NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Andrzeja Boboli w Rydzewie

Kościół św. Andrzeja Boboli w Rydzewie – rzymskokatolicki ceglany kościół parafialny z końca XVI wieku w Rydzewie w powiecie giżyckim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa warmińsko-mazurskiego, należący do parafii św. Andrzeja Boboli. Historia Obiekt został zbudowany w latach 1579–1591 w stylu gotyckim, a w latach 1772–1773 przebudowano go w duchu baroku, dodając barokową wieżę. Do 1945 była to świątynia protestancka (parafia ewangelicka powstała we wsi 17 listopada 1579). Następnie została przejęta przez katolików i wyremontowana w 1961 (oddzielono wtedy ambonę od ołtarza). Duszpasterstwo początkowo prowadzili księża z Rynu, Giżycka i Miłek. W 1958 duszpasterz zamieszkał w Rydzewie. Dekret erekcyjny parafii wydał biskup Tomasz Wilczyński 28 marca 1962. Architektura Obecnie, wzniesiona na planie prostokąta, trójnawowa świątynia posiada cechy gotyku i baroku. Fundamenty wykonano z kamienia, ściany z cegły palonej. Wnętrze i wyposażenie Nawa główna kryta jest sklepieniem kolebkowym, natomiast nawy boczne płaskimi stropami. Do najcenniejszych elementów wyposażenia należą: architektoniczny ołtarz główny z 1600 o trzech kondygnacjach, drewniane drzwi zakrystii pochodzące z 1591, na których od strony nawy wyrzeźbiono słowa proroka Izajasza wraz z odniesieniem do Listu św. Pawła do Galatów, drewniane drzwi kruchty z wyrytymi cytatami z Biblii (prawdopodobnie XVIII wiek), ambona barokowa z 1630, puncowana, brązowa misa chrzcielna (XVII wiek), ławka kolatorska fundatora świątyni Mikołaja Bogaczewskiego i jego potomków (XVII wiek). Pierwszy dzwon został zainstalowany w 1604, ale ze względu na fakt, że do 1773 kościół nie posiadał dzwonnicy, nie wiadomo, gdzie pierwotnie był zawieszony. W 1944 został wywieziony przez Niemców i obecnie wisi w kościele w Quackenbruck. Otoczenie W 2016 przy kościele został posadzony Dąb Pamięci majora Tadeusza Blicharskiego. Galeria Przypisy
Kaplica ewangelicko-augsburska w Rynie

Kaplica ewangelicka w Rynie – kaplica luterańska w Rynie, w województwie warmińsko-mazurskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Rynie, w diecezji mazurskiej. Pierwszy kościół w Rynie został wybudowany w 1528. Następna świątynia powstała w latach 1584-1604, przebudowana w okresie 1871-1876 w stylu neogotyckim. Budynek kościoła uległ spaleniu 24 grudnia 1940. W związku z tym nabożeństwa odbywały się w kaplicy położonej na zamku w Rynie. Po zakończeniu działań wojennych parafię zamieszkiwało około 4000 luteran, nie posiadali oni jednak stałej opieki duszpasterskiej do 1952. Posługi religijne przeniesione zostały z zamku do kaplicy położonej przy ulicy Kościuszki. Uroczyste nabożeństwa odbywały się w gruzach spalonego kościoła, rozebranych w 1971 roku. Budynek obecnej kaplicy, położonej przy ulicy Partyzantów, pochodzi z 1836. Wybudowany został jako plebania, za czasów sprawowania funkcji proboszcza przez Fryderyk Pianka, późniejszego superintendenta diecezji. Nabożeństwa w kaplicy odbywają się w każdą niedzielę i święta. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Dubeninkach

