NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Michała Archanioła w Konarach

Kościół świętego Michała Archanioła w Konarach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat jutrosiński archidiecezji poznańskiej). Pierwsze informacje o świątyni pochodzą z 1445 roku. W 1512 roku na miejscu świątyni drewnianej Jan Konarski wybudował kościół z cegły palonej, który został zniszczony przez pożar w 1661 roku. W 1782 roku świątynia została odbudowana przez plebana Macieja Nowackiego. Kościół został wzniesiony w stylu barokowym. Ołtarz główny był kilkakrotnie przebudowywany i uzupełniany współczesnymi rzeźbami świętych Jana Nepomucena i Walentego oraz dwóch aniołów. W polu centralnym ołtarza są umieszczone obrazy Świętej Rodziny oraz na zasuwie obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Przypisy
Kościół św. Jakuba Większego w Sobiałkowie

Kościół świętego Jakuba Większego w Sobiałkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rawicki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XVII wieku. W 1890 roku została dostawiona murowana fasada. W 1959 roku została dobudowana kaplica. W latach 1966–67 (ściany zostały otynkowane od wewnątrz) i 1990 roku kościół był remontowany. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się murowana fasada z głównym wejściem. Nad nią znajduje się wieżyczka z blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Z boku nawy jest umieszczona kaplica murowana, zamknięta trójbocznie. Świątynię nakrywa dach trójkalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze kościoła jest otynkowane. Belka tęczowa jest ozdobiona późnogotycką rzeźbą Chrystusa i krucyfiksem wykonanymi w 2 połowie XV wieku, oraz rzeźbami barokowymi powstałymi w 2 połowie XVII wieku. W rokokowym ołtarzu głównym pochodzącym z 2 połowy XVIII wieku znajdują się liczne rzeźby w stylach późnogotyckim i barokowym, wykonane od XV do XVIII wieku. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Golejewku

Kościół Wszystkich Świętych w Golejewku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat jutrosiński archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została zbudowana w latach 1900–1903, na miejscu starszej o kilkaset lat drewnianej świątyni. Budowniczym obecnego kościoła był Stanisław Charaszkiewicz z Ponieca. Charakterystyczną cechą świątyni jest jej układ przestrzenny oparty na planie krzyża greckiego z szeroką nawą poprzeczną – czyli transeptem. Północna fasada jest zwieńczona wieżą ozdobioną półkolumnami korynckimi, trójkątnymi tympanonami i dachem hełmowym z latarnią. Nad głównym wejściem znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca tonącego jeźdźca na koniu, a w tle dawna świątynia. Jest to symboliczne nawiązanie do genezy miejscowej parafii, opartej na legendzie o cudownym ocaleniu dziedzica Chojeńskiego. Wnętrze kościoła ma wystrój w stylu neobarokowym. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny z wizerunkiem Trójcy Świętej otoczonej przez postaci aniołów, świętych, proroków i papieży (jest to replika z XX wieku słynnego obrazu Albrechta Dürera. wykonana przez Antoniego Procajłowicza). Nastawa ołtarzowa jest otoczona rzeźbami oraz obrazami św. Piotra i Pawła z atrybutami, a także witrażami przedstawiającymi sceny biblijne: chrzest Jezusa w Jordanie i powrót syna marnotrawnego. Bezpośrednio do prezbiterium przylega ozdobiona malowidłami loża kolatorska, pod którą w podziemiach jest umieszczona krypta grobowa fundatorów świątyni – Jana i Wandy Czarneckich oraz ich potomków. Przestrzeń sakralna jest uzupełniona ołtarzami bocznymi: św. Antoniego, św. Józefa, Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Najcenniejszym elementem wystroju wnętrza, decydującym o wyjątkowej, niepowtarzalnej wartości zabytku jest namalowana około 1910 roku przez Antoniego Procajłowicza, polichromia, pokrywająca ściany wszystkich naw, prezbiterium i sklepienie kościoła. Malowidła przedstawiają najważniejsze motywy artystyczne zaczerpnięte ze Starego i Nowego Testamentu, symbole sakramentów, postaci Trójcy Świętej, Maryi, aniołów, czterech ewangelistów oraz elementy związane z lokalną historią – kartusze herbowe kolejnych dziedziców Golejewka: Chojeńskich, Rogalińskich i Czarneckich. Sklepienie jest pokryte złotymi gwiazdami na niebieskim tle, a wszystkie ściany ornamentami roślinnymi. Przypisy
Dwór w Dąbrówce

