NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brodnica Castle

Brodnica Castle is a well fortified castle in Brodnica, Poland. Description The castle is built in a square formation. The four wings of the castle surrounded the central courtyard. A 54-metre tower provided an entrance to the second floor of the castle. In the corners of the castle were small look-out towers, which stick out from the castle's square shape. The castle basements were used as utility rooms. The underground rooms performed various functions: a chapel, refectory, chapter house, infirmary, chamber of the commander and other specialised rooms. Entries to them lead to the gallery surrounding the courtyard. The second floor included from the side of the courtyard magazines and a granary, and an additional defensive porch within castle walls. By the main tower there is a gate to which access was provided by a former drawbridge. It was a key part of the castle's defense complex. The pre-castle fortification was placed between the town and the castle. History The building of the Teutonic castle in Brodnica began in the fourteenth century, taking almost a whole century to complete. In 1466, the castle complex became part of the Kingdom of Poland. After a fire in 1550, the rebuilding of the castle was done so by the Starosta Rafał Działyński. During the Swedish-Polish Wars the castle began to turn into ruins. In 1785, King Frederick II of Prussia ordered do dismantle the ruins, but his orders were soon stopped by Frederick Wilhelm IV. The fate of the palace of Anna Wazówna was sealed by a fire in 1945. The palace was restored in the 1960s. Currently, the castle houses a museum, and the palace a library. See also Castles in Poland References
Kasteel van Brodnica

Het kasteel van Brodnica (Pools: Zamek w Brodnicy) is een 14e-eeuwse Teutonische kasteelruïne in Brodnica en beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Het kasteel is tussen 1305-1330 door de Duitse Orde gebouwd en domineerde de Drwęca. De kenmerkende 54 meter hoge achthoekig kasteeltoren stamt eveneens uit de 14e eeuw. Het kasteel werd in 1478 door Matthias Corvinus veroverd, waarna het complex binnen twee jaar van eigenaar wisselde; eerst de Duitse Orde en uiteindelijk Polen. Het kasteel werd in 1481 de zetel van de starostwo, waarna het in 1550 in brand stond. Frederik II van Pruisen liet het kasteel in 1785 slopen, maar Frederik Willem IV van Pruisen heeft de sloop van de toren weten te voorkomen. Rafał Działyński, de starost van Brodnica, liet vóór 1564 een paleis op de resten van het Kasteel bouwen.
Pałac w Czerninie