Kościół świętego Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Filipów diecezji ełckiej. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1822 roku. Następnie budowla została odrestaurowana i nieco przebudowana w 1879 roku, została zbudowana wtedy wieża na miejscu poprzedniej. Wnętrze kościoła ma charakter halowy, znajdują się w nim dwa balkony: chórowy i boczny. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz przedstawiający świętego Andrzeja Bobolę. Na prezbiterium jest umieszczona zabytkowa ambona oraz ołtarz soborowy, wykonane z drewna. W ołtarzu bocznym są umieszczone płaskorzeźby świętego Marcina i świętego Huberta. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Grabowie

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Grabowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do Parafii Matki Bożej Różańcowej w Grabowie oraz do dekanatu Gołdap diecezji ełckiej. Historia Kościół w Grabowie zbudowano pod koniec XVI w., w 1695 r. dobudowano wieżę. Świątynię gruntownie odnowiono i wzniesiono ołtarz główny w 1732 r. Parafia ewangelicka powstała ok. 1580 r. Po II wojnie światowej kościół służy ludności katolickiej. Wnętrze i wyposażenie Kościół posiada wnętrze o układzie jednonawowym. Sklepienie stanowi płaski sufit z drewnianymi elementami upiększeń. Wewnątrz świątyni centralne miejsce zajmuje prezbiterium. Prezbiterium wydzielone jest wysoką drewnianą balustradą, dekorowaną płycinami, ze złotą dekoracją roślinną w formie czteroliścia umieszczonego w centrum. Ołtarz główny Matki Bożej Różańcowej – architektoniczny, drewniany, dwukondygnacyjny. W pierwszej kondygnacji znajduje się drewniane dobrze zabezpieczone tabernakulum. W drugiej kondygnacji we wnęce umieszczona figura Matki Bożej Niepokalanie Poczętej (zasłaniana obrazem Matki Bożej z dzieciątkiem Jezus). Ołtarz zamknięty prosto, zwieńczony krzyżem. W tym samym stylu co ołtarz główny wykonane są ambonka i kredencja. Cennym elementem należącym do wyposażenia wnętrza kościoła jest kamienna płyta nagrobna z początku XVII w. Obecnie leży ona przed wejściem do świątyni. Na wieży znajduje się XIX-wieczny zegar oraz dzwon z pierwszej ćwierci XVIII w. Dzwony odlano w 1724 i 1926 r. Wnętrze kościoła przebudowane zostało w latach 50. XX wieku. Parafię kanonicznie erygowano 14 sierpnia 1952 r. Przypisy
Finckenstein Palace

Finckenstein Palace (German: Schloss Finckenstein; Polish: Pałac w Kamieńcu) is a ruined Baroque palace situated in the village of Kamieniec, about 25 mi. (40 km) south of Elbląg, in northern Poland. Formerly part of West Prussia, it was designed by the architect John von Collas and erected in the years 1716–1720 by Prussian Field Marshal, Marquess, and Count Albrecht Konrad Reinhold Finck von Finckenstein. It remained in the possession of the Finck von Finckenstein family until 1782. After that the Counts Dohna-Schlobitten lived in it until 1945. Red Army soldiers set the palace on fire January 22, 1945, during their conquest of Prussia in World War II. The last owner/resident was Alfred (1917–1988), son of Hermann Dohna-Finckenstein (1894–1942). The palace became famous in 1807, when Napoleon made it his residence from April through June of that year. When he saw the palace for the first time, he said: Enfin un chateau ("Finally, a castle"). The Treaty of Finckenstein between France and Persia was signed here. Here, Napoleon met his Polish mistress Maria Walewska, with whom he lived in the palace. The Hollywood movie Conquest depicted the palace with Greta Garbo and Charles Boyer but was actually filmed in Monterey, California. Palace ownership: See also Kamieniec (Warmian-Masurian Voivodeship) References External links Google Books search www.rosenberg-wpr.de History of Finckenstein showing contemporary pictures
Palacio Finckenstein

