NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Poczekaj (polana)

Poczekaj – polana w Beskidzie Sądeckim w Paśmie Radziejowej na grzbiecie Kordowiec – Niemcowa. Kolejno od dołu do góry jest tutaj 5 polan: Kordowiec, Poczekaj, Stos, Niemcowa i Kramarka. Dawniej na polanach tych były gospodarstwa rolne. Wskutek trudnych warunków bytowania (w szczególności brak wody i prądu elektrycznego) w ciągu lat powojennych mieszkańcy (lub ich potomkowie) w większości przenieśli się do nowych siedzib położonych w dolinach. W 2010 na polanie Poczekaj znajdowały się jeszcze: stajnia i dom Ludwiki Nowakowej, która zamieszkiwała w nim przez lato. Jeszcze niedawno mieszkała tu przez cały rok, miała krowę i kosiła łąkę. Mieszkała w drewnianej, kurnej chacie bez prądu elektrycznego i bez wody bieżącej. Zmarła 16 czerwca 2013 roku w wieku 90 lat. Polana zajmuje grzbiet oraz wschodnie stoki opadające do doliny Młodowskiego Potoku. Porasta ją ciepłolubna roślinność trawiasta. Jest dobrym punktem widokowym na dolinę Popradu, Pasmo Jaworzyny i pobliskie wzniesienia. Szczególnie dobrze widać stąd sąsiedni grzbiet Kamiennego Gronia i Hale. Z powodu nieopłacalności zaniechano już uprawy roli i koszenia trawy na polanie, co grozi zarośnięciem jej przez las. Polana należy do części wsi o nazwie Poczekaj w Młodowie w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Piwniczna-Zdrój. Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki na odcinku Rytro – Niemcowa – Radziejowa (Główny Szlak Beskidzki). Czas przejścia z Rytra na Niemcową – 2:30 h. Przypisy
Poczekalnia tramwajowa na Sołaczu w Poznaniu

Poczekalnia tramwajowa na Sołaczu – unikatowa, jedyna zachowana w Poznaniu i jedna z nielicznych w Polsce, drewniana poczekalnia tramwajowa z początków XX wieku. Charakterystyka Obiekt zlokalizowany jest na skrzyżowaniu ulic Małopolskiej i Wołyńskiej, na przystanku tramwajowym Sołacz linii na Piątkowską (w kierunku centrum miasta). Początkowo poczekalnia znajdowała się na wysokości placu Spiskiego, ponieważ właśnie tam kończyła się linia tramwajowa na Sołacz (1913). W obecne miejsce została przeniesiona w 1924, po przedłużeniu linii, która odtąd kończyła się przy wylocie ul. Wołyńskiej (potem była jeszcze dwukrotnie przedłużana – obecnie do ul. Piątkowskiej). Był to drugi taki obiekt w Poznaniu, po poczekalni przed głównym dworcem kolejowym (1901). Poczekalnia wykorzystywana była do lat 80. XX w., ale w końcowej fazie służby publicznej była już bardzo zdewastowana i zaniedbana, groziła jej nawet rozbiórka. Ostatecznie została przejęta przez Polski Związek Wędkarski, koło 093 Sołacz – Winiary z przeznaczeniem na biuro i w tym charakterze jest eksploatowana do dziś. Konstrukcja obiektu jest drewniana (z niewielką podmurówką), z ryzalitem wejściowym i dachem wspartym na kroksztynach. Malowany na zielono budynek, kryty papą, posiadał wcześniej zegar, obecnie nieistniejący. Szerokie okapy chroniły częściowo podróżnych przed deszczem również na zewnątrz. O unikatowości poczekalni na Sołaczu świadczy jej forma i wiek – o ile drewniane poczekalnie kolejowe z początków XX w. są jeszcze gdzieniegdzie zachowane, o tyle obiekty tego typu związane z komunikacją miejską na terenie Polski – już nie. Bogactwo formalne budynku, reprezentującego styl szwajcarski, powoduje, że jest to także wyjątkowo ciekawy przykład drewnianej architektury parkowej, uzupełniający zespół Parku Sołackiego. Zobacz też Tramwaje w Poznaniu Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . WłodzimierzW. Łęcki WłodzimierzW., PiotrP. Maluśkiewicz PiotrP., Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412 . Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Drewniany Poznań” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Main Post Office, Kraków

