NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pola Agatowe

Pola Agatowe – jeden z najbardziej znanych obszarów występowania agatów w Polsce. Teren ten znajduje się we wschodniej części miejscowości Płóczki Górne, w gminie Lwówek Śląski, w powiecie lwóweckim. Hasłem promocyjnym sołectwa jest: „Płóczki Górne – Kraina Agatów”. Agaty występują również (choć w znacznie mniejszych ilościach) w miejscowościach Nagórze i Płóczki Dolne. Położenie Pole Agatowe stanowi pas nieużytków o przebiegu z północnego zachodu na południowy wschód, długi na około 1 km i szeroki na 300–500 m, na północno-wschodnich zboczach rozległego wzgórza Lipień. Historia Informacje o występowaniu agatów na terenie wsi pojawiły się w literaturze w 1846 roku. W 1888 roku H. Traube opisał znajdowane na tym terenie okazy. Później stanowisko długo pozostawało w zapomnieniu. Kolejne wzmianki źródłach mineralogicznych pochodzą dopiero z 1979 roku. Odtąd były zbierane przez amatorów, jednak pole nie zostało poddane badaniom naukowym. Pola są w części w posiadaniu Agencji Nieruchomości Rolnych, która dzierżawi je prywatnym osobom (stan na 2009 rok). W planach lwóweckich władz, już w 2005 roku, było przejęcie i przekształcenie terenów wokół pól agatowych i utworzenie w tym miejscu tematycznej wioski walońskiej. Budowa geologiczna okolic Pól Agatowych Na utworach metamorfiku kaczawskiego leżą skały osadowe górnego karbonu i permu, głównie piaskowce z niewielkimi wkładkami zlepieńców, łupków i wapieni. Ze względu na swoją podatność na wietrzenie tworzą one obniżenia terenu. Ciąg wzgórz tworzony jest przez odporniejsze skały wylewne – andezyty bazaltowe i trachyandezyty bazaltowe (tzw. melafiry), występujące w dwóch grubych poziomach pomiędzy osadowymi skałami permskimi. Agaty występują w dolnym poziomie skał wulkanicznych, którego grubość zmienia się w zakresie od około 50 do około 200 m, pojawiając się w nim w postaci nieciągłych warstw, horyzontów i soczewek. Agaty płóczkowskie Agaty z Płóczek Górnych są zwykle rozmiaru kilku centymetrów, rzadko kilkunastu centymetrów, okazy jeszcze większe występują sporadycznie. Dominują kształty owalne, rzadkie są okazy kuliste. Turystyka Szlak turystyczny W okolice Pól Agatowych można dotrzeć niebieskim szlakiem pieszym z Lwówka Śląskiego. Lwóweckie Lato Agatowe Lwóweckie Lato Agatowe (LLA) jest cykliczną imprezą, w trakcie której organizowane są legalne poszukiwania na terenie Pól Agatowych. Przypisy Linki zewnętrzne Album „Agaty z Płóczek Górnych” Przewodnik mineralogiczny po powiecie lubańskim i lwóweckim Agaty Dolnego Śląska. Gdzie ich szukać i dlaczego we Lwówku Śląskim? (YouTube)
Miedwie

Miedwie [mědvě] je jezero ležící v západní části Pomořanského pojezeří v Pyřicko-stargardské rovině. Plochou 35 km² je páté největší v Polsku a po jezeru Dąbie druhé největší v Západopomořanském vojvodství. Je 16,2 km dlouhé a maximálně 3,2 km široké. Jezero leží v nadmořské výšce 14 m, jeho hloubka dosahuje 43,8 m, což je největší kryptodeprese v Polsku (30 m). Pobřeží Břehová linie je dlouhá přibližně 39 km, břehy jsou bez lesů, na jižní straně bahnité. Vodní režim Přes Miedwie teče řeka Płonia, vtékají do něj řeky Gowienica a Ostrowica. Využití Na břehu se nacházejí sídla Jęczydół, Morzyczyn, Wierzbno, Wierzchląd, Żelewo. V okolí vesnice Żelewo se nachází zdroj pitné vody pro obyvatele Štětína. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Miedwie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Miedwie na Wikimedia Commons
Miedwie

