NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Starych Bogaczowicach

Kościół św. Józefa Oblubieńca – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Starych Bogaczowicach, w dekanacie Wałbrzych-Zachód diecezji świdnickiej. Historia Barokowy kościół wybudowany w latach 1685-1689 na wzgórzu stanowiącym dominantę okolicy, według projektu Marcina Urbana z Lubawki. Przebudowany został w 1826. Architektura Kościół jest murowany, orientowany, jednonawowy, wzniesiony na planie prostokąta. Od zachodu przylega doń oskarpowana wieża, a od wschodu trójbocznie zamknięte prezbiterium. Elewacje są dzielone lizenami i pilastrami, a zwieńczone gzymsem podokapowym. Okna rozmieszczono w dwóch rzędach. Górne są eliptyczne, a dolne szersze od nich, zamykane łukami pełnymi. Korpus nakryty jest dachem dwuspadowym, a prezbiterium trójspadowym. Portal główny ujęty jest zdwojonymi pilastrami i zwieńczony naczółkiem zamkniętym. Wnętrze i wyposażenie We wnętrzu emporowo-halowym zachowały się m.in.: ołtarz główny dwukondygnacyjny z XVII/XVIII w., chrzcielnica barokowa z XVII w. W ołtarzu głównym w centralnym polu znajduje się obraz Pokłon pasterzy Johana Clasenssa z Nysy, wcześniej przypisywanyMichaelowi Willmannowi w górnej części znajduje się obraz Franza Heigla Wniebowstąpienie Chrystusa. Płytkie boczne kaplice umieszczone są między przyporami. Wokół całego wnętrza ciągną się empory z ażurową balustradą. Nawa przykryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Sklepienie dekorowane jest malowidłami z przedstawieniami świętych umieszczonych w owalnych sztukatorskich obramieniach. Otoczenie Kościół otacza cmentarz z licznymi starymi nagrobkami. Do ściany świątyni przylega okazałe mauzoleum Bimmerów. Oprócz tego wielkością charakteryzują się m.in. grobowce Schubertów i Englerów. W elewację kościoła wmurowano tablice ku czci proboszczów Romanusa Rothera i Florianusa Weissa, a także Karola Wojtyły, który modlił się tutaj 2 października 1958. Obok kościoła posadowiono głaz z tablicą pamiątkowa upamiętniającą "wszystkich zmarłych Polaków których mogiły znajdują się w różnych miejscach świata". Do świątyni prowadzą od wsi reprezentacyjne schody do budynku bramnego. Galeria Przypisy Bibliografia Ks. dr Józef Lisowski (red.): Diecezja Legnicka. Schematyzm. Legnica: Kuria Diecezjalna, 2002, s. 749. ISBN 83-913899-4-4. [dostęp 2026-05-11]. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982.
Kaplica św. Anny w Starych Bogaczowicach

Kaplica św. Anny – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy z XVIII wieku w Starych Bogaczowicach, w powiecie wałbrzyskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Wzniesiona w latach 1734-1736 wg proj. Josepha Antona Jentscha restaurowana w 1827 r. Murowana na rzucie zbliżonym do elipsy, nakryta kopułą z freskami z 1736 r. We wnętrzu zachowało się m.in.: ołtarz główny z XVIII w., freski na sklepieniach - "Radości św. Anny", krzyz żelazny z XIX w. Zobacz też Kaplica św. Anny w Witkowie Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Strudze

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Strudze – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Strudze w diecezji świdnickiej. Historia Kościół parafialny wzmiankowany w 1305 r. wzniesiony w 1532 r., restaurowany w XVIII w. oraz w latach 1860, 1930, 1969 i 2008–2009. Orientowany, murowany z kamienia łamanego, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium. Obok kościoła znajduje się dzwonnica wolnostojąca (wjazdowa na cmentarz), wzniesiona prawdopodobnie w 1532 r., przebudowana w XVIII w. Część dolna jest kamienna, piętro zaś drewniane. We wnętrzu kościoła zachowały się m.in.: siedmiogłosowe organy z XVII/XVIII w., drewniana figura Matki Bożej z Dzieciątkiem (gotyk) z XVI w., obraz olejny na płótnie przedstawiający Matkę Bożą Bolesną z XVIII w.; 14 stacji drogi krzyżowej z XIX w. oraz epitafia: Georga von Czettritz (zm. 1545) z herbami szlacheckimi: rodowe po lewej, von: Czettritz (ojca), Lest matczyne po lewej, von: Reibnitz, Schafgotsch (współczesne). Zygmunta von Czettritz (zm. 1541) z herbami szlacheckimi: rodowe po lewej, von: Czettritz (ojca), Schafgotsch (współczesne) matczyne po lewej, von: Reibnitz, Lest. Przypisy Bibliografia Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Schematyzm diecezji świdnickiej, Świdnica 2005. Schematyzm diecezji świdnickiej, Świdnica 2010.
Dom Zdrojowy w Szczawnie-Zdroju