El palacio Finckenstein, actualmente en ruinas, fue un edificio barroco proyectado por el arquitecto John von Collas entre 1716 y 1720 en Kamieniec, dentro del territorio polaco, entonces parte de Prusia Oriental. Historia Fue construido para el mariscal de campo, marqués y conde prusiano Albrecht Konrad Reinhold Finck von Finckenstein como donación de Federico el Grande, ya que el conde era su ministro. Perteneció a la familia Finck von Finckenstein hasta 1782,​ fecha en que su posesión recayó en los condes de Dohna-Schlobitten, quienes lo poseyeron hasta 1945. En septiembre de 1939 fue utilizado como acantonamiento del Cuartel General del Cuerpo del Ejército de la Alemania Nazi en su invasión de Polonia. En esa época residió el entonces comandante del XIX Cuerpo del Ejército Alemán, Heinz Guderian en plena demostración de su concepto de guerra relámpago. El 22 de enero de 1945 el palacio sufrió un incendio durante la conquista por el Ejército Rojo ruso de Prusia Oriental.​ Las ruinas del palacio todavía son visibles. Este palacio se hizo famoso cuando en 1807 Napoleón lo convirtió en su residencia. Llegó por primera vez, cuando guerreaba contra prusianos y rusos en el Vístula en dirección a la Prusia Oriental. Después de atravesar el monótono y pobre Tuche-Heide, Napoleón al verlo exclamó: "Enfin un chateau" ("Al fin, un castillo").​ El Tratado de Finckenstein entre Francia y Persia se firmó aquí.​ La película de Hollywood Conquest representó esta localización en 1937 con Greta Garbo y Charles Boyer,​ pero en realidad se rodó en Monterrey (California).​ Propietarios Los propietarios del palacio fueron los siguientes:​ Referencias Bibliografía Mühleisen, Christa (En alemán); Schloss Finckenstein im ehem. Kreis Rosenberg in Westpreußen Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Palacio Finckenstein.
Schloss Finckenstein

Schloss Finckenstein is een kasteelruïne in het dorp Kamieniec in Polen. Tussen 1716 en 1720 werd het barokke slot in opdracht van Albrecht Konrad Finck von Finckenstein door John von Collas gebouwd in het toenmalige dorpje Habersdorf in Koninkrijk Pruisen. Enkele jaren later is het dorp Habersdorf herbenoemd naar Finckenstein. Het kasteel bleef tot 1782 in bezit van de familie Finck von Finckenstein. Daarna is het aangekocht door Burggraaf van Dohna-Schlobitten en bleef het in bezit van deze familie tot begin 1945. Aan het begin van de 19e eeuw werd het slot beroemd doordat Napoleon Bonaparte er enige tijd verbleef. Tijdens de Vierde Coalitieoorlog, van april tot juni 1807, gebruikte hij het slot als hoofdkwartier. Toen hij het slot voor de eerste keer zag zei hij: „Enfin un château“. Hier werd op 4 mei 1807 ook het Verdrag van Finckenstein tussen Frankrijk en Perzië ondertekend. Napoleon bracht zijn tijd op Schloss Finckenstein door met de Poolse gravin Maria Walewska. Hierover werd in 1937 in Hollywood de speelfilm Conquest gemaakt. Volgens het Gotha Genealogisch Zakboek, dat niet altijd volledig foutloos is, waren de Pruisische staatsraad Hermann zu Dohna-Finckenstein (1894-1942), zoon van Carl zu Dohna-Schlobitten, en vervolgens zijn oudste zoon, Waffen-SS kapitein Alfred Graf Dohna (1917-1988), de laatste eigenaren van het voormalige familiestichting Finckenstein-Brunau in het West-Pruisische district Rosenberg. Het laatste kadaster van Oost-Pruisen vermeldt het landgoed Brunau, met 989 hectare, nog steeds als eigendom van de familie Dohna. De Oost-Pruisische Landmaatschappij (Ostpreußische Landgesellschaft mbH) staat echter vermeld als eigenaar van grote delen van Finckenstein, waaronder de nevenbezittingen Klein Liebenau (676 hectare) en Michelau (309 hectare). In 1942 werd Finckenstein nog steeds beschreven als de hoofdresidentie van de graven Dohna en als een voorouderlijk landgoed. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, op 22 januari 1945, werd het slot geplunderd en licht beschadigd door het Rode Leger. Daarna werd het paleis vervolgens door plunderaars van zijn meubilair beroofd. Om de sporen van diefstal uit te wissen, werd in 1947 een brand gesticht die het hele dak verteerde. Weblinks Uitgebreide informatie over Schloss Finckenstein
Castelul Finckenstein

