NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Panien Trzebnickich we Wrocławiu

Domek Romański przy Placu Biskupa Nankiera 8 we Wrocławiu, przy wylocie ul. Jodłowej – odtworzona częściowo po II wojnie światowej wczesnogotycka budowla z początku XIII wieku (wzmiankowana w 1208). Była to siedziba cysterek z Trzebnicy, dlatego nazywano go też "Domem Panien Trzebnickich". Nieopodal, wzdłuż ul. Kotlarskiej, znajdowały się Nowe Jatki, należące do trzebnickiego klasztoru. Budynek ten wzniesiony został na planie trapezu z cegły układanej w wątek wendyjski (dwuwózkowy, zwany też słowiańskim). Romańskie elementy tej budowli (m.in. łuki w centralnej części) sąsiadują w nim z detalami gotyckimi (m.in. oknami i łukami sklepień). Na każdej z dwóch kondygnacji budynku znajdowały się pierwotnie po trzy pomieszczenia. Pozostawał – wielokrotnie przebudowywany – własnością zakonną aż do kasaty klasztorów w 1810 roku. Po zniszczeniach podczas II wojny światowej budynków rejonu pl. Nankiera i Nowego Miasta odkryto w 1959 zabytkowe fragmenty najstarszego założenia architektonicznego budynku znajdujące się pod poziomem ulicy. Kilka lat później, w latach 1966–1969, częściowo je odtworzono według projektu Henryka Dziurli. Przez osiem stuleci istnienia poziom sąsiadujących ulic podniósł się do wysokości górnej kondygnacji budynku tak, że dziś do wejścia schodzi się z ulicy po schodach. W południowej części dolnej kondygnacji zachowały się fragmenty sklepień kolebkowych, a na górnej kondygnacji – sklepienia krzyżowe. Podczas odbudowy w części budynku usunięto strop, łącząc kondygnację górną i dolną, a całość przekryto współczesnym żelbetowym stropodachem; nadziemną część budynku przeszklono od zewnątrz i zaadaptowano go na potrzeby galerii fotograficznej pod patronatem Ośrodka Kultury i Sztuki we Wrocławiu; później galeria przekształciła się w Foto-Medium-Art, następnie w "Dolnośląskie Centrum Fotografii Domek Romański", a obecnie funkcjonuje tu "Galeria FOTO-GEN". W kwietniu 2017 roku w fasadę budynku wmurowano wykonaną z brązu tablicę upamiętniającą cysterską fundację "Domu Panien Trzebnickich". Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2000, ISBN 83-7023-749-5 Linki zewnętrzne Domek Romański we Wratislaviae Amici OKiS – Dolnośląskie Centrum Fotografii Domek Romański. okis.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-13)].
Loreto-Haus (Krakau)

Das Loreto-Haus (polnisch Domek loretański) in Krakau ist ein katholisches Loreto-Haus an der ul. Loretańska 11 im Stadtteil Sand. Geschichte Das Loreto-Haus wurde in den Jahren von 1712 bis 1719 von Kacper Bażanka an die Nordostseite der Kapuzinerkirche errichtet. Es nimmt Bezug auf das Geburtshaus Christi, das sich in der Basilika vom Heiligen Haus in Loreto befinden soll. Das Altargemälde schuf 1818 Michał Stachowicz. Die Jungedstil-Fresken im Inneren gehen auf Jan Bukowski zurück. Der Heilige Bruder Albert legte im Loretto-Haus die Gelübde des Dritten Ordens ab. Weblinks Literatur Homepage der Kapuzinerkirche
Maison de Lorette de Cracovie

La Maison de Lorette de Cracovie (en polonais Domek Loretański) est un édifice catholique de style baroque dédié à Notre-Dame de Lorette. Il s'agit d'une réplique de la Sainte Maison de Lorette. Histoire La Maison de Lorette a été érigée entre 1712 et 1719 par les Frères Capucins. Elle prend le nom de celle de la Sainte Basilique de Lorette en Italie. Galerie Voir aussi Sainte Maison de Lorette Loreto (Italie) Littérature Page d'accueil de l'église des Capucins Portail de Cracovie Portail de l’architecture chrétienne Portail du baroque
Domek loretański w Krakowie

