NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Krakowie

Kościół Zesłania Ducha Świętego – parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. gen. Stanisława Rostworowskiego 13, na Ruczaju. Budowniczowie Projektantem kościoła i towarzyszącego kompleksu budynków mieszkalnych był prof. Witold Cęckiewicz przy współpracy: Andrzej Kubiński – projektant instalacji centralnego ogrzewania i wodno-kanalizacyjnych Stanisław Politowicz – projektant instalacji elektrycznej Edward Motak – konstruktor Historia 24 września 1987 roku – Urząd Miasta Krakowa wydaje wskazanie lokalizacyjne pod nowy kościół. 25 grudnia 1989 roku – parafia została erygowana przez kardynała Franciszka Macharskiego pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego. 8 czerwca 1992 roku – poświęcenie placu budowy przez ks. kardynała Franciszka Macharskiego i rozpoczęcie prac budowlanych. 2 lutego 1993 roku – Wydział Architektury Urzędu Miasta Krakowa wydaje decyzję o zatwierdzeniu planu realizacji oraz pozwolenie na budowę kościoła z ośrodkiem parafialnym i duszpasterskim. 8 czerwca 1997 roku – poświęcenie kamienia węgielnego z grobu św. Królowej Jadwigi przez papieża Jan Pawła II na Błoniach krakowskich. 16 czerwca 1997 roku – wmurowanie kamienia węgielnego przez kardynała Franciszka Macharskiego. 10 listopada 2001 roku – uroczyste wejście do nowego kościoła poświęconego przez kardynała Franciszka Macharskiego. W kolejnych latach została wybudowana wieża z 4 dzwonami: Jezus Chrystus – Odkupiciel Człowieka (na pamiątkę pontyfikatu papieża Jana Pawła II) Najświętsza Maryja Panna – Królowa Polski (na pamiątkę nawiedzenia parafii przez kopię cudownej ikony w 1999 roku) Św. Józef (ku czci wszystkich ofiarodawców i budowniczych kościoła) Św. Kazimierz (jako dar wdzięczności ks, proboszcza, Kazimierza Wyrwy, za łaskę tworzenia zrębów parafii i dzieło prowadzenia budowy kościoła) 22 lipca 2004 roku – ustawienie na szczycie wieży kościelnej metalowej konstrukcji, pobłogosławionej wcześniej, krzyża z kulą zawierającą dokumenty dla potomnych. 13 listopada 2004 roku – poświęcenie przez kardynała Franciszka Macharskiego wieży kościelnej i dzwonów. 22 października 2011 roku – nastąpiła konsekracja kościoła, której dokonał ks. kardynał Franciszek Macharski. Organy Od początku istnienia kościoła używano instrumentu elektronicznego. Plan wybudowania instrumentu piszczałkowego udało się zrealizować w 2020 roku. Organy zostały zbudowane przez Zdzisława Mollina z Odrów. Intonację przeprowadził Maciej Sztuba. Poświęcenia organów w dniu 18 kwietnia 2021 r. dokonał abp Marek Jędraszewski, metropolita krakowski. Instrument składa się z dwóch symetrycznych szaf organowych rozlokowanych po bokach chóru muzycznego. W lewej szafie znajdują się sekcje obu manuałów, natomiast w prawej – sekcja pedału. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Bibliografia Historia parafii i kościoła Zesłania Ducha Świętego w Krakowie na osiedlu Ruczaj.. ruczaj.diecezja.pl. [dostęp 2011-07-18].
Церковь Сошествия Святого Духа (Краков)

Церковь Сошествия Святого Духа (пол. Kościół Zesłania Ducha Świętego) — католическая церковь, находящаяся в Кракове, Польша. Храм располагается на пересечении улиц Кобежинской и Ростворовского. История 24 сентября 1987 года краковский муниципалитет выдал разрешение для строительства новой церкви на улице Ростворовского. 25 декабря 1989 года краковский архиепископ кардинал Франтишек Махарский учредил новый приход Сошествия Святого Духа в краковском оседле Ручай. 2 февраля 1993 года архитектурный комитет выдал разрешения на строительство новой церкви. 8 июня 1997 года Франтишек Махарский освятил краеугольный камень нового храма, после чего началось строительство церкви. Автором проекта стал краковский архитектор Витольд Ценцкевич. В последующее время была сооружена колокольня с четырьмя колоколами под именами «Иисус Христос — Искупитель Человека», «Пресвятая Дева Мария», «Святой Иосиф» и «Святой Казимир». 13 ноября 2004 года кардинал Францишек Махарский совершил освящение этой колокольни. 22 октября 2011 года состоялось освящение церкви, которое совершил Франтишек Махарский. Ссылки История прихода Сошествия Святого Духа (пол.)
Kościół Zielonoświątkowy przy ul. Miłej we Wrocławiu

