NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na Ślęży

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na Ślęży – zabytkowy kościół pomocniczy parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sulistrowicach, znajdujący się na szczycie Ślęży. Historia Kościół zbudowany został na ruinach średniowiecznego kamiennego zamku. Dziś fragmenty murów można podziwiać zwiedzając podziemia świątyni. Pierwsze wzmianki na temat świątyni na górze Ślęża pochodzą z XII wieku. Wówczas to pomiędzy rokiem 1128 a 1138 możnowładca śląski, palatyn Piotr Włostowic sprowadził z flandryjskiego klasztoru w Arrovaise w hrabstwie Artois na Ślężę zakon augustianów przekazując im górę i fundując na niej budowę świątyni i klasztoru. W połowie XII wieku (po 1148) kanonicy św. Augustyna przenieśli się do Wrocławia, na wyspę Piasek. W latach 1698–1702 w jego miejsce postawiono murowaną kaplicę. Dnia 11 lipca 1702 roku świątynię poświęcił jej fundator i budowniczy, opat klasztoru augustianów na Piasku we Wrocławiu, Jan Sievert. Kaplica była jednonawowa i posiadała otwarte ganki arkadowe po bokach; jej wschodnia fasada zwieńczona była trójkątnym szczytem ze spływami. W roku 1822 dobudowano galerię widokową. W nocy z 4 na 5 czerwca 1834 roku świątynia spłonęła w pożarze wywołanym uderzeniem pioruna. Ponowna odbudowa rozpoczęła się w latach 1851–1852 za sprawą ks. kardynała Melchiora von Diepenbrocka. Projekt nowego kościoła wykonał Antoni Gericke. Zachował on neoromański wygląd świątyni z salowym wnętrzem, drewnianym stropem i kwadratową wieżyczką. W dużej części budulcem dla nowej świątyni były zachowane z pożaru stare mury i elementy kamieniarskie. 15 sierpnia 1852 roku kościół został poświęcony, a papież Pius IX podarował mu obraz Matki Boskiej. W 1901 roku wieża kościoła zyskała żelazną galeryjkę widokową. Po II wojnie światowej kościół ponownie popadł w ruinę. Kolejne remonty przeprowadzano w 1967 (dzięki staraniom ks. bp. Rektora Pawła Latuska) i w 2000. W latach 2004–2006 pod świątynią prowadzono prace archeologiczne, co spowodowało czasowe zamknięcie świątyni. W 2012 roku ksiądz dr prał. Ryszard Staszak, proboszcz parafii w Sulistrowicach, dzięki pomocy arcybiskupa metropolity wrocławskiego Józefa Kupnego, władz samorządowych w Sobótce, Miłośników Ziemi Ślężańskiej i wielu parafian rozpoczął kolejną odbudowę kościoła. Efektem prac było odprawienie 28 września 2014 roku pierwszej po 10 latach mszy świętej. Budowla została uszkodzona podczas wichury 29/30 stycznia 2022 – zerwany został miedziany dach świątyni. Obok kościoła znajduje się Dom Turysty PTTK z 1908 roku, również wpisany do rejestru zabytków. Muzeum Po ukończeniu wszystkich prac remontowych w murach świątyni powstała stała ekspozycja muzealna, obejmująca kościół, wieżę widokową i ruiny zamku piastowskiego. Uwagi Przypisy
Kościół Matki Bożej Jasnogórskiej w Lubinie

