NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Anny w Długiem (powiat żagański)

Kościół pw. św. Anny w Długiem – rzymskokatolicki kościół filialny w Długiem, w powiecie żagańskim, w gminie Szprotawa. Należy do parafii św. Mikołaja w Mycielinie, dekanat Szprotawa, diecezja zielonogórsko-gorzowska. Kościół zbudowany został w końcu XIX w., gdy spłonęła poprzednia świątynia pw. św. Jakuba. Konsekracja kościoła nastąpiła dokładnie 27 listopada 1890. Do 1945 służył miejscowym ewangelikom, a następnie jako kościół katolicki. W trawniku od strony południowej leży płyta nagrobna Gustava Irrganga, co sugeruje istnienie niemieckiego cmentarza wokół budowli. To jedyny kościół w stylu neogotyckim na terenie gminy Szprotawa. W tym samym stylu i podobnej konwencji wybudowana została jeszcze kaplica cmentarna w sąsiednich Siecieborzycach. Architektura Budowla na planie prostokąta w stylu neogotyckim, jednonawowa, murowana z kamienia i cegły, przykryta dachem dwuspadowym. Od północy dobudowana wieża z zegarami, zwieńczona dachem wieżowym. Kościół nie jest orientowany. Przy wejściu wmurowana tablica z datą 24 XII 1945 – 24 XII 1995, upamiętniająca 50. rocznicę przybycia mieszkańców Kresów Wschodnich. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Bytomiu-Łagiewnikach

Kościół świętego Jana Nepomucena – kościół wzniesiony w latach 1894–1896 w Bytomiu-Łagiewnikach, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świętochłowice archidiecezji katowickiej. Jest to świątynia wzniesiona na podstawie projektu przygotowanego przez miejskiego mistrza budowlanego z Bytomia, Paula Jackischa, który zaprojektował kościół w stylu eklektycznym, łączącym styl neoromański ze stylem neogotyckim. Prace budowlane rozpoczęły się w 1894 roku; w 1896 roku świątynia została poświęcona, natomiast uroczystość konsekracji odbyła się w 1902 roku. Kościół jest orientowany, został wybudowany z cegły, na planie krzyża łacińskiego, posiada wieżę nakrytą ostrosłupowym dachem hełmowym od strony zachodniej i półkoliste prezbiterium od strony wschodniej. Wnętrze jest trzynawowe, znajdują się w nim empory. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chorzowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chorzowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chorzów Batory archidiecezji katowickiej. Znajduje się w chorzowskiej dzielnicy Chorzów-Batory. Historia Komitet Budowy Kościoła dla dzielnicy Hajduki-Dworzec powołano w grudniu 1937 roku, zadecydował on o wyborze projektanta nowej świątyni, która została wzniesiona według projektu architekta Henryka Gambca. Wcześniej teren został poświęcony i uroczysty, pierwszy wykop ziemi został wykonany w dniu 14 czerwca 1937 roku przez księdza biskupa Stanisława Adamskiego. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 14 sierpnia 1938 roku przez księdza dziekana Józefa Czempiela (jako delegata księdza biskupa Ordynariusza). Akt erekcyjny został wmurowany w kamień węgielny i umieszczony w ścianie za ołtarzem głównym. Podczas budowy napotkano trudności geologiczne, tj. warstwę torfu o grubości 3,5 m. Prace przy budowie kościoła trwały jednak dość szybko – w sierpniu 1939 roku budynek był w stanie surowym. Benedykacji czyli poświęcenia świątyni dokonał w dniu 24 grudnia 1939 roku błogosławiony ksiądz dziekan Józef Czempiel. Podczas remontu rozpoczętego we wrześniu 2006 roku w kościele m.in. wymieniono witraże, zamontowano nowy witraż w ścianie prezbiterium, ołtarz główny został całkowicie przebudowany, a ściany zostały pokryte malowidłami. Kaplica św. Antoniego została przebudowana w maju 2015 roku. Architektura Ze względu na ograniczone środki finansowe, początkowy projekt architektoniczny bryły świątyni, zaaprobowany przez katowicką kurię biskupią, został poważnie zmodyfikowany. Ostatecznie świątynia otrzymała prostą formę opartą na podstawowych bryłach z jedną wieżą. Wnętrze jest jednonawowe z wyodrębnionym prezbiterium nakrytym kolebkowym sklepieniem i oddzielonym od dwóch ołtarzy bocznych kolumnami, po jednej z każdej strony. Ściany nawy głównej są urozmaicone wnękami umieszczonymi pod okrągłymi oknami. Architektoniczny rytm świątyni jest wyznaczony przez przyścienne pilastry. Wymiary kościoła to 30 metrów długości oraz 17 metrów szerokości. Jednorazowo świątynia mieści do 2000 wiernych. Galeria Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Chorzowie

