NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława w Małogoszczu

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Małogoszczu. Pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Świątynia została wzniesiona w 1595 roku i ufundowana przez księdza Jakuba Chrostkowica. Jest to niewielki kościół. Posiada nawę, nakrytą stropem, nieco od niej węższe, prostokątne prezbiterium, skierowane w stronę wschodnią, nakryte sklepieniem kolebkowo-krzyżowym oraz dostawioną od strony zachodniej wieżą. Od strony północnej prezbiterium jest dostawiona zakrystia, ale jest ona późniejszą dobudówką. Materiałem, z którego została zbudowana świątynia, jest łupany kamień, który jeszcze do niedawna można było częściowo zobaczyć, obecnie po przeprowadzeniu ostatniego remontu jest całkowicie zakryty tynkiem. Wieża kościoła jest w dolnej kondygnacji czworoboczna, natomiast w dwóch wyższych, rozdzielonych gzymsem jest okrągła. Przed otynkowaniem można było wyraźnie zobaczyć ślady po zamurowanych otworach: drzwiowym z portalem i okiennych. Zapewne jest ona częścią jakiejś starszej niż ufundowana przez Chrostkowica budowli – taką możliwość sugerują autorzy Katalogu Zabytków. Wieża jest zwieńczona fryzem złożonym z ornamentowanych kafli późnorenesansowych z końca XVI wieku. Ciekawy jest również w umieszczony w niej kamienny, późnorenesansowy portal. W ołtarzu jest umieszczony obraz patrona świątyni, otoczonego klerem i szlachtą, przedstawiający go w momencie wskrzeszania Piotrowina. Obraz jest późniejszy od murów kościoła, powstał pod koniec XVIII wieku. Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie

Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela – kościół znajdujący się w Chełmie w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia Pierwsza informacja o kościele w Chełmie pochodzi z 1198 roku. Komes Mikora ofiarował wioskę Chełm wraz z kościołem zakonowi Bożogrobców z Miechowa – co potwierdza akt prawny przechowywany w bibliotece Czartoryskich. Pierwszy postawiony tu kościół przetrwał do 1412. W miejscu zniszczonego wiekiem kościoła, wybudowano nowy, również drewniany, na kamiennej podmurówce, który przetrwał do połowy XVIII wieku. Do 1819 roku wieś należała do bożogrobców i przez nich w latach 1738–1749 została wzniesiona obecna świątynia w miejscu wcześniejszego kościółka grodowego. Budowniczym kościoła był mistrz Jan Czepigowski z Krakowa. Kościół konsekrował w 1825 roku Generał Zakonu Bożogrobców biskup Tomasz Nowiński. Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie znajduje się na tzw. Małopolskim Szlaku Bożogrobców. Architektura Obiekt późnobarokowy, murowany z piaskowca, z jedną nawą o wymiarach 25 na 11,5 m. Wewnątrz wysoki na 9,15 m z płaskim stropem. Kościół salowy, prezbiterium ścięte po bokach od strony wschodniej. Wyposażenie pochodzi z czasów budowy. Na sklepieniu w zakrystii znajduje się późnobarokowa polichromia z XVIII wieku, przedstawiająca akt nadania klasztorowi bożogrobców przywilejów i pobliskiej osady Targowisko. Na zachodniej fasadzie znajduje się kartusz z krzyżem Bożogrobców i datą 1749. Zobacz też Parafia Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie Muzeum Parafialne im. Stróżów Bożego Grobu w Chełmie Antoni Tworek (1936–2020) – proboszcz parafii w latach 1971–2006 Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Wydawnictwo „Arkady”, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Linki zewnętrzne Informacje o kościele św. Jana Chrzciciela w Chełmie na stronie opisującej Małopolski Szlak Bożogrobców
Nieszawa Waganiec