Dwór w Dąbrówce – dwór znajdujący się w Dąbrówce w powiecie rawickim. Do rejestru zabytków wpisany 2 lipca 1974 pod numerem 480/Wlkp/A. Historia Dwór został zbudowany w czwartej ćwierci XIX wieku. Inwestorami byli właściciele majątku, Niemcy – rodzina Trowitzschów lub Naumannów. W 1926 majątek liczył 497 hektarów. W obrębie folwarku istniała wówczas gorzelnia. W 1939 pałac był własnością Niemca, Franza Naumanna. Obecnie do zespołu pałacowo–parkowego należy nowa sala bankietowa (własność prywatna). Dwór pozostaje w remoncie pod nadzorem konserwatora zabytków. Architektura Obiekt o zwartej bryle i półokrągło zamkniętych oknach pierwszego piętra, formą nawiązuje do włoskich miejskich rezydencji renesansowych. Jest budowlą dwukondygnacyjną, krytą niskim dachem czterospadowym, którego połacie wysuwają się przed elewacje, tworząc okapy. Od frontu znajduje się wsparty na dwóch filarach ganek z balkonem. W skład zespołu folwarcznego wchodzi m.in. spichlerz z połowy XIX wieku, wpisany do rejestru zabytków 14 grudnia 1991 pod numerem 382/Wlkp/A. Przypisy
Palais Abramowicz

Das Warschauer Abramowicz-Palais (auch: Abramowicz-Haus genannt, poln.: Pałac Abramowiczów und Kamienica Abramowicza) wurde Ende des 18. Jahrhunderts errichtet und ist ein kleines Stadtpalais in der Ulica Nowy Świat 59. Geschichte Das Gebäude liegt am historischen Teil des Warschauer Königswegs im Innenstadtdistrikt der Stadt, rund 40 Meter südlich der Ulica Świętokrzyska. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite befindet sich das größere Zrazowski-Mietshaus. Es wurde um 1785 von Simon Gottlieb Zug für den Kaufmann Grzegorz Abramowicz erbaut. Während des Warschauer Aufstands im Jahr 1944 wurde es von Einheiten der Wehrmacht zerstört. Von 1947 bis 1950 wurde es dann unter Mieczysław Kuźma und Zygmunt Stępiński wiederaufgebaut. Das Palais liegt in der Flucht der Straßenbebauung; es ist dreigeschossig, verfügt über ein mittiges Giebeldreieck und eine Tordurchfahrt mit darüberliegendem Balkon auf der Straßenseite. Die Fassade ist klassizistisch mit reicher plastischer Ausstattung gestaltet. Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 181 Weblinks Historisches Foto etwa von 1935 bei Warszawa1939.pl (in Polnisch) Siehe auch Liste der Paläste in Warschau
Kościół św. Katarzyny w Słupi Kapitulnej

Kościół świętej Katarzyny w Słupi Kapitulnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rawicki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1843–1851 z ofiar wiernych i przy wydatnej pomocy księdza proboszcza z Sarnowy. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana, jednonawowa, reprezentująca styl neoromański, posiada wieżę połączoną z nawą. We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze w stylu barokowym. W ołtarzu głównym jest umieszczona figura św. Katarzyny. W jednym ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz Matka Bożej Bolesnej z 1857 roku, natomiast w drugim bocznym znajduje się obraz św. Wawrzyńca. Ambona i chrzcielnica, noszące cechy stylu późnoklasycystycznego, pochodzą z połowy XIX wieku. Świątynia została konsekrowana przez księdza biskupa Edwarda Likowskiego w 1890 roku. W dwudziestoleciu międzywojennym kościół odmalowano, a także zostały wyremontowane organy. W 1940 roku świątynię zamknięto i zamieniono na magazyn. W 1951 roku kościół zelektryfikowano. W 1952 roku została wzniesiona przybudówka do wieży od strony plebanii, założono kratę żelazną w kruchcie, zamontowano nowe drzwi wejściowe do świątyni, odnowiono ambonę i chrzcielnicę, natomiast prace złotnicze i malarskie według dawnej malatury zostały wykonane przez firmę Antoniego Juszczaka z Poznania. W 1959 roku powstała druga przybudówka do wieży. W 1963 roku zostały wykonane nowe tynki kolorowe, założono nowe rynny i przebudowanano zakrystię. W 1971 roku przebudowano prezbiterium, zamontowano nowy ołtarz posoborowy, ambonę i nowe balaski. Przypisy
Kościół św. Floriana w Zielonej Wsi

