NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gdańsk Zoo

The Gdańsk Zoo (Polish: Gdański Ogród Zoologiczny) is a zoological garden located in Gdańsk, Pomeranian Voivodship, Poland. It was opened in the district of Oliwa in 1954 and covers 123.76 hectares, which makes it the largest zoological garden in Poland in terms of area. The zoo is a member of both the European Association of Zoos and Aquaria (EAZA) and the World Association of Zoos and Aquariums (WAZA). History Since 1927, until the outbreak of World War II, a menagerie had existed in Oliwa, which housed animals like brown bears, wild boars, giraffes, monkeys, wolves and raccoons. The official ceremony of the opening of the zoo took place on 1 May 1954 in the Leśny Młyn Valley on the site of a former sanatorium that had existed there since 1945 and specialized in treating upper respiratory tract infections and rheumatic disorders. The dynamic development of the zoo in the 1950s and 1960s was made possible by the efforts of its first director Michał Massalski. In the 1980s, the zoo was home to 800 animals representing 176 species. The zoo is renowned around the world for its collection of Andean condors and a highly successful breeding program of this bird species. In 2008, the giraffes' pavilion was constructed and currently houses 4 Rothschild's giraffes. In the same year, a leopard and meerkats were transferred to the Gdańsk Zoo. In 2009, the zoo acquired its first takin, and in 2014 four lions thought to be of Southwest African origin. The zoo is also a member of the European Endangered Species Programme (EEP). Since 2005, as the only zoological garden in Poland, it houses anoas and Javan lutungs. Among the rare species of animals that can be seen in the zoo are: scimitar oryxes, pygmy hippopotamuses, jackass penguins, bongos, Bali mynas, mandrills, yellow anacondas, Visayan spotted deer, takins, southern ground hornbills and Siberian tigers. Gallery See also Warsaw Zoo Wrocław Zoo Poznań Zoo Kraków Zoo References
Zoo Gdańsk

De Zoo van Gdańsk (Gdański Ogród Zoologiczny) is een dierentuin in Gdańsk, gelegen iets buiten de wijk Oliwa in het Trójmiejski Park Krajobrazowy. De dierentuin beslaat 136 ha en werd geopend in 1954 op een terrein dat voorheen dienstdeed als sanatorium. Er is een beperkt aanbod van dieren. Sinds juli 2008 is er een giraffenverblijf met 4 rothschildgiraffen. Externe link (en) Geschiedenis van de zoo (www.zoo.gd.pl)
Altes Posthaus (Opole)

Das Alte Posthaus ist ein klassizistisches Gebäude in der Stadt Opole (ehemals Oppeln Oberschlesien). Es befindet sich am Oppelner Ring. Geschichte Poststation Das Alte Posthaus befindet sich in der Altstadt, direkt an der alten Handelsroute von Breslau nach Krakau. Zum ersten Mal erwähnt wurde das Gebäude 1734 in einem Stadtplan als „Poststation“. Ab 1750 war es als das Posthaus bekannt. Von hier aus ging die Wagen- und Kutschenpost in die benachbarten Städte wie Breslau, Neiße oder Brieg. Bereits im Jahre 1822 zog die Post in ein neues Gebäude, welches in der heutigen ul. Ozimska 2 lag. Einige Jahrzehnte später dann, im Jahre 1854, bezog die Post das neue Hauptpostgebäude am heutigen Bahnhofsplatz. Noch heute befindet sich das Postamt in diesem Gebäude. Hotel „Zum Schwarzen Adler“ Nach dem Auszug der Post eröffnete das Hotel „Zum Schwarzen Adler“ seine Pforten. Ende des 19. Jahrhunderts, im Jahre 1898, wurde das alte klassizistische Gebäude abgerissen und durch einen Neubau im eklektischen Stil ersetzt. Der neue Bau war geschmückt mit zahlreichen Balkonen, Erkern, einem neugotischen Giebel und einem großen Eckerker. Es zählte damals zu den schönsten Gebäuden der Stadt. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude vollkommen zerstört. Heutiger Zustand Nachdem beschlossen worden war, die kriegszerstörten Häuser am Ring wiederaufzubauen, wurde auch dieses Gebäude miteinbezogen. Man entschloss sich jedoch für den Wiederaufbau im klassizistischen Stil, also dem Zustand vor dem Abriss im Jahr 1898. 1954 begann der Wiederaufbau des Gebäudes. Im Haus selbst wurden Mietwohnungen und ein Ladengeschäft im Erdgeschoss untergebracht. Zunächst war hier ein Spielwarengeschäft untergebracht, später dann ein Musikladen. Heute befindet sich hier ein Modeladen sowie eine Kebab-Bar. Architektur Das Alte Posthaus wurde im Stil des Klassizismus wiederaufgebaut. Die Außenfassade wird durch vertikale und horizontale Ornamente verziert. Bei den waagerechten handelt es sich um Gesimse mit Auskragungen, bei den senkrechten um Lisene und Pilaster. Die Fenster sind geschmückt durch Festornamente. Der obere Fassadenbereich ist geschmückt durch ein kleines Tympanon in der Mitte und einer kleinen Architektur. Weblinks Literatur Anna Bedkowska – Karmelita: Reiseführer durch das Oppelner Land. Alkazar, Opole 2009, ISBN 978-83-925591-3-9, S. 24–27. Andrzej Hamada: Architektur Oppelns im geschichtlichen Stadtbild. Oficyna Piastowska, Opole 2008, ISBN 978-83-89357-45-8.
Cmentarz wojenny nr 13 – Cieklin

