NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Willa „Radogoszcz”

Willa „Radogoszcz” – zabytkowa willa w Grodzisku Mazowieckim zlokalizowana przy ulicy Henryka Sienkiewicza 31. Obecnie budynek willi pełni funkcje kulturalne. Historia Willę zbudował Zacharij Puciato, carski naczelnik powiatu sochaczewskiego, w 1889 roku. Wówczas willa znajdowała się wśród pól uprawnych oraz sadów, a niedaleko niej znajdował się staw i źródełko. W późniejszych latach willa często zmieniała właściciela. Po II wojnie światowej w budynku ulokowało się Stowarzyszenie Miłośników Sztuki, w którym lekcje prowadzili m.in. Jan Skotnicki czy Feliks Dzierżanowski. W latach 50. XX wieku w budynku otwarto sklep z artykułami AGD „Predom”. W latach 70. XX wieku wokół willi wybudowano bloki mieszkalne, nazywane grodziskim Manhattanem. W 1989 roku willa została przejęta przez gminę. Po remoncie w willi ulokowano Galerię Etnograficzną, w 2019 roku uruchomiono kino „Wolność”. Przypisy
Dwór Skarbków

Dwór Skarbków lub Dwór Mokronoskich – zabytkowy budynek przy ulicy gen. L. Okulickiego w Grodzisku Mazowieckim. Dwór powstał w 1782 roku i od 2004 roku jest siedzibą Państwowej Szkoły Muzycznej im. Tadeusza Bairda. Położenie Budynek mieści się po wschodniej stronie ulicy gen. L. Okulickiego (DW 579) w środkowej części Grodziska Mazowieckiego. W pobliżu dworu znajduje się Osiedle Mikołaja Kopernika oraz Stawy Goliana. Historia Dwór został wybudowany w 2 poł. XVIII wieku dla rodziny Mokronoskich, którzy byli właścicielami dóbr Jordanowice i Grodzisk. Inicjatorem budowy dworu był Andrzej Mokronoski. Autorem projektu był Jan Sękowski, nadworny architekt Branickich. Możliwe jest to, że projektując budynek opierał się on na projektach z 1761 r. autorstwa Charlesa Pierre’a Coustou. W 1782 roku rozpoczęto ozdabianie malarskie dworu, głównymi autorami fresków byli Jan Bogumił Plersch oraz Antoni Herliczka. Dwór początkowo znajdował się na niewielkim wzniesieniu otoczonym parkiem, w którym mieściły się dwie oficyny, lamusy, oranżeria i stajnia. W 1869 roku posiadłość zakupił hr. Henryk Skarbek, który rozparcelował majątek na letnisko. W 1911 roku, resztki majątku zostały sprzedane przez spadkobierców hr. Henryka Skarbka, zakupił je Józef Jemiołkowski. Jemiołkowski w 1920 roku odsprzedał obiekt Pawłowi Smoleńskiemu. Dwór przetrwał II wojnę światową, lecz zamieszkujący go uchodźcy podzielili jego wnętrza. Po wojnie w 1953 spadkobiercy ostatniego właściciela dworu zostali wywłaszczeni. Budynek stał się siedzibą Dyrekcji Okręgowej Szkolnictwa Zawodowego. W latach 50 XX w. przeprowadzono konserwację malunków i fresków oraz samego obiektu, po czym w 1956 roku w dworze ulokowano Muzeum Regionalne PTTK. W latach 60 XX w. w pobliżu dworu zbudowano drogę tranzytową. W latach 70 XX w. rozebrano pozostałości zabudowy rezydencjonalnej wokół dworu. W 1976 roku ocalały lamus został rozebrany, a w miejscu parku rozpoczęto budowę Osiedla Mikołaja Kopernika. W latach 90 XX w. obiekt stanowił własność prywatnego właściciela, który doprowadził dwór do ruiny. W 1999 budynek został przejęty przez gminę. Po przejęciu obiektu przeszedł on gruntowny remont. Ratowania zniszczonych fresków podjął się zespół konserwatorów pod kierownictwem Anny Doroty Potockiej. Od 2004 roku dwór jest siedzibą Państwowej Szkoły Muzycznej im. Tadeusza Bairda. Przypisy
Willa ''Dalmacja'' w Milanówku

Willa "Dalmacja" – willa położona w Milanówku przy ul. Spacerowej 16, zbudowana ok. 1934 roku. W dniu 27 maja 1991 roku została wpisana do rejestru zabytków pod numerem A-1487. Pozostaje w rękach prywatnych i służy celom mieszkalnym (stan na maj 2020 r.). Przypisy
Willa przy ul. Warszawskiej 11 w Milanówku

