NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz w Kutnie

Ratusz w Kutnie – budowla w stylu klasycystycznym zaprojektowana przez Bonifacego Witkowskiego. Została wybudowana w latach 1843–1845, na działce ofiarowanej przez ówczesnego dziedzica miasta Feliksa Mniewskiego. Budynek stoi przy Placu J. Piłsudskiego, skąd otwiera się długa perspektywa ul. Królewskiej i drogi prowadzącej w kierunku Warszawy. W piętrowym ratuszu dominuje czworoboczna wieża z jednoosiowym ryzalitem w fasadzie. Część klasycystycznego wystroju architektonicznego elewacji frontowej usunięto podczas okupacji hitlerowskiej. Od 1981 ratusz jest siedzibą Muzeum Regionalnego w Kutnie, w którym można obejrzeć pamiątki i dokumenty obrazujące dzieje miasta. Bibliografia Kutno. Plan miasta, Wydawnictwo Kartograficzne Azymut, Łódź 1998, ISBN 83-88467-16-6 Kutno Dzieje miasta, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Łódź 1984, ISBN 83-01-04155-2 Linki zewnętrzne Wirtualny spacer po Muzeum w Ratuszu
Ratusz w Kępnie

Ratusz w Kępnie – kępiński ratusz został wybudowany w stylu klasycystycznym w 1835 roku. Był siedzibą magistratu i sądu. Jest to budowla dwukondygnacyjna z frontem wysuniętym przed fasadę, dwuspadowym dachem pokrytym dachówką, na którego szczycie, na osi głównej została wybudowana niska, krępa wieżyczka z zegarem. W 1866 roku został rozbudowany. Do wydłużonej na rzucie prostokąta budowli zostały dołączone dwa prostokątne ryzality boczne, wysunięte przed elewację główną (zachodnią). Wieżyczka na dachu również została przebudowana. Została zachowana murowana, kwadratowa podstawa, do której dobudowano ośmiokątny, drewniany trzon z arkadowymi przezroczami, pokryty stożkowatym hełmem z chorągiewką na iglicy. Budowla mieści się przy Rynku. Została wpisana do rejestru zabytków w dniu 6 czerwca 1970 roku. Obecnie budynek został wyremontowany i jest siedzibą władz miejskich. Przypisy
Rathaus (Leszno)

Das Rathaus in Leszno war ursprünglich ein Gebäude des Stadtrates auf dem Lissaer Marktplatz. Es wurde von 1637 bis 1639 im barocken Stil erbaut und nach einem Brand 1656 bis 1660 von Marcin Woyda restauriert. Nach einem erneuten Brand 1707 wurde es bis 1709 von Pompeo Ferrari in seiner heutigen Form wieder aufgebaut. Literatur Franciszek Jaśkowiak: Województwo Poznańskie: przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967. Kazimierz Szalewski: Leszno i okolice. Sport i Turystyka, 1981, S. 27–28. ISBN 83-217-2348-9. Weblinks
Raadhuis van Leszno

Het Raadhuis van Leszno (Pools: Ratusz w Lesznie) (Duits: Rathaus von Polnisch Lissa / Lissa in Posen) is een raadhuis uit de Barok. Het barokke gebouw werd naar aanleiding van oorlogsgeweld opnieuw ontworpen door de Italiaanse-Poolse architect Pompeo Ferrari. Het gebouw werd gebouwd tussen 1637 en 1639 en is de bekendste bezienswaardigheid van Leszno. Geschiedenis Het eerste Raadhuis in Leszno werd gebouwd tussen 1637 en 1639. Echter werd het gebouw in 1656, tijdens de Noordse oorlog door brand verwoest. Het gebouw werd onder leiding van de architect Martin Woyda in 1660 gerenoveerd. Tijdens de Grote Noordse Oorlog in 1707 brandde het gebouw opnieuw af . Men begon in 1707 gelijk met de herbouw en een nieuw ontwerp door de architect Ferrari. Ferrari werd aangesteld door de Starost van Groot-Polen, Rafał Leszczyński. De herbouw was voltooid in 1708 of 1709. In latere periodes is het gebouw opnieuw vernieuwd in 1767, 1786, 1817 en 1906. In 2020 zijn de gevel en de begane grond aan de buitenkant voorzien van een andere historische kleurensamenstelling. Architectuur Het stadhuis in Leszno is gebouwd volgens een rechthoekig plan en heeft drie verdiepingen. De hoeken van het lichaam worden benadrukt door dubbele Korinthische zuilen. De ingang wordt gedomineerd door een vierzijdige toren met wijzerplaten, bekroond met een observatiedek en een achthoekige toren met een dubbele tinnen koepel. Boven het toegangsportaal bevindt zich een cartouche van de familie Sulima Sułkowski uit 1738 en een personificatie van de wet en gerechtigheid Vrouwe Justitia, met een zwaard in haar rechterhand en een weegschaalin haar linker. De façade beschikt over tal van plaquettes, waaronder die van de geboorteherdenking ter gelegenheid van de 300ste verjaardag van Koning Stanislaus Leszczyński en de 400ste verjaardag van de stad. In sommige kamers zijn tongewelven met lunetten bewaard gebleven Afbeeldingen
Ratusz w Lesznie

