NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 72 – Ropa

Cmentarz wojenny nr 72 – Ropa – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Ropa, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Ropa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Obiekt znajduje się na cmentarzu parafialnym. Zajmuje powierzchnię około 120 m². W 6 zbiorowych oraz 16 pojedynczych grobach pochowanych prawdopodobnie 37 żołnierzy poległych w grudniu 1914 oraz pierwszych miesiącach 1915 roku, a także zmarłych w szpitalu, mieszczącym się w pobliskim dworze: 6 Rosjan 31 Austriaków z 2 IR, 4 IR, 10 IR, 28 IR, 34 IR, 35 IR, 56 IR, 30 LIR, 24 LIR oraz 13 pułku artylerii fortecznej i 2 pułku sanitarnego. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 86. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. – Ropa Lista poległych Ropa (nr 72).
Воинское кладбище № 72 (Ропа)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-615 от 16 февраля 1990 года. Воинское кладбище № 72 — Ропа (пол. Cmentarz wojenny nr 72 - Ropa) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Ропа, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в декабре 1914 - марте 1915 года. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 120 квадратных метра находятся 6 братских и 16 индивидуальных могил, в которых похоронены 31 австрийских и 6 русских солдат. 16 февраля 1990 года некрополь был внесён в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-615). Описание Военный некрополь находится в хорошем состоянии и занимает отдельный квартал на сельском кладбище, от которого оно отделено низкими каменными столбиками. В центре некрополя располагается высокий деревянный крест. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I-IV), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998. Ссылки Okręg III Gorlice, Cmentarz wojenny nr 72 - Ropa (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Warenhaus Wertheim (Breslau)

Das Warenhaus Wertheim ist ein ehemaliges Geschäftshaus in der Innenstadt von Breslau. Es wird heute als Kaufhaus Renoma geführt, ist aber ein Einkaufszentrum und liegt an der Ulica Świdnicka, Ecke Plac Tadeusza Kościuszki. Geschichte Das Kaufhaus errichtete der Wertheim-Konzern von 1928 bis 1930 nach Plänen des Architekten Hermann Dernburg an der Schweidnitzer Straße und am Tauentzienplatz. Es besaß die ersten Rolltreppen in Schlesien und galt als größtes Warenhaus der Stadt. Im Zuge der deutschlandweiten Arisierung zerschlugen die Nationalsozialisten 1937 den Konzern. Das Warenhaus ging in die Hände der Allgemeinen Warenhaus Gesellschaft AG (AWAG) über. In der Schlacht um Breslau brannte 1945 das Innere des Hauses aus, wobei Fassade und Stahlkonstruktion erhalten blieben. Das Warenhaus ist 1948 zur „Ausstellung der Wiedergewonnenen Gebiete“ als „Allgemeines Kaufhaus“ (polnisch Powszechny Dom Towarow, kurz PeDeT) wiedereröffnet worden. Im Erdgeschoss war ein Lebensmittelladen untergebracht. Später führte die polnische Zeitung Słowo polskie einen Wettbewerb zur Umbenennung des Kaufhauses durch. Das Kaufhaus erhielt daraufhin seinen heutigen Namen Renoma. Das 1977 unter Denkmalschutz gestellte Kaufhaus wurde Ende der 1990er Jahre privatisiert und zwischen 1998 und 1999 modernisiert und umgebaut. Eine erneute Renovierung zwischen 2005 und 2009 war mit einer modernen Erweiterung in östlicher Richtung verbunden. Am 25. April 2009 konnte das neue Warenhaus wieder eröffnen. Literatur Klaus Klöppel: Breslau. Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. 4., aktualisierte und erweiterte Auflage. Hrsg. von Bernd Schwenkros und Detlev von Oppeln. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 135 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche); 5., aktualisierte und erweiterte Auflage. Ebenda, 2016, ISBN 978-3-89794-329-2, S. 135 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). Weblinks Website des Kaufhauses Renoma. In: renoma-wroclaw.pl (polnisch, englisch) Kaufhaus Renoma. Das Werk der europäischen Moderne der 30er Jahre in einem modernen Design. In: wroclaw.pl. Stadt Wrocław, 6. Mai 2014, archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 14. September 2017; abgerufen am 2. November 2022 (deutsch, zur Geschichte des Warenhauses). Dom handlowy Renoma. Wertheim, AWAG, PDT, Pedet, DT Renoma, Dom towarowy. In: polska-org.pl (polnisch; historische Aufnahmen) Einzelnachweise
Citronex

