NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Розточанський національний парк

Розточанський (пол. Roztoczański Park Narodowy) — національний парк на південному сході Польщі, в Люблінському воєводстві. Штаб-квартира парку розташовується в місті Звежинець. Парк було засновано в 1974 році з початковою площею 48,01 км². Пізніше територію було розширено до 84,83 км², з яких 81,02 км² займають ліси; особливо охоронювані землі становлять 8,06 км² (10,1 %). Ссавці парку включають благородного оленя, європейську козулю, кабана, звичайну лисицю, вовка, борсука та ін. У 1982 році до парку були переселені коники (польські поні). Крім того, тут мешкає 190 видів птахів. Рептилії представлені ящірками, звичайною гадюкою, звичайним вужем і європейською болотною черепахою. У парку водиться понад 2000 видів комах. Див. також Яворівський національний природний парк Ресурси Інтернету Офіційний сайт парку [Архівовано 20 лютого 2015 у Wayback Machine.] Виноски
Lesní správa

Lesní správa je organizace nebo organizační jednotka, kterou si zřizuje majitel lesa. Podobné organizace a organizační jednotky však mohou mít i jiná označení. U státního podniku Lesy České republiky se lesní správy dále člení na lesní revíry, například území lesní správy Vsetín se člení na 21 revírů. Podobně například lesní správa Ostravice biskupských lesů Ostravsko-opavského biskupství se člení na 11 revírů. Území jedné lesní správy zpravidla tvoří jeden nebo více lesních hospodářských celků. V České republice to mohou být například: Lesní správa Lesů ČR. V závorce za názvem lesní správy je uvedeno organizační číslo, které je používáno jako identifikátor útvaru například v e-mailových adresách. LS Brandýs nad Labem (177) LS Bruntál (103) LS Bučovice (141) LS Buchlovice (138) LS Černá Hora (144) LS Česká Lípa (239) LS Český Rudolec (192) LS Děčín (240) LS Dvůr Králové (172) LS Františkovy Lázně (228) LS Frýdek-Místek (110) LS Frýdlant v Čechách (249) LS Hluboká nad Vltavou (205) LS Horní Blatná (230) LS Horšovský Týn (222) LS Hořice (170) LS Choceň (164) LS Jablonec nad Nisou (247) LS Jablunkov (111) LS Janovice (104) LS Jeseník (122) LS Ještěd (246) LS Jindřichův Hradec (193) LS Klášterec (233) LS Klatovy (220) LS Kraslice (229) LS Křivoklát (180) LS Lanškroun (163) LS Ledeč nad Sázavou (155) LS Litoměřice (236) LS Litvínov (235) LS Loučná nad Desnou (123) LS Luhačovice (136) LS Lužná (179) LS Náměšť nad Oslavou (145) LS Nasavrky (157) LS Nové Hrady (206) LS Nové Město na Moravě (154) LS Opava (106) LS Pelhřimov (191) LS Plasy (216) LS Přeštice (212) LS Přimda (223) LS Rožnov pod Radhoštěm (116) LS Ruda nad Moravou (125) LS Rumburk (241) LS Rychnov nad Kněžnou (165) LS Stříbro (217) LS Svitavy (161) LS Šternberk (129) LS Tábor (197) LS Telč (150) LS Toužim (226) LS Třebíč (148) LS Třeboň (194) LS Vítkov (105) LS Vodňany (199) LS Vsetín (117) LS Vyšší Brod (204) LS Znojmo (149) LS Žatec (182) LS Železná Ruda (209) Lesní správa Lány Czerninská lesní správa Hlušice Biskupské lesy, Biskupství ostravsko-opravské: lesní správa Ostravice lesní správa Vrbno pod Pradědem středisko Farní lesy (neobsahuje v názvu slova „lesní správa“) Lesní správa města Krnova Lesní správa Medonosy Lesní správa a pila Kamenný Újezd Lesní správa a honitba Obytce Lesní správa Bubna Historické lesní správy Organizace, které ukončily činnost nebo byly přejmenovány Lesní Správa s.r.o. Lesní správa (CH Outfitters) Lesní správa Květinov (DANVEN) Lesní správa obcí a soukromníků Lesní správa W & Š (SLAVICAR) Související články Lesní revír Lesní závod Reference
Šumarija

