NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Włodawa (gmina)

Włodawa est une gmina rurale (gmina wiejska) du powiat de Włodawa, dans la Voïvodie de Lublin, dans l'est de la Pologne, à la frontière avec la Biélorussie et l'Ukraine. Son siège administratif (chef-lieu) est la ville de Włodawa, bien qu'elle ne fasse pas partie du territoire de la gmina. La gmina couvre une superficie de 243,75 km2 pour une population de 5 936 habitants en 2006. Histoire De 1975 à 1998, la gmina est attachée administrativement à l'ancienne voïvodie de Biała Podlaska. Depuis 1999, elle fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Géographie La gmina inclut les villages (sołectwa) de : Gminy voisines La gmina de Włodawa est voisine de : la ville de : Włodawa et des gminy de : Hanna Hańsk Wola Uhruska Wyryki Elle est également frontalière de la Biélorussie et de l'Ukraine. Structure du terrain D'après les données de 2002, la superficie de la commune de Włodawa est de 243,75 kilomètres carrés, répartis comme telle : terres agricoles : 37 % forêts : 47 % La commune représente 19,4 % de la superficie du powiat. Démographie Données du 30 juin 2004 : Annexes Liens internes Liste des gminy de Lublin Notes et références Chiffres de population officiels polonais 2006 Liens externes (pl) Site sur la gmina Portail de la Pologne
Włodawa (comune rurale)

Włodawa è un comune rurale polacco del distretto di Włodawa, nel voivodato di Lublino.Ricopre una superficie di 243,75 km² e nel 2004 contava 5 984 abitanti. Il capoluogo è Włodawa, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Włodawa Collegamenti esterni Sito ufficiale, su gmina-wlodawa.pl.
Włodawa (gemeente)

De gemeente Włodawa is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Lublin, in powiat Włodawski. De zetel van de gemeente is in Włodawa. Op 30 juni 2004 telde de gemeente 5984 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Włodawa 243,75 km², waarvan: agrarisch gebied: 37% bossen: 47% De gemeente beslaat 19,4% van de totale oppervlakte van de powiat. Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1466,28 zł. Administratieve plaatsen (sołectwo) Korolówka, Korolówka-Kolonia, Korolówka-Osada, Krasówka, Luta, Okuninka, Orchówek, Różanka, Sobibór (sołectwa: Sobibór-Stacja en Sobibór-Wieś), Stawki. Overige plaatsen Suszno, Szuminka, Wołczyny, Żłobek Duży, Żłobek Mały, Żuków. Aangrenzende gemeenten Hanna, Hańsk, Włodawa, Wola Uhruska, Wyryki. De gemeente grenst aan Wit-Rusland.
Włodawa (gmina wiejska)

Włodawa – gmina wiejska w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie chełmskim. Siedziba gminy to Włodawa (dawniej Szuminka). Gmina składa się z dwóch połaci (północnej i południowej), przedzielonych obszarem miasta Włodawy, stanowiącego odrębną gminę miejską. Według danych z 30 czerwca 2004 gminę zamieszkiwały 5984 osoby. W 2013 było to 6040 osób. Za Królestwa Polskiego gmina należała do powiatu włodawskiego w guberni siedleckiej. 13 stycznia 1870 do gminy przyłączono pozbawiony praw miejskich Orchówek. Ochrona przyrody Na obszarze gminy znajdują się następujące rezerwaty przyrody: częściowo rezerwat przyrody Żółwiowe Błota – chroni najliczniejsze w kraju stanowiska lęgowe żółwia błotnego oraz wielu chronionych rzadkich gatunków zwierząt, a także wielu rzadkich zagrożonych zespołów i gatunków roślin; rezerwat przyrody Jezioro Orchowe – chroni jezioro oraz otaczające je torfowisko z unikatową florą naczyniową; rezerwat przyrody Magazyn – chroni w stanie niezmienionym bagna ze stagnującą wodą i unikatową roślinnością; częściowo rezerwat przyrody Trzy Jeziora – chroni część obszaru Polesia z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin i zwierząt. Struktura powierzchni Według danych z roku 2002 gmina Włodawa ma obszar 243,75 km², w tym: użytki rolne: 37% użytki leśne: 47% Gmina stanowi 19,4% powierzchni powiatu. Demografia Dane z 31 grudnia 2017 roku: Sołectwa Korolówka, Korolówka-Kolonia, Korolówka-Osada, Krasówka, Luta, Okuninka, Orchówek, Różanka, Sobibór (sołectwa: Sobibór-Stacja i Sobibór-Wieś), Stawki, Suszno, Szuminka, Wołczyny, Żłobek, Żuków Pozostałe miejscowości Adamki, Połód, Żłobek Mały. Sąsiednie gminy Hanna, Hańsk, Włodawa (miasto), Wola Uhruska, Wyryki. Gmina sąsiaduje z Białorusią (sielsowiet Tomaszówka w rejonie brzeskim obwodu brzeskiego) i Ukrainą (silska rada Pulmo w rejonie szackim obwodu wołyńskiego). Przypisy
Comuna de Włodawa

