NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schlesiertalsperre

Die Schlesiertalsperre, auch Weistritz-Talsperre oder Breitenhain-Talsperre (polnisch Jezioro Bystrzyckie auch Jezioro Lubachowskie), ist eine Talsperre an der Schweidnitzer Weistritz im Eulengebirge in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Sie wurde zwischen 1912 und 1917 errichtet und hat ein Stauvolumen von 8 Millionen m³. Vorrangig dient sie dem Hochwasserschutz, gleichzeitig erzeugt sie jährlich ca. 4 Millionen kWh Elektroenergie aus Wasserkraft. Das Absperrbauwerk ist eine gekrümmte Gewichtsstaumauer aus Bruchsteinmauerwerk nach dem Intze-Prinzip, die auf Gneis gegründet ist. Sie hat nach Kelen 1933 2,11 Millionen RM gekostet, das entspräche einem inflationsbereinigten Gegenwert von etwa 12 Millionen Euro. Die Talsperre befindet sich zwischen Lubachów (Breitenhain) und Zagórze Śląskie (Kynau), über dem tiefen Taleinschnitt befindet sich die Kynsburg. Literatur N. Kelen: Gewichtsstaumauern und Massive Wehre, Julius Springer, Berlin 1933 Weblinks Die Weistritztalsperre (Schlesiertalsperre) Die Weistritz mit dem Striegauer Wasser und der Peile Jezioro Bystrzyckie
Jezioro Gocanowskie

Jezioro Gocanowskie – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie inowrocławskim, w gminie Kruszwica, we wsi Gocanowo. Wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Nadgoplański Park Tysiąclecia. Charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro Gocanowskie znajduje się na Pojezierzu Żnińsko-Mogileńskim. W jeziorze występują między innymi takie gatunki ryb jak karaś, krąp, wzdręga, okoń, szczupak, płoć. Połączone jest z jeziorem Gopło poprzez rowy melioracyjne. Jest to zbiornik typowo wędkarski. Parametry jeziora powierzchnia: 10 ha, długość: 560 m, maksymalna szerokość: 200 m, jest stosunkowo płytkie (brak dokładnych danych). Przypisy
Wyspa Skalista

Wyspa Skalista (także: Chwieja) – wyspa na jeziorze Solińskim położona we wschodniej części akwenu, około kilometra na południowy wschód od Bramy Teleśnickiej, na terenie gminy Solina, w Górach Sanocko-Turczańskich. Od południa sąsiaduje z Półwyspem Brosa i Zatoką Karpiową (Zimną). Jest jedną z trzech wysp na Jeziorze Solińskim, nie licząc Wyspy Okresowej. Oś podłużnej wyspy, która ma kształt klina, skierowana jest z północnego wschodu na południowy zachód. Na brzegu zachodnim znajduje się plaża żwirowo-piaszczysta, natomiast brzeg wschodni stanowi trudno dostępne, strome urwisko. Wyspa ma długość 400 m i największą szerokość 100 m. Porasta ją las liściasty. Nazwa Chwieja pochodzi od nazwiska pierwszego dyrektora Zespołu Elektrowni Wodnych Solina-Myczkowce. Stanowiła własność tego zakładu. Po okresie budowy pozostał niewielki barak, który był wykorzystywany w latach 80. XX wieku przez wędkarzy z Krakowa. Zobacz też Wyspa Energetyk lista wysp Polski Przypisy
Gerhardkirche (Gliwice)

Die Gerhardkirche im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt vom Beginn des 21. Jahrhunderts und ist dem heiligen Gerhard Majella (1726–1755) geweiht. Die Gerhardkirche gehört der Pfarrgemeinde St. Gerhard in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Łabędy des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Wiejska 17 im Stadtteil Stare Gliwice (Alt Gleiwitz). Geschichte Alt Gleiwitz war zunächst nach Laband eingepfarrt und gehörte zur Pfarrgemeinde Mariä Himmelfahrt. 1951 wurde die Seelsorge im Ort durch die Redemptoristen übernommen und die neue Gemeinde zum heiligen Kreuz gegründet. Die Gottesdienste fanden in der Friedhofskirche auf dem Zentralfriedhof und in der Kreuzkirche statt. 1953 erhielt die Gemeinde ein Grundstück mit Gasthaus in Stare Gliwice, um dort Gottesdienste abzuhalten. Dieses wurde zur Kapelle umgestaltet und dem heiligen Gerhard Majella geweiht. Ab 1983 wurde auch die Pfarrgemeinde St. Gerhard genannt. Der Bau der Kirche wurde 2000 begonnen. Sie wurde durch die Architekten Sławomir Kaczorowski und Henryk Górczyński entworfen. 2008 fand der erste Gottesdienst statt. Am 11. September 2011 wurde die Kirche durch den Bischof von Gliwice Jan Wieczorek (1935–2023) geweiht. Architektur Bei der Gerhardkirche handelt es sich um ein modernes Bauwerk mit einer Fassade aus roten Ziegelsteinen und teilweise aus Putz. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm mit einer barocken Zwiebelhaube und drei Glocken aus dem Jahr 1976. Weblinks Website der Kirchengemeinde Die Gerhardkirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Grodno Castle (Poland)

