NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Benona w Warszawie

Kościół św. Benona, właśc. kościół rektoralny św. Benona – zabytkowy kościół znajdujący się na Nowym Mieście w Warszawie, przy ul. Pieszej 1, należący do Zgromadzenia Redemptorystów. Przy świątyni mieści się także kuria prowincjalna redemptorystów. Opis Początki kościoła w tym miejscu sięgają II połowy XVII wieku, kiedy to Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Ponieważ członkami bractwa byli w większości murarze, uzyskali pozwolenie na wybudowanie kościoła własnymi siłami. Według Jana Stanisława Bystronia z powodu braku wystarczających środków finansowych przy budowie kościoła pracowali dobrowolnie po nocach, przy świetle pochodni. Budowa została zakończona w 1669 roku. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, co zbiegło się z przybyciem do Warszawy (1787) św. Klemensa, jednego z późniejszych patronów miasta. W czasie Księstwa Warszawskiego redemptoryści zostali posądzeni o wrogie nastawienie do Napoleona i nowych władz oraz sprzyjanie Austrii, i usunięci z Warszawy. Bezpośrednim powodem tej decyzji były zajścia w czasie nabożeństwa rezurekcyjnego, kiedy to doszło do bójki z udziałem dwóch francuskich oficerów. Fryderyk August podpisał dekret o usunięciu zakonników na początku czerwca 1808 roku, a 20 czerwca tego samego roku zostali oni wywiezieni z Warszawy. Budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę. W 1938 roku budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej. W czasie II wojny światowej kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 roku rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958 roku, kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła. W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. W 1966 roku redemptoryści zwrócili się o zaprojektowanie dekoracji wnętrza do Jerzego Nowosielskiego. Projekt krakowskiego artysty nie został jednak zrealizowany, gdyż nie pasował do odtworzonej barokowej budowli. W zakrystii kościoła znajduje się natomiast krzyż ołtarzowy autorstwa Nowosielskiego. Przypisy
Kościół św. Bonifacego w Barlinku

Kościół św. Bonifacego w Barlinku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Barlinku, w powiecie myśliborskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Barlinek archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1923 roku na potrzeby miejscowej gminy katolickiej, jego budowa została sfinansowana ze składek polskich robotników rolnych i funduszu „Bonifatiusverein”. Został poświęcony w dniu 19 grudnia 1923 roku. Przed 1945 rokiem należał do diecezji berlińskiej. Murowany z cegły kościół sytuowany jest na rzucie prostokąta i kryty dwuspadowym dachem ceramicznym. W korpus nawowy od strony wschodniej wpuszczona jest czworoboczna wieża. Wnętrze świątyni nakrywa drewniany, belkowany strop. Zachował się pochodzący z lat 20. XX wieku tryptyk ołtarzowy z wizerunkiem Chrystusa oraz świętych Bonifacego i Jerzego. Po 1945 roku kościół podlegał początkowo pod parafię Niepokalanego Serca NMP w Barlinku, w 1978 roku erygowana została samodzielna parafia. W 1993 roku miała miejsce rozbudowa kościoła o znajdujące się od strony zachodniej prezbiterium. Przypisy
Église Saint-Frère-Albert-et-Saint-André-Apôtre de Varsovie

L’église Saint-Frère-Albert-et-Saint-André-Apôtre est un lieu de culte de l’Église catholique situé place du Théâtre (Plac Teatralny), dans l’arrondissement Śródmieście (centre-ville) de Varsovie en Pologne. Elle est dédiée à saint Albert Chmielowski dit « frère Albert », et à l’apôtre André. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła w Warszawie

Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła – kościół rzymskokatolicki znajdujący się przy ul. Senatorskiej 18B, przy placu Teatralnym w Warszawie. Historia W miejscu obecnego kościoła w XVII wieku wybudowany został przez jezuitów niewielki kościół pw. Świętego Krzyża. W XVIII wieku na jego miejscu wzniesiono kościół św. Andrzeja. Obok powstał kompleks budynków zakonnych panien kanoniczek. W 1819 świątynia została przebudowana przez Chrystiana Piotra Aignera. Podczas powstania warszawskiego w kościele zorganizowano szpital powstańczy. Po II wojnie światowej w uszkodzonym budynku nabożeństwa odprawiano aż do 1953, kiedy to władze zadecydowały o rozbiórce świątyni. Częściowo na jej miejscu wybudowano blok mieszkalny (wieżowiec). Kościół został odbudowany w 1999 jako element zrekonstruowanej w drugiej połowie lat 90. północnej pierzei placu Teatralnego. 13 czerwca 1999 świątynię poświęcił papież Jan Paweł II. 23 marca 2008 w kaplicy Grobu Pańskiego podczas nabożeństwa w dniu Niedzieli Wielkanocnej doszło do pożaru. Spłonęły dekoracje oraz kilka obrazów. Uszkodzone zostały też tynki. Od końca 2017, w kościele odprawiane są również msze święte trydenckie. Ich celebransem jest ks. Wojciech Pobudkowski IBP. W kościele działa Duszpasterstwo Środowisk Twórczych, łączące ludzi kultury i sztuki, a także odbywają się spotkania wspólnot i Akademii Ikony. W środku znajdują się relikwie św. Alberta, św. Andrzeja oraz św. Jana Ewangelisty. Rektorem kościoła oraz jednocześnie krajowym duszpasterzem środowisk twórczych jest ksiądz Grzegorz Michalczyk. Od 2014 przy kościele działa chór Cantus Laudabilis. Architektura i wystrój Architektura kościoła jest wzorowana na XIX-wiecznej fasadzie zaprojektowanej przez Piotra Aignera. W głównym ołtarzu umieszczono obraz autorstwa Sebastiana del Piomba z XVI wieku. Ponadto w kościele znajduje się kilka obrazów przekazanych w depozyt ze zbiorów Zamku Królewskiego i Muzeum Narodowego. Drzwi kościoła wykonane są z przezroczystego szkła. Przypisy Linki zewnętrzne Msza trydencka w Kościele Środowisk Twórczych
Костел св. Брата Альберта і св. Апостола Андрія (Варшава)

Костел св. Брата Альберта і св. Апостола Андрія (пол. Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła w Warszawie) — костел розташований в Середмісті Варшави на Театральній площі. Церква керє роботою священників творчих спільнот, що об'єднує людей культури та мистецтва, а також проводить зустрічі з громадськістю та Академію Ікон. У середині є мощі св. Альберта та св. Андрія, а також св. Йоана Євангеліста. В даний час ректором церкви і одночасно національним священиком творчих кіл є отець Гжегож Міхалчик. Тут проводяться майже щоденні Святі Меса в Тридентській формі отцем Войцехом Побудковським, IBP. У церкві з 2014 року працює хор Cantus Laudabilis. Історія На місці нинішнього костелу у сімнадцятому столітті єзуїти збідували невеликий храм. У вісімнадцятому столітті на його місці була побудований костел св. Андрія Первозванного. Поряд із ним був комплекс релігійних будівель канонічних дзвонів. Під час Варшавського повстання в церкві була організована повстанська лікарня. Після війни пошкоджена будівля стояла до 1953 року, коли влада вирішила знести храм. Частково на його місці був побудований багатоквартирний будинок. У 1999 році храм перебудовали завдяки MBank, творчим середовищам та редакції "Жечпосполітої". 13 червня 1999 року храм посвятив папа Іван Павло II. 23 березня 2008 р. У Каплиці Гробу Господнього під час служби на Великдень відбулася пожежа. Прикраси та кілька картин спалили. Штукатурка також була пошкоджені. Архітектура та декор Архітектура костелу на фасаді датується 19-тим століттям, побудованому Петром Айгнером. У головному вівтарі є зображення Себастьяна дель Пйомбо з 16 століття. Крім того, в храмі є декілька картин, подарованих до колекції Королівського замку та Національного музею. Двері церкви виготовлені з прозорого скла. Див. також Палац Яблоновських (Варшава) Палац Бланка Примітки Посилання Duszpasterstwo Środowisk Twórczych [Архівовано 2 грудня 2020 у Wayback Machine.] Kościół Środowisk Twórczych — witryna eWarszawa.com Duszpasterstwo Środowisk Twórczych — ks. Grzegorz Michalczyk [Архівовано 1 жовтня 2018 у Wayback Machine.] Chór kameralny Duszpasterstwa Środowisk Twórczych w Warszawie [Архівовано 18 липня 2018 у Wayback Machine.]
Kościół św. Brata Alberta w Krakowie (os. Dywizjonu 303)