The Main Post Office in Kraków (Polish: Poczta Główna w Krakowie) is a building of the Polish Post located at the corner of Wielopole 2 and Westerplatte 20 streets in Kraków. The building was designed by the Viennese architect F. Setz. Joseph Sareg adapted the project and it was built between 1887 and 1889 by Charles Knaus and Tadeusz Stryjeński. Since 1899 it was the headquarters of mail in Kraków. In 1909, it was the location of what is now the Polish automatic telephone exchange with a capacity of 3600 numbers. Due to growing needs for office surface, between 1930 and 1931 it was rebuilt by Frederick Tadaniera. The interiors and furnishings were updated and in 1933 the intercity telephone exchange was installed. Another reconstruction took place during the German occupation. The Polish Post Office reopened on January 22, 1945. After the war, the post office has repeatedly being modernized and repaired. Since 1991 it has housed the Polish Post and Telecommunications. Modern Development the Building is currently undergoing development into a Luxury Hotel References
Poczta Główna w Krakowie

Poczta Główna – dawny budynek poczty w Krakowie znajdujący się na rogu ulicy Wielopole 2 i ulicy Westerplatte 20, na Wesołej. Gmach został zaprojektowany przez wiedeńskiego architekta Friedricha Setza. Po adaptacji projektu przez Józefa Sarego, został wzniesiony w latach 1887–1889 przez Karola Knausa i Tadeusza Stryjeńskiego. Powstał jako monumentalny dwupiętrowy budynek w stylu neorenesansu północnego, a jego ryzalit wieżowy zwieńczono okazałą kopułą. Od 1899 roku jest główną siedzibą poczty w Krakowie. W 1909 roku zainstalowano w nim pierwszą na terenie dzisiejszej Polski automatyczną centralę telefoniczną o pojemności 3600 numerów. Był to system Almona Strowgera, ulepszony przez inż. Dietla z Austrii i inż. Czyżykowskiego z Polski. Ze względu na rosnące potrzeby powierzchniowe urzędu, w latach 1930–1931 budynek gruntownie przebudowano według modernistycznego projektu Fryderyka Tadaniera. Zlikwidowano kopułę, dobudowano dwie kondygnacje oraz budynek paczkarni na zapleczu, a fasadę ozdobiono kryształkowymi elementami. Zmodernizowano także wnętrza i wyposażenie. W 1933 roku uruchomiono międzymiastową centralę telefoniczną. Kolejna przebudowa miała miejsce podczas okupacji niemieckiej, wtedy m.in. zastąpiono istniejący budynek paczkarni obszernym pawilonem. Polski Urząd Pocztowy wznowił działalność 22 stycznia 1945. W okresie powojennym budynek poczty wielokrotnie modernizowano i remontowano. 18 lutego 1991 r. budynek wpisano do rejestru zabytków. Nieprzerwanie od 1991 roku jest on siedzibą Poczty Polskiej i Telekomunikacji Polskiej. Gruntowna przebudowa miała miejsce w latach 1993–1996, wówczas ryzalit narożny ponownie zwieńczono kopułą, tym razem postmodernistyczną, zaprojektowaną przez Z. Jasaka i J. Różańskiego, stanowiącą akcent dopełniający bryłę budynku. Wtedy też zainstalowano urządzenie synchronizujące zegar, działające w systemie DCF77. W 2019 roku Orange sprzedało budynek czeskiej firmie Zeitgeist Asset Management. Po tzw. „rewitalizacji” ma w nim powstać hotel. Przypisy Bibliografia Poczta Główna. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 769. ISBN 83-01-13325-2.
Главная почта (Краков)

