NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Skarpy Ślesińskie

Rezerwat przyrody Skarpy Ślesińskie – rezerwat florystyczny o powierzchni 13,82 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie nakielskim, gminie Nakło nad Notecią. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się na styku mezoregionów: Pojezierza Krajeńskiego (314.69) i Kotliny Toruńskiej (315.25). Zajmuje on północne zbocze Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej o interesującej rzeźbie terenu. Rezerwat składa się z dwóch osobnych płatów i znajduje się ok. 600 m na południe od drogi krajowej nr 10, między miejscowościami Trzeciewnica i Ślesin. Rezerwat jest położony w obrębie korytarza ekologicznego włączonego do sieci Natura 2000: Doliny Noteci (OZW). Charakterystyka Rezerwat utworzono dla zachowania stanowiska reliktowej flory kserotermicznej z licznymi gatunkami chronionymi i rzadkimi wraz z występującymi tu zbiorowiskami o charakterze stepowym. W umiarkowanym klimacie Polski tego typu zbiorowiska są wyjątkowo rzadkie. Powstają jedynie w szczególnych warunkach, zwykle na dobrze nasłonecznionych zboczach, o ekspozycji południowej. Z uwagi na położenie w strefie zboczowej wysoczyzny morenowej Pojezierza Krajeńskiego, rezerwat posiada wysokie walory nie tylko przyrodnicze, lecz również krajobrazowe. Zbocza powstały przez ścięcie wysoczyzny, ok. 1830 r. podczas budowy linii kolejowej Bydgoszcz–Piła. Dominują tu gleby gliniaste o dużej zawartości węglanu wapnia. Na odlesionych, nasłonecznionych zboczach, doskonałe siedliska znalazły zbiorowiska kserotermiczne z taką roślinnością jak: miłek wiosenny, ostnica Jana, zawilec wielkokwiatowy, sasanka łąkowa, dzwonek syberyjski, wężymord stepowy, rutewka mniejsza, szałwia łąkowa, aster gawędka. Szczególnie atrakcyjnie zbocza rezerwatu prezentują się wczesną wiosną, kiedy obficie kwitnie miłek wiosenny oraz efektownie wyglądają łany rzadkiego i chronionego gatunku ostnicy Jana. W strefie zboczowej znajdują się zatorfione dolinki, które zajmują łąki. Tam też rośnie kilka kęp rzadkiego pełnika europejskiego. Zachodnie i wschodnie zbocza dolinek i parowów porastają zbiorowiska zaroślowe z udziałem leszczyny, głogów, trzmieliny, bzu czarnego, kaliny koralowej oraz grusz. Szlak rezerwatów Wzdłuż Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, a zwłaszcza jej północnej krawędzi, między Bydgoszczą a Wyrzyskiem, znajduje się ciąg rezerwatów nadnoteckich. Począwszy od Bydgoszczy, można zwiedzić następujące rezerwaty: Kruszyn (leśny), Hedera (florystyczny), Las Minikowski (leśny), Łąki Ślesińskie (florystyczny, ornitologiczny), Skarpy Ślesińskie Borek (leśny), Zielona Góra (leśny). Zobacz też Dolina Noteci Dolina Środkowej Noteci i Kanału Bydgoskiego Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Skałki Przegorzalskie

Die Skałki Przegorzalskie in Krakau sind ein Naturschutzgebiet im Wolski-Wald im Stadtteil Przegorzały. Geschichte Das Naturschutzgebiet wurde 1959 auf mit Mischwald bewachsenen Kalkfelsen der südlichen Ausläufer des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Das Gebiet gehört der Jagiellonen-Universität. Lage Oberhalb des Naturschutzgebiets befinden sich die Villa Baszta, das Schloss Wartenberg und das Gästehaus der Jagiellonen-Universität. Unterhalb des Reservats befindet sich das Weichseltal. Weblinks Nachweise encyklopedia.naukowy.pl
Rezerwat przyrody Skałki Przegorzalskie

