NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Koluszkach

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Koluszkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat koluszkowski archidiecezji łódzkiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1997 roku. Kościół został zaprojektowany w stylu romańskim, na planie krzyża, trójnawowy z dwiema bocznymi kaplicami i wieżą. Zakrystia i pomieszczenia gospodarcze zostały zaprojektowane wokół prezbiterium. Ostatecznie nie został zrealizowany pierwotny projekt. Nowy projekt autorstwa architektów: Marka Kłopockiego, Mariana Kamińskiego i Bogusława Skorupskiego powstał w 2017 roku. Dopiero ten projekt jest podstawą do dokończenia świątyni. Ołtarz główny i posadzka zostały wykonane z granitu. W prezbiterium zostały wykonane witraże z wizerunkami 4 ewangelistów. Dwie nawy boczne noszą nazwy Miłosierdzia Bożego i Matki Boskiej Częstochowskiej. Witraże w nawach bocznych przedstawiają wydarzenia zaczerpnięte z tajemnic różańca świętego. We wnękach naw bocznych są umieszczone figury patronki parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej i Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ściana główna prezbiterium jest ozdobiona Krzyżem Jezusa Chrystusa, z kolei tabernakulum ozdabiają motywy krzewu winnego. Nad tabernakulum jest powieszony obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Konstantynowie Łódzkim

Kościół Miłosierdzia Bożego w Konstantynowie Łódzkim – jeden z czterech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Konstantynów Łódzki, w powiecie pabianickim, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu konstantynowskiego archidiecezji łódzkiej. Jest to najmłodsza świątynia parafialna Konstantynowa. Jej budowa rozpoczęła się w dniu 15 września 1987 roku według projektu architekta Mirosława Rybaka. Budowla jest jednonawowa, wzniesiona została na planie prostokąta, na którego przedłużeniu jest umieszczone prezbiterium. Po bokach prezbiterium znajdują się nisze, które są efektem załamania płaskiego muru fasady zachodniej. Podobnie została załamana ściana fasady wschodniej, czyli wejściowej. Wewnątrz kościoła nad wejściem znajduje się poprzeczna część – chór. Świątynia pod względem architektonicznym, dzięki prostocie układu i odpowiednim proporcjom, tworzy pełną spokoju formę. Do centralnej świątyni są dobudowane ściany dwóch kaplic: z lewej św. Faustyny, natomiast z prawej kaplica pogrzebowa. Budowla została poświęcona w dniu 18 kwietnia 1993 roku przez abpa Władysława Ziółka. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łasku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łasku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat łaski archidiecezji łódzkiej). Znajduje się we wschodniej dzielnicy Łasku – Kolumnie. Budowa świątyni została rozpoczęta 22 czerwca 1981 roku. Projekt kościoła w pierwotnej wersji został przygotowany przez zespół architektów w składzie: Mariusz Gaworczyk, Leszek Łukoś, Ludwik Mackiewicz. Następnie projekt został zmodyfikowany przez zespół w składzie: Piotr Filipowicz, Janusz Frey, Mirosław Rybak. Prace budowlane zostały zakończone w 2003 roku. Budowla została konsekrowana 30 maja 2004 roku przez arcybiskupa Władysława Ziółka. Przypisy
Kościół św. Faustyny Kowalskiej w Łasku

Kościół świętej Faustyny Kowalskiej w Łasku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat łaski archidiecezji łódzkiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 2000 roku. Kościół został zaprojektowany przez architektów Pawła Marciniaka i Dariusza Witasiaka. W dniu 4 października 2009 roku arcybiskup Władysław Ziółek wmurował kamień węgielny do świątyni i w tym dniu została odprawiona pierwsza msza w murach nowej budowli. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Leszkowach

