NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park miejski w Bytomiu

Park miejski im. hm. Franciszka Kachla w Bytomiu (w PRL-u park im. gen. Karola Świerczewskiego) – park założony w 1840 roku w Bytomiu, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Park został założony około 1840 roku w północno-zachodniej części centrum miasta, pomiędzy dzisiejszymi ul. Tarnogórską, ul. Wrocławską i ul. Olimpijską, dzięki donacji Huberta von Tiele-Winckler. Do 330 mórg przeznaczonych na park przez Tiele-Winklera dołączono teren pogórniczy, który należał do kopalni galmanu Teresa . Za właściwego założyciela parku i ogrodu zoologicznego uznaje się Adolfa Wermunda, mydlarza i świecarza, radnego miejskiego, które powstały według jego projektów w 1870 roku. Obecnie park zajmuje powierzchnię 43 hektarów . Na terenie parku znajdowała się łaźnia miejska, obecnie w tym miejscu znajduje się kąpielisko miejskie postawione w 1934 roku i zaprojektowane przez Carla Schmidta. W latach 1898−1957 funkcjonował na terenie parku Miejski Ogród Zoologiczny. Było to pierwsze ZOO na Górnym Śląsku, w którym znajdowało się 89 zwierząt z 25 gatunków. W dwudziestoleciu międzywojennym w parku ustawiono pomnik pamięci poległych żołnierzy bytomskiego 156 Pułku Piechoty; po II wojnie światowej na jego miejscu stanął pomnik gen. Karola Świerczewskiego, po jego likwidacji na jego miejscu urządzono kwietnik. Ponadto na obszarze parku znajdują się: drewniany kościół św. Wawrzyńca (spłonął w 1982 roku) urząd miejski korty tenisowe Górnika Bytom muszla koncertowa miejski basen odkryty dwa stawy W 1992 roku park miejski został wpisany do rejestru zabytków z numerem A/1465/92. Przypisy Bibliografia AM, Bed: Remonty w zabytkowym parku w Bytomiu. Wytryśnie źródełko z hałdy. wyborcza.pl Katowice, 2016-08-24. [dostęp 2017-08-20]. Park Miejski im. Franciszka Kachla. Urząd Miasta Bytom, 2014-01-16. [dostęp 2017-08-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-21)]. Linki zewnętrzne Park Miejski na starych pocztówkach
Zamek joannitów w Słońsku

Zamek joannitów w Słońsku – zamek rycerski znajdujący się w dawnym mieście Słońsk, w gminie Słońsk, w powiecie sulęcińskim, w województwie lubuskim. Położony nad Łęczą. Obecnie w stanie ruiny. Mieści się przy Placu Zamkowym. Historia Początkowo w tym miejscu znajdował się wybudowany w XIV wieku niewielki dwór rycerski. Po przejściu majątku w ręce zakonu joannitów zbudowano tu zamek w latach 1426-1429. Był siedzibą komtura zakonnego. W zabudowie zamku zachowały się grube średniowieczne mury pierwotnego założenia. Pierwsza poważna rozbudowa miała miejsce w latach 1545−1564, za czasów mistrza Tomasza Runge. Zamek zyskał wtedy stylistykę renesansową. Ówczesny jego wygląd przedstawił Matthäus Merian na miedziorycie ukazując wschodnią i północną elewację. W 1652 został spalony przez Szwedów. Budowę nowej barokowej rezydencji z wykorzystaniem starych murów zainicjował w 1662 mistrz zakonu joannitów książę Johann Moritz von Nassau i prowadził ją do 1688. Pałac zbudowano na wzór amsterdamskiego pałacu holenderskiego księcia, który zaprojektowali Jacob van Campen i Pieter Post. Budowę prowadziło dwóch mistrzów holenderskich – Cornelis Rykwaert i Gorus Peron, a pracę nadzorował książęcy doradca budowlany Jean de Bonjour. Założenie otrzymało plan kwadratu z budynkiem mieszkalnym we wschodniej części i dziedzińcem otoczonym niskim murem. Całość otoczono fosą, a na osi powstał ogród. Kolejna przebudowa pałacu miała miejsce w 1783. W XIX wieku w zamku utworzono muzeum i archiwum zakonu joannitów. Po 1945 r. w obiekcie funkcjonował dom kultury, lecz ok. 1970 r. został opuszczony, a w 1975 podpalony i od tego czasu pozostaje w ruinie. Przypisy Bibliografia Polska: mapa zamków – Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995 Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka – MUZA SA, 2002, s. 163. (pol.).
Unité maritime d'actions spéciales Formose

