NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Lipnikach

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Lipnikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kadzidło oraz diecezji łomżyńskiej, najstarszy kościół w gminie Łyse i najstarszy murowany kościół na Kurpiach Zielonych. Historia Kościół powstał obok kaplicy zbudowanej około 1775. Pozwolenie na budowę wydał biskup płocki Józef Eustachy Szembek. Kamień węgielny pod budowę kościoła położono w 1839, natomiast samą budowę świątyni rozpoczęto w maju 1841, a zakończono w 1844. Została ona poświęcona przez ks. Kuderkiewicza. W latach 60. XIX wieku kościół powiększono, dobudowując apsydę. W 1889 postawiono dwie wieże. W 1902 zbudowano wolnostojącą dzwonnicę. W 1951 przeprowadzono remont wież. Pierwszy gruntowny remont kościół przeszedł w latach 70. XX w. Kolejny remont zewnętrznych elementów elewacji odbył się w latach 1992–1993. We wrześniu 2012 miało miejsce włamanie do kościoła, w wyniku którego skradzione zostało wyposażenie liturgiczne. Od 2015 trwa gruntowny remont świątyni. Architektura Kościół murowany, wybudowany z użyciem kamienia polnego i cegieł, otynkowany. Fasada dwukondygnacjowa, pośrodku wejście, nad nim wnęka z figurą, po obu stronach wieże murowane z cegły zwieńczone metalowymi krzyżami. Wymiary świątyni z uwzględnieniem wież i zakrystii: 37,20 m długości, 20,50 m szerokości, wysokość do gzymsu 9 m. Wieże mają po 15 m wysokości. Kompleks świątyni otoczony jest parkanem z kamienia polnego. W jego obrębie znajdują się: kościół, dzwonnica, krzyże misyjne, figura św. Rocha oraz grota z wizerunkiem Matki Boskiej z Lourdes i św. Bernardety. Wnętrze Nawa główna na planie prostokąta o wymiarach 21,70 m długości na 9,85 m szerokości. Na suficie polichromie: w centralnej części nawy nawiązujące do trzech części różańca, nad prezbiterium przedstawiające kard. Stefana Wyszyńskiego i Jana Pawła II, z boku z motywami roślinnymi. Witraże okienne przedstawiają postaci związane z Kościołem katolickim. W zewnętrznej części witraże zostały otoczone motywem wycinanki kurpiowskiej autorstwa Wiesławy Bogdańskiej. Od 2020 trwa wymiana posadzki. Ołtarze W prezbiterium umieszczony jest drewniany ołtarz główny, w którym znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, zasłaniany obrazem Przemienienia Pańskiego lub św. Mikołaja. Na bocznych krawędziach ołtarza stoją figury św. Wojciecha oraz św. Stanisława. W nawie głównej znajdują się dwa drewniane ołtarze boczne – w prawym obraz Matki Boskiej ze św. Dominikiem, zasłaniany przedstawieniem Serca Jezusowego, w lewym obraz św. Rocha, zasłaniany przedstawieniem św. Józefa. Wyposażenie Neobarokowe ambona i chrzcielnica pochodzą z II połowy XIX wieku. Na ścianach po obu stronach nawy głównej znajdują się XIX-wieczne rzeźbione w drewnie stacje drogi krzyżowej. Chór Chór murowany, lekko wybrzuszony w stronę prezbiterium. Balustrada pełna, wykonana z drewna. Na chórze organy z malowaną datą AD 1937. Wejście na chór murowanymi schodami we wnętrzu wschodniej wieży. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii i kościoła na stronie diecezji
Kościół św. Stanisława Kostki w Zalasie

Kościół św. Stanisława Kostki w Zalasie – zabytkowy kościół parafialny w Zalasie, w powiecie ostrołęckim, w województwie mazowieckim. Historia W 1900 w Zalasie wybudowano drewnianą kaplicę o wymiarach 7 m długości i 5 m szerokości. Dwa lata później powstała drewniana dzwonnica. Według projektu architekta Franciszka Przecławskiego i staraniem ks. Teodora Babicha w latach 1908–1913 wybudowano murowany kościół w stylu neogotyckim, z pojedynczą nawą i wieżą. Kamień węgielny wmurowano 8 września 1908. Kościół pobłogosławił dziekan kolneński 16 listopada 1913, a konsekrował 18 maja 1914 biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski. 22 stycznia 2013 kościół wraz z dzwonnicą zostały wpisane do rejestru zabytków. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Małkini Górnej

