NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chełminka

Chełminka – wyspa w północno-zachodniej Polsce, przy północno-zachodniej części jeziora Wicko Wielkie. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Wyspa wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Wyspa nie jest zamieszkana. Chełminka nie jest wydzielona ewidencyjnie i wchodzi w skład działki geodezyjnej obejmującej jezioro Wicko Wielkie. Ma kształt trójkątny, z długim bokiem północnym (ok. 440 m) oddzielonym od Półwyspu Przytorskiego (i zarazem wyspy Wolin) przez Wicką Strużkę. Bok południowo-wschodni (ponad 250 m długości) stanowi brzeg jeziora Wicko Duże. Wzdłuż brzegu południowo-zachodniego biegnie kanał Wielka Struga, oddzielający Chełminkę od wyspy Koński Smug. Skierowany na południe cypel jest wyciągnięty w kierunku szuwarowych wysepek zwanych Świńskimi Kępami. Wyspa położona jest w parku narodowym oraz w obszarach sieci Natura 2000 – specjalnej ochrony ptaków „Delta Świny” i ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Wyspa chroniona jest biernie – nie są na niej prowadzone działania związane z koszeniem roślinności lub wypasem zwierząt. Nazwę Chełminka wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Götschen-Holm. Zobacz też lista polskich wysp Chełminek Przypisy
Malé Tiché pleso

Malé Tiché pleso je malé nestálé krasové jezírko v Široké dolině, která je boční větví Javorové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Je 11,2 m dlouhé a 8,5 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2 m. Okolí Na západě se zvedá hřeben Horvátova vrchu, který na jih pokračuje přes Zámky, Sedlo pod Zámkami až k Široké. Východně od jezera se tyčí vrchol Svišťovek. Na sever se otevírá Široká dolina. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Ve vzdálenosti od něj asi 75 m se nachází Tiché pleso. Široký jarok, který ústí do Javorinky, se objevuje až níže v údolí. Přístup Pleso není přístupné pro veřejnost. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Tiché pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Ciche Oko
Ciche Oko

Ciche Oko (słow. Malé Tiché pleso) – niewielki stawek znajdujący się na wysokości ok. 1750 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Szerokiej Jaworzyńskiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Leży on ok. 140 m na północny zachód od największego zbiornika wodnego Doliny Szerokiej – Cichego Stawu. Ma on około 11,2 m długości, ok. 8,5 m szerokości, a jego maksymalna głębokość to ok. 2 m. Do Cichego Oka nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, gdyż leży na obszarze ochrony ścisłej, którym objęte są okolice masywu Szerokiej Jaworzyńskiej. Ciche Oko jest stawkiem okresowym, więc jego wymiary mogą ulegać wahaniom. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie cz. XV Wyd. I. Warszawa: Sport i Turystyka, 1972. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
Tiché pleso

Tiché pleso je krasové jezero v Široké dolině, která je boční větví Javorové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0460 ha a je 30 m dlouhé a 22 m široké. Dosahuje maximální hloubky 0,8 m a objemu 145 m³. Leží v nadmořské výšce 1748 m. Pleso vzniklo zřícením stropu jeskyně. Jmenuje se podle dřívějšího názvu Široké doliny. Okolí Na západě se zvedá hřeben Horvátova vrchu, který na jih pokračuje přes Zámky, Sedlo pod Zámkami až k Široké. Východně od plesa se tyčí vrchol Svišťovek. Na sever se otevírá Široká dolina. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Teplota vody v létě dosahuje přibližně 20 °C. Ve vzdálenosti od něj asi 75 m se nachází nestálé Malé Tiché pleso. Široký jarok, který ústí do Javorinky, se objevuje až níže v dolině. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není přístupné pro veřejnost. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tiché pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Cichy Staw
Cichy Staw

Cichy Staw (słow. Tiché pleso, niem. Stiller See, węg. Csendes-tó) – mały stawek położony na wysokości 1745 m n.p.m. w Dolinie Szerokiej (odgałęzienie Doliny Jaworowej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary wykazują, że ma on powierzchnię 0,050 ha, wymiary 30 × 22 m i głębokość około 0,5 m. Jest to jedno z nielicznych w Tatrach jeziorek pochodzenia krasowego, a nie lodowcowego (największym stawkiem krasowym po Cichym Stawie jest Mokra Jama). Rejon Doliny Szerokiej jest rezerwatem ścisłym, dlatego też do Cichego Stawu nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny. Cichy Staw otoczony jest: od południowego zachodu przez Spismichałową Czubę od południowego wschodu przez Szeroką Jaworzyńską od wschodu przez Świstową Górę. Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Ciemniak (jezioro w powiecie ostródzkim)