Jednostka Wojskowa Formoza (Unité militaire Formoza) est une unité militaire de plongeurs de combat appartenant aux forces spéciales polonaises et rattachée à la Marine polonaise, fondée en 1975. Histoire L'origine de l'unité militaire Formose remonte à 1974 lorsque le Groupe d'étude sur les plongeurs marins (Zespół Badawczy ds. Płetwonurków Morskich) est créé. Celui-ci doit mettre au point le concept de l'organisation et de la formation d'une division spéciale de plongeurs de combat. L'unité est formée le 13 novembre 1975. Son premier commandant est le capitaine de frégate diplômé (Komandor porucznik) Józef Rembisz, aujourd'hui à la retraite. Le nom de l'unité provient d'un ancien site d'essai de torpilles allemand situé à Gdynia appelé Formoza qui lui sert de quartier général. Formose est également l'ancienne appellation de l'île de Taïwan et d'un pape du IXe siècle. L'unité travaille souvent de pair avec l'équipe d'assaut naval, abordage du Jednostka Wojskowa Grom ainsi qu'avec la sous-unité de plongeurs de combat du Jednostka Wojskowa Komandosów. L'unité est depuis le 1er janvier 2008 soumise au Dowództwo Wojsk Specjalnych (Commandement des forces spéciales de la République polonaise) et est la plus petite en effectif des unités commandées par celui-ci. Le numéro de l'unité est 4026. Elle a été déployée au sein de la Task Force 50 avec des soldats du Jednostka Wojskowa Komandosów en Afghanistan. En mai 2026, Intelligence Online révèle que l'unité, utilisant le retour d'expérience de l'invasion de l'Ukraine par la Russie, se forme à l'usage des drones de combat auprès des forces armées de l'Ukraine, et notamment de leurs unités impliquées dans les opérations navales clandestines en mer Noire dont les Forces d'opérations spéciales (SSO). Armes équipant l'unité Pistolets SIG-Sauer P226 et P226SO Beretta M9 (récupérés dans les armureries des frégates offertes à la marine Polonaise par les États-Unis) Pistolets mitrailleurs MP5A3 et MP5N PM-84P Glauberyt (actuellement remplacé par le MP5N) Fusils d'assaut H&K G36KV calibre 5,56 mm OTAN avec canon allongé, rail KSV et viseur Aimpoint CompM3 AKMS calibre 7.62x39 mm M14 7,62 mm OTAN (récupérés dans les armureries des frégates offertes à la marine polonaise par les États-Unis) Mitrailleuses 5,56 mm Minimi Para 7,62x54R mm PKM Fusils de précision SVD Accuracy International AW Lance-grenades H&K AG36 accroché au fusil d'assaut H&K G36KV RPG-7 Grenades Grenade Flash-bang NICO Grenade RGO-88 Fumigènes Commandants de l'unité 1975 – 1982 - kmdr por. Józef Rembisz 1982 – 1989 - kmdr Zbigniew Kluzowski 1989 – 1998 - kmdr por. Andrzej Szymański 1999 – 2002 - kmdr ppor. Jan Pawłowski 2002 – 2004 - kmdr ppor. Tomasz Żuk 2004 – 2006 - kpt. mar. Krzysztof Niedźwiecki 2007 – 2009 - kmdr por. Jan Pawłowski 2009 – 2014 - kmdr Dariusz Wichniarek 2014 – 2022 - kmdr Radosław Tokarski 2022 – ???? - kmdr Jan Kwiatkowski Depuis ???? - kmdr Marcin Górka Articles connexes Jednostka Wojskowa Komandosów Jednostka Wojskowa Grom Forces Spéciales Notes et références Liens externes (pl) Site officiel Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne
Formoza

