NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jadwigi w Glesnie

Kościół świętej Jadwigi w Glesnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wyrzysk diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona ze środków Mieczysława i Emilii Chłapowskich i parafian w 1924 roku w stylu neobarokowym, według projektu architekta Rogera Sławskiego z Poznania. W 1925 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Antoniego Laubitza. W świątyni można zobaczyć pamiątki ze starego kościoła, między innymi figury czterech ewangelistów w ambonie oraz krzyż w kruchcie. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Tłukomach

Kościół świętego Mikołaja w Tłukomach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łobżenica diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1912–1913 dzięki staraniom niemieckich ewangelików. Poświęcona została w 1948 roku. W tym samym roku kościół został przejęty – jako opuszczony przez gminę niemiecką obiekt – dla potrzeb parafii w Bługowie. Kościołowi zostało nadane wezwanie św. Mikołaja. W 1986 roku została erygowana parafia w Tłukomach. Świątynia jest duża, murowana, otynkowana, pokryta dachówką, posiada smukłą – wysoką wieżę. We wnętrzu jest umieszczony ołtarz główny i prowizoryczny – „soborowy”, a także mały ołtarz boczny z figurką Matki Bożej. Na chórze znajdują się nieczynne organy. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wieczynie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wieczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żerków diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1910-11 na miejscu rozebranego dworu. Reprezentuje styl neogotycki. Wybudowano ją z nietynkowanej cegły na kamiennej podmurówce. Kościół składa się z jednej nawy i posiada drewnianą wieżę. W 1966 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Lucjana Bernackiego, ówczesnego biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Sośnicy

Kościół świętej Marii Magdaleny w Sośnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dobrzyca diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1745 roku. Ufundowana została przez Konstantego Rogalińskiego. Rozbudowana została w 1832 roku o wieżę, zakrystię i szachulcową kruchtę. Okradziono ją w 1827 roku. Nowa zakrystia powstała w 1957 roku. W 1962 roku została dobudowana druga kruchta. W 1994 roku została odnowiona. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana w konstrukcji sumikowo-łątkowej. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna dębowego. Kościół jest salowy, nie posiada wyodrębnionego z nawy prezbiterium, zamknięty jest trójbocznie. Boczna kruchta została wzniesiona w konstrukcji szkieletowej. Od frontu jest umieszczona wieża wzniesiona w konstrukcji słupowej, niższa od nawy świątyni, mieszcząca murowaną kruchtę w przyziemiu. Zwieńcza ją gontowy dach czterospadowy. Dach kościoła jest jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy, latarnia i chorągiewka z datą „1745”. Wnętrze nakryte jest pozornym, spłaszczonym sklepieniem kolebkowym. Polichromia o cechach stylu barokowego powstała w 2 połowie XVIII wieku, następnie została odnowiona i uzupełniona w latach 1969–71 przez Teodora Szukałę o wizerunki polskich świętych i osiem błogosławieństw. Na chórze muzycznym jest umieszczony rokokowy prospekt organowy z 2 połowy XVIII wieku. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem barokowym powstałym w 1 połowie XVIII wieku. Rokokowy ołtarz główny, dwa boczne, ambona i chrzcielnica pochodzą z połowy XVIII wieku. Dwa krucyfiksy reprezentują styl barokowy. W świątyni znajdują się również tablice poświęcone Kajetanowi Modlibowskiemu (zmarłemu w 1860 roku), Michałowi Chłapowskiemu (1848 rok), Emilii z Ożegalskich (1875 rok) i Leonowi Bręczewskiemu (1939 rok). Przypisy
Kościół św. Floriana w Jedlcu

