NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jakuba Apostoła w Prężynie

Kościół św. Jakuba Apostoła w Prężynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Prężynie, należący do parafii św. Jakuba Apostoła w Prężynie, w dekanacie Biała, diecezji opolskiej. Historia Pierwszy kościół w Prężynie, pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła, został ufundowany 13 czerwca 1233 przez biskupa wrocławskiego Tomasza I. Z czasem zmieniono patrona świątyni na św. Jakuba. W 1796 kościół został poszerzony o kolejną część. Ze względu na zły stan techniczny budynku i fundamentów, postanowiono częściowo rozebrać kościół, łącznie z wieżą. W latach 1888–1889 wzniesiony został obecny kościół. Zachowano prezbiterium z poprzedniej świątyni. Całe wyposażenie kościoła zostało wykonane przez architekta Elsnera z Monachium, natomiast witraż nad ołtarzem głównym wykonał za 500 marek profesor Ulke z Monachijskiej Szkoły Sztuki Stosowanej. W 1891 roku w kościele zostały postawione 17-głosowe organy, budowniczym był J.M.V. Haas z Głubczyc. Instrument został wpisany do rejestru zabytków. Posiada dwa manuały oraz pedał. Architektura Kościół położony jest na wzniesieniu pośrodku miejscowości. Naokoło niego znajduje się cmentarz, natomiast całość otoczona jest murowanym ogrodzeniem. Świątynia wzniesiona została z cegły na planie prostokąta z czteroprzęsłową nawą oraz z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą, na kamiennym cokole, w stylu neogotyckim. Kościół jest orientowany. Po stronie zachodniej znajduje się czworoboczna wieża, a od południa dobudówki: w pierwszym przęśle od wschodu kruchta, zaś w przęśle od zachodu kaplica. Nawa, prezbiterium i kaplica nakryte są dwuspadowymi dachami, natomiast wieżę nakryto iglicowym hełmem. Elewacje kościoła, z wyjątkiem otynkowanego prezbiterium, są ceglane, artykułowane dwuuskokowymi skarpami i otworami okiennymi w ostrołukowych, rozglifionych arkadach. Przeszklenia mają formę triforium z wyższą partią środkową. Na południowej ścianie kaplicy znajdują się dwa ostrołukowe otwory okienne, powyżej których utworzono oculus. Wysunięta na zachód dwukondygnacyjna wieża zwieńczona jest ceglanym gzymsem koronującym. Centralnie w drugiej kondygnacji umieszczono ostrołukową wnękę, w której znajduje się zamknięty odcinkiem łuku otwór okienny, a powyżej tarcza zegarowa. Trójnawowe wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, wspartych na ceglanych kolumnach. Na ścianie nawy, ponad wejściem do kruchty znajduje się obraz przedstawiający św. Urbana autorstwa Josepha Fahnrotha. Przypisy
Mariä-Himmelfahrt-Kirche (Friedersdorf)

Die Mariä-Himmelfahrt-Kirche (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Friedersdorf (Biedrzychowice) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mariä Himmelfahrt (Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Friedersdorf. Geschichte Eine Kirche entstand bereits im 15. Jahrhundert im Ort. Die Kirche wurde 1430 erstmals erwähnt. Der Kirchenbau brannte 1797 nieder. Danach erfolgte ein Neubau im barocken Stil. Der Glockenturm erhielt einen Spitzhelm. Zwischen 1928 und 1930 wurde die Kirche erweitert. Der Glockenturm erhielt einen Zwiebelhelm. Die Kirche steht seit 1959 unter Denkmalschutz. Architektur Der Kirchenbau aus Backstein entstand im Stil des Barocks. Bis 1930 wurde der Kirchenbau erweitert und im neobarocken Stil umgebaut. Der Kirchturm erhielt einen Zwiebelturm. Die Inneneinrichtung entstand im neobarocken Stil. Die Kanzel wurde um 1800 im klassizistischen Stil errichtet. Priester Michel (1430) Jakob Muskalius (1679–1690) Franciskus Donatus Czyrzowski (1791–1836) Laurentius Schubert (1846–1860) Ignatius Blasel (1860–1886) Hermann Wodak (1887–1891) Emanuel Schultzik (1891–1895) Hugo Siegismund (1895–1896) Daniel Sklarzik (1896–1898) Amand Ballon (1898–1899) Gustaw Hawlitschka (1899–1906) August Kaul (1906–1928) Johannes Zwior (1928–1930) Carl Böhm (1930–1940) Wilhelm Kukofka (1940–1947) Jan Czorny (1947–1971) Eryk Hachula (1971–1982) Joachim Dembonczyk (1982–2011) Krzysztof Jerzy Matysek (seit 2011) Weblinks Geschichte und Beschreibung (poln.) Geschichte und Hist. Bilder Mariä-Himmelfahrt-Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Mikołaja w Głogówku

