NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Krystiana Wendischa

Dom Krystiana Wendischa – jeden z najstarszych zachowanych domów mieszkalnych w Łodzi, zbudowany w 1825 roku, znajdujący się przy ul. Przędzalnianej 71. Historia Dom Należał do Krystiana Wendischa, któremu w 1824 roku władze Królestwa Polskiego zezwoliły na otwarcie przędzalni bawełny. Dzięki zawartej umowie, już w kolejnym roku, Wendisch otrzymał w wieczystą dzierżawę teren nad Jasieniem z Księżym Młynem i Wójtowskim Młynem o powierzchni 69 mórg. Wtedy również powstał stojący do dzisiaj jednopiętrowy dom. Architektura Dom Wendischa nawiązuje architekturą do dworków szlacheckich – z trójkątnym naczółkiem nad drzwiami. Niedaleko tego budynku stała pierwsza łódzka fabryka, a w XVI wieku działał plebański młyn. Zabytek jest nieużytkowany. Przypisy
Dom Lekarski w Krakowie

Dom Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Radziwiłłowskiej 4, na Wesołej. Historia Towarzystwo Lekarskie powołano w Krakowie w 1866, dopiero jednak w 1903 otrzymało ono od miasta parcelę budowlaną pod przyszłą siedzibę przy ulicy Radziwiłłowskiej. Jednopiętrowy dom zaprojektował Julian Sowiński. Na fasadzie domu znajduje się złocony napis „Towarzystwo Lekarskie”. Na prośbę prezesa Towarzystwa doktora Juliana Nowaka urządzenia wnętrz podjął się Stanisław Wyspiański. Dom Lekarski uroczyście otwarto 2 marca 1905. Do wybuchu II wojny światowej służył lekarzom, po wojnie mieścił się tutaj magazyn, studium wojskowe Akademii Medycznej i jej biblioteka. Groźba zawalenia stropów pod ciężarem książek spowodowała rozpoczęcie budowy nowego gmachu biblioteki medycznej i remont budynku przy Radziwiłłowskiej. Towarzystwo Lekarskie odzyskało swoją własność dopiero w 1991. Dziś w budynku znajduje się siedziba Towarzystwa Lekarskiego, którego spotkania odbywają się w każdą środę. Większość pomieszczeń wynajmuje Uniwersytet Jagielloński – w budynku mieści się Muzeum Wydziału Lekarskiego UJ, Centrum Językowe UJ CM, Medyczne Centrum Kształcenia Podyplomowego Collegium Medicum i biura administracji uniwersyteckiej. Wcześniej mieściło się tu także Centrum Języka i Kultury Chińskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego „Instytut Konfucjusza w Krakowie”. Wnętrze Wyspiański zaprojektował wystrój sali posiedzeń, czytelni i biblioteki. Sala posiedzeń (obecnie sala im. Stanisława Wyspiańskiego), której ściany pomalowano na kolor malinowy, zachowała do dziś fryz z kwiatów pelargonii. Motyw ten znajduje się także na kilimach i portierach. Meble w sali również zaprojektował Wyspiański. Na początku nie budziły entuzjazmu lekarzy, którzy narzekali na ich niewygodę. Żyrandole zdobiące dom lekarski przypominają płatki śniegu. Czytelnia miała popielate ściany wykończone fryzem z kwiatów róż. Klatka schodowa ma fryz z liści i kwiatów kasztanowca, ten sam motyw zdobi balustradę schodów. Na tle żółtych ścian widnieje witraż projektu Wyspiańskiego – alegoria układu słonecznego – Apollo spętany. Witraż został zniszczony w styczniu 1945 podczas wysadzania przez Niemców pobliskiego wiaduktu kolejowego, odnowiono go dopiero w 1972. Witraże w bocznych oknach projektował Jan Bukowski. W piwnicach przetrwała zabytkowa kotłownia centralnego ogrzewania z lat budowy domu. Budynek jest zamknięty dla zwiedzających. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia klatki schodowej Domu Lekarskiego Historia domu i projekty Wyspiańskiego. www2.almamater.uj.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-02)].
Dom Ludowy w Sosnowcu

