NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zaborsku

Kościół św. Jana Chrzciciela w Zaborsku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Zaborsko w gminie Warnice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Michała Archanioła w Starym Przylepie. Historia Utrzymany w barokowym stylu kościół został wybudowany w 1721 roku. Murowany z cegły, sytuowany jest na rzucie prostokąta. Nawa główna nakryta jest dachem dwuspadowym. Do kościoła przylega wieża na planie kwadratu, zdobiona blendami o łuku odcinkowym, zwieńczona hełmem z ażurową latarnią. Szczyt wschodni zdobią lizeny i blendy. Okna zamknięte są łukami odcinkowymi, portale natomiast łukami pełnymi. Na przełomie XIX i XX wieku kościół został przebudowany. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem, ozdobionym polichromiami przedstawiającymi sceny z życia Chrystusa. Nad wejściem znajduje się wsparta na filarach empora chórowa. Zachował się barokowy ołtarz. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Słowinie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – neoromańska świątynia rzymskokatolicka we wsi Słowino. Siedziba parafii Podwyższenia Krzyża Świętego należącej do dekanatu Darłowo, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Kościół został zbudowany w XIX wieku. Został przebudowany w 1887 wskutek pożaru. Wysokość wieży wynosi 42 m. Linki zewnętrzne http://www.wkz.szczecin.pl/warto/Slowino/kosciol/kosciol.htm, http://www.diecezjakoszalin.pl/parafia/szczegoly/57/slowino-podwyzszenia-krzyza-swietego.
Mariä Himmelfahrt (Pałowo)

Die römisch-katholische Kirche Mariä Himmelfahrt in Pałowo ist eine Filialkirche der Pfarrei Heiliger Johannes Bosco in Sycewice und die ehemalige Pfarrkirche der früheren Pfarrei Mariä Himmelfahrt in Pałowo. Die Kirche steht in Pałowo, einer Ortschaft der Gmina Postomino im Powiat Sławieński in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Geschichte Die neoromanische Kirche wurde im 19. Jahrhundert erbaut. An der Stelle der heutigen Kirche stand zuvor eine Holzkirche aus dem Übergang vom 16. zum 17. Jahrhundert. 1898 wurde eine neue neoromanische Kirche errichtet, die die frühere Holzkirche ersetzte. Die Kirche war zunächst evangelisch und gehörte zum Kirchenkreis Schlawe in der altpreußischen Kirchenprovinz Pommern. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde sie am 1. September 1945 als römisch-katholische Kirche geweiht. Sie ist am 25. März 1998 als Denkmal mit der Reg.-Nr. A-745 eingetragen worden. Ausstattung Die asymmetrisch gebaute Kirche besitzt einen dreistöckigen Kirchturm mit Uhrwerk, der mit einem Walmdach bedeckt ist. Die Kirche selbst hat ein Satteldach mit Dachgauben. Sie ist zweischiffig gebaut mit einem dreiseitigen Presbyterium mit Kreuzgewölbe. Die Kirchenschiffe sind durch spitzbogige Arkaden auf quadratischen Ziegelpfeilern miteinander verbunden. In den Kirchenschiffen ist das offene Dachgebälk sichtbar. Die Kirche verfügt über eine Orgelempore. Dort befindet sich die Orgel des Orgelbauers Christian Friedrich Voelkner aus Duninowo aus dem Jahr 1846. Ein Teil der Ausstattung der Kirche stammt noch aus der Zeit ihrer Errichtung. Erhalten geblieben sind: der Hauptaltar mit dem Bild der Himmelfahrt der Heiligen Maria, der Seitenaltar, das Kreuz auf dem Bogen, die Kanzel, das Taufbecken, die Empore mit Balustrade und der Orgelprospekt. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Floriana w Postominie

