NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Kupiecka w Częstochowie

Kamienica Kupiecka – zabytkowa, eklektyczna kamienica w Częstochowie, w II Alei, zbudowana w latach 1894–1907. Historia Kamienica została wzniesiona w stylu eklektycznym, łącząc style z różnych epok, przede wszystkim nawiązując do neogotyku. Budowlę wzniesiono na planie litery L, na rogu obecnych II Alei i al. Kościuszki. Od 1909 roku w kamienicy odbywały się kursy handlowe, była to pierwsza taka szkoła w mieście. Przed II wojną światową mieścił się tu Bank Przemysłowy Warszawski, a potem Częstochowskie Towarzystwo Pożyczkowo–Oszczędnościowe a od 1922 roku jego następca, Spółdzielczy Bank Ludowy. Właściciele, ze względu na swoją działalność społeczną, zostali zamordowani przez hitlerowców w 1940 roku. Po wojnie kamienica stała się własnością miasta. Wieloletnia eksploatacja spowodowała jej znaczące zniszczenie, gdyż dopiero w 1990 roku została ona wpisana do rejestru zabytków. W latach 2005–2007 przeprowadzono generalny remont, który uratował kamienicę przed całkowitym zniszczeniem, a nawet zawaleniem. Przypisy
Kamienica Jana Wernera i Marii Lilpop w Warszawie

Kamienica Jana Wernera i Marii Lilpop – kamienica zbudowana w 1877 roku na zbiegu ulic Zgoda oraz Chmielnej na warszawskim Śródmieściu. Budynek powstał na miejscu zbudowanej w roku 1828 innej kamienicy. W 1902 roku wykonano nadbudowę dwóch pięter zaplanowaną przez autora oryginalnego projektu, Edwarda Lilpopa. Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński. Ratujmy tę kamienicę!. „Stolica”, s. 28-29, maj 2006. SPiR EKBIN. ISSN 0039-1689. (pol.).
Dům Loitzů

Dům Loitzů (polsky: kamienica Loitzów, německy: Loitzenhaus) je jedna z nejznámějších a nejcennějších památek Štětína a jeden z příkladů staré měšťanské architektury ve městě. Je chráněn jako kulturní památka (č. A-796 z 11. července 1954). Nachází se na Starém Městě na adrese Kurkowa č. 1. Dějiny Dům byl postaven v letech 1539–1547 pro rodinu Loitz (včetně Hanse II a Anny Loitzových). Po vyhlášení rodinného bankrotu a útěku Loitzů do Polska v roce 1572 dům převzali Pomořanští knížata. Po pádu Pomořanského vévodství se dům v polovině 17. století stal sídlem švédského poradce Rosenhandta. V 18. století dům převzali bratři Dubendorfové. V budově založili cukrárnu s názvem „Švýcarský dvůr“. Během druhé světové války v roce 1944 byl interiér domu úplně spálen. V roce 1955 se tento dům dočkal důkladné stavební rekonstrukce, během níž byl uveden do původního stavu. Dnes je v něm umístěna umělecká střední škola. Výzdoby kružby odkazující na výzdobu nedalekého hradu Pomořanských vévodů šikmá okna ve schodišti reliéf „Přeměna svatého Pavla“ (kopie, originál je v muzeu). Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kamienica Loitzów na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům Loitzů na Wikimedia Commons
Kamienica Loitzów w Szczecinie

