NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Church of St. Augustine and St. John the Baptist, Kraków

The Church of St. Augustine and St. John the Baptist (Polish: Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela) known colloquially as the Norbertine Sisters Church (Polish: Kościół norbertanek) is a historic Roman Catholic parish and conventual church of the Norbertine Sisters located at 88 Tadeusza Kościuszki Street, in Zwierzyniec the former district of Kraków, Poland. History The monastery and church were founded by Jaksa Gryfita probably in 1162, so tradition says. It was built in the Romanesque style. It was destroyed during the Mongol invasions in 1241, 1260 and 1287 and rebuilt in the same style. The remains of these buildings are a Romanesque portal in the porch. The rebuilt monastery had a defensive character. The existing walls date back to the reign of the Polish king Władysław II Jagiełło (ruled 1386 and 1434). Its current appearance dates back to its reconstruction between 1596 and 1626. They rebuilt the monastery and the church Giovanni Battista Trevano and Giovanni Petrini. Interior of church Church building is oriented, has a single nave. The nave is Baroque and the presbytery is Classicist. In the main altar there is a painting John the Baptist by Władysław Łuszczkiewicz. In the left side altar there is the reliquary of Blessed Bronislava. See also Church of St. Margaret and St. Judith, Kraków Church of the Holy Saviour, Kraków Bibliography (in Polish) * Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 pp 19-21 (Lexicon of Krakow churches) (in Polish) * Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I page 740 (Encyclopedia of Krakow) References External links (in Polish) Norbertine Sisters, history of the convent and church
Église Saint-Augustin-et-Saint-Jean-Baptiste de Cracovie

L'église Saint-Augustin-et-Saint-Jean-Baptiste (en polonais : Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela) est une église catholique située à Cracovie, à l'ouest de la colline du château de Wawel. C'est l'église du couvent des Prémontrés à Cracovie où se sont établies des sœurs (norbertines). Localisation L'église Saint-Augustin-et-Saint-Jean-Baptiste est située à Cracovie, à l'ouest de la colline du château de Wawel. Historique Le monastère et son église sont construits vers le milieu du XIIe siècle par le chevalier Jaksa Gryfita après son retour de croisade en Terre sainte. Le monastère et son église sont gravement endommagés lors de la conquête mongole en 1241. La reconstruction a lieu dans les années 1255 à 1259. Cependant, ils sont de nouveau gravement endommagés lors des attaques des Tatars en 1260 et 1287. Encore une fois, en 1587, l'église est détériorée pendant le siège de Cracovie effectué par Maximilien III Habsbourg. De 1596 à 1626, l'église est refaite en style baroque par Giovanni Trevano et Giovanni Petrini. Aspects religieux Il s'agit d'une église catholique dépendante du monastère des Prémontrés où se sont établies des sœurs norbertines. Mobilier Władysław Łuszczkiewicz est à l'origine du tableau représentant Jean le Baptiste, le deuxième saint patron de l'église. Liens externes Galerie (pl) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de Cracovie
Norbertijnenklooster van Krakau

