NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Łabowiec

Rezerwat przyrody Łabowiec – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Łabowiec w gminie Łabowa, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Nawojowa. Leży w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Popradzka” PLH120019. Rezerwat powstał w 1924 roku w prywatnych dobrach hrabiego Adama Stadnickiego. Po wojnie został upaństwowiony, a formalnie powołano go Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 grudnia 1957 roku (M.P. z 1958 r. Nr 6, poz. 36 (ISAP)) na powierzchni 8,60 ha. Rozporządzeniem Nr 25/03 Wojewody Małopolskiego z 17 lipca 2003 roku (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 199 poz. 2476) zwiększono powierzchnię do 53,85 ha. Według rozporządzenia, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów przyrodniczych, krajobrazowych i naukowych dolnoreglowych lasów bukowych i bukowo-jodłowych, będących pozostałością Puszczy Karpackiej. Przypisy Linki zewnętrzne Plan Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa Nawojowa Obręb: Nawojowa sporządzony na okres od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2019 r. Program Ochrony Przyrody. s. 26. [dostęp 2019-05-13].
Rezerwat przyrody Ławice Kiełpińskie

Rezerwat przyrody Ławice Kiełpińskie – faunistyczny rezerwat przyrody położony w województwie mazowieckim, na granicy Warszawy. Opis Rezerwat obejmuje obszar wysp, piaszczystych łach oraz wód płynących i brzegów rzeki Wisły w granicach gmin: Łomianki (328,1683 ha), Jabłonna (387,671 ha) oraz dzielnicy Warszawy Białołęka (88,2674 ha). Powstał dzięki staraniom Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. Rezerwat został utworzony w 1998 rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 23 grudnia 1998. Przedmiotem ochrony są miejsca gniazdowania ptactwa wodno-błotnego, szczególnie kolonie gniazdowe rybitwy białoczelnej, a także miejsca lęgowe mewy śmieszki, mewy pospolitej, rybitwy rzecznej, sieweczki rzecznej, sieweczki obrożnej, brodźca piskliwego, tracza nurogęsia i zimorodka. Uwarunkowania Na terenie rezerwatu obowiązują liczne zakazy, w tym m.in. zakaz poruszania się, palenia ognisk poza miejscami do tego przeznaczonymi, zakaz wjazdu pojazdów, biwakowania, zakłócania ciszy, wprowadzania psów, pływania i połowu ryb.. Przypisy
Rezerwat przyrody Łazy

Rezerwat przyrody „Łazy” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 265,33 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Sianów Jest usytuowany 1 km od Morza Bałtyckiego, pomiędzy jeziorami Jamno i Bukowo, na południowy wschód od Łaz. Został utworzony rozporządzeniem nr 44/2008 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 sierpnia 2007 roku. Na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 29 grudnia 2021 r. obszar rezerwatu powiększono z 220,1265 do 265,33 ha, włączając do niego obszar bagiennych lasów. Celem ochrony jest zachowanie ekosystemów torfowiskowych i leśnych ze stanowiskami rzadkich roślin chronionych: woskownicy europejskiej (Myrica gale) oraz kukułki Fuchsa (Dactylorhiza fuchsii). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (147,2465 ha) i czynną (72,88 ha). Rezerwat znajduje się na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Nadleśnictwa Karnieszewice. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Łuniewo

Rezerwat przyrody „Łuniewo” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 10,5413 ha, utworzony 23 stycznia 1973, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Wolin, 0,5 km na południe-południowy zachód od stacji kolejowej Warnowo na linii Szczecin Dąbie-Świnoujście. W odległości kilkuset metrów na północ znajduje się granica Wolińskiego Parku Narodowego (sam rezerwat leży w jego otulinie) oraz zabudowania śródleśnej wsi Warnowo. Charakterystyka i przedmiot ochrony Rezerwat obejmuje zarośnięte jezioro Łuniewo oraz torfowisko z wieloma gatunkami roślin chronionych. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego ekosystemu torfowiska przejściowego i wysokiego oraz jeziora dystroficznego, podlegającego procesowi lądowacenia, z wykształconym bogactwem zbiorowisk roślinnych i bytującymi rzadkimi, chronionymi i zagrożonymi wyginięciem gatunkami roślin oraz zwierząt, takimi jak: długosz królewski (Osmunda regalis), rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum). Jezioro jest ostoją ptactwa wodnego i błotnego, bytują tu m.in.: łabędź niemy, brodziec samotny, czapla siwa, trzciniak, perkoz dwuczuby, błotniak łąkowy, bąk, nur, kulik wielki, remiz, dziwonia, tracz, pszczołojad, kobuz, kania ruda. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Międzyzdroje. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2005 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka Ścieżka dydaktyczna wokół rezerwatu, długość 1,6 km, 19 przystanków z tablicami poglądowymi, wieża obserwacyjna. Szlak Warnowski – dojściowy o długości 0,6 km, ze stacji kolejowej do Warnowa (wsi) szlak rowerowy Zobacz też jezioro Łuniewo Przypisy
Rezerwat przyrody Łęka

