NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Sarnowie

Kościół świętego Marcina w Sarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmno diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona na przełomie XIII/XIV wieku, oryginalnie nosiła wezwanie św. Magdaleny. Uszkodzona w 1655 roku w czasie potopu szwedzkiego. Odbudowana przed 1881 rokiem, powstała wtedy również neogotycka kaplica grobowa Działowskich. Kolejnemu zniszczeniu budowla uległa podczas pożaru w 1938 roku. Odbudowana rok później, wtedy również od strony północnej została dostawiona neogotycka kaplica i zakrystia. Kościół został wybudowany z kamienia polnego przekładanego warstwami z gruzem ceglanym i granitem łamanym. W górnych partiach i na szczycie został nadbudowany cegłą. Otrzymał kształt budowli jednonawowej, orientowanej względem stron świata, posiadającej węższe, trójbocznie zamknięte prezbiterium od strony wschodniej. Długość świątyni to 24 metry, natomiast szerokość to 10 metrów. Zewnętrzne elewacje jej prezbiterium zostały opięte szkarpami, dwie ukośne umieszczone zostały również w zachodnich narożnikach nawy. Wnętrze prezbiterium zostało nakryte rekonstruowanym sklepieniem gwiaździstym. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Wielkim Czystym

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Wielkim Czystym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmno diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w trzeciej ćwierci XIII wieku, a następnie została rozbudowana lub odnowiona w pierwszej ćwierci XIV wieku. Wnętrze zostało przekształcone w 1546 roku razem z nastaniem reformacji. Kolejne renowacje zostały przeprowadzone w 1615 roku oraz w 1657 po ograbieniu przez Szwedów. W 1877 roku budowla została odrestaurowana w stylu neogotyckim, kiedy to między innymi zostały powiększone otwory okienne. Wnętrze świątyni zostało wypalone w 1914 roku, a jej odbudowa została wykonana w 1925 roku. Rozbudowana została wtedy o prezbiterium i zakrystię. Budowla znajduje się na małym wzniesieniu, pomiędzy dwoma połączonymi strugą jeziorami. Wybudowana została z przyciosanych kamieni polnych układanych w warstwy, z użyciem granitu łamanego i gruzu ceglanego, nadbudowanego cegłą. Oryginalnie składała się z prostokątnego w planie, salowego korpusu nawowego oraz ze smukłej czworokątnej wieży od strony zachodniej, częściowo wtopionej w nawę. Od strony południowej w XV lub XVI wieku została dobudowana prostokątna kruchta. Mury świątyni od zewnątrz zostały wzmocnione dwuskokowymi szkarpami, natomiast elewacja wschodnia została ozdobiona szczytem, w strefie dolnej gotyckim z około 1310 roku z dwiema ostrołukowymi blendami i parą sterczyn. Górna część w 1546 roku została przekształcona w schodkową z pięcioma blendami zamkniętymi półkoliście. Wieża została ozdobiona na zachodniej fasadzie ostrołukowym portalem, dwuuskokowym, ceglanym i sfazowanym. Powyżej niego fryzy opaskowe wydzieliły dwie kondygnacje, a w każdej z nich dwie strefy. Ściany każdej kondygnacji zostały rozczłonkowane trójkami ostrołukowych blend, z których środkowe zostały przeprute na okna. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Grzybnie

