NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stade populaire de Sosnowiec

Le stade populaire de Sosnowiec (Stadion Ludowy en polonais) est un stade multi-usage situé à Sosnowiec dans la voïvodie de Silésie en Pologne. Il accueille les matches du Zagłębie Sosnowiec et peut recevoir 5 750 personnes (13 000 au maximum, en configuration debout). Histoire Il est inauguré le 21 octobre 1956 devant près de 40 000 spectateurs. À partir de 2007, un programme de rénovation est mis en œuvre afin de moderniser le stade et permettre de remplir toutes les exigences pour jouer en Ekstraklasa (éclairage de 1 920 lux, vestiaires remis à neuf, pelouse chauffante, construction d'un toit au-dessus de la tribune officielle). Le Wisła Cracovie y joue toute la saison 2009-2010, son stade étant en rénovation, tout comme son ennemi du Cracovia. Notes et références Annexes Articles connexes Zagłębie Sosnowiec Lien externe (pl) Le stade sur le site officiel du Zagłębie Sosnowiec Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Pologne
Stadion Ludowy

Stadion Ludowy – stadion położony w Sosnowcu w dzielnicy Stary Sosnowiec. Historia Budowę stadionu rozpoczęto w 1954 roku na terenie ówczesnego miasta Szopienice na pięć lat przed włączeniem jego obszaru w granice Katowic. Uroczyste otwarcie obiektu nastąpiło 7 października 1956 r., a pierwszy mecz rozgrywek ligowych odbył się 21 października 1956. W Sosnowcu znalazł się dzięki decyzji administracyjnej o zmianie granic Katowic i Sosnowca w 1960. Wskutek prac modernizacyjnych na Stadionie Ludowym jesienią 2007 r. gospodarz obiektu Zagłębie Sosnowiec rozgrywało swoje mecze na stadionie MOSiR-u w Wodzisławiu Śląskim. Podczas modernizacji zainstalowano oświetlenie o natężeniu 1524 lx, wyremontowane zostały szatnie, zamontowano podgrzewanie płyty stadionu, wybudowano zadaszenie nad jedną z trybun. W sezonie 2008/2009 Stadion Ludowy miał spełnić wszystkie wymogi licencyjne do gry w Ekstraklasie, a w sezonie 2009/2010 rozgrywały tu swoje mecze „domowe” także dwie krakowskie drużyny – Wisła i Cracovia. Ostatni mecz ligowy na stadionie Zagłębie rozegrało 18 lutego 2023 r. z Odrą Opole, pomimo tego, że oficjalne pożegnanie odbyło się jeszcze w 2022 r. podczas meczu z Wisłą Kraków. Stało się tak ze względu na opóźnienie prac przy budowie nowego stadionu. Nowy stadion W maju 2019 roku miasto Sosnowiec podpisało umowę na budowę nowego stadionu dla Zagłębia w dzielnicy Środula, w odległości około 7 kilometrów od Stadionu Ludowego. Budowa rozpoczęła się we wrześniu 2019 i zakończyła się wraz z końcem 2022. 25 lutego 2023 prezydent miasta Arkadiusz Chęciński, prezes PZPN Cezary Kulesza i legendarni zawodnicy Zagłębia Jerzy Pielok, Zbigniew Myga i Władysław Szaryński uroczyście otworzyli nowy stadion, a gospodarze pokonali GKS 2:1 w obecności kompletu widzów (11 600 kibiców). Stadion Ludowy ma pozostać bazą treningową dla drużyny Zagłębia Sosnowiec. Dane podstawowe Otwarcie stadionu: 7 października 1956 r. w meczu inauguracyjnym z pierwszoligowym klubem węgierskim Csepeli Vasas z Budapesztu. 21 października 1956 r. rozegrano pierwszy mecz I ligi Stal Sosnowiec – Gwardia Bydgoszcz 1-1 (1-0). Pierwsza bramka: Czesław Uznański, napastnik Stali Sosnowiec w 7 minucie meczu z Gwardią Bydgoszcz 21 października 1956 r. Oświetlenie: 1524 lx Murawa: 105 × 68 z ogrzewaną płytą boiska Pojemność: miejsca siedzące: aktualnie 7500 optymalna maksymalna liczba widzów: 13 000 (podczas imprez artystycznych) Adres: Sosnowiec ul. Kresowa 1. Właściciel obiektu: Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Sosnowcu. Rekord frekwencji: 40 000 na meczu Stal Sosnowiec – Gwardia Bydgoszcz 1-1 (1-0) – 21 października 1956 Przypisy Linki zewnętrzne Stadion Ludowy w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] Stadion Ludowy na stadiony.net
Народний стадіон (Сосновець)