Włodawa (polaco: Gmina Włodawa) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Lublin e no condado de Włodawski. A sede do condado é a cidade de Włodawa. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 5984 habitantes, com uma densidade 24,5 hab/km². Área Estende-se por uma área de 243,75 km², incluindo: área agrícola: 37% área florestal: 47% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1466,28 zł. Subdivisões Korolówka, Korolówka-Kolonia, Korolówka-Osada, Krasówka, Luta, Okuninka, Orchówek, Różanka, Sobibór, Stawki. Comunas vizinhas Hanna, Hańsk, Włodawa, Wola Uhruska, Comuna de Wyryki. Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Влодава (гмина)

Влодава (пол. Włodawa) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Влодавский повет, Люблинское воеводство. Население — 5984 человека (на 2004 год). Сельские округа Королювка Королювка-Колёня Королювка-Осада Красувка Люта Окунинка Орхувек Ружанка Собибур Ставки Прочие поселения Сушно Шуминка Волчины Жлобек-Дужы Жлобек-Малы Жукув Соседние гмины Гмина Ханна Гмина Ханьск Влодава Гмина Воля-Ухруска Гмина Вырыки Ссылки Официальная страница
Володава (гміна)

Гміна Володава (пол. Gmina Włodawa) — сільська гміна у східній Польщі. Належить до Володавського повіту Люблінського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 6049 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 243.75 км², у тому числі: орні землі: 37.00% ліси: 47.00% Таким чином, площа гміни становить 19.40% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Володава межує з такими гмінами: Ганна, Ганськ, Володава, Воля-Угруська, Вирики. Примітки
Église Saints-Pierre-et-Paul de Görlitz

L'église Saints-Pierre-et-Paul (allemand : Kirche St. Peter und Paul) est une église protestante située dans la ville de Görlitz dans la partie est de l'Allemagne. C'est la plus haute structure de la ville. Historique La construction a commencé en 1425. La première pierre du chœur a été posée en 1423 sous la direction de Hans Knobloch et Hans Baumgarten. Entre 1889 et 1891 les deux tours ont été surélevées à une hauteur de 84 mètres avec des flèches en béton. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur intérieure : 27 m Longueur : 72 m Hauteur des tours : 84 m Largeur : 39 m Notes et références Annexes Liens externes (de) Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Emporis Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Saxe
Sint-Petrus en Pauluskerk (Görlitz)

