NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk

Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk (IS PAN) – instytut naukowo-badawczy Polskiej Akademii Nauk (Wydział I) utworzony w 1949 w Warszawie jako Państwowy Instytut Sztuki, od 1959 w strukturze Polskiej Akademii Nauk. Organizatorem i pierwszym dyrektorem instytutu był Juliusz Starzyński. Siedziba główna Instytutu mieści się w pałacu Marii Radziwiłłowej przy ul. Długiej 26. Użytkuje on także sąsiednią kamienicę przy ul. Długiej 28 oraz budynek Ceł Koronnych przy pl. Krasińskich 1a, w którym mieści się Biblioteka IS PAN. Opis IS PAN to interdyscyplinarna placówka badawcza, zajmująca się badaniem i dokumentacją polskiej sztuki i kultury artystycznej w zakresie sztuk plastycznych i architektury, muzyki, teatru, filmu i sztuki audiowizualnej. 30 listopada 1949 uchwałą Rady Ministrów powołano Państwowy Instytut Sztuki (PIS) jako centralną, interdyscyplinarną placówkę naukowo-badawczą Ministerstwa Kultury i Sztuki. Po powstaniu Polskiej Akademii Nauk 30 października 1951 Państwowy Instytut Sztuki otrzymał status jednego z instytutów Akademii. Rada Naukowa PIS posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora, doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych, w dyscyplinach: historia i nauki o sztuce. Instytut prowadzi działalność badawczą, dokumentacyjną i wydawniczą. M.in. w ramach współfinansowanego przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego projektu CADIS (Centre for Archivisation and Digitisation of Image and Sound) tworzy i wdraża innowacyjny system informatyczny umożliwiający digitalizowanie historycznych materiałów dźwiękowych i fotografii i archiwizowanie ich w postaci cyfrowej. Od lat dziewięćdziesiątych Instytut Sztuki PAN jest reorganizowany zgodnie z obowiązującymi zasadami finansowania nauki. Zlikwidowano terenowe oddziały IS PAN w Gdańsku i Poznaniu, pozostawiono jedynie pracownię w Krakowie. Pracownicy Przypisy Bibliografia Strona oficjalna IS PAN
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego

Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego – państwowa instytucja kultury zajmująca się dokumentacją, promocją i animacją polskiego życia teatralnego. Ma siedzibę w Warszawie, przy ul. Jazdów 1. Opis Instytut m.in. realizuje i wspiera projekty badawcze, wydawnicze i edukacyjne dotyczące teatru. Prowadzi archiwum gromadzące największą w Polsce kolekcję teatraliów (Pracownia Dokumentacji im. Barbary Krasnodębskiej), wortal e-teatr.pl poświęcony polskiemu teatrowi, internetową „Encyklopedię teatru polskiego”, a także bibliotekę, mediatekę oraz specjalistyczną księgarnię „Prospero”. Instytut jest koordynatorem i współorganizatorem teatralnych programów i konkursów Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”, programu „Teatr Polska”, „Lato w teatrze”, Konkursu Fotografii Teatralnej, oraz Dnia Teatru Publicznego. Patronem Instytutu Teatralnego jest prof. Zbigniew Raszewski, intelektualista, pisarz, historyk i nauczyciel. Pierwszym dyrektorem w latach 2003–2013 był Maciej Nowak. Następnie tę funkcję pełniły Dorota Buchwald (2014–2018) i Elżbieta Wrotnowska-Gmyz (2019–2024). Od 2024 dyrektorem jest Justyna Czarnota-Misztal. W Instytucie Teatralnym znajduje się archiwum tematyczne gromadzące dokumentację współczesnego teatru. Udostępnia on olbrzymi zbiór artykułów prasowych, recenzji, zdjęć, programów teatralnych, afiszy, plakatów, dokumentów związanych z działalnością poszczególnych scen, archiwa prywatne twórców i archiwa instytucji. Wszystkie zbiory – w tym także teczki z wycinkami prasowymi dotyczącymi pracy poszczególnych artystów, edycji festiwali teatralnych i filmowych, szkół teatralnych, pism branżowych − są dostępne w czytelni. Zdigitalizowane dokumenty udostępniane są sukcesywnie na platformie Encyklopedia teatru polskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Instytut Teatralny Kolekcja Instytutu Teatralnego – wersja cyfrowa w zbiorach biblioteki cyfrowej Polona
Театральний інститут імені Збігнєва Рашевського

