NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Renicach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Renicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Renice w gminie Myślibórz, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Sulimierzu. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XVII wieku. Znajduje się w centrum wsi, na niewielkim wzniesieniu, w otoczeniu zabudowań dawnego kompleksu dworskiego. Utrzymany w stylu klasycystycznym, jest budowlą orientowaną, sytuowaną na rzucie prostokąta. W XVIII wieku od strony zachodniej dobudowana została dwukondygnacyjna wieża, nakryta cebulastym hełmem z ażurową, drewnianą latarnią. Kościół murowany jest z cegły, nie posiada wyodrębnionego prezbiterium. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym. W licu wieży znajdują się prostokątne i pełnołukowe otwory okienne oraz tarcze zegara. W jej przyziemiu umieszczony jest pełnołukowy portal wejściowy. Wnętrze kościoła przykryte jest płaskim, belkowanym stropem. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chórowa, wsparta na dwóch słupach. Zachowały się XVIII-wieczne ławki oraz witraże z początku XX wieku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 15 listopada 1946 roku. Obok kościoła znajduje się XIX-wieczna kaplica grobowa, sytuowana na rzucie prostokąta, z mozaiką przedstawiającą Chrystusa w pozie oranta nad portalem wejściowym. Przypisy
Kościół św. Rocha w Rościnie

Kościół św. Rocha w Rościnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rościn w gminie Myślibórz, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Michała Archanioła w Różańsku. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XVIII wieku. Jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta i nakrytą dwuspadowym dachem. Do kościoła od strony zachodniej przylega trzykondygnacyjna wieża na planie kwadratu, zwieńczona dachem namiotowym z krzyżem na szczycie. W XIX wieku świątynia została przebudowana, w latach 1920–1922 przeszła remont. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako katolicki w dniu 15 października 1946 roku przez ks. Jana Wojtysiaka. Wewnątrz kościoła nad wejściem znajduje się empora chórowa. Ściany prezbiterium i nawy ozdobione są polichromią. W miejscu ołtarza głównego umieszczony jest witraż z wizerunkiem Chrystusa. Przed prezbiterium znajduje się ambona. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Sitnie

Kościół św. Andrzeja Boboli w Sitnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Sitno w gminie Myślibórz, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Krzemlinie. Historia i architektura Murowany z nieregularnych kamieni granitowych i cegły kościół wzniesiony został ok. 1830 roku z fundacji rodziny Plaumann Hohen-Ziethen. Sytuowany jest na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium. Od zachodu kościół posiada trzykondygnacyjną, murowaną z cegły wieżę. Z cegły murowane są także gzymsy, narożniki i ościeża okien. Wnętrze kościoła nakrywa sklepienie kolebkowe, pokryte polichromią. Trzy ściany nawy obiega wsparta na filarach empora chórowa. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 7 kwietnia 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Sulimierzu

Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Sulimierzu – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Sulimierz w gminie Myślibórz, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Znajdujący się w centrum wsi kościół jest budowlą klasycystyczną. Wzniesiony został w 2. połowie XVIII wieku i przebudowany w wieku XIX. Sytuowany na planie prostokąta o zaokrąglonych narożnikach, orientowany, murowany jest z cegły na kamiennej podmurówce. Jest budowlą jednonawową, bez wyodrębnionego prezbiterium. Elewacje bocznych ścian dzielone są pilastrami. W ścianie północnej i południowej znajdują się po dwa rzędy okien, z czego niższe okna są mniejsze. Od zachodu do kościoła przylega czworoboczna wieża, nakryta barokowym hełmem z latarnią. W licu wieży umieszczone są ostrołukowe i pełnołukowe okna oraz tarcze zegara, jej ściany na całej wysokości ozdobione są pilastrami. W przyziemiu wieży znajduje się zamkniętym łukiem odcinkowym portal wejściowy. Wnętrze kościoła nakrywa wsparty na słupach płaski strop. Przy ścianie szczytowej oraz na ścianach bocznych znajduje się drewniana empora, na którą prowadzą dwie pary schodów, umiejscowione w narożnikach kościoła. Nad wejściem znajduje się prospekt organowy. Zachowały się elementy oryginalnego, XVIII-wiecznego wyposażenia: drewniany barokowy ołtarz, kolumnowy i polichromowany, a także ozdobione polichromowanym ornamentem ławki. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 20 stycznia 1946 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Antoniego w Karsku

