NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Praga (zajezdnia tramwajowa)

Zajezdnia tramwajowa „Praga“, właśc. Zakład Realizacji Przewozów „Praga“ − R-2 – przelotowa zajezdnia tramwajowa znajdująca się przy ul. Kawęczyńskiej 16 w Warszawie. Opis Budowę zajezdni rozpoczęto w lipcu 1923. Została oddana do eksploatacji 1 marca 1925. Obliczona została na 212 wozów. Była to największa remiza tramwajowa w przedwojennej Warszawie. Obok zajezdni wzniesiono budynek administracyjno–mieszkalny z kąpieliskiem dla tramwajarzy. Wszystkie obiekty zaprojektował Juliusz Dzierżanowski. W dniach 5–13 września 1944 hala zajezdni i podstacja tramwajowa „Praga” zostały zaminowane i wysadzone w powietrze przez Niemców. Zniszczeniu uległy prawie wszystkie wagony tramwajowe, zmiażdżone żelbetowym stropem hali. Do odgruzowywania zniszczonej zajezdni przystąpiono od razu po wycofaniu się Niemców z Pragi, 14 września 1944. 20 czerwca 1945 ok. godz. 11.00 z zajezdni wyjechał pierwszy po zakończeniu wojny tramwaj linii nr 1, udekorowany godłem państwowym, flagami i girlandami kwiatów. Tramwaje linii nr 1 rozpoczęły kursowanie na trasie: Kawęczyńska–Ząbkowska–Targowa–Zamoyskiego–Grochowska–Wiatraczna. 29 czerwca 1945 uruchomiono drugą linię tramwajową (nr 2) na trasie: Dworzec Wschodni–Kijowska–Targowa–Zamoyskiego–Grochowska–Gocławek. W 2007 hala postojowa zajezdni oraz budynek administracyjno-mieszkalny zostały wpisane do rejestru zabytków. W związku z rozebraniem (w 2000) torów tramwajowych na zachodnim odcinku ulicy Kawęczyńskiej powstała nowa brama z wyjazdem przez al. Tysiąclecia do ulicy Kijowskiej. Zajezdnia w kulturze masowej Morderstwo w budynku transformatorowni zajezdni rozpoczyna powieść Elektryczne perły autorstwa Konrada Tomasza Lewandowskiego (2008). Przypisy
Promenada (centrum handlowe)

G City Promenada – centrum handlowe znajdujące się przy ul. Ostrobramskiej 75C, w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Opis Obiekt został zbudowany na terenach zajmowanych dawniej przez Polskie Zakłady Optyczne. Autorami pierwotnego projektu centrum byli Jacek Kwieciński i Tomasz Kosma Kwieciński. Obiekt miał mieć charakter dziewiętnastowiecznego pasażu wielkomiejskiego. Zgodnie z projektem budynek pokryto szklanym dachem i umieszczono pod nim trzy kondygnacje galerii handlowych, połączonych ze sobą mostkami. Konstrukcja budynku miała stanowić jego wystrój (podpory, balustrady, podciągi), który dopełniać miały elementy ze stali (łukowate balustrady, szpice w kształcie końcówek cyrkla). Jednak inwestor odstąpił od pierwotnych założeń i zatrudnił nowych projektantów – Małgorzatę Patris-Cieślak i Marka Rowickiego. Ich projekt wprowadził m.in. dekorowane, kamienno-gipsowe filary dzielące boksy sklepów, kamienne baseny z fontannami i mostkami, latarnie ogrodowe, a na podłodze gwiazdy z kolorowych kamieni (logo centrum). Pierwsza część centrum, mająca powierzchnię 35 000 m², została otwarta w grudniu 1996 – w formie galerii sklepów, zintegrowanych z powierzchnią biurową. W ofercie nowego obiektu handlowego znalazł się program lojalnościowy „Promenada Club” oraz magazyn konsumencki „Promenada Sukcesu”. W 1999 roku oddano do użytku kolejne 15 000 m² (m.in. multipleks, kręgielnia, punkty usługowe i handlowe), a w kwietniu 2005 następne 60 000 m² (m.in. kryte lodowisko). Na terenie obiektu znajduje się również parking z ok. 2000 miejsc postojowych, w tym 1300 zadaszonych. W celu dalszej rozbudowy, inwestor dokupił teren na wschód od Promenady (od firmy deweloperskiej Pirelli Pekao Real Estate). W 2016 zakończyła się rozbudowa centrum, w wyniku czego wzrosła jego powierzchnia handlowa. W latach 2017–2018 przeprowadzono modernizację najstarszej części obiektu – za jej projekt, podobnie jak w przypadku rozbudowy, odpowiedzialna była pracownia Sud Architekt Polska. W latach 2022−2023 zrealizowano kolejny etap przebudowy obiektu. W 2023 roku centrum posiadało certyfikat BREEAM na poziomie Very Good. Właściciel obiektu Początkowo warszawska Promenada była jednym z centrów handlowo-rozrywkowych, należących do sieci (realizowanej od wczesnych lat 90. XX wieku) holenderskiego biznesmena, Diona Heijmansa. Na początku spółką zarządzającą centrum Promenada była ECC Sp. z o.o. W 2006 roku inwestor sprzedał obiekt Funduszowi Carpathian, a nowy właściciel powierzył zarządzanie spółce ECC Property Management – powołanej przez Diona Heijmansa oraz jego syna, Adriana – w ramach ECC Holdings Poland. W latach 2011−2022 właścicielem Promenady było Atrium European Real Estate, a od 2022 jest nim spółka G City Europe. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Prosta Tower

