NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
I Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie

I Liceum Ogólnokształcące im. Henryka Sienkiewicza – liceum ogólnokształcące z siedzibą w Łańcucie. Historia Gimnazjum zostało założone w okresie zaboru austriackiego w 1907, a inicjatorem jego powstania był Bolesław Żardecki. W 1910 zostało upaństwowione. W pierwszym okresie gimnazjum liczyło trzy klasy, a od 1914 obejmowało osiem klas i było prowadzone w typie realnym. W późniejszym czasie gimnazjum przekształcono w typ bifurkacyjny z rozgałęzieniem na oddziały równoległe o charakterze humanistycznym oraz matematyczno-przyrodniczym. W 1926 w Gimnazjum było osiem klas z 14 oddziałami, w których uczyło się łącznie 526 uczniów płci męskiej i 40 uczennic. Zarządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Wojciecha Świętosławskiego z 23 lutego 1937 „Państwowe Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie” zostało przekształcone w „Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie” (państwową szkołę średnią ogólnokształcącą, złożoną z czteroletniego gimnazjum i dwuletniego liceum), a po wejściu w życie tzw. reformy jędrzejewiczowskiej szkoła miała charakter koedukacyjny, a wydział liceum ogólnokształcącego był prowadzony w typie humanistycznym. Od października 1992 roku należy do Klubu Najstarszych Szkół w Polsce. Dyrektorzy Antoni Ludwik Zubczewski (lata 20.), rozporządzeniem Ministra W. R. i O. P. z 17 września 1929 L. II.23927/29 przeniesiony w stan spoczynku Klemens Kocowski (1931-1939) Nauczyciele Tadeusz Miękisz ks. Paweł Rabczak Absolwenci i uczniowie Absolwenci Zbigniew Ćwiąkalski Walenty Dąbek Franciszek Frączek Czesław Hernas Tadeusz Inglot Emil Kübler Stefan Moskwa Józef Nizioł Aleksander Pelc Wiesław Pleśniak Henryk Puziewicz Aleksander Rejman Mateusz Szpytma Wincenty Styś Józef Tejchma Uczniowie Julian Richter (w latach 1910–1916) Przypisy Bibliografia Historya założenia gimnazyum w Łańcucie. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 31 z 30 lipca 1911. Tadeusz Tumidajski: Dwudziestopięciolecie Gimnazjum państw. im. H. Sienkiewicza w Łańcucie. W: Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Łańcucie za rok szkolny 1931/32. Łańcut: 1932, s. V-XIII. Linki zewnętrzne Sprawozdania szkolne gimnazjum zdigitalizowane i opublikowane w Podkarpackiej Bibliotece Cyfrowej
Nikolaus-Kopernikus-Lyzeum (Danzig)

