NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum byłego niemieckiego Obozu Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem

Muzeum byłego niemieckiego Obozu Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem – muzeum utworzone, na terenie byłego niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Kulmhof w Lesie Rzuchowskim (W rejestrze zabytków pozycja A-508/249 z 17 czerwca 1994) oraz w ruinach pałacu (poz. w rej. zabytków A-509/250 z 8 sierpnia 1994) w Chełmnie nad Nerem. Jest oddziałem Muzeum Martyrologicznego w Żabikowie. Historia Z inicjatywy Muzeum Okręgowego w Koninie w 1986 roku rozpoczęto badania archeologiczne na terenie byłego obozu, w lesie na północ od wsi Rzuchów. Placówka powstała 17 czerwca 1990 roku jako oddział Muzeum Okręgowego w Koninie. Dzięki staraniom Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w 1998 roku muzeum pozyskało cały majątek obejmujący pałac, zabudowania gospodarcze i park – zlokalizowane w centrum wsi Chełmno. W 2009 roku w odrestaurowanym spichlerzu uruchomiono wystawę poświęconą obozowi. Od lipca 2013 roku jest oddziałem Muzeum Martyrologicznego w Żabikowie. Placówka jest instytucją kultury samorządu województwa wielkopolskiego. Na terenie muzeum w Lesie Rzuchowskim znajduje się lapidarium nagrobne prezentujące nagrobki z cmentarzy żydowskich z regionu konińskiego oraz pomniki. Przypisy Bibliografia Muzeum w Chełmnie. [dostęp 2015-02-28]. Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 52-53. ISBN 83-917016-5-4.
Muzeum im. Jerzego Dunin-Borkowskiego w Krośniewicach

Muzeum im. Jerzego Dunin-Borkowskiego – muzeum zlokalizowane w Krośniewicach, w powiecie kutnowskim, w województwie łódzkim przy Placu Wolności 1, powstałe w oparciu o zbiory prywatne kolekcjonera Jerzego Dunin-Borkowskiego. Geneza Muzeum początkami sięga lat 50. XX wieku, kiedy to Jerzy Dunin-Borkowski zaczął eksponować swoje zbiory sztuki w prywatnych pomieszczeniach, czyli tzw. Muzeum nad Apteką. 24 października 1978 przekazał całą kolekcję narodowi i został dożywotnim kustoszem muzeum swojego imienia, które stało się oddziałem Muzeum Narodowego w Warszawie. Kolekcjoner zmarł 23 lipca 1992 roku. Przez całe życie zebrał około 15.000 przedmiotów. Ekspozycja Ekspozycja muzeum ukazuje zarówno zbiory kolekcjonera, jak i przybliża samą postać Jerzego Dunin-Borkowskiego. Dzieli się na pięć sekcji: gabinet kolekcjonera – obrazy i pamiątki związane z rodzinami Dunin-Borkowskich i Bacciarellich (żona kolekcjonera pochodziła z tego rodu); sala gen. Władysława Sikorskiego z pamiątkami po tym polityku; sala portretowa z portretami i obrazami z 2. połowy XVIII wieku, malowanymi m.in. przez Marcello Bacciarellego i Antoine'a Pesnego; salonik Biedermeierowski – dawny gabinet Jerzego Dunin-Borkowskiego z jednym z większych w Polsce zbiorem miniatur oraz grafikami; kolekcjonerskie pasje Jerzego Dunin-Borkowskiego – meble, militaria, srebra, zastawy stołowe, zegary i pamiątki po sławnych Polakach (Tadeusz Kościuszko, Adam Mickiewicz i inni). Lokal Ekspozycja mieści się w dawnej stajni i prywatnych salonach niegdysiejszego zajazdu z 1803 roku. Galeria Bibliografia https://web.archive.org/web/20050219154022/http://krosn.w.interia.pl/muzeum.htm – o kolekcjonerze (dostęp 7.11.2010) http://www.polskaniezwykla.pl/attraction/5385.id – o muzeum (dostęp 7.11.2010) https://web.archive.org/web/20081005084711/http://krosniewice.pl/component/option,com_datsogallery/Itemid,30/func,detail/id,295/ – o muzeum, zdjęcie Muzeum im. J.Dunin-Borkowskiego w Krośniewicach – Jerzy Dunin-Borkowski – kolekcjoner, twórca muzeum w Krośniewicach, folder Muzeum, Krośniewice, 2010 Linki zewnętrzne www.muzeumkrosniewice.pl
Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze

Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze – prezentuje kolekcję materiałów dokumentujących działalność Oskara Kolberga – XIX-wiecznego etnografa i zbieracza folkloru. W latach siedemdziesiątych XX w. w środowisku Przysuskiego Towarzystwa Kulturalnego rozpoczęto gromadzenie materiałów dotyczących Oskara Kolberga oraz eksponatów etnograficznych i historycznych z okolic Przysuchy. Zbiory prezentowano na wystawach w bibliotece i w zabytkowym lamusie dworskim (1974–1978). W roku 1979 kolekcję przeniesiono do Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, w Przysusze utworzono oddział muzealny. Muzeum mieści się w Dworze Dembińskich, którego parterową część przeznaczono na siedzibę muzeum biograficznego Kolberga. Placówka została otwarta w 1990 r. z okazji jubileuszu 100 rocznicy śmierci Kolberga. Od 1992 r. muzeum jest oddziałem Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu. W stałej ekspozycji stałej prezentowane są zapisy terenowe Kolberga, korekty autorskie oraz pierwodruki tomów „Ludu”, korespondencja, szkice i rysunki terenowe, publikacje jego artykułów w XIX-wiecznych czasopismach. Aranżacja wnętrz muzeum stylizowana jest na gabinet-pracownię i salon uczonego humanisty z wyposażeniem typowym dla zamożnego dworu z 2 poł. XIX wieku. Muzeum prezentuje również stałą ekspozycję na temat historii Przysuchy XVIII/XIX wieku. Zbiory do niej pozyskano z archiwów, bibliotek i muzeów oraz z zasobów rodziny Dembińskich przez trzy wieki związanej z Przysuchą. Muzeum jest współorganizatorem Nagrody im. Oskara Kolberga „Za zasługi dla kultury ludowej”. Przypisy
Muzeum w Gostyniu

Muzeum w Gostyniu – muzeum regionalne prezentujące archiwalia dotyczące dziejów Gostynia i okolic. Historia Po latach starań pierwsza izba muzealna została otwarta 21 maja 1967 roku i do 1971 funkcjonowało pod nadzorem Powiatowej Rady Narodowej i Gostyńskiego Towarzystwa Kulturalnego. Pierwszą siedzibą muzeum był historyczny budynek Powiatowego Domu Kultury przy ul. Strzeleckiej. 1 lipca 1971 zaczęto używać nazwy Muzeum Ziemi Gostyńskiej a 27 maja 1972 placówkę przeniesiono do budynku biblioteki publicznej. W 2010 przeniesiono muzeum do nowego budynku przy ul. Kościelnej 5, gdzie pozostaje do dzisiaj. Ekspozycja Liczące ponad 2 tysiące eksponatów zbiory prezentowane są w działach archeologicznym, historycznym, wojskowym, numizmatycznym, artystycznym i etnograficznym. Poza stałymi wystawami prezentującymi meble, klejnoty czy elementy miejscowego folkloru, organizowane są też wystawy czasowe. Podstawę zbiorów stanowią dary pozyskane od miejscowej ludności. Nagrody Nagroda „Orły Rozrywki” – Laureat Konkursu Wybór Klienta (2019), (2020), (2022) Nagroda „Złote Orły Rozrywki” (2019), (2020), (2022) Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 20-22. ISBN 83-917016-5-4. Muzeum w Gostyniu. [dostęp 2010-09-08].
Muzeum Porcelany w Wałbrzychu