Kościół Zielonoświątkowy przy ul. Miłej we Wrocławiu – najstarszy z neogotyckich kościołów Wrocławia. Należy do Kościoła Zielonoświątkowego, do zboru liczącego ponad 300 wiernych. Pierwszy kościół w tym miejscu został wybudowany wedle różnych źródeł w 1826 lub już w 1722 jako kaplica pogrzebowa pobliskiego kościoła św. Krzyża przy znajdującym się tu wówczas cmentarzu. Była to wówczas skromna budowla szachulcowa pod wezwaniem św. Wawrzyńca. W 1858 lub 1860 na jego miejscu postawiono nowy kościół w stylu neogotyckim według projektu Alexisa Langera. Kościół ten, zachowując wezwanie św. Wawrzyńca, przetrwał aż do końca II wojny światowej, choć według ksiąg adresowych w roku 1943 był już nieczynny. Po wojnie, pozbawiony dachu i okien, przez kilkanaście lat niszczał, wykorzystywany przez zamieszkujących sąsiadujące ulice (Szczytnicka, Piwna, Ładna) Cyganów jako stajnia dla koni. 21 maja 1960 przejęli go w użytkowanie zielonoświątkowcy: budynek zrujnowany był w owym czasie w 60%, zagrzybiony i pozbawiony wszelkiego wyposażenia. Już rok później, po wprawieniu okien i pokrycia dachu dachówką karpiówką obiekt przywrócono do użytkowania. Dalsze prace remontowe prowadzono w latach 1970–1973, a 8 stycznia 1973 kościółek stał się formalną własnością Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce. Dobudowano wówczas przykrytą dachem pulpitowym salkę od strony południowej, co spowodowało zniekształcenie pierwotnych założeń architektonicznych budowli. Kościół jest jednonawowy z trójprzęsłową nawą, ma długość 15 metrów, szerokość 7,5 metra i wysokość 20 metrów. Wieża kościoła znajduje się po jego zachodniej stronie, ma 35 metrów wysokości i zwieńczona jest ażurowym kamiennym hełmem. Na nieistniejącym dziś cmentarzu przy kościele został pochowany architekt świątyni, Alexis Langer, jednak dokładnego miejsca jego pochówku do dziś nie zlokalizowano. Zobacz też Okręg zachodni Kościoła Zielonoświątkowego w RP Bibliografia ZygmuntZ. Antkowiak ZygmuntZ., Kościoły Wrocławia, Wrocław: wyd. Muzeum Archidiecezjalne, 1991, ISBN 83-900018-1-1, OCLC 750827897 . Agnieszka Zabłocka-Kos, Dawna kaplica cmentarna św. Wawrzyńca (...) (w:) Jan Harasimowicz (red.), Atlas architektury Wrocławia. Tom I. Budowle sakralne, Świeckie budowle publiczne, Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997, ISBN 83-7023-592-1, str. 61
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Wałbrzychu

Kościół Zesłania Ducha Świętego – polskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Wałbrzychu, w dzielnicy Śródmieście. Świątynia została wybudowana w latach 1847-1848 jako kościół staroluterański w stylu klasycyzmu i rundbogenstilu. Kościół architektonicznie jest wzorowany na ewangelickich świątyniach budowanych na terenie Śląska w XIX wieku. Posiada kubiczną, zwartą prostopadłościenną bryłę nakrytą dachem dwuspadowym i ozdobionym sygnaturką. Od 1947 należy do polskokatolików. Zobacz też Parafia Zesłania Ducha Świętego w Wałbrzychu Linki zewnętrzne Informacje o świątyni Przypisy
Christ's Resurrection Church, Brzeg

