NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Brzęki przy Starej Gajówce

Brzęki przy Starej Gajówce – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Kaźmierz w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim, w kompleksie Las Bytyński na południe od wsi Bytyń. Charakterystyka Rezerwat utworzono w 1959 roku na obszarze 5,96 ha. Obecnie zajmuje powierzchnię 6,45 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 10,89 ha. Ochroną objęto obszar lasu liściastego z okazami jarzębu brekinii (Sorbus torminalis), inaczej nazywanego brzękiem. Drzewostan jest w większości dwupiętrowy, z udziałem sosny, modrzewia, dębu, brzozy i grabu w wieku 60–140 lat. W rezerwacie rośnie 37 egzemplarzy jarzębu brekinii, z których część ma wymiary pomnikowe (wysokość ponad 20 metrów). Na terenie rezerwatu odbywa się naturalny proces odnawiania brekinii. Nieopodal znajdują się zbiorowe mogiły Polaków rozstrzeliwanych tu przez Niemców w czasie okupacji niemieckiej. Zobacz też W pobliżu znajdują się rezerwaty: Bytyńskie Brzęki Huby Grzebieniskie Duszniczki Do wszystkich można dotrzeć z zielonego szlaku pieszego Bytyń – Duszniki. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 78) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Rozporządzenie Nr 52/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 września 2003 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz.Urz. Woj. Wlkp. z 2003 r. Nr 157, poz. 2949); zmieniające rozporządzenie Nr 37/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie rezerwatu przyrody (Dz. Urz.Woj.Wlkp. z 2003 r. Nr 134, poz. 2512) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Brzęki przy Starej Gajówce” Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna (województwo wielkopolskie)

Rezerwat przyrody Buczyna – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Rogoźno w powiecie obornickim (województwo wielkopolskie). Został utworzony w 1958 (mimo że pierwsze pomysły na ochronę terenu narodziły się w 1930) w celu ochrony lasu bukowego (Fagus sylvatica) przy wschodniej granicy zasięgu tego gatunku. Charakterystyka Powierzchnia rezerwatu wynosi 15,75 ha (akt powołujący podawał 15,61 ha). Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 9,97 ha. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną ścisłą (12,68 ha) i czynną (3,07 ha). Rezerwat porasta najstarszy w Wielkopolsce drzewostan bukowy z domieszką dębu (ponad 160 lat). Wilgotne zaklęśnięcia terenu porasta częściowo olcha. Najcenniejsze fragmenty drzewostanu nie dochowały się do chwili obecnej. Miejscowy świat fauny reprezentowany jest m.in. przez jaszczurkę zwinkę, padalca, zaskrońca, żabę trawną, żabę moczarową, traszkę zwyczajną, grzebiuszkę ziemną, ryjówkę aksamitną i ryjówkę malutką. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 18, poz. 119 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn.31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 16/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Buczyna” (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 2011 r. Nr 162, poz. 2647) Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna (powiat sępoleński)

Rezerwat przyrody Buczyna – rezerwat leśny o powierzchni 20,01 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie sępoleńskim, gminie Sępólno Krajeńskie. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się w pobliżu styku granic trzech województw: kujawsko-pomorskiego, pomorskiego i wielkopolskiego, na północ od Jeziora Lutowskiego. Rezerwat jest położony w obrębie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje fragment kompleksu leśnego należącego do nadleśnictwa Lutówko. Historia Rezerwat został utworzony Rozporządzeniem Wojewody Kujawsko-Pomorskiego Nr 247 / 00 z dnia 7 grudnia 2000 roku. Charakterystyka Rezerwat chroni żyzną buczynę niżową z licznymi gatunkami chronionymi. Najcenniejszym elementem drzewostanu są okazałe buki oraz podrost bukowy, miejscami o zwarciu przekraczającym 80%, nadający zbiorowisku cechy naturalne. W miejscach nie opanowanych przez drzewa, rozwija się typowe dla lasów liściastych ubogie runo, w którym rosną m.in.: zawilec żółty, gajowy, miodunka plamista, złoć żółta i inne. W rezerwacie występują rośliny chronione: lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko, kopytnik pospolity, marzanka wonna, a także kilkaset gatunków roślin naczyniowych. Szlak turystyczny W pobliżu rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Krajeńskich” Sypniewo – Witkowo 29 km. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna Helenopol

