NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Главный бронированный форт 49 ¼ Грембалув

Главный бронированный форт 49 ¼ Грембалув (пол. Fort pancerny główny 49 ¼ Grębałów) — бывшее фортификационное сооружение, один из фортов Краковской крепости. Возле форта находится Грембаловское кладбище и трамвайная петля «"Wzgórza Krzesławickie". Памятник культуры Малопольского воеводства. Форт был построен в 1899 году по проекту Мауриция Бруннера. Оригинальная конструкция форта состоит из четырёх огневых позиций, защищающих вход на территорию с фронта. Бронированные казематы защищали фланговое наступление противника с востока. Капонир был огорожен природным оврагом и имел подземный проход, соединяющий его с фортом. Форт использовался во время Первой мировой войны во время так называемой первой битвы за Краков. Во время этой битвы форт имел 4 восьмисантиметровые пушки М. 94 калибром 76, 45 см. В состав форта входили 5 офицеров и 184 солдат. С 1919 по 1939 год был элементом Оборонительной линии по защите Кракова. Во время Второй мировой войны немцы его использовали в качестве склада. В 1944 году был включён Вермахтом в систему обороны Кракова под названием «Линия Генриха». В 1988 году форт был передан Обществу поощрения физической культуры «Konika», которое занималось реабилитацией детей-инвалидов. 9 марта 1989 форт был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-801). В настоящее время форт используется для образовательных целей. Примечания Ссылки Fort 49 1/4 Grębałów (пол.)
Fort pancerny główny 49a „Dłubnia”

Fort pancerny główny 49a Dłubnia – zabytkowy fort Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1892–1896. Jego zadaniem była ochrona doliny Dłubni, pomagały mu forty: 49 Krzesławice i 48a Mistrzejowice. Umocnieniami Fortu były Fort 49 ¼ Grębałów i Fort 49 Krzesławice. Fort nie brał udziału w walkach podczas I wojny światowej. W okresie międzywojennym pozostawał w gestii wojska. Podczas II wojny światowej wieże pancerne wysadzono w powietrze. Po II wojnie światowej, do 1990 roku, fort pełnił funkcje magazynowe. Obiekt znajduje się przy ul. S. Petőfiego w Krakowie. Zespół dzieł obronnych W otoczeniu fortu znajdowały się: ziemny szaniec piechoty IS VI–1, bateria FB VI–1, bateria sprzężona Fortu. Nie zachował się żaden z tych obiektów. Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji na temat fortu oraz ponad 70 zdjęć tego obiektu.
Fort pancerny główny 51 ½ OST „Swoszowice”

Fort 51 ½ Swoszowice (Wróblowice) – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1897–1898. Należał do VII obszaru warownego. Posiadał cztery wieże pancerne. Wygląda podobnie do fortów Pękowice czy Bibice. Fort został rozbudowany w 1902 roku. Po 1940 r. zezłomowano jego wieże pancerne. Jest dobrze zachowany. Znajduje się 200 metrów na południe od ul. J. i F. Sawiczewskich w Krakowie. Fort wraz z pobliskim schronem 7 listopada 2012 został wpisany do rejestru zabytków. Zespół dzieł obronnych Bateria FB 51b (49°59′13.58″N 19°57′37.57″E) zachowana Bateria FB 51c (49°59′17.72″N 19°57′29.41″E) zachowana schron amunicyjny „Swoszowice” Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji na temat Fortu 51 ½ Swoszowice. Fort 51 ½ Swoszowice w WikiMapia
Fort pancerny główny 52 ½ „Skotniki” N i S