Rezerwat przyrody Łęka – rezerwat przyrody znajdujący się na gruntach należących do wsi Gielnia i Goliszowiec w gminie Zaklików w województwie podkarpackim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie. numer według rejestru wojewódzkiego – 64 powierzchnia – 376,83 ha (akt powołujący podawał 377,35 ha) dokument powołujący – Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1094 (ISAP)) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – wielogatunkowe drzewostany o cechach naturalnych, stanowiące fragment Lasów Janowskich Przypisy Linki zewnętrzne Łęka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-24].
Rezerwat przyrody Źródła Tanwi

Źródła Tanwi – rezerwat przyrody w miejscowości Huta-Złomy, w gminie Narol (powiat lubaczowski, województwo podkarpackie). Jest położony w Południoworoztoczańskim Parku Krajobrazowym, na terenie Nadleśnictwa Narol. Został utworzony w 1998 roku. numer według rejestru wojewódzkiego: 65 powierzchnia: 185,94 ha (akt powołujący podawał 186,54 ha) dokument powołujący: Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1105 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): naturalne zespoły torfowiskowe oraz bory bagienne i wilgotne z licznymi gatunkami chronionych roślin zielnych Rezerwat obejmuje obszar źródliskowy rzeki Tanwi. W drzewostanach dominuje sosna zwyczajna z domieszką olszy czarnej, dębu szypułkowego i buka zwyczajnego. Stwierdzono tu występowanie 159 gatunków roślin, w tym 13 gatunków drzew, 10 krzewów, 106 roślin naczyniowych i 30 mszaków. 2 występujące tu gatunki roślin objęte są ścisłą ochroną gatunkową (goryczka wąskolistna i rosiczka okrągłolistna), a 6 objęto ochroną częściową (bagno zwyczajne, bobrek trójlistkowy, pomocnik baldaszkowaty, wroniec widlasty, widłak goździsty i widłak jałowcowaty). Przez teren rezerwatu przebiega ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Kobyle Jezioro”. Przypisy Linki zewnętrzne Źródła Tanwi. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Rezerwat przyrody Żmudź

Żmudź – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Żmudź, w powiecie chełmskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Działy Grabowieckie lub Obniżenie Dubieńskie powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 5,81 ha rok utworzenia: 1980 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 15 grudnia 1980 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 30, poz. 171). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie unikatowych form erozyjnych na stokach zbudowanych ze skał kredowych oraz stanowiska roślin kserotermicznych. Zobacz też Żmudź (Natura 2000) Przypisy
Rezerwat przyrody Żywiec Dziewięciolistny

Rezerwat przyrody Żywiec Dziewięciolistny – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Murowana Goślina, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat o powierzchni 10,51 ha został utworzony w 1974 roku w celu ochrony reliktowych stanowisk żywca dziewięciolistnego (Dentaria enneaphyllos) na niżu w zespole grądowym, w drzewostanie bukowym (około 130 lat) z udziałem dębu (Quercus sp.), grabu (Carpinus betulus) i jodły (Abies alba). Sporadycznie występuje sosna, dąb i buk wieku 180–200 lat. Rośnie też kilka sztuk gatunków obcych – dąb czerwony i daglezja. Rezerwat posiada niewielką otulinę o powierzchni 0,78 ha. Rezerwat położony na zboczach Jeziora Leśnego chroni najdalej na północ wysunięte w Polsce stanowisko żywca, będące też jedynym jego stanowiskiem w Wielkopolsce. Roślina występuje jedynie w północnej części rezerwatu w kępach kilkunastu egzemplarzy lub pojedynczo, kwitnąc na przedwiośniu (marzec-kwiecień). Oprócz niej rośnie tu także około 160 gatunków roślin, w tym m.in. orlik pospolity, czerniec gronkowy, marzanka wonna, przylaszczka pospolita, konwalia majowa i kalina koralowa. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 września 1974 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M. P. z 1974 r. Nr 32, Poz. 194) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzanie Nr 39/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Żywiec Dziewięciolistny” Przypisy
Живец-Дзевёнцолистны (заповедник)

