NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Castillo de Bolków

El castillo de Bolków es un castillo situado en el término de Bolków, a 30 km al noroeste de Wałbrzych (Baja Silesia, Polonia). Con un área de 7600 m², está emplazado en lo alto de la Colina del Castillo (en polaco: Wzgórze Zamkowe), a 396 metros de altitud. La ladera queda cortada por el río Nysa Szalona, dejando un escarpado precipicio con una caída de 90 metros; por el lado oriental desciende gradualmente y queda ocupada por el pueblo.​ Historia Las primeras menciones del castillo datan de 1277, durante el reinado de Bolesław II Rogatka, duque de Legnica, aunque la forma actual se debe a varias construcciones acometidas en el siglo XVI. El arquitecto silesio Jakub Parr introdujo elementos renacentistas en las fortificaciones del castillo. Después de las obras de expansión, el castillo cubría un área de 7600 m², convirtiéndolo en uno de los castillos más grandes de Silesia. En 1703, el castillo fue adquirido por monjes cistercienses de Krzeszów. Tras la laicización de las propiedades monásticas, el castillo pasó a manos públicas.​​ Referencias Bibliografía Marek Żukow-Karczewski, Zamek w Bolkowie - warownia Piastów świdnicko-jaworowskich / Castillo de Bolków: Una fortaleza de la dinastía Piast de Świdnica-Jawor, "Aura" 12, 1996. Enlaces externos
Castello di Bolków

Il castello di Bolków è un castello situato a Bolków nei pressi del fiume Nysa Szalona, nel Voivodato della Bassa Slesia in Polonia. Il castello, costruito tra il 1277-1293, è una roccaforte che copre una superficie di 7600 m². Al suo interno ospita un museo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Bolków
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Hyżnem

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Błażowa archidiecezji przemyskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1727–1739, przez miejscowego proboszcza księdza Piotra Antoniego Nawrotowskiego (1718-1746). Był on szczególnym orędownikiem kultu Matki Bożej. Powołał tutaj m.in. Bractwo Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, które działało do 1897 roku (dogmat o Niepokalanym Poczęciu został ogłoszony w 1858 roku) i spisał ponad 300 przypadków łask i uzdrowień. Po ich zbadaniu władze kościelne w 1747 roku uznały Obraz Matki Bożej za cudowny (w rok po śmierci księdza Nawrotowskiego). Ten trzeci kościół został poświęcony w 1745 roku przez biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego. Przez kilkanaście lat, zanim zakończono budowę świątyni, w jej bocznej kaplicy były odprawiane nabożeństwa. Tutaj również został umieszczony Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, który słynął z licznych łask. Po przeniesieniu Obrazu do głównego ołtarza, cześnik z Gostynia, Kasper Aleksander Nieborowski, właściciel Nieborowa, ufundował do bocznej kaplicy ołtarz i obraz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, jako wotum wdzięczności Panu Bogu za otrzymane łaski. Dlatego ludzie zaczęli błędnie myśleć, że „Łaskawym” jest obraz Najświętszej Panny Niepokalanie Poczętej. Świątynia była wielokrotnie gruntownie remontowana. W latach 1912–1913 ówczesny proboszcz ksiądz Ignacy Łachecki (1908-1959) rozbudował i poszerzył istniejący kościół poprzez dobudowanie dwóch naw bocznych. Chociaż inny był projekt rozbudowy, ale czas I wojny światowej nie pozwolił go zrealizować. Ksiądz Łachecki zaczął także starać się o koronację Obrazu Matki Bożej. Ponieważ kult Matki Bożej Łaskawej nadal się rozwijał i powiększała się liczba otrzymujących łaski za przyczyną Matki Bożej Hyżneńskiej, także biskup Anatol Nowak rozpoczął starania o koronację Obrazu. Odpowiedni dekret koronacyjny Stolica Apostolska wydała 13 marca 1932. Po 340 latach obecności w Sanktuarium Hyżneńskim, 8 września 1932 r. biskup Anatol Nowak, ozdobił skronie Maryi i Dzieciątka złotymi koronami. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Zarzeczu