Kamienica Loitzów (niem. Loitzenhaus) – jeden z najbardziej znanych i najcenniejszych zabytków Szczecina z epoki późnego gotyku, jeden z niewielu przykładów dawnego budownictwa mieszczańskiego w mieście. Historia Kamienicę budowano stopniowo w latach 1539–1547 na zlecenie bankiera i wieloletniego burmistrza miasta Hansa II Loitza i jego żony Anny, prawdopodobnie na murach kamienicy z XV w. Rodzina Loitzów prowadziła największy bank w Szczecinie i utrzymywała kontakty handlowe w całej Europie. Członkowie rodziny zajmowali także wysokie stanowiska we władzach miejskich. W roku 1571 zmarł Joachim II brandenburski, który pożyczył znaczne kwoty od rodziny Loitzów. Ponieważ nie zostały one spłacone, rodzina Loitzów zbankrutowała i uciekła do leżącego w Polsce Nowego Dworu Gdańskiego na Żuławach, gdzie mieli swoje majątki. Upadek imperium rodziny Loitzów miał wpływ na szczecińską gospodarkę na wiele dziesięcioleci. W związku z tym w 1572 kamienicę przejęli Książęta pomorscy. Po upadku księstwa pomorskiego kamienica w połowie XVII w. stała się siedzibą szwedzkiego radcy Rosenhandta. W XVIII wieku dom przejęli bracia Dubendorfowie. Założyli w niej cukiernię zwaną odtąd Dworem Szwajcarskim. Podczas II wojny światowej w roku 1944 w wyniku nalotu wnętrze kamienicy zostało doszczętnie wypalone. Odbudowano ją w 1955 r., od tego czasu mieści się tu Liceum Plastyczne. Architektura Cechy charakterystyczne budynku: pomarańczowa elewacja z wyraźnym podziałem, bogata dekoracja ozdobiona falistymi i kolistymi maswerkami nawiązująca do zdobień pobliskiego Zamku Książąt Pomorskich charakterystyczne, skośne okna kotarowe na klatce schodowej – wieży wbudowana w elewację wschodnią płaskorzeźba „Nawrócenie św. Pawła”. Płaskorzeźba pochodzi z połowy XVI w. i wykonana została w warsztacie Hansa Schencka – nadwornego rzeźbiarza elektora brandenburskiego Joachima II. Na ścianie budynku znajduje się kopia rzeźby – oryginał przechowywany jest w szczecińskim muzeum. Galeria Zobacz też Stare Miasto w Szczecinie Przypisy Linki zewnętrzne Strona PLSP mieszczącego się w Kamienicy
Kamienica Mennica w Krakowie

Kamienica Mennica (Kamienica Margrabska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie. w dzielnicy I Stare Miasto przy Rynku Głównym 47, na rogu z ulicą Floriańską 2, na Starym Mieście. Historia W XVI wieku została kupiona przez margrabiego Zygmunta Myszkowskiego. W XVIII stuleciu była siedzibą Franciszka Wielopolskiego, pierwszego prezydenta miasta Krakowa. Wielopolski wynajmował ją również na zajazd „Pod Opatrznością”; w 1792 nocował w nim Tadeusz Kościuszko. W XIX w. mieścił się w niej hotel „Drezdeński”, w którym na kilka dni zatrzymał się Stanisław Moniuszko podczas swojego pierwszego pobytu w Krakowie w 1858. Informację o wizycie autora „Halki” zamieścił krakowski „Czas”. Moniuszko zawarł tu znajomość z Ambrożym Grabowskim, Józefem Kremerem i Lucjanem Siemieńskim. Tutaj też, pod wpływem wizyty kompozytora na Wawelu, zrodził się pomysł na nową – nigdy nie dokończoną – operę „Rokiczana”, pisaną do libretta Józefa Korzeniowskiego. Miała to być opera historyczna o królu Kazimierzu Wielkim. Rokokowa fasada pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. 17 grudnia 1932 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Zobacz też Kamienica Hetmańska (tzw. Stara Mennica) Przypisy
Kamienica Miejska Nr 2 w Przeworsku

Kamienica Miejska nr 2 w Przeworsku – zabytkowa kamienica znajdująca się w Przeworsku przy ul. Kościelnej 2. Historia W 1898 Rada Miasta Przeworska podjęła starania o uzyskanie pożyczki na budowę kamienicy, na terenie zakupionym od kościoła farnego. Wzniesienie kamienicy miejskiej przy ul. Kościelnej 2 omawiane było na posiedzeniach rady miejskiej w dniach: 13 III 1899, 23 VIII 1899, 28 XII 1899. Sprzyjające warunki i nowe miejsca pracy, a co za tym idzie wzrost liczby mieszkańców spowodowały konieczność budowy nowych lokali mieszkaniowych w dynamicznie rozwijającym się mieście. Koszt budowy obiektu wyniósł 60 tys. koron, kwota ta miała być spłacana przez 30 lat po 2 tys. koron rocznie. Miasto spodziewało się uzyskać z inwestycji duże dochody. 1 lipca 1902 wydzierżawiono drogą licytacji i oddano do użytku pierwsze sklepy: Sklep nr 1 - handel żelazny - Józef Maciej Brenner Sklep nr 2 - handel wiktualny - Majer Weiss Sklep nr 3 - handel galanteryjny - Boruch Engelhart Sklep nr 4 - handel masłem i serem - Getzel Tarnawter Sklep nr 5 - cukiernia - Władysław Kowalski W późniejszym czasie na parterze budynku swój sklep posiadał handlowiec i wydawca Antoni Hannak. Piętro z mieszkaniami ośmio- i czteropokojowymi wydzierżawiono zamożnym przeworszczanom. 25 stycznia 2013 obiekt został wpisany do Rejestru Zabytków. Architektura Detale architektoniczne i kompozycja fasad utrzymane są w stylu neobarokowo-neorenesansowym. Elewację zdobi boniowanie. Charakterystycznymi elementami są pilastry, frontony i kilkakrotnie powtórzony motyw herbu Przeworska. Bibliografia Małgorzata Wołoszyn: Dawny Przeworsk na pocztówce i fotografii do 1944. Rzeszów: Libra, 2011. ISBN 978-83-89183-88-0. Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974. Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpcki Instytut Książki i Marketingu, 2010, s. 68n. ISBN 978-83-61746-40-9. Przypisy
Kamienica Mikulskiego w Warszawie (ul. Nowy Świat 53)

