NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Poznań Financial Centre

Poznań Financial Centre – Poznańskie Centrum Finansowe, wieżowiec usytuowany na Placu Andersa w Poznaniu. Charakterystyka Biurowiec klasy A, liczący 91 metrów wysokości i 20 kondygnacji: 18 nadziemnych i 2 podziemne; powierzchnia użytkowa wynosi 22 tys. m². Zaprojektowany w Pracowni Architektonicznej Ewy i Stanisława Sipińskich. Został oddany do użytku na początku 2001 roku. Jest drugim pod względem wielkości biurowcem w Poznaniu. Przed budynkiem znajduje się pomnik Cyryla Ratajskiego, prezydenta miasta Poznania z okresu II Rzeczypospolitej. Pomnik został odsłonięty w 2002 roku, a jego autorem jest Jan Kucz. Nagroda Budynek otrzymał nagrodę im. Jana Baptysty Quadro za najlepiej zaprojektowany i zrealizowany obiekt architektoniczny w 2000 roku w Poznaniu. Zobacz też wieżowce w Poznaniu lista najwyższych wieżowców w Polsce Przypisy
Poznań Kobylepole Wąskotorowy

Poznań Kobylepole Wąskotorowy – nieczynna stacja na zlikwidowanej linii kolejowej Poznań Kobylepole Wąskotorowy - Środa Wielkopolska Miasto. Na stacji znajdował się dworzec osobowy kolei wąskotorowej wraz z zapleczem w postaci lokomotywowni i warsztatów, oraz przystanek kolei normalnotorowej umożliwiający pasażerom kontynuowanie podróży w kierunku Poznania. 8 sierpnia 1990 roku stacja została wpisana do rejestru zabytków jako zespół stacji kolejowej Kobylepole (d. Średzkiej Kolei Powiatowej) nr rej.: A-318 z 8.08.1990. Linki zewnętrzne Poznań Kobylepole Wąskotorowy, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Poznań Kobylepole w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Przypisy
Połonina Bukowska

Połonina Bukowska – pasmo górskie i jedna z połonin w Bieszczadach Zachodnich. Kulminacje Połoniny Bukowskiej: Halicz 1333 m n.p.m. Kopa Bukowska 1320 m n.p.m. Rozsypaniec 1280 m n.p.m. Kińczyk Bukowski 1251 m n.p.m. Wołowy Garb 1248 m n.p.m. Stwierdzono występowanie rzadkich w Polsce gatunków roślin: lepnica karpacka, pszeniec biały i turzyca dacka. Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki na odcinku Przełęcz Bukowska – Kopa Bukowska po stronie ukraińskiej: Przełęcz Użocka – Przełęcz Bukowska Przypisy
Połonina Kiczera

Połonina Kiczera lub Kiczera – duży trawiasty obszar na północnych stokach grzbietu Małych Pienin, pomiędzy zboczami Borsuczyn (939 m) i Wysokiej (1050 m), oraz południowymi zboczami szczytu Skała (839 m) i Homole (732 m). Od Polany pod Wysoką oddzielony jest wąskim pasem lesistego jaru potoku Kamionka. Dolna część polany to Niżnia Kiczera. Dawniej były to pola uprawne wsi Jaworki, której mieszkańcy (Rusini) zostali po II wojnie światowej wysiedleni. Jak biedni byli to ludzie, może świadczyć dokumentacja ich dobytku podczas wywozu: tylko co dziesiąta rodzina miała konia, każda zaś krowę i kilka owiec lub kóz. W górnej części hali znajduje się mały, okresowy stawek. Jest to jedyny staw w całych Pieninach. Obecnie na połoninie prowadzony jest kulturowy wypas owiec i znajdują się jedyne w całej okolicy zabudowania. Jest to stacja doświadczalna IMUZ. Z rzadkich roślin stwierdzono tu występowanie storczyka kukawki (Orchis militaris). Przez obszar połoniny nie prowadzą szlaki turystyczne. Połonina Kiczera znajduje się w granicach wsi Jaworki w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica. Przypisy
Pościel Jasińskiego

