NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kocioł Wielkiego Stawu

Kocioł Wielkiego Stawu – kocioł polodowcowy w Sudetach Zachodnich, w Karkonoszach. Kocioł Wielkiego Stawu położony jest w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy, na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, na wschód od znanej skałki Słonecznika, na północno-wschodnim zboczu Smogorni. Kocioł polodowcowy, utworzony u podnóża Równi pod Śnieżką (1400 m n.p.m.) i Smogorni (1489 m n.p.m.), podcina ich zbocza. Jego trawiasto-skaliste ściany, wysokie na około 200 m, wyżłobione kilkoma żlebami, opadają stromo skalnymi stopniami do polodowcowej misy egzaracyjnej, zamkniętej moreną recesyjną i skalnym ryglem. Boki żlebów flankowane są skalistymi grzędami. Dno kotła znajduje się na wysokości 1224 m n.p.m. Wypełnia je największe polodowcowe jezioro cyrkowe w Karkonoszach – Wielki Staw (1225 m n.p.m.). Kocioł Wielkiego Stawu sąsiaduje na południowym wschodzie z Kotłem Małego Stawu. Moreny czołowe, boczne oraz moreny denne starszych etapów zlodowacenia występują na przestrzeni około 2 km poniżej kotłów, w kierunku północno-wschodnim. Lodowiec górski wypływający z Kotła Wielkiego Stawu łączył się z lodowcem wypływającym z Kotła Małego Stawu, w związku z czym kotły mają wspólną część moren powstałych w starszych etapach zlodowacenia. Najniższe moreny występują na wysokości 800–820 m n.p.m. Największy zasięg lodowca wynosił 3.500 m. Powstał w plejstocenie, prawdopodobnie w czasie ostatniego zlodowacenia, w wyniku przegłębienia źródliskowego odcinka doliny przez lokalny lodowiec górski. Zbocza kotła porasta bogata górska roślinność subalpejska i naskalna – sasanka alpejska, pierwiosnka maleńka, kosodrzewina. Głębokie kotły polodowcowe otoczone urwistymi skałami nadają Karkonoszom wysokogórski charakter. Kocioł Wielkiego Stawu stanowi niebezpieczne miejsce zimą, ponieważ schodzą tu liczne lawiny oraz tworzą się groźne nawisy śnieżne. Turystyka Obok Kotła Wielkiego Stawu przechodzą szlaki turystyczne: – czerwony fragment Głównego Szlaku Sudeckiego prowadzący z Szklarskiej Poręby na Śnieżkę i dalej górną krawędzią kotła. – zielony, prowadzący z Karpacza górną, północno-zachodnią krawędzią kotła. Na krawędzi kotła znajdowało się schronisko im. Księcia Henryka, które spłonęło w 1946 roku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 3 Karkonosze, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, ISBN 83-7005-168-5. Migoń P.: Karkonosze - rozwój rzeźby terenu, w: Mierzejewski P. (red.): Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2005, ISBN 83-229-2675-8. Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, ISBN 83-88049-26-7.
Kocioł pod Rysami

Kocioł pod Rysami (niem. Meeraugkar, słow. Kotlina pod Rysmi, węg. Tengerszem-csúcs alatti katlan) – kocioł polodowcowy leżący na poziomie ok. 1950–2300 m, utworzony u wylotu żlebu opadającego z wierzchołka Rysów na polską – północno-zachodnią stronę Tatr. Jest najwyższym piętrem Doliny Rybiego Potoku. Jego ograniczenie tworzą: od północy – Bula pod Rysami i górna część jej zachodniej grzędy; od północnego wschodu – zachodnia grzęda Niżnich Rysów; od wschodu – ścianki opadające z Niżnich Rysów i z grani łączącej je z Rysami; od południowego wschodu – Grzęda Rysów; od zachodu – piarżysto-trawiasta wypukłość. Piarżysty wał odchodzący od środkowej części Grzędy Rysów i dochodzący do Buli pod Rysami dzieli kocioł na dwie części. Wody lewej części kotła (patrząc od dołu) spływają pomiędzy płytami Buli pod Rysami a Żlebem Orłowskiego do najniższej części tego żlebu. Wody prawej części kotła (częściej jest to śnieg) są odprowadzane przez Żleb pod Rysami. Trudna do ustalenia, umowna granica między tym żlebem a kotłem biegnie mniej więcej po poziomicy 1950 m przez tzw. Kamień. Przez Żleb pod Rysami i Kocioł pod Rysami prowadzi znakowany szlak turystyczny na Rysy. Szlaki turystyczne – czerwony szlak znad Morskiego Oka obok Czarnego Stawu pod Rysami i dalej przez kocioł na Rysy – na wierzchołek graniczny i słowacki. Czas przejścia od schroniska nad Morskim Okiem nad Czarny Staw: 50 min, ↓ 40 min Czas przejścia znad Czarnego Stawu na szczyt Rysów: 3 h, ↓ 2:30 h. Przypisy
Kociołek (jezioro w gminie Mrągowo)