Citronex – polskie rodzinne przedsiębiorstwo wielobranżowe z siedzibą w Zgorzelcu założone w roku 1988. Citronex zajmuje się m.in. logistyką i importem bananów, produkcją i dystrybucją pomidorów, transportem i spedycją, a także prowadzi stacje paliw (w tym LNG), myjnie, hotele, restauracje i supermarkety. Firmą zarządza Artur Toronowski, Barbara Zarzecka, Rafał Zarzecki oraz Robert Zarzecki. Historia W 1988 powstało niewielkie przedsiębiorstwo importujące owoce cytrusowe. W 1993 Citronex zbudował w Zgorzelcu pierwsze własne komory dojrzewalni bananów, a w 1997 podpisał pierwsze kontrakty na import tych owoców z Ameryki Południowej. Od 1998 grupa Citronex rozpoczęła budowę sieci myjni samochodowych dla ciężarówek a od 2006 także stacji paliw. W roku 2010 Citronex utworzył spółkę Polskie Pomidory S.A. nastawionej na uprawę warzyw oraz zakupił spółkę PPO Siechnice. W 2013 otwarto pierwszą stację paliw pod własną nazwą "Dyskont Paliwowy". W roku 2017 Citronex wprowadził na rynek nową markę bananów pod nazwą "Yellow", które oferowane były m.in. w takich sieciach jak: Biedronka, Tesco, Kaufland, Polo Market, Market Dino, Mila, Żabka, Eurocash oraz eksportowane do Rumunii, na Litwę, Łotwę, Słowację i do Czech. Przychody Citronexu w 2017 r. sięgnęły 887 mln zł. a w 2018 przekroczyły miliard. W 2017 Artur Toronowski z synami był sklasyfikowany na 88. miejscu na liście 100 najbogatszych Polaków tygodnika „Wprost” z majątkiem oszacowanym na 350 mln zł. Przedsiębiorstwo Citronex Do firmy Citronex należą: Citronex I Sp. z o.o. Citronex MOP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. Polskie Pomidory S.A. PPO Siechnice Sp. z o.o. Citronex Trans Logistic Sp. z o.o. Citronex Trans Energy Sp. z o.o. Route A4 Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. Citro Invest Sp. z o.o. Citrofruit Sp. z o.o. Port 2010 A. Hödel-Senán R. Zarzecki Sp. Jawna Nagrody i wyróżnienia 2014 – wyróżnienie w rankingu Filary Polskiej Gospodarki przygotowanego przez „Puls Biznesu” 2014 – Dyskont Paliwowy Citronex w Zgorzelcu zwyciężył w kategorii "Niezależna stacja benzynowa" w konkursie Forum Rynku Paliwowego PetroTrend 2014 2016 – zwycięzca konkursu – stacja benzynowa roku 2016 portalu petrolnet.pl. Dyskont Paliwowy Citronex Siechnice zwyciężył w kategoriach "Nowy Obiekt", "Niezależna Stacja Benzynowa" oraz "Sklep na Stacji Benzynowej" 2019 – 1. miejsce w kategorii Dużych Diamentów Forbesa w województwie dolnośląskim Kontrowersje Uruchomienie szklarniowej produkcji pomidorów w pobliżu czeskiej granicy, obok elektrowni w Bogatyni, wywołało protesty tamtejszych ekologów i astronomów. Poświata spowodowana doświetlaniem roślin widoczna była nawet z kilkudziesięciu kilometrów. W wyniku protestów Citronex zainstalował specjalne rolety ograniczające powstawanie świetlnego smogu. Podobne problemy z zanieczyszczaniem nocnego nieba światłem zauważyli mieszkańcy Siechnic, gdzie Citronex rozpoczął doświetlanie 43 hektarowej plantacji pomidorów. Przypisy
Statue of Taras Shevchenko (Warsaw)