Christ's Resurrection Church is a Roman Catholic garrison church in Brzeg, in the Opole Voivodeship. The church belongs to the deanery of the Polish Land Forces of the Military Ordinariate of Poland. The church is a former cemetery chapel, whose present building dates back to 1724. In the past, the chapel was named after the Holy Cross. The chapel is in the Baroque architectural style. See also Brzeg Castle St. Jadwiga's Church, Brzeg St. Nicholas' Church, Brzeg References
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Brzegu

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – rzymskokatolicki kościół garnizonowy w Brzegu, należący do parafii św. Mikołaja w Brzegu w dekanacie Wojsk Lądowych Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. 8 czerwca 1987 roku w rejestrze zabytków nieruchomych województwa opolskiego pod numerem 2166/87 wpisano kaplica cmentarna, ob. kościół garnizonowy pw. Zmartwychwstania, ul. Ofiar Katynia 67. Historia kościoła Jest to dawna kaplica cmentarna, której obecny kształt pochodzi z 1724 roku. Pierwotnie nosiła wezwanie Świętego Krzyża. Od 21 marca 1993 roku funkcjonuje jako rzymskokatolicki kościół garnizonowy. Bryła świątyni jest ascetyczna, jednonawowa. Reprezentuje styl barokowy. Przypisy
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Drawsku Pomorskim

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Drawsku Pomorskim – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych należący do dekanatu Drawsko Pomorskie, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Drawsku Pomorskim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Świątynia została zbudowana w stylu późnogotyckim Proces budowy trwał od połowy XIV w. (położenie kamienia węgielnego) do połowy XV w. (wybudowanie wieży). W 1664 świątynię nawiedził pożar powodując m.in. zawalenie się gotyckich sklepień – odbudowano je w 1913 r. Architektura Jest to kościół halowy o trzech nawach, posiadający ośmioboczną absydę i wysoką na 75 m wieżę. Pomimo wielokrotnych pożarów w mieście, które także niszczyły kościół, oraz zmian i przebudów, budowla zachowała do dziś architekturę późnogotycką. Najcenniejszymi jej elementami są portale boczne: północny i południowy, które są ozdobione przez tzw. bestiariusze, czyli płaskorzeźby wypalone w cegle, na których są przedstawione postacie na pół ludzkie i mityczne (smoki, syreny, centaury, rycerze, jednorożce) oraz motywy roślinne. Portal główny poddano przebudowie w połowie XIX stulecia na sześciouskokowy. Został on zbudowany z cegły czerwonej i czarnej, która jest ułożona w malownicze pasy. Wyposażenie Zabytkowy wystrój wnętrza tworzą: barokowy, drewniany ołtarz główny z 1705-1706, drewniana balustrada ołtarzowa, barokowa chrzcielnica, drewniana ambona, dwie drewniane empory organowe, drewniany prospekt organowy, neobarokowe stalle oraz komplet witraży z początku XX w.. Elementy dekoracyjno-symboliczne portalu południowego i północnego Portal południowy został ozdobiony 12 ceramicznymi reliefami umieszczonymi w strefie kapitelowej. Portal północny jest zdecydowanie mniej rozbudowany symbolicznie. Przeważają na nim wizerunki smoków i mantykor. Przypisy Bibliografia Jarosław Ellwart: Pomorze Środkowe - przewodnik turystyczny. Gdynia: Wydawnictwo REGION, 2011, s. 262. ISBN 978-83-7591-042-1. Janina Kochanowska: Perły Pomorza. Szczecin: Oficyna IN PLUS, 2011, s. 188. ISBN 978-83-89402-81-3. Dariusz Piasek: Smoki, szachownice i święci ... czyli o symbolice wybranych elementów dekoracyjnych średniowiecznych kościołów na nowomarchijskim odcinku „szlaku krzyżowców” Część 2. [dostęp 2016-11-24].
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie (ul. Łobzowska)