Kociołek – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo, w północnej części wsi Marcinkowo. Dane morfometryczne Długość jeziora wynosi 370 m, a szerokość 350 m, powierzchnia ogółem 7,8 ha. Maksymalna głębokość to 36 m. Charakterystyka Brzegi są wysokie i przeważnie strome. Jezioro otoczone jest lasem. Na północnym brzegu znajduje się leśniczówka „Złoty Potok”, a na południowym brzegu plaża. Na dnie jeziora prawdopodobnie znajduje się zatopiony czołg pochodzący z II wojny światowej. Uległ on zatopieniu podczas zimowej przeprawy przez zamarznięte jezioro. Przypisy
Koksownia Radlin

Koksownia Radlin – koksownia należąca do JSW KOKS S.A. Oddział Radlin, będącego częścią grupy kapitałowej JSW. Jest trzecią koksownią w Polsce pod względem rocznej produkcji koksu. Położona w Radlinie koło Wodzisławia Śląskiego. Historia Zakład powstał w 1911 r. jako oddział Kopalni Węgla Kamiennego „Emma”, uruchomiono wtedy dwie baterie 45-komorowe, szamotowe typu Otto – Hoffman I i II o łącznej mocy 40 tys. ton rocznie. W 1913 r. wybudowano baterie III, typ Koppers, była ona szamotowa i opalana bocznie z produkcją 7 ton koksu z komory. W 1920 r. koksownia usamodzielniła się zachowując nazwę „Koksownia Kopalni Emma”. W 1951 r. przekształcona w przedsiębiorstwo państwowe zmieniła nazwę na „Zakład Koksochemiczny Radlin”. Baterię II rozebrano w 1953 r., a I w 1957 r. Trzecią baterie wycofano w 1966 r. Dwa lata później uruchomiono baterię IV, krzemionkową typu Collin. Dwie następne baterie nr V i VI wybudowano w latach 1928/29. Były to baterie krzemionkowe, typu Otto. W 1938 r. na roczną zdolność produkcyjną wszystkich baterii w Polsce wynoszącą ok. 2,3 mln ton, koksownia w Radlinie produkowała 540 tysięcy ton koksu. W latach 1952–1953 zmodernizowano baterie IV, V i VI, oraz wybudowano nową węglownię. W 1966 r. wybudowano baterię typu PTU-57 o 56 komorach. Jako ostatnią wyłączono w 1981 r. baterię nr V. Wybudowanie instalacji odsiarczania gazu w Koksowni „Radlin” pozwoliło na eliminację dwutlenku siarki z kominów baterii koksowniczych w ilości ok. 80 – 90%. Uruchomienie w 1995 r. biologicznej oczyszczalni ścieków pozwoliło na zamknięcie wszystkich obiegów wodnych w zakładzie. W latach 1975–1997 zakład nosił nazwę „Koksownia Radlin w Wodzisławiu Śląskim”. Dzisiaj Koksownia „Radlin” eksploatuje dwie baterie koksownicze typu PTU – 57 oraz posiada jedną z najnowocześniejszych w Europie instalacji do odsiarczania gazu koksowniczego. W Koksowni Radlin produkowany jest wysokiej jakości koks wielkopiecowy i odlewniczy. Odbiorcą tego koksu jest hutnictwo żelaza i stali w Europie Zachodniej i Środkowej (np. w Austrii). Obecne zdolności koksowni to 750 tys. ton koksu oraz 12 tys. ton benzolu rocznie. W połowie 2015 r. produkcja w zakładzie prowadzona była na poziomie 700–750 tys. ton koksu na rok, a zakład wykorzystuje praktycznie całą zdolność produkcyjną. W 2011 r. kombinat przejęła Jastrzębska Spółka Węglowa. Koksownia w 2015 r. zatrudniała 233 pracowników, a ze spółkami zależnymi ok. 400 osób. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Koksowni Radlin. jswkoks.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-16)].
ArcelorMittal Poland Oddział w Zdzieszowicach

