NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Rudzie Śląskiej

Kościół Ścięcia świętego Jana Chrzciciela w Rudzie Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rudzie Śląskiej, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Ruda Śląska archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Karola Goduli, w dzielnicy Godula. Jest to budowla neogotycka, wybudowana w latach 1868-1871, kamień węgielny pod budowę został położony w dniu 29 czerwca 1868 roku, gotowa budowla została poświęcona w dniu 14 listopada 1871 roku. Architektem świątyni został wybrany Teodor Linke, budowniczy Schaffgotschów. W oknach znajdują się witraże wykonane przez L. Glötza z Salzburga. Przypisy
Kościół Świętego Andrzeja Boboli w Krotoszynie

Kościół Świętego Andrzeja Boboli w Krotoszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Krotoszynie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Krotoszyn diecezji kaliskiej. Historia i wyposażenie Świątynia została wzniesiona w latach 1789-1790 dla miejscowej gminy luterańskiej na wzór kościoła ewangelicko-augsburskiego Św. Trójcy w Warszawie. Jest zbudowana na planie walca, nakryta kopułą, która dawniej była zwieńczona tzw. latarnią. Wokół świątyni są umieszczone rotundowe portyki. W 1885 zostały dobudowane dwie wieże i została zmieniona forma głównego portyku. Wewnątrz są umieszczone 19-głosowe organy z 1874. Pierwsze dzwony zostały odlane jeszcze w 1818. Obecne zostały wykonane w 1984 roku. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Bojanowo-Krotoszyn Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1937 parafia ewangelicka liczyła 1137 wiernych. W 1945 kościół został przejęty przez kościół rzymskokatolicki i zostało mu nadane wezwanie Św. Andrzeja Boboli. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć kościoła z różnych okresów (dostęp: 2014-11-16).
Dreifaltigkeitskirche (Rawicz)

Die Dreifaltigkeitskirche ist ein als evangelisches Gotteshaus errichtetes, jetzt römisch-katholisches Kirchengebäude in Rawicz (Großpolen). Geschichte Ein erster Vorgängerbau für die überwiegend deutschsprachigen Protestanten in Rawicz wurde 1639 in Fachwerkbauweise errichtet, verbrannte jedoch 1707. Die nächste Kirche, 1724 errichtet, verbrannte 1801 im Großbrand der Stadt Rawitsch. Die heutige Dreifaltigkeitskirche wurde 1802 von Carl Gotthard Langhans entworfen und vom Posener Baumeister Krause 1803–1808 errichtet. Das Gebäude fiel 1915 den Flammen zum Opfer und wurde 1917 wiederaufgebaut. Es gehörte bis 1918 zur Kirchenprovinz Posen der Evangelischen Landeskirche in Preußen, nach dem Ersten Weltkrieg zur Unierten Evangelischen Kirche in Polen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde es vom Erzbistum Posen übernommen und 1976 zur Pfarrkirche St. Andreas Bobola erhoben. Beschreibung Die Kirche wurde auf einem rechteckigen Grundriss errichtet. Der rechteckige Turm mit einem runden Tambour trägt eine achtsäulige Laterne mit einem kuppelförmigen Dach. Das Walmdach über dem Kirchengebäude ist mit Dachziegeln bedeckt. Die Hauptfassade, die den Sockel des Turmes bildet, ist von einer von zwei toskanischen Säulen getragenen Arkade dominiert. Die Fenster in den Seitenfassaden sind rechteckig, in zwei Etagen geteilt, über ihnen befinden sich halbrunde Fenster der oberen Emporenetage. In der Altarwand befinden sich drei Mosaikfenster. Im ovalen Innenraum mit Kuppelgewölbe befinden sich zwei Galerieetagen. Das Erdgeschoss ist von quadratischen Pfeilern umrundet, die 16 ionische Säulen mit vergoldeten Kapitellen tragen. Die zweite Galerie wird von den Außenwänden getragen. Die Kirche wurde am 1. Juni 1968 unter 375/Wlkp/A in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Großpolen (województwo wielkopolskie) eingetragen. Literatur Walther Th. Hinrichs: Carl Gotthard Langhans ein schlesischer Baumeister. Verlag Heitz Strassburg 1909. Weblinks Pfarrkirche auf der Website der Pfarrei (polnisch) Einzelnachweise
Kościół Świętego Andrzeja Boboli w Rawiczu