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – zabytkowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Łobzowskiej 10, na Piasku, w pobliżu miejsca, w którym istniał zburzony wcześniej kościół św. Piotra Małego. Zbudowany został w latach 1885–1891 na miejscu garbarni Ludwika Lipińskiego według projektu Wandalina Beringera. Neoromański, salowy, z prostą, wąską fasadą główną z neoromańskim fryzem arkadowym i portalem. W 1910 zainstalowano 6 witraży zamówionych w Krakowskim Zakładzie Witrażów S.G. Żeleńskiego. W kościele jest pochowany Czcigodny Sługa Boży o. Paweł Smolikowski, generał zgromadzenia w latach 1895–1905. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 484. Piotr Zdybał, Wątki wschodnie w architekturze i dekoracji wnętrza kościołów Zmartwychwstańców we Lwowie i Krakowie, w: Misja bułgarska zmartwychwstańców: 150 lat w służbie Kościołowi i społeczeństwu, red. W. Misztal, W. Mleczko, Kraków 2013, s. 163-184.
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Mirczu

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Mirczu – rzymskokatolicki kościół w Mirczu, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Cerkiew unicka św. św. Kosmy i Damiana w Mirczu powstała w 1814 z fundacji rodziny Rulikowskich. Reprezentuje styl późnobarokowy. W I poł. XIX wieku wzniesiono przy niej dzwonnicę. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej parafia w Mirczu została przemianowana na prawosławną. W 1918 obiekt przejął Kościół łaciński, dokonując jego rekoncyliacji na katolicki kościół parafialny pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii pw. Zmartwychwstania Pańskiego Diecezja zamojsko-lubaczowska - opis parafii
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Wałbrzychu

Kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Wałbrzychu jest to kościół o układzie bazylikowym wybudowany w stylu neogotyckim z dostawioną z lewego boku wieżą o podstawie kwadratu z hełmem iglicowym. Wzniesiony został w latach 1867–1870 przez protestantów według projektu Carla Lüdeckego. Po zakończeniu II wojny światowej odbywały się w nim zarówno nabożeństwa protestanckie, jak i katolickie. Od 1 marca 1972 świątynia należy do wyznawców kościoła rzymskokatolickiego, gdyż została odkupiona przez Kurię Biskupią we Wrocławiu, na terenie której ówcześnie znajdował się kościół. Świątynia posiada nawę główną pokrytą dwuspadowym dachem oraz dwie nawy boczne pokryte dachami jednospadowymi. Na frontowej elewacji nad portalem umieszczona jest różyca (rozeta), która w 2008 roku była poddawana renowacji. Obecnie jest to jedyny oryginalnie zachowany witraż, który nie został wymieniony podczas remontu w latach 70. XX wieku. Nawy oddzielone są od siebie łącznie dwunastoma kolumnami o przekroju kwadratowym, które symbolizują Dwunastu Apostołów. W prawej znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, a na bocznej ścianie Świętego Maksymiliana. Z kolei w lewej nawie znajduje się od 2012 roku specjalny ołtarz zawierający relikwie krwi Świętego Jana Pawła II. Prezbiterium wydzielone jest podwyższeniem i tęczą, a zamknięte pięcioboczną absydą. W trzech oknach umieszczone witraże wykonane w latach 80. XX w. Przedstawiają one Zmartwychwstanie Chrystusa, Przemienienie na Górze Tabor oraz Wniebowstąpienie. Na lewej ścianie absydy zamykającej prezbiterium wisi obraz Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, pędzla Adolfa Hyły. W centralnej części ołtarza znajduje się figura Chrystusa Zmartwychwstałego, która do roku 2015 znajdowała się powyżej łuku tęczowego prezbiterium. Na emporze kościoła znajdują się zabytkowe organy z 1871 roku, wykonane przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy. Instrument posiada 14 rejestrów oraz mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. W ramach prac remontowych prowadzonych w XXI wieku: w 2006 r. dokonano wymiany pokrycia dachowego wieży kościelnej, w 2007 r. oczyszczono mur frontu oraz wieży kościelnej, w 2008 r. odnowiono rozetę, w 2015 r. poddano restauracji i umieszczono w prezbiterium figurę Chrystusa Zmartwychwstałego, w 2017 r. poddano restauracji główny portal wejściowy, wraz z nadświetlem w 2018 r. wymieniono dach nad traktami północnym i południowym w 2019 r. wymieniono dach nad prezbiterium, dodatkowo sukcesywnie prowadzono w latach 2008–2012 wymianę okien na zbliżone do oryginalnych witraże. Przypisy Bibliografia Historia kościoła
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i Trójcy Świętej w Nowym Rybiu