Pościel Jasińskiego (słow. Jasińského sedlo, niem. Jasiński-Scharte, węg. Jasiński csorba) – nachylony na południową stronę trawnik pod pionowym wschodnim uskokiem grani Orlej Baszty na szlaku Orlej Perci w polskich Tatrach Wysokich. W wielu opisach traktowany jest jako przełęcz między Orlą Basztą a Buczynowymi Czubami, jednak według Władysława Cywińskiego nie jest to przełęcz, gdyż nie występuje tutaj najmniejsze nawet wcięcie w grani. Właściwą przełęczą jest Buczynowy Karb – najniższy punkt w grani między Orlą Basztą a Buczynowymi Czubami. Najwyższy punkt Pościeli Jasińskiego znajduje się na wysokości około 2125 m. Jej pochyłe południowe stoki opadają do Dolinki Buczynowej. Od wschodniej strony, do Buczynowego Karbu opada z Pościeli Jasińskiego kilkumetrowej wysokości uskok. Na Pościeli Jasińskiego szlak Orlej Perci przenosi się z południowej strony grani na północną. Nazwa jest na szlaku Orlej Perci jedną z niewielu nazw pochodzenia góralskiego. Ma pochodzić od nazwiska kłusownika z Poronina, który podobno nocował w tym miejscu, nie mogąc znaleźć zejścia z grani. Po bezskutecznych, trwających kilka dni poszukiwaniach drogi zejścia kłusownik podobno spadł w przepaść i zginął. Druga wersja pochodzenia tej nazwy mówi o noclegu w tym miejscu jakiegoś kapitana Jasińskiego. Widok z przełęczy jest podobny do panoramy z Orlej Baszty. Pierwsze odnotowane wejście turystyczne: latem – Janusz Chmielowski i przewodnik Jędrzej Wala młodszy, 7 sierpnia 1895 r., zimą – Aleksander Litwinowicz, Mariusz Zaruski, 14 marca 1910 r. Szlaki turystyczne – czerwony (Orla Perć) przebiegający granią główną z Zawratu przez Kozi Wierch, Granaty, Pościel Jasińskiego i Buczynowe Turnie na Krzyżne. Czas przejścia z Zawratu na Krzyżne: 6:40 h Czas przejścia z Krzyżnego na Kozi Wierch (część Zawrat – Kozi Wierch jest jednokierunkowa!): 3:35 h. Taternictwo Rejon Pościeli Jasińskiego dopuszczony jest do uprawiania wspinaczki skalnej, ale tylko od strony Dolinki Buczynowej. Drogi wspinaczkowe: Od północnego zachodu ze żlebu Granackiej Przełęczy; 0 stopień trudności w skali tatrzańskiej, czas przejścia 30 min, Od północy, skałami Orlej Baszty; II, 45 min, Od północnego wschodu; I, 45 min. Przypisy
Sesterské pleso

Sesterské pleso nebo Vyšné Sesterské pleso je ledovcové jezero ve skupině Sesterských ples ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,3265 ha, je 125 m dlouhé a 55 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,3 m a objemu 1419 m³. Leží v nadmořské výšce 1974 m. Okolí Pleso se nachází 100 m nad Zbojníckou chatou v horní části Velké Studené doliny u turistického rozcestí, které je podle plesa pojmenované. Jižně od plesa se zvedá vyvýšenina, za kterou se nachází právě Zbojnícka chata a za jinou vyvýšeninou na severu se nachází Starolesnianske pleso. Na západě se rozkládá Zbojnícka pláň a na východě se pod skalním stupněm nachází nižší patro Veľké Studené doliny. Vodní režim Je to stálé bezpřítokové pleso. Odtéká z něj voda pod povrchem na východ, kde se spojuje s potokem tekoucím Zbojníckym spádem a Sivým potokem a vytváří levou zdrojnici Veľkého Studeného potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. žlutá turistická značka prochází ve vzdálenosti 20 m od západního břehu jezera, avšak přímo k jezeru je přístup veřejnosti zakázán. Pěší přístup je možný: Po žluté turistické značce od Téryho chaty, Po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty, Po modré turistické značce od Rainerovy chaty a dále po žluté turistické značce, Po modré turistické značce z Lysé Poľany a dále po žluté turistické značce. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vyšné Sesterské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Harnaski Staw, Pośredni
Pośredni Harnaski Staw