Šumarija je temeljna organizacijska jedinica za izvođenje svih stručno-tehničkih poslova u gospodarenju šumama. Ona je organizacijski dio Uprave Hrvatskih šuma i djeluje pod njenim nadzorom. Šumarijom upravlja upravitelj, koji je odgovoran za zaposlenike, poslove i imovinu. Hrvatske šume čini 171 Šumarija i 16 Uprava šuma. Poslovi u šumariji organizirani su po sustavu revira. U Hrvatskoj je uveden 1991. godine. Prije toga su inženjeri šumarstva uglavnom radili na nekom specijaliziranom području šumarstva poput uzgajanja šuma ili zaštite šuma. Od uvođenja sustava revira, imaju zadaću voditi brigu o povjerenom im reviru, detaljno ga poznavati, znati tehnologiju svih radova, poznavati pravilnike i zakonske propise te savladati rad na računalnim programima bitnima za revirnički posao. Revirniku u radu pomažu šumarski tehničari (lugari), šumski radnici i popratno osoblje (ekonomisti, informatičari, geodeti, mehaničari i dr.) Prve Šumarije u Hrvatskoj bile su: Krasno (1765.), Oštarije i Petrova gora. Izvori
Nadleśnictwo

Nadleśnictwo – podstawowa jednostka gospodarcza i organizacyjna w strukturze Lasów Państwowych. Zadaniem nadleśnictwa jest prowadzenie gospodarstwa leśnego w zakresie hodowli, ochrony lasu, ochrony przeciwpożarowej, pozyskania drewna, a także melioracji gruntów leśnych i nieleśnych, budowy dróg leśnych i budowli związanych z gospodarstwem leśnym. Na czele nadleśnictwa stoi nadleśniczy kierujący całokształtem działalności nadleśnictwa. Nadleśniczy wykonuje swoje obowiązki z pomocą zastępcy nadleśniczego i inżyniera nadzoru. W skład nadleśnictwa wchodzą: biuro nadleśnictwa i leśnictwa oraz leśnictwa specjalistyczne (szkółkarskie, łowieckie). Nadleśnictwo podzielone jest na 1–4 obrębów, a obręby dzielą się na kilka lub kilkanaście leśnictw – mniejszych jednostek organizacyjnych. W Polsce aktualnie (2024 rok) jest 429 nadleśnictw. Każde z nich gospodaruje na obszarze od kilku tysięcy do ponad 30 tysięcy ha lasów. Przypisy
Służew Little Valley Park

The Służew Little Valley Park (Polish pronunciation: [ˈswu.ʐɛf]; Polish: Park Dolinka Służewska) is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the neighbourhood of Służew, within the district of Mokotów, between Bacha Street, Wilanów Avenue, Puławska Street, and Dolina Służewiecka Street. The park was opened in the 1970s. History The park was designed by Longin Majdecki and constructed in tandem with the nearby neighbourhood of Służew nad Dolinką in the 1970s. The land occupied by the park was previously farmland for the village of Służew. Some of the village's original structures survives to the present day near the Tarniny Street. In 2013, the Służew Community Centre was opened within the park. Characteristics The park is located in the neighbourhood of Służew, within the district of Mokotów, between Bacha Street, Wilanów Avenue, Puławska Street, and Dolina Służewiecka Street. It has the total area of 22.8 ha. The park icnludes numerous ponds: Czarcie Oczko, Irysowy Dolny, Irysowy Górny, Kaczeńcowy Dolny, Kaczeńcowy Górn, Nenufarowe Ponds, Niezapominajki, and Parzydło. Additionally, Służewiec Stream also flows through the park. In the park are also located the Służew Community Centre and the historical remains of some 20th Century farms. References
Park Dolinka Służewska

