NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Nieporęcie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Nieporęcie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tarchomińskiego diecezji warszawsko-praskiej. Świątynia została zbudowana zapewne w latach 1661-1667. W dniu 8 kwietnia 1668 roku król Jan II Kazimierz Waza podpisał akt fundacyjny kościoła jako wotum za zwycięstwo nad wojskami szwedzkimi. Budowla jest zorientowana na osi wschód - zachód. Wzniesiona w stylu barokowym na planie krzyża łacińskiego. Fasada frontowa ozdobiona jest pilastrami i niszami i zakończona jest trójkątnym szczytem. W XVIII wieku do bryły świątyni zostały dobudowane przypory zabezpieczające pękające mury. Wewnątrz wieczernika są umieszczone trzy ołtarze w stylu neobarokowym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej Częstochowskiej namalowany przez Elwirę Burską - Szubargę, a nad nim znajduje się obraz św. Karola Boromeusza namalowany przez nieznanego autora. W dwóch nawach bocznych są umieszczone podobnie wyposażone ołtarze. W prawym znajdują się obrazy Chrystusa Ukrzyżowanego i świętej Trójcy, namalowane przez Adriana J. Głębockiego, w lewym obrazy Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, patronki parafii oraz św. Józefa z Dzieciątkiem, namalowane przez Adolfa H. Duszka. W lewej nawie jest umieszczony obraz króla Jana Kazimierza ślubującego zawierzenie Polski Matce Bożej, nazywanej odtąd Królową Korony Polskiej. Natomiast w prawej nawie jest umieszczony obraz papieża Jana Pawła II z kardynałem Stefanem Wyszyńskim a także scena upamiętniająca pierwszą pielgrzymkę papieża Polaka do Ojczyzny. Tuż za kruchtą, po lewej stronie jest umieszczony obraz przedstawiający św. Rocha, współpatrona parafii. Wszystkie 3 obrazy zostały namalowane przez Jana Molgę. Po prawej stronie jest umieszczony obraz Madonny z Dzieciątkiem namalowany przez Marię Kruszewską. Na ścianach bocznych nawy głównej są umieszczone epitafia dwóch długoletnich proboszczów parafii - księdza kanonika Władysława Ślepowrońskiego i księdza kanonika Paulina Borsa. Organy zostały wykonane przez warszawską firmę Biernackiego i zainstalowane w kościele w dniu 23 grudnia 1964 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Klemensa w Nadarzynie

Kościół świętego Klemensa w Nadarzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu raszyńskiego archidiecezji warszawskiej. Świątynia została wybudowana w 1806 roku i ufundowana przez hrabiego Tomasza Adama Ostrowskiego według projektu architekta Jakuba Kubickiego. Wzniesiona została na miejscu poprzedniej, drewnianej budowli. Kościół został wybudowany w stylu neoklasycystycznym na planie owalu, z jednej strony posiada kruchtę, a po przeciwnej stronie zakrystię. Budowla stoi na fundamentach murowanych z cegły. Wnętrze świątyni jest ozdobione 12 kolumnami w stylu doryckim podtrzymującymi fryz, na którym jest oparta więźba dachowa (zachowała się w oryginalnym stanie do dzisiaj). Dach kościoła jest pokryty blachą, a pierwotnie był pokryty dachówką. Świątynia jest ozdobiona obrazami namalowany przez Kazimierza Woźniakowskiego, ucznia Marcella Bacciarellego. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz "Pana Jezusa Ukrzyżowanego", natomiast w ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy: "Zwiastowanie NMP" oraz "Święta Anna". W oknach są umieszczone witraże przedstawiające: Matkę Bożą Różańcową, św. Klemensa, św. Stanisława, bł. Czesława, św. Andrzeja Boboli i św. Kazimierza. Przypisy
Dwór w Starym Wielisławiu

