NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wojciecha w Nowodworze

Kościół Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ryki diecezji siedleckiej. Historia Poprzedni kościół był drewniany i został wzniesiony w 1921 roku. W tym samym roku została reaktywowana parafia. Obecna murowana świątynia została zbudowana w latach 1991-1997, dzięki staraniom księdza Michała Śliwowskiego. Poświęcona w 1997 roku dla uczczenia tysiąclecia męczeństwa świętego Wojciecha, patrona parafii. Architektura Jest to budowla trzynawowa i posiada wieżę z przodu. Na elewacji frontowej jest umieszczona płaskorzeźba świętego Wojciecha. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puchaczowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łęczna archidiecezji lubelskiej. Obecna, murowana świątynia była budowana od 1778 roku dzięki staraniom księdza Leonarda Prokopowicza, opata sieciechowskiego (do końca XVIII wieku właścicielem wsi było opactwo benedyktyńskie w Sieciechowie). Jeszcze nieukończona budowla została konsekrowana w 1786 roku. W 1800 roku, wciąż jeszcze nie ukończona, już musiała być wyremontowana. Została również wzmocniona przyporami. Polichromia została wykonana w 1914 roku. Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Posiada jedną nawę i została wybudowana na planie prostokąta. Trójprzęsłowa nawa posiada we wnętrzu ścięte naroża. Z przodu wyodrębnione są dwie koliste lokalności (w północnej znajdują się schody na chór), pomiędzy nimi, w podchórzu jest umieszczona kruchta. Prezbiterium jest węższe i niższe od nawy, jednoprzęsłowe, na planie prostokąta i zamknięte półkoliście. Od strony południowej przylega do niego zakrystia na planie prostokąta ze skarbczykiem na piętrze, od strony północnej znajduje się nowa zakrystia (dobudowano ją w 1907 roku). Ołtarz główny został wykonany w stylu rokokowym pod koniec XVIII wieku, w centralnej części jest umieszczony obraz Matki Bożej Wniebowziętej, w zwieńczeniu rzeźby aniołów i obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w sukienkach srebrnych wykonany w XVIII wieku. Tabernakulum reprezentuje styl rokokowy. Świątynia posiada cztery pary ołtarzy bocznych. Pierwsza para znajduje się przy tęczy i reprezentuje styl barokowo-klasycystyczny (pochodzą sprzed 1866 roku). W lewym znajduje się późnogotycki krucyfiks (z początku XVI wieku), w prawym znajduje się obraz św. Mikołaja pochodzący z końca XVIII wieku. Pozostałe ołtarze są umieszczone w nawie - są podobne do tych znajdujących się przy tęczy, murowane, wykonane w stylu późnobarokowym w latach 1778 - 1786. Są ujęte parami kolumn, z przerwanymi zwieńczeniami. W ołtarzach znajdują się obrazy w stylu barokowym. W pierwszej parze, w lewym znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej, w prawym znajduje się obraz św. Antoniego Padewskiego (obydwa zostały wykonane w 2 połowie XVIII wieku). Do wyposażenia świątyni należy chrzcielnica posiadająca XVIII-wieczną, miedzianą czaszę i nowszą, drewnianą podstawę. Prospekt organowy w stylu późnobarokowym, ozdobiony rzeźbami aniołków, powstał zapewne w XIX wieku. Ławki w stylu późnobarokowym zostały wykonane w XVIII wieku, feretron w stylu rokokowym pochodzi z 2 połowy XVIII wieku i jest ozdobiony rzeźbą Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Szafa zakrystyjna reprezentuje styl późnobarokowy, rzeźba Chrystusa Frasobliwego reprezentuje styl barokowy, krucyfiks został wykonany w stylu późnobarokowym, monstrancja i kielich zostały wykonane w stylu barokowym. Przypisy
Kościół św. Jozafata Kuncewicza w Rejowcu

