NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
The Bridge (Варшава)

The Bridge — 40-поверховий хмарочос, що перебуває на стадії будівництва в районі Воля у Варшаві, Польща. Спроєктований архітектурним бюро UNStudio (Амстердам), будинок заввишки 174 метри має бути завершений у 2025 році та стане десятою за висотою будівлею в Польщі. Опис Проєкт бельгійського девелопера Ghelamco реалізується на площі Європейській (Plac Europejski), на перетині вулиць Товарова і Ґжибовська. Хмарочос розташований поруч із комплексом Warsaw Spire, також розробленим компанією Ghelamco. Архітектурну концепцію будівлі створило нідерландське бюро UNStudio у співпраці з польсько-бельгійською компанією Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. Назва The Bridge походить від особливого поєднання з сусідньою будівлею Bellona, де раніше містилася штаб-квартира видавництва Bellona. Обидві споруди будуть з’єднані спільним вестибюлем, утворюючи символічний «міст» між старою та новою архітектурою. Інфраструктура 40 поверхів будівлі забезпечать близько 47 000 м² офісних площ. Чотири підземні рівні включатимуть 287 паркувальних місць, а також інфраструктуру для велосипедів. Передбачено зарядні станції для електромобілів і окремі місця для заряджання електровелосипедів та самокатів. Характерним елементом нижніх рівнів є трирівневий вестибюль. На 40-му поверсі розташовуватиметься відкрита тераса, доступна для орендарів. Будівництво Фінальну концепцію проєкту представлено у січні 2021 року. Будівництво розпочалося в липні 2021 року зі спорудження підземної частини. У жовтні 2022 року завершено фундаментні роботи та облаштування паркінгу. Наприкінці грудня 2022 року розпочалося зведення надземної частини та центрального ядра будівлі. У травні 2023 року, коли будівля досягла восьмого поверху, повідомлялося про темпи будівництва на рівні одного поверху на тиждень. Монтаж скляного фасаду розпочався у вересні 2023 року. У лютому 2024 року будівлю було доведено до максимальної висоти. Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: The Bridge (Варшава) Офіційний сайт
Plac Wolności w Grodzisku Mazowieckim

Plac Wolności w Grodzisku Mazowieckim – jeden z placów Grodziska Mazowieckiego. Plac zlokalizowany jest w centrum miasta, w sąsiedztwie ulic Spółdzielczej, 17 Stycznia i Henryka Sienkiewicza. Położenie Plac sąsiaduje też z placem Króla Zygmunta Starego, który jest oddzielony od niego poprzez drogę wojewódzką nr 719. Na obszarze placu mieszczą się dwa pomniki: Pomnik Wolności i Zwycięstwa oraz „Miejsce Straceń”. W latach 1932–1966 przez plac przebiegała też linia kolejowa EKD łącząca Warszawę z Grodziskiem oraz znajdował się tutaj przystanek Grodzisk Mazowiecki Plac Wolności. Pomniki Pomnik Wolności i Zwycięstwa Powstał w roku 1919 w związku z odzyskaniem niepodległości przez Polskę. W dwudziestoleciu międzywojennym pomnik był miejscem uroczystości patriotycznych. Pierwszego dnia II wojny światowej pomnik został zniszczony wskutek bombardowania przez Luftwaffe. Obecny pomnik został zrekonstruowany w 1984 roku, jako pomnik Wolności i Zwycięstwa 1919 i 1945. Pomnik „Miejsce Straceń” Pomnik odsłonięto dnia 25 września 1966 roku. Powstał według projektu Czesława Piwowarczyka i upamiętnia egzekucję, która miała tu miejsce dnia 18 listopada 1943 roku. Ofiarami egzekucji była grupka 20 więźniów Pawiaka, zostali oni rozstrzelani przez wojsko niemieckie. W 1989 roku złożono tutaj urnę z prochami żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu, w 1998 roku istniejący już pomnik uzupełniono tablicą upamiętniającą sowieckie bombardowanie miasta z dnia 16 stycznia 1945 roku. Przebudowa W 2021 rozpoczęto prace budowlane mające na celu kompleksową przebudowę grodziskiego placu Wolności. W ramach przebudowy zlikwidowana ma być duża część nawierzchni betonowej, na rzecz zwiększenia zieleni oraz budowa fontanny i systemu umożliwiającego odzyskiwanie wody deszczowej. 21 sierpnia 2022 odbyło się oficjalne otwarcie placu Wolności po rewitalizacji. Przypisy
Evangelický kostel ve Visle