Kościół Świętego Floriana – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ustka diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Architektura Obecna świątynia została wzniesiona w końcu XIX wieku (1882 rok). W tym miejscu był wybudowany wcześniej drewniany kościół, który został zniszczony przez pożar. Świątynia reprezentuje styl neobarokowy, nie posiada wydzielonego prezbiterium. Na nawie świątyni została nadbudowana wieża. Kościół nakryty jest dachem dwuspadowym. Do 1945 roku świątynia należała do ewangelików, a po II wojnie światowej została przejęta do katolików. W 1973 roku przy kościele została erygowana parafia. Wyposażenie Ze starego wyposażenia w świątyni zachowały się: barokowy ołtarz, ambona, chrzcielnica, grupa przedstawiająca Marię, Jana i Chrystusa na Krzyżu oraz późnogotycki kielich. Szczególnie interesująca jest ambona powstała na początku XVII wieku. Na ambonę można było się dostać od strony zakrystii, po wejściu na wydzieloną niszę z prawej strony świątyni. Obecnie nie jest ona używana. W budowli po I wojnie światowej zostały zamontowane dzwony. Przypisy
Kościół pw. Matki Boskiej Królowej Polski w Tychowie

Kościół pw. Matki Boskiej Królowej Polski w Tychowie – zabytkowy kościół filialny, parafii pw. św. Stanisława Kostki w Słonowicach. Kościół pochodzi z XIV w. Przebudowano go w II poł. XIX w. Dostawiono wówczas od północnego zachodu przybudówkę oraz przy prezbiterium półkolistą zakrystię. Przybudówka, do której prowadzi odrębne wejście, służyła dawniej jako salka katechetyczna, obecnie mieści się w niej kaplica maryjna. Kościół jest jednonawowy z dwukondygnacyjna prostokątną wysoką wieżą, z trójbocznie zakończonym prezbiterium. Portal drzwiowy zamknięty jest ostrym łukiem. W drugiej kondygnacji widać cztery wysokie blendy zamknięte pełnym łukiem, w dwóch z nich znajdują się małe okienka, a pośrodku tarcza zegarowa. Na bocznych ścianach wieży występują po trzy blendy. Okna nawy są ostrosłupowe z współczesnymi witrażami. Kościół posiada emporę ze schodami prowadzącymi na nią przez wieżę. W świątyni zawieszona jest tablica w języku polskim, angielskim i niemieckim informująca o prowadzonym tutaj nauczaniu w roku 1939 i 1940 dla pastorów, którzy byli w opozycji do Hitlera. Prowadził je Dietrich Bonhoeffer – ewangelicki pastor, oficjalnie przeciwstawiający się ideologii Hitlera. Przez swoje poglądy trafił do obozu koncentracyjnego, gdzie zginął. Przed kościołem znajduje się tablica "Skarby Ziemi Sławieńskiej", informująca o historii i zabytkach w świątyni. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bobrownikach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bobrownikach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bobrowniki w gminie Chociwel, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Chociwlu. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku. Murowany z kamienia polnego i cegły, sytuowany jest na planie prostokąta. Jest budowlą orientowaną, bez wyodrębnionego prezbiterium. Ozdobny szczyt ściany wschodniej wykonany został z cegły. W ścianach nawy znajduje się 5 półkoliście zakończonych okien, przemurowanych w XIX wieku, obmurowanych cegłą. Przy zachodniej elewacji kościoła znajduje się postawiona na przełomie XVIII i XIX wieku drewniana wieża dzwonna, zwieńczona blaszanym hełmem. Na wieży zawieszone są dwa dzwony z 1926 roku. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się empora chórowa z prospektem organowym. Z wyposażenia zachowały się: chrzcielnica z 1695 roku, XIX-wieczne drewniane ławki oraz figury z późnogotyckiego tryptyku ołtarzowego w typie Sacra Conversazione z około 1500 roku (Madonna z Dzieciątkiem, 12 Apostołów i hermy), wkomponowane w późniejszy ołtarz. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 17 sierpnia 1947 roku przez księdza Wiktora Szczęsnego TChr. Przypisy
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Brodzie

Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Brodzie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bród w gminie Chociwel, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Chociwlu. Historia i architektura Kościół został zbudowany pod koniec XV wieku, przebudowano go w wieku XIX. Sytuowany na rzucie prostokąta, murowany jest z kamienia polnego i cegły. Okna zamknięte są półkoliście. Od strony wschodniej nawa zakończona jest pięcioboczną absydą, po której południowej stronie dostawiona jest zakrystia. Od zachodu kościół posiada czworoboczną wieżę w konstrukcji ryglowej, zwieńczoną drewnianym bębnem nakrytym strzelistym hełmem. Przy północnej ścianie nawy dobudowana jest kaplica z osobnym wejściem po drewnianych schodach, z dawną lożą kolatorską i kryptą dawnych właścicieli wsi. W krypcie pochowano m.in. przedstawicieli znanej na Pomorzu Zachodnim rodziny Wedel, w tym Melchiora Magnusa von Wedla. Wnętrze kościoła nakrywa belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa z prospektem organowym. Na wyposażeniu zachowała się drewniana ambona z 1830 roku, współcześnie przemalowana i z dorobioną stopą i schodkami, a także XIX-wieczne ławki. Na wieży zawieszone są dwa dzwony, z 1721 i 1855 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 29 czerwca 1947 roku przez ks. Stanisława Zygiela TChr. Przypisy
St.-Adalbert-Garnisonkirche

Bugenhagenkirche (heute Kościół Garnizonowy pw św Wojciecha) war der Name einer ehemals evangelischen Kirche am Hohenzollernplatz (heute Siegesplatz, polnisch: Plac Zwycięstwa) in Stettin. Geschichte Bugenhagenkirche bis 1945 Nachdem die Stettiner Neustadt sich immer weiter ausgedehnt hatte, wurde im Jahr 1899 aus 25.000 noch zur St.-Jakobi-Gemeinde gehörigen Gläubigen die neue Bugenhagen-Kirchengemeinde gegründet. Im Oktober 1906 wurde am Hohenzollernplatz der Grundstein zum Bau einer Kirche für diese neue Gemeinde gelegt. Am 12. Januar 1909, dem Jahrestag des Todes von Paul vom Rode, wurde die Kirche von Generalsuperintendent Johannes Büchsel geweiht. Der neugotische, dreischiffige Bau des Berliner Architekten Jürgen Kröger wurde mit Klosterformatziegeln errichtet und bot Platz für fast 1500 Gläubige. Die reich gegliederten Giebel und der etwa 65 m hohe Turm machten die Kirche weithin sichtbar. Die farbigen Fenster waren Stiftungen Stettiner Bürger und wurden vom Berliner Glasmaler Carl Busch unter Verwendung von Kathedralglas geschaffen. Das Bildprogramm ging auf Anregungen des Stettiner Gymnasiallehrers und Historikers Martin Wehrmann zurück und zeigte überwiegend Begebenheiten der Pommerschen Kirchengeschichte; den Schwerpunkt bildete die Reformation. Unter den dargestellten Personen waren Otto von Bamberg, Martin Luther, Paul vom Rode, Johannes Bugenhagen und König Friedrich Wilhelm I. Das Altargemälde mit dem lehrenden Christus als Mittler der Heiligen Schrift schuf der Berliner Maler Otto Berg. Die Kanzel aus Kalkstein wurde von Kaiser Wilhelm II. gestiftet und an der Vorderseite mit dem kaiserlichen Namenszeichen versehen. Die Firma Schlag & Söhne lieferte 1908 eine Orgel, die drei Manuale, Pedal und 46 Register besaß. Die originalen Bronzeglocken wurden während des Ersten Weltkrieges eingeschmolzen und 1922 durch drei Stahlglocken ersetzt. Katholische St. Adalbert-Garnisonkirche seit 1945 1945 wurde die Kirche konfisziert und übernahm die Funktion einer katholischen Garnisonkirche. Sie erhielt das Patrozinium des heiligen Adalbert (polnisch: Kościół Garnizonowy pw św Wojciecha). Bis 1945 war die nahegelegene heutige Herz-Jesu-Kirche die evangelische Garnisonkirche der Stadt. Literatur Hellmuth Heyden: Die Bugenhagenkirche. Stettin [1931]. Roland Springborn: Vor 110 Jahren: Einweihung der Bugenhagenkirche in Stettin am 12. Januar 1909. In: Pommern. Zeitschrift für Kultur und Geschichte. Heft 4, 2018, ISSN 0032-4167, S. 36–41. Weblinks Geschichte der Kirche (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Wojciecha w Szczecinie

