NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elektrownia wodna Struga

Elektrownia wodna Struga – mała elektrownia wodna w Strudze na Słupi; obiekt zabytkowy, wymieniony w wykazie unikatowych obiektów dziedzictwa kulturowego, znajdujących się pod opieką państwa. Elektrownia bywa uznawana za najstarszą elektrownię wodną na Słupi i najstarszy działający obiekt tego typu w Europie i jeden z najstarszych na świecie. Leży na Szlaku Elektrowni Wodnych dorzecza Słupi. Obsługuje ją trzecie pokolenie kaszubskiej rodziny Gliszczyńskich. Historia Budowę rozpoczęto w 1890 r. Początkowo była młynem, następnie napędzała przez tunel pędnię znajdującego się powyżej tartaku i papierni, aż stała się elektrownią. Poważniejsze modernizacje 1951: zmiana drewnianego jazu na betonowy ok. 2009: wymiana turbiny 2012: wymiana generatora Dane techniczne Ogólne powierzchnia zlewni: 239 km² kanał doprowadzający wodę z jeziora Żukowskiego: długość 1850 m spad: 14,0 m obroty: 214,3 obr./min liczba par biegunów: 14 trzy linie energetyczne 15 kV Aktualne moc zainstalowana – 320 kW turbina: Francisa typu TF-900 z 2009 r. przepływ maksymalny – 2,7 m³/s moc maksymalna: 322 kW średnica wirnika: 900 mm prądnica firmy DFME Wrocław używającej marki handlowej Dolmel typu GBBH-1728SX z 2012 roku moc: 525 kVA napięcie: 8 kV prąd 38 A napięcie wzbudzenia: 61 V prąd wzbudzenia: 200 A masa: wirnika: 8 210 kg całkowita: 16 450 kg wzbudnica bezszczotkowa firmy DFME Wrocław używającej marki handlowej Dolmel typu WTB-990-160 z 2012 roku napięcie: 61 V prąd: 200 A napięcie wzbudzenia: 73 V prąd wzbudzenia: 8,8 A masa stojana: 690 kg elektroniczne sterowanie z awaryjnym zasilaniem z baterii akumulatorów 48 V. Przed modernizacją z 2012 roku średni przepływ: 2,5 m³/s, przełyk instalowany – 2,73 m³/s, moc zainstalowana: 250 kW, turbina: Francisa firmy Schichau Elbląg z 1896 roku średnica wirnika: 900 mm liczba łopatek: wirnika: 20 kierownicy: 24 prądnica: firmy AEG z 1920 roku wzbudnica prądu stałego firmy AEG typu NLH** moc: 18,5 kW napięcie: 115 V prąd: 161 A napięcie wzbudzenia: 115 V marmurowa tablica elektryczna z wskaźnikiem synchronizacji na żarówkach firmy Osram z włóknem węglowym sprzed 1900 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Film Turbogenerator przed modernizacją
Elewator Ewa

Elewator Ewa – elewator zbożowy w porcie morskim w Szczecinie, znajduje się przy Nabrzeżu Zbożowym. Największy tego typu obiekt w Polsce. Historia Budowa elewatora wynikała z rosnącej konkurencji ze strony portu morskiego w Gdyni. Powstał na części dawnej wyspy Der fette Ort odciętej Kanałem Grodzkim i Dębickim i przyłączonej do Łasztowni groblą usypaną w poprzek nurtu Duńczycy. Grobla ta powstała po 1933. Budowę elewatora zakończono w 1935 (według niektórych źródeł był wówczas największy w Europie). Elewator ma pojemność 75 tys. m³, co odpowiada zdolności zmagazynowania ok. 50 tys. ton zboża. W najwyższym miejscu mierzy 64 metry wysokości, co odpowiada wysokości 18-piętrowego budynku. W elewatorze odbywa się przeładunek, składowanie, ważenie, suszenie, fumigacja oraz kontrola fitosanitarna zboża. Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście, do którego należy budynek, zaproponował w listopadzie 2013 zburzenie elewatora, tłumacząc swoją decyzję złym stanem technicznym konstrukcji. Ponieważ Elewator Ewa znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, potrzebna byłaby zgoda miejskiego konserwatora zabytków. W kwietniu 2015, decyzją Zarządu, dzierżawcą obiektu na okres 30 lat zostało duńskie przedsiębiorstwo Copenhagen Merchants Holding A/S, z siedzibą w Charlottenlund pod Kopenhagą. Przypisy
Eremitage (Warschau)

