NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Elisabethkerk (Gdańsk)

De Sint-Elisabethkerk in Danzig (Pools: Kościół św. Elżbiety w Gdańsku) was van 1622 tot 1820 het tweede kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente van Danzig. Sinds 1971 is de kerk een monument van regionaal belang. Beschrijving Het gotische kerkgebouw van baksteen is eenschepig, met een toren aan de voorgevel en een rechthoekige apsis, een stergewelf alsook een zijdelings aangebouwde kapel. In tegenstelling tot de voorgevel is de apsis van een rijk versierde gevel voorzien. Beide zijmuren hebben elk vier vensters. De toren draagt tegenwoordig een eenvoudig tentdak. Zowel het kerkschip als de apsis hebben een met dakpannen gedekt zadeldak. De bronzen ingangsdeur werd in 1987 geplaatst. Op de deur wordt een voorstelling van de kerstening van Polen in het jaar 966 afgebeeld: het woord "chrzest" betekent doop, rechts knielt hertog Mieszko I van Polen en de links voorgestelde bisschop is Adalbert van Praag, die pas 30 jaar later naar Polen kwam. Geschiedenis In de jaren 1393-1394 werd bij het reeds bestaande armenhuis de Sint-Elisabethkapel opgericht. Het armenhuis werd vervolgens een spitaal. De bouw van de huidige Elisabethkerk werd in 1417 voltooid. een klokkentoren werd later toegevoegd. Tijdens de bouw van de stadsmuren in 1547 moesten enkele spitaalgebouwen worden gesloopt en het kerkhof worden gesloten. De hoofdingang van de kerk werd dichtgemetseld. In 1557 werd de kerk door de Gereformeerde Kerk van Danzig overgenomen, die het gebouw tot 1820 bleef gebruiken. Van 1844 tot 1945 diende de Elisabethkerk als garnizoenskerk. Tegen het einde van de 19e eeuw werden de stadsmuren afgebroken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep het gebouw begin april 1945 ernstige schade op. De kerk met de spitaalgebouwen brandden uit. Na de oorlog werd de kerkruïne overgedragen aan Poolse Pallottijnen. De herbouwde kerk werd in 1947 weer ingewijd, maar de toren werd niet volledig gereconstrueerd. Na de Poolse Oktober in 1956, die in de Volksrepubliek Polen een verlichting van het politieke klimaat bracht, werd het toegestaan om in de jaren 1956-1958 de spitaalgebouwen te herbouwen. Het interieur van de kerk werd in 1993 grondig gerenoveerd. Afbeeldingen Externe link (pl) Webpresentatie van de parochie
Kościół św. Elżbiety w Gdańsku

Kościół św. Elżbiety w Gdańsku – zabytkowy kościół rektorski, leżący w granicach parafii św. Brygidy archidiecezji gdańskiej. W latach 1622–1820 była to druga świątynia gdańskich kalwinistów. Architektura Świątynia jest budowlą gotycką z cegły, jednonawową, posiada jedną wieżę na osi, gwiaździste prezbiterium i jedną boczną kaplicę. Kalendarium i organy 1393–1394 – do istniejącego przytułku dla ubogich i chorych dobudowano kaplicę św. Elżbiety. Przytułek został zamieniony w szpital. 1417 – ukończono budowę właściwego kościoła św. Elżbiety, którego sylwetka do czasów obecnych zasadniczo nie zmieniła się. Zmianie uległa jedynie wieża i jej hełm. 1547 – rozpoczęto budowę wysokiego wału fortyfikacyjnego. Zlikwidowano wtedy niektóre zabudowania szpitalne oraz cmentarz przykościelny. Zamurowano główne wejście do kościoła. 1557 – świątynia przeszła w ręce ewangelików reformowanych. 1844 – władze miasta sprzedały kościół wojsku. Do 1945 roku był to kościół garnizonowy, w którym odprawiano nieliczne nabożeństwa. Koniec XIX w. – usunięto wały fortyfikacyjne. 1945 – na przełomie marca i kwietnia kościół razem ze szpitalem przykościelnym zostały spalone. Odbudowy podjęli się księża pallotyni. Po 1945 r. nie odtworzono hełmu wieży, zastępując go daszkiem. 1947 – otwarcie odbudowanego kościoła. 1956–1958 – po październiku 1956 otrzymano pozwolenie na odbudowę dawnego szpitala, który odtąd pełni rolę domu duszpasterskiego. 1993 – po remoncie kościół otrzymał obecny wystrój wnętrza. Znajdujące się w kościele do 1945 r. organy zostały zbudowane w latach 1735-36 przez Andrzeja Hildebrandta i miały 29 głosów. W 1912 r. przebudowano je na system elektropneumatyczny z 24 głosami. Instrument uległ zniszczeniu w pożarze kościoła wznieconym 30 marca 1945 r. przez żołnierzy Armii Czerwonej. Dzisiejsze, zbudowane w 1957 r., mają 15 głosów. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strona kościoła Szpitalny kościół z czasów średniowiecza (historia) Widok kościoła z przełomu XIX i XX wieku Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Церковь Святой Елизаветы (Варшава)

