NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Військовий авіаційний завод № 1

Військовий авіаційний завод № 1 (пол. Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 1 S.A., WZL-1) — компанія, що базується в Люблінку в Лодзі, що спеціалізується на ремонті та модернізації гелікоптерів. Історія WZL було створено в 1945 році як військова частина № 1519 і з того часу зазнала кілька реорганізацій, пов’язаних зі зміною назви та характеру діяльності. Історія заводу бере свій початок з 1945 року, коли 131-у незалежну авіаційну майстерню перенесли до Лодзі на площу Леонардо (нині Майдан Незалежності). У 1952 році, після зміни назви на Авіаційна ремонтна майстерня No 1, усе обладнання було остаточно переведено до аеропорту Люблінка. Діяльність WZL Nr 1 у Лодзі зосереджена на капітальному ремонті, а також на технічному обслуговуванні та модернізації вертольотів Мі-2, Мі-8, Мі-14, Мі-17, Мі-24 та Каман SH-2G. Заводи співпрацюють із західними компаніями, завдяки чому модернізація військової техніки дозволяє адаптувати гелікоптери до стандартів НАТО. Це пов’язано із встановленням нових авіаційних радіостанцій, розробкою сучасних навігаційних систем та засобів пасивного та балістичного захисту. 1 січня 2008 року актом комерціалізації державне підприємство було перетворено на акціонерне товариство, що працює під назвою Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 1 Spółka Akcyjna. У 2015 році в них працює 400 осіб. В основному займаються ремонтом вертольотів сімейства Мі та літаків ТС-11 Іскра, авіадвигунів TW3-117 та SO-3, а також модернізації та обслуговування гелікоптерів (Мі-2, Мі-8, Мі-14, Мі-17, Мі-24) і літаки. Вони також ремонтують гелікоптери, які брали участь у бойових діях в Афганістані та Іраку, беруть участь у переговорах з польськими та іноземними компаніями, зацікавленими в придбанні нових технологій та виробництва, пов’язаних з новою вертолітною платформою. Вони працюють над будівництвом нового, повністю польського безпілотного гелікоптера. Нещодавно вони уклали угоди з такими гігантами у виробництві гелікоптерів, як Sikorsky International Operations (Мілец), AgustaWestland (Свіднік) і Eurocopter (Turbomeca) (Франція). У квітні 2015 року Wojskowe Zakłady Lotnicze уклала контракт з Eurocopter, однак тендер на багатоцільові гелікоптери для Війська Польського було скасовано. У Лодзі мали побудувати конвеєр для гелікоптера Eurocopter EC725 Caracal. Примітки Бібліографія Historia Wojskowych Zakładów Lotniczych Nr 1 S.A. Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 1 S.A. 19 вересня 2015.
Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Wołkowyi

Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego w Wołkowyi – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Solina. Historia Wołkowyja była lokowana przed 1463 rokiem na prawie wołoskim. W 1507 roku we wsi istniała już cerkiew. W 1707 roku Justyna ze Żmigrodu Stadnicka ufundowała kaplicę. W 1728 roku istniał już pierwszy kościół. W 1772 roku decyzją bpa Andrzeja Stanisława Młodziejowskiego została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Hoczew. W 1842 roku zbudowano murowany kościół, który w 1853 roku został konsekrowany przez bpa Franciszka Ksawerego Wierzchlejskiego pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. W 1968 roku kościół został zburzony podczas budowy zalewu solińskiego. Przez kilka lat nabożeństwa były odprawiane w kapliczce przydrożnej. W latach 1973–1975 zbudowano obecny kościół murowany, który 23 września 1975 roku został poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego. Na terenie parafii jest 1 318 wiernych (w tym: Wołkowyja – 420, Bukowiec – 290, Polanki – 8, Rajskie – 18, Sakowczyk – 11, Terka – 150, Werlas – 100, Rybne – 170, Zawóz – 137). Proboszczowie parafii: Proboszczami parafii na przestrzeni dziejów byli m.in.: o. Kornel Dziczek (do 1828, karmelita), ks. Teodor Walużyniec, ks. Józef Czekański, ks. Damazy Piotruszewski, ks. Antoni Krauss (1841–1873), ks. Wojciech Nowak (1873–1874 adm.), ks. Leon Czaparowski (1874–1903), ks. Tytus Kacper Mermon (1903–1911), ks. Franciszek Sienicki (1911–1912), ks. Stanisław Szufa (1912–1931), ks. Jan Siuzdak (1931–1942), ks. Franciszek Kusztyb, ks. prał. Stanisław Szczepański (1970–2002), ks. Adam Chrząszcz (2012–2019), ks. Dariusz Wojnar (2019-2023), ks. Łukasz Pałacki (od 2023). Kościoły filialne Bukowiec – murowany kościół filialny pw. bł. Karoliny Kózka, zbudowany w latach 1990–1992. Rajskie – kościół filialny pw. św. Rafała Kalinowskiego, zbudowany w latach 1989–1990. Terka – murowany kościół filialny pw. Matki Bożej Szkapleżnej, zbudowany w 1932 roku. Werlas Werlas Cypel Zawóz – murowany kościół filialny pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła, zbudowany w latach 1970–1972. Przypisy Bibliografia Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Kościół św. Michała Archanioła w Woskrzenicach Dużych

