NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Bolina

Park Bolina – park miejski znajdujący się w Katowicach przy ulicy Leśnego Potoku, na terenie dzielnicy Janów-Nikiszowec i w sąsiedztwie z Giszowcem, przy stawach Bolina i Bolina II, nad rzeką Boliną. Wyposażony on jest w urządzenia sportowo-rekreacyjne, a powierzchnia parku wynosi 4,71 ha. Opis Na obszarze parku znajdują się: trawiaste boisko do gry w piłkę nożną, betonowe wielofunkcyjne boisko do gry w koszykówkę i siatkówkę, dwa stoły do ping-ponga, dziewięć stołów do gry w szachy, plac zabaw, zadaszone miejsce na grilla oraz krąg estradowy. W ośrodku zainstalowanych jest 55 lamp parkowych, zasadzonych jest 2850 drzewek i krzewów, a także znajduje się tu 80 ławek. Park ten posiada sieć brukowanych alejek. Działa tu również restauracja „Bolina”. Park ten jest również przeznaczony do organizacji imprez miejskich i dzielnicowych. Do parku można dojechać autobusem Zarządu Transportu Metropolitalnego linii 109 (trasa Osiedle Witosa Pętla – Janów Ośrodek Bolina). W pobliżu parku przebiega zielona trasa rowerowa nr 121 łącząca Galerię Szyb Wilson w Janowie z Dolinką Murckowską w Murckach. Historia Historia parku jako kompleksu parkowo-wodnego „Bolina” sięga lat 50. XX wieku, kiedy to kopalnia węgla kamiennego Wieczorek postanowiła stworzyć w dolinie Boliny miejsce rekreacji dla swoich pracowników. Na terenie kompleksu oprócz parku znajdowało się także: pole namiotowe, basen, przystań kajakowa, bar, plac zabaw oraz muszla koncertowa do występów muzycznych. Po latach użytkowania część urządzeń została zdewastowana, a basen został zasypany. Przyczyniły się do tego m.in. szkody górnicze i rzeka Bolina, która zalewała okoliczny teren. 16 października 2000 roku powstało Stowarzyszenie Utrzymania i Ochrony Ośrodka Zieleni „Bolina”, którego celem było przywrócenie kompleksowi dawnej świetności. Miasto porozumiało się z kopalnią Wieczorek w sprawie renowacji terenu. Kopalnia wyrównała teren i przygotowała projekt nowego ośrodka. Budowę sfinansowało miasto. W lipcu 2006 roku rozpoczęły się prace remontowe, zakończono je pod koniec czerwca 2007 roku. Renowacja ośrodka kosztowała 3,1 mln złotych. Rada Miasta Katowice 29 lutego 2012 roku podjęła uchwałę, w której powołano na obszarze stawu Bolina i w rejonie ulicy Leśnego Potoku park pod nazwą Park Bolina. Zobacz też Huta Arnold Przypisy Bibliografia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Katowice – II edycja. Część 1. Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego, Załącznik nr 1 do uchwały nr XXI/483/12 Rady Miasta Katowice z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Katowice” – II edycja, Miasto Katowice, 2012 (pol.).
Bolko Loft mh1