Rezerwat przyrody Buczyna Helenopol – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Zduny, powiecie krotoszyńskim (województwo wielkopolskie), w pobliżu osady Helenopol i wsi Chachalnia. Powierzchnia: 41,99 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Charakter Został utworzony w 1995 roku w celu ochrony lasu bukowego (kwaśnej buczyny niżowej) o charakterze naturalnym na granicy jego zasięgu. Drzewa w wieku 50–130 lat, do 35 metrów wysokości (dęby szypułkowe, brzozy brodawkowate, klony jawory, olsze czarne, lipy drobnolistne). Pomnikowe rozmiary pni. Cenne runo z roślinami kwitnącymi wczesną wiosną, przed pojawieniem się liści na drzewach. Występują tu m.in. sromotnik smrodliwy, konwalia majowa, przytulia wonna, kruszyna pospolita, perłówka zwisła, czyściec leśny i traganek szerokolistny. Na terenie rezerwatu bytują: jelenie, sarny, dziki, zające, padalce, jaszczurki zwinki, a także 38 gatunków ptaków (m.in. modraszka zwyczajna, grubodziób zwyczajny, wilga, dzięcioł czarny, puszczyk zwyczajny oraz myszołów). Drzewostan bukowy powstał w tym rejonie z nasadzeń w celu uzyskania materiału do produkcji beczek do przechowywania żywności. W pobliżu rezerwatu znajduje się Studnia Świętego Marcina i Dąb Rozdrażewskich. Podstawa prawna Zarządzenie Min. Ochr. Środ., Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r, Monitor Polski 1996 r, Nr 2, Poz. 23 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 34/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Buczyna Helenopol” Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna (województwo zachodniopomorskie)

Rezerwat przyrody „Buczyna” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Bobolice, 2,5 km na północ-północny wschód od Porostu i drogi krajowej nr 25 Bobolice-Biały Bór oraz 5,5 km na wschód od Bobolic. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lipca 1984. Zajmuje powierzchnię 9,81 ha (akt powołujący podawał 9,78 ha). Celem ochrony jest „zachowanie fragmentu lasu bukowego wykazującego cechy lasu pierwotnego (kwaśnej buczyny niżowej) z rzadko występującymi porostami z rodzaju Cladonia i Parmelia”. Łącznie na terenie rezerwatu odnotowano 70 gatunków roślin naczyniowych, 45 gatunków porostów i 23 gatunki mchów. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Bobolice (obręb leśny Bobolice, leśnictwo Łanki). Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat posiada plan ochrony ustanowiony w 2005 roku. Na jego mocy ochronie czynnej podlega 9,46 ha (las bukowy), a ochronie krajobrazowej 0,32 ha (droga leśna). Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000: „Bobolickie Jeziora Lobeliowe” PLH320001. Drogą, wzdłuż zachodniej granicy rezerwatu prowadzi znakowany turystyczny Szlak Rowerowy Naszyjnik Północy z Porostu do Drzewian. Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna Jakubowska