Pałac w Czerminie – pałac z XVII w. w Czerninie, w powiecie górowskim wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Zamek Wieś Schyrnino wymieniana jest w dokumentach z 1308 r. Wchodziła wtedy w skład dóbr kościelnych. Budowę zamku rycerskiego rozpoczął na przełomie XIV i XV w. kasztelan międzyrzecki Jan z Czerniny herbu Wierzbno. Po jego śmierci w 1423 r. zamkiem zajął się jego syn Jocusch von der Czyrne, ale już siedem lat później sprzedał majątek niejakiemu Magnusowi von Label. Około 1492 r. zamek wraz z otaczającymi go dobrami trafia w ręce rodziny von Dohna. Ich starania doprowadziły do nadania przywileju lokacyjnego dla miasta przez Władysława Jagiellończyka. W 1538 r. Henryk VII von Dohna sprzedaje majątek i miasto braciom von Stosch z Mojęcic, których potomkowie rozbudowali i ufortyfikowali miasto. W XVII w. miasto było kilkakrotnie świadkiem zmagań wojsk duńskich, szwedzkich i pruskich. Panowała tu także ospa. Pałac Pod koniec XVII w. zamek zostaje przebudowany na rezydencję w stylu barokowym przez Abrahama von Stosch auf Groß-Tschirna (1644-1705) syna Alexandra, żonatego z Urszulą von Stosch auf Klein-Wirsewitz. Umarł on bezpotomnie pozostawiając rezydencje najstarszej siostrze Jadwidze Helenie. Po jej śmierci w 1703 r. miasto i pałac przeszły w ręce rodziny von Lestwitz. Zmieniało jeszcze kilkakrotnie właścicieli, byli to m.in. Adam Melchior, Jerzy Abraham i Karol Rudolf. Karol Rudolf umarł 9 sierpnia 1803 r. nie pozostawiwszy potomka. Swój majątek zapisał Stowarzyszeniu Dziewic Ewangelickich, którego głównym zadaniem było nauczanie młodych dziewcząt prowadzenia domu. Organizacja przyczyniła się do rozwoju szkolnictwa w okolicznych wsiach. Przetrwała do końca II wojny światowej. Wojnę obiekt przetrwał nienaruszony, po wojnie został upaństwowiony. Przez pewien czas zamieszkiwany był przez pracowników Państwowego Gospodarstwa Rolnego. W latach pięćdziesiątych XX wieku został opuszczony, a jego wyposażenie rozkradzione. Zaniedbany w następnych kilkudziesięciu latach popadł w ruinę. Opis Dwupiętrowy, zabytkowy pałac ze ścianą frontową zwieńczoną frontonem. Po bokach owalne alkierze. Na ścianie frontowej centralnie nad oknami pierwszego piętra umieszczony jest kartusz z herbami rodzin: von Lestwitz (l) i von Stosch (p). Pierwotny zamek otaczała fosa wypełniona wodą. Galeria Zobacz Pałac w Czerninie Dolnej Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć archiwalnych i aktualnych Pałac Czernina (ruina), ul. Zamkowa, Czernina - zdjęcia [online], polska-org.pl [dostęp 2024-11-03] .
Burg Czudec

Die Burg Czudec (polnisch Zamek w Czudcu) ist eine Burgruine in Czudec, in der Nähe von Strzyżów. Die Burg gehörte dem polnischen Adelsgeschlecht Strzyżowski. Lage Die Burg liegt im Strzyżów-Gebirge in der Gemeinde Czudec. Geschichte Bereits zur Zeit der Piasten gab es hier an dem Übergang über den Wisłok eine Slawenburg. Sie schützte die Grenze zum Fürstentum Galizien-Wolhynien und den Handelsweg am Wisłok nach Ungarn. Im 14. Jahrhundert wurde sie durch eine gotische Burg ersetzt, die in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts in ein Renaissance-Schloss umgebaut wurde. Bis 1610 gehörte es den Strzyżowski, als es an die Grabieński kam. Die Anlage wurde während der Belagerung durch die Truppen von Georg II. Rákóczi 1657 zerstört und danach nicht wieder aufgebaut. Teile der Burg wurden in den 1690er Jahren abgetragen. Heute ist sie nur als Ruine erhalten. Archäologische Arbeiten wurden 1938, 1954 und 2001 durchgeführt. Über den Burgberg führt ein markierter Wanderweg von Czudec nach Wyżne. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur G. Leńczyk, Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983
Zamek w Czudcu

