NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maják Kikut

Maják Kikut (polsky Latarnia Morska Kikut, anglicky Kikut Lighthouse) stojí v Polsku na pobřeží Baltského moře v Pomořanském zálivu nedaleko obce Wisełka okres Kamień Západopomořanské vojvodství ve Wolinském národním parku. Nachází se na ostrově Wolin na kopci Kikut (73 m n. m.) mezi majáky Świnoujście (asi 28 km západně) a Niechorze (30 km východně). Historie Původní kamenná věž byla postavena v roce 1826 a sloužila jako strážní a vyhlídková věž. S nárůstem lodní dopravy v přístavech Štětín-Svinoústí bylo rozhodnuto o postavení majáku pro bezpečnější navádění lodí. Projekt přestavby věže byl realizován v Námořní stavební projekční kanceláři (Biuro Projektantów Budownictwa Morskiego) v Gdaňsku. Kamenná věž byla zvýšená cihlovou nástavbou a na ní posazena válcová lucerna. Dne 15. ledna 1962 byl maják uveden do provozu. V roce 1994 byla provedena generální oprava. Maják je ve správě Námořního úřadu (Urząd Morski) ve Štětíně. Maják není přístupný veřejnosti. Popis Válcová věž je do výšky 10,20 m kamenná a pak je 2,60 m zděná červenou cihlou. Je ukončená ochozem a válcovou lucernou s černou kuželovou střechou. Zdroj světla s dosvitem do 16 námořních mil je ve výšce 91,50 m n. m. a tvořila jej elektrická 1000 W žárovka a rezervní plynové osvětlení. Od roku 1994 je v lucerně instalována cylindrická čočka o průměru 500 mm a panel s halogenovými reflektory (šest žárovek s výkonem 75 W každá). V případě poruchy je automaticky rozsvícena druhá náhradní žárovka, při výpadku proudu jsou k dispozici akumulátory. Lucerna má skleněná okna pouze obrácená k moři, z pevniny není světlo vidět. Maják je plně automatizován a jako jediný na pobřeží je bez lidské stálé obsluhy. Na kopuli lucerny jsou instalovány směrové antény telekomunikačních operátorů. Data výška světelného zdroje je 91,50 m n. m. (s anténami 95 m n. m.) záblesk bílého světla v intervalu 10 sekund (5 s záblesk, 5 s pauza) označení: Admirality C2904 NGA 6502 ARLHS POL-014 Turistika V blízkosti majáku vede červená turistická cesta z obce Wisełka. Název Název je odvozován od německého názvu Kiekturm volně přeloženo jako strážní věž (gucke-dívat se, turm-věž). Popolštěný název byl užíván jak místním obyvatelstvem tak se používá i v odborné literatuře. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Niechorze Kikut na anglické Wikipedii a Latarnia Morska Kikut na polské Wikipedii. Literatura ŁYSEJKO, Apoloniusz : Polskie Latarnie Morskie. Wrocław: ZET, 1998, s. 40. ISBN 83-86736-88-7 MARIAN., Czerner,. Latarnie morskie polskiego wybrzeża. Wyd. 3., zmienione. vyd. Poznań: Wydawn. Poznańskie 185 pages, [1] folded leaf of plates s. Dostupné online. ISBN 8321006027, ISBN 9788321006024. OCLC 17199508 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maják Kikut na Wikimedia Commons Historické fotografie na Latarnia morska Kikut na fotopolska.eu
Kikut Lighthouse

Kikut Lighthouse (German: Kieckturm) is a lighthouse in the north of Poland on the Baltic Sea coast that is active since 1962. It is the highest light on Poland's coast. The lighthouse is situated near the village Wisełka on the island of Wolin and can only be reached via footpaths, which are steep at the end. History The lighthouse was built on the base of an ancient view tower, the Kiekturm. It is one of the few Polish lighthouses which can't be visited. Its light is visible from the neighbouring island of Usedom. The former lighthouse was built in 1826. It was originally a 19th-century stone lookout tower. An upper level made of brick and a lantern were added and it was converted into a lighthouse in 1962. The lighthouse is located in Wolin National Park. Height of building: 18.2 m Height of fire: 91.5 m Range of light white 16 smC Characteristic [Iso W 10s] five seconds light – five seconds dark Int. No.: C 2892 "Poland has at least 26 lighthouses on its Baltic coast and many lighthouses on the inland waterway that extends from Świnoujście to Szczecin." See also List of lighthouses in Poland References External links lighthousedigest.com Lighthouse pages from Anke and Jens, leuchtturmseiten.de (in German) baken-net.de (in German) Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish)
Phare de Kikut (Wisełka)