Muzeum Porcelany w Wałbrzychu – muzeum założone w 1908 roku z inicjatywy Altertumsverein für das Waldenburger Gebirgsland (Towarzystwo Starożytności Ziemi Wałbrzyskiej) powołane z inicjatywy Juliusa Joppicha i otrzymało nazwę Altertumsmuseum für das Waldenburger Gebirgsland (Muzeum Starożytności Ziemi Wałbrzyskiej). W 1926 roku opiekę nad muzeum, które zmieniło nazwę na Heimatmuseum in Waldenburg (Muzeum Regionalne w Wałbrzychu), przejął ówczesny Zarząd Miejski w Wałbrzychu. Kolekcje przeniesiono do reprezentacyjnego Pałacu Albertich (Albertihaus) w Wałbrzychu przy ulicy 1 Maja, wówczas Gottesbergerstraße 23. Pierwszym etatowym kierownikiem muzeum został Friedrich Stelter, a od 1936 roku funkcję tę pełnił Heinrich Bartsch. Po drugiej wojnie światowej zbiory wałbrzyskiego muzeum zostały zabezpieczone przez miejscowe władze terenowe. Pierwszym powojennym kustoszem i kierownikiem muzeum został Marek Sagan. Pod jego kierunkiem zbiory muzeum zostały uporządkowane i przygotowane do ponownej ekspozycji. W 1947 roku nastąpiło uroczyste otwarcie muzeum dla publiczności. W 1949 roku muzeum zostało upaństwowione i otrzymało nazwę Muzeum w Wałbrzychu, a jego wieloletnim kierownikiem został Eufrozyn Sagan. W 1975 roku wałbrzyskie muzeum regionalne zostało podniesione do rangi Muzeum Okręgowego, obejmując swym zakresem merytorycznym cały obszar nowo utworzonego województwa wałbrzyskiego. Na mocy decyzji ministra kultury z 2002, muzeum w Wałbrzychu wpisane zostało do Państwowego Rejestru Muzeów. W 2015 roku po remoncie swojej siedziby i nowej aranżacji sal wystawienniczych muzeum pełniące dotychczas rolę muzeum regionalnego zostało przekształcone w Muzeum Porcelany, skupiając się na eksponowaniu liczącej ponad 10.000 obiektów kolekcji porcelany śląskiej (w tym pochodzącej z fabryk wałbrzyskich) oraz historycznej porcelany z manufaktur i fabryk europejskich (m.in. Niemiec, Austrii, Czech, Rosji, Danii, Francji, Holandii i Anglii). Część pomieszczeń została zaaranżowana w stylu dawnej mieszczańskiej rezydencji z wykorzystaniem własnych zbiorów, głównie malarstwa, mebli oraz rzemiosła artystycznego. W muzeum prezentowana jest także kolekcja polskiego malarstwa współczesnego (z dziełami takich artystów, jak Jerzy Duda-Gracz, Franciszek Starowieyski, Zdzisław Beksiński, Jerzy Nowosielski) oraz kolekcja ceramiki polskiej z lat 50. i 60. XX wieku. W muzeum funkcjonują: Dział Ceramiki, Dział Sztuki, Dział Historii Miasta i Regionu, Biblioteka Dział Edukacji i Promocji Bibliografia O muzeum Linki zewnętrzne Muzeum na stronie Centrum Informacji Turystycznej i kulturalnej w Wałbrzychu. cit.walbrzych.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-01)]. Muzeum Porcelany
Muzeum Łąki w Owczarach

