NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дворец в Крыспинуве

Дворец в Крыспинуве (пол. Pałac w Kryspinowie) — архитектурный памятник, находящийся в Польше в селе Крыспинуве сельской гмины Лишки Краковского повята Малопольского воеводства. Здание вместе с окружающим его парком внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. История Дворец в стиле неоренессанс был построен по проекту архитектора Зигмунда Хендля в конце XIX века его первым владельцем Яном Скирлиньским. Ранее на этом же месте находился другой дворец, построенный на рубеже XVIII и XIX веков. После кончины Яна Скирлиньского дворец был продан его наследниками семье Суских из Кракова. Позднее дворец переходил в руки различных хозяев, среди которых были представители польских аристократических родов Яворские, Мадейские и Чеховичи. После Второй мировой войны дворец был национализирован и передан детскому дому. В 50-е годы XX века здание принадлежало районному отделению машиностроения и позднее — государственному отделу машиностроения. 14 марта 1968 года дворец был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-658/M). Во второй половине 90-х годов XX столетия здание короткое время принадлежал коммерческой организации «PROMEROL», потом был передан прежним хозяевам из рода Суские. В настоящее время дворец находится в процессе реставрации. Примечания Литература Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2
Pałac w Krzelowie

Pałac w Krzelowie – zabytkowy pałac z połowy XVIII wieku wybudowany przez spadkobierców Ulriki Luisy z domu Koppern. Położony jest we wsi Krzelów, w województwie dolnośląskim. Stanowi jedną z najbardziej reprezentatywnych budowli Krzelowa. Obiekt jest objęty ochroną konserwatora zabytków i zakwalifikowany jako zabytek klasy 1. Architektura Budynek kompleksu wzniesiono w latach 30. XVIII wieku jako budynek trzykondygnacyjny z podpiwniczeniem i charakterystycznym elementem architektonicznym XVIII w. w postaci wieżyczki. Bryła budynku prosta zbliżona formą do prostopadłościanu, przekrycie zrealizowano poprzez dach czterospadowy (kopertowy) o małym kącie nachylenia połaci. Budynek wzniesiono w technologii tradycyjnej murowej. Budynek posadowiono na ścianach fundamentowych murowanych z cegły pełnej. Ściany zewnętrzne nośne wykonano z cegły pełnej na zaprawie cementowo – wapiennej o grubości konstrukcyjnej wynoszącej około 70 cm. Ściany nośne wewnętrzne wykonano z cegły pełnej na zaprawie cementowo – wapiennej. Obiekt przekryto dachem czterospadowym (kopertowym) o konstrukcji drewnianej i małym kącie spadku połaci dachowej. Historia właścicieli Dobra ziemskie w Krzelowie Górnym i Dolnym stanowiły własność von Gersdorfów, od których odkupił je von Brown, w 1787 r. wzmiankowany jako posiadacz wsi. Następnie w 1836 roku majątek ten nabyła rodzina Ulriki Luisy z domu Koppern. Prawdopodobnie wkrótce potem przystąpiono do budowy pałacu oraz założono park. Następne informacje o właścicielach posiadłości pochodzą z 1876 roku – według ksiąg adresowych stanowiła własność Gustawa Gohle. Od 1905 do czasów II wojny światowej pozostawała w rękach Paula Kaherta. Park krajobrazowy Park krzelowski został wpisany do rejestru zabytków. Został założony około połowy XIX wieku, zapewne wkrótce po wybudowaniu pałacu. Cały kompleks zieleni ma wydłużony kształt i znajduje się po zachodniej stronie pałacu, nieopodal rzeki Jezierzycy. Na drzewostan składają się m.in. dęby, kasztanowce, platany, świerk srebrzysty, jodła jednobarwna, żywotnik zachodni, dęby czerwone, wiązy polne. Większość drzew liczy ok. 120 lat. W południowej części parku znajduje się starodrzew dębowy, będący pozostałością naturalnego drzewostanu. Jeden z dębów ma ok. 350 lat, kilka – ok. 200 lat. Pałac obecnie Pałac ma obecnie dwie kondygnacje i piwnice oraz wieżę dobudowaną od zachodu. Fasada zwrócona jest na północ. Dziedziniec folwarczny ograniczony został budynkami gospodarczymi. Aktualnie w odnowionym pałacu mieści się szkoła podstawowa. Zobacz też Krzelów (województwo dolnośląskie) Parafia św. Marcina w Krzelowie Przypisy
Krzyżanowice (zámek)