Evangelický kostel sv. Petra a sv. Pavla ve Visle-Centru (polsky Kościół ewangelicki św. Piotra i św. Pawła w Wiśle Centrum) je jedním z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Po vydání tolerančního patentu si evangelíci ve Visle (okres Těšín) vybudovali v roce 1782 nejprve dřevěnou modlitebnu. Stavba zděné trojlodní klasicistní modlitebny probíhala v letech 1833–1838. Po získání rovnoprávnosti si evangelíci přistavěli k modlitebně věž, která byla posvěcena roku 1863. Roku 1885 byl exteriér kostela poškozen požárem. Protože v důsledku požáru nebylo možno opravit věž, byla celá stržena a vystavěna znovu; posvěcení nové věže se uskutečnilo roku 1886. Roku 1935 byl kostel elektrifikován. Galerie Související články Evangelický hřbitov „Na Groniczku“ ve Visle Ježíšův kostel v Těšíně Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel ve Visle na Wikimedia Commons (polsky) Stránky evangelické farnosti ve Visle (polsky) Článek o kostele na dziedzictwo.ekai.pl Archivováno 27. 9. 2007 na Wayback Machine.
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Wiśle

Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Wiśle – ewangelicko-augsburski kościół parafialny znajdujący się w Wiśle, w powiecie cieszyńskim, w województwie śląskim. Kościół stanowi własność parafii w Wiśle i jest położony na ul. 1 Maja 49, w centrum miasta, tuż przy głównym deptaku. Historia Świątynię wzniesiono na miejscu poprzedniego drewnianego domu modlitwy w czasie pastorowania w Wiśle Michała Kupferschmida w latach 1833–1838 według projektu Edwarda Koerbera jako klasycystyczna trójnawowy dom modlitwy, nadal bez wieży i dzwonów czego wciąż zabraniał patent tolerancyjny z 1781 r. na mocy którego go wybudowano. Poświęcenia dokonano 29 czerwca 1838 r. przez ks. seniora J. Schimko i superintendenta ks. J.K. Lumnitzera. Wieża z dzwonami pojawiły się po wydaniu Patentu Protestanckiego w 1861 r., który zrównał prawa protestantów z katolikami. W latach 1862–1863 korpus świątyni został wydłużony o blok frontowy zwieńczony trójkondygnacyjną 45-metrową wieżą. We wnętrzu kościoła, w nawach bocznych zobaczyć można typowe dla kościołów protestanckich 2-kondygnacyjne empory. Wystrój utrzymany jest w bieli, dlatego uwagę skupia na sobie ołtarz wraz z witrażem przedstawiającym patronów świątyni. Witraż wykonany został w 1932 r. przez słynny Krakowski Zakład Witrażów, Oszkleń i Mozaiki „S.G. Żeleński” według projektu Adama Ciompy. Wewnątrz można obejrzeć wystawę starodruków ewangelickich. Organy firmy Schlag&Söhne zostały sprowadzone z kościoła ewangelickiego w Mirsku. Na parafialnym cmentarzu ewangelickim „Na Groniczku” pochowano wielu zasłużonych dla Wisły osób, w tym także Bogumiła Hoffa. Naprzeciwko kościoła, po drugiej stronie ulicy 1 Maja, znajdują się zabytkowe budynki plebanii (zbudowanej w latach 1805–1807) i dawnej szkoły ewangelickiej (z 1824 r.). Przypisy Bibliografia Renata Czyż, Zbigniew Pasek: Monografia Wisły. T. 3: Kościoły i wspólnoty religijne Wisły. Wisła: Galeria „Na Gojach“, 2008, s. 70-115. ISBN 978-83-60551-12-7. Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 220. ISBN 978-83-933109-3-7.
Kościół Świętej Trójcy w Lędzinach-Hołdunowie

