NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Biskupów Rzeszowskich

Pałac Biskupów Rzeszowskich – pałac zlokalizowany w ścisłym centrum miasta, przy ulicy ks. Jałowego, wybudowany dla rodziny Karpińskich według projektu Józefa Kwiatkowskiego. Założenie zakładało powstanie historyzującej formy w stylu polskiego dworku. Obecnie budynek jest własnością diecezji rzeszowskiej.
Bogusławski-Palais (Warschau)

Das Bogusławski-Palais (polnisch: Pałac Bogusławskiego) befindet sich im Warschauer Stadtteil Wola. Geschichte Das Stadtpalais wurde 1807 von Wojciech Bogusławski anstelle eines älteren Palais errichtet, in dem 1780 die Freimaurerloge Tempel der Isis ihren Sitz hatte. 1862 erwarb Zygmunt Szczęsny Feliński das Palais für die katholische Kirche. Später befanden sich hier eine Schule und ein Waisenhaus. Die Figur der Muttergottes im Innenhof und des Christus im Tympanon stammt von Andrzej Pruszyński. Während des Zweiten Weltkriegs lag das Palais unmittelbar an den Mauern des Warschauer Ghettos. In dieser Zeit konnten einige jüdische Kinder über das Palais auf die arische Seite fliehen. Während des Warschauer Aufstands wurde das Palais stark beschädigt, und die Schwestern, die das Waisenhaus leiteten, wurden ins KZ Ravensbrück verschleppt. Nach dem Krieg wurde es restauriert. Seit 2017 befindet sich hier ein Museum. Literatur Marek Kwiatkowski: Pałacyk Wojciecha Bogusławskiego. Stolica. Nr 2 (2077) (10 stycznia 1988), S. 14. WWP RSW „Prasa Książka Ruch“. ISSN 0039-1689 Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks
Pałac Bogusławskiego w Warszawie

Pałac Bogusławskiego – zabytkowy pałac znajdujący się przy ul. Żelaznej 97 w warszawskiej dzielnicy Wola. Siedziba domu generalnego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Historia Budynek został wzniesiony w 1807 przez Wojciecha Bogusławskiego w wyniku gruntownej przebudowy istniejącego w tym miejscu pałacyku. Źródła podają, że w czerwcu 1780 podczas pobytu w Warszawie Alessandro di Cagliostro, Hrabia di Cagliostro, właściwie Giuseppe Balsamo, miał występ w pałacyku. W tym też roku założył egipską lożę wolnomularską w Warszawie. Budowla znajdowała się pomiędzy dwiema parterowymi oficynami. Jedna mieściła w sobie mieszkania, druga natomiast wozownie i stajnie. W 1825 pałac zakupił architekt Karol Henryk Gall, po czym go przebudował. Od roku 1862 właścicielem był ks. Julian Feliński. Wraz z bratem, arcybiskupem Zygmuntem, założył w pałacyku szkołę i sierociniec. Opiekę nad nim sprawowało założone przez Felińskiego Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. W 1863 na dziedzińcu ustawiono zachowaną do dzisiaj rzeźbę Matki Boskiej, wykonaną przez Andrzeja Pruszyńskiego. Rzeźbiarz ten stworzył również płaskorzeźbę Chrystusa zamieszczoną w tympanonie. Na fasadzie umieszczono napis po łacinie Parva sed apta (Mała, ale wygodna). W latach 1940–1943 pałacyk znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie warszawskiego getta. Siostry ze Zgromadzenia przyjęły pod opiekę ok. 11 dzieci żydowskich. Pomagały także w przemycaniu dzieci na stronę „aryjską” (skąd przewożono je do sierocińców lub rodzin na prowincji). W czasie powstania warszawskiego oddziały niemieckie dokonały dużych zniszczeń pałacyku. Został mocno naruszony pożarami, a siostry wywieziono do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Został odbudowany po 1945 w stylu klasycystycznym. Zmiany przeprowadziła Beata Trylińska. W obecnym kształcie różni się od pierwotnego. Niezmieniony zachował się portyk dwukolumnowy umieszczony w elewacji przedniej i czterokolumnowy w ogrodowej. Oficyny zostały połączone z korpusem budynku. W 2017 roku w prawej oficynie pałacu otwarto Muzeum św. Zygmunta Felińskiego. Upamiętnienia Tablica upamiętniający zakup nieruchomości w 1862 roku dla „Rodziny Maryi” przez Zygmunta Szczęsnego Felińskiego od hrabiego Pusłowskiego. Tablica upamiętniająca Janusza Tarnowskiego (na fasadzie od strony ul. Żelaznej). Pomnik Zygmunta Szczęsnego Felińskiego z dwójką dzieci odsłonięty przed budynkiem w 2007. Przypisy Bibliografia Marek Kwiatkowski. Pałacyk Wojciecha Bogusławskiego. „Stolica”. Nr 2 (2077) (10 stycznia 1988), s. 14. WWP RSW „Prasa Książka Ruch”. ISSN 0039-1689.
Pałac Brühla w Brodach