Zamek w Czudcu – ruiny średniowiecznego zamku rycerskiego we wsi Czudec w powiecie strzyżowskim w województwie podkarpackim. Położenie, prace badawcze Ruiny znajdują się na południe od Czudca, na wzgórzu zwanym Górą Zamkową lub Zamczyskiem, usytuowanym nad Wisłokiem. W trakcie niewielkich badań sondażowych prowadzonych przez archeologów w latach 1938 i 1954 odkryto tu okrągły majdan o średnicy 50 metrów otoczony wałem o wysokości dochodzącej do 7 metrów i stwierdzono obecność śladów zabudowań i murów z cegły gotyckiej, w tamtym okresie niemożliwych do datowania. W 2001 roku rozpoczęto kompleksowe prace archeologiczne, trwające do chwili obecnej, które doprowadziły do odsłonięcia pozostałości zamku, w tym murów gotyckich wież obronnych i pozostałości baszty bramnej z XVI wieku o średnicy 6 metrów, a także części murów i piwnic zamku. Historia zamku W okresie wczesnopiastowskim na Górze Zamkowej w Czudcu znajdował się gródek ziemno-kamienno-drewniany, z którego zachowały się po którym zachowały się wały obronne o wielkości 50 × 60 m. Po raz pierwszy zamek wzmiankowano w 1354 roku w dokumencie lokacyjnym Rzeszowa. Był to już wtedy murowany zamek w stylu gotyckim, który zbudowali przedstawiciele rodów Bogoriów albo Gryfitów (być może wojewoda krakowski Teodor Gryfita). W drugiej połowie XVI wieku zamek został przebudowany w stylu renesansowym. Obiekt uległ zniszczeniu podczas Potopu w trakcie najazdu Jerzego Rakoczego w 1657 roku. Ruiny rozebrano w ostatnim dziesięcioleciu XVII wieku. Początkowo zamek w Czudcu strzegł granicy między Polską a Księstwem halicko-wołyńskim i szlaku handlowego biegnącego w dolinie Wisłoka. Od XV wieku do 1610 roku należał do właścicieli Czudca, rodziny Strzyżowskich herbu Gozdawa; w 1610 roku przeszedł w ręce Grabieńskich herbu Pomian i Prawdzic, właścicieli Czudca do 1840 roku. Wizerunek zamku znajdował się na wczesnych pieczęciach miejskich Czudca z okresu, gdy miejscowość posiadała prawa miejskie (lata 1427–1935); ich najstarsze odciski, pochodzące z drugiej połowy XVI wieku, przedstawiają mur i trzy wieże, dwie wyższe i jedną niższą. Pieczęcie z tym wizerunkiem były używane do XVIII wieku; nawiązuje do nich obecny herb gminy Czudec. Szlaki turystyczne Przez Górę Zamkową w Czudcu przebiega żółty szlak turystyczny z Czudca do miejscowości Wyżne. Zobacz też Czudec Przypisy Bibliografia G. Leńczyk, Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983 J. Marszałek, Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1993 Gmina Czudec: Rys historyczny. www.czudec.pl. [dostęp 2011-02-11]. Gmina Czudec: Herb. www.czudec.pl. [dostęp 2011-02-11]. A. Lubelczyk, Czudec. Średniowieczny zamek na pograniczu polsko-ruskim, Zamojsko-Wołyńskie Zeszyty Muzealne II, 2004, s. 241–254. Linki zewnętrzne Jarosław Dobkiewicz: Wzgórze nad Czudcem odsłania tajemnice. [dostęp 2011-02-11].
Burg Dobczyce