Главная почта (пол. Poczta Główna) — архитектурный памятник, который находится в Кракове на пересечении улиц Велёполе, 2 и Вестерплятте, 20. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Главная почта в Кракове была спроектирована архитектором Ф. Зетцем. Позднее архитектурный проект Ф. Зетца был изменён архитектором Юзефом Саре. Строительство проводилось с 1887 по 1889 года под руководством архитекторов Тадеуша Стрыенского и Кароля Кнауза. Здание было построено в стиле неоренессанс. C 1889 года в здании находилось почтовое управление Кракова. В 1900 году в здании была установлена первая на территории Польши автоматическая телефонная станция с 3600 номерами, запатентованная американским бизнесменом Элмоном Строуджером. Позднее станция была переоборудована австрийским инженером по фамилии Детла и польским инженером по фамилии Чижиковский. В связи растущими производственными мощностями здание в 1930—1931 годах было перестроено и расширено по проекту Фредерика Таданера в стиле неомодернизма. В 1933 году в здании стала действовать междугородняя телефонная станция. Очередная перестройка здания проходила во время Второй мировой войны немецкими властями. Свою работу Главная поста возобновила 22 января 1945 года. В послевоенное время Главная почта неоднократно модернизировалась. 18 февраля 1991 года здание было внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-875). В 1993—1996 годах был установлен купол в стиле постмодернизма по проекту З. Ясака и часы, указывающие время в системе DCF77. С 1991 года в здании располагается администрация Почты Польши и телекоммуникационная компания «Orange Polska». Примечания Литература Poczta Główna, Encyklopedia Krakowa. Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, стр. 769. ISBN 83-01-13325-2.
Poczta paczkowa we Wrocławiu

Poczta paczkowa – budynek we Wrocławiu znajdujący się przy skrzyżowaniu ulic Purkyniego i Janickiego. Budynek został zaprojektowany w biurze budownictwa Poczty Rzeszy. Został wzniesiony w miejscu klasztorów dominikanów i dominikanek w 1901 roku. W wyniku przebudowy przeprowadzonej w 1925 roku dobudowano jedną kondygnację. W 1945 roku uległ częściowemu zniszczeniu, głównie część telegrafu. Gmach miał spełniać przede wszystkim rolę siedziby telegrafu, głównej poczty paczkowej oraz urzędu celnego. Był siedzibą Telekomunikacji Polskiej S.A. Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2003, s. 642. Linki zewnętrzne Poczta paczkowa na zdjęciach
Podbuczyna (użytek ekologiczny)

Podbuczyna – użytek ekologiczny w województwie małopolskim, w powiecie chrzanowskim, w gminie Trzebinia, na obszarze Nadleśnictwa Chrzanów, ustanowiony w roku 1992, o powierzchni 60 ha. Znajdujący się pomiędzy trzebińskimi osiedlami Wodna i Siersza użytek Podbuczyna powołano w celu ochrony około 130-letniego starodrzewu bukowego. Wśród różnych gatunków roślin występują tutaj także konwalia majowa, przylaszczka, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów i storczyki takie jak buławnik wielkokwiatowy. Przed powstaniem lasu na tym terenie wydobywano rudę galmanu. Przypisy Bibliografia Piotr Grzegorzek, Zielone Perły Trzebini. Podbuczyna (ulotka), wyd. Urząd Miasta w Trzebini, 2003
Podgórze (zajezdnia tramwajowa)

Podgórze – zajezdnia tramwajowa MPK SA z siedzibą w Krakowie przy ulicy Jana Brożka 3. Historia zajezdni 1928.10.25 – przyznanie przez Gminę miasta Krakowa terenu na cele przyszłej remizy tramwajowej o łącznej powierzchni 14 ha 52 a 37 m². 1937.08.11 – zatwierdzenie przez Zarząd Miejski w Krakowie Wydział Budowlany planów na budowę remizy. 1938 – ukończono budowę zajezdni tramwajowej długości 57 m i szerokości 48 m – 10 torów o pojemności 40 wagonów. 1950 – rozbudowano zajezdnie – wydłużono budynek hali do 110 mb i zwiększono pojemność do 100 wagonów tramwajowych. 1968 – opracowano projekt modernizacji hali zajezdni: wykonano 10 nowych bram wjazdowych, w hali zamontowano 3 komplety myjni, wykonano oświetlenie elektryczne w kanałach przeglądowych, wykonano 530 mb torów przeglądowych, 1978 – wymieniono szyny na 10 kanałach, oddano świetlicę zakładową. 1980–1986: doprowadzenie instalacji gazowej do piaskarni i pomieszczeń socjalnych, wykonano stanowisko podnośników wagonów typu 105N, wykonano stanowisko do wymiany silników i rozruszników w wagonach 105N, oddano do użytku magazyn części zamiennych nr 28, oddano budynek Dyspozytorni. 1987 – wybudowano i oddano do eksploatacji nowy budynek Akumulatorni, wyburzono budynek Zakładu Sieci i Podstacji, na tym miejscu wykonano tory postojowe. 1988 – wykonano nowe ogrodzenie od strony ul. Rzemieślniczej. 1998.05.25 do 1998.07.10 – wyremontowano tory wjazdowe do zajezdni od strony ul. Brożka. 2000.08.12 do 2000.09.15 – wyremontowano tory wjazdowe do zajezdni od strony ul. Rzemieślniczej. 2001 – modernizacja czterech torów w hali zajezdni (przystosowanie do obsługi wagonów typu NGT6). 2004 – modernizacja myjni. 2007 – modernizacja kolejnych dwóch ostatnich torów w hali zajezdni. Galeria
Podgórzyńskie Stawy