Domek loterański – budynek znajdujący się w Krakowie po północnej stronie kościoła kapucynów przy ul. Loretańskiej 11, na Piasku. Jest on kopią sanktuarium Świętego Domku w Loreto we Włoszech, który według tradycji został przeniesiony w XIII wieku z Nazaretu. Historia Krakowski domek został wybudowany w latach 1712–1719 według projektów Kacpra Bażanki. Jest to niewielka kaplica otoczona krużgankami. Ściany kaplicy w 1926 roku pokrył polichromią Jan Bukowski. Centralne miejsce w ołtarzu zajmuje figurka Matki Boskiej Loretańskiej, zasłaniana obrazem z jej wizerunkiem autorstwa Michała Stachowicza pochodzącym z 1818. Tabernakulum ołtarza stanowi dar króla Jana III Sobieskiego – hebanowy sepet, zdobiony miniaturami. Tutaj podczas mszy świętej w dniu 24 marca 1794 Tadeusz Kościuszko otrzymał poświęconą szablę. O wydarzeniu tym przypomina pamiątkowa tablica z płaskorzeźbą, autorstwa Alfreda Dauna, wmurowana w zewnętrzną ścianę domku w 100-lecie insurekcji. Adam Chmielowski, św. brat Albert tutaj przyjmował habit zakonny w dniu 25 sierpnia 1887, a w 1930 roku Zofię Zakrzeńską poślubił Henryk Dobrzański „Hubal”. W XX wieku zamurowano otwory okienne w górnej części budynku oraz pokryto go blachą. Na krużgankach zostało upamiętnione tablicami kilkadziesiąt osób mających związek z historią Polski m.in.: Kosma Lenczowski, Józef Piłsudski, August Emil Fieldorf, Janina Karłowicz, Lesław Pauli, Edward Godlewski. Zobacz też Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (kapucynów) w Krakowie Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie Kapucynów. kapucyni.ofm.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-04)].
Лоретанский домик (Краков)

Лоретанский домик (пол. Domek loterański) — исторический и архитектурный памятник, находящийся в краковском районе Пясек на улице Лоретанской, 11. Здание располагается на северной стороне церкви Благовещения Пресвятой Девы Марии и используется как часовня. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. История Лоретанский домик был построен капуцинами вскоре после возведения церкви Благовещения Пресвятой Девы Марии Строительство Лоретанского домика по проекту польского архитектора Каспера Бажанки началось в 1712 году и закончилось в 1719 году. 20 апреля 1712 года состоялось освящение краеугольного камня. Здание было частично построено в 1715 году, окончательные работы и внутренняя отделка часовни производились до 1719 года. Этим занимался итальянский капуцин Бернардо Понси, который приехал в Краков в 1715 году. 5 мая 1719 года состоялось освящение часовни, которое совершил краковский епископ Пётр Тарло. Здание является точной копией санктуария Святого дома в итальянском городе Лорето, в котором, как считается, проживала Дева Мария в Назарете. По преданию, этот дом был перенесён в XIII веке из Назарета в Италию. Центральное место алтаря занимает статуя Девы Марии Лоретанской авторства польского художника Михала Стаховича. Эта статуя датируется 1818 годом. Дарохранительница, находящаяся в алтаре, была подарена в 1733 году капуцинскому монастырю старшим сыном польского короля Яна III Собеского Якубом Людвиком Собеским. Дарохранительница изготовлена из чёрного драгоценного дерева и украшена миниатюрами из пергамента, которые изображают сцены из Ветхого Завета. Предполагается, что дарохранительница Лоретанского домика была изготовлена в 1662 году в королевской мастерской французского короля Людовика XIV. 14 марта 1794 года в Лоретанском домике Тадеуш Костюшко освятил свой меч. Об этом событии упоминает укреплённая на стене мемориальная табличка с барельефом, автором которой является Альфред Даун. Эта мемориальная табличка была установлена в 1894 году в честь столетия этого события. 25 августа 1887 года в Лоретанском домике принёс монашеские обеты святой Альберт Хмелёвский. В 1926 году внутренние стены Лоретанского домика была украшены полихромией польским художником Яном Буковским. В 1930 году в Лоретанском домике совершилось венчание Хенрика Добжаньского и Зофьи Закженской. 20 февраля 1931 года Лоретанский домик был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-212/M). Примечания Литература Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2006, s.474. Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Информация (пол.)
Domki budnicze w Poznaniu

