NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ostrowo (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Ostrowo” (do 2017 roku „Czapliniec Ostrowo”) – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Strzelno w powiecie mogileńskim w województwie kujawsko-pomorskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Miradz, leśnictwo Ostrowo. Zajmuje powierzchnię 13,89 ha. Został powołany w 1977 roku w celu zachowania miejsca lęgowego czapli siwej. Inwentaryzacja wykazała, że od 2003 roku rezerwat nie jest zasiedlany przez czaple. Mimo to zdecydowano o dalszej ochronie tego obszaru ze względu na znajdujący się tu starodrzew sosnowy liczący ponad 210 lat oraz naturalną sukcesję gatunków liściastych. Zarządzenie o zmianie nazwy z „Czapliniec Ostrowo” na „Ostrowo” oraz o zmianie celu ochrony, a tym samym rodzaju rezerwatu z faunistycznego na leśny, wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy 22 lutego 2017 roku. Odtąd celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie naturalnie kształtującego się drzewostanu”. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy
Rezerwat przyrody Czapliniec w Uroczysku Feliksówka

Czapliniec w Uroczysku Feliksówka – faunistyczny i leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Radzyń Podlaski, w powiecie radzyńskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 15,67 ha rok utworzenia – 1973 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 23 stycznia 1973 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 5, poz. 38). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie kolonii lęgowych czapli siwej. W latach 1980. czaple przeniosły się do pobliskiego lasu prywatnego i obecnie nie gniazdują na terenie rezerwatu. W rezerwacie występuje około 170-letni drzewostan sosnowy z gęstym podszytem i bogatym runem. Przypisy
Rezerwat przyrody Czapliniec w Wierzysku

Rezerwat przyrody Czapliniec w Wierzysku – leśny (dawniej faunistyczny) rezerwat przyrody na północnym krańcu obszaru Borów Tucholskich nieopodal Kościerzyny. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku w celu zachowania fragmentu starodrzewu sosnowego oraz miejsca lęgowego czapli siwej. Obecnie jako cel ochrony podaje się „zachowanie ekosystemów leśnych, przede wszystkim kwaśnej buczyny pomorskiej wraz ze starodrzewem sosnowym”. Starodrzew sosnowy pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. Rezerwat zajmuje powierzchnię 10,33 ha i nie posiada otuliny. Przylega do Jeziora Księżego. Ze względu na wysoki procentowo udział starodrzewia w strukturze leśnej rezerwatu występują tu licznie dzięcioły czarne i gołębie siniaki. Przypisy
Rezerwat przyrody Czaplisko

Czaplisko – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 4 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 września 1959 r. (M.P. z 1959 r. Nr 87, poz. 465 (ISAP)) Inne akty prawne dotyczące rezerwatu Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144). Zarządzenie Nr 46/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czaplisko” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1578) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – strzelecko-drezdenecki Gmina – Drezdenko Obr. ewidencyjny – Gościm Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Karwin Powierzchnia pod ochroną 2,85 ha (akt powołujący podawał 2,90 ha) część działki nr 926 Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat znajduje się na zachodnim brzegu jeziora Łąkie. Drzewostan dwupiętrowy, w pierwszym rzędzie występuje sosna 180-letnia, a w drugim sosna 30-letnia. Wyróżniono na terenie rezerwatu zespół Vaccinio myrtilli Pinetum z płatami Peridymano-Quercetum. Drzewostan to sosna z domieszką silnie ugałęzionego dębu. Niektóre dęby mają rozmiary pomnikowe i liczą ponad 300 lat. Wzdłuż brzegu jeziora karłowata olcha czarna. W bardzo dobrze wykształconym runie występuje m.in. śmiałek pogięty, borówka czarna, borówka brusznica, pszeniec zwyczajny, trzcinnik piaskowy, nerecznica krótkoostna. W pobliżu gnieżdżą się rozmaite ptaki drapieżne, zwłaszcza kania czarna i myszołów zwyczajny. Cel ochrony Rezerwat utworzono w 1959 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych kolonii czapli siwej. Jednak już w 1979 roku stwierdzono brak występowania czapli. Obecnie za cel ochrony podaje się zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru sosnowego naturalnego. Plan ochrony Rozporządzenie Nr 4 Wojewody Lubuskiego z dnia 2 lutego 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony rezerwatu przyrody o nazwie „Czaplisko” – (Dz.Urz. Woj. Lubuskiego Nr 8 z 10.02.2004 r., poz. 130). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Jeziora Gościmskie” PLH080036 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Puszcza Notecka” PLB300015. Przypisy
Rezerwat przyrody Czarci Dół

