NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Dwunastu Apostołów Jezusa Chrystusa w Ozorkowie

Kościół Dwunastu Apostołów Jezusa Chrystusa – kościół parafialny parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Ozorkowie (diecezja warszawska Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP). Świątynia została ufundowana przez rodziny fabrykantów Macieja Schlossera i Christiana Wernera. 9 października 1842 roku kościół został uroczyście poświęcony. Budowla reprezentuje styl neoklasycystyczny i jest zwieńczona figurami dwunastu apostołów, od których otrzymała swoją nazwę. W dowód wdzięczności za wsparcie finansowe budowy świątyni, parafia umieściła we wnętrzu kościoła dwie pamiątkowe tablice, poświęcone obydwóm rodzinom fundatorów. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia została zamieniona na obóz. Kościół po likwidacji obozu został przejęty i był użytkowany przez parafię rzymskokatolicką. Później podjęto starania o zwrot świątyni, który nastąpił dopiero w 1953 roku. Odzyskana budowla była mocno zdewastowana, nie posiadała organów, ławek, oświetlenia elektrycznego, dzwonów i wielu innych elementów. Stopniowo i systematycznie były przeprowadzane różne naprawy i były uzupełniane braki. Ławki np. zostały sprowadzone z kościoła w Kamiennej Górze. Przypisy
Willa Ludwiga Schneidera

Willa Ludwiga Schneidera – willa miejska położona w Katowicach, przy ul. T. Kościuszki 31. Historia Willa wybudowana w 1892 r. według projektu Ludwiga Schneidera, jako dom własny architekta z biurem na parterze. W 1924 r. była własnością huty „Marta” w Katowicach. W 1950 obiekt zakupiła rodzina Skarżyńskich, mieściła się tu siedziba Zarządu Związku Kupców Polskich Województwa Śląsko-Dąbrowskiego. W latach 50. XX w. budynek był w gestii prokuratury wojskowej. W 1967 r. dom zwrócono Zarządowi Związku Kupców Polskich Województwa Śląsko-Dąbrowskiego. Od około 1962 r. obiekt był w użytkowaniu Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług w Katowicach. Obecnie mieszczą się tu lokale mieszkalne i użytkowe. Architektura Willa utrzymana w stylu neorenesansu północnego. Budynek murowany, podpiwniczony, piętrowy z użytkowym poddaszem. Nakryty czterospadowym dachem o konstrukcji płatwiowo-krokwiowej, kryty dachówką karpiówką. Elewacje licowane cegłą, cokół i kamieniarka okienna i drzwiowa z piaskowca. Na parterze zaprojektowano wielopokojowe mieszkanie połączone z biurem, natomiast na pierwszym piętrze wielopokojowe mieszkanie z odrębną kuchnią i łazienką. W 1932 r. nieznacznie przebudowano mieszkanie na parterze. W 1956 r. adaptowano poddasze na pomieszczenie mieszkalne. W latach 50 XX w. ze względu na użytkowanie willi przez prokuraturę wojskową wnętrza zaadaptowano do nowych funkcji, m.in. przystosowano piwnicę na areszt. Pierwotnie willa posiadała przedogródek od ul. Kościuszki oraz ogród ozdobny od południa. Za budynkiem znajdowały się pomieszczenia gospodarcze, obecnie wyburzone lub przebudowane na kamienice. Galeria Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Czerniewicach

