NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radymnie

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radymnie – parafia rzymskokatolicka w Radymnie, należąca do dekanatu Radymno I w archidiecezji przemyskiej. Historia W 2006 roku ks. Czesław Jaworski otrzymał plecenie zbudowania nowego kościoła w Radymnie. 14 lipca 2007 roku poświęcono plac pod budowę kościoła, na Osiedlu Jagiełły. 28 lipca 2007 roku rozpoczęto budowę kościoła, według projektu mgr inż. Fryderyka Liputa, mgr inż. arch. Piotra Jurczaka i inż. Piotra Marszałka. 25 maja 2008 roku wmurowano kamień węgielny. Równocześnie budowano Rejonowe Centrum Formacji i Przeciwdziałania Uzależnieniom, w którym 25 grudnia 2008 roku poświęcono kaplicę. 15 czerwca 2012 roku abp Józef Michalik poświęcił nowy kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. 22 sierpnia 2015 roku dekretem abpa Józefa Michalika została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii św. Wawrzyńca w Radymnie. 3 kwietnia 2016 roku odbyła się konsekracja kościoła, której dokonał abp Józef Michalik. Przy parafii działa Rejonowe Centrum Formacji i Przeciwdziałania Uzależnieniom im. Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Od grudnia 2015 roku jest wydawana gazetka parafialna. 29 marca 2016 parafia uzyskała relikwie św. Faustyny, a 3 kwietnia relikwie św. Jana Pawła II. 8 maja 2016 w kościele abp Adam Szal udzielił święcen diakonatu 5 alumnów. Odpusty w parafii odbywają się w: piątek po 2.niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego (Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa) oraz 26 sierpnia (Uroczystość Matki Boskiej Częstochowskiej). Proboszczowie parafii: 2015–2018. ks. prał. Czesław Jaworski. 2018– nadal ks Kazimierz Piwowar. Wikariusze: 2015–2016. ks. Jacek Rachwał. 2015–2017. ks. Łukasz Kramarz. 2016– ks. Jakub Fejkel. 2017– ks. Jaku Szczepan Semenowicz. Katecheta stały: 2015– nadal ks. Krzysztof Szyndler. Rezydent: ks. Stanisław Sygnarowski. Terytorium parafii Na terenie parafii jest ok. 3 000 wiernych mieszkających: w Radymnie przy ulicach: Akacjowa, Błonie, Budowlanych, Dolna, Jagodowa, Jana Pawła II, Jesienna, Kasztanowa, Kazimierza Wielkiego, Kolejowa, Królowej Jadwigi, Letnia, Lwowska (od numerów 11 i 24 do torów), Młynarska, Osiedle Jagiełły, Piaskowa, Plażowa, Rybacka, Sawickiej, Tysiąclecia, Wietrzna, Wiosenna, Wiśniowa, Wyszyńskiego, Zasanie, Zielona, Zimowa, Złota Góra, ogródki działkowe Relax. w Skołoszowie przy ulicach: ul. Jana Pawła II (numery od 1 do 31 i od 2 do 28), Kolejowa (numery parzyste). Nabożeństwa okresowe majowe (maj), czerwcowe (czerwiec), różańcowe (październik), Droga Krzyżowa (piątki Wielkiego Postu), Gorzkie Żale (niedziele Wielkiego Postu). W każdą I niedziele miesiąca adoracje przed każda mszą świętą. W każdy trzynasty dzień miesiąca nabożeństwa fatimskie. W każdy czwartek Adoracja Najświętszego Sakramentu od godziny 15.00 do mszy świętej. Grupy parafialne Oaza, Ministranci i lektorzy, Róże Różańcowe, Dziewczęca Służba Maryjna, Dzieło Pomocy Powołaniom. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Michała Archanioła w Starejwsi