Grodno Castle (German: Kynsburg) is a castle located in the southern parts of the Wałbrzych Mountains, on the Choina Mountain (450 metres), standing to the left of the river Bystrzyca. The valley of this river, formerly known as the Silesian Valley (Śląska Dolina, Polish), creates a natural boundary between the Owl Mountains and to the west of it the Wałbrzych Mountains. The castle is located in Zagórze Śląskie (11 km east of Wałbrzych), Lower Silesian Voivodeship in Poland. The picturesque location of the castle is exacerbated by the barraged Lubachowskie Lake in the foothills of the mountain. History According to tradition the castle was built in 1193, by Duke Bolesław I the Tall. The castle, together with a network of fortresses was used as a defense line between the Duchy of Jawor and the Kingdom of Bohemia. In the sixteenth century Grodno Castle was expanded by a gatehouse, on which there is precious sgraffito, and a sundial clock from 1716. The castle was devastated in battles against the Swedes during the Thirty Years' War, slowly falling into ruins. In the nineteenth century the tower had collapsed. The last owner of Grodno, was the Zedlitz family, which had continued renovation works and strengthened the castle. When the region fell to Poland in 1945, the castle was initially renamed as Zamek Chojny, only later called Zamek Grodno. See also Castles in Poland References
Гродно (замок)

Замок Гродно (пол. Zamek Grodno, нем. Kynsburg) — один из памятников средневековой рыцарской архитектуры Нижней Силезии. Замок находится на вершине горы Хоина (450 м над уровнем моря) в деревне Загуже-Слёнске в гмине Валим в Валбжихском повяте Нижнесилезского воеводства Польши. Построил его в XIII веке вероятно князь Болеслав I Суровый из силезской ветви династии Пястов. Во времена Тридцатилетней войны Шведы заняли его и частично разрушили. Ссылки Замок Гродно (рус.) Замки и дворцы Нижней Силезии: Гродно (рус.) Zamek Grodno (пол.)
Huta Katowice

Huta Katowice (česky „Huť Katovice“) je hutnický kombinát nacházející se v polském městě Dąbrowa Górnicza. V areálu hutě se nachází hutnické a ocelářské provozy náležející v současnosti společnosti ArcelorMittal Poland S.A., ale také např. Koksovna „Przyjaźń“ (Přátelství). Historie Vláda Polské lidové republiky rozhodla o zahájení přípravných prací na stavbě hutě v září 1971 a 15. dubna následujícího roku byla stavba zahájena. Od roku 1976 se postupně rozbíhal provoz jednotlivých provozů hutě, jako první byla 30. září 1976 dána do provozu válcovna polotovarů. 3. prosince 1976 následoval první odpich surového železa z vysoké pece a o několik dnů později byla vyrobena první ocel z kyslíkového konvertoru. V květnu 1976 byl zřízen státní podnik Kombinat Metalurgiczny Huta Katowice w Dąbrowie Górniczej, kam byla začleněna nejen Huta Katowice, ale také Huta im. F. Dzierżyńskiego (dnes Huta Bankowa) Dąbrowa Górnicza a koksovna Zakłady Koksownicze im. Powstańców Śląskich w Zdzieszowicach. V roce 1984 pak byla do kombinátu začleněna také koksovna „Przyjaźń“ Dąbrowa Górnicza, v roce 1986 Zakład Przerobu Złomu w Piekle (tj. Závod na zpracování šrotu v Pekle, Piekło je místní část města) Dąbrowa Górnicza a od roku 1986 také Zakład Przerobu Złomu Swarzędz. Od 24. července 1991 došlo k transformaci podniku na akciovou společnost Huta Katowice S.A. 1. ledna 2003 se společnost stala součástí holdingu Polskie Huty Stali S.A., kde vystupovala jako Pobočka Dąbrowa Górnicza. 27. října 2003 byl státní podíl ve společnosti Polskie Huty Stali prodán firmě LNM Holdings NV kontrolované Lakšmím Mittalem. V roce 2004 se tak název společnosti změnil na Ispat Polska Stal S.A., o rok později na Mittal Steel Poland S.A. V roce 2007 pak došlo ke změně na současný název ArcelorMittal Poland S.A. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Huta Katowice na Wikimedia Commons ArcelorMittal Poland S.A. (oficiální stránky)
Huta Katowice

