NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz rzymskokatolicki Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi

Cmentarz rzymskokatolicki pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi – cmentarz w Łodzi. Znajduje się w dzielnicy Bałuty, na osiedlu Bałuty Zachodnie, przy ul. Szczecińskiej 96/100. Opis Cmentarz jest jednym z dwóch cmentarzy w sąsiedztwie ulicy Szczecińskiej – drugi z nich cmentarz komunalny Szczecińska położony jest przy ul. Hodowlanej 28/30. Cmentarz pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy przynależy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi. powstał w 1949 r. Został ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków miasta Łodzi. Jego powierzchnia wynosi 22 ha. Na cmentarzu znajduje się kaplica pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy (ul. Szczecińska 100). Z cmentarzem sąsiaduje zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Dolina Sokołówki”. Pochowani na cmentarzu rzymskokatolickim Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Łodzi Andrzej Adamiak (1960 – 2020) – gitarzysta basowy, wokalista, kompozytor, lider grupy muzycznej Rezerwat Zygmunt Fijas (1910 – 1985) – polski poeta, prozaik, satyryk Jan Hencz (1946 – 2010) – aktor teatralny, filmowy i telewizyjny Andrzej Jędrzejczak (1950 – 2016) – radny Rady Miejskiej w Łodzi Janusz Kantorski (1944 – 2018) – trener koszykówki Wincenty Klita (1901 – 1980) – major Wojska Polskiego Zbigniew Klusek (1963 – 2019) – fizyk Igor Kowalewski (1976 – 2012) – działacz społeczny Kazimierz Kowalski (1951 – 2021) – śpiewak operowy Wojciech Krawczyk (1970 – 2021) – polski muzyk i wokalista, lider zespołu Homomilitia Bogusław Michalonek (1959 – 2015) – polski wokalista punk rockowy, lider zespołu Phantom Adam Nahlik (1929 – 1980) – archeolog, dyrektor Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi Barbara Osińska (1940 – 2002) – pedagog, artystka malarka, autorka podręczników Józef Osiński (1910 – 1979) – artysta malarz, grafik Jan Pakuła (1930 – 2016) – dziennikarz i działacz społeczny Krzysztof Pankiewicz (1951 – 2009) – wspinacz, alpinista i himalaista Hugo Pill (1890 – 1980) – architekt, inżynier budownictwa Werner Proske (1933 – 2021) – lekkoatleta, sprinter i płotkarz Janusz Skoszkiewicz (1922 – 1990) – poeta i powieściopisarz Jan Skotnicki (1941 – 2021) – lekarz, historyk boksu i publicysta Grzegorz Stelmaszewski (1963 – 2017) – aktor niezawodowy Czesław Taborek (1915 – 1982) – polski bokser Krystyna Tamulewicz (1933 – 2021) – dziennikarka radiowa Jadwiga Turszańska (1901 – 1986) – pisarka i nauczycielka Jan Aleksander Wajand (1929 – 2019) – inżynier Jan Wszędyrówny (1916 – 1983) –duchowny, prowincjał pasjonistów Jacek Zejdler (1955 – 1980) – aktor Kazimierz Załęski (1914 – 1977) – kapitan piechoty Wojska Polskiego i Armii Krajowej Przypisy
1 Batalion Strzelców Podhalańskich

1 Batalion Strzelców Podhalańskich im. gen. bryg. Józefa Kustronia (1 bspodh, 1 bsp) – pododdział Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych RP. Batalion został sformowany 26 maja 1993 na podstawie zarządzenia Nr 049/Org. szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w składzie 21 Brygady Strzelców Podhalańskich. Jednostka stacjonuje w garnizonie Rzeszów, w koszarach przy ulicy Lwowskiej 5. 12 maja 1994 batalion otrzymał imię patrona – gen. bryg. Józefa Kustronia. Decyzją Nr 130/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 kwietnia 2011 batalion otrzymał odznakę pamiątkową oraz oznakę rozpoznawczą. 26 listopada 1996 ustanowione zostało doroczne Święto batalionu – 1 grudnia. Batalion jest spadkobiercą tradycji 1 Pułku Strzelców Podhalańskich, który stacjonował w Nowym Sączu. Podstawowym uzbrojeniem batalionu jest BWP-1 i samobieżny moździerz Rak 120mm. Strzelcy podhalańscy Dowódcy batalionu: ppłk mgr Tadeusz Mateuszczyk (10 października 1993 – 1 września 1994) mjr Janusz Chara (2 września 1994 – 18 sierpnia 1997) ppłk Piotr Sadowski (28 sierpnia 1997 – 30 czerwca 2004) ppłk Jerzy Mizgała (1 lipca 2004 – 30 czerwca 2007) ppłk Wiesław Lewicki (1 lipca 2007 – 26 października 2012) ppłk Tomasz Gdak (27 października 2012 – 15 grudnia 2014) ppłk Rafał Iwanek (16 grudnia 2014 – 21 września 2020) ppłk Marcin Samburski (21 września 2020 – 22 stycznia 2023) ppłk Michał Kędra (od 23 stycznia 2023) Zobacz też Strzelcy podhalańscy Batalion Strzelców Podhalańskich Koszary w Rzeszowie Przypisy Linki zewnętrzne Historia batalionu
70 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej

70 Dywizjon Rakietowy Obrony Powietrznej (70. dr OP) – samodzielny pododdział Wojska Polskiego istniejący w latach 1974 – 2000. Historia Dywizjon sformowany został 22 października 1974 w Łunowie jako 70 Dywizjon Ogniowy OPK. Podlegał dowódcy 26 Brygady Rakietowej Obrony Powietrznej. Był jednym z czterech nowo powstałych dywizjonów rakietowych 26 Brygady. 10 maja 1975 z transportu kolejowego na stacji Trzebiatów odebrano zestaw przeciwlotniczy S-125 Newa, który był zasadniczym sprzętem bojowym dywizjonu. We wrześniu 1976 na poligonie w Aszułuku, w Związku Radzieckim odbywały się pierwsze strzelanie bojowe, kolejne w roku 1986. W dniach 4–29 maja 1999 razem z pozostałymi dywizjonami 26 BR OP w pierwszym międzynarodowym ćwiczeniu pod kryptonimem OCELOT–99. W ćwiczeniu brali też udział żołnierze armii czeskiej i niemieckiej. W listopadzie 2000 roku dywizjon został rozformowany. Dowódcy dywizjonu 1974-1979 – mjr dypl. Andrzej Dąbrowski 1979-1982 - płk dypl Roman Tumialis 1982-1989 – ppłk Eugeniusz Suchłabowicz 1989-1996 – ppłk Józef Gacek 1999 – mjr mgr inż. Jerzy Kopeć (p.o.) Przypisy Bibliografia 70 dywizjon rakietowy Obrony Powietrznej m. Łunowo
Chełmno Academy

The Chełmno Academy was a school founded in the 17th century in Chełmno, Poland. It operated until 1818 and succeeded multiple prior educational institutions founded in that city. History The first attempt to establish an academy in Chełmno occurred in 1386 when Pope Urban VI granted rights to the Teutonic Order for such a purpose. This institution was meant to follow the model of the University of Bologna, but it suffered due to conflicts between Poland and the Teutonic Order and was never fully implemented. The institution was reestablished in 1473 by Casimir IV Jagiellon but was again closed in 1550 due to conflicts between the Protestants and Catholics. In 1692, the institution took the form of a secondary school with the support of Bishop Jan Małachowski and the local Vincentians. In the following year, the school struggled to recruit high quality instructors. According to Fr. Wiktor Prądzyński, instructors were paid between 50 and 380 florins depending on the courses taught. By 1772, the school had two departments and was located in a baroque building on Franciszkańska Street. During this time, the school also established a relationship with the Krakow Academy and became an "academic colony". After the partitions of Poland, the authorities prevented the academy from hiring instructors from Krakow. The school saw declining enrollment and support, and it was converted into an interdenominational school by 1818. In the century prior to 1815, several dozen students of Scottish descent were also educated at the academy. In the modern period, the former academy facilities house the Lower Secondary School No.1. Notable people Grzegorz Gerwazy Gorczycki, instructor of poetry and rector See also History of education in Poland List of schools in Poland References
Akademia Chełmińska

