NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de San Miguel Arcángel y San Florián Mártir

La Catedral de San Miguel Arcángel y San Florián Mártir​ o simplemente Catedral de San Florián​ (en polaco: Katedra Świętego Michała Archanioła i Świętego Floriana) es una iglesia católica de interés histórico en la calle de San Florián, en Varsovia oriental, Polonia.​​ Las torres de 75 metros de la catedral de San Florián dominan el distrito de Praga oriental de Varsovia y ponen de relieve el papel de la catedral como una forma de protesta contra el antiguo dominio ruso sobre Polonia. Es la catedral de la diócesis de Varsovia-Praga. Ha habido una presencia de la Iglesia católica en o alrededor del sitio de la esta iglesia desde 1583, pero el impulso para la creación de una iglesia duradera y sustancial no llegó hasta finales del siglo XIX. El mapa de Europa se volvió a dibujar durante el Congreso de Viena y las maniobras territoriales resultantes colocaron el Ducado de Varsovia bajo el control del Imperio ruso, transformándolo en el Congreso de Polonia. Entre otras intrusiones, más de veinte iglesias ortodoxas rusas fueron construidas en Polonia. Para protestar contra la imposición percibida de una iglesia extranjera, y en reacción directa a la monumental iglesia ortodoxa de la Magdalena construida en esa calle San Florián, fue construida una estructura con dos torres de 75 metros (250 pies) entre 1897-1904. La iglesia lleva el nombre de San Florián, el santo patrón de las profesiones asociadas con el fuego, como los bomberos, los trabajadores del acero, deshollinadores, ceramistas y panaderos. Véase también Iglesia católica Catedral de Varsovia Referencias
Cathédrale Saint-Florian de Varsovie

La cathédrale Saint-Florian ou plus précisément cathédrale Saint-Michel-Archange-et-Saint-Florian est l’église cathédrale du diocèse de Varsovie-Praga, située Ulica Floriańska (pl) (n° 3), dans l'arrondissement Praga-Północ de Varsovie. Histoire Elle a été construite de 1897 à 1904 en style néo-gothique. Détruite pendant les bombardements de 1944, elle sera entièrement reconstruite de 1952 à 1972 dans son état d’origine. Galerie Voir aussi Articles liés Liste des cathédrales de Pologne Diocèse de Varsovie-Praga Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de Varsovie Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Katedrala sv. Florijana

Katedrala sv. Florijana, službenog naziva Katedrala sv. Mihovila arkanđela i Sv. Florijana mučenika, katolička je neogotička crkva i manja bazilika Varšavske nadbiskupije. Sa 75-metarskim zvonicima dominira istočnom Varšavom, naglašavajući povijesnu ulogu katedrale kao iskaza otpora Poljaka prema ruskim pretenzijama kroz povijest i pokušaje prekrštavanja Poljaka na pravoslavlje. Tijekom Opsade Varšave u Drugom svjetskom ratu u katedrali su skrivani Židovi i izbjeglice. Nacionalsocijalističke snage srušile su crkvu 1944. povlačenjem iz Varšave. Nakon rata više od dvadeset godina je obnavljana da bi svečano bila blagoslovljena 1972. Vanjske poveznice Službene stranice Arhivirana inačica izvorne stranice od 5. prosinca 2019. (Wayback Machine)
Cattedrale di San Michele Arcangelo e San Floriano