Der Jezioro Miedwie (deutsch Madüsee; auch Madüe-See) ist ein See im Westen der Pommerschen Seenplatte bei Stargard, etwa zehn Kilometer nördlich der Stadt Pyrzyce (Pyritz) und etwa 25 Kilometer südöstlich der Stadt Stettin in der polnischen Woiwodschaft Westpommern. Einziger Abfluss und nennenswerter Zufluss des Sees ist die Płonia (Plöne). Der Madüsee beherbergt neben vielen anderen Fischarten die Madüsee-Maräne, eine endemische Population des Ostseeschnäpels (Coregonus maraena), die früher als eigene Unterart angesehen wurde, sowie zwei Arten von Kleinkrebsen als Eiszeitrelikte. Die Ufer (39 Kilometer lang) umfassen wertvolle Moorgebiete und beherbergen ein bedeutendes Brutvorkommen der Bartmeise. Seine Anliegergemeinden gehören zu den Powiaten (Landkreisen) Stargard und Gryfino. Vor allem im Norden des Sees, im Ort Morzyczyn (Moritzfelde), gibt es touristische Angebote. Der See erscheint als Meduvi in einer auf 1220 datierten Urkunde, die aber als unecht erkannt ist, sowie als Meduwe in einer auf 1226 datierten, aber ebenfalls unechten Urkunde. Die ersten gesicherten Erwähnungen des Sees sind als Medui in einer Urkunde des pommerschen Herzogs Barnim I. von 1248 und als Meduge in einer Urkunde desselben Herzogs von 1249. Der Wasserspiegel lag vor 2000 Jahren noch bei etwa 14 m ü. NN, in geschichtlicher Zeit dann höher, vor 1770 bei 16 m ü. NN. Der Anstieg könnte dadurch verursacht sein, dass das Kloster Kolbatz den See zum Betrieb von Wassermühlen aufgestaut hatte. Der heutige Wasserspiegel bei 14 m ü. NN wurde 1770 durch die Absenkung des Madüsees unter Leitung des Landbaumeisters David Gilly eingestellt. Dieser führte auf Befehl König Friedrichs II. von Preußen Meliorationsarbeiten durch. Der Meliorationsplan wurde 1769 von Franz Balthasar Schönberg von Brenkenhoff entworfen. Es konnten etwa 3585 Hektar Land (14.338 Morgen) Nutzfläche für 150 Familien (712 Seelen) gewonnen werden. Zu den dabei neu angelegten Dörfern – zur Zeit ihrer Gründung als „Kolonien“ im Sinne von Siedlungen bezeichnet – gehörten Giesenthal, Löllhöfel, Möllendorf, Schöningen und die nach Brenkenhoff benannte Siedlung Brenkenhofswalde. Der Madüsee war zu Beginn des 20. Jahrhunderts Schauplatz wichtiger Forschungen der physikalischen Limnologie (Müller-Navarra, 2005). Siehe auch Liste der Gewässer in Pommern Literatur Johannes Hinz: Pommern. Wegweiser durch ein unvergessenes Land. 2. Auflage. Adam Kraft Verlag, Würzburg 1991, ISBN 3-8083-1195-9, S. 224–225. Sylvin Müller-Navarra: Ein vergessenes Kapitel aus der Seenforschung. Wilhelm Halbfaß (1856–1938), interne Seiches und der Madüsee (Jezioro Miedwie). Martin Meidenbauer Verlagsbuchhandlung, München 2005, ISBN 3-89975-540-5 (Forum Wissenschaftsgeschichte 1), (Zugleich: Hamburg, Universität, Dissertation, 2005). Weblinks Einzelnachweise
Miedwie