Het Norbertijnenklooster van Krakau (Pools: Klasztor Norbertanek w Zwierzyńcu) is een 12e-eeuws gefortificeerd klooster in Krakau en oudste nonnenklooster van Polen. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis De Poolse ridder Jaksa Gryfita stichtte in 1162 het klooster voor de premonstratenzers. Het complex werd echter in 1241 door de Tataren bijna volledig met de grond gelijk gemaakt. Deze gebeurtenis heeft een legende voortgebracht. Die luidt dat de op de vlucht geslagen nonnen in het bos op hun knieën vielen, tot god baden en op een miraculeus wijze in witte stenen zijn veranderd. Het klooster is tussen 1255-1259 herbouwd, waarna de Tataren het complex in 1260 en 1287 opnieuw hebben vernietigd. Het klooster is door de eeuwen heen heropgebouwd, uitgebreid en bloeide op in de 13e eeuw. In deze periode was Bronislava van Polen een zuster in het klooster. Kort na haar dood in 1259 begon er een cultus rondom deze persoon te ontstaan. De kloosterkerk brandde af in 1527 en nogmaals tijdens het beleg van Krakau in 1587. De huidige vorm van het complex is tijdens de renovatie van 1596-1626 ontstaan. Het klooster raakte beschadigd tijdens de Noordse Oorlog, waarna de nonnen op de vlucht sloegen. Het interieur is in de late 18e eeuw in de neoclassistische stijl gerenoveerd. Het koor en hoogaltaar zijn de enige voorbeelden van ecclesiologisch neoclassicisme in Krakau. Het klooster wordt geassocieerd met de lokale volkstraditie Lajkonik, die in de middeleeuwen is ontstaan. Błonia Błonia was oorspronkelijk in het bezit van het klooster en werd gebruikt als weiland. De nonnen ruilden Błonia in voor een huis in Krakau aan de ul. Floriańska. Dit huis bleek onvoordelig en brandde ook nog eens af. Deze gebeurtenis was de aanleiding voor een grap over de nonnen die weilanden voor een vreugdevuur hadden geruild. De nonnen hebben eeuwenlang tevergeefs geprobeerd om Błonia terug te krijgen. Kloostercollectie Maria met kind en Sint-Anna (eind 15e eeuw) Szymon van Lipnica (na 1686) Kazuifel en dalmatiek van abdis Teresa Brygida Otfinowska (1746) Het visioen van Bronisława van Polen (18e eeuw) Gezegende Bronisława van Polen, Wojciech Eljasz-Radzikowski (1849) Reliekhouder van Bronisława van Polen, Antoni Lewkowicz (1879)
Augustijnenkerk (Warschau)

De Augustijnenkerk of Sint-Augustinuskerk (Pools: Kościół św. Augustyna w Warszawie) is een kerk van de augustijnen in de Warschause wijk Wola. Het is de tweede kerk van deze congregatie in Warschau. De andere kerk is de Sint-Martinuskerk. De kerk is gebouwd tussen 1891 en 1896 in de neoromaanse stijl. De architecten zijn Edward Cichocki en Józef Huss. Geschiedenis In 1896 werd de bouw van een nieuwe kerk mogelijk gemaakt door de vrijgevigheid van de gravin Aleksandra Potocka, de weduwe van graaf Augustus Potocki. Zij liet de kerk bouwen om haar echtgenoot te gedenken. Potocki was 25 jaar daarvoor overleden. Ze kocht twee stukken grond om de kerk te laten bouwen en bekostigde het grootste deel. De ontwerpers van de kerk waren Edward Cichocki en Józef Huss. Met de bouw van de kerk werd begonnen in 1891. De eerste steen werd op 20 oktober 1892 gelegd en gewijd, door de toenmalige aartsbisschop Wincenty van Warschau en ondersteund door de hulpbisschop van Warschau in die tijd, Kazimierz Ruszkiewicz. Op 10 december 1896 werd de eerste mis gevierd in de nieuwe kerk door aartsbisschop Popiel-Chościak en pater Canon Ignacy Durewicz, die de kerk opdroegen aan Sint-Augustinus van Hippo. Echter was men nog bezig met het kerkinterieur. De formele wijding vond plaats in 1905 door Aartsbisschop Ruszkiewicz. Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag de kerk in het getto van Warschau en werd daarom gesloten. Ondanks de sluiting bleven de pastoor, pater Franciszek Garncarek en zijn kapelaan Leon Więckowicz daar wonen. Pater Garncarek werd op 20 december 1943 op de drempel van zijn pastorie neergeschoten. Parochievicaris Leon Więckowicz werd op 3 december 1942 gearresteerd, omdat hij Joden had geholpen. Op 4 augustus 1944 stierf Więckowicz in het concentratiekamp Gross-Rosen. in 1943 werd de kerk gebruikt als opslagplaats voor gestolen eigendommen van de Joden. Daarna werd de kerk omgevormd tot een stal. Tijdens de Opstand van Warschau werd de kerktoren gebruikt als uitkijkpost voor de Duitsers. Op 5 augustus 1944 raakte de toren beschadigd, tijdens de opstand in de nabijgelegen Gesiowka-gevangenis. Na deze opstand staken Duitsers het dak van de kerk in brand en brandde een aanzienlijk deel van de kerk af, hierbij werden ook pastorie en het parochiehuis meegenomen. De Duitsers wilden de kerk eigenlijk opblazen, maar zover is het niet gekomen. Na de oorlog was het een van de weinige gebouwen die nog stond in de Getto van Warschau. Verder was het lange tijd het hoogste gebouw van Warschau. Van 1947 tot 1953 werd de kerk gerenoveerd. De herstelde gewelven en klokkenspel werden ook dat jaar opgeleverd. Door de oprukkende stad zijn delen van de nabijgelegen begraafplaats verkleind en bebouwd. Externe link (pl) Officiële webpagina parochie
Sankt Augustins kyrka