Заповедник «Жи́вец-Дзевёнцолистны» (пол. Żywiec Dziewięciolistny) — заповедник в Польше в ландшафтном парке «Пуща-Зелёнка» на территории гмины Мурована-Гослина Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Заповедник назван именем растения Зубянка девятилистная (Żywiec Dziewięciolistny), которая охраняется в этом заповеднике. История Заповедник был создан 16 сентября 1974 года решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для охраны реликтового растения зубянки девятилистной и букового древостоя с участками дуба, граба и пихты белой. Заповедник занимает площадь размером 10,51 гектаров. Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 4 марта 2016 года.
Muttergottes von Fatima (Zakopane)

Das Marienheiligtum Muttergottes von Fatima in Zakopane (poln. Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej) wurde in den Jahren 1987 bis 1992 als Votivkirche nach dem Attentat auf Papst Johannes Paul II. im Stil der Postmoderne mit Einfluss des Zakopane-Stils erbaut. 1997 erfolgte die Weihe unter dem Patrozinium der Muttergottes von Fatima durch Papst Johannes Paul II. Die Kirche dient als Pfarrkirche. Um die Kirche wurde der Fatima-Park angelegt. Vor der Kirche wurde eine kleinere Kopie des Gipfelkrezues auf dem Wielki Giewont aufgestellt. Geographische Lage Die Kirche befindet sich an der westlichen Ausfallstraße DW958 im Zakopaner Stadtteil Krzeptówki im Vortatragraben am Fuße der Tatra unmittelbar unterhalb des Massivs des Giewont. Weblinks Homepage
Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Zakopanem

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na zakopiańskich Krzeptówkach – rzymskokatolickie sanktuarium maryjne w Polsce, wybudowane jako votum za ocalenie życia papieża Jana Pawła II po zamachu z 13 maja 1981 roku. Mieści się przy ul. Krzeptówki. Opiekę nad tym miejscem kultu sprawują księża pallotyni. Pierwszym kustoszem sanktuarium, od momentu powstania, aż do śmierci w 2007 roku był ks. Mirosław Drozdek. Teren sanktuarium Kościół Zaprojektowany przez architekta Stanisława Tylkę w 1987 roku. Głównym elementem sanktuarium jest kościół pw. Matki Bożej Fatimskiej wzniesiony w latach 1987–1992. Świątynia została konsekrowana przez Jana Pawła II 7 czerwca 1997 roku w czasie VI pielgrzymki do Polski. Na szczycie dzwonnicy zawieszono dzwon ofiarowany przez Jana Pawła II. W fundamenty kościoła wmurowano różaniec ofiarowany przez Papieża oraz zdjęcie Ojca Świętego. Pod każdą cegłą kładzioną na fundamentach zamurowano Cudowny Medalik. Kaplica Obok kościoła znajduje się istniejąca od lat 50. XX wieku kaplica. W niej umieszczona została figura Matki Bożej Fatimskiej przekazana przez prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego, a ofiarowana przez biskupa z Fatimy. 21 października 1987 roku została ona ukoronowana przez papieża Jana Pawła II na placu św. Piotra w Rzymie. Park Fatimski W tzw. Parku Fatimskim na terenie sanktuarium umieszczony został ołtarz, przy którym Jan Paweł II odprawił mszę św. w Zakopanem pod Krokwią 6 czerwca 1997 roku. Obok niego odsłonięty w 2004 roku pomnik autorstwa Czesława Dźwigaja ukazujący Jana Pawła II w towarzystwie osobistego sekretarza, następnie metropolity krakowskiego kard. Stanisława Dziwisza (jest to jeden z dwóch pomników papieża na terenie sanktuarium). Kapliczka Jana Pawła II W 2005 roku została poświęcona kaplica upamiętniająca śmierć Jana Pawła II. Obecnie sanktuarium jest miejscem nieustannej modlitwy w intencji papieża Franciszka. Proboszczowie ks. Mirosław Drozdek SAC (1983–2007) ks. Marian Mucha SAC (od 2007) Przypisy Linki zewnętrzne Strona Sanktuarium Fatimskiego w Zakopanem Początki sanktuarium
Marienheiligtum in Wiktorówki