Die Eremitage (polnisch Ermitaż) im Warschauer Łazienki-Park ist ein barockes Palais, das im 17. Jahrhundert im Norden des Parkes von Tylman van Gameren für den polnischen Magnaten Stanisław Herakliusz Lubomirski erbaut und im 18. Jahrhundert von Domenico Merlini für den polnisch-litauischen König Stanislaus II. August Poniatowski umgebaut worden ist. Geschichte Das Gebäude wurde in den 1670er Jahren als Eremitorium gebaut. Lubomirski nutzte es vor allem als Refugium zum Verweilen und Nachsinnen. 1764 erwarb König Poniatowski den Łazienki-Park. 1777 wurde das Gebäude durch ein Feuer beschädigt. Poniatowski ließ es umgehend wieder aufbauen und stellte es seiner Mätresse Henrietta Lullier zur Verfügung. Um das Gebäude wurde ein englisch-chinesischer Garten angelegt. Der ursprüngliche Garten ist nicht mehr erhalten, da dieser Teil des Parks im 19. Jahrhundert umgestaltet wurde. Anfang des 20. Jahrhunderts wurde er in einen Obsthain verwandelt. In den 1950er Jahren lebte hier Kazimierz Mijal. Danach diente das Gebäude als Kindergarten für die kommunistische Elite Warschaus. Der Garten wurde durch den Bau der Łazienkowska-Stadtautobahn weitgehend zerstört. Das Gebäude wird derzeit von den Museen im Łazienki-Park verwaltet und für kulturelle Veranstaltungen genutzt. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Marek Kwiatkowski: Łazienki Królewskie – Nowy Przewodnik. Wydawnictwo Atena, Warschau 2008, ISBN 978-83-85894-07-0 (polnisch). Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks
Estakada im. Obrońców Lwowa w Krakowie

Estakada im. Obrońców Lwowa – estakada w Krakowie zbudowana w 2003 r. nieopodal skrzyżowania ulic Wielickiej, Alei Powstańców Śląskich i Powstańców Wielkopolskich. Przejazd przez estakadę odbywa się dwoma pasami ruchu i możliwy jest jedynie w kierunku południe – północ, dzięki czemu zapewnia bezkolizyjny przejazd z alei Powstańców Śląskich do ulicy Powstańców Wielkopolskich, przebiegając nad ulicą Wielicką. W 2002 roku planowana konstrukcja otrzymała imię Obrońców Lwowa. Ponad estakadą przebiega poprzecznym, podwójnym wiaduktem łącznica kolejowa Kraków Zabłocie – Kraków Krzemionki. W czerwcu 2014, miesiąc po uprawomocnieniu decyzji lokalizacyjnej, spółka PKP Polskie Linie Kolejowe rozpisała przetarg na jej wykonawstwo. 12 marca 2016 estakada została zamknięta z powodu postępu prac budowlanych na łącznicy kolejowej Zabłocie - Krzemionki. Przypisy
Estakada autostradowa w Klęskowie

Estakada autostradowa w Klęskowie (niem. Talbrücke Höckendorf) – najdłuższy obiekt mostowy autostrady A6. Estakada została oddana do ruchu w 1938 roku wraz z fragmentem autostrady RAB 4a Stettin-Süd (obecnie Kołbaskowo) – Bäderstraße (dziś Rzęśnica). Powstała w Klęskowie ponad doliną Rudzianki, którą biegnie ul. Chłopska. Ma 242 m rozpiętości i 22 m wysokości w najwyższym punkcie. Podczas prac modernizacyjnych na autostradzie przeprowadzonych w latach 2005–2007, obie jezdnie wiaduktu zostały rozebrane i zbudowane od nowa z częściowym wykorzystaniem starych filarów. Przypisy
Fabryka Beniamina Repphana w Kaliszu

Fabryka Beniamina Repphana w Kaliszu – fabryka sukna w Kaliszu, na Warszawskim Przedmieściu, klasycystyczna, wzniesiona w latach 1824–1825 i 1827 według projektu Franciszka Reinsteina dla Beniamina Repphana, wpisana do rejestru zabytków w 1969. Zobacz też kalisko-mazowiecki okręg przemysłowy Przypisy
Fabryka gilz Dzwon Hilarego Jeżewskiego w Warszawie