Sankt Augustins kyrka (polska: Kościół św. Augustyna w Warszawie) är en katolsk kyrka i Warszawa i Polen. Kyrkoprojektet började 1896 med finansiellt stöd av hertiginnan Aleksandra Potocka för att hedra minnet av makens död 25 år tidigare genom köp av två tomter vid Nowolipkigatan i stadsdelen Muranów. Byggnaden ritades av Edward Cichocki och Józef Huss. Kyrkan invigdes 1896 och var helt färdigställd 1905. Kyrkan är byggd som en basilika i rött tegel med byggnadsdetaljer i brunröd och beige sten, med ett högt torn i dess nordöstra hörn. Kyrkan var när den byggdes med sitt 70 meter höga torn den högsta byggnaden i Warszawa. Under andra världskriget inrättade den tyska ockupationsmakten i oktober 1940 Warszawas getto, och Sankt Augustins kyrka hamnade då inom detta. Detta innebar att den kyrkliga verksamheten i praktiken upphörde, även om församlingens två präster stannade kvar. Fader Garncarek sköts vid dörren till prästbostaden i december 1943 och prästen Leon Wieckoewitz arresterades i december 1942 för att dö i koncentrationsläger i augusti 1944. Förstörelsen av Warszawas getto Efter upproret i Warszawas getto april–maj 1943 raserade den tyska ockupationsmakten systematiskt Warszawas getto. Sankt Augustins kyrka var den högsta av det fåtal byggnader som stod kvar i det resulterande stadsökenlandskapet. Den restaurerades mellan 1947 och 1953. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, St. Augustine's Church, Warsaw, 1 juli 2017. Externa länkar Sankt Augustins kyrkas webbplats
Kościół św. Barbary w Budzyniu

Kościół Świętej Barbary w Budzyniu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Budzyń, w województwie wielkopolskim, przy ulicy Księdza Struka. Budowę świątyni rozpoczęto w 1842 roku i zakończono w 1849 roku. Kościół reprezentuje styl neorenesansowy i powstał na miejscu dawnej świątyni drewnianej. Jest to budowla murowana, orientowana, jednonawowa, posiada trójkondygnacyjną wieżę, której szczyt jest ozdobiony małą wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną stożkowym dachem z krzyżem. Wieża jest umieszczona przy elewacji zachodniej. Wnętrze jest utrzymane w stylu barokowym. Ołtarz główny powstał w XVII wieku, w jego centralnym polu znajduje się obraz Trójcy Świętej namalowany na przełomie XVIII i XIX wieku i reprezentuje tzw. szkołę wielkopolską. Z lewej i prawej strony są umieszczone rzeźby świętych: Stanisława, Wojciecha, Barbary i Doroty. Górna kondygnacja ołtarzowa jest ozdobiona obrazem św. Barbary, patronki świątyni, powstałym w XIX wieku. Przy bocznych ścianach nawy znajdują się dwa identyczne ołtarze z końca XVIII wieku. Nowa ambona jest ozdobiona późnogotycką rzeźbą Salwatora Mundi (Zbawiciela Świata) wykonaną w pierwszej połowie XVI wieku. Wyposażenie kościoła reprezentują również: obraz Świętej Rodziny namalowany przez J. Bąkowskiego w 1818 roku, ludowy krucyfiks, renesansowa monstrancja wieżyczkowa powstała w 1636 roku. Linki zewnętrzne Fotopolska.eu Polska-org.pl Przypisy
Barbarakirche (Bytom)

