NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wawrzyńca w Kosmowie

Kościół świętego Wawrzyńca w Kosmowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koźminek diecezji kaliskiej). Świątynia została wzniesiona w 1691 roku. Ufundowana została przez Sokołowskiego. Odrestaurowana została w 1895 roku. Podczas 2 wojny światowej została zdewastowana. W 1953 roku została przedłużona nawa. W 1986 i 1993 roku była odnawiana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu i z boku nawy znajdują się kruchty. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany iglicowy dach hełmowy i latarnia. Wnętrze nakrywa strop płaski obejmujący nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, posiada prostą linię parapetu, znajduje się na nim prospekt organowy z początku XVIII wieku. Na belce tęczowej jest umieszczony gotycki krucyfiks z XV wieku i data budowy świątyni. Polichromia o charakterze iluzjonistycznym przedstawia Trójcę Świętą i Matkę Bożą z Dzieciątkiem na stropie. Do wyposażenia w stylu barokowym należą: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona z malowanymi wizerunkami czterech ewangelistów powstałe w 1 połowie XVIII wieku. Kolejne dwa ołtarze boczne powstały w 1754 roku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny i Matki Bożej Pocieszenia w Przespolewie Kościelnym

Kościół świętej Katarzyny i Matki Bożej Pocieszenia w Przespolewie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Katarzyny w Przespolewie Kościelnym (dekanat Koźminek diecezji kaliskiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1910–1914 dzięki ofiarom parafian i z inicjatywy ówczesnego proboszcza księdza Stanisława Mrozowskiego. Autorem projektu kościoła był Stanisław Wojciechowski, diecezjalny architekt z Włocławka, oraz Juliusz Dzierżanowski. Jak na ówczesne czasy projekt był ogromny i bardzo kosztowny. Został wzniesiony monumentalny kościół w stylu neobarokowym. Budowla jest otynkowana i wybudowana z cegły. 29 sierpnia 1954 roku została konsekrowana przez biskupa Franciszka Korszyńskiego. Świątynia jest trzynawowa (nawa główna jest wyższa od bocznych), posiada pseudotransept oraz węższe od nawy prezbiterium, do którego przylegają dwie zakrystie, a także dwie wysokie wieże w elewacji zachodniej, zwieńczone blaszanymi daszkami. W ołtarzu głównym jest umieszczony cudowny obraz Matki Bożej Pocieszenia, która przez lata była czczona i za przyczyną której wierni wypraszali potrzebne łaski. Na bocznych ścianach prezbiterium są umieszczone wizerunki świętych i błogosławionych Kościoła katolickiego. W ołtarzu bocznym po lewej stronie znajduje się obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, z kolei po przeciwnej stronie w ołtarzu jest umieszczona św. Katarzyna, główna patronka parafii i opiekunka wielu zawodów. Święta przedstawiona jest z kołem, na którym była łamana. Oba te obrazy znajdują się w pełnołukowych wnękach i otoczone są złoconymi ornamentami z motywami roślinnymi. Stacje Drogi krzyżowej powstały w 1820 roku i są namalowane na płótnie. Nawy oddzielone są od siebie arkadami. Są one niższe od nawy głównej. Większość otworów okiennych, również tych umieszczonych w części prezbiterialnej, ma charakter pełnołukowy. Wyjątkiem są okna umieszczone w fasadzie, które dodatkowo nakryte są belkowaniem. W niższej kondygnacji znajdują się trzy wejścia, w tym portal główny. Na jednym z filarów jest oparta ambona. Oprócz tego świątynia posiada emporę chórową z tralkową balustradą, chrzcielnicę oraz drewniane ławki. Wieże budowli zakończone są krzyżami. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Gaci Kaliskiej

