NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Ignacego Loyoli w Kłodzku

Kościół świętego Ignacego Loyoli – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku. Znajduje się w dzielnicy Kłodzka - Ustroniu. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim. Została zbudowana w 1880 roku. Z zewnątrz prezentuje się jako prostokątna budowla z sygnaturką znajdującą się na dachu oraz oknami i portalem umieszczonymi w ostrołukach. Wnętrze kościoła posiada skromne wyposażenie powstałe w końcu XIX wieku. Przypisy .
Kościół św. Wojciecha w Dobroniu

Kościół św. Wojciecha w Dobroniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Dobroń w powiecie pabianickim, w województwie łódzkim. Drewniany budynek kościoła z XVIII wieku wpisany jest do rejestru zabytków (nr rej. 33 z 20 lipca 1967 r.), podobnie jak drewniana dzwonnica (nr rej. 57 z 20 lipca 1967 r.). Parafia św. Wojciecha należy do dekanatu łaskiego w archidiecezji łódzkiej. Historia Budowa kościoła trwała w latach 1776–1779; architektem był ks. Sebastian Alojzy Sierakowski, jezuita. Kościół został erygowany początkowo 20 maja 1779 roku jako filia kolegiaty w Łasku, a następnie 23 czerwca 1780 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Antoniego Kazimierza Ostrowskiego jako samodzielny kościół parafialny, podlegający dekanatowi łaskiemu. W skład parafii w Dobroniu początkowo wchodziły wsie Dobroń, Mogilno, Ldzań i Róża; później dołączyły do nich osady Chechło i Talar. Budynek kościoła, wzniesiony w konstrukcji zrębowej z drewna na murowanych fundamentach, zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego. Jest orientowany względem stron świata, z głównym ołtarzem po stronie wschodniej. Prezbiterium jest trójbocznie zamknięte, za nim znajduje się kwadratowa zakrystia, a od strony zachodniej – kruchta. Budowla ma strop płaski oraz dach z przyczółkami. Nad nawą znajduje się barokowa wieżyczka na sygnaturkę, a obok kościoła dzwonnica w konstrukcji słupowej z trzema dzwonami. W kościele zamontowane są organy (obecnie – elektroniczne), a galeria chóru wsparta jest na czterech kolumnach. Do wyposażenia kościoła należy wczesnobarokowy ołtarz główny z rzeźbami św. Wojciecha i św. Stanisława oraz obrazem Boga Ojca z połowy XVII wieku. Sklepienie prezbiterium zdobi polichromia "Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi". Mensy ołtarzy bocznych reprezentują styl rokokowy, rokokowa jest także chrzcielnica. W świątyni znajdują się ołtarze boczne - przy jednym z nich wspominana jest Matka Boska Częstochowska, przy drugim Najświętsze Serce Pana Jezusa. Znajdują się tam również relikwie św. Stanisława, św. Maksymiliana Marii Kolbego, św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Ambona pochodzi z ok. połowy XVII wieku. Cennym zabytkiem jest przechowywana w kościele złocona puszka z 1736 roku. Sklepienie kościoła zajmuje polichromia "Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu", a na ścianach namalowano postaci świętych. Pod malunkami osób kanonizowanych zawieszono sześć feretronów, które są noszone podczas procesji. Wyposażenie kruchty stanowią dwa krucyfiksy - znajduje się tam również polichromia przedstawiająca objawienie Pana Jezusa. W okolicy kościoła znajduje się drewniana dzwonnica z XVIII wieku, krzyż misyjny, figury Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi oraz pomnik upamiętniający ofiary drugiej wojny światowej. Staraniem ks. Walentego Mruka, pełniącego funkcję proboszcza w Dobroniu w latach 1872–1891, w roku 1872 odrestaurowano kościół z zewnątrz, w 1875 r. ogrodzono na nowo cmentarz, a w 1878 r. odnowiono wnętrze kościoła. Galeria Zobacz też Dobroń Poduchowny Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Lewinie Kłodzkim