Le phare de Kikut est un phare situé sur l'île de Wolin, dans la commune de Wolin (Voïvodie de Poméranie occidentale - Pologne). Il est situé dans le Parc national de Wolin, au bord de la mer Baltique. Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Szczecin. Histoire L'ancien phare a été construit, en 1826, sur la base d'une ancienne tour de vigie au XIXe siècle. À sa construction, sa section était octogonale sur toute sa hauteur. Le phare est endommagé à cause d'un incendie en août 1839 et restauré en 1840. Le phare actuel a été remis en service en 1962, après des travaux d'élévation et la mise en place d'une lanterne. La tour est en matériau brut, non peint, à part une bande rouge sous la galerie. Ce feu isophase émet, à une hauteur focale de 91 m, un éclat blanc d'une durée de 5 secondes toutes les 10 secondes, visible jusqu'à 45 kilomètres. C'est le phare le plus élevé de la côte baltique polonaise. Le phare est fermé au public. Notes et références (en) Lighthouses of Poland: Baltic Coast Annexes Lien interne Liste des phares de Pologne Liens externes baken-net.de (de) Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Niechorze Lighthouse

Niechorze Lighthouse (Polish: Latarnia morska Niechorze) is a lighthouse in Niechorze, on the Polish coast of the Baltic Sea, by a steep cliff. The lighthouse is located in Niechorze, West Pomeranian Voivodeship, in Poland. The lighthouse is located in between the Kikut Lighthouse (about 30 km to the west), and the Kołobrzeg Lighthouse (34 km to the east). History The lighthouse in Niechorze is located at the edge of a steep cliff, with a height of 20 metres. The lighthouse's base is a 13-metre-high (43 ft) square-shaped building, on both sides of the tower. The light glare from the lighthouse can be seen 36 km away due to the 1000w light bulb which is enhanced by 20 prismal crystals. The lighthouse in Niechorze was commissioned by the German Ministry of Shipping in 1863 and started operating on 1 December 1866. Although the lighthouse did not suffer any war damage in World War II, after the liberation of Poland – 8 mines left by the Germans were discovered, and safely removed without detonation. After the end of the Second World War there was a considerable delay restarting the lighthouse. It was not until 18 December 1948 when the lighthouse was finally operational – this was due to the erosion of the cliff which was located close to the lighthouse. The authorities secured the cliff by putting large boulders and rock armour (500 metres of heavy concrete) to secure the cliff and provide a stable ground for the lighthouse. Currently the lighthouse is open to tourists, with a viewpoint – near the lighthouse there is a miniature park of all Polish lighthouses, a popular attraction for families and enthusiasts. Technical data Light characteristic: Light: 0.45 s. Darkness: 9.55 s. Period: 10 s. Get this on a pdf See also List of lighthouses in Poland References External links Niechorze Lighthouse - Latarnia morska (Niechorze) na portalu polska-org.pl (in Polish) Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish)
Faro de Niechorze

El faro de Niechorze (en polaco: Latarnia morska Niechorze) es un faro situado en un empinado acantilado en Niechorze, voivodato de Pomerania Occidental, en la costa polaca del mar Báltico.​ El faro está localizado entre los faros de Kikut (aproximadamente 30 km al oeste), y el de Kołobrzeg (34 km al este). Historia El faro en Niechorze está localizado al borde de un empinado acantilado, a una altitud de 20 metros. La base del faro es un edificio de forma cuadrada, de 13 metros de altura flanqueando al faro por ambos lados. El foco del faro se puede apreciar a 36 km de distancia debido a una potente bombilla de 1000 vatios reforzada con 20 cristales en forma de prisma. La construcción del faro la encargó el Ministerio Alemán de Navegación en 1863 y empezó operar el 1 de diciembre de 1866. A pesar de que el faro no padeció daños durante la Segunda Guerra Mundial, después de la liberación de Polonia se descubrieron 8 minas alemanas que pudieron ser deactivadas sin detonación.​ Después del fin de la Segunda Guerra Mundial se demoró mucho la puesta en funcionamiento del faro, y no sería hasta el 18 de diciembre de 1948 cuando el faro estuvo finalmente operacional, todo debido a la erosión sufrida por el acantilado junto al faro que amenazaba al edificio. Las autoridades aseguraron el acantilado con una armadura de roca compuesta por 500 m de hormigón pesado para asegurar al faro con una base estable. Actualmente el faro está abierto a visitas de turistas, de hecho, junto al faro se encuentra un parque en miniatura de todos los faros polacos, una atracción popular para familias y aficionados.​ Datos técnicos Características de la fuente de luz:​ Ligero: 0.45 s. Oscuridad: 9.55 s. Periodo: 10 s. Véase también Anexo:Faros de Polonia Referencias Galería de imágenes Enlaces externos Niechorze Faro - Latarnia morska (Niechorze)na portalu polska-org.pl ((en polaco)) Urząd Morski w Słupsku ((en polaco))
Phare de Niechorze

