NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de Toruń

La catedral de Toruń, la antigua iglesia de los santos Juan el Bautista y Juan el Evangelista de la ciudad polaca de Toruń (Toruń en polaco, Thorn en alemán), es desde 1992 la sede de la homónima diócesis católica de Torún. El templo había sido elevado a la categoría de basílica menor en 1935. Descripción Desde el siglo XIII era la parroquia principal de la ciudad medieval de Toruń,​ siendo una de las tres iglesias construidas en el estilo denominado gótico de ladrillo o gótico báltico. Destaca por su monumental torre occidental, que aloja la tercera campana más grande de Polonia (Tuba Dei -"la trompeta de Dios"- fundida en 1500).​​ La construcción inicial, del siglo XIII, tenía una nave pequeña, sin laterales, y un presbiterio poligonal. En la primera mitad del siglo XIV se reemplazó por un edificio mucho mayor, con varias naves, que se reedificó varias veces hasta alcanzar su forma actual a finales del siglo XV. El interior está ricamente decorado y amueblado. Las pinturas más antiguas, en el presbiterio, datan del siglo XIV, y representan la Crucifixión y el Juicio Final. Una de las capillas laterales está vinculada a Nicolás Copérnico. Se conserva una pila bautismal del siglo XIII, donde se supone que fue bautizado, y un epitafio del siglo XVI dedicado a él.​ Véase también Castillo de Toruń Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Polonia Referencias Enlaces externos Torun (Polonia) - Organización de las Ciudades del Patrimonio Mundial Torun, ciudad natal de Nicolás Copérnico en polania.travel Torun, la ciudad polaca que se cuenta con leyendas Toruń, en Polonia: Patrimonios de la Humanidad Torun, una ciudad maravillosa en Polonia — Mi Viaje
Basilique Saint-Jean-Baptiste-et-Saint-Jean-l'Évangéliste de Toruń

La basilique Saint-Jean-Baptiste et Saint-Jean l'Évangéliste de Toruń (en polonais : Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Toruniu) est la cathédrale du diocèse de Toruń en Pologne. Elle porte le titre de basilique mineure depuis 1935. Faisant partie de la ville médiévale de Toruń, il est inscrit au patrimoine mondial de l'UNESCO et aux monuments historiques de Pologne. Présentation Elle est l'une des trois églises gothiques de la ville, construite en briques, avec un espace à nefs et une tour ouest monumentale. La première église du XIIIe siècle était une petite salle sans bas-côtés avec un presbytère polygonal. Elle a été remplacée par une église-halle à nef unique dans la première moitié du XIVe siècle, qui a été reconstruite à plusieurs reprises et agrandie jusqu'à ce qu'elle atteigne sa forme actuelle à la fin du XVe siècle. L'intérieur est richement décoré et meublé. Les premières décorations peintes du presbytère datent du XIVe siècle et représentent la Crucifixion et le Jugement dernier. L'une des chapelles latérales est liée à Nicolas Copernic. On y trouve des fonts baptismaux du XIIIe siècle, qui auraient servi à baptiser l'astronome, une épitaphe du XVIe et un monument du XVIIIe siècle. La tour abrite la Tuba Dei, la troisième plus grande cloche de Pologne, coulée en 1500. Le cœur du roi polonais Jean Ier Albert Jagellon a été enterré dans la cathédrale après sa mort à Toruń en 1501. Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des cathédrales de Pologne Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail du patrimoine mondial
Cattedrale di Toruń

La basilica cattedrale di San Giovanni Battista e San Giovanni Evangelista (in polacco Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Toruniu) è il principale luogo di culto della città di Toruń, in Polonia, cattedrale dell'omonima diocesi. È un capolavoro gotico del XIII-XV secolo, già chiesa parrocchiale elevata a cattedrale nel 1992. Voci correlate Diocesi di Toruń Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Toruń Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedratorun.pl. (EN) Cattedrale di Toruń, in GCatholic.org.
Sint-Johanneskathedraal (Toruń)

