NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marka w Zawadzie

Kościół św. Marka w Zawadzie – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Zawadzie. Jest kościołem filialnym parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Karchowicach. Kościół znajduje się przy ulicy Bytomskiej. Historia Pierwsze wzmianki ujęte są w protokole wizytacyjnym z 1679 r. w Pyskowicach. Początkowo był drewniany, a po przebudowie w 1851 r. – murowany. Od 2 do 4 razy w roku były w nim odprawiane msze. Budowniczym był ks. Adrian Włodarski – proboszcz pyskowicki. Został wzniesiony jako kościół pątniczy. Według legendy miał być wzniesiony w Zaolszanach koło Pyskowic. Tam też zgromadzono materiały budowlane, ale podobno nocą raki przeniosły je do pobliskiej Zawady. Miał być to znak Boży, stąd w Zawadzie wybudowano kościół poświęcony św. Markowi. Był celem procesji błagalnych z parafii Pyskowice w uroczystość św. Marka. Co roku 25 kwietnia przybywa procesja z Pyskowic i odprawiana jest msza. W latach 60. XX w. w każdą niedzielę i święta była sprawowana msza przez kapłana z Pyskowic. Kiedy w 1969 r. parafię w Karchowicach objął ks. Gerard Wencel, zaczął odprawiać w nim w niedziele i święta jedną mszę, a w Karchowicach – dwie. Obecnie sprawowane są w nim dwie msze w tygodniu. We wnętrzu znajduje się obraz św. Marka z XVII w. W 1985 r. przeniesiono sygnaturkę z Karchowic i zawieszono ją na strychu. Na bieżąco prowadzone są w nim remonty. Zobacz też Dekanat Pyskowice Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Karchowicach Zawada (powiat tarnogórski) Zawada Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Karchowicach Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Pierzchnicy

Kościół świętej Małgorzaty w Pierzchnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Pierzchnica, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu chmielnickiego diecezji kieleckiej. Historia i architektura Obecna świątynia murowana, ufundowana przez wojewodę sandomierskiego Macieja Sołtyka i jego małżonkę, Małgorzatę, właścicieli Kurozwęk, została wzniesiona w stylu klasycystycznym w latach 1798–1800. konsekrował ją w 1808 roku, w „niedzielę po św. Jadwidze”, lubelski biskup pomocniczy, Jan Kanty Lenczowski. Poprzedni kościół drewniany pochodzący z około 1470 roku został rozebrany w 1840 roku. Budowla składa się z trójprzęsłowej prostokątnej nawy oraz jednoprzęsłowego prezbiterium, zamkniętego półkolistą apsydą. Wystrój wnętrza pochodzi częściowo ze starego kościoła oraz z czasów budowy nowego kościoła. Kościół posiada cztery ołtarze. Ołtarz główny został wykonany w 1892 roku przez Pawła Turbasa. Ołtarze boczne reprezentują styl barokowy. Ołtarz Pana Jezusa Ukrzyżowanego pochodzi z poprzedniej świątyni i został wykonany w 1 połowie XVII stulecia. Do parafii należy cmentarz przy ul. Kościelnej, na którym znajduje się pomnik powstańców styczniowych. Zespół zabytkowy Zespół kościoła parafialnego został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: 132 z 31.08.1989). W jego skład wchodzą: kościół pw. św. Małgorzaty (nr rej.: 354 z 4.01.1957), cmentarz przykościelny przy ul. Urzędniczej z ogrodzeniem z przełomu XIX/XX w., dzwonnica z 1800 r., plebania z przełomu XIX/XX w., Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Daleszycach

Kościół świętego Michała Archanioła w Daleszycach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Daleszyce, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu daleszyckiego diecezji kieleckiej. Historia Pierwotna świątynia została wzniesiona w 1221 roku w stylu romańskim. Została ufundowana przez biskupa krakowskiego Iwo Odrowąża. Budowla była kilkakrotnie przebudowywana. W XVII wieku do kościoła zostały dobudowane dwie kaplice. W 1629 roku została ufundowana przez Jana Skarbka Kozietulskiego kaplica św. Magdaleny. W 1639 roku została dobudowana kaplica Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, ufundowana przez Andrzeja Smyczkę. W latach 1907–1912 świątynia została przebudowana według projektu Stefana Szyllera. W 1920 roku została wzniesiona wieżyczka, ufundowana przez parafian. Kult Matki Bożej Daleszyckiej (Szkaplerznej) W każdą niedzielę na pierwszej Mszy św. następuje uroczyste odsłonięcie obrazu Matki Bożej Szkaplerznej z XVI w. Obraz namalowany na desce przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem. W XVII w. został uznany za cudowny i przyozdobiono go srebrnymi sukienkami, koroną i berłem. 17 lipca 2021, w czasie obchodów osiemsetlecia istnienia parafii, ks. kardynał Stanisław Dziwisz koronował obraz. Galeria Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Mordach