Prosta Tower is an office building located in Wola, Warsaw. History Building permits were obtained in 2006, and construction began in 2007 and ended in September 2011. Prosta Tower has 19 floors above ground and has a 5 floor car park underground. It adjoins the northern side of Łucka City, which is a pairing system unique to Poland and is rarely seen elsewhere. The building was designed by Stefan Kuryłowicz. Initially, the project was a residential building, but the investor, Marvipol, made it become an office building because of the 2008 financial crisis. Because of this decision, the building gained its characteristic openwork facade, which also limits sun exposure inside the building by around 40%. References
Prosta Tower

Prosta Tower – biurowiec znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Wola, przy ulicy Prostej. Historia Pozwolenia na budowę budynku uzyskano w roku 2006. Budowa rozpoczęła się w październiku 2007 roku, a zakończyła we wrześniu 2011. Inwestorem była spółka Marvipol a wykonawcą Warbud. Biurowiec ma 19 kondygnacji nadziemnych oraz 5-kondygnacyjny parking podziemny na 75 samochodów. Przylega północną ścianą do mieszkalnego wieżowca Łucka City, co tworzy jedyny w Polsce i rzadko spotykany na świecie układ pary zrośniętych wysokościowców. Budynek zaprojektowany został przez Autorską Pracownię Architektury pod kierownictwem Stefana Kuryłowicza. Początkowo projekt różnił się od obecnego, gdyż wieżowiec miał być apartamentowcem, plany pokrzyżował jednakże kryzys finansowy i zmniejszenie się popytu na nowe mieszkania pod koniec 2008 roku. Inwestor zmienił swoje plany i zdecydował o przeznaczeniu obiektu na cele biurowe. W nowym projekcie budynek zyskał charakterystyczną ażurową fasadę z żelbetu. Unikalny system poprawił parametry ekonomiczne budynku: stał się elementem ograniczającym nadmierne nasłonecznienie powierzchni biurowych o około 40% i wyeliminował konieczność zastosowania w południowo-zachodniej elewacji żaluzji, poprawiając dodatkowo właściwości akustyczne wnętrz. W budynku istnieje również część garażowa licząca 5 kondygnacji. Zarządcą budynku jest od 2020 firma MVGM Property Management Poland Sp. z o.o. Zobacz też Warszawskie wieżowce Przypisy
Przedecz (jezioro)

Przedecz – jezioro rynnowe w woj. wielkopolskim, w pow. kolskim, w gminie Przedecz, leżące na terenie Pojezierza Kujawskiego. Charakterystyka Przepływa przez nie rzeka Noteć. Położone 10 km na północ od Kłodawy i 13 km na południowy zachód od Chodcza. Brzegi o zróżnicowanej wysokości, po stronie południowej zalesione. Jezioro ma z tendencję do eutrofizacji. Z tego powodu nadaje się ono praktycznie jedynie do hodowli ryb. Przy wschodnim brzegu jeziora leży miasto Przedecz, z niewielką plażą. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 83,5 ha do 94,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 111,4 m n.p.m. lub 111,8 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 0,9 m, natomiast głębokość maksymalna 1,9 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1999 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Przedecz. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Przedeckie. Przypisy
Przedni Staw Polski

