NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dworek Ludwika Geyera

Dworek Ludwika Geyera – klasycystyczny dworek leżący przy ulicy Piotrkowskiej 286 w Łodzi. Historia Murowany dworek wybudowany został w 1833 roku dla fabrykanta Ludwika Geyera. Dworek służył rodzinie do 1844 roku, czyli do czasu przeprowadzki do rezydencji, wzniesionej rok wcześniej na tej samej posesji, lecz przy narożniku ulicy Piotrkowskiej i Górnego Rynku. Pierwotnie dworek miał trzy izby, a przez środek parteru przechodziła sień. Dom miał facjatę mieszczącą jedną izbę z żelaznym balkonem. W 2015 dom Geyera został uznany pomnikiem historii. Obecnie budynek jest własnością prywatną. Architektura Murowana, klasycystyczna budowla nakryta jest dachem czterospadowym. Fasada zdobiona znajdującym się na osi ryzalitem z facjatką, z trójkątnym szczytem. Dworek od czasu powstania ulegał licznym przebudowaniom. Podczas remontu w 1948 roku, przebudowana została elewacja frontowa, dobudowano podcień z kolumnami i portykiem, a także zlikwidowano balkon. Dach został pokryty dachówką. Zobacz też Biała Fabryka Geyera Pałac Ludwika Geyera Grobowiec Ludwika Geyera Przypisy Bibliografia AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 .
Dworek Pod Jeleniem w Krakowie

Dworek Pod Jeleniem – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy Rynku Podgórskim 12, na rogu z ul. K. Brodzińskiego 2, w Podgórzu. Historia Obiekt jest jednym z najstarszych budynków Podgórza. Został wybudowany w stylu późnobarokowym pod koniec XVIII wieku jako budynek jednopiętrowy. Był to dworek-zajazd przy granicy krakowsko-austriackiej. Tę funkcję spełniały również sąsiednie budynki. Po pożarze w 1862 został przebudowany, a w okresie międzywojennym w miejsce łamanego dachu z facjatą nadbudowano drugie piętro. Podczas okupacji hitlerowskiej dom znalazł się w granicach getta. Architektura Jest to budynek murowany z cegły, dwupiętrowy, otynkowany, po nadbudowie ma formę prostopadłościanu. Przykryty jest dachem czterospadowym. Parter zajmują lokale użytkowe. W narożu kamienicy na wysokości pierwszego piętra znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca dwa jelenie złączone wspólną głową z porożem. Płaskorzeźba została odnowiona w 2014 roku ze składek społecznych Zobacz też Kamienica Pod Jeleniem w Krakowie Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa / pod redakcją Antoniego Henryka Stachowskiego, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2. Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz - Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa - redakcja Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8.
Дом под оленем (Подгуже)

Дом под оленем (пол. Dworek Pod Jeleniem) — дом, находящийся на углу Подгурского рынка и улицы Бродзинского в краковском районе Подгуже, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. Дом был построен в XVIII веке. В первой половине XIX века дом был гостиницей на границе между Краковом и Австро-Венгрией. В 30-х годах XX столетия был пристроен второй этаж. На углу здания на уровне окон второго этажа находится барельеф с изображением тел двух оленей, имеющих оду голову с рогами. 23 марта 1968 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-350). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz, Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa — redakcja Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8
Dworek Wincentego Pola w Lublinie

Dworek Wincentego Pola w Lublinie – muzeum biograficzne Wincentego Pola mieszczące się w klasycystycznym dworku wzniesionym w końcu XVIII wieku na terenie niewielkiego folwarku Firlejowszczyzna pod Lublinem. Historia W latach 1804–1810 własność Franciszka Ksawerego Pola, ojca Wincentego Pola. Sprzedany po wyjeździe rodziny Polów do Lwowa, w 1860 roku powrócił na siedemnaście lat do rodziny. Dworek pozostawał na pierwotnym miejscu do 1969 roku, skąd przeniesiony został na posesję przy ul. Kalinowszczyzna 13, jako pierwszy muzealny obiekt tworzonego w Lublinie skansenu. W setną rocznicę śmierci Wincentego Pola, 2 grudnia 1972 roku, dokonano uroczystego otwarcia muzeum. Po zmianie lokalizacji skansenu w 1977 roku budynek przekazano Muzeum Okręgowemu w Lublinie. Galeria Bibliografia Dworek z Firlejowszczyzny. Muzeum Narodowe w Lublinie.
Поместье Винцентия Поля