Nieszawa Waganiec – stacja kolejowa w Wagańcu, w województwie kujawsko-pomorskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego. Ruch pasażerski Historia 4 września 1939 Luftwaffe zbombardowało i ostrzelało sześć zgromadzonych na stacji transportów ewakuacyjnych oczekujących na naprawę uszkodzonego toru. Ofiary nalotu pochowano na cmentarzu w Zbrachlinie. Wydarzenie to upamiętnia znajdujący się na stacji obelisk oraz dwa działa. 30 grudnia 1998 budynek stacyjny powstały w latach 1880–1890 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/640. Zobacz też Nieszawa Wąskotorowa (stacja kolejowa) Przypisy Linki zewnętrzne Nieszawa Waganiec, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Nieszawa Waganiec w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Wołowcu

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – dawna cerkiew greckokatolicka w Wołowcu, zbudowana w XVIII wieku. Od lat 1960. prawosławna cerkiew filialna. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem, w dekanacie Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Historia Cerkiew w Wołowcu została wzniesiona w XVIII wieku jako świątynia parafii greckokatolickiej. W 1927, gdy większość mieszkańców Wołowca przeszła do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego w czasie tzw. schizmy tylawskiej, cerkiew pozostała w rękach greckokatolickiej mniejszości. Po akcji „Wisła” obiekt został zaadaptowany na owczarnię i oborę. Miejscowy PGR zgodził się jednak oddać budynek grupie prawosławnych Łemków, którzy wrócili do Wołowca po 1958. Remont obiektu został przeprowadzony w 1964, kiedy to całkowicie rozebrano zniszczone prezbiterium, zastępując je nowym cztery lata później. Poważny remont cerkwi miał miejsce w latach 1990–1991. W 2009 świątynia stała się wyłączną własnością Kościoła Prawosławnego. Architektura Cerkiew w Wołowcu jest trójdzielna (prezbiterium, nawa główna, babiniec), orientowana, z wieżą umieszczoną nad przedsionkiem i pseudolatarnią na jej szczycie oraz łamanym namiotowym dachem. Niewielkie cebulaste kopuły znajdują się również nad nawą oraz prezbiterium. Okna w cerkwi są prostokątne i zgrupowane po trzy na bocznych ścianach nawy, znacznie szerszej od prezbiterium. Na ścianach wewnętrznych świątyni zachowała się XIX-wieczna polichromia ze scenami wizji Konstantyna Wielkiego, wzięcia proroka Eliasza do nieba na ognistym rydwanie oraz przejścia konnych wojsk Jozuego przez Jordan. Ikonostas pochodzi z XVIII wieku. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 29 stycznia 1987 pod numerem A-476. Przypisy Bibliografia G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 145–147, ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Wołowiec, Cerkiew drewn. Opieki Bogurodzicy. w: „Cerkiewnik” – katalog cerkwi.
Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Воловец)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-476 от 29 января 1987 года. Храм Покрова Пресвятой Богородицы (пол. Cerkiew Opieki Matki Bożej) — православный храм, находящийся в селе Воловец, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Приход входит в Перемышльскую и Горлицкую епархию Польской православной церкви. Архитектурный памятник Малопольского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Храм был построен в XVIII веке и первоначально был грекокатолическим. В 1927 году, когда во время Тылявского раскола большинство жителей села Воловец перешло в православие, храм принадлежал грекокатолическому меньшинству. После Второй мировой войны большинство жители села были переселены во время операции «Висла» в западную часть Польши и храм стал использоваться местным сельскохозяйственным предприятием в качестве овчарни и сарая. В 1958 году часть высланных лемков вернулась в село и храм был передан православной общине. В 1964 году производился ремонт храма, во время которого был полностью разобран старый пресвитериум и на его месте спустя четыре года был сооружён новый. 29 января 1987 года храм был внесён в реестр архитектурных памятников Малопольского воеводства (№ А-476). Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska - Małopolskie – Wołowiec) (пол.)
Protection of Our Most Holy Lady Church, Owczary

