NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Храм Милосердя і Милості

Храм Милосердя і Милості (пол. Świątynia Miłosierdzia i Miłości) — головний собор старокатолицької маріавитської конфесії в Польщі, знаходиться в Плоцьку, неподалік від набережної Вісли. Головне свято в соборі 15 серпня — Успіння Пресвятої Богородиці. Крім цього в будівлі щодня з 7.30 до 17.00 проходить поклоніння Святим Дарам. Історія У 1902 році Фелікса Козловська придбала невелику садибу в Плоцьку, на місці якої в 1911–1914 роках було побудовано дану будівлю. Проект будівлі був розроблений в стилі неоготики, при цьому були враховані рекомендації Фелікси Козловської та Яна Ковальського. Технічні аспекти плану були виправлені двома іншими священиками-маріавитами Вацлавом Пшисецьким і Феліксом Шимановським. Навколо собору знаходяться інші церковні будівлі, що утворюють єдиний комплекс, — монастир, семінарія, сади, будинки мирян та інші споруди. Під час Першої світової війни в монастирі розташувався шпиталь для поранених, а після війни там же був організований дитячий садок. Під час німецької окупації собор функціонував, хоча нацистська влада постійно намагалася ліквідувати і цей осередок польської культури. Нею була знищена багата монастирська бібліотека, конфісковано друкарське обладнання. Однак ідея закрити собор і відкрити в його будівлі кінотеатр так і не була реалізована. Після війни будівля була відновлена, в крипту повернуті труни з останками Фелікси Козловської і польських єпископів. У 1962 році міністерство культури і мистецтва внесло будівлю в список пам'яток культури. У 1970 році за ініціативою єпископа Вацлава Голембіовського в будівлі був встановлений орган. Архітектура Собор являє собою тринефну базиліку, проте в його архітектурі є деякі особливості. Будівля має форму літери E, що символізує Євхаристію. Головний купол будівлі вінчає величезна монстрація, яку оточують фігури чотирьох ангелів. Нижче написана наступна фраза: пол. Adorujmy Chrystusa Króla panującego nad narodami — Почитаємо Христа Царя, що править над народами. Над фасадом будівлі є три вежі, увінчані коронами — три на центральній і по одній на бічних. Якщо зовнішні стіни мають сірувате забарвлення, то всередині переважає білий колір. Зайві прикраси (характерні для католицької архітектури того періоду) відсутні, так само як і додаткові вівтарі. У центрі будівлі під високим балдахіном, що тримається на чотирьох колонах, знаходиться вівтар. На передній стіні балдахіна закріплена папська тіара і ключі Святого Петра, що символізує втілення вищої влади в Ісусі. Поруч з вівтарем знаходяться лави для духовенства. Крипта У крипті будівлі знаходяться поховання Фелікси Козловської, єпископів Клеменса Фельдмана, Романа Прухневского, Вацлава Пшисецкого, а також меморіальна дошка в пам'ять про Яна Ковальського, загиблого в німецькому концтаборі. Архівні зображення собору Посилання Фотогалерея [Архівовано 17 липня 2012 у Wayback Machine.]
Cmentarz wojenny nr 55 – Gładyszów

Cmentarz wojenny nr 55 – Gładyszów – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Gładyszów w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Obiekt znajduje się przy drodze wojewódzkiej 977 Gorlice – Konieczna około kilometra od zabudowań wsi Gładyszów. Na planie prostokąta o ściętych narożach zajmuje powierzchnię około 357 m². Otoczony drewnianym ogrodzeniem z nakrytą gontowym daszkiem bramą wejściową. Na osi kompozycyjnej smukła wysoka (12 m) drewniana wieża pomnikowa, 3-kondygnacyjna, zwieńczona krzyżem z półkolistym nakryciem blaszanym. Na kamiennym ośmiobocznym cokole wieży znajdują się oryginalne kamienne tablice z zacierającym się napisem:„Śmierć żołnierska jest świętaI wszelki nakaz nienawiści maże.Czy bratem był, czy też wrogiem,Niech nikt nie pamięta,Jednaką cześć i miłośćWinniśmy im w darze”. Pierwotnie cmentarz znajdował się na skraju lasu, obecnie jego bezpośrednie sąsiedztwo jak i teren samego cmentarza zarośnięty jest młodymi drzewami oraz jeżynami. Na cmentarzu pochowano 104 żołnierzy w 4 mogiłach zbiorowych i 10 pojedynczych grobach, poległych w grudniu 1914 i lutym oraz maju 1915 roku: 92 Rosjan, 12 Austriaków m.in. z 90 IR, 25 LIR, 25 LIR, 2 Pułku Ułanów, 28 Pułku Artylerii Polowej. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995, s. 121, 122. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 47–48. ISBN 83-85557-20-2. Beskid Niski : przewodnik. Pruszków: Rewasz, 2002. ISBN 83-85557-98-9. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. Pochowani na cmentarzu Gładyszów (nr 55)
Воинское кладбище № 55 (Гладышув)