Zámek v Krzyżanovicích, polsky Pałac w Krzyżanowicach nebo Różany Pałac, je novogotický zámek v Krzyżanowicích v okrese Ratiboř v Ratibořské kotlině ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Historie Zámek v Krzyżanovicích má obdélníkový půdorys. V roce 1700 jej nechal postavit hrabě Jan Bernard Praschmem. V roce 1708 jej získal baron Charles Gabriel von Wengerski a v roce 1775 jej získala rodina Lichnowských. V letech 1794-1796 zde pobýval Ludwig van Beethoven a v letech 1843-1848 Ferenc Liszt. V roce 1856 kníže Karl Maria von Lichnowski nechává zámek přestavět a byla postavena také cihlová vstupní brána. V roce 1930 kníže Wilhelm von Lichnowsky prodal zámek františkánským sestrám, které v něm založily klášter a dům s pečovatelskou službou. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Krzyżanowice na Wikimedia Commons
Schloss Krzyżanowice

Das neugotische Schloss Kreuzenort (poln. Krzyżanowice, im Powiat Raciborski, Woiwodschaft Schlesien) war im 19. Jahrhundert ein Treffpunkt der bedeutenden Persönlichkeiten des schlesischen Adels und der deutschen Kulturszene. Geschichte Das Schloss wurde 1700 vom Grafen Johann Bernhard Praschma aus dem katholischen mährischen Uradelsgeschlecht Praschma (tschechisch Pražma) errichtet. Nach seinem Tod 1708 kam in den Besitz des Barons Karl Gabriel von Wengersky (1667–1736). Seit 22. November 1775 wurde das Schloss Eigentum des schlesisch-mährischen Adelsgeschlechts Lichnowsky. Im Schloss Kreuzenort verweilten 1794 bis 1796 Ludwig van Beethoven und 1843 bis 1848 Franz Liszt sowie Joseph von Eichendorff. Im Auftrag von Karl Fürst Lichnowsky (1819–1901) wurde nach dem Entwurf des Architekten Carl Johann Boguslaw Lüdecke (1826–1894) das Schloss im Stil der englischen Neugotik umgebaut und ein Torgebäude errichtet. 1860 entstand in der südöstlichen Ecke des Schlosses ein achteckiger Turm auf einem quadratischen Sockel und ein Rittersaal. In den übrigen Ecken wurden achteckige Basteien angebaut. Beim Umbau wurden typische neugotische Details verwendet. 1930 verkaufte Fürst Wilhelm von Lichnowsky (* 1905) das Schloss an den katholischen Orden der Franziskanerinnen Ordensgemeinschaft, die dort ihren Kloster und eine Wohltätigkeitsanlage errichteten. Das Schloss bleibt seitdem ununterbrochen Eigentum des Franziskanerinnenordens und trägt jetzt den Namen "Rosenpalast". Im Rittersaal befindet sich die Kapelle. Das Schloss wurde am 2. Juni 1969 unter A/1043/65 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Schlesien eingetragen. Bilder Literatur Grody, zamki i pałace Euroregionu Silesia, (Burgen, Schlösser und Paläste der Euroregion Silesia): Racibórz 2003 Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego (Baudenkmäler des Kreises Ratibor): Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 9. ISBN 978-83-89802-36-1. Einzelnachweise Weblinks Geschichte des Schlosses (polnisch)
Pałac w Krzyżanowicach