Park Dolinka Służewska – park miejski w Warszawie, w dzielnicy Mokotów, ograniczony ulicami Dolina Służewiecka od południa i wschodu, Bacha od północy, aleją Wilanowską od północnego wschodu i ulicą Puławską od zachodu. We wschodniej części jest przecięty ulicą Nowoursynowską. Nad środkową częścią parku przebiega wiadukt w ciągu al. Harcerzy Rzeczypospolitej. Opis Park położony jest w dolinie Potoku Służewieckiego, obejmuje obszar 22,8 ha terenów zielonych i stawów (w kierunku od ul. Puławskiej do Nowoursynowskiej: Stawy Kaczeńcowy Górny i Kaczeńcowy Dolny, Stawy Nenufarowe, Staw Niezapominajki, Staw Czarcie Oczko (Trzykrotki), Staw Parzydło, Stawy Irysowy Górny i Irysowy Dolny). Został zaprojektowany i założony po wybudowaniu przyległego do parku osiedla Służew nad Dolinką w latach 70. XX wieku. Projektantem był Longin Majdecki. Na terenie parku znajdują się pozostałości dawnej wsi Służew – zachowała się część zabudowań jednego z gospodarstw przy ulicy Tarniny. W parku wzniesiono też siedzibę Służewskiego Domu Kultury. W ramach realizacji projektów z budżetu obywatelskiego stworzono miejsce wypoczynku − plac przy ul. Nowoursynowskiej oraz naturalny plac zabaw, który nawiązuje do historii terenu. W zachodniej części parku zainstalowano drewniane hamaki. Poprzez przejście pod ulicą Puławską park łączy się z Parkiem nad Stawem Służewieckim, a poprzez przejście pod wiaduktem ulicy Dolina Służewiecka z Parkiem Romana Kozłowskiego w dzielnicy Ursynów. Przypisy Bibliografia Park Dolinka Służewska na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Opole Town Hall

Opole Town Hall - a town hall built in the Neo-Renaissance architectural style in the Śródmieście borough in Opole. The town hall was built on the exemplar of the Palazzo Vecchio in Florence, Italy. History In the Middle Ages, in the location of the current town hall was a wooden townhouse, in the fifteenth-century a decision was made to build a brick structure - the town hall, which was to be the seat of the local authorities. In the sixteenth-century a clock tower was built. It is known that in the eighteenth-century there was a pranger located in the Market Square (Rynek), by which in 1794 an insurgent peasant, Markus der Gerechte, was flogged. In 1740, a Baroque dome was built. In 1818 a fire destroyed the whole tower down to the foundations. Between 1818 and 1826 a thorough reconstruction of the town hall complex was carried out, this included the rebuilding of the tower in the former shape, with the dome covered with gold for 150 Thaler. In 1860 or 1863, during restoration works, it was uncovered that the whole strained tower had to be deconstructed. In 1864, under the custody of architect Albrecht, a new 60 metre tower was built, on the exemplar of the Palazzo Vecchio in Florence, Italy. In 1933, the Market Square was reconstructed, this included the deconstruction of nearby townhouses, the tower, which was not secured, collapsed on the morning of June 15, 1934. In 1936, a similar 65 metre high tower was built. The town hall was not bombarded during World War II, and continues to be the seat of the Opole City Council. Each day a bugle call (Hejnał Opola) is performed from the town hall's tower. References
Raadhuis van Opole