Театральний інститут імені Збігнєва Рашевського (пол. Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego) — польська державна культурна установа, створена з метою документування, популяризації та анімації театрального життя в Польщі. Штаб-квартира розташована у Варшаві за адресою вул. Йезд 1. Опис Інститут реалізує та підтримує науково-дослідні, освітні й видавничі проєкти, присвячені театру. Серед ключових напрямів діяльності: ведення архіву сучасного театру (Майстерня документації Барбари Краснодембської) — найбільшої театральної колекції в Польщі; управління інтернет-порталом e-teatr.pl, присвяченим польському театру; створення та оновлення онлайн-ресурсу «Енциклопедія польського театру»; функціонування бібліотеки, медіатеки та спеціалізованої книгарні «Prospero». Інститут є координатором та співорганізатором низки театральних програм і проєктів, реалізованих за підтримки Міністерства культури та національної спадщини Польщі: Національний конкурс постановки польського сучасного мистецтва; конкурс «Klasyka Żywa» — за постановку класичних творів польської літератури; програма мобільного театру «Teatr Polska»; освітньо-театральна програма «Літо в театрі» (Lato w teatrze); конкурс театральної фотографії; День публічного театру (Dzień Teatru Publicznego). Архів та колекції У стінах Інституту зберігається тематичний архів, що охоплює документацію сучасного польського театру, зокрема: газетні вирізки, рецензії, статті; театральні програми, афіші, фотоматеріали; документи, пов’язані з театральними сценами, фестивалями, школами; приватні архіви митців та архіви установ. Оцифровані матеріали поступово публікуються на платформі «Енциклопедія польського театру» у вільному доступі. Історія та керівництво Інститут названо на честь проф. Збігнєва Рашевського — видатного польського інтелектуала, історика театру, письменника й педагога. У 2003–2013 роках директором Інституту був театрознавець Мацей Новак. У 2014–2018 роках установу очолювала Дорота Бухвальд. У 2019–2024 роках директоркою була Ельжбета Вротновська-Ґмиз. Із 2024 року директором є Юстина Чарнота-Міштал. Див. також Збігнєв Рашевський Енциклопедія польського театру Посилання Офіційний сайт Театрального інституту
Instytut Techniki Budowlanej

Instytut Techniki Budowlanej (skrót: ITB, ang. Building Research Institute) – instytut badawczy nadzorowany przez Ministerstwo Finansów i Gospodarki (dawniej przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii, Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii, Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju, Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa, Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej i Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju). Dziedziny zainteresowań ITB to zrównoważone budownictwo, racjonalizacja użytkowania energii i wody, ochrona przed hałasem i drganiami, higiena, ochrona zdrowia i środowiska, bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe, bezpieczeństwo i dogodność użytkowania, trwałość obiektów budowlanych, utrzymanie i modernizacja obiektów budowlanych, instalacje w budynkach, budownictwo drogowe. Działalność Działalność ITB obejmie prace badawcze i rozwojowe, ekspertyzy, orzeczenia i opinie naukowo-techniczne, badania laboratoryjne wyrobów budowlanych, krajowe oceny techniczne i rekomendacje techniczne, europejskie oceny techniczne, certyfikaty, projektowanie i wytwarzanie wyposażenia do prowadzenia badań laboratoryjnych, współpraca w zakresie normalizacji krajowej (PKN) i międzynarodowej (CEN, ISO), współpraca z zagranicą, informacja naukowo-techniczna, upowszechnianie wiedzy (wydawnictwa własne ITB, konferencje, seminaria, szkolenia, ogólnodostępna największa w Polsce biblioteka i baza piśmiennictwa z zakresu budownictwa). ITB zajmuje się też certyfikacją. Jest jednostką notyfikowana nr 1488 i członkiem EOTA. Przyznaje certyfikaty akredytacji PCA nr: AB 023, AC 020, AC 072, AP 113 i certyfikowane systemy zarządzania ISO 9001, ISO 27001. W akredytowanym Zespole Laboratoriów Badawczych Instytutu prowadzone są specjalistyczne badania materiałów i wyrobów budowlanych, w tym badania na potrzeby oceny i certyfikacji stanowiące podstawę do oznakowania wyrobów budowlanych znakiem „B” oraz oznakowaniem „CE”. Ponadto w Instytucie działa akredytowane Laboratorium Wzorcujące, w którym wykonywane jest wzorcowanie, a także sprawdzanie wyposażenia pomiarowego laboratoriów badawczych. Kierownictwo ITB Dyrektor Instytutu: dr inż. Robert Geryło Zastępca Dyrektora ds. Badań i Innowacji: dr inż. Krzysztof Kuczyński Zastępca Dyrektora ds. Oceny Technicznej i Harmonizacji Europejskiej: Anna Panek Zastępca Dyrektora ds. Organizacyjno-Administracyjnych: Bogumiła Dziedzic Sekretarz Naukowy: Prof. dr hab. Lech Czarnecki Pełnomocnik Dyrektora ds. Laboratoriów: mgr inż. Tomasz Rozbicki Pełnomocnik Dyrektora ds. Strategii Konkurencyjności: dr inż. Sebastian Wall Główny Księgowy: dr Elżbieta Dobrzelecka Dyrektorzy ITB Stanisław M. Wierzbicki (1996–2007) Marek Kaproń (2007–2012) Jan Bobrowicz (2012–2014) Marcin M. Kruk (2015–2017) dr inż. Robert Geryło (od 2017) Siedziby Siedziba Główna: ul. Filtrowa 1, 00-611 Warszawa Oddział Mazowiecki: ul. Przemysłowa 2, 26-670 Pionki Oddział Śląski: Al. Korfantego 191, 40-153 Katowice Oddział Wielkopolski: ul. Taczaka 12, 61-819 Poznań Przypisy Linki zewnętrzne Witryna ITB Instytut Techniki Budowlanej w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Łukasiewicz – Instytut Mikroelektroniki i Fotoniki