Kościół św. Brata Alberta w Leszkowach – rzymskokatolicki ceglany kościół filialny zlokalizowany w żuławskiej wsi Leszkowy (powiat gdański, województwo pomorskie). Należy do parafii św. Aniołów Stróżów w Cedrach Wielkich. Historia Obiekt zbudowano w połowie XIV wieku. Był to obiekt konstrukcji szkieletowej, wypełniony cegłą. Z czasem przybudowano doń drewnianą wieżę z zegarem i dzwonem, jak również kruchtę. W XIX wieku dodano nawę boczną oraz dostawiono neogotycki szczyt, wzorowany na tym z kościele w Trutnowach. Po zakończeniu II wojny światowej obiekt opuszczono i częściowo zniszczono. W latach 1989–1992 częściowo go odbudowano z inicjatywy księdza Jana Szczepańskiego. Podczas odbudowy usunięto jednak średniowieczne detale. Z dawnego wyposażenia zachowane są cztery kamienne płyty nagrobne, które umieszczone są w posadzce. Na pięciu cegłach po zewnętrznej stronie wschodniej ściany wyryto napisy: nazwiska, imiona i daty (1602, 1645 oraz 1671). Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zduńskiej Woli-Karsznicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zduńskiej Woli-Karsznicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat łaski archidiecezji łódzkiej). Znajduje się w Karsznicach, osiedlu Zduńskiej Woli. Budowa świątyni została rozpoczęta 10 maja 1985 roku. Kościół został projektowany przez architekta Mirosława Rybaka. Budowla jest murowana, wzniesiona została w stylu nowoczesnym, na planie sześciokąta, symetryczna, bryła zamknięta jest kaskadowymi dachami. Nawa główna oraz dwie przylegające kaplice są rozdzielone zakrystią. Świątynia została konsekrowana 28 września 1997 roku przez arcybiskupa Władysława Ziółka. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarze marmurowe – główny Najświętszego Serca Jezusowego, boczne: św. Katarzyny Aleksandryjskiej i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, w kaplicach: Miłosierdzia Bożego i Matki Boskiej Fatimskiej, ambonki murowane – umieszczone przy ołtarzu głównym i w kaplicy Miłosierdzia Bożego, tabernakulum pancerne – obustronne, murowana chrzcielnica, dwa dzwony z mikroprocesorowym sterownikiem: na wieży i dzwonnicy obok świątyni, organy elektroniczne „Jubilate”, stacje Drogi Krzyżowej wyrzeźbione w drewnie lipowym, cztery konfesjonały dębowe, osiemdziesiąt sześć ławek dębowych, podstawa marmurowa pod feretron Chrystusa Miłosiernego i św. Faustyny znajdująca się w kaplicy Miłosierdzia Bożego. Przypisy
Budynek restauracji Carla Geislera w Katowicach

Budynek restauracji Carla Geislera w Katowicach – budynek nieistniejącej restauracji Carla Geislera, położony przy ulicy Józefowskiej w Katowicach, na obszarze dzielnicy Wełnowiec-Józefowiec. Obecnie jest to Hala Sportowa Józefowska, będąca w zarządzie Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Katowicach. Jest on użytkowany m.in. przez klub UKS Katowice, a także odbywają się zebrania Koła Wełnowiec-Józefowiec Związku Górnośląskiego. Budynek został wybudowany w latach 90. XIX wieku jako dwukondygnacyjny obiekt, posiadający cechy styl historyzującego. Na fasadzie budynku, pomiędzy oknami pierwszego piętra, widnieje figura przedstawiająca świętego Józefa trzymającego laskę i piłę. Pierwotnie w tym miejscu znajdowało się dekoracyjne zwieńczenie. We wnętrzu budynku znajduje się hala sportowa, posiadająca wymiary 21,95 na 17,37 m i wysokość 6,75 m. Wyposażona jest m.in. w parkiet, nagłośnienie i trybuny na 94 miejsca. Mała sala w gmachu o wymiarach 9,5 na 7,2 m jest przystosowana do treningów sportów walki. Ponadto w gmachu znajdują się dwie siłownie, szatnie i sanitariaty, a na zewnątrz dwa boiska wielofunkcyjne oraz parking. Sam zaś gmach wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. 23 marca 1897 roku w sali bankietowej restauracji odbyły się uroczystości szkolne związane z obchodami setnej rocznicy urodzin cesarza Wilhelma I. Przed 1922 rokiem budynek został przejęty przez Petra Koscha, który prowadził tu gospodę. W gmachu do 1945 roku znajdował się Dom Kultury w Józefowcu. Wówczas to przekształcono budynek w salę gimnastyczną. Od 1964 roku użytkowany był przez GKS Katowice, w latach 1989–1990 był ośrodkiem zapaśniczym klubu Rapid Wełnowiec, natomiast po 1990 roku stał się obiektem MOSIR-u w Katowicach. W latach 90. XX wieku gmach hali sportowej został wyremontowany. Na mocy przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego 24 września 2007 roku został objęty ochroną. Na fasadzie gmachu w 2008 roku umieszczono tablicę pamiątkową z informacją, iż w tej hali pod kierownictwem Jana Czai trenowali zapaśnicy GKS-u Katowice – zdobywcy licznych medali, w tym trzech olimpijskich. Przypisy
Rektorat Matki Bożej Różańcowej w Rożubowicach

