NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Block 10

Block 10 was a barrack at the Auschwitz concentration camp where men and women were used as experimental subjects for Nazi doctors. The experiments in Block 10 tested bodily reactions to various substances, ranging from no effect to sterilization. Although Block 10 was in Auschwitz I, a part of the camp mainly used for male political prisoners, the experiments conducted were mostly on women. The main doctors who worked in Block 10 were Carl Clauberg, Horst Schumann, Eduard Wirths, Bruno Weber and August Hirt. Each of them had different methods in doing experiments on the inmates. The prisoners at Auschwitz were also deported to other sites where experimental subjects were needed. For example, twenty Jewish children were transported to the Neuengamme concentration camp in Hamburg where they were injected with virulent tubercular serum and subjected to other experiments, and later murdered at the Bullenhuser Damm school. The doctors Carl Clauberg — He focused on sterilization by injection. His method was to inject a caustic substance into the cervix in order to obstruct the fallopian tubes. Subjects died during the sterilization whilst others experienced severe pain and infection. His experimental subjects were married women between the ages of twenty and forty who had already had children. Horst Schumann — His experimental subjects were healthy men and women in their late teens or early twenties, on whom he attempted X-ray sterilization. Victims experienced radiation burns and suppuration upon exposure. The body parts that were affected, mainly the ovaries and testicles, were then surgically removed for examination. Eduard Wirths — He focused on the pre-cancerous growth of cervixes, where he frequently photographed cervixes of female prisoners without their consent, amputated them and sent both the photographs and specimen to Dr. Hinselmann. In addition, he sterilized many women by subjecting their ovaries to radiation or surgical removal. He also promoted Josef Mengele in August 1944. Bruno Weber — He tested the compatibility of blood types by bleeding prisoners and injecting them with other blood groups. He also experimented on barbiturates and morphine derivatives for mind control purposes. August Hirt — He was responsible for organizing a Jewish skull collection from 86 prisoners, to prove their "racial inferiority". He also tested mustard gas on prisoners. See also Unit 731 References "Block 10". An Auschwitz Alphabet. Archived from the original on 2015-06-02. Retrieved 2007-05-01. Ruth Jolanda Weinberger (2007-01-26). "The Deadly Origins of a Life-saving Procedure". The Jewish Daily Forward. Archived from the original on 2007-02-09. Retrieved 2007-05-01. Hans-Joachim Lang: Die Frauen von Block 10. Medizinische Experimente in Auschwitz. Hamburg 2011. ISBN 978-3-455-50222-0
Bloque 10

El Bloque o Pabellón 10 fue un bloque de celdas del Campo de concentración de Auschwitz donde tanto mujeres como hombres fueron sujetos a experimentos por parte del personal médico alemán.​ Las pruebas abarcaron desde los tests dermatológicos con sustancias aparentemente "benignas" a administrar inyecciones de fenol en el corazón para una inmediata disección.​ Aunque estuvo situada en la zona masculina, los experimentos fueron llevados a cabo principalmente para mujeres. También, para complacer a los prisioneros "privilegiados", los alemanes traían prostitutas al pabellón.​ Los principales médicos que trabajaban en dicho bloque, fueron Carl Clauberg, Horst Schumann, Eduard Wirths, Bruno Weber y August Hirt, cada cual tenía sus propios métodos de procedimiento.​​ Las víctimas de Auschwitz también eran exportadas a donde fuera menester para los experimentos, por ejemplo: veinte niños judíos fueron trasladados a Neuengamme, donde se les inyectó un serum tubercular virulento aparte de otras pruebas. Finalmente serían asesinados en el Colegio de Bullenhuser Damm.​​ Véase también Campo de concentración de Auschwitz Experimentación nazi en seres humanos Dorota Lorska Bibliografía Hans-Joachim Lang: Die Frauen von Block 10. Medizinische Experimente in Auschwitz. Hamburg 2011. ISBN 978-3-455-50222-0 Referencias Enlaces externos «Block 10». An Auschwitz Alphabet. Archivado desde el original el 2 de junio de 2015. Consultado el 1 de mayo de 2007. Ruth Jolanda Weinberger (26 de enero de 2007). «The Deadly Origins of a Life-saving Procedure». The Jewish Daily Forward. Archivado desde el original el 9 de febrero de 2007. Consultado el 1 de mayo de 2007.
Block 10