Die Barbarakirche in Bytom (Beuthen OS) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche der Kirchengemeinde St. Barbara. Sie ist im Stil der Moderne mit neoromanischen Einflüssen gestaltet worden, hat zwei miteinander verbundene Kirchtürme und befindet sich an der Straße ul. Czarneckiego. Sie ist der heiligen Barbara von Nikomedien geweiht, die besonders von Bergarbeitern verehrt wird. Geschichte Initiator des Kirchenneubaus für das neue Wohngebiet im Norden der Stadt Beuthen war der Pfarrer der Marienkirche Josef Niestroj. Der Bau der Kirche begann 1928. Sie wurde nach den Plänen des Architekten Arthur Kickton unter der Bauleitung von Theodor Ehl errichtet. 1930 wurde der Bau fertiggestellt. Die Barbarakirche wurde am 10. Mai 1931 durch Kardinal Adolf Bertram geweiht, der der Kirche den Hauptaltar spendete. Am 28. April 1932 wurde die Pfarrgemeinde St. Barbara gegründet. 1937 wurde das Pfarrhaus errichtet. Anfang der 1990er Jahre wurde die Außenfassade erneuert. Ausstattung Der hölzerne Hauptaltar wurde durch den Bildhauer Schreiner aus München geschaffen, die Seitenaltäre wurden von Anton Fogel hergestellt. Ferner besitzt die Kirche eine Orgel mit 65 Registern, die von der Firma Karl Berschdorf aus Neisse gebaut wurde. Die ursprünglichen Kirchenglocken wurden in der Zeit des Nationalsozialismus beschlagnahmt. Weblinks Internetseite der Barbaragemeinde Einzelnachweise
Kościół św. Barbary w Bytomiu

Kościół św. Barbary w Bytomiu – neoromański kościół wzniesiony w latach 1928–1930 przy ul. Stefana Czarnieckiego w Bytomiu, podlegający rzymskokatolickiej parafii św. Barbary w Bytomiu. Historia Inspiratorem i realizatorem planów budowy był ówczesny proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny ks. Józef Niestrój. Kościół został wybudowany w latach 1928-1929 na błotnistym terenie, który osuszono. Kierownikiem budowy został bytomski architekt Teodor Ehl realizując projekt Arthura Kicktona. Kościół konsekrowany 10 maja 1931 r. przez kard. Adolfa Bertrama, ofiarodawcę ołtarza głównego. W 1937 r. wybudowany został budynek plebanii. Wystrój malarski kościoła po II wojnie światowej opracowała Stanisława Boczarowska, został on zamalowany na początku lat 80. XX wieku. Na początku lat 90. XX w. odnowiono elewację zewnętrzną kościoła. Wyposażenie Ołtarz główny wykonany został w drewnie przez rzeźbiarza Schreinera z Monachium, natomiast ołtarze boczne wykonał Anton Fogel. W kościele znajdują się 65-głosowe organy z czterema manuałami. Są to największe organy w diecezji gliwickiej i jedne z największych na Górnym Śląsku Zostały wybudowane przez niemiecki zakład Carla Berschdorfa z Nysy. Dzwony nazywane ze względu na ich brzmienie „ozdobą Bytomia”, zostały zarekwirowane przez władze hitlerowskie. Z pięciu z nich ostał się jedynie jeden, najmniejszy. Przypisy Bibliografia MartaM. Kasprowska-Jarczyk MartaM., Boczarowska Stanisława, [w:] KrzysztofK. Kleszcz, MariaM. Kalczyńska (red.), Leksykon. Kresowianie na Śląsku po 1945 roku, t. 2, Opole: Instytut Śląski, 2024, ISBN 978-83-7126-453-5 . Linki zewnętrzne Kościół świętej Barbary na starych pocztówkach Kościół świętej Barbary - galeria zdjęć
Kościół św. Barbary w Chorzowie

Kościół Świętej Barbary w Chorzowie – rzymskokatolicki kościół parafialny z 2. połowy XIX wieku w Chorzowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia W sierpniu 1851 roku został położony kamień węgielny pod budowę nowej świątyni. W dniu 6 stycznia 1852 roku został powołany komitet budowy świątyni, w którego skład weszli: prezes – Erbreich, wyższy radca górniczy i wiceprezes – ks. Franciszek Kania, tymczasowy kapelan w Chorzowie. W dniu 21 listopada 1852 roku ksiądz kanonik Alojzy Ficek, sławny proboszcz z Piekar Śląskich dzięki pełnomocnictwom kardynała Diepenbrocka poświęcił nową świątynię, wzniesioną według projektu inspektora budowlanego Gottgetreua. Dzień ten ma dla miasta historyczne znaczenie, ponieważ posiada ono od tego dnia własną świątynię katolicką pod wezwaniem św. Barbary. W 1853 roku na prośbę górników świątynia otrzymała obraz św. Barbary, który pochodził z kopalni węgla kamiennego Król. W 1859 roku zostaje wybudowana wieża świątyni. W latach 1894–1896 świątynia została przebudowana według projektu Paula Jackischa. Architektura i wyposażenie Pierwotnie budowla posiadała tylko jedną nawę, w 1894 roku świątynia została rozbudowana do formy, która zachowała się do dziś. Kościół został wybudowany z ciosanego piaskowca i posiada cechy typowe dla neogotyku. Charakterystycznym elementem kościoła jest wieża z zegarem nakryta dachem stożkowym. We wnętrzu znajdują się okazałe witraże, projektu m.in. Stefana Matejki. Przypisy
Kościół św. Barbary w Częstochowie