Поместье Винцентия Поля (пол. Dworek Wincentego Pola) расположено в Люблине. В поместье размещается биографический музей поэта и географа Винцентия Поля, являющийся подразделением Люблинского музея.. История Здание в стиле классицизма, в котором располагается музей, было построено в конце XVIII века на территории усадьбы Фирлеювщизна под Люблином и называлось Лиственничной усадьбой. В 1804—1810 годах дом принадлежал отцу Винцентия Поля — Франциску Ксаверию Полю, после чего был продан в связи с переездом семьи во Львов. В 1860 году граждане Люблинского воеводства передали этот дом в дар семье Полей, в собственности которых он пробыл следующие семнадцать лет. В 1969 году здание перевезли на улицу Калиновщизна (дом 13) в Люблин, где планировалось создать музей под открытым небом, первым объектом которого и должен был стать дом Винцентия Поля. 2 декабря 1972 года, в столетие со дня смерти Винцентия Поля, его биографический музей был открыт. Коллекция В музее хранятся рукописи произведений Винцентия Поля, издания его книг и биографических исследований о нём, а также его переписка. Помимо этого, представлены документы семьи Полей; рисунки внука поэта, Юлиуша Поля; мебель XIX века; коллекция открыток конца XIX — начала XX века; газеты XIX—XX веков. Винцентий Поль основал первую в стране кафедру географии в Ягеллонском университете, поэтому не удивительно также и то, что в музее находится большая коллекция глобусов — 110 экспонатов, а также карты и другие географические издания. Примечания Ссылки Официальный сайт Поместья Винцентия Поля. (пол.)
Dworek w Grabonogu

Dworek w Grabonogu – zabytkowy klasycystyczny dworek, znajdujący się we wsi Grabonóg, w powiecie gostyńskim, w województwie wielkopolskim. Historia Dobra, na których stoi dworek w Grabonogu, często zmieniały właścicieli. Byli nimi, m.in. Górkowie, Czarnkowscy, Mielżyńscy, a także Wilkońscy i Bojanowscy. Prawdopodobnie za czasów Wilkońskich, około 1800 roku, został wzniesiony klasycystyczny dworek. Po śmierci Wincentego Wilkońskiego, wdowa po nim, Teresa Wilkońska poślubiła Walentego Bojanowskiego. W drugiej połowie XIX wieku Dobronogiem zarządzał Teofil Wilkoński, syn Teresy z pierwszego małżeństwa. W 1868 roku dobra nabył na przymusowej licytacji Apolinary Lossow. Wówczas powstał nowy dwór, a stary zamieniono w oficynę. Majątek należał do rodziny Lossow do 1939 roku. Obecnie dworek jest siedzibą muzeum etnograficznego imienia Edmunda Bojanowskiego. Przy dworze znajduje się park o powierzchni 2,17 ha, a w nim dwa stawy. Architektura Budynek powstał na planie prostokąta. Jest to parterowy dworek o konstrukcji szkieletowej, wypełniony gliną oraz cegłą. Nad przednią elewacją góruje piętrowy ryzalit z drewnianymi pilastrami w porządku doryckim, o trójkątnym szczycie. Czterospadowy dach pokryty jest gontem. Główne wejście, które wiedzie do sieni przykrytej drewnianym stropem, wsparte jest na dwóch drewnianych kolumnach. Błogosławiony Edmund Bojanowski W grabonoskim dworku, w 1814 roku, urodził się Edmund Bojanowski, syn Walentego Bojanowskiego i Teresy Wilkońskiej, przyrodni brat Teofila Wilkońskiego. Mieszkał w nim aż do 1857 roku, kiedy to z powodów finansowych, Teofil był zmuszony do sprzedaży majątku. W muzeum jeden pokój poświęcony jest patronowi. Można w nim oglądać pamiątki po błogosławionym Edmundzie Bojanowskim, podarowane przez Siostry Służebniczki Najświętszej Maryi Panny. Przypisy Bibliografia Dwór w Grabonogu. Region Wielkopolska. [dostęp 2012-10-07]. Tadeusz S. Jaroszewski: Dwory i dworki w Polsce. Przewodnik. Warszawa: MUZA SA, 1997, s. 51–52. ISBN 83-7200-275-4.
Tatra-Bahnhof Zakopane