Rezerwat przyrody Buczyna Jakubowska – leśny rezerwat przyrody w gminie Radwanice (powiat polkowicki, województwo dolnośląskie). Znajduje się na terenie leśnictwa Dobromil, w Nadleśnictwie Głogów. Informacje ogólne Rezerwat położony jest w północno-środkowej części Wzgórz Dalkowskich, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań miejscowości Jakubów, po jej północnej stronie. Rezerwat został utworzony w 2001 r. na mocy Rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 maja 2001 r. i początkowo zajmował 19,54 ha. W 2010 roku Zarządzeniem Nr 3 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu zmniejszono obszar rezerwatu do 19,28 ha, poprzez wyłączenie z niego posesji kościoła p.w. św. Jakuba, pełniącej funkcję ośrodka kultu religijnego. Jest to rezerwat leśny typu fitocenotycznego. Celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie ze względów przyrodniczych, naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych unikalnych fragmentów starych lasów bukowych na Wzgórzach Dalkowskich, zróżnicowanych lasów liściastych z grupy grądów i łęgów z szeregiem chronionych gatunków flory i ornitofauny”. Rezerwat obejmuje mocno urzeźbioną i sfałdowaną partię zachodniego zbocza wierzchowiny Wzgórz Dalkowskich poprzecinaną wąwozami. Położony jest na wysokości około 220 m n.p.m. W części środkowej występują źródliska, które stanowią atrakcję rezerwatu. Z sączących się na zboczach źródeł, powstają potoczki spływające w dolinę. Kilka z nich tworzy w obniżeniu naturalny śródleśny staw. Flora i fauna W rezerwacie na niewielkiej powierzchni występują bogate zbiorowiska roślinne charakterystyczne dla Wzgórz Dalkowskich. Występuje na nim fragment lasu z buczyną oraz las grądowy z dębem, grabem i lipą z domieszką jesionu, jawora, olszy i brzozy o bogatej florze runa. Na terenie rezerwatu występuje wiele gatunków roślin naczyniowych w tym: fiołek leśny, zawilec gajowy, bluszcz pospolity, konwalijka dwulistna, gwiazdnica pospolita, paproć-orlica, kokoryczka wielokwiatowa, piżmaczek wiosenny, kuklik zwisły, zawilec gajowy, przylaszczka pospolita i inne rośliny runa. Z awifauny w rezerwacie gnieździ się drozd śpiewak, gołąb siniak, zięba, świstunka leśna, kos, dzięcioł duży, szpak, kowalik, sikora modra, dzięcioł czarny i inne. Inne W rezerwacie obok kościoła znajduje się źródło św. Jakuba Większego. Na obszarze rezerwatu znajduje się grodzisko plemienne z przełomu XII – XIII wieku. Las rezerwatu po 1945 roku stanowił własność państwa. Odnośnie przeszłej niemieckiej gospodarki leśnej brak danych źródłowych. Teren, na którym położony jest rezerwat, kształtował lodowiec. Podłoże rezerwatu stanowią naniesione osady polodowcowe w postaci piasków gliniastych z domieszką żwiru i kamieni na glinie. W 2003 roku na terenie rezerwatu utworzono ścieżkę edukacyjną. Przypisy Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 . Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”, Mapa turystyczna, Zielona Góra 2004 r. ISBN 83-87873-47-0.
Rezerwat przyrody Buczyna nad Słupią

Rezerwat przyrody Buczyna nad Słupią – leśny rezerwat przyrody na obszarze Wybrzeża Słowińskiego, na terenie gminy miejskiej Ustka. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 29 grudnia 1987 roku, które weszło w życie 15 lutego 1988 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 18,82 ha (akt powołujący podawał 18,92 ha). Rezerwat obejmuje obszar leśny nad Słupią. Ochronie rezerwatu podlega przede wszystkim ok. 100-letni las bukowy. Występują tu również brzoza brodawkowata i dąb szypułkowy. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty. Nadleśnictwo Ustka – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-06-01].
Rezerwat przyrody Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim

Rezerwat przyrody Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim – rezerwat leśny znajdujący się na terenie powiatu mieleckiego, w gminie Mielec, jak również w granicach Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rezerwat powołany został w 1960 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska leśnego typu przejściowego między ubogą formą buczyny karpackiej a lasem dębowo-grabowym. Obszar chroniony obejmuje 20,08 ha drzewostanu stanowiącego niewielki fragment większego kompleksu leśnego stanowiącego część Puszczy Sandomierskiej. Granice rezerwatu przebiegają około 300 m na południe od miejscowości Przyłęk Górny. Drzewostan rezerwatu tworzy mozaikę i formy przejściowe dwóch zespołów, a jednocześnie chronionych siedlisk przyrodniczych: żyznej buczyny karpackiej i grądu subkontynentalnego. Spis flory obszaru chronionego obejmuje ponad 60 taksonów roślin naczyniowych, w tym gatunki chronione: kłokoczka południowa, buławnik mieczolistny, podkolan zielonawy i czosnek niedźwiedzi. Poszczególne części rezerwatu podlegają ochronie ścisłej lub czynnej. Teren rezerwatu został udostępniony do zwiedzania poprzez wyznaczenie szlaku pieszego – ścieżki dydaktycznej „Poznaj Las”. W sąsiedztwie obszaru chronionego przebiega szlak zielony im. gen. Władysława Sikorskiego. Uwagi Niektóre źródła podają nazwę Rezerwat przyrody Buczyna w Cyrance na Płaskowyżu Kolbuszowskim im. prof. Władysława Szafera, jednak akt prawny ustanawiający formę ochrony, a także aktualne rozporządzenie ustalające zadania ochronne podają krótszą nazwę rezerwatu. Przypisy
Rezerwat przyrody Buczyna w Wańkowej

