NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szydłów Synagogue

The Szydłów Synagogue (Polish: Synagoga w Szydłowie) is a former Orthodox Jewish congregation and synagogue, that is located at 3 Targowa Street, in Szydłów, in the Świętokrzyskie Voivodeship of Poland. The stone fortress synagogue with heavy buttresses on all sides was completed in 1564 in the Renaissance and Gothic Survival styles. The synagogue served as a house of prayer until World War II when it was devastated by Nazis. During the war it served as a weapons and food magazine. After the war, it briefly served as a village cinema, cultural center and has operated as a Jewish museum since the 1980s. History Completed in the 16th century and rebuilt in the 18th-century, the interior was richly decorated by Jehuda Lejb, an artist who had decorated synagogues in Działdów and Pińczów. Following its desecration in World War II, the building was renovated in the 1960s for use as a library and cultural centre. The women's gallery served as a town library while the main floor was a cultural center. In 1995 the library was closed due to budget cuts and the building stood in need of repair, especially to the roof, which was leaking. The renovation altered the building's exterior appearance, but the interior was preserved intact. The original, built-in, masonry Torah Ark is particularly notable. The first official inventory of important buildings in Poland, A General View of the Nature of Ancient Monuments in the Kingdom of Poland, led by Kazimierz Stronczynski from 1844 to 1855, describes the Szydłów Synagogue as one of Poland's architecturally notable buildings. A further renovation during the 1980s restored some of the former synagogue's historical features, including several unique wall lamps. The renovated synagogue hosts a small exhibition of Judaica elements. See also Chronology of Jewish Polish history History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland References External links Media related to Synagogue in Szydłów at Wikimedia Commons
Szymanowo (Rawicz)

Szymanowo (prononciation : [ʂɨmaˈnɔvɔ]) est un village polonais de la gmina de Rawicz dans le powiat de Rawicz de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 3 kilomètres à l'est de Rawicz (siège de la gmina et du powiat), et à 89 kilomètres au sud de Poznań (capitale régionale). Le village possédait une population de 809 habitants en 2014. Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Leszno. Depuis 1999, Szymanowo est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Références Portail de la Pologne
Шиманово (Равицький повіт)

Шиманово (пол. Szymanowo, нім. Friedrichsweiler) — село в Польщі, у гміні Равич Равицького повіту Великопольського воєводства. Населення — 732 особи (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Malt Island

The Malt Island (Polish: Wyspa Słodowa, [ˈvɘspa swɔˈdɔva]), also known as the Słodowa Island, is a small islet on the Oder River within the Wrocław Old Town. The island used to be called Vorderbleiche until 1945. Originally the name came from bleaching linen for the Order of Saint Clare. The island was owned by the Order of Saint Claire from the Middle Ages until the beginning of the 18th century, when it became the property of the city. In the 18th century the Malt Island was connected to Mill and Bielarska Islands with the iron bridge. In the second half of the 19th century, people began to build dwelling houses on it with sewerage systems, phones and electricity. In 1945 the German army installed field artillery there, which made it a target for frequent bombardment during World War II. During the siege of Wrocław at the end of World War II, almost all the buildings of the island were destroyed. There were only some of the buildings left, including the thirteenth-century St. Clare's Mills. St. Clare's Mills were blown up by sappers in 1975 on the order of Wrocław mayor, Marian Czubiński. The decision was met with widespread criticism and protests by the people of culture, architects, and urban planners. For nearly a quarter century after the destruction of mills, the area remained almost completely undeveloped, with only one house left on the island. In Polish, Wyspa Słodowa is also the name of the street connecting the Malt Island with the Mill Island, and further with St. Jadwiga Street on the Sand Island. This is why Tumski Hotel uses the address Wyspa Słodowa 10, despite it being located on the Mill Island. The Malt Island and the neighbouring Sand Island host many cultural events and concerts, especially during the summer season. In has frequently served as a venue for events associated with the Students' Holidays in May. In 2008 the island was one of the venues of the international street art exhibition "External Artists / Out of Sth", during which Italian artist Blu created a mural called "Statue of Enslavement". On 5 July 2018, the Malt Island was designated as one of five locations in Wrocław where alcohol consumption is allowed in public. It is the only such place in the city centre. References
Isla Słodowa