Cmentarz wojenny nr 13 - Cieklin – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Cieklin w gminie Dębowiec, zaprojektowany przez Johanna Jägera. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do II Okręgu Cmentarnego Jasło. Opis Cmentarz w formie pojedynczej mogiły zbiorowej – kurhanu otoczonego kamiennym murkiem, na którym od strony wschodniej wbudowany dwuramienny krzyż z wnęką na inskrypcję. Ma kształt koła o powierzchni 79 m². Wkomponowany w otaczający krajobraz obiekt znajduje na łące w odległości około 150 m od drogi asfaltowej. Jest zachowany w bardzo dobrym stanie, po renowacji w 1992. Na cmentarzu pochowanych jest 103 rosyjskich żołnierzy z III Korpusu Kaukaskiego, poległych 4–5 maja 1915 w czasie bitwy o Cieklin, w której łącznie zginęło około 1000 żołnierzy. Galeria Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Okręg II. www.cmentarze.gorlice.net.pl. [dostęp 2010-10-22]. Cmentarze I wojny światowej. www.cmentarze.1wojna.pl. [dostęp 2010-10-22].
Воинское кладбище № 13 (Цеклин)

Воинское кладбище № 13 — Цеклин (пол. Cmentarz wojenny nr 13 - Cieklin ) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Цеклин, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 4 мая 1915 года во время «Битвы за Цеклин». История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту немецкого архитектора Иоганна Ягера. На кладбище площадью 79 квадратных метра находится 1 братская могила, в которыо похоронены 50 русских солдат. В 1992 году кладбище было отремонтировано и сегодня находится в хорошем состоянии. Описание Братская могила в виде округлого кургана, обнесённого каменной кладкой, располагается в 150 метрах от асфальтированной дороги. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 13 — Radocyna (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 225 – Brzostek

Cmentarz wojenny nr 225 – Brzostek – cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Gustava Rossmanna, znajdujący się w mieście Brzostek w gminie Brzostek. Na cmentarzu w czterech grobach zbiorowych i 19 pojedynczych pochowanych jest 164 żołnierzy poległych w czasie walk w okolicy Brzostek w dniu 7 maja 1915 roku; 67 Austriaków m.in. z IR 18, IR 21, IR 36, IR 59, IR 62 w tym: kapitana Oskara Konrada Olbricha z K.U.K. I.R.13 zmarłego z ran 12 maja 1915, porucznika Sigismunda Leina, 97 Rosjan. Obiekt znajduje przy wejściu na cmentarz parafialny, przy drodze i jest zachowany w dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o powierzchni 235 m². Na nagrobkach brakuje charakterystycznych tabliczek z nazwiskami i przynależnością pochowanych tutaj żołnierzy. Centralna alejka cmentarza zakończona jest pomnikiem wykonanym z piaskowca z inskrypcją wymieniającą dwóch pochowanych tutaj oficerów oraz płaskorzeźbą głowy Chrystusa w koronie cierniowej. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza 223 oraz cmentarza 224. Bibliografia Cmentarze I wojny światowej Cmentarz wojenny nr 225 w Brzostku Cmentarze I wojny światowej Oktawian Duda Cmentarz I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej, Warszawa 1995 Polegli na ziemiach polskich Brzostek I (nr 223) Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999. ISBN 83-85988-26-2. Stare Cmentarze – opis cmentarza, bogata ikonografia, źródła
Воинское кладбище № 225 (Бжостек)

