NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Pod Murzynkiem w Warszawie

Kamienica Pod Murzynkiem (nazywana także Imlandowską, Dzianottowską oraz Ginterowską) – zabytkowa kamienica znajdująca się na Rynku Starego Miasta 36 w Warszawie, na Starym Mieście. Historia Pierwsze informacje o tym budynku pochodzą z roku 1449. Ówcześnie był to dom rodziny Syczów. Po nich właścicielami kamienicy zostali Skoczkowie i Szeligowie. Na przełomie XV i XVI w. budynek był zamieszkiwany przez Jana Raka, który w roku 1517 sprzedał ją burmistrzowi Starego Miasta – Jerzemu Baryczce. W XVI w. kamienica była własnością kupców Jana Fieląga i Jana Himianda, którzy dokonali licznych jej modernizacji i przebudów. W 1613 r. dom został kupiony przez królewskiego snycerza Jana Kluga, który w 1622 r. zlecił Gerardowi Kleinpoldtowi, jego generalną przebudowę. Prace nad nowym wyglądem kamienicy trwały ponad pięć lat. Zmiany zostały wykończone przez spadkobiercę Kluga – Jakuba Gianottiego w roku 1628. Budynek po tej modernizacji liczył cztery kondygnacje zwieńczone attyką i posiadał trzytraktowy układ wnętrz. Jego fasadę ozdobiła charakterystyczna do dziś głowa Murzynka. Po 1650 r. kamienicę została zakupiona przez burmistrza Juliusza Gintera. W XVIII w. właścicielem został rajca Teodor Jędrzejewicz, a następnie Francuz Jean Martin. W latach 1865−1872 kamienica była zamieszkiwana przez Ksawerego Grochowskiego. Mieściła się tam ówcześnie konspiracyjna siedziba Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Dom często zmieniał właścicieli. Tak częste zmiany własności trwały jeszcze do początku lat 20. XX w. W 1922 r. kamienicę nabyto od Moczarowskiego na rzecz Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich (właśc. warszawskiego Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy; darowizny na ten cel udzielił Franciszek Baytel), które miało w niej siedzibę do 1938 r. Następnie kamienica została odprzedana Zarządowi m.st. Warszawy, który przeznaczył ją wraz z sąsiednimi kamienicami na siedzibę Muzeum Dawnej Warszawy. Prace konserwatorskie i adaptacyjne prowadzone były przez Jana Zachwatowicza, które zostały przerwane przez wybuch drugiej wojny światowej. Przez czas trwania powstania warszawskiego kamienica została uszkodzona jedynie w części dachowej. W 1945 kamienica była najmniej zniszczonym budynkiem znajdującym się przy Rynku Starego Miasta. Podczas odbudowy Starego Miasta zrekonstruowano zniszczone elementy, w tym głowę Murzynka w fasadzie. W 1951 na fasadzie kamienicy odsłonięto tablicę upamiętniającą Feliksa Dzierżyńskiego, przemawiającego w 1899 w tym miejscu na zebraniu robotniczym. W 1990 tablica została zdemontowana i przeniesiona do magazynu Muzeum Historycznego m.st. Warszawy. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Hincove oká

Hincove oká (polsky Hińczowe Oka) je označení čtyř až sedmi ledovcových ok nacházejících se ve Vysokých Tatrách v Hincove kotlině na konci Mengusovské doliny v nadmořské výši 1930–1950 m. Protéká jimi Hincov potok. Pojmenování pochází ze slovenského domáckého jména Hinco (Ignác). Poloha Horní severní oko se při vyšším stavu vody spojuje s Veľkým Hincovým plesem a vytváří u odtoku Hincova potoka jeho zátoku. Horní východní oko se nachází pod západní stěnou Mengusovského Volovce a horní jižní oko se nachází na Hincově potoku. V jižní skupině se nacházejí čtyři oka, z nichž dvě jsou na východ a dvě na západ od modré turistické značky. Nejvýchodnějším okem v jižní skupině protéká Hincov potok. Oka západně od turistické značky při nižším stavu vody vysychají. Oka Odkazy Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Mengusovská dolina Hincove plesá Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hincove oká na Wikimedia Commons Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Hińczowe Oka (polsky)
Kalwaria Pacławska