Kamienica Mikulskiego – kamienica pałacowa wzniesiona przez Wawrzyńca Mikulskiego, znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 53 w Warszawie, na północnym rogu ulicy Wareckiej (ul. Warecka 2/8). Jedna z najcenniejszych i w znacznej mierze autentycznych kamienic pałacowych późnego klasycyzmu. Historia Na działce (późniejszy nr hipoteki 1252) należącej do wojewodziny malborskiej Konstancji ze Słuszków Denhoffowej odnotowano w 1770 roku tzw. „dworek warecki” należący od 1720 roku do Józefa Pułaskiego, starosty wareckiego, ojca m.in. Kazimierza Pułaskiego, który w tym domu się urodził. Po sprzedaniu dworku w 1787 roku powoli popadał on w ruinę, do 1822 roku działał tu zajazd dla furmanów i dostawców tłuszczów zwierzęcych z Ukrainy. Wawrzyniec Mikulski kupił tę nieruchomość w 1821 roku i wzniósł na działce kamienicę pałacową. Projektował ją Fryderyk Albert Lessel, a po jego śmierci najprawdopodobniej Adolf Schuch (syn Jana Chrystiana Szucha). Była to dwupiętrowa, dwutraktowa kamienica narożna (na rogu ul. Wareckiej, skrzydło od strony ul. Wareckiej było jednotraktowe, dwupiętrowe i dwuosiowe). Od strony Nowego Światu dom miał siedemnastoosiową fasadę z występującym pięcioosiowym ryzalitem. Ryzalit na piętrze był podzielony 6 półkolumnami korynckimi wielkiego porządku. W połowie XIX wieku budynek należał już do hr. Adama Ożarowskiego, a w 1868 roku został sprzedany hr. Michałowi Stadnickiemu i przez kolejne kilkadziesiąt lat należał do jego spadkobierców. Po I wojnie światowej kamienica przeszła w ręce rodziny Bonieckich. W latach od około 1920 do 1931 w budynku funkcjonowała restauracja „Kresy”, a potem filia cukierni „Napoleonka”. W 1922 roku dom przeszedł remont. Przed budynkiem znajduje się właz kanału, którym powstańcy warszawscy ewakuowali się z placu Krasińskich. W ciągu kilkudziesięciu godzin trasę tę przebyło ponad 4,5 tysiąca powstańców. Właz został osłonięty płytami chodnikowymi, aby chronić wychodzących przed ogniem niemieckim od strony gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego. Do budowy tej osłony zostali przymuszeni jeńcy niemieccy. W tym czasie w kamienicy były jeszcze szyby w oknach, w późniejszych dniach powstania dom został spalony, część fasady zawaliła się aż do fundamentów. Znaczna część budynku została rozebrana w 1946 roku i cały dom został odbudowany w latach 1949–1950 według projektu Jerzego Beilla. Obecna elewacja od strony ulicy Wareckiej jest siedmioosiowa. Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. T. 14. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2008, s. 172–174, seria: Biblioteka TOnZ. ISBN 978-83-88372-37-7. Linki zewnętrzne Zdjęcia kamienicy
Kamienica Muzyków w Lublinie

