NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Gdańsku

Zbór „Radość” Kościoła Zielonoświątkowego w Gdańsku – pierwszy z trzech zborów Kościoła Zielonoświątkowego znajdujących się w Gdańsku, spotykający się w Hali "Radość" na terenie dawnej Stoczni Cesarskiej. Należy do okręgu pomorskiego Kościoła Zielonoświątkowego w RP. Liczy około 400 wiernych i jest jednym z większych zborów Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce. Zbór Wieloletnia siedziba zboru znajdowała się w XIX-wiecznym (zbudowanym 1818–1819) zespole mennonickim, składającym się z kaplicy i plebanii (obecnie znajduje się tu tylko biuro kościoła), położonym nieopodal historycznego Śródmieścia, skrzyżowania drogi krajowej nr 91 i drogi wojewódzkiej nr 501, tuż przy stacji SKM Gdańsk Śródmieście. W czasie II wojny światowej obiekt został zdewastowany i w takim stanie przekazany przez władze polskie Kościołowi. Pierwsze nabożeństwo odbyło się tam 29 czerwca 1958 roku. Wcześniej zbór spotykał się przy ul. Traugutta. W latach 90. XX w. z gdańskiego zboru wyodrębniły się m.in. zbory w Gdyni, Pruszczu Gdańskim i Zbór „Nowe Życie” oraz „Echo” w Gdańsku. W 2007 roku zbór otworzył klub osiedlowy dla dzieci na Biskupiej Górce. Obiekt wsparty jest na 4 modrzewiowych kolumnach znajdujących się we wnętrzu oraz 12 filarów na zewnątrz i posiada wymiary 7 × 7 metrów (przekątna świątyni wynosi 12 m). Liczby te mają nawiązywać do tradycji biblijnych (4 ewangelistów, 12 apostołów, 7 błogosławieństw). Budynek jest wpisany do rejestru zabytków pod nr rej.: A-773 z 15.10.1973 Od kwietnia 2012 roku w ramach zboru „Radość” (do 2023 „Radość Życia”), oprócz opisywanego kampusu „Gdańsk Śródmieście” funkcjonował także drugi kampus pn. „Gdańsk Północ”, zlokalizowany pierwotnie w klubie osiedlowym „Feluka” na gdańskiej Żabiance, a od stycznia 2015 w Ergo Arenie (wejście B3). Z tym kampusem związany był też klub „Radość Życia” przy ul. Gdyńskiej 6 (w latach 2012 - 2020). Od 26 października 2025 cały zbór spotyka się w hali „Radość”, dawnej wręgowni (hala 40A) Stoczni Cesarskiej. Zborowi przewodzili kolejno: Sergiusz Waszkiewicz (1947–1981), Anatol Matiaszuk (1981–1988), Jan Krauze (1986, 1988) i Józef Suski (1989–2005). Kolejnym pastorem został prezb. Tomasz Ropiejko, a pastorem pomocniczym – diak. Tomasz Chaciński. Do zespołu pastorskiego należą także diak. Szymon Wolniak (wcześniej pastor Kampusu Północ) oraz diak. Mateusz Rose. Na koniec 2010 roku zbór skupiał 461 wiernych, w tym 255 ochrzczonych członków. Według stanu na 31 grudnia 2023 do zboru należało 208 ochrzczonych osób. Organizowane są spotkania dla studentów „Petra”, mężczyzn i kobiet oraz seniorów. Zbór prowadzi także zajęcia religii dla dzieci i młodszej młodzieży w ramach „Radość Kids” (d. „Odkrywcy”, „Szkoła Niedzielna”) oraz spotkania dla młodzieży „Młodzi z Radości” (d. „Ponad”). Od 1997 do 2015 roku zbór organizował ogólnopolski „Zimowy Zjazd”, coroczne rekolekcje i koncerty dla młodzieży. Od 2016 do 2019 roku konferencja ta odbywała się jako „Exodus Conf”. Przypisy
Janasz-Palast

