NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętej Trójcy w Lutogniewie

Kościół Świętej Trójcy – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Lutogniewie (gmina Krotoszyn). Funkcjonuje przy nim diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Historia Pierwszy drewniany kościół parafialny istniał już w 2 poł. XIII wieku. Rozebrano go w 1823 roku. Obecny kościół z cegły wzniesiono w latach 1823-1832. Konsekracji dokonał bp Edward Likowski w 1894 roku. Architektura Budowla, utrzymana w późnym stylu klasycystycznym, ma jedna nawę. Prezbiterium jest niż i węższe od nawy. Od strony zachodniej wznosi się wieża na planie kwadratu, zwieńczona blaszanym, stożkowatym hełmem. W zachodniej części nawy znajduje się oparty na słupach chór organowy z półkolista balustradą. Nawa zwieńczona jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, prezbiterium sklepieniem krzyżowym. Ołtarz główny z wizerunkiem Matki Bożej Pocieszenia, zdobią rzeźby św. Augustyna i św. Moniki. W wyższej części głównego ołtarza znajdują się mniejsze figury św. Jakuba Apostoła i Trójcy Świętej. Sanktuarium Kościół jest ustanowionym sanktuarium maryjnym diecezji kaliskiej. W ołtarzu głównym znajduje się otoczony kultem wizerunek Matki Bożej Pocieszenia z 1 poł. XVI wieku, malowany na desce. Obraz zakrywany jest malowana na płótnie zasłoną przedstawiającą scenę Zwiastowania Pańskiego. Zasłonę wykonano w 2. poł. XVIII wieku. Obraz koronowany koronami papieskimi 29 sierpnia 1999 roku. Korony poświęcił papież Jan Paweł II 14 czerwca 1999, a nałożył je arcybiskup Juliusz Paetz w asyście około stu kapłanów w tym jedenastu biskupów, m.in. arcybiskupa Mariana Przykuckiego i biskupa Stanisława Napierały. Obraz cieszył się szczególną czcią sługi Bożego Antoniego Kowalczyka. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Świdnicy

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marcina w Świdnicy (dekanat Zielona Góra – Ducha Świętego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia wzniesiona z kamienia i cegły jako kościół ewangelicki w stylu barokowym w latach 1794–1796. Wysoka, ośmiokątna wieża w stylu neogotyckim została wzniesiona w 1876 roku. Wyposażenie Do wyposażenia budowli należą: późnobarokowy ołtarz główny razem z rzeźbami, wykonany pod koniec XVIII wieku oraz prospekt organowy w stylu neobarokowym pochodzący z 1795 roku. Organy wykonane przez Samuela Gottloba Meinerta z Wlenia to najstarszy tego typu instrument muzyczny na obszarze ziemi lubuskiej. Wnętrze świątyni jest ozdobione polichromowanym stropem z przedstawieniami czterech scen ilustrujących Nowy i Stary Testament, który poprzednio znajdował się w ewangelickim kościele łaski w Kożuchowie. Przypisy
Kościół św. Anny w Niegosławicach

Kościół pw. św. Anny w Niegosławicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Szprotawa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w stylu wczesnogotyckim w II połowie XII wieku z kamienia polnego. Wybudowana została jako jednonawowa budowla z prezbiterium na planie prostokąta, do której w 1601 roku została dobudowana wieża, natomiast w 1750 roku została dostawiona kaplica od strony północnej. Wnętrze jest wyposażone w stylu barokowym, wykonane w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Szymbarku

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Szymbarku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Szymbarku należący do parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Szymbarku w Dekanacie Stężyca diecezji pelplińskiej. Kościół został zbudowany w latach 1882-1884 jako ewangelicki. Po II wojnie światowej został przejęty przez katolików. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 2208 wiernych i należącej do Superintendentury Kartuzy Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus z lat 1882-84, nr rej.: 154 z 2.12.1961. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Warcie Bolesławieckiej

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bolesławiec Wschód diecezji legnickiej). Architektura Świątynia była wzmiankowana na prrzełomie XIV i XV wieku, następnie była wielokrotnie przebudowywana, m.in. w XVI i XVIII wieku i remontowana w latach 1819–21. Budowla reprezentuje styl gotycki, jest orientowana, posiada jedną nawę z wydzielonym węższym prezbiterium nakrytym sklepieniem sieciowym, na osi jest umieszczona wieża na planie kwadratu zakończona cebulastym dachem hełmowym. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi, nawę nakrywa strop z fasetą, prezbiterium nakrywa sklepienie krzyżowe, empora muzyczna jest podparta kamiennymi słupami, w elewacjach są umieszczone dwa kamienne portale. We wnętrzu można zobaczyć m.in. drewniane, polichromowane ołtarze i ambonę wykonaną w 1 połowie XVIII wieku, renesansową, kamienną chrzcielnicę wykonaną w 1569 roku, prospekt organowy. W elewacjach znajdują się kamienne płyty nagrobne powstałe na przełomie XVII i XVIII wieku, natomiast przed wieżą są usytuowane barokowe, kamienne figury św. Jana Nepomucena i św. Eligiusza. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Małej Nieszawce