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ostrów Mazowiecka – Wniebowzięcia NMP diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna murowana świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona w latach 1906-1909 dzięki staraniom księdza proboszcza Leona Gościckiego; pobłogosławiona została w dniu 1 sierpnia 1909 roku przez księdza prałata Aleksandra Rzewnickiego; konsekrowana została w dniu 4 września 1913 roku przez arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Remonty kościoła W latach 1979–1986 dzięki staraniom księdza proboszcza Czesława Domela świątynia została odnowiona wewnątrz i wieża została pokryta blachą miedzianą. W latach 1998–2005 dzięki staraniom księdza proboszcza Radzisława Ambroziaka został przeprowadzony gruntowny remont wieży i zewnętrznych ścian świątyni oraz dachu. W latach 2005–2009 dzięki staraniom księdza proboszcza Tadeusza Kaczyńskiego zostało wykonane ogrzewanie świątyni, został przeprowadzony remont wieży i część dachu została pokryta blachą miedzianą oraz wykonano chodnik wokół świątyni. W latach 2010–2015 dzięki staraniom tego samego proboszcza został wyremontowany dach i wieża na świątyni, został założony nowy dach nad prezbiterium i kaplicą boczną, zostało zainstalowane ogrzewanie świątyni; zostały wykonane: witraże, ołtarze boczne, konfesjonały i ławki w świątyni, został ułożony chodnik procesyjny. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Starym Lubotyniu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ostrów Mazowiecka – Wniebowzięcia NMP. Historia Obecna świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona dzięki staraniom księdza proboszcza Adolfa Łapińskiego i ukoń­czona w 1895 roku; konsekrowana została w dniu 9 czerwca 1925 roku przez biskupa Romualda Jałbrzykowskiego. Częściowo została zniszczona podczas działań wojennych w 1944 roku, odbudowana została w 1948 roku dzięki staraniom księdza proboszcza J. Strękowskiego. W latach 1990–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza H. Karwowskiego budowla została gruntownie odremontowana. Przypisy
Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Wiązownie

Kościół świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu otwockiego diecezji warszawsko-praskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1794–1797 podczas urzędowania księdza proboszcza Kazimierza Józefa Czerwińskiego dzięki dużemu wsparciu finansowemu księżny Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej. Została zaprojektowana zapewne przez Szymona Bogumiła Zuga – twórcę licznych budowli na terenie Warszawy. Kościół został zbudowany w stylu empire. Wspaniała fasada jest ozdobiona jońskimi kolumnami, pilastrami i frontonem z szerokim portykiem kolumnowym zwieńczonym trójkątnym szczytem. Budowla została konsekrowana w dniu 24 kwietnia 1890 roku przez biskupa Kazimierza Ruszkiewicza. Kościół jest jednonawowy i posiada wymiary: 26,5 metrów długości i 11,5 metrów szerokości. Jego wnętrze jest skromne i oszczędne w dekoracje. Świątynia posiada sześć okien łukowych znajdujących się w nawie, trzy okna okrągłe umieszczone w prezbiterium, dwa okna okrągłe znajdujące się na wysokości chóru oraz jedno okno łukowe umieszczone nad drzwiami wejściowymi. W ołtarzu głównym są umieszczone dwa obrazy: Matki Boskiej Częstochowskiej i zasłaniający go obraz Pana Jezusa na krzyżu. W niszach obok obrazu znajdują się figury św. Stanisława Kostki i św. Antoniego Paderewskiego. W bocznym ołtarzu po prawej stronie można zobaczyć obraz Matki Boskiej Różańcowej i zasłaniający go obraz św. Maksymiliana Kolbego. Nad nimi w owalu jest umieszczony obraz św. Anny. W bocznym ołtarzu po lewej stronie znajduje się obraz św. Wojciecha, a nad nim w owalu można zobaczyć obraz św. Joachima. W 1903 roku w kościele została ochrzczona przyszła błogosławiona Hanna Chrzanowska. W kościele znajduje się chrzcielnica, przy której bł. Chrzanowska była chrzczona. Na miejscu znajdują się także relikwie. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Konstancinie-Jeziornie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Konstancinie-Jeziornie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu konstancińskiego archidiecezji warszawskiej. Kościół został ufundowany przez hrabinę Józefę z Iwaszkiewiczów Dąmbską. Ziemię pod budowę świątyni ofiarował hrabia Witold Skórzewski. W 1910 roku został poświęcony kamień węgielny przez ks. Stanisława Kozłowskiego, proboszcza parafii św. Zygmunta w Słomczynie, do której ówcześnie należał Konstancin. Ukończony kościół został poświęcony w 1913 roku przez księdza prałata Leopolda Łyszkowskiego. Budowla została zaprojektowana w stylu neogotyckim przez dwóch architektów: Józefa Piusa Dziekońskiego i Zdzisława Mączeńskiego. Wnętrze i wyposażenie świątyni zostało częściowo wykonane przez Józefa Rostkowskiego. We wrześniu 1976 roku została erygowana parafia przez księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego. Świątynia jest murowana i nieotynkowana. Składa się z prostokątnego korpusu nawowego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium, po bokach którego są umieszczone dwie zakrystie. Korpus poprzedza prostokątny, trójarkadowy podcień, na którym jest oparta wieża-dzwonnica. Stoi ona na osi nawy głównej i posiada zwężający się ku górze kształt prostokątny. Kościół pokryty jest stromymi dachami dwuspadowymi, pokrytymi współczesną dachówką. Wnętrze jest trójnawowe, pseudobazylikowe. Znajdują się w nim wieloboczne filary, które podtrzymują sklepienie kryształowe. Neogotyckie konfesjonały i ołtarz główny zaprojektował Józef Rostkowski. Obraz znajdujący się w ołtarzu głównym, pędzla Bronisława Wiśniewskiego przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Obraz w lewym ołtarzu bocznym przedstawia św. Antoniego Padewskiego, obraz w prawym ołtarzu bocznym przedstawia św. Ekspedyta. We wnętrzu można zobaczyć również oryginalną terakotę i witraże. Przypisy
Willa „Gryf”

Willa „Gryf” – zabytkowa willa znajdująca się przy ul. Sobieskiego 13 w miejscowości Konstancin-Jeziorna pod Warszawą. Historia Willa została zbudowana w latach 1902–1905 według projektu Bronisława Colonny-Czosnowskiego. Po zakończeniu budowy willę kupiła poetka, nowelistka i redaktorka popularnych pism kobiecych Józefa z Cybulskich Jaxa-Bąkowska. Willa pełniła funkcję pensjonatu, gościła pisarzy i publicystów i społeczników takich jak: Pauliny Kuczalskiej-Reinschmidtowej, Walerego Przyborowskiego, Jadwigi Sikorskiej czy Ludwika Andersa. W 1926 willę kupili Zygmunt i Maria Rawicz-Boczkowscy, a następnie sprzedano ją w 1937 mecenasowi Władysławowi Kędzierskiemu. Po II wojnie światowej stała się własnością skarbu państwa. Do 1989 roku mieścił się tu dom dziecka, potem kuratorium oświaty zakwaterowało w niej rodziny nauczycieli. Decyzję o remoncie podjęto w 2015 zaczynając od wykwaterowania lokatorów. W 2018 roku rozpoczęto remont po którym została przeznaczony w całości na cele publiczne. Na parterze działa filia biblioteki publicznej, piętro zajmuje Konstanciński Dom Kultury, a na drugim piętrze umieszczono świetlicę środowiskową. Koszt przebudowy wyniósł 6 982 756,21 złotych z czego 1,4 mln zł przekazał Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie. Opis Budynek stylem nawiązuje do alpejskich pensjonatów. Ma dwie kondygnacje o pseudo szachulcowych szczytach. Góruje nad nim wieloboczna narożna wieżyczka zwieńczona stromym hełmem. Przypisy
Willa „Anna”

Willa „Anna” – zabytkowa secesyjna willa znajdująca się przy ul. Żeromskiego 10 w miejscowości Konstancin-Jeziorna pod Warszawą. Historia Secesyjną willę ”Anna” zaprojektował Jan Heurich dla adwokata, wydawcy i redaktora warszawskiego tygodnika społeczno–literackiego „Głos” Alberta Klimpla i jego żony Anny z Kohlerów 1° Petzoldowej. Anna zmarła w 1913 roku. Po śmierci Alberta w 1930 roku willa została przekazana Kasie im. Mianowskiego i pełniła funkcję pensjonatu, a z zysków finansowano działalność naukową. Nadzór nad pensjonatem z ramienia rodziny pełnił brat Alberta, farmaceuta, właściciel warszawskiej apteki „Pod Sową” Leopold Klimpel (1865-1942). Gośćmi pensjonatu byli: Władysław Tatarkiewicz z żoną Teresą z