Das Marienheiligtum in Wiktorówki (polnisch Sanktuarium Maryjne na Wiktorówkach) ist eine Holzkirche. Sie wurde 1921 im Neo-Zakopane-Stil entworfen und in der Nähe der Alm Rusinowa Polana gebaut. 1936 erfolgte der Ausbau und die Einweihung als Marienheiligtum. Sie wird von der Pfarrei Małe Ciche in der Gemeinde Poronin betreut. Das Gebäude gehört jedoch dem Tatra-Nationalpark. Es steht unter Denkmalschutz. Die Kirche ist Teil des Holzarchitekturwegs in Kleinpolen. Geschichte des Wallfahrtsortes Die Entstehung des Marienwallfahrtsortes wird mit der Person der "Goralin" Marysia Murzańska, einer jungen Hirtin von der Rusinowa Polana, in Verbindung gebracht. Auf Grundlage der von dem 80-jährigen Wojciech Łukaszczyk überlieferten Informationen, die von Pfarrer Szymon Kossakiewicz niedergeschrieben wurden – bei dem Łukaszczyk als Hirte tätig war – ergibt sich folgende Überlieferung: Um das Jahr 1860 verlor das damals 14-jährige Hirtenmädchen einige weidende Tiere – der Überlieferung nach Schafe, gelegentlich ist aber auch von Kühen die Rede, was als wahrscheinlicher gilt, da die Schafhütung traditionell von Männern übernommen wurde, während Kinder für das Hüten von Kühen zuständig waren. Während ihrer Suche in einem abendlichen Nebel will sie in den Zweigen eines Baumes eine Gestalt erblickt haben, die sie selbst als „Schöne Frau“ oder „Leuchtende Frau“ bezeichnete. Diese Erscheinung versprach ihr das baldige Wiederauffinden der verlorenen Tiere und erteilte ihr drei Anweisungen: Die erste betraf das Verlassen der Rusinowa Polana, da ihr dort geistliche Gefahren drohten. Die beiden anderen Aufforderungen bezogen sich auf die Mahnung an die Menschen, nicht zu sündigen und Buße für ihre Verfehlungen zu tun. Marysia fand die Tiere tatsächlich wieder und berichtete dem Hirten von dem Erlebnis. Dieser befestigte ein Bild an dem betreffenden Baum und gab die Geschichte später weiter. Noch in den 1950er-Jahren war der vermoderte Stamm dieses Baumes erhalten, befestigt an jungen Fichten. Geographische Lage Die Kirche befindet sich in der Gemeinde Poronin im Ort Murzasichle im Tatra-Nationalpark in der Hohen Tatra. In der Nähe des Heiligtums befindet sich die Alm Rusinowa Polana. Die Kirche liegt auf ca. 1.200 m ü.N.N. Tourismus In der Nähe der Kirche führt ein blau markierter Wanderwege im Tatra-Nationalpark. ▬ blau markierter Wanderweg von Zazadna am Oswald-Balzer-Weg auf die Bergalm Rusinowa Polana und weiter zum Bergsee weiter Palenica Białczańska Literatur Królowa Tatr, opracowana przez o. Marcina Babraja, Wydawnictwo Polskie Prowincji Dominikanów „W drodze“, 1988. ISBN 83-85008-82-9 Weblinks Einzelnachweise
Schronisko na Stogu Izerskim

