NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim – kościół rzymskokatolicki, należący do parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim, dekanatu Gorzów Wielkopolski – Katedra, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Gorzowie Wielkopolskim, w województwie lubuskim, mieszczący się przy ulicy Mieszka I. Historia Świątynia została zbudowana w 1895 w ciągu zabudowy mieszkalnej ulicy Mieszka I, jako kaplica dla katolików. Elewacja frontowa kaplicy uzyskała formy dostosowane do charakteru zabudowy mieszkalnej ulicy. Została zbudowana w stylu neogotyckim. Architektura Świątynia zbudowana jest z cegły klinkierowej barwy żółtej. Obramowania portalu i okien posiadają otynkowanie. Strop wykonany z drewna, jest otynkowany i posiada formę łamaną, jest dostosowany do kształtu więźby dachowej, posiada wzmocnienie w postaci metalowych ściągów. Boczne części stropu są podparte metalowymi, ażurowymi konsolami. Więźba dachowa wykonana z drewna. Dach jest płaski i pokryty papą. Podłoga wykonana z desek. Schody na emporę wykonane z drewna. Stolarka drzwi wykonana z desek i płycin. W oknach są umieszczone drewniane ramiaki i podziały witrażowe. Świątynia została zbudowana na planie prostokąta z kruchtą na planie kwadratu przy fasadzie południowej. Bryła kościoła jest niewielka, niska, wtopiona w zabudowę mieszkalną. Elewacja posiada trzy osie. Na osi głównej ujętej pilastrami umieszczony jest ostrołukowy portal, a nad nim rozeta. Nad rozetą jest umieszczony mur kurtynowy, który zasłania dach. W osiach bocznych, ujętych w narożach pilastrami, są umieszczone ostrołukowe pojedyncze okna. Nad nimi pod gzymsem kończącym jest umieszczony arkadowy fryz. W murze kurtynowym są umieszczone blendy z ostrymi łukami. Cała elewacja jest zwieńczona gzymsem kończącym. Nad częścią centralną jest umieszczony trójkątny tympanon ujęty przez sterczyny stanowiące przedłużenie pilastrów. Podobne sterczyny umieszczone są po obu stronach elewacji. Szczyt tympanonu jest zwieńczony sterczyną i krzyżem. Fasada południowa jest podzielona płaskimi pilastrami na sześć pól, w których mieszczą się szerokie okna o strych łukach, w polu narożnym przy elewacji - blenda. Fasada jest zakończona arkadowym fryzem. Na osi trzeciego okna od zachodu dobudowana została po 1945 niewielka kruchta. Fasada wschodnia zasłonięta jest budynkiem probostwa, elewacja północna - kamienicą mieszkalną. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze świątyni posiada jedną przestrzeń z płytką blendą o ostrych łukach na ścianie zachodniej. Wyposażenie powojenne, oprócz neogotyckiej empory organowej, której część główna ozdobiona jest blendami o ostrych łukach, pomalowana na barwę niebieską i białą. Dekoracyjnymi elementami z czasów budowy świątyni są także wsporniki sufitu z ażurowym motywem czterech liści. Bibliografia Informacje o świątyni
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bytyniu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – znajduje się we wsi Bytyń, w gminie Kaźmierz, w powiecie szamotulskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu pniewskiego archidiecezji poznańskiej. Historia Dzisiejszy kościół stoi prawdopodobnie tam, gdzie stał jego drewniany poprzednik. Obecna budowla została zbudowana na początku XVI wieku, i otrzymała wezwanie św. Mikołaja. Był to jednonawowy budynek w stylu gotyckim. W 1608 kościół przeszedł większy remont, po którym otrzymał wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Podczas II wojny światowej, kościół został zdewastowany, a w jego wnętrzu urządzono magazyn książek. Ostatni większy remont kościół przeszedł na przełomie XX i XXI wieku. Uroczysta konsekracja odbyła się 12 grudnia 2004, konsekratorem był arcybiskup Stanisław Gądecki. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Jastrowcu

Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Jastrowcu – zabytkowy kościół filialny parafii w Lipie. Jednonawowy, murowany kościół zbudowany około 1500 r. Został przebudowany w XVIII w. Budowla posiada prezbiterium na planie kwadrantu. Kościół jest najwyżej położonym budynkiem we wsi. W kościele znajduje się gotycka rzeźba Madonny z XV w. oraz renesansowa chrzcielnica z XIV w. Przypisy
Mariä-Empfängnis-Kirche (Kołobrzeg)

Die Kirche der Unbefleckten Empfängnis der Allerheiligsten Jungfrau Maria (polnisch Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszego Maryi Panny) ist ein neugotisches Kirchengebäude in Kołobrzeg in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Es wurde 1832 gebaut und war evangelische Garnisonkirche und ab 1945 römisch-katholische Pfarrkirche. Seit 1994 gehört es zu einem Haus für emeritierte Priester. Geschichte Vorgängerbauten 1545 wurde an diese Stelle das katholische Benediktinerinnenkloster verlegt. 1630 wurden Klosteranlagen und Kirche im Dreißigjährigen Krieg zerstört. 1649 wurde eine neue Kirche geweiht, die auf Initiative von Ernst Bogislaw von Croÿ gebaut worden war. 1653 wurde diese in eine evangelische Garnisonkirche umgewandelt, bald nachdem die Stadt an Brandenburg-Preußen übergeben worden war. Heutige Kirchengebäude 1832 wurde eine neue Kirche im neugotischen Stil gebaut. Sie war von einigen Kasernen umgeben. Nach der Aufhebung der Festung Kolberg 1872 veränderte sich der Charakter der Gemeinde. Die Kirche überstand den Zweiten Weltkrieg ohne größere Schäden, wie noch drei weitere Kirchen in der Stadt. Bereits 1945 wurde sie als römisch-katholische Pfarrkirche mit dem Patrozinium der Unbefleckten Empfängnis Mariä neu geweiht. An ihr gab es einen Konvent von Franziskanern, der 1973 an die Heilig-Kreuz-Kirche umzog. 1975 besuchte der damalige Kardinal Karol Wojtyła anlässlich des 975-Jahr-Jubiläums des ehemaligen Bistums Kolberg die Kirche. 1994 wurde sie an das Wohnheim für emeritierte Priester zur Nutzung übergeben. Architektur und Innenausstattung Die Kirche ist ein Saalbau aus roten Ziegeln im neugotischen Stil. Im Inneren sind Emporen und Kirchengestühl im ursprünglichen Aussehen wieder hergestellt. Die Orgel wurde 1947 gebaut und 1968 umgebaut. Sie hat 14 Register. Eine Glocke ist von 1898 und damit die zweitälteste der Stadt. Literatur Gebhard Bierbrauer: Zur Geschichte der Kloster- und Garnisonkirche in Kolberg. In: Baltische Studien N.F. 89 (2003), S. 43–52. Weblinks Kościół Garnizonowy Twierdza Kołobrzeg
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koluszkach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Koluszkach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Koluszki (w dzielnicy Dołek Słotwiński), w województwie łódzkim. Mieści się przy ulicy 11 Listopada. Kościół został zbudowany w latach 1895–1903 w stylu neogotyckim, w 1921 nadano budowli ostateczny kształt. Jest to budynek murowany, wybudowany z czerwonej cegły. Posiada trzy nawy, zakrystię i kaplicę. Nad wejściem umieszczona jest wieża ze znajdującymi się wewnątrz trzema dzwonami. Dach i wieża świątyni są pokryte blachą. Głównym elementem wyposażenia kościoła są drewniane ołtarze: główny ozdobiony figurą Matki Bożej Niepokalanej oraz dwa boczne dedykowane Matce Bożej Nieustającej Pomocy i Świętemu Józefowi. Na murach świątyni i w kruchcie umieszczone są tablice pamiątkowe ku czci ofiar II wojny światowej i księdza Ignacego Dąbrowskiego. Od 1904 kościół jest kościołem parafialnym parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni. koluszki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-24)].