Pośredni Harnaski Staw (słow. Vyšné Sesterské pleso lub Sesterské pleso) – staw położony na wysokości 1972 m n.p.m., w Dolinie Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Przez Józefa Nykę w przewodniku Tatry słowackie nazywany jest Niżnim Stawem Staroleśnym. Jest to jeden z 27 Staroleśnych Stawów w tej dolinie. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,311 ha, wymiary 125 × 55 m i głębokość ok. 1,3 m. Pośredni Harnaski Staw jest jednym z grupy pięciu Harnaskich Stawów (leży najbliżej Schroniska Zbójnickiego), pozostałe to Wyżni Harnaski Staw, Niżni Harnaski Staw, Wyżnie Harnaskie Oko i Niżnie Harnaskie Oko. W pobliżu stawu znajduje się rozdroże szlaków turystycznych; od niebieskiego szlaku odgałęzia się tutaj żółty szlak od Schroniska Téryego w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich przez Czerwoną Ławkę do tego skrzyżowania przy Pośrednim Harnaskim Stawie. Jest to trasa jednokierunkowa; przejście dopuszczone jest tylko w opisanym kierunku. Nazewnictwo stawu, zarówno polskie, jak i słowackie, nie jest ugruntowane. Na nowszych mapach najczęściej spotyka się nazwę Sesterské pleso, na starszych stosowano nazwę Zbojnícke pleso (obecnie jako Zbojnícke plesá oznaczane są najczęściej Zbójnickie Stawy). Szlaki turystyczne – niebieski od rozdroża na Staroleśnej Polanie przez Dolinę Staroleśną na Rohatkę Czas przejścia od rozdroża na Staroleśnej Polanie do schroniska Zbójnickiego 2:45 h, ↓ 2 h Czas przejścia od schroniska Zbójnickiego na Rohatkę 1:30 h, ↓ 1:15 h – żółty szlak jednokierunkowy od Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego (staw znajduje się niedaleko schroniska). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy
Prostredné Sivé pleso

Prostredné Sivé pleso je ledovcové jezero ve skupině Sivých ples ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 1,0810 ha, je 233 m dlouhé a 99 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,8 m a objemu 15 523 m³. Leží v nadmořské výšce 2013 m. Okolí Západně od plesa se zvedá Sivý hrebeň, který je na severu zakončený Javorovým štítem. Na severu se nachází Vyšné Sivé pleso a nad ním se kotlina zvedá do Javorového sedla. Na jihu se pod žlutou turistickou značkou nachází Nižné Sivé pleso. Vodní režim Plesem protéká Sivý potok, který do něj přitéká ze severu z blízkého Vyšného Sivého plesa a odtéká z jižního konce přes turistický chodník do Nižného Sivého plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. žlutá turistická značka prochází po jižním a jihovýchodním břehu jezera. Pěší přístup je možný: Po žluté turistické značce od Téryho chaty, Po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty, Po modré turistické značce od Rainerovy chaty a dále po žluté turistické značce, Po modré turistické značce z Lysé Poľany a dále po žluté turistické značce. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prostredné Sivé pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Siwy Staw, Pośredni
Pośredni Siwy Staw

Pośredni Siwy Staw (słow. Prostredné Sivé pleso, Sivé pleso, Sivé pleso I, Horné Sivé pleso) – staw położony na wysokości ok. 2011 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma powierzchnię ok. 1,07 ha, wymiary 233 × 99 m i głębokość ok. 4,7 m. Leży w małej kotlince zwanej Siwą Kotliną, u podnóża Ostrego Szczytu. Jest to największy staw z grupy Siwych Stawów wchodzących w skład 27 Staroleśnych Stawów, pozostałe to Niżni i Wyżni Siwy Staw. Nieopodal stawu odchodzi nieznakowana ścieżka prowadząca na Jaworowy Szczyt, jednak jest ona dostępna jedynie w towarzystwie uprawnionego przewodnika. Pośredni Siwy Staw otoczony jest surowym, wysokogórskim krajobrazem. Znad tafli stawu wybijają się monumentalne ściany m.in. Jaworowego Szczytu, Ostrego Szczytu i Małego Lodowego Szczytu. Nazwa Siwych Stawów pochodzi od gwarowego słowa siwy, co oznacza niebieski, błękitny lub granatowy. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – żółty szlak jednokierunkowy prowadzący ze Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego (przebiega nieopodal Pośredniego Siwego Stawu). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
Prostredné Spišské pleso