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Przeworsk II archidiecezji przemyskiej. Budowa świątyni została rozpoczęta dzięki usilnym staraniom proboszcza księdza Marcelego Markiewicza i dzięki finansowemu wsparciu Dzieduszyckich oraz Drohojowskich. Nowy murowany kościół, w stylu neoromańskim został zaprojektowany przez wybitnego architekta ze Lwowa, Juliana Zachariewicza, konsekrowamy został w 1880 roku przez biskupa krakowskiego Albina Dunajewskiego. Po zakończeniu II wojny światowej został przeprowadzony remont świątyni, polegający na obniżeniu dachu, założeniu okien na ścianie po obu stronach prezbiterium. Dzięki temu zostało rozjaśnione wnętrze kościoła. Z powodu zniszczenia w czasie wojny dzwonów, w 1951 roku zostały kupione dwa nowe, a jeden z nich został nazwany „Stanisław” od imienia ofiarodawcy, ówczesnego wikarego księdza Stanisława Przybyło. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Besku (stary)

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Besku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Besku (dekanat Jaćmierz archidiecezji przemyskiej). Wpisany do rejestru zabytków w 1952 roku. Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1755 roku. Ufundowana została przez Jerzego Augusta Wandalina Mniszcha, marszałka nadwornego koronnego. Rozbudowana została w 1893 roku (przedłużono wówczas nawę), natomiast w 1930 roku została dobudowana kaplica pod wezwaniem Grobu Pańskiego i dach został pokryty blachą. Wnętrze zostało odnowione w latach: 1966, 1969 (założono nową posadzkę), 1972 i 1989. W latach 2013–2022 w kościele prowadzone były prace remontowo-konserwatorskie, w trakcie których między innymi wykonano odkrywki i przeprowadzono prace konserwatorskie polichromii w prezbiterium kościoła pochodzącej z 2 połowy XVIII wieku (prace wykonał konserwator Sławomir Stępień). Architektura i wyposażenie Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna jodłowego. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, przy nim znajdują się zakrystia i kaplica zamknięta trójbocznie. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Dach kościoła jest dwuspadowy, jednokalenicowy, pokryty blachą. Na dachu znajdują się dwie sześcioboczne wieżyczki na sygnaturkę, umieszczone nad prezbiterium i druga nad frontową częścią nawy. Są one zwieńczone blaszanymi dachami hełmowymi. Wnętrze dzielą na trzy nawy dwa rzędy czterech filarów połączonych arkadami. Stropy w nawie są płaskie, natomiast w kaplicy i nawach bocznych znajdują się pozorne sklepienia kolebkowe. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z wystawką w części centralnej i prospektem organowym powstałym na początku XIX wieku z instrumentem wykonanym w 1893 roku. Belka tęczowa jest ozdobiona późnobarokowym krucyfiksem wykonanym w XVIII wieku. Posadzka jest murowana. Polichromia o charakterze figuralno–ornamentalnym powstała pod koniec XIX wieku w stylu neogotyckim, następnie została przemalowana w latach 70. XX wieku. W prezbiterium na ścianach są umieszczone sceny z Krzyżem Świętym, natomiast w nawie są namalowane postacie świętych i aniołów. Arkady są ozdobione wizerunkami Ewangelistów i Świętych Stanisława i Kazimierza. Strop zdobią sceny Trójcy Świętej, Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Ołtarze główny z 1889 roku i dwa ołtarze boczne reprezentują styl neorenesansowy. Ambona w stylu barokowym jest ozdobiona płaskorzeźbą tablic dekalogu. Chrzcielnica została wykonana w 2 połowie XVIII wieku. Kropielnica pochodzi z 1 połowy XIX wieku. Stacje drogi krzyżowej wykonane w 1863 roku znajdują się obecnie w nowym kościele. Galeria Przypisy
Pałac Borchów w Warszawie