Block 10 var namnet på en byggnad i koncentrationslägret Auschwitz. I Block 10 utfördes medicinska experiment på kvinnliga och manliga fångar. Det rörde sig bland annat om hudexperiment och injicering av fenol i hjärtat. SS-läkare som utförde experiment i Block 10 var Carl Clauberg, Horst Schumann, Eduard Wirths, Bruno Weber och August Hirt. Fångar fördes även till andra ställen där försökspersoner behövdes. Tjugo judiska barn transporterades från Auschwitz till koncentrationslägret Neuengamme, där man injicerade dem med tuberkulosserum. Barnen fördes senare till Bullenhuser Damm, där de mördades. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Block 10, 29 april 2014. Webbkällor ”Block 10”. Auschwitz Alphabet. Nizkor. https://web.archive.org/web/20150602214910/http://www.nizkor.org/hweb/camps/auschwitz/alphabet/block10.html. Läst 23 juli 2024. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Block 10.
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wielowsi

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wielowsi – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Wielowsi (powiat lubiński, województwo dolnośląskie), stojący na pagórku dominującym nad okolicą. Historia Pierwsza wzmianka o kościele we wsi pochodzi z 1376. Podczas reformacji świątynię zagrabili protestanci. W 1721 dokonano gruntownej przebudowy obiektu i z tego czasu pochodzi jego aktualna bryła. Fundatorami przebudowy była rodzina von Kreckwitz. Architektura Kościół jest budowlą orientowaną, jednonawową, z prezbiterium na rzucie prostokąta, które wzmocniono przyporami od wschodu. Do korpusu nawowego od południa dobudowano masywną, czworoboczną wieżę. Bryła nakryta jest dachami dwuspadowymi krytymi blachą. Wyposażenie We wnętrzu cenny jest barokowy ołtarz z XVIII wieku, sprowadzony dopiero po II wojnie światowej z opuszczonego kościoła ewangelickiego św. Andrzeja w Prochowicach. Płyty nagrobne Najcenniejszymi zabytkami kościoła jest trzynaście (z tego na zewnątrz dziesięć) płyt nagrobnych dawnych właścicieli Wielowsi oraz sąsiadujących z nią Redlic, wmurowanych w południową ścianę świątyni. Pochodzą one z lat 1584-1666 i są zdobione całopostaciowymi wyobrażeniami zmarłych osób w strojach z epoki. Poszczególne płyty nagrobne, według historyka sztuki Hansa Lutscha, upamiętniają następujące osoby: Magdalena z domu Nimptschin, małżonka Georga Hasego z Redlic, zm. 1584, Helena z domu Brauchitsch, małżonka Schlichtigsa, zm. 1589, Elisabeth z domu Schweinitz, małżonka Schlichtigsa von Jürtsch z Wielowsi, zm. 1599, Asmann Schlichtig z Wielowsi, zm. 1605, dziedzic z Wielowsi Otto Schlichtigk (Schlichting), zm. 1607, Georg Hase z Redlic, zm. 1609, Joachim von Reibnitz z Desdorf, zm. 1610, płyta wewnątrz kościoła, Hans von Schlichtigk z Redlic, zm. 1611, płyta wewnątrz kościoła, Heinrich Schlichtig z Wyszęcic, zm. 1611, płyta wewnątrz kościoła, Schlichtigen z domu Brauchitschen, zm. 1617, Helena z domu Niesemeuschel, małżonka Hasego, zm. 1621, Anna Margareta von Wiese, zm. 1633, 13-letni chłopiec Sebastian Legahart (?) von Kreckwitz z Naroczyc, zm. 1666. Otoczenie Przy kościele znajdują się: Monolitowy kamienny krzyż nieznanego wieku i fundacji. Znajduje się na nim ryt krzyżka. Dolna część trzonu odłamana. Krzyż został przeniesiony na cmentarz kościelny w 2003 r. z Zaborowa, gdzie stał od nieustalonego czasu. głaz z figurą maryjną, w który wmurowana jest tablica pamiątkowa ku czci księdza kanonika Andrzeja Bawaja (1961-2005), który był proboszczem w Wielowsi w latach 2000-2005, kaplica grzebalna rodziny von Scholz, wzniesiona w 1856 od strony zachodniej, przy murze okalającym przykościelny cmentarz. Galeria Przypisy
Kaplica Świętego Krzyża w Lwówku Śląskim

