NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Jasne

Rezerwat przyrody „Jasne” – jeden z trzech rezerwatów na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego. Utworzono go 1 lipca 1988 roku. Ochroną objęto jezioro Jasne (pow. 11,19 ha), jezioro Luba (pow. 2,42 ha), torfowiska oraz przylegające drzewostany, co daje łączną powierzchnię 106,30 ha. Specyfiką tego rezerwatu jest istnienie obok siebie dwóch różnych ekosystemów. Wyjątkowo ubogie we florę i faunę jezioro Jasne (jezioro oligotroficzne) sąsiaduje z małym, bogatym w rośliny i zwierzęta jeziorkiem Luba (jezioro dystroficzne). Jezioro Jasne Najbardziej znane licznej rzeszy turystów jest jezioro Jasne. To bezodpływowe jezioro o niespotykanie czystej i przeźroczystej wodzie (światło dociera na głębokość 14-15 m) jest najchętniej odwiedzanym miejscem na terenie parku. Na tafli jeziora można obserwować pływające gągoły. Jezioro Luba Jezioro Luba jest miejscem bogatym we florę i faunę. Latem jest porośnięte licznymi liliami wodnymi. Na torfowiskach otaczających jezioro rosną m.in.: rosiczka okrągłolistna czermień błotna żurawina błotna mech torfowiec turzyce modrzewnica Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7 s. 52
Rezerwat przyrody Jastrząbek

Rezerwat przyrody Jastrząbek – leśny rezerwat przyrody położony w gminach Łąck i Duninów Nowy (powiat płocki, województwo mazowieckie). Leży w obrębie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 29 grudnia 1987 r. (M.P. z 1987 r. Nr 5, poz. 47). Według zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2023 r. zajmuje powierzchnię 459,21 ha. Według zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie interesujących ekosystemów leśnych, bagiennych i jeziorowych znajdujących się we wschodniej części Kotliny Płockiej. Przedmiotem ochrony są ekosystemy leśne, bagienne i jeziorowe we wschodniej części Kotliny Płockiej. Klasyfikacja rezerwatu według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat biocenotyczny i fizjocenotyczny (BF) biocenoz naturalnych i półnaturalnych (np). według głównego typu środowiska jest to rezerwat mieszany (M) podtypu mozaika różnych ekosystemów (me). Walory przyrodnicze Rezerwat charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu i zróżnicowaną geologią. Położony jest na utworach trzeciorzędowych – piaskach, żwirach i iłach. Utworami czwartorzędowymi są gliny pochodzące z glacjału bałtyckiego. Znajdują się tu ozy, kemy i jeziora wytopiskowe, związane z działalnością lodowca. Na szczególną uwagę zasługują dwa jeziora oligotroficzne: Jeziorko i Sendeń oraz otaczające je bagna, porośnięte rzadkimi lub chronionymi gatunkami roślin. Wartość przyrodniczą rezerwatu wzbogaca różnorodny skład gatunkowy drzewostanów, w dużej części zbliżony do naturalnego. Ogółem na terenie rezerwatu zostało wyróżnionych 448 gatunków roślin naczyniowych, 5 gatunków skrzypów, 4 gatunki widłaków oraz 39 gatunków mchów. Wśród tej liczby stwierdzono występowanie kilku gatunków chronionych lub rzadkich, do których zaliczają się: widłak: goździsty (Lycopodium clavatum) jałowcowaty (Lycopodium annotinum) spłaszczony (Lycopodium complanatum) pluskwica europejska (Cimicifuga europaea) lilia złotogłów (Lilium martagon) listera jajowata (Listera ovata) rosiczki (Drosera) Przypisy
Rezerwat przyrody Jaworzyna

Jaworzyna – leśny rezerwat przyrody na terenie dzielnicy Wapienica w Bielsku-Białej w województwie śląskim. Utworzony rozporządzeniem Wojewody Śląskiego z dnia 25 sierpnia 2003 r. (Dziennik Urz. Woj. Śląskiego Nr 85, poz. 2281), zajmuje powierzchnię 40,03 ha. Rezerwat zlokalizowany jest w Dolinie Wapienicy, na stromych, północno-wschodnich zboczach Wysokiego i Kopanego, opadających do Jeziora Wapienickiego, w północno-wschodniej części Beskidu Śląskiego. Jest położony na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. Obszar rezerwatu jest w zarządzie Nadleśnictwa Bielsko. Przedmiotem ochrony na jego terenie są górskie zespoły leśne: jaworzyna górska z miesiącznicą trwałą, kwaśna buczyna górska, żyzna buczyna karpacka. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Jaworzyna w Bielsku-Białej. [w:] Śląskie. Pozytywna energia. Portal Turystyczny Województwa Śląskiego [on-line]. Śląska Organizacja Turystyczna. [dostęp 2018-10-14].
Rezerwat przyrody Jazy

