NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętego Krzyża w Pietrowicach Wielkich

Kościół Świętego Krzyża – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Wita, Modesta i Krescencji w Pietrowicach Wielkich (dekanat Pietrowice Wielkie diecezji opolskiej). Historia Jest to drewniana świątynia – pierwotnie wielkości kaplicy – wybudowana przez proboszcza Martina Moslera w 1667 roku niedaleko studzienki, w której według podań pasterze odnaleźli obraz Ukrzyżowanego Zbawiciela. Gdy wśród mieszkańców rozeszła się wiadomość o cudownych właściwościach wód studzienki, odtąd zaczęli do tego miejsca pielgrzymować. Architektura Kościół posiada konstrukcję zrębową, nakryty jest gontem, wybudowany został na kształt stłoczonego ośmiokąta. Nawę prostokątną na planie prawie kwadratowym nakrywa płaskie sklepienie. Prezbiterium zamknięte jest dwubocznie i nakrywa go sklepienie pozorne. Świątynia jest otoczona podpartymi słupkami soboami. Budowla ma ośmiokątną wieżyczkę na sygnaturkę wybudowaną w 1822 roku z baniastym, pokrytym blachą dachem hełmowym, latarnią i krzyżem papieskim. Nakrywają ją dachy siodłowe. Charakterystycznymi elementami kościoła są także: przybudówka ze schodami prowadzącymi na chór w narożniku północno-zachodnim, zewnętrzna ambona z baldachimem, kruchta z przesuwanymi drzwiami oraz kwadratowa zakrystia od południowej strony. Wnętrze świątyni nosi cechy stylu barokowego. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego, z kolei ołtarze boczne noszą wezwania: św. Anny i Matki Boskiej Różańcowej. Montrancję ofiarował uczestniczący w budowie świątyni gospodarz Kaffka w 1690 roku. Na belce tęczowej i nad nią są umieszczone słowa w języku morawskim, łacińskim i niemieckim upamiętniające nadanie świątyni w 1743 roku pełnego odpustu w dniu Podwyższenia Krzyża Świętego. Przypisy
Špýchar Sudół

Špýchar Sudół, polsky Spichlerz Sudół, Lamus Sudół, Spichrz Sudół nebo Drewniano-murowany spichlerz przy domu nr 27, se nachází ve vesnici a městské části Sudół města Ratiboř (Racibórz) v okrese Ratiboř. Geograficky se nachází v Ratibořské kotlině a ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Historie a popis špýcharu Špýchar Sudół je památkově chráněná historická sýpka obdélníkového půdorysu, která pochází z roku 1821. Je jednou ze dvou dochovaných staveb tohoto typu v Ratiboři. Charakter stavby je na pomezí dřevěné a zděné stavby, kde na cihlových základech a zídce je postavena roubená stavba se střechou pokrytou břidlicí. Od roku 2012 je ve vlastnictví města Ratiboř. V roce 2020 byly provedeny základní renovační práce, které proměnily ruinu v opravenou budovu. Další opravy interiéru a extriéru ještě nebyly v roce 2022 ukončeny. Galerie Související články Podobné sýpky ve Slezském vojvodství lze nalézt také v blízkém okolí a také v Hornoslezském etnografickém parku v Chořově. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Špýchar Sudół na Wikimedia Commons Reference
Špýchar Strzybnik

Špýchar Strzybnik, polsky Spichlerz Strzybnik, Spichrz Strzybnik nebo Spichlerz dworski, se nachází na ulici Parkowa ve vesnici Strzybnik, ve gmině Rudnik, okres Ratiboř, Slezské vojvodství, jižní Polsko. Je to velká historická sýpka, která prošla rekonstrukcí a je památkově chráněná. Historie a popis díla Špýchar Strzybnik je vzácnou stavbou na pomezí dřevěných a zděných konstrukcí zemědělských staveb a jako součást panského komplexu, který patřil k blízkému zámku Strzybnik. Má 4 patra a byl postaven v roce 1815 jako srubová stavba, později také částečně zděná. V roce 1956 prošel rekonstrukcí a je částečně pokryt plechem. Další informace Místo není volně přístupné. V blízkosti se také nachází novobarokní Bývalá kovárna Strzybnik. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Špýchar Strzybnik na Wikimedia Commons