Protection of Our Most Holy Lady Church in Owczary is a Gothic, wooden church located in the village of Owczary from the seventeenth century, which together with different tserkvas is designated as part of the UNESCO Wooden tserkvas of the Carpathian region in Poland and Ukraine. History The tserkva in Owczary was raised in 1653. The tserkva is the second building of its type in this location - the first collapsed due to quicksand in its foundations. In 1701, the tserkva's chancery underwent extensive renovation, the tower was built in 1783 (built by meisters Dimitr Dekowekin and Teodor Rusinka), in 1870, the building was widened, to have equal measurements to that of the nave. In 1938, the tserkva's interior was decorated with a polychrome. After Operation Vistula, the tserkva was transferred to the Roman Catholic parish. After some of the displaced villagers came back to the village in 1956, the tserkva had also restarted Ukrainian Greek Catholic Church services. Since 1998, the tserkva began to function as a Roman Catholic-Ukrainian Greek Catholic Church. References External links Media related to Church of the Pokrov in Owczary at Wikimedia Commons
Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Овчары)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-1214 от 6 июня 1984 года. Храм Покрова Пресвятой Богородицы (пол. Cerkiew Opieki Matki Bożej) — грекокатолический храм, находящийся в селе Овчары, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. В настоящее время используется грекокатолической и латинской общинами. Архитектурный памятник Малопольского воеводства. История Храм был построен в 1653 году на месте более древнего храма, который был разрушен оползнем. В 1701 году к храму был пристроен пресвитериум и в 1783 году была добавлена башня, которую построили местные мастера Дмитрий Дековекин и Фёдор Русинка. В 1870 году было расширено внутреннее помещение храма. В 1938 году в храме были установлены фрески. В 1947 году жителей села, которые были лемками, время операции «Висла» переселили в западную часть Польши и храм стал использоваться как филиал латинского прихода. После возвращения лемков в 1958 году храм был возвращён грекокатолической общине. В 1983—1985 годах проводился ремонт храма, во время которого был укреплён фундамент храма и крыша была покрыта гонтом. Восстановление храма было отмечено польским Министерством культуры и искусств. 6 июня 1984 года храм был внесён в реестр архитектурных и исторических памятников Малопольского воеводства (№ А-1214). В 1995 году община храма получила приз «Prix Europa Nostra» за лучшее сохранение архитектурного памятника. С 1998 года храм одновременно используется грекокатолической и латинской общинами. Описание Храм принадлежит к характерной для лемковской архитектуры трёхкупольному сакральному зданию. Алтарная часть и неф имеют одинаковый размер. Три купола покрыты гонтом и увенчаны крестами. Первоначально прямоугольные окна были только в южной части церкви. Храм был построен на склоне холма, поэтому его фундамент для защиты от влаги был скреплён деревянными скрепами. В храме находится иконостас, датируемый XVIII веком. Иконы написаны художником Яном Медыцким и характеризуются сильным влиянием барокко. В храме также имеется предел святого Николая Чудотворца. В этом приделе находятся иконы Иисуса Христа и Пресвятой Богородицы. Эти иконы датируются второй половиной XVII века и ранее находились в раннем иконостасе. примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2
Cerkev Najsvetejše Marije, Owczary

