NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Rędzinach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Rędzinach – kościół parafialny parafii św. Otylii w Rędzinach. Wybudowany w stylu neogotyckim. Wraz ze znajdującym się obok cmentarzem i ogrodzeniem wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/431/88 (wpis z 27 maja 1988). Historia Kościół zaprojektował Feliks Nowicki, został on wybudowany w latach 1897–1901 dzięki staraniom ks. Bolesława Wróblewskiego. Powstał na miejscu wcześniejszego kościoła, funkcjonującego w latach 1625–1897. Konsekracji kościoła dokonał 4 lipca 1903 biskup Stanisław Zdzitowiecki. Podczas I wojny światowej kościół został uszkodzony, odrestaurowano go w latach 1921–1922. Na przestrzeni lat w kościele m.in. wybudowano nowe szkarpy, zmodernizowano prezbiterium (wstawiono marmurowy ołtarz mszalny), założono nowe żyrandole, wstawiono witraże. W 2014 roku w kościele zamontowano ogrzewanie. Wyposażenie W kościele i jego obrębie znajdują się między innymi: obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy (o wymiarach 85×65 cm) znajdujący się w ołtarzu głównym, sprowadzony z Rzymu w 1921 roku, obraz św. Otylii z pierwszej połowy XVII wieku, znajdujący się w ołtarzu bocznym, otoczony tabliczkami wotywnymi, obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który znajdował się w poprzednim kościele, a następnie (do sprowadzenia obrazu NMP Nieustającej Pomocy) w ołtarzu głównym, obecnie ustawiony przy jednym z filarów, zabytkowe organy, prawdopodobnie z końca XIX wieku, figura Matki Boskiej, umiejscowiona przed wejściem do świątyni, w miejscu, gdzie znajdował się ołtarz główny poprzedniego kościoła, tablica upamiętniająca żołnierzy wojny polsko-bolszewickiej, umiejscowiona na zewnętrznej ścianie kościoła, inne obrazy i figury, np. św. Franciszka z Asyżu, św. Ojca Pio. Przypisy Linki zewnętrzne Jubileusz 150 lat parafii pw. św. Otylii – galeria zdjęć z wnętrza kościoła
Kościół św. Anny w Głubczycach

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Głubczycach. Historia Dawniej była to świątynia pod wezwaniem Trójcy Świętej. Wybudowano ją poza murami Głubczyc na przełomie XVI i XVII wieku, tę budowlę zniszczyli Szwedzi w 1644 roku. Obecny kościół został zbudowany w 1776 roku w stylu barokowym. Po zakończeniu II wojny światowej przejęli go polskokatolicy. W 1991 roku świątynię otrzymał kościół rzymskokatolicki, a w 1992 roku rozpoczął się remont jego elewacji zewnętrznej. Obecnie w kościele nie znajduje się żadne wyposażenie. Przypisy
Kościół św. Idziego i św. Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów w Głubczycach

Kościół świętego Idziego i świętego Bernarda oraz Klasztor Franciszkanów – rzymskokatolicki kościół oraz klasztor należące do prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych. Historia zespołu klasztornego Zespół klasztorny został ufundowany w 1448 roku przez ostatniego księcia – Przemyślidę opawsko-głubczyckiego Jana III Głubczyckiego. Pierwotnie były to budowle drewniane. W 1476 roku, w czasie pożaru Głubczyc, kościół i klasztor spłonęły. Zostały odbudowane jako kamienne z fundacji tego samego księcia Jana III Głubczyckiego. Obecny zespół klasztorny powstał w latach 1753-1770 i został zaprojektowany przez prudnickiego architekta Jana Innocentego Töppera. W jego skład wchodzą: kościół pod wezwaniem świętego Idziego i świętego Bernarda reprezentujący styl barokowy i charakterystyczny klasztor. Architektura klasztoru Klasztor jest złożony z czterech skrzydeł i zbudowany na planie czworokąta z wirydarzem pośrodku. Nad portalem świątyni jest umieszczone płaskorzeźbione godło zakonu franciszkanów – skrzyżowane ramiona Jezusa Chrystusa i św. Franciszka z Asyżu. Budowla jest jednonawowa i posiada wyposażenie w stylu barokowo-rokokowym. Do klasztoru dobudowany jest budynek powstały w 1752 roku, mieszczący dawniej gimnazjum. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża i Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnowie

Kościół Świętego Krzyża i Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnowie – kościół parafialny w Tarnowie, w dzielnicy Krzyż. Zbudowany został w latach 1968–1971, a konsekrowany 29 czerwca 1975 roku. Historia Mieszkańcy Krzyża w latach 1883–1884 wybudowali niewielką kaplicę, w podzięce Bogu za zatrzymanie zarazy z roku 1873, w wyniku której w przeciągu trzech miesięcy zmarło około 150 mieszkańców tej wsi. Kaplica pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego została poświęcona przez ks. Stanisława Walczyńskiego 21 września 1884 roku. Obiekt w latach 1910–1911 został rozbudowany do formy kościoła. Jego projektantem był tarnowski architekt Augustyn Tarkowski, a pracami budowlanymi kierował Jan Marek. W 1925 roku przez biskupa Leona Wałęgę została erygowana nowa parafia Świętego Krzyża i Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W roku 1958 Krzyż przyłączono do Tarnowa, a dzielnica zaczęła się rozwijać. W miarę zwiększania liczby ludności rosło zapotrzebowanie na większy kościół. Starania o budowę nowego kościoła w Krzyżu, od 1958 roku dzielnicy Tarnowa, podjął ks. Andrzej Kmiecik, proboszcz parafii Świętego Krzyża i Matki Bożej Nieustającej Pomocy od 1965 roku. Zezwolenie na budowę nowej świątyni udało się uzyskać 11 lipca 1968 roku i rozpoczęto rozbiórkę starego kościoła. i budowę nowego. Pozostawiono jednak transept, wokół którego w latach 1968–1971, zbudowano nowy kościół. Projekt nowego obiektu stworzył zespół z Krakowa pod kierownictwem architekta J. Kursy. Kościół został konsekrowany przez biskupa Jerzego Ablewicza 29 czerwca 1975 roku, w 50. rocznicę powstania parafii. Architektura Kościół zbudowany został w technologii tradycyjnej z użyciem cegły i kamienia, ale też żelbetu. Kościół posiada trzy nawy, nad portalem wejściowym wznosi się kwadratowa wieża przykryta iglicowym hełmem. Wnętrze zdobi polichromia wykonana przez Stanisław Jakubczyka, ponadto marmurowy ołtarz z 1973 roku oraz kopia krucyfiksu z klasztoru świętej Kingi w Starym Sączu autorstwa Mieczysława Stobierskiego. W bocznym ołtarzu umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy ze starego kościoła. Przywieziony on został z Rzymu przez biskupa Leona Wałęgę w 1914 roku. Przypisy
Kościół św. Tomasza Apostoła w Kietrzu

Kościół świętego Tomasza Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kietrz diecezji opolskiej. Historia i architektura Obecna świątynia została zbudowana w latach 1720–1722. Jest to budowla wzniesiona w stylu romańskim z okrągłymi stylowymi łukami. Na resztkach spalonego w 1694 roku kościoła zostało dostawione w tych latach prezbiterium i wieża główna, o wysokości 49 metrów, pod którą jest umieszczone główne wejście do świątyni. Poza tym do budowli wchodzi się przez dwa wejścia boczne z kruchtami, które są umieszczone w połowie kościoła. Po przeciwnej stronie budynku, nad prezbiterium została zbudowana również wieżyczka. Wspomniana wcześniej wieża posiada taką samą metrykę jak nawa główna, czyli ma około 500 lat. Liczne pożary, które ciągle niszczyły świątynię, doprowadziły do jej ciągłych remontów. Osadzona jest na niej ośmiokątna kolumna wybudowana w 1722 roku. Wysoka nakładka wieży była wyższa niż współcześnie. Została jednak strącona przez wiatr i zastąpił ja daszek. W 1875 roku duża wieża została nakryta blachą, a złotą gałkę umieścił na niej Leopold Wemer z Kietrza. W 1926 roku krzyże i gałki zostały ponownie pokryte złotem. Poza tym nad sklepieniami są umieszczone również mniejsze wieżyczki. Długość świątyni od portalu głównego do ołtarza we wnętrzu to 45,5 metrów, z kolei szerokość to 17,5 metrów. Podłoga jest złożona z prawie 2000 płyt kamiennych. Dach na początku nakryty był gontem, a w 1845 roku został zastąpiony dachówką ceramiczną. Na początku XX wieku został przeprowadzony remont świątyni, z kolei w latach dziewięćdziesiątych dach został nakryty miedzią. Budowla jest wyposażona w instalację przeciwgromową, założoną w końcu XIX wieku po uderzeniu pioruna. Od 1795 roku na wieży jest umieszczony zegar. Na początku był wyposażony w dwa cyferblaty od strony wschodniej i zachodniej i został wykonany przez Gottlebe Klose z Wrocławia. W 1869 roku Heinrich Keller umieścił mechanizm pod dzwonami. Na początku XX wieku na wieży został umieszczony nowy zegar wyposażony w 4 cyferblaty, które do czasów współczesnych wskazują parafianom czas. Galeria Przypisy
Kościół Trzech Króli w Kietrzu

