Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sierpcu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sierpcu – rzymskokatolicki kościół znajdujący się od 2007 w Muzeum Wsi Mazowieckiej, wcześniej kościół parafialny parafii Drążdżewo. Historia Świątynia została wybudowana w 1744 lub, jak podaje jedynie Bernard Kielak, w latach 1730–1749 przez rodzinę Krasińskich we wsi Krasnosielc w obecnym powiecie makowskim. Była to fundacja Jana Chryzostoma Krasińskiego. Budynek został przeniesiony do wsi Drążdżewo ok. 1800. Pełnił funkcję kaplicy myśliwskiej. Świątynią parafialną został po erygowaniu parafii z dniem 1 stycznia 1911. W latach 50. XX wieku dach kościoła został pokryty blachą. W 1983 budowla była remontowana. W latach 1993–1997 we wsi został wzniesiony nowy murowany kościół. Po ukończeniu budowy kościół był nieczynny, dlatego w latach 2006–2007 został rozebrany i przeniesiony do Muzeum Wsi Mazowieckiej razem z drewnianą trójkondygnacyjną dzwonnicą o konstrukcji słupowej z połowy XVIII wieku, remontowaną w XIX i XX wieku, oszalowaną, czworoboczną, krytą namiotowym ośmiopołaciowym dachem nakrytym blachą. Obiekt został otwarty dla zwiedzających w 2008. Kościół jest jedną ze świątyń ryzalitowych charakterystycznych dla północno-wschodniej części Mazowsza. Ryzalit znajduje się na głównej osi elewacji kościoła. Plan kościoła jest podobny do planu świątyni w Zarębach. Możliwe, że do budowy świątyni użyto materiału z rozebranego drewnianego kościoła w Krasnosielcu, gdy w XVIII wieku stawiano istniejący do dziś kościół św. Jana Kantego. Obiekt znajduje się na Pętli Płockiej szlaku krajoznawczego Drewniane Skarby Mazowsza. Ulokowanie kościoła w skansenie sprawiło, że bywał wykorzystywany jako plan filmowy, m.in. serialu Stulecie Winnych. Cyklicznie odbywają się w nim msze, można go również wynająć na chrzest lub ślub. Architektura Jest to drewniany kościół mający trzy nawy, wykonany w konstrukcji zrębowej. Do jego budowy użyto sosnowego drewna. Współcześnie świątynia nie jest orientowana, choć w Drążdżewie była. Prezbiterium jest mniejsze od nawy i zamknięte prostokątnie. Po jego obu stronach mieszczą się skarbczyk i zakrystia, wychodzące ryzalitowo poza obrys nawy. Nad nimi są wzniesione loże otwierające się na prezbiterium. Dostawiona do nawy kruchta zakończona jest trójkątnym szczytem. Świątynia nakryta jest gontowym dachem dwuspadowym, ozdobionym dwoma wieżyczkami – większą nad kruchtą, wzniesioną na planie czworoboku, zakończoną blaszanym hełmem z podwójną latarnią, oraz mniejszą nad nawą, wzniesioną na planie ośmioboku, zakończoną blaszanym hełmem z pojedynczą latarnią. Na szczycie obu wieżyczek zamontowano żeliwne krzyże. Budynek kościoła jest oszalowany i wzmocniony lisicami. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej. Jest zbudowana na planie kwadratu ze ściętymi narożnikami i nakryta gontowym dachem namiotowym. Dzwony noszą imiona św. Jan i św. Andrzej. Wnętrze Wnętrze nie jest otynkowane (tak jak było pierwotnie w Drążdżewie), podzielone na trzy części dwoma rzędami słupów po dwa słupy połączone arkadami. Sklepienie w nawie głównej jest kolebkowe, w nawach bocznych półkolebkowe, zaś w prezbiterium kolebkowo-krzyżowe z drewnianymi żebrami. Zachowała się belka tęczowa z krucyfiksem. Chór muzyczny znajduje się nad kruchtą. Podłoga jest drewniana. W kościele są ołtarz główny i dwa ołtarze boczne wykonane w 1906 przez Ignacego Skwiota, o czym informuje inskrypcja na odwrotnie nastawy ołtarza głównego, ambona z połowy XIX wieku oraz chrzcielnica z przełomu XIX i XX wieku. Obrazy pozostawiono w Drążdżewie i umieszczono w nowym kościele, w Sierpcu wieszając kopie autorstwa Urszuli Piotrowskiej z Bieżunia. Do translokowanej świątyni przeniesiono też oleodruki Drogi Krzyżowej ufundowane dla drążdżewskiej świątyni przez emigrantów do USA w latach 50. XX wieku. Kopie rzeźb św. Kazimierza i św. Jadwigi Śląskiej, umieszczone w kościele we Sierpcu, wykonał Henryk Jaśkiewicz z Aleksandrowa Łódzkiego. Galeria Przypisy