Kościół św. Michała Archanioła – parafialny kościół w Woskrzenicach Dużych, wzniesiony w 1902 jako cerkiew prawosławna. Historia Parafia unicka w Woskrzenicach Dużych została erygowana w 1613, wtedy też w miejscowości zbudowano pierwszą cerkiew. W 1678 zastąpiono ją nową świątynią, której fundatorami było małżeństwo Jana Karola i Lukrecji Kopciów. Budynek ten istniał przez niecałe trzydzieści lat; w 1695 na jego miejscu została zbudowana kolejna cerkiew, której fundatorem był Karol Stanisław Radziwiłł. W 1855 budynek był remontowany. Na skutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej parafia w Woskrzenicach Dużych przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Do 1890 XVII-wieczna cerkiew została rozebrana i zastąpiona nową drewnianą budowlą, częściowo przy użyciu materiału pozostałego po rozbiórce. Konsekracja nowej świątyni prawosławnej miała miejsce w 1902. W 1919 budynek został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Początkowo był kaplicą filialną, zaś od 1925 - parafialnym kościołem. W ciągu kolejnych czterech lat odbywał się jego gruntowny remont, w 1938 natomiast odnowiono wieżę. W latach II wojny światowej obiekt ponownie znajdował się w rękach prawosławnych. Po zakończeniu wojny świątynię na nowo przejęli katolicy, którzy remontowali kościół w latach 1948, 1978 i 1997. Architektura Świątynia jest orientowana, wzniesiona w konstrukcji wieńcowej na podmurówce z polnych kamieni, szalowana zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Posiada jedną prostokątną nawę, kwadratowy przedsionek i zamknięte trójbocznie pomieszczenie ołtarzowe z zakrystią. Od zachodu w nawie znajduje się chór muzyczny. Budynek kryty jest stropem imitującym kasetony. Okna kościoła są prostokątne lub kwadratowe. Prezbiterium świątyni kryje dach pięciopołaciowy, zaś nawę - dwuspadowy. Nad kalenicą znajduje się sygnaturka. Dzwonnica kościelna jest budowlą wolno stojącą o konstrukcji słupowo-ramowej, drewnianą, krytą dwuspadowym dachem z krzyżem. We wnętrzu kościoła znajduje się XVIII-wieczny ołtarz główny z rzeźbami Ewangelistów i obrazem patrona kościoła namalowanym po 1922. Dwa ołtarze boczne również powstały już w dwudziestoleciu międzywojennym, reprezentują styl neoklasycystyczny. Znajdują się w nich obrazy Matki Bożej wzorowany na wizerunku pędzla Correggia oraz świętych Piotra i Pawła. Po 1922 powstała eklektyczna chrzcielnica oraz ambona. Starsze, z początku XX wieku, są krzyż procesyjny oraz żyrandol, natomiast w XVIII wieku powstał zespół rokokowych lichtarzy. W sąsiedztwie budynku znajduje się cmentarz parafialny. Przypisy
XIX Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Warszawy w Warszawie

