NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pustelnia Brata Alberta

Pustelnia Brata Alberta – niewielki drewniany budynek w klasztorze Albertynek na Kalatówkach w Zakopanem. Wybudowany został w 1901. Jest to skromny w formie dwuizbowy budynek z poddaszem, niewielkim gankiem i wąskim przedsionkiem. Jeden pokoik przeznaczony był na pomocnicze pomieszczenie dla księży, którzy odprawiali msze święte w kaplicy albertynek, drugi na celę dla brata Alberta, czyli Adama Chmielowskiego, założyciela tego klasztoru. Przebywał w niej, gdy przyjeżdżał z Krakowa. Celę tę niemal w całości zajmuje drewniana, wąska prycza. W swojej celi brat Albert przyjmował także przedstawicieli ówczesnej polskiej inteligencji przyjeżdżającej do Zakopanego na odpoczynek. M.in. gościli tutaj: Stefan Żeromski, Stanisław Witkiewicz, Karol Hubert Rostworowski, Stanisław Przybyszewski, Józef Konrad Korzeniowski. Stefan Żeromski w kaplicy klasztoru albertynek umieścił akcję swojej powieści Nawracanie Judasza. Pustelnię tę odwiedził również papież Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki do Polski w czerwcu 1997. W 2001 pustelnia brata Alberta została wpisana do rejestru zabytków. W drugim pokoiku obok celi brata Alberta powstała izba jego pamięci, w której znalazły się książki, pocztówki i obrazki. Pustelnia znajduje się na szlaku turystycznym w Tatry. Początkowy odcinek z Kuźnic to brukowana granitowymi kamieniami droga nazwana Drogą Brata Alberta. Szlaki turystyczne – niebieski z Kuźnic przez Kalatówki do schroniska PTTK na Hali Kondratowej. Odległość od Kuźnic do pustelni 0,8 km, czas przejścia 12 min. Zobacz też Klasztor Albertynek na Kalatówkach Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie Przypisy|
Pustelnia Złotego Lasu

"Pustelnia Złotego Lasu" w Rytwianach – konwent powołany do istnienia w 1624 roku z fundacji wojewody krakowskiego Jana Magnusa Tęczyńskiego i jego brata Gabriela, wojewody lubelskiego. Usytuowana w Rytwianach pustelnia, została skasowana w 1820 roku. Obecnie jest siedzibą Relaksacyjno-Kontemplacyjnego Centrum Terapeutycznego "SPeS". W 2018 r. wpisana na listę pomników historii w ramach akcji "100 Pomników Historii na stulecie odzyskania niepodległości". Kamedulska przeszłość Historia tego miejsca rozpoczyna się w 1617 roku. Wówczas to zatwierdzono fundację wojewody krakowskiego Jana Magnusa Tęczyńskiego na rzecz Ojców Kamedułów, którzy kilka lat wcześniej osiedli w pierwszym polskim eremie na Bielanach krakowskich. Głównym fundatorem eremu w Rytwianach był wspomniany Jan Magnus Tęczyński wraz ze swoim bratem Gabrielem Tęczyńskim, wojewodą lubelskim. Kamień węgielny pod budowę położył dnia 1 maja 1624 roku biskup krakowski Marcin Szyszkowski. Prace budowlane kościoła i budynków klasztornych wraz z domkami pustelniczymi trwały do roku 1637, kiedy to biskup krakowski Tomasz Oborski konsekrował świątynię nadając jej wezwanie Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Bogactwo swojego barokowego wnętrza rytwiańska świątynia zawdzięcza jednemu z przeorów ojcu Wenantemu de Subiaco, który jest autorem obrazów w kościele i bocznych kaplicach oraz całości koncepcji ikonograficznej. W 1718 roku przebudowę kościoła klasztornego przeprowadził włoski architekt Giovanni Spazzio. Kameduli przebywali w Rytwianach 201 lat. Mocą dekretu carskiego z 1819 roku klasztor został skasowany. Ostatni mnisi opuścili pustelnie w 1825 udając się do pustelni na warszawskich Bielanach. Opustoszały klasztor wrócił do rąk fundatorów. Ci, próbując go ratować, sprowadzili braci franciszkanów, lecz i tym razem wkrótce doszło do kasacji. W 1935 roku na terenie pokamedulskiego klasztoru została utworzona parafia. Pustelnia dziś W roku 2007 rozpoczął się remont mocno zniszczonych zabudowań oraz prace związane z zagospodarowaniem otoczenia pustelni. Plan odrestaurowania zrealizowano przy pomocy środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Od roku 2001 w pokamedulskim klasztorze utworzono Diecezjalny Ośrodek Kultury i Edukacji Źródło. Znajdują się tu także odbudowane i wyremontowane domki oraz zabudowania klasztorne a Centrum proponuje szereg form wypoczynku i terapii. W 2013 roku utworzono tu muzeum związane z polskim serialem historycznym "Czarne chmury", którego IV i X odcinek kręcono w tym miejscu 40 lat wcześniej. Turystyka Pustelnia położona jest w samym środku puszczy rytwiańskiej. W otoczeniu pustelni znajduje się ścieżka historyczna o życiu monastycznym. Klasztor i kościół można zwiedzać z przewodnikiem w sezonie turystycznym. W pustelni corocznie odbywają się imprezy plenerowe: Klasztorna Majówka, Klasztorny Odpust (15 sierpnia), Leśna Apteka (ostatnia niedziela września). Przypisy Linki zewnętrzne "Pustelnia Złotego Lasu" w Rytwianach
Pusty Staw

