NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Kruhelu Wielkim

Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Kruhelu Wielkim – drewniana greckokatolicka cerkiew, wzniesiona we wsi Kruhel Wielki. Zabytek Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew w Kruhelu Wielkim jest jedną z najstarszych cerkwi w Polsce. Dokładna data jej budowy nie jest znana, jednakże o jej istnieniu wspomina już dokument z 1630, dotyczący sporu pomiędzy popem a dzierżawcą wsi. Przyjmuje się zatem, że powstała ona w początkach XVII w. Była cerkwią filialną parafii w Prałkowcach. Gruntowną przebudowę przeszła cerkiew w 1884. Podwyższono wtedy ściany wszystkich pomieszczeń, w babińcu i prezbiterium wycięto okna, zlikwidowano przegrodę ikonostasową oraz poszerzono przejście pomiędzy babińcem a nawą. Po 1946 cerkiew nie była użytkowana i niszczała. W 1988 przystąpiono do odrestaurowywania budowli. W 1989 została całkowicie rozebrana, a poszczególne elementy poddawane były konserwacji. Pod koniec lat 90. XX w. została, przy częściowej wymianie budulca, odbudowana. Obecnie świątynia należy do greckokatolickiej parafii archikatedralnej w Przemyślu. Nabożeństwa sprawowane są w niej okazjonalnie, co roku w święto Wniebowstąpienia Pańskiego. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Kruhelu Wielkim jest świątynią orientowaną, trójdzielną. Wszystkie części zbudowane na planach zbliżonych do kwadratu. Nad prezbiterium i babińcem dachy kalenicowe. Nad nawą dach namiotowy. Do północnej ściany prezbiterium przylega prothesis, co potwierdza stary wiek cerkwi, gdyż w wiekach późniejszych zaprzestano budowy tychże pomieszczeń. Do cerkwi prowadzą dwa wejścia – od zachodu oraz, co jest rzadkością, od południa. W świątyni nie zachowały się elementy pierwotnego wyposażenia. Część przewieziono do Działu Sztuki Cerkiewnej Muzeum Zamku w Łańcucie. Reszta została skradziona lub uległa zniszczeniu. Na północnej ścianie nawy oraz kopule pozostałości po XIX wiecznej polichromii. W prezbiterium na ścianie zachodniej i w babińcu na ścianie wschodniej widoczne ślady po dawnym sklepieniu, pokazujące jak niska była cerkiew przed przebudową z roku 1884. Wokół cerkwi Przy cerkwi stoi drewniana dzwonnica słupowa z XVIII w. Dookoła cerkwi cmentarz ze współczesnymi nagrobkami. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 223-224 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Obarzymie

Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Obarzymie – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka z 1828. Cerkiew funkcję świątyni greckokatolickiej pełniła do akcji przesiedleńczej w 1947 (Akcji „Wisła”). W 1970 przekazana przez ówczesne władze kościołowi obrządku łacińskiego. Obecnie pełni rolę kościoła filialnego parafii w Dydni. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1995 i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew została zbudowana w 1828 z inicjatywy Tekli z Bogdańskich Pohoreckiej. Należała do parafii greckokatolickiej w Izdebkach. Odnowiona w 1929 i 1947. W 1970 opuszczona cerkiew została wyremontowana i od 1971 jest użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Pomimo przekształceń dokonanych podczas ostatniego remontu (m.in. zamiana baniastej wieżyczki na ostrosłupową iglicę), czytelną pozostaje oryginalna, centralna kompozycja przestrzenna, rzadko stosowana na gruncie budownictwa cerkiewnego na terenie Polski południowo-wschodniej. Wewnątrz oszalowano deskami ściany zasłaniając resztki iluzjonistycznej polichromii z XIX w. W 2017 przeprowadzono prace renowacyjne i rekonstrukcyjne celem przywrócenia dawnego wyglądu świątyni. Wymieniono iglicę na kwadratową wieżyczkę, dachy pokryto miedzianą blachą, dobudowano zakrystię, wymieniono stolarkę. Budowla orientowana, konstrukcji zrębowej, na rzucie wydłużonego ośmioboku. W przeszłości z zaznaczonym podziałem trójdzielnym. Wewnątrz strop płaski z ogromną drewnianą koroną cierniową. W ołtarzu głównym scena Zwiastowania. Zachowały się epitafia inskrypcyjne. Obok świątyni znajduje się metalowa dzwonnica z dwoma dzwonami. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X.
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Orzeszkowie