Mariä-Empfängnis-Kirche (Krakau-Warschauer Vorstadt)

Die Mariä-Empfängnis-Kirche (polnisch Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny) in Krakau ist eine katholische Kirche im Stil der Neugotik an der ul. Rakowicka 18 im Stadtteil Warschauer Vorstadt. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1907 bis 1932 für die Karmeliterinnen von Tadeusz Stryjeński gebaut. Die Fertigstellung des Baus verzögerte der Erste Weltkrieg und die Weltwirtschaftskrise. So konnte die Kirche erst 1932 von Kardinal Adam Stefan Sapieha eingeweiht werden. Weblinks Literatur Homepage
Mariä-Empfängnis-Kirche (Krakau-Wesoła)

Die Mariä-Empfängnis-Kirche (polnisch Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny) oder auch Lazaruskirche (poln. Kościół św. Łazarza) in Krakau ist eine katholische Barockkirche an der ul. Mikołaja Kopernika 19 im Stadtteil Wesoła. Geschichte Im Jahr 1634 wurde der Grundstein für den Bau einer neuen Kirche für den Orden der Unbeschuhten Karmeliten im Krakauer Vorort Wesoła gelegt. Aufgrund der Schwedischen Sintflut konnte der Bau erst 1683 eingeweiht werden. Die Kirche wurde während des Polnisch-Russischen Krieges 1772 zerstört und von den Karmeliten in den Jahren von 1780 bis 1782 wieder aufgebaut. 1787 wurde die Kirche dem Orden der Genossenschaft der Töchter der christlichen Liebe vom heiligen Vinzenz von Paul übergeben, die neben der Kirche ein Kloster und das Spital des Heiligen Lazarus errichteten. Seit 1863 gehört die Kirche den Lazaristen und das Kloster- und Spitalgebäude wird von der medizinischen Fakultät der Jagiellonen-Universität als Universitätskrankenhaus genutzt. Weblinks Literatur krakow4u.pl/
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie (ul. Kopernika)

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (dzisiaj bardziej znany pod wezwaniem św. Łazarza od nazwy szpitala) – zabytkowy kościół rzymskokatolicki, szpitalny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy II Grzegórzki przy ulicy Mikołaja Kopernika 19, na Wesołej. Historia W 1634 biskup sufragan krakowski Tomasz Oborski poświęcił kamień węgielny pod budowę nowego kościoła dla zakonu karmelitów bosych. Budowa jednak trwała latami, przerwana przez wojnę ze Szwecją, została ostatecznie ukończona w 1683, wtedy też uroczystej konsekracji nowej świątyni dokonał biskup sufragan krakowski Mikołaj Oborski. Kościół zniszczony został w czasie konfederacji barskiej w 1772, odbudowali go w latach 1780–1782 karmelici, którzy opuścili zabudowania klasztorne wraz z kościołem przekazując je siostrom szarytkom w 1787. W tym czasie przybyło kościołowi nowe wezwanie św. Łazarza od patrona szpitala prowadzonego przez siostry szarytki w dawnym klasztorze. Od 1863 kościołem opiekują się księża misjonarze, a w dawnym klasztorze mieściła się administracja szpitala uniwersyteckiego. Szpital uniwersytecki w 2019 sprzedał część swoich nieruchomości miastu Kraków, a rada miasta zdecydowała o przeniesieniu własności gruntów i budynków, wśród których był kościół Niepokalanego Poczęcia, aportem do spółki miejskiej Agencji Rozwoju Miasta Krakowa. W kościele sprawowane są msze św. w klasycznym rycie rzymskim. Duszpasterstwo wiernych tradycji łacińskiej prowadzone jest przez księży Bractwa Kapłańskiego Świętego Piotra. Wygląd i wnętrze Kościół jest budowlą barokową, nawiązuje do rzymskiej fasady kościoła karmelitańskiego Santa Maria della Scala. Fasadę wieńczy trójkątny szczyt z rzeźbą N. M. Panny pośrodku oraz z figurami św. Teresy z Ávili i św. Jana od Krzyża w narożnikach. Od strony prezbiterium przylegają dwie wieże których budowę ukończono w 1680, zakończone hełmami projektu Karola Zaremby z 1885. Świątynia jednonawowa z kaplicami bocznymi otwierającymi się do nawy głównej wysokimi arkadami. Ołtarz główny, dwuplanowy, perspektywiczny poświęcony jest Niepokalanemu Poczęciu Maryi. Ołtarze barokowe, portale i balustrady wykonano w latach 1685–1688 z czarnego „marmuru” dębnickiego – jest to najbogatszy w Krakowie zespół dzieł wykonanych z tego materiału, a jednolite wyposażenie wnętrza również należy do rzadkości. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia Panny Marii, Rożek M., Gondkowa B., 2003, Leksykon kościołów Krakowa, Verso Kraków, s. 142-143. [dostęp 4 sierpnia 2009]