Rezerwat przyrody Czarci Dół – torfowiskowy, częściowy rezerwat przyrody położony w gminie Celestynów, na zachód od wsi Zabieżki (powiat otwocki, województwo mazowieckie). Leży w granicach Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24.11.1983 r. (M.P. z 1983 r. Nr 39, poz. 230) na powierzchni 8,75 ha (obecna powierzchnia zatwierdzona w planie ochrony wynosi 9,02 ha, różnica wynika z włączenia drogi). Celem ochrony tego rezerwatu jest ochrona zbiorowisk torfowych z charakterystyczną florą i fauną. Walory przyrodnicze Największą powierzchnię zajmuje bór wilgotny (38,3%) i bór bagienny (35,9%), a gatunkiem panującym na całej powierzchni leśnej jest sosna. Szczególnej ochronie podlega niewielkie torfowisko wysokie. Na niewielkiej powierzchni zachował się bór bagienny z charakterystycznymi karłowatymi sosnami. Występują tu drobne jeziorka, które są efektem dawnej eksploatacji torfu. Z uwagi na obniżanie się wód gruntowych obserwuje się zanikanie torfowisk, wysychanie i zarastanie bagienek. Roślinność tu występująca jest typowa dla torfowisk, grozi jej więc zanikanie. Niedostępne, zabagnione tereny są ostoją zwierzyny, w tym płazów i gadów. Około 5 km na południowy zachód od rezerwatu Czarci Dół, w pobliżu Osiecka, położony jest leśny wąwóz, w którym znajdowała się kiedyś leśniczówka o tej samej nazwie. Z wąwozem związane są legendy ludowe o czarcie budującym niedaleko kościół. Przez Czarci Dół przebiega żółty szlak pieszy (wiejski). Przypisy
Rezerwat przyrody Czaplowizna

Rezerwat przyrody Czaplowizna – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1980 r. na terenie gminy Łochów w powiecie węgrowskim. Największy rezerwat na terenie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego (213,23 ha). Celem ochrony jest zachowanie naturalnych zbiorowisk leśnych (bór z przewagą sosny), stanowisk roślin chronionych oraz bogatej ornitofauny. Stwierdzono tu 45 gatunków ptaków lęgowych, m.in. bociana czarnego, kruka, jastrzębia, myszołowa, brodźca samotnego, słonkę, pięć gatunków dzięciołów, kilka gatunków sikor i innych. Przypisy Bibliografia Powiat wyszkowski i gminy sąsiednie, mapa turystyczna, skala 1:60 000, wyd. Klub Ekologiczny w Wyszkowie, Wydawnictwo COMPASS, Kraków 2008, ISBN 978-83-7605-009-6
Rezerwat przyrody Czarna Droga

Czarna Droga – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel. dokument powołujący – M.P. z 1972 r. Nr 36, poz. 202 (ISAP) położenie – gmina i nadleśnictwo Trzciel, leśnictwo Nowy Świat, obręb Brójce, oddz. 210, 211, 212, około 2,5 km na północny zachód od wsi Brójce, w dolinie Gniłej Obry. przedmiot ochrony – dwa sąsiadujące zespoły lasu: grąd niski i buczyna, ochrona lasu mieszanego pochodzenia naturalnego z wielogatunkowym runem (m.in. chroniona lilia złotogłów). Najdorodniejsze dęby sięgają 27 m wysokości i mają obwód pnia ponad 7 m. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 na powierzchni 14,10 ha. W 1989 został powiększony do 21,95 ha i taką powierzchnię zajmuje do tej pory. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Rejestr rezerwatów przyrody województwa lubuskiego (wg stanu 12.05.2014 r.). [dostęp 2014-05-26]. (pol.).
Rezerwat przyrody Czarna Rózga