Cerkev Najsvetejše Marije v Owczaryju je gotska lesena cerkev v vasi Owczary iz 17. stoletja, ki je skupaj z različnimi cerkvami uvrščena med Unescove Lesene cerkve Karpatske regije na Poljskem in v Ukrajini. Zgrajena v tehniki vodoravnega bruna z zapletenimi vogalnimi povezavami, z izjemnim tesarskim znanjem in konstrukcijskimi rešitvami, je bila postavljena na lesenih pragovih, postavljenih na kamnite temelje, z lesenimi skodlami, ki so pokrivale streho in stene. Zgodovina Cerkev v Owczaryju je bila zgrajena leta 1653. Je druga tovrstna stavba na tem mestu – prva se je porušila zaradi živega peska v njenih temeljih. Leta 1701 je bila cerkvena kancelarija (latinsko cancellaria) obsežno prenovljena, stolp je bil zgrajen leta 1783 (zgradila sta ga mojstra Dimitr Dekovekin in Teodor Rusinka), leta 1870 so stavbo razširili, da je imela enake mere kot ladja. Leta 1938 je bila notranjost cerkve okrašena z barvami. Po operaciji Visla (šifrirano ime leta 1947 za prisilno preselitev skoraj 150.000 Ukrajincev in Rusinov (Bojkov in Lemkov) iz jugovzhodnih provinc povojne Poljske na obnovljena ozemlja na zahodu države) je bila cerkev predana rimskokatoliški župniji. Potem ko so se leta 1956 v vas vrnili nekateri razseljeni vaščani, je cerkev ponovno začela obrede Ukrajinske grkokatoliške cerkve. Cerkev je od leta 1998 začela delovati kot rimskokatoliška-ukrajinska grkokatoliška cerkev. Opis Tempelj pripada sakralni zgradbi s tremi kupolami, značilni za lemkovsko arhitekturo. Kor in ladja sta enako veliki. Tri kupole so prekrite s skodlami in okronane s križi. Sprva so bila pravokotna okna le v južnem delu cerkve. Tempelj je bil zgrajen na pobočju hriba, zato je bil njegov temelj pritrjen z lesenimi sponkami za zaščito pred vlago. Cerkev ima ikonostas iz 18. stoletja. Ikone je naslikal umetnik Jan Medicki, zanje je značilen močan baročni vpliv. Tempelj ima tudi strop sv. Nikolaja Čudežnega delavca. V tej kapeli sta ikoni Jezusa Kristusa in Presvete Bogorodice. Te ikone so iz druge polovice 17. stoletja in so bile prej v prvotnem ikonostasu. Sklici
Церква Покрови Пресвятої Богородиці (Овчари)

Пам'ятка культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-1214 від 6 червня 1984 року. Церква Покрова Пресвятої Богоматері (пол. Cerkiew Opieki Matki Bożej) — греко-католицька церква в Овчарах Горлицького повіту Малопольського воєводства. Спільно використовують греко-католицька і римо-католицька громади. Один з найдавніших лемківських храмів. Належить до найкращих взірців класичного лемківського стилю. 2013 року храм оголосили об'єктом Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО разом з іншими дерев'яними церквами в Польщі та Україні. Історичний огляд Храм в Овчарах був збудований 1653 року на місці давньої божниці, зруйнованої зсувом ґрунту. 1701 року до церкви добудували вівтарну частину (пресвітерій), а 1783 року — вежу (майстри Димитрій Дековекін і Теодор Русинка). 1870 року розширили внутрішнє приміщення. 1938 року стіни розписали фресками. 1947 року під час операції «Вісла» лемки були переселені на західні території Польщі, а храм передали римо-католицькій громаді. 1956 року після повернення депортованих до села парафію повернули греко-католикам. У 1983–1985 роках провели значні ремонтні роботи, унаслідок яких зміцніли фундамент церкви, а дах покрили ґонтом. Відновлення храму було відзначення Міністерства культури і мистецтв Польщі. 6 червня 1984 року сакральну споруду внесли до реєстру архітектурних та історичних пам'яток Малопольського воєводства (№ А-1214). 1995 року церква отримала приз «Prix Europa Nostra» за найкраще збереження пам'ятки. Починаючи з 1998 року храм спільно використовують римо-католицька й греко-католицька парафія. Архітектура Вівтар і нава мають однакову ширину. Три бані вкриті ґонтом й увінчані шатром з хрестами. Спочатку прямокутні вікна були лише у південній стіні церкви (за народними віруваннями сили диявола приходили з півночі). У зв'язку з необхідністю захисту від вологи фундамент церкви зміцніли викорчуваними стовбурами дерев. Усередині є іконостас XVII століття, розписаний синіми, червоними і золотими кольорами. Колони прикрашені ажурними мотивами з виноградного листя. Ікони розписав художник Ян Медицький, який перебував під сильним впливом бароко. Є кілька зображень, створених анонімним народним художником. У церкві також є бічні вівтарі святого Миколая, Богородиці та Христа. Ікона в останньому датується 1664 роком і спочатку була розташована у старому іконостасі того ж храму. Цікаві факти Храм став праобразом для Храму Покрови Пресвятої Богородиці [Архівовано 6 червня 2019 у Wayback Machine.] розташованого на південному ринку міста Львів. На основі Храму Покрови Пресвятої Богородиці [Архівовано 6 червня 2019 у Wayback Machine.] міста Львів, побудовано Церкву Успіння Пресвятої Богородиці в с. Лютенька на Полтавщині. Див. також Лемківський храм Бойки Примітки Джерела Тарас Я. М. Українська сакральна дерев'яна архітектура. — Львів, 2006. — С. 235-238. Malinowscy G. i Z., Marciniszyn E. i P. Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa, 2009.
Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zahorowie

Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła – parafia prawosławna w Zahorowie, w dekanacie Biała Podlaska, diecezji lubelsko-chełmskiej. Na terenie parafii funkcjonują 3 cerkwie: cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zahorowie – parafialna cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Choroszczynce – filialna cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela w Kątach – filialna Historia Najwcześniejsza wzmianka o prawosławiu w Zahorowie pochodzi z XVII w., jednak pierwszą cerkiew w miejscowości wzniesiono dopiero na początku XX w. (konsekrowaną w 1909 przez arcybiskupa chełmskiego Eulogiusza). Świątynię tę zburzono 13 lipca 1938 w ramach akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej. Samodzielną parafię w Zahorowie reaktywowano w 1989. Obecna cerkiew została wzniesiona w latach 1991–1993 (konsekrowana 1 sierpnia 1993). Ikonostas dla świątyni parafialnej wykonał mieszkaniec Zahorowa Aleksy Chwesiuk, natomiast ikony napisał Eugeniusz Świniarczuk z Kowla na Ukrainie. Zbudowano też dwie cerkwie filialne: Zmartwychwstania Pańskiego w Choroszczynce (na cmentarzu prawosławnym) i Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela w Kątach. Zasięg terytorialny Zahorów, Kąty, Choroszczynka, Piszczac. Parafia opiekuje się cmentarzami prawosławnymi w Choroszczynce, Zahorowie, Dąbrowicy Małej, Połoskach i Kątach. Galeria Wykaz proboszczów 1996–1998 – ks. Sławomir Chwojko od 1998 – ks. Jan Kulik Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, s. 244 Hierarchia i kler kościoła prawosławnego w granicach II Rzeczypospolitej i Polski powojennej w XIX–XXI wieku, ks. Grzegorz Sosna i m. Antonina Troc-Sosna, Ryboły 2012 Linki zewnętrzne Historia parafii w Zahorowie na stronie diecezji lubelsko-chełmskiej
Zielonagóra

Zielonagóra (prononciation : [ʑelɔnaˈɡura]) est un village polonais de la gmina d'Obrzycko dans le powiat de Szamotuły de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 2 km au nord d'Obrzycko (siège de la gmina), 12 km au nord de Szamotuły (siège du powiat), et à 43 km au nord-ouest de Poznań (capitale de la Grande-Pologne). Le village possédait une population de 93 habitants en 2012. Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Zielonagóra est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Références Portail de la Pologne
Zielonagóra

