NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Jerzego w Siemianówce

Cerkiew św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Siemianówce. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Szkolnej. Historia Zbudowana pod koniec XVIII w. z fundacji ówczesnego właściciela wsi Jana Węgierskiego (szambelana królewskiego). Inne źródła mówią o budowie cerkwi przez poprzednich właścicieli Massalskich lub Stanisława Karpa w XVII w. Siemianowska cerkiew była filią parafii lewkowskiej, a następnie parafii w Narewce. Budynek remontowany przed 1854 (najprawdopodobniej w 1848, o czym świadczy data na drewnianym krzyżu przed cerkwią). Remont wnętrza przeprowadzono w 1894. Po II wojnie światowej świątynia była bardzo zaniedbana. W 1956 metropolita warszawski i całej Polski Makary erygował przy niej parafię, liczącą 1400 wiernych. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 27 listopada 1966 pod nr 311. W 1967 świątynia została przebudowana. Drewniana, wolno stojąca w sąsiedztwie budynku dzwonnica została rozebrana, a w jej zastępstwie zbudowano nowy przedsionek z dzwonnicą według projektu Michała Bałasza. Po ukończeniu prac nad bryłą świątyni wyremontowano wnętrze cerkwi, wstawiając do niego nowy ikonostas (1970). W 1971 Józef Łotowski wykonał w obiekcie polichromię. W roku następnym, po ukończeniu renowacji, metropolita warszawski i całej Polski Bazyli ponownie poświęcił budynek. W latach 1976–1977 teren cerkiewny został otoczony murem. W 1993 ukraińscy artyści Własowicz i Tkaczenko odnowili freski w świątyni, a odremontowane malowidła poświęcił metropolita warszawski i całej Polski Bazyli. Wystrój wnętrza W siemianowskiej cerkwi znajduje się ikonostas z 1970, zaprojektowany przez Wiktora Gutkiewicza i wykonany przez Michała Wojtkiewicza. Jest to konstrukcja trzyrzędowa, z wyobrażeniem Ostatniej Wieczerzy nad królewskimi wrotami. Przed ikonostasem znajdują się dwie ikony – Chrystusa i Opieki Matki Bożej – w osobnych kiotach. W 2008 do cerkwi zakupiono cztery dzwony o wadze 130, 70, 40 i 10 kg, które wyświęcono w tym samym roku w dniu patronalnego święta. Przypisy
Kostel svatého Michaela archanděla (Katovice)

Kostel svatého Michaela archanděla (polsky: Kościół św. Michała Archanioła) je dřevěný farní kostel ve městě Katovice, části Brynow v parku Kościuszki, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Katovice, arcidiecéze katovická, je farním kostelem farnosti svatého Michaela archanděla v Katovicích. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 1179/71 z 9. 3. 1971 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie Kostel byl postaven v roce 1510 v obci Syryně v okrese Wodzisław. V roce 1938 byl kostel přenesen do Katovic a postaven na Beatině vršku. Architektura Jednolodní orientovaná dřevěná stavba roubené konstrukce. Loď čtvercovým půdorysem s kruchou je ukončena čtvercovým kněžištěm. Ke kněžišti se přimyká na západní straně čtvercová sakristie. Loď kostela je vyšší než presbyterium. Střecha lodi a kněžiště je sedlová krytá šindelem. Na hřebenu střechy lodi je sanktusník tvořen štíhlou věžičkou. Stěny lodi a kněžiště jsou bedněny deskami. Kolem kostela jsou otevřené soboty. Dřevěná hranolová věž – zvonice, je sloupové konstrukce, je postavena mimo kostel. Pochází z roku 1679. Věž má stanovou střechu. Stěny věže jsou bedněné, střecha krytá šindelem. Interiér V interiéru se nachází dřevěný ambon z 17. století. Pozdně gotická dřevěná soška Panny Marie s Dítětem z 16. století byla sem v roce 1970 přenesena z Dębieńska (okres Rybnik). Nad hlavním oltářem se nachází kopie francouzského Kříže ze San Damiano. V babinci se nachází kropenka z 15. století a dřevěná okovaná skříň z přelomu 18. a 19. století. Okolí Kostel se zvonicí jsou ohrazeny dřevěným plotem se třemi brankami. Od roku 2009 na území kostela bylo zřízeno lapidárium. Byly zde umístěny tři náhrobky, hraniční kámen a silniční kámen. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Michała Archanioła w Katowicach na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Michaela archanděla na Wikimedia Commons
Erzengel-Michael-Kirche (Katowice)