Dom Zdrojowy – obiekt sanatoryjno-hotelowy w Szczawnie-Zdroju wybudowany w latach 1908-1911 jako luksusowy hotel (Grand Hotel) z bogatą infrastrukturą sanatoryjną i rekreacyjną (park, pole golfowe) przez Jana Henryka XV Hochberga, księcia von Pless kosztem ponad 1 mln marek w kredycie. Wystrojem wnętrz zajmowała się jego żona księżna Daisy, był określany jako „Szczawieńskie dziecko księżnej Daisy”. Wcześniej proponowała mniej kosztowną wersję obiektu wykonaną w drewnie. Był to też największy i najbardziej prestiżowy obiekt tego typu na Dolnym Śląsku. Był inspiracją dla architektów tworzących inne hotele, w tym sopocki Grand Hotel. W latach 1935–1945 nosił nazwę hotelu uzdrowiskowego „Dwór Śląski” (Kurhotel Schlesischer Hof), obecnie Sanatorium Uzdrowiskowego nr 1 – „Domu Zdrojowego im. dr J. Górskiego”. Znani goście cesarz Niemiec Wilhelm II (1913), król Grecji Konstantyn I, car Rosji Mikołaj II, I Lord Admiralicji Wielkiej Brytanii Winston Churchill (1913). Przypisy Linki zewnętrzne Plan hotelu
Mauzoleum Hochbergów w Wałbrzychu

Mauzoleum Hochbergów – mauzoleum znajdujące się w Wałbrzychu przy ulicy Piastów Śląskich w dzielnicy Książ, upamiętniające rodzinę Hochbergów, dawnych właścicieli Wałbrzycha. Budowla stoi na Topolowej Górce przy trasie turystycznej śladami księżnej Daisy. Mauzoleum jest odremontowane z zewnątrz i wewnątrz. Opis Budowla stoi w centralnym ogrodzie z rozchodzącymi się promieniście alejami lipowymi. Mauzoleum jest zbudowane na pięciobocznym planie, o bardzo bogatym wystroju. Oprócz fresków autorstwa Feliksa Antoniego Schefflera, można zobaczyć tam stiukową dekorację na ścianach. Freski przedstawiają zamek Książ z czterech stron świata oraz sceny rodzajowe. W mauzoleum zachowała się platforma transportująca trumny, trzy duże sarkofagi z białego marmuru oraz jeden mniejszy sarkofag prawdopodobnie małej córki księżnej Daisy. Historia Budowla powstała około 1700 roku jako drewniany pawilon lub dom letni. W 1734 roku budowla była już murowana, jako rodzaj arkadii z pięciobocznymi grubymi murami o cechach renesansowych. Ich twórcą był Felix Hammerschmidt podobnie jak i barokowego budynku głównego zamku Książ. W 1883 roku wykuto w skale obszerną kryptę i budowla posłużyła już jako mauzoleum rodziny Hochbergów. W 1907 roku dokonano pierwszego pochówku, złożono tam ciało Jana Henryka XI. Mauzoleum pełniło swoją funkcję do 1945 roku, wówczas wkraczająca Armia Czerwona zaczęła plądrować grobowiec oraz okolice. Jesienią tego samego roku dawna służba książęcych pracowników, przeniosła w tajemnicy trumnę z ciałem księżnej Daisy na cmentarz ewangelicki w obecnej dzielnicy Szczawienko, ukrywając ją w grobowcu któregoś z kupców. W październiku 2014 roku zakończono pierwszy etap rewitalizacji mauzoleum. Odnowiono dach, elewację oraz okna, drzwi i środkową część obiektu. Renowacja podziemnej krypty jest planowana w dalszym etapie. W uroczystościach otwarcia obiektu brali udział: książę Bolko Hochberg von Pless i prezydent Wałbrzycha Roman Szełemej. Zobacz też Mauzoleum Hochbergów w Lwówku Śląskim Linki zewnętrzne Opis i historia mauzoleum oraz remont mauzoleum na stronie wroclaw.gazeta.pl Historia mauzoleum oraz zdjęcia na stronie Wratislaviae Amici Otwarcie Mauzoleum Hochbergów po rewitalizacji
Kościół św. Jana w Dziećmorowicach