Bolko_Loft mh1 – jeden z pierwszych w Polsce loftów , budynek mieszkalny przy ulicy Kruszcowej w Bytomiu, który powstał w latach 2002–2003 po modernizacji i adaptacji budynku lampowni dawnych Zakładów Górniczo-Hutniczych Orzeł Biały w Bytomiu przy szybie Bolko . Budynek lampowni był połączony pomostem z nadszybiem szybu Bolko; ponad pomostem znajdował się napis: IDEE LENINA WIECZNIE ŻYWE. Obiekt pozostawał niewykorzystany od lat 90. XX wieku, tj. od czasu zamknięcia kopalni rud cynku i ołowiu. Bolko Loft to budynek o jednej kondygnacji, wsparty na ośmiu żelbetowych słupach . Autorem projektu był Przemo Łukasik z biura architektonicznego Medusa Group Architects . Adaptacja została przeprowadzona w latach 2002–2003. Twórca projektu mieszka w nim wraz z rodziną . Realizacja została nominowana do Nagrody Unii Europejskiej w konkursie architektury współczesnej im. Miesa van der Rohe w 2004 roku, w 2006 roku została wybrana jako jedna z 20 najciekawszych prac architektonicznych w Polsce po 1989 w konkursie „Polska. Ikony architektury” ; zdobyła także I miejsce w Leonardo Competition w 2007 roku . Na terenie Bolko Loftu wykonywano zdjęcia do filmu Lecha Majewskiego . Przypisy Bibliografia bolko loft. Medusa Group. [dostęp 2017-03-14]. Ivon: Pierwszy polski loft powstał w Łodzi. Kolejny w Bytomiu. NowyZabytek.pl. [dostęp 2017-03-15]. bed: Lofty i apartamenty. Rudery zamieniły się w niezwykłą przestrzeń. Loft w starej lampiarni. Gazeta Wyborcza, 2016-02-11. [dostęp 2017-03-14]. "Polska. Ikona architektury". Instytut Adama Mickiewicza. [dostęp 2017-03-14]. Aleksandra Prokopska, Monika Szopińska. Tereny z przeszłości – osiedlami przyszłości. „Środowisko Mieszkaniowe”, s. 85, 2013. Katedra Kształtowania Środowiska Mieszkaniowego, Instytut Projektowania Urbanistycznego, Wydział Architektury, Politechniki Krakowskiej. ISSN 1731-2442. Katarzyna Świerczewska-Pietras. Zmiany struktury przestrzennej obszaru Zabłocia w Krakowie objętego lokalnym programem rewitalizacji. „Prace Komisji Geografii Przemysłu”. 18, s. 79, 2011. Zakład Przedsiębiorczości i Gospodarki Przestrzennej Instytutu Geografii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie / Komisja Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego. ISSN 2449-903X. Agnieszka Turek. Rewitalizacja obszarów poprzemysłowych na cele mieszkaniowe. „Problemy Rozwoju Miast”. 10 (1), 2013. Instytut Rozwoju Miast. ISSN 1733-2435. Mike Urbaniak: Architekt Przemo Łukasik: "Czas na Śląsk!". Gazeta.pl. [dostęp 2017-03-14]. Linki zewnętrzne Zdjęcia wnętrza Bolko Loftu mh1. Medusa Group. [dostęp 2017-03-14]. Ikoniczny Bolko Loft. Tak mieszka architekt Przemo Łukasik!
Borowo (jezioro)

Borowo (kaszb. Jezoro Bòròwò) – śródleśne jezioro rynnowe północnego krańca Pojezierza Kaszubskiego w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo, na obszarze leśnym Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Północnym brzegiem jeziora prowadzi turystyczny Szlak Wejherowski. Ogólna powierzchnia: 15,4 ha Zobacz też Borowo
Kulmer Poort

De Kulmer Poort of Steenpoort (Pools:Brama Chełmińska of Brama Kamienna, Duits: Kulmer Tor of Steintor) is een stadspoort in de Poolse stad Brodnica (Duits: Strasburg in Westpreussen). De gotische poort staat op deze plek sinds 1310 en is een voorbeeld van baksteengotiek. De Steenpoort bestaat uit vier verdiepingen. De poort maakte onderdeel uit van de stadsmuur van Brodnica. Afbeeldingen
Brama Chełmińska (Kamienna) w Brodnicy

Brama Chełmińska w Brodnicy, także Brama Kamienna – zachowana brama miejska Brodnicy z 1 poł. XIV wieku, obecnie siedziba Muzeum Regionalnego w Brodnicy. Historia Jest to jedna z najokazalszych i najlepiej zachowanych w Polsce bram z czasów krzyżackich. Początek budowy Bramy Chełmińskiej w Brodnicy datuje się na pierwszą połowę XIV wieku. Wzniesiono ja zapewne przy okazji budowy murów miejskich w latach 1310-40. Około roku 1370 dobudowano kolejną już trzecią jej kondygnację (w wersji pierwotnej była dwukondygnacyjna). Zbudowana jest na planie kwadratu, ze szczytami schodkowymi, ze sterczynami i półkoliście zamkniętymi tynkowanymi blendami. Brama posiada stropy drewniane, dach siodłowy z dachówką oraz zachował się fragment Szyi bramnej. W XIX wieku służyła jako więzienie miejskie, później w jej przejeździe znajdowała się waga miejska. W 1898 r. została odnowiona z częściową rekonstrukcją szczytów. Od 1973 r. mieszczą się w niej wystawy muzealne oraz jest siedzibą galerii sztuki współczesnej - galeria „Brama”. Zobacz też Muzeum w Brodnicy Zamek w Brodnicy Wieża Mazurska (Bociania) w Brodnicy Ratusz w Brodnicy Pałac Anny Wazówny w Brodnicy Przypisy Bibliografia K. Grążawski, Zabytki Brodnicy i okolic Linki zewnętrzne Brama Chełmińska polska-org.pl
Brama Czasu