Der Janasz-Palast (auch Czacki-Palast genannt, polnisch: Pałac Janaszów oder Czackich) ist ein Stadtpalais vom Ende des 19. Jahrhunderts in Warschau. Da er an der Straßenbebauungsflucht liegt, unterscheidet er sich von den üblichen Warschauer Palästen (mit Ehrenhof). Die Adresse ist: Ulica Zielna 49, Innenstadtdistrikt. Geschichte Der kleine Palast wurde in den Jahren 1874 bis 1875 nach einem Entwurf von Jan Kacper Heurich für den Bankier Jakub Janusz errichtet. Er gehört zu den wenigen Vorkriegsgebäuden, die in diesem westlich der Ulica Marszałkowska gelegenen Stadtviertel erhalten sind. Rund 100 Meter südlich, ebenfalls an der Zielna gelegen, befindet sich das PAST-Gebäude. Der Stil des Palastes erinnert an die französische Spätrenaissance, er verfügt über drei Geschosse sowie ein steiles Mansarddach im französischen Stil. 1893 fiel das Gebäude in Erbfolge an die Witwe Rosa Janasz und deren beiden Töchter Wiktoria Krzywoszewska und Julia Gutmanowa. Die Angehörigen verkauften das Objekt im gleichen Jahr an das Ehepaar Feliks und Zofia Czacki. Nach dem Tod der Eltern fiel der Palast im Jahr 1911 an Stanisław Czacki. Seit dem Jahr 1915 befand sich im Gebäude ein Heim für blinde Kinder, zunächst unter der Leitung von Róża Czacka, der späteren Oberin Elizabeth von der Kongregation der Franziskanerinnen zum Dienste am Heiligen Kreuz in Laski (polnisch: Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża w Laskach). Anschließend gehörte das Gebäude einer Jadwigia Broel-Plater und wurde in der Vorkriegszeit als Mietshaus genutzt. Von 1939 bis 1951 war der Industrieverband der Stahlunternehmer (polnisch: Polskiego Związku Przemysłowców Metalowych) Eigentümer und Nutzer des Palastes. Bereits zu Beginn des Zweiten Weltkriegs und dann erneut bei den hier erbittert geführten Kämpfen des Warschauer Aufstandes 1944 wurde der Palast beschädigt. Von 1970 bis 1973 erfolgte eine umfangreiche Sanierung des Objektes. In Folge wurde hier der Sitz der Direktion der Staatlichen Werkstätten für Denkmalpflege (polnisch: Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków - PKZ) untergebracht. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 232 Weblinks Pałac Janaszów-Czackich bei Polska Niezwykla (in Polnisch) Warszawa - Pałac Janaszów (Czackich) bei Polskie Zabytki (in Polnisch) Pałac Jakuba Janasza bei Klimat warszaway (in Polnisch)
Janasz Palace

The Janasz Palace (Polish: Pałac Janaszów, Pałac Janaszów Czackich) is a historic building on ulica Zielna in Warsaw, Poland. It was built in 1870–80 for Jakub Janasz to a design by Jan Kacper Heurich. It suffered little in World War II and is the best preserved palace in Warsaw from the second half of the nineteenth century. In 1970–73 the exterior and interior were restored to their original Neo-Baroque condition. It is now headquarters to the Polish Monuments Conservation Works (Polskie Pracownie Konserwacji Zabytków). References
Pałac Janaszów w Warszawie

Pałac Janaszów, także pałac Czackich – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Zielnej 49 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Pałac wzniesiono w latach 1870–1880 (według innego źródła 1874−1875) dla Jakuba Janasza według projektu Jana Heuricha starszego w stylu neobarokowym. Heurich nadał budynkowi cechy charakterystyczne dla paryskich pałaców przyulicznych. Na uwagę zasługuje m.in. wysokie pierwsze piętro z balkonem z żeliwną kratą wzdłuż całej elewacji frontowej. W 1893 posiadłość odziedziczyła żona Janasza, Róża z Goldstandów, i córki − Wiktoria Krzywoszewska i Julia Gutmanowa. W tym samym roku sprzedały pałac hr. Feliksowi i Zofii z Ledóchowskich Czackim. W 1939 roku budynek stał się własnością Polskiego Związku Przemysłowców Metalowych. Pałac zatracił cechy reprezentacyjne i zaczął pełnić funkcję kamienicy czynszowej. Podczas II wojny światowej budynek został nieznacznie uszkodzony. Pierwotnie pałac stał w linii zwartej zabudowy zachodniej pierzei ulicy Zielnej, jednak po zniszczeniach wojennych stał się budynkiem wolnostojącym. Po 1945 roku przeznaczono go na biura, co doprowadziło do dewastacji reprezentacyjnych wnętrz. W 1965 roku został wpisany do rejestru zabytków W latach 1970–1973 pałac przeszedł gruntowną renowację, po której swoją siedzibę znalazła tutaj dyrekcja Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków. W czasie remontu przywrócono mansardowy dach, a w miejsce ślepych ścian powstały fasady boczne. Przypisy
PKP Polskie Linie Kolejowe

PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (PLK) je polská společnost vzniklá transformací státních drah Polskie Koleje Państwowe a je největším polským manažerem infrastruktury. Společnost byla založena 1. října 2001 a dosud (2006) je součástí Grupy PKP. Polská vláda však uvažuje o jejím vyčlenění ze struktury Grupy PKP. PLK je odpovědná za investice a údržbu železničních tratí. Na tratích ve své správě také vykonává funkci provozovatele dráhy. Ve správě PLK je celkem 23 tisíc km železničních tratí, z toho pouze na 19,1 tis. km je v současnosti (2006) provozována železniční doprava. Předpokládá se, že v příštích letech by se měla délka sítě PLK snížit až na 16,5 tis. km. V březnu 2009 však pohrozila uzavřením až 7 tisíc km tratí z důvodu jejich špatného stavu a nedostatku peněz na investice. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu PKP Polskie Linie Kolejowe na Wikimedia Commons Oficiální webové stránky
PKP Polskie Linie Kolejowe

Die PKP Polskie Linie Kolejowe SA (PKP PLK) ist ein polnischer Eisenbahninfrastrukturbetreiber mit Sitz im Warschauer Stadtteil Praga. Das Unternehmen entstand 2001 nach der Aufgliederung der Staatsbahn PKP in mehrere Tochtergesellschaften, die jeweils ein bestimmtes Aufgabengebiet abdecken, und erfüllte damit auch Standards der Europäischen Union. Die PKP PLK verwaltet den Großteil des polnischen Eisenbahnnetzes (19.000 km Bahnstrecken) und Bahngeländes. Weiterhin koordiniert sie Instandhaltungs-, Modernisierungs- sowie Neubauvorhaben des Eisenbahnnetzes und übernimmt die Aufstellung von Fahrplänen. Das Unternehmen befindet sich mehrheitlich im Eigentum des polnischen Finanzministeriums (75,8 %), die restlichen 24,2 % halten die (ebenfalls staatliche) PKP. Das Stammkapital der Aktiengesellschaft beträgt 25.264.400.000,00 Złoty. 2020 nutzten etwa 1,5 Millionen Personenzüge und 420.000 Güterzüge das Netz von PKP PLK. Die daraus resultierenden Einnahmen entsprechen ungefähr 30 % des Umsatzes. 2024 nutzten 138 Eisenbahnverkehrsunternehmen das Netz von PKP PLK. Tochterunternehmen sind Przedsiębiorstwo Napraw i Utrzymania Infrastruktury Kolejowe Krakau, DOLKOM Breslau, Zakład Robót Komunikacyjnych–DOM Posen und Pomorskie Przedsiębiorstwo Mechaniczno-Torow in Danzig. Weblinks Einzelnachweise
PKP Polskie Linie Kolejowe

PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. (укр. PKP Польські Залізничні Лінії) — дочірня компанія PKP Group і польський менеджер залізничної інфраструктури, відповідальний за обслуговування залізничних колій, проведення поїздів по всій країні, планування руху поїздів і управління залізничними ділянками. Компанія була заснована після поділу Польських державних залізниць на декілька окремих компаній, що відповідають стандартам Європейського Союзу. Фонди та програми ЄС, що використовуються PKP Polskie Linie Kolejowe ISPA/FS, Транс'європейські транспортні мережі, Європейський фонд регіонального розвитку, Галузева оперативна програма «Транспорт» (Фінансова перспектива 2004—2006), Оперативна програма «Інфраструктура та довкілля» (Фінансова перспектива 2007—2013). Структура власності компанії Власником найбільшого пакету акцій (86,4%) та власником компанії є безпосередньо держава, а решта 13,6% є власністю PKP. Голови Див. також Транспорт Польщі Залізничні лінії Польщі Залізничний транспорт Польщі PKP Group Примітки
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zaborowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zaborowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Zaborów w powiecie brzeskim (województwo małopolskie). Historia Parafia we wsi powstała w 1819 z terenu parafii w Szczurowej. W początkowej fazie jej istnienia ośrodkiem kultu była drewniana kaplica pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli z organami z 1815. W 1830, dzięki wsparciu finansowemu Teresy Radeckiej wzniesiono drewniany kościół, konsekrowany w 1858 przez biskupa Józefa Alojzego Pukalskiego. Wewnątrz istniały 11-głosowe organy z 1851 zbudowane prawdopodobnie przez Jana Baranowskiego ze Starego Sącza i restaurowane w 1896. Nowa, obecna, ceglana świątynia powstała w latach 1948-1951 według projektu Zdzisława Kupca. Jej poświęcenie odbyło się 2 lipca 1951, a konsekracja 9 lipca 1967 (biskup Karol Pękala). W 1955 przeniesiono tu stare organy, remontowane w 1958, 1972 i 2003. Architektura Kościół jest eklektyczny, trójnawowy i bazylikowy. Do korpusu nawowego przylega wieża na rzucie kwadratu. Bogaty program polichromiczny, ornamenty i figuralny, wykonał Stanisław Westwalewicz i Jakub Bereś (1966). Ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Zaborowskiej (XVII wiek) zaprojektował Zygmunt Gawlik. Cztery ołtarze boczne są neobarokowe, przy czym wykorzystano do ich budowy elementy ołtarzy ze starego kościoła. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lisim Polu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lisim Polu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Lisie Pole w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętego Krzyża w Nawodnej. Historia i architektura Kościół został wzniesiony pod koniec XIII wieku z kostki granitowej. Jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta. W 1893 roku świątynia przeszła gruntowną przebudowę w stylu neogotyckim. Od strony wschodniej nawę zamknięto wówczas pięcioboczną absydą, do której przylega zakrystia. Wymurowano także nowe szczyty i okna, zaś w elewacji zachodniej wybito nowy portal wejściowy i dodano nad nawą drewnianą wieżę. W ścianie południowej zachowały się ślady po pierwotnym portalu wejściowym, także w ścianie północnej zaburzenie warstw wskazuje na znajdujące się tam dawniej przypuszczalnie portal i zakrystię. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku przez księdza Jana Czechowicza. Nawa główna kościoła nakryta jest płaskim stropem belkowanym, prezbiterium natomiast sklepieniem żebrowym. W tylnej części świątyni znajduje się wsparta na słupach XIX-wieczna drewniana empora chórowa, oryginalne wyposażenie wnętrza nie zachowało się. Na wieży zawieszone są dwa dzwony, z XV i XX wieku. Do kościoła przylega dawny cmentarz, otoczony kamiennym murem. Zachował się na nim dawny pomnik ku czci mieszkańców wsi poległych w I wojnie światowej, po 1945 roku przerobiony na podstawę figury maryjnej. Przypisy
Visitationist Church

Church of St. Joseph of the Visitationists (Polish: Kościół Opieki św. Józefa w Warszawie) commonly known as the Visitationist Church (Polish: Kościół Wizytek) is a Roman Catholic church in Warsaw, Poland, situated at Krakowskie Przedmieście 34. It is one of the most notable rococo churches in Poland's capital. This is the third church on the site to serve the monastic community for which it was built, the original church having been erected in 1651. Construction on this church was begun in 1728 and completed in 1765. History The first wooden church was established in 1651 by Queen Marie Louise Gonzaga de Nevers for the French Order of the Visitation of the Blessed Virgin Mary. This church was burned down by the Swedes during the Deluge in 1656. In 1664 the Visitationists started to build a new oblong church. The first stone was laid by primate Wacław Leszczyński. This unfinished church burned in 1695. After the fire, the church was restored again. The new foundation was made in 1728 by a stateswoman Elżbieta Sieniawska following the plan of her private architect Karol Antoni Bay. The structural work was finished in 1761. The finishing touch was finally given in 1765. The church's main claim to fame, in Polish eyes, is that Fryderyk Chopin used to play the church organ here, mainly during services for schoolchildren. In front of this late-baroque church stands a statue of Cardinal Stefan Wyszyński, primate of Poland from 1948 to 1981. Interior The nave with main altar and 6 side chapels in Baroque style are embellished with rich Rococo decorations. There is an impressive and unique pulpit in a shape of boat and also a lot of old sculptures, paintings by old Polish, Italian and French masters (including Saint Louis de Gonzaga by Daniel Schultz), portraits of famous and noble Poles and tabernacle made of ebony and silver. This exceptional tabernacle, which initially was placed in the chapel of Villa Regia Palace in Warsaw, was donated to the church by Queen Marie Louise Gonzaga de Nevers in 1654. See also St Martin's Church Church of the Holy Cross Field Cathedral of the Polish Army St. Florian's Cathedral References External links Church of St. Joseph in sztuka.net
Iglesia visitacionista (Varsovia)