La cattedrale di San Floriano o basilica cattedrale di San Michele Arcangelo e San Floriano (in polacco: bazylika katedralna św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika) è situata nel quartiere Praga di Varsavia ed è la cattedrale della diocesi di Varsavia-Praga. Storia La chiesa è stata costruita alla fine del XIX secolo, come segno di protesta nei confronti del governo che aveva ottenuto il controllo di parte della Polonia dal Congresso di Vienna quando Varsavia divenne capitale del cosiddetto Regno di Polonia del Congresso, Stato semiautonomo legato all'Impero russo. Vennero infatti edificate in Polonia diverse chiese ortodosse russe, tra cui la monumentale chiesa ortodossa di Maria Maddalena, oggi cattedrale ortodossa di Varsavia, per ospitare gli oltre 40.000 ortodossi presenti in città a fine Ottocento Per protestare contro l'imposizione percepita di una chiesa straniera, tra 1897-1904 venne edificata dunque la chiesa di San Floriano, con una struttura svettante con due torri di 75 metri. Durante e dopo la Battaglia di Varsavia, le chiese di Varsavia furono utilizzate come nascondiglio per gli ebrei, l'esercito di Varsavia e come rifugio per i civili in generale. La chiesa di San Floriano venne dunque distrutta dai tedeschi al momento di ritirarsi dalla Polonia nel 1944. La chiesa rimase in rovina per diversi anni, quando nel 1950 ebbero inizio le opere di ricostruzione su iniziativa degli abitanti della città. La chiesa ricostruita è stata riaperta nel 1972. La chiesa di San Floriano è stata elevata a cattedrale contestualmente all'erezione della diocesi di Varsavia-Praga, il 25 marzo 1992, nell'ambito della riorganizzazione delle diocesi polacche voluta da papa Giovanni Paolo II con la bolla Totus tuus Poloniae populus. Nello stesso anno la chiesa è stata anche elevata a basilica minore. Galleria d'immagini Note Voci correlate Cattedrali in Polonia Diocesi di Varsavia-Praga Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Michele Arcangelo e San Floriano Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedra-floriana.waw.pl. (EN) Cattedrale di San Michele Arcangelo e San Floriano, in GCatholic.org.
Sint-Floriaankathedraal

De Sint-Floriaankathedraal, formeel bekend onder de naam Kathedraal van de aartsengel Sint-Michaël en Sint-Floriaan (Pools: Katedra Świętego Michała Archanioła i Świętego Floriana), is een rooms-katholiek kerkgebouw aan de ul. Floriańska 3 (vertaald: Floriaanstraat 3) in het oostelijk deel van de Poolse hoofdstad Warschau. De 75 meter hoge torens van de kathedraal domineren het stadsdeel Praga en benadrukken de rol van de kathedraal als een vorm van protest tegen de Russische overheersing van Polen. De kerk is de zetelkerk van het bisdom Warschau-Praga en werd in 1992 op instigatie van de Heilige Stoel de status van basilica minor verleend. Geschiedenis Op of in de buurt van de huidige kerk was reeds sinds 1583 een rooms-katholiek kerkgebouw aanwezig. Het Congres van Wenen bepaalde in de 19e eeuw nieuwe grenzen in Europa, waardoor het Hertogdom Warschau onder controle van het Russische Rijk kwam en de naam Congres-Polen kreeg. In het kader van de russificatie werden daarna meer dan twintig Russisch-orthodoxe kerken in het land gebouwd. Uit protest tegen het opdringen van Russische invloeden en in het bijzonder als reactie op de bouw van de monumentale orthodoxe Maria Magdalenakerk verderop in de straat, werd tussen 1897 en 1904 de rooms-katholieke Sint-Floriaankerk met twee indrukwekkende torens van 75 meter hoog gebouwd. De kerk werd vernoemd naar Floriaan van Lorch, schutspatroon van de brandweerlieden en andere beroepen die met vuur te maken hebben, zoals pottenbakkers, schoorsteenvegers en bakkers. Verwoesting en herbouw Gedurende het beleg van Warschau werden veel kerken gebruikt als schuilplaats voor leden van het leger van Warschau (Armia Warszawa), Joden en andere burgers. Tijdens de terugtrekking van de Duitsers in 1944 na de opstand van Warschau werd de kerk verwoest. Het gebouw bleef meerdere jaren als ruïne staan, maar in de jaren 1950 maakten de inwoners van het stadsdeel Praga een geleidelijke reconstructie van de kerk mogelijk. De herbouwde kerk werd in 1972 opnieuw ingewijd. Op 13 juni 1999 bezocht paus Johannes Paulus II het bisdom en de kathedraal. Architectuur De Sint-Floriaankathedraal werd in neogotische stijl opgetrokken. De twintig verdiepingen tellende torens worden bekroond met bronzen spitsen. Het grootste deel van de kerk bestaat uit rode baksteen. Boven de ingangen zijn mozaïeken van Christus en het embleem van de eerste bisschop van Warschau-Praga, Kazimierz Romaniuk, terwijl rode en witte pleister en baksteen het interieur bepalen. Afbeeldingen
Базилика Святых Михаила и Флориана