Народний стадіон в Сосновці (пол. Stadion Ludowy w Sosnowcu) — багатофункціональний стадіон у місті Сосновець (Сілезьке воєводство, Польща), домашня арена ФК «Заглембє». Стадіон побудований та відкритий у 1956 році. У 2007 році модернізований. Див. також Арена Сосновець Посилання Stadion Ludowy (Stadion Zagłębia Sosnowiec) [Архівовано 30 квітня 2019 у Wayback Machine.] (англ.) Stadion Ludowy на polska-org.pl (пол.) Stadion Ludowy на zaglebie.sosnowiec.pl [Архівовано 19 березня 2019 у Wayback Machine.] (пол.)
Slezská zoologická zahrada

Slezská zoologická zahrada (polsky: Śląski Ogród Zoologiczny) je poměrně velká zoologická zahrada na území jižního Polska. Byla založena v roce 1954 a nachází se na území slezských distriktů Katowice a Chorzów. Rozloha zahrady činí asi 47,6 hektaru. V zahradě je umístěno na 2500 zvířat ze 300 různých druhů. Park a zahradu navštíví v průměru téměř 400 000 návštěvníků ročně. Nachází se zde také mini-zoo s programem pro dětské návštěvníky. Údolí dinosaurů (Kotlina dinozaurów) je místní atrakce, dokončená v roce 1975. V malé kotlině jsou umístěny impozantní modely mongolských dinosaurů z pouště Gobi v životní velikosti. Celkem je zde umístěno 16 šedivých betonových modelů, dnes jsou však již mírně zastaralé. Další informace K ZOO vede populární alej Aleja Żyrafy a celá se nachází v Parku Śląskim (Slezském parku). Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Slezská zoologická zahrada na Wikimedia Commons Oficiální webové stránky (pl)
Schlesischer Zoologischer Garten

Der Schlesische Zoologische Garten (auch Zoo Chorzów) befindet sich im Schlesischen Park in Chorzów (Königshütte O.S.). Er hat eine Fläche von 47,5 Hektar und verfügt über 2681 Tiere aus 312 Arten. Der Zoo wird jährlich von durchschnittlich 380.000 Personen besucht. Der Zoo ist Mitglied in der European Association of Zoos and Aquaria. Geschichte Die Errichtung des Zoos begann 1954 mit dem Bau von Tiergehegen. Danach wurden die Tiere aus den Zoos in Bytom (Beuthen O.S.) und Katowice (Kattowitz) in den neuen Zoo überführt. Die Zoos in Bytom und Katowice wiederum wurden aufgelöst und 1957 geschlossen. In Bytom verblieb bis 1966 nur ein Bärenzwinger. Das Eingangstor stammte aus dem Garten von Schloss Neudeck. 1958 wurde der neue Zoo eröffnet. 1965 wurde der Pavillon für Elefanten und Nilpferde fertiggestellt. 1975 wurde das Dinosauriertal fertiggestellt, in dem Skulpturen von mehreren Dinosaurierarten ausgestellt werden. Diese 16 Skulpturen aus Beton sind eine Rekonstruktion anhand der Skelette, die von 1963 bis 1971 durch eine Gruppe polnischer Paläontologen in der Wüste Gobi entdeckt wurden. Zum Gelände des Zoos gehört auch ein Minizoo mit Kaninchen, Meerschweinchen, Hausziegen und Hausschafen. Die Anlage wird zudem durch mehrere Skulpturen ergänzt wie zum Beispiel: Hummer, Schnecke, Neandertaler, verschiedene Menschenskulpturen und eine Pferdegruppe. Literatur Ewa Chojecka: Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, Katowice 2004 Joanna Cempulik und Piotr Cempulik: Śląski Ogród Zoologiczny przewodnik po ścieżce edukacyjnej, Chorzów 2007 Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Silesian Zoological Garden