Forty 52 ½ N i S Skotniki – dwa niemalże bliźniacze forty należące do Twierdzy Kraków. Oznaczone są literami N (niem. Nord) – północ i S (niem. Süd) – południe. Powstały w latach 1897–1898. Położone są w VIII sektorze obronnym. Forty ryglowały jedyny dogodny wśród okolicznych bagien, dostęp do miasta od strony Tyńca i Skawiny. Obiekty dzieli 150–200 m. Forty znajdują się po dwóch stronach ul. Kozienickiej w krakowskich Skotnikach. Fort 52 ½ N jest dostępny do zwiedzania. Mieści się w nim Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń w Krakowie. Fort 52 ½ S jest dzierżawiony przez Fundację Pełną Życia, która podjęła się jego rewitalizacji. Fort jest jednym z niewielu, w których zachowały się oryginalne kopuły pancerne. Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji i zdjęć Fortów 52 ½ N i S „Skotniki”. fortyck.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-06-21)].[1]
Fort pancerny pomocniczy 44a „Pękowice”

Fort 44a „Pękowice” – jeden z fortów Twierdzy Kraków, fort pancerny, międzypolowy. Powstał w latach 1895–1897, jego projektantem był Emil Gołogórski. Obiekt należał do IV sektora obronnego. Wspomagał prawe skrzydło fortu 44 „Tonie” oraz osłonę doliny Prądnika i Garlinki. Dostępu do Fortu od strony szyi strzegł ostróg bramny. Fort wspomagała od wschodu bateria FB 44a. Fort Pękowice nie brał czynnego udziału w czasie I wojny światowej. Elementy pancerne fortu zezłomowano po 1940 roku. Fort stopniowo popadał w ruinę, lecz w 2006 roku rozpoczęto remont. Fort 44a Pękowice znajduje się w Pękowicach koło Krakowa. Na prawym skrzydle fortu „Pękowice” znajduje się dobrze zachowana Bateria B-44a-4 – standardowa bateria obrony dalekiej zbudowana najprawdopodobniej w 1904 r. Trzy schrony pogotowia o konstrukcji kamienno-ceglanej ze stropem stalowo-betonowym w poprzecznicach. Całość otoczona obwałowaniem ziemnym. Razem z baterią B-44-5 stanowiła uzupełnienie obrony grupy fortów. Zobacz też schron amunicyjny „Pękowice” Czerwony Mostek Linki zewnętrzne Informacje i zdjęcia Fortu 44a Pękowice Fort 44a Pękowice w WikiMapia Bateria B-44a-4 w WikiMapia
Fort pancerny pomocniczy 45a „Bibice”

Fort 45a Bibice – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1895–1897. Autorem projektu był inżynier Emil Gołogórski. Obiekt położony jest między fortem 47a Węgrzce a fortem 45 Zielonki. Bronił międzypola tych dwóch fortów, dodatkowo ryglował dolinę rzeki Bibiczanki. Wejścia do fortu bronił murowany ostróg bramny. W latach 60. XX wieku planowano adaptację fortu, w celu uruchomienia wytwórni napojów orzeźwiających. Podczas nieukończonej realizacji fort został częściowo zdewastowany. Kolejnym pomysłem na zagospodarowanie fortu był dom kultury, lecz ten plan także nie został zrealizowany. Fort 45a Bibice leży w zagajniku, na zachodnim stoku wzniesienia nad doliną Bibiczanki, we wsi Bibice koło Krakowa. Obiekt jest w znacznym stopniu zdewastowany. Przypisy Linki zewnętrzne Opis i zdjęcia fortu Fort 45a Bibice w WikiMapia
Fort 52a Łapianka

Kraków Fortress 52a, also called "Łapianka" (Jugowice), was a part of the Kraków Fortress between 1896 and 1902 (according to other sources 1897–1898). The fortress was built to enforce defense of the south flank of the fortress, ruling over the part of the road connecting Vienna and Lviv. The fortress has four towers equipped with 8 cm M94 artillery guns. It's one of the 14 similar forts, built during the same time in Kraków, which used to enforce outer defense ring of the city. Near the fort there was an artillery battery used for the long range defense, no longer in use. References See also Kraków Fortress
Fort pancerny pomocniczy 52a „Łapianka”