Базилика Святых Михаила и Флориана (пол. Bazylika Świętych Michała i Floriana) — кафедральный собор в епархии Варшавы-Праги Римско-католической церкви в столице Польши. Храм расположен в историческом районе Прага. Собор построен в неоготическом стиле. В 1997 году ему был присвоен статус малой базилики. История В конце XIX века католическая община Праги приняла решение построить на современной площади Ветеранов 1863 года католический храм, отчасти в противовес православному собору Святой Марии Магдалины и находившимся в то время здесь административным учреждениям Российской империи. Строительство велось с 1887 по 1904 году строительной компанией Владислава Чосновского по проекту архитектора Юзефа Пиуса Дзеконьского. Собор был освящён в 1901 году в честь святого Михаила Архангела и святого Флориана, покровителя Польши. Во время Второй мировой войны при обороне Варшавы в 1939 году храм служил убежищем для гражданского населения. Собор был взорван нацистами в сентябре 1944 года после Варшавского восстания. Он стоял в руинах до 1950 года, когда по инициативе местных жителей началось его восстановление. Храм был снова открыт для посещения в 1972 году. С 1992 года является кафедральным собором Римско-католической епархии Варшавы-Праги. В 1997 году присвоен статус малой базилики. В ноябре 1994 году в соборе установлена мемориальная плита жертвам штурма Праги в 1794 году. В августе 2005 года перед базиликой был поставлен памятник священнику Игнацию Скорупке, герою обороны Варшавы в 1920 году. Описание Храм построен в неоготическом стиле. Он представляет собой трёхнефную базилику с трансептом. По бокам над фасадом возвышаются две 75-метровые башни с медными крышами покрытыми зелёной патиной. Над главным порталом мозаика «Христос Спаситель», над боковыми порталами мозаики «Герб Праги» и «Герб Казимежа Романюка, первого епископа Варшавы-Праги». Интерьер также оформлен кирпичной текстурой в стиле мазовецкой готики. На постаменте в правом нефе стоит, выполненная в стиле барокко, статуя святого Флориана. Ссылки Bazylika katedralna św. Michała Archanioła i św. Floriana (пол.). Сайт Warszawa.wikia.com. — Базилика Святых Михаила и Флориана. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy (пол.). Сайт Nid.pl. — Список памятников архитектуры в Варшаве. Diecezja warszawsko-praska (пол.). Сайт Diecezja.waw.pl. — Официальный сайт епархии Варшавы-Праги. Parafia św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika (пол.). Официальный сайт прихода. — Приход Святого Михаила Архангела и Святого Флориана Мученика. Архивировано из оригинала 14 марта 2011 года. Cathedral of St. Michael the Archangel and St. Florian the Martyr (Katedra św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika) (англ.). Сайт Warsawtour.pl. — Собор Святых Михаила и Флориана. Архивировано из оригинала 18 января 2015 года. См. также Церковь Святого Флориана в Кракове
Brochocin (powiat sochaczewski)

Brochocin – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Brochów. Wieś wchodzi w skład sołectwa Andrzejów, Brochocin. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego. Zobacz też Brochocin Przypisy
Schloss Brunzelwaldau

Schloss Brunzelwaldau (polnisch Zamek w Broniszowie) ist die Ruine eines Schlosses in Broniszów (deutsch: Brunzelwaldau) in der Stadt- und Landgemeinde Kożuchów (Freystadt) im Powiat Nowosolski der Woiwodschaft Lebus in Polen. Geschichte Die Geschichte des Schlosses reicht zu einer ersten Befestigung des 13. Jahrhunderts zurück, die Bronislaus aus Beuthen errichten ließ. Nach 1570 gehörte das Gut den Herren von Kottwitz, die das Schloss mit L-förmigem Grundriss errichteten. Um 1600 wurde das Schloss aufgestockt und um einen Eckturm erweitert. 1606 wurden die Außenwände mit Sgraffiti dekoriert und bis Ende des Jahrhunderts barock überputzt. Ab 1731 gehörte es den Freiherren von Skronsky, die ein Spital nahe dem Schloss stifteten. Im Jahr 1839 erwarb August Freiherr von Tschammer und Quaritz das Schloss und fügte neobarocke Bauelemente zum Ensemble hinzu. In den 1950er Jahren wurde das Schloss als Lagerhaus der landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft PGR genutzt, seit 2010 wird es restauriert. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 81. Weblinks
Broniszów Castle