Dom Ludowy w Sosnowcu – budynek przy ul. Klubowej 2 w sosnowieckiej dzielnicy Ostrowy Górnicze, wybudowany w latach 1902–1903 według projektu warszawskich architektów Franciszka Lilpopa i Kazimierza Jankowskiego. Budynek został wzniesiony zgodnie z propagowanym w tamtym czasie przez Stanisława Witkiewicza stylem zakopiańskim, jako właściwym narodowym stylem budownictwa drewnianego. Jeden z elementów kompleksu, w którego skład wchodziły: Willa Dyrektora Szpital z 1893 r. Szkoła z 1901 r. Ambulatorium w stylu zakopiańskim z 1904 r. Dom Ludowy z 1903 r. 2 domy urzędnicze w stylu dworkowym z lat 20. XX wieku. Inicjatorem i fundatorem budowy było Warszawskie Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych. Obiekt w czasach powstania spełniał wiele funkcji: gospoda górnicza, biblioteka i czytelnia, sala balowa, sala bilardowa, restauracja oraz sala teatralna. Otoczony terenem parkowym stanowił miejsce wypoczynku i rozrywki urzędników i wybranych (wyróżnionych) pracowników Warszawskiego Towarzystwa Kopalń i Zakładów Hutniczych. Z tego też powodu potocznie był nazywany Gospodą w Niemcach (osada Niemce – nazwa zastąpiona po 1945 r. nazwą Ostrowy Górnicze) lub Klubem. Do 1939 roku budynek pełnił rolę ośrodka życia społecznego i kulturalnego. Po II wojnie światowej do końca lat 70. XX wieku, znajdował się w nim Dom Kultury Kopalni Kazimierz-Juliusz. Obecnie Dom Ludowy czyli Gospoda w Niemcach jest siedzibą Szkółki Drzew "Alicja" oraz Domu Weselnego. Można również tutaj skorzystać z miejsc noclegowych. Do dzisiejszych czasów zachowały się drewniane stropy, oryginalna stolarka okienna i drzwiowa, piece kaflowe oraz elementy wystroju wnętrz. Przez obecnych właścicieli został odrestaurowany z dużym zaangażowaniem – prace renowacyjne trwają cały czas od 1993 r.. Zobacz też Dom Ludowy Przypisy Linki zewnętrzne Dom Ludowy w Sosnowcu w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] Poznaj Sosnowie. poznaj.sosnowiec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-20)].
Dom Norymberski w Krakowie

Dom Norymberski (dawniej Dom Pod Gwiazdą) – XVII-wieczna kamienica narożna przy ul. Krakowskiej 27 i ul. Skałecznej 2, jedna z najstarszych na krakowskim Kazimierzu. Od czerwca 1996 roku mieści się w niej stała placówka kulturalna Norymbergi – jednego z miast bliźniaczych Krakowa. W latach 2000- 2025 kierowniczką tej placówki kulturalnej była Renata Kopyto. Obecnie Dom Norymberski jest prowadzony przez Paulinę Narecką. Historia Dzisiejsza kamienica stoi w rejonie, w którym w średniowieczu znajdowały się oficyny budynków stojących na północnej pierzei dawnego rynku kazimierskiego (ślad jej zarysu to obecna ulica Węgłowa). Jak chce tradycja, w miejscu odpowiadającym dzisiejszej kamienicy znajdował się browar należący do mieszczańskiej rodziny Foxów z Kazimierza. W XV wieku wzniesiono tu murowany dom stanowiący własność zgromadzenia Kanoników Regularnych Laterańskich przy kościele Bożego Ciała. Dwukrotnie kanonicy zwalniani byli od płacenia podatków za dom mocą przywilejów królewskich, raz w 1496 roku przez króla Jana Olbrachta, ponownie w 1518 roku przez Zygmunta Starego. Na określenie domu źródła wymieniają od połowy XVI wieku nazwy „Gwiazda” oraz „Ciemna Gwiazda”. Wiadomo, że w XVII wieku miał on dwie kondygnacje (z ośmioma pomieszczeniami na każdej, w tym po trzy sklepione) i piwnicę, o czym zaświadcza opis z 1632 roku. W roku 1779 mocno wówczas zniszczony dom odkupił od kanoników Jan Chrzciciel Bekierski, bogaty mieszczanin z Kazimierza. W XIX wieku kamienicę kilkakrotnie remontowano: w 1840 roku, w latach 1843–1846 oraz w 1867 roku. Podczas tego drugiego remontu, prowadzonego według projektu Ignacego Hercoka, obydwie elewacje uzyskały obecny kształt, budynek podwyższono też o jedną kondygnację. W XX wieku remontowano dom najpierw w 1925 roku zgodnie z projektem Henryka Lamensdorfa, a następnie gruntownie w roku 1996. Po tym ostatnim remoncie w kamienicy, znanej odtąd jako Dom Norymberski, znalazło swoją siedzibę centrum informacyjno-promocyjne Norymbergi – jednego z miast partnerskich Krakowa. Dom Norymberski w Krakowie uroczyście otwarto w czerwcu 1996 roku; prowadzona jest tam akcentująca współpracę obu miast różnorodna działalność kulturalno-oświatowa związana z promocją kultury krajów niemieckojęzycznych, m.in. seminaria, wykłady oraz rozmaite imprezy kulturalne. Co roku na przykład organizowany jest podczas „Tygodnia Filmu Niemieckiego” przegląd najnowszej kinematografii niemieckiej. W Norymberdze podobną rolę w promocji polskiej kultury pełni krakowska placówka powstała tam przy Hintere Insel Schuett 34 w odnowionej baszcie średniowiecznej, tzw. Dom Krakowski w Norymberdze (niem. Krakauer Haus). W latach 2000- 2025 instytucja była zarządzona przez jej wieloletnią kierowniczkę Renatę Kopyto. Od 2025 roku dyrektorką Domu Norymberskiego jest Paulina Narecka. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2. Bogusław Krasnowolski: Ulice i place krakowskiego Kazimierza: z dziejów Chrześcijan i Żydów w Polsce. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, 1992. ISBN 83-7052-044-8.
Dom Otto Gehliga