Willa przy ul. Warszawskiej 11 w Milanówku – willa w Milanówku, położona przy ul. Warszawskiej 11. Została zbudowana ok. 1925 roku. W dniu 6 grudnia 1989 r. została wpisana do rejestru zabytków pod numerem A-1403. Przypisy
Villa Aida

Villa Aida is a historic wooden building constructed in the 19th century, located at 7 Jarosława Iwaszkiewicz Street, Podkowa Leśna, Poland. History The villa was built by Stanisław Wilhelm Lilpop circa 1900. During World War I, the villa was partially destroyed. Later, Anna Iwaszkiewicz (née Lilpop) and Jarosław Iwaszkiewicz used the villa. At that time, the villa served as a meeting place for the "Skamander" poetry group and others outside the group. In the 1930s, Aida changed ownership and operated as a guesthouse, where guests stayed for a few hours or a few days. Following World War II, the villa changed ownership multiple times and gradually fell into abandonment. After the Klatów family acquired the villa, they partially renovated it. When Aida was owned by Wiesława Klata, it became the headquarters of the Alternative Foundation and was used for organizing theatre workshops and educational activities for children through the lens of art and artistic games. Villa Aida was listed as a historical monument in 2010. Since 2011, the villa has served as the headquarters of a local history museum. Currently, the villa hosts performances, author meetings, concerts, exhibitions, and poetry evenings. References
Kościół Świętej Trójcy w Belsku Dużym

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu grójeckiego archidiecezji warszawskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1776–1779 według projektu Hilarego Szpilowskiego i ufundowana przez wojewodę rawskiego Bazylego Walickiego, herbu Łada. Jego portret znajduje się w zakrystii. Kościół został rozbudowany w latach 1935–1936 podczas urzędowania proboszcza księdza Józefa Żółtka, według projektu Jana Koszczyc-Witkiewicza. We wnętrzu znajdują się liczne epitafia klasycystyczne wykonane z czarnego marmuru, ufundowane około połowy XIX wieku przez Klementynę ze Skarbków Kozietulskich primo voto Walicką secundo voto Wichlińską. Najciekawsze, ozdobione herbami Łada (Walickich) i Lubicz (Nieborskich), fundatorka poświęciła pamięci najbliższych: teściów, męża, dzieci. Na epitafium męża, Józefa Walickiego starosty mszczonowskiego, Klementyna nie podała daty zgonu. Klementyna nie podała również dat śmierci dzieci: Marianny i Antoniego, informując, że zmarły w młodocianym wieku. Jedno z epitafiów jest poświęcone pochowanemu w podziemiach belskiego kościoła pułkownika Jana Hipolita Kozietulskiego, brata Klementyny. Przypisy
Kościół Opieki św. Józefa w Błędowie

Kościół Opieki Świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mogielnickiego archidiecezji warszawskiej. Historia i architektura Jest to świątynia wybudowana w latach 1882–1884 przez budowniczego Adolfa Bannertha według projektu D. Prussaka. Kościół jest budowlą murowaną, trzynawową, wzniesioną w stylu neobarokowym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Hieronimem i św. Magdaleną oraz aniołami. We wnętrzu znajdują się m.in. tablica wykonana z czarnego marmuru poświęcona Janowi Chryzostomowi Kijewskiemu, fundatorowi kościoła oraz tablica wykonana z białego marmuru poświęcona mieszkańcom gminy poległym w latach 1914–1920, ufundowana przez Błędowskie Koło Ziemianek. Galeria Przypisy
Kościół św. Prokopa Opata w Błędowie

Kościół świętego Prokopa Opata – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Prokopa Opata w Błędowie, w dekanacie mogielnickim archidiecezji warszawskiej. Historia i architektura Prace budowlane zostały rozpoczęte w dniu 11 sierpnia 1934 roku. Plany zostały wykonane i kierownictwo robót zostało objęte przez Jana Witkiewicza. Architektura i wyposażenie świątyni reprezentują jednorodną stylistykę inspirowaną motywami góralskimi. W dniu 11 października 1936 roku kościół został uroczyście poświęcony. Świątynia jest skierowana elewacją wejściową w stronę zachodnią, czyli jest orientowana. W jej architekturze są widoczne liczne elementy stylu zakopiańskiego. Galeria Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Wilkowie