La isla Słodowa (en polaco: Wyspa Słodowa​​) es un pequeño islote localizado en el río Óder, en la Ciudad Vieja de Breslavia (Polonia). Historia Slodowa se llamó Bielarska Przednia hasta 1945. Originalmente, el nombre vino de la Orden de Santa Clara. La isla era propiedad de esa orden desde la Edad Media hasta principios del siglo XVIII, cuando pasó a ser propiedad de la ciudad. En el siglo XVIII Slodowa estaba conectada a Mlýnská y las islas Bielarska con un puente de hierro. En la segunda mitad del siglo XIX, la gente comenzó a construir viviendas en ella con sistemas de alcantarillado, teléfonos y electricidad. En 1945 el ejército alemán se instaló allí con artillería, lo que lo hacía a menudo blanco de bombardeos durante la Segunda Guerra Mundial. Durante el sitio de Wroclaw, al final del conflicto, casi todos los edificios de la isla habían sido destruidos. Véase también Geografía de Polonia Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Isla Słodowa. Mapa de localización de la isla
Слодова (остров)

Слодова (пол. Wyspa Słodowa [ˈswɔdɔva]) — маленький остров на Одре в районе Старе-Място Вроцлава. С 1 августа 2018 года, по решению городского совета, это место, освобождённое от запрета на употребление алкоголя в общественных местах. Всего во Вроцлаве пять таких мест, а в центре всего одно. Фестивали На острове Слодова и соседнем острове Пясек проводится множество культурных мероприятий и концертов, особенно летом. В 2008 году на острове проходила международная выставка уличного искусства «External Artists / Out of Sth», во время которой итальянский художник Blu создал фреску под названием «Статуя порабощения». История До 1945 года остров назывался Беларска-Пшедня (пол. Bielarska Przednia). Он принадлежал Ордену святой Клары со Средних веков до 1807—1810 годов, после чего перешёл в собственность города. В XVIII веке острова Млыньский и Беларский были соединены с Слодова железными мостами. Первые жилые дома, канализация, телефоны и электричество начали появляться на острове лишь во второй половине XIX века. Часть острова оставалась не застроенной аж до 1930-х годов. Она использовалась в качестве спортивно-оздоровительного молодёжного общежития. В 1945 году армией Третьего рейха на острове была установлена полевая артиллерия, что сделало остров целью частых бомбардировок во время Великой Отечественной войны. В период трёхмесячной Осады Бреслау советской армией, почти все сооружения на острове были уничтожены. Среди сохранившихся зданий оказалась мельница Святой Клары XIII века. Мельница была взорвана в 1975 году по указу мэра Вроцлава, Мариана Чулиньского. Решение было встречено широкой критикой и протестами защитников культуры, в том числе Ежи Вальдорфа, архитекторов, градостроителей и реставраторов памятников, тем более, что год их сноса был ранее объявлен в Польской Народной Республики «Годом охраны памятников». Примечания
Słomka (województwo małopolskie)

Słomka – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Bochnia. Znajduje się na Podgórzu Bocheńskim, na prawym brzegu rzeki Raby. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego. W Słomce urodził się Władysław Tarada (1893–1919), porucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari. Przypisy
Сломка (Малопольське воєводство)

Сломка (пол. Słomka) — село в Польщі, у гміні Бохня Бохенського повіту Малопольського воєводства. Населення — 136 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Тарновського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Сломка (Малопольське воєводство) .
Sługi

Sługi [pronunciación en polaco: /ˈswuɡi/] es un pueblo ubicado en el distrito administrativo de Gmina Góra Świętej Małgorzaty, dentro del Distrito de Łęczyca, Voivodato de Łódź, en Polonia central.​ Se encuentra aproximadamente a 11 kilómetros al este de Łęczyca y a 35 kilómetros al norte de la capital regional Łódź. Referencias Enlaces externos
Sługi

