NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Ostrów Tarczyński

Rezerwat przyrody Ostrów Tarczyński położony jest w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Rybno, nadleśnictwo Lidzbark. Leży w granicach Welskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje powierzchnię 106,83 ha. Akt powołujący ukazał się w M.P. z 1994 r. Nr 5, poz. 40 (ISAP). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych urozmaiconego pod względem rzeźby terenu z mozaiką siedlisk i zespołów roślinnych oraz ostoi licznych gatunków ptaków. Rezerwat otoczony jest od północy rzeką Wel, od wschodu Jeziorem Tarczyńskim, od zachodu jeziorem Grądy. Duże zróżnicowanie siedliskowe rezerwatu powoduje różnorodność zespołów roślinnych. Występuje tu bór wilgotny, bór mieszany świeży i wilgotny, las mieszany i wilgotny, ols, łęg jesionowo-olszowy. Rośliny W runie borów mieszanych rosną liczne widłaki objęte ochroną częściową (jałowcowaty Lycopodium annotinum i goździsty Lycopodium clavatum). Urozmaiceniem terenu są zagłębienia terenowe z roślinnością torfowiskową. Największe i najciekawsze pod tym względem torfowisko znajduje się w południowej części rezerwatu. Jest to zbudowany z mchów torfowców Sphagnum mszar wełniankowy z intensywnie rozrośniętymi kępami wełnianki pochwowatej Eriophorum vaginatum. Torfowisko otacza silnie nawodniony okrajek z dużym udziałem czermienia błotnego Calla palustris. Ptaki Ekosystemy leśne rezerwatu oraz przylegające do nich ekosystemy bagienno-jeziorowe jeziora Tarczyńskiego i jeziora Grądy, są bardzo cenne pod względem ornitologicznym. Ostrów Tarczyński jest ostoją wielu gatunków ptaków, gnieżdżą się tu m.in. dzięcioł czarny Dryocopus martius, dzięcioł średni Dendrocopos minor, muchołówka mała Ficedula parva, puszczyk Strix aluco, bielik Haliaeetus albicilla. Na okalających rezerwat jeziorach spotkać można ptaki przelotne - krakwę Mareca strepera, głowienkę Aythya ferina, świstuna Mareca pelopone oraz lęgowe - perkoza dwuczubego Podiceps cristatus, gągoła Bucephala clangula, nurogęś Mergus merganser i zimorodka Alcedo atthis. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego, Urząd Wojewódzki, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999
Rezerwat przyrody Ostrężnik

Rezerwat przyrody Ostrężnik – leśny rezerwat przyrody, położony na Wyżynie Częstochowskiej, nieopodal osady Ostrężnik. Administracyjnie należy do wsi Siedlec w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Janów. Rezerwat został utworzony w roku 1960 i ma powierzchnię 4,1 ha. Leży w granicach obszaru Natura 2000 „Ostoja Złotopotocka” oraz Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Rezerwat stanowi wzgórze wapienne z ruinami warowni z XIV wieku. Na terenie rezerwatu znajduje się kilka wapiennych skał. Największa z nich to skała Ostrężnik z Jaskinią Ostrężnicką i ruinami zamku. Są także inne jaskinie i schroniska: Jaskinia Wierna, Wiercica (nieudostępnione do zwiedzania) i okresowe źródło. Chroniony jest las bukowo-grabowy otoczony monokulturą sosnową. Tutejsze jaskinie były wykorzystywane przez partyzantów w czasie II wojny światowej. Rezerwat ma na celu zachowanie fragmentu naturalnego lasu bukowego przy XIV-wiecznych ruinach po zamku Ostrężnik. Znajdują się także okresowe wywierzyska, czyli źródła krasowe zwane Źródłami Zdarzeń. Przypuszcza się, że tutejszy zamek wzniesiony został z inicjatywy Władysława Opolczyka, jako jedno z ogniw zaplanowanego systemu obronnego ówczesnej granicy polskiej. Budowla ta może mieć jednak inną genezę. Zarys murów obiektu zachował się w stanie bardzo słabym. Również słabo czytelny jest obecnie układ zamku, który dzielił się na górny, dolny oraz podzamcze. Od strony południowej dostrzec można resztki baszty, która być może pełniła rolę bramy wjazdowej. Nie wiadomo, kiedy zamek został opuszczony. W wiekach XVIII i XIX coraz bardziej popadający w ruinę obiekt został rozebrany. Znajdująca się w pobliżu Jaskinia Ostrężnicka stanowiła dla zamku naturalny system piwnic i lochów. Do lochów prowadziły drzwi, które dziś oglądać można w kościele w Złotym Potoku. Istnieje również żywa legenda o ukrytych dokumentach i skarbach, jakie mieli tu schować powstańcy styczniowi po klęsce doznanej w dniu 9 lipca 1863 roku pod Śmiertnym Dębem, 3 km na północ od Janowa. W rezerwacie dominują wapienie skaliste górnego oksfordu, na których – przy udziale plejstoceńskich glin i piasków -wytworzyły się płytkie pararędziny.W niższych partiach coraz większy staje się udział piasków i glin deluwialnych, a nawet holoceńskich piasków i żwirów rzecznych, porośniętych monokulturą sosnową Przez Ostrężnik przebiega kilka tras turystycznych, m.in. czerwony Szlak Orlich Gniazd oraz niebieski Szlak Warowni Jurajskich. Znajduje się tu ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Tropem tajemnic” o długości 1,5 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Ostrów koło Pszczółczyna

