NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Piastenturm (Opole)

Der Piastenturm ist ein historischer Turm auf der Oderinsel Pascheke südlich der Altstadt von Oppeln. Im Volksmund wurde er auch als „Proskespargel“ bezeichnet. Geschichte Der Piastenturm wurde Ende des 13. Jahrhunderts unter dem Oppelner Piasten Kasimir I. erbaut. Daher ist der Turm eines der ältesten Baudenkmäler in Polen. Eigentlich war der Turm im gotischen Stil erbaut worden, mit einem kegelförmigen Helm. Die Bekrönung der Turmspitze hat sich oft geändert. 1880 war es eine Spitze aus Granit, ab 1906 ein kegelförmiges Turmdach und ab 1934 ein Zinkkegel. 1957 wurde dem Piastenturm eine 11 Meter hohe Turmspitze aufgesetzt. Der Piastenturm war ursprünglich Teil des Piastenschlosses, das 1931 abgerissen wurde. Anstelle des Piastenschlosses wurde von 1932 bis 1934 ein modernes Regierungsgebäude für den Regierungsbezirk Oppeln erbaut. Dabei wurde der Turm in den Komplex einbezogen und umgestaltet. Heute ist das Gebäude der Sitz der Woiwodschaftsverwaltung der Woiwodschaft Oppeln. Der runde Backsteinbau besitzt ein drei Meter dickes Mauerwerk und ist 42 Meter hoch, mit Turmspitze sogar 51 Meter. Darauf wiederum befindet sich eine Windfahne mit dem Piastenadler. Die 162 Stufen im Piastenturm führen zu der Aussichtsplattform, welche im Sommer für Touristen geöffnet ist. Nach einem Umbau wurden eine Multimediapräsentation mit mehreren Stationen zur Geschichte im Turminneren installiert. Siehe auch Piastenturm in Cieszyn Weblinks Artikel über den Piastenturm (auf Polnisch) Literatur Danuta Emmerling: Oppeln Reiseführer. Schlesischer Verlag, ISBN 83-915371-6-1, S. 6–9. Einzelnachweise
Wieża Piastowska w Opolu

Wieża Piastowska – okrągła wieża wolno stojąca w południowo-wschodnim narożniku nieistniejącego obecnie Zamku Piastowskiego w Opolu. Pełniła niegdyś funkcję strażnicy na wyspie Pasiece, od północy sąsiaduje z nią Ostrówek – średniowieczna osada – gród obronny Opolan. Historia Wieża jest jednym z najstarszych zabytków architektury obronnej w Polsce – zbudowano ją około 1300 r. za rządów księcia Bolka I opolskiego jako stołp zamku książęcego opolskiego księcia Kazimierza I opolskiego (choć niedawne badania archeologiczne wskazują, że mogła powstać dopiero w połowie XIV wieku). Była na owe czasy budowlą ogromną i nowoczesną, bo zbudowaną z cegły. Budowla jest postawiona na fundamencie z kamienia polnego, mającym głębokość 6 m. Szerokość murów w dolnej partii wieży dochodzi do 3 m. Do wieży pierwotnie wchodzono przez otwór na wysokości 9 m (obecnie zamurowany) po drewnianym ganku połączonym z murami zamku. Wewnątrz wieży mieściły się loch, kuchnia, izba, sala i wartownia. W XX w. władze rejencji opolskiej uznały zamek za mało użyteczny oraz kosztowny w utrzymaniu i postanowiły go zburzyć. Dzięki ostrym sprzeciwom polskiego mieszczaństwa w Opolu oraz działaczy Związku Polaków w Niemczech udało się jedynie ocalić wieżę zamkową tego zabytku. W 1928 r. zamek został zburzony, a zachowaną wieżę wkomponowano w projekt planowanego gmachu rejencji opolskiej, obecnie siedziby Urzędu Wojewódzkiego. Hełm wieży często ulegał przebudowie, lecz same mury były bardzo trwałe. Wieża przetrwała wielki pożar Opola w 1615 roku, lecz w trakcie pożaru w 1739 r. zniszczeniu uległ pierwotny, stożkowaty hełm, który zastąpiono blankami. Później umieszczono na wieży stożkowaty hełm z granitowym szpicem, a w 1906 r. zamieniono go na dach namiotowy, pokryty dachówką. W 1934 r. dach zastąpiono cynkowym stożkiem z orłem projektu prof. Giesa. W 1957 r. nadbudowany został 11-metrowy graniasty hełm: wraz z nim wieża ma 42 m wysokości. W 1962 r. na wieży umieszczono ostrosłupową iglicę, ozdobioną orłem piastowskim, wykonanym przez Mariana Nowaka. Na skutek nierównego osiadania fundamentów Wieża Piastowska jest lekko przechylona. Obecne odchylenie od pionu wynosi ok. 1,5 stopnia. Zabytkowi towarzyszyły przez lata wykopaliska osad słowiańskich z X i XI wieku, odkryte przy budowie amfiteatru opolskiego. Wykopaliska te zostały zakopane. W okresie od 22 czerwca 2011 roku do 2 czerwca 2014 roku, wieża była zamknięta dla odwiedzających. W tym czasie odbył się jej gruntowny remont. Od dnia 2 czerwca 2014 roku Wieża Piastowska, ponownie, została otwarta dla zwiedzających. Godziny otwarcia Wieża jest udostępniona dla zwiedzających od poniedziałku do piątku w godzinach: 9:00 -17:00, sobota i niedziela 11:00-16:00. W dni świąteczne godziny otwarcia mogą ulec zmianie. Kasa biletowa zamykana jest na pół godziny przed zamknięciem Wieży Piastowskiej. Forma zwiedzania Zwiedzanie trwa około 30 minut. Obejmuje: opowieść przewodnika wraz z wejściem na wieże i taras widokowy oraz pokazem multimedialnym. Pokaz multimedialny w wieży przeznaczony jest dla dzieci od 6 lat. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Вежа Пястовська