Sługi (prononciation [ˈswuɡi]) est un village de la gmina de Góra Świętej Małgorzaty, du powiat de Łęczyca, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Il se situe à environ 11 kilomètres à l'est de Łęczyca (siège du powiat) et 35 kilomètres au nord de Łódź (capitale de la voïvodie). Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Płock. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Sługi

Sługi – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Góra Świętej Małgorzaty. Wieś kustosza kapituły kolegiaty łęczyckiej w powiecie łęczyckim województwa łęczyckiego w końcu XVI wieku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego. Przypisy Linki zewnętrzne Sługi, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 848 .
Слугі

Слугі (пол. Sługi) — село в Польщі, у гміні Гура-Свентей-Малгожати Ленчицького повіту Лодзинського воєводства. Населення — 257 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Плоцького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Słupia Wielka

Słupia Wielka – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Środa Wielkopolska. Leży na trasie Średzkiej Kolei Powiatowej. Dawniej podzielona na dwie odrębne wsie i dwa różne majątki - Słupia Wielka i Mała. Podczas zaborów występowały pod nazwą Gross i Klein Slupia. Około połowy XIX w. z map zniknęła nazwa Słupa Mała. Podczas II wojny światowej wprowadzono od nazwiska ówczesnych właścicieli nazwę Bleckersdorf. Obecna nazwa zaczęła funkcjonować po wojnie. Do dziś zachował się kompleks budynków dawnego majątku składający się z pałacu w parku i budynków gospodarczych wokół podwórza folwarcznego. W drugiej połowie XIX wieku wieś przeszła w ręce rodziny niemieckiej. Pierwszym niemieckim właścicielem był Wilhelm Schemmann, kolejnym rodzina Bleeker-Kohlsaat. Niewielki pałac w typie renesansowej wili włoskiej został zbudowany zapewne dla tej rodziny w trzeciej ćwierci XIX w. W pomieszczeniach parteru rozplanowano wnętrza reprezentacyjne, natomiast mieszkalne, dostępne z osobnej bocznej klatki schodowej, zlokalizowano na drugiej kondygnacji. W okresie międzywojennym majątek liczył około 600 ha i specjalizował się w uprawie nasion buraków cukrowych. Po drugiej wojnie światowej (1952 r.) w Słupi utworzono rolniczą stację doświadczalną powiązaną z miejscowym PGR. W latach 1965–66 ośrodek w Słupi uzyskał status samodzielnej placówki naukowo-badawczej. Budowę nowoczesnego ośrodka naukowo-badawczego, położonego na północ od pałacu, rozpoczęto w 1967 r., według projektu J. Kopydłowskiego. Placówka nosi obecnie nazwę Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych i podporządkowana jest Ministerstwu Rolnictwa. W dawnym pałacu zlokalizowano jedną ze stacji badawczych ośrodka, jak i pomieszczenia mieszkalne. Pałac i park krajobrazowy w dobrym stanie, dostępne dla zwiedzających. We wsi znajduje się Szkoła Podstawowa, a także filia Miejskiej Biblioteki Publicznej w Środzie Wlkp. podporządkowana filii tejże biblioteki w Pławcach. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego. W miejscowości jest przystanek kolejowy Słupia Wielka. Zobacz też Słupia Przypisy
General Tadeusz Kościuszko Military University of Land Forces

The General Tadeusz Kościuszko Military University of Land Forces (Akademia Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki) is a Polish Land Forces military university, in Wrocław, Poland, which trains officers to serve in Polish Land Forces units. Established in 2002, its antecedents date back to the Polish–Lithuanian Commonwealth. Alumni Włodzimierz Potasiński Roman Polko Tadeusz Sapierzyński Zdzisław Żurawski Kazimierz Gilarski References External links Official website Archived 18 June 2018 at the Wayback Machine
Tadeusz-Kościuszko-Denkmal (Krakau)