Parafia pw. Św. Michała Archanioła w Starejwsi – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu węgrowskiego, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Historia Parafia powstała w 1473 roku. Wtedy to powstał pierwszy kościół drewniany. Erygowanie parafii zostało potwierdzone w dniu 9 lutego 1474 roku przez ówczesnego biskupa łuckiego, księdza Marcina Kreczowicza. Miejsca kultu Kościół parafialny Obecna neogotycka świątynia została wzniesiona w latach 1866–1869 według projektu warszawskiego architekta Bolesława Podczaszyńskiego Zasięg parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: Duszpasterze Proboszczowie, administratorzy i komendarze Od drugiej połowy XVI w. do 23.10.1838 r. (08.06.1839 r. – oficjalna data) trwał okres administracji parafii węgrowskiej. Od 14 października 1711 r. posługę duszpasterską sprawowało dwóch mansjonarzy z Węgrowa. Przypisy
Parafia św. Sebastiana w Strzelcach Wielkich

Parafia św. Sebastiana w Strzelcach Wielkich – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Uście Solne. Historia Parafia w Strzelcach Wielkich została wydzielona z parafii w Witowie. Erygował ją 11 października 1617 roku bp Marcin Szyszkowski, z inicjatywy dziedzica Andrzeja Gawrońskiego Rawy, który ufundował też pierwszy kościół pod wezwaniem św. Fabiana i św. Sebastiana. Konsekrował go bp Tomasz Oborski. Była to budowla drewniana i położona nad brzegiem Wisły. Przed 1727 rokiem dobudowano do kościoła kaplice Mariacką. Kościół ten uległ zniszczeniu lub został rozebrany. Obecny drewniany kościół św. Sebastiana zbudowano w latach 1784–1785 na miejscu poprzedniego. Konsekrowany był przez bp. Jana Duvalla. Kościół był remontowany w latach 1892–1894 oraz w 1936 roku. W 1957 roku został powiększony m.in. poprzez przedłużenie nawy przybudówek według projektu architekta Piotra Krakowskiego, przy pracach tych czynni byli cieśle Jan i Andrzej Solakowie. W 1999 roku Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod budowę nowego kościoła parafialnego. Budowę świątyni ukończono w 2005 roku, 17 lipca 2005 nowo wybudowany kościół poświęcił bp Wiktor Skworc. 12 sierpnia 2012 świątynia została ogłoszona Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Strzelce Wielkie, Strzelce Małe i Dąbrówka Morska. Przypisy
Parafia św. Mikołaja w Szewnie

Parafia Świętego Mikołaja w Szewnie – parafia rzymskokatolicka w Szewnie (diecezja sandomierska, dekanat Szewna). Erygowana przed 1326 r. W XV w. parafia wymieniana jako przynależna do klucza kunowskiego dóbr biskupów krakowskich. W 1614 r. z parafii wydzielono parafię św. Michała Archanioła w Ostrowcu. Duszpasterstwo w niej prowadzą księża diecezjalni. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji sandomierskiej
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Ugoszczy

Parafia pw. św. Antoniego Padewskiego w Ugoszczy – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu węgrowskiego, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Historia 20 kwietnia 1918 roku podczas zebrania mieszkańców okolicznych wsi zapadła decyzja o budowie kościoła w Ugoszczy. Biskup Henryk Przeździecki, biskup siedlecki zezwolił na budowę świątyni w Ugoszczu. Została zbudowana drewniana pokryta słomą kaplica, w której pierwszą mszę odprawiono 20 kwietnia 1919 roku. Tego dnia dokonano poświęcenia kaplicy, która stała się filią parafii Miedzna. 30 lipca 1923 bp.Henryk Przeździecki erygował w Ugoszczu samodzielną parafię. W sierpniu 1929 roku, parafianie wraz z proboszczem ks. Władysławem Błachnio przystąpili do budowy murowanego kościoła. 13 września 1931 roku, za pozwoleniem kurii, ks Władysław Błachnio poświęcił świątynię. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Glina, Kozołupy, Międzyleś (część), Rostki i Ugoszcz. Proboszczowie Ks. mgr Adam Parzonka (od 2012) Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Wyszanowie