Łukasiewicz – Instytut Mikroelektroniki i Fotoniki – polski instytut badawczo-rozwojowy, należący do Sieci Badawczej Łukasiewicz. Został utworzony 1 października 2020 r. w wyniku konsolidacji Łukasiewicz – Instytutu Technologii Elektronowej (ITE) i Łukasiewicz – Instytutu Technologii Materiałów Elektronicznych (ITME). Główna siedziba instytutu znajduje się w Warszawie przy al. Lotników 32/46. Instytut posiada też oddziały w Piasecznie i Krakowie. Opis Instytuty: Materiałów Elektronicznych i Technologii Elektronowej mają 50-letnią historię. Instytut prowadzi projekty naukowe i prace B+R w obszarach zaawansowanych materiałów, mikro- i nanoelektroniki oraz fotoniki. Działalność Instytut prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe w obszarach: mikro- i nanoelektroniki, optoelektroniki, inżynierii materiałowej, fotoniki (w tym nanofotoniki), elektroniki mikrofalowej, energoelektroniki, elektroniki przeźroczystej i giętkiej. Działalność badawczo-rozwojowa obejmuje również technologie materiałów zaawansowanych (np. grafen, materiały półprzewodnikowe, monokryształy, materiały grubowarstwowe, produkty na bazie szkła i ceramiki, podłoża pod systemy elektroniczne) oraz przyrządy na bazie tych materiałów. Instytut wdraża i upowszechnia wyniki tych prac w gospodarce we współpracy z instytucjami naukowymi i przedsiębiorcami. Zakres działania Instytutu obejmuje w szczególności: opracowanie konstrukcji i technologii wytwarzania mikro- i optoelektronicznych przyrządów półprzewodnikowych, w tym: mikrofalowych i oraz fotonicznych przyrządów dyskretnych, detektorów i czujników, układów scalonych, mikro-systemów i podzespołów elektronicznych, mikroelektronicznych układów hybrydowych, przyrządów mocy, elementów dyfrakcyjnych; rozwój metod projektowania mikro- i opto- elektronicznych przyrządów półprzewodnikowych oraz opracowywanie nowych metod charakteryzacji materiałów, struktur i przyrządów półprzewodnikowych; opracowywanie technologii wytwarzania nowych materiałów takich jak węglik krzemu, grafen epitaksjalny i płatkowy, kompozyty ceramiczno-metalowe i zaawansowana ceramika oraz badania ich właściwości pod kątem ich przemysłowego wykorzystania; prowadzenie działalności normalizacyjnej, certyfikacyjnej i aprobacyjnej. Organizacja prac badawczych Instytutu opiera się o cztery linie technologiczne: linia podzespołów optoelektronicznych, linia podzespołów krzemowych, linia podzespołów półprzewodników szerokoprzerwowych oraz linia dedykowana technologii LTCC. Instytut jest właścicielem kilkudziesięciu polskich i zagranicznych patentów. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Archiwalna strona internetowa ITME Archiwalna strona internetowa ITE
Instytut Włókiennictwa

