NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Miłkach

Kościół Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Giżycko – św. Krzysztofa diecezji ełckiej. Jest to jest najstarszy z zachowanych kościołów na Mazurach. Został zbudowany w stylu gotyckim pod koniec XV wieku jako budowla na planie prostokąta z kruchtą umieszczoną po stronie południowej i zakrystią po stronie wschodniej. Wewnątrz świątynia została podzielona drewnianymi filarami na trzy nawy. Prezbiterium i nawa główna są nakryte sklepieniem kolebkowym, natomiast nawy boczne są nakryte sklepieniem półkolebkowym. W pierwszych latach swego istnienia świątynia była użytkowana przez parafię katolicką. Po sekularyzacji Zakonu Krzyżackiego w 1525 roku została przejęta przez gminę ewangelicką. Z tego czasu zachowało się do dziś tylko ośmiokątne prezbiterium. W 1656 roku świątynia została spalona przez Litwinów bądź Polaków powszechnie uznawanych za Tatarów. Prace przy odbudowie trwały trzynaście lat, jednak już dwa lata po pożarze, w 1658, roku świątynia otrzymała dzwon. Zapewne wtedy, w czasie odbudowy, do bryły świątyni została dobudowana wieża. Chorągiewka na jej zwieńczeniu nosi datę 1669 rok. Ołtarz główny powstał w 1688 roku i posiada trzy kondygnacje. Od czasu powstania był trzy razy konserwowany, w tym ostatni raz w 1988 roku. Najniższa kondygnacja, tzw. predella, czyli podstawa ołtarza, jest ozdobiona obrazem olejnym na desce przedstawiającym Ostatnią wieczerzę. W centralnym miejscu pierwszej kondygnacji znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus z XIX wieku. Zdobione są także pola zewnętrzne tej kondygnacji, oddzielone od głównego kolumnami z korynckimi głowicami. W polu prawym, u góry znajduje się półpostać św. Jana Chrzciciela, przedstawiona na ciemnym prostokątnym tle, górą zwieńczonym półokrągło. W lewym polu, na tłach tak, jak po prawej stronie powyżej została przedstawiona półpostać Mojżesza, a poniżej herb i inicjały rodu Kietliczów oraz data: Anno 1688. Przypisy
Kościół św. Jana Pawła II w Biłgoraju

Kościół pw. św. Jana Pawła II – świątynia rzymskokatolicka w Biłgoraju. Obiekt ten jest kościołem parafialnym dla parafii św. Jana Pawła II w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Położenie Kościół św. Jana Pawła II znajduje się we wschodniej części Biłgoraja, w granicach administracyjnych osiedla Ogrody. Obiekt jest zlokalizowany na placu, do którego przylegają ulice Józefa Poniatowskiego i Jana Kochanowskiego. Na placu, oprócz świątyni, znajduje się połączony z kościołem budynek parafialny. Umieszczone są w nim m.in. plebania, przedszkole katolickie, dom zakonny Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi. Historia Kościół pw. św. Jana Pawła II to najmłodszy z kościołów rzymskokatolickich na terenie miasta. Idea jego budowy pojawiła się po śmierci papieża Jana Pawła II. Działania formalne oraz pierwsze etapy prac budowlanych ruszyły jesienią 2005. Autorem projektu świątyni był rzeszowski architekt inż. Roman Orlecki. Do 2007 wykonano uzbrojenie terenu i wylano posadzki; wówczas zaczęto też wznosić mury świątyni. W 2008 wylano stropy i postawiono wieżę. Od 2009 trwały prace wykończeniowe. Ogół prac koordynował ówczesny dziekan parafii Trójcy Świętej i Wniebowzięcia NMP w Biłgoraju, ks. kanonik dr Józef Flis. W Boże Narodzenie 2009 w kościele odbyła się pierwsza msza święta. Konsekracji dokonał 8 czerwca 2013 biskup zamojsko-lubaczowski, ks. dr Marian Rojek. Architektura Kościół jest murowany, z zewnątrz licowany cegłą. Świątynia ma układ bazylikowy z trzema nawami i posiada jedną wieżę. Wewnątrz, w nawie głównej, znajduje się jeden ołtarz. Sufit kościoła wyłożony jest kasetonami. Świątynia posiada sprowadzone piszczałkowe, 36-głosowe organy, skonstruowane w 1975, początkowo przeznaczone dla kościoła pw. św. Marcina w Monachium. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa parafii św. Jana Pawła II w Biłgoraju (pol.)
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Starych Juchach