The statue of Taras Shevchenko (Polish: Pomnik Tarasa Szewczenki; Ukrainian: Пам'ятник Тарасові Шевченку, romanized: Pam'yatnyk Tarasovi Shevchenku) is a monument in Warsaw, Poland, located within the Old Mokotów neighbourhood. It is placed at the Shevchenko Square, at the corner of Goworka, Chocimska, and Spacerowa Streets. The monument has a form of a bronze statue, dedicated to Taras Shevchenko, a 19th-century poet, writer, and political activist. It was designed by Anatolij Kuszcz and Baltazar Brukalski, and unveiled on 13 March 2002. History The statue was designed by Anatolij Kuszcz, while its pedestal and surroundings, by Baltazar Brukalski. The monument was dedicated to Taras Shevchenko, a 19th-century poet, writer, and political activist, commemorating his visit to Warsaw in 1830. It was proposed by Dmytro Pavlychko, the ambassador of Ukraine in Poland, and financed by the Association of Ukrainians in Poland, Kyiv City Council, Lviv Oblast administration, and the embassy of Ukraine in Poland. The installation of the statue and construction of its pedestal and surroundings were financed by companies Edbud and Edbud Lviv. The monument was unveiled on 13 March 2002, by Włodzimierz Cimoszewicz, the Prime Minister of Poland, and Anatoliy Zlenko, the Minister of Foreign Affairs of Ukraine. Prior to this, on 10 October 2000, a commemorative plaque dedicated to Shevchenko, was unveiled on one of the houses near the square, which was then named in his honour. The monument was realised with an agreement between the governments of Poland and Ukraine, as part of which, a statue of Juliusz Słowacki, a 19th-century poet and writer, and a major figure in the Polish Romantic period, was unveiled in Kyiv in 2012. In 2004, an orange scarf was wrapped around the statue, as an act of support for the Orange Revolution in Ukraine, and in 2014, it was decorated with flags of Poland and Ukraine, during the Euromaidan demonstrations. Overview The monument is placed at the Shevchenko Square, at the corner of Goworka, Chocimska, and Spacerowa Streets. The bronze statue of Taras Shevchenko forms its main element. He is depicted as a young adult, wearing a longcoat, and holding a candelabra and manuscript with his right hand, close to his chest. The statue is placed on top of a curved piramid-like pedestal, with a hexagonal shape. On the front, it features a bronze sculpture with a form of two sheets of paper, with the final verse of Shevchenko's poem To the Poles (Ukrainian: Полякам), inscribed on them in Polish and Ukrainian. It reads: The monument has a total height of 5.1 m. Gallery References
Pomnik Tarasa Szewczenki w Warszawie

Pomnik Tarasa Szewczenki – pomnik znajdujący się na skwerze imienia poety u zbiegu ulic Goworka, Chocimskiej i Spacerowej na warszawskim Mokotowie. Opis Pomnik przedstawiający młodego Tarasa Szewczenkę upamiętnia jego pobyt w Warszawie w 1830. Młodzieniec ma bujną czuprynę, jest ubrany w surdut i trzyma pod pachą szkicownik, a w ręku lichtarz ze świeczką. Cokół przypomina pień spiłowanego dębu. Monument powstał z inicjatywy ambasadora Ukrainy w Polsce, Dmytra Pawłyczki. Na cokole pomnika znajduje się fragment wiersza Szewczenki Do Polaków. Pomnik został odsłonięty 13 marca 2002. Autorem rzeźby jest Anatolij Kuszcz, natomiast cokół jest dziełem Baltazara Brukalskiego. Odlew wykonano w Kijowie; sfinansowała go Rada Miejska Kijowa. Przypisy Linki zewnętrzne Pomnik Tarasa Szewczenki polska-org.pl
Памятник Тарасу Шевченко (Варшава)