Przedni Staw Polski je ledovcové jezero v Tatrách v Polsku. Nachází se v nadmořské výšce 1668 m v severovýchodní části údolí Pěti Stawů mezi Przednim a Wielkim Stawem Polskim. Jezero má rozlohu 7,7080 ha. Je 396 m dlouhé a 306 m široké. Dosahuje maximální hloubky 34,6 m a objemu 1 130 000 m³. Pobřeží Pobřeží je na západě a severu porostlé převážně kosodřevinou na jihu trávou a na východě kamenité prudce stoupající k hřebeni Opaloneho Wierchu. Na západě se nachází Wielki Staw Polski a Mały Staw Polski na jihu malé nepojmenované oko. Na severním břehu stojí Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Vodní režim Z jezera odtéká občasný potok do Małého Stawu Polského. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup modrá turistická značka z Gąsienicowy doliny k jezeru Morskie Oko prochází po západním a severním břehu jezera. černá turistická značka z Doliny Roztoki k Schronisku PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Související články Wielki Staw Polski Czarny Staw Polski Mały Staw Polski Zadni Staw Polski Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Przedni Staw Polski na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Przedni Staw Polski
Przedni Staw Polski

Der Przedni Staw Polski (Vorderer Polnischer See) in Polen ist ein Gletschersee im Dolina Pięciu Stawów Polskich (Tal der fünf polnischen Seen) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und ist über einen Wanderweg erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über die Roztoka in den Wielki Staw Polski (Großer Polnischer See). Unweit des Sees befindet sich die Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (PTTK-Berghütte Tal der Fünf Polnischen Seen). Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Przedni Staw Polski

Przedni Staw Polski lub po prostu Przedni Staw – polodowcowe jezioro tatrzańskie położone we wschodniej części Doliny Pięciu Stawów, najbardziej z nich wysunięte na wschód. Lustro jeziora leży na wysokości 1668 m n.p.m., jego powierzchnia wynosi 7,7 ha, a głębokość – 34,6 m. Od południowego wschodu w jego kierunku opadają stoki Opalonego Wierchu, od północy i wschodu otaczają je kopulaste wzgórza mutonów: Wyżnia Kopa (1722 m n.p.m.) i Niżnia Kopa (1711 m). Poniżej Niżniej Kopy, nad brzegiem jeziora, w latach 1948–1953 zbudowano najwyżej położone w Tatrach Polskich schronisko. Nadmiar wód przepływa przez Mały Staw Polski, zasilając Wielki Staw Polski, z którego wypływa potok Roztoka. Do południowej zatoki wpadają krótkie potoczki, płynące spod Miedzianego. Woda w stawie ma barwę zielono-żółtą i cechuje się dużą przejrzystością (13 m). W pierwszej połowie XX w. przezroczystość wód jeziora latem wyrażona jako widzialność krążka Secchiego wynosiła około 13 m. Następnie spadła do wartości ok. 5–7 m (w latach 80. XX w. i w pierwszych dekadach XXI w.). Po zabiegach przeprowadzonych w latach 2021–2023 wzrosła do 16,5 m. Jest to związane z obecnością ryb, która powoduje spadek przezroczystości. Jezioro przez większość swojej historii było bezrybne. Prawdopodobnie w latach 60. XX w. nielegalnie wprowadzono do niego pstrąga potokowego i źródlanego. Spowodowało to przebudowę planktonu i ichtioeutrofizację wody. W latach 2021-2023 przeprowadzono intensywne odłowy ryb, które zmniejszyły ich populację, choć nie wyeliminowały jej całkowicie. Znacząco zwiększyło to przezroczystość wody, choć nie wystarczyło do przywrócenia poprzedniego składu planktonu. Przed wprowadzeniem ryb do dominantów zooplanktonu należały duże wioślarki z kompleksu Daphnia pulex, Holopedium gibberum i Polyphemus pediculus. W drugiej połowie XX w. wyginęły, a dominantem stały się mniejsze wioślarki z kompleksu Daphnia longispina i oczliki Cyclops abyssorum (podgatunek tatricum). Wśród wrotków dominuje Conochiloides dossuarius, nieco rzadsza jest Keratella quadrata. Występują również Asplanchna priodonta, Collotheca mutabilis, Keratella hiemalis, Lecane flexilis, Polyarthra longiremis i Polyarthra remata. Szlaki turystyczne – dojście do schroniska od szosy Palenica Białczańska – Morskie Oko. Czas przejścia szlakiem zielonym od Wodogrzmotów Mickiewicza do rozstaju szlaków: 1:20 h, ↓ 1 h Czas przejścia szlakiem czarnym od rozstaju szlaków do schroniska: 40 min, ↓ 30 min – od Morskiego Oka przez Rówień nad Kępą, Świstówkę Roztocką i Świstową Czubę obok schroniska i dalej na przełęcz Zawrat. Czas przejścia od Morskiego Oka do schroniska: 2 h, z powrotem 1:40 h Czas przejścia od schroniska na Zawrat: 1:40 h, ↓ 1:30 h Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy
Nižné Račkovo pleso