Kościół św. Wawrzyńca w Wilkowie – zabytkowy, drewniany kościół w Wilkowie. Historia Według przekazów i historycznych źródeł kościelnych świątynia miała istnieć już w roku 1276, inne źródła podają rok 1330. Według jeszcze innych, obecny kościół pochodzi z początku XVI w. Z zapisu wizytacji bp. Wawrzyńca Goślickiego w Wilkowie, odbytej w 1603 wynika, że w tym czasie istniał już w Wilkowie Pierwszym kościół drewniany, pod wezwaniem św. Wawrzyńca męczennika. Prawdopodobnie ten kościół z XIII w. uległ zniszczeniu – spłonął, bo według niepotwierdzonych informacji, w roku 1618, staraniem Krzysztofa Wilskiego-Ciborowicza, kanonika łuckiego, wzniesiony został w Wilkowie nowy drewniany kościół, który istnieje do dzisiaj. Przekaz historii kościoła podaje, że ks. kanonik K. Wilski-Ciborowicz w 1618 r. nabył od Seweryna Wilkowskiego część dóbr m. Wilków i przekazał je probostwu wilkowskiemu. Jest bardzo prawdopodobne, że autor akt konsystorskich połączył fakt fundacji plebańskiej z jednoczesną fundacją kościoła. Wniosek taki uprawdopodabnia też testament Wiktoryna Wilskiego, w latach 1669–1699, proboszcza wilkowskiego. W pierwszych latach XIX w. kościół nie był użytkowany z powodu znacznego zniszczenia. Został odnowiony w roku 1880. W latach 1985–1991 przeprowadzono remont generalny kościoła, wraz z jego wyposażeniem i rozbudową placu kościelnego, przez ówczesnego proboszcza, księdza kanonika Mariana Panka. Architektura Trójnawowy kościół, o konstrukcji zrębowej zbudowany został na planie prostokąta z drewna modrzewiowego. Prezbiterium wybudowano tej samej szerokości jak nawa główna, z dwiema bocznymi zakrystiami (w latach 1985–1991 dobudowano trzecią). Kruchta umiejscowiona została od frontu nawy głównej. Dach jednokalenicowy, dwuspadowy, obecnie kryty blachą, z małą, czworoboczną wieżyczką w części frontowej nawy głównej, pokrytą blaszanym daszkiem namiotowym, zwieńczoną krzyżem katolickim osadzonym na tarczy półksiężyca z gwiazdą. Wnętrze kościoła zostało podzielone na trzy części, dwoma rzędami kolumn toskańskich. W prezbiterium i nawie głównej wykonano sklepienia kolebkowe, w nawach bocznych płaskie. Chór muzyczny został wsparty na dwóch słupach. Wnętrze kościoła pokryto barwną polichromią z elementami orłów w herbach wykonaną podczas konserwacji kościoła w 1950. Wyposażenie Na wyposażenie kościoła składają się: ołtarz główny, późnoklasycystyczny, z ok. 1860, późnorenesansowy ołtarz boczny, oraz barokowa chrzcielnica w kształcie anioła wspierającego misę chrzcielną z przełomu XVII i XVIII w. Poprzednia dzwonnica drewniana została zastąpiona dzwonnicą murowaną, trzy dzwonową, zbudowaną w latach 1985–1991 na planie kwadratu i zwieńczoną blaszanym dachem namiotowym. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji łowickiej
Kościół Świętej Trójcy w Chynowie

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czerskiego archidiecezji warszawskiej. Jest to świątynia wzniesiona na początku XVII wieku. Do jej budowy użyto materiału z poprzedniego kościoła wzniesionego w 1 połowie XVI wieku. Budowla była remontowana w latach 1871 – 73, 1930 – 34 i 1948 – 50 – wówczas dobudowano kruchtę i wieżyczkę na dachu. Kolejny remont odbył się w latach 1979 – 80. Kościół jest drewniany, z jedną nawą, posiada konstrukcję zrębową. Budowla nie jest orientowana, do jej budowy użyto drewna modrzewiowego. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie i posiada boczne: zakrystię i skarbczyk z lożami na piętrze i zewnętrznymi schodami. Fasadę frontową zwieńcza trójkątny szczyt i poprzedza ją kruchta. Dach świątyni jest jednokalenicowy i nakryty gontem, w jego części środkowej znajduje się czworokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona gontowym ostrosłupowym dachem hełmowym. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim, obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami i posiada wysuniętą część centralną oraz prospekt organowy, który powstał około 1700 roku i instrument wykonany w 1893 roku przez Jana Szymańskiego. Kościół posiada również belkę tęczową z krucyfiksem, ołtarz główny w stylu rokokowym z 1 połowy XVIII wieku, dwa ołtarze boczne: w stylu późnorenesansowym z XVI wieku i w stylu barokowym z XIX wieku oraz ambonę w stylu barokowym z połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Jasieńcu