Kościół św. Jana Apostoła w Dziećmorowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Dziećmorowicach, w powiecie wałbrzyskim, w województwie dolnośląskim. Kościół wzmiankowany w 1372 r., w obecnej postaci wzniesiony został w latach 1827–1829, być może na miejscu poprzedniej świątyni. Zbudowany jest z kamienia, jednonawowy z wydzielonym prezbiterium. We wnętrzu świątyni zachowały się m.in.: ołtarz główny z XVIII w., dwa ołtarze boczne, neobarokowe z 1830 r., ambona renesansowa z ok. 1620 r., chrzcielnica wykonana z piaskowca z 1600 r., oraz 15 płyt nagrobnych z piaskowca. W kościele pochowani są członkowie szwabskiej linii rodu Hohenzollernów, w tym hrabia Johann Georg, właściciel Dziećmorowic i patron kościoła jako pan na pobliskim zamku Kynsburg i Zagórzu, i jego córka i dziedziczka dóbr, Anna Katarzyna. Płyty nagrobne w kościele: Frantza Georga von Waldau (zm. 1741) i jego żony Erdmuth Charlotte von Felden (zm. 1725), z herbami u góry, von: Waldau (L), Felden (P) Hansa von Czettritza (1570–1619), z podpisanymi inicjałami herbami, von: ojcowskimi: D.V.C. Czettritz, D.V.M. Mülheim, D.V.R. Reibnitz, D.V.S. Schindel, matczynymi: D.V.S. Schweinichen, D.V.R. Reibnitz, D.V.G. Gregersdorf, D.V.L. Lemberg żony Hansa von Czettritza (1574–1633), z herbami, von: ojcowskimi: Czettritz, Reichenbach, Schaffgotsch, Niemitz matczynymi: Hochberg, Kalckreuth, Loeben, Peterswald Margrety von Czettritz (zm. 1601), z herbami, von: ojcowskimi: Czettritz, Schaffgotsch, matczynymi: Reichenbach, Nimptsch; Barbary von Czettritz, siostry Margarety, zmarłej na początku XVII w. z herbami, von: ojcowskimi: Czettritz, Schaffgotsch, matczynymi: Reichenbach, Nimptsch; Evy von Czettritz (zm. 1619), z herbami, von: ojcowskimi: Czettritz, Schweinitz, Mülheim, Reibnitz matczynymi: Czettritz, Hochberg, Reichenbach, Kalckreuth żony Hansa von Czettritz (1574–1633), z herbami, von: ojcowskimi: Czettritz, Reichenbach, Schaffgotsch, Niemitz matczynymi: Hochberg, Kalckreuth, Loeben, Peterswald; Anny von Logau (1567–1577), z herbami, von: Logau (L), Seidlitz (P) Płyty nagrobne Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Świdnickiej, Świdnica 2005. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982.
St. Anna (Olszyniec)

Die St.-Anna-Kirche (polnisch Kościół św. Anny w Olszyńcu) ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude in Olszyniec (deutsch Erlenbusch) im Powiat Wałbrzyski (Waldenburg) der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Seit 2004 gehört sie zum Bistum Świdnica (Schweidnitz). Geschichte Ein Vorgängerbau in Erlenbusch wurde während der Reformation 1535 von evangelischen Meißnischen Bergknappen erbaut und 1540 erweitert. Die heutige Kirche geht auf einen Neubau von 1593 zurück. Nach dem Dreißigjährigen Krieg wurde sie den katholischen Gläubigen zugewiesen. Sie war danach Filialkirche der Pfarrei Dittmannsdorf, später von Charlottenbrunn. Heute ist die Kirche Filiale von Zagórze Śląskie (Kynau). Die Kirche wurde 1926 renoviert, wobei sich in einem der Dachreiter Urkunden aus dem Jahr 1844 fanden. Bauwerk Der Bau aus der Spätrenaissance ist von einer Mauer mit Schießscharten umgeben und sollte vermutlich als Wehrkirche dienen. Die Kirche trägt zwei Türmchen in Form von Dachreitern, in denen sich je eine Glocke befindet. Das Innere ist reich ausgestattet. Das Kreuzrippengewölbe stammt aus dem Jahre 1611, ebenso die Kassettendecke, die in 16 rechteckige Felder aufgeteilt ist. Deren Füllungen im Stil der Spätrenaissance sind mit Tapetenmustern ausgeschmückt. Der Taufstein wurde von einem Grafen von Holstein-Gottorp gestiftet, der während des Dreißigjährigen Krieges hier seinen Sohn taufen ließ. Der Hauptaltar mit dem Gemälde der hl. Anna mit Maria ist von etwa 1720. Die Kanzel wurde um 1611 geschaffen. Literatur Heinrich Bartsch: Unvergessene Waldenburger Heimat: ein Buch der Erinnerung, Liebe und Treue. Norden (Ostfriesl); Verlag Schal, 1969, S. 117–118. Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien. (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 9. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Barbary w Walimiu