Dwór w Starym Wielisławiu – zabytkowy dwór z XVIII w. w Starym Wielisławiu – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko, w południowo-zachodniej części Kotliny Kłodzkiej, na pograniczu z Rowem Górnej Nysy. Historia Dwór dolny (Niederhof) wraz z oficyną, dwiema oborami z częścią mieszkalną, spichrzem wschodnim i zachodnim, stajnią z wozownią, aleją kasztanową na podwórzu gospodarczym, tarasem widokowym z balustradą, ogrodzeniem murowano-metalowym stanowi zespół dworsko-folwarczny. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red., Słownik geografii turystycznej Sudetów. Kotlina Kłodzka, tom 15, Wrocław, Wyd. I-BiS, 1994, ISBN 83-85733-06-1, s. 425
Dwór w Roztokach

Dwór w Roztokach – zabytkowy dwór we wsi Roztoki (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie. Historia Dwór został wzniesiony przez Daniela von Tschirbnaus w 1569 r., na przełomie XVI i XVII w. budynek powiększono. Budynek był przerabiany w 1836 r. i w drugiej połowie XIX w. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 sierpnia 1965 roku dwór został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Dwór to murowana jednotraktowa i dwukondygnacyjna budowla wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta, nakryta dwuspadowym dachem naczółkowym. Na fasadzie znajduje się ulokowany asymetrycznie renesansowy portal, flankowany smukłymi półkolumnami pokrytymi fantazyjną dekoracją roślinną. Półkolumny podtrzymują gzyms i znajdującą się nad nim dużą płycinę w wolutowo-fantazyjnym obramieniu pokrytym dekoracją roślinną. Na płycinie heraldycznej z 1569 widnieje osiem herbów, wraz z inskrypcjami informującymi o stopniu pokrewieństwa ich posiadaczy z Danielem von Tschirbnaus. Przy dworze znajdują się zabudowania gospodarcze (obora i stodoła) pochodzące z XIX w., zamykające z dwóch stron rozległy dziedziniec. Obecnie dwór jest wielorodzinnym budynkiem mieszkalnym. Herby nad portalem Napisy nad herbami informują o stopniu pokrewieństwa ich posiadaczy z Danielem von Tschirbnaus. Rząd górny, od lewej: DAVID VON TSCHIRNHAUS VND BULKEN HAIN, MEINE MVTER ENGE BORNE HERREN BERKEN KRVSCHINA GENANT VON LICHTEMBURK, MEINE VATERN MVTER EINE VON SALCZ VON KUNZENDORF, MEINER MVTER MVTER EINE GEBORNE HEREN VON SCHVMBVRK. Rząd dolny, od lewej: MEINES GRVSVATERN MVTER EINE YCHTER WICZEN VON DER SCHWERTAV, MEINER MVTER VATER MVTER EINGE BORNE HERREN VON BOTENSTEN, MEINES VATERN MVTTER MVTER EINE DIREN VON SCHTREIDELSDORF, MEINER MVTER WER MVTER EINE WARNSDORF (Varnsdorf). Galeria Uwagi Przypisy Bibliografia Marek Staffa (red.), Słownik geografii turystycznej Sudetów, Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, T. 15, Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1 JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 .
Kościół św. Jadwigi w Mokobodach