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku – jeden z pięciu kościołów katolickich znajdujących się w Kłodzku, ulokowany w dzielnicy Jurandów, przy ul. Szpitalnej, przy północnej granicy miasta. Wchodzi w skład Zespołu Szpitalnego. Świątynia jest siedzibą parafii Niepokalanego Poczęcia NMP, obejmującej również okoliczne wioski. Dane ogólne Kościół jest jednonawową budowlą z rzędem kaplic od północy, zbudowaną w stylu neogotyckim. Ma 50 m długości i 10 m szerokości. Jego twórcą był architekt Hannemann z Münster. Historia W drugiej połowie XIX w. miała miejsce intensywna rozbudowa Kłodzka, co spowodowane było zniesieniem statusu miasta-twierdzy, a wraz z nim postępował rozwój demograficzny miasta. Zbyt duża liczba chorych, na których potrzeby nie wystarczał istniejący na Przedmieściu Ząbkowickim szpital im. Marii Magdaleny, spowodowała zawiązanie komitetu budowy nowego szpitala z inicjatywy wiernych Kościoła katolickiego, zamieszkujących w hrabstwie kłodzkim, pod przewodnictwem ks. Josepha Bendelina. Zebrane podczas zbiórki pieniądze przeznaczono na wykup działki na Jurandowie, w pobliżu dworca kolejowego – Kłodzko Główne. Najpierw w latach 1867–1874 wzniesiono kompleks szpitalny, a w 1874 r. przystąpiono do budowy przyszpitalnej kaplicy, której nadano wezwanie Niepokalanego Poczęcia NMP. W czasie II wojny światowej z obawy przed zbezczeszczeniem znalazł tu schronienie posążek św. Anny Samotrzeciej z Góry Świętej Anny. W 1947 r. kaplica została podniesiona do rangi kościoła i stała się siedzibą parafii Niepokalanego Poczęcia NMP. Przypisy Bibliografia Kłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, wyd. MZK, Kłodzko 1998. Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. Marek StaffaM. Staffy, t. 15, wyd. I-BIS, Wrocław 1994.
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Mirosławcu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Mirosławcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mirosławiec, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, zlokalizowany w Mirosławcu, w powiecie wałeckim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Pierwotna świątynia została wzniesiona w 1543 roku. Po pożarze miasta została odbudowana w 1721 roku z elementami stylu barokowego przez ród von Blankenburgów. Przebudowany w latach 1883-1885 poprzez dodanie neoromańskiej wieży. Architektura Kościół został wybudowany z cegły. Budowla jednonawowa, od zachodu jest usytuowana wieża, od północy i południa mieszczą się kaplice, od wschodu znajduje się zakrystia. Nawa posiada dach trójspadowy, natomiast wieża pokryta jest dachem iglicowym. Mury świątyni mają skromną dekorację: lizeny, gzymsy. Wyposażenie Z dawnego wyposażenia zachowały się: chrzcielnica i chór muzyczny z XVIII wieku. Dawniej w kościele mieściły się dwa renesansowe ołtarze, ale zostały rozebrane na początku lat. 90. XX wieku z powodu ich złego stanu technicznego. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Orchowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Orchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się we wsi Orchowo, w powiecie słupeckim (województwo wielkopolskie), przy ulicy Powstańców Wielkopolskich. Jest to świątynia wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1895–1900 dla gminy ewangelickiej. Po 1945 świątynię przejęła wspólnota katolicka. Do 2001 służył jako kościół filialny parafii Wszystkich Świętych. Od 2001 jest świątynią parafialną parafii Chrystusa Dobrego Pasterza. Został konsekrowany w dniu 12 czerwca 2011 przez księdza prymasa Józefa Kowalczyka. W jego kruchcie jest umieszczone epitafium ks. Mariana Lapisa (1906–42), zamęczonego w obozie koncentracyjnym w Dachau. Galeria Bibliografia Informacja o konsekracji świątyni Informacja o parafii na stronie archidiecezji gnieźnieńskiej. archidiecezja.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-22)]. Śladami II wojny światowej. wbp.poznan.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-29)].