Rektorat Matki Bożej Różańcowej w Rożubowicach – rektorat rzymskokatolicki znajdujący się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Przemyśl III. Historia Rożubowice należały do parafii w Hermanowicach. W 1981 roku Antonina Szyputat ufundowała zakup działki z budynkiem na przyszłą kaplicę. W 1984 roku rozpoczęto budowę kościoła filialnego, który 28 października 1990 roku został poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka. W 2002 roku kościół filialny został przydzielony do parafii w Krównikach. Następnie kościół został przemianowany na rektoralny z własnym duszpasterzem. Na terenie rektoratu w Rożubowicach jest 310 wiernych. Od 2008 roku rektorem kościoła jest ks. kan. Stanisław Kaszowski. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Pawilon Okocimski

Pawilon Okocimski – modernistyczny pawilon usytuowany przy polanie Juliusza Lea w Lesie Wolskim w Krakowie, zaprojektowany przez Jana Ogłódka i wybudowany w 1936 r. Obecnie znajduje się w nim Centrum Edukacji Ekologicznej „Symbioza”. Historia W 1934 r. baron Antoni Jan Götz-Okocimski wydzierżawił od władz Krakowa część polany Juliusza Lea. Postanowił wybudować na niej Pawilon Okocimski. Inwestycję sfinansowała Reprezentacja Browarów Barona Götza w Okocimiu. Obiekt miał pełnić funkcję rekreacyjną dla odwiedzających kopiec Piłsudskiego. Jan Ogłódek zaprojektował go w styczniu 1935 r., natomiast obiekt otwarto wiosną 1936 r. 24 czerwca 1936 r. w pawilonie zostały wyprawione imieniny Jana Kiepury oraz odbyło się posiedzenie komitetu budowy Muzeum Narodowego przy Błoniach w Krakowie. Od otwarcia obiektu do okupacji niemieckiej pawilon dzierżawił Ludwik Bartosiewicz. Od 1945 r. majątek browaru Okocim wraz z pawilonem został przejęty przez władze komunistyczne. W latach 50. i 60. w pawilonie funkcjonowała restauracja i kawiarnia prowadzona przez Krakowskie Zakłady Gastronomiczne W latach 70. XX w. pawilon przejęło Społem, a obiekt ulegał degradacji. Od 2017 r. w pawilonie działa Centrum Edukacji Ekologicznej „Symbioza”, prowadzone przez Zarząd Zieleni Miejskiej w Krakowie. Architektura Pawilon wykonano w stylu modernistycznym. Budynek charakteryzuje się płaskim, żelbetowym dachem, wspartym na smukłych kolumnach. Obiekt ma również taras z murowanym cokołem. Budynek po remoncie w latach 2017–2019 został wzbogacony o pompy ciepła, ogniwa fotowoltaiczne oraz zielony dach. Ponadto obiekt wyposażono w urządzenia do rekuperacji i zbierania deszczówki oraz uporządkowano sąsiedztwo pawilonu. Utworzono także alejki oraz ogród permakulturowy. Obiekt służy zajęciom edukacyjnym związanym z przyrodą oraz sztuką. Przypisy
Dom Zdrowia dra Jana Gwiazdomorskiego w Krakowie