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Bartłomieja w Głogówku. Historia Jest to świątynia wybudowana w 1773 roku przez hrabiego Henryka Ferdynanda Oppersdorffa razem ze szpitalem. W latach 2005–2009 dach świątyni został wyremontowany i odnowiono barokową elewację zewnętrzną. Architektura Kościół jest nieorientowany: jego prezbiterium zwrócone jest w stronę południową. Wyposażenie wnętrza jest bardzo skromne: dawny ołtarz główny i inne sprzęty zostały zdemontowane, ponieważ były już bardzo zniszczone. Ambona pochodząca sprzed połowy XVIII wieku i stacje Drogi Krzyżowej pochodzące z przełomu XVIII i XIX wieku są zabytkami o małej wartości artystycznej. Godnym uwagi jest natomiast obraz znajdujący się w ołtarzu głównym przedstawiający patrona świątyni św. Mikołaja namalowany przez Františka Antonína Šebestę. Cenny jest także bardzo okazały dwunastoramienny żyrandol wykonany z mosiądzu, ozdobiony dwugłowym habsburskim orłem w zwieńczeniu, co oznacza, że został wykonany jeszcze przed zajęciem Śląska przez Królestwo Prus w 1741 roku. Do świątyni od strony zachodniej jest dobudowany budynek dawnego szpitala. Obecnie w świątyni są odprawiane msze młodzieżowe oraz obchodzony jest odpust poświęcony św. Mikołajowi. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kazimierzu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kazimierzu (województwo opolskie), należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Głogówek diecezji opolskiej). Historia i architektura Świątynia wzmiankowana była w 1223 roku (od 1226 do 1810 roku pozostawała pod patronatem cystersów z Lubiąża). Obecna została wzniesiona w XVI wieku, następnie została przebudowana w 1755 roku w stylu barokowym. Charakteryzuje się wysoką wieżą, nakrytą baniastym dachem hełmowym z latarnią. Kościół nakrywa dach ze szczytem o wolutowych spływach, nakryty kamiennym łukiem. Od 2020 administratorem parafii jest ks. Joachim Ludwik Pohl. Galeria Przypisy
Schloss Kasimir

Das Schloss Kasimir (polnisch Pałac w Kazimierzu) war ehemals eine Propstei und später der Sitz des schlesischen Adelsgeschlechts Prittwitz in Kazimierz. Der Bau ist seit der polnischen Übernahme der Region ruinös. Der ältere Bauteil, das möglicherweise auf das 16. Jahrhundert zurückgeht, ist ein dreistöckiges Gebäude, das mit einem Satteldach bedeckt ist. Bei einem Umbau im Jahre 1894 wurde an das bestehende Gebäude ein zweiachsiger Südflügel im Stil der Neugotik angebaut, mit n und Arkadenfriesen. Bemerkenswert sind auch die Wirtschaftsgebäude mit bescheidenem Fassadenschmuck in Form von Gesims- und Pilastergliederungen. Weblinks Kazimierz. Abgerufen am 1. November 2024 Kasimir (Kazimierz). In: Der Online-Reiseführer Oberschlesien. Abgerufen am 1. November 2024
Pałac w Kazimierzu

