NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Bożego Ciała w Głogowie

Kościół pw. Bożego Ciała w Głogowie – późnobarokowy kościół znajdujący się na głogowskiej starówce, niedaleko ratusza. Historia Najstarsza wzmianka o świątyni pochodzi z 1403 r. Wówczas była to bardzo skromna kaplica. W 1420 r. została rozbudowana i spełniała rolę kaplicy zamkowej. W roku 1666 rozpoczęto tu budowę kolegium jezuitów, zaś w latach 1696–1702, powstał w tym miejscu kościół zbudowany według projektu szwajcarskiego architekta Giulio Simonettiego. Po pożarze w 1711 r. świątynię odbudował wrocławski budowniczy J.B. Peintner. Ostateczny wyraz architektoniczny kościół otrzymał dopiero ok. 1730 r., kiedy to A. Karinger ukończył fasadę. Przy ponownej restauracji w latach 1795–1797, którą kierował architekt Aloys Molinari, część fresków wykonana została przez romantycznego pisarza, muzyka i malarza E.T.A. Hoffmanna, który w tych latach odbywał praktykę w sądzie głogowskim. Poprzez jego opowiadanie fantastyczne Die Jesuitenkirche in G. (ok. 1817) kościół i Głogów wszedł do literatury. Okres II wojny światowej Po bombardowaniu w 1945 zupełnemu zniszczeniu uległ dach i hełmy obu wież świątyni. Odbudowany został etapami po wojnie. Niewiele zachowało się z oryginalnego wystroju wnętrza. Ołtarz i organy pochodzą z protestanckiego kościoła w Kożuchowie. Nie zachowały się przedwojenne hełmy wież. Ze zniszczonego kolegium zachowały się tylko mury kapitalne skrzydła, będącego przedłużeniem korpusu kościoła. W ścianę dawnego klasztoru wmurowany pod koniec XIX w. portal z kamienicy Rynek 26 autorstwa Johanna Pola z Głogowa, po 1945 r. silnie zniszczony. Remont w XXI wieku W połowie 2018 roku rozpoczęto pierwsze prace budowlane mające na celu wzmocnienie wież przed osadzeniem hełmów. Wzmocniono ściany i stropy, a także zamontowano nowe schody. 21 grudnia 2019 r. po ponad 70. latach wieże kościoła odzyskały dawne oblicze – na szczycie wież zamontowano pozostałe brakujące elementy hełmów. Każdy hełm składa się z części betonowej i z części stalowej, pokrytej miedzianą blachą. Zwieńczeniem hełmu jest kula opleciona przez węża, a powyżej niej znajdują się symbolizujący eucharystię kielich oraz krzyż. Dolne, betonowe części hełmu na wieży południowej osadzono w październiku 2018 roku, a te na wieży północnej w lipcu 2019 roku. Metalowe elementy wieży zostały wykonane ze stali nierdzewnych i powleczone złotem w Rosji, 150 km za Moskwą. Ważą prawie 2 tony, a ułożone wcześniej elementy betonowe 33 tony. Każdy z hełmów ma 15 metrów wysokości. Kościół Bożego Ciała ma obecnie 50 metrów wysokości (przed założeniem hełmów miał 35 m). Wieża północna będzie pełniła rolę punktu widokowego i będzie udostępniona zwiedzającym. Zobacz też zabytki Głogowa Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Parafii Kościół Bożego Ciała w Głogowie - Jesuitenkirche, Katholische Gymnasial Kirche, Katholische Garnisonskirche polska-org.pl
Kościół Bożego Ciała w Nowych Skalmierzycach