Kościół świętego Floriana w Zielonej Wsi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rawicki archidiecezji poznańskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w kwietniu 1899 roku, dzięki inicjatywie mieszkańców miejscowości, którzy wcześniej przez wiele lat chodzili na nabożeństwa do oddalonego o kilkanaście kilometrów kościoła w Golejewku. Pracami budowlanymi kierował budowniczy Charaszkiewicz z Ponieca. Pierwsze nabożeństwo zostało odprawione w 1900 roku. Podczas okupacji hitlerowskiej świątynia była jedyną na terenie powiatu rawickiego świątynią katolicką dostępną dla Polaków. Kościół jest budowlą bazylikową, orientowaną, wzniesioną na planie prostokąta. Wybudowany został z klinkierowej cegły, w stylu eklektycznym z elementami neoromańskimi, neogotyckimi i klasycystycznymi. Wnętrze jest trzynawowe: nawa główna – wysoka oraz boczne – niższe, nakryte kasetonowym stropem. Nawa główna jest zamknięta pięcioosiowym prezbiterium nakrytym sklepieniem gwiaździstym. W ołtarzu głównym znajduje się figura św. Floriana – patrona parafii i równocześnie straży pożarnej, natomiast po bokach są umieszczone rzeźby św. Barbary, św. Bartłomieja. Ściany boczne prezbiterium są ozdobione obrazami z wizerunkami św. Piotra i św. Pawła oraz trzema oknami witrażowymi. Na arkadach oddzielających nawy znajdują się obrazy przedstawiające sceny biblijne z życia Chrystusa. W nawach bocznych są umieszczone ołtarze Matka Boskiej oraz św. Anny. Ciekawa jest także marmurowa tablica, znajdująca się przy wejściu, poświęcona Karolowi Dykto – głównemu inicjatorowi budowy kościoła. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kowalewie-Opactwie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kowalewie-Opactwie zbudowany w 1784 r. ufundował opat klasztoru cysterskiego w Lądzie, Antoni Ostrowski. Renowacje przeprowadzano w 1862 r. 1980-88 (elewacje), 1991-98 (wnętrza). Nad wejściowym drewnianym tympanonem znajduje się data budowy kościoła - 1784, łaciński napis VOTA MEI DOMINO oraz medalion z herbem Grzymała - fundatora kościoła. Budynek ma konstrukcję zrębową, oszalowany, orientowany. Trójnawowy, wzniesiony na planie krzyża, prezbiterium zamknięte wielobocznie. Przy prezbiterium od północy skarbczyk, od południa zakrystia, przy nawie od południa kruchta. Wnętrze trójnawowe, z drewnianymi kolumnami pomiędzy nawami o pozornych sklepieniach kolebkowych. Ołtarz główny i dwa ołtarze w transepcie późnobarokowe, iluzjonistyczne z ok. 1784 r. Ołtarz w nawie bocznej barokowo-klasycystyczny z ok. 1800 r. Dwie kamienne kropielnice z XVI w. Od zachodu wieża konstrukcji słupowej, przykryta hełmem blaszanym. W ceglanym murze kościoła wbudowana sygnaturka z trzema dzwonami. Kościół jest siedzibą parafii pod tym samym wezwaniem, należącej do Dekanatu słupeckiego. W rejestrze NID jako zabytek wpisany jest cały zespół kościoła parafialnego: kościół drewniany, 1784, restaurowany 1862, dzwonnica murowana, ok. 1860, ogrodzenie z bramą murowaną, ok. 1860. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Giewartowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat słupecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1907–1913 według projektu inżyniera Chodaka z Warszawy. Jest to budowla reprezentująca styl neogotycki, murowana, posiadająca jedną wieżę. Korpus kościoła jest jednonawowy, nakrywa go dwuspadowy dach, od strony południowej jest dobudowana wspomniana wyżej dwukondygnacyjna wieża, nakryta dachem namiotowym. Przybudówki świątyni nakrywają dachy dwuspadowe i wielospadowe, bryła jest oprzyporowana. Nawa i prezbiterium są nakryte formą stylizowanego sklepienia sieciowego. Ostatni remont został przeprowadzony w 2008 roku. Wymienione wówczas zostało pokrycie dachu z eternitu na dachówkę karpiówkę a także zostały wymienione rynny razem z obróbką blacharską. Budowla znajduje się w dobrym stanie technicznym. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cieninie Kościelnym