Der Pusty Staw (Großer Heidsee) ist ein See bei Danzig (Gdańsk) auf der Wyspa Portowa („Hafeninsel“) in Polen. Der See liegt nur knapp über dem Meeresspiegel und hat eine Fläche von 7,5 ha. Er soll vor 3000 Jahren auf der Frischen Nehrung entstanden sein und liegt zwischen Ostsee und Toter Weichsel. Geographie Der See liegt auf dem Gebiet des Stadtbezirks Stogi (Heubude). Etwa 250 Meter nördlich befindet sich der Jezioro Zajęcze (Kleine Heidsee). Geschichte Im 17. Jahrhundert befand sich am See ein Herrenhaus und eine Brauerei der Danziger Ratsfamilie von der Beke. Zu Anfang des 19. Jahrhunderts wurde ein erstes Wirtshaus am See errichtet. Im Laufe des 19. und 20. Jahrhunderts entwickelte sich der kleine Ort Heubude zu einem beliebten Seebad in Stadtnähe. Der im Wald gelegene See gehörte zum Bereich des Kurgartens und bot zahlreiche Attraktionen. Mit dem Straßenbahnanschluss nahm der Tagestourismus einen regen Aufschwung. Nach 1945 kam der Tourismus am See zum Erliegen. Der Ort Stogi entwickelte sich zur Schlafstadt und gegen Ende des 20. Jahrhunderts waren Hafen, Logistikbetriebe und die Danziger Raffinerie nah an den Ort gerückt. Verkehr Die Haltestelle Stogi Pasanil der Straßenbahnlinien 3 und 8 liegt nur 300 Meter vom See entfernt. Weblinks Wojciech Tylmann, Roman Cieśliński: PUSTY STAW bei Gedanopedia (poln.) Mirosław Gliński: BJÖRN SÖREN bei Gedanopedia (poln.)
Pusty Staw (Gdańsk)