Пяст́овська в́ежа (пол. Wieża Piastowska) — округла вежа, що вільно розміщена у південно-східній частині неіснуючого сьогодні Пястовського замку в Ополе. Раніше виконувала функцію вартової башти на острові Пасіка, на півночі межує з Острувком (пол. Ostrówek) — середньовічне поселення — місто-фортеця Ополян Історія Вежа є однією з настарших пам'яток оборонної архітектури в Польщі — збудована приблизно в 1300 р. за правління князя Болеслава І Опольського (пол. Bolko I Opolski) як вартова башта герцогського замку опольского князя Кизимира І Опольського. Була на той час величезною і сучасною будівлею, збудованою з цегли. Будівля була зведена на фундаменті з каменю глибиною до 6 м. Ширина стін в нижній частині башти сягає 3 м. Вхід до вежі знаходився на висоті 9 м (нині замурований), поєднаний дерев'яним ґанком із стінами замку. Всередині вежі містилися підвал, кухня, кімната, вітальня, сторожова. В 20 ст В ХХ ст. влада Опольського регіону визнали замок як такий, що є мало корисний та дорогий в утриманні і вирішили його знести. Завдяки рішучим протестам представників середнього класу в Ополе та діячів Зв'язку Поляків в Німеччині єдине вдалося зберегти замкову вежу. В 1928 році замок знесли, а збережену вежу внесли до плану будівлі Уряду Опольського регіону, нині Уряд Опольського воєводства. Дах вежі неодноразово зазнавав перебудови, натомість стіни були досить витривалими. Вежа витримала велику пожежу міста Ополе в 1615 році, однак під час пожежі в 1739 році зазнав руйнуванню первинний конічний дах, котрий було замінено зубцями. Пізніше на вежі було розміщено конічний купол з гранітним шипом, а в 1906 році купол замінено на пірамідальний дах, покритий черепицею. В 1934 році дах замінено на цинковий конічний купол з орлом за проектом проф. Гєса. У 1934 році був побудований 11-метровий пірамідальний купол-дах, в результаті чого вежа має висоту 42 метри. В 1962 році на вежі було розміщено гостро-пірамідальний шпиль, оздоблений пястовським орлом, виконаний Мар'янем Новаком. В результаті нерівномірного просідання фундаменту Пястовська вежа трохи нахилена. Нині кут нахилу від вертикалі становить приблизно 1,5 градуси. Останніми роками планується чергова модернізація та зміна даху вежі, а також проведення системи опалення. Вежа відкрита для відвідувачів від вівторку до неділі (також в святкові дні) з 10 до 13 та з 14 до 17 годин. Галерея Джерела Danuta Emmerling: Oppeln Reiseführer. Schlesischer Verlag, ISBN 83-915371-6-1, S. 6–9. Посилання
Kościół św. Jakuba w Bukowej Śląskiej

