NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Herz-Jesu-Kirche (Grodzisk Wielkopolski)

Die Herz-Jesu-Kirche (kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa) in Grodzisk Wielkopolski wurde 1904–1905 als Pfarrkirche für die deutschsprachige evangelisch-unierte Bevölkerung des damaligen Grätz, Provinz Posen, nach Entwurf von Ludwig von Tiedemann gebaut. Sie ersetzte einen 1788 errichteten Vorgängerbau, der Ende des 19. Jahrhunderts baufällig wurde. Durch Erlass vom 29. Januar 1902 übernahm das Kaiserpaar die Patenschaft über den Kirchenneubau. Die neue Kirche wurde am gleichen Ort am Neuen Markt erbaut, nun aber aus Backstein. An der Innenausstattung wirkte der Berliner Bildhauer Heinrich Wefing mit. Am 6. Juni 1905 nahm Johannes Hesekiel, Generalsuperintendent der altpreußischen Kirchenprovinz Posen, die Einweihung vor. Die ebenfalls von Ludwig von Tiedemann 1905/1906 erbaute Dreifaltigkeitskirche in Berlin-Lankwitz hat große Ähnlichkeit mit der Herz-Jesu-Kirche. Nach dem Ersten Weltkrieg bildete die Kirchengemeinde einen Teil der neu gegründeten Unierten Evangelischen Kirche in Polen. Nach dem Zweiten Weltkrieg und der Zwangsumsiedlung der deutschen Bevölkerung wird sie seit 1957 durch die römisch-katholische Kirche genutzt und 1980 wurde sie zur Pfarrkirche erhoben. Die Kirchweihe fand 1960 statt. Literatur Ligia Michalak, Bogdan Michalak: Kościół i Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Grodzisku Wielkopolskim. Grodzisk-Poznań 2004, ISBN 83-915121-2-6. Weblinks Website der Kirche (polnisch) Einzelnachweise
Kościół poewangelicki w Grodzisku Wielkopolskim

Kościół poewangelicki pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa – jest budowlą neogotycką z 1905, pierwotnie świątynią ewangelicką, od 1957 katolicką. Historia Kościół stoi na miejscu starszej budowli z 1788, którą z powodu groźby zawalenia, rozebrano pod koniec XIX w. Zaprojektował go Ludwig von Tiedemann, twórca bliźniaczego kościoła pw. Świętej Trójcy w berlińskiej dzielnicy - Lankwitz oraz kościoła św. Jerzego w Sopocie. Kamień węgielny pod budowę kościoła złożył osobiście cesarz Wilhelm II wraz z żoną Wiktorią. Ukończoną świątynię konsekrował 6 czerwca 1905 superintendent Johannes Hesekiel. Podczas I wojny światowej dwa z trzech dzwonów zostały zarekwirowane, na ich miejsce w 1939 odlano nowe instrumenty z odlewni w Stoczni Gdańskiej, które podczas II wojny światowej podzieliły los poprzedników. Świątynia do 1945 służyła zborowi protestanckiemu. W następnych latach budynek pełnił funkcję magazynu, w 1957 został przekazany parafii katolickiej. Uroczyste poświęcenie kościoła, który otrzymał wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa, odbyło się 30 października 1960. Od 15 kwietnia 1980 jest siedzibą odrębnej parafii. Architektura Kościół zbudowany z cegły, z kamiennym cokołem i dużą częścią fasady, w którą wtopiono wieżę - dołem kwadratową, wyżej ośmioboczną, ze stożkowym hełmem, krytym dachówką. Wieża ma wysokość 37 metrów, a pod hełmem zdobi ją czterotarczowy zegar. Nad wejściem znajduje się efektowna mozaika z postacią Chrystusa, a pod nią fryz ze scenami z jego życia (rzeźbił ją A. Boche). Wnętrze poprzecznie usytuowanej nawy nakryto drewnianym pseudosklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Przypisy Bibliografia Ligia i Bogdan Michalak: Kościół i Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Grodzisku Wielkopolskim, Grodzisk-Poznań, 2004. ISBN 83-915121-2-6. Linki zewnętrzne Strona Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Grodzisku Wlkp.
Kościół poewangelicki w Łowiczu

