NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Krasiczynie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Przemyśl I archidiecezji przemyskiej. Historia Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta w 1630 roku i ukończona została dopiero w 1760 roku. W 1784 roku została wykonana polichromia. Podczas II wojny światowej wnętrze kościoła zostało zdewastowane. Jest to budowla jednonawowa, kryta blachą. Świątynia posiada około 150 miejsc siedzących i około 200 miejsc stojących. Wnętrze posiada długość 30 metrów i szerokość 11 metrów. Posadzka we wnętrzu jest terakotowa, wzorzysta, natomiast w prezbiterium marmurowa, przede wszystkim odmiany: „bolechowice” i „biała Marianna”, chór muzyczny posiada powierzchnię 30 metrów kwadratowych i jest podparty dwoma filarami. Dawna polichromia została zniszczona podczas II wojny światowej. Ołtarz główny pochodzi z 1954 roku i został wykonany według projektu Stanisława Kochanka z Krosna, w warsztacie F.M. Paśków w Przemyślu, jest ozdobiony drewnianą figurą Chrystusa Ukrzyżowanego, wykonaną przez Stanisława Smoczyńskiego z Wojaszówki. Krucyfiks został odrestaurowany w 2003 roku przez Małgorzatę Dawidiuk z Przemyśla. Dwa ołtarze boczne zabytkowe z XVIII wieku zostały przeniesione w 1972 roku z Dubiecka, w każdym znajdują się po cztery rzeźby i dwa obrazy. Niektóre obrazy zostały namalowane przez ks. Mikołaja Tereińskiego. Chrzcielnica w stylu rokokowym, drewniana, polichromowana, złocona, posiadająca piękną snycerkę, jest najcenniejszym sprzętem zachowanym z dawnego wyposażenia świątyni. Została odnowiona i przeniesiona do prezbiterium oraz wyeksponowana. Przy niej został ochrzczony późniejszy metropolita krakowski kardynał Adam Stefan Sapieha. W zakrystii i „skarbcu” świątyni znajdują się zabytkowe ornaty oraz kilka naczyń liturgicznych. Organy Przedwojenne organy zaginęły podczas II wojny światowej. Na ich miejsce ówczesny proboszcz ks. Jan Kordeczka sprowadził w 1955 od bernardynów z Przeworska 14-głosowe organy zbudowane w 1902 przez Aleksandra Żebrowskiego. W roku 1986 parafia odsprzedała je do wsi Kąty, zachowując jedynie prospekt wraz z niemymi piszczałkami. W tym samym roku firma Jana Zycha z Wołomina wybudowała nowy instrument o pneumatycznej trakturze gry. Szafę organową wykonał miejscowy stolarz Tadeusz Kochanowicz. W 2005 roku organy zostały przestrojone i zakonserwowane przez Romualda Greiza. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Babicach

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dubiecko archidiecezji przemyskiej. Świątynia została wzniesiona w 1792 roku i ufundowana przez Jerzego i Katarzynę Pinińskich. Oni też oraz mieszczanin Franciszek Gałgan ofiarowali działkę pod nową świątynię i cmentarz. Budowla została odnowiona w 1860 roku przez Eustachego Dembińskiego. 17 kwietnia 1866 roku kościół został spalony. Zostały zniszczone: dach, okna, organy, dzwony stopiły się, facjata i część sklepienia upadły. Zachował się wielki ołtarz z cudownym obrazem Matki Boskiej Babickiej. Po pożarze świątynia została odbudowana w dzisiejszej formie. W 1904 roku świątynia i ołtarze zostały wymalowane, a w 1934 roku dach został pokryty blachą. Na chórze muzycznym Są umieszczone organy o 20 głosach z jednym manuałem wykonane pod koniec XIX wieku w pracowni Śliwińskiego we Lwowie. Świątynia posiada jedną nawę, została wzniesiona w stylu późnobarokowym, jest orientowana i wybudowana z kamienia i cegły. Kościół nakryty jest dachem siodłowym, na dachu jest umieszczona czworoboczna wieżyczka – sygnaturka. Po bokach prezbiterium znajdują się: murowana kuchta od strony północnej, a od strony południowej zakrystia, nakryte trójspadowymi dachami. Pod prezbiterium znajduje się pusta krypta. Świątynia jest ogrodzona kamienno – ceglanym murem. Fasada frontowa jest ozdobiona portalem. We wnęce po zamurowanym oknie nad drzwiami wejściowymi jest umieszczona kamienna figura św. Józefa. Fasada frontowa jest zwieńczona tympanonem, w którym jest umieszczone okno w kształcie owalu. Na dachu przy prezbiterium jest umieszczona wieża z sygnaturką. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzywczy

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dubiecko archidiecezji przemyskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona przez Marcina Krasickiego, wojewodę podolskiego w latach 1625—1630. W międzyczasie została gruntownie przebudowana. Kościół został zbudowany na planie krzyża i posiada jedną nawę. Wymiary świątyni to: szerokość w nawie 8.30 metrów, absyda 5.20 metrów, natomiast długość wraz z absydą 20.5 metrów. Jest to budowla murowana, wzniesiona z kamienia nieobrobionego na glinie, częściowo z cegły. Świątynia z zewnątrz przedstawia się jako zwykły prostokąt, posiadający ściany zupełnie gładkie, bez żadnych wnęk, gzymsów. Nawa zakończona jest wspomnianą wyżej absydą. Wnętrze nakryte jest sklepieniem beczkowatym, wykonanym z desek i ozdobionym polichromią z 1927 roku namalowaną pod kierunkiem przemyskiego artysty malarza Mariana Strońskiego. Na malowanie świątyni parafianka Katarzyna Beniacka – zamieszkała w Stanach Zjednoczonych – ofiarowała świątyni w Krzywczy grunt o powierzchni 400 sążni. Od strony południowo-wschodniej znajduje się dobudowana do nawy zakrystia, drzwi do niej pierwotnie były drewniane (obecnie są okute blachą). Przed przebudową zakrystia była zbudowana z kamienia nieobrobionego i nakryta była sklepieniem murowanym – wymiary zakrystii to: szerokość 3.60 metrów, długość 3.70 metrów. W 1925 świątynia została pokryta blachą, została także wzniesiona większa wieża (sygnaturka). Parafianie, którzy wyjechali do Stanów Zjednoczonych, zorganizowali zbiórkę na pokrycie świątyni blachą. Zostało zebranych 89 dolarów. Do grona ofiarodawców należeli m.in. Jan Bukowski, Albina Mecińska, Maria Malae z Sobolów, Piotr Rostecki, Franciszka Ferenc z Wolańskich, Jan Naleśnik, Maria Turek. Na elewacji frontowej we wnęce po zamurowanym oknie znajduje się figura św. Jana Bożego ufundowana przez Jana Jocza właściciela Krzywczy. W okresie międzywojennym ksiądz W. Solecki zbierał fundusze na budowę nowej świątyni. Fundusz ten 26 kwietnia 1916 roku miał na ten cel obligację pożyczki wojennej austriackiej na sumę 10 275 koron. Obligacje te zostały zamienione na długoterminową książeczkę oszczędnościową. Zapewne w czasie II wojny światowej cała ta suma przepadła. W 1968 r. w kościele w Krzywczy umieszczono obraz Matki Bożej z kościoła ormiańskiego w Śniatynie na Pokuciu. Obraz ten wraz z wotami przewiózł w 1946 r. ostatni proboszcz śniatyński, ks. Kajetan Amirowicz. Przypisy
Fort W XV „Borek”

Fort W XV „Borek” – fort pancerny obrony bliskiej Twierdzy Przemyśl, o konstrukcji betonowo-murowano-ziemnej, znajdujący się obok miejscowości Siedliska. Zbudowany został w latach 1892-1900. Główne prace przy budowie fortu trwały w latach 1895-1897. Strzegł on głównego kierunku wschodniego, w tym przebiegających niedaleko drogi i linii kolejowej ze Lwowa. Dziś znajduje się niespełna 300 m od granicy polsko-ukraińskiej. Jako dzieło tzw. obrony bliskiej (Nahkampfwerk) przedstawiał nowy na ówczesne czasy kierunek myślenia w zakresie fortyfikacji. Nie przewidziano w nim miejsc dla ciężkiej artylerii, a główne środki ogniowe, przeznaczone do obrony bliskiej, stanowiły dwa nowoczesne działa szybkostrzelne M.94 kalibru 8 cm, usytuowane w pancernych wieżach oraz dwa kolejne takie działa w tradytorze. Wspomagała go położona ok. 400 m na południe bateria sprzężona XVa „Borek”, będąca wynikiem przebudowy starszego szańca artyleryjskiego z 1887 r. Został częściowo wysadzony w powietrze w 1915, po II oblężeniu Twierdzy Przemyśl. Częściowo rozebrany w latach 1920-1930. Fort został znacznie zdewastowany w latach 60. XX w. Dziś oglądamy w nim m.in. ceglaną bramę z fragmentami murów oraz zachowane w stosunkowo dobrym stanie dwukondygnacyjne, również ceglane koszary piechoty. Dzięki staraniom Stowarzyszenia 3 Historycznego Galicyjskiego Pułku Artylerii Fortecznej im. Księcia Kinsky'ego, Gminy Medyka oraz Związku Gmin Fortecznych Twierdzy Przemyśl obiekt ten jest obecnie jedynym fortem przemyskim doprowadzonym w skali krajobrazowej do domniemanego stanu pierwotnego. Przypisy Literatura „Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Nr 33. Województwo przemyskie”, Warszawa 1998, ISBN 83-86334-57-6
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gaci

