NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Rybojady

Rybojady – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych torfowiska o charakterze przejściowym, wraz z występującą na nim florą i fauną. Podstawa prawna Akt prawny powołujący rezerwat Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 56 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 17/2012 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Rybojady” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 723) Obszar rezerwatu W skład rezerwatu wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu międzyrzeckiego, gm. Trzciel, obrębu ewidencyjnego m. Rybojady o powierzchni 5,61 ha (dz. nr 2021/1 – 5,61 ha) – w zarządzie Nadleśnictwa Trzciel. Opis rezerwatu Rezerwat obejmuje torfowisko położone w obniżeniu wytopiskowym o maksymalnej głębokości 10 m, na płaszczyźnie sandrowej w odległości niespełna 2 km od rzeki Obry. Flora Na terenie torfowiska stwierdzono występowanie 36 gatunków roślin naczyniowych, w tym 4 gatunków drzew, 3 gatunków krzewów i 29 gatunków roślin zielnych; ponadto rośnie tu 16 gatunków mszaków. Z roślin zagrożonych w skali kraju występują tu: turzyca strunowa, turzyca bagienna, rosiczka okrągłolistna oraz torfowiec brodawkowaty. Przypisy
Rezerwat przyrody Ryś

Rezerwat przyrody Ryś – leśny rezerwat przyrody w gminie Sokolniki, w powiecie wieruszowskim, w województwie łódzkim. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Przedborów (obręb leśny Sokolniki, leśnictwo Sokolniki). Zajmuje powierzchnię 54,10 ha (akt powołujący podawał 53,93 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 21 lipca 1977 roku (M.P. z 1977 r. Nr 19, poz. 107 (ISAP), § 8). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie naturalnej buczyny i grądu z udziałem buka i jodły na granicy ich zasięgu. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Rycerski Kierz

Rezerwat przyrody Rycerski Kierz – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Łomża w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 43,52 ha (obecnie 42,44 ha) Rok powstania: 1989 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: zbiorowiska grądu czyśćcowego oraz fragment dąbrowy świetlistej Zarządzający: Nadleśnictwo Łomża Nadzór: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku Na terenie rezerwatu znajduje się pomnik Stacha Konwy, legendarnego bohatera kurpiowskiego. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Różanna Dęby im. Nadleśniczego Jana Rychlickiego

Rezerwat przyrody Różanna Dęby im. Nadleśniczego Jana Rychlickiego – rezerwat leśny o powierzchni 5,94 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim, gminie Koronowo. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Dolina Brdy. Znajduje się przy zachodnim brzegu Zalewu Koronowskiego, na wschód od drogi lokalnej Koronowo – Sokole-Kuźnica. Rezerwat jest położony w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Zalewu Koronowskiego. Zajmuje fragment kompleksu leśnego należącego do Nadleśnictwa Różanna. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 10,95 ha. Historia Rezerwat został utworzony na podstawie Rozporządzenia nr 14/2002 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 29 stycznia 2002 r. W 2013 roku nadano mu imię „Nadleśniczego Jana Rychlickiego” oraz odsłonięto na skraju rezerwatu kamień upamiętniający tego wieloletniego nadleśniczego Nadleśnictwa Różanna. Charakterystyka Rezerwat chroni 200-letni drzewostan dębu szypułkowego, o charakterze naturalnym. Zbiorowisko posiada charakter grądu subkontynentalnego, świetlistej dąbrowy. Ochrona ma na celu zachowanie naturalnego charakteru lasu ze względów przyrodniczych, naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych. W tym celu następuje stopniowa naturalna eliminacja gatunków wprowadzonych sztucznie na rzecz gatunków charakterystycznych dla grądu. Szlak turystyczny W pobliżu rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Brdy” Bydgoszcz Brdyujście – Sokole-Kuźnica – Świt 70,9 km. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Rzepki