Kościół świętego Michała Archanioła w Mordach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łosice diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana została wzniesiona w 1737 roku dzięki staraniom Balcera (Baltazara) Ciecierskiego, stolnika drohiczyńskiego. Konsekrował ją biskup łucki Andrzej Stanisław Załuski. Kościół reprezentuje styl barokowy z elementami neoklasycyzmu. Jest to budowla orientowana, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. Składa się z dwóch par niskich kaplic przylegających do nawy i z trójbocznie zamkniętego prezbiterium. Z jego lewej i prawej strony są umieszczone: skarbczyk, kruchta i zakrystia z lożami. Fasada w stylu późnego baroku jest wysunięta w formie elipsy przed korpus świątyni. Świątynia posiada wysokie cokołowe przyziemie, powyżej którego znajdują się kolumny i jednostronnie zdwojone pilastry, podpierające belkowanie z gzymsami i sterczynami obeliskowymi, zakończone frontonem. Nawa i prezbiterium jest nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami opartym na gurtach, natomiast transept, kaplice i zakrystia - kolebkowo-krzyżowym. Do wyposażenia kościoła należą m.in.:: klasycystyczny architektoniczny ołtarz główny pochodzący z 1787 roku, barokowe ołtarze boczne wykonane w 1. połowie XVII stulecia, barokowa ambona, pochodząca z 1. połowy XVIII stulecia, stalle, wykonane w 2. ćwierci XVIII stulecia, obrazy z XVIII i XIX stulecia, m.in. namalowane przez Józefa Buchbindera. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Płońsku

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Płońsku – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii pw. św. Michała Archanioła, należący do dekanatu płońskiego diecezji płockiej. Historia Kościół został zbudowany dla zakonu karmelitów. Drewniana świątynia razem z klasztorem zostały ufundowane przez księcia Siemowita IV i jego żonę Aleksandrę Olgierdównę w 1417 roku. W 1462 roku budowla została przebudowana na murowaną, natomiast obecny kształt nadano jej w XVI wieku. Być może została w tej formie ufundowana przez królową Bonę Sforzę. Podczas wojen szwedzkich w połowie XVII stulecia kościół został zniszczony. Odbudowano go w połowie XVIII stulecia. W 1779 przy kościele została utworzona przez biskupa Michała Jerzego Poniatowskiego parafia, przeniesiona z kościoła zniszczonego w połowie XVII stulecia, w czasie wojen szwedzkich. W latach 1839, 1865 i 1888 świątynia była przebudowywana. W 1864 roku klasztor karmelitów uległ kasacji. Od tego czasu parafia jest prowadzona przez księży diecezjalnych. W 1935 roku budowla przeszła gruntowny remont. W latach 1954–1958 miała miejsce regotycyzacja kościoła. Architektura Jest to budowla wzniesiona w stylu późnogotyckim, murowana z cegły, orientowana, posiadająca jedną nawę. Wybudowano ją na planie prostokąta z wyodrębnionym prezbiterium i kaplicą od strony północnej. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny wykonany w stylu neorenesansowym w drugiej połowie XIX stulecia, posiadający obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem malowany na desce, ołtarze boczne reprezentujące styl późnobarokowy, figura Chrystusa Ukrzyżowanego, wykonana na przełomie XV i XVI wieku. Według Janusza Grabowskiego najpóźniej w 1480 r. w kościele pochowano księżną Katarzynę mazowiecką, córkę Siemowita IV. Przypisy Bibliografia Grabowski J., Poczet książąt i księżnych mazowieckich, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2019, ISBN 978-83-7730-387-0.
Kościół św. Michała Archanioła w Skarszewach