Kościół Świętej Barbary w Walimiu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny (dekanat Głuszyca diecezji świdnickiej). Świątynia została wzniesiona w 1548 roku. Obecny wygląd w stylu klasycystycznym uzyskała w wyniku przebudowy w latach 1803–1804, wcześniej, w 1777 dobudowano wieżę. W ścianach bocznych znajdują się trzy wysokie półkoliście zamknięte okna. W portalu głównym wykonanym w 1777 roku jest umieszczona archiwolta. Prezbiterium zostało dostawione w 1911 roku. Do wyposażenia kościoła należy m.in. barokowa rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, wykonana w XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Barbary – Katholische Kirche St. Barbara w portalu polska-org.pl
St. Hedwig (Walim)

Die römisch-katholische Kirche St. Hedwig (polnisch Kościół św Jadwigi) in Walim (deutsch Wüstewaltersdorf) im Powiat Wałbrzyski (Waldenburg) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen wurde von 1748 bis 1751 als evangelische Pfarrkirche errichtet. Die Kirche steht unter der Nummer 598365 in der polnischen Denkmalliste. Geschichte Die während der Reformation 1548 errichtete evangelische Kapelle St. Barbara in Wüstewaltersdorf, seit 1592 Filiale der Kirche von Rudolfswaldau, wurde im Zuge der Gegenreformation 1654 den Katholiken übergeben. Darauf hielten sich die mehrheitlich evangelischen Einwohner zur Friedenskirche vor Schweidnitz. Nach dem Übergang Schlesiens an Preußen genehmigte der preußische König Friedrich II. den Bau einer neuen evangelischen Kirche. Die Konzession wurde am 27. November 1741 erteilt. Der erste Gottesdienst fand am ersten Advent 1741 unter freiem Himmel statt. Die Einweihung der Interimskirche, eines einfachen hölzernen Bethauses, fand an Weihnachten 1741 statt. Die Grundsteinlegung der heutigen barocken Saalkirche erfolgte am 13. Mai 1748 und die Einweihung am 4. August 1751. Bauherr war der Grund- und Patronatsherr Heinrich Wilhelm von Zedlitz. Der 1753 vollendete Turm erhielt 1766 ein dreistimmiges Geläut. Auf dem Gedenkstein steht über die Gründung und Baugeschichte: Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche teilweise zerstört. Nach der weitgehenden Aussiedlung der deutschen Bevölkerung nach 1945 und infolge der Zunahme der katholischen Einwohner, wurde das Gotteshaus an die katholische Kirche übertragen und der hl. Hedwig von Andechs geweiht. Ausstattung Der Altar, die Kanzel, das Gestühl und die Emporen stammen aus der Erbauungszeit der Kirche. Nach der Anpassung an den Römischen Ritus wurde das ursprüngliche Erscheinungsbild stark verändert. In der Kirchengruft befindet sich das steinerne Epitaph des Grundherrn Heinrich Wilhelm von Zedlitz: Die Inschrift lautet: Evangelische Parochie Zur evangelischen Parochie, die zum Kirchenkreis Waldenburg in der Kirchenprovinz Schlesien gehörte, waren gepfarrt: Wüstewaltersdorf mit Friedrichsberg und Wilhelmsthal, Grund, Zedlitzheide mit Ekkardsberg, Neugericht und Toschendorf. Zugeschlagene Gastgemeinden waren: Hausdorf, Jauernick, Michelsdorf mit Mühlbach, Heinrichau, Alt- und Neu-Friedersdorf und ein Teil von Bärzdorf. Literatur Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch: Vierter Band: Regierungsbezirk Breslau, Teil IV. Evangelische Verlagsanstalt, 7. Oktober 2014, S. 385. Friedrich Gottlob Eduard Anders: Statistik der evangelischen Kirche in Schlesien. Verlag von Hugo Wagner, 1848, S. 293. Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 576f. Weblinks Das Leben im Dorf - Die evangelische Kirche auf www.wuestewaltersdorf.de
Kościół św. Jadwigi w Walimiu

