NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
PGE Energetyka Kolejowa

Die PGE Energetyka Kolejowa S.A. ist eines der größten Energieunternehmen in Polen mit Sitz in Warschau. PGE Energetyka Kolejowa ist ein Eisenbahninfrastrukturbetreiber. Das Unternehmen wurde 2001 als PKP Energetyka S.A. gegründet und gehört seit 2023 zur PGE Polska Grupa Energetyczna. Die ungefähr 4000 Mitarbeiter (davon die Hälfte Elektrotechniker) betreuen die 25.000 Kilometer elektrifizierte Gleise der PKP Polskie Linie Kolejowe und betreiben 20 Tankstellen für Schienenfahrzeuge. Der Vertrag mit PKP Polskie Linie Kolejowe läuft bis 2027. Die Fahrzeughalterkennzeichnung ist PGEEK. Weblinks Website des Unternehmens Einzelnachweise
PGE Energetyka Kolejowa

PGE Energetyka Kolejowa S.A., until 2023 PKP Energetyka S.A. is the cross-country electricity distributor to the Polish railway network and other business customers. It also provides nationwide maintenance and emergency response services to the railway network, operates fuel stations for diesel locomotives and is active in electricity and gas reselling. It owns 20,000 km of distribution network and operates a fleet of highly specialised trains and rail equipment across Poland. It was created in 2001 as the result of the division of Polskie Koleje Państwowe (Poland's state-owned railway company) into several dozen companies to prepare the ground for privatisation in line with advice that the Polish government had received from the World Bank. PKP Group originally planned to privatise PKP Energetyka in 2011, and sold it to CVC Capital Partners for 1.965 billion PLN (~525 million USD) in September 2015. In late 2022, it was reported that the Polish PiS government might buy back PKP Energetyka from CVC Capital Partners. On 28 December 2022, PGE Polska Grupa Energetyczna signed a preliminary agreement with the CVC Fund to purchase 100% of shares in PKPE Holding sp. z o.o. which owns 100% of shares in PKP Energetyka S.A. On 3 April 2023, PGE Polska Grupa Energetyczna acquired from the CVC Fund 100% of shares in PKPE Holding sp. z o.o. thus closing the purchase transaction of PKP Energetyka S.A. On 4 April 2023, the company's name was changed from PKP Energetyka to PGE Energetyka Kolejowa. See also Transportation in Poland List of railway companies Polish locomotives designation PKP Group References
Panków

Panków (deutsch Penkendorf; älter auch Pänkendorf) ist ein Ort in der Landgemeinde Świdnica (Schweidnitz) im Powiat Świdnicki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Es liegt etwa 10 Kilometer nordöstlich von Świdnica (Schweidnitz) und 44 Kilometer südwestlich von Breslau. Geschichte „Pankendorff“, das zum Herzogtum Schweidnitz-Jauer gehörte, wurde erstmals im Jahre 1369 erwähnt. Die Besitzer waren: 1371 Kunemann von Pankendorf auf Nitschendorf, 1405 Hans von Wiltberg, 1464 Christoph von Bock, 1470 Nikolaus von Schellendorf, 1517 Christoph von Bock, 1548 Hans von Bock, der das Brauurbar bestätigt bekam, auf diesen folgten 1568 die Brüdern Konrad und Christoph von Bock, ab 1587 die Herren von Schnindel, 1674 gehörte es Gottfried und 1694 Friedrich von Zedlitz, seit 1733 Erben des Hans Christoph Baron von Schweinitz auf Tscheplau, 1737 Hans Christoph Graf von Schweinitz, 1743 Friedrich Wilhelm von Posadowsky und schließlich seit 1746 David Sigmund Graf von Zedlitz und dessen Erben. Nach dem Ersten Schlesischen Krieg fiel Penkendorf 1741/42 mit dem größten Teil Schlesiens an Preußen. Die alten Verwaltungsstrukturen wurden aufgelöst und Penkendorf in den Landkreis Schweidnitz eingegliedert. 1785 zählte das Dorf zwei Vorwerke, 16 Gärtner, 15 Häusler, eine Wassermühle und 199 Einwohner. 1845 waren es 43 Häuser, drei Vorwerke, 296 Einwohner, davon 35 katholisch und der Rest evangelisch, eine evangelische Schule, eine Wassermühle, eine Sägemühle und einen Steinbruch. Penkendorf war evangelisch zur Friedenskirche Schweidnitz gepfarrt und seit 1888 zur neu gegründeten Pfarrei Würben. Katholisch gehörte Penkendorf zur Pfarrei Schmellwitz. Als Folge des Zweiten Weltkriegs fiel Penkendorf mit dem größten Teil Schlesiens 1945 an Polen. Nachfolgend wurde es durch die polnische Administration in Panków umbenannt. Die deutschen Einwohner wurden, soweit sie nicht schon vorher geflohen waren, vertrieben. Die neu angesiedelten Bewohner waren teilweise Zwangsumgesiedelte aus Ostpolen, das an die Sowjetunion gefallen war. Sehenswürdigkeiten Schloss Penkendorf, aus der Zeit des 17./18. Jahrhunderts, 1945 durch einen Brand zerstört, Steinbrücke aus dem 15. Jahrhundert, umgeben von einem Wassergraben und ehemaligen Landschaftspark. Weblinks Einzelnachweise
Panków

