NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Radomierowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny w Radomierowicach. Świątynia należy do parafii Matki Boskiej Śnieżnej w Dąbrówce Dolnej w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. 1 kwietnia 1964 pod numerem 760/64, obiekt został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Świątynia została wzniesiona jako zbór ewangelicki dla kolonistów pruskich, osiedlanych tu w czasie tzw. kolonizacji fryderycjańskiej, w II połowie XVIII wieku. Kościół wybudowany został w latach 1786–1790 przez mistrza ciesielskiego Petzera według projektu architekta Christiana Isemera. W 1790 roku dobudowano wieżę, a w 1860 roku kościół został po raz pierwszy odnowiony. Do zakończenia II wojny światowej służył ewangelikom. W latach 1946–1980 był kościołem parafialnym, następnie filialnym parafii św. Rocha w Starych Budkowicach. Od 1988 roku należy do parafii w Dąbrówce Dolnej. Architektura i wnętrze kościoła Jest to kościół orientowany, zbudowany w konstrukcji szkieletowej, uzupełniony murem z cegły, wewnątrz i na zewnątrz otynkowany. Reprezentuje typ kościoła salowego, pięcioprzęsłowy, zamknięty prostokątnie. Gzyms otaczający budynek jest typu koronującego, profilowany. Okna, umieszczono w dwóch kondygnacjach. Wnętrze świątyni nakryte jest stropem belkowym, bez polichromii, z podciągami wzdłużnymi wspartymi na ośmiu słupach z zastrzałami, dźwigającymi z trzech stron empory, wydzielającymi nawy boczne, tworząc trzyczęściowe wnętrze. W emporach znajdują się trzy rzędy ławek. W nawie północnej wydzielona jest zakrystia. Dach jest czterospadowy, jednokalenicowy, w całości kryty gontem. Od zachodu do budynku przylega wieża wybudowana w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem szachulcowym, z kruchtą w przyziemiu, zakończona hełmem w kształcie dzwonu, również pokryty gontem, osadzonym na ośmiobocznym walcu, z chorągiewką, na której znajduje się data „1790”. Pierwotny wystrój kościoła był bardzo skromny, w stylu rokokowo-klasycystycznym. Między emporami wbudowano chór muzyczny z prospektem organowym z około 1790 roku, który został wykonany przez Franciszka Majewskiego z Rychtala. Ołtarz główny pochodzi z około 1790 roku z centralnie usytuowaną amboną, został zmieniony w II połowie XX wieku na ołtarz katolicki z obrazem Matki Boskiej w centralnej jego części. Obecnie ambona postawiona jest oddzielnie. Wyposażenie chrzcielnica z końca XVIII wieku, zawieszone na emporach stacje Drogi Krzyżowej. Przypisy Bibliografia Schlesiens ältere Kirchen und kirchliche Stiftungen nach ihren frühesten urkundlichen Erwähnungen. Ein Beitrag zur schlesischen Kirchengeschichte, von Hermann Neuling, Breslau 1884 Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, EwaE. Chojecka, Katowice: Muzeum Śląskie, 2004, ISBN 83-87455-77-6, OCLC 831134485 . Katalog wystawy: Oblicza sztuki protestanckiej na Górnym Śląsku. Muzeum Śląskie, Katowice 1993, ISBN 83-85039-92-9. Linki zewnętrzne Kościół filialny Wniebowzięcia NMP
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Radomierzu

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Radomierzu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jelenia Góra Wschód w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Dominik Słowiński. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1318 przez Klemensa V. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Jelenia Góra Wschód rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Różańcowej. [dostęp 2023-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Objawienia Pańskiego w Radostowie Średnim

Parafia Objawienia Pańskiego w Radostowie Średnim – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lubań w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1994. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Lubań rzymskokatolicka parafia pw. Objawienia Pańskiego. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Barbary w Rębiszowie

Parafia św. Barbary w Rębiszowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Gryfów Śląski w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Zbigniew Pacyniak. Erygowana w 1972. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Gryfów Śląski rzymskokatolicka parafia pw. św. Barbary. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Rokitkach