Instytut Włókiennictwa – polski instytut naukowo-badawczy zajmujący się dziedzinami związanymi z przemysłem włókienniczym. Jest najstarszą placówką naukowo-badawczą przemysłu włókienniczego w Polsce. Historia Powstał w 7 września 1945 w Łodzi. Prowadzi badania naukowe i prace rozwojowo-wdrożeniowe w zakresie inżynierii materiałowej, polimerów, chemii włókienniczej, nano- i mikrotechnologii, ochrony środowiska, biotechnologii, technik i technologii włókienniczych. Od 2010 r. Instytut Włókiennictwa jako jedyny w Polsce został upoważniony do wydawania certyfikatów Oeko-Tex Standard 100. W 2013 uzyskał kategorię naukową A. Wyposażony jest w maszyny i urządzenia, które pozwalają na produkcję różnorodnych materiałów włókienniczych (włóknin, tkanin, dzianin, pasmanterii itp.). Zrealizował i realizuje projekty finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, a technologie opracowane w IW zostały wdrożone w wielu przedsiębiorstwach przemysłu włókienniczego. Za swoje osiągnięcia otrzymał szereg medali, dyplomów i wyróżnień krajowych i międzynarodowych. Laboratoria W Instytucie Włókiennictwa działa sześć laboratoriów, w tym pięć akredytowanych przez PCA, realizujących badania w zakresie analiz chemicznych i instrumentalnych, badań ekologiczności wyrobów, badań właściwości fizyko-mechanicznych, użytkowych i fizjologicznych, surowców i wyrobów włókienniczych o przeznaczeniu tradycyjnym i specjalnym: Laboratorium Badań Chemicznych i Analiz Instrumentalnych Laboratorium Badań Surowców i Wyrobów Włókienniczych Laboratorium Badań Włókienniczych Wyrobów Medycznych Laboratorium Badań Palności Wyrobów Laboratorium Badań Ekologii Tekstyliów i Środowiska Pracy Laboratorium Badań Własności Elektrostatycznych. Zakłady W Instytucie Włókiennictwa działają cztery zakłady naukowe: Zakład Naukowy Chemii Włókienniczej i Modyfikacji Wyrobów Zakład Naukowy Niekonwencjonalnych Technik i Wyrobów Włókienniczych Zakład Naukowy Technologii Dziewiarskich i Odzieżownictwa Zakład Naukowy Mechanicznych Technologii i Wzornictwa Wyrobów Włókienniczych. Ponadto w Instytucie Włókiennictwa funkcjonuje Zakład Certyfikacji Textil-Cert, będący wydzieloną komórką organizacyjną. Prowadzi certyfikację wyrobów w ramach krajowego systemu, działającego w oparciu o ustawę o systemie oceny zgodności. Jest jednostką notyfikowaną nr 1435 w zakresie dyrektywy 89/686/EEC (dot. środków ochrony indywidualnej) i 2009/48/WE (dot. bezpieczeństwa zabawek). Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Instytutu Włókiennictwa Instytut Włókiennictwa w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI). Oferta innowacyjnych technologii Instytutu Włókiennictwa. ptt.arp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Internat Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Jarosławiu

Internat Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Jarosławiu (dawna bursa Mikołaja Kopernika) powstała w 1873 z inicjatywy ks. Franciszka Wojnara dla młodzieży polskiej. W 1880 powstała podobna dla młodzieży wyznania mojżeszowego „Talmud Thora” oraz ruska „św. Onufrego”, założona w 1903 roku przez ks. Cypriana Chotynieckiego. Dyrektorowie bursy Mikołaja Kopernika Jan Dimmel (1873–1884) ks. Franciszek Wojnar (1884–1895) Józef Dziewoński (1895–1896) ks. Tomasz Olexiński (1896–1902) ks. Mateusz Czopor (1902–1903) Ignacy Rychlik (1903–1910) Julian Trzaskowski (1910–1929) Władysław Karwański (1929–1939) Od 1945 r. Bursa została przekształcona w Internat Liceum Ogólnokształcącego w Jarosławiu. Kierownikami Internatu Liceum Ogólnokształcącego byli profesorowie Liceum prof. Władysław Karwański (1945–1946) prof. Jerzy Zasowski (1946–1964) prof. Mieczysław Kłaczyński (1964–1972) prof. Tadeusz Kojder (1972–2000) Dyrektorowie bursy św. Onufrego ks. Jan Chotyniecki (1903–1904) ks. Cyprian Chotyniecki (1904–1906) ks. Emilian Pohorecki (1906–1920) ks. Stanisław Fedorowicz (1921–1933) ks. Stefan Hryniewiecki (1933–1939) Członkowie Towarzystwa Bursy Mikołaja Kopernika Eugeniusz Albert – wiceprezes (1933–1939)
Internat Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Kłodzku

