NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Drezdenku

Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej w Drezdenku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Przemienienia Pańskiego w Drezdenku. Historia Świątynia powstała jako pierwszy po reformacji kościół katolicki w mieście. Został poświęcony w październiku 1898 roku. Architektura Jest to kościół wzniesiony w stylu neogotyckim, składający się z niewielkiego trójbocznie zamkniętego prezbiterium i strzelistej wieży flankowanej dwiema przybudówkami. Wystrój i wyposażenie świątyni jest prawie w całości oryginalne. Został zmieniony tylko wystrój ścian, pomalowanych po 1945 roku. Wyposażenie W prezbiterium jest umieszczony ołtarz z XIX wieku w typie tryptyku. W jego centralnej części znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Z lewej i prawej strony ołtarza znajdują się polichromowane figury św. Krzysztofa i św. Agnieszki. Ołtarze boczne, wykonane przez nieznanego artystę, zostały umieszczone po 1945 roku. Naprzeciwko prezbiterium znajduje się empora muzyczna, na której znajdują się organy pochodzące z początku XX wieku, wykonane w firmie Schlag und Söhne ze Świdnicy. Obecnie świątynia ma jeden dzwon wykonany ze spiżu, dwa oryginalne dzwony nie zachowały się do dziś. Okna witrażowe są współczesne i powstały w 1987 roku. Przypisy
Kościół Świętego Ducha w Gozdnicy

Kościół Świętego Ducha – polskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu lubuskiego diecezji wrocławskiej. Jest to dawna świątynia ewangelicka, wzniesiona w latach 1751–1753 (lub 1741). Budowla posiada charakterystyczną kopułę nakrytą dachówką artystyczną. Kościół znajduje się na cmentarzu. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Gubinie

Kościół św. Wawrzyńca następnie kościół św. Trójcy – gotycki kościół znajdujący się w Gubinie, w województwie lubuskim. Zniszczony podczas II wojny światowej, zachowany jako ruina trwała jest jednym z ważniejszych zabytków miasta. Historia Pierwsze wzmianki o świątyni pojawiają się w 1324 roku, czyli z okresu największego rozkwitu handlowego miasta. Kościół został wybudowany w stylu romańskim. Po zniszczeniach spowodowanych trzęsieniami ziemi z XIV wieku, świątynia została rozebrana, natomiast na jej miejscu zaczęto budowę nowej świątyni w stylu gotyckim. Prace trwały bardzo długo, a ostateczną formę kościół otrzymał w 1844 roku. W czasie II wojny światowej świątynia została prawie całkowicie zniszczona. W następnych latach, mimo wysiłków władz miejskich kościół nie został odbudowany i w latach 70. XX wieku został zabezpieczony jako trwała ruina. Ruina służy fundacji „Fara Gubińska – Centrum Spotkań Polsko-Niemieckich” jako miejsce spotkań i współpracy transgranicznej. Architektura Kościół z XIII wieku był wybudowany z cegły na fundamencie z kamienia. Była to orientowana, trójnawowa bazylika z dwoma wieżami po stronie zachodniej oraz z prezbiterium o szerokości zbliżonej do nawy głównej, zamkniętym po stronie wschodniej półkolistą apsydą. Nowy późnogotycki kościół, który powstał w miejscu dawnego romańskiego, był halowy, trójnawowy, o długości 64 metrów. Zewnętrzne elewacje kościoła były dwupoziomowe. Wieża o wysokości 53 metrów zwieńczona byłą attyką. Wnętrze zwieńczone było sklepieniami sieciowymi, w dwóch kaplicach zastosowano sklepienia kryształowe (w pozostałych założono urozmaicone układy żeber o formach sieciowych i krzyżowych. Żebra dekoracyjnych sklepień wtapiały się w ściany i filary korpusu bez wsporników. Ściany boczne były dwupoziomowe z niskimi i szerokimi arkadami kaplic w przyziemiu oraz wysokimi arkadami wnęk okiennych nad nimi. Przypisy
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Toruń III, z siedzibą w Toruniu. Parafię erygowano 4 czerwca 1995 roku. Została ona wydzielona z czterech parafii: Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Toruniu, św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu, parafii w Grębocinie i parafii w Lubiczu. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Tadeusz Partyka. Jesienią 1995 roku zakończono budowę kaplicy, w 1996 roku oddano do użytku dom parafialny. W 2001 roku biskup pomocniczy diecezji toruńskiej Józef Szamocki poświęcił plan pod budowę kościoła. Kościół konsekrowano w 2022 roku. Odpust Matki Bożej Nieustającej Pomocy – 27 czerwca ipsa die Ulice Ulice na obszarze parafii: Przypisy Bibliografia Waldemar Rozynkowski: Rozwój sieci parafialnej w Toruniu od średniowiecza do czasów współczesnych. W: Jarosław Kłaczkow, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski (red.): Toruń. Miasto wielu wyznań. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-9-4.
Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Toruniu

Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Toruniu – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Toruniu. Projektantami kościoła oraz plebanii wraz z zapleczem katechetycznym byli architekci Andrzej i Bożena Poźniakowie, a konstruktorem Jerzy Mulaw. Kościół budowano w latach 1993–2011. Kamień węgielny wmurowano 3 czerwca 1995 roku. W 1999 roku zakończono wznoszenie murów kościoła. W latach 2006–2007 wzniesiono wieżę kościelną. W 2011 roku zadaszono kościół. W latach 2012–2015 przeprowadzono prace wykończeniowe wewnątrz świątyni. 14 maja 2016 roku kościół poświęcono. Przypisy Bibliografia Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9.
Kościół Chrystusa Króla w Iłowej

Kościół pw. Chrystusa Króla w Iłowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Iłowej. Historia Jest to dawna świątynia protestancka, wzniesiona na początku XVIII wieku. Po II wojnie światowej opuszczona świątynia została przejęta przez parafię rzymskokatolicką i obecnie pełni rolę kościoła filialnego Architektura Zbudowana w stylu barokowym, częściowo przebudowana w stylu klasycystycznym i secesyjnym. Na ścianach zewnętrznych są umieszczone tablice epitafijne pochodzące głównie z XVIII wieku. Obszerne jednonawowe wnętrze z prezbiterium jest nakryte sklepieniami kolebkowymi i krzyżowymi. Wyposażenie Do wyposażenia kościoła należą m.in. ołtarz główny z obrazem Chrystusa namalowanym przez artystę Bosera z XVIII wieku, chrzcielnica, empory, organy o 28 głosach wykonane w 1937 przez firmę „E. Kemper & Sohn” z Lubeki. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Kargowej

Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Kargowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Wojciecha w Kargowej. Architektura Jest to dawna świątynia ewangelicka, wzniesiona na początku XIX wieku na miejscu wcześniejszej budowli szachulcowej. Kościół posiada solidną wieżę nakrytą wysokim dachem hełmowym, dostawioną w 1832 roku, w przyziemiu wieży znajduje się główne wejście. We wnętrzu są umieszczone charakterystyczne dwukondygnacyjne empory. Po prawej stronie ołtarza jest umieszczona chrzcielnica, która jest jedynym elementem oryginalnego wyposażenia. Kościół posiada proste założenie i bryłę oraz reprezentuje styl późnoklasycystyczny. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Toruniu. Znajduje się w lewobrzeżnej części miasta na Stawkach, przy ul. Józefa Hallera 104-114. Historia 5 czerwca 1986 roku wydano zezwolenie na budowę kościoła. Pierwsze prace budowlane rozpoczęły się tego samego dnia. Świątynię zaprojektował Jan Tajchman. 27 czerwca 1987 roku kard. Józef Glemp poświęcił fundamenty nowej świątyni. Tego samego dnia wmurowano kamień węgielny, który wyjęto z fundamentów bazyliki prymasowej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Kościół oddano do użytku wiernych 31 października 1993 roku. 24 września 2000 roku biskup toruński Andrzej Suski dokonał konsekracji kościoła. W latach 2011–2012 ceglane elewacje otynkowano i pomalowano w kolorze łososiowym i białym. Obiekt wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków (nr 2502). Architektura Kościół zaprojektował Jan Tajchman. Kościół utrzymano w konwencji gotyckiej Wzniesiona na planie prostokąta bryła świątyni jest zwarta, opięta pseudoprzyporami, które rozbijają jej masywność. Fasadę stanowi kompozycja o trzech osiach, flankowana przyborami, zamknięta trójkątnym zwieńczeniem. Przypisy Bibliografia Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9.
Parafia Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Toruniu