Akademia Chełmińska (łac. Academiae Culmensis) – dawna szkoła akademicka, obecnie Szkoła Podstawowa nr 2 w Chełmnie. Historia W 1386 roku na prośbę Zakonu Krzyżackiego został wydany przywilej papieża Urbana VI o ustanowieniu Akademii, która miała działać jako filia Akademii Bolońskiej, jednak szkoła nigdy nie rozpoczęła działalności. W 1434 r. cesarz Zygmunt Luksemburski wydał nowy akt fundacyjny, ale mimo tego uczelnia nie powstała. W 1473 r. zaczęła funkcjonować katolicka schola paticularis (szkoła średnia), którą zarządzali Bracia Wspólnego Życia sprowadzeni z Niderlandów. Szkoła była prowadzona przez Braci, zarządzającymi też największą parafią i kościołem Chełmna, farą chełmińską, do 1539 roku. W 1554 r. utworzono gimnazjum protestanckie. Jednak spory wyznaniowe i brak funduszy od miasta zarządzanego przez katolickich biskupów przyczyniły się do upadku i zakończenia działalności gimnazjum. W 1692 r. z polecenia biskupa Małachowskiego zaczęto organizować gimnazjum akademickie liczące siedem klas. Nauczaniem zajęli się klerycy i misjonarze św. Wincentego à Paulo, a szkoła uzyskała określenie Akademii Chełmińskiej. Gimnazjum wzorowało się organizacyjnie na Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie i Gimnazjum Lubrańskiego w Poznaniu. W 1756 roku gimnazjum nawiązało współpracę z Akademią Krakowską, a oficjalnie w 1758 roku, jako autonomiczna kolonia akademicka pod zarządem Rady Miasta Chełmna. Od tego roku na stałe w Akademii wykładali profesorowie z Krakowa. W tym też roku zmieniono szyld Akademii, z SIGILLUM ANTIQUISSIMAE ACADEMIAE CULMENSIS FILIAE BONONIENSIS (od łac. nazwy Bolonii) na SIGILLUM INLCYTAE ACADEMIAE CULMENSIS. Funkcjonowały tu dwa kursy uniwersyteckie: filozofia i prawo. Na potrzeby dydaktyczne rozbudowano także budynek. Akademia Chełmińska, uważana była w I Rzeczypospolitej XVIII wieku za jedną z najważniejszych i najznamienitszych, a jej studentami byli przedstawiciele wszystkich województw i wszystkich stanów. W 1779 r. nastąpiło wymuszone przez władze pruskie (po I rozbiorze), zerwanie kontaktów z Akademią Krakowską, co spowodowało upadek Akademii Chełmińskiej w 1818 roku. Na jej miejscu w 1818 r. powstało pruskie gimnazjum, w którym językami wykładowymi były języki polski i niemiecki. W 2. połowie XIX wieku barokowy budynek Akademii pozbawiono 2 piętra i przebudowano w stylu klasycystycznym. W budynku Akademii na przełomie XX/XXI wieku mieściło się Gimnazjum nr 1 im. Akademii Chełmińskiej. Zobacz też Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmnie Przypisy Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2001, t. 1, s. 243, ISBN 83-01-13357-0 t. 1-30, ISBN 83-01-13443-7 t. 5. Z. Nowak, Dzieje tzw. Akademii Chełmińskiej, [w:] Dzieje Chełmna i jego regionu. Zarys monograficzny, red. M. Biskup, Toruń 1968, s. 183-200.
Marineakademie der Helden der Westerplatte

Die Marineakademie der Helden der Westerplatte (polnisch: Akademia Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte) in Gdynia, Polen ist eine Universität für maritime Wissenschaften, die von Offiziersanwärtern der polnischen Marine und zivilen Studierenden sowie Offiziersanwärtern der Seestreitkräfte ausländischer Staaten (Katar, Kuwait, Saudi-Arabien) besucht wird. Lehrangebot Offiziersanwärtern werden derzeit die Fächer Navigation, Maschinenbau, Automatik und Robotik, Mechatronik und Cybersicherheit angeboten. Zivilen Studierenden stehen darüber hinaus 13 Studienfächer offen. Ein gemeinsamer Unterricht von Offiziersanwärtern und zivilen Studierenden wie beispielsweise an der Theresianischen Militärakademie findet derzeit nicht statt. Die Universität bezeichnet sich selbst als „eine Universität für Führungskräfte und ein führendes Forschungszentrum“. Darüber hinaus ist die AMW Teil von EMILYO/Erasmus+. Weblinks Einzelnachweise
Ambasada Cypru w Warszawie