Воинское кладбище № 225 — Бжостек (пол. Cmentarz wojenny nr 225 - Brzostek) — воинское кладбище, расположенное в городе Бжостек, Дембицкого повята, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано в 1917 году по проекту немецкого архитектора из Дюссельдорфа Густава Россмана, руководившего постройкой военных кладбищ в Округе V – «Pilzno». На кладбище похоронены 162 воина, в том числе 97 русских солдат и 62 австрийца, павших 7 мая 1915 года во время сражения за Бжостек. Расположено при входе на приходское кладбище у дороги и находится в хорошем состоянии. Кладбище построено в виде прямоугольника площадью 235 м². На надгробиях отсутствуют таблички с именами и национальностью солдат, похороненных здесь. Центральная аллея кладбища ведёт к памятнику, сделанному из песчаника с надписью фамилий двух австрийских офицеров, похороненных здесь и рельефом головы Христа в терновом венце. В непосредственной близости от некрополя располагаются воинские кладбища № 223 и № 224. Ссылки Cmentarze I wojny światowej (пол.) Gmina Brzostek - strony Urzędu Gminy Brzostek (пол.) Cmentarze I wojny światowej (пол.)
Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa we Wrocławiu

Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa – osiedle we Wrocławiu zbudowane w latach 1954-1958 według projektu Romana Tunikowskiego, obejmujące budynki przy placu Kościuszki, ulicy Świdnickiej 41-50 i ówczesnej ulicy Świerczewskiego a obecnej Józefa Piłsudskiego 54-62. W 1994 KDM została wpisana do rejestru zabytków. Budowa Pierwsza kompleksowa inwestycja mieszkaniowa w powojennym Wrocławiu. Nazwa osiedla miała nawiązywać do Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej, a oba projekty były zbliżone pod względem architektonicznym, choć architekci twierdzą, że KDM nie ma w sobie wiele socrealistycznego patosu. Przed rozpoczęciem budowy teren należało odgruzować; w okolicy placu budowy pozostało tylko kilka budynków. Nadzór nad budową prowadzono w Warszawie, a interesował się nią Bolesław Bierut. Zabudowę prowadzono według pierwotnego układu architektonicznego w tym miejscu. Inspiracją była architektura klasycystyczna. Strome dachy budynków zostały dopasowane do istniejącej architektury, w tym budynku przedwojennego Banku Drezdeńskiego. Wszystkie nowo wybudowane budynki były pięciokondygnacyjne. Dodatkowo budynki przy ulicy Świdnickiej otrzymały podcienia. Budowa została wykonana z elementów prefabrykowanych, co w tamtych czasach było nowością. Użytkowanie Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa była budowana głównie z myślą o lokalach mieszkaniowych, jednak uwzględniono również obiekty handlowe i gastronomiczne: sklepy Pod Arkadami, restauracja KDM i kawiarnia Stylowa. KDM był przeznaczony dla 4 tys. mieszkańców. Przypisy
Служевское кладбище

Служевское кладбище (пол. Cmentarz na Służewie) — католическое кладбище, расположенное в варшавском районе Старый Служев на территории дзельницы Урсынов. Кладбище расположено на улице Фоса при церкви святой Екатерины. История Расположенное возле церкви кладбище возникло вскоре после постройки храма около 1238 года. Кладбище было частично разрушено во время ноябрьского восстания 1830 года и восстановлено в 1839 году. До сегодняшнего дня сохранились три могилы первой четверти XIX века. В 1850 году кладбище было обнесено каменной стеной. В 1876 году оно было расширено. Известные личности, похороненные на кладбище Ванда Крахельская-Филипович. Стрышак, Авдон Януш Насфетер Источники Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK «Kraj», 1991, стр. 87-90. ISBN 83-7005-333-5
Heilige Familie (Piła)

