NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Królowej Męczenników Polskich w Przysieku

Kościół Matki Bożej Królowej Męczenników Polskich w Przysieku – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii Matki Bożej Królowej Męczenników Polskich w Przysieku w powiecie toruńskim. W 1994 roku pozyskano działkę pod budowę kościoła. 10 sierpnia 1997 roku odprawiono uroczystą mszę świętą, podczas której poświęcono plac pod budowę nowego kościoła. W 1997 roku wybudowano tymczasową kaplicę. 24 maja 1999 roku przystąpiono do budowy kościoła. Świątynię zaprojektował Cezary Owczarek, projekt konstrukcyjny wykonał Janusz Sadkowski, kierownikiem budowy został Karol Małecki. 17 czerwca 2000 roku wmurowano w fundamenty świątyni akt erekcyjny oraz kamień węgielny pochodzący z grobu św. Piotra Apostoła, a poświęcony przez Jana Pawła II podczas podróży apostolskiej w Toruniu 7 czerwca 1999 roku. Kamień wmurował biskup Józef Szamocki. Kościół został poświęcony 12 września 2020 roku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Białym Borze

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Białym Borze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bobolice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Świątynia została zbudowana ponieważ obecny kościół pomocniczy pod wezwaniem świętego Michała Archanioła był za mały dla potrzeb parafii. Budowa kościoła została rozpoczęta w 1984 roku, podczas urzędowania księdza proboszcza Andrzeja Krupczyńskiego (w parafii 1976-1991). Podczas urzędowania kolejnego proboszcza, księdza Zbigniewa Krawczyka (w parafii 1991-1994), budowa świątyni została doprowadzona do stanu surowego i w nowym kościele została odprawiona pierwsza msza święta. Kolejne prace w świątyni podejmował ksiądz proboszcz Andrzej Bujar (lata posługi 1994-2000). Kolejnym proboszczem został ksiądz Józef Barańczuk (lata posługi 2000-2001). Podczas jego urzędowania kościół został konsekrowany przez biskupa Mariana Gołębiewskiego (data poświęcenia 18 lutego 2001 roku). Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Grębocinie

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Grębocinie – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Grębocinie, położony przy ul. ks. Jana Pronobisa. Został zbudowany w latach 1932–1934 z inicjatywy ks. Jana Pronobisa. Pierwsze nabożeństwa odbywały się jeszcze podczas budowy kościoła, co najmniej od 25 grudnia 1932 roku. Jesienią 1932 roku ks. Pronobis kupił trzy dzwony, których użyto podczas Pasterki w tym samym roku. 30 października 1935 roku biskup Stanisław Okoniewski konsekrował kościół. W 1959 roku w przedsionku świątyni umieszczono tablicę upamiętniającą ks. Pronobisa, zamordowanego w październiku 1939 roku przez Niemców w Barbarce. Kościół figuruje w Wykazie zabytków nieruchomych niewpisanych do rejestru zabytków ujętych w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Cierpicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Cierpicach – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Cierpicach. Budowa kościoła rozpoczęła się 21 marca 1938 roku. W latach 1939–1945 budynek pełnił funkcję spichlerzu. W 1945 roku w kościele odbyło się pierwsze nabożeństwo. W latach 1948–1958 kontynuowano wyposażenie kościoła. Świątynia została konsekrowana 19 września 1970 roku przez kard. Stefana Wyszyńskiego. W 2009 roku rozpoczęto generalny remont kościoła. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lubiczu Dolnym – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Stanisława w Lubiczu Dolnym. Znajduje się przy ul. Dworcowej 19. Został zbudowany w latach 1929–1933. W kościele znajdują się organy wybudowane przez bydgoskiego organmistrza Paula Voelknera przypuszczalnie w 1906 roku. Pierwotnie instrument znajdował się w pobliskim kościele ewangelickim, po II wojnie światowej zostały przeniesione do kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej i św. Wacława w Lubiczu Górnym

