NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum – Pracownia Literacka Arkadego Fiedlera w Puszczykowie

Muzeum – Pracownia Literacka Arkadego Fiedlera w Puszczykowie – muzeum poświęcone życiu i twórczości podróżnika Arkadego Fiedlera, zlokalizowane w podpoznańskim Puszczykowie, przy ulicy Słowackiego 1. W pobliżu znajduje się stacja kolejowa Puszczykówko oraz przystanki autobusowej linii podmiejskiej nr 651 z Poznania (z pętli Dębiec). Historia Muzeum otwarto 1 stycznia 1974 w domu rodzinnym (willi) Fiedlerów. Willa z 1926 została zakupiona w 1946 przez Arkadego Fiedlera, po powrocie z wojennej emigracji. W 1948 sprowadził tutaj także dwóch synów i małżonkę – Marię z domu Maccariello. Wiadomości o zgromadzonych eksponatach były przyczyną licznych wizyt osób z zewnątrz. Ta duża popularność kolekcji spowodowała, że Arkady Fiedler postanowił udostępnić ją społeczeństwu. Od 1973 trwały prace adaptacyjne prowadzone przez Fiedlerów i ich znajomych, zwłaszcza budowniczego Feliksa Skrzypczaka i plastyka Zygmunta Konarskiego. Od 1991 miasto Puszczykowo nie przyznaje muzeum subwencji, w związku z czym jest ono na samodzielnym utrzymaniu. Do końca 2000 placówkę odwiedziło ponad milion gości z całego świata. Willa Fiedlerów została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 140/Wlkp/A w dniu 30 lipca 2003. Ekspozycja Ekspozycja prezentuje eksponaty przywiezione z wypraw prowadzonych przez podróżnika, a także związane z jego udziałem w II wojnie światowej, a zwłaszcza w Dywizjonie 303. W muzeum zgromadzono zbiory etnograficzne, przyrodnicze, entomologiczne, religijne, ludowe rzemiosło i inne. W jednym z budynków, od 2003 zwiedzić można osobną ekspozycję Tajemniczy Świat Indian. Do najciekawszych eksponatów należą maski i rzeźby obrzędowe, trofea ludzkich głów, łuki i dmuchawki, motyle tropikalne, pająki, krokodyle, kajmany, skorpiony, piranie (żywe), a także kolekcja książek Arkadego Fiedlera – 32 tytuły w 23 językach. Interesujące są stare zdjęcia z różnych stron świata. Ogród Tolerancji Integralną częścią ekspozycji jest Ogród Tolerancji (wokół willi), w którym zgromadzono modele różnego rodzaju rzeźb i obiektów ważnych dla rozwoju poszczególnych cywilizacji na świecie. Dużą część z nich wykonał Zygmunt Konarski. Znajdują się tutaj m.in.: posągi Buddy z Bamian (6,5 m wysokości) Brama Słońca z Tiahuanaco kamienny kalendarz Azteków w formie dysku głowa olmecka z Meksyku postać z naczyniem ofiarnym na serca z Chac Mool pomnik boga Quetzalcoatla – Pierzastego Węża pomnik Siedzącego Byka głowa z Wyspy Wielkanocnej statek Santa María Krzysztofa Kolumba Hawker Hurricane Mk I – brytyjski myśliwiec z II wojny światowej (skala 1:1 – udostępniony zwiedzającym 19 września 2011) piramida wzorowana na egipskich (kopia w skali 1:23 piramidy Cheopsa, wysokość – 6,36 m, długość podstawy – 10 m) Przypisy Bibliografia http://www.fiedler.pl/ – oficjalna strona Muzeum Polska – nawigator turystyczny, Wyd. 3, Warszawa: Carta Blanca, 2008, s. 252, ISBN 978-83-60887-03-5, OCLC 297534533 . Wielkopolski Park Narodowy – mapa Gazety Wyborczej, Pietruska & Partner, Poznań, ISBN 83-89118-54-8. Zdjęcia z Muzeum i Ogrodu Kultur i Tolerancji
Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi

Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne – największe muzeum w Łodzi, znajdujące się przy placu Wolności 14. Na koniec 2012 posiadało 260 354 pozycji katalogowych. Z uwagi na przechodzącą od 2025 roku modernizację w muzeum można zobaczyć jedną wystawę czasową. Po zakończeniu remontu głównego budynku powrócą wystawy stałe: etnograficzna, archeologiczna i numizmatyczna, pierwszy raz powstanie również stała wystawa Działu Widowisk Lalkowych. Historia Historia muzeum sięga dwudziestolecia międzywojennego, kiedy w 1918 powołano w Łodzi Muzeum Miejskie. Gromadziło ono najrozmaitsze kolekcje w szeroko rozumianym pojęciu kultury. W kolejnych latach muzeum kilkakrotnie zmieniało swoją siedzibę oraz oficjalną nazwę, aż do przełomu lat 1949/1950, kiedy to Miejskie Muzeum Prehistoryczne (działające od 14 maja 1945), kierowane przez prof. Konrada Jażdżewskiego i Miejskie Muzeum Etnograficzne (działające od 20 kwietnia 1945 roku), kierowane przez dr Janinę Krajewską, zostały upaństwowione i przybrały nazwy: Muzeum Archeologiczne i Muzeum Etnograficzne w Łodzi. Równolegle od 1948 zaczął się rozwijać Gabinet Numizmatyczny, założony w ramach Muzeum Archeologicznego przez Anatola Gupieńca. 1 stycznia 1956 nastąpiło połączenie wszystkich jednostek w jedno Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi, którego kierownictwo powierzono prof. Konradowi Jażdżewskiemu, a siedziba niezmiennie od tego czasu znajduje się w Łodzi przy placu Wolności 14. W skład Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi wchodzą działy: Archeologiczny, Etnograficzny Numizmatyczny, Widowisk lalkowych, Naukowo-oświatowy, Konserwacji i badań nad zabytkami. W muzeum znajduje się również biblioteka. Muzeum wydaje liczne publikacje książkowe oraz stałe wielodziałowe czasopismo Prace i Materiały Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi (serię archeologiczną, etnograficzną i numizmatyczno-konserwatorską). W 2025 odznaczone Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, w dziedzinie muzealnictwo. Budynek Po staraniach czynionych przez łódzkich fabrykantów od początku lat 40. XIX wieku o utworzenie w Łodzi szkoły powiatowej, w roku 1845 otwarta została czteroklasowa szkoła realna tzw. niemiecko-ruska w wynajętym domu Jakuba Petersa na Rynku Nowego Miasta przy lewym narożniku ulicy Legionów. Na potrzeby szkoły, w 1856, oddano do użytku jednopiętrowy gmach Szkoły Powiatowej Realnej Niemiecko-Rosyjskiej. W kilkukrotnie przebudowywanym budynku, od 1869 mieściła się Wyższa Szkoła Rzemieślnicza, a w okresie międzywojennym budynek był użytkowany przez magistrat miasta, by po II wojnie światowej przejęło go muzeum. Dyrektorzy prof. dr hab. Konrad Jażdżewski (1956-1979) dr hab. Andrzej Mikołajczyk (1979-1991) prof. dr. hab. Ryszard Grygiel (1991-2019) dr Dominik Płaza (od 2020) Przypisy Bibliografia AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 . Linki zewnętrzne Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi. [dostęp 2013-10-30].
Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza w Świdnicy

Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza w Zielonej Górze z siedzibą w Świdnicy, muzeum archeologiczne w Świdnicy koło Zielonej Góry. Siedziba Siedzibę placówki stanowi wzniesiony w 1602 renesansowy dwór zaprojektowany przez włoskiego architekta Alberta Antonio z Urbino, należący wcześniej do niemieckiej rodziny Kietliczów (von Kittlitz). Ekspozycja Muzeum dokumentuje ciągłość osadnictwa słowiańskiego na ziemiach nadodrzańskich oraz pradzieje i historię regionu do czasów nowożytnych. Większość prezentowanych zabytków archeologicznych pochodzi z własnych badań wykopaliskowych muzeum. Wystawy Wystawy stałe Wystawy stałe prezentują następującą tematykę: Obrona granicy zachodniej Państwa Polskiego za panowania Piastów; Gospodarka ludności w średniowieczu na Środkowym Nadodrzu; Łowcy i rolnicy epoki kamienia na Środkowym Nadodrzu; Wicina – gród metalurgów sprzed 2500 lat. Wystawy czasowe Wystawy czasowe dokumentują najnowsze znaleziska archeologiczne. Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum
Археологический музей Средней Одры (Свидница)