Церковь Святой Елизаветы (пол. Kościół Św. Elżbiety) — церковь в архиепархии Варшавы Римско-католической церкви в столице Польши. Храм расположен в квартале Повсин, в дзельнице Вилянув. В церкви хранится чудотворный образ Скорбящей Богоматери XVII века. История Церковь Святой Елизаветы была основана в XIV веке. В 1398 году Эльжбета Чолкова, вдова Анджея Чолки, каштелляна Черского, по совету его сыновей — Выганда, Анджея, Станислава и Клемента построила в Повсине деревянную церковь Святого Андрея Первозванного и Святой Елизаветы, ради упокоения души супруга и душ всех друзей-католиков. Формальный акт основания прихода в Повсине был дан спустя 12 лет после строительства храма. В 1410 году Войцех, епископ Познани отделил от прихода в Вилянуве общины деревень Повсино, Езёрна и Лисы, жители которых жаловались, что живут далеко от церкви в Вилянуве и приписал их к новому храму в Повсине. Деревянная храм был уничтожен, вероятно, во время оккупации Варшавы протестантами-шведами. Он был восстановлен снова из дерева, но неудачно, и вскоре опять разрушился. В 1725 году при поддержке Эльжбеты Любомирской-Сенявской, тогдашнего владелицы Повсина был построен каменный храм. Проект был разработан архитектором Джузеппе Фонтана в стиле барокко. В годы 1803—1815 годах настоятелем храма служил Ян Павел Воронич, позднее ставший примасом Польши. В 1889 года, благодаря усилиям графини Александры Потоцкой и пожертвованиям прихожан, церковь была расширена. Добавлены боковые нефы и крыльцо и две башни. В 1921 году храм был снова реконструирован по инициативе настоятеля Теофила Межеевского и по проекту архитектора Юзефа Дзеконьского. Церковь была продлена, ликвидированы две башни XIX века и построена отдельная колокольня. Повсинская Скорбящая Богоматерь На главном алтаре находится икона Скорбящей Богоматери, называемая Повсинской, которая почитается католиками чудотворной уже 300 лет. Образ написан масляной краской на холсте в первой половине XVII веке мастером итальянской школы. Имя автора неизвестно. Пресвятая Дева Мария сложила руки у груди в молитвенном жесте. Взгляд устремлён вверх. Первое упоминание об образе относится к 1675 году, когда епископ Станислав Свенцицкий назвал его чудотворным. Во время Второй мировой войны и Варшавского восстания помолиться к иконе Богоматери приходило много людей. На протяжении длительного времени картина была в серебряном окладе с позолоченной короной, которую держали два ангела. Новый оклад был сделан в 1975 году. 28 июня 1998 года образ был коронован Папой Иоанном Павлом II. Ссылки Kościół św. Elżbiety Turyńskiej (пол.). Сайт Warszawa.wikia.com. — Церковь Святой Елизаветы Венгерской. Historia parafii (пол.). Официальный сайт прихода. — История прихода Святой Елизаветы в Повсине. Powsin: sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej (пол.). Сайт Dziedzictwo. — Повсин. Санктуарий Скорбящей Богоматери. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy (пол.). Сайт Nid.pl. — Список памятников архитектуры Варшавы.
Kościół św. Erazma w Barwałdzie Dolnym