Kościół św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kudowa-Zdrój diecezji świdnickiej. Historia Obecna murowana świątynia została wzniesiona w 1574 lub 1576 roku. Zaprojektowana została w stylu renesansowym przez Melchiora Neumanna i została przebudowana w latach 1698–1699. Autorem tej przebudowy był północnowłoski budowniczy Como z Bystrzycy Kłodzkiej, a w pracach budowlanych pomagał mu cieśla z Lewina Kłodzkiego, Stephan. W 1681 roku strop nad prezbiterium został zastąpiony przez sklepienie łukowe, w 1697 roku została podwyższona wieża świątyni. W 1714 roku została odnowiona fasada świątyni, natomiast w 1729 roku dzięki staraniom lewińskich kupców płóciennych (głównie Georga Stankego) przy prezbiterium wybudowano dobudówkę o dwóch kondygnacjach, mieszczącą w przyziemiu zakrystię, a na piętrze oratorium przeznaczone dla władz miejskich, kolatorów i dla kupiectwa z Lewina Kłodzkiego. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz w stylu renesansowym pod wezwaniem św. Michała Archanioła wykonany w 1618 roku, ambona w stylu renesansowym wykonana w 1620 roku, boczny ołtarz pod wezwaniem Dzieciątka Jezus (niem. Freumdschaft Christi) ufundowany przez radcę handlowego króla Prus, Fryderyka II Wielkiego, Ignatza Straucha w 1772 roku. W 1663 roku został ufundowany przez bractwo św. Antoniego boczny ołtarz pod jego wezwaniem, a w 1773 roku zastąpiony został nowym ołtarzem wykonanym również na polecenie bractwa św. Antoniego. Obrazy drogi krzyżowej zostały wykonane w 1736 roku. Organy Pierwsze organy do tego kościoła zostały wykonane przez firmę przez firmę Schlag & Söhne w 1885 roku. Obecny instrument został zbudowany przez firmę Rieger w 1938 roku jako opus 2871. W 2014 roku przeszedł on generalny remont wykonany przez organmistrza Adama Wolańskiego z synem Andrzejem. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Mieroszowie

Kościół Świętego Michała Archanioła w Mieroszowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Mieroszowie, w dekanacie Głuszyca diecezji świdnickiej. Pierwotna świątynia wzniesiona w 1356 r. została zniszczona podczas najazdu husytów. Odbudowano ją dopiero w pierwszej połowie XV wieku. W 1601 r. przebudowana, następnie w latach 1714-1717 restaurowana. Obecnie jest to kościół składający się z jednej nawy z wydzielonym prezbiterium, zakończonym wielobocznie i wieżą na osi. Wieża na planie kwadratu zwieńczona jest dwukondygnacyjną nadbudową z hełmem powstałą na początku XVIII wieku. We wnętrzu świątyni znajdują się elementy reprezentujące epokę renesansu i baroku m.in. ołtarz z około 1600 roku i chrzcielnica z 1647 roku. Przypisy
Ewangelicki dom modlitwy w Orlinie Dużej

Dom modlitwy w Orlinie Dużej – dawny ewangelicki dom modlitwy zlokalizowany w Orlinie Dużej (gmina Gizałki). Obecnie nieużywany do celów kultu religijnego. Kaplicę z rudy darniowej (popularnego materiału budulcowego na terenach Puszczy Pyzdrskiej) postawiono prawdopodobnie w 1924, o czym świadczy data na szczycie budynku, pod metalowym krzyżem. Wieś założył starosta Franciszek Stadnicki 5 maja 1784 dla osadników olęderskich. Koloniści otrzymali ziemię na terenach leśnych (do karczowania) i bagiennych (do osuszania). Budynek na rzucie prostokąta, czteroosiowy z niesymetrycznie umieszczonym wejściem. Mieścił także mieszkanie pastora (obecnie prywatne). Około 50 metrów na północ, w lesie, znajduje się jeden z najlepiej zachowanych w Puszczy Pyzdrskiej cmentarzy ewangelickich, otoczony (rzadkość) murem z rudy darniowej. Galeria Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Międzylesiu