Kościół św. Jakuba – rzymskokatolicki kościół filialny w Bukowej Śląskiej. Świątynia należy do parafii św. Wawrzyńca w Woskowicach Małych w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 4 lutego 1966 roku, pod numerem 1102/66, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsze informacje o kościele w Bukowej Śląskiej pochodzą z 1400 roku. W XVI wieku została wybudowana drewniana świątynia, do której w 1666 roku oraz w 1687 roku dobudowano dwie murowane kaplice. Obecny kościół został wybudowany w latach 1786-1787, a jego fundatorem był ówczesny zarządca diecezji wrocławskiej Ernest von Strachwitz. Wystrój wnętrz świątyni jest w stylach barokowym i neogotyckim. Na uwagę zasługuje m.in.: posąg św. Anny Samotrzeciej. Organy wybudował Franciszek Majewski w 1787 roku. Linki zewnętrzne Bukowa Śląska: kościół św. Jakuba Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ligocie Książęcej

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Ligota Książęca. Świątynia należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. 16 czerwca 1958 roku, pod numerem 400/58, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Poświęcenie kościoła miało miejsce w 1957 roku. W tym samym czasie nastąpiło odsłonięcie obrazu Matki Boskiej Otyńskiej, której wizerunek został przywieziony wraz z repatriantami w 1945 roku z miejscowości Ottynia (dzisiejszy teren Ukrainy). W 1997 roku ks. kard. Henryk Gulbinowicz, ówczesny metropolita wrocławski koronował obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny a kościół w Ligocie Książęcej został ustanowiony Sanktuarium Maryjnym archidiecezji wrocławskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Ligota Książęca, Sanktuarium Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Przeczowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny w Przeczowie. Świątynia należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Przeczowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 31 sierpnia 2007 roku, pod numerem A-55/2007 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwotnie kościół w Przeczowie był wzmiankowany już w 1229 roku. W XVI wieku świątynia ta zostaje przejęta przez ewangelików. W XVIII wieku w wyniku pożaru budowla uległa spaleniu. Obecny kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim w 1864 roku. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla murowana, otynkowana w której murze wmurowana jest płyta nagrobna (epitafium) z 1788 roku. Jest to obiekt salowy z czteroprzęsłowym korpusem oraz widniejącą wieżą od strony zachodniej. Wnętrze pokrywa konstrukcja dachowa w formie dachu siodłowego, pokryta dachówka. W 2009 roku dach został poddany renowacji i konserwacji, która polegała na wymianie dachówki i pokryciu środkami grzybobójczymi i ogniochronnymi. Na trzech ścianach wnętrza świątyni znajdują się empory. Wieża w dolnej części jest kwadratowa, w górnej natomiast ośmioboczna nakryta iglicą pobitą blachą. W wyposażeniu wnętrza wyróżnia się ołtarz składający się z dwóch bocznych wieżyczek z pozłacanym tabernakulum w jego części centralnej oraz witraże. Okna są w kształcie ostrosłupów. Obok kościoła znajduje się kaplica z połowy XIX w. Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 304-305. ISBN 83-85598-22-X. Linki zewnętrzne Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa Przeczów - Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Pałac w Woskowicach Małych

Pałac w Woskowicach Małych – zabytkowy pałac, we wsi Woskowice Małe, w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Namysłów. Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: zespół pałacowy z XVIII-XIX w.: pałac oficyna park. Budowla powstała około 1800 r. na zrębie wcześniejszej. Przebudowa w latach 1872-1874 i ostatnia w 1912 r. nadały jej styl neogotycki, za sprawą Johanna Heinricha von Loescha (i jego potomków), który w 1829 odkupił dobra od panów von Kalckreuth. Pałac wybudowano na planie prostokąta z wysoką wieżą od wschodu, od 1960 znajduje się w nim Ośrodek Leczenia Odwykowego (OLO). Na dobudówce z piętrowym wykuszem zwieńczonym balkonem znajdują się herby małżeństwa: Karla Friedricha von Loescha (1864-1931) i jego żony Amaly Pauli von Schack (1878-1971) z latami 12□4-1899. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Ziemiełowicach