XIX Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Warszawy – liceum ogólnokształcące znajdujące się przy ul. Zbaraskiej 1 w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Historia Dokument powołujący do życia liceum został podpisany 10 listopada 1944 roku. Jego założycielką i pierwszą dyrektorką była Jadwiga Jaroszowa. Szkoła nosiła nazwę VI Miejskiego Gimnazjum i Liceum im. Powstańców Warszawy. Mieściło się początkowo w mieszkaniach prywatnych: Zofii Czajowej na Płowcach, w dwóch ciasnych salach na ulicy Żółkiewskiego, w mieszkaniu na ulicy Grochowskiej oraz kilku salach ocalałych ze szkoły na ulicy Kordeckiego. W 1952 roku szkołę przekształcono w „jedenastolatkę”, odbierając jej jednocześnie imię. Po czterech latach imię Powstańców Warszawy przywrócono W 1965 roku szkoła otrzymała własny budynek i ostateczną nazwę: XIX Liceum Ogólnokształcące im. Powstańców Warszawy. Gmach powstał jako szkoła-pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego. Przełom 1989 roku umożliwił wykorzystanie potencjału liceum dla przekształcenia go w szkołę autorską, którą zainicjowała ówczesna dyrektorka, Maria Kalinowska. Absolwenci Jan Baszkiewicz Włodzimierz Cimoszewicz Antoni Fałat Maciej Klimczak Szymon Kobyliński Zygmunt Kubiak Barbara Stettner-Stefańska Jarosław Stodulski Hubert Urbański Bibliografia Historia XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zagwiździu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny w Zagwiździu. Świątynia należy do parafii NSPJ w Zagwiździu w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 24 marca 2009 roku, pod numerem A-87/2009, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół parafialny w Murowie wybudowano w latach 1920–1921. Konsekrowany został 8 października 1932 roku przez kardynała Adolfa Bertrama. Przypisy Bibliografia Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969 Schlesiens ältere Kirchen und kirchliche Stiftungen nach ihren frühesten urkundlichen Erwähnungen. Ein Beitrag zur schlesischen Kirchengeschichte, von Hermann Neuling, Breslau 1884 Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, EwaE. Chojecka, Katowice: Muzeum Śląskie, 2004, ISBN 83-87455-77-6, OCLC 831134485 . Katalog wystawy: Oblicza sztuki protestanckiej na Górnym Śląsku. Muzeum Śląskie, Katowice 1993, ISBN 83-85039-92-9 Linki zewnętrzne Kościół w Zagwiździu
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zarębie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zarębie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lubań w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1601. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Lubań rzymskokatolicka parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Matki Boskiej Szkaplerznej w Zbylutowie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zbylutowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lwówek Śląski w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1201. Przypisy Bibliografia Parafia Matki Boskiej Szkaplerznej w Zbylutowie. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Zespół dworsko-parkowy na Podzamczu w Łęcznej

Zespół dworsko-parkowy na Podzamczu w Łęcznej – zespół dworsko-pałacowy położony w Łęcznej. Na terenie zespołu znajduje się łęczyński zamek, XIX-wieczny dwór, oficyna, spichlerz i liczne pomniki przyrody. Teren parku Zespół dworsko-parkowy położony na wzniesieniu, przy ujściu rzeki Świnki do Wieprza. Park został założony prawdopodobnie w XVII w. Zajmuje powierzchnię ok. 8 ha i liczy blisko 2 tysiące drzew. Północną część Podzamcza zajmują pola i ogrody oraz dziedziniec z zabudowaniami gospodarczymi folwarku (zwanego Podzamcze na mapach z końca XIX w.), natomiast południową zajmuje park z drzewostanem z końca XIX w. i starszymi szpalerami lip ocenianych na 200 lat. W południowo-zachodniej części parku zlokalizowany jest łęczyński zamek. W skład zespołu wchodzą: XIX-wieczny dwór, oficyna, spichlerz oraz pozostałości po zabudowaniach gospodarczych. Zespół dworski został wpisany do rejestru zabytków 10 grudnia 1975 r. razem z dworem, parkiem i zabudowaniami gospodarczymi. Wiosną 2017 roku rozpoczęto prace remontowe. Planowano wówczas, że onad 2 hektary parku, który jest zdegradowany zostaną wyremontowane. Przedsiębiorstwo „Kanska” (we współpracy z pracownią architektoniczną „Piotr Hardecki Architekt”) zakładało odtworzenie XVIII-wiecznego ogrodu włoskiego wraz z historycznym układem parku ukształtowanym przez szpalery starych lip. We wschodniej części parku planowano utworzyć strefa zdrowego wypoczynku, czyli tzw. „ścieżka zdrowia”. Zrewitalizowany miał być również układ komunikacyjny. Miały powstać m.in. aleja dojazdowa, ścieżki i place. Uzupełnieniem parku miały być elementy małej architektury, czyli ławki parkowe, kosze na śmieci, drogowskazy oraz oświetlenie. Wartość I etapu jest szacowana na 2 miliony 936 tys. zł. Drugi etap projektu, dotyczy zabezpieczenia ruin zabudowań folwarcznych. Koszt jest szacowany na 2 mln 384 tys. zł. W 2020 roku rewitalizacja Parku Podzamcze otrzymała drugą nagrodę w konkursie Towarzystwa Urbanistów Polskich na najlepiej zagospodarowaną przestrzeń publiczną w Polsce w kategorii „Zrewitalizowana przestrzeń publiczna w zieleni”. Pomniki przyrody W dawnym zespole dworskim zachowało się osiem drzew, które uznano za pomniki przyrody. Większość z nich to gatunki pochodzące z Ameryki Północnej, nie występujące naturalnie w Polsce. Klon srebrzysty, strączyn żółty, sosna wejmutka i dąb wielkoowocowy, a także iglicznia trójcierniowa i platan klonolistny. Z Bałkanów sprowadzono sosny czarne, z których dwie osiągnęły pomnikowe rozmiary. Przypisy
Parafia św. Jana Nepomucena w Żeliszowie