Kościół Świętego Andrzeja Boboli w Rawiczu – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów w Rawiczu (województwo wielkopolskie). Kościół parafialny w parafii pod tym samym wezwaniem, przynależącej do dekanatu rawickiego archidiecezji poznańskiej. Mieści się przy ulicy Ignacego Buszy w Rawiczu. Historia Jest to świątynia poewangelicka nosząca dawniej wezwanie św. Trójcy. Zbudowana w stylu późnoklasycystycznym w latach 1803-1808 przez budowniczego Krausego z Poznania, zaprojektowana w 1802 przez Carla Gottharda Langhansa. Budowla spłonęła w 1915, odbudowana w 1917 z wykorzystaniem murów obronnych. W okresie II Rzeczypospolitej należała do parafii znajdującej się w strukturach Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce. Od 1945 stała się świątynią katolicką. Od 1976 jest kościołem parafialnym. Architektura Świątynia wybudowana na planie prostokąta, posiada prostokątną wieżę, zakończoną kopułą podpartą przez konsolki. Na jej szczycie znajduje się wysoka kolumnowa latarnia. Wnętrze budowli zostało wybudowane na planie wpisanego w prostokąt owalu (elipsy) wyznaczonego przez 16 wysokich, podpartych przez kwadratowe słupy kolumn, posiadających głowice w stylu jońskim oraz dwie kondygnacje balkonów (empora). Kolumny podpierają potężny, owalny plafon, podparty przez profilowany gzyms, ozdobiony w centralnej części sztukaterią. Na wieży wiszą trzy dzwony o imionach Andrzej, Maryja i Maksymilian. Organy Obecne organy tego kościoła zostały wykonane w 1917 r. w znanej firmie Schlag & Söhne ze Świdnicy. Mają 50 głosów i ponad 3000 piszczałek. Po zniszczeniach i powojennej dewastacji, po II wojnie światowej kościół nie był zabezpieczony, w wyniku czego zginęło wtedy około 600 piszczałek. Była też wstępna decyzja o zabraniu instrumentu z miasta. Mimo dewastacji, był on przez cały czas czynny i ostatecznie nie został wywieziony z Rawicza. Organy zostały odrestaurowane w latach 1980-1981. Firma Józefa Cynara z Wrocławia odłączyła pneumatyczny kontuar, a na jego miejsce zainstalowała elektryczny stół gry. Prospekt organowy odnowiany był w latach: 1966, 1981 oraz podczas prac konserwatorskich we wnętrzu świątyni w 1997 roku. Od 2016 roku instrument był remontowany przez firmę Władysława Cepki. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Heilig-Geist-Kirche (Bytom)

Die Heilig-Geist-Kirche (auch Heilig-Geist-Kapelle, Hospitalkirche und Spirituskapelle) in der Innenstadt der oberschlesischen Stadt Bytom (Beuthen O.S.) ist eine römisch-katholische Filialkirche im barocken Stil aus dem 18. Jahrhundert. Die Kirche wurde als Zentralbau mit einem achteckigen Grundriss massiv erbaut und ersetzte ihren Vorgängerbau aus Holz. Auf dem Dach befindet sich eine Laterne. Sie gehört zur katholischen Gemeinde St. Maria in Bytom und ist denkmalgeschützt. Sie war Teil des Hospitals zum heiligen Geist. Geschichte Seit dem 13. Jahrhundert betrieb auf dem Gelände der Ritterorden vom Heiligen Grab (Kreuzherren) ein Kloster. Dazu entstand eine hölzerne Kapelle, an der sich auch ein Klostergarten befand. Sie wurde 1299 erstmals erwähnt. Diese wurde von 1721 bis 1732 durch einen barocken Neubau ersetzt. Mit der Säkularisation 1810 in Preußen wurde das Kloster des Ordens vom Heiligen Grab aufgelöst und die Heilig-Geist-Kirche zur Filialkirche. Das Gelände wurde zudem als Hospital genutzt, das von Borromäerinnen geleitet wurde. Von 1859 bis 1863 ließ Fürstbischof Heinrich Förster das Hospital durch einen Neubau ersetzen. Bei archäologischen Ausgrabungen des Oberschlesischen Museums wurden bis 2020 einige Gegenstände, wie mittelalterlicher Schmuck und Münzen (ein Elbinger Schilling und ein Kreuzer Friedrichs des Großen), sowie ein Friedhof entdeckt, von dem fünf Grabstätten freigelegt wurden. Literatur Heimatkunde von Beuthen (Oberschlesien). 1. Teil, 1903 (Digitalisat) Aloys Lerche: Aus der Geschichte des Hospitals zum Hl. Geist zu Beuthen Oberschlesien (Digitalisat) Weblinks Einzelnachweise
Kościół Świętego Ducha w Grodzisku Wielkopolskim

