NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aartsbisdom Łódź

Het aartsbisdom Łódź (Latijn: Archidioecesis Lodziensis, Pools: Archidiecezja Łódzka) is een in Polen gelegen rooms-katholiek aartsbisdom met zetel in de stad Łódź. De aartsbisschop van Łódź is metropoliet van de kerkprovincie Łódź waartoe ook het volgende suffragane bisdom behoort: bisdom Łowicz (Łowicz) Geschiedenis Het bisdom Łódź werd op 10 december 1920 gesticht. Als gevolg van de herstructurering van de katholieke kerk in Polen werd het bisdom door paus Johannes Paulus II op 25 maart 1992 met de apostolische constitutie "Totus Tuus Poloniae populus" verheven tot aartsbisdom. Op 24 februari 2004 werd Łódż door de apostolische constitutie "Spiritale incrementum" verheven tot metropolitaan aartsbisdom. Hoofdkerk is de kathedrale basiliek van de heilige Stanislaus Kostka. Bisschoppen 1921–1934 Wincenty Tymieniecki 1934–1946 Włodzimierz Bronisław Jasiński 1946–1967 Michał Klepacz 1968–1986 Józef Rozwadowski 1986–1992 Władysław Ziółek Aartsbisschoppen 1992–2012 Władysław Ziółek 2012-2016 Marek Jędraszewski sinds 8 december 2016: vacant Hulpbisschoppen 1927–1967 Kazimierz Tomczak (titulair bisschop van Sicca Veneria) 1957–1971 Jan Fondaliński (titulair bisschop van Doberus) 1959–1995 Jan-Wawrzyniec Kulik (titulair bisschop van Rhandus) 1963–2005 Bohdan Bejze (titulair bisschop van Idassa) 1980–1986 Władysław Ziółek (titulair bisschop van Risinium) sinds 1987 Adam Lepa (titulair bisschop van Regiana) sinds 1999 Ireneusz Pękalski (titulair bisschop van Castellum Tingitii) Zie ook Katholieke Kerk in Polen
Arquidiocese de Łódź

A Arquidiocese de Łódź (em latim: Archidiœcesis Lodziensis) é uma arquidiocese localizada na cidade de Łódź, na Polônia. A arquidiocese cobre a área central da voivodia de Łódź. Em 2016, a frequência à missa semanal era de 23,4% da população católica da arquidiocese, tornando-a a segunda diocese menos devota da Polônia, depois da Arquidiocese de Szczecin-Kamień (22,7%). Território A arquidiocese compreende a parte central da voivodia de Łódź. A sede arquiepiscopal é a cidade de Łódź, onde está localizada a catedral de São Estanislau Kostka. Em Piotrków Trybunalski está a basílica menor de São Tiago. O território está dividido em 35 decanatos e 219 freguesias. História A diocese de Łódź foi erigida pelo papa Bento XV com a bula Christi Domini de 10 de dezembro 1920, obtendo o território da arquidiocese de Varsóvia, da qual era originalmente sufragânea. Em 28 de outubro 1925, após a bula Vixdum Poloniae unitas do Papa Pio XI, a diocese sofreu algumas mudanças territoriais. Em 1939 o bispo Kazimierz Tomczak foi preso pelos nazistas. Em 1941, junto com o bispo Jasiński, Tomczak foi internado em um mosteiro. Jasiński voltou à diocese em 1944 e somente no verão 1945 conseguiu retomar seu governo. Em 25 de março 1992, como parte da reorganização das dioceses polonesas efetuada pelo Papa João Paulo II por meio da bula Totus tuus Poloniae populus, uma parte do território da diocese foi cedida em benefício da ereção da diocese de Łowicz. Ao mesmo tempo, o território foi elevado à categoria de arquidiocese. Alguns anos depois, em 24 de fevereiro 2004, a jurisdição foi novamente elevada, alcançando o estado de sede metropolitana, com a bula Spiritale incrementum do Papa João Paulo II. Prelados Referências Ligações externas GCatholic.org Catholic Hierarchy Diocese website
Arhidieceza de Łódź

Arhidieceza romano-catolică de Łódź (în latină Archidioecesis Lodziensis) este una dintre cele paisprezece arhiepiscopii mitropolitane ale Bisericii Romano-Catolice din Polonia, cu sediul în orașul Łódź. În prezent are o singură episcopie sufragană: Dieceza de Łowicz. Istoric Episcopia de Łódź a fost întemeiată în anul 1920 de papa Benedict al XV-lea. Ea suferă câteva mici modificări teritoriale în anul 1925. În anul 1939 episcopul Kazimierz Tomczak a fost arestat de către trupele naziste, împreună cu episcopul Jasiński, arestat în 1941, unde au fost închiși înr-o mănăstire izolată. În anul 1992 papa Ioan Paul al II-lea a ridicat episcopia la rangul de arhiepiscopie primind drept sufragană Dieceza de Łowicz.
Архиепархия Лодзи