Kościół świętego Floriana w Jedlcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gołuchów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1745–53. Ufundowana została przez starostę liwskiego Mikołaja Chlebowskiego. Pod koniec XIX wieku została dobudowana zakrystia. Restaurowano ją w 1995 roku i w latach 2013–15. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji słupowo-ramowej wypełnionej cegłą i gliną. Świątynia jest orientowany, salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy i zamknięta jest trójbocznie. Z boku nawy umieszczona jest kruchta ze sterczyną z datą „1753”. Od frontu znajduje się wieża drewniana konstrukcji słupowej. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią. Dach kościoła jest jednokalenicowy, pokryty dachówką, na dachu umieszczona jest kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę nakryta blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stopem płaskim z fasetą obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, w części środkowej jest ozdobiony wystawką, na chórze znajduje się prospekt organowy rokokowy, wykonany w 2 połowie XVIII wieku. Polichromia na stropie i fasecie została wykonana w 1977 roku przez Teodora Szukałę. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu rokokowym pochodzą z około połowy XVIII wieku. Ambona, kropielnica reprezentują styl rokokowy i powstały w 2 połowie XVIII wieku. Chrzcielnica rokokowa w formie rajskiego drzewa została wykonana w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kościelnej Wsi (diecezja kaliska)

Kościół świętego Wawrzyńca w Kościelnej Wsi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kalisz I diecezji kaliskiej). Jest to romańska świątynia składająca się pierwotnie z nawy, węższego prezbiterium i absydy – wybudowano ją w drugiej połowie XII wieku, a w jej sąsiedztwie z fundacji palatyna Piotra Włostowica utworzono klasztor norbertański, który w latach 1298–1782 należał do zakonu benedyktynów i był prepozyturą klasztoru w Tyńcu. Klasztor został rozebrany około 1800 roku. a świątynia była wielokrotnie przebudowywana i rozbudowywana. Na przełomie XIV i XV wieku zostało zbudowane gotyckie prezbiterium, około 1760 roku zostały wzniesione zakrystia i barokowa kaplica, natomiast w 1776 roku powstała barokowa kruchta. Wystrój wnętrza w stylu rokokowym powstał około 1760 roku, być może jego autorem jest Franciszek Józef Mangoldt, podobnie jak ołtarz główny i cztery ołtarze boczne z barokowymi rzeźbami. Rokokowa ambona, konfesjonał i chrzcielnica, a także prospekt organowy pochodzą z 1776 roku, z kolei dwa ołtarze boczne zostały wykonane w latach 1776-1781. Rokokowe są stalle i ławki kolatorskie. Oprócz tego w kościele można zobaczyć szafę, polichromię stropu nawy w stylu klasycystycznym z XIX wieku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Kucharkach

Kościół Świętej Trójcy w Kucharkach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gołuchów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1754 roku. Ufundowana została przez stolnika sochaczewskiego Walentego Oto Trąbczyńskiego. Na początku XX wieku została dobudowana boczna kruchta. W 1932 roku została odrestaurowana polichromia przez K. Magnuszewskiego i Walczaka. W latach 1982–1993 kościół był remontowany, natomiast w latach 1998–2002 została wykonana konserwacja polichromii. Jest to zabytek klasy „0”. Budowla jest drewniana, wzniesiona w konstrukcji sumikowo-łątkowej. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją na planie wydłużonego ośmiokąta. Kościół jest salowy, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kuchta. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany, cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskimi stropami, w nawie ponadto z fasetą. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami. Polichromia patronowa została wykonana pod koniec XIX wieku. Na stropie znajdują się Bóg Ojciec, Baranek Boży na tle nieba z gwiazdami, natomiast w fasecie są umieszczone wizerunki czterech ewangelistów w medalionach z elementami dekoracyjnymi. Belka tęczowa jest ozdobiona wczesnobarokowymi krucyfiksem i rzeźbami Świętych Grzegorza i Sebastiana z 1 połowy XVII wieku. Wczesnobarokowy ołtarz główny pochodzi z początku XVII wieku. Barokowe ołtarze boczne powstały w 2 połowie XVIII wieku. Wczesnobarokowa ambona została wykonana w 1 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Kucharach

