NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Biszczy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Biszczy – rzymskokatolicki kościół w Biszczy, wzniesiony jako cerkiew prawosławna. Historia Okres prawosławny i unicki Pierwsza prawosławna świątynia w Biszczy wzmiankowana jest w r. 1582. Po podpisaniu aktu unii brzeskiej miejscowa parafia przyjęła jej postanowienia. Ponownie stała się parafią prawosławną wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875. W 1819 miejscowa cerkiew została gruntownie odremontowana i powiększona. W 1912 na miejscu kilku starszych cerkwi (wszystkie były drewniane) wzniesiono nową, murowaną. Autorem projektu budynku był inżynier Koczorowski, zaś budowę sfinansowała administracja rosyjska. Całość reprezentuje styl bizantyńsko-rosyjski. Okres katolicki po I wojnie światowej Obiekt został już po kilku latach od otwarcia, w 1919, przejęty na rzecz Kościoła katolickiego i pozostał siedzibą parafii łacińskiej mimo starań prawosławnych o odzyskanie świątyni. Za przekazaniem obiektu katolikom zdecydowanie opowiadał się rzymskokatolicki biskup lubelski Marian Leon Fulman i to jego postawa zdecydowała o dalszych losach obiektu. Kościołem administrowali jezuici. W okresie międzywojennym został on częściowo przebudowany, by w pełni odpowiadał wymogom liturgii rzymskokatolickiej. Okres prawosławny w trakcie II wojny światowej W czasie II wojny światowej ponownie został przejęty przez prawosławnych. Okres katolicki po II wojnie światowej W 1945 budynek ponownie stał się świątynią katolicką i został po raz drugi wyremontowany. W latach 1972 i 1974 rozebrano dwie wieże, które zastąpiła pojedyncza wieża na frontonie i sygnaturka nad nawą. Cały budynek z zewnątrz pokrywa kremowa terakota. Pierwotnie cechy stylowe obiektu zostały częściowo zatracone w toku późniejszych przebudów. W 1945 w kościele pojawił się ołtarz główny z obrazami Serca Pana Jezusa, Matki Boskiej Częstochowskiej, Świętej Rodziny i Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. W 1966 do świątyni wstawiono ołtarz boczny. W kościele wykorzystywane są także dziesięciogłosowe organy. Otoczenie Pierwotnie plac otaczający cerkiew w Biszczy pełnił funkcje cmentarza. Nekropolię unicką, następnie prawosławną, poza zabudową wsi wytyczono przed r. 1830, być może podczas prac remontowych w cerkwi w 1819. Cmentarz rzymskokatolicki w Biszczy powstał na drugim krańcu miejscowości w roku powstania parafii łacińskiej (1919). Uwagi Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Lisowie

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Lisowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Lisowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Obornikach Śląskich

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Obornikach Śląskich – rzymskokatolicki kościół parafialny w Obornikach Śląskich, w województwie dolnośląskim. Należy do dekanatu Prusice Archidiecezji wrocławskiej. Historia W 1896 roku do ówczesnej wsi Oborniki Śląskie przeniósł się ksiądz emeryt Mattner, który zainicjował budowę nowej świątyni. W dniu 18 czerwca 1899 roku archiprezbiter Schon ze Żmigrodu poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół. Budowa była prowadzona według projektu wykonanego w latach 1898–1900 przez architekta Alexisa Langera z Wrocławia, pracami kierował mistrz budowlany Juliusz Koschnik. Budowa była nadzorowana przez prusickiego proboszcza Eymmera. Prace murarskie zostały wykonane przez: Gustawa Bohna, J. Fiebaka z Kuraszkowa, Gottlieba Weinlicha, Gustawa Weigerta, W. George'a, Hermanna Wenglera. Polichromię na ścianach namalował artysta Paweł Piętka. Budowa była prowadzona w latach 1899–1901. Świątynia została uroczyście konsekrowana w dniu 26 września 1901 roku przez archiprezbitera Dannhauera ze Żmigrodu. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim, typowym dla późniejszych realizacji architekta Alexisa Langera. Świątynia otrzymała wezwanie poświęcone patronce Śląska, św. Jadwidze. W tym okresie katolików w Obornikach było około 700, nie stanowiło to więc problemu, aby utworzyć w 1904 roku we wsi kurację z pierwszym samodzielnym duszpasterzem Georgiem Schirmeisenem. Świątynia awansowała do roli kościoła parafialnego w dniu 1 września 1920 roku dzięki dekretowi kardynała Adolfa Bertrama. W 1947 roku parafia została objęta przez księży salwatorianów z pobliskiej wsi Bagno, którzy prowadzą ją do czasów współczesnych. W 1952 roku zostało zmienione wezwanie patrona świątyni i parafii – obecnie jest to Najświętsze Serce Pana Jezusa. W latach 1975–1978 wnętrze kościoła zostało przebudowane według projektu A. Ślusarczyka i J. Gotwalda z Krakowa, aby dostosować prezbiterium do liturgii posoborowej. Przypisy
Herz-Jesu-Kirche (Opole)

Die Herz-Jesu-Kirche (polnisch Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Herz Jesu (Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa) in Opole. Das Gotteshaus liegt östlich des historischen Stadtkerns an der ul. Czaplaka. Geschichte Der Grundstein für den Kirchenbau wurde im April 1930 gelegt. Das Richtfest konnte bereits am 10. August 1930 gefeiert werden. Anfang Oktober 1930 wurden die Glocken im Kirchturm aufgehängt. Bereits am 19. Oktober 1930 wurde die Kirche in Anwesenheit des Breslauer Weihbischofs Valentin Wojciech geweiht. Die Gesamtbaukosten betrugen 60.000 Mark. Anfang der 1940er Jahre wurde die Kirche um eine Vorhalle erweitert. Während der Metallspende des deutschen Volkes wurden 1943 drei der vier Glocken eingeschmolzen. Am 19. Dezember 1949 wurde die Pfarrei Herz Jesu gegründet. Mitte der 1970er Jahre wurden Pläne zur Vergrößerung der Kirche erarbeitet. Bis 1978 wurde die Kirche um drei Joche in Richtung Norden im modernen Stil erweitert. Am 18. März 1979 wurden drei neue Glocken geweiht. Architektur und Ausstattung Die Kirche ist ein dreischiffiger Bau auf einem rechteckigen Grundriss in einer Nord-Süd-Ausrichtung. Der Chor orientiert sich in Richtung Süden. Der ursprünglich erste Bau, der Südteil, entstand aus Sandstein, während der Neubau aus den 1970er Jahren aus Backstein entstand. An der Ostseite besitzt der Kirchenbau einen auf einen quadratischen Grundriss stehenden Glockenturm. Ein eingeschossiger Vorbau an der Ostseite bildet den Haupteingang zur Kirche. Das Kirchenschiff besitzt ein Satteldach. Die Inneneinrichtung entstand im neobarocken Stil. Weblinks Geschichte und historische Bilder der Herz-Jesu-Kirche (poln.) Geschichte der Pfarrei und der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pasymiu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pasymiu – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Pasymiu (województwo warmińsko-mazurskie) przy ulicy Księdza Barczewskiego. Historia Obiekt zbudowany został w latach 1873–1876 w stylu neogotyckim, wspólnymi siłami miejscowych katolików i ewangelików. Powstał w miejscu dawnego zamku. Był konsekrowany w 1884. W 1901 utworzono parafię. Wnętrze kościoła reprezentuje styl neogotycki. Do wyposażenia należą: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, prospekt organowy, baptysterium z chrzcielnicą, ławki i witraże. W ołtarzu lewym znajduje się płaskorzeźba z wicią roślinną, wyobrażająca Drzewo Życia. Motyw ten jest obecny również w krzyżu ołtarza głównego. Strop jest wzmocniony belkami imitującymi otwartą więźbę dachową. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Radowie

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Radowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Radowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Administracyjnie należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radłowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Radłów (gmina Radłów). Kościół należy do parafii św. Mateusza w Sternalicach w dekanacie Gorzów Śląski (diecezja opolska). Historia kościoła W latach 20. XX wieku, mieszkańcy Radłowa postanowili wybudować kościół w swojej miejscowości (dotychczas uczęszczali oni do kościoła parafialnego w Sternalicach). Zgodę na to nie wyrażał jednak ówczesny proboszcz Sternalic, ksiądz Franciszek Dombek. W 1927 roku Walenty Kistela, rolnik z Radłowa, podarował swoje pole pod budowę świątyni i jeszcze tego samego roku ruszyły prace budowlane. Wspólnymi siłami, w ciągu roku, mieszkańcy Radłowa, Starych Karmonek, Wolęcina i Świerkli wybudowali kościół. Na dzwonnicy zamontowano dwa dzwony, które otrzymały nazwy: św. Florian oraz św. Urban. 30 września 1928 roku biskup Wojciech z Wrocławia konsekrował nowo wybudowany kościół filialny, który otrzymał wezwanie Najświętsze Serce Pana Jezusa. W 2010 roku wymieniono dachówkę na całości dachu świątyni. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki kultury w powiecie oleskim