Kychtová věž bývalé hutě Waleska

Kychtová věž bývalé hutě Waleska, polsky Wieża gichtowa dawnej huty Waleska, je památkově chráněná budova, která je pozůstatkem místního slezského hutnictví. Nachází se v lesích u rybníků Gichta a Garbocz u vesnice Palowice v okrese Rybnik v jižním Polsku. Historie a popis Kychtová věž bývalé hutě Waleska, tzv. „Gicht“, je cennou připomínkou historie domácího hutnictví a rozvoje Palowic. Samotné železárny vznikly na počátku 19. století v dnes již neexistující vesnici Łanuch u Palowic. Vyrábělo se zde tyčové železo primitivní tavbou železné rudy. Nejprve zde byla v polovině 18. století postavena kovárna (tzv. hamernia). Zděná čtyřpatrová cihlová budova s hranatou věží pochází z roku 1830 a má výšku 15 m. Vnitřní rozměry věže jsou 7,75×6,10 m a vnější rozměry jsou 8,70×6,85 m. Výroba byla zastavena v roce 1855 kvůli nízké ziskovosti a nedostatku dřeva používaného k tavení surového železa. Budova, která se dochovala dodnes, sloužila k vyzdvižení vsázky pece do třetího patra ručním výtahem. Vsázka byla následně ručně přemístěna do sousední vysoké pece kruhového průřezu. Věž nese název podle dcery tehdejšího majitele, kterým byl Franciszek Winckler. Galerie Další informace Místo je celoročně přístupné, avšak vstup do věže není povolen.[zdroj?] Věž se nachází na turistické trase Szlak Początków Hutnictwa a cyklostezkách. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wieża gichtowa dawnej huty Waleska na Wikimedia Commons
Kościół św. Anny w Świerklanach

Kościół św. Anny w Świerklanach – kościół rzymskokatolicki wybudowany w latach 1929–1930 w Świerklanach, wpisany wraz z najbliższym otoczeniem do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Najwcześniejsze wzmianki o drewnianym kościele filialnym św. Anny w Świerklanach pochodzą z XVII-wiecznych protokołów wizytacyjnych. W 1723 wzniesiono nowy drewniany kościół, który 23 listopada 1928 został zniszczony przez pożar. Już w kwietniu 1929 przystąpiono do budowy nowego, murowanego kościoła według projektu architekta Johanna Affy z Raciborza. Świątynia została poświęcona 1 sierpnia 1930. W latach 1947–1948 wnętrze kościoła otrzymało nowy wystrój malarski. Nową aranżację wnętrza zaprojektowano i wykonano w 1971. Witraże zaprojektował Wiktor Ostrzołek. Przy aranżacji wnętrza współpracowali Zygmunt Brachmański oraz Norbert Paprotny. Świątynia była początkowo kościołem filialnym parafii w Połomi. Od 28 maja 1957 kościół stał się kościołem parafialnym, początkowo w dekanacie wodzisławskim, następnie boguszowickim. 24 lutego 2005 roku decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych pod numerem A/142/05. Architektura Kościół wybudowany w stylu modernizmu z elementami neobaroku. Budynek wymurowany jest z cegły, otynkowany, posadowiony na fundamentach żelbetowych. Orientowany. Założony na rzucie krzyża łacińskiego, z krótkim, trzynawowym korpusem, szerokim transeptem oraz prosto zamkniętym prezbiterium. W fasadzie od strony zachodniej znajduje się wysoka wieża zwieńczona baniastym hełmem. Dachy wysokie, dwuspadowe, na skrzyżowaniu dachów nawy i transeptu umieszczona jest