Das Burg Dobczyce (polnisch: Zamek w Dobczycach) ist eine Burg in Dobczyce unweit von Myślenice am Übergang der Gebirgszüge der Pogórze Wielickie und der Pogórze Wiśnickie, Teilgebirge der Beskiden. Sie liegt am Fluss Raba über dem heutigen Stausee Jezioro Dobczyckie und wurde als Königsburg errichtet. Geschichte Es ist nicht bekannt, wann genau die Burg entstand. 1311 erließ der spätere polnische König Władysław I. Ellenlang in Dobczyce während des Krakauer Aufstands des Vogtes Albert einen Rechtsakt gegen die Krakauer Bürger, woraus man schließen könnte, dass es hier bereits einen Sitz des Monarchen gab. Die Burg selbst wird 1359/1362 erstmals urkundlich erwähnt, als sie von den Nikolaus Wirsing dem Älteren und später dessen Sohn Nikolaus Wirsing dem Jüngeren für den polnischen König Kasimir den Großen verwaltet wurde. 1379 kam die Burg wieder unmittelbar an die polnische Krone. Die Burg wurde später in eine obere und untere Burg ausgebaut. 1390 belehnte König Władysław II. Jagiełło Klemens z Moskorzowa mit der Burg. Der König und seine Gemahlin Hedwig von Anjou verweilten auf der Burg und Jan Długosz erzog im 15. Jahrhundert die Königssöhne von Kasimir IV. Andreas und Elisabeth von Habsburg auf der Burg. Ab 1519 wurde die Burg von Stanisław Czarny z Witowic und später den Burzeński, Bonerowie und Lubomirski verwaltet. Unter Sebastian Lubomirski erlebte die Burg im späten 16. Jahrhundert ihre Blütezeit, als sie zu einem Renaissance-Schloss umgebaut wurde. 1702 wurde das Schloss von den Schweden im Großen Nordischen Krieg stark beschädigt. Ein Feuer verwüstete das Gebäude zudem im Jahr 1735. Im 19. Jahrhundert nutzten die umliegenden Bauern die Burgruine als Steinbruch. Erst 1901 begann man mit Restaurierungsarbeiten. Ab 1960 wurden archäologische Arbeiten auf dem Burgberg getätigt und die Ruine gesichert. Heute befindet sich ein Museum in dem restaurierten Teil der Burganlage. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Homepage des Museums (polnisch) Paweł Kocańda, Budownictwo obronno-rezydencjonalne Wacława II (1291–1305) w Małopolsce na tle ziem polskich. Studium archeologiczno-historyczne
Dobczyce Castle

Dobczyce Castle (Polish: Zamek w Dobczycach) is a castle in Dobczyce, Lesser Poland Voivodeship, in southern Poland. It is located on a rocky hill above Lake Dobczyce. The castle was first mentioned in written sources in 1362, but had been fortified since 1311. In the time of Casimir III the Great, the walls were from 5 to 9 meters thick, and the castle was a fortified stronghold. In 1398, the castle was the abode of King Władysław II Jagiełło and his wife Jadwiga. In 1473, for several months, Prince Casimir stayed here after returning from an unsuccessful expedition. The Lubomirski family, who ruled the castle from 1585, rebuilt the Gothic fortress into a Renaissance residence in the years 1593–1594. The clocktower, chapel and fountain were added. By 1620 the castle had 70 rooms and 3 towers. In the 1960s the site was extensively excavated. See also Castles in Poland References
Добчицький замок

Королівський замок у Добчицях (пол. Zamek królewski w Dobczycach) — замок, розташований на скелястому пагорбі над Добчицьким озером (водосховищем, утвореним завдяки накопиченню вод річки Раби) у місті Добчиці Мисленицького повіту Малопольського воєводства в Польщі. Історія Швидше всього, вже на початку XIV століття на місці замку існували оборонні укріплення. Перша письмова згадка про замок датується 1362 роком. Однак це місце було укріплене і до того, адже ще у 1311 році, під час заколоту війта Альберта у Кракові, майбутній польський король Владислав I Локетек у Добчицях видав документ про позбавлення майна непокірних краківських міщан. У наступні століття замок зазнав ґрунтовної перебудови. Він складався з верхнього та нижнього замку. За часів Казимира Великого мури замку мали товщину від 5 до 9 метрів, а замок був добре укріпленою фортецею. У 1398 році замок був місцем перебування польського короля Владислава Ягайла та його дружини Ядвіги. У 1467 році замок опанували "Брати жебраки", яких із замку вигнали війська краківського старости Миколая П'єньонжка. Ян Длугош навчав у замку дітей Казимира Ягеллончика — князів Сигізмунда, Олександра, Владислава, Фридерика, Яна та Казимира. У 1473 році князь Казимир пробув тут кілька місяців після повернення з невдалої виправи по угорську корону. Родина Любомирських, яка володіла замком з 1585 року, перебудувала готичну фортецю на ренесансну резиденцію у 1593—1594 роках. На вежі було розміщено годинник, на місці брами з XIII століття споруджено каплицю та збудовано фонтан. У 1611 році тут відбулося весілля дочки Себастьяна Любомирського — Барбари з польським магнатом Яном Зебжидовським, в якому взяв участь краківський єпископ Пйотр Тиліцький. У 1620 році замок мав 70 кімнат та 3 вежі. Замок не постраждав під час першого шведського потопу. У 1660 році староста Міхал Йордан зміцнив замкові мури, але під час другого вторгнення шведів у 1702 році замок було зруйновано і відтоді він почав занепадати. У ХІХ столітті його почали поступово розбирати. Лише у 1901 році тут було проведено перші укріплювальні роботи. У 1960 році завдяки вчителю Владиславу Ковальському (згодом куратору) на замковій горі розпочалися розкопки. Після багатьох років робіт було відреставровано та відбудовано частину замку, а також створено музей Польського туристично‑краєзнавчого товариства. Принадою замкової гори є оглядовий пункт на Поґуже та Бескиди. Світлини Див. також Замки Польщі (перелік) Примітки
Burg Soldau