Rezerwat przyrody Rzepki – został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 29 grudnia 1987 r. (MP Nr 5 poz. 47 z 1987 r.), w gminie Iłów na powierzchni 43,94 ha. Według Zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie unikatowych dla doliny Wisły starodrzewów sosnowych z domieszką dębów, grabów i innych gatunków wraz z bogatym runem. Jest to rezerwat: według głównego przedmiotu ochrony jako rezerwat krajobrazów ekologicznych (Ke) biokompleksów naturalnych i półnaturalnych (bn), rezerwat nasadzeń i upraw (Nu) podtypu starych drzewostanów (dp) oraz florystyczny (Fl) roślin zielnych i krzewinek (zk). Celem ochrony jest zachowanie unikatowych dla doliny Wisły starodrzewów sosnowych z domieszką dębów, grabów i innych gatunków wraz z bogatym runem, według głównego typu środowiska jest to rezerwat lasów i borów (L) podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Walory przyrodnicze Teren rezerwatu położony jest na utworach trzeciorzędowych, na które składają się: piaski, żwiry i iły. Wśród 125 gatunków roślin naczyniowych, jakie występują na terenie rezerwatu, stwierdzono 4 gatunki roślin chronionych, a kolejne 3 zaliczają się do gatunków rzadkich w tej części Polski. Ochronie całkowitej podlega: lilia złotogłów (Lilium martagon) a częściowej: kruszyna pospolita (Frangula alnus) kalina koralowa (Viburnum opulus) konwalia majowa (Convallaria maialis). Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Rzepki. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-14].
Rezerwat przyrody Sadkowice

Rezerwat przyrody Sadkowice – stepowy rezerwat przyrody utworzony w 1977 r. na gruntach wsi Sadkowice, na terenie gminy Solec nad Wisłą, w powiecie lipskim, w województwie mazowieckim. Jest to najmniejszy rezerwat w województwie i jeden z najmniejszych w Polsce – zajmuje powierzchnię 0,70 ha (akt powołujący podawał 0,90 ha). Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Solec nad Wisłą. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie stanowiska roślin kserotermicznych. Rezerwat obejmuje niewielki wąwóz zbudowany z margli kredowych, otwierający się ku dolinie Wisły. Jego nasłonecznione zbocza porasta roślinność kserotermiczna. Z gatunków roślin chronionych występują tu: dzwonek syberyjski, len złocisty, zawilec wielkokwiatowy, aster gawędka, powojnik prosty czy wisienka stepowa. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 27 grudnia 2018 r., obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Santockie Zakole

Santockie Zakole – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Deszczno. Obszar rezerwatu stanowi płaski teren zalewowy z licznymi zadrzewieniami, starorzeczami i oczkami wodnymi. Rezerwat zajmuje powierzchnię 455,8482 ha (akt powołujący podawał 340,91 ha). Jego obszar objęty jest ochroną czynną. Leży w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Noteci” PLB080002 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Ujście Noteci” PLH080006. dokument powołujący – Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1232 (ISAP)). położenie – Nadleśnictwo Skwierzyna, obręb leśny Glinik, w głębokim zakolu Warty, przy ujściu Noteci, na południe od Santoka i zachód od Starego Polichna. przedmiot ochrony – pozostałości lasów łęgowych i innych cennych siedlisk przyrodniczych oraz miejsca bytowania ptactwa wodno-błotnego. właściciel i zarządzający – Skarb Państwa w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddz. Terenowego w Gorzowie Wlkp. i Nadleśnictwa Skwierzyna. Na terenie rezerwatu stwierdzono obecność 177 gatunków ptactwa (lęgowego i przelotnego) m.in. żuraw, gęgawa, kulik wielki, rybitwa białoskrzydła. Z ssaków występuje tu chroniony bóbr oraz wydra. W kępach rośnie ok. 220 pomnikowych dębów szypułkowych o obwodzie 280–650 cm. Występuje tu ponad 300 gatunków roślin naczyniowych, w tym rzadkich jak fiołek mokradłowy, przetacznik błotny, żabiściek pływający, rzęśl długoszyjkowa, osoka aloesowata, selernica żyłkowana, grążel żółty, grzybienie białe. Nad Wartą obok przeprawy promowej z Santoka znajduje się wczesnośredniowieczne grodzisko. Przypisy
Rezerwat przyrody Siedliszcze

Siedliszcze – faunistyczny i leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Białopole, w powiecie chełmskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Obniżenie Dubieńskie powierzchnia (według aktu powołującego): 14,70 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 15,12 ha rok utworzenia: 1975 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 11, poz. 64). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie miejsca lęgowego orlika krzykliwego oraz fragmentu lasu grądowego o charakterze naturalnym. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Sikórz

Rezerwat przyrody Sikórz – leśny rezerwat przyrody na terenie gminy Brudzeń Duży w województwie mazowieckim. Leży w obrębie Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku na powierzchni 136,60 ha. W 2002 roku został powiększony i obecnie zajmuje powierzchnię 217,40 ha. Wokół rezerwatu ustanowiono otulinę o powierzchni 580,87 ha. Celem ochrony jest zachowanie malowniczego odcinka rzeki Skrwy oraz nadbrzeżnych zbiorowisk łęgowych i grądowych o charakterze naturalnym, z licznymi pomnikowymi drzewami oraz stanowiskami roślin chronionych. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Skalisty Jar Libberta