Potworowskich, Walery Goetel, Oskar Halecki czy Stanisław Szober. Po II wojnie światowej willa została upaństwowiona i stała się budynkiem wielorodzinnym. Nie była remontowana. W złym stanie w 2012 roku została sprzedana prywatnemu właścicielowi. Remontowana w latach 2015–2021. Willa była prezentem dla żony od Alberta Klimpla i nosi jej imię. Opis Budynek na planie kwadratu. Jest przykładem przeniesienia i wykorzystania wzorców wiedeńskiej secesji. Od wschodu i zachodu ma ryzality. We wschodnilm umieszczono klatkę schodową, zachodni jest owalny, boniowany z loggią w facjacie, ma okna w kształcie podkowy. Od południa i północy dobudowano identyczne ażurowe ganki z barwnymi szybkami. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Prażmowie

Kościół świętego Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tarczyńskiego archidiecezji warszawskiej. Jest to murowana świątynia wybudowana na początku XIX wieku przez Piotra Czołchańskiego, natomiast budowa została dokończona i wystrój wnętrza został ufundowany przez Franciszka Ryxa. W kościele są umieszczone: ołtarze w stylu barokowym pochodzące z warszawskiego kościoła jezuitów, chrzcielnica zwieńczona rzeźbami Chrystusa i Jana Chrzciciela, tablice Ryxów. Budowla została wzniesiona w stylu klasycystycznym, natomiast w 1871 została dobudowana do niej wieża. Na tyłach świątyni jest umieszczony rodzinny grobowiec rodziny Ryxów, w którym są pochowani: wspomniany wyżej Franciszek Ryx (zmarły w 1839), Ludwika Ryx (zmarła w 1841), Jerzy Ryx (zmarły 1944), Irena Ryx (zmarła w 1932) oraz Jadwiga Mysyrowiczowa z Ryxów (zmarła w 1925) i jej syn Aleksander (zmarły w 1948). Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ciachcinie

Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Ciachcinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bielski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Ciachcin, w gminie Bielsk, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Murowana świątynia została wzniesiona w latach 1883-1884 w stylu neoromańskim według projektu Ludwika Gosławskiego, z fundacji Antoniego Klimkiewicza, radcy Dyrekcji Szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Kościół został konsekrowany w 1888 roku przez biskupa Henryka Kosowskiego. Malowidła ścienne zostały wykonane w 1910 roku przez Antoniego Dowmunta (przetrwały tylko na tęczy). Do końca II wojny światowej świątynia była nieczynna, a parafia była pozbawiona proboszcza. Prace remontowe przy kościele były prowadzone po zakończeniu wojny. W latach 1966-1967 została usunięta dachówka, i dach został pokryty blachą ocynkowaną, natomiast wewnątrz budowli nowe malowidła zostały wykonane przez Ludwika Jędrzejewskiego z Płocka. Budowla reprezentuje styl eklektyczny, natomiast wnętrze ma charakter neobarokowy. Kościół jest murowany, zbudowany z cegły, nieotynkowany, jednonawowy. Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, z kolei pozostałe pomieszczenia przykrywają sklepienia kolebkowe. Od frontu jest umieszczona wieża wtopiona w korpus świątyni. Do wyposażenia kościoła należą eklektyczne ołtarze, ufundowane w 1885 roku przez Józefę z Bońkowskich Klimkiewiczową, z obrazami z tego czasu, wykonane przez Karola Millera. Główny ołtarz jest ozdobiony wizerunkiem patrona parafii i świątyni – świętego Stanisława Biskupa Męczennika, dwa ołtarze boczne są ozdobione obrazami Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego Padewskiego. Spośród pozostałych elementów wyposażenia można wymienić: ołtarz soborowy, dwa konfesjonały, 20 ławek i sześciogłosowe, zabytkowe organy pozytywowe, wykonane przez warszawskiego organmistrza Józefa Szymańskiego i syna około 1885 roku. Do zabytków sztuki sakralnej należą min.: krucyfiks w stylu barokowym z XVII wieku oraz monstrancja w stylu rokokowym z końca XVIII stulecia. W świątyni jest umieszczona tablica z wizerunkiem fundatora budowli, wspomnianego wyżej Antoniego Klimkiewicza. Od 2004 roku w kościele są prowadzone prace remontowe, które polegały min. na wymianie więźby i pokryciu dachu dachówką ceramiczną, wymianie wszystkich drewnianych okien, renowacji chrzcielnicy, obrazów stacji Drogi krzyżowej, remoncie organów i wykonaniu nowych ławek, konfesjonałów a także nowych mebli w zakrystii. Zostały zamontowane nowe dębowe drzwi. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Łętowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Łętowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Łętowo, w gminie Bodzanów, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Kościół został wzniesiony w latach 1777-1779 dzięki staraniom benedyktynów z Płocka; prace budowlane były prowadzone przez ojca Placyda Nagawczyńskiego, z kolei drewno pochodziło z nadnarwiańskiej puszczy. Świątynia została uszkodzona przez piorun w 1798 roku. Zapewne z powodu napraw w następnych latach po budowie została wykonana kamienno-ceglaną podmurówka wokół budowli. Z tych czasów przetrwały do dnia dzisiejszego stare ołtarze. W głównym ołtarzu znajdował się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a w jego górnej kondygnacji – obraz przedstawiający ścięcie świętego Jana Chrzciciela. Oprócz tego były dwa inne, mniejsze ołtarze, a w kaplicach umieszczonych po obu stronach świątyni znajdowały się obrazy: obraz Matki Bożej z rzeźbioną statuą w jednej i świętego Antoniego w drugiej. W kolejnych latach świątynia została przebudowana: w 1890 roku powstała wieża – dzwonnica, w latach 1947-1949 został przeprowadzony kapitalny remont, polegający na przebudowie dawnego prezbiterium. Budowla jest orientowana, drewniana, wzniesiona w konstrukcji zrębowej, oszalowana, z wieżą na planie kwadratu od strony zachodniej. W 1958 roku i 1978 roku dzięki staraniom księdza Ignacego Kryńskiego kościół wzbogacił się o polichromię; nowe malowidła powstały w 1997 roku. Ołtarz główny w stylu eklektycznym powstał w drugiej połowie XIX wieku i jest ozdobiony rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła a także obrazami: Chrztu w Jordanie i Boga Ojca. Ołtarze boczne reprezentują style: regencji i rokoka i powstały około 1744 roku: pierwszy z nich nosi wezwanie świętego Antoniego Padewskiego i jest ozdobiony obrazem Ludomira Szadka (Szpadkowskiego) z 1887 roku, drugi z nich nosi wezwanie świętego Józefa z Dzieciątkiem i jest ozdobiony obrazem tego samego malarza z około 1887 roku. W kaplicy jest umieszczony ołtarz w stylu późnobarokowym z drugiej ćwierci XVIII stulecia i jest ozdobiony kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej malarza Antoniego Karola Kolberga z 1889 roku. Po 1891 roku Wacław Przybyłowicz wybudował organy o ośmiu głosach, które zostały wyremontowane w 2007 roku. Wspomniana wyżej wieża kwadratowa została wzniesiona w konstrukcji słupowej. Zwieńcza ją namiotowy blaszany dach hełmowy. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, pokrytym blachą. Na dachu, nad prezbiterium jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze budowli jest podzielone na trzy części przez dwa rzędy słupów ustawionych po cztery sztuki. Strop jest wspólny dla całej świątyni, płaski jest dla nawy i prezbiterium, natomiast niższy jest w nawach bocznych. Chór muzyczny jest podwieszony, w części środkowej parapet jest wybrzuszony. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Miszewie Murowanym

Kościół Wszystkich Świętych w Miszewie Murowanym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Miszewo Murowane, w gminie Bodzanów, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Świątynia została wybudowana w latach 1441-1446 z fundacji Jakuba Jaszczołdowica, prepozytora płockiego, na miejscu poprzedniej, zapewne z przełomu XIV i XV wieku. Kościół został konsekrowany w 1448 roku przez biskupa płockiego Pawła Giżyckiego. Gotycki kościół była wierną repliką kościoła w Gosławicach koło Konina wzniesionego w 1. połowie XV wieku, w latach 1418-1426, wybudowanego na planie centralnym z dwuprzęsłowym prezbiterium w skrzydle wschodnim, kruchtą z chórem muzycznym w zachodnim, zakrystią w północnym i kaplicą w południowym. Świątynia w Miszewie Murowanym spłonęła w 1744 