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Smogórach

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Smogórach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Smogórach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Kościół we wsi istniał już po 1400, kiedy to osada była własnością rycerską Wininga, Dynitza, oraz Slablendorfa. Obecną świątynię zbudowano w końcu XV wieku, jako katolicki. Około 1540, podczas reformacji, kościół zagarnęli protestanci. W 1707 dobudowano do obiektu wieżę z drewna (niezachowana). W pierwszej połowie XIX wieku kościół przebudowano – dodano też wówczas ołtarz ambonowy, chrzcielnicę, jak również zbudowano posadzkę i wykonano nowe otwory: drzwiowe i okienne (zamknięte w półkolisty sposób). Około 1870 zbudowane zostały organy i empory. Po II wojnie światowej Po zakończeniu II wojny światowej świątynię odzyskali katolicy, ale uległa ona kilku dość chaotycznym przebudowom, co nie pozostało bez wpływu na zatarcie cech stylowych obiektu. Na przełomie XX i XXI wieku przeprowadzono kapitalny remont świątyni, m.in. dobudowano zakrystię. Architektura Kościół, zbudowany na rzucie prostokąta, jest orientowany. Wzniesiono go z niebrobionych ciosów granitowych. Przykrywa go dach dwuspadowy kryty dachówką. Galeria Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sułoszowej

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sułoszowej – znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Sułoszowa. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół parafialny pierwotnie wzmiankowany w latach 1325–1327. W poł. XVI w. Stanisław Szafraniec zamienił go na zbór kalwiński. W 1873 roku rozebrano budynek, a w 1884 poświęcono nowy kościół, który spłonął w wyniku działań wojennych w 1914. W miejscu poprzednich budowli powstał w latach 1933–1939 obecny kościół, zbudowany w czasie probostwa Jana Danielewicza, konsekrowany 17 listopada 1941 roku przez biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka. Projekt kościoła opracowali wspólnie w 1918 (lub w 1925) roku architekci Jan Sas-Zubrzycki i Stefan Szyller. Główne prace przeciągnęły się do 1933 roku, a kościół ukończono ostatecznie dopiero w 1939 r. Obaj autorzy nie doczekali końca realizacji dzieła . Autorem dekoracji rzeźbiarskiej jest Wojciech Durek. Architektura Kościół eklektyczny, zbudowany z kamienia i cegły, z wysoką wieżą w fasadzie, trójnawowy, halowy. Po bokach dwie kaplice nakryte kopułami z latarniami. W kaplicy znajduje się krucyfiks barokowy. Organy zbudowane około 1900 roku przez firmę Schlag & Söhne . W starym kościele – rozebranym w 1873 roku – znajdowała się płaskorzeźbiona wierzchnia płyta nagrobna Zuzanny Szafrańcowej z 1501 roku. Rzeźba przedstawiała zmarłą w pozie hieratycznej ze złożonymi rękami i poduszką pod głową. U stóp były tarcze z herbami Dębno i Starykoń, całość obiegała minuskułowa inskrypcja. Obiekt został zniszczony podczas rozbiórki kościoła. Teodor Chrząński, malarz i heraldyk, namalował wierną akwarelę płyty w trakcie pierwszej inwentaryzacji zabytków, przeprowadzonej w Królestwie Polskim w połowie XIX wieku przez Kazimierza Stronczyńskiego . Przypisy Bibliografia Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993. Zdzisław Noga: Osadnictwo i krajobraz od schyłku średniowiecza po współczesność. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1997. ISBN 83-901471-7-3. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Sułoszowa – na 700 lecie. przeglad.olkuski.pl. [dostęp 2021-04-08]. Sułoszowa. diecezja.sosnowiec.pl. [dostęp 2021-04-08].
