NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Wiśle

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego – drewniano-żelbetonowy kościół parafialny parafii pw. Znalezienia Krzyża Świętego w Wiśle-Głębcach. Wzniesiony w latach 1981-1983, zrekonstruowana zabytkowa wieża pochodzi z wybudowanego w 1575 r. kościoła w Połomi w powiecie wodzisławskim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Historia Drewniany kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Połomii wybudowano w 1575 r. na miejscu spalonego poprzedniego, wzmiankowanego w 1447 r. W 1969 r. kościół ten podczas wichury zawalił się, a ocalała jedynie wieża, wcześniej odnowiona. W tychże czasach budowa nowych kościołów była utrudniana przez ówczesne władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Jedną z możliwości wzniesienia nowej świątyni było przeniesienie nieużytkowanych obiektów. Z tej możliwości skorzystano w Wiśle i według projektów krakowskich architektów Marka Cempli i Piotra Wzorka z Krakowa wybudowano w latach 1981-1983 kościół w Wiśle-Głębcach, na stoku góry Kozińce w oparciu o przeniesioną z Połomii dzwonnicę. Obiekt miał służyć przede wszystkim okolicznym mieszkańcom oraz letnim obozowiczom i wczasowiczom. Została poświęcona 12 czerwca 1983 r. a kościołem parafialnym jest od 29 kwietnia następnego roku. Architektura Rozebrana w 1979 r. wieża i zrekonstruowana w Wiśle ma 30,5 m wysokości i jest konstrukcji słupowo-ramowej. Zakończona jest ostrosłupowym dachem, krytym gontem, pod którym znajduje się izbica. Do niej przylega nowoczesna żelbetonowa nawa bez wyróżnionego konstrukcyjnie prezbiterium, nawiązująca kształtem i dyspozycją do góralskiego szałasu, przykryta szerokim dwuspadowym i dwukalenicowym dachem również przykrytym gontem. Wnętrze Wnętrze urządzone jest współcześnie. Większość rzeźbionego wyposażenie pochodzi z warsztatu koniakowskiego artysty Jana Krężeloka, w tym: stacje Drogi Krzyżowej oraz duża rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego na ołtarzu głównym (również jego autorstwa jest krucyfiks znajdujący się na zewnątrz). Ponadto w kościele znajduje się akwarela przedstawiająca ruiny kościoła w Połomi. Przypisy Bibliografia Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy.. Český Těšín: Wart, 2009, s. 297. ISBN 978-80-254-5500-5. (pol. • cz. • ang.). Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 29. ISBN 83-89188-43-0. Mirosław Barański: Beskid Śląski. Przewodnik, Wydanie I. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2007, s. 460. ISBN 978-83-89188-71-7. Historia kościoła pw. Znalezienia Krzyża Świętego. [w:] parafiawislaglebce.org.pl [on-line]. [dostęp 2011-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-04)].
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Inowrocławiu

