NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Folwark Edwardowo

Folwark Edwardowo (niem. Vorwerk Eduardsfelde) – zespół zabudowań dworsko-folwarcznych zlokalizowanych w Poznaniu, na Edwardowie, przy ul. Bukowskiej 248-254. Historia Historia obiektu sięga połowy XIX wieku, a obecna forma pochodzi z początku XX wieku. Według Jolanty Goszczyńskiej, poznańskiego konserwatora zabytków, zespół jest jednym z najlepiej zachowanych na terenie miasta obiektów tego typu. Nad ranem 6 stycznia 1919 szpica wojsk powstańczych (2. kompania) opanowała tereny folwarczne, które mogły być strategicznie ważne dla Niemców, jako punkt powiadamiania lotniska o ruchach wojsk polskich. Ułatwiło to w znaczący sposób zwycięstwo w bitwie o Ławicę. Architektura i urbanistyka Założenie rozdziela obecnie dwupasmowa ul. Bukowska: po stronie północnej znajduje się park i dwór z początku XX wieku zaprojektowany przez nieznanego architekta. Jest to skromny, asymetryczny budynek o formach uproszczonej secesji, zbliżony raczej do willi miejskiej. W elewacji frontowej wejście poprzez schody i nietypową półkolistą wnękę. Szczyt częściowo wtopiony w półokrągłą wieżyczkę. Dawniej we dworze siedzibę miała administracja byłej wojskowej jednostki lotniczej przy Ławicy, również po stronie północnej zachowane są: podwórze folwarczne, stajnia (do 2010), obora, magazyny i brama wjazdowa (przesunięta podczas remontu ul. Bukowskiej w 2010 o 40 m), po stronie południowej stoi najlepiej zachowana w Poznaniu kolonia mieszkaniowa robotników folwarcznych – po cztery budynki mieszkalne i gospodarcze. Dawniej otoczone były murem i posiadały własne ogródki warzywne. Zwraca uwagę bardzo staranne i dość bogate rozwiązanie elewacji. Zobacz też dwór na Marcelinie w Poznaniu – drugie założenie podobnego typu w pobliżu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 89, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Linki zewnętrzne Fotopolska zdjęcia – dostęp 2013-09-01
Fontaine de la Liberté à Poznań

La fontaine de la Liberté est une fontaine située sur la place Wolność (pl) à Poznań. Fontaine Le projet est conçu par l'architecte Agnieszka Stochaj et le sculpteur Rafał Nowak (pl). Inaugurée en juin 2012, la fontaine se compose de deux ailes de 10 mètres de haut - des voiles - dont l'eau qui s'écoule permet de rafraîchir l'intérieur de la fontaine. L'ensemble est logé dans un bassin peu profond en béton armé au-dessus duquel une passerelle a été jetée. La hauteur de la fontaine est d'environ 9 mètres, la taille du bassin de 21 mètres. Le bassin est équipé de lumières LED qui émettent une lumière colorée la nuit. L'ensemble de la structure pèse 700 tonnes. Le coût total de la fontaine est de 3,72 millions de PLN. Projet précédent En 1927, le service des travaux publics de la ville de Poznań a lancé un concours pour l'édification d'un monument à la liberté sur ce site. Le premier prix a été attribué à l'équipe de Władysław Marcinkowski et Marian Andrzejewski, le deuxième à Zygmunt Otto et le troisième à Marcin Rozek. Cependant, le monument est abandonné en raison de l'absence d'un arrière-plan approprié et de l'impossibilité de créer une dominante urbaine. Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Fontanna Wolności w Poznaniu » (voir la liste des auteurs). Portail des bassins et des fontaines Portail de la Pologne
Fontanna Wolności w Poznaniu

Fontanna Wolności – fontanna zlokalizowana na Placu Wolności w Poznaniu. Fontanna Autorami projektu są architekt Agnieszka Stochaj i rzeźbiarz Rafał Nowak. Otwarta w czerwcu 2012 r. fontanna składa się z dwóch 10-metrowych skrzydeł – żagli, po których spływająca woda umożliwia ochłodę wewnątrz fontanny. Całość znajduje się w płytkiej, żelbetowej cembrowinie, przez którą przerzucona została kładka. Wysokość fontanny wynosi ok. 9 metrów, wielkość cembrowiny 21 metrów. W cembrowinie znajdują się ledowe lampy emitujące nocą kolorowe światło. Cała konstrukcja waży 700 ton. Łączny koszt fontanny to 3,72 mln zł. Projekt wcześniejszy W 1927 Wydział Budownictwa Naziemnego Urzędu Miasta Poznania ogłosił konkurs na mający stanąć w tym miejscu pomnik Wolności. Pierwszą nagrodę zdobył zespół: Władysław Marcinkowski i Marian Andrzejewski, drugą Zygmunt Otto, a trzecią Marcin Rożek. Wzniesienia monumentu jednak zaniechano z uwagi na brak odpowiedniego tła i niemożność uzyskania dominanty urbanistycznej. Zobacz też Plac Wolności w Poznaniu Przypisy
Fort XVIII Twierdzy Modlin

