NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Płocku

Cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Płocku. Należy do dekanatu Warszawa diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 18, w budynku stanowiącym część kompleksu dawnego klasztoru dominikanów. Historia Pierwsza cerkiew została wzniesiona na placu Panieńskim, zwanym wówczas Floriańskim (dziś Obrońców Warszawy) w latach 1865–1867 przez Bronisława Brodzic-Żochowskiego (1836–1911), ucznia Georga F. Ziebalda z Monachium. Usytuowano ją w centralnym punkcie miasta przy przecięciu placu Floriańskiego z ulicą Tadeusza Kościuszki. Miała ona stanowić symbol panowania carskiego na ziemiach polskich związanego z prawosławiem. Wybudowano także pięć innych cerkiewek, między innymi na cmentarzu prawosławnym (istniejącą do dzisiaj), w więzieniu, w gimnazjum męskim, koszarach wojskowych. W 1919 cerkiew stanowiącą symbol niewoli rosyjskiej, a poza tym wybitnie obcy element architektoniczny w centrum miasta, początkowo zamieniono na kościół garnizonowy, a w 1929 rozebrano. Podobny los spotkał niektóre z istniejących wówczas cerkiewek. W kwietniu 1921 na tle elewacji cerkwi odbyły się uroczystości nadania miastu Krzyża Walecznych przez Marszałka Józefa Piłsudskiego. 70 lat później Płockie Towarzystwo Numizmatyczne wydało pamiątkowy medal poświęcony Józefowi Piłsudskiemu, pierwszemu Honorowemu Obywatelowi Płocka. Na rewersie medalu autor utrwalił historyczne wydarzenie, jakim było uhonorowanie wybitnych płocczan, zasłużonych w wojnie 1920 roku, Krzyżami Walecznych. W tle widoczny jest zarys cerkwi. Obecnie parafia prawosławna w Płocku liczy kilkadziesiąt rodzin, jest więc nieliczna. Posiada kaplicę założoną w 1929 w byłym klasztorze dominikańskim przy ulicy Tadeusza Kościuszki 18. W niewielkiej kaplicy znajduje się ikonostas zaprojektowany i wykonany przez Aleksego Kiriuszyna. Zachowały się również liczne ikony jego autorstwa, które zdobią wnętrze kaplicy. Od 2011 trwa remont obiektu. Od kwietnia 1993 proboszczem parafii prawosławnej jest ksiądz Eliasz Tarasiewicz. Opis dawnej cerkwi Cerkiew płocka zbudowana była na planie wielokąta, schodkowo zwężającego się ku frontowi budowli, pięcioosiowa, trzynawowa z transeptem, posiadała w osi głównej smukłą, wysoką wieżę od frontu oraz niską zakończoną spłaszczoną kopułę w części centralnej, a ponadto sześć innych wieżyczek. Kopuły wieży były bogato złocone. Przed trzema wejściami znajdowały się schody o kilkunastu stopniach, rozdzielone podestami. Cerkiew utrzymywana była w jasnym pastelowym kolorze niebiesko-szarym. Wnętrze wyposażone było w bogate przedmioty liturgiczne przedstawiające dużą wartość artystyczną, podobnie jak obrazy sprowadzone ze stolicy cesarstwa. Przed cerkwią urządzono plac, na którym odbywały się parady wojskowe. Zobacz też Kaplica św. Michała Archanioła w Płocku Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2006, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 183–190 Linki zewnętrzne Strona parafii
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Skopowie

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Skopowie – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, obecnie kościół filialny pw. Matki Bożej Częstochowskiej należący do parafii Trójcy Przenajświętszej w Babicach. Zbudowana w 1900, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi, wizytowanej w 1828 przez biskupa Snihurśkiego. Murowana, trójdzielna, na planie krzyża, z kopułą pośrodku. W czasie wysiedlania ludności ukraińskiej w 1945 ostatni proboszcz parafii, osiemdziesięcioletni Iwan Demianczuk, został rozstrzelany przez członków oddziału partyzanckiego "Sępa", wchodzącego w skład Batalionów Chłopskich. Odnowiona w latach 80. XX w. i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu pruchnickiego. Należały do niej filialne cerkwie w Babicach i Ruszelczycach. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Pamiątki i zabytki kultury ukraińskiej w Polsce, AndrzejA. Saładiak (oprac.), Warszawa: Burchard Edition, 1993, ISBN 83-900398-1-8, OCLC 833960615 .
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Starym Lublińcu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Starym Lublińcu – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Starym Lublińcu. Cerkiew wzniesiona w 1927 w miejscu starszej, drewnianej z 1607, remontowanej w 1700. Należała do greckokatolickiej parafii w Nowym Lublińcu. Po 1947 przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła parafialnego Przemienienia Pańskiego w Starym Lublińcu. Świątynię wraz z dzwonnicą wpisano w 2012 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Szprotawie