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gaci – znajdujący się w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Gać, w miejscowości Gać. Kościół wzniesiony w latach 1893–1894 wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Pierwszy spalony przez Tatarów kościół w Gaci znajdował się powyżej starej plebanii na wzgórzu. Do II wojny światowej stał w jego miejscu drewniany słup, jaki pozostał po krzyżu. Liturgię odprawiano w ocalałej kaplicy cmentarnej na drugim parafialnym cmentarzu, a kościół konsekrowany został w 1692 roku pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Filią parafii Kańczuga, gacki kościół był do 1875 roku, kiedy to do wsi przybył ksiądz Bronisław Markiewicz i za jego staraniem Gać w 1876 odzyskała statut parafii, a ks. Markiewicz został jej pierwszym proboszczem. Z inicjatywy księdza Marcina Sanakowskiego i wójta wsi Wojciecha Brożbara podjęto na zabraniu wiejskim uchwałę o budowie nowego, murowanego kościoła. Wieś na ten cel opodatkowała się i dała tzw. robociznę, a czwartą część kosztów dołożył jako kolator i tabularny właściciel wsi książę Lubomirski. Kościół postawiono na starym cmentarzu obok drewnianej kaplicy, ale bliżej drogi. Oddano go do użytku w 1894, konsekrował go biskup Jakub Glazer pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej . Architektura Budynek murowany, trzynawowy typu bazylikowego z trzykondygnacyjną wieżą od wschodu i prezbiterium zamkniętym pięciobocznie od zachodu. Wieża kryta dachem czterospadowym z iglicą, wbudowana jest w nawę główną . Wystrój i wyposażenie W oknach znajdują się witraże wykonane przez Krakowski Zakład Witrażu S.G. Żelenski, według projektu J. Śliwińskiego. Polichromię wykonał w 1987 roku Jan Dulla, a odnowił w 1963 Niemcewicz . Uwagi Przypisy Bibliografia Strona parafii. diecezja.tarnow.pl. [dostęp 2017-05-17]. Samorządowy portal internetowy. www.gac.pl. [dostęp 2017-05-17].
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Hadlach Szklarskich

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Hadlach Szklarskich – murowana filialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1792 znajdująca się w miejscowości Hadle Szklarskie. W 1946 cerkiew przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła parafialnego pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Hadlach Szklarskich. Świątynię wraz z cmentarzem wpisano w 2004 do rejestru zabytków. Historia obiektu Cerkiew zbudowali w 1792 grekokatolicy zamieszkali w Hadlach Szklarskich. Gruntownie remontowana w 1911. Po wysiedleniu grekokatolików, w 1946 przejęta przez rzymskich katolików i zaadaptowana na kościół parafialny. Do prezbiterium dobudowano wtedy zakrystię, a w latach późniejszych drugą po drugiej stronie. W latach 80. XX w. dobudowano niewielki portyk przy głównym wejściu. Architektura i wyposażenie To budowla murowana, otynkowana, założona na planie prostokąta. Orientowana, jednonawowa, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium z dwoma zakrystiami po bokach. Nad babińcem dwukondygnacyjna wieża na rzucie kwadratu, nakryta dachem brogowym. Dwuspadowy dach zwieńczony nad nawą wieżyczką na sygnaturką. Obok świątyni wolnostojąca dzwonnica, zbudowana w latach 80. XX w. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Jaworniku Polskim