Parafia Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Toruniu – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Toruń I, z siedzibą w Toruniu. W parafii posługuje Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika (paulini). Parafię erygowano 8 września 1996 roku, na podstawie dekretu wystawionego 26 sierpnia. Powstanie parafii wiąże się z przybyciem do Torunia paulinów. Parafia powstała na osiedlu Na Skarpie, w wyniku odłączenia części parafii św. Maksymiliana Kolbego. Pierwszym proboszczem parafii został o. Stanisław Jarosz. 27 czerwca 1997 roku Rada Miasta Torunia przegłosowała decyzję o lokalizację kościoła Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej. Grunt pod budowę kościoła przekazano na mocy uchwały z 30 grudnia 1997 roku. 28 września 1998 roku rozpoczęto budowę tymczasowej kaplicy. Pierwsze nabożeństwa odprawiano przy ołtarzu polowym. Pierwsza msza święta w budującej się kaplicy odprawiono 31 stycznia 1999 roku. W 2003 roku przedstawiono projekt kościoła i klasztoru. Kościół zaprojektowali prof. Zbigniew Białkiewicz i dr Andrzej Białkiewicz, projekt wnętrz Joanna Białkiewicz. W latach 2005–2010 w parafii wybudowano klasztor. Budowa kościoła parafialnego przy ul. Konstytucji 3 Maja i Przy Skarpie rozpoczęła się 25 sierpnia 2011 roku. Parafia obejmuje ulice: Szosa Lubicka (nr 150-154), kardynała Wyszyńskiego (nr 18-22), Śląskiego (nr 1-8), Sydowa (nr 2-6), Konstytucji 3 Maja (nr 6-8 i 7-15), Przy Skarpie (nr 17-23), Mossakowskiego (nr 2-4), Prejsa (nr 2), Srebrnego (nr 2-4), Suleckiego (nr 2-4). Przypisy Bibliografia Waldemar Rozynkowski: Rozwój sieci parafialnej w Toruniu od średniowiecza do czasów współczesnych. W: Toruń. Miasto wielu wyznań. Jarosław Kłaczkow, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski (red.). Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-9-4.
Parafia bł. Marii Karłowskiej w Toruniu

Parafia błogosławionej Marii Karłowskiej w Toruniu – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Toruń III, z siedzibą w Toruniu. Patronką parafii jest błogosławiona Maria Karłowska, polska zakonnica żyjąca w latach 1865–1935. Historia Parafia została erygowana 8 września 1999 roku przez biskupa Andrzeja Suskiego. Początkowo parafia korzystała z kościoła macierzystej parafii pw. św. Maksymiliana M. Kolbego. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Andrzej Ziegert. 16 kwietnia 2001 roku biskup Józef Szamocki poświęcił krzyż oraz plac, na którym miał stanąć kościół. 2 lipca 2002 roku rozpoczęło budowę kaplicy. 8 września 2003 roku kaplica została poświęcona przez biskupa Andrzeja Suskiego. Obecnie budowany jest kościół bł. Marii Karłowskiej. 6 czerwca 2016 roku biskup toruński Andrzej Suski dokonał uroczystego wmurowania kamienia węgielnego pod budowę kościoła. Odpust Bł. Marii Karłowskiej – 6 czerwca ipsa die Ulice Ulice na obszarze parafii: Dobrej Nadziei Konstytucji 3 Maja Kosynierów Kościuszkowskich (numery 1, 8, 10 i 12) Kusocińskiego Malinowskiego Na Przełaj Olimpijska Przy Skarpie (numery nieparzyste od Ligi Polskiej) Szarych Szeregów (nry 5-6, 7-9) Stamma Szosa Lubicka (numery 180 i 182) Teligi Trakt Leśny Przypisy Bibliografia Waldemar Rozynkowski: Rozwój sieci parafialnej w Toruniu od średniowiecza do czasów współczesnych. W: Jarosław Kłaczkow, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski (red.): Toruń. Miasto wielu wyznań. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-9-4. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Krośnie Odrzańskim