Rezerwat przyrody Ostrów koło Pszczółczyna – rezerwat leśny o powierzchni 16,80 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie żnińskim, w gminie Łabiszyn. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 września 1974 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska, na ostrowie leśnym, wyniesionym ponad otaczające łąki nadnoteckie. Najbliższymi miejscowościami są Pszczółczyn i Władysławowo. Północną granicę rezerwatu stanowi Kanał Notecki. Charakterystyka Ochroną prawną w rezerwacie objęto fragment lasu liściastego o charakterze naturalnym – grąd niski dębowo-grabowy z dużym udziałem lipy szerokolistnej oraz łęg olszowy z olszą czarną i lipą szerokolistną. W runie występują gatunki chronione: wawrzynek wilczełyko i bluszcz pospolity. Jest tutaj ponadto stanowisko bardzo rzadkiego i chronionego gatunku – czosnku niedźwiedziego. Na obrzeżach rezerwatu rośnie łęg olszowy, w którego runie występuje m.in. niecierpek pospolity, szczyr trwały czy śledziennica skrętolistna. Zwraca uwagę barwny, wiosenny aspekt zbiorowiska, kiedy masowo zakwitają kokorycze: pusta oraz wątła, złoć żółta, ziarnopłon wiosenny oraz dwa gatunki zawilców, gajowy i żółty. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody - Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ISBN 83-7096-531-8
Rezerwat przyrody Oszast