Kościół św. Antoniego w Karsku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Karsko w gminie Nowogródek Pomorski, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Nowogródku Pomorskim. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Pod koniec XIX wieku został przebudowany w stylu neogotyckim. Do prostokątnej nawy świątyni od strony południowej dostawiona jest kruchta. Korpus nakryty jest dwuspadowym dachem. Kościół posiada czterokondygnacyjną wieżę. Mury obwodowe korpusu, kruchty i wieży murowe są z kamieni granitowych, górną kondygnację wieży oraz ościeża portali i okien murowane są z cegły. Wieża nakryta jest wielobocznym dachem hełmowym zwieńczonym krzyżem. W szczycie wschodnim znajdują się trzy ostrołukowe okna. Wnętrze nakrywa drewniany, belkowany strop. Ściany wewnętrzne są otynkowane. Nad wejściem znajduje się XIX-wieczna drewniana empora chórowa. Pokryty polichromią, wykonany z drewna ołtarz pochodzi z XVIII wieku. Zachowała się także neogotycka, żeliwna chrzcielnica. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 26 maja 1947 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Bezrzeczu

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Bezrzeczu w gminie Dobra (Szczecińska), w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Metryka kościoła w Bezrzeczu sięga XIII wieku, w 1286 roku bowiem biskup kamieński Hermann von Gleichen przekazał patronat nad nim kolegiacie Mariackiej w Szczecinie. Ówczesna świątynia została spalona w 1480 roku przez wojska brandenburskie i w kilka lat później na jej miejscu staraniem okolicznej ludności wzniesiono istniejący dzisiaj kościół. Usytuowana na planie prostokąta o wymiarach 15×9,4 m salowa budowla wymurowana została z kamieni granitowych. Nakryta jest dwuspadowym dachem. W elewacji południowej znajduje się ostrołukowy portal wejściowy. Pierwotne ostrołukowe okna w XVII wieku powiększono i zmieniono na odcinkowe. W latach 90. XIX wieku do nawy dostawiono murowaną z cegły wieżę nakrytą dachem wieżowym i przemurowano elewację wschodnią, dodając wieńczący ją neogotycki, trójkątny szczyt. Na wieży zawieszony jest dzwon odlany w 1855 roku przez szczecińskiego ludwisarza C. Vossa. Kościół nie odniósł zniszczeń podczas II wojny światowej i 18 kwietnia 1946 roku konsekrowano go jako świątynię rzymskokatolicką pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej. Wnętrze kościoła nakryte jest płaskim, drewnianym stropem. Z dawnego wyposażenia świątyni zachował się neorenesansowy prospekt organowy, świecznik wiszący, żeliwny krzyż ołtarzowy, pochodząca z XIX wieku rzeźba przedstawiająca ukrzyżowanego Jezusa oraz organy C.F. Voelknera Op. 148. Po 1945 roku zaginęły natomiast bez śladu ołtarz ambonowy z herbami rodów von Ramin i von Rohr, rzeźba anioła chrzcielnego, dwie misy chrzcielne (z XV wieku i 1757 roku) oraz tablice poświęcone żołnierzom poległym w wojnach 1813 i 1871 roku. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Wąwelnicy