Sanktuarium Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Nowe Skalmierzyce. Mieści się przy ulicy 3 Maja. Należy do dekanatu Ołobok. Świątynia została wybudowana w latach 1931–1932 jako Dom Katolicki, który miał tymczasowo zastąpić kościół na ziemi, która należała do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Skalmierzycach. Wykonawcą budowy był pan Kołodziejczak z Ostrowa Wielkopolskiego. Świątynię konsekrował Prymas Polski August Hlond w dniu 8 listopada 1932 roku. Wybuch II wojny światowej w 1939 roku wstrzymał działalność parafii, która planowała budowę plebanii dla proboszcza oraz rozbudowę samej budowli. Po wojnie można było wreszcie wznowić prace nad wyposażeniem świątyni. W 1949 roku firma J. Elsner z Poznania wykonała witraże według projektu artysty malarza Mariana Schwartza i Józefa Oźmina. Ze względu na ich zły stan techniczny zostały na początku XXI wieku zdjęte, a na ich miejscu zostały zamontowane wierne kopie wykonane w Pracowni Witraży M. Janek&Synowie z Janikowa koła Poznania. W połowie XX wieku została wykonana również polichromia na stropie oraz w prezbiterium. W latach 2015-2025 dokonano remontu i renowacji kościoła. Odnowiono całe wnętrze świątyni oraz elewację zewnętrzną. 22 czerwca 2025 biskup kaliski Damian Bryl ustanowił kościół parafialny pw. Bożego Ciała w Nowych Skalmierzycach Diecezjalnym Sanktuarium Bożego Ciała. 9 listopada 2025 Poświęcenia sanktuarium dokonał oraz Mszy Świętej przewodniczył biskup pomocniczy Łukasz Buzun. Galeria Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Siedlcach

Kościół pw. Bożego Ciała w Siedlcach – kościół murowany w stylu współczesnym, w Siedlcach przy ulicy Monte Cassino 36. Świątynia została wybudowana w latach 1991–1998 staraniem ks. Stanisława Wojteczuka, natomiast konsekrowany 29 listopada 1998 roku przez ks. bp. Jana Wiktora Nowaka. Zobacz też Parafia Bożego Ciała w Siedlcach Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Tucholi

Kościół Bożego Ciała w Tucholi – rzymskokatolicki kościół parafialny w Tucholi, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Tuchola. Mieści się przy ulicy Świeckiej. Historia Kościół został wybudowany w latach 1935-1939 z inicjatywy księdza, radcy Konstantego Franciszka Kreffta. Wieża ma około 40 metrów wysokości, w tym krzyż o wysokości 5 metrów. Pierwotnie wieża posiadała inny kształt. Była to wieża tępo ścięta, z ostrą wieżyczką z miedzi (wysoka na około 15 metrów), zakończona złotym krzyżem z koroną papieską i otoczona czterema mniejszymi narożnymi wieżyczkami, zwieńczonymi kulami. Cała świątynia zbudowana została przez Edmunda Muzolfa, Bronisława Badtke i Bronisława Czortem z Kiełpina, pod nadzorem Pawła Zühlke. W kwietniu 1940 roku okupant hitlerowski, usunął wykonane z miedzi zwieńczenie wieży (czyli środkową wieżę z kulą i krzyżem) i narożne cztery mniejsze wieżyczki z kulami na szyczytach, przetapiając je na amunicję. Wieża została zwieńczona dwuspadowym dachem i umieszczono na niej krzyż o wysokości 2 metrów. Świątynia została konsekrowana w dniu 6 października 1946 przez biskupa ordynariusza chełmińskiego Kazimierza Józefa Kowalskiego podczas duszpasterzowania proboszcza księdza radcy Franciszka Aszyka. Przed konsekracją zostały usunięte szkody wojenne, zostały wykonane ławki, 4 konfesjonały i Droga Krzyżowa. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Słomnikach