Castelul Finckenstein (Kamieniec) din Polonia aparținea în trecut de provincia Rosenberg, Prusia de Vest. Este un castel clădit în stil baroc între anii 1716–1720, fiind rezidența lui Albrecht Konrad Finck von Finckenstein. Mai târziu, castelul ajunge în proprietatea familiei Dohna-Schlobitten, rămânând așa până la sosirea armatei roșii în anul 1945, când a fost incendiat. Ruinele castelului s-au păstrat în parte până zi. Castelul este cunoscut ca fiind locul romanței dintre Napoleon I și Maria Walewska. Se spune că împăratul, la vederea castelului, ar fi exclamat: „Enfin un château”. Aici au fost semnate de Napoleon câteva documente istorice.
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Dobrzykach

Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Dobrzykach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Dobrzyki (województwo warmińsko-mazurskie). Jest siedzibą parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Dobrzykach. Historia i architektura Elewacja wschodnia powstała przed 1320, co określił w 1893 A. Boetticher. W latach 40. XX wieku datowanie to powtórzył B. Schmid, a badania potwierdził B. Chodakowski w 2002 i Ch. Hermann w 2007. Czas budowy prezbiterium określono na lata 1320-1330, a nawy na okres 1360-1380. Restauracji obiektu dokonano w latach 1776 i 1864. Drewniana wieża pochodzi z 1796, a organy z 1776 (zbudował je Obuch z Morąga i zostały rozbudowane w 1910 w trakcie remontu całego obiektu). Podczas reformacji świątynię przejęli protestanci. Od XVI wieku nabożeństwa były głoszone w języku polskim, ponieważ Polacy licznie zamieszkiwali tereny. W XVII i XVIII wieku obiekt był filią parafii w Zalewie. Obsługiwali go polscy diakoni (jeszcze w 1890 parafię zamieszkiwało około stu osób posługujących się językiem polskim). Po 1945 kościół odzyskali katolicy. W 1968 został wpisany do rejestru zabytków (nr A-1053). Wpis dotyczył też terenu okołokościelnego, stanowiącego niegdyś cmentarz. 8 sierpnia 1972 biskup Józef Drzazga przywrócił parafię w Dobrzykach. Wystrój wnętrza pochodzi z warsztatu Jana Marschala. W posadzkę kościoła wmurowano płytę nagrobną pochodzącą z 1700. Przypisy
Katowice Piotrowice

Katowice Piotrowice – przystanek kolejowy w Katowicach Piotrowicach-Ochojcu, w województwie śląskim, w Polsce. Przystanek obsługuje połączenia Szybkiej Kolei Regionalnej do większych miast, miejscowości turystycznych i uzdrowiskowych. Historia Budowę dworca rozpoczęto w 1912 roku. Działał i był zamieszkały do roku 2006. W 2026 roku planowano wyburzenie opuszczonego wówczas dworca kolejowego znajdującego się na stacji Katowice Piotrowice z zachowaniem sgrafitta autorstwa Stefana Suberlaka, które powstało na jednej ze ścian budynku. Przewidziano jego przeniesienie do budynku dworca na stacji Katowice Ligota. Ruch pasażerski Infrastruktura Na przystanku znajdują się trzy jednostronne perony o długości 235, 197 i 203 m. Ich wysokość nad główką szyny wynosi odpowiednio: 300 mm, 175 mm i 300 mm. Perony są zadaszone, wyposażony w ławki i urządzenia nagłaśniające. Teatr Żelazny W latach 2014–2022 w budynku dworca kolejowego swą siedzibę miał Teatr Żelazny. Założycielem oraz dyrektorem teatru jest Piotr Wiśniewski. W teatrze występowały m.in. Edyta Herbuś oraz Małgorzata Bogdańska. Przypisy Linki zewnętrzne Katowice Piotrowice, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Катовице-Пётровице