Kościół św. Brata Alberta – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIV Czyżyny, na osiedlu Dywizjonu 303 63 w Czyżynach, obok pasa startowego nieczynnego już lotniska. Został wybudowany w latach 1986–1994 według projektu Witolda Cęckiewicza. Historia 26 września 1982 kardynał Franciszek Macharski poświęcił plac pod budowę kościoła oraz sale katechetyczne przy kaplicy. 2 lutego 1984 parafia kierowana przez ks. prałata Jana Bielańskiego otrzymała decyzję zezwalającą na rozpoczęcie budowy kościoła i zaplecza. 11 sierpnia 1985 rozpoczęto budowę fundamentów. 24 września ksiądz kardynał Franciszek Macharski uroczyście wmurował w fundamenty kamień węgielny, poświęcony w Rzymie 13 października 1982 przez Papieża Jana Pawła II. 12 czerwca 1994 bp Kazimierz Nycz poświęcił kościół. Świątynia nakryta jest wspartym na słupach stropem o konstrukcji stalowej z podwieszonym sufitem kasetonowym z przeszkloną fasadą. Pierwotnie w ołtarzu głównym znajdował się obraz św. Brata Alberta; obecnie (od 2006 roku) znajduje się tam figura św. Brata Alberta trzymającego w lewej ręce bochen chleba naznaczony krzyżem, a w prawej zwisającą szatę. Pierwszy obraz z ołtarza głównego oraz stacje Drogi Krzyżowej namalowała w latach 80. Z. Kopycińska-Wilczkowa. W przedsionku znajdują się płyty upamiętniające polskich lotników poległych w czasie II wojny światowej (wyk. Bronisław Chromy w 1995 r.) oraz saperów poległych przy rozminowywaniu pobliskiego lotniska w 1946 r. (wyk. A. Kołaczyński w 1999 r.). Dominującym kolorem wnętrza jest biel. Budowla ta jest niedokończona, gdyż brakuje jej wieży. Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie Archidiecezji Krakowskiej
Церковь Святого Брата Альберта (Краков)

Церковь святого Брата Альберта (пол. Kościół św. Brata Alberta) — католическая церковь, находящаяся в Кракове, Польша. Храм располагается в оседле Дивизион 303 краковского района Чижины возле территории бывшего аэродрома Краков-Раковице-Чижины. Церковь освящена в честь святого Альберта Хмелёвского. История 26 сентября 1982 года краковский архиепископ кардинал Франтишек Махарский освятил место для нового храма в краковском оседле Дивизион 303. 2 февраля 1984 года городской муниципалитет Кракова выдал разрешение на строительство. 11 августа 1985 года был заложен фундамент. 24 сентября 1985 года кардинал Франтишек Махарский освятил краеугольный камень нового храма. Строительство храма по проекту краковского архитектора Витольда Ценцкевича началось в 1986 году и закончилось в 1994 году. Описание Храм покрыт крышей, опирающейся на стальную конструкцию с колоннами и стеклянным фасадом. Первоначально над главным алтарём располагалась икона святого Альберта. C 2006 года на месте иконы располагается статуя святого Альберта. На стенах вестибюля находятся мемориальные таблички с именами польских лётчиков, погибших во времена Второй мировой войны и польских сапёров, погибших в 1946 году во время разминирования аэродрома Краков-Раковице-Чижины. Ссылки История прихода Сошествия Святого Духа (пол.)
Kościół św. Brata Alberta w Radomiu

Kościół św. Brata Alberta w Radomiu – kościół rzymskokatolicki w Radomiu, na Osiedlu Prędocinek, przy ul. św. Brata Alberta 4. Należy do parafii św. Brata Alberta w dekanacie Radom-Wschód. Linki zewnętrzne Strona parafialna
Kościół św. Brata Alberta w Zawierciu