Zielonagóra (nazwa historyczna: Zielona Góra, dawn. niem. Grünberg) – wieś w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Obrzycko. Miejscowość leży na prawym brzegu Warty, około 1 km od Obrzycka, faktycznie jest jego przedmieściem. Około 650 mieszkańców. Do 2004 roku wieś nosiła nazwę Zielona Góra. Teren działania sołectwa Zielonagóra obejmuje wieś: Zielonagóra, część wsi Zielonagóra – Borownik, przysiółek Obrzycko-Zamek i leśniczówki Chraplewo. Historia Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1757. Od śmierci Atanazego Raczyńskiego, z linii wielkopolskiej rodu, w 1874 do 1945 własność niemieckiej (kurlandzkiej) linii Raczyńskich. We wsi urodzili się trzej bracia Adamscy: Stanisław (1875–1967), działacz polityczny i społeczny, biskup katowicki, Walerian (1885–1965), socjolog i Jan (1887–1966), bakteriolog, profesor poznańskiej Akademii Medycznej. W latach 1954–1957 wieś należała i była siedzibą gromady Zielonagóra, po jej likwidacji w gromadzie Obrzycko. Pałac W Obrzycku-Zamku, przysiółku wsi Zielonagóra znajduje się zespół parkowo-pałacowy z pałacem rodu Raczyńskich. Pierwotny dwór zbudowany około 1857 dla Atanazego Raczyńskiego został rozbudowany w latach 1906–1910 przez Zygmunta Emeryka Raczyńskiego w stylu eklektycznym z elementami tzw. kostiumu francuskiego i neobarokowymi elewacjami. Pałac piętrowy, z dachem mansardowym i czwórkondygnacyjną kwadratową wieżą w narożniku, położony na wysokiej skarpie nad Wartą, elewacją zwrócony ku północy. Nad wejściem, w kartuszu, herb Raczyńskich – Nałęcz z dewizą rodową Vitam impendere vero („życie poświęcić dla prawdy”). U wejścia do wieży dwa gryfy, nad wejściem, w kartuszu, data (1910) i monogram Raczyńskich. Po obu stronach dziedzińca znajdują się oficyny z początku XX wieku o parterze ceglanym a piętrze z muru szachulcowego. Na środku dziedzińca ceglany cokół z alegoryczną postacią kobiecą. Pałac otacza pocięty głębokimi jarami park krajobrazowy o powierzchni 19 ha z licznymi pomnikowymi lipami, modrzewiami i dębami. W parku murowany budynek bażanciarni z drewnianym gołębnikiem. Na skraju parku dawny zespół folwarczny z przełomu XIX i XX wieku. W pałacu obecnie mieści się ośrodek pracy twórczej poznańskiego Uniwersytetu. Galeria Ludzie Osoby związane lub urodzone w miejscowości: Stanisław Adamski, Jan Adamski, Ryszard Forbrich, Zygmunt Edward Raczyński, Mirosław Perz. Przypisy
Зельонаґура

Зельонаґура (пол. Zielonagóra) — село в Польщі, у гміні Обжицько Шамотульського повіту Великопольського воєводства. Населення — 701 особа (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Зельонаґура .
Molo v Sopotech

Molo v Sopotech (polsky Molo w Sopocie) je nejdelší dřevěné molo v Evropě a nejdelší molo v Baltském moři. Nachází se na pobřeží Gdaňského zálivu ve čtvrti Dolny Sopot ve městě Sopoty v Pomořském vojvodství v Polsku. Molo patří mezi hlavní turistické atrakce na polské riviéře. V období od konce dubna do konce září je vstup zpoplatněn. Další informace Molo v Sopotech má délku 511,5 metrů a šířku 10 m, přičemž 458 m délky se nachází nad mořem. Nabízí kavárny, dva přístavy, procházky, vyhlídky na moře, relaxaci, lov ryb, různé kulturní akce aj. První molo s délkou 31,5 m nechal v roce 1827 postavit lékař Napoleonovy armády Jean George Haffner. Do konce 19. století již mělo délku do 150 m a v roce 1910 již dosahovalo délky 315 m. V roce 1923 sloužilo také hydroplánům. V roce 1948 mělo být molo zbouráno, protože bylo v socialistickém Polsku považováno za buržoazní relikt. Naštěstí k tomu nedošlo. Po opravě mola bylo několik kůlů použito ke stavbě Kapličky sopotských rybářů. Přímo u mola se nacházejí písečné pláže. Molo lze pozorovat také z blízkého majáku v Sopotech. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Molo v Sopotech na Wikimedia Commons