NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brama Młyńska w Stargardzie

Brama Młyńska (niem. Mühlentor, inne nazwy to: Wodna, Portowa, Herbowa, i Rzeczna) – jedna z czterech średniowiecznych bram miasta. Należy do unikatowych zabytków tego typu w Europie, zarówno przez funkcję jaką pełniła w średniowieczu, ale także ze względu na wyjątkową architekturę. Brama Młyńska, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 zostały uznane za pomnik historii. Historia Należy do najbardziej charakterystycznych budowli Stargardu. Zbudowana została prawdopodobnie w pierwszej połowie XV w. Jej rysunek zamieszczony był na dawnych pieczęciach i w starym herbie miasta, który był w użytku jeszcze w XX w. Nazwa Brama Młyńska pochodzi od młyna, który został wybudowany obok na Kanale Młyńskim w latach 1240–1268. Brama spełniała funkcje kontrolne oraz była uprawniona do pobierania myta za przewóz towarów na rzece. W okresie PRL znajdował się tu punkt informacyjny Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, zaś później miało tu swoją siedzibę Stargardzkie Stowarzyszenie Miłośników Sztuk Plastycznych Brama. Obecnie brama Młyńska jest siedzibą Stargardzkiego Bractwa Rycerskiego „GRYF”, które przejęło ją w 2007 r. w wyniku przeprowadzonego konkursu. Od 2008 do 2010 prowadzono kapitalny remont bramy, pierwszy od 70 lat. Architektura Brama została wzniesiona na podstawie prostokąta (14 x 6 m), jest dwukondygnacyjną budowlą z cegły. Stoi ona ponad korytem Kanału Młyńskiego, szerokość przepływu wynosi ok. 6 m. Brama kryta jest dachem czterospadowym z dwiema ośmiobocznymi wieżami o wysokości 28 m, które wystają ponad dach. Ponad przejazdem nad korytem rzeki od zewnątrz znajdują się dwa małe okienka strażnicze, zaś od strony miasta trzy. Elewacja murów zewnętrznych od strony miasta udekorowana jest dwiema blendami wypełnionymi lasowaniem z rozetą, które wzorowane są na kształtach na kolegiacie NMP. Wieże posiadają otwory strzelnicze i zębate zwieńczenia ścian (krenelaże) z ceglanymi hełmami w kształcie ostrosłupów zakończonych iglicami z kulami i gryfami. Podczas kolejnych remontów sylwetka bramy uległa zmianie. W pierwszej poł. XIX w. brama służyła jako areszt, łuk przejazdu zabudowany był wówczas ryglowanymi ścianami. W drugiej połowie XIX w. zabytek przekształcono w duchu neogotyku, zmieniając formę przejazdu i dodając liczne blanki, zaś w 1938 roku wygląd bramy został nieco złagodzony. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy Linki zewnętrzne informacje o Stargardzkim Stowarzyszeniu Miłośników Sztuk Plastycznych "Brama"
Leszczany (Lublin)

Leszczany (prononciation : [lɛʂˈt͡ʂanɨ]) est un village polonais de la gmina de Żmudź dans le powiat de Chełm de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Il se situe à environ 5 kilomètres à l'ouest de Żmudź (siège de la gmina), 17 kilomètres au sud-est de Chełm (siège du powiat) et 77 kilomètres à l'est de Lublin (capitale de la voïvodie). Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à la voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Leszczany (województwo lubelskie)

Leszczany – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Żmudź. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Żmudź. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 440 mieszkańców i była drugą co do wielkości miejscowością gminy Żmudź. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kumowie. Części miejscowości Przypisy Linki zewnętrzne Leszczany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 169 .
Ліщани (Люблінське воєводство)

Ліщани (або Лещани, пол. Leszczany) — село в Польщі, у гміні Жмудь Холмського повіту Люблінського воєводства. Населення — 440 осіб (2011). Історія За даними митрополита Іларіона (Огієнка), 1436 року вперше згадується православна церква в селі. Український історик Іван Крип'якевич датує першу згадку про церкву в селі 1564 роком. За даними етнографічної експедиції 1869—1870 років під керівництвом Павла Чубинського, у селі здебільшого проживали греко-католики, які розмовляли українською мовою. 1872 року місцева греко-католицька парафія налічувала 818 вірян. 1908 року в селі зведено православну церкву. У липні-серпні 1938 року польська влада в рамках великої акції руйнування українських храмів на Холмщині і Підляшші знищила місцеву православну церкву. У 1943—1944 роках польські шовіністи вбили в селі 5 українців. У 1975—1998 роках село належало до Холмського воєводства. Населення Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Leżajsk Brewery