Kościół świętego Michała Archanioła w Grzybnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław diecezji toruńskiej). Budowę świątyni rozpoczęto na przełomie XIII i XIV wieku. Prace nad nią trwały do około pierwszej ćwierci XIV wieku, lecz już w XV wieku kościół został przebudowany z użyciem cegły. W XVII wieku została przebudowana zakrystia, zapewne w ramach większej renowacji po bliżej nieznanych zniszczeniach wojennych, z kolei w XIX wieku została dostawiona od strony południowej kruchta. Świątynia była odnawiana w 1699, 1756, 1895 oraz w 1993 roku. Budowla została usytuowana na małym wzniesieniu, we wschodniej części wsi. Wybudowana została w stylu gotyckim jako orientowaną, jednonawową świątynię na planie wydłużonego prostokąta bez wyodrębnionego zewnętrznie prezbiterium, z kwadratową wieżą od strony zachodniej i zakrystią od strony północnej. Korpus został nakryty dwuspadowym dachem, przechodzącym połacią również na zakrystię, z kolei wieża została przykryta dachem namiotowym. Świątynia została zbudowana z kamieni polnych, ale szczyt wschodni, częściowo szkarpy oraz portal zostały wymurowane z cegły. Użyte do budowy kamienie nie zostały obrobione, jedynie od strony lica muru zewnętrznego zostały wygładzone. Ozdobną formę w XV wieku otrzymała elewacja wschodnia z wysoką, ostrołukową blendą mieszczącą półkoliste okno, zwieńczoną szczytem schodkowym nawiązującym do szczytu katedry w Chełmży, podzielonym pięcioma wnękami w których zostały umieszczone bliźnie ostrołukowe blendy. W elewacji zachodniej zostały wydzielone odsadzką dwuuskokowe półszczyty flankujące dwukondygnacyjną wieżę. W dłuższych ścianach korpusu zostały rozmieszczone ostrołukowe i lekko rozglifione otwory okienne. Wnętrze budowli oryginalnie nakryte było drewnianym stropem. Dolna kondygnacja wieży została wybudowana z kamieni polnych. Został w niej umieszczony gotycki, ostrołukowy portal, a narożniki zostały wzmocnione wysokimi, jednouskokowymi szkarpami. Obecna górna, drewniana część wieży została zbudowana być może dopiero pod koniec XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Ciechocinie

Kościół świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubicki diecezji włocławskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta zapewne przez Zbyluta z Gołańczy w drugiej połowie XIV wieku. Kościół pierwotnie nosił cechy stylu gotyckiego, jednakże zostały one zatarte. Świątynia jest murowana i została wzniesiona z kamienia, natomiast przybudówki zostały zbudowane z cegły. Kościół powstał na planie wydłużonego prostokąta, posiada trzy nawy, jego wnętrze zostało przebudowane w stylu neogotyckim. Wnętrze korpusu zostało rozdzielone w 1891 roku ośmioma kolumnami w stylu neogotyckim. Nawę główną świątyni nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, nawy boczne płaski strop. Na zewnątrz kościół opinają w narożnikach i połowie ściany północnej trójskokowe przypory. Zakrystia i kruchta zostały dobudowane bądź przebudowane w XVIII wieku. Mogło to się wydarzyć podczas wojny północnej 1700-1721. Jak podają wizytacje z roku 1710-1711 świątynia została zniszczona przez pożar, natomiast okazałe zabudowania parafialne zostały zniszczone przez Szwedów. W czasie odbudowy powstało wyposażenie i wystrój kościoła, reprezentujące styl barokowy. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem Matki Bożej Różańcowej z Dzieciątkiem, w obramowaniu jest umieszczonych kilka plakietek wotywnych. W górnej kondygnacji jest umieszczony św. Mikołaj. Ołtarz jest ozdobiony rzeźbami św. Pawła, św. Antoniego z Dzieciątkiem oraz dwóch aniołów. Dwa ołtarze boczne, reprezentują styl późnobarokowy i poświęcone są świętemu Walentemu i Jezusowi Ukrzyżowanemu. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Ostrowitem

Kościół świętej Marii Magdaleny w Ostrowitem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Golub diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wybudowana z kamienia około 1300 roku. Następnie została przebudowana w stylu późnego renesansu polskiego na przełomie XVI i XVII wieku. Wieża świątyni po przebudowie otrzymała ażurową attykę, z kolei gotyckie szczyty typu schodkowego zostały zastąpione arkadkowymi w stylu późnorenesansowym. Przypisy
Kościół poewangelicki w Ostrowitem

Kościół poewangelicki w Ostrowitem – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Ostrowite, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Ostrowicka parafia wchodziła w skład superintendentury Wąbrzeźno Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Kościół razem z pastoratem, obecnie pozbawiony swego pierwotnego wyposażenia i znajdujący się w złym stanie technicznym, wybudowany został w stylu neobarokowym po parcelacji byłej majętności ostrowickiej między majem 1907 a styczniem 1908 roku dla napływowych – w większości pochodzących z rosyjskiego Wołynia – kolonistów niemieckich wyznania ewangelickiego. Bezpośrednio przy świątyni znajdują się zabytkowe budynki mieszkalne i gospodarcze pastora i jego rodziny. Przypisy
Kościół św. Marcina we Wrockach