Jednostka Wojskowa Formoza (Військова Частина Formoza), Формоза — спеціальний підрозділ Збройних Сил Польщі, створений 13 листопада 1975 (Військова частина № 4026). Історія У 1974 році було створено спеціальну групу для підводних морських досліджень. Було розроблено концепцію підготовки та формування спеціальної дивізії морських водолазів. Створена група стала спеціальним підрозділом водолазів. Вона мала складатися з трьох частин: військові водолази, технічна частина і відділ управління. Спочатку Формоза була підрозділом, де служили солдати за призовом. Сьогодні вона стала повністю професійною, що дозволяє значно збільшити власний потенціал та ефективність операцій. У вересні 1987 року підрозділ змінив свою назву на «Відділ спеціальних дій» (Wydział Działań Specjalnych), а з 1990 року став називатися «Спеціальні групи водолазів» (Grupy Specjalne Płetwonurków). Потім під назвою "Загони спеціальних дій Військово-Морського флоту" (Sekcje Działań Specjalnych Marynarki Wojennej) частина увійшла в 1990-і роки. У січні 2008 року, поряд зі зростанням чисельності командування сил спеціального призначення, Morska Jednostka Działań Specjalnych (укр. Морська частина спеціальних дій) перестала підкорятися командуванню Військово-Морських сил і вступила під новим ім'ям до складу нового, четвертого виду збройних сил Польща – Спеціальні війська Польщі (Wojska Specjalne). Діяльність підрозділу Підрозділ підготовлений для спеціальних операцій (Бойові плавці, Водолази-розвідники) у мирний час, обстановки кризи чи війни. Основні завдання - здійснювати свою діяльність на морі, під водою та на прибережних об'єктах. Формоза часто співпрацює з морським відділенням Jednostka Wojskowa Grom, водолазами 1-го Спеціального полку командос (1 Pułk Specjalny Komandosów/ Jednostka Wojskowa Komandosów) та деякими своїми колегами збройних сил країн НАТО. Участь в операціях з оборони зовнішніх кордонів Польщі є одним із його ключових завдань. У період 2002-2003 років. підрозділ охороняло польське судно Xawery Czernicki у водах Перської затоки. Водолази Формози також проходять підготовку до дій, що здійснюються на суші та у міському середовищі. Структура підрозділу Основа підрозділу – пари бійців, які прикривають один одного. Три пари формують спеціальні групи, п'ять груп – відділення. Цей підрозділ три роки підготовки. У перший рік навчання це в основному стрілянина, плавання на великі відстані, водіння та вдосконалення іноземних мов. Місце дислокації підрозділів – м. Гдиня. Раніше підрозділ знаходився під командуванням групи судів розвідки (Grupy Okrętów Rozpoznawczych), яка була частиною 3 флотилії судів у Гдині. Нині Формоза є самостійним формуванням, які входять до складу сил спеціального призначення. Оснащення Пістолети SIG Sauer P226 Beretta 92 Пістолети-кулемети Heckler & Koch MP5 Штурмові гвинтівки Heckler & Koch G36 АКМ M14 Снайперські гвинтівки Accuracy International Arctic Warfare СВД Кулемети Кулемет Калашникова FN Minimi Гранатомети РПГ-7 Heckler & Koch AG36 Примітки
Ossolineum