Rezerwat przyrody Skałki Przegorzalskie – ścisły, florystyczny rezerwat przyrody o powierzchni 1,38 ha, założony w 1959 r. w Krakowie na terenie wyraźnego grzbietu ze skałkami, na skraju Lasu Wolskiego od strony Przegorzał. Służy ochronie rzadkich muraw naskalnych i kserotermicznych oraz ciepłolubnych zarośli. Rośnie tu las mieszany z przewagą ciepłolubnej formy grądu subkontynentalnego i krzewów ciepłolubnych. Do występujących tu roślin objętych ochrona należą: ożota zwyczajna, wawrzynek wilczełyko, rojownik pospolity, pierwiosnek wyniosły, konwalia majowa, kruszczyk szerokolistny, kruszyna pospolita, bluszcz pospolity, kalina koralowa, przytulia wonna. Obszar rezerwatu stanowi własność Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tuż ponad rezerwatem znajduje się wielka budowla z czasu II wojny światowej, tzw. Belweder oraz willa Adolfa Szyszko-Bohusza zwana Rotundą, ze względu na podobieństwo do rotundy wawelskiej. Rezerwat leży w granicach Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Przypisy Bibliografia Rezerwat przyrody Skałki Przegorzalskie. [w:] Murawy kserotermiczne Małopolski [on-line]. [dostęp 2012-11-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-27)].
Пшегожальские скалки (заповедник)

Пшегожа́льские ска́лки (пол. Skałki Przegorzalskie) — наименование заповедника в Польше в западной части Кракова на территории Вольского леса. Принадлежит Ягеллонскому университету. Площадь заповедника составляет 1,38 га. Заповедник находится на окраине Вольского леса со стороны оседле Пшегожалы, от которого он получил своё название. Заповедник «Пшегожальские скалки» был основан 29 ноября 1959 года для охраны теплолюбивых наскальных и ксеротермичных растений. На территории заповедника произрастает смешанный лиственный лес с преобладанием субконтинентальных теплолюбивых растений солонечник обыкновенный, волчеягодник обыкновенный, молодило шароносное, первоцвет высокий, ландыш, дремлик зимовниковый, крушина ломкая, плющ обыкновенный, калина обыкновенная, подмаренник душистый. На территории заповедника находится памятник культуры Малопольского воеводства Вилла Башня авторства польского архитектора Адольфа Шишко-Богуша. Во время Второй мировой войны на территории современного заповедника немецкими властями был построен Замок Вартенберг. Примечания Источник Encyklopedia Krakowa. Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2. Beata Konopska, Michał Starzewski: Kraków w biegu — atlas miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera. Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года. Информация (пол.). Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года. Информация (пол.). Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года. Информация (пол.)
Rezerwat przyrody Skały pod Adamowem

Rezerwat przyrody Skały pod Adamowem – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Brody, w powiecie starachowickim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 8,82 ha (akt powołujący podawał 8,98 ha) Rok utworzenia: 1995 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 27.06.1995; MP. 33/1995, poz. 407 Numer ewidencyjny WKP: 059 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: skałki zbudowane z piaskowców dolnotriasowych; interesujące kształty w formie ambon, nisz, okapów Przypisy
Rezerwat przyrody Skorocice

Rezerwat przyrody Skorocice – rezerwat stepowy na terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego w gminie Wiślica, w powiecie buskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 7,15 ha (akt powołujący podawał 7,70 ha) Rok utworzenia: 1960 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 21.01.1960; MP. 17/1960, poz. 85 Numer ewidencyjny WKP: 024 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: wąwóz wyerodowany w gipsach trzeciorzędowych z urwistymi, malowniczymi ścianami oraz bardzo interesujące formy krasowe w postaci jaskiń, naturalnych korytarzy, mostów skalnych, lejów i zapadlisk; ponadto naturalne stanowiska roślinności stepowej (step ostnicowy oraz step łąkowy) i entomofauny W rezerwacie znajduje się 26 jaskiń, m.in. Jaskinia Skorocicka, Jaskinia w Skorocicach u Ujścia Doliny, Jaskinia Dzwonów, Jaskinia Ucho Olki, Jaskinia Stara, Jaskinia Górna, Jaskinia z Potokiem i Tunel w Skorocicach. Na dnie wąwozu występują łąki i pastwiska. Z roślin rzadkich zasługują na uwagę: ostnica włosowata, miłek wiosenny, sesleria błotna, sierpik różnolistny (jedyne stanowisko w Polsce) oraz jaskier iliryjski. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny z Pińczowa do Wiślicy. Przypisy
Rezerwat przyrody Skotniki Górne