Panków est une localité polonaise de la gmina et du powiat de Świdnica en voïvodie de Basse-Silésie. Histoire De 1742 à 1945, Penkendorf fait partie de l'arrondissement de Schweidnitz dans le district de Breslau au sein de la province de Silésie. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Panków

Panków (niem. Penkendorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego. Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości znajduje się w łacińskim dokumencie z 1250 roku wydanym przez papieża Innocentego IV w Lyonie gdzie wieś zanotowana została w zlatynizowanej, obecnie używanej, polskiej formie „Panckov”. Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest: zespół zamkowy - dworski: ruina zamku - dworu obronnego, z XVI w., 1699 r. park, z XIX w. Przypisy Bibliografia ColmarC. Grünhagen ColmarC., Regesten zur Schlesischen Geschichte, Breslau: Josef Max & KOMP., 1866 (niem.). Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 41.
Панкув

Панкув (пол. Panków, нім. Penkendorf) — село в Польщі, у гміні Свідниця Свідницького повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 235 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Валбжиського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Secyminie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Secyminie – wzniesiona w 1923 zabytkowa świątynia w Nowym Secyminie (niem. Deutsch Secymin) z 1923, pierwotnie protestancka, od 1945 katolicka. Historia Obiekt został wzniesiony w 1923. Źródła podają sprzeczne informacje co do pierwotnej przynależności wyznaniowej świątyni. Część z nich twierdzi, że był to kościół mennonicki, inne, że był to kościół luterański. Możliwe, że oba warianty są prawdziwe: ponieważ od 1849 mennonici podlegali administracji konsystorza ewangelicko-ausgburskiego w Warszawie, wierni w Secyminie mogli być z pochodzenia mennonitami, z których przynajmniej część stała się wyznawcami luteranizmu. Świątynia służyła protestantom do końca II wojny światowej. We wrześniu 1945 kościół został przejęty na potrzeby kultu katolickiego. Z kościołem w Secyminie związany jest cmentarz protestancki, o którym czytamy: „Przy głównej drodze przebiegającej przez Secymin Nowy, za sanktuarium MB Leśnej znajduje się najlepiej zachowany cmentarz mennonicki. Kilkanaście ponad dwumetrowych krzyży dzielnie strzeże pamięci po olędrach. Najstarsze pochodzą z 2 połowy XIX wieku. Co ciekawe – nagrobki mają napisy z dwóch stron i bardzo charakterystyczne dekoracje w postaci obramień tablic z „wałków”. Kilka krzyży stoi na cmentarnym wzgórzu, nieopodal w gąszczu krzaków zagubiły się dwa zardzewiałe żelazne nagrobki. Oprócz nich mennonitów wspominają tablice z literami porośniętymi mchem.” Opis Według opisu zamieszczonego na witrynie gminy Leoncin jest to obiekt „Jednoprzestrzenny, konstrukcji słupowo-ryglowej, z węgłami łączonymi w rybi ogon, ozdobnie oszalowany deskami. Dach dwuspadowy, krokwiowy, kryty blachą. Od wschodu wieżyczka dzwonnicy z dachem sześciopołaciowym, krytym gontem. Nad frontowymi drzwiami wejściowymi daszek snycerskiej roboty z bogato wycinanymi detalami. Obiekt zbudowany został na planie prostokąta, od zachodu dostawiona zakrystia przykryta dachem trzyspadowym, od wschodu we wnętrzu wydzielona kruchta pomieszczeniami, nad którymi umieszczono schody wejściowe prowadzące na chór muzyczny, wsparty częściowo na ośmiobocznym słupach, częściowo na ścianach wydzielających kruchtę. Wnętrze kościoła przykryte jest pozorną kolebką. Wyposażenie pochodzi z czasu wybudowania kaplicy.” Przypisy
Paradeplatz (Warschau)