Катовице-Пётровице (пол. Katowice Piotrowice) — остановочный пункт в городе Катовице (расположен в дзельнице Пётровице), в Силезском воеводстве Польши. Имеет 3 платформы и 3 пути. Остановочный пункт на железнодорожной линии Катовице — Звардонь, построен в 1895 году, когда эта территория была в составе Германской империи. Ссылки Информация в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информация в базе bazakolejowa.pl (пол.)
С-125

С-125 Нева / Печора (название на НАТО SA-3 Goa) е съветски зенитно-ракетен комплекс със среден обсег, разработен от бюро Алмаз-Антей. С-125 има стационарен и мобилен вариант, съответно с 4 и 2 ракети на установка. Ракетата В-601 има обсег 35 км с таван от 18 км. Бойната глава е осколъчно-фугасна и има тегло от 60 кг. С такава установка сръбска ПВО батарея командвана от Дани Золтан сваля американски стелт бомбардировач F-117 и изтребител F-16 по време на бомбардировките над бивша Югославия. С-125 е използвана и във войните в Близкия изток от страна на Сирия (сваля 43 израелски самолета през 1973) и Египет (сваля 9 и поврежда 3 израелски самолета през 1970). Оператори Южна и Северна Америка: Венецуела, Куба, Перу Европа: Армения, България (30 ст. и моб.), Русия, Сърбия Африка: Алжир (11 дивизиона), Ангола, Египет (172 ст. и 60 моб.), Етиопия, Замбия, Либия, Мозамбик, Танзания Азия: Афганистан, Виетнам, Индия, Йемен, Мианмар, Пакистан, Северна Корея (до 128 ст. и моб.), Сирия, Туркменистан ‎Външни препратки
S-125 Něva