Kościół świętego Michała Archanioła w Skarszewach – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się w mieście Skarszewy, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Skarszewy diecezji pelplińskiej. Jest to świątynia gotycka wzniesiona w połowie XIV wieku, zapewne przez zakon joannitów, następnie była wielokrotnie odbudowywana po zniszczeniach. Posiada wieżę z niedużą kopułą (jedyny taki kościół na Pomorzu Gdańskim). Była połączona przejściem podziemnym z zamkiem joannitów. Wyposażenie wnętrza reprezentuje style: barok i rokoko i pochodzi z XVII i XVIII stulecia, do niego należy m.in. ambona zwieńczona figurą św. Michała Archanioła, osiem ołtarzy, chrzcielnica, kilka obrazów, sygnowane herbem fundatora Józefa Wybickiego, autora słów hymnu Polski konfesjonał i monstrancja. Za kościołem znajduje się dzwonnica z dwoma dzwonami: mniejszy nosi imię Glaube (niem. Wiara), a większy Hoffung (niem. Nadzieja). Oba dzwony odlane zostały w 1926 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 348-349. (pol.).
Kościół św. Michała Archanioła w Witorożu

Kościół św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Michała Archanioła w Witorożu, wzniesiony w 1739 jako cerkiew unicka, a w latach 1875–1919 należący do parafii prawosławnej. Historia Pierwszą cerkiew unicką wzniesiono w Witorożu w 1605 z fundacji Lwa Sapiehy. W 1739 zastąpiono ją nową świątynią pod wezwaniem Cudu św. Michała Archanioła. W 1875, w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, budynek sakralny odebrano unitom i przekształcono w cerkiew prawosławną. Przy tym wyznaniu budynek pozostawał do 1919, gdy został zrewindykowany na rzecz Kościoła łacińskiego. Po tym wydarzeniu budynek stał się świątynią parafialną. W 1924 odremontowano dach obiektu, zaś w 1927 – przekształcono wnętrze. W latach II wojny światowej (1940–1945) świątynia ponownie znajdowała się w rękach prawosławnych, należała do parafii w strukturach diecezji chełmsko-podlaskiej. W 1946 powtórnie przejęty przez katolików kościół został nakryty nowym blaszanym dachem, a w 1965 wzniesiono na nim sygnaturkę. Siedemnaście lat później dokonano kolejnego remontu wnętrza obiektu. Architektura Kościół w Witorożu jest budowlą drewnianą o konstrukcji wieńcowej z lisicami, orientowaną, szalowaną. Obiekt wzniesiono na planie prostokąta. Dawna cerkiew jest jednonawowa, z prosto zamkniętym prezbiterium, do którego przylegają skarbczyk i zakrystia, jak również kwadratowym przedsionkiem. Wnętrze świątyni kryje strop, od zachodu w nawie znajduje się chór muzyczny. Na łuku tęczowym w kościele znajduje się XVIII-wieczny krucyfiks. Elewacja kościoła jest niemal pozbawiona ozdób, z jednym zamkniętym odcinkowo oknem na osi obiektu oraz okapem i ozdobnie oszalowanym szczytem z krzyżem. Taki sam szczyt zdobi również przedsionek budynku. Nad nawą znajduje się neobarokowa sygnaturka. Kościół pokrywają dachy dwuspadowe. We wnętrzu kościoła znajduje się neobarokowy ołtarz główny z barokowym wizerunkiem maryjnym z XVII w., na który nałożono XVIII-wieczną sukienkę; w zwieńczeniu ołtarza znajduje się ponadto wizerunek Ukrzyżowanego Chrystusa z pocz. XX wieku. Dwa ołtarze boczne w świątyni wykonano w dwudziestoleciu międzywojennym z obrazami Matki Bożej i św. Michała Archanioła z I poł. XIX w. W połowie tego samego stulecia namalowana została kopia obrazu Matki Boskiej Leśniańskiej. Z początku XX wieku pochodzą konfesjonał i ławki. Znacznie starszy jest wykonany w XVIII w. barokowy krzyż procesyjny. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Witulinie