Kościół św. Erazma w Barwałdzie Dolnym – znajduje się we wsi w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Wadowice. Świątynia należy do archidiecezji krakowskiej. Kościół św. Erazma został zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku za sprawą Jana Biberstein-Starowieyskiego, właściciela starostwa barwałdzkiego. Wieża kościoła jest pozostałością po poprzednim XVI-wiecznym kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W latach trzydziestych XX wieku dobudowano kruchtę. Architektura Kościół został zbudowany w oparciu o konstrukcję zrębową, o ścianach pokrytych pionowo listwowaniem. Dach świątyni jest dwuspadowy, pokryty gontem, nad prezbiterium i kruchtami trójpołaciowy. Wieża kościoła została zbudowana na konstrukcji słupowo-ramowej a na jej szczycie umieszczono hełm baniasty z latarnią i cebulką. W przyziemiu wieży umieszczono zakrystię a do nawy przylegają kruchty. Położenie wieży po wschodniej stronie prezbiterium a nie po zachodniej stronie nawy jest rzadko spotykany. Wewnątrz kościoła znajduje się na ścianach polichromia z końca XVIII wieku, o motywach figuralnych, roślinnych i geometrycznych. Na stropie kościoła umieszczony jest obraz Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny a w nawie obraz Przemienienie Pańskie na Górze Tabor. Świątynia posiada trzy ołtarze. Na głównym znajduje się obraz Św. Erazma z XVIII wieku, w lewym ołtarzu XVI-wieczny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem zwany również Matka Boską Barwałdzką, a w prawym obraz Św. Trójcy z 1784 roku oraz Serca Jezusowego z 1887 roku. Do innych zabytkowych artefaktów należy belka tęczowa z późnogotyckim krucyfiksem datowanym na pierwszą połowę XVI wieku, kamienna chrzcielnica barokowa, kamienna kropielnica z 1842 roku oraz rokokowe organy z 1770 roku. Kościół znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego w regionie Jurajsko-Oświęcimskim. Zobacz też Szlak Architektury Drewnianej (województwo małopolskie) Bibliografia Szlak architektury drewnianej, wyd. Bezdroża, Kraków 2005, ISBN 83-89283-52-2 Szlak Architektury Drewnianej. drewniana.malopolska.pl. [dostęp 2011-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-21)].
Kościół św. Fabiana i Sebastiana w Kłodawie

Kościół św. Fabiana i Sebastiana – zabytkowy, drewniany kościół cmentarny, zlokalizowany w Kłodawie, na cmentarzu parafialnym przy ul. Świętego Ducha. Historia i architektura Kościół zbudowano w 1557 na fundamentach wcześniejszej kaplicy Bożego Ciała z 1390. W latach 1848–1878 pełnił rolę świątyni parafialnej. Został poddany restauracjom w latach: po 1759, 1846 i 1972-1976. Wyposażenie głównie rokokowe. Obok stoi XVIII-wieczna dzwonnica konstrukcji słupowej. Oba obiekty nakryte są dachem gontowym. Bibliografia Kłodawa - Centralny Łuk Turystyczny (folder turystyczny), Urząd Miasta i Gminy w Kłodawie, 2009, ss.6-7 praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.107, ISBN 83-01-10630-1
Kościół św. Fabiana, św. Rocha, św. Sebastiana w Krotoszynie

Kościół Świętego Fabiana, Świętego Rocha, Świętego Sebastiana w Krotoszynie – kościół rzymskokatolicki w mieście Krotoszyn, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Krotoszyn diecezji kaliskiej. Jest kościołem filialnym w parafii św. Jana Chrzciciela w Krotoszynie. Historia, architektura i wyposażenie Jest to świątynia drewniana wybudowana na planie krzyża greckiego, posiadająca kopułę gontową, restaurowana w latach 1813 i 1958. Jest podobna do cerkwi. Pełniła funkcję kościoła szpitalnego. Wewnątrz jest umieszczony cenny obraz św. Sebastiana i św. Fabiana. W 2008 roku świątynia stała się kościołem patronalnym Kurkowych Bractw Strzeleckich w diecezji kaliskiej. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, s. 128.
Kościół św. Faustyny Kowalskiej w Złotnikach

Kościół św. Faustyny Kowalskiej w Złotnikach – rzymskokatolicki kościół filialny, zlokalizowany w Złotnikach (gmina Suchy Las), przy ul. Słonecznej. Świątynia wzniesiona w latach 1996–1999 dzięki środkom pobliskiej parafii kierskiej, dla uczczenia roku jubileuszowego. Informuje o tym stosowna tablica pamiątkowa. Nabożeństwa w Złotnikach odprawiano początkowo we dworze, następnie obok krzyża przydrożnego. W 1997 rozpoczęto użytkowanie obecnej świątyni. Kamień węgielny poświęcił abp Juliusz Paetz, a poświęcenia kościoła dokonał 5 września 1999. Architektura obiektu prosta - kościół na rzucie prostokąta, z wysokim, dachem dwuspadowym, który zdobi wysmukła sygnaturka. Przy kościele znajduje się niewielka grota maryjna z ciosów granitowych. Kościół parafialny w Jelonku (pod wezwaniem św. Joanny Beretty Molli) jest w budowie - znajduje się przy ul. Złotnickiej 4. Obecnie proboszczem jest ks. Jakub Knychała. Zobacz też św. Faustyna Kowalska Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 https://web.archive.org/web/20120216011434/http://www.giannazlotniki.pl/artykuly/artykul002.html - strona o kościele (dostęp 3.10.2010) tablica pamiątkowa na kościele
Kościół św. Filipa Neri w Kąkolewnicy