Kościół Świętej Trójcy – świątynia parafii ewangelicko-augsburskiej wybudowana w latach 1982–1984 w Lędzinach, w dzielnicy Hołdunów. Jest to drugi kościół ewangelicki w Hołdunowie, po rozebranym w 1967 roku pierwszym kościele. Historia Starania o budowę kościoła ewangelicko-augsburskiego w Hołdunowie rozpoczęły się na początku XIX wieku. Wcześniej miejscowi ewangelicy wybudowali kaplicę z plebanią oraz mieszkaniem pastora. W 1800 roku był już gotowy projekt świątyni, a także zebrano 1300 talarów na jej budowę, jednakże ostatecznie nie przystąpiono do budowy. W 1898 roku architekt Scheiner z Pszczyny wykonał kolejny projekt kościoła. Jego budowę rozpoczęto w roku 1900. W roku 1947 ewangelicy musieli oddać kościół w Hołdunowie katolikom, od tego czasu nabożeństwa odbywały się w salce w budynku naprzeciw plebanii. Kościół (wówczas katolicki) w roku 1955 uległ zniszczeniom na skutek szkód górniczych i został wyłączony z użytkowania, a w 1967 roku został rozebrany. W końcu lat 70. XX wieku parafia ewangelicka uzyskała zgodę na budowę nowego kościoła. Projekt wykonał w 1981 roku architekt Adam Lisik, kamień węgielny poświęcono 8 października 1983 roku. Kościół wybudowano w latach 1982–1984. 12 października 1986 roku odbyła się uroczystość poświęcenia świątyni. Opis Kościół ma 600 m² powierzchni użytkowej oraz 5000 m³ kubatury. Jest jednoprzestrzenny, nakryty wysokim dachem składającym się z dwóch części przesuniętych względem siebie. Pomiędzy nimi znajdują się okna doświetlające wnętrze. Podobne przesunięcie widoczne jest w rzucie świątyni – plan świątyni ma kształt sześciokąta „przeciętego” w połowie i rozsuniętego, co podkreśla osiowość założenia. Chór muzyczny wsparty jest na wspornikach. Do nawy przylega pomieszczenie przeznaczone dla matek z dziećmi. Symbolika Kościół usytuowany jest pomiędzy drogą (symbolizująca według projektanta życie) a cmentarzem (symbolizującym śmierć). W ten sposób budynek staje się ważnym elementem na drodze do wieczności, a jednocześnie miejscem rozdzielającym życie doczesne od życia po śmierci. Wysoki dach, o krawędziach zbiegających się do środka, silnie akcentuje oś pionową symbolizującą drogę do Boga. Przypisy
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Wieruszowie

Kościół Zesłania Ducha Świętego w Wieruszowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wieruszów diecezji kaliskiej). Kościół jest częścią klasztoru Ojców Paulinów. Historia Świątynia została wzniesiona w 1676 roku. Jest to już trzeci kościół pauliński w mieście. Pierwszy został zbudowany pod koniec XIV wieku. Ufundowany został, podobnie jak klasztor przez Bernarda Wierusza. Architektura i wystrój Budowla jest jednonawowa, murowana, charakteryzuje się trójosiową fasadą ze szczytem usytuowanym między dwiema wieżami. Fasada rozczłonkowana jest pilastrami. Przy nawie umieszczone są dwie kaplice, które pełnią funkcję transeptu. Wewnątrz świątyni można zobaczyć m.in. zespół dziewięciu rzeźbionych w drewnie, pomalowanych na czarno ołtarzy z drugiej połowy XVII wieku, stalle w stylu barokowym (z 1682 roku) z malowidłami paulińskich świętych i prospekt organowy w stylu rokokowym. Łaskami słynie obraz Pana Jezusa Pięciorańskiego, nazywany również obrazem Miłosierdzia Bożego. W kościele umieszczona jest również namalowana na desce wierna kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Cenna jest płaskorzeźba z wizerunkiem fundatora świątyni, Bernarda Wiersza, pochodząca z 1632 roku. 13 głosowe organy znajdujące się w tym kościele zostały przeniesione do tego kościoła z Podzamcza. Przypisy
Kościół św. Jana Bosko w Pile