Silesian Zoological Garden (Polish: Śląski Ogród Zoologiczny) is a zoological garden in Poland. It was founded in 1954 and is situated in the Katowice and Chorzów cities in the Metropolis GZM. It covers over 47.6 ha within the Silesian Park. The Silesian zoo is a home for about 2,500 animals of 300 species. It is visited by over 390,000 people annually. A mini-zoo is the collection of gentler animals which are (directly) accessible to children. The dinosaur valley contains a full-scale reconstruction of 16 large dinosaurs, the remains of which were found by a Polish expedition to the Gobi Desert. External links (in Polish) Website Silesian Zoological Garden
Śląski Ogród Zoologiczny

Śląski Ogród Zoologiczny – ogród zoologiczny położony na terenie Parku Śląskiego w Chorzowie. Obejmuje obszar o powierzchni 47,5 ha będąc tym samym trzecim, po ogrodach w Gdańsku-Oliwie i Poznaniu, pod względem powierzchni ogrodem zoologicznym w Polsce. Znajduje się w nim 2681 zwierząt, 312 gatunków. Historia Jego początki sięgają roku 1954, kiedy to zaczęto budować klatki dla zwierząt. Pierwszym projektantem zagospodarowania ogrodu i kompozycją zieleni był W. Niemirski, w 1958 roku nastąpiła zmiana głównego projektanta na Mieczysława Panetha. Po ukończeniu budowy zostały przeniesione do niego pierwsze gatunki zwierząt z zoo w Katowicach i Bytomiu. W roku 1975 zakończono budowę Kotliny Dinozaurów. Znajdują się tam betonowe rekonstrukcje szesnastu dinozaurów, których szczątki odnalazła polska grupa paleontologów na pustyni Gobi w latach 1963-1971. Dyrektorem Śląskiego Ogrodu Zoologicznego od 2020 r. jest Marek Mitrenga. Na terenie ogrodu działa Mini Zoo. Występują tam zwierzęta łagodniejsze, które można nakarmić oraz pogłaskać takie jak króliki, świnki morskie, kozy domowe, czy owce domowe. W 2005 roku na terenie ogrodu zoologicznego miał miejsce śmiertelny wypadek. Kobieta spacerując po ogrodzeniu przy wybiegu dla niedźwiedzi straciła równowagę wpadając do wybiegu i tracąc przytomność. Bezpośrednią przyczyną śmierci kobiety było wykrwawienie się spowodowane atakiem niedźwiedzi. Wyróżnienia Ogród wpisano do Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych, obok 10 innych największych ogrodów w Polsce: w Toruniu, Wrocławiu, Płocku, Warszawie, Opolu, Gdańsku, Łodzi, Krakowie, Poznaniu i Zamościu. Młode zwierzęta W sierpniu 2011 urodziły się tu cztery gepardy, surykatki, siedem kurek wodnych, trzy daniele, gerezy, wielbłąd dwugarbny, osioł domowy, sitatungi, pytony tygrysie, wilk grzywiasty, lemury katta i łabędzie czarne. W 2012 urodziły się pelikany i gerezy. W 2015 roku urodził się oryks szablorogi, osioł Poitou, żyrafa. Swoje stado powiększyły też małpki miko, a także addaksy. W 2020 roku urodziło się pięć świnek rzecznych. W kwietniu urodziły się cztery otocjony. W sierpniu urodziła się panda mała. Zwiedzanie Śląski Ogród Zoologiczny odwiedza co roku 380 000 osób. Zobacz też Hipolit (hipopotam) Brama do Śląskiego Ogrodu Zoologicznego w Chorzowie Przypisy Bibliografia Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 450. Śląski Ogród Zoologiczny przewodnik po ścieżce edukacyjnej, tekst: Joanna Cempulik i Piotr Cempulik, Chorzów 2007, ISBN 978-83-919626-9-5 Linki zewnętrzne Oficjalna strona Śląskiego Ogrodu Zoologicznego
Důl Ziemowit