Huta Katowice ist ein integriertes Hüttenwerk in Dąbrowa Górnicza, Woiwodschaft Schlesien, Polen, das sich mit der Verhüttung von Rohstoffen beschäftigt, um Stahlprodukte herzustellen. Heute gehört es zum ArcelorMittal-Konzern. Zur Versorgung des Werkes mit russischem Eisenerz wurde die Eisenbahnlinie Linia Hutnicza Szerokotorowa in russischer Breitspur gebaut. Geschichte Im September 1971 beschloss die polnische Regierung im Gebiet von Zagłębie Dąbrowskie ein Integriertes Hüttenwerk zu errichten. Es sollte das größte und modernste der Volksrepublik Polen sein. Im April 1972 begannen die Rodungsarbeiten in der Nähe von Dąbrowa Górnicza. Schon im September 1976 konnte das Walzwerk in Betrieb genommen werden und am 3. Dezember 1976 erfolgte der erste Abstich des ersten Hochofens. Am 11. Dezember desselben Jahres fand die erste Stahlproduktion statt. Im Dezember 1977 nahm der zweite Hochofen seine Ofenreise auf. Seit 1979 verbindet die Eisenbahnstrecke Linia Hutnicza Szerokotorowa das Werk mit dem Streckennetz der damaligen Sowjetunion zur Versorgung des Werkes mit Eisenerz. Am 11. September 1980 wurde ein Abkommen zwischen dem örtlichen Streikkomitee und Vertretern der Regierung unterschrieben. Mit der Verhängung des Kriegsrechts 1981 hatte man 41 Mitglieder der Solidarność verhaftet, worauf ein 11-tägiger Streik folgte. 1984 integrierte man die Kokerei Przyjaźń in den Industrie-Komplex. 1986 wurde der dritte Hochofen in Betrieb genommen. Nach der politischen Wende in Polen wurde 1991 das bisherige Kombinat Metalurgiczny Huta Katowice in eine Aktiengesellschaft Huta Katowice S.A. J.S.S.P. umgewandelt. 2003 kaufte Mittal das Integrierte Hüttenwerk und benannte es 2005 in Mittal Steel Poland S.A. um. Heute besteht das Werk aus drei Hochöfen, zwei Walzwerken, einem Stahlwerk mit Stranggussanlage und einer Kokerei. Weblinks Arcelor Mittal.pl Geschichte und Fotos der Huta Katowice (polnisch) HK Pedia – Die Geschichte, Fotos, Pressemeldungen der Huta Katowice Fußnoten
ArcelorMittal Poland Dabrowa Gornicza