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Jaworniku Polskim – kościół znajdujący się w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Jawornik Polski, w Jaworniku Polskim. Zabytkowy zespół w skład którego wchodzi kościół, plebania oraz kaplica grobowa rodziny Gurskich wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Kościół zbudowany w latach 1838–1839. Poprzedni drewniany, noszący wezwanie Wniebowzięcia NMP i św. Andrzeja Apostoła rozebrano w XIX wieku . Na cmentarzu grzebalnym znajduje się zabytkowa kaplica grobowa rodziny Gurskich z 1850 roku. Plebania pochodzi z 1917 roku. Architektura i wyposażenie Budynek murowany, jednonawowy z wieżą od frontu, założony na planie krzyża łacińskiego. Prezbiterium węższe od nawy. Ołtarz główny i dwa boczne o cechach późnobarokowych. Przypisy Bibliografia Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5. Strona parafii. parafiajawornikpolski.eu. [dostęp 2017-08-03].
Pałac w Żuklinie

Pałac w Żuklinie – zespół pałacowo-parkowy ukształtowany w drugiej połowie XIX w., znajdujący się w miejscowości Żuklin. Zespół składa się z pałacu i parku stanowi przykład założenia pałacowego typowego dla tego obszaru, o dużych walorach krajobrazowych. Od 1946 w pałacu znajdowało się liceum ogólnokształcące. Opis Około połowy XIX w. wieś należała do barona Gustawa Gemingena. W 1812 przeszła do Kellermannów. W ostatniej ćwierci XIX w. z inicjatywy Józefa Kellermanna wzniesiony został murowany piętrowy pałac. Zachował pierwotną bryłę i wystrój elewacji o charakterze eklektycznym. Wewnątrz ma trzytraktowy układ pomieszczeń. Od 1946 mieściło się w nim Liceum Ogólnokształcące w Kańczudze. Później mieściły się warsztaty szkół odzieżowych. Do 2000 pałac był własnością miasta Kańczuga. W 2001 pałac wraz z parkiem przeszedł w prywatne ręce. Odnowiona została jedynie stróżówka i brama wjazdowa. Budynek pałacu popada w ruinę. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sieniawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sieniawa archidiecezji przemyskiej. Historia Pierwotny drewniany kościół wzniósł Mikołaj Hieronim Sieniawski niedługo po założeniu miasta, w 1673, na szlaku pomiędzy rynkiem a pałacem. Na jego miejscu zbudowano w latach 1719–1751 obecnie istniejącą świątynię według projektu włoskiego architekta Giovanniego Spazzio, której fundatorem był Adam Sieniawski. Budowę ukończyli Karol Mayer i Francesco Capponi. Około 1754 roku do świątyni został dobudowany murowany klasztor dla dominikanów obserwantów. W 1778 roku Austriacy przeprowadzili kasatę klasztoru, a pozostałych zakonników przeniesiono do Jarosławia. 20 grudnia 1788 roku w opuszczonej świątyni poklasztornej utworzono siedzibę miejscowej parafii (dawny kościół parafialny spłonął rok wcześniej w wyniku pożaru). W czasie I wojny światowej zostały zniszczone dach i wnętrze świątyni podominikańskiej. Niezbędny remont został zakończony w 1923 roku. W 1952 roku został zbudowany nowy ołtarz główny, a w 1955 roku powstały ołtarze boczne. Polichromia świątyni została wykonana przez Stanisława Jakubczyka w 1954 roku. W podziemiach znajduje się krypta rodowa Czartoryskich. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ostrowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pustków-Osiedle diecezji tarnowskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1917 roku i zakończona została w 1923 roku. Budowla była kilkakrotnie remontowana: w 1944 roku po zniszczeniach wojennych oraz w latach 1954–1955 i 1966. Świątynia została zbudowana z drewna, posiada konstrukcję zrębową i jest oszalowana. Składa się z trzech naw oraz węższego od korpusu prezbiterium, zamkniętego trójbocznie przy którym od strony południowej mieści się zakrystia. Przy korpusie od strony zachodniej znajduje się przedsionek, natomiast od strony południowej nad wejściem bocznym mieści się nadwieszony balkon. Budowla nakryta jest dachami siodłowymi nad korpusem i prezbiterium oraz nad kruchtą i zakrystią. Nad korpusem znajduje się wieżyczka na sygnaturkę z latarnią, zwieńczona iglicą. Wewnątrz nawę główną i prezbiterium nakrywają pozorne sklepienia kolebkowe, natomiast nawy boczne płaski odcinki stropowe wydzielone półkoliście zamkniętymi arkadami. Ołtarz główny, w stylu neogotyckim, powstał w 1930 roku i jest dziełem Jana Wolaka, ozdobiony jest obrazem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, namalowanym w 1938 roku przez Józefa Pochwalskiego, oraz rzeźbą neogotycką Marii kupioną w Szwajcarii w 1866 roku. Dwa ołtarze boczne w stylu neogotyckim, jeden z nich, prawy, został kupiony w Bielczy w 1948 roku, natomiast lewy powstał w 1966 roku jako jego wzór. Chrzcielnica w stylu neogotyckim została wykonana około 1930 roku. Ambona w stylu późnobarokowym z około połowy XVIII wieku pochodzi z Lubziny. Prospekt organowy razem z 14-głosowymi organami wykonanymi w XIX wieku przywieziony został w 1946 roku ze świątyni kapucynów w Sędziszowie Małopolskim. Krucyfiks w stylu ludowym powstał na przełomie XVIII i XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Małej