Buczyna w Wańkowej – rezerwat przyrody położony na gruntach miejscowości Wańkowa w gminie Olszanica, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych. numer według rejestru wojewódzkiego – 70 powierzchnia – 98,54 ha (akt powołujący podawał 98,68 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 00.24.195 rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne zbiorowiska roślinne z szeregiem gatunków roślin rzadkich i chronionych oraz liczne osobliwości dendrologiczne Rezerwat chroni nie tylko buczynę karpacką, ale także fragmenty dawnej Puszczy Karpackiej – lasy łęgowe i grąd. W runie występuje 15 gatunków roślin chronionych, m.in.: tojad mołdawski, parzydło leśne, lilia złotogłów, gnieźnik leśny, podkolan biały, ciemiężyca zielona, obrazki plamiste, czerniec gronkowy oraz czosnek niedźwiedzi. W pobliżu znajduje się rezerwat „Dyrbek”. Przypisy Linki zewnętrzne Buczyna w Wańkowej. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-11].
Buki Zdroiskie

Buki Zdroiskie im. prof. Lucjana Agapowa – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, położony na terenie gmin Strzelce Krajeńskie i Zwierzyn (powiat strzelecko-drezdenecki) oraz gminy Santok (powiat gorzowski). Został utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 października 1982 roku (M.P. Nr 25/82, poz. 234). Powierzchnia rezerwatu wynosi 78,42 ha. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnego lasu mieszanego o charakterze buczyny pomorskiej (ponad 160 lat), występującej na granicy zasięgu, na zboczach malowniczego wąwozu wzdłuż rzeki Santoczna. Na terenie rezerwatu występuje skrzyp olbrzymi. Na skraju obszaru chronionego stoi głaz pamiątkowy z 1931 z dwujęzycznym napisem (polskim i niemieckim). Ufundował go burmistrz Strzelec Krajeńskich dla uczczenia miejscowego leśniczego. Decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2019 r. rezerwatowi nadano imię prof. Lucjana Agapow, biologa, współtwórcy Drawieńskiego Parku Narodowego. Położenie rezerwatu Rezerwat jest położony w granicach administracyjnych powiatu strzelecko-drezdeneckiego o powierzchni 29,23 ha w gm. Strzelce Krajeńskie, obręb ewidencyjny m. Wełmin (dz. nr 582 – 1,87 ha, dz. nr 583 – 7,39 ha, dz. nr 584/1 – 5,67 ha), obręb ewidencyjny m. Przyłęg (dz. nr 637 – 0,30 ha, dz. nr 638 – 6,65 ha, dz. nr 658/2 – 1,59 ha, dz. nr 659 – 5,34 ha), w gm. Zwierzyń obręb ewidencyjny m. Górki Noteckie dz. nr 859 – 0,42 ha; w zarządzie Nadleśnictwa Strzelce Krajeńskie. w granicach administracyjnych powiatu gorzowskiego o powierzchni 46,34 ha w gm. Santok, obręb ewidencyjny m. Janczewo (dz. nr 784 – 6,18 ha, dz. nr 807 – 10,90 ha), obręb ewidencyjny m. Gralewo (dz. nr 716 – 10,59 ha, dz. nr 739 – 6,20 ha, dz. nr 757 – 5,78 ha, dz. nr 773 – 6,69 ha); w zarządzie Nadleśnictwa Kłodawa. Rezerwat znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszcza Barlinecka oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Barlinecka” PLH080071 i ptasiego „Puszcza Barlinecka” PLB080001. Przypisy
Rezerwat przyrody Buki Wysoczyzny Elbląskiej

