NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica przy ulicy Senackiej 6 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Senackiej 6 w Krakowie jest położona u zbiegu ulic Senackiej i Kanoniczej, na trasie Traktu Królewskiego, wpisana do rejestru zabytków miasta Krakowa. Historia Historia domu sięga prawdopodobnie XIV wieku, kiedy zaczęto intensywną murowaną zabudowę terytorium tzw. Okołu, na którym dom stanął. Pierwsze wzmianki o nim pochodzą z roku 1490. W XV wieku w kamienicę zamieszkiwał królewski malarz. Następnym rezydentem był kucharz królewski. W XVI wieku dom stał się własnością Jana Staszkowskiego, dowódcy koronnej artylerii. Od jego rodowego herb Bogoria wywodzi się godło i nazwa kamienicy. Na przełomie XIX i XX wieku zamieszkiwał w kamienicy słynny adwokat dr Edmund Fischer. W tym czasie przez okres 11 lat jako pomoc domowa pracowała u Państwa Fischerów Aniela Salawa, która w 3 sierpnia 1991 została beatyfikowana przez Jana Pawła II na Rynku Głównym w Krakowie. W 2011 ukończono trwającą 2,5 roku renowację konserwatorską. Powstało sześć apartamentów zaprojektowanych przez architekta Marcina Janowskiego. Apartamenty zostały wykończone w bardzo wysokim standardzie. Jednakże w grudniu 2015 kamienica została wystawiona na licytację komorniczą. Przypisy
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Urlach

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Urlach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu jadowskiego, diecezji warszawsko-praskiej, metropolii warszawskiej Kościoła katolickiego. W parafii posługują księża diecezjalni. Została erygowana przez kard. Stefana Wyszyńskiego 15 października 1978 roku. Liczba parafian: 1150 Administratorzy parafii 1964–1966 – ks. Mirosław Rółkowski 1966–1967 – ks. Kazimierz Olszewski 1970 – ks. Bernard Szefler 1970–1978 – ks.Tadeusz Armijak Proboszczowie parafii 1978–1982 – ks.Tadeusz Armijak 1982–1991 – ks. Kazimierz Zoch-Chrabołowski 1991–1993 – ks. Roman Trzciński 1993–2007 – ks. Kazimierz Seta 2007–2021 – ks. Leszek Bieńkowski od 2021 – ks. Paweł Trzciński Zasięg parafii W granicach parafii znajdują się miejscowości: Adampol, Borzymy, Dębe Duże, Iły, Letnisko Nowy Jadów, Urle. Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie diecezji warszawsko-praskiej
Rogoźno (jezioro)

Rogoźno – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. obornickim, w granicach miasta Rogoźno, leżące na terenie Pojezierza Gnieźnieńskiego. Opis Przy zachodnim brzegu jeziora ciągnie się miejscowość Rogoźno w której zlokalizowane są plaża, promenada i przystań żeglarska. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 125,8 ha przez 131,0 ha do 148,20 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 69,2 m n.p.m. lub 69,5 bądź 69,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,0 m, natomiast głębokość maksymalna 5,8 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1997 i 2003 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i poza kategorią podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Rogoźno. W różnych publikacjach występuje ono pod nazwą Jezioro Rogozińskie. Przyroda Jest to stosunkowo mocno rybny akwen typu sandaczowego, o charakterystycznej zielonkawej barwie wody. Występują tu głównie płocie, krąpie, leszcze, okonie i sandacze. Jezioro zarybiano węgorzem, który występuje tu, w związku z tym, dość obficie. Roślinność wynurzona nie jest tutaj zbyt liczna. Reprezentowana jest przede wszystkim przez pałkę wąskolistną, trzcinę pospolitą oraz mannę mielec. Roślinność zanurzoną dominują wywłócznik, rdestnica przeszyta i moczarka kanadyjska. Roślinność bagienna wytworzyła się w rejonie wpływu Małej Wełny. Miejsca pamięci narodowej Na zachodnim brzegu jeziora znajdują się dwa miejsca pamięci narodowej ofiar niemieckiego Selbstschutzu z września 1939. Przypisy
Rogóźno (jezioro)