Muzeum Łąki w Owczarach, česky lze neoficiálně přeložit jako Luční muzeum v Owczarech nebo Muzeum louky v Owczarech, je muzeum ve vesnici Owczary ve gmině Górzyca v okrese Słubice v Lubušském vojvodství v západním Polsku. Nachází se také na pravém břehu řeky Odry nedaleko německo-polské státní hranice v mezoregionu Lubuski Przełom Odry a historickém regionu Lubušsko. Historie a popis Muzeum bylo založeno v roce 1998 společně s přírodovědeckým klubem Klub Przyrodników Owczary. Je to jediné polské muzeum tematicky přímo zaměřené na přírodu luk a travnatých ekosystémů Polska a celého světa. U muzea se nachází zahrádka (Ogródek Chwastów) s panelovými expozicemi expozicemi v krátké naučné stezce. V sousedství se nachází farma s chovem ovcí (vzácného plemene Wrzosówka), koz a polských koní plemene Konik. Vedle stanice se nacházejí chráněná území „Owczary I“ a „Owczary II“ specifická xerotermnímí trávníky a stepními druhy rostlin. Další informace Vstup do muzea je zpoplatněn. Blízké louky lze prozkoumat prostřednictvím naučné stezky. V budově stanice se nachází také turistický přístřešek. Před budovou muzea začíná okružní naučná stezka Ścieżka Edukacyjna Na Murawy. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum Łąki w Owczarach na Wikimedia Commons
Muzeum Łąki w Owczarach

Muzeum Łąki w Owczarach – wystawa przyrodnicza poświęcona ekosystemom trawiastym Polski i świata w Stacji Terenowej Klubu Przyrodników w Owczarach. Opis Obok znajduje się gospodarstwo, hodowane są owce rzadkiej rasy wrzosówka, kozy oraz koniki polskie. Przy stacji znajduje się obszar chroniony „Owczary”, będący społecznym rezerwatem przyrody chroniącym murawy kserotermiczne z gatunkami stepowymi, takimi jak m.in. ostnica Jana, ostnica włosowata, pajęcznica liliowata, mikołajek polny. Murawy można zwiedzać ścieżką przyrodniczą. W budynku stacji znajduje się również schronisko turystyczne. Zobacz też Muzeum Bociana Białego w Kłopocie Linki zewnętrzne Muzeum Łąki w Owczarach na oficjalnej stronie Klubu Przyrodników w Świebodzinie
Muzeum Śremskie

Muzeum Śremskie – placówka muzealna znajdująca się przy ulicy Mickiewicza 89 w Śremie. Historia Zbiorom muzealnym w Śremie początek dał cukiernik Feliks Sałaciński. W 1895 (będąc dzieckiem) znalazł na podśremskich polach miedziaka z okresu panowania Zygmunta III Wazy, co zapoczątkowało jego pasję kolekcjonera. Po I wojnie światowej zorganizował w mieszkaniu prywatnym małą izbę muzealną (ul. Poznańska 12). Do II wojny zebrał 4000 eksponatów, które uległy w czasie walk częściowemu rozproszeniu. Zbiory pragnął przekazać miastu, ale ze względów proceduralno-prawnych nie zdążył tego uskutecznić, w związku z czym eksponaty odziedziczyli krewni. Część tych przedmiotów udało się jednak od nich odkupić. Na siedzibę nowego muzeum, w 1976, przeznaczono część pomieszczeń w starym ratuszu, a w 1991 placówka otrzymała samodzielny budynek ekspozycyjny w obecnej lokalizacji. W 2021 muzeum rozbudowano: powstały pawilon wystawowy, sala widowiskowa i stała ekspozycja multimedialna. Przed budynkiem stanęły dwie rzeźby Magdaleny Abakanowicz. Zbiory i działalność W zbiorach muzeum znajdują się eksponaty o charakterze regionalnym zgrupowane w działach: archeologicznym, etnograficznym, historycznym, rzemiosła cechowego, militariów i zabytków bractwa kurkowego. W sali wystaw czasowych odbywają się prezentacje środowiska artystycznego oraz zaproszonych artystów z kraju i zagranicy. Muzeum organizuje cykliczne wystawy tematyczne, lekcje muzealne dla uczniów oraz dla dorosłych, wystawy fotografii, galerie malarstwa i rzeźby. Prowadzi działalność wydawniczą: broszury i albumy kulturalno-historyczne, a także redaguje dwumiesięcznik „Gazeta Śremska”. Zobacz też Promenada nadwarciańska w Śremie – przebiega w pobliżu placówki Wieża ciśnień w Śremie – po drugiej stronie ulicy Przypisy Bibliografia Muzeum w Śremie. [dostęp 2008]. (pol.).zły zapis daty dostępu
Mułowy Stawek