Dom Otto Gehliga – budynek położony przy ulicy Tuwima 17 w Łodzi. Dom leży przy zabytkowym parku im. H. Sienkiewicza. Historia Budynek należał do Otto Gehliga, architekta, twórcy projektów m.in. Pałacu Heinzla przy ulicy Piotrkowskiej 104 i starego budynku Filharmonii Łódzkiej. Gehlig był autorem przebudowy domu przy Tuwima. Do pierwotnego domku dobudował symetrycznie z obu stron niskie parterowe pawilony z tarasami na dachach. Na dachu części środkowej pojawiły się lukarny. Obiekt zyskał kształt rezydencji. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/28 z 1.06.2006. W 2015, w ramach projektu Mia100 kamienic, łódzka pracownia architektoniczna RWSL opracowała pełną dokumentację projektową, która posłużyła do przywrócenia dawnej świetności willi. W tym samym roku rozpoczęto rewitalizację obiektu, którą zakończono w grudniu 2016 roku. W czasie remontu w budynku, na sufitach odkryto malowidła, które zostały poddane renowacji – częściowo w krakowskiej pracowni konserwatorskiej. Architektura Rzadki w architekturze łódzkiej przykład wystroju o formach niemieckiego renesansu i niderlandzkiego manieryzmu. Przypisy
Dom Pod Aniołami

Dom Pod Aniołami, dom Pod Geniuszami – kaliski zabytek wpisany do rejestru zabytków pod pozycją 129/A z 10.07.1968 r. Wybudowany między 1833 a 1836 w stylu empire (cesarstwa). Budynek był częścią zabudowań Wilhelma Eiselina, które zapisano w hipotece nr 509. Charakterystycznymi zdobieniami występującymi na budynku są płaskorzeźby aniołów. Od końca XIX wieku zabudowania należały do rodziny Weigtów. W trzeciej dekadzie XX w. dom Pod Aniołami zakupiła rodzina Żmidzińskich. W 2011 zawiązało się stowarzyszenie Dom pod Aniołami - Kaliskie Stowarzyszenie Byłych Mieszkańców oraz Sympatyków Zabytku, które za cel swojej działalności obrało sobie "wszechstronne działanie na rzecz poznawania historii zabytkowej kamienicy". Przypisy Linki zewnętrzne Maciej Błachowicz, Anna Tabaka: Dom pod Aniołami. Życie Kalisza. [dostęp 2017-12-13]. (pol.)..
Dom Pollerów w Krakowie

Dom Pollerów – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Szpitalnej 32, na Starym Mieście. Kamienica o klasycyzującej fasadzie powstała w latach 1908–1909. Projektowali ją architekci Józef Pakies oraz Wacław Krzyżanowski. Inwestorem była rodzina Pollerów, właściciel znajdującego się na sąsiedniej parceli (ul. Szpitalna 30) hotelu. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Praca zbiorowa, Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1
Дом под глобусом