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Małej Nieszawce – zabytkowa drewniana świątynia katolicka, dawniej mennonicka z końca XIX wieku, należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Małej Nieszawce. Kościół został wzniesiony w 1890 na potrzeby zboru mennonickiego. W 1945 został przejęty przez Kościół katolicki. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, salowa, konstrukcji zrębowej. Wnętrze belkowe, pokryte płaskim stropem. Prezbiterium nie zostało wydzielone z nawy, jest zamknięte trójbocznie, styka się z małą zakrystią. Podłoga jest drewniana. Nawę poprzedza od frontu kruchta. Fronton zakończony trójkątnym szczytem. Obiekt pokryty dachem jednokalenicowym. W części frontowej umieszczono na nim czworoboczną wieżyczkę z dachem namiotowym z metalową chorągiewką z datą budowy (1890). Przypisy
Kościół ewangelicki w Sulęczynie

Kościół ewangelicki w Sulęczynie – świątynia ewangelicka, która znajdowała się w Sulęczynie od końca XIX w. do lat 70. XX wieku. Historia W 1885 Sulęczyno zamieszkiwało 536 osób, w tym 409 katolików, 108 ewangelików oraz 19 Żydów. W tym czasie znajdowała się tutaj świątynia ewangelicka. Pod koniec XIX wieku zwiększyła się liczba wyznawców protestantyzmu. Wzniesiono wówczas nowy kościół na ich potrzeby oraz towarzyszącą mu plebanię (pastorówkę). W tym samym czasie otwarto cmentarz ewangelicki przy ul. Szydlickiej (szosa od Lipusza). W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 190 wiernych i należącej do Superintendentury Kartuzy Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Parafia ewangelicka w Sulęczynie jest wymieniona w załączniku do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o zwołaniu Synodu Nadzwyczajnego Ewangelickiego Kościoła Unijnego (nr bieżący 13). W latach 70. XX wieku kościół ewangelicki w Sulęczynie został rozebrany do fundamentów. W dawnej plebanii ewangelickiej siedzibę znalazło należące do gminy przedszkole. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Jemielnie

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem dekanat Góra wschód archidiecezji wrocławskiej. Historia Budowla powstała około 1505 roku jako świątynia katolicka. Od czasów reformacji, czyli od około 1533 roku, do 1945 roku świątynia spełniała rolę protestanckiego zboru. Parafia katolicka została erygowana ponownie w 1957 roku. Obiekt jest budowlą w stylu późnogotyckim, wzniesioną na prostym, nieznacznie wydłużonym rzucie salowym, z trójbocznie zamkniętą częścią wschodnią. Ostateczna forma świątyni została ukształtowana po przeprowadzonej przebudowie w latach 1913–1914. Projekt przebudowy został opracowany przez architektów z Wrocławia: Kleina i Wollfa. Pod ich nadzorem została rozebrana północna, barokowa przybudówka i została zastąpiona wąską nawą. Następne, poważne remonty zostały przeprowadzone w latach 1963–1964 i w 1970 roku. Zostało wówczas ujednolicone pokrycie dachu całej świątyni, polegające na wymianie gontów na blachę, zostały uzupełnione tynki zewnętrzne, zostały wyspoinowane kamienne portale elewacji południowej. Wewnątrz zachowały się; późnorenesansowa ambona, chrzcielnica z poaczątku XVII w., barokowy ołtarz z drugiej połowy XVII w. oraz nagrobki całopostaciowe. W 1993 roku na wieży został zamontowany nowy dzwon. Przypisy
Herz-Mariä-Kirche (Colonnowska)