Kościół poewangelicki w Łowiczu – dawna świątynia protestancka mieszcząca się w Łowiczu, przy ulicy Podrzecznej. Świątynia została wybudowana w latach 1838–1839. Reprezentuje architekturę późnoklasycystyczną. Projektantem budowli był Jan Łuczaj. Jest to budynek murowany, na planie prostokąta z węższą częścią południową. W fasadzie portyk sześciokolumnowy ze stiukowym Okiem Opatrzności. Obecnie siedziba galerii sztuki Browarna. Obok budynku znajduje się murowana dzwonnica z 1866. Budynek dawnego kościoła oraz dzwonnica w 1967 zostały wpisane do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Łowicz. Plan miasta, Wydawnictwo Kartograficzne Azymut, Łódź 2002, ISBN 83-88-467-24-7 Linki zewnętrzne Galeria Browarna. [w:] lowiczanin.info [on-line]. [dostęp 2019-08-10].
Kościół pofranciszkański Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Śremie

Kościół pofranciszkański Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Śremie – dawny kościół Franciszkanów znajdujący się w Śremie, przy ulicy Poznańskiej. Obecnie jest to kościół filialny parafii Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Śremie. Historia Jest to barokowa budowla, wybudowana na przełomie XVII i XVIII stulecia przy wykorzystaniu murów starszej świątyni muro­wanej z I połowy XVII stulecia, zapewne ufundowana przez króla Zygmunta III Wazę. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia trzynawowa, halowa z węższym i starszym prezbiterium. Wnętrze nawy przykryte jest sklepieniem żeglastym, wnętrze prezbiterium pokryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami i z późnorenesansową sztukaterią. Wyposażenie budowli posiada charakterystyczne dla zakonu Franciszkanów ołtarze, reprezentuje głównie style: barokowy i rokokowy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz z XVIII stulecia Adoracja Matki Bożej z Dzieciątkiem przez dwóch Franciszkanów. Kościół posiada również cenne rokokowe stalle w prezbiterium z XVIII stulecia. W nawie umieszczona jest barokowa ambona z 1817 roku w formie łodzi św. Piotra z rozpiętym ża­glem. Na zewnętrznej elewacji przy wejściu jest umieszczona tablica poświęcona księdzu Antoniemu Rzadkiemu – zamordowanemu w 1939 roku kierownikowi konwiktu arcybiskupiego, mieszczącego się w klasztorze. Przypisy
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Bydgoszczy (Śródmieście)

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Bydgoszczy – świątynia parafii polskokatolickiej Zmartwychwstania Pańskiego. Położenie Kościół znajduje się przy ul. Jana i Jędrzeja Śniadeckich 36 w Śródmieściu Bydgoszczy. Historia Budynek kościoła powstał w 1864 jako dom modlitwy dla Zjednoczenia Apostolskiego (irwingianów). Był to pierwszy obiekt sakralny zbudowany na terenie obecnego Śródmieścia, w 11 lat po wytyczeniu urbanistycznym nowej dzielnicy łączącej Stare Miasto z dworcem kolejowym. Nie jest znany autor projektu budowli. W 1892 świątynia została rozbudowana o kaplice boczne. Do 1945 służyła niemieckojęzycznej gminie wyznaniowej Kościoła Nowoapostolskiego. W 1946 władze miejskie przydzieliły świątynię Kościołowi polskokatolickiemu, którego bydgoska parafia pw. Zmartwychwstania Pańskiego istniała od 1925, lecz nie posiadała wcześniej własnego obiektu sakralnego. Począwszy od lat 50. XX w. prowadzono w budynku prace modernizacyjne. Wykonano m.in. elewację zewnętrzną kościoła, a w latach 1978-1979 przeprowadzono remont wnętrza. Zbudowany został wówczas ołtarz posoborowy, położono nową posadzkę w prezbiterium, zakupiono nowe lichtarze, naczynia liturgiczne i szaty, położono ponadto nowy dach z blachy ocynkowanej, a plac przed kościołem wybetonowano. W 1982 przy kościele zbudowano nową plebanię, a w 2020 poddano rewitalizacji skwer przed kościołem. Aktualnie kościół ten skupia w Bydgoszczy i okolicy ok. 300 rodzin parafian. Architektura Zewnętrzna forma kościoła prezentuje formy historyzujące z przewagą neogotyku. Kościół zorientowany jest w kierunku północnym i fasadą od strony ulicy Jana i Jędrzeja Śniadeckich. Czteroprzęsłowa budowla zamknięta jest od północy trójbocznie ograniczonym prezbiterium. Salowe wnętrze z chórem muzycznym nakryte jest płaskim, drewnianym stropem. O średniowiecznej stylizacji kościoła świadczy oskarpowanie uskokowymi przyporami, ostrołukowe okna i wejście do kruchty, pinakle oraz krzyżowo-żebrowe sklepienie prezbiterium. Obok typowych dla gotyku form występują również architektoniczne formy włoskie: frontowe rozetowe okno oraz fryz trójlistny biegnący pod gzymsem szczytu fasady. We wnętrzu na uwagę zasługuje forma łuku tęczowego – typu Tudora. Zewnętrzna dekoracja architektoniczna jest wyważona i niewyszukana. Galeria Zobacz też Parafia polskokatolicka Zmartwychwstania Pańskiego w Bydgoszczy Obiekty sakralne w Bydgoszczy Struktury wyznaniowe w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Derenda Jerzy. Piękna stara Bydgoszcz – tom I z serii Bydgoszcz miasto na Kujawach. Praca zbiorowa. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2006 Kuberska Inga: Architektura sakralna Bydgoszczy w okresie historyzmu. In. Materiały do dziejów kultury i sztuki Bydgoszczy i regionu. Zeszyt 3. Bydgoszcz 1998 Szach Jerzy, Vogel Tadeusz. Bydgoskie świątynie. [w.] Kalendarz Bydgoski 1983 Linki zewnętrzne Strona internetowa Bydgoszcz, ulica Śniadeckich Jana i Jędrzeja 36, kościół polskokatolicki Zmartwychwstania Pańskiego fotopolska.eu
Kościół pomocniczy św. Józefa Robotnika w Popowie