Het raadhuis van Opole (Pools: Ratusz w Opolu; Duits: Oppelner Rathaus) is het raadhuis van de Silezische stad Opole, gebouwd in neorenaissancestijl. Het raadhuis werd in de zestiende eeuw uit bakstenen gebouwd en verving het houten raadhuis dat ervoor in de stad stond. Door vele branden was het nodig dat het raadhuis vernieuwd werd. Op 3 oktober 1818 werd begonnen met de nieuwbouw. In 1835 was een bovenste gedeelte van de toren bouwvallig geworden en in 1860 werd de toren gerestaureerd. De barokke toren werd omgevormd in de stijl van die van het Palazzo Vecchio in Florence. In de jaren dertig van de twintigste eeuw werd het gebouw opnieuw gerestaureerd en uitgebreid. Enkele aangrenzende huizen werden afgebroken. Dit zorgde echter voor zo een instabiliteit dat op 15 juli 1934 de toren compleet instortte. Tot 1936 werd de toren heropgebouwd tot 60 meter hoogte. Het vernieuwde raadhuis werd op 18 oktober 1936 ingehuldigd. In tegenstelling tot vele historische gebouwen in Duitsland bleef het raadhuis van Oppeln gespaard van bombardementen in de oorlog. Na de Tweede Wereldoorlog kwam de stad onder Pools gezag te staan.
Ratusz w Opolu

Ratusz w Opolu – budynek ratusza w Opolu, w województwie opolskim, znajdujący się w dzielnicy Śródmieście. Wzniesiony w 1864 i częściowo w 1936 roku, w stylu neorenesansowym na wzór florenckiego pałacu Vecchio, w miejscu wcześniejszej budowli. Historia W średniowieczu w miejscu obecnego ratusza znajdował się drewniany dom kupiecki, w XIV wieku (okres Księstwa opolskiego) zdecydowano o postawieniu budowli z cegieł – ratusza, w którym miały znaleźć siedzibę miejskie władze. Kupcy musieli się przenieść do przybudówek przy zachodniej ścianie. W XVI wieku postawiono wieżę z zegarem i dzwonem. Wiadomo, że w XVIII wieku na rynku znajdował się pręgierz, przy którym w 1794 roku został wychłostany, a później przepędzony z miasta buntownik chłopski Marek z Jemielnicy. W 1740 roku postawiono barokową wieżę z charakterystyczną cebulastą kopułą. Około roku 1818 miał miejsce pożar, który doszczętnie zniszczył wieżę, aż do fundamentów. W latach 1818–1826 przeprowadzono gruntowną przebudowę kompleksu ratuszowego, odbudowując jednocześnie wieżę w niezmienionym kształcie i ozłacając kopułę za kwotę 150 talarów. W roku 1860 lub 1863, podczas robót remontowych, konieczne okazało się rozebranie nadwerężonej wieży. W 1864 roku wzniesiono, pod kierownictwem architekta Albrechta, nową 60-metrową wieżę wzorowaną na pałacu Vecchio we Florencji. W 1933 roku (okres III Rzeszy) przystąpiono do rozbiórki szpecących rynek przybudówek ratusza, niestety niedostatecznie zabezpieczono wieżę, która rankiem 15 lipca 1934 roku runęła. Na szczęście nikt nie zginął; nie doznały uszczerbku sąsiadujące kamienice. Szybko podjęto się odbudowy: w 1936 roku była już wzniesiona niewiele różniąca się od poprzedniej 65-metrowa wieża, dobudowano południowe skrzydło ratusza wraz z arkadami oraz odrestaurowano pozostałą część kompleksu. Ratusz przetrwał bombardowania Opola w czasie II wojny światowej i służy do dzisiaj jako siedziba władz miejskich. W 1994 roku wyremontowano elewację, natomiast dwa lata później otworzono w piwnicy pub, nawiązując do tradycji Piwnicy Świdnickiej, która niegdyś tam funkcjonowała. Obecnie w budynku mieści się siedziba władz miasta wraz z gabinetem prezydenta. Z wieży ratuszowej wykonywany jest codziennie hejnał Opola. Linki zewnętrzne Historia Ratusza na stronie Urzędu Miasta
Castillo de Karpień

El castillo de Karpień (polaco: Zamek Karpień; alemán: Burg Karpenstein) está ubicado en el distrito de Kłodzko en las Montañas de Oro de los Sudetes. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Karpień. Imágenes históricas y recientes Dibujo histórico Historia
Nienadowa