ArcelorMittal Poland Dąbrowa Górnicza (побудований як комбінат «Катовиці», пол. Huta Katowice) — металургійний комбінат у Польщі, в місті Домброва-Гурнича, що біля міста Катовиці, у Верхньосілезькій агломерації. Почав роботу 1975 року під назвою «Катовиці» (сучасна назва «ArcelorMittal Poland Dąbrowa Górnicza» — з 2006 року). Історія Будівництво комбінату «Катовиці» було розпочато 15 квітня 1972 року і відбувалося за допомоги СРСР. 1975 року було завершено першу чергу будівництва і в цей рік тут було виплавлено 4 млн т сталі. 2 грудня 1976 року було задуто першу доменну піч і незабаром отримано перший чавун. Доменні печі комбінату працювали на довізній переважно з України (з Криворізького залізорудного басейну) залізній руді і місцевому коксі. Для довезення руди у 1976–1978 роках було побудовано Металургійну ширококолійну магістраль, а для випалу коксу було побудовано коксохімічний завод у Здзешовіце. По завершенні будівництва комбінату генеральний секретар ЦК КПРС Л. Брежнєв був нагороджений відзнакою Почесний будівельник металургійного комбінату «Катовиці» (1976). 1981 року робітники заводу брали участь у страйках польської профспілки Солідарність. З розпадом комуністичного блоку і втратою ринків збуту на сході, комбінат мав фінансові проблеми і на початку 2000-х років був визнаний банкрутом. 1992 року на заводі працювало 23240 працівників, 2006 року кількість працюючих становила 4073 особи. [джерело?] 14 січня 2005 року завод придбала металургійна компанія Mittal Steel і комбінат було перейменовано на Mittal Steel Poland S.A. Після злиття Mittal Steel з компанією Arcelor, комбінат отримав назву ArcelorMittal Poland Dabrowa Gornicza. Сучасність 2013 року на комбінаті працювало 3695 осіб. На заводі розміщено 3 доменних печі (після 2010 року проведено реконструкцію доменних печей № 2 і № 3), працює киснево-конверторне відділення для виплавки сталі, 2 установки безперервного розливу сталі, прокатне виробництво. 2014 року готувався до введення в експлуатацію прокатний стан для виробництва залізничних рейок довжиною 120 м. Відбувається модернизація на коксохімічному заводі у Здзешовіце, яка має завершитись 2016 року. Доставка руди на доменні печі відбувається конвеєром через базу у сусідньому місті Славкув. Див. також Список найвищих споруд Польщі Посилання
Pałac Sierakowskiego

Pałac Sierakowskiego, także koszary sierakowskie – zabytkowy pałac znajdujący się przy ul. Konwiktorskiej 3/5 w dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Historia Budynek pałacu wzniesiony został ok. roku 1780 dla kasztelana płockiego Maksymiliana Sierakowskiego, na działce wydzielonej w wyniku parcelacji gruntów konwiktu skasowanego zakonu jezuitów. Działka ta miała nietypowy kształt – płytki i długi, co wpłynęło na rozmieszczenie zabudowań – pałac znalazł się bliżej Wisły we wschodniej części, zabudowania gospodarcze wznoszono sukcesywnie na zachód od niego. W roku 1818 pałac został zakupiony przez Komisję Rządową Wojny na mieszkania dla wojskowych – kadry zawodowej i rezerwistów, budynki gospodarcze przeznaczono zaś na potrzeby 4. pułku piechoty liniowej „Dzieci Warszawy” stacjonującego w Koszarach Sapieżyńskich – mieściły się tu pułkowe magazyny, piekarnie, warsztaty, stajnie i wozownie. W latach 1819–1820 budynki zostały zaadaptowane na koszary według projektu Jakuba Kubickiego lub Wilhelma Henryka Mintera. Podczas tej modernizacji pałac otrzymał nową, późnoklasycystyczną oprawę w miejsce istniejącego dotąd wystroju późnobarokowego. Przed rokiem 1830 stacjonował tu już prawdopodobnie cały II batalion 4. pułku piechoty liniowej „Dzieci Warszawy”. Po powstaniu listopadowym koszary zajęło wojsko rosyjskie nieprzerwanie aż do roku 1915 z przerwą w latach 1852–1861, gdy mieścił się tu Szpital Św. Ducha usunięty z pałacyku Doroty Miączyńskiej przy ul. Przyrynek. Od roku 1861 i przeniesienia szpitala na ul. Elektoralną stacjonował tu Gwardyjski Sankt-Petersburski Pułk im. Króla Fryderyka Wilhelma III. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę od roku 1919 w koszarach stacjonował najpierw 1 Dywizjon Samochodowy. W 1931 roku w koszarach została zorganizowana Doświadczalna Grupa Pancerno-Motorowa. W 1933 roku, w wyniku połączenia 1 Dywizjonu Samochodowego z I batalionem 3 Pułku Pancernego, został utworzony 3 Batalion Czołgów i Samochodów Pancernych. W 1935 roku jednostka została przeformowana w 3 Batalion Pancerny. Ograniczona pojemność koszar spowodowała, że dowództwo, garaże i warsztaty znalazły się w Forcie Wola, lecz w 1938 dowództwo przeniesiono na Marymont, a część oddziałów zajęła też Fort Traugutta. W 1938 roku w koszarach siedzibę znalazło też dowództwo I Warszawskiego Batalionu Obrony Narodowej. Pałac ucierpiał w roku 1939 w czasie wojny obronnej – zniszczeniu uległ sam pałac i połowa oficyny frontowej, w 1944 w czasie powstania warszawskiego zniszczono resztę zabudowań. Odbudowa pałacu miała miejsce w latach 1951–1954 według projektu Barbary Andrzejewskiej, w oparciu o zachowany projekt Jakuba Kubickiego. Nie odbudowano jednak budynków gospodarczych – w ich miejscu wzniesiono Zespół Szkół nr 12 (ul. Konwiktorska 5/7). W 1965 roku pałac został wpisany do rejestru zabytków. W budynku mieści się Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy Śródmieście im. prof. Andrzeja Tymowskiego. Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 6. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, s. 118. ISBN 83-88372-04-4. Opis pałacu na portalu warszawa1939.pl
Stawisko (Podkowa Leśna)