Воинское кладбище № 55 — Гладышув (пол. Cmentarz wojenny nr 55 - Gładyszów) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Гладышув, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в декабре 1914 — мае 1915 года. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 357 квадратных метра находится 4 братских и 10 индивидуальных могил, в которой похоронены 12 австрийских и 92 русских солдат. Описание Кладбище находится при воеводской дороге 997 в одном километре от Гладышува в сторону Горлице. Кладбище обнесено деревянным заграждением с воротами. В центре кладбища располагается монументальный памятник, на котором находятся оригинальные каменные таблички с надписями на немецком языке. Первоначально кладбище находилось на краю леса; в настоящее время кладбище заросло кустарником и молодыми деревьями. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Beskid Niski : przewodnik. Pruszków: Rewasz, 2002. ISBN 83-85557-98-9. Ссылки Cmentarz wojenny nr 55 — Gładyszów (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Drzewianach

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Drzewianach – rzymskokatolicki kościół filialny parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Żydowie, należący do dekanatu Polanów, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Drzewianach, w województwie zachodniopomorskim. Odpust Kościoła w Drzewianach odbywa się 1 października we Wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus. W świątyni odbywają się także nabożeństwa dla parafii greckokatolickiej pw. św. Teresy. Historia Kościół został wybudowany w 1818 r., a następnie w 1903 r. dobudowano wieżę w stylu neoromańskim. Świątynia powstała na miejscu starej budowli średniowiecznej. Architektura Budynek zbudowano na planie prostokąta bez prezbiterium i zakrystii. Wieża zbudowana w całości z cegły została częściowo wbudowana w przęsło. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Głodowej

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Głodowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła, dekanatu Bobolice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Głodowej, w województwie zachodniopomorskim. Odpust w Kościele odbywa się 26 sierpnia w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Architektura Kaplica w świątyni została zbudowana w XVII w. w stylu barokowym i neoromańskim. Nawa główna pochodzi z II poł. XIX w., kiedy to została dobudowana. Przypisy
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Kłaninie

Kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Kłaninie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bobolice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Kłaninie, w województwie zachodniopomorskim. Architektura Świątynia została wybudowana w XVIII w. na miejscu średniowiecznej budowli sakralnej. Kościół posiada drewnianą konstrukcję szachulcową. Przebudowa budynku nastąpiła w XIX w. Wówczas budowla została wzbogacona o stolarkę okienną z podziałami typową dla neogotyku. Duszpasterze Na podstawie źródła. ks. Jan Schmelter (rektor 1967–1974) ks. Romuald Tomaszewski (rektor 1974–1977) ks. Stanisław Lament (1977–1984) ks. Ryszard Wojciechowski (1984–1988) ks. Stanisław Szuba (1988–1989) ks. Roman Molik (1989–1991) ks. Antoni Bolesta (1991) ks. Andrzej Sołtys (rektor, grudzień 1991–styczeń 1992) ks. Andrzej Korpusik (1992) ks. Bogdan Podbielski (1992–2002) ks. Andrzej Dubel (2002–2009) ks. Mariusz Kałas (2009–2017) ks. Roman Śledź (2017–obecnie) Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobropolu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobropolu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dobropole w gminie Dobra, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Klary w Dobrej. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XIV wieku. Jest to budowla gotycka, murowana z kamienia, sytuowana na rzucie prostokąta. Nawę nakrywa dach naczółkowy. Do korpusu przylega trzykondygnacyjna wieża, w dwóch dolnych partiach murowana, w najwyższej drewniana. Nakrywa ją spiczasty hełm. Wewnątrz świątyni prezbiterium umieszczone jest na niewielkim podwyższeniu, jego centralny punkt stanowi zawieszony na ścianie drewniany krzyż. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Wyposażenie jest w całości współczesne. Kościół uległ dewastacji po II wojnie światowej. Odbudowany w 1979 roku, został poświęcony w dniu 6 grudnia 1979 roku przez biskupa Jana Gałeckiego. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzemiennej

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzemiennej – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Krzemienna w gminie Dobra, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Klary w Dobrej. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XV wieku. Jest to budowla gotycka, sytuowana na rzucie prostokąta. Szczyt ściany wschodniej, murowany z cegły, ozdobiony jest blendami. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. W XVIII wieku kościół przeszedł przebudowę, w trakcie której przemurowano okna i portal w ścianie południowej. Od strony zachodniej do kościoła przylega drewniana, odeskowana wieża, nakryta ośmiobocznym hełmem. Wewnątrz kościoła zachowały się elementy XIX-wiecznego wyposażenia: balustrada chórowa, ławki i ambona. Zamknięte prostą ścianą prezbiterium doświetlone jest dwoma oknami. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 9 września 1945 roku przez ks. Bogdana Szczepanowskiego TChr. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Tuczu

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Tuczu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Tucze w gminie Dobra, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Klary w Dobrej. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 1862 roku. Murowany z kamienia łupanego i cegły, sytuowany jest na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Nawę nakrywa dwuspadowy, kryty ceramiczną dachówką dach. Szczyty wschodni i zachodni mają formę schodkową i zdobione są blendami. Od zachodu do kościoła przylega wieża. Oryginalna wieża zawaliła się w 1949 roku i została odbudowana w 1955 roku, jednak tylko do połowy pierwotnej wysokości. Wewnątrz kościoła zachowało się XIX-wieczne wyposażenie: ambona, ławki i empora z prospektem organowym. Nad prezbiterium zawieszona jest figura anioła. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 18 września 1945 roku przez ks. Bogdana Szczepanowskiego TChr. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Wojtaszycach

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Wojtaszycach – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka w Wojtaszycach, kościół filialny należący do parafii Jenikowo i dekanatu Maszewo. Kościół zbudowany został na początku XVII w., tuż po roku 1600, poświęcony w roku 1945. Odpust obchodzony jest 26 sierpnia. Architektura Kościół jednonawowy, wzniesiony z kamienia polnego oraz cegły, na planie prostokąta, reprezentuje wyraźne cechy stylu renesansowego. Już w trakcie tworzenia nawy brano pod uwagę przyszłą konstrukcję wieży i dzwonnicy. Skromniejszy charakter zachodniego szczytu dobrze obrazuje świadome planowanie całego kompleksu. Jednym z najwartościowszych elementów zewnętrznych tego kościoła jest renesansowy szczyt, wzniesiony z otynkowanej cegły. Południowa elewacja budowli kryje w sobie renesansowy portal główny. Nakrywający budowlę dwuspadowy dach został pokryty cegłą ceramiczną, zachowana została oryginalna drewniana więźba dachowa. Wnętrze kościoła zwieńczono płaskim stropem drewnianym. Zarówno na obu ścianach kościoła, jak i na renesansowym szczycie, znajdują się okna, które nie posiadają tradycyjnych witraży. W XVIII wieku przeprowadzono gruntowną przebudowę, w trakcie której dokonano zmiany kształtu okien oraz portalu wejściowego. Cała nawa kościoła została wyłożona ceglaną posadzką, z wyjątkiem empor, gdzie podłoga wykonana jest z drewna. Ponadto, w okolicach ołtarza, posadzka została wylana. Wnętrze kościoła charakteryzuje się salowym układem przestrzennym. Od strony zachodniej znajduje się empora muzyczna, na której umieszczono organy. Wyposażenie W kościele znajdują się organy stworzone przez organmistrza Barnima Grüneberga ze Szczecina. Instrument został wybudowany i zamontowany w 1894 roku, o czym świadczy tabliczka umieszczona na kontuarze organów oraz wpis tej parafii w spisie organów wyprodukowanych przez firmę Grüneberga, który nosi numer opusowy 360. Instrument znajduje się na emporze organowej nad wejściem do kościoła od strony wieży. Organy pozostają w bardzo złym stanie, uniemożliwiającym ich używanie (stan na 2023 rok). Na podeście ołtarzowym mieści się okazała chrzcielnica, opatrzona datą 1876. Misa ma kształt ośmioboku, posiada liczne zdobienia i wyraźnie zarysowany profil. Do dziś nie zachowały się elementy wyposażenia kościoła opisane przez Hugona Lemckego w wydanej w 1900 roku publikacji poświęconej Pomorzu, tj. wiatrowskaz opatrzony datą 1764, dwa XVI-wieczne lichtarze oraz dwa dzwony, z których jeden z małą antykwą dekorowany fryzem został odlany w 1648 r. a drugi z okrągłą, gotycką, minuskułą odlany w 1581 r. Cmentarz przykościelny Obok kościoła znajduje się poniemiecki cmentarz, na terenie którego stoi głaz z tablicą upamiętniającą mieszkańców wsi poległych na frontach I wojny światowej. Cmentarz został założony około 2. połowy XVI w. Teren cmentarza porasta starodrzew. Przypisy Bibliografia Huga Lemcke: Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Pommern. T. 2, Bd. 1, H. 3: Der Kreis Ückermünde. Stettin: 1900. Grüneberg, BarnimOrgelbauanstalt mit Dampfbetrieb. Stettin Finkenwalde
Kościół św. Józefa w Boninie