Pusty Staw (niem. Großer Heidsee), również Puste Jezioro − jezioro w Polsce, położone w województwie pomorskim, w granicach administracyjnych Gdańska, w dzielnicy Stogi, na Wyspie Portowej, w Lesie Miejskim. Charakterystyka Jezioro wydmowe, bezodpływowe. Powierzchnia wynosi ok. 7,5 ha. W XVII wieku na zachodnim brzegu jeziora znajdowały się dwór oraz browar należące do rodziny rajców gdańskich von der Beke. W połowie XIX wieku, zanim jeszcze pobliska plaża na Stogach stała się popularnym kąpieliskiem, syn Sörna Björna (walczącego na zlecenie miasta z wędrówkami piasków nadmorskich) otworzył gospodę nad stawem i postawił przystań dla łodzi. Późniejszy właściciel terenu – H. Manteuffel – rozbudował leśne kąpielisko, wystawił Hotel Kuracyjny i dużą salę taneczną. W 1914 roku z kąpieli w tym miejscu skorzystało 50 000 osób. Po II wojnie światowej głównie pozostawało niezagospodarowane turystycznie. W 2014 roku w ramach Budżetu Obywatelskiego wokół jeziora wykonano trasę spacerowo-rekreacyjną. Zobacz też Jezioro Zajęcze Przypisy
Pusté pleso

Pusté pleso nebo Dolné Pusté pleso je ledovcové jezero na dně Pusté kotliny v horní části Veľké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 1,1890 ha. Je 165 m dlouhé a 93 m široké. Dosahuje maximální hloubky 6,6 m a objemu 32 079 m³. Leží v nadmořské výšce 2056 m. Je největší ze skupiny tří Pustých ples. Okolí Okolí plesa je převážně kamenité, pusté, což se také stalo původem jeho názvu. Na sever od plesa se zvedá hlavní hřeben Vysokých Tater s vrcholy Svišťového štítu a Rovienkové steny, které odděluje Svišťové sedlo. Severovýchodně od plesa se nachází Malé Pusté pleso a jihovýchodně vysychající Pusté oko. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok. Z jihozápadního konce odtéká Zbojnícky potok do Pustého oka a Zbojníckych ples, načež vytváří pravou zdrojnici Veľkého Studeného potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné pouze s horským vůdcem, když okolo něj prochází výstupová cesta od Zbojnícke chaty na Svišťový štít přes Svišťové sedlo. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pusté pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pusty Staw
Pusty Staw Staroleśny

Pusty Staw Staroleśny (słow. Pusté pleso, Pusté pleso I, Dolné Pusté pleso, niem. Trümmersee, węg. Törmelék-tó, Omladék-tó) – staw położony na wysokości ok. 2055 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma powierzchnię ok. 1,2 ha, wymiary 165 × 93 m i głębokość ok. 6,5 m. Leży w kotlinie zwanej Pustą Kotliną, u podnóża Świstowego Szczytu. Jest jednym z 27 Staroleśnych Stawów, które rozsypane są po całej Dolinie Staroleśnej. W pobliżu znajdują się dwa mniejsze stawki, są to Mały Pusty Stawek i Puste Oko. Do Pustego Stawu Staroleśnego nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne. Nazewnictwo Nazwa Pustego Stawu Staroleśnego pochodzi od otoczenia, w którym się znajduje. Leży pośród surowego, wysokogórskiego krajobrazu otoczony piargami i złomami opadającymi ze zboczy Świstowego Szczytu. Nazewnictwo Pustej Kotliny zostało utworzone później, pochodzi od tegoż stawu. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
Siedlec Desert

The Siedlec Desert (Polish: Pustynia Siedlecka) is an area of sand near the village of Siedlec, district of Gmina Janów, within Częstochowa County, Silesian Voivodeship, in the Kraków-Częstochowa Upland area of southern Poland. The "desert" was formed during sand-mining operations, with the sand itself coming from a buried Jurassic period seabed. The sand-mine finally closed in the 1960s. The desert covers approximately 30 hectares, of which 25 hectares is sand and the rest is made up by a pond and pine-trees planted in the area during the 1960s. The dunes at Siedlec reach up to 30 meters high and mirages are visible there in summer. Local legend has it that the desert was formed when a clever sorcerer pursued by the Devil escaped through the gates of hell, leaving the area around scorched. The desert forms part of the Olsztyńsko-Gorzkowskie micro-region, and the dunes within it are the result of Aeolian processes. The area has been used in motor sports to allow racing in desert-style conditions. An annual festival held by local villagers involves dressing up as bedouins. References
Pustynia Siedlecka