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Cieninie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat goliński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w latach 1748-1802. W latach 1892–1912 została dobudowana do niej dwukondygnacyjna wieża ze skromnym portalem, zwieńczona latarnią z cebulastym dachem hełmowym. Fundatorką świątyni była Ewa z Pruskich Zielonacka Niemojewska. Architektura kościoła reprezentuje połączenie stylów barokowego z klasycystycznym. W pierwszym z nich zostało wybudowane prezbiterium razem z kruchtą (1748 rok), z kolei wieża powstała w stylu klasycystycznym (1802 rok). Wnętrze świątyni jest dość przestronne. Znajduje się w nim bogato zdobiony barokowo-klasycystyczny ołtarz główny, architektoniczny, w kształcie arkady, gdzie zwielokrotnione archiwolty usytuowane są na przyściennym pilastrze oraz złoconych kolumnach. W retabulum znajduje się pełnoplastyczna rzeźba Chrystusa na krzyżu. Po bokach, na postumentach są umieszczone przedstawienia rzeźbiarskie świętych Apostołów Piotra i Pawła. W narożnikach nawy głównej przy prezbiterium znajdują się ołtarze boczne o klasycystycznej formie architektonicznej. W jednym z nich jest umieszczona rzeźba świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – patronki kościoła i parafii, w drugim znajduje się figura Matki Boskiej. Cennym zabytkiem są organy wykonane w warsztacie S. Bielawskiego z Turku, zbudowane zapewne po 1808 roku (jest rok odbudowy kościoła po pożarze). Świątynia jest również ozdobiona wspaniałymi witrażami figuralnymi w oknach, wykonanymi w pracowni Marka Poczwardowskiego z Inowrocławia. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Koszutach Małych

Kościół świętego Bartłomieja w Koszutach Małych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat słupecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona przez cystersów w 1720 roku z fundacji opata klasztoru lądzkiego Mikołaja Łukomskiego. Podczas II wojny światowej kościół został częściowo rozebrany przez hitlerowców. W 1946 roku budowla została zrekonstruowana z oryginalnego materiału rozbiórkowego. Świątynia jest zrębowa, oszalowana, od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia, do kościoła przylegają dwie kruchty, jedną do zakrystii druga do wejścia bocznego, dachy pokryte są blachą, a na kalenicy nawy jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę przykryta kopulastym dachem hełmowym z krzyżem w zwieńczeniu. Wnętrze budowli jest jednonawowe z nieco węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie i nakryte jest płaskim stropem. W ołtarzu głównym Jest umieszczony najcenniejszy zabytek – kopia obrazu Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej z orłem na piersiach, który przybył do kościoła 17 lat po jego wybudowaniu, w 1737 roku. Wizerunek ten miał szczególne znaczenie dla Polaków podczas okupacji hitlerowskiej, gdyż Niemcom bardzo przeszkadzał orzeł na piersiach Królowej Polski i dlatego całkowicie chcieli zniszczyć świątynię. Jednak w ostatniej chwili dwie parafianki uratowały Koszucką Madonnę. Po wojnie trafiła z powrotem w godne miejsce do odbudowanego kościoła i otoczona została wielką czcią. Dziś jest umieszczona za zasuwą z wizerunkiem św. Izydora Oracza. Z innych zabytków można wyróżnić: obraz „Pietà” namalowany pod koniec XVI wieku, znajdujący się w ołtarzu bocznym z klęczącą postacią fundatora kościoła. Na ścianie prezbiterium umieszczona jest gotycka rzeźba św. Małgorzaty z około 1480 roku, a także 100-letni obraz św. Stanisława Kostki. Pierwszy kościół w tym miejscu wspominany był już w XIV i XV wieku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Młodojewie