Die Erzengel-Michael-Kirche in Katowice ist eine Schrotholzkirche aus dem 16. Jahrhundert. Sie befindet sich im Kościuszko-Park im Stadtteil Brynów. Geschichte Das ursprünglich 1510 im Ort Syrynia (Syrin) im Powiat Wodzisławski errichtete Kirchengebäude wurde 1938 nach Kattowitz umgesetzt. In Syrynia hieß sie ursprünglich Markuskirche. Die Kirche war das erste Gebäude für ein geplantes Freilichtmuseum, das letztendlich nicht realisiert wurde. Der freistehende Kirchturm stammt aus dem 17. Jahrhundert. Um 1907/1908 plante man die Abtragung der Schrotholzkirche in Syrin, worauf sie in das Verzeichnis der Kunstdenkmäler (Verz. VI 10) „die einen besonderen wissenschaftlichen, geschichtlichen oder künstlerischen Wert haben“ der Provinzial-Kommission aufgenommen wurde. Dadurch blieb die Kirche erhalten. 2009 wurde auf dem Kirchengelände ein Lapidarium errichtet. Dort befinden sich derzeit u. a. die Grabsteine von Szczepan Gaida und Carl Pelchel. Weblinks Internetseite der Gemeinde Einzelnachweise
Church of St. Michael the Archangel, Katowice

Church of St. Michael Archangel (Polish: Kościół św. Michała Archanioła w Katowicach) is one of the oldest buildings in Katowice. It is located in Kościuszko Park, where it was moved in 1938 from the village Syrynia, where it was originally constructed in 1510. It is under the invocation of St. Michael. It has end-fitted log framework construction and shingled roof. Free-standing belltower was completed before 1679; it has historic lych-gate and wooden fence around the churchyard. History The church of St. Michael Archangel was first built in 1305 in Syrynia, near Wodzisław Śląski. At that time it had a defensive purpose; it was used by the people living in the village as a place where they could hide in, in a case of an attack. The free-standing bell tower was used as a watch tower. The church, in the form and size it is now, was built in 1510. In the 17th century a new free standing tower was built but it was replaced by the present one in 1853. In 1913 the German Kaiser, Wilhelm II, visited the church and, reportedly, admired the beauty of the church very much. In the years 1938-1939 the church was transported to Kosciuszko Park. This was a part of a bigger project before World War II, which was to create a heritage park with examples of traditional Silesian architecture. Along with the church, a 17th-century granary from Gołkowice was also moved to Kosciuszko Park. Unfortunately it was burned in a fire in 1969. The fire did not spread and the church, belfry and the fence around were not affected. After World War II broke out, the German occupant did not allow for the church to be opened and used for services. Towards the end of the War, bunkers and trenches were built nearby the church, however in 1945 the front line moved and the church survived. In the post-war years and after changes in the political situation in Poland, the church was for a few years forgotten and neglected. There was even an idea that the church should be moved again, this time to a park in Pszczyna. However the opinion of the specialists was such that the technical state of the church building does not allow the church to be transported. After political changes in 1956 the situation of the church started to improve. The church was blessed for the third time and started to be used for services. The church also required immediate care and repair. In 1981 a new parish of St. Michael Archangel was created. Most of the paintings that were still on the walls in 1930’s, were washed of before the church was moved to Katowice. Many of the pieces of architectural fittings are relatively new however there are things that are much older; an example could be a baroque ambo. See also Saint Michael: Roman Catholic traditions and views External links A list of wooden churches-Katowice (in Polish) The parish of St. Michael Archangel in Katowice (in Polish) References 1. ^ http://gornyslask.org.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=65&Itemid=5 (Polish) 2. ^ http://www.michal.wiara.org.pl/ (Polish)
Aartsengel Michaëlkerk (Katowice)