Kościół świętej Małgorzaty w Gaci Kaliskiej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Benedykta Opata w Chlewie (dekanat Koźminek diecezji kaliskiej). Pod koniec XVIII wieku właścicielka wsi, Salomea Cielecka, sprzedając Gać Pawęzową pozostawiła pieniądze na naprawę uszkodzonej świątyni. Jednak okazała się ona nieopłacalna, w związku z tym ksiądz Jan Karwat podjął decyzję o budowie nowej. Nowy właściciel Gaci protestant Jan Kossecki zbudował nowy, murowany, kościół katolicki i zachował się on do czasów współczesnych. Poświęcony został w 1808 roku przez dziekana dekanatu Staw księdza Andrzeja Rychłowskiego na prośbę arcybiskupa gnieźnieńskiego Ignacego Raczyńskiego. Prawie 50 lat po poświęceniu kolejny właściciel wsi Karol Osterloff pokrył dach nowym gontem, wyremontował sufit i pobielił go. Kolejne zapisane informacje o świątyni pochodzą z 1864 roku. Dzięki nim możemy się dowiedzieć, że Osterloff miał obowiązek płacić proboszczowi dzierżawę za użytkowanie ziemi. Wiadomo również, że później świątynia była remontowana, na przykład w latach 60. XX wieku. Później dach kościoła został pokryty blachą, następnie zostały przeprowadzone prace odwadniające wokół kościoła. Remonty te zostały wykonane dzięki zaangażowaniu mieszkańców parafii. We wnętrzu jednonawowej świątyni w półkolistym prezbiterium, w ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający Świętą Rodzinę. Natomiast po jego bokach są umieszczone rzeźby – po lewej św. Piotr i po prawej św. Paweł. Z kolei w górnej nastawie ołtarza usytuowane są figurki aniołów. Na wizerunku zawieszonym na ścianie przed prezbiterium znajduje się św. Małgorzata, patronka kościoła. Umieszczony jest tam także obraz św. Antoniego.Obrazy zostały odrestaurowane w czasie malowania świątyni. Kościół posiada również cztery cynowe lichtarze z ornamentem rokokowym, wykonane w 1832 roku. W zachodniej części nawy znajduje się chór muzyczny, który jest podparty dwoma kolumnami. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Liskowie

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koźminek diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1899-1901. Konsekrowana została w 1911 roku. Polichromia w kościele została wykonana w latach 1930-1935, natomiast odnowiona została w latach 70. XX wieku. W latach 90. XX wieku dach świątyni został pokryty blachą stalową, ocynkowaną. Kościół ma formę utrzymaną w stylistyce neogotyku angielskiego. Budowla jest orientowana, wzniesiona na planie prostokąta, ma wieżę od strony zachodniej, jednonawowy, pięcioprzęsłowy korpus główny i niższe jednonawowe prezbiterium zamknięte pięciokątnie. Od strony północnej do prezbiterium jest dostawiona kaplica Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Bryła świątyni jest zwarta, korpus i prezbiterium opinają dwuskokowe przypory. Wieża jest ponad nawą wyniesiona i zwieńczona wysmukłym, czworokątnym iglicowym dachem hełmowym ze ściętymi narożnikami, ozdobiona ażurowym krzyżem. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Kościelcu (powiat kaliski)

Kościół świętego Wojciecha w Kościelcu (powiat kaliski) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stawiszyn diecezji kaliskiej). Jest to świątynia składająca się z drewnianej nawy z 1708 roku, murowanego prezbiterium romańskiego z ok. połowy XII wieku i kruchty z końca XVI wieku. Kościół remontowany był w 1761 i 1904 roku oraz w latach 1991–1994 przez firmę Jana Migla (otrzymał wówczas nowe pokrycie dachu). Budowla jest jednonawowa, orientowana, posiada konstrukcję zrębową. Prezbiterium jest murowane, reprezentuje styl romański, zwieńczone jest absydą, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się drewniana kaplica wzniesiona na planie ośmiokąta, nakryta namiotowym dachem blaszanym i cebulastym dachem hełmowym. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty blachą miedzianą, na dachu jest umieszczona kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią i krzyżem. Wnętrze świątyni jest wyłożone boazerią. Nawa nakryta jest stropem płaskim z fasetą, natomiast prezbiterium – sklepieniem kolebkowym. We wnętrzu znajduje się chór muzyczny, charakteryzujący się wybrzuszonym parapetem w części centralnej, podparty dwoma słupami. Umieszczone są na nim organy o 5 głosach, wykonane przez firmę Dominika Biernackiego w XIX wieku. Belka tęczowajest ozdobiona krucyfiksem. Wyposażenie w stylu rokokowym pochodzi z 1 połowy XVIII wieku, należą do niego: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Rajsku