Kościół świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Małgorzaty, dziewicy i męczennicy w Czerniewicach (dekanat Lubochnia diecezji łowickiej). Jest to świątynia wzniesiona w I połowie XV wieku. Wiek kościoła został potwierdzony badaniami dendrochronologicznymi. Przebudowa świątyni nastąpiła w latach 1819–1841 z dobudową kruchty od frontu. Restaurowana w 1871 – dobudowano zakrystię. Budynek był remontowany w latach 1957–1960, odnowiony w 1977 i 1991. W 2008 kościół miał być przeniesiony do skansenu w Nagawkach. W 2013 odkryto w świątyni stare polichromie i rozpoczęto generalną restaurację budowli, która trwała do 2017. Budynek jest drewniany, jednonawowy, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Posiada prezbiterium mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku prezbiterium znajduje się zakrystia. Z przodu i z boku nawy są umieszczone kruchty. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu, w części frontowej, znajduje się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona daszkiem namiotowym z latarnią. Wnętrze jest nakryte drewnianym stropem płaskim z malowidłem na płótnie przedstawiającym Adorację Świętej Trójcy, wykonanym na początku XVIII wieku. Ściany były wcześniej pokryte tynkiem, obecnie został on zdjęty, dzięki czemu można zobaczyć starą polichromię powstałą około połowy XVII wieku. Podłoga została wykonana z desek. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym, pochodzi z połowy XVII wieku, dwa ołtarze boczne reprezentują styl barokowy. Chrzcielnica w stylu barokowym została wykonana w XVII wieku. Kropielnica w stylu późnogotyckim powstała w 1551 roku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła we Wróblewie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sieradzki II diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1804 roku. Wybudowana została przez księdza Macieja Węgierskiego. Remontowana była w 1881 roku. Rozbudowana została w 1930 roku (przedłużono nawę i dobudowano kaplicę oraz lożę nad zakrystią). Podczas II wojny światowej została zamieniona na magazyn. Remontowana była w latach 1964 – 67 (zaaranżowano wówczas wnętrze w stylu zakopiańskim). Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Posiada prezbiterium mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z dobudowanymi dwoma bocznymi zakrystiami. świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest umieszczona kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona cebulastym, blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest wyłożone boazerią i dzielą je na trzy części dwa rzędy słupów. Strop posiada formę pozornych sklepień kolebkowych. Chór muzyczny jest podparty słupami i posiada wystawkę prostokątną w części centralnej i organy wykonane w 2 połowie XX wieku. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem powstałym w XVI wieku. Ołtarz główny w stylu neobarokowym został wykonany w połowie XIX wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu klasycystycznym. Chrzcielnica kamienna, w stylu późnogotyckim, powstała w XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Gidlach

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół filialny w Gidlach, należący do parafii Najświętszej Maryi Panny Bolesnej w Gidlach (dekanat Gidle archidiecezji częstochowskiej), najstarszy drewniany kościół w okolicy Częstochowy. Jest to świątynia wzniesiona na przełomie XV i XVI wieku. Przebudowana została w 1659. Remontowana była w latach 1765–1769 (wówczas dobudowano kruchtę. Zakrystia została dobudowana w 1848. W 1921 i w latach 1973 – 1977 kościół był restaurowany. Budowla została zaliczona do II grupy zabytków. Świątynia jest orientowana, drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową, oszalowana. Do jego budowy użyto drewna modrzewiowego. Reprezentuje styl gotycki. Posiada mniejsze prezbiterium, w stosunku do nawy, zamknięte prostokątnie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Budowlę nakrywa stromy dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym baniastym dachem hełmowym z latarnią. Nawa jest otoczona dookoła otwartymi sobotami, podpartymi słupami z mieczami. Ściany są pokryte gontem. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z zaskrzynieniami w nawie. Chór muzyczny posiada prostą linię parapetu. Ołtarz główny został wykonany w latach 1792-1796 przez Jana Millmana. Dwa ołtarze boczne w stylu klasycystycznym pochodzą z połowy XIX wieku. Obok kościoła na placu rośnie jeden z najstarszych w Polsce jaworów datowany na 1780. Posiada status pomnika przyrody od 1996. Drzewo mierzy niemal 390 cm obwodu pnia i ponad 24 metry wysokości. W pobliżu jaworu rósł jeszcze po II Wojnie Światowej dąb o obwodzie tuż nad ziemią przekraczającym 14 metrów. Drzewo owo uschło ponieważ zbyt blisko interesowali się nim pielgrzymi, skubiąc i ogryzając korę. Uważano, że tak, jak cudowna lipa w Cielętnikach ma zbawienny wpływ na bolące zęby. Przypisy
Lasy Chocianowskie