De Sint-Johanneskathedraal, voluit Kathedraal van Johannes de Doper en Johannes de Evangelist (Pools: Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, Duits: Dom St. Johannes), in de Poolse stad Toruń is de kathedraal van het bisdom Toruń. Deze kathedraal is gelegen in de Binnenstad van Toruń, dat onderdeel uitmaakt van de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De kerk heeft delen die gebouwd zijn in gotische stijl en in barokke stijl. Een deel van de altaren is barok. Het exterieur van de kerk is een voorbeeld van baksteengotiek. Geschiedenis De oudste delen van de kerk stammen uit 1250 en zijn gebouwd in gotische stijl en de laatste toevoegingen aan het exterieur stammen uit de periode rond 1500 en zijn voltooid door architect Hans Gotland. De toren werd voltooid in 1433. Het oudste deel van de kerk is het presbyterium, echter zijn de fresco's hierop pas in de 16e eeuw aangebracht. Aan de kerk is dus zo'n 250 jaar gebouwd. Een bijzondere bezienswaardigheid in deze kerk is het doopvont waarin de wiskundige en astronoom Nicolaas Copernicus gedoopt is. Deze doopvont is te vinden in een kapel, nabij het priesterkoor dat geheel aan deze bekende Toruner/Thorner is gewijd. Copernicus is echter begraven in de Kathedrale basiliek van Maria-Hemelvaart en Sint-Andreas in Frauenburg. De kerk was tot de Tweede Vrede van Thorn onder het patronage van de Duitse Orde, daarna viel deze eer tot 1501 toe aan de Koningen van Polen en aansluitend aan de stad zelf. Tot 1530 werd de kerk gebruikt voor de Katholieke eredienst, tussen 1530 en 1583 was de kerk Luthers, vanaf 1583 tot 1596 werd de kerk voor beide erediensten gebruikt en vanaf de Contrareformatie in 1596 is de kerk weer in handen van de Rooms-Katholieke kerk. Afbeeldingen
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czyżowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czyżowicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Czyżowicach, należący do parafii św. Anny w Niemysłowicach, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Kościół wzniesiony w latach 1932–1936 dzięki staraniom pochodzącego z Czyżowic księdza Roberta Mazura. Budowa kosztowała 100 tys. marek. Uroczyste poświęcenie i zawieszenie dzwonów na wieży kościoła odbyło się 30 października 1934. Od 1946 należy do parafii św. Anny w Niemysłowicach. Architektura Jest to kościół halowy. Świątynia została zbudowana na planie prostokąta, z węższym prezbiterium i przylegającą z boku nawy kilkukondygnacyjną wieżą. Wzdłuż nawy arkadowy przedsionek. Wyposażenie kościoła stanowi ołtarz główny (tryptyk) z wizerunkami Jezusa Chrystusa z aniołami po bokach i świętymi Piotrem i Pawłem na skrzydłach, a także dwa ołtarze boczne: jeden z figurkami Matki Bożej z insygniami (koroną i berłem) i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus i piłą. Kościół nie posiada wyraźnych cech stylowych. W pobliżu kościoła znajduje się cmentarz. Przypisy Bibliografia Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
Schloss Schreibersdorf

Das Schloss Schreibersdorf (poln. Pałac w Pisarzowicach) ist eine Schlossanlage im oberschlesischen Ort Schreibersdorf (poln. Pisarzowice) im Powiat Krapkowicki (Kreis Krappitz). Es liegt am südlichen Ende des Dorfs an der ul. Opolska. Geschichte Der heutige Schlossbau entstand in der Mitte des 18. Jahrhunderts und ersetzte einen Vorgängerbau. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurde das Schloss im Auftrag von Franciszek Joachim Wacław um- und ausgebaut. Nach 1945 wurde das Schloss zu einem Mehrfamilienhaus umgebaut und beherbergt heute Privatwohnungen. Der Schlossbau steht seit 1964 unter Denkmalschutz. Architektur Das Schloss wurde im Stil des Spätbarocks erbaut. Es steht auf einem rechteckigen Grundriss und besitzt eine symmetrische Fassadengliederung mit abgerundeten Ecken. Das Gebäude besteht aus zwei Geschossen und einem Mansardwalmdach. Zur Gartenseite hin besitzt der Bau eine Kapelle. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 744. Weblinks Geschichte von Schloss Schreibersdorf (poln.) Einzelnachweise
Pałac w Pisarzowicach (województwo opolskie)