Stawy Podgórzyńskie – zespół stawów hodowlanych, położony w południowo-zachodniej Polsce w Kotlinie Jeleniogórskiej (Sudety Zachodnie). Położenie Stawy położone są na skraju środkowo-południowej części Kotliny Jeleniogórskiej, w dorzeczu Bobru, w naturalnych obniżeniach kotliny, pomiędzy Podgórzynem, Sobieszowem, Cieplicami a Marczycami. Opis Rozległy zespół stawów rybnych, groblowych i nieckowych, liczący 22 stawy o łącznej powierzchni ok. 106 ha. Maksymalna głębokość wynosi do 2,5 m. Wysokość terenu: 350–370 m n.p.m. Stawy zasilane są wodami Wrzosówki, Podgórnej i Czerwonki. Stawy ze względu na torfowe podłoża i swoje położenie na skraju Kotliny Jeleniogórskiej przed pasmem Karkonoszy, które zagradza drogę ptasim migracjom, są odwiedzane przez przelatujące ptaki. Flora i fauna Stawy stanowią ostoje ptactwa wodnego i błotnego, gniazduje tu: perkoz dwuczuby, czapla siwa, czajka, kurka wodna, bąk, bekasy, kszyk i dubelt, kulon, różne gatunki kaczek: krzyżówka, cyranka, łyska, cyraneczka, głowienka, czernica, płaskonos, podgorzałka, gęś, tracz nurogęś oraz bocian biały i łabędź. Występują tu też ptaki drapieżne, jak np.: myszołów, błotniak stawowy, jastrząb, kania ruda, krogulec. Oprócz tego występują także kosy, gile, drozdy, gołębie, turkawka, sójka, słowik i zimorodek. Wiele gatunków ma tu swoje tereny lęgowe. Historia W XV wieku kompleks stawów w celach hodowlanych założył zakon cystersów z Cieplic. W XVIII wieku zespół stawów został powiększony i rozbudowany. W przeszłości kompleks tworzyło 67 stawów, w 2011 roku (po scaleniu i sprywatyzowaniu pod koniec XX wieku) zespół liczył 22 stawy. Przez jakiś czas "Stawy Podgórzyńskie" stanowiły własność Schaffgotschów, jednego z najpotężniejszych rodów szlacheckich na Śląsku. W roku 1911 przez groblę między stawami przeprowadzono linię tramwajową z Cieplic do Podgórzyna, przedłużoną w roku 1914 do Podgórzyna Górnego, pod tzw. Skałkę. Linia tramwajowa do Podgórzyna funkcjonowała do roku 1964. Inne informacje stawy stanowiły własność prywatną do 08.05.2026. Dzięki celowej darowiźnie przekazanej przez Fundację Drzewo i Jutro zostały wykupione przez Karkonoski Park Narodowy. Stawy są największym kompleksem wodnym w Sudetach i ostoją ptactwa wodnego i błotnego Stawy Podgórzyńskie są najstarszymi i najwyżej położonymi stawami hodowlanymi w Europie Na terenie stawów spotykany jest czasami sokół wędrowny oraz rybołów Zobacz też stawy Milickie Przypisy Bibliografia red. Marek Staffa: Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 5: Rudawy Janowickie. Wrocław: I-Bis, 1998. ISBN 83-85773-27-4. Rudawy Janowickie, mapa turystyczna, skala 1:25 000. Wyd. Jelenia Góra. Wydawnictwo Turystyczne "PLAN", 2006. ISBN 83-60044-45-7. Linki zewnętrzne Stawy Podgórzyńskie * Góry bliskie sercu. [w:] Blog na WordPress.com [on-line]. [dostęp 2011-11-05].
Podskały