Kalwaria Pacławska ist eine Ortschaft mit einem Schulzenamt der Gemeinde Fredropol im Powiat Przemyski der Woiwodschaft Karpatenvorland in Polen. Geographie Der Ort liegt im Przemyśler Vorgebirge an einem Hügel (465 m) am südlichen Ufer des Flusses Wiar. Geschichte Die Gründung des Orts ist damit verbunden, dass Kalvarienberge in Polen im 17. Jahrhundert in Mode waren. Andrzej Maksymilian Fredro hielt einen Hügel in Pacław für geeignet. Im Jahr 1668 zogen Franziskaner in ein Holzkloster an der Stelle des heutigen Ortes. Die erste Kirche und das Kloster brannten in der Mitte des 18. Jahrhunderts nieder. Die heutigen Gebäude wurden in den Jahren 1770 bis 1775 erbaut, die Kirche erhielt 2020 den Titel einer Basilica minor. Bei der Ersten Teilung Polens kam Kalwaria Pacławska 1772 zum neuen Königreich Galizien und Lodomerien des habsburgischen Kaiserreichs (ab 1804). 1918, nach dem Ende des Ersten Weltkriegs und dem Zusammenbruch der k.u.k. Monarchie, kam die Gemeinde zu Polen. Im Jahr 1921 hatte die Gemeinde 63 Häuser und 298 Einwohner, davon 279 waren römisch-katholisch, 16 griechisch-katholisch, 3 waren Juden. Im Zweiten Weltkrieg gehörte die Stadt zuerst zur Sowjetunion und ab 1941 zum Generalgouvernement. Von 1975 bis 1998 gehörte Kalwaria Pacławska zur Woiwodschaft Przemyśl. Weblinks Kalwaria Pacławskana portalu polska-org.pl(polnisch) Kalwarya pacławska. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 3: Haag–Kępy. Sulimierskiego und Walewskiego, Warschau 1882, S. 715 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Kalwaria Pacławska

Kalwaria Pacławska (Polish: [kalˈvarja paˈt͡swafska]) is a village in the administrative district of Gmina Fredropol, within Przemyśl County, Subcarpathian Voivodeship, in south-eastern Poland, close to the border with Ukraine. The village took its name from the big calvary that arose in the XIVth century around the Orthodox Church of Simeon Stylites. After the region fell into the control of Poland, it was transformed and developed as a Catholic religious center by Andrzej Maksymilian Fredro and became a popular pilgrimage site. It has also a miraculous image of Our Lady. References
Rechtstädtisches Rathaus

Das Rechtstädtische Rathaus (polnisch Ratusz Głównego Miasta) steht in Danzig im Stadtteil Rechtstadt. Dieser ist das eigentliche Stadtzentrum und älter als die Danziger Altstadt mit dem Altstädtischen Rathaus. Am Ende der Langgasse gelegen, hat das Rechtstädtische Rathaus gleichfalls einen beherrschenden Standort am Langen Markt. Geschichte Um die Wende des 13. zum 14. Jahrhundert entstand bereits ein Vorläuferbau als Hansekontor, der 1327 auf dem heutigen Grundriss neu erbaut wurde. Der Rathausturm wurde von 1486 bis 1488 von Heinrich Hetzel errichtet. Nach einem Brand 1556 wurde das ursprünglich gotische Rathaus im Stil des Manierismus umgebaut und der Rathausturm erhielt einen neuen Turmhelm, der 1561 mit einer vergoldeten Statue des Königs Sigismund II. August als Wetterfahne geschmückt wurde. Der filigrane Turm beherbergt außerdem ein Uhrwerk mit 14-stimmigem Carillon, das von 1559 bis 1562 von Johann Moor aus ’s-Hertogenbosch geschaffen wurde. Vom 81 Meter hohen Turm bietet sich ein weiter Blick auf die Stadt. Das am Ende des Zweiten Weltkriegs zu 80 Prozent zerstörte Rathaus wurde bis 1970 wieder errichtet. Es beherbergt heute das Stadtmuseum (Muzeum Gdańska). Ausstattung Die heutige Innenausstattung wurde um die Wende vom 16. zum 17. Jahrhundert geschaffen und galt schon zu ihrer Entstehungszeit als eine der schönsten ihrer Art. Viele berühmte Künstler, Baumeister und Schmiede waren derzeit an den prachtvollen Bauten in Danzig beteiligt, so z. B. Wolff Sporer, Valentin Trost, Ambrosius Kleppisch, Lonhardt Diele, Adam Reißig, Leonhardt Schulz, Andreas Stange, Jacob Apotheker, Baumeister Hans Strakowski und sein Sohn Georg, Meister Simon Sperling usw. Interessant ist der Rote Saal von 1593 bis 1608 mit einer Decke von 25 Gemälden von Izaak van den Blocke, eingefasst in Schnitzereien von Abraham Hochreuter. Wenn man den Saal betritt, fällt einem die große Fülle an Kunstwerken in dem verhältnismäßig kleinem Raum auf. Das Gemälde in der Mitte wird Allegorie des Danziger Handels oder Apotheose des Bündnisses Danzigs mit Polen genannt. Ältestes Element des purpurnen Saales stellt der Kamin mit dem Wappen Danzigs dar. Wie andere Kunstwerke des Rathausinneren wurde die Ausstattung des Roten Saals größtenteils vor dem Krieg ausgelagert und konnte beim Wiederaufbau wieder eingesetzt werden. Galerie Literatur Paul Brandt: Das rechtsstädtische Rathaus in Danzig, 1909; erwähnt in: Bücherschau. In: Zentralblatt der Bauverwaltung. Nr. 102, 1910, S. 664 (zlb.de). Weblinks Ratusz Głównego Miasta. Muzeum Gdańska (polnisch). Einzelnachweise
Main City Hall