Rezerwat przyrody Jazy – leśny rezerwat przyrody w gminie Włocławek, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Zajmuje powierzchnię 2,62 ha. Leży w granicach Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 27 maja 1963 roku (M.P. z 1963 r. Nr 54, poz. 272 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych miejsc lęgowych czapli siwej. Po utworzeniu zbiornika na Wiśle czaple z rezerwatu przeniosły się nad rzekę w pobliżu miejscowości Wistka Szlachecka. Na mocy rozporządzenia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z roku 2006 zmieniono cel ochrony rezerwatu na „zabezpieczenie i zachowanie ze względów przyrodniczych, naukowych i dydaktycznych najstarszego na Kujawach drzewostanu sosnowego”. Większość obszaru rezerwatu podlega ochronie ścisłej, jedynie 0,5 ha objęto ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Jałówka

Rezerwat przyrody „Jałówka” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Supraśl w województwie podlaskim, kilkaset metrów na północ od Supraśla. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 277,03 ha (obecnie podawana wartość 277,42 ha) Rok powstania: 1990 Rodzaj rezerwatu: leśny Stworzony dla ochrony: cennego fragmentu Puszczy Knyszyńskiej obejmującego charakterystyczne dla jej obszaru układy geomorfologiczne i wyróżniającego się bogactwem zbiorowisk roślinnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Jaźwiana Góra

Rezerwat przyrody Jaźwiana Góra – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Ostrowy Baranowskie, w gminie Cmolas, w powiecie kolbuszowskim (województwo podkarpackie). Znajduje się na terenie leśnictwa Ostrowy (Nadleśnictwo Mielec). Rezerwat położony jest w granicach Mielecko-Kolbuszowsko-Głogowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru ptasiego sieci Natura 2000 „Puszcza Sandomierska” PLB180005. Obszar chroniony ustanowiony został w 1959 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu obrazującego różne stadia regeneracji naturalnego drzewostanu jodłowo-bukowego, posiadającego szczególne znaczenie przyrodnicze i krajobrazowe w otoczeniu mało urozmaiconych drzewostanów sosnowych. Na obszarze 4,02 ha ochronie podlega tu porastający niewielkie wzniesienie – Jaźwianą Górę – las reprezentujący zubożoną formę żyznej buczyny karpackiej przekształcającej się w grąd. W runie lasu występują chronione gatunki roślin: widłak jałowcowaty i wawrzynek wilczełyko. Przypisy Linki zewnętrzne Jaźwiana Góra. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-20].
Rezerwat przyrody Jedlina (województwo podkarpackie)

Rezerwat przyrody Jedlina – rezerwat przyrody w miejscowości Nowe Sioło, w gminie Cieszanów, w powiecie lubaczowskim (województwo podkarpackie). Jest położony na terenie leśnictwa Załuże (Nadleśnictwo Lubaczów). numer według rejestru wojewódzkiego – 45 powierzchnia – 67,17 ha (akt powołujący podawał 66,97 ha) dokument powołujący – M.P. z 1995 r. Nr 5, poz. 80 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – starodrzew jodłowy Głównym zbiorowiskiem leśnym jest grąd subkontynentalny występujący tu w trzech podzespołach, w tym w dość rzadkim podzespole z drzewostanem jodłowym. Rosną tu okazy jodły o rozmiarach pomnikowych (pierśnica do 1 m). Przypisy Linki zewnętrzne Jedlina. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-21].
Rezerwat przyrody Jedlnia