Die Burg Soldau war eine Ordensburg des Deutschen Ordens im damals ostpreußischen Dorf Soldau, heute Działdowo. Sie diente als Grenzburg zum polnischen Masowien. Geschichte In der Handfeste der Stadt von 1344 ist die Burg bereits erwähnt, ein Pfleger erscheint 1348. Das Burghaus im Südosten ist vermutlich der älteste Baukörper, der Nordostflügel stammt aus dem 14. Jahrhundert. In der Schlacht bei Tannenberg 1410 wurde die Burg beschädigt. Im 15. Jahrhundert wurde die Burg auch 1414, 1442 und 1453 von polnischen Truppen bzw. bündische Truppen besetzt, kehrte jedoch immer wieder in Besitz des Ordens zurück. Während der Nordische Kriege war Soldau 1656 für mehrere Monate Aufenthaltsort von Karl X. Gustav. Im Jahr 1676 wurde die Burg im Renaissancestil erneuert, und der südwestliche Flügel angebaut. Im Ersten und Zweiten Weltkrieg wurde sie von russischen bzw. sowjetischen Truppen beschädigt. Der südwestliche Flügel ist noch weitgehend original erhalten. Bauwerk Der Bau wurde, wie bei Ordensburgen üblich, auf einer quadratischen Grundfläche realisiert, deren Seitenlänge ca. 46 m beträgt. Auch waren Wirtschaftsgebäude, wie eine Mühle und eine Brauerei untergebracht. Soldau war eine kleine Deutschordensburg, wie sie als Sitz eines Pflegers oder Vogts dienten. Die Burg besteht aus einem Haupthaus, dem gegenüber Ecktürme an Ecken des quadratischen Innenhofs angeordnet sind. Die typische Anordnung der drei Haupträume Kapelle, Remter und Plegerwohnung im ersten Obergeschoss wurde möglicherweise erstmals in Soldau entwickelt. Der schmale Nordturm hat einen quadratischen Sockel, auf dem ein zylindrischer Oberbau saß. Der westliche breite Turm ragte nicht über die Krone der Umfassungsmauer hinaus. Einzelnachweise Weblinks
Zamek w Działdowie

