NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bernhardinerkirche (Przeworsk)

Die Bernhardinerkirche (poln. Kościół Bernardynów) in Przeworsk ist eine katholische Kirche an der ul. Bernardyńska 22. Geschichte Rafał Jakub Jarosławski holte 1461 die Bernhardiner nach Przeworsk, denen er eine Kirche und ein Kloster stiftete. Die Kirche wurde im Stil der Backsteingotik bis 1465 errichtet und der heiligen Barbara gewidmet. Die Mönche kamen wahrscheinlich aus Tarnów. Kloster und Kirche dienten auch als Wehrkirche und wurden von einer Mauer umgeben, die einer Belagerung 1498 standhielt. In den 1640er Jahren wurde der Innenraum barockisiert. Die Fresken schuf der Mönch Franciszek Lekszycki. Antonius-Kapelle An der Nordseite des Kirchenschiffs befindet sich die Antonius-Kapelle, die von Eleuteriusz Kromczyński gestiftet und in den Jahren von 1753 bis 1757 nach dem Vorbild der Sigismundkapelle auf dem Krakauer Wawel gebaut wurde. Zuvor befand sich an dieser Stelle seit 1647 die Kapelle der Ordensbrüder, in der unter anderem Jan Szomowski 1668 bestattet worden war. Die Kapelle wurde ursprünglich für ein wundertätiges Jesusbild vorgesehen, das zuvor in den Kreuzgängen des Klosters hing. Von 1896 bis 1962 befand sich hier das wundertätige Bildnis der Przeworsker Madonna. 1962 wurde der Antonius-Altar in die Kapelle verlegt, der ihr ihren heutigen Namen verleiht. Weblinks Homepage
Kościół św. Marii Magdaleny i klasztor Reformatów w Koninie

Kościół świętej Marii Magdaleny i klasztor Reformatów w Koninie – rzymskokatolicki kościół parafialny i klasztor franciszkanów reformatów w Koninie, na dawnym Przedmieściu Kolskim, przy ulicy Reformackiej. Kościół św. Marii Magdaleny pochodzi z roku 1727, barokowy, jednonawowy. Posiada trzy ołtarze późnobarokowe z połowy XVIII wieku. W kościele zachowała się rzeźba Pietà Chrystusa Frasobliwego, o charakterze ludowym, z roku 1430, oraz gotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z 1490 roku. Klasztor przytyka od wschodu dwoma skrzydłami do kościoła. Zabudowanie klasztorne wzniesione w 1733 przez brata Mateusza Osieckiego. Dwukondygnacyjny na planie podkowy z wirydarzem pośrodku. Kondygnacje oddzielone gzymsem kordonowym. U zbiegu skrzydeł północnego i wschodniego rotunda na cokole mieszcząca pierwotnie bibliotekę. Dawniej kościół klasztorny, od 1969 również parafialny. Przypisy
Kościół i klasztor Reformatów w Żurominie

Kościół i klasztor Reformatów w Żurominie – kompleks budynków zakonnych wybudowanych w stylu barokowym w latach 1715–1780 w Żurominie. Historia W skład zespołu wchodzi kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy – Sanktuarium Matki Bożej Żuromińskiej i budynek poklasztorny. Do 1773 w klasztorze rezydowali jezuici. Po kasacie zakonu opiekę nad zespołem przejęli franciszkanie reformaci. Opiekowali się świątynią do kasaty w 1865. Do 1908 świątynia była siedzibą wikariusza parafii Lubowidz. W tym roku została utworzona samodzielna parafia. Kościół był remontowany w 1969 i w latach 1997–2000. Mieści się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 4. Galeria Przypisy
Kościół i klasztor kapucynów w Lublinie

Kościół i klasztor kapucynów w Lublinie jest chronologicznie czwartą fundacją kapucyńską w Polsce. Wybudowano go w latach 1726–1733 z fundacji byłego marszałka wielkiego litewskiego, księcia Pawła Karola Sanguszki i jego żony Marianny z Lubomirskich. Jest to budowla w stylu baroku toskańskiego, o formach typowych dla budownictwa kapucyńskiego, pierwotnie wyposażona w 9 ołtarzy, z których do dziś przetrwało 7. Kościół i klasztor kapucynów mieści się przy trakcie Krakowskiego Przedmieścia, naprzeciw Placu Litewskiego. Z kościoła wtopionego w budynki klasztoru widoczna jest tylko wysoka fasada. 16 września 2013 odsłonięto w klasztorze tablicę pamiątkową upamiętniającą ofiary katastrofy polskiego Tu-154M w Smoleńsku. Galeria Zobacz też Plac Litewski w Lublinie Zabytki Lublina Przypisy Bibliografia A. Betlej, Kilka uwag na temat budowy Kościoła kapucynów w Lublinie na podstawie źródeł archiwalnych, „Studia nad Sztuką Renesansu i Baroku“, 5, 2004, s. 379-384.
Kościół i klasztor pw. Matki Bożej Różańcowej w Żurawiczkach