Kościół św. Barbary i św. Andrzeja Apostoła w Częstochowie, znany bardziej jako Kościół św. Barbary – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się u zbiegu ulic św. Barbary i św. Augustyna, ok. 600 m na południe od Jasnej Góry. Historia W XV i XVI wieku w Częstochowie znajdowały się dwie kaplice św. Barbary. W 1643 jedna z nich opisywana była jako "stojąca pod Jasną Górą". Zespół budynków został wzniesiony w latach 1637-1643 z inicjatywy o. Andrzeja Gołdonowskiego OSPPE. Były to: jednonawowy, późnorenesansowy kościół i klasztor przeznaczony na nowicjat pauliński. 14 maja 1643 r. kościół został konsekrowany przez bpa Jana Madalińskiego. W 1660 wzniesiono nad zakrystią oratorium zakonne (kaplica św. Anny) połączone na piętrze z klasztorem krytym gankiem. Po rozbudowie, w XVIII w. kościół stał się trójnawowy, bazylikowy. Od strony północnej znajduje się wieża, w górnej części cylindryczna, zakończona hełmem z pokryciem z blachy miedzianej. Od frontu w niszach znajdują się rzeźby z XIX i XX wieku (autorzy: F. Staniszewski i J. Proszowski). Plebania, która dawniej pełniła funkcję klasztoru, połączona jest za pomocą arkadowego przejścia z kaplicą św. Anny. Została zbudowana na planie kwadratu, z wewnętrznym wirydarzem, środkowy korytarz prowadzi do dawnych cel zakonników. Architektura Neobarokowy ołtarz główny z 1882 r. posiada obraz św. Barbary ze srebrną cyzelowaną i trybowaną sukienką. Przy tęczy i w nawach bocznych kościoła znajdują się późnobarokowe ołtarze z 1747 r. wyposażone w obrazy z przełomu XIX i XX wieku (sygnatura J. Grott). Poza tym w zachodniej nawie znajduje się chrzcielnica z dębnickiego marmuru, a także szafka drewniana na oleje, zdobiona płaskorzeźbą Chrzest Chrystusa (1747 r.). W prezbiterium zlokalizowana jest XVII-wieczna ambona z wizerunkami czterech ewangelistów. Nad nią znajduje się kopuła z figurą Maryi z dzieciątkiem Jezus. Po prawej stronie prezbiterium jest późnobarokowa (z elementami rokokowymi) kaplica św. Michała Archanioła. Miejsce jest związane z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. W 1430 został po sprofanowaniu przez rabusiów porzucony przy źródle, w którym później go obmyto. Początkowo przy cudownym źródełku stał krzyż, obecnie znajduje nad nim się barokowa kaplica św. Barbary z I połowy XVIII w. Ze względu na tę tradycję kościół został ustanowiony sanktuarium Zranionej Jasnogórskiej Ikony Matki Bożej. Organy Organy zostały zbudowane przez firmę Wacława Biernackiego z Warszawy w 1929 roku. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Kościół św. Barbary w Droszkowie

