NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieprz Landskabspark

Wieprz Landskabspark (Nadwieprzański Park Krajobrazowy) er et beskyttet område (Landskabspark) i det østlige Polen. den er oprettet i 1990 og dækker et område på 44,32 km². Parken ligger i Lublin Voivodeship, på en strækning af floden Wieprz nær byen Łęczna.
Landschaftsschutzpark Wieprz-Gebiet

Der Landschaftsschutzpark Wieprz-Gebiet (polnisch: Nadwieprzański Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1990 eingerichtete Park liegt auf der Świdnik-Hochebene in Ostpolen und hat eine Fläche von 62,2866 km² sowie eine Pufferzone von 114,7341 km². Charakteristisch für den Park ist die Flusslandschaft des Wieprz auf der Lubliner Hochebene. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Wieprz Landscape Park

Wieprz Landscape Park (Nadwieprzański Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in eastern Poland, established in 1990, covering an area of 44.32 square kilometres (17.11 sq mi). The Park lies within Lublin Voivodeship, on a stretch of the Wieprz river near the town of Łęczna. References
Landschapspark Nadwieprzański

Het Landschapspark Nadwieprzański (Pools: Nadwieprzański Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Lublin in Polen. Het park werd opgericht in 1990 en is 44,32 vierkante kilometer groot. Het park omvat de vallei van de Wieprz. Externe link Officiële website
Nadwieprzański Park Krajobrazowy

Nadwieprzański Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony w województwie lubelskim na Płaskowyżu Świdnickim oraz Obniżeniu Dorohuckim. Ciągnie się wzdłuż środkowego biegu Wieprza, od ujścia Giełczwi do ujścia Bystrzycy. Początkowo zajmował powierzchnię 44,32 km², zaś jego otulina liczyła 130,59 km². Po powiększeniu liczy 62,28 km², a otulina 114,73 km². Wieprz częściowo płynie przełomami o stromych zboczach, których wysokość dochodzi niekiedy do 25 m. Miejscami na zboczach widać odsłonięte utwory kredowe. Występują tu bory sosnowe oraz lasy łęgowe. Na nasłonecznionych zboczach rosną rośliny kserotermiczne, m.in. miłek wiosenny i zawilec wielokwiatowy. Na licznych łąkach występują storczyk szerokolistny, czosnek kątowaty oraz kosaciec syberyjski. Planuje się utworzenie dwóch rezerwatów leśnych na terenie Parku („Uroczysko Sosnowiec” i „Zakrzów”) oraz dwóch rezerwatów florystycznych (torfowiskowych) na terenie otuliny – „Bilsko” i „Uroczysko Jezioro”. Przypisy Bibliografia Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, ElżbietaE. Bajkiewicz-Grabowska (red.), IwonaI. Swenson (red.), ZofiaZ. Aleksandrowicz, Warszawa: PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866 . Linki zewnętrzne Nadwieprzański Park Krajobrazowy. Zespół Parków Krajobrazowych Wyżyny Lubelskiej. [dostęp 2012-12-21].
Wieprzowe Jezioro

Wieprzowe Jezioro (prononciation [vjɛˈpʂɔvɛ jɛˈʑɔrɔ]) est un village de la gmina de Tomaszów Lubelski, du powiat de Tomaszów Lubelski, dans la voïvodie de Lublin, situé dans le sud-est de la Pologne. Il se situe à environ 6 kilomètres au nord de Tomaszów Lubelski (siège de la gmina et du powiat) et 103 kilomètres au sud-est de Lublin (capitale de la voïvodie). Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Zamość. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Wieprzowe Jezioro

Wieprzowe Jezioro – kolonia w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Tomaszów Lubelski. W latach 1975–1998 kolonia administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Kolonia jest sołectwem w gminie Tomaszów Lubelski. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 kolonia liczyła 122 mieszkańców. Przypisy
Вепрове Озеро

Вепрове Озеро (пол. Wieprzowe Jezioro) — колонія у Польщі, у гміні Томашів Томашівського повіту Люблінського воєводства. Історія 1620 року вперше згадується православна церква в селі. За даними етнографічної експедиції 1869—1870 років під керівництвом Павла Чубинського, населення села порівну становили греко-католики і римо-католики, усі розмовляли українською мовою. У міжвоєнні 1918—1939 роки польська влада в рамках великої акції руйнування українських храмів на Холмщині і Підляшші знищила місцеву православну церкву. За німецької окупації 1939—1944 років у селі діяла українська школа. Примітки
Wilczkowice Górne (Łódź)

