NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pekin (budynek)

Pekin – zwyczajowa nazwa 23 połączonych galeriami bloków mieszkalnych, zlokalizowanych na osiedlu Przyczółek Grochowski w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Opis Galeriowiec ma łączną długość 1,5 km (z załamaniami), a usytuowany jest w kwartale ulic: Ostrzyckiej, Motorowej, Żymirskiego, Kwarcianej, Bracławskiej i Opinogórskiej. Budynek został zaprojektowany w latach 1963–1969 przez arch. Oskara Hansena i Zofię Garlińską-Hansen, stąd też jego zwyczajowa nazwa – osiedle Hansenów. Wybudowano go w latach 1969–1974. Składa się z ciągu 22 bloków o wysokości 3–7 pięter, załamanych osiem razy pod kątem prostym, o łącznej powierzchni mieszkań 85 000 m². Znajduje się tam ok. 2 tys. lokali, w których mieszka ok. 7 tys. osób. Inne informacje „Pekinem” nazywana jest także kamienica Wolfa Krongolda przy ul. Złotej 83. W gwarze warszawskiej tym słowem określa się przeludnioną kamienicę czynszową. „Pekin” to jedno z potocznych określeń Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie (od skrótu PKiN). Zobacz też Falowiec Jamnik Superjednostka Mezonetowiec we Wrocławiu Przypisy Linki zewnętrzne Osiedle Przyczółek Grochowski na portalu Warszawa Wikia Osiedle z lotu ptaka
Pereszkowo

Pereszkowo (lub Pyszkowo) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, położone w Olsztynie na terenie osiedla Podleśna, leżące na terenie Pojezierza Olsztyńskiego. Powierzchnia jeziora wynosi 1,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,2 m, a maksymalna – 4,5 m. Długość linii brzegowej wynosi 1000 m. Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt powierzchnia zbiornika wodnego to 1,4 ha. Jezioro o brzegach wzniesionych, porośniętych drzewami. Linia brzegowa słabo rozwinięta. Graniczy z cmentarzem przy ul. Poprzecznej i terenami zabudowanymi. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Jeziora Pereszkowo
Pełcz (jezioro)

Pełcz – jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Pełczyce, na Pojezierzu Choszczeńskim. Akwen leży na południe od Pełczyc. Główne miejscowości nad jeziorem to Pełczyce i Krzynki. Najwęższe miejsce jest w okolicach Ługowa, najszersze w Krzynkach. Przypisy Bibliografia Marzena Szenfeld: Stan czystości jezior województwa gorzowskiego w latach 1993–1997. Gorzów Wielkopolski: Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Gorzowie Wlkp., 1998, s. 88–90. ISBN 83-7217-028-2.
Piaseczno (jezioro w województwie wielkopolskim)

Piaseczno – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. pilskim, w granicach administracyjnych miasta Piły, leżące na terenie Doliny Gwdy. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Piaseczno. W publikacjach i na mapach topograficznych jezioro występuje pod nieoficjalną nazwą Jezioro Jeleniowe, potocznie nazywa się je także Jelonkami. Dawna niemiecka nazwa wówczas łączących się trzech jezior: Piaseczna, Bagiennego oraz małego już nieistniejącego jeziora na północnym krańcu jeziora Piaseczno to Dreisee. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 12,5 ha przez 13,0 ha do 13,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 74,8 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,7 m, natomiast głębokość maksymalna 10,1 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2006 roku jezioro zaliczono do I klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Jezioro położone jest około 6 km na wschód od centrum Piły w pobliżu jezior Bagiennego i Płocie. Jezioro położone jest ok. 600 m na południe od drogi lokalnej łączącej Piłę z Zelgniewem i około 1 km na południe od ośrodków wypoczynkowych nad jeziorem Płotki. Przez cały wschodni i część południowego brzegu jeziora ciągnie się niestrzeżona plaża. Na północnym i południowym krańcu jeziora znajdują się parkingi leśne. Dojazd do jeziora jest możliwy także ścieżką rowerową biegnącą do jeziora Płotki. W rejonie jeziora, szczególnie w okolicy bagien łączących cieki wodne jeziora Bagiennego i jeziora Płotki znajdują się bunkry będące pozostałością części umocnień Pozycji Pilskiej. Przypisy
Piasek (jezioro)