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Międzylesie diecezji świdnickiej. Historia Pierwotna świątynia wzmiankowana w 1384 roku, wzniesiona z drewna, została spalona w 1428 roku przez husytów. W tym samym roku została zastąpiona nową, również zbudowaną z drewna. Zburzona została w 1595 roku przez luteran, a na jej miejscu została zbudowana na nowo w latach 1600–1613 murowana budowla. W 1643 roku została splądrowana przez wojska szwedzkie, odnowiona i upiększona została w latach 1712–1713 z fundacji Althanow, uszkodzona w czasie pożaru Międzylesia w 1776 roku. Architektura Jest to kościół salowy, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium, nakryty sklepieniem pozornym. W 1818 roku na miejscu polichromowanego stropu zostało założone obecne sklepienie. Polichromie zostały wykonane przez malarza z Lądka-Zdroju Retmana. We wnętrzu znajdują się: dwukondygnacyjna empora organowa. Prospekt organowy zbudowany w 1745 roku przez K. Krausego z Międzylesia o 27 głosach. Ambona została wykonana w 1760 roku i posiada kształt łodzi z reliefami: św. Krzysztofa, św. Augustyna nad brzegiem morza, kazanie św. Antoniego do ryb, wrzucenie Jonasza do morza. W prezbiterium są umieszczone rzeźby z 1713 roku: św. Jana Nepomucena, św. Eligiusza, św. Jana Ewangelisty, św. Jana Chrzciciela. Od zachodu znajduje się wieża z 1699 roku, zaprojektowana przez J. Carowe. Świątynia połączona jest z zamkiem murowanym, krytym przejściem z 1778 roku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1
Kościół św. Michała Archanioła w Królikowie

Kościół św. Michała Archanioła – barokowy kościół katolicki zlokalizowany we wsi Królików, w gminie Grodziec (powiat koniński). Funkcjonuje przy nim parafia św. Michała Archanioła. Historia Parafia była tu erygowana prawdopodobnie już w XII wieku. Pierwszy, romański kościół zbudowano według tradycji na miejscu starego cmentarzyska pogańskiego. Obecny pochodzi z XV wieku i reprezentował początkowo styl gotycki. Zrujnowany w XVIII wieku, został całkowicie przebudowany w stylu barokowym w latach 1763-1804. Architektura Prezbiterium posiada gotyckie przypory. Do nawy przylegają dwie kaplice: południowa (1846) i północna (1863). We wnętrzu istnieje bogata dekoracja stiukowa i polichromia z lat 1790-1797 (rokoko). Rokokowe są również ołtarze i ambona. Kropielnica granitowa pochodzi z XVI wieku. W ściany zewnętrzne wmurowano dwie cenne, romańskie płyty nagrobne, pochodzące najprawdopodobniej z pierwszego kościoła (XIII wiek). Dzwonnica (kampanila) jest neogotycka i została zbudowana w 1856. Od południa wmurowana jest płyta nagrobna miejscowego dziedzica – Zygmunta Taczanowskiego. Przy kościele stoi głaz o obwodzie 380 cm, według miejscowej tradycji mający być pogańskim stołem ofiarnym. Rosną tu też dwie lipy drobnolistne o obwodzie około 450 cm. Na łące niedaleko kościoła położone jest wczesnośredniowieczne grodzisko pierścieniowate, przez mieszkańców wsi nazywane Okopem. Otaczająca obiekt fosa jest wypełniona wodą. Galeria Przypisy
Kościół św. Barbary w Międzylesiu

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Bożego Ciała w Międzylesiu. Historia Świątynia została wzniesiona przez katolików na przedmieściu Międzylesia w 1491 roku. W 1643 roku została spalona przez Szwedów; odbudowano ją w 1670 roku i konsekrowano w 1671 roku. Architektura Jest to budowla późnorenesansowa z elementami stylu gotyckiego. Kościół jest jednonawowy, posiada wyodrębnione i opięte skarpami prezbiterium zamknięte pięciobocznie. Nawa główna nakryta jest kasetonowym stropem, a prezbiterium nakryte jest sklepieniem krzyżowo–żebrowym. Od strony zachodniej znajduje się czworoboczna wieża zwieńczona cebulastym hełmem z latarnią. Ołtarz główny pochodzi z 1831 roku i został wykonany według projektu J. Schramma, posiada starsze figury św. Barbary i św. Katarzyny. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Barbary wykonany przez malarza Bartscha z Bystrzycy Kłodzkiej. Ołtarz boczny poświęcony Najświętszej Maryi Pannie, jest drewniany, polichromowany i złocony, reprezentuje styl rokokowy, został wykonany w 2 połowie XVIII wieku, i jest ozdobiony figurami św. Franciszka Ksawerego i św. Ignacego. We wnętrzu znajduje się również epitafium J.C. Ludwiga w kształcie nagrobnej płaskorzeźby, reprezentujące styl klasycystyczny, powstałe w I połowie XIX wieku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1
Kościół św. Stanisława w Trąbczynie