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Szprotawie – cerkiew greckokatolicka w Szprotawie, w województwie lubuskim. Mieści się przy ulicy Koszarowej 13. Jest to świątynia mieszcząca się w budynku pokoszarowym z początku XX wieku (poświęcona w dniu 21 sierpnia 1993 roku). Parafia greckokatolicka w Szprotawie istnieje od 1961 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Linki zewnętrzne cerkiew.net.pl
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Topolanach

Cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Topolanach. Należy do dekanatu Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zbudowana na przełomie XVII i XVIII w. na planie prostokąta. Jej fundatorami byli Radziwiłłowie herbu Trąby. Jest to cerkiew drewniana, szalowana, o konstrukcji zrębowej. Główne wejście poprzedzone gankiem wspartym na dwóch słupach. Od frontu kruchta z nadbudowaną ośmioboczną wieżą. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie. Dachy cerkwi blaszane. Wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem z kopułką. Nad nawą i prezbiterium dachy jednokalenicowe. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków 11 września 1979 pod nr A-427. W 1991 cerkiew okradziono z ikon. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Topolany
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Wyszatycach

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Wyszatycach – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Wyszatycach. Cerkiew zbudowano w roku 1936, w miejscu starej drewnianej cerkwi z 1907, zniszczonej w czasie I wojny światowej. Należała do dekanatu przemyskiego (przed I wojną światową do radymniańskiego). Autorem projektu cerkwi był Marceli Pilecki. Historia Już w 1390 r. istniała w Wyszatycach parafia prawosławna, jedna z najstarszych w diecezji przemyskiej. W 1600 roku staraniem sołtysa Łukasza Maszko została wzniesiona w Wyszatycach dębowa cerkiew. Ten sam Łukasz Maszko ufundował do cerkwi srebrny krzyż ze złotą postacią Chrystusa. W cerkwi znajdował się także obraz św. Mikołaja z XVI w. przywieziony z Kijowa, który zyskał wielki szacunek i uznanie wiernych z okolicznych miejscowości. Losy obrazu nie są znane, krzyż zaś w roku 1811 został zabrany przez wojsko na pokrycie kosztów wojen napoleońskich. W roku 1692 obrządek prawosławny został zmieniony na greckokatolicki. Parafia greckokatolicka należała nie tylko do najstarszych, ale i do największych, obsługiwał ją obok proboszcza także wikary. Cerkiew dębowa wzniesiona w 1600 r. istniała aż do 1908. Po II wojnie światowej cerkiew została opuszczona, zamieniono ją na magazyn nawozów. Obecnie opuszczona i niszczejąca. W ostatnim okresie dzięki staraniom śp. Tadeusza Kochanowicza i innych społeczników udało się dokonać częściowej rewitalizacji obiektu zwłaszcza wymiany poszycia dachu co zapobiegło dalszemu niszczeniu. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja w Olchowcu

Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja z Myr Licejskich do Bari w Olchowcu – parafialna cerkiew greckokatolicka znajdująca się w Olchowcu, wzniesiona w 1934. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1993 i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Pierwsza cerkiew w Olchowcu powstała lub została przeniesiona z innej miejscowości w 1792. Jeden z trzech dzwonów, jakie posiadała, do dziś znajduje się w świątyni ustawionej na jej miejscu w 1934, kiedy rozebrano starą cerkiew. Nowa budowla poważnie ucierpiała w czasie II wojny światowej, kiedy trafiona pociskiem straciła większość wyposażenia z ikonostasem w pożarze, został uszkodzony również dach. Bezpośrednio po wojnie mieszkańcy podjęli pewne prace zabezpieczające, przerwane przez akcję „Wisła”. W latach 40. XX wieku z pozostawionej bez opieki cerkwi rozkradziono znaczną część wyposażenia. Następnie cerkiew została zaadaptowana na kościół. W 1950 tylko postawa mieszkańców Olchowca zapobiegła jej rozbiórce, zadekretowanej przez władze. Po 1956, również z inicjatywy miejscowej ludności, dokonano kolejnych niezbędnych napraw we wnętrzu obiektu, współużytkowanego przez katolików obydwu obrządków. Dopiero w latach 80. udało się zamontować w cerkwi nowy ikonostas, a po 1992 przeprowadzić generalny remont. W 1987 wznowiono w niej nabożeństwa greckokatolickie. Po upadku PRL cerkiew otrzymała również ikony z nieistniejących świątyń w Leszczawce i Ruszelczycach, które posłużyły do budowy nowego ikonostasu w 1989, autorstwa Andrija Stefanowskiego; dotychczasowy ikonostas trafił do cerkwi w Gajach. Świątynia w dalszym ciągu służy katolikom dwóch obrządków – należy do greckokatolickiej parafii w Komańczy oraz do rzymskokatolickiej w Polanach. W 2000 cerkiew wróciła pod jurysdykcję greckokatolickiego władyki w Przemyślu. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Olchowcu jest trójdzielna, posiada wyodrębnione prezbiterium, nawę oraz babiniec. Obiekt posiada konstrukcję zrębową, jest zgodnie z tradycją orientowany. Dach cerkwi jest kalenicowy, wzmacniany blachą, wieńczą go dwie kopuły. Okna cerkwi wypełniają witraże. Otoczenie Cerkiew otoczona kamiennym murem. Do świątyni prowadzi kamienny mostek, będący unikatem na Łemkowszczyźnie i zabytkiem. Przypisy Bibliografia Opis w serwisie poświęconym Beskidowi Niskiemu
Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja z Miry Licejskiej do Bari w Rzeszowie

Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja z Miry Licejskiej do Bari – prawosławna cerkiew parafialna w Rzeszowie. Należy do dekanatu Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Obiekt znajduje się przy ulicy Cienistej 20. Pierwsza cerkiew została wybudowana w 2007 przez Władysława Sowę. Była to niewielka drewniana świątynia z trzema kopułami, posiadająca skromne wyposażenie i wystrój. Cerkiew ta została poświęcona przez arcybiskupa przemyskiego i nowosądeckiego Adama 8 września 2007. We wrześniu 2010 rozpoczęto budowę murowanej cerkwi (w bezpośrednim sąsiedztwie dotychczasowej drewnianej), według projektu Krzysztofa Juszczyka. Jest to jednokopułowa świątynia, wzorowana architektonicznie na cerkwi katedralnej w Gorlicach. W 2012 cerkiew wyposażono w ikonostas wykonany na Ukrainie. Konsekracji świątyni dokonał metropolita Sawa 7 września 2013 roku. 2 grudnia 2017 r. w cerkwi umieszczono relikwie św. Serafina Wyznawcy, znajdujące się wcześniej w soborze w Lublinie. Zobacz też Parafia Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja w Rzeszowie Cerkiew św. Michała Archanioła w Kulnie Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rzeszowie Cerkiew Świętej Trójcy w Rzeszowie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny w Kormanicach

Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny w Kormanicach – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Kormanicach. Historia Cerkiew została zbudowana (w miejscu starszej drewnianej cerkwi z 1777) w 1923. Autorem projektu architektonicznego był Stanisław Majerski. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu niżankowskiego. Do parafii należały również filialne cerkwie w Darowicach, Fredropolu, Kupiatyczach i Młodowicach. Po wojnie użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Linki zewnętrzne O cerkwi
Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny w Hłomczy

Cerkiew Soboru NMP w Hłomczy – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Hłomczy. Została zbudowana (w miejscu starszej drewnianej cerkwi, wizytowanej w 1836 przez biskupa Jana Snihurskiego) w 1859, odnowiona w 1910. Obok cerkwi wzniesiono w tym samym czasie murowaną dzwonnicę, w której wiszą trzy dzwony, w tym jeden z 1668. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu birczańskiego, po I wojnie światowej do dekanatu sanockiego. W 1934 została włączona do Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. Do parafii należały również filialne cerkwie w Łodzinie i Mrzygłodzie. Po wojnie utworzono tutaj parafię prawosławną, w 1990 odnowiono parafię greckokatolicką należącą do dekanatu przemyskiego. Świątynia została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj – „Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)”, Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Церква Собору Прсв. Богородиці (Гломча)