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej i św. Wacława w Lubiczu Górnym – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii Matki Bożej Częstochowskiej i św. Wacława w Lubiczu Górnym. W 1978 roku władze kościelne otrzymały pozwolenie na budowę kościoła parafialnego w Lubiczu Górnym według projektu inż. Antoniego Holasa. 31 sierpnia 1986 roku biskup włocławski Jan Zaręba dokonał uroczystego wmurowania kamienia węgielnego pod budowę świątyni. 1 października 2000 roku kościół konsekrował biskup Bronisław Dembowski przy udziale biskupów Czesława Lewandowskiego i Stanisława Gębickiego. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Budzyniu

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Budzyniu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Barbary w Budzyniu (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w 1881 roku. We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny z fragmentami z około 1700 roku oraz tabernakulum w stylu późnorenesansowym powstałe w drugiej ćwierci XVII wieku. Kościół charakteryzuje się eklektyczną architekturą. Organy w kościele zostały wybudowane w 1883 roku przez firmę Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą. Instrument posiada 9 rejestrów oraz mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Andrzeja Boboli - Evangelische Kirche polska-org.pl
Kościół Ducha Świętego w Mieszkowicach

Kościół Ducha Świętego w Mieszkowicach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Przemienienia Pańskiego Mieszkowicach (dekanat Mieszkowice archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej), potocznie określany jako „kościół za torami”. Historia Świątynia została wzniesiona dla niewielkiej społeczności katolickiej zamieszkującej przedwojenne Mieszkowice. Projektantem budowli był berliński architekt Wilhelm Fahibusch. W dniu 27 czerwca 1937 roku o godzinie 16 został poświęcony kamień węgielny, w nocy został rozbity i okradziony z zawartości przez nieznanych sprawców. W dniu 18 sierpnia 1937 roku ks. Hubert Mlotzek ponownie go wmurował. Kościół został poświęcony i otrzymał wezwanie Ducha Świętego w dniu 10 października 1937 roku. W dniu 29 czerwca 1941 roku została odprawiona w kościele ostatnia msza święta. Po 1945 roku świątynia przestała pełnić funkcje sakralne. Znajdował się w niej magazyn paliw oraz magazyn i skup owoców i warzyw. Dopiero w 1997 roku kościół stał się ponownie własnością parafii rzymskokatolickiej. W latach 2009–2011, dzięki staraniom proboszcza ks. Stanisława Piekarza, świątynia została odbudowana. W dniu 27 listopada 2011 roku kościół został konsekrowany przez księdza arcybiskupa metropolitę Andrzeja Dzięgę. Bryła jest zgeometryzowana, wybudowany został na planie prostokąta przedłużonego w części tylnej o nieco niższą przybudówkę, pełniącą funkcję zakrystii. Ściany o wysokości 5 metrów posiadają po pięć okien. Najbardziej okazałą częścią zewnętrzną świątyni jest wieża, złączona z głównym korpusem budynku. Na jej szczycie znajduje się metalowy krzyż. Jednonawowe wnętrze jest podzielone na część dla wiernych i prezbiterium. Ściana centralna jest ozdobiona malowidłem przedstawiającym gołębicę – symbol Ducha Świętego – w poświacie kolistych promieni, w czterech rogach znajdują się dostojne rozmodlone w postawie adoracji postaci czterech aniołów. Przypisy
Kościół św. Idziego w Siemianicach

Kościół świętego Idziego w Siemianicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Trzcinica diecezji kaliskiej). Historia Obecny murowana, neoromańska świątynia została zbudowana w latach 1856-58 i ufundowana przez Piotra Szembeka. W 1891 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Eedwarda Likowskiego, natomiast w 1906 roku została wymalowana przez malarza Lisieckiego z Poznania. Architektura Świątynia ma 58 łokci długości, 20 łokci szerokości z babińcem, dwiema zakrystiami i grobowcem pod prezbiterium do chowania zmarłych hrabiów Szembeków. Budowla posiada 3 ołtarze, w których są umieszczone obrazy olejne pędzla malarza wrocławskiego Schneidera z 1858 roku przedstawiające św. Idziego, św. Józefa i Matkę Boską Różańcową. Świątynia jest orientowana (prezbiterium jest zwrócone w stronę wschodnią), prezbiterium zamknięte jest płasko na osi i jest zwieńczone absydą. Elewacja kościoła jest otynkowana, budowla nakryta jest czerwoną dachówką i blachą. O stylistyce świadczą przysadziste proporcje i charakterystyczne dla stylu romańskiego fryzy arkadowe i półkoliste zamknięcia otworów. Narożniki kościoła są ozdobione wieżyczkami ze ślepymi arkadami zakończonymi pinaklami. Organy Organy wykonała świdnicka firma Schlag & Söhne w 1899 roku. Posiadają pneumatyczna trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Jana Bosko w Sokołowie Podlaskim