Das Nikolaus-Kopernikus-Lyzeum (polnisch: I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Gdańsku) am Wały Piastowskie in Danzig ist ein allgemeinbildendes Gymnasium. Es wurde 1945 gegründet und steht in der Tradition der Oberrealschule zu St. Petri und Pauli, die sich seit dem Beginn des 20. Jahrhunderts in demselben Gebäude befand. Geschichte Bereits 1436 wird in der Alten Vorstadt (polnisch: Stare Przedmieście) erstmals eine Schule zu St. Petri und Pauli als Gemeindeschule der gleichnamigen dortigen Kirche, der heutigen St.-Petri-Kirche an der ulica Żabi Kruk, die damals Poggenpfuhl hieß, genannt. Da in der St.-Petri-und-Pauli-Kirche, die im Zuge der Reformation zunächst 1557 lutherisch wurde, seit 1622 das reformierte Bekenntnis gepredigt wurde, war die Schule seither für die Schulbildung der reformierten Bürgersöhne zuständig. 1818 ging die Schule, wie alle kirchlichen Schulen in Preußen, in städtische Hand über und wurde zunächst zur Real- und Anfang des 20. Jahrhunderts zur neunklassigen Oberrealschule umgewandelt. Neben der Finanzierung durch die öffentliche Hand, gab es auch Zuwendungen durch privates Stiftungskapital. So überwies z. B. die Kabrunsche Stiftung Beträge zur Unterhaltung einer Handelsklasse als Parallelklasse zur Untersekunda an den Danziger Magistrat. Um die Jahrhundertwende zum 20. Jahrhundert waren es jährlich jeweils um 7.500 Mark. Seit 1904 nutzte die Oberrealschule das heutige Schulgebäude am damaligen Hansaplatz, das nach Plänen des seinerzeitigen Stadtbaudirektors Kleefeld errichtet worden war. Es wurde im Stil der norddeutschen Backsteinneogotik errichtet, der im Ostseeraum in der damaligen Zeit für öffentliche und kirchliche Gebäude typisch war. Der deutsche Schulbetrieb endete mit der deutschen Kapitulation 1945. Am 4. September 1945 begann das erste Schuljahr des neuen polnischen Lyzeums, das 1964 nach Nikolaus Kopernikus benannt wurde. Die im Krieg zerstörte Turnhalle wurde 1958 wieder aufgebaut. Bekannte Absolventen des Lyzeums sind der derzeitige polnische Ministerpräsident und ehemalige Präsident des Europäischen Rates Donald Tusk, der ehemalige Danziger Bürgermeister Paweł Adamowicz und der Bürgerrechtler Arkadiusz Rybicki. Direktoren des Lyzeums Seit Gründung des polnischen Lyzeums wurde es von folgenden Pädagogen geleitet: 1945–1948: Bernard Janik 1949–1961: Dominik Wysocki 1961–1972: Maria Rut 1972–1982: Mirosława Skrok 1982–1990: Regina Honchera 1991–2001: Teresa Trzebiatowska-Data 2001–2014: Andrzej Nowakowski seit 2014: Elżbieta Krupa-Grabowska Weblinks Offizielle Website der Schule Einzelnachweise
I Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Integracyjnymi im. Bolesława Limanowskiego w Warszawie

I Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Integracyjnymi im. Bolesława Limanowskiego – publiczne liceum ogólnokształcące w Warszawie, założone przez Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. Patronem jest Bolesław Limanowski. Historia W 1930 roku Żoliborski Oddział RTPD realizując swój program edukacyjny założył w I Kolonii WSM Szkołę Podstawową im. Bolesława Limanowskiego, która początkowo znajdowała się przy ul. Zygmunta Krasińskiego 10. W 1934 roku Szkołę Podstawową przekształcono w Gimnazjum nadając mu tego samego patrona. Gimnazjum kształciło i wychowywało młodzież w duchu społecznym głoszonym przez socjalistów. W latach 1936–1939 dyrektorem był Jerzy Kreczmar. W latach 1939–1945 grono pedagogiczne uczące w Gimnazjum prowadziło komplety tajnego nauczania. Wskutek działań zbrojnych podczas powstania warszawskiego zniszczone zostały zabudowania I Kolonii WSM, w tym również budynek gimnazjum. Po zajęciu Warszawy przez Armię Czerwoną władze oświatowe zdecydowały się na wznowienie Gimnazjum im. Limanowskiego jako szkoły średniej z numerem I jesienią 1945 roku. Gimnazjum otworzono w budynku przy ul. Felińskiego 15 powstałym w latach dwudziestych dla V Państwowego Gimnazjum i Liceum im. księcia Józefa Poniatowskiego. Żoliborska Jedynka swoją działalność realizowała pod opieką RTPD, a następnie TPD. Od 1948 roku pod nazwą Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Limanowskiego jako jednostka państwowa. W 1966 roku dodano rzymski numer I do nazwy. W 1997 roku przejęta przez gminę Warszawa-Centrum i następnie dzielnicę Żoliborz. W latach 2008–2015 dyrektorem szkoły była mgr Aldona Bałazińska-Lazur, zmarła 21 grudnia 2015. Absolwenci (m.in.) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa I LO Budynek szkoły na portalu warszawa1939.pl Budynek szkoły na stronach fotopolska.eu
I Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów w Krakowie

I Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów w Krakowie – należy do jednej z najstarszych społeczności baptystycznych w Małopolsce. Jego historia sięga roku 1932 i jest związana z historią zborów w Krynicy-Zdroju i Tarnowie. W 1932 roku odbył się pierwszy chrzest w Wiśle osób należących do kształtującej się wówczas wspólnoty, wtedy też miało miejsce formalne ukonstytuowanie się zboru. W latach 1936–1966 nabożeństwa krakowskich baptystów odbywały się przy ulicy Dajwór 10, następnie społeczność mogła uczestniczyć w nabożeństwach w budynku przy ulicy Stanisława Wyspiańskiego w dzielnicy Łobzów. W roku 1999 pastorem zboru został Zbigniew Sobczak. W roku 2009 w zborze było 87 ochrzczonych członków. Pod koniec 2010 roku jedna z placówek I Zboru przeniosła się z Nowej Huty (os. Willowe) do Wieliczki. W pierwszej dekadzie XXI wieku zbór prowadził także własną gazetkę zatytułowaną "Droga". W roku 1990 zbór rozwinął działalność społeczną, zakładając klub dla dzieci "Uśmiech", ponadto prowadzona jest także działalność artystyczna (np. koncerty) o charakterze ewangelizacyjnym. I Zbór baptystyczny w Krakowie współpracuje również z innymi zborami baptystycznymi w Polsce i za granicą. Linki zewnętrzne Strona internetowa I Zboru KChB w Krakowie
I Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów we Wrocławiu

I Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów we Wrocławiu – Pierwszy Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów znajdujący się we Wrocławiu, przy ulicy Kłodnickiej 2. Nabożeństwa odbywają się w każdą niedzielę o godz. 11.00. Przy zborze działa wiele służb i agend, m.in. Wrocławska Szkoła Językowa, Trans World Radio, Klub Talencik. Przez kilkanaście lat w budynku zboru mieściło się także Biblijne Seminarium Teologiczne (obecnie EWST). Wielu jego członków angażuje się w lokalne wydarzenia chrześcijańskie jak Slot Art Festival, czy Manifest. Historia Wrocławski zbór baptystyczny powstał w 1846 roku na skutek działalności O. Friedmana, który przyjął wierzenia baptystów w 1842 roku w zborze w Hamburgu. 20 czerwca 1846 roku we Wrocławiu (ówczesny Breslau) chrzest z rąk Johanna Gerharda Onckena przyjęły 4 osoby. Do wrocławskiego zboru należały osoby narodowości niemieckiej. Początkowo nabożeństwa odbywały się w domu Friedmanna. Pierwsza kaplica zboru wybudowana w 1885 roku znajdowała się przy ul. Marthastrasse (obecnie Łukasińskiego – dziś obiekt ten służy jako siedziba II Zboru Kościoła Baptystów we Wrocławiu). W roku 1851 zbór miał już 27 członków, w 1878 – 207, w 1908 – 558, w 1929 – 774, w 1938 – 828, a w 1944 – 631. Przed wybuchem II wojny światowej zbór posiadał trzy kaplice: na pl. Muzealnym, przy ul. Łukasińskiego 20 oraz przy obecnej ul. Dąbrowskiego, z której korzystano w latach 1936–1945 (obecnie jest to kościół wrocławskiego zboru adwentystycznego). Kaplica przy placu Muzealnym została kompletnie zrujnowana w czasie wojny, a baptyści zgromadzali się w ocalałym budynku przy ul. Łukasińskiego. Działalność niemieckojęzycznego zboru trwała do roku 1946 gdy niemiecka ludność emigrowała do Niemiec. 7 marca tego roku niemiecki zbór we Wrocławiu świętował 100-lecie istnienia, wtedy też kaplica przy ul. Łukasińskiego została przekazana przez niemiecki kościół polskim baptystom repatriowanym z Kresów Wschodnich. Od tego momentu datowana jest działalność polskojęzycznego Kościoła Baptystów we Wrocławiu. 10 lat po wojnie zbór liczył 135 członków. Pastor Michał Popko nadał mu konkretną strukturę i określił jego formy działalności. W 1978 roku odwiedził go amerykański ewangelista Billy Graham. W 1990 roku oddano do użytku nową siedzibę zboru, która odtąd mieści się przy ul. Kłodnickiej 2. Zbór powołał do życia na Dolnym Śląsku kilkanaście nowych wspólnot, w tym dwie w samym Wrocławiu oraz w okolicach (m.in. w Głogowie, Wałbrzychu, Kłodzku czy Zielonej Górze). Wspólnota liczy obecnie około 300 członków i jest jednym z większych zborów baptystycznych w Polsce. Uwagi Przypisy
I Zbór Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan w Łodzi