Kościół świętej Jadwigi śląskiej w Chorzowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chorzów archidiecezji katowickiej, wzniesiony w latach 1873–1874 w Chorzowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Budowa świątyni w stylu neoromańskim rozpoczęła się wiosną 1873 roku. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 22 czerwca 1873 roku w rocznicę poświęcenia kościoła św. Barbary. Świątynia została poświęcona w dniu 18 października 1874 roku przez księdza doktora Hermanna Gleicha (od 1875 roku biskupa tytularnego Mallus w Cylicji i sufragana wrocławskiego). Kazanie wygłosił wówczas ksiądz Józef Michalski z Lipin. W 1908 roku kościół został rozbudowany. Zostały wówczas wzniesione dwie tylne wieże, domek portalowy i chór organowy według projektu Ludwiga Schneidera, który zaprojektował także elewacje oraz wyposażenie wnętrza świątyni. Elewacje wykonano z wielobarwnych tynków, ozdobiono płaskorzeźbami oraz plecionkowymi ornamentami. Świątynia otrzymała również piękny ołtarz wykonany ze szlifowanego białego marmuru i ozdobiony figurą św. Jadwigi i figurami klęczących aniołów. Na marmurowych filarach o barwie ciemnożółtej był rozłożony baldachim. Tabernakulum było również wykonane z marmuru. Zostały także zamontowane nowe, większe organy (podczas I wojny światowej ich cynowe piszczałki zostały przetopione na amunicję, w 1925 roku zostały kupione nowe). W 1914 roku świątynia wzbogaciła się o ławki. Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Chorzowie

Kościół świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Górnośląskim Parku Etnograficznym w Chorzowie. Jest to świątynia wzniesiona w 1791 roku we wsi Nieboczowy nad Odrą, w powiecie wodzisławskim jako powiększenie kaplicy z 1380 roku, ufundowana została przez Jana Zdrzałaka. Przeniesiona została w 1971 roku do Kłokocina (dzielnicy Rybnika), natomiast na obecnym miejscu stoi od 1995 roku. Odrestaurowana została w 1931 roku. Poświęcono ją w dniu 28 września 1997 roku. Architektura Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Składa się z mniejszego prezbiterium w stosunku do nawy zamkniętego trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta z portalem w formie „oślego grzbietu” z datą „1791”. Całą świątynię otaczają soboty. Kościół posiada dach dwukalenicowy, nakryty gontem z dwoma sześciokątnymi wieżyczkami na sygnaturki w stylu barokowym. Są one zwieńczone baniastymi dachami hełmowymi, nakrytymi gontem z latarniami (nad nawą są ozdobione podwójnym krzyżem, a nad prezbiterium są ozdobione metalowym kurem). Nawa nakryta jest płaskim stropem, natomiast prezbiterium pozornym sklepieniem o spłaszczonym łuku. We wnętrzu znajdują się m.in.: mały chór podparty przez dwa profilowane filary z fisharmonią wybudowaną pod koniec XIX wieku, belka tęczowa ozdobiona polichromowanymi figurkami Chrystusa na krzyżu, Matki Boskiej i Świętego Jana pochodzącymi z połowy XIX wieku. Oryginalne wyposażenie świątyni nie zachowało się do dziś. Obecne pochodzi z różnych świątyń. Ołtarz główny został zbudowany w XVIII wieku i pochodzi ze spalonej świątyni w Moszczenicy. Ołtarze boczne reprezentują styl barokowo – klasycystyczny. Stacje Drogi Krzyżowej zostały zbudowane pod koniec XVIII wieku. Ława kolatorska pochodzi z XIX wieku i znajdowała się dawniej w świątyni w Wiśle Wielkiej. Przypisy
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Cieszynie