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ełk - Świętej Rodziny diecezji ełckiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1885-1886 przez protestantów. Po zakończeniu drugiej wojny światowej budowla została przejęta przez katolików. W latach 1927–1929 kościół został wymalowany. W 1962 roku świątynia została ustanowiona kościołem parafialnym przez biskupa warmińskiego Tomasza Wilczyńskiego. We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz wykonany w 1501 roku oraz ambona pochodząca z 1574 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Świętajnie

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Olecko – Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny diecezji ełckiej. Obecna świątynia została wybudowana w latach 1802-1807 przez protestantów. Po zakończeniu II wojny światowej została przejęta przez katolików. W kwietniu 1946 roku budowla została poświęcona zapewne przez proboszcza parafii w Olecku, księdza Jana Tomaszewskiego. W 1947 roku przy świątyni została utworzona samodzielna placówka duszpasterska, a jej pierwszym administratorem został mianowany ksiądz Feliks Mieszkis. W 1962 roku biskup warmiński Tomasz Wilczyński erygował przy kościele parafię. Przypisy
Přírodně krajinný komplex Wielikąt

Přírodně krajinný komplex Wielikąt, polsky Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Wielikąt”, je typ polského chráněného území (zespół przyrodniczo-krajobrazowy) vodních ploch a jejich blízkého okolí u vesnice Grabówka ve gmině Lubomia v okrese Wodzisław ve Slezském vojvodství v Polsku. Nachází se v okolí osady Wielikąt mezi vesnicemi Buków a Grabówka a mezi polderem Buków a polderem Racibórz Dolny v údolí veletoku Odra na jeho pravém břehu v Ratibořské kotlině a v Horním Slezsku. Další informace Přírodně krajinný komplex Wielikąt byl ustaven rozhodnutím v roce 1993 a to po mnohaletém úsilí přírodovědců. Zahrnuje soustavu chovných rybníků rybníkářství Wielikąt a blízká pobřežní pole a louky. Tradice rybníkářství je zde již od středověku. Komplex se skládá z 9 větších rybníků o plochách 17 až 40 ha a 12 malých rybníků. Celková plocha chráněného území je 642,81 ha a z toho rybníky zaujímají plochu 370,5 ha. Podél většiny hrází rybníků se nacházejí rákosiny a hráze jsou většinou porostlé listnatými stromy a křovinami. Voda pro napouštěnírybníků pochází z potoků Syrynka a Lubomka (povodí řeky Odry). Středem rybničního komplexu prochází železniční trať. Rybniční komplex poskytuje ekologicky významné podmínky pro život a rozmnožování vodního ptactva a dalších druhů zvířat a rostlin a z tohoto pohledu patří mezi nejcennější vodní plochy ve Slezsku. Místo se nachází na významné migrační trase ptáků a dosud zde bylo zaznamenáno 236 druhů ptáků, z nichž 129 druhů zde trvale hnízdí. Významnou zajímavostí je také to, že je to oblast přepeřování velký hejn a druhů vodního ptactva. Přírodně krajinný komplex Wielikąt byl, společně se sousedním Tworkowským lesem (Las koło Tworkowa), v roce 2004 prohlášen za ptačí oblast mezinárodního významu a v roce 2008 byl dokonce prohlášen za zvláště chráněné ptačí území evropské sítě Natura 2000 s názvem Stawy Wielikąt i Las Tworkowski. V roce 2003 zde byla vybudována 4 km dlouhá naučná stezka s vyhlídkovou plošinou umístěnou ve střední části rybníků. Mezi rybníky a kolem nich vedou také cyklostezky. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Přírodně krajinný komplex Wielikąt na Wikimedia Commons
Parafia Przemienienia Pańskiego w Malowej Górze