Kościół Matki Bożej Jasnogórskiej w Lubinie – zabytkowy neogotycki rzymskokatolicki kościół parafialny z 1862 roku w Lubinie, w województwie zachodniopomorskim, na Wyspie Wolin. Mieści się na wzniesieniu przy ulicy Głównej. Należy do dekanatu Świnoujście. Historia Pierwotnie w tym miejscu znajdował się kościół św. Mikołaja. Już w XII wieku w Lubinie św. Otton z Bambergu przeprowadzał chrzty Wolinian. Obecna świątynia w Lubinie została wybudowana w latach 1858 – 1861 lub 1862. W czasach powojennych kościół został poświęcony 8 lutego 1948 roku przez księdza Aleksandra Jaworskiego. Parafia została erygowana 25 grudnia 1987 roku, a prowadzone od 1988 roku księgi metrykalne są przechowywane w świątyni. Kościół został wpisany do rejestru zabytków o nr rej.: A-319 z 20 lipca 2007 roku. Opis Jest to kościół neogotycki, orientowany, jednonawowy wzniesiony z cegły na planie prostokąta o wymiarach 24 x 13 metrów z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Szczyty wschodni i zachodni wyróżniają się schodkowaną i blendowaną strukturą. W części zachodniej kościoła wznosi się strzelista ceglana, kwadratowa czterokondygnacyjna wieża z nieczynnym zegarem. Zakończona jest czterema szczytami i zwieńczona ośmiobocznym hełmem, mieści trójuskokowy portal. Budynek przykrywa siodłowy dach, a ostrołukowe okna dodają mu charakterystycznego gotyckiego wyrazu. Okna zdobią witraże z postaciami świętych i błogosławionych, w tym bł. Jana Pawła II, św. Faustyny Kowalskiej, św. Jadwigi, św. Stanisława Kostki, św. brata Alberta, św. Maksymiliana Marii Kolbego i św. Wojciecha. Wnętrze kościoła zdobi drewniany, belkowany strop, wsparty na filarach, które dzielą przestrzeń na trzy nawy. Wzdłuż ścian północnej, południowej i zachodniej znajdują się XIX-wieczne empory chórowe. Witraże w prezbiterium, wykonane zostały w 1981 roku według projektu Ireny Kisielewskiej. Przedstawiają Matkę Boską Częstochowską z widokiem Jasnej Góry, św. Piotra Apostoła jako rybaka oraz św. Ottona Biskupa w biskupich szatach z pastorałem. Pod nimi umieszczono kopie obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, a w centralnym punkcie prezbiterium znajduje się tabernakulum. Kościół posiada chrzcielnicę z XIX wieku wykonaną ze sztucznego kamienia oraz granitową kropielnicę. W świątyni znajdują się również obrazy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. W świątyni można również zobaczyć figurę św. Antoniego Padewskiego w habicie franciszkańskim, trzymającego w jednej dłoni książkę z figurką Jezusa, a w drugiej gałązki lilii. Na ścianach kościoła rozmieszczone są stacje Drogi Krzyżowej. We wnętrzu kościoła przy wejściu usytuowana jest chrzcielnica z czasów misji biskupa bamberskiego św. Ottona, która została wykonana z neolitycznych żaren. Obok kościoła rośnie wiekowa lipa „Babki Proszalne” będąca pomnikiem przyrody, obwód jej pnia wynosi 750 cm. Przy kościele zachowały się fragmenty dawnego przykościelnego cmentarza niemieckiego. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Marii Magdaleny w Tuchowiczu

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łuków II diecezji siedleckiej. Obecny świątynia murowana w stylu neoromańskim została wybudowana w latach 1876-1880, dzięki staraniom księdza Adama Byszewskiego, konsekrował ją w 1900 roku biskup Franciszek Jaczewski. Kościół został zaprojektowany przez inżyniera Girszwelda i jest pokryty blachą. W świątyni znajdują się organy 14-głosowe wybudowane w 1851 roku przez wrocławskiego organmistrza Moritza Roberta Müllera dla kościoła św. Aleksandra w Warszawie. Do Tuchowicza zostały przeniesione po 1888 roku a przed 1892 rokiem, zamontowane zostały w 1889 roku przez warszawskiego organmistrza Kazimierza Potulskiego. Przypisy
Kościół św. Trójcy we Wrzelowcu