Main City Hall (Polish: Ratusz Głównego Miasta; German: Rechtstädtisches Rathaus) is a historic town hall located in Gdańsk, Poland, within the Main City borough of the Downtown district. It is one of the finest examples of the Gothic-Renaissance historic buildings in the city, built at the intersection of Ulica Długa (Long Lane) and Długi Targ (Long Market), in the most popular part of Gdańsk. The Main Town Hall in Gdańsk houses the History Museum of the City of Gdańsk. Location The Main Town Hall in Gdańsk is located on Ulica Długa, part of the Royal Route. The building is located in the building complex, surrounded by Ulica Długa, Kramarska Street, Piwna Street, and Kaletnicza Street, located at the corner of the first two. The building is the second highest building in the Main City (after St. Mary's Church), and is in the most notable part of Śródmieście in Gdańsk. Access to the building by car is difficult, as Ulica Długa is pedestrianised all year around. The public transport does not reach the building. The closest tram stop is located at Podwale Przedmiejskie. History The oldest fragments of the town hall come from 1327 to 1336 - the building was then much smaller in size, which led to its expansion in the subsequent years. In the fourteenth-century the Main City of Gdańsk was reconstructed, and in 1346 replaced the then enforced Lübeck law with the Kulm law. The reform had separated the roles of the city council and ława miejska (which was responsible for the judiciary). The separation of the two bodies led to the need for two separate halls for the two institutions. In 1357, in the location of the current town hall, a temporary town hall was located. The first major expansion of the building began in 1378, after the full Kulm law was given to the city. The expansion of the building was led by Henryk Ungerdin, and the reconstruction was complete in 1382. Between 1454 and 1457, with the relation of the arrival of King Casimir IV Jagiellon, the town hall was expanded. The town hall's tower was complete in the years of 1486-1488; the building of which was led by Henryk Hetzel. The tower was completed by Michał Enkinger, with a high dome in 1492, which had burnt down in 1494. In 1504, the town hall was visited by King Alexander Jagiellon. After a fire in 1556, the town hall was rebuilt and expanded with Renaissance influences by Dutch architects and master-builders, including Wilhem van den Meer, Dirk Daniels, and Anthonis van Obbergen. In 1561, a gilded weathervane statuette of the Polish King Sigismund II Augustus was placed at the top of the tower. The tower also features a carillon. The 'Red Room,' designed by Dutch architect Hans Vredeman de Vries, can be considered one of the most outstanding examples of Dutch Mannerism in Gdańsk. Heavily damaged in WW2, with the loss of the top of the tower, the town hall was carefully repaired and reconstructed, largely complete by 1952. Gallery References Muzeum Historyczne Miasta Gdańska (2016), Ratusz Głównego Miasta. History. Visitor information.
Ayuntamiento de Gdansk