Pałac Borchów, także Dom Arcybiskupów Warszawskich lub pałac Arcybiskupi – pałac znajdujący się przy ul. Miodowej 17/19 w Warszawie. Od 1843 siedziba arcybiskupów warszawskich. Historia W II poł. XVII w. w miejscu obecnego pałacu znajdował się drewniany dwór marszałka wielkiego litewskiego Aleksandra Hilarego Połubińskiego. W 1681 jego właścicielem został skarbnik ziemi nurskiej Wawrzyniec Wodzicki. Przed 1732 w miejscu dworu został wzniesiony pałac, należący ok. 1740 do starosty wyszogrodzkiego Mateusza Szymanowskiego. Przed 1754 dokonano jego przebudowy w stylu późnego baroku dla barona Piotra Riaucourta, prawdopodobnie według projektu Jakuba Fontany. Na tyłach pałacu powstał także regularny ogród francuski, na osi którego zbudowano murowaną altanę w stylu rokokowym. W miejscu rozebranej oficyny przyulicznej wzniesiono ażurowe ogrodzenie z czterofilarową bramą. Jest to jedyna zachowana w Warszawie brama z wazonami rokokowymi. Ok. 1780 budynek został przebudowany w stylu klasycystycznym przez Dominika Merliniego dla podkanclerzego koronnego Jana Borcha. Korpus główny pałacu został wtedy podwyższony do dwóch pięter. Pod koniec XVIII w. pałac był siedzibą Komisji Brukowej. Od 1800 właścicielem pałacu był cukiernik Ludwik Nesti, który otworzył w nim hotel „Paryski“ (później „Europejski“), restaurację i cukiernię. W latach 1810–1837 pałac był własnością rodziny Kernerów. Przed 1830 w pałacu mieściła się restauracja i Hotel d’Europe. W 1837 budynek został zakupiony przez rząd Królestwa Polskiego, do 1842 mieścił się w nim Aleksandryjski Instytut Wychowania Panien. Po przeniesieniu szkoły do Puław, w 1843 gmach został przekazany na siedzibę arcybiskupa warszawskiego. Funkcję tę pełni do dziś; stąd nosi także nazwę Domu Arcybiskupów Warszawskich. Pałac został spalony w czasie powstania warszawskiego. Został odbudowany w latach 1949–1954 według projektu Stanisława Marzyńskiego w późnobarokowej-klasycystycznej formie z XVIII wieku. Po odbudowie pałac stał się rezydencją prymasa Polski. W 1953 funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa zatrzymali w pałacu Stefana Wyszyńskiego; po uwolnieniu i powrocie z internowania w 1956 prymas mieszkał w nim do śmierci w 1981. W 1962, w związku z budową ul. Schillera, ogród pałacowy został skrócony o połowę i obecnie kończy się on murem bezpośrednio za rokokową altaną. W 2021 na dziedzińcu pałacu odsłonięto popiersie Stefana Wyszyńskiego. Zobacz też Pałac Prymasowski w Warszawie Galeria Przypisy
Дворец Борхов (Варшава)