Kościół św. Michała Archanioła – zabytkowy rzymskokatolicki kościół w Witulinie, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Od roku 1928 pełni rolę kościoła parafialnego parafii św. Michała Archanioła. Historia Pierwsza cerkiew w Witulinie powstała w 1573. Po podpisaniu aktu unii brzeskiej razem z całą prawosławną eparchią chełmską przeszła do Kościoła unickiego. W 1648 została obrabowana przez oddział kozacki. W 1666 Krzysztof Piekarski zbudował kolejną unicką świątynię w Witulinie. W 1741 na jej miejscu zbudowana została trzecia cerkiew, którą w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej przymusowo zamieniono na świątynię prawosławną. Po wydaniu ukazu tolerancyjnego w 1905 niemal wszyscy miejscowi wierni przyjęli katolicyzm w obrządku łacińskim, jednak starania o przekazanie im cerkwi i jej adaptację na kościół zostały odrzucone przez konsystorz prawosławnej eparchii chełmskiej. Na własność Kościoła rzymskokatolickiego obiekt został zrewindykowany w 1919. W latach 40. XX wieku został po raz pierwszy odremontowany, następnie w latach 1970-1972 - oszalowany, zaś od 1996 do 1998 przeszedł generalną renowację. Architektura Dawna cerkiew w Witulinie jest budowlą drewnianą, jednonawową i orientowaną, o konstrukcji wieńcowej. Od remontu w latach 40. XX wieku postawiona jest na ceglanej podmurówce. Jedyna nawa świątyni wzniesiona została na planie prostokąta, również na planie prostokąta zbudowano pomieszczenie ołtarzowe, do którego przylegają zakrystia i składzik. Wejście do budynku prowadzi przez prostokątny przedsionek. Od zachodu obiekt posiada jedną wieżyczkę z sygnaturką. Kościół kryty jest dwuspadowym blaszanym dachem, od zachodu znajduje się w nim chór muzyczny. Wszystkie okna w budynku są prostokątne. W obiekcie znajdują się obrazy z czasów unickich: XVIII-wieczne barokowe Ukrzyżowanie (przemalowane) i wizerunek Św. Michała Archanioła z tego samego okresu, jak również prawosławna ikona Chrystusa Pantokratora z przełomu XIX i XX wieku. Ołtarze boczne w kościele są nowe, zostały do niego wstawione po II wojnie światowej. Znajdują się w nich wizerunki św. Antoniego Padewskiego i Św. Michała Archanioła. Z 1919 pochodzą natomiast organy, zakupione z klasztoru w Leśnej Podlaskiej. Znacznie starsze są rzeźby - główki aniołów, prawdopodobnie wykonane w XVIII wieku. Z przełomu XIX i XX wieku pochodzi monstrancja w stylu neorokokowym. Neobarokowy jest również krzyż ołtarzowy, powstały w końcu XIX w. Na przełomie XIX i XX wieku powstały eklektyczne lichtarze. Po 1917 wykonano dla kościoła kielich zdobiony motywem winnej latorośli. Dzwonnica kościelna jest budowlą wolno stojącą, o konstrukcji słupowo-ramowej, szalowaną, na planie kwadratu, krytą czterospadowym blaszanym dachem. Związani ze świątynią Jednym z proboszczów prawosławnej cerkwi w Witulinie był ks. Lew Pajewski, duchowny i regionalista. Przypisy
Kościół św. Mikołaja BM w Tarczynie

Kościół świętego Mikołaja w Tarczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Tarczyn, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu tarczyńskiego archidiecezji warszawskiej. Historia i architektura Gotycka świątynia, która jest najcenniejszym zabytkiem miasta, została wzniesiona na początku XVI wieku. Kościół został wybudowany na miejscu poprzedniej niewielkiej budowli ufundowanej zapewne w XII wieku. Obecna świątynia została poddana gruntownej przebudowie, przedłużona i zbarokizowana w latach: 1623–1630 dzięki staraniom Gabriela Prowancjusza Władysławskiego, sekretarza królewskiego i jednocześnie proboszcza warszawskiego i tarczyńskiego. Chociaż budowla została przebudowana w XVII wieku, bryła kościoła do dziś posiada wiele cech gotyckich. Świątynia miała 2 kaplice: św. Anny z 1511 roku – ufundowaną przez Jana i Mariana Mokronowskich oraz św. Stanisława ufundowaną przez księdza Abrahama Chełkowskiego. W czasie pożaru Tarczyna w 1704 roku budowla została zniszczona. Została odbudowana w 1714 roku, jednak w późniejszych latach świątynia była kilkakrotnie przebudowywana. W 1823 roku został skasowany skarbiec za zakrystią. W czasie urzędowania księdza W. Dobrowolskiego została rozebrana kaplica św. Stanisława, a kaplica św. Anny została przeznaczona na kruchtę. Przed 1918 rokiem przebudowana została zakrystia, a budowla została wymalowana. W 2012 roku część tynków została wymieniona i odnowiono świątynię a także wykonano rekonstrukcję i remont polichromii. Galeria Przypisy Linki zewnętrtzne Kościół św. Mikołaja. polska-org.pl
Kościół św. Piotra Apostoła i św. Franciszka z Asyżu w Krynicy Morskiej