Czarna Rózga – leśny rezerwat przyrody w gminie Przedbórz, w powiecie radomszczańskim, w województwie łódzkim, po wschodniej stronie Pasma Przeborsko-Małogoskiego w Przedborskim Parku Krajobrazowym, w pobliżu miejscowości Żeleźnica, przy granicy województwa świętokrzyskiego, na terenie wybitnie podmokłym. Utworzony w roku 1996 na powierzchni 185,60 ha w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnych ekosystemów wilgotnych lasów liściastych z licznymi drzewami pomnikowymi oraz gatunkami rzadkich chronionych roślin zielnych. Utworzenie rezerwatu ma za zadanie chronić ten obszar przed zmianami powodującymi osuszenie terenu. W sieci obszarów chronionych Wyżyny Małopolskiej, a także całej środkowej Polski nie ma już nigdzie tak dużej powierzchni mokrych eutroficznych lasów liściastych z całą różnorodnością biologiczną. Rezerwat „Czarna Rózga” uzupełnia tę sieć o obiekt wartości unikatowej. W rezerwacie gatunkiem dominującym jest olsza, a ponadto rosną tu: jodła, brzoza, buk, sosna, dąb, grab, osika. W granicach rezerwatu drzewostany są prawie wyłącznie naturalnego pochodzenia. Ekosystem tego lasu ma ogromną siłę regeneracji, toteż szybko zanikają ślady dawnych zrębów, wypasu itp. W rezerwacie rośnie grupa starych dębów i innych drzew, które pozostawiono w toku przeszłej gospodarki leśnej. Niektóre mają imponujący wygląd, wszystkie są prawdziwą ozdobą lasu, spełniając jednocześnie rolę dawców cennego materiału siewnego, jak i będąc miejscem gnieżdżenia się dużych ptaków. Na florę rezerwatu składa się ponad 300 gatunków. Do najcenniejszych należą rośliny górskie o nielicznych stanowiskach występowania na niżu, takie jak: widłak wroniec, kokoryczka okółkowa, trybula lśniąca, nerecznica szerokolistna. W rezerwacie rosną następujące gatunki roślin chronionych całkowicie: wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, widłaki (jałowcowaty, wroniec, goździsty) i pomocnik baldaszkowy. Zwierzęta znajdują tutaj doskonałe warunki do życia. Spotkać tu można żmiję zygzakowatą, padalca, zaskrońca, rzekotkę drzewną, a z ptaków stale gnieżdżącego się tu myszołowa oraz sporadycznie bociana czarnego. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Czarne Bagno

Rezerwat przyrody Czarne Bagno – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Nowa Wieś Lęborska w województwie pomorskim. Obejmuje torfowisko wysokie typu bałtyckiego, zniszczone przez eksploatację torfu, lecz regenerujące się. Rezerwat został powołany Rozporządzeniem Nr 50/06 Wojewody Pomorskiego z dnia 3 kwietnia 2006. Zajmuje powierzchnię 102,86 ha. Staraniem Klubu Przyrodników zbudowano zastawki zapobiegające dalszemu osuszaniu i prowadzi się eksperymenty nad reintrodukcją torfowców. W 2006 roku wraz z sąsiednim Łebskim Bagnem zgłoszony do sieci Natura 2000. W 2009 oba te rezerwaty weszły w skład nowo utworzonego obszaru Natura 2000 „Łebskie Bagna” (kod obszaru PLH220040). Rezerwat leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Lębork. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Korporacyjny Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Lębork.
Rezerwat przyrody Czarnocin im. prof. Janiny Jasnowskiej