Prostredné Spišské pleso je ledovcové jezero, které se nachází ve Vysokých Tatrách v Malé Studené dolině v nadmořské výšce 2010 m. Má rozlohu 1,8880 ha a je druhým největším z Pěti Spišských ples. Je 225 m dlouhé a 142 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,7 m. Jeho objem činí 50 193 m³. Okolí Na severozápadě se nachází Veľké Spišské pleso a na jihozápadě Nižné Spišské pleso. Na jihovýchodě stojí Téryho chata a východně od ní Malé Spišské pleso. Na severovýchodě se zvedají svahy Pyšného štítu. Po jižním břehu plesa prochází turistická trasa z Téryho chaty na Sedielko a Priečné sedlo. Vodní režim Do plesa ústí ze západu Malý Studený potok, který přitéká z Veľkého Spišského plesa. Dalším přítokem je potok ze svahu Pyšného štítu, který do plesa přitéká ze severovýchodu. Malý Studený potok patřící do povodí řeky Poprad se v plese dělí na dvě ramena a odtéká jednak na jihovýchod do Malého Spišského plesa a také na jihozápad do Nižného Spišského plesa. Pod prahem doliny se obě ramena opět spojují. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky a to pouze v letním období od 16. června do 31. října, ale sezónní uzávěrka je prakticky bezprostředně u jezera. Po jižním břehu vede společná a turistická značka, která spojuje Téryho chatu a rozcestí pod Sedielkem. po společné žluté a zelené turistické značce od Téryho chaty (vzdálenost 50 m). po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty přes Priečne sedlo. po zelené turistické značce z Tatranské Javoriny přes Sedielko. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Prostredné Spišské pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prostredné Spišské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pięć Stawów Spiskich
Prostredné Spišské pleso

Prostredné Spišské pleso (deutsch Mittlerer See oder 2. See, ungarisch Szepesi-Középső-tó oder Második-tó, polnisch Pośredni Staw Spiski) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Malá Studená dolina (deutsch Kleines Kohlbachtal) in der Seegruppe Päť Spišských plies (deutsch Zipser Fünfseen), nordwestlich der Hütte Téryho chata und seine Höhe beträgt 2010 m n.m. Seine Fläche liegt bei 18.880 m², er misst 200 × 160 m und seine maximale Tiefe beträgt 4,7 m. Der See gehört zum Einzugsgebiet des Malý Studený potok (deutsch Kleiner Kohlbach), eines Quellflusses des Studený potok im Einzugsgebiet des Poprad. Der Name drückt einerseits die mittige Lage in den Zipser Fünfseen aus, andererseits liegen auch Parameter wie Größe, Seehöhe oder maximale Tiefe (nach älteren Quellen) in der Mitte innerhalb dieser Seegruppe. Das Adjektiv Spišské (slow. n.) weist auf die historische Zugehörigkeit zum Komitat Zips hin. Am südlichen Seeufer verläuft ein grün markierter Wanderweg von der Téryho chata zum Sattel Sedielko. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 91. Weblinks Einzelnachweise
Pośredni Staw Spiski

Pośredni Staw Spiski (słow. Prostredné Spišské pleso) – staw położony na wysokości 2013 m n.p.m., w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich (górna część Doliny Małej Zimnej Wody), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 2,360 ha, wymiary 225 × 142 m i głębokość ok. 4,6 m. Leży nieopodal Schroniska Téryego. Jest to drugi co do wielkości spośród Pięciu Stawów Spiskich, pozostałe to: Zadni Staw Spiski, Mały Staw Spiski, Wielki Staw Spiski (największy) i Niżni Staw Spiski. Szlaki turystyczne – zielony szlak od Schroniska Zamkovskiego dnem Doliny Małej Zimnej Wody do Schroniska Téryego (przechodzi obok południowo-zachodniego brzegu stawu), stąd dalej razem ze szlakiem żółtym i po jego odłączeniu na Lodową Przełęcz, skąd dalsza droga prowadzi aż do Jaworzyny Tatrzańskiej. Czas przejścia od Schroniska Zamkovskiego do Schroniska Téryego: 1:45, ↓ 1:20 h Czas przejścia od Schroniska Téryego na Lodową Przełęcz: 1:30 h, ↓ 1:20 h Czas przejścia z przełęczy do Jaworzyny: 4 h, ↑ 5 h – żółty szlak, biegnący początkowo razem z zielonym, potem przechodzący w jednokierunkowy szlak przez przełęcz Czerwoną Ławkę do Doliny Staroleśnej (przechodzi obok południowo-zachodniego brzegu stawu). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na Czerwoną Ławkę: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Pięć Stawów Spiskich”. [dostęp 2008-11-15].
Prostredné Zbojnícke pleso