The Leżajsk Brewery (Polish pronunciation: [ˈlɛʐajsk]) is one of Poland's oldest breweries and belongs to the Żywiec Group. Żywiec Group has four main breweries: Żywiec Brewery, Elbrewery, Leżajsk Brewery, and Warka Brewery, and is majority owned by the Dutch Heineken Group. The brewery is located in the historic downtown of Leżajsk. Beer The company claims that in 1525 Polish King Sigismund I the Old granted the town Leżajsk the exclusive right to brew beer. Since its recent upgrades, it is estimated that the brewery has a capacity of 1.85 million hl a year. Leżajsk constitutes for 17% of Grupa Żywiec's output. The company has three different brews: Leżajsk Pełne, Leżajsk Chmielowe Pils, and Leżajsk Niepasteryzowane. The last of which has won several awards, including Eurobeer 1995, Polagra and Chmielaki. The brewery also makes Tatra Jasne Pełne and Tatra Mocne. Logo The Lezajsk's logo features a blue and red shield with a cursive L on the foreground. See also Polish beer Żywiec Brewery Elbrewery Warka Brewery Cieszyn Brewery References External links Official website
Browar Leżajsk

Browar Leżajsk – browar regionalny z siedzibą w miejscowości Stare Miasto (część browaru znajduje się na w granicach administracyjnych Leżajska). Zakład od 1999 roku należy do spółki Grupa Żywiec S.A., która w 2023 roku podjęła decyzję o jego likwidacji. Browar Leżajsk został zamknięty 31 sierpnia 2023 Historia Browar wybudowany został w latach 1972−1977. Produkcję piwa rozpoczął 2 stycznia 1978 roku. Browar wybudowany został zgodnie z planem centralnym Zjednoczonego Przemysłu Piwowarskiego i Ministerstwa Przemysłu Spożywczego i Skupu. Zgodnie z tym planem wybudowano wcześniej browary w Łomży, Sierpcu i Warce, a potem jeszcze browar w Poznaniu. O lokalizacji browaru pod Leżajskiem zadecydowała dostępność w okolicy złóż wody oligoceńskiej, która bez konieczności uzdatniania nadawała się do warzenia piwa. W 1992 r. browar wszedł w skład Zakładów Piwowarskich w Leżajsku, które jako jednoosobowa spółka Skarbu Państwa obejmowały również browar w Łańcucie, Janowie Lubelskim, Zaczerniu oraz wytwórnię pepsi-coli w Leżajsku. Browar w Leżajsku produkował m.in. następujące rodzaje piwa jasnego pełnego: Resovia Bier 10,5% Blg. / do 5,0% alk. Małopolskie Bier 10,5% Blg. / do 5,0% alk. Leżajsk Bier 11,0% Blg. / do 5,0% alk. Kristall Bier 12,0% Blg. / do 5,3% alk. Kosher 12,5% Blg. / do 5,4% alk. Gold-Bier 12,5% Blg. / do 4,5% alk. oraz ciemne Karmelowe 10,5% Blg. / do 4,5% alk. W 1997 roku Zakłady Piwowarskie w Leżajsku należące do Skarbu Państwa zostały sprywatyzowane i sprzedane przedsiębiorstwu Towarzystwo Akcyjne Browary Polskie S.A. W 1998 roku większościowym udziałowcem browaru została spółka Brewpole B.V. W 1999 roku właścicielem zakładu został holenderski koncern Heineken. Zdolności produkcyjne zakładu wynoszą około 3 milionów hektolitrów piwa rocznie. Widniejąca na niektórych produktach data 1525 nawiązuje do pierwszych wzmianek o warzeniu piwa w regionie. W lutym 2023 roku Grupa Żywiec poinformowała o zamknięciu browaru w czerwcu tego samego roku i zwolnieniu 103 jego pracowników. Spółka podjęła decyzję, że po likwidacji browaru piwo pod marką Leżajsk będzie warzone w pozostałych czterech browarach Grupy Żywiec. Produkty Lager Leżajsk Pełne 12,0% e.w. / 5,5% alk. Leżajsk Mocny Leżajsk Niepasteryzowane 5,5% alk. Leżajsk Rześki 4,7% alk. Leżajsk Krzepki Podkarpackie 14,0% e.w. / 6,8% alk. Tatra Jasne Pełne 12,0% e.w. / 5,8% alk. Tatra Mocne 15,1% e.w. / 7,0% alk. Warka Jasne Pełne Warka Strong EB 5,2% alk. Leżajsk chmielowe Leżajsk pszeniczne Inne informacje Pod koniec lat 80. XX wieku wśród młodzieżowych subkultur w Polsce modne było picie piwa Leżajsk Full, które spopularyzował swoim występem na Festiwalu w Jarocinie w 1987 roku zespół rockowy Wańka Wstańka & The Ludojades śpiewając do melodii peruwiańskiej pieśni El condor pasa: "najlepsze piwo to leżajski full gul gul gul – gul gul gul. Takiego piwa nie pił nawet król gul gul gul – leżajski full." Zobacz też Piwowarstwo Browary w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Grupa Żywiec S.A.
Pazim