Parafia Przemienienia Pańskiego w Malowej Górze – parafia rzymskokatolicka w Malowej Górze. Pierwszy kościół w Malowej Górze zbudowano w 1464. Następny kościół, drewniany, wybudowali w 1782 r. Adam i Elżbieta z Flemmingów Czartoryscy. W 1897 kościół ten spalił się, a nabożeństwa przeniesiono do dzwonnicy. Ukaz carski z 1900 skasował parafię. Obecny kościół parafialny murowany, w stylu neogotyckim, został wybudowany w latach 1906-1909, staraniem ks. Aleksandra Fijałkowskiego i parafia przywrócona; następnego roku konsekrowany przez biskupa lubelskiego Franciszka Jaczewskiego. W 1915 kościół zniszczyli bardzo ustępujący z Polski Rosjanie, lecz dzięki staraniom ks. Leona Kalinowskiego świątynia doprowadzona została w 1922 r. do należytego stanu. Parafia ma księgi metrykalne 1783. Terytorium parafii obejmuje: Berezówka, Dereczanka, Dobryń Duży, Dobryń-Kolonia, Dobryń Mały, Kijowiec, Kijowiec-Kolonia, Kołczyn, Malowa Góra, Mokrany Nowe, Mokrany Stare, Nowosiółki oraz Olszyn. Bibliografia Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Kościół Świętych Szymona i Judy Tadeusza Apostołów w Dywitach

Kościół Świętych Szymona i Judy Tadeusza Apostołów – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Olsztyn II – Zatorze archidiecezji warmińskiej. Jest to świątynia wzniesiona na zrębach i z wykorzystaniem czterech dolnych kondygnacji wieży poprzedniej budowli. Kościół wybudowano w latach 1894-1897 według projektu Fritza Heitmanna z Królewca. Budowa została sfinansowana przez katolików z Dywit. W dniu 25 października 1897 roku nowa świątynia została konsekrowana przez biskupa pomocniczego Adolfa Namszanowskiego. Budowla jest orientowana, zbudowana w stylu neogotyckim, trzynawowa, halowa. Do jej budowy użyto czerwonej cegły. Posiada plan prostokąta o wymiarach 40 m x 17 m. Od strony wschodniej jest umieszczone prosto zamknięte prezbiterium, od strony zachodniej do korpusu świątyni jest dobudowana kwadratowa wieża z sześcioma kondygnacjami. Jej dolne piętra są ozdobione blendami ostrołukowymi i bliźnimi półkolistymi wnękami oraz tynkowanym fryzem opaskowym. Całość jest przykryta dachem dwuspadowym ze szczytami schodkowymi i zwieńczona czterometrowym krzyżem (z przodu) oraz chorągiewką z kutego żelaza z datą 1894 (z tyłu). Także korpus nawowy oraz prezbiterium są ozdobione licznymi blendami ostrołukowymi i bliźnimi półkolistymi, tynkowanymi wnękami, wklęsłymi fryzami i schodkowymi szczytami. Całość jest nakryta dwuspadowym dachem składającym się z dachówki. Nawa główna jest nakryta sklepieniem gwiaździstym, sześcioramiennym, nawy boczne są przykryte krzyżowo-żebrowym. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Chybiu