Prostredné Zbojnícke pleso je morénové jezero na Zbojnícke pláni v horní části Velké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,6135 ha a je 170 m dlouhé a 95 m široké. Dosahuje maximální hloubky 5,3 m a objemu 14 488 m³. Leží v nadmořské výšce 1960 m. Okolí Na západ od plesa se nachází Vyšné Zbojnícke pleso a za ním se zvedá Svišťový chrbát. Na jihovýchodě prochází kolem plesa modrá turistická značka od Zbojnícke chaty směrem k Prielomu a pod ní se nachází Nižné Zbojnícke pleso. Pleso sestává ze dvou částí, které jsou oddělené úzkým průlivem, přičemž polská terminologie tyto dvě části rozlišuje jako dvě různá plesa, zatímco podle slovenské terminologie se jedná o pleso jedno. Vodní režim Do plesa přitéká ze západu Zbojnícky potok z Vyšného Zbojníckeho plesa a odtéká na jihovýchod do Nižného Zbojníckeho plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Ve vzdálenosti 25 m od jihovýchodního břehu vede modrá turistická značka od Zbojnícke chaty směrem k Prielomu. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prostredné Zbojnícke pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zbójnicki Staw, Pośredni (Józef Szaflarski – západní část, pracovníci TANAPu) (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zbójnicki Staw, Niżni (Józef Szaflarski – východní část)
Pośredni Zbójnicki Staw

Pośredni Zbójnicki Staw (słow. Prostredné Zbojnícke pleso, Sesterské pleso II) – staw położony na wysokości ok. 1972 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Jest jednym z grupy Zbójnickich Stawów, do której należą także Wyżni (największy) i Niżni Zbójnicki Staw. W nazewnictwie Zbójnickich Stawów i pobliskich Harnaskich Stawów panuje w literaturze spore zamieszanie. Nazwy w Wikipedii są zgodne z nazewnictwem przyjętym przez Witolda Henryka Paryskiego w przewodniku taternickim Tatry Wysokie oraz w Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej. Źródła te podają zróżnicowane pomiary stawów: według pracowników TANAP-u (1961–1967) Pośredni Staw Zbójnicki ma powierzchnię 0,62 ha, wymiary 170 × 95 m i głębokość 5,2 m. Zupełnie inne są wyniki pomiarów Józefa Szaflarskiego z lat 1931–1932: powierzchnia 0,321 ha, wymiary 93 × 48 m, głębokość 5,4 m. Józef Nyka w przewodniku Tatry Słowackie podaje, że Szaflarski uznał „podwójny Zbójnicki Staw Pośredni” za dwa zbiorniki i to wyjaśnienie jest najbardziej prawdopodobne. Stawy połączone są przepływającą przez nie Zbójnicką Wodą, a Pośredni i Niżni (nazewnictwo według WET) można uznać za jeden większy – tę interpretację stosuje Nyka, nazwy Niżni Zbójnicki Staw używa zaś dla Niżniego Harnaskiego Stawu. Także według najbardziej rozpowszechnionego nazewnictwa słowackiego Prostredné Zbojnícke pleso obejmuje Pośredni i Niżni Zbójnicki Staw razem. Nazwa Zbójnickich Stawów wiąże się ze zbójnictwem tatrzańskim. Brak jest jednak powiązań zbójnictwa z tymi konkretnymi stawami ani z obiektami w ich otoczeniu. Szlaki turystyczne – niebieski szlak znad Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki wzdłuż Staroleśnego Potoku do Schroniska Zbójnickiego i dalej na Rohatkę (szlak przechodzi nieopodal Pośredniego Zbójnickiego Stawu). Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od schroniska na przełęcz: 1:15 h, ↓ 55 min Przypisy
Betriebshof R-2 Praga