Rezerwat przyrody Jedlnia – leśny rezerwat przyrody położony w powiecie radomskim (województwo mazowieckie), po obu stronach szosy Radom – Kozienice w odległości 12 km od Radomia. Leży w obrębie Kozienickiego Parku Krajobrazowego. Celem utworzenia rezerwatu jest ochrona starych drzewostanów (150 - 200 lat) pochodzenia naturalnego, porastających północny brzeg zalewu w Jedlni-Letnisko. Dominują tu sosna zwyczajna, dąb bezszypułkowy i szypułkowy z domieszką brzozy, jodły i grabu. Szczególnie cenna jest sosna, rzadko poza rezerwatem dorastająca tego wieku. W runie występują m.in. chronione: buławnik czerwony i lilia złotogłów oraz rzadkie gatunki ziół: żankiel zwyczajny, miodunka wąskolistna i turzyca pagórkowata. Na terenie rezerwatu znajdują się zbiorowe mogiły około 850 osób pomordowanych przez hitlerowców podczas II wojny światowej. Turystyka Przez rezerwat przechodzi szlak turystyczny czarny: Jedlnia-Letnisko - Rezerwat przyrody Jedlnia - Kolonka - Kieszek - Stoki - Lewaszówka Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7
Rezerwat przyrody Jeleni Dwór

Rezerwat przyrody „Jeleni Dwór” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie powiatu prudnickiego, w gminie Biała (województwo opolskie). Rezerwat „Jeleni Dwór” został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 14 września 1959 roku w celu ochrony fragmentu lasu mieszanego naturalnego pochodzenia, stanowiącego pozostałość dawnej Puszczy Niemodlińskiej. Rezerwat zajmuje powierzchnię 3,91 ha (akt powołujący podawał 3,49 ha) i znajduje się w odległości około 6 km na północ od miejscowości Chrzelice. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Teren rezerwatu jest porośnięty lasem mieszanym z przewagą dębu bezszypułkowego (Quercus petraea) i sosny (Pinus sylvestris). Na jego obszarze występuje również: dąb szypułkowy (Quercus robur), brzoza brodawkowata (Betula pendula), jodła pospolita (Abies alba), świerk pospolity (Picea abies) i modrzew europejski (Larix decidua). Wiek występujących tam dębów sięga 300 lat. W poszyciu i runie leśnym występuje szereg gatunków roślin w tym: kłosówka miękka (Holcus mollis), kosmatka owłosiona (Luzula pilosa), konwalijka dwulistna (Maianthemum bifolium), orlica pospolita (Pteridium aquilinum), konwalia majowa (Convallaria majalis), kruszyna pospolita (Frangula alnus), widłak goździsty (Lycopodium clavatum), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine). Występuje tam również 37 gatunków mchów, 20 wątrobowców i 14 śluzowców. Ze zwierząt występują tam: jeleń (Cervus elaphus), sarna (Capreolus capreolus), dzik (Sus scrofa), wiewiórka (Sciurus vulgaris), kilka gatunków dzięciołów. Przypisy
Rezerwat przyrody Jelenia Góra (województwo małopolskie)

Jelenia Góra – leśny rezerwat przyrody, usytuowany w Szymbarku, na południowo-wschodnim stoku Jeleniej Góry, na pograniczu Beskidu Niskiego i Pogórza Karpackiego. Jego powierzchnia wynosi 12,97 ha. W latach 70. XX w. pracownicy ówczesnego Zakładu Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN opisali bogate stanowisko rzadkiej paproci – języcznika zwyczajnego na stokach Jeleniej Góry i podjęli inicjatywę objęcia go ochroną rezerwatową. Rezerwat utworzono na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 maja 1984 r. Rezerwat leży na terenie oddziału nr 345 leśnictwa Stróże, obręb Gorlice (Nadleśnictwo Gorlice). Rezerwat został powołany do ochrony zespołu jaworzyny górskiej z bogatymi, naturalnymi stanowiskami paproci – języcznika zwyczajnego (Phyllitido-Aceretum). Ochronie podlegają także fragmenty naturalnej lub półnaturalnej buczyny karpackiej z licznym udziałem jodły. Rezerwat obejmuje obszar starego osuwiska stokowego w formie bezwodnego parowu, ograniczonego z jednej strony wyraźną grzędą terenową. Teren pokrywają blokowiska głazów i osypiska drobniejszych okruchów piaskowca magurskiego. Ok. 1/3 terenu rezerwatu porasta jaworzyna górska z królującym w podszyciu języcznikiem zwyczajnym. Jest to jedno z największych w Polsce skupisk tej paproci (w 1984 r. ok. 1500 okazów). Obok niej rosną tu m.in. miesiącznica trwała, szczyr trwały i gajowiec żółty. W rzadkim podszycie królują leszczyna i dziki bez czarny. Pozostałe 2/3 obszaru porasta buczyna karpacka, w której runie występuje m.in. żywiec gruczołowaty, marzanka wonna, paprotnik kolczysty i niecierpek pospolity. W sumie na terenie rezerwatu naliczono 69 gatunków roślin naczyniowych (12 drzew, 3 krzewów, 54 roślin zielnych). W pobliżu rezerwatu znajduje się interesujące jeziorko osuwiskowe nazywane Beskidzkim Morskim Okiem. Przez teren rezerwatu przebiega zielony szlak turystyczny Szymbark – Stróże. Przypisy Bibliografia Mościcki Bogdan: Języcznik na Jeleniej Górze, w: „Magury 88. Informator krajoznawczy”, wyd. Studenckie Koło Przewodników Górskich, Warszawa 1988, s. 10––11; Pietrzak Mariusz: Ochrona przyrody w Beskidzie Niskim, w: „Magury '96. Rocznik krajoznawczy poświęcony Beskidowi Niskiemu”, wyd. Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Warszawie, Warszawa 1996, s. 65–90, ISBN 83-85141-11-1.
Rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny

Rezerwat przyrody Jeleniak Mikuliny (szl. Jelyniok Mikuliny) – leśny rezerwat przyrody na terenie nadleśnictwa Koszęcin, w pobliżu miejscowości Piłka w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Koszęcin. Charakterystyka Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 grudnia 1957 r. Początkowo zajmował powierzchnię 37,54 ha, w 2012 roku powiększono go do 120,26 ha. Granice obszaru chronionego obejmują dwa płytkie, zarastające stawy, położone w niecce między wydmowej. Przyroda Fauna Rezerwat chroni stanowisko lęgowe żurawia zwyczajnego (Grus grus), gniazdującego tu od co najmniej 1840 roku. Do roku 1978 gniazdowała tu jedna para żurawi, lecz na początku lat 80. XX w. zaobserwowano stopniowy wzrost liczebności tego gatunku. Flora Rezerwat chroni torfowisko z pierwotną roślinnością bagienną i przybrzeżną. Szata roślinna rezerwatu jest bogata – występuje tu 177 (niektóre źródła podają ponad 200) gatunków roślin naczyniowych, w tym kilka rzadkich, czy objętych ochroną gatunków: bagno zwyczajne (Ledum palustre) widłak goździsty (Lycopodium clavatum) widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum) bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris) jeżogłówka najmniejsza (Sparganium minimum) przygiełka biała (Rhynhospora alba) Na uwagę zasługują występujące tu rośliny mięsożerne: rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia) pływacz drobny (Utricularia minor) pływacz średni (Utricularia intermedia) pływacz zachodni (Utricularia australis) Występują tu też 32 gatunki mszaków i 21 gatunków porostów. Galeria Przypisy Bibliografia Rezerwat "Jeleniak-Mikuliny". Nadleśnictwo Koszęcin – Lasy Państwowe. [dostęp 2006-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-29)].
Rezerwat przyrody Jelonka

Rezerwat przyrody Jelonka – rezerwat przyrody położony na piaszczystych nieużytkach porolnych gminy Kleszczele w województwie podlaskim. Powstał na podstawie zarządzenia MOŚiZN z dnia 9.12.1989 (M.P. Nr 44, poz. 357) Powierzchnia: 227,00 ha Rok powstania: 1989 Rodzaj rezerwatu: krajobrazowy Stworzony dla ochrony: kompleksu muraw piaskowych, jałowczysk i zarośli jałowcowo-osikowych powstałych na jałowych nieużytkach rolnych. Z rzadkich gatunków grzybów na obszarze rezerwatu w 1993 r. stwierdzono występowanie goździeniowca żółtobiałego. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziora-Olszyny

Rezerwat przyrody Jeziora-Olszyny – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1995 r. na terenie gminy Pniewy w powiecie grójeckim. Rezerwat znajduje się w dolinie rzeki Jeziorki, w sąsiedztwie wsi Jeziórka i Zarębowo. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego siedliska grądowego. Przypisy
Jeziora Sitna