Fabryka gilz „Dzwon” Hilarego Jeżewskiego – budynek znajdujący się przy ulicy Grochowskiej 354 (przed zmianą numeracji w 1937 nr 1) w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Opis Budynek powstał w 1924. Zbudowany został specjalnie na potrzeby wytwórni. Zatrudnianych tam było 40 osób, które produkowały ok. 7 mln gilz papierosowych tygodniowo. Jest to murowany dom o otynkowanych elewacjach, kryty papą. Stan zachowania dobry: ubytki tynków zewnętrznych i niekompletna stolarka pierwotna. Obiekt w 2006 roku wpisany do gminnej ewidencji zabytków pod numerem inwentarzowym 942. Przypisy
Palais Sanguszko

Das denkmalgeschützte (Reg.Nr. 359) Sanguszko-Palais (auch Jabłonowski-Palais genannt, in Polnisch: Pałacyk Sanguszków) ist ein kleiner Stadtpalast an der Ulica Nowy Świat (Nr. 51) im Warschauer Innenstadtdistrikt und liegt somit am historischen Teil des Warschauer Königswegs. Geschichte Das Palais wurde etwa in der Mitte des 18. Jahrhunderts vermutlich für den Schatzminister der polnischen Krone, Adam Łodzia Poniński, im Rokokostil erbaut. Das mit einem Mansarddach ausgestattete, dreigeschossige Gebäude überragte die damals hier (außerhalb des Stadtzentrums) vorherrschende eingeschossige Bebauung. Im Jahr 1784 war der Woiwode von Wolhynien, Hieronim Sanguszko, Eigentümer des Palais. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts befand es sich im Besitz der Familie Jabłonowski. In den 1820er Jahren lebte hier der Woiwode Maksymilian Jabłonowski. Im ausgehenden 19. Jahrhundert wurden die Fassaden umgestaltet, dabei die Rokoko-Ornamente entfernt. 1902 wurde im Gebäude die Konditorei „Louvre“ im Louis-seize-Stil eingerichtet. Später befand sich hier eine Niederlassung der Bank Zachodni. Während des Warschauer Aufstandes wurde das Palais 1944 von Einheiten der Wehrmacht vollständig zerstört. Es wurde 1950 im Rahmen des Wiederaufbaus der Nowy Świat im spätbarocken Stil von Zygmunt Stępiński rekonstruiert. Einzelnachweise und Anmerkungen Literatur Juliusy A. Chróścicki; Andrzej Rottermund: Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 181 Weblinks Information und Fotos zum Palast auf der Website der Stadt Warschau (in Polnisch) Information und historische Fotos zum Palast bei Warszawa1939.pl (in Polnisch) Siehe auch Liste der Paläste in Warschau
Палацик Санґушків (Варшава)

Пала́цик Санґу́шків — родинний палац Санґушків, що знаходиться за адресою вулиця Новий Світ 51 у Варшаві, Польща. Його будівництво розпочато ймовірно після 1750 року. Збудований для кухмістра коронного Адама Лодзі Поніньського серед одноповерхового оточення. Спершу будинок був двоповерховим з мансардою виконаний у стилі рококо. Дещо дивним виглядає розташування кам'яниці, що знаходилася поза межами тодішнього «центру» Нового Світу. З-перед 1784 року будинок перейшов у власність волинського воєводи, князя Ієроніма Санґушка. У 1920-х роках його замешкував воєвода, князь Максимільян Яблоновський. Наприкінці 19 століття відбулася реконструкція кам'яниці, головний фасасд позбувся рококових прикрас. У 1902 році в будинку відкрилася оформлена у стилі Людвіка XVI цукерня «Лувр», приміщення якої в міжвоєнні часи займала філія Західного банку. В часі Варшавського повстання будинок був повністю знищений. У 1950 заново відбудований у пізньобарокковому стилі під керівництвом Зигмунта Стенпіньського. Посилання Вигляд палацику з 1922 i 2003 років
Nationalphilharmonie (Warschau)