Kościół świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny (parafia Świętej Trójcy w Kluczkowicach) należący do dekanatu Opole Lubelskie archidiecezji lubelskiej. Obecna świątynia została wybudowana w latach 1777-1784 i ufundowana przez Zofię Lubomirską. W dniu 28 sierpnia 1955 roku konsekrował ją biskup Tomasz Wilczyński. Jest to budowla wzniesiona w stylu klasycystycznym, murowana, zaplanowana na rzucie wydłużonego ośmiokąta. We wnętrzu znajduje się piękne sklepienie zwieńczone latarnią. W drewnianym ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Trójcy Przenajświętszej pochodzący z końca XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne są dedykowane Matce Bożej Częstochowskiej oraz Panu Jezusowi Ukrzyżowanemu. W niszach ścian świątyni są umieszczone obrazy, pierwszy namalowany przez Antoniego Michalaka w połowie XX wieku - „Trójca Święta” oraz drugi „Adoracja Dzieciątka przez Franciszkanów”, powstały w pierwszej połowie XIX wieku. Do wyposażenia należy także neogotycki konfesjonał z drewna dębowego, wykonany na początku XX wieku (drugi, reprezentujący ten sam styl pochodzi z 2000 roku). Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bełchatowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bełchatowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia i architektura Obecna murowana świątynia oraz dwie kaplice Matki Bożej i św. Franciszka z Asyżu zostały wybudowane w 1721 roku przez Stanisława Rychłowskiego, chorążego sieradzkiego. Budowla została konsekrowana w dniu 25 lipca 1731 roku przez sufragana gnieźnieńskiego biskupa Franciszka Józefa Kraszkowskiego. Pierwotnie kościół należał do Franciszkanów, których klasztor został założony w 1617 roku. Po powstaniu styczniowym klasztor został skasowany przez władze carskie, a świątynia pełniła odtąd funkcję filialnej dla parafii w Grocholicach. W 1893 roku kościół decyzją biskupa włocławskiego Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza został podniesiony do rangi parafialnego. Kościół został wzniesiony w stylu późnobarokowym, jest orientowany, składa się z jednej nawy oraz węższego i niższego prezbiterium zamkniętego półkoliście i wieży od strony zachodniej, posiadającej kruchtę w dolnej kondygnacji. Obok nawy głównej z dwóch stron są umieszczone kaplice: Matki Bożej Bełchatowskiej i Świętego Krzyża. Nawa i prezbiterium są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. Przy prezbiterium znajdują się dwie duże szkarpy. Wyposażenie W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Świątynia posiada boczne pozłacane kolumny, dwie rzeźbione figury Aniołów oraz świętych – Bonawentury i Jacka. Z lewe i prawej strony nawy głównej są umieszczone dwa ołtarze poświęcone: św. Antoniemu i św. Józefowi. Organy Organy wybudował Dominik Grochalski w 1966 roku. Ostatni remont odbył się w 2015 roku, a przeprowadził go Maciej Mamel z Dobczyc. Instrument posiada pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Pomnik i tablice pamiątkowe Przy kościele stoi pomnik Pamięci Bełchatowian, na którym umieszczono tablice pamiątkowe ku czci: Czesława Bartłomiejczyka, Janusza Głuchowskiego, Janusza Kepalskiego, Władysława Włodarczyka i Konrada Leśniewskiego. Na zewnętrznej elewacji kościoła wiszą tablice ku czci: pułkownika Ryszarda Kuklińskiego z 2006, księdza kanonika Franciszka Potapskiego (1882-1942), zamordowanego przez Niemców w obozie koncentracyjnym w Dachau (obok wmurowana jest urna z ziemią z Dachau), księdza prałata Aleksandra Łęgockiego, lokalnego proboszcza w latach 1975-1998 i dziekana w latach 1991-1998, działacza antykomunistycznego, 20. rocznicy powołania do życia NSZZ Solidarność z 2000. Wewnątrz kościoła wiszą tablice z historią kościoła, wykazem proboszczów oraz upamiętniająca Stanisławę z Kaczkowskich Byszewską (zm. 1908). Galeria Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Bełchatowie