Археологический музей Средней Одры (пол. Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza) — музей, находящийся в селе Свидница, Зелёногурский повят, Любушское воеводство, Польша. Музей внесён в Государственный реестр музеев. Находится на улице Длуга, 27. История Первоначально музей был археологическим отделом Музея Любушской земли в Зелёна-Гуре. Этот отдел был основан в 1958 году. В первое время своего существования деятельность археологического отдела Музея любушской земли была сосредоточена на подготовке предстоящего празднования 1000-летия Польши. Сотрудники отдела занимались в это время изучением замков раннего средневековья в Пщеве, Рыбоядах, Несулице, Гродзище, Кросно-Оджанском, Полупине и Гостхоже. С 1960 года отдел стал заниматься лужицкой культурой. Изучались захоронения лужицкой культуры в населённых пунктах Стары-Кеселин, Тшебуля и Котле. С 1966 года по 1996 год сотрудники археологического отдела занимались раскопками городища Вицина и его окрестностей. Во время этих экспедиций были обнаружены многочисленные археологические артефакты, которые стали музейными экспонатами Музея Любушской земли. Обнаруженные археологические артефакты составили значительное число, поэтому было принято решение разместит артефакты в отдельном здании в Свиднице. 1 января 1982 года археологический отдел Музея Любушской земли стал самостоятельным музейным учреждением. Первым директором нового музея стал бывший руководитель археологического отдела Музея Любушской земли доктор исторических наук Адам Колодзецкий. После обретения самостоятельности музей сосредоточил свою деятельность на археологических раскопках, среди которых особое значение имели городища поморской культуры в населённых пунктах Доманёвице около Глогова и Марцинове около Жаганя. Описание Музей находится в здании, которое было построено в 1602 году по проекту итальянского архитектора Альберто Антонио из Урбино. Здание было построено в стиле ренессанс и до 1702 года принадлежало германской аристократической семье фон Киттлиц (von Kittlitz). В музее представлены музейные материалы, доказывающие непрерывность славянского присутствия на землях среднего течения Одры временного периода с предыстории до нашего времени. Большинство археологических артефактов, представленных в музее, было собрано во время собственных музейных археологических экспедиций. Небольшая часть собрания составляют бывшие экспонаты немецких музеев. В музее хранится нумизматическая коллекция, насчитывающая около 3.000 монет. Кроме керамики и украшений различных периодов в музее находятся предметы военного назначения Древнего Рима и средневековья. Есть также небольшое собрание предметов доколумбовой Америки. В настоящее время в музее демонстрируются следующие постоянные выставки: «Оборона западных земель Польши во времена царствования Пястов». «Хозяйственная деятельность в средневековье на Средней Одре». «Охотники и земледельцы каменной эпохи на Средней Одре». «Вицина — город металлургов 2500 лет назад». Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Археологічний музей у Свідниці

Археологічний музей у Свідниці (пол. Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza) — музей, що знаходиться у селі Свідниця, Зеленогурський повіт, Любуське воєводство, Польща. Музей внесений до Державного реєстру музеїв. Розташований на вулиці Длуга, 27. Історія Спочатку музей був археологічним відділом Музею Любуської землі в Зеленій Гурі. Цей відділ був заснований в 1958 р. Спочатку свого існування діяльність археологічного відділу Музею Любушської землі була зосереджена на підготовці майбутнього святкування 1000-річчя Польщі. Співробітники відділу займалися в цей час вивченням замків раннього середньовіччя в Пщеві, Рибоядах, Несулиці, Гродзищі, Кросно-Оджанському, Полупині і Гостхожі. З 1960 року відділ став займатися лужицькою культурою. Вивчалися поховання лужицької культури в населених пунктах Стари-Кеселін, Тшебуля і Котле. З 1966 року по 1996 рік співробітники археологічного відділу займалися розкопками городища Віцину і його околиць. Під час цих експедицій були виявлені численні археологічні артефакти, які стали музейними експонатами Музею Любушської землі. Виявлені археологічні артефакти склали значне число, тому було прийнято рішення розмістить артефакти в окремій будівлі у Свідниці. 1 січня 1982 року археологічний відділ Музею Любушської землі став самостійною музейною установою. Першим директором нового музею став колишній керівник археологічного відділу Музею Любушської землі доктор історичних наук Адам Колодзецький. Після надбання самостійності музей зосередив свою діяльність на археологічних розкопках, серед яких особливе значення мали городища поморської культури в населених пунктах Доманевіце біля Глогова і Марцинове біля Жаганя. Опис Музей знаходиться у будинку, який було споруджено в 1602 р. за проектом італійського архітектора Альберто Антоніо з Урбіно. Будівля була побудована в стилі ренесанс і до 1702 р. належала германській аристократичній сім'ї фон Кіттліц (von Kittlitz). У музеї представлені музейні експонати, що доводять безперервність слов'янської присутності на землях середньої течії Одри. Більшість археологічних артефактів, представлених в музеї, було зібрано під час власних музейних археологічних експедицій. Невелику частину зборів складають колишні експонати німецьких музеїв. У музеї зберігається колекція нумізматики, що налічує близько 3.000 монет. Окрім кераміки і прикрас різних періодів в музеї знаходяться предмети військового призначення Стародавнього Риму і середньовіччя. Є також невеликі збори предметів доколумбової Америки. Нині в музеї демонструються наступні постійні виставки: «Оборона західних земель Польщі за часів царювання Пястів». «Господарська діяльність в середньовіччі на Середній Одрі». «Мисливці і землероби кам'яної епохи на Середній Одрі». «Віцину — місто металургів 2500 років тому». Див. також Державний реєстр музеїв Польщі Ресурси Інтернету Офіційна сторінка музею (пол.)
Diözesanmuseum Przemyśl