Fort XVIII – jeden z fortów Twierdzy Modlin, wzniesiony w ramach budowy drugiego, zewnętrznego pierścienia fortów w latach 1912–1915, jako ostatnie według kolejności dzieło twierdzy. Fort został wzniesiony w miejscowości Boża Wola. Jego zadaniem było zamknięcie odcinka twierdzy między Wisłą a Grupą Fortową „Janówek”. Większy fort (XVIII) usytuowano na trasie Jabłonna – Modlin, natomiast mniejszy, Dzieło D-10 (Fort XVIIIa) – na skraju wydmy w uroczysku Kadzielnia na terenie sąsiedniej wsi Trzciany. W 1915 roku nieukończone jeszcze forty zostały obsadzone przez 19 kompanię Nowogieorgijewskiej (modlińskiej) Artylerii Fortecznej. Wśród obrońców twierdzy było wtedy również wielu Polaków, zmobilizowanych jesienią 1914 roku przez Rosjan. Fort został wysadzony w roku 1915 przez wycofujące się wojska rosyjskie. Obecnie teren fortu jest przecięty drogą wojewódzką nr 630. Jego pozostałości po północnej stronie drogi zostały splantowane, zaś po południowej znajdują się w rękach prywatnych. Zobacz też Dzieło D-10 Twierdzy Modlin Przypisy Bibliografia Boża Wola Ruiny fortu XVIII Twierdzy Modlin. Polska Niezwykła. [dostęp 2009-07-14].
Gmach „Sokoła” w Przeworsku

Gmach „Sokoła” w Przeworsku – budynek w Przeworsku znajdujący się przy ul. Piłsudskiego 8. Historia Obiekt wzniesiony został w pierwszej połowie XIX wieku jako browar. W 1901 zakupiony od Żyda Langena przez powstałe w 1893 Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Przeworsku. Inicjatorem zakupu budynku był prezes Ignacy Smyczyński. Obiekt został zaadaptowany na potrzeby Towarzystwa i rozbudowany. W latach 20. XX wieku Towarzystwo uzyskało koncesję na prowadzenie kinoteatru „Polonia”. W okresie okupacji obiekt został przeznaczony na fabrykę serów. Zniszczono wówczas scenę teatralną, przepadł również księgozbiór i kostiumy teatralne z lat 30. Od 30 października 1946 w gmachu „Sokoła” mieści się Miejska Biblioteka Publiczna w Przeworsku. Tablice Na elewacji budynku znajdują się dwie tablice pamiątkowe. Tablica Generała Jana Władysława Chmurowicza umieszczona 11 listopada 2009 Tablica Harcerzy umieszczona w 1982 w 70. rocznicę powstania pierwszej drużyny skautowej w Przeworsku (1912) i poświęcona pamięci harcerzy ziemi przeworskiej, którzy oddali życie za Ojczyznę. Tablica w kształcie prostokąta wykonana jest z białego marmuru. Oprócz tekstu po lewej stronie widnieją: godło Polski, herb Przeworska oraz Krzyż Harcerski. Inicjatorami umieszczenia tablicy byli przeworscy harcerze. Znajdująca się na tablicy inskrypcja posiada następującą treść: W bezpośrednim sąsiedztwie obiektu znajduje się Pomnik Konstytucji 3 Maja. Bibliografia Małgorzata Wołoszyn: Dawny Przeworsk na pocztówce i fotografii do 1944. Rzeszów: Libra, 2011. ISBN 978-83-89183-88-0. Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974. Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-40-9.
Gmach sądu we Wrześni