Brama Czasu – fontanna w formie wodospadu, zlokalizowana w Poznaniu przy ul. Kościuszki, stanowiąca swoisty artystyczny łącznik pomiędzy Starym Browarem a grupą biurowców po drugiej stronie ulicy (stoi bezpośrednio przy Andersia Tower). Fontanna stworzona z elementów granitowych, stalowych i blachy polerowanej, została zaprojektowana przez Andrzeja Bednarczyka i odsłonięta w październiku 2007. Ma za zadanie łączyć dwa skrajnie różne pod względem architektonicznym budynki – Andersię (modernizm) i Stary Browar (postmodernizm). Inicjatorem powstania fontanny była grupa Von den Heyden, odpowiedzialna za inicjatywę stworzenia stojącego z drugiej strony Andersii pomnika Cyryla Ratajskiego. Zobacz też rzeźby i instalacje na terenie Starego Browaru Bibliografia ePoznan – dostęp 18.8.2012 Von den Heyden Group. vdhgroup.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-10-05)]. – dostęp 19.8.2012
Porte Grodzka (Lublin)

La porte Grodzka (en polonais Brama Grodzka) est située au nord-est de la vieille ville historique de Lublin en Pologne. En raison de sa situation entre la partie chrétienne de la ville et l'ancien quartier juif autour du château, on l'appelait parfois la « Judentor ». La porte a reçu son aspect actuel en 1785 par Domenico Merlini. Histoire À l'origine, la porte rectangulaire mesurait douze mètres de haut et avait des ouvertures ogivales. On pense que la première porte date du XIVe siècle. Au-dessus de la porte, il y avait un passage et une pièce pour la garde de la ville. Dans les années 1580, le passage était couvert d'une voûte. Lorsque des parties du mur de la ville ont été emportées par l'eau, la porte s'est partiellement effondrée. En conséquence, elle a été reconstruite comme un bâtiment de deux étages avec un toit à deux versants. Une maison pour le gardien a été construite du côté sud-est de la porte. Le portier devait également payer les frais pour entrer dans la ville. Cette maison a ensuite été reconstruite et utilisée pour les écuries de la ville. Vers la fin du XVIIIème siècle, un comité municipal a demandé au roi Stanislas II de prendre en charge le financement d'une rénovation de la porte. Cette demande a été satisfaite et la commande de réparation a été passée auprès de Dominik Merlini. À la suite de la rénovation en 1785, l'apparence de la porte a été fondamentalement modifiée. La fonction de la porte en tant que partie du système défensif n'était plus applicable et elle était désormais utilisée comme bâtiment commercial. À cette époque, le quartier juif entre la vieille ville et le palais s'était déjà beaucoup développé. Chaim Kleiman a acquis la porte et les bâtiments 21 et 36 de la rue Grodzka en 1873. Lors de l'agrandissement des maisons voisines entre 1860 et 1880, le portail est intégré aux bâtiments et n'est plus autonome. En 1945, l'état du bâtiment de la porte s'est détérioré à la suite de l'effondrement de la maison mitoyenne n° 36A de la rue Grodzka. Pendant ce temps, la ville a pris possession de la porte, ainsi que d'autres bâtiments qui appartenaient auparavant à la population juive. Un an plus tard, en 1946, un plan de réparation de la porte a été présenté. La réparation ne fut terminée qu'en 1954. À partir de ce moment-là, elle a été remise pour servir d'école d'art. Depuis 1992, la porte est utilisée par l'association culturelle "Brama Grodzka - Teatr NN" . Architecture La porte se connecte presque à la hauteur des maisons voisines et a un passage avec un arc en plein cintre. Le portail est fermé par un toit à deux versants. Sur le côté de la vieille ville, il y a un monogramme du roi Stanislas II, en dessous se trouve la désignation MDCCLXXXV (1785). Il y a un vase en pierre à droite et à gauche du pignon du côté du centre-ville. Bibliographie Lublin : the guidebook, 2012 (ISBN 978-83-7548-119-8) Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Jodenpoort (Lublin)