Wilczkowice Górne (prononciation [vilt͡ʂkɔˈvit͡sɛ ˈɡurnɛ]) est un village de la gmina de Łęczyca, du powiat de Łęczyca, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Il se situe à environ 5 kilomètres à l'ouest de Łęczyca (siège de la gmina et du powiat) et 38 kilomètres au nord-ouest de Łódź (capitale de la voïvodie). Sa population s'élève approximativement à 150 habitants. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Płock. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Wilczkowice Górne (województwo łódzkie)

Wilczkowice Górne (nazwa historyczna: Stare Wilczkowice) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Łęczyca. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa płockiego. Zobacz też Wilczkowice Górne, Wilczkowice, Wilczkowice Dolne, Wilczkowice Średnie, Wilczkowice nad Szosą Przypisy
Вільчковиці-Гурні (Лодзинське воєводство)

Вільчковиці-Гурні (пол. Wilczkowice Górne) — село в Польщі, у гміні Ленчиця Ленчицького повіту Лодзинського воєводства. Населення — 557 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Плоцького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Вільчковиці-Гурні (Лодзинське воєводство) .
Wilczkowice Średnie

Wilczkowice Średnie (prononciation [vilt͡ʂkɔˈvit͡sɛ ˈɕrɛdɲɛ]) est un village de la gmina de Łęczyca, du powiat de Łęczyca, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Il se situe à environ 3 kilomètres à l'ouest de Łęczyca (siège de la gmina et du powiat) et 36 kilomètres au nord-ouest de Łódź (capitale de la voïvodie). Sa population s'élevait approximativement à 180 habitants en 2006. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Płock. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Wilczkowice Średnie

Wilczkowice Średnie (nazwa historyczna: Wilczkowice) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Łęczyca. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego. Inne miejscowości o nazwie Wilczkowice: Wilczkowice, Wilczkowice Dolne, Wilczkowice Górne, Wilczkowice nad Szosą Przypisy
Вільчковиці-Середні

Вільчковиці-Середні (пол. Wilczkowice Średnie) — село в Польщі, у гміні Ленчиця Ленчицького повіту Лодзинського воєводства. У 1975-1998 роках село належало до Плоцького воєводства. Примітки
Wilczogóra (Grójec)

Wilczogóra (prononciation : [vilt͡ʂɔˈɡura]) est un village polonais de la gmina de Belsk Duży dans le powiat de Grójec de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au nord de Belsk Duży (siège de la gmina), 4 kilomètres à l'ouest de Grójec (siège du powiat) et à 41 kilomètres au sud de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Wilczogóra (powiat grójecki)

Wilczogóra – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Belsk Duży. Leży nad Molnicą. Wieś szlachecka Wilcza Góra położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie grójeckim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego. Miejscowość sąsiaduje ze wsiami Rosochów, Złota Góra, Odrzywołek i Belsk; położona jest na niewielkich wzniesieniach - stąd nazwa Wilczogóra. Znajduje się tutaj dwór z pierwszej połowy XIX wieku. Ciekawostki W Wilczogórze urodził się Stefan Bibrowski, Lionel. Zobacz też Wilczogóra Przypisy Linki zewnętrzne Wilczogóra 1(1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 453 .
Вільчоґура (Груєцький повіт)

Вільчоґура (пол. Wilczogóra) — село в Польщі, у гміні Бельськ-Дужий Груєцького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 147 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Wilczopole

Wilczopole (prononciation : [vilt͡ʂɔˈpɔlɛ]) est un village polonais de la gmina de Głusk dans le powiat de Lublin de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Il se situe à environ 11 kilomètres au sud-est de Lublin (siège du powiat et capitale de la voïvodie). Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne Voïvodie de Lublin. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Wilczopole