De Aartsengel Michaëlkerk (Pools: Kościół św. Michała Archanioła w Katowicach) is een van de oudste gebouwen in Katowice. De houten kerk staat sinds 1938 in het Kościuszko Park, heeft een vrijstaande klokkentoren en wordt omgeven door een houten hek met poortgebouw. Geschiedenis De kerk werd in de huidige vorm en afmetingen gebouwd in het jaar 1510 in het Zuid-Poolse dorp Syrynia (Duits: Syrin). Een nieuwe vrijstaande houten toren werd toegevoegd in de 17e eeuw, die in 1853 werd vervangen door de huidige toren. De Duitse keizer Wilhelm II bezocht de kerk in 1913 en was onder de indruk van de schoonheid van het gebouw. Nadat algehele afbraak dreigde werd het kerkgebouw in de jaren 1938-1939 verplaatst naar de huidige locatie, het Kościuszko Park te Katowice, waar het als eerste gebouw een plaats kreeg in een gepland (maar nooit gerealiseerd) openluchtmuseum voor traditionele Silezische architectuur. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog waren er bij de kerk bunkers en loopgraven aangelegd. De kerk overleefde echter, omdat in 1945 het front zich verplaatste. Na de oorlog werd de kerk vergeten en verwaarloosd. Er was nog een plan om de kerk te verhuizen naar een park in Pszczyna, maar de technische staat van het kerkgebouw liet een nieuwe verplaatsing niet toe. Politieke veranderingen in 1956 leidden tot een verbetering van de situatie van de kerk. Het gebouw werd opnieuw (voor de derde maal) ingewijd en in gebruik genomen voor kerkdiensten. In 1981 werd de parochie van de Aartsengel Michaël opgericht. Interieur Oorspronkelijk waren de wanden van de kerk met schilderijen bedekt, maar deze gingen bij de verhuizing in 1938 naar Katowice verloren. Veel van het huidige interieur is relatief nieuw, alhoewel er ook oudere voorwerpen zijn. Zo bevindt zich in de kerk een barokke ambo. Externe link (pl) Website van de parochie
Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Juchnowcu

Sanktuarium pw. Matki Bożej Królowej Rodzin w Juchnowcu – świątynia w Juchnowcu jest jedną z dziewięciu sanktuariów należących do Archidiecezji białostockiej Historia W roku 1764 ks. proboszcz Jozafat Wołłosowicz rozpoczął budowę nowej murowanej świątyni na miejscu starego drewnianego kościoła pochodzącego z roku 1547. Budowę następnie kontynuował i dokończył w roku 1788 ks. proboszcz kanonik inflancki Jan Daniszewski. W roku 1906 dobudowano wieżę do kościoła za czasów ks. proboszcza Antoniego Dalinkiewicza Obiekt kultu Pochodzący z pierwszego kościoła niewielki obraz Matki Bożej malowany farbą olejną na desce typu Hodegetrii, który zasłynął niezwykłymi łaskami stał się początkiem powstania sanktuarium. W Archidiecezji wileńskiej kult Matki Bożej miał miejsce; w Juchnowcu, Wilnie w Ostrej Bramie i w kościele św. Michała oraz w Sanktuarium Maryjnym w Różanymstoku. W dniu 6 listopada 1996 roku ks. abp metropolita białostocki Stanisław Szymecki nadał kościołowi tytuł "Matki Bożej Królowej Rodzin" oraz ustanowił dzień odpustu na 2 lipca. W roku 1997 świątynię w Juchnowcu ustanowiono sanktuarium Archidiecezji Białostockiej. Msze św. W niedziele: godz. 8:00, 9:30, 11:30; W święta zniesione: dodatkowo godz. 18:00; W dni powszednie: 07:00; oraz w soboty i pierwsze piątki zimą – 17:00 (latem 19:00); Terminy głównych uroczystości (odpusty): Matki Bożej Królowej Rodzin – 2 lipca Narodzenia NMP (MB Siewnej) – 8 września Najświętszej Trójcy (tytuł kościoła) św. Józefa – 19 marca MB Anielskiej – (I niedziela sierpnia) Zobacz też Parafia Świętej Trójcy w Juchnowcu Przypisy
Museum der Volksbauweise (Sanok)