Rezerwat przyrody „Skalisty Jar Libberta” – rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 33,21 ha, utworzony 27 czerwca 1995, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Barlinek, 0,5 km na wschód od Równa. Rezerwat położony w dolinie Płoni, na północno-zachodnim skraju Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego. Ochronie ścisłej podlega 9,80 ha, a ochronie czynnej 22,51 ha. Rezerwat dawniej znany jako Wąwóz Trzech Skałek, leży na terenie wzniesień morenowych wypiętrzonych do wysokości 115 m n.p.m. i poprzecinanych licznymi jarami oraz wąwozami. W jednym z takich jarów zachowało się jedyne na Pomorzu Zachodnim stanowisko czwartorzędowych form skalnych, utworzonych w pierwotnym miejscu z piaskowców i zlepieńców spojonych węglanem wapnia, dochodzących do 2,5 m wysokości i 4 m długości o masie około 7,5 tony oraz z licznymi głazami narzutowymi. Ponad 700-metrowy jar porośnięty jest drzewostanem bukowo-dębowym z bogatą warstwą runa leśnego (liczne gatunki roślin naczyniowych oraz mchów i porostów). Celem ochrony jest zachowanie unikalnego skalistego wąwozu z fragmentami zespołów leśnych grądu subatlantyckiego (Stellario-Carpinetum), łęgu wiązowo-jesionowego (Ficario-Ulmetum) oraz żyznej buczyny pomorskiej (Galio odorati-fagetum) z cennymi gatunkami roślin naczyniowych, np.: obrazki plamiste (Arum maculatum), przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), konwalia majowa (Convallaria majalis), kokorycz pełna (Corydalis solida), mlecz błotny (Sonchus palustris), czerniec gronkowy (Actaea spicata), zachyłka oszczepowata (Phegopteris connectilis), wyka leśna (Vicia sylvatica), fiołek przedziwny (Viola mirabilis), bluszcz pospolity (Hedera helix), kalina koralowa (Viburnum opulus), klon polny (Acer campestre), marzanka wonna (Galium odoratum), z mchów chronione dzióbkowiec Zetterstedta (Eurhynchium angustirete), fałdownik szeleszczący (Rhytidiadelphus triqetrus), brodawkowiec czysty (Pseudoscleropodium purum) oraz obcego, bardzo rzadkiego w Polsce tarczyca wyniosła (Scutellaria altissima), a z grzybów i porostów smardz jadalny (Morchella esculenta), płucnica zielonawa (Cetraria chlorophylla). Zaś ze świata zwierząt ropucha szara (Bufo bufo), rzekotka drzewna (Hyla arborea), jaszczurka zwinka (Lacerta agilis), padalec zwyczajny (Anguis fragilis) oraz gniazdujące dzięcioł czarny (Dryocopus martius) i muchołówka mała (Ficedula parva). Nadzór: Nadleśnictwo Choszczno. W pobliżu rezerwatu prowadzi znakowany niebieski szlak turystyczny do Barlinka oraz czerwony Szlak Rowerowy Barlinecki do Przelewic. Libbert – niemiecki botanik z Lipian, w 1933 dokonał naukowych badań i opisu wąwozu. Przypisy
Rezerwat przyrody Skarpa Dobrska

Skarpa Dobrska – krajobrazowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Wilków, w powiecie opolskim, w województwie lubelskim. Leży w obrębie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. położenie fizycznogeograficzne: Małopolski Przełom Wisły lub Kotlina Chodelska powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 39,70 ha rok utworzenia: 1991 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 8 lipca 1991 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 25, poz. 172). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie naturalnych odsłonięć skał czwartorzędowych oraz muraw kserotermicznych z rzadkimi gatunkami roślin. Rezerwat położony jest pomiędzy wsiami Dobre a Podgórz. Wysokość względna skarpy rośnie ze wschodu na zachód, osiągając w okolicach Podgórza 85 m. Na terenie rezerwatu występuje 19 gatunków roślin chronionych m.in.: miłek wiosenny (Adonis vernalis), zawilec wielkokwiatowy (Anemone sylvestris), orlik pospolity (Aquilegia vulgaris), wisienka karłowata (Cerasus fruticosa), ostrożeń pannoński (Cirsium pannonicum), kopytnik pospolity (Asarum europeum), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), wężymord stepowy (Scorzonera purpurea), ostnica włosowata (Stipa capillata), kosatka kielichowa (Tofieldia calyculata), ożota zwyczajna (Linosyris vulgaris), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare), bluszcz pospolity (Hedera helix). Na uwagę zasługuje też bogata flora porostów. Z fauny występuje tu ok. 1200 gatunków reprezentujących 48 rodzin motyli ze szczególnie zagrożonym wyginięciem modraszkiem orionem (Scolitanides orion) znajdującym się na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Turystyka Do rezerwatu i przez jego teren prowadzi ścieżka dydaktyczna „Dobre-Podgórz” o długości 6,5 km, której początek znajduje się przy przystanku autobusowym we wsi Dobre. Przypisy
Rezerwat przyrody Skarpa Jaksmanicka