Der Betriebshof R-2 Praga ist ein Fahrzeugdepot der Straßenbahn Warschau in der Ulica Kawęczyńska 16 im Warschauer Stadtbezirk Praga-Północ. Im Jahr 1913 hatte die Stadtverwaltung Grundstücke mehrerer Ziegeleibesitzer erworben, um an der Stelle einen Betriebshof zu errichten. Der Ausbruch des Ersten Weltkriegs verzögerte das Vorhaben. Im Juli 1923 wurde dann mit den Bauarbeiten begonnen; am 1. März 1925 erfolgte die Inbetriebnahme. Die damalige Stahlbeton-Halle war 158 Meter lang und 56 Meter breit. Die Höhe der Decke betrug bis zu 8,8 Metern, sie wurde von vier Säulenreihen getragen. 15 mit Werkstattgruben versehene Gleise hatten eine Aufnahmekapazität von 212 Wagen, womit die Anlage bis zum Zweiten Weltkrieg das größte Straßenbahndepot in Warschau war. Die Einfahrt lag auf der Westseite. Der Komplex beinhaltete auch ein 1926 eingeweihtes Verwaltungs- und Wohngebäude, das – wie auch die Halle – von dem Architekten Juliusz Dzierżanowski (1873–1943) entworfen worden war. Seit 1929 konnte das Depot nach Anlage einer zweiten Einfahrt auf der Ostseite durchfahren werden. In den 1930er Jahren konnten durch Finanzierung über eine Anleihe weitere Wohnhäuser für Straßenbahnmitarbeiter errichtet werden. Am 24. September 1939 wurde das Gelände von Fliegerbomben getroffen, die Halle selbst blieb jedoch unbeschädigt. Nach Ausbruch des Warschauer Aufstandes war die Anlage zunächst von Aufständischen besetzt. Im Rahmen des Rückzuges deutscher Truppen aus den ostwärts der Weichsel liegenden Gebieten Warschaus wurden die Depothalle und das 1929 in Betrieb genommene Umspannwerk in Praga am 5. und am 13. September 1944 von Wehrmachtseinheiten gesprengt. Wegen Sprengstoffmangels blieb die Ostfassade der Halle erhalten. Fast alle Fahrzeuge wurde dabei zerstört. Der Wiederaufbau durch Angehörige des Straßenbahnbetriebs begann bereits am 14. September 1944. Am 20. Juni 1945 konnte die erste Straßenbahn wieder aus dem Depot ausfahren. 1946 entstand zunächst eine provisorische Halle; 1949 kam es zum Wiederaufbau der zerstörten Halle, die allerdings 70 Standplätze kleiner war als die alte. 1950 wurde die Spurweite von 1525 mm auf 1435 mm reduziert. 1964 erhielt das Depot seine aktuelle Bezeichnung, dem sich eine Modernisierung mit Erweiterung um 30 Stellplätze anschloss. Am 27. Dezember 1995 erhielt das Depot die erste polnische Niederflur-Straßenbahn, eine Konstal 112N. Dem waren Anpassungsumbauten in der Halle vorangegangen. Seit dem Jahr 2001 befindet sich am Eingangstor des Depots eine Statue des Heiligen Christophorus – des Schutzpatrons von Fahrzeugführern. Die Figur wird nachts beleuchtet. Im Jahr 2007 wurden die Depotparkhalle und das Verwaltungs- und Wohngebäude unter Denkmalschutz gestellt. Im Jahr 2017 gehörten zu den 150 Triebwagen im Bestand des Depots unter anderem 20 Konstal 105NGIII, 16 Konstal 105Nf, 26 Konstal 116Na/1, 30 Pesa Swing 120Na und 12 Pesa Jazz 12134N. Weblinks Zajezdnia tramwajowa "Praga" - Kawęczyńska, twoja-praga.pl (polnisch) Zakład Realizacji Przewozów R2 - Praga, 5. August 2015, tramwar.pl (polnisch). Mit detaillierter Aufstellung zum rollenden Material des Depots. Einzelnachweise