Дом под глобусом (пол. Dom Pod Globusem) — историческое здание, историческо-архитектурный памятник, находящийся в Кракове на перекрёстке улиц Длуга и Баштова. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Здание в стиле модерна было построено в 1906 году по проекту польских архитекторов Францишка Мончинского и Тадеуша Стрыенского для правления Торгово-Промышленного Дома. Трёхэтажной кирпичное здание является образцом модерна. На угловой башне, которую венчает ажурный шпиль с символическим металлическим глобусом, находятся часы с подсветкой. Входной портал со стороны улицы Длуга декорирован барельефами, символически изображающими Торговлю и Промышленность авторства скульптора Константы Лящки. В верхней части фасада находится эмблема Торгово-Промышленного Дома, изготовленная излитого металла в 1905 году. Холл и лестница украшены лепниной и витражами, изображающими символы технического прогресса и промышленности: локомотив, телеграфный столб и фабрика, которые изготовил Францишек Мончинский в мастерской «Krakowski Zakład Witrażów S.G. Żeleński». В 1926—1928 годах здание находилось в реставрации под управлением Юзефа Мехоффера. После Второй мировой войны в здании располагался сигаретный магазин. В 1950 году после ликвидации Торгово-Промышленного Дома здание занимал повятовый комитет ПОРП и бакалейная лавка. В 1953 году первый этаж сделали сквозным для прохода пешеходов. 3 августа 1966 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№А-318). В настоящее время здание занимает издательство «Wydawnictwo Literackie». С 1986 по 1990 год здание находилось в реставрации. С апреля 2006 года в бывшем сигаретном магазине открылся книжный магазин под названием «Księgarnię Pod Globusem». Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, стр. 293—294. Fabiański M., Purchla J., 2001, Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie Kraków, s. 275—276. — praca zbiorowa, 2000, Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa — Kraków, s. 159 Beiersdorf Z., Purchla J., 1997, Dom pod Globusem, Wydawnictwo Literackie Kraków, 90-165. Ссылки Информация (пол.)
Дім під глобусом

Дім під глобусом (пол. Dom Pod Globusem) — історична будівля, історико-архітектурна пам'ятка, розташована в Кракові на розі вулиць Длугої та Баштової. Будівлю внесено до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща), які охороняються державою. Будівництво та архітектура Будівлю в стилі модерну було зведено 1906 року за проєктом польських архітекторів Франциска Мончинського і Тадеуша Стриєнського для правління Торгово-промислового дому. Триповерхова цегляна будівля є зразком раннього модерну. На кутовій вежі, яку вінчає ажурний шпиль із символічним металевим глобусом, знаходиться годинник із підсвічуванням. Вхід від вулиці Длугої декорований барельєфами, які символічно зображують Торгівлю та Промисловість авторства скульптора Константи Лящка. У верхній частині фасаду розташована емблема Торгово-промислового дому, виготовлена з литого металу у 1905 році. Хол і сходи прикрашені ліпниною та вітражами, які зображують символи технічного прогресу та промисловості: локомотив, телеграфний стовп та фабрику, які виготовив Франциск Мончинський на Краківській фабриці вітражів С. Г. Желенського (пол. Krakowski Zakład Witrażów S. G. Żeleński). У 1926—1928 роках будинок реставрували під керівництвом Юзефа Мехоффера. Після другої світової війни в будівлі розташовувався цигарковий магазин. У 1950 році, після ліквідації Торгово-промислового дому, в будівлі містилися повітовий комітет Польської об'єднаної робітничої партії та бакалійна крамниця. У 1953 році будівлю перепланували, і перший поверх зробили наскрізним для проходу пішоходів. У серпні 1966 року будинок було внесено до реєстру пам'яток культури Малопольського воєводства (№ А-318), які охороняються державою. Сьогодення У 1986—1990 роках будинок перебував у процесі реставрації. У квітні 2006 року в приміщенні колишнього цигаркового магазину відкрилася книгарня «Під Глобусом» (пол. «Pod Globusem»). Нині це приміщення займає видавництво «Wydawnictwo Literackie». Примітки Література Encyklopedia Krakowa: praca zbiorowa / red. Antoni Henryk Stachowski i inni. — Warszawa; Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. — S. 159. — 1135 s. — ISBN 83-01-13325-2. (пол.) J. Adamczewski Kraków od A do Z. — Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992. — S. 293—294. (пол.) Fabiański M., Purchla J. Historia architektury Krakowa w zarysie. — Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2001. — S. 275—276. (пол.) Beiersdorf Z., Purchla J. Dom pod Globusem. — Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1997. Посилання Dom pod Globusem. krakow4u.pl (пол.). Архів оригіналу за 31 січня 2020. Процитовано 8 жовтня 2025.
Dom Protzena w Stargardzie