Le phare de Niechorze (en polonais : Latarnia Morska Niechorze) est un phare situé dans la ville de Niechorze proche de Rewal (Voïvodie de Poméranie occidentale - Pologne). Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Szczecin. Avec son jardin, le phare est classé au titre des monuments historiques de Pologne. Histoire Ce phare est situé entre le phare de Kikut (environ 30 km à l'ouest) et le phare de Kołobrzeg (34 km à l'est), sur une falaise abrupte de la côte de la mer Baltique. La base du phare est un bâtiment de deux étages en forme de carré de 13 m de haut, de chaque côté de la tour. A une hauteur focale de 62 m, le phare émet un éclat blanc toutes les 10 secondes visible jusqu'à environ 36 kilomètres en raison de la puissance de 1.000 w de l'ampoule qui est renforcée par 20 cristaux prismatiques. Le phare de Niechorze a été commandé par le ministère allemand de la marine en 1863 et a commencé à fonctionner le 1er décembre 1866. Bien que le phare n'ait subi aucun dommage de guerre durant la Seconde Guerre mondiale, après la libération de la Pologne 8 mines allemandes ont été découvertes et retirées en toute sécurité sans mise à feu. Après la fin de la Seconde Guerre mondiale, il y a eu un retard considérable pour remettre le phare en fonction. Ce n'est que le 18 décembre 1948 que le phare fut finalement opérationnel, après des travaux de sécurisation de la falaise à cause de l'érosion de celle-ci. Le phare était trop à proximité du bord et les autorités ont assuré la falaise en mettant de gros rochers et des armures de roche (500 mètres de béton lourd) pour sécuriser la falaise et fournir un sol stable pour le phare. Actuellement, le phare est ouvert aux touristes. A proximité du phare il y a un parc miniature de tous les phares polonais, une attraction populaire de la commune de Rewal pour les familles et les passionnés. Le phare est aussi l'une des stations côtières AIS-PL de l'HELCOM, qui surveille automatiquement le trafic maritime dans cette zone côtière. Identifiant : ARLHS : POL014 - Amirauté : C2904 - NGA : 6520 . Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Niechorze Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares de Pologne Liens externes (en) Niechorze Light - Lighthouse Explorer (en) Lighthouses of Poland : Baltic Coast (en) Liste ARLHS - Poland The Lighthouses of Poland Phares de Pologne - Site online list of lights Niechorze - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Baszta Książęca w Tarnowie