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła w Kucharach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gołuchów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1686 roku. Ufundowana została przez proboszcza kanoników regularnych z Kalisza Adama Niesobowicza. W latach 1970–1979 była remontowana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna modrzewiowego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, trójbocznie zamknięte, z boku umieszczona jest zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona niska czworoboczna, masywna wieża, mieszcząca kruchtę w przyziemiu. Zwieńcza ją gontowy dach namiotowy z iglicą. Kościół jest nakryty dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem, na dachu znajduje się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem obejmującym nawę i prezbiterium. We wnętrzu znajduje się chór muzyczny. Polichromia jest ozdobiona postaciami apostołów. Ołtarz główny i dwa boczne reprezentują styl wczesnobarokowy i powstały około 1630 roku. Chrzcielnica w stylu barokowym posiada formę rajskiego drzewa. Relikwiarz drewniany pochodzi z XVI wieku i jest ozdobiony postacią Świętego Mikołaja. Na ścianach jest umieszczona ceramiczna Droga Krzyżowa. Na emporze kościoła ustawione są 6-głosowe organy, wykonane w 1855 roku przez Jacoba Spiegela. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Tursku

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Tursku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gołuchów diecezji kaliskiej). Budowę świątyni w stylu późnobarokowym rozpoczęto w 1777 roku z fundacji kasztelanowej kaliskiej Anny ze Swinarskich Chlebowskiej, ukończono ją w 1786 roku dzięki staraniom proboszcza Jana Karpieńskiego. Świątynia jest murowana, bazylikowa, posiada trójkondygnacyjną wieżę. Prezbiterium kościoła jest zamknięte trójbocznie, przy nim są umieszczone zakrystia oraz skarbczyk. Trójnawowa świątynia była odpowiedzią na napływające do Turska tłumy pielgrzymów czczących - cudami słynący - wizerunek Matki Bożej Łaskawej, aktualnie znajdujący się w ołtarzu głównym. Ludowy drzeworyt, z wizerunkiem Matki Bożej z Mariazell został uznany za cudowny w 1765 roku, natomiast koronowany został w 1968 roku. Klasycystyczna architektura prezbiterium cechuje się monumentalnością i doskonałą harmonią. Wysoka i długa nawa główna kościoła podparta jest sześcioma ogromnymi filarami. We wnętrzu na uwagę zasługują sklepienie, na którym została namalowana historia przybycia cudownego obrazu do Turska oraz klasycystyczna ambona wykonana pod koniec XVIII wieku. W nawach bocznych polichromie stropowe przedstawiają tajemnice różańcowe. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy namalowane na przełomie XVIII i XIX wieku przedstawiające m.in. męczeństwo św. Andrzeja Apostoła, Chrystusa Ukrzyżowanego, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, Matkę Bożą Bolesną. Przypisy
Kościół Rozesłania Świętych Apostołów w Brzeziu