Pustynia Siedlecka – niewielka pustynia w obrębie miejscowości Siedlec (powiat częstochowski) na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Zajmuje obszar 25 hektarów. Do lat 60. XX wieku wybierano tutaj piasek, później wyrobisko zalesiono sosnami. Na terenach piaszczystych znajduje się oczko wodne o nazwie „Oaza” ze skupiskiem roślin szuwarowych. Teren ten stanowił atrakcję turystyczną oraz obszar zainteresowania miłośników sportów motorowych, którzy mogli tutaj spróbować swych sił w „pustynnych” warunkach. Pustynia Siedlecka jest miejscem rozgrywania biegów pustynnych. M.in. rozegrano tutaj I Ogólnopolski Bieg Pustynny „Pustynna 10” 8 sierpnia 2009 oraz I Mistrzostwa Polski w Biegu Pustynnym rok później 8 sierpnia 2010. Od 1 stycznia 2025 roku tereny te znalazły się pod zarządem Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. W związku z tym wprowadzono zakaz wjazdu pojazdów mechanicznych. Wśród typowo pustynnych gatunków roślin na Pustyni Siedleckiej występują: szczotlicha siwa (Corynephorus canescens), kocanki piaskowe (Helichrysum arenarium) – roślina chroniona, czerwiec roczny (Scleranthus annus). Na najwyższej wydmie jest tablica informacyjna z opisaną panoramą widokową. Według legendy miejsce to wypalone zostało ogniem przez diabła, który gonił uciekającego przed nim na kogucie Pana Twardowskiego. W pobliżu znajduje się inne pustynne, ale kamieniste miejsce – nieczynny Kamieniołom Warszawski. Przypisy
Puszcza Bolimowska

Puszcza Bolimowska – kompleks leśny na Równinie Łowicko-Błońskiej, w dorzeczach Suchej, Rawki i Pisi o powierzchni ok. 180 km². Puszcza wraz z Puszczą Jaktorowską i Puszczą Korabiewską jeszcze w XVI w. tworzyła duży obszar leśny, łączący się z Puszczą Kampinoską. Na obszarze puszczy znajduje się Bolimowski Park Krajobrazowy. Zobacz też Polany Puszczy Bolimowskiej
Puszcza Borecka