Ciemniak (niem. Zimmeck See, Zimek See) – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Morąg, na południowy zachód od miejscowości Kadzianka. Powierzchnia jeziora wynosi 3,11 ha. Bibliografia Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", W: "Morąg – z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973
Jezioro Cisie

Jezioro Cisie (niem. Stiller See) – bezodpływowe jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w gminie Bledzew, ok. 1 km od drogi Bledzew-Goruńsko. Charakterystyka Jezioro otoczone lasami. Woda akwenu niezwykle przezroczysta, w I klasie czystości. Wschodni brzeg suchy i wysoki. Roślinność wodna zanurzona zajmuje powierzchnię 4,8 ha, co stanowi 12,2 proc. powierzchni lustra wody. W stromej skarpie zachodniego brzegu znajduje się wiele głębokich jarów. Od południa jezioro Cisie sąsiaduje z oddalonym o 200 m jeziorem Chycina. Przypisy
Cmentarz Garnizonowy w Toruniu

Cmentarz Garnizonowy w Toruniu (oficjalnie: Cmentarz komunalny nr 1) – dawny cmentarz wojskowy (obecnie cmentarz komunalny nr 1), znajdujący się przy ul. Grudziądzkiej 22/30 w Toruniu. Historia Odkąd Toruń stał się istotnym punktem na militarnej mapie Prus, stacjonujący w mieście garnizon rozrastał się. W roku 1816 władze miasta zgodziły się więc, by w zamian za odszkodowanie pieniężne, przekazać wojsku obszar, który posłużyć miał żołnierzom jako cmentarz. Ten teren był położony w połowie drogi między murami miejskimi a stawami przy Kaszowniku. Cmentarz wojskowy służył garnizonowi toruńskiemu jedynie do roku 1839, jako że wówczas z pretensjami o zajmowany przez nekropolię obszar zgłosił się jego dawny właściciel. Tak też na przełomie lat 1839/1840 zrodziła się potrzeba wytyczenia nowego miejsca grzebalnego dla żołnierzy stacjonujących w Toruniu. Powstał wówczas istniejący do dziś cmentarz, nadal powszechnie nazywany cmentarzem garnizonowym. Nekropolia kilkakrotnie zmieniała swój kształt. Po roku 1928 poszerzono ją o obszar przylegający od zachodu. Wartości architektoniczne i historyczne Mimo XIX-wiecznego rodowodu, na terenie cmentarza zachowało się niewiele obiektów pochodzących z pierwszych dziesięcioleci jego istnienia. Są to: żeliwny krzyż położony na skrzyżowaniu dwu głównych alejek – fundacja monarchy pruskiego Fryderyka Wilhelma IV (lata czterdzieste XIX w.); grób Hedwig Wahl z 1861 roku. Nie zachowała się mogiła francuskich jeńców zatrudnionych przy budowie i modernizacji toruńskiej twierdzy w latach siedemdziesiątych XIX w. Na cmentarzu chowano żołnierzy niemieckich i jeńców wojennych z I wojny światowej, żołnierzy poległych podczas wojny polsko-bolszewickiej, przedstawicieli białej emigracji rosyjskiej i ukraińskiej w Toruniu, 552 żołnierzy radzieckich poległych podczas II wojny światowej. Ponadto na cmentarzu pochowano porucznika powstania styczniowego Piotra Wróblewskiego (zm. 1928), emerytowanego byłego prezydenta senatu galicyjskiego w Sądzie Najwyższym w Wiedniu Władysława Aleksandra Münnicha, reżysera teatralnego Hugona Morycińskiego, historyka Witolda Łukaszewicza. Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy Bibliografia Magdalena Niedzielska: Toruńskie cmentarze. Toruń: Towarzystwo Naukowe w Toruniu, 1992. ISBN 83-85196-66-8.
Kommunaler Friedhof (Cieszyn)