sygnaturka zwieńczona, podobnie jak wieża, baniastym hełmem. Nawa główna przykryta sklepieniami żaglastymi, w nawach bocznych i kaplicach przy transepcie – sklepienia krzyżowe. W skrzyżowaniu naw – kopuła o łuku koszowym z latarnią. Wyposażenie Obecny wystrój kościoła zaprojektowali w latach 70. XX wieku artyści: Zygmunt Brachmański i Norbert Paprotny. Ołtarz główny oraz ołtarze boczne z 1971, zaprojektowane przez Zbigniewa Brachmańskiego (wcześniejszy ołtarz główny wykonany w 1931 był autorstwa Ludwika Konarzewskiego). Witraże zaprojektowane przez Wiktora Ostrzołka (1977), wykonał Krakowski Zakład Witraży. Organy wykonała firma Klimosz – Dyrszlag z Rybnika w 1933. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Radzionkowie

Kościół Świętego Wojciecha w Radzionkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny wybudowany w latach 1872–1875, znajdujący się w Radzionkowie, w powiecie tarnogórskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego, należący do dekanatu Piekary Śląskie archidiecezji katowickiej. Historia W 1858 roku uznano potrzebę budowy nowego kościoła w miejscu starego - za małego i wymagającego ciągłych remontów. Fundamenty pod nową świątynię zaczęto kopać 24 czerwca 1872, zaś pierwszy kamień został położony w dniu 4 lipca tegoż roku. W dniu 11 sierpnia 1872 roku został uroczyście położony kamień węgielny. Świątynia została zaprojektowana przez budowniczego Herzoga z Tarnowskich Gór. Dzięki bezinteresownej oraz wytężonej pracy wiernych oraz środkom hrabiego Hugona I Henckel von Donnersmarck z Nakła Śląskiego prace budowlane przy świątyni trwały niewiele ponad 3 lata. Z powodu kulturkampfu zamiast uroczystej konsekracji odbyło się proste poświęcenie, którego dokonał proboszcz i dziekan z Piekar Śląskich ksiądz Bernard Purkop (1808-1882) z towarzyszeniem 13 księży w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – w dniu 8 grudnia 1875 roku. Uroczysta konsekracja świątyni odbyła się dopiero 16 czerwca 1896 roku, i dokonał jej książę biskup wrocławski kardynał Georg Kopp. Architektura Kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. Murowany, trójnawowy, o układzie bazylikowym z transeptem i wysuniętą od zachodu wieżą. Wewnątrz sklepienie krzyżowo-żebrowe. Zachowane neogotyckie wyposażenie wykonane przez Carla Buhla z Wrocławia, w tym odrestaurowane drewniane, wyrzeźbione w latach 1875-1880 ołtarze (główny z obrazem św. Wojciecha). Świątynia ma długość 55,92 m, szerokość 20,40 m, wysokość nawy głównej wynosi 15,85 m, wysokość naw bocznych – 7,84 m, a wysokość wieży – 61,42 m. Organy Organy wybudowano z wykorzystaniem szafy i trzech głosów z poprzedniego, 37-głosowego instrumentu wykonanego przez Carla Volkmanna. Część głosów manuału II znajduje się w prezbiterium – pierwotnie była ona zakryta jedynie żaluzją, po 2000 r. wykonano jej niemy prospekt. Ostatni generalny remont przeprowadził w 1998 r. Olgierd Nowakowski z Zabrza. Dyspozycja instrumentu: Dzwony Na wieży wiszą cztery dzwony, będące czwartym zestawem na wieży tego kościoła. Pierwszy komplet wykonano w latach 70. XIX w. Padł on ofiarą I wojny światowej. Pozostały na wieży dzwon uzupełniły w 1920 roku dwa dzwony z ludwisarni Alberta Geittnera we Wrocławiu. 25 marca 1942 roku podczas II wojny światowej na rozkaz III Rzeszy zarekwirowano pięć dzwonów. W 1948 roku na wieży zawisły kolejne instrumenty wykonane w Odlewni dzwonów Karola Schwabe, które nosiły imiona: „Michał”, „Gabriel” i „Rafael”. Dzwon „Rafael” z tego zestawu miał zostać przekazany na misje do Afryki, a „Gabriel” i „Michał” trafiły do budującego się kościoła na Sójczym Wzgórzu. Dzięki staraniom Urzędu Miasta oraz innych ludzi, dzwony od Schwabego powróciły do Radzionkowa. W kwietniu 2004 roku biskup Stefan Cichy poświęcił cztery nowe dzwony odlane w Taciszowie, które biją do dziś. Była to jedna z największych uroczystości w historii parafii. Przypisy
