NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wójtostwo w Bystrzycy Kłodzkiej

Wójtostwo w Bystrzycy Kłodzkiej – pozostałość po warownej wieży mieszkalnej, wzniesionej na początku XIV w. W przeszłości budowla wchodziła w obręb murów miejskich i pełniła funkcje obronne, obecnie jest to budynek mieszkalny. Historia Czworoboczna wieża została wzniesiona na początku XV w. na wzniesieniu w sąsiedztwie Bramy Wodnej. Zachował się dokument wydany przez króla Jana I Luksemburskiego, zawierający podziękowanie dla wójta J. Ruckera za wniesienie jej własnym kosztem. Początkowo wieża miała 90 stóp wysokości, w szczycie miała blankowania, a od pozostałej zabudowy miasta była oddzielona ziemnym wałem i fosą. W roku 1533 budowla została sprzedana jednemu z mieszczan, a w roku 1555 ponownie przeszła na własność miasta. W czasie wojny trzydziestoletniej były w niej mieszkania dla oficerów i żołnierzy, a w roku 1776 została zakupiona przez podskarbiego Davida Ehrenberga. Wtedy też obniżono wieżę o około 10 łokci (dwie kondygnacje), równając ją w ten sposób z sąsiadującymi budynkami. W takiej formie budowla dotrwała do czasów obecnych. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 24 lutego 1964 obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Obecnie wójtostwo jest budowlą murowaną z kamienia i cegły, czworoboczną, trzykondygnacyjną, wzniesioną na planie zbliżonym do kwadratu. Ściany są gładko tynkowane, a całość jest nakryta dachem czterospadowym. Obecny kształt wójtostwa nie uległ zbytniej zmianie od ostatniej osiemnastowiecznej przebudowy. W pomieszczeniach przyziemia i parteru zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami, krzyżowe i stropy belkowe. Piwnice mają dwie kondygnacje, z których niższa jest wykuta w skale. Budowla posiada cechy architektury średniowiecznej, takie jak wąskie, rozglifione okna strzelnicze i ostrołukowy portal z fasetą. Obecnie budynek pełni funkcje mieszkalne. W kulturze Budynek został uwieczniony w kadrze filmu Nikt nie woła. Galeria Zobacz też Mury miejskie w Bystrzycy Kłodzkiej Brama Wodna w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Rycerska w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Kłodzka w Bystrzycy Kłodzkiej Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Informacje o wójtostwie na stronie „Wratislaviae Amici”
Zabytkowa plebania w Morawicy

Plebania w Morawicy – zabytkowa plebania znajdująca się w powiecie krakowskim, w gminie Liszki, w Morawicy. Obiekt wraz z otoczeniem wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. W 2019 w murach plebanii odkryto dobrze zachowane pozostałości romańskiego palatium o długości 17 metrów i szerokości 6,8 metrów, które zbudowano w połowie XII wieku. Odnaleziono łuk portalu nad wejściem do budynku. Palatium było piętrowe i przypuszczalnie pokryte dachówkami z łupka. Budynek nie był podpiwniczony. W 1238 w źródłach wymieniono z imienia dziedziców Morawicy, synów Śmiła Sieciechowica, znanego ze źródeł od 1189. Palatium przypuszczalnie należało do palatyna Sieciecha z rodu Toporczyków. Jeszcze w XIV wieku palatium stało się częścią zamku obronnego należącego do Tęczyńskich herbu Topór. W 1408 w pobliżu palatium zbudowano murowany gotycki kościół, który zajął fragment zamku Tęczyńskich i zgodnie z ich wolą być może wchłonął dawną kaplicę. W 1518 przebywała na zamku przyszła królowa Bona Sforza w drodze na Wawel. Szymon Starowolski w dziele Polonia, wydanym w 1632 wymienił zamek w Morawicy między "arces in editioribus locis et rupibus exstructae" ("zamkami zbudowanymi na skale"). W 1666 właścicielka zamku, Izabella z Tęczyńskich Opalińska podarowała zamek kościołowi z przeznaczeniem na plebanię. 1743–1748 Franciszek Placidi wzniósł nowy kościół z dzwonnicą oraz przebudował plebanię. Plebania po 1871 została częściowo przebudowana. Przypisy
Zajazd w Czernichowie