Gmach sądu we Wrześni – neorenesansowy budynek użyteczności publicznej zlokalizowany przy ul. Jana Pawła II 10 we Wrześni. Zbudowany w 1906, przez większość historii siedziba sądu. W budynku mieści się Sąd Rejonowy we Wrześni (w latach 2013-2014 w wyniku tzw. reformy Gowina znajdował się w nim Wydział Zamiejscowy Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej). Architektura Budynek wolnostojący na planie prostokąta położony na rogu ul. Sądowej i Jana Pawła II. Elewacja wystawiona na tę drugą. W sąsiedztwie znajduje się budynek więzienia. Budynek trójkondygnacyjny z podpiwniczeniem i użytkowym poddaszem, nakryty wysokim dachem – dwuspadowym ozdobionym szerokimi wystawami dachowymi. Elewacja w partii cokołowej oblicowana granitem. Okna i naroża są obramowane piaskowcem. Czteroosiowe boczne elewacje budynku wieńczą wysokie szczyty. Wejście główne umieszczone asymetrycznie, ujęte profilowanym portalem o ozdobnym zwieńczeniu (m.in. z wizerunkiem orła). Historia Budynek wybudowany w 1906 na potrzeby sądu okręgowego (niem. Amstgericht). Funkcję tę pełnił z przerwą w latach 1975–1987. Ponadto mieściły się w nim inne biura prawnicze (notariusz, prokurator). W 1991 budynek wpisano do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Wydziały I Wydział Cywilny II Wydział Karny III Wydział Rodzinny i Nieletnich IV Wydział Ksiąg Wieczystych Galeria Przypisy Bibliografia Sąd Rejonowy we Wrześni
Бзурска битка

Бзурската битка (на полски: Bitwa nad Bzurą, на немски: Schlacht an der Bzura) от 9 – 19 септември 1939 година е най-голямата битка в Полската кампания на Втората световна война. Тя се води между войските на Полша и Германия при река Бзура, край град Кутно в западна Полша. Битката започва с полско контранастъпление, но германците използват значителното си числено и техническо превъзходство, за да обкръжат поляците, взимайки 170 хиляди пленници и установявайки контрол над цялата западна част на Полша. Бележки
Slaget ved Bzura

Slaget ved Bzura, også betegnet slaget ved Kutno var et slag under felttoget i Polen i 1939, hvor tyskerne invaderede Polen, hvilket blev begyndelsen på 2. verdenskrig. Slaget stod mellem tyske og polske styrker ved floden Bzura nær byen Kutno, og det sluttede med, at tyskerne sejrede, idet de omringede polakkerne, der til sidst løb tør for ammunition og mad.
Schlacht an der Bzura

Die Schlacht an der Bzura (auch: Schlacht bei Kutno) fand vom 9. bis 19. September 1939 nahe der Stadt Kutno zwischen deutschen und polnischen Truppen statt. Sie wurde zu einer Entscheidungsschlacht im Überfall auf Polen zu Beginn des Zweiten Weltkrieges. Bereits kurz nach dem Beginn des deutschen Überfalls auf Polen gelang es der Wehrmacht, die polnischen Linien zu durchbrechen. Die deutschen Truppen drangen so von Norden und Südwesten in die Tiefe Polens vor. Dem polnischen Heer gelang es, im Gegenzug – unbemerkt von der deutschen Aufklärung – unter General Tadeusz Kutrzeba zwei polnische Armeen bei Kutno nördlich der Bzura zusammenzuziehen. Vereinigt umfasste die neugebildete Streitmacht acht Infanteriedivisionen und zwei Kavalleriebrigaden. Um den Vorstoß der Wehrmacht abzuschwächen, griffen die Polen die vorrückende 8. Armee unter General der Infanterie Johannes Blaskowitz an der Flanke und im Rücken an. Die 8. Armee wurde dadurch ernsthaft bedroht. Nachdem es der Wehrmacht gelungen war, die Situation zu stabilisieren, wurde eine Umfassung der polnischen Truppen eingeleitet. Aus dem Norden und Westen griff die 4. Armee unter General der Artillerie Günther von Kluge an. Zusätzliche Unterstützung für die 8. Armee kam in Form zahlreicher Panzer und schneller beweglicher Verbände der 10. Armee unter General der Artillerie Walter von Reichenau im Südosten. Die polnischen Streitkräfte waren eingekesselt und die vereinigten deutschen Kräfte begannen mit Unterstützung von 820 Flugzeugen am 16. September einen Großangriff. Nach hohen Verlusten und einem missglückten Ausbruchsversuch sowie dem Überfall der Sowjetunion auf Ostpolen am 17. September ergaben sich die polnischen Verbände am 19. September. Somit war die entscheidende und längste Schlacht verloren, 170.000 Soldaten gerieten in deutsche Kriegsgefangenschaft. Literatur Rolf Elble: Die Schlacht an der Bzura im September 1939 aus deutscher und polnischer Sicht (= Einzelschriften zur militärischen Geschichte des Zweiten Weltkrieges. 15). Rombach, Freiburg im Breisgau 1975, ISBN 3-7930-0174-1. Jerzy Romuald Godlewski: Bitwa nad Bzurą, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1973. Robert M. Kennedy: The German Campaign in Poland 1939, Washington D.C. 1956. (= Department of the Army Pamphlet, Nr. 20-255). Janusz Piekałkiewicz: Polenfeldzug – Hitler und Stalin zerschlagen die Polnische Republik, Augsburg 1998. ISBN 3-86047-907-5. Nikolaus von Vormann: Der Feldzug 1939 in Polen, Prinz-Eugen-Verlag, Weissenburg 1958. Weblinks Schlacht an der Bzura auf 1939.pl (polnisch)
Batalha de Bzura