Podskały – polana na grzbiecie górskim pomiędzy Gorcem Troszackim i Jaworzyną w Gorcach. Położona jest na wysokości 940–1020 m n.p.m., a jej nazwa pochodzi od Białych Skał znajdujących się w lesie sporo powyżej polany. Ma powierzchnię 11,17 ha. Polana ma duże walory krajobrazowe i przyrodnicze, ale także kulturowe. Na polanie stoi jeden zrekonstruowany szałas oraz kilka niszczejących starych szałasów – pozostałości po dawnym pasterstwie mieszkańców gorczańskich miejscowości zwanych Zagórzanami. Budowali oni na polanach dwuizbowe szałasy ze stromym dwuspadowym dachem krytym deskami i z przyczółkami na szczytach. Jedna z izb zwana komorą służyła jako pomieszczenie gospodarcze, druga zwana izbicą była pomieszczeniem mieszkalnym. Znajdowało się w niej obłożone dużymi kamieniami watrzysko, w którym palono ogień i nie było sufitu, aby nie zapalił się on od ognia. Natomiast był strop nad pomieszczeniem gospodarczym i służył on do magazynowania siana. Szałasy budowane był z belek drewnianych w konstrukcji wieńcowo-węgłowej, na kamiennych podmurówkach zwanych peckami. Szczeliny pomiędzy belkami były mszyte, tzn. uszczelnione mchem oraz dodatkowo oszalowane deskami. Z polany rozległe widoki na Gorc, Kudłoń, Obidowiec, Babią Górę, Polanę Adamówka, Polanę Kudłoń i szczyty Beskidu Wyspowego. Na dużej tablicy informacyjnej w górnej części polany zaprezentowana jest panorama z podpisami widocznych szczytów i polan. Polana ma również duże walory przyrodnicze – opisano na niej występowanie aż 15 różnych zbiorowisk roślinnych i wiele rzadkich i chronionych roślin. W bardziej wilgotnych miejscach wiosną zakwita rzeżucha gorzka i rzeżucha łąkowa. Z rzadkich roślin wymienić należy także gółkę długoostrogową, podkolana białego, kruszczyka błotnego i storczycę kulistą. W miejscach suchych i jałowych rośnie wśród pospolitej w górach psiej trawki chroniony dziewięćsił bezłodygowy. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Lubomierz, w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Mszana Dolna. Szlaki turystyki pieszej przełęcz Przysłop – Pod Jaworzynką – Podskały – Adamówka – Gorc Troszacki – Kudłoń – Pustak – Przysłopek – przełęcz Borek – Hala Turbacz – Turbacz. Odległość 11,4 km, suma podejść 810 m, suma zejść 470 m, czas przejścia 3 godz. 35 min, z powrotem 3 godz. Przypisy
Vozovna Pogodno

Vozovna Pogodno je jedna z dvou tramvajových vozoven ve Štětíně, provozovaných společností Tramwaje Szczecińskie (tou druhou je vozovna Golęcin). Leží v části Zawadzkiego-Klonowica patřící do štětínské městské části Západ. Historie Vozovna je poslední vozovnou, kterou tehdejší společnost Stettiner Straßen-Eisenbahn Gesellschaft postavila před 2. světovou válkou; využívá se od roku 1934. Do hal bylo možno umístit až 80 motorových vozů. Mezi lety 1973 až 1983 proběhla rekonstrukce vozovny. Většinu stavby zabírají prostory pro tramvaje (15 kolejí). Kolem celé vozovny vede jedna objízdná kolej. V letech 2014–2015 proběhla zásadní rekonstrukce vozovny, kdy byly zmodernizovány stávající haly, koleje a exteriér. Provoz V červenci 2019 se ve vozovně Pogodno nacházelo 139 vozů určených pro osobní dopravu. Jedná se o tramvaje typů Tatra KT4DtM, Tatra T6A2D, Moderus Beta MF 25 AC a MF 15 AC a Pesa 120NaS. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu vozovna Pogodno na Wikimedia Commons
Pogoria II (Dąbrowa Górnicza)