Rezerwat przyrody Skotniki Górne – rezerwat stepowy na terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego, w gminie Pińczów w powiecie pińczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 1,90 ha Rok utworzenia: 1962 Dokument powołujący: Rozp. MLiPD z 28 lipca 1962; MP. 68/1962, poz. 319 Numer ewidencyjny WKP: 032 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: fragment zbocza kuesty gipsowej z ciekawymi roślinami (murawy kserotermiczne) i owadami stepowymi Na wschód od rezerwatu znajduje się pomnik przyrody – Jaskinia Lisia, a w jej pobliżu Jaskinia w Skotnikach Górnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Skowronno

Rezerwat przyrody Skowronno – rezerwat stepowy na terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego w gminie Pińczów, w powiecie pińczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 2,06 ha (akt powołujący podawał 1,93 ha) Rok utworzenia: 1960 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 28 marca 1960; MP. 34/1960, poz. 170 Numer ewidencyjny WKP: 027 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: naturalne stanowiska reliktowej roślinności kserotermicznej; panującym gatunkiem jest kłosownica pierzasta (Brachypodium pinnatum) Przypisy
Skołczanka

Die Skołczanka in Krakau ist ein Naturschutzgebiet auf den Tyniec-Höhen im Stadtteil Tyniec. Geschichte Das Naturschutzgebiet wurde 1957 auf mit Mischwald bewachsenen Kalkfelsen der südlichen Ausläufer des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Lage Das Naturschutzgebiet befindet sich auf der Krakauer Landbrücke. Weblinks Literatur Okolice Krakowa. Mapa 1:50 000. Kraków: Compass, 2008. ISBN 978-83-89165-99-2.
Rezerwat przyrody Skołczanka

Rezerwat przyrody Skołczanka – rezerwat przyrody w Tyńcu w Krakowie. Zlokalizowany jest na Dużej Kowodrzy we Wzgórzach Tynieckich, w obrębie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy. Znajduje się w najbardziej na północ wysuniętej części Wzgórz Tynieckich, przy zjeździe z autostrady A4 na Tyniec. Jest to rezerwat faunistyczny, częściowy o powierzchni 36,77 ha. Utworzony został w 1957 r. w ówczesnej wsi Tyniec. Obejmuje fragment terenu porośnięty lasem i zespołami ciepłolubnych zarośli, a na ich obrzeżach i polanach występują również murawy piaskowe i kserotermiczne. Chroni las sosnowo-jodłowo-bukowy, roślinność kserotermiczną, a w szczególności około 500 gatunków rzadkich motyli i błonkówek, m.in. skalnik driada. Murawy występujące w rezerwacie mają charakter półnaturalny i wymagają prowadzenia czynnych działań ochronnych zapobiegających zarastaniu przez drzewa i krzewy. Stwierdzono tu występowanie m.in. następujących roślin chronionych: dziewięćsił bezłodygowy, bodziszek czerwony, ożanka właściwa, sasanka łąkowa, macierzanka pannońska, rojnik pospolity, konwalia majowa i kopytnik pospolity. W kwietniu 2010 roku spłonęła część rezerwatu obejmująca zespół muraw i stanowiąca siedlisko skalnika driady. W południowej części rezerwatu znajdują się dwie zbiorowe mogiły, w których spoczywa około 500 Żydów z okolic Krakowa – ofiar niemieckiego ludobójstwa zamordowanych w lecie 1942 roku. Po północno-zachodniej stronie rezerwatu Skołczanka znajduje się podobny obszar chroniony, ale mający status użytku ekologicznego – Uroczysko Kowadza. Natomiast na północny wschód od rezerwatu utworzono użytek ekologiczny Dąbrowa. Przez teren rezerwatu prowadzi znakowany szlak turystyczny: zielona pętla z Opactwa Benedyktynów przez Wielkanoc, Kowadzę, Dużą Kowodrzę, rezerwat Skołczanka, Ostrą Górę, Guminek, Stępnicę, Grodzisko, brzegiem Wisły i z powrotem do Opactwa Benedyktynów. Długość około 8 km. Szlak ten nazywany jest Ścieżką Siedmiu Wzgórz Przypisy
Сколчанка (заповедник)