Kościół Świętego Jozafata Kuncewicza – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chełm – Zachód archidiecezji lubelskiej. Obecna świątynia murowana została wybudowana w latach 1906-1907 według projektu warszawskiego architekta Stefana Szyllera. Kościół został ufundowany przez Marię i Jozafata Budnych. Konsekrowany w dniu 29 maja roku przez biskupa Mariana Leona Fulmana. W 1956 roku świątynia została wymalowana - wykonano polichromię według projektu opracowanego przez zespół artystów: A. Haska, I. Wojnicka, M. Markowska. W 1972 roku dachówka została wymieniona na blachę. Jest to świątynia składająca się z jednej nawy, wzniesiona w stylu neogotyckim, przy prezbiterium znajdują się 2 zakrystie (w ich podziemiach są pochowani fundatorzy). Przy nawie jest umieszczona kruchta, nad którą od strony południowej jest wybudowana wieża kościelna, nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Ołtarze reprezentują styl neogotycki. W ołtarzu głównym znajduje się figura św. Jozafata Kuncewicza i płaskorzeźby przedstawiające 3 tajemnice różańca. Ołtarze boczne zostały wykonane z drewna dębowego, po lewej stronie znajduje się krucyfiks zasłonięty obrazem Najświętszego Serca Pana Jezusa; po prawej stronie znajduje się obraz św. Marii Kleofasowej i na zasuwie - obraz św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Chrzcielnica wykonana z drewna dębowego, neogotycka z 1928 roku. Na chórze muzycznym znajdują się organy o 9 głosach kupione w 1907 roku, wykonane przez Jagodzińskiego z Lublina). Do wyposażenia świątyni należą także inne zabytkowe obrazy przeniesione z dawnej cerkwi greckokatolickiej w Rejowcu – Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XVIII wieku, Chrystusa Ukrzyżowanego z XIX wieku, św. Michała Archanioła z XIX wieku, kopia na podstawie Giudo Reniego; Matki Bożej Chełmskiej z 1893 roku. Świątynia posiada feretron z haftowanym wizerunkiem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny z XIX wieku. W nawie są umieszczone ławki i konfesjonały wykonane z drewna dębowego, w stylu neogotyckim. Na wieży kościelnej znajduje się dzwon odlany ze spiżu o masie 500 kilogramów, wykonany we Wrocławiu, w 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Rossoszu

Kościół Świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wisznice diecezji siedleckiej. Kościół został zbudowany w 1908 roku przez majstra Brodeckiego i ufundowany przez Andrzeja i Anastazję Pasternaków oraz Józefa Polubca. W czasie pierwszej wojny światowej wojsko rosyjskie zabrało dzwony. W 1930 roku została dobudowana kruchta z wieżą. Jest to budowla orientowana, wzniesiona z drewna, posiadająca konstrukcję zrębową (jest to zrąb wykonany z bali sosnowych i wzmocniony lisicami), oszalowana, usytuowana na kamiennej podmurówce. Więźba dachowa jest krokwiowo-stolcowa, stolce są usytuowane na międzynawowych podciągach, te zaś są podparte słupami. Kościół składa się z korpusu nawowego (tworzą go nawa główna i dwie nawy boczne, dwukrotnie węższe), prezbiterium, zakrystii oraz kruchty. Jest to świątynia typu pseudobazylikowego – nawa główna jest podwyższona w stosunku do naw bocznych, ale nie posiada własnych okien. Od strony zachodniej do korpusu nawowego jest dobudowana prostokątna, nieco zwężona kruchta z kwadratową wieżą. Wieża posiada konstrukcję słupowo-ramową i więźbę dachową z „mnichem” – posiada jedną kondygnację i jest zwężona w stosunku do kruchty, ozdobiona jest trójkątnymi szczytami. Wieżę nakrywa czworokątny ostrosłupowy hełm, obity blachą. Między wieżą a zrębem kruchty znajdują się daszki okapowe. W kruchcie są umieszczone słupy narożnikowe wieży. Od strony wschodniej do nawy jest dobudowane prostokątne prezbiterium, z zakrystią i składzikiem z lewej i prawej strony. Prezbiterium posiada jednakową szerokość co nawa główna, zakrystia i składzik posiada jednakową szerokość co nawy boczne. Neobarokowe ołtarze zostały wykonane około 1908 roku. Ołtarz główny jest jednoosiowy, para kompozytowych kolumn z jego lewej i prawej strony podpiera odcinkowy naczółek. W zwieńczeniu znajduje się kielich z hostią w glorii, w polu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej Różańcowej ze Świętym Dominikiem. Dwa ołtarze boczne są także jednoosiowe, posiadają pary kolumn, rozbudowane zwieńczenia i współczesne obrazy. Organy wykonane w 1913 roku posiadają prospekt w stylu neoklasycystycznym. Podstawą paschału jest fragment gerydonu wykonany z zielonego marmuru, w kształcie kolumny z wieńcem winnej latorośli (podobny, jak w kościele Najświętszego serca Pana Jezusa w Sworach). Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Sawinie