Kościół Świętego Ducha w Grodzisku Wielkopolskim – zabytkowy kościół w Grodzisku Wielkopolskim Powstał w 1663 staraniem ks. Jana Wolsztyńskiego. Kościół drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, zwrócony prezbiterium na zachód. Zbudowany na planie prostokąta, salowy, od wschodu niewielka wieża konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu. Od północy zakrystia z muru pruskiego. Wnętrze kryte stropem. Gzyms koronujący profilowany z ząbkowaniem, ściany wzmocnione lisicami i zastrzałami. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Dach trzyspadowy, wieża z zadaszeniem, zwieńczona dachem namiotowym, krytym blachą. Polichromia wnętrza z 2 poł. XVIII w.; na stropie pośrodku Koronacja Matki Boskiej przez Boga Ojca i Chrystusa, dookoła główki anielskie i obłoki; pod gzymsem koronującym girlandy zaczepione na wstęgach i pęki owoców; na ścianie ołtarzowej rozpięta udrapowana kotara, jako tło ołtarza; na ścianach bocznych iluzjonistycznie namalowane ołtarze. Ołtarz główny złożony z mesy, nad którą w akantowej ramie obraz św. Walentego z księdzem (zapewne fundatorem ks. Janem Wolsztyńskim) z ok. 1663 roku. Dwa ołtarze boczne o namalowanej iluzjonistycznie architekturze z kolumienkami i zwieńczeniem; w prawym obraz Zesłanie Ducha św. i Anny Samotrzeć z XVIII w., w lewym obrazy Matki Boskiej Pocieszenia z 2 poł. XVIII w., i św. męczennika z XVIII w. Ambona z 1 poł. XVIII w., ławki z XVIII w. Obraz Koronacji Matki Boskiej z 1654 roku, sygnowany podwójnym krzyżem z kotwicą. Krucyfiksy: z XVIII w. i 1 poł. XIX w. Figura Chrystusa Frasobliwego barokowo-ludowa. Dzisiejszy kościół stoi na miejscu wcześniejszej świątyni z 1426 roku, której fundatorem i pierwszym proboszczem był ks. Paweł Drzeński z Grodziska. Wraz z kościołem założony został także szpital z fundacji Pawła Drzeńskiego. Kościół z probostwem i szpitalem erygował 6 października 1426 administrator diecezji Mikołaj Kicki. Obok świątyni stoi pomnik poświęcony poległym i pomordowanym w 1848 r. grodziskim kosynierom. Przypisy Bibliografia "Grodzisk Wielkopolski - Zarys Dziejów" - Bogusław Polak, Grodzisk Wlkp. 1990, str. 27 Linki zewnętrzne O kościele na stronie parafii św. Jadwigi w Grodzisku Wielkopolskim. jadwigagrodzisk.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-22)].
Kościół Świętego Ducha w Jarosławiu