Mułowy Stawek (też: Południowy Stawek) – niegdyś stały, obecnie okresowy naturalny zbiornik wodny na południowych stokach Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim, jeden z najwyżej położonych stawków w masywie babiogórskim. Położenie Leży w strefie kosodrzewiny na wysokości 1465 m n.p.m. (według niektórych źródeł 1462 m n.p.m.), na obszarze tzw. Wolarni, na południe od wzniesienia Gówniaka (Wołowych Skałek). Znajduje się w długiej, biegnącej spod grzbietu na południe trawiastej rozpadlinie, częściowo zarastającej kosodrzewiną. Pochodzenie Mułowy Stawek powstał w płytkiej niszy osuwiskowej, uszczelnionej od spodu warstwami nieprzepuszczalnych skał. Hydrografia Misa jeziorna o kształcie nieregularnym znajduje się w dolnej części wspomnianej rozpadliny. Zbiornik nie posiada stwierdzonego zasilania ani odpływu widocznymi ciekami powierzchniowymi, ani też widocznego zasilania dennego. Zasilany jest przez opady i wody z topniejącego śniegu, a stan wody jest zmienny w szerokim zakresie. Dno jest w części muliste (stąd nazwa), częściowo porośnięte roślinnością trawiastą, a woda jest najczęściej mętna. Wymiary stawu są bardzo zmienne. Według pomiarów Józefa Szaflarskiego z 1930 r. długość stawu wynosiła 20 m, szerokość 12 m, powierzchnia ok. 200 m², a jego głębokość maksymalna ok. 3 m. Pomiary z lat 1962-1963 wykazały znaczne zmniejszenie się misy stawu, którego wymiary wynosiły (wiosną, przy najwyższym stanie wody) 12 m (długość) na 7 m (szerokość) i głębokość 0,4 m. Stawek Mułowy zamarza często już pod koniec października i pozostaje skuty lodem do maja. Fauna Biorąc pod uwagę, że trwała pokrywa lodowa utrzymuje się na stawie średnio przez 6,5 miesiąca oraz uwzględniając, że zbiornik często latem wysycha, można obliczyć, że okres aktywnego życia zwierzęcego w jego wodach wynosi zaledwie 2 do 3 miesięcy w roku. Z tego względu fauna stawku jest ograniczona do kilku gatunków drobnych bezkręgowców z rodzin kałużnicowatych i pływakowatych. Sporadycznie spotykany jest w nim również kumak górski. Bibliografia Midowicz Władysław (red.): Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, s. 52-53, ISBN 83-85557-04-0; Szafer Władysław (red.): Babiogórski Park Narodowy, Polska Akademia Nauk – Zakład Ochrony Przyrody, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963; Zabierowski Kazimierz (red.): Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Kraków 1983, ISBN 83-01-04137-4;
Myconiówka