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chełm – Zachód archidiecezji lubelskiej. Świątynia została zbudowana w latach 1731-1740 i ufundowana przez Barbarę z Podowskich Dłużewską, kasztelanową chełmską oraz jej syna, Stanisława. Konsekrowana 22 listopada 1752 przez biskupa chełmskiego Józefa Eustachego Szembeka. Jest to murowana budowla, wzniesiona w stylu późnobarokowym, składająca się z jednej nawy, o dwóch przęsłach, zbudowana na planie zbliżonym do prostokąta. Ściany boczne z zewnątrz są podtrzymywane przez masywne skośne szkarpy. Do fasady świątyni jest dobudowana niska prostokątna kruchta. Dach dwuspadowy jest zwieńczony sygnaturką z barokowym wysmukłym hełmem. Wyposażenie kościoła reprezentuje style: późnobarokowy i rokokowy. Elementy tych stylów są widoczne w ołtarzach, ambonie, chrzcielnicy, organach, rzeźbie Chrystusa, aniołach i obrazach. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Serokomli

Kościół Świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Adamów diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana, została wzniesiona w latach 1930–1940 w stylu eklektycznym, konsekrował ją w 1947 roku biskup siedlecki Ignacy Świrski. Wewnątrz świątyni znajduje się część wyposażenia z dawnego kościoła, np. obrazy Sąd Salomona i Kamieniowanie z wyroku Mojżesza, rzeźba przedstawiająca chrzest Chrystusa, krucyfiks i żyrandol. W kościele znajdują się organy o 13 głosach wykonane w 1945 roku przez Antoniego Grygorcewicza z Warszawy. Tuż obok budynku, od strony ul. Warszawskiej – dzwonnica. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Sosnowicy

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Parczew diecezji siedleckiej. Budowa świątyni została ukończona w 1797 roku (zapewne w stanie surowym), Kościół został konsekrowany w 1804 roku. Budowla reprezentuje styl klasycystyczny z elementami późnego baroku. Kościół jest orientowany i składa się z jednej nawy. Nawa na planie prostokąta zwieńczona jest półkolistą apsydą (prezbiterium jest oddzielone podwyższeniem). Ściany są podzielone uproszczonymi pilastrami (pomiędzy nimi są umieszczone ołtarze), podtrzymującymi profilowany gzyms biegnący wokół płaskiego sufitu. Podobna dekoracja znajduje się na zewnątrz świątyni – elewacje są podzielone uproszczonymi pilastrami, wokół jest umieszczony gzyms wieńczący. Trójosiowa fasada ma dość złożoną budowę – nad pilastrami w wielkim porządku znajduje się fronton na planie trójkąta (w tympanonie jest umieszczone Oko Opatrzności w glorii), nad nim nieco odsunięty do tyłu mur attykowy z wysokim zakończeniem na planie prostokąta. Zakończenie jest nakryte schodkowo i ujęte jest w formie wolutowych spływów. Wyposażenie wnętrza reprezentuje jednolity styl klasycystyczny i powstało pod koniec XVIII wieku, są to m.in. ołtarze murowane (pięć sztuk). W ołtarzu głównym (jednoosiowym, wklęsłym) znajduje się obraz Świętej Trójcy namalowany w 1795 roku przez Józefa Walla, w zwieńczeniu jest umieszczony przerwany tympanon z Okiem Opatrzności w glorii. Oko Opatrzności znajduje się także nad pozostałymi ołtarzami. W dwóch ołtarzach bocznych znajdują się obrazy, których autorem jest również Józef Wall – św. Józef z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem (1790 rok) oraz Matka Boża Różańcowa (1794 rok). Drewniane ambona i chrzcielnica reprezentują podobny motyw. Korpus ambony podparty jest postacią klęczącego anioła, nad nią jest umieszczony baldachim z wazonem. Chrzcielnica w formie klasycystycznej wazy jest podtrzymywana przez klęczącego anioła. Drewniane konfesjonały reprezentują styl późnobarokowy, ławki – rokokowy, organy - barok i klasycyzm. Do wyposażenia kościoła należy również m.in. klasycystyczna monstrancja wykonana w pracowni złotniczej w Warszawie. Przypisy
Kościół św. Marcina w Stężycy