Kościół pw. Bożego Ciała w Słomnikach – kościół parafialny rzymskokatolickiej parafii Bożego Ciała w Słomnikach. Został wzniesiony w latach 1888–1893. Historia świątyni Kościół powstał na miejscu wcześniejszej świątyni rozebranej w 1890. Pierwszy kościół (drewniany) w Słomnikach pw. św. Michała Archanioła ufundował w 1335 król Kazimierz Wielki. Przetrwał on do 1648. Kolejna budowla została poświęcona przez biskupa Mikołaja Oborskiego (1611–1689), sufragana krakowskiego. W 1785 ówczesna świątynia była bliska ruinie. Arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski Michał Jerzy Poniatowski (1736–1794) wyraził zgodę na sprzedaż sreber kościelnych i przeznaczenie uzyskanych środków na odnowienie świątyni (uzyskano w ten sposób 2095 zł i 7,5 grosza). Kościół służył wiernym do 1890 i został wówczas rozebrany. W latach 1888–1893 wzniesiono obecny kościół. Został on poświęcony 26 września 1901 przez biskupa Tomasza Teofila Kulińskiego. Wnętrze Na przedłużeniu głównej nawy znajduje się prezbiterium z głównym ołtarzem, oddzielone od reszty kościoła kamienną balustradą. W centrum bogato zdobionego ołtarza znajduje się krucyfiks z postaciami Matki Bożej i św. Jana, a także figury świętych Augustyna i Ambrożego. Z obu stron prezbiterium znajdują się drzwi do zakrystii. Nad jednymi z nich wisi obraz Świętej Rodziny z I połowy XVI wieku, a nad drugimi obraz „Uczniowie z Emaus”, prawdopodobnie autorstwa Jana Styki. Do najcenniejszych zabytków znajdujących się w zakrystii należy ornat z XV wieku. Przedstawia on sceny: Adoracji Dzieciątka, Zwiastowania, Ofiarowania w świątyni. Przed prezbiterium znajduje się kamienna chrzcielnica. W nawach bocznych tuż przed prezbiterium są ołtarze boczne. W lewej nawie znajduje się ołtarz poświęcony Matce Bożej. Na obraz nałożona jest barokowa sukienka z XVIII wieku, wykonana prawdopodobnie przez krakowskiego złotnika Szymona Zmyślnego. W prawej nawie znajduje się ołtarz Jezusa Miłosiernego, a także obraz Jezusa na tle słomnickiego rynku. Po obu stronach ołtarzy bocznych znajdują się figury świętych m.in. Jacka i św. Jana. W lewej strony przy wejściu do świątyni znajduje się kaplica z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy i witrażem Matki Boskiej Częstochowskiej. Z kościoła kondukty pogrzebowe prowadzone są na cmentarz parafialny przy ul. Poniatowskiego w Słomnikach. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii – strona diecezji kieleckiej
Kościół Bożego Ciała w Łagiewnikach Kościelnych

Kościół Bożego Ciała w Łagiewnikach Kościelnych – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Łagiewniki Kościelne w powiecie gnieźnieńskim. Historia Świątynia wybudowana w 1741 roku przez proboszcza Śliwińskiego. Restaurowana w 1970 i 1981 roku. Architektura i wyposażenie Świątynia drewniana, o jednej nawie, posiada konstrukcję zrębową. Orientowana. Mniejsze prezbiterium zamknięte trójkątnie. Dach o dwóch kalenicach, jest pokryty gontem. Wysoka wieża posiada konstrukcję słupową, jest kwadratowa z przodu, ma kruchtę w przyziemiu. Zakończona jest strzelistym hełmem drewnianym pokrytym gontem, postawionym na ośmiokątnym bębnie. Nad wejściem krucyfiks z przełomu XVI i XVII wieku. Wspólny płaski sufit dla prezbiterium i nawy. Skromne wyposażenie barokowe. Ołtarz główny i dwa boczne z XVIII stulecia. Obok kościoła dzwonnica drewniana oraz nagrobki, m.in.: ułana Edmunda Synorackiego (17.9.1900 – 29.8.1920), księdza Alojzego Chmarzyńskiego (7.7.1871 – 17.7.1913). Przypisy Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. Kościołydrewniane.pl Regionwielkopolska.pl
St. Corpus Christi (Breslau)