Der Kommunale Friedhof (polnisch Cmentarz komunalny) ist ein Friedhof in Cieszyn und wurde 1891 an der nördlichen Stadtgrenze eingerichtet, als der Alte Friedhof an der Georgskirche zu klein wurde. Bestattungen finden hier weiterhin statt. Der Friedhof wird von der Stadt Cieszyn verwaltet und befindet sich an der ulica Bielska nördlich der Altstadt. Er ist mittlerweile mit 6,94 ha der größte Friedhof der Stadt. Auf dem Friedhof befinden sich auch ein Massengrab der Opfer der NS-Besetzung sowie Soldatenfriedhöfe beider Weltkriege. Der Friedhof steht unter Denkmalschutz. Gräber von bekannten Verstorbenen Es ruhen hier unter anderen: Ludwik Brożek Johann Demel von Elswehr (1825–1892) Jan Foltyn Józef Londzin (1863–1929) Karol Miarka Jan Michejda (1853–1927) Gustaw Morcinek (1891–1963) Franciszek Popiołek Tadeusz Reger (1872–1938) Jadwiga Smykowska Paweł Stalmach (1824–1891) Ignacy Świeży Helena Tichy Maria Wardasówna Wincenty Zając Galerie Weblinks Nachweise Witold Iwanek, Cieszyńskie nekropole, „Kalendarz Cieszyński 1990“, Cieszyn 1989, S. 90–91.
Cmentarz Komunalny w Cieszynie

Cmentarz Komunalny w Cieszynie przy ulicy Katowickiej został uruchomiony w 1891 roku, kiedy na potrzeby miasta przestał wystarczać cmentarz przy kościele św. Jerzego z 1884 roku. Jest to obecnie największa nekropolia miasta. Założenie cmentarne obejmuje obszar 6,94 ha z działami o prostokątnym lub kwadratowym kształcie z licznym drzewostanem. W najstarszej części działy oznaczone zostały zabytkowymi tablicami działowymi z żeliwa odlanymi w hucie w Trzyńcu. Główne wejście na cmentarz prowadzi przez ozdobną bramę wjazdową w stylu austriackiego baroku z kopułą, w której do 1950 roku znajdował się dzwon używany podczas pogrzebów. W bocznych ścianach bramy osadzone są dwie duże płaskorzeźby przedstawiające „Złożenie do grobu” oraz „Zmartwychwstanie Chrystusa”. Do bramy przylega kaplica pogrzebowa oraz budynek administracyjny. W głównej alei znajduje się Grób Zasłużonych, gdzie pochowani zostali m.in. Ludwik Brożek, Bronisław Czuma, Jan Foltyn, Józef Londzin, Karol Miarka, Gustaw Morcinek, Franciszek Popiołek, Paweł Stalmach, Ignacy Świeży, Maria Wardas i Wincenty Zając. W pobliżu znajduje się pomnik grobowy burmistrza Cieszyna Johanna Demla von Elswehr w kształcie katafalku z wystawioną trumną z 1897 roku. Na cmentarzu zlokalizowano także kwatery żołnierzy I wojny światowej oraz zbiorową mogiłę 81 ofiar hitlerowskich rozstrzeliwań na Starym Cmentarzu Żydowskim w Cieszynie. Znajdują się tu również kwatery zmarłych sióstr i braci cieszyńskich zakonów (m.in. matka generalna Helena Tichy SCB). Większość niemieckich napisów na nagrobkach została zniszczona. Corocznie od roku 1995 w dniu 1 listopada odbywa się na Cmentarzu Komunalnym kwesta na odnowę znajdujących się na nim zabytkowych pomników. W nowej części cmentarza złożono 10 grudnia 2010 roku prochy Gwido Langera - współtwórcy sukcesu złamania Enigmy. Przypisy Bibliografia Iwanek Witold, Cieszyńskie nekropole, "Kalendarz Cieszyński 1990", Cieszyn 1989, s. 90-91. Linki zewnętrzne „Skuta tożsamość” czyli przywracanie imion pochowanym na Cmentarzu Komunalnym w Cieszynie „Rewers” czyli co znajduje się na tylnej części nagrobków Cmentarza Komunalnego w Cieszynie
Mater-Dolorosa-Friedhof