Kościół świętego Jana Bosko w Sokołowie Podlaskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sokołów Podlaski diecezji drohiczyńskiej). Budowa murowanej świątyni została rozpoczęta w 1935 roku przez księży Salezjanów. Projektantem kościoła był inż. arch. Bruno Zborowski z Warszawy. Budowa świątyni oraz 21-głosowych organów została zakończona wiosną 1939 roku. W dniu 18 czerwca 1939 roku ks. kard. August Hlond, prymas Polski, konsekrował kościół i poświęcił organy. Uroczystość ta została uświetniona koncertem profesora Feliksa Rączkowskiego z Warszawy. 1 stycznia 1978 roku dekretem biskupa siedleckiego Jana Mazura przy kościele została erygowana parafia. W tymże 1978 roku wnętrze świątyni zostało wzbogacone przez artystyczne mozaiki ks. prof. Wincentego Kiliana SDB. W kaplicy Matki Bożej jest umieszczona łaskami słynąca figura Matki Bożej Wspomożycielki i rzeźbiony w drewnie ołtarz, którego projektantem był ks. Adam Skałbania SDB. W dniu 25 września 1996 biskup drohiczyński Antoni Dydycz uroczyście poświęcił ołtarz główny w świątyni. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty DM w Łomiankach

Kościół świętej Małgorzaty DM w Łomiankach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kampinoski archidiecezji warszawskiej). Jest to najstarszy kościół w Łomiankach. Pozwolenie na budowę kościoła ze stołecznego Wydziału ds. Wyznań zostało uzyskane 12 września 1977 roku. Już 5 października 1977 roku w czasie audiencji pozyskano kamień węgielny zawierający relikwię grobu św. Piotra w Rzymie, poświęconą i ofiarowaną parafii osobiście przez papieża Pawła VI. Konstrukcja kościoła jest jednorodna – żelbetowe monolityczne słupy, umieszczone w żelbetowych fundamentach, podtrzymują żelbetowe podciągi i tworzą razem poprzeczny układ ramowy do podtrzymania żelbetowego stropu płytowo-żebrowego. Wieniec dolny to fundament, górny – gzyms opasujący dookoła świątynię. Tradycyjny materiał, cegła, jest tylko wypełnieniem szkieletu, z kolei kamień został użyty wyłącznie jako elewacyjna okładzina. Uroczystości wmurowania kamienia węgielnego przewodniczył biskup Jerzy Modzelewski z towarzyszeniem biskupa Stanisława Stefanka, już podczas budowy kościoła w dniu 15 października 1980 roku. Dolną świątynię poświęcił kardynał Józef Glemp 4 grudnia 1983 roku. On także ją konsekrował 1 października 1988 roku. Przypisy
Kościół św. Zygmunta w Warszawie