Pałac w Pisarzowicach – zabytkowy pałac, który znajduje się w Pisarzowicach na ziemi prudnickiej. Historia Pałac we współczesnej formie powstał około połowy XVIII wieku. Zostały mu nadane cechy późnobarokowe. Należał do rodziny Oppersdorfów i pełnił rolę wiejskiej rezydencji. Nazywany był Wdowim Zamkiem (niem. Witwenschloss). Pałac był użytkowany po II wojnie światowej. W pomieszczeniach ustawiono ścianki działowe, obiekt zyskał również nowy dach. Stanowi własność prywatną. Architektura Budowla wzniesiona na planie prostokąta, w południowej części wsi. Przez budynek przechodził przejazd od frontu na zaplecze. Na bramach tamże monogramy z literą „O” i koroną hrabiowską – znak Oppersdorffów. Pałac posiada bogate zdobienia, wyobrażenia kolumn i nisz. Znajdują się przy nim zabudowania folwarku z obszernym dziedzińcem. Przypisy
Kościół św. Floriana i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wąchocku

Kościół świętego Floriana i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wąchocku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Północ diecezji radomskiej). Historia Kościół jest częścią opactwa Cystersów. Monumentalny zespół klasztorny powstał na początku XIII wieku. Pierwotnie reprezentował zespół romański, następnie był przebudowywany w XVI, XVIII i XIX wieku. Kościół i klasztor nie zachowały się w pierwotnym kształcie do dziś, jednakże całość posiada stosunkowo dobrze zachowaną formę pierwotnych fragmentów o typowym założeniu cysterskim. W czasie II wojny światowej zespół poważnie ucierpiał. Po II wojnie światowej, w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, zespół został odbudowany z funduszy kościelnych i państwowych. Cystersi powrócili do Wąchocka w 1951 roku. W 1987 roku odbyła się uroczystość sprowadzenia do klasztoru prochów majora Jana Piwnika „Ponurego”, natomiast w dniach 10–12 czerwca 1988 roku odbył się jego symboliczny pogrzeb. Architektura Świątynia jest bazylikowa, trzynawowa, wybudowana na planie krzyża łacińskiego, wzniesiona w stylu romańskim, z niewielkimi dodatkami w stylach gotyckim i barokowym. Budowla jest orientowana, zbudowana z dwubarwnych ciosów piaskowca w barwie szarej i rdzawej o układzie poziomym pasów, wnętrze nakryte jest sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, pochodzącymi z pierwszej połowy XIII wieku. Wnętrze świątyni było malowane wielokrotnie na przełomie dziejów. Główny portal od strony zachodniej został wykonany z kamienia i powstał w pierwszej połowie XIII wieku, z kolei portal prowadzący do zakrystii powstał w połowie XVII wieku. Ołtarz główny w stylu neoromańskim pochodzi z 1894 roku. Przypisy
Kościół św. Tadeusza Apostoła w Warszawie

Kościół św. Tadeusza Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się przy ul. Goraszewskiej 16, w dzielnicy Mokotów w Warszawie. Opis W 1939 mieszkańcy Sadyby utworzyli komitet budowy kościoła i rozpoczęli starania o utworzenie parafii oraz przydział działki przy ul. Morszyńskiej. Realizację tych planów uniemożliwiła jednak II wojna światowa. W marcu 1950 przy kaplicy, urządzonej w przebudowanym według projektu Stanisława Marzyńskiego budynku mieszkalnym przy ul. Goraszewskiej 16, została utworzona parafia św. Tadeusza Apostoła. W 1980 parafia otrzymała zezwolenie na „rozbudowę“ kaplicy, co umożliwiło budowę zupełnie nowej świątyni. Prace przy budowie kościoła według projektu Bogusława Chylińskiego i Jerzego Witkowskiego rozpoczęły się w 1981. Kamień węgielny poświęcony przez Jana Pawła II wmurowano 27 września 1981, a w październiku 1982 odprawiono pierwszą mszę świętą w dolnym kościele. Zasadnicze prace przy budowie zakończono w 1985. Konsekracji świątyni dokonał prymas Józef Glemp 22 maja 1993. Kościół został wzniesiony na niewielkiej działce na planie krzyża równoramiennego. Jest połączony z budynkiem katechetycznym i plebanią. We wnętrzu górnego kościoła znajdują się m.in. mozaika przedstawiająca panoramę Warszawy zaprojektowana przez Zbigniewa Łoskota, krucyfiks autorstwa Stanisława Słoniny oraz organy. W dolnym kościele znajduje się m.in. figura św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Piorunkowicach