Der Tatra-Bahnhof (poln. Dworzec Tatrzański) wurde im 1880 im Zentrum von Zakopane von der Tatra-Gesellschaft an der Flaniermeile Krupówki in unmittelbarer Nähe des Tatra-Museums und des Touristenhauses im Zakopane-Stil erbaut. Anders als der Name vermuten lässt, war das heute denkmalgeschützte Gebäude nicht als Bahnhof, sondern als Sitz der Tatra-Gesellschaft und Kulturzentrum konzipiert. Der Bahnhof Zakopane befindet sich in einem anderen Stadtteil. Den Bau regte Walery Eljasz-Radzikowski 1874 an. Ab 1881 befand sich hier der Sitz der Tatra-Gesellschaft sowie ein Kulturzentrum mit Theater und Kunstausstellungen. Es traten hier Mieczysław Karłowicz, Helena Modrzejewska, Ignacy Jan Paderewski und Henryk Sienkiewicz auf. Während einer Millenniumsfeier im Januar 1900 brannte der Tatra-Bahnhof ab und wurde 1902 aus Stein wieder aufgebaut. Die Tatra-Bergwacht wurde 1908 in dem Tatra-Bahnhof gegründet, wo sie ihren Sitz nahm. Nach dem Zweiten Weltkrieg übernahm das PTTK den Tatra-Bahnhof. Nach einem Brand 1992 wurde das Gebäude renoviert. Heute befindet sich im Tatra-Bahnhof der Sitz der PTTK Zakopane und ein Club. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks PTTK Zakopane Homepage des Clubs
Dworzec autobusowy Rataje