Diw Kirche Zur Heiligen Familie (polnisch sw. Rodziny) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Piła (deutsch Schneidemühl) in der polnischen Woiwodschaft Großpolen. Die Kathedrale der damaligen Prälatur Schneidemühl ist der Heiligen Familie gewidmet und gehört heute zum Bistum Koszalin-Kołobrzeg. Die denkmalgeschützte Kirche wurde in den 1910er Jahren im Stil des Neobarocks im Stadtzentrum auf der Westseite des Flusses Gwda errichtet. Geschichte Der Bau der Kirche wurde von Pater Adalbert Lenz im damaligen Schneidemühl begonnen. Eine Gedenktafel an ihn befindet sich unter der Orgelempore. Die Kirche wurde von dem Berliner Architekten Oskar Siede entworfen. Das Gotteshaus diente bis zu deren Auflösung 1945 als Kathedrale der freien Prälatur Schneidemühl, die 1926 vom Apostolischen Administrator Maximilian Kaller von Tütz in das zentraler gelegene Schneidemühl verlegt worden war. Ab 1946 wurde sie Pfarrkirche anstelle der älteren Kirche St. Johannes, die nach Kriegsschäden nicht mehr repariert und 19765 gesprengt wurde. Architektur Die neobarocke Kreuzkirche wurde von 1912 bis 1915 als Backsteinbau auf einem Steinfundament errichtet. Das Portal der zweitürmigen Kirche wird von zwei seitlichen, runden Säulen aus Stein getragen. Der dreischiffige Innenraum der Basilika ist mit verputzten Ziegelgewölben ausgestattet. Das ursprünglich mit Tonziegeln gedeckte Dach ist seit 1983 mit Kupferplatten eingedeckt. Das Kirchenschiff, das Querschiff und der Chor sind gleich hoch, die Seitenschiffe sind halb so hoch. Der Altarraum wird von einer fünfeckigen Apsis abgeschlossen. Daran schließen sich im Süden eine Sakristei und im Norden eine Kapelle an. Die Kirche wird von Westen her von zwei Türmen überragt. Einer der Türme trägt vier Glocken, drei aus Stahlguss und eine aus Bronze. Die drei Stahlgussglocken wurden 1922 vom Bochumer Verein gegossen. Im Jahr 2021 wurden die Glocken einer Restaurierung unterzogen. Im Inneren ist das Hauptschiff von den Seitenschiffen durch Säulen getrennt, die eine Arkade mit einem Korbbogen bilden. Die Gewölbe sind mit Gemälden der Künstler Henrik Kot und Teodor Shukula im Barockstil geschmückt, die Szenen aus dem Leben der Heiligen Familie, des heiligen Don Bosco und der vier Evangelisten sowie die Engelskapelle über dem Chor darstellen. Das Mittelschiff wird mit großen Stichkappenfenstern beleuchtet. Orgel Der Orgelprospekt ist im Barockstil mit drei Gruppen gehalten. Die romantische Orgel wurde 1920 von Paul Voelkner gebaut und ist die einzige Konzertorgel in Nord-Großpolen. Sie verfügt über 30 originale romantische Stimmen. Die Disposition lautet: Koppeln: II/I, I/P, II/P Suboktavkoppel: II/I Superoktavkoppel: II/II Spielhilfen: Feste Kombinationen: P, F, mF, Tutti, Pianopedal, Crescendowalze, Schwelltritt (II) Effektregister: Tremulant Weblinks Website der Pfarrgemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Rodziny w Pile