Rezerwat przyrody Skarpa Jaksmanicka – rezerwat przyrody położony w miejscowości Jaksmanice, w gminie Medyka, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Fort Salis Soglio” PLH180008. numer według rejestru wojewódzkiego – 40 powierzchnia – 1,91 ha (akt powołujący podawał 1,93 ha) dokument powołujący – M.P. z 1991 r. Nr 38, poz. 273 (ISAP) rodzaj rezerwatu – faunistyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – miejsca lęgowe żołny Przypisy Linki zewnętrzne Skarpa Jaksmanicka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Skarpa Dobużańska

Skarpa Dobużańska – stepowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Tyszowce, w powiecie tomaszowskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Grzęda Sokalska powierzchnia (według aktu powołującego): 5,07 ha rok utworzenia: 1989 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 8 grudnia 1989 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 44, poz. 357). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie zbiorowisk kserotermicznych z rzadkimi gatunkami roślin stepowych. Rezerwat leży na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dobużek” PLH060039 o powierzchni 199,3 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Skarpa Jeziorki

Rezerwat przyrody Skarpa Jeziorki – leśny rezerwat przyrody położony w całości na terenie gminy Prażmów (koło miejscowości Łoś), na zachodnim brzegu rzeki Jeziorki w Uroczysku Park. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Rok utworzenia: 1993 (Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 r., Monitor Polski, 1994, nr 5, poz. 42). Powierzchnia: 7,47 ha. Obiektem ochrony jest położony na skarpie rzeki Jeziorki drzewostan parkowy o charakterze leśnym z zasługującymi na uwagę bukami, wiązami, modrzewiami i dębami. Układ dawnego, założonego w XIX w. parku został zupełnie zatarty. Znajduje się tu również chroniony jako pomnik przyrody tulipanowiec amerykański. Przypisy
Rezerwat przyrody Skarpa Mołożewska

Skarpa Mołożewska – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Jabłonna Lacka (województwo mazowieckie), na północ od miejscowości Mołożew-Wieś. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 12 sierpnia 1987 r. (M.P. z 1987 r. Nr 28, poz. 222). Zajmuje powierzchnię 1,99 ha (akt powołujący podawał 2,00 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych rzadkich i chronionych gatunków roślin ciepłolubnych oraz ochrony skarpy Bugu przed erozją. Skarpa ta ma około 20 metrów wysokości i jest nachylona do rzeki pod kątem 45–80 stopni. Najważniejszą wartością przyrodniczą w rezerwacie jest goryczka krzyżowa (Gentiana cruciata). Jest to gatunek chroniony, charakterystyczny dla muraw kserotermicznych. Rosną tu także m.in. podbiał pospolity i wiechlina spłaszczona. Południowo-wschodni kraniec rezerwatu „Skarpa Mołożewska” graniczy z dużo większym rezerwatem „Wydma Mołożewska”. Przypisy
Rezerwat przyrody Skarpa Storczyków