Kościół świętej Jadwigi w Mokobodach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Suchożebry diecezji siedleckiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1793-1818 według projektu architekta Jakuba Kubickiego, zwycięzcę konkursu królewskiego na kościół Opatrzności, który miał być upamiętnieniem Konstytucji 3 Maja. Fundatorem kościoła był Jan Onufry Ossoliński, starosta drohicki, prezes Sądu Apelacyjnego w Księstwie Warszawskim. Budowla została konsekrowana w 1837 roku przez biskupa Jana Marcelego Gutkowskiego. Prace wykończeniowe i częściowo modernizacyjne były prowadzone w kościele także w 2 połowie XIX wieku. W czasie I i II wojny światowej mur świątyni został częściowo uszkodzony od kul karabinowych. W latach 1964–1966 na ścianach została wykonana polichromia o tematyce maryjnej przez artystę malarza Tadeusza Drapiewskiego. W 1979 roku została położona nowa marmurowa posadzka w miejsce starszej, drewnianej podłogi. Świątynia została wzniesiona w stylu klasycystycznym. Jest to budowla centralna, posiadająca plan zbliżony do kwadratu z wpisanym krzyżem greckim a także dwoma ryzalitami na osi. Wewnątrz kościoła, część centralna nakryta jest dwiema kopułami wybudowanymi jedna nad drugą. Do wyposażenia kościoła należą obraz Matki Bożej Budzieszyńskiej pochodzący z XVII wieku, obraz "Chrystus Nauczający", pochodzący z końca XVIII wieku, którego domniemanym autorem jest Franciszek Smuglewicz; obraz "Hołd Pasterzy", pochodzący z XIX wieku, którego autorem jest Piotr le Brun; model kościoła mokobodzkiego, pochodzący z 1793 roku, którego autorem jest Jakub Kubicki; rzeźby świętych ewangelistów Jana i Łukasza, pochodzące z XVIII wieku, których autorem jest Maciej Polejowski - jeden z najznakomitszych rzeźbiarzy polskich epoki późnego baroku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Sieciechowie

Kościół Świętego Wawrzyńca w Sieciechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czarnoleskiego diecezji radomskiej. Budowa świątyni murowanej rozpoczęła się w 1710 roku dzięki staraniom księdza Józefa Kurdwanowskiego, późniejszego opata benedyktynów. Najpierw zaczęto budować prezbiterium. Prace budowlane zostały zakończone w 1769 roku w czasie urzędowania opata Wawrzyńca Bułharewicza przez budowniczego Andrzeja Janowicza. Budowla została konsekrowana w 1780 roku przez biskupa lubelskiego Jana Lenczewskiego. W 2 połowie XIX wieku świątynia była odnawiana. Kościół jest orientowany. Składa się z trójprzęsłowej nawy i nieco węższego, prostokątnego, dwuprzęsłowego prezbiterium. Od strony północnej mieści się zakrystia. We wnętrzu ściany są rozczłonkowane zdwojonymi pilastrami, między którymi znajdują się arkadowe wnęki. Wnętrze jest nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami, na gurtach, ozdobionymi polichromią z 2 połowy XIX wieku. Elewacja zachodnia jest nieco szersza od nawy, ozdobiona pilastrami i posiada szczyt przerabiany w 2 połowie XIX wieku. Elewacje boczne mają podziały ramowe. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę w formie barokowej. Do wyposażenia barokowego kościoła należą ołtarz główny malowany iluzjonistycznie, pochodzący z 1768 roku, w stylu rokokowym o formie architektonicznej, posiadający obraz z XVIII stulecia przedstawiający św. Wawrzyńca, częściowo zasłonięty nastawą z lustrami w stylu empire. Dwa ołtarze boczne przy tęczy w stylu rokokowym posiadają rzeźby Archaniołów i obrazy przedstawiające: w lewym Matkę Bożą z Dzieciątkiem, pochodzący z XVII stulecia, w sukience srebrnej z 1687 roku oraz Nawiedzenia, pochodzący z początku XIX stulecia, w prawym św. Annę Samotrzeć, pochodzący z przełomu XVII/XVIII stulecia oraz Świętych Piotra i Pawła, pochodzący z początku XIX stulecia. W nawie we wnękach znajdują się ołtarze pierwotnie malowane iluzjonistycznie, pochodzące z 1768 roku, obecnie są zamalowane; nad mensami ołtarzowymi są umieszczone obrazy z przedstawieniami: św. Jana Nepomucena, pochodzący z XVIII stulecia, w sukience barokowej oraz św. Benedykta, pochodzący z XVII stulecia, w sukience srebrnej z 1696 roku, ufundowany przez prowizora zakonu Dominika Żochowskiego. Dawne tabernakulum z ołtarza jest wybite kurdybanem z początku XVIII stulecia. Ambonę w stylu rokokowym zdobią rzeźby przedstawiające ewangelistów i Salvatora Mundi oraz obraz z wizerunkiem św. Piotra, datowany na lata 1770—80. Chrzcielnica w stylu rokokowym została zbudowana jako odpowiednik ambony i posiada rzeźbioną na baldachimie grupę Chrztu w Jordanie, na zaplecku jest umieszczony obraz przedstawiający św. Pawła. Chór muzyczny jest drewniany, podparty dwoma filarami, pochodzi z końca XVIII stulecia. Przypisy
Pałac w Szczepowie