Baszta „Książęca” w Tarnowie (Baszta „Księża”) – gotycka budowla obronna, przykład murowanej baszty wchodzącej wraz z murami obronnymi w skład systemu dawnych miejskich fortyfikacji. Lokalizacja Baszta zwana „Książęcą” umiejscowiona jest przy ul. Kapitulnej 2 na tarnowskiej Starówce, po północnej stronie byłego systemu miejskich obwarowań. Historia Nie ma pewności, kiedy baszta powstała. Przypuszczalnie zbudowano ją w XIV wieku, choć część publikacji stwierdza, że nie jest pierwotnym elementem systemu fortyfikacji i została wzniesiona w wieku XVI. Rozbieżność w datowaniu jej powstania wynika z występowania w niej cegły takiej samej, jakiej użyto do budowy pobliskiej XVI-wiecznej bastei. Oprócz tego, kolejnym z czynników mających datować czas powstania budynku, jest jego wygląd, podobny do wyglądu krakowskich baszt przebudowywanych na przełomie XV i XVI wieku. Twierdził tak jeden z badaczy dawnego Tarnowa, Józef Dutkiewicz, jednakże stwierdził on również później, że baszta jest wcześniejsza i została w XVI wieku tylko oblicowana. W XVI wieku budowla być może została przebudowana: m.in. prawdopodobnie obniżono ją o jedną kondygnację. Jak podaje jedno ze źródeł, budynek wówczas stał się częścią domu prepozyta (obecnie sufraganii), przylegającego do murów obronnych. W XIX wieku baszta została zaadaptowana na funkcje mieszkalne, a w 1966 roku użytkowna była w części w celach gospodarczych. Jej właścicielem i użytkownikiem była wówczas tarnowska kuria diecezjalna. Budowla nie jest udostępniona dla zwiedzających, a także nie jest widoczna z żadnej z ulic, ze względu na fakt zasłonięcia jej przez inne obiekty. Dostęp do niej jest możliwy tylko za specjalnym pozwoleniem władz duchownych, które są administratorami budynku sufraganii przy ul. Kapitulnej 2. Architektura Budowla jest przykładem baszty zbudowanej w stylu gotyckim z cegły ułożonej w wątku polskim, niepodpiwniczonej, mającej pierwotnie osiągać wysokość trzech nadziemnych kondygnacji, o grubości murów sięgającej do 1,8 metra w jej dolnych partiach. Baszta była wysunięta przed ścianę muru w 1/3 swojego obrysu. Pierwotnie była wyposażona w tylko dwie lub trzy strzelnice (2 umiejscowione od strony północnej, trzecią być może od zachodu), w związku z czym, ze względu na brak możliwości skutecznego skupienia siły ognia, służyła do bliskiej obrony. U dołu miała kształt nieregularnego prostokąta, wyżej przechodzący w nieregularny walec. Budynek wieńczył dach w kształcie stożka, kryty w latach 60. XX w. blachą. Budynek ma powierzchnię użytkową liczącą 50 m², przy kubaturze sięgającej 400 m³. W budowli zachowało się pierwotne sklepienie kopulaste. W wyniku zaadaptowania baszty do celów mieszkalnych zatraciła ona charakter budowli obronnej, m.in. jej strzelnice zostały przerobione na otwory okienne. Przypisy
Kalvarienberg

Kalvarienberg, auch Stationsberg, ist die Bezeichnung für umfangreiche Nachbildungen der Passion Christi, die als Andachts- und Wallfahrtsstätten dienen. Begriffsgeschichte Der Begriff Kalvarienberg leitet sich aus der lateinischen Übersetzung des aramäischen Toponyms Golgota der Vulgata ab, wo er als Calvariae locus, lateinisch für „des Schädels Ort“ wiedergegeben wird, von lateinisch calva ‚Hirnschale‘. Geschichte Ab Ende des 15. Jahrhunderts wurden viele Kalvarienberge in Italien eingerichtet. Besonders eindrucksvoll sind einige Sacri Monti in Norditalien. Große Bedeutung erlangte die Errichtung von Kalvarienbergen nördlich der Alpen im Barock während der Gegenreformation. Beschreibung Als Kalvarienberg bezeichnet man heute ungefähr lebensgroße Nachbildungen des Leidens Christi an einem erhöhten Ort, oft nur die Kreuzigungsgruppe, aber auch umfangreichere Skulpturengruppen des Leidensweges. Oft wurden auch Kreuzwegstationen am Anstieg zu Wallfahrts- oder Hausbergen und abgelegeneren Bergkirchen errichtet, wenige Dutzend oder viele hundert Meter in der Ausdehnung. Einzelne Kalvarienberge liegen innerhalb eines dafür gebauten Gebäudeensembles wie jener in Eisenstadt. Ein besonderer Typus des Kalvarienbergs (Calvaire) entstand während der Renaissance (zwischen 1450 und dem 17. Jahrhundert) in der Bretagne, wo sie besonders im Département Finistère in eigens geschaffenen umfriedeten Pfarrbezirken zu finden sind. Hier sind in einer einzigen, manchmal monumentalen Skulptur unter einer aufragenden Kreuzigungsgruppe vollplastisch Szenen der Heilsgeschichte und des Lebensweges Jesu Christi dargestellt. Siehe auch Liste von Kalvarienbergen Kalvarienbergkirche Literatur Atlas der europäischen Heiligen Berge, Kalvarienberge und Devotionsstätten. Direktion für Tourismus, Sport und Gärten der Region Piemont, Turin 2003. Walter Brunner: Steirische Kalvarienberge. Schnider, Graz u. a. 1990, ISBN 3-900993-02-5. Elisabeth Roth: Der volkreiche Kalvarienberg in Literatur und Bildkunst des Spätmittelalters (= Philologische Studien und Quellen. Band 2). 2. überarbeitete Auflage. Erich Schmidt, 1967, ISSN 0554-0674. Elisabeth Roth: Kalvarienberg. II. Kunstgeschichtlich. In: Walter Kasper (Hrsg.): Lexikon für Theologie und Kirche. 3. Auflage. Band 5. Herder, Freiburg im Breisgau 1996, Sp. 1152 f. Louise-Marie Tillet: Reisewege durch die Bretagne. Calvaires und romanische Kirchen. Echter Verlag, Würzburg 1989, ISBN 3-429-01186-8. Kath. Pfarramt, Maria Himmelfahrt, Johannes Port: Der Kalvarienberg zu Wettenhausen. Gebete und Geschichte einer altehrwürdigen Wallfahrtsstätte. s. n., Kammeltal 1989. Französisch: Yves-Pascal Castel: Croix et calvaires en Bretagne. = Kroaziou ha kalvarihou or bro. Minihi levenez, Trelevenez 1997, ISBN 2-908230-09-7 (auch in bretonischer Sprache). Marc Déceneux: La Bretagne des enclos et des calvaires (= Mémoires de l’histoire). Ouest-France, Rennes 2001, ISBN 2-7373-2261-8. Yannick Pelletier: Les enclos Paroissiaux de Bretagne (= Les universels Gisserot. Band 13). Gisserot, 1996, ZDB-ID 2216999-4. Weblinks Dokumentationszentrum für Sacri Monti, Kalvarienberge und europäische Andachtsstätten Einzelnachweise
Kalvarija (arhitektura)