Kaplica Świętego Krzyża w Lwówku Śląskim – zabytkowa, późnogotycka kaplica w Lwówku Śląskim z 1496 r. wybudowana na czas przebudowy kościoła parafialnego Wniebowzięcia NMP. Historia Kaplicę postawiono na miejscu istniejącej tu od XIV w. kaplicy cmentarnej pw. św. Szczepana i św. Wawrzyńca. Teren na południe i zachód od kościoła parafialnego pełnił wówczas, a także później, funkcję cmentarza. Do czasu wybudowania kościoła w kaplicy odbywały się msze. Kaplicę wzniesiono z ciosów piaskowcowych, na planie prostokąta o wymiarach 17 x 9 m. Kaplica uległa zniszczeniu podczas pożaru wieży kościelnej w 1455 r., wkrótce odbudowana w 1458 r. W 1682 roku została odbudowana po wcześniejszym zniszczeniu i zwrócona fundatorowi, którego w niej później pochowano. Architektura Po spaleniu podczas wielkiego pożaru miasta w 1752 roku kaplica została ponownie odbudowana w 1755 roku. Trzyosiowe wnętrze budowli pokrywa sklepienie sieciowe z 1496 roku (data na zworniku), wsparte na wspornikach wyciętych w części na kształt ludzkich głów. Całość jest nakryta czterospadowym dachem zwieńczonym barokową sygnaturką z małym dzwonem. Budowla jest jednonawowa, przykryta sklepieniem sieciowym, z dobudowaną od wschodu zakrystią. Z czasu budowy kaplicy pochodzi też znajdujący się na północnej ścianie niewielki gotycki portal ostrołukowy. Okna kaplicy rozszerzają się na zewnątrz. Część z nich ma zachowane maswerki. Gruntowne remonty kaplicy miały miejsce w latach 80. XIX i XX wieku. Wyposażenie Skromny ołtarz główny składa się z obrazu Ukrzyżowanie z końca XVIII w. i nieco wcześniejszego tabernakulum. Z tego okresu pochodzi kamienna, malowana chrzcielnica. Na uwagę zasługuje kamienne złocone epitafium z XVIII w. Podczas prac remontowych z końca 80. XX w. spod warstwy tynku odsłonięte zostały freski ze scenami Drogi Krzyżowej z ok. 1520 roku. Przypisy
Bunzlauer Torturm