Cerkiew pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Orzeszkowie. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynię wzniesiono w 1955 (konsekrowano 23 czerwca 1955). Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, szalowana. Nawa na planie prostokąta. Prezbiterium zamknięte trójbocznie. Od zachodu kruchta, nad którą góruje wieża-dzwonnica. Ikonostas dla cerkwi autorstwa Jerzego Nowosielskiego (1967) nie został zaakceptowany przez parafian i w rezultacie trafił do cerkwi Zaśnięcia Bogurodzicy w Krakowie. Nowosielski miał również zaprojektować wystrój całej cerkwi do czego w rezultacie nie doszło. Cerkiew należała początkowo do parafii w Dubinach, a następnie do parafii hajnowskiej. 26 października 1982 stała się świątynią parafialną. W latach 1990–1992 przeprowadzono remont wnętrza, a w 1996 – zewnętrzny. Przy świątyni znajduje się cmentarz założony w XIX wieku. Galeria Przypisy Bibliografia Andrzej Keczyński, Ewa Moroz-Keczyńska: DREWNIANE CERKWIE BIAŁOSTOCCZYZNY. [dostęp 2014-01-02]. (pol.).
Церква Вознесіння Господнього (Улюч)

Церква Вознесіння Господнього — пам'ятка дерев'яної сакральної архітектури XVI-XVII ст. в с. Улюч Березівського повіту в Підкарпатському воєводстві, Польща. На сьогоднішній день храм не діючий і належить до Музею народної архітектури у Сяноці. Історія Церква закладена у 1510—1517 роках. Донедавна її вважали найдавнішою церквою на цих теренах, але дендрологічний аналіз показав, що дерево, з якого збудували дану будівлю, зрубали 1658 року. Тепер вона є третьою церквою по давності після церкви Св. Параскеви (1580) у селі Радружі (внесена до списку Світової спадщини ЮНЕСКО) та церкви Різдва Пресвятої Богородиці (1586) у селі Горайцю, що знаходяться у Любачівському повіті Підкарпатського воєводства.За легендою дерево для будівництва церкви привезли під гору Дубник, але зранку їх віднайшли на горі, звідки їх звезли донизу. Так повторялось декілька разів і зрештою церкву збудували на горі. Василіянський монастир в Улючі В 1570 р. поруч із церквою заклали монастир василіан. Монастир оточували два ряди оборонних мурів з двома брамами у дерев'яних вежах. Під час одного з ремонтів церкви наметовий дах замінили восьмибічним куполом. Інтер'єр церкви розписав Стефан Дженгалович (1682—1683), який виконав іконостас разом з Михайлом Лішецьким. Розписи з сценами Мук Господніх збереглись на північній стіні. В 1691 р. монастир у складі Перемишльської єпархії приступив до Унії. Ігумен монастиря о. Теофіл був присутній на соборі в Перемишлі 1694 р. 1739 р. монастир приєднався до новоутвореної василіянської Провінції Покрови Пресвятої Богородиці. 1744 р. обитель була закрита, все монастирське майно перенесені до Добромильського монастиря, а церква стала парафіяльною. Новітня історія храму У 1930-х роках згоріла одна з веж, а другу розібрали 1947 року та здерли металеве покриття з церкви. Після виселення українців в ході акції «Вісла» церква була закинута. При ремонті 1960-х років частину конструктивних елементів замінили новими без їхнього детального повторення, а іконостас перевезли до музею в Сяноку, до експозиції якого вона тепер належить. На прицерковному цвинтарі 1990 встановили меморіальну дошку Михайлу Вербицькому, автору гімну України. Церква лежить на так званому Шляху Дерев'яної Архітектури. Посилання Василь Шляхтич, Мій Улюч. Львів: Святогорець, [Архівовано 16 квітня 2021 у Wayback Machine.] Черговий раз заговорив Улюч [Архівовано 1 травня 2013 у Wayback Machine.] Джерела Блажейовський Дмитро Історичний шематизм Перемиської Епархії з включенням Апостольської Адміністратури Лемківщини (1828—1939). — Львів, 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Torkach