Das Museum der Volksbauweise in Sanok (Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku) befindet sich in der Woiwodschaft Karpatenvorland nahe der Stadt Sanok, unter dem Berg Biała-Góra. Das Freilichtmuseum wurde im Jahre 1958 errichtet und gehört zu den größten in Polen. Es zeigt einige Dutzend originale und rekonstruierte Gebäude aus den Gebirgsgegenden Niedere Beskiden, Doły Jasielsko-Sanockie (dt. Sanoker Flachland) und dem polnischen Teil der Bieszczady. Der ethnografische Park des Museums zeigt traditionelle Lebens- und Arbeitsweisen der polnisch-ruthenischen Bevölkerung des Karpatenvorlandes, außerdem der Walddeutschen, Lemken und Bojken. Bauernhäuser, Speicher, Windmühlen, Wirtschaftsgebäude, ein Wirtshaus und eine Kirche in Holz- bzw. Blockhüttenbauweise können besichtigt werden. Alle Gebäude sind mit entsprechender Ausstattung und teilweise mit Haustieren versehen, so dass das Landleben vergangener Zeiten nachvollzogen werden kann. Teil der Ausstellung sind auch Geräte und Maschinen der Erdölförderung in Galizien. Das Museum in der Kunst Höre die Stille von Ed-Ehrenberg Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Weblinks offizielle Website des Museums (englisch) Einzelnachweise
Museum of Folk Architecture, Sanok

The Rural Architecture Museum of Sanok (Polish: Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku) is one of the biggest open-air museums in Poland. It was established in 1958 by Aleksander Rybicki and contains 200 buildings which have been relocated from different areas of Sanok Land (Low Beskids, Pogórze Bukowskie, Doły Jasielsko Sanockie). The Sanok museum shows 19th and early 20th century life in this area of Poland. Story The park is divided into distinct but similar-looking sections - each featuring an ethnic group who lived in the region prior to the post-World War II forced resettlements. people once called Rusyny/Ruthenians (Ukrainians) (Boykos, Lemkos and Dolinians) and Polish Uplanders (pl. Pogórzanie) homes and churches have been transported there from surrounding villages, restored to their original condition and furnished with authentic objects of the period. The individual ethnographic groups (Boyko, Lemko, Pogórzanie and Dolinians) are arranged in separate sections which perfectly fit the landscape physiography: the Bojko and Lemko architecture was located in the upper part of the park, whereas that of the Pogórzanie and in the upper part of the area. One can go inside many of the buildings including several homes, a school house and a Roman Catholic or Greek-Catholic church. The museum also possesses a large photographic archive, including authentic photos from the 19th and 20th centuries. Galician market square The ethnographic museum in Sanok has undergone a major transformation in the last two years. A "new" Rynek (Town Square) has been built just inside the entrance. It is a replica of a Galician town square from the second half of the 19th century, inhabited by Polish Jewish and Rusyn populations. Besides reconstructed houses from various Subcarpathian towns, there is also a genuine Jewish house, firehouse, tavern, post-office, chemist's, shop, barber's and others. The exhibits include replicas of typical galician houses from Dębowiec, Jaśliska, Sanok, Jaćmierz, Niebylec, Jedlicze, Bircza, Rybotycze, Sokołów Małopolski, Brzozów, Stara Wieś, Ustrzyki Dolne, and Golcowa. This skansen is interesting because it includes sections devoted to the various ethnical groups who inhabited the Bieszczady area prior to World War II and Akcja Wisla. Its Address is 38-500 Sanok, street Traugutta 3. The entrance to the museum is across the bridge over the river San (Rybicki street). Parking is available near the museum, which is open year-round. See also Hvisdets Synagogue Sources Jerzy Ginalski, Marian Kraczkowski. Skansen w Sanoku. 2002
Museo di architettura popolare di Sanok

Museo di architettura popolare di Sanok è un museo etnografico di Sanok, in Polonia. Racconta la storia e l'evoluzione dell'architettura popolare proponendo una raccolta di edifici provenienti da diverse parti della Polonia. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo di architettura popolare di Sanok Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su mbl.sanok.pl.
Музей народної архітектури (Сянік)