Rezerwat przyrody „Czarnocin im. prof. Janiny Jasnowskiej” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 420,14 ha, utworzony 21 maja 1974, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Stepnica, nad Zalewem Szczecińskim, 2 km na północny wschód od Czarnocina. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu torfowiska przejściowego z charakterystyczną roślinnością atlantycką oraz olsu olszowo-brzozowego z licznymi stanowiskami długosza królewskiego (Osmunda regalis), woskownicy europejskiej (Myrica gale) i wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat początkowo zajmował jedynie 9,40 ha. W 2004 roku powiększono go do 419,38 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 420,14 ha. W 2015 roku rezerwat otrzymał imię prof. Janiny Jasnowskiej – geobotanik, torfoznawcy i nauczycielki akademickiej, która przyczyniła się do utworzenia wielu obszarów chronionych na terenie Pomorza Zachodniego, w tym także rezerwatu Czarnocin. Przez rezerwat prowadzi znakowany zielony turystyczny Szlak Stepnicki (Stepnica → Wolin). Na północ od rezerwatu tereny Stowarzyszenia na Rzecz Wybrzeża (EUCC Poland) – 350 ha częściowo w strefie przybrzeżnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Czarny Bryńsk

Rezerwat przyrody Czarny Bryńsk – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Górzno, w powiecie brodnickim, w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w granicach Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia rezerwatu wynosi 13,13 ha (początkowo zajmował 11,34 ha). W skład rezerwatu wchodzi śródleśne jezioro Czarny Bryńsk oraz sąsiadujące z nim szuwary i zabagnienia. Rezerwat został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 26 kwietnia 1963 roku (M.P. z 1963 r. Nr 43, poz. 215 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska kłoci wiechowatej oraz innych roślin torfowiskowych. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (11,63 ha) i czynnej (1,50 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Czarny Kąt

Rezerwat przyrody Czarny Kąt – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Zbójna w województwie podlaskim. Utworzony w 1989 roku na powierzchni 32,97 ha. Rezerwat obejmuje fragment uroczyska Wyk w Nadleśnictwie Nowogród w Puszczy Zielonej. Przedmiot ochrony: bór brusznicowy i czernicowy, charakterystyczny dla Puszczy Kurpiowskiej. Przypisy
Rezerwat przyrody Czarny Ług

Rezerwat przyrody Czarny Ług – torfowiskowy rezerwat przyrody we wschodniej części gminy Wolbórz, w kierunku wschodnim od wsi Młoszów, w powiecie piotrkowskim, w województwie łódzkim. Został utworzony dnia 14 czerwca 1996 r. Głównym przedmiotem ochrony w rezerwacie jest torfowisko wysokie typu atlantyckiego ze stanowiskami bagnicy torfowej, otoczone lasami. Rezerwat zajmuje tylko 2,55 ha. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 6,01 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Występują tutaj: bagnica torfowa, kruszyna pospolita, rosiczka okrągłolistna, turzyca bagienna, modrzewnica zwyczajna, wełnianka pochwowata, bagno zwyczajne, borówka bagienna i żurawina błotna. Las stanowi otulinę rezerwatu. W drzewostanie dominuje sosna i brzoza – gatunki młode mieszczące się w granicach 30–90 lat. Flora rezerwatu liczy 50 gatunków roślin naczyniowych i około 15 gatunków mszaków. Z ciekawszych gatunków fauny występuje tu także napierśnik torfowiskowy (Stethophyma grossum), z Czerwonej Listy Zwierząt Ginących i Zagrożonych. W ostatnich latach torfowisko ulega zarastaniu i wypłyceniu. Rezerwat znajduje się w otulinie Sulejowskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Zobacz też Ług Przypisy Bibliografia Rezerwaty Ziemi Piotrkowskiej, Wyd. ZNPK Moszczenica 1998.
Rezerwat przyrody Czartowe Pole