Kościół świętego Mikołaja w Młodojewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat słupecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia i architektura Obecny kościół, wzniesiony na miejscu wcześniejszego, powstał w 1780 roku. Blisko sto lat później został rozbudowany: od zachodu została wydłużona nawa, dobudowane zostały: murowany przedsionek oraz zakrystia, w latach 1870-1880 została zbudowana murowana z cegły, dwukondygnacyjna brama-dzwonnica zwieńczona trójkątnym szczytem z dwoma sterczynami. W drugiej kondygnacji, w ostrołukowych arkadowych prześwitach są zawieszone dwa dzwony odlane w 2. połowie XX wieku. Budowla jest drewniana, zbudowano ją w konstrukcji szkieletowo-zrębowej, wzniesiona została planie prostokąta, prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku są umieszczone zakrystia oraz dwie kruchty. Na pokrytym blachą dachu jest usytuowana czworokątna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z latarnią i krzyżem. W jednonawowym wnętrzu znajdują się późnobarokowy ołtarz główny ozdobiony rzeźbami św. Michała i św. Stanisława Biskupa a także dwa boczne ołtarze powstałe w połowie XIX wieku, ozdobione obrazami z 1841 roku. Najcenniejszym zabytkiem kościoła jest późnorenesansowy, malowany na drewnie tryptyk z lat 1581-1582. W jego centralnej części pokazana jest scena Ukrzyżowania, w kwaterach skrzydeł są przedstawione sceny Męki Pańskiej, w predelli (czyli podstawie ołtarza) widoczna jest chusta św. Weroniki, natomiast w półkolistym zwieńczeniu pokazany jest Chrystus pocieszający niewiasty. Na belce tęczowej oddzielającej prezbiterium od nawy jest umieszczony XVI-wieczny krucyfiks, cenne są również: późnogotycka rzeźba Chrystusa Frasobliwego wykonana na początku XVI wieku oraz rzeźba Matki Bożej. Na pobliskim cmentarzu spoczywają dwaj bracia Romańczukowie oraz Feliks Kwiatkowski - posądzeni przez hitlerowców o przynależność do ruchu oporu, zostali następnie rozstrzelani, kolejno, w 1942 r. i 1943 roku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Brudzewie

Kościół świętej Marii Magdaleny w Brudzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzałkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został wybudowany w 1826 roku dzięki staraniom Józefa Mikorskiego, ówczesnego właściciela wsi. Pod koniec XIX wieku świątynia została rozbudowana, została wzniesiona wówczas murowana neogotycka fasada zakończona kwadratową wieżyczką na sygnaturkę. W fasadzie są umieszczone dwie figury świętych, a nad drzwiami wejściowymi drewniany baldachim pokryty gontem. W dolnej części fasady widoczne są elementy kamiennego muru. Kościół został zbudowany w konstrukcji zrębowej, charakterystycznej dla średniowiecznych budowli sakralnych. Część prezbiterialna zwrócona jest w stronę wschodnią (orientowana). Od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia, z kolei do nawy prostokątna kaplica zamknięta trójbocznie oraz od strony południowej – kruchta. Jednonawowe wnętrze jest nakryte płaskim stropem. W świątyni są umieszczone trzy barokowe ołtarze powstałe w XVII i XVIII wieku. Ołtarz główny jest ozdobiony drewnianą rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem, w typie Pięknych Madonn, z około 1420-1430 roku, pochodzącą zapewne z czasów pierwszej świątyni brudzewskiej. W bocznej kaplicy znajduje się ołtarz ozdobiony obrazem „Ukrzyżowanie” pochodzący z 2. połowy XVII wieku. Z innych zabytków można wyróżnić: XVI-wieczny późnogotycki krucyfiks umieszczony na belce tęczowej oraz gotycką chrzcielnicę w formie kielicha z barokową pokrywą. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Skarboszewie