ArcelorMittal Poland Oddział w Zdzieszowicach, dawniej Zakłady Koksownicze „Zdzieszowice” Sp. z o.o. - przedsiębiorstwo w Zdzieszowicach, największy producent koksu w Polsce, wytwarzający ponad 4 mln ton koksu (40% udziału krajowego, dane na 2008 r.). Oprócz koksu opałowego i metalurgicznego, zakład wytwarza także gaz koksowniczy, benzol, smołę i płynną siarkę. Większość koksu jest eksportowana. Historia Zakłady zbudowano w latach 1930–1932 jako Schaffgotsch Benzin Werke Gmbh'. Obecnie zajmują one obszar około 200 ha. 31 grudnia 2010 roku Zakłady Koksownicze „Zdzieszowice” Sp. z o.o. zostały wykupione i połączone ze spółką ArcelorMittal Poland S.A. z siedzibą w Dąbrowie Górniczej. Połączenie nastąpiło w trybie przeniesienia całego majątku spółki Zakładów Koksowniczych „Zdzieszowice” Sp. z o.o. jako spółki przejmowanej na spółkę ArcelorMittal Poland S.A. jako spółkę przejmującą. W wyniku połączenia spółka Zakłady Koksownicze „Zdzieszowice” Sp. z o.o. utraciła osobowość prawną, a jej następcą prawnym jest ArcelorMittal Poland S.A. Od tego dnia zakład nazywa się ArcelorMittal Poland S.A. Oddział w Zdzieszowicach. Zdolności produkcyjne 4 nowych baterii koksowniczych uruchomionych w latach 2003-2008 wynoszą 3 mln ton koksu rocznie. Łączna zdolność produkcyjna Koksowni Zdzieszowice wynosi ok. 4,2 mln ton/rok. Jest to największa pod względem produkcji koksownia w Polsce (następne w kolejności są Koksownia Przyjaźń i Koksownia Radlin). Przypisy Linki zewnętrzne ArcelorMittal Poland Zdzieszowice
Fronleichnamskirche (Jarosław)

Die Stiftskirche Fronleichnam (polnisch Kolegiata Bożego Ciała) ist eine römisch-katholische Kirche in Jarosław, Polen. Geschichte und Architektur Die Kirche wurde 1571 von Zofia ze Sprowy Odrowążówna auf Initiative von Piotr Skarga als Jesuitenkirche unter dem Patronat des Heiligen Johannes gestiftet. Die Bauarbeiten im Stil der Lubliner Renaissance nach Plänen von Giuseppe Brizio zogen sich von 1591 bis 1594 hin. Nach Bränden in den Jahren 1600 und 1625 wurde die Kirche und das Kloster im Stil des Frühbarocks umgebaut. Die Statuen vor der Kirche wurde 1722 von Thomas Hutter geschaffen. Seit Auflösung des Jesuitenordens wird die Kirche als Pfarrkirche genutzt. Literatur Jarosław, Roksana, Krosno 2006, ISBN 83-7343-209-4. Weblinks
Colegiata del Corpus Christi en Jarosław

La Colegiata del Corpus Christi antigua iglesia jesuita de San Smo Ene es una colegiata barroca localizada en la plaza Piotr Skarga de Jarosław. La fundación de Zofia Odrowąż Tarnowska en 1571, realizada con la ayuda organizativa de Piotr Skarga. Iglesia Jesuita de Santa. Jana fue construida entre los años 1591 y 1594, probablemente según los planos de Józef Briccius (Giuseppe Brizio), con la participación de Stefan Murator de Jarosław.​ En su arquitectura, el templo se inspiró originalmente en la Iglesia del Gesù de Roma. De estilo renacentista, originalmente de una sola nave con crucero, fue reconstruida tras los incendios de 1600 y 1625. Las capillas se añadieron entre los años 1616 y 1624, y el pórtico entre los años 1625 y 1628. En el año 1722 delante de la iglesia se colocaron esculturas de Tomasz Hutter (hoy copias). Los riquísimos muebles de la iglesia fueron confiscados tras la supresión de la Orden de los Jesuitas. Desde 1804 es iglesia parroquial (tras el cierre de la colegiata). El mobiliario histórico, destruido por un incendio en 1862, fue trasladado desde la colegiata. Actualmente es la iglesia post-jesuita más antigua de Polonia (durante la Primera y Segunda República Polaca fue la iglesia católica en Nieśwież). Referencias Enlaces externos Vistas de archivo y publicaciones sobre la iglesia en la biblioteca de Polona
Kolegiata Bożego Ciała w Jarosławiu