Dom Zdrowia dra Jana Gwiazdomorskiego obecnie Szpital Ginekologiczno-Położniczy im. Rafała Czerwiakowskiego – szpital znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. H. Siemiradzkiego 1, na rogu z ul. Łobzowską, na Piasku. Budynek szpitala powstał w latach 1888-1889 według projektu Władysława Ekielskiego. Inwestorem był krakowski lekarz Jan Gwiazdomorski, który otworzył w 1883 roku, pierwszą w Galicji prywatną lecznicę zwaną Domem Zdrowia. Początkowo działała ona przy ul. Karmelickiej 39, a od roku 1889 w nowym gmachu przy ul. Siemiradzkiego 1. Pracowali w niej wybitni lekarze, m.in. Jan Mikulicz-Radecki, Jan Glatzel, Edward Korczyński. Klinika mogła przyjąć do 30 pacjentów. Specjalizowała się w chirurgii oraz ginekologii i położnictwie. Najbardziej znanym pacjentem kliniki był Stanisław Wyspiański, który w 1907 roku był tutaj leczony i tutaj zmarł. W 1950 roku klinikę znacjonalizowano, a budynek został siedzibą Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego. W 1985 roku Pogotowie przeniesiono, budynek wyremontowano. Otworzono, będący częścią Specjalistycznego Zespołu Matki i Dziecka, Szpital Położniczy, a w nim powstały, jako jedne z pierwszych w PRL-u, sale umożliwiające wspólne przebywanie matki wraz z dzieckiem. Od marca 2003 roku, po przejęciu przez spółkę pracowniczą, szpital funkcjonuje jako Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Szpital Ginekologiczno-Położniczy im. Rafała Czerwiakowskiego albo skrótowo Szpital na Siemiradzkiego. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Warszawa 2007, ISBN 978-83-92298-1 Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2
Kościół św. Brata Alberta w Sochaczewie

Kościół świętego Brata Alberta w Sochaczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Znajduje się w Sochaczewskiej dzielnicy Karwowo, przy ulicy Lazurowej. W 2003 roku została rozpoczęta budowa świątyni. Prace budowlane prowadzone były z dużym zaangażowaniem całej parafii, a także z pomocą macierzystej parafii św. Wawrzyńca w Sochaczewie. 18 czerwca 2011 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa łowickiego Andrzeja Dziubę. W uroczystości wzięli udział: pierwszy biskup łowicki Alojzy Orszulik, kilkudziesięciu księży i licznie zgromadzeni parafianie. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Lewkowie

Kościół św. Wojciecha w Lewkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w centrum miejscowości Lewków (powiat ostrowski, województwo wielkopolskie). Stanowi siedzibę parafii św. Wojciecha. Historia Parafię we wsi erygowano prawdopodobnie w XIII–XIV wieku. Wzniesiono wówczas pierwszy kościół drewniany (na pewno istniał on w 1520, nosił wezwanie św. Zofii i był ufundowany przez lokalnego dziedzica, A. Koźmińskiego). Dokładne dane dotyczące parafii można wiarygodnie analizować dopiero od 1800. Pierwotnie stał w miejscu dzisiejszej świątyni drugi drewniany kościół z 1710. Eklektyczny, obecny obiekt wzniesiono w latach 1844–1846. Fundatorką była szlachcianka, Salomea z Obiezierskich oraz jej wnuk, Wojciech Lipski. W latach 1898–1900 wykonano polichromie w prezbiterium, stiukowe okładziny ścian i tabernakulum z marmuru (zniszczone przez Niemców w czasie II wojny światowej i potem odbudowane). W 1950 świątynia otrzymała trzy dzwony, a w latach 1949–1953 nowe tynki oraz elektryczność. W 1960 i 1976 odmalowano go, a gruntowną restaurację przeprowadzono w latach 1991–1992. Architektura i wyposażenie Jednonawowa świątynia jest zbudowana na planie prostokąta. Ma wtopioną w bryłę kwadratową wieżą ze pinaklami na narożach. Wnętrze kościoła wykonane jest w stylu neorenesansowym i pochodzi z lat 1871–1872. W ołtarzu głównym wisi kopia obrazu św. Marii Samotrzeciej ze św. Janem autorstwa Murilla (Luwr). Namalował ją Leon Kapliński. Cenny jest również obraz św. Barbary. Żelazna, kuta krata w kruchcie ma ornamentykę w stylu regencji i datę 1732, jak również inicjały Katarzyny Pawłowskiej, ksieni ołobockiej. Kupiono ją w 1817 z konwentu cysterskiego w niedalekim Ołoboku. Na wyposażeniu znajduje się kamienna chrzcielnica. W tylnej części wiszą obrazy Męczeństwo św. Sebastiana (szkoła włoska, XVII wiek) i Adoracja Matki Bożej przez św. Zofię z trzema córkami (pierwsza połowa XVII wieku). Otoczenie Przy kościele wznosi się kaplica grobowa Lipskich, pochodząca z końca XIX wieku. W 1970 umieszczono na niej tablicę pamiątkową ku czci Wojciecha Lipskiego, który był polskim działaczem narodowym i gospodarczym. Ponadto znajdują się tu groby lokalnych proboszczów oraz symboliczna mogiła Szymona Sadowskiego, powstańca listopadowego, wiarusa Wojciecha Lipskiego, zniszczona przez Niemców i odbudowana w 2020. W otoczeniu kościoła rosną dęby o obwodach pni ponad 580 cm. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Cyryla i Metodego w Żyrardowie