Parafia św. Michała Archanioła w Wyszanowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Wieruszów diecezji kaliskiej. Została erygowana w XIII wieku. Mieści się w Wyszanowie na ulicy Głównej pod numerem 28. Parafia liczy 1983 wiernych. Historia Kościół ufundowano przed 1240 rokiem. Pierwsza zachowana wzmianka o kościele pochodzi z 1422 roku i przetrwała do pożaru w 1702 roku. Obecnie istniejąca świątynia powstała w 1841 roku. Budowla jest murowana, w stylu neoklasycystycznym. Obszar Miejscowości należące do parafii: Jutrków, Lubczyna, Tonia, Torzeniec, Wyszanów. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji kaliskiej
Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Żdżarach

Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Żdżarach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Bolesławiec diecezji kaliskiej. Została utworzona w XIV wieku. Historia Początek parafii w Żdżarach sięga XIV wieku. Dokładna data ani okoliczności powstania parafii nie są znane. Wiadomo, że pierwsza wzmianka o kościele w Żdżarach sięga połowy XV wieku. Wtedy to przez najazdy książąt śląskich i panującą wtedy zarazę, kościół został zniszczony. Wiadomo jeszcze, że w tamtych czasach Żdżary należały do parafii w Wójcinie. W XVI wieku wieś miała zrujnowaną kaplicę pw. św. Bartłomieja oraz mocą połączenia należała do parafii w Wójcinie. Z biegiem czasu filialny kościół w Żdżarach ulega zniszczeniu. W 1720 r. wieku wyposażenie kościoła jest skromne, a część rzeczy została przeniesiona do Wójcina. Ostatecznie w połowie XVIII wieku kościół zostaje rozebrany. Następnie przez jakieś 20 lat mieszkańcy Żdżar próbują samodzielnie zbierać materiały i odbudować świątynię. Budowa została zakończona w 1768 roku. Kościół ten przetrwał do naszych czasów. Następne lata i wieki to okres remontów i przebudowań. Kapłani, którzy pracowali w parafii (od roku 1913) ks. Stefan Jarzębiński (1913–1942) ks. Władysław Nachtman (1945–1946) ks. C. Nabrdalik (1946; administrator) ks. Stanisław Ratoń (1946; administrator) ks. Franciszek Kowalski (1946–1957) ks. Wojciech Kaczmarczyk (1958; administrator) ks. Wacław Sznuro (1958–1961) ks. Jan Kiedosz (1961; administrator) ks. Franciszek Data (1961–1986) ks. Józef Bernaś (1986–1989) ks. Wiesław Korpeta (1989–1991) ks. Adam Przybyś (1991–1992) ks. Ryszard Jaśkiewicz (1992–1994) ks. Andrzej Chrobak (1994–2000) ks. Zdzisław Nagler (2000–2001) ks. Grzegorz Zamelek (2001–2008) ks. Adam Sośnicki (2008–2024) ks. Jakub Stanecki (od 2024) Bibliografia 100 lat Parafii Żdżary. Dziękujemy, www.infan.pl, 2013. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji kaliskiej [dostęp 2023-08-08] Zarys historyczny parafii św. Bartłomieja Apostoła w Żdżarach
Nieborowice (stacja kolejowa)

Nieborowice – nieczynna wąskotorowa stacja kolejowa w Nieborowicach zlokalizowana w kilometrze 28,4 linii kolejowej Bytom Karb Wąskotorowy - Markowice Raciborskie Wąskotorowe. W latach 1899–1945 stacja należała do kolei Gliwice Trynek - Rudy - Racibórz włączonej po II wojnie światowej do struktur Górnośląskich Kolei Wąskotorowych. Została otwarta w 1899 roku, a zamknięta w roku 1991. Ze stacji do 1926 roku czynna była bocznica prowadząca do cegielni w Wilczy. W 1972 roku dokonano przebudowy układu torowego stacji ze względu na budowę wiaduktu drogowego w jej pobliżu. Przypisy Bibliografia Krzysztof Soida: Koleje wąskotorowe na Górnym Śląsku. T. I. Katowice: Śląsk, 1996. ISBN 83-85831-82-7. (pol.). Linki zewnętrzne Nieborowice, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Kostel svatého Jiří (Gliwice-Ostropa)