Kościół świętego Zygmunta w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bielański archidiecezji warszawskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Bielany, w obszarze Stare Bielany, na osiedlu Zdobycz Robotnicza przy placu Konfederacji. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1976–1980 według projektu architekta Zbigniewa Pawelskiego przez księdza Ryszarda Grygielkę, poświęcona została w dniu 8 grudnia 1980 roku przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. Zespół sakralny stanowi jednolitą całość przestrzenną i funkcjonalną i składa się z trzech brył: kościoła, dzwonnicy i plebanii. Kościół jest dwupoziomowy. Dolna świątynia, która może pomieścić około sześciuset osób, może być używana nie tylko do celów sakralnych, ale również do spotkań pozaliturgicznych – spektakli teatralnych, wykładów, katechez itd. Górna świątynia może pomieścić jednorazowo do czterech tysięcy wiernych. Układ świątyni jest oparty – i to nawet w części mieszkalno-katechetycznej – na planie sześciokąta foremnego o module trójkąta równobocznego o boku długości siedem i pół metra. Figury geometryczne trójkąta i sześciokąta foremnego są symbolami kościoła, co zostało nawet umieszczone w logo parafii. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Godowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Godowie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Godowie w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Maszewo. Należy do parafii św. Anny w Długołęce. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1863 roku. Murowany jest z kamienia i cegły. Jest to budowla w stylu neoromańskim, sytuowana na rzucie prostokąta. Od strony wschodniej posiada wydzielone, trójbocznie zamknięte prezbiterium. Okna w ścianach bocznych zamknięte są półłukiem. Przy zachodniej części korpusu nawowego znajduje się czterokondygnacyjna wieża na planie czworoboku, nakryta dachem typu siodłowego. Wnętrze świątyni nakrywa płaski, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa z prospektem organowym. W łuku tęczowym umieszczony jest krucyfiks. W kościele zachowały się XVIII-wieczne ławki oraz XIX-wieczna ambona, wsparta na trzech skręconych kolumienkach. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 18 października 1945 roku. Do 1985 roku należał do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Maszewie. Galeria Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Poniecu

Kościół Chrystusa Króla w Poniecu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Poniecu (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia zbudowana w 1864 roku w stylu neogotyckim jako zbór ewangelicki dla licznie zamieszkałej w tym czasie w Poniecu ludności niemieckiej. Przed jej wybudowaniem ewangelicy uczęszczali na nabożeństwa do małego kościoła w pobliskiej wsi Waszkowo. Budowla składa się z dwóch naw: większej (gdzie są umieszczone ławki dla wiernych) oraz mniejszej – ołtarzowej. Kościół charakteryzuje się także wysoką, murowaną wieżą z dzwonnicą umieszczoną od frontu budowli. Świątynia nie posiada jednak dzwonów – dzwony będące na wieży zostały przeniesione po II wojnie światowej do kościoła farnego na miejsce zrabowanych przez hitlerowców. W czasie zaboru pruskiego budowla nosiła wezwanie Świętych Piotra i Pawła, dopiero po przejęciu świątyni przez katolików w 1945 roku otrzymała obecnego patrona. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Apostołów w Ołtarzewie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Apostołów w Ołtarzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Królowej Apostołów w Ołtarzewie (dekanat lasecki archidiecezji warszawskiej). Znajduje się na Osiedlu Ołtarzew, w granicach miasta Ożarów Mazowiecki. Jest to równocześnie kościół seminaryjny Wyższego Seminarium Duchownego Księży Pallotynów. Znajduje się w głównym budynku seminarium. Jego budowa została rozpoczęta w 1939 roku. Budowla została zaprojektowana przez Alfonsa Wędrychowskiego. Według planów architekta pod świątynią miała znajdować się sala teatralna. Pomimo działań wojennych budowa kościoła została zakończona w 1948 roku. W dniu 2 maja 1948 roku biskup Wacław Majewski poświęcił świątynię, natomiast we wrześniu tego samego roku przybyli alumni i rozpoczęła się normalna działalność w seminarium, która trwa nieprzerwanie do dziś. W dniu 16 maja 1953 roku prymas Polski Stefan Wyszyński konsekrował świątynię. W Wielki Czwartek 1978 roku zostało oddane do użytku prezbiterium przebudowane i przystosowane do zreformowanej po Soborze Watykańskim II liturgii. W dniu 15 października 2000 roku kardynał Józef Glemp, prymas Polski, poświęcił w świątyni ołtarz dedykowany 108 męczennikom II wojny światowej z wyeksponowaną postacią błogosławionego pallotyna księdza Józefa Jankowskiego – męczennika Auschwitz-Birkenau. Od 15 marca 1988 roku przy kościele mieści się parafia pod wezwaniem Królowej Apostołów. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla Pokoju w Warszawie