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bełchatowskiego archidiecezji łódzkiej. Znajduje się w bełchatowskiej dzielnicy Grocholice. Historia i architektura Pierwotnie była to budowla gotycka i została wzniesiona z kamienia polnego i cegły. Składała się z prostokątnej nawy głównej, małego prezbiterium i zakrystii. Na świątyni była umieszczona sygnaturka. W 1896 roku, w czasie urzędowania księdza proboszcza Franciszka Zająca, świątynia została rozbudowana według projektu architekta Kornelina Szrettera – została powiększona nawa główna, dobudowane dwie kaplice oraz dwie zakrystie. Następnie, według projektu nowego architekta Feliksa Nowickiego, przebudowano prezbiterium i kruchtę oraz wzniesiono dwie wieże o wysokości 41 metrów. Po przebudowie, kościół uzyskał cechy neoromańskie. Ze starej budowli zachowała się część murów nawy głównej o długości 6 metrów i szkarpy dwóch przęseł. W czasie I wojny światowej w 1914 roku, część murów została uszkodzona, potem świątynia została odbudowana w latach 1917–1920, z zachowaniem pierwotnego wyglądu. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny w stylu barokowym, ozdobiony rzeźbami z drugiej połowy XVII wieku; 2 ołtarze boczne, kaplice w stylu eklektycznym z 1910 roku, chrzcielnica z kamienia, wykonana na przełomie XVII i XVIII wieku, 3 rzeźby w stylu gotyckim z XIV wieku – św. Doroty, św. Katarzyny i św. Magdaleny – które odrestaurowano w 2003 roku, 3 rzeźby – krucyfiksy pochodzące z XVII i XVIII wieku, rzeźba Salvator Mundi pochodząca z XVII wieku, ambona wykonana w 1904 roku ozdobiona barokowymi ornamentami, epitafium Jana Nepomucena Dobrzelewskiego, zmarłego w 1841 roku, 2 lichtarze pochodzące z XIX wieku, reprezentujące styl neogotycki. Stacje Drogi Krzyżowej w formie obrazów olejnych na płótnie pochodzące z 1910 roku i współczesne namalowane w 1960 roku. Na kościelnej wieży południowej są zawieszone 2 dzwony; organy pneumatyczne o 13 głosach zostały wykonane w 1901 roku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Aniołów w Popielowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Popielowie. Świątynia należy do parafii NMP Królowej Aniołów w Popielowie w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. 25 września 2014 roku, pod numerem A-221/2014, obiekt został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Erygowanie parafii w Popielowie miało miejsce dnia 27 grudnia 1883 roku. Kościół wybudowany, w stylu neogotyckim, został w latach 1888–1889. W trakcie działań wojennych II wojny światowej został uszkodzony. W 1945 roku odbudowany. W kościele znajduje się kielich barokowy z około 1670 roku, z postaciami św. Jerzego, św. Józefa i błogosławionego Hermana, dominikanina z Opola. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia NMP Królowej Aniołów w Popielowie. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół św. Stanisława Kostki w Pławcach

Kościół św. Stanisława Kostki – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Pławcach (gmina Środa Wielkopolska). Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Środzie Wielkopolskiej. Historia i architektura Murowana świątynia z trójkątnym naczółkiem i sygnaturką została zbudowana w 1934. Z inicjatywą budowy wystąpiło małżeństwo Stanisław i Jadwiga (z Surdyków) Rozmiarkowie. Tablica pamiątkowa, wmurowana 1 lipca 1934 głosi: Bogu na chwałę Młodzieży na uświęcenie oraz z wdzięczności za odebrane łaski w czasie naszej 40 letniej pracy w Pławcach (stąd wezwanie – św. Stanisław Kostka jest patronem młodzieży). Miejscowi gospodarze, Marcin i Tomasz Jurgasińscy, przekazali na budowę obiektu 4000 m² swoich gruntów. W ołtarzu obraz patrona ufundowany przez ks. Piotra Lobę. Przypisy
Kościół św. Ducha w Brzezinach

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Świętego Krzyża. Obecnie należy do Bernardynek. Budowla została wzniesiona w latach 1737–1750 i ufundowana przez Józefa Lasockiego. Kościół był odnawiany m.in. w 1861 roku. Podczas II wojny światowej świątynia została sprofanowana przez hitlerowców - w czasie okupacji Niemcy przeznaczyli ją na garaż i bazę straży pożarnej. Od 1949 roku kościołem opiekują się Bernardynki, początkowo z klasztoru w Łodzi, a od 1952 roku z klasztoru w Chęcinach. Jest to świątynia w stylu barokowym, jednonawowa, posiadająca prostokątne prezbiterium zwrócone w stronę zachodnią. Nawa kościoła o trzech przęsłach nakryta jest sklepieniem kolebkowym opartym na gurtach, w przęśle środkowym - posiadającym lunety. We wschodnim przęśle nawy jest umieszczony chór zakonny, podparty szeroką arkadą. Kościół posiada barokowe wyposażenie wnętrza, którego elementem jest m.in. znajdujący się w ołtarzu cenny obraz z XVII wieku, na którym przedstawiona jest Matka Boska. Fasadę budowli dzielą 4 pilastry. Fasada jest zwieńczona trójkątnym szczytem z datą 1750. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Ducha Świętego fotopolska.eu
Kościół św. Anny w Brzezinach