Die Puszcza Borecka (deutsch auch Borkener Heide oder Borkener Forst) mit einer Fläche von 230 km² liegt im Nordosten Polens. Er ist der größte Waldkomplex der Lycker Seenplatte. Lage Die Borkener Heide liegt östlich des Mamry (Mauersee). Neben der Johannisburger Heide und der Rominter Heide ist sie eine der verbliebenen großen Waldgebiete im nordöstlichen Polen und dem ehemaligen Ostpreußen. Von der Rominter Heide ist der Borkener Forst durch die Wzgórza Szeskie (Seesker Höhen) getrennt. Der Wald bedeckt zum Teil höhere Hügel wie den Lipowa Góra (Lindenberg, 223,3 m), Gęsia (Räuberberg, 205,4 m) und Diabla Góra (Teufelsberg, 200 m), zwischen denen sich tiefe Schluchten, kleine Bäche, Sümpfe und Seen ausbreiten. In der Puszcza Borecka liegen der Szwałk Wielki (Großer Schwalgsee, 217 ha), der Piłwąg (Pillwungsee, 152 ha), der Łaźno (Haschner See, 605 ha), der Litygajno (Litigaino-See, 173 ha), der Szwałk Mały (Kleiner Schwalgsee, 70 ha) und der Ciche (19 ha). Zu den Seen des Waldes zählen weiter der Jezioro Boćwinka Mała (Kleiner Bodschwingken See) im Rothebuder Forst nordwestlich des Pillwungsees und der Jezioro Boćwinka Wielka (Große Bodschwingken See) westlich des Pillwungsees. Der Łąki Łęgowskie (Lengauer See) liegt in der Nähe des Dorfes Łęgowo (Lengowen). Das Sumpfgebiet Bagno Dzikowizn (Wilde Brücher) befindet sich im Rothebuder Forst, wie der Jezioro Buda und der Kleine und Große Statzer Teich (Kaczeniec Mały, Kaczeniec Wielki). In der Nähe des Forsthauses Wallisko (Waldsee) erstreckt sich ein Waldreservat mit einer Aufzuchtstation für Wisente. Geschichte Bis ins 7. Jahrhundert v. Chr. war das Gebiet durchgehend bewaldet und als unbewohnter galindischer Wald bekannt. Die ersten Spuren der Besiedlung stammen aus der Wende vom zweiten zum dritten Jahrhundert. Zu dieser Zeit begannen sich in diesen Gebieten die westbaltischen Stammesgruppen zu bilden – die Prußen, Sudauer und die Galinder. Im 13. Jahrhundert wurde diese Region vom Deutschen Orden erobert und durch deutsche und polnische Bauern besiedelt. Bereits im 17. Jahrhundert gab es durch Rodungen deutlich markierte Grenzen des Borkener Forstes, die sich bis heute nicht wesentlich verändert haben. Schutzgebiete In der Puszcza Borecka sind folgende Schutzgebiete ausgewiesen: Rezerwat Borki Rezerwat Mazury Rezerwat Lipowy Jar Rezerwat Wyspa Lipowa Literatur R. Demby, Abecadło oleckie, Wyd. Libra, Olecko 2005 Weblinks Puszcza Borecka – informacje ogólne https://www.marcopolo.de/reisefuehrer-tipps/masurische-seen/puszcza-borecka-borkener-heide-poi-124216491.html Einzelnachweise
Puszcza Borecka

Puszcza Borecka (Duits: Borkener Forst) is een natuurgebied dat sinds 2004 deel uitmaakt van het netwerk van Natura 2000-gebieden van de Europese Unie. Het gebied valt onder de Vogelrichtlijn en geldt als een Speciale Beschermingszone (SBZ) voor vogels. Het is een van de wildste gebieden binnen het woiwodschap Ermland-Mazurië en heeft een oppervlakte van 189,63 km². Biotoop Het heuvelachtige gebied in het oosten van het Mazurisch Merenplateau bestaat voor ca. 92% uit bos en is gelegen op een met leem vermengde zandbodem. Ook zijn er moerasachtige depressies, venen en stromen er kleine beken door het gebied. In het zuidoosten van het gebied liggen enkele grote meren. Łaźno (561 ha.), Szwałk Wielki (216 ha.) en Litygajno (162 ha.) zijn daarvan de grootste meren. Flora en fauna De bossen bestaan uit haagbeuken (Carpinus betulus), zomereiken (Quercus robur), winterlindes (Tilia cordata), es (Fraxinus excelsior), zwarte els (Alnus glutinosa), Noorse esdoorn (Acer platanoides), zachte berk (Betula pubescens) en fijnspar (Picea abies). Daarnaast vindt zijn er ongeveer 300 vaatplanten en 90 korstmossen vastgesteld. Puszcza Borecka herbergt ook een groot aantal zoogdieren. De meest opmerkelijke soorten zijn het eland (Alces alces), boommarter (Martes martes), bever (Castor fiber), otter (Lutra lutra), Euraziatische lynx (Lynx lynx), wolf (Canis lupus) en de in 1971 geherintroduceerde wisent (Bison bonasus). Er leven bovendien 25 vogelsoorten die onder Annex I van de Vogelrichtlijn vallen. Hieronder bevinden zich het hazelhoen (Tetrastes bonasia), schreeuwarend (Clanga pomarina), kwartelkoning (Crex crex), drieteenspecht (Picoides tridactylus), grijskopspecht (Picus canus), grauwe klauwier (Lanius collurio), withalsvliegenvanger (Ficedula albicollis) en kleine vliegenvanger (Ficedula parva). Afbeeldingen
Bukowa-skoven