De Sint-Petrus en Pauluskerk (Duits: Pfarrkirche St. Peter und Paul) is een protestants kerkgebouw in Görlitz in de Duitse deelstaat Saksen. De kerk verheft zich boven het Neißedal en bepaalt met haar dubbele torens en het hoge met koper bedekte dak het beeld van de historische binnenstad. Geschiedenis Reeds in het begin van de 13e eeuw stond op deze plek een basiliek. De tussen 1425 en 1497 nieuw gebouwde vijfschepige laatgotische kerk is een pseudobasicale hallenkerk. Ter onderscheiding van een zuivere hallenkerk zijn de beide buitenste liggende beuken lager dan de drie hoge middelste schepen. De sluitstenen van de netribgewelven hebben reliëfs met voorstellingen van het leven van Jezus. Met een lengte van 72 meter en een breedte van 39 meter is de Petrus en Pauluskerk van Görlitz de grootste laatgotische hallenkerk van Saksen. Bij een stadsbrand van 1691 werd de oude kerkinventaris vernietigd. Daartoe behoorden de meer dan 30 altaren van houtsnijwerk, het gelui, de beide orgels, de kostbare paramenten, het liturgisch vaatwerk en boeken. Slechts het smeedijzeren hek van de doopkapel uit 1617 bleef bewaard. Na de brand werd de kerk in barokke stijl heringericht. Hiertoe behoren de kansel 1693), het altaar (1695), het raadsgestoelte en drie protestantse biechtstoelen. De beide 84 meter hoge torens werden tussen 1889 en 1891 gebouwd. Onder het koor ligt een crypte. Orgel Bezienswaardig in de kerk is met name de orgelkas van het zogenaamde Zonnenorgel (Sonnenorgel). Deze orgelkas werd in de jaren 1697-1703 door Johann Conrad Buchau gebouwd; het instrument zelf werd gebouwd door de Duitse orgelbouwer Johann Eugen Caspar, die onder de naam Eugenio Casparini in Italië werkte. De naam van het bijzondere orgel heeft betrekking op de 16 zonnen in de orgelkas. Om de zonnen zijn als zonnestralen steeds even lange orgelpijpen aangebracht. Vier van deze zonnen zijn stom en twaalf ervan klinken. De "Zonnenmixtuur" betreft een neven- respectievelijk effectenregister van het orgel. Het historische orgel is al lang niet meer aanwezig. Het werd in de jaren 1827-1828 door Joseph Schinke en Carl Friedrich Ferdinand Buckow verbouwd en later nog eens door Friedrich Nikolaus Jahn in 1845–1847. In 1894 werd door Schlag & Söhne een nieuw orgel ingebouwd met gebruik van enkele oude stemmen, dat in de periode 1926 door een nieuwbouw van Wilhelm Sauer uit Frankfurt/Oder werd vervangen. Het huidige orgel dateert uit de jaren 1990 en werd door de Zwitserse orgelbouwfirma Mathis Orgelbau AG gebouwd. Het instrument bezit 88 klinkende registers (6219 pijpen) verdeeld over vier manualen en pedaal. Afmetingen Lengte: 72 meter Breedte: 39 meter Hoogte gewelven: middenschip 27 meter; de binnenste zijschepen 25 meter; de buitenste zijschepen 20 meter Torens: 84 meter Afbeeldingen Externe links (de) Protestantse gemeente Görlitz (de) Informatie en dispositie orgel
Huczwa

Die Huczwa ist ein linker Zufluss des Bug in Polen. Geografie Die Huczwa entspringt in Justynówka nordöstlich von Tomaszów Lubelski in einer Höhe von 318 m in der Woiwodschaft Lublin. Sie fließt wesentlich in nordöstlicher Richtung in ihrem insgesamt 75 km langen Lauf. Die Huczwa mündet in den Bug bei Gródek unterhalb von Hrubieszów. Ihr Einzugsgebiet wird mit 1394,3 km² angegeben. Das mittlere Gefälle beträgt 1,92 ‰. Zuflüsse Größere Zuflüsse sind: Wożuczynka, Białka, Sieniocha, Siniocha (links), Kmiczynka (auch: Kamień; rechts).
Huczwa

Huczwa – rzeka we wschodniej Polsce, lewobrzeżny dopływ Bugu. Płynie przez powiaty tomaszowski i hrubieszowski, na obszarze Grzędy Sokalskiej i Kotliny Hrubieszowskiej. Ma swoje źródła w Justynówce, w okolicach Tomaszowa Lubelskiego, a uchodzi do Bugu w miejscowości Gródek. Długość rzeki wynosi 79 km, powierzchnia dorzecza 1394,3 km², a średni spadek 1,92‰. Szacuje się, że ilość wody dostarczana przez Huczwę do Bugu wynosi 4 m³/s i jest w skali regionu rzeką o średnim przepływie. Dno jej doliny ma zmienną szerokość (od 100 m do ponad 1 km), na wielu odcinkach jest podmokłe, z licznymi starorzeczami i rowami melioracyjnymi. Główne dopływy: Wożuczynka, Białka, Sieniocha, Siniocha (lewe), Kamień (prawy). Nad Huczwą leżą m.in.: Łaszczów, Tyszowce, Czermno, Turkowice, Wronowice, Werbkowice, Malice oraz Hrubieszów. Zobacz też Rzeki Polski Przypisy Linki zewnętrzne Huczwa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 204 .
Хучва