Kościół Chrystusa Króla w Chybiu – kościół rzymskokatolicki w Chybiu, zbudowany w latach 1927–1930. Od 1999 roku sanktuarium Matki Boskiej Gołyskiej. Historia W 1927 roku rozpoczęto budowę kościoła. Wcześniej mieszkańcy Chybia należeli do Parafii św. Barbary w Strumieniu. Budynek powstał na podmokłym gruncie, powstałym po zasypaniu dawnego stawu. Autorem projektu kościoła był Henryk Szołdra, a wystrój wnętrza kościoła wykonał arysta malarz z Istebnej – Jan Wałach. Kościół poświęcił ks. infułat Wilhelm Kasperlik 5 października 1930 roku. Rok później ustanowiono tu filię parafii św. Barbary w Strumieniu, a w 1932 utworzono placówkę duszpasterską. Nową Parafię Chrystusa Króla w Chybiu erygowano 28 kwietnia 1957 roku. Sanktuarium maryjne W 1768 roku wiszący na lipie w Gołyszu Obraz Matki Bożej Częstochowskiej przeniesiono do specjalnie zbudowanej drewnianej kaplicy. W 1866 roku powstała nowa murowana kaplica. Umieszczono w niej w głównym ołtarzu obraz Niepokalanego Poczęcia, a nad nim cudowny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, który nazywano Gołyskim. Gdy podczas budowy Zbiornika Goczałkowickiego w 1953 roku zaplanowano rozebranie kaplicy, obraz został 9 maja przeniesiony do istniejącego od 1788 roku kościoła parafialnego Matki Bożej Śnieżnej w Zarzeczu, który jednak również przeznaczono do rozbiórki. W związku z tym pod koniec czerwca 1954 roku obraz Matki Boskiej Gołyskiej został przeniesiony do pobliskiego kościoła Chrystusa Króla w Chybiu, tam gdzie miało zamieszkać najwięcej wysiedlonych mieszkańców z tej wioski. 21 listopada 1999 roku w parafii zostało ustanowione lokalne sanktuarium maryjne Matki Boskiej Gołyskiej. 15 maja 2004 roku obraz został ukoronowany. Przypisy
Kościół św. Józefa i Matki Bożej Częstochowskiej w Jedwabnie

Kościół świętego Józefa i Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pasym archidiecezji warmińskiej. Kościół z czerwonej cegły, posiadający trójbocznie zamknięte prezbiterium, został wymurowany w 1930 roku, wzniesiono go na planie wieloboku i osadzono na kamiennym fundamencie. Z przodu jest umieszczona charakterystyczna, drewniana wieża nakryta spadzistym dachem. Budowla została konsekrowana w 1932 roku jako kościół filialny parafii w Pasymiu. We wnętrzu świątyni znajduje się wyposażenie głównie powojenne, Ołtarz główny i boczny zostały wykonane w stylu neorenesansowym, przed ołtarzem jest umieszczona neogotycka balustrada. W głównym ołtarzu jest umieszczony obraz powstały w latach 60. XX wieku, wzorowany na pracy Dwie Trójce z około 1680 roku. Są to wyobrażenia Świętej Rodziny oraz Boga Ojca i Ducha Świętego bardzo wiernie skopiowane przez polską malarkę Danutę Duch. W bocznym ołtarzu można zobaczyć obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, z kolei na ambonie, 5 kolejnych prac tej artystki: świętych Piotra, Pawła, Judy, Ambrożego i św. Augustyna. Z lewej i prawej strony ołtarza znajdują się witraże: na prawo Świętego Józefa z Jezusem na ręku, na lewo Matki Boskiej. Na ścianach są umieszczone malowidła olsztyńskich autorów powstałe w latach 60. XX wieku m.in. Jezusa uciszającego burzę na morzu. Nad drzwiami wejściowymi jest umieszczone dużych rozmiarów, charakterystyczne wyobrażenie przedstawiające Świętego Józefa trzymającego małego Jezusa na ręku. Przypisy
Dom Wędlikowskich