Das Diözesanmuseum Przemyśl ist eine kirchlich-kulturelle Einrichtung in Przemyśl, Woiwodschaft Karpatenvorland, das 1902 von Bischof Józef Sebastian Pelczar in Galizien (Österreich-Ungarn) gegründet wurde. Die Sammlung wurde dem Museum von der Kathedrale von Przemyśl und anderen kirchlichen Einrichtungen im Erzbistum Przemyśl geschenkt. Es befindet sich in einem Renaissance-Palais am Kathedralsplatz. Zu den Ausstellungsstücken gehören zahlreiche sakrale Kunstgegenstände und Andenken, unter anderem Madonnen der Gotik aus Bączal Dolny und Święcany sowie ein gotisches Kruzifix aus Nowe Miasto. Literatur ks. Marek Wojnarowski, Muzeum Archidiecezjalne im. św. Józefa Sebastiana Pelczara, w: Przemyskie muzea, Miasto Przemyśl, Wydział Kultury, Promocji i Turystyki, wydawnictwo promocyjne. Weblinks Homepage
Muzeum Archidiecezjalne w Przemyślu

Muzeum Archidiecezjalne im. św. Józefa Sebastiana Pelczara w Przemyślu – muzeum sakralne w Przemyślu, zlokalizowane przy placu Katedralnym w zabytkowym gmachu dawnej szkoły katedralnej z lat 1564–1572 oraz w sąsiadującej z nim kamienicy. Najstarsza placówka muzealna województwa podkarpackiego. Prezentuje sztukę sakralną polskiego średniowiecza, m.in. Piękne Madonny z Bączala Dolnego (koniec XV wieku), czy Święcan (1375). Uwagę zwiedzających przykuwa monumentalny krucyfiks z belki tęczowej kościoła w Nowym Mieście. Ponadto w kolekcji znajdują się portrety z epoki baroku, XVII-wieczna tzw. izba szlachecka wyposażona w sprzęty przeniesione z Dworku Stanisława Orzechowskiego, manierystyczne rzeźby, tapiserie z manufaktury papieskiej San Michele i wiele innych dzieł sztuki sakralnej. Można tu także zobaczyć zbiór pamiątek związanych z osobą Jana Pawła II. W Muzeum wystawiane są też ekspozycje czasowe. Historia Muzeum Archidiecezjalne w Przemyślu zostało założone w 1902 roku uchwałą Synodu Diecezjalnego, z inicjatywy ówczesnego biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara, który rozpoczął wtedy swoją posługę kapłańską. Zebrane dzieła sztuki umieszczono w pojezuickim oratorium XVII-wiecznego kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Muzeum otwarto i poświęcono w 1908. Po ponad stu latach eksponaty przeniesiono do dwóch kamienic przy katedrze św. Jana Chrzciciela, ze względu na zły stan dotychczasowej siedziby. Rozpoczęto też konserwację niektórych dzieł sztuki. Muzeum w nowym miejscu otwarto w 2008 roku. Przypisy
Muzeum Bambrów Poznańskich