Dom Florczaka w Tarnowskich Górach

Dom Florczaka – kamienica z XVI wieku w Tarnowskich Górach, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Jeden z najstarszych budynków w mieście, wielokrotnie przebudowywany, domniemana siedziba urzędu górniczego oraz ratusza. Historia Wzniesiony został po 1531 roku i według podań do ok. 1562 miał być pierwszą siedzibą urzędu górniczego oraz ratusza , co wyjaśniałoby, dlaczego jedna z zaczynających się w pobliżu Domu Florczaka ulic nosi nazwę ulica Ratuszowa (dawniej niem. Rathausstrasse). Był to pierwszy murowany budynek w mieście. W jego piwnicach umieszczono miejskie więzienie, w którym przetrzymywano grupę 20 gwarków zatrzymanych po słynnym buncie i strajku w 1534 roku. Prawdopodobnie w roku 1562 siedziba rady miejskiej została przeniesiona do budynku pod numerem 13 przy nowo wytyczonym rynku – do tzw. Domu Bernharda. W XIX i XX wieku budynek był wielokrotnie przebudowywany. W roku 1927 właścicielem domu był kupiec Florczak, od którego nazwiska wzięła się nazwa budynku. Według legendy budynek stoi w miejscu odkrycia w 1490 roku przez chłopa Rybkę pierwszej bryły srebra. Potwierdzeniem ma być wmurowany w latach międzywojennych w ścianę na wysokości pierwszego piętra od strony zachodniej rzeczony kruszec widoczny jako rdzawa plama tuż nad pamiątkową tablicą z 1930 roku opisującą dzieje budynku. Architektura Budynek narożny, dwupiętrowy, podpiwniczony, stojący na fundamentach budynku z początku XVI wieku. Pierwotnie parterowy z czterospadowym dachem, podpiwniczony, w późniejszym okresie dobudowane piętra. Zachowane stare mury i sklepienia z półokrągłymi kolebkami. W sieni na stropie z rozetą widoczna data 1664 – prawdopodobnie jednej z przebudów. Z sieni do piwnic prowadzą drzwi klepkowe. Jan Nowak, tarnogórski kronikarz okresu międzywojennego, w następujący sposób opisuje Dom Florczaka za dziełem Historische Nachrichten von Tarnowitz autorstwa Carla Winklera: Budynek obecnie Współcześnie piętra budynku służą do celów mieszkalnych, zaś na parterze znajduje się kwiaciarnia oraz sklep zoologiczny. Przypisy Bibliografia Ryszard Bednarczyk. Ani śladu po Urzędzie Górniczym. „Montes Tarnovicensis”. nr 38, 2009-06. Oficyna Monos. ISSN 1640-0216. [dostęp 2021-11-11]. [zarchiwizowane z adresu]. (pol.). Marian Broniec, Ryszard Bednarczyk, Arkadiusz Czech, Mieczysław Filak, Krzysztof Gwóźdż, Jan Hahn, Marek Kandzia, Alicja Kosiba-Lesiak, Zofia Krzykowska, Dominik Ochman, Marek Panuś, Przemysław Rubacha, Anna Sopuch, Gabriela Szubińska, Marek Wojcik, Roman Wolniszewski: Przewodnik Tarnowskie Góry. Tarnowskie Góry: Drukpol sp.j., 2009. ISBN 978-83-61458-36-4.Sprawdź autora:15. Tadeusz B. Hadaś: Przyroda i jej przemiany w dziejach Tarnowskich Gór. W: Historia Tarnowskich Gór. red. Jan Drabina. Tarnowskie Góry: Muzeum w Tarnowskich Górach, 2000. ISBN 83-911508-3-6. Linki zewnętrzne zabytek.pl – budynek mieszkalny przy ul. Gliwickiej 6 w Tarnowskich Górach
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Kotach

Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Kotach – rzymskokatolicki kościół parafialny z XVIII wieku w Kotach w powiecie tarnogórskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia W przeszłości teren dzisiejszej wsi Koty należał pod względem kościelnym do parafii Wielowieś (księstwo toszeckie). Do utworzenia parafii i budowy kościoła w Kotach doszło za panowania hrabiego Jana Franciszka de Verdugo, któremu w dziedzictwie spadkowym przypadły wsie Wiśnicze, Świbie, Tworóg, Potępa i Koty. 13 czerwca 1687 biskup Karol Franciszek Neander, powołał do życia tutejszą parafię przy istniejącym już wówczas drewnianym kościele. Pierwszym proboszczem został ksiądz Paulus Nicolaides, który rezydował w Tworogu. W XIX wieku znaczenie Kotów malało i tutejszy kościół stał się tzw. Mater adiuncta, przyłączonym do parafii w Tworogu. Parafię w Kotach przywrócono w 1920. Architektura Obecny kościół wzniesiono w latach 1714-1715, w sąsiedztwie poprzedniego kościoła drewnianego. Kościół ten zobowiązał się zbudować hrabia Jan Franciszek de Verdugo, gdy w 1687 wystarał się o utworzenie parafii we wsi, ale 1712 zmarł i nie zdążył zrealizować obietnicy. Świątynię wzniósł ostatecznie z kamienia i cegły jego syn, Leopold de Verdugo za sumę 6 tysięcy florenów. Obiekt postawiono w stylu barokowym. W latach 1763-1774 spękane sklepienie ograniczyło możliwości użytkowania świątyni, którą w końcu zamknięto. Wyremontował ją hrabia Franciszek Józef de Colonna, słynący w okolicy z pobożności. W 1823 remontowi poddano wieżę, grożącą katastrofą budowlaną. W 1882 powiększono przykościelny cmentarz i ogrodzono go murem (remont w 2000). W 1883 świątynię odnowiono z zewnątrz i we wnętrzu. W latach 1907-1908 przeprowadzono kapitalny remont. Wymieniono wówczas gonty na dachówki. Wieżę ponownie wyremontowano w 1959. Zawieszono wtedy nowe dzwony, które konsekrował biskup Wacław Wycisk. W 1964 (na 250-lecie kościoła) wyremontowano wnętrze i ołtarze boczne. Galeria Otoczenie Kościół otacza cmentarz, na którym stoi okazała, kamienna grupa pasyjna. Przy murze kościelnym stoi ponadto kamienny krzyż z łacińskim napisem na postumencie: STAT CRUX DUM VOLVITUR ORBIS. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Tworogu

Kościół świętego Antoniego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Toszek diecezji gliwickiej). Historia Świątynia została wzniesiona na miejscu rozebranej kaplicy. Fundatorem kościoła był Karol von Gastheimb, natomiast jego budowniczym był architekt Krzysztof Worbs z Tarnowskich Gór. Uroczyście świątynia została poświęcona w 1817 roku. W latach 1905–1906 kościół został rozbudowany - budowla została powiększona o poprzeczną nawę (transept) i prezbiterium. Prace te zostały wykonane podczas urzędowania księdza proboszcza Mikołaja Knossalli. Do zabytków kościoła należą m.in. słynący łaskami obraz św. Antoniego, ołtarz główny powstały w XVII wieku. Podczas odpustu parafialnego, który odbył się 12 czerwca 2022 po raz pierwszy od ok. stu lat w kościele pojawił się zabytkowy obraz św. Antoniego. Wyeksponowano go w szklanej gablocie. Obraz jest datowany na XVII w. Z kroniki ks. Walentego Hoschecka – proboszcza parafii Tworóg i kronikarza z przełomu XVIII i XIX w. – dowiadujemy się, że obraz został umieszczony na nowym ołtarzu przez wielkiego czciciela św. Antoniego – hr. Franciszka de Colonna. Obraz zniknął jednak z kościoła, prawdopodobnie za czasów ks. Mikołaja Knossalli. Wtedy go wymieniono, a stary egzemplarz znalazł się najpierw w