Cerkiew Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Torkach – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Torkach. Zbudowana na miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1671 w 1926. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu przemyskiego (przed I wojną światową do medyckiego). Po II wojnie światowej przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie służy jako kościół parafialny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj: Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939). Lwów, 1995. ISBN 5-7745-0672-X.
Cerkiew Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach

Cerkiew Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Łuczycach. Historia Zbudowana w 1856 jako pierwsza cerkiew we wsi i stanowiła filię greckokatolickiej parafii w Krównikach. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 1947–91 stała opuszczona, zdewastowana i pozbawiona wyposażenia. Dekretem biskupa Jana Martyniaka z 14 września 1991 utworzono w Łuczycach parafię greckokatolicką. Cerkiew pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Łuczycach zrekonstruowano w latach 1992–94. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, otoczona daszkiem okapowym. Prezbiterium mniejsze od nawy. Każda część nakryta oddzielnymi dachami naczółkowymi zwieńczonymi niewielkimi cebulastymi bańkami. We wnętrzu cerkwi znajduje się ikonostas z XIX w. i kilka chorągwi procesyjnych. Otoczenie świątyni Obok cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica szkieletowa z 1866 z krytym dachem brogowym, oraz cmentarz przycerkiewny, także wpisane do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Wniebowzięcia Panny Marii w Krynicy

Cerkiew Wniebowzięcia Panny Marii w Krynicy pod Hodyszewem – pierwotnie unicka cerkiew z 1775 r., znajdująca się obecnie w pobliżu wsi Hodyszewo. Należała do parafii hodyszewskiej dekanatu sokołowskiego. Z chwilą przyłączenia unitów do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego stała się świątynią prawosławną. Przebudowana w 1884 r. i przeniesiona z Hodyszewa do źródełka (krynicy) w miejsce dawnej kaplicy. Od okresu rewindykacji pełni funkcję świątyni rzymskokatolickiej. Z historii Kiedy w II poł. XIX w. zbudowano w Hodyszewie nową, murowaną cerkiew, materiały ze starej, rozebranej cerkwi drewnianej wykorzystano do budowy małego kościółka na tzw. Krynicy. Było to miejsce w niewielkim zagajniku, położone ok. 1 km od Hodyszewa. Sama nazwa - Krynica - pochodziła od znajdującej się tam ocembrowanej studni ze źródełkiem. Podczas II wojny światowej kościółek doznał bardzo poważnych uszkodzeń. Zniszczeniu uległ wtedy ołtarz i posadzka, dach zaś przedziurawiony był w wielu miejscach. W latach 1952–1954 przeprowadzono szereg remontów obiektu, ponadto ogrodzono teren i wytyczono aleje. W 1977 r. ułożono nową posadzkę, założono pompę do źródełka, natomiast dach kościółka przykryto blachą. W latach 80. XX w. obok kościółka powstał tzw. ogród różany, w którym umieszczono kaplice różańcowe. Galeria zdjęć Zobacz też Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hodyszewie Hodyszewo Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Hodyszewie Przypisy
Cerkiew Wszystkich Świętych w Białymstoku