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Cieszyn diecezji bielsko-żywieckiej. Znajduje się w cieszyńskiej dzielnicy Bobrek. Fundamenty pod budowę świątyni zostały położone jesienią 1908 roku według planów pana Czempiela. Całością prac budowlanych kierował pan Tomiczek. Do dnia 5 maja 1909 roku zostały wymurowane ściany, natomiast dwa tygodnie później został położony dach. Przy budowie świątyni zaangażowanych było wielu mężczyzn, tak że w 1910 roku kościół był już ukończony. Ołtarz został przekazany przez siostry elżbietanki, natomiast w prezbiterium został umieszczony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, przeniesiony z kapliczki. W dniu 8 maja 1910 roku radca biskupi, ksiądz proboszcz Jan Sikora uroczyście poświęcił świątynię. Od 25 grudnia 1958 roku świątynia została ustanowiona kościołem parafialnym. W 1968 roku w świątyni został ustawiony nowy ołtarz wykonany przez pana Alojzego Cinala, zamontowano nowe tabernakulum, ambonę i chrzcielnicę. W 1970 roku pan Jan Oleś zamontował w świątyni ogrzewanie ropne, które było używane do 1990 roku. W 1991 roku zostało zamontowane centralne ogrzewanie na gaz według projektu panów Surzyckiego i Szafarczyka. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czechowice-Dziedzice diecezji bielsko-żywieckiej. Znajduje się na osiedlu Lesisko. Decyzja o wybudowaniu świątyni została podjęta w dniu 7 stycznia 1937 roku, a nad całością czuwał ksiądz Jan Nepomucen Barabasz. W następnym roku, w dniu 6 czerwca 1938 roku, w mury wznoszonego kościoła wmurowany został kamień węgielny z napisem: „NMP Królowej Korony Polskiej, aby Ona była naszą tarczą obronną i rękojmią naszej prawdziwej i wielkiej siły drogiej nam Ojczyzny”. Świątynia została ukończona w 1939 roku, ale poświęcona została przez księdza Brunona Depoix dopiero po zakończeniu II wojny światowej w dniu 3 maja 1945 roku. Od 1 lutego 1946 roku przy kościele działała kuracja duszpasterska, należąca do parafii św. Katarzyny. Samodzielna parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowicach-Dziedzicach została utworzona w dniu 15 marca 1958 roku. Kościół został konsekrowany w dniu 3 maja 1970 roku przez biskupa Herberta Bednorza. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Siedlcu

Kościół św. Mikołaja w Siedlcu – murowany rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Siedlcu (gmina Kostrzyn, województwo wielkopolskie). Do rejestru zabytków został wpisany 22 grudnia 1932 pod numerem 2441/A. Historia i architektura W 1260 wieś należała do Zakonu Maltańskiego i około tego roku wybudowano tu pierwszy, drewniany kościół (spłonął on w 1725). Obecną, późnobarokową świątynię z cegły palonej wzniesiono w latach 1770-1775, a jej fundatorem był Antoni Krzycki (budowę dokończyła jego małżonka - Franciszka ze Skoraszewskich, a ich oboje upamiętnia tablica na wschodniej ścianie obiektu). Ma założenie centralne i jest jednonawowy. Owalna nawa przykryta jest sklepieniem kopulastym. Od wschodu do nawy przylega prezbiterium wraz z zakrystią. Wieża i krótkie przęsło z chórem przylega do nawy od zachodu. Na wieży, od frontu, umieszczona jest tarcza zegarowa z 1887. Wnętrze Oryginalne wyposażenie świątyni nie zachowało się. Obecne pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku, choć nie jest ono pierwotne. Ściany pokrywa polichromia z 1958. Wewnątrz stoją trzy ołtarze: Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, św. Mikołaja i św. Judy Tadeusza. XIX-wieczne organy są w bardzo złym stanie technicznym. W wieży wiszą trzy dzwony. Dwa z nich pochodzą z 1978 i zostały poświęcone przez arcybiskupa Jerzego Strobę. Obecnie są one nieużywane z uwagi na zagrożenie konstrukcji wieży. Otoczenie Kościół otacza mur. Wewnątrz murów znajdują się stare nagrobki. Spoczywają tu m.in.: ks. proboszcz Stanisław Drwęski (ur. 30.4.1877, zm. 17.7.1922) i ks. Józef Borys (ur. 15 marca 1839, zm. 12 września 1906). Obok znajduje się głaz z osoczem wypływającym z figury Chrystusa Zmartwychwstałego w Medziugorie. Kościół od reszty wsi oddziela przekop dwupasmowej drogi krajowej nr 92. Dojście zapewnia kładka dla pieszych. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czerwionce-Leszczynach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dębieńsko archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Czerwionce, dzielnicy miasta Czerwionka-Leszczyny. Parafia została erygowana w 1925 roku, natomiast świątynia została zaadaptowana w latach 1926-1928 z domu robotniczego kopalni "Dubensko". Dom robotniczy został przekazany w 1926 roku władzom kościelnym przez koncern Zjednoczone Huty "Królewska" i "Laura", właściciela kopalni. W 1978 roku została podjęta decyzja o przebudowie prezbiterium. Projekt został opracowany przez Józefa Kołodziejczyka z Chorzowa. Kościół powstał jako świątynia tymczasowa, dlatego od 2010 roku jest budowany nowy obiekt sakralny według projektu architekta Grzegorza Tkacza. Przypisy
Kościół św. Barbary w Będzinie

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu będzińskiego diecezji sosnowieckiej. Obecna świątynia to otwarta w 1922 roku, przebudowana izba zborna biura kopalni "Ksawery" (zmienionej w 1875 roku na „Koszelew"), którą pobłogosławił w dniu 7 kwietnia 1935 roku biskup częstochowski Teodor Kubina. Kościół w latach 1938-1987 był świątynią parafii pod wezwaniem świętej Barbary. Następnie w latach 1987-1989 był kościołem rektorskim nowej parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Następnie od 1989 roku świątynia pełni ponownie funkcję kościoła parafialnego. Dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dnia 25 października 2008 roku Stolica Apostolska zezwoliła na ozdobienie koronami czczonego w kościele obrazu Czarnej Madonny. Korony zostały poświęcone, dzięki staraniom księdza Stanisława Sarowskiego, przez Ojca Świętego Benedykta XVI w Rzymie, natomiast uroczyście obraz koronował w dniu 1 czerwca 2009 roku biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak. Od 31 stycznia 2010 roku świątynia posiada tytuł „świątyni afiliowanej", czyli złączonej w specjalny sposób z bazyliką Matki Bożej Śnieżnej (Santa Maria Maggiore) w Rzymie. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Czerwionce-Leszczynach

Kościół Świętego Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dębieńsko archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Leszczynach, dzielnicy miasta Czerwionka-Leszczyny. Historia Pierwszy kościół (pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej) zbudowano w Leszczynach prawdopodobnie w latach 1594–1606 w konstrukcji wieńcowej, z sobotami. Istniał w nim ołtarz z przełomu XVI i XVII wieku zawierający kilka obrazów, m.in. wizerunek Trójcy Świętej. W 1981 przeniesiono go do Palowic. W 2006 (na 25-lecie przeniesienia), w miejscu, gdzie stał, zrealizowano odwzorowanie jego fundamentów i trzech bram. Budowę obecnej, modernistycznej świątyni rozpoczęto w 1937, dzięki staraniom ówczesnego proboszcza, księdza Adolfa Pojdy. Jej projektantem był Rafał Szymura. W 1939, przed napaścią Niemiec na Polskę, obiekt był w stanie surowym. Dzięki zgromadzonym wcześniej środkom, jeszcze w trakcie okupacji niemieckiej, przystosowano wnętrze do celów liturgicznych (w 1942 wmontowano m.in. witraż-rozetę sprowadzony z Quedlinburga). Poświęcenie odbyło się 16 lipca 1944. W 1945, w trakcie działań wojennych, kościół został uszkodzony (ostrzał armatni). Do 1948 szkody usunięto, a także ustawiono ołtarz autorstwa Masorza z Rybnika. Do dziś ocalały z niego tylko rzeźby: św. Andrzeja Boboli, św. Jacka i św. Stanisława. Po 1948 zbudowano kolejne ołtarze (boczne): św. Barbary i św. Katarzyny oraz Serca Najświętszej Maryi Panny i Serca Jezusa (dwa ostatnie nie są zachowane). Wyposażenie W kościele wiszą, otoczone lokalnym kultem, obrazy Matki Boskiej Licheńskiej i Miłosierdzia Bożego. Figura Matki Boskiej