Ossolineum neboli Národní knihovna Ossolinských ve Vratislavi (polsky Zakład Narodowy im. Ossolińskich, zkr. ZNiO, německy Ossolinski-Nationalbibliothek Breslau), je nadace se sídlem v klášteře sv. Matouše v polské Vratislavi. Knihovna byla založena v roce 1817 hrabětem Józefem Maksymilianem Ossolińským, jako výzkumný ústav v tehdejším rakouském (později rakousko-uherském) Lvově. V roce 1828 k ústavu, někdejší Ossolińského soukromé knihovny, který svoji činnost zahájil až v roce 1827, přibylo také nakladatelství. V době c.k. monarchie bylo centrum polských výzkumů až do roku 1918. Ossolineum založené s úmyslem vybudování sbírky tiskovin, rukopisů a grafik na polská témata, v roce 1823 významně rozšířilo své sbírky o přírůstky z knihovny hrabat Lubomirských. Později sbírky rozšířily ještě některé další soukromé příspěvky. V roce 1947 se Ossolineum z důvodu posunu polských státních hranic přesunulo do barokního kláštera sv. Matouše na Odře ve Vratislavi. Od roku 1953 sbírka spadá pod správu Polské akademie věd. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ossolineum na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ossolineum na Wikimedia Commons Oficiální stránky (polsky) Ossolineum Publishing House Archivováno 30. 4. 2011 na Wayback Machine. (polsky) Bernhard Fabian (Hrsg.), Marzena Zacharska: Biblioteka Zakadu Narodowego im. Ossolinskich - PAN. In: Handbuch der historischen Buchbestände in Deutschland, Österreich und Europa. Bd. 6. Polen, Bulgarien. Hildesheim, Zürich (Olms-Weidmann) 1999. ISBN 3-487-10359-1. Dostupné online. Hof des Ossolineum, Wrocław - Spherical Panorama (polsky) Zakład Narodowy im. Ossolińskich Ossolineum - Matthiasgymnasiumna portalu polska-org.pl (polsky)
Ossolineum

Die Ossolinski-Nationalbibliothek Breslau (polnisch Zakład Narodowy im. Ossolińskich, ZNiO), kurz Ossolineum, hat ihren Sitz im ehemaligen Matthias-Gymnasium („Matthiasstift“) in Breslau (seit 1945 Polen). Das Ossolineum wurde im Jahr 1817 von seinem Stifter Graf Józef Maksymilian Ossoliński als Forschungsinstitut im damals österreichisch-ungarischen Lemberg gegründet. Im Jahr 1828 wurde dem aus der privaten Bibliothek von Ossoliński hervorgegangenen Institut, das erst 1827 seine Arbeit aufgenommen hatte, ein Verlagshaus angeschlossen. Bis 1918 war es innerhalb der Zeit der k.k. Monarchie ein Zentrum polnischer wissenschaftlicher Forschungen. Das zum Zweck der Sammlung von Druckwerken, Handschriften und Druckgrafiken zu polnischen Themen gegründete Ossolineum konnte seine Bestände im Jahr 1823 durch die Aufnahme der Bibliothek des Grafen Henryk Lubomirski (1777–1850) wesentlich erweitern. Weitere private Sammlungen ergänzten die Bestände. 1947 zog das Ossolineum wegen der Zwangsumsiedlung der polnischen Bevölkerung aus Ostpolen, das noch vor Kriegsende 1944 an die Sowjetunion (Ukrainische Sozialistische Sowjetrepublik) angeschlossen wurde, in das barocke Matthiasstift in Breslau um. Seit 1953 steht die Sammlung unter Verwaltung der Polnischen Akademie der Wissenschaften. Weblinks Ossolineum Library (polnisch/englisch) Ossolineum Publishing House (polnisch) Bernhard Fabian (Hrsg.), Marzena Zacharska: Handbuch der historischen Buchbestände in Deutschland, Österreich und Europa. Bd. 6 Polen. Hildesheim, Zürich (Olms-Weidmann) 1999, ISBN 3-487-10359-1 (Online) Hof des Ossolineum, Wrocław - Spherical Panorama (polnisch) (Memento vom 12. Februar 2012 im Internet Archive) Zakład Narodowy im. Ossolińskich Ossolineum - Matthiasgymnasiumna portalu polska-org.pl (polnisch)
Ossolineum