Pałac Brühla w Brodach – zabytkowy, barokowy pałac z lat 1741–1753 w mieście Brody (powiat żarski). Historia Pierwszy pałac zaprojektował i zrealizował tutaj architekt Francko dla rodziny Promnitzów w latach 1670–1674. Siedemdziesiąt lat później, w 1740, hrabia Henryk Brühl zapłacił rodzinie Watzdorfów za 2 tysiące hektarów cenę 160 tys. srebrnych talarów saskich i polecił wybudować tu nowy pałac. Zadanie to zrealizował architekt Johann Christoph Knöffel w latach 1741–1753. Już kilka lat później, podczas wojny siedmioletniej, pałac został we wrześniu 1758 podpalony, a otaczający go ogród – zdewastowany. Całość przeszła na własność władców Prus i dopiero po pewnym czasie odzyskał go Alojzy Fryderyk Brühl (syn Henryka), który go odbudował. Rezydencja była w rękach Brühlów do końca II wojny światowej. W 1945 r. zniszczyły go wojska radzieckie. Po wojnie zabezpieczony w latach 1961–1964. Od tego czasu pozostaje nieużytkowany. Architektura Budynek główny na planie podkowy, trzykondygnacyjny, przekryty dachem mansardowym z lukarnami. Po obu stronach otworu wejściowego umieszczono figury atlasów podtrzymujące balkon. Powyżej w półkolistym frontonnie umieszczono zegar. Budynek główny flankują dwie oficyny dworskie. Pod frontonem skrzydła południowego znajduje się inskrypcja: A[D] MDCCXLI AEDES EXSTRUI IUSSIT FELICITER HENRICUS COMES A BRUEHL Pod frontonem skrzydła północnego znajduje się inskrypcja: [AD MCM]XXIII [FAM]ILIAE RECONSTRUXIT FELICITER [F]RIDERICUS COMES A BRUEHLponiżej, pod oknem herb von Brühl. Obecnie (2011) główny gmach pałacu wraz z obydwoma skrzydłami jest zdewastowany, ale zabezpieczony przed dalszą degradacją, natomiast odremontowane jego obie oficyny funkcjonują jako obiekty restauracyjno–hotelowe. Przypisy Linki zewnętrzne palacbrody.pl. palacbrody.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-06)]. Trzecia szansa pechowego giganta. Czy pałac w Brodach odzyska świetność? Pałac Brody - Schloss Pförten polska-org.pl
Дворец Брюла в Бродах

Дворец Брюла в Бродах — дворец в стиле барокко, построенный в 1741—1753 годах в деревне Броды в Жарском повяте. Первый дворец на этом месте спроектировал и построил архитектор Francko для семьи Промнитцов (Promnitz) в 1670—1674 годах. Семьдесят лет спустя, в 1740 году, граф Генрих фон Брюль заплатил семье Ватцдорфов (Watzdorf) 160 тыс. серебряных саксонских талеров за 2 тысячи гектаров и приказал построить здесь новый дворец. Эту задачу в 1741—1753 годах осуществил архитектор Ян Кшиштоф Кнёффель. Через несколько лет, во время семилетней войны, дворец в сентябре 1758 поджигают, а окружающий его сад уничтожают. Дворец перешел в собственность правителей Пруссии, и только через некоторое время сын Генриха, Алоизий Фредерик фон Брюле, смог вернуть его себе и затем восстановить. На 2011 год главное здание дворца вместе с обоими крыльями было заброшено, но защищено от дальнейшего разрушения. Обе официны дворца отреставрированы и функционируют как ресторанно-гостиничные объекты. Галерея Примечания Литература Walter Hentschel, Walter May: Johann Christoph Knöffel. Der Architekt des sächsischen Rokoko. In: Abhandlungen der sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig, Band 64 Heft 1, Akademie-Verlag Berlin 1973 Pałac Brühla на e-holiday.pl
Burgaller-Schloss Rzeszów