Die Kirche St. Corpus Christi (auch Fronleichnamkirche) ist ein römisch-katholisches Gotteshaus an der Ulica Świdnicka in Breslau. Geschichte Zu Beginn des 14. Jahrhunderts errichtete der Johanniterorden eine erste einschiffige, dreijochige Kirche, die erstmals 1334 erwähnt wurde. Im 15. Jahrhundert wurde sie um den gotischen Giebel sowie zwei weitere Kirchenschiffe erweitert. Während der Reformation verpfändete der böhmische Landesherr König Ferdinand I. 1540 die Kirche an den Breslauer Rat, der die Kirche bis 1548 für lutherische Gottesdienste nutzte. Danach war sie vorübergehend profaniert und diente zeitweilig als Korn- und Salzlager. Der Breslauer Fürstbischof Franz Ludwig von Pfalz-Neuburg zahlte 1692 an den Breslauer Rat 30.000 Gulden und gab die Kirche an die katholische Kirchengemeinde zurück. Im Siebenjährigen Krieg sowie in den Napoleonischen Kriegen wurde die Kirche wiederum als Getreidelager genutzt. 1810 wurde das Kirchengebäude durch Preußen säkularisiert. Im Sechsten Koalitionskrieg wurde es 1813 bis 1814 als Lazarett genutzt. 1832 vereinigten sich die Pfarreien Corpus Christi und St. Nikolaus, da deren Kirche 1806 zerstört worden war. Zwischen 1876 und 1920 nutzte die Altkatholische Kirchengemeinde das Kirchengebäude. Seit Ostern 1921 werden hier wieder katholische Gottesdienste zelebriert. 1927–1929 sowie 1935–1937 wurde die Kirche renoviert. Im Zweiten Weltkrieg erlitt das Gotteshaus im Januar 1945 bei der Schlacht um Breslau schwere Schäden. Die teils gotische und barocke Ausstattung wurde weitgehend zerstört; das Dach brannte vollkommen ab. Lediglich das gotische Sakramentshäuschen und einige wenige Epitaphe blieben erhalten. 1945 umfasste die Pfarrgemeinde 6000 Gläubige. Letzter deutscher Pfarrer war Georg Direske. In den Jahren 1955 bis 1962 wurde die Kirche instand gesetzt und 1977 die Orgel geweiht. Architektur Die dreischiffige gotische Kirche ist 39 m lang und 25 m breit und der Innenraum 28 m hoch. Die Westfassade mit dem gotischen Giebel erreicht eine Höhe von 37 m. Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 86. Die katholischen Kirchen Breslaus. Dr. Kurt Engelbert und Josef Engelbert, 3., erweiterte und ergänzte. Aufl., August Lax Verlagsbuchhandlung, Hildesheim 1966. Gerhard Scheuermann: Das Breslau-Lexikon, Band 1. Laumann-Verlag, Dülmen 1994, S. 191–193, ISBN 3-87466-157-1 Siehe auch Liste der Sakralbauten in Breslau Weblinks @1@2Vorlage:Toter Link/www.breslau-wroclaw.debreslau-wroclaw.de (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im Juli 2018. Suche im Internet Archive)
Corpus Christi Church, Wrocław

Corpus Christi Church is a Gothic church in Wrocław, Poland. The church is located at the corner of Świdnicka and ul. Bożego Ciała (Corpus Christi Street). History The first church was constructed by the Order of Saint John (Bailiwick of Brandenburg). Old Catholic till 1920, now Roman Catholic Parish. Registered as a landmarked building number 13 of 27.11.1947 and A/289/19 of 23.10.1961. References External pages Corpus Christi Parish
Barmherzigkeitskirche (Krakau-Nowy Świat)