PAZIM er et højhus i Stettins centrum (polsk: Szczecin; Pommern, Polen). PAZIM er med 128 m den højeste bygning i Stettin. Arkitekten var Miljenko Dumencić. I PAZIM findes kontorer, Radisson Blu Hotel ****, café (Café 22 med vid udsigt) og parkeringsplads. Eksterne henvisninger PAZIM, Szczecin (Stettin), Polen
Pazim

Das Pazim in Stettin ist ein Hochhaus in Polen. Es wurde in den Jahren von 1990 bis 1992 erbaut. Der größte Mieter ist die Reederei Polska Żegluga Morska, die hier ihren Hauptsitz hat. In dem Komplex befinden sich auch ein Hotel sowie zahlreiche Banken und andere gewerbliche Mieter. Die Dachhöhe beträgt 92 m und die Gesamthöhe 128 m. Seit 1992 ist es das höchste Hochhaus in Stettin. Im 22. Stockwerk befindet sich ein öffentlich zugängliches Panoramacafe. Die Aussicht erstreckt sich auf die Innenstadt von Stettin und den Dammschen See. Weblinks Homepage
Pazim

Pazim (Polish: [ˈpa.ʑim -ˈpa.zim]), also known as Pazim Center, is a skyscraper in Szczecin, Poland. The building is located in the neighbourhood of Centrum, at 8 Rodło Square, at the intersection of Wyzwolenia Avenue and Piłsudskiego Street. It has the height to the roof of 92 m, and total height, including its radio mast, of 128 m, making it respectively the third tallest, and the tallest building in the city, depending on definition. It was designed by Miljenko Dumenčić, and constructed between 1990 and 1992. History Before the World War II, in the location of the current building were located tenement buildings. During the conflict the area was heavily bombarded, leveling the buildings. It remained undeveloped. The office building was originally proposed in the 1970s, under the name Centrum Zarządzania Flotą (Fleet Management Centre), as a conjoined investment of maritime-related corporations of Polsteam, C. Hartwig, Agencja Morska, Baltona, and Transocean. However, most of them left the project, leaving only Polsteam, which then partnered with Ilbau, that was contracted with its construction. On 16 May 1990, they formed the joined venture company Pazim, to manage it. The former had 74% of shares, while the latter, the remaining 26%. Its name, which also became the name of the building, came from the abbreviation PŻM, which comes from the alternative name of Polsteam, that is Polska Żegluga Morska (Polish Maritime Shipping). Pazim was designed by the Studio A4 architecture firm, by team led by Miljenko Dumenčić, and including Miro Geng, Stanisław Kondarewicz, and Josip Rukavin. It was constructed by Ilbau Polska between 12 December 1990 and 9 November 1992. Pazim was the first skyscraper and the tallest building in the city, with the height to the roof of 92 m, and total height, including its radio mast, of 128 m. It partially lost its title in 2008, when St. James the Apostle Archcathedral Basilica was remodelled to the height of 110.18 m. Characteristics The building is located in the neighbourhood of Centrum, at 8 Rodło Square, at the intersection of Wyzwolenia Avenue and Piłsudskiego Street. It forms a complex of several conjoined buildings, with the tallest of them being a 22-storey-tall skyscraper. It induces office, shopping, banking and hotel spaces. On its roof is installed a large radio mast, used by numerous radio stations. The building also has an underground two-storey car park. On the top floor operates the Café 22 coffeehouse. The complex has the total area of 22,000 m², of which 15,000 m² is dedicated office spaces. Its architectural height to the roof is 92 m. When, and its total height, including its radio mast, is 128 m. When accounting for the latter, it would be the tallest building in the city, and when former the former, the third tallest building. Notes References External links Media related to Pazim at Wikimedia Commons
Pazim