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w Wąwelnicy w gminie Dobra (Szczecińska), w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół w Wąwelnicy istniał już w XIII wieku, w 1286 roku bowiem biskup kamieński Hermann von Gleichen przekazał patronat nad nim kolegiacie Mariackiej w Szczecinie. Wygląd tamtego kościoła nie jest jednak znany, a obecną, istniejącą dzisiaj świątynię wzniesiono na przełomie XV i XVI wieku. Murowana z granitowych otoczaków świątynia ma formę prostokątnej budowli salowej, bez wyodrębnionego prezbiterium. W ścianie południowej znajduje się ceglany portal. W 1777 roku otynkowano elewacje i powiększono okna, zamieniając je na odcinkowe. Na dachu ponad fasadą zachodnią dobudowano wówczas także wieżyczkę w konstrukcji ryglowej, zwieńczoną latarnią. W elewacji wschodniej zachowała się dawna nisza jałmużnicza. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem belkowym. Przed 1945 rokiem kościół był filią parafii w Dołujach. Podczas II wojny światowej kościół został uszkodzony i po 1945 roku pozostawał w ruinie. W 1992 roku obiekt odbudowano, przywracając mu funkcję sakralną. Podczas odbudowy otynkowano elewacje, a dach nakryto blachą. Kościół został konsekrowany 3 maja 1992 roku przez biskupa Jana Gałeckiego. Z dawnego wyposażenia kościoła zachowała się XVIII-wieczna ambona ozdobiona malowanymi wizerunkami ewangelistów i z podporą w formie spiralnie skręconej kolumienki, a także klasycystyczny ołtarz. Przed 1945 rokiem w ołtarzu znajdowała się kopia obrazu w stylu Correggia ze sceną pokłonu pasterzy, obecnie umieszczona jest w nim kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Na wieżyczce kościoła zawieszony jest dzwon odlany w 1660 roku w zakładzie ludwisarskim w Szczecinie. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Wołczkowie

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Wołczkowie w gminie Dobra (Szczecińska), w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół zbudowano pod koniec XIII wieku. Usytuowana na planie prostokąta, salowa budowla wzniesiona została z obrobionych granitowych kostek, ułożonych w osiemnaście równych warstw. Nakryta jest dwuspadowym dachem. W elewacji wschodniej znajduje się oryginalny średniowieczny szczyt ozdobiony blendą w formie wielkiego krzyża, z dwoma mniejszymi ostrołukowymi blendami poniżej jego ramion oraz trzema oknami strzelinowymi doświetlającymi poddasze. W 1865 roku kościół został przebudowany. Elewacje korpusu przedzielono wówczas wysokimi, ostrołukowymi oknami o profilowanych ościeżach murowanych z cegły, zaś od strony zachodniej dostawiono usytuowaną na rzucie kwadratu ceglaną wieżę w stylu neogotyckim. W 1900 roku wieżę nakryto dachem namiotowym zwieńczonym latarnią. Podczas przebudowy otynkowany został znajdujący się w zachodniej ścianie nawy gotycki portal. W 1931 roku w świątyni założono centralne ogrzewanie, a także dokonano zawieszenia nowych świeczników i renowacji ołtarza oraz rzeźb. 16 lipca 1946 roku kościół został poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka pod wezwaniem Matki Boskiej Szkaplerznej. Jednoprzestrzenne wnętrze kościoła nakryte jest płaskim, drewnianym stropem belkowym. Z historycznego wyposażenia kościoła zachowały się pochodzące z XIX wieku neoklasycystyczna ambona, neogotycki prospekt organowy oraz dwie chrzcielnice, żeliwna i drewniana, a także mosiężna misa chrzcielna z reliefem przedstawiającym Adama i Ewę oraz monstrancja z 1913 roku. Ołtarz, ufundowany w 1722 roku, składa się z predelli, nastawy i zwieńczenia. W predelli umieszczono obraz olejny przedstawiający scenę Ostatniej Wieczerzy. W retabulum, ujętym w dwie kolumny i uszaki w formie liści akantu, znajduje się natomiast obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, który umieszczono w miejsce wcześniejszego obrazu ze sceną modlitwy Chrystusa w Ogrójcu, sygnowanego na odwrocie przez malarza Georga Meyna. Pochodzące z kościoła w Wołczkowie późnogotyckie rzeźby św. Diakona, Matki Bożej z Dzieciątkiem i Matki Bożej Bolesnej oraz barokowe rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego i anioła chrzcielnego od 1987 roku znajdują się w Muzeum Archidiecezjalnym w Szczecinie. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Będargowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych – świątynia rzymskokatolicka, znajdująca się w Będargowie w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt pochodzi z XIII wieku i wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół został wzniesiony około 1220 roku. Jest to budowla salowa na planie prostokąta o wymiarach 18,5×11,5 m, wzniesiona z kamieni granitowych. Świątynia posiadała dwa gotyckie portale, 5-uskokowy zachodni i ostrołukowy, 3-uskokowy południowy. W 1690, 1701, 1786 i 1863 roku dokonano przebudów kościoła. Podczas przebudowy z 1863 roku zatarto pierwotne formy podziałów elewacji, po których zachowały się jedynie pozostałości portalu i ślady kolistych blend w elewacji południowej. Wybito wówczas otwory okienne w ścianach bocznych i rozebrano znajdującą się od strony zachodniej wieżę, po której pozostały jedynie fragmenty ścian bocznych w formie potężnych przypór. W elewacji północnej widoczny jest też ślad po dawnej zakrystii. W 1657 roku, po przeniesieniu parafii z Warzymic, świątynia przejęła funkcję kościoła parafialnego. Wewnątrz kościoła zachowały się elementy XIX-wiecznego wyposażenia: chrzcielnica, ambona, ołtarz i neogotycki prospekt organowy. Z dawnego, niezachowanego wyposażenia odnotowano dwa świeczniki organowe z blachy mosiężnej o wysokości 48 cm z 1691 roku, cynową misę chrzcielną z 1748 roku, XVII-wieczny srebrny, pozłacany kielich, oświetlenie w formie 6 świeczników ściennych, brązowego świecznika ambonowego z 1669 roku i dwóch mosiężnych żyrandoli z dwoma rzędami po 4 świece, a także obraz olejny z przedstawieniem duchownego. 1 maja 1945 roku kościół został poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka pod wezwaniem NMP Wspomożycielki Wiernych. W latach 1998–1999 dokonano remontu generalnego budynku. Do świątyni przylega cmentarz o powierzchni 0,3 ha. Znajduje się na nim wzniesiona około 1930 roku drewniana dzwonnica z dwoma dzwonami odlanymi w 1737 i 1833 roku. Galeria Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Kamieńcu