Fort 52a „Łapianka” (Jugowice) – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1896–1902 (według innych źródeł 1897-1898). Wzmacniał obronę południowej flanki twierdzy, umożliwiając panowanie nad traktem wiedeńskim (dzisiejsza ulica Zakopiańska). Jego głównym uzbrojeniem były cztery wieże pancerne wyposażone w armaty 8 cm M94. Jest jednym z 14 podobnych fortów, powstałych w tym okresie w Krakowie, które uszczelniały zewnętrzny pierścień obrony miasta. Nieopodal Fortu była zlokalizowana bateria artyleryjska do obrony dalekosiężnej. Fort nie wziął udziału w walkach w czasie I wojny światowej, po wyzwoleniu Krakowa w 1918 r. przejęło go Wojsko Polskie. W ręce cywilne przeszedł w 1958 r., gdy funkcjonował tam zakład produkcji win owocowych, co silnie zdewastowało budynek i jego otoczenie. W latach 2015–2019 przeszedł gruntowną renowację. W latach 2019–2022 wybudowano tzw. obiekt kubaturowy. Od 2022 roku jest użytkowany jako Muzeum i Centrum Ruchu Harcerskiego w Krakowie, będące oddziałem Muzeum Krakowa. W ramach działalności jako "centrum ruchu harcerskiego" przygotowano m.in. sale konferencyjne i miejsca noclegowe w budynku, a także na terenach zielonych - pole biwakowe oraz miejsce na ognisko dla ok. 300 osób. Fort 52a Łapianka znajduje się ok. 100–150 m na południe od ul. Fortecznej w Krakowie. Zobacz też Twierdza Kraków Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji o Forcie 52a Łapianka oraz ponad 20 zdjęć tego obiektu, sprzed renowacji Fort 52a Łapianka w WikiMapia
Fort pancerny pomocniczy 50 ½ WEST „Kosocice”

Fort 50 ½ W Kosocice – jeden z fortów Twierdzy Kraków w Krakowie-Kosocicach. Powstał w latach 1897–1899, był nieco mniejszy niż Fort 50 ½ O Kosocice. Należał do VII obszaru warownego. Obiekt zaprojektował Emil Gołogórski. Fort bronił linii kolejowej do Przemyśla oraz Traktu Lwowskiego. W grudniu 1914 r., wraz z sąsiednimi fortami: 50 „Prokocim” i 51 „Rajsko”, powstrzymał główny ciężar rosyjskiego natarcia na Kraków. Fort 50 ½ W Kosocice jest niedostępny do zwiedzania, ale jest w dobrym stanie. Posiadaczem fortu jest prywatny właściciel. Obiekt znajduje się koło ul. J. Osterwy w Krakowie. Stan na stopie pokojowej W 1914 roku stan fortu przedstawiał się następująco: armaty forteczne 8cm M.94 w wieżach - 2 szt. lawety forteczne (gewerhlafette) - 2 szt. obsługa artylerii - 1 oficer i 28 szeregowych piechota - 1 oficer i 56 szeregowych pionierzy - 4 szeregowych Ordre de bataille W przypadku mobilizacji plan przewidywał rozbudowę twierdzy o pięć baterii, jednak brak jest informacji o jego realizacji. bateria 1. – armata 12 cm M.61 - 4 szt. bateria 2. – armata 18 cm M.80 - 4 szt. bateria 3. – armata 15 cm M.80 - 4 szt. bateria 4. – armata 12 cm M.61 - 4 szt. bateria 5. – armata 15 cm M.78 - 4 szt. Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji o Forcie 50 ½ W Kosocice oraz dużo zdjęć tego obiektu.
Fort piechoty rdzenia 4 „Błonia”