S-125 Něva/Pečora (rusky С-125 "Нева"/"Печора", v kódu NATO SA-3 Goa) je sovětský protiletadlový raketový komplet navržený konstrukční kanceláří KB-1, zabývající se naváděcím systémem. Raketa byla vyvíjena od roku 1956 kanceláří OKB-2. Komplet je určen k ničení prostředků vzdušného napadení letících v přízemních až středních výškách a jeho úkolem bylo doplnění systémů S-25 a S-75, které zajišťovaly ničení vysoko a rychle letících cílů. V případě potřeby je ho možné použít i k ničení pozemních (hladinových) radiolokačně viditelných cílů. Raketa má kratší účinný dostřel a také nižší rychlost než její předchůdci, ale díky dvoustupňové konstrukci je účinnější proti cílům, které manévrují. Komplet je modernější a odolnější vůči elektronickým protiopatřením než systém S-75. Střely 5V24 (V-600) dosahují rychlosti 3 až 3,5 M a oba stupně rakety pohánějí motory na tuhé palivo. Námořní verze systému dostala v NATO kódové jméno SA-N-1 Goa; původní označení je M-1 Volna (rusky Волна – vlna). Na území obce Mokrá-Horákov se nachází bývalá raketová základna protivzdušné obrany ČSSR s úkolem chránit město Brno. Ve výzbroji měla komplet S-125 Něva. Vznik a vývoj Vývoj systému S-125 začal v roce 1956 v konstrukční kanceláři KB-1 (v současnosti patří do společnosti NPO Almaz). Systém vznikl v reakci na zavedení letadel, která byla schopna létat v extrémně nízkých výškách. K základním požadavkům budoucího kompletu patřilo, aby byl schopen zničit vzdušné cíle ve výškách od 200 m do 5 km a na vzdálenosti od 6 do 10 km letící rychlostí do 420 m/s (1 500 km/h). Po prvních zkouškách systému s raketou 5V24 byly technické požadavky na S-125 doplněny, v důsledku čehož byla později zavedena i raketa 5V27. V roce 1961 byl systém zaveden do služby a získal označení S-125 "Něva". Později byl komplet několikrát modernizován. V roce 1964 byla do výzbroje zařazena vylepšená verze S-125M Něva-M. Exportní verze získala označení S-125 "Pečora". Dodávky tohoto raketového systému do zemí Varšavské smlouvy začaly v roce 1969. O rok později již byla S-125 exportována i do jiných zemí (Afghánistán, Angola, Alžírsko, Bulharsko, Československo, Maďarsko, Vietnam, Egypt, Jemen, Indie, Irák, Severní Korea, Kuba, Libye, Mali, Mosambik, Peru, Polsko, Sýrie, Tanzanie, Finsko, Etiopie, Jugoslávie). Odkazy Reference Literatura SMÍŠEK, Martin. Operace Kavkaz: Tajná sovětská raketová válka nad Suezským průplavem. Bučovice: Jakab Publishing, 9. 2022. (Aero speciál; sv. 14). ISBN 978-80-7648-066-7. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu S-125 Něva na Wikimedia Commons Webové stránky společnosti NPO Almaz
S-125

Le S-125 Neva/Petchora (terminologie OTAN : SA-3 Goa) est un missile sol-air de fabrication soviétique. Il a été conçu afin de pallier les manques du SA-2, en opérant à plus basse altitude, à des vitesses moindres, et avec un système plus efficace face aux dispositifs de contre-mesure électronique. C'est un missile radiocommandé qui utilise un propulseur à propergol solide. Historique Il a été mis en service en 1961, largement exporté, et a été utilisé au cours de nombreux conflits de par le monde, durant la guerre du Kippour, au cours des guerres civiles d'Angola, les guerres de Yougoslavie, d'Irak, de Syrie et au Nagorno-Karabakh. L'un d'eux, utilisé par l'armée de Yougoslavie, a abattu un avion furtif américain F-117, le 27 mars 1999, pendant la guerre du Kosovo. L'armée polonaise emploie le S-125 Newa-SC depuis 1992 (SC pour contrôle digital), 17 sont en service en juin 2022. Le lance-missiles est installé sur un châssis du char de dépannage WZT-1, une version du T-54, et l'électronique analogique est remplacée par l'électronique numérique lors de modernisations entre 1996 et 2012. L'Ukraine remet en fonction des S-125 en août 2020 et livre à la Turquie des versions modernisées S-125-2D à partir d'octobre 2020. Début décembre 2022, des photos de Newa-SC polonais donnés à l'Ukraine à la suite de l'invasion de l'Ukraine par la Russie apparaissent. Références Voir aussi Liens internes SA-2 Missile surface-air Liens externes Portail de l’histoire militaire Portail de l’aéronautique Portail de l'Union soviétique
SZ–125 Nyeva–M