Kościół pw. Św. Brata Alberta Chmielowskiego w Zawierciu – kościół parafialny należący do Parafii św. Brata Alberta w Zawierciu, wybudowany w latach 1988–1992 według projektu mgra inż. arch. Włodzimierza Domagały. Historia Parafia św. Brata Alberta została erygowana przez biskupa Stanisława Nowaka 20 maja 1987 r. Teren jej został wyłączony z parafii św. Apostołów Piotra i Pawła. Pierwszym proboszczem i budowniczym kościoła był ks. Jan Władysław Koźmin. W 1985 r. staraniem proboszcza macierzystej parafii ks. Piotra Miklasińskiego została zakupiona działka pod budowę kościoła, usytuowana między ulicami: Żabią a Obrońców Poczty Gdańskiej. Działkę tę poświęcił biskup S. Nowak 18 sierpnia 1985 r. W tym samym roku został utworzony tu wikariat terenowy, a jego duszpasterzem został ks. J.W. Koźmin, dotychczasowy wikariusz parafii św. App. Piotra i Pawła. Zamieszkał on na tym terenie w domu prywatnym przekazanym pod administrację wikariatu przez mieszkankę Warszawy p. I. Malczewską. W tymże domu urządził salę katechetyczną, a liturgię zaczął odprawiać w kaplicy – baraku ustawionym na placu przyszłej budowy. Projekt kościoła przygotował mgr inż. arch. Włodzimierz Domagała. Pozwolenie na budowę kościoła władze miejskie wydały 12 października 1987 r. Prace budowlane rozpoczęto w maju 1988 r. W tymże roku, 4 września biskup Stanisław Nowak wmurował kamień węgielny w ścianę powstającej świątyni, zaś sam kościół już wybudowany został poświęcony przez tegoż arcybiskupa 17 czerwca 1992 r. W latach następnych położono marmurową posadzkę i zakupiono nowe ławki. W 1996 r. staraniem aktualnego proboszcza ks. Jana Niziołka wykonano parking przed kościołem i wybudowano zaplecze gospodarcze z garażami. W 1997 r. zakupiono dwa nowe konfesjonały i nowy dzwon – poświęcenia dokonał biskup Antoni Długosz 17 czerwca 1997 r. W tym samym roku wybudowano plebanię w stanie surowym. W roku następnym były prowadzone prace wykończeniowe w budynku plebanii, zakupiono także drugi dzwon. Poświęcenia nowej plebanii i dzwonu dokonał arcybiskup Stanisław Nowak 17 czerwca 1998 r. Od początku 1999 r. prowadzono intensywne prace nad upiększeniem wnętrza kościoła według projektu mgr inż. arch. Mariana Kruszyńskiego i mgr inż. arch. Jerzego Kopyciaka z Częstochowy. Wykonano ołtarz główny „Ecce Homo”, ołtarze boczne: Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Częstochowskiej, nowy ołtarz do odprawiania Mszy św., ambonkę, nowe tabernakulum, chrzcielnicę, zakupiono cztery żyrandole, zamontowano dwa witraże, nową radiofonię, a także ławki boczne. W wigilię wielkiego Jubileuszu 2000-lecia chrześcijaństwa 10 października 1999 r. arcybiskup S. Nowak dokonał uroczystego poświęcenia kościoła. W roku 2000, jako wotum parafii, przed świątynią został wzniesiony pomnik z brązu św. Brata Alberta, autorstwa profesora Czesława Dźwigaja z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Poświęcenia pomnika dokonał arcybiskup Stanisław Nowak 17 czerwca 2000 roku. Przypisy
St. Bruno (Bartoszyce)

St. Bruno (polnisch: Kościół św. Brunona) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Bartoszyce (deutsch Bartenstein), einer Stadt in der Woiwodschaft Ermland-Masuren in Polen. Nachdem Bartenstein während der Reformation bereits 1525 mit der Stadtkirche und der Johanniskirche vollständig evangelisch geworden war, kam es erst im ausgehenden 19. Jahrhundert durch die Bemühungen des Bistums Ermland und des Adalbertusvereins zur Wiederbegründung einer katholischen Pfarrkirche in der Stadt. Nach Plänen des Münsteraner Diözesanbaumeisters Hilger Hertel wurde in den Jahren 1882–1883 die bestehende Kirche in einfachen neugotischen Formen als Saalkirche mit polygonalem Chor und Westturm erbaut. Die Weihe der Kirche auf das Patrozinium des in der Slawenmission um 1000 tätigen Heiligen Brun von Querfurt und die gleichzeitige Gründung der katholischen Pfarrei wurden am 10. September 1889 von dem ermländischen Bischof Andreas Thiel vollzogen. Der mit Sterngewölben versehene Kirchenraum besitzt neben seiner bauzeitlichen Ausstattung eine von der Glasmalereiwerkstatt Joseph Machhausen in Koblenz geschaffene Farbverglasung mit den Gestalten des Titelheiligen sowie mit Adalbert von Prag und Bonifatius zweier weiterer Missionsheiliger. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół św. Brunona w Bartoszycach