Ambasada Republiki Cypryjskiej w Warszawie (grec. Πρεσβεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Βαρσοβία) – cypryjska placówka dyplomatyczna mieszcząca się w Warszawie przy ul. Jarosława Dąbrowskiego 70. Ambasador Cypru w Warszawie oprócz Rzeczypospolitej Polskiej akredytowany jest również w Republice Litewskiej. Podział organizacyjny Cypryjskie Centrum Promocji Handlu (ang. Cyprus Trade), ul. Jarosława Dąbrowskiego 70 Biuro Cyprus Tourism, ul. Jarosława Dąbrowskiego 70 Historia stosunków dyplomatycznych i siedziby Stosunki dyplomatyczne z Cyprem nawiązano w 1962. Początkowo w Polsce byli akredytowani ambasadorowie Cypru z siedzibą w Moskwie, następnie od 1993 do 2002 w Bonn. W 2002 Cypr otworzył ambasadę w Warszawie. Siedziba ambasady mieściła się przy ul. Pilickiej 4 (2004-2012). Biuro Cypryjskiej Organizacji Turystycznej (obecnie: Cyprus Tourism) miało siedzibę przy pl. Dąbrowskiego 1 (2004), ul. Pięknej 20 (2012-2013), następnie przy ul. Wilczej 13 (2013-2014). Zobacz też Ambasada RP w Nikozji Przypisy Bibliografia Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918–2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7452-019-5.
Ambasada Gruzji w Polsce

Ambasada Gruzji w Polsce (gruz. საქართველოს საელჩო პოლონეთში) – gruzińska placówka dyplomatyczna znajdująca się w Warszawie przy ul. Krynicznej 2. Siedziba Demokratyczna Republika Gruzji w 1919 mianowała swojego przedstawiciela dyplomatycznego w Warszawie, tym samym nawiązując z Polską stosunki dyplomatyczne. Przedstawicielstwo mieściło się w kamienicy Władysława Pusłowskiego przy ul. Nowy Świat 17 (1922). W okresie Wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania. Z powodu udanej inwazji ZSRR na Gruzję (luty-marzec 1921) i stworzenia Zakaukaskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej stosunki polsko-gruzieńskie uległy ograniczeniu, jednak Polska nie uznała aneksji Gruzji przez Sowietów i utrzymywała kontakty z osiadłym w Paryżu gruzińskim rządem emigracyjnym. Do czasu uzyskania przez Gruzję niepodległości w 1991 kontakty utrzymywano w ramach stosunków polsko-radzieckich. Ponownie stosunki dyplomatyczne z Gruzją nawiązano w 1992, a w Polsce w latach 2001–2003 była akredytowana ambasada w Berlinie. W latach 2003–2004 ambasada funkcjonowała w Warszawie, ponownie została uruchomiona w 2005, mieszcząc się przy ul. Wąchockiej 1 s, od 2010 przy ul. Berneńskiej 6, a od 2016 przy ul. Krynicznej 2. Wydział Konsularny znajduje się przy ul. Berneńskiej 6. Zobacz też Misje dyplomatyczne Gruzji Ambasada RP w Tbilisi Sojusz polsko-gruziński Przypisy Bibliografia Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249–260 Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom III. Azja, Zakaukazie, Australia i Oceania 1918-2009, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2010, s. 286, ISBN 978-83-7452-042-3
Embassy of Indonesia, Warsaw

The Embassy of Indonesia, Warsaw (Polish: Ambasada Indonezji w Warszawie; Indonesian: Kedutaan Besar Republik Indonesia di Warsawa) is the diplomatic mission of the Republic of Indonesia to the Republic of Poland. The current ambassador is Anita Lidya Luhulima who was appointed by President Joko Widodo on 17 November 2021. History Diplomatic relations between Indonesia and Poland started in 1955. Until 12 May 1960, the Indonesian embassy in Prague, Czechoslovakia was accredited to Poland. Then until 18 November 1960, the Indonesian embassy in Moscow, Soviet Union was accredited to Poland. In the same year, a diplomatic mission was established in Warsaw. The office of the mission was first located in Bristol Hotel at 42/44 Krakowskie Przedmieście. After a year at the hotel, the diplomatic mission moved several times, including to 14 Niegolewskiego (1962–1978) and to a villa that was designed by Lucjan Korngold. Then the offices moved to 9 Wąchocka (1979–2001), which is now the official residence of the ambassador called Wisma Duta, then to 8 Zakopiańska 8 (2001), and finally to its current location at 3/5 Estońskiej. See also Indonesia–Poland relations List of diplomatic missions of Indonesia List of diplomatic missions of Poland Gallery References
Ambasada Indonezji w Polsce