Rogóźno – jezioro krasowe na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim, koło wsi Rogóźno (Rogóżno). Powierzchnia jeziora wynosi 57 ha, długość 938 m, szerokość 850 m, głębokość 24,5 m. Lustro wody leży na wysokości 167 m n.p.m. Jezioro bezodpływowe, ma kształt leja. Brzegi strome. Bibliografia Maria I. Mileska (red. naukowy): Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Warszawa: PWN, 1983, s. 433. ISBN 83-01-03481-5.
Technická univerzita v Krakově

Technická univerzita v Krakově (polsky Politechnika Krakowska - PK) je vysoká škola založená roku 1946 ve městě Krakov v Polsku. Univerzita má sedm fakult. Rektorem je od roku 2009 prof. Ing. Kazimierz Flaga. Fakulty Fakulta architektury Fakulta chemická Fakulta elektroniky a informatiky Fakulta fyziky, matematiky a informatiky Fakulta technologie prostředí Fakulta stavební Faculta mechaniky Významné osobnosti Marek Grechuta Zdzisław Beksiński Odkazy Související články Jagellonská univerzita Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Technická univerzita v Krakově na Wikimedia Commons www.pk.edu.pl – portál univerzity
Technische Universität Krakau

Die Technische Universität Krakau (polnisch Politechnika Krakowska, kurz PK) ist eine Technische Universität in der polnischen Stadt Krakau mit knapp 14.000 Studenten und 1.900 Mitarbeitern (2020). Sie ist nach Tadeusz Kościuszko benannt. Die Universität wurde 1945 gegründet und umfasst 7 Fakultäten. Fakultäten Fakultät für Architektur, Fakultät für Bauingenieurwesen, Fakultät für Umwelttechnik, Fakultät für Verfahrenstechnik und chemische Technologie, Fakultät für Elektrizitäts- und Computertechnik, Fakultät für technische Physik und Computermodell-methoden, Fakultät für Maschinenwesen Internationale Kooperationen Es gibt unter anderem folgende bilaterale Verträge mit deutschen Hochschulen: Technische Universität Berlin, seit 1984 (Zusammenarbeit mit der Fakultät für Maschinenwesen) Hochschule Trier, seit 1991, (Zusammenarbeit mit der Fakultät für Architektur) Fachhochschule Münster, seit 1989 (Zusammenarbeit mit den Fakultäten für Architektur und für Verfahrenstechnik und chemische Technologie) Fachhochschule Frankfurt am Main, seit 1997 (Zusammenarbeit mit der Fakultät für Architektur) Bauhaus-Universität Weimar, seit 2000 (Zusammenarbeit mit den Fakultäten für Architektur und für Bauingenieurwesen) Weblinks Offizielle Website der Technischen Universität Krakau Fußnoten
Tadeusz Kościuszko Kraków University of Technology

PK Kraków University of Technology (Polish: Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki) is a public university with a technical profile in Kraków created in 1954 from some departments of AGH (established in 1946). In September 1976, by a decree of the Council of Ministers of Poland, Tadeusz Kościuszko was appointed patron of the Kraków Polytechnic. In 2004, Museum of the Kraków Polytechnic (Muzeum Politechniki Krakowskiej) was established. Academic staff Alumni References Bibliography Politechnika Krakowska 1946–1976. Stanisław Weiss (ed.). Kraków. 1976.: CS1 maint: location missing publisher (link) CS1 maint: others (link) Politechnika Krakowska 1945–1995. Władysław Muszyński (ed.). Kraków. 1995.: CS1 maint: location missing publisher (link) CS1 maint: others (link)
Universidad Politécnica Tadeusz Kościuszko