Kościół pw. św. Filipa Neri w Kąkolewnicy – kościół parafialny parafii pw. Świętego Filipa Neri w Kąkolewnicy. Pierwszy kościół w Kąkolewnicy ufundował oraz wyposażył w roku 1767 starosta kąkolewnicki Filip Szaniawski. Obecny murowany kościół parafialny zbudowany został w roku 1870 przez ks. Juliana Perzanowskiego. Świątynia została konsekrowana w 1961 roku. Od momentu wybudowania kościoła Kąkolewnica była filią parafii trzebieszowskiej. Parafia odnowiona została w roku 1919. Styl architektoniczny kościoła jest eklektyczny z cechami neoklasycyzmu, a wystrój wnętrza barokowy. Bibliografia Parafia św. Filipa Neri, Kąkolewnica. diecezja.siedlce.pl
Kościół św. Faustyny w Grodzisku Wielkopolskim

Kościół Świętej Faustyny w Grodzisku Wielkopolskim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Grodzisku Wielkopolskim na Osiedlu Wojska Polskiego. Historia Świątynia zbudowana została w latach 2001/2002 na największym osiedlu mieszkaniowym w mieście. Jest najnowszym kościołem katolickim w Grodzisku Wielkopolskim, stanowi siedzibę Parafii pw. Św. Faustyny. 26 kwietnia 2006 zatwierdzono projekt rozbudowy kościoła, która polegała na dobudowaniu do budynku kościelnego rotundy. Dzięki temu jego powierzchnia powiększyła się o 220 m². 7 października 2006 pod przewodnictwem ks. bp. Zdzisława Fortuniaka odbyła się uroczystość złożenia w centralnym miejscu świątyni relikwii św. Faustyny Kowalskiej przekazanych z Sanktuarium w Łagiewnikach. W dniu 22.11.2020 poświęcono przed kościołem figurę Michała Archanioła. W 2022 roku powstał projekt kolejnej rozbudowy kościoła. Środki na remont miałyby pochodzić między innymi ze składek remontowych zbieranych podczas mszy świętych oraz od indywidualnych darczyńców. Przypisy
Saints Philip and James Church, Sękowa

Saints Philip and James Church is a Gothic, wooden church in the village of Sękowa from the 15th century. Together with different churches it is designated as the UNESCO Wooden Churches of Southern Lesser Poland. Due to its history and unique architecture the church is frequently called the Pearl of the Beskid Niski (Perła Beskidu Niskiego). History The church is a nave, three-sided chancel, wooden framework church, built on gravel foundations. The larch walls of the church are covered with wood shingle. The narrow chancel and wide nave is covered by a steep roof. The church was expanded in the seventeenth-century (construction of the column-framework tower, topped out with a dome, and accessible from the ground, with soboty (wooden undercut supported by pillars); the side of the church has a small bell tower, with a lantern). In 1819, the sacristy and matroneum was reconstructed, before 1888, covered in a Neo-Gothic polychrome. The interior in the nave is covered with flat slabs, which change in shape, with a rectangular window in the arch, with a wooden crucifix from the sixteenth-century. The interior of the church is not complete, as the church was damaged during 1914–1915 years of World War I, in the Gorlice–Tarnów Offensive (the wooden material was used for trenches and for firewood). After World War I, the church was reconstructed in 1918, and in the second half of the twentieth-century. References
Iglesia de los Santos Felipe y Santiago (Sękowa)