Zajazd w Czernichowie – dawny zajazd znajdujący się w Czernichowie, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Obiekt wraz z otoczeniem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Budynek dawnej karczmy z długą kolumnadą kamiennego podcienia, w stanie Ruiny (2022 rok). Historia Obiekt znajduje się przy wąskiej uliczce (Starowiślna 22) poniżej kościoła na niedużej działce. Budynek jest zaznaczony na planie katastralnym wsi Czernichówek z 1848 roku. Ze źródeł historycznych wynika, że obiekt istniał w tym miejscu dużo wcześniej i stanowił miejsce spotkań flisaków i Żydów. W zajeździe zatrzymał się także król Jan III Sobieski w dniach 15-16 sierpnia 1683 roku w drodze na Wiedeń. W pierwszej połowie XIX wieku część elementów drewnianych została zastąpiona murowanymi. Do roku 2008 w pomieszczeniach – częściowo przebudowanych i dobudowanych – funkcjonował zakład masarski. Potem obiekt kupił inwestor prywatny, który nie podejmował prac remontowych a budynek został uszkodzony w wyniku pożaru . W 2020 roku obiekt został sprzedany w katastrofalnym stanie firmie z Czernichowa, która w tym samym roku rozpoczęła starania o ratowanie zabytku poprzez nawiązanie współpracy ze specjalistami w zakresie inwentaryzacji i projektowania obiektów zabytkowych zgodnie z zleceniami Wojewódzkiego Konserwatora. Po uzyskaniu wszystkich pozwoleń, planowane jest niezwłoczne rozpoczęcie odbudowy zabytku i oddanie go do użytkowania. Architektura Budynek w stylu klasycystycznym, jednokondygnacyjny, murowany z cegły otynkowany, nakryty wysokim, dwuspadowym dachem pokrytym dachówką. Od frontu długi z podcień. Pomieszczenia nakryte stropem płaskim. W dawnej sieni sklepienie żaglaste. W trzech pomieszczeniach piwnicznych zachowane sklepienia kolebkowe . Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2022-10-02]. (pol.). Zdzisław Noga: Osadnictwo i krajobraz od schyłku średniowiecza po współczesność. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1997. ISBN 83-901471-7-3. Grzegorz Młynarczyk: Zajazd w Czernichowie. zabytek.pl. [dostęp 2022-11-02]. (pol.).
Zalew Bernatka

Zalew Bernatka – niewielki sztuczny zbiornik wodny uformowany w biegu strugi Bernatka (lewy dopływ Kamiennej) – przepływowy, zamknięty jazem. Podstawowa funkcja zbiornika to retencja wód w biegu rzeki Bernatka. Położenie Położony w zachodniej części miasta Skarżysko-Kamienna, na skraju historycznej wsi "Milica" (obecnie Osiedle Milica). Graniczy z obszarem leśnym ciągnącym się do Niekłania Wielkiego. Dojazd ul. Paryską poprzez skrzyżowanie z drogą europejską E77, ok. 3 km od centrum Skarżyska-Kamiennej. Dane techniczne zbiornika Powierzchnia czaszy zwierciadła wody przy normalnym piętrzeniu – 1,71 ha Rzędna przy normalnym spiętrzeniu – 252,30 m n.p.m. Głębokość średnia przy normalnym spiętrzeniu – 1,40 m Jaz Światło – 2,80 m Wysokość maksymalna – 3,30 m Wysokość piętrzenia aktualna – 2,30 m Funkcja rekreacyjna Zbiornik pełnił w przeszłości także funkcję rekreacyjną. Znajdowało się tam kąpielisko z wypożyczalnią sprzętu rekreacyjnego czynną w sezonie letnim. Dawniej prężnie działający ośrodek wypoczynkowy przy zbiorniku jest w stanie ruiny (budynki rozebrane, pozostałe fundamenty). Obecnie teren jest w rękach prywatnego inwestora. Przebudowa Przy obecnym stanie technicznym i parametrach technicznych funkcja retencyjna zbiornika jest połowiczna. Władze miasta rozpisały przetarg na gruntowną przebudowę zbiornika w tym przebudowę zapory, kanałów burzowych i otoczenia zbiornika. Przypisy
Łagów Castle

Castle of the Order of St. John - a castle located in the village of Łagów (56 km south of Gorzów Wielkopolski), Lubusz Voivodeship; in Poland. The castle is located on a peninsula between the Łagowski and Ciesz Lakes. History The first mention of the castle was under the name of castro Lagowe in 1299. The castle was built by the Order of St. John, and in later years fortified in a trapezium-like shape. In the eighteenth century the residence was reconstructed in the Baroque architectural style. In 1812, after the secularisation of the Order of St. John, the castle went into private hands. Currently, the castle houses a hotel. References
Zamek joannitów w Łagowie