La Universidad Politécnica de Cracovia Tadeusz Kościuszko (en polaco: Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kosciuszki) es una universidad técnica ubicada en la ciudad de Cracovia (Polonia). La institución fue fundada en 1946 pero no obtuvo plena autonomía hasta 1954. Historia ​ La Universidad Técnica Tadeusz Kosciusko, que lleva el nombre del héroe polaco Tadeusz Kościuszko, fue fundada tras la Segunda Guerra Mundial. Las nuevas líneas fronterizas nacidas tras el conflicto bélico dejaron a la ciudad de Lviv (Leópolis) y su universidad técnica fuera del país, por lo que surgió la necesidad de crear una institución similar en el territorio nacional. Fundada el 6 de octubre de 1946 como colegio universitario dependiente de la Universidad AGH de Cracovia, se convirtió en universidad independiente en 1954. ​ ​ Facultades Desde entonces, la Universidad Politécnica Tadeusz Kosciuszko forma cada año unos 4.500 estudiantes divididos en siete escuelas o facultades: ​ Facultad de Arquitectura , Facultad de Ingeniería Eléctrica e Informática Facultad de Ingeniería civil Facultad de Ingeniería ambiental Facultad de Ingeniería y Tecnología Química Facultad de Ingeniería mecánica Facultad de Física, Matemáticas e Informática Clasificación En 2008, la Universidad Politécnica Tadeusz Kosciuszko fue elegida como la mejor universidad técnica de Polonia en un ranking elaborado por el periódico polaco Newsweek . ​ Referencias Véase también Universidades de Polonia Enlaces externos Sitio web de la Universidad Técnica Tadeusz Kosciuszko Historia de la Universidad Técnica Tadeusz Kosciuszko Perfil de la universidad en la plataforma Study in Polonia Perfil de la universidad en la plataforma de Másteres (en español) Oferta de estudios y cursos en inglés para el Curso Académico 2015/2016
Politecnico Tadeusz Kościuszko di Cracovia

Il Politecnico di Cracovia Tadeusz Kościuszko (in polacco: Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki) è un'università pubblica situata a Cracovia, Polonia, istituita nel 1946 e, in quanto istituto di studi superiori, ha ottenuto la piena autonomia 1954. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Politecnico di Cracovia Tadeusz Kościuszko Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pk.edu.pl.
Universidade Técnica Tadeusz Kościuszko

A Universidade Técnica Tadeusz Kościuszko (em polaco: Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki) é uma universidade técnica localizada em Cracóvia, na Polónia. A instituição foi fundada em 1946 mas não ganhou a plena autonomia até 1954. História A Universidade Técnica Tadeusz Kosciusko, cujo nome homenageia o herói polonês Tadeusz Kościuszko, foi fundada depois da II Guerra Mundial. Na sequência da perda da cidade de Lviv e da sua universidade técnica, surgiu a necessidade da criação de uma instituição análoga no território nacional. Fundada a 6 de outubro de 1946 como faculdades técnicas da Universidade de Ciência e Tecnologia, passou a ser uma universidade independente em 1954. Faculdades Desde então, a Universidade Técnica Tadeusz Kosciuszko recebe 4500 alunos novos a cada ano numa das suas sete faculdades: Faculdade de Arquitetura, Faculdade de Engenharia electrotécnica e de computadores Faculdade de Engenharia civil Faculdade de Engenharia do ambiente Faculdade de Engenharia química e tecnologia Faculdade de Engenharia mecânica Faculdade de Física, Matemática e Ciência da computação Ranking Em 2008, a Universidade Técnica Tadeusz Kosciuszko foi escolhida a melhor universidade técnica na Polónia numa classificação criada pelo jornal Newsweek da Polónia. Referências Ligações externas Website da Universidade Técnica Tadeusz Kosciuszko História da Universidade Técnica Tadeusz Kosciuszko Perfil da universidade na plataforma Study in Poland Perfil da universidade na platfroma Masterstudies (em espanhol) Offer of studies and courses in English for Academic Year 2015/2016
Краківська політехніка імені Тадеуша Костюшка