Pałac w Krzyżanowicach – zabytkowy pałac we wsi Krzyżanowice (województwo śląskie), w powiecie raciborskim. Historia Neogotycki pałac zbudowany w 1700 na rzucie prostokąta przez hrabiego Jana Bernarda Praschma, a po jego śmierci w 1708 przeszedł na własność barona Karola Gabriela von Wengerskiego. Od 22 listopada 1775 gospodarzem pałacu została rodzina Lichnowskich, posiadająca liczne majątki w okolicy Raciborza, Karniowa i na ziemi opawskiej. Dzięki nowym właścicielom, którzy utrzymywali kontakty z największymi kompozytorami, w pałacu gościli wybitni goście, m.in. w latach 1794-1796 przebywał tu Ludwig van Beethoven, a w latach 1843-1848 Ferenc Liszt. W 1856, za sprawą księcia Karola von Lichnowskiego, pałac został przebudowany w stylu neogotyckim, wzniesiono także murowaną bramę wjazdową. Herb Karola znajduje się w lewym łuku potrójnego portalu do sali rycerskiej, natomiast w prawym łuku jest herb von Werdenberg. W 1860 podczas przebudowy pałacu w jego południowo-wschodnim narożu wzniesiono okrągłą wieżę i salę rycerską, która obecnie pełni rolę kaplicy. W trzech pozostałych narożach ulokowano ośmioboczne baszty. Autorem projektu przebudowy był niemiecki architekt Carl Lüdecke. Budynek wzbogacono wówczas także o ryzality, neogotyckie schodkowe szczyty, ostre łuki, załamujące się nadokienniki oraz charakterystyczne dla angielskiego cottage style kominy. W 1930 książę Wilhelm von Lichnowski sprzedał posiadłość siostrom ze Zgromadzenia [[Franciszkanki}Franciszkanek]], które założyły w nim klasztor i dom opieki. Franciszkanki do dziś sprawują pieczę nad pałacem. Pałac wpisano jest do rejestru zabytków w 1965, a park wokół pałacu – w 2022. Galeria Przypisy Bibliografia Dziennik Zachodni, wkładka "Poznaj swój region", 18 lipca 2006 Grody, zamki i pałace Euroregionu Silesia, Racibórz 2003 Linki zewnętrzne Historia pałacu na stronie gminy Krzyżanowice
Pałac w Kuźnicy Czarnkowskiej

Pałac w Kuźnicy Czarnkowskiej – zabytkowy, neorenesansowy pałac, znajdujący się w Kuźnicy Czarnkowskiej, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Pałac został zbudowany w pierwszej połowie XIX wieku. Piętrowy, cały murowany, o boniowanych narożnikach, nosi cechy neorenesansowe. Obecnie w ruinie. W pobliżu znajduje się oficyna z 1840 roku oraz park o powierzchni 6,3 ha z drugiej połowy XVIII wieku, o dobrze zachowanym starodrzewie. Przypisy Bibliografia Zabytki gminy Czarnków. Urząd Gminy Czarnków. [dostęp 2012-07-03]. Linki zewnętrzne Zdjęcie pałacu w Kuźnicy Czarnkowskiej
Pałac w Kłobucku

Pałac w Kłobucku – zabytkowa rezydencja, położona w Kłobucku, na osiedlu Stare Zagórze. Wzniesiona w 1795, w stylu neogotyckim. Pałac jest otoczony parkiem o powierzchni 4,3 ha. Park ten również jest wpisany do rejestru zabytków. Historia Pałac został wybudowany dla pruskiego ministra Christiana von Haugwitza w latach 1795–1800. Do początku XX wieku stanowił on siedzibę właścicieli majątku ziemskiego Zagórze. Jego kolejnymi właścicielami byli: Benedykt Lemański, Guido Henckel von Donnersmarck i książę Michał Aleksandrowicz, który odwiedził folwark pod koniec września 1900 r. Budynek został gruntownie przebudowany pod koniec XIX wieku. Po I wojnie światowej posiadłość przeszła na własność Skarbu Państwa. W dwudziestoleciu międzywojennym w zamku znajdowała się Szkoła Leśników, a w latach 1952–1972 siedziba Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Następnie w pałacu miał siedzibę zakład odzieżowy Dom Mody „Elegancja”. W 2004 roku rozpoczęto jego generalny remont. W pałacu planuje się utworzenie centrum konferencyjnego. Galeria Zobacz też Kościół św. św. Marcina i Małgorzaty w Kłobucku Rynek w Kłobucku Przypisy
Schloss Lessendorf