I Zbór Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan w Łodzi – ewangeliczna wspólnota chrześcijańska, należąca do Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan, mająca siedzibę w Łodzi, przy ul. Grunwaldzkiej 1. Charakterystyka I Zbór w Łodzi jest częścią Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan, należącego do rodziny wolnych kościołów protestanckich. Działalność Nabożeństwa odbywają się w każdą niedzielę o godzinie 10.00. Charakteryzują się one prostą formą i składają się z kazań opartych na Biblii oraz wspólnego śpiewu i modlitwy. W czasie niedzielnych nabożeństw odbywają się zajęcia Szkoły Niedzielnej dla dzieci. Zbór prowadzi również spotkania studium biblijnego oraz angażuje się w działalność społeczną. Współpracuje z innymi kościołami i organizacjami o charakterze ewangelicznym. Zbór prowadzi placówkę w Głownie. Pastorem Zboru jest Jan Puchacz. Działalnością Wspólnoty kieruje Rada Zboru (w której skład wchodzi m.in. pastor). Najwyższym organami Zboru jest Ogólne Zebranie Członków. Dokonuje ono między innymi wyboru pastora oraz członków Rady Zboru. Zobacz też Kościół Ewangelicznych Chrześcijan Alians Ewangeliczny w RP Międzynarodowa Federacja Wolnych Kościołów Ewangelicznych
Igła Deotymy

Igła Deotymy – ostaniec w Dolinie Prądnika w Ojcowskim Parku Narodowym u wylotu wąwozu Wrześnik. Jest to charakterystyczna, zbudowana z jurajskich wapieni skalistych smukła igła skalna. Powstała w wyniku procesów krasowych. Nazwa skały pochodzi od słowa Deotyma – literackiego pseudonimu Jadwigi Łuszczewskiej. Nadano ją na cześć wizyty poetki w Ojcowie w 1853 roku. Mieszkała ona podobno w willi „Pod Koroną”, obok Igły Deotymy i tu w Dolinie Prądnika czerpała natchnienie do swoich wierszy. Igła Deotymy wznosi się samotnie po wschodniej stronie potoku Prądnik, pomiędzy Panieńskimi Skałami i Skałami Kawalerskimi. Obok skały pojedyncze zabudowania mieszkańców. Skała nie jest udostępniona do wspinaczki skałkowej. W jej otoczeniu rosną brzozy ojcowskie (nasadzone), gatunek bardzo rzadki, znany z nielicznych tylko stanowisk (obecnie zlokalizowano 11 stanowisk). Opleciona jest winobluszczem, którego liście jesienią przebarwiają się na intensywnie czerwony kolor. Szlak turystyki pieszej Odcinek z Ojcowa Doliną Prądnika, obok Deotymy, skały Słupek, przez wąwóz Wawrzonowy Dół, wypłaszczenie Skały Krukowskiego, Jaskinię Ciemną, obok skały Rękawica, przez punkty widokowe na Górze Koronnej, Wapiennik, obok Podwójnej i Skały Puchacza do dna Doliny Prądnika przy wylocie Wąwozu Smardzowickiego. Przypisy
Ilmet