El Ayuntamiento de Gdansk es un ratusz histórico ubicado en el distrito de Śródmieście de la ciudad principal de Gdansk, Polonia. Es uno de los mejores ejemplos de edificios históricos gótico-renacentistas de la ciudad, construido en la intersección de Ulica Długa y Długi Targ, en la parte más popular de Gdansk.​ El edificio del ayuntamiento alberga el Museo de Historia de la Ciudad de Gdansk.​ Ubicación El ayuntamiento de Gdańsk se encuentra en Ulica Długa, parte de la Ruta Real. El edificio está ubicado en el complejo de edificios, rodeado por Ulica Długa y las calles Kramarska, Piwna y Kaletnicza, ubicado en la esquina de los dos primeros. El edificio es el segundo más alto de la ciudad principal (después de la iglesia de Santa María) y se encuentra en la parte más notable del distrito de Śródmieście en Gdansk. El acceso al edificio en coche es difícil, ya que Ulica Długa es peatonal durante todo el año. El transporte público no llega al edificio. La parada de tranvía más cercana se encuentra en Podwale Przedmiejskie.​ Historia Los fragmentos más antiguos del ayuntamiento datan de 1327 a 1336; el edificio era entonces mucho más pequeño en tamaño, lo que provocó su expansión en los años siguientes. En el siglo XIV se reconstruyó la ciudad principal de Gdansk, y en 1346 se reemplazó la ley de Lübeck entonces vigente por la ley de Kulm. La reforma había separado las funciones del ayuntamiento y ława miejska (que era responsable del poder judicial). La separación de los dos cuerpos llevó a la necesidad de dos salas separadas para las dos instituciones. En 1357, en el emplazamiento del actual ayuntamiento, se ubicó un ayuntamiento provisional.​ La primera gran expansión del edificio comenzó en 1378, después de que se otorgara a la ciudad la ley Kulm completa. La expansión del edificio estuvo a cargo de Henryk Ungerdin y la reconstrucción se completó en 1382. Entre 1454 y 1457, con el relato de la llegada del rey Casimiro IV Jagellón, se amplía el ayuntamiento. La torre del ayuntamiento se completó en los años 1486-1488; cuya construcción fue dirigida por Henryk Hetzel. La torre fue completada por Michał Enkinger, con una cúpula alta en 1492, que se incendió en 1494. En 1504, el ayuntamiento fue visitado por el rey Alejandro I Jagellón.​ Después de un incendio en 1556, el ayuntamiento fue reconstruido y ampliado con influencias renacentistas por arquitectos y maestros de obras neerlandeses, incluidos Wilhem van den Meer, Dirk Daniels y Anthonis van Obbergen.​ En 1561, se colocó una estatua dorada del entonces rey polaco Segismundo II Augusto en la parte superior de la torre y se instaló un carillón en la torre.​ Muy dañado en la Segunda Guerra Mundial, con la pérdida de la parte superior de la torre, fue cuidadosamente reparado y reconstruido, en gran parte completo en 1952. Galería Referencias Enlaces externos Muzeum Historyczne Miasta Gdańska (2016), Ratusz Głównego Miasta . Historia. Información del visitante.
Hôtel de ville de Gdańsk