Der Bunzlauer Torturm (polnisch Baszta Bramy Bolesławieckiej) in Lwówek Śląski (Löwenberg in Schlesien) ist ein Teil der mittelalterlichen Bunzlauer Stadtbefestigung. Geschichte Der Turm wurde im 13. Jahrhundert erbaut und sollte den Eingang zur Stadt im Norden beschützen. Im 16. Jahrhundert wurde der Turm zerstört und wiederaufgebaut. Im Dreißigjährigen Krieg verlor der Turm 1641 seinen oberen Teil und wurde anschließend zum Stadtgefängnis umgebaut. Bei einem Brand im Jahr 1752 wurden der Turm und seine barocke Kuppel erheblich beschädigt. Eine Sanierung der Turmruine durch die Stadt Bunzlau wurde nicht durchgeführt. Im 19. Jahrhundert wurde der Turm als Eiskeller genutzt. Eine erste Instandsetzung wurde vor dem Zweiten Weltkrieg durchgeführt. Nach dem Übergang Schlesiens an Polen infolge des Weltkriegs erfolgte 1959–1960 eine Innenrenovierung; zugleich erhielt der Turm ein Flachdach. Architektur Der Turm des ehemaligen Bunzlauer Tors hat einen quadratischen Unterbau mit einem zylindrischen Aufsatz. Damit greift der Baustil eine Bautypologie auf, welche bei der Pfarrkirche und dem Rathaus von Löwenberg verwendet worden war. Literatur Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 718 Weblinks Einzelnachweise
Baszta Bramy Bolesławieckiej

Baszta Bramy Bolesławieckiej (również Baszta Głodowa; niem. Bunzlauer Turm, pot. Baszta Bolesławiecka, Wieża Bramy Bolesławieckiej, Wieża Bolesławiecka) – zabytkowa, średniowieczna budowla o charakterze obronnym w Lwówku Śląskim. Stanowi część dawnych fortyfikacji miejskich. Zlokalizowana jest w północnej części starego miasta, w pobliżu Lwóweckiego Ośrodka Kultury przy skrzyżowaniu ulic Bolesława Chrobrego, al. Wojska Polskiego i Przyjaciół Żołnierza. Blisko baszty przebiegają ruchliwe arterie miejskie – Droga Powiatowa nr 2541D (część al. Wojska Polskiego) i Droga Wojewódzka nr 297 (ulice: Przyjaciół Żołnierza i al. Wojska Polskiego). Nieopodal baszty znajduje się Lwówecki Ośrodek Kultury. Nazwa Nazwa obiektu pochodzi od Bolesławca – miasta, do którego prowadzi droga od baszty. W ten sam sposób nazwano także inne miejskie bramy i baszty. Historia Średniowiecze Basztę Bramy Bolesławieckiej wzniesiono prawdopodobnie już na przełomie XIII i XIV wieku. Została przebudowana w XVI stuleciu. Baszta służyła przez długi czas jako loch głodowy, następnie magazyn lodu, by przed II wojną światową zostać ruiną bez dachu. Po II wojnie światowej wieżę odbudowano, a w latach 70. XX wieku baszta służyła jako pracownia lokalnego artysty Mieczysława Żołądzia. W 2018 r. wieża wraz z murami obronnymi przeszła kompleksową renowację polegającą na oczyszczeniu kamienia i wymianie pokrycia dachowego. Symbol Lwówka Śląskiego Baszta Bramy Bolesławieckiej jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. W formie stylizowanej chętnie jest umieszczana na: kartkach pocztowych, pamiątkach, monetach okolicznościowych, logach i symbolach. Zabytkowy obiekt uznaje się za jedną z wizytówek Lwówka Śląskiego. Zobacz też Ratusz w Lwówku Śląskim kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lwówku Śląskim Baszta Bramy Lubańskiej Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Płóczkach Górnych