Kostel svatého Jiří byl postaven v městské části Gliwice-Ostropa, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Gliwice-Ostropě, diecéze Gliwická, je farním kostelem farnosti Svatého Ducha v Gliwicích-Ostropě. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 355/60 z 10. 3. 1960 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie První byl postaven pravděpodobně v roce 1340 a vyhořel v době husitských válek. Kolem roku 1640 byl podpálen švédskými vojsky. Požárem mělo být nepoškozeno kněžiště a dřevěná věž, která je datována do roku (kolem) 1544. Kostel byl opraven a dostavěn nejdříve v roce 1665 i když nápis na jižním portálu ukazuje na rok 1667. Kostel byl vysvěcen 15. září 1719 vratislavským biskupem Eliaszem von Sommerfeldem. V roce 1807 byla v Ostropě založena farnost. V letech 1925–1927 byl v sousedství postaven nový zděný kostel Svatého Ducha (stal se kostelem farním) a dřevěný od roku 1929 nebyl využíván. Část vnitřního vybavení bylo přeneseno do nového kostela. V roce 2005 byl proveden průzkum polychromie uvnitř kostela. Od roku 2006 z iniciativy pastora farnosti Svatého Ducha Józefa Kary se rozvinula spolupráce se specialisty Slezské polytechniky s cílem uvést kostel k využívání. V srpnu 2008 byla zahájena rekonstrukce a renovace kostela. V roce 2009 bylo vyměněno krytí šindelové střechy, věže a dřevěných stěn a vymalování zděného kněžiště. V následujících letech bylo pokračováno v rekonstrukcích s cílem zpřístupnit dřevěný kostel turistům. Architektura Jednolodní orientovaná stavba je ukončena trojbokým zděným kněžištěm s opěrnými pilíři na jižní straně a na severní straně zděnou sakristií. Loď kostela obdélníkového půdorysu je dřevěná roubené konstrukce na cihelné podezdívce. Dřevěná věž čtvercového půdorysu je sloupové konstrukce s přesahujícím zvonovým patrem je přisazena k západnímu průčelí lodi. Střecha lodi je sedlová krytá šindelem. Sanktusník má cibulovitou báň krytou šindelem. Věž má stanovou střechu. Stěny lodi a věže jsou kryté šindelem. Interiér V kněžišti a sakristii jsou křížové klenby s lunetami, v lodi je plochý strop. Kněžištěm od lodí dělí vítězný oblouk. Stěny kněžiště jsou zdobeny pilastry. V západní části lodi se nachází dřevěná kruchta podepřená litinovými sloupy. V lodi se nachází barokní polychromie pocházející z let 1667–1668. V kněžišti jsou malby z roku1691 případně 1718. V letech 1859–1860 a 1907 byla zamalována. V roce 1884 Jacob Potzmieler zrestauroval a dokončil výzdobu lodi. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Jerzego w Gliwicach-Ostropie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jiří na Wikimedia Commons
St. Georg (Gliwice)