Памятник культуры: регистрационный номер 302 от 1 июля 1965 года. Дворец Борхов — памятник культуры. Находится в Варшаве на улице Мёдовой № 17/19. История История дворца начинается в третьей четверти XVII века, когда на этом месте была построена деревянная резиденция Александра Полубинского, маршалка Великого Литовского княжества. В 1681 году участок перешёл во владение Вавжинца Водского, казначея нурской земли. В XVIII веке очередная смена владельцев, которым стал известный банкир барон Пётр де Рианкур. Барон стал инициатором постройки в этом месте каменного дворца в барочном стиле. В 1768 году сын барона, Анджей, саксонский дипломат, продал дворец Яну Борху, коронному подканцлеру, позднее ливонскому воеводе и в конце карьеры великому коронному канцлеру. Новый хозяин перестроил дворец в соответствии с классическим стилем. Руководителем перестройки был Доминико Мерлини. В 1800 году дворец был выкуплен у графа Михала Борха Людовиком Нести, кондитером, который открыл во дворце известную кондитерскую и ресторан. В 1810—1837 годах резиденция принадлежала семейству Кернеров. Эти строения купил для Кароля Кернера князь Юзеф Понятовский, в благодарность за поддержку, когда оба служили в австрийской армии. До 1830 года во дворце действовали ресторан и гостиница «Hotel d’Europe», директором которой был Шимон Ховот. Некоторое время в гостинице располагалась посольство России. В 1837 году усадьба перешла в собственность Царства Польского. В её стенах расположился Александровский институт благородных девиц, позднее переехавший в Пулавы. В 1843 году дворец стал резиденцией варшавского архиепископа и оставался ею до 2007 года. Дворец сильно повреждён во время Варшавского восстания. После войны восстановлен в соответствии с проектом Станислава Маржынского в 1952-1953 годах и стал резиденцией примаса Польши. Примечания Ссылки Pałac Borchów (пол.) Warszawa — Pałac Borchów, Arcybiskupi (пол.) Pałac Arcybiskupi Borchów (пол.)
Zdrężno (jezioro koło Jeziora Mokrego)

Zdrężno – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Krutynia–Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się na północny wschód od Jeziora Mokrego. W pobliżu północno-wschodnich brzegów, w odległości ok. 300 m, przebiega droga wojewódzka nr 610. Jezioro bezodpływowe. Brzegi płaskie, z wyjątkiem zachodnich i południowych, które są wysokie. W otoczeniu znajdują się lasy Puszczy Piskej, brak zabudowań. Według typologii rybackiej zalicza się do jezior linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Zdrężno w zlewni rzeki Pisa – nr 32. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 12,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,6 m, a maksymalna – 7,5 m (głęboczek w północnej części jeziora). Lustro wody znajduje się na wysokości 126,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 446,7 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 480 m, a szerokość 420 m. Długość linii brzegowej wynosi 1450 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 11,0 ha. Przyroda Jezioro leży na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, a także dwóch obszarów Natura 2000: PLB280008 Puszcza Piska i PLH280048 Ostoja Piska. Przypisy
Kościół Matki Bożej Łaskawej i św. Bartłomieja Apostoła w Chmielniku

Kościół Matki Bożej Łaskawej i świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Matki Bożej Łaskawej w Chmielniku (dekanat Tyczyn diecezji rzeszowskiej). Świątynia została wzniesiona przez ówczesnego proboszcza księdza Stanisława Wacławskiego w latach 1740−1750. Konsekrowana została przez biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego z Przemyśla w 1755 roku. Kościół okazał się za mały dla potrzeb wiernych. W 1891 roku ksiądz Franciszek Ksawery Majcher wydłużył świątynię o 10 metrów. Natomiast w 1957 roku ksiądz Julian Pleśniak dobudował nawy boczne. Generalny remont został wykonany w 1977 roku. Zostały również kupione nowe organy o 32 głosach, które poświęcił w 1984 roku biskup Ignacy Tokarczuk. W świątyni jest umieszczony cudowny obraz Matki Bożej Łaskawej. Historycy datują jego powstanie na II połowę XVI stulecia. Podanie głosi, że obraz ten ocalał nietknięty w ruinach kościoła podczas najazdu tatarskiego w 1624 roku. W 1721 roku biskup Krzysztof Jan Szembek z Przemyśla zapisał w protokole wizytacyjnym, że obraz doznaje czci i posiada 12 wotów i dwie korony. W 1750 roku obraz został umieszczony w ołtarzu głównym. Wspomniany wyżej biskup Wacław Hieronim Sierakowski po wizytacji w 1755 roku zapisał, że ponieważ wierni wypraszają sobie tutaj wiele łask, zmienia wezwanie parafii na: Matki Bożej Łaskawej. Nakazał także założenie księgi łask. Szczególnej łaski za pośrednictwem Matki Bożej doznali mieszkańcy Chmielnika w 1943 roku, kiedy hitlerowcy wykryli prężnie działającą organizację Armii Krajowej i postanowili spalić wieś. Za ocalenie wsi jej mieszkańcy przyrzekli Bogu i Matce Bożej razem z księdzem proboszczem Janem Kuźniarem pozłocić wielki ołtarz i sprawić korony i sukienki do obrazu. Od czasów urzędowania księdza proboszcza Juliana Pleśniaka (lata 1955−1971) rozpoczęto przygotowania materialne i duchowe do koronacji Obrazu Matki Bożej Łaskawej. W 1995 roku została wykonana generalna konserwacja obrazu Matki Bożej, która przywróciła mu pierwotną formę. Korony poświęcił papież św. Jan Paweł II w dniu 4 lutego 1997 roku w Watykanie. Koronacja odbyła się 4 maja 1997 roku. Koronacji przewodniczyli: biskup rzeszowski Kazimierz Górny, metropolita przemyski arcybiskup Józef Michalik, biskup Edward Białogłowski oraz biskup Bolesław Taborski i biskup Stefan Moskwa. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krasnem (stary)