Die Herz-Mariä-Kirche im oberschlesischen Colonnowska ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt aus der Mitte des 20. Jahrhunderts und ist dem Unbefleckten Herz Mariä geweiht. Die Herz-Mariä-Kirche gehört der Herz-Mariä-Pfarrgemeinde in Colonnowska im Dekanat Zawadzkie (Zawadzki) des Bistums Opole (Oppeln) an. Sie befindet sich an der Ulica Leśna 13. Geschichte Zunächst befand sich im Ort eine Notkirche aus Holz, die 1933 erbaut wurde. Die dafür verwendete Baracke stammte aus Rosenberg O.S. Am 1. November 1933 wurde sie eingeweiht. Davor waren die Katholiken in Colonnowska von den Pfarrgemeinden aus Sczedrzik, Krascheow und zuletzt durch Groß Stanisch betreut worden. Auch die Notkirche wurde durch die Pfarrer aus Groß Stanisch betreut. Am 13. Januar 1942 wurde eine selbständige Pfarrgemeinde in Colonnowska (damals Grafenweiler) gegründet. Eine Baugenehmigung für einen Kirchenbau aus Stein erhielt man nach dem Zweiten Weltkrieg, am 19. Februar 1948. Förderer und Leiter des Baus war Pfarrer Henryk Czerwionka. Der Bau wurde 1949 begonnen und 1954 vollendet. Am 3. Juli 1949 wurde feierlich der Grundstein gelegt. Am 30. Mai 1954 wurde die Kirche eingeweiht. Zeitgleich wurde ein Pfarrhaus errichtet und ein neuer Friedhof für die Gemeinde angelegt. Anschließend wurden Räume für die Katechese und ein Kloster erbaut. Am 28. Oktober 1979 wurde die Kirche durch den Bischof W. Wyciska geweiht. Architektur Bei der Herz-Mariä-Kirche handelt es sich um ein aus Ziegeln erbautes modernes Bauwerk mit verputzter Fassade. Die Architektur lehnt sich an den Stil romanischer und barocker Bauwerke an. Ungewöhnlich ist ihre Bauform als Zentralbau und einem Grundriss als Rotunde mit einer Kuppel. Hauptaltar und Eingang befinden sich in zwei Flügeln außerhalb der Rotunde. Sie besitzt einen kleinen Kirchturm als Dachreiter mit einem Kreuz auf der Spitze. Ein weiterer kleinerer Dachreiter befindet sich über dem Chor. Über dem schlichten Hauptaltar aus Stein hängt ein an der Decke befestigtes Holzkreuz. Ein Seitenaltar aus Holz in einer Nische besitzt eine hölzerne Figur Jesu und ein Kreuz. Eine weitere Holzfigur stellt die heilige Maria dar. Gedenktafeln mit der Figur des gekreuzigten Jesus gedenken an die Opfer und Gefallenen des Zweiten Weltkriegs mit einer Aufzählung der Namen. Die Kirche besitzt wenige Bildnisse, an der Empore unterhalb der Orgel finden sich jedoch drei silbern bemalte Engelsfiguren. Ansonsten ist die Kirche im Innenraum schlicht bemalt und teilweise mit Ornamenten verziert. An den Wänden finden sich Pilaster. Außerhalb der Kirche befindet sich eine alte steinerne Skulptur von Philipp Graf Colonna de Völs (1755–1807), dem Gründer von Colonnowska. Eins der Nebengebäude zeigt ein Wandbild, das Jesus mit 15 weiteren Personen vor einem Hügel darstellt. Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Kolonowskiem

Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Kolonowskiem – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Kolonowskiem (powiat strzelecki, województwo opolskie). Jest siedzibą parafii Niepokalanego Serca Maryi. Historia Przed powstaniem świątyni opiekę duszpasterską nad Kolonowskiem sprawowali proboszczowie ze Szczedrzyka, a następnie z Krasiejowa oraz Staniszcz Wielkich. Pierwszy kościół w formie baraku zbudowano w miejscowości w 1933. Msze odprawiali tu księża ze Staniszcz Wielkich. Zezwolenie na budowę murowanej świątyni otrzymano dopiero po II wojnie światowej, 19 lutego 1948. Promotorem i budowniczym był ksiądz Henryk Czerwionka, który stał przed licznymi utrudnieniami czasów stalinowskich. Obiekt konsekrowano 30 maja 1954. Łącznie z kościołem wzniesiono też plebanię oraz założono cmentarz parafialny. W latach następnych dobudowano jeszcze salki katechetyczne i zbudowano klasztor. Architektura Świątynia charakteryzuje się rzadko spotykaną architekturą – jest to niezwykle surowa, wręcz ascetyczna wizja kościoła nawiązująca do trendów, zgodnie z którymi forma obiektów sakralnych nie powinna rozpraszać wiernych, a głównie prowadzić do skupienia na doznaniach religijnych. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Żółtnicy