Pałac w Szczepowie – zabytkowy pałac w Szczepowie – przysiółku wsi Kromolin w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, w gminie Żukowice. Historia Pałac wybudowany w drugiej połowie XVII w. W 1766 r. pałac zakupiła Anna Catharina von Schlabrendorf z domu von Otterstedt (19.09.1727 – 22.06.1784), druga żona Ernsta Wilhelma von Schlabrendorf (4.02.1719 – 14.12.1769). W latach trzydziestych XVIII wieku pałac został przebudowany w stylu barokowym, kolejna modernizacja nastąpiła w trzeciej ćwierci XIX w.Wówczas zmieniono dach, wystrój wnętrz i przebudowano piwnice. Wszystkie te zabiegi miały na celu unowocześnienie pałacu, nadanie mu, zgodnie z ówczesną modą, wyglądu francuskiego zameczku. Ród von Schlabrendorfów mieszkał w majątku do 1945 roku. Zniszczony pod koniec II wojny światowej, został wyremontowany w 1965 roku z przeznaczeniem na ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy. Obecnie pałac jest własnością prywatną. Obiekt wraz z dwoma oficynami, z XVIII wieku, przebudowanymi w XIX wieku; budynkiem mieszkalnym, z lat 1795-99; stodołą, z pierwszej połowy XIX wieku; park krajobrazowy, z XVII-XIX wieku, otoczonym ceglanym murem, zaliczanym do najciekawszych na tych terenach, w którym występują cenne, tropikalne okazy, np. jodła nikko, cypryśniki, kłęk kanadyjski, orzech czarny i wiele innych oraz z mauzoleum rodziny Schlabrendorfów – kaplicą grobową z pierwszej połowy XIX wieku, obecnie kaplicą rzymskokatolicką pw. Jezusa Miłosiernego stanowi zespół pałacowy. Nad bramą do pałacu znajduje się kartusz herbowym z herbami: rodu von Otterstedt (po lewej) oraz rodu von Schlabrendorf (po prawej). Obecnie pałac jest własnością Krzysztofa Rutkowskiego. Przypisy
Pałac w Piotrówku