Piasek – przepływowe jezioro rynnowe Pojezierza Bytowskiego, na wschód od Miastka (gmina Miastko, powiat bytowski, województwo pomorskie), położone w wąskiej i głębokiej rynnie polodowcowej. Linia brzegowa gęsto zalesiona. W sąsiedztwie północnego brzegu jeziora przebiega trasa drogi krajowej nr 20 ze Stargardu do Gdyni. Ogólna powierzchnia akwenu jeziora wynosi 42 ha.
Piasutno (jezioro)

Piasutno (Piasutno Duże) – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Świętajno. Dane Typ – rynnowe, linowo-szczupakowe, hodowlane Jezioro jest otwarte poprzez cieki: na północy wpływa wąski ciek z jeziora Nożyce na południu wypływa wąska struga Piasutna, łącząca się z Szkwą Opis Jezioro wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Leży wśród lasów, łąk i pól uprawnych, wąską naturalną groblą oddzielone jest od jeziora Nożyce groblą, która pełni również funkcję wąskiej drogi przejazdowej między jeziorami. Brzegi są płaskie i łagodnie wzniesione. Od południa otacza je wieś Piasutno. Kilkaset metrów na wschód w równoległej dolinie znajduje się jezioro Świętajno Łąckie. Dawne nazwy niemieckie to Piasuden Gros, Piassutter See i Dorf See. Jeszcze pod koniec XX w. uważano, że jest to jezioro hydrologicznie zamknięte z powodu faktu, że od Nożyc oddzielone jest groblą. Obecnie wiadomo, że łączy je ciek i woda przesącza się powoli z Nożyc do Piasutna. Oprócz tego z Piasutna wypływa niewidoczna często struga Piasutna, łącząca się z Szkwą, zwaną na tym odcinku Rozogą. Dojazd do jeziora ze Szczytna drogą krajową nr 53 do Świętajna, następnie drogą utwardzoną na północ do Piasutna. Turystyka Jezioro niezbyt czyste, co znacznie różni je od sąsiadującego z nim jeziora Nożyce. Dno muliste, zarośnięte bardzo obficie przez roślinność podwodną. Jezioro dość oblegane przez turystów, w sezonie zaśmiecone. Jezioro linowo-szczupakowe, dominują: szczupak, okoń, płoć, wzdręga ("krasnopiórka"), leszcz, ukleja. Wschodnie brzegi otoczone przez osiedla domków letniskowych, kempingi i pola namiotowe. Ponadto nad północnym brzegiem jeziora, około 100 m od brzegu, znajduje się gospodarstwo agroturystyczne Piekar-Turist. Obok znajduje się wypożyczenia rowerów wodnych, kajaków i łódek. Przypisy
Piaszno (Wzniesienia Gubińskie)

Piaszno (Bronków Mały, Jezioro Leśne, dawna niem. nazwa Sand See) – bezodpływowe jezioro we wsi Bronków, gmina Bobrowice, powiat krośnieński, województwo lubuskie. Opis i charakterystyka Brzegi jeziora prawie całkowicie porasta pas trzcinowisk, z typowymi gatunkami roślin: trzciną pospolitą, pałką wąsko- i szerokolistną. Tworzą one strefę o szerokości od 1 do 40 m, szczególnie rozległa jest ona w części południowo-wschodniej. Skupiska roślinności o liściach pływających występują głównie w południowo-zachodniej i południowo-wschodniej części jeziora i reprezentowane są prawie wyłącznie przez grężele żółte. Dno jeziora w zdecydowanej większości jest piaszczyste, w części centralnej z niewielką ilością osadów mulistych. W krańcu północno-wschodnim, w pobliżu śródleśnego parkingu, zlokalizowane jest "dzikie" kąpielisko z łagodnie schodzącym piaszczystym brzegiem. Jezioro zaliczane jest do jezior linowo-szczupakowych. Panują w nim bardzo dobre warunki naturalnego rozrodu, dzięki czemu takie gatunki jak leszcz, płoć, karp, lin, sandacz i szczupak tworzą liczne populacje. Otoczenie jeziora jest typowe dla lubuskich krajobrazów, przeważają tu suche bory sosnowe. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 19,6 ha, natomiast A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 20 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 0,9 m, a maksymalna – 1,7 m. Objętość jeziora wynosi 176,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 820 m, a szerokość 360 m. Długość linii brzegowej wynosi 2150 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 64,5 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 63,4 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni szóstego poziomu Jeziernica do Tęczy (p). Identyfikator MPHP to 173441. Przypisy
Piecuch