Der Paradeplatz (polnisch: Plac Defilad) ist ein zentraler Platz vor dem Kulturpalast in Warschau. Geschichte Vor dem Zweiten Weltkrieg gab es hier eine dichte Bebauung, die 1943–1944 vollständig zerstört wurde. Nach dem Krieg entschloss man sich, die Gegend nicht wieder aufzubauen, sondern als Platz für Aufmärsche der Kommunisten zu nutzen. Im Westen des Platzes wurde der Kulturpalast mit einer Ehrentrübune errichtet. Nach dem Fall des Kommunismus hat der Platz an Bedeutung verloren. Über seine künftige Nutzung wird heftig debattiert, zumal es der größte urbane Freiraum im Zentrum einer europäischen Hauptstadt ist. Literatur Marian Marek Drozdowski, Andrzej Zahorski: Historia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Jeden Świat, 2004, S. 425. ISBN 83-89632-04-7. Weblinks
Parade Square

Parade Square (Polish: Plac Defilad) is a square in downtown Warsaw, laying between Świętokrzyska Street to the north, Aleje Jerozolimskie to the south, Marszałkowska Street to the east and the monumental Palace of Culture and Science to the west. With 147,000 m2 (1,580,000 sq ft) of extension, it is the largest city square in Europe and one of the largest in the world. History Parade Square is one of the youngest squares in Warsaw, built in the 1950s along with the Palace of Culture and Science. It was used extensively by the government of the Polish People's Republic for various propaganda parades. The biggest parade was held in 1966 to mark the millennium year of the Polish nation. The square held a key place in the events of 1956. After Władysław Gomułka's restoration to power, on 24 October a rally was held in the square, attended by around 400,000 people. During his speech at the rally, Gomułka condemned Stalinism and announced reforms aimed at democratizing the political system. A symbol of the changes was the refusal to accept Konstantin Rokossovsky, while the microphone was given to activist Lechosław Goździk. The crowd in the square expressed support for the reforms of Polish October, but they also demanded the release from prison of Cardinal Stefan Wyszyński, the leader of the Catholic church in Poland. On 14 June 1987, during the third apostolic journey to Poland, Pope John Paul II celebrated Mass in the square, ending the Second National Eucharistic Congress. The altar was located at the main entrance to the Palace of Culture and Science. During the Mass, the pope beatified Bishop Michał Kozal, who died in the Dachau concentration camp during the Second World War. The square lost its importance after the fall of communism, becoming the site of a giant marketplace for some time. Since the marketplace was removed (with its role mostly absorbed by the new suburban market at Marywilska 44), Parade Square has been used mainly as a car park. As the city council plans to allow construction on the site of the square, the parking spaces are to be moved to a new underground facility. Several other projects are planned to modernise the square and its surroundings, including plans to construct the Museum of Modern Art, a gentrification of a square with a new concert hall, different skyscrapers and other facilities. During the UEFA Euro 2012, which Warsaw was a host city for, a large Fan Zone was located in the square. See also Świętokrzyski Park References External links
Plaza de los Desfiles