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Inowrocławiu – neoromański kościół wybudowany na początku XX w. głównie z inicjatywy bpa Antoniego Laubitza. 18 grudnia 1929 został tutaj ochrzczony Józef Glemp, będący prymasem Polski w latach 1981–2009, oraz abp Stanisław Gądecki. Historia i architektura Bogaty wystrój rzeźbiarski świątyni, nawiązujący do polskich tradycji narodowych, jest dziełem poznańskiego artysty Władysława Marcinkowskiego. W 1909 roku w wyniku tąpnięcia ziemi (spowodowanego przez znajdującą się pod miastem nieczynną kopalnię soli) doszło do zawalenia się północnej ściany transeptu. Przez 20 lat świątynia pozostawała nieczynną, aż do 1929 roku, kiedy odbudowano zawaloną ścianę i przywrócono kościół do służby Bożej. Kościół wzniesiony na planie krzyża łacińskiego jest największym i najwyższym budynkiem sakralnym w stolicy Kujaw Zachodnich. Strzelista wieża świątyni mierząca 77 metrów widoczna jest z najodleglejszych zakątków inowrocławskiego powiatu. Neoromańska architektura kościoła przedstawia założenie świątyni halowej, składająca się z trzech naw o tej samej wysokości. Za czwartą nawę uznać można transept, którego północna strona ucierpiała niegdyś we wspomnianej katastrofie budowlanej. Ceglany kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie wraz z dwunastowieczną Bazyliką Mniejszą Imienia NMP tworzą razem charakterystyczny i nieodłączny element inowrocławskiego, miejskiego krajobrazu. Organy Parafia Zwiastowania NMP posiada zabytkowy instrument wykonany w 1902 r. przez firmę organmistrzowską Wilhelma Sauera z Frankfurtu n. Odrą. Oznaczono go jako 859 dzieło w historii firmy (opus 859). Organy charakteryzują się romantyczną dyspozycją, na którą składa się 38 głosów (w tym 2 językowe), 2 klawiatury ręczne (manuały) i nożna (pedał), traktura pneumatyczna oraz wiatrownice stożkowe. Organy zbudowane są z 50 000 elementów. Przed rozpoczęciem remontu były w bardzo złym stanie technicznym, jednak w 90% udało się je uratować i odrestaurować. Mają 2470 piszczałek, z których najmniejsza ma kilka centymetrów, a największa ponad 5 m. Przypisy Bibliografia Po prostu Inowrocław, B. Kasińska, E. Mikołajczak, P. Strachanowski, ZPW Pozkal, Inowrocław 2001. Przemysław Waszak, The neo-Romanesque churches of the Annunciation of the Blessed Virgin Mary in Inowrocław and St. Adalbero in Würzburg: the examples of references to pre-Romanesque and Romanesque architecture, "Ars: časopis Ústavu dejín umenia Slovenskej akadémie vied", LVI, 2023, nr 2, s. 95-108. Narodowy Instytut Dziedzictwa: kościół parafialny pw. Zwiastowania Najświętszej Marii Panny. zabytek.pl. [dostęp 2024-10-13].
Kapuzinerkirche (Krakau)

Die Kapuzinerkirche (polnisch Kościół Kapucynów) oder auch Mariä-Verkündigung-Kirche (poln. Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Loretańska 11 im Stadtteil Sand. Geschichte Die Kapuziner kamen 1695 nach Krakau und begannen mit dem Bau des Klosters und der Kirche im Stil des schlichten toskanischen Barocks. Stifter war Wojciech Dembiński, der auch in der Kirche bestattet wurde. Die erste Messe wurde 1700 gefeiert, die Kirche jedoch erst 1703 eingeweiht. Den von Cosimo III. de’ Medici gestifteten Altar malte 1701 der Florentiner Pietro Dandini. In der Nebensäule befindet sich eine Kanonenkugel, die die Kirche während des Polnisch Russischen Kriegs am 15. August 1768 traf. Die Aufständischen, die während des Kampfes um die Kirche gefallen sind, wurden auf dem Kirchengelände vor dem Haupteingang bestattet. Neben der Kirche errichteten die Kapuziner das Krakauer Loreto-Haus. Weblinks Literatur Homepage
Mariä-Verkündigungs-Kirche (Nysa)

Die Kirche der Verkündigung der heiligen Jungfrau Maria (bis 1945 Bürgerkirche, polnisch Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Nysa (dt. Neisse). Das Gotteshaus steht am östlichen Ende der ul. Celna (bis 1945 Zollstraße). Die Kirche ist eine Filialkirche der Pfarrei St. Jakob (Parafii św. Jakuba). Geschichte 1372 wurde von Anna, der Witwe des Neissers Bürger Hanco Isenecher, zunächst eine Kapelle am ehemaligen Zolltor gestiftet. Dieser Bau wurde 1434 erweitert und mit zwei Altären ausgestattet. Unter dem Fürstbischof von Breslau Karl Joseph von Österreich wurde das Gotteshaus 1624 an die Jesuiten übertragen. Bei der Belagerung der Stadt Neisse im Ersten Schlesischen Krieg wurde die Kirche 1742 beschädigt. Die Schäden wurden kurze Zeit später wieder beseitigt. Zwischen 1836 und 1876 wurde die Kirche als Turnhalle genutzt. Zwischen 1881 und 1885 erfolgte ein Teilabriss des Gebäudes. Die äußere Gestalt wurde rekonstruiert und im neogotischen Stil umgestaltet. Die Innenausstattung wurde teilweise beibehalten, teilweise im neogotischen Stil ergänzt. Während des Zweiten Weltkrieges blieb das Gebäude weitestgehend unbeschädigt erhalten. In den 1950er Jahren wurde die Inneneinrichtung teilweise zerstört und im neobarocken Stil ersetzt. Seit 1967 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. Weblinks Historische Ansichten Bürgerkirche (poln.) Geschichte der Mariä-Verkündigungs-Kirche (poln.) 4tour.pl - Kirchengeschichte (poln.) Einzelnachweise
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Serocku