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i Trójcy Świętej w Nowym Rybiu – zabytkowa gotycka świątynia murowana w miejscowości Nowe Rybie, będąca kościołem parafialnym miejscowej parafii. Historia Nie wiadomo, kiedy powstał pierwszy kościół w Nowym Rybiu. Wiadomo jednak, że spłonął w 1795. Odbudowano go ze środków przekazanych przez ówczesnego właściciela wsi – Gabriela Grzembskiego. Konsekracji nowej świątyni dokonał biskup Alojzy Pukalski w 1867. W latach 1993-1997 przeprowadzono gruntowny remont kościoła i jego otoczenia. W jego wyniku zostały odsłonięte stare mury, które wkomponowano w istniejące ściany i pozostawiono odkryte. W 2005 poddano konserwacji ołtarze, ambonę i chrzcielnicę. Wykonano również nową wieżyczkę na sygnaturkę. Po zakończeniu prac, kościół został wpisany na listę zabytków województwa małopolskiego. W rejestrze znalazły się również: dzwonnica, cmentarz parafialny i ogrodzenie kościoła wraz z kaplicami. Na poddaszu kościoła znajduje się stanowisko rzadkiego gatunku nietoperzy, objęte ochroną. Architektura Kościół w Nowym Rybiu wzniesiony został w stylu gotyckim. Jest to świątynia jednonawowa z węższym prezbiterium, murowana i otynkowana, kryta pierwotnie gontem a obecnie blachą. Do prezbiterium przylega niewielka zakrystia, a od frontu obszerna kruchta z wejściem na chór. Nad nawą wzniesiono smukłą wieżyczkę na sygnaturkę z latarnią. Na zewnątrz kościół opinają skośne szkarpy. Na dwóch z nich znajdują się pamiątkowe tablice – jedna z 1517 z herbem Szreniawa, a druga z 1821. Wnętrze Wnętrze kościoła przykrywają XIX-wieczne stropy płaskie, zdobione skromnymi stiukami. Oświetla je światło padające przez wąskie, ostrołukowe okna. Do nawy, prezbiterium i zakrystii wiodą trzy kamienne gotyckie portale ostrołukowe. Ołtarz główny rokokowy, pochodzi z końca XVIII wieku. Umieszczono w nim barokową rzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego. Ołtarze boczne pochodzą z tego samego okresu, co ołtarz główny i wykonane są w podobnym stylu. ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa – znajdują się w nim dwa obrazy: Serce Jezusa z XVII w. oraz Adoracja Najświętszego Dzieciątka z XVIII w. W zwieńczeniu umieszczono figurę św. Weroniki. ołtarz św. Józefa – z wizerunkami św. Józefa i św. Antoniego. ołtarz Matki Bożej Różańcowej – w nadstawie znajduje się obraz Matka Boża z Dzieciątkiem, a na jego zasuwie Matka Boża Różańcowa. Oba namalowano w XIX wieku. W zwieńczeniu umieszczono wizerunek św. Rocha. Po bokach stoją barokowe rzeźby św. Franciszka i św. Jana Ewangelisty. Pozostałe wyposażenie drewniana chrzcielnica z XVI w. rokokowa ambona z XVIII w. stacje drogi krzyżowej z XIX w. Otoczenie zabytkowy kamienny mur z kapliczkami z początku XX w. zabytkowa murowana dzwonnica z trzema dzwonami. zabytkowy cmentarz parafialny. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 146-150. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Skoczowie