Die Nationalphilharmonie Warschau (poln. Filharmonia Narodowa) ist ein Konzerthaus in Warschau. Es dient u. a. als Hauptspielstätte für das Sinfonieorchester der Nationalphilharmonie Warschau. Baugeschichte Das Gebäude der Nationalphilharmonie Warschau wurde von 1900 bis 1901 nach Plänen des Architekten Karol Kozłowski im neubarocken Stil errichtet. Das Deckengemälde schuf der Maler Henryk Siemiradzki. Zu den Stiftern gehörten u. a. der Pianist Ignacy Jan Paderewski und der Finanzier und Kunstmäzen Baron Leopold Kronenberg. Das erste Konzert fand am 5. November 1901 statt. Es wurde von Emil Młynarski, dem ersten Direktor der Philharmonie, dirigiert. Das Gebäude brannte im September 1939 während der Belagerung Warschaus aus und wurde während des Warschauer Aufstandes im Jahr 1944 total zerstört. Beim Wiederaufbau nach Plänen von Eugeniusz Szparkowski und Henryk Białobrzeski wurde die Größe des Vorgängerbaus behalten, aber die Fassaden und Innenräume wurden im vereinfachten klassizistischen Stil gestaltet. Die Wiedereröffnung der Philharmonie erfolgte am 21. Februar 1955 mit dem Beginn des 5. Chopin-Klavierwettbewerbes. Die Philharmonie erhielt den Titel Narodowa (dt. ‚National‘). Der Konzertsaal mit zwei Balkons umfasst 1072 Sitzplätze, der Kammermusiksaal im Untergeschoss 433 Plätze. Neben dem eigenen sinfonischen Orchester traten in der Nationalphilharmonie berühmte Orchester aus aller Welt auf, u. a. die Academy of St Martin in the Fields unter Neville Marriner, Academy of Ancient Music unter Christopher Hogwood, BBC Symphony Orchestra unter Pierre Boulez, die Berliner Philharmoniker unter Daniel Barenboim, Cleveland Orchestra unter György Széll, Los Angeles Philharmonic Orchestra unter Zubin Mehta, New York Philharmonic unter Leonard Bernstein, Philadelphia Orchestra unter Eugene Ormandy. Orgeln Die Orgelbaufirma Walcker stattete die neuerbaute Philharmonie mit ihrem Opus 923, einer dreimanualigen Orgel mit 43 Registern, unter anderem mit einem Prinzipalbaß 32′, aus. 1950 erhielt das wiederaufgebaute Gebäude eine gebrauchte, viermanualige Orgel mit 64 Registern von 1944, das op. 625a der Gebrüder Jehmlich, welche durch die Firma Biernacki aus der Stadthalle Gdynia in die Warschauer Philharmonie umgesetzt wurde. Die Orgel mit elektropneumatischen Trakturen und einem fahrbaren Spieltisch stand in der Stadthalle ohne Prospekt hinter der Bühne und erhielt beim Einbau in die Philharmonie einem Freipfeifenprospekt. Diese Orgel wurde im Jahr 2000 abgebaut und in Einzelteilen verkauft. Die jetzige Orgel wurde 2001 von der Orgelbaufirma Karl Schuke unter Weiterverwendung des geschwungenen Jehmlich-Holzunterbaus erbaut. Das Instrument hat 71 Register auf drei Manualwerken und Pedal. Weblinks Website der Nationalphilharmonie Warschau Aufnahme der „Orgelsinfonie“ op. 78 von Camille Saint-Saëns in der Philharmonie Warschau auf youtube Einzelnachweise
National Philharmonic, Warsaw

The National Philharmonic in Warsaw (Polish: Filharmonia Narodowa w Warszawie) is a Polish cultural institution, located at 5 Jasna Street in Warsaw. The building was built between 1900 and 1901, under the direction of Karol Kozłowski, to be reconstructed in 1955 by Eugeniusz Szparkowski. The director of the institution is Wojciech Nowak. It is the main venue of the Warsaw National Philharmonic Orchestra. Since 1955, the institution hosts the International Chopin Piano Competition. The building also hosts the annual festival Warsaw Autumn. History The first building of the Warsaw Philharmonic was designed by Karol Kozłowski. It was constructed in the years 1900-1901. The official inauguration took place on 5 November 1901. The orchestra was conducted by Emil Młynarski with Ignacy Jan Paderewski appearing as a solo artist, playing his own piano concerto as well as several pieces by Chopin. The bass singer Wiktor Grąbczewski performed a solo part in a cantata by Władysław Żeleński. The original building was based on European philharmonics and operas of the nineteenth century, primarily on the Paris Opera. It had a rich Eclecticist design with elements of contemporarily interpreted Neo-romanticism and the Baroque Revival. The building had three floors. Originally, the main entrance was located from the Jasna Street. The sculptures on the facade were made by Stanisław R. Lewandowski and Władysław Mazur. The construction was funded by banker Leopold Julian Kronenberg and pianist Ignacy Jan Paderewski among others. The facade of the original building was decorated with sculptures portraying characters from the works of Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Fryderyk Chopin, and Stanisław Moniuszko. The main concert hall had an area of 730m2 and capacity for 2000 people. The work of the Philharmonic was interrupted by the Invasion of Poland in September of 1939. The building was burned during the Siege of Warsaw and then bombed during the Warsaw Uprising in 1944, receiving severe damage. The rebuilt Philharmonic was opened on 21 February 1955, on the day of inauguration of the V International Chopin Piano Competition. Built based on a design by Eugeniusz Szparkowski and Henryk Białobrzeski, the building lost its original rich decorations which were replaced by the esthetic of Socialist realism. The main entrance was moved to Sienkiewicz Street. The main concert hall has capacity for 1072 people and the hall for chamber music has capacity for 378 people. Gallery References External links Media related to Filharmonia Narodowa at Wikimedia Commons
Philharmonie nationale de Varsovie