Хучва или Гучва — река в Восточной Польше, второй по величине левобережный приток Западного Буга. Протекает через Хрубешувский повят, Томашувский повят, Хребушевскую котловину и Сокальскую гряду. Исток Хучвы находится в Юстыновке у Томашува-Любельского. Хучва впадает в Западный Буг в селе Грудек. Длина реки 75 км, площадь бассейна реки 1394,3 км², а средний спад 1,92 ‰. Оценивается, что количество воды, поставляемое из Хучвы в Буг, равно 4 м³/с, что в масштабе региона является средним.. Дно Хучвы в долине имеет переменную ширину (от 100 м до более 1 км), часто встречаются старицы и канавы. Главные притоки: Раханка (левый), Бялка (левый), Синиоха (левый), Камень (правый). Города на Хучве: Лащув, Тышовце, Чермно, Турковице, Вроновице, Вербковице и Грубешов. Примечания Литература Гучва // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Забокрицкая М. Р., Хильчевский В. К., Манченко А. П. Гидроэкологическое состояние бассейна Западного Буга на территории Украины. — К.: Ника-центр, 2006. — 184 с. (укр.)
Гучва

Гучва — річка, ліва притока Західного Бугу, в Томашівському та Грубешівському повітах Люблінського воєводства Польщі. Географія Розташування Витік Гучви поблизу села Юстинівка, у Томашівському повіті. Вона впадає у Західний Буг в селі Городок того ж повіту. Поблизу гирла річки містилося місто Волинь, від топоніма й походить назва краю та племені, що його населяло. При впадінні Сенюхи до Гучви, там, де тепер с. Чермно, було місто Червен. Населені пункти Над річкою розташовані такі міста та села: Грубешів, Лащів, Тишівці, Чермно, Турковичі, Богородиця, Вороновичі, Вербковичі, Ґоздів та Маличі. Основні дані Довжина річки 75 км, площа басейну річки 1394,3 км², середній спад 1,92 ‰. Витрата води, що витікає з Гучви в Буг, дорівнює 4 м/с, що в масштабі регіону є середнім. Долина Гучви має змінну ширину (від 100 м до понад 1 км), часто зустрічаються стариці та канави. Головні притоки: Деражанка (лівий), Бялка (лівий), Сенюха (лівий), Камінь (правий). Інше Йосип Струцюк видав у 2001 році «Гучва. Повість печальних літ» та «Од Гучви до Стоходу» у 2007, у яких показав трагедію українського населення Холмщини та Волині у період Першої та Другої світових воєн. Примітки Посилання Гучва [Архівовано 2 січня 2019 у Wayback Machine.] Географічний словник Королівства Польського. T. III. Варшава 1882.(пол.)
Kościół św. Marcina Biskupa w Młodoszowicach

Kościół św. Marcina Biskupa – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Młodoszowice (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Wawrzyńca w Kolnicy w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 8 marca 1966 roku pod numerem 1184/66 oraz 18 maja 1966 roku pod numerem 887/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Młodoszowicach został zbudowany w XV wieku. Od 1534 roku do czasu zakończenia II wojny światowej była to świątynia ewangelicka. Od 1945 roku ponownie jest kościołem wyznania rzymskokatolickiego. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla gotycka. Główny ołtarz późnogotycki zdobi tryptyk pochodzący z 1495 roku, z rzeźbami Matki Bożej z Dzieciątkiem, św. Katarzyny, św. Barbary, św. Małgorzaty, św. Doroty. W podstawie nastawy ołtarzowej (tzw. predelli) znajdują się rzeźbione popiersia proroków Izajasza, Dawida, Zachariasza i Jeremiasza. W latach 1721-1722 organmistrz Michael Engler z Wrocławia wybudował w kościele dwumanuałowy instrument. Stan na rok 2015: organy były zdekompletowane i wyłączone z użytku. Przypisy
St. Simonis und Judä (Gnojewo)