Kamienica Muzyków – kamienica w Lublinie, która pierwotnie była własnością Stanisława Mężyka, rajcy lubelskiego. W dawnych wiekach nosiła miano Kamienicy Mężyków. W 1526 roku właścicielem był Stanisław Mężyk, w 1532 roku, po śmierci Stanisława dom odziedziczyli wdowa po Stanisławie oraz brat Melchior. W 1547 roku w źródłach pojawia się jako właściciel Jan Mężyk. W 1575 r. cześć murów prawdopodobnie strawił pożar. W XVIII wieku kamienica podupadła i przeszła na własność rządu a w 1824 roku ruiny kamienicy kupił burmistrz Wieniawy. Kolejni właściciele remontowali ją aż do 1939 roku, gdy została zniszczona. Kamienicę odbudowano w 1948 roku. Ze względu na współczesną dekorację zyskała nazwę kamienicy Muzyków – zdobi ją sgraffito z postaciami muzykantów oraz dawnych instrumentów. Na elewacji pierwszego piętra znajduje się portret Jana z Lublina – twórcy Tabulatury organowej – największego w XVI wieku w Europie zbioru pieśni i tańców na organy. Na budynku znajduje się także medalion Henryka Wieniawskiego, który urodził się w sąsiedniej kamienicy Wieniawskich numer 17. Autorem sgraffito z 1954 roku jest wybitny polski malarz Stanisław Szczepański. Przypisy Bibliografia Lubelska Fundacja Odnowy Zabytków – Kamienica, ul Rynek 16.
Kamienica Na Schodkach w Krakowie

Kamienica Na Schodkach (także Bryknerowska, Fuchsowska, Steinkellera) – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Szczepańskiej 5, na Starym Mieście. Pierwszy murowany budynek powstał w tym miejscu prawdopodobnie w drugiej połowie XIV wieku. W następnych stuleciach właścicielami kamienic były zamożne rody mieszczańskie i szlacheckie, które nadały jej wygląd okazałej rezydencji. Zachowały się wczesnorenesansowe portale z początków XVI wieku. W XVII wieku przebudowana przez ówczesnych właścicieli – Bryknerów, w stylu barokowym. Od 1799 własność P. Steinkellera. Przebudowana w 1823 według projektu W. Hofhauera. Budynek otrzymał dzisiejszą klasycystyczną fasadę i wnętrza. Na frontonie stiukowa alegoria handlu i figura Merkurego. W XX wieku w kamienicy znajdowała się restauracja Pod Trzema Rybkami. Od 2006 roku w budynku znajduje się pięciogwiazdkowy Stary Hotel. W tym hotelu zamieszkała piłkarska reprezentacja narodowa Anglii podczas Euro 2012. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 .
Kamienica Nazimków w Warszawie

Kamienica Nazimków – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Małej 13a w Warszawie, w dzielnicy Praga-Północ. Opis Wybudowana w latach 1906-1908 dla Romualda Nazimka. Posiadała pięć kondygnacji z elewacją podzieloną doryckimi pilastrami, które tworzyły pseudoportyk. Przy szczycie umieszczono owalny medalion z datą ukończenia budowy. W środku znajduje się klatka schodowa z kutymi balustradami i secesyjną stolarką drzwiową. W bramie przejazdowej znajdowały się, dziś ledwo widoczne, ozdoby malarskie: malowane temperą tonda ze skrzydlatymi nagimi puttami otoczone kwiatowymi girlandami i ptakami. Na kamienicy zachował się oryginalny przedwojenny malowany szyld sklepu J. Nowickiego. W 2005 kamienica wraz z oficyną została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kamienica Oswalda Findeisena w Katowicach