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Rokitkach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Chojnów w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Tomasz Kwiecień. Erygowana w 1972. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Chojnów rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Kościół św. Michała Archanioła w Ropie

Kościół św. Michała Archanioła w Ropie – katolicki kościół zbudowany w 1761 z fundacji Petroneli i Wilhelma Siemieńskich. Około 1800 do nawy dobudowane zostały dwie murowane kaplice zwieńczone wieżami oraz kolumnowy portyk. Drewniana część kościoła składa się z nawy, oraz zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Nawa nakryta jest dachem dwuspadowym, prezbiterium wielopołaciowym. Na kalenicy nawy wznosi się wieżyczka na sygnaturkę. Do nawy przylegają dwie kwadratowe kaplice, nad którymi wznoszą się wieże zwieńczone cebulastymi hełmami z latarniami. Najstarszym elementem wyposażenia jest kamienna kropielnica z 1691. W części centralnej ołtarza głównego znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, w zwieńczeniu przedstawiona jest postać patrona świątyni św. Michała Archanioła. Przy bocznym ołtarzu rzeźba Chrystusa u słupa. Ołtarze w kaplicach pochodzą z pocz. XX w. Jeden z nich wykonany został przez Antoniego Ragoziewicza w 1919. Na chórze muzycznym wspartym na dwóch filarach znajdują się organy. Bibliografia Paweł Kutaś-Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce,wyd PROMO,wyd pierwsze;str 98-99;ISBN 978-83-60941-50-8
Parafia św. Wojciecha i Podwyższenia Krzyża Świętego w Rożnowie

Parafia św. Wojciecha w Rożnowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Czchów. Erygowana została w 1662 roku. Historia parafii Fundatorem kościoła w Rożnowie jest Jan Wielopolski, który pozwolenie na budowę otrzymał od króla w 13 stycznia 1661 roku. Sama parafia powstała rok później, w 1662 roku, a nowo powstały kościół drewniany przyjął wezwanie Świętego Wojciecha (który według miejscowej legendy zatrzymał się w tym miejscu na odpoczynek) oraz drugorzędne wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Poświęcenia kościoła dokonał ówczesny biskup krakowski Kazimierz z Łubowa w dniu 19 lipca 1705 roku. Wnętrze świątyni nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, dekorowane ozdobnym malarstwem. Na suficie chóru muzycznego istnieje polichromia późnorenesansowa datowana na około 1688 rok. Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji
Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rudzicy

Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rudzicy – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lubań w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1601. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Lubań rzymskokatolicka parafia pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rybnicy

Parafia św. Katarzyny w Rybnicy – parafia rzymskokatolicka w dekanacie szklarskoporębskim w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1972. W 2018.07.01 reorganizacja dekanatów. Poprzednim był dekanat Jelenia Góra Zachód. Przypisy
Parafia Matki Bożej Ostrobramskiej w Rząsinach

Parafia Matki Bożej Ostrobramskiej w Rząsinach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Gryfów Śląski w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr lic. Paweł Opala. Erygowana w 1959. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Gryfów Śląski rzymskokatolicka parafia pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Rzepedzi

Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Rzepedzi − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Rzepedź. Historia Rzepedź była lokowana w 1526 roku i była zamieszkana przez prawosławnych. W 1657 roku wieś zniszczył najazd wojsk Rakoczego. W 1921 roku w Rzepedzi było 745 grekokatolików, 44 rzymsko-katolików i 28 żydów. W 1947 roku w czasie Akcji „Wisła” grekokatolików wysiedlono. Pozwolono pozostać tylko kilku rodzinom zatrudnionych na kolei. Po 1956 roku część dawnych mieszkańców powróciła. W 1962 roku otworzono Bieszczadzkie Zakłady Przemysłu Drzewnego, a obok zakładu zbudowano osiedle pracownicze dla ok. 700 osób. W 1977 roku została zbudowana salka katechetyczna. 3 maja 1979 roku rozpoczęto odprawiać msze święte w kaplicy przy salce katechetycznej. W 1981 roku rozpoczęto budowę kościoła, a 19 września 1982 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego. 18 czerwca 1983 została erygowana parafia z wydzielonego terytorium parafii w Komańczy, ale informację tę ujawniono dopiero w 1984 roku. W 1987 roku został utworzony dekanat rzepedzki. W Rzepedzi znajduje się Dom Rekolekcyjny. Na terenie parafii jest 1 800 wiernych (w tym: Rzepedź Osiedle – 1 050, Rzepedź wieś – 146, Jawornik – 44, Szczawne – 242, Kulaszne – 70, Turzańsk – 260, Wysoczany – 138). Proboszczowie parafii: 1984–2019. ks. prał. Bolesław Burek. 2019–2025 nadal ks. Adam Ryba. 2025- Piotr Michno Kościół filialny W 1949 roku w Kulasznem dawna cerkiew została zaadaptowana na kościół filialny parafii w Czaszynie, który pełnił też funkcję kaplicy filialnej greckokatolickiej. 10 marca 1974 roku kościół spłonął, a na jego miejscu zbudowano tymczasową kaplicę dla wiernych obu obrządków. Następnie zbudowano murowany kościół, który 27 listopada 1983 roku został poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka, pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Nowy kościół również był udostępniany dla grekokatolików. W 2004 roku grekokatolicy rozpoczęli budowę własnej cerkwi, która 15 lipca 2006 roku została konsekrowana. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Podziemna Trasa Turystyczna w Rzeszowie

Podziemna Trasa Turystyczna „Rzeszowskie Piwnice” w Rzeszowie – połączony w trasę turystyczną zespół dawnych miejskich piwnic, znajdujący się w Rzeszowie, pod staromiejskim Rynkiem. Wejście do podziemi znajduje się w przy rzeszowskim Ratuszu (Rynek 26), natomiast wyjście – przy Rynku 12 (od ul. Baldachówka). Obecnie zarządcą trasy jest Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w Rzeszowie. Długość trasy wynosi 396 metrów. Decyzja o utworzeniu podziemnej trasy turystycznej zapadła w 1994 roku, choć idee jej powstania sięgają lat 80. XX wieku. Wcześniej, bo w latach 60. i 70. XX wieku w rzeszowskich piwnicach prowadzone były przez specjalistów z krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej prace zabezpieczająco-konserwatorskie. Natomiast prace górnicze, mające na celu połączenie ze sobą podziemnych pomieszczeń rozpoczęto w 2000 roku. W kwietniu 2001 roku trasa została udostępniona zwiedzającym. Miała ona wówczas 213 metrów długości i wiodła przez 34 pomieszczenia (piwnice i korytarze). Trasa rozpoczynała się wówczas przy Rynku 12, wejście od ul. Baldachówka (obecne wyjście), a kończyła – przy Rynku 19, w sąsiedztwie Domu Polonii. Jej administratorem było Muzeum Okręgowe w Rzeszowie. W 2004 roku zapadła decyzja o realizacji II etapu budowy trasy podziemnej; inwestycja ta wiązała się z przebudową głównej płyty Rynku. W wyniku prac prowadzonych w latach 2005–2007 trasa wydłużyła się o kolejne 156 metrów. Ponowne jej otwarcie miało miejsce w grudniu 2007 roku. Aktualnie trasa składa się z 40 połączonych ze sobą pomieszczeń, położonych na trzech kondygnacjach, na głębokości od 0,5 do 10 metrów pod powierzchnią Rynku. Składają się na nią piwnice, pochodzące z okresu od XIV do XVIII wieku. Wiedzie pod główną płytą Rynku oraz pod kamienicami nr 11, 12, 13, 14, 19, 20, 21 oraz nieistniejącymi obecnie 28 i 29. Wśród udostępnionych pomieszczeń znajdują się m.in. Piwnice Bławatników, Gruba Kochanowicza, Piwnica Rzeszowskich, Trakt Lubomirskich, Droga Kupców, Piwnica Miodowa oraz Lochy Tatarskie – najwęższe miejsce na trasie (70 cm). W piwnicach została urządzona ekspozycja historyczno-edukacyjna, w ramach której prezentowane są m.in. repliki zbroi rycerskich, broni białej i palnej, dawna ceramika użytkowa i przedmioty codziennego użytku a także – w Korytarzu Herbowym – herby dawnych właścicieli miasta, ziem i województw, na terenie których było ono położone oraz herby samego Rzeszowa. Trasa jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków i świąt. Wstęp jest płatny, a zwiedzanie odbywa się w grupach, prowadzonych przez przewodnika. Galeria Bibliografia Podziemna Trasa Turystyczna w Rzeszowie. www.trasa-podziemna.erzeszow.pl. [dostęp 2015-03-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-22)]. (pol.). Podziemna Trasa Turystyczna. www.rzeszow.pl. [dostęp 2015-03-12]. (pol.). Podziemna trasa turystyczna w Rzeszowie. epodkarpacie.com. [dostęp 2015-03-12]. (pol.).
Parafia św. Mikołaja w Siedlęcinie