Kolegiata Bożego Ciała w Jarosławiu – dawny kościół jezuitów pw. św. Jana znajdujący się przy placu Piotra Skargi w Jarosławiu. Fundacja Zofii Odrowąż Tarnowskiej w 1571 roku, zrealizowana przy organizacyjnej pomocy Piotra Skargi. Jezuicki kościół św. Jana został zbudowany w latach 1591–1594 prawdopodobnie według planów Józefa Bricciusa (Giuseppe Brizio), przy budowie czynny był Stefan Murator z Jarosławia. W swojej architekturze świątynia nawiązywała pierwotnie do kościoła Il Gesù w Rzymie. Renesansowy, pierwotnie jednonawowy z transeptem, przebudowany został po pożarach 1600 i 1625 roku. Dobudowano kaplice w latach 1616–1624, kruchtę z lat 1625–1628. W 1722 roku przed kościołem ustawione były rzeźby Tomasza Huttera (obecnie kopie). Niezwykle bogate wyposażenie kościoła uległo konfiskacie po kasacie zakonu jezuitów. Od 1804 roku jest kościołem parafialnym (po zamknięciu kolegiaty). Przeniesiono z kolegiaty zabytkowe wyposażenie, które zostało zniszczone pożarem w 1862 roku. Jest to obecnie najstarszy pojezuicki kościół w Polsce (za czasów I i II Rzeczypospolitej był nim kościół katolicki w Nieświeżu). Kult Matki Bożej Śnieżnej Najcenniejszym zabytkiem i przedmiotem kultu w kolegiacie w Jarosławiu jest obraz Matki Bożej Śnieżnej, będący kopią rzymskiego wizerunku Salus Populi Romani. Obraz powstał prawdopodobnie w drugiej połowie XVI wieku i został sprowadzony do Jarosławia między 1573 a 1580 rokiem, najpewniej za pośrednictwem jezuitów. Jego rzymskie pochodzenie potwierdzają źródła archiwalne oraz wysoki poziom artystyczny dzieła, przypisywanego mistrzowi flamandzkiemu. Od początku obraz cieszył się żywym kultem. Umieszczony pierwotnie w Kaplicy Matki Bożej, przetrwał pożary kościoła w 1600 i 1625 roku. Liczne świadectwa łask, uzdrowień oraz nawróceń potwierdzają jego znaczenie religijne, choć dawne wota uległy zniszczeniu lub konfiskacie po kasacie zakonu jezuitów i w pożarze świątyni w 1862 roku. Wówczas obraz został cudownie ocalony i po odbudowie wnętrza ponownie wprowadzony do kościoła. Po konserwacjach przeprowadzonych w XX wieku, w 1976 roku wizerunek przeniesiono do ołtarza głównego. W 2007 roku, na mocy dekretu arcybiskupa Józefa Michalika, obraz otrzymał tytuł Najświętszej Maryi Panny Królowej Rodzin, a odpust wyznaczono na 5 sierpnia, w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej Śnieżnej. Uroczysta koronacja obrazu koronami poświęconymi przez papieża Franciszka odbyła się 2 sierpnia 2014 roku na Rynku w Jarosławiu. Aktu koronacji dokonał arcybiskup Józef Michalik. Proboszczowie Kolegiaty Bożego Ciała w Jarosławiu Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki i publikacje o kościele w bibliotece Polona
Костел Божого тіла (Ярослав)