Stawisko je název pozemku o velikosti 18 ha, náležejícího v letech 1928-1980 polskému spisovateli Jarosławu Iwaszkiewiczi. Od roku 1980 je sídlem Muzea Anny a Jarosława Iwaszkiewiczů v Stawisku. V současné době se muzeum nachází na okraji města Podkowa Leśna. Název "Stawisko" vymyslel sám J. Iwaszkiewicz. Historie Území, na kterém bylo postaveno Stawisko, patřilo tchánu Jarosława Iwaszkiewicza – Stanisławu Wilhelmovi Lilpopovi (jako část bývalého folwarku rodiny Wilhelmů). Po svatbě dcery Anny v roce 1922 Stanisław Lilpop daroval tuto nemovitost Iwaszkiewiczům. Pozemek byl 45 ha rozlehlý. Velkolepou vilu měl původně navrhnout Karol Stryjeński, ale nakonec se stal autorem projektu Stanisław Gądzikiewicz. Budova vily byla hotová v roce 1928. V témže roce se sem přistěhovala rodina Iwaszkiewiczů. Ze začátku se usedlost zaměřovala na sadovnictví, pěstování chřestu a obilí, ale postupně bylo pěstování omezováno a dnes je většina pozemku pokryta lesy. Centrum polských literátů a umělců V 30. letech se Stawisko stalo literárně uměleckým centrem, v kterém často byli hostmi významní tvůrci toho období: mj. Karol Szymanowski, Antoni Słonimski, Jan Lechoń a Julian Tuwim. V Stawisku Jarosław Iwaszkiewicz napsal mnoho svých děl. V čase druhé světové války a okupace se Stawisko (odizolované od jiných obcí) stalo útočištěm pro celou řadu umělců: přebývali tu mj. Czesław Miłosz, Krzysztof Kamil Baczyński, Leon Schiller, Pola Gojawiczyńska a Witold Lutosławski. Po válce přijížděli na návštěvy do Stawiska představitelé politiky a kultury, mj. belgická královna Alžběta, Artur Rubinstein a Jerzy Putrament, ale také partijní a státní úředníci PRL (Polské lidové republiky). Po smrti Iwaszkiewicza v roce 1980 se Stawisko podle poslední vůle stalo vlastnictvím Ministerstva kultury a umění. Vzniklo tu muzeum, chránící cenné památky po spisovateli a jeho ženě, rukopisy, knížky, obrazy a nábytek. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Stawisko (Podkowa Leśna) na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stawisko na Wikimedia Commons Muzeum im. Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowicach (nowy)