La Philharmonie nationale de Varsovie ou Philharmonie de Varsovie, appelée en Pologne « Philharmonie nationale » (en polonais : Filharmonia Narodowa), est une institution culturelle polonaise située à Varsovie, la capitale du pays, dans l'arrondissement Śródmieście (prononcé [ɕrudˈmjɛɕt͡ɕɛ] ), plus précisément au numéro 5 de la rue Jasna (pl). Sa salle principale (qui compte 1 100 sièges après la reconstruction du bâtiment achevée en 1955) accueille depuis 1927, tous les cinq ans en moyenne, le très prestigieux Concours international de piano Frédéric-Chopin. Histoire Bâtiment d'origine (1901-1944) Le bâtiment d'origine, construit entre 1900 et 1901, est inauguré le 5 novembre 1901 par un récital d'Ignacy Paderewski. Dans l'entre-deux-guerres, les institutions culturelles polonaises ne reçoivent aucun soutien concret de la part de l'État. Elles se financent en partie elles-mêmes et complètent avec des sponsors privés, qui ne sont pas faciles à trouver. Ainsi, la Philharmonie est, tous les jours sauf ceux des concerts (le vendredi et le dimanche), une salle de cinéma, ce qui lui permet de financer l'entretien du bâtiment et de l'orchestre. Ses petites salles servent de théâtre, d'école de musique et même de discothèque. Le bâtiment est bombardé en septembre 1939 puis complètement détruit par les bombardements de Varsovie pendant l'insurrection de cette ville en août 1944. Nouveau bâtiment (depuis 1955) La Philharmonie est reconstruite de 1949[réf. souhaitée] à 1955. À l'été 2018, elle est en travaux, ce qui conduit les organisateurs du festival Chopin et son Europe (en) à déplacer les concerts à l'opéra. En septembre 2018 et en octobre 2023 se tient à la Philharmonie le Concours international Chopin sur instruments d'époque. En janvier 2024, Krzysztof Urbański (en) devient le directeur musical de l'établissement. Six semaines plus tard, un concert est perturbé par des activistes écologistes du groupe Last Generation. Photographies du bâtiment actuel Extérieur Façade principale Côtés et arrière Intérieur (grande salle) Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Filharmonia Narodowa » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes Site officiel Ressource relative au spectacle : Carthalia Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la musique classique Portail de Varsovie
Національна філармонія Польщі