Pałac w Kazimierzu – zabytkowy eklektyczny pałac znajdujący się w Kazimierzu położonym na ziemi prudnickiej, w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek. Pałac znajduje się około 6 km od Głogówka i 21 km od Prudnika, pod adresem Kazimierz 93a. W skład zespołu zabytków wchodzi pałac, wpisany do rejestru zabytków 30 grudnia 1986 pod numerem 2145/86 oraz park wpisany 29 marca 1989 roku pod numerem 205/89. Historia Do sekularyzacji majątków klasztornych w 1810 wieś Kazimierz stanowiła własność zakonu cystersów. 9 maja 1811 wieś wraz z budynkiem probostwa zwanym zamkiem wydzierżawiono nadurzędnikowi Kasnerowi. W 1813 dawne probostwo kupił Fryderyk Wilhelm Bernard von Prittwitz i Gaffron, tajny starszy radca finansowy króla Fryderyka Wilhelma III. Prittwitz przeprowadził się do Kazimierza w 1841 r., wówczas we wsi miał już być zbudowany eklektyczny pałac. Po śmierci Fryderyka, jego majątek, w skład którego wchodziły Kazimierz, Biernatów, Damasko i Tomice, przejął w 1842 lub 1843 jego siostrzeniec Aleksander von Prittwitz z Jeleniej Góry. W 1859 kupił pobliski majątek Klisino wraz z pałacem. Majątek rycerski Kazimierz obejmował w 1864 folwarki Góreczno i Anachów, a także majątki Langendorf i Biernatów. W 1873 właścicielem Kazimierza został starszy syn Aleksandra, Bernard von Prittwitz. Miał on dziewięcioro dzieci, pośród których dziedzicem Kazimierza został Joachim Bernard. Sprzedał on majątek Kazimierz w 1929 Górnośląskiej Spółdzielni Wiejskiej, po czym wyjechał do swojego syna w Namibii w Afryce. Pałac wykupiła gmina, urządzając w nim biuro, przedszkole i mieszkania, w których zamieszkali ludzie pracujący dotąd u Prittwitza. Wokół pałacu znajdowały się zabudowania gospodarcza oraz park krajobrazowy ze stawem. W pobliżu znajdował się las dębowy, którego karczunek rozpoczął się po wyjeździe Prittwitza do Afryki. Pałac przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń. Został siedzibą państwowego gospodarstwa rolnego. W 1946 polski sołtys urządzał w pałacu zabawy i festyny. Następnie obiekt został przejęty przez Gminną Spółdzielnię. Urządziła ona w nim magazyn pasz, węgla i nawozów sztucznych. Ulokowano w nim kasę, gospodę, sklep spożywczy oraz sklep z obuwiem i materiałami. Z czasem opuszczony pałac zaczął popadać w ruinę. W ramach rekompensaty za mienie zabużańskie w 1990 nowym właścicielem pałacu został mieszkaniec Prudnika. Miał on przeprowadzić niezbędny remont budynku, jednak nie wywiązał się z obietnicy. Po postępowaniu sądowym w 2005 obiekt przeszedł na własność gminy Głogówek. Pałac otrzymał nowy dach, który zabezpieczył budowlę przed dalszą degradacją. Przypisy Bibliografia KatarzynaK. Maler KatarzynaK., Pałac w Kazimierzu i jego właściciele, „Ziemia Prudnicka: rocznik 2005”, Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”, 2005, ISSN 1642-977X .
Mariä-Geburt-Kirche (Kerpen)

Die Mariä-Geburt-Kirche (polnisch Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Kerpen (Kierpień) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mariä Geburt (Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) in Kerpen. Geschichte Eine Kirche wurde erstmals 1355 in Kerpen erwähnt. Dieser erwähnte Kirchenbau entstand voraussichtlich bereits in der Mitte des 13. Jahrhunderts. Im Chor der heutigen Kirche befindet sich eine Inschrift mit dem Datum 1274. 1660 wurde der Kirchenbau nach Westen erweitert. 1792 erhielt die Kirche an der Westseite einen Glockenturm und wurde im Stil des Barocks umgebaut. 1810 und 1910 erfolgten größere Sanierungsarbeiten am Kirchenbau. 1888 wurde die eigenständige Pfarrei Kerpen gegründet. Die Kirche steht seit 1959 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche besitzt einen quadratischen Chor, welcher aus dem 13. Jahrhundert stammt und im frühgotischen Stil erbaut wurde. Angrenzend an den Chor liegt die Sakristei. Das rechteckige Langhaus stammt aus der Bauphase von 1660. An dessen Westseite schließt der Glockenturm an. Dieser besitzt abgerundete Ecken, einen geschweiften Westgiebel und eine kugelförmige Kuppel mit einer Laterne aus Kupferblech. Im Inneren befindet sich ein hölzerner Musikchor aus dem Anfang des 19. Jahrhunderts. Eine Barockskulptur Jesus Christus und ein Kruzifix stammen aus dem 17. Jahrhundert. Die Kirche ist umgeben von einer steinernen Mauer. Im Süden der Kirche befindet sich ein großes Portal. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 444. Weblinks Geschichte und Beschreibung – diecezja.opole.pl (poln.) Geschichte der Kirche - Kierpien.pl (poln.) Geschichte und Hist. Bilder Mariä-Geburt-Kirche (poln.) Einzelnachweise
Mariä-Himmelfahrt-Kirche (Racławice Śląskie)