Kościół św. Jana Bosko w Pile – rzymskokatolicki, salezjański kościół parafialny zlokalizowany w południowej części Piły (województwo wielkopolskie), przy ul. Libelta 3 (Staszyce), będący siedzibą parafii św. Jana Bosko. Historia 29 września 1993 wydany został dekret biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego, Czesława Domina o powierzeniu parafii "in perpetuum" Towarzystwu Salezjańskiemu, w którym zobowiązywano zakon do wybudowania i prowadzenia szkoły katolickiej. W latach 1994–1995 powstała tymczasowa kaplica, a w 1997 erygowano dom zakonny. W maju 1998 biskup Marian Gołębiewski poświęcił plac pod budowę świątyni, a w lipcu tego samego roku rozpoczęto prowadzenie prac ziemnych. Wmurowanie kamienia węgielnego nastąpiło 23 maja 2000. 16 sierpnia 2010 nadzór budowlany wydał zgodę na tymczasowe użytkowanie kościoła. W 2013 zakończono tynkowanie ścian zewnętrznych. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Rzadkowie

Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Rzadkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w miejscowości Rzadkowo (powiat pilski, województwo wielkopolskie), będący siedzibą parafii Matki Boskiej Anielskiej. Historia Lokalna parafię erygowano 13 listopada 1936 (mieszkańcy uczęszczali wcześniej do kościoła w Miasteczku Krajeńskim). Przez początkowy rok nabożeństwa odprawiano w miejscowej kaplicy, pochodzącej z 1848. Wzniosła ją hrabina Joanna Nepomucena Grabowska. Jednocześnie budowano obecny kościół, czego inicjatorem (i współfundatorem) był miejscowy gospodarz Bronisław Kaja, kierujący się m.in. chęcią wzmocnienia katolicyzmu w rejonach przy ówczesnej granicy z Niemcami. Była to rodzina patriotyczna. Brat Bronisława (Władysław, kierownik szkoły w Budzyniu) został rozstrzelany 7 listopada 1939 przez Niemców na Wzgórzach Morzewskich. Budowę finansowano ze składek zorganizowanych w kościołach całej Polski. Świątynię poświęcono w 1938, a konsekrowano w 1963. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Olszynce

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Olszynce – rzymskokatolicki kościół filialny w Olszynce, należący do parafii Wszystkich Świętych w Nowym Browińcu, w dekanacie Głogówek, diecezji opolskiej. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1899–1900 jako świątynia ewangelicka. Został poświęcony 14 czerwca 1900. Na początku XX wieku przy kościele funkcjonował chór dziecięcy. Przed 1945 do protestanckiej parafii w Olszynce należały wsie: Solec, Ligota Bialska, Górka Prudnicka, Grabina, Prężyna, Józefów, Kolnowice, Laskowice, Miłowice, Otoki, Olbrachcice, Radostynia, Słoków, Śmicz, Szonowice, Gostomia, Wasiłowice i miasto Biała. Parafia miała dwóch pastorów: Paula Greinera (1896–1921) i Fritza Wädera (1921–1946). W 1945 w Olszynce zamieszkali polscy katolicy. Dawną świątynię ewangelicką przejął Kościół katolicki, dzięki czemu uchroniła się przed zniszczeniem. 2 stycznia 1947 została poświęcona na cele kultu katolickiego przez księdza Kominka. Kościołowi nadano wezwanie Matki Bożej Anielskiej. Jest to jedyny w powiecie prudnickim dawny kościół ewangelicki, który wciąż służy celom religijnym. Organy Organy wybudowała firma J.M.V. Haas ok. 1899 roku. Prospekt jednosekcyjny, neogotycki. Wiatrownice klapowo-zasuwowe. Stół gry wbudowany w lewy bok szafy organowej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Edyty Stein w Wilkowicach