Rezerwat przyrody Czartowe Pole – rezerwat przyrody w województwie lubelskim, znajdujący się na terenie gmin Józefów (powiat biłgorajski) i Susiec (powiat tomaszowski). Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Puszczy Solskiej. Powołany został Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1958 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Monitor Polski nr 63, poz. 363). Celem powołania było zachowanie przełomu i doliny roztoczańskiej rzeki Sopot. W akcie powołującym powierzchnia rezerwatu została określona na 63,71 ha. Dane nadleśnictwa podają jednak powierzchnię 80,07 ha. Rezerwat położony jest na wysokości ok. 217–255 m n.p.m. Nazwa Czartowe Pole pochodzi od legendy związanej z objętą rezerwatem polaną, o której mówiono, że jeno czarci tam hasali. Szczytowe części stromych zboczy doliny Sopotu porasta bór sosnowy przechodzący niżej w mieszany bór wilgotny (przeważają sosna, świerk i jodła). Dno doliny porastają głównie lasy łęgowe (występuje tu olsza czarna), a miejscami podmokłe łąki. W rezerwacie można zobaczyć rzadkie rośliny, takie jak: wawrzynek wilczełyko, zachyłka Roberta (ściany ruin papierni), zanokcica skalna i zielona, parzydło leśne, storczyk plamisty, paprotnik kolczysty i nerecznica szerokolistna. Rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej (wcześniej część obszaru objęta była ochroną ścisłą). Działania podejmowane w ramach zadań ochronnych skupiają się obecnie na ograniczeniu gradacji kornika ostrozębnego i jodłowca krzywozębnego. Na terenie rezerwatu znajdują się: ruiny starej papierni Zamoyskich, o których informuje tablica na ścieżce dydaktycznej, biegnącej obok obiektu: są to ruiny dużego zakładu przemysłowego z XVII w. Ordynacji Zamoyskich. W latach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego zakład był dzierżawiony przez Lejbusia Kahana, a potem przez Całę Waxa – właściciela drukarni hebrajskiej w Józefowie. Produkował 80% papieru w guberni lubelskiej. Do upadku przyczyniły się dwie powodzie (1848 r. i 1870 r.) oraz pożar (1883 r.). pomnik upamiętniający manewry wojsk polskich w 1931 roku symboliczne groby partyzantów poległych w walkach w 1943 roku: Umer Achmołła Atamanow ps. „Miszka Tatar” – dowódca oddziału GL, który zginął 1 czerwca 1943 roku podczas ataku na hitlerowską ekspedycję karną w Józefowie, Hieronim Miąc ps. „Korsarz” – dowódca józefowskiego oddziału ZWZ-AK, zmarł 5 sierpnia 1943 roku w czasie operacji amputacji ręki. Ranny został w czasie walk w lesie Dębowce. Szlaki turystyczne szlak krawędziowy prowadzący drewnianymi pomostami wzdłuż serii wodospadów ścieżka przyrodnicza o długości 1,3 km Oba szlaki przechodzą przez parking przy szosie Hamernia – Susiec. Przypisy
Rezerwat przyrody Czechy Orlańskie

Rezerwat przyrody „Czechy Orlańskie” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Dubicze Cerkiewne w województwie podlaskim, w pobliżu wsi i osady leśnej o takiej samej nazwie. Powierzchnia według aktu powołującego: 77,95 ha Rok powstania: 1995 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: zbiorowiska leśne o charakterze borów mieszanych z drzewostanem sosnowo-świerkowym, stanowiących pozostałość dawnej Puszczy Bielskiej. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 108 gatunków roślin – 8 z nich to drzewa, 9 krzewy, 69 zioła, 10 skrzypy, widłaki i paprotniki oraz 12 mszaki. Spośród roślin zielnych najciekawsze są 3 gatunki widłaków, wawrzynek wilczełyko, łyszczec wiechowaty, goździk piaskowy, pomocnik baldaszkowaty, arnika górska i mącznica lekarska. W drzewostanie rezerwatu przeważa sosna pospolita z domieszką świerku pospolitego, rzadsze są: brzoza brodawkowata, olsza czarna, dąb szypułkowy i grab pospolity. Przypisy
Rezerwat przyrody Czerwica