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Żurawiczkach – charakterystyczna, spiralna świątynia OO. Bernardynów, wybudowana w latach 80. jako kościół parafialny dla nowo powstającej parafii obejmującej miejscowości: Żurawiczki, Maćkówka i Zalesie. W 1981 r. Kuria Arcybiskupia w Przemyślu wyraziła zgodę na budowę Kościoła w Żurawiczkach, a 7 października biskup Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego pod przyszłą budowę. 27 maja 1985 roku arcybiskup Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia nowego kościoła, a 15 kwietnia 1993 r. erygował tutaj parafię, która obecnie liczy około 2500 osób (Maćkowka – 800, Zalesie – 450, Żurawiczki – 1250). W 1991 roku, z inicjatywy o. Jana Kantego Bartnika rozpoczęto pracę przy wznoszeniu nowego klasztoru 2 lipca 1993 roku, ówczesny prowincjał Ojców Bernardynów o. Czesław Gniecki erygował kanonicznie ten dom jako zakonny. Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów - strona oficjalna Żurawiczki - strona Prowincji OO. Bernardynów
Kościół Miłosierdzia Bożego w Wetlinie

Kościół Miłosierdzia Bożego – dawny parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Wetlinie w powiecie leskim, w gminie Cisna województwa podkarpackiego. Historia Tereny obecnej parafii w Wetlinie zostały prawie całkowicie wyludnione w czasie operacji "Wisła". Życie powróciło tu w latach 60. za sprawą pracujących przy wyrębie lasu. Zachodziła coraz większa potrzeba stałego duszpasterstwa. Drewniany kościół w Wetlinie powstał w 1979 na miejscu krzyża, gdzie niegdyś odprawiano msze święte. Parafia w Wetlinie została erygowana 4 czerwca 1980 r. i powierzona Bernardynom. Obecnie parafia obejmuje 4 miejscowości i liczy około 500 wiernych. W Kalnicy powstał kościół dojazdowy. Obok kościoła parafialnego pw. Miłosierdzia Bożego w latach 90. został wybudowany dom zakonny z licznymi pomieszczeniami dla grup rekolekcyjnych bądź wypoczynkowych. W latach 2012–2017 obok świątyni drewnianej zbudowano murowany kościół pw. św. Jana Pawła II. W ołtarzu głównym nowej świątyni został umieszczony obraz Miłosierdzia Bożego, przeniesiony ze starego kościoła. 19 września 2020 został konsekrowany przez abpa Adama Szala. Stary kościół przestał pełnić funkcje kultowe. Przypisy
Kościół i klasztor pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Łęczycy

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Łęczycy to barokowa, jednonawowa świątynia. Posługują tu OO. Bernardyni. Historia Inicjatywa uformowania kościoła i klasztoru w Łęczycy wyszła od Doroty Piwowskiej, która w 1632 r. zaprosiła Bernardynów na grunt przy łęczyckiej Bramie Poznańskiej. Lista fundatorów jest bardzo długa. Dzięki nim bracia ukończyli w latach 1636 – 43 budowę jednonawowego kościoła. Poświęcenia dokonano w 1652 r. Pierwotny wystrój był ubogi. Obecna szata wnętrza pochodzi z przełomu XVII-XVIII w. Twórcą polichromii był br. Walenty Żebrowski. Wnętrze kościoła, urządzone w duchu theatrum sacrum, jest jednym z najpiękniejszych w całej Prowincji OO. Bernardynów. Łęczyca była podówczas ważnym miastem ze względu na sejmiki szlacheckie. Ich obrady przeniesiono z kościoła parafialnego do bernardyńskiej świątyni, co przysparzało zarówno ofiarodawców, jak i kłopotów. Dwukrotnie kościół został zbezczeszczony z powodu przelewu krwi w wyniku bójek. W czasie powstania styczniowego zakonnicy byli bezpośrednio zaangażowani w pomoc partyzantom. To spowodowało odwetową kasatę klasztoru w 1864 r. Kościół i klasztor przeszły pod kuratelę miejscowej parafii. Po odzyskaniu niepodległości Bernardyni nie byli w stanie objąć starej placówki z powodu braku dostatecznej liczby kapłanów. Tymczasowo zadomowili się tu jezuici. Dopiero po ich rezygnacji w 1946 r. klasztor trafił do pierwszych właścicieli – ojców Bernardynów. W 1981 r. przy klasztorze została utworzona parafia. Bibliografia Klasztory bernardyńskie, pod red. H.E. Wyczawskiego, Kalwaria Zebrzydowska 1985. Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów - strona oficjalna Łęczyca - strona Prowincji OO. Bernardynów
Kościół i klasztor pw. św. Brata Alberta w Lublinie