Muzeum Bambrów Poznańskich – muzeum poświęcone kulturze i historii Bambrów poznańskich, zlokalizowane w Poznaniu, w budynku przy ul. Mostowej na Grobli, w bezpośrednim sąsiedztwie Muzeum Kultur Świata. Charakterystyka Zbudowane głównie staraniem Towarzystwa Bambrów Poznańskich i prof. Marii Paradowskiej. Otwarte w listopadzie 2003. W początkowym okresie istnienia muzeum niejasny był jego los, gdyż obciążone było długiem wobec wykonawcy robót budowlanych. Obecnie Muzeum Bambrów Poznańskich jest również siedzibą Towarzystwa Bambrów Poznańskich. Muzeum jest wpisane do wykazu muzeów, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach. Ekspozycja Zawiera głównie zbiory zgromadzone przez wiele lat (1 500 eksponatów) przez towarzystwo oraz oddane w depozyt przez poznańskie rodziny bamberskie. W ramach wystawy stałej prezentowany jest dom bamberski z XIX w. z wyposażeniem. Kapliczka Chrystusa Frasobliwego Kapliczka usytuowana na skwerze, blisko wejścia do budynku muzeum. Postawiona w 2003, a 29 listopada tegoż roku, podczas ceremonii otwarcia muzeum, poświęcona przez arcybiskupa poznańskiego Stanisława Gądeckiego. Ustawiona na czworobocznym cokole, nakryta dwuspadowym daszkiem pokrytym dachówką. We wnęce górnej części kapliczki, za ozdobną kratą, umiejscowiona jest polichromowana rzeźba Chrystusa Frasobliwego autorstwa rzeźbiarza Krzysztofa Jakubika. W dolnej części wnęka na kwiaty. Fundatorem jest firma Posbau S.A., wykonawca budynku muzeum. Wzorowana na dawniejszych kapliczkach bamberskich, wznoszonych na terenach podpoznańskich wsi. Przypisy Bibliografia Joanna i Jerzy Sobczakowie, Poznań - Kapliczki przydrożne, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2010, s. 47, ISBN 978-83-7503-112-6 Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Imigranci” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Boże Narodzenie u Bambrów” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze

Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze – muzeum znajdujące się w obrębie wsi Żłobek koło Sobiboru, na terenie stanowiącym podczas II wojny światowej niemiecki nazistowski obóz zagłady (SS-Sonderkommando Sobibor). Historia Muzeum zostało założone 14 października 1993, tj. w 50. rocznicę zbrojnego powstania więźniów obozu. Początkowo Muzeum Byłego Hitlerowskiego Obozu Zagłady w Sobiborze stanowiło filię założonego w 1981 Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego (obecnie Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie). Kompleks muzealny składał się wówczas z pomnika matki żydowskiej z dzieckiem, kopca z prochami ofiar obozu oraz budynku muzealnego znajdującego się przy dawnej stacji kolejowej, połączonego z pozostałymi częściami muzeum tzw. szlakiem pamięci. W budynku, czynnym okresowo – od maja do października, mieściła się stała wystawa Sobibór – obóz śmierci (otwarta w 2000). W czerwcu 2011, z powodu kłopotów finansowych i wobec braku wsparcia ze strony Ministerstwa Kultury, Muzeum Byłego Hitlerowskiego Obozu Zagłady zostało przejściowo zamknięte dla zwiedzających. W maju 2012 placówka stała się oddziałem Państwowego Muzeum na Majdanku. Od 2000 roku na terenie byłego obozu prowadzono prace archeologiczne. Obecnie muzeum jest otwarte dla zwiedzających; planowane jest również stworzenie nowej formy upamiętnienia ofiar dokonanego w Sobiborze ludobójstwa. Wyróżnienia 2024- wyróżnienie w konkursie na najlepsze europejskie muzeum roku EMYA 2024 (European Museum of the Year Award) Przypisy
Diözesanmuseum Tarnów