Piecuch – jezioro na północny zachód od Mrągowa (gmina Mrągowo, powiat mrągowski, województwo warmińsko-mazurskie) o powierzchni 8 ha; długości 400 m i szerokości 230 m. Maksymalna głębokość to 3,9 m. Linia brzegowa rozwinięta. Wysokie brzegi otoczone polami, łąkami i lasem. Łączy się z Średnim Jeziorem i jeziorem Juno. Potocznie nazwane jest Jeziorem Czerwonym. Jego brzegi są strome i wysokie. W swoich zasobach flory wodnej ma głównie liny i szczupaki. Przypisy
Pieczurki

Pieczurki – część miasta Białystok, w województwie podlaskim. Nieistniejąca dziś wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie grodzkim Białystok. Do 10 maja 1919 miejscowość należała administracyjnie do województwa białostockiego, następnie w granicach miasta Białystok. Nazwa Pieczurki funkcjonowała jako nieoficjalna nazwa części miasta, do momentu kiedy na mocy Uchwały nr X/76 Miejskiej Rady Narodowej w Białymstoku z dnia 30 XI 1959 r. W sprawie ustalenia dzielnic miasta Białegostoku powstała dzielnica o tej nazwie. W wyniku uchwały Rady Miejskiej nr XXXI/331/04 z dnia 25 października 2004 roku, zgodnie z którą Białystok został podzielony na 27 pomocniczych jednostek administracyjnych, nazwanych osiedlami, dzielnica Pieczurki została włączona w skład osiedla Wygoda. Obecnie na terenie miasta znajduje się ulica Pieczurki. Przypisy Linki zewnętrzne Pieczurki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 444 .
Piekarnia Teodora Reicherta w Warszawie

Piekarnia Teodora Reicherta (Rajcherta) – budynek wzniesiony w latach 1918–1927 w stylu eklektyzmu, znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Praga-Południe przy ul. Grochowskiej 224 (róg ul. Wiatracznej). Opis Budynek piekarni składa się z korpusu oraz dwóch skrzydeł otaczających mały dziedziniec. Jest to obiekt dwukondygnacyjny, murowany, z dachami dwuspadowymi pokrytymi papą. Piekarnię rozbudowywano, w związku z tym w cegłach zachowane są znaki różnych cegielni. Od czasu obrony Warszawy w 1939 na elewacji od strony ulicy Wiatracznej pozostał ślad po ostrzale artyleryjskim. Przed II wojną światową piekarnia była uważana za jedną z najlepszych w tej części Warszawy. Teodor Reichert kupował mąkę m.in. w Słodowieckim Młynie Parowym Mayzera i Goldflama przy ul. Marymonckiej. Podczas okupacji niemieckiej przechowywał dokumenty cechowe o dużej wartości historycznej (m.in. przywileje Zygmunta Augusta, Władysława IV i Jana Kazimierza), a w latach 1942–1943 przekazywał chleb organizacjom udzielającym pomocy biednym. Po wojnie piekarnię przejęła spółdzielnia Społem, następnie Spółdzielnia Piekarsko-Ciastkarska, która ją zamknęła. W 2012 potomkowie Teodora Rajcherta odzyskali nieruchomość. W tym samym roku budynek wpisano do gminnej ewidencji zabytków pod numerem PPD0611. W 2013 wymagający remontu obiekt został wyłączony z użytkowania, a później wystawiony na sprzedaż. W 2017 elewacje frontowe budynku piekarni Rejcherta zostały wpisane do rejestru zabytków. Wpisanie jedynie fragmentu budowli wynikało z faktu, że wnętrza i wyposażenie zostały wówczas już znacznie przekształcone, a konieczny remont wymagałby dalszej utraty autentyzmu. W grudniu 2019 Wojewódzki Konserwator Zabytków wyraził zgodę na rozbiórkę budynku piekarni i zastąpienie go pięciopiętrowym budynkiem, do którego zostałyby włączone dwie elewacje piekarni, brama i część ogrodzenia. W lutym 2020 na wniosek Towarzystwa Opieki nad Zabytkami wznowił on postępowanie o wpis do rejestru zabytków nieobjętej wpisem z 2017 części budynku, jednak w marcu 2021 umorzył postępowanie o wpis do rejestru. W tym samym miesiącu interwencję podjął Generalny Konserwator Zabytków, który wstrzymał wykonanie wydanego pozwolenia na rozbudowę. Po wycofaniu się inwestora spadkobiercy właściciela piekarni ponownie wystawili budynek na sprzedaż. W 2023 roku nieruchomość, korzystając z prawa pierwokupu, kupiło miasto (dzielnica Praga-Południe). Zobacz też Warszawska Piekarnia Mechaniczna Przypisy Linki zewnętrzne Piekarnia Rajcherta. mieszkaniec.pl, 2021-11-05. [dostęp 2021-11-09]. Co się stanie z zabytkową piekarnią na Grochowie w Warszawie?. rdc.pl, 2021-11-09. [dostęp 2021-11-09].
Pieniążkowo (jezioro)