Kościół św. Józefa w Boninie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bonin w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Zajezierzu. Historia i architektura Murowany z kamienia, utrzymany w stylu neoromańskim kościół został zbudowany w 1845 roku. Sytuowany jest na planie prostokąta, z czworokątną, dwukondygnacyjną wieżą od strony zachodniej. Wieża w wyższej kondygnacji jest murowana z cegły, nakrywa ją spiczasty hełm. Portal wejściowy umieszczony jest od strony południowej. Portal i otwory okienne zamknięte są ostrymi łukami w ceglanych ościeżach. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Wewnątrz kościoła zachował się XVII-wieczny ołtarz z kolumnami i uszakami, XVIII-wieczna ambona, a także ławki i drewniana empora z prospektem organowym z XIX wieku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Dobieszewie

Kościół św. Mateusza Apostoła w Dobieszewie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dobieszewo w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Łobzie. Historia i architektura Murowany z kamienia i cegły kościół został wzniesiony w XVI wieku. Budowla sytuowana jest na planie prostokąta, pozbawiona jest wieży. W rogach wsparta jest przyporami. Szczyty wschodni i zachodni są oszalowane. W południowej ścianie umieszczony jest trójuskokowy portal wejściowy. W elewacji zachodniej znajdują się dwa dwuuskokowe, okrągłołukowe okna, obmurowane cegłą. Świątynię nakrywa dwuspadowy dach. W kościele znajduje się XV-wieczny tryptyk ołtarzowy ze św. Krzysztofem, św. Anną Samotrzecią i św. Katarzyną w środkowej części oraz postaciami 12 Apostołów na skrzydłach. Na awersie tryptyku umieszczona jest informacja o renowacji przeprowadzonej w 1921 roku przez rzeźbiarza Ehlerta i malarza Hoffmana. Zachował się też późnogotycki krucyfiks z pasyjką, renesansowa ambona oraz wsparta na słupach empora chórowa. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 9 października 1946 roku przez ks. Franciszka Lisa. Obok kościoła ustawiona jest wolnostojąca XVII-wieczna dzwonnica oraz pomnik ku czci Helmuta Pretzella, ostatniego przedwojennego właściciela majątku Dobieszewo. Cały teraz otacza dawny niemiecki cmentarz, z zachowanymi nagrobkami. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Karwowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Karwowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Karwowo w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Łobzie. Historia i architektura Murowany w konstrukcji ryglowej kościół został zbudowany w 1777 roku. Jest budowlą salową, bezwieżową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Od wschodu zakończony jest trójbocznym prezbiterium. Nakryty jest dwuspadowym ceramicznym dachem, nad prezbiterium trójspadowym. Portal wejściowy umieszczony jest w ścianie zachodniej. Flankują go dwa prostokątne okna, w pozostałych ścianach okna mają formę ostrołukową. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica z XVI-wiecznym dzwonem. Wnętrze nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się balustrada chórowa. Z wyposażenia zachowały się dwa lichtarze z 1617 roku, XVII-wieczny świecznik i XIX-wieczny krucyfiks. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy
Kościół Imienia Maryi w Worowie

Kościół Imienia Maryi w Worowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Worowo w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Bełcznej. Historia i architektura Kościół został zbudowany w 1707 roku z fundacji Henryka von Borcke. Murowany w konstrukcji ryglowej, sytuowany jest na planie prostokąta, z prostokątną drewnianą wieżą w zachodniej części korpusu nawowego. Górna kondygnacja kościoła oraz wieża wzniesione zostały z drewna. W ścianie zachodniej umieszczony jest portal wejściowy o czworokątnym kształcie. Okna zamknięte są łukiem odcinkowym. W XIX wieku do kościoła dobudowano dwie kaplice, przylegające do północnej i południowej strony nawy. Szczyty kaplic zwieńczone są ozdobnymi gzymsami i oculusami. Nawę, kaplice boczne i wieżę nakrywa dwuspadowy dach. Kościół otoczony jest terenem dawnego cmentarza z kamienno-ceglanym murem. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym, belkowanym stropem. Ściany są otynkowane i pobielone. Nad wejściem zachowała się wsparta na filarach empora chórowa. Zachowały się pozostałości po XVIII-wiecznym ołtarzu ambonowym, zabytkowa chrzcielnica i ławki. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1948 roku. W 1997 roku kościół został wyremontowany i częściowo przebudowany. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Wysiedlu