La Plaza de los Desfiles (en polaco Plac Defilad) es una plaza situada en la ciudad de Varsovia, en Polonia. Se encuentra dentro del distrito Warszawa-Śródmieście, donde está el casco antiguo de la ciudad. Se encuentra situada entre Ulica Świętokrzyska (Calle Santa Cruz) en el norte, Aleje Jerozolimskie (Avenida Jerusalén) en el sur, Ulica Marszałkowska (Calle Mariscal) en el este y el Palacio de la Cultura y la Ciencia de Varsovia desde el oeste, por lo que es una de las plazas centrales de Varsovia. La Plaza del Desfile es la cuarta plaza urbana más grande del mundo y en la más grande de la Unión Europea. Construida en la década de 1950 junto con el Palacio de la Cultura y la Ciencia. Fue utilizado extensivamente por el gobierno de la República Popular de Polonia para los desfiles de propaganda diferentes (de ahí su nombre Plaza del desfile). Ha perdido su importancia después de la caída del comunismo, convirtiéndose irónicamente en el sitio de un enorme mercado.​ Criticado por la fealdad y la mala organización del mercado, se han pensado en varios planes para modernizar o sustituir la plaza por un edificio (que han provocado las protestas de los comerciantes locales). Los últimos planes están relacionados con la construcción de un museo de arte moderno en su lugar (inaugurado en 2015) y una nueva sala de conciertos, además de múltiples rascacielos y otras instalaciones públicas.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Plaza de los Desfiles.
Площа Дефіляд

Площа Дефіляд являє собою площу в центрі Варшави. Розташована між вулицею Свєнтокшиською (Holy Cross Street) на півночі, Єрусалимськими Алеями (Jerusalem Avenues) на півдні, вулицею Маршалковською (Marshal's Street) на сході та монументальним Палацом Культури й Науки на заході є однією з варшавських центральних площ .Це одна з найбільших міських площ у світі, найбільша в Європейському Союзі, після Александерплац у Берліні, Німеччина. Це одна з наймолодших площ у Варшаві, побудована у 1950 році разом з Палацом Культури й Науки. Яка широко використовувалась урядом Народної Республіки Польща для різних пропагандистських парадів. Найбільший парад було проведено у 1966 році, щоб відзначити тисячоліття польської нації. Площа Дефіляд відіграла ключове значення у подіях 1956 року. Після повернення до влади Влади́слава Гому́лки, 24 жовтня був проведений мітинг у якому взяли участь близько 400 000 чоловік. Під час свого виступу на мітингу, Гомулка засудив сталінізм і оголосив про реформи, спрямовані на демократизацію політичної системи. Символом змін стала відмова прийняти Костянтина Рокоссовського, під час того як мікрофон був переданий активісту Лехославу Гоздзіку. Натовп на площі виявив підтримку реформам Польського Жовтня, проте люди також вимагали звільнення з в'язниці кардинала Стефана Вишинського, лідера католицької церкви в Польщі. Виконання Влади́славом Гому́лкою Ста Років (Sto Lat) стало легендарною подією. 14 червня 1987 року під час третьої апостольської подорожі до Польщі, Папа Джон Пол II відслужив месу на площі, закінчуючи Другий Національний Євхаристійський конгрес. Вівтар був розташований біля головного входу до Палацу Культури й Науки. Під час меси папа канонізував єпископа Михайла Ко́заля, який помер у концентраційному таборі Дахау під час Другої світової війни. Площа втратила свою значущість після падіння комунізму, та за іронією долі стала місцем для гігантського ринку на деякий час. Під шквалом критики щодо "нечуваної" потворності й хаосу в центрі сучасної столиці, було складено кілька планів, щодо модернізації ринку та/або його перебудови, зокрема плани будівництва Музею Сучасного Мистецтва на його місці (відкриття 2019) і загального облаштування площі новим концертним залом, різними хмарочосами й іншими об'єктами. Під час Євро - 2012, місцем проведення якого була Варшава, на площі була розташована велика фан-зона. Сьогодні (2014 року) площа в основному використовується як стоянка для автомобілів також було прибрано ринок, його роль в основному перейняв новий приміський торговельний центр на вулиці Маривільська 44. Див. також Сьогодні Музей Сучасного Мистецтва, Варшава в даний момент знаходиться поруч і найближчим часом, буде перенесений у нову, спеціально побудовану будівлю на Площі Дефіляд. Вулиця Маривільска 44зовнішній сайт (польською мовою) [Архівовано 31 травня 2017 у Wayback Machine.] Примітки Посилання
Park des Friedens (Görlitz)

