NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat Skalny im. Jana Czarnockiego

Rezerwat Skalny im. Jana Czarnockiego (Ślichowice, dawniej Śluchowice od nazwy kamieniołomu) – rezerwat przyrody nieożywionej znajdujący się na terenie miasta Kielce w województwie świętokrzyskim. Jest to obecnie najmniejszy rezerwat na terenie miasta, choć w chwili utworzenia znajdował się poza jego granicami. Powierzchnia: 0,55 ha Rok utworzenia: 1952 Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa z 18.06.1952; MP A-57/1952, poz. 888, zm. MP Nr 42 z 1958 r., poz. 246 Numer ewidencyjny WKP: 001 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: odkrywka skalna z odsłaniającymi się interesującymi formami tektonicznymi oraz roślinność zielna i krzewiasta Rodzaj rezerwatu: rezerwat przyrody nieożywionej Typ rezerwatu: geologiczny i glebowy Podtyp rezerwatu: form tektonicznych i erozyjnych Typ ekosystemu: skalny Podtyp ekosystemu: skał osadowych Rezerwat utworzono w celu zachowania odkrywki skalnej, przedstawiającej interesujący fragment tektoniki hercyńskiej Gór Świętokrzyskich w postaci charakterystycznie i silnie przefałdowanych skał wapiennych, częściowo margli i łupków marglistych franu facji kieleckiej oraz porastającej ten teren roślinności zielnej i krzewiastej. W skład rezerwatu wchodzi odsłonięty przy eksploatacji kamienia profil geologiczny z obalonym dużym fałdem skalnym, obrazującym procesy tektoniczne, położony w obrębie nieeksploatowanego kamieniołomu w części Góry Ślichowickiej i teren go otaczający, obejmujący wyrobiska po wyeksploatowanym kamieniołomie. Struktura geologiczna widoczna w kamieniołomie jest jednym z lepiej wyeksponowanych przykładów struktur fałdowych, z tego względu jest dość często przywoływana w literaturze oraz jest celem stosunkowo wielu wycieczek dydaktycznych. Rezerwat nosi imię Jana Czarnockiego – geologa i badacza Gór Świętokrzyskich, który podjął działania mające na celu ochronę tego fragmentu kamieniołomu. Rezerwat wchodzi w skład Geoparku Kielce. Przez rezerwat przechodzi żółty szlak spacerowy wokół Kielc. Zobacz też Ślichowice – część Kielc, w której znajduje się rezerwat Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia w kolekcji fotografii geologicznych Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego: [1], [2] Informacje o rezerwacie (ang.) (Polish database of representative Geosites selected for the European Network)
Rezerwat przyrody Śliże

Rezerwat przyrody Śliże – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w północno-wschodniej części powiatu wołomińskiego, na terenie gminy Jadów (województwo mazowieckie). Jest położony w otulinie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 września 1981 r. (M.P. z 1981 r. Nr 26, poz. 231). Zajmuje powierzchnię 44,29 ha. Rezerwat utworzono w celu ochrony dwóch zarastających jezior dystroficznych. Jeziora te są przykładem wtórnego tworzenia się torfowiska wysokiego. Na jeziorach występuje pło mszarne pływające po powierzchni wody. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie następujących roślin chronionych: rosiczka okrągłolistna, grzybienie białe, grążel żółty, bagno zwyczajne, konwalia majowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Śnieżyca wiosenna w Dwerniczku