Kościół św. Wojciecha w Szczecinie – neogotycki kościół halowy wybudowany w latach 1906–1909 według projektu architekta Jürgena Krögera. Pełni obecnie funkcję rzymskokatolickiego kościoła garnizonowego diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Zbudowany jest z cegły, w elewacji posiada masywną, asymetrycznie ustawioną wieżę wysokości 65,5 m. Styl budowli jest eklektyczny – w większości neogotyk, ale pojawiają się też motywy neoromańskie, zwłaszcza w dekoracji. Długość budynku wynosi 35 m, szerokość – 23 m, wysokość hali – 17 m. Kościół przed wojną należał do parafii ewangelickiej i nosił nazwę Bugenhagenkirche – na cześć Jana Bugenhagena, ojca reformacji na ziemiach Pomorza. W czasie II wojny światowej budynek kościoła ucierpiał podczas nalotów alianckich, lecz szybko podjęto decyzję o odbudowie – w 1948 kościół został poświęcony i przejęty przez parafię rzymskokatolicką. Wewnątrz znajduje się m.in. kamienny ołtarz i ambona oraz 16-głosowe organy wykonane przez mistrza Brandta z Wałcza. Kościół razem z otoczeniem został wpisany do rejestru zabytków 20 kwietnia 2009 roku. Zobacz też lista najwyższych kościołów na świecie Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wieleniu Pomorskim

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wieleniu Pomorskim – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Wieleń Pomorski w gminie Chociwel, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Chociwlu. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 1852 roku. Reprezentuje styl arkadowy. Murowany jest z kamienia łupanego, z ceglanym wykończeniem detali. Jest to budowla salowa, na planie prostokąta, pozbawiona wyodrębnionego prezbiterium i wieży. W ścianie północnej i południowej umieszczono po trzy zakończone półkoliście okna. Wstawione są w nich wykonane w latach 1884–1892 witraże z wizerunkami świętych. W ścianie zachodniej umieszczony jest portal wejściowy, powyżej którego znajdują trzy niewielkie okienka. W ścianie wschodniej znajdują się dwa okna oraz oculus w szczycie. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na słupach empora chórowa. Zachowała się zabytkowa ambona z baldachimem oraz wmurowana w ścianę boczną obok ołtarza tablica ku czci Ludwiga i Herrmanna von Wedlów. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1950 roku przez ks. Jana Szyperskiego TChr. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Białej

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Białej – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Biała w gminie Dobrzany, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Anny w Długiem. Historia i architektura Wzniesiony z kamieni narzutowych i cegły, utrzymany w stylu gotyckim kościół został zbudowany pod koniec wieku XV. Sytuowany jest na planie prostokąta. W XIX wieku bryła kościoła została wydłużona w kierunku zachodnim o siedem metrów, wówczas też przemurowano z cegły okna, nadając im kształt ostrołukowy. Portal ostrołukowy, umieszczony w ścianie południowej, zachował swój pierwotny kształt. Szczyt wschodni, murowany z cegły, zdobiony jest blendami i sterczynami. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica z dzwonem z 1925 roku oraz pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej. Wewnątrz kościoła zachowały się XVI-wieczne ambona i chrzcielnica, wykonane w stylu manierystycznym. Po 1945 roku kościół uległ dewastacji, po remoncie został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 6 czerwca 1954 roku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Odargowie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Odargowie – kościół filialny rzymskokatolickiej parafii św. Michała Archanioła w Dobrzanach znajdujący się w Odargowie w gminie Dobrzany, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie) w Polsce. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku. Zbudowany jest na planie prostokąta, murowany z kamienia i cegły. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. Ściany zewnętrzne kościoła były otynkowane. W 2024 r. dokonano wymiany poszycia dachu oraz skuto tynk ze ścian zewnętrznych korpusu nawowego. W elewacji południowej znajduje się portal wejściowy. Szczyt ściany wschodniej, przemurowany, ozdobiony jest blendowaniem. Od strony zachodniej do kościoła przylega dobudowana w 2. połowie XIX wieku wieża, w dolnej partii kamienna, wyżej ceglana. Lico wieży zdobione jest lizenami, nakrywa ją hełm z latarnią. Wnętrze kościoła nakrywa niski, drewniany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się XIX-wieczna empora, z umieszczonymi w płycinach XVII-wiecznymi malowidłami przedstawiającymi sceny z Męki Pańskiej, pochodzące z wcześniejszej empory. W kościele znajdują się także ołtarz z 1596 roku i XVII-wieczna zdobiona drewniana ambona, przeniesione po 1945 roku ze zrujnowanego kościoła w Szadzku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 4 maja 1946 roku przez ks. Kazimierza Rudawskiego TChr. Galeria Przypisy
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Ognicy

Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Ognicy – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Ognica w gminie Dobrzany, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Michała Archanioła w Dobrzanach. Historia i architektura Kościół wzniesiony około 1600 roku. Wzniesiony na planie prostokąta, murowany jest z kamienia i cegły. W nawie znajduje się renesansowy portal. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendami. Od strony zachodniej do nawy przylega murowana z cegły wieża. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. We wnętrzu zachowały się XVIII-wieczny ołtarz oraz ambona. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 29 czerwca 1946 roku przez ks. Kazimierza Rudawskiego TChr. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Bralęcinie

Kościół św. Brata Alberta w Bralęcinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bralęcin w gminie Dolice, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Różańcowej w Rzeplinie. Historia i architektura Murowany z kamienia, późnogotycki kościół powstał w XV wieku. Sytuowany na rzucie prostokąta, kryty jest dachem dwuspadowym. Szczyt wschodni zdobiony jest półostrymi blendami. W ścianie zachowały się ostrołukowe nisze gotyckie. Kościół uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej, po jej zakończeniu przez wiele lat znajdował się w formie ruiny zachowanej do poziomu gzymsu koronującego. Odbudowany został w latach 1989–1994 według projektu inż. Macieja Płotkowiaka. Konsekrował go w dniu 4 września 1994 biskup Marian Przykucki. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Dolicach

Kościół Chrystusa Króla w Dolicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Dolice w powiecie stargardzkim w województwie zachodniopomorskim, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Choszczno archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia i architektura Renesansowy, murowany z kamieni narzutowych kościół wzniesiony został pod koniec XVI wieku (ok. 1596 r.). Sytuowana na rzucie prostokąta nawa kryta jest dachem dwuspadowym. Ściany zewnętrzne kościoła są otynkowane. Bryła kościoła nosi ślady późniejszej, barokowej przebudowy, zachował się jednak renesansowy szczyt wschodni z gzymsami i wolutami. W 2. połowie XVIII wieku od strony zachodniej dobudowana została czworoboczna wieża, zwieńczona barokowym hełmem z latarnią. W XIX wieku do wieży dobudowano (od strony północnej i południowej) dwa aneksy z klatkami schodowymi wiodącymi na emporę chórową oraz przedsionek (kruchtę) przy fasadzie południowej. Na zewnętrznej powierzchni ściany kruchty znajduje się słabo czytelna płyta nagrobna żony pastora Bluhta z 1831 roku, pochodząca z niezachowanego grobowca. Wnętrze świątyni skrywa cenne wyposażenie, na które składa się: drewniany ołtarz główny z ok 1613 r. określany w literaturze jako renesansowy, manierystyczny lub barokowy. W predelli ołtarza w środkowej płycinie namalowana scena Ostatniej Wieczerzy, w prawej płycinie herby rodu Wedlów,. Retabulum zawiera: w części centralnej scenę Ukrzyżowania, po lewej stronie sceny: "Zwiastowania" i "Narodzenia", po prawej stronie: "Obrzezania", "Pokłonu Trzech Króli". W zwieńczeniu scena Zmartwychwstania. Po bokach ołtarza płaskorzeźby czterech Ewangelistów. Całość bogato zdobiona ornamentem okuciowym, rautami, kaboszonami, konsolami, kolumienkami, fryzami, gzymsami itp.. Ołtarz pochodzi z kościoła w Morzycy, skąd został przeniesiony po 1945 r. drewniana, późnorenesansowa ambona z końca XVI w. z malowanymi wizerunkami Ewangelistów na czaszy ambony, i herbami rodowymi na balustradzie. Ambona, podobnie jak ołtarz główny, pochodzi z kościoła w Morzycy drewniana chrzcielnica z drugiej połowy XIX w. pozłacana patena o średnicy 19 cm, z (najprawdopodobniej) 1909 r. miedziana misa chrzcielna o średnicy 39 cm, z 1646 r. Obecnie w zbiorach AWSD w Szczecinie para neogotyckich lichtarzy z końca XIX w. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop z malowidłami ściennymi przedstawiającymi sceny z Nowego Testamentu, wykonanymi w 1975 roku przez Joannę Spychalską. W czasie II wojny światowej kościół doznał niewielkich zniszczeń w obrębie wieży i więźby dachowej. Następnie uległ częściowej dewastacji, wykorzystywany przez Armię Czerwoną jako sala kinowa dla żołnierzy i stajnia. Po remoncie został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 27 października 1946 roku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Kolinie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Kolinie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Kolin w gminie Dolice, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół, murowany z kamieni narzutowych, został wzniesiony w 1662 roku. Sytuowany jest na planie prostokąta i nakryty czterospadowym dachem, ściany zewnętrzne są otynkowane. Od strony południowej do korpusu przylega dobudowana w latach 70. XX wieku zakrystia. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. W prezbiterium znajduje się XVII-wieczny, barokowy ołtarz oraz dwie gotyckie rzeźby: św. Anna Samotrzecia i św. Jan Chrzciciel. W ołtarzu wstawiony jest obraz Przemienienia Pańskiego z eklektyczną ramą z początku XX wieku. XVIII-wieczna empora chórowa ozdobiona jest roślinnym ornamentem. Zachował się barokowy świecznik z 1671 roku i XVIII-wieczny wiszący świecznik korpusowy. W kościele znajduje się także feretron z początku XX wieku z wizerunkami Matki Boskiej wśród Aniołów i św. Józefa z Dzieciątkiem. Na przykościelnej dzwonnicy zawieszony jest dzwon z 1925 roku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 5 sierpnia 1945 roku. Od 1971 roku pełni funkcję kościoła parafialnego. Przypisy
Unsere Liebe Frau von Tschenstochau (Krępcewo)