Der Mater-Dolorosa-Friedhof in Bytom (Beuthen OS) ist ein denkmalgeschützter historischer katholischer Friedhof. Die Friedhofsanlage wurde im 19. Jahrhundert angelegt. Sie liegt an der Straße Piekarska. Geschichte und Beschreibung Der erste Abschnitt des Mater-Dolorosa-Friedhofs wurde 1876 angelegt. 1882 wurde eine neogotische Friedhofskapelle nach den Plänen des Architekten Hugo Heer errichtet. 1987 wurde die Anlage unter Denkmalschutz gestellt. Bekannte Bestattete Georg Brüning (1851–1932), Oberbürgermeister der Stadt Beuthen Paul Jackisch (1825–1913), deutscher Architekt Richard Gillar (1855–1939), deutscher Kirchenmusiker und Organist Alfred Stephan (1884–1924), deutscher Jurist und Politiker, Oberbürgermeister von Beuthen Weblinks Dziennik Zachodni: Mater Dolorosa w Bytomiu. Najstarszy śląski cmentarz (polnisch) Einzelnachweise
Mater Dolorosa cemetery

Mater Dolorosa (in English: Crying or Sorrowing Mother) Cemetery is a historical cemetery in Bytom, Poland. Its origins date to the 19th century, with a Neo-Gothic chapel, designed by Hugo Heer, dating from 1882. It is the most important cemetery in the city, and has been designed as a monument since 1987. The cemetery is situated at the junction of Jainty, Kwietniewskiego and Piekarska streets, Mater Dolorosa Cemetery is Bytom's most important necropolis. Its monuments have been recorded in a video 'walking tour'. During a 2009 vote the cemetery was voted as one of the "Seven Architectural Wonders of the Silesian Voivodeship." References
Cmentarz Mydlniki

Cmentarz Mydlniki – cmentarz komunalny znajdujący się na terenie Mydlnik w Krakowie, w dzielnicy Bronowice. Zajmuje powierzchnię 1,2 ha, co czyni go jednym z najmniejszych krakowskich cmentarzy. Założony został dla nowej parafii pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy przed 1934 r. Posiada niewielką kapliczkę z 1934 r. Od 1983 roku zarządzany jest przez Krakowski Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Linki zewnętrzne Historia i plan cmentarza
Cmentarz Prokocim

Cmentarz Prokocim – cmentarz znajdujący się w południowo-wschodniej części Krakowa, na terenie Dzielnicy XII Bieżanów-Prokocim przy ul. Bieżanowskiej 147. Został założony w 1917 roku dla parafii Matki Bożej Dobrej Rady. Jego powierzchnia wynosi 3,03 ha. Zarządcą jest Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Historia Poświęcenia terenu cmentarza dokonał ks. Wilhelm Gaczek 2 lutego 1917 roku, budową cmentarza kierował Władysław Różycki, który zm. w 1917 roku i został pochowany na tym cmentarzu. W czasie plantowania okolicznych terenów wokół cmentarza na Imiołkach w 1925 roku natrafiono na prehistoryczne cmentarzysko całopalne z około 500 urnami z epoki brązu (z około 1300–800 lat p.n.e.), które zabezpieczono i oddano pod nadzór archeologowi z Krakowa, dr. Żurowskiemu. Zrekonstruowano z tego cmentarzyska około 250 urn i innych naczyń i przekazano do Muzeum Archeologicznego Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. W numerze 245 „Ilustrowanego Kuryera Codziennego” z 7 września 1925 roku napisano: „Cmentarzysko zawierało trzy rodzaje grobów, a wszystkie leżały w głębokości około metra pod powierzchnią ziemi. Najczęściej spotykane groby zawierały dużą popielnicę, w której szczątki kostne i popioły oraz ozdoba do ubioru z brązu lub gliny, której zmarły używał za życia. Obok popielnicy stały małe naczyńka, także z gliny, niejednokrotnie bardzo pięknie zdobione, tak zwane przystawki. W tych małych naczyńkach złożony był niegdyś pokarm, według ówczesnych wierzeń – niezbędny zmarłemu w jego życiu pozagrobowym. Urnę i przystawki nakrywano dla ochrony dużą misą. Misy te miały przeważnie dna zniszczone przez wgniecenie ich w urnę. Resztki ich okrywały jeszcze boki popielnicy. Inny, rzadki typ grobu podobny był na pierwszy rzut oka do grzyba. W tym wypadku resztki kostne złożono wprost do ziemi razem z przystawkami i nakryto z góry misą. Z lewej strony wystawało spod misy uszko i brzeg przystawki. Najrzadziej natomiast spotykane groby zawierały urnę i przystawki bez misy jako ochrony. Ogółem wydobyto około 500 naczyń, z czego połowę w całości. Ozdoby do ubioru wykonane były zazwyczaj z drutu brązowego jak szpile, zausznice, naszyjniki itp. przedmioty czasem bardzo misternie wykonane, z których jedna szpila ma główkę w kształcie maleńkiej ważki! Na podstawie zespołu cech znalezionego cmentarzyska oraz analogii z innymi podobnymi zabytkami, zarówno w okolicy Krakowa oraz za granicą znalezionymi, możemy powstanie naszego cmentarzyska oznaczyć na początek epoki żelaza w Polsce”. Najstarszym obiektem jest kapliczka ufundowana przez wójta Prokocimia Jakuba Ziętarę w 1861, przeniesiona na cmentarz z pól zajętych pod zabudowę mieszkaniową w 1962 roku. Pochowano tu m.in. ks. Bonifacego Woźnego proboszcza prokocimskiego, więźnia obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu i Dachau. Przypisy Linki zewnętrzne Plan Cmentarza Prokocim. zck-krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-27)].
Cmentarz Wszystkich Świętych na Olechowie w Łodzi