Nienadowa (nazwa oboczna: Nienadowa Dolna) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko. Ma status sołectwa. Leży nad rzeką San. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Nienadowa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego. Części wsi Historia Pierwsza wzmianka o Nienadowej pochodzi z dokumentów z 1441 roku, kiedy to miejscowość stanowiła przedmieście Dubiecka. Osada w XV wieku wchodziła do dóbr Kmitów. Z ich to rąk przeszła na własność Stadnickich. W 1588 roku Stanisław Stadnicki zamienił tę miejscowość na Łańcut z Anną Pilecką. Następnymi właścicielami była rodzina Derszniaków, od których wieś nabyła rodzina Ignacego Krasickiego z Dubiecka. W XVIII stuleciu miejscowość była własnością Dembińskich. W 1786 r. notował Ewaryst Andrzej, hr. Kuropatnicki w swym "Opisaniu królestw Galicyi i Lodomeryi": Nienadowa. Wieś na gościńcu węgierskim do Lwowa, piękną z ciosu wystawną kolumną, porządną jak żadna na trakcie tym austeryą, ogrodem i domem ozdobiona; JW. hrabi Dębińskiego dziedziczne. W tutejszym dworze, u dziadka Jana Nepomucena Dembińskiego, spędził lata chłopięce znany później komediopisarz Aleksander Fredro. Dwór nienadowski rozebrał mąż Eleonory Bardeleben, Antoni Dembiński (oficer insurekcji kościuszkowskiej). W miejscu gdzie, stał wcześniej dwór, w początkach XIX w. wzniesiony został przez wuja Antoniego Dembińskiego, wg projektu Christiana Piotra Aignera, nowy budynek, klasycystyczny, który przetrwał do dziś, stanowiąc własność Mycielskich, a następnie Wołkowieckich. Podczas okupacji polski ruch oporu dokonał we wsi akcji, konfiskując hitlerowcom (2 marca 1942 roku) broń złożoną w gorzelni dworskiej. Inną udaną akcją ruchu oporu było uszkodzenie 13 maja 1944 roku mostu na Sanie, zbudowanego przez Niemców wiosną 1944 roku dla celów strategicznych. Kościół W latach 20. XX wieku powstała inicjatywa budowy we wsi kościoła katolickiego. W 1930 roku sporządzono plan świątyni, natomiast w 1931 roku wykonano fundamenty. Wybuch II wojny światowej wstrzymał budowę do 1984 roku, kiedy powstał społeczny komitet budowy. W 1988 roku rozpoczęto budowę murów, a w 1989 roku poświęcono i wmurowano kamień węgielny. 31 lipca 1998 roku ks. abp Józef Michalik poświęcił kościół, jako kościół filialny parafii w Dubiecku; świątynia otrzymała wezwanie Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Przypisy Linki zewnętrzne Nienadowa, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 101 . Mapa wsi z 1852 roku z numerami działek oraz nazwiskami właścicieli (dodane nazwiska oddają najprawdopodobniej stan o kilka dekad późniejszy)
Ненадова