Kościół św. Stanisława – neogotycki katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Trąbczyn, w gminie Zagórów (powiat słupecki). Funkcjonuje przy nim Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Historia Pierwszy kościół, pod wezwaniem św. Marcina, powstał we wsi już w XIV wieku, z fundacji miejscowych właścicieli herbu Dryja. W 1546 konsekrowano kolejną świątynię, która prawdopodobnie spłonęła i została zastąpiona następną, ufundowaną w 1740 przez Katarzynę z Rozdrażewskich Prusimską. Obecny kościół, w stylu neogotyckim, wzniesiono w 1909 już pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa. Podczas II wojny światowej Niemcy rozkradli część wyposażenia świątyni. W latach 1987-1994 przeprowadzono generalny remont kościoła, którego inicjatorem był ks. Józef Wrzosek. W kruchcie znajduje się tablica z 2015, upamiętniająca dawnych fundatorów i księży związanych z parafią. Została wmurowana w 775 rocznicę powstania wsi, 5 lipca 2015. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Pawła II w Międzylesiu

Kościół świętego Jana Pawła II – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Bożego Ciała w Międzylesiu. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1899–1900 jako kościół ewangelicki. Poświęcona została 18 listopada 1900. W latach 1891–1902 kościołem opiekował się wikariusz z Bystrzycy Kłodzkiej. 31 marca 1902 została utworzona samodzielna parafia ewangelicka w Międzylesiu. W latach 1945–2005 budowla nie pełniła funkcji religijnych. Mieściły się w niej magazyny, hala sportowa, sklep meblowy. Kościół ulegał coraz większej dewastacji, m.in. przeciekał dach, zostało zniszczone prezbiterium. Proboszcz parafii pod wezwaniem Bożego Ciała w Międzylesiu ksiądz Jan Tracz zwrócił się z pisemną prośbą o przekazanie parafii świątyni. Aktem notarialnym burmistrz Międzylesia Tomasz Korczak przekazał 22 września 2005 świątynię parafii Bożego Ciała w Międzylesiu, kościół został sprzedany za symboliczną „złotówkę”. W latach 2005–2011 świątynia została gruntownie wyremontowana. 24 grudnia 2008 w kościele została odprawiona pierwsza pasterka. W październiku 2011 zostały zakończone prace nad tryptykiem witrażowym poświęconym papieżowi Janowi Pawłowi II (trzy okna w prezbiterium). Świątynia została poświęcona 22 października 2011 i otrzymała wezwanie Jana Pawła II. Jest to pierwszy kościół poświęcony papieżowi w diecezji świdnickiej. Architektura Projektantem świątyni był radca budowlany z Kłodzka Kruttge, a budowniczym prowadzącym budowę Franz Lux z Długopola Górnego. Kościół został zbudowany w stylu łączącym elementy stylu neoromańskiego i neogotyckiego. Rozwiązanie bryły prezbiterium charakterystyczne jest dla środkowoeuropejskiej architektury gotyckiej. Kształty okien nawy z dużymi rozetami i podwójnymi oknami zostały wyprowadzone z francuskiego gotyku katedralnego pochodzącego z końca XII wieku. Gdy kształtowana była fasada, został przetworzony charakterystyczny dla niemieckiego romanizmu „westwerk” oraz nawiązano do form romańskich triforiów i hełmów romańskich, niemieckich świątyń. Zamknięte wielobocznie, wyodrębnione prezbiterium świątyni posiada osobny dach. Jednonawowy korpus nawowy posiada duże ostrołukowe okna ze stolarką nawiązującą do wczesnogotyckich maswerków i nakryty jest dachem dwuspadowym. Czworoboczna, smukła wieża w fasadzie mieszcząca w przyziemiu główny portal jest przepruta w górnej kondygnacji pseudotriforiami i zwieńczona hełmem składającym się ze środkowej ośmiobocznej iglicy i z czterech małych, narożnikowych, ostrosłupowych iglic. Przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, a przy wieży znajduje się półowalny aneks (mieszczący schody na chór) nakryty wysokim dachem z zaokrągloną połacią. Elewacje świątyni są oblicowane kamieniem. Przypisy
Kaplica św. Floriana w Kopojnie