Kościół świętego Michała Archanioła w Rajsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Opatówek diecezji kaliskiej). Murowana świątynia została wzniesiona około 1434 roku, jednak już na początku XVII wieku wymagała gruntownego remontu. Prace remontowe zostały zrealizowane około 1607 roku, dzięki pomocy finansowej Rajskich, ówczesnych właścicieli wsi, i w tym samym roku kościół został konsekrowany pod wezwaniem św. Michała Archanioła i św. Walentego oraz św. Anny, która występuje w tytule kościoła w dokumentach z 1610 roku i 1711 roku. Podczas wojny północnej i w trakcie późniejszych niepokojów świątynia uległa częściowemu zniszczeniu. Przez kilkadziesiąt lat budowla była w ruinie. Runęło sklepienie beczkowe świątyni, woda lała się do środka niszcząc wnętrze. W 1745 roku kościół został ponownie wyremontowany, dzięki staraniom ks. Jana Kobierzyckiego, miejscowego proboszcza i równocześnie ówczesnego właściciela wsi. W 1760 roku notariusz ziemski kaliski Maciej Gliszczyński wystawił ołtarz z obrazem św. Macieja, który został sprowadzony z Rzymu. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegieł. Cały kościół opięty jest od zewnątrz trójuskokowymi szkarpami, między którymi są umieszczone wysokie okna zamknięte ostrołukowo, ozdobione w 1974 roku witrażami zaprojektowanymi przez H. Bożyka. Szczyt fasady zachodniej i wschodniej oraz szczyt zakrystii reprezentują styl późnogotycki i są rozczłonkowane otynkowanymi blendami, zamkniętymi łukiem półkolistym. Na dwuspadowym dachu, na skrzyżowaniu nawy z ramionami transeptu, znajduje się wieżyczka na sygnaturkę wzniesiona w 1867 roku. Wnętrze kościoła stanowi jedna nawa z prezbiterium nieco węższym i niższym w stosunku do niej. Świątynia została zbudowana na planie zbliżonym do kwadratu. Od strony północnej do kościoła przylega dawna zakrystia nakryta sklepieniem kolebkowym i mieszcząca niewielki skarbczyk na piętrze, natomiast od strony południowej jest umieszczona kruchta, która została dobudowana w 1820 roku. Podczas przebudowy, wykonanej w latach 1917-1924 dzięki staraniom ks. Józefa Mężnickiego, do świątyni został dobudowany transept i zostało zmienione położenie prezbiterium. Zostało ono przeniesione ze wschodniej części kościoła do części zachodniej. W związku z tym, trzeba było wybić portal z wejściem do świątyni w szczytowej ścianie dawnego prezbiterium, w którym została umieszczona empora muzyczna z neogotyckim prospektem organowym z 1861 roku. Pod prezbiterium rozbudowanej świątyni znajduje się krypta z dwoma ozdobnymi kolumnami wykonana z piaskowca, w której zostali pochowani dziedzice Marchwacza. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Tłokini Kościelnej

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Tłokini Kościelnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Opatówek diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona na początku XVIII wieku (inne źródła podają rok 1773). Wybudowana została dzięki staraniom wikariuszy kolegiaty kaliskiej. W połowie XIX wieku do nawy została dobudowana boczna kaplica. Restaurowana była około 1750 i w 1883 roku. Podczas 2 wojny światowej została okradziona przez hitlerowców z dzwonów. W 1955 roku zostało wymienione oszalowanie, natomiast w 1969 roku zostało zmienione pokrycie dachu. Kościół został odnowiony w 1979 roku po nieudanej próbie podpalenia w maju. Budowla jest drewniana, jednonawowa, orientowana, posiada konstrukcję zrębową. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się kruchta, natomiast z boku nawy umieszczona jest nowsza kaplica, zamknięta prostokątnie. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu, w centralnej części znajduje się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z fasetą, wspólnym dla nawy (z zaskrzynieniami) i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada w części środkowej prostokątną wystawkę, na chórze jest umieszczony prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowym krucyfiksem z 1 połowy XVIII wieku. Ołtarz główny i dwa boczne, ambona i chrzcielnica w stylu barokowym powstały w 2 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Piątku Wielkim