Důl Ziemowit (polsky Kopalnia Węgla Kamiennego „Ziemowit“, krátce KWK Ziemowit) je činný černouhelný důl společnosti Kompania Węglowa, která se nachází v Lędzinách. Těžba probíhá v dobývacím prostoru Lędziny I, který se nachází na území gmin Katowice, Mysłowice, Tychy, Lędziny, Imielin, Chełm Śląski a Bieruń ve Slezském vojvodství v Polsku. Historie Těžba v dolu Ziemowit byla zahájena 3. prosince 1952. Od 1. dubna 1993 do 31. ledna 2003 náležel důl podniku Nadwiślańska Spółka Węglowa, od 1. února 2003 je součástí uhelné společnosti Kompania Węglowa. V případě roční těžby na úrovni 4,5 mil. tun by měla zdejší zásoby uhlí (včetně bilančních) vystačit na provoz dolu minimálně do roku 2040. Technické údaje Důl zahrnuje 1 těžní jámu (III), tři ventilační jámy (W-I, W-II, Szewczyk) a dvě pomocné jámy (I, II). Rozloha dobývacího prostoru: 71,15 km² zásoby uhlí: operativní 133 mil. tun + bilanční 650 mil. tun (k 31. 12. 2007) Maximální denní těžba: 20 000 tun Důlní patra: těžební: 500, 650 m Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Důl Ziemowit na Wikimedia Commons
Kopalnia Węgla Kamiennego Ziemowit

Kopalnia Węgla Kamiennego Ziemowit – polska kopalnia węgla kamiennego znajdująca się w Lędzinach, działająca samodzielnie od 3 grudnia 1952 r. do 1 lipca 2016 r., obecnie ruch Kopalni Węgla Kamiennego Piast-Ziemowit. Obszar górniczy, na którym prowadzona jest eksploatacja, położony jest na terenie miast i gmin: Lędziny, Katowice, Mysłowice, Tychy, Imielin, Chełm Śląski i Bieruń. Od 1 lutego 2003 r. do 30 kwietnia 2016 r. wchodziła w skład Kompanii Węglowej S.A. Od 1 maja do 1 lipca 2016 r. jako samodzielna kopalnia wchodziła w skład Polskiej Grupy Górniczej sp. z o.o. 1 lipca 2016 r. KWK Ziemowit została połączona z KWK Piast, tworząc jedną kopalnię – KWK Piast Ziemowit. Kopalnia w I półroczu 2014 r. zatrudniała 4228 pracowników, a wypracowany zysk wynosił 9,62 zł na tonie wydobytego węgla. Długoletnim pracownikiem kopalni był Józef Krupiński, a tytuł Honorowego Górnika kopalni otrzymał biskup katowicki Herbert Bednorz. Imię kopalni nosi z kolei uniwersalny masowiec zbudowany w Stoczni Szczecińskiej dla Polskiej Żeglugi Morskiej – MS Kopalnia Ziemowit. Przypisy
Muzeum Wsi Słowińskiej

Muzeum Wsi Słowińskiej je skanzen v obci Kluki u Smołdzina ve gmině Smołdzino v okrese Słupsk v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Je součástí Muzea Pomorza Środkowego ve Słupsku. Nachází se také v západní části Slovinského národního parku (Słowiński Park Narodowy) u jezera Łebsko. Historie a popis muzea Svoji činnost zahájilo v roce 1963, budovy pocházejí z poloviny 19. století. Zachovává své původní umístění, expozice reprezentuje kulturu Pomořanských Slovinců – obyvatel žijících u jezer Gardno a Łebsko. Další informace Vstupné do muzea je zpoplatněno. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Muzeum Wsi Słowińskiej na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum Wsi Słowińskiej na Wikimedia Commons Słupski Serwis Informacyjny Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach
Muzeum Wsi Słowińskiej