Kaplica św. Floriana – kaplica katolicka (kościół filialny) zlokalizowana we wsi Kopojno, w gminie Zagórów (powiat słupecki). Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zagórowie. Kaplicę wzniesiono staraniem parafian w latach 1995-1996 na terenie ofiarowanym przez Floriannę Kuszkę. Poświęcenie nastąpiło 2 września 1996 z rąk biskupa Romana Andrzejewskiego, sufragana włocławskiego. Wydarzenie to upamiętnia stosowna tablica pamiątkowa przy wejściu. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Niemczy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Piława Górna diecezji świdnickiej. Pierwsza świątynia była wzmiankowana w 1296, została przebudowana w XVI w. i ponownie w 1648. Spłonęła doszczętnie w 1853. Obecna świątynia znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie dawnego kościoła i została zbudowana w stylu neoromańskim w latach 1864-1865. Wnętrze salowe kościoła jest nakryte stropem belkowym. Do wyposażenia wnętrza świątyni należą drewniane empory, trzy barokowe ołtarze z XVIII wieku i ambona pochodzące z nieistniejącego kościoła zamkowego. Pozostałe ołtarze i neogotycka chrzcielnica powstały w II połowie XIX wieku. W latach 1530–1945 świątynia należała do protestantów. Od 1947 roku jest to katolicki kościół parafialny. W latach 1969–1975 zostało zainstalowane elektryczne ogrzewanie, został zamontowany dzwon, wyremontowano 24- głosowe organy, została założona nowa posadzka oraz wymalowano wnętrze. Wymiary świątyni to: długość – 40 metrów, szerokość – 20 metrów wysokość wieży – 60 metrów. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP – Evangelische Kirche Peter u. Paul, Ewangelicki kościół Piotra i Pawła na str. polska-org.pl
Kościół św. Mikołaja w Nowej Rudzie

Kościół świętego Mikołaja w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Nowa Ruda diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Centrum Nowej Rudy. Historia Pierwotną, późnogotycką świątynię zbudowano jako ewangelicką w 1515 roku. Po 1623 roku przejęli ją katolicy. W 1884 roku została zniszczona przez pożar. Odbudowa w obecnym, neogotyckim kształcie w latach 1885–1887 według projektu Josepha Ebersa i Josepha Elsnera. Kościół był remontowany w roku 1968 i latach 1970–1975. Architektura Jest to duży, trzynawowy kościół halowy o długości około 72 metrów i szerokości 22 metrów. Bryła świątyni jest mocno rozczłonkowana z wydzielonym, wielobocznie zakończonym prezbiterium i jednakowo zamkniętymi nawami bocznymi. Wieża zwieńczona jest strzelistym hełmem, z narożnikowymi małymi hełmami-sterczynami. Na kalenicy dachu znajduje się bardzo smukła, czworokątna sygnaturka. Wnętrze nakryte jest sklepieniami. kościół posiada bardzo bogate detale ceglane w stylu neogotyckim (są to m.in. opaski okienne, portale, fryzy, przypory itp.). Wnętrze posiada bogate, jednolite wyposażenie w stylu neogotyckim, pochodzące z końca XIX wieku (są to drewniane, polichromowane ołtarze; drewniany prospekt organowy). Oprócz tego ze starej świątyni zachowały się: chrzcielnica z piaskowca datowana na XIII wiek, gotycka kamienna figura św. Krzysztofa z 1511 roku; gotycka, drewniana, polichromowana figurka Matki Bożej z XV wieku i późnogotycka figura św. Jana Nepomucena z XVI wieku. Rzeźby Rzeźby dziesięciu z dwunastu śś. apostołów umieszczone są na filarach w nawie głównej: Franz Wagner (1887−1942) w latach 1890-1895 wykonał rzeźby: Mateusza, Tadeusza z maczugą i podobizną Jezusa, Tomasza z włócznia, Szymona z piłą. Alois Schmidt (1855−1939) w 1890 wykonał rzeźby: Jakuba Większego, Jana z kielichem. Joseph Elsner (1845−1945) wykonał rzeźby: Andrzeja, Jakub Mniejszego z toporem, Filipa z krzyżem i księgą, z roku 1914, Bartłomieja z nożem, z roku 1914. rzeźby: Piotra, apostoła Pawła z Tarasu, który nie jest apostołem są w ołtarzu głównym. Organy Organy wybudowała w 1890 roku firma Schlag & Söhne jako opus 310. To jedne z największych zachowanych mechanicznych organów tej firmy. Wiatrownice z bocznymi klapkami są autorską konstrukcją tego zakładu. Instrument ostatnio remontowany przez firmę organmistrzowską z Wrocławia. Dyspozycja instrumentu: Dzwony We wrześniu 1890 roku na wieży zainstalowano pierwszy komplet trzech dzwonów z brązu. W 1919 z powodu działań wojennych na ich miejsce zawieszono znajdujące się do dziś, cztery staliwne dzwony, odlane rok wcześniej w Bochum. Płyty i epitafia Płyty pochodzą ze zlikwidowanego w 1885 przykościelnego cmentarza. Pod koniec XIX w. wstawiono je w mur od strony ul. Kościelnej. Płyty: dzieci Hieronimusa Kesslera (1589): córki Anny (1602–1604), synów: (1597), Georga (1598–1606), Augustinusa (ur. 1607), córki pisarza miejskiego Judith (Judyty) Löchterlein (zm. 1631), Inskrypcyjna (1631), Franza Rosenberga (1798). Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6.
Kościół św. Wawrzyńca w Przychowej