Kościół św. Michała Archanioła w Piorunkowicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Piorunkowicach, należący do parafii Trójcy Świętej w Rudziczce, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego w XIX wieku Piorunkowice należały do parafii w Ścinawie Małej. Kościół w Piorunkowicach został wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku. Został znacznie uszkodzony podczas II wojny światowej. W kościele znajduje się dzieło Konstantina Smytzka. Przypisy
Mietshaus Wilhelm Zimmermann (Stettin)

Das Mietshaus Wilhelm Zimmermann in Stettin ist ein Wohngebäude, das sich an der Ecke von Mazurska-Straße (vor dem Zweiten Weltkrieg: Preußische Straße) und Monte-Cassino-Straße (vor dem Zweiten Weltkrieg: Arndtstraße) befindet. Es liegt in der Stettiner Stadtsiedlung Centrum im Bezirk Śródmieście. Geschichte Der Architekt W. Trost war der Autor des ersten Entwurfs des Gebäudes, der 1894 für den Kaufmann Louis Cohn erstellt wurde. Drei Jahre später wurde das Grundstück von dem Architekten Wilhelm Zimmerman erworben. Nachdem er den ursprünglichen Entwurf geändert hatte, errichtete er ein vierstöckiges Eckgebäude. Von 1905 bis zum Zweiten Weltkrieg wechselte das Mietshaus noch mehrere Male den Besitzer. Bei den Bombenangriffen auf Stettin wurde das Dach des Gebäudes zusammen mit dem dritten Stockwerk zerstört. Nach Kriegsende wurde das Gebäude in vereinfachter Form wiederaufgebaut, ohne die beschädigten Details zu restaurieren. Nach einiger Zeit wurde das Steildach entfernt und ein zusätzliches Stockwerk aufgesetzt. Im Inneren des Gebäudes sind die Fliesen in den Vorräumen, der Stuck an den Wänden und Decken sowie einige der Treppengeländer erhalten geblieben. Einzelnachweise Weblinks
Kamienica Wilhelma Zimmermanna w Szczecinie

Kamienica Wilhelma Zimmermanna – kamienica zlokalizowana na narożniku ulicy Monte Cassino i ulicy Mazurskiej, przy placu Odrodzenia, na terenie szczecińskiego osiedla Centrum, w dzielnicy Śródmieście. Historia Autorem pierwszego projektu kamienicy, powstałego w 1894 r. dla kupca Louisa Cohna, był architekt W. Trost. Trzy lata później działkę zakupił architekt Wilhelm Zimmerman. Dokonawszy zmian w oryginalnym projekcie, Zimmerman wzniósł czteropiętrową, narożną kamienicę. Począwszy od 1905 r. do II wojny światowej kamienica jeszcze kilkukrotnie zmieniała właściciela. W czasie bombardowań alianckich Szczecina zniszczeniu uległ dach kamienicy wraz z trzecim piętrem. Po zakończeniu wojny budynek odbudowano w uproszczonej formie, rezygnując z odtworzenia uszkodzonych detali. Po pewnym czasie zlikwidowano spadzisty dach i nadbudowano w jego miejscu dodatkową kondygnację. Opis Pierwotnie kamienica była obiektem trzypiętrowym. Zarówno elewacja od strony ulicy Mazurskiej, jak i od ulicy Monte Cassino jest 11-osiowa. Od strony ul. Monte Cassino osie nr 3, 4 i 8, 9 między parterem a drugim piętrem umieszczono w ryzalitach, a od strony ul. Mazurskiej osie nr 3-5 i 8-10 wbudowano na wysokości pierwszego i drugiego piętra w wykusze. Okna ryzalitów ozdobiono naczółkami, a przestrzeń między oknami pierwszej i drugiej kondygnacji wypełniono płycinami. Trzecie piętro, współcześnie bezstylowe, pierwotnie zdobił gzyms koronujący, a ponad trzema środkowymi osiami dodatkowo wysoki szczyt z okienkami poddasza. Fasada od strony placu Odrodzenia jest sześcioosiowa i wyróżnia się ryzalitem, w którym umieszczono dwie środkowe osie. Przed zniszczeniem w czasie wojny ryzalit zdobiły płyciny, naczółki, gzymsy oraz wysoki hełm z latarnią. Do czasów współczesnych ze zdobień ryzalitu dotrwały tylko dwie płyciny. Wewnątrz kamienicy zachowały się oryginalne kafelki w przedsionkach, sztukateria ścian i sufitów oraz częściowo balustrady schodów. Galeria Przypisy Bibliografia MałgorzataM. Wrzosek MałgorzataM., Przejazdy bramne w szczecińskich kamienicach oraz sieniach z przełomu XIX i XX w., „sedina.pl magazyn”, 4, 2009, s. 36-37, ISSN 1895-989X (pol.).
Дом Вильгельма Циммермана (Щецин)