Schloss Lessendorf (polnisch Pałac w Lasocinie) ist ein gut erhaltenes Schloss im historischen Niederschlesien und liegt heute in der polnischen Woiwodschaft Lebus. Geschichte Das Dorf ist 1220 erstmals erwähnt. Zu Beginn des 14. Jahrhunderts wird ein Heinrich Sulke von Lessotendorf erwähnt, in der Mitte dieses Jahrhunderts Nicolaus von Kottwitz, 1397 Siegfrid von Kottwitz, und 1473 Nickel von Kottwitz. Zu Beginn des 16. Jahrhunderts wurde das zwischen den von Promnitz und den von Kottwitz geteilt. Nach 1475 gehörte ein Teil des Dorfes zu Caspar von Promnitz. Sein Sohn war Balthasar von Promnitz (1488–1562), der späterer Bischof von Breslau wurde. Caspars Enkel, Abraham, der 1613 starb, war der letzte Vertreter der Familie, der in Lessendorf lebte. Nach Abrahams Tod ging das Anwesen an Heinrich Anselm von Promnitz über, der Lessendorf an die von Landskron verkaufte. Wahrscheinlich war der letzte der von Landskron, Hans Rudolph von Landskron zwischen 1679 und 1689 Erbauer des heute erhaltenen Schlosses, möglicherweise aber auch die von Promnitz. Um 1713 ging das Anwesen in den Besitz der Grafen von Globen und Stambach über. Im Jahre 1752 war das Dorf im Besitz von Balthasar Abraham Freiherr von Glaubitz und Altengabel (1680–1752). Später waren die von Dingelstedt und von Lehsten-Dingelstedt Besitzer. 1910 kaufte Maximilian von Prittwitz und Gaffron (1866–1930) das Gut und Schloss. Es blieb bis 1945 im Familienbesitz. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden Gut und Schloss von einer landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft übernommen. Seit den 1990er Jahren ist das Schloss in Privatbesitz. Bauwerk Das barocke Gebäude aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde Anfang des 20. Jahrhunderts leicht umgebaut. Der einstöckige Backsteinbau ist auf rechteckigem Grundriss errichtet und trägt ein Walmdach. Die Vorderfront ist mit markanten Risaliten akzentuiert. Über dem Eingangsportal befindet sich eine reich gerahmte Wappenkartusche, darüber ein Balkon mit einer durchbrochenen Steinbalustrade. Die äußere architektonische Dekoration zeigt deutlich den Einfluss der Sagan-Residenz. Sie sind sichtbar in den rustizierten Fensterrahmen und der vertikalen Gliederung der Fassaden, die durch dicht angeordnete rustizierte Pilaster gegliedert sind. Die Kellerräume sowie Flur, Korridor, Treppenhaus und der Nebenraum sind mit Tonnen- und Kreuzgewölben, die übrigen Innenräume mit Decken versehen. Nachweise zamkilubuskie.pl Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Weidlich, Frankfurt/Main 1971, S. 188 Weblinks Tomasz Mietlicki: Lasocin – powiat nowosolski (vor 1945 Lessendorf – Kreis Freystadt). In: glogow.pl. Abgerufen am 27. März 2026 (polnisch). Einzelnachweise
Pałac w Lasocinie