Bukowa-skoven (polsk navn: Puszcza Bukowa) er en skov (Natura 2000-område Szczeciński Park Krajobrazowy "Puszcza Bukowa") i Pommern, Polen (Stettin og Gryfino-byområde), på Bukowe-bakkerne og Goleniów-sletten. Planter Eksempler på planter i Bukowa-skoven: Bøg (Fagus sylvatica) Fyrreslægten (Pinus) Eg (Quercus) Almindelig Taks (Taxus baccata) Selje-Røn (Sorbus intermedia) Havtorn (Hippophae rhamnoides) Almindelig Vedbend (Hedera helix) Liden Singrøn (Vinca minor) Almindelig Gedeblad (Lonicera periclymenum) Rundbladet Soldug (Drosera rotundifolia) Krans-Lilje (Lilium martagon) Ugrenet edderkopurt (Anthericum liliago) Nikkende Kobjælde (Pulsatilla pratensis) Kødfarvet Gøgeurt (Dactylorhiza incarnata) Hvidgul Skovlilje (Cephalanthera damasonium) Dyr Eksempler på dyr i Bukowa-skoven: Spidssnudet frø (Rana arvalis) Stålorm (Anguis fragilis) Hugorm (Vipera berus) Snog (Natrix natrix) Glatsnog (Coronella austriaca) Sort stork (Ciconia nigra) Havørn (Haliaeetus albicilla) Lille skrigeørn (Aquila pomarina) Rød glente (Milvus milvus) Naturreservater Bukowe Zdroje Trawiasta Buczyna Zrodliskowa Buczyna (polsk: Źródliskowa Buczyna) Kolowskie Parowy (polsk: Kołowskie Parowy) Buczynowe Wawozy (polsk: Buczynowe Wąwozy) Zdroje Byer og landsbyer Byer: Stettin (Szczecin) Gryfino Landsbyer: Kołbacz Glinna Binowo Stare Czarnowo Chlebowo Eksterne henvisninger Zespół Parków Krajobrazowych Doliny Dolnej Odry med PUSZCZA BUKOWA (polsk)
Goleniowska-skoven

Goleniowska Skoven (polsk navn: Puszcza Goleniowska) er en skov i Pommern, Polen (Stettin, Goleniów og Stargard Szczeciński-byområde), på Goleniów-sletten. Planter Træer Fyrreslægten (Pinus) Eg (Quercus) Rød-El (Alnus glutinosa) Bøg (Fagus) Birk (Betula) Czarnocin Naturreservat Czarnocin Naturreservat (polsk: Rezerwat przyrody Czarnocin) i Czarnocin og Stepnica-landsområdet (Pommern, Polen) Mose Białodrzew Kopicki Naturreservat Białodrzew Kopicki Naturreservat (polsk: Rezerwat przyrody Białodrzew Kopicki) ved Stettiner Haff (polsk: Zalew Szczeciński, tysk: Stettiner Haff) i Kopice og Stepnica-landsområdet (Pommern, Polen) Floder Oder ved Święta (højre kyst) ved Police og Roztoka Odrzańska – en "æstuarium" i Stepnica Ihna Gowienica Byer og landsbyer Byer i Polen: Stettin (Szczecin) Goleniów Stargard Szczeciński Maszewo Landsbyer i Polen: Stepnica Kliniska Wielkie Święta ved floden Oder (højre kyst) ved Police Przybiernów Babigoszcz Lubczyna Kobylanka Morzyczyn
Puszcza Wierzchucińska