Rezerwat przyrody Oszast – leśny rezerwat przyrody w Beskidzie Żywieckim, położony na terenie wsi Soblówka w gminie Ujsoły, przy granicy Polski ze Słowacją, na zboczach szczytu Oszus. Utworzony został w celu ochrony bukowo-świerkowego lasu, stanowiącego fragment pierwotnej Puszczy Karpackiej. Leży na terenie Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat, powołany w 1971 roku na powierzchni 48,82 ha, jako rezerwat częściowy, od 1998 roku jest rezerwatem ścisłym. Obecnie zajmuje powierzchnię 46,27 ha. Leży w granicach działalności Nadleśnictwa Ujsoły. Obejmuje podszczytowe partie góry Oszus (północno-zachodni stok), otoczone z trzech stron granicą państwa. Dzięki położeniu w niedostępnym miejscu, na wysokości od 925 m n.p.m. do 1147 m n.p.m., szata roślinna zachowała tu pierwotny charakter. Na terenie rezerwatu dominującym zespołem jest buczyna karpacka (Dentario glandulosae-Fagetum); występuje także jodła, świerk i jawor. Wysokość wielu okazów drzew przekracza 40 metrów. Znajdziemy tu także rzadkie w skali żywiecczyzny zbiorowiska jaworzyny ziołoroślowej (Aceri-Fagetum) oraz najlepiej wykształcone w całym Żywieckim Parku Krajobrazowym zbiorowisko jaworzyny karpackiej (Sorbo-Aceretum carpaticum). Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 122 gatunków roślin naczyniowych, w tym wielu chronionych, jak storczyk plamisty, śnieżyczka przebiśnieg, tojad mocny, wawrzynek wilczełyko, widłak jałowcowaty, wroniec widlasty i in. Spośród rzadkich i zagrożonych gatunków ssaków występują tu m.in. niedźwiedź brunatny, ryś oraz wilk szary, zaś z ptaków głuszec, dzięcioł trójpalczasty oraz puchacz. Przypisy Bibliografia Bajger-Kowalska Małgorzata, Łajczak Adam, Michalik Stefan; Witkowski Zbigniew, Ziętara Tadeusz: Przyroda Żywieckiego Parku Krajobrazowego, wyd. Colgraf-Press, Poznań 1998, ISBN 83-86258-24-1; Blarowski Andrzej, Gajczak Jerzy, Łajczak Adam, Parusel Jerzy, Wilczek Zbigniew, Witkowski Zbigniew: Przyroda województwa bielskiego. Stan poznania, zagrożenia i ochrona, wyd. Colgraf-Press, Poznań 1997, ISBN 83-86258-15-2; Informacja o rezerwacie na stronach Nadleśnictwa Ujsoły.
Rezerwat przyrody Owczary

Rezerwat przyrody Owczary – rezerwat słonoroślowy na terenie Szanieckiego Parku Krajobrazowego we wsi Owczary, gminie Busko-Zdrój, w powiecie buskim, w województwie świętokrzyskim. Jedyny słonoroślowy rezerwat na terenie Niecki Nidziańskiej. Powierzchnia: 0,52 ha (akt powołujący podawał 0,61 ha) Rok utworzenia: 1959 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 5.05.1959; MP. 53/1959, poz. 254 Numer ewidencyjny WKP: 018 Przedmiot ochrony: źródło solankowe z występującą w pobliżu unikatową florą i fauną halofilną Teren rezerwatu zajmuje śródpolne zagłębienie o płaskim nierównym dnie, ograniczone zboczami. W jego północno-zachodnim rogu, pod stromą skarpą znajduje się wyraźne słone źródło. Rezerwat stanowi jedyne w Polsce centralnej stanowisko flory i fauny halofilnej. Porastają go charakterystyczne rośliny słonolubne, halofity, wśród nich rupia morska, zamętnica błotna, muchotrzew solniskowy, łoboda oszczepowata, nostrzyk ząbkowany, mannica odstająca. Faunę reprezentuje chrząszcz Pogonus persicus, mający tu jedyne stanowisko swojego gatunku w Polsce. Na południowych stokach rezerwatu rozwinęła się murawa kserotermiczna. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Największym zagrożeniem dla roślinności halofilnej rezerwatu jest ekspansja trzciny pospolitej, toteż prowadzi się tu regularne koszenie i usuwanie biomasy. Przypisy
Rezerwat przyrody Pamięcin

Pamięcin – stepowy rezerwat przyrody w miejscowości Pamięcin w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Górzyca. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Ujście Warty oraz obszaru Natura 2000 „Ujście Warty” PLC080001. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 21 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 27 października 1972 r. (M.P. z 1972 r. Nr 53, poz. 283 (ISAP)) w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Weszło w życie 1 stycznia 1973. Położenie Województwo – lubuskie Powiat – słubicki Gmina – Górzyca Obr. ewidencyjny – Pamięcin Właściciel, zarządzający, nadzór Skarb Państwa, Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Gorzowie Wielkopolskim. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim. Powierzchnia pod ochroną 11,80 ha (pierwotnie zajmował powierzchnię 2,65 ha) Dz. nr 1/3 – 11,80 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Obszar rezerwatu obejmuje kilka głębokich wąwozów wcinających się w krawędzie pradoliny Odry. Zbocza wąwozów o wystawie zachodniej, południowo-zachodniej i południowej porasta roślinność kserotermiczna zdominowana przez murawy ostnicowe z ostnicą włosowatą i ostnicą Jana. Fragmenty o mniejszym nachyleniu, częściowo, do niedawna użytkowane rolniczo, porastają zdegradowane murawy i zbiorowiska łąkowe z dominacją rajgrasu. Pozostały obszar to niewielkie zadrzewienia budowane przede wszystkim przez sosnę i dąb oraz zarośla tarniny, głogu i wiązu polnego. W 1990 odkryto w rezerwacie stanowisko rzadkiego w Polsce niżowej gatunku porostu – słojecznica mchowa (Diplischistes muscorum). Ochrona Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska roślinności stepowej. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (na powierzchni 5,0 ha) i czynną (6,8 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Paraszyńskie Wąwozy