Архиепархия Лодзи (лат. Archidioecesis Lodziensis) — архиепархия Римско-Католической церкви с центром в городе Лодзь, Польша. В митрополию Лодзи входят епархия Ловича. Кафедральным собором архиепархии Лодзи является церковь святого Станислава Костки. История 10 декабря 1920 года Римский папа Бенедикт XV издал буллу «Christi Domini», которой учредил епархию Лодзи, выделив её из архиепархии Варшавы. 28 октября 1925 года Римский папа Пий XI издал буллу «Vixdum Poloniae unitas», которой провёл реорганизацию польских епархий, в результате которой епархия Лодзи поменяла свои границы. В сентябре 1939 года епископ Казимеж Томчак был арестован нацистами и отправлен в концлагерь, где он был до 1944 года. 25 марта 1992 года Римский папа Иоанн Павел II издал буллу «Totus tuus Poloniae populus», которой передал часть территории епархии Лодзи в пользу возведения епархии Ловича. В этот же день епархия Лодзи была возведена в ранг архиепархии с прямым подчинением Святому Престолу. 24 февраля 2004 года Римский папа Иоанн Павел II издал буллу «Spiritale incrementum», которой основал митрополию Лодзи, присоединив к ней епархию Ловача. Одинарии архиепархии епископ Винцентий Тыменецкий (11.04.1921 — 10.08.1934); епископ Влодзимеж Бронислав Ясиньский (30.11.1934 — 12.12.1946); епископ Михал Клепач (20.12.1946 — 29.01.1967); епископ Юзеф Розвадовский (29.10.1968 — 24.01.1986); архиепископ Владислав Зюлек (24.01.1986 — 11.07.2012); архиепископ Марек Ендрашевский (11.07.2012 — 8.12.2016 — назначен архиепископом Кракова); кардинал Гжегож Рысь (14.09.2017 — 26.11.2025 — назначен архиепископом Кракова); кардинал Конрад Краевский (12.03.2026 — по настоящее время). Источник Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3 Булла Totus Tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), стр. 1099 Архивная копия от 13 июля 2020 на Wayback Machine (лат.) Булла Spiritale incrementum Архивная копия от 12 сентября 2010 на Wayback Machine (лат.) Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 28 декабря 2020 на Wayback Machine (пол.) Информация Архивная копия от 4 июня 2011 на Wayback Machine (англ.)
Лодзька архідієцезія

Лодзька архідієцезія — одна з 14 архідієцезій римо-католицької церкви в Польщі. Утворена 1920 року як дієцезія, підпорядкована безпосередньо апостольській столиці, 1992 буллою папи Івана Павла ІІ піднесена у ранг архідієцезії. Архідієцезія обіймає площу 5 200 км², налічує 212 парафій і майже півтора мільйони вірних. Кафедральним храмом архідієцезії є Базиліка святого Станіслава Костки в Лодзі. Посилання Офіційний сайт [Архівовано 15 вересня 2010 у Wayback Machine.]
Xtreme Fitness Gyms

Xtreme Fitness Gyms – polska sieć klubów fitness z ponad 70 lokalizacjami i ponad 150 franczyzobiorcami w całej Polsce, założona w 2012 roku przez Łukasza Dojkę. Xtreme Fitness Gyms jest największą siecią franczyzową klubów fitness w Polsce. Siedziba firmy znajduje się w Tarnowie przy al. Jana Pawła II 29. Historia Łukasz Dojka, założyciel Xtreme Fitness Gyms jako nastolatek pasjonował się kulturystyką i branżą fitness. Gdy przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych zaczął pracę w jednym z sieciowych klubów fitness, a następnie rozwijał swoją karierę w branży, pracując dla kilku operatorów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. W 2012 roku wrócił do Polski i otworzył pierwszą siłownię w Tarnowie. Przez kolejne kilka lat wraz ze wspólnikiem Łukaszem Nowakowskim, uruchomili kilka własnych klubów, a w 2016 roku w Wadowicach uruchomili dziewiątą lokalizację, która była równocześnie pierwszym klubem fitness w modelu franczyzowym. Rozwój sieci Xtreme Fitness Gyms to obecnie ponad 100 obiektów. Celem sieci jest uruchomienie do 2027 roku 227 rentownych klubów. W pierwszym etapie rozwoju kluby Xtreme Fitness powstawały w małych i średnich miejscowościach. W 2024 roku sieć ogłosiła ekspansję również w dużych miastach w całej Polsce. Franczyza Sieć Xtreme Fitness Gyms działa również w modelu franczyzowym, w ramach którego wspiera franczyzobiorcę w całym procesie uruchomienia biznesu oraz otwarcia klubu (założenie spółki, rekrutacja, szkolenia, wsparcie operacyjne). Plan biznesowy zakłada osiągnięcie rentowności klubu już w pierwszych miesiącach po jego otwarciu. Oferta treningowa Koncept klubów oparty jest na powierzchni 500-1000m2 ze strefami treningowymi takimi jak strefa cardio, strefa funkcjonalna, strefa air zone, strefa maszyn siłowych, strefa wolnych ciężarów oraz strefa fitness wraz z autorską strefą 10X Training. Klubowicze w ramach swojego karnetu otrzymują dostęp do aplikacji oraz platformy treningowej VOD z zajęciami w formie video jak również prowadzonymi na żywo. Ponadto w ramach jednego karnetu istnieje możliwość do korzystania ze wszystkich klubów Xtreme Fitness Gyms w całej Polsce. Nagrody i wyróżnienia Champion Biznesu 2024 I miejsce w kategorii Innowacja Roku Targi Franczyza Expo 2021 Tytuł Dobra Marka I miejsce w kategorii Lider Jakości - Model Franczyzowy I miejsce w kategorii Innowacja Roku Targi Franczyza Expo 2020 Członkostwo w Polskiej Organizacji Franczyzodawców Tytuł Zdrowa Marka Roku Franchise Brands With Impact Lider Franczyzy w Polsce 2025 Przypisy
Kirche des Heiligen Johannes Bosco (Sycewice)