zakrystii, później w kostnicy cmentarnej i zapomniano o nim na lata. W 2022 r. zabytek wrócił do kościoła. Dzwony Na wieży wiszą 4 dzwony. Dodatkowo na sygnaturce wisi tzw. sygnaturka, którą dzwoniono na podniesienie. Sygnaturka to jedyny dzwon z kościoła sprzed rozbudowany. Jest datowana na 1793 r. a powstała w opawskiej ludwisarni. Widnieje na niej napis: per Franciscum Stanke Oppaviae Anno 1793. Najstarszy dzwon z dużej wieży nosi imię Soli Deo Gloria (tylko Bogu chwała). Waży 560 kg i pochodzi z 1906 r. Został wykonany w Bochumer Verein (Związek HutniczoGórniczy w Bochum). Pozostałe trzy dzwony z tamtego okresu zostały zarekwirowane w czasie II wojny światowej. W 1957 roku pustkę na kościelnej wieży uzupełniły trzy nowe dzwony odlane w hucie Małapanew w Ozimku. Są to: ważący 460 kg dzwon św. Józef, Błogosławiona Maryja Dziewica o wadze 290 kg oraz najlżejszy dzwon św. Barbara ważący 205 kg. W 2022 roku dzwony przeszły generalny remont wykonany przez firmę Rduch Bells & Clocks. Prace trwały kilka tygodni, firma wymieniła m.in.: całą instalację elektryczną, zegar sterujący i serca. Wyremontowane dzwony rozbrzmiały ponownie wspólnym głosem 8 maja 2022 roku. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1901 roku jako opus 581. Instrument został wyremontowany w 2011 roku przez Henryka Hobera z Olesna. Koncert inauguracyjny po remoncie wykonał prof. Julian Gembalski. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Karchowicach

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Karchowicach – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Karchowicach, w dekanacie Pyskowice, w diecezji gliwickiej. Historia Dotychczas uważano, że był wzniesiony ok. 1500 r. Badania dendrochronologiczne przeprowadzone w 2008 roku wykazały, że drewno do budowy dachu ścięto w latach 1420-1426. W 1. poł. XIX w. drewnianą wieżę zastąpiła murowana. Odnowiony i wzbogacony o kaplicę w 1902, remontowany w latach 1953 i 1978. Jest późnogotycki, orientowany, murowany, jednonawowy z wieżą od zachodu, nakryty dachami dwu-i trzypołaciowymi. We wnętrzu, przekrytym stropami płaskimi, zachowało się wyposażenie późnobarokowe z XVIII w. Cmentarz przykościelny otacza kamienny mur z XVI w. Od ok. 1300 r. istniał jako samodzielna parafia. W 1447 r. wielkie ubóstwo parafii ziemięcickiej, która nie potrafiła odprowadzić nienależnych opłat oraz utrzymać się spowodowało, że biskup wrocławski Johaness Roth włączył parafię karchowicką do ziemięcickiej. Właścicielka wsi musiała oddać dochody kościelne proboszczowi z Ziemięcic. Do 1942 r. kościół był filią parafii ziemięcickiej, wszystkie nabożeństwa odprawiał ksiądz z Ziemięcic. Należy dodać, że do Karchowic należały Boniowice, Jaśkowice i od 1640 r. Zawada. W okresie podziałów religijnych w XVI w. wielu mieszkańców zwróciło się ku religii luterańskiej i z początku XVII w. działał w Karchowicach, które częściowo połączone były z Szałszą, protestancki kaznodzieja. W tych latach kościół oderwał się od Ziemięcic. Gdy od 1639 r. Ziemięcice należały do jezuitów, starali się oni także przywrócić wiarę katolicką w Karchowicach, co ostatecznie stało się w 1655 r. Zbudowany jest z kamienia. Ołtarz główny pochodzi z 1700 r. i ma wymiary 580 x 335 cm. Obraz ołtarzowy przedstawia św. Katarzynę. Drewniane tabernakulum ma wymiary 140 x 198cm. Ołtarz św. Rodziny także pochodzi z 1700 r. i ma wymiary 440 x 200, a obraz św. Rodziny znajdujący się na nim ma wymiary 128 x 64 cm. Ołtarz św. Barbary