Dworzec autobusowy Rataje – węzeł przesiadkowy miejskiej i podmiejskiej komunikacji autobusowej, zlokalizowany przy ul. Bolesława Krzywoustego 19 – w bezpośrednim sąsiedztwie ronda Rataje – w rejonie Świętego Rocha na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Rataje w Poznaniu. Rondo jest także bardzo istotnym punktem integracyjnym poznańskiej komunikacji tramwajowej. Obok funkcjonuje stacja benzynowa BP, wznosi się apartamentowiec Tarasy Warty oraz znajduje się tramwaj-kawiarnia (Düwag GT8) Caffe Bimba. Historia Od 1953 przy rondzie istniał postój autobusów. 19 lipca 1979 w obecności wojewody Stanisława Cozasia i prezydenta miasta Władysława Ślebody został otwarty dworzec autobusowy (zbiorowy przystanek autobusowy o wydzielonych peronach). 20 października 1998 roku rozpoczęła się budowa nowego budynku dworca. Budynek dworca Budynek dworca, z charakterystycznymi ekspresyjnymi wiatami nad peronami, został oddany do użytku 1 maja 1999. Autorem projektu była Pracownia Architektoniczna Ewy i Stanisława Sipińskich. Konstrukcja wisząca pięciu rzędów wiat opiera się na czterech pylonach-portykach, tworzących prostopadłe do peronów przejście dla pasażerów. Przejście to wieńczy piętrowy pawilon kasowy z poczekalnią i pomieszczeniami socjalnymi dla kierowców. Całość utrzymana jest w tonacji granatowo-szarej. Według Jarosława Trybusia, znawcy poznańskiej architektury, obiekt nawiązuje do XIX-wiecznych konstrukcji inżynieryjnych poprzedzających modernizm. Jego usytuowanie i wygląd pozwalają na ogląd z wielu stron bez utraty atrakcyjności wizualnej. Zabudowa Źródło powierzchnia działki: 10 696 m² plac manewrowy, jezdnie i chodniki: 7786 m² zieleń: 2500 m² budynek dworca: powierzchnia użytkowa: 407,82 m² kubatura: 2 179,76 m³ zadaszenie peronów: 2 834,6 m² powierzchnia użytkowa: 1754 m² kubatura: 19 274,3 m³ kondygnacje: niepełne 2 Linie autobusowe Z dworca odjeżdżają autobusy komunikacji miejskiej, a także podmiejskiej do gmin Kleszczewo, Swarzędz, Kórnik i Zaniemyśl. Uwagi Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 256, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . JanJ. Wojcieszak JanJ., 120 lat komunikacji miejskiej w Poznaniu, Marian MariuszM.M. Strenk (tłum.), Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2000, s. 119, ISBN 83-87847-27-5, OCLC 297842122 . Linki zewnętrzne ZTM Poznań: Rozmieszczenie przystanków komunikacji miejskiej: Rondo Rataje. ztm.poznan.pl. [dostęp 2022-09-16].
Dwór Chłapowskich w Rzeszowie

Dwór Chłapowskich w Rzeszowie – zespół dworski obejmujący budynek dworu, park, rządcówkę, domek myśliwski, stajnie, oborę, spichlerz i bramę zlokalizowany jest przy ulicy Powstańców Śląskich we wschodniej dzielnicy miasta – Słocinie. Majątek należał do rodziny Dezyderego Chłapowskiego. Główny budynek charakteryzuje się nieregularną bryłą o zróżnicowanej wysokości. Część wejściowa, to niska symetryczna bryła na planie prostokąta, powstała na początku XIX wieku. Około 50 lat później dobudowano zachodnie wyższe skrzydło. Po wojnie mieścił się tu dom dziecka. Obecnie dworek popada w ruinę. Po przejęciu nieruchomości przez magistrat, radni zdecydowali, że pod koniec maja 2008 roku dworek zostanie przekazany w ramach rekompensaty rzeszowskiej kurii. Otaczający dwór park pozostał jednak publicznie dostępnym ogrodem miejskim. Przypisy
Mieroszewski Manor House in Sosnowiec

The Mieroszewski Manor House in Sosnowiec-Zagórze was erected in 1777 by count Józef Mieroszewski in place of a wooden larch court on the top of the Zagórze Hill. It is one of the two palaces that were located here. Preserved in the form of the remnant park formerly surrounded the court from all sides. The park is currently occupied by Hospital No. 3. Initially it was a single-storey brick mansion covered with a beveled roof with an axle and a balcony. The construction of the structure of the building, especially the scaffolding of the roof, used beams from the dismantled wooden manor house. During the reconstruction in 1876, the building was elevated to about one floor and the front elevation was finished with two peaks. At the beginning of the 1970s, before the site of the Conservation of Monuments was placed here, an outbuilding from the eastern side was removed, whereby the body of the palace was symmetric. Currently, this classicist building is five-axial, with a three-axial central projection. On the north (front) side, on the axis, there is a porch with a massive balcony supported by columns. The whole is covered by hip roof, passing from the north to the two peaks. Since the 1970s there is a workshop for the preservation of works of art in the manor house. References
Dwór Mieroszewskich w Sosnowcu