Rezerwat przyrody „Skarpa Storczyków” – leśny rezerwat przyrody położony w południowo-zachodniej Polsce, w Pradolinie Głogowskiej, w woj. dolnośląskim, na obszarze Natura 2000 PLH020018 „Łęgi Odrzańskie” SOO. Położenie Administracyjnie rezerwat znajduje się w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Rudna (niewielki fragment na zachodnim krańcu leży w gminie Grębocice, w powiecie polkowickim). Jest położony na Obniżeniu Milicko-Głogowskim, w północno-środkowej części Pradoliny Głogowskiej, na zachód od zabudowań miejscowości Orsk, w leśnictwie Orsk, w obrębie leśnym Tymowa (Nadleśnictwo Lubin). Charakterystyka „Skarpa Storczyków” stanowi objęty ochroną rezerwatową fragment stromej, poprzecinanej wąwozami, zalesionej skarpy Pradoliny Głogowskiej, ograniczającej po lewej stronie starorzecze Odry, między Trzęsowem i Orskiem. Rezerwat został utworzony w 1994 roku Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 roku (M.P. z 1994 r. Nr 5, poz. 43 (ISAP)). Jest to rezerwat o powierzchni 65,17 ha, w tym 45,13 ha podlega ochronie ścisłej. Został utworzony w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska lasów liściastych ze stanowiskami chronionych i rzadkich gatunków roślin, w tym kruszczyka połabskiego. W rezerwacie rośnie unikatowy starodrzew złożony z sześciu zespołów leśnych: kwaśnej i żyznej buczyny niżowej, grądu, łęgu przystrumieniowego i jesionowo-olszowego oraz kwaśnej dąbrowy, położonych na malowniczej skarpie poprzecinanej wąwozami. W runie występuje rzadki storczyk – kruszczyk połabski, oraz inne rośliny chronione: paprotka zwyczajna, wiciokrzew pomorski, berberys zwyczajny, lilia złotogłów, pajęcznica gałęzista, kokoryczka wonna, bluszcz pospolity, konwalia majowa oraz grzyby chronione: purchawica olbrzymia, soplówka gałęzista, szmaciak gałęzisty, sromotnik bezwstydny. Z rzadkich gatunków ptaków na terenie rezerwatu gnieździ się: bocian czarny, siniak, dzięcioł zielony, muchołówka białoszyja, trzmielojad. Zachodni kraniec rezerwatu obejmuje mały fragment starorzecza Odry, głębokiego terenu o kolistym kształcie i wodno-bagiennym środowisku, w którym występuje kotewka orzech wodny oraz grzybienie białe. Kotewka orzech wodny umieszczona jest w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin i stanowi roślinę zagrożoną wymarciem. Przypisy Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 . Plan Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa Lubin na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. Program ochrony przyrody. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we Wrocławiu, 2016. [dostęp 2019-05-31].
Rezerwat przyrody Skarpa Oborska

Rezerwat przyrody Skarpa Oborska – leśny rezerwat przyrody położony w całości na terenie gminy Konstancin-Jeziorna pomiędzy uzdrowiskiem Konstancin i wsią Słomczyn. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 r. (M.P. z 1981 r. Nr 29, poz. 271) na powierzchni 15,65 ha. Obecnie zajmuje 16,9786 ha. Rezerwat utworzono w celu ochrony bogato urzeźbionej skarpy pradoliny Wisły (z licznymi źródłami i wąwozami), porośniętej wielogatunkowym lasem liściastym, który nie został w większym stopniu przekształcony przez działalność człowieka. Na skraju lasu (tuż poza zachodnią granicą rezerwatu) znajduje się stworzony na planie koła cmentarz żołnierzy niemieckich i rosyjskich z czasów I wojny światowej (opisany w noweli Stefana Żeromskiego). W bezpośredniej bliskości rezerwatu Skarpa Oborska znajdują się rezerwaty: Olszyna Łyczyńska, Łęgi Oborskie i Obory. Galeria Zobacz też Rezerwat przyrody Obory Rezerwat przyrody Olszyna Łyczyńska Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie Łąki Oborskie Przypisy
Rezerwat przyrody Skałki Piekło pod Niekłaniem

Rezerwat przyrody Skałki Piekło pod Niekłaniem – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Konecko-Łopuszniańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu w gminie Stąporków, w powiecie koneckim, w północnej części województwa świętokrzyskiego, w pobliżu miejscowości Niekłań Wielki. Skałki ciągną się na długość około 1 kilometra, ich wysokość dochodzi do 8 metrów. Powierzchnia: 6,18 ha (akt powołujący podawał 5,90 ha) Rok utworzenia: 1959 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 1.04.1959, M.P. z 1959 r. Nr 37, poz. 170 (ISAP); zm. M.P. z 1965 r. Nr 60, poz. 311 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 016 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: osobliwe formy skalne powstałe w wyniku erozji eolicznej oraz zachowanie rosnącej w szczelinach skalnych zanokcicy północnej (Asplenium septentrionale) Rezerwat przyrody Skałki Piekło pod Niekłaniem jest punktem początkowym czarnego szlaku turystycznego prowadzącego do miejscowości Wólka Plebańska. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny ze Skarżyska-Kamiennej (Pogorzałe) do Kuźniaków. Jest także punktem na Piekielnym Szlaku. Przypisy