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Warszawie, zbudowany w stylu nawiązującym do wczesnochrześcijańskiego i romańskiego. Historia W 1927 roku właściciel okolicznego majątku Jakub Karol Hanneman ofiarował plac na wydmie przy dzisiejszej ulicy Bartoszyckiej pod budowę świątyni katolickiej. W 1930 roku stanął tu pierwszy drewniany kościółek, pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa należący do parafii w Józefowie. Tamtejszy proboszcz, ks. Mieczysław Królak, budowniczy kościółka, odprawiał tutaj mszę w okresie od wiosny do jesieni. Dzięki staraniom mieszkańców Falenicy uzyskano zgodę na powstanie parafii, którą erygowano 8 grudnia 1934 roku. Kościół poświęcił kardynał Aleksander Kakowski. Kościół murowany budowano w latach 1950–1961 staraniem ks. Sylwestra Szulczyka. W latach 1971–1975 wykonano nowy wystrój wnętrza na zlecenie proboszcza ks. dr. Henryka Chudka. W 1980 stanęła nowa dzwonnica dedykowana Janowi Pawłowi II. W 1990 roku ukończono budowę Domu Parafialnego w pobliżu kościoła, urządzono ogród, a w 1994 r. wyremontowano dach świątyni. W 2001 r. odmalowano wnętrze kościoła i na jego frontonie zainstalowano kolistą mozaikę. Wygląd Styl świątyni nawiązuje kościołów neoromańskich. Strop zdobią kasetony, a kolumny oddzielające nawę główną od bocznych nawiązują do kolumn romańskich, których pseudo-głowice ozdobione są naprzemiennie krzyżem greckim oraz krzyżem Konstantyna. Wnętrze zdobią 47 witraże, mozaiki (scena chrztu Jezusa) oraz freski (Droga Krzyżowa, kaplica Matki Boskiej) autorstwa Zbigniewa Łoskota, w tym fresk w absydzie przedstawiający Jezusa otoczonego przez dwunastu apostołów. Na chórze są 14-głosowe organy wykonane przez W. Biernackiego. Na zewnątrz wokół kościoła biegnie fryz arkadkowy. Widoczna na frontonie mozaika, tzw. wenecka, przedstawia postać Jezusa z gorejącym sercem. Została wykonana przez falenickiego artystę-witrażystę Pawła Przyrowskiego w 2001 r. w stylu bizantyńskim. Tablice pamiątkowe Na kościele umieszczono tablice pamiątkowe: w hołdzie żołnierzom 13. Kresowej Dywizji Piechoty ufundowana przez towarzyszy broni w 45. rocznicę bitwy pod Falenicą 19 września 1984, pamięci żołnierzy 3. Lubelskiego Dywizjonu Artylerii Konnej ufundowana przez towarzyszy broni w miejscu ostatniej bitwy dywizjonu (1971), ku czci żołnierzy Armii Krajowej Oddziału Bojowego Skryty Komendy Dywersji Okręgu Warszawa 1939-1944. Przypisy Bibliografia Artykuł na warszawa.wikia Artykuł na stronie witraze.info Barbara Wizimirska, Jubileusz 75 lecia powstania Parafii NSPJ w Falenicy 1934-2009, Warszawa 2009.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zdziechowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny w Zdziechowicach (gmina Gorzów Śląski), należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Historia kościoła Kościół zbudowany został w latach 1914–1916, w stylu neobarokowym, w miejsce drewnianego pochodzącego z XVI wieku, który został w 1939 roku przeniesiony do wsi Nasale. W tymże samym roku nastąpiła konsekracja świątyni. Przypisy Linki zewnętrzne
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Żabicach

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Żabicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Żabicach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kostrzyn w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Church of Saint Mary, Queen of Poland in Lębork