Pazim – budynek w Szczecinie, przy Pl. Rodła (DW115) i Al. Wyzwolenia. Opis Tworzy kompleks pełniący funkcje biurowca, centrum bankowego i handlowego, hotelu oraz dwukondygnacyjnego parkingu podziemnego. Wysokość budynku to 92 m (83 m), a razem z masztem antenowym mierzy 128 m (113 m). Został zaprojektowany przez architekta Miljenkę Dumencicia, a otwarty w 1992 roku. W części biurowej swoje siedziby mają takie firmy jak: Unity Line, RWE, DNV, swoją siedzibę ma także radio Super FM, a największą część zajmuje Polska Żegluga Morska, która ma w budynku Pazim swoją główną siedzibę. Centrum bankowe skupia BNP Paribas oraz Bank Millennium. W skład kompleksu Pazim wchodzi także czterogwiazdkowy Radisson Blu Hotel. Do ciekawych obiektów należy kawiarnia Café 22, która znajduje się na ostatnim, 22 piętrze budynku, skąd widać panoramę całego miasta i okolic. Powyżej znajduje się piętro teletechniczne oraz dach z infrastrukturą dla instalacji radiowych. Swoje anteny nadawcze mają tutaj zainstalowane stacje radiowe RMF Maxxx Szczecin (98,4 MHz) oraz Radio Super FM (97,5 MHz), a także testowy multipleks DVB-T spółki MWE Networks (kanał 39; 618 MHz). W przeszłości sygnał z tego obiektu emitowała telewizja TV4. Budynek stanowi jeden z centralnych węzłów telekomunikacyjnych w mieście oraz (ze względu na wysokość) dogodne miejsce do komunikacji radiowej. Galeria Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Dziemianach

Kościół Świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Brusy diecezji pelplińskiej), znajdujący się w Dziemianach. Historia Świątynię wzniesiono w 1923 w stylu neobarokowym. Pierwsze wyposażenie kościoła to mszał, 4 lichtarze i kilka ornatów, które zostały ofiarowane przez parafię św. Michała Archanioła w Lipuszu, z kolei posągi św. Antoniego i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy zostały podarowane przez Anielę Czarnowską z Piechowic. Inne przedmioty świątynia otrzymała dzięki ofiarności ogółu parafian. Budowniczy świątyni w Dziemianach, ksiądz dziekan Franciszek Podlaszewski, był wikariuszem i pierwszym proboszczem parafii w latach 1921–1937. Zmarł w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen – Oranienburg. W świątyni w Dziemianach są umieszczone dwie tablice upamiętniające wizyty dwóch prezydentów: 24 kwietnia 1923 roku modlił się w tym miejscu prezydent II Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski, a z kolei 28 października 1995 prezydent III Rzeczypospolitej Lech Wałęsa, który uczestniczył we mszy, ofiarował kościołowi kielich mszalny i patenę. Przypisy
Lipie (Mazovie)

Lipie (prononciation : [ˈlipjɛ]) est un village polonais de la gmina de Błędów, dans le district (powiat ) de Grójec de la région administrative (voïvodie) de Mazovie, dans le centre-est de la Pologne. Il se trouve à environ 13 kilomètres à l'ouest de Grójec (siège du powiat) et à 48 kilomètres au sud-ouest de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Lipie (powiat grójecki)