Краківська політехніка імені Тадеуша Костюшка (пол. Politechnika Krakowska im. Tadeusza Kościuszki) — технічний заклад вищої освіти у польському Кракові, заснований у 1945 році. Історія У 1945 році Міністр освіти Польщі дав розпорядження організувати політехнічні факультети Гірничої академії в Кракові. Вони мали адміністративну і бюджетну автономію, а також власний сенат. 19 листопада 1946 року державні органи видали указ про створення в Гірничій академії факультетів архітектури, інженерії та зв'язку. Акт мав зворотну дію з 1 квітня 1945 року, внаслідок чого саме ця дата є офіційною датою створення Краківської політехніки. У 1947 році штаби відділень були перенесені до будівель, адаптованих для освітніх цілей. Навчальний заклад отримав повну незалежність 7 липня 1954 року, коли було прийнято Постанову № 409 Ради Міністрів щодо створення Краківської політехніки. 30 вересня 1976 року їй присвоєно ім'я Тадеуша Костюшка. Майже з самого початку свого існування Краківська політехніка запровадила широку програму досліджень у співпраці з промисловістю. До початку 1970-х років три з чотирьох факультетів отримали повну академічну кваліфікацію для здобуття докторських ступенів. У 1966 році було створено п'ятий хімічний факультет. У 1975 році створено факультет транспорту. У 1999 році до структури політехніки ввійшов факультет фізики, математики та інформатики. У 2018 році Краківська політехніка ввійшла до світового рейтингу кращих закладів вищої освіти з окремих дисциплін — Академічний рейтинг університетів світу (ARWU). Краківська політехніка віднесена до категорії «інженерна» в досягненнях з наукової дисципліни «Хімічна інженерія». Факультети До складу університету входить вісім факультетів: Факультет архітектури (Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej) Факультет інформатики та телекомунікацій (Wydział Informatyki i Telekomunikacji Politechniki Krakowskiej) Факультет електричної та комп'ютерної інженерії (Wydział Inżynierii Elektrycznej i Komputerowej Politechniki Krakowskiej) Факультет цивільного будівництва (Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej) Факультет фізики та матеріалознавства (Wydział Inżynierii Materiałowej i Fizyki Politechniki Krakowskiej) Факультет енергетики та захисту довкілля (Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki Krakowskiej) Факультет хімічної інженерії і технологій (Wydział Inżynierii i Technologii Chemicznej Politechniki Krakowskiej) Факультет механіки (Wydział Mechaniczny Politechniki Krakowskiej). Міжфакультетські структурні підрозділи Бізнес-інкубатор Наукова бібліотека Центр досліджень та розробок промислового обладнання «CEBEA» Центр педагогіки та психології Центр спорту та відпочинку Центр навчання та організації систем якості Центр технологій Малопольський центр енергоощадного будівництва Міжнародний освітній центр Музей Краківської політехніки Студія практичного мовознавства Експериментальний завод «CEBEA». Ректори Перелік ректорів з часу заснування: Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 20 січня 2019 у Wayback Machine.] (пол.)
Rondo Business Park

Rondo Business Park – 14-kondygnacyjny wieżowiec klasy A w Krakowie o wysokości ok. 59 m znajdujący się obok ronda Polsadu (ul. Lublańska/Al. gen. T. Bora-Komorowskiego). Wieżowiec posiada elewacje ze szkła, kamienia i aluminium. Budynek zaprojektowało biuro Ingarden & Evy. Inwestycje zapoczątkowała firma „Super Krak” pod nazwą „Centrum Biznesu Olsza”, następnie odsprzedała teren wraz z fundamentami i projektem „Grupie Buma”, która posiada już w Krakowie inny duży obiekt biurowy „Buma Square” przy ulicy Wadowickiej. Inwestycja była podzielona na dwa etapy: I etap to czternastokondygnacyjny wieżowiec z przyziemiem (16900 m²), II etap – kolejne powierzchnie biurowe i usługowe (8000 m², cztery piętra). Kompleks Rondo Business Park dysponuje 510 miejscami parkingowymi (240 w podziemiach). Zobacz też Capgemini Linki zewnętrzne Profil wieżowca na www.skyscrapercity.pl
Rondo Jana Zamoyskiego w Zamościu

Rondo Jana Zamoyskiego – położone jest na terenie osiedla Stare Miasto w Zamościu. Jest to pierwsze rondo w mieście, które powstało w 1961 r., którego nazwa związana jest z założycielem miasta, Janem Zamoyskim. Położenie ronda z tą nazwą świetnie kojarzy się z miejscem, ponieważ leży na linii dawnych murów fortecznych Starego Miasta. Rondo to łączy ulice: ul. Akademicka – główna ulica Starego Miasta od zachodu. ul. J. Piłsudskiego – na północ; jest jedną z najstarszych ulic w mieście i dawnym traktem z Zamościa do Lublina. Jej nazwa jest uhonorowaniem największego polityka i działacza Polski, Józefa Piłsudskiego. ul. W. Łukasińskiego – główna ulica Starego Miasta od wschodu. Zobacz też Transport drogowy w Zamościu
Rondo Rady Europy w Zamościu