Kościół świętego Marcina we Wrockach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Golub diecezji toruńskiej). Jest to świątynia pochodząca z okresu średniowiecza. Prezentuje się wyjątkowo okazale jak na kościół wiejski – rozbudowana została w połowie XIV wieku o trójboczne prezbiterium oraz na początku XV wieku o część wieżową i jedno przęsło nawy. Żadne dostępne materiały archiwalne nie informują, kiedy została rozpoczęta budowa świątyni. Jej najstarszą częścią jest nawa wzniesiona pod koniec XIII wieku. W I połowie XIV wieku zostało do niej dobudowane, od wschodniej strony trójboczne ceglane prezbiterium. Ostatnim etapem budowy było wybudowanie na początku XV wieku, od strony zachodniej, ciężkiej, masywnej wieży. Budowla powstała z kamienia oraz z glazurowanej cegły, zwanej zendrówką. Kościół jest przykładem architektury gotyckiej. Wystrój wnętrza świątyni pochodzi głównie z okresu baroku (XVII–XVIII wiek). Należy do niego m.in. ołtarz główny (z około 1700 roku), ozdobiony rzeźbami patrona kościoła św. Marcina oraz Grzegorza Wielkiego i dwóch niezidentyfikowanych świętych. Przypisy
St. Bartholomäus (Chełmonie)

Die römisch-katholische Kirche St. Bartholomäus (polnisch Kościół parafialny pw. św. Bartłomieja) in Chełmonie in der Gmina Kowalewo Pomorskie in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern ist ein Kirchengebäude aus der Zeit des Deutschordensstaats. Geschichte Im Jahr 1222 ist eine zerstörte Burg „Colman“ erwähnt, und im Vertrag von Lonyz bestätigt der Deutsche Orden dem Bischof von Kujawien 1258 den Besitz des Ortes. Der Ort gehörte später zum mittelalterlichen Bistum Kulm. Der Bau der Kirche datiert um die erste Hälfte des 14. Jahrhunderts. In den Jahren 1862–65 wurden der Bau restauriert und der Westgiebel erneuert. Die südliche Vorhalle stammt ebenfalls aus dem 19. Jahrhundert. Bauwerk Die Pfarrkirche von Chelmonie, die möglicherweise eine Guts- oder eine Dorfkirche war, ist ein einheitlich entstandener kleiner Bau von hervorragender gestalterischer Qualität. Das Langhaus ist ein ungewölbter Saalbau ohne Strebepfeiler. Fenster, Blenden und Zickzackmuster sorgen für die Gliederung des Baus. Gestufte und profilierte Portale befinden sich nach Süden und nach Westen. Der ebenfalls ungewölbte Rechteckchor ist durch eine regelmäßige, rhythmisierte Anordnung von profilierten Blenden und Fenstern an der Nord- und Südseite strukturiert. Zwischen Sockelprofil und Fenster liegt ein Zickzackmuster aus schwarzem Backstein, das genau auf die Fenster- und Blendenfolge abgestimmt ist. Die Sakristei steht im Verband mit der Ostseite des Chors und hat zwei kleine Fenster nach Osten und Süden. Verzahnungen an der Chorwand deuten darauf hin, dass der Bau ursprünglich höher geplant war. Der Ostgiebel des Langhauses ist ein fünfachsiger Staffelgiebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden. Ein Putzband dient als Stufenabschluss. Der Sakristeigiebel ist ein vierachsiger Dreiecksgiebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden, getrennt durch Dreiecksvorlagen, die fialenartig enden. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 381–383. Weblinks
Kościół św. Bartłomieja w Chełmoniu