Памятник Тарасу Шевченко в Варшаве — открытый с участием министров иностранных дел Украины и Польши Анатолия Зленко и Влодзимежа Цимошевича 13 марта 2002 года в сквере его же имени на пересечении улиц Спацерова, Говорка и Хотинская. Инвестор — Объединение украинцев в Польше во главе с Мирославом Кертичаком. Автор скульптуры — украинский скульптор Анатолий Кущ, автор пьедестала — польский архитектор Балтазар Брукальский. Финансовая поддержка — Киевский горсовет и Львовская областная государственная администрация. Фирмы «Edbud» и "Edbud Львов ", во главе с Эдвардом Мазуром и Евгением Ковальским финансировали монтаж памятника, а также весь комплекс работ, связанных с мощением дорожек в сквере и площади перед самым пьедесталом. Весомый вклад для установления и открытия памятника сделал тогдашний посол Украины в Польше Дмитрий Павлычко. На памятнике четыре строки из стихотворения Шевченко «Полякам»: Ещё раньше — 10 октября 2000 года в присутствии премьер-министров Украины и Польши Виктора Ющенко и Ежи Бузека, председатель городского совета Варшавы Павел Пискорский торжественно открыл на одном из домов возле сквера, который с того дня носит имя Тараса Шевченко, памятную табличку, посвященную поэту. Памятник построен по договоренности между Украиной и Республикой Польша об установке на паритетных условиях в Варшаве памятника Тарасу Шевченко, а в Киеве памятника Юлиушу Словацкому. Скульптура Юлиуша Словацкого была изготовлена в Польше и перевезена в Киев по случаю празднования 200-летия со дня рождения польского поэта в 2009 году. И только в сентябре 2012 года памятник, который хранился на территории Киевского творческо-производственного комбината «Художник» установили рядом с костелом Святого Николая. Примечания
Пам'ятник Тарасові Шевченку (Варшава)

Пам'ятник Тарасові Шевченку в Варшаві — пам'ятник українському письменнику та художнику Тарасу Григоровичу Шевченку в місті Варшава, Польща. Історія Пам'ятник відкритий за участю міністрів закордонних справ України та Польщі Анатолія Зленка та Влодзімежа Цімошевича 13 березня 2002 року у сквері його ж імені на перетинанні вулиць Спацерова, Говорка і Хотиньська. Інвестор — Об'єднання українців у Польщі на чолі з Мирославом Кертичаком. Автор скульптури — український скульптор Анатолій Кущ, автор п'єдесталу — польський архітектор Балтазар Брукальський. Фінансувала Київська міськрада і Львівська обласна державна адміністрація. Фірми «Edbud» та «Edbud Львів», на чолі з Едвардом Мазуром і Євгеном Ковальським профінансували монтаж пам'ятника, а також увесь комплекс робіт, пов'язаних із забрукуванням доріжок у сквері та площі перед самим п'єдесталом. Вагомий внесок для встановлення та відкриття пам'ятника зробив тодішній посол України в Польщі Дмитро Павличко. Ще раніше — 10 жовтня 2000 року в присутності прем'єр-міністрів України та Польщі Віктора Ющенка та Єжи Бузека, голова Варшави Павел Піскорський урочисто відкрив на одному з будинків біля скверу, який з того дня має ім'я Тараса Шевченка, пам'ятну табличку, присвячену поету. 52°12′41.79″ пн. ш. 21°01′24.48″ сх. д. Пам'ятник зведено за домовленістю між Україною та Республікою Польща про встановлення на паритетних умовах у Варшаві пам'ятника Тарасові Шевченку, а в Києві пам'ятника Юліушу Словацькому. Скульптура Юліуша Словацького була виготовлена в Польщі і перевезена до Києва з нагоди святкування 200-річчя з дня народження польського поета у 2009 році. І тільки у вересні 2012 року пам'ятник, який зберігався на території Київського творчо-виробничого комбінату «Художник» встановили поруч з костелом Святого Миколая. Пам'ятник На пам'ятнику чотири рядки із вірша Шевченка «Полякам»: Подай же руку козакові, І серце чистеє подай! І знову іменем Христовим Ми оновим наш тихий рай. Примітки
Große Mühle (Danzig)

Die Große Mühle (polnisch Wielki Młyn) auf der Radaune-Insel in der Altstadt von Danzig gehört zu den größten Wirtschaftsbauten des Mittelalters. Geschichte Das Backsteingebäude wurde im 14. Jahrhundert durch den Deutschen Orden errichtet, der auch den Radaunekanal erbaut hatte, dessen Wasser die Mühle bis 1945 antrieb. Die Mühle wurde anfangs durch zwölf, später durch 18 große Mühlräder angetrieben. Heute befindet sich in der im Krieg ausgebrannten Großen Mühle das Bernsteinmuseum. Weblinks Netzreiseführer Danzig
Great Mill, Gdańsk