roku. Odbudowa trwała w latach 1780-1786. Założony został wtedy drewniany strop, ośmiopołaciowy dach namiotowy a także zostały przebudowane elewacje i szczyty aneksów. W 1. połowie XIX wieku świątynia była dwukrotnie remontowana - w latach 1834 i 1849. Gruntowna przebudowa kościoła została wykonana w 1860 roku, wówczas budowla została przykryta kopułą według projektu Piotra Frydrycha, radcy budowniczego Komisji Skarbu. W XX wieku świątynia była remontowana trzykrotnie - w 1930 roku, w latach 1945-1951 oraz 1986-1987. Kościół to budowla murowana z cegły w układzie gotyckim i otynkowana. Świątynia została zbudowana na planie centralnym. Do ośmiokątnej nawy dobudowane są cztery niższe ramiona mieszczące prezbiterium, kruchtę, zakrystię i kaplicę świętej Anny. Elewacje rozczłonkowane są prostokątnymi blendami zamkniętymi odcinkowo i ostrołukowo. Szczyty elewacji zakończone są szczytami ze spływami. Główne wejście do kościoła jest umieszczone w późnogotyckim portalu kruchty. Ramiona nakryte są dachami dwuspadowymi, z kolei nawa nakryta jest dachem kopulastym, ośmiodzielnym z wielokątną wieżyczką z sygnaturką. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl późnobarokowy. Należą do niego: ołtarz główny oraz trzy ołtarze boczne, a także ambona, chrzcielnica i organy W ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego, z datą prawdopodobną 1789, natomiast w zwieńczeniu znajduje się obraz Wszystkich Świętych z końca XVIII stulecia. W ołtarzu bocznym prawym jest umieszczony obraz Nawrócenie świętego Pawła, z końca XVIII stulecia, którego autorem mógł być Johann Gottlieb Schwencke, zwieńczeniu znajduje się obraz Świętego Bonawentury; w lewym ołtarzu bocznym są umieszczone obrazy świętej Katarzyny Aleksandryjskiej i świętego Antoniego Padewskiego. W bocznej kaplicy jest usytuowany ołtarz z obrazem świętej Anny, nauczającej Maryję, pędzla J.G. Schwencke z 1791 roku. Ośmiogłosowe organy zostały wykonane przez Bogumiła Bynerta z Rypina w 1874 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Siecieniu

Kościół św. Józefa w Siecieniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Siecieniu, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Funkcjonuje przy nim parafia św. Józefa. Historia Kościół we wsi (wówczas pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie) powstał w drugiej połowie XIV lub w początku XV wieku. Był wzmiankowany w 1442 jako drewniany. W wiekach XVI i XVII miejscowość była własnością Stanisława Siecińskiego, biskupa przemyskiego. Obecną świątynię rozpoczęto wznosić w 1584 z inicjatywy tego właśnie biskupa. Budowę ukończono w 1611, a obiekt konsekrował fundator w 1619 (portret biskupa pozostaje do dziś na wyposażeniu kościoła). W 1880 w kościele miano umieścić popiersie-epitafium biskupa Ignacego Krasickiego, jako znak jego rodowych więzi ze wsią, jednak ostatecznie rzeźbę autorstwa Andrzeja Pruszyńskiego posadowiono w katedrze płockiej. Obiekt był restaurowany w latach: 1725, 1779 i 1840. Architektura Jednonawowa świątynia jest gotycko-renesansowa, ceglana, orientowana, położona na wzgórku. Wyposażenie Wyposażenie wnętrza, w tym ambona, jest głównie barokowe, choć część pochodzi z pierwszego drewnianego kościoła i jest wcześniejsze. W ołtarzu głównym (początek XVIII wieku) znajduje się obraz Matki Boskiej Siecieńskiej, który obdarzany jest kultem począwszy od XVIII wieku. Namalował go nieznany artysta temperą na desce w XIV wieku. Ołtarze boczne noszą wezwania św. Tekli i św. Józefa (XVIII wiek). drewniana chrzcielnica reprezentuje styl rokokowy. Wewnątrz kościoła wmurowano dwie tablice pamiątkowe: ku czci księdza Adama Arendzikowskiego, miejscowego proboszcza (ur. 24 grudnia 1900), zamordowanego przez niemieckich nazistów w 1941, w obozie koncentracyjnym w Działdowie, ku czci kolatorów (początek XIX wieku), m.in. Piotra Gembartha (zm. 1808). Otoczenie Przy kościele stoi pomnik 23 polskich mieszkańców wsi i okolic zamordowanych przez niemieckich nazistów w latach 1939-1945, w tym księdza Arendzikowskiego. Galeria Przypisy