Die Barmherzigkeitskirche (polnisch Kościół Bożego Miłosierdzia) in Krakau ist eine katholische Barockkirche an der ul. Bożego Miłosierdzia im Stadtteil Nowy Świat westlich der Krakauer Altstadt auf der linken Weichselseite. Geschichte Die Kirche wurde nach 1550 im westlichen Krakauer Vorort Smoleńsk (dessen Teil später Smoleńsk Duchowny bzw. Bożego Miłosierdzia nach der Kirche genannt wurde) unweit der Stadtmauer als Votivkirche für den in diesem Jahr Verstorbenen Jan Żukowski errichtet. Die Kirche wurde in den Jahren von 1626 bis 1629 im frühbarocken Stil ausgebaut. Seit 1649 wird sie von der Wawel-Kathedrale verwaltet. Da sie außerhalb der Stadtmauer lag, wurde sie 1655 bei der Schwedischen Sintflut geplündert und stark beschädigt. Sie wurde wieder aufgebaut und 1665 neu eingeweiht. In den Jahren von 1905 bis 1910 wurde die Kirche unter Leitung von Jan Sas-Zubrzycki restauriert. Galerie Weblinks Literatur Katalog zabytków sztuki w Polsce tom IV, miasto Kraków część VII Zwierzyniec, Nowy Świat, Półwsie Zwierzynieckie Kościoły i klasztory, 1995.
Kościół Bożego Miłosierdzia w Krakowie (Nowy Świat)

Kościół Rektoralny Bożego Miłosierdzia – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół filialny kapituły katedralnej na Wawelu. Znajduje się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Bożego Miłosierdzia 1, na rogu z ul. Felicjanek 2 i ul. Smoleńsk, na Nowym Świecie. Historia Wzniesiony został po 1555 jako wypełnienie ostatniej woli Jana Żukowskiego z Bystrzycy. Do końca XVI wieku był świątynią drewnianą. Jako kościół murowany wzniesiony został ze składek wiernych w latach 1626–1629. Od 1649 jest prebendą kapituły katedralnej na Wawelu. Zniszczony został podczas potopu szwedzkiego w 1655, dość szybko go jednak odbudowano. Uroczystej konsekracji dokonał biskup sufragan krakowski Mikołaj Oborski w 1665. Gruntownej odnowy dokonano w latach 1905–1910 według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Wygląd i wnętrze Kościół barokowy, orientowany, murowany, złożony z trójprzęsłowej nawy i nieco węższego koliście zamkniętego prezbiterium. Witraże zdobiące kościelne okna ufundowane zostały w 1908 przez Stowarzyszenie Właścicieli Restauracji oraz Bratnią Pomoc Kelnerów. Uległy zniszczeniu w 1945, odnowiono je w 1947. Przedstawiają: św. Jadwigę Śląską, Michała Archanioła, św. Wojciecha, św. Stanisława biskupa, św. Kazimierza oraz Cudowny połów ryb. W ołtarzu głównym z 1655 znajduje się krucyfiks zasłaniany obrazem Ukrzyżowania z XVII wieku oraz wizerunki św. Wojciecha i św. Stanisława. W ołtarzu bocznym po lewej stronie znajduje się obraz Nauczanie Marii z pocz. XIX wieku, a w ołtarzu po prawej stronie obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem zwanej Śnieżną z XVII wieku. Ołtarze zostały wyposażone w antependia pochodzące z XVIII wieku z kwiatową dekoracją. W kościele znajdują się pamiątkowe tablice związane z konsekracją kościoła oraz jedna z zaznaczeniem poziomu i stanu wód Wisły podczas wielkiej powodzi w 1813. Przypisy Bibliografia Renata Henoch-Marendziuk, Kościół p.w. Bożego Miłosierdzia, filialny kapituły katedralnej i dom prebendalny, [w:] Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom IV. Miasto Kraków. Część VII: Zwierzyniec, Nowy Świat, Półwsie Zwierzynieckie. Kościoły i klasztory, Instytut Sztuki PAN, 1995, s. 50–53 [dostęp 2026-05-18] .
Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza w Poznaniu

Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza znajduje się przy ul. Nowina na poznańskich Ogrodach. Historia Historia kościoła sięga 1961 roku, gdy na Cmentarzu Jeżyckim zaprzestano pochówków. Wówczas, w związku z rozległością parafii św. Floriana, w znajdującej się na terenie nekropoli kaplicy św. Barbary zaczęto odprawiać nabożeństwa i msze dla mieszkańców Ogrodów. Nową parafię erygowano w 1981 roku, zaś kościół wybudowano w latach 1982-1988 według projektu Jana Kopydłowskiego. Świątynię konsekrowano w 1991 roku. Architektura Jest to budowla na planie kwadratu przykryta dachem namiotowym. Ściana południowa pełni rolę części prezbiterialnej. W jej centralnej części, w niszy, znajduje się figura Chrystusa Dobrego Pasterza dłuta Jacka Nowaka wykonana w 2000 roku. We wnęce na ścianie zachodniej znajduje się nisza z obrazem Zesłanie Ducha Świętego, zaś w północno-zachodnim narożniku kaplica z dużym krucyfiksem. Na ścianach z trzech stron znajdują się empory. Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kościół Chrystusa Króla i Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Rawiczu

Kościół Chrystusa Króla i Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Rawiczu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rawiczu. Należy do dekanatu rawickiego. Mieści się na terenie działki pomiędzy ul. Kościelną a ul. Staszica. Najmłodsza z trzech katolickich świątyń w granicach miasta, jakkolwiek ze względów historycznych zwana rawicką farą. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1900–1902 jako pierwsza katolicka w mieście zdominowanym przez protestantów. Wcześniej katolicy w Rawiczu korzystali z kościoła parafialnego w Łaszczynie, a także z kościoła franciszkanów reformatów pw. św. Antoniego, który znajdował się na terenie obecnego Zakładu Karnego. Samodzielna parafia w Rawiczu została erygowana w 1867 roku. Dzieło budowy oczekiwanego przez mieszkańców kościoła zostało zlecone ks. proboszczowi Pawłowi Damsowi. Projekt neogotyckiej budowli przygotował wrocławski architekt Alexis Langer, autor licznych kościołów Wielkopolski, Dolnego i Górnego Śląska. Pierwsza Msza święta w murach kościoła została odprawiona 14 października 1902 roku. Uroczystość konsekracji miała miejsce w dniu 5 maja 1907 pod przewodnictwem księdza biskupa Edwarda Likowskiego, sufragana poznańskiego. Pierwotne wezwanie to tytuł Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. W dniu 10 października 1961 roku otrzymała drugie wezwanie: "Chrystusa Króla", dzięki dekretowi prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. W dniu 22 maja 1993 roku ks. arcybiskup Jerzy Stroba erygował w świątyni kaplicę Wieczystej Adoracji. Architektura Jest to kościół neogotycki, pseudohalowy. Strzelista oktagonalna wieża jest najwyższą budowlą w mieście. Wnętrze również neogotyckie: ołtarz wielki z 1902 roku (przebudowany w latach 1950–54 oraz 1974), dwa boczne ołtarze, w tym jeden (południowy) z obrazem Matki Bożej zw. Rawicką z 1871 roku (mal. Karl Wohnlich), ambona, organy, konfesjonały. Potocznie zwany "czerwonym" kościołem. W pobliżu kościoła znajduje się dom zakonny sióstr elżbietanek, budynek plebanii, skwer z figurą św. Stanisława Kostki oraz pomnik papieża św. Jana Pawła II na plantach. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Bytomiu-Stolarzowicach

Kościół Chrystusa Króla w Bytomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bytomiu-Stolarzowicach, w diecezji gliwickiej. Historia Pierwszy, odrzucony projekt kościoła wykonał w 1927 roku bytomski architekt Theodor Ehl. Budowę staraniem ks. Jana Wyciska, według projektu radcy budowlanego z Opola Artur Reck, rozpoczęto 1 maja 1928 roku i zakończono pod koniec tegoż roku. konsekracja nastąpiła 22 września 1929 roku z rąk biskupa pomocniczego wrocławskiego, Walentego Wojciecha. Oryginalne dzwony kościelne zostały zarekwirowane w 1942 roku na potrzeby armii niemieckiej. Nowe, z odlewni Niestroja w Goduli, poświęcił 25 lipca 1957 ks. bp Franciszek Jop. W 1996 roku została przeprowadzona renowacja kościoła, natomiast w 2009 roku został wyremontowany dach. W kościele odprawiane są msze św. w języku polskim oraz w języku niemieckim. Wyposażenie Kościół jest jasny i przestronny, ołtarz oraz figury przyścienne są autorstwa bytomskiego rzeźbiarza Schinka. W portalu ołtarza znajdują się relikwie świętych Felicysyma i Salwatora. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii Chrystusa Króla
Kościół Chrystusa Króla w Gdańsku

Rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Chrystusa Króla – kościół umiejscowiony przy ul. ks. Rogaczewskiego 55 w Gdańsku Siedlcach. Historia W 1928 została podjęta inicjatywa zbudowania kościoła dla Polaków-katolików mieszkających w Wolnym Mieście Gdańsku. Fundusze gromadziło Polskie Towarzystwo Budowy Kościoła Chrystusa Króla w Gdańsku, którego prezesem był ks. Franciszek Rogaczewski. Świątynia położona na skraju Śródmieścia, w obrębie zniwelowanego byłego Bastionu Piaskowego (niem. Bastion Sandgrube), została zbudowana w latach 1931-1932 według projektu inż. architekta Czesława Świałkowskiego, jako kościół rektorski w parafii św. Józefa. Planowano, że budowla ta będzie pełniła swe funkcje jedynie tymczasowo, do czasu zbudowania w sąsiedztwie dużego, reprezentacyjnego kościoła, a następnie zostanie przekształcona w salę dla zebrań i imprez okolicznościowych. Na przeszkodzie realizacji tych planów stanął wybuch II wojny światowej i do wybudowania kościoła docelowego nigdy nie doszło. Świątynia ma kształt nietypowy dla kościoła, w formie wielkiej hali na planie prostokąta. Nie posiada wież oraz innych charakterystycznych elementów architektonicznych. Poświęcenie kościoła odbyło się 30 października 1932 z udziałem Komisarza Generalnego RP i licznych delegacji organizacji polskich w Wolnym Mieście Gdańsku. Rektorem kościoła został mianowany już 31 stycznia 1930 ksiądz Franciszek Rogaczewski. Od grudnia 1935 pomagał mu w pracy jako wikary ksiądz Alfons Muzalewski. 7 października 1937 biskup gdański Edward O’Rourke erygował przy kościele jedną z dwóch polskich parafii personalnych z ks. Rogaczewskim jako tytularnym proboszczem, jednak po kilku dniach z powodu nacisków narodowych socjalistów decyzja ta została zawieszona. 1 września 1939 księża Rogaczewski i Muzalewski zostali aresztowani w plebanii. Nowe władze planowały zamknięcie kościoła, jednak ostatecznie przekazano go przeniesionym tu z Wrzeszcza księżom pallotynom. Po 1945, w związku ze zniszczeniem kościoła św. Józefa, kościół Chrystusa Króla stał się kościołem parafialnym parafii św. Józefa. W latach 1958–1972 proboszczem parafii był ks. Kazimierz Kluz, późniejszy biskup sufragan gdański. Dopiero od 26 listopada 1989 zmieniono tytuł parafii i od tego czasu nosi ona nazwę parafii Chrystusa Króla w Gdańsku. Obecnie ulica, przy której znajduje się kościół nosi imię bł. ks. Franciszka Rogaczewskiego. Przy kościele został zrealizowany 2 odcinek serialu historycznego Gdańsk 39 (1989). W 2022 bez zgody Urzędu Miasta i konserwatora zabytków doszło do zniszczenia skarpy zabytkowego bastionu Piaskowego z końca XVII w. w celu budowy w tym miejscu przedszkola, parkingu i rozbudowy zakrystii. Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa Parafii Chrystusa Króla - historia parafii i kościoła. chrystuskrol.diecezja.gda.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-20)]. KOŚCIÓŁ CHRYSTUSA KRÓLA w Gedanopedii