Dom Wędlikowskich bezeichnet ein Wohn- und Geschäftshaus in Katowice (deutsch Kattowitz, Woiwodschaft Schlesien) in Polen. Es wurde von 1937 bis 1939 im Stil der Moderne für das Ehepaar Wędlikowscy errichtet und steht seit 2005 unter Denkmalschutz. Das fünfgeschossige Eckhaus steht im Südwesten des Stadtbezirks Śródmieście (Innenstadt) an der Ulica PCK 10. Architekt war Stanisław Gruszka. Das Gebäude gehört zu einem Ensemble ähnlicher Häuser und wurde am 30. November 2005 unter der Nummer A/162/05 in das nationale Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Schlesien aufgenommen. Literatur Aneta Borowik: Słownik architektów inżynierów i budowniczych związanych z Katowicami w okresie międzywojennym. Katowice 2012. S. 50–51. Katowicka moderna 1927–1939. Katowice 2012. S. 116–117. A. Szczerski (Hrsg.): Modernizmy: architektura nowoczesności w II Rzeczpospolitej. T. 2, Katowice i województwo śląskie. Kraków 2014. S. 200–201, 205. Waldemar Odorowski: Architektura Katowic w latach międzywojennych 1922–1939. Katowice 2013. S. 275. Weblinks Fußnoten
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kozłowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kozłowo archidiecezji warmińskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1733–1738 przez ewangelików. W 1815 roku została wyremontowana i odrestaurowana. Po drugiej wojnie światowej kościół został przejęty przez ludność napływową wyznania katolickiego. W dniu 22 czerwca 1972 roku przy świątyni została utworzona samodzielna parafia. Od 1968 roku budowla figuruje w rejestrze zabytków. Kościół został wybudowany w stylu barokowym, jest budowlą orientowaną, salową, murowaną z cegły i otynkowaną. Został zbudowany na planie prostokąta z małą zakrystią na planie kwadratu od strony południowej i wieżą na planie kwadratu z kruchtą w przyziemiu – od strony zachodniej. W dolnej kondygnacji wieża jest murowana, w górnej jest drewniana, posiada konstrukcję słupową, jest oszalowana deskami i zamknięta dachem namiotowym nakrytym dachówką. Na szycie znajduje się chorągiewka z datą 1733. Elewacje boczne są podzielone parami pilastrów (we wnętrzu odpowiadają im półfilary) i dużymi prostokątnymi oknami. Pilastry łączą również narożniki korpusu. Całość jest nakryta dachem czterospadowym złożonym z dachówki. Nawa jest nakryta drewnianym stropem płaskim. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Uhercach Mineralnych

Kościół św. Stanisława Biskupa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lesko archidiecezji przemyskiej, położony w Uhercach Mineralnych. Został wpisany na listę zabytków województwa podkarpackiego pod numerem A-173 razem z dzwonnicą i murem obronnym z brankami. Jest unikalnym przedstawicielem architektury późnobarokowej i murowanego kompleksu sakralnego na ziemi sanockiej. Historia Pierwszy kościół rzymskokatolicki w Uhercach został ufundowany już w 1745 r. przez właściciela wsi Józefa Malickiego, późniejszego kasztelana sanockiego. Istniał jednak zaledwie przez kilkanaście lat. Na jego miejscu w latach 1754-1757 wzniesiono murowaną świątynię wraz z dzwonnicą i murami obronnymi, ufundowaną przez Jakuba Jaworskiego, kanonika przemyskiego i prepozyta leskiego. Budynki zostały zaprojektowane prawdopodobnie przez śląskiego architekta Gotfryda Hoffmana, który nadał świątyni liczne cechy późnobarokowej architektury śląskiej. Kościół został konsekrowany w 1760 r. przez biskupa przemyskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego. Na przełomie XVIII i XIX w. dla kościoła została wykonana iluzjonistyczna polichromia, autorstwa lwowskiego artysty Marcina Stroińskiego, przemalowana w 1901 r. przez Jana Tabińskiego. W latach 1979–1988 kościół przeszedł kapitalny remont. Z pierwotnej dekoracji kościoła do dziś zachowały się: ornamenty stiukowe, ambona, organy oraz ołtarz główny wraz z obrazem przedstawiającym św. Stanisława Biskupa. Przed świątynią wznosi się również zabytkowa, późnobarokowa dzwonnica zbudowana na rzucie kwadratu o wysokości 22 m. Budowla posiada, tak jak fasada kościoła, dwa piętra równej wysokości. W dzwonnicy znajduje się jeden zabytkowy dzwon "Ave Maria" o średnicy 60 cm i wadze 115 kg z 1752 r. W 1932 r. parafia zakupiła dwa nowe dzwony: "Św. Andrzej" o wadze 297 kg z wizerunkiem świętego ziemi sanockiej Andrzeja Boboli i napisem: "Św. Andrzeju, Patronie kresów Polski, kresowych braci wiary i narodowości broń" oraz największy "Św. Stanisław Biskup i Męczennik" o wadze 585 kg z wizerunkiem św. Stanisława i napisem: "Św. Stanisławie, Patronie Polski i parafii uherzeckiej wstawiaj się za nami przed Bogiem". Bibliografia Zespół kościoła parafialnego pw. św. Stanisława Biskupa - Uherce Mineralne. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2018-11-08]. Historia kościoła na witrynie parafii. Parafia rzymskokatolicka w Uhercach. [dostęp 2018-11-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-11)]. Przypisy
St. Katharina (Płoskinia)