Kościół pw. św. Edyty Stein w Wilkowicach – kościół rzymskokatolicki należący do parafii pw. św. Marcina w Wilkowicach (archidiecezja poznańska). Historia Zbudowany w 1894 roku jako zbór ewangelicki dla kolonistów niemieckich osiedlonych w osadzie zwanej Wilkowem Niemieckim. Gmina ewangelicka przynależała do Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę została włączona do superintendentury Leszno Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce. Po II wojnie światowej i wysiedleniu Niemców świątynia przestała pełnić funkcję sakralną i była użytkowana jako magazyn. W 1990 roku kościół przekazano miejscowej parafii katolickiej. Podjęto wówczas prace remontowe i dostosowano wnętrze do wymogów liturgii Kościoła katolickiego. W 1996 roku świątynię poświęcono nadając jej wezwanie św. Edyty Stein, znanej jako św. Teresa Benedykta od Krzyża - karmelitanki bosej urodzonej we Wrocławiu, męczenniczki II wojny światowej. Jest to jedyny kościół w archidiecezji poznańskiej noszący ten tytuł. Obecnie pełni funkcje pomocnicze dla lokalnej wspólnoty katolików. W pobliżu kościoła znajduje się dawny pałacyk Stablewskich, zaadaptowany później na pastorówkę. Przypisy
Rachmil Lipszycs murstenshus

Rachmil Lipszycs murstenshus (polsk Kamienica Rachmila Lipszyca) ligger ved Gabriel Narutowicz’ gade 44 i Łódź. Det er et godt eksempel på sen art nouveau. Bygningen blev rejst i 1910 efter tegninger af Gustaw Landau-Gutenteger. Elevationen har karakteristiske lange og smalle vinduer, en række geometriske motiver, flerfarvet murpuds, beskedne plantedekorationer og et afrundet hjørne. Murstenshuset dækkes af et højt tag.
Dom Kowala w Katowicach

Dom Kowala w Katowicach – budynek mieszkalny w Katowicach, położony przy ulicy ks. L. Markiefki 72, na terenie dzielnicy Bogucice, powstały w XIX wieku, zniszczony w wyniku pożaru 13 maja 2021 roku i rozebrany na początku lutego 2025 roku. Historia Był to jeden z najstarszych budynków w Bogucicach; pojawiał się już na mapach z lat 80. XIX wieku. W budynku mieszkał kowal Johann Cziosska. Na podwórzu, tuż nad otwartym kanałem, mieściły się zabudowania jego kuźni. Z czasem posesja stała się własnością pochodzącego z Janowa Jana Szczygła. 13 czerwca 1922 roku dach budynku został strawiony przez pożar. W 1930 roku nieruchomość zakupił Stanisław Lewandowski. Nowy właściciel planował wyburzyć dom, by postawić w jego miejscu modernistyczną kamienicę, ale plany te pokrzyżował wybuch II wojny światowej. W Domu Kowala przed jego opróżnieniem działał m.in. sklep warzywny. 13 czerwca 2021 roku około godziny 13:00 doszło do pożaru poddasza pustego wówczas budynku. W akcji gaśniczej brało udział kilkanaście jednostek ratowniczo-gaśniczych straży pożarnej z Katowic i okolicznych miast. W wyniku pożaru spłonął dach domu. Nikt nie został w wyniku tych wydarzeń poszkodowany. Z uwagi na nieznane miejsce przebywania właścicieli domu oraz zły stan techniczny, władze miasta postanowiły nie ratować budynku. W maju 2022 roku o planach wyburzenia budynku poinformował media katowicki radny Damian Stępień, a 13 września 2024 roku przekazał, że po wnikliwej analizie stanu technicznego budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach podjął decyzję o konieczności przeprowadzenia pełnej rozbiórki obiektu, którą przeprowadzono na początku lutego 2025 roku. Charakterystyka Dom Kowala położony był przy ulicy ks. L. Markiefki 72 (róg z ulicą Kowalską), na terenie dzielnicy Bogucice. Był to budynek wybudowany w tradycyjnym stylu budownictwa ludowego, murowany z cegły, z kamienną podmurówką, zwieńczony dwuspadowym dachem. Miał dwie kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Powierzchnia zabudowy budynku wynosiła 143 m². W miejscu, przed którym stał Dom Kowala, znajduje się krzyż przydrożny „Boża Męka” pochodzący z 1887 roku. Dom Kowala w momencie rozbiórki nie był wpisany ani do rejestru zabytków nieruchomych, ani do gminnej ewidencji zabytków miasta Katowice. Przypisy
Brysna