Rezerwat przyrody Paraszyńskie Wąwozy – leśny rezerwat przyrody na obszarze gminy Łęczyce (utworzony w 2001 roku, o powierzchni 55,22 ha). Północną i wschodnią granicę rezerwatu stanowią połacie leśne opadające w kierunku Pradoliny Redy-Łeby, zaś zachodnią i południową zalesione obszary pofałdowania morenowego. Ochronie rezerwatu podlega ekosystem leśno-źródliskowy. Występuje tu również podrzeń żebrowiec i storzan bezlistny. Najbliższe miejscowości to Paraszyno, Strzebielino. Przez teren rezerwatu oraz wokół niego poprowadzono leśną ścieżkę edukacyjną „Wokół Rezerwatu”, tworzącą pętlę o długości około 4 km. Atrakcją turystyczną w pobliżu rezerwatu jest platforma widokowa na Jeleniej Górze (221 m n.p.m.), do której prowadzi trasa ścieżki edukacyjnej oraz oznaczone szlaki piesze – czerwony, zielony i żółty (ten ostatni szlak w większości pokrywa się z przebiegiem ścieżki edukacyjnej). Przypisy
Rezerwat przyrody Parnowo

Rezerwat przyrody „Parnowo” – faunistyczny rezerwat przyrody położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Biesiekierz, 1 km na wschód od Parnowa, 7,5 km na zachód-południowy zachód od Koszalina, 0,2 km na północny zachód od drogi krajowej nr 6. Został utworzony w 1976 roku. Według najnowszego zarządzenia z 2015 roku zajmuje powierzchnię 62,5826 ha (akt powołujący podawał 66,00 ha, zaś zarządzenie z 2008 roku – 59,12 ha). Obszar rezerwatu stanowi płytkie Jezioro Tatowskie wraz z pasem zbiorowisk szuwarów i łozowisk w jego strefie emersyjnej. Celem ochrony jest zachowanie miejsc lęgowych rzadkich ptaków wodnych i błotnych. Do gniazdujących tu ptaków należą m.in. mewa pospolita, brodziec samotny, sieweczka rzeczna, dziwonia zwyczajna i łabędź krzykliwy. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Karnieszewice. Nadzór nad nim sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (zmienionego w 2016), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Przypisy
Rezerwat przyrody Parowy Janinowskie

Rezerwat przyrody Parowy Janinowskie – leśny rezerwat przyrody w gminie Brzeziny w powiecie brzezińskim w województwie łódzkim, w Parku Krajobrazowym Wzniesień Łódzkich. Jest położony na terenie leśnictwa Janinów, w obrębie leśnym Brzeziny (Nadleśnictwo Brzeziny). Rezerwat został ustanowiony w 2000 roku i zajmuje powierzchnię 41,66 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu bukowego z kompleksem erozyjnych parowów, charakterystycznych dla strefy krawędziowej Wzniesień Łódzkich. Obejmuje część największego w Polsce środkowej lasu bukowego (buczyna kwaśna) i chroni system parowów powstałych w wyniku erozji spowodowanej działalnością rolniczą. Erozja dawnych ziem uprawnych przez wody opadowe cały czas postępuje w kierunku z północy (z części wyższej rezerwatu) na południe. Łączna długość parowów to około 2,5 kilometra, a ich głębokość dochodzi do 8 metrów. Na dnie parowów znajduje się kilka głazów narzutowych o obwodzie ponad 4 metrów. Z ciekawszych roślin występuje tu m.in. kruszczyk szerokolistny, lilia złotogłów, paprotka zwyczajna. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat położony jest na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Buczyna Janinowska” PLH100017. Przypisy
Sojčí úvoz