Die Kirche des Heiligen Johannes Bosco (polnisch: Kościół pw. św. Jana Bosko) ist die römisch-katholische Pfarrkirche der Pfarrei Heiliger Johannes Bosco in Sycewice (deutsch: Zitzewitz), einem Ortsteil der Gmina Kobylnica im Powiat Słupski in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Geschichte der Kirche und der Pfarrei Sycewice gehörte bis zum 8. Dezember 1988 zur Pfarrei Mariä Himmelfahrt in Pałowo (deutsch: Alt Paalow). Die Pfarrei in Pałowo wurde nach dem Zweiten Weltkrieg im Jahr 1951 kanonisch errichtet, und Sycewice war Teil dieses Pastoralverbunds. Ende 1986/Anfang 1987 wurde durch den damaligen Pfarrer von Pałowo (und späteren Hauptakteur beim Bau) Pater W. Dąbrowski ein Antrag auf den Bau eines neuen Kirchengebäudes gestellt. Am 30. Oktober 1987 wurde durch Bischof Tadeusz Werno, damals Hilfsbischof von Koszalin, der Grundstein geweiht und gelegt. Die Bauarbeiten wurden sehr schnell durchgeführt, so dass bereits am 8. Dezember 1988 eine eigenständige Pfarrei in Sycewice eingerichtet wurde. Am 6. Juni 1989 segnete Kardinal Ignacy Jeż die Kirche. Neben der Kirche wurden auch ein Pfarrhaus und ein Katecheten-Haus durch die in dem Ort ansässigen Salesianer (vom Orden des Heiligen Johannes Bosco) errichtet, die den Gottesdienst organisierten und sich in dem Ort um die Katecheten-Arbeit kümmerten. Im Jahr 1992 waren die Bauarbeiten abgeschlossen. Ende Januar 1997 wurden der Kirche Skulpturen geschenkt: Der Künstler Heinrich Eugen von Zitzewitz, der 1925 in Sycewice geboren war, stiftete mehrere seiner Skulpturen. Dies zeigt eine Verbindung der Kirche zur lokalen Geschichte und Identität. Die Kirche wurde umgebaut und der Umbau im Jahr 2005 durch Bischof Kazimierz Nycz erneut geweiht. Pfarrer Pater W. Dąbrowski (1988–1991) Pater Roman Dąbrowski (1991–1994) Pater Jan Terlikowski (ab 1994) Weitere Priester, die in Sycewice ihren Dienst taten, waren Stanisław Labuda, Benedykt Wisiński, Mirosław Vetter, Jacek Żurawski, Józef Deniziak, Zdzisław Lepper, Zenon Kapłon und Czesław Nienikowski. Literatur Eugeniusz Wiązowski: Salezjanie w Pałowie, w Słonowicach, w Sycewicach oraz w Sławsku. Seminare. Poszukiwania naukowe 31, 279-291, 2012 (polnisch, abgerufen am 23. November 2025) Einzelnachweise Weblinks
Cmentarz wojenny nr 198 – Błonie

Cmentarz wojenny nr 198 w Błoniu – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej. Zaprojektowany przez Heinricha Scholza. W siedmiu grobach zbiorowych i 297 pojedynczych pochowano tu 208 żołnierzy armii austro-węgierskiej i 104 żołnierzy armii rosyjskiej. Galeria Bibliografia Cmentarze wojenne I wojny światowej, Okręg VI Tarnów Metryka cmentarza
Воинское кладбище № 198 (Блоне)

Памятник культуры Мазовецкого воеводства: регистрационный номер А-1227/M от 13 сентября 2010 года. Воинское кладбище № 198 (пол. Cmentarz wojenny nr 198) — воинское кладбище, находящееся в городе Блоне, Западно-Варшавский повят, Мазовецкое воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. Кладбище внесено в реестр охраняемых исторических памятников Мазовецкого воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году для погибших военнослужащих во время Первой мировой войны «Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове» Отдела воинских захоронений Военного министерства Австро-Венгрии. Кладбище было спроектировано инженером Гейнрихом Шольцем. На кладбище было похоронено всего 609 человек, из которых 297 человек похоронено в семи братских могилах. На кладбище также расположены 208 отдельных могил военнослужащих австро-венгерской армии и 104 могилы военнослужащих российской армии