Broniszów Castle (Polish: Zamek w Broniszowie) is a castle in Broniszów, Gmina Kożuchów, within Nowa Sól County, Lubusz Voivodeship, in western Poland. Originally built in the twelfth century as a knight's castle, in the sixteenth/seventeenth century it was transformed into a court building. The Renaissance three-storey building built of brick and stone with neo-Gothic tower walls closed in the nineteenth century. Since 1986 the castle has held the Broniszów National Photographic Workshops. See also Castles in Poland References
Castillo de Broniszów

El Castillo de Broniszów (en alemán: Schloss Brunzelwaldau; en polaco: Zamek w Broniszowie) es un castillo en Broniszów, Gmina Kożuchów, en el distrito de Nowa Sól, voivodato de Lubusz, en Polonia Occidental.​ Construido originalmente en el siglo XII como castillo de caballeros, en los siglos XVI y XVII fue transformado en un edificio de la corte. El edificio renacentista de tres plantas de ladrillo y piedra con muros de torres neogóticas cerró en el siglo XIX. Desde 1986 el castillo celebra el Taller Nacional de Fotografía de Broniszów. Referencias Bibliografía Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 81.
Zamek w Broniszowie

Zamek w Broniszowie – zamek w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów, w miejscowości Broniszów. Historia zamku Zamek gotycki W miejscu dzisiejszego założenia w XII wieku zbudowano zamek rycerski, którego właścicielem był Bronisław, komes Bytomia Odrzańskiego leżącego na terenie Księstwa głogowskiego na Dolnym Śląsku. Zamek renesansowy Przed 1608 rokiem średniowieczny zamek rozbudowano w renesansową rezydencję, której plan uzyskał kształt litery L. Rezydencja miała trzy kondygnacje i była zdobiona dekoracją sgraffitową. Na parterze powstały dwie obszerne sale – jedna nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami ozdobionymi stiukową dekoracją okuciową. Druga – stropem belkowym pokrytym bogatą renesansową dekoracją stiukową (koniec XVI w.), o motywach roślinnej groteski, gwiazd, rozet, anielskich główek i profilowych popiersi. Ubytki w elewacji odsłaniają renesansową dekorację sgraffitową o motywach roślinnych. W ścianie północnej znajduje się wejście główne z kamiennym późnorenesansowym portalem z bogatą dekoracją roślinną i inskrypcją: ANNO MISSERIMA FORTUNA QUAE INIMICIS CARET 1608 W XIX wieku, do renesansowego dworu dobudowano ceglany mur i widokową basztę w stylu neogotyckim, dzięki czemu powstał mały wewnętrzny dziedziniec. Dwór otoczono fosą połączoną ze stawem. Od wschodu, między lizjerami parku, leży łąka spacerowa. W 1839 roku właścicielami pałacu stała się rodzina von Tschamer und Quaritz, której, po 1945 roku, ówczesny rząd polski odebrał pałac i przekazał miejscowemu PGR. Od 1986 roku w zamku w Broniszowie odbywały się Ogólnopolskie Warsztaty Fotograficzne. Prace remontowe W 2010 roku zrujnowany pałac stał się własnością prywatną i rozpoczął się jego remont. Od tego czasu jest poddawany systematycznym pracom konserwatorskim. Do tej pory wyremontowano: Sala Sklepiona, w tym renesansowe sklepienie i dębowa podłoga, konserwacja renesansowych tynków sgraffitowych i przemurowanie pęknięć murów obwodowych (2011 r.) skrzydło południowe (mieszkalne) (2012 r.) Sala Paradna, w tym strop zdobiony renesansowymi polichromiami i wzmocnienie stropu Sali Balowej (2013 r.) prace konserwatorskie przy sztukateriach na stropie Sali Balowej (2014 r.) remont i wymiana okien (2015 r.) prace dachowe, włącznie z rynnami i przykryciem wieży południowej (2016 r.) umeblowanie pomieszczeń, zakończenie odtwarzania stropów (2017 r.) Galeria Bibliografia ZofiaZ. Lubczyńska ZofiaZ., Z historią w tle, [w:] Broniszów z historią w tle, Zielona Góra: Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne, 1999 . Historia zamku w Broniszowie. broniszow.ovh.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-10)]. Linki zewnętrzne Strona internetowa zamku
Бронишувский замок