Kościół Rozesłania Świętych Apostołów w Brzeziu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pleszew diecezji kaliskiej). Obecna świątynia murowana została zbudowana w 1789 roku i ufundowana przez Andrzeja i Elżbietę Bogdańskich. Niestety sam fundator nie doczekał się zakończenia budowy kościoła, zmarł 23 marca 1789 roku i dopiero w listopadzie ks. proboszcz Mikołaj Zadora Paszkowski, na mocy władzy udzielonej mu przez Urząd Generalny Oficjała Gnieźnieńskiego, umieścił kamień węgielny w ścianie za wielkim ołtarzem nowej, murowanej świątyni. W dniu 11 listopada, w święto św. Marcina, poświęcił kościół i wprowadził do niej uroczyście obraz Najświętszej Maryi Panny oraz Najświętszy Sakrament z poprzedniej świątyni. W 1792 roku został wzniesiony murowany ołtarz. Dzięki nakładom finansowym Elżbiety z Małachowskich Bogdańskiej, odbyło się przeniesienie do podziemia nowej świątyni szczątków poprzednich właścicieli Brzezia, które wcześniej buły umieszczone w podziemiach drewnianego kościoła. Budowla jest jednonawowa i ma drewniany sufit, który zakrywa sklepienie świątyni. Oprócz tego kościół zwieńcza blaszany dach hełmowy. W ołtarzu głównym (podobnie jak dwa boczne – w stylu klasycystycznym) jest umieszczony obraz Matki Bożej z XVIII wieku, jednakże w późniejszych latach gruntowanie go przemalowano. Nad nim jest usytuowana figura Boga Ojca na ziemskim globie z dwoma aniołami. W prawym ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa (ku Jego czci znajduje się również w prezbiterium z lewej strony) oraz mniejszy obraz ojca Pio z jego relikwiami i figura św. Józefa. W lewym ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz przedstawiający wezwanie świątyni – rozesłanie Apostołów, towarzyszy mu figura Matki Bożej. Kolejny wizerunek Maryi jest umieszczony na witrażu Najświętszego Serca Maryi z prawej strony prezbiterium. Najstarszym zabytkiem w kościele, oprócz wspomnianego wyżej obrazu Matki Bożej, który jednak nie zachował pierwotnego wyglądu, jest drewniana ławka z prawej strony z napisem „1794”, znajdująca się w połowie nawy. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lenartowicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Lenartowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pleszew diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1758 roku. Ufundowana została przez starościnę wschowską Mariannę Koźmińską. Murowana zakrystia została dobudowana pod koniec XIX wieku. Kościół został okradziony z rzeźb i innego wyposażenia w 2003 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji zrębwej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, stosunkowo mocno jest wydłużone i trójbocznie zamknięte, z boku umieszczona jest boczna murowana zakrystia. Od frontu znajduje się niska wieża wzniesiona w konstrukcji słupowej, w drugiej kondygnacji węższa, mieści kruchtę w przyziemiu. Zwieńcza ją blaszany, barokowy baniasty dach hełmowy z latarnią. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze nakryte jest drewnianym płaskim stropem obejmującym prezbiterium i nawę. Ściany są otynkowane. Ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona pochodzą z 2 połowy XVIII wieku i reprezentują styl późnobarokowy. Chrzcielnica w formie kielicha powstała w 1 połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Floriana w Pleszewie

Kościół świętego Floriana – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Floriana w Pleszewie (dekanat Pleszew diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia posiadająca murowane prezbiterium wzniesione około połowy XV wieku i drewnianą nawę wybudowaną w 1745 roku. Zbudowana została dzięki fundacji kanonika chockiego Ludwika Pełki. Remontowana była w 1838 roku. Rozbudowana została o kruchty pod koniec XIX wieku. Odnowiona została w 1950 roku oraz w latach 1988 – 90 i w 2011 roku. Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest murowane, zamknięte prostokątnie i z jego boku jest umieszczona zakrystia. Budowla ma nietypowy układ – część frontowa nawy podobna jest do prezbiterium trójbocznie zamkniętego. Obydwie części nakrywa jednokalenicowy dach gontowy. W środkowej części jest umieszczona czworokątna wieżyczka na sygnaturkę nakryta daszkiem namiotowym. Od frontu i po bokach nawy znajdują się trzy kruchty. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem pseudokasetonowym w nawie, pozornym sklepieniem kolebkowym w prezbiterium i sklepieniem krzyżowym w zakrystii. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzą z połowy XVIII wieku. Rzeźby w stylu późnogotyckim powstały w XV i XVI wieku, obrazy zostały namalowane w XVII i XVIII wieku m.in. pędzla Jana Wróblewskiego. Przypisy
St. Nikolaus (Owińska)

Die Kirche St. Nikolaus, polnisch Kościół św. Mikołaja, ist ein Kirchengebäude in Owińska. Geschichte Sie wurde 1574 im Renaissancestil erbaut. Die barocken Giebel stammen von 1686. Bis 1835 war sie auch Pfarrkirche. An ihr befindet sich ein Friedhof. Heute wird sie nur noch als Friedhofskapelle genutzt. Literatur Die katholische Kapelle St. Nikolaus (Owinsk)., In: Julius Kohte: Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Posen. III. Die Landkreise des Regierungsbezirkes Posen. Julius Springer, Berlin 1896, S. 10 f. Karl Walter: Glockenkunde. Verlag Pustet, Regensburg/Rom 1913, DNB 361836716, S. 776. Weblinks Kościół pw. św. Mikołaja w Owińskach (czerwonak.pl, polnisch)
Kościół św. Mikołaja w Owińskach