Pieniążkowo – jezioro położone na Kociewiu na południowym skraju Pojezierza Starogardzkiego (gmina Gniew, powiat tczewski, województwo pomorskie) na północ od Pieniążkowa przy drodze krajowej nr 91. Powierzchnia całkowita: 26,2 ha. Zobacz też Jezioro Półwieś
Pień (jezioro)

Pień (Czarny Dół; niem.: Pinn See) – jezioro w Polsce, położone na Pojezierzu Łagowskim, w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. Hydronimia Obecna nazwa została wprowadzona urzędowo 17 września 1949 roku. Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę oboczną podaje nazwę Czarny Dół. Charakterystyka Jezioro Pień jest zbiornikiem położonym w lesie, kilometr na południe od Nowej Wioski. Jest własnością prywatną. Wędkowanie oraz wypoczynek na terenie jeziora są możliwe po uzyskaniu zgody właściciela. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Kanał Niesulicki do jez. Goszcza. Identyfikator MPHP to 1878811. Ochrona środowiska Jezioro znajduje się na terenie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie Rynna „Ołoboku i Paklicy”. Głównym założeniem ochronnym tej strefy jest ochrona naturalnego korytarza ekologicznego wzdłuż wspomnianej rynny polodowcowej. Dodatkowo nad wschodnim brzegiem jeziora znajduje się pomnik przyrody Krzeczkowskie Bagno, a w odległości około 500 metrów na wschód Rezerwat przyrody Pniewski Ług. Przypisy
Stawy Młocińskie

Stawy Młocińskie – stawy w Warszawie, w dzielnicy Bielany. Położenie i charakterystyka Stawy leżą po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Bielany, na obszarze MSI Młociny, w pobliżu ulic Hieroglif i Odysei. Znajdują się na obszarze bezpośredniej zlewni Wisły. Są gliniankami, powstałymi w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska iłów, zaopatrującego w surowiec cegielnie. Nazwa wywodzi się od nazwy miejscowości, na terenie której powstały. Obiekt składa się z trzech stawów. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” są one położone na terasie nadzalewowej, a ich powierzchnia wynosi: 0,2817, 0,1193 oraz 0,0831 ha, łącznie 0,4841 ha. Są zasilane w wodę wysiękami ze stropów iłów. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustra ich wód znajdują się na wysokości ok. 78,4 m n.p.m. Identyfikatory MPHP to 2114970 i 2114966. Brzegi stawów są wysokie, 2–4 m nad wysokość zwierciadeł wód. Ich głębokość wynosi od 1,2 do 2 m. Stawy znajdują się na obszarze Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego. W ich pobliżu rośnie topola czarna o nazwie „Baba” chroniona jako pomnik przyrody. Sąsiadują z zabudowaniami osiedla mieszkaniowego Rezydencje Parkowe Bielany oraz ogrodami pałacu Brühla. Przypisy
Piłka (jezioro)

Jezioro Piłka – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w Gminie Witkowo, na Równinie Wrzesińskiej. Charakterystyka Przez jezioro przepływa rzeka Mała Noteć, dopływ Noteci. Przy północnym brzegu jeziora znajduje się nieczynny młyn wodny. Przy wschodnim – leśniczówka Piłka. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 101,5 metrów. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 4 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Jeziora Powidzkiego Parku Krajobrazowego. ppkpowidz.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-21)].
Plac Adama Mickiewicza w Poznaniu