Ambasada Indonezji w Polsce, Ambasada Republiki Indonezji w Warszawie (indonez. Kedutaan Besar Republik Indonesia di Warsawa) – placówka dyplomatyczna Republiki Indonezji znajdująca się w Warszawie przy ul. Estońskiej 3/5. Podział organizacyjny Wydział ds. Politycznych (indonez. Pelaksana Fungsi Politik) Wydział ds. Ekonomicznych (indonez. Pelaksana Fungsi Ekonomi) Wydział ds. Spraw Społecznych i Kulturalnych (indonez. Pelaksana Fungsi Sosial dan Budaya) Wydział ds. Konsularnych i Informacji (indonez. Pelaksana Fungsi Protokol dan Konsuler) Sprawy gospodarcze (indonez. Pelaksana Fungsi Ekonomi) Attaché Obrony (indonez. Atase Pertahanan) Sprawy administracyjne (indonez. Bidang Administrasi) Siedziba Do czasu uzyskania przez Indonezję niepodległości w 1949 kontakty z Polską utrzymywano w ramach stosunków Polski z Holandią, do której należało to terytorium. Polska nawiązała stosunki dyplomatyczne z Indonezją w 1955. Do 12 maja 1960 w Warszawie był akredytowany ambasador z siedzibą w Pradze, do 18 listopada 1960 w Moskwie, a następnie w tym samym roku rozpoczęła pracę ambasada tego kraju w Warszawie – mieściła się w hotelu Bristol przy ul. Krakowskie Przedmieście 42-44 (1961), przy ul. Niegolewskiego 14 (1962–1978), w willi z 1936 (proj. Lucjan Korngold) przy ul. Wąchockiej 9 (1979–2001), przy ul. Zakopiańskiej 8 (2001), obecnie przy ul. Estońskiej 3-5 (2002–). Rezydencja ambasadora mieściła się przy ul. Różanej 65 (1964–1966), obecnie przy ul. Wąchockiej 9 (2015). Zobacz też Ambasada Polski w Indonezji Przypisy Bibliografia Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom III. Azja, Zakaukazie, Australia i Oceania 1918–2009, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2010, s. 286, ISBN 978-83-7452-042-3 Linki zewnętrzne 60. rocznica nawiązania stosunków dyplomatycznych
Ambasada Iranu w Warszawie

Ambasada Islamskiej Republiki Iranu (pers. ‏سفارت ایران در لهستان‎) – placówka dyplomatyczna Islamskiej Republiki Iranu znajdująca się w Warszawie, przy ul. Królowej Aldony 22. Historia Okres międzywojenny Stosunki dyplomatyczne między Polską a Iranem nawiązano w 1925 roku, kiedy otwarto poselstwo Iranu w Polsce. W 1927 roku podpisano traktat o przyjaźni. W okresie międzywojennym poselstwo Iranu mieściło się najpierw w kamienicy pod Gigantami przy Alejach Ujazdowskich (od 1934 roku), a następnie w Pałacu Uruskich przy ul. Krakowskie Przedmieście 30 (od 1938 roku). Po II wojnie światowej W sierpniu 1945 roku Iran i Polska wznowiły stosunki dyplomatyczne po zakończeniu II wojny światowej. W 1962 roku przedstawicielstwa dyplomatyczne obu krajów podniesione zostały do rangi ambasad. Od tego czasu ambasada mieści się w stałej siedzibie przy ul. Królowej Aldony 22 na Saskiej Kępie. Zobacz też Ambasada RP w Teheranie Stosunki polsko-irańskie Przypisy Bibliografia Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom IV. Afryka i Bliski Wschód 1918-2009, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Biuro Archiwum i Zarządzania Informacją, Warszawa/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2010, s. 302, ISBN 978-83-7452-044-7.
Ambasada Libii w Polsce

Ambasada Libii w Polsce, Ambasada Państwa Libia (arab. سفارة ليبيا في بولندا) – placówka dyplomatyczna znajdująca się w Warszawie przy ul. Żołny 26/26b. Siedziba Stosunki dyplomatyczne nawiązano w 1963. Ambasadę w Warszawie Libia otworzyła w 1976. Od 1980 przedstawicielstwo funkcjonowało pod nazwą Biura Ludowego Wielkiej Arabskiej Libijskiej Dżamahiriji Ludowo-Socjalistycznej (arab. الجماهيرية العربية الليبية الشعبية الاشتراكية العظمى). W 2007 przedstawicielstwo zamknięto, jednocześnie pozostawiając w Warszawie Libijskie Biuro Handlowe. Ambasada mieściła się w hotelu Forum przy ul. Nowogrodzkiej 24-26 (1976–1977), w budynku mieszkalnym z 1913 (proj. Franciszek Lilpop i Karol Jankowski) przy ul. Wspólnej 35 (1978), przy ul. Krynicznej 2 (1978–2006), obecnie przy ul. Żołny 26/26b (2009-). W skład przedstawicielstwa wchodziły też: Wydział Informacji przy ul. Wspólnej 35 (1991) Libijskie Biuro Łącznikowe przy ul. Rejtana 15 (70.-80.) będące placówką libijskich wojskowych służb specjalnych Zobacz też Ambasada RP w Trypolisie Przypisy Bibliografia Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom IV. Afryka i Bliski Wschód 1918-2009, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Biuro Archiwum i Zarządzania Informacją, Warszawa/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2010, s. 302, ISBN 978-83-7452-044-7
Ambra (przedsiębiorstwo)