Die römisch-katholische Kirche Unsere Liebe Frau von Tschenstochau (polnisch Kościół Matki Bożej Częstochowskiej) ist Filialkirche in Krępcewo. Die Kirche gehört zur Pfarrgemeinde Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz aus Rzeplino (Repplin). Teile der Kirche stammen noch aus dem Mittelalter, doch wurde die Kirche Anfang des 18. Jahrhunderts stark überformt. Die Kirche ist ein auf rechteckigem Grundriss errichteter Findllingsbau. Gemäß dem Dehio-Handbuch von 1906 hatte die Kirche eine nach provinziellem Maß bedeutende Ausstattung, unter anderem die Gemälde eines gotischen Altars und ein Stifterbild der Wedel von Martin Redtel, ein von Wedelsches Epitaph von 1615 mit derb lebendigen Porträtfiguren aus Marmor, dazu ein trophäengeschmücktes Epitaph von 1741, eine prächtige Barockkanzel, Altaraufsätze von 1607 und 1797, eine bemalte Holztaufe, sowie eine geschnitzte und bemalte Holzdecke. Die meisten der Stücke, Zeugnisse deutscher Kunst, haben die Wirren der Mitte des letzten Jahrhunderts und die polnisch-kommunistische Übernahme der Region überstanden. Auch eine vorreformatorische Sakramentsnische in der Ostwand ist hervorzuheben. Jedoch fehlt an der Kanzel die ursprüngliche Trägerfigur, und dem Epitaph von 1615 fehlen die Marmorfiguren. Auch Gestühl, Westempore, die Patronatsloge vom Ende des 18. Jahrhunderts, wesentliche Teile des Altaraufsatzes und die Holzdecke sind erhalten. Der Altaraufsatz von 1607 hat die Form eines Triptychons mit einer Anbetung der heiligen drei Könige im Hauptteil, links flankiert von einer Darstellung der Auferstehung, und rechts von einer der Himmelfahrt. Anhand der deutschsprachigen Einsetzungsworte in der Predella ist das Stück sehr gut in seiner ehemaligen Funktion als Retabel erkennbar. Literatur Guido Pahl: Schätze der Heimat / Das Bittkreuz von Kremzow – eine Preziose in denkmalreicher Landschaft. In: Pommern. Zeitschrift für Kultur und Geschichte, Heft 2/2025, S. 28–33, ISSN 0032-4167. Weblinks