Kościół św. Brata Alberta Chmielowskiego – świątynia bernardynów, zlokalizowana na lubelskim osiedlu "Botanik". Nie jest to pierwsza placówka bernardynów w Lublinie; Kościół Nawrócenia św. Pawła w Lublinie był ich siedzibą do nadejścia zaborców. Dzięki zabiegom prowincjała OO. Bernardynów o. Andrzeja Pabina, w 1989 r. bp ordynariusz Bolesław Pylak wyraził zgodę na założenie domu zakonnego oraz podjęcie starań u władz państwowych o lokalizację klasztoru i kościoła na terenie projektowanego osiedla "Botanik", zaś Wojewoda lubelski pismem wyraził zgodę na budowę tymczasowego punktu duszpasterskiego w rejonie ul. Willowej. Dnia 11 sierpnia 1991 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kaplicy. Aktu tego dokonał bp Bolesław Pylak, biskup diecezjalny lubelski, w asyście bpa Marcjana Trofimiaka, biskupa pomocniczego lwowskiego. W 1996 r. rozpoczęto budowę nowego - murowanego - klasztoru i kościoła. Do końca 2002 r. - dzięki pomocy finansowej wszystkich klasztorów bernardyńskich - wykonano większość prac budowlanych i wykończeniowych pozwalających na zamieszkanie w nim zakonników studiujących i wykładających na KUL oraz pracujących przy parafii. Dnia 19 czerwca 2016 nastąpiła konsekracja świątyni, której dokonał metropolita lubelski, abp Stanisław Budzik. Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów - strona oficjalna Lublin - strona Prowincji OO. Bernardynów
Antonius von Padua (Kirche und Kloster) Zakopane

Die katholische Kirche und Kloster des Heiligen Antonius in Zakopane (poln. Kościół i klasztor pw. św. Antoniego z Padwy w Zakopanem) wird von den Bernhardinern verwaltet. Der Orden erwarb 1893/1902 eine Villa im Zakopane-Stil als Ordenshaus. Das Kloster und die Kirche wurde 1958 umgebaut. 1976 übergab der Krakauer Kardinal Karol Wojtyła, der spätere Papst Johannes Paul II., den Bernhardinern die Pfarrei St. Antonius in Bystre. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im südlichen Zakopaner Stadtteil Bystra im Vortatragraben am Fuße der Tatra. Literatur Homepage Bernhardiner
Kościół i klasztor pw. św. Antoniego z Padwy w Zakopanem

Kościół św. Antoniego na Bystrem w Zakopanem – niewielki kościół położony u stóp Nosala w Zakopanem. Posługują tu OO. Bernardyni. Od 2020 roku kościół pełni funkcję Sanktuarium Świętego Antoniego z Padwy. Pomysł nabycia domu rekreacyjnego w Zakopanem powstał w 1893 r. W 1902 r. nabyto drewnianą willę na Bystrem. Posiadała ona półpubliczną kaplicę pw. św. Antoniego, gdyż bp krakowski Jan Puzyna nie pozwolił na budowę kościoła, ani klasztoru. Liczba kuracjuszy domu wynosiła kilka osób. W zimie willa stała pustkami. W 1939 r. dom został obsadzony stałymi mieszkańcami. W 1958 r. bracia postarali się o oficjalną erekcję klasztoru. Po zakończeniu II wojny światowej zbudowano w miejscu dotychczasowej dużą, nową kaplicę oraz przebudowano i powiększono dom. W 1976 r. kard. Karol Wojtyła powierzył Bernardynom posługę parafialną na Bystrem, Kozińcu i Pardałówce. Przypisy Bibliografia Klasztory bernardyńskie, pod red. H.E. Wyczawskiego, Kalwaria Zebrzydowska 1985. Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów - strona oficjalna Zakopane - strona Prowincji OO. Bernardynów
Church of St. Elizabeth of Hungary in Łódź