Kościół świętego Mikołaja w Owińskach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Owińskach (dekanat czerwonacki archidiecezji poznańskiej). Historia Budowa świątyni została rozpoczęta w pierwszej połowie XV wieku i zakończono ją w 1574 roku. W nawie świątyni można zobaczyć trzy pierwotne belki ozdobione malowanymi rozetami. Na dwóch belkach jest umieszczony napis łaciński informujący o pracach budowlanych przy obiekcie z datą 1574 i nazwiskami: – Katarzyny Łuszczewskiej – ówczesnej Kseni cysterek, – proboszcza Piotra Kuczyńskiego oraz młynarza Jana z górnego młyna, być może wykonawcy. Konsekracja świątyni odbyła się w dniu św. Floriana – 4 maja – roku niestety nie został ustalony. Od początku swego istnienia budowla pełniła funkcję kościoła parafialnego – do czasu gdy po kasacie zakonu Owińskich cysterek, w połowie XIX wieku, kościołem parafialnym został ustanowiony kościół poklasztorny. W XVIII wieku kościół został przebudowany w stylu barokowym, przebudowa polegała na dobudowaniu po stronie południowej kruchty a po stronie północnej zakrystii, nadbudowaniu więźby dachowej nad prezbiterium w celu wyrównania kalenicy dachu z nawą. Świątynia otrzymała barokową oprawę architektoniczną w formie barokowych szczytów. Z zapisków wynika, że w 1778 roku przy wejściu głównym przy zachodniej ścianie szczytowej była wybudowana drewniana dzwonnica z sygnaturką przylegająca do budynku świątyni. Od 1939 roku świątynia była nieużytkowana i popadała w ruinę. W latach 90. XX wieku został przeprowadzony remont dachu, w 2011 została wzmocniona konstrukcja murów świątyni. Ale dopiero prace remontowe przeprowadzone w latach 2016-2017 pozwoliły odzyskać świątyni dawną świetność. Prace te polegały na renowacji elewacji zewnętrznej świątyni, odtworzeniu okien i drzwi zewnętrznych w pierwotnej kolorystyce, konserwacji więźby dachowej i dachu. Prace realizowane wewnątrz świątyni polegały na renowacji tynków i uzupełnieniu posadzek. W niedzielę, w dniu 6 maja 2018 roku Metropolita Poznański arcybiskup Stanisław Gądecki poświęcił wyremontowaną świątynię. Kościół otacza cmentarz, na którym spoczywa m.in.: ksiądz Antoni Piotrowski, lokalny administrator parafialny oraz proboszcz w latach 1939–1962, w latach 30. XX wieku kapelan okrętowy na linii transatlantyckiej Gdynia – Ameryka, Franciszek Gapski, powstaniec wielkopolski. Galeria Przypisy
Johannes der Täufer (Owińska)

Johannes der Täufer, polnisch: kościół par. p.w. św. Jana Chrzciciela, ist eine Klosterkirche in Owińska. Geschichte Die Kirche befindet sich im Kloster Owińska, das in den Jahren von 1720 bis 1728 von Pompeo Ferrari neu errichtet wurde. Es gab einen mittelalterlichen Vorgängerbau, der später abbrannte. Die Ausführung des Neubaus übernahmen Fachleute des Architekten aus Glogau und Lissa. Die Weihung erfolgte 1731 durch Bischof Thomas Franz Czapski aus Kulm, der auch Abt zu Oliva war. Die Umwandlung zur Pfarrkirche geschah 1821 mit der Aufhebung des Klosters. Baulasten und weitere Patronatspflichten oblagen der Familie von Treskow als Besitzer der Güter Owinks und Radojewo. Literatur Owinsk. Katholische Pfarrkirche St. Johannes der Täufer ehemals Kirche des Cisterzienserinnen Klosters., In: Julius Kohte: Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Posen. III. Die Landkreise des Regierungsbezirkes Posen. Julius Springer, Berlin 1896, S. 10 f. Einzelnachweise Weblinks
Kościół św. Jana Chrzciciela w Owińskach