Domki budnicze – położona na południe od ratusza grupa trzy- lub czterokondygnacyjnych wąskich kamieniczek pochodzących z pierwszej połowy XVI wieku. W przeciwieństwie do należących do patrycjatu kamienic w pierzejach rynku, należały one do nieco biedniejszych kupców. W ich wczesnorenesansowych podcieniach handlowano niegdyś rybami, świecami, pochodniami i solą. Stąd ich dawna nazwa – budy śledziowe. Jest to jeden z nielicznych przykładów szeregowej zabudowy targowej. Obecna nazwa bierze się stąd, że w kamienicy nr 17 znajdowała się siedziba Bractwa Budników, o czym świadczy herb z trzema palmami i śledziem oraz podpis Fraternitatis Budnicorum. Wiadomo że 1418 władze miejskie oddały do użytku 17 bud śledziowych. Na początku XVI wieku część budynków otrzymała murowane podcienia. W 1534 roku władze miejskie zgodziły się aby cech budników wybudował podcienia dla wszystkich budynków. W miarę upływu czasu podcienia zamurowano, tworząc małe sklepiki. Kamieniczki zostały niemal doszczętnie zniszczone podczas II wojny światowej. Po wojnie zrekonstruowano podcienia, wykorzystując oryginalne, renesansowe detale. Wąskie, jedno- i dwuokienne fasady większości kamieniczek pokrywają natomiast polichromie projektu Zbigniewa Bednarowicza, wykonane w latach 1953–1961, zaś po dziś dzień podcienia stanowią miejsce handlu, choć obecnie przeważają wyroby pamiątkarskie. Od południowego zachodu grupę zamyka nienależąca do domków budniczych dawna kancelaria miejska, nazywana niekiedy również Domem pisarzy miejskich, zajmująca parcelę nr 10. Od 1961 roku mieści się w niej siedziba Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania im. Cyryla Ratajskiego. Przypisy Bibliografia HannaH. Grzeszczuk-Brendel HannaH., Zabudowa wewnętrzna rynku poznańskiego w wieku XVI, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, ISSN 0137-3552 . WłodzimierzW. Łęcki WłodzimierzW., PiotrP. Maluśkiewicz PiotrP., Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, s. 18, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412 . Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 275, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5
Alfa (kompleks wysokościowców)

Alfa – kompleks pięciu 12-kondygnacyjnych wysokościowców, wybudowanych w latach 1965–1972 w Poznaniu, przy ul. Święty Marcin 40–72 (wówczas Czerwonej Armii), w centrum miasta. Opis Kompleks zaprojektował Jerzy Liśniewicz. Pierwsze trzy wysokościowce (od strony ul. Ratajczaka) oddano do użytku w 1968. Powodem wybudowania kompleksu w miejscu starych kamienic zniszczonych w czasie II wojny światowej, miało być nadanie tej części centrum bardziej wielkomiejskiego, w opinii ówczesnych urbanistów, charakteru. W każdym z wieżowców funkcjonował inny podmiot, np. w trzecim od ul. Ratajczaka były to jednostki spółdzielczości pracy (obecnie wysokościowiec ten należy do Banku Polska Kasa Opieki), w czwartym Miastoprojekt, a piątym Meramont. W 2018 pierwszy wieżowiec został zaadaptowany na Hotel Altus. W skład kompleksu wchodzi również dwukondygnacyjne przyziemie, na całej długości pomiędzy ul. Ratajczaka i Gwarną. Działały tutaj i w dużej części nadal działają placówki handlowe i usługowe. Jedną z nich był spółdzielczy dom handlowy. Od neonu ALFA na pierwszym wieżowcu, cały kompleks otrzymał swoją potoczną nazwę. W latach 2020–2035 kompleks ma przejść gruntowną modernizację. Ma w nim powstać m.in. 140-pokojowy dom studencki sieci LIV. Neony Pierwotnie na szczycie każdego wysokościowca znajdowały się neony w podobnej stylizacji – od frontu duże litery skrótowców lub znaki graficzne przedsiębiorstw, natomiast mniejsze napisy po obu bokach budynków: pierwszy budynek od strony ul. Ratajczaka: PSS (skrótowiec Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem”) oraz napis ALFA, ALFA, drugi budynek: MHD (skrótowiec Miejskiego Handlu Detalicznego) oraz napis CENTRUM, trzeci budynek: WZSP (skrótowiec Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy), później CZSP (skrótowiec Centralnego Związku Spółdzielczości Pracy) oraz napis DOM USŁUG, czwarty budynek: znak graficzny przedsiębiorstwa oraz napis MIASTOPROJEKT, piąty budynek: znak graficzny przedsiębiorstwa oraz napis MERA•ZAP•MONT, później napis »MERAMONT«. Neony znajdowały się również na dwukondygnacyjnym przyziemiu. Był to m.in. neon SPÓŁDZIELCZY DOM HANDLOWY, SPOŁEM, PSS, SDH, DOM HANDLOWY, MHD, salon mody, JUBILER, dom dziecka, merazet. Zobacz też Punktowce Piekary Wieżowiec Zjednoczenia Przemysłu Ceramiki Budowlanej w Poznaniu Przypisy Bibliografia Piotr Marciniak, Powojenna przebudowa ul. Święty Marcin – Zespół handlowo-biurowy Alfa, w: Kronika Miasta Poznania, nr 1/2006, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, s. 284-294, ISSN 0137-3552. Poznań, ul. Święty Marcin 40-72, Domy Towarowe „Alfa” - cyryl.poznan.pl Domy Towarowe „Alfa” - fotopolska.eu Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - W duchu poznańskiego modernizmu” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Domy studenckie Zbyszko i Jagienka