Die Schrotholzkirche St. Georg (polnisch Kościół św. Jerzego) ist eine ehemals römisch-katholische Kirche im Stadtteil Ostropa (Ostroppa) in Gliwice (Gleiwitz). Geschichte Die Kirche wurde erstmals dokumentarisch 1340 erwähnt. Das heutige Kirchengebäude stammt spätestens aus dem Jahr 1640, das genaue Baujahr ist jedoch nicht überliefert. Der angebaute Glockenstuhl trägt die Inschriften 1641 und „parochus ostropiensis“. Am 15. Juli 1719 weihte der Suffragan und Bischof von Leontopolis aus Breslau die Kirche auf den hl. Georg. Knapp einhundert Jahre später, 1807, wurde die Kirchgemeinde zur Pfarrei erhoben. Nach rund zweihundert Jahren, 1925 musste das marode Holzgebäude durch einen kompletten Neubau ersetzt werden, der neben dem früheren Gotteshaus entstand. Er ist im Stil des Neobarock ausgeführt, wurde jedoch bald (um 1926) nicht mehr für kirchliche Zwecke genutzt. Beide Bauwerke blieben einfach stehen. Im Jahr 2008 begannen Restaurierungsarbeiten an dem denkmalgeschützten Kirchenkomplex. Die Arbeiten werden von der Stadtverwaltung finanziert, eine erneute kirchliche Nutzung ist jedoch derzeit (Mitte der 2020er Jahre) nicht vorgesehen. Kurzbeschreibung Das aus Holzblöcken auf Ziegelfundamenten errichtete Kirchenschiff umschließt einen steinernen Altarraum. Auf einem breiten kegelstumpfförmigen Fundament erhebt sich ein gedrungener Kirchturm mit quadratischem Grundriss. Der kompakte Turm ist mit Holzbrettern verkleidet und nach dendrochronogischen Untersuchungen stammen die ältesten Bauteiel aus dem Jahr 1540. Auf der Gegenseite des Kirchenschiffes wurde ein kleiner Dachreiter mit barocker offener Haube aufgesetzt. An der nördlichen Innenwand des Kirchenschiffs sind barocke malereien aus den Jahren 1667 bis 1668 erhalten, die Szenen der Passion Jesu darstellen. Weblinks Einzelnachweise
Białowieża Pałac

Białowieża Pałac – nieczynna końcowa stacja kolejowa położona w centrum Białowieży (koło Parku pałacowego), w województwie podlaskim, w Polsce. Przystanek kolejowy zbudowano w ciągu 4 miesięcy 1897 r. na potrzeby rezydencji carów Rosji – pałacu w Białowieży – wzniesionej z polecenia cara Aleksandra III w 1894 r. Car wraz z rodziną przyjeżdżał pociągiem na polowania. Gdy nieco później wybudowano stację Białowieża Towarowa, Białowieża Pałac stała się wyłącznie stacją osobową. W okresie międzywojennym stacja była wykorzystywana przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego i jego gości, których zapraszał na polowania. Po zniszczeniu drewnianych pawilonów z końca XIX wieku w czasie II wojny światowej, w ich miejscu powstał w latach 70. XX wieku budynek stacji w stylu późnego modernizmu, który na skutek porzucenia uległ zniszczeniu po 1994 roku. Trasa do Hajnówki była użytkowana przez ponad 100 lat do czasu zamknięcia linii 31 grudnia 1993 r. z powodu nieopłacalności przewozów. Przez pewien okres, do czasu zamknięcia linii na trasie do Hajnówki kursowały szynobusy. Stacja Białowieża Pałac niszczała od 1993, natomiast stację Białowieża Towarowa odrestaurowali właściciele restauracji, która obecnie mieści się w pomieszczeniach dawnej stacji. W latach 2014–2015 przeprowadzono budowę nowego drewnianego pawilonu nawiązującego formą do dworca kolejowego z końca XIX wieku. Ze względu na ograniczenia terenowe zrekonstruowany obiekt nie jest wierną kopią dawnego (nastąpiło jego skrócenie i odwrócenie; oryginalny dworzec zwrócony był w stronę parku i pałacu). W pobliżu powstały edukacyjny Park Wiedzy i Zabawy ze ścieżką dydaktyczną oraz ogród angielski (100 gatunków roślin) z Aleją Gwiazd Puszczy Białowieskiej (tropy zwierząt, pióro puszczyka, korytarze wygryzane przez korniki oraz naturalnej wielkości odlewy zwierząt takich jak ryjówka, wilk i ryś). Według stanu na 2015 r. równia stacyjna pozbawiona jest torowiska. Przypisy Linki zewnętrzne Białowieża Pałac, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Białowieża Pałac na portalu Pod Semaforem. pod-semaforkiem.aplus.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-28)]. [1]
Schwanenbastei

