NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hala Podpromie

Hala Podpromie är en inomhusarena i Rzeszów i Polen. Arenan används både för sportevenemang och för andra evenemang som konserter. Arenan invigdes 16 juni 2002 och har en maximal kapacitet på 7 100 personer. Den är hemmaarena för volleybollklubbarna KS Developres Rzeszów (damer) och Asseco Resovia (herrar). Den har använts av polska landslag i flera inomhussporter. Den var också värd för inomhusvärldsmästerskapen i bågskytte 2009. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från polskspråkiga Wikipedia, Hala Podpromie w Rzeszowie, 6 november 2022. Externa länkar Webbplats (polska)
Dobieszyn (stacja kolejowa)

Dobieszyn – stacja kolejowa w Dobieszynie, w gminie Stromiec, w powiecie białobrzeskim, w województwie mazowieckim, w Polsce. Ruch pasażerski Przypisy Linki zewnętrzne Dobieszyn, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Park Ujazdowski

El Park Ujazdowski (lit. Parc d'Ujazdów) és una de les zones verdes més pintoresques de la ciutat de Varsòvia (Polònia). Està situat a l'Aleje Ujazdowskie, prop de moltes ambaixades i de l'edifici Sejm. Història Des de finals de l'edat mitjana, la zona fou ocupada pel poble d'Ujazdów, situat a diversos quilòmetres del sud de la part vella de Varsòvia. Al segle xvii (1619-1625) s'hi construïren un palau i un jardí per al rei Zygmunt III Waza, per Jan Trevano. El 1782 el rei Stanisław August Poniatowski comprà el poble i el traslladà aproximadament un quilòmetre més cap a l'oest (prop del lloc on actualment hi ha el campus principal de la Universitat Tecnològica de Varsòvia, mentre aquesta zona (situada al principal eix de l'anomenada Carretera Reial) fou transformada en una gran plaça creada per a quarters militars, modelada i anomenada posteriorment com els Camps de Mars de París. El poble fou reanomenat Nowa Wiés (Nou Poble) i esdevingué el nom del carrer modern de Nowowiejska. Després de la conquesta russa de Varsòvia i l'efecte de les Guerres Napoleòniques, la zona va perdre el seu caràcter militar i esdevingué un lloc de fires anuals. També serví com a lloc d'entreteniment, amb stands a l'aire lliure cada estiu. Durant la presidència de Sokrates Starynkiewicz, el 1893 l'arquitecte de jardins de renom, Franciszek Szanior, s'encarregà de convertir-lo en un parc públic a l'estil dels jardins paisatgístics, una barreja de jardins romàntics amb carrerons barrocs. El carreró dels noguers de la part oest de la zona fou incorporat al parc després de la seva inauguració. El parc, en el moment de la seva fundació, era un dels més moderns d'Europa. Contenia un gran estany, diverses fonts i un pont de formigó armat sobre la part sud de l'estany, que foren construïts per l'enginyer William Lindley. El pont fou la segona construcció feta amb aquest material en tot el món, després del pont de Viggen, a Suïssa, construït el 1894. El parc també tenia il·luminació de gas, un pati per als infants i una balança pública (encara en ús actualment). Les escultures foren treballades per Edward Wittig, Pius Weloński i Theodor Charles Gruyere. Després de la Segona Guerra Mundial s'hi afegí un monument a Ignacy Jan Paderewski. Actualment el parc és un dels preferits entre els ciutadans de la ciutat: el seu pati és molt popular amb els infants, i molts el fan servir d'ambient per a les seves fotografies. El 2002 el parc fou completament reconstruït. Referències Enllaços externs Imatges del parc abans de la guerra
Ujazdowski-Park

Der Ujazdowski-Park (polnisch Park Ujazdowski) ist ein Park in Warschau, errichtet im 19. Jahrhundert. Der Garten schließt sich an den Schloss Ujazdów an. Geschichte Der Garten wurde 1893–1896 hinter dem Schloss Ujazdów im englischen Stil angelegt. Franciszek Szanior gestaltete ihn. Im Zweiten Weltkrieg wurde er durch Kämpfe des Warschauer Aufstands in Mitleidenschaft gezogen. Nach dem Krieg wurde er wieder restauriert. Im Park befinden sich mehrere Skulpturen und Denkmäler sowie der Ujazdowski-See. Weblinks Nachweise Homepage
Ujazdów Park