Dwór (pałac) Mieroszewskich w sosnowieckiej dzielnicy Zagórze został wzniesiony ok. 1840 roku przez hrabiego Józefa Mieroszewskiego, w miejsce drewnianego dworu modrzewiowego, na szczycie wzniesienia zagórskiego. Jest to jeden z dwóch pałaców, które były w tym miejscu usytuowane. W zachowanym w postaci szczątkowej parku, o powierzchni 2,5 ha, obecnie znajduje się sosnowiecki szpital miejski. Wśród drzew porastających teren można spotkać pomniki przyrody. Początkowo był to parterowy, murowany dworek, kryty naczółkowym dachem z facjatką na osi i balkonikiem. Do budowy konstrukcji budynku, szczególnie rusztowania dachowego, użyto belek z rozebranego dworku drewnianego. W 1876 roku, w trakcie przebudowy podwyższono cały budynek o piętro, a elewację frontową uzupełniono dwoma szczytami. Na początku lat 70. XX w., przed umieszczeniem w nim Pracowni Konserwacji Zabytków, została usunięta przybudówka od strony wschodniej, przez co bryła pałacu uzyskała symetrię. Obecnie ten klasycyzujący budynek jest pięcioosiowy, z trzyosiowym ryzalitem środkowym. Od strony północnej (frontowej), na osi, znajduje się ganek z dwiema kolumnami podtrzymującymi masywny balkon. Całość kryta jest czterospadowym dachem, przechodzącym od strony północnej w dwa szczyty. Od lat 70. XX wieku do 2023 r. w dworze znajdowała się Pracownia Konserwacji Dzieł Sztuki. Zobacz też Zagórze (gmina w Generalnym Gubernatorstwie Warszawskim) Przypisy
Dwór Raczyn w Gorzanowie

Dwór Raczyn w Gorzanowie (niem. Ratschinhof bei Grafenort) – zabytkowy dwór w Gorzanowie z XVI wieku, uznawany za jeden z najpiękniejszych przykładów późnorenesansowej architektury dworskiej na ziemi kłodzkiej. Obecnie w ruinie. Położenie Dwór Raczyn położony jest na prawym brzegu Nysy Kłodzkiej, w północnej części wsi przy ulicy Polnej. Historia i opis budowli Budowla powstała w 1559 roku w miejscu zniszczonego wcześniej średniowiecznego dworu obronnego. Inicjatorem jego budowy oraz jego pierwszym właścicielem był Georg von Ratschin, który w tym czasie przejął zarząd nad miejscowymi dobrami rodowymi. W 1573 roku jeszcze za czasów tego samego właściciela miała miejsce częściowa modernizacja dworu. W tym czasie była to budowla piętrowa, złożona z prostokątnego w planie głównego budynku, zamkniętego dwoma równoległymi dachami dwuspadowymi z powiekami i wąskiego aneksu kuchennego od strony północnej – o podobnym dachu dwuspadowym oraz wysokości. Wszystkie połacie dachowe były pokryte gontem. Dachy osłonięte były dwukondygnacyjnymi szczytami o smukłym, gotyckim zarysie ze spływami wolutowymi i sterczynami. Zdwojone szczyty na budynku głównym flankowały narożne, ozdobne wieżyczki, które pełniły także funkcje obronną – w licach dwóch zachodnich wieżyczek umieszczono kluczowe strzelnice dla ręczne broni palnej. Elewacja frontowa (południowa) była sześcioosiowa, z oknami w opaskach fasciowych oraz prostymi gzymsami nadokiennymi i wejściem głównym obramionym kamiennym portalem z rozetami i lustrzanymi boniami. Wszystkie elewacje pokrywała późnorenesansowa dekoracja sgraffitowa imitująca boniowanie, opasująca ozdobnymi ornamentami okna, a szczególnie bogata w obrębie szczytów (bonie diamentowe z motywami roślinnymi i figuralnymi). Główny korpus budynku miał układ dwutraktowy, z centralnie umieszczoną, szeroką sienią w której znajdowały się trójbiegowe schody na piętro. Wnętrze przyziemia zamykały m.in. sklepienia kolebkowe z lunetami, w tym niektóre wzbogacone zostały dekoracją naśladującą bezżebrowe sklepienia gwiaździste (sień). Jedno z pomieszczeń na I piętrze przekrywał renesansowy stop kasetonowy z dekoracja malarską. W początkach XIX wieku dwór znacznie przebudowano, a około 100 lat później poddano renowacji. Po 1945 roku obiekt stopniowo niszczał. Jeszcze około 1983 roku istniały sklepienia parteru, jednak obecnie pozostały jedynie szczątki sklepień, fragmenty murów obwodowych z reliktami kamieniarki oraz śladami sgraffita. Przypisy Bibliografia Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, pod red. J.Laski i M. Kowalcze, t. 1, KTO, Kłodzko 2009. Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. M. Staffy, t. 15, I-BIS, Wrocław 1994. Linki zewnętrzne Opis budowli wraz ze zdjęciami dawnymi i współczesnymi na stronie „Vratislvia Amici” [on-line] [dostęp 2012-02-02] Opis dworu na stronie katalogu polskich zamków, pałaców i dworów [on-line] [dostęp 2012-02-02] Zdjęcia dworu na stronie „fotopolska.eu” [on-line] [dostęp 2012-02-02]
Dwór Muszyn w Gorzanowie