Das Tadeusz-Kościuszko-Denkmal (polnisch Pomnik Tadeusza Kościuszki) in Krakau steht auf der Bastei Władysławs IV. des Wawel-Hügels. Geschichte Das Denkmal von den Lemberger Künstlern Leonard Marconi und Antoni Popiel wurde im Jahr 1900 geschaffen. An den Arbeiten war auch Giovani Giovanetti beteiligt, nachdem Marconi verstorben war. Es sollte zunächst auf dem Krakauer Marktplatz aufgestellt werden, an der Stelle, an der Tadeusz Kościuszko 1794 den Eid geleistet hatte. Da die österreichische Verwaltung von Galizien hierfür keine Erlaubnis erteilte, blieb das fertige Denkmal bis 1921 unter Verschluss. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde es 1921 auf der Bastion Władysława IV. des Wawel-Hügels aufgestellt. Während des Zweiten Weltkriegs wurde es von der deutschen Besatzungsmacht 1940 zerstört. 1960 schuf die Stadt Dresden eine Kopie des Denkmals und schenkte sie der Stadt Krakau. Seither steht das Denkmal wieder an seinem alten Platz beim Eingang zum Wawel. Eine weitere Kopie wurde 1978 der Stadt Detroit geschenkt. Literatur Pianowski Zbigniew, Wawel obronny. Zarys przemian fortyfikacji grodu i zamku krakowskiego w. IX-XIX, Biblioteka Wawelska 8, Kraków 1991 Weblinks
Tadeusz Kościuszko Monument, Kraków

The Tadeusz Kościuszko Monument in Kraków (Polish: Pomnik Tadeusza Kościuszki w Krakowie) is one of the best-known bronze monuments in Poland. It is the work of artists Leonard Marconi, Warsaw-born professor of Lviv University; and his son-in-law, sculptor Antoni Popiel. The equestrian bronze statue of Kościuszko—hero of Polish and American wars of national independence—is located along the west entrance to Wawel Castle in Kraków's Old Town. History The statue was cast in 1900 thanks to the efforts of newly formed Tadeusz Kościuszko Society, soon after Marconi's death. The Austrian government during the time of imperial partitions of Poland refused to issue the permit for its placement. It was erected no less than twenty years later in 1920-24 once the Polish state reestablished its independence following World War I. The statue was destroyed by the Germans in 1940 during the Nazi German occupation of Poland. Its current replica, erected in 1960, is a gift to the City of Kraków from the people of Dresden, Germany. Its duplicate was also erected in Detroit, Michigan, in 1978, as a gift from the people of Kraków, in celebration of the United States Bicentennial. In Kościuszko's times, the Polish state had been twice partitioned by its neighbors: Russia, Habsburg monarchy, and Prussia by early 1793. In 1794, Kościuszko initiated an insurrection in the Kraków's Main Square which, in spite of his victorious Battle of Racławice against numerically superior Russian army, resulted in a tragic third and final partition of Poland. Kraków became part of the Austrian province of Galicia for over a century. Prior to leading the 1794 Uprising, Kościuszko had fought in the American Revolutionary War as a colonel in the Continental Army. In 1783, in recognition of his service, he had been brevetted by the Continental Congress to the rank of brigadier general and granted citizenship of the United States. Tadeusz Kościuszko died in Switzerland on October 15, 1817. His body was first buried in a crypt of a Jesuit church in Solothurn, from where he was moved a year later to the St. Leonard's Crypt at the Wawel Cathedral, next to where his monument now stands. See also John III Sobieski Monument in Gdańsk Monument to Prince Józef Poniatowski in Warsaw References External links Media related to Tadeusz Kościuszko Monument in Kraków at Wikimedia Commons
Pomnik Tadeusza Kościuszki na Wawelu