Kościół świętego Bartłomieja w Chełmoniu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kowalewo Pomorskie diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w XIV wieku. Na początku XVII wieku została odnowiona przez Zygmunta Konarskiego, właściciela wsi. Gruntowny remont został przeprowadzony w latach 1862–65. Usunięta została wtedy drewniana wieża. Remont południowej kruchty i szczytów wykonany został w 1890 roku. Korpus świątyni jest czteroprzęsłowy z niższym i węższym prezbiterium, do którego na osi jest dobudowana zakrystia. Od południowej strony korpusu jest dostawiona neogotycka kruchta wejściowa. Z zewnątrz ma wyraźnie wyodrębniony cokół, zewnętrzne ściany charakteryzują się małymi, ostrołukowymi otworami okiennymi przeplecionymi blendami o podobnym wykroju. Zarówno okna, jak i blendy ujęte są w obramieniu o profilu wałka. Wschodnia ściana prezbiterium zakończona jest szczytem schodkowym ozdobionym pięcioma ostrołukowymi blendami. Wschodni szczyt zakrystii jest trójkątny i powstał w II połowie XIV wieku. Jest ozdobiony czterema blendami, między którymi znajdują się ukośnie umieszczone lizeny. Ściana zachodnia korpusu jest wieloskokowa, profilowana portalem wejściowym, nad którym jest umieszczona półkoliście zamknięta blenda. Elewacja, zakończona trójkątnym szczytem, powstała na przełomie XVI i XVII wieku. Dach budowli jest dwuspadowy, podzielony na każdą część kościoła, nakrywa go dachówka, tzw. karpiówka, w koronkę. Świątynię otacza neogotycki mur z 1870 roku. W kościele znajduje się wielki ołtarz w stylu manierystycznym, wykonany na początku XVII wieku. Ufundował go właściciel Chełmonia – Zygmunt Konarski. On też zapewne ufundował obraz Matki Bożej Brzemiennej. Nie ma pisemnych dokumentów mówiących o tym, kto i kiedy go namalował, ale jest dokument rzeczowy, będący jak gdyby jego metryką, czyli ołtarz, w którym umieszczony jest cudowny wizerunek. Ołtarz i obrazy w świątyni związane są tradycją z dominikanami z Torunia. Trzy przedstawiają tajemnicę wcielenia Syna Bożego, a dwa boczne, nad mensą – Archanioła Gabriela i Matkę Bożą w ekstazie. U góry ołtarza znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Katarzyną ze Sieny, co jest symbolem tradycji dominikańskiej. W centrum nastawy jest umieszczony wizerunek główny, przedstawiający Matkę Bożą Brzemienną, który otaczają liczne srebrne plakietki wotywne pochodzące z XVIII i XIX wieku. Złotnictwo w świątyni jest reprezentowane przez: srebrną, złoconą monstrancję wieżyczkową (z XVI wieku), świecznik i lichtarze (z XVII wieku), krzyże ołtarzowe (z XVIII–XIX wieku) oraz kielich ołtarzowy, wykonany w 1894 roku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Walentego w Pluskowęsach

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Walentego w Pluskowęsach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kowalewo Pomorskie diecezji toruńskiej). Najstarszą częścią gotyckiej świątyni jest prezbiterium zbudowane około 1311 roku, z kolei część nawowa powstała w połowie XIV wieku. Duże zniszczenia świątyni powstały podczas wojny polsko-krzyżackiej w 1414 roku. W połowie XV wieku kościół został odnowiony po zniszczeniach i ozdobiony polichromią, obecnie zatynkowaną. W latach 1989–1991 w świątyni został przeprowadzony remont kapitalny. Świątynia została wzniesiona na planie prostokąta na fundamentach z ciosów kamiennych. Ściany kościoła są murowane z cegły w stylu gotyckim. Kościół jest salowy i nie posiada wyodrębnionego zewnętrznie prezbiterium. Po zachodniej stronie świątyni jest umieszczona masywna, czterokondygnacyjna wieża z elewacjami ozdobionymi dużymi ostrołukowymi blendami. Ciekawostki 3 września 1878 r. przy kościele w Pluskowęsach pochowany został Natalis Sulerzyski ziemianin, działacz polskiego ruchu narodowego w zaborze pruskim. Przypisy
Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Srebrnikach

Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Srebrnikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kowalewo Pomorskie diecezji toruńskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta po 1262 roku, po założeniu parafii przez Radę Miejską w Toruniu. Świątynia nosiła wówczas wezwanie świętej Jadwigi. Na przełomie XIII i XIV została rozbudowana m.in. o wieżę. W 1700 roku kościół został gruntownie odnowiony, natomiast w 1902 roku został przebudowany dach, przekształcono okna oraz przebudowano górne partie wieży. Świątynia została wzniesiona z głazów narzutowych z użyciem cegły w szczycie, przy narożnikach oraz wokół okien i wejść. Do wydłużonego, salowego korpusu jest dobudowane nieznacznie węższe, jednoprzęsłowe prezbiterium, które jest zamknięte trójbocznie i opięte od zewnątrz niskimi szkarpami. Wschodni szczyt schodkowy podzielony jest fryzem na dwie części oraz rozczłonkowany sterczynami, między którymi są umieszczone trzy ostrołukowe blendy. Do świątyni wchodzi się przez ostrołukowy portal o czterech uskokach, natomiast w kruchcie pod czworokątną wieżą znajduje się portal ostrołukowy o dwóch uskokach. Przypisy
Kościół św. Katarzyny i św. Małgorzaty w Wielkiej Łące

Kościół świętej Katarzyny i świętej Małgorzaty w Wielkiej Łące – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kowalewo Pomorskie diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona na przełomie XIII/XIV wieku. Data budowy 1442 i konsekracji 1494 rok odnosi się być może do budowy po zniszczeniach w czasie wojen z Zakonem Krzyżackim. Jeszcze w 1445 roku świątynia została wymieniona w spisie parafii planowanego synodu laickiego (wolności religijnej) diecezji. W latach 1861–1863 kościół został przebudowany w stylu neogotyckim przez patronów (fundatorów) Ksawerego i Julię Działowskich będącymi szlachcicami. Podczas przebudowy powstało nowe neogotyckie wyposażenie w postaci ołtarza głównego i ołtarzy bocznych, ambona, chrzcielnica, stelle, ławki i pulpit, feretrony (obustronny obraz) oraz wiszący świecznik. Uroczystość poświęcenia świątyni uświetniło bicie dzwonu ufundowanego w 1862 roku. Świątynia została konsekrowana przez biskupa Jerzego Jeschkego w dniu 20 września 1863 roku. Kościół stał się mauzoleum rodziny Prawdzic-Działowskich. W 1930 roku powstał nowy prospekt organowy. Świątynia nie została uszkodzona podczas działań wojennych, zaginęły natomiast ornaty, bielizna kościelna i dywany. Niemcy podczas okupacji zabrali jeden dzwon oraz księgi chrztów do 1876 roku, księgi małżeństw do 1932 roku i pogrzebów do 1878 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dulsku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dulsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrzyński nad Drwęcą diecezji płockiej). Jest to drewniana świątynia wybudowana w 1737 roku przez biskupa sufragana kujawskiego Aleksadra Działyńskiego herbu Ogończyk. W kościele znajdowały się wtedy trzy ołtarze: w głównym był obraz Jezusa Ukrzyżowanego, w bocznych były umieszczone obrazy św. Mikołaja i Najświętszej Maryi Panny oraz św. Rocha i św. Barbary. Pewnym przebudowom świątynia została poddana w 1878 roku. W 1902 roku Jan Szrejbert z Włocławka zbudował organy o 9 głosach z trakturą mechaniczną. Po aresztowaniu proboszcza księdza Stanisława Nowaka w październiku 1939 roku kościół był nieczynny aż do zakończenia działań wojennych. Po zakończeniu wojny świątynia była remontowana w latach 1949–1951. W 1956 roku, dzięki staraniom księdza Romualda Ignacego Bralczyka, została odmalowana wewnątrz. Ostatnia przebudowa, polegająca na przedłużeniu kruchty, remoncie ścian i posadzki, została przeprowadzona w latach 1995–1998. Obecnie do wyposażenia kościoła należą trzy ołtarze: główny (rokokowy z rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła, Stanisława i Wojciecha oraz obrazem Matki Boskiej Niepokalanej w sukience z II połowy XVIII stulecia) oraz boczne z XVIII wieku, dedykowane Trójcy Świętej i świętemu Rochowi oraz świętej Tekli i świętemu Mikołajowi. W ostatnich latach dzięki staraniom księży proboszczów Jarosława Macieja Jastrzębskiego i Wojciecha Zaleśkiewicza prowadzone były prace renowacyjne rzeźb, obrazów i ołtarza głównego. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Płonnem