Myconiówka – polana w szczytowych partiach Łopienia (961 m n.p.m.) w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się w obrębie wsi Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Myconiówka znajduje się na wysokości ok. 900 m n.p.m. Jest to rozległy, stosunkowo płaski i trawiasty teren z wszystkich stron otoczony lasem. Widoki przesłania las, sama polana jest jednak doskonałym miejscem na biwak. W lesie poniżej północno-wschodniego krańca polany znajduje się źródło zwane Głodną Wodą, a poniżej niego rozciągają się tzw. Bagna Łopieńskie. Nieco na północny zachód, w lesie, ok. 200 m poniżej polany znajduje się największa jaskinia Beskidu Wyspowego – Jaskinia Zbójecka w Łopieniu o długości korytarzy ponad 400 m. Wraz z Bagnami Łopieńskimi wchodzi ona w skład obszaru chronionego Uroczysko Łopień. Polana była dawniej koszona i wypasana. W 1863 r. stanowiła ona własność dworu, który za opłatą zezwalał mieszkańcom pobliskich miejscowości na użytkowanie polany. Od dawna przestała już być użytkowana rolniczo ze względu na nieopłacalność ekonomiczną. Porost trawy jest tu słaby, dominuje bliźniczka psia trawka – gatunek charakterystyczny dla gleb suchych i bardzo jałowych, z rolniczego punktu widzenia nieużyteczny. Obecnie rozbijają tu czasami swój obóz grupy turystów, speleolodzy badający liczne jaskinie Łopienia, odbywają się zawody strażackie, zloty i inne imprezy (np. Odkryj Beskid Wyspowy). Przez Myconiówkę prowadzą dwa szlaki turystyki pieszej oraz szlak rowerowy. Szlaki turystyczne Dobra – Myconiówka – polana Jaworze – Przełęcz Śmigłego-Rydza – Mogielica. Czas dojścia z Dobrej na Myconiówkę ok. 1:45 h, ↓ 1 h, suma podejść 490 m, odległość 4,9 km. Tymbark – Łopień Wschodni – Łopień Środkowy – Myconiówka – polana Jaworze Przypisy
Mykwa w Czudcu

Mykwa w Czudcu – budynek dawnej mykwy żydowskiej w Czudcu w województwie podkarpackim. Historia Mykwę zbudowano przed 1918 rokiem. W 1925 roku, w związku ze złym stanem budynku i potrzebą jego wyremontowania, został on wynajęty przez gminę żydowską Samuelowi Bertramowi na 3 lata. Remont wykonano w 1935 roku dzięki pomocy Reginy Willner. Przed jego zakończeniem oprócz łaźni znajdowało się tu również mieszkanie Ryfki Bertram, wdowy po dawnym dzierżawcy. Mykwa swoją pierwotną funkcję pełniła do II wojny światowej. Po zakończeniu wojny umieszczono w niej urząd pocztowy, a następnie rzemieślnicze zakłady usługowe. W latach 2012–2015 budynek przeszedł generalny remont, w ramach którego m.in. wymieniono całą konstrukcję dachu oraz wewnętrzne tynki i posadzki. Dawna mykwa zyskała nową elewację, została również ocieplona. W 2015 roku mieściło się w niej mieszkanie komunalne, resztę pomieszczeń wykorzystywał Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów. Architektura Budynek murowany z kamienia i cegły, jednopiętrowy, otynkowany. Został założony na planie prostokąta i ustawiony kalenicowo. Pierowotnie dwutraktowy, z sienią przelotową, a następnie półtoratraktowy. Dach dwuspadowy. W budynku nie zachowało się pierwotne wyposażenie. Do obiektu doprowadzono instalację elektryczną, gazową, kanalizacyjną i wodociągową. Uwagi Przypisy
Mykwa w Tarnowie

Mykwa w Tarnowie – budynek dawnej rytualnej łaźni żydowskiej znajdujący się w Tarnowie, zbudowany w pierwszych latach XX wieku w stylu neomauretańskim. Historia Pierwszy budynek mykwy w Tarnowie znajdował się w pobliżu Starej Synagogi. Z powodu złego stanu technicznego, pod koniec XIX wieku, postanowiono wybudować nową na terenie zakupionym w 1899 roku, w pobliżu nieistniejącej już Synagogi Nowej. Budowę prowadziło przedsiębiorstwo Franciszka Hackbeila i Michała Mikosia. W 1902 nowa mykwa była już czynna. W wnętrzu Żydowskiej Łaźni Ludowej znajdowały się łaźnie parowe, baseny z zimną i gorącą wodą, dwie mykwy służące do rytualnych oczyszczeń oraz kasy, przebieralnie, poczekalnie i pomieszczenia techniczne. Budynek obok funkcji rytualnej, pełnił też rolę łaźni publicznej użytkowanej wyłącznie przez Żydów. W czasie okupacji niemieckiej łaźnia służyła do dezynfekcji więźniów przed wywozem ich do obozów zagłady. 14 czerwca 1940 roku z mykwy wyruszył pierwszy masowy transport do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. Po II wojnie światowej budynek mykwy pełnił funkcję łaźni miejskiej, w latach 1968-1986 funkcjonował w nim szpitalny oddział przyrodoleczniczy i rehabilitacji narządów ruchu. Od 1996 roku budynek służy celom komercyjnym. W 2024 roku budynek dawnej łaźni żydowskiej został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych woj. małopolskiego, w zakresie zewnętrznej struktury budynku tj. mury obwodowe nakryte dachem, elewacje wraz z detalem architektonicznym. Architektura Tarnowska mykwa jest budynkiem dwupiętrowym zbudowanym na planie wydłużonego prostokąta, nakrytym niskim czterospadowym dachem. Środkowe ryzality, akcentujące portale wejściowe, zwieńczono attykami. Narożniki budynku wykończone zostały rustyką i zwieńczone pinaklami. Architektura budynku nawiązuje do stylu neomauretańskiego, zaliczanego do nurtu historyzmu. Przypisy
Mykwa w Warszawie