Buki Wysoczyzny Elbląskiej – leśny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Tolkmicko. Nadleśnictwo Elbląg. Rezerwat położony jest w granicach Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Rezerwat ustanowiono w celu „zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu buczyny pomorskiej z kostrzewą leśną (Festuca silvatica) i perłówką jednokwiatową (Melica uniflora) oraz fragmentu zespołu Querceto-Carpinetum medioeuropaeum z czosnkiem niedźwiedzim (Allium ursinum) i żebrowcem górskim (Pleurospermum austriacum)” (Monitor Polski nr 2, poz. 8, z 1962 r.). Rezerwat zajmuje powierzchnię 93,73 ha (akt powołujący podawał 92,12 ha). Obszar rezerwatu obfituje w wąwozy, osuwiska i jary. Rzeźba terenu sprzyja erozji gleb. W rezerwacie występują manna gajowa, lepiężnik biały, przetacznik górski, tojad dzióbaty, żebrowiec górski, marzanka wonna, konwalia majowa, kopytnik pospolity, bluszcz pospolity, gnieźnik leśny, skrzyp olbrzymi, wawrzynek wilczełyko, widłak jałowcowaty, paprotka zwyczajna. Przypisy
Rezerwat przyrody Buki nad Jeziorem Lutomskim

Rezerwat przyrody Buki nad Jeziorem Lutomskim – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Sieraków, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Znajduje się pośrodku zachodniego brzegu Jeziora Lutomskiego, w obrębie sołectwa Grobia i jest zwany popularnie „Buczyną Lutomską”. Leży w granicach Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony 10 października 1958 roku w celu ochrony najlepiej zachowanego w tej części kraju lasu bukowego. Rezerwat obejmuje wąski pas zachodniego brzegu jez. Lutomskiego o długości 3,5 km i zajmuje powierzchnię 54,75 ha (jest to największy rezerwat na obszarze gminy). Posiada otulinę o powierzchni 6,33 ha. Stromą krawędź wysoczyzny morenowej, opadającej do rynny jeziornej i ponacinanej licznymi jarami, porasta drzewostan bukowy w wieku ok. 300 lat. Najstarsze okazy są pomnikami przyrody. Obszar rezerwatu porastają także następujące zespoły roślinne: łęg olchowo-jesionowy (jesion wyniosły, olsza czarna, topola czarna, rzeżucha gorzka i turzyca rzadkokłosa), łęg wiązowy oraz grąd zachodniopolski (buki, dęby szypułkowe, sosny zwyczajne i jawory; w runie ziarnopłon wiosenny, gajowiec żółty, przytulia wonna, świerząbek gajowy, dzwonek jednostronny oraz wiechlina gajowa).. W południowej części rezerwatu znajduje się jedno z nielicznych w Wielkopolsce stanowisk skrzypu olbrzymiego. Cały obszar rezerwatu zachował charakter dzikiego i pierwotnego ostępu. Fauna reprezentowana jest przez wiele ciekawych gatunków pareczników, równonogów, pajęczaków, owadów, ptaków (puszczyk, myszołów, trzmielojad, dzięcioł zielony i czarny, zimorodek, wilga) i ssaków. Niektóre z nich są objęte ochroną gatunkową.. Ślimaki reprezentują: ślimak winniczek, ślimak ogrodowy, ślimak zaroślowy, świdrzyki i ślinik leśny, którego wschodnia granica występowania przebiega przez województwo wielkopolskie. Na terenie rezerwatu stwierdzono ostatnie stanowisko popielicy na terenie Wielkopolski. Rezerwat objęty jest ochroną ścisłą i czynną. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 października 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 92, Poz. 508) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 23/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Buki nad Jeziorem Lutomskim”; zmienione przez: Zarządzenie Nr 7/13 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Buki nad Jeziorem Lutomskim” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Buki nad Jeziorem Lutomskim” Aspekt turystyczny W Strategii Rozwoju Turystyki w województwie wielkopolskim, „Buczyna Lutomska” wymieniona została jako jeden z najciekawszych rezerwatów regionu. Przypisy