Die Mariä-Himmelfahrt-Kirche (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Racławice Śląskie (Deutsch Rasselwitz) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mariä Himmelfahrt (Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) in Racławice Śląskie. Geschichte Eine Kirche wurde erstmals 1371 in Deutsch Rasselwitz erwähnt. Der steinerne barocke Kirchenbau entstand zwischen 1787 und 1789, nachdem der Vorgängerbau eingestürzt war. Errichtet wurde die Kirche vom Baumeister M. Clement. 1889 und 1908 wurde die Kirche saniert. 1930 wurde der Kirchenbau durch ein niedriges Seitenschiff und eine Kapelle erweitert. Die Kirche steht seit 1958 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die im Stil des Barocks errichtete Saalkirche besitzt eine verputzte Außenwand und abgerundete Ecken. Das Langhaus steht auf einem elliptischen Grundriss mit Segelgewölbe. An der Westseite besitzt der Kirchenbau einen dreigeschossigen Glockenturm mit einem achteckigen Aufsatz und einem kurzen Turmhelm. Im Inneren befinden sich drei Altäre aus Marmor, die aus der Erbauungszeit der Kirche stammen. Die Kirche besitzt zwei Gemälde aus der Spätrenaissance. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 792–793. Weblinks Geschichte und Hist. Bilder Mariä-Himmelfahrt-Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach Śląskich

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach Śląskich – rzymskokatolicki kościół parafialny w Racławicach Śląskich, należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach Śląskich, w dekanacie Głogówek, diecezji opolskiej. Historia Pierwszy kościół w Racławicach Śląskich, pod wezwaniem św. Katarzyny i św. Barbary, został wzniesiony w drugiej połowie XIV wieku w okresie panowania księcia Władysława Opolczyka. Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła pochodzi z 1371. Na początku XVIII wieku rozpoczęła się publiczna adoracja obrazu Zbawionej Dziewicy z Dzieciątkiem Jezus nazywany także Maryją Pocieszycielką, a współcześnie Matką Boską Racławicką, uznawanego za cudowny. Do Racławic Śląskich przybywały tłumy pielgrzymów w licznych procesjach. Proboszcz Scharke w 1758 zdecydował się na przebudowę kościoła. Po poświęceniu rozbudowanego kościoła i po dniu pielgrzymowania w nocy zawaliło się sklepienie i dach świątyni. Nietknięty pozostał jedynie ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej. Przez następne lata gromadzono fundusze na budowę nowego kościoła. Prace budowlane rozpoczęto w 1787 według projektu Michała Clement z Karniowa. Świątynia została poświęcona 8 grudnia 1789 przez prałata Franza Richtera z Głogówka. Wieża kościoła została dobudowana w 1805 roku. Podczas śnieżycy 14 lutego 1846 w wieżę kościoła uderzył piorun. Zapaliło się jej drewniane wnętrze, dzwony spadły i częściowo się roztopiły. Rok później wieża otrzymała szpic w kształcie piramidy oraz nowe dzwony. W 1858 na wieży zawisł zegar. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945, polscy przesiedleńcy z Kresów Wschodnich przywieźli do Racławic Śląskich obraz Matki Boskiej Buszczeckiej z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Buszczu. Proboszcz Zygmunt Mikluszka doprowadził do zmiany tytułu kościoła na wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. 15 sierpnia 1974 poświęcono nowy ołtarz, przebudowany na wzór ołtarzu w Buszczu. Biskup opolski Alfons Nossol w 2000 podniósł kościół parafialny do godności sanktuarium na czas roku jubileuszowego. W 2008 przy kościele zbudowano dom przedpogrzebowy. Architektura Kościół zbudowano w stylu barokowym. Usytuowany jest na wzniesieniu zwanym Szkolnym Wzgórzem, w centrum miejscowości. Wewnątrz kościoła znajduje się obraz Matki Boskiej Racławickiej oraz obraz Matki Boskiej Buszczeckiej, przywieziony w 1945 z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Buszczu. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Szonowie