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Chocianowicach. Kościół należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowicach w dekanacie Kluczbork, diecezji opolskiej. Historia W miejscowości Chocianowice istnieją obecnie dwa kościoły pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – stary, będący drewnianym zabytkiem z XVII wieku, oraz nowa świątynia z XX wieku. Parafia ma obecnie status miejsca kultu maryjnego. Nowa świątynia stanęła w Chocianowicach w latach 1957–1959 (większość prac wykonywali sami parafianie), kiedy liczba mieszkańców zaczęła gwałtownie rosnąć i stary obiekt wkrótce miał stać się za mały. Ponieważ obecnie liczba mieszkańców znacznie spadła nowy kościół jest zbyt duży na potrzeby parafii. Trójnawowy budynek z wysoką wieżą (z dwoma dzwonami i działającym zegarem) zdobi fronton z napisem CREDO IN UNAM SANCTAM CATHOLICAM ECCLESIAM (Wierzę w jeden święty powszechny Kościół ). Wnętrze i wyposażenie Główny ołtarz marmurowy mieści obraz Matki Boskiej Chocianowskiej ze starej świątyni, otoczony gipsowymi rzeźbami Boga Ojca i aniołów oraz kilku świętych. Ściany kościoła przyozdobiono współczesnymi obrazami z motywami biblijnymi (wykonanymi przez jednego z parafian), natomiast na filarach znajdują się figury świętych popularnych na Śląsku. Nietypowy kształt ma chrzcielnica, która została przeniesiona ze starego kościoła – została przedstawiona jako róg obfitości. W południowej nawie znajduje się gipsowy ołtarz św. Józefa, w północnej nawie jest kaplica chrzcielna oraz ołtarz poświęcony Sercu Jezusowemu. Droga krzyżowa w nowym kościele ma formę gipsowych płaskorzeźb. Organy oddano do użytku dopiero w 1988 – mają 29 głosów. Kościół wyposażono w dwa duże dzwony. Jeden poświęcony Św. Józefowi z napisem: S KOCIANOVICENSIS A.D.1959, SANCTE JOSEPH, ORA PRO NOBIS, drugi poświęcony Matce Bożej Różańcowej z napisem; D KOCIANOVICENSIS A.D.1959 REGINA SANCTI ROSARII ORA PRO NOBIS. W 1997 roku wymieniono dach kościoła na nową, czerwoną dachówkę. Otoczenie Przy północnej ścianie starego kościoła znajduje się pomnik poświęcony poległym mieszkańcom wsi podczas I wojny światowej. Powstał w okresie międzywojennym. Kilka lat temu między starą a nową świątynią odsłonięto kolejny pomnik z czarnego marmuru, upamiętniający miejscowych, którzy zginęli w czasie II wojny światowej. Na teren posesji kościelnej wchodzi się przez mostek, zbudowany nad niewielkim stawem z wysepką, będącą siedliskiem ptaków. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Historia parafii. chocianowice.w.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-11)]. Historia Chocianowic. chocianowice.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-28)].
Museum of Metallurgy in Chorzów

The Museum of Metallurgy in Chorzów (Muzeum Hutnictwa w Chorzowie) is a municipal museum in Chorzów, Poland, devoted to the material and intangible heritage of iron and steelmaking in the region. It is housed in the former power-plant building of the Royal Ironworks (Huta Królewska). Since 2023 the museum has been part of the Silesian Industrial Monuments Route (Szlak Zabytków Techniki). History The oldest part of the building dates to 1895 and originally served as the power plant of the Royal Ironworks; between 1898 and 1911 it supplied electricity to the town then known as Königshütte (now Chorzów). In 2010 the City of Chorzów purchased the historic hall from Bank Handlowy in Warsaw and began plans to adapt it for a metallurgy museum. The museum was formally established by a resolution of the Chorzów City Council in 2019, and Adam Kowalski was appointed director later that year. The redevelopment and preparation of the permanent exhibition were supported by European Union funding through a wider revitalisation project led by the Coal Mining Museum in Zabrze (Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu). The museum was inaugurated on 26 November 2021 and opened to the public on 27 November 2021. Under the 2022 statute, the institution was formed through the merger (effective 1 January 2022) of the previous Museum in Chorzów and the then “in-organisation” Metallurgy Museum into a single cultural institution named Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. In April 2025 Tomasz Owoc became director of the museum. Collections and activities According to its statute, the museum collects, conserves and presents cultural heritage in the fields of technology, history, ethnology, archaeology, art and artistic craft, with particular emphasis on metallurgy, the Upper Silesian Industrial Region and Chorzów. It also includes a City and Region History Department (Oddział Historii Miasta i Regionu). In 2020 the museum initiated the oral-history project Mów mi huto (“Tell me, steelworks”), recording interviews with former steelworkers for use in the permanent exhibition and as an archive of memories. Permanent exhibition The core exhibition, The Kingdom of Iron (Królestwo żelaza), presents the history of the Royal and Batory steelworks and is structured around historical machinery as well as recorded testimonies from former workers. Gallery See also European Route of Industrial Heritage Silesian Industrial Monuments Route References External links Official website