De Jodenpoort (Pools: Brama Grodzka) of Burchtpoort is een stadspoort in de Poolse stad Lublin. De poort is een van de drie behouden stadspoorten van de stad. De andere twee zijn de Vispoort en de Krakauer Poort. De Jodenpoort werd gebouwd in de middeleeuwen als deel van de vestingwerken rondom de stad. Boven het poortgebouw bevindt zich het Cultureel Centrum, het Grodzka theater NN en er wordt ook onderdak geboden aan een informatiecentrum/archief over het eeuwenlange Joodse leven en religieuze jodendom in de stad Lublin. De poort heeft twee verdiepingen. Verder is het een toegangsweg tot het historische centrum van de stad en het Kasteel van Lublin. Deze poort vormde eeuwenlang de toegangspoort tot de Joodse wijk. De archieven in de poort gaan over het Joodse leven van voor de Tweede Wereldoorlog. Het uiterlijk van de huidige poort stamt uit 1785 en is ontworpen door de Italiaans-Poolse architect Domenico Merlini.
Brama Grodzka w Lublinie

Brama Grodzka lub Brama Żydowska – brama miejska w Lublinie, pozostałość pierwszych murowanych elementów obwarowań miasta, wybudowanych w 1342 roku, po zezwoleniu Kazimierza III Wielkiego. Obecny zabytek ma kształt nadany mu w 1785 roku przez nadwornego architekta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Dominika Merliniego. Brama Grodzka zwana była także Bramą Żydowską, ponieważ była przejściem pomiędzy Starym Miastem a dzielnicą żydowską. Obecnie w Bramie Grodzkiej znajduje się siedziba Ośrodka „Brama Grodzka - Teatr NN”. Remonty Pierwszy remont po 1989 roku trwał od 1994 do 2000 roku. Prace renowacyjne polegały na: podbiciu fundamentów, wymianie dachu i adaptacji poddasza, wykonaniu elewacji, montażu instalacji elektrycznej i ciepłowniczej, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej. W latach 2008–2009 przeprowadzono remont generalny sklepienia Bramy. 30 lipca 2008 roku podczas prac nad elewacją budynku odkryto, że od okresu II wojny światowej mogła w każdej chwili runąć na przechodniów. Podczas remontu w 1954 roku robotnicy jedynie odnowili zabytek, by pochwalić się nim przed Bolesławem Bierutem – elewacja, podobnie jak większość kamienic Starego Miasta, odnowiona została na X-lecie PRL. Przywrócono wtedy także wazy na postumentach i wyzłocono monogram Stanisława Augusta. Pęknięcia u stropu pozostały jednak niezabezpieczone. Galeria Zobacz też Zabytki Lublina Przypisy Linki zewnętrzne Ośrodek "Brama Grodzka - TeatrO."B.G.- T. NN" Ośrodek "Brama Grodzka - TeatrO."B.G.- T., Brama Grodzka w Lublinie [online] [dostęp 2019-11-18] . Ośrodek "Brama Grodzka - TeatrO."B.G.- T. NN" Ośrodek "Brama Grodzka - TeatrO."B.G.- T., Multimedialny spacer po wnętrzach Bramy Grodzkiej [online] [dostęp 2019-11-18] . Instytut DziedzictwaI.D. Narodowego Instytut DziedzictwaI.D., Lublin, Brama Grodzka [online] [dostęp 2019-11-18] .
Main Gate of the University of Warsaw

The Main Gate of the University of Warsaw (Polish: Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego), also known as the University Gate (Polish: Brama Uniwersytecka), is a Baroque Revival gate at the main entrance to the campus of the University of Warsaw. It is located at 26/28 Kraków Suburb Street. It was designed by Stefan Szyller, and constructed in 1911. History Originally, in the location was placed a different gate, designed by Jan Zygmunt Deybel and Joachim Daniel von Jauch, and commissioned by king Augustus II the Strong in 1732. It was topped with a large sculpture of a metal globe. The gate survived until 12 June 1819. In 1823, in its place was constructed a smaller gate, placed further into the university property. Current gate was opened in 1911, while also donating to the university a road leading to its campus. It was designed in the Baroque Revival around 1900 by Stefan Szyller. In 1916, above the entrance was placed a sculpture on a letter A with a crown above it, then a symbol of the university, referring to its founder, Alexander I of Russia. After the end of the Second World War, it was replaced with a sculpture of an eagle, surrounded by three stars. After 1989, above its head was added a crown, signifying the end of the communist period in the country. In the niches of the gates, on both sides of the entrance, are placed two statues, depicting Urania, a symbol of knowledge, and Athena, a symbol of piece. They were designed by Zygmunt Langman, and inspired by works in the Vatican Museums. They were heavily damaged during the Second World WAr, and were removed after its end. The statues were restored and returned there in 1982. In 1984, the gate was entered into the heritage list. References
A Varsói Egyetem főkapuja