Kościół św. Jadwigi w Szonowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Szonowie, należący do parafii św. Jadwigi w Szonowie, w dekanacie Głogówek, diecezji opolskiej. Historia Pierwszy kościół w Szonowie, wspomniany w dokumencie z XII wieku, został ufundowany przez śląskiego możnowładcę Piotra Włostowica. W 1335 o kościele św. Jadwigi pisał nuncjusz apostolski. Posługę duszpasterską pełniła kolegiata w Głogówku. W 1580 prepozyt kolegiaty postanowił zbudować wieżę obecnego kościoła i przebudować go. Kościół spłonął w 1845 podczas burzy. Jego odbudowa trwała do 1850. Zniszczone dzwony odlano na nowo, dobudowano kaplicę św. Jana Chrzciciela, zakupiono ośmiogłosowe organy. Mieszkaniec Szonowa, Marks, ufundował zegar na wieżę kościoła, wybijający kwadranse i pełne godziny. W 1943 z wieży kościoła zabrano dwa największe dzwony na cele wojenne. 25 grudnia 1944 wieżę uszkodził pocisk artyleryjski. Zbombardowano probostwo, pobliski budynek mieszkalny i piekarnię. Ludzie obecni na nabożeństwie w kościele nie ucierpieli, zginęła zakonnica będąca w tym czasie na probostwie. Po zakończeniu II wojny światowej w kościele odprawiono ostatnią wspólną mszę dla zamieszkałej w Szonowie ludności niemieckiej i polskiej przed wysiedleniem Niemców na zachód. Po wyjściu wiernych z kościoła runęła uszkodzona wieża. Zniszczone zostały organy i chór. W następnych latach nabożeństwa odbywały się w kaplicy sióstr elżbietanek. Wieża została odbudowana, prowizorycznie zwieńczona blachą z prostowanych beczek ocynowanych. Odbudowano też sklepienie i dach kościoła. W 1980, z okazji 400-lecia istnienia kościoła, przeprowadzono jego gruntowny remont. Uzupełniono dachówkę, wykuto ściany pod izolację, wzmocniono fundamenty, przebudowano prezbiterium. Dokonano konserwacji i odnowienia wszystkich ołtarzy. W 2000 powstało nowe zwieńczenie wieży kościoła, doprowadzając ją do wyglądu sprzed II wojny światowej. Architektura W kaplicy południowej znajduje się barokowy ołtarz z XVI wieku, a w nim późnogotycka rzeźba św. Jana Chrzciciela. Przypisy
St. Katharina (Dytmarów)

Die Kirche St. Katharina (polnisch Kościół św. Katarzyny) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Dytmarów (Dittersdorf) im Powiat Prudnicki der Woiwodschaft Opole in Polen. Geschichte Eine Kirche in Dittersdorf wurde erstmals 1331 erwähnt. 1660 wurde eine steinerne Kirche im Stil der Renaissance errichtet. In den 1850er Jahren brannte der Kirchenbau nieder. Der Neubau entstand 1857–1858 im Stil der Neogotik. Der Kirchturm des Vorgängerbaus wurde in den Neubau einbezogen. Die Kirche steht seit 1958 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die im Stil der Neogotik errichtete Hallenkirche besitzt ein dreischiffiges Langhaus mit einem kurzen Chor und einen Kirchturm mit einem Spitzhelm. Das Weihwasserbecken stammt aus dem 16. Jahrhundert, die spätgotische Monstranz aus dem Jahr 1516. Umgeben ist die Kirche von einer Steinmauer aus dem 15. Jahrhundert. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 254. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Katarzyny w Dytmarowie