Das Burgaller-Schloss (polnisch: Pałac Burgallera w Rzeszowie) ist ein Stadtpalais in der Altstadt von Rzeszów unweit des Altmarkts. Geschichte Das Schloss ließ der aus Österreich stammende Architekt und Verwaltungsbeamte Johann Burgaller von 1818 bis 1823 für seine Familie im Schlossgarten des Schlosses Rzeszów im klassizistischen Stil errichten. 1828 gehörte es bereits seiner Witwe. 1910 wurde das Schloss von Tekielski umgebaut. Heute ist es Sitz des örtlichen öffentlichen Rundfunks Polskie Radio Rzeszów. Siehe auch Schloss Rzeszów Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Kiryk, F. (red.), Dzieje Rzeszowa t. II, Rzeszów 1998 Weblinks
Pałac Burgallera w Rzeszowie

Pałac Burgallera (zwany czasem willą lub domem) – zabytkowy dom wraz z ogrodem znajdujący się u zbiegu ulic Zamkowej, 3 Maja oraz alei Lubomirskich. Budynek posiada status zabytku rejestrowego, wpisanego do ewidencji w latach 60. Obecnie mieści się tu siedziba Polskiego Radia Rzeszów. Pałac ten jest przykładem nowego trendu w budownictwie, jaki miał miejsce w Rzeszowie po I rozbiorze Polski. Nowo przybyli z Austrii architekci czy budowniczy projektowali z reguły budynki 2-piętrowe, prawie zawsze murowane. Jednym z nich najprawdopodobniej był Burgaller. Z powodu niezachowanych do dziś akt miejskich o jego postaci nie wiadomo zbyt wiele. Wedle kronik parafialnych był on budowniczym. Dlatego też należy przypuszczać, że zaprojektował sam dla siebie dom w bardzo dogodnej lokalizacji. Na fragmentarycznym planie miasta (Ideal Plan des südlicher Theiles der Stadt) z 1828 roku posesja wraz z domem figuruje jako własność pani Burgallerowej i nosi nr 385. Dom powstał po parcelacji zamkowego ogrodu przy nowo powstałej ulicy. Wpisuje się on w nurt budowy tzw. "dworku pod blachą". Budynek jest w swej formie prosty, wzniesiony na planie regularnego prostokąta. Charakteryzuje go zachowawcza skromność i dobre proporcje. Cechą charakterystyczną są staromodne sklepienia piwnic, analogiczne do tych występujących w rzeszowskich kamienicach w XVII wieku, które sugerują wcześniejszą metrykę budynku, badania jednak wykluczają taką możliwość. Willa przetrwała prawie wiek bez większych zmian, do czasu, gdy w 1910 T. Tekielski zaprojektował przewiązek do wybudowanej w 1902 roku kamienicy Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń. Generalny remont dom przeszedł w latach 80., natomiast zniszczoną przewiązkę zrekonstruowano w 2000 roku. Zobacz też architektura klasycystyczna Rzeszów historia Rzeszowa Uwagi Bibliografia Kiryk, F. (red.), Dzieje Rzeszowa t. II, Rzeszów 1998 Hennig, W., Ewidencja zabytków architektury, budownictwa, urbanistyki i archeologii dla miasta Rzeszowa [1]
Pałac Ciechanowskich

Pałac Ciechanowskich – klasycystyczny pałac rodu Ciechanowskich położony w Grodźcu, dzielnicy Będzina przy ulicy Mickiewicza. Historia Pałac został wybudowany w latach 30. XIX wieku przez Jana Ciechanowskiego według projektu Franciszka M. Lanciego. Obecnie jest Domem Pomocy Społecznej. Park Przy pałacu mieści się park zaprojektowany w stylu angielskim należący do jednych z najlepiej zachowanych drzewostanów na terenie Będzina. Można tu spotkać 20 drzew uznanych za pomniki przyrody, głównie jesiony, graby, buki, klony oraz robinia akacjowa, wiąz górski, jawor, żywotnik zachodni i trzydziestometrowy dąb szypułkowy. Przypisy Linki zewnętrznem Pałac Ciechanowskich w Grodźcu,Dom Pomocy Społecznej polska-org.pl
Czapski-Palais