Pałac w Piotrówku – zabytkowy pałac w Piotrówku – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Jordanów Śląski. Historia Pałac wzniesiony w 1860 w stylu klasycystycznym na planie prostokąta z osiowymi ryzalitami, nakryty czterospadowym dachem. Rozbudowany w 1896 r. o północne skrzydło na planie kwadratu, z kolistą wieżą z użytkowym poddaszem w narożniku. Budowla posiada 20 pomieszczeń, w tym obszerny strych, wielką salę balową, rozbudowane piwnice; na wieży funkcjonował zegar i dzwon, wybijający godziny. W l. 1892–1945 pałac znajdował się w rękach jednej z gałęzi dolnośląskiego rodu arystokratycznego von Richthofen. W r. 1945 został znacjonalizowany; przez pewien czas zarządzany był przez tutejsze PGR. Od 1991 r. znajduje się w rękach prywatnych - opuszczony i zaniedbany od dziesięcioleci popada w ruinę. Pałac wraz z parkiem krajobrazowym (pozostałości), z drugiej połowy XIX w., znajdującym się na wschód od pałacu z pozostałościami grodziska z XIII wieku, folwarkiem, zaniedbanym i częściowo zrujnowanym, leżącym się na zachód od pałacu, z wewnętrznym dziedzińcem i budynkami gospodarczymi z końca XIX wieku, w skład którego wchodzą: dom mieszkalny, z k. XIX w.; obora, z 1870 r.; spichrz, z k. XIX w.; stodoła, z k. XIX w.; dwie oficyny, z k. XIX w.; stajnia i obora, z ok. 1900 r.; stodoła z częścią mieszkalną, z ok. 1900 r.; brama, z k. XIX w.; fragment muru granicznego, z k. XIX w.; kaplica grobowa Richthofena, z 1903 r. stanowi zespół pałacowy i folwarczny. Kaplica grobowa Kaplica grobowa Richthofenów z 1903 znajduje się na wzgórzu obok pałacu. Wybudowana w stylu neoklasycystycznym, od frontu portyk z czterema kolumnami doryckimi podtrzymującymi tympanon zawierający kartusz z herbami: Ulricha von Richthofena (1846-1917) (L) i jego żony Heleny von Koschembahr (1850-1903) (P). Przypisy
Kościół św. Stanisława w Sarnakach (stary)

Kościół Świętego Stanisława w Sarnakach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sarnaki diecezji drohiczyńskiej. Historia Obecna drewniana świątynia została ufundowana w 1816 roku przez hrabiego Stanisława Ossolińskiego, starostę sulejowskiego. Kościół został zbudowany przez miejscowych cieśli pod kierunkiem ówczesnego proboszcza, księdza Pawła Wolskiego. Budowla została poświęcona na mocy pozwolenia księdza Feliksa Łukasza Lewińskiego, biskupa podlaskiego, wydanego w dniu 30 listopada 1819 roku przez wspomnianego wyżej proboszcza. Kościół został wybudowany niezbyt starannie, dlatego też był kilkakrotnie przebudowywany: w 1873 roku, w latach 1880–1886, po zniszczeniu w dniu 6 sierpnia 1880 roku jednego z bocznych filarów oraz w latach 1904–1905. W 1885 roku została wymieniona wieżyczka na świątyni, dzięki staraniom księdza proboszcza Edwarda Podbielskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, podczas bitwy o Sarnaki w dniach 2-3 sierpnia 1920 roku, budowla nie została uszkodzona. W sąsiedztwie kościoła znajduje się zabytkowy cmentarz z pojedynczymi nagrobkami z XIX w. Architektura Jest to budowla drewniana, posiadająca konstrukcje zrębową, oszalowana, wzmocniona lisicami. Zbudowano ją na wysokiej podmurówce. Kościół posiada trzy nawy i jest nieorientowany. Prezbiterium jest niewyodrębnione zewnętrznie i prostokątnie zamknięte. Z lewej i prawej strony znajdują się dwie zakrystie, posiadające tą sama szerokość co nawa. Świątynia nie posiada kruchty frontowej, wchodzi się do niej po schodach bezpośrednio do nawy głównej. Budowla nakryta jest blaszanym dachem jednokalenicowym, posiadającym dwie czworoboczne wieżyczki: mniejszą z przodu nawy oraz większą, przy zetknięciu się nawy i prezbiterium. Ta większa zakończona jest hełmem iglicowym z latarnią. Zobacz też Kościół św. Stanisława w Sarnakach (nowy) Przypisy
Casa dels set electors

La Casa dels set electors és un edifici del Gran Anell de la ciutat polonesa de Breslau. L'edifici és la casa número vuit. L'edifici data del segle XIII. La façana es va acabar l'any 1672 i és de l'artista italià Giacomo Scianzi. L'edifici està decorat amb frescos de l'emperador Leopold II i dels set electors del Sacre Imperi Romanogermànic, essent els arquebisbes de Magúncia, Colònia i Trèveris, els electors de Saxònia i Baviera, el comte Palatí del Rin i el marcvgravi de Brandenburg. El portal està decorat amb una àguila, símbol dels Habsburg de l'època.
Zu den sieben Kurfürsten (Breslau)