Kościół św. Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół filialny w Ziemiełowicach. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach Wielkich, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. 19 lutego 1960 roku, pod numerem 660/60, kościół został wpisany do Rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Ziemiełowicach wzmiankowany był już w 1358 roku. Zbudowany w 2. połowie XIV wieku. Rozbudowywany był w XVI I XVII wieku, m.in. około 1500 roku. Od 1654 roku figurował jako kościół katolicki. Nawa drewniana powstała w 1666 roku. Od 1762 roku kościół zaczął popadać w ruinę. Następstwem czego było zawalenie się w 1864 roku dachu i części murów. W latach 1958–1960, przy zachowanym prezbiterium został odbudowany. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla o charakterze gotyckim, orientowana, murowana z cegły z użyciem zendrówki, na cokole z kamienia polnego. Obecny kościół obejmuje zachowane prezbiterium dwuprzęsłowe, zamknięte trójbocznie z zakrystią. Wnętrze kościoła, od strony północnej posiada nowe stropy. W prezbiterium sklepienie jest typu krzyżowo-żebrowego natomiast w zakrystii typu kolebkowego. W ścianach świątyni znajdują się płytkie wnęki zamknięte odcinkowo. Wejście do zakrystii zamknięte jest ostrołukowo. Na zewnątrz widoczne są przypory o dwóch uskokach. Okna we wnękach są ostrołukowe z uskokiem. Elewacja zachodnia zamknięta jest łukiem ostrym, posiada w narożnikach wiązania murowanej cegły w formie sztrabowania. Dach jest typu dwuspadowego z wielopołaciowym zamknięciem od wschodniej strony i kryty jest dachówką. Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 305-306. ISBN 83-85598-22-X. Linki zewnętrzne Kościół św. Marii Magdaleny (XIV w.) Kościół filialny: Ziemiełowice, p.w. św. Marii Magdaleny
Sophienkirche (Pokój)

Die Sophienkirche (poln. Kościół ewangelicki Księżnej Zofii) ist eine evangelische Kirche in der schlesischen Ortschaft Pokój (Carlsruhe O.S.) in der Woiwodschaft Opole. Geschichte Herzog Karl Christian Erdmann von Württemberg-Oels ließ ab 1765 in dem von ihm als Residenzstadt neu gegründeten Carlsruhe an der nordöstlichen Allee des sternförmigen Stadtgrundrisses eine evangelische Kirche errichten. Benannt wurde sie nach seiner Ehefrau Marie Sophie Wilhelmine, geb. Gräfin zu Solms-Laubach (1721–1793). Die Grundsteinlegung erfolgte am 15. Mai 1765. Das Richtfest konnte am 17. August 1773 gefeiert werden. Der Entwurf stammte von G. W. Schirrmeister. Für die Bauausführung wurden der Maurer Döring sowie der Zimmermann J. Krummeno beauftragt. Die Stuckarbeiten entstanden unter den Stuckateuren E. F. Klose und dessen Sohn E. H. Klose. Die feierliche Einweihung der Kirche erfolgte am 8. August 1775. Zwischen 1849 und 1850 sowie 1901 wurde der Kirchenbau saniert. Die Kirche steht seit 1956 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche entstand im Stil des Rokoko. Der Kirchenbau besitzt einen elliptischen Grundriss mit jeweils vier quadratischen Anbauten und ein hohes Walmdach. An der Langachse an der Ostseite liegt die Sakristei mit einer Bibliothek. An der Südseite besitzt der Kirchenbau einen hohen, in sich verjüngenden Glockenturm. Bekrönt ist der Turm von einem konkav eingezogenen, obeliskartigen Helm mit einem Zwiebelhelm. An der Fassade besitzt der Turm eine Kartusche mit dem Monogramm „CCE“ (Carl Christian Erdmann, Herzog von Württemberg-Oels). Im Inneren besitzt der Kirchenbau an der Nord- und Südseite hölzerne zweigeschossige Emporen mit Musikemporen dazwischen. Die Innenausstattung entstand größtenteils in den 1770er Jahren im Stil des Rokokos. Vor der Kirche stehen Denkmäler für Carl Maria von Weber und Ferdinand Freiherr von Richthofen. Östlich der Kirche liegt der evangelische Friedhof des Ortes. Erhalten haben sich zahlreiche deutsche Grabmäler. Weblinks Eintrag in www.kulturatlas.at Historische Ansichten und Geschichte Sophienkirche (poln.) Geschichte der evangelische Sophienkirche (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 753–754. Einzelnachweise
Kościół św. Anny w Bąkowicach