Ujazdów Park (Polish: Park Ujazdowski) is one of the most picturesque parks of Warsaw, Poland. It borders Aleje Ujazdowskie (Ujazdów Avenue), with its many embassies and Sejm building. History From the late Middle Ages the area had been occupied by the village of Ujazdów, located several miles south of Warsaw's Old Town. In 1619-1625 a palace and garden were built here by Giovanni Battista Trevano for King Sigismund III Vasa. In 1782 King Stanisław August Poniatowski bought the village and relocated it about a kilometer west (near what is now the main campus of the Warsaw Polytechnic), while the old village's area (along the axis of the "Royal Road") was turned into Pole Marsowe (the Field of Mars), a large square for military parades, modeled and named after Paris' Champ de Mars. The village itself was renamed Nowa Wieś ("New Village") and gave its name to the present-day ulica Nowowiejska (New Village Street). After the Russian takeover of Warsaw in the wake of the Napoleonic Wars, the area lost its military character and became a venue for annual fairs. It also served as a place of entertainment, with merry-go-rounds and open-air stands placed there every summer. In 1893, under Mayor Sokrates Starynkiewicz, the renowned garden architect Franciszek Szanior was commissioned to turn the former Field of Mars into a public park in the-then popular "landscape style," a mixture of Romantic garden and Baroque-style lanes. The avenue of chestnut trees in the western part of the area was incorporated into the newly founded park. At the time of its foundation, the park was one of the most modern in Europe. It featured a large pond, fountains and a reinforced-concrete bridge over the southern part of the pond, built by the renowned engineer William Lindley. The bridge was the second construction built of that material in the world, after the bridge in Viggen, Switzerland (1894). The park also had gas lighting, a playground for children, and a public weighing scale (still in use as of 2009). The park's sculptures were carved by Edward Wittig, Pius Weloński and Théodore-Charles Gruyère. After World War II, a monument to Ignacy Jan Paderewski, by Michał Kamieński, was added. Ujazdów Park is a favorite of Varsovians: its playground is popular with children, and many newlyweds use the park as a setting for their wedding photographs. In 2002 the park was completely refurbished. See also Ujazdów Castle Łazienki Park Pole Mokotowskie English Landscape Garden English Landscape Park References External links (in Polish) Pre-war pictures of the park
Parco Ujazdów

Il parco Ujazdów (in polacco: Park Ujazdowski) è un parco pubblico di Varsavia, capitale della Polonia. Storia Dal tardo medioevo l'area dell'odierno parco era occupata dal villaggio di Ujazdów, situato diversi chilometri a sud del centro storico di Varsavia. Nel 1619-1625 qui furono costruiti un palazzo e un giardino da Giovanni Battista Trevano per il re Sigismondo III Vasa. Nel 1782 il re Stanisław August Poniatowski acquistò il villaggio e lo spostò a circa un chilometro a ovest (vicino a quello che oggi è il campus principale del Politecnico di Varsavia), mentre l'area del vecchio villaggio fu trasformata in Polo Marsowe (il Campo di Marte), una grande piazza per le parate militari. Il villaggio stesso fu ribattezzato Nowa Wieś ("Nuovo villaggio") e diede il nome all'attuale ulica Nowowiejska (Nuova strada del villaggio). Dopo la conquista russa di Varsavia sulla scia delle guerre napoleoniche, l'area perse il suo ruolo originario e divenne sede di fiere, giostre e bancarelle all'aperto. Nel 1893, su commissione del sindaco Sokrates Starynkiewicz, architetto Franciszek Szanior fu incaricato di trasformare l'ex Campo di Marte in un parco pubblico. Al momento della sua creazione, il parco era uno dei più moderni d'Europa. Al suo interno erano ospitati un grande stagno, fontane e un ponte in cemento armato sulla parte meridionale dello stagno, costruito dal ingegnere William Lindley. Il ponte fu la seconda costruzione realizzata con quel materiale al mondo, dopo il ponte di Viggen in Svizzera (1894). Il parco disponeva anche di illuminazione a gas e di un parco giochi per bambini. Al suo interno vennero collocate sculture ad opera di Edward Wittig, Pius Weloński e Théodore-Charles Gruyère. Dopo la seconda guerra mondiale fu aggiunto un monumento creato da Michał Kamieński e dedicato a Ignacy Jan Paderewski. Nel 2002 il parco è stato completamente ristrutturato. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Parco Ujazdów Collegamenti esterni Sito ufficiale, su u-jazdowski.pl.
Park Ujazdowski w Warszawie