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ryki diecezji siedleckiej. Jest to murowana budowla gotycka z XV i XVI wieku z barokowym wyposażeniem z XVIII wieku. Historia Kościół zbudowano w 1454 roku w stylu gotyckim dzięki staraniom plebana Jana. Po pożarze kościół odbudowano w latach 1522-1532 z inicjatywy plebana stężyckiego Jana Wyszka z Wargocina. Jednym z fundatorów świątyni był hetman Jan z Tarnowa, drugim był Stanisław ze Sprowy, starosta opoczyński. Innymi fundatorami byli Piotr Molenda i Więcław z Tyszyna. Podczas odbudowy do pierwotnej bryły budynku dobudowano m.in. boczne kaplice oraz nowe portale. W XVII wieku dobudowano dwie kruchty od zachodu i południa. W 1740 roku dobudowano kaplicę św. Walentego. W 1768 roku przebudowano uszkodzoną fasadę. Pod koniec XIX wieku przemurowano fasadę i rozebrano kruchtę. W dniu 3 września 1944 roku kościół spłonął, ostrzelany przez artylerię hitlerowców zza Wisły. Zachowały się tylko resztki murów. Dzięki staraniom księdza proboszcza Edwarda Bielińskiego i wiernych parafii św. Marcina w latach 1946-52 świątynia została odbudowana. Prace były prowadzone systemem gospodarczym i kierował nimi warszawski architekt, Bruno Zborowski. Wnętrze W świątyni znajduje się cenny barokowy prospekt organowy powstały w 1 połowie XVIII wieku na Dolnym Śląsku. Jest ozdobiony rzeźbami puttów i grających aniołów, a w zakończeniu glorią w otoczeniu promieni z okiem Opatrzności. Organy o 24 głosach zostały zbudowane przez organmistrza o nazwisku Neumann. Na kontuarze znajduje się data 1787. Ta sama data jest powtórzona na drzwiczkach wejściowych do szafy organowej. Fragmenty stall pochodzą z klasztoru cystersów w Lubiążu. Przypisy
Kościół św. Dominika w Turobinie

Kościół Świętego Dominika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Turobin archidiecezji lubelskiej. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Świątynia została wzniesiona około 1530 roku (powstało wtedy prezbiterium) i ufundowana przez ówczesnych właścicieli Górków, w latach 1570–1595 została zamieniona na zbór kalwiński. W latach 1620–1623 została przebudowana przez muratora Jana Wolffa, zapewne według projektu Jana Jaroszewicza, w stylu tzw. renesansu lubelskiego. Fundatorem był ordynat Tomasz Zamoyski. Jest to jednonawowy kościół posiadający dwie symetryczne kaplice z lewej i prawej strony oraz trójbocznie zamknięte, wydłużone prezbiterium. Fasada podparta przyporą jest zwieńczona wysokim szczytem z dwiema wieżyczkami z lewej i prawej strony, ozdobionym spływami wolutowymi i ślimacznicami. W płycinie pomiędzy pilastrami jest umieszczona rzeźba Ecce homo – przedstawiająca Chrystusa ubiczowanego w cierniowej koronie. Wykonanie bogatej dekoracji sztukatorskiej pokrywającej sklepienie kościoła jest przypisywane Janowi Wolffowi. We wnętrzu świątyni znajduje się cenna płyta nagrobna (1546 rok) z płaskorzeźbą przedstawiającą pochowaną tutaj Annę Świdwinę. W późnorenesansowym ołtarzu głównym wykonanym około 1623 roku znajdują się barokowe obrazy Trójcy Świętej i św. Jana Nepomucena, pochodzące zapewne z kościoła bernardyńskiego w Radecznicy. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Szydłówcu