Pałac w Lasocinie – zabytkowy pałac w miejscowości Lasocin, w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Architektura Pałac zbudowany na rzucie prostokąta, od frontu z krótkimi bocznymi skrzydłami. Barokowa elewacja nawiązuje stylowo do rozwiązań zastosowanych w pałacu w Żaganiu. W osi środkowej fasady umieszczono wejście obramowane dekoracyjnym portalem, który w górnej partii przechodzi w balkon, otoczony murowaną, ażurową balustradą. Nad drzwiami umieszczono herb Jana Ferdynanda (Johanna Ferdinand) Ka­gera hrabiego von Globen i jego żony. Nad balkonem, w dachu, umieszczono wystawkę z otworem okiennym i zegarem. Historia Pałac wzniesiony został przez Jana Rudolfa von Landskron w latach 1679–1689. Kolejnymi właścicielami majątku zostali von Globenowie. Potwierdza to dokument z 1713, w którym zapisano, że hrabia von Globen z Lasocina kupił od Gottloba von Unruh część Borowa. Rodzina von Globenów zrobiła pierwszą przebudowę pałacu. Zapewne wówczas powstał barokowy portal mieszczący herb ówcześnie władających majątkiem. Następnym właścicielem w 1763 został Lewin August von Dingelstedt, który umarł nie pozostawiwszy potomka, a posiadłość odziedziczył jego siostrzeniec pułkownik von Lehnsten-Dingelstedt. W połowie XIX w. wzniesiono neogotycką wieżyczkę z zegarem. Kolejnym właścicielem od 1870 był Franciszek Ebhardt. W 1910 właścicielem został Maximilian von Prittwitz und Gaffron. Jego syn Jan Henning opuścił Lasocin w 1944. Oni to zadecydowali o kolejnej przebudowie pałacu m.in. została usunięta wieżyczka, a nad wejściem umieszczona wstawka z zegarem. Po II wojnie światowej w folwarku znajdowało się Państwowe Gospodarstwo Rolne, a po jego likwidacji w końcu XX w. obiekt przeszedł w ręce prywatne i jest remontowany. Galeria Przypisy Bibliografia Tomasz Andrzejewski (red.): Kożuchów. Zarys dziejów. Kożuchów: 2003. dr Barbara Bielinis-Kopeć (red.): Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego, Zielona Góra 2008. dr Stanisław Kowalski: Zabytki województwa zielonogórskiego. Zielona Góra: 1987. Iwona Perut-Gierasimczuk (red.): Czas architekturą zapisany. Zielona Góra: 1998.
Дворец в Лясоцине

Дворец в Лясоцине — дворец в городе Лясоцин, Любуское воеводство, Новосольский повят, гмина Кожухув. Архитектура Имеет прямоугольный план, с короткими боковыми крыльями от фронта. Барочный фасад по стилю напоминает решения, примененные в дворце Лобковицов в Жагани. В центральной оси фасада находится вход, обрамленный декоративным порталом, который в верхней части переходит в балкон, окруженный кирпичным, ажурным крыльцом. Над дверью располагается герб семьи фон Глобен (von Globen). Над балконом находится оконный проем и часы. История Дворец в 1679—1689 годах построил Ян Рудольф фон Ландскрон (Jan Rudolf von Landskron). Следующими владельцами усадьбы были фон Глобены. Это подтверждает документ 1713 года, в котором сказано, что граф фон Глобен из Лясоцина купил у Готтлоба фон Унруха (Gottlob von Unruh) часть Борова. Семья фон Глобенов сделала первую перестройку дворца. Вероятно, тогда и возник портал в стиле барокко с гербом семьи, владеющей дворцом. Следующим владельцем в 1763 году стал Левин Август фон Дингельштедт (Lewin August von Dingelstedt), который умер, не оставив наследника, и имение унаследовал его племянник, полковник фон Лештен-Дингельштедт (Lehsten-Dingelstedt). В середине XIX века была возведена башню в стиле неоготики с часами. Еще одним владельцем с 1870 года был Франтишек Эбрхардт (Franciszek Ebhardt). В 1910 году владельцем был Максимилиан фон Притвиц. Его сын Ян Хеннинг (Jan Henning) покинул Лясоцин в 1944 году. Они приняли решение об очередной реконструкции дворца, в частности, была разрушена башня, а над входом помещена вставка с часами. После Второй мировой войны в поместье находилось Государственное сельское хозяйство, а после их ликвидации в конце XX века объект перешел в частные руки и был реставрирован. Галерея Литература Tomasz Andrzejewski (red.): Kożuchów. Zarys dziejów. Kożuchów: 2003. dr Barbara Bielinis-Kopeć (red.): Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego, Zielona Góra 2008. dr Stanisław Kowalski: Zabytki województwa zielonogórskiego. Zielona Góra: 1987. Iwona Perut-Gierasimczuk (red.): Czas architekturą zapisany. Zielona Góra: 1998.
Pałac w Leśnie Górnym