Kościół Bożego Ciała w Kamieńcu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kamieniec w gminie Kołbaskowo na lewobrzeżu odrzańskim, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Świętej Trójcy w Kołbaskowie. Architektura i historia Kościół został wzniesiony 2. połowie XIII wieku. Budowlę rozplanowano na rzucie prostokąta o wymiarach 16,2×8,2 m, bez wydzielonego prezbiterium, z wieżą szerszą od nawy. Świątynię zbudowano z kwadr granitowych ułożonych w 19 warstwach w nawie i 23 w wieży. W 1690, 1706 i pod koniec XIX wieku dokonano przebudów kościoła. W 1706 roku na podstawie wieży wzniesiono przykrytą deskami konstrukcję ryglową, zwieńczoną barokowym hełmem z wiatrowskazem. Około 1890 roku okna nad portalem południowym przesklepiono płaskimi łukami z cegieł. W elewacjach zachowały się ślady pierwotnych okien i ostrołukowych portali, zaś w szczycie elewacji wschodniej oryginalna kolista blenda. Wśród niezachowanego do czasów współczesnych wyposażenia świątyni znajdowały się XVIII-wieczny ołtarz ambonowy z obrazami przedstawiającymi świętych Piotra i Pawła oraz rzeźbami Mojżesza i Chrystusa, empora organowa z 1750 roku ozdobiona obrazami ukazującymi sceny ze Starego Testamentu, epitafium drewniane pułkownika Johanna Karla von Lappenow (zm. 1729), obraz olejny ze sceną Ukrzyżowania z około 1700 roku, misa chrzcielna z mosiądzu z 1693 roku, pozłacany kielich mszalny z 1651 roku oraz dzwon na wieży odlany przez szczecińskiego ludwisarza Johanna Heinricha Schmidta w 1714 roku. W kościele znajdowała się również datowana na początek XVI wieku palka o wymiarach 45×67 cm, utkana z płótna z haftem i wielobarwnego jedwabiu ze złotymi i srebrnymi nitkami. Po 1945 roku kościół popadł w ruinę. Odbudowano go w 1978 roku. Nawę i wieżę przykryto wówczas dwuspadowym dachem krytym dachówką. 17 grudnia 1978 roku biskup Jan Gałecki dokonał konsekracji kościoła. Przypisy
Kościół w Smolęcinie