A Batalha de Bzura ou Batalha de Kutno foi a maior batalha da invasão alemã da Polônia de 1939, travada entre 9 e 19 de setembro, entre as forças polacas e alemãs. Começou como um contra-ataque polonês, mas os alemães flanquearam os polacos e conquistaram toda a Polônia Ocidental. Referências Bibliografia
Bitka pri Bzuri

Bitka pri Bzuri (tudi bitka pri Kutnem) je potekala med 9. in 19. septembrom 1939 in predstavlja največjo bitko poljske kampanje druge svetovne vojne. Kmalu po začetku nemškega napada na Poljsko je uspelo enotam Wehrmachta prebiti poljske obrambne linije in s severa in jugovzhoda prodreti v notranjost poljskega ozemlja. Medtem je uspelo poljakom pod vodstvom generala Tadeusza Kutrzebe severno od reke Bzure neopazno zbrati 8 pehotnih divizij in 2 konjeniški brigadi. S temi enotami so sprožili protinapad proti prodirajoči nemški 8. armadi pod vodstvom generala Blaskowitza. Po začetnih poljskih uspehih so enote Wehrmachta položaj stabilizirale in ob pomoči 4. armade, ki je napadla s severa in zahoda ter 10. armade, ki je napadala z jugovzhoda zopet prevzele pobudo v bitki. Poljaki so s to bitko začasno zadržali nemški prodor proti Varšavi, a so nemške sile strle njihov odpor; zajeli so 170.000 poljskih vojakov. Literatura Rolf Elble (1975). Die Schlacht an der Bzura im September 1939 aus deutscher und polnischer Sicht. Freiburg im Breisgau: Verlag Rombach. ISBN 3-7930-0174-1. Glej tudi seznam bitk Zunanje povezave
Slaget vid Bzura

Slaget vid Bzura (även känt som Slaget vid Kutno) var ett fältslag i inledningen av andra världskriget under den tyska invasionen av Polen år 1939. Striden utkämpades mellan 9 och 19 september mellan polska och tyska styrkor. Tyskarna överflyglade de polska styrkorna och erövrade hela västra Polen. Det var den enskilt största striden i septemberfälttåget 1939 och ägde rum väster om Warszawa, nära floden Bzura. Under striden gjorde polackerna inledande framgångar efter ett anfall, men så småningom vacklade efter en koncentrerad tysk motattack. Referenser Noter Litteratur (polska) Sławomir Cisowski, Wojciech Zalewski, Bitwa nad Bzurą, Chwała Oręża Polskiego 26 (47), Rzeczpospolita, 20 januari 2007 Stanley S.Seidner, Marshal Edward Śmigły-Rydz Rydz and the Defense of Poland, New York, 1978. Externa länkar Juliusz Tym (2005). ”Kawaleria w bitwie nad Bzurą (Kavalleriet i slaget vid Bzura)” (på polska). Polonia Militaris. Arkiverad från originalet den 27 september 2007. https://web.archive.org/web/20070927205035/http://www.poloniamilitaris.pl/?tryb=news&id_news=242. Läst 24 augusti 2007.
Битва на Бзурі