Dwór Muszyn w Gorzanowie – zabytkowy dwór wybudowany w XVI w. w Gorzanowie, w przysiółku Muszyn, należący dawniej do rodu von Moschen. Położenie Dwór położony jest na wschodnim brzegu Nysy Kłodzkiej, na południe od centrum wsi i zespołu pałacowego, w północnej pierzei dawnego folwarku, obecnie przy ulicy Bystrzyckiej 8. Historia Dwór został zbudowany około 1579 roku z inicjatywy Hansa von Moschena jako główna siedziba jego rodu – von Moschen. W 1617 r. został on strawiony przez pożar, po czym został odbudowany wraz z pobliskim folwarkiem. Nie wiadomo jednak, czy nadal pełnił on siedzibę tego szlacheckiego rodu, ponieważ już w źródłach z 1622 r. jako taki nie był wymieniany. Po konfiskacie dóbr von Moschenom w 1625 r., dwór przeszedł na własność barona Johanna Arbogasta von Annenberga, a następnie należał do rodziny von Herbersteinów oraz ich następców i był wykorzystywany przez zarządców majątku. W 1812 r. budynek został znacznie przebudowany. Po zakończeniu II wojny światowej był przejęty przez władze polskie. W kolejnych latach ulegał postępującej dewastacji. Obecnie obiekt nie jest zamieszkały, a jego stan techniczny określany jest jako zły. Architektura Dwór Muszyn w Gorzanowie jest budowlą dwukondygnacyjną, założoną na planie prostokąta, z dwu- i trzytraktowym wnętrzem i przelotną sienią na osi. Przykrycie w postaci wysokiego, czterospadowego dachu pochodzi z okresu przebudowy z XIX wieku. Obiekt zachował oryginalny rozkład osi okiennych, kamienny główny portal, ozdobiony rozetami i lustrzanymi boniami, a we wnętrzach parteru – sklepienia kolebkowe i żagliste. Skromy wystrój elewacji w postaci klasycystycznych gzymsów nad oknami pochodzi także z okresu wielkiej przebudowy. Przypisy Bibliografia Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, pod red. J.Laski i M. Kowalcze, t. 1, KTO, Kłodzko 2009. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1
Dwór w Baranówce