Die Kirche St. Simonis und Judä (polnisch Kościół św. Szymona i Judy Tadeusza) in Gnojewo (deutsch Gnojau) ist seit 1945 ungenutzt und ruinös. Der Ort liegt im früheren Kreis Marienburg in Westpreußen. Geschichte Die erste urkundliche Erwähnung des Ortes im Bistum Pomesanien stammt aus der Handfeste von Altmünsterberg von 1323. Im Jahr 1338 verlieh Hochmeister Dietrich von Altenburg dem Dorf selbst eine kulmische Handfeste. Dabei wurde die zu gründende Pfarrkirche mit vier Freihufen dotiert. Um die Mitte des 14. Jahrhunderts wurde eine große Fachwerkkirche errichtet, vermutlich an Stelle eines kleineren Vorgängerbaus. Der Bau wurde um 1400 an der Ost- und Südostseite ummauert, Ende des 15. Jahrhunderts wurde der westliche Abschnitt der Südseite ummauert und wenig später das nördliche Seitenschiff angefügt. In den Jahren 1708/25 erfolgte eine umfassende Renovierung, 1819 wurde im Osten eine neue Sakristei angebaut. Ab 1853 wurde der massive Westturm errichtet. Bei der polnischen Übernahme 1945 war der Bau unversehrt, wird seitdem jedoch nicht mehr genutzt und ist inzwischen vollständig geplündert und verwahrlost. Beschreibung Gnojau ist eine in mehrerer Hinsicht außergewöhnliche Dorfkirche. Die Kirche ist ein ungewölbter Saalbau ohne Strebepfeiler, mit nachträglich angefügtem gewölbtem Seitenschiff im Norden. Die Fachwerkkonstruktion der ersten Kirche ist in der Ost- und Südwand noch erhalten. Die Außengliederung durch Spitzbogen- und Kreisblenden spiegelt teils die Ständerstruktur des Fachwerkbaus wider. Der westliche Wandabschnitt der Südseite war ursprünglich offenbar fensterlos und hat im oberen Bereich eine Wandgliederung durch kleinteilige Blenden mit segmentbogigem bzw. flachem dreieckigem Abschluss. Die Struktur und Außengliederung des im Norden angefügten massiven Seitenschiffs ist deutlich vom älteren Bau unterschieden. Auf der Ostseite gab man sich nicht die geringste Mühe, diesen Gegensatz zu verbergen. Das Äußere der Nordseite hat einen zweizonigen Aufbau mit fünf gefasten spitzbogigen Fenstern im oberen Abschnitt, im unteren Bereich ein kielbogiges Portal und einen polygonal vortretenden Treppenbau zur Empore. Die Sakristei befindet sich in den beiden östlichen Jochen des Seitenschiffs, darüber die Empore. Der Aufgang zur Empore tritt als polygonaler Anbau aus der Wandflucht vor. Der im Westen vorgebaute mittelalterliche Turm war ein reiner Holzbau. Die Gestaltung der Giebel ist außergewöhnlich und einzigartig im Ordensland. Der Ostgiebel ist ein dreiachsiger Dreiecksgiebel mit seitlicher Stufe. Auf der Giebelfläche ist durch Dreiecksvorlagen die Zeichnung eines Dreiecksgiebels mit horizontalen Unterteilungen angebracht. Das Mittelfeld hat im oberen Bereich zwei Spitzbogenblenden. In den seitlichen Feldern sitzen im unteren Abschnitt Fenster. Der Ostgiebel des Seitenschiffs ist ebenfalls ein dreiachsiger Staffelgiebel mit Kielbogenabschluss. Auch die eingetieften Flächen sind durch Kielbögen unterteilt. Nachweise Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 440–441. Weblinks
Kościół św. Szymona i Judy Tadeusza w Gnojewie