Nižné Račkove pleso je jezero ve skupině Račkových ples v Račkově dolině v Západních Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,67 ha případně včetně Suchého Račkova plesa 1,1840 ha a je 170 m dlouhé a 120 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,7 m a objemu 5624 m³. Leží v nadmořské výšce 1697 m. Okolí Nachází se v nejvyšší části Račkovy doliny zvané Račkov Zadok. Na severu se tyčí Končistá a východně od něj je nad plesem Račkovo sedlo. Ve stejném kotli na severozápad od něj se nacházejí Vyšné Račkovo pleso a jihozápadně Suché Račkovo pleso, se kterým se za vyššího stavu vody spojuje a v některých zdrojích jsou pro obě tato plesa uvedeny společné hodnoty. Vodní režim Do západního konce přitéká Račkov potok z Vyšného Račkova plesa, který z plesa odtéká širokým průtokem do jihozápadně položeného Suchého Račkova plesa. U jihovýchodního břehu se nachází jedno ze sedmi malých vysychajících Račkových ples. Náleží k povodí Váhu. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Ve vzdálenosti 80 m od plesa prochází žlutá turistická značka přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října, z níž vede neznačená odbočka k plesu, na níž je přístup zakázán. po žluté turistické značce z Račkovy doliny. po žluté turistické značce z Račkova sedla na hlavním hřebeni Západních Tater. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Raczkowe Stawy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Račkovo pleso na Wikimedia Commons
Przedni Staw Raczkowy

Przedni Staw Raczkowy lub Skrajny Staw Raczkowy (słow. Nižné Račkovo pleso) – największy z grupy 3 większych Raczkowych Stawów w Dolinie Raczkowej w słowackich Tatrach Zachodnich, położony najbliżej żółto znakowanego szlaku turystycznego. Znajduje się w górnym piętrze tej doliny, w tzw. Dolinie Zadniej Raczkowej, leży na północny wschód od Suchego Stawu Raczkowego. Położony jest na wysokości 1697 m n.p.m., ma powierzchnię 0,67 ha, rozmiary 170 × 120 m i głębokość 1,2 m. Jest połączony przetoką z leżącym nieco powyżej Zadnim Stawem Raczkowym i zasilany jest jego wodami. Wiosną, zasilane wodami z topniejących śniegów wszystkie te 3 stawy łączą się w jedno duże rozlewisko. Wody z tych stawów zasilają Raczkowy Potok. Jest pochodzenia lodowcowego. Badany był w latach 1845, 1850 i 1856 przez Ludwika Zejsznera. Od szlaku turystycznego wiodącego Doliną Zadnią Raczkową odchodzi ścieżka, którą można dojść bezpośrednio do Przedniego Stawu Raczkowego (i dwóch pozostałych). Szlaki turystyczne – żółty szlak z rozdroża Niżnia Łąka przez Dolinę Raczkową do Rozdroża pod Klinem i dalej Doliną Zadnią Raczkową obok stawów na Starorobociańską Przełęcz i Kończysty Wierch (2002 m). Suma wzniesień ok. 1050 m. Czas przejścia z Niżniej Łąki do Rozdroża pod Klinem: 2:30 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od rozdroża na Starorobociańską Przełęcz: 2 h, ↓ 1:30 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
Przedsiębiorstwo Górnicze Silesia