L'Hôtel de ville de Gdansk est une ratusz (mairie) historique, située dans la ville de Gdańsk, dans l'arrondissement de Śródmieście. Il est l'un des plus beaux exemples de bâtiment de style gothique en brique et Renaissance de la ville, construit à l'intersection de la rue Longue et du Long Marché, dans la partie la plus touristique et centrale de Gdansk. L'Hôtel de ville de Gdansk abrite le Musée d'Histoire de la ville de Gdańsk. Emplacement Le principal hôtel de ville de Gdańsk est situé sur la rue Longue, une partie de la route royale. Le bâtiment est le deuxième plus haut bâtiment de la ville principale, après l'église Sainte-Marie, et le bâtiment se trouve dans la plus noble partie de la Śródmieście. L'accès à l'édifice en voiture est difficile, car la Longue Voie qui entoure le bâtiment est piétonne toute l'année. Les transports publics ne viennent pas jusqu'au bâtiment. Le plus proche arrêt de tramway est situé à Podwale Przedmiejskie. Histoire Les plus anciens fragments de l'hôtel de ville datent de 1327 à 1336 - le bâtiment était alors beaucoup plus petit, ce qui a conduit à son agrandissement dans les années suivantes. Au XIVe siècle, la principale ville de Gdańsk a été reconstruite, et en 1346 remplacée. En 1357, à l'emplacement de l'actuel hôtel de ville, se trouvait un hôtel de ville temporaire. La première extension majeure de la construction a débuté en 1378, après que la loi de Kulm ait été donnée à la ville. L'agrandissement a été dirigé par Henryk Ungerdin, et la reconstruction a été achevée en 1382. Entre 1454 et 1457, en rapport avec l'arrivée du roi Casimir IV Jagellon, l'hôtel de ville a été encore agrandi. La tour de l'hôtel de ville a été terminée dans les années 1486-1488. La tour a été achevée par Michał Enkinger, avec une grande coupole en 1492, qui avait brûlé en 1494. En 1504, l'hôtel de ville a été visité par le roi Alexandre Ier Jagellon. Après un incendie en 1556, l'hôtel de ville a été reconstruit et agrandi avec des influences Renaissance par des architectes et bâtisseurs flamands et néerlandais, tels que Wilhem van den Meer, Dirk Daniels, et Anthony van Obberghen. Références Muzeum Historyczne Miasta Gdańska (2016), Ratusz Głównego Miasta. L'histoire. Renseignements sur le visiteur. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Raadhuis van de Hoofdstad (Gdańsk)

Het Raadhuis van de Hoofdstad (Pools: Ratusz Głównego Miasta, Duits: Rechtstädtisches Rathaus) is een van de historische raadhuizen van de Pommerse stad Gdańsk, voorheen Danzig, dat thans in gebruik is als museum. Het raadhuis bevindt zich op de Lange Markt in het historische stadsdeel Rechtsstad, dat zijn naam dankt aan de tijd van de Duitse Orde. Het raadhuis is centraler gelegen en ouder dan het Oudestadsraadhuis. De voorloper van het gebouw was een hanzekantoor, dat rond de eeuwwisseling van de dertiende naar de veertiende eeuw tot stand kwam. Het raadhuis kwam tussen 1327 en 1336 tot stand. De toren werd tussen 1486 en 1488 gebouwd onder leiding van Heinrich Hetzel. Na een brand in 1556 werd het oorspronkelijke gotische raadhuis omgebouwd in stijl van het maniërisme. Het raadhuis kreeg een nieuwe torenspits, die in 1561 opgesmukt werd met een gouden windwijzer van koning Sigismund II August. Vanuit de 81 meter hoge toren biedt kan men de hele stad zien. Tijdens het Pommerenoffensief werd een groot deel van de toen nog Duitse stad Danzig verwoest, waaronder ook het raadhuis. Na de oorlog, toen de stad terug Pools werd, begon de renovatie die in 1970 voltooid werd. Sinds de restauratie huisvest het gebouw het historisch museum van Gdańsk.
Turnul Primăriei din Gdańsk

Turnul Primăriei din Gdańsk este una dintre cele mai importante clădiri municipale din Gdańsk, sediul consiliului orășenesc și al birourilor. A fost construit de Henryk Ungerdin în 1378-1382 și apoi extins și modernizat în secolele al XV-lea - al XVI-lea, de către Anton van Obberghen. Cupola turnului a fost realizată de Dirk Daniels în 1559-1560. Fleșa are în vîrf o statuie aurită a regelui Sigismund al II-lea August. Legături externe pl Ratusz Głównego Miasta w Gdańsku pl Ratusz Głównego Miasta w Gdańsku
Ратуша Главного города