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krasnem (dekanat Rzeszów Wschód diecezji rzeszowskiej). Jest to świątynia wybudowana w latach 1742−1748 według projektu architekta Karola Henryka Wiedemanna. Kościół jest niewielki, składa się z jednej nawy, reprezentuje styl barokowy, posiada dwie kaplice i wieżę-dzwonnicę. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny w stylu regencji, powstały w I połowie XVIII wieku. Jest ozdobiony bogatą polichromią. W maju 2010 roku rozpoczęto remont kościoła. Wymieniono dach na całej świątyni i strop nawy głównej. W 2011 roku została wykonana izolacja pozioma ścian kościoła. W 2012 roku zabezpieczono strop oraz wzmocniono istniejący strop drewniany nad prezbiterium razem z wykonaniem pomostu komunikacyjnego nad nawą główną do prezbiterium świątyni. Odnowiona została również więźba dachowa, pokrycia dachowe oraz rynny i rury spustowe nad zakrystią od strony południowej kościoła. W 2013 roku wymieniono konstrukcję dachu i pokrycia nad zakrystią od strony północnej oraz wykonano ocieplenia i podbitki dachowe stropu nad nawą główną. W 2014 roku został wykonany remont i położenie tynków ścian zewnętrznych nawy głównej od strony północnej i południowej. W 2015 roku zostały wykonane tynki elewacji prezbiterium oraz zakrystii północnej i południowej. W latach 2012−2015 zostały przeprowadzone prace konserwatorskie przy polichromii nad prezbiterium polegające na odsłonięciu późnobarokowego malowidła oraz jego konserwacji. Przypisy
Kościół św. Urszuli w Lubeni

Kościół świętej Urszuli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tyczyn diecezji rzeszowskiej). Decyzja o budowie świątyni została podjęta przez księdza Józefa Urbanka, który objął probostwo w grudniu 1923 roku i skupił wokół siebie liczną grupę parafian. Murowany kościół został wzniesiony w latach 1926-1931. Pierwsze nabożeństwa w nowej świątyni zaczęto odprawiać już w 1928 roku. W kolejnych latach były prowadzone prace przy kościele, ich końcowym etapem było ukończenie budowy wieży w 1931 roku. Po odpowiednim przygotowaniu w 1939 roku świątynia została konsekrowana. Jest to budowla murowana, orientowana, halowa. Prezbiterium jest zakończone trójbocznie, oddzielone jest od transeptu fragmentem nawy głównej. Część prezbiterium i wspomniana wyżej część nawy głównej flankowana jest od strony północnej przez kaplicę, natomiast od strony południowej przez zakrystię, nad którą znajduje się skarbiec. Transept jest szeroki, posiada ramiona delikatnie wysunięte poza obrys świątyni. Korpus składa się z trzech naw, i trzech przęseł. Nawa główna jest poprzedzona wieżą z dwoma dobudówkami z lewej i prawej strony. Większość okien jest zakończona ostrołukowo. W zakrystii i klatce schodowej prowadzącej do skarbca okna są zamknięte łukiem odcinkowym, natomiast w przyziemiu dobudówek flankujących wieżę są zamknięte półkoliście. Do wyposażenia świątyni należą elementy z dawnego drewnianego kościoła (m.in. ołtarz w stylu barokowym w kaplicy) oraz wykonane przed i po II wojnie światowej sprzęty wykonane w stylu nawiązującym do neogotyku. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czeskiej Wsi