Church of Saint Mary, Queen of Poland in Lębork, also referred to as "Korona" is a Roman Catholic parish church located in the Polish town of Lębork that belongs to the Lębork decanate of the Diocese of Pelplin. History The church was built in the Neo-gothic architectural style in 1866. It was a Protestant church until the year 1946. Starting from 1958, it is the parish church of the Parish of Saint Mary, Queen of Poland in Lębork Gallery References External links Official website
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Lęborku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Lęborku – kościół w Lęborku, wybudowany w stylu neogotyckim w latach 1866–1870. Do 1946 świątynia ewangelicka, po II wojnie światowej polski kościół rzymskokatolicki. Od 1958 siedziba parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Lęborku. Obiekt wpisany do rejestru zabytków od 20 maja 1988. Mieści się przy Placu Kopernika 6. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Wejherowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Wejherowie – rzymskokatolicki kościół parafialny. Mieści się przy ulicy Rybackiej w Wejherowie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Wejherowo w archidiecezji gdańskiej. Historia Parafia została erygowana w 1982 dekretem bpa Mariana Przykuckiego – ordynariusza chełmińskiego. Dwa lata później władze miasta wydały zgodę na budowę kościoła, którą rozpoczęto 8 czerwca 1986. 13 maja 1989 r. odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego w budującym się kościele. Uroczystość konsekracji nowego kościoła miała miejsce 25 października 1997, a przewodniczył jej Tadeusz Gocłowski – arcybiskup metropolita gdański. W 2003 roku wyposażenie kościoła zostało wzbogacone o rzeźbę nad chrzcielnicą. 25 października 2022 arcybiskup gdański Tadeusz Wojda ustanowił bł. Stefana Wyszyńskiego drugim patronem kościoła. Architektura, wyposażenie i symbolika Świątynia zbudowana jest w kształcie namiotu. Ołtarz, zgodnie ze starą tradycją, skierowany jest na wschód. Oba te elementy są nawiązaniem do Namiotu Spotkania. Wiele elementów kościoła nawiązuje do symboliki przejścia. Na witrażu zachodnim umieszczony został kontur krzyża, który widoczny jest jedynie od zewnątrz. Także inne witraże wyglądają inaczej w zależności od tego, czy oglądane są z zewnątrz, czy od wewnątrz kościoła. Również sama lokalizacja świątyni nawiązuje do tej symboliki – kościół leży bowiem dokładnie na granicy dwóch dzielnic Wejherowa: Nanic i Śmiechowa. Symbolika ściany prezbiterium nawiązuje do śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Centralnym elementem jest forma rzeźbiarska scalająca dwa elementy: rzeźbę zmartwychwstałego Chrystusa z brązu i jej negatyw rzeźbiony w stiuku, przedstawiający postać Jezusa ukrzyżowanego. Z formą tą złączone jest tabernakulum, które niejako wtapia się w sylwetkę krzyża. Witraże nawiązują do stylistyki kubizmu oraz w mniejszym stopniu geometryzmu. Witraż nad prezbiterium odwołuje się do wyjścia izraelitów z niewoli egipskiej. W ciągu dnia na zewnętrznej stronie witrażu widoczne są smugi dymu, a w nocy ogniste języki. Symbolizuje to postaci, jakie przybierał Bóg prowadząc lud żydowski. Witraże dolne przedstawiają biblijną historię stworzenia świata. Każdy dzień symbolizowany jest przez siedem okien. W nawie bocznej kościoła znajduje się reprodukcja obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Umieszczony jest on na symbolicznej bramie stylizowanej na kontur Polski. Nad chrzcielnicą znajduje się rzeźba będąca syntezą dwóch symboli Ducha Świętego – ognistych języków i gołębicy. Przypisy
Kostel Panny Marie Ustavičné Pomoci (Přemyšl)