Бронишувский замок (пол. Zamek w Broniszowie, нем. Schloss Brunzelwaldau) — замок, расположенный в селе Бронишув в гмине Кожухув Новосольского повята Любушского воеводства в Польше. История На месте нынешнего замка в XII веке существовал рыцарский замок, владельцем которого был комес Бытом-Оджански Бронислав. К 1608 году средневековый замок был перестроен в ренессансную усадьбу. В 1839 году владельцами замка стал род фон Чамер и Квариц. В XIX веке было осуществлено строительство замка, именно в то время появился кирпичная стена и обзорная башня в неоготическом стиле. После 1945 года замок находился в собственности местного сельскохозяйственного общества. С 1986 года здесь проходили национальные фотографические мастерские. Современность В 2010 году разрушенный дворец стал частной собственностью, после чего начался его постепенный ремонт. Замок открыт для посещения туристами. Архитектура План ренессансного замка XVII напоминал латинскую букву L. Резиденция имела три этажа и была украшена сграффитовой декорацией. На первом этаже были расположены две просторные комнаты — одна покрыта цилиндрическим сводом с люнетами, украшенными стукковыми декорациями. Вторая — балочным стропом с богатыми ренессансными стукковыми декорациями (конец XVI века), имевших мотивы растительного гротеска, звезд, розеток, ангельских головок и профильных бюстов. Повреждения фасада обнаруживают ренессансные сграффитовые декорации с растительными мотивами. В северной стене расположен главный вход с каменным позднеренессансным порталом с богатыми растительными декорациями и надписью «ANNO MISSERIMA FORTUNA QUAE INIMICIS CARET 1608». В XIX веке к ренессансной усадьбе была достроена кирпичная стена и обзорную башня в неоготическом стиле, в результате чего образовался небольшой внутренний двор. Усадьба была окружена рвом, соединенным с прудом. Галерея Литература Zofia Lubczyńska. Broniszów z historią w tle. — Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne, 1999. История замка в Бронишуве Архивная копия от 10 декабря 2014 на Wayback Machine
Бронішівський замок

Бронішівський замок (пол. Zamek w Broniszowie, нім. Schloss Brunzelwaldau) — замок, розташований у селі Бронішув у гміні Кожухув Новосольського повіту Любуського воєводства в Польщі. Історія На місці нинішнього замку у XII столітті існував лицарський замок, власником якого був комес Битома Одранського Броніслав. До 1608 року середньовічний замок було перебудовано у ренесансну садибу. У 1839 році власниками замку стала родина фон Чамер і Кваріц. У XIX столітті було здійснено розбудову замку, саме в той час постав цегляний мур та оглядова вежа в неоготичному стилі. Після 1945 року замок перебував у власності місцевого сільськогосподарського товариства. З 1986 року тут відбувалися національні фотографічні майстерні. Сучасність У 2010 році зруйнований палац став приватною власністю, після чого розпочався його поступовий ремонт. Замок відкритий для відвідування туристами. Архітектура План ренесансного замку XVII нагадував формою латинську літеру L. Резиденція мала три поверхи та була прикрашена сграфітовою декорацією. На першому поверсі були розташовані дві просторі кімнати — одна покрита циліндричним склепінням з люнетами, прикрашеними стукковими декораціями. Друга — балковим стропом з багатими ренесансними стукковими декораціями (кінець XVI століття), що мали мотиви рослинного гротеску, зірок, розет, ангельських голівок та профільних погрудь. Пошкодження фасаду виявляють ренесансні сграфітові декорації з рослинними мотивами. У північній стіні розташований головний вхід з кам'яним пізньоренесансним порталом з багатими рослинними декораціями та написом "ANNO MISSERIMA FORTUNA QUAE INIMICIS CARET 1608". У XIX столітті до ренесансної садиби було добудовано цегляний мур та оглядову вежу в неоготичному стилі, внаслідок чого утворилося невелике внутрішнє подвір’я. Садибу було оточено ровом, з'єднаним із ставком. Світлини Література Lubczyńska Z., Z historią w tle, [в:] Broniszów z historią w tle, Zielona Góra: Lubuskie Towarzystwo Fotograficzne, 1999.
Jezioro Powidzkie