Парафіяльна церква Собору Прсв. Богородиці розміщена у селі Гломча, сьогодні терен Польщі. Була збудована 1859 на місці давнішого храму, візитацію якого здійснив перемишльський єпископ Іван Снігурський(1836). Була відновлена 1910 року, коли поряд неї вимурували дзвіницю. Там знаходився дзвін 1668 року. Церква належала до деканату бірчанського, з 1919 сяноцького. До парафії належали філіальні церкви у селах Лодина, Мжиглод. З 790 мешканців села 710 були українцями на 1935, коли парафію підпорядкували Апостольському Екзархату Лемківщини. З них частина була депортована 1945 до СРСР, а решта з невідомих причин не зачепила операція "Вісла" (1947) і їх не вивезли на колишні німецькі терени на заході Польщі. УГКЦ в Польщі 1947 ліквідували і селяни з 1956 намагались відновити в селі парафію. згодом до них прислали священика Польської Православної Церкви. Після відновлення 1989 в Польщі УГКЦ селяни повернулись в її лоно, внаслідок чого церква була повернута УГКЦ (1990). Церква входить до маршруту Шлях дерев’яної архітектури Підкарпатського воєводства, з грудня 1990 Пам'ятка культурної спадщини. У церкві зберігся іконостас ХІХ ст. з пізньобароковим оздобленням. Ікони XVII ст. до 1945 були у збірці музею 2Лемківщина" у Сяноку. У Львові зберігається статут Церковного братства Гломчі 1677 року. Посилання Cerkiew parafialna p.w. św. Proroka Eliasza i św. Rodziny [Архівовано 1 червня 2013 у Wayback Machine.] (поль.) Джерела Блажейовський Дмитро Історичний шематизм Перемиської Епархії з включенням Апостольської Адміністратури Лемківщини (1828—1939). — Львів, 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny w Olchowej

Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny – murowana, kamienna filialna greckokatolicka cerkiew, znajdująca się w Olchowej w powiecie sanockim. Została zbudowana w 1865 lub 1887 w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1865. Należała do parafii greckokatolickiej w Tarnawie Górnej, dekanatu olchowieckiego, po I wojnie światowej - leskiego. Po 1947 opuszczona i zdewastowana, pozbawiona wyposażenia i podłogi. Budowla murowana z kamienia. Dwudzielna z prostokątnym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Dach dwuspadowy z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę na kalenicy. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia cerkwi
Cerkiew Spotkania Pańskiego w Morochowie

Cerkiew pod wezwaniem Spotkania Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Morochowie. Należy do dekanatu Sanok diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna świątynia greckokatolicka, wzniesiona w 1837. Budowla w stylu wschodniołemkowskim, drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium), z kruchtą. Nad babińcem wieża o konstrukcji słupowej, zwieńczona blaszanym cebulastym hełmem. Prezbiterium zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią. Dach blaszany, jednokalenicowy, z dwoma cebulastymi hełmami. Wewnątrz nadwieszony chór, XIX-wieczny ikonostas z oryginalnymi ikonami, sufit ozdobiony polichromią przedstawiającą niebo z gwiazdami. Obok cerkwi znajduje się drewniana XIX-wieczna dzwonnica o konstrukcji słupowej, z blaszanym dachem namiotowym zwieńczonym cebulastym hełmem, wyposażona w cztery dzwony. Przy świątyni ustawiono okazały drewniany krzyż upamiętniający 1000-lecie chrztu Rusi. Gruntownie wyremontowana w 1921, uszkodzona podczas działań wojennych w 1944, cerkiew służyła grekokatolikom do 1947. Po wysiedleniu ludności łemkowskiej świątynia nie była użytkowana. W 1961 została przekazana w użytkowanie Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu i stała się siedzibą nowo utworzonej parafii. Od tego czasu cerkiew kilkakrotnie remontowano, m.in. w 1964 (wymieniono wtedy pokrycie dachu) i w 1994. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością Kościoła Prawosławnego. Główna uroczystość obchodzona jest 15 lutego (według starego stylu 2 lutego) – w święto Spotkania Pańskiego. Cerkiew i dzwonnicę wpisano do rejestru zabytków 31 stycznia 1985 pod nr A-72. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Morochów
Cerkiew Szymona Słupnika w Chyrzynce