Dom Protzena – kamienica gotycka w Stargardzie, usytuowana po wschodniej stronie Kolegiaty Mariackiej, przy ul. Kazimierza Wielkiego 13. Obecnie kamienica wykorzystywana przez Państwową Szkołę Muzyczną I i II st. im. Witolda Lutosławskiego. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-1474 z 18.11.1959 Historia Dzieje budowy kamienicy są nieznane. Według Berghausa, dom ten pozostał jako jedyny po pożarze z 1635 roku, z sześciu średniowiecznych, szczytowych kamienic stojących przy Großmühlerstraße (pol. Wielkomłyńska). Domy te należały do bogatych kupców i oprócz funkcji mieszkalnych pełniły funkcje magazynowe. Dom Protzena zbudowano w pierwszej połowie XV wieku na planie prostokąta, o wymiarach 18 x 11,4 m. Nad piwnicami wznosił się wysoki parter i cztery kondygnacje spichrzowe oświetlane niewielkimi okienkami szczytowymi. Obecny kształt kamienica zyskała około połowy XVII wieku, kiedy to zaadaptowano kondygnacje magazynowe na mieszkania. Wtedy też kamienica zyskała istniejące dekoracje szczytowe nawiązujące do dekoracji wieży Kościoła Mariackiego – tzw. blenda stargardzka. Dom Protzena uległ zniszczeniu w 1945 roku, zachowała się jedynie ściana szczytowa budynku. Kamienicę odbudowano w latach 1957–1959 i przeznaczono na szkołę muzyczną. Stargardzka kamienica gotycka zaliczana jest do najświetniejszych gotyckich kamienic w Polsce. Znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Bibliografia Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 39. Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 69, 80. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard)
Dom Robotniczy

Dom Robotniczy – budynek w centrum Przemyśla wybudowany w latach 1911–1913. Inicjatorem budowy był Herman Liberman, który został jego dyrektorem. Fundusze na budowę pochodziły ze składek Partii Socjalistyczno-Demokratycznej. Pierwszy w Galicji ośrodek kultury robotniczej. Projekt budynku wykonał w 1907 r. Henryk Zaremba, architekt lwowski. Pracami budowlanymi kierowali inż. Stanisław Majerski i Antoni Malinowski. Gmach miał pełnić funkcję społeczno-kulturalną. Dużą powierzchnię budynku zajmowała sala widowiskowa, której dwukondygnacyjne wnętrze z galeriami zdobiły rzeźby dłuta Zygmunta Kurczyńskiego ze Lwowa oraz malowana kurtyna pędzla Feliksa Wygrzywalskiego. W latach powojennych przeprowadzono modernizację sali widowiskowej, zgodnie z modą na unowocześnianie wnętrz pozbawiono ją oryginalnego wystroju – ozdób rzeźbiarskich i kurtyny. W 1999 r., w związku z adaptacją skrzydła południowego na potrzeby Wyższej Szkoły Prawa i Administracji, dokonano szeregu zmian we wnętrzu budynku, w tym podziału sali widowiskowej na trzy kondygnacje. Ukształtowanie bryły i skromny wystrój elewacji gmachu wywodzą się z nurtu architektury modernistycznej. Obecnie w budynku mieści się najstarsza w województwie podkarpackim niepubliczna szkoła wyższa założona w 1995 roku - Wyższa Szkoła Prawa i Administracji w Przemyślu. Linki zewnętrzne Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Przemyślu
Dom Rzemiosła w Grodzisku Wielkopolskim