Rezerwat przyrody „Jeziora Sitna” (do roku 2018 „Jeziora Małe i Duże Sitno”; kaszb. Jezoro Môłé i Wiôldżé Sëtno) – rezerwat torfowiskowy na Pojezierzu Bytowskim w kompleksie leśnym Parku Krajobrazowego Dolina Słupi. Zlokalizowany jest na terenie gminy Czarna Dąbrówka w powiecie bytowskim w województwie pomorskim. Rezerwat został powołany na mocy „Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody”, które weszło w życie 1 stycznia 1982. Zajmuje powierzchnię 40,45 ha (w zarządzeniu powołującym podano 40,66 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 106,9 ha. Składa się z trzech części obejmujących dwa jeziora, okoliczne torfowisko i pobliską otulinę leśną: dwa jeziorka śródleśne Duże Sitno – jezioro lobeliowe powierzchni 11,64 ha Małe Sitno – o powierzchni 3,03 ha z występującymi tu lobelią jeziorną, brzeżycą jednokwiatową, grążelem żółtym, pływaczem zwyczajnym i grzybieniem białym torfowiska wysokie o powierzchni 11 ha z występującymi tu bagnicą torfową, bagnem zwyczajnym, żurawiną błotną, rosiczką okrągłolistną, rosiczką długolistną, wełnianką wąskolistną i wełnianką pochwowatą obszar boru bagiennego o powierzchni ponad 14 ha z ponad 100-letnim drzewostanem sosnowym z występującymi tu borówką czernicą, bagnem zwyczajnym, widłakiem jałowcowatym i widłakiem goździstym. Rezerwat leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Bytów. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony. Inne formy ochrony przyrody Rezerwat jest położony w granicach Parku Krajobrazowego Dolina Słupi oraz dwóch obszarów Natura 2000 – obszaru specjalnej ochrony ptaków „Dolina Słupi” PLB220002 i specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Słupi” PLH220052. W bezpośredniej bliskości znajduje się rezerwat „Gniazda orła bielika”. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziora Siegniewskie

Rezerwat przyrody „Jeziora Siegniewskie” – faunistyczny rezerwat przyrody, o powierzchni 23,08 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Mieszkowice, 6 km na północny wschód od Gozdowic, 6,5 km na południe-południowy zachód od Morynia oraz 7 km na zachód-północny zachód od Mieszkowic. Wchodzi w skład Cedyńskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat obejmuje obszar lasu o powierzchni 10,40 ha oraz dwa śródleśne jeziora o powierzchni 8,7 ha i 3,98 ha (według stanu na 2003 rok). Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 17 listopada 1988 r. w celu „zachowania w naturalnym stanie ostoi ptactwa wodnego i śpiewającego oraz zbiorowisk roślinności wodnej, szuwarowej i leśnej”. Z biegiem lat poziom wody w jeziorach znacznie spadł, wskutek czego liczebność gniazdującego tu ptactwa również znacząco spadła oraz nastąpił zanik pierwotnej roślinności wodno-szuwarowej. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2011 r. zmodyfikowano cel ochrony na „zachowanie w naturalnym stanie ornitofauny związanej ze zbiorowiskami roślinności szuwarowej i leśnej”. Wśród bytujących tu 90 prawnie chronionych gatunków zwierząt oraz 6 gatunków figurujących w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt są: bielik, traszka grzebieniasta, kumak nizinny, wydra. Występujące rośliny zielne to m.in.: kłoć wiechowata, wąkrota zwyczajna, widłak jałowcowaty. Najciekawsze gatunki awifauny lęgowej: żuraw, czernica, perkoz rdzawoszyi, perkoz dwuczuby, perkozek, bąk, błotniak stawowy. Najciekawsze gatunki awifauny przelotnej i lęgowej: bocian czarny, czyżyk, czapla siwa, rudzik, sikora bogatka, sikora modra, bocian czarny. Duża czystość wód jezior sprzyja występowaniu raków i wielu gatunków ryb, jak lin, leszcz, płoć, karaś, szczupak i okoń. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Mieszkowice. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka Po wschodniej stronie rezerwatu prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Wzgórz Morenowych (o długości 55,2 km: Mieszkowice – rezerwat przyrody „Jeziora Siegniewskie” – Moryń – Dolsko – Mętno – „Głazy Bliźniaki” – Piasek – rezerwat przyrody Bielinek – Lubiechów Dolny). Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka edukacyjna w formie pętli, której początek i koniec znajdują się na parkingu leśnym „Siegniew” wyposażonym w miejsce na ognisko. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziorka Chośnickie