Die Schwanenbastei (poln. Baszta Łabędź) ist eine gotische Bastei in Danzig. Sie wurde auf den Fundamenten der abgebrochenen Fischerbastei errichtet. Die Bastei wurde 1454 beschädigt und danach wiederaufgebaut und um ein Stockwerk erhöht. Die Bastei befindet sich am Fischmarkt und bildet die Nordostecke der Befestigungen der Danziger Rechtstadt. In der Bastei befindet sich der Hauptsitz des Polnischen Seeklubs. Neben der Bastei wurde das Hilton-Hotel errichtet. Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8 Joanna Markin: Danzig, Pascal Reisebücher, ISBN 978-83-7304-641-2 Weblinks Mottlau
Tour des Cygnes

La Tour des Cygnes (en polonais, Baszta Łabędź) est une tour gothique de Gdansk. Elle a été construite sur les fondations de la tour des pêcheurs démolie. La tour fut endommagée en 1454 puis reconstruit et surélevé d'un étage. La tour est située au marché aux poissons et forme l'angle nord-est des fortifications de la ville droite de Gdańsk. Le siège du Club Nautique Polonais est situé dans la tour. L'hôtel Hilton a été construit à côté de la tour. Littérature Maria Bogucka, Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig, 1987 (ISBN 3-7338-0033-8) Joanna Markin, Dantzig, Pascal carnets de voyage (ISBN 978-83-7304-641-2) Liens externes Motlawa Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Baszta Łabędź

Baszta Łabędź (niem. Schwanturm) – gotycka zabytkowa baszta w Gdańsku, będąca najdalej na północ wysuniętym elementem średniowiecznych fortyfikacji Głównego Miasta. Znajduje się przy Targu Rybnym, nad Motławą. Z tego miejsca odpływa gdański tramwaj wodny. Historia Baszta została zbudowana na fundamentach Baszty Rybackiej (Fischturm), wzniesionej w drugiej połowie XIV wieku przez zakon krzyżacki, wraz z istniejącym dawniej w Gdańsku zamkiem. Baszta Rybacka dodatkowo kontrolowała port na Motławie. Baszta została zniszczona przez gdańszczan w 1454 roku, a następnie odbudowana i podwyższona o jedną kondygnację, ale kierunek ostrzału zwrócono na sąsiadujące Zamczysko. Otrzymała formę ceglanego ściętego walca, nakrytego stożkowatym dachem ceramicznymi. Gdy baszta straciła znaczenie obronne, została opleciona ciasną zabudową niedużych kamieniczek. W 1945 roku została poważnie uszkodzona. Zniszczenie podczas II wojny światowej zabudowy mieszkalnej wokół niej spowodowało, że baszta pojawiła się na nowo w krajobrazie miasta. Została odrestaurowana w 1967 roku. Obecnie mieści się w niej siedziba Polskiego Klubu Morskiego. W 2010 roku w bezpośrednim sąsiedztwie baszty została zakończona budowa Hotelu Hilton. Zobacz też Zabytki Gdańska Przypisy
Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Barbary w Starych Skoszewach

Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium maryjne należące do dekanatu brzezińskiego archidiecezji łódzkiej. Jest to świątynia wybudowana w latach 1934–1936 w stylu neobarokowym. Budowlę konsekrował w czerwcu 1936 roku sufragan łódzki, biskup Kazimierz Tomczak. Do wyposażenia kościoła należą 3 ołtarze: główny mieszczący obraz Matki Bożej Skoszewskiej, koronowany w 1996 roku, oraz ołtarze w dwóch kaplicach bocznych: Serca Jezusowego (odnowiony w 1995 roku) i Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej mieszczący obraz św. Józefa z 1938 roku (odnowiony w 1995 roku). Ponadto świątynia posiada: organy pneumatyczne firmy "Valckx & van Kouteren" sprowadzone w 2021, stacje Drogi Krzyżowej namalowane w drugiej połowie XX wieku; obraz św. Franciszka z Asyżu namalowany w pierwszej połowie XIX wieku; figurkę drewnianą Chrystusa Króla, wykonaną w drugiej połowie XVII wieku (odnowioną w 1998 roku), 6 witraży wykonanych w latach 1995–1998 i dzwon . Przypisy
St. Bruno (Giżycko)