Kościół św. Bartłomieja w Płóczkach Górnych – zabytkowy kościół filialny parafii Wniebowzięcia NMP w Lwówku Śl. należący do dekanatu Lwówek Śląski diecezji legnickiej. Świątynia we wsi Płóczki Górne, w gminie Lwówek Śląski, w powiecie lwóweckim (woj. dolnośląskie). Historia Świątynię wzniesiono ok. 1241 r. Budynek przebudowany w latach: ok. 1520 (wieża i prezbiterium), rozbudowany w 1558 r. i przebudowany ponownie w 1744 r. z drewnianym, malowanym stropem z tego okresu. W latach 1556–1654 kościół ewangelicki. Odrestaurowany w XIX w. Architektura Orientowany, murowany z kamienia, jednonawowy z wielokątnie zakończonym prezbiterium, z wieżą od strony zachodniej. Wnętrza nakryte są drewnianym stropem kasetonowym ozdobionym malowaną dekoracją akantową W 2017 r. zostało wymienione pokrycie dachu wieży kościoła. Wyposażenie Zachowały się: dwa skrzydła malowane z tryptyku pochodzącego z ok. 1500 r.; późnogotyckie sakramentarium przyścienne, barokowe, rzeźbione w drzewie; ołtarz główny, ambonę i prospekt organowy oraz kilka epitafiów i płyt nagrobnych z XVI-XVIII w. Wewnątrz kościoła znajdują się dwie gotyckie rzeźby z XV wieku: Madonny i św. Barbary. Na jednym z ciosów widać znak murarski z lat 1522/1523, identyczny z tym znajdującym się w oknie lwóweckiego ratusza. Z tego czasu pochodzą ozdobione maswerkami, gotyckie okna. Otoczenie Oprócz kościoła zachowała się dawna, barokowa pastorówka z 1753 r. Przy kościele znajduje się cmentarz, a dookoła otoczony jest murem. W pobliżu kościoła znajduje się skrytka przeznaczona do geocachingu. Zobacz też Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Żerkowicach Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lwówku Śląskim Kaplica Świętego Krzyża w Lwówku Śląskim Przypisy
Mariä Himmelfahrt (Zbylutów)

Die römisch-katholische Kirche Mariä Himmelfahrt in Zbylutów (deutsch: Deutmansdorf) im Powiat Lwówecki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen ist das älteste Beispiel einer Einstützenkirche im Erzbistum Breslau. Geschichte Es wurde einerseits vermutet, dass die Form der Einstützenkirche auf die Breslauer St. Ägidius-Kirche zurückgeht. Jedoch werden auch Parallelbeispiele sowohl in Kleinpolen als auch in Böhmen und um Krakau angeführt. Die Gewölbe der Deutmannsdorfer Kirche werden auf 1492 datiert, zeigen aber verhältnismäßig ältere Merkmale. Im Chor befinden sich Tellerbasen und Kapitelle, die auf die Zeit um die Mitte des 13. Jahrhunderts datiert werden. Architektur Die Kirche ist als quadratischer Raum mit eingezogenem quadratischem Chor und Halbkreisapsis gestaltet. Das Landhaus ist zweischiffig. Im Langhaus stehen zwei Mittelpfeiler, deren zweiter vier Kreuzrippengewölbe trägt, von denen die beiden östlichen mit einem Dreistrahl kombiniert sind. Der Turm ist an der Nordseite angebaut, die Sakristei ist zweijochig. Weblinks Webseite der Pfarrei Nachweise Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 682. Hans Lutsch: Die Kunstdenkmäler des Reg.-Bezirks Liegnitz. Band 3. Seite 483–384
Schloss Lehnhaus