Kościół pw. św. Rodziny w Pile – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Świętej Rodziny w Pile, dekanatu Piła, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w mieście Piła, w powiecie pilskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Jana Bosko. Historia Budowę kościoła rozpoczął ksiądz Adalbert Lenz. Tablica pamiątkowa jemu poświęcona mieści się pod emporą muzyczną budowli. Świątynia powstała według projektu berlińskiego architekta Oskara Siedego. Świątynia pełniła rolę katedry administracji apostolskiej, czyli „Niezależnej Prałatury Pilskiej”, którą przeniesiono z Tuczna do Piły w 1926 roku. Architektura Jest to budowla neobarokowa, wybudowana w latach 1912–1915 na planie krzyża. Budulcem świątyni były: cegła i kamienne fundamenty. W kamieniu zostały wykute także portale, posadzki i schody prowadzące na wieżę. Wnętrze jest zakończone ceglanymi sklepieniami. Pierwotnie dach został pokryty dachówką ceramiczną, od 1983 roku jest pokryty blachą z miedzi. Nawa główna, poprzeczna (transept) i prezbiterium są tej samej wysokości a nawy boczne o połowę niższe. Prezbiterium jest zakończone pięciokątną absydą. Przylegają do niej: od południa – zakrystia od północy – kaplica. Od zachodu nad kościołem mieszczą się dwie wieże. W jednej z nich wiszą 4 dzwony - trzy staliwne i jeden spiżowy. Trzy staliwne dzwony zostały odlane 1922 roku w Bochum. W 2021 dzwony przeszły renowacje. We wnętrzu nawa główna od bocznych jest oddzielona filarami, tworzącymi łukiem koszowym arkady. Sklepienia są ozdobione malowidłami wykonanymi przez artystę plastyka Henryka Kota i Teodora Szukałę, utrzymanymi w stylu barokowym, przedstawiającymi sceny z życia Świętej Rodziny, Św. Jana Bosko i czterech Ewangelistów oraz Orkiestrę Anielską nad chórem. Organy Prospekt organowy w stylu barokowym z trzema wieżyczkami. Organy o charakterze romantycznym zostały wybudowane przez Paula Voelknera w 1920 roku i są to jedyne organy koncertowe w północnej Wielkopolsce. Posiadają 32 oryginalne, romantyczne głosy. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Собор Святого Семейства (Пила)

Собор Святого Семейства (пол. Kościół Świętej Rodziny) — католическая церковь, находящаяся в городе Пила, Польша. Церковь Святого Семейства до 1945 года была кафедральным собором территориальной прелатуры Шнайдемюля. Приход Святого Семейства входит в епархию Кошалина-Колобжега. История Первоначально на месте, где сейчас находится церковь Святого Семейства, находилась деревянная церковь Пресвятой Девы Марии и Иоанна Крестителя, построенная в 1380 году. Эта церковь была построена женой короля Сигизмунда III королевой Констанцией. В 1628 году эта церковь сгорела и на её месте была построена новая готическая церковь. В 1844 году церковь была расширена и к ней пристроили две башни. С 1926 года центром территориальной прелатуры Шнайдемюля стал город Пила и церковь Святого Семейства стала кафедральным собором этой церковной структуры. В 1945 году церковь значительно пострадала из-за обстрелов. С 1945 года церковь стала приходским храмом. В 1946 году храм был поручен пастырскому попечению монахам из монашеской конгрегации салезианцев. Ссылки Сайт прихода Святого Семейства (пол.) История прихода Святого Семейства (пол.)
Batalha de Mława

A Batalha de Mława, também conhecida como a defesa da posição Mława, realizou-se a norte da cidade de Mława no norte da Polónia entre 1 de setembro e 3 de setembro de 1939. Foi uma das batalhas da abertura da Invasão da Polônia e da Segunda Guerra Mundial. Ela foi travada entre as forças do polonês Exército polonês Modlin sob comando do general Krukowicz-Przedrzymirski e o terceiro exército alemão sob o comando do general Georg von Küchler. Referências
Skierniewice railway station