Użytek ekologiczny „Pogoria II” w Dąbrowie Górniczej utworzono uchwałą Rady Miejskiej nr LVI/990/2002 z 22 maja 2002 r. Użytek znajduje się pomiędzy jeziorami Pogoria I i Pogoria III, na południe od osady Piekło, obejmuje jezioro Pogoria II oraz część misy jeziornej z rozległymi trzcinowiskami i zaroślami wierzbowymi. Teren użytku wynosi ok. 40 ha. Cel ochrony Celem ochrony jest zachowanie biocenoz nadwodnych i bagiennych z bogatą awifauną. Walory przyrodnicze Pogoria II jest sztucznym zbiornikiem, powstałym po zalaniu wyrobisk piasku. Występują tu takie zbiorowiska roślinne, jak: szuwary, murawy, zarośla, lasy łęgowe, zespoły bagienne i wodne. Obszar ten charakteryzuje się dużym bogactwem fauny. Występują tu 84 gatunki kręgowców, z których 52 jest pod całkowitą ochroną. Bogata jest fauna ptaków; występują tu gatunki, które są stosunkowo rzadkie nawet w kraju, np.: bączek, kuliczek piskliwy, zimorodek oraz remiz, łozówka, trzciniak. Znajduje się tu także jedna z największych w regionie kolonia mew śmieszek (około 200 gnieżdżących się par). Najwartościowszym przyrodniczo fragmentem użytku jest zarośnięta, płytka zatoka w południowo-wschodniej części jeziora. Na tym obszarze zabronione jest wędkowanie. Chronione lub rzadkie gatunki grążel żółty kruszczyk błotny kruszyna pospolita mądziak malinowy (grzyb) kruszczyk szerokolistny kruszczyk rdzawoczerwony Przypisy Bibliografia Przewodnik przyrodniczy po Dąbrowie Górniczej – Florian Celiński, Andrzej Czylok, Anna Kubajak (Rok 1996, ISBN 83-903466-5-6)
Pogoń Grodzisk Mazowiecki

Pogoń Grodzisk Mazowiecki ist ein polnischer Fußballverein aus Grodzisk Mazowiecki in der Woiwodschaft Masowien. Der Klub spielt in der Saison 2025/26 in der 1. Liga, nach dem Aufstieg aus der 2. Liga. Geschichte Zuvor war die höchste Spielklasse des Vereins die 2. Liga, damals noch die Bezeichnung der heutigen 3. Liga, erstmals erreicht im Jahr 1958. 2021 gelang erneut der Aufstieg in die 2. Liga nach dem Gewinn der Gruppe 1 der Saison 2020/21, gesichert zwei Spieltage vor Saisonende mit einem 6:0-Sieg gegen Jagiellonia Białystok II. Erfolge 3. Liga, Gruppe 1 Meister: 2020/21, 2023/24 4. Liga Masowien Meister: 2011/12 (Süd), 2016/17 (Nord), 2018/19 (Süd) Polnischer Pokal (Region Masowien) Sieger: 2023/24 Weblinks Pogoń Grodzisk Mazowiecki auf 90minut.pl Einzelnachweise
Pogoń Grodzisk Mazowiecki

Pogoń Grodzisk Mazowiecki is a Polish football club based in Grodzisk Mazowiecki, Masovian Voivodeship. They compete in the I liga in the 2026–27 season. Previously, their highest league tier was the II liga, with their first promotion in 1958 (then known as the III liga). They were promoted to this level again after winning group I of the 2020–21 III liga, ensuring the promotion with two games left after beating Jagiellonia Białystok II 6–0. Honours III liga, group I Champions: 2020–21, 2023–24 IV liga Masovia Champions: 2011–12 (South), 2016–17 (North), 2018–19 (South) Polish Cup (Masovia regionals) Winners: 2023–24 Players Current squad As of 23 July 2026 Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality. Managerial history Caretaker managers listed in italics. References External links Official website (in Polish) Pogoń Grodzisk Mazowiecki at 90minut.pl (in Polish)
Pogoń Grodzisk Mazowiecki