Kościół św. Michała Archanioła w Małej – kościół rzymskokatolicki pw. św. Michała Archanioła, pełniący funkcję kościoła parafialnego znajdujący się w miejscowości Mała. W 1979 obiekt wpisany został do rejestru zabytków. Historia obiektu Kościół zbudowany został w latach 1593-95 z fundacji ówczesnych właścicieli dworu w Małej Rafała i Elżbiety Łyczków. W 1597 biskup krakowski kard. Jerzy Radziwiłł dokonał konsekracji kościoła, pod wezwaniem św. Michała Archanioła. Odnawiany w XVIII w. i w 1966. W 1909 dobudowano wieżę. W 1984 wybudowano ogrodzenie wokół kościoła z miejscowego kamienia. W latach 2012–14 przeprowadzono kapitalny remont świątyni i konserwacji jej wyposażenia. Przywrócono dawne pokrycie gontowe na kościele i dzwonnicy, wymieniono oszalowanie, odnowiono wewnętrzne polichromie i wyposażenie ruchome. Architektura i wyposażenie Kościół zbudowany w stylu późnogotyckim. Z drewna modrzewiowego, orientowany, konstrukcji zrębowej. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Z boku nawy kruchta i duża kaplica. Od frontu wieża na planie kwadratu, dwukondygnacyjna, dołem murowana z cegły, górą drewniana konstrukcji słupowej, kryta dachem namiotowym. Dach jednokalenicowy, kryty gontem z sześcioboczną wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona blaszanym hełmem ostrosłupowym. W przyziemiu wokół świątyni fartuch gontowy. Wnętrze w nawie i prezbiterium nakryte stropem płaskim z zaskrzynieniami, ozdobione współczesną polichromią o motywach roślinnych wykonaną w latach 1965-66 przez Annę i Zofię Pawłowskie. Za ołtarzami bocznymi ocalały tylko niewielkie fragmenty polichromii figuralnej z lat 1597-1610. Do najcenniejszych elementów wyposażenia kościoła należą: późnorenesansowe obrazy z około 1597: Matka Boska z Dzieciątkiem ze św. Elżbietą i Janem Chrzcicielem; Ukrzyżowanie na desce ze złotym tłem; św. Barbara i św. Katarzyna, barokowy prospekt organowy z połowy XVII w. usytuowany na chórze o wygiętym parapecie z balaskami z I połowy XVIII w., późnobarokowy ołtarz główny z ok. 1780 z rzeźbą Michała Archanioła; drewniana chrzcielnica z I połowy XVIII w., osiemnastowieczna rokokowa ambona i ławka kolatorska Otoczenie Od strony północno-zachodniej znajduje się nowsza od kościoła wolnostojąca kamienna trójarkadowa dzwonnica parawanowa. Wisi na niej dzwon z 1634 odlany w pracowni Jakuba Erlichera ufundowany przez Katarzynę Łyczkową z Nowosielc. Przypisy
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Ropczycach