Church of St. Elizabeth of Hungary in Łódź (Polish: Kościół św. Elżbiety Węgierskiej) is a Roman Catholic church built in the interwar period in Anastazy Pankiewicz street (formerly: Sporna Street). The several-storey building next to it contains the monastery of Bernards, Bernardine and Catholic High School. The artistic polychrome, made by Zygmunt Acedański in 1960, was painted in white. The main altar of St. Elżbieta Węgierska, Saint Francis of Assisi, Saint Piotr and Our Lady of Fátima. Side altars: Saint Anthony of Padua, Father Anastazy Pankiewicz. Classic organs were dismantled due to the poor quality of the instrument. Electronic organs are used. History After the canonical erection of the church in 1932, Father Anastazy Pankiewicz became the first superior. The architect Wiesław Lisowski was the author of the modernist church project and of similar Providence of God church in Łódź. The temple was blessed on 30 October 1932 by bishop Wincenty Tymieniecki. During World War II, The German occupation forces made from the church a warehouse and stables for horses, which is why in 1945 the church was dedicated for the second time. Monastery Monastery o. Bernardine in Łódź owes its foundation to Anastazy Pankiewicz (1882–1942). Father Anastazy bought several plots of land from the Germans and Jews in the district of Doły and built between 1932 and 1937 on a consolidated area, a three-storey edifice for a monastery and gymnasium, and a makeshift one-nave church named after Elizabeth of Hungary. In this facility, in 1937, a private general secondary school was opened, to which Father Pankiewicz engaged, apart from the monastic catechist, only secular teachers. In 1939 following the German occupation of the city the resistance in Łódź used the . In 1939, the Germans occupied the Bernardine edifices, and the monks were displaced. They put stables and garages in the converted church. Pankiewicz was hiding at the cemetery of Saint. Wincentego near the monastery. He was discovered, arrested and deported to the concentration camp in Dachau, where he was murdered in a gas chamber on 18 July 1942. He was beatified in 1999. Regaining independence, they returned in 1945 to Bernardines to Łódź. In the junior high school, however, they only covered the basement and the ground floor, because all floors were used by the Polish authorities to use public education, concluding a lease agreement with the monastery, which was until 1989 when the building was recovered. Earlier, in 1978, at the church of St. Elżbieta was erected a parish. After a few years, it was transformed into a Franciscan College and then dissolved. The current educational institution is called the Catholic Junior High School and High School. References External links
Kościół i klasztor św. Elżbiety Węgierskiej w Łodzi