Музей народної архітектури в Сяноці — найбільший музей просто неба в Польщі і третій за територією в Європі. Зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. На 38 гектарах розташовано більше 150-ти об'єктів дерев'яної архітектури, з багатими матеріалами з Лемківщини, Бойківщини й Посяння. Чимало українського матеріалу також є в періодиці музею. Характеристика У поселеннях південно-східної Польщі брали участь представники різних етносів (поляки, русини (українці), німці) та менші етнічні групи. Надзвичайно важливим явищем, що мало вплив на формування пізніших етнографічних груп, була так звана «волоська колонізація». Музей народної архітектури — це не тільки Етнографічний парк з його експонатами, але насамперед величезний науковий та інтелектуальний збір. У збірках є понад 31 000 експонатів з області народної культури регіону: міщанської, сакральної, двірської і юдаїки. Також з експозиції музею можна довідатися про те, як добували нафту в Галичині в ХІХ ст., коли ці землі входили до складу коронного краю Королівство Галичини та Володимирії. Галерея Література Музей Народної Архітектури у Сяноці [Архівовано 2 жовтня 2010 у Wayback Machine.]
Warszawska Kolej Dojazdowa

El Ferrocarril suburbano de Varsovia (Warszawska Kolej Dojazdowa en polaco) o WKD por sus siglas en polaco es una línea de cercanías de tren ligero que conecta Varsovia, Polonia, con otras localidades al cabo de una línea que se divide en dos ramales. El recorrido del tren empieza desde la Estación de Varsovia-Śródmieście hasta Podkowa Leśna Główna, a partir de ahí la línea se separa en dos caminos que continúan hasta Grodzisk Mazowiecki Radońska y por el otro camino a Milanówek-Grudów. Galeria Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Warszawska Kolej Dojazdowa. WKD web oficial de la WKD
WKD

Le WKD (en forme longue « Warszawska Kolej Dojazdowa », traduisible par « chemin de fer régional de Varsovie ») est une ligne polonaise de train de banlieue desservant la partie sud-ouest de l'agglomération de Varsovie (pl), en voïvodie de Mazovie, soit les villes de Varsovie, Michałowice, Pruszków, Brwinów, Podkowa Leśna, Milanówek et Grodzisk Mazowiecki. Histoire La ligne ouvre le 11 janvier 1927 sous le nom de Elektryczna Kolej Dojazdowa (Chemin de fer suburbain électrique, EKD) par l'entreprise privée de production d'électricité Siła i Światło (pl) (Force et lumière) créée après l'indépendance de 1918. La ligne est exploitée initialement par des rames de type tramway EN80 (pl) construites par English Electric (20 motrices et 20 remorques) aptes à 70 km/h. Cette ligne a été la première ligne de chemin de fer électrifiée en Pologne (600 V continu). Le réseau se développe en 1932 en prolongeant la ligne entre Warszawa Szczęśliwice et Warszawa Włochy EKD de 1932 puis en 1936 par la construction d'une antenne vers Milanówek. Après la seconde guerre mondiale, la compagnie est nationalisée en 1947 et la ligne est transférée aux PKP (Chemins de fer de l'État Polonais) en 1951. Son nom actuel date de cette époque. En 1972, le tronçon urbain dans Grodzisk est supprimé et le matériel roulant d'origine est remplacé par des rames EN94 construites par Pafawag. Le 1er février 1994, l'exploitant redevient un opérateur indépendant des PKP, dans le cadre du projet de restructuration des PKP. Le 1er juillet 2001, l'opérateur prend une nouvelle forme juridique, et devient une filiale des PKP. En 2004, la ville de Varsovie, la voïvodie de Mazovie et les six municipalités servies par la ligne décident de racheter l'opérateur. Le transfert définitif est réalisé le 13 août 2008. Après s'être fait livré un exemplaire de rame de type E95 en 2004, le WKD reçoit finalement 14 rames de type E97 (Pesa 33WE) en 2012, aptes également à la tension de 3 000 V. En mai 2016, le réseau est converti à la tension électrique de 3 000 V. Réseau actuel Liens externes (pl) Site officiel Portail de Varsovie Portail du chemin de fer Portail des transports en commun
Варшавская пригородная железная дорога