Park Ujazdowski – zabytkowy park w śródmieściu Warszawy, położony przy Al. Ujazdowskich, między ulicą Piękną i placem Na Rozdrożu. Historia W XIX wieku w miejscu parku znajdował się niezabudowany i rzadko zadrzewiony teren wykorzystywany do organizowania zabaw ludowych oraz jako plac ćwiczeń i rewii wojska. Odbywały się tam również wystawy, m.in. w 1876 rolnicza, a w 1887 – higieniczna. Ponieważ był on niewystarczający dla celów wystawowych, postanowiono część nieruchomości przeznaczyć na park. Jej część wschodnią przekazano Szpitalowi Ujazdowskiemu, natomiast fragment przy placu na Rozdrożu przeznaczono pod budowę cerkwi św. Michała Archanioła. Park został urządzony w latach 1893–1896 staraniem Komitetu Plantacyjnego. Projektantem był Franciszek Szanior. Był parkiem krajobrazowym. Znalazły się tam m.in. staw zaprojektowany przez Williama Heerleina Lindleya z wodą spływającą po granitowych skałach o powierzchni 0,4 ha oraz sztucznie uformowane wzniesienia. Przy budowie mostka po raz pierwszy na terenie Królestwa Polskiego zastosowano betonową konstrukcję przęsła. Park początkowo nie był ogrodzony. W 1913 rosyjski prezydent miasta Aleksander Miller obronił przed zabudową północno-zachodni narożnik parku, w którym planowano wzniesienie Rosyjskiego Domu Ludowego. W parku ustawiono kilka rzeźb. Z uwagi na jego dużą popularność wśród dzieci i młodzieży, odsłonięcie Ewy Edwarda Wittiga spowodowało protesty organizacji dewocyjnych i ożywioną polemikę w prasie. We wrześniu 1939 park był miejscem pochówków osób, które zginęły podczas obrony miasta. W okresie okupacji niemieckiej parkowi nadano niemiecką nazwę Alleepark. Wiosną 1944 zakazano wstępu do niego dla ludności polskiej. W kwietniu 1945 oczyszczony z min park przekazano do użytku mieszkańców. Układ parku zachował się w stanie zasadniczo niezmienionym, z wyjątkiem jego fragmentu w północno-wschodnim narożniku, zabudowanego budynkiem Desy Unicum. W 1965 park został wpisany do rejestru zabytków. W 2002 zakończono jego rewaloryzację. Na terenie parku rosną trzy drzewa – pomniki przyrody: orzech czarny, klon pospolity (odmiana Schwedlera) i dąb szypułkowy. Powierzchnia parku wynosi 5,7 ha (według innego źródła 5,3 ha). Jest on ogrodzony i zamykany na noc. Obiekty na terenie parku Staw Ujazdowski Rzeźba Gladiator Piusa Welońskiego (1880) ofiarowana miastu przez Emanuela Bułhaka. Rzeźba Ewa Edwarda Wittiga (1911). Rzeźba Perseusz Theodora Gruyere’a z przełomu XIX i XX wieku. Pomnik Ignacego Jana Paderewskiego. Kamień upamiętniający Stanisława Jachowicza (1930). Zabytkowa waga osobowa wyprodukowana w 1898 przez Lubelską Fabrykę Wag na Wystawę Światową w Paryżu (1900). Została ustawiona w parku w 1912. Pastorał parkowy (1913) (historyczny pastorał znajduje się przy zachodnim przyczółku "mostku Lindleya"). Plac zabaw dla dzieci. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszaway Archiwalne widoki parku w bibliotece Polona
Уяздувский парк