Zamek w Działdowie – zamek pokrzyżacki znajdujący się w mieście Działdowo, w województwie warmińsko-mazurskim. Historia Warownię wznieśli rycerze zakonu krzyżackiego w latach 1344–1391. Budowla powstała wokół dziedzińca na planie kwadratu o boku 46 m. Zamek otoczony był murem i fosą. Z trzech stron zamku broniły bagna, z czwartej zaś, rzeka Działdówka. Od strony podjazdu stały dwie wieże smukła, okrągła, na ośmiobocznej podstawie i masywna, czworoboczna, obok bramy. Do dziś zachowało się południowo-zachodnie skrzydło zamku z pierwszej połowy XIV wieku - tzw. Dom Duży, z gotyckimi sklepieniami w piwnicach oraz obszerna sala stanowiąca dawniej refektarz i kaplicę. Zamek posiadał własne zaplecze gospodarcze - młyn, browar i folusz. Zamek był wyodrębnioną z obszaru miejskiego jednostką terytorialną, administracyjną i gospodarczą. W jego murach swoją siedzibę miał prokurator zakonny, a od 1383 roku wójt. Zamek był wielokrotnie przedmiotem walk między wojskami krzyżackimi czy pruskimi a polskimi, litewskimi i szwedzkimi. W XVII wieku (1676 rok) przebudowany został w stylu renesansowym. Później był stopniowo rozbierany, odnowiony pod koniec XIX wieku. Jeszcze raz uszkodzony podczas II wojny światowej. W ostatnich latach odbudowane zostało zachodnie skrzydło zamku wraz z dziedzińcem. Podstawę dla tego skrzydła stanowią zachowane piwnice z lochem dla więźniów i ścianami o grubości około 4 m. W tej części swoją siedzibę ma Urząd Miasta. Badania archeologiczne prowadzone na zamku w latach 1981–1989 ukazały bogatą przeszłość tego miejsca. W wyniku prac ziemnych wydobyto około 300 000 sztuk znalezisk ruchomych (głównie starożytnych). Bibliografia Działdowo. Plan miasta i mapa powiatu, Wadawnictwo Remedium, Toruń 2008, ISBN 83-88543-64-4 Linki zewnętrzne Archiwalne widoki zamku w bibliotece Polona
Ordensburg Christburg

Die Ordensburg Christburg (polnisch Zamek w Dzierzgoniu) war eine Burg des Deutschen Ordens. Geschichte Nach dem Chronisten Peter von Dusburg eroberten die Ritter an einem Heiligabend eine pomesanische Burg, die im heutigen Stary Dzierzgoń (Alt Christburg) lag. Die Prußen eroberten diese im ersten Prußenaufstand zurück. Nach Niederschlagung dieses Aufstands legte der Orden die heutige Ordensburg an, zunächst in Holz-Erde-Bauweise, ab 1260 in Stein. In der neuen Burg Christburg schloss der Orden 1249 den Christburger Frieden ab, in dem den Prußen relativ milde Bedingungen auferlegt wurden. Sie mussten zwar die weltliche Herrschaft des Deutschen Ordens und das Christentum anerkennen, doch konnten sie sich eine Reihe von Rechten und Freiheiten behalten. Die Burg galt militärstrategisch als Schlüssel zum Preußischen Oberland. Hier saß nach 1309 einer der Großgebietiger des Ordens – der Obersttrappier, der für das Bekleidungswesen im Ordensland verantwortlich war. Erster Komtur war Heinrich Stange. Während des zweiten Prußenaufstands konnte sich Christburg als eine der wenigen Burgen halten. Von 1404 bis 1410 wurde die Burg von polnischen Truppen besetzt. Nach dem Zweiten Thorner Frieden kam die Burg unter polnische Oberhoheit. Im 16. und 17. Jahrhundert war die Burg schon Ruine, wie Ansichten von Anton Möller (1584) und Christian Hartknoch (1687) belegen. In den 1920er Jahren entstanden hier ein Park und ein Wasserturm. Bauwerk Die Burg lag auf einer Anhöhe über der Stadt und war topographisch geschützt. Archäologische Untersuchungen wiesen die Fundamente zweier ungleich großer Flügelbauten nach, die in stumpfem Winkel zueinander standen. Am kürzeren Nordflügel war ein Turm angebaut. Christburg gehörte zu den frühen Ordensburgen, die noch keine regelmäßige Kastellstruktur besaßen. Literatur Christofer Herrmann: Burgen im Ordensland Preussen: Handbuch zu den Deutschordens- und Bischofsburgen in Ost- und Westpreussen. Michael Imhof Verlag, 2015, S. 62–62. Weblinks Einzelnachweise
Zamek w Dzierzgoniu