Би́тва на Бзу́рі (пол. Bitwa nad Bzurą, в німецькій історіографії Битва під Кутно) (9 вересня 1939 — 22 вересня 1939) — битва під час Другої світової війни між польськими арміями «Помор'я» і «Познань» та німецькими 8-ю і 10-ю арміями групи армій «Південь». 7 вересня дві польські армії «Помор'я» і «Познань» під час спроби відійти в район Варшави опинилися в оточенні. У надії прорватися до столиці та забезпечити собі простір для маневру, командувач армією «Познань» генерал Тадеуш Кутшеба звернувся до Верховного Головнокомандувача із пропозицією завдати удар по оголеному флангу 8-ї німецької армії. Ридз-Смігли схвалив цей план і доручив генералові Кутшебі керівництво операцією. 9 вересня армія «Познань» у районі на південь від Бзури завдала раптового удару по німецьким піхотним дивізіям, що розтяглися в похідних колонах між Лечице й Ловичем, зосередивши основні сили в напрямку Стрикова. Правий фланг наступу прикривала Подільська, а лівий — Великопольська кавалерійська бригада. Завдяки чисельній перевазі, створеній на напрямку основного удару, і фактору раптовості поляки нанесли німецьким частинам 10-ї армії серйозних втрат (понад 1500 убитих і поранених, 3000 полонених) і відкинули їх на 20 км на південь. При цьому були звільнені міста Лечице та Пятек. Втрат також зазнала 8-ма німецька армія, війська якої поспіхом перекидалися на Бзуру. 11 вересня німецьке командування почало перекидати до Бзури основні сили 10-ї і 4-ї армій, підтягувалися резерви групи армій «Південь», була задіяна більша частина авіації 4-го повітряного флоту. 12 вересня генерал Кутшеба одержав повідомлення про відступ військ армії «Лодзь», з якою він планував з'єднатися, до фортеці Модлін і вирішив прориватися через Лович у Скерневецькі ліси і далі до переправ через Віслу біля Сохачева. Тим часом з-під Варшави німці почали висувати 4-ту танкову дивізію. Побоюючись виходу німецьких танків у тил, поляки почали відводити війська за Бзуру. 16 вересня, зупинивши польський наступ, частини 10-ті німецької армії з'єдналися в районі Влодави із частинами групи армій «Північ», оточивши значне угруповання польських військ. Після двох днів безперервних боїв (18-20 вересня) армії «Познань» і «Помор'я» були повністю розбиті. Більша частина польських офіцерів і солдатів потрапила в полон. З оточення вдалося вирватися тільки окремим підрозділам і групам бійців. У їхньому числі були генерали Кутшеба, Кнолл і Токаржевський, кілька кавалерійських ескадронів з різних кавалерійських бригад, залишки 15-ї і 25-ї піхотних дивізій. Див. також Роман Орлик Література Тарас Д.А. Операция "Weiss". Разгром Польши в сентябре 1939 г. — Мн., 2003. (рос.) Мельтюхов М.И. Советско-польские войны. Военно-политическое противостояние 1918-1939 гг. — М. : Вече, 2001. (рос.) Посилання Сражение на Бзуре[недоступне посилання з червня 2019] (рос.) Rekonstrukcja historycznej Bitwy nad Bzurą 1939 [Реконструкція історичної Битви на Бзурі 1939]. jedynka.om.pttk.pl (пол.). Архів оригіналу за 12 серпня 2017.
Hałda Panewnicka

Hałda Panewnicka − jedno z większych składowisk odpadów pokopalnianych na Górnym Śląsku, znajdujące się na styku Katowic, Mikołowa i Rudy Śląskiej, ma w najwyższym punkcie wysokość względną 12 m, powierzchnię ok. 100 ha. Odpady składowane na Hałdzie Panewnickiej pochodzą z Kopalni Węgla Kamiennego Halemba w Rudzie Śląskiej, oddanej do użytku w 1957. Składowano je od lat 60. XX w. do roku 2000. Hałda wchodziła w skład Centralnego Składowiska Odpadów Górniczych w Knurowie. Szacuje się, iż w ramach realizowanego przez firmę Haldex z Katowic projektu, uda się z niej odzyskać ok. 2 mln ton węgla, 1 mln ton mułu węglowego i 16 mln ton kamienia. Na hałdzie zgromadzonych zostało w ciągu dziesięcioleci ok. 20 mln ton odpadów. Wartość wdrażanej inwestycji sięga 25-30 mln zł. Środki pochodzą m.in. z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach. Planuje się, iż prace rekultywacyjne potrwają do 2026. Na terenie ma zostać urządzony zieleniec. Z hałdy wydzielane są do wód gruntowych szkodliwe siarczany i chlorki. Jej istnienie negatywnie wpływa na stężenie szkodliwych substancji w powietrzu. Hałdę wykorzystywali miłośnicy quadów i motocykli. Likwidacją zwałowiska zajmuje się firma Haldex, która zamierza odzyskać z niego węgiel, muł węglowy oraz miliony ton kruszywa. Przypisy Linki zewnętrzne Film amatorski (youtube)
Kamienica przy ul. Floriańskiej 38 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Floriańskiej 38 w Krakowie, Kamienica Głowińska – kamienica zaadaptowana na trzygwiazdkowy Hotel Floryan. Położona w ścisłym centrum Krakowa przy ulicy Floriańskiej 38. Kamienica, w której mieści się hotel pochodzi z XVI wieku. W ciągu wieków należała do znanych krakowskich mieszczan. Od nazwiska jednego z nich – Andrzeja Głowy zwana była głowinską. Budynek miał wówczas wejście od piwnicy z ulicy, po czterech kamiennych stopniach, sień brukowana kamieniami oraz kamienne schody. W XVIII wieku budynek stał się własnością Piotra Bianchi, podczaszego litewskiego i jego żony Salomei z Karskich. W obecnych czasach, po generalnym remoncie i modernizacji, dawne mieszkania zaadaptowano na potrzeby hotelu, natomiast w odsłoniętych renesansowych piwnicach mieści się restauracja. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna hotelu. floryan.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-02)].
IV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie

IV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika – jedno z publicznych liceów ogólnokształcących Rzeszowa. Absolwenci Adam Góral – prezes Asseco Poland Anna Sieńko – prezes generalna IBM Polska Anna Sroka – aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa oraz piosenkarka Artur Ekert – profesor fizyki kwantowej na Wydziale Matematyki Stosowanej i Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu w Cambridge, profesor Narodowego Uniwersytetu w Singapurze, pionier kryptografii kwantowej Krystyna Lenkowska – poetka, anglistka, tłumaczka literatury anglosaskiej Szymon Lenkowski – operator filmowy, laureat wielu nagród, w tym Srebrnej Kijanki za zdjęcia na prestiżowym festiwalu Camerimage Krystian Herba – trialowiec, uczestnik programu Mam Talent Konrad Fijołek – samorządowiec, Prezydent Miasta Rzeszowa (od 2021) Bibliografia Strona internetowa IV Liceum Ogólnokształcącego
Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy

Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy – jednostka badawczo-rozwojowa działająca na podstawie rozporządzenia ministra gospodarki, stanowiąca bazę badawczo-naukową dla polskiego przemysłu naftowego i gazowniczego. Siedziba Instytutu mieści się w Krakowie przy ul. Lubicz 25 A. Historia Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy został założony (jako Instytut Naftowy) 29 listopada 1944 na podstawie dokumentu wydanego przez Państwowy Urząd Naftowy. Działalność instytutu rozpoczęła się 7 stycznia 1945 w Krośnie. Po trzech latach siedziba instytutu została przeniesiona do Krakowa, gdzie mieści się do dzisiaj. Z dniem 31 grudnia 1975 Instytut Naftowy połączono z Instytutem Gazownictwa w Warszawie, tworząc Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa z siedzibą w Krakowie oraz oddziałami w Warszawie i Krośnie. W dniu 1 lutego 2004 zmieniono nazwę instytutu na obecnie obowiązująca – Instytut Nafty i Gazu. Od 1 stycznia 2008 do Instytutu Nafty i Gazu włączono Instytut Technologii Nafty. Obecnie w Instytucie pracuje ok. 400 pracowników. W dniu 24 października 2013 r. rozporządzeniem Rady Ministrów Instytutowi Nafty i Gazu nadano status państwowego instytutu badawczego. Od tego dnia Instytut używa nazwy „Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy”, w skrócie INIG-PIB. W 2015 r. Instytut obchodził 70-tą rocznicę powstania. W swojej historii różne jednostki organizacyjne INiG-PIB występowały pod nazwami: Instytut Naftowy Instytut Gazownictwa Instytut Technologii Nafty Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa Kierownictwo Dyrektorem Instytutu jest Jan Brożek. Funkcję zastępców dyrektora pełnią kierownicy pionów: dr inż. Krzysztof Sowiżdżał – Zastępca Dyrektora ds. Poszukiwań Złóż Węglowodorów dr hab. inż. Piotr Kasza, prof. INiG-PIB – Zastępca Dyrektora ds. Eksploatacji Złóż Węglowodorów dr hab. Maciej Hodorowicz – Zastępca Dyrektora ds. Gazownictwa oraz ds. Technologii Nafty Funkcje zarządzające pełni także Rada Naukowa Instytutu. Przypisy Linki zewnętrzne Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy Instytut Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).