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Czeska Wieś (powiat brzeski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Michałowie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 6 marca 1964 roku pod numerem 717/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Czeskiej Wsi pochodzi z 1310 roku. Obecna świątynia wybudowana została na początku XIV wieku, przebudowana w latach 1826–1827. Jest to budowla o stylu gotyckim, orientowana, murowana z cegły. Wewnątrz pod tynkiem znajdują się gotyckie polichromie. Na uwagę zasługują również: barokowy, drewniany ołtarz główny z przełomu XVII/XVIII wieku, barokowa, drewniana ambona z widocznymi malowidłami Ewangelistów pochodząca z XVII wieku, dwa dzwony spiżowe z 1747 roku, obraz ukrzyżowania Pana Jezusa z przełomu XVI/XVII wieku, chór muzyczny z XVI wieku, renesansowa chrzcielnica z 1575 roku, epitafium pastora Daniela Beckera i jego żony Doroty, Świątynia leży na Szlaku Polichromii Brzeskich (Szlak Polichromii Brzeskich to największe skupisko tego typu malowideł w Polsce. Zdobią one ściany, stropy i sklepienia kościołów w 18 miejscowościach położonych w okolicach Brzegu). Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Czeskiej Wsi Zdjęcia kościoła w Czeskiej Wsi Czeska Wieś: kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Kamieniu

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sokołów Małopolski diecezji rzeszowskiej). W 1891 roku podjęto decyzję o budowie świątyni. W dniu 15 czerwca 1901 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Karola Józefa Fischera, sufragana przemyskiego i otrzymała wezwanie Najświętszego Serca Jezusowego. Projekt świątyni został opracowany przez architekta Teodora Talowskiego. Po wybudowaniu kościoła było kontynuowane wyposażanie wnętrza. Ołtarz główny w stylu neogotyckim został kupiony w Wiedniu i jest ozdobiony polichromowaną rzeźbą Najświętszego Serca Pana Jezusa ukazującego się grupie parafian z duszpasterzem w środkowej części ołtarza. Z lewej i prawej strony ołtarza znajdują się figury naturalnej wielkości świętych polskich patronów: św. Wojciecha, św. Stanisława biskupa, św. Kazimierza Królewicza i św. Stanisława Kostki. W 1937 roku zostały wzniesione stylowe organy. Później zostały zbudowane ołtarze boczne i zamontowano dzwony, które zostały zarekwirowane przez hitlerowców. Obecnie świątynia posiada nowe dzwony, odlane w latach 50. XX wieku. Kościół po zakończeniu II wojny światowej został ozdobiony polichromią. Przypisy
Kościół św. Bernarda w Kęsowie

Kościół świętego Bernarda – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Chrystusa Króla w Jeleńczu (dekanat Kamień Krajeński diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona jako kościół ewangelicki w latach 1908-1910 ze środków pruskiej Komisji Kolonizacyjnej. Poświęcona została w 5 września 1913 roku. W latach 1915–1932 miała trzech pastorów zamieszkujących w Kęsowie. Byli to: Hans von Stein, Johann Schroeter i Albert Pahl. Później obsługiwali parafię pastorowie z Tucholi i Kamienia Krajeńskiego. Po wojnie świątynię przejęli katolicy. Została konsekrowana w 1949 roku. W latach 2009–2010 były prowadzone prace przy wymianie dachu w świątyni. Środki finansowe zostały pozyskane z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-13, natomiast pozostała część pieniędzy pochodziła ze środków własnych parafii. Przypisy