Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Przeczycy

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Przeczycy. Historia Pierwszy kościół parafialny w Przeczycy, pod wezwaniem św. Michała, zbudowany z drewna, został spalony w 1657 r. przez wojska Jerzego Rakoczego. W 1687 r. wzniesiono następną, także drewnianą świątynię. Obecny kościół został wybudowany według projektu Stanisława Majerskiego, w latach 1904–1906. Nad pracami czuwał budowniczy z Pilzna, o nazwisku Ryba. Świątynia została poświęcona w 1908 r. przez ks. Jakuba Federkiewicza lub bpa Karola Fischera. Jesienią 1944 r. Niemcy wysadzili wieżę kościoła, odbudowano ją w 1968 r. Architektura Trzynawowa świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim, z cegły. Przy zamkniętym trójbocznie prezbiterium znajduje się poprzedzona przedsionkiem zakrystia oraz skarbczyk. Elewację północną wieńczy czterokondygnacyjna wieża, nakryta ostrosłupowym dachem hełmowym, z kruchtą w przyziemiu. Nawy boczne zostały zaakcentowane szczytami. Elewacje opięte skarpami, zwieńczone gzymsem. Cokół budynku jest lekko wysunięty, oblicowany piaskowcem. Wewnątrz sklepienia krzyżowo-żebrowe oraz chór muzyczny, wsparty na czterech filarach. Polichromia została wykonana w 1930 r., według projektu Juliusza Makarewicza, witraże pochodzą z lat 1914–1918. Dachy budynku kryte blachą, korpus budowli, kruchty oraz szczyty naw przykryto dachami dwuspadowymi, nawy boczne, składzik i zakrystię dachami pulpitowymi, a prezbiterium – dachem wielospadowym. Na kalenicy umieszczono sygnaturkę. Wyposażenie W kościele znajdują się trzy ołtarze. W neogotyckim ołtarzu głównym z 1913 r. umieszczono obraz Archanioła Michała, rzeźby świętych: Antoniego i Józefa oraz figurę Matki Bożej. Jeden z ołtarzy bocznych, z rzeźbą Jezusa na Krzyżu oraz obrazem Dobrego Pasterza, pochodzi z 1775 r., został przeniesiony ze starego kościoła; drugi natomiast powstał w 1912 r., według projektu Stanisława Majerskiego. Ponadto w kościele znajdują się: późnobarokowy krucyfiks, krzyże procesyjne z XVIII w., rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego z początku XVIII w., feretron rzeźbiarski z początku XX w. oraz dzwon z 1504 r. Sanktuarium Matki Bożej Przeczyckiej Kościół w Przeczycy pełni funkcję sanktuarium maryjnego, związanego z kultem Matki Bożej Przeczyckiej, którego początki sięgają co najmniej XVI wieku. Przedmiotem czci jest gotycko-renesansowa figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, powstała ok. 1460–1470, wykonana w drewnie i umieszczona pierwotnie w ołtarzu głównym już w najstarszym kościele parafialnym. Kult wizerunku rozwijał się intensywnie na przestrzeni wieków, przyciągając pielgrzymów nie tylko z okolicznych terenów, ale także z dalszych regionów, w tym z terenów dzisiejszej Słowacji i Węgier. O jego żywotności świadczą liczne wota oraz przekazy o otrzymanych łaskach, a także przekonanie wiernych, że „Maryja Przeczycka przeczy złu i nieszczęściu”. W 1923 roku biskup Józef Sebastian Pelczar uznał figurę za łaskami słynącą, co umożliwiło starania o jej koronację. Uroczysta koronacja papieskimi koronami odbyła się 15 sierpnia 1925 roku, a po późniejszych kradzieżach koron dokonano rekoronacji w 1975 roku, której przewodniczył kardynał Karol Wojtyła. Obecnie sanktuarium pozostaje ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym w regionie. Szczególnym wydarzeniem jest doroczny odpust ku czci Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, gromadzący liczne rzesze wiernych. Przypisy