św. Jana Nepomucena w Żeliszowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Wschód w diecezji legnickiej. Erygowana w 1972 roku. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Jej proboszczem jest ks. dr Tomasz Krauze . Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Wschód rzymskokatolicka parafia pw. św. Jana Nepomucena. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Babia Skała

Babia Skała lub Babia – ostaniec wierzchowinowy wchodzący w skład grupy skał zwanych Ostańcami Jerzmanowickimi. Znajduje się w najwyższych partiach Wyżyny Olkuskiej, w miejscowości Jerzmanowice, w odległości ok. 1,1 km na południowy zachód od drogi krajowej nr 94. Wznosi się pomiędzy domami. 250 m od niej w południowo-zachodnim kierunku, wznosi się skała Sikorka. Babia Skała, jak wszystkie Ostańce Jerzmanowickie zbudowana jest ze skał wapiennych. Znajduje się na terenie prywatnym. 14 stycznia 1993 r. była obiektem niezwykłego wydarzenia. Ludzie w Jerzmanowicach zobaczyli silny błysk światła, wkrótce po nim głośny i tępy huk. Błysk widoczny był nawet na rynku w Krakowie. W okolicy Babiej Skały w 30 domach uległy zniszczeniu włączone do prądu urządzenia elektryczne: żarówki, telewizory, lodówki, sprzęt AGD. Błysnęły światłem nawet nie włączone żarówki, a na metalowych krawędziach pojawiły się ognie św. Elma. Zaraz po wybuchu na domy, stodoły, garaże i pola zaczęły spadać bryły wapieni. Największe z nich miały rozmiar wiadra. Pękały szyby w oknach, eternit na dachach, a na polu od drobnych wapiennych okruchów zrobiło się biało. Większych okruchów wapiennych było kilkaset, drobnych tysiące. Od uderzenia odłupany został wierzchołek Babiej Skały, sama zaś skała została przeryta wieloma szczelinami, którymi energia szukała dojścia do ziemi. Przed uderzeniem świadkowie widzieli ognistą kulę lecącą w kierunku Babiej Skały. Zdarzenie to badali naukowcy z Obserwatorium Astronomicznego UJ oraz z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, pod kierunkiem prof. A. Maneckiego z Zakładu Mineralogii i Geochemii. Ich zdania były podzielone; niektórzy uważali, że w Babią Skałę uderzył piorun kulisty, inni, że meteoryt. Babia Skała jest jednym z 41 pomników przyrody gminy Jerzmanowice-Przeginia (figuruje w rejestrze wojewódzkim pomników przyrody pod nr 10/23). Tereny te ze względu na piękno krajobrazu i walory przyrodnicze włączone zostały w obszar Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Chojnie-Wsi