Domy studenta Zbyszko i Jagienka – dwa modernistyczne akademiki w Poznaniu przy ul. Piątkowskiej, będące (pod względem formalnym) adaptacjami idei Le Corbusiera w warunkach realnego socjalizmu. Należą do Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Historia Domy studenckie ukończono w 1968 według projektu warszawskich architektów J. Czaplickiego i W. Janickiej (przed II wojną światową na tym terenie funkcjonowała fabryka stalówek Goślińskiego). Pierwotnie stanąć miały w Lublinie. Oba obiekty w dolnych kondygnacjach mieściły część socjalną (w tym popularny do lat 90. XX w. klub Cicibór). Na wyższych piętrach znajdowały się 4-osobowe pokoje studenckie. Ostatnia kondygnacja przeznaczona była, zgodnie z zaleceniami Le Corbusiera, na rekreację (otwarta przestrzeń, ławki). Budynki formalnie i funkcjonalnie wyraźnie nawiązują do Jednostki marsylskiej (Unité d’habitation). Domy usytuowano na wzniesieniu (skraj doliny Bogdanki) w ten sposób, aby z górnych pięter podziwiać można było panoramę Poznania. W latach późniejszych obok Zbyszka i Jagienki wybudowano trzy dodatkowe akademiki (Danuśka, Jurand i Maćko), o znacznie banalniejszej architekturze. Nazwa wszystkich domów studenckich pochodzi od imion bohaterów powieści Henryka Sienkiewicza – Krzyżacy. 15 kwietnia 1983 pożar domu Zbyszko strawił część pomieszczeń tego obiektu, w tym uniwersyteckie centrum radiowe. Na początku lat 90. XX w. z DS „Zbyszko” emitowany był program rozgłośni UNI FM. Radio nie otrzymało jednak koncesji i emisja musiała zostać zawieszona. Studio jest zachowane do dzisiaj. Oba budynki przeszły kapitalne remonty (Zbyszko w 2009, a Jagienka w 2010), podczas których przebudowano wnętrza tworząc dwu- i jednoosobowe pokoje z łazienkami. W 2011 umieszczono na dachach neony z nazwami budynków, które wzornictwem liter nawiązują do lat 60. XX wieku. 11 kwietnia 2012, po generalnym remoncie, klub studencki Cicibór zaczął ponownie działać. Zobacz też Jednostka Marsylska Jagienka ze Zgorzelic Zbyszko z Bogdańca Dom Studencki Hanka Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 216, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Domy tkaczy w Międzylesiu