Ratusz w Lesznie – barokowa, trzykondygnacyjna budowla z wysoką smukłą wieżą, siedziba władz Leszna. Historia Pierwszy ratusz w Lesznie został wybudowany w latach 1637–1639. Strawił go pożar w 1656. Odbudowa nastąpiła w 1660 pod kierownictwem Marcina Woydy, ale budynek ponownie spłonął w 1707, w czasie wojny północnej. Istniejący budynek pochodzi z lat 1707–1708 albo 1709, a jego architektem był włoski architekt Pompeo Ferrari, sprowadzony przez starostę wielkopolskiego Rafała Leszczyńskiego. Podlegał kilkukrotnym przebudowom (1767, 1786, 1817, 1906). W 2020 przeprowadzono remont elewacji i przyziemia ze zmianą barw. Architektura Ratusz w Lesznie jest zbudowany na planie prostokąta i liczy trzy kondygnacje. Narożniki bryły podkreślają podwójne kolumny w porządku kompozytowym. Nad wejściem dominuje czworoboczna wieża z tarczami zegarowymi, zwieńczona tarasem widokowym i ośmioboczną wieżyczką z blaszanym hełmem i podwójną kopułą. Ponad portalem wejściowym umieszczono kartusz herbowy Sułkowskich Sulima (1738) oraz Iusticię – personifikacja prawa i sprawiedliwości, która w prawej ręce trzyma miecz, a w lewej wagę. Na fasadzie umieszczono także liczne tablice pamiątkowe, m.in. wmurowana z okazji 300-lecia urodzin króla Stanisława Leszczyńskiego, tablica upamiętniająca 400-lecie miasta oraz poświęcona żołnierzom garnizonu Leszno, broniącym miasta w 1939. W niektórych salach zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo Poznańskie: przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967. Kazimierz Szalewski: Leszno i okolice. Sport i Turystyka, 1981, s. 27-28. ISBN 83-217-2348-9. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona Zabytki Miasta Leszna
Ratusz w Lubaczowie

Ratusz w Lubaczowie – budynek mieszczący się w zachodniej pierzei rynku w Lubaczowie, obecnie zamienionego na park. Jest to budowla z 1889, murowana dwukondygnacyjna. Posiada wieżyczkę zegarową. Na wieżyczce znajduje się balkon. W czasie I wojny światowej ratusz został zniszczony, odbudowany w latach 20. XX wieku. Przypisy
Rathaus Lauban