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Policach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Policach – to współczesny kościół Mariacki Polic zlokalizowany przy ulicy Wojska Polskiego (Parafia rzymskokatolicka Niepokalanego Poczęcia NMP przy ulicy Mazurskiej 1). Historia i architektura Zbudowany w 1894 roku, w okresie wprowadzania gruntownych zmian w architekturze miasta. Zastąpił dawny gotycki kościół Mariacki z XIII wieku, znajdujący się do XIX wieku na Rynku Starego Miasta. Ponad 60-metrowa wieża stanowi charakterystyczny element panoramy starówki. W czasie II wojny światowej został zniszczony dach, a wnętrze ogołocono. Po wojnie dach odbudowano. Odnaleziono też u rodziny Ostrowskich mieszkających przed i po wojnie w Policach pozostawione przez Niemców szaty i naczynia liturgiczne. 8 grudnia 1951 roku erygowano parafię pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W latach 70. XX w. kościół ponownie wymalowano i odnowiono, założono też w oknach nawy bocznej witraże i wyremontowano wieżę kościelną. Artysta Kazimierz Bieńkowski położył sgraffito w prezbiterium i nawie. W 1972 r. zbudowano plebanię, a w 1976 klasztorek. W 1981 roku założono nowe organy. Od 1996 roku w kościele odbywały się koncerty Polickich Dni Muzyki „Cecyliada”. Kościół wraz z przykościelnym cmentarzem są wpisane do rejestru zabytków (nr rej.: A-58 z 23.03.2001). Odpust parafialny odbywa się 8 grudnia. Posługa duszpasterska Proboszczowie parafii Niepokalanego Poczęcia NMP: ks. Henryk Domalewski 1946 - 1951 ks. Czesław Jarecki 1951 - 1952 ks. dr Jan Mleczko 1952 - 1954 ks. Piotr Żagiński 1954 - 1956 ks. Mieczysław Brzozowski 1957 - 1960 ks. Michał Suliga 1960 - 1962 ks. Zygmunt Marcinkowski 1962 - 1963 ks. Kazimierz Treder 1963 - 1986 ks. Kazimierz Metryka 1986 - 2012 ks. kan. Marian Kucharczyk od 2012 Zdjęcia Zobacz też Stare Miasto (Police) Kaplica gotycka w Policach Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 2 A-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2007, s. 226. ISBN 978-83-89341-53-2. (pol.). Jan Matura: Powojenne Dzieje Polic 1945 - 2004. Police: Urząd Gminy w Policach, 2004, s. 91-95. ISBN 83-916431-2-3. (pol.).
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Przewozie

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Przewozie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Przewozie, w gminie Przewóz, w powiecie żarskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Łęknica. Mieści się przy ulicy Krótkiej. Architektura Do budowy kościoła użyto kamienia polnego i cegły spojonej zaprawą wapienną. Jest to świątynia o trzech nawach zamknięta pięciobocznym prezbiterium, z masywną wieżą, wybudowaną na planie czworoboku znajdującą się od północnej strony budowli. Świątynia została zbudowana w stylu gotyckim jednak ze względu na użyte materiały budowlane, nie jest to budowla lekka i smukła. Wręcz przeciwnie, jej sylwetka jest przysadzista i masywna. Wewnątrz świątyni mieści się obszerna zakrystia pokryta ostrołukowym sklepieniem. Do budowli wchodzi się przy elewacji zachodniej przez kruchtę otwartą na wnętrze ostrołukowym otworem, niestety częściowo zasłoniętym wybudowanym chórem, gdzie mieszczą się organy świątynne. Instrument, chociaż jest mały, ale posiada wspaniałą barwę dźwięków. Budowla posiada także kruchtę mieszczącą się obok wieży świątynnej. Historia Pierwsza wzmianka o świątyni pojawia się w dokumencie papieża Klemensa V z 1311. Obecna świątynia została wybudowana w XV wieku. Podczas wojny trzydziestoletniej w 1631 roku świątynia uległa spaleniu. Po 48 latach odbudowano ją. Podobne klęski nawiedziły budowlę w 1597, 1612 i 1719. Wyposażenie Ołtarz główny, ambona i chrzcielnica reprezentują styl barokowy. Witraże w prezbiterium pochodzą z początku XX wieku. Pozostałe witraże pochodzą z początku XXI wieku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Serocku

Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Serocku – kościół filialny parafii pw. Matki Bożej Różańcowej. Powstał na miejscu poprzednich drewnianych w latach 1791–1792. Jest to budynek orientowany o cechach klasycznych, halowy i prostokątny. Ma niewielką zakrystię oraz kruchtę. Ściany z cegły, dach czterospadowy, pokryty dachówką. Na kalenicy krzyż ozdobny z datą 1801. Przeprowadzono w nim wiele prac konserwatorskich i remontów. Znajduje się w nim ołtarz o tradycjach barokowych z ok. XVIII wieku. W centrum ołtarza znajduje się obraz z 1686 roku, który jak podają kroniki, cudownie ocalał podczas pożaru świątyni w 1789 roku. Po obu stronach stoją dwie figury barokowe św. Stanisława biskupa męczennika oraz św. Wojciecha. W zwieńczeniu ołtarza jest drugi obraz a na mensie ołtarzowej znajduje się rzeźba Chrystusa Frasobliwego z I połowy XIX wieku. Na jednym z filarów wspiera się ambona z XVIII wieku, a chór wykonano z drewna także w XVIII w. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie (Res Sacra Miser)

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie zwany Res Sacra Miser (łac. biedny jest rzeczą świętą) – dawny kościół klasztorny karmelitanek bosych, obecnie kościół rektorski w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu. Świątynia mieści się w budynku Centrum Charytatywnego Caritas Archidiecezji Warszawskiej Res Sacra Miser. Kościół należy do parafii rzymskokatolickiej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Poza nabożeństwami w języku polskim celebruje się tutaj również Msze święte w języku litewskim oraz Liturgie Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego. Z kościoła korzystają również chrześcijanie wyznania anglikańskiego. Historia Pierwotnie była to kaplica klasztoru karmelitanek bosych, który został założony w 1663 w miejscu zniszczonego podczas potopu szwedzkiego pałacu Kazanowskich. Od 1818 kaplica domu Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Świątynią opiekowały się szarytki. Podczas powstania warszawskiego budynek szpitala oraz przylegająca do niego kaplica zostały uszkodzone. Nad częścią sakralną spalił się dach lecz sklepienie nie uległo zniszczeniu. Zachowało się również wyposażenie i ołtarz. W 1949 kościół został wyremontowany. W 1955 wydano nakaz rozbiórki kościoła, ale wobec licznych protestów decyzja została cofnięta. W 1979 jako duszpasterz pielęgniarek posługę w kaplicy pełnił ks. Jerzy Popiełuszko. W 1965 roku budynek, w którym znajduje się świątynia, został wpisany do rejestru zabytków. Od lat 90. XX wieku kościół Res Sacra Miser jest użytkowany przez kilka wyznań. Od 1996 odbywają się tu niedzielne nabożeństwa kapelanii warszawskiej Kościoła Anglii. Sprawowane są też msze katolickie dla diaspory ormiańskiej i litewskiej w Warszawie. 1 grudnia 2009 dekretem ordynariusza wiernych obrządku ormiańskiego w Polsce, arcybiskupa Kazimierza Nycza, przy kościele powołano parafię ormiańskokatolicką. Jej proboszczem został ksiądz Artur Avdalyan. Opis Istniejący wygląd zewnętrzny świątyni jest wynikiem dziewiętnastowiecznej przebudowy gmachu Pałacu Kazanowskich na rzecz Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności dokonanej przez Antonia Corazziego. Przebudował on barokową elewację, zastępując ją inną w stylu klasycznym. Pozostałości wcześniejszej barokowej fasady widoczne są jednak na szczycie kościoła od strony Wisły. Kościół jest jednonawowy. Wewnątrz znajduje się barokowy ołtarz z unikatowym systemem zmiany obrazów, najprawdopodobniej przywieziony przez karmelitanki z innego kościoła. Wokół nawy znajduje się galeria z bogato zdobioną motywami roślinnymi metalową balustradą. Na chórze znajdują się jedenastogłosowe organy firmy Leopolda Hartmana z 1908 r. Ołtarz flankuje dwoje drzwi z kamiennymi obramieniami z XVII wieku. Pod kaplicą znajdują się katakumby. Jest to krypta z XVIII wieku, w której pochowano ponad 100 osób, m.in. dzieci magnackich. Pomieszczenie ostatni raz otwierano w pierwszej połowie XIX wieku, o czym świadczy napis na ścianie w podziemiach. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Strona poświęcona historii, wystrojowi i aktualnościom z życia kościoła Res Sacra Miser Opis świątynia na stronie Caritas Archidiecezji Warszawskiej