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Przychowej – filialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się we wsi Przychowa w gminie Ścinawa w województwie dolnośląskim, należący do parafii św. Michała Archanioła w Olszanach. Historia Pierwsza wzmianka o kościele w Przychowej pochodzi z roku 1210. Prawdopodobnie w czasie średniowiecza został rozbudowany. Dobudowano wtedy do niego też wieżę. Przebudowany w roku 1713 lub 1736 w stylu barokowym. Odrestaurowany w drugiej połowie XIX w. Remontowany w latach 1982–1987. Architektura Kościół jest orientowaną pseudobazyliką wykonaną z cegły. Prezbiterium jest węższe od korpusu, posiada zamknięcie trójboczne. Od północy dostawiona jest zakrystia, od południa kruchta. Wieża na planie kwadratu jest w dolnej części oskarpowana, kryta ostrosłupowym hełmem. Nawę i prezbiterium przykrywa dwuspadowy ceramiczny dach. We wnętrzu sklepienie kolebkowe z lunetami. Wyposażenie Wystrój w stylu rokokowym – ołtarz główny, ołtarze boczne, prospekt organowy i ambona z baldachimem, pochodzi z czasów XVIII-wiecznej przebudowy świątyni. Wśród barokowych obrazów znajdujących się wewnątrz cztery zostały wykonane pod koniec XVII w. w lubiąskim warsztacie Michaela Willmanna, z których co najmniej jeden jest dziełem samego mistrza. Przedstawiają one „Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny”, „Koronowanie cierniem”, „Pokłon Trzech Króli” i „Św. Katarzynę”. Przypisy Literatura Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa: Arkady, 2005, s. 283.
St. Barbara (Nowa Ruda)

St. Barbara (polnisch Kościół św. Barbary) ist die römisch-katholische Pfarrkirche in Drogosław (deutsch Kunzendorf), einem Stadtteil von Nowa Ruda (Neurode) im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Kirche wurde als Kuratiekirche aufgrund starken Zuwachses der Bevölkerung zu Beginn des 20. Jahrhunderts von 1910 bis 1911 im neuromanischen Stil errichtet und am 12. September 1912 vom Prager Erzbischof Leo Skrbenský von Hříště geweiht. Der Entwurf stammte vom Architekten Ludwig Schneider, die Decken- und Wandgemälde schuf der Landecker Maler Leo Richter. Der Hochaltar im Stil des Barock zeigt das Bild der hl. Barbara, Patronin der Bergleute, über der Rubengrube. Diese Grube befand sich in Kohlendorf (Kolno), einem Ortsteil von Kunzendorf. Weiterhin befinden sich in der Kirche Statuen der Hll. Paulus und Isidor als Patrone der Weber und Bauern. Literatur Kunzendorf bei Neurode. In: Rundbrief des Großdechanten und des Heimatwerkes Grafschaft Glatz e. V. Nr. 1, 2020, S. 11 (grafschaft-glatz.de [PDF]). Weblinks