Parafia św. Mikołaja w Siedlęcinie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jelenia Góra Zachód w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1654. Przypisy Bibliografia Opis parafii na stronie diecezji. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siennicy Różanej

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Siennicy Różanej, murowany, otynkowany kościół, w stylu neogotyckim zbudowano w latach 1840–1844 z fundacji hrabiego Jana Poletyło. W 1910 r. przebudowany według projektu Stefana Szyllera. Historia Pierwszy kościół drewniany W połowie XV w. rozpoczęto starania o utworzenie parafii siennickiej. Erekcja parafii nastąpiła w czerwcu 1468 r. Pierwszy drewniany kościół i parafię zbudował Mikołaj z Wojcieszkowic. Dodatkowo uposażył parafię w 1 łan pola, ogrody, sadzawki i prawo do pobierania dziesięcin z niektórych okolicznych wiosek. Przy kościele istniał szpital dla ubogich i szkoła. W 1607 drewniany kościół został odbudowany przez Jakuba Siennickiego ówczesnego właściciela Siennicy Różanej. W 1648 podczas Powstania Chmielnickiego kościół został ograbiony i spalony razem z miejscowością. Drugi kościół drewniany W 1668 kościół drewniany został odbudowany z inicjatywy księdza Poświatowskiego wspieranego przez p. Blinowskiego. Świątynia ta została konsekrowana w 1682 roku przez biskupa Jacka Święcickiego. Kościół został wyposażony w trzy ołtarze. W ołtarzu umieszczono obraz przedstawiający Najświętszą Marię Pannę z Dzieciątkiem. Przy kościele zawisły dwa duże dzwony i sygnaturka, która zachowała się do obecnych czasów. Trzeci kościół drewniany W 1744 zniszczony drewniany kościół rozebrano i w jego miejsce postawiono nowy drewniany budynek. Kościół został następnie rozbudowany w 1778 r. Budowę trzeciego kościoła nadzorował ksiądz Józef Lisiecki. Kościół murowany W latach 1840–1844 hrabia Jan Poletyłło ówczesny dziedzic Siennicy Różanej wybudował murowany kościół z kamienia i cegły, otynkowany, w stylu neogotyckim. W 1849 r. odbył się remont dachu świątyni. W 1882 r. przy kościele wybudowano murowaną dzwonnicę. W 1910 r. kościół został przebudowany według projektu architekta Stefana Szyllera. Architektura Bryła budynku W latach 1840–1844 wybudowano neogotycki, jednonawowy, otynkowany obiekt murowany z cegły. Nawa budynku wzniesiona na rzucie prostokąta, od południa kwadratowa kruchta. Prezbiterium kościoła jest węższe, trójbocznie zamknięte, z zakrystią od zachodu i kruchtą od wschodu. Dwuspadowy dach budynku kryty blachą. Wystrój wnętrza Ołtarz główny kościoła z poł. XVIII w. w stylu rokoko, z późnobarokowymi rzeźbami św. Piotra i św. Pawła. W części środkowej ołtarza obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1 poł. XVII w. Tabernakulum z ok. poł. XVIII w. Antepedium z płaskorzeźbą z przedstawieniem Ostatniej Wieczerzy z XX w., ludowe. Obrazy: Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej z XVIII w. św. Antoniego Padewskiego z XVIII w. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, ludowa. Krzyż procesyjny z poł. XVIII w., rokokowy. Monstrancja z XVIII w. Barokowa. Kielich z 1 poł. XVIII w., barokowy. Pacyfikał z ok. poł. XVIII w. Sześć ornatów XVIII i XIX w. Otoczenie Przy kościele znajduje się cmentarz otoczony murem z czterema kapliczkami oraz dzwonnicą z 1882 r. Przypisy Linki zewnętrzne Panoramy 360 st. obiektu
Parafia Wszystkich Świętych w Siennowie