Lipie – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Błędów. Opis Do 1954 istniała gmina Lipie. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Lipie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego. Wieś jest siedzibą parafii pw. Świętej Trójcy, należącej do dekanatu mogielnickiego, archidiecezji warszawskiej. Znajdujący się tu kościół pochodzi z przełomu XVI i XVII w. W miejscowości znajduje się jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej - OSP Lipie (założona w 1925). Jest jednostką typu S-3, należy do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. W Lipiu posiadał gospodarstwo rolne działacz ludowy, poseł na Sejm i senator Tomasz Nocznicki. We wsi znajduje się dwór z połowy XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Lipie (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 254 .
Ліпе (Груєцький повіт)

Ліпе (пол. Lipie) — село в Польщі, у гміні Блендув Груєцького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 424 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Polana Podokólne

Polana Podokólne (też: Palenica) – polana w Jurgowie w gminie Bukowina Tatrzańska w powiecie tatrzańskim. Charakterystycznym elementem polany Podokólne jest duża grupa zabytkowych szop i szałasów, które tworzą skansen pasterstwa będący pod opieką Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem. Położenie Polana Podokólne znajduje się w dolinie Jaworowego Potoku, ok. 2 km od centrum Jurgowa, tuż przy drodze krajowej nr 49 z Nowego Targu do Podspadów. Po drugiej stronie tej drogi, naprzeciwko Polany Podokólne znajduje się dolna stacja wyciągów narciarskich i parking. Polana znajduje się poniżej Tatr, w regionie geograficznym zwanym Pogórzem Spiskim. Historia osady Dawniej mieszkańcy Jurgowa wypasali swoje stada na halach w Dolinie Białej Wody, Dolinie Jaworowej oraz w zachodniej części Tatr Bielskich. Gdy jednak tereny te (tzw. "włości jaworzyńskie"), będące własnością rodziny Palocsay'ów, zostały w 1879 r. sprzedane Christianowi Hohenlohemu, zaczął narastać konflikt. Ostatecznie przy pomocy wojska pasterze z Jurgowa, Rzepisk i Czarnej Góry pod koniec XIX wieku zostali z Tatr wypędzeni. Tereny Hohenlohego ogrodzono płotem i przeznaczono dla jego celów myśliwskich. W ramach rekompensaty za górskie pastwiska poszkodowani górale uzyskali niewielkie tereny podgórskie. Gminie Jurgów przypadła polana Podokólne. Między poszczególnych gospodarzy zostały na niej rozdzielone wąskie parcele, na które ci zwieźli swoje szopy i szałasy z ok. 90 polan jaworzyńskich. Tak więc wiele z tych budowli ma już ponad sto lat. Charakterystyka osady Według typologii osadnictwa pasterskiego zespół szałasów na polanie Podokólne zaliczany jest do pasterskich osad letnich, zamieszkiwanych jedynie w ciepłej porze roku, od wiosny do jesieni. Wśród kilku zaledwie zachowanych w Tatrach i na Podtatrzu takich właśnie form osadniczych przedstawiony tu zespół reprezentuje największą wieś letnią, liczącą pierwotnie ok. 100 zabudowań gospodarczych i mieszkalno-gospodarczych. Obecnie jest tutaj łącznie 56 szałasów. Wiele z nich ma już ponad sto lat, niektóre zostały zbudowane później, już na miejscu. Większość z nich nie jest już wykorzystywana, w niektórych przechowuje się siano. Wszystkie mają status zabytku (w 1978 r. zostały wpisane do rejestru zabytków woj. nowosądeckiego, niektóre z nich poddano zabiegom konserwatorskim). Tradycje pasterskie w Jurgowie są kontynuowane. Przy polanie, po drugiej stronie szosy znajduje się bacówka, w której turystom sprzedaje się wyroby z mleka owiec (oscypki, bundz). Przypisy
Пастушеские шалаши