Śnieżyca wiosenna w Dwerniczku – rezerwat przyrody położony w miejscowości Dwerniczek, w gminie Lutowiska, w powiecie bieszczadzkim, w województwie podkarpackim. Znajduje się w szerokim zakolu Sanu, w obrębie Parku Krajobrazowego Doliny Sanu, na terenie leśnictwa Dwerniczek w Nadleśnictwie Lutowiska. numer według rejestru wojewódzkiego – 79 powierzchnia według aktu powołującego – 4,94 ha dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 01.67.1185 rodzaj rezerwatu – florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko śnieżycy wiosennej oraz zbiorowiska łąkowe z bogatą florą gatunków chronionych i rzadkich Na terenie rezerwatu występuje zbiorowisko wilgotnej łąki ostrożeniowej, a także pojedyncze zadrzewienia i zakrzewienia różnych gatunków wierzb, olchy szarej i jesionu wyniosłego. Populacja śnieżycy wiosennej jest bardzo liczna we wschodniej i środkowej części rezerwatu, a liczebność wynosi od kilku do kilkudziesięciu sztuk na 1 m². Z innych roślin objętych ochroną częściową występują tu: kukułka szerokolistna, listera jajowata, podkolan biały, pierwiosnek wyniosły, ciemiężyca zielona i goryczka trojeściowa. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej, rezerwat nie posiada jednak aktualnego planu ochrony ani ustanowionych zadań ochronnych. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie. Przypisy Linki zewnętrzne Śnieżyca wiosenna w Dwerniczku. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16]. Rezerwat śnieżycy wiosennej w Dwerniczku – opis i fotogaleria
Rezerwat przyrody Śnieżnica

Rezerwat przyrody Śnieżnica – leśny rezerwat przyrody na Śnieżnicy (1006 m n.p.m.) w Beskidzie Wyspowym. Leży w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Limanowa. Administracyjnie jest to teren miejscowości Porąbka w gminie Dobra, w powiecie limanowskim, województwie małopolskim. Utworzony został w 1968 r. Początkowo miał powierzchnię zaledwie 8,57 ha, ale w 2004 r. powiększony został do 24,92 ha. Rezerwat znajduje się na stromych zboczach po północnej stronie środkowego szczytu Śnieżnicy o nazwie Wierchy. Utworzony został dla ochrony naturalnego fragmentu buczyny karpackiej. Służy także ochronie rzadkich gatunków roślin i zwierząt, gleby i wód. Na jego obszarze znajdują się grzbietowe wychodnie skalne. W runie leśnym rzadkie i chronione rośliny, m.in. widłak goździsty, widłak jałowcowaty, tojad mocny, ciemiężyca zielona, kopytnik pospolity, a także śnieżyczka przebiśnieg i lilia złotogłów. Z dużych ssaków swoją ostoję mają tutaj: sarna, lis, jeleń, dzik, kuna leśna, a z większych ptaków myszołów zwyczajny, jarząbek, puszczyk. Rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony. Przypisy
Rezerwat przyrody Śnieżycowy Jar

Śnieżycowy Jar – florystyczny rezerwat przyrody założony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w 1975 roku dla ochrony jednego z nielicznych w Wielkopolsce (i ogółem na niżu polskim) stanowiska śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum). Przyroda i historia Rezerwat początkowo zajmował 4,21 ha. W wyniku ekspansji śnieżycy jego powierzchnia uległa powiększeniu i obecnie wynosi 9,52 ha, a powierzchnia otuliny 8,94 ha. Rezerwat znajduje się na terenie leśnictwa Starczanowo, w gminie Murowana Goślina (powiat poznański) i podlega ochronie częściowej. Śnieżyca rośnie masowo w runie zespołu grądu niskiego, występującego na brzegach strumienia płynącego w dość stromym jarze. Domniemywa się, że śnieżyce zostały posadzone na tym terenie ręką ludzką w końcu XIX wieku. Na terenie rezerwatu rośnie ok. 20 gatunków drzew i krzewów, m.in.: dąb czerwony, topola biała, klon polny (paklon), jawor, wiąz. Wiek drzewostanu 20 do 120 lat. W runie, oprócz śnieżycy, występują też m.in. przylaszczka pospolita, zawilec gajowy i złoć żółta. Turystyka Skrajem rezerwatu prowadzi ścieżka turystyczna, którą można osiągnąć idąc ze Starczanowa lub z Uchorowa (drogowskazy). W pobliżu przechodzi też konny Wilczy szlak. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Łopuchówko – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-09-15]. Aktualności na temat rezerwatu. Nadleśnictwo Łopuchówko – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-09-15]. Strona internetowa Rezerwatu. SniezycowyJar.pl. [dostęp 2019-02-13].
Снежицовы-Яр (заповедник)