Kościół Świętej Trójcy w Skarboszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzałkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1904-1906 według projektu Clingensteina, budowniczego rządowego. Architektura kościoła nawiązuje do wzorów zaczerpniętych z czasów średniowiecza, przy czym obok rozwiązań odwołujących się do budowli gotyckich pojawiają się formy charakterystyczne dla stylu romańskiego. Budowla jest murowana i nieotynkowana, zbudowana została na planie zbliżonym do krzyża greckiego, nakrywają ją wysokie, dwuspadowe, przenikające się dachy, kryte dachówkami. Wieżę zwieńcza wysmukły dach hełmowy w kształcie ostrosłupa z krzyżem na szczycie. Nawę główną nakrywa sklepienie krzyżowe, nawa otwiera się półkolistymi arkadami w stronę naw bocznych sklepionych kolebkowo. W 2001 roku został wykonany remont budowli, polegający na naprawie więźby dachowej i ceramicznego pokrycia, remoncie wieży, wymianie stolarki okiennej, osuszeniu murów. W ołtarzu głównym znajduje się cenna późnogotycka rzeźba św. Rodziny. W ołtarzu bocznym umieszczony jest barokowy obraz św. Józefa z XVIII wieku. Kamienna kropielnica gotycka pochodzi z początku XVI wieku. Otoczenie Na kościele, przy kruchcie, zawieszona jest tablica upamiętniająca fundatora świątyni, księdza Wojciecha Andersza (zm. 1907). Pod tablicą znajduje się jego mogiła. Oprócz tego przy kościele znajdują się groby m.in.: księdza dziekana Wojciecha Niedzielskiego (zm. 1870) i księdza proboszcza Antoniego Matysiaka (zm. 1891), mogiła wspólna, księdza Wojciecha Reitera (1876-1932), proboszcza skarboszewskiego, księdza Henryka Józefa Brodali (1910-1953), proboszcza skarboszewskiego w latach 1946-1953, rodziny Błociszewskich: Jadwigi z Bojanowskich (zm. 1910), Stanisława, doktora medycyny (zm. 1927), Stanisława, doktora prawa (zm. 1939). Galeria Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Stawie

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Stawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzałkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1780 roku na miejscu poprzedniej, wzmiankowanej w końcu XIV wieku. W 1854 roku od strony zachodniej została dobudowana wieża zwieńczona dachem hełmowym z prześwitem, natomiast pod koniec XIX wieku od strony północnej do nawy została dostawiona murowana kaplica rodziny Lutomskich, od strony południowej jest umieszczona kruchta. Na dwuspadowym dachu pokrytym gontem znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Kościół jest przykładem budownictwa zrębowego, na zewnątrz oszalowanego, wzmocnionego lisicami. Budowla jest orientowana, posiada jednonawowe wnętrze z nieco węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. We wnętrzu znajduje się późnorenesansowy ołtarz główny ozdobiony krucyfiksem z przełomu XVII i XVIII wieku i barokowymi rzeźbami biskupów i aniołów. Ołtarze boczne reprezentują styl rokokowy, ozdabiają je rzeźby aniołów oraz obrazy: XIX-wieczny św. Jadwigi Śląskiej – patronki parafii i XVIII-wieczny św. Mikołaja. W kaplicy Lutomskich jest umieszczony późnorenesansowy ołtarz wykonany na początku XVII wieku i nagrobna tablica Izydora Lutomskiego, poległego w 1848 roku. Z pozostałych zabytków można wyróżnić: dwie kamienne gotyckie kropielnice i rokokową chrzcielnicę ozdobioną figurą pelikana na gnieździe. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Zagórowie

Kościół ewangelicko-augsburski w Zagórowie – kościół filialny należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Koninie. Parafia ewangelicko-augsburska w Zagórowie została powołana w dniu 24 grudnia 1856 roku. Kilka miesięcy później kupiono plac pod budowę świątyni. W dniu 8 maja 1878 roku został poświęcony kamień węgielny pod świątynię, a w 1. Niedzielę Adwentu 1882 roku kościół został poświęcony. Powstała budowla w stylu neoromańskim. Pierwsze nabożeństwo ewangelickie po II wojnie światowej zostało odprawione w dniu 18 lipca 1954 roku. Poprowadzone zostało przez księdza Karola Świtalskiego. W dniu 17 sierpnia 2008 roku zostały zamontowane w świątyni nowy elektroniczny zegar i elektroniczne dzwony. Obecnie w kościele regularnie są odprawiane nabożeństwa. Przypisy