Kościół Trzech Króli – rzymskokatolicki kościół należący do zgromadzenia Franciszek Misjonarek. Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 22 lipca 1928 roku. Uroczystość odbyła się pod przewodnictwem kietrzańskiego księdza proboszcza Emila Komarka. Budowa była prowadzona przez Artura Gohra i Augusta Markera. Centralne ogrzewanie i całą konstrukcję żelazną wykonała Kietrzańska firma ślusarska Dohner. Budowla została poświęcona w dzień uroczystości Trzech Króli 6 stycznia 1929 roku. Świątynię poświęcił wspomniany wyżej ksiądz proboszcz Emil Komarek. Natomiast w dniu 29 czerwca 1929 roku budowla została konsekrowana. Wnętrze Oprócz wejścia głównego, świątynia posiada boczne wejście i wejście do zakrystii. Wymiary wewnętrzne kościoła to 26 metrów długości i 12 metrów szerokości. Długość chóru dla parafian to 14 metrów od kraty, długość chóru dla sióstr to 4 metry, a długość prezbiterium z zakrystiami to 6 metrów, natomiast szerokość to 14 metrów. Kościół nie posiada naw bocznych. Ołtarz został wykonany z marmuru. Został podarowany przez przełożoną generalną z Rzymu, natomiast wykonano go w Mediolanie. Ołtarz nie jest oświetlany przez światło elektryczne. Znajdują się na nim tylko woskowe świece. Za ołtarzem są umieszczone dwie duże zakrystie: z prawej strony przeznaczone dla sióstr, z lewej przeznaczone dla kapłana. Sklepienie świątyni zostało wykonane z drewna. Ściany zostały później pomalowane. Przypisy
Kościół św. Marcina w Strzeleczkach

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krapkowice diecezji opolskiej. Historia Obecna świątynia, murowana, została wzniesiona w stylu późnobarokowym, w 2 połowie XVIII wieku, zapewne z zachowaniem dolnej kondygnacji poprzedniej budowli, w stylu późnogotyckim. W 1885 roku powstały w kościele 11-głosowe organy. Budowniczym instrumentu był J.M.V. Haas z Głubczyc. Architektura Kościół posiada jednolite wyposażenie, powstałe głównie pod koniec XVIII wieku, do którego należą: ołtarz główny w stylu późnobarokowym ze umieszczonym w centralnej części obrazem i posągami ojców kościoła oraz grupą Trójcy Świętej w zwieńczeniu, ołtarze boczne, ambona umieszczona przy ścianie i położona naprzeciwko niej chrzcielnica posiadająca nadbudowę z przedstawieniem figuralnym sceny Grzechu Pierworodnego. Wieża kościoła posiada elementy charakterystyczne dla barokowych świątyń na Śląsku. Przypisy
Kaplica grobowa Łubieńskich w Wiskitkach