Заповедник «Сколча́нка» (пол. Rezerwat przyrody Skołczanka) — заповедник на территории бывшей деревни Тынец в юго-западной части города Кракова, Малопольское воеводство, Польша. Заповедник занимает северную часть леса Белянско-Тынецкого ландшафтного парка. История Заповедник был создан в 1957 году решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для сохранения лесной и степной растительности, а также охраны фауны, обитающей в заповеднике. Площадь заповедника составляет 36,77 га. В лесной части заповедника произрастают сосна, пихта и бук. Заповедник охраняет около 500 видов бабочек и других насекомых. Туризм Через заповедник проходит пеший туристический маршрут, начинающийся возле бенедиктинского аббатства. Примечания Источник Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, стр.90, ISBN 83-01-10630-1 Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 24 июля 2013 года. Rezerwat przyrody Skołczanka (пол.)
Скольчанка

Резерват природи Скольчанка (пол. Rezerwat stepowy Skołczanka) - природний заповідник у Тинці біля Кракова. Розташований на Дужей Ководже на Тинецьких пагорбах у межах ландшафтного Бєлянсько-Тинецького парку в Кракові. Розташований у найпівнічнішій частині Тинецьких пагорбів , на виході з автостради А4 до Тинця . Це заповідник фауни ( степовий ), часткова площа 36,77 га, створений в 1957 році у тодішньому селі Тинець . Займає фрагмент площі зарослий лісовими і теплолюбними заростями, а на його околицях і полянах є також піщані і ксеротермічні луки. Захищає ліс сосна - ялина - бук , рослинність ксеротермічна , зокрема, близько 500 видів рідкісних метеликів і оси, серед інших Бархатниця Дріади . Луки в заповіднику є напівприродними і вимагають активних захисних заходів для запобігання заростання деревами і чагарниками. Підтверджено існування, серед інших, таких охоронюваних рослин: дев'ятисил безстеблевий , журавець кривавий , самосил гайовий , сон лучний , тимьян євразійський , молодило шароносне , конвалія звичайна і європейський копитняк . У квітні 2010 року була спалена частина заповідника, що займала луки та середовище існування Бархатниці Дріади . У південній частині заповідника знаходяться два масові поховання , в яких поховано близько 500 євреїв з околиць Кракова - жертв німецького геноциду, убитих влітку 1942 року . На західній стороні заповідника Скольчанки є аналогічна територія, що охороняється, але має статус екологічного користування - урочище Ковадза . Через заповідну зону веде маркований туристичний маршрут: — Зелена петля від бенедиктинського абатства в Тинцю через Велканоц, Ковадзу, Дужу Ководжу , Скольчанку, Остру Гуру , Гумінек , Стемпніцу , Гродзіско і далі берегом Вісли, аж до бенедиктинського абатства. Довжина - близько 8 км. Ця стежка називається Шляхом Семи пагорбів Примітки
Rezerwat przyrody Skrzypny Ostrów