Заповедник «Снежицо́вы-Яр» (пол. Śnieżycowy Jar) — заповедник в Польше на территории гмины Мурована-Гослина Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Располагается на территории лесничества «Ухорово» поблизости ландшафтного парка «Пуща-Зелёнка». История Заповедник был создан в 1975 году решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для охраны редкого растения белоцветника весеннего (Leucoium vernum). Первоначально площадь заповедника составляла 2,89 гектаров. После постепенного увеличения ареала белоцветника весеннего площадь заповедника была увеличена до 9,27 гектаров с буферной зоной площадью 8,84 гектаров. Описание Белоцветник весенний произрастает в подлеске на берегу протекающего по заповеднику ручья, который впадает в крутой овраг. Предполагается, что белоцветник весенний был здесь посажен человеком в конце XIX века. На территории заповедника произрастают около 20 видов деревьев и кустарников, в том числе Дуб красный, Тополь белый, Клён полевой, Клён белый и вяз. Возраст древостоя составляет от 20 до 120 лет. Границами заповедника являются пеший туристический маршрут, который начинается в сёлах Старчаново или Ухорово и конный маршрут под названием «Вильчи-шляк». Галерея Источник Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, стр.90, ISBN 83-01-10630-1 Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 4 марта 2016 года.
Rezerwat przyrody Śnieżyczki

Rezerwat przyrody Śnieżyczki – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Repki, w powiecie sokołowskim (województwo mazowieckie). Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Sokołów (leśnictwo Repki, oddział 250). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku (M.P. z 1980 r. Nr 30, poz. 171) na powierzchni 25,27 ha. Zgodnie z rejestrem gruntów jest to działka nr 1170 o powierzchni 24,92 ha. Według Zarządzenia celem ochrony jest zachowanie bogatego i jednego z niewielu w Polsce nizinnej stanowiska ginącego gatunku chronionego – śnieżyczki przebiśnieg (Galanthus nivalis). Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat florystyczny (Fl) objęty ochroną częściową; według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat florystyczny (PFl), podtypu roślin zielnych i krzewinek (rzk), według głównego typu ekosystemu należy do typu leśnego i borowego (EL), podtypu lasów nizinnych (lni). Przedmiot i cel ochrony Przedmiotem ochrony jest stanowisko śnieżyczki przebiśnieg (Galanthus nivalis). Celem ochrony jest zachowanie i stabilizacja stanowiska tej rośliny. Walory przyrodnicze Śnieżyczka przebiśnieg jest niewielką rośliną cebulkową kwitnącą na przedwiośniu. Należy do roślin, których centrum występowania znajduje się w Karpatach i innych terenach południowej Polski. Na terenach niżowych występuje bardzo rzadko. Zwłaszcza tak bogate stanowisko jest unikatowe, tym bardziej że śnieżyczka na tym terenie znajduje się w ekspansji, wchodząc na tereny sąsiednich wydzieleń leśnych. Wczesną wiosną obok śnieżyczki kwitną: zawilec gajowy i zawilec żółty, przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), złoć żółta (Gagea lutea) oraz rzadka na tym terenie, biało kwitnąca zdrojówka rutewkowata (Isopyrum thalictroides). Innymi rzadkimi gatunkami występującymi w rezerwacie są: turzyca leśna (Carex sylvatica), jaskier kaszubski (Ranunculus cassubicus) i czartawa drobna (Circaea alpina). Śnieżyczka występuje w płatach wielogatunkowych lasów liściastych. Ich drzewostan buduje grab pospolity (Carpinus betulus), dąb szypułkowy (Quercus robur), olsza czarna (Alnus glutinosa), brzoza brodawkowata (Betula pendula) i topola osika (Populus tremula). Zdarza się klon pospolity (Acer platanoides) i jesion wyniosły (Fraxinus excelsior). Wśród krzewów przeważa czeremcha zwyczajna (Prunus padus) i wiciokrzew suchodrzew (Lonicera xylosetum). W runie dominują: gajowiec żółty (Lamiastrum galeobdolon), zawilec gajowy i żółty (Anemone nemorosa i A. ranunculoides), podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria) oraz kopytnik pospolity (Asarum europaeum). Zagospodarowanie rezerwatu polega głównie na prowadzeniu niezbędnych prac pielęgnacyjnych, związanych głównie z poprawą jego stanu sanitarnego (użytki przygodne). Prowadzone są także cięcia pielęgnacyjne na powierzchniach młodszych wydzieleń drzewostanu. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Śnieżyczki. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-14].
Rezerwat przyrody Śnieżynka