Kościół św. Brunona w Bartoszycach – zbudowany w latach 1882–1883 w stylu neogotyckim jako pierwsza od czasów reformacji katolicka świątynia w mieście. Dla niewielkiej, kilkusetosobowej katolickiej społeczności miasta Bartoszyce sposobność wzniesienia własnej świątyni pojawiła się dopiero w latach 80. XIX w. (od czasów reformacji były tu jedynie kościoły ewangelickie - luterańskie). Dzięki staraniom kurii biskupiej we Fromborku oraz Związku św. Wojciecha (Adalbertusverein), a następnie Związku św. Bonifacego i św. Wojciecha (Bonifatius-Adalbertusverein) udało się uzyskać poparcie dla budowy świątyni. Wśród katolickich mieszczan Bartoszyc, katolików z Nadrenii, oraz dzięki zbiórkom w kościołach diecezji warmińskiej zebrano fundusze na zakup gruntów, które odkupiono od miasta w 1880 r.. Trwającą około roku budowę ukończono w 1883 r. Konsekracji świątyni i powołania parafii katolickiej w Bartoszycach dokonał 10 września 1889 ks. bp Andrzej Thiel, nadając jej wezwanie św. Brunona Męczennika. Podczas wojny kościół nie ucierpiał prawie wcale i wymagał jedynie drobnych remontów i renowacji, które w razie potrzeb przeprowadzano w okresie powojennym. W latach 70. dokonano generalnego remontu wieży kościelnej i wnętrz. W następnej dekadzie dobudowano na terenie przykościelnym dom katechetyczny. W 1998 pod okiem konserwatora zabytków przeprowadzono ostatni gruntowny remont świątyni. Kościół św. Brunona pozostawał siedzibą jedynej katolicką parafii w Bartoszycach aż do czasu wydzielenia dwóch innych miejskich parafii w latach 70. Z kościoła, do 1982 potajemnie, a później dzięki zgodzie biskupa, korzystała liczna społeczność greckokatolicka. 7 czerwca 2002 r. arcybiskup archidiecezji warmińskiej Edmund Piszcz erygował kościół, nadając mu status archidiecezjalnego Sanktuarium św. Brunona Bonifacego z Kwerfurtu Biskupa i Męczennika. Wnętrze kościoła, jego wyposażenie, prezbiterium oraz witraże reprezentują styl neogotycki. W prezbiterium znajdują się witraże, z których jeden, pochodzący z początku XX wieku, przedstawia św. Brunona Męczennika w stroju pontyfikalnym, z pastorałem i mieczem uniesionym ku górze. Po bokach znajdują się dwa witraże ukazujące św. Wojciecha – patrona archidiecezji warmińskiej i św. Bonifacego – patrona Niemiec. Witraże są prawdopodobnie dziełem Josepha Machhausena z Koblencji. W świątyni znajduje się również dzwon poświęcony patronowi. Kościół znajduje się w południowo-wschodniej części miasta, przy ulicy Kętrzyńskiej. Zobacz też Bartoszyce Linki zewnętrzne Kościół św. Brunona (Katholische Kirche) polska-org.pl Przypisy
Birgittakyrkan, Gdańsk

Birgittakyrkan, på polska: Kościół św. Brygidy, är en kyrka i gamla staden i Gdańsk. Den började byggas i samband med att Heliga Birgitta helgonförklarades 1391 och stod färdig 1397. När Heliga Birgittas kvarlevor fördes från Rom till Vadstena stannade följet i Gdańsk, och efter hennes kanonisering beslutades att en kyrka och ett kloster för birgittasystrarna skulle byggas till hennes minne. Klostret fortsatte sin verksamhet även efter reformationen i Gdańsk i början av 1500-talet och när birgittasystrarnas kloster i Vadstena stängdes flyttade ett tiotal birgittasytrar dit under beskydd av Sigismund. År 1807 användes klostret som sjukhus under Napoleonkrigen och under preussiskt styre upplöstes klostret 1817 och det revs 1851. Kyrkan skadades svårt under andra världskrigets slutskede men renoverades 1974. Se även Lista över kyrkor uppkallade efter Heliga Birgitta. Källor Externa länkar Kyrkans webbsida
Kościół św. Dominika Savio w Ostródzie

Kościół św. Dominika Savio w Ostródzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Dominika Sawio w Ostródzie w dekanacie Ostróda – Wschód archidiecezji warmińskiej. Mieści się przy placu Tysiąclecia Państwa Polskiego. Zbudowany w początkach XIV wieku w stylu gotyckim jako kościół misyjny, płacący świętopietrze, a więc uniezależniony od Krzyżaków. Przed reformacją był kościołem katolickim, następnie stał się miejscem kultu religijnego ewangelików. W latach 1836–1848 odprawiał tu nabożeństwa w języku polskim pastor Gustaw Gizewiusz. Budynek całkowicie spalony w 1945 roku przez armię sowiecką, od 1981 odbudowywany i udostępniony wiernym. Pierwszym proboszczem a zarazem budowniczym kościoła od 1981 roku był ksiądz salezjanin Władysław Ciszewski. Obok kościoła zachowany fragment dawnych murów miejskich. Architektura Świątynia o prostym kształcie i grubych XIV-wiecznych murach, w wyniku licznych przebudów pozbawiona jednolitego stylu. Dwukondygnacyjna wieża ozdobiona smukłymi blendami i wielouskokowym portalem. Przypisy
Kościół św. Dominika w Krzynowłodze Małej