Lasy Chocianowskie, pełna nazwa Obszar Chronionego Krajobrazu "Lasy Chocianowskie" – teren chroniony w powiecie polkowickim w województwie dolnośląskim. Zajmuje 5132 hektary. Powstał 1 czerwca 1998 roku. Geografia Lasy Chocianowskie tworzą krajobraz nizinny w dolinie rzeki Szprotawy z przyległymi kanałami wodnymi, odgałęzieniami i rozlewiskami. W granicach obszaru znajduje się jeden zbiornik wodny o powierzchni ok. 4,1 hektara, będący zatopionym wyrobiskiem po eksploatacji glinki kaolinowej. Granica obszaru chronionego biegnie od miasta Chocianów, przez wieś Pogorzeliska i Nową Wieś Lubińską. Następnie pomiędzy wsiami Trzmielów i Janów, dalej za wsią Golanka, aż dociera znów do miasta Chocianów. Od jego nazwy powstała także ścieżka rowerowa Lasy Chocianowskie o długości 43 kilometrów, łącząca piesze i rowerowe szlaki turystyczne Przemkowskiego Parku Krajobrazowego z pozostałymi szlakami regionu. Przyroda Wartości przyrodnicze tego terenu stanowi głównie szata roślinna. Starodrzewów jest niewiele, przy czym pojedyncze poddziały z dominacją sosny w wieku 100–130 lat przeważają w środkowej i zachodniej części obszaru, natomiast z przewagą dębu w wieku 100–120 lat we wschodniej części obszaru w rejonie Nowej Wsi Lubińskiej i Trzmielowa. W dolinach rzek występują fragmenty lasów łęgowych z olszą czarną (Alnus glutinosa) oraz wierzbami: białą (Salix alba) i kruchą (Salix fragilis). Zbiorowiska o charakterze torfowisk występują głównie w dolinie Chocianowskiej Wody, w miejscach stale podmokłych rozwija się bujna roślinność szuwarowa, m.in. mech mokradłosz, sierpolist i drabik drzewkowaty. Etymologia Nazwa pochodzi od miasta Chocianów, które znajduje się na granicy Lasów Chocianowskich. Przypisy Linki zewnętrzne Lasy Chocianowskie w bazie danych Protected Planet
Kościół św. Jana Chrzciciela w Brzózie Królewskiej

Kościół św. Jana Chrzciciela w Brzózie Królewskiej – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Leżajsk II archidiecezji przemyskiej. Znajduje się w środkowej części wsi, na tzw. Piaskach. Murowany z XIX-wiecznym wyposażeniem. Przypisy Linki zewnętrzne https://www.youtube.com/watch?v=JyqibMyo8dg
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łaniętach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kutno – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Historia Pierwotna świątynia została wzniesiona w 1643 roku, dzięki staraniom Katarzyny Nieborowskiej. Oryginalnie był to kościół murowany, na planie kwadratu, mały i niewysoki. W takiej formie istniał przez kolejne 200 lat. Obecna forma świątyni pochodzi z 1866 roku. Wtedy to, dzięki staraniom księdza kanonika Franciszka Marmo i kosztem właściciela Łaniąt, Rudolfa Skarżyńskiego, do pierwszej świątyni murowanej zostały dobudowane: prezbiterium, kruchta, zakrystia i loża. Z XVII-wiecznych murów starej świątyni zostało zachowane tyle, ile się tylko dało. Nowo przebudowany kościół został konsekrowany w dniu 15 sierpnia 1880 roku przez biskupa kujawsko-kaliskiego Wincentego Teofila Popiela. W czasie urzędowania księdza Piotra Frankiewicza, w dniu 24 września 1918 roku wizytę w świątyni złożył delegat apostolski Achille Ratti (późniejszy papież Pius XI). Przemówił do wiernych i udzielił im apostolskiego błogosławieństwa. Wydarzenie to jest upamiętnione płaskorzeźbą, wmurowaną w ścianę świątyni. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie

Kościół Matki Bożej Bolesnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sienneński diecezji radomskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1697 roku, a na początku XX wieku została gruntownie wyremontowana. Wybudowany ze składek miejscowej ludności kościół otrzymał trzy ołtarze. Jednak miał niewielkie rozmiary i w 1894 roku ksiądz Teofil Banasiewicz rozpoczął starania o powiększenie świątyni. Obecna jej forma różni się od oryginalnej. Rozpoczęte przez księdza Banasiewicza działania znalazły finał w latach 1904−1908, kiedy to przebudowano i powiększono świątynię. Na miejscu dawnego ołtarza głównego umieszczonego po wschodniej stronie zostały wybite drzwi, natomiast na miejscu dawnego wejścia do kościoła zostało wzniesione prezbiterium. W jego wnętrzu został umieszczony nowy ołtarz. W tym samym czasie zostały dobudowane jeszcze dwie zakrystie i dwie kaplice, natomiast od wschodniej strony został dostawiony fronton zwieńczony dwiema wieżami o wysokości 36,5 metra. Wyposażenie w postaci ołtarzy bocznych, chrzcielnicy i barokowej ambony pochodzą z poprzedniej świątyni. Wnętrze świątyni jest ozdobione malowidłami dekoracyjnymi pędzla ucznia Jana Matejki Franciszka Woronia. Oprócz tego we wnętrzu na pilastrach jest umieszczonych 12 postaci przedstawiających apostołów. Sklepienia są ozdobione wizerunkami czterech ewangelistów, natomiast między kolumnami ołtarza są umieszczone posągi biskupów męczenników − św. Stanisława i św. Wojciecha. Oprócz tego wewnątrz świątyni jest umieszczona także rzeźba jej patronki − Matki Boskiej Bolesnej, wykonana przez artystę Polkowskiego z Warszawy. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Karczynie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Karczynie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Karczyn (powiat strzeliński, województwo dolnośląskie). Należy do parafii św. Wawrzyńca w Prusach. Historia Pierwsze wzmianki o drewnianej świątyni katolickiej w Karczynie pochodzą z 1161. W 1534 został on przejęty przez protestantów. W 1857 na jego miejscu wzniesiono nową ewangelicką świątynię z granitu strzelińskiego. Miała dwukondygnacyjne chóry, wsparte na filarach i wysoką, 50-metrową wieżę. Międzywojenna parafia protestancka w Karczynie obejmowała dziewięć wsi. W 1945 kościół stał w pobliżu linii frontu, jednak nie został znacząco uszkodzony - ucierpiała głównie wieża i ostrzelany dach. W 1945 na przykościelnym placu polscy osadnicy zbudowali niewielką kaplicę. W 1947 osadnicy ci oraz pierwszy od czasów średniowiecznych katolicki proboszcz lokalnej parafii, ksiądz Wacław Brzozowski wyrazili chęć przejęcia obiektu na cele religijne, jednak komunistyczna władza nie wyraziła na to zgody, tolerując jednocześnie szabrowanie materiałów budowlanych z ruin. W 1950 kolejny proboszcz, ksiądz Franciszek Pieczykolan wznowił starania o przejęcie obiektu, jednak nadal były one nieskuteczne. W 1954, z inicjatywy lokalnych ubeków, zapadła decyzja o rozbiórce kościoła. Z uwagi na fakt, że był on zbudowany z twardego granitu, prace rozbiórkowe napotykały duże trudności. W związku z tym bryła została wysadzona przez saperów z jednostki w Brzegu, a pozostałości usunięto z udziałem spychaczy i buldożerów. Na miejscu pozostało tylko murowane ogrodzenie. Nowy kościół wzniesiono na dobrze zachowanych fundamentach starego w latach 1997-2003. Konsekrował go w 2003 kardynał Henryk Gulbinowicz. Obiekt posiada skromne wyposażenie wnętrza. Zobacz też kościół św. Wawrzyńca w Prusach (parafialny) Przypisy
Kościół św. Wojciecha i Matki Bożej Różańcowej w Nieliszu