El Ossolineum o Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Instituto Nacional Ossoliński) es una de las mayores y más antiguas bibliotecas, instituciones educativas y editoriales científicas de Polonia. Fue fundada en 1817. El Instituto "Ossolineum" fue primeramente fundado durante el año 1817 en Lvov o Leópolis (Lwów en polaco, L'viv en ucraniano) por el conde Józef Maksymilian Ossoliński. Al finalizar la Segunda Guerra Mundial y ser incorporada la Galitzia Oriental cuya capital es Leopolis a la Ucrania soviética en 1947 la sede del instituto fue trasladada a la ciudad silesiana de Breslavia. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Ossolineum. Biblioteca Ossolineum Editorial Ossolineum Archivado el 30 de abril de 2011 en Wayback Machine. Patio Ossolineum - Imagen panorámica
Ossolińskiinstitutet

Ossolińskiinstitutet eller Ossolineum är ett institut grundat 1817 i Lviv av Józef Maksymilian Ossoliński. Samlingen innehöll ett stort bibliotek med handskriftssamling, tavelgalleri samt mynt- och vapensamlingar. Efter andra världskriget då Lviv tillföll Sovjetunionen flyttades samlingarna till Wrocław. Källor Carlquist, Gunnar, red (1937). Svensk uppslagsbok. Bd 20. Malmö: Svensk Uppslagsbok AB. sid. 985
Stara Wrona

Stara Wrona (prononciation : [ˈstara ˈvrɔna]) est un village polonais de la gmina de Joniec dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Le village compte approximativement une population de 68 habitants en 2009. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Stara Wrona

Stara Wrona – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Joniec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. Przez miejscowość przepływa rzeka Naruszewka, dopływ Wkry. Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 571. W Starej Wronie znajduje się zabytkowy kościół pw. Przemienienia Pańskiego, siedziba parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika. Przypisy Linki zewnętrzne Wrona 2(3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 50 .
Стара Врона

Стара Врона (пол. Stara Wrona) — село в Польщі, у гміні Йонець Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 129 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Стара Врона .
Żukowo-Poświętne

Żukowo-Poświętne (prononciation : [ʐuˈkɔvɔ pɔɕˈfjɛntnɛ]) est un village polonais de la gmina de Naruszewo dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Żukowo Poświętne

Żukowo Poświętne – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Naruszewo. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Stary Nacpolsk. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Żukowo 1(1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 848 .
Жуково-Посьвентне

Жуково-Посьвентне (пол. Żukowo Poświętne) — село в Польщі, у гміні Нарушево Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 33 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Drochówka

Drochówka (prononciation : [drɔˈxufka]) est un village polonais de la gmina de Naruszewo dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Дрохувка

Дрохувка (пол. Drochówka) — село в Польщі, у гміні Нарушево Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 147 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół św. Jana Chrzciciela w Janowie Podlaskim