Rezerwat przyrody Skrzypny Ostrów – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Tarnawatka, w powiecie tomaszowskim, w województwie lubelskim. Położenie geograficzne – Roztocze Środkowe Powierzchnia (według aktu powołującego) – 1,77 ha Powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 2,21 ha Rok utworzenia – 1967 Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 7 października 1967 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 61, poz. 291). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie fragmentu starego lasu mieszanego naturalnego pochodzenia ze stanowiskiem modrzewia polskiego. Dominującym zespołem roślinności jest żyzna buczyna karpacka. Rosnące na terenie rezerwatu modrzewie osiągają imponujące rozmiary – wysokość ok. 37 m, pierśnica ok. 70 cm. Przypisy
Rezerwat przyrody Skulski Las

Rezerwat przyrody Skulski Las – leśny rezerwat przyrody znajdujący się w gminie Żabia Wola, w powiecie grodziskim, w województwie mazowieckim. Leży na terenie Nadleśnictwa Grójec (leśnictwo Skuły). dokument powołujący – M.P. z 1984 r. Nr 17, poz. 125 powierzchnia (według aktu powołującego) – 316,92 ha powierzchnia (według danych z nadleśnictwa) – 311,75 ha cel ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie kompleksu lasów liściastych: grądu, łęgu i olsu z licznymi drzewami pomnikowymi oraz wyspowym stanowiskiem buka poza granicą zasięgu. Na terenie rezerwatu rośnie dużo dorodnych dębów liczących około 200 lat. Z rzadszych gatunków roślin występują tu: bluszcz pospolity, pierwiosnka wyniosła, porzeczka czarna, przylaszczka pospolita, konwalia majowa, kopytnik pospolity, rokitnik pospolity. Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony ani zadań ochronnych. Przez rezerwat przebiega szlak turystyczny: Skuły/Bartoszówka – rez. „Skulski Las” – Żelechów Przypisy
Rezerwat przyrody Skulskie Dęby

Rezerwat przyrody Skulskie Dęby – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Żabia Wola w województwie mazowieckim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996 roku (M.P. z 1996 r. Nr 75, poz. 689) na powierzchni 30,07 ha. Rezerwat utworzono w celu ochrony, ze względów naukowych i dydaktycznych, ponad 200-letniego starodrzewu dębowego oraz zbiorowisk roślin bagiennych. Oprócz dębów w domieszce rosną sędziwe wiązy górskie i jawory. Florę rezerwatu reprezentuje około 180 gatunków, w tym bluszcz pospolity, kopytnik pospolity, kruszczyk szerokolistny, konwalia majowa, storczyk szerokolistny. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Skulskie Dęby. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-14].
Smolary (rezerwat przyrody)

Smolary – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Szydłowo, powiecie pilskim (województwo wielkopolskie). Informacje ogólne Powierzchnia wynosi 143,20 ha (akt powołujący podawał 143,11 ha). Rezerwat został utworzony w 1990 w celu ochrony zbiorowisk roślinnych z rzadkimi gatunkami mszaków oraz ekosystemu bagienno-wodnego. Samo torfowisko bezdrzewne, trudno dostępne. W jego centrum silnie zarastające jezioro Żabie, zwane też Smolary lub Oleśnica. W otoczeniu torfowiska lasy przede wszystkim sosnowe z domieszką olszy. Na terenie rezerwatu zarejestrowano: 58 gatunków mszaków, 4 paprotniki i 96 roślin nasiennych. 16 mchów torfowców stanowi połowę tego taksonu dla Polski. Występuje tutaj rosiczka okrągłolistna, grążel żółty i grzybienie białe. Ze zwierząt spotykano żurawie i czajki. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Monitor Polski z 1990 r, Nr 48, Poz. 366 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Smolary” Dostęp Szlakiem niebieskim ze stacji kolejowej w Płytnicy, po dawnej linii kolejowej Płytnica – Wałcz. Szlak jest dostępny dla rowerów. Przypisy
Rezerwat przyrody Smoleń