Kościół Świętych Cyryla i Metodego w Żyrardowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żyrardów diecezji łowickiej). Świątynia została wzniesiona jako kaplica, wybudowana dzięki staraniom proboszcza macierzystej parafii Matki Bożej Pocieszenia, księdza prałata Jerzego Borsa, według projektu Jerzego Janczaka, poświęcona w dniu 4 września 1990 roku przez kardynała Józefa Glempa. W latach 1995–1996 kaplica została rozbudowana według projektu Szczepana Trzeciaka. Całość kompozycji prezbiterium i wystrój świątyni zaprojektował ks. Tadeusz Furdyna SDB. W ołtarzu głównym są umieszczone wizerunki świętych Cyryla i Metodego a także rzeźba przedstawiająca Chrystusa Zmartwychwstałego. W prezbiterium znajdują się obrazy: św. Dominika Savio, Matki Bożej Pocieszenia, Matki Bożej Wspomożenia Wiernych i św. Jana Bosko. Ołtarze boczne dedykowane są Matce Bożej Częstochowskiej i Miłosierdziu Bożemu. W kościele są umieszczone liczne witraże zaprojektowane przez ks. Tadeusza Furdynę SDB i wykonane przez pracownię ks. Tadeusza Żurawskiego SDB, na których są przedstawieni: św. Jan Bosko, św. Tadeusz, św. Wiktoria, bł. Honorat, św. Jadwiga Królowa, św. Faustyna Kowalska, św. Wojciech, św. Stanisław oraz Wniebowstąpienie Pańskie i Zesłanie Ducha Świętego. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Bochni

Kościół świętego Jana Nepomucena w Bochni – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Bochni, w województwie małopolskim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1984–1994 według projektu Zbigniewa Zjawina. Kamień węgielny został wmurowany i poświęcony przez biskupa Jerzego Ablewicza 12 października 1986 roku. Budowa została zwieńczona poświęceniem świątyni 19 września 1993 roku przez biskupa Józefa Życińskiego. W głównej ścianie ołtarzowej na tle mozaikowej dekoracji znajduje się figura Matki Bożej Anielskiej, przeniesiona z kaplicy na Murowiance. Po prawej stronie ołtarza głównego jest umieszczony ołtarz boczny poświęcony św. Janowi Nepomucenowi z XVIII-wieczną rzeźbą patrona parafii przeniesioną z pobliskiej kaplicy przydrożnej, natomiast po lewej znajduje się ołtarz dedykowany Miłosierdziu Bożemu. Kościół jest rozświetlany przez naturalne światło złamane witrażami zaprojektowanymi przez Bolesława Szpechta. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża i Matki Bożej Bolesnej w Dębicy