Parafia Wszystkich Świętych w Siennowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Przeworsk II. Historia W 1390 roku została erygowana parafia w Siennowie. W 1396 roku Jan Sienko kasztelan lwowski, zbudował i uposażył drewniany kościół. W 1583 roku Piotr Gorajski zamienił kościół na zbór protestancki. W 1637 roku bp Piotr Gembicki wykupił kościół od Katarzyny Słupeckiej z Wronowa, a w 1639 roku wydał nowy przywilej uposażenia parafii. W 1676 roku Maria z Gorajskich Ożarowska zbudowała nowy kościół drewniany pw. Wszystkich Świętych. W 1774 roku bp Wacław Hieronim Sierakowski konsekrował kościół. W trakcie gruntownego remontu w 1869 zlikwidowano obiegające kościół soboty i dostawiono obszerną kruchtę od zachodniej. W 1914 roku rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła, które przerwał wybuch I wojny światowej. Kolejne starania przerwał wybuch II wojny światowej. W latach 50. XX wieku po raz trzeci starania przerwały władze komunistyczne. 10 sierpnia 1999 roku na świątynię runął pomnikowy dąb. Całkowicie rozpadł się wówczas m.in. dach prezbiterium, runął fragment wschodniej ściany szczytowej zakrystii, a zrębowe ściany kościoła odchylone zostały od pionu o blisko 1 m. Kościół został uratowany przed całkowitą zagładą dzięki natychmiastowej akcji zabezpieczającej, przeprowadzonej przez parafian. Gruntowne prace remontowe przeprowadzono jeszcze w 1999 roku. W 1988 roku po raz czwarty podjęto myśl o budowie nowego kościoła. 1 listopada 2000 roku o. Jan Kanty Bartnik poświęcił plac pod budowę kościoła. W czerwcu 2001 roku rozpoczęto budowę murowanego kościoła, według projektu arch. Edwarda Makowieckiego. 30 czerwca 2002 roku abp Józef Michalik wmurował kamień węgielny. 1 listopada 2014 roku abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Proboszczowie parafii: ks. Feliks Pniewski. ks. Jakub Kluczycki (administrator excurrendo z Pantalowic). 1854–1899. ks. Tomasz Kowalski. 1899–1900. ks. Józef Grzywa (administrator). 1900–1933. ks. Andrzej Jarosz. 1933–1958. ks. Tomasz Żarów. 1958–?. ks. Czesław Prajzner (administrator). 1960–?. ks. Stanisław Rączka (administrator). 1981–?. ks. Edward Banaś. 1998– nadal ks. Leszek Gruszecki. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej Strona kosciolydrewniane.pl
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Słupie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Słupie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jawor w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. Piotr Różycki. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1217. Przypisy Bibliografia Opis parafii na stronie diecezji legnickiej. [dostęp 2024-04-18]. ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Sanktuarium św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Słupsku