Kościół Zesłania Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Rocha w Jasieńcu. Znajduje się w dekanacie grójeckim archidiecezji warszawskiej. Budowa świątyni została sfinansowana przez Władysława Grzegorzewskiego, kasztelana ciechanowskiego. Kościół został zbudowany w latach 1747–1754 według projektu Józefa Fontany. Jest to budowla wzniesiona w stylu późnobarokowym, posiadająca dwie wieże. Na cokole głównego ołtarza, w którym jest umieszczony obraz przedstawiający Zesłanie Ducha Świętego, kasztelan ciechanowski zamieścił inskrypcję fundacyjną. Natomiast tablica epitafijna wykonana z czarnego marmuru informuje, że fundator zapisał stosowne kwoty na remont świątyni. Grzegorzewski zmarł 23 marca 1758 roku w Częstoniewie i pochowany został w podziemiach jasienieckiego kościoła. Obecnie jest przedstawiony na portrecie jako mąż w zbroi, przystrojony peruką. Tablice epitafijne umieszczone w świątyni są poświęcone: księdzu Eustachemu Skarbkowi Słąnce (zmarłego w 1754 roku) – proboszczowi w Jasieńcu, Wincentego Ferreriuszowi Radyszkiewiczowi (zmarłemu w 1827 roku) – właścicielowi Łychowskiej Woli, naczelnikowi Wydziału Solnego w Królestwie Polskim, Justynie z Łuszczewskich Domańskiej (zmarłej w 1853 roku), Mateuszowi Domańskiemu (zmarłemu w 1849 roku), Antoniemu Domańskiemu (zmarłemu w 1887 roku), Barbarze z Proszkowskich Domańskiej (zmarłej w 1896 roku), Władysławowi Domańskiemu (zmarłemu w 1925 roku), Zygmuntowi Domańskiemu (zmarłemu w 1933 roku), Mieczysławowi Hubie (zmarłemu w 1895 roku). Przypisy
Pałac w Górze nad Narwią