Ilmet ist der Name eines Hochhauses in Warschau in der Aleja Jana Pawła II 15 (deutsch: Johannes-Paul-II.-Allee 15) in der südwestlichen Ecke des Rondo ONZ (deutsch: UNO-Kreisverkehr). Beschreibung Das Hochhaus mit einer Gesamthöhe von 103 Metern wurde 1997 fertiggestellt. Der Investor war die österreichische Firma Ilbau. Die Architekten waren Milijenko Dumencic und Mirosław Kartowicz. Nahezu die gesamte Fläche wird als Bürofläche vermietet. Lediglich auf den zwei untersten Stockwerken befinden sich Handels- oder Dienstleistungspunkte. Unterirdisch befinden sich 164 Parkplätze. Der Grundstein wurde am 12. Juni 1995 gelegt, was durch eine Plastiktube, in welcher sich polnische wie österreichische Zeitungsartikel befinden, in der Eingangshalle bezeugt wird. Auf dem Dach dreht sich ein markantes Mercedes-Benz-Logo um die eigene Achse. Auf der Außenwand wurde eine Gedenktafel zum 50-jährigen Bestehen der Vereinten Nationen angebracht, was an den Namen des umliegenden Kreisverkehres anknüpft. Geplanter Abriss Im März 2011 hat der damalige Eigentümer UBS Real Estate bekanntgegeben, dass das Gebäude abgerissen wird und an seine Stelle ein Wolkenkratzer treten soll. Das dänische Architekturbüro Schmidt Hammer Lassen hat den geplanten 188 Meter hohen Wolkenkratzer entworfen. Noch liegen keine weiteren Informationen vor. Die Warschauer Öffentlichkeit war sehr überrascht, dass ein lediglich 14 Jahre altes Gebäude ersetzt werden soll. Das wäre in Warschau das erste Hochhaus aus den 90er Jahren, welches abgerissen würde. Der Grund für den Abriss ist die relativ niedrige Höhe bis zum Dach, die 83 Meter beträgt. Auf der gegenüberliegenden Straßenseite steht das Rondo-1 mit einer Gesamthöhe von 192 Metern. In den letzten Jahren hat sich die Westgrenze des Randgebietes mit Wolkenkratzern um einige hundert Meter verschoben. Im Dezember 2016 wurde das Gebäude samt Architekturprojekt für den Neubau von Skanska Property Poland aufgekauft. Siehe auch Liste von Wolkenkratzern in Warschau Einzelnachweise Weblinks
Ilmet