Cerkiew Wszystkich Świętych – prawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Cerkiew znajduje się w dzielnicy Jaroszówka, przy ulicy Władysława Wysockiego 1, na terenie prawosławnej nekropolii. Historia W 1887 na obrzeżach Białegostoku, w dzielnicy Wygoda przy ówczesnej Szosie Wasilkowskiej został otwarty nowy cmentarz parafii Świętego Mikołaja. W związku ze znacznym oddaleniem cmentarza od cerkwi parafialnej, na jego terenie wzniesiono drewnianą kapliczkę. 31 maja 1892 położono kamień węgielny pod budowę nowej, murowanej świątyni, która została wyświęcona 19 maja 1894. 16 czerwca 1982 ówczesny biskup białostocko-gdański Sawa erygował samodzielną parafię Wszystkich Świętych przy cerkwi cmentarnej. Po pożarze w 1992, w którym częściowo zniszczona została nawa główna, ikonostas oraz część ołtarzowa, dokonano gruntownego remontu świątyni. Kolejny miał miejsce w 2001. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 3 sierpnia 1987 pod nr 650. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Cerkiew Wszystkich Świętych w Bobolicach

Cerkiew pod wezwaniem Wszystkich Świętych – prawosławna cerkiew parafialna w Bobolicach. Należy do dekanatu Koszalin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia zlokalizowana jest przy ulicy Pocztowej. Mieści się w dawnym kościele staroluterskim, murowanym, krytym dachówką, pochodzącym z 1902. Wewnątrz cerkwi znajduje się współczesny ikonostas. W 2019 r. rozpoczęto remont świątyni. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 16 sierpnia 2007 pod nr A-323. Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiew Wszystkich Świętych - Evangelische luther. Kirche polska-org.pl
Allhelgonakyrkan, Piotrków Trybunalski

Allhelgonakyrkan (polska: Cerkiew Wszystkich Świętych) är en polsk-ortodox katedral och församlingskyrkobyggnad belägen vid Juliusza Słowackiegogatan 15 i staden Piotrków Trybunalski i Łódź vojvodskap, i centrala Polen. Kyrkan tillhör Łódźs dekanat i Łódź och Poznańs stift. Historia Uppförandet Eftersom antalet ryssar ökade i Piotrków Trybunalski behövdes det en större östortodox kyrka. Marken som katedralen står på köptes för 5 000 rubel. Allhelgonakyrkan började byggas 1844 och stod klar 1847, enligt ritningar av arkitekterna Marczewski och Gołoński. Katedralen invigdes den 28 november 1848. Utvidgning Som en följd av ytterligare ökning av antalet ryssar i staden blev kyrkan för liten. 1869 beslutades det att katedralen skulle bli större, vilket finansierades av den polske entreprenören Ignacy Markiewicz. Från att katedralen hade varit formad som ett grekiskt kors blev den istället formad som ett latinskt kors. Från norr, söder och öster blev väggarna större med sju meter, en vestibul byggdes och fyra fresker uppfördes, som föreställer helgonen Kyrillos, Methodios, Vladimir I av Kiev och Alexander Nevskij. Innuti uppfördes bland annat nio fresker på väggarna, golvet blev till marmor och nio klockor hängdes upp i klocktornet. Den totala kostnaden för utvidgningen uppgick till 24 000 rubel. Den 9 december 1870 återinvigdes katedralen och var i sin nya form gjord för att ha plats för 400 personer samtidigt. Övrigt Sedan den 7 oktober 1976 har byggnaden varit med i ett register över monument under nummer 265 och blev den 22 april 2007 en katedral. Kyrkobyggnaden Allhelgonakyrkan är byggd i nybysantinsk stil i form av ett grekiskt kors. Ovanför ingången finns en mosaik föreställande Jesus Kristus. Inventarier Inne i katedralen fanns en ikonostas gjord av trä med tolv ikoner som tillverkades av Aleksander Kokular. Den nya ikonostasen som uppfördes under utvidgnigen tillverkades av Serebrjakov och dess ikoner av Vasiljev. Bilder Se även Religion i Polen Källor Cerkiew Wszystkich Świętych (Piotrków Trybunalski) - Przewodnik - Dioblina Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Allhelgonakyrkan, Piotrków Trybunalski.
Cerkiew Wszystkich Świętych w Wałbrzychu