Kościół w Smolęcinie – średniowieczny kościół gotycki, który znajdował się w Smolęcinie w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim. W latach 50. XX wieku popadł w ruinę. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Historia Kościół został wzniesiony w XIII/XIV wieku. Była to budowla salowa na planie prostokąta o wymiarach 15,6 na 9,2 m, bez wyodrębnionego prezbiterium i bez wieży. Zbudowano ją z granitowych kamieni narzutowych, z ceglanym obramowaniem okien i drzwi. Na przełomie XVII i XVIII wieku od zachodniej strony dobudowano drewnianą wieżę, zwieńczoną barokowym hełmem. Prawdopodobnie wówczas otynkowano także ściany. W 1720 roku wykonano nastawę ołtarzową z obrazem przedstawiającym Ukrzyżowanie. Wewnątrz kościoła znajdowały się dwa XVIII-wieczne żyrandole w kształcie koron z dwoma rzędami po 6 świec i misa chrzcielna z blachy mosiężnej z dekoracją roślinną. W XIX wieku dokonano przebudowy kościoła. Przed 1945 rokiem był to kościół filialny parafii w Siadle Górnym. Kościół przetrwał nienaruszony II wojnę światową. Po jej zakończeniu niezagospodarowany, w latach 50. popadł w ruinę. Zachowały się mury obwodowe z ośmioma ostrołukowymi otworami okiennymi i portalem w elewacji południowej. Oryginalne gotyckie okna widoczne są tylko w elewacji wschodniej, okna w pozostałych elewacjach oraz portal noszą ślady XIX-wiecznych przemurowań. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Stobnie

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Najświętszej Marii Panny Wspomożenia Wiernych w Będargowie, znajdujący się w Stobnie w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół został wzniesiony w XVI wieku. Jest to budowla salowa murowana z kamienia i cegły, usytuowana na planie prostokąta o wymiarach 15×8 m. Apsyda zamknięta jest z trzech stron. Od strony zachodniej kościół posiada murowaną z kamienia wieżę zbudowaną na rzucie kwadratu o boku 5 m, powstałą w tym samym czasie co nawa. W późniejszym okresie wieżę podwyższono o jedną kondygnację, umieszczając na niej dzwon. Przed II wojną światową był to kościół parafialny, z filiami w Bobolinie i Kościnie. Wewnątrz świątyni znajdowało się niezachowane do czasów dzisiejszych wyposażenie: barokowy ołtarz i ambona, dwa pochodzące z XVIII wieku obrazy przedstawiające Jezusa w ogrodzie Oliwnym i ostatnią wieczerzę, dwa żyrandole oraz misa chrzcielna z blachy mosiężnej. Kościół przetrwał nienaruszony okres II wojny światowej, jednak niezagospodarowany popadł w latach 50. w ruinę. Dzwon z wieży kościoła przeniesiono w latach 60. do parafii w Trzcińsku-Zdroju. Świątynię odbudowano w latach 1986–1991. Podczas odbudowy wyrównano koronę murów, wykonano nowy strop i więźbę dachową, a od strony północnej dobudowano aneks mieszczący zakrystię. Wybito też nowe okno tryforyjne w elewacji wschodniej i przejście do pomieszczeń z wieży od strony zachodniej. 13 maja 1991 roku odrestaurowany kościół został konsekrowany pod wezwaniem Matki Boskiej Fatimskiej. Przypisy
Kościół w Warzymicach