Kościół świętego Piotra Apostoła i świętego Franciszka z Asyżu w Krynicy Morskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Krynica Morska, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu nadmorskiego - Stegna diecezji elbląskiej. Historia Kościół powstał jako kaplica Zgromadzenia Sióstr Świętej Katarzyny i Męczennicy (katarzynek). Pod koniec 1937 roku został przygotowany plan budowy kaplicy. W dniu 5 marca 1938 roku plan budowy zatwierdziła Kuria Biskupia we Fromborku, natomiast w dniu 15 marca tego samego roku plan zatwierdził Starosta Powiatowy w Elblągu. Przy wsparciu finansowym biskupa warmińskiego Maksymiliana Kallera, a także organizacji „Diasporawerk”, wspierającej budowę świątyń katolickich na obszarach ewangelickich, na których znajdował się ówczesny Kahlberg oraz dzięki ofiarom sióstr katarzynek, kościół został szybko wybudowany. W dniu 23 maja 1939 roku świątynia została uroczyście poświęcona przez wspomnianego wyżej biskupa Maksymiliana Kallera i otrzymała wezwanie Matki Bożej Gwiazdy Morza. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został wyremontowany i ponownie poświęcony przez bernardyna, księdza Franciszka Bieniasza, wikarego parafii w Tolkmicku. Od tej pory kościół w Krynicy Morskiej pełnił funkcję kościoła filialnego tejże parafii. W 1957 roku świątynia została przejęta przez ojców kapucynów z prowincji warszawskiej. W 1963 roku dzięki dekretowi prymasa Polski, księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego dom zakonny kapucynów został połączony z kościołem. W dniu 15 sierpnia 1974 roku przy świątyni została utworzona przez biskupa warmińskiego Józefa Drzazgę samodzielna parafia pod wezwaniem świętego Piotra Apostoła i świętego Franciszka z Asyżu. Przypisy
Kościół św. Praksedy w Dokudowie Pierwszym

Kościół św. Praksedy – rzymskokatolicki kościół w Dokudowie Pierwszym, wzniesiony w latach 1928-1932 jako cerkiew neounicka. Historia W Dokudowie (określanym w dokumentach także jako Dokudowo lub Lewkowo) w 1580 został przez Bohowitynów ufundowany prawosławny klasztor. Moment jego likwidacji i przyjęcia unii brzeskiej przez miejscowych wyznawców prawosławia nie jest znany. Do unickiej świątyni parafialnej przeniesiono utensylia liturgiczne i inne elementy wyposażenia z nieistniejącego już monasteru. Kolejną świątynię w Dokudowie, także unicką, ufundował we wsi w 1692 Karol Stanisław Radziwiłł. W 1875, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, dokudowska parafia przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. XVII-wieczna cerkiew spłonęła całkowicie w 1915. Po tej dacie parafii prawosławnej nie restytuowano. W latach 1928–1932 wzniesiono natomiast we wsi świątynię neounicką. W takim charakterze budynek sakralny funkcjonował do 1947, gdy został przekazany parafii obrządku łacińskiego, jednak remont generalny i pełna adaptacja obiektu do potrzeb nowego rytu została przeprowadzona dopiero w latach 1979-1981. Po jej zakończeniu ikonostas z Dokudowa przekazano cerkwi prawosławnej w Terespolu. Architektura Dawna cerkiew w Dokudowie jest budowlą drewnianą, konstrukcji wieńcowej, szalowaną, orientowaną, trójdzielną. Jedyna nawa kościelna jest prostokątna, trójprzęsłowa, przedsionek również wzniesiono na planie prostokąta. Prezbiterium wzniesiono natomiast na rzucie trapezoidalnym, przylega do niego zakrystia. Wnętrze świątyni kryje strop, w nawie kasetonowy. Na ścianach nawy wewnątrz budynku znajdują się rzędy pilastrów z opaskami naśladującymi arkady. Od zachodu zlokalizowany jest chór muzyczny. Dachy nad wszystkimi częściami kościoła są dwuspadowe. Najstarszym elementem wyposażenia obiektu jest XVIII-wieczna rokokowa monstrancja oraz barokowy ornat z w. XVII. Ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne powstały po roku 1930, natomiast z końca XIX w. pochodzą krzyż ołtarzowy i patena, która przetrwała z wyposażenia dokudowskiej cerkwi prawosławnej. Przypisy
Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Warszawie