Kościół pw. Świętego Andrzeja Apostoła w Krośnie Odrzańskim – kościół filialny należący do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Krośnie Odrzańskim. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1825-1827 na ruinach poprzedniej budowli z XIII wieku. Świątynia posiada trzy dzwony z XV i XVII wieku. Kościół posiada strzelistą wieżę. Jego prezbiterium stanowi ośmiokątna absyda, w której każda część jest zwieńczona wieżyczką. Świątynia posiada organy 13-rejestrowe wykonane około 1900 roku przez firmę Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą. Obecnie instrument znajduje się w złym stanie. Przypisy
Kościół bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego w Toruniu

Kościół bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego w Toruniu – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii bł. Stefana Wincentego Frelichowskiego w Toruniu, położony przy ul. Szubińskiej 15. Był budowany w latach 2002–2011. W 2013 roku rozpoczęto wyposażanie świątyni. Poświęcenie kościoła miało miejsce 7 czerwca 2019 roku, w 20. rocznicę wizyty Jana Pawła II w Toruniu. Kościół został zaprojektowany przez architekta inż. Andrzej Ryczek. Kościół powstał na planie ołtarza papieskiego z pielgrzymki Jana Pawła II do diecezji toruńskiej w 1999 roku. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Małomicach

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – polskokatolicki kościół parafialny w Małomicach, należący do dekanatu lubuskiego diecezji wrocławskiej. Świątynia została wzniesiona w 1732 roku jako zbór ewangelicki dzięki staraniom ówczesnych właścicieli dóbr małomickich. Po 1945 roku była nieużytkowana i została częściowo zdewastowana. Po przejęciu przez parafię polskokatolicką została wyremontowana w latach 1982–1984. Jest to kościół reprezentujący styl barokowy, murowany, wzniesiony z cegły, założony na planie ośmiokąta z pięciokątną absydą od strony zachodniej i kolistą klatką schodową, częściowo wtopioną w mur północno-zachodniej ściany. Wnętrze nakrywa kopuła z latarnią. Elewacje rozczłonkowane są pilastrami oraz półkulistymi niszami. Świątynia nakryta jest dachem mansardowym z ośmioboczną latarnią, zwieńczoną baniastym dachem hełmowym. Do wyposażenia należy kilka kamiennych płyt nagrobnych, m.in. w stylu gotyckim z 1414 roku oraz kilka w stylu renesansowym z drugiej połowy XVI wieku z płaskorzeźbami, na których są przedstawione postacie rycerzy z rodu Kotwiczów i Miliczów. Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Nowym Miasteczku

Kościół pw. Opatrzności Bożej w Nowym Miasteczku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marii Magdaleny w Nowym Miasteczku. Historia Kościół został wzniesiony jako ewangelicka świątynia na planie prostokąta, podobnie jak inne zbory wybudowane w tym czasie. Powstała w latach 1784–1785. Budowlę nakrywa mansardowy dach. W 1888 roku została dobudowana charakterystyczna wysoka wieża, mająca ciekawe zdobienia. Elewacje świątyni są ozdobione pilastrami, gzymsami oraz wąskimi, półkoliście zamkniętymi oknami, wejście od strony południowej posiada ładny portal. Po II wojnie światowej W zawiązku z tym, że po zakończeniu II wojny światowej nowym mieszkańcom wystarczała jedna świątynia, zbór ewangelicki został opuszczony. W późniejszym czasie pełniła rolę magazynu. Z wyposażenia dotrwały do dziś jedynie empory. W drugiej połowie lat 80. XX wieku parafia rzymskokatolicka przeprowadziła remont, a kościół został przywrócony dla pełnienia kultu religijnego. Przypisy
Cathedral of St. Nicholas, Bielsko-Biała