Matki Boskiej Częstochowskiej w Żółtnicy – katolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Żółtnica (powiat szczecinecki, województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Stanisława w Gwdzie Wielkiej. Do rejestru zabytków został wpisany 29 sierpnia 1966 pod numerem 1114. Historia Obiekt wzniesiono w latach 1819–1821 dla lokalnej społeczności protestanckiej. W 1830 dobudowano wolnostojącą dzwonnicę. W 1924 świątynia przeszła kapitalny remont. 30 września 1945 poświęcono ją jako katolicką, a w 1966 dobudowano kruchtę. Architektura Obiekt jest konstrukcji słupowo-ramowej, szachulcowy, salowy, zamknięty prostokątnie. Nie ma wyodrębnionego z nawy prezbiterium. Kruchta z 1966 jest murowana, przybudowana od frontu nawy. Kościół pokryty jest dachówką. Organy W kościele znajdują się pozostające w złym stanie organy zbudowane przez Christiana Friedricha Voelknera, po raz ostatni strojone około 2005. Mają dziewięć głosów, mechaniczną trakturę gry i rejestrów. Dyspozycja instrumentu jest następująca: manuał I: Principal 8', Gedackt 8', Octave 4', Gamba 8', Mixtur 5 fach, manuał II: Salicional 8', Hohlfloete 8', pedał: Octavbas 8', Subbas 16'. Otoczenie Dzwonnica drewniana, wolnostojąca, kryta dachem dwuspadowym z dachówkami, reprezentuje typ krosnowy i pochodzi z 1830. Wiszą w niej dwa dzwony: gotycki z 1556 i drugi z 1917. Kościół otaczają pozostałości dawnego cmentarza z żelaznymi krzyżami (nekropolia była wpisana do rejestru zabytków 29 sierpnia 1966 pod numerem 608). Przypisy
Mennonicki dom modlitwy w Nowym Wymyślu

Mennonicki dom modlitwy w Nowym Wymyślu – zabytkowa świątynia mennonicka w Nowym Wymyślu wzniesiona w 1864 w centrum miejscowości, jeden z dziewięciu zachowanych tego typu zborów na terenie kraju. Historia W pierwszej połowie XIX w. w Nowym Wymyślu istniała drewniana świątynia mennonicka, która spłonęła w 1845. Fundatorem placu pod nową świątynię i materiału na jego budowę był Michael Loter. Gmach był gotowy w 1864. Podczas I wojny światowej został zdewastowany przez wojsko niemieckie. Budynek przywrócono do stanu pełnej używalności w 1924 przy wykorzystaniu środków przekazanych przez mennonitów ze Stanów Zjednoczonych. Budynek wzniesiony na planie prostokąta, jednokondygnacyjny, z dachem trzyspadowym. We wnętrzu urządzono m.in. główną salę zgromadzeń zboru, z ośmioma oknami. W szczycie dachu osadzono okno zwieńczone ostrym łukiem. Nad nim metalowy krzyż. Po II wojnie światowej w opuszczonej przez mennonitów świątyni powstał klub z salą taneczną. W latach 90. XX w. mieścił się w niej magazyn firmy Herbapol. W 2014 obiekt został wpisany na listę zabytków. Władze gminy Gąbin zapowiedziały wówczas restaurację zdewastowanego budynku. 1 kwietnia 2022 obiekt został bezpłatnie przekazany przez gminę Gąbin na własność samorządowi województwa mazowieckiego. Znalazł się pod opieką Muzeum Mazowieckiego w Płocku w ramach Skansenu Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim. Zapowiedziano wykonanie prac konserwatorskich i remontowych świątyni i włączenie jej do tegoż skansenu. Przypisy
Kaplica baptystyczna w Czarnymlesie