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny mieszczący się we wsi Szydłówiec, w województwie wielkopolskim (gmina Orchowo). Neogotycka, poewangelicka świątynia pochodzi z około 1864. Należy do parafii Wszystkich Świętych w Orchowie. Obiekt ceglany, halowy, z wieżą krytą hełmem nad kruchtą. W 2008 kościół wizytował bp Wojciech Polak. Przy wejściu stoi metalowa kapliczka maryjna z drewnianą rzeźbą Matki Boskiej. Na południe, pod lasem, znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego z resztkami nagrobków. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Uchaniach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Grabowiec diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Historia Świątynia, pierwotnie późnogotycka, wybudowana w latach 1482-1484 i ufundowana przez Pawła Jasieńskiego, kasztelana sandomierskiego, zniszczona około połowy XVI wieku, została w 1575 roku odbudowana z fundacji prymasa Jakuba Uchańskiego, w stylu renesansu lubelskiego. Rozbudowana i całkowicie przebudowana w 1. ćwierci XVII wieku dzięki staraniom Mikołaja Daniłłowicza podskarbiego wielkiego koronnego (z tego czasu pochodzą nawa, kaplice i być może sklepienie prezbiterium), wykończony (m.in. dekoracja stiukowa) po 1625 roku dzięki staraniom syna Jana Mikołaja starosty chełmskiego, późniejszego podskarbiego wielkiego koronnego, zapewne przez muratora Jana Wolffa i najprawdopodobniej według projektu archidiecezjalnego zamojskiego Jana Jaroszewicza. Odnowiona po zniszczeniach w 1655 roku, konsekrowana w 1693 roku. Budowla była remontowana zapewne około 1718 roku. W wydanej po raz pierwszy w 1786 r. „Geografii (...) Galicyi i Lodomeryi” jej autor, hrabia Ewaryst Andrzej Kuropatnicki, przy opisie Uchań poświęcił sporo miejsca kościołowi ...z posadzką z marmuru szwedzkiego, w którym mauzolea wspaniałe i groby wielkiego domu Uchańskich. W grobach są trumny cynowe, marmurowe, alabastrowe. Wnijść każdy może bo są widne; równie jak kościół z ołtarzem tamże marmurowym. W tym kościele jest obraz Matki Boskiej i głowy ś. Atanazego, doktora kościoła, i ś. Flawii Domicyli przez Uchańskiego, prymasa, z kaplicy papiezkiej od zakrystyana przekupionego wydane i do Uchań uwiezione. Tamże są obrazy ś. Stanisława Kostki i ś. Antoniego padewskiego w Rzymie malowane. Kolejne remonty miały miejsce po pożarze w 1809 roku, w 1867 (m.in. zburzono attykę nad zakrystią i piętro nad portykiem zachodnim oraz zamalowano polichromię w prezbiterium), w 1901 roku według planów archidiecezjalnych Stanisława Czachórskiego (m.in. wymieniono hełmy na wieżyczkach), przed 1931 rokiem, 1951, 1975, 1966, 1975. Architektura Jest to budowla jednonawowa posiadająca węższe od nawy, wydłużone, zamknięte trójbocznie prezbiterium. Fasada jest zwieńczona wysokim szczytem z niewielkimi wieżyczkami w narożnikach. Sklepienie kościoła jest pokryte dekoracja sztukatorską z motywami skrzydlatych głów aniołów oraz herbów Herbut, Korab, Radwan i Topór. Wewnątrz znajduje się bogato zdobiony nagrobek Pawła i Anny Uchańskich wykonany pod koniec XVI wieku, pochodzący z warsztatu Santi Gucciego. Przypisy
Kościół św. Urszuli w Szemborowie

Kościół św. Urszuli – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się we wsi Szemborowo, w województwie wielkopolskim (gmina Strzałkowo). Pierwszy kościół istniał we wsi już w XV wieku. Była to świątynia drewniana, która spłonęła. Parafia szemborowska powstała około 1640. Kościół parafialny istniał do początku XIX wieku. Został zastąpiony kolejnym, zbudowanym w latach 1818-1823, a następnie obecnym, pochodzącym z lat 1905-1907 (konsekracja miała miejsce w 1919). Jest to świątynia murowana, zbudowana na rzucie zbliżonym do krzyża greckiego, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Do nawy przylega wieża na rzucie kwadratu, a do prezbiterium wieloboczna salka parafialna i zakrystia. Nawa główna i prezbiterium nakryte są dachem dwuspadowym (dachówka). Salka parafialna nakryta jest charakterystycznym hełmem cebulastym, a wieża hełmem baniastym pokryty blachą miedzianą (patyna). Obok kościoła stoi okazały, klasycystyczny grobowiec rodziny Seweryna Chrzanowskiego – właściciela dóbr rycerskich w Stanisławowie (ur. 7.11.1826, zm. 30.9.1887). Obok istnieją inne grobowce – Chrzanowskich i Mościckich, a także krzyż misyjny z tablicą pamiątkową z 2007. W pewnym oddaleniu od świątyni zbudowano grotę maryjną, przy której umieszczono kamień pamiątkowy – wotum wdzięczności za łaskę kapłaństwa proboszcza Zdzisława Haenela (zm. 2015) i opiekę nad parafią (2011). Świątyni towarzyszą także: kostnica (1. połowa XX wieku), nieczynny cmentarz przykościelny (początek XIX wieku), ogrodzenie i brama (początek XX wieku), plebania (przełom XIX/XX wieku). W 1937 w świątyni gościł prezydent Ignacy Mościcki, który przybył tu na pogrzeb brata, mieszkającego w nieodległym Broniszewie. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Polska Niezwykła, zdjęcia kościoła – dostęp 30.11.2015
Kaplica zamkowa św. Anny w Bielsku-Białej