Kościół świętego Marcina w Piątku Wielkim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stawiszyn diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1740 roku. Ufundowana została przez kardynała, biskupa krakowskiego Jana Aleksandra Lipskiego. Remontowana była w 1761 roku. W 1979 roku zostało wymienione pokrycie gontowe na blaszane oraz zostało odnowione wnętrze. Budowla jest drewniana, orientowana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona wieża konstrukcji słupowej, trójkondygnacyjna, kwadratowa, w jej przyziemiu znajduje się kruchta. Wieżę zwieńcza dach namiotowy, na dachu jest umieszczony podwójny blaszany dach hełmowy z latarnią i krzyżem. Świątynia jest nakryta stromym dachem, dwukalenicowym pokrytym blachą. Wnętrze jest obite boazerią w geometryczne wzory, na suficie widnieje orzeł w koronie. Wnętrze jest nakryte płaskimi stropami ze skośnymi odcinkami bocznymi. Chór muzyczny posiada prostą linię parapetu i jest ozdobiony prospektem organowym. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z 2 połowy XVII wieku, natomiast dwa ołtarze boczne reprezentują styl późnobarokowy i powstały w 2 połowie XVIII wieku. Przypisy
Camp de concentració de Stutthof

Stutthof (1939-1945) va ser un camp de concentració nazi al poble epònim de Stutthof, aleshores un municipi d'Alemanya, que des del 1945 passà a Polònia i es troba en l'actual gmina de Sztutowo al districte de Nowy Dwór Gdański a la Pomerània. El lloc del camp i certs edificis conservats van ser transformats en museu commemoratiu. Història Stutthof va ser el primer camp de concentració construït pel règim nazi fora d'Alemanya, tot just després de l'annexió de Polònia, l'1 de setembre del 1939, considerat com l'inici de la Segona Guerra Mundial. La Schutzstaffel (SS) ja havia triat el lloc a uns 34 quilòmetre de la ciutat lliure de Danzig, actualment Gdańsk (Polònia), abans la invasió i la transformació d'una antiga residència per a gent gran en camp de concentració va començar el 2 de setembre de 1939 amb un contingent de 500 presoners de Danzig. El petit camp de dotze hectàrees d'una capacitat d'uns 3500 persones es va eixamplar fins a 120 hectàrees amb una capacitat de 57.000 presoners. En la seva estructura hi havia tallers, fàbriques, dipòsits, magatzems, cambres de gas i un enorme forn crematori. Des del 1941 va ser sotmès a la Gestapo de Danzig que va transformar-lo parcialment en «Camp d'educació pel treball» (Arbeitserziehungslager, un dels típics eufemismes dels nazis per a indicar un camp del qual els presoners eren explotats per treballar sense paga per a la indústria). A més del camp de base, tenia 39 extensions, sovint empreses privades a les quals la SS «llogava» mà d'obra. El «lloguer» total que la SS va cobrar entre 1942 i 1944 s'estima a uns deu milions de Reichsmark, grosso modo uns 50 milions d'euros del 2015. La societat d'electrodomèstics AEG era un «client» de Stutthof. El camp primer va ser sota el comandament de l'SS Sturmbannführer Max Pauly (1907-1946), i després sota l'SS Obersturmbannführer Paul Werner Hoppe (1910-1974) que a la fi del 1944 va prendre el comandament del nou camp de concentració de Wöbbelin. Més de 85.000 presoners van morir del prop de 110.000 persones que hi van ser deportades. El gener de 1945, amb les tropes soviètiques avançant, els nazis van dur quasi tots els presoners del camp a una marxa de la mort, durant la qual 85% van morir. Quan el camp va ser alliberat el 9 de maig de 1945 pels soldats del 48è exèrcit de les tropes soviètiques, només hi quedaven 385 persones, quasi totes moribundes. Referències Bibliografia Santandreu, Maria Dolors; Serra Rotés, Rosa «Els camps nazis: Definicions per explicar l'horror: els camps de concentració» (pdf). L'Erol, 117, 2013, p. 12-18. Orski, Mark. «Organisation und Ordnungsprinzipien des Lagers Stutthof». A: Ulrich Herbert, Karin Orth & Christoph Dieckmann. Die nationalsozialistischen Konzentrationslager: Entwicklung und Struktur (en alemany). vol. 1. Göttingen: Wallstein Verlag, 1998, p. 1192. ISBN 9783892442899. Vegeu també Holocaust Auschwitz Treblinka Mauthausen Enllaços externs Museu Stutthof Arxivat 2014-08-07 a Wayback Machine. (anglès)
Stutthof