Kamienica Oswalda Findeisena w Katowicach – neobarokowa kamienica mieszkalno-handlowa, położona przy ulicy 3 Maja 13, na rogu z ulicą Stawową, w Katowicach-Śródmieściu. Wpisana jest ona do gminnej ewidencji zabytków. Po wzniesieniu budynku jego właścicielem był katowicki kupiec Oswald Findeisen. Budynek wzniesiono w latach sześćdziesiątych XIX wieku w stylu neobarokowym. Pierwotnie w fasadzie zastosowano boniowanie i styl „okrągłych łuków”. Kamienicę przebudowano prawdopodobnie w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Nadaną wówczas szatę neorenesansową nosi do dzisiaj. Wzniesiono ją na planie w kształcie odwróconej litery „L”. Trójkondygnacyjna dwuskrzydłowa bryła budynku posiada podpiwniczenie, poddasze, dwuspadowy dach oraz niewielki szczyt w elewacji południowej. Elewacje silnie przebudowano w strefie parteru (południowa – jedenastoosiowa, zachodnia – czteroosiowa). Wszystkie okna są prostokątne, ujęte w profilowane opaski. Na drugiej kondygnacji okna zwieńczono trójkątnymi naczółkami, wspartymi na płycinach z kartuszami. Pod oknami płyciny wypełniono diamentowymi boniami. Na trzeciej kondygnacji okna zamknięto gzymsami wspartymi na konsolach. Kondygnacje oddzielono gzymsem. Kamienica zwieńczona została gzymsem koronującym, wspartym na konsolach. We wnętrzu zachowały się schody dwubiegowe z balustradą tralkową oraz oryginalna stolarka drzwiowa. Od 1872 swoją siedzibę miała tu firma Louis Bock i Sohn, która oferowała głównie towary delikatesowe oraz skład jubilerski S. Schweida. W dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował tu oddział Poznańsko-Warszawskiego Towarzystwa Ubezpieczeń. W 2011 roku kamienicę nadbudowano. Poddasze zostało dostosowane do celów użytkowych (pomieszczenia biurowe). Autorem projektu przebudowy jest firma Pro-Invest. W latach po II wojnie światowej przestrzenie handlowe parteru wielokrotnie zmieniały właścicieli. W 2016 roku pomieszczenie narożne zajmował salon obuwniczy CCC, obok były kawiarnia Caffeine Cafe oraz bank Millennium. W 2019 roku w miejscu salonu obuwniczego znajdował się salon odzieży i obuwia sportowego i outdoorowego Mountain Warehouse, a bank Millennium przeniósł się do sąsiedniego budynku narożnego przy ulicy Stawowej 13. Ceny wynajmu powierzchni handlowej w tych budynkach należą do najwyższych w całych Katowicach. Przypisy
Kamienica Petyskusa w Warszawie

Kamienica Petyskusa – zabytkowa kamienica znajdująca się pod podwójnym adresem ul. Senatorska 27 i ul. Wierzbowa 11 w Warszawie. Opis Dwupiętrowa, zwrócona fasadą w stronę Placu Teatralnego klasycystyczna kamienica została wzniesiona w latach 1818−1821 według projektu Chrystiana Piotra Aignera. Zleceniodawcą był dzierżawca loterii Johann Christoph Hartmann Petiscus (zm. 1822), po którym dom należał do jego zięcia Wilhelma Brunweya, następnie zaś do przemysłowca i kolekcjonera Edwarda Neprosa, którego ojciec Karol, mydlarz warszawski, zakupił ją ok. 1870 od spadkobierców Brunweya za sumę 400 000 rubli. Kamienica została poważnie uszkodzona w 1944. Została odbudowana ze zmianami w latach 1948–1950. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Eugeniusz Szulc: Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, PIW Warszawa 1989 Jerzy S. Majewski: Warszawa nieodbudowana. Królestwo polskie 1815-1840, VEDA Warszawa 2009
Kamienica Pinocińska w Krakowie

Kamienica Pinocińska (Derjakubowiczowska, Dom Kruglowski) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 15, na Starym Mieście. Nazwa wywodzi się od włoskiej rodziny Pinoccich będących w XVII wieku w jej posiadaniu, jednak budynek stał już w średniowieczu. Do kamienicy prowadzi barokowy ukształtowany w formie arkady portal. W budynku zachowały się, po ocaleniu z pożaru Krakowa w 1850 roku renesansowe drewniane stropy. Kamienica Pinocińska w latach 1975–1979 została połączona z nr 16 i nr 17 (kamienica Hetmańska) dla utworzenia restauracji „Wierzynek”. Aktualnie oprócz restauracji „Wierzynek” w kamienicy znajduje się również restauracja „Tradycyja”. 13 marca 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Pod Blachą w Krakowie