Kościół Chrystusa Króla Pokoju – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wincentego Pallottiego w Warszawie (dekanat grochowski diecezji warszawsko-praskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Praga-Południe, przy ulicy Skaryszewskiej. Opiekują się nim księża pallotyni. Historia Na miejscu obecnej świątyni istniała kapliczka z czasów zaboru rosyjskiego, należąca do mariawitów. Około 1920 roku, gdy zmniejszyła się ich liczba, kupił ją niejaki Szulc i przechowywał w niej materiały budowlane. W 1927 roku księża pallotyni odkupili kapliczkę, nadali jej tytuł Chrystusa Króla Pokoju i wznowili kult. Kaplicę poświęcił biskup Stanisław Gall w dniu 30 kwietnia tego samego roku. Podczas obrony miasta we wrześniu 1939 roku kaplica została doszczętnie zniszczona. Ks. Józef Szyszkowski SAC rozpoczął odbudowę i rozbudowę świątyni według projektu Stanisława Marzyńskiego. W listopadzie 1941 roku w odbudowanej świątyni został zamontowany nowy ołtarz z obrazem Chrystusa Króla Wszechświata (w czasie Przemienienia na górze Tabor) namalowanym przez Adama Stykę w 1942 roku. W późniejszych latach wojny świątynia nie została uszkodzona. W dniu 26 sierpnia 1966 roku władza kościelna ustanowiła przy kościele samodzielny rektorat. W 1985 roku została wzniesiona obecna świątynia według projektu inżyniera Janusza Maliszewskiego, pracami budowlanymi kierował Sławomir Studniarz. W dniu 19 listopada 1988 roku arcybiskup Bronisław Dąbrowski pobłogosławił świątynię, natomiast uroczyście konsekrował ją w dniu 22 stycznia 1989 roku kardynał Józef Glemp. Natomiast w dniu 26 sierpnia 1989 roku biskup Władysław Miziołek poświęcił kaplicę Matki Bożej Częstochowskiej (kościół dolny), w której jest prowadzona całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu i stały dyżur w konfesjonale. W 2000 do kościoła przeniesiono szczątki bł. ks. Józefa Stanka. 14 stycznia 2007 roku zapaliła się dekoracja bożonarodzeniowa w kościele. Ogień błyskawicznie przeniósł się na obraz Chrystusa Króla, który całkowicie spłonął. Już tydzień po pożarze kościół był odmalowany, a w ołtarzu zawisła reprodukcja obrazu. Wykonanie kopii obrazu Adama Styki zlecono Krzysztofowi Antoniemu Kudelskiemu. Prace trwały do listopada, a w Uroczystość Chrystusa Króla (25 listopada 2007 r.) nowy obraz został poświęcony przez ks. nuncjusza abp Józefa Kowalczyka. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Jastrzębowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Jastrzębowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat trzemeszeński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1920 roku dla gminy ewangelickiej. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1946 roku, kościół został zaadaptowany dla potrzeb liturgii katolickiej w 1947 roku został poświęcony. Świątynia nie była konsekrowana. W 1964 roku została przy niej erygowana parafia. Do zabytków kościoła należą: ołtarz ozdobiony obrazem św. Józefa Rzemieślnika i ołtarz ozdobiony obrazem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy
Kościół Opieki Matki Bożej w Pomarzanach

Kościół Opieki Matki Bożej w Pomarzanach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kiszkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna murowana świątynia w stylu neogotyckim została zbudowana w 1892 roku. Jej prezbiterium jest ozdobione ołtarzem głównym z obrazem patronki kościoła. Innymi elemtami wyposażenia są ołtarze boczne, ambona oraz chrzcielnica. Kościół został ufundowany przez dziedzica Pomarzan, Chełmnickiego. Wybudował on tę świątynię dla swojej chorej córki, aby nie musiała uczęszczać na nabożeństwa do odległego, jak na tamte czasy, kościoła w Łagiewnikach Kościelnych lub Łopiennie. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Kamienicy