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Płonnem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrzyński nad Drwęcą diecezji płockiej). Parafia była erygowana zapewne pod koniec XIV wieku, choć według tradycji świątynia została wzniesiona w 1402 roku. Był to kościół murowany, orientowany, wybudowany w stylu gotyckim, znajdujący się na starym wzniesieniu, być może wczesnośredniowiecznym grodzisku. Około 1545 roku świątynia była restaurowana przez Erazma Kretkowskiego, kasztelana brzeskiego, z kolei uposażył ją biskup płocki Samuel Maciejowski herbu Ciołek. Na podstawie wizytacji z 1781 roku wiadomo, że w kościele znajdowały się cztery ołtarze. Budowla była kilkakrotnie remontowana w latach: 1821, 1900–1903 przez księdza Stanisława Dembińskiego oraz ponownie w 1956 roku. Świątynia jest gotycka, orientowana, znajduje się na stromym wzniesieniu, które mogło być wczesnośredniowiecznym grodziskiem; murowana, wybudowana z cegły o układzie gotyckim, otynkowana. Prezbiterium kościoła jest dwuprzęsłowe, zamknięte trójbocznie, z nową zakrystią. W nawie jest umieszczone sklepienie pozorne o łuku odcinkowym z XVIII–XIX wieku. Okna w kościele są zamknięte półkoliście. Dwa portale w stylu gotyckim, ostrołukowe: do zakrystii i od strony nawy południowej. Chór muzyczny powstał na przełomie XVIII i XIX wieku. Szczyt między prezbiterium a nawą jest trójkątny i zwieńczony sygnaturką. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny w stylu klasycystycznym z I połowy XIX wieku, ozdobiony barokowym obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z sukienką z XVIII wieku, z kilkoma srebrnymi plakietami wotywnymi, oraz rokokowa chrzcielnica z II połowy XVIII wieku i ambona z XVIII–XIX wieku. W budowli jest umieszczona drewniana figura św. Jakuba Apostoła. W 1897 roku zostały zamontowane organy, oryginalnie o 8 głosach, obecnie 4-głosowe, wykonane w fabryce Wacława Przybyłowicza. Wielki ołtarz został konsekrowany przez biskupa sufragana płockiego Henryka Piotra Kossowskiego herbu Dołęga w 1888 roku. Ołtarze boczne są dedykowane Matce Bożej Nieustającej Pomocy z obrazem sprowadzonym z Rzymu i św. Franciszkiem, a drugi: z Sercem Jezusowym i św. Józefem. Oprócz tego na ścianach sa zawieszone obrazy św. Klemensa i św. Jakuba Apostoła. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Radominie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrzyński nad Drwęcą diecezji płockiej). Jest to świątynia wzniesiona w XIV wieku z kamienia polnego w stylu gotyckim na planie prostokąta. Budowla jest salowa i posiada dobudowaną od strony północnej zakrystię oraz kruchtę od strony południowej. Szczyt wschodni, schodkowy powstał w 1. połowie XIV wieku. Rozczłonkowany jest siedmioma sterczynami położonymi, oprócz środkowej przekątniowo, między którymi jest umieszczonych sześć ostrołukowych blend. W 1781 roku do zachodniej elewacji świątyni została dostawiona wieża, posiadająca skromne cechy stylu barokowego, ujęta w narożnikach uproszczonymi pilastrami. Wyposażenie wnętrza powstało głównie w XVIII i XIX wieku. Należą do niego rokokowa ambona, ozdobiona symbolami czterech ewangelistów, chrzcielnica, ozdobiona rzeźbioną grupą Chrztu umieszczoną na pokrywie, prospekt organowy, powstały w 1794 roku, dzieło Michała Ignacego Lochowskiego, konfesjonały, wykonane w XVIII wieku oraz ołtarze w stylu neogotyckim. Przypisy