Das Haus Zu den Sieben Kurfürsten (polnisch Kamienica pod Siedmioma Elektorami) ist ein Gebäude in Breslau. Es befindet sich am Breslauer Ring und liegt an dessen Westseite. Geschichte Die Ursprünge des Hauses reichen bis in das 13. Jahrhundert zurück. Die Fassade wurde 1672 vom italienischen Künstler Giacomo Scianzi gestaltet. Besitzer des Hauses waren u. a. die schlesischen Fürsten von Hochberg. Den Zweiten Weltkrieg überstand das Gebäude unbeschadet. Im Erdgeschoss des Hauses befindet sich ein Buchladen. Architektur Die Freskenmalerei an der Vorderfront des Gebäudes stammt aus dem Jahr 1672. Sie zeigt Abbildungen des böhmischen Landesherrn Leopold I., sowie der Sieben Kurfürsten des Heiligen Römischen Reichs Deutscher Nation. Diese waren die Bischöfe bzw. Erzbischöfe von Mainz, Köln und Trier, die Kurfürsten von Sachsen und von Bayern sowie der Pfalzgraf bei Rhein und Markgraf von Brandenburg. Das Sandsteinportal ist geschmückt mit einem Schwarzen Adler, dem Symbol der Habsburger in ihrer Eigenschaft als Könige von Böhmen. Auf den Medaillons im ersten Stock ist der Spruch eingraviert: „Deme Gott und die höchste Obrigkeit wol viel, schadet kein Neider noch Verleumder.“ Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 44. Weblinks
Haus zu den sieben Kurfürsten

Het Haus zu den sieben Kurfürsten is een gebouw op de Grote Ring in de Poolse stad Wrocław. Het gebouw heeft huisnummer acht. Het gebouw grens aan het Haus zur Blauen Sonne. Geschiedenis Het gebouw dateert uit de dertiende eeuw. De gevel kwam tot stand in 1672 en is van de Italiaanse kunstenaar Giacomo Scianzi. Het gebouw is getooid met fresco's van Keizer Leopold II en de zeven keurvorsten van het Heilige Roomse Rijk, zijnde de aartsbisschoppen Mainz, Keulen en Trier, de keurvorsten van Saksen en Beieren, de Paltsgraaf aan de Rijn en de markgraaf van Brandenburg. Het portaal is getooid met een adelaar, destijds het symbool van de Habsburgers.
Salzring