Kościół Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Świętego Krzyża. Jest to drewniana świątynia wybudowana w 1719 roku i ufundowana przez Stanisława Bujakiewicza. W XVII wieku została dobudowana zakrystia. Budowla została odnowiona w 1861 roku i na początku XXI wieku. kościół składa się z jednej nawy i posiada konstrukcję zrębową. Jego prezbiterium jest skierowane na zachód. Jest ono mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z boku znajduje się wspomniana wyżej murowana zakrystia. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem ozdobionym drewnianą wieżyczką na sygnaturkę, która jest zwieńczona gontowym daszkiem namiotowym. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim. Chór muzyczny podparty jest dwoma słupami z balustradą tralkową o parapecie prostolinijnym. Belka tęczowa pochodzi zapewne z poprzedniej świątyni; umieszczony jest na niej krucyfiks gotycki z połowy XVI wieku. Ołtarz główny został wykonany w 1 połowie XVII wieku. Ołtarz boczny pochodzi z około 1700 roku. kropielnica reprezentuje styl gotycki. Obrazy i rzeźby pochodzą z XVII wieku.. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Anny fotopolska.eu
Kościół cmentarny Matki Boskiej i św. Andrzeja w Popielowie

Kościół Matki Boskiej i św. Andrzeja – rzymskokatolicki kościół filialny w Popielowie. Świątynia należy do parafii NMP Królowej Aniołów w Popielowie w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. 10 czerwca 1954 roku, pod numerem 110/54, obiekt został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego (wypisany z rejestru). Historia i architektura kościoła Kościół wybudowany został w 1654 roku. W 1889 roku przeniesiony został na miejscowy cmentarz. Jest to budowla o konstrukcji zrębowej wzmocnionej słupowo, orientowany, jednonawowy, z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Ściany nawy i zakrystii szalowane są deskami. Dach pokryty jest gontem. Otwory okienne zamknięto odcinkowo. Chór wsparty na ośmiu słupach. Ołtarz główny, ambona i prospekt organowy wykonano w stylu barokowym w II poł. XVII wieku. Na ścianach widoczna jest polichromia. Stacje drogi krzyżowej pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku. Bibliografia „Katalog zabytków sztuki w Polsce”, Warszawa Tom VII - Województwo opolskie, pod redakcją Tadeusza Chrzanowskiego, Mariana Korneckiego, zeszyt 2, 4, 5, 6, 7, 10, 14, "Kościoły drewniane na Śląsku Opolskim”, Alojzy Wierzgoń, Wydawnictwo Świętego Krzyża, Opole 1995, „Krajoznawca Górnośląski”, numer 15 Przypisy Linki zewnętrzne Kościół cmentarny w Popielowie
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Lubieni

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego – rzymskokatolicki kościół filialny w Lubieni. Świątynia należy do parafii NMP Królowej Aniołów w Popielowie, w dekanacie Siołkowice diecezji opolskiej. Historia kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Parafia w Popielowie. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół św. Floriana Męczennika w Pabianicach

Kościół świętego Floriana Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pabianickiego archidiecezji łódzkiej. Jest to murowana budowla neoromańska, jednonawowa, wzniesiona w latach 1898-1900 i pokryta blachą. Zaprojektował ją architekt Tadeusz Markiewicz. W latach 1971–1972 świątynia została rozbudowana: dobudowano do niej kaplicę. W 1900 roku kościół został poświęcony przez biskupa pomocniczego kujawsko-kaliskiego Henryka Piotra Kossowskiego. W 1903 roku w kościele został zamontowany główny ołtarz z obrazem św. Floriana i płaską figurą Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W 1912 roku (po lewej stronie) został zamontowany boczny ołtarz z obrazem Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1929 roku (po prawej stronie) został zamontowany boczny ołtarz z obrazem św. Cecylii i św. Antoniego; w tym samym roku świątynia otrzymała 3 dzwony i organy. W 2004 roku został zamontowany ołtarz marmurowy i została założona posadzka marmurowa w prezbiterium. W 2005 roku wnętrze budowli zostało częściowo odrestaurowane, zostało zakupionych 7 obrazów i wyremontowano organy piszczałkowe. Przypisy
Kościół św. Barbary w Żelaznym Moście