Rezerwat przyrody Śnieżynka – florystyczny rezerwat przyrody o powierzchni 2,76 ha położony we wsi Wiąg w gminie Świecie, w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim. Jest on fragmentem śródpolnego wąwozu, którego dnem płynie strumień tworzący liczne zakola. Ze względu na znaczne zróżnicowanie siedlisk, rośnie tu ponad 130 gatunków roślin naczyniowych. Wiele z nich jest rzadkością lub podlegają częściowej ochronie, np. kokorycz wątła, fiołek przedziwny, zawilec żółty. Znajduje się tu największe w województwie kujawsko-pomorskim stanowisko śnieżyczki przebiśniegu. Strome stoki wąwozu porośnięte są lasami liściastymi. Przypisy
Rezerwat przyrody Świetlista Dąbrowa

Rezerwat przyrody Świetlista Dąbrowa – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Obrzycko, powiecie szamotulskim (województwo wielkopolskie). Charakterystyka Powierzchnia: 79,53 ha (akt powołujący podawał 79,86 ha). Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 47,32 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (5,00 ha) i czynnej (74,53 ha). Rezerwat został utworzony w 1998 roku w celu ochrony lasów typu świetlistej dąbrowy (Potentillo albae-Quercetum) w zachodniej części Niżu Polskiego. Drzewostan tworzony jest w dużej mierze przez dąb szypułkowy, ale istnieją tu płaty starodrzewu sosnowego i zarośla leszczynowe. Występują tu: konwalijka dwulistna, podkolan biały, konwalia majowa, siódmaczek leśny i lilia złotogłów. W zagłębieniach terenu okresowo stoi woda. Stan zachowania tutejszych fitocenoz jest dobry. Stałymi powierzchniami badawczymi dysponuje tutaj Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Do rezerwatu wyznakowano ścieżkę dydaktyczną „Dębowy las” od leśniczówki Daniele (parking). Podstawa prawna Rozp. Min. Ochr. Śr., Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998, Dz. Ust. Nr. 166, Poz. 1233 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 26/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Świetlista Dąbrowa” Galeria Przypisy
Swidwie Naturreservatet

Swidwie Naturreservatet (polsk: Rezerwat przyrody Świdwie) er et naturreservat (Ramsar-konventionen, 1984) i Wkrzanska Skoven i Pommern (Szczecin og Police byområde (Stettin Byområde), Tanowo, Węgornik, Dobra (ved Police), Zalesie og Bolków landsbyområde) i Polen, på Police-sletten. Området omfatter bl.a. Swidwie Søen (polsk: Jezioro Świdwie) og Wkrzanskaskoven (polsk: Puszcza Wkrzańska, tysk: Ueckermünder Heide). Dyr Guldsmede (Odonata) Fisk (Osteichthyes): Gedde (Esox lucius) Padder (Amphibia): Strandtudse (Bufo calamita) Krybdyr (Reptilia): Snog (Natrix natrix), Hugorm (Vipera berus), Europæisk sumpskildpadde (Emys orbicularis) Fugle (Aves): Tran (Grus grus), Oriolus oriolus, Rørhøg (Circus aeruginosus), Hedehøg (Circus pygargus), Engsnarre (Crex crex), Sædgås (Anser fabalis), Grågås (Anser anser), Anser albifrons, Philomachus pugnax Pattedyr (Mammalia): Lutra lutra Planter Phragmites australis, Gul Åkande (Nuphar lutea), Hydrocharis morsus-ranae Nymphoides peltata Økomuseum Økomuseum i Bolków mellem landsbyer Rzędziny og Węgornik Eksterne henvisninger Police – Grøn Kommune Arkiveret 27. december 2004 hos Wayback Machine
Rezerwat przyrody Świdwie