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Skoczowie. Historia i opis Wpierw była to drewniana kaplica szpitalika miejskiego, istniejąca od XIV w., wzmiankowana w 1484 r. Około 1540 roku rozpoczęła się w księstwie cieszyńskim Reformacja, po czym kościół parafialny w Skoczowie został przejęty przez ewangelików, tutaj gromadzili się skoczowscy katolicy. Kościółek mógł pozostać w rękach katolików przez cały ten okres, lub był również odebrany po małżeństwie Wacława III Adama z Katarzyną Sydonią i w pierwszej połowie XVII wieku był już w ruinie. Pierwotnie drewniany, kościół był dwukrotnie przebudowany, wpierw w XVI. a potem w XIX w., kiedy uzyskał obecny wygląd. Jest to mały kościół, którego wymiary wynoszą: długość 18,20 m, szerokość 7,50 m. Jest to budowla jednonawowa z emporą, nakryta sklepieniem kolebkowym. Przez skoczowian nazywany jest "szpitalikiem". Od strony ulicy znajduje się jego wieloboczna apsyda. Na drugim końcu świątyni, znajduje się wysmukła wieża. W 1958 r. zostało odnowione wnętrze świątyni; malarz Jakub Kawulok z Istebnej na sklepieniu nad nawą namalował polichromię o tematyce: chrzest, męczeństwo i chwała św. Jana Sarkandra. Z kolei Jan Bulowski, skoczowianin, namalował obraz, przedstawiający Męczennika unoszonego przez anioły, który przez wiele lat był umieszczony w prezbiterium. Wewnątrz znajduje się także kamienna chrzcielnica, w której w grudniu 1576 r. prawdopodobnie ochrzczono przyszłego świętego Jana Sarkandra. Do kościoła przylega budynek dawnego szpitala, przebudowany w XIX w., mieszczący obecnie probostwo. Przypisy Bibliografia Michał Kowalski: Śląsk Cieszyński - Po obu stronach Olzy. Wyd. II. Kraków: Amistad Sp. z o.o. - Program PolskaTurystyczna.pl, 2009, s. 60. ISBN 978-83-7560-069-8. Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 91. ISBN 978-83-933109-3-7.
Kostel Nalezení svatého Kříže (Visla)

Kostel Nalezení svatého Kříže (polsky: Kościół Znalezienia Krzyża Świętego) je římskokatolický železobetonový farní kostel s dřevěnou věží ve Visle, okres Těšín, Slezské vojvodství. Je farním kostelem farnosti Nalezení svatého Kříže ve Visle Głębce, děkanát Visla diecéze bílsko-żywiecká. Kostel je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie Kostel Nalezení svatého Kříže byl postaven v letech 1981–1983 na svahu hory Kozińce. K průčelí kostela je přisazena dřevěná věž, která byla přenesena ze zničeného kostela Navštívení Panny Marie v Połomi. Kostel pocházel z roku 1575, kde byl postaven na místě původního kostela z roku 1447 zničeného požárem. Kostel je zapsán v seznamu kulturních památek slezského vojvodství pod číslem A-740/66 z 5. srpna 1966. Kostel v Połomi byl zničen vichřicí v roce 1969, pouze věž odolala. Kostel ve Visle měl sloužit místním obyvatelům a rekreantům či sezonním návštěvníkům. Dne 12. června 1983 byl vysvěcen a od 29. dubna 1984 se stal farním kostelem. Architektura Kostel je železobetonová stavba pokrytá dřevěným obložením. K této stavbě je přistavěna dřevěná věž, která byla přenesena z Połomi. Návrh vypracovali architekti Marek Cempl a Piotr Wzorka z Krakova. Stavitelem byl Kaziemierz Binke. Věž o půdorysu 8,75 x 8,40 m je přisazena k západnímu průčelí lodi je zakončena přesahujícím zvonovým patrem, které je bedněno deskami. Konstrukce věže je sloupovo-rámová, stěny věže směrem nahoru se zužují. Střecha věže je jehlanová s širší základnou a mírným sklonem, která přechází v druhé části ve štíhlý vysoký jehlan (jehlici). Věž a venkovní stěny kostela jsou kryté šindelem. Věž je vysoká 30,5 m. Vchod do věže je zastřešen valbovou stříškou. Nad vchodem do věže pod zvonovým patrem je zavěšen velký krucifix. Loď a kněžiště kostela je "přistavěna" k věži. Vchod do kostela je netypický–prochází kněžištěm. Železobetonová konstrukce lodi a kněžiště je krytá dřevěnou šindelovou sedlovou střechou. Interiér Interiér je současný. Betonové stěny jsou táflovány, takže není vidět surový beton a interiér je příjemný. Větší část plastik pochází z dílny koňákovkého umělce Jana Krężeloka, jako Křížová cesta nebo velká socha ukřižovaného Krista na hlavním oltáři. V kostele se nachází akvarel ukazující ruiny kostela v Połomi. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Wiśle na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Nalezení svatého Kříže na Wikimedia Commons