Fatimskiej (ukoronowana w 2003) pochodzi z 1955. Bogaty jest program witrażowy powstały w znacznej części z okazji Jubileuszu Roku 2000. W świątyni zdeponowane są relikwie św. Franciszka z Asyżu. Organy Budowa organów rozciągnięta była na znacznej przestrzeni czasowej: od lat II wojny światowej do 1993. Instrument dysponuje pedałem i trzema manuałami (łącznie 41 głosów i 2.581 piszczałek). Koncertował na nich m.in. prof. Julian Gembalski. Tablice pamiątkowe W kościele wiszą tablice pamiątkowe ku czci: księdza Adolfa Pojdy, budowniczego świątyni (z 1982), księdza Henryka Pawełka (1947–2006), misjonarza w Argentynie w latach 1979-2006 (z 2007). Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Czerlejnie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Czerlejnie – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Czerlejnie (gmina Kostrzyn, województwo wielkopolskie). Do rejestru zabytków został wpisany 22 grudnia 1932 pod numerem 2432/A. Historia i architektura Parafia w Czerlejnie powstała na przełomie XI i XII wieku. Najstarsza wzmianka o obiekcie pochodzi z 1268. W latach 1257–1796 świątynia była własnością Kapituły Gnieźnieńskiej. Oprócz obecnego wezwania w 1510 odnotowano, że kościół miał też za patronów św. Idziego i św. Katarzynę. W 1616 powstał drugi kościół. Obecna, trzecia świątynia, drewniana, konstrukcji wieńcowej, kryta gontem powstała w 1743 z fundacji proboszcza Łukasza Lubaszowskiego i posiada wieżę z barokowym hełmem. Odnowiono go w 1958. Była konsekrowana 25 października 1767 przez biskupa Ludwika de Riaucoura. Wnętrze Wyposażenie wnętrza (w tym ołtarz główny sprzed 1767, ambona i chrzcielnica) jest w większości rokokowe, z drugiej połowy XVIII wieku, ale do najcenniejszych jego elementów należy gotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem (koniec XIV wieku). Tabernakulum pochodzi z 1930, krzyż na nim i lichtarze z połowy XVIII wieku. Nad drzwiami do zakrystii umieszczona jest grupa pasyjna z drugiej połowy XVI wieku, wyrzeźbiona w warsztacie poznańskim, która do 1743 stała na belce tęczowej poprzedniego kościoła. Lewy ołtarz boczny jest rokokowy i powstał przed 1767 (zawiera obraz Ecce Homo z tego samego okresu). Po jego bokach stoją figury Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana. Prawy ołtarz boczny jest także rokokowy i zbudowano go około 1767. Zawiera obraz św. Katarzyny z połowy XIX wieku. Ołtarz św. Marii Magdaleny jest również z 1767 roku. Otoczenie Przy kościele stoi kropielnica romańska z XIII wieku pochodząca z pierwszego kościoła, murowana plebania z końca XIX wieku, a po drugiej stronie ulicy zlokalizowany jest neorenesansowy pałac. Na przykościelnym cmentarzu znajdują się okazałe grobowce rodziny Ziołeckich i Antoniostwa Wadyńskich, a także kilka nagrobków, m.in.: proboszcza Antoniego Formanowicza (ur. 29.5.1829, zm. 10.1.1913), proboszcza Teofila Wachowskiego (ur. 20.4.1878, zm. 25.2.1952), proboszcza Stanisława Remelskiego (ur. 8.11.1893, zm. 19.12.1949). Przy kościele stoi ponadto pomnik Z życia do życia ku czci Jana Pawła II (2007). Galeria Zobacz też pomnik Powstańców Wielkopolskich w Czerlejnie – w pobliżu Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Swarzewie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Swarzewie – ceglany rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Swarzewie (powiat pucki, województwo pomorskie). Do rejestru zabytków został wpisany 25 czerwca 2008 pod numerem 1830. Historia i architektura Obecna świątynia jest trzecią z kolei wzniesioną we wsi, a wybudowano ją w latach 1877-1880, jako znacznie większą w stosunku do poprzedniej, co wychodziło naprzeciw zwiększającemu się ruchowi pielgrzymkowemu do tutejszego sanktuarium. Obiekt powstał w stylu neogotyckim, jako kościół halowy o długości 43 metrów i szerokości 18 metrów. Wieża ma wysokość 40 metrów i stanowi punkt orientacyjny z wód Zatoki Puckiej. Widziana jest także z lądu z odległości około dziesięciu kilometrów. Przy kościele funkcjonuje sanktuarium maryjne, z którym wiąże się legenda o cudownym uratowaniu marynarzy ze sztormu lub przypłynięciu cudownej figury z Helu, gdzie zagrażali jej protestanci. W 1626 i 1657 figura była zakopywana w ziemi w obawie przed zniszczeniem przez Szwedów. W styczniu 1936 figura została obrabowana z kosztowności i porzucona przez złodziei. 