Kościół Świętego Krzyża i Matki Bożej Bolesnej w Dębicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dębica Wschód diecezji tarnowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1984–1988 według projektu Antoniego Mazura. Kamień węgielny, poświęcony w dniu 2 czerwca 1982 roku przez Ojca świętego Jana Pawła II, został wmurowany w dniu 14 września 1985 roku przez biskupa Jerzego Ablewicza. Budowa została zwieńczona poświęceniem świątyni 11 grudnia 1988 roku. Budowla została konsekrowana 14 września 2002 roku przez biskupa Wiktora Skworca. Wyposażenie wnętrza zostało zaprojektowane przez Antoniego Mazura, należą do niego: ołtarze, ambonka, chrzcielnica (wykonane zostały przez firmę „Jabo Marmi" inżyniera Jacka Bokoty z Dębicy), ławki i konfesjonały (wykonane przez Jerzego Tylca), posadzka (wykonana przez Kazimierza Wolskiego z Mizernej) a także żyrandole (wykonane przez firmę Wandy Pyciak z Krakowa). Rzeźby ściany ołtarzowej (1993 rok), droga krzyżowa (1991 rok) oraz inne prace rzeźbiarskie zostały zaprojektowane i wykonane przez Wiesława Kotarbę. Witraże zaprojektował Józef Furdyna i wykonane one zostały w 2000 roku w pracowni Tomasza i Wojciecha Furdynów. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dębicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dębicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dębica Zachód diecezji tarnowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1985–1991 według projektu Zbigniewa Zjawina. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany 8 czerwca 1986 roku przez biskupa Piotra Bednarczyka. Kościół został konsekrowany przez biskupa Józefa Życińskiego 7 października 1991 roku. Wystrój prezbiterium został zaprojektowany i wykonany przez Bogdanę Ligęzę-Drwal. Witraże zaprojektowane przez Marka Niedojadłę zostały wykonane w 2001 roku w Pracowni Witraży Krzysztofa Paczki i Andrzeja Cwilewicza. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Brzesku-Słotwinie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Brzesku-Słotwinie – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Brzesko diecezji tarnowskiej). Historia kościoła W miejscu obecnego kościoła pierwotnie stała wotywna kapliczka, wybudowana ok. 1864 roku. W 1944 roku została zastąpiona przez murowaną kaplicę. W 1952 świątynię powiększono o nawę i przybudówki według projektu Marii Dziadasz. Obecny kształt kościoła to efekt kolejnej przebudowy wykonanej w latach 1971-1982 według projektu Zbigniewa Zjawina. Rozbudowana świątynia została konsekrowana 9 marca 1986 roku przez biskupa tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Ścianę ołtarzową zaprojektowali i wykonali Bogdana Ligęza-Drwal i Stefan Niedorezo. Ściana jest integralnym połączeniem sztuki współczesnej z pozyskanym w 1955 roku neobarokowym wyposażeniem z kaplicy pałacowej Goetza z Okocimia. Witraże zostały zaprojektowane i wykonane przez Józefa Furdynę. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Brzesku

Kościół Miłosierdzia Bożego w Brzesku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Brzesko diecezji tarnowskiej). Historia kościoła Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1994–2001 według projektu Alfreda Budziocha. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany 10 września 1995 roku przez biskupa Józefa Gucwę. Budowa została zwieńczona poświęceniem świątyni 24 października 1999 roku przez biskupa Jana Styrnę. Kościół został konsekrowany 22 kwietnia 2001 roku przez biskupa Wiktora Skworca. Wystrój wnętrza, ściana ołtarzowa, witraże zostały zaprojektowane przez księdza Tadeusza Furdynę. Ławki i konfesjonały oraz żyrandole zostały zaprojektowane przez Alfreda Budziocha. Przypisy
Kościół św. Huberta w Rzeszowie

Kościół św. Huberta w Rzeszowie – rzymskokatolicki obiekt sakralny w Rzeszowie, pełniący funkcję kościoła parafialnego dla parafii św. Huberta w Rzeszowie. Historia Kościół ten został wzniesiony w rekordowym czasie 140 dni i z tego względu jest ewenementem w skali diecezji. Kościół stanowi dar złożony Bogu z okazji Roku Wielkiego Jubileuszu 2000. Wmurowanie kamienia węgielnego połączonego z poświęceniem kościoła dokonał 15 września 2000 ówczesny ordynariusz rzeszowski, bp Kazimierz Górny, który to 30 maja 2009 roku dokonał konsekracji tejże świątyni. Centralne miejsce głównego ołtarza zajmuje krzyż oraz krucyfiks z wieńcem św. Huberta, a także płaskorzeźby św. Franciszka i św. Huberta. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Diecezji Rzeszowskiej
Kościół Ducha Świętego w Brzesku

Kościół Ducha Świętego w Brzesku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i św. Jakuba Apostoła w Brzesku (dekanat Brzesko diecezji tarnowskiej) Historia kościoła Jest to świątynia wzniesiona przez ks. Jana Fortunę, kapłana wywodzącego się z Brzeska, który oddał na ten cel swoje oszczędności. Według pomysłu budowniczego miał to być kościół szkolny z salami katechetycznymi do nauki religii. Budowa rozpoczęła się w 1957 roku i została ukończona w 1960. Księdza Fortunę w pracach budowlanych wspierała brzeska parafia oraz okoliczne wspólnoty, a także indywidualni darczyńcy. Od 1962 roku odbywały się w świątyni lekcje religii. W dniu 17 marca 1962 roku biskup Jan Stepa erygował w budynku kaplicę pod wezwaniem Ducha Świętego. Gdy powstała w Brzesku parafia Miłosierdzia Bożego, kościół stał się pomocny dla nowo powstałej wspólnoty. W latach 1993–1997 pełnił on funkcję kościoła parafialnego, do czasu zbudowania nowego kościoła pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego. Przypisy .