Pomnik Tadeusza Kościuszki – pomnik konny w Krakowie na Wawelu poświęcony bohaterowi narodowemu Tadeuszowi Kościuszce. Odlana z brązu figura przedstawia siedzącego na koniu Tadeusza Kościuszkę w sukmanie, z rogatywką w uniesionej ręce. Figura umieszczona jest na postumencie wykonanym z brązu. Pomnik jest wspólnym dziełem lwowskiego rzeźbiarza Leonarda Marconiego i Antoniego Popiela. Projekt pomnika (1/4 wielkości) wykonał Leonard Marconi. Po jego śmierci w 1899 roku, model w naturalnej wielkości przygotowali Antoni Popiel z Giovanim Giovanettim. Odlew z brązu w 1900 roku wykonała firma Władysław Dedrzeński i Spółka z Podgórza (według innego źródła odlew wykonano w 1903 roku). Zakład odlewniczy został zniszczony wskutek zalania podczas powodzi, w związku z tym sprowadzono do Krakowa odlewników z czeskiej firmy Serpeck, którzy dokończyli odlew pomnika. Pomnik, ufundowany ze składek publicznych, powstał z inicjatywy Towarzystwa im. Tadeusza Kościuszki, pod przewodnictwem Jana Skirlińskiego. Miał stanąć na Rynku w Krakowie (od strony ulicy Szewskiej). Z powodu braku zgody co do miejsca ustawienia, był przechowywany w magazynie w Podgórzu, a następnie kilka lat przestał na dziedzińcu budynku straży pożarnej przy obecnej ulicy Westerplatte. Ostatecznie 20 grudnia 1921 ustawiono go na Wawelu, na bastionie króla Władysława IV Wazy. W czasie II wojny światowej, 17 lutego 1940 roku, pomnik został zniszczony przez Niemców. Pozostałości pomnika umieszczono w Barbakanie, następnie na złomowisku Akademii Górniczej. Po wojnie został odtworzony na podstawie dokumentacji i małego modelu według projektu Rudolfa Löhnera. Został on zmontowany w 1960 roku. Odlew wykonano w Zakładach Hutniczych w Lauchhammer koło Drezna. Pomnik został zrekonstruowany przez stronę niemiecką i jako dar mieszkańców Drezna dla Krakowa powrócił na swoje dawne miejsce. Przypomina o tym pamiątkowa tablica umieszczona na ceglanym murze bastionu: W 1978 roku wykonano kopię pomnika, która została podarowana Polonii w Detroit. Przypisy Bibliografia Tadeusz Kosciuszko Monuments. info-poland.buffalo.edu. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]., State University of New York at Buffalo. Pat Zacharias: The Monuments of Detroit, September 5, 1999.. apps.detnews.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-26)]. Detroit News. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki i publikacje o pomniku w bibliotece Polona Jak Kraków Naczelnika fetował. Rzecz o budowie pomnika Kościuszki w Krakowie w zasobie Archiwum Narodowego w Krakowie
Памятник Тадеушу Костюшко (Вавель)

Памятник Тадеушу Костюшко (пол. Pomnik Tadeusza Kościuszki) — памятник, находящийся в Кракове около Бастиона Владислава IV и западного входа Вавеля. Памятник посвящён деятелю польского освободительного движения Тадеушу Костюшко. Современный памятник является репликой несохранившегося первоначального оригинала. Памятник Тадеушу Костюшко был создан в 1900 году по совместному проекту скульпторов Леонарда Маркони и Антона Попеля. Памятник был вылит из бронзы на средства Общества имени Тадеушу Костюшко. Австрийское правительство не выдавало разрешение на установку памятника, поэтому памятник первоначально некоторое время находился на фабричном складе в Подгуже, а затем во дворе несколько лет был во дворе пожарной станции на улице Вестерплятте. В 1921 году памятник был установлен около Бастиона Владислава IV в Вавеле. 17 февраля 1940 года памятник был уничтожен немцами. В 1960 году памятник был реконструирован в Германии и был подарен Польше от имени жителей Дрездена. Об этом свидетельствует информационная табличка, которая укреплена на стене Бастиона Владислава IV «Памятник Тадеушу Костюшко, уничтоженный гитлеровцами в 1940 году и восстановленный общественностью Дрездена в 1960 году» В 1978 году копия памятника была установлена в Детройте, США. Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Вавельский замок в Кракове
Tadeusz Sendzimir Steelworks