Zamek joannitów – znajduje się we wsi Łagów, w województwie lubuskim, na przesmyku między jeziorami: Łagowskim i Ciecz. Historia Został wzniesiony w XIV stuleciu w stylu gotyckim przez joannitów następnie był rozbudowywany w XVI-XVIII stuleciu. Do 1810 roku był siedzibą ich komandorii. W XIX stuleciu należał do prywatnego właściciela. W latach 1964–1970 budowla została wyremontowana. Architektura Zbudowany na planie czworokąta, posiada narożną 35-metrową wieżę o podstawie kwadratowej (stołp). Zachowały się mury obwodowe w stylu gotyckim. Wewnątrz zachowała się sala z gotyckim sklepieniem, podpartym przez jeden filar i sala rycerska z barokowym kominkiem z 1740. W zamku mieści się hotel. Galeria Zobacz też Zamek w Swobnicy Bibliografia Polska: mapa zamków, Warszawa–Wrocław, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995. Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka – MUZA SA, 2002, s. 156. (pol.).
Замок иоаннитов в Лагуве

Замок иоаннитов в Лагуве (пол. Zamek Joannitów w Łagowie) — средневековый замок, расположенный в селе Лагув Свебодзинского повята Любушского воеводства Польши. Замок возведён на узком перешейке между озёрами Лаговское и Тшеснёвское (Чеч). История Возведён иоаннитами (рыцарями-госпитальерами) в XIV веке (строительство началось около 1350 года) в готическом стиле, достроен в XVI—XVIII веках. До 1810 года замок служил резиденцией их командорства (комтурства). В 1810 году, после секуляризации ордена в Пруссии, замок перешёл в государственную казну, а затем в частную собственность. В XIX веке принадлежал семье фон дер Гольц. В отличие от многих других памятников региона, замок практически не пострадал в годы Второй мировой войны. В 1964—1970 годах был масштабно реставрирован. Архитектура Замок четырёхугольный в плане, имеет угловую высокую башню высотой 35 метров с квадратным основанием (бергфрид), с которой открывается панорамный вид на поселение, озёра и холмы. Сохранились периферийные стены, выполненные в готическом стиле. Внутри замка сохранились уникальные интерьеры: Зал с готическим сводом, подпёртым одним массивным столбом (бывшая трапезная). Рыцарский зал, в котором находится камин в стиле барокко, построенный в 1740 году. Исторический ансамбль дополняют двое сохранившихся средневековых городских ворот — Маркграфские (Берлинские) и Польские (Познанские). Современное состояние В настоящее время в замке расположен отель, ресторан и конференц-центр. Объект является местом проведения культурных мероприятий, включая старейший польский кинофестиваль «Любушское кинолето». Примечания Галерея Литература Polska: mapa zamków — Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995 Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka — MUZA SA, 2002, s. 156.
Лагівський замок