Cerkiew pod wezwaniem Wszystkich Świętych – była prawosławna cerkiew parafialna w Wałbrzychu. Należała do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Obiekt mieści się przy ulicy Władysława Reymonta, w dzielnicy Podgórze II (górne). Jest to poewangelicki neogotycki kościół wybudowany na początku XX wieku. Był remontowany po pożarze w 1994. Według założeń dr. Jerzego Uścinowicza, architekta z Białegostoku, wewnątrz kościoła miała zostać wybudowana cerkiew w kształcie rotundy. Planów tych jednak nie zrealizowano, a obiekt nie jest obecnie własnością PAKP. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – zdjęcie cerkwi
Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy w Babicach

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy w Babicach – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Babicach. Wpisana do rejestru zabytków pod numerem A-456 decyzją z dnia 4 marca 1970. Historia Zbudowana na miejscu starszej, drewnianej cerkwi w roku 1839 lub 1840. Odnowiona w latach 1888-1890. Należała do greckokatolickiej parafii w Skopowie. Od roku 1947 opuszczona, popadła w ruinę. Opis Babicka cerkiew jest świątynią orientowaną o budowie pozornie jednoprzestrzennej. Od wschodu zamknięta trójbocznie. Dach dwuspadowy, jednokalenicowy pokryty blachą. Nad częścią nawową wysoka wieżyczka. We wnętrzu płaski, obniżony po bokach i wsparty na słupach strop. Polichromia ornamentalna i architektoniczna w bardzo złym stanie. W zachodniej części wsparty na słupach chór muzyczny. Pomiędzy nawą a prezbiterium pozbawiony ikon ikonostas. Przy cerkwi dobrze zachowana wolnostojąca dzwonnica o konstrukcji słupowej. Galeria Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 208-209 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Zdjęcia z Apokryfu Ruskiego
Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy w Zadąbrowiu

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy w Zadąbrowiu – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Zadąbrowiu. Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Zbudowana w 1660, należała do parafii greckokatolickiej w Świętem. Podczas przebudowy w XIX w. zmianie uległa konstrukcja sklepień i dachów. Nawa i babiniec zbudowane są na planie kwadratu, z dachami dwuspadowymi, a trójbocznie zamknięte prezbiterium z dachem pięciopołaciowym. Wszystkie dachy kryte blachą. Całość oszalowana pionowym deskowaniem. W węgłach i na środku ścian nawy ozdobne drewniane pilastry. W kalenicy dachu nawy baniasta sygnaturka, zwieńczona żelaznym krzyżem. Podobny krzyż w szczycie dachu babińca. Do niedawna obok cerkwi stała drewniana dzwonnica z XIX w. Po II wojnie światowej przejęta przez kościół rzymskokatolicki, użytkowana do 1984. W 1984 cerkiew została przesunięta o kilkadziesiąt metrów na wschód, a na jej miejscu zbudowano nowy kościół. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Zaśnięcia Matki Boskiej w Baligrodzie