Ненадова — село на Закерзонні в Польщі, у гміні Дубецько Перемишльського повіту Підкарпатського воєводства. Населення — 2230 осіб (2011). Розташування Село розташоване на відстані 4 кілометри на схід від центру гміни села Дубецько, 25 кілометрів на захід від центру повіту міста Перемишля і 38 кілометрів на південний схід від центру воєводства — міста Ряшіва. Історія В XI-XIII століттях на цих землях існувало Перемишльське руське князівство зі столицею в Перемишлі, яке ввійшло до складу Галицького князівства, а пізніше Галицько-Волинського князівства. Після захоплення цих земель Польщею територія в 1340–1772 роках Ненадова входила до складу Сяноцької землі Руського воєводства Королівства Польського, в 1441 р. вперше згадується як передмістя Дубецька. За податковим реєстром 1515 р. в селі було 17 ланів (коло 425 га) оброблюваної землі, млин і корчма. Село знаходиться на заході Надсяння, яке внаслідок примусового закриття церков у 1593 р. зазнало латинізації та полонізації. У 1772 році внаслідок першого поділу Польщі село відійшло до імперії Габсбургів і ввійшло до складу австрійської провінції Галіція. Відповідно до «Географічного словника Королівства Польського» в 1880 р. Ненадова знаходилась у Перемишльському повіті Королівства Галичини та Володимирії Австро-Угорщини, були 1823 мешканці (зокрема 109 мешканців на землях фільварку), з них 1625 римо-католиків.. За шематизмом того року в селі був 51 греко-католик, які належали до парафії Дубецько Бірчанського деканату Перемишльської єпархії. На той час унаслідок півтисячоліття національної дискримінації українці західного Надсяння опинилися в меншості. На 01.01.1939 у селі було 3020 жителів, з них 80 українців, 2870 поляків, 70 євреїв. Село входило до ґміни Дубецько Перемишльського повіту Львівського воєводства. У 1939 р. налічувався 61 греко-католик, які належали до парафії Дубецько Порохницького деканату Перемишльської єпархії. Після Другої світової війни Надсяння, попри сподівання українців на входження в УРСР, було віддане Польщі, а корінне українське населення примусово-добровільно вивозилося в СРСР. 1947 року під час Операції Вісла чоловіки були ув'язнені в концтаборі Явожно, а решта депортована на понімецькі землі Польщі. У 1975—1998 роках село належало до Перемишльського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Ненадова
New Jewish Cemetery, Kraków

The New Jewish Cemetery (Polish: Nowy cmentarz żydowski) is a historic necropolis situated on 55 Miodowa Street in Kraków, Poland. It has an area of about 3.1 hectares (7.7 acres). Since 1999, the cemetery is a registered heritage monument. The grounds also feature a well-preserved mortuary. History The New Jewish Cemetery was founded in 1800 on grounds purchased by the Jewish Qahal from the Augustinians. It was enlarged in 1836 with additional land purchased from the monks. Following Poland's return to independence, the New Cemetery became nearly full. From 1932 on, burials were directed to a new plot bought in 1926 by the Qahal along Abrahama Street and the one at nearby Jerozolimska Street, both in the Wola Duchacka neighborhood (now part of Podgórze district). These two other cemeteries formed the site of the Kraków-Płaszów concentration camp during the Holocaust and no longer exist. The Jews from the Kraków Ghetto were sent there. World War II Following the Nazi invasion of Poland in World War II, the New Cemetery was closed to outsiders and the Germans sold the most valuable stonework to local masons. Other headstones, as well as slabs, were turned into construction material and used for paving the supply road to the camp, including the courtyard of commandant Amon Göth, who is known for having insisted that the Jews pay for their own executions. Meanwhile, the old bones at the cemetery were often left uncovered and scattered around in what looked like an open-pit mine. Caretaker Pina Ladner, who used to live on premises, was sent to Płaszów beforehand, and shot. Soon after the war ended, a local civil engineer identified only as Mr. Stendig, likely Jakub Stendig, a camp survivor, recovered many tombstones from the Płaszów camp site, and arranged to have them reinstalled at the New Cemetery. Restoration In 1957, the grounds were renovated with funds from the Joint Distribution Committee. On March 24, 1999, the cemetery, including the 1903 mortuary, were entered into the register of historical monuments of Kraków. The New Jewish Cemetery features a renovated brick mortuary hall built in 1903, as well as the postwar lapidary memorial fitted with old headstones and crowned with a block of black marble. The cemetery contains over 10,000 tombs, the oldest dating from 1809. There are many monuments commemorating the death of Jews killed during the Holocaust. Notable individuals buried at the cemetery Those buried at the New Jewish Cemetery of Kraków include: Picture gallery See also Remuh Cemetery known also as the Old Jewish Cemetery of Kraków Rakowicki Cemetery, the main necropolis of the city of Kraków Footnotes References External links Media related to New Jewish Cemetery in Kraków at Wikimedia Commons 26332484 Location of the New Jewish Cemetery in Krakow on OpenStreetMap New Jewish Cemetery, Kraków at Find a Grave