Ilmet – biurowiec w dzielnicy Wola w Warszawie, przy alei Jana Pawła II 15, przy rondzie ONZ. Opis Budynek został wzniesiony w latach 1995–1997. Inwestorem była austriacka firma Ilbau, a projektantami Miljenko Dumenčić oraz Mirosław Kartowicz. Większość powierzchni zajmują biura, na dwóch najniższych piętrach znajdują się punkty usługowe. Trzykondygnacyjny parking podziemny może pomieścić 182 samochody. W holu głównym budynku znajduje się podświetlana plastikowa tuba zawierająca akt położenia kamienia węgielnego z 12 czerwca 1995 roku, polskie i austriackie dzienniki oraz kilka polskich banknotów sprzed denominacji. Charakterystycznym elementem budynku było obracające się logo spółki Mercedes-Benz na dachu (zostało zdemontowane w 2021 roku). Na fasadzie znajduje się również tablica upamiętniająca 50-lecie Organizacji Narodów Zjednoczonych, co stanowi nawiązanie do nazwy ronda. W marcu 2011 pojawiły się informacje o planach szwajcarskiego UBS, właściciela budynku, dotyczących zburzenia wieżowca i postawienia w jego miejsce większego budynku. Plany te zostały potwierdzone w listopadzie tego samego roku – projekt duńskiej pracowni architektonicznej Schmidt Hammer Lassen został zwycięzcą konkursu na budynek w tym miejscu. 188-metrowy wieżowiec Warsaw One ma oferować ok. 60 000 m² powierzchni biurowej, a jego budowę pierwotnie planowano w latach 2012–2016, w czym przeszkodził światowy kryzys gospodarczy. W 2016 roku nieruchomość kupiła spółka Skanska. Od 2016 roku powierzchnia biurowa w budynku nie jest wynajmowana. W lipcu 2021 rozpoczęły się wyburzenia wewnątrz biurowca. W 2022 w budynku powstał Ośrodek Wsparcia Uchodźców Rondo ONZ w związku z ukraińskim kryzysem uchodźczym. W grudniu 2023 roku właściciel nieruchomości spółka Skanska ponownie poinformowała o planowanym wyburzeniu budynku. Rozbiórka wieżowca rozpoczęła się w marcu 2026. Przypisy Linki zewnętrzne Ilmet na stronie Wieżowce Warszawy. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-20)].
Dwór w Przeczycy

Dwór w Przeczycy – zabytkowy dwór w Przeczycy, wzniesiony pod koniec XIX wieku jako siedziba rodziny Kaczorowskich herbu Jelita. Od lat 60. XX wieku mieści się w nim szkoła podstawowa. Położenie Obiekt zlokalizowany jest w centrum wsi, w pobliżu kościoła. Położony jest na niewielkim wzniesieniu, przy drodze powiatowej nr 1312R relacji Zawadka Brzostecka – Przeczyca – Jodłowa. Architektura Budynek jest dwukondygnacyjny, został wzniesiony z cegły ceramicznej na planie prostokąta. Elewacje pokryte są tynkiem. Pośrodku siedmioosiowej elewacji frontowej znajduje się dwukondygnacyjny portyk, zwieńczony trójkątnym szczytem, w parterze o dwóch filarach na cokołach oraz czterech kolumnach, na piętrze wsparty dwoma filarami i dwoma kolumnami oraz ujęty metalową balustradą. Znajduje się tu główne wejście do budynku, nad którym umieszczono ozdobny napis: „Szanuj Przeszłość. Przyszłość oddaj Bogu. Uczciwie pracuj na rodzinnym progu!”. Elewacja tylna jest pięcioosiowa, z kondygnacjami przedzielonymi kapnikiem. Pośrodku znajdują się: trójboczny ryzalit w parterze oraz taras wsparty kolumnami na piętrze. Przy elewacjach bocznych znajdują się parterowe dobudówki, z oszkarpowanymi narożami. Dach obiektu jest wielospadowy, kryty dachówką ceramiczną. Powierzchnia użytkowa wynosi 215 m², kubatura liczy 731 m³. W 2010 r. obiekt wyposażony był w instalacje: elektryczną, gazową, telefoniczną i wodno-kanalizacyjną. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Dąbrowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Dąbrowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat mogileński archidiecezji gnieżnieńskiej). Jest to budowla wzniesiona przez niemieckich protestantów w 1912 roku i do 1945 roku pełniła funkcję zbotu ewangelickiego. Po zakończeniu II wojny światowej została przekazana do użytkowania przez parafię rzymskokatolicką św. Wawrzyńca w Parlinie. Świątynia została zbudowana z cegły i reprezentuje styl neobarokowy. Z przodu jest umieszczona niska kwadratowa wieża z zegarem, nakryta baniastym dachem hełmowym zwieńczonym kulą z krzyżem. Wnętrze kościoła jest jednonawowe i może pomieścić około 1000 wiernych. Do wyposażenia budowli należy m.in. obraz Chrystusa Siewcy z początku ubiegłego stulecia. Kościół został poświęcony w dniu 12 stycznia 1946 roku. W 1967 roku przy świątyni został erygowany ośrodek duszpasterski, który w 1969 roku został przekształcony w parafię. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli i św. Antoniego z Padwy w Złotnikach Kujawskich