Cerkiew Zaśnięcia Matki Boskiej w Baligrodzie – murowana cerkiew greckokatolicka wzniesiona w roku 1829 we wsi Baligród, w miejsce poprzedniej, drewnianej cerkwi, wzmiankowanej już w roku 1761. Historia Cerkiew została wzniesiona w roku 1829 z fundacji ówczesnego właściciela miejscowości Onufrego Karsznickiego. W roku 1928 została wyremontowana i przebudowana. W trakcie przebudowy zakończoną baniastym hełmem sygnaturkę zastąpiono drewnianą kopułą. W latach 1946–1947 świątynia była przechowalnią sprzętów liturgicznych (ornaty, księgi, krzyże, lichtarze, obrazy, figury), zwiezionych z cerkwi w Roztokach Dolnych, Kiełczawie, Cisowcu, Stężnicy, Jabłonkach, Kołonicach, Huczwicach i Rabem. Większość tych sprzętów i paramentów zrabowali 20 sierpnia 1947 żołnierze Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, którzy wywieźli je w niewiadome miejsce. Od roku 1949 cerkiew wykorzystywana była jako magazyn. W tym czasie zniszczeniu lub rozkradzeniu uległo całe wyposażenie świątyni. Remont dachu rozpoczął się w roku 1990, jednak szybko został, ze względu na brak funduszy, przerwany. W roku 2001 przegnicie konstrukcji kopuły spowodowało stopniowe zapadanie się jej konstrukcji do wnętrza. W roku 2003 ks. Miron Michajłyszyn, greckokatolicki kapelan Wojska Polskiego, wysunął pomysł urządzenia w baligrodzkiej cerkwi świątyni greckokatolickiego ordynariatu polowego. 15 sierpnia tegoż roku odprawione zostało w cerkwi pierwsze nabożeństwo od czasów wysiedleń. Obecnie waląca się kopuła została zabezpieczona, a cerkiew jest w trakcie remontu. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Baligrodzie jest świątynią orientowaną, dwudzielną. Prezbiterium zamknięte półkoliście. Od północy i południa zakrystie. Nawa szersza, na planie prostokąta. Od zachodu przedsionek. Nad prezbiterium dach dwuspadowy, nad nawą ośmioboczna kopuła na bębnie, nad zakrystiami małe kopułki. W świątyni nie zachowały się elementy pierwotnego wyposażenia. W zbiorach Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku znajduje się XVII wieczna ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Wokół cerkwi Przy cerkwi stoi murowana, pozbawiona dzwonów, dzwonnica parawanowa. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 19-21, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 .
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Pruchniku

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Pruchniku – parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Pruchniku. Po 1947 opuszczona utraciła funkcje kultowe. Historia Najstarsze zachowane wzmianki o prawosławnej cerkwi w Pruchniku sięgają 8 kwietnia 1611 gdy Jan Świętosławski i Piotr Broniewski pozwalają wybudować na zakupionym gruncie cerkiew i utrzymywać duchownego. Wybudowano świątynię pod wezwaniem "Zaśnięcia Matki Bożej". Cerkiew obsługiwał pop, utrzymywany przez ludność ruską z własnych środków. Wkrótce potem została zniszczona. Po 1692 roku mieszkańców włączono do unickiej diecezji przemyskiej. Parafia greckokatolicka rozwijała się w Pruchniku dosyć prężnie. W XVII w dekanacie pruchnickim obrządku łacińskiego istniało 8 cerkwi należących do grekokatolików. W 1785 r. unici (Rusini) stanowili nadal sporą liczbę 8572 (ok 50%) mieszkańców, natomiast w 1888 r. wskutek wyludnienia miasta i postępującego prozelityzmu już tylko 188 co stanowiło (ok 20%) populacji. Nową murowaną zbudowano dopiero w 1871 roku. Cerkiew nie zachowała się do dziś w swoim pierwotnym stanie. Wraz ze stopniowym zanikiem wiernych obrządku greckokatolickiego parafia dekanatu pruchnickiego odgrywała coraz mniejsze znaczenie. Ostatecznie w wyniku wysiedleń nie łacińskiej mniejszości ukraińskiej cerkiew została przebudowana na Dom Kultury. Do dzisiaj mieszczą się w niej gminna biblioteka i właśnie ośrodek kultury. Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiew w Pruchniku. Zdjęcie wykonano po II wojnie światowej
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Płazowie

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Płazowie – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Płazowie. Cerkiew zbudowana została w 1936, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1728. Do parafii należała filialna cerkiew w Hucie Różanieckiej. Parafia należała do dekanatu lubaczowskiego, po I wojnie światowej do cieszanowskiego. Karol Notz o starej cerkwi pisze, że na nawie miała napis: „Świątynię tę […] Mikołaja Stertyńskiego kosztem mieszczan miasta Płazowa za przyłożeniem się Iwana Grocha i żony jego Katarzyny roku bożego 1798.” Ikonostas w cerkwi miał być przywieziony ze wschodu, o bizantyjskim stylu, odnowiony w 1873 roku. Był obraz św. Mikołaja z 1740 roku. Przed tą cerkwią, była jeszcze starsza, która stała obok na pagórku. Po wojnie cerkiew opuszczona i nieużywana. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X