Sanktuarium św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Słupsku – świątynia katolicka parafii pw. św. Józefa Oblubieńca NMP na Osiedlu Niepodległości w Słupsku, zbudowana w latach 1992–2001 według projektu Szczepana Bauma. Sanktuarium diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. W każdą środę odbywają się w sanktuarium nabożeństwa ku czci św. Józefa. Przy Sanktuarium jest dom pielgrzyma zapewniający zaplecze gastronomiczne i noclegowe. Historia Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał biskup koszalińsko-kołobrzeski Marian Gołębiewski 23 czerwca 2001. W niedzielę, 10 maja 2015 biskup koszalińsko-kołobrzeski Edward Dajczak ogłosił dekret (podpisany 4 maja 2015), ustanawiający kościół parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Słupsku Sanktuarium Diecezjalnym.. Wyposażenie W sanktuarium przedmiotem kultu jest figura św. Józefa. Wokół świątyni znajdują się kapliczki św. Józefa, które przedstawiają jego tytuły: Opiekun Kościoła Świętego, Patron Dobrej Śmierci, Opiekun Chorych, Opiekun Opuszczonych i Potrzebujących, Opiekun Pracujących, Opiekun Dzieci i Młodzieży, Opiekun Rodziny. Linki zewnętrzne Strona internetowa sanktuarium Przypisy
Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Snowidzy

Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Snowidzy – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jawor w diecezji legnickiej. Jej probszczem jest ks. mgr Piotr Bizoń , obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1984. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Jawor rzymskokatolicka parafia pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Wszystkich Świętych w Sobolowie

Parafia Wszystkich Świętych w Sobolowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Bochnia Zachód. W skład terytorium parafii wchodzą Sobolów, Buczyna, Chrostowa, Grabina, Kamyk, Nieprześnia, Stradomka oraz część Nieszkowic Małych i Wieńca. W Stradomce znajduje się kaplica dojazdowa pw. św. Jadwigi Królowej (którą poświęcił bp Andrzej Jeż). Historia Pierwsze wzmianki o wsi Sobolów pochodzą z 1262 r. Oficjalnie początki parafii pod wezwaniem Wszystkich Świętych sięgają pierwszej połowy XIV w. Została uposażona w roku 1308. W 1330 r. wieś otrzymała prawo niemieckie z nadania króla Władysława Łokietka, a w 1326 roku wymieniana jest w rachunkach świętopietrza. Szkoła istniała w parafii w 1596 r. W grudniu 1914 roku dolina Stradomki, była miejscem tragicznych działań wojennych. Z tego czasu pozostały na terenie parafii liczne cmentarze wojenne. Od dawna parafia odznaczała się szczególnym kultem Matki Bożej, o czym świadczą między innymi uroczystości różańcowe w dniach 1-3 czerwca 1748 roku oraz obrazy Matki Bożej Różańcowej i Wybawiającej z Czyśćca. Patronką parafii jest Matka Boża Różańcowa Łaskawa Wybawicielka z Czyśćca. Parafia z wioskami do niej należącymi leży na obszarze Pogórza Karpackiego – na tzw. Progu Karpackim. Teren parafii to malownicze wzgórza i doliny rozciągające się od doliny rzeki Stradomki do szczytu Zoni. Na terenie parafii znajduje się wiele kapliczek i krzyży przydrożnych, m.in. kapliczka św. Jana Nepomucena z XVIII w. w Chrostowej. Proboszczowie Ostatnimi proboszczami (administratorami) parafii Sobolów byli: ks. Henryk Szczyrek (od 1962 – administrator) ks. Henryk Szczyrek (1968–1978) ks. Tadeusz Jachymiak (1978–1980) ks. Stanisław Bobulski (1980–1996) ks. Stanisław Jachym (1996–2023) ks. Sławomir Lech (12.08.2023 – 06.2024) ks. Mariusz Mucha (10.08.2024 – obecny proboszcz) Przypisy
Parafia św. Jacka w Szczytnicy

Parafia św. Jacka w Szczytnicy – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Wschód w diecezji legnickiej. Erygowana w 2008 roku. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Jej proboszczem jest ks. mgr Krzysztof Sieradzki. Kościół parafialny, położony na byłym posowieckim osiedlu w Krzywej, a obecnie wsi Szczytnica, pozostaje w budowie. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Wschód rzymskokatolicka parafia pw. św. Jacka. [dostęp 2015-04-02]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.