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Serocku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Serock, przy ulicy Farnej. Jest to późnogotycka budowla z basztami o charakterze obronnym – jeden z cenniejszych zabytków Mazowsza. Wzniesiona w 1526, później przebudowana. Posiada jedną nawę, z wyodrębnionym węższym prezbiterium i czworokątną wieżą pokrytą dachem wspólnym z nawą, ma oskarpowanie. Na fasadzie jest zegar słoneczny z wierszowanym napisem „To pomnij czas ucieka, śmierć goni, wieczność czeka”. W ścianach są umieszczone kule armatnie z 1914 roku. Wyposażenie pochodzi głównie z epoki późnego baroku z XVIII wieku; w ołtarzu głównym figury świętych Wojciecha i Stanisława biskupów, w ołtarzach bocznych obrazy przedstawiające św. Annę Samotrzeć i św. Barbarę; stację Męki Pańskiej zostały wykonane w 1937 roku przez Zofię Trzcińską-Kamińską. Bibliografia Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2002 ISBN 83-7200-965-1, s. 252-253. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Popowie Kościelnym

Kościół Zwiastowania NMP w Popowie Kościelnym - drewniany kościół katolicki pod wezwaniem Zwiastowania NMP, zlokalizowany w Popowie Kościelnym. Historia Obiekt pochodzi z 1629 roku, postawiony w miejscu wcześniejszego kościoła sprzed 1423. Odbudowany po zniszczeniach w 1730 przez plebana Stanisława Łepkowskiego. W 1863 kościół odnowiono i pokryto łupkiem. Na uwagę zasługuje wyposażenie wnętrza (XVII-XVIII w.) oraz szereg kapliczek (z 1926 r.) z figurami wokół kościoła. W samym kościele zachowały się umieszczone na bocznych ścianach XVII-wieczne portrety trumienne, w tym portret fundatora, Stanisława Zagórskiego z Zagorzyc. Interesującą zagadkę stanowi sprawa herbu rodziny - na kartuszu trumiennym Stanisława występuje herb Grzymała. Jednak w górnej części i w antepedium barokowego ołtarza bocznego znajduje się Ostoja, herb rodziny Zagórskich. Jeden z portretów wiszących na prawej bocznej ścianie pochodzi z XVIII wieku i przedstawia osobę duchowną, najprawdopodobniej Stanisława Łepkowskiego. Galeria Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.204, ISBN 83-01-10630-1 tablica in situ
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Żelechowie

Kościół pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Żelechowie – główna świątynia tutejszej parafii. Jest to neobarokowy budynek, usytuowany w rozwidleniu ulic Długiej i Krótkiej, na krawędzi wzniesienia na którym znajduje się miasto. Takie położenie daje wrażenie dodatkowej wysokości budynku. Wnętrze urządzone jest w stylu barokowym. Historia Budowa murowanego kościoła z fundacji Stanisława Linkhauza rozpoczęła się w 1692 roku, po spłonięciu 2 maja tegoż roku stojącego w tym samym miejscu drewnianego kościoła pod wezwaniem św. Stanisława i kaplicy pw. Zwiastowania Najświętszej Marii Panny fundacji rodziny Leżeńskich wybudowanej w 1644 roku. Kościół drewniany pochodził prawdopodobnie z 1326 roku, wspominał o nim Jan Długosz: Zyelyechow jest miastem mającym kościół parafialny drewniany. Łany miejskie dają dziesięcinę wartości 20 grzywien biskupowi krakowskiemu. Folwark rycerski daje dziesięcinę plebanii, wartości 4 grzywien. W 1692 roku powstała także tymczasowa, drewniana kaplica fundacji Stanisława Linkauza. Budowa trwała bardzo długo z powodu błędów w projekcie ks. J. Ciołkoszewicza, które doprowadziły do pęknięć w stropie budynku, jak również z powodu braku funduszy. Rozmiary kościoła po ukończeniu wynosiły 26 metrów długości i 15 metrów szerokości. Także z powodów finansowych świątynia po ukończeniu nie miała jeszcze ołtarza głównego, a do nabożeństw wykorzystywano ołtarze boczne. W 1867 przebudowano wnętrze wykonując ołtarze boczne i główny, pracami kierował ks. Andrzej Krasuski. Znacząca przebudowa miała miejsce w latach 1889–1894, dobudowano wtedy nawy boczne i wieże, nadając budynkowi neobarokowy wygląd. Do kościoła sprowadzono wtedy organy z Warszawy i wykonano nową ambonę. Przebudowa miała miejsce gdy proboszczem był ks. Konstanty Bieńkowski. Autorem projektu nowej fasady był architekt Karol Kozłowski. Oryginalne dzwony zostały wywiezione przez Rosjan podczas I wojny światowej. W 1960 roku kościół wpisano do rejestru zabytków. Otoczenie Kościół otoczony jest murem, przy którym znajduje się grota Najświętszej Marii Panny, i zabytkowa kostnica. Z tyłu świątyni znajdują się pozostałości dawnego cmentarza, a pod budynkiem katakumby. W pobliżu mieści się także siedziba parafii, a zarazem dekanatu żelechowskiego. Przy ulicy Długiej znajduje się dom Sióstr Opatrzności Bożej i inne budynki parafialne. Wyposażenie Przedmioty cenne i zabytkowe: krzyż ołtarzowy z korpusem Chrystusa z kości słoniowej chrzcielnica rokokowa z XVIII wieku monstrancja z 1741 roku kielich gładki pochodzący z Gdańska ornat z XVIII wieku krzyż procesyjny w kostnicy kościelnej. Przypisy
Kościół Zwiastowania Pańskiego w Boiskach