Das historische Rathaus von Lauban (polnisch Ratusz w Lubaniu) befindet sich auf der Westseite des Rings von Lubań (deutsch Lauban) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Ab 1975 wurde es für museale Zwecke genutzt, seit 1993 beherbergt es das Regionalmuseum (Muzeum Regionalne w Lubaniu). Geschichte Ein erster Rathausbau entstand im 14.–15. Jahrhundert. Von diesem stammt das Relikt des Krämerturms in der Ringmitte. Ein Neubau im Stil der Renaissance wurde 1524 nach Entwürfen von Hans Lindner begonnen. Der Baustil ist beeinflusst von dem Görlitzer Landbaumeister Wendel Roskopf. Im Gebäude wurde auch die Stadtwaage untergebracht. Die Bürgerhalle von 35 × 45 m Fläche, der Sitzungssaal im Erdgeschoss und im Obergeschoss sowie eine große Halle mit Musikempore entsprachen den Repräsentationsbedürfnissen der durch Tuchmacherei und Handel reichen Stadt Lauban. 1551–1581 wurde der Bau aufgestockt. Das Rathaus war ursprünglich reicher verziert, doch nach Stadtbränden 1554, 1659, 1670, und 1760 wurde es vereinfacht wiederhergestellt. Im Inneren haben sich kunstvolle Gewölberippen erhalten. Der Uhrturm wurde 1620 begonnen und 1688 mit einem dreimal durchbrochenen Helm im Stil des Barock abgeschlossen. Mitte des 19. Jahrhunderts erfolgten Umbauten. Die Turmspitze brannte 1929 ab und wurde nach Entwurf des Berliner Architekten Hans Poelzig in Beton wiederhergestellt. Nach Zerstörungen am Ende des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde das Rathaus in den 1950er Jahren und 1970/1971 rekonstruiert und im Inneren mit Gewölben stilgerecht wiederhergestellt. Bauwerk Das Gebäude ist mit einem hohen Mansarddach mit Gauben gedeckt. Der Bau mit kubischem Baukörper an der Westseite hat einen kleinen halbkreisförmigen Vorbau. Im Norden befindet sich der sechsstöckige Ratsturm auf quadratischem Grundriss. An den verputzten Fassaden sind die Geschosse durch schmales Gesimse getrennt. Das Erdgeschoss ist mit horizontalen Rustizierungsstreifen betont, das erste Stockwerk trägt Rustizierungen an den Ecken. Die steinernen Fensterrahmen stammen aus dem 17. Jahrhundert. Untergeschoss, Erdgeschoss und der größte Teil des Erdgeschosses enthalten Tonnengewölben mit Lünetten und Stichkappen sowie Kreuzgewölben. Literatur Heinrich Trierenberg, Antoni Bok: Rathäuser in Niederschlesien: deutsche Geschichte – polnische Gegenwart. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2003, S. 89–91. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 555f. Weblinks Einzelnachweise
Ratusz w Lubaniu

Ratusz w Lubaniu – zabytkowy ratusz wzniesiony w latach 1539-1543 w stylu renesansowym, później był kilkakrotnie przebudowywany. Po zniszczeniu w roku 1945 został zrekonstruowany w latach 1962-1972. Obecnie ratusz jest siedzibą muzeum regionalnego, biblioteki i USC. Historia Ratusz w Lubaniu został wzniesiony w latach 1539-1543 przez Hansa Lindera. Po kilku pożarach został odbudowany w latach 1764-1783, a w roku 1810 był restaurowany. Podczas działań wojennych w roku 1945 został zniszczony, a w latach 1962-1972 został odbudowany, kiedy to zrekonstruowano jego renesansową architekturę. Decyzjami wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 29 marca 1949 i 22 listopada 1956 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz jest budynkiem trzykondygnacyjnym, wzniesionym na planie prostokąta i nakrytym dachem czterospadowym. Od wschodu jest sklepiony przejazd uliczny, nad którym na wysokości pierwszego i drugiego piętra są pomieszczenia. Po stronie zachodniej stoi wieża, w dolnej części czworoboczna, wyżej przechodząca w ośmiobok zakończony metalową balustradą. Powyżej balustrady jest barokowy hełm z prześwitem i iglicą. Na ścianie frontowej ratusza są dwa portale, należące do najciekawszych dzieł śląskiego renesansu. Na wysokości trzeciego piętra jest okazała tarcza zegarowa, flankowana parą pilastrów z głowicami tokańskimi, podtrzymujące belkowanie z ozdobnym fryzem. Okna są ujęte w renesansowe obramienia, wykonane podobnie jak portale i gzymsy z jasnego piaskowca. Wnętrza ratusza mieszczą sale ze sklepieniami krzyżowymi i kolebkowymi, wspartymi na filarach. Obecnie budynek jest siedzibą muzeum regionalnego, biblioteki i USC. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, "Zabytkowe ratusze", Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Polska na fotografii"
Ratusz w Mysłowicach

Ratusz w Mysłowicach – budynek wybudowany w latach 1866–1868 według projektu bytomskiego architekta Paula Jackischa. Reprezentuje styl eklektyczny z detalami neorenesansowymi. Mieści się przy Placu Wolności róg ulicy Powstańców. Linki zewnętrzne Opis ratusza Przypisy
Ratusz w Nowym Tomyślu