Het Park des Friedens is een park in de Duitse stad Görlitz. Het draagt deze naam sinds 1957; voordien werd het Gute Stube genoemd. Het park vormt een onderdeel van het Brückenpark, een door de Europese Unie gefinancierd project waarin vier bestaande parken in de Duitse stad Görlitz en Poolse stad Zgorzelec zijn opgenomen. De parken liggen aan weerszijden van de grensrivier de Neisse. Het park is ontstaan uit een villatuin van de fabrikant Ernst Friedrich Geißler. Het terrein werd in 1905 aangekocht door mecenas Otto Müller, die het aan de stad Görlitz schonk. De stad brak de villa af en maakte van het park een geometrische tuin. In het park bevinden zich het standbeeld van mysticus Jakob Böhme en een zeldzame ginkgoboom.
Kraków Park

Park Krakowski is a 12.5 acres (5.1 ha) city park located in Kraków, in southern Poland. The park, founded in 1885, was modelled after similar parks in Vienna. It is a contemporary sculpture park. History Park Krakowski was originated by city councillor Stanisław Rehman. It was built on grounds leased from the Polish military. It was a popular destination point with many Fin de siècle Cracovians. After World War I, its size was reduced, due to rapid real estate development. Features The park originally contained: an outdoor concert bowl amphitheatre a summer outdoor theater (built 1890) a zoo an ice skating rink and bicycle rink a swimming pool and pond a bowling alley a restaurant and seasonal outdoor cafés. From the original 1885 design, the only remaining built features are landscape tower elements, and the ornamental pond with its fountain. Sculpture park Park Krakowski has been a sculpture park since 1974. It has numerous abstract outdoor sculptures on display throughout the park grounds. They were created by Polish modern art sculptors, including: S. Borzęcki; A. Hajducki; W. Kućma; J. Sękowski; and J. Siek. References Ryszard Burek - editor, Encyklopedia Krakowa, 2000, ISBN 83-01-13325-2 External links Essential Krakow • Park Krakowski — " Things to do in Krakow". Park Krakowski Fountain — on Vimeo
Parque Krakowski

El Parque Krakowski (en polaco: Park Krakowski)​ es un parque citadino de 12,5 acres (5,1 ha) situado en Cracovia, una localidad en el sur del país europeo de Polonia. El parque, creado en 1885, fue el modelo para parques similares en Viena. Se trata de un parque de la escultura contemporánea. El Parque Krakowski se originó por iniciativa del concejal Stanisław Rehman. Se construyó sobre terrenos arrendados a los militares polacos. Fue un punto de destino popular entre muchos locales. Después de la Primera Guerra Mundial, su tamaño se redujo, debido al rápido desarrollo de bienes raíces. Véase también Fuente (arquitectura) Monumento Referencias
Краковский парк

Краковский парк (пол. Park Krakowski) — наименование городского парка, который находится в краковском районе Кроводжа. Парк внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Парк был основан в 1885 году по инициативе Станислава Рехмана между современными улицами Чарновейской, Шимановского, площадью Инвалидов и аллеями Юлиуша Словацкого, Адама Мицкевича и Зигмунта Красинского. Парк предназначался для отдыха горожан и был создан по образцу венских парков. После Первой мировой войны в связи с строительством около парка зданий и городских коммуникаций территория парка значительно уменьшилась. В настоящее время площадь парка составляет около 5 гектаров. От старого парка сохранился небольшой пруд. В 1974 году на территории парка были установлены абстрактные скульптуры различных польских скульпторов. 14 апреля 1976 года Краковский парк был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-310). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Essential Krakow • Park Krakowski
Parzyce (Baja Silesia)