Die Schronisko na Stogu Izerskim (deutsch: Heufuderbaude) ist eine Bergbaude im polnischen Teil des Isergebirges oberhalb von Świeradów-Zdrój (Bad Flinsberg), einer Kurstadt im Powiat Lubański in der Woiwodschaft Niederschlesien. Lage und Beschreibung Die Schronisko na Stogu Izerskim befindet sich etwa 400 Meter ostnordöstlich des Gipfels des Berges Stóg Izerski (Heufuder), nach dem sie benannt ist und welcher der zweithöchste Berg des polnischen Isergebirges ist. Mit 1060 m n.p.m. liegt die Baude 47 Meter unterhalb des Gipfels und 520 Meter über Świeradów-Zdrój. Etwa 100 Meter östlich der Baude befindet sich die Bergstation der von Świeradów-Zdrój kommenden Gondelbahn. Diese dient im Winter als Zubringer für die unterhalb der Baude beginnende Skipiste. Die Baude liegt am Beginn des Sudeten-Hauptwanderweges. Territorial gehört sie zur Landgemeinde (Gmina) Mirsk (Friedeberg/Isergebirge). Die Baude ist im schlesisch-lausitzer Stil errichtet, worauf das an der Giebelfront angedeutete Umgebinde hinweist. Über einem Sockel aus Natursteinen erhebt sich ein im Wesentlichen aus Holz errichtetes einstöckiges Gebäude mit einem kurzen Seitenflügel an der Bergseite. Unter dem blechgedeckten Satteldach befinden sich ein Dachgeschoss mit Gaubenfenstern. An der Nordseite erstreckt sich nahezu über die gesamte Gebäudelänge eine Glasveranda. Neben einem großen Gastraum bietet das Haus im ersten Stock Übernachtungsmöglichkeiten für 50 Gäste in Doppel- bis 10-Personen-Zimmern. Die Baude ist ganzjährig geöffnet. Die nördlich vorgelagerte Terrasse bietet einen weiten Panoramablick. Geschichte Der Bad Flinsberger Badearzt Josef Siebelt (1860–1942) hatte mit 21 Jahren in Bad Flinsberg Heilung von einer Krankheit gefunden, was ihn später veranlasste, sich hier niederzulassen. Er war maßgeblich daran beteiligt, die Umgebung Bad Flinsbergs touristisch zu erschließen. Als ein Wiederaufbau eines zerstörten Aussichtsturmes auf dem Heufuder nicht realisiert werden konnte, machte er den Vorschlag, eine Bergbaude zu errichten. Er konnte für diese Idee den Riesengebirgsverein und die adlige Unternehmerfamilie Schaffgotsch gewinnen. Letztere steuerte den Baugrund und einen beträchtlichen Geldbetrag bei. Die Pläne erstellte kostenlos der Breslauer Architekt Paul Häusler. Am 17. September 1922 wurde der Grundstein gelegt, und am 24. Oktober 1924 konnte die Baude eröffnet und an einen privaten Pächter übergeben werden. Ab 1926 entstand in einem kleinen Nachbargebäude eine nicht mehr erhaltene Jugendherberge. Die Baude ist bis heute durchgehend in Betrieb. Nach dem Zweiten Weltkrieg übernahm sie die polnische Tourismusgesellschaft PTTK. Bei Renovierungen konnte der Anfangszustand der Baude im Wesentlichen erhalten werden. Weblinks Webseite der Baude. Abgerufen am 30. Dezember 2019. Historische Aufnahmen. Abgerufen am 30. Dezember 2019. Einzelnachweise
Skansen bojowy 1 Armii Wojska Polskiego w Zdbicach