Muzeum Wsi Słowińskiej (kaszub. Mùzeum Słowińsczi Wsë) – skansen w Klukach k. Smołdzina (województwo pomorskie), oddział Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. Placówka zapoczątkowała swoją działalność w 1963 roku, organizując w jednej z zagród, zbudowanej w połowie XIX wieku i zachowanej w miejscu pierwotnej lokalizacji, stałą ekspozycję prezentującą kulturę Słowińców – ludności zamieszkałej niegdyś nad jeziorami Gardno i Łebsko. W 2017 roku skansen zwiedziło 41 080 osób. Przypisy Linki zewnętrzne Słupski Serwis Informacyjny. ssi.slupsk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-28)]. Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach
Словинская деревня (музей)

Словинская деревня (пол. Muzeum Wsi Słowińskiej, кашубский Mùzeum Słowińsczi Wsë) — название этнографического музея под открытым небом, находящегося на территории Словинского национального парка в деревне Клюки около Смолдзино, Польша. Музей является филиалом Музея центрального поморья в Слупске. История Музей «Словинская деревня» был основан в 1963 году словинской общественной деятельницей Рут Кёч, которая стала его первым заведующим. В настоящее время музей демонстрирует сельский быт и культуру кашубской этнографической группы словинцев, проживавших в окрестностях озёр Гардно и Лебское в середине XIX века. Частью музея является Словинское кладбище, на котором похоронены жители деревни Клюки. См. также Словинцы Ссылки Информация (пол.) Сайт музея (пол.)
Důl Krupiński

Důl Krupiński (polsky Kopalnia Węgla Kamiennego (KWK) Krupiński) je činný černouhelný důl v Suszci v okrese Pszczyna ve Slezském vojvodství. Důl patří společnosti Jastrzębska Spółka Węglowa a těžba zde probíhá od roku 1983. Historie Výstavba dolu byla zahájena v roce 1976 a 3. prosince 1983 byl slavnostně zahájen provoz nového dolu. V roce 1993 byla zřízena společnost Jastrzębska Spółka Węglowa, do které byl Důl Krupiński začleněn. V roce 2002 získal důl koncesi na těžbu černého uhlí a metanu na období do 31. prosince 2015. Technické údaje Rozloha dobývacího prostoru: 27,2 km² Operativní zásoby uhlí: 34,8 mil. tun Průměrná denní těžba: 8500 tun Důlní patra: těžební: 420, 620, 820 m ventilační: 220, 420 m Vlečka Železniční vlečka dolu odbočuje z trati PKP PLK Żory – Pszczyna v odbočce Suszec Rudziczka a je elektrizována soustavou 3 kV DC. Délka vlečky je 2,537 km a jejím provozovatelem je Jastrzębska Spółka Kolejowa. Externí odkazy KWK Krupiński Archivováno 26. 8. 2010 na Wayback Machine. (oficiální stránky)
Kopalnia Węgla Kamiennego Krupiński