Ratusz w Nowym Tomyślu – ratusz pochodzi z 1879 roku. Mieści się pośrodku Placu Niepodległości. Obecnie siedziba Urzędu Stanu Cywilnego i sądu. Wybudowany na rzucie prostokąta budynek posiada dwie kondygnacje. Na parterze jest boniowany. Do ratusza wchodzi się przez arkadowy portal z dwiema kolumnami trzymającymi gzymsową wystawkę. Nad wejściem mieści się kartusz z herbem Nowego Tomyśla i rokiem budowy. Kondygnacje są rozdzielone gzymsem kordonowym. Na ścianach mieści się gzyms koronujący w kształcie kostki. Obok ratusza znajduje się odsłonięty w 1963 r. pomnik powstańców wielkopolskich. Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Nowy Tomyśl. Poznań: Wydawnictwo WBP, 1998, s. 46. ISBN 83-85811-51-6.
Radnice v Olesně

Radnice v Olesně, česky také Radnice v Olešně a polsky Ratusz w Olesnie nebo Ratusz w Oleśnie, je městská radnice původně postavená v roce 1640 a později zničená a přestavovaná. Je na rohu náměstí v Olesně (Rynek w Olesnie) v okrese Olesno v Polsku. Geograficky se také nachází v nížině/rovině Równina Opolska a Opolském vojvodství. Další informace První radnice v Olesně byla postavená v roce 1640 a v roce 1722 vyhořela, kdy byla nešťastnou náhodou zapálena od hořící svíčky tehdejším starostou, kterým byl Józef Tlustek. Vzniklým požárem byla zničena velká část města. Když starosta Tlustek viděl rozsah zkázy města, tak z toho zešílel. V letech 1820–1821 byla radnice na místě staré budovy znovu postavena. V roce 1854 byly na věž radnice namontovány hodiny zakoupené v Berlíně. V roce 1880 byla stavebně rozšířena ve stylu klasicismu o šesti sloupový portikus zakončený trojúhelníkovým tympanonem se znakem města. V roce 1945 radnice opět vyhořela a zapálila ji Rudá armáda v noci z 22. na 23. ledna. S radnici tehdy shořel téměř celý městský archiv. Po druhé světové válce byla radnice opět postavena, ale bez věže. Sklepy radnice jsou klenbové a dvoupatrová budova má plochou sedlovou střechu. Budova je památkově chráněná od roku 1966 a patří městu, které zde zřídilo muzeum aj. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Radnice v Olesně na Wikimedia Commons
Rathaus (Olesno)

Das Rathaus in Olesno (Rosenberg O.S.) in der Woiwodschaft Opole wurde in den Jahren 1820/21 am Marktplatz, Ecke der heutigen Jan-Nikodem-Jaroń-Straße errichtet. Ursprünglich befand sich an dieser Stelle ein Rathaus aus dem Jahr 1640, das 1722 einem Brand zum Opfer fiel. Geschichte Das zweigeschossige unterkellerte Gebäude entstand im Stil eines sehr vereinfachten Klassizismus: der erst 1880 angebaute Portikus aus 6 dorischen Säulen ohne Entasis und Kanneluren; das Gebälk ohne Triglyphen und Metopen trägt ein Tympanon ohne Figurenschmuck. Das Rathaus brannte in der Nacht vom 22. auf den 23. Januar 1945 ab. Der Geschichtslehrer Zeno Kurzeja rettete die wertvollsten Akten aus dem 15., 16. und 17. Jahrhundert vor den Flammen. Die Akten befinden sich heute im Breslauer Staatsarchiv. Das einst steile ziegelgedeckte Walmdach wurde beim Wiederaufbau durch ein niedrigeres Satteldach ersetzt. Der hohe mit einem Zwiebelhelm gekrönte Turm auf quadratischem Grundriss wurde nicht wieder aufgebaut. Das Gebäude diente nach dem Wiederaufbau als Museum, heute ist es Sitz des Standesamtes. Das Rathaus wurde am 14. Oktober 1966 unter 1733/66 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Opole eingetragen. Weblinks Offizielle Webseite Andreas Pawlik: Die Befreiung von Rosenberg (OS): Oder: Wahrheit, die weh tut Einzelnachweise
Ratusz w Oleśnie