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер 266/77 от 29 июля 1977 года. Пастушеские шалаши, или «Поляна за околицей» (пол. Skansen szałasów pasterskich, Polana Pod Okólnem) — музей под открытым небом, находящийся на территории села Юргув, гмина Буковина-Татшаньская, Татровский повят, Малопольское воеводство, Польша. Вместе с Домом солтыса является филиалом Татровского музея в городе Закопане. Музей экспонирует несколько десятков пастушеских шалашей, представляющих характерное народное деревянное зодчество польских крестьян XIX века, проживавших около Татр. Шалаши входят в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». Памятник Малопольского воеводства. История Большинство шалашей датируются второй половиной XIX века. В прошлом жители Юргува занималось выпасом скота в западной части Татр, в долине Белой Воды и Яворовой долине. Во второй половине XIX эта земля перешла в собственность австрийского политика и генерала Христиана Гогенлоге и пастухи в конце XIX века с помощью австрийской армии были согнаны с горных пастбищ. Эта территория стала использоваться для охоты. Шалаши, использованные пастухами, были перенесены с горных пастбищ на поляну Подокульне возле Юргува. 29 июля 1977 года шалаши были внесены в реестр памятников Малопольского воеводства (№ 226/77). В 90-е годы XX столетия шалаши вместе с Домом солтыса стали филиалом Татровского музея в Закопане. Описание Музей под открытым небом находится горном регионе Спишска Магура в долине горнего ручья Яворовы-Поток при дороге 49 с Нового-Тарга до словацкого населённого пункта Подспады. На противоположной стороне дороги находится горнолыжная станция и паркинг. На территории музея находится 56 пастушеских шалашей. Некоторые шалаши были перенесены на поляну со склонов Татр или построены непосредственно на этом месте. Многие шалаши используются в настоящее время местным население в качестве сеновалов. Примечания Литература Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka Encyklopedia Tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Ссылки Szałasy pasterskie — polana «Podokólne» (пол.) Фотографии шалашей (пол.) Фотографии шалашей (пол.) Пастушеские шалаши на карте Wikimapia
Fasanerie in Poręba

Die Książęca Bażantarnia (deutsch Fürstliche Fasanerie) in Poręba (Poremba) ist ein Lustschloss in der Stadt- und Landgemeinde Pszczyna im Powiat Pszczyński der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Es wurde im Auftrag des Fürsten Friedrich Erdmann (Anhalt-Köthen-Pleß) vom Hofarchitekten Wilhelm Pusch nach einem von ihm modifizierten Entwurf von Carl Gotthard Langhans in den Jahren 1797 bis 1800 errichtet. Historisch gehörte die Fürstliche Fasanerie zum Fürstentum Pleß. Architektur und Ausstattung Das klassizistische Gebäude wurde auf einem Hügel errichtet, inmitten einer Parkanlage, in der die Fasanenzucht geführt wurde. Das Lustschloss hat einen 24 m × 13 m großen rechteckigen Grundriss. Im 20. Jahrhundert wurde das Palais um einen 11 m × 8 m großen Anbau an der Nordseite ergänzt. Das teilweise unterkellerte Gebäude hat zwei Etagen und eine Dachetage, durch Lukarnen beleuchtet. Die Hauptfassade auf der Südseite hat fünf Fensterachsen, wobei die drei mittleren Fensterachsen eine Nische mit vier Toskanischen Säulen bilden, während die Fenster beider Randachsen von großen Arkaden umfasst sind, eine für die Langhans-Entwürfe typischen Lösung. Das Gebäude trägt ein mit roten Dachziegeln gedecktes Walmdach. Die Räume im Erd- und Obergeschoss dienen den seit 2011 dort veranstalteten Hochzeitsfesten, im Dachgeschoss befinden sich Gäste-Schlafräume. Das Palais wurde am 20. Januar 1966 unter Nr. 504/65 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Schlesien eingetragen. Weblinks Offizielle Website (polnisch) Einzelnachweise
Wirtschaftsuniversität Kattowitz

Die Wirtschaftsuniversität Kattowitz, in Polnisch Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach, international University of Economics in Katowice (bis zum 1. Oktober 2010 als Akademia Ekonomiczna im. Karola Adamieckiego w Katowicach) entstand 1937 in Kattowitz als eine private Hochschule „Wyższe Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych“ (dt. Hochschule für Sozial- und Wirtschaftswissenschaften). Die Hochschule hat etwa 15.300 Studenten. Siehe auch Liste der Universitäten und Hochschulen in Kattowitz Weblinks Fußnoten