Skansen bojowy 1 Armii Wojska Polskiego – skansen uzbrojenia związanego z walkami o przełamanie Wału Pomorskiego w 1945, zlokalizowany w Zdbicach (gmina Wałcz). Historia Powstanie skansenu wiąże się z podjętą w 1980 decyzją o utworzeniu w rejonie Zdbic Centralnego Rejonu Pamięci 1 Armii Wojska Polskiego. Założenie miało bardzo szeroki program i polegało na zamiarze utworzenia swoistej panoramy walk z 1945. Część prac wykonano (np. nad jeziorem Smolnym i w Zdbicach), inne nigdy nie doczekały się realizacji. Przy tworzeniu projektu zaangażowane było m.in. wojsko. Jednym z elementów Rejonu Pamięci było utworzenie dużego skansenu sprzętu bojowego i inżynieryjnego wykorzystywanego przez stronę polską w czasie walk o Wał Pomorski. Zorganizowano go wzdłuż wschodniej skarpy rynny jeziora Zdbiczno, nieco na północny zachód od wsi. W zamyśle ekspozycja miała obrazować natarcie jednego z batalionów 12 pułku piechoty na położone na drugim brzegu rzeki pozycje i umocnienia niemieckie. Po stronie polskiej wykonano rowy strzeleckie i ziemne schrony bojowe. Wyeksponowano także dużą ilość sprzętu ruchomego: moździerzy, dział, czołgów oraz katiusze (część z nich w ogóle nie brała udziału w walkach o ten rejon). Przy szosie urządzono duży parking i pawilony dla turystów. Docelowo miał tu stanąć monumentalny pomnik zdobywców Wału Pomorskiego, który nigdy nie został zbudowany. Od parkingu wytrasowano około trzykilometrową ścieżkę dydaktyczną wzdłuż umocnień niemieckich, do folwarku Morzyca. Teren w okolicach skansenu bogaty jest w pamiątki II wojny światowej – schrony bojowe i bunkry. Latem 2012 skansen był bardzo zaniedbany. Pawilony przy parkingu znajdowały się w ruinie, a ze sprzętu przy parkingu pozostały tylko trzy eksponaty: czołg T-34, haubica i działo przeciwlotnicze. Funkcjonowała natomiast zlokalizowana w centrum wsi Izba Pamięci Narodowej z wystawą Las świadkiem walk o Wał Pomorski – wyeksponowano tu obiekty świadczące o zniszczeniach drzewostanu w 1945 (np. odłamki tkwiące w pniach), broń i amunicję, zdjęcia, mapy oraz dokumenty żołnierskie. Galeria Zobacz też Muzeum Walk o Wał Pomorski w Mirosławcu Bibliografia Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Jacek Wałkowski, Wał Pomorski, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1987, ss.124–125, ISBN 83-210-0703-1 Skansen uzbrojenia Zdbice [online], Miasteria.pl, 26 lipca 2010 [dostęp 2012-09-21] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-22] .
Stadion Miejski (Ząbki)

The Ząbki Municipal Stadium (Polish: Stadion Miejski w Ząbkach), officially known since 2018 as Dozbud Arena for sponsorship reasons and previously called Dolcan Arena, is a multi-use stadium in Ząbki, Poland. It is primarily used for football matches and serves as the home ground of Ząbkovia Ząbki. The stadium has a capacity of 2,100 spectators and was extensively rebuilt in 2012, giving it its current appearance. From 2016 to 2020, Legia Warsaw II played their home matches at the stadium. In 2020, the team relocated to Grodzisk Mazowiecki. References
Stadion Miejski (Ząbki)

Het Stadion Miejski (Pools: Stadion Miejski w Ząbkach) is een multifunctioneel stadion in Ząbki, een stad in Polen. Het wordt sinds 2008 Dozbud Arena genoemd vanwege de sponsor. Het stadion was al eerder geopend, maar werd na een grondige renovatie tussen 2010 en 2012 weer heropend in 2012. Er werd in die periode onder andere een nieuwe hoofdtribune geplaatst. De kosten van deze renovatie waren 17 mln. Poolse złoty. In het stadion ligt een grasveld van 104 bij 64 meter. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Ząbkovia Ząbki maakt gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 2.000 toeschouwers. Afbeeldingen
Дозбуд Арена

Стадіон Долькан у Зомбках (пол. Stadion Dolcanu Ząbki) — футбольний стадіон у місті Зомбки, Польща. Стадіон було введено в експлуатацію в 2009 році, a повністю будівництво завершилося у 2012. Тоді була побудована велика головна трибуна з критими місцями на 1783 особи, а також спортивні та офісні приміщення. У 2015 обладнаний штучним освітленням. Після завершення цих робіт стадіон отримав назву Dolcan Arena. Завдяки будівництву нової південної трибуни вдалося прибрати тимчасову східну трибуну та створити на її міісці додатковий паркінг. В даний час використовується головним чином для проведення футбольних зустрічей. Є домашнім стадіоном місцевої команди «Долькан Зомбки» та "Легія ІІ" з Варшави. Максимальна місткість — 2,100 глядачів. Примітки Посилання Сторінка присвячена стадіону
Stary Staw (jezioro)

Stary Staw – lobeliowe, przepływowe jezioro wytopiskowe położone na Pojezierzu Bytowskim, w gminie Bytów, w powiecie bytowskim województwa pomorskiego, na południe od wsi Pomysk Wielki i na północ od rezerwatu Jezioro Głęboczko. Całkowita powierzchnia jeziora wynosi 14,5 ha. Do jeziora Stary Staw wpływa strumień wypływający z jeziora Głęboczko. Tuż przy jeziorze znajduje się nasyp dawnej linii kolejowej, obecnie przekształcony w ścieżkę rowerową.