Kaplica baptystyczna w Czarnymlesie – dawna świątynia baptystyczna w miejscowości Czarnylas w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrowskim. Po II wojnie światowej zdesakralizowana. Po utracie funkcji sakralnej pierwotnie wykorzystywana na kino, obecnie mieści bibliotekę publiczną. Miejscowość Czarnylas pierwotnie nosząca nazwę Przygodzka Huba powstała w XVI w. z osiedlenia protestantów uchodzących przed prześladowaniami religijnymi, głównie ze Śląska. Przez stulecia nastąpiło głębokie zróżnicowanie wyznaniowe lokalnej społeczności. W kręgu protestanckim powstały społeczności luteran, ewangelików reformowany, staroluteran, baptystów i metodystów. Oprócz nich żyli tutaj w szczególności katolicy, Żydzi i mormoni. Budynek kaplicy baptystycznej został wzniesiony w okresie międzywojennym. Według innego źródła wybudowano ją w 1890. Znajduje się przy ul. Cmentarnej. Po II wojnie światowej został zamieniony na kino. Później urządzono w nim bibliotekę publiczną. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Podgórzynie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Świętej Trójcy w Podgórzynie (dekanat Karpacz diecezji legnickiej). Historia Jest to świątynia wybudowana przez ewangelików w 1780 roku na miejscu starszej drewnianej powstałej w 1742 roku, po 1945 roku była nieużytkowana, następnie została odbudowana w latach 1979-82. Architektura Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, w nawie są umieszczone trójkondygnacyjne drewniane empory. Kościół nakryty jest dachem mansardowym z ośmiokątną sygnaturką, zwieńczoną dachem hełmowym z prześwitem, na osi korpusu znajduje się ryzalit wejściowy, zamknięty trójkątnym tympanonem, cokół jest boniowany, portale i okna są zamknięte łukami koszowymi i półkolistymi, są umieszczone w opaskach kamiennych. Wyposażenie We wnętrzu można zobaczyć różne elementy wyposażenia pochodzące z innych świątyń. Zobacz też Kościół św. Trójcy w Podgórzynie Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Miłkowicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chojnów diecezji legnickiej). Historia i architektura Jest to świątynia wybudowana przez protestantów w 1813 roku, po spaleniu pierwotnego i reprezentuje styl neogotycki. Budowla jest kościołem salowym wzniesionym na planie prostokąta z płytkim prezbiterium i emporą muzyczną umieszczoną na osi i dużą, drewnianą sygnaturką znajdującą się nad głównym wejściem, która jest zwieńczona ostrosłupowym dachem hełmowym. Wyposażenie wnętrza pochodzi z czasów współczesnych. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP fotopolska.eu Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP (Evangelische Kirche) polska-org.pl
Kościół św. Marii Dominiki Mazzarello w Lubinie

Kościół świętej Marii Dominiki Mazzarello – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Bolesnej w Chróstniku (dekanat Lubin Zachód diecezji legnickiej). Znajduje się w południowo-zachodniej części miasta Lubin, przy ulicy Przemysłowej. Historia Jest to świątynia wzmiankowana w 1399 roku, obecna została zbudowana pod koniec XIV wieku, następnie została przebudowana w XVII wieku i odrestaurowana w XIX wieku. Architektura Budowla jest orientowana, murowana, częściowo otynkowana, wzniesiona została na planie prostokąta z wydzielonym prostokątnym prezbiterium, czworokątną wieżą od strony zachodniej posiadającą prowizoryczne nakrycie zamiast zniszczonego strzelistego, gontowego dachu hełmowego. Świątynia nakryta jest dachami dwuspadowymi, ceramicznymi, przy elewacji północnej jest umieszczona zakrystia, z kolei przy elewacji południowej znajduje się kaplica nakryta sklepieniem krzyżowym podpartym centralnym filarem i ozdobiona gotyckim portalem. Wyposażenie We wnętrzu można zobaczyć m.in. drewniany renesansowy ołtarz główny wykonany na początku XVII wieku, ambonę z dekoracją rzeźbiarską powstałą w 1620 roku, lożę kolatorską z dekoracją roślinną pochodzącą z przełomu XVII i XVIII wieku. Na ścianach obwodowych i na posadzce znajdują się kamienne nagrobki wykonane w 1600 roku i na początku XVIII wieku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gaworzycach

Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej w Gaworzycach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Barbary w Gaworzycach (dekanat Głogów – NMP Królowej Polski diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia pierwotnie wzniesiona jako zbór ewangelicki, wybudowana została na przełomie XVIII i XIX wieku, następnie została rozbudowana o wieżę w stylu neogotyckim w 2. połowie XIX wieku. Budowla jest murowana, salowa, w jej wnętrzu znajdują się empory. Elewacje kościoła są akcentowane pilastrami, Świątynię nakrywa dach dwuspadowy z naczółkami. Wieża kościoła na narożnikach jest oskarpowana i zwieńcza ją wysoki, ostrosłupowy dach hełmowy. Przypisy
Kościół poewangelicki w Zawoni

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Zawonia, w powiecie trzebnickim, w województwie dolnośląskim. Jest to budowla w stylu klasycystycznym, wybudowana około 1800 roku, następnie została rozbudowana o wieżę w 1936 roku. Kościół jest murowany, na planie prostokąta. Posiada trójbocznie zakończone, niewyodrębnione prezbiterium, natomiast od strony południowej jest dobudowana wspomniana wyżej czworokątna wieża. W marcu 2016 roku gmina Zawonia rozpoczęła realizację projektu adaptacji dawnej świątyni ewangelickiej na cele kulturalne. Projekt ten jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach poddziałania 4.3.1 Dziedzictwo kulturowe – konkursy horyzontalne – nabór na OSI Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014–2020. Przypisy