Kaplica grobowa hrabiów Łubieńskich i Sobańskich pw. św. Feliksa de Valois i św. Maksymiliana Kolbe, znajduje się na cmentarzu katolickim w Wiskitkach przy ul. Guzowskiej 31. Kaplica została zbudowana około 1853 r. w stylu neoromańskim, ufundowana przez hrabinę Różę z Łubieńskich Sobańską, a autorem projektu był przypuszczalnie architekt Adam Idźkowski. W agrafie łuku portalu do kaplicy znajduje się herb rodu Łubieńskich. Powyżej w ścianie szczytowej zbudowana jest wieżyczka z dzwonem. We wnętrzu znajduje się ołtarz, ozdobiony płaskorzeźbą, przedstawiającą św. Feliksa de Valois. To mauzoleum jest miejscem pochówku kilkudziesięciu osób z rodów Łubieńskich i Sobańskich. Kaplica, zniszczona i sprofanowana po ostatniej wojnie, została odremontowana w latach 1975-76 i konsekrowana 5 grudnia 1976 r. przez prymasa kardynała Stefana Wyszyńskiego. W 1993 r. na skutek włamania i rabunku kaplicy, zostały sprofanowane niektóre groby i rozbite tablice nagrobne. Z inicjatywy hr. Michała Sobańskiego, kaplica została ponownie kompleksowo odremontowana w latach 2009-2016. Spoczywa w niej m.in.: Felix Łubieński Tekla z Bielińskich Łubieńska Henryk Łubieński Piotr Łubieński Józef Łubieński Roger Łubieński Róża z Łubieńskich Sobańska Michał Sobański Kazimierz Sobański Antoni Sobański bp. Tadeusz Łubieński ks. Zygmunt Łubieński ks. Jan Myszkiewicz Delfina Krasicka Ignacy Krasicki Przypisy Bibliografia Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 110. ISBN 83-7391-166-9. Marcin Brzeziński: Kaplica grobowa Łubieńskich i Sobańskich na cmentarzu w Wiskitkach. L.K. Avalon, 2020, s. 360. ISBN 978-83-942556-1-9.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gogolinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kamień Śląski diecezji opolskiej. Historia Gogolin od wieków należał do parafii w Otmęcie. Na początku lat 90. XIX wieku zaczęto myśleć o budowie w Gogolinie własnej świątyni, ponieważ miejscowość stała się ośrodkiem przemysłu wapienniczego. Dzięki staraniom otmęckiego proboszcza księdza Schöbla i gogolińskiego lekarza, doktora Brunona Hampla rozpoczęły się prace budowlane świątyni w stylu neogotyckim. W dzień uroczystości patrona miejscowości, świętego Urbana, 25 marca 1899 roku został poświęcony kamień węgielny kościoła. Projekt techniczny został opracowany przez opolskiego architekta Küglera. W dniu 10 lipca 1901 roku ksiądz Schöbel poświęcił nowo zbudowaną świątynię i tego samego dnia odprawił w niej pierwszą Mszę Świętą. Kościół został poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. W dniu 20 stycznia 1903 roku została erygowana parafia i jej pierwszym proboszczem został mianowany ksiądz Karol Lange. Budowla została konsekrowana w dniu 6 czerwca 1907 roku przez kardynała Georga Koppa z Wrocławia. Ołtarz główny został ufundowany w 1925 roku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kłoczewie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Kłoczewie – kościół parafialny, znajdujący się w Kłoczewie w powiecie ryckim. Pierwszą, drewnianą świątynię w tym miejscu wybudowano w 1559 r., jako obiekt filialny wobec parafii w Żelechowie. W XVI w. przekształcony w zbór ewangelicko-reformowany. Status odrębnego kościoła parafialnego uzyskał w roku w 1575, po odzyskaniu go przez Kościół katolicki. Obecny wygląd świątynia uzyskała w roku 1737, dzięki budowie zapoczątkowanej przez ks. Antoniego Sebastiana Sojewskiego. Konsekracja nastąpiła w r. 1793 r. przez biskupa Jana Lenczowskiego. Styl barokowy, wyposażenie rokokowe z II poł. XVIII w. Plebania z II poł. XVIII w. Kronika parafialna od 1966 r. Przypisy
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chotyńcu

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chotyńcu − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Radymno II. Historia Wieś Chotyniec powstała w XV wieku. W 1615 roku grekokatolicy zbudowali obecną cerkiew. Po II wojnie światowej dawna cerkiew została zaadaptowana na kościół filialny. W 1983 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia z wydzielonego terytorium parafii w Korczowej. W 1987 roku z powodu złego stanu technicznego cerkiew została zamknięta, a w 1991 roku oddano ją miejscowym grekokatolikom. Następnie msze święte odprawiano w dolnej części nowej plebanii. W kwietniu 1991 roku rozpoczęto budowę murowanego kościoła, według projektu arch. inż. Jerzego Wiechowskiego. W 1996 roku nowy kościół został poświęcony. Na terenie parafii jest 733 wiernych (w tym: Chotyniec – 601, Zaleska Wola – 126, Chałupki Chotynieckie – 6). Proboszczami parafii byli: ks. Ryszard Ośmak (od 1983), ks. Andrzej Gil, ks. Wiesław Buszta, ks. Zbigniew Kaszuba (1997–1998), ks. Zbigniew Góra (1998–2002), ks. Jan Bocek (2002–2009). Zobacz też Greckokatolicka Parafia Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Chotyńcu Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Mariä-Himmelfahrts-Kirche (Zülz)