Rondo Rady Europy – rondo w Zamościu, położone na terenie osiedla Planty, jakie wybudowano w roku 1997. Jest ono częścią Obwodnicy Śródmiejskiej i jest umiejscowione między Cmentarzem Parafialnym a wiaduktem nad linią normalnotorową. Rondo to łączy ulice: ul. Peowiaków – od zachodu i od południa; również jednojezdniowa ulica, która jest jedną z najstarszych i najruchliwszych ulic miasta. ul. Prymasa S. Wyszyńskiego – od wschodu; w całości dwujezdniowa ulica z rozdzielającym pasem zieleni. Zobacz też Transport drogowy w Zamościu
Rondo świętego Jerzego w Gorzowie Wielkopolskim

Rondo Świętego Jerzego w Gorzowie Wielkopolskim – rondo znajdujące się na Zawarciu (dzielnicy Gorzowa Wielkopolskiego), na styku mostu Staromiejskiego, ulicy Fabrycznej, Grobla oraz Przemysłowej. Przy rondzie znajdują się: Muzeum Lubuskie im. Jana Dekerta oraz centrum handlowe NoVa Park. Historia Rondo powstało w wyniku przebudowy mostu Staromiejskiego (2006–2007). Poświęcone męczennikowi chrześcijańskiemu, świętemu Jerzemu, zostało oddane do użytku 28 lipca 2007 o 4:00 nad ranem. W 2007 roku wraz z rondem wybudowano wieżę widokową i mini pasaż handlowy Dominantę (zwaną także Info Globem). Budowla została oficjalnie otwarta 18 lipca 2008 roku. Spotkała się ona z dużą krytyką, została również odznaczona antynagrodą Makabryła za najgorszy budynek 2007 roku. Zobacz też Dominanta (wieża widokowa) Przypisy
Rosarium w Parku Śląskim

Rosarium w Parku Śląskim (Ogród Różany) – największy w Polsce (i jeden z największych w Europie) różany ogród o powierzchni około 7 ha znajdujący się w Parku Śląskim (dawny Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku) na terenie Chorzowa. Historia Inicjatywa utworzenia w WPKiW różanego ogrodu wyszła w 1964 roku od Polskiego Towarzystwa Miłośników Róż. Projekt opracowano w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, kierował nim główny projektant parku, Władysław Niemirski. W 1965 roku zakończono roboty ziemne. Jesienią 1966 roku wykonano główną część nasadzeń. Otwarcie Rosarium nastąpiło 24 czerwca 1968 roku równocześnie z otwarciem pierwszej Międzynarodowej Wystawy Róż. W latach 2005–2007 dzięki dotacji z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wymieniono wszystkie krzewy róż oraz nawieziono nową ziemię. Oryginalne założenie ogrodu zostało jednak zachowane i nadal jest czytelne. Architektura i flora Ogród różany ma swój własny styl: nie jest wzorowany na najpopularniejszych ogrodach niemieckich czy angielskich. Rosarium składa się z wielu dużych modułów mających kształt plastra miodu. Każdy kwietnik dzieli się na komórki o powierzchni 7,5 m². W całym ogrodzie są 374 takie komórki. Ponadto na owym terenie znajdują się także rabaty w kształcie soczewek. Ogółem posadzonych jest około 30 tysięcy krzewów w ponad 300 odmianach. Kolekcja obejmuje głównie róże wielokwiatowe, parkowe, pnące oraz rabatowe. Wybrane odmiany róż (stan na lata 2003–2004): Anna Maria, Golden Medalion, Kronenbourg, Monica, Troika, Venrosa. Oprócz róż na terenie rosarium znajdują się drzewa w postaci klombów i soliterów, formowane żywopłoty z cisów, żywotników, berberysu i ligustru, mały staw oraz wydłużone betonowe baseny – oczka wodne z nenufarami. Na terenie rosarium znajduje się ponadto ławeczka Karolinki i Karlika. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Rosarium na stronie parkslaski.pl Rosarium – hasło w Bibliografii Chorzowa
St. Gotthard (Strzelin)