Kalvarija u arhitekturi označuje uređenu uzvisinu s uređenim putem i postajama križnog puta koja završava trima križevima. Namijenjena je za posjećivanje i hodočašće u vrijeme korizme. Na četvrtu se korizmenu nedjelju na kalvariji okupljaju djeca, na petu korizmenu nedjelju djevojke i mladići, te na Cvjetnicu i na Veliki petak svi vjernici. Na Veliki petak na kalvarija je također mnoštvo vjernika, no ne kao na samo uskrsno jutro. Na Uskrs, kalvarija se otvara rano ujutro. Posjećuje ju mnoštvo vjernika. Poslije pohoda kalvariji odlazi se na misu u obližnju crkvu. Povezani članci Novi zavjet Sveto pismo Biblija Put suza Golgota Pećina Gospe Lurdske Izvor HJP Reporaža. Subotička kalvarija Arhivirana inačica izvorne stranice od 20. lipnja 2010. (Wayback Machine) Zvonik. Piše: Stjepan Beretić
Calvarieberg (bedevaartplaats)

Een calvarieberg, calvariënberg of kruisberg is een kunstmatig heuveltje waarop de kruisiging van Christus wordt uitgebeeld. De heuvel refereert aan de Golgotha die buiten de stadsmuren van Jeruzalem was gelegen en het was de plaats waar Jezus gekruisigd werd. De naam calvarieberg komt van het Latijnse calvaria hetgeen schedel betekent. Calvariebergen zijn onder andere te vinden op Rooms-Katholieke begraafplaatsen en daarnaast ook op landgoederen van kloosters en in tuinen van pastorieën. Op de begraafplaats kan er met een begrafenis door de familie afscheid genomen worden bij de calvarieberg in plaats van aan het graf zelf. In België en Nederland stammen calvariebergen van na 1800. Elders kunnen calvariebergen een oudere leeftijd hebben. Opzet Een calvarieberg bestaat uit een kunstmatig heuveltje of rotspartij waarop een kruis is geplaatst met een corpusbeeld van Jezus. Bij het kruis met het corpus kunnen een Mariabeeld en Jozefbeeld geplaatst zijn. In de heuvel kan er een grafkelder aangebracht zijn. Verspreiding Enkele calvariebergen zijn: Calvarieberg in Antwerpen Calvarieberg in Oss Calvarieberg in Steggerda Calvarieberg in Veghel Zie ook Lijst van landschapselementen
Kalwaria