Kościół w Warzymicach – kościół, który znajdował się w Warzymicach w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Uszkodzony podczas II wojny światowej i rozebrany. Pozostałości budowli wpisano do rejestru zabytków. Historia Kościół został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Była to budowla salowa na planie prostokąta o wymiarach 14 na 10,3 m, murowana z kamieni narzutowych. Do 1657 roku był to kościół parafialny, później parafię przeniesiono do Będargowa. W XVIII wieku kościół rozbudowano, naruszając podczas prac konstrukcję znajdującej się od strony zachodniej wieży, którą rozebrano. Na jej miejsce wykonano w zachodniej części dachu sygnaturkę w konstrukcji ryglowej, nakrytą spiczastym dachem w formie barokowej. Hełm sygnaturki zwieńczony był kulą i wiatrowskazem. W 1894 roku budowlę otynkowano, zakrywając przy tym gotycki portal południowy. Wewnątrz kościoła znajdowały się odlane z brązu dwa świeczniki ołtarzowe o wysokości 33 cm z 1595 roku i trzyramienny świecznik ambonowy oraz dwie wykonane z mosiądzu misy chrzcielne o średnicach 36 i 34 cm. Na misach znajdowały się rysunki powstałe poprzez wyklepywanie blachy miedzianej, przedstawiające sceny Zwiastowania i Grzechu pierworodnego. Kościół został uszkodzony podczas II wojny światowej i następnie rozebrany. Do czasów dzisiejszych przetrwały jedynie zarośnięte fundamenty oraz porozrzucane głazy pochodzące z budowli. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Babinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Babinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Babin w gminie Bielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Bielicach. Historia Kościół został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku. Od XVI wieku był świątynią luterańską. W 1856 roku został gruntownie przebudowany w stylu neoromańskim. W 1904 roku kościół został strawiony przez pożar, który doszczętnie zniszczył historyczne wyposażenie. Po II wojnie światowej początkowo nieużytkowany, popadł w ruinę. Odbudowany, został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w 1962 roku. Architektura Kościół jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta. Podczas dokonanej w 1856 roku przebudowy dostawiono do niego półokrągłą kamienną absydę od strony wschodniej oraz kwadratową kamienną wieżę od strony zachodniej, wymurowano także nowe okna ścianach bocznych. Wieża kryta jest hełmem przedzielonym przez ośmioboczny bęben z otworami, w jej podstawie znajduje się otrołukowy portal wejściowy. W ścianie północnej znajduje się zamurowany ostrołukowy portal, częściowo zniszczony podczas przebudowy przez neoromańskie okno. W ścianie południowej widoczny jest ślad po dawnej zakrystii. W bocznych ścianach widać ślady po zamurowanych oryginalnych oknach ostrołukowych, po 3 z obydwu stron. Po lewej stronie absydy, powyżej 2. warstwy kamieni, znajduje się zamurowane ceglane okienko, prawdopodobnie dawny hagioskop lub piscina. W szczycie wschodnim, murowanym z kamienia i cegły, znajduje się 9 ostrołukowych blend ułożonych w układzie piramidalnym. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Bielicach

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Bielicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Bielice w powiecie pyrzyckim w województwie zachodniopomorskim. Należy do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kołbacz w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia i architektura Murowana z kamienia, sytuowana na rzucie prostokąta świątynia została wzniesiona w XIV wieku. W XIX wieku dobudowana została pięcioboczna absyda oraz ceglana wieża od strony zachodniej. Po zakończeniu II wojny światowej porzucona świątynia stopniowo ulegała dewastacji. Po odbudowie została konsekrowana jako kościół katolicki w dniu 1 września 1963 roku przez ks. Stanisława Koszarka TChr. Ściany zewnętrzne kościoła są otynkowane. Okna w nawie, przemurowane w XIX wieku, zamknięte są pełnołukowo i osadzone w ceglanych opaskach. Podobny charakter mają okna w prezbiterium. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendowaniem. Wieża, nakryta dwuspadowym daszkiem, składa się z pięciu kondygnacji. W jej przyziemiu umieszczony jest pełnołukowy portal wejściowy, wyższej znajdują się pojedyncze i podwójne ostrołukowe okna, osadzone w ostrołukowych niszach. Wnętrze kościoła nakrywa płaski sufit, nad prezbiterium znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Na ścianie zachodniej kościoła umieszczona jest empora. Podczas przeprowadzonych w 2014 roku prac konserwatorskich odkryte zostały ukryte dotąd pod tynkiem polichromie ścienne, datowane na XV wiek. Przypisy