Sojčí úvoz je přírodní rezervace nacházející se v Polsku, v okrese Grodzisk Mazowiecki v Mazovském vojvodství, na území města Podkowa Leśna. Cílem ochrany je zachování přirozených listnatých lesů s převahou dubu a habru s bohatým lesním podrostem charakteristickým pro dubohabřiny (svaz Carpinion betuli). Rezervace obsahuje zbytky přírodních dubohabřin a lužních lesů v rámci městské zástavby. Rostou zde 130 let staré duby letní, a kromě nich také lípy, habry, jasany a jilmy. V podrostu najdeme rostliny: kopytník evropský, plicník tmavý, čistec lesní, netýkavka a chmel otáčivý. Žije tu mnoho druhů ptáků, mezi nimi sojky. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rezerwat przyrody Parów Sójek na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sojčí úvoz na Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Parów Sójek

Parów Sójek – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie miasta Podkowa Leśna, w powiecie grodziskim, w województwie mazowieckim. Leży w obrębie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Chojnów, ale poza jego gruntami. Zajmuje powierzchnię 3,84 ha. Celem ochrony jest zachowanie lasów liściastych z przewagą dębu i grabu o charakterze naturalnym z bogatym runem charakterystycznym dla żyznych siedlisk grądowych. Rezerwat obejmuje resztki naturalnych lasów grądowych i łęgowych w obrębie zabudowy miejskiej. Rosną tu liczące 130 lat dęby szypułkowe, a oprócz nich lipy, graby, jesiony i wiązy. W runie występują: kopytnik pospolity, miodunka ćma, czyściec leśny, niecierpek i chmiel zwyczajny. Żyje tu wiele gatunków ptaków, w tym sójki. Według informacji z tablicy na granicy rezerwatu, można go oglądać wyłącznie z dróg publicznych, a wchodzenie na jego obszar jest zabronione. Przypisy
Rezerwat przyrody Pateraki

Pateraki – rezerwat przyrody w miejscowości Czajkowa, w gminie Tuszów Narodowy, w powiecie mieleckim, w województwie podkarpackim. Znajduje się na terenie leśnictwa Pateraki (Nadleśnictwo Mielec). Leży w północnej części Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w granicach obszaru ptasiego sieci Natura 2000 „Puszcza Sandomierska” PLB180005. numer według rejestru wojewódzkiego – 81 powierzchnia według aktu powołującego – 58,40 ha (od 2017 roku podawana wartość 60,17 ha) dokument powołujący – Rozporządzenie Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Województwa Podkarpackiego z 2002 r. Nr 2, poz. 5) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody "Pateraki" rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fitocenozy grądu subkontynentalnego o wysokim stopniu wewnętrznego zróżnicowania Niemal całą powierzchnię rezerwatu zajmują zbiorowiska leśne; dominuje grąd subkontynentalny, rośnie tu też kontynentalny bór mieszany oraz łęg jesionowo-olszowy. Niewielki fragment rezerwatu zajmuje zbiorowisko segetalne z klasy Secalietea na roli stanowiącej poletko łowieckie. Do spotykanych tu chronionych gatunków roślin należą m.in. lilia złotogłów, bluszcz pospolity, kruszczyk szerokolistny, wawrzynek wilczełyko i śnieżyca wiosenna. Przez rezerwat przepływa rzeka Jamnica (lub górny bieg Trześniówki – różnie opisana na różnych mapach). Rzeka została uregulowana między 1904 a 1930 r. W ramach regulacji zostało wykopane zupełnie nowe, proste koryto o rzędnej dna znacznie niższej niż rzędna dna pierwotnej rzeki. Obszar aktualnie objęty ochroną rezerwatową został więc celowo osuszony. Poza rezerwatem przyrody rzeka poddawana jest regularnie pracom utrzymaniowym, a na obszarze rezerwatu samoczynnie renaturyzuje się. Poszczególne części rezerwatu podlegają ochronie ścisłej, czynnej lub krajobrazowej. Przypisy Linki zewnętrzne Pateraki. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-15].
Rezerwat przyrody Parów Węgry