La iglesia de las Visitacionistas, (Kościół Opieki św. Józefa w Warszawie, o Kościół Wizytek, en polaco), también denominada iglesia de las Hermanas de la Visitación de San José de Varsovia, es una iglesia y convento de la Orden de la Visitación, de estilo barroco, situada en Varsovia, Polonia. La fundación del templo se vincula al establecimiento de las monjas visitacionistas en Polonia en el siglo XVII, durante el reinado de Juan II Casimiro Vasa, y, en concreto, a su esposa María Luisa de Gonzaga. Tras el arrasamiento por incendio de una primera iglesia de madera por los suecos, en 1664 se empezó a edificar un nuevo templo; otro fuego en 1695, forzó a restaurar la iglesia, y en 1728, Elżbieta Sieniawska, prominente aristócrata encargó al arquitecto Karol Antoni Bay edificarla de nuevo. La obra concluyó en 1761. Las esculturas que ornamentan su fachada son obra de Jan Jerzy Plerch, como lo es el púlpito en forma de barco. Durante el alzamiento de Varsovia, la iglesia salió prácticamente indemne, muy al contrario de casi la totalidad de la ciudad. Su interior muestra notables características relacionadas ya con el rococó. Destaca el órgano, que fue escenario de los conciertos e improvisaciones del célebre músico Chopin.​ Véase también Arquitectura barroca en Polonia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia visitacionista.
Église des Visitandines de Varsovie

L'église des Visitandines (en polonais Kościół Wizytek) est une église de l'Ordre de la Visitation située Ulica Krakowskie Przedmieście, arrondissement de Śródmieście, à Varsovie. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół Wizytek w Warszawie » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Visitationist Church » (voir la liste des auteurs). Portail du catholicisme Portail de Varsovie
Zespół Szkolno-Przedszkolny w Mierzeszynie

Zespół Szkolno-Przedszkolny w Mierzeszynie – zespół publicznych szkół znajdujący się w Mierzeszynie. W skład zespołu wchodzą: Szkoła Podstawowa im. ks. Jana Pawła Aeltermanna oraz Przedszkole Publiczne. Szkoła podstawowa powstała w 1760 roku, a w latach 1999–2009 wchodziła w skład Zespołu Szkół Kształcenia Podstawowego i Gimnazjalnego jako szkoła podstawowa (oddział gimnazjalny znajdował się w Warczu). Od 2021 roku obok szkoły podstawowej działa również przedszkole, które wcześniej było oddziałem przedszkolnym szkoły podstawowej. Organem prowadzącym szkołę jest gmina Trąbki Wielkie. Historia szkoły Szkoła sięga czasów, gdy właścicielem majątku był Johan von Brochwicz Trembecki. Wybudował on w 1760 roku dwa budynki w pobliżu kościoła parafialnego. W jednym z nich urządził szkołę katolicką, ale ze względu na małą liczbę dzieci katolickich frekwencja nie była zbyt duża. W 1786 roku rząd pruski przeznaczył szkołę dla ludności wyznania ewangelickiego. W latach 1839–1840 urządzono nową szkołę, która spaliła się wraz z kilkoma innymi gospodarstwami 15 października 1861 roku. Budowę nowej szkoły czteroklasowej ukończono w 1866 roku i zapisano do niej 144 dzieci wyznania ewangelickiego i 30 wyznania katolickiego. W 1870 roku w budynku szkolnym urządzono mieszkanie dla organisty. Po wybuchu II wojny światowej w budynku szkolnym więziono 43 Polaków, których następnie wywieziono do obozów zagłady. Na pamiątkę powieszono tablicę upamiętniającą. Po zakończeniu działań wojennych misja utworzenia nowej placówki wychowawczej przypadła pochodzącemu z województwa białostockiego Henrykowi Pięciakowi, który został kierownikiem szkoły. Do Mierzeszyna przybył 14 lipca a już we wrześniu w towarzystwie wójta gminy Józefa Olszewskiego, rozpoczął się pierwszy po wojnie rok szkolny 1945/1946, na który zapisano 47 uczniów. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku kierownikiem szkoły była Maria Stryczyńska a po niej Ludwik Jakubek. Od sierpnia 1983 do 31 sierpnia 1985 dyrektorem była Elżbieta Koderko, a od września tego roku do 15 lutego 1987 – Ewa Florczyk. Od 16 lutego 1987 do 31 sierpnia 2004 dyrektorem była Zofia Szymańska, a od 1 września 2004 roku Bogdan Skiba.W 1999 roku, wskutek reformy oświaty, utworzono Zespół Szkół Kształcenia Podstawowego i Gimnazjalnego, w którym oddział gimnazjalny umiejscowiony został w Warczu. 13 października 2003 roku nadano szkole imię księdza Jana Pawła Aeltermanna. 1 września 2009 roku zlikwidowano oddział gimnazjalny, co wiązało się z rozwiązaniem zespołu szkół. W 2010 roku oddano do użytku nowy budynek z wielką halą sportową. W 2021 roku oddział przedszkolny Szkoły Podstawowej został przekształcony w Przedszkole Publiczne, tworząc Zespół Szkolno-Przedszkolny. Hymn szkoły Hymn Szkoły Podstawowej w Mierzeszynie tekst: Bożena Szulist, muzyka: Stanisław Bednarski Zobacz też Mierzeszyn Trąbki Wielkie (gmina) Johannes Paul Aeltermann Przypisy Bibliografia Strona internetowa szkoły
Willa przy ul. Dąbrowskiego 34 w Prudniku