pochodzi z 1732 r., a w górnej części znajduje się owalny obraz św. Antoniego. Ambona jest drewniana z 1. poł. XIX w., ma kształt czworoboku z wizerunkami ewangelików. Droga krzyżowa z obrazami o wymiarach 86 x 57 cm pochodzi z XVIII w. W kościele istniały 3-częściowe organy z XIX w., jednak część prospektu pochodziła z XVII w. W 1917 r. dzwony zabrano jako metal szlachetny na cele wojenne. Obok kościoła wykonano blisko rzeki Dramy ok. poł. XIX w. ceglaną kapliczkę poświęconą św. Janowi Nepomucenowi, którego figura o wys. 135 cm znajduje się w środku. Przypisy
Kościół św. Wacława w Irządzach

Kościół świętego Wacława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lelowski diecezji kieleckiej). Historia Świątynia istnieje od 1329 roku. Swoją obecną formę kościół otrzymał po przebudowach wykonanych w XVII i XVIII wieku. Architektura Przebudowy spowodowały, że świątynia jest w zasadzie bezstylowa. Najstarszym elementem budowli jest prezbiterium zachowujące styl gotycki. Dobudowane dwie boczne kaplice nadały kościołowi plan krzyża. Niespotykaną sylwetkę kościoła nadaje kwadratowa wieżyca zakończona barokową wieżyczką. We wnętrzu szczególnie interesujący jest barokowo-klasycystyczny ołtarz główny pochodzący z około 1770–1780 roku. W jego centralnej części jest umieszczony późnobarokowy, pochodzący z początku XVIII wieku obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w sukience trybowanej. Na zasłonie obrazu znajduje się patron świątyni – św. Wacław. Po obu stronach obrazu są umieszczone rzeźby aniołów, św. Rozalii i św. Barbary, a także św. Biskupów. Ciekawa jest również barokowa ambona w formie łodzi płynącej po falach oraz polichromia z motywami geometrycznymi wykonana techniką temperową. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Kidowie

Kościół św. Mikołaja w Kidowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Kidów (powiat zawierciański, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Mikołaja. Historia Kościół murowany we wsi wzniesiono w 1440, za czasów Jana Granowskiego, właściciela lokalnych dóbr. Nosił on wezwanie Wszystkich Świętych. W końcu XVI wieku zbudowano budynki parafialne, w tym dom parafialny, dom proboszcza oraz wikariusza. Nową świątynię postawiono z fundacji Marii Józefy Sobieskiej, właścicielki Pilczy, w 1735. Nadal nosiło on stare wezwanie ale odpust odbywał się już w dniu św. Mikołaja. Według zapisu ze Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego obiekt ten ufundowany został w roku 1742, a budowę ukończono 2 grudnia 1747. W 1881 wydłużono nawę o cztery okna. Wzniesiono też wieżę z dzwonnicą. W 1882 uruchomiono organy. Świątynię konsekrował biskup Tomasz Teofil Kuliński. Świątynię rozbudowano ponownie w 1938, a po 1945 została ona wyremontowana. Architektura i wyposażenie Obiekt jest jednonawowy, zbudowany na planie krzyża. W jego ramionach umieszczono dwie kaplice. Od strony północnej przybudowana jest boczna kruchta, natomiast po południowej, przy prezbiterium, mieści się kaplica z dwoma oknami, z ołtarzem dedykowanym św. Franciszkowi. Z drugiej strony prezbiterium znajduje się kaplica z ołtarzem Ukrzyżowanego Chrystusa. Prezbiterium kończy się absydą. W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Bożej Śnieżnej (Maggiore). Na jego zasuwie istnieje obraz św. Mikołaja. Od 1640 kościół jest ośrodkiem kultu maryjnego. Z tego roku pochodzi ofiarowany przez jednego z wiernych ryngraf z wezwaniem do Matki Bożej. Przypisy