Miedwie (Polish: Jezioro Miedwie, German: Madüsee, Madüesee, Madüe, Maddüie) is a lake in the Pomeranian Lakeland region of West Pomeranian Voivodship, in northwestern Poland. Geography The lake is 35 km2 (14 sq mi) in surface area. It is 16.2 km long and 3.2 km wide. Its maximum depth is 43.8 m. The lake has a 150m long pier. Miedwie lake and its surrounding area is a Natura 2000 EU Special Protection Area. Waterworks There is a waterworks on the lake that typically produces between 82 and 84 cubic metres of fresh drinking water daily to supply the city of Szczecin. The Szczecin water utility leverages the 30-meter elevation drop between the Miedwie lake intake and the city's distribution network to drive a specialized water turbine, effectively transforming the gravitational flow into sustainable green energy to power the treatment process. See also Natura 2000 in Poland Rów Kunowski Special Protection Areas in Poland References
Miedwie

Miedwie is een meer in het Pommers Merenplateau in Polen. het meer is 16,2 km lang en 3,2 km breed, Miedwie is op zijn diepst 43,8 m diep. Sinds 1976 is het Miedwie-meer de primaire bron voor de drinkwatervoorziening van de stad Szczecin en omliggende agglomeraties. Het waterzuiveringsstation in Żelewo onttrekt dagelijks gemiddeld 82.000 tot 85.000 m³ water aan het meer, waarmee het momenteel ongeveer 90% van het drinkwater voor de ruim 400.000 inwoners van de stad levert. Het water wordt via een hoofdtransportleiding (Miedwianka) over een afstand van circa 30 kilometer naar de stad gepompt. Hierbij wordt gebruikgemaakt van het natuurlijke hoogteverschil (30 meter verval) om via een waterturbine groene energie op te wekken.
Lago Miedwie

Lago Miedwie Jezioro Miedwie (em polonês), Madüsee (em alemão), é um lago localizado em sua maior parte na Voivodia da Pomerânia Ocidental, Polônia. Tem 35 km² de área, 16,2 km de cumprimento e 3,2 km de largura. Sua profundidade máxima é 43,8 metros. É próxima de Stargard, Gryfino e Estetino. Ligações externas Miedwie, jezioro i kapieliska Stargadu i Szczecina (em polonês)
Мједвје језеро

Мједвје језеро (пољ. Jezioro Miedwie) је језеро у Пољској. Налази се у западном делу Поморског појезерја. Површина језера је 35 km² (пето по величини у Пољској, друго, после језера Домбје, у војводству Западно Поморје). Језеро се налази на надморској висини од 14 m , а његова максимална дубина је 43,8 m. Средња дубина језера је 19 m. Дужина језера је 16,2 km, а максимална ширина 3,2 km. Мједвје језеро је највећа криптодепресија у Пољској (скоро 30 m испод нивоа мора). Дужина обале је око 39 km, обале су без шума, у јужном делу мочварне. Кроз Мједвје протиче река Полоња, а у језеро се уливају реке Говјењица и Островица. Језеро је богато рибом и воденим птицама. Околина језера на језеру се налазе многа одмаралишта. Најпознатије је Можичин поред регионалног пута бр. 10. Сем њега позната насеља су и Куново, Вјежхлад, Кошевко Кошево, Вјежбно и Туже Види још Највећа пољска језера Спољашње везе Сателитски снимак језера из maps.google.com (језик: енглески) Мапа језера и околине са мало текста (језик: пољски)
Miedwie

Miedwie, polska: Jezioro Miedwie, tyska: Madüsee, är en 35 km² stor insjö i nordvästra Polen, belägen i Västpommerns vojvodskap omkring 10 km sydväst om staden Stargard Szczeciński och omkring 25 km sydost om Szczecin. Genom sjön rinner floden Płonia. Vid norra änden av sjön ligger bad- och turistorten Morzyczyn. Sjön har ett rikt fisk- och fågelliv och har bland annat en stor population av skäggmesar och av en sikart (Coregonus maraena). Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Miedwie, 22 juli 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Miedwie.
Мєдвє