Kościół św. Jana Chrzciciela – nieczynny kościół rzymskokatolicki w Janowie Podlaskim, pierwotnie należący do dominikanów. W latach 1867–1874 była to cerkiew unicka, zaś od 1875 do 1915 – prawosławna. Historia Kościół do 1867 Pierwszy kościół na miejscu obecnie istniejącej świątyni został ufundowany około 1465 przez biskupa Jana Łosowicza. Na początku XVII w. obiekt ten przejęli, krótko po przybyciu do Janowa Podlaskiego, dominikanie. W 1667 świątynia uległa całkowitemu zniszczeniu w pożarze. Nowy kościół został wzniesiony w latach 1790–1801; według innej wersji dokonano wówczas jedynie odbudowy i rozbudowy zniszczonego wcześniej obiektu sakralnego. W 1841 i 1853 budynek był remontowany i ponownie powiększany, a do wnętrza wstawiono dwa ołtarze boczne. Teren otaczający kościół służył jako cmentarz. Cerkiew W 1867 władze rosyjskie nakazały przekazanie kościoła unitom i jego adaptację na potrzeby obrządku wschodniego. Janowska parafia unicka korzystała do tej pory z drewnianej cerkwi wzniesionej w 1793 na miejscu starszej świątyni zbudowanej w 1500 jako prawosławna. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej cerkiew unicka w Janowie została przemianowana na prawosławną. Po tym wydarzeniu częściowo przebudowano obiekt w stylu bizantyjsko-rosyjskim, a przed wejściem na teren świątyni wzniesiono bramę-dzwonnicę. Cerkiew prawosławna istniała w dawnym kościele do 1915, gdy po wyjeździe Rosjan z Janowa Podlaskiego i wkroczeniu do miasta wojsk niemieckich w budynku urządzono szpital polowy, a następnie magazyn zboża. Kościół po 1918 W 1918 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Po wojnie polsko-bolszewickiej w sąsiedztwie kościoła, na terenie nieistniejącego już cmentarza, pochowano polskich żołnierzy poległych pod Cieleśnicą. W okresie międzywojennym w kościele odbywały się, obok łacińskich, także nabożeństwa neounickie. W latach 2000 i 2005 obiekt był remontowany. Obecnie pozostaje nieczynny, ze statusem kaplicy dojazdowej parafii Trójcy Świętej w Janowie Podlaskim. Architektura Kościół wzniesiony został na planie prostokąta z cegły w stylu klasycystycznym. Jest orientowany i częściowo podpiwniczony, z kryptami. Okna świątyni zamknięte są półkoliście; te w prezbiterium są mniejsze od tych w nawie. Fasadę obiektu zdobi dwukolumnowy portyk toskański oraz trójlistny szczyt. Dach kościoła jest dwuspadowy. Brama-dzwonnica, zbudowana w czasie przebudowy obiektu na prawosławną cerkiew, jest również ceglana i otynkowana, z dolną kondygnacją na planie prostokąta i górną kwadratową. Na fasadzie dzwonnicy widoczna jest płycina z fryzem kostkowym. Całość wieńczy dach hełmowy z krzyżem. Przypisy
PZU Tower

PZU Tower is a skyscraper office building in Warsaw, Poland, within the Downtown district. It is placed at 24 John Paul II Avenue, at the corner with Grzybowska Street, within the neighbourhood of North Downtown. The building has 28 storeys, with its height to the roof measuring 94 m, and its total height to its roof being 97 m. The building was constructed between 1997 and 2000, and designed by architects Tadeusz Spychała, Wojciech Popławski, and Willibald Furst, from the architecture firm Spychała & Partnerzy. Until 2022, it housed the headquarters of the insurance company Powszechny Zakład Ubezpieczeń (PZU). History The skyscraper was designed by architects Tadeusz Spychała, Wojciech Popławski, and Willibald Furst, from the architecture firm Spychała & Partnerzy. It was originally envisioned as a hotel and referred to during the design process as the Les Tours Business Research Center. During its construction, it was bought by the insurance company Powszechny Zakład Ubezpieczeń (PZU), to become its office headquarters, under the name PZU Tower. The building was constructed in place of the Main Building of the Jewish Religious Community, originally opened around 1892, and demolished in the 1950s. It housed the headquarters of the Judaist community in the city. The building was fitted with a glass elevation installed on top of its proper façade with windows, to aid in heat isolation. In 2006, some of the glass panels became loose, posing a risk of falling out. To protect the pedestrians, the building was surrounded with a temporary wooden protective structure. The glass elevation was ultimately removed in 2010. During its construction, it was also planned to install a large jumbotron screen on its side, however, it was cancel as its mounting gathered large quantities of snow during winter. In 2022, Powszechny Zakład Ubezpieczeń moved its headquarters to the Y tower in the Generation Park office complex at 4 Daszyński Roundabout in Warsaw. In 2023, the company submitted an application to the municipal government, to determent the conditions for the reconstruction and extension of the skyscraper, consisting of the demolition of the existing building and replacing it with a new, higher building. Characteristics PZU Tower has 28 storeys, with its height to the roof measuring 94 m, and its total height to its roof being 97 m. It has a total floor area of 55,600 m2, and includes 4 underground storeys. The building has blue glass hues and a gently rounded shape. The skyscraper features an air conditioning system, which is turned off when a window in a room is opened, to preserve on energy and costs. The building features movable mirrors on the roof, directing reflected sunlight to the interior open-air patio, located on its final 8 floors, through the appropriate alignment of the mirror planes. A distinctive window-cleaning crane is placed on its roof. References