Ratusz w Oleśnie – budynek wybudowany w latach 1820–1821 na miejscu dawnej budowli z XVII wieku. Rozbudowany w roku 1880, w roku 1945 spalony i odbudowany w latach powojennych. Obecnie pomieszczenia ratusza są wynajmowane. Historia Pierwszy ratusz w Oleśnie został zbudowany w roku 1640, budynek ten spłonął w roku 1722. W latach 1820–1821 w tym samym miejscu wzniesiono kolejną siedzibę władz miejskich. W roku 1880 od strony fasady dobudowano kolumnowy portyk, zwieńczony tympanonem. W 1945 roku budynek został spalony, w latach późniejszych odbudowano go. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 14 października 1966 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Położony w narożniku przy wschodniej pierzei rynku jest dwukondygnacyjnym budynkiem, nakrytym płaskim dachem dwuspadowym. Od strony rynku jest sześciokolumnowy portyk, podtrzymujący trójkątny tympanon z herbem Olesna. Przed rokiem 1945 budowla posiadała dach czterospadowy z dużą wieżą zegarową. Ponieważ wieża budziła kontrowersje wśród architektów i mieszkańców miasta, podczas rekonstrukcji po zniszczeniach wojennych zrezygnowano z jej odbudowy. Piwnice posiadają sklepienie łuku obniżonego. Po odbudowie budynek był siedzibą Miejskiej Rady Narodowej, Urzędu Stanu Cywilnego, Muzeum Regionalnego im. Jana Nikodema Jaronia i Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Oleskiej. Obecnie pomieszczenia ratusza są wynajmowane, mieści się tam Agencja Nieruchomości Rolnych i kilka innych instytucji. Przypisy Bibliografia Pawlak R., Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici”
Ratusz w Opalenicy

Ratusz w Opalenicy – zabytkowy ratusz, zlokalizowany w centrum Opalenicy. Pierwszy opalenicki ratusz był zbudowany w XVII w. z drewna i mieścił się na środku rynku. Prócz władz miejskich stanowił siedzibę więzienia i urzędu miar. Został rozebrany w 1884. Istniejący ratusz został zbudowany w 1897 z cegły w eklektycznym stylu, na podstawie projektu grodziskiego budowniczego W. Dolsciusa kosztem 41 900 marek. Na parceli wcześniej mieściła się wikaryjka. Dwukondygnacyjny budynek został zrealizowany na planie prostokąta, z dwuspadowym dachem, na którego środku znajduje się niewielka wieżyczka zwieńczona blaszanym hełmem i kopułami. Bryłę budynku urozmaicają ozdobna wieżyczka po północno-zachodniej stronie i pseudobarokowy, trójkątny szczyt od strony południowo-zachodniej. Podczas remontu w 1909 roku zainstalowano w ratuszu pompę do tłoczenia wody w instalacji wewnętrznej. W ratuszu urzędują władze miejskie oraz Urząd Stanu Cywilnego. Przed ratuszem stoi pomnik powstańców wielkopolskich projektu Kazimierza Bogdańskiego. Przypisy
Ratusz w Ostrowie Wielkopolskim