Rezerwat przyrody Świdwie – unikatowy w skali europejskiej rezerwat ptactwa wodnego i błotnego. Leży na północnym zachodzie województwa zachodniopomorskiego w powiecie polickim, na południowym krańcu Puszczy Wkrzańskiej; obejmuje obszar 904,04 ha jeziora Świdwie i podmokłe tereny wokół niego (bagniska, torfowiska niskie i trzcinowiska). Fauna Ochroną objęto tutaj żurawie, wilgi, błotniaki – stawowy i łąkowy, strumieniówki, derkacze, gęsi – zbożowa, gęgawa i białoczelna, bataliony, chruściele i wiele innych. Łącznie w okresie lęgowym przebywa tu ponad 160 gatunków ptaków. Na obszarze rezerwatu znajduje się również terytorium łowieckie bielika. Ponadto Świdwie jest ważnym żerowiskiem i miejscem odpoczynku dziesiątek tysięcy ptaków na trasie ich wędrówek pomiędzy północną Skandynawią a basenem Morza Śródziemnego. Flora Większą część jeziora zarastają trzcinowiska, w pozostałej części występują: grążel żółty, żabiściek pływający, osoka aloesowata i rzadki grzybieńczyk wodny. Turystyka Corocznie rezerwat odwiedza ponad 20 tys. osób, głównie z kraju, choć jest również popularny wśród Niemców i Skandynawów. Szlaki turystyczne Rezerwat jest węzłem szlaków turystycznych. Spotykają się tutaj: rowerowy Szlak „Puszcza Wkrzańska” rowerowy Szlak Parków i Pomników Przyrody pieszy Szlak Puszczy Wkrzańskiej im. Stefana „Taty” Kaczmarka Konwencja ramsarska Od 3 stycznia 1984 rezerwat znajduje się na liście konwencji ramsarskiej. Obszar rezerwatu figuruje na liście (OSO – Obszarów Specjalnej Ochrony) w programie Natura 2000 pod numerem PLB320006, jako ostoja o powierzchni 7196,241 ha. Na północy graniczy z innym OSO – Zalewem Szczecińskim (PLB320009). Miejscowości w okolicy rezerwatu Węgornik Zalesie (siedziba Nadleśnictwa Trzebież) Tanowo (dojazd autobusem komunikacji miejskiej ze Szczecina lub z Polic) Łęgi – ul. Na Świdwie Stolec Przypisy Bibliografia Świdwie – Rezerwat Przyrody – album zrealizowany przez fotografików: Marka Cichonia i Jerzego Giergielewicza, tekst: Wojciech Zyska i Przemysław Zyska, z dołączoną kasetą magnetofonową z głosami przyrody, zarejestrowanymi przez Rościsława Wysockiego, Wydawnictwo Promocyjne Albatros, Szczecin 1994, ISBN 978-83-857960-5-3 M. Osajda: Kultowe Świdwie. 24kurier.pl. [dostęp 2022-05-10]. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Świdwie” Standardowy formularz danych dla obszarów specjalnej ochrony (OSO) – strona Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000
Rezerwat przyrody Święty Roch

Święty Roch – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Krasnobród w powiecie zamojskim w województwie lubelskim. położenie geograficzne – Roztocze Środkowe powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 202,60 ha rok utworzenia – 1983 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 16, poz. 91). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie fragmentu starodrzewu bukowo-jodłowego naturalnego pochodzenia. Rezerwat znajduje się na obszarze Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego, 2 km na południowy zachód od Krasnobrodu. Nazwa rezerwatu pochodzi od kaplicy św. Rocha, która znajduje się na skraju rezerwatu i jest w regionie miejscem kultu religijnego. Przypisy
Rezerwat przyrody Świnia Góra