Cmentarz Wszystkich Świętych na Olechowie w Łodzi – cmentarz rzymskokatolicki pw. Wszystkich Świętych. Mieści się w Łodzi przy ulicy Zakładowej 4, pomiędzy ulicami Książąt Polskich oraz Przybyszewskiego. W skład nekropoli wchodzi także pierwsze w Łodzi krematorium. Nekropolia powstała na skutek rozbudowy miasta oraz braku wolnych miejsc grzebalnych. Na terenie cmentarza znajduje się pierwsza w Łodzi kwatera dla grobów urnowych. Bryła architektoniczna kaplicy ma nowoczesny, a jednocześnie funkcjonalny wygląd. Nad wejściem znajduje się miejsce dla chóru, a dobre zagospodarowanie przestrzeni pozwala zmieścić się wewnątrz sporej grupie żałobników. Niektóre osoby pochowane na cmentarzu
Cmentarz ewangelicki w Mikówcu

Cmentarz ewangelicki w Mikówcu – pochodzący z XIX wieku zabytkowy cmentarz niemieckich osadników z pobliskich kolonii Kąty i Tomice wyznania ewangelickiego położony na skraju wsi Mikówiec. Po drugiej wojnie światowej cmentarz został pozbawiony opieki i obecnie cały jest porośnięty lasem. Na początku lat 90. został wpisany do ewidencji zabytków. Linki zewnętrzne Cmentarz w Mikówcu. luteranie-piaseczno.cba.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-04)]. Przypisy
Cmentarz ewangelicko-augsburski w Grodztwie

Cmentarz ewangelicko-augsburski w Grodztwie – cmentarz protestancki z przełomu XIX i XX wieku, położony na skraju wsi Rakutowo (administracyjnie Grodztwo) w gminie Kowal na Kujawach. Ostatni pochówek odbył się w 1966. Zachowało się 26 nagrobków kamiennych. W 2009 Fundacja Ari Ari przeprowadziła na cmentarzu prace porządkowo-konserwatorskie. Zobacz też Cmentarz ewangelicko-augsburski w Goreniu Dużym Cmentarz ewangelicko-augsburski w Kaliszu Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie Cmentarz ewangelicko-augsburski w Dębniakach Cmentarz ewangelicko-augsburski w Świątkowicach Przypisy
Cmentarz jeńców wojennych i internowanych pod Strzałkowem