Die Mariä-Himmelfahrts-Kirche (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Zülz (Biała) im Powiat Prudnicki der Woiwodschaft Opole in Polen liegt nordwestlich des Rings in der Zülzer Altstadt. Geschichte An der Stelle des heutigen Baus stand bereits im 14. Jahrhundert eine gotische Saalkirche mit einem zweijochigen Chor und einem zweijochigen Langhaus mit einem Westturm. Bei einem Brand im Jahr 1544 wurde dieses Gebäude zerstört. Nach dem Brand wurde das Gotteshaus erweitert wiederaufgebaut. Ein neuer Chor mit Krypta, das südliche Seitenschiff mit Nebenchor sowie das dreischiffige Langhaus wurden hinzugefügt. Der Kirchturm erhielt einen achteckigen Aufsatz mit einer barocken Haube. Im 18. Jahrhundert wurde die Kirche restauriert und um zwei Seitenkapellen erweitert, darunter die Kapelle des böhmischen Landesheiligen Johannes Nepomuk. 1936 wurde das Gotteshaus um ein nördliches Seitenschiff erweitert. Seit 1955 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche wurde im Stil der Gotik erbaut. Der Hauptaltar entstand 1773, vermutlich unter dem mährischen Bildhauer Johann Schubert. Die Figurengruppe im Altar zeigt eine Figurengruppe mit der Himmelfahrt Mariä, einer Darstellung der Marienkrönung sowie den Zwölf Aposteln. Die Nebenaltäre zeigen u. a. einen Marienaltar sowie den Nepomuk-Altar. Das Taufbecken aus dem 16. Jahrhundert in zylindrischer Form aus grauem Marmor wird heute als Weihwasserbecken genutzt. In der westlichen Landhauskapelle wird eine lebensgroße Holzskulptur von Jesus Christus gezeigt. Unter den zahlreichen Epitaphien befindet sich ein halbrundes für Paul Raschitz Koslowski von Koslaw auf Piechotitz und Jamka. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 120–121. Weblinks Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białej

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Biała diecezji opolskiej. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona po pożarze starszego kościoła w 1544 roku jako murowana. Kościół został wzniesiony w stylu gotyckim i jest orientowany, pod prezbiterium znajduje się krypta grobowa. Są w niej umieszczone płyty nagrobne: Pawła Kozłowskiego (1595 rok) – starosty bialskiego i nieznanej kobiety (około 1600 rok). Budowla jest trzynawowa i posiada kaplicę św. Jana Nepomucena, gdzie można zobaczyć freski z XVI wieku. Prezbiterium i nawy boczne są nakryte sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi. Nawa główna posiada dwa przęsła i reprezentuje styl gotycki. Pod chórem jest umieszczona ręcznie kuta krata wykonana w 1631 roku i figura Chrystusa Frasobliwego. Wnętrze i wyposażenie Ołtarz główny, który powstał w 1773 roku, reprezentuje styl rokokowy. Ołtarze boczne reprezentują styl barokowy i powstały w 1700 roku. Przy filarze międzynawowym znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej umieszczony w sukience metalowej trybowanej w XVIII wieku. Wieża świątyni w dolnych kondygnacjach posiada plan kwadratu, w górnych posiada plan ośmioboku. Ściany na zewnątrz są pokryte dekoracją sgraffitową powstałą w XVI wieku, imitującą rustykę diamentową. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny - Mariä-Himmelfahrts-Kirche polska =-org.pl
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Białej