Wilczopole – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w gminie Głusk. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Głusk. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 989 mieszkańców. Historia Wilczopole dawniej Wilczepole. Ale także w 1398 „Wilczepolie”, 1409 „Wylczepole”, „Vilcepole”, 1416 „Wylczopole”, 1470-80 „Wylcze Polye”. Własność szlachecka 1398 w części Sieciecha z Abramowic. 1409-20 Dziersława pisanego z Wilczopola. W okresie wieku XIV wieś wielokrotnie jest przedmiotem sukcesji, zastawów koligacji rodzinnych. W wieku XV wieś w większości działów – bez kmieci, działy należą do ośmiu posiadaczy Wieś odnotowana w roku 1398 kiedy to Sieciech z Abramowic za zgodą swych poddanych z Wilczpola nadaje dziesięciny snopowe z ich ról nowo ufundowanemu kościołowi w Abramowicach. W roku 1451 Kazimierz Jagiellończyk przenosi wieś Wilczopole należącą do braci Franka, Miecława i Wojciecha na prawo magdeburskie. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1887 Wilczopole stanowi wieś z folwarkiem w powiecie lubelskim, gminie Zemborzyce, parafii Abramowice, odległe 9 wiorst od Lublina. Folwark mający 1959 mórg obszaru, został rozparcelowany w r. 1887 na 19 części. Większe folwarczki mają: 194, 264, 150, 114, 79, 61, 263, 79 mórg. Wieś ma 37 osad 465 mórg. Według spisu z 1827 roku było 51 domów i 365 mieszkańców. Wieś tę wspomina już Długosz w opisie parafii Abramowice (Długosz L.B. t.II, s.540). Według registru poborowego powiatu lubelskiego z r. 1531 wieś Wilczopole miała 14 posiadaczy, 10 i pół łana należące do szlachty i 3 łany kmiece. W r. 1676 Adam Pszczółka Wilczopolski płaci tu pogłówne od 4 osób z rodziny, 13 osób służby dworskiej, 28 poddanych, 2 żydów, Starosta Iżycki od 29 poddanych, Franciszek Wilczopolski Pawłowicz od 1 osoby służby szlacheckiej i 12 poddanych, Prandota Wilczopolski od 1 służby szlacheckiej, 17 poddanych, Gruszecki od 2 szlachty i 20 poddanych i dworu Prócz tego mieszkały tu trzy wdowy i trzech ze szlachty z rodzinami, bez poddanych (Pawiń.. Małop.. 354, 364, 2a). W Wilczopolu, w pasie drogi powiatowej Wilczopole – Kliny, ok. 100 m przed kościołem jadąc od strony Klin, po stronie lewej, przy jednej z posesji rośnie okaz jałowca pospolitego, ustanowiony w 1977 r. pomnikiem przyrody. Jest to okaz drzewiasty, wyjątkowo duży, wysokości 7 m. Obwód jego pnia wynosił 102 cm (wg innych danych: 85 cm). Uwagi Przypisy
Вільчополе

Вільчополе (пол. Wilczopole) — село в Польщі, у гміні Ґлуськ Люблінського повіту Люблінського воєводства. Населення — 989 осіб (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Zgorzelec railway station

Zgorzelec is the railway station located in the Ujazd district of Zgorzelec, Lower Silesia, Poland. It is one of the two railway stations in the town, the other being Zgorzelec Miasto. It is the final western station of the Węgliniec–Görlitz railway that is located in Poland. History When the branch line of Lower Silesian-Mark Railway Company, operating Berlin–Wrocław railway, from Kohlfurth (nowadays Węgliniec) to Görlitz opened on 1 September 1847, it ran past the village of Moys. The railway junction at Moys was created when the Silesian Mountain Railway from Görlitz to Hirschberg (nowadays Jelenia Góra) was opened in 1865, but the junction didn't have a passenger station to serve the village until 1876. On 15 December 2019 electrificted railway line 278 Węgliniec – Zgorzelec. Train services The station is served by both regional and intercity trains; Lower Silesian Railways, Polregio, and PKP Intercity. Until mid-December 2014 the station was also served by EuroCity "Wawel", which ran once every day between Berlin Hauptbahnhof and Wrocław Główny. This service was replaced by Lower Silesian Railways weekend-only service from Wrocław Główny to Berlin Lichtenberg/Ostkreuz via Węgliniec. The station is served by the following service(s): Intercity services (IC) Zgorzelec – Legnica – Wrocław – Ostrów Wielkopolski – Łódź – Warszawa Regional services (KD) Wrocław - Legnica - Zgorzelec - Görlitz Regional services (KD) Karpacz / Świeradów-Zdrój - Gryfów Śląski - Görlitz Regional services (R) Görlitz - Żary - Zielona Góra References External links Media related to Zgorzelec railway station at Wikimedia Commons Lower Silesian Railways (in Polish and English)
Zgorzelec (stacja kolejowa)