Das Czapski-Palais (polnisch Pałac Czapskich) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Palais, das von Antoni Siedek für den polnischen Magnaten und Arzt Humbert Krasiński erbaut wurde. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Stadtteil Neue Welt, der sich unmittelbar westlich der Krakauer Altstadt anschließt. Geschichte Humbert Krasiński ließ das Palais von 1883 bis 1884 im Stil des Historismus (Neorenaissance) für seine Familie errichten. Nach seinem Tod erwarb 1894 der Kunstsammler Emeryk Hutten-Czapski das Gebäude, um hier seine Münzsammlung unterzubringen. Zu diesem Zweck ließ er das Gebäude bis 1896 von Tadeusz Stryjeński ausbauen. Die Sammlung wurde hier im Rahmen des Emmerich-Hutten-Czapski-Museums ausgestellt, später erwarb das Nationalmuseum Krakau das Gebäude und die Sammlung. Nach umfangreichen Renovierungsarbeiten sind die Sammlungen im Palais seit 2013 wieder öffentlich zugänglich. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Literatur Pałac Czapskich in: Jan Adamczewski: Mała Encyklopedia Krakowa. Kraków: Wanda, 1997, S. 368. ISBN 83-87023-05-1. Weblinks
Pałac Czapskich w Krakowie

Pałac Czapskich (dawniej Pałac Krasińskich, później także Pałac Hutten-Czapskich) – zabytkowy XIX-wieczny pałac w Krakowie znajdujący się przy ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 10-12. W 1883 Hubert Antoni Krasiński, właściciel Regimentarzówki na Ukrainie, lekarz i działacz społeczny, przeniósł się z Warszawy do Krakowa i tutaj zbudował neorenesansowy pałacyk według projektu Antoniego Siedeka. Budowa pałacu zakończyła się w 1884. Hubert Krasiński mieszkał w pałacu do swojej śmierci w 1890. Po śmierci pierwszego właściciela pałac drogą kupna nabył w 1894 Emeryk Hutten-Czapski, który postanowił w budynku tym umieścić swoją muzealną kolekcję (ponad 11 tys. monet, medali, orderów, banknotów i rycin), sprowadzoną wraz z bogatą biblioteką z rodzinnego majątku Stańków. Nowy właściciel polecił Tadeuszowi Stryjeńskiemu dobudować do obecnej bryły pałacu pawilon. Po jego wybudowaniu w 1896 na pawilonie został umieszczony napis „Monumentis Patriae naufragio ereptis” (Pamiątkom ojczystym ocalonym z burzy dziejowej). Do skrzydła muzealnego prowadziła oddzielna brama w ogrodzeniu i oddzielne wejście. Sale ekspozycyjne zostały wyposażone w odpowiednie muzealne sprzęty (oszklone gabloty i szafy), umożliwiające prezentację zbiorów porcelany i szkła. W pawilonie przechowywana była kolekcja numizmatów, którą na początku XX wieku (1903) rodzina Czapskich przekazała miastu. Następnie kolekcja trafiła pod opiekę Muzeum Narodowego w Krakowie, tworząc Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego. W latach 2002–2009 prace remontowe budynku częściowo finansował Społeczny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa. Po zakończeniu generalnego remontu, 28 czerwca 2013 Muzeum Narodowe w Krakowie otworzyło w pałacu Europejskie Centrum Numizmatyki Polskiej, w którym jest wystawiona kolekcja monet, medali i banknotów polskich oraz zbiór starych druków i rękopisów. Odnowiono również dziedziniec, ogród i lapidarium. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego
Дворец Чапских (Краков)

Дворец Чапских, в разное время также назывался Дворцом Красинских и Дворцом Гуттен-Чапских (пол. Pałac Czapskich, Pałac Krasińskich, Pałac Hutten-Czapskich) — архитектурный памятник, находящийся в Кракове на улице Пилсудского, 10-12. В настоящее время в здании находится «Музей Чапских», который является филиалом краковского Национального музея. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. История В 1883 году польский врач и общественный деятель Хуберт Антоний Красинский переехал в Краков из своего поместья на Украине и стал строить дом по проекту архитектора Антония Седляка. Строительство закончилось в 1884 году. Хуберт Антоний Красинский проживал в нём ло своей смерти в 1890 году. В 1894 году здание приобрёл коллекционер Эмерик Гуттен-Чапский, который организовал в здании отдельный павильон для демонстрации своей нумизматической коллекции и разместил в нём свою библиотеку, которые он доставил из своего поместья в Станьково. Этот павильон построил в 1896 году польский архитектор Тадеуш Стрыенский. К павильону с улицы вели отдельные ворота. Над входом в павильон находилась надпись на латинском языке над входом «Monumentis Patriae naufragio ereptis». В павильоне была представлена экспозиция из нумизматической коллекции Эмерика Гуттен-Чапского, которая в 1903 году была подарена Кракову. В 1904 году коллекция стала филиалом краковского Национального музея. 10 июня 1968 года Дворец Чапских был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№А-106). Примечания Литература Marek Żukow-Karczewski, Pałace Krakowa. Pałac Hutten-Czapskich, «Echo Krakowa», 25 X 1989 r., nr 208 (13017). Adamczewski J., 1992, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza Kraków, s. 194. Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa — Kraków, s. 642. Fabiański M., Purchla J., 2001, Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie, s. 267—268. Rożek M., 2006, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM Kraków, s. 474—475. Pałac Czapskich. W: Jan Adamczewski: Mała Encyklopedia Krakowa. Kraków: Wanda, 1997, s. 368. ISBN 83-87023-01-9. Ссылки Информация (пол.) Информация о Музее Чапских (пол.)
Палац Чапських