Kościół świętego Wojciecha i Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Szczebrzeszyn diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Obecnie istniejąca świątynia powstała po przebudowie poprzedniej w 1859 roku, natomiast w 1860 roku została poświęcona przez dziekana zamojskiego, księdza Lenkiewicza, remontowana była w XIX wieku i w dwudziestoleciu międzywojennym. W 1959 roku został przeprowadzony jej kapitalny remont (wykonano nowe dębowe podwaliny, wymieniono spróchniałe belki u dołu). W 1961 roku została dobudowana większa kruchta. W 1973 roku świątynia została rozbudowana według planów inżyniera Czesława Dernałowicza z Lublina. W latach 1974–1975 budowla została pomalowana z zewnątrz i od wewnątrz. Architektura Jest to świątynia drewniana, jednonawowa, przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Wyposażenie Ołtarz główny został wykonany z drewna i reprezentuje styl barokowy, znajduje się w nim obraz św. Wojciecha. Oprócz głównego kościół posiada także 2 ołtarze boczne. Na chórze muzycznym są umieszczone stare organy, remontowane w 1957 roku przez Wojciecha Grzankę z Tuchowa. W zakrystii przechowuje się stare naczynia i szaty liturgiczne. Galeria Przypisy
Бенджински окръг

Бенджински окръг (на полски: Powiat będziński) е окръг в Силезко войводство, Южна Полша. Заема площ от 364,13 км2. Административен център е град Бенджин. География Окръгът се намира в историческата област Заглембе Домбровско (Малополша). Разположен е в централната част на войводството. Население Населението на окръга възлиза на 152 135 души (2012 г.). Гъстотата е 418 души/km2. Административно деление Административно окръг е разделен на 8 общини. Градски общини: Бенджин Челядж Славков Войковице Градско-селска община: Община Шевеж Селски общини: Община Бобровники Община Меженчице Община Псари Фотогалерия Бележки
Okres Będzin

Okres Będzin (polsky Powiat będziński) je okres v polském Slezském vojvodství. Rozlohu má 368,02 km² a v roce 2023 zde žilo 144 997 obyvatel. Sídlem správy okresu je město Będzin. Gminy Městské: Będzin Czeladź Sławków Wojkowice Městsko-vesnická: Siewierz Vesnické: Bobrowniki Mierzęcice Psary Města Będzin Czeladź Siewierz Sławków Wojkowice Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Powiat będziński na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Okres Będzin na Wikimedia Commons
Będzin County

Będzin County (Polish: powiat będziński) is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Silesian Voivodeship, southern Poland. It came into being on 1 January 1999 as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and largest town is Będzin, which lies 13 kilometres (8 mi) north-east of the regional capital Katowice. The county contains four other towns: Czeladź, 3 km (2 mi) west of Będzin, Wojkowice, 7 km (4 mi) north-west of Będzin, Sławków, 20 km (12 mi) east of Będzin, and Siewierz, 18 km (11 mi) north-east of Będzin. The town of Sławków, which became part of Będzin County in 2002 when it was transferred from Lesser Poland Voivodeship to Silesian Voivodeship, forms an exclave. It is separated from the rest of the county by the cities of Dąbrowa Górnicza and Sosnowiec. The county covers an area of 368.02 square kilometres (142.1 sq mi). As of 2019 its total population is 148,516. The most populated towns are Będzin with 56,624 inhabitants, Czeladź with 31,545 inhabitants and Wojkowice with 8,927 inhabitants. Neighbouring counties Będzin County is bordered by Myszków County to the north, Zawiercie County to the north-east, the city of Dąbrowa Górnicza and (through Sławków) Olkusz County to the east, the city of Sosnowiec to the south, the cities of Siemianowice Śląskie and Piekary Śląskie to the west, and Tarnowskie Góry County to the north-west. Administrative division The county is subdivided into eight gminas (four urban, one urban-rural and three rural). These are listed in the following table, in descending order of population. References
Distrito de Będzin