Das Diözesanmuseum Tarnów ist eine kirchlich-kulturelle Einrichtung im kleinpolnischen Tarnów. Das 1888 in Galizien (Österreich-Ungarn) gegründete Diözesanmuseum ist das älteste Diözesanmuseen in Polen. Geschichte Die Sammlung wurde dem Museum von der Kathedrale von Tarnów und anderen kirchlichen Einrichtungen im Bistum Tarnów geschenkt. Es befand sich im Seminargebäude und zog später ins Rathaus. 1940 zog es in das heutige Gebäude am Kathedralsplatz. Weitere Räumlichkeiten befinden sich in den zahlreichen Filialen. Bestände Zu den Ausstellungsstücken gehören zahlreiche sakrale Kunstgegenstände vom 13. Jahrhundert bis zur heutigen Zeit an, die aus verschiedenen Kirchengebäuden des Bistums zusammengetragen wurden. Weblinks Homepage
Muzeum Diecezjalne w Tarnowie

Muzeum Diecezjalne w Tarnowie – muzeum diecezjalne w Polsce założone 25 października 1888 roku przez ówczesnego rektora tarnowskiego seminarium duchownego ks. Józefa Bąbę. Jest najstarszą tego typu placówką w Polsce. Historia Muzeum zostało założone 25 października 1888 roku przez ks. Józefa Bąbę. Jego siedziba mieściła się pierwotnie w jednej z sal budynku tarnowskiego seminarium duchownego. W latach 1931–1940 zbiory ulokowane były wespół z eksponatami muzeum miejskiego w ratuszu na tarnowskim Rynku, natomiast w listopadzie 1940 roku przeniesiono je do budynków zlokalizowanych za katedrą. W 1948 roku biskup tarnowski Jan Stepa udzielił zgody na przeniesienie zbiorów na stałe do tychże domów, w związku z czym główna siedziba placówki umieszczona jest w zespole zabytkowych kamienic z XVI wieku (scholasterii, akademioli, domu Mikołajowskim oraz domu Mansjonariuszy), znajdującym się przy placu Katedralnym, w sąsiedztwie katedry, niegdyś kolegiaty. W 1957 roku zbiory muzeum zostały zasilone przekazanym przez Norberta Lippóczego darem, w skład którego wchodziły dzieła sztuki ludowej, w tym hafty, ceramika oraz liczne obrazy malowane na szkle. Kamienica, w której obecnie mieszczą się dwie duże sale wystawowe, była kiedyś zwana Akademiolą, ponieważ była to filia Uniwersytetu Krakowskiego. Była to pierwsza tarnowska szkoła. Tarnowskie Muzeum Diecezjalne jest najstarszą tego typu placówką w Polsce. 23 czerwca 2025 roku po rocznym remoncie na nowo otwarto muzeum. Przeprowadzono renowację dachu, termomodernizację 05raz odnowiono elewację. Zamontowano również nowe okna wykonane z szkła lanego ogrzewanie podłogowe i nową posadzkę, a także przeorganizowano wnętrze budynku stwarzając nową przestrzeń, w tym kącik dla dzieci. Zbiory muzeum Eksponaty muzeum dzielą się na cztery działy: zabytki sztuki cechowej – gotycka rzeźba i malarstwo z terenu Małopolski, tkaniny kościelne – m.in. ornaty i kapy, sztuka ludowa, w szczególności obrazy malowane na szkle z całej Europy i innych kontynentów, oraz dzieła sztuki z przełomu XIX i XX wieku (obrazy, porcelana zegarki). Najstarszym eksponatem w muzeum jest pochodząca z XIII wieku rzeźba głowy św. Jana Chrzciciela na misie. Oddziały Muzeum posiada następujące oddziały: Bobowa – Muzeum Parafialne Chełm – Muzeum Parafialne im. Stróżów Bożego Grobu Dobra – Muzeum Parafialne Grybów – Muzeum Parafialne Iwkowa – Muzeum Parafialne Krynica – Muzeum Parafialne Limanowa – Muzeum Parafialne Odporyszów – Muzeum Parafialne im. Jana Wnęka Okulice – Muzeum Sanktuarium Maryjnego Paszyn – Ośrodek Sztuki Ludowej im. Ks. Edwarda Nitki Rzepiennik Strzyżewski – Muzeum Parafialne Stary Sącz – Muzeum klasztorne PP.Klarysek Szczawa – Muzeum I Pułku Strzelców Podhalańskich AK Tropie – Muzeum Parafialne Złota – Muzeum Parafialne Przypisy