Палац Чапських, в різний час також називався Палацом Красінських і Палацом Гуттен-Чапських (пол. Pałac Czapskich, Pałac Krasińskich, Pałac Hutten-Czapskich) — архітектурна пам'ятка в Кракові на вулиці Пілсудського, 10-12. Нині в будівлі діє Музей Чапських, який є філією краківського Національного музею. Будівлю внесено до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща), які охороняються державою. Історія У 1883 році польський лікар і громадський діяч Губерт Антоній Красінський переїхав до Кракова зі свого маєтку в Україні і розпочав будівництво палацу за проектом архітектора Антонія Седляка. Будівельні роботи завершилися в 1884 році. Губерт Антоній Красінський проживав у цьому домі до своєї смерті в 1890 році. У 1894 році дім придбав колекціонер Емерік Гуттен-Чапський, який організував у будівлі окремий павільйон для демонстрації своєї нумізматичної колекції та розмістив власну бібліотеку, які він доставив зі свого маєтку в Станьково (нині Мінська область, Білорусь). Цей павільйон спроектував та побудував у 1896 році польський архітектор Тадеуш Стриєнський. До павільйону з вулиці вели окремі ворота. Над входом розмістили напис латинською мовою — «Monumentis Patriae naufragio ereptis». У даному приміщенні була представлена експозиція з колекції нумізматики Емеріка Гуттен-Чапського, яка в 1903 році була подарована Кракову. 18 липня 1904 року колекція Гуттен-Чапського, розташована в будівлі Палацу Чапських, стала філією краківського Національного музею. 10 червня 1968 року Палац Чапських було внесено до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (№ А-106), які охороняються державою. Див. також Музей Чапських Примітки Література Marek Żukow-Karczewski, Pałace Krakowa. Pałac Hutten-Czapskich, «Echo Krakowa», 25 X 1989 r., Nr 208 (13017). Adamczewski J., 1992, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza Kraków, s. 194. Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa — Kraków, s. 642. Fabiański M., Purchla J., 2001., Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie, s. 267—268. Rożek M., 2006, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM Kraków, s. 474—475. Pałac Czapskich. W: Jan Adamczewski: Mała Encyklopedia Krakowa. Kraków: Wanda, 1997, s. 368. ISBN 83-87023-01-9. Посилання Інформація (пол.) Інформація про Музей Чапських (пол.)
Czarkowski-Palais

Das Czarkowski-Palais (polnisch Pałac Czapskich) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Palais, das von Maksymilian Nitsch für die Czarkowski erbaut wurde. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Stadtteil Neue Welt, der sich unmittelbar westlich der Krakauer Altstadt anschließt. Geschichte Maksymilian Nitsch baute das Palais als italienische Villa in den Jahren von 1876 bis 1878 im Stil des Historismus. In den Jahren von 1970 bis 1977 wurde es grundlegend erneuert und sodann als Standesamt genutzt. Derzeit ist es Sitz einer Bank. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Literatur Marek Żukow-Karczewski: Pałace Krakowa. Pałac Czarkowskich, Echo Krakowa. 7 II 1990, Nr. 27. Weblinks
Pałac Czarkowskich w Krakowie