Замок Іоаннітів у Лагові (пол. Zamek joannitów w Łagowie, нім. Johanniterburg Lagow) — замок, розташований на півострові між озерами Лагув та Цеч у селі Лагув Свебодзінського повіту Любуського воєводства в Польщі. Історія У другій половині XIII століття тут існувало прикордонне укріплення Асканіїв, що охороняло межу з Польщею. Коли кордон відсунувся далі на схід, замок був більше не потрібним і його передали родині фон Клепціг як лен. З 1350 року Лагув став власністю Ордену кавалерів святого Йоана. Після 1351 року було побудовано новий замок, який складався з двох прямокутних областей приблизно однакового розміру. Головну замкову будівлю було побудовано у східній частині, а господарське подвір'я у західній частині. У 1357 році було згадано комтура з Лагова, а у 1372 році вперше названо ім'я комтура — Генріх фон Ведель. Коли замок Лагов у 1433 році опинився під загрозою нападу польсько-гуситських військ, комтур Бальтазар фон Шлібен вирішив перейти на сторону гуситів. У 1435 році комтуром Лагова був Ніколаус фон Колдіц, який до того був комтуром Темпельхофа. З 1449 по 1458 рік комтуром Лагова був Ліборіус фон Шлібен. У 1460, 1464 та 1467 роках замок слугував місцем зустрічі бранденбурзької ради для підготовки переговорів з Польщею. Із запровадженням Реформації у Ноймарку у 1538 році, йоаніти з Бейлівіка Бранденбурга також стали протестантами. Оскільки комтур тепер мав сім'ю, інтер’єри замка було перебудовано. Під час Тридцятилітньої війни, у 1640 році, замок здобули шведські війська. Після завершення війни замок опинився під владою Бранденбурга-Пруссії. У 1810 році королівським едиктом було розпущено Орден кавалерів святого Йоана, а його майно було секуляризоване. Після цього і аж до 1945 року замок перебував у приватній власності. У наш час замок належить гміні, тут розташовується готель, ресторан та конференц-зал. Світлини Див. також Замки Польщі (перелік) Література Obernitz, von Wilhelm. Lagow. Ein Buch der Heimat. Festschrift zum 700 jährigen Bestehen und zur 200. Jahrfeier als Stadt am 10. Juli 1927. Trowitzsch, Frankfurt an der Oder 1927. Obernitz, von Wilhelm. Führer durch Lagow und Umgebung. Trowitzsch, Frankfurt an der Oder, 1927. Gahlbeck, Christian. Lagow (Łagów) oder Sonnenburg (Słońsk). Zur Frage der Residenzbildung in der Ballei Brandenburg der Johanniter von 1317 bis 1527. В: Christian Gahlbeck, Heinz-Dieter Heimann, Dirk Schumann (Ред.): Regionalität und Transfergeschichte. Ritterordenskommenden der Templer und Johanniter im nordöstlichen Deutschland und in Polen (=Schriften der Landesgeschichtlichen Vereinigung für die Mark Brandenburg). Lukas-Verlag, Berlin 2014. Lagow/Łagów (Reihe Schlösser und Gärten der Neumark/Zamki i Ogrody Nowej Marchii.) Freundeskreis Schlösser und Gärten der Mark in der deutschen Gesellschaft e. V.
Ordensburg Lauenburg

Burg Lauenburg ist eine auf eine Ordensburg zurückgehende Burg in Lębork, Woiwodschaft Pommern, die um die Mitte des 14. Jahrhunderts vom Deutschen Orden erbaut wurde. Die Burg wurde auf einem rechteckigen Grundriss ohne Hof angelegt. Lauenburg schloss sich 1410 dem Preußischen Städtebund ab und erhob sich im Preußischen Städtekriegs gegen den Deutschen Orden. Daraufhin wurde die Burg von Danziger Truppen besetzt, aber schon 1455 vom pommerschen Herzog Erich II. übernommen. Erich II. hatte sich auf die Seite Polens gestellt und dafür von König Kasimir IV. Lauenburg und Bütow zu Lehen „to guder verwaringe“ erhalten. Im Zweiten Frieden von Thorn verzichtete der Orden auf Lauenburg. De jure gehörte Lauenburg-Bütow damit zu Königlich Preußen. Allerdings blieb die rechtliche Frage unsicher, ob es sich bei Lauenburg-Bütow um ein Treuhandverhältnis oder um einen Pfandbesitz handelte. Seit 1657 war die Burg wieder in deutschem Besitz. Von der ursprünglichen Ordensburg hat sich der östliche Giebel, ein Teil der Keller, die Schlossmühle und ein Fragment der Umfassungsmauer erhalten. Derzeit ist die Burg der Sitz des Bezirksgerichts. Weblinks Einzelnachweise
Lębork Castle

Lębork Castle - a castle built by the Teutonic Order located in Lębork, Pomeranian Voivodeship. The building is found on the river Łeba. The castle was built by the Teutonic Order in the fourteenth-century, in the Gothic architectural style shaped as a rectangle without a courtyard. The castle was the capital of the Teutonic vogts. In 1410, the castle came to be in the hands of Władysław II Jagiełło. During the Thirteen Years' War the castle was part of the Crown of the Kingdom of Poland, and after the Second Peace of Thorn was given as a fief to the Duke of Pomerania Eric II. In 1637, after the end of the duchy's dynasty, the castle was transferred back to Poland. From 157, the castle was under German rule. Frequently reconstructed in the nineteenth and twentieth centuries. Presently, the castle houses the court house of Lębork. References
Zamek krzyżacki w Lęborku