Національна філармонія Польщі (пол. Filharmonia Narodowa) — один із головних музичних закладів Польщі, розташований у столиці країни — Варшаві, за адресою вулиця Ясна, 5. Історія До Другої світової війни Перша будівля філармонії була зведена в 1900–1901 роках за проектом архітектора Кароля Козловського. Відкриття відбулося 5 листопада 1901 року, концерт відкривав Ігнацій Ян Падеревський, який виконав власний фортепіанний концерт та твори Фридерика Шопена. Будівля, зведена за зразком європейських концертних залів XIX століття, мала еклектичний інтер’єр з елементами неоренесансу та необароко. Її прикрашали скульптури Моцарта, Бетховена, Шопена та Монюшка. Серед засновників філармонії були банкір Леопольд Юліан Кроненберг і піаніст Ігнацій Ян Падеревський. Війна та післявоєнна реконструкція У вересні 1939 року, під час оборони Варшави, будівлю було пошкоджено, а в 1944 — зруйновано під час Варшавського повстання. У 1949 році створено державну інституцію «Національна філармонія у Варшаві», а 21 лютого 1955 року відкрито нову будівлю, реконструйовану за проектом Євгеніуша Шпарковського та Генрика Бялобжеського. Новий інтер’єр витримано у стилі соціалістичного реалізму. Архітектура Новозбудована концертна зала розрахована на 1072 місця, а камерна — на 378. У 2001 році встановлено новий орган, створений компанією Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt — інструмент має три мануали та 71 регістр. Діяльність Національна філармонія є організатором: Міжнародного конкурсу піаністів імені Шопена (від 1955 року) щорічного фестивалю сучасної музики «Варшавська осінь» Оркестри та колективи Національний філармонічний оркестр Оркестр виступав з відомими диригентами та композиторами: Едвард Ґріґ, Сергій Прокоф'єв, Сергій Рахманінов, Моріс Равель, Ігор Стравінський та ін. Національний філармонічний хор Хор розпочав професійну діяльність у 1953 році. У репертуарі понад 400 творів різних епох — від середньовіччя до сучасності, зокрема твори Кшиштофа Пендерецького. Хор гастролював у багатьох країнах світу. Художні керівники хору Збігнєв Соя (1953–1955) Роман Куклевич (1955–1971) Юзеф Бок (1971–1974) Антоні Шалінський (1974–1978) Генрик Войнаровський (1978–2016) Бартош Міхаловський (від 2017) Відомі виконавці У філармонії виступали: Марта Аргеріх Артур Рубінштейн Мстислав Ростропович Святослав Ріхтер Євген Кіссін Крістіан Циммерман та багато інших. Нагороди 2020 — Фридерик за оперу «Гагіта» 2018 — Фридерик за твори Пендерецького 2017 — Греммі за альбом із циклу «Пендерецький диригує» 2010 — Золотий Орфей від Французької академії ліричної музики 2005 — премія «Оскар» за версією японського журналу «Record Geijutsu» Примітки Посилання Офіційний сайт філармонії
Fontanna Apolla w Poznaniu

Fontanna Apolla – jedna z czterech fontann na Starym Rynku w Poznaniu, po jego południowo-wschodniej stronie u ujścia ulicy Świętosławskiej i Wodnej. Charakterystyka Została ustawiona w 2002. Twórcą fontanny jest Marian Konieczny. Już w XVII wieku stała w tym miejscu jedna z czterech fontann stojących na Rynku, gdzie do końca XIX wieku zaopatrywała mieszkańców Poznania w wodę. Zobacz też trzy pozostałe staromiejskie fontanny Fontanna Prozerpiny Fontanna Marsa Fontanna Neptuna Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Mitologia, wojownik brandenburski i profesor” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Fontanna Felderhoffa

Fontanna Felderhoffa – fontanna znajdująca się w Poznaniu w obrębie Parku Maciejewskiego, w sąsiedztwie skrzyżowania al. Niepodległości i ul. Święty Marcin, współcześnie stanowiąca część Forum Academicum. Charakterystyka Według koncepcji zaproponowanej w 1902 roku przez cesarza niemieckiego Wilhelma II, fontanna ta miała stanąć przy ul. Wilhelmowskiej (obecnie al. Karola Marcinkowskiego) w miejscu pozostałym po przeniesieniu fontanny Higiei, jednak ostatecznie, ze względu na znaczne rozmiary projektowanego obiektu, podjęto decyzję o umiejscowieniu jej w obecnym miejscu, w obrębie ringu Stübbena i Dzielnicy Cesarskiej, w sąsiedztwie kompleksu budynków Ziemstwa Kredytowego i Dyrekcji Poczty. W okresie przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości fontannę zdobił zamówiony przez Krajową Komisję Sztuki posąg żołnierza brandenburskiego dłuta niemieckiego rzeźbiarza Reinholda Felderhoffa, pierwotnie jednak proponowano ozdobić ją rzeźbą rzymskiego legionisty. Na ostateczną decyzję o charakterze wizerunku wpłynęły względy polityczno-propagandowe. Z pierwotnego założenia do dziś zachowała się jedynie cembrowina fontanny, odrestaurowana i zmodernizowana w 2012 roku. Odnowioną fontannę otwarto wraz z nowo powstałym Forum Academicum 15 maja 2012. Zobacz też Fontanna z delfinami w Poznaniu Przypisy Bibliografia Pałat Z., Pazder J.; Poznań. Dzielnica Zamkowa. Wydawnictwo Miejskie Posnania. Poznań 2011 [s.67-68]