Tadeusz Sendzimir Steelworks (Polish: Huta im. T. Sendzimira) is a steel plant the Nowa Huta district of Kraków, Poland. It is owned by ArcelorMittal Poland S.A. Oddział Kraków, a division of ArcelorMittal. History The plant, then named Vladimir Lenin Steelworks, opened on July 22, 1954 in Nowa Huta, a communist utopian district built in 1949 near Kraków in the area formerly occupied by the village of Mogiła and surrounding farmland. In the 1970s, the plant employed around 40,000 people and produced almost 7 million tons of steel annually. In the 1980s, it was one of the most important centers of Solidarity and was the site of a strike action in 1988. In 1990, after the end of Communism in Poland, the factory was renamed after Polish engineer Tadeusz Sendzimir, a pioneer of steelmaking technology. In January 2005, the plant was acquired by Mittal Steel Company, which merged into ArcelorMittal. In 2020, the blast furnace was permanently shut down. References External links Official website
ArcelorMittal Poland у Кракові

50°04′44.1″ пн. ш. 20°05′54.1″ сх. д. ArcelorMittal Poland у Кракові (пол. ArcelorMittal Poland S.A. Oddział w Krakowie, колишні назви — комбінат ім. Леніна, комбінат ім. Тадеуша Сендзимира) — металургійний комбінат у Польщі, в районі Нова Гута міста Кракова, у Верхньосілезькій агломерації. Офіційною датою відкриття комбінату є 22 квітня 1954 року (день народження В. Леніна), коли було зроблено перший випуск чавуну з доменної печі № 1. Побудований при допомозі СРСР. У 20 столітті був найбільшим металургійним підприємством Польщі, наразі є другим за обсягами виробництва (після комбінату ArcelorMittal Poland Dabrowa Gornicza). Історія Будівництво металургійного комбінату розпочалося 26 квітня 1950 року неподалік від міста Кракова — на північному сході від нього. Комбінат будувався за допомоги СРСР. Разом з комбінатом поряд з Краковом було закладено нове місто — Нова Гута (згодом ввійшло до складу Кракова як окремий район). У травні 1953 року розпочав роботу ливарний цех, що виготовляв вироби з чавуну. Офіційною датою відкриття комбінату ім. Леніна було призначено 22 квітня 1954 року (день народження В. Леніна), до якого було прилучено перший випуск на доменній печі № 1. В той самий час було введено в дію ТЕЦ, агломераційну фабрику, коксохімічний завод. 1955 року було отримано сталь з першої на заводі мартенівської печі. У 1970-х роках комбінат був найбільшим металургійним підприємством країни і виплавляв понад 3/5 чавуну і понад 2/5 сталі, виплавлених у Польщі. Це було більше, ніж виплавляли всі 15 старих заводів Верхньосілезької агломерації, в якій знаходився комбінат. У 1970-х роках було побудовано конверторне відділення сталеливарного цеху. В цей час на комбінаті працювало понад 40 тис. осіб. 1990 року комбінат ім. Леніна було перейменовано на комбінат імені Тадеуша Сендзимира. 1995 року було введено в дію установку безперервного розливання сталі. 2005 року комбінат було придбано компанією Mittal Steel і він отримав назву Mittal Steel Poland S.A. Oddział Kraków. Після того як компанія Mittal Steel придбала Arclor, завод було перейменовано на «ArcelorMittal Poland Відділ у Кракові» (пол. ArcelorMittal Poland S.A. Oddział w Krakowie). Сучасність 2013 року на комбінаті працювало 3252 особи. Див. також Список найвищих споруд Польщі Посилання