Internat Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Kłodzku – internat należący do Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Kłodzku. Mieścił się na terenie śródmieścia, przy ulicy Okrzei 20 w latach 1946-1971 w budynku secesyjnym, zbudowanym w 1906 roku. Okoliczności powstania Jesienią 1945 roku inicjowano powstawanie burs i internatów dla uczniów w Polsce. Powstanie tych placówek wynikało to z trudności zakwaterowania uczniów na terenie miasta. Poza tym warto zaznaczyć, że 10% wychowanków burs oraz internatów stanowiły sieroty, półsieroty i dzieci opuszczone. Z tego też względu staraniami dyrektora liceum ogólnokształcącego w Kłodzku Romana Bierkenmayera, przejęto w połowie listopada 1945 roku opuszczony budynek przy ulicy Okrzei 20, który zaadaptowano następnie w 1946 roku na bursę, a następnie internat dla młodzieży uczącej się w kłodzkim gimnazjum i liceum. Lata 1946-1971 Po upaństwowieniu internatów, opłaty za lokal, opał, światło, wynagrodzenie dla wychowawców, lekarza i cały personel administracyjno-gospodarczy pokrywano z budżetu szkolnego. Reszta kosztów, w tym m.in. wyżywienie wychowanków, pokrywano z opłat pobieranych od uczniów. Biedniejszym wychowankom wypłacano stypendia. W późniejszym okresie internacie przebywali nie tylko uczniowie liceum, lecz także wychowankowie szkół zawodowych. W czasie wakacji budynek służył jako schronisko młodzieżowe. Liczba wychowanków na przestrzeni lat kształtowała się następująco: rok szkolny 1946/1947: 70 uczniów rok szkolny 1952/1953: 80 uczniów rok szkolny 1959/1960: 100 uczniów rok szkolny 1961/1962: 90 uczniów (z tego 35 ze szkoły zawodowej) rok szkolny 1965/1966: 106 uczniów rok szkolny 1967/1968: 55 uczniów (z tego 35 ze szkoły zawodowej) W następnych latach liczba mieszkańców internatu zmalała do około 50, lecz tylko 16 z nich uczęszczało do Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego. W związku z tym decyzją Miejskiej Rady Narodowej w Kłodzku internat został rozwiązany w 1971 roku, a jego budynek przekazany na potrzeby Politechniki Wrocławskiej, która uruchomiła w nim internat dla studentów kłodzkiej filii tej uczelni. Kierownictwo Administrację w internacie sprawował zarząd składający się z: kierownika internatu, wychowawcy i zarządzającego gospodarstwem. Przy szkole działała Komisja ds. Stypendiów i Internatu. Funkcję kierownika na przestrzeni lat pełnili: Maria Karpińska Janina Sybirska Wsiełowod Szkoda Janina Raczkowska Maria Cal Galeria Przypisy Bibliografia Zdzisław Szczepaniak, Liceum im. Bolesława Chrobrego w latach 1945-1995, Kłodzko 2000.
Izba Pamięci Jerzego Pertka w Poznaniu

Izba Pamięci Jerzego Pertka – muzeum biograficzne poświęcone maryniście Jerzemu Pertkowi, zlokalizowane dawniej w Poznaniu, przy ul. Zakręt 12 na Ostrorogu na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Stary Grunwald. Charakterystyka Powstała w 1992 z darów zgromadzonych i ofiarowanych przez rodzinę pisarza (notatki, księgozbiór i prasa marynistyczna). Mieściła się w mieszkaniu, w którym pisarz spędził kilka ostatnich lat swojego życia. Była placówką Biblioteki Raczyńskich. Przestała działać w 2004 roku po śmierci Heleny Pertek, żony pisarza. Przypisy
Izba Rolnicza w Poznaniu