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białej. Budowla znajduje się w dzielnicy Stare Miasto. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu gotyckim, wzmiankowana w 1225 roku, przebudowana i rozbudowana po pożarze w 1690 roku. Kościół posiada wieżę złożoną z trzech kondygnacji, dwóch dolnych zbudowanych na planie prostokąta, najwyższej zbudowanej na planie nieregularnego ośmiokąta. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowy, w nim znajduje się obraz Trójcy Świętej adorowany przez świętych Apostołów Piotra i Pawła. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Piotra i św. Pawła Polska-org.pl
Kościół św. Piotra i Pawła w Nowej Cerekwi

Kościół Świętych Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kietrz diecezji opolskiej. Historia i wnętrze Jest to świątynia wybudowana w latach 1783–1787 w stylu barokowo-klasycystycznym. W 1825 roku budowla została uszkodzona przez pożar. W 1856 roku na wieży kościelnej został umieszczony zegar pochodzący z wieży zamku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający sobór jerozolimski. Organy 30-głosowe znajdujące się w kościele zostały wykonane w firmie Riegier z Karniowa i zamontowano je w 1887 roku z okazji stulecia wzniesienia świątyni. W 1945 roku budowla została częściowo zniszczona, wieża i dach ucierpiały wskutek pożaru Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Proszowej

Kościół pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Proszowej – kościół filialny Parafii Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grudzy, położony w Proszowej. Historia Kościół został wzniesiony na przełomie XV/XVI w. z kamienia łupanego. Pierwotnie świątynia wpisywała się w kanony architektury późnogotyckiej, aktualnie wpisuje się bardziej w styl barokowy. Została przebudowana w XVIII w. (otrzymała wówczas barokowe wyposażenie) oraz w 1880 r., remontowano ją także w latach 1985-1986. W wyniku tychże prac obiekt zatracił pierwotne cechy gotyckie. Od 8 maja 1981 roku świątynia wraz z przykościelnym cmentarzem wpisana jest do Rejestru zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego Narodowego Instytutu Dziedzictwa i stanowi najstarszy i jeden z najcenniejszych zabytków wsi Proszowa. Architektura Budowla reprezentuje typ kościołów wiejskich, licznie występujących na terenie Dolnego Śląska o wartościach architektonicznych wzbogaconych o takie detale, jak: portal, stolarka drzwi, pilastry, półkoliste, zamknięte okna, ośmioboczna wieża. Kościół orientowany, murowany, jednonawowy, z kwadratowym w planie, nie wydzielonym prezbiterium, z wieżą od zachodu, nieco przesuniętą z osi, z zakrystią i kaplicą od północy, nakryty dachami dwuspadowymi. We wnętrzu, przesklepionym kolebką, zachowały się: ołtarz, ambona i chrzcielnica z XVIII w. Zobacz też Parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grudzy Przypisy Bibliografia „Leksykon zabytków architektury Dolnego Ślaska”, Józef Pilch Warszawa 2005 Linki zewnętrzne Kościół w serwisie dolnoslaskie.fotopolska.eu Strona Parafii Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grudzy
Jüdischer Friedhof (Bobowa)

Der Jüdische Friedhof in Bobowa, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Kleinpolen, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der jüdische Friedhof, zwei Kilometer außerhalb des Ortes auf einer Anhöhe, ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Der Friedhof wurde während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verwüstet. Auf dem circa 7500 m² großen Friedhof sind heute nur noch etwa 100 Grabsteine vorhanden. Im Jahr 1988 ließ die Stiftung der Familie Nissenbaum den Zufahrtsweg zum Friedhof wiederherstellen. Siehe auch Jüdische Gemeinde Bobowa Synagoge (Bobowa) Weblinks Jüdischer Friedhof in Bobowa, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Cmentarz żydowski w Bobowej

Cmentarz żydowski w Bobowej – został założony w XVIII wieku i zajmuje powierzchnię 0,75 ha, na której zachowało się około stu nagrobków z inskrypcjami w języku hebrajskim i niemieckim. Cmentarz mieści też ohel kryjący szczątki bobowskich cadyków, kwaterę żołnierzy żydowskich poległych w czasie I wojny światowej, jest to austriacki cmentarz wojenny nr 132 – Bobowa, na którym pochowano 8 żołnierzy austro-węgierskich oraz pomnik i kwaterę ofiar Holocaustu. Cmentarz w latach II wojny światowej był miejscem egzekucji ludności żydowskiej. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 207-208. Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I-IV), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Bobowej na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami Bobowa, ul. Wichrowa, cmentarz żydowski fotopolska.eu