Kościół Świętego Ducha w Jarosławiu – zabytkowy kościół rzymskokatolicki zlokalizowany w Jarosławiu przy ulicy Grunwaldzkiej. Dawny kościół szpitalny związany z fundacją ubogich, potwierdzoną i poszerzoną w 1462 roku. Historia Już w XV w. w tym miejscu, w bezpośrednim sąsiedztwie „szpitala” (przytułku dla chorych i ubogich), znajdowała się drewniana kaplica p.w. Św. Krzyża, a następnie drewniany kościółek wybudowany przez Spytka III. Do budowy nowej, murowanej świątyni przystąpił prepozyt szpitala, ks. Błażej Drzewiecki, a poświęcenia dokonał biskup Jan Dębski. Kościół wzniesiono w latach 1689-1690, budowniczym był prawdopodobnie Jan Michał Link. Grube mury, wąskie okna i otwory strzelnicze pod okapem nasuwają przypuszczenia, iż kościół ten mógł być związany z systemem obronnym miasta zrealizowanym przez Jana III Sobieskiego w 1690 roku. Po I rozbiorze Polski, w 1778 r. kościół został przez Austriaków zamknięty i wystawiony na licytację. W latach 1796–1945 funkcjonował jako świątynia ewangelicka (luterańska), po czym powrócił do katolików. 23 sierpnia 2015 r. decyzją metropolity przemyskiego ks. abp. Józefa Michalika obecny kościół (rektorat) św. Ducha przeszedł pod zarząd duszpasterski parafii Bożego Ciała przy Kolegiacie w Jarosławiu, stając się odtąd kościołem filialnym. Ostatnim rektorem kościoła, pełniącym ten urząd był ks. prał. Henryk Rykała. Obecnie gospodarzem miejsca jest proboszcz parafii Bożego Ciała w Jarosławiu - ks. prał. Marian Bocho. Świątynia jest jednonawowa, z prezbiterium węższym od nawy, bezwieżowa. Fronton zwieńczony jest renesansowym szczytem. Z pierwotnego wyposażenia kościoła zachowały się: ołtarz główny oraz obrazy przedstawiające Matkę Bożą Pocieszenia (z XVII w.) i Ukrzyżowanie Chrystusa (z poł. XVII w.). Kapelani szpitala Jerzy z Sandomierza (? – 1462) Mikołaj z Szadek (1462–1655) Stanisław Wiszowic (1655–1788) Prepozyci szpitala Adam z Bobowa (? – 1689) Błażej Drzewiecki (1689–1693) Walenty Krazurowicz (1694–1743) Michał Witosławski (1743–1788) Parafia ewangelicka Hofman z Warszawy (1788–1902) Mikołaj Rychlik (1902–1945) II wojna światowa Józef Rożek 1945 Rektorzy kościoła Przypisy Bibliografia Jacek Hołub, Kościół św. Ducha w Jarosławiu; Jarosław 2007
Kościół Świętego Ducha w Kościanie

Kościół Świętego Ducha w Kościanie – rzymskokatolicki kościół filialny w Kościanie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu kościańskiego archidiecezji poznańskiej. Świątynia istniała prawdopodobnie już przed 1385 rokiem i mieściła się poza murami miejskimi – na Przedmieściu Poznańskim. Fundatorem i dobroczyńcą kościoła i wybudowanego obok niej przytułku były władze miejskie. Jest to budowla w stylu gotyckim, w obecnej formie wzniesiona w połowie XV stulecia, przebudowany w latach 1615-1620. Z tego czasu pochodzi szczyt w stylu renesansowym. Kościół uległ spaleniu podczas potopu szwedzkiego w 1655 roku, odbudowany następnie w 1698 roku. Podczas okupacji hitlerowskiej świątynia została zamknięta i splądrowana, wykorzystywana była jako magazyn wojskowy, w 1944 roku została ponownie otwarta, ale tylko dla żołnierzy Wehrmachtu. Przypisy
Heiliggeistkirche (Lublin)

Die Heiliggeistkirche (polnisch Kościół Świętego Ducha) in Lublin ist eine römisch-katholische Kirche im Stadtteil Krakauer Vorstadt. Zur Zeit ihrer Erbauung lag sie vor dem Heiligkreuztor der Lubliner Altstadt. Geschichte Die Kirche entstand im spätgotischen Stil vor 1419 am Heiliggeistspital, das sich zu dieser Zeit vor den Stadtmauern Lublins befand. Nach mehreren Bränden im 16. Jahrhundert erhielt die Kirche 1608 eine barocke Kuppel. Im 17. Jahrhundert wurde das Heiliggeistspital aufgelöst und abgerissen. An seiner Stelle entstand das Kloster der Unbeschuhten Karmeliten. Die Kirche wurde als Ordenskirche im Stil der Lubliner Renaissance erneuert. Nach dem Brand von 1733 wurde der Innenraum barockisiert. 1803 brannte das Kloster erneut ab. Die Unbeschuhten Karmeliten zogen in die Josefskirche um, und an der Stelle des alten Klosters entstand das Neue Rathaus. Die Kirche wurde erneuert und erhielt einen neugotischen Turm. Das Heiligkreuztor wurde 1858 abgetragen. Literatur Adam Lerue: Album lubelskie. Oddział 2. Warszawa: Zakład Litograficzny Adolfa Pecq & Co. (Warszawa, 1858–1859) Weblinks Lublin, Kath. Kirche Hl.Geist Dehio, Ostmitteleuropa
Kościół Świętego Ducha w Lublinie