Przedsiębiorstwo Górnicze Silesia (dawniej Kopalnia Węgla Kamiennego Silesia) – spółka zajmująca się wydobyciem węgla kamiennego, działającą w Czechowicach - Dziedzicach. Należała do Energetický a průmyslový holding a.s., który działa w sektorze energetycznym i przemysłowym w Czechach, a mniejszościowym udziałowcem byli pracownicy kopalni. Od 28 stycznia 2021 na skutek zmiany udziałowca należy do grupy BUMECH s.a. 9 grudnia 2010 przedsiębiorstwo przejęło od Kompanii Węglowej ruch Silesia Kopalni Węgla Kamiennego Brzeszcze-Silesia i rozpoczęło przygotowania do eksploatacji węgla. W kwietniu 2012 roku wznowiono eksploatację węgla, a przeróbka rozpoczęła się 7 maja. W 2020 zatrudnienie wynosiło ok. 1,7 tys. osób, wydobycie ok. 3 mln t węgla rocznie, a roczna strata na działalności w 2019 wyniosła 1,11 mld zł. Po przejęciu w 2021 roku przez Bumech i przeprowadzonej restrukturyzacji zatrudnienie w spółce wynosi około 1400 osób, a wydobycie kształtuje się w przedziale około 10–12 tys. ton węgla dziennie. Zobacz też Kopalnia Węgla Kamiennego Silesia Przypisy
Przejście graniczne Bezledy-Bagrationowsk

Przejście graniczne Bezledy-Bagrationowsk – polsko-rosyjskie drogowe przejście graniczne położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie bartoszyckim, w gminie Bartoszyce, w miejscowości Bezledy. Opis Przejście graniczne Bezledy-Bagrationowsk powstało dzięki umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej. Czynne jest przez całą dobę. Dopuszczony jest ruch osobowy oraz towarowy pojazdami o nacisku na oś do 8 ton wykonującymi przewozy międzynarodowe. W okresie od 27 lipca 2012 do 3 lipca 2016 funkcjonował również mały ruch graniczny. Kontrolę graniczną osób, towarów i środków transportu wykonuje Placówka Straży Granicznej w Bezledach, a kontrolę celną Oddział Celny w Bezledach. Na przejściu rozpoczyna się droga krajowa 51 i droga A195. Przejście graniczne polsko-radzieckie W okresie istnienia Związku Radzieckiego funkcjonowało w tym miejscu polsko-radzieckie drogowe przejście graniczne lokalnego znaczenia Bartoszyce (Bezledy) tylko dla wymiany delegacji społeczno-politycznych, kulturalnych, sportowych i innych z województw przygranicznych PRL i ZSRR. Od 24 stycznia 1986 zaczął funkcjonować tu Punkt Uproszczonego Przekraczania Granicy. Przekraczanie granicy odbywało się na podstawie przepustek. Kontrolę graniczną i celną osób towarów i środków transportu wykonywała Graniczna Placówka Kontrolna Bezledy. Zobacz też polskie przejścia graniczne z Federacją Rosyjską Uwagi Przypisy
Przejście graniczne Budomierz-Hruszów

Przejście graniczne Budomierz-Hruszów – polsko-ukraińskie drogowe przejście graniczne na trasie Lubaczów (województwo podkarpackie, droga wojewódzka nr 866) – Niemirów. Prace budowlane po stronie polskiej zakończono w maju 2013 roku. Prace po stronie ukraińskiej nad drogą dojazdową do Niemirowa zakończono w listopadzie 2013 roku. Przejście otwarto 2 grudnia 2013 r. Historia Pierwsze starania o budowę przejścia, samorządy lokalne po obu stronach granicy podjęły już w 1988 roku. Jednak dopiero w 2008 roku został ogłoszony przetarg, a jego rozstrzygnięcie zapadło w kwietniu 2010 roku. Kontrakt na wartą ponad 140 milionów zł budowę, został podpisany z firmą Erbud z Warszawy – kamień węgielny wmurowano 31 maja 2010 roku. Po stronie polskiej w celu zapewnienia łatwiejszego dojazdu do przejścia, w okresie od października 2010 do października 2012 gruntownie zmodernizowano drogę wojewódzką nr 866. W ramach wartego prawie 59 milionów zł projektu, na odcinku Lubaczów – Budomierz przebudowano ponad 11 km drogi i zbudowano 2 km nowego odcinka w obrębie przejścia granicznego. Powstało też 7 km ciągów pieszo-rowerowych, ponad 3 km chodników, wybudowano 9 nowych zatok autobusowych i zmodernizowano 13 skrzyżowań. Koniec prac nad przejściem granicznym, którego koszt po stronie polskiej wyniósł ostatecznie około 145 mln zł, nastąpił w maju 2013, jednak pozostało ono nieczynne do czasu wybudowania przez stronę ukraińską drogi dojazdowej do przejścia, oraz zamontowania niezbędnej linii teleinformatycznej. Obecnie po stronie ukraińskiej wąska 10-kilometrowa droga dojazdowa z Niemirowa do Hruszewa jest w stanie rozpadu. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Rzeczypospolitej w lutym 2012 roku interweniował w sprawie rozpoczęcia prac u swojego odpowiednika na Ukrainie. Odpowiedź przyszła ze szczebla niższego, a w jej treści znalazły się słowa: droga dojazdowa do przejścia granicznego Budomierz-Hruszew musi być wybudowana praktycznie od zera i że obecnie nie jest znany dokładny termin rozpoczęcia prac. Na początku sierpnia Ukraińcy ruszyli z budową drogi na odcinku Hruszew-Granica Państwa, pracę po ich stronie zostały zakończone w listopadzie, a przejście ruszyło na początku grudnia. Plany Zgodnie z założeniami wspólne polsko-ukraińskie odprawy będą odbywać się po polskiej stronie granicy. Przejście będzie mieć po osiem pasów do odpraw w obu kierunkach i czynne będzie przez całą dobę. Na przejściu będą odprawiane samochody osobowe, autobusy oraz samochody ciężarowe o ładowności do 3,5 tony. Według planów przez terminal ma przejeżdżać około 3 tys. pojazdów i odprawianych ma być około 8 tys. osób na dobę. Przypisy Linki zewnętrzne Ogłoszenie o zamówieniu usługi
Прикордонний пункт Ягодин-Дорогуськ