Kościół Chrystusa Króla – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Chojnie-Wsi (gmina Wronki). Historia i architektura Działania mające na celu powołanie w Chojnie parafii rozpoczęto w 1916 (wcześniej wieś należała do parafii w Biezdrowie). Inicjatorem działań w tym kierunku był Wojciech Nowak (kelner z Berlina osiadły w Chojnie) i ksiądz Korneliusz Metelski z Biezdrowa. W końcu 1917 zakupiono od oberżysty Pawła Kramera gospodarstwo (obecne probostwo) z przeznaczeniem na kaplicę i obiekty towarzyszące. W tym samym roku kaplica pod wezwaniem św. Wojciecha zaczęła funkcjonować. 1 października 1919 erygowano parafię chojeńską (proboszczem został ks. Korneliusz Metelski). 23 września 1926 proboszcz Franciszek Kopeć zainicjował prace przy budowie kościoła. 27 października 1926 wmurowano kamień węgielny. Projektantem neobarokowej świątyni był architekt Kruger (Krüger) z Wronek, a wykonawcą budowy firma budowlana Andrzeja i Leona Skrzypczaków z Chojna. 15 lipca 1928 odbyło się poświęcenie dzwonów wykonanych w wytwórni Białkowskiego w Poznaniu (mistrz Antoni Białkowski). 7 października 1928 miała miejsce konsekracja kościoła, której dokonał prymas Polski August Hlond, będący także fundatorem ołtarza głównego. 30 maja 1936 świątynia została okradziona z większości cennych sprzętów. W tym czasie wybijano też szyby na probostwie i pobito Wojciecha Nowaka. Wydarzenia te związane były z konfliktem we wsi na tle przybycia nowego proboszcza - Antoniego Szymczaka, którego część parafian nie zaakceptowała (ostatecznie odszedł w tym samym roku). 1 września 1937 kościół wizytował biskup Walenty Dymek. 11 kwietnia 1938 rolnik Piotr Piasek przekazał 4,56 ha ziemi dla kościoła z przeznaczeniem na cmentarz. W czasie II wojny światowej kościół działał do września 1941, a potem został zamknięty przez okupantów hitlerowskich (kilka razy po tej dacie odbyły się tajne nabożeństwa). W 1942 Niemcy ukradli z kościoła wszystkie dzwony oraz sygnaturkę (w październiku 1948 świątynia otrzymała inny dzwon). Kościół nie doznał poza tym zniszczeń wojennych. W 1949 odbył się drobny remont i malowanie. 23 czerwca 1950 w kościele gościł abp Walenty Dymek. W 1952 odbył się remont dachu. 9 maja 1969 kanoniczną wizytę składał bp Tadeusz Etter. W 1973 odbył się kolejny remont świątyni (m.in. prace tynkarskie). Odnowiono też wieżę. 27 marca 1993 miała miejsce wizytacja biskupa Zdzisława Fortuniaka. 26 listopada 1995 poświęcono nową kaplicę przedpogrzebową, powstałą według projektu Bernarda Skorupskiego z Poznania. Pod chórem kościelnym wmurowana jest tablica pamiątkowa ku czci trzydziestu ofiar poległych w latach 1914-1920. Na krzyżu misyjnym widnieją następujące daty: 1978, 1988, 1996 i 2000. Galeria Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Czarnymlesie

Kościół ewangelicko-augsburski w Czarnymlesie – budowla sakralna położona w miejscowości Czarnylas należąca do parafii ewangelicko-augsburskiej w Kępnie. Historia Obiekt powstał w latach 1889-1900 jako kościół staroluterański. Towarzyszy mu pastorówka wzniesiona w 1900. W okresie II Rzeczypospolitej był on własnością parafii Kościoła Ewangelicko-Luterskiego w Polsce Zachodniej. Był to drugi kościół ewangelicki w tej miejscowości. Starszą od niego budowlę wzniesioną w latach 1856-1860 i należącą do Kościoła Ewangelicko-Unijnego (parafia erygowana w 1853) przejął po II wojnie światowej Kościół katolicki. Ta świątynia katolicka nosi obecnie nazwę kościoła Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej. Ma kształt eklektyczny, posiada neoromańskie wyposażenie. Za głównym ołtarzem znajduje się witraż z herbem Hohenzollernów. Istnienie dwóch kościołów protestanckich wiązać należy z genezą Czarnegolasu, początkowo noszącego nazwę Przygodzka Huba. Powstał on w XVI wieku w wyniku napływu dużej liczby protestantów uchodzących przed prześladowaniami głównie ze Śląska. W 1845 we wsi mieszkało 555 ewangelików, 188 katolików i 9 Żydów. W 1880 w gminie Czarnylas mieszkało 902 ewangelików, 118 katolików i 280 analfabetów. Nieopodal znajduje się kaplica baptystyczna zbudowana w okresie międzywojennym. Po wojnie kaplica przeznaczona została na wiejskie kino. Obecnie mieści się w tym obiekcie biblioteka. Architektura Świątynia zbudowana została w stylu neogotyckim i wieńczy ją wieża o wysokim hełmie. W pobliżu znajduje się pastorówka z „elewacją opartą na zestawieniu tynkowanych płaszczyzn z widocznymi detalami w formie obramień wokół okien i pasów wzdłuż ścian budynku”. Przed pastorówką rośnie pomnikowy dąb (obwód 350 cm). Przypisy Linki zewnętrzne Opis zabytków kultury protestanckiej na witrynie gminy Przygodzice (dostęp: 10-11-2014). Link do strony z galerią ukazującą kościół ewangelicko-augsburski w Czarnymlesie (dostęp: 10-11-2014).. ewangelicy.dgk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-10)].
Kościół Świętej Trójcy w Dobrojewie