Kościół św. Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bąkowicach. Świątynia należy do parafii św. Anny w Bąkowicach, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 4 lutego 1966 roku pod numerem 1100/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsze informacje o kościele pochodzą z połowy XVI wieku, gdzie w latach 1581-1582, mieszkający na tych terenach protestanci wybudowali drewnianą świątynię. W latach 1837–1839 w miejscu spalonej drewnianej świątyni mistrz murarski Hasenwinkel z Namysłowa zbudował kościół murowany, budowlę jednonawową z zamkniętym półkoliście prezbiterium. W 1869 dobudowano od zachodu kwadratową wieżę. W 1914 roku przy południowej ścianie wieży wybudowana została kaplica. Kościół odnowiono w 1934 oraz w 1957. W kościele znajduje się gotycka Pietà z I połowy XV wieku. Wewnątrz wystrój i wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII wieku. Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, s. 67. ISBN 978-83-934287-1-7. Przypisy Linki zewnętrzne Bąkowice, Kościół św. Anny (1837-1839)
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Dąbrowie

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół filialny w Dąbrowie. Świątynia należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świerczowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 4 lutego 1966 roku, pod numerem 1103/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwotnie kościół w Dąbrowie został wybudowany w 1600 roku. Była to budowla drewniana. Obecna murowana świątynia została wybudowana w 1892 roku. Przypisy Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, s. 69. ISBN 978-83-934287-1-7.
Kościół Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Bukowiu

Kościół Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Bukowie w gminie Wilków. Świątynia należy do parafii Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Bukowiu, w dekanacie Oleśnica wschód w archidiecezji wrocławskiej. Dnia 26 maja 1964 roku pod numerem 908/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kaplicy Kościół został wybudowany w XV wieku w stylu późnogotyckim. Przypisy Bibliografia Zbigniew Maliński: Wilków: zarys monografii gminy. Namysłów: Namislavia, 2012. ISBN 978-83-60537-54-1. OCLC 869754676. (pol.).
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Wojciechowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w miejscowości Wojciechów w gminie Wilków Namysłowski. Świątynia należy do Parafii św. Mikołaja w Wilkowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. 29 maja 1964 roku, pod numerem 917/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Jest to budowla murowana, wybudowana w gotyckim stylu. Zwieńczenie wieży to ośmioboczny hełm. Historia kościoła Kościół w Wojciechowie został wzniesiony w XV wieku. Od XVI wieku do 1945 roku był w posiadaniu protestantów. Do roku 1957 kościół był częścią parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Bierutowie. Wyposażenie Prezentujący największą wartość artystyczną współczesny element wyposażenia kościoła to olejny obraz przedstawiający biblijną scenę Nawiedzenia NMP pełniący funkcję ołtarza bocznego. Dzięki staraniom poczynionym przez lokalną parafię, dedykowane tej świątyni dzieło namalował hiszpański artysta Alejandro Trapero Diez. Obraz odsłonięty został 14 sierpnia 2022r. przez ówczesnego prorektora Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu ks. dr. hab. Rajmunda Pietkiewicza, prof. PWT. Galeria Zobacz też Wilków (powiat namysłowski) Bierutów Przypisy Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej: nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, 2011, s. 70. ISBN 978-83-934287-1-7. Linki zewnętrzne Wojciechów (powiat namysłowski) Zdjęcie kościoła w Wojciechowie
Kościół św. Jana Chrzciciela w Charbielinie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Charbielinie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Charbielin w województwie opolskim (powiat nyski). Należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Nowym Lesie. Historia Świątynia po raz pierwszy wzmiankowana była w 1302. W 1541 była drewniana, natomiast w 1657 kamienna. W 1780 obiekt przebudowano, nadając mu stylistykę barokową. W 1945 kościół w części spłonął. Odbudowano go w 1958, a w 2000 wyremontowano 10-metrowej wysokości wieżę, której przyziemie datowane jest na przełom XV i XVI wieku. 5 lutego 1966 świątynia została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 1109/66. Wnętrze przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, które pokryto dekoracją stiukową, na szwach lunet. Tworzy ona ozdobne płyciny. Galeria Przypisy
Kościół św. Rocha w Głuchołazach