Rezerwat przyrody Czerwica – krajobrazowy rezerwat przyrody położony na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, w pobliżu Iławy, w województwie warmińsko-mazurskim, nadleśnictwie Susz. Rezerwat został ustanowiony w 1957 roku na powierzchni 7,42 ha w celu ochrony ze względów naukowych kolonii kormoranów (Phalacrocorax carbo). Teren rezerwatu obejmuje dwie wyspy oraz półwysep na północno-zachodnim brzegu jeziora Czerwica. Na wyspach na jeziorze i na półwyspie istniała od 1934 roku kolonia kormoranów, a także czapli siwej. W rezerwacie doliczono się najwięcej 28 gniazd na starym pomnikowym buku, który obecnie jest już powalony. Najwięcej gniazd w kolonii tj. 932 było w 1955 roku, z biegiem lat ich liczba spadła do około 200 w roku 2009. Rok później ptaki opuściły teren rezerwatu z nieznanych dotąd przyczyn. W 2018 roku obszar rezerwatu powiększono do 12,59 ha, zmieniono jego rodzaj z faunistycznego na krajobrazowy, a za cel ochrony przyjęto „ochronę procesów regeneracyjnych zachodzących w opuszczonej kolonii kormorana czarnego”. Teren rezerwatu pokrywa starodrzew dębu bezszypułkowego, buka, sosny. Przypisy
Rezerwat przyrody Czerwona Struga

Rezerwat przyrody Czerwona Struga – florystyczny rezerwat przyrody położony w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej, na terenie gminy Dubeninki w województwie warmińsko-mazurskim. Zajmuje powierzchnię 3,59 ha. Został utworzony w 1973 roku dla ochrony stanowisk pióropusznika strusiego (Matteucia struthiopteris) na terenie Puszczy Rominckiej. Obejmuje 1,5-kilometrowy odcinek strumienia Czerwona Struga. Ten wartki strumień uformował dolinę o stromych stokach, którą porasta wielogatunkowy las liściasty z domieszką świerka. Dno doliny zajmuje łęg gniazdnicowo-olchowy z licznymi stanowiskami pióropusznika strusiego. Drzewostan tworzą: olcha czarna, jesion wyniosły, wiąz górski. W runie obok pióropusznika występują: pokrzywa zwyczajna, ziarnopłon wiosenny, zawilec gajowy, zawilec żółty, gwiazdnica gajowa, czartawa pośrednia. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos, "Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego",UW, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999
Rezerwat przyrody Czerwony Krzyż

Rezerwat przyrody Czerwony Krzyż – rezerwat przyrody utworzony w 1990 r. na terenie leśnictwa Bączki, Nadleśnictwa Garwolin, w gminie Maciejowice. Rezerwat leży w obrębie miejscowości Pogorzelec. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska tajęży jednostronnej oraz innych gatunków chronionych i rzadkich występujących w zbiorowiskach o charakterze borowym. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 142 gatunków roślin m.in. gatunków chronionych takich jak widłak jałowcowaty, widłak goździsty, podkolan biały, paprotka zwyczajna. Przypisy
Rezerwat przyrody Czmoń

Rezerwat przyrody Czmoń – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Śrem, powiecie śremskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 23,57 ha (akt powołujący podawał 23,65 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej i czynnej. Został utworzony w 1998 roku w celu ochrony żyznego lasu liściastego z wieloma gatunkami rzadkich roślin naczyniowych. Drzewa reprezentują dęby szypułkowe i jesiony wyniosłe. Poniżej nich wyrastają graby i jawory. W runie rosną lilia złotogłów, bluszcz pospolity i kalina koralowa. Z ptaków występują kukułka zwyczajna i dzięcioły. Od 2012 zaobserwowano na terenie rezerwatu, masowe zamieranie jesionów, wywołane inwazją grzyba Chalara fraxinea. Podstawa prawna Rozp. Min. Ochr. Śr., Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998, Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1084 (ISAP) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31.12.1998 r. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czmoń” Przypisy