Brysna (ausgesprochen ˈbrɨsna, amtlich Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego) ist eine kreisförmige künstliche Insel im polnischen Teil des Stettiner Haffs und gehört zur Gemeinde Międzyzdroje. Brysna hat einen Durchmesser von 1250 Metern und entstand 2021 aus dem Material, das bei der Vertiefung und Verbreiterung der Fahrrinne zwischen Stettin und Świnoujście angefallen ist. Brysna liegt nordwestlich der ebenfalls künstlichen Insel Śmięcka, die zeitgleich entstand. Beide Inseln sind als reines Vogelschutzgebiet konzipiert und bleiben daher unbewohnt. Auf Brysna befindet sich lediglich eine technische Landungsplattform, ansonsten wird die Insel bepflanzt. Der Name Brysna ist ein Kofferwort aus Polnisch bryza (für „Brise“) und sny (für „Träume“). Während der Planungsphase trug die Insel zunächst die Projektbezeichnung W22. Bei einer 2020 vom polnischen Ministerium für Meereswirtschaft und Binnenschifffahrt organisierten Internetabstimmung zur Benennung der Insel, an der 21.912 Personen teilgenommen hatten, gewann der Vorschlag Brysna mit insgesamt 9.693 Stimmen vor den Vorschlägen Wielecka und Zabawa. Obwohl sich im Volksmund der Name Brysna durchgesetzt hat, war das Ergebnis der Internetabstimmung aus verwaltungspolitischer Sicht nicht bindend, zumal dem Ministerium für Meereswirtschaft und Binnenschifffahrt die Kompetenz zur Namensvergabe fehlt. 2024 entschied die Gemeinde Międzyzdroje, der Insel den amtlichen Namen Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego (deutsch „Jan-Zabawa-Wróblewski-Insel“) zu verleihen, welcher 2025 vom polnischen Ministerium für Inneres und Verwaltung bestätigt wurde. Weblinks Nachweise
Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego

Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego (wcześniej nieoficjalnie Brysna) – sztuczna wyspa położona na Zalewie Szczecińskim. Powstała w latach 2021–2022 podczas pogłębiania toru wodnego Szczecin – Świnoujście. Jest jedną z dwóch wysp powstałych w tym czasie. Druga to położona na południe wyspa Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego (wcześniej Śmięcka). Wyspa ma powierzchnię około 123 ha, średnią wysokość 5 m. Wyspa ma zostać zalesiona i w przyszłości ma się stać ptasim rezerwatem. Kilka lat po powstaniu (w 2024) 35 hektarów zajmował zbiornik wodny. Nazwa Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zorganizowało w 2020 r. internetowe głosowanie na nazwę wyspy. Głosów oddało łącznie 21 912 osób. Na nazwę Brysna oddano 9693 głosy, na kolejnych miejscach były Wielecka (5279 głosów) i Zabawa (2439 głosów). Nazwa Brysna jest połączaniem słów bryza i sen. Wcześniej wyspa nosiła nazwę techniczną W22. Nazwa Brysna nigdy nie została formalnie przyjęta – Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie miało kompetencji do nadawania oficjalnych nazw wyspom ani prawnych podstaw do zgłaszania propozycji takich nazw. Formalna procedura nadawania nazwy wyspie nastąpiła, gdy rada gminy Międzyzdroje, na której obszarze leży wyspa, przyjęła uchwałę o nadaniu wyspie nazwy – w uchwale z 21 marca 2024 zaproponowano dla wyspy nazwę Jan Zabawa Wróblewski, by następnie uchwałą z 25 września 2024 r. zmienić proponowaną nazwę na Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego. Propozycja ta została zaakceptowana i ogłoszona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Dzienniku Ustaw, a następnie weszła w życie z dniem 1 stycznia 2025 roku. Przyroda W badaniach wykonanych w czerwcu 2024 r. w stawie na wyspie stwierdzono występowanie 9 gatunków zooplanktonowych o dość dużym zagęszczeniu. Dominantem była Daphnia magna. Dość licznie występowały też Keratella quadrata i inwazyjny Acanthocyclops trajani. W tym samym czasie woda w zbiorniku miała przewodność elektrolityczną podobną jak w otaczającym Zalewie Szczecińskim – 2782 µS/cm. W porównaniu do innych lokalnych akwenów dość duża była mętność (30 NTU) i zawartość chlorofilu a (30 µg/l). Przypisy
Ksenino jazierko

Ksenino jazierko nebo jen Jazierko je drobné jezírko ve Spišské Maguře na severním Slovensku. Nachází se v katastru obce Osturňa v okrese Kežmarok a je nejmenším ze tří jezer na jižním svahu hraničního hřbetu. Nachází se v nadmořské výšce 900 m a má rozlohu přibližně 0,04 ha. Vzniklo po sesuvu ve flyšovém pásmu nahromaděním horniny sesunuté od kóty 986 m k jihu. Ty zabránily odtoku dešťové a pramenité vody. Postupně zarůstá rostlinstvem a mění sa na rašeliniště. Vodní režim Jezero nemá povrchový odtok. Leží na rozvodí levých přítoků Osturnianského potoka a pravých přítoků Łapszanky v Polska v povodí Dunajce. Přístup Přístup je možný po stezce (2 km) z Ostrurně a lese (500 m) ve vzdálenosti 200 m od slovensko-polské hranice. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Osturňa na slovenské Wikipedii. Literatura Vysoké Tatry, Edícia turistických máp, VKÚ Harmanec 2007, ISBN 80-8042-475-6
Malé jazero

Malé jezero (slovensky Malé jazero) je drobné jezírko ve Spišské Maguře na severním Slovensku. Nachází se ve správním území obce Osturňa v okrese Kežmarok v Prešovském kraji, na jižním svahu hraničního hřbetu. Vzniklo přehrazením údolí sesuvem paleogenních hornin. Nachází se v nadmořské výšce 870 metrů, západně od Veľkého jazera. Tvoří ho dvě deprese oddělené vyvýšeninou. Vodní režim Jezero nemá povrchový odtok. Patří k povodí levého přítoku Osturnianského potoka v povodí Dunajce. Přístup Ve vzdálenosti přibližně sto metrů západně od jezírka vede stezka z Ostrurně do Vyžného Konce v Polsku. Ochrana přírody Lokalita je od roku 1984 chráněna jako přírodní rezervace Malá jezera. Území bylo vyhlášeno v roce 1984 a jeho rozloha je 7,06 hektaru. Předmětem ochrany je jezero hrazené deformacemi svahů ve flyšových horninách Západních Karpat s výskytem azonálních společenstev přechodných rašelinišť. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Malé jazero na slovenské Wikipedii a Osturňa na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé jazero na Wikimedia Commons