Stutthof foi um campo de concentração localizado na Cidade Livre de Danzigue (Pomerânia, norte da Polônia). Foi o primeiro campo de concentração construído fora da Alemanha pelo regime nazi. Ativado em 1939, recebeu cerca de 110 mil pessoas, dentre judeus, ciganos e poloneses, em sua maioria. Galeria Ver também Campos de concentração polacos Campos de extermínio na Polónia ocupada durante a Segunda Guerra Mundial Dia Internacional da Lembrança do Holocausto Europa ocupada pela Alemanha Nazista Guetos judeus na Europa Invasão da Polônia Invasão soviética da Polónia Lista dos campos de concentração nazistas Ocupação da Polónia (1939-1945) Referências
Концентрациони логор Штутхоф

Штутхоф је био први нацистички концентрациони логор који је изграђен ван граница Немачке из 1937. Изградња логора завршена је 2. септембра 1939, а налазио се близу малог града Штутово који је био у саставу бивше територије Слободног града Данциг, 34 km источно од данашњег Гдањска у Пољској. Штутхоф је био последњи логор којег су ослободили савезници. Ослобођен је 9. маја 1945. У логору је страдало више од 85.000 особа, док је укупан број логораша био око 110.000. Нацисти су због напредовања Црвене армије започели евакуацију логора у јануару 1945. Тада је у логору било око 50.000 затвореника, махом Јевреја. Око 5.000 затвореника је одведено на обалу Балтичког мора, где су присиљени да уђу у воду а затим стрељани. Хиљаде других затвореника је умрло или убијено током евакуације, када су били присиљени да ходају по великој хладноћи. Процјењује се да је током евакуације убијено или умрло око 25.000 затвореника, половина од укупног броја. Референце Спољашње везе Stutthof National Museum KL Stutthof monography (језик: пољски) SS personnel serving at Stutthof
Stutthof

Stutthof (polska Sztutowo) var det första koncentrationslägret som nazisterna lät uppföra i Tyskland utanför 1937 års landgräns (i den före detta Fria staden Danzig), beläget 34 kilometer från Danzig (polska Gdańsk). Historik I Stutthof, som var i drift från den 2 september 1939 till den 9 maj 1945, mördades cirka 85 000 människor. Från juni 1944 användes lägret som ett utrotningsläger. Planer för ett koncentrationsläger för icke önskvärda polacker och judar skapades redan 1936, och före krigsutbrottet samlade polisen i Danzig uppgifter om judar och personer aktiva i den polska minoriteten. Inom de första veckorna i september 1939 samlade tyskarna in ett stort antal polska intellektuella från Danzig och bland annat Pommern och Kujawy. I lägret hölls över 110 000 människor. De största grupperna var judar (cirka 50 000) och polacker, huvudsakligen från Danzig, Pommern och Kujawy. Därutöver fängslades personer med olika nationaliteter: ryssar, ukrainare, vitryssar, litauer, letter, ester, tjecker, slovaker, finländare, norrmän, fransmän, danskar, holländare, belgare, tyskar, österrikare, engelsmän, spanjorer, italienare, jugoslaver, ungrare och romer. Satellitläger Bland Stutthofs satellitläger fanns: Kommendanter Max Pauly: september 1939 – augusti 1942 Paul Werner Hoppe: augusti 1942 – januari 1945 Rättegångar Efter andra världskriget ställdes lägervakter och kapos inför rätta i Polen. Vid den första av de sammanlagt fyra rättegångarna dömdes elva personer, varav fem kvinnor, däribland Jenny Wanda Barkmann och Gerda Steinhoff till döden. De avrättades genom hängning den 4 juli 1946 vid Biskupia Górka inför en folkmassa på flera tusen personer. Se även Arbetsläger Koncentrationsläger Lista över koncentrationsläger Märken för fångar i nazistiska koncentrationsläger Stutthofrättegången Referenser Noter Tryckta källor Bedürftig, Friedemann (2008). Tredje riket från uppgång till fall: en uppslagsbok. Stockholm: Ersatz. sid. 377. ISBN 978-91-88858-32-0 Externa länkar Stutthof National Museum Wikimedia Commons har media som rör Stutthof.
Штуттгоф