Мєдвє (пол. Miedwie) — озеро у Польщі на території Західнопоморського воєводства, за 7 км від Старгарда-Щецинського. Площа водяного дзеркала становить 35,27 км² (п'яте за площею в Польщі, друге після Домб'є у Західнопоморському воєводстві). Озеро знаходиться на висоті 14 м, а його глибина становить 43,8 м, що дає найбільшу у Польщі криптодепресію (29,8 метрів нижче рівня моря). Берегова лінія має довжину близько 39 км . Довжина озера становить 15,5 км, максимальна ширина 3,2 км. Через озеро протікає річка Плоня, в нього також впадають річки Островіця, Мєдвінка, Рув-Куновський. Історія Нинішнє озеро є залишком великої водойми, в якої накопичувались води льодовиків, що танули. Це озеро (також зване Прамєдвє) спочатку містило акваторію озера Плоня, і його рівень був на 3 метрів вище, ніж в даний час, але поступово його рівень зменшився. До 1746 року поверхня озера становила майже 42 км² на висоті 16,5 м над рівнем моря, але в середині XVIII століття король Фрідріх Великий наказав осушити землі навколо озера для сільського господарства. У результаті поверхня озера зменшилась на 575 га, а рівень води впав на 2,5 м. У 1959 році зруйнували поріг у гирлі річки Плоня, що викликало зниженні рівня води ще приблизно на 36 см. У 1976 році побудовано греблю, яка регулює відтік води з Мєдвє. Фауна В озері є багато видів риб, у тому числі: сиг мєдвянський (місцевий вид), сиг, щука звичайна, окунь звичайний, вугор, в'язь, карась, лящ, лин і плотва. Назва Назва озера має слов'янське коріння і походить від широко поширеного слов'янського слова «мед», також можливо, що назва походить від індоєвропейського коріння medhjo- або Medhu-, що означає «середина». Назва Мєдвє офіційно представлена в 1949 році, замінивши колишню німецька назву озера — Мадузее (Madüsee) Див. також Річка Плоня озеро Домб'є Джерела ZB ECO PL — SPADEK [Архівовано 27 січня 2012 у Wayback Machine.] - Gmina Kobylanka — Jezioro Miedwie Miedwie com pl — Charakterystyka Hydrologiczna Jeziora, Gospodarka rybacka w jeziorze [Архівовано 15 липня 2014 у Wayback Machine.]
Malé Hincovo pleso

Malé Hincovo pleso je morénové ledovcové jezero, které leží v Mengusovské dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 2,2260 ha, hloubku 6,4 m a objem 72 360 m³. Je 265 m dlouhé a 130 m široké. Leží v nadmořské výšce 1921,3 m na stupni mezi Hincovou kotlinou a Sataní dolinkou. Okolí Na západě se nad plesem prudce zvedají skalní stěny. Na severu je mírným stupněm oddělené od Veľkého Hincova plesa a dále na východ od Mengusovské doliny stupněm ve kterém se nacházejí Sataní plieska. Na jih se otevírá Sataní dolinka. Okolí plesa je kamenité. Vodní režim Pleso nemá žádný přítok. Nedaleko pod plesem se objevuje Sataní potok, který je pravým přítokem Hincova potoka. Průměrně 230 dní v roce je zamrzlé. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky a to pouze v letním období od 16. června do 31. října. Po modré turistické značce, která vede ve vzdálenosti několika desítek metrů od severovýchodního břehu a spojuje Mengusovskou dolinu s Kôprovou dolinou. Od Popradského plesa trvá výstup 1,5 hodiny. Vrátit se je možné stejnou cestou anebo pokračovat přes Vyšné Kôprovské sedlo a Hlinskou dolinu do Kôprové doliny. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Hincovo pleso na Wikimedia Commons (slovensky) Tatranské plesá (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Hińczowy Staw, Mały
Malé Hincovo pleso