Уяздувский парк (пол. Park Ujazdowski) — один из самых живописных парков Варшавы. Граничит с Уяздовской аллеей с её многочисленными посольствами и зданием сейма. История Во времена позднего средневековья в данной местности была расположена деревня Уяздув, находившаяся в нескольких милях от варшавского Старого города. В 1619—1925 Джованни Баттиста Тревани построил здесь дворец и сад для короля Сигизмунда III Вазы. В 1782 году король Станислав Август Понятовский купил деревню и переместил её примерно на километр в западном направлении (в место, расположенное вблизи теперешнего главного университетского городка Варшавского политехнического института), а на месте прежней деревни (вдоль «Королевского тракта») было основано Марсово поле, большая площадь для военных парадов, созданная и получившая название в честь парижского Марсова поля. Деревня была переименована в Нову Весь и дала название Нововейской улице. После того, как Россия по итогам Наполеоновских войн получила Варшаву, этот район утратил свой военный характер и стал местом проведения ежегодных ярмарок. Он также служил местом развлечений: здесь каждое лето размещались карусели и навесы под открытым небом. В 1893 году при мэре Сократе Старынкевиче знаменитому садовнику Франтишек Шаниор было поручено превратить бывшее Марсово поле в общественный парк в модном в то время «ландшафтном стиле», представляющем собой смесь романтического сада и тропинок в стиле барокко. Расположенная в западной части каштановая аллея была включена в недавно основанный парк. На момент своего создания, парк был одним из самых современных в Европе. В нём были большой пруд, фонтаны и железобетонный мост, переброшенный через южную часть пруда, построенный известным инженером Вильямом Линдлеем. В парке также было газовое освещение, игровая площадка для детей и общественные весы. Парковые скульптуры были созданы Эдвардом Виттигом, Пием Велонским и Теодором-Шарлем Грюйером. После Второй мировой войны был добавлен памятник Игнацию Яну Падеревскому, созданный Михалом Каменским. Уяздувский парк пользуется популярностью среди жителей Варшавы: его игровая площадка привлекает детей, и многие молодожёны используют парк как место для своих свадебных фотографий. В 2002 году парк был полностью отремонтирован. См. также Уяздовский замок Лазенки (парк) Мотоковское поле Примечания Ссылки Довоенные изображения парка (пол.)
Festungsfront Oder-Warthe-Bogen

The Festungsfront Oder-Warthe-Bogen (lit. 'Fortified Front Oder–Warta Bend'), also called the Festung im Oder-Warthe-Bogen or Ostwall (East Wall), and in Polish the Międzyrzecki Rejon Umocniony, MRU (Międzyrzecz Fortification Region), was a fortified military defence line of Nazi Germany between the Oder and Warta rivers, near Międzyrzecz. The part around Międzyrzecz (Meseritz) has been colloquially referred to as the Regenwurmlager (lit. 'Earthworm camp'). Built in 1934–44, it was the most technologically advanced fortification system of Nazi Germany, and remains one of the largest systems of this type in the world today. It consists of around 100 concrete defence structures partially interconnected by a network of tunnels. Some of the forts and tunnels are available for visiting. The most interesting part is the central section, which begins in the south with the so-called Boryszyn Loop near the village of Boryszyn (Burschen) and extends about 12 km to the north. Another interesting part of MRU is located in Pniewo (Fischerhaus) in the Międzyrzecz District. In the central section the bunkers are interconnected with a system of tunnels, 32 kilometres (20 mi) long and up to 40 metres (130 ft) deep. In the underground system there are also railway stations, workshops, engine rooms and barracks. It is also among the top 10 largest hibernation sites for bats in Europe according to the data of the EUROBATS Agreement. The numbers of hibernating bats exceeds 39,000 individuals in some years. 12 species have been found hibernating there and one more (the northern bat) roosts in cooler stand alone bunkers not connected with the underground system. History The design works of the fortified defence line started in Germany in 1932. The first stage, until 1935, included constructing of water obstacles and 12 light bunkers. Adolf Hitler visited the construction site in the end of 1935. The end of works was scheduled for 1951. The Soviet army reached the defence line in the course of the Vistula–Oder Offensive in January 1945, before the Germans could deploy troops; the line was broken in three days. References External links The Fortified Front of Odra-Warta Rivers, Boryszyn Loop (in Polish) Information about the Boryszyn Loop Archived 2019-08-18 at the Wayback Machine (in Polish, English, and German) Information and Pictures (in German) Short inspection video 2019
Festungsfront Oder-Warthe-Bogen