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Kamienicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wągrowiecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Świątynia została wzniesiona tuż przed wybuchem II wojny światowej przez ks. Z. Majewskiego w latach 1938-1939 na terenie ofiarowanym przez rodzinę Ciesiołków. W 1945 roku ksiądz proboszcz J. S. Gawrych z Żonia poświęcił kościół. Przez wiele lat świątynia pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Żoniu. Samodzielna parafia erygowana została w dniu 1 marca 1957 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Jerozolimskiej w Warszawie

Kościół Matki Bożej Jerozolimskiej w Warszawie – rzymskokatolicki kościół rektoralny znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, przy ulicy Łazienkowskiej. Należy do Monastycznych Wspólnot Jerozolimskich. Świątynia została zaprojektowana w 1912 roku przez architekta Hugona Kuderę. W 1916 roku rozpoczęła się budowa kościoła. W 1917 roku została erygowana nowa parafia, która otrzymała wezwanie Matki Boskiej Częstochowskiej. Świątynia była wznoszona etapami i konsekrowana została w 1933 roku, ale ostatecznie inwestycja nie została zakończona przed wybuchem II wojny światowej. Podczas powstania warszawskiego świątynia Matki Boskiej Częstochowskiej pełniła funkcję szpitala powstańczego. Kościół został zniszczony przez nalot hitlerowskiego lotnictwa, grzebiąc w swoich ruinach rannych. Po wyzwoleniu Warszawy ruiny zostały prowizorycznie zabezpieczone. Przez lata nabożeństwa prowadzone były w uszkodzonym kościele przy ulicy Łazienkowskiej. Na początku lat 70. XX wieku rozebrana została fasada frontowa dawnej świątyni parafialnej. Równocześnie rozpoczęto odbudowę i rozbudowę kościoła. Projekt został przygotowany przez architektów: Tomasza Turczynowicza, Annę Bielecką i Piotra Walkowiaka. Autorzy nadali świątyni oraz zespołowi towarzyszących mu budynków kształt średniowiecznego zamku, a cały projekt utrzymanu w duchu postmodernizmu. W nowe bryły zostały wkomponowane przedwojenne fragmenty budowli (wieża i kolumnada). Budowa kościoła, która otrzymała nowe wezwanie Matki Bożej Jerozolimskiej, została zakończona w 1983 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Warszawie

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bródnowski diecezji warszawsko-praskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Targówek, na osiedlu Bródno. Opis Fundamenty pod nową świątynię została poświęcone przez kardynała Stefana Wyszyńskiego w 1949 roku, natomiast w 1957 roku ten sam biskup wmurował kamień węgielny. Do 1960 roku, czyli gdy kościół został poświęcony w stanie surowym, liturgia sprawowana była w kaplicy Domu Pracy im. Kard. Aleksandra Kakowskiego przy ul. Poborzańskiej 33. W 1964 roku kardynał Stefan Wyszyński konsekrował nową świątynię. W latach osiemdziesiątych XX wieku zostało przebudowane prezbiterium, filary zostały obłożone marmurem i zostały rozbudowane organy. W 1992 roku świątynia otrzymała marmurowe ołtarze: soborowy i poświęcony Matki Bożej oraz chrzcielnicę. Zamontowanych zostało 12 witraży oraz zostały wstawione nowe ławki. Od 2006 roku została wymieniona posadzka w świątyni i zakrystii, schody przed świątynią, oraz wszystkie konfesjonały. Została ufundowana nowa droga krzyżowa na zewnątrz świątyni oraz tablice poświęcone Św. Janowi Pawłowi II i Prymasowi Tysiąclecia Stefanowi kardynałowi Wyszyńskiemu. W dniu 15 maja 2011 roku koronowana została figura Matki Bożej Różańcowej. W 2012 roku został zakończony remont elewacji zewnętrznej świątyni. W dniu 19 czerwca 2014 została poświęcona i oddana do użytku wiernych Kaplica Adoracji Najświętszego Sakramentu jako wotum parafian za 100 lat istnienia parafii. W dniu 25 marca 2015 roku ks. abp Henryk Hoser podniósł kościół do rangi Sanktuarium Diecezjalnego Matki Bożej Różańcowej. Przypisy