Kościół świętego Andrzeja Boboli i świętego Antoniego z Padwy w Złotnikach Kujawskich – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to budowla wzniesiona w latach 1924-1925, konsekrował ją kardynał Józef Glemp w dniu 28 września 1982 roku. Świątynia charakteryzuje się skromnymi cechami neoklasycystycznymi, jest murowana i otynkowana. Na dachu jest umieszczona wieżyczka z sygnaturką, natomiast elewację ozdabiają pilastry. Wnętrze budowli jest jednonawowe z wydzielonym prezbiterium, ściany są ozdobione mozaikami. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Gościeszynie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Gościeszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rogowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona przez proboszcza gościeszyńskiej parafii księdza Szczepana Webera w 1959 roku. Kościół został w tym samym roku poświęcony przez biskupa Lucjana Bernackiego. Budowla jest bezstylowa – charakteryzuje się prostą konstrukcją. Spośród innych świątyń wyróżnia się usytuowaniem ołtarza głównego, który jest umieszczony od strony zachodniej, chociaż z reguły znajduje się od strony wschodniej. Sanktuarium maryjne Kościół stanowi też sanktuarium maryjne. Przedmiotem kultu jest XV-wieczny obraz Matki Bożej Gościeszyńskiej, zwanej też Matką Bożą z Dzieciątkiem w ogrodze mistycznym, który znajduje się w ołtarzu głównym. Co do autorstwa obrazu nie ma pewności, prawdopodobnie pochodzi z warsztatu poznańskiego mistrza Jana Schillinga lub wyszło ze szkoły niderlandzko-flamandzkiej Dirka Boutsa. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Dobrosołowie

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Dobrosołowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kleczewski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona na miejscu wcześniejszego, XVI-wiecznego zabytkowego drewnianego kościoła, który został zniszczony przez pożar w 2001 roku. W dniu 28 lipca 2002 roku biskup Bronisław Dembowski wmurował kamień węgielny przywieziony z Ziemi Świętej w mury budującej się świątyni. Projekt nowego kościoła został opracowany przez architekt Agnieszkę Wiśniewską z Konina. Jego budowa zakończyła się w październiku 2003 roku. Świątynia została zbudowana z cegły klinkierowej, jest orientowana, jednonawowa, wzniesiona na planie prostokąta z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Od strony północnej jest umieszczona zakrystia, od zachodniej znajdują się: kruchta i wieża z latarnią. Kościół nakryty jest dachem dwuspadowym. Wnętrze świątyni jest dość surowe w wystroju, w ołtarzu głównym jest usytuowany obraz patrona kościoła św. Jakuba, natomiast w ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy Matki Bożej Częstochowskiej i św. Barbary. Budowla została konsekrowana w dniu 17 października 2004 roku przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Z dawnego wyposażenia spalonej świątyni zachowały się m.in. tabernakulum i figura Chrystusa Frasobliwego. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika we Wronczynie

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika we Wronczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kiszkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu wcześniejszej, drewnianej, ufundowanej W 1758 roku przez okolicznych właścicieli ziemskich, która została zniszczona przez w 1945 roku Kościół poświęcił w dniu 27 listopada 1975 roku kardynał Stefan Wyszyński Prymas Polski. Budowla charakteryzuje się współczesnym stylem architektonicznym. W otoczeniu kościoła stoi również drewniana dzwonnica, powstała w 1762 roku. Przypisy