St. Katharina (polnisch: Kościół Świętej Katarzyny) ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Płoskinia (deutsch: Plaßwich), einem Ort im Powiat Braniewski in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Geschichte Die Plaßwicher Katharinenkirche wurde im mittleren 14. Jahrhundert als flachgedeckte gotische Backsteinkirche mit vorgesetztem Westturm errichtet. 1881–1884 erfolgte ein Neubau des Chores durch den Münsteraner Diözesanbaumeister Hilger Hertel. Architektur Der ursprüngliche Kirchenbau stellte eine im Innern flachgedeckte Saalkirche mit rechtwinklig geschlossenen Chorraum und nördlichem Sakristeianbau dar. Dem Winkel zwischen Schiff und Chor ist ein polygonal endender Treppenturm eingefügt, der blendengegliederte Westturm wird von einem Satteldach mit Staffelgiebel abgeschlossen. Die Chorerweiterung in fünf Seiten des Achtecks ist, wie auch das ältere Vorchorjoch, im Innern mit einem Sterngewölbe versehen. Ausmalung Die Ostseite des Schiffs wurde um 1660 mit einer Darstellung des Jüngsten Gerichts im Stil des Manierismus ausgemalt, die Decke des Schiffs erhielt 1713 die Szenen der Verkündigung des Herrn, der Heiligen Dreifaltigkeit, der mystischen Vermählung der hl. Katharina von Alexandrien mit dem Jesuskind und den Figuren von Aposteln und Kirchenvätern. Orgel Die Kirche erhielt 1909 eine Orgel mit pneumatischer Traktur im neubarocken Prospekt von Bruno Goebel mit folgender Disposition: Koppeln: Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P Suboktavkoppel: II/I, II Superoktavkoppel: II/I Literatur Plaßwich, Dorf, Kreis Braunsberg, Regierungsbezirk Königsberg, Provinz Ostpreußen, mit Eintrag aus Meyers Orts- und Verkehrslexikon, Ausgabe 1912, sowie einer historischen Landkarte der Umgebung von Plaßwich (meyersgaz.org) Adolf Boetticher: Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Ostpreußen. Band 4: Die Bau- und Kunstdenkmäler in Ermland. Königsberg 1894, S. 198–203 (Google Books). Weblinks Eintrag Kościół pw. św. Katarzyny w Płoskini im Kulturlexikon Ermland und Masuren. Einzelnachweise
Kościół św. Katarzyny w Płoskini