Malé Hincovo pleso (deutsch Kleiner Hinzensee, ungarisch Kis-Hincó-tó, polnisch Mały Staw Hińczowy oder Ignaczowy Staw) ist ein Bergsee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im kleinen Kessel Satania dolinka unter dem Berg Satan, unterhalb der Schwelle des Talkessels Hincova kotlina, am oberen Ende des Tals Mengusovská dolina (deutsch Mengsdorfer Tal) und seine Höhe beträgt 1921 m n.m. Seine Fläche liegt bei 22.260 m², er misst 265 × 130 m und seine maximale Tiefe beträgt 6,4 m. Der See hat keinen oberirdischen Abfluss, gehört aber zum Einzugsgebiet des Poprad über den Quellfluss Hincov potok. Zum Seeufer führt kein Wanderweg, ist aber vom blau markierten Wanderweg vom Bergsee Popradské pleso zum Sattel Vyšné Kôprovské sedlo gut zu sehen. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 68. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 307 (Stichwort 1668. Malé Hincovo pleso (1923 m)). Weblinks Einzelnachweise
Kis-Hincó-tó

A Kis-Hincó-tó (szlovákul Malé Hincovo pleso, lengyelül Mały Staw Hińczowy) a Magas-Tátrában a Menguszfalvi-völgyben 1921 m tengerszint feletti magasságban fekvő gleccsertó. A 265 m hosszú és 130 m széles tó 2,22 hektár területen fekszik. Legmélyebb pontja 6,4 m. A Würm-glaciális végén a gleccserek maradványaként keletkezett. Lefolyása nincs. Felszínét átlagosan az év 230 napján jég borítja. Képtár Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Malé Hincovo pleso című cseh Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Mały Hińczowy Staw

Mały Hińczowy Staw (słow. Malé Hincovo pleso, niem. Kleiner Hinzensee, węg. Kis-Hincó-tó) – jezioro położone w górnej części Dolinki Szataniej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Lokalizacja i charakterystyka Dolinka Szatania, w której znajduje się Mały Hińczowy Staw, stanowi odgałęzienie Doliny Mięguszowieckiej. Mały Hińczowy Staw znajduje się nieco na południowy zachód od Wielkiego Hińczowego Stawu, na wysokości 1923 m. Z jego brzegów Mały Hińczowy Staw jest niewidoczny, gdyż zasłania go wał morenowy. Według pomiarów Josefa Schaffera z 1928 r. staw ma 2,2208 ha powierzchni, wymiary 275 × 130 m i głębokość 6,1 m. Nowsze pomiary z lat 1961–67, przeprowadzone przez pracowników TANAP-u, podają 2,22 ha powierzchni, 265 m długości, 130 m szerokości i 6,4 m głębokości. Z progu Małego Hińczowego Stawu wypływa Szatani Potok. Dawniej Mały Hińczowy Staw nazywany był czasem Małym Ignacowym Stawem lub Małym Lulkowym Stawem. Nazwa obydwu Hińczowych Stawów pochodzi według ludowych podań od słowackiego imienia Ignaś (Hinško). Obecna nazwa stawu jest myląca, nie znajduje się on bowiem w Dolinie Hińczowej, lecz w Dolince Szataniej. Przypisy
I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Skarżysku-Kamiennej