Pałac w Leśnie Górnym – zabytkowy neogotycki (eklektyzm) pałac z połowy XIX wieku w Leśnie Górnym w gminie Police (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Został zbudowany przez Hermanna Schoefflera w latach 90. XIX wieku. Architektura budowli utrzymana została w stylu neogotyckim z formami eklektyzmu. Pałac zbudowano z otynkowanej czerwonej cegły i przykryty został czterospadowym dachem, na osi krótkiej przesłonięty parawanowymi ścianami. Posiada narożną, ośmioboczną wieżę przy fasadzie. Budynek jest trójkondygnacyjny o elewacjach podzielonych symetrycznie otworami okiennymi. Właściciele - rodzina Brussow - doprowadzili elektryczność, wodę i kanalizację, zamontowali podłogi wyłożone dębowym parkietem oraz wprowadzili centralne ogrzewanie. Kolejni natomiast urządzili park przypałacowy, w którym ustawiono w 1934 r. głaz ku pamięci poety Hermanna Lönsa. Po II wojnie światowej obiekt przeszedł pod jurysdykcję polską. Od lat 60. XX w. pałac popadał w ruinę. W 2000 r. podjęto odbudowę pałacu i przyległego terenu. Obecnie budowla jest odrestaurowana i stanowi własnością prywatną. Pałac oraz park z połowy XIX w. (nr. rej. A-866 z 18.05.1990 r.) znajdują się w rejestrze zabytków, natomiast teren dziedzińca gospodarczego stanowi zabudowę o lokalnych wartościach kulturowych. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 1 A-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 140. ISBN 83-7241-272-3. (pol.). 2008 Police, Gmina Zielona. Police: Urząd Gminy w Policach, 2008, s. 18. ISBN 978-83-916431-9-8. (pol.).
Pałac w Lubaszu

Pałac w Lubaszu – zabytkowy pałac w Lubaszu, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Pierwotnie zamek obronny wzniesiony przez Gorayskich w 1546. Klasycystyczny pałac powstał w 1756 dla rodziny Wojciecha Miaskowskiego (1710-1802) herbu Bończa, wojewody kaliskiego. Zbudowany został w kształcie litery L na terenie dawnego drewnianego dworu z XVI w. Pod podcieniem, wspartym na dziesięciu kolumnach, widnieje płycina z datami budowy dworu (1546), pałacu (1756) oraz jego ostatniej przebudowy (1911) przez Mieczysława Szułdrzyńskiego (1875-1960) herbu Zadora, żonatego z Janiną Szembek (1885-1965), herbu własnego. Przy pałacu znajduje się park, a w nim klasycystyczna oficyna z pierwszej połowy XIX w. Obecnie w rękach prywatnych. Nad wejściem, we wnęce, płycina z herbami Szembek (L) Janiny Szembek i Zadora (P) Mieczysława Szułdrzyńskiego oraz napisem: Przypisy Bibliografia Marcin Płóciennik: Lubasz - pałac. Zamki, pałace i dwory w Wielkopolsce. [dostęp 2011-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-20)].
Pałac w Mikuszewie