Dom Rzemiosła – kamienica eklektyczna wybudowany w stylu "kostiumu francuskiego" w 1891 roku przez Abrahama Herzfelda (1838-1907), członka gminy żydowskiej, kupca i radnego Rady Miejskiej. Pierwotnie mieścił się w nim skład żelaza należący do właściciela. Przed I wojną światową budynek nabył Roman Karwowski, który założył w nim sklep z cygarami. W 1924 roku dom ten został zakupiony przez Bank Ludowy od rodziny Deutsch za kilka bochenków chleba. Bank Ludowy miał w nim siedzibę, również po II wojnie światowej, już jako Bank Spółdzielczy, aż do sprzedania go grodziskim rzemieślnikom. Po pożarze w 1990 roku przeprowadzono generalny remont budynku. Obecnie w kamienicy mieści się siedziba Powiatowego Cechu Rzemiosł Różnych Małej i Średniej Przedsiębiorczości podległego Wielkopolskiej Izbie Rzemieślniczej w Poznaniu. Przypisy
Dom Tramwajarza w Poznaniu

Dom Tramwajarza w Poznaniu – środowiskowy kompleks kulturalno-mieszkalny w stylu neobarokowym, wzniesiony w latach 1925–1927 na poznańskich Jeżycach. Charakterystyka Został zbudowany na podstawie projektu Adama Ballenstaedta, z wystrojem rzeźbiarskim Mieczysława Lubelskiego. Oprócz nawiązań do baroku w zdobieniu fasady pojawiają się ślady prądów ekspresjonistycznych. Marcin Libicki uważa dekorację tego budynku za niemal doskonały przykład zdobnictwa neobarokowego. Na kompleks, zaprojektowany dla pracowników Poznańskiej Kolei Elektrycznej (dziś MPK Poznań), składają się trzy gmachy: centralny (ul. Słowackiego 19/21), mieszczący instytucje kultury: salę widowiskową, sale warsztatowe, restaurację "Tramwajarz", boczne (ul. Reya 5 i Kochanowskiego 8), w których umieszczono mieszkania pracownicze. Przez wiele dziesięcioleci Dom Tramwajarza był miejscem integracji wielu pokoleń poznańskich pracowników komunikacji miejskiej. W sali widowiskowej (klubowej) działało od 28 listopada 2002 kino studyjne Amarant, dostępne publicznie (pierwszym seansem był Rejs w reżyserii Marka Piwowskiego). Miało 80 miejsc. Z uwagi na niską frekwencję, zostało zamknięte w styczniu 2010 (krzesła pochodziły ze zburzonego w 2002, kina Bałtyk na Kaponierze). Obecnie Dom Tramwajarza należy do Miasta Poznania. Od dnia 21 marca 2015 do 31 lipca 2017 operatorem budynku była Fundacja Centrum Amarant, prowadząca w jego wnętrzu działalność kulturalną. Od 1 sierpnia 2017 operatorem budynku została Estrada Poznańska. W budynku mają także swoją siedziby: Orkiestra Miejska i Rada Osiedla Jeżyce. Wewnątrz budynku znajduje się dębowa tablica poświęcona poległym, straconym i zmarłym pracownikom Miejskiej Poznańskiej Kolei Elektrycznej. Obiekt znajduje się pod opieką Miejskiego Konserwatora Zabytków jako Zespół Domu Tramwajarza Poznańskiej Kolei Elektrycznej (bez wpisu do rejestru zabytków). Na parterze Domu Tramwajarza od lat funkcjonuje restauracja gruzińska Pan Gar, będąca zarazem klubem muzycznym, organizującym różne wydarzenia kulturalne: warsztaty, koncerty i td. Galeria Zobacz też W pobliżu znajdują się: Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Gajowej w Poznaniu Kamienica przy ul. Reja 2 (dawniej własność PKE) Gmach I Oddziału ZUS w Poznaniu Izba Rolnicza w Poznaniu Rynek Jeżycki i plac Adama Asnyka Ponadto: Osiedle tramwajarzy w Poznaniu Tramwaje w Poznaniu Autobusy miejskie w Poznaniu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 267, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, KAW, Poznań, 1986, ss.30-31, ISBN 83-03-01260-6 Marcin Libicki, Poznań - przewodnik, wyd. Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.239-240, ISBN 83-902028-4-0 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Sylwia Wilczak, Pożegnanie z Amarantem, w: Gazeta Wyborcza, nr z 29.1.2010, ISSN 0860-908X Beata Marcińczyk, Katarzyna Fertsch, Dom Tramwajarza z orkiestrą MPK, Głos Wielkopolski, nr z 3.2.2010, ISSN 1898-3154