Izba Rolnicza w Poznaniu – szachulcowy budynek przy ul. J. H. Dąbrowskiego 17 w Poznaniu, będący jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów starych Jeżyc. Historia i architektura W 2. połowie XIX wieku intensywny rozwój rolnictwa rodził konieczność powstawania w całej Europie instytutów doświadczalnych, mających na celu przeprowadzanie badań naukowych i analiz laboratoryjnych związanych z lokalnym rolnictwem i hodowlą. Budynek poznańskiej Izby Rolnej (potem Wielkopolska Izba Rolna, a po II wojnie Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin – oddział w Poznaniu), która była właśnie tego rodzaju zakładem, wzniesiono około 1895 z przeznaczeniem na stację doświadczalną. Od początku istnienia znajdowała się tutaj hala do doświadczeń wazowych (z wazonami wegetacyjnymi), biblioteka, laboratorium i mieszkania pracownicze. Budynek jest 13-osiowy, oddany do użytku w tzw. stylu szwajcarskim, bogato zdobiony snycersko, z dwoma ryzalitami na flankach. Od strony wschodniej ozdobny ganek. Od ulicy Dąbrowskiego ogródek, dawniej wydzielony metalowym ogrodzeniem. Ryzality zaakcentowano zwieńczeniami. Na podwórko z tyłu prowadzi brukowana droga. W latach 1979 – 1981 przeprowadzono kapitalny remont budynku. Obecnie mieszczą się tu różnego rodzaju punkty usługowe i firmy. W czasach PRL w zachodniej części ogródka funkcjonował, cieszący się złą sławą, bar piwny. W 2024 budynkiem zainteresowało się miasto Poznań (jego formalny właściciel), które doprowadziło do sformalizowania dzierżawy z działającą tu bezumownie od 1985 roku Wytwórczo Usługową Spółdzielnią Pracy. Przypisy Bibliografia Dorota Leśniewska, Ulica Jana Henryka Dąbrowskiego, w: Kronika Miasta Poznania nr 2/2000, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2000, ss.135-136, ISSN 0137-3552 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 104, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
Iławki

Iławki (wcześniej Iławka) – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Kętrzyn, w dorzeczu Węgorapy. Jezioro położone jest w lasach między Sterławkami, Salpikiem i Martianami. Do jego południowo-zachodniej odnogi dotykają pola majątku ziemskiego w Bałowie. Iławki mają powierzchnię 123,4 ha i maksymalną głębokość 6,5 m. Poziom lustra wody jest wyniesiony na wysokość 122,2 m n.p.m. Na XVII-wiecznej mapie Narońskiego jezioro miało najbardziej nietypowy kształt – zbliżony do ośmiornicy o rozłożonych ramionach. Jego północna odnoga odcięta została przez odcinek linii kolejowej Kętrzyn-Giżycko, a niektóre odnogi zamieniły się na tereny bagienne. Jezioro ma długość ok. 2,5 km, a największą szerokość ok. 1 km. Nad jeziorem znajdują dwie plaże. Ze Sterławek Wielkich, przy wyjeździe w kierunku Kętrzyna, przed przejazdem kolejowo-drogowym należy skręcić w lewo – dojazd drogą gruntową do plaży położonej na wschodnim brzegu jeziora przy leśnym polu biwakowym. Druga plaża znajduje się po zachodniej stronie jeziora, na półwyspie przypominającym patelnię. Właścicielem półwyspu jest gm. Kętrzyn. Na półwyspie biwakują zawsze obozy ZHP. Dojazd do plaży na zachodnim brzegu jeziora możliwy jest drogami gruntowymi od Martian i Salpiku. Przypisy Bibliografia Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1978 Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Mapa 213.4 Kętrzyn, Skala 1:50 000, 1979.
Iłgiel (jezioro w powiecie suwalskim)

Iłgiel – jezioro położone w północno-wschodniej Polsce, na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, w woj. podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Szypliszki. Jezio zamyka wielką rynnę obu Szelmentów: Wielkiego i Małego. Akwen otoczony jest lasami, wschodni brzeg jest wyniosły. Przy jego południowym krańcu biegnie droga wojewódzka nr 651, wzdłuż której wytyczono czerwony szlak turystyczny. Przypisy
JM Tower

JM Tower is an office skyscraper in Warsaw, Poland, located at 45 Grzybowska Street, in the district of Wola. It was opened in 2011, and has the total height of 92 m History JM Tower was constructed between 2007 and 2011, as an investment of J.M. Property. Characteristics JM Tower is located at 45 Grzybowska Street, in the neighbourhood of Mirów, within the district of Wola. It is primarily an office building, with some spaces additionally allocated to a hotel. It has 29 storeys, its total height is 92 m, and its total area is 26,901 m2. References