Pałac w Mikuszewie – zabytkowy pałac w Mikuszewie, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Pałac został wybudowany około 1890, kiedy właścicielem pobliskich dóbr był Bernard III (książę Saksonii-Meiningen). Obecnie w obiekcie funkcjonuje Międzynarodowy Dom Spotkań Młodzieży „Mikuszewo”. Opis Budowla została wzniesiona w stylu neorenesansowym, o rozczłonkowanej bryle, z narożną, czworoboczną wieżą, zwieńczoną czworobocznym hełmem. Od frontu ryzalit z głównym wejściem w potrójnej arkadzie (parter), szeroki na trzy okna dzielone na piętrze pilastrami, zakończony trójkątnym frontonem. Nad nim kartusz z herbem Saksonii zwieńczony koroną. Pałac znajduje się w parku krajobrazowym ze stawem, prowadzi do niego stara aleja lipowa. Przypisy Bibliografia Zamki w Polsce. Mikuszewo - pałac neorenesansowy. [dostęp 2012-04-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-21)].
Schloss Arnsdorf (Schlesien)

Schloss Arnsdorf (polnisch Zamek Milków) befindet sich in Miłkow im Powiat Karkonoski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Möglicherweise gab es hier schon vor 1355 einen Adelssitz, der vermutlich durch die Hussiten zerstört wurde. Graf Carl Heinrich von Zierotin ließ ab 1677 das heutige Schloss errichten. Der barocke Umbau geht auf Graf Johann Nepomuk zu Lodron-Laterano zurück. 1792 heiratete die Erbfrau der Herrschaft Arnsdorf, Therese Reichsgräfin Lodron-Laterno-Gmünd (1772–1836) den kgl. preuß. Justizrat und späteren Landesältesten des Kreises Hirschberg Bernhard Graf von Matuschka (1768–1820). Erbe wurde der Enkel Benno Graf von Matuschka (1827–1875). Ende des 19. Jahrhunderts wurde das Schloss in Teilen neobarock umgebaut. Theodor Fontane hielt sich viele Sommer in Arnsdorf auf, das im Roman Die Poggenpuhls als Schloss Adamsdorf erscheint. Bis 1930 blieb Arnsdorf der Stammsitz des Adelsgeschlechts Matuschka, letzter Graf war Theodor von Matuschka (1885–1930), verheiratet mit Ferdinande Reichsgräfin von Schmettau. Die Witwe und Erbin, dass Ehepaar Matuschka hatte keine Kinder, heiratete 1937 Theodor Freiherr von Fries-Tersch. Der Gutsbesitz der Ferdinande Gräfin Matuschka betrug 1937 rund 635 ha, betitelt als Herrschaft Arnsdorf, bestehend aus den Rittergütern Arnsdorf und Steinseissen. In den 1940er Jahren lebte im Schloss der Bruder des vormaligen Besitzers, Bernhard Graf Matuschka, mit seiner Ehefrau Maria Gräfin Strachwitz von Groß Zauche und Camminetz. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs wurde das Schloss als Erholungsheim genutzt. 1978 wurde es durch den regionalen Verband für Landwirtschaftstechnik und Landwirtschaftsindustrie renoviert. Bauwerk Das Schloss ist eine Dreiflügelanlage um einem kleinen Ehrenhof mit zwei Geschossen und Mansarddach. Literatur Arne Franke, Katrin Schulze: Das schlesische Elysium. Burgen, Schlösser, Herrenhäuser und Parks im Hirschberger Tal. 3. Auflage, In: Potsdamer Bibliothek Östliches Europa Kulturreisen, Hrsg. Deutsches Kulturforum östliches Europa e.V., Potsdam 2008, ISBN 978-3-936168-54-9, S. 23–25. Weblinks Manfred Maronde: Schlesien – Schlösser im Hirschberger Tal. (PDF; 2,8 MB) Schlesische Museum zu Görlitz (SMG), 27. Januar 2008, abgerufen am 7. August 2025. Astrid von Friesen. 23. Februar 2023: Schloss Arnsdorf (Pałac Miłków) Schlosshotel und Brauerei Einzelnachweise