The Saint Nicholas' Cathedral (Kościół katedralny św. Mikołaja) is the main Roman Catholic Church of the city of Bielsko-Biała, in the Silesian Voivodship, Poland. It overlooks the market square (Rynek). Founded between 1443 and 1447, it was almost completely rebuilt at the beginning of the 20th century according to a design by Viennese architect Leopold Bauer. Another artist from Vienna, Rudolf Harflinger, designed the stained-glass windows. The city was in that time part of the Austro-Hungarian Empire, in the crownland Silesia. In 1992, the church became the cathedral of the newly created dioceses of Bielsko and Żywiec. The tower rises 61 meters above the city and is a landmark for the surrounding area. The organ (III/51) is a work from Rieger-Kloss, built in 1915. References
Catedral de San Nicolás (Bielsko-Biała)

La Catedral de San Nicolás​ o simplemente Catedral de Bielsko-Biała (en polaco: Kościół katedralny św. Mikołaja)​ es la principal iglesia católica de la ciudad de Bielsko-Biala, en el Voivodato de Silesia, Polonia.​ Esta a un lado de la plaza del mercado (Rynek). Originalmente fundada entre 1443 y 1447, fue casi completamente reconstruida a principios del siglo XX de acuerdo con un diseño del arquitecto vienés Leopold Bauer. Otro de los artistas de Viena, Rudolf Harflinger, diseñó las vidrieras. La ciudad estaba en aquel momento bajo el control del Imperio Austro-húngaro. En 1992, la iglesia se convirtió en la catedral de la diócesis de Bielsko-Żywiec de nueva creación. La torre se eleva 61 metros sobre la ciudad y es un punto de referencia para el área circundante. Véase también Iglesia católica Catedral de San Nicolás Referencias
Cathédrale Saint-Nicolas de Bielsko-Biała

La cathédrale Saint-Nicolas (en polonais : Kościół katedralny św. Mikołaja) est une église catholique située à Bielsko-Biała, dans la voïvodie de Silésie. Elle est l'église-mère du diocèse de Bielsko-Żywiec depuis sa création en 1992. Présentation Construite de 1443 à 1447, cette imposante église gothique domine la place du marché (Rynek). Convertie en temple protestant de 1559 à 1630, ravagée par le feu à plusieurs reprises, elle est restaurée au début du XXe siècle par l'architecte viennois Leopold Bauer. Les vitraux, réalisés par le maître-verrier Rudolf Harflinger (lui aussi viennois), datent également de cette période (1912). L'un des éléments caractéristiques de cet édifice est son clocher, haut de 61 mètres, qui constitue un repère majeur du paysage urbain. Notes et références Voir aussi Article connexe Liste des cathédrales de Pologne Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne
Cattedrale di San Nicola (Bielsko-Biała)

La cattedrale di San Nicola (in polacco: Katedra św. Mikołaja) è la cattedrale cattolica della città di Bielsko-Biała, in Polonia e sede della diocesi di Bielsko-Żywiec. Storia La prima chiesa fu costruita tra il 1443 ed il 1447 in stile gotico. Tra gli anni 1559 e 1630 fu trasformata in una chiesa luterana. Successivamente fu restituita ai cattolici, ma fu distrutta da un incendio nel 1659 e quindi ricostruita a spese del barone di Bielsko, Julius Gotlieb Sunnegha. La chiesa fu distrutta nuovamente da un incendio nel 1750 e fu ricostruita negli anni 1751-1756. Nel 1808 fu vittima di un altro incendio. Dal 1752 passò sotto la protezione dei principi Sułkowski, duchi del ducato di Bielsko. Il principe Giovanni Nepomuceno Sułkowski volle edificare negli anni 1815-1822 una nuova struttura in stile barocco-classicista che sopravvisse fino agli anni '60. Negli anni 1909-1912 l'architetto viennese Leopold Bauer realizzò una ricostruzione completa della chiesa che prevedeva l'elevazione della facciata neoromanica con una torre alta 61 metri. Nel 1992 è stata creata la diocesi di Bielsko-Żywiec e la chiesa di San Nicola venne elevata al rango di cattedrale. Note Voci correlate Cattedrali in Polonia Chiesa cattolica in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Nicola Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale della diocesi di Bielsko-Żywiec, su diecezja.bielsko.pl. (EN) La cattedrale sul sito gcatholic.org, su gcatholic.org.
Chancellerie du président du Conseil des ministres