Kościół świętej Jadwigi – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Babary w Walimiu (dekanat Głuszyca diecezji świdnickiej). Historia Jest to świątynia poewangelicka, wzniesiona w stylu barokowym w 1771 roku, następnie była restaurowana w 1962 roku. W kryptach świątyni znajdują się zmumifikowane i dobrze zachowane zwłoki duchownych ewangelickich i członków ich rodzin, a także fundatorów kościoła i byłych właścicieli Walimia. Spoczywa tam m.in. Karl von Zedlitz, pruski prezydent rządu śląskiego, późniejszy królewski minister stanu, minister ds. kościoła i szkół oraz twórca matury. Architektura Budowla jest murowana, posiada trzy nawy, wnętrze jest rozdzielone konstrukcją empor, natomiast prezbiterium jest zakończone łukiem odcinkowym, od strony zachodniej umieszczona jest wieża, we wnętrzu zachowało się wyposażenie czasów budowy świątyni. Organy Organy zostały wybudowane przez Johann Gottlob Meinerta w 1791. Przeszły one remont w 1891 r. i przebudowę w 1896 r. przez firmę Schlag & Söhne. W latach 2000–2002 zakład organmistrzowski Antoniego Szydłowskiego z Wrocławia przeprowadził kolejny, generalny remont organów. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Piskorzynie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny w Piskorzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Piskorzynie (powiat wołowski, województwo dolnośląskie). Funkcjonuje przy nim Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Historia Od średniowiecza wieś przynależała do parafii Wińsko. W połowie XVI wieku (być może około 1520) wzniesiono we wsi kościół protestancki, który stał się parafialnym w 1745 lub 1748 roku. W latach 1870–1871 zbudowano nowy kościół dla protestantów, który w dużej części spłonął w 1916 roku. Odbudowano go tymczasowo i 10 listopada 1916 konsekrowano, jednak już w 1918 postanowiono zbudować nową świątynię. Jej projektantem była spółka "Klein und Wolf" z Wrocławia. Z poprzedniego kościoła zachowano wieżę (nie uległa spaleniu) i jej aneksy oraz w część murów obwodowych. Budowa zakończyła się w roku 1920. Po II wojnie światowej obiekt został kościołem katolickim (ostatnim pastorem ewangelickim do 1945 był Georg Schubert). Parafię erygowano tu w 1972 roku (od 1964 roku prowadzone są księgi metrykalne). Architektura Murowana, klinkierowa, dwukondygnacyjna świątynia stojąca w środku wsi jest (z wyjątkiem wieży) przykładem wczesnego modernizmu z nawiązaniami do stylów historycznych. Detal wykonany jest w tynku. Prezbiterium zwrócone jest na zachód. Nawę pokrywa dach mansardowy. Do prezbiterium przylega czterokondygnacyjna wieża starego kościoła zbudowana na planie kwadratu, kryta dachem namiotowym, z dwoma aneksami, pokrytymi dachami dwupołaciowymi. Część wejściową (wschodnią) zdobi monumentalny, arkadowy, trójboczny przedsionek z trójkątnym naczółkiem. Elewacje nawy są sześcioosiowe, dzielone lizenami (tynk). W kondygnacji dolnej znajdują się biforia, a w górnej duże okna pozamykane łukami pełnymi. Okna mają witraże z barwionego szkła z ornamentalną bordiurą. Inskrypcje witrażowe upamiętniają osoby poległe w I wojnie światowej. Wnętrze W zachodniej części czworobocznego korpusu świątyni zlokalizowano stosunkowo wąskie prezbiterium ze sklepieniem kolebkowym. Prezbiterium flankują ośmioboczna zakrystia i pomieszczenie gospodarcze. Wzdłuż ścian nawy znajdują się empory, w tym empora organowa od wschodu. Nawa w części środkowej przykryta jest pozornym sklepieniem zwierciadlanym. We wschodniej części korpusu nawowego znajduje się wąska eliptyczna kruchta flankowana dwiema klatkami schodowymi z trójbiegowymi schodami. W kościele znajduje się kilka płyt nagrobnych z figurami stojącymi pochodzących z XVI wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba w Lubiążu