Штуттгоф (нім. Stutthof) — нацистський концентраційний табір. Створений 1939 року на території окупованої Третім Рейхом Польщі поблизу с. Штутгоф (нині с. Штутово), на схід від Данцига (Гданська). За роки війни в цей табір потрапили приблизно 110 тисяч ув'язнених, з яких приблизно 65 тисяч загинули. Крім медичних експериментів, відомий виробництвом мила з людських тіл. Нині на території є музей, зареєстрованим у Державному реєстрі музеїв. Посилання Штуттгоф // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Теза, 2006.
Most Esperanto w Bydgoszczy

Most Esperanto w Bydgoszczy – most wantowy nad Brdą w Bydgoszczy przeznaczony dla ruchu pieszego i rowerowego. Lokalizacja Most znajduje się w pobliżu ulicy Krakowskiej łącząc osiedla: Skrzetusko i Babia Wieś, gdzie zlokalizowana jest hala widowiskowo-sportowa „Łuczniczka”. W sąsiedztwie przeprawy znajduje się przystanek Tramwaju Wodnego „Łuczniczka”. Historia W okresie powojennym, do 1964 względnie 1970 roku (daty otwarcia w sąsiedztwie drogowego mostu Pomorskiego) funkcjonowała przeprawa promowa, którą w godzinach 5.00-19.00 obsługiwał Albert Manikowski, pobierając opłatę za przewóz w wysokości 15 groszy. W 1977 roku Bydgoskie Biuro Projektowo-Badawcze Budownictwa Przemysłowego opracowało projekt kładki dla pieszych, którą zrealizowało dwa lata później Bydgoskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. Uroczyste otwarcie kładki nastąpiło 22 lipca 1979 roku. W latach 1992–1993 wykonano remont częściowy obiektu. Kolejny kapitalny remont zrealizowano w latach 2022-2023. Dane techniczne Most wykonano w konstrukcji stalowej, podwieszanej. Konstrukcję nośną stanowią trzyprzęsłowe dźwigary podwieszone linami do pylonów opartych na betonowych podporach. Długość całkowita wynosi 78 m, a szerokość 4,25 m, z tego szerokość przejścia 3,4 m. Przestrzeń żeglugowa pod obiektem wynosi 5,4 × 45 m. Przeprawa mieści chodnik dla pieszych i rowerzystów z nawierzchnią drewnianą o nośności 5 t. Obiektem dysponuje Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w Bydgoszczy. Nazwa 3 października 2012 r. Rada Miasta Bydgoszczy nadała przeprawie nazwę „most Esperanto”. Podkreślono w ten sposób rolę, jaką w ruchu Esperanto pełni Bydgoszcz. Struktury ruchu esperanckiego istnieją w Bydgoszczy od 1908 roku. W mieście (w pobliżu mostu) działa Międzynarodowe Studium Turystyki i Kultury, gdzie językiem wykładowym jest m.in. język esperanto. Nazwa mostu symbolizuje również łączenie języków i kultur. Zobacz też mosty w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Monografia mostów województwa kujawsko-pomorskiego. Brda i Kanał Bydgoski. Tom II z serii: Mosty z biegiem rzek pod red. Krzysztofa Dudka. Bydgoszcz – Grudziądz 2012. Wydawca: Związek Mostowców Rzeczypospolitej Polskiej Oddział Pomorsko-Kujawski. ISBN 978-83-934160-2-8.