Az SZ–125 Nyeva és Pecsora fix telepítésű, közép-hatómagasságú honi légvédelmi rakéta, melyeket az 1960-as évek elejére fejlesztettek ki a Szovjetunióban, a nagy hatómagasságú SZ–25 Berkut és SZ–75 Dvina rakéták kiegészítésére. A kisebb hatómagasságú, hatótávolságú és sebességű rakéta elsősorban alacsonyan repülő, manőverező célok ellen szolgált, amelyeket a korábban kifejlesztett komplexumokkal nehéz volt megsemmisíteni. A rakétaütegek része volt a P–15 célfelderítő , a PRV–11 magasságmérő és az SZRN–125 rávezető rádiólokátor. A rakétát parancsközlő távirányítással vezetik a célra, lehetőség volt a lokátoros mellett optikai követésre is. A rakétát nagy tömegben gyártották és exportálták, haditengerészeti változata az M–1 Volna. Irak és Lengyelország mobil változatait is kifejlesztették, a Magyar Néphadsereg rendszeresítette, az 1990-es években vonták ki a hadrendből. Ilyen fegyverrel lőttek le 1999. március 27-én Jugoszlávia fölött egy amerikai F–117 vadászbombázót. A távirányított, beépített lokátorral nem rendelkező rakéta elvben sikerrel veheti fel a harcot a lopakodó repülőgépek ellen is, ezért korszerűsített változatának gyártását 2008-ban újraindították. Külső hivatkozások Sz-125M1 Nyeva légvédelmi rakétarendszer szimulátora Jegyzetek
S-125

L'S-125 (in cirillico: С-125; nome in codice NATO: SA-3 Goa) anche noto come Neva o Pechora, è un sistema missilistico terra-aria sovietico progettato da Aleksej Isaev per ingaggiare velivoli avversari altamente manovrabili, anche a bassa quota, in teatri operativi saturi di contromisure elettroniche. Basato sul disegno e sistema di guida del predecessore S-75, impiega missili 5V24 in grado di raggiungere velocità prossime a Mach 3; è stato impiegato in numerosi conflitti tra cui quello del Kippur, la guerra civile siriana e la seconda guerra del Nagorno-Karabakh del 2020. Distribuito presso tutte le forze missilistiche dei paesi del Patto di Varsavia, l'S-125 entrò in servizio nel 1959 e ne venne sviluppata una variante per impiego navale denominata M-1 Volna (in cirillico: Волна; nome in codice NATO: SA-N-1 Goa). Il sistema visse un momento di rinnovata fama quando il 27 marzo del 1999, nel pieno svolgimento della Guerra del Kosovo, riuscì ad agganciare ed abbattere un F-117 Nighthawk nei pressi di Budjanovci e, un mese più tardi, un F-16. Entrambi i velivoli appartenevano all'USAF. Utilizzatori Venezuela Ejército Nacional de la República Bolivariana de Venezuela 11 sistemi di seconda mano consegnati tra il 2011 ed il 2014, ed in servizio al settembre 2018. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su S-125 Collegamenti esterni (EN) SA-3 Goa, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
S-125 Neva/Petchora

O S-125 Neva/Pechora (em russo: С-125 "Нева"/"Печора", Designação da OTAN: SA-3 Goa) é um sistema de lançamento de mísseis terra-ar desenvolvido pela União Soviética como complemento ao S-25 e ao S-75. Ele era menos efetivo e tinha um alcance menor que os seus predecessores, mas era muito mais eficiente contra alvos de grande manobrabilidade. Ele também é bom contra alvos em baixo altitude e é mais resistente contra contra-medidas eletrônicas que o S-75. O S-125 dispara mísseis 5V24 (V-600) que viajam a velocidade de Mach 3 a 3.5. Ele, assim como os modelos soviéticos do seu tipo, se guia via ondas de rádio. Uma versão naval (SA-N-1 Goa) também foi lançada. Referências Ligações externas
Hala Podpromie w Rzeszowie

Hala Podpromie w Rzeszowie ou Regionalne Centrum Sportowo-Widowiskowe "Podpromie" im. Jana Strzelczyka est une salle omnisports située à Rzeszów, dans la voïvodie des Basses-Carpates, en Pologne. Histoire Événements Groupe C du premier week-end des tournois préliminaires du Grand Prix Mondial de volley-ball 2007 Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Asseco Resovia Rzeszów Liens externes (pl) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du handball Portail du basket-ball Portail du volley-ball Portail de la Pologne