Kamienica „Pod Blachą” także Kamienica „Pod Miedzią” – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy Rynku Głównym 29, na Starym Mieście. W kamienicy znajduje się bar „Vis-à-vis” i Stowarzyszenie Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie wraz z galerią. Przed wejściem do baru znajduje się pomnik jego najbardziej znanego bywalca: Piotra Skrzyneckiego. W kamienicy znajduje się także posterunek Policji i Straży Miejskiej. Historia Kamienicę wzniesiono w XV w, ale jej nazwa pochodzi od pokrycia dachu miedzianą blachą w XVI w. Pokrycie dachu blachą miedzianą było wówczas kosztowne i sprawiało, że kamienica wyróżniała się na tle innych budynków. Inwestycji tej dokonali ówcześni właściciele budynku, Fischauserowie, którzy zarządzali kopalniami i hutami w Olkuszu. W późniejszych latach budynek popadł w ruinę i długo pozostawał w tym stanie i został wyremontowany dopiero na początku XVIII w. W czasie jednej z późniejszych rewitalizacji budynek uzyskał dekoracje stiukowe autorstwa Baltazara Fontany oraz balkon z żeliwnymi balustradami, potem zastąpiony balkonem z balustradami z kamiennymi. W drugiej połowie XIX wieku przebudowywano klatkę schodową i sień, wówczas ozdobiły je polichromie w stylu pompejańskim odkryte przy okazji renowacji w 2019 r. W piwnicach kamienicy mieści się Ekspozycja „Dawne Narzędzia Tortur”. 23 maja 1932 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-922906-8-1
Дом под жестью

Дом под жестью (пол. Kamienica Pod Blachą) — историческое здание, архитектурный памятник, находящийся на Главной рыночной площади, 29 в краковском районе Старый город, Польша. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-163). Дом был построен в XV веке. До настоящего времени на портале здания сохранились готические архитектурные элементы. Позднее на фасад здания была добавлена лепнина, автором которой был Бальтазар Фонтана. Последняя реконструкция дома проводилась в XIX веке. В XVI веке здание принадлежало семье краковского промышленника Фишаузера, который владел шахтами в Олькуше. Фишаузер покрыл крышу дома медной жестью, которой дом получил своё наименование. Последующие владельцы дома Липницкие прославились своей расточительностью, продав медную жесть, от чего некоторое время дом в насмешку назывался «Домом без жести». Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, стр. 294—296. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, стр. 69-82. Garlicki J., 1967, Kraków przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa, стр. 46-57. Michalec B., 2004, Kraków, Wydawnictwo Pascal, стр. 113. Ссылки Информация (пол.)
Kamienica przy ul. Freta 27 w Warszawie

Kamienica przy ul. Freta 27 – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Freta 27 w Warszawie, na Nowym Mieście. Opis Przed 1770 rokiem na posesji, na której znajduje się kamienica, wzniesiono dwie kamienice dla Piotra Hawermana, prezydenta Nowej Warszawy. Oba domy zostały przebudowane i połączone prawdopodobnie w latach 1910–1914. Właściciel Stanisław Drzewiecki dobudował wtedy cztery piętra, w wyniku czego kamienica uzyskała wysokość siedmiu kondygnacji. Kamienica została spalona w 1944 roku. Została rozebrana w 1946 roku, a następnie zrekonstruowana ok. 1955 roku. Obniżono wtedy jej wysokość do dwóch pięter, a w przęśle fasady przylegającym do narożnika przebito krużganek. Zlikwidowano także przejazd bramny. W 2008 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Zur Blauen Sonne (Breslau)

Das Haus Zur Blauen Sonne (polnisch Kamienica Pod Błękitnym Słońcem) ist ein Gebäude am Breslauer Großen Ring. Es liegt an der Westseite des Platzes (Nr. 7). Geschichte Im 16. Jahrhundert wurde das Gebäude als Gasthof genutzt. Die heutige Fassade im Stil der Neorenaissance stammt aus dem Jahr 1902. Im Gebäude befindet sich ein Durchgang zur dahinter liegenden Straße Ulica Kielbasnice. 1997 wurde das Gebäude aufwändig saniert, wobei der Durchgang zu Büro- und Ladenräumen umgebaut und mit einem gläsernen Dach versehen wurde. Im Erdgeschoss befindet sich das Café Coffee Planet. Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 44. Weblinks
Haus zur Blauen Sonne

Het Haus zur Blauen Sonne is een gebouw op de Grote Ring in de Poolse stad Wrocław. Het gebouw heeft huisnummer zeven. Het gebouw grens aan het Haus zur Goldenen Sonne en het Haus zu den sieben Kurfürsten. Geschiedenis In de veertiende eeuw werd op deze plaats een eerste bakstenen gebouw opgetrokken. Rond 1494 werd het gebouw verbouwd. In de zestiende eeuw werd het gebouw als herberg gebruikt. De gevel in neorenaissance-stijl dateert uit 1902. In 1997 werd het gebouw gerenoveerd.