7 i 8 września 1937 odbyły się uroczystości koronacyjne. Przewodził im biskup Stanisław Okoniewski w towarzystwie biskupa Konstantyna Dominika. 11 czerwca 1987 figura odbyła peregrynację do Gdyni podczas wizyty papieża Jana Pawła II. Wyposażenie W kościele znajduje się figura Matki Bożej, która została uznana za cudowną w roku 1702 przez biskupa Krzysztofa Szembeka. Oprócz tego wisi tu XVII-wieczny obraz-mapa ukazujący historię figury i deska z polskim tekstem wierszowanym Krótkie opisanie z 1775. Ołtarz główny pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku (marmur i alabaster). Sceny z życia Matki Bożej ukazuje polichromia autorstwa Władysława Drapiewskiego z lat 30. XX wieku, dokończona po zakończeniu II wojny światowej. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Czerwionce-Leszczynach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dębieńsko archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Czuchowie, dzielnicy miasta Czerwionka-Leszczyny. Świątynia została zbudowana w 1926 roku. Kościół został wzniesiony na planie krzyża, jako jednonawowy z transeptem i prezbiterium, nakrytymi betonowymi sklepieniami berlińskiego mistrza murarskiego Carla Rabitza, podwieszonymi do konstrukcji więźby dachowej. Świątynia nie posiada piwnic, oprócz części pod prezbiterium. Nad wejściem głównym znajduje się podwójna murowana wieża na planie kwadratu. Świątynia jest przekryta drewnianą wieźbą dachową, pokrytą dachówką ceramiczną. Kościół został konsekrowany w dniu 21 maja 1933 roku. Przypisy
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Czerwionce-Leszczynach

Kościół Ewangelicko-Augsburski – ewangelicko-augsburski kościół parafialny należący do diecezji katowickiej. Znajduje się w Czerwionce, dzielnicy miasta Czerwionka-Leszczyny. Świątynia znajduje się na terenie kopalni „Dębieńsko” i została zbudowana w 1926 roku w stylistyce klasycyzującej. Z wyglądu przypomina zaadaptowany na cele sakralne kopalniany budynek przemysłowy. W 1998 roku przeprowadzono kapitalny remont świątyni razem z przebudową jej wnętrza według projektu małżeństwa Wandy i Edwarda Kryjaków z Tych. Świątynia otrzymała nowe elementy wyposażenia takie jak: witraż symbolizujący Ducha Świętego (wykonany przez Dariusza Plintę z Mikołowa) oraz zabytkowy krzyż z 1858 roku, znajdujący się dawniej w pierwszym ołtarzu kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Katowicach, do którego nowa figurę Chrystusa została wyrzeźbiona przez Wojciecha Swobodę z Tych. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Dąbrowie Górniczej

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dąbrowskiego – Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Łęce – dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Świątynia została wzniesiona w latach 1897-1905 jako filialna należąca do parafii w Sławkowie. Kościół został pobłogosławiony w 1904 roku przez proboszcza z Przegini księdza Feliksa Banasińskiego. Jest to jednonawowa budowla z przewagą stylu neoromańskiego, orientowana, murowana z łamanego kamienia z dodatkiem cegły i zwieńczona wysuniętą przed fasadę korpusu nawowego wieżą. Uroczyście świątynia została poświęcona (konsekrowana) w dniu 6 października 1957 roku przez biskupa pomocniczego diecezji częstochowskiej Stanisława Czajkę. We wnętrzu znajdują się m.in. neobarokowy ołtarz główny oraz liczne elementy w stylu neogotyckim: ołtarze boczne, chrzcielnica, ambona, feretrony, ławki, konfesjonały, chór muzyczny. Przypisy