Rezerwat przyrody Jeziorka Chośnickie – torfowiskowy rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim położony na terenie gminy Parchowo w województwie pomorskim. Został utworzony w 1985 roku. Zajmuje powierzchnię 213,36 ha (akt powołujący podawał 213,59 ha). Rezerwat obejmuje kopułowe torfowisko wysokie typu bałtyckiego, siedem jezior dystroficznych zarastających płem torfowców oraz okoliczne bory bagienne. Jeziorka Chośnickie są miejscem bytowania żurawia i wielu innych gatunków ptaków, m.in. orzechówki, dzięcioła czarnego, puchacza. Siedliska przyrodnicze występujące w rezerwacie chronione są dodatkowo w obszarze Natura 2000 „Jeziorka Chośnickie” (kod obszaru: PLH220012). Rezerwat jest udostępniony dla celów edukacyjnych i turystycznych, urządzono w nim krótką ścieżkę dydaktyczną. Najbliższe miejscowości to Chośnica i Kistowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziorka Kozie

Rezerwat przyrody Jeziorka Kozie – torfowiskowy rezerwat przyrody na terenie Borów Tucholskich w województwie kujawsko-pomorskim. Utworzony w 1984 roku w celu ochrony zarastających jezior z typowo wykształconym zespołem roślinności torfowiska wysokiego. Zajmuje powierzchnię 12,30 ha, zaś utworzona w 2024 otulina obejmuje obszar 78,04 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Rezerwat położony jest w gminie Tuchola w powiecie tucholskim, w środkowej części Tucholskiego Parku Krajobrazowego, około 4 kilometry na północny zachód od Woziwody, w bliskim sąsiedztwie innego rezerwatu – „Jezioro Zdręczno”. Rezerwat leży na obszarze Nadleśnictwa Woziwoda. Charakterystyka Rezerwat przyrody „Jeziorka Kozie” obejmuje swym zasięgiem cztery zagłębienia wytopiskowe. Trzy z nich to niewielkie jeziorka dystroficzne, a czwarte całkowicie pozbawione jest otwartego lustra wody. Na ich terenie wytworzyły się zespoły roślinne charakterystyczne dla torfowisk wysokich i przejściowych, m.in.: mszar kępowo-dolinkowy, pło mszarne, bór bagienny, przygiełka biała. Na terenie rezerwatu znajdują się stanowiska roślin chronionych, m.in.: rosiczki okrągłolistnej, rosiczki długolistnej, rosiczki pośredniej, bażyny czarnej, bagnicy torfowej, turzycy bagiennej, bagna zwyczajnego, grzybienia północnego. Fauna występująca na terenie rezerwatu to m.in.: żaba jeziorkowa, żaba trawna, żaba moczarowa, zaskroniec zwyczajny. Turystyka W pobliżu rezerwatu przyrody „Jeziorka Kozie” swój przebieg mają szlaki turystyczne: piesze: szlak Brdy: Bydgoszcz – Konarzyny, rowerowe: BY-7001s: Tuchola – Bachorze, BY-6001n: Bydgoszcz – Chojnice. W celu zachęcenia turystów do odwiedzania rezerwatu zbudowano drewnianą kładkę na skraju jednego z jeziorek. Jest to dobry punkt do obserwacji roślinności terenów podmokłych. Dodatkowych informacji dostarczają turystom tablice z opisami przyrody. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziorko Daisy

Rezerwat przyrody Jeziorko Daisy – utworzony w 1998 r. geologiczno-leśny rezerwat przyrody nieożywionej, wchodzący w skład Książańskiego Parku Krajobrazowego (gmina Świdnica, powiat świdnicki, województwo dolnośląskie). Leży na Pogórzu Wałbrzyskim, na obszarze jednostki geologicznej zwanej depresją Świebodzic. Powierzchnia rezerwatu wynosi 7,11 ha. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 180 gatunków roślin, z czego 172 to gatunki wyższe (nago- i okrytozalążkowe, paprotniki), pozostałe 8 zaś to mszaki (wątrobowce i mchy). Dotąd nie opracowano szczegółowo fauny rezerwatu. Zbadano jedynie plankton Jeziora Zielonego, w którym stwierdzono 16 gatunków skorupiaków. Główną atrakcją turystyczną stanowi Jezioro Zielone potocznie nazywane Jeziorko Daisy, zalane wyrobisko kamieniołomu, powstałe w 1870 roku po eksploatacji dewońskich wapieni rafowych. Szlaki turystyczne Przez rezerwat wiodą szlaki: Szlak Zamków Piastowskich, Szlak Ułanów Legii Nadwiślańskiej. Przez teren rezerwatu przebiega także trasa ścieżki przyrodniczo-dydaktycznej „Jeziorko Daisy”. Przypisy