Kościół Zwiastowania Pańskiego w Boiskach – świątynia rzymskokatolicka parafii Zwiastowania Pańskiego w Boiskach. Historia Kościoła Pierwszy kościół drewniany wybudowano w 1612 r. z fundacji Katarzyny Myszkowskiej. Uległ on spaleniu w czasie najazdu szwedzkiego. Odbudował go w II poł XVII w. Jan Myszkowski. Kościół murowany, wybudowano w latach 1861-1873, pw. Zwiastowania NMP. W 1875 r. był on gruntownie remontowany, a w 1915 r. przeprowadzono malowanie kościoła. W 1975 r. remont dachu i ponowne malowanie. Ostatnie prace remontowo-renowacyjne przeprowadzono w latach 1988-97 (odnowienie ołtarzy położenie nowej posadzki i elewacji kościoła, remont dachu). Kościół jest murowany, jednonawowy, bez określonego stylu. Do prezbiterium przylega zakrystia. Od frontu stoi jedna wieża i nad nawą mała wieżyczka na sygnaturkę. Wewnątrz 3 drewniane ołtarze: główny z 1826 r. z obrazem Zwiastowania NMP, boczne, prawdopodobnie z poł. XIX w. o charakterze barokowym: z prawej – z obrazem Przemienienia Pańskiego, z lewej św. Antoniego. W nawie ławki i konfesjonały z drzewa sosnowego; proste. Chrzcielnica drewniana z ok. poł. XIX w. Na chórze muzycznym organy 8-głosowe. Przy kościele znajduje się dzwonnica drewniana.
Kościół Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu

Kościół Zwiastowania Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Bolesława Leśmiana 2a, na Osiedlu Poetów w obrębie Edwardowa. Zbudowany jest na rzucie kolistym, w konstrukcji żelbetowej, wypełnionej cegłą i pustakami. Parafia Zwiastowania Pańskiego została erygowana w roku 2009. 12 grudnia 2012 dekretem ks. arcybiskupa Stanisława Gądeckiego kościół uzyskał tytuł diecezjalnego Sanktuarium Świętości Życia. W marcu 2023 odwiedził go arcybiskup Utrechtu, Willem Jacobus Eijk. Przypisy Bibliografia http://parafiazwiastowania.pl - strona parafii (dostęp 13.2.2011)
Kościół akademicki Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rybniku