Дом Вильгельма Циммермана — жилой дом, расположенный на углу улиц Монте-Кассино и Мазурской, на площади Возрождения, в округу Щецина Центрум, в районе Средместье. История Архитектор В. Трост был автором первого проекта доходного дома, созданного в 1894 году для торговца Луиса Кона. Три года спустя участок был приобретен архитектором Вильгельмом Циммерманом. Циммерман изменив первоначальный проект и возвел четырехэтажное угловое здание. С 1905 года до Второй мировой войны здание еще несколько раз переходило из рук в руки. Во время бомбардировок Щецина крыша здания была разрушена вместе с третьим этажом. После окончания войны здание было перестроено в упрощенном виде без восстановления поврежденных деталей. Через некоторое время скатная крыша была снята и надстроен дополнительный этаж. Примечания
Skalite-Schanzen

Die Skalite-Schanzen in Szczyrk bestehen aus mehreren Skisprungschanzen. Zur Anlage gehören eine Kleinschanze der Kategorie K 40, eine Mittelschanze der Kategorie K 70 und eine Normalschanze der Kategorie K 95. Die Schanzen sind mit Matten belegt. Sie befinden sich an den Hängen des gleichnamigen Berges. Geschichte Das erste Springen fand am 14. Februar 1937 statt. Damals waren Weiten bis zu 40 Meter möglich. Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Schanze vor den 24. Polnischen Meisterschaften 1949 umgebaut und ermöglichte Sprünge bis zu 70 Meter. Auf der neuen Schanze fanden ab 1952 wiederholt große Wettkämpfe und polnische Meisterschaften statt. Der erste Rekordhalter der Schanze nach der Modernisierung war 1953 Antoni Wieczorek, der bei 63,5 Metern landete. Kurz danach wurde dieses Ergebnis von Aleksander Kowalski um 4,5 Meter verbessert. Der wichtigste Wettbewerb auf der Skalite war lange Zeit der Beskiden Cup, bei dem Springer aus der ganzen Welt antraten. In den 1970er Jahren wurde sie nach den Maßstäben der Olympia-Skisprungschanze am Holmenkollen erneut umgebaut und zur K 85-Schanze erweitert. Der Schanzenrekord lag dann bei 86,5 Metern und wurde von Axel Zitzmann gesprungen. Für die Junioren-Weltmeisterschaft 2008 wurde die Schanzenanlage zum dritten Mal umgebaut, so dass aus der alten K 85- eine K 95-Schanze wurde. Neben der Normalschanze wurden die Schanzen K 40 und K 70 gebaut. Die Junioren-Weltmeisterschaft 2008 musste jedoch wegen Schneemangels nach Zakopane verlegt werden. Ende 2008 eröffnete man die K 95. Anfang des Jahres 2009 wurde die K 70-Schanze im Rahmen des Europäischen Olympischen Winter-Jugendfestivals eröffnet, gesprungen wurde aber auf der K 95. Am 23. Juli 2010 wurde K 40-Schanze offiziell eröffnet. Entwicklung des Schanzenrekords Internationale Wettbewerbe Genannt werden alle von der FIS organisierten Sprungwettbewerbe. Weblinks Skalite-Schanzen in der Datenbank von Skisprungschanzen.com Offizielle Website des Ośrodek Przygotowań Olimpijskich COS Szczyrk Offizielle Website des Sokół Szczyrk Offizielle Website des SLBZN Einzelnachweise
Skalite (ski jumping hill)