Das Steinkohlenbergwerk Krupiński (polnisch Kopalnia Węgla Kamiennego Krupiński) ist ein zur Stilllegung vorgesehenes Steinkohlenbergwerk in Suszec, Polen. Geschichte Anfang der siebziger Jahre des 20. Jahrhunderts fasste die polnische Regierung den Plan, als Folge einer erhöhten Energienachfrage drei Bergwerke östlich und südlich von Jastrzębie-Zdrój zu errichten, die während ihrer Errichtung unter dem gemeinsamen Namen Suszec-Kaczyce-Pawłowice firmierten. Die Entscheidung zum Bau eines Bergwerks in Suszec fiel am 29. Juli 1975, Baubeginn war der Dezember desselben Jahres. Anfänglich den Namen Suszec im Bau tragend, bekam das Bergwerk am 3. Dezember 1983 bei seiner Inbetriebnahme den Namen Krupiński. Das Bergwerk verfügt über drei Schächte und ist in dieser Hinsicht wie viele andere der Region aufgebaut: Über dem Förderschacht mit einer Skipeinrichtung steht ein mit Profilblechen verkleideter Turm, der Doppelbock dient der Seil- und Materialfahrt und ein dritter Schacht mit einem kleineren Stahlgerüst ist als Wetterschacht ausgelegt. Bemerkenswert ist, dass der Doppelbock über Schacht 1 (siehe Photo) nicht in Stahl, sondern in Betonbauweise ausgeführt ist. Das Bergwerke erlebte – wie fast alle anderen oberschlesischen Bergwerke auch – zahlreiche Besitzer- bzw. Betreiberwechsel. Anfänglich gehörte es zur Vereinigung der Kohlenindustrie von Jastrzębie-Zdrój und ab dem 1. April 1993 zur Jastrzębska Spółka Węglowa S.A. (JSW), zu der zum Gründungszeitpunkt sieben Bergwerke gehörten. Das Bergwerk verfügt über eine Berechtsame von 27,2 km², die Streckenauffahrung beträgt 420 km und in dem Zeitraum von 1983 bis 2010 wurde 47,1 Mio. t Kraftwerks- und Kokskohle abgebaut. Gegenwart In den letzten 10 Jahren hat das Bergwerk Verluste von insgesamt mehr als einer Milliarde PLN (ca. 250 Millionen Euro) gemacht. Auch wird damit gerechnet, dass eine Betriebsfortführung bis 2021 (Datum des Endes der derzeitigen Betriebserlaubnis) ungefähr 300 bis 520 Millionen PLN kosten würde. Deshalb hat man sich in langen Verhandlungen im Sommer 2016 zu einer Übergabe des Bergwerks zum 31. März 2017 an die „Spółka Restrukturyzacji Kopalń S.A.“ (SRK) entschlossen. Die Vereinbarung sieht vor, dass von den aktuell 1900 Mitarbeitenden ungefähr 650 bei der JSW verbleibende Mitarbeiter Wartungs- und Ausraubarbeiten auf Krupiński durchführen, während andere in den Vorruhestand gehen oder mit einer Abfindung den Bergbau verlassen. Anmerkung Quelle Jerzy Jaros: Słownik histoynczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice 1984.
Krupiński Coal Mine

The Krupiński coal mine is a large mine in the south of Poland in Suszec, Silesian Voivodeship, 448 km south-west of the capital, Warsaw. Krupiński represents one of the largest coal reserve in Poland having estimated reserves of 34.8 million tonnes of coal. The annual coal production is around 3 million tonnes. The mine is based in Suszec, the deposits of which are located in the commune of Suszec, Żory and Orzesze in the Silesian Voivodeship. Employment at the end of 2011 amounted to 2819 employees. March 31, 2017 production in the mine was shut down and the plant was transferred to the Spółka Restrukturyzacji Kopalń in Bytom. This company is liquidating and managing the assets of liquidated mines. History The construction of the mine began in 1975 in the mining area covering the areas of Kleszczów, Rudziczka, Suszec and Kryry. During the construction, the mine was called "Suszec". In 1983, it was transferred , and operated with the name "Krupiński", eponymizing the Polish mining and geology professor Bolesław Krupiński. As of ..., its owner was Jastrzębska Spółka Węglowa SA. In the years 1983 - 2010, about 420.6 km of corridor workings were hollowed out. 115 longwall plots were exploited in 15 decks. About 47.1 million tons of coal were extracted. The mine is served by the District Mining Rescue Station in Wodzisław Śląski. In March 2017, the Krupiński mine was transferred to Spółka Restrukturyzacji Kopalń. Accidents In 2008 (on July 31) an accident killed a 30-year-old miner, who was hit by a mass of coal detaching from the mining wall. In 2009 (July 22), a 44-year-old miner died, having fallen into the tensioning station of the belt conveyor. In 2011, (May 5), methane ignition occurred; a miner and two others took part in the rescue operation. In 2012: On April 18, a 26-year-old employee of another company was killed in the mine; during the drilling of new pavement, at the depth of 420 m, caught by part of the drilling machinery. On July 20, a 45-year-old miner died in the mine, having suffered a head injury while performing routine control of the skip shaft. Exp...loit ...ation data References External links Official site Archived 2010-08-26 at the Wayback Machine
Mine de Krupiński