Kościół św. Józefa Robotnika – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Popowie w powiecie kłobuckim w województwie śląskim. Jest kościołem pomocniczym w parafii św. Józefa Robotnika w Popowie w dekanacie miedźnowskim w archidiecezji częstochowskiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Wybudowany jako kaplica pw. św. Józefa Oblubieńca NMP w 1858 roku, w latach 1938–1939 powiększony poprzez dobudowanie drewnianej nawy. W roku 1953 do kościoła dostawiono murowaną zakrystię i drewnianą kruchtę. Wtedy też budynek został otynkowany. W 1957 roku w Popowie erygowano parafię jednocześnie zmieniając wezwanie kościoła na św. Józefa Robotnika. W 1979 roku rozpoczęto stawianie nowego, murowanego kościoła, który przejął rolę kościoła parafialnego. Architektura Kościół orientowany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, otynkowany. Wybudowany na rzucie wydłużonego prostokąta zamkniętego trójbocznie. Murowana zakrystia usytuowana jest od południa. Dach dwuspadowy z naczółkiem od zachodu, nad zakrystią trzyspadowy. W dachu nawy znajduje się wieżyczka na sygnaturkę, czworoboczna, zwieńczona namiotowym daszkiem. wnętrze przekryte sklepieniem pozornym. Przypisy
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Siemuszowej

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Siemuszowej – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Siemuszowej, w powiecie sanockim. Świątynia została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Cerkiew została wzniesiona w 1841. Cerkiew należała do parafii greckokatolickiej w Tyrawie Solnej. Od 1946 filialny kościół rzymskokatolicki pw. Chrztu Pańskiego, remontowany w 1978. Architektura i wyposażenie Cerkiew prezentuje typ budownictwa ludowego w duchu klasycystycznym z wyraźnymi pierwiastkami latynizacji przejawiającymi się w nawiązaniu do tradycyjnego nurtu architektury sakralnej okresu józefińskiego. Jest to budynek o konstrukcji zrębowej, dwudzielny, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, nakryty dwukalenicowym dachem zwieńczonym baniastym hełmem. Od zachodu do cerkwi dobudowana jest szkieletowa wieża nakryta dachem namiotowym, również z hełmem. W przedłużeniu prezbiterium murowana zakrystia. Wewnątrz zachował się klasycystyczny ikonostas z drugiej połowy XIX wieku, na ścianach babińca i nawy znajduje się polichromia figuralna. Galeria Bryła Wnętrze Otoczenie Około 200 m powyżej cerkwi, na szczycie góry z pięknym widokiem, znajduje się duży cmentarz greckokatolicki, na którym można zobaczyć wiele kamiennych nagrobków, najstarsze pochodzą z początku XIX wieku. Cmentarz został odremontowany w 2008 przez Stowarzyszenie Dziedzictwo Mniejszości Karpackich, przy współudziale Stowarzyszenia Magurycz i Stowarzyszenia „Jeden Świat”. Bibliografia M. Skowroński, A. Komski, A. Skowrońska-Wydrzyńska - „Cerkwie Nadsania”, Nowy Sącz 2002, ISBN 83-88887-08-4
Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Łodzi

Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej – katolicka świątynia parafialna położona w Łodzi przy ul. Łąkowej 40/42, w pobliżu al. Mickiewicza. Historia Powstanie kościoła łączy się z Bitwą Warszawską 1920 roku. Mieszkańcy Łodzi zgromadzeni na błagalnym nabożeństwie, złożyli ślub budowy kościoła wotywnego, jeśli Bóg da zwycięstwo. Jeszcze w 1920 roku zapadła decyzja o budowie nowej świątyni maryjnej. Parafię erygował 1 lipca 1926 roku biskup Wincenty Tymieniecki. Kościół w stylu bazylikowym, o klasycznych formach, trzynawowy, zaprojektował Józef Kaban. Poświęcenie kamienia węgielnego nastąpiło 15 sierpnia 1926 roku. Nowy kościół, choć jeszcze nieukończony, został oddany do użytkowania w 1929 roku. Budowę zakończono w 1938 roku. Kościół konsekrował 2 października 1938 roku biskup Włodzimierz Jasiński. Wieżę z dwoma dzwonami postawiono w 1950 roku. W czasie II wojny światowej budynek został zamknięty dla wiernych i częściowo zdewastowany. Przejęła go firma odzieżowa zajmująca się szyciem mundurów. W latach 1952–1954 nawę główną ozdobiono polichromią, a nawy boczne sgraffitami, autorstwa Mariana Jaeschke, Zdzisława Sikorskiego i Albina Łubniewicza. Opis W bocznej kaplicy znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Umieszczona była poprzednio w kaplicy polskiej, w grotach Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie. Obraz został podarowany parafii przez papieża Jana Pawła II w 1982 roku. Mozaikowy obraz wykonał Virgilio Cassio w 1958 roku. W absydzie prezbiterium jest dwuczęściowa płaskorzeźba w drzewie lipowym Matki Boskiej Zwycięskiej autorstwa Ludomira Sleńdzińskiego. Nad głównym ołtarzem umieszczono obraz przedstawiający fragment Bitwy Warszawskiej. Kościół posiada 44-głosowe organy pneumatyczne, wykonane w 1933 roku przez firmę Dominika Biernackiego z Włocławka. Przed świątynią 16 września 1990 r. odsłonięto Pomnik Katyński autorstwa Włodzimierza Ciesielskiego, pierwszy w Polsce pomnik katyński stojący na otwartej przestrzeni. Galeria Zobacz też Sanktuaria maryjne Przypisy Bibliografia MarekM. Budziarek MarekM., Świątynie Łodzi, Łódź: Piątek Trzynastego, 2005, s. 34–35, ISBN 83-7415-078-5 . Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Zwycięskiej, lodzkie.travel [dostęp 2012-07-19] [zarchiwizowane 2013-04-18] (pol.). Historia parafii [online], mbz.lodz.pl [dostęp 2012-07-19] (pol.). Linki zewnętrzne Informacje o kościele na stronie diecezji łódzkiej
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łukcie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łukcie – kościół rzymskokatolicki w Łukcie zbudowany w 1407 roku, z wieżą dobudowaną w 1700. Konstrukcja Jednonawowy kościół o wydłużonym korpusie z wieżą oraz szczytami schodkowymi. Ściany osadzone są na podmurówce z kamienia polnego. Sam kościół jest murowany, z cegły. Dach przykrywający kościół jest dwuspadowy, natomiast wieża pokryta jest drewnem. Jej szczyt zwieńczony jest pękatym hełmem dzwonowym, a kopuła kryta jest gontem. Wnętrze skrywa gotyckie portale i późnorenesansowy ołtarz. Historia Podanie historyczne głosi, że w 1279 roku w Łukcie istniał kościół pw. św. Katarzyny, jednak nie znaleziono dowodów, które poświadczyłyby prawdziwość tej informacji. Dlatego za pierwszy kościół zbudowany w miejscowości uznaje się świątynię pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Kościół w Łukcie został zbudowany w 1407 roku przez Krzyżaków (przy wsparciu finansowym wielkiego mistrza zakonu Ulricha von Jungingena), jako świątynia katolicka. Po 1525 roku stał się kościołem ewangelickim. W czasie wizytacji biskupiej w 1578 roku podjęto decyzję o odprawianiu nabożeństw w dwóch językach – polskim i niemieckim (na zmianę co niedziela). W 1580 roku w kościele stanął nowy ołtarz, który w latach 1601, 1820 i 1950 był przebudowywany. Podczas kampanii napoleońskiej, po przejściu wojsk francuskich przez Łuktę w 1807 roku świątynia została zniszczona. W 1817 roku podwyższono wieżę kościoła. W latach 1878–79 został odbudowany (w tym kaplicę, której szczątki można dziś zobaczyć przy chrzcielnicy). W 1950 kościół ponownie stał się katolicki. Dziewięć lat później 12 kwietnia 1959 sprowadzono do świątyni z Częstochowy obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, autorstwa Bolesława Rudkowskiego. W tym samym roku powstało antepedium ołtarzowe Ostatnia Wieczerza, wykonane przez P. Witczaka. W dniu 1 czerwca 1962 ks. bp Tomasz Wilczyński erygował parafię Matki Boskiej Częstochowskiej w Łukcie. W 1970 dokonano odwrócenia ołtarza ku wiernym (ołtarz soborowy). W 1993 roku wieża kościoła przeszła renowację (wykonali ją górale z Niedzicy), a sam kościół został odmalowany. Kolejny remont świątynia przeszła w 2002 roku, kiedy w oknach założono witraże św. Wojciecha i św. Stanisława. W 2007 renowację przeszła rzeźba Anioła chrzcielnego z 1700, po której zawieszono ją nad chrzcielnicą. 4 lipca 2010 roku mszę świętą w kościele odprawił wielki mistrz zakonu krzyżackiego bp Bruno Platter, następca Ulricha von Jungingena, który konsekrował świątynię 603 lata wcześniej w 1407 roku. Wyposażenie renesansowy ołtarz z 1580 (przebudowywany 1601 i 1820) płyta nagrobna z XVII wieku rzeźba Anioła chrzcielnego z 1700 roku barokowy plafon na stropie Duszpasterze kościoła po 1945 roku Zobacz też Łukta Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Łomnicy