Rezerwat przyrody Smoleń – rezerwat przyrody położony na Górze Zamkowej w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Pilica. Znajduje się na terenie wsi Smoleń i zajmuje powierzchnię 4,32 ha. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 25 listopada 1959 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przyroda Obejmuje wzgórze zbudowane z wapieni jurajskich z ruinami zamku w Smoleniu. Znajdują się tu liczne ostańce, szczeliny i wgłębienia. Zbocza wzniesienia porośnięte są lasem bukowo-grabowo-modrzewiowym z przewagą buczyny sudeckiej. W rezerwacie występuje około 160 gatunków roślin naczyniowych i około 60 gatunków mchów. Z cenniejszych gatunków roślin występują tutaj: bluszcz pospolity, kokoryczka okółkowa, kopytnik pospolity, miodownik melisowaty, obuwik pospolity, marzanka wonna, porzeczka alpejska, śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilczełyko, żywiec dziewięciolistny oraz paprocie zanokcica zielona, paprotnik kolczysty. Ze wzgórza zamkowego widoczne są pomniki przyrody ożywionej: lipa drobnolistna o obwodzie w pierśnicy ponad 3 m, dorodny jesion wyniosły oraz wielogatunkowa aleja złożona z lip, jaworów i jesionów, których obwód w pierśnicy wynosi około 3 m. Pomnikami przyrody są także wapienne ostańce: Wypaleniec, Zawisza, Skała Gaj, Symulowa Skała w Złożeńcu, Pośrednica w Smoleniu. W obrębie rezerwatu wykonano chodnik spacerowy w postaci zamkniętej pętli okrążający całą Górę Zamkową. Zamontowano przy nim wiele tablic informacyjnych. Zobacz też Zamek w Smoleniu Przypisy
Rezerwat przyrody Smolnik

Rezerwat przyrody Smolnik – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Lasowice Wielkie, w powiecie kluczborskim, w województwie opolskim. Położenie Jest zlokalizowany we wsi Szumirad, której zabudowania otaczają go od strony północno-wschodniej i północno-zachodniej. Obejmuje rozległy staw, powstały przez przegrodzenie groblą rzeki Budkowiczanki oraz przylegający doń od południa fragment kompleksu leśnego. Groblą tą, będącą północno-zachodnią granicą rezerwatu, biegnie droga wojewódzka nr 494 łącząca tu Olesno z Bierdzanami. Rezerwat leży w granicach leśnictwa Szumirad w Nadleśnictwie Olesno, na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Lasy Stobrawsko-Turawskie”. W 1988 r. powierzchnia wspomnianego stawu, przy lustrze wody na poziomie 197 m n.p.m., wynosiła 11,88 ha. Obecnie jest z reguły mniejsza ze względu na utrzymywanie niższego stanu wody. Zasilająca zbiornik Budkowiczanka zaliczana jest do najczystszych i najmniej przekształconych przez człowieka cieków wodnych województwa opolskiego. Historia Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 lutego 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 25, poz. 149 (ISAP)). Rezerwat początkowo zajmował powierzchnię 22,81 ha, był dwukrotnie powiększany – w 2008 i 2014 roku, obecnie jego powierzchnia wynosi 30,17 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora Lasy w granicach rezerwatu to zbiorowiska zbliżone do suboceanicznego boru świeżego, śródlądowego boru wilgotnego i kontynentalnego boru bagiennego. Lokalnie, w dolinie Budkowiczanki, występuje tu również zespół olsu. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 301 gatunków roślin naczyniowych, w tym 16 chronionych. Z chronionych i rzadkich roślin naczyniowych, występujących w rezerwacie, należy wymienić widłaka jałowcowatego, widłaka goździstego, widłaka wrońca (jedyne stanowisko w woj. opolskim), nerecznicę grzebieniastą, mięsożernego pływacza drobnego, rosiczkę okrągłolistną, turzycę nitkowatą, bagno zwyczajne, żurawinę błotną, wawrzynka wilczełyko, kruszynę pospolitą czy kalinę koralową. Szczególną uwagę należy zwrócić na najcenniejszy gatunek, jakim jest tu kotewka orzech wodny. Cel powołania rezerwatu Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych stawu ze stanowiskiem orzecha wodnego (Trapa natans) oraz przylegającego lasu o charakterze naturalnym. Przypisy