La mine de Krupiński est une mine souterraine de houille située à Suszec, en Pologne. En 2013, la mine est encore en activité. Avec une production annuelle de trois millions de tonnes et des réserves estimées à 34.8 millions de tonnes, Krupiński constitue l'une des principales réserves de combustible fossile de Pologne. Notes et références Liens externes Portail de la mine Portail de la Pologne Portail de la géologie Portail des énergies fossiles
Kopalnia Węgla Kamiennego Krupiński

Kopalnia Węgla Kamiennego Krupiński – kopalnia z siedzibą w Suszcu, której złoża znajdują się na terenie gminy Suszec, Żor oraz Orzesza w województwie śląskim. Zatrudnienie na koniec 2011 roku wynosiło 2819 pracowników. Dnia 31 marca 2017 roku produkcja w kopalni została wyłączona, a zakład przekazano Spółce Restrukturyzacji Kopalń. Historia Budowę kopalni rozpoczęto w 1975 roku na obszarze górniczym obejmującym tereny Kleszczowa, Rudziczki, Suszca i Kryr. W trakcie budowy kopalnia nosiła nazwę „Suszec”. W 1983 roku nastąpiło przekazanie kopalni do eksploatacji pod nazwą „Krupiński”. Patronem kopalni został zasłużony dla polskiego górnictwa i geologii profesor Bolesław Krupiński. Obecnie należy do Spółki Restrukturyzacji Kopalń, która nieodpłatnie nabyła ten obiekt od Jastrzębskiej Spółki Węglowej S.A. W latach 1983–2010 zostało wydrążonych około 420,6 km wyrobisk korytarzowych. Wyeksploatowano 115 parcel ścianowych w 15 pokładach. Wydobyto około 47,1 mln ton węgla. Jesienią 2021 zasypano główny szyb kopalni. Likwidacja kopalni i całej jej infrastruktury odbyła się mimo apeli związkowców i lokalnej społeczności, by zachować dostęp do złóż wysokogatunkowego węgla koksowniczego (udokumentowane złoża w Suszcu oszacowano na ponad 560 mln ton) oraz starań zagranicznych konsorcjów, zabiegających o przejęcie i dalsze prowadzenie kopalni. Kopalnia była zabezpieczana przez Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego w Wodzisławiu Śląskim. Wypadki 31 lipca 2008 roku w kopalni doszło do wypadku, w wyniku którego zginął na miejscu 30-letni górnik. Mężczyzna został uderzony oderwaną od ściany wydobywczej bryłą węgla. 22 lipca 2009 roku na terenie kopalni zginął 44-letni górnik. Mężczyzna wpadł do stacji napinającej przenośnik taśmowy. 5 maja 2011 roku doszło do zapłonu metanu, w wyniku którego zmarł jeden górnik i dwóch ratowników biorących udział w akcji ratunkowej. 18 kwietnia 2012 roku w kopalni zginął 26-letni pracownik zewnętrznej firmy. W trakcie drążenia nowego chodnika na poziomie 420 m pracownik został pochwycony przez część maszyny drążącej. 20 lipca 2012 roku w kopalni zginął 45-letni górnik. Mężczyzna doznał urazu głowy podczas wykonywania rutynowej kontroli szybu skipowego. Dane eksploatacyjne Podstawowe dane na temat kopalni: Przypisy