El distrito de Będzin (en polaco, powiat będziński) es un distrito del voivodato de Silesia (Polonia). Según el censo de 2021, tiene una población de 147 259 habitantes.​ Fue constituido el 1 de enero de 1999 como resultado de la reforma del Gobierno local de Polonia aprobada el año anterior. Está dividido en ocho municipios: cuatro urbanos (Będzin, Czeladź, Sławków y Wojkowice), uno urbano-rural (Siewierz) y tres rurales (Bobrowniki, Mierzęcice y Psary). El distrito tiene una superficie de 364.13 km².​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Będzin.
Powiat de Będzin

Le powiat de Będzin (en polonais : powiat będziński) est un powiat appartenant à la voïvodie de Silésie dans le sud de la Pologne. Division administrative Le powiat compte 8 communes : 4 communes urbaines : Będzin, Czeladź, Sławków et Wojkowice ; 3 communes rurales : Bobrowniki, Mierzęcice et Psary ; 1 commune mixte : Siewierz. Portail de la Pologne
Distretto di Będzin

Il distretto di Będzin (in polacco powiat będziński) è un distretto polacco appartenente al voivodato della Slesia. Geografia antropica Suddivisioni amministrative Il distretto comprende 8 comuni. Comuni urbani: Będzin, Czeladź, Sławków, Wojkowice Comuni urbano-rurali: Siewierz Comuni rurali: Bobrowniki, Mierzęcice, Psary Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su distretto di Będzin Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su starostwo.bedzin.pl.
Condado de Będzin

Będzin (polaco: powiat będziński) é um powiat da Polónia, na voivodia da Silésia. A sede é a cidade de Będzin. Estende-se por uma área de 368,02 km², com 151 024 habitantes, segundo os censos de 2007, com uma densidade 411 hab/km². Divisões admistrativas O powiat possui: Comunas urbanas: Będzin, Czeladź. Sławków, Wojkowice Comunas urbana-rurais: Siewierz Comunas rurais: Bobrowniki, Mierzęcice, Psary Cidades: Będzin, Czeladź, Sławków, Wojkowice, Siewierz Demografia População (dados de 30 de Junho de 2007): Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Бендзинский повет

Бендзинский повят (пол. Powiat będziński) — повят (район) в Польше, входит как административная единица в Силезское воеводство. Центр повята — город Бендзин. Занимает площадь 368,02 км². Население — 150 425 человек (на 30 июня 2015 года). Административное деление города: Бендзин, Челядзь, Славкув, Войковице, Севеж городские гмины: Бендзин, Челядзь, Славкув, Войковице городско-сельские гмины: Гмина Севеж сельские гмины: Гмина Бобровники, Гмина Меженцице, Гмина Псары Демография Население повята дано на 30 июня 2015 года. Фотографии Примечания Ссылки Официальная страница повята
Бендзинський повіт

Бендзинський повіт (пол. powiat będziński) — один з 17 земських повітів Сілезького воєводства Польщі. Утворений 1 січня 1999 року в результаті адміністративної реформи. Загальні дані Повіт знаходиться у центральній частині воєводства. Адміністративний центр — місто Бендзин. Станом на 1.01.2008 населення становить 151 160 осіб, площа 364,13 км². Демографія Демографічні дані повіту станом на 30.06.2007: Примітки
Jaskółcze Gniazdo Municipal Stadium

The Jaskółcze Gniazdo Municipal Stadium or The Swallow's Nest (Polish: Stadion Miejski w Tarnowie) is a 16,000-capacity motorcycle speedway and association football stadium in the western outskirts of Tarnów, Poland. The venue is used by the speedway team Unia Tarnów, who compete in the Team Speedway Polish Championship and the Unia Tarnów football team. The pitch measures 104 x 68 metres. History The record attendance was set on 26 September 2004, when 25,000 spectators attended the speedway match between Unia Tarnów and Atlas Wrocław. Later that year on 30 December, the facility was renamed the Municipal Stadium. In 2011, the stadium added the prefix Jaskółcze Gniazdo (the Swallow's Nest). References