A Varsói Egyetem főkapuja (lengyelül: Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego) az egyetemi kampusz díszes főbejárata a varsói Krakowskie Przedmieście utcában. A kapu és a fontos egyetemi épületek a 26/28. szám alatt találhatók. Története A Varsói Egyetemet 1816-ban alapították. Kapujának a helyén már korábban is állt egy hasonló építmény, amit 1732-ben II. Ágost lengyel király utasítására Jan Zygmunt Deybel és Joachim Daniel Jauch szász építészek emeltek. E régi, rokokó stílusú kapu emlékét Bernardo Bellotto (más néven: Canaletto), valamint Zygmunt Vogel festők művei őrzik. Tetejét jellegzetes, aranyozott ónból készült nagy glóbusz díszítette. Az építmény 1819-ben még állt, ugyanakkor 1823-ban már építettek egy újabb, szerényebb kaput, de nem az utca vonalában, hanem beljebb az egyetem területén. A jelenlegi neobarokk stílusú bejáratot Stefan Szyller tervezte 1900-ban. 1911-ben készült el együtt a kampusz főutcájával. 1916-ig koronás A betű díszítette, ami az egyetemalapító I. Sándor (Alekszandr) orosz cárra emlékeztetett. A Lengyel Népköztársaság (RPL) idején, 1952-től 1989-ig, korona nélküli sas volt a tetején. Napjainkban, akárcsak 1916 és 1944 között, az egyetem hivatalos jelképe látható itt. Ez a lengyel címerhez hasonlatosan jobbra néző, koronás sast ábrázol, de 5 csillaggal van övezve, s a címer részben aranyozott. Az öt csillag, az egyetem történetének öt első karát jelképezi. A kapu két szárnya kovácsoltvasból készült, növényi ornamentika és oroszlánfejek díszítik. Két oldalán fülkékben szobrok állnak. Az egyik Urániának, a kilenc görög múzsa egyikének, a másik Pallasz Athénének, a bölcsesség, a jog, a művészetek, a kézművesség és a képzés istennőjének a szobra. A műveket 1902-ben Zygmunt Langman szobrász készítette ókori mintákat használva, az eredeti alkotások a Vatikáni Múzeum tulajdonában vannak. 1944-ben, a varsói felkelés ideje alatt mindkét szobor súlyosan megrongálódott, és a háború után eltávolították őket. Csak 1982-ben, a rekonstrukciójuk után kerültek vissza eredeti helyükre. 2006–2007 folyamán átépítették a Krakowskie Przedmieście utcát, a korábbi nagy autóforgalmat megszüntetve itt. Az utat díszburkolattal látták el, és a kapuval harmonizáló kovácsoltvas lámpákat állítottak fel utcaszerte. Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego

Brama Główna Uniwersytetu Warszawskiego – zabytkowa brama znajdująca się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 26/28, stanowiąca główne wejście na Kampus Główny Uniwersytetu Warszawskiego. Do tego adresu przypisanych jest także większość budynków na terenie kampusu. Historia Początkowo w tym samym miejscu znajdowała się brama zaprojektowana przez Jana Zygmunta Deybla i Joachima Daniela Jaucha, którą około 1732 polecił zbudować August II Mocny. Była ona zwieńczona charakterystycznym wielkim blaszanym globem. Na swoich obrazach utrwalili ją m.in. Bernardo Bellotto i Zygmunt Vogel. Brama ta przetrwała do 12 czerwca 1819. W 1823 r. zbudowano skromniejszą bramę, ale nie na linii ulicy, lecz w głębi terenu uniwersyteckiego. Obecną bramę w stylu neobarokowym zaprojektował około 1900 r. Stefan Szyller. Oddano ją do użytku w 1911 r. przekazując jednocześnie uniwersytetowi prowadzącą na kampus uliczkę zwaną „Uniwersytecką”. Do 1916 bramę wieńczyła ukoronowana litera „A”, będąca ówczesnym symbolem uniwersytetu odwołującym się do imienia jego założyciela – cara Aleksandra I. W okresie PRL na bramie umieszczono orła bez korony będącego ówczesnym godłem państwowym. Dziś, tak jak w latach 1916–1944, na bramie widnieje orzeł w koronie w otoczeniu pięciu gwiazd, będący oficjalnym godłem UW. W niszach bramy znajdują się figury Uranii symbolizującej wiedzę oraz Ateny symbolizującej pokój. Zaprojektował je Zygmunt Langman na wzór antycznych oryginałów znajdujących się w Muzeach Watykańskich. Figury zostały poważnie uszkodzone w czasie powstania warszawskiego i usunięte zaraz po wojnie. Na swoje miejsce powróciły po rekonstrukcji w 1982. W 1984 r. brama została wpisana do rejestru zabytków jako element zespołu Uniwersytetu Warszawskiego. Galeria Przypisy Bibliografia Hubert Kowalski, Brama uniwersytecka – przedsionek wiedzy, „Uniwersytet Warszawski. Pismo Uczelni”, maj 2008, s. 32–34.
Главные ворота Варшавского университета