Kościół św. Szymona i Judy Tadeusza – zabytkowy gotycki kościół w Gnojewie, w województwie pomorskim, w pobliżu drogi krajowej nr 22, znajduje się w stanie częściowo zabezpieczonej ruiny. Jeden z najstarszych w Europie kościołów z zachowaną konstrukcją szkieletową, powstałą przed 1323. Kościół podlega parafii w Szymankowie. Historia Orientowana ceglana świątynia pochodzi z pierwszej połowy XIV wieku. Wnętrze dwunawowe z XVI wieku. Prezbiterium nie wydzielone. W 1818 kościół przekazano protestantom. W latach 1853–1854 została dobudowana wieża. Przy kościele istnieje dawny cmentarz ewangelicki. Po II wojnie światowej kościół był wykorzystywany jako magazyn. We wnętrzu zachowały się XVIII-wieczne malowidła. W XXI wieku zostały przeprowadzone prace zapobiegające zawaleniu świątyni i chroniące ją przed dalszą degradacją. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Tarnowie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnów Południe diecezji tarnowskiej. Znajduje się w tarnowskiej dzielnicy Klikowa. Jest to świątynia zbudowana w latach 1948–1950 według projektu architekta Adolfa Szyszko-Bohusza. W 1950 roku została poświęcona, natomiast w 1951 roku biskup tarnowski Jan Stepa erygował przy niej parafię. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły, trzynawowa, posiadająca prezbiterium zamknięte trójbocznie, po bokach którego są umieszczone zakrystia i kaplica. Przy nawie od frontu znajduje się wieża w dolnej części czworokątna, przechodząca w ośmiokąt, zakończona nadwieszaną izbicą drewnianą i nakryta neobarokowym baniastym dachem hełmowym. Na zewnątrz ściany korpusu nawowego są rozczłonkowane półkoliście zamkniętymi arkadami przyściennymi. Świątynię nakryta jest dachem dwuspadowym, złożonym z dachówki ceramicznej, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze nakrywają sklepienia o konstrukcji żelbetowej, w korpusie nawowym w kształcie gwiaździstym, podparte czworokątnymi filarami umieszczonymi po przekątnej. Polichromia figuralna i ornamentalna wnętrza autorstwa Łukasza Karwowskiego powstała w 1966 roku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Tarnowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnów Zachód diecezji tarnowskiej. Znajduje się w tarnowskiej dzielnicy Mościce, przy ul. Zbylitowskiej 5. Historia Budowa świątyni, według projektu Stanisława Gałęzowskiego i Władysława Pieńkowskiego, została rozpoczęta w 1948 roku i zakończyła się w 1956 roku. W latach 1959–60 do świątyni została dobudowana kaplica. Architektura Kościół reprezentuje architekturę modernistyczną, został wzniesiony z cegły i żelbetu. Świątynia posiada korpus trzynawowy oraz kaplicę od strony zachodniej. Prezbiterium budowli jest podzielone na trzy nawy, z których środkowa jest szersza od pozostałych i posiada kształt transeptu, zamykają je półkoliste apsydy. Nawa główna jest znacznie podwyższona w stosunku do naw bocznych, oddzielają ją od nich półkoliste arkady, jej ściany są rozczłonkowane filarami, przeprutymi prześwitami. Wnętrza nakrywają stropy kasetonowe, pokryte drewnianą okładziną. Chór muzyczny jest podparty czterema betonowymi kolumnami. Elewacja frontowa jest zwieńczona zmniejszoną wieżą, w centralnej części jest pokryta kasetonami, ujętymi w wydłużone, zamknięte półkoliście blendy, niżej są umieszczone trzy wejścia, zamknięte półkoliście, z których centralne jest największe. W bocznych elewacjach znajduje się po sześć wysokich, smukłych okien. Nad prezbiterium jest umieszczona latarnia w kształcie korony i zakończona iglicą. Kaplica Matki Bożej Fatimskiej w kształcie rotundy, posiada dwie kondygnacje, w górnej części jest oświetlona pasem prostokątnych okienek, nakrywa ją dach namiotowy. W prezbiterium znajdują się witraże zaprojektowane przez Gierżabka. W oknach lewej nawy są umieszczone witraże przedstawiające świętych i błogosławionych polskich: Maksymiliana Kolbego, Teresę Ledóchowską, Jana Kantego, królewicza Kazimierza, Stanisława Kostkę, Jacka, królową Jadwigę, Kingę, Świerada, Benedykta, biskupa Stanisława i biskupa Wojciecha. Z kolei, w prawej nawie witraże przedstawiają apostołów: Filipa, Tomasza, Jakuba Młodszego, Bartłomieja, Mateusza, Macieja, Andrzeja, Jakuba Starszego, Judę Tadeusza, Jana, Szymona i Piotra. Galeria (architektura) Galeria (wnętrze) Galeria (otoczenie i detal) Przypisy