Kościół Świętego Ducha w Lublinie – rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem Ducha Świętego w Lublinie, w archidiecezji lubelskiej. Szpital św. Ducha Powstał w 1419 r. obok istniejącego już szpitala dla ubogich starców. Zbudowano go poza murami miasta. Konsekracji kościoła dokonano w 1421. Kościół był jednonawową budowlą z prezbiterium. W XVI w. zarząd nad kościołem przejęli rajcy lubelscy. Pod koniec XVI w. kościół uległ dwóm pożarom. Odbudowano go w 1608 r. Prezbiterium nakryto barokową kopułą, wnętrze ozdobiono sztukateriami. Przybycie karmelitów W drugiej połowie XVII w. rozebrano zabudowania szpitalne i w ich miejsce postawiono klasztor dla karmelitów bosych, którzy właśnie przybyli do Lublina. Kościół otrzymał wezwanie Matki Bożej Szkaplerznej. Świątynia utrzymana była w stylu renesansu lubelskiego. Znajdował się w niej skarbiec, chór i refektarz. W kolejnych latach, Stefan Czarnecki ufundował kaplicę Matki Bożej. W 1642 na obrazie Matki Bożej Dobrej Rady ujrzano łzy. Cudowny obraz znajduje się w kościele do dziś. W 1733 kościół ponownie spłonął, odbudowano go częściowo w barokowym stylu. XIX wiek W 1803 kościół wraz z klasztorem uległ najpoważniejszemu z pożarów. Zakonnicy przenieśli się do klasztoru przy ul. Świętoduskiej, natomiast ruiny zostały sprzedane na licytacji, powstał tu Nowy Ratusz. Kościół z czasem odbudowano, wieża otrzymała neogotyckie kształty. Wnętrze świątyni utrzymane jest w barokowym stylu. Kościół przylega do Nowego Ratusza, z całego kompleksu klasztornego karmelitów, pozostała tylko mała świątynia. Brama Świętoduska U wylotu ulicy Świętoduskiej do Krakowskiego Przedmieścia, przy szpitalu św. Ducha, stała Brama Świętoduska. Nie miała charakteru obronnego a w górnej jej części znajdowały się pomieszczenia mieszkalne. W XIX w. brama była ruiną. Postanowiono ją rozebrać w 1858 wraz z przylegającym szpitalem. Przypisy
Церковь Святого Духа (Люблин)

Церковь Святого Духа (пол. Kościół Świętego Ducha) — ректоральная церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен по адресу Краковское Предместье, 1. С 28 февраля 1967 года является памятником архитектуры под номером А/228. История Церковь во имя Святого Духа в Люблине была основана в 1419 году вместе с госпиталем для бедных стариков. Храмово-больничный комплекс был возведён за городской стеной в готическом стиле. Церковь имела один неф с узким пресвитерием и высокой крышей с острым ступенчатым фронтоном на фасаде. 10 марта 1421 года храм освятил краковский архиепископ Войцех Ястшембец. В 1508 году имущество церкви и госпиталя было передано в аренду горожанину Николаю Чудле, а спустя два года краковский архиепископ Ян Конарский передал его под управление городского совета. К середине XVI века имущество церкви значительно сократилось. Храм дважды горел — 1575 и 1602 годах, и был восстановлен в 1608 году в стиле любленского ренессанса с интерьером в стиле барокко. В том же году в храме была основана часовня Блаженного Станислава Костки. В 1610 году церковь и госпиталь были переданы монахам — босым кармелитам, которые перестроили больничные корпуса в монастырские и заново освятили храм во имя Кармельской Богоматери. В 1642 году в церкви плакал кровавыми слезами образ Божией Матери Доброго Совета. В том же веке в храме была основана часовня во имя Пресвятой Девы Марии, а к концу следующего века образ был признан чудотворным. В 1733 году церковь снова горела. Спустя несколько лет её восстановили, добавив в фасад элементы в стиле барокко. Но в 1803 году она сгорела в четвёртый раз. Руины сгоревшего монастыря приобрели городские власти, которые построили на его месте и месте бывших Святодуховских ворот здание Новой ратуши. Церковь снова восстановили в 1846 году, добавив во внешнее убранство элементы неоготики, при этом интерьер храма остался в стиле барокко. В 1928 году в церкви была основана часовня Святого Антония по проекту архитектора Ежи Сенницкого. В 1939 году во время Второй мировой войны храм пострадал от взрыва и впоследствии был восстановлен. Примечания Ссылки Kościół pw. św. Ducha w Lublinie (пол.). www.pobrygidkowski.pl. — Статья об истории церкви на сайте Энциклопедии города Люблина. Дата обращения: 15 декабря 2016.
Kościół Świętego Ducha w Moryniu