Главные ворота Варшавского университета — исторические ворота, расположенные на улице Краковское предместье (Krakowskie Przedmieście), 26/28, которые являются главным входом в центральный кампус Варшавского университета. По этому адресу также закреплено большинство зданий на территории кампуса. История Первоначально на том же месте стояли ворота, спроектированные Яном Зигмунтом Дейбелем и Иоахимом Даниэлем Яухом, которые Август II Сильный приказал построить около 1732 года. Ворота были увенчаны характерным большим оловянным шаром; Бернардо Беллотто и Зигмунт Фогель запечатлели это на своих картинах . Эти ворота просуществовали до 12 июня 1819 года. В 1823 году были построены более скромные ворота, но не на линии улиц, а вглубь территории университета. Современные ворота в стиле необарокко были спроектированы около 1900 года Стефаном Шиллером. Они были введены в эксплуатацию в 1911 году, одновременно с этим университету была передана улица, ведущая к университетскому городку под названием «Uniwersytet». До 1916 года ворота венчала буква «А», которая была тогда символом университета, отсылая к имени его основателя — царя Александра I. Во времена Польской Народной Республики на воротах помещался орёл без короны, который был государственным гербом того времени. Сегодня, как и в 1916—1944 годах, на воротах изображен коронованный орел в окружении пяти звезд, который является официальной эмблемой Варшавского университета. В нишах ворот есть фигуры Урании, символизирующие знание, и Афины, символизирующих мир. Они были разработаны Зигмунтом Лангманом по образцу древних оригиналов, хранящиеся в музеях Ватикана. Фигуры были серьезно повреждены во время Варшавского восстания (1944) и удалены сразу после войны. На свое место они вернулись лишь после реконструкции в 1982 году. В 1984 году ворота были внесены в реестр памятников страны как часть комплекса Варшавского университета. Галерея Библиография Хуберт Ковальский. Университетские ворота — вестибюль знаний / Варшавский университет. «Pismo Uczelni», май 2008 г., стр. 32-34. Примечания
Brama Kaszubska

Brama Kaszubska – wąski przesmyk położony na Pojezierzu Kaszubskim pomiędzy jeziorami Raduńskim Dolnym i Raduńskim Górnym, które są połączone rzeką Radunią. Przesmyk został sztucznie usypany w XIX wieku w celu ułatwienia komunikacji między pobliskimi miejscowościami. Znajduje się na końcu leśnego wąwozu, którym prowadzi drogi wojewódzkiej nr 228. W sąsiedztwie „Bramy Kaszubskiej” mieści się Centrum Monitoringu i Ochrony Wód Uniwersytetu Gdańskiego w Borucinie oraz ośrodki wypoczynkowe nad jeziorami Raduńskimi. Tędy również przebiega turystyczny Szlak Wzgórz Szymbarskich, a sam przesmyk stanowi granicę między gminami Stężyca i Chmielno.
Кашубська брама

Кашубська брама (пол. Brama Kaszubska) — вузький перешийок у Кашубському поозер'ї, який розділяє Нижнє та Верхнє Радунські озера. Географія Кашубська брама розташована в кінці лісового яру — дороги, що веде з Картуз до Битова (воєводська дорога № 228). У безпосередній близькості від «Кашубської брами» знаходиться лімнологічна станція Гданського Університету в Боруцино і бази відпочинку на Радунських озерах. Через Кашубську браму також проходить туристична траса «Шимбарські пагорби». Див. також Кашубська Швейцарія Джерела Brama kaszubska nad Jeziorem Raduńskim [Архівовано 16 Грудня 2018 у Wayback Machine.](пол.)