Ambra Spółka Akcyjna – polskie przedsiębiorstwo przemysłu spożywczego z siedzibą w Warszawie, notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych. Wraz ze spółkami zależnymi prowadzi działalność głównie w zakresie produkcji, imporcie i dystrybucji win. Struktura Przedsiębiorstwo jest podmiotem dominującym grupy kapitałowej, w skład której wchodzą: Soare Sekt a.s. w Czechach – 100% Soare Slovakia s.r.o. na Słowacji – 100% Vino Valtice s.r.o. w Czechach – 100% Karom Drinks s.r.l. w Rumunii – 56% Przedsiębiorstwo Handlowe Vinex-Slaviantsi sp. z o.o. (KRS 0000021161) w Toruniu – 51%; TiM S.A. (KRS 0000048579) w Bielsku-Białej – 51%. Zarea S.A. w Rumunii – 51% Winezja.pl Sp. z o.o. w Warszawie – 100% Działalność Grupa zajmuje się produkcją, importem i dystrybucją win. Ambra jest właścicielem marek win musujących „Dorato”, „Cin&Cin”, „Michelangelo”, „Fresco”, „El Sol” i „Pliska”. W ofercie ma również wina niemusujące, wina typu aperitif, napoje bezalkoholowe „Piccolo”, a także Cydr Lubelski. Klienci grupy to głównie sieci handlowe, hurtownie i gastronomia. Grupa jest również właścicielem sieci specjalistycznych sklepów pod marką CENTRUM WINA. Historia Początki przedsiębiorstwa to założona 20 września 1990 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Kram”, zajmująca się wielobranżowym handlem hurtowym i detalicznym, od 1992 działająca na krajowym rynku win. W sierpniu 1994 została przekształcona w spółkę akcyjną, a we wrześniu zmieniła nazwę na obecną. W tym samym roku jej inwestorem branżowym zostało niemieckie przedsiębiorstwo winiarskie Sektkellerei Schloss Wachencheim AG (obecna nazwa: Schloss Wachenheim AG), obejmując 25% akcji w drodze podwyższenia kapitału obrotowego, w kolejnych latach zwiększając zaangażowanie aż do 100% w 2004. Dzięki pozyskanym w ten sposób środkom Ambra stworzyła system dystrybucyjny, wytwórnię w Woli Dużej koło Biłgoraja, nabyła marki „Cin&Cin”, „Michelangelo” i „Rossijskoe Igristoje”, a także wykreowała własne: „Dorato”, „Fresco” i „Piccolo”. W 1999 Ambra rozpoczęła budowę grupy kapitałowej od zawiązania spółki Centrum Wina Sp. z o.o. W 2003 nabyła większościowe pakiety akcji czeskiej spółki Soare Sekt a.s. i rumuńskiej Karom Drinks s.r.l. W 2004 przejęła kontrolę nad polską spółką Vinex, specjalizującą się w obrocie winami bułgarskimi. W czerwcu 2005 Ambra zadebiutowała na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, dzięki czemu pozyskała ok. 60 mln zł. Kolejnym przedsiębiorstwem przejętym przez spółkę był Wine Club sp. z o.o. Ambra nabyła też połowę akcji TiM S.A. oraz mniejszościowe pakiety PW Seneclauze sp. z o.o. (późniejsza nazwa: PW LPdV Sp. z o.o.) i rumuńskiej spółki ZAREA S.A. Akcjonariat Według danych z września 2015 największymi akcjonariuszami spółki akcyjnej Ambra byli: Schloss Wachenheim AG (poprzednia nazwa: Sektkellerei Schloss Wachenheim AG), posiadający 61,12% akcji i głosów na WZA; AVIVA OFE AVIVA BZ WBK – 9,96%. Pozostałe podmioty i osoby miały 28,92% akcji i głosów. Przypisy