Kościół św. Barbary w Droszkowie – zabytkowy kościół filialny we wsi Droszków (województwo dolnośląskie) parafii św. Mikołaja w Jaszkowej Górnej. Historia Obecny kościół św. Barbary powstał w 1405 r. jako kaplica grzebalna dla mieszkańców Droszkowa. Jej fundatorem był Hering z Jaszkowej Górnej. Świątynię zbudowano w stylu gotyckim na planie prostokąta jako jednonawową, orientowaną. W 1631 r. kaplica posiadała na wyposażeniu m.in. ołtarze i dzwon. Na przełomie XVII i XVIII w. miała miejsce przebudowa kościoła połączona z jego barokizacją. O projekt i wykonanie nowego ołtarza i rzeźb zwrócono się najprawdopodobniej do lądeckiej pracowni wybitnego barokowego rzeźbiarza ziemi kłodzkiej, Michała Klarha. Na uwagę zasługują obrazy w stylu ludowego baroku śląskiego o tematyce związanej z fundacją i patronem kościoła, które zostały zasłonięte w XIX w. przez obrazy stacji drogi krzyżowej. W 1652 r. zawieszono dzwon na wieży. Po 1945 r. ograniczano się do kilku renowacji, pokrycia blachą dachu i umieszczenie bezwartościowych pod względem artystycznym ławek, obrazów i drobnego wyposażenia. Kościół remontowano w 1871 r. i 1971 r. Kościół został wpisany do rejestru zabytków w 1961. Architektura Jest to budowla jednonawowa, z wydzielonym prezbiterium, wielobocznie zakończonym i z wieżą na osi, zwieńczoną ostrosłupowym hełmem. Wieża dzielona wydatnymi gzymsami na kondygnacje. W przyziemiu znajduje się skromny barokowy portal. Świątynię pokrywa dwuspadowy dach, kryty blachą. Wnętrze świątyni Wewnątrz kościoła znajduje się barokowe wyposażenie, wykonane m.in. z drewna polichromowanego, w tym ołtarze z ok. 1750 r. i ambona z XVIII w. Część z nich przypisywana jest Michałowi Klahrowi. Ponadto znajdują się tu obrazy olejne z XVIII w. i nieliczne paramenty oraz naczynia liturgiczne oraz dzwon z 1652 r. na wieży. Pozostałe wyposażenie pochodzi głównie z XIX w. Zobacz też Parafia św. Mikołaja w Jaszkowej Górnej Droszków Przypisy Bibliografia Marek Staffa red. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, tom 15, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1994, ISBN 83-85773-06-1 s. 115. Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła na serwerze hydralu
Kościół św. Barbary w Dołdze

Rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem świętej Barbary w Dołdze – kościół parafialny w Dołdze należący do dekanatu międzyrzeckiego. Pierwszy kościół drewniany w Dołdze wzniesiony i uposażony został w roku 1604 z fundacji księcia Janusza Zbaraskiego, kolejny zbudował w roku 1675 Gabriel Tęczyński. Pierwszy kościół już murowany w 1766 ufundował August Czartoryski. Świątynia ta spłonęła w roku 1989. Obecny kościół parafialny murowany wzniesiony w latach 1990–1991 staraniem ks. Kazimierza Komara.
Kościół św. Barbary w Dąbrowie Górniczej

Kościół św. Barbary w Dąbrowie Górniczej – kościół parafialny Parafii Rzymskokatolickiej św. Barbary w Dąbrowie Górniczej. Należy do dekanatu Matki Bożej Anielskiej w Dąbrowie Górniczej (diecezja sosnowiecka). Od 2008 r. proboszczem parafii jest ks. Wojciech Stach. Historia Zbudowany przez ewangelików w 1882 r. W 1945 r. wszedł w posiadanie katolików i do 1957 r. służył jako kościół rektorski pobliskiej Szkoły Górniczej "Sztygarka". W 1988 r. rozbudowany o nawę boczną. Po 2000 r. wnętrze kościoła przeszło gruntowny remont. W 2006 r. drewniane ambona i ołtarz główny zostały zastąpione nowymi - marmurowymi, a w 2007 r. kościół wzbogacił się o nową marmurową chrzcielnicę. W kwietniu 2008 r. rozpoczęto wyburzanie nieużytków na terenie plebanii. Długo planowana inwestycja generalnego remontu elewacji i przede wszystkim uszkodzonej wieży rozpoczęła się w czerwcu 2008 r. Odnowiona świątynia została konsekrowana w dniu 4 grudnia 2008 r. przez Administratora Diecezji Sosnowieckiej księdza biskupa dr Piotra Skuchę. Galeria Zobacz też Dąbrowa Górnicza Diecezja sosnowiecka Parafia Ewangelicko-Augsburska św. Jana w Sosnowcu Przypisy Linki zewnętrzne strona o Parafii św. Barbary w Dąbrowie Górniczej (w katalogu parafii diecezji sosnowieckiej)