Skocznia Skalite im. Beskidzkich Olimpijczyków (Beskid Olympians Skalite Ski Jumping Hill) is a complex of three Polish ski jumping hills located in Szczyrk – on the northern slope of the Skalite mountain (864 m), at an altitude of 620 m. It includes the K95 normal hill and smaller facilities K70 and K40. On the largest hill most often takes place FIS Cup competitions. Hill parameters Construction point: 95 m Hill size (HS): 104 m Official hill record: 103,5 m – Eetu Nousiainen (17 January 2024) Hill record: 116.0 m – Krzysztof Leja (1 March 2011) Inrun length: 82.5 m Inrun angle: 34.8° Take-off length: 6 m Take-off angle: 11° Take-off height: 2.5 m Landing angle: 33.7° Average speed: 88.5 km/h History The history of the Skalite ski jump in Szczyrk dates back to 1937, when the first competition was held there. For many years, Skalite was the arena of important events, both national and international. The most important series, which took place in Skalite, was the Beskid Mountains Cup. An important moment was awarding of the organization of the Junior World Championships in 2008 to Szczyrk. On this occasion, at the turn of 2007 and 2008, the ski jump was rebuilt at a record pace. However, the championship was postponed to Zakopane due to lack of snow, but the new hill with a construction point located at 95 meters was opened on the occasion of the FIS Cup competition. In July 2011 was held the Summer Grand Prix competition. Szczyrk was also on the provisional World Cup calendar for the 2015/2016 season, but the competition did not take place. World Cup In the 2023–24 season, the inaugural world cup competition was scheduled at the Skalite ski jumping hill on 17 January as part of the PolSKI Tour. However, the competition was cancelled after the 40th jumper due to strong wind. References
Tremplin de Skalite

Les tremplins de Skalite, sont des tremplins de saut à ski situé à Szczyrk en Pologne. Historique La première compétition à Skalite s'est déroulé le 14 février 1937 c'est alors un tremplin de 40 mètres. Après la Seconde Guerre mondiale il est modernisé, les sauts de 70 mètres y sont désormais effectués. Le premier record de 63,5 m après la modernisation est établi en 1953 par Antoni Wieczorek. Pendant des décennies l'épreuve la plus importante disputée à Skalite est la Coupe des Beskides, par ailleurs le championnat de Pologne y est souvent organisé. Dans les années 1970 il est reconstruit sur le modèle du tremplin de Holmenkollen, le record de l'époque est de 86,5 m obtenu par l'allemand Axel Zitzman. Le tremplin subit une dernière modification en 2007/2008, il devient un site de K-95 et de taille HS-106. Le premier saut est effectué par Piotr Żyła et l'inauguration a lieu le 16 février 2008 lors de la coupe FIS. En 2009 un tremplin de K-70 y est ajouté sur le site et le 23 juillet 2010 a lieu l'ouverture officielle du tremplin K-40. Records du tremplin K-95 Records d'hiver Records d'été Combiné nordique Les 12 et 13 mars 2011, le tremplin HS 106 a été utilisé pour la Coupe continentale. Les compétitions ont respectivement été remportées par l'Autrichien Lukas Klapfer et par le Norvégien Magnus Krog. L'équipe nationale polonaise s'entraîne régulièrement à Szczyrk, en raison de sa proximité avec la ville de Katowice, où se trouve le club AZS AWF Katowice (de), dont sont membres les coureurs Adam Cieślar, Szczepan Kupczak et Paweł Słowiok. Notes et références Liens externes Ressource relative au sport : Ski Jumping Hill Archive Opis skoczni na stronie Szczyrk.COS.pl Opis skoczni w serwisie Skokinarciarskie.pl Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du saut à ski Portail de la Pologne
Skalite

Lo Skalite è un trampolino situato a Szczyrk, in Polonia. Storia Aperto nel 2007 in sostituzione di salti più antichi (il primo risale al 1953), l'impianto ha ospitato alcune competizioni minori di combinata nordica e salto con gli sci. La tappa della Coppa del Mondo di salto con gli sci 2012 in programma è stata annullata per le avverse condizioni meteorologiche. Sarà teatro di una gara di Coppa del Mondo di salto con gli sci 2024, come parte del Polish Tour. Caratteristiche Il trampolino ha il punto K a 95 m; il primato di distanza appartiene al polacco Krzysztof Leja (116 m nel 2011); il primato femminile (105 m, estivo) è stato stabilito dalla giapponese Sara Takanashi nel 2011. Il complesso è attrezzato con salti minori HS77 e HS44. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Skalite Collegamenti esterni (DE, EN, PL) Scheda Skisprungschanzen.com, su skisprungschanzen.com. URL consultato il 1º giugno 2012. (DE, EN, FR) Risultati sul sito della FIS [combinata nordica], su data.fis-ski.com. URL consultato il 1º giugno 2012. (DE, EN, FR) Risultati sul sito della FIS [salto con gli sci], su data.fis-ski.com. URL consultato il 1º giugno 2012.