Festungsfront Oder-Warthe-Bogen (que l'on peut traduire par « Forteresse avancée Oder-Warta-Bogen »), aussi appelée Ostwall (« Mur de l'Est »), est un ensemble de fortifications souterraines érigées par l'armée allemande avant la Seconde Guerre mondiale. Construites de 1934 à 1938 entre l'Oder et la Warta, elles ont été les fortifications les plus avancées du Troisième Reich et se situent dans un territoire remis à la Pologne dans l'après-guerre. Elles ont compris une centaine de structures défensives en partie reliées par un réseau de tunnels. Certaines sections peuvent maintenant être visitées. Description La partie centrale, située près de Boryszyn en Pologne, s'étend vers le nord sur une douzaine de kilomètres. Les casemates sont reliées grâce à un réseau de tunnels souterrains d'une longueur de 32 kilomètres, lesquels peuvent s'enfoncer jusqu'à 40 mètres sous terre. Le réseau comprend des rails, des ateliers, des salles de machines et des logements. En 2014, c'est devenu un grand refuge artificiel à chauves-souris pour l'Europe, accueillant plus de 37 000 chauves-souris de 10 espèces pendant leur hibernation. « Pour y pénétrer, il faut une autorisation, afin de protéger les chauves-souris contre des vandales et le flux de touristes ». Notes et références Annexes Bibliographie (de) Christel Focken, Ostwall. Die vergessene Festungsfront „Oder-Warthe-Bogen“, Aachen, Helios, 2006 (ISBN 3-938208-23-6) (de) Günter Leibner, Die Festung „Oder-Warthe-Bogen“, Buchholz, Haupt, 2000 (ISBN 3-00-005988-1) (de) Sonja Wetzig, Ostwall. Die vergessene Festungsfront im Oder-Warthe-Bogen, Wölfersheim-Berstadt, Podzun-Pallas, 1999 (ISBN 3-7909-0662-X) (de) Janusz Miniewicz et Bogusław Perzyk, Die Festungsfront Oder - Warthe-Bogen, Militaria Bogusława Perzyka, 2012 (ISBN 83-900868-0-8) Articles connexes Mur de l'Atlantique Regenwurmlager (en) Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne
Oder-Warthe-stelling

De Oder-Warthe-stelling was in de Tweede Wereldoorlog een Duitse militaire verdedigingslinie, zo'n 150 km ten oosten van Berlijn, deel van de Ostwall. Tegenwoordig ligt de linie in Polen, waar hij zich uitstrekt van Brzozowiec aan de Warthe (Warta) tot Nietkowice aan de Oder (Odra). De linie werd gepland in 1928, maar pas gebouwd in 1934-1938. In 1944 werd hij versterkt met het oog op de opmars van het Rode Leger. Ondanks die versterkingen wist het Rode Leger de linie binnen enkele dagen te veroveren (28-31 januari 1945). Externe links www.ostwallinfo.de
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Kielcach