Kościół św. Elżbiety Węgierskiej – świątynia znajdująca się przy ul. bł. Anastazego Pankiewicza 15 w Łodzi. W znajdującym się obok kilkupiętrowym budynku mieści się klasztor oo. Bernardynów oraz Zespół Szkół OO. Bernardynów. Historia Klasztor oo. Bernardynów został założony dzięki staraniom o. Anastazego Pankiewicza. Zakupił on w dzielnicy Doły kilka działek i w latach 1932–1937 na scalonym terenie wybudował trzypiętrowy gmach z przeznaczeniem na klasztor i gimnazjum oraz jednonawowy kościół św. Elżbiety z wolno stojącą dzwonnicą. Świątynię w stylu modernistycznym o kasetonowym sklepieniu zaprojektował Wiesław Lisowski. 30 października 1932 została ona poświęcona przez bpa. Wincentego Tymienieckiego. Po kanonicznej erekcji domu w 1932 o. Anastazy Pankiewicz został pierwszym przełożonym klasztoru. W 1937 r. w klasztorze otwarto prywatne gimnazjum ogólnokształcące, w którym o. Pankiewicz oprócz zakonnego katechety zatrudnił wyłącznie nauczycieli świeckich. W 1939 r. łódzką rezydencję bernardynów podniesiono do rangi konwentu. Podczas okupacji kompleks budynków bernardynów został zajęty przez Niemców, a zakonnicy wysiedleni. Budynek, w którym mieściło się gimnazjum, przejął Główny Urząd Rasy i Osadnictwa SS. W świątyni Niemcy urządzi garaże i stajnię. Z tego powodu w 1945 została ona poświęcona po raz drugi. W 1945 r. bernardyni wrócili do Łodzi. W gmachu gimnazjum zajęli sutereny i parter, gdyż wszystkie piętra władze państwowe wydzierżawiły od klasztoru i przeznaczyły do użytku szkolnictwa publicznego. Mieściły się tam najpierw XI LO, a następnie szkoła pielęgniarska. 20 listopada 1974 przy kościele św. Elżbiety została erygowana parafia. Kościół pierwotnie znajdował się przy ul. Spornej 71/73. W 2007 Rada Miejska w Łodzi, na wniosek proboszcza i grupy parafian, zmieniła nazwę odcinka ulicy Spornej, przy której znajduje się kościół i klasztor (od ulicy Wojska Polskiego do alei Grzegorza Palki) na ul. bł. Anastazego Pankiewicza. W 1990 do klasztoru w Łodzi przeniesiono z Kalwarii Zebrzydowskiej Niższe Seminarium Duchowne Prowincji OO. Bernardynów. W 1995 zostało ono przekształcone w koedukacyjne Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. O. Anastazego Pankiewicza. Obecnie tradycje przedwojennej szkoły bernardyńskiej w tym miejscu kontynuują dwie placówki: Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. o. Anastazego Pankiewicza oraz Szkoła Podstawowa im. o. Anastazego Pankiewicza. W 2019 roku zakon podjął plany podwyższenia wieży oraz budowy nowego, stromego dachu na świątyni, ponieważ stary, płaski, przeciekał. Planom przebudowy bezskutecznie sprzeciwiały się dwie grupy społeczników, apelujących o zachowanie historycznego kształtu kościoła, zgodnego z pierwotnym projektem. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Elżbiety Węgierskiej i bł. O. Anastazego Pankiewicza. lodz.bernardyni.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)]. Świątynia i klasztor na stronie Baedekera łódzkiego
Kościół i klasztor pw. św. Franciszka z Asyżu w Jelnej

Kościół i klasztor pw. św. Franciszka z Asyżu w Jelnej – kościół poświęcony w 1974 roku, a klasztor erygowany w 1986 roku. Wspólnota klasztorna została wydzielona z klasztoru OO. Bernardynów w Leżajsku. Kościół i Klasztor W 1969 roku została utworzona parafia przy klasztorze bernardynów w Leżajsku. Wtedy też pomyślano po raz pierwszy o utworzeniu ekspozytury w Jelnej. W czerwcu 1971 roku zbudowano mały drewniany kościółek przy kapliczce Matki Bożej Częstochowskiej. Msze św. odprawiał w niej oddelegowany z Leżajska o. Piotr Kotyła. Jesienią 1971 roku rozpoczęto również budowę murowanego kościoła. Biskup przemyski Ignacy Tokarczuk konsekrował go 1 listopada 1974 roku pod tytułem św. Franciszka z Asyżu. 4 sierpnia 1981 roku erygowano przy tym kościele parafię. W 1984 roku zaczęto budować dom zakonny, który oddano do użytku dekretem prowincjała 11 listopada 1986 roku. Kościół filialny w Judaszówce W latach 1988–1992 zbudowano kościół filialny w przysiółku Judaszówce pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, który został poświęcony 26 września 1992 roku przez biskupa Ignacego Tokarczuka. W Judaszówce jest 400 wiernych. Kościół filialny w Łukowej W latach 1991–1995 zbudowano kościół filialny w Łukowej pw. Miłosierdzia Bożego, który został poświęcony 7 maja 1995 roku przez biskupa Stefana Moskwę. 21 grudnia 2003 roku świątynia w Łukowej wraz z kościołem filialnym leżajskiej parafii bernardynów w Przychojcu weszły w skład Rektoratów, które 1 stycznia 2012 roku zostały połączone w parafię Dobrego Pasterza w Przychojcu-Łukowej pod duszpasterską opieką księży diecezjalnych. Przypisy Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów w Jelnej - strona oficjalna Jelna - Opis klasztoru i parafii na stronie Prowincji OO. Bernardynów
Kościół i klasztor pw. św. Jana z Dukli w Częstochowie

Klasztor OO. Bernardynów w Częstochowie został erygowany 2 lipca 1993 r. W rok później utworzono przy klasztorze parafię. Aktualnie liczy sobie ona 1900 wiernych. Ojcowie prowadzą katechezę w szkole podst., są kapelanami aresztu śledczego i szpitala. Kościół parafialny św. Jana z Dukli jest wciąż w stadium wykańczania. Msze św. są odprawiane na co dzień w małej, bocznej kaplicy. Linki zewnętrzne Klasztor i kościół OO. Bernardynów – strona oficjalna Częstochowa – strona Prowincji OO. Bernardynów
Kościół im. Elżbiety w Chorzowie