Parzyce es una localidad del distrito de Bolesławiec, en el voivodato de Baja Silesia (Polonia). Se encuentra en el suroeste del país, dentro del término municipal de Nowogrodziec, a unos 4 km al norte de la localidad homónima y sede del gobierno municipal, a unos 14 al oeste de Bolesławiec, la capital del distrito, y a unos 117 al oeste de Breslavia, la capital del voivodato. En 2011, según el censo realizado por la Oficina Central de Estadística polaca, su población era de 758 habitantes.​ Parzyce perteneció a Alemania hasta 1945. Referencias
Пажиці (Нижньосілезьке воєводство)

Пажиці (пол. Parzyce, нім. Paritz) — село в Польщі, у гміні Новоґродзець Болеславецького повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 758 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Єленьоґурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Mielżyński-Palast

Der Mielżyński-Palast in Pawłowice (Woiwodschaft Großpolen, Gemeinde Krzemieniewo) wurde im Auftrag des Großen Kronsekretärs Graf Maksymilian Mielżyński (1738–1799) vom Architekten Carl Gotthard Langhans 1778 bis 1779 entworfen und 1780 bis 1783 errichtet. Die Inneneinrichtung entwarf 1788 der Warschauer Architekt Johann Christian Kamsetzer. Die Residenz besteht aus dem Hauptgebäude, verbunden durch bogenförmige Arkaden mit zwei Hofgebäuden. Neben der Einfahrt befand sich das Pförtnerhäuschen. Bei den Bauarbeitern waren hauptsächlich schlesische Handwerker tätig, aber auch polnische Handwerker aus Rydzyna, Leszno, Poniec und Rawicz. Die Skulpturarbeiten, darunter die Löwenfiguren, schuf Vaclav Böhm. Bei den Stuckarbeiten waren Stuckateure aus westeuropäischen Ländern tätig. 1792 war die Inneneinrichtung fertiggestellt, 1773 fand die Hochzeit der Tochter des Bauherrn, Katharina, statt. 1923 wurde der Palast modernisiert, u. a. wurde die Zentralheizung eingebaut. Bis 1939 blieb der Palast Eigentum der Familie Mielżyński. Während des Zweiten Weltkrieges nutzten die deutschen Behörden den Palast, kurz vor dem Kriegsende wurden die Einrichtungsgegenstände nach Deutschland verbracht. Heute beherbergt der Palast die Filiale des Zootechnischen Forschungsinstitutes aus Krakau und dient als Konferenzzentrum. Architektur Der Palast stellt ein klassizistisches Gebäude mit Erdgeschoss und zwei Obergeschossen dar. Unter dem Walmdach befindet sich ein unbenutzter Dachboden. Die Hauptfassade mit dreizehn Fensterachsen ist von dreiachsigen Risaliten flankiert. Im siebenachsigen Mittelteil befindet sich ein Portikus mit vier ionischen Säulen, mit einer Attika gekrönt, die vier Figuren trägt. Zwei Arkaden auf einem bogenförmigen Grundriss verbinden das Hauptgebäude mit den beiden Hofgebäuden. Die zweigeschossigen Hofgebäude zeigen im Zentrum der Hauptfassade den bogenförmigen Eingang unter einer riesigen Arkade. Der dreiachsige Mittelteil ist ebenfalls mit einer Attika gekrönt, die drei Figuren trägt. Vom Nationalen Institut für Kunsterbe wurde der Palast in Pawłowice am 31. Januar 1952 unter der Nr. 364 in die Liste der Baudenkmäler der Woiwodschaft Großpolen eingetragen Literatur Ewa Lodzińska, Waldemar Wieczorek: Polska niezwykła: województwa wielkopolskie i lubuskie, (Ungewöhnliches Polen): Wydawnictwo Demart, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7427-475-3, S. 148 Weblinks Pawłowice Palais Architektur Geschichte Institut für Zootechnik in Pawłowice Homepage Fußnoten