Puszcza Wierzchucińska (kaszub. Wierzchùcënsczé Lasë) – kompleks leśny na obszarze Wysoczyzny Choczewskiej w województwie pomorskim, graniczący na północnym zachodzie z Lasami Lęborskimi, na południu z pradoliną Łeby i na wschodzie z pradoliną Redy. Na obszarze puszczy wyodrębniono rezerwat przyrody Długosz Królewski w Łęczynie. Na północno-zachodnim krańcu puszczy znajduje się trudno dostępne jezioro Czarne. W Puszczy Wierzchucińskiej znajduje się również szereg wzniesień z najwyższym wzniesieniem – Górą Wysoką. Zobacz też Bożepole Wielkie Chynowie Łęczyce
Puszcza Wiskicka

Puszcza Wiskicka - kompleks leśny na zachód od Żyrardowa, na terenie gminy Wiskitki i częściowo w granicach administracyjnych miasta Żyrardów w województwie mazowieckim. Zachodnia część puszczy leży w obszarze Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Bibliografia Powiat żyrardowski. Mapa turystyczno-krajoznawcza, Agencja REGRAF
Putnik

Putnik – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, leżące na terenie Kotliny Gorzowskiej. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 16,0 ha do 19,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 37,8 m n.p.m. lub 39,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,0 m, natomiast głębokość maksymalna 7,2 m. Przypisy
Lake Pauzeńskie

Lake Pauzeńskie (pol. Jezioro Pauzeńskie) or Puzy is a lake in the Warmian-Masurian Voivodeship, Poland, on the northern outskirts of Ostróda. It is connected by a network of channels, ditches and streams with neighboring lakes – from the east with Lake Szeląg Wielki, from the south with Lake Drwęca. The area of the lake is 211.8 hectares (523 acres), its maximum length is 3.8 kilometres (2.4 mi), and its average depth is 2 metres (6 ft 7 in). Its altitude above sea level is 96.7 metres (317 ft). The volume of the lake is 1,482.6 cubic metres (52,360 cu ft). The length of the shoreline is 13,700 metres (44,900 ft). The northern part of the lake is located in the rural gmina Ostróda. References
Puzy

Puzy, Jezioro Pauzeńskie – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w granicach administracyjnych Ostródy i gminy wiejskiej Ostróda. Charakterystyka Jezioro połączone jest siecią kanałów, rowów i strumieni z sąsiednimi jeziorami; od wschodu z jeziorem Szeląg Wielki, od południa z Jeziorem Drwęckim. Dane morfometryczne Powierzchnia 211,8 ha, maksymalna długość 3,8 km, głębokość maksymalna 2 m, głębokość średniej 0,7 m. Przypisy
Północna Zatoka

Północna Zatoka – zatoka w północno-wschodniej części jeziora Gardno w woj. pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Smołdzino, leżące na terenie Wybrzeża Słowińskiego. W niektórych publikacja uznawana jest za osobne jezioro. Z wschodniej części zatoki wypływa kanał Gardno-Łebsko. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 40,0 ha. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) zatoka jest częścią jeziora Gardno, nazwa tej zatoki to Północna Zatoka. W części publikacji zatoka ta traktowana jest jako oddzielne jezioro. Na niektórych mapach topograficznych wymieniana jest też nazwa oboczna Koło Zatoki. Przypisy
Półwieś (jezioro)

Półwieś – jezioro położone na Kociewiu (gmina Gniew, powiat tczewski, województwo pomorskie) w kierunku południowo-wschodnim od Ostrowitego przy drodze krajowej nr 91 w sąsiedztwie jeziora Pieniążkowo. Powierzchnia całkowita: 38,2 ha. Przypisy