Kalwaria (Calvaria – łac. odpowiednik hebr. Golgota – to znaczy czaszka) – zespół kościołów lub kaplic symbolizujących stacje Męki Pańskiej, zakładany zazwyczaj na wzgórzach, tak by przypominał swym położeniem Jerozolimę. W okresie, gdy dostęp do „świętego miasta” był utrudniony, pielgrzymując do takiej kalwarii można było uzyskać takie same odpusty jak w czasie pielgrzymki do Jerozolimy. Najstarsza w Europie kalwaria powstała w latach 1405‒1420 w Hiszpanii niedaleko Kordoby, z inicjatywy dominikanina Alwarusa. Nieco później zaczęły one powstawać na terenie Niemiec i Włoch. Po okresie reformacji powrócono do ich budowania. Było to też związane z rozwojem pobożności pasyjnej, do czego przyczynił się walnie swymi publikacjami z końca XVI w. Christian Adrichomius (Christian Kruik van Adrichem). Jego dzieła, w których opisywał Ziemię Świętą w czasach Chrystusa, stały się bodźcem do tworzenia tego typu miejsc pielgrzymkowych. Pierwszą kalwarią w Polsce jest Kalwaria Zebrzydowska, założona z inicjatywy Mikołaja Zebrzydowskiego w 1602 r. Kalwarie zawierały różne liczby stacji, od kilku do kilkudziesięciu. Wraz z rozwojem nabożeństwa drogi krzyżowej (związanym głównie z postacią św. Leonarda z Porto Maurizio) stacje Męki Pańskiej, w liczbie 14, zaczęły być umieszczane także we wnętrzach kościołów. Kalwarie w Europie W Europie znajduje się około 1800 kalwarii. Najwięcej ich powstało na terenie Austrii, Węgier, Niemiec oraz Polski. Kalwarie istnieją także w takich krajach jak: Belgia, Chorwacja, Czechy, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Litwa, Luksemburg, Portugalia, Rumunia, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria i Włochy. Kalwarie na historycznych ziemiach polskich Kalwaria Kodeńska – Kodeń Kalwaria Krzeszowska – Krzeszów Kalwaria Leżajska – Leżajsk Kalwaria Miadziolska – Miadzioł Kalwaria Pacławska – Pacław Kalwaria Pakoska – Pakość Kalwaria Panewnicka – Katowice-Panewniki Kalwaria Piasecka – Piaseczno Kalwaria Piekarska – Piekary Śląskie Kalwaria Praszkowska – Praszka Kalwaria Podlaska – Serpelice nad Bugiem Kalwaria Pszowska – Pszów Kalwaria na Cierniaku – Cierniak Kalwaria na Górze Świętej Anny – Góra Świętej Anny Kalwaria Rokitniańska – Rokitno Kalwaria Saletyńska – Dębowiec Kalwaria Świętokrzyska – Morawica Kalwaria Tokarska – Tokarnia Kalwaria Ujazdowska – Warszawa Kalwaria Ujska – Ujście Kalwaria Wambierzycka – Wambierzyce Kalwaria Warmińska – Głotowo Kalwaria Wejherowska – Wejherowo Kalwaria Wielewska – Wiele Kalwaria Wileńska – Wilno Kalwaria Winiatyniecka – Winiatyńce Kalwaria Zebrzydowska Kalwaria Żmudzka Nowa Jerozolima – Góra Kalwaria Zobacz też Droga krzyżowa – zespół rzeźb lub obrazów Przypisy
Sacro monte

Sacro monte é uma tipologia da arte sacra cristã que simula, através da composição com estátuas realistas em tamanho natural, os eventos derradeiros da vida de Jesus. Como o nome sugere, usualmente os sacro montes são localizados em locais elevados, recordando o caminho de Jesus até o monte do Gólgota. Diversas capelas ou estações são montadas pelo caminho, onde são reencenados com estátuas os passos da Paixão ou da Via crucis. Esta tipologia nasceu depois que o acesso dos peregrinos cristãos à Terra Santa foi dificultado em virtude da conquista da área pelos muçulmanos. Buscava-se desta forma evocar na Europa o cenário que os cristãos já não podiam ver com seus próprios olhos. O objetivo de tais montagens era suscitar com mais veemência a piedade e o misticismo dos devotos. Na Europa diversos sacro montes importantes ainda sobrevivem, como o Sacro Monte de Varallo,na Itália, o Santuário do Bom Jesus do Monte, em Portugal, e no Brasil é famoso o Santuário do Bom Jesus de Matosinhos, em Congonhas. Ver também Sacri Monti do Piemonte e da Lombardia Referências