Ratusz w Ostrowie Wielkopolskim – XIX wieczny budynek położony w rynku w Ostrowie Wielkopolskim, dawna siedziba władz miejskich. Trzeci ratusz w historii miasta. Historia Budynek zaprojektował w roku 1828 Johann Heinrich Häberlin późniejszy nadworny architekt Sanssouci, który był współpracownikiem i uczniem Karla Schinkla (ostrowski ratusz jest często błędnie przypisywany właśnie Schinklowi). Był to obiekt piętrowy, z dziedzińcem i przejazdem w przyziemiu. Na parterze znajdowały się: odwach, wyszynk, waga miejska, kramy kupieckie i straż ogniowa, na piętrze: magistrat, sale sądowe i więzienie. Pierwszej przebudowy dokonano w 1862 roku. Dziedzińczyk nakryto wówczas szklanym dachem i otoczono kolumnadą, a sam obiekt pełnił już tylko funkcje administracyjne. Przejazd w przyziemiu zlikwidowano na przełomie XIX i XX wieku. Podczas kolejnej przebudowy w 1948 roku według projektu Kazimierza Ulatowskiego nadbudowano piętro likwidując jednocześnie dziedzińczyk. Przed przebudową ratusz miał cechy neorenesansowe, później nabrał więcej cech neobarokowych. Obiekt modernizowano i restaurowano jeszcze w latach 1977–1985 i 2004–2005. Od grudnia 2003 roku z wieży zegarowej wygrywany jest hejnał miasta. 2 maja 2005 r. w wieży ratuszowej umieszczona została, z myślą o kolejnych pokoleniach, miedzianą skrzynkę zawierającą między innymi akt spisany na okoliczność remontu ostrowskiego ratusza, płytę kompaktową z wykazem mieszkańców na dzień 8 maja 2005 r., podkowę szczęścia, Medal Sześćsetlecia Miasta Ostrowa, publikacje książkowe wydane w związku z miejskim jubileuszem, lokalne i regionalne gazety. Opis budynku Budynek jest trzykondygnacyjny, tynkowany, z barokizującą wieżą zegarową wtopioną w korpus budynku. Parter i naroża są boniowane, całość opasana jest gzymsami, przyozdobiona kroksztynami, a od strony południowej znajduje się balkon wsparty filarach. Na zewnątrz budynku znajdują się pamiątkowe tablice oraz, na czele budynku, sentencja: Concordia res parvae crescunt – Discordia maximae dilabuntur – W zgodzie małe rzeczy rosną – W niezgodzie największe się rozpadają. Funkcje W budynku znajdują się restauracja oraz Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. W ratuszu miały miejsce koncerty Muzeum Jazz Festiwal oraz (do września 2005 roku, obecnie w kinie Komeda) koncerty z cyklu Jazz w Muzeum. Tutaj także odbywają się wystawy Międzynarodowego Biennale Małej Formy Graficznej i Ekslibrisu. Ratusz pełni ponadto funkcję pałacu ślubów. Galeria Zobacz też architektura Ostrowa Wielkopolskiego Bibliografia Paweł Anders, Kalisz, Ostrów Wielkopolski i okolice, wyd. 2 zmienione, Poznań 1986 Anna Rogalanka, Sztuka regionu ostrowskiego. Wybrane zabytki i problemy, w:Ostrów Wielkopolski - dzieje miasta i regionu, Poznań 1990 Ostrów Wielkopolski - dzieje miasta i regionu, praca zbiorowa, Poznań 1990 Marek Olejniczak, Bedeker Ostrowski, Ostrów Wielkopolski 2004 Linki zewnętrzne Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego. muzeum-ostrowwlkp.promax.media.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-05-07)].
Rathaus (Paczków)

Das Rathaus im schlesischen Paczków (dt. Patschkau) steht in der Mitte des rechteckigen Ringes (Rynek), des Patschkauer Marktplatzes. Geschichte Das Rathaus wurde zwischen 1542 und 1552 im Renaissancestil errichtet. Der Renaissance-Rathausturm mit durchbrochenem Turmhelm wurde 1550–1552 unter Bischof Balthasar von Promnitz errichtet. Zwischen 1821 und 1822 erfolgte eine Umgestaltung des Gebäudes. Hierbei wurde die Fassadengestaltung im Stil des Klassizismus vereinheitlicht, der Giebel entfernt, und das Gebäude erhielt ein Schopfwalmdach. Ab 1825 befand sich im Rathaus die örtliche Sparkasse. Auch das Land- und Stadtgericht Patschkau nutzte das Rathaus als Dienstsitz. 1911 erfolgte ein Umbau der Innenräume, die 1912 vollendet wurden. Dabei wurde unter anderem der Sitzungssaal umgebaut. Seit 1964 steht das Rathaus unter Denkmalschutz. Der Rathausturm ist öffentlich zugänglich und wird heute als Aussichtsplattform genutzt. Architektur Der zweigeschossige Putzbau mit hohen Sockelgeschoss steht auf einem quadratischen Grundriss. Die Außenfassade ist im Stil des Klassizismus gehalten. Der südlich teils freistehende Rathausturm ist in seiner ursprünglichen Form im Stil der Renaissance erhalten geblieben. Dieser steht auf einem quadratischen Grundriss. Ab dem 2. Stockwerk besitzt der Turm einen oktogonalen Grundriss. Der Turm besitzt eine reiche Dekoration, darunter Eckauflagen mit Blendarkaden. Bekrönt ist der Turm mit einem kurzen durchbrochenen Turmhelm. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 727. Weblinks Geschichte Rathaus (poln.) Einzelnachweise
Paczków Town Hall

Paczków Town Hall is a historic town hall (ratusz) built in the Renaissance architectural style and later reconstructed into Neoclassicism, is located in the centre of the Market Square (Rynek) in Paczków, Poland. Currently, the town hall is the seat for the Paczków authorities. History The town hall was built between 1550 and 1552. The construction of the building was funded by Bishop of Wrocław Baltazar von Promnitz. Formerly, the building was made up of two rectangular buildings, with triangular sides. The town hall underwent an extensive reconstruction between 1821 and 1822, receiving its Neoclassical architectural style. In between 1911 and 1912, the interior of the town hall's Main Hall was decorated with stucco. Gallery References