Fort 4 „Błonia” (Cichy Kącik) – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał około 1908 roku, na miejscu dawnego szańca FS 4 z 1855 roku. W latach 1934–1936 nastąpiła znaczna destrukcja obiektu – wysadzenie poprzecznic i niwelacja wału. Po 1960 r. w forcie mieściła się spółdzielnia studencka. Obecnie obiekt jest w dużym stopniu zdewastowany. Fort 4 Błonia znajduje się w rogu ulic Piastowskiej i Mydlnickiej w Krakowie. Linki zewnętrzne Fort N-4 Błonia w serwisie Kaponiera Fort 4 „Błonia” w WikiMapia
Fort pomocniczy piechoty 39 „Olszanica”

Fort 39 Olszanica – fort Twierdzy Kraków, zlokalizowany na wzgórzu Prochowódka na osiedlu Olszanica w Krakowie. Fort powstał w latach 1884–1885 jako fort półstały. Został zmodernizowany, a w 1913 przebudowany na fort stały obrony bliskiej. Podczas I wojny światowej nie odbywały się tutaj żadne walki. Fort 39 Olszanica jest obecnie w dobrym stanie, dzięki przeprowadzanym stałym remontom. Do 1984 znajdował się tam magazyn rowerów „Romet”. W tymże roku został przekazany Hufcowi ZHP Kraków-Krowodrza na cele biwakowe. Kilka lat później koszary fortu, użytkowane jako magazyn sprzętu biwakowego, uległy zniszczeniom w związku z podpaleniem. Po tym zdarzeniu obiektem zarządzał, w imieniu Hufca, Harcerski Klub Turystyki Konnej. W latach 90. XX w. fort przeszedł generalny remont – powstał wówczas mały hotel mieszczący 26 osób oraz barek „Fort 39". Obecnym adresem fortu 39 Olszanica jest ul. I. Kosmowskiej w krakowskiej Olszanicy. 2 marca 1983 fort został wpisany do rejestru zabytków. Zespół dzieł obronnych szaniec piechoty IS-III-2 dwie baterie artyleryjskie FB 40a i FB 40b Przypisy Bibliografia Zbiorcze zestawienie źródeł dotyczących twierdzy Kraków podano na stronie: Źródła Linki zewnętrzne Opisy Fortu i ponad 40 zdjęć tego obiektu
Fort reditowy 12 (IVa) „Luneta Warszawska”

Fort reditowy 12 (IVa) „Luneta Warszawska” (Bastion IVa) – zabytkowy fort reditowy wybudowany w latach 1850–1856, element systemu fortyfikacji Twierdzy Kraków, znajdujący się przy skrzyżowaniu ulicy Kamiennej i al. 29 Listopada w Krakowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Fort powstał w latach 1850–1856. Chronił między innymi rogatkę Traktu Warszawskiego. Na owe czasy był to nowoczesny fort reditowy. Początkowo wysunięty jako typowa luneta poza linię fortyfikacji rdzenia – bronił wtedy dalekiego przedpola. Konsekwencją niwelacji w 1885 roku bastionu IV i włączenie Lunety Warszawskiej w ciąg obwałowań rdzenia wraz z nowym bastionem IVb była zmiana numeracji fortu. Otrzymał oznaczenie jako Bastion IVa. Obiekt był stale modernizowany (lata 1888–1890). W latach 90. XIX w. zaczął pełnić funkcje magazynowe. Jego nową funkcją była ochrona węzła kolejowego i spedycji towarowej Twierdzy Kraków. 17 października 1907 roku rozpoczęto budowę tradytora, który znajdował się na lewym barku lunety. W pełni wyposażony tradytor oddano do użytkowania 21 listopada 1908 roku. Koszt budowy to 38 320 koron. W 1919 roku fort przejęła dyrekcja mienia wojskowego i służył nadal jako magazyny. W okresie okupacji zmieniono go na więzienie gestapo. Następnie aż do 1950 roku służył jako więzienie UB. Na podstawie przeprowadzonej ekspertyzy, wykazano, że nie istnieją dowody wskazujące, że na terenie Fortu 12 Luneta Warszawska wykonywano wyroki śmierci na żołnierzach powojennego podziemia. Na murach pozostały napisy świadczące, że to miejsce martyrologii. IPN aktualnie (2007) prowadzi śledztwo w tej sprawie. Później był magazynem MSW. Od 1993 roku obiekt mieści magazyny i lokale firm handlowych. Kilka lat temu został przez AMW sprzedany na licytacji w ręce prywatne, lecz mimo podjętych zobowiązań nie rozpoczęto zabezpieczenia ani rewitalizacji fortu, a obiekt nadal niszczał. W 2007 roku fort po raz kolejny zmienił właściciela. Mimo swojego wieku, fort 12 jest zachowany w dobrym stanie. W czerwcu 2007 roku został wpisany na listę zabytków. W 2010 dokonano zabezpieczenia napisów w celi śmierci po tym, jak odkryto w pomieszczeniu wilgoć. Są plany stworzenia tutaj muzeum, którego opiekunem zostanie Muzeum AK, a także hotelu. W 2013 została wyremontowana 160-letnia brama fortu. Przypisy Linki zewnętrzne Fort 12 „Luneta Warszawska w serwisie WikiMapia
Fort reditowy 7 „Za Rzeką”