Plac Adama Mickiewicza – centralny plac Dzielnicy Cesarskiej w Poznaniu. Historia Plac, wraz z całym otaczającym go założeniem urbanistycznym, powstał w miejscu likwidowanych obwarowań Twierdzy Poznań, na ich zachodnim odcinku, zwłaszcza w szeroko rozumianym rejonie Bramy Berlińskiej. Pierwszy plan rozwoju budownictwa monumentalnego na tym terenie powstał w 1890 (radca budowlany Heinrich Grüder). Następną wersję w 1903 sporządził Joseph Stübben. W 1904 cesarz Wilhelm II Hohenzollern powołał Królewską Komisję Rozbudowy Poznania, która zajęła się realizacją planów. 20 sierpnia 1910 miasto zyskało tytuł Rezydencjonalnego Miasta Poznań, w tym też dniu uroczyście poświęcono Zamek Cesarski. Do 1919 na placu stał Pomnik Ottona von Bismarcka. W latach 1932–1939 w jego miejscu stał Pomnik Najświętszego Serca Pana Jezusa (tzw. Pomnik Wdzięczności). Nazwa placu, jako plac Stalina, po raz pierwszy zaistniała w marcu 1945 na łamach Głosu Wielkopolskiego, który wówczas był organem propagandowym komunistów. Miało to związek z pogrzebem sowieckiego generała Wiktora Czernowa na samowolnie zorganizowanym przez Rosjan w obrębie placu tzw. Cmentarzu Bohaterów (później przeniesionym na Cytadelę). Już w kwietniu nazwa plac Marszałka Józefa Stalina weszła do półoficjalnego obiegu, m.in. używał jej w odezwie prezydent Feliks Maciejewski. Obecną nazwę nadano dopiero 8 stycznia 1957 z inicjatywy historyka sztuki, prof. Zdzisława Kępińskiego. Przy tej okazji władze miejskie stwierdziły, że plac był wcześniej bezimienny, gdyż nazwy Stalina oficjalnie nigdy nie nadano. 9 września 1951 na placu odbył się finał Centralnych Dożynek, które rozpoczęły się w Parku Kasprowicza z udziałem prezydenta Bolesława Bieruta. Obiekty Płyta placu jest wyłożona kostką bazaltową o bardzo charakterystycznym, abstrakcyjnym wzorze. Deseń ten pochodzi z czasów powojennych. Na placu i w jego bezpośrednim otoczeniu znajdują się (od północy, zgodnie z kier. ruchu wsk. zegara): Pomnik Adama Mickiewicza w Poznaniu, Park Adama Mickiewicza, Pomnik Ofiar Czerwca 1956 „Jedność”, 1981, rzeźbiarz Adam Graczyk i architekt Włodzimierz Wojciechowski, Zamek Cesarski (wraz z Ogrodem Zamkowym), 1905–1910, architekt Franz Schwechten, Ziemstwo Kredytowe (Posener Landschaft), 1910, architekt Franz Schwechten, Aula Nova, 2006, architekt Jerzy Gurawski Akademia Muzyczna (dawny Dom Ewangelicki - Evangelisches Vereinhaus), 1907–1908, architekt Johannes z Charlottenburga, wraz ze skrzydłem wschodnim, 1997, architekt Jerzy Gurawski Collegium Minus (dawna Akademia Królewska), 1905–1910, architekt Edward Fürstenau, Instytut Higieny (w głębi), 1912, architekt Fritz Teubner. Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 .
Площадь Адама Мицкевича (Познань)