Die St.-Gotthards-Kirche (polnisch Kościół św. Gotarda) ist eine römisch-katholische Kirche in Strzelin (deutsch Strehlen) in Polen. Das Gotteshaus an der ul. Michała Archanioła ist Filialkirche der Pfarrei der Kreuzerhöhungskirche in Strzelin im Erzbistum Breslau. Geschichte Die Kirche wurde im Jahr 1233 erstmals erwähnt. Der steinerne Bau stammt aus dem 13. und 14. Jahrhundert. 1470 erfolgte eine Erweiterung des südlichen Schiffs. Während der Reformation wurde die Kirche von 1532 bis 1682 durch die evangelische Gemeinde genutzt. 1616 brannte die Kirche aus und wurde bis 1620 wieder hergestellt. Nach dem Tod des Brieger Herzogs Wilhelm I. und der dadurch einsetzenden Gegenreformation ging die Kirche wieder in den Besitz der Augustinereremiten über und wurde somit wieder als katholisches Gotteshaus genutzt. 1708 übernahmen die Protestanten erneut die Kirche, die danach bis 1945 als evangelisches Gotteshaus genutzt wurde. Im 19. und 20. Jahrhundert gehörte die Gemeinde zum Kirchenkreis Strehlen in der Kirchenprovinz Schlesien der preußischen Landeskirche. Nach dem Übergang an Polen 1945 wurde die Kirche nicht mehr für Gottesdienste genutzt. Seit 1950 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. In den 1950er Jahren wurden bei Ausgrabungen Fundamente einer Rotunde entdeckt, die vermutlich auf die Zeit vor der Stadtgründung zurückgehen. Seit 1994 werden in der Kirche wieder katholische Gottesdienste gefeiert. Architektur Beim Kirchenbau handelt es sich um eine zweischiffige, zweijochige Hallenkirche im Stil der Romanik. Der Bau entstand aus Granit-Bruchstein. Der Kirchenbau besitzt ein Satteldach und Kreuzrippengewölbe im Inneren. Im Westen des Kirchenbaus befindet sich eine Rotunde im romanischen Stil mit einem oktogonalen Aufsatz und einem Pyramidendach. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 886–887. Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 519–522. Weblinks Geschichte St. Gotthard (poln.) Einzelnachweise
Rotunda św. Gotarda w Strzelinie

Kościół św. Gotarda – średniowiecznego pochodzenia kościół w Strzelinie, którego najstarszą częścią jest romańska rotunda. Z tego powodu nazywany często "rotundą św. Gotarda". Murowana z kamienia rotunda powstała prawdopodobnie w pierwszej połowie XIII w., choć bywa datowana także na drugą połowę stulecia poprzedniego. Prezentowała typ niewielkiego kościoła na planie centralnym, którego pochodzenie wiąże się z Czechami i Morawami. Na Śląsku ma jeszcze dwie zachowane analogie: w Cieszynie i w Stroni koło Oleśnicy, poza tym na ziemiach polskich podobne rotundy powstały w Strzelnie na Kujawach i Grzegorzewicach na Kielecczyźnie. Podczas przebudowy w XIV w. w miejsce dawnego, półkolistego prezbiterium zbudowano prostokątną, również kamienną nawę, nakrytą dwuprzęsłowym sklepieniem i dwuspadowym dachem. W XV w. do istniejącej nawy dobudowano bliźniaczą nawę południową. Samą rotundę nadbudowano później murowanym, ośmiobocznym piętrem i zamieniono na dzwonnicę. Dokonane w ciągu wieków przebudowy zatarły jego pierwotny kształt do tego stopnia, że niektórzy dawni badacze sądzili, iż kolista wieża jest pozostałością baszty obronnej. Przez wiele wieków strzeliński kościółek służył Polakom z tutejszej polskiej wyspy językowej. Do XIX w. określano go jako Polnische Kirche. Od 1574 r. służył luteranom. W 1698 r. odzyskali go katolicy, jednak w 1709 r. ponownie przeszedł w ręce protestantów. Po II wojnie światowej przez długi czas nie używany, w 1992 r. został przejęty przez strzelińską parafię Podwyższenia Krzyża Świętego. Przypisy Bibliografia Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk - przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1977 s. 97