Rezerwat przyrody Świnia Góra im. Stanisława Barańskiego – rezerwat leśny na terenie Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego w gminie Bliżyn, w powiecie skarżyskim, w województwie świętokrzyskim. W 2008 obszar chroniony otrzymał imię Stanisława Barańskiego (1913–2005), leśnika, nadleśniczego leśnictwa Bliżyn. Rezerwat znajduje się w zachodniej części Płaskowyżu Suchedniowskiego. Powierzchnia: 50,22 ha (akt powołujący podawał 50,78 ha) Rok utworzenia: 1953 Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa z 28.10.1953; M.P. z 1953 r. Nr 104, poz. 1403 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 005 Charakter rezerwatu: ścisły, obowiązuje plan ochrony z 2002 r. Przedmiot ochrony: fragment lasu z naturalnymi i charakterystycznymi dla regionu świętokrzyskiego drzewostanami mieszanymi Bogata flora, liczne drzewa pomnikowe i rośliny rzadkie i prawnie chronione, m.in. goryczka wąskolistna, pełnik alpejski, kostrzewa czerwona i kosaciec syberyjski. Występują tu prawie wszystkie typy siedliskowe lasu. W bagiennych zagłębieniach terenu stwierdzono roślinność bagienną: wiązówkę i bodziszka błotnego. W rezerwacie występują rzadkie chrząszcze żyjące w martwym drewnie: zgniotek cynobrowy, zagłębek bruzdkowany i ponurek Schneidera. W części zachodniej ślady historycznego górnictwa rud żelaza, trwającego od XVII w. do lat 20. XX w. Przez rezerwat przechodzi zielony szlak turystyczny z Bliżyna do Zagnańska. Zobacz też Świnia Góra Rezerwat przyrody Bliżyn – Kopalnia Ludwik Rezerwat przyrody Ciechostowice Rezerwat przyrody Dalejów Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Świnia Góra. [w:] Skarżyski Wortal Turystyczny [on-line]. 2006-01-31. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-02)].
Rezerwat przyrody Źródliska Czarnej Wody

Rezerwat przyrody Źródliska Czarnej Wody – leśny rezerwat przyrody na Pobrzeżu Kaszubskim, na obszarze powiatu puckiego. Został utworzony w 1999 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 50,58 ha; posiada on też otulinę o powierzchni 111,0 ha. Ochronie rezerwatu podlegają naturalne zespoły roślinności źródliskowej, źródliskowa odmiana łęgu jesionowo-olszowego, grądy i buczyny. Bardzo interesujące są elementy środowiska abiotycznego, w tym przede wszystkim nisze źródłowe Czarnej Wody oraz gleby nawapienne. Liczna i bogata jest flora roślin naczyniowych obiektu z udziałem szeregu gatunków chronionych i rzadkich regionalnie, np. stokłosy Benekena Bromus benekenii, kukułki plamistej Dactylorhiza maculata czy listery jajowatej Listera ovata. W rezerwacie występuje kilka gatunków roślin o podgórskim charakterze zasięgu, np. widłak wroniec Huperzia selago czy tojeść gajowa Lysimachia nemorum. Wśród zwierząt na uwagę zasługuje niewielki ssak – rzęsorek mniejszy Neomys anomalus. Najbliższe miejscowości to Świecino, Połchówko i Lisewo. Przypisy
Rezerwat przyrody Świńskie Bagno

Rezerwat przyrody Świńskie Bagno – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko-mazurskim, gminie Iłowo-Osada, nadleśnictwie Dwukoły. Został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 31 grudnia 1993 roku. Zajmuje powierzchnię 15,90 ha (akt powołujący podawał 16,10 ha). Ochroną objęto torfowisko przejściowe i torfowisko niskie niskie z fragmentem towarzyszącego mu lasu. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie i ochrona procesów ekologicznych w obszarze torfowiska. Przypisy
Rezerwat przyrody Źródliska Flinty

Rezerwat przyrody Źródliska Flinty – leśny rezerwat przyrody położony w województwie wielkopolskim na terenie gmin: Czarnków (powiat czarnkowsko-trzcianecki) i Budzyń (powiat chodzieski). Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Specyfika Rezerwat o powierzchni 44,83 ha został utworzony w 1998 roku w celu ochrony obszaru wód, łąk i lasów wokół źródliska rzeki Flinty. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 56,49 ha. Występują tu cenne ekosystemy leśne, zaroślowe, bagienne, wodne i torfowiskowe, na których rośnie jedenaście gatunków roślin chronionych. Cenne jest eutroficzne jezioro rynnowe Niewiemko o powierzchni 9,59 ha. Zasilane jest ono przez wody podziemne, dające początek rzece Flincie. Istnieją tu szerokie strefy roślinności szuwarowej, w tym zwarte łany turzycy błotnej. Łagodne zbocza jeziorne pokrywają lasy w różnym wieku. Na skraju rezerwatu, od wschodu stoi tzw. Biała kapliczka – pozostałość po osadnictwie olęderskim na tych terenach. Podstawa prawna Rozp. Min. Ochr. Środ., Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998, Dz. Ust. Nr. 161, Poz. 1104 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 Zarządzenie Nr 37/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Źródliska Flinty” Przypisy