The Great Mill (Polish: Wielki Młyn; German: Große Mühle) is a 14th-century watermill located in the Old Town of Gdańsk, powered by the Radunia Canal. It was built in 1350 and functioned as a watermill until 1945. It was then a multi-purpose building and shopping mall, and since 2021, it contains an amber museum. It is listed on the regional heritage list. History The Great Mill was built by the State of the Teutonic Order in 1350 atop a newly-created artificial island. The mill, measuring 26 metres (85 ft) in height, 26 metres (85 ft) in width, and 41 metres (135 ft) in length, was powered by 18 water wheels. It fulfilled the roles of a watermill, a granary, and a bakery. Above the two floors of quern-stones, six floors of granaries were found. The mill remained in operation, being upgraded with (among other equipment) water turbines and producing flour until it was destroyed during the siege of Danzig in 1945. It was renovated after 1962, being 80% authentic. It became a multi-purpose building, with features up until 1992 including a Pewex and amusement arcade. The building then functioned as a shopping mall until 2016. In December 2016, the building was handed over to the Amber Museum in Gdańsk, which had possessed a smaller building that it had trouble fitting its exhibitions into. It was renovated starting in late 2018 for a total of 33.5 million zł and the museum was opened on 24 July 2021. Gallery References Bibliography Samp, Jerzy (2000). Miasto czterdziestu bram. Gdańsk: Marpress. ISBN 83-85349-71-5.
Grand Moulin de Gdansk

Le Grand Moulin (Wielki Młyn en polonais) sur l'île de Radunia dans la vieille ville de Gdańsk est l'un des plus grands édifices économiques du Moyen Âge. Histoire Le bâtiment en brique a été construit au XIVe siècle par l'ordre Teutonique, qui construisit également le Canal de Radunia, dont l'eau alimenta le moulin jusqu'en 1945. Le moulin était initialement entraîné par douze, puis par 18 grandes roues. Aujourd'hui, il y a un centre commercial dans le Grand Moulin, qui avait été incendié pendant la guerre. À l'intérieur, on peut encore voir aujourd'hui quelques grosses meules. Voir aussi Petit Moulin de Gdańsk Liens web Réseau guide de voyage Gdansk Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Большая мельница

Больша́я ме́льница (пол. Wielki Młyn) — одна из достопримечательностей Гданьска, расположена в северной части Старого города. Мельница была построена Тевтонским орденом из кирпича в XIV веке. В Средневековье это было одно из крупнейших промышленных зданий Европы. Мельница была оснащена 12, а потом 18 водяными колёсами, приводимыми в движение водами Радунского канала, питаемого рекой Радуней. В здании мельницы располагались также склад и хлебопекарня. Здание, восстановленное после повреждений военного времени, долгое время использовалось как торговый центр. В 2016 году передано в ведение Гданьского музея янтаря и закрыто на реконструкцию. См. также Малая мельница Примечания Ссылки Die Große Mühle in der Danziger Altstadt (нем.)
Karaś Lake

Karaś [ˈkaraɕ] is a lake in the Masurian Lake District of north-eastern Poland, 6 kilometres (3.7 mi) from the town of Iława in Warmian-Masurian Voivodeship. The lake is the site of a nature reserve, established in 1958 and covering an area of 8.2 square kilometres (3.2 sq mi). Since 1984 it has been protected under the Ramsar convention as an important breeding ground for water birds. It is currently one of 13 such sites in Poland. References
Lago Karaś

El lago Karaś es un pequeño lago localizado en el Distrito de los lagos de Masuria, en la parte noreste de Polonia, con una superficie de 6 km² en la localidad de Iława parte del voivodato de Varmia y Masuria. El lago está clasificado como Reserva natural, establecido en 1958 y cubre un área de 8.2 km². Desde 1984 ha sido acogido bajo la protección del Convenio de Ramsar como un centro de encuentro, reproducción y conservación de aves de agua. En la actualidad es una de las trece localizaciones que tiene Polonia en la Lista Ramsar de humedales de importancia internacional. Véase también Lista Ramsar de humedales de importancia internacional
Karaś (Pojezierze Brodnickie)