I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Skarżysku-Kamiennej – szkoła ponadgimnazjalna w Skarżysku-Kamiennej. Nazywana potocznie „Erblem” od nazwiska pierwszego kierownika szkoły, Józefa Erbla. Za umowną datę utworzenia placówki przyjmuje się rok 1926, kiedy zakupiono plac pod budowę, dokonano aktu założenia oraz poświęcono kamień węgielny pod budowę gmachu. Początkowo funkcjonująca jako Publiczna Szkoła Powszechna nr 4 im. Juliusza Słowackiego w Skarżysku-Kamiennej, szkoła jest jednym z dwóch liceów ogólnokształcących w Skarżysku-Kamiennej. W I LO funkcjonują klasy o trzech profilach: matematycznym, biologiczno-chemicznym i humanistycznym, realizujące określone przedmioty w zakresie rozszerzonym. Szkoła wielokrotnie zajmowała wysoką pozycję w rankingu liceów ogólnokształcących „Perspektywy” (w województwie świętokrzyskim: 2014 – 5. miejsce, 2015 – 4. miejsce, 2016 – 8. miejsce, 2017 – 13. miejsce, 2018 – 9. miejsce, 2019 – 15. miejsce, 2020 – 12. miejsce). Absolwenci Absolwentami I LO w Skarżysku-Kamiennej są m.in.: Jakub Kawalec Konrad Krönig Marzena Okła-Drewnowicz Grzegorz Witkowski Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły
St. Anna (Biała Podlaska)

Die Kirche St. Anna in Biała Podlaska ist eine barocke römisch-katholische Kirche im Bistum Siedlce. Geschichte Die Kirche wurde 1572 – auf dem Gelände eines früheren Tempels – durch die antitrinitarischen Polnischen Brüder als evangelische Kirche erbaut. 1596 wurden die Protestanten von Mikołaj Krzysztof Radziwiłł vertrieben, einem maßgeblichen Vertreter der Gegenreformation in Polen und Litauen. Von 1597 bis 1603 wurde sie zu einer katholischen Kirche erweitert und 1603 der heiligen Anna gewidmet. Die Kirche ist in Form eines Kreuzes gebaut. Auf Initiative von Katarzyna Sobieska, der Schwester des polnischen Königs Johann III. Sobieski und Frau des Herrschers von Biała, Michael Kasimir Radziwiłł, wurde auf der Außenseite der Kuppel am Fuße eines Kreuzes ein Halbmond angebracht, der an den Sieg des polnischen Königs in der Schlacht am Kahlenberg 1683 erinnert, mit dem die Zweite Wiener Türkenbelagerung beendet wurde. 1765 wurde die Kirche durch einen separaten Glockenturm erweitert. 2005 ist sie vollständig saniert worden. Weblinks Offizielle Website (polnisch)
St. Anne's Church, Biała Podlaska

St. Anne's Church [1], in Biała Podlaska, Poland is a Baroque Roman Catholic church. It was originally built in 1572, on the site of an earlier shrine, as a Protestant church dedicated to the Arianism doctrine. The Protestants were expelled in 1596 by Mikołaj Krzysztof "the Orphan" Radziwiłł. Between 1597 and 1603 it was rebuilt as a Catholic church, being dedicated to Saint Anne in 1603. The church is built in the shape of a Latin cross. In a Flèche Katarzyna Sobieska, the sister of King of Poland and wife propraetor of Biała Michał Kazimierz Radziwiłł, installed Crescent under a cross in memory Battle of Vienna. Near to the church there can also be found: Wooden vicar house "Wikarówka" of the 18th century with a roof made of shingle Bell tower of 1765 Presbytery of 1750, a wooden building line with bricks in 1803 year.
Iglesia de Santa Ana (Biała Podlaska)