Fort reditowy 7 „Za Rzeką” („Bronowice”) – zabytkowy fort reditowy należący do Twierdzy Kraków, znajdujący się przy ul. Rydla w Krakowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Powstał w latach 1857–1865 na miejscu szańca typu FS (Feuerschanze) z 1854 roku. W 1888 roku na wale dobudowano poprzecznice, a w 1909 wzniesiono w lewym barku i szyi tradytor. Narys bastionu. Wał ziemny ze stokiem omurowanym cegłą. Na wale poprzecznice. Fosa klasyczna. W fosie dwie kaponiery typu kocie uszy. W centrum redita ceglana, jednokondygnacyjna, rzut podkowiasty. Redita posiadała taras pokryty płaszczem ziemnym z przedpiersiem. Otoczona obszernym dziedzińcem i wałem. Linia szyi włamana na osi symetrii. Zachował się most zwodzony w bramie redity. Fort przez cały XX i początek XXI wieku był własnością wojska i służył jako magazyn. Przez długi czas pozostawał w rękach Agencji Mienia Wojskowego i nie był dostępny publicznie, a od 13.09.2021 jego właścicielem jest Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Przypisy
Forum Academicum

Forum Academicum – część Parku Maciejewskiego w Poznaniu, przeznaczona na cele rekreacyjno-kulturalne poznańskiego środowiska akademickiego, przewidziane zwłaszcza jako miejsce spotkań i wymiany poglądów. Charakterystyka Na Forum składa się odnowiona dawna fontanna wojownika brandenburskiego, pochodząca z 1913, autorstwa Reinholda Felderhoffa oraz zbudowany w maju 2012 krąg, stanowiący właściwe forum. W obrębie betonowego kręgu zainstalowano kamienne, amfiteatralnie ukształtowane ławy do siedzenia i wypoczynku, a także służące jako potencjalna widownia dla wydarzeń kulturalnych lub dyskusyjnych. Obiekt ma dobrą akustykę, co (przy stosunkowo znacznej wielkości) szczególnie predestynuje go do organizowania dyskusji i wymiany poglądów. Przebudowano także okoliczne aleje i uzupełniono zieleń parkową o cisy, buk czerwonolistny i runiankę. W fontannie zainstalowano nowe dwanaście dysz, wyrzucających wodę na wysokość 2 metrów. Lokalizacja forum nie była przypadkowa - wokół znajdują się gmachy kilku poznańskich uczelni: Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza (Collegium Minus, Collegium Maius, Collegium Iuridicum, Collegium Novum, Collegium Historicum), Uniwersytetu Ekonomicznego (budynek A i B przy al. Niepodległości, budynek C przy ul. Towarowej, Collegium Altum, budynek Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych przy ul. Taczaka), Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego (Collegium Maius), Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego Wyższej Szkoły Bankowej. Całość prac wykonano w ramach zadania rewaloryzacja zieleni w centrum miasta - park im. Karola Marcinkowskiego. Obok Forum Academicum rozciągają się tereny rozległego, śródmiejskiego Parku Marcinkowskiego tworzącego wraz z Parkiem Maciejewskiego klin zieleni w tym rejonie. Przypisy Bibliografia Beata Marcińczyk: Fontanna tryska na 2 metry - Forum Academicum gotowe!, w: Głos Wielkopolski, 16 maja 2012; on-line: [2]
Jezioro Fręckie