Костел Божого Тіла у Ярославі (давніше колегіата ордену єзуїтів) — парафіяльний храм у місті Ярославі (нині Підкарпатського воєводства, Польща). Архітектор — Джузеппе Бріціо. Фундаторка — Зофія Одровонж. Парафія входить до складу Перемиської латинської архиєпархії. Історичні відомості Збудований у 1582—1594 роках як костел святого Івана — колегіата ордену єзуїтів. Фундаторка — Зофія Одровонж (пол. Zofia Odrowąż; 1540—1580) — представниця польської шляхти з роду Одровонжів, донька каштеляна та воєводи Станіслава Одровонжа та Анни Мазовецької з династії П'ястів, дружина Яна Кшиштофа Тарновського та сандомирського воєводи Яна Костки. Обряд освячення храму 24 квітня 1594 року провів єпископ Вавжинець Гослицький (пол. Wawrzyniec Goślicki). Храм був освячений на честь святих Івана Хрестителя та Івана Богослова (пол. p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty). Участь у церемонії взяли, зокрема, відомий проповідник Пйотр Скарга, який виголосив тоді промову, також луцький латинський єпископ Бернард Мацейовський. Львівський латинський архієпископ Пйотр Стажеховський зі Стажеховіц гербу Леліва був консекрований у костелі-колегіаті Ярослава перемиським єпископом Станіславом Тарлом; Латинський єпископ холмський і перемишльський Александер Антоній Фредро виділив кошти, за які для храму купили багате літургійне начиння. Також він фундував ікону Матері Божої Ченстоховської та встановлення статуї святого Яна Непомуцького. 1773 року після першого поділу Польщі та її анексію Габсбурзькою монархією костел перетворили на військовий склад. 1808 року князь Адам Єжи Чорторийський викупив у влади костел і подарував парафії. 1862 року згорів інтер'єр, а 1863 року після ремонту його знову освятили. Чергове освячення — під титулом Божого тіла — у 1890 році провів єпископ Якуб Глязер (пол. Jakub Glazer). Нині костел є парафіяльним храмом Перемиської латинської архиєпархії. Весною 2007 року за ініціативи пробоща кс. Мар'яна Бохо проводяться відновлювальні роботи. Опис Інтер'єр виконаний у середині ХІХ ст. З давніх предметів культу збереглися: пізньоготична фігура матері Божої з давньої колегіати (XVI ст.), хрест роботи Антонія Осинського (XVIII ст.). Поліхромію 1912 року виконав Леонард Вінтеровський (пол. Leonard Winterowski), відновив та доповнив її у 1970-х роках Юзеф Стецінський (пол. Józef Steciński). Орган — 32-голосний. Примітки Джерела Jarosław // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1882. — Т. III. — S. 456. (пол.) — S. 456. (пол.) Niesiecki K. Korona Polska przy Złotey Wolności Starożytnemi Wszystkich Kathedr, Prowincyi y Rycerstwa Kleynotami Heroicznym Męstwem y odwagą, Naywyższemi Honorami a naypierwey Cnotą, Pobożnością y Swiątobliwością Ozdobiona… [Архівовано 2 квітня 2015 у Wayback Machine.] — Lwów : w drukarni Collegium Lwowskiego Societatis Jesu, 1740. — T. 3. — 938 s. — S. 399—413. (пол.) Посилання Kolegiata p. w. Bożego Ciała w Jarosławiu [Архівовано 8 травня 2015 у Wayback Machine.] (пол.) Kolegiata pw. Bożego Ciała [Архівовано 10 червня 2015 у Wayback Machine.] (пол.)
Kolegiata Bożego Ciała w Wieluniu

Kolegiata Bożego Ciała, Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia – kościół w Wieluniu będący kościołem parafialnym parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Wieluniu oraz kościołem kolegiackim kapituły kanoników przy sanktuarium. Historia Pierwotny, gotycki kościół parafialny, rozbudowany po połowie XIV wieku, ulegał licznym zniszczeniom, m.in. podczas pożarów miasta. Został ostatecznie zbombardowany 1 września 1939 roku, a następnie rozebrany przez władze okupacyjne w 1942 roku. Po II wojnie światowej funkcję kościoła parafialnego przejęła świątynia poaugustiańska, wzniesiona w XIV wieku z fundacji Kazimierza Wielkiego dla ojców augustianów wraz z klasztorem. Kościół ten, pierwotnie gotycki, został zbarokizowany w XVII wieku. Po śmierci ostatniego zakonnika w 1893 roku obiekt przeszedł pod zarząd duchowieństwa diecezjalnego, a po II wojnie światowej – wobec zniszczenia dawnej kolegiaty – został przejęty na stałe przez parafię. Świątynia była sukcesywnie odbudowywana i restaurzona w latach powojennych, m.in. poprzez naprawę sklepień, uzupełnienie wyposażenia oraz prace regotyzacyjne prowadzone od lat 50. XX wieku. 20 października 1965 roku, wraz z reaktywowaniem Kapituły Wieluńskiej przez papieża Pawła VI, kościół poaugustiański został podniesiony do godności kolegiaty. 5 września 1971 roku przed kolegiatą odbyła się uroczysta koronacja obrazu Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia koronami papieskimi, co potwierdziło szczególne znaczenie świątyni jako ośrodka kultu maryjnego w Wieluniu. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona kościoła, działającej w nim parafii i sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Kościół Bożego Ciała i Nawiedzenia NMP w Wieluniu na stronie Archidiecezji Częstochowskiej. adiec.czest.niedziela.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-05)]. Zespół klasztorny Augustianów w Wieluniu na Portalu Turystyki Aktywnej Ziemi Wieluńskiej Kolegiata Bożego Ciała na portalu polska-org.pl
Stiftsbasilika Unserer Lieben Frau vom Trost und des Heiligen Bischofs Stanislaus