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Ropczycach – zabytkowy kościół z 1730 roku, znajdujący się w Ropczycach, w powiecie ropczycko-sędziszowskim, w województwie podkarpackim. Kościół wraz z cmentarzem kościelnym wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Kościół filialny pw. Imienia Maryi wybudowany w miejsce drewnianego w latach 1721-1738, fundacji Józefa Potockiego, oraz bpa Józefa Czarneckiego. Konsekrowany 12 05 1835 roku . Znajdująca się w ołtarzu głównym, łaskami słynąca figura Matki Bożej Ropczyckiej – Królowej Rodzin została ukoronowana na prawie diecezjalnym przez Biskupa Kazimierza Górnego 16 września 2001 r., a kościół został podniesiony do godności sanktuarium. Architektura Budynek murowany, orientowany, jednonawowy, barokowy. Prezbiterium węższe i niższe od nawy, zamknięte apsydą. Zakrystia dostawiona do prezbiterium. Po obu stronach fasady dwie czworoboczne, smukłe wieżyczki z wewnętrznymi spiralnymi schodami na chór i poddasze. Na strychu zachowane otwory strzelnicze. Nawa przekryta sklepieniem kolebkowym z lunetami. Apsyda przekryta sklepieniem hemisferycznym z lunetami. W trakcie remontu w 1883 roku dostawiono dwie kruchty. Dach pokryty blachą miedzianą. Budynek był też odnawiany w 1951 i 2001 roku . Wystrój i wyposażenie Wyposażenie jednolite późnobarokowe z XVIII wieku. gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy XV wieku, wykonana z drewna lipowego, wysokość 74 cm. Rzeźba należy do typu rzeźb Pięknych Madonn; obraz ze sceną Zwiastowania (kopia obrazu Rafaela) zasłaniający figurę; promienista gloria wykonana w 1965 roku według projektu Zbigniewa Wzorka; antepedium z herbem Ropczyc i girlandami kwiatów; ambona z wolutami zdobionymi urnami za zniczami; pod chórem tablica poświęcona pamięci ks. Michała Siewierskiego autorstwa projektu Bronisława Chromego . Otoczenie Drewniane ogrodzenie z 1883 zrekonstruowane w 2010 roku. W czterosłupkowej bramie wejściowej krytej gontem znajduje się barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena z XVIII wieku. W ogrodzeniu murowana dzwonnica z XX wieku, z dwoma dzwonami. Starszy ufundowany przez Polonię z Chicago w 1921 roku, drugi z końca XX wieku . Uwagi Przypisy Bibliografia Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5. Strona parafii. diecezja.rzeszow.pl. [dostęp 2017-08-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-02)].
Kościół św. Michała Archanioła w Ropczycach

Kościół św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ropczyce diecezji rzeszowskiej. Znajduje się w dzielnicy Witkowice. Drewniana świątynia została wzniesiona przez kasztelana sandomierskiego Michała Aleksandra Sołtyka. Kościół został poświęcony przez biskupa krakowskiego 8 września 1761 roku. Budowla została odnowiona w 1812 roku, i następnie w latach 1962–1964. We wnętrzu znajduje się polichromia secesyjna wykonana w 1925 roku. W 1966 roku zostały zbudowane nowe organy. W latach 1972–1974 dzięki staraniom księdza prałata Józefa Wójcika świątynia została rozbudowana przez przedłużenie jej w kierunku zachodnim o 14 metrów. Projekt rozbudowy został opracowany przez inżyniera architekta Gerarda Pająka z Rzeszowa. 23 czerwca 1974 roku rozbudowana świątynia została poświęcona przez biskupa Jerzego Ablewicza. Nowa część świątyni została wzniesiona z cegły i żelbetonu. Projekt polichromii i witraży do nowej części budynku został opracowany przez plastyka magistra inżyniera Macieja Kauczyńskiego z Krakowa. Wystrój nowej części świątyni został poświęcony 5 grudnia 1976 roku przez biskupa Józefa Gucwę. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielopolu Skrzyńskim

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Wielopole Skrzyńskie w powiecie ropczycko-sędziszowskim województwa podkarpackiego. Należy do dekanatu Wielopole Skrzyńskie diecezji rzeszowskiej. Obecna świątynia została wzniesiona zapewne w 1678 roku i ufundowana przez księdza Macieja Kłosińskiego, kanonika sandomierskiego. Konsekrował ją w dniu 1 listopada 1683 roku biskup krakowski Mikołaj Oborski. Jest to budowla w stylu renesansowym z wpływami stylu barokowego wybudowana z kamienia i cegły. Kościół jest jednonawowy i posiada parę symetrycznych kaplic transeptowych. Świątynia była remontowana przez księdza Franciszka Jordana, księdza Józefa Radoniewicza i po II wojnie światowej przez księdza Juliana Śmietanę. Zabytkowe wyposażenie kościoła reprezentują: chrzcielnica miedziana z 1800 roku, dwa krucyfiksy w stylu barokowym z XVII wieku, dwie rzeźby: św. Wojciecha i Stanisława wykonane w połowie XVII wieku, obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej namalowany w 1837 roku oraz drzwi żelazne prowadzące z prezbiterium do zakrystii wykonane na początku XVI wieku. Przypisy