Pałac w Górze nad Narwią – zabytkowy pałac we wsi Góra (powiat legionowski). Obecnie ruiny letniej rezydencji podskarbiego Stanisława Poniatowskiego. Historia Pałac wybudowano około 1780 roku wg projektu architekta Stanisława Zawadzkiego. Rezydencję zlokalizowano na wysokim brzegu odnogi Narwi, a inicjatorem budowy był podskarbi wielki litewski i bratanek króla Stanisław Poniatowski. Poniatowski organizował spotkania wzorowane na obiadach czwartkowych swojego wuja – króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Pałac gościł w swych murach takie osobistości jak Ignacy Krasicki, Adam Naruszewicz, Stanisław Trembecki i Józef Wybicki. Po przejęciu tych terenów w wyniku rozbiorów przez Królestwo Prus, majątek został sprzedany 25 czerwca 1796 roku i przeszedł na własność szambelana królewskiego, prezesa Senatu Księstwa Warszawskiego i Towarzystwa Gospodarczo-Rolnego Ludwika Szymona Gutakowskiego, który stworzył w Górze gospodarstwo rolne. W 1801 roku pałac namalował Zygmunt Vogel. W 1838 roku jego syn Wacław Gutakowski dokonał zamiany terenów wsi Olszewnica, Krubin, Janówek i Góra na tereny w piotrkowskim i tym samym pałac przeszedł na własność państwa, a następnie został przeznaczony na siedzibę prawosławnych archirejów, w których posiadaniu znajdywał się do I wojny światowej. Podczas I wojny światowej (1914–1918) w 1915 roku pałac został uszkodzony w wyniku ostrzału. Od 1933 roku w odrestaurowanym budynku działała "Państwowa Niższa Szkoła Rolnicza Żeńska w Willi Górze", która od 1937 roku po przekształceniu nosiła nazwę "Państwowa Szkoła Przysposobienia Gospodyń Wiejskich w Willi Górze". Podczas II wojny światowej pałac spłonął i nie został już odbudowany. Jego teren przejął Zakład Doświadczalny Polskiej Akademii Nauk, który doprowadził do dewastacji park i najbliższe otoczenia pałacu. Obecnie pałac znajduje się w stanie daleko posuniętej ruiny. Architektura Pałac miał kształt prostokąta z ryzalitem ma osi. Ryzalit ten był zamknięty trójbocznie. Pałac pokryty był dachem krytym dachówką. Parter zajmowało 14 pomieszczeń o charakterze reprezentacyjnym, a piętro mieściło pomieszczenia mieszkalne. W pałacu znajdowało się 46 okien. W centralnej części wnętrza mieściła się ośmioboczna sala balowa o wysokości dwóch kondygnacji. Wnętrza ozdabiały polichromie autorstwa Szymona Mańkowskiego. Około 1888 roku pałac niekorzystnie przebudowano obniżając dach. Rezydencja otoczona była kilkuhektarowym parkiem, a prowadziła do niej wysadzana lipami aleja i podjazd w kształcie podkowy. W pobliżu pałacu zachował się klasycystyczny spichlerz oraz oficyna i kuźnia z XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Piotr Libicki, Dwory i Pałace wiejskie na Mazowszu, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2013, M. G. Zieliński, Góra, „Spotkania z Zabytkami” 1994, nr 4, M. G. Zieliński, Pałac w Górze, „Nasza Gmina” 1993, nr 3 i 4. Linki zewnętrzne https://mazowszezsercem.blogspot.com/2015/04/ruiny-ksiazecego-paacu-w-gorze-nad.html Góra (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 685 .
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opactwie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opactwie – katolicki kościół w Opactwie, w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, w gminie Sieciechów. Główna część zespołu klasztornego Benedyktynów sieciechowskich. Ze względu na historię klasztoru często określany jako położony w sąsiedniej wsi Sieciechów, a także Sieciechów-Opactwo. Historia Kościół romański Romański kościół opactwa benedyktynów zbudowany około 1230 roku nosił wezwanie Wniebowzięcia Matki Boskiej i Dziesięciu Tysięcy Żołnierzy Męczenników. Kościół romański miał długość 33 metrów i szerokość 8 metrów. Przypuszczalnie jego fundatorem był komes Sieciech, będący jednym z najważniejszych możnowładców w Polsce. W 1252 roku książę Bolesław Wstydliwy potwierdził nadania dla opactwa. W 1496 roku kościół przebudowano co potwierdza darowizna jaką przekazał Dersław z Chruślic w wysokości 50 grzywien. W 1580 roku kościół został inkastelowany przez opata Józefa Wereszczyńskiego. W 1682 roku kościół i klasztor spłonęły. Kościół barokowy Obecnie istniejący kościół barokowy powstał w latach 1739-1767 pod nadzorem opatów Józefa Kurdwanowskiego i Wawrzyńca Bułharewicza. Prace wykończeniowe prowadził opat Leonard Prokopowicz, za przyczyną którego w latach 1769-1779 udekorowano wnętrze malowidłami ściennymi. Skrzydło klasztorne zbudowano w 1733 roku. W 1819 roku klasztor został skasowany, a jego majątek, z wyjątkiem budynków, został przejęty przez władze rosyjskie. W latach 1879–1884 kościół został odrestaurowany i przywrócony do kultu jako kościół parafialny dzięki staraniom parafian. Podczas I wojny światowej kościół i klasztor zostały zniszczone w 1915 roku. W 1926 roku zakończono częściową odbudowę kościoła i wybranych budynków poklasztornych. Skrzydło południowo-zachodnie zostało całkowicie zniszczone, a część skrzydła południowo-wschodniego pozostaje w ruinie do dzisiaj. Po zniszczeniach II wojny światowej kościół został odnowiony w latach 1943-1946. W 1961 roku S.Wiliński odkrył fundamenty romańskiego kościoła. Zobacz też Kościół św. Wawrzyńca w Sieciechowie Klasztor Benedyktynów w Opactwie Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chotomowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chotomowie – świątynia rzymskokatolicka wybudowana w latach 1861–1865 w Chotomowie, będąca kościołem parafialnym Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chotomowie. Historia Świątynia powstała na miejscu drewnianego kościoła, o którym w 1775 podczas wizytacji generalnej parafii delegat wizytatora Marcin Krajeński napisał: „ten parafialny kościół od 400 lat i wyżej zostaje”. Nowy kościół ufundował Maurycy Eustachy Potocki i był budowany w latach 1861–1865 według projektu Franciszka Marii Lanciego, który nadał budowli kształt neogotycki. Konsekracji dokonano w 1893. W końcu XIX wieku zostały dobudowane kaplice boczne. W odległości ok. 60 metrów na północ od kościoła równocześnie z jego budową wzniesiono plebanię. W kompleksie parafialnym, przy dzisiejszej ul. Partyzantów 8, wybudowano w latach 20. Dom Ludowy, pełniący obecnie rolę domu katechetycznego. Pierwotnie kościół otaczał cmentarz, lecz został on zamknięty wraz z otwarciem w XIX wieku nowego cmentarza położonego przy ul. Kościelnej. Pozostałością starego cmentarza jest drewniany krzyż z inskrypcją „1826”. Podczas działań wojenny w 1944 kościół został poważnie uszkodzony: zrujnowana została ściana wschodnia, zawalił się dach i sklepienie. Uszkodzona została część wystroju świątyni. Odbudowy dokonano w latach 1950–1953. Architektura i wystrój Obiekt jest usytuowany w południowej części Chotomowa, na lekkim wzniesieniu. Prezbiterium jest zwrócone ku północy. Jest to kościół jednonawowy, ma płytkie jednoboczne prezbiterium. Bryła jest oszkarpowana, pokryta dwuspadowym dachem, ze szczytem od strony południowej. Fasada ma ostrołukowy portal z trzema ostrołukowymi portalami, mieszczącymi figury: Chrystus u słupa, Matka Boska Bolesna, Św. Józef z Dzieciątkiem. W ołtarzu głównym znajduje się XVIII-wieczny obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W bocznych kaplicach umieszczono neogotyckie ołtarze. Z pierwotnego wystroju zachował się konfesjonał i fotel dla celebransa. Przypisy
Kościół św. Restytuta i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Rzeczniowie