Jezioro Fręckie (także: Fręczek, Fręczki, Fręcki, Frenck, Jezioro Fręckowskie) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Szczytno, leżące na terenie Pojezierza Mrągowskiego. Opis Jezioro hydrologicznie otwarte, połączone rowem z jeziorem Sasek Wielki. Jezioro wydłużone z północy na południe, najszersze w środkowej części. Brzegi na ogół płaskie, tylko w części południowej wysokie i strome, otoczone są głównie polami i łąkami. Około 500 m na południe dawny PGR Dębówko, najbliższa miejscowość to Dębówko. Blisko lewego brzegu biegnie droga krajowa nr 57, zapewniająca dojazd ze Szczytna (ok. 3 km od granic miasta). Wędkarsko jezioro zaliczane jest to typu linowo-szczupakowego, jest średnio zasobne w ryby (występują tu m.in. karp, lin, płoć, okoń, szczupak, wzdręga, ukleja i leszcz). Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 12,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 140,1 m n.p.m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Fręckie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Fręcki, Jezioro Fręckowskie lub Frenck. Przypisy Linki zewnętrzne Fręcki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 408 .
Fundacja Rodziny Nissenbaumów

Fundacja Rodziny Nissenbaumów – istniejąca od 1983 roku fundacja z siedzibą w Warszawie założona przez pochodzącego z Polski Sigmunda Nissenbauma. Siedziba fundacji znajduje się w Warszawie przy ul. Edwarda Gibalskiego 21. Opis Celem fundacji jest ratowanie śladów kultury żydowskiej na ziemiach polskich, między innymi aktywnie włączyła się do prac renowacyjnych drugiego co do wielkości żydowskiego cmentarza w Europie, tzw. nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi. Wieloletnim prezesem fundacji był jej założyciel Sigmund Nissenbaum. Po jego śmierci w 2001 roku funkcję prezesa objęła jego żona Sonja Nissenbaum (zmarła w 2018). Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Fundacji
Galeria Copernicus

Galeria Copernicus – największe centrum handlowo-rozrywkowe w Toruniu, otwarte 14 listopada 2005. Znajduje się przy ulicy Stanisława Żółkiewskiego 15. Centrum Handlowe otwarto 23 listopada 2005. W skład Centrum wchodzi 140 sklepów oraz punkty gastronomiczne. Jego powierzchnia całkowita wynosi 90 000 m², z czego 47 000 m² przeznaczono na działalność handlowo-usługową. Ponadto w jego sąsiedztwie znajduje się parking ze 1470 stanowiskami. W latach 2013–2015 galeria została rozbudowana. Jej ponowne otwarcie miało miejsce 12 marca 2015 pod nazwą Atrium Copernicus. W wyniku zmian właścicielskich w 2023 nazwę ponownie zmieniono na Galeria Copernicus. Zobacz też Gospodarka Torunia Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona galerii
Galeria Dworcowa Głogów

Galeria Dworcowa - kompleks handlowo-usługowy, zlokalizowany w centrum Głogowa. Całkowity koszt inwestycji wyniósł ok. 10 mln PLN. Powierzchnia galerii wynosi ponad 2 tys. m². Składa się na nią część handlowa na której zlokalizowane zostało ok. 10 butików, supermarket Stokrotka, oddział BS Przemków, apteka dr Max, dworzec autobusowy. Posiada odkryty parking. Rozpoczęcie budowy i oddanie obiektu do użytku miało miejsce w 2005 roku. Położenie Galeria Dworcowa położona jest w centrum miasta, oddalona kilkaset metrów od głównego dworca kolejowego. Galeria położona jest wśród zabudowy mieszkalno-usługowej.
Galeria Handlowa Madison