Kościół świętego Jakuba – kościół znajdujący się na terenie dawnego opactwa Cystersów w Lubiążu, w powiecie wołowskim, w województwie dolnośląskim. Pierwotna świątynia była wymieniana jako istniejąca w 1202 roku. Zgodnie z pisemnym przekazem była to budowla murowana z piaskowca, posiadająca jedną nawę, z wyodrębnionym prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą. Obecna świątynia w stylu barokowym została zbudowana około 1700 roku jako budowla centralna, posiadająca plan krzyża greckiego. Centralna część kościoła nakryta jest sklepieniem krzyżowym bez żeber, z kolei ramiona są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. Wyposażenie wnętrza została zniszczone w 1945 roku. Kościół powstał jako świątynia parafialna świeckim pracowników opactwa. Po 1810 roku budowla była używana jako arsenał. W latach 1837–1945 należała do protestantów. Z kolei w latach 1945–1948 kościół doznał poważnych uszkodzeń. Jako ruina został zabezpieczony w latach 1960–1964. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Łososiowicach

Kościół filialny p.w. św. Jadwigi w Łososiowicach, należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Brzegu Dolnym. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1376 r. jako kościół pod wezwaniem św. Jadwigi i Archanioła Michała, następnie w latach 1579 - 1670, kiedy zaniepokojenie władz kościelnych wywołała postępująca dewastacja kościoła na skutek zniszczeń wojny trzydziestoletniej. Kamienna dzwonnica została wówczas całkowicie zniszczona, a mieszkańcy wsi coraz częściej udawali się do kościoła w Stobnie. Do odbudowy kościoła doszło w latach 1700-1771, z inicjatywy Ludwiga Baucha, opata cysterskiego klasztoru w Lubiążu (w latach 1696 - 1729). Zniszczona dzwonnica nie została odbudowana. Wystrój kościoła barokowy (częściowo zachowany) z emporą (chórem muzycznym) we wnętrzu. Dwa ołtarze boczne drewniane, bogato rzeźbione w stylu późnego baroku i rokoko. Dwa kartusze herbowe opatów lubiąskich znajdują się przy ołtarzu głównym. Przy wejściu do kościoła trzy kamienne krzyże nagrobne (z 1869, 1892 i 1908) rodziny Stober, której przedstawiciele sprawowali we wsi dziedziczny urząd sołtysa w XIX w. Od średniowiecza do 1946 r. był kościołem parafialnym, któremu podlegały kościoły filialne w Jodłowicach i Starym Dworze. Parafia w Łososiowicach została zlikwidowana decyzją władz kościelnych w 1946 r., a świątynia stała się kościołem filialnym parafii katolickiej w Brzegu Dolnym-Warzyniu p.w. Wszystkich Świętych (potem parafii MB Szkaplerznej), a od 2007 r. parafii Matki Bożej Królowej Polski w Brzegu Dolnym. Wpisany na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa: Przy kościele znajduje się cmentarz, pozbawiony obecnie niemal wszystkich zabytkowych nagrobków. Pochowany jest tu m.in. ostatni proboszcz tutejszej parafii ks. Alois Pohl (1877-1945). Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Gajkowie

Kościół Świętej Małgorzaty w Gajkowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Gajków, w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Czernica. Od frontu kościoła stoi wieża, w przyziemiu której znajduje się główne wejście umieszczone w portalu z piaskowca. Nad portalem na osi symetrii wisi kartusz o nieregularnym kształcie zbliżonym do owalu, zawierający inskrypcję fundacyjną w języku łac. Stellatus Cruciger Magnet Prælatus in urbe Ædes Margrethea construx erat Ordiniscere Anno MDCCXIII. Powyżej główka putta z dwoma girlandami po bokach. Ponad nią owalny kartusz z herbem prałata Ignatiusa (Ignaza) Magneta mistrza wrocławskich Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, który w polu serca zwiera tarczę z herbem tego zakonu. Magnet w 1716 otrzymał w Wiedniu przywileje nadwornego urzędnika cesarza. W 1721 malarz cechowy Johann Jacob Eybelwieser (1666–1744), namalował portret Magneta, który znajduje się na plebanii w Gajkowie. Na zlecenie Ignaza stworzył cykl portretów imaginacyjnych wielkich mistrzów – rycerzy-zakonników klasztoru Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą we Wrocławiu począwszy od XIII w. We wsi jest również zabytkowy dom ludowy, przy ul. Głównej 32 z czwartej ćwierci XIX w. Przypisy