Ратуша Главного города (пол. Ratusz Głównego Miasta, нем. Rechtstädtisches Rathaus) — здание ратуши Главного Города на Длинном рынке Гданьска. Внутри размещается краеведческий музей. На рубеже XIII и XIV веков уже существовало предшествующее здание ганзейской конторы, которое в 1327 году послужило основой для строительства ратуши. Башня построена в 1486—1488 Генрихом Хецелем. После пожара 1556 года первоначальная готическая ратуша была перестроена в стиле маньеризма, а башня ратуши получила новый шпиль, украшенный в 1561 году позолоченной статуей короля Сигизмунда II Августа, в качестве флюгера. Башню также оборудовали карильоном о 14 колоколах, сделанным в 1559—1562 Иоанном Моором из Хертогенбоса. С 81-метровой башни открывается обширная панорама города. Сегодняшний интерьер был создан на рубеже XVI—XVII веков и уже в то время являлся одним из красивейших в своём роде. Многие известные художники, архитекторы и золотых дел мастера того времени участвовали в отделке зданий Гданьска, такие как Вольф Шпорер, Валентин Трост, Амвросий Клеппиш, Лонхардт Диле, Адам Райззиг, Леонгардт Шульц, Андреас Штанге, Якоб Аптекарь, архитектор Ганс Страковски и его сын Георг, Симон Шперлинг и т. д. Особенно интересен Красный зал 1593—1608 годов с 25 картинами Исаака ван ден Блока, расположенными в резных рамах Абрахама Хохройтера. Как и другие произведения искусства внутреннего убранства ратуши, интерьер Красного зала была в основном передан в запасники до войны и мог использоваться при реконструкции. После тяжелых повреждений, нанесённых в конце Второй мировой войны, ратуша была восстановлена к 1970 году. См. также Ратуша Старого города
Reichenbacher Turm

Der Reichenbacher Turm ist ein erhalten gebliebener Teil der westlichen Stadtbefestigung von Görlitz. Er ist mit 51 Metern der höchste der drei erhaltenen Wach- und Wehrtürme der Stadt – die anderen beiden sind der Nikolaiturm und der Dicke Turm. Der Rathausturm überragt ihn mit einer Höhe von 63 Metern. Geschichte Möglicherweise reicht die Geschichte des Turms bis ins 13. Jahrhundert zurück, als der Obermarkt angelegt wurde. 1376 wurde er zum Schutz des westlichen Stadttors erstmals urkundlich erwähnt. Der quadratische untere Teil des Turms stammt noch großenteils aus dieser Zeit. Über dem quadratischen Teil wird dieser durch ein Achteck mit Pultdach abgelöst, welcher in einen zylindrischen Oberturm übergeht. Gekrönt wird der Turm von einem runden Wehrgang mit Spitzbogenfriesen und der Haube. Im Jahr 1485 wurde der Wehrgang auf den zylindrischen Oberturm aufgesetzt und der Turm bekam eine hölzerne Turmspitze. 1521 wurde der Reichenbacher Turm durch zwei hohe Schildmauern mit dem 1490 errichteten Kaisertrutz verbunden. Das Reichenbacher Tor befand sich in der nördlichen Schildmauer. Die spätgotische Turmspitze wurde 1782 durch eine kupfergedeckte Barockhaube ersetzt. Der Abbruch der Stadtbefestigung und des Tors in diesem Bereich erfolgte ab 1862. Erst 1869 legte man den Fußgängerdurchgang durch den Turm an. Der letzte Türmer zog 1904 aus und die Turmglocke läutete seitdem elektrisch. Aufgrund starker Schäden wurde der Turm ab 1935 umfassend restauriert. Bei den Sanierungsarbeiten wurden 1936 acht Stahlanker in den unteren Teil des Turms eingezogen, die man hinter zwölf farbigen Wappen verbarg, die der Görlitzer Maler Arno Henschel anfertigte. Die oberen sechs Wappen zeigen die Länder, zu denen Görlitz in seiner Geschichte gehörte. So zeigen sich auf der Westseite des Turms die Wappen des Heiligen Römischen Reiches Deutscher Nation und Böhmens; auf der Südseite die Wappen Brandenburgs und Preußens sowie schließlich auf der Ostseite die Wappen Schlesiens und Sachsens. Die unteren sechs zeigen die Wappen des Oberlausitzer Sechsstädtebundes. 1946 wurde der Turm schon von ersten Besuchern erstiegen. 1953 wurde der Turm ein Aussichtsturm und zugleich Teil der Städtischen Kunstsammlungen, des heutigen Kulturhistorischen Museums. In den einzelnen Turmetagen befinden sich verschiedene Ausstellungsobjekte. 1999 wurde die Barockhaube neu gedeckt. Der Reichenbacher Turm und die Kaisertrutz sind heute Teil des Kulturhistorischen Museums Görlitz. Weblinks Reichenbacher Turm. In: Structurae Reichenbacher Turm, Görlitzer Sammlungen für Geschichte und Kultur Einzelnachweise