Kościół świętego Restytuta i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu siennieńskiego diecezji radomskiej. Obecna murowana budowla została wzniesiona w czasach króla Jana III Sobieskiego, czyli pod koniec XVII wieku, ale jej obecny kształt jest efektem gruntownej renowacji z 1850 roku. Zostały wtedy przybudowane ściany i został spłaszczony dach, na którym została umieszczona wieżyczka z sygnaturką. We wnętrzu można zobaczyć kilka cennych zabytków historycznych: ołtarz główny reprezentujący styl barokowy oraz murowany pomnik Korduli Małachowskiej, wojewodziny krakowskiej (zmarłej w 1789 roku). Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Huszlewie

Kościół świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łosice diecezji siedleckiej. Obecna murowana świątynia została zbudowana w latach 1859-1867 w stylu neogotyckim. Koszty budowy kościoła zostały pokryte przez Jeremiego Woronieckiego. Ołtarze w stylu neogotyckim zostały wykonane w 1868 roku przez Januarego Buchwalda. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz przedstawiający św. Wojciecha biskupa namalowany w połowie XIX wieku. W ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy namalowane w 1897 roku przez Józefa Buchbindera. W lewym, na zasuwie znajduje się wizerunek św. Jana Nepomucena, natomiast w prawym wizerunek św. Anny nauczającej Marię. Do wyposażenia kościoła należy również wiekowa kropielnica, wykonana z granitu oraz epitafium wykonane z czarnego marmuru Barbary z Cieszkowskich Woronieckiej. W lewej nawie świątyni została odsłonięta w dniu 4 czerwca 2006 roku tablica pamiątkowa, jako podziękowanie za przechowanie w niej sztandaru Oddziału Partyzanckiego „Zenona”. W ten sposób została upamiętniona akcja, jaką przeprowadzili w dniu 9 lutego 1944 roku żołnierze OP „Zenona”. W tym dniu partyzanci uwolnili mieszkańców Huszlewa i okolic, zatrzymanych przez hitlerowców i przeznaczonych do wywózki na przymusowe roboty do Niemiec. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starej Kornicy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Janów Podlaski diecezji siedleckiej. Budowa świątyni została rozpoczęta w 1906 roku. Prace budowlane prowadził główny majster Koter, pochodzący z Puław. On to razem z robotnikami, w ciągu roku wybudował kościół w stylu neogotyckim. Budowla została konsekrowana przez biskupa Franciszka Jaczewskiego w 1908 roku. W kruchcie kościoła znajduje się tabliczka pamiątkowa upamiętniająca o zawarty tu, w tajemnicy przed władzami okupacyjnymi, związek małżeński dwojga partyzantów Lucyny Czajki pseudonim Brylant i Stanisława Kujawińskiego pseudonim Żonkil. Przypisy