Die Stiftsbasilika Unserer Lieben Frau vom Trost und des Heiligen Bischofs Stanislaus (polnisch Bazylika kolegiacka Matki Bożej Pocieszenia i św. Stanisława Biskupa) in Szamotuły, Polen, ist eine römisch-katholische Kollegiatbasilika und gehört aufgrund ihrer Geschichte, ihrer Architektur und ihrer Kunstschätze zu den Wahrzeichen der Stadt Szamotuły. Insbesondere ist das gotische Kruzifix von 1370 bekannt. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1423 bis 1431 im gotischen Stil anstelle einer älteren Kirche errichtet. Stifter waren Dobrogost und Wincenty Świdwów. In den Jahren 1513 bis 1542 wurde die Kirche durch Łukasz Górka ausgebaut und 1542 von Bischof Sebastian Branicki zur Kollegiatbasilika erhoben. 1569 wurde die Reformation eingeführt, und die Kirche wurde zunächst von den Lutheranern und ab 1573 von den Böhmischen Brüdern genutzt. 1594 kam sie im Zuge der Gegenreformation wieder an die Katholiken. 1772 wurde die Kirche erneuert. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Inventar geplündert. Bis 1952 wurden die Schäden behoben. 2014 wurde die Kirche zur Basilica minor erhoben. Literatur Romuald Krygier: przewodnik Kolegiata Szamotulska, wydawca: Parafia Rzymskokatolicka pw. Matki Bożej Pocieszenia i św. Stanisława Biskupa w Szamotułach, Szamotuły 2001, ISBN 83-914278-1-1. Romuald Krygier: Paweł Mordal Vademecum Krajoznawcze Ziemi Szamotulskiej. Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze Oddział w Szamotułach, Szamotuły 2002 r. Weblinks
Kolegiata Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Pile

Kolegiata Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Pile – kościół parafialny w Pile. Od 14 września 2002 siedziba Kolegiackiej Kapituły Pilskiej utworzonej przez ówczesnego biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego Mariana Gołębiewskiego. Mieści się przy ulicy Złotej, na Osiedlu Górnym. Historia Kościół został zbudowany w latach 1978–2000, konsekrowany 21 maja 2000 przez biskupa Mariana Gołębiewskiego. Obecnym proboszczem jest ksiądz Stanisław Oracz. Architektura Ma kształt pięciokąta. Jego ściany są wklęsłe i białe. Wieża kolegiaty stylizowana jest na maszt. Sylwetka kościoła przypomina płynącą łódź. Architektem świątyni jest mgr inż. Aleksander Holas z Lubonia koło Poznania. Kościół połączony jest z kaplicą i domem parafialnym. Wyposażenie Ołtarz główny kościoła wzorowany jest na ołtarzu znajdującym się w Doylestown w stanie Pensylwania w USA. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni na stronie internetowej parafii
Kolegiata Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krypnie

Kolegiata pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krypnie – kościół w Krypnie Kościelnym został wybudowany w latach 1881 – 1885, według projektu Feliksa Nowickiego. Historia Kościół zbudowano dzięki staraniom proboszcza knyszyńskiego księdza Adama Słonimskiego i za zezwoleniem cara Aleksandra III. Projekt świątyni w tzw. stylu przejściowym (połączenie motywów neoromańskich i neogotyckich) opracował ceniony w tym czasie architekt Feliks Nowicki. W budowę znaczny wkład materialny wniosła Róża z Potockich Krasińska (synowa poety Zygmunta Krasińskiego). W ołtarzu głównym umieszczono krypniański, słynący łaskami obraz Matki Bożej Pocieszenia. Corocznie, we wrześniu, przed obraz udają się wierni w Pieszej Pielgrzymce Rodzin. Kanonicy krypniańscy W 1997 kościół w Krypnie został podniesiony do godności kolegiaty przez arcybiskupa Stanisława Szymeckiego. Przypisy