Schloss Lehnhaus (polnisch Pałac Lenno) in Wleń im Powiat Lwówecki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen steht auf einem Bergsattel unterhalb der Burg Lehnhaus. Geschichte Das Schloss geht vermutlich auf ein Festes Haus des 16. Jahrhunderts zurück. 1652 war Heinrich von Reichenbach im Besitz des Lähnhauses. Das Haus wurde 1653 vom französischen Obristen Adam Koulhas erworben, weshalb es auch Kohlhaus genannt wurde. Er baute 1662 etwas weiter bergab das herrschaftliche Schloss. Noch im gleichen Jahr ließ er auch die neue Schlosskirche (Hedwigskirche) errichten. Nach dem Tode von Koulhas blieb seine Witwe Anna Ursula, geb. von Debschütz und Neukemnitz im Besitz des Lähnhauses, bis es ihr Sohn Leopold Rudolph 1685 übernahm. Nach dessen Tod wurde Andreas Wilhelm von Grunfeld und Guttenstädten im Jahr 1728 neuer Eigentümer und ließ den Bau um 1750 barock umformen. Sein Sohn Friedrich Wilhelm von Grunfeld und Guttenstädten (1726–1783), Landrat des Kreises Löwenberg-Bunzlau war Erbe des Burglehens. Dieses Lehen ging wiederum an seinen Sohn Friedrich Gotthard Ehrenreich von Grunfeld und Guttenstädten (1755–1804) über. Er war seit dem 1. Februar 1785 mit Charlotte Auguste von Richthofen aus dem Hause Leschwitz, verheiratet. Nach seinem Tod ließ sie durch Gottfried Schadow unweit der Burg eine Stele aus graublauem Marmor mit Allegorien der Religion, des Todesengels und des zerbrochenen Wappenschilds der Familie errichten. Auch kümmerte sie sich um den Erhalt und Verbesserung des Anwesens. 1808 vermählte sie sich in zweiter Ehe mit dem Landesältesten Georg Friedrich von Tempsky auf Ottendorf. Als dessen einziger Sohn Friedrich Wilhelm Leopold am 26. Mai 1813 bei Hainau gefallen war, ließ sie auch für ihn ein Denkmal in dem Häuschen zwischen Schlossgarten und der alten Burg errichten. Nach 1827 war das Schloss in Besitz der von Haugwitz. Im Jahr 1933 zerstörte ein schwerer Brand das Schlossinnere. Nach 1945 wurde das Schloss als Sanatorium der Polnischen Staatsbahnen genutzt. Heute ist das Schloss restauriert und hat ein Café und Gästezimmer. Bauwerk Der Bau ist neunachsig mit zwei Seitenrisaliten und einem schmalen Mittelrisalit. Ein gewölbter Giebel trägt das Ehewappen der von Grunfeld und von Unruch. Im Inneren sind das barocke Treppenhaus und um 1800 geschaffene Wandmalereien erhalten. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser, Band 1: Niederschlesien. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, ISBN 978-3-87057-336-2, S. 326. Weblinks Doris Baumer: Kurze Übersicht der Besitzer von Burg und Schloss Lehnhaus bis 1945. (PDF) In: doris-baumert.de. 29. Juni 2014, S. 1–14, abgerufen am 28. März 2026. Ullrich Junker: Historische Nachrichten von der Burg Lehnhaus. (PDF) In: jbc.jelenia-gora.pl. 1825, S. 1–42, abgerufen am 28. März 2026. Einzelnachweise
Pałac w Łupkach

Pałac w Łupkach (niem. Schloss Lehnhaus) – zabytkowy pałac w Wleńskim Gródku części wsi Łupki (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie lwóweckim, w gminie Wleń. Historia Wybudowany w XVII w. na podzamczu; obiekt ten ufundowany przez Adama von Kaulhaus (pułkownik króla Francji Ludwika XIII) w latach 1653–1662 prezentuje styl barokowy, który to z kolei zawdzięcza przebudowie dokonanej po zakupie w 1730 przez hr. Jana Karola Grünfelda. Na uwagę zasługują znajdujące się wewnątrz freski z XVII w., kamienna klatka schodowa. W szycie nad wejściem umieszczono herby Jana von Grünfelda i jego żony z domu von Unruch. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park; pawilon ogrodowy z początku XVIII w.; gołębnik z końca XVIII w. Zobacz też Kościół św. Jadwigi Śląskiej we Wleńskim Gródku Zamek Wleń Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Izerskie, pod red. Marka Staffy, tom 2 (M-Ż), Wrocław, Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6, s. 423-431
Kamienica przy Placu Uniwersyteckim 8 we Wrocławiu