Madison – galeria handlowa w Gdańsku, na Starym Mieście przy ul. Rajskiej 10. Została otwarta 28 listopada 2003. Dane techniczne Inwestor: Grupa Inwestycyjna HOSSA S.A. Otwarcie obiektu: 28 listopada 2003 Powierzchnia całkowita: 33 000 m² Powierzchnia handlowo-usługowa: 18 000 m² Położenie Galeria Handlowa Madison położona jest pomiędzy następującymi ulicami: od strony południowo-wschodniej – ul. Heweliusza od strony południowo-zachodniej – ul. Rajska od strony północno-zachodniej – ul. Gnilna od strony północno-wschodniej – ul. Zaułek Św. Bartłomieja Budynek Galeria posiada łącznie 5 kondygnacji, w tym jedną podziemną, przeznaczoną na parking podziemny o pojemności 114 miejsc. Główne wejście mieści się od strony skrzyżowania ul. Rajskiej z ul. Heweliusza, ale istnieją też boczne wejścia od strony pozostałych ulic. Projektantami obiektu byli: projekt koncepcyjny: Szczepan Baum, Andrzej Kwieciński, Elżbieta Bieszk, projekt budowlany: grupa architektów inwestora. W 2018 r. obiekt uległ przebudowie wnętrza. Handel W GH Madison znajduje się łącznie ponad 100 sklepów i punktów usługowych, a także restauracje, kawiarnie, centrum medyczne oraz klub fitness. Przypisy
Galeria Katowicka

Die Galeria Katowicka ist ein Einkaufszentrum in der Innenstadt von Katowice, Polen. Sie wurde auf dem Plac Wilhelma Szewczyka errichtet. Für ihren Bau wurde auch das Gebäude des Bahnhofes abgerissen. 2007 wurde beschlossen, den Bahnhof und seinen Vorplatz zu modernisieren. Dafür musste der auf dem Vorplatz gelegene Busbahnhof und die ul. Dworcowa unter das Gebäude verlegt werden. Die Investitionssumme betrug 240 Mio. € und wurde von den PKP, der spanischen Neinver-Gruppe und dem Investmentfondverwalter Meyer Bergman erbracht. Die Vorarbeiten begannen im Juli 2010, im Dezember des gleichen Jahres begann der Abriss der Fußgängerüberführung über den Plac Wilhelma Szewczyka und des Bahnhofsgebäudes. Der Grundstein für das Projekt wurde am 31. Mai 2011 gelegt. Der Komplex beinhaltet das Bahnhofsgebäude, einen unterirdischen Busbahnhof, ein Multiplex-Kino sowie 250 Geschäfte. Die neue Bahnhofshalle wurde am 29. Oktober 2012 in Betrieb genommen, die daran anschließende Einkaufspassage „Galeria Katowicka“ wurde am 18. September 2013 eröffnet. Der Busbahnhof ist seit Februar 2013 in Betrieb. Das Gebäude erhielt 2014 zwei Auszeichnungen beim CEE Real Estate Quality Awards in den Kategorien „Bauwerk des Jahres“ und „Retail Development“. Ein geplantes Bürogebäude, das zu dem Komplex gehört, soll 2015 fertiggestellt werden. Das Design des Gebäudes wurde mehrfach verändert, es soll eine Fläche von 14.000 m² umfassen. Die Bauzeit soll 16 Monate betragen, mit dem Bau soll erst begonnen werden, wenn genügend Mieter gefunden sind. Weblinks Internetauftritt des Einkaufszentrums Internetseite bei Neinver Fußnoten