Kościół imienia Elżbiety w Chorzowie – murowany kościół z 1844 roku w Chorzowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Znajduje się przy ul. Katowickiej 92. Należy do parafii ewangelicko-Augsburskiej w Chorzowie. Pełni rolę kościoła filialnego i kaplicy cmentarnej. Historia Świątynia została wybudowana według projektu Augusta Sollera w latach 1840–1844, w stylu będącym połączeniem neogotyku i stylu arkadowego. Kamień węgielny został położony w dniu 13 listopada 1840 roku, natomiast w dniu 13 listopada 1844 roku gotowa świątynia została poświęcona. Jej patronką została Elżbieta Ludwika Wittelsbach, królowa Prus. W 1854 roku umieszczono obraz ołtarzowy autorstwa Augusta von Kloebera. W latach 1976–1982 kościół przeszedł remont generalny. Architektura Kościół orientowany, jednonawowy, salowy, posiada dwie wieże o czterech kondygnacjach i fasadę z portalem. Elewacje potynkowane, bez ozdób. We wnętrzu znajdują się: drewniane empory, ambona i chrzcielnica. Na emporze organy z 1880 roku zbudowane przez Carla Volkmanna. Świątynia jest zamknięta trójbocznym prezbiterium. Budowlę otacza cmentarz ewangelicki. Galeria Przypisy Bibliografia Dorota Głazek: Hasło: Soller August. W: Chorzowski słownik biograficzny. Edycja nowa. T. 1. Chorzów: Muzeum w Chorzowie, 2007. ISBN 978-83-926587-1-9. Linki zewnętrzne Lista pochowanych na cmentarzu przy kościele
Костел бернардинців (Дукля)

Костел бернардинів у Дуклі — культова споруда в м. Дукля (нині Підкарпатського воєводства, Польща). Нині — Санктуарій святого Йоанна з Дуклі. Відомості Після беатифікації Яна з Дуклі в 1733 році рада Руської провінції ордену бернардинів вирішила заснувати монастир у рідному місті Блаженного. Дідич міста Юзеф Вандалін Мнішек позитивно поставився до цього проєкту (зокрема, записав фундуші для бернардинців у Дуклі та Рудаві); також пообіцяв фінансову підтримку сяноцький хорунжий Юзеф Буковський. 1741 року рада Руської провінції ордену затвердила дарчу грамоту (фундуш) Ю. В. Мнішека. За короткий час побудували дерев'яний костел блаженного Йоанна з Дуклі разом із монастирем, які посвятили через рік по тому. У 1761–1764 роках тривало будівництво вже мурованих костелу і монастиря. 1743 року до новозбудованого костелу зі Львова привезли мощі («реліквії») блаженного Йоанна з Дуклі. Єжи Авґуст Мнішек, син Юзефа Вандаліна, завершив будівництво, розпочате батьком. Освячення костелу відбулося в червні 1764 року. Оздоблювальні роботи (башти, дзвіночки, вівтарі) були остаточно завершені в 1777 році. У костелі є епітафійні таблиці, встановленні на пам'ять про Єжи Авґуста Вандаліна Мнішека, Анну та Францішека Салезія Потоцьких, Пелагею Мнішек з Потоцьких, Марії Амелії Мнішек з Брюлів. Мистецька проблематика Ян К. Островський припускав, що автором якихось різьбярських робіт у костелі був «приятель Пінзеля» — правдоподібно, його близький співробітник, твори якого «можна вирізнити» в церкві Покрови (Бучач), костелів у Наварії, костелі кармелітів (Перемишль), більшості предметів фігурного декору костелу Внебовзяття Пресвятої Діви Марії (Бучач). Анджей Бетлей вважає, що: не варто приписувати Петрові Полейовському роботи при фасаді костелу бернардинців у Дуклі; потрібно відкинути поширену в давнішій літературі атрибуцію, що Матвій Полейовський був автором невеликої фігури воскреслого Христа в костелі. Примітки Посилання Dukla — strona Prowincji oo. Bernardynów [Архівовано 30 квітня 2017 у Wayback Machine.]. (пол.) Sanktuarium św. Jana z Dukli — klasztor OO. Bernardynów — strona oficjalna [Архівовано 22 жовтня 2021 у Wayback Machine.]. (пол.)