Zamek krzyżacki w Lęborku – zamek pokrzyżacki znajdujący się w Lęborku, w województwie pomorskim. Mieści się nad rzeką Łebą. Historia Zbudowany przez Krzyżaków w stylu gotyckim około połowy XIV wieku, na planie prostokąta bez dziedzińca. Był siedzibą wójtów krzyżackich. W 1410 roku w rękach wojsk Władysława II Jagiełły. W okresie wojny trzynastoletniej (1454–1466) w rękach polskich, a po traktacie toruńskim – nadany w lenno księciu pomorskiemu Erykowi II. Po wygaśnięciu dynastii książęcej w 1637 roku wrócił do Polski. Od 1657 roku w rękach niemieckich. Wielokrotnie przebudowywany (XVI–XX w.). Z pierwotnej budowli zachował się gotycki szczyt wschodni, część piwnic, strzelnice, młyn zamkowy oraz fragment muru obwodowego. Obecnie siedziba sądu rejonowego i prokuratury rejonowej. Bibliografia Polska: mapa zamków – Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995
Schloss Schelitz

Die Ruine des Schlosses Schelitz (polnisch Zamek w Chrzelicach) befinden sich im Dorf Schelitz (Chrzelice) im Kreis Prudnicki (Neustadt. O.S.), Woiwodschaft Oppeln. Geschichte Die erste Erwähnung einer steinernen Burg stammt aus dem Jahr 1380 anlässlich einer Transaktion zwischen Heinrich von Falkenberg und Peter Heidenreich über das Land nahe der Kirche in der Altstadt bei Zilz (Biala). Diese ehemalige Fliehburg wurde im 15. Jahrhundert zu einer Wasserburg mit einer Ringmauer, Flanckenecktürmen und einem Burggraben ausgebaut. Nach dem Erlöschen der Oppelner Piasten kam das Schloss 1559 in Besitz von Wenzel Posadowski und gehörte danach den Grafen von Proskau (Pruszkowski). Aus den Jahren 1605 und 1608 stammen Ausbaupläne für die Burganlage, welche aber nicht umgesetzt wurden. Ab 1694 wurde die Burg zu einem vierflügeligen barocken Wasserschloss umgebaut und diente nunmehr als Wohnort. Durch Verkauf gelangte das Schloss 1769 als Staatsdomäne an die preußische Krone. Ab 1816 war die Staatsdomäne in Pachtbesitz der Familie Heller. Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Südflügel abgerissen. Hierdurch erhielt das Anwesen den Grundriss eines Hufeisens. Im Frühjahr 1945 wurde das Schloss durch sowjetische Soldaten geplündert. Nachdem das Land Teil der Volksrepublik Polen wurde, wurde das Schloss vorübergehend als Wohnhaus genutzt. Seit den 1960er Jahren steht das Gebäude leer und verkommt zu einer Ruine. Das Gebäude wurde 1959 unter Denkmalschutz gestellt. 1977 stürzten infolge eines Sturmes das Dach und die Decke ein. 1987 stürzte eine Außenwand ein. Im Jahr 2000 startete ein erster Versuch zur Rettung des Gebäudes, welcher durch die Forstaufsichtsbehörde in Proskau geleitet wurde. 2006 konnte das Grundstück an einen privaten Investoren verkauft werden. Zwei Jahre später ging das Schloss in den Besitz der Organisation „Zentrum für den Dialog der Kulturen“. Heute stehen weiterhin größtenteils nur noch die Außenmauern. Die ursprünglichen Gewölbe im Inneren sind eingestürzt. Architektur Das Schloss Schelitz ist eine dreiflügelige Schlossanlage auf einem unregelmäßigen viereckigen Grundriss. An der Hauptfassade besitzt das zweigeschossige Schloss eine große Pilastergliederung. Im ersten Obergeschoss hin zur Hofseite befinden sich Rundbogenfenster. Umgeben ist das Schloss von einem Wassergraben. Im Keller befinden sich gotische Kellergewölbe. Ursprünglich war das Schloss mit einem Mansardendach versehen. Schlosspark Umgeben ist das Schloss von einem Wassergraben und einem 4 ha großen Landschaftspark. Literatur Hugo Weczerka (Hrsg.): Schlesien. S. 472. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 232. Weblinks Bildes des Schlosses Chrzelice Einzelnachweise
Burg Dąbrówka Starzeńska