Варша́вская при́городная желе́зная доро́га (пол. Warszawska Kolej Dojazdowa, WKD) — система железных дорог в столице Польши городе Варшава и её агломерации, подобная системам S-Bahn. Линия пригородно-городского поезда вместе с двумя своими ответвлениями связывает Варшаву с муниципалитетами Михаловице, Прушкув, Брвинув, Подкова Лесна, Милановек и Гродзизк Мазовецкий к юго-западу от Варшавы. История Линия была открыта в 1927 году как электрическая пригородная железная дорога и получила современное название в 1951 году. Это была первая электрическая железная дорога в Польше. В конце 2004 года дорога была приобретена консорциумом Польские государственные железные дороги (пол. Polskie Koleje Państwowe, PKP), который представлен городом Варшава, Мазовецким региональным правительством и шестью муниципалитетами, обслуживаемыми пригородной железной дорогой. Маршрут Начинаясь от подземной конечной станции, смежной с центральным вокзалом, линия дороги продолжается к западу, проходя рядом с главной железнодорожной магистралью Варшавы, а дальше превращается в отдельную линию, направляясь на юго-запад. Ссылки Сайт железной дороги (на польском)
Варшавська приміська залізниця

Варшавська приміська залізниця (пол. Warszawska Kolej Dojazdowa, WKD) — мережа залізниць у столиці Польщі місті Варшава і її агломерації, подібна системам S-Bahn. Лінія примісько-міського поїзда разом з двома своїми відгалуженнями сполучає Варшаву з муніципалітетами Міхаловиці, Прушкув, Брвінув, Подкова-Лесьна, Мілянувек і Гродзиськ-Мазовецький на північний захід від Варшави. Історія Лінія була відкрита в 1927 році як електрична приміська залізниця і отримала сучасну назву в 1951 році. Це була перша електрична залізниця у Польщі. Наприкінці 2004 року залізниця була придбана консорціумом Польські державні залізниці (пол. Polskie Koleje Państwowe, PKP), який представлений містом Варшава, Мазовецьким регіональним урядом і шістьма муніципалітетами, що обслуговуються приміською залізницею. Маршрут Починаючись від підземної кінцевої станції, суміжній з основною станцією, двоколійна лінія залізниці прямує на захід, прямуючі поруч з головною залізничною магістраллю Варшави, далі переходить в окрему лінію, прямуючи на південний захід. Станції лінії: Варшава-Середмістя Варшава-Охота Варшава-Західна Варшава-Редута Ордона Варшава-Єрусалимські Алеї Варшава-Ракув Варшава-Саломеа Опач Міхаловиці Реґули Маліхи Творки Прушкув Коморув Нова Весь Варшавська Кане Геленовське Отрембуси Подкова-Лесьна Східна Подкова-Лесьна Головна Подкова-Лесьна Західна Далі лінія розгалужується. Станції на лінії до Мілянувека (лінія 48) : Полесе Мілянувек-Грудув Станції на лінії до Гродзиська-Мазовецького (Лінія 47): Казимерувка Бжузкі Гродзиськ-Мазовецький-Окренжна Гродзиськ-Мазовецький-П'яскова Гродзиськ-Мазовецький-Йордановиці Гродзиськ-Мазовецький-Радонська Рухомий склад Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Варшавська приміська залізниця Офіційний сайт
Влоцлавешки окръг

Влоцлавешки окръг (на полски: Powiat włocławski) е окръг в Централна Полша, Куявско-Поморско войводство. Заема площ от 1473,63 км2. Административен център е град Влоцлавек, който не е част от окръга. География Окръгът обхваща територии от историческите области Куявия и Добжинска земя. Разположен е в югоизточната част на войводството. Население Населението на окръга възлиза на 87 345 души (2012 г.). Гъстотата е 59 души/км2. Административно деление Административно окръгът е разделен на 13 общини. Градска община: Ковал Градско-селски общини: Община Бжешч Куявски Община Избица Куявска Община Любен Куявски Община Любранец Община Ходеч Селски общини: Община Барухово Община Бонево Община Влоцлавек Община Ковал Община Любане Община Фабянки Община Хоцен Фотогалерия Бележки