Domy Tkaczy – dwa pozostałe z zespołu siedmiu drewniano–murowanych domów w Międzylesiu. Położenie Domy tkaczy znajdują się w Międzylesiu przy ul. Sobieskiego, w woj. dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Historia Należały one do zespół domów tkaczy, nazywanych Siedmioma Braćmi, który powstał pod koniec XVIII wieku. Niegdyś w domkach mieściły się pomieszczenia mieszkalne i warsztaty tkaczy produkujących płótna i sukna w oparciu o uprawiany w okolicy len. Na początku XX wieku zespół liczył siedem domków. Przed II wojną światową stanowiły minimuzeum regionalne. Eksponowano w nich wnętrza chałupniczych warsztatów tkackich. Pięć domków z zespołu pomimo remontów zostało rozebranych w latach 70. XX wieku. Architektura Zespół stanowiły drewniano-murowane parterowe domki o ostrych dachach z podcieniami od strony ulicy, z dwupoziomowymi poddaszami mieszkalno-usługowymi o konstrukcji zrębowej, wzmocnionej przez ustawienie przy ścianach od strony zewnętrznej drewnianych słupów. Pozostałe dwa ostatnie domy ustawione szczytowo, z oszalowanymi szczytami i dachami krytymi gontem częściowo zrekonstruowano, zachowując w przyziemiu podcienia, na drewnianych, zmieczowanych słupkach oraz skromne portale i okna w opaskach. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1 Ewa Karkocha, Domki Tkaczy [w:] Janusz Laska, Mieczysław Kowalcze (red.), Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, t. 4 (Suplement), Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, Kłodzko 2011, s. 235-236 (fot.), ISBN 978-83-62337-36-1. Marek Gliński, Międzylesie. Miejska trasa turystyczna, b. m. i r. wyd., s. 8-9 (fot.).
Dorkowa Skała

Dorkowa Skała je pískovcový až slepencový skalní výchoz, který je přímo pod nejvyšším vrcholem hory Szarcula (803 m n. m.) v masivu Barania Góra ve Slezských Beskydech. Nachází se v oblasti města Visla v okrese Těšín ve Slezském vojvodství. Popis a význam skály Skalní výchoz má podobu erodované a široké skalní stěny místy převislé. Charakteristická je rezavá barva na zvětralých površích tzv. istebnických pískovců. Dorkowa Skała byla v roce 1958 prohlášena přírodní památkou. Legenda Pravděpodobně je název odvozen od ženského jména Dorota (Dora, Dorka). Legenda mluví o dceři místního bači, která zde zemřela, když bojovala se slovenskými pastevci o pastviny. Galerie Další informace Místo je celoročně volně přístupné. Skála je nejlépe přístupná z průsmyku Szarcula a vede k němu turistická trasa Główny Szlak Beskidzki. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dorkowa Skała na Wikimedia Commons Reference
Dorkowa Skała

Dorkowa Skała – wychodnia skalna w południowej części Beskidu Śląskiego. Opis skały Dorkowa Skała znajduje się na grzbiecie biegnącym od przełęczy Kubalonka do Karolówki. Znajduje się tuż pod szczytem wyższego (północno-zachodniego) wierzchołka Szarculi. Wychodnia ma postać mocno zerodowanej, dość szerokiej, nieforemnej ambony skalnej kilkumetrowej wysokości, o wygładzonych ścianach, z głęboką niszą u podnóża. Zbudowana jest z grubych ławic gruboziarnistych, zlepieńcowatych piaskowców kwarcowo-skaleniowych pochodzących z kredy i należących do warstw istebniańskich, o charakterystycznej rdzawej barwie na zwietrzałych powierzchniach (tzw. piaskowce istebniańskie). Nazwa, znana od dawna wśród mieszkańców Istebnej, pochodzi prawdopodobnie – tak, jak i nazwa lasu na południowych stokach Szarculi – od imienia żeńskiego Dorota (Dora, Dorka). Wiąże się ze starą legendą o córce miejscowego baczy, która miała tu zginąć, walcząc z pasterzami słowackimi o tereny wypasowe. Zarządzeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach (Dziennik Urzędowy WRN nr 7 z dn. 28 listopada 1958 r., poz. 33) Dorkowa Skała została uznana za zabytek przyrody. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. Wspinaczka skalna Na Dorkowej Skale poprowadzono 12 dróg wspinaczkowych o trudności od III do VI.1 w skali polskiej, w większości na wędkę. Mają wysokość 6–8 m. Kilka dróg jest przewieszonych. Grzegorz Rettinger pisał o nich: Można próbować atakować je z kraszem, jednak odstrasza wysokość i wieczne zaglonienie połogich fragmentów. Szlaki turystyczne Od czasu przeniesienia Głównego Szlaku Beskidzkiego z drogi biegnącej z przełęczy Szarcula na Stecówkę na grzbiet Szarculi, szlak czerwony przebiega tuż obok skał wychodni. odcinek: Kubalonka – Szarcula – Dorkowa Skała – Schronisko turystyczne na Stecówce – Schronisko PTTK Przysłop pod Baranią Górą. Odległość 8,4 km, suma podejść 300 m, czas przejścia 2:30 godz. Przypisy
Dowcień (jezioro w gminie Krasnopol)