GKS Pogoń Grodzisk Mazowiecki – polski klub piłkarski z siedzibą w Grodzisku Mazowieckim, założony w lipcu 1922. W latach 2021–2022 i 2024–2025 drugoligowiec. Od sezonu 2025/2026 pierwszoligowiec. Informacje ogólne Pełna nazwa: Grodziski Klub Sportowy Pogoń Grodzisk Mazowiecki Rok założenia: 1922 Barwy klubowe: czerwono-białe Adres: Al. Mokronoskich 4, 05-825 Grodzisk Mazowiecki Stadion: Miejski Stadion Sportowy w Grodzisku Mazowieckim (obecnie nie spełnia wymogów licencyjnych) obecnie Stadion Znicza Pruszków (do czasu spełnienia wymogów PZPN, UEFA i FIFA żeby rozegrać mecze w ramach Ekstraklasy i I ligi. pojemność: 1000 miejsc (514 siedzących, w tym 168 pod dachem) oświetlenie: brak wymiary boiska: 105 × 68 m Sukcesy Awans do I ligi w sezonie 2024/2025 Mistrzostwo III ligi w sezonach 2020/2021 i 2023/2024 Udział w II lidze w sezonach 2021/2022 (16. miejsce – spadkowe) i 2024/2025 Występy w Pucharze Polski: 1988/1989 (I runda – 1:2 z Czarnymi Radom), 2022/2023 (runda wstępna – 0:1 ze Stalą Rzeszów), 2024/2025 (1/16 finału – 0:1 z Sandecją Nowy Sącz), 2025/2026 (I runda – 0:1 z Lechią Gdańsk) Mistrzostwo Mazowieckiego Pucharu Polski w sezonie 2023/2024 Trenerzy Janusz Wójcik (1.07.1981 – 30.06.1982) Marek Zub (1.01.2002 – 30.06.2002) Krzysztof Etmanowicz (7.12.2006 – 30.06.2008) Rafał Smalec (1.07.2009 – 9.09.2013) Marek Konko (8.12.2015 – 18.04.2016) Krzysztof Chrobak (27.06.2016 – 30.06.2017) Robert Moskal (1.07.2018 – 13.12.2019) Krzysztof Chrobak (1.01.2020 – 29.03.2022) Mateusz Dudek (29.03.2022 – 30.06.2023) Marcin Sasal (1.07.2023 – 2.06.2025) Adam Mrowka (2.06.2025 – 30.06.2025) Piotr Stokowiec (1.07.2025 – ) Ludzie związani z Pogonią Władysław Soporek – piłkarz Pogoni w latach 1938–1946, trener, reprezentant Polski Grzegorz Szamotulski – trener bramkarzy Pogoni w latach 2012–2013, reprezentant Polski Mateusz Wieteska – wychowanek Pogoni, mistrz Polski, reprezentant Polski Janusz Wójcik – trener pierwszej drużyny w latach 1983-1984 Marek Zub – trener w 2002 Piotr Stokowiec – trener w latach 2025–2026 Przypisy
Погонь (Гродзиськ-Мазовецький)

Погонь (Гродзиськ-Мазовецький) — польський футбольний клуб з міста Гродзиськ-Мазовецький, Мазовецького воєводства. У сезоні 2024-25 команда виступатиме у II Лізі, після перемоги у групі I III ліги сезону 2023-24. Їх вище досягнення — III ліга (тоді третій дивізіон), до якої вони вперше піднялися в 1958 році. Вони знову піднялися на цей рівень після перемоги в групі I III ліги в сезоні 2020-21, забезпечивши собі підвищення у двох матчах після перемоги над Ягеллонією Білосток II з рахунком 6–0. Титули і досягнення III ліга, I група Чемпіони : 2020–21, 2023–24 Примітки Посилання Офіційний сайт (пол.) Pogoń Grodzisk Mazowiecki at 90minut.pl (пол.)