Kościół Świętego Ducha w Moryniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Moryniu, w powiecie gryfińskim, w województwie zachodniopomorskim. Usytuowany jest w północno-wschodniej części miasta. Historia i architektura Kościół po raz pierwszy wzmiankowany jest w źródłach pod datą 1263 i 1265. Reprezentująca architekturę późnoromańską świątynia murowana jest z granitowej kostki. Sytuowany na planie krzyża łacińskiego, ma formę trójnawowej bazyliki, z krótkim transeptem i wyodrębnionym, prostokątnie zamkniętym prezbiterium. Od strony zachodniej znajduje się dobudowana na przełomie XIII i XIV wieku prostokątna wieża z przejazdem, węższa od nawy, w 1756 roku nadbudowana w najwyższej kondygnacji z drewna i nakryta barokowym hełmem z latarnią. Do południowego ramienia transeptu w XV wieku dostawiona została kaplica, wymurowana z cegły na planie nieforemnego pięcioboku. Przy północnej ścianie prezbiterium widoczny jest ślad po dawnej zakrystii. W ścianie zachodniej umieszczony jest dwuuskokowy portal. Dwa boczne portale umieszczone są w ramionach transeptu, z czego dwuuskokowy od strony południowej zasłonięty jest kaplicą, zaś trójuskokowy od strony północnej został zamurowany. W południowej ścianie prezbiterium znajduje się dwuuskokowy portal tzw. kapłański. We wschodniej, południowej i północnej ścianie prezbiterium umieszczone są po trzy smukłe okna. Szczyt ściany wschodniej zdobią umieszczone naprzemiennie trzy blendy oraz dwa wąskie okna ostrołukowe. Nad nimi znajduje się oculus, ponad którym znajdują się umieszczone w ostrołukowej niszy trzy smukłe blendy, po bokach zaś dwie pary mniejszych ostrołukowych blend. Południową ścianę prezbiterium i wschodnią ścianę południowego ramienia transeptu obiega polichromowany fryz podokapowy, odnowiony w 2013 roku. W południowo-zachodnim narożniku wieży, w 2. warstwie nad cokołem, znajduje się kamień z murarskim rytem szachownicy. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 grudnia 1945 roku. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła, dawniej przesklepione, nakryte jest współcześnie drewnianym stropem. W prezbiterium znajduje się XIII-wieczny, wykonany z granitowej kostki stół ołtarzowy, w 1955 roku odsłonięty spod warstw kolejnych zamurowań i częściowo zrekonstruowany. Zachowała się bogato zdobiona drewniana, barokowa ambona z 1711 roku, wykonana w moryńskim warsztacie H.B. Hattenkerella. Na tylnej ścianie znajduje się wsparta na belce nośnej empora chórowa z 15-głosowymi organami mechanicznymi z połowy XIX wieku. W prezbiterium znajduje się zamurowany, polichromowany portal ostrołukowy, stanowiący przejście do dawnej zakrystii. W ścianie północnej i południowej umieszczone są dwie prostokątne wnęki, otoczone polichromowanymi opaskami z motywem szachownicy i gwiazdami. Na ścianach prezbiterium zachowały się malowane zacheuszki, prawdopodobnie XIV-wieczne. Na wieży kościelnej zawieszony jest dzwon z 1928 roku. Przypisy