Jezioro Powidzkie – jezioro polodowcowe typu rynnowego w województwie wielkopolskim, w powiecie słupeckim, w gminie Powidz i Ostrowite, leżące na terenie Równiny Wrzesińskiej. Charakterystyka Jest największym jeziorem województwa wielkopolskiego i najczystszym jeziorem w Polsce. Jezioro Powidzkie jest źródłem rzeki Meszny, wypływającej z jeziora pomiędzy Giewartowem a Kochowem. W ciągu ostatnich kilku lat brzegi jeziora przesunęły się w niektórych miejscach do 5 metrów, a mielizna na środku jeziora, przekształciła się w małą wyspę. Jezioro objęte jest strefą ciszy, co sprawia, że wody jeziora są czyste z dobrze rozwiniętą fauną (m.in. łabędź niemy czy żuraw) i florą (np. komornica wąskolistna). W części północnej w jezioro wrzyna się długi na 3,5 km Półwysep Ostrowski. Jezioro ma doskonałe warunki do kąpieli oraz do uprawienia sportów wodnych. Kąpieliska znajdują się m.in. w Giewartowie, Kosewie, Powidzu i Przybrodzinie. Podczas zaborów przez jezioro przebiegała granica rosyjsko-pruska. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 1035,9 ha przez 1097,5 ha do 1174,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 98,4–98,5 m n.p.m. lub 98,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 11,5 m lub 12,7 m, natomiast głębokość maksymalna 46,0 m lub 45,4 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2004 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. W późniejszych latach czystość wody w jeziorze uległa poprawie. Według badań z 2015 roku, Jezioro Powidzkie zostało zaliczone do I klasy czystości. W 2023 roku rekord widzialności w tym jeziorze wyniósł aż 10,38 m. Powierzchnia zlewni całkowitej (z jeziorem) wynosi 80,1 km². Legenda Według dawnej legendy przed wiekami nad Jeziorem Powidzkim stał kamienny posąg pogańskiego bożka Powidza, a w pobliskim chramie jego nieśmiertelna córka Diwa strzegła wiecznie płonącego ognia. Któregoś dnia Mieszko I, głosząc nową wiarę, strącił jednak posąg do jeziora. Widząc to Diwa rzuciła się za posągiem w fale jeziora. Do dziś w marcowe noce ma wynosić na brzeg posąg swojego ojca, śpiewając przy tym dawne pieśni ludowe. Na podstawie tej legendy Józef Aleksander Mniszewski napisał poemat Powidzianka. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Powidzkie
Повідзьке озеро

Повідзьке озеро (пол. Jezioro Powidzkie) — льодовикове озеро в Польщі. Знаходиться в гміні Повідз Слупецького повіту Великопольського воєводства. Це найбільше озеро в регіоні Великої Польщі. Найголовніші дані Рівень поверхневих вод за різними джерелами становить приблизно від 1035,9 га до 1097,5 га. Ґрунтові води знаходяться на висоті 98,4-98,5 м над рівнем моря. Середня глибина озера становить 11,5 м, в той час як максимальна глибина — 46 м. На підставі досліджень, проведених у 2004 році, було встановлено, що вода в озері має другий клас чистоти і другу категорію сприйнятливості до деградації. Озеро має розвинену берегову лінію — 2,97; Індикатор відкриття - 81.6. Площа водозбору становить 80,1 км². В останні кілька років береги озера перейшли в деяких місцях до 5 метрів і коси в середині озера, перетворилася на невеликі острови. Озеро є зоною миру, що робить води озера чистими і з добре розвиненими флорою і фауною. Примітки Посилання Jezioro Powidzkie(пол.)