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Owińskach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czerwonacki archidiecezji poznańskiej). Świątynia jest częścią dawnego klasztoru Cysterek. Obecny kościół został wzniesiony w latach 1720–1728, po pożarze wcześniejszej budowli, według projektu architekta Pompero Ferrariego. Następnie w latach 1728–1730 świątynia została ozdobiona malowidłami ściennymi przez franciszkanów: Adama Swacha i Walentego Żebrowskiego. W dniu 2 września 1731 kościół został konsekrowany przez biskupa chełmińskiego i jednocześnie opata pelplińskiego Tomasza Franciszka Czapskiego. Świątynia ta w niezmienionym kształcie przetrwała aż do dziś. Obecny kościół został wzniesiony na planie czworoboku, zbliżonego kształtem do kwadratu. Nakryty jest centralnie usytuowaną ośmioboczną, eliptyczną kopułą oraz dachem wielospadowym. Świątynia jest orientowana – czyli wybudowana wzdłuż osi wschód – zachód. Do budynku świątyni od strony południowo-zachodniej przylega czworoboczna wieża – dzwonnica o trzech kondygnacjach, nakryta baniastym dachem hełmowym. Dawniej na dzwonnicy był umieszczony zegar, obecnie pozostały puste pola i jedynie wewnątrz znajdują się jeszcze resztki mechanizmu zegarowego. Tam również można zobaczyć fragmenty dawnych gotyckich murów. Cztery szczyty świątyni miały oryginalnie wykończenie barokowe. Obecne – w stylu klasycystycznym – pochodzą być może z lat 1874–1880, kiedy to dobudowywano drugie piętro na budynkach klasztornych. Wtedy również, na ścianie frontowej świątyni zostały zamurowane dwa okna. Umieszczone były one po lewej stronie ściany frontowej budowli, między drugim i trzecim (narożnikowym) pilastrem – podobnie jak są usytuowane okna na ścianie bocznej. Kult Matki Bożej Fatimskiej Kult Matki Bożej Fatimskiej w Owińskach związany jest z osobą ks. Walentego Szymańskiego, proboszcza parafii w latach 1963–1973. Z jego inicjatywy doszło do sprowadzenia z Fatimy figury Matki Bożej. Rozwijający się kult maryjny sprawił, że kościół w Owińskach uzyskał rangę Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. Przypisy
Owińska Palace

The Owińska Palace is a palace in the village of Owińska, Poznań County, Greater Poland Voivodeship, Poland. The palace complex, including its two gates and the surrounding park, is included into the register of immovable cultural property of the Greater Poland Voivodship. The palace, built in classical style was an early work of Karl Friedrich Schinkel. History As a result of the Second Partition of Poland of 1793, the area fell into the Prussian Partition. The Owińska estate, which was owned by the local Cistercian convent and included several nearby villages, was confiscated and some 12,000 hectares was transferred to Sigmund Otto Joseph von Treskow, who invested considerable funds into the development of the whole property, including the renovation of the palace. The new palace was built according to the plans of Ludwig Catel and Karl Friedrich Schinkel. In Communist Poland the palace was used as a school building. On the occasion of the anniversary of Schinkel in 1985, Polish cultural heritage protection authorities arranged some renovation of the building. After the fall of Communism the building was privatized, left unused, and fell into disrepair, in particular, due to theft and vandalism. Polish television, Frankfurter Allgemeine Zeitung, the Polish embassy in Berlin, and the Ministry of Culture in Warsaw drew an attention to the sorry state of the affairs, and eventually a private German businessman Claus Queck from Düren arranged a consortium to save the complex. References