Kościół filialny p.w. św. Barbary w Żelaznym Moście, należy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mlecznie. Historia Pierwotny kościół, wzmiankowany w roku 1376, został rozebrany. Obecny budynek kościoła (w bardzo prostym stylu barokowym) został ufundowany przez polskiego właściciela Żelaznego Mostu (wówczas: Eisemost) Andrzeja Kłobuczyńskiego w roku 1664 (wieś pozostawała własnością rodziny Kłobuczyńskich do połowy XIX w.). Potem świątynia była dwukrotnie restaurowana (w 1891 i 1935). Architektura Kościół wzniesiono na niewielkim wzgórzu. Jest orientowany, jednonawowy o konstrukcji ryglowej z wydzielonym prezbiterium i wieżyczką zbudowaną na rzucie prostokąta. Pokryty został dwuspadowym dachem. Wyposażenie Zachowało się wyposażenie wnętrza kościoła z początków XVIII wieku: chrzcielnica z 1666, bogato rzeźbiony, barokowy, kamienny ołtarz zdobiony akantami i złocieniami oraz kamiennymi figurami barokowa, bogato zdobiona ambona. Cmentarz przykościelny Na przykościelnym cmentarzu pochowani są członkowie rodu Kłobuczyńskich: Andrzej Kłobuczyński i jego potomkowie: syn Karol Andrzej (zm. 1756), wnuk Maksymilian Ferdynand (zm. 1779) i prawnuk Karol Maksymilian (zm. 1822). Ich pomniki nagrobne nie zachowały się do dziś. Przypisy
Kościół św. Józefa w Dąbrowie Górnej

Kościół filialny pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Dąbrowie Górnej, należy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mlecznie. Historia Od połowy XVI w. do 1945 r. wieś zamieszkiwali w większości luteranie. Zbudowali oni obok gminnego cmentarza parafialnego założonego około 1860 r. (powiększonego w 1910 r.), murowaną z cegły klinkierowej kaplicę cmentarną pw. św. Jana w stylu neogotyckim. Ta kaplica, zaplanowana w marcu 1884 r., już w listopadzie tego samego roku została ukończona i uroczyście konsekrowana. Prócz nabożeństw pogrzebowych, w kaplicy odbywały się regularnie nabożeństwa (1 raz w miesiącu), odprawiane przez dojeżdżającego ścinawskiego pastora. II wojna światowa nie spowodowała zniszczenia kaplicy, która po 1945 r. została zamieniona w katolicki kościół filialny pw. św. Józefa Oblubieńca NMP. Architektura To niewielka budowla zorientowana, wzmocniona kilkoma przyporami. Posiada jedną nawę z wydzielonym, wąskim, pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Główny portal wejściowy oraz otwory okienne są o kształcie ostrołukowym. Pokrycie dachowe stanowi dach ceramiczny. Wnętrze kościoła jest skromne. Zachował się ołtarz pochodzący z okresu budowy oraz drewniany, malowany strop, zdobiony bogato w motywy roślinne. W okolicy Na terenie dawnego cmentarza, w odległości kilku metrów od kościółka, w 1888 r. została wzniesiona drewniana dzwonnica, we wnętrzu znajduje się stalowy dzwon pochodzący najprawdopodobniej z okresu budowy dzwonnicy. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Starych Siołkowicach

Kościół św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny w Starych Siołkowicach. Świątynia należy do parafii św. Michała Archanioła w Starych Siołkowicach w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Dnia 10 lutego 2011 roku, pod numerem A/145/2011, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Powstanie miejscowości datowane jest na 1387 roku. Pierwotnie kościół parafialny został wybudowany w 1588 roku. Istniał on do 1822 roku. Obecna świątynia istnieje od 1830. Przebudowany w stylu klasycystycznym został w 1933 roku. Jego konsekracji dokonał kardynał A. Bertram w 1934 roku. Linki zewnętrzne Kościół św.Michała w Starych Siołkowicach Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Tomaszowie Mazowieckim

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tomaszowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w latach 1926–1928, zaprojektowana przez architekta Józefa Kabana. Budowla jest murowana i składa się z trzech naw. Wnętrze nakryte jest sufitem gipsowym. Kościół posiada wieżyczkę w stylu neogotyckim. Dach świątyni pokryty jest blachą ocynkowaną. Budowlę poświęcił w 1928 roku biskup Wincenty Tymieniecki. Wnętrze i wyposażenie Do wyposażenia kościoła należą trzy ołtarze: główny Najświętszego Serca Jezusowego i dwa boczne: św. Franciszka i Matki Bożej Ostrobramskiej, stacje Drogi Krzyżowej, organy o 12 głosach, chorągwie, sztandary, feretrony procesyjne, nowy krzyż procesyjny, nowa monstrancja, trzy dzwony: sygnaturka o masie 100 kilogramów i 2 nowe o masie 250 i 350 kilogramów, które poświęcił w 1993 roku biskup Bohdan Bejze. Na zewnątrz i wewnątrz świątynia została odnowiona. Przypisy