Kościół Świętej Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Frombork archidiecezji warmińskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1340-1360. W drugiej połowie XIV wieku została dostawiona wieża dzwonnicza, z kolei w 1654 roku – prezbiterium (zapewne na miejscu poprzedniego w stylu gotyckim) W 1713 roku kościół został mocno przebudowany. W tym okresie powstały kruchta północna, brama zewnętrzna i strop nawy. Podczas renowacji wykonanej w latach 1881–1884 zostały usunięte późniejsze naleciałości stylowe i przywrócono świątyni gotycką formę. W 1945 roku budowla została nieznacznie uszkodzona i odnowiono ją w późniejszych latach. Budowla jest orientowana, jednonawowa, murowana, wzniesiona z cegły. Od strony zachodniej jest dobudowana do niej wieża, od strona północnej kruchta, a od strona wschodniej węższe prezbiterium zamknięte wielobocznie. Przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, do której jest dostawiona cylindryczna neogotycka wieżyczka schodowa. Świątynia jest ozdobiona ostrołukowymi i kolistymi blendami, jak i ostrołukowymi oknami w ścianach nawy. Od strony zachodniej jest zwieńczona szczytami sterczynowo-schodkowymi. Wieża nie jest podzielona na piętra, ma parzyste okna znajdujące się w bardzo długich ostrołukowych blendach, ułożonych po trzy na każdej ze ścian. Wieża i korpus świątyni są nakryte dwuspadowym dachem. Wieża jest również zwieńczona szczytami sterczynowo-schodkowymi i chorągiewką z datą „1701”. Nawa nakryta jest stropem polichromowanym. Barokowe malowidła zostały wykonane w 1713 roku (zostały odnowione w 1933 roku) i przedstawiają sceny: Zwiastowania, Trójcy Świętej, Zaślubin św. Katarzyny z Dzieciątkiem Jezus oraz postacie apostołów i Ojców Kościoła. Prezbiterium jest nakryte sklepieniem kolebkowym z siecią dekoracyjnych żeber, z kolei zakrystia jest nakryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Ściana tęczowa jest ozdobiona polichromią wykonaną około 1660 roku w stylu manierystycznym (także odnowioną w 1933 roku). Na malowidle jest przedstawiona scena Sądu Ostatecznego. Przypisy
Kościół Świętych Kosmy i Damiana w Świątkach

Kościół Świętych Kosmy i Damiana – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świątki archidiecezji warmińskiej. Historia i architektura Jest to budowla wzniesiona w latach 1855-1856 i konsekrowana w 1871 roku. Świątynia jest orientowana, jednolita, zbudowana w stylu neogotyckim, murowana, wzniesiona z cegły, posiada jedną nawę z wydzielonym wielokątnym prezbiterium. Korpus nawowy jest opięty przyporami. W ścianach znajdują się ostrołukowe okna, zwieńczone arkadowymi fryzami. Od strony zachodniej do korpusu jest dobudowana bardzo szeroka, niska wieża na planie kwadratu, nadbudowana ośmiokątną wieżyczką z ostrosłupowym dachem hełmowym i zwieńczona w narożnikach sterczynami. Wnętrze kościoła jest nakryte stropem belkowanym. Prezbiterium budowli jest nakryte sklepieniem żebrowym. Organy Organy wybudował prawdopodobnie Bruno Goebel w około 1920 roku. Przeszły remont około roku 1995. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Milejewie

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Elbląg Północ diecezji elbląskiej. Jest to świątynia wzniesiona w końcu XIV wieku. Po wprowadzeniu reformacji w 1595 roku kościół został przejęty przez luteran. W latach osiemdziesiątych XVII wieku wybudowano nową wieżę. Wieża istniała do 1857 roku, ponieważ zawaliła się. W połowie XIX wieku został wykonany remont świątyni i zaczęła się budowa nowej wieży. Po tym, jak Milejewo zostało włączone do Polski, budowla w 1946 roku została przejęta przez katolików i obecnie posiada wezwanie św. Stanisława. W 2003 roku została odsłonięta przed nią płyta upamiętniająca 700- lecie miejscowości i parafii. Sama świątynia jest jedynym zabytkowym obiektem we wsi, do zachowanego wyposażenia należą: granitowa kropielnica, ołtarz w stylu barokowym, prospekt organowy z XVIII wieku oraz dzwon. Przypisy