Kościół akademicki Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rybniku – rzymskokatolicki kościół akademicki w Rybniku. Należy do dekanatu Rybnik archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Gliwickiej. To najmniejszy a zarazem najstarszy kościół w Rybniku i w całej archidiecezji katowickiej. Przez cały rok odprawiane są tu Msze święte w niedzielę o godz. 20.00, dodatkowo - od października do czerwca o godz. 11.00. Kościół ten to zachowane gotyckie prezbiterium dawnej świątyni farnej. Budowla została wzniesiona w połowie XV wieku na miejscu wcześniejszej drewnianej świątyni, ufundowanej zapewne przez Mieszka I Plątonogiego w XII stuleciu. W 1797 roku zostały zniszczone: nawa i wieża świątyni, ocalało jedynie prezbiterium. Część cegieł z rozebranej nawy wykorzystano do budowy nowego kościoła farnego – kościoła pw. Matki Boskiej Bolesnej. Do 1975 roku była to kaplica cmentarna, otoczona najstarszą rybnicką nekropolią, zlikwidowaną w połowie lat siedemdziesiątych XX wieku. Jest to świątynia orientowana, murowana z cegły, wewnątrz zachowały się pozostałości gotyckiego sklepienia żebrowego. Wyposażenie wnętrza jest współczesne. Wewnątrz na posadzce znajduje się kamienna płyta pokrywająca grobowiec, gdzie spoczywają szczątki członków rodziny Węgierskich z Pilchowic. W kościele tym głosił kazania św. Jan Sarkander, podczas swojego pobytu w Rybniku w 1619 r. Jego imieniem nazwano park w którym znajduje się kościółek i przylegające do niego od południa lapidarium. W lipcu 2012 r. rozpoczął się remont kościoła, za co odpowiadał ks. Rafał Śpiewak. Odrestaurowano stare mury z czerwonej cegły i posadzkę. Przed piaskowaniem wszystkie cegły wzmocniono specjalnymi preparatami. Po piaskowaniu wykuto cementowe fugi zastępując je wapiennymi, nawiązującymi do XV-wiecznego sposobu budowania. Na koniec mury zaimpregnowano, by nie wchłaniały zabójczej dla nich wilgoci. Jako że restauracja kościółka była połączona z montażem ogrzewania podłogowego, konieczne okazało się skucie betonowego podwyższenia, na którym stał ołtarz. Jak się okazało, przed laty w betonie tym, zapewne dla oszczędności materiału, utopiono oryginalne, barokowe stopnie ołtarzowe z piaskowca, które kiedyś zapewne zdobiły podwyższenie dawnego prezbiterium. Teraz po ich wydobyciu z betonu i oczyszczeniu stanowią front wykonanego na nowo podwyższenia, na którym stoi ołtarz; w niektórych widać jeszcze pozostałości ołowianych mocowań, prawdopodobnie dawnych balasek. Starą posadzkę skuto. Tworzyły ją płyty dawnej, oryginalnej posadzki, ale też zalany betonem gruz oraz całkiem już współczesne płyty chodnikowe. Nową posadzkę ułożono ze współczesnych płytek piaskowca imitujących jednak wiekową posadzkę. Płytki z oryginalnej posadzki dawnego kościoła ułożono wokół płyty zamykającej wejście do krypty znajdujące się w tylnej części kościółka. Podczas prac odsłonięto zalane wiele lat wcześniej betonem wejście do krypty znajdującej się pod kościołem. Przypisy
Kościół Zwiastowania Pańskiego w Stalowej Woli

Kościół Zwiastowania Pańskiego w Stalowej Woli – kościół wraz z klasztorem zakonu kapucynów, mieści się w dzielnicy Stalowej Woli – Rozwadowie przy ulicy Klasztornej. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1752–1754 dla zakonu kapucynów według projektu architekta Jana Baya z Warszawy. Ufundował ją wraz z klasztorem książę Jerzy Lubomirski. Kościół został wzniesiony w stylu baroku toskańskiego, charakterystycznym dla kościołów kapucyńskich. Kościół zbudowany jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, jednonawowy, z kaplicami i prezbiterium zamkniętym ścianą prostą, oddzielającą wyodrębniony chór zakonny. Nawa główna jest dwuprzęsłowa, z dwiema parami niższych kaplic po bokach, prezbiterium nieco węższym i niższym od nawy głównej. Przed głównym wejściem od czasu fundacji na wysokiej kolumnie stoi figura św. Feliksa, z resztkami polichromii w jej dolnej części przedstawiającej Matkę Boską z Dzieciątkiem Jezus. Od strony południowej placu przykościelnego stoi na postumencie figura św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus na ręce, wykonana w 1908 roku przez rzeźbiarza-amatora ojca Floriana Janochę. W głównym ołtarzu jest obraz "Zwiastowania" Karola Stokalskiego. Polichromia wykonana była w latach 1906-1908 przez Wawrzyńca Kameckiego i Bronisława. Grzywacza. Budynki poświęcił biskup Franciszek Potkański 14 października 1753. Zakonnicy w kompleksie zakonnym gościli konfederatów barskich, gen. Ramorino, dowódcę polskiego korpusu w 1831. W czasie pierwszej wojny światowej o. Honorat Jedliński, gwardian klasztoru, opiekował się rannymi żołnierzami tak austriackimi, jak i rosyjskimi. W okresie drugiej wojny światowej armia niemiecka zajęła część klasztoru. Aresztowano wtedy sześciu zakonników (4 ojców i 2 braci) w charakterze zakładników. Niemcy usunęli z refektarza wszystkie obrazy a na ścianach wymalowali hasła hitlerowskie i obsceniczne sceny z życia armii niemieckiej. W klasztorze zmarł w opinii świętości o. Hieronim Ryba (1927). W 2016 roku dwa dzwony kościoła klasztornego przeszły remont, a na wieży zawieszono również trzeci dzwon, odlany w Ludwisarni Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Renowacja Kościół i klasztor był remontowany w latach 1985–1990. Wymieniono więźbę dachową i położono miedzianą blachę. Uzupełniono nad chórem zakonnym wieżyczkę wraz z hełmem, wymieniono też tynki zewnętrzne, instalacje i pomalowano kościół. Odrestaurowano kryptę grobową Lubomirskich. W 1995 kupiono do klasztoru organy dzięki wsparciu ówczesnych władz miasta. Wykonano je z dębu, składają się z 1868 piszczałek. Instrument posiada duże możliwości koncertowe. W 2020 organy przeszły generalny remont. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje i historia na stronie parafialnej
Kościół bł. Anieli Salawy w Krakowie