Zgorzelec (Zgorzelec Ujazd) – stacja kolejowa w Zgorzelcu, w województwie dolnośląskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego. Stacja graniczna prowadząca dalej przez Nysę Łużycką do Görlitz. Ruch pasażerski Modernizacja i elektryfikacja W roku 2009 w ramach modernizacji linii E 30 na stacji przebudowano perony, postawiono przeszklone wiaty oraz wymieniono torowisko. Inwestycja kosztowała ok. 60 mln zł. W listopadzie 2017 roku PKP PLK podpisało umowę na elektryfikację linii kolejowej nr 278 oraz fragmentu linii kolejowej nr 274 ze stacji do granicy państwowej, a w lutym 2018 roku podpisano z przedsiębiorstwem Berger Bau Polska umowę na modernizację dworca. We wrześniu rozpoczęto prace nad elektryfikacją linii do Węglińca, która ostatecznie ukończono 15 grudnia 2019 roku wraz z wejściem nowego rozkładu jazdy. 29 marca 2021 roku ogłoszono przetarg na elektryfikację torów nr 6 i 8 w obrębie linii kolejowej nr 274 na stacji nad którymi prace rozpoczęto wiosną następnego roku. Połączenia Stacja Zgorzelec, która do 1945 r. była zelektryfikowana napięciem 15 kV o częstotliwości 16⅔ Hz, obsługiwała połączenia pociągami pospiesznymi do Katowic, Krakowa, Rzeszowa, Kolonii, Frankfurtu, Paryża, Moskwy, Madrytu (bezpośrednie wagony), Warszawy, Monachium i wielu innych miast. Według stanu na marzec 2015 linia E30 straciła przede wszystkim na znaczeniu w międzynarodowych przewozach pasażerskich i przez to, rola tej stacji ogranicza się wyłącznie do obsługi krajowego ruchu lokalnego (kilka par SZT na dobę) do pobliskiego Węglińca i Jeleniej Góry. Połączenia pasażerskie w latach 1950–2000 W rozkładzie jazdy od 13 marca 2016 roku ze stacji Zgorzelec odjeżdżają pociągi do stacji Węgliniec, Lubań Śląski, Jelenia Góra, Görlitz oraz do Drezna. Większość pociągów ze Zgorzelca do Węglińca jest skomunikowana z pociągami linii Węgliniec – Wrocław Główny. Połączenia z i do stacji Zgorzelec obsługują Koleje Dolnośląskie i w niewielki stopniu również Polregio, połączenia z Niemcami obsługiwane są w kooperacji KD z niemiecką spółką Die Länderbahn. Infrastruktura Linie kolejowe linia kolejowa nr 274 linia kolejowa nr 278 Perony Przypisy Linki zewnętrzne Zgorzelec, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Projekt dworca. pkpsa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-22)]. Strona internetowa „Stacja Zgorzelec”
Witoldów (wieś w powiecie sochaczewskim)

Witoldów – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Teresin. Ma status sołectwa. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa skierniewickiego. Zobacz też Witoldów, Witoldowo Przypisy Linki zewnętrzne Witoldów (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 672 .
Вітольдув (Сохачевський повіт)

Вітольдув (пол. Witoldów) — село в Польщі, у гміні Тересін Сохачевського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 69 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Скерневицького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Wola Żulińska

Wola Żulińska (prononciation : [ˈvɔla ʐuˈliɲska]) est un village polonais de la gmina de Łopiennik Górny dans le powiat de Krasnystaw de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Il se situe à environ 11 kilomètres à l'est de Łopiennik Górny (siège de la gmina), 10 kilomètres au nord de Krasnystaw (siège du powiat) et 46 kilomètres au sud-est de Lublin (capitale de la voïvodie). Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à la Voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Notes et références Portail de la Pologne
Wola Żulińska

Wola Żulińska – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Łopiennik Górny. Leży nad rzeką Rejką, stanowiącą prawy dopływ Wieprza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Łopiennik Górny. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 185 mieszkańców. Znajduje tu się poczta oraz ochotnicza straż pożarna. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Żulinie. Przypisy
Воля-Жулинська

Воля-Жулинська (пол. Wola Żulińska) — село в Польщі, у гміні Лопенник-Гурний Красноставського повіту Люблінського воєводства. До 1945 року проживало переважно українське православне населення. Після депортації корінних жителів, залишились, в основному польське населення. На Холмщині воно, значною мірою, складається з нащадків полонізованих греко-католиків, котрі перейшли у латинський обряд. Населення — 185 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Холмського воєводства. Бійня у Волі-Жулинській У ніч з 7 на 8 лютого 1944 року невідомий відділ польського підпілля замордував у селі 25 осіб, з яких щонайменше 9 дітей (найменшій з яких було 4 роки) та 9 жінок. Список жертв бійні у Волі Жулинській Демографія За переписом 1921 року в селі проживало 211 православних та 124 римо-католики. За переписом 1943 року 246 осіб записані українцями, 206 поляками. Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Wolimierz