Kamienica przy Placu Uniwersyteckim 8 – kamienica o rodowodzie średniowiecznym znajdująca się w centrum Wrocławia, na Placu Uniwersyteckim. Historia W średniowieczu na działkach 7-10 znajdowały się drewniane budynki o konstrukcji plecionkowej lub szkieletowej. Pierwsze budynki murowane pojawiły się tutaj w późnym średniowieczu, choć na tylnej części działek wciąż znajdowały się drewniane oficyny o konstrukcji szkieletowej. Obecna czterokondygnacyjna kamienica szczytowa jest jedynym budynkiem w tej części pierzei placu Uniwersyteckiego wzniesionym jeszcze w okresie baroku, w XVIII wieku. Trzyosiowa skromna fasada zakończona jest jednokondygnacyjnym szczytem z trójkątnym tympanonem Przed 1939 rokiem wejście do budynku znajdowało się w zachodniej osi, a w skrajnej wschodniej było wejście do sklepu. Pomiędzy wejściami znajdowała się duża witryna sklepowa. Po 1945 Podczas działań wojennych w 1945 roku kamienica nie została poważnie uszkodzona. Od 1948 roku na parterze budynku znajduje się antykwariat, obecnie pod nazwą "Pod Szermierzem". Od marca 2017 roku do marca 2018 roku miała miejsce rewitalizacja budynku. Przypisy Bibliografia Jan Harasimowicz (red.): Atlas architektury Wrocławia t. II. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1998. ISBN 83-7023-679-0.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Bolesnej w Czeladzi

Kościół Najświętszej Maryi Panny Bolesnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czeladzkiego diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w czeladzkiej dzielnicy Piaski. Jest to okazała świątynia wzniesiona dzięki staraniom pierwszego proboszcza i ufundowana przez francuskie Towarzystwo Bezimienne Kopalń Węgla „Czeladź" oraz pracowników kopalni „Czeladź", w latach 1922-1924. Świątynia powstała dzięki Wiktorowi Vianneyowi, krewnemu Proboszcza z Ars, ówczesnemu dyrektorowi kopalni. Kościół został zaprojektowany przez architektów francuskich m.in. dziekana kapituły w Besançon - ks. Abgrala (dziekana kapituły w Beranson) i reprezentuje styl neoromański, nawiązujący do wczesnochrześcijańskich bazylik rzymskich. Świątynia została pobłogosławiona w 1924 roku przez biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, natomiast uroczyście została poświęcona (konsekrowana) w dniu 1 września 1957 roku przez biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. 6 października 1986 roku, dzięki staraniom biskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka, do kościoła wprowadzono relikwie św. Jana Vianneya i od tamtego czasu jego kult zaczął się rozwijać. Dla potwierdzenia tego kultu, biskup sosnowiecki Grzegorz Kaszak erygował 3 maja 2015 r. Sanktuarium św. Jana Vianney'a. We wnętrzu znajdują się m.in. witraże wykonane w krakowskim Zakładzie Witrażów i Mozaik S. G. Żeleńskiego, których autorami są: Alfred Żmuda (1924 rok), Zofia Leśniakówna (1934 rok) oraz Adam Bunsch (1965-1968 rok). Świątynia posiada organy wykonane przez firmę Rieger. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Targoszycach

Kościół Świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat siewierski diecezji sosnowieckiej). Znajduje się w Targoszycach, części wsi Mierzęcice, w powiecie będzińskim, w województwie śląskim. Obecna świątynia została wzniesiona w drugiej połowie XVIII wieku, kiedy do starszego, murowanego prezbiterium została dobudowana nowa nawa i wieża. Budowla jest orientowana. Od strony zachodniej jest umieszczona szeroka kruchta z czworokątną wieżą, zwieńczoną barokowym dachem hełmowym; do nawy przylega wąskie prezbiterium, zamknięte ścianą prostą. Wnętrze reprezentuje styl barokowy. Wyjątkiem od tego jest gotycki, kamienny portal wiodący do zakrystii. Ciekawe są również m.in. zabytkowe ołtarze ozdobione figurami świętych. Przypisy