Kościół bł. Anieli Salawy – parafialny kościół księży misjonarzy, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy V Krowodrza przy al. Kijowskiej 29, w Łobzowie. Pozwolenie na budowę kościoła Rada Miasta Krakowa wydała w 1991 roku. Rok później rozpoczęto prace budowlane, którymi kierował główny architekt nowej świątyni – Józef Dutkiewicz. W 1994 roku kardynał Franciszek Macharski dokonał wmurowania kamienia węgielnego, poświęconego przez Jana Pawła II podczas uroczystości beatyfikacyjnych patronki kościoła, bł. Anieli Salawy, mających miejsce 13 sierpnia 1991. Od 1996 roku rozpoczęto prace wewnątrz kościoła. W okna wstawiono witraże autorstwa Teresy Stankiewicz, a na ścianach zawieszono stacje Drogi krzyżowej jej autorstwa. W prezbiterium umieszczono rzeźbę Chrystusa na krzyżu, wykonaną przez Jana Sieka. W tym samym roku erygowano parafię pw. bł. Anieli Salawy, powierzoną księżom misjonarzom. W dalszych latach kontynuowano prace wykończeniowe, a w 2000 roku kardynał Franciszek Macharski dokonał poświęcenia kościoła. Bibliografia Wojciech Kałamarz, Parafia księży misjonarzy pw. błogosławionej Anieli Salawy, Kraków: Wyd. Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy w Krakowie, 2000, ISBN 83-7216-102-X Linki zewnętrzne Historia kościoła i galeria zdjęć Strona parafii
Церковь Блаженной Анели Салявы (Краков)

Церковь блаженной Анели Салявы (пол. Kościół bł. Anieli Salawy) — католическая церковь, находящаяся в Кракове, Польша. Храм располагается в краковской дзельнице Лобзув по адресу улица Киёвская, 29. Храм освящён в честь блаженной Анели Салявы. История В 1991 года городской муниципалитет Кракова выдал разрешение на строительство нового храма в дзельнице Лобзув. В 1992 году началось строительство церкви, которым руководил краковский архитектор Юзеф Дуткевич. В 1994 году краковский архиепископ кардинал Франтишек Махарский заложил краеугольный камень церкви, который был освящён 13 августа 1991 года Римским папой Иоанном Павлом II во время беатификации Анели Салявы. С 1996 года начались строительные работы внутри храма. На окнах были установлены витражи и на стенах размещены стояния Крестного пути авторства художника Терезы Станкевич. В алтаре было установлено распятие авторства Яна Секи. В 1996 году кардинал Франтишек Махарский учредил приход блаженной Анели Салявы, который передал для пастырского попечения из мужской конгрегации Священники-миссионеры. В 2000 году состоялось освящение храма, которое совершил кардинал Франтишек Махарский. Литература Wojciech Kałamarz Parafia księży misjonarzy pw. błogosławionej Anieli Salawy, Kraków: Wyd. Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy w Krakowie, 2000, ISBN 83-7216-102-X Ссылки Страница прихода блаженной Анели Салявы (пол.) История церкви и фотографии (пол.)