Karaś – jezioro położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława oraz częściowo w powiecie nowomiejskim, w gminie Biskupiec. Leży na obszarze Pojezierza Brodnickiego. W systemie gospodarki wodnej jest jednolitą częścią wód Karaś o kodzie PLLW20575. Reprezentuje typ 3b, czyli jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, niestratyfikowane. Należy do regionu wodnego Dolnej Wisły, podlegając regionalnemu zarządowi gospodarki wodnej PGW WP w Gdańsku, od 2018 zarządowi zlewni w Tczewie. Jezioro to wraz z wodami Gaci stanowi odrębny obwód rybacki. Charakterystyka Karaś to płytkie, polodowcowe jezioro eutroficzne (podtyp allotroficzny ze względu na zasobność w substancje hummusowe). Lustro wody zajmuje ok. 380 ha (według danych z 2011, zmniejszyło się od poprzednich badań, gdy powierzchnia wynosiła 423,3 ha). Ma wymiary ok. 2,8 × 2,2 km, a średnia głębokość wynosi zaledwie 0,6 m. Dzieli się ono na dwie części połączone płytką cieśniną, a wymiana między nimi jest utrudniona. Obydwie części otoczone są przez szuwary, zarośla i lasy bagienne. Dno pokrywa 10 gatunków ramienic (wszystkie wpisane na czerwoną listę roślin i grzybów Polski). Jezioro silnie zarasta, w dużej mierze płem paprociowym, i charakteryzuje się silnymi procesami torfotwórczymi, które dużo szybciej przebiegają w południowej misie. Szuwary utworzyły dwie wyspy w północnej i kilkanaście w południowo-wschodniej części akwenu. W obrębie zlewni bezpośredniej znajduje się część zabudowań wsi Karaś i Skarszewo. Otoczony jest przez las, który także podlega torfowieniu. Zbiornik jest zasilany przez niewielkie, liczne, okresowe cieki. Z południowego brzegu wypływa rzeczka Gać, odprowadzająca wody do jeziora Trupel. Jakość wód W 2014 większość zbadanych wskaźników stanu ekologicznego wód wskazywała na drugą klasę jakości (stan dobry), a żadna z badanych substancji priorytetowych nie przekroczyła norm dobrego stanu chemicznego. W 2018 stan ekologiczny sklasyfikowano jako umiarkowany (klasa III). W tym roku również stwierdzono przekroczenie norm dobrego stanu chemicznego dla PBDE i rtęci w tkankach ryb i benzo(a)pirenu w wodzie. Również w 2018 osady jeziora okazały się jednymi z najbardziej zanieczyszczonych związkami azotu (34940 mg/kg) wśród badanych w Polsce. Są też zanieczyszczone acenaftenem i w nieco mniejszym stopniu benzo(a)pirenem. Zanieczyszczenie innymi substancjami priorytetowymi i metalami ciężkimi nie przekracza kryteriów. Ochrona Obszar ten ma wysokie walory przyrodnicze ze względu na procesy torfotwórcze i zamieszkującą tu faunę. Stanowi lęgowisko dla ponad 175 gatunków ptaków wodnych i błotnych, a także teren dogodny dla kilku gatunków roślin chronionych. Od 1958 jezioro wraz z przylegającymi lasami jest chronione w ramach rezerwatu przyrody. 3 stycznia teren rezerwatu stał się obszarem chronionym w ramach konwencji ramsarskiej (jako drugi w Polsce, jednocześnie z 3 innymi obszarami). W 2008 utworzono także specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Jezioro Karaś” PLH280003. Przypisy
Studnica (lake)

Studnica lake (Polish: jezioro Studnica, pronounced [jɛˈʑɔrɔ studˈɲit͡sa]) is a lake located in the Gwda Valley District, in the north-west part of Poland. It is 24.9 m (82 ft) deep, 2.2 km (1.4 mi) long and 0.8 km (0.50 mi) wide. Studnica lake is also the source of Gwda river. There are four different Studnica lakes in Poland.
Studnica (jezioro na Równinie Drawskiej)

Studnica – jezioro na Równinie Drawskiej, położone w woj. zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, gminie Drawsko Pomorskie, należące do zlewni Odry. Powierzchnia jeziora wynosi 37,5 ha. Żyworódka występuje licznie w kanale łączącym jezioro Studnica z jeziorem Mielno, gdzie zobserwowano także w ostatnich latach (2003) żółwie. Nieopodal jeziora biegnie zielony szlak rowerowy „Parki Krajobrazowe”. Studnica leży na terenie poligonu wojskowego i nie jest udostępniana dla turystów. Zobacz też inne znaczenia hasła Studnica Przypisy