Die Kirche St. Bruno in deutsch Lötzen (Giżycko) ist einer der wenigen Kirchenbauten aus der Zeit des Nationalsozialismus in Deutschland. Sie war bis 1945 die einzige katholische Kirche im Kreis Lötzen und ist heute eine von vielen Pfarrkirchen in der Stadt und in der Landgemeinde Giżycko in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Geographische Lage Die Stadt Giżycko liegt im nördlichen Osten der Woiwodschaft Ermland-Masuren in der Masurischen Seenplatte (polnisch Pojezierze Mazurskie) zwischen dem Mauersee (Jezioro Mamry) und dem Löwentinsee (Jezioro Niegocini). Die Kirche St. Bruno befindet sich im nördlichen Wohnviertel an der ulica Pionierska in unmittelbarer Nachbarschaft der Kirche „Św. Kazimierza Królewicza“. Kirchengebäude Nach mehreren Jahrhunderten der Entbehrung eines eigenen Gotteshauses in Lötzen konnten die katholischen Kirchenglieder endlich aufatmen: Am 23. August 1936 erfolgte die Grundsteinlegung zu einem Kirchenneubau. Er sollte die von 1907 bis 1909 errichtete, viel zu kleine Kapelle im Ort ersetzen. In einer Bauzeit von nur einem Jahr entstand der Bau nach den Plänen des Architekten Martin Weber aus Frankfurt am Main unter der örtlichen Bauleitung des Lötzener Architekten Franz Lebzelter. Am 8. August 1937 erhielt die neue Kirche ihre Weihe und wurde dem Schutzpatronat des vermutlich nahe Lötzen umgekommenen Bischofs und Märtyrers Brun von Querfurt unterstellt. Bei dem Gebäude, das auch „St.-Bruno-Gedächtniskirche“ hieß, handelte es sich um einen massiv gebauten verputzten Bau mit seitlich vorgesetztem aber das Kirchenschiff nur mit dem Dachaufbau überragenden Turm. Das ursprüngliche Sgraffito an der Giebelseite aus dem Jahr 1937 mit der Darstellung des heiligen Brun von Querfurt zwischen einem Ordensritter und einem Soldaten, von Theo M. Landmann, einem gebürtigen Danziger, wurde 1945 entfernt und durch eine neue Arbeit ersetzt. Kirchengemeinde Seit dem 20. Juni 1910 bestand in Lötzen eine römisch-katholische Gemeinde. Bis dahin wurden die Kirchenglieder von Rößel (polnisch Reszel) aus betreut. In früheren Jahrhunderten nahmen Geistliche des Klosters Heilige Linde (Swięta Lipka) die Versorgung wahr. Die Pfarrgemeinde Lötzen war bis 1945 in das Dekanat Masuren II mit Sitz in Johannisburg (Pisz) innerhalb des Bistums Ermland eingegliedert. Ihr Pfarrbezirk schloss 179 Orte, Ortschaften und Wohnplätze ein. Heute ist die Parafia p.w. św. Brunona Biskupa i Męczennika („Pfarrei des Hl. Bruno, des Bischofs und Märtyrers“) eine von fünf katholischen Kirchen in der Stadt Giżycko, hinzu kommen drei weitere Kirchen (mit zwei Kapellen) in der Gmina Giżycko. Sie gehören zu zwei Dekanatsbezirken in Giżycko. Die Pfarrkirche St. Bruno ist in den Dekanatsbezirk Giżycko – św. Szczepana Męczennika („St. Stephanus, Märtyrer“) im Bistum Ełk (Lyck) der Römisch-katholischen Kirche in Polen eingegliedert. Siehe auch Brunokirche Weblinks Einzelnachweise