Kaplica zamkowa św. Anny w Bielsku-Białej – budowla sakralna przylegająca od strony południowej do zamku Sułkowskich w Bielsku-Białej. Historia Została dobudowana do głównej bryły zamku w latach 1853-1855 w miejscu wcześniejszej kaplicy, zniszczonej przez pożar w 1836. Prawdopodobny projekt kaplicy jest dziełem bielskiego architekta Juliusza Appelta. Budowę rozpoczął książę Ludwik Sułkowski dla upamiętnienia swojej żony Anny baronowej von Dietrich, zmarłej w 1853 r. Kaplica stała się w następnych latach miejscem pochówków właścicieli zamku, należącego do książąt Sułkowskich. W krypcie kaplicy spoczywają doczesne szczątki: serca księcia Aleksandra II, III ordynata na Bielsku (Bielitz) księcia Ludwika Jana Nepomucena, VI ordynata na Bielsku księcia Alfreda, syna Ludwika księcia Aleksandra Edwarda, VIII ordynata na Bielsku księżnej Marii Teresy z domu von Moser-Ebreichsdorf, żony księcia Aleksandra Edwarda Po zajęciu Bielska przez Rosjan, od 1945 do 1946 zamek wykorzystywany był przez Armię Czerwoną. Kilkakrotnie otwarto kryptę i zbezczeszczono zwłoki pochowanych w niej ludzi. Po wycofaniu Rosjan, zamek przeszedł w posiadanie Muzeum Historycznego w Bielsku-Białej a kaplica została zamieniona na warsztat i pracownię lokalnej szkoły artystycznej działającej w tym miejscu. Po tym okresie od 1962 służyła jaka kaplica parafii Kościoła Polskokatolickiego. Przypisy
Kościół Chrystusa Miłosiernego w Urszulinie

Kościół Chrystusa Miłosiernego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Hańsk diecezji siedleckiej. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1985, podczas urzędowania proboszcza parafii św. Stanisława w Wereszczynie, księdza Ryszarda Andruszczaka. Kamień węgielny został wmurowany w lipcu 1985 roku przez biskupa siedleckiego księdza Jana Mazura. Nowy kościół został oddany do użytku w październiku 1987 roku. Zbiegło się to z wizytacją biskupa Jana Mazura w Wereszczynie. Dzień po wizytacji biskup odprawił mszę świętą w świątyni w Urszulinie. Pod koniec 1987 roku kościół był gotowy. W dniu 26 sierpnia 1990 roku przy świątyni została erygowana nowa parafia pod wezwaniem Chrystusa Miłosiernego. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Adamowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Adamów diecezji siedleckiej. Budowa obecnej, murowanej świątyni parafialnej została rozpoczęta w 1796 roku przez księdza Jana Jezierskiego z fundacji biskupa kamienieckiego Adama Stanisława Krasińskiego. Z powodu działań wojennych budowa została przerwana i została zakończona dopiero w 1858 dzięki środkom finansowym dziedzica dóbr adamowskich - Ludwika Krasińskiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa Piotra Pawła Beniamina Szymańskiego w 1860 roku. Świątynia reprezentuje styl klasycystyczny, z elementami stylu późnobarokowego, jest orientowana, bazylikowa, składająca się z trzech naw, posiadająca wydłużone prezbiterium zamknięte prostokątnie, z lewej i prawej strony znajduje się kaplice (zakrystie). Fasada świątyni jest ujęta dwiema parami pilastrów połączonych u góry archiwoltą, zakończoną na górze tympanonem. Elewacje boczne kościoła są boniowane. Prezbiterium i nawa główna są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, na gurtach, nawy boczne są nakryte sklepieniem krzyżowym. Do wyposażenia świątyni należą dwa ołtarze w stylu późnobarokowym, znajdują się w nich obrazy św. Antoniego i św. Mikołaja. Przypisy