Wolimierz (německy Volkersdorf) je vesnice v Polsku. Leží v Dolnoslezském vojvodství, okres Lubáň, gmina Leśna. Nejbližším městem je Mirsk. Po skončení 2. světové války muselo Německo přenechat tuto část Lužice Polsku, vesnice byla přejmenována a místní obyvatelé, pokud se nejednalo o Poláky, museli své usedlosti opustit. Historie Obec byla založena českými a slezskými exulanty v roce 1654 na lukách u mlýna Gottfrieda Volkertse. V září 1660 byla nová kolonie přifařena k Meffersdorfu (Pobiedna). Povolení ke stavbě vlastního kostela získal Daniel von Loeben (vrchnost) dne 22. 5. 1663 a kostel této nové kolonie byl dostavěn v roce 1668. V té době stálo ve Volkersdorfu 40 domů. Samostatnou farností se místo stalo v roce 1671 a v roce 1713 byl kostel podstatně rozšířen, protože byl zároveň hojně navštěvován tajnými stoupenci zakázané víry z rekatolizovaného území habsburské monarchie. V roce 1677 byla v těsné blízkosti Volkersdorfu založena na vřesovišti další exulantská kolonie Neu-Volkersdorf. V roce 1682 se o vydání svých uprchlých poddaných z Rokytnicka a Jilemnicka hlásila ovdovělá Anna Františka Harantová. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wolimierz na Wikimedia Commons
Wolimierz

Wolimierz [vɔˈlimjɛʂ] is a village in the administrative district of Gmina Leśna, within Lubań County, Lower Silesian Voivodeship, in south-western Poland, near the Czech border. The nearest towns are Mirsk and Świeradów-Zdrój. The area has traditional houses (Upper Lusatian houses) and Catholic churches in which German influence can be devised. Wolimierz and the nearby villages like Pobiedna are also known as places for ecological tourism, encouraged by the good conditions of the road infrastructure. The cultural life in the area has been promoted lately by the Stacja Wolimierz gallery and theatre, located in the abandoned train station of Wolimierz. There are several international festivals and workshops that are held there each year. References
Wolimierz

Wolimierz (niem. Volkersdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Przez Wolimierz przepływa potok Łużyca, oraz przez Starą Skibę płynie strumyk Złotniczka. Podzielona jest na dwie części: Nową Skibę (okolice kościoła) i Starą Skibę. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego. Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są obiekty: kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, z 1668 r., przebudowany w 1867 r. cmentarz, dawny ewangelicki, przy kościele, z XVII w. Pozostałe zabytki: łużyckie domy przysłupowe; ponad 200-letnie drzewa, m.in. tuja o średnicy pnia 230 cm, przy domu przysłupowym nr 155. Turystyka O atrakcyjności turystycznej Wolimierza świadczą: podgórski klimat, sieć szlaków turystycznych i rowerowych oraz zasoby naturalnych surowców, a także bliskość Świeradowa-Zdroju. W Wolimierzu funkcjonuje dobrze zorganizowana sieć gospodarstw agroturystycznych. Szlaki turystyczne Szlak rowerowy ER-10 Smeda-Kwisa-Bóbr – łączy dwa obszary, położone na Pogórzu Izerskim: powiat lwówecki (po stronie polskiej) i mikroregion frýdlantski (po stronie czeskiej); Główny Sudecki Szlak Konny; Biedrzychowice – Złotniki – Giebułtów – Wolimierz – Czerniawa-Zdrój (23,2 km) – szlak prowadzi przez Wolimierz i dalej do zbiegu potoków, za kościołem w lewo do torów dawnej linii kolejowej Mirsk – Jindřichovice pod Smrkem; Rębiszów – Wolimierz – Pobiedna (17 km) – przebiega przez gminy Mirsk i Leśna. Spina kilka istniejących szlaków, w tym żółty biegnący na Stóg Izerski z Rybnicy, zielony z Lwówka Śląskiego na Stóg Izerski; czerwony z Biedrzychowic do Pobiednej oraz zielony z Lubania przez Leśną, Świecie i Pobiedną; Lubań – Leśna – Wolimierz – Stóg Izerski. Zobacz też Wolimierz (przystanek kolejowy) Przypisy
Волімеж

Волімеж (пол. Wolimierz, нім. Volkersdorf) — село в Польщі, у гміні Лешна Любанського повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 313 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Єленьоґурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Волімеж .