Jezioro Dowcień – jezioro na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Krasnopol. Charakterystyka Położone jest na wschód od jeziora Wigry. Na północno-zachodnim brzegu znajduje się wieś Ryżówka, od zachodu – Magdalenowo, a od południowego wschodu – Burdeniszki. Jezioro jest płytkie, silnie eutroficzne, typu karasiowego. Dno jeziora jest bardzo muliste, a brzegi niskie i w większości bagienne, porośnięte drzewami liściastymi. Dominują drzewa: olsza, wierzba i brzoza. Zbiornik ma silnie urozmaiconą linię brzegową z przewężeniem, które ma tylko 1,75 m szerokości. Jezioro ma trzy zatoki i dwie niewielkie wyspy. Bibliografia Przewodnik Turystyczny "Po Ziemi Suwalskiej" Stefan Maciejewski.
Dratów (jezioro)

Dratów lub Łokietek – jezioro na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej, położone w gminie Ludwin, w powiecie łęczyńskim, w woj. lubelskim. Dratów jest zbiornikiem (jeziorem) sztucznym, zasilanym wodą z kanału Wieprz-Krzna. Ma około 107 ha powierzchni. Głębokość od 0,5 do 2,5 metra. Brzeg ze sztucznego nasypu pokryty betonowymi płytami, porośnięty trzciną i sitowiem. Jezioro nie posiada kąpieliska, ale stanowi miejsce zawodów wędkarskich. Nad jeziorem położona jest wieś Dratów. Przypisy Galeria
Zvonice (Paczyna)

Zvonice v Paczyně (polsky: Dzwonnica w Paczynie) je historická dřevěná stavba ze 17. století v městě Paczyna, v gmině Toszek, okres Gliwice, Slezské vojvodství. Zvonice je zapsána v seznamu památek Polska pod číslem A/300/60 z 7. 3. 1960 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie Zvonice je zmiňována v písemných pramenech v roce 1679. Byla postavena samostatně vedle již neexistujícího dřevěného kostela, který byl rozebrán v roce 1931, a na jeho místě byl postaven nový zděný kostel (farní kostel sv. Martina). Architektura Dřevěná zvonice je postavena na čtvercovém půdorysu štenýřové konstrukce na kamenném základě. Stěny jsou sešikmeny a bedněny deskami. Zvonové patro je širší (krakorcovitě vyložené) opatřeno deskovým bedněním s kruhovými zvonovými okny a je ukončeno stanovou střechou krytou šindelem. V roce 1975 byly provedeny konzervátorské práce. Byla zesílena konstrukce, vyměněno bednění a šindelová střecha. Ve zvonici se nacházely dva zvony, jeden z roku 1500, byl rekvírován na začátku první světové války. Druhý, také z 16. století, byl rekvírován v roce 1918. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Drewniana dzwonnica w Paczynie na polské Wikipedii. Literatura Izabela Rejduch-Samkowa(red) Jan Samek (red.): Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 5 powiat gliwicki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1966, s. 50. Související články Stezka dřevěné architektury (Malopolské vojvodství) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zvonice na Wikimedia Commons
Drewniana dzwonnica w Paczynie

Dzwonnica w Paczynie – zabytkowa, wolnostojąca dzwonnica znajdująca się w Paczynie w gminie Toszek, w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Usytuowana w centralnej części wsi, przy kościele pw. św. Marcina. Dzwonnica znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Wybudowana w 1679 roku obok nieistniejącego dzisiaj drewnianego kościoła, który rozebrany został w 1931 roku, a na jego miejscu wybudowano obecną murowaną świątynię (kościół parafialny pw. św. Marcina). Architektura Dzwonnica drewniana, wybudowana na planie kwadratu, w konstrukcji słupowej na fundamencie z kamieni polnych. Ściany zwężające się ku górze, oszalowane są deskami. Dzwonnica zwieńczona izbicą, nad którą znajduje się gontowy, namiotowy dach. Dzwonnica w 1975 roku poddana została pracom konserwatorskim (wzmocnienie fundamentów, wymiana oszalowania, wymiana gontów). Przypisy Bibliografia Izabela Rejduch-Samkowa(red) Jan Samek (red.), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 5 powiat gliwicki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1966, s. 50.