Pałac Czarkowskich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Straszewskiego 20, na Nowym Świecie. Został zaprojektowany przez Maksymiliana Nitscha w roku 1876. Pałacyk Czarkowskich wzniesiony został w stylu neorenesansowym, o wystroju przypominającym włoską willę. Znajdujemy tu liczne kolumienki, wnęki na rzeźby, ozdobne gzymsy, bogate obramienia okien, balkoniki, okienka i inne starannie wykonane detale architektoniczne. Dobrze oświetlone światłem dziennym wnętrza wykazują dużą dbałość o szczegóły, są funkcjonalne i estetyczne. Projektowano je z myślą o wygodzie mieszkańców. Całość charakteryzuje się wysokim poziomem artystycznym. Powstanie tej rezydencji stanowiło realizację szerszej koncepcji urbanistycznej, której rodowód sięga lat trzydziestych XIX wieku. Polegała ona na wytyczeniu obwodnicy wokół nowo założonych Plant i wybudowaniu po zewnętrznej stronie tej obwodnicy szeregu willi i pałacyków. Było to odbicie francuskich i angielskich zasad wznoszenia miast sprzyjających pogłębieniu związków człowieka z przyrodą. W Krakowie środowisko przyrodnicze reprezentować miały Plantacje Miejskie. W związku z tym założeniem, pałac Czarkowskich został ściśle powiązany kompozycyjnie z jednym z „ogrodów” plantowych. Gruntownego odnowienia obiektu dokonano w l. 1970–1977. Dawniej znajdował się w nim Urząd Stanu Cywilnego, dlatego nazywany był Pałacem Ślubów. Przypisy Bibliografia Marek Żukow-Karczewski, Pałace Krakowa. Pałac Czarkowskich, „Echo Krakowa”. 7 II 1990, nr 27.
Pałac Dembińskich w Krakowie

Pałac Dembińskich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto na rogu ulic Wiślnej 7 oraz Gołębiej 7, na Starym Mieście. Na rogu ul. Gołębiej i Wiślnej stała Bursa Ubogich ufundowana w 1409 przez profesora teologii Jana Isnera dla ubogich mistrzów, bakałarzy i studentów. Rozbudował ją Jan Długosz, a w XVI wieku do dalszego rozszerzenia bursy przyczyniła się królowa Anna Jagiellonka i od tej pory zaczęto ją nazywać także Bursą Jagiellońską. Budynek wyburzono w 1832, a parcelę sprzedano. Z dawnej bursy zachował się manierystyczny portal z 2 połowy XVI wieku, który został w 1960 roku wmurowany do budynku przylegającego do Collegium Maius UJ przy ul. św. Anny 10. W 1878 rodzina Dembińskich postawiła na tym miejscu eklektyczny pałac, który projektował architekt Wandalin Beringer. Obecnie w budynku ma siedzibę krakowska izba administracji skarbowej. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Dietel Palace

Dietel Palace (Polish: Pałac Dietla) is a neo-baroque palace built for Heinrich Dietel, located in Sosnowiec (Poland). Architecture The palace consists of two parts: narrower north and broader the south. Facades are made of brick, with details made of plaster and artificial stone. The building is covered with mansard roofs. Interiors The interiors of the palace have retained some of the original equipment and decor, which makes the property a particularly valuable monument. The representative rooms are located on the first floor. These are: Ballroom : the two-storey ballroom is in the style of Louis XV. Walls decorate with mirrors and stucco. A small balcony was located in the western wall. Neobarock dining room : the second largest in the palace, is also called a Dutch room or couch room. In the dining room there is an oak wood paneling with the sideboards in it. An additional decoration is the panels with decorations referring to the Dutch painting of Delft. Neo-Roman pipe room : decorated with paneling with plant and animal motifs in which the cabinets and the seat have been integrated. Additional room decoration is two stained glass windows. The Art Nouveau Cabinet : connected to the dining room through a massive sliding door. The ceiling is decorated with stucco decoration. Bathroom : rich bathroom facilities have remained almost unchanged. This exclusive palace bathroom "played" among others. In the film Between the mouth and the shores of the cup. History The first plans of the building were created in the 1880s and signed by Waligórski. The final project was created in 1890. Around the year 1900, with the completion of the palace, a parked walled premise, with a conservatory and elements of small architecture, was created. The palace was part of the patronage team, including the park, the former factory, the workers' settlement, and the evangelical church. As a Dietel family residence, the palace functioned until 1945. In January of that year it was occupied by the Soviet NKVD commanding the city for its needs. At that time, many parts of the palace and equipment were destroyed. Until 1997 the seat of the School of Music. Since 1997 the building has been privately owned. Since the same year renovation work has begun. From 2016 it is possible to explore the facility, rent halls for banquets with accommodations. External links Official website of Dietel Palace Media related to Dietl Palace in Sosnowiec at Wikimedia Commons References