Skierniewice railway station is a railway station serving Skierniewice in Łódź Voivodeship, Poland. It is classed as a regional station on the classification of Polish railway stations and is served by Masovian Railways, which runs services from Skierniewice to Warszawa Wschodnia, and Łódź Agglomeration Railway which runs services to Warsaw, Łowicz and Łódź. It was built as part of the second stage of the Warsaw–Vienna railway which opened in 1845. The station building was built in 1875, burnt 1914 and was rebuilt by architect Jan Heurich in the English Gothic style with neoclassical interior. Renovated 1980-2003 (plaster removed, brick walls shown), Train services The station is served by the following service(s): Intercity services (IC) Łódź Fabryczna — Warszawa Główna/Warszawa Wschodnia Intercity services (IC) Łódź Fabryczna — Warszawa — Lublin Główny Intercity services (IC) Łódź Fabryczna — Warszawa — Gdańsk Glowny — Kołobrzeg Intercity services (IC) Łódź Fabryczna — Bydgoszcz — Gdynia Główna Intercity services (IC) Bydgoszcz Główna — Warszawa Główna Intercity services (IC) Wrocław- Opole - Częstochowa - Warszawa Intercity services (IC) Wrocław - Ostrów Wielkopolski - Łódź - Warszawa Intercity services (IC) Zgorzelec - Legnica - Wrocław - Ostrów Wielkopolski - Łódź - Warszawa Intercity services (IC) Białystok - Warszawa - Częstochowa - Opole - Wrocław Intercity services (IC) Białystok - Warszawa - Łódź - Ostrów Wielkopolski - Wrocław Intercity services (IC) Ełk - Białystok - Warszawa - Łódź - Ostrów Wielkopolski - Wrocław Intercity services (IC) Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Białystok - Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Kołobrzeg - Piła - Bydgoszcz - Warszawa - Lublin - Hrubieszów Intercity services (IC) Olsztyn - Warszawa - Skierniewice - Łódź Intercity services (IC) Olsztyn - Warszawa - Skierniewice - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (IC) Olsztyn - Warszawa - Skierniewice - Częstochowa - Katowice - Gliwice - Racibórz Intercity services (TLK) Warszawa - Częstochowa - Lubliniec - Opole - Wrocław - Szklarska Poręba Górna Intercity services (TLK) Gdynia Główna — Zakopane InterRegio services (IR) Łódź Fabryczna — Warszawa Glowna InterRegio services (IR) Łódź Kaliska — Warszawa Glowna InterRegio services (IR) Ostrów Wielkopolski — Łódź — Warszawa Główna InterRegio services (IR) Poznań Główny — Ostrów Wielkopolski — Łódź — Warszawa Główna Regional services (ŁKA) Łódz - Skierniewice Regional services (ŁKA) Łódz - Warsaw Regional services (ŁKA) Skierniewice - Kutno References Station article at kolej.one.pl External links Media related to Skierniewice train station at Wikimedia Commons
Station Skierniewice

Station Skierniewice is een spoorwegstation in de Poolse plaats Skierniewice. Het maakt deel uit van de spoorverbinding tussen Warschau en Wenen, waarvan het tweede deel geopend werd in 1845. Het stationsgebouw zelf werd gebouwd in 1875. Na de brand van 1914 werd het door architect Jan Heurich herbouwd in Engelse gotiek met een neoklassiek interieur. Het werd gerenoveerd in de periode 1980-2003, waarbij het pleisterwerk werd verwijderd.
Скерневице (станция)

Скерневице или Скерниевице (пол. Skierniewice) — узловая пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Скерневице, в Лодзинском воеводстве Польши. Имеет две платформы и три пути. Относится по классификации к категории B, т.е. обслуживает от 1 до 2 миллионов пассажиров ежегодно. Станция 1 класса построена на линии Варшаво-Венской железной дороги и открыта 1 октября (19) сентября 1845 году, когда город Скерневице (Скерневицы) был в составе Царства Польского. Теперь существующее здание вокзала построили в 1873 году, тогда же устроены две платформы при вокале и между линиями дороги, исполнены постройки на площади перед пассажирским зданием. В 1884 году капитально отремонтировано пассажирское здание, с устройством ламповой.В 1889 году у станции 2 кл и в этом же году перестроена промежуточная платформа из гравия в каменную с покрытием бетонными плитами системы Деверса 3000х28/7. Построенное вместе со станцией Паровозное депо Скерневице использовалось железной дорогой с 1845 года до начала 90-х годов XX столетия, зато с 1994 года действует в нём музей железнодорожного транспорта.В 1877 году при депо устроен поворотный круг и в 1879 году паровозное здание расширено на 6 мест. В 1859 году от станции был проложен подъездной путь к Лышковицкому сахарному заводу в Кренче длиною 0,596 вер. В 2010 году на платформе №1, перед зданием вокзала, был установлен памятник главному герою романа Болеслава Пруса «Кукла» Станиславу Вокульскому работы скульптора Роберта Собоциньского. Примечания Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информация в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.) Информации и фотографии на сайте pod-semaforkiem (пол.)