Římskokatolický farní kostel Panny Marie Ustavičné Pomoci (polsky Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy) se rozhodli postavit obyvatelé čtvrti Błonie (jihozápadní čtvrť Přemyšlu), při setkání 2. prosince 1906. Historie Práce na stavbě začala v roce 1908. Těsně před dokončením výstavby, v roce 1911, se zřítila klenba hlavní lodi. Přesto se podařilo stavbu v tomtéž roce dokončit a byla vysvěcena 19. listopadu 1911. V roce 1926 byla provedena elektroinstalace. V roce 1935 byla zakoupena sousední parcela a provedeny úpravy okolí kostela. V následujícím roce byly provedeny malířské práce interiéru (včetně vestibulu), fasády a úpravy zajišťující ventilaci kostela (v oknech nad sakristii zabudovány mřížky, zprůchodněny otvory v klenbě a ve střešních oknech namontovány žaluzie). Byly také renovovány oltáře a lavice. Dne 21. března 1937 byl kostel dovybaven novou křtitelnicí. kterou vyrobil Teofil Krupiński. U příležitosti 1000. výročí křtu Měška I. (1066), v 60. letech 20. století, byla provedena výmalba interiéru Witoldem Skuliczem. Na klenbě to byly rostlinné a ornamentální motivy, v presbytáři scény figurální. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Przemyślu na polské Wikipedii. Literatura Wiadomości Konserwatorskie.Conservation News. čís. 28/2010, str. 61–68 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Ustavičné Pomoci na Wikimedia Commons
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Przemyślu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Przemyślu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Przemyślu, w dzielnicy Błonie. Należy do dekanatu Przemyśl III. Historia 2 grudnia 1906 podczas zebrania mieszkańców dzielnicy Błonie podjęto decyzję o budowie kościoła, na architekta wybrano Stanisława Majerskiego. Budowę kościoła, finansowaną przez gminę Przemyśl, biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, ks. kanonika Karola Krementowskiego, księżniczkę K. Lubomirską oraz z darowizn mieszkańców, rozpoczęto w 1908 roku. W 1911 roku kościół został poświęcony. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim, ma jedną wieżę i jest jednonawowy. Przypisy [1] Informacje na temat budynku i historii
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Zdziechowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Zdziechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w podgnieźnieńskiej Zdziechowie. Należy do dekanatu gnieźnieńskiego I archidiecezji gnieźnieńskiej. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1937-1939 na ziemi, którą ofiarował Niemiec Wendorff. Wzniesiono ją jako wotum za zwycięstwo w powstaniu wielkopolskim i odzyskanie niepodległości. Projektantem budowli został poznański architekt Stefan Cybichowski. W czerwcu 1938 roku, gdy trwała jeszcze budowa kościoła, sufragan gnieźnieński, ksiądz Antoni Laubitz wmurował w jego wznoszące się mury kamień węgielny. W dniu 2 lipca 1939 roku ksiądz Mateusz Zabłocki, proboszcz gnieźnieńskiej parafii farnej pw. Świętej Trójcy uroczyście go poświęcił. Witraże w świątyni zostały ofiarowane przez gnieźnian. Zostały zaprojektowane przez J. Śliwińskiego, a powstały w krakowskim zakładzie S. G. Żeleńskiego. Podczas okupacji hitlerowskiej budowla była używana jako magazyn. W 1945 roku została włączona do parafii archikatedralnej przez księdza kardynała Augusta Hlonda (wcześniej należała do parafii farnej). W dniu 1 lutego 1957 roku ksiądz kardynał Stefan Wyszyński erygował samodzielną parafię pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Pierwszym proboszczem został mianowany ksiądz Jan Krzyślak. W dniu 2 czerwca 1977 roku, po zakończeniu prac remontowych, ten sam kardynał konsekrował kościół. Przypisy