Dwór w Baranówce – w gminie Kocmyrzów-Luborzyca, w powiecie krakowskim, w Polsce. Budynek wraz z ogrodem oraz figurą Matki Bożej został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W XIX wieku Baranówka należała do dóbr luborzyckich krakowskich biskupów, którymi zarządzała rodzina Wielopolskich. Pierwotny drewniany dwór, wybudowany za czasów hrabiego Wielopolskiego, przebudował na murowany jego nowy właściciel Józef Amouraux w latach 20. XX wieku w otoczeniu parku pochodzącego z przełomu XIX i XX wieku. W 1936 roku po jego śmierci majątek w Luborzycy (dziś Baranówka) przejął jego syn, również Józef Amouraux. Zarządzał nim do września 1939 roku (po klęsce wrześniowej wyemigrował do Francji, gdzie wstąpił do wojska polskiego, a w 1940 roku dostał się do niewoli). Podczas II wojny światowej majątkiem administrowała Maria Kozłowska (siostra Józefa). Po wojnie w wyniku reformy rolnej i administracyjnej, obiekt znalazł się w granicach sołectwa Baranówka. Majątek został rozparcelowany, a w dworku otworzono magazyn narzędzi rolniczych. Później mieściła się tu szkoła i biblioteka publiczna, a od lat 80. XX wieku obiekt wykorzystywano do celów mieszkaniowych. Budynek dworu obecnie (2021 rok) jest w złym stanie. Majątek ma nieuregulowany stan prawny. Architektura dworku Budynek murowany, który powstał w miejscu istniejącego wcześniej dworku drewnianego, wybudowany został na planie wydłużonego prostokąta. Składa się z wyraźnie zaznaczonych dwóch części - korpusu głównego i oficyny, połączonych w jedną całość. Korpus dworku nakryty jest dachem łamanym polskim. Od frontu wejście do dworku poprzedzone jest dwukolumnowym portykiem, który nadbudowany jest pseudoryzalitem, kryjącym przestrzeń mieszkalną. Znajdują się tu także schodki, dawniej kamienne, obecnie prowizoryczne drewniane. Od strony ogrodowej znajduje się wieloboczny, piętrowy ryzalit z osobnym wejściem i trzema oknami na piętrze. Oficyna tworząca od frontu jednolitą elewację z dworem, w połowie ozdobiona jest piętrową wieżyczką nakrytą namiotowym dachem. Oficyna nakryta dachem wielopołaciowym. Po wschodniej stronie dworu znajduje się ok. 1,5 ha park, pochodzący z przełomu XIX i XX wieku. Układ przestrzenny parku jest zatarty. W pobliżu zabudowań dworskich znajduje się pochodząca z 1864 roku figura Najświętszej Marii Panny. Galeria zdjęć Przypisy
Dwór w Glanowie

Dwór w Glanowie – zabytkowy zespół dworsko-parkowy w miejscowości Glanów. W jego skład wchodzi: murowany klasycystyczny dwór, XIX-wieczny park krajobrazowy, wozownia, dwie murowano-drewniane stodoły, kamienny spichlerz i dwa budynki przeniesione w to miejsce: drewniana chałupa z Podwilka oraz spichlerz z Suchej. Drewniane obiekty w Glanowie znajdują się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Dwór zbudowany został jako siedziba zarządcy Glanowa w czasach, gdy wieś należała jeszcze do zakonu Norbertanek z Imbramowic. Po konfiskacie dóbr zakonnych w 1819 roku wieś i dwór przekazane zostały rosyjskiemu generałowi Korfowi. Kolejni właściciele to Norbert Przanowski (ojciec Edwarda Przanowskiego) i Leon Rutkowski (ten ostatni zginął w dworku podczas Powstania Styczniowego). Dwór i jego otoczenie zostały spalone w trakcie walk, jakie toczyły się tu 15 sierpnia 1863 roku. Nie spłonęły wówczas jedynie karczma i kuchnia. Obecny wygląd dworu jest efektem przebudowy w roku 1923, wykonanej pod kierownictwem i według projektu Zygmunta Novaka. Obecnie dwór jest w rękach rodziny Nováków i nie jest udostępniony do zwiedzania. Architektura Dwór w Glanowie to budynek murowany o pobielonych ścianach, dwutraktowy siedmioosiowy, przykryty gontowym dachem polskim łamanym. Od północnej strony zdobi go centralnie położony klasycystyczny ganek kolumnowy, zwieńczony trójkątnym szczytem i ryzalitem. Przypisy