Kościół świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Wawrzyńca w Głuchołazach. Historia Jest to świątynia wybudowana w latach 1626–1627 z własnych środków proboszcza głuchołaskiego. Budowla została poświęcona latem 1628 roku. Do 1866 roku wokół świątyni znajdował się cmentarz. Początkowo gdy cmentarz znajdował się jeszcze wokół kościoła parafialnego, tutaj chowani byli parafianie ze wsi. Rozwalająca się budowla została odnowiona w 1860 roku przez proboszcza Bulanga; świątynia remontowana była również kilka lat temu. Architektura i wnętrze Budowla posiada cechy charakterystyczne dla gotyku (Są to trójboczna absyda, drewniana wieżyczka z dzwonkiem, ostrołukowe okna i portal). Wnętrze reprezentuje różne style i jest nakryte płaskim stropem. Ołtarz w stylu późnorenesansowym, pochodzi z 1625 roku i jest zwieńczony Pelikanem (symbol Chrystusa), znajduje się w nim ośmioboczny obraz na drzewie namalowany przez Schonfeldera, przedstawiający Dzieciątko w ramionach Matki Boskiej, powstrzymujące karzącą rękę Boga (z piorunem i młotem). W medalionach po bokach znajdują się wizerunki świętych Rocha i Sebastiana wykonane w późniejszych latach. Po bokach są umieszczone barokowe rzeźby tychże świętych. W zwieńczeniu ołtarza znajdują się medaliony św. Wawrzyńca, Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty i Sterczyny. Jego dolna część podobna jest do sarkofagu, ozdobionego łacińskimi napisami. Umieszczona jest tu płaskorzeźba Węża Miedzianego, który odwrócił chorobę od Izraelitów. W prawym ołtarzu znajduje się płaskorzeźba modlącego się świętego Izydora z 1634 roku, na cmentarzu byli chowani głównie rolnicy, których patronem jest ten święty. W medalionach po bokach znajdują się Pietà i Matka Boża z Dzieciątkiem. W lewym ołtarzu znajduje się płaskorzeźba Ukoronowanie cierniem z 1680 roku i obraz św. Alfonsa Marii Ligouriego. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Kamienniku

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Otmuchów diecezji opolskiej). Historia i wyposażenie Jest to świątynia wzniesiona w 1794 roku. Koszty budowy nowej świątyni wyniosły 3661 talarów i 22 grosze srebrne. Nowa budowla miała ceglaną posadzkę i płaski sufit. Jej wymiary to długość 56,5 stopy (18 metrów) i szerokość na 43 stopy (13 metrów). Prace przy budowie sieni, nowych schodów na chór i nowym pokryciu dachu zostały podjęte w 1842 roku. Wieża kościelna starej świątyni, o dachu pokrytym gontem, została przebudowana w 1856 roku. Od czasu zbudowania wieży, w 1856 roku, budowla była poddana kilku przeróbkom, które miały na celu jej upiększenie. Do dziś odróżnia się ona od innych okolicznych świątyń swoim pięknem. W połowie XIX wieku wybudowano w kościele 14-głosowe organy. Budowniczym był J.M.V. Haas, instrument posiada dwa manuały oraz pedał. Organy wraz z prospektem figurują w rejestrze zabytków. Na wieży świątyni są zawieszone cztery dzwony. Dzwon pogrzebowy jest powieszony na samej górze, z kolei trzy mniejsze poniżej. Najstarszy dzwon ma średnicę 44 centymetry i jest umieszczony na nim napis: „Hilf got, maria berot als was wir begynne” („Boże dopomóż, Mario doradź we wszystkim co rozpoczniemy”). W 1878 roku został kupiony nowy dzwon, natomiast pozostałe zostały przeniesione. Prace te zostały wykonane przez ludwisarza Geittnera z Wrocławia. Przypisy