Kościół św. Dominika w Krzynowłodze Małej – kościół pw. św. Dominika we wsi Krzynowłoga Mała. Pierwszy kościół w Krzynowłodze Małej powstał w XV wieku. Obecny budynek wzniesiono na początku XVI w. z fundacji Jana Łosia, podsędka ciechanowskiego, starosty pułtuskiego. W XVII w. dobudowano wieżę, przekształconą następnie w XIX i XX w. Wewnątrz kościoła barokowa chrzcielnica z pierwszej połowy XVIII w., kropielnica granitowa gotycka z XVI w., relikwiarz w formie krzyża z pierwszej połowy XVII w. Kościół znajduje się na liście zabytków (numer rejestrowy zabytku A-410). Bibliografia Krzynowłoga Mała. Parafia pw. św. Dominika. Rys historyczny. diecezja.plock.pl. [dostęp 2016-05-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-19)].
Kościół św. Dominika w Chodczu

Kościół św. Dominika w Chodczu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Chodecz, w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się przy ulicy Warszawskiej, na wschód od rynku. Należy do dekanatu chodeckiego. Świątynia została wybudowana w latach 1849–1850 w stylu neogotyckim. Została przebudowana i powiększona na początku XX wieku. Kościół posiada trzy nawy, dwie kaplice i wieżę. We wnętrzu świątyni zwraca uwagę polichromia wykonana przez Helenę i Lecha Grześkiewiczów w latach 1967–1972. W ołtarzach umieszczone są obrazy z XVII i XVIII wieku. Kościół otacza mur w stylu neogotyckim z przełomu XIX i XX wieku. Bibliografia Jerzy Kwiatek. Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Sport i Turystyka-MUZA SA, Warszawa 2002 ISBN 83-7200-965-1 Przypisy
Dominikuskirche (Nysa)

Die Kirche St. Dominikus (polnisch Kościół św. Dominika) ist eine römisch-katholische Kirche in der Stadt Nysa (deutsch Neiße) im Powiat Nyski der Woiwodschaft Opole in Polen. Das Gotteshaus steht in der Friedrichsstadt (polnisch Fryderykowo), einem Stadtteil links der Glatzer Neiße. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Dominikus (Parafia św. Dominika) in Nysa. Geschichte Die Dominikuskirche mit angrenzendem Klosterbau entstand Ende des 18. Jahrhunderts. Vollendet wurde der Bau 1788. Bis zur Säkularisation 1810 wurden Kloster und Kirche durch die Dominikaner verwaltet. Nach 1810 wurde das Klostergebäude als Krankenhaus genutzt. Die Pfarrei St. Dominikus wurde 1914 gegründet. Zuvor war die Kirche eine Filiale der Pfarrei St. Jakobus. Ende des Zweiten Weltkriegs wurden Kloster und Kirche beschädigt. Das Pfarrhaus wurde komplett zerstört. In den 1950er Jahren erfolgte ein Wiederaufbau des Klosters und der Kirche. Zwischen 1984 und 1986 wurde die Kirche grundlegend saniert. Im Klostergebäude befindet sich heute ein Gymnasium. Architektur Der barocke Saalbau besitzt einen Giebelreiter und einen barocken Turmhelm. Im Innenraum befinden sich Fresken aus dem Ende des 18. Jahrhunderts. Sie zeigen Szenen aus dem Leben des hl. Dominikus. Die Innenausstattung wurde im Rokokostil errichtet. Das Das Hauptaltargemälde zeigt den Ordensgründer, den in der römisch-katholischen Kirche und der Anglikanischen Gemeinschaft als heilig verehrten Domingo de Caleruega (Dominicus bzw. Dominik von Caleruega). Das angrenzende Klostergebäude wurde in einer L-Form im barocken Stil errichtet. Mitte des 19. Jahrhunderts wurde es im klassizistischen Baustil erweitert. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Dominikus (polnisch) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 676. Einzelnachweise