Прикордонний пункт Ягодин-Дорогуськ — україно-польський автомобільний прикордонний пункт, розташований у Люблінському воєводстві, в Хелмському повіті, в гміні Дорогуськ, у місті Бердище. Опис Прикордонний пункт Ягодин-Дорогуськ працює цілодобово. Переміщення людей, транспортних засобів і вантажів дозволено незалежно від національності і спочатку за перепустками, спрощеним прикордонним рухом, потім змінено на місцевий прикордонний рух. До прикордонного переходу доходять польська національна дорога № 12 (у майбутньому швидкісна траса S12) та українська магістраль М07. Примітки
Przejście graniczne Gołdap-Gusiew

Przejście graniczne Gołdap-Gusiew – polsko-rosyjskie drogowe przejście graniczne położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Gołdap, w miejscowości Gołdap. Opis Przejście graniczne Gołdap-Gusiew powstało dzięki umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej. Czynne było przez całą dobę. Dopuszczony był ruch osobowy. Od 4 stycznia 2002 rozszerzono status przejścia o międzynarodowy ruch osobowy, dwustronny ruch autobusów rejsowych zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej i Federacji Rosyjskiej oraz ruch samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. Kolejne rozszerzenie statusu przejścia nastąpiło 8 sierpnia 2002 i objęło międzynarodowy ruch samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 tony. W okresie od 27 lipca 2012 do 3 lipca 2016 funkcjonował również mały ruch graniczny. Kontrolę graniczną osób, towarów i środków transportu wykonuje Placówka Straży Granicznej w Gołdapi, a kontrolę celną Oddział Celny w Gołdapi. Od 15 marca 2020 ruch graniczny w przejściu granicznym czasowo jest zawieszony. Do przejścia po stronie polskiej prowadzi droga krajowa nr 65, a po stronie rosyjskiej droga nr 27A-011. Przejścia graniczne polsko-radzieckie W okresie istnienia Związku Radzieckiego od 24 stycznia 1986 zaczął funkcjonować tu polsko-radziecki Punkt Uproszczonego Przekraczania Granicy Gołdap-Oziorsk. Przekraczanie granicy odbywało się na podstawie przepustek. Kontrolę graniczną i celną osób, towarów i środków transportu wykonywała Strażnica WOP Gołdap. W październiku 1945 na granicy polsko-radzieckiej, w ramach tworzących się Wojsk Ochrony Pogranicza utworzono Przejściowy Punkt Kontrolny Gołdap – drogowy III kategorii. Rozformowany został jesienią 1946. Zobacz też polskie przejścia graniczne z Federacją Rosyjską Uwagi Przypisy Bibliografia Grzegorz Zaremba. Przyczyny reorganizacji WOP w latach 1946–1948. „Biuletyn Centralnego Ośrodka Szkolenia”. 3/08, 2008. Centralny Ośrodek Szkolenia Straży Granicznej w Koszalinie. (pol.).