Die Burg Dąbrówka Starzeńska (polnisch Zamek w Dąbrówce Starzeńskiej) ist eine Burgruine in Dąbrówka Starzeńska, in der Nähe von Dynów. Das Schloss gehörte dem polnischen Adelsgeschlecht Kmita. Lage Die Burg liegt im Dynów-Gebirge unmittelbar am östlichen Ufer des Flusses San. Geschichte Die Burg wurde im 15. Jahrhundert von der Adelsfamilie Kmita errichtet. Im 16. Jahrhundert ging sie an die Nabrzuch und später an die Stadnicki, Czartoryski und Ogiński. Von 1789 bis 1945 gehörte sie den Starzeński. Die Burg wurde am Ende des Zweiten Weltkriegs von Ukrainischen Aufständischen gesprengt. Sie ist als Ruine erhalten. Erhalten sind auch der englische Garten um die Ruine und die Grabkapelle der Starzeński im Park. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur L. Kajzer, S. Kołodziejski, J. Salm: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2012, s. 155. ISBN 978-83-213-4158-3. Weblinks
Schloss Krangen

Schloss Krangen (polnisch Zamek w Krągu) ist ein Schloss im historischen Hinterpommern, in der heute polnischen Woiwodschaft Westpommern. Das Schloss wird heute als „Schlosshotel Podewils“ genutzt. Geschichte Adam von Podewils erhielt das Gebiet im 15. Jahrhundert von Herzog Bogislaw X. zum Lehensbesitz. Um 1580 ließ Felix von Podewils ein Renaissanceschloss anstelle des vorherigen Hofs errichten. Der Legende nach hatte das Schloss so viele Räume wie das Jahr Wochen, so viele Fenster wie das Jahr Tage, und so viele Portale wie das Jahr Monate. Das Schloss blieb über Jahrhunderte Stammsitz der Krangener Linie der von Podewils. Im 17. Jahrhundert erhielt Schloss Krangen ein zusätzliches Stockwerk und auf der Nordseite einen Risalit. Im Jahr 1860 erwarb Hugo von Loen das Schloss, 1880 Karl Wilhelm von Riepenhausen, dessen Familie das Schloss bis 1945 besaß. Nachdem die Region an die Volksrepublik Polen gefallen war, richtete die lokale Oberförsterei ihre Büros im Schloss ein. Später als Schule genutzt, verfiel das schloss jedoch immer weiter. 1990 kaufte ein privater Besitzer das Herrenhaus. Er setzte die Sanierung fort und passte die Räumlichkeiten an Hotel- und Gaststättenzwecke an. Bei dem Wiederaufbau orientierte man sich an dem Prinzip, das Aussehen des Denkmals aus der Zeit vor 1945 unter Präsentation des Renaissancebaukörpers, der mittelalterlichen Kellerräume und aller später dazugekommenen Formen wiederherzustellen. Bauwerk Das Schloss besteht aus einem Doppelhaus mit reich verzierten Giebeln, wie sie in Schleswig und Holstein bis Mitte des 17. Jahrhunderts beliebt waren. Literatur Edda Gutsche: Mit Ausblick auf Park und See. Zu Gast in Schlössern und Herrenhäusern in Pommern und der Kaschubei. edition Pommern, Elmenhorst/Vorpommern 2018, ISBN 978-3-939680-41-3, S. 96–97. Weblinks
Zamek w Krągu

Zamek w Krągu – zabytkowy zamek zlokalizowany w Krągu (województwo zachodniopomorskie), bezpośrednio nad jeziorem Zamkowym. Jedno z najciekawszych nowożytnych założeń rezydencjonalnych na Pomorzu. Pierwsze wzmianki o warowni pochodzą z 1495. W tym okresie została ona zbudowana przez Adama Podewilsa w formie wieży mieszkalnej otoczonej fosą. Wieżę tę całkowicie rozebrano i na jej miejscu (w latach 80. XVI wieku) stanęła rezydencja w stylu renesansowym (inicjatorem budowy był Feliks von Podewils), przebudowana potem w wiekach XVII i XIX (ta druga ingerencja, w stylu neorenesansowym, miała miejsce z inicjatywy Karla Wilhelma von Riepenhausen). Obiekt spłonął w 1945. Do 1956 w pozostałych resztkach funkcjonowało nadleśnictwo i szkoła. Potem, w latach 1958–1960, częściowo gmach zabezpieczono, ale opuszczony niszczał. W latach 70. XX wieku przeprowadzono jego odbudowę na cele nadleśnictwa, którą z przyczyn finansowych przerwano. W 1990 sprzedany prywatnemu właścicielowi. Przeprowadzono całkowitą renowację do stanu sprzed roku 1945, a zatem z uwzględnieniem wszystkich przebudów. Obecnie znajduje się tutaj hotel Podewils z plażą i pomostami kąpielowymi. Przypisy