Площадь Адама Мицкевича (пол. Plac Adama Mickiewicza) ― главная площадь Императорского района города Познань. История Площадь, как и вся окружающая её городская планировка, была построена на месте ликвидированных укреплений Познанской крепости в 1904 году после того, как император Вильгельм II Гогенцоллерн назначил «Королевскую комиссию по расширению Познани». Площадь была спроектирована немецким архитектором и градостроителем Йозефом Штюббеном. До 1919 года на площади стоял памятник Отто фон Бисмарку. В 1932—1939 годах на его месте находился Памятник Пресвятого Сердца Иисуса. В 1945 году площадь Адама Мицкевича была переименована в площадь Сталина. Такое название площади было впервые опубликовано в журнале «Głos Wielkopolski» в марте 1945 года. В 1956 году, после событий Познанского июня, жители Познани требовали неотложной ликвидации всех названий улиц, площадей, парков и фабрик, носящих фамилию Иосифа Сталина. 8 января 1957 года, по инициативе познанского историка искусств Зджислава Кемпинского, площадь Сталина была переименована обратно в площадь Адама Мицкевича. Объекты Памятник Адаму Мицкевичу Памятник жертвам Познанского июня 1956 года Парк Адама Мицкевича Антитеррористические скамейки Площадь Мицкевича ― место частых гуляний и массовых мероприятий. Площадь была обозначена полицией, как одно из мест, требующих повышенной безопасности. Таким образом площадь Мицкевича стала ещё одним местом, после улицы Полвейской, где город внедрил решения, защищающие от неожиданного въезда транспортных средств в толпу людей ― в 2018 году на площади было установлено 12 бетонных скамеек, весом 800 кг каждая. Скамейки были произведены в Италии, по проекту Давида Стрембицкого. Они носят как функциональный, так и эстетический характер. См. также Парк Адама Мицкевича Примечания
Plac Armii Krajowej w Toruniu

Plac Armii Krajowej w Toruniu – plac położony w lewobrzeżnej części Torunia, na obszarze Stawek. Plac Armii Krajowej znajduje się na Trasie Staromostowej – trasy należącej do głównego układu drogowego w Toruniu. W okresie komunistycznym plac nosił nazwę placu Związku Walki Młodych. Zmiana nazwy miała miejsce w 1991 roku. W 1973 roku na placu odsłonięto astrolabium przypominające udowodnienie istnienia systemu heliocentrycznego przez Mikołaja Kopernika. Pomnik wykonała Hanna Melerska-Władyko. Na przestrzeni lat konstrukcja zaczęła rdzewieć. Zostało rozebrane pod koniec listopada 2005 roku. Według planów po konserwacji astrolabium miało wrócić na miejsce, ale konstrukcja zaginęła. Przy placu znajduje się wiadukt kolejowy zbudowany w 1878 roku. Zobacz też Mosty i wiadukty w Toruniu Przypisy Bibliografia Katarzyna Kluczwajd: Kopernik: mity i konteksty vel wszyscy jesteśmy astronautami. W: Toruńskie rocznice kopernikańskie: fakty, ideologie, kreacje. Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.). Toruń: Stowarzyszenie Historyków Sztuki, 2023. ISBN 978-83-966134-3-1.
Artur Zawisza Square

Artur Zawisza Square (Polish: plac Artura Zawiszy, commonly abbreviated as "plac Zawiszy") is a public square in Warsaw's borough of Ochota. It is named after Artur Zawisza, a 19th-century Polish revolutionary who was executed on the spot by Russians in 1833. Currently a major roundabout at the intersection of Jerusalem Avenue, Raszyńska, Grójecka and Towarowa Streets, for centuries its spot was occupied by the so-called Jerusalem Toll-house or Jerusalem Gate (Polish: Rogatki Jerozolimskie). The Jerusalem Toll-house was created in 1770, as a toll-house on the road leading from downtown Warsaw towards the jurydyka of Nowa Jerozolima ("New Jerusalem") and the Kraków Road (modern Grójecka Street). The spot was chosen for a gate in the newly erected Lubomirski's Ramparts. Between 1816 and 1818, two Classicist buildings of the toll-house were built by Jakub Kubicki. In 1823, a square was created surrounding the new toll-houses. The area, in the 19th century still far-removed from the city centre, was a spot of particularly heavy fighting during the battle of Warsaw of 1831. When the fortifications surrounding Warsaw were dismantled in the 1870s, the area started to be built-up and settled, initially with wooden suburban houses around the square, but even before World War I, the area was being encroached upon by the dense city infrastructure. In 1909, a tramway line was connected to the square. During World War II in 1942, the 19th century toll-houses were dismantled by the Germans, while the buildings surrounding the square were demolished in the aftermath of the Warsaw Uprising. They were not rebuilt after the war, and the square was surrounded by new office buildings and shopping malls only recently. Among notable buildings located at Zawisza Square are the Millennium Plaza and Warszawa Ochota railway station.