La Chancellerie du président du Conseil des ministres (en polonais : Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, KPRM) assure le secrétariat général du gouvernement polonais, auprès du chef du gouvernement. Elle a été créée en 1997, succédant au bureau du Conseil des ministres (en polonais : Urząd Rady Ministrów, URM). Le chef de la Chancellerie est le libéral-conservateur Jan Grabiec (en) depuis le 13 décembre 2023. Le bâtiment Construit en 1900, le bâtiment devient en 1946 propriété de l'État. En 1997, il devient le siège de la chancellerie du gouvernement polonais. Liens externes (pl) Site officiel Portail de la politique Portail de Varsovie
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, KPRM, Kancelaria Premiera – aparat pomocniczy Prezesa Rady Ministrów. Powstała w wyniku reformy centrum administracji w 1997, przejmując część zadań Urzędu Rady Ministrów. Zadania Kancelaria zapewnia obsługę merytoryczną, prawną, organizacyjną, techniczną i kancelaryjno-biurową Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, wiceprezesów Rady Ministrów, Kolegium do Spraw Służb Specjalnych oraz Rady Legislacyjnej. Kancelaria zapewnia również obsługę pełnomocników rządu, komitetów, komisji wspólnych, rad, zespołów oraz innych kolegialnych organów pomocniczych, doradczych i opiniodawczo-doradczych, jeżeli tak stanowią przepisy o ich utworzeniu. Siedziba W okresie międzywojennym (1918–1939) Prezydium Rady Ministrów mieściło się w obecnym Pałacu Prezydenckim znajdującym się przy ul. Krakowskie Przedmieście 46/48. W 1945 siedzibą prezydium, jak i prawie całego rządu był budynek b. Dyrekcji Kolei Państwowych przy ul. Targowej 74 (przez kilkadziesiąt lat po wojnie mieszczący Dyrekcję Okręgową Kolei Państwowych, a od 2001 spółkę PKP Polskie Linie Kolejowe). Od 1953 Urząd Rady Ministrów, który w 1997 zmienił nazwę na Kancelarię Prezesa Rady Ministrów, mieści się w Al. Ujazdowskich 1/3. Budynek powstał w 1900 roku jako siedziba Korpusu Kadetów im. Aleksandra Suworowa. Gmach zaprojektował Wiktor Junosza-Piotrowski. Kierownictwo (Trzeci rząd Donalda Tuska) Szefowie Kancelarii Poprzednie nazwy 1918–1939 Prezydium Rady Ministrów 1945–1953 Prezydium Rady Ministrów 1953–1996 Urząd Rady Ministrów od 1997 Kancelaria Prezesa Rady Ministrów Struktura Biuro Prezesa Rady Ministrów Biuro Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Biuro Rzecznika Rządu Centrum Informacyjne Rządu Departament Bezpieczeństwa Narodowego Departament Koordynacji Procesu Legislacyjnego Departament Koordynacji Służb Specjalnych Departament Nadzoru i Kontroli Departament Nadzoru nad Wdrażaniem Polityki Rządu Departament Oceny Skutków Regulacji i Analiz Departament Polityki Senioralnej Departament Prawny Departament Służby Cywilnej Departament Społeczeństwa Obywatelskiego Departament Spraw Parlamentarnych Departament do spraw Równego Traktowania Departament Spraw Zagranicznych Departament Wniosków, Petycji i Skarg Biuro Budżetowo-Finansowe Biuro Dyrektora Generalnego Biuro Informatyki Biuro Kadr i Rozwoju Zawodowego Biuro Ochrony Finansowanie z budżetu państwa Wydatki i dochody Kancelarii Prezesa Rady Ministrów są realizowane w części 16 budżetu państwa − Kancelaria Prezesa Rady Ministrów. Zobacz też Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Kancelaria Sejmu Kancelaria Senatu Przypisy Linki zewnętrzne Strona KPRM