Kościół świętej Teresy od Dzieciątka Jezus – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kielce-Południe diecezji kieleckiej. Znajduje się w kieleckiej dzielnicy Słowik. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1934-1938 przez księdza Antoniego Żrałka. W czasie okupacji niemieckiej były kontynuowane prace we wnętrzu kościoła. Po zakończeniu II wojny światowej budowa była kontynuowana przez pracującego w parafii przez 38 lat proboszcza księdza Tadeusza Michalskiego. Przez niego Kościół został wyposażony i zostało ukończone jego wnętrze. Wnętrze i wyposażenie W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz św. Teresy z Lisieux. W bocznych ołtarzach są umieszczone obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Serca Pana Jezusa. Ściany są ozdobione współczesnymi freskami przedstawiającymi świętych apostołów Piotra i Pawła oraz polskich świętych: Brata Alberta i Rafała Kalinowskiego, misjonarzy polskich i patronów Polski: św. Stanisława BM i św. Wojciecha. Świątynia jest wyposażona w nowe organy. Jest to instrument Rembrandt 275 Platinum Edition posiadający 7 kanałowe nagłośnienie. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Kielcach

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kielce-Południe diecezji kieleckiej. Znajduje się w kieleckiej dzielnicy Baranówek. Historia i wyposażenie Świątynia została wzniesiona w latach 1965-1968. Budowlę zaprojektował architekt Czesław Cęckiewicz. Wyposażenie wnętrza jest współczesne. Cała ściana ołtarzowa w prezbiterium jest wypełniona mozaiką przedstawiającą Chrystusa Króla, wykonaną przez Marię Ledkiewicz-Wodnicką, która harmonizuje ze stacjami Drogi Krzyżowej i wysokimi oknami witrażowymi. Świątynia została konsekrowana w 1968 roku przez biskupa Jana Jaroszewicza. Kościół posiada relikwie i ołtarz św. Urszuli Ledóchowskiej. Świątynia znajduje się w spisie obiektów gminnej ewidencji zabytków miasta Kielce. Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Kielcach

Kościół świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kielce-Północ diecezji kieleckiej. Znajduje się w kieleckiej dzielnicy Szydłówek. Historia i architektura Zezwolenie na budowę kościoła parafia otrzymała w 1973 roku Budowniczym świątyni był ksiądz proboszcz Jan Kudelski. Dwukondygnacyjny kościół należący do współczesnej architektury sakralnej został zaprojektowany przez: Władysława Pieńkowskiego, Mariana Szymanowskiego, Kingę Pieńkowską-Osińską. Kamień węgielny pochodzący z Grobu Św. Piotra w Rzymie został poświęcony przez papieża Pawła VI i wmurowany w dniu 10 października 1976 roku przez biskupa Jana Jaroszewicza. W 1983 roku rozpoczęto odprawianie Mszy Świętych w górnym kościele. Po ponad dwudziestu latach budowy świątynia została konsekrowana w dniu 19 listopada 1995 roku przez arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce. Przy wejściu głównym do świątyni znajduje się usytuowana na kolumnie figura Św. Józefa z Dzieciątkiem wyrzeźbiona przez Jerzego Sikorskiego. Kościół na planie ćwiartki koła jest dwupoziomowy i posiada w dużej mierze jednoprzestrzenne wnętrze. Sklepienie świątyni jest pokryte monumentalnymi, ażurowo powycinanymi żebrami, zbiegającymi się promieniście nad ołtarzem głównym. Obecny ołtarz z marmuru kararyjskiego został wykonany przez Jerzego Sikorskiego. Stacje drogi krzyżowej wyrzeźbiła Anna Grocholska. W nawie znajdują się ołtarze Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz Św. Józefa. W tym ostatnim jest umieszczona kopia cudownego obrazu Św. Józefa z Kalisza namalowana przez Krzysztofa Jackowskiego. Organy zostały wykonane w Zakładzie Organowym Jana Zycha. W dolnej świątyni ołtarz główny jest ozdobiony figurą Matki Bożej Fatimskiej o oryginalnych rozmiarach, przywiezioną z Portugalii, znajdującą się nad złoconym tabernakulum. W krypcie przedpogrzebowej są namalowane freski autorstwa Łucji i Józefa Ośminów. Świątynia znajduje się w spisie obiektów gminnej ewidencji zabytków miasta Kielce. 29 grudnia 2013 roku ks. biskup Kazimierz Ryczan podniósł kościół do godności Diecezjalnego Sanktuarium Świętego Józefa Opiekuna Rodziny. Przypisy