Cmentarz jeńców wojennych i internowanych pod Strzałkowem – zabytkowy cmentarz założony w 1915 roku przy obozie jenieckim pod Strzałkowem dla jeńców z frontów I wojny światowej, a potem dla jeńców wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Cmentarz położony jest w pobliżu wsi Łężec, wśród pól uprawnych, około 1000 metrów od drogi krajowej nr 92. Został wpisany do Krajowej Ewidencji Zabytków w 1994 roku pod numerem A-511/252. Cmentarz jeńców wojennych i internowanych funkcjonował od 1915 do 1923 roku. Pochowano na nim wówczas w grobach zbiorowych i indywidualnych około 8000 jeńców różnych narodowości, w tym: 506 żołnierzy armii rosyjskiej – Rosjan, Ukraińców, Polaków i żołnierzy innych narodowości (lata 1915-1918); 7000 jeńców-żołnierzy Armii Czerwonej różnych narodowości (lata 1919-1921); około 500 jeńców, osób internowanych i ich rodzin oraz osób cywilnych – głównie żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej, Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, Rosyjskiego Korpusu gen. N. Bredowa, internowanych cywilów niemieckich. Staraniem Słupeckiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego cmentarz jest ogrodzony i uporządkowany. Bezpośredni dozór nad stanem cmentarza, jako cmentarza wojennego, sprawuje gmina Strzałkowo. Korzysta w tym celu z dotacji z budżetu państwa udzielanej przez Wojewodę Wielkopolskiego, cmentarz ma bowiem status cmentarza wojennego. Na środku cmentarza znajduje się pomnik upamiętniający zmarłych. Przypisy Linki zewnętrzne Położenie cmentarza według geoportal.gov.pl Cmentarz w Komputerowej Bazie Grobów Wojennych Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
Кладбище военнопленных и интернированных под Стшалковом

Кладбище военнопленных и интернированных под Стшалковом (нем. Stralkowo, пол. Strzałkowo, укр. Стрілково) — историческое кладбище в Польше. Основано в 1915 году при лагере для военнопленных под Стшалковом. Изначально захоранивались умершие в плену военнопленные, взятые Германской империей на фронтах Первой мировой войны (до 1918 года). Затем умершие из числа военнопленных, взятых Польской республикой на фронтах советско-польской войны 1919—1921 годов, и интернированных ею украинцев и белогвардейцев (1921—1924 годы). Имеет статус воинского кладбища. Месторасположение и состояние Кладбище располагается близ местечка Ленжец, посреди сельскохозяйственных угодий, примерно в 1 км от национальной автотрассы № 92. Территория огорожена и за ней осуществляет уход общественная организация из города Слупца. В центре кладбища расположен памятник. Правовой статус Прямой надзор за состоянием кладбища, как военного кладбища, находится в ведении муниципалитета деревни Стшалково. Кладбище внесено в Польше в Национальный реестр памятных мест в 1994 году под номером A-511/252. История образования Кладбище военнопленных и интернированных действовало примерно с 1915 года по 1923 год. За этот промежуток времени около 8000 узников разных национальностей были захоронены в коллективных и отдельных могилах, в том числе: 506 солдат Русской императорской армии — русские, украинцы, поляки и солдаты других национальностей (1915—1918 годы); 7 000 солдат Рабоче-крестьянской Красной армии разных национальностей (1919—1921 годы); около 500 заключенных, интернированных и их семей и гражданских лиц — в основном солдаты Украинской Галицкой армии, армии УНР, белогвардейского Русского корпуса генерала Н.Бредова (см. Бредовский поход), интернированные немецкие гражданские лица. См. также Советско-польская война 1919—1921 годов Военнопленные польско-советской войны Воинское кладбище в Пикулице Кладбище военнопленных в Тухоле Воинское кладбище в Щипёрно Воинское кладбище в Вадовицах Кладбище при лагере Домбе
Cmentarz muzułmański w Lebiedziewie

Cmentarz muzułmański w Lebiedziewie – został założony najprawdopodobniej około 1679 roku przez pierwszych osadników tatarskich i był wykorzystywany do I wojny światowej. Do naszych czasów zachowało się około pięćdziesięciu nagrobków o wschodniej ornamentyce z inskrypcjami w języku rosyjskim i arabskim, z których najstarszy pochodzi z 1704 roku i kryje szczątki Samuela mirzy Koryckiego. Przypisy Linki zewnętrzne Opis mizaru