Rezerwat przyrody Parów Węgry – leśno-krajobrazowy rezerwat przyrody w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum. Utworzony w 1968 r., o powierzchni 23,12 ha. Rezerwat obejmuje wąski leśny parów z przepływającym przezeń (w kierunku Nogatu) potokiem. Ochronie rezerwatu podlega głównie buczyna pomorska (buki i dęby) jak również lipy, graby, brzozy, olcha, świerki i modrzewie, a także kalina koralowa i szakłak pospolity. Na obszarze rezerwatu występują także stanowiska roślinności stepowej (kserotermicznej) i zielnej (bluszcz pospolity, ciemiężyk białokwiatowy, czworolist, kocanka piaskowa, kokoryczka wonna, kopytnik pospolity, lebiodka, rzadka lilia złotogłów, macierzanka, mikołajek płaskolistny, pokrzywa zwyczajna, przylaszczka, przytulia czepna, przytulia właściwa, psianka słodkogórz, rutewka orlikolistna, rzepik pospolity, skrzyp zimowy, ślaz piżmowy, traganek szerokolistny, wyżpin jagodowy). Spośród grzybów wymienić można takie gatunki, jak borowik ponury, czubajka kania, ozorek dębowy. Wśród zwierząt na uwagę zwracają badylarka, borsuk, dzięcioł czarny, jenot, kania czarna, myszołów, ropucha szara, ryjówka aksamitna, rzekotka drzewna, sarna, zaskroniec, a spośród motyli kraśnik sześcioplamek, mieniak tęczowiec i marzymłódka proporzec. Rezerwat jest zlokalizowany w granicach obszaru Natura 2000 Dolna Wisła PLH220033. Najbliższe miejscowości to Gościszewo i Węgry. Zobacz też Zantyr Przypisy
Rezerwat przyrody Pawski Ług

Pawski Ług – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie lubuskim, niedaleko Łagowa, na terenie nadleśnictwa Świebodzin. Leży w granicach Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje powierzchnię 34,52 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Historia Pawski Ług został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 marca 1970 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody, w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnych zbiorowisk roślinności bagiennej i torfowiskowej. Początkowo jego powierzchnia była niewielka, zaledwie 3,67 ha i obejmowała torfowisko przejściowe z interesującą roślinnością. W 2002 roku rezerwat powiększono do ponad 34 ha, włączając otaczające tereny leśne i niewielkie, zarastające torfowym płem jeziorko. Torfowisko Torfowisko w rezerwacie Pawski Ług jest zasilane przez wody opadowe. Oznacza to, że jest to środowisko ubogie w mineralne substancje pokarmowe. Pokłady torfu przekraczają tu 5 m. Położone w głębokiej niecce torfowisko otacza ponad 100-letni las mieszany dębowo-bukowo-sosnowy, z domieszką świerka. Spośród rosnących tu roślin można znaleźć takie gatunki jak: rosiczka okrągłolistna, wełnianka i żurawina błotna, której owoce są jadalne. Oprócz nich rośnie tutaj, wyróżniająca się oryginalnym kwiatem i owocostanem, czermień błotna. Cztery z występujących tu gatunków roślin podlegają ochronie gatunkowej: rosiczka okrągłolistna, kruszyna pospolita, kalina koralowa i bagno zwyczajne. Torfowisko charakteryzuje się również zróżnicowanym światem zwierzęcym, jest m.in. miejscem rozrodu płazów. Dla turystów rezerwat jest łatwo dostępny – dojść do niego można idąc z Łagowa w kierunku Poźrzadła szosą, około 2 km na południe. Zobacz też Ług Przypisy