Kościół Świętej Trójcy w Wysiedlu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Wysiedle w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Zajezierzu. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1580 roku z fundacji Joachima Borcka. Utrzymany w renesansowym stylu, sytuowany jest na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętą absydą. Murowany jest z cegły, z kamiennymi detalami. Otynkowany z zewnątrz, kryty jest dachówką. Szczyt nad absydą ozdobiony jest gzymsami, pilastrami i dwoma rzędami okrągłołukowych nisz. Północne wejście, zamknięte okrągłym łukiem, zostało zamurowane. W XVIII wieku do południowej strony kościoła dobudowana została obszerna krypta. Jej górna kondygnacja, otwarta do wnętrza kościoła, pełniła dawniej funkcję dworskiej empory. Szczyt krypty wymurowany został w technice ryglowej. Okna kościelne umiejscowione są wysoko, zamknięte prosto lub łukiem koszowym. Od zachodu do kościoła przylega dostawiona w XVIII wieku drewniana, oszalowana wieża, zwężająca się ku górze, zwieńczona strzelistym ośmiobocznym hełmem krytym gontem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W kościele zachowały się bogate elementy historycznego wyposażenia: pięcioboczny, gotycki ołtarz ze sceną Ukrzyżowania Jezusa w centralnej części, ufundowany przez Herninga Borcka w 1606 roku chrzcielnica z 1623 roku zdobiona płaskorzeźbami i rzeźbami ambona z 1624 roku empory chórowe wzdłuż trzech ścian, z 1606 roku, zdobione malowidłami przedstawiającymi sceny biblijne XVIII-wieczna balustrada Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1947 roku. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zajezierzu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zajezierzu – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Zajezierze w gminie Łobez, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół został zbudowany w latach 1844–1845. Położony jest w zachodniej części wsi Zajezierze i otoczony terenem cmentarza. Rozplanowany na rzucie prostokąta, pozbawiony wieży i absydy, został wymurowany z kamienia. Okna i portal wejściowy od strony zachodniej mają formę pełnołukową, obmurowane zostały cegłą. W szczycie nad wejściem umieszczony jest oculus. Świątynię nakrywa dwuspadowy, ceramiczny dach. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica z dzwonem z 1613 roku oraz pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej. Wnętrze kościoła nakrywa płaskie, deskowane sklepienie. Sufit i ściany kościoła są otynkowane i pobielone. Zachowały się drewniane ławki oraz empora z prospektem organowym, na której umieszczone są 6-głosowe organy z 1845 roku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 13 stycznia 1946 roku. Od 1976 roku jest kościołem parafialnym. Przypisy
Kościół św. Jana Apostoła w Borkowie Wielkim

Kościół św. Jana Apostoła w Borkowie Wielkim – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Borkowo Wielkie w gminie Radowo Małe, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Radowie Małym. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku. Murowany z kamienia narzutowego, jest budowlą bezwieżową, sytuowaną na planie prostokąta. W XIX wieku został przebudowany. W elewacji wschodniej znajdują się dwa ostrołukowo zakończone otwory okienne, z ceglanymi obramieniami. Ścianę wschodnią wieńczy ozdobiony blendami szczyt, częściowo zniszczony na skutek obniżenia dachu. W ścianie południowej znajduje się okrągłołukowy portal wejściowy, osadzony w ostrołukowej niszy. Po prawej stronie portalu w ścianę wmurowany jest kamień żarnowy, pełniący funkcję kropielnicy. W ścianie północnej znajdują się dwa okrągłe, przemurowane okrągłołukowe okna, obramowane cegłą. Na przykościelnej dzwonnicy zawieszony jest dzwon z 1926 roku. Wewnątrz kościoła, nad wejściem, znajduje się empora chórowa. Zachował się XVII-wieczny ołtarz i XIX-wieczny krucyfiks. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 27 grudnia 1946 roku. Przypisy