Kościół świętego Rafała Kalinowskiego w Warszawie – zabytkowy kościół znajdujący się przy al. gen. Chruściela „Montera” 103 w dzielnicy Rembertów w Warszawie, na terenie Akademii Sztuki Wojennej. Należy do Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego i jest podporządkowany bezpośrednio wikariuszowi biskupiemu. Historia Świątynia została wzniesiona pod koniec XIX wieku jako cerkiew prawosławna pod wezwaniem świętego Jakuba Apostoła. Pełniła ona rolę świątyni garnizonowej dla pobliskiego miasteczka, jakie powstało przy poligonie artyleryjskim wojsk carskich. Parafię tworzyli przeważnie żołnierze służący w miejscowym garnizonie. Cerkiew uroczyście konsekrowano w dniu 11 stycznia 1896 roku. Po zakończeniu I wojny światowej cerkiew i garnizon zostały przekazane Wojsku Polskiemu. Świątynia została przebudowana na rzymskokatolicki kościół garnizonowy i otrzymała nowe wezwanie. Po zakończeniu wojny do 1949 roku w świątyni były odprawiane regularne nabożeństwa. W 1950 roku obiekt został zamknięty dla celów kultu religijnego, by umieścić w nim magazyn sprzętu hydraulicznego. Po transformacji systemowej 1989, w październiku 1991 roku, została powołana rzymskokatolicka parafia garnizonowa i przywrócono obiektowi funkcje sakralne. 15 listopada 1992 roku Prymas Polski Józef Glemp dokonał rekoncyliacji świątyni. W 2010 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ceradzu Kościelnym

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ceradzu Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ceradzu Kościelnym przy ul. Bukowskiej 4 w gminie Tarnowo Podgórne na zachód od Poznania. Pełni funkcję świątyni parafialnej dla parafii o tym samym tytule. Historia budowy Początki parafii w Ceradzu sięgają połowy XIII wieku. Prawdopodobnie już wtedy w miejscowości stała drewniana świątynia parafialna ku czci św. Stanisława, kanonizowanego w 1253 roku. Obecny kościół został postawiony w I połowie XVI wieku. Pierwotnie była to jednonawowa budowla z transeptem, murowana, w stylu późnego gotyku. Nieznany jest fundator kościoła z tego czasu, natomiast wiadomo, iż w latach 1550–1575 rodzina Potulickich dobudowała po stronie południowej prezbiterium późnorenesansową kaplicę grobową (obecnie pod wezwaniem św. Stanisława). W 1713 roku od strony zachodniej dobudowano do kościoła kruchtę, natomiast kruchta południowa została postawiona w 1864 roku. Pod koniec XIX wieku dokonano gruntownej naprawy dachów (1893) oraz położono cementową posadzkę na miejsce dotychczasowej ceglanej. W tym samym czasie zamurowano wejście do grobowca rodziny Stablewskich, znajdujące się pośrodku kościoła i wybito nowe na zewnątrz świątyni. W latach II wojny światowej świątynia wykorzystywana była przez władze okupacyjne jako magazyn. W czasach powojennych trzykrotnie dokonano gruntownych prac renowacyjnych – w latach 1969, 1982 i 2001. W kościele znajdują się organy piszczałkowe organmistrza Józefa Gryszkiewicza z 1893 roku. Od 2016 roku nie były użytkowane. W 2022 podjęto decyzję o wyremontowaniu instrumentu, a renowacji podjęła się firma Nawrot i Synowie z Wronek. 25 września 2024 r. odbyło się uroczyste poświęcenie organów, którego dokonał abp Stanisław Gądecki. Kaplica grobowa rodziny Engeströmów Przy kościele znajduje się kaplica grobowa rodziny Engeströmów, wybudowana w II poł. XIX wieku. Pochowani w niej zostali członkowie rodu m.in. Lars von Engeström – poseł króla Szwecji w Polsce, jego małżonka Rozalia Chłapowska, a także Wawrzyniec Benzelstjerna Engeström – wnuk Larsa, sekretarz Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Przypisy Bibliografia Oficjalna strona parafii w Ceradzu Kościelnym