Mykwa w Warszawie – budynek dawnej mykwy żydowskiej, znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Praga-Północ, przy ul. ks. Ignacego Kłopotowskiego 31. Historia Budynek został wzniesiony pomiędzy 1911 a 1914 według projektu Nauma Hornsteina z przeznaczeniem na żydowską łaźnię obrzędową, jako część kompleksu zabudowań praskiej gminy żydowskiej. Sąsiadował od wschodu z synagogą Praską. Mykwa cieszyła się dobrą opinią, m.in. z powodu wysokiej jakości wyposażenia. Po zakończeniu II wojny światowej budynek został ponownie przebudowany i przeznaczony na siedzibę Centralnego Komitetu Żydów Polskich. Następnie mieściło się w nim przedszkole i społeczne liceum ogólnokształcące. Wyposażenie łaźni nie zachowało się. Po 1989 budynek został odzyskany przez Gminę Wyznaniową Żydowską w Warszawie. Od 2006 mieści się w nim Wielokulturowe Liceum Humanistyczne im. Jacka Kuronia. W 1999 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Jest jedynym tego typu obiektem na terenie Warszawy. Architektura Budynek jest w całości licowany czerwoną cegłą, posiada dwa skrzydła: frontowe i zachodnie, które wraz z poprzeczną oficyną otaczają z trzech stron dziedziniec. Skrzydło frontowe liczy dwie kondygnacje i posiada sześć osi. Detale architektoniczne wyróżniają się wysokim poziomem wykonania - gzymsy, obramienia okien i pilastry wykonane są z tynku imitującego kamień. Nie zachowała się attyka z cokołami, pomiędzy którymi umieszczone były balustrady. Elewacja frontowa parterowego skrzydła zachodniego wykonana jest ze zwykłej czerwonej cegły i liczy pięć osi, z czego trzy ostatnie zgrupowane są w piętrowy ryzalit. Naroża elewacji i ryzalitu ujęte są pilastrami zwieńczonymi sterczynami z motywem nadwieszonej machikuły. We wnętrzach zachowały się elementy dawnego wystroju, głównie posadzki oraz marmurowe schody. Przypisy Linki zewnętrzne Mykwa na portalu Wirtualny Sztetl
Mykwa w Zamościu

Mykwa w Zamościu – dawna mykwa żydowska znajdująca się przy ulicy L. Zamenhofa 5 na Starym Mieście w Zamościu. Historia Mykwa została zbudowana w połowie XVIII wieku. Około 1877 roku została przebudowana i nadano jej nowy styl. Do niedawna w budynku znajdował się klub jazzowy, a podczas jego otwarcia w piwnicach można było zobaczyć baseny kąpielowe. Od 2010 roku, po zakupie przez prywatnego właściciela, była objęta pracami remontowymi z przeznaczeniem na hotel, otwarty w 2017 roku ("Hotel 77"). Mykwa zachowała swój oryginalny przedwojenny styl. Przypisy Linki zewnętrzne Mykwa w Zamościu na portalu Wirtualny Sztetl