La Iglesia de los Santos Felipe y Santiago en Sękowa - una iglesia gótica de madera situada en el pueblo de Sękowa del siglo XV, que junto con diferentes iglesias es designada por la UNESCO como parte de las Iglesias de la Pequeña Polonia.​ Debido a su historia y su arquitectura única la iglesia es frecuentemente llamada la Perla de los Beskid Niski (Perła Beskidu Niskiego).​​ Historia Es una iglesia de madera que está compuesta por una nave, un coro de tres lados y construida sobre cimientos de grava. Las paredes de la iglesia, que son de larix están cubiertas con tejas de madera. El estrecho coro y la amplia nave están cubiertos por un techo empinado. La iglesia fue ampliada en el siglo XVII ya que se llevó a cabo la construcción de la torre con estructura de columnas rematada con una cúpula y accesible desde el suelo, con soboty o rebajes de madera sostenido por pilares; el lado de la iglesia tiene un pequeño campanario, con una linterna. En 1819 se reconstruyó la sacristía y el matroneo, antes de 1888, cubiertos por una policromía neogótica. El interior de la nave está cubierto con losas planas, que cambian de forma, con una ventana rectangular en el arco, con un crucifijo de madera del siglo XVI.​ El interior de la iglesia es pobre ya que la iglesia fue dañada durante los años 1914-1915 de la Primera Guerra Mundial, en la Ofensiva de Gorlice-Tarnów ya que el material de madera se usó para las trincheras y para la leña. Después de la Primera Guerra Mundial, la iglesia fue reconstruida en 1918, y en la segunda mitad del siglo XX.​ Referencias
Kościół św. Floriana w Długopolu

Kościół św. Floriana w Długopolu – kościół należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Ludźmierzu dekanatu Nowy Targ. Historia Od drugiej połowy XIV wieku istniał w Długopolu kościół parafialny, który w 1519 r. został włączony do parafii nowotarskiej jako kościół filialny, a później do ludźmierskiej. W 1894 r. w Długopolu ufundowana została mała kaplica św. Floriana, po tym jak wieś ocalała z pożaru. W 1998 r. zburzono stary kościół i do 2002 r. wybudowano nową świątynię. W obecnym kościele ołtarz ze św. Florianem został z głównego ołtarza przeniesiony do nawy bocznej ze względu na zmiany głównego patrona w przyszłości. Kościół ma być pod wezwaniem błogosławionego Jana Pawła II. Architektura Jednonawowa świątynia z kaplicą od południa, z wieżą usytuowana niesymetrycznie do nawy i drewnianym stropie. Nastawa ołtarzowa zdobiona jest motywami typowymi dla podhalańskiej ornamentyki, podobnie jak boazeria i górna część ścian pod ukośnym stropem. W ołtarzu bocznym duży obraz ze Świętym Florianem. Przypisy
Kościół św. Floriana w Krężnicy Jarej

Kościół św. Floriana w Krężnicy Jarej w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Niedrzwica Duża. Murowany 1884–87, remont. 1969. Neogotycki. Orientowany. Jednonawowy z węższym i niższym prezbiterium. Sklepiony sklepieniem kolebkowym. Przy prezbiterium od strony południowej zakrystia. W ołtarzu głównym obraz MB z dzieciątkiem w. XVII, rzeźby, chrzcielnica itp. XVIII-XIX w. Pierwotna świątynia była drewniana. W XVI wieku przez pewien czas była w rękach protestantów, a w 1595 roku została spalona. Nowy kościół wybudowany w latach 1628–42, spalił się w 1883 r. Obecny kościół murowany, wybudował w 1885 r., pw. św. Floriana, Walery Pliszczyński. Konsekrował go w 1890 r. bp Franciszek Jaczewski. W czasie działań wojennych świątynia nie uległa zniszczeniu. Remontu dokonano w 1969 r. Budynek 1-nawowy, eklektyczny, nad nawą mała wieżyczka na sygnaturkę, ołtarz główny drewniany z obrazem MB z Dzieciątkiem, zapewne z XVII w. Ołtarze boczne także drewniane. Po prawej - z obrazem Niepokalanego Serca NMP i MB Częstochowskiej, po lewej - św. Antoniego i drugi ze św. Stanisławem Kostką. Do prezbiterium przylega zakrystia wybudowana razem z kościołem (zachowana monstrancja w kształcie Serca Jezusowego z XVIII w.). Organy 18-głosowe, mechaniczne, o barokowej estetyce zarówno prospektu jak i brzmienia. Zostały zbudowane w 1956r. przez Emilla Hammera z Hannoveru dla miejscowego kościoła, natomiast do Krężnicy Jarej zostały sprowadzone około 2005 r. Wcześniej w kościele służyły 12-głosowe organy z końca XIX w.. Na chórze muzycznym znajduje się również stara, nieużywana fisharmonia pochodząca z II połowy XIX w. Stacje drogi krzyżowej fundowane przez parafian w 1930 r. Przy świątyni stoi czworoboczna dzwonnica. Znajdują się w niej 3 dzwony. Największy o masie około 400 kg i tonie b', średni o masie ok. 200 kg i tonie d'' oraz najmniejszy o masie ok. 100 kg i tonie f' '. Na synaturce znajdującej się na dachu świątyni wisi mały, nieużywany dzwonek. Wśród zabytkowych kapliczek i krzyży wyróżnia się kapliczka w Strzeszkowicach, zbud. w 1928 r. przez Władysława Ostrokólskiego. W roku 2004 kościół został wyremontowany. Przypisy
Kościół św. Floriana w Opatowie