Rezerwat przyrody Bukowa Góra (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody Bukowa Góra – ścisły rezerwat leśny w woj. śląskim, pow. kłobuckim, gminie Lipie. Znajduje się pod zarządem Nadleśnictwa Kłobuck, na terenie leśnictwa Parzymiechy. Powierzchnia rezerwatu według aktu powołującego wynosi 1,06 ha, nadleśnictwo podaje jednak niższą wartość – 0,69 ha. Jest to jedyny rezerwat ścisły w granicach Załęczańskiego Parku Krajobrazowego i najmniejszy rezerwat w województwie śląskim. Historia Utworzony został 5 maja 1959 w celu ochrony fragmentu kwaśnej buczyny niżowej, z udziałem jodły. Na terenie rezerwatu, położonego w sąsiedztwie wododziału Warty i Prosny, znajduje się źródlisko jednego z dopływów Suchej Strugi. W 1985 planowano powiększyć rezerwat poprzez przyłączenie wówczas około 80-letniego drzewostanu z bukami, jodłami, dębami i modrzewiami. Brak zgody na takie działanie doprowadził do zniszczenia części lasów przez wiatry, ponieważ naturalne drzewostany przerzedzono wskutek działalności gospodarczej. Przyroda Na terenie rezerwatu w południowo-wschodniej części znajduje się duża nisza źródliskowa z pulsującymi źródłami, będąca wywierzyskiem krasowym . Do niszy tej od zachodu wpada strumień leśny, który dalej wypływa z niej w dół, w kierunku północno-wschodnim w postaci dość sporego potoku, płynącego w wyraźnie stromej i głębokiej, miejscami rozszerzonej dolinie o charakterze górskim. Liczne dolinki i zagłębienia wypełnione wodą obecne są zwłaszcza w południowo-wschodniej części obszaru chronionego. W rezerwacie dominuje uboga i mocno zniekształcona postać kwaśnej buczyny niżowej z udziałem m.in. kosmatki bladej (rodzaj Luzula). Występują tu 73 gatunki roślin naczyniowych (m.in. chronione, przynajmniej w pewnym okresie: kruszyna pospolita, przylaszczka pospolita, przytulia wonna i konwalia majowa). Rośliny związane z siedliskami wilgotnymi rosną na brzegach zagłębień i dołów z wodą. Są to m.in.: skrzyp leśny, niezapominajka błotna, nerecznica krótkoostna, nerecznica samcza, wietlica samicza. 21 okazów buka pospolitego o obwodach pni ponad 3 metry (od 221 do 343 cm), w tym trzy wiatrołomy, to najcenniejszy zasób rezerwatu. Oprócz nich około piętnaście okazów ma obwód między 82 a 163 cm. Rzadsze są tu: jodła pospolita, świerk pospolity i sosna zwyczajna w wieku ponad 120 lat oraz około 80-letnie okazy olszy czarnej i brzozy brodawkowatej. Rezerwat jest na tyle mały, że brak tu ostoi zwierząt, które zachodzą tu jedynie do wodopoju. Galeria Zobacz też Rezerwat przyrody Stawiska – w pobliżu Rezerwaty przyrody w Polsce Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Kłobuck Przypisy
Bukowa Góra nad Pysznem

Rezerwat przyrody „Bukowa Góra nad Pysznem” – leśny rezerwat przyrody na Kaszubach, utworzony w 1982 r., o powierzchni 6,27 ha. Rezerwat obejmuje wzgórza morenowe nad jeziorem Pyszne pokryte wysokopiennym drzewostanem dębowo-bukowym. Ochronie rezerwatu podlega głównie 220-letni drzewostan bukowy. Znajdują się tu również stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. bluszcz pospolity, perłówka jednokwiatowa i groszek skrzydlasty). Na terenie rezerwatu znajduje się również poniemiecki cmentarz pracowników leśnych. Najbliższa miejscowość to Sierzno. Przypisy