La Iglesia de Santa Ana, en Biała Podlaska, Polonia, es una iglesia católica Barroca. Fue originalmente construida en 1572, en el lugar de un santuario anterior, como una iglesia protestante dedicada al arrianismo. Los protestantes fueron expulsados en 1596 por Mikołaj Krzysztof "el Huérfano" Radziwiłł. Entre 1597 y 1603 fue reconstruida como iglesia católica, siendo dedicada a Santa Ana en 1603. La iglesia está construida con forma de una cruz latina. Katarzyna Sobieska, la hermana del Rey de Polonia y esposa del Señor de Biała Michał Kazimierz Radziwiłł, instaló una media luna bajo una cruz en memoria de la Batalla de Viena. Cerca de la iglesia también se puede encontrar: Casa de vicario de madera "Wikarówka" del siglo XVIII con un techo de teja Campanario de 1765 Presbiterio de 1750, un edificio de madera revestido de ladrillos construido en 1803. Referencias Enlaces externos https://parafiaanna.pl/
Kościół św. Anny w Białej Podlaskiej

Kościół w Białej Podlaskiej w województwie lubelskim. Kościół parafialny parafii św. Anny w Białej Podlaskiej. Historia Wybudowany w 1572, na pogorzelisku wcześniejszej świątyni (z 1525), pierwotnie jako zbór braci polskich. Po wypędzeniu braci polskich w 1596 przez Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła „Sierotkę”, przebudowany w latach 1596-1603 i w 1603 wyświęcony pod wezwaniem św. Anny. Korpus prostokątny, murowany, w stylu zapóźnionego gotyku, o czym świadczą lekko ostrołukowe okna, i skarpy przyporowe. Na polecenie Radziwiłła, do głównego korpusu dobudowano od strony wschodniej nieco węższe, zamknięte absydą prezbiterium i doń przylegające: zakrystię i skarbiec. Zaś w części zachodniej wydzielono trójarkadowy chór muzyczny. Od południa barokowa kaplica „Różańcowa”, z 1625, pierwotnie przeznaczona na miejsce spoczynku Tekli z Wołłowiczów Radziwiłłowej, żony ówczesnego właściciela miasta Aleksandra Ludwika Radziwiłła. Od północy barokowa kaplica pod wezwaniem św. Jana Kantego z początku XVIII w. Uważana jest przez wielu za najcenniejsze dzieło barokowe na Podlasiu. Warto też zwrócić uwagę na jej barokową wieżyczkę wschodnią. Kaplica ma bogatą sztukaterię, zdobią ją późnobarokowe obrazy na plafonie odtwarzające życie Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła na ziemi i po śmierci. Ołtarz główny, barokowy zbudowano przed 1696 z czarnego marmuru dębnickiego. Fundatorką była Katarzyna z Sobieskich Radziwiłłowa. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się herb Radziwiłłów w postaci czarnego orła z trzema złotymi trąbami na piersi. Z inicjatywy Katarzyny z Sobieskich Radziwiłłowej umieszczono na zewnątrz na kopule u stóp łacińskiego krzyża nad sygnaturką półksiężyc turecki, dla uczczenia zwycięstwa jej brata Jana III Sobieskiego nad islamem. Od zachodu kruchta z 1873 w stylu neorenesansu lubelskiego. Wystrój wnętrz barokowy. Od wschodniej strony świątyni, jako część murowanego ogrodzenia znajduje się trójarkadowa, dzwonnica bramna. Korpus główny kościoła stał się wzorcem dla późniejszej i pomniejszonej w skali kaplicy wchodzącej w skład zespołu pałacowo-obronnego Radziwiłłów w Białej. Pod koniec XVIII w. stał się też natchnieniem dla twórców jednosalowego kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Neplach. Na dachu świątyni znajduje się krzyż u którego podstawy widnieje leżący islamski złoty półksiężyc, umieszczony tam na pamiątkę zwycięstwa nad Turkami pod Wiedniem (w 1683). Znani parafianie i osoby związane z kościołem Władysław Gruszecki (1812 – 1876) – polski prawnik i ekonomista, członek Rady Stanu Królestwa Polskiego. W 1835 roku pobrał się w kościele św. Anny ślubem z Ludwiką Lewicką (zm. 1850). Przypisy Linki zewnętrzne Strona informacyjna Kościół św. Anny polska-org.pl