Kościół św. Floriana w Opatowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Opatów, w gminie Łęka Opatowska, w powiecie kępińskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Trzcinica diecezji kaliskiej. Architektura Jest to budowla pseudobazylikowa z transeptem (nawą poprzeczną) i poligonalnie zamkniętym prezbiterium. Od strony południowej (prezbiterialnej) mieszczą się kruchty. Elewacja główna (fasada) mieści się od strony północnej, na osi jest umieszczona wieża nakryta wielokątnym hełmem, przy skrzyżowaniu naw mieści się sygnaturka. Budowla reprezentuje styl neoromański. Świadczą o tym przysadziste proporcje, półokrągłe zamknięcia okien, detale architektoniczne i fryzy arkadkowe, blendy ułożone rzędem w górnej części nawy poprzecznej. Na osi transeptu umieszczone są pięciolistne rozety w uskokowym otworze. Elewacja została wybudowana z surowej cegły, mury rozczłonkowane są skarpami i cokołem otaczającym świątynię. Dach nad kościołem jest dwuspadowy, łamany. W pokryciach dachowych mieszczą się lukarny doświetlające przestrzeń nad sklepieniem. Świątynia posiada sklepienia kolebkowe. Wyposażenie wnętrza związane jest z dawną i bogatą historią parafii – ołtarze w ramionach nawy poprzecznej reprezentują styl barokowy. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy jako opus 547. Według katalogu firmy instrument powstał w 1899 roku, natomiast według inskrypcji w szafie organowej budowa trwała w latach 1900–1901. Na początku organy znajdowały się pod opieką organmistrzowską budowniczych. W okresie międzywojennym za różne naprawy był odpowiedzialny Józef Bach z Rychtala. W październiku 1952 r. Władysław Kaczmarek z Wronek przeprowadził remont instrumentu, instalując dmuchawę elektryczną. W 1979 roku dokonano kolejnych zmian, takich jak odwrócenie stołu gry, który początkowo wbudowany był w szafę organową. Wykonano jego nową obudowę. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Floriana w Żninie

Kościół Świętego Floriana w Żninie – jeden z trzech kościołów rzymskokatolickich w Żninie, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu żnińskiego. Mieści się przy ulicy 700-lecia. Historia Świątynia została wybudowana w XV wieku w stylu gotyckim. Do jej budowy użyto kamiennych ciosów z romańskiej budowli z XIII stulecia. W końcu XVIII wieku została przebudowana w stylu barokowym przez biskupa Stefana Łubieńskiego. W latach 1910–1924 do kościoła została dobudowana neobarokowa wieża. Wyposażenie Wnętrze świątyni reprezentuje style: barokowy i późnoklasycystyczny. Na tęczowej belce jest umieszczona późnogotycka Grupa Ukrzyżowania. Ołtarz główny, częściowo wykonany ze stiuku, posiada ozdoby w postaci adorujących aniołów, które otaczają kolumny i pilastry podtrzymujące faliste gzymsy i zakończenie ołtarza. W jego centrum jest umieszczony obraz św. Floriana. Ołtarze boczne są wklęsłego kształtu. Na prawym są umieszczone rzeźby św. Jana Nepomucena i Józefa z pierwszej połowy XVII stulecia. Lewy ołtarz jest ozdobiony: Pietą z XVI stulecia i wczesnobarokową rzeźbą z XVIII stulecia przedstawiającą św. Stanisława i Wojciecha. Na ambonie jest umieszczona rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. Nieodłącznym elementem świątyni są późnoklasycystyczne organy z drugiej połowy XIX stulecia. Dwa konfesjonały z rokokową dekoracją zostały wykonane w końcu XVIII stulecia. Przypisy