Zamek w Dzierzgoniu – ruiny zamku krzyżackiego w Dzierzgoniu z XIII wieku. Historia Zamek w Dzierzgoniu zaczęto budować w 1248 roku na miejscu pruskiego grodu. W 1249 podpisano tu ugodę dzierzgońską. Po zniszczeniach w końcu XIII wieku nastąpiła rozbudowa warowni. Zamek był wzniesiony z cegły na szczycie wzniesienia, górującego od północy nad miastem. Nie zachowały się żadne dokumenty na temat rozplanowania tego potężnego niegdyś obiektu. Od 1309 roku w warowni urzędował wielki szatny Zakonu. W 1414 roku zamek spłonął po zdobyciu go przez wojska polskie, a w 1456 został prawie całkowicie rozebrany. W XVII wieku cegły z ruiny posłużyły do budowy kościoła reformatów. W XIX wieku na miejscu ruin powstał park, a w latach 30. XX wieku zbudowano na szczycie wzniesienia wieżę ciśnień. W lecie[którego roku?] na wzgórzu prowadzono wykopaliska archeologiczne, które odsłoniły fundamenty budowli i dawną drogę. U podnóża wzniesienia przy samej ulicy zachowały się fragmenty kamiennego muru oporowego. Bibliografia Włodzimierz JacekW.J. Adamski Włodzimierz JacekW.J., Dzierzgoń – zamek krzyżacki [online], 4 lutego 2008 [dostęp 2008-05-05] [zarchiwizowane z adresu 2008-06-12] . Antoni Jan Pawłowski, Zamek w Dzierzgoniu odsłania swe tajemnice. Wyniki badań archeologiczno-architektonicznych w latach 1998–2003, [in:] XIV Sesja Pomorzoznawcza, t. 2: Od wczesnego średniowiecza do czasów nowożytnych, red. Mirosław Fudziński, Henryk Paner, Gdańsk 2005, s. 207–229; idem, Próba rekonstrukcji zamku w Dzierzgoniu, [in:] Pogranicze polsko-pruskie i krzyżackie, [t.] 2, red. Kazimierz Grążawski, Włocławek–Brodnica 2007, s. 209–236 Linki zewnętrzne Zamek w Dzierzgoniu (www.zamki.pl) Zamek w Dzierzgoniu (zamki.res.pl)
Zamek w Goraju

Zamek w Goraju – zamek z początku XX wieku znajdujący się w Goraju w województwie wielkopolskim. Historia i architektura Neorenesansowy zamek w Goraju został zbudowany dla hrabiego Wilhelma Bolka von Hochberga w latach 1910-1911. Wzniesiono go na skarpie nad lewym brzegu Noteci w Puszczy Noteckiej. Budowla założona na planie litery U, ramionami skierowanymi w kierunku rzeki. Po obu stronach skrzydła frontowego wznoszą się dwie potężne baszty nakryte hełmami. Trzecia baszta znajduje się na końcu skrzydła wschodniego. Wzorcem dla zamku jest warownia Varenholz w Westfalii. Von Hochbergowie mieszkali na zamku do II wojny światowej. Obecnie mieści się tutaj Internat Zespołu Szkół Leśnych. Pomniki Przed zamkiem stoją cztery kamienie pamiątkowe: przy Dębie Burku - nauczycielom, opiekunom i absolwentom, absolwenci rocznika 1963-1968, postawiony w dniu 28 czerwca 2008, na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1989-1994, postawiony w dniu 3 lipca 2009, na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1967-1971, postawiony w dniu 19 września 2009, na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1968-1972, postawiony w dniu 29 czerwca 2012. Przypisy Bibliografia Iwona Wolska: Zamek w Goraju. [dostęp 2014-02-07]. (pol.). polskiezabytki.pl - Goraj. [dostęp 2014-02-07]. (pol.).