Kościół św. Katarzyny w Dytmarowie – świątynia w Dytmarowie zbudowana w 1857 w stylu neogotyckim. Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: - kościół par. pw. św. Katarzyny, 1600, wieża 1857, nr rej.: 536/58 z 15.11.1958 - ogrodzenie z bramą, nr rej.: 570/59 z 15.06.1959 Historia Pierwsza wzmianka o kościele w Dytmarowie pochodzi z 1331 roku. W 1660 roku zbudowano murowany kościół w stylu renesansowym. Obecny kościół został zbudowany w latach 1857-1858 w stylu neogotyckim. Pozostałością po poprzednim kościele jest wieża kościelna. W 1864 roku wybudowane zostały 14-głosowe organy. Budowniczym instrumentu był J.M.V. Haas z Głubczyc (niem. Leobschütz). Organy posiadają dwa manuały i pedał, wykorzystują w pełni mechaniczną trakturę. Architektura Kościół halowy, zbudowany w stylu neogotyckim, posiada trzy nawy z krótkim chórem. Wieża kościoła ma sześciokątny szczyt ze spiczastym hełmem. Chrzcielnica pochodzi z XVI wieku. Późnogotycka monstrancja pochodzi z 1516 roku. Kościół otoczony jest kamiennym murem z XV wieku. Galeria Zobacz też Parafia św. Katarzyny w Dytmarowie Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Nowym Browińcu

Kościół Wszystkich Świętych w Nowym Browińcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowym Browińcu, należący do parafii Wszystkich Świętych w Nowym Browińcu, w dekanacie Głogówek, diecezji opolskiej. Historia Kościół w Nowym Browińcu istniał już w XV wieku, co poświadcza rejestr świętopietrza z 1447. Od 1580 prawo patronatu przysługiwało hrabiom Oppersdorffom. Od 1631 parafią zarządzała kapituła kolegiacka w Głogówku. Budowa obecnego kościoła trwała w latach 1845–1848. Przypisy
Mariä-Himmelfahrt-Kirche (Trzebina)

Die Mariä-Himmelfahrt-Kirche (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Trzebina (Kunzendorf) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mariä Himmelfahrt (Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) in Trzebina. Geschichte Eine Kirche wurde erstmals 1385 in Kunzendorf erwähnt. Der heutige Bau stammt aus dem 17. Jahrhundert und liegt auf einer kleinen Anhöhe im Dorf. Zwischen 1726 und 1727 wurde die Saalkirche im barocken Stil umgebaut. Die Kirche steht seit 1958 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die im Stil der Renaissance errichtete und später barockisierte Saalkirche besitzt einen auf quadratischem Grundriss stehenden Turm mit Zwiebelhaube und Laterne. Der fast quadratische Chor mit Kuppel wird von einer älteren und einer neueren Sakristei flankiert. Unter dem Chor befindet sich eine Krypta mit Grabkammern. Das vierjochige Langhaus besitzt ein Tonnengewölbe mit spitzbogigen Stichkappen. Die Innenausstattung entstand im Stil des Rokokos. Der Hauptaltar mit freistehender Mensa besitzt ein Gemälde der Mariä Himmelfahrt aus der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts. Im Seitenschiff befinden sich weitere Nebenaltäre sowie eine steinerne Grabplatte von Adam von Wachtel. Umgeben ist die Kirche von einer Feldsteinmauer mit einer Kapelle. Die Kapelle entstand im Stil des Rokokos. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 958. Weblinks Geschichte und Hist. Bilder Mariä-Himmelfahrt-Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebinie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Trzebinie, należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebinie, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Pierwsza wzmianka o kościele w Trzebinie pochodzi z 1385. Obecny kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został zbudowany w XV wieku. W latach 1726–1727 kościół został przebudowany w stylu barokowym. Architektura Kościół przebudowany w stylu barokowym. Wewnątrz znajduje się rokokowe wyposażenie i kamienna płyta nagrobna Adama Wachtla (zm. 1589) autorstwa Mistrza Nagrobka Dluhomila. Kościół otacza mur z kamieni polnych, do którego w XVIII wieku dobudowano rokokową kaplicę. Wieża kościoła została wzniesiona na planie kwadratu. Usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu. W pobliżu kościoła znajduje się cmentarz. Przypisy Bibliografia Georg Dehio: Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. München: Deutscher Kunstverlag, 2005. ISBN 3-422-03109-X. Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.