Cerkiew pw. Szymona Słupnika w Chyrzynce – greckokatolicka, zbudowana w 1857 z fundacji hrabiego Adama Starzyńskiego. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w 1947 roku wykorzystywana przez pewien czas jako owczarnia. W latach 90. XX w. naprawiono dach i zakonserwowano ściany. Cerkiew orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Trójdzielna: prezbiterium zamknięte trójbocznie, szersza kwadratowa nawa i prostokątny przedsionek. Nad każdą z części osobne dachy kalenicowe, kryte blachą, zwieńczone baniastymi hełmami z pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. Nad przedsionkiem złamany krzyż, nad prezbiterium brak krzyża i uszkodzona latarnia. W południowej ścianie nawy otwory okienne bez okien, w północnej ścianie zabite deskami. Drzwi wejściowe urwane, brak podłogi. Wewnątrz stropy płaskie. Na ścianach i stropie polichromia o motywach figuralnych i architektonicznych, wykonana w 1911 przez Andrzeja Demkowycza. Wśród zachowanych malowideł m.in. wizerunek Boga Ojca w prezbiterium, scena Zmartwychwstania w otoczeniu postaci czterech Ewangelistów, Chrzest w Jordanie i Pokłon Trzech Króli. W zachodniej części nawy chór, wsparty na dwóch słupach. Unikalnym elementem architektonicznym jest zrębowa przegroda ikonostasowa pomiędzy nawą a prezbiterium. Rozwiązania takie spotkać można tylko w najstarszych cerkwiach drewnianych w Polsce z XVI i XVII wieku, np. w Radrużu i Gorajcu. Ściana taka stanowiła element konstrukcji budynku a zarazem umieszczano (lub malowano) na niej elementy ikonostasu. W późniejszych czasach już nie występowała w cerkwiach a ikonostas montowano na ażurowych ramach z listew drewnianych. Przypuszcza się, że ekipa ciesielska wzorowała się na rozwiązaniu z poprzedniej cerkwi. Przegroda ma trzy wejścia: centralne, królewskie wrota i dwoje bocznych, niższych wrót diakońskich. Wszystkie zamknięte półkoliście, z węgarami po bokach. W górnej części przegrody wycięty duży otwór, stylizowany na ośli grzbiet, przez który widać z nawy malowidła na stropie prezbiterium. W przejściu z przedsionka do nawy prostokątny portal z napisem fundacyjnym i data budowy, pisaną cyframi arabskimi i cyrylicą. W 2014 przeprowadzono remont dachu, ułożono nową podłogę i przeprowadzono rekonstrukcję stolarki drzwiowej. Obok cerkwi murowana dzwonnica, kryta blachą, bez dzwonów. Przypisy Bibliografia M.A. Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat, Rewasz, Pruszków, 2003 Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, wyd. REWASZ, Pruszków 2007 Losy cerkwi w Polsce po 1944 roku, – praca zbiorowa, wyd. Reg. Ośr. Studiów i Ochr. Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, 1997 Andrzej Saładiak, Pamiątki i zabytki kultury ukraińskiej w Polsce, Burchard Edition, Warszawa 1993
Cerkiew Trójcy Świętej w Lesznie

Cerkiew Trójcy Świętej w Lesznie – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Lesznie. Dawna drewniana kaplica greckokatolicka pw. Trójcy Świętej została zbudowana w 1857. Stoi przy polnej drodze za wsią. Została opuszczona po 1947, jednak w latach 1991-1993 została wyremontowana i rozbudowana. Od 1990 służy jako greckokatolicka cerkiew parafialna. Kaplica ma konstrukcję dwubryłową; składają się z nawy i prezbiterium o jednakowej szerokości, które przykryte są blaszanym dachem o jednej kalenicy. Na środku kalenicy wieżyczka posiada sygnaturkę. Przed nawą znajduje się węższy i niższy przedsionek, a przed nim obszerne zadaszenie chroniące przed deszczem. Podwaliny cerkwi są osłonięte szerokim ochronnym okapem z blachy. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Kirche Kruhel Wielki

Die Kirche der Himmelfahrt des Herrn (polnisch Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego, ukrainisch Церква Вознесіння Господнього) ist eine griechisch-katholische Holzkirche in Kruhel Wielki in Südpolen. Lage Die Kirche steht an einem Steilhang am Rand des Dorfes Kruhel Wielki. Dieses ist jetzt Teil der Stadt Przemyśl in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Geschichte Von 1448 ist die erste Erwähnung einer Kirchengemeinde in Kruhel Wielki bekannt. 1680 bestand die jetzige Kirche. Im 19. Jahrhundert wurde sie mehrmals ausgebessert. Nach der Vertreibung der ukrainischen Bevölkerung aus Südpolen 1947 (Aktion Weichsel) wurde die Kirche nicht mehr genutzt und verfiel. 1989 wurde sie auseinandergenommen und eingelagert. 1999 und 2000 erfolgte eine umfangreiche Restaurierung und ein Wiederaufbau. Die Kirche wird jetzt wieder von einer ukrainisch-griechisch-katholischen Gemeinde genutzt. Architektur Die Kirche ist dreigeteilt, sie besteht aus einem Chor, einem etwas längeren Langhaus und einer Frauenempore, die so groß wie der Chor ist. Sie ist aus massiven Holzbalken gebaut, die Wände und das Dach sind mit Schindeln verkleidet. Daneben steht ein hölzerner Glockenturm aus dem 18. Jahrhundert. Sie ist eine der ältesten erhaltenen Holzkirchen in Polen und Kulturdenkmal. Literatur Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 223–224 ISBN 83-89188-08-2 Weblinks Cerkiew Kruhel Wielki Zabytek.pl (deutsch)