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Łomnicy – zabytkowy, neoromański kościół filialny erygowanej w XIX wieku parafii pw. Trójcy Świętej w Róży Wielkiej. należący do diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, dekanatu Wałcz, we wsi Łomnica, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Wzniesiony w neoromańskim stylu w 1837 roku dla ludności wyznania ewangelickiego. Budowla murowana, z jedną nawą oraz jednym ołtarzem głównym, przedstawiającym Matkę Boską Częstochowską. Przy kościele mieści się niemiecki cmentarz z przełomu XIX i XX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła pw. Matki Bożej Królowej Polski
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Brzustowie

Kościół parafialny pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej i Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Brzustowie - świątynia wzniesiona w latach 1979-1983. Zbudowano w stylu nowoczesnym. Bibliografia Kościół w Brzustowie. [dostęp 2015-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-20)].
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Piłce

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Piłce – zabytkowy rzymskokatolicki kościół znajdujący się w miejscowości Piłka, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Stanowi świątynię parafialną dla parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej. Historia i architektura Kościół halowy, zbudowany w 1868 roku w stylu neoromańskim, dzięki staraniom ówczesnego proboszcza, Antoniego Prokopa. Konsekrowany przez biskupa Edwarda Likowskiego w październiku 1888 roku. Świątynia o ołtarzach: głównym z 1869 roku wraz z rzeźbami apostołów Piotra i Pawła, a także obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z 1879 roku oraz dwóch bocznych z obrazem św. Antoniego Pustelnika i obrazami autorstwa P. Stankiewicza z końca XIX wieku. Dwie zakrystie pochodzą z 1906 roku. Na kościelnej wieży znajdują się trzy dzwony, w tym jeden z nich z 1758 roku, ufundowany przez Piotra Sapiehę. Cmentarz przykościelny i pomniki Przy kościele zabytkowy cmentarz, a na nim groby m.in.: ks. Antoniego Prokopa – budowniczego kościoła, ks. Jana Sitka (30 maja 1951 – 23 czerwca 2001) – proboszcza parafii piłeckiej w latach 1987–2001. Przy kościele pomniki: św. Floriana i św. Jana Pawła II. Tablice pamiątkowe w kruchcie: ku czci 23 dotychczasowych proboszczów piłeckich (osobne tablice dla każdej osoby) ku czci wojewody smoleńskiego Piotra Pawła Sapiehy (1701–1771) – fundatora pierwszego kościoła w 1767 ku czci Józefa Chociszewskiego – krzewiciela polskiej oświaty ludowej na grocie maryjnej o treści: Z okazji roku urodzin fundator ks. proboszcz Jan Sitek z parafianami. Wykonała firma braci Sekuterskich z Wielenia, Piłka, 4 września 1994 Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach

Kościół pw. Narodzenia NMP w Racławicach – zabytkowy drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Racławicach, w gminie Jerzmanowice-Przeginia, w powiecie krakowskim. Kościół zbudowany w 1511 roku, gotycki, drewniany, jednonawowy, prezbiterium zamknięte trójbocznie. Kościół wraz z ogrodzeniem został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Kornecki Marian, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 s. 86 Linki zewnętrzne Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach – panorama (dostęp: 07.08.2014)
Церковь Рождества Пресвятой Девы Марии (Рацлавице)

Церковь Рождества Пресвятой Девы Марии (пол. Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) — католическая церковь в Польше, находящаяся в населённом пункте Рацлавице, в гмине Ежмановице-Пшегиня Краковского повята Малопольского воеводства. Церковь внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Деревянный храм в готическом стиле построен из лиственницы в 1511 году. Главный алтарь и три боковых алтаря в стиле позднего барокко датируются XVII веком. Амвон и мраморная крестильница в стиле позднего ренессанса датируются XVII веком. До нашего времени сохранились иконы и статуи, датируемые XV—XVIII веками. Звонница была сооружена на рубеже XVII и XVIII веков. В звоннице находятся три колокола, один из которых датируется 1632 годом. 6 декабря 1987 года храм был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-323). Примечания Литература Kornecki Marian, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 s. 86 Ссылки История и фотографии храма (Polska — Małopolskie — Racławice) (пол.) Панорама
Kościół Trójcy Świętej w Obrytem

Kościół parafialny Parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Obrytem, erygowanej w 1398 r. Kościół został wzniesiony w latach 1851-53 na miejscu poprzedniej świątyni drewnianej. Fundatorem kościoła był namiestnik Królestwa Polskiego, książę Michaił Gorczakow. Kościół wzniesiono dzięki staraniom ks. A. Ropelewskiego, pod kierunkiem budowniczego Wilhelma Arnolda. Konsekrowany w 1885 r. przez biskupa Henryka Kossowskiego, spalił się w 1915 r. W 1919 r. architekt Stefan Szyller stworzył projekt odbudowy i rozbudowy kościoła, który nie został zrealizowany. W latach 1924–1928 kościół został odbudowany i powiększony staraniem ks. Aleksandra Zalewskiego, według projektu architekta Aleksandra Sygietyńskiego. Kościół jest położony w centrum wsi, na niewielkim wzniesieniu. Murowany z cegły, otynkowany, jednonawowy z wtopioną wieżą od frontu i niższym, węższym prezbiterium. Od zachodu półkolista kaplica. Fasada kościoła jest zwrócona na południe. Dach kryty blachą, na wieży znajduje się ostrosłupowy hełm. Ołtarz główny eklektyczny z 2 ćw. XX w., projektu Stanisława Marzyńskiego, z obrazami Trójcy Świętej i Matki Boskiej Częstochowskiej. Organy kościelne z 1924 r. wykonane przez Stanisława Brzozowskiego. W 1993 r. rozbudowane z 3 do 10 głosów. Bibliografia Małgorzata Omilanowska, Jakub Sito (red.): Katalog Zabytków Sztuki. T. X, zeszyt 20: Dawne województwo warszawskie: Pułtusk i okolice. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1999. ISBN 83-85938-38-9. Obryte. Parafia pw. św. Jana Chrzciciela. diecezja.plock.pl. [dostęp 2016-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-19)].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biernatowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biernatowie – zabytkowy, szachulcowy kościół, należący do dekanatu Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.,znajdujący się w Biernatowie, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim Kościół w Biernatowie jest kościołem filialnym parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Siedlisku. Przy kościele znajduje się stary, niemiecki cmentarz. Historia Kościół został wzniesiony w 1843 roku jako świątynia ewangelicka. Świątynia, przejęta przez kościół katolicki w 1945 roku, Architektura Jest to kościół szachulcowy, o dobudowanej pod koniec XIX wieku murowanej wieży, zakończonej blaszaną iglicą. Ma konstrukcję słupowo-ramową, bez wyodrębnionego z nawy prezbiterium. Przypisy Bibliografia Biernatowo - kościół drewniany. Kościoły drewniane. [dostęp 2012-10-01].