Der Salzring, 1827–1945 Blücherplatz (polnisch Plac Solny), ist ein Platz in der Breslauer Altstadt. Er grenzt an die südwestliche Ecke des Großen Rings. Geschichte Im Mittelalter wurde auf diesem Platz mit Salz gehandelt, daher auch der Name. Die erste Erwähnung des Platzes geht auf das Jahr 1242 zurück; damals war die Rede von einem Polnischen Markt bzw. einem Salzplatz. Zwischen 1827 und 1945 hieß der Platz Blücherplatz nach dem preußischen Generalfeldmarschall Gebhard Leberecht von Blücher. Zu dessen Ehren wurde 1827 in der Mitte das Blücherdenkmal von Christian Daniel Rauch (Skulptur) und Carl Ferdinand Langhans (Sockel) errichtet, welches 1945 zerstört wurde. Im Zweiten Weltkrieg wurde ein Großteil der Häuser zerstört oder schwer beschädigt. Bis 1961 wurden die meisten wieder aufgebaut, wobei die Fassaden sowie die Anzahl der jeweiligen Stockwerke teils geändert wurden. Ende des 20. Jahrhunderts wurde in der Mitte des Platzes die Skulptur einer Nadel aufgestellt. Heute befindet sich auf dem Platz der Blumenmarkt. In den umliegenden Häusern befinden sich zahlreiche Restaurants und Cafés. Bebauung am Salzring An seiner nordöstlichen Ecke grenzt der Platz an den zentralen Großen Ring(siehe hist. Plan rechts oben – Bildmitte). Hier steht das große in den 1930er Jahren erbaute Bankhaus, welches heute von der Santander Bank genutzt wird. Das direkt daneben liegende Gebäude stammt aus den 1920er Jahren und wurde im Stil der funktionalistischen Moderne von Adolf Rading erbaut (Nr. 3). Das Oppenheim-Haus (OPENHEIM Dom dla Kultury), direkt angrenzend in westlicher Richtung (Nr. 4), stammt aus der Mitte des 18. Jahrhunderts. Das barocke Haus mit der grünen Fassade überstand den Zweiten Weltkrieg unbeschadet. Im Erdgeschoss sind ein Juweliergeschäft und ein Café zu finden. Die westliche Seite des Salzrings beginnt mit dem Haus Nr. 6. Im siebenstöckigen Gebäude befindet sich ein Laubengang mit Kreuzgewölbe. Der Giebel des Hauses erstreckt sich über vier Stockwerke. An der Südseite des Platzes befindet sich die klassizistische Alte Börse von Carl Ferdinand Langhans. An der Ostseite dominiert am südlichen Ende, an der Kreuzung ul. Gepperta (ehemals Schloßstraße) und ul. Ofiar Oświęcimskich (ehemals Junkernstraße) das zwischen 1522 und 1531 erbaute Rybisch-Palais. Die ehemals im Stil der Renaissance gehaltene Fassadengestaltung ist heute nur noch im Erdgeschoss des Gebäudes zu erkennen. Im Haus lebte zwischen 1946 und 1979 der polnische Maler Eugeniusz Geppert. Weblinks Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 59–60.
Salt Square

The Salt Square (Polish: plac Solny [plat͡s ˈsɔlnɨ]; German: Salzring, [1827–1945] Blücherplatz) is a medieval market square in Wrocław, Poland. It is one of the three historic market squares in the city's old town, next to the Market Square and the New Market Square. It is located in the city center, on the southwestern corner of the Market Square. History The market square was established around the year 1241, at the time of the city's renewed establishment after the Mongol invasion. Due to the valuable importance of salt at the time, it was named after the product. In 1827, a monument to Field Marshal Blücher was constructed on the square, causing it to be renamed Blücherplatz. After World War II, the original name of the square was restored and the monument was demolished. In 1996, a needle-like monument called 'Small Iglica' (Polish: Mała Iglica), designed by Adam Wyspiański, was built where the Blücher monument once stood. During World War II, most of the 19th-century tenements on the square were either destroyed or badly damaged, and were rebuilt in 1960 and 1961, mostly in a neo-Baroque style. In 1996, the square was re-paved and re-lit. Today, the square is home to a flower market. References
Plac Solny (Wrocław)

De Plac Solny (Duits:Salzmarkt, 1827-1945 Blücherplatz, Nederlands: Zoutmarkt) is een marktplein in de Poolse stad Wrocław, tot 1945 Breslau. De markt is samen met de nieuwe markt en de Grote Ring een van de drie historische marktpleinen van de binnenstad. Geschiedenis Het plein werd voor het eerst vermeld in 1242 en grenst aan de Grote Ring. Omdat er veel zout verhandeld werd kreeg het plein de naam zoutmarkt. In 1827 werd de naam omgedoopt in Blücherplatz ter ere van de Pruisische generaal Gebhard Leberecht von Blücher. In het midden van het plein werd een standbeeld van de generaal geplaatst. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de gebouwen verwoest. In tegenstelling tot de nieuwe markt, die modern werd heropgebouwd werden tot 1961 de gebouwen wel gerestaureerd in historische stijl. Afbeeldingen