Kościół pw. Świętej Trójcy w Dobrojewie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Dobrojewie (gmina Skwierzyna). Należy do parafii w Starym Polichnie. Świątynia poewangelicka, ceglana, pochodząca z początków XX wieku, kryta dachem dwuspadowym, z sygnaturką wtopioną w bryłę. Otoczenie Stoi przy drodze z Gościnowa, pośród rozproszonej zabudowy. Za kościołem znikome pozostałości cmentarza ewangelickiego (jeden postument po nagrobku, bez napisów, ślady grobów). Na krzyżu misyjnym daty misji: 1971, 1988, 1997, 2000, 2011. Obok kościoła stoi stalowa dzwonnica. Galeria Przypisy
Dwór Emila Zegadłowicza w Gorzeniu Górnym

Dwór Emila Zegadłowicza w Gorzeniu Górnym – dwór letniskowy z XIX wieku w Gorzeniu Górnym w powiecie wadowickim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Należał do Emila Zegadłowicza i jego ojca Tytusa. Historia Dwór w Gorzeniu Górnym nabył Tytus Zegadłowicz, ojciec Emila w 1873 r. 11 września 1939 roku w dworze zamieszkali niemieccy żołnierze i zniszczyli ogród. Niemcy splądrowali dwór i wywieźli z niego kolekcję sztuki. Po wojnie rodzina odzyskała posiadłość. Opiekowała się nią młodsza z córek Emila, Atessa. W dworze zorganizowano muzeum. Od ok. 2017 r. placówka nie funkcjonuje, a sam dwór stoi pusty i niszczeje. Galeria Przypisy
Dwór w Bagieńcu

Dwór w Bagieńcu – zabytkowy dwór wybudowany w XVI w. we wsi Bagieniec, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Jaworzyna Śląska. Historia Dwór – pałac na wyspie z XVI w.; pierwotne założenie to prawdopodobnie dwór obronny z XIII w. W drugiej poł. XVI w. przekształcony w renesansowy zamek wodny. Kolejna przebudowa w poł. XVIII w. nadała budowli wystrój barokowy. Ostatecznie przebudowany na pocz. XX w. w stylu neorenesansowym. Obecnie – pałac, trójkondygnacyjny, podpiwniczony, powstały na planie regularnym. Zbudowany jest głównie z cegły, z niewieloma dodatkami kamienia, kryty dachem czterospadowym. Kubatura obiektu to niespełna 5000 m³. Zabytek znajduje się w centrum wsi Bagieniec, otoczony jest jeziorem, które kiedyś pełniło rolę fosy. Do pałacu można się dostać kamiennym mostem wybudowanym w miejscu mostu zwodzonego. Zachowały się m.in. XIX-wieczny kamienny portal, kartusz herbowy oraz pomieszczenia ze sklepieniami kolebkowymi. W pałacu gościło wiele znanych osobistości takich jak: Johann Wolfgang Goethe czy Friedrich Bogislav von Tauentzien. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Obecnie jest to własność prywatna. Remont rozpoczęto przed 2003 rokiem jednak po wyremontowaniu dachu prace przerwano. W 2024 roku delegatura WKZ w Wałbrzychu przeprowadziła kontrolę, w wyniku której wydała prywatnemi właścicielowi nakaz przeprowadzenia we dworze prac zabezpieczających. Galeria Przypisy Bibliografia Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 5.