Willa przy ul. Dąbrowskiego 34 w Prudniku – willa znajdująca się przy ul. Dąbrowskiego 34 w Prudniku. Funkcjonuje w niej Nadleśnictwo Prudnik. Wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Historia Architekt miejski Schinol wzniósł willę w 1900 lub 1906 obok swojego dotychczasowego domu. W budynku miały odbywać się spotkania loży masońskiej, na co dowodem mają być motywy zdobnicze nawiązujące do wolnomularstwa. Jednakże, według ustaleń Muzeum Ziemi Prudnickiej, nie ma dokumentów potwierdzających istnienie loży masońskiej w Prudniku. W 1938 w willi mieszkała Anna Schinol, wdowa po budowniczym. Po II wojnie światowej i przejęciu Prudnika przez administrację polską, willa została upaństwowiona. W lipcu 1950 zaadaptowano ją na siedzibę Rejonu Lasów. Od 1959 stanowi siedzibę Nadleśnictwa Prudnik. Architektura Willa została wybudowana w stylu eklektycznym. Na elewacji budynku element zdobniczy – wyeksponowana płaskorzeźba przedstawiająca gorejące słońce. W salach na piętrze znalazły się zdobienia motywami roślinnymi, które także mają być odniesieniem do masońskiej symboliki. Przypisy Bibliografia Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
Udava

Udava je přírodní rezervace v katastrálních územích obcí Osadné a Hostovice v okrese Snina v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1982 a jeho rozloha je 391,98 hektaru. Předmětem ochrany jsou společenstva porostů bukového a jedlo-bukového lesního vegetačního stupně v Bukovských vrších a jejich neomezený vývoj. Rezervace je součástí národního parku Poloniny. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Udava na Wikimedia Commons
Naturreservat Udava

Das Naturreservat Udava ist ein Naturreservat in der Slowakei, ein karpatischer Buchenurwald im Quellbereich des Flusses Udava im Gebirgszug Bukovské vrchy. Es befindet sich im äußersten Nordosten der Slowakei an der polnisch-slowakischen Grenze auf dem Katastralgebiet von Osadné und Hostovice und ist ein Teil des Nationalparks Poloniny. Das Naturreservat wurde 1982 eingerichtet und war ursprünglich 52,09 ha groß ist, nach einer Erweiterung im Jahr 2005 beträgt die Fläche 391,98 ha. Grund für den Schutz unter der vierten Stufe ist die Anwesenheit ursprünglicher Buchen- und Tannenwälder und die Varietät innerhalb der Vegetationszonen. Weiter ist die Anwesenheit von Wild sowie von Wölfen, Luchsen und Bären von Bedeutung, zeitweise sind auch Wisente aus dem angrenzenden polnischen Bieszczady-Nationalpark zu sehen. Seit 2007 ist Udava (zuerst als Teil des Schutzgebiets Stužica-Bukovské vrchy) mit anderen drei slowakischen und sechs ukrainischen Naturschutzgebieten Teil des UNESCO-Welterbes „Buchenurwälder in den Karpaten“ (heute Buchenurwälder und Alte Buchenwälder der Karpaten und anderer Regionen Europas). Nach einer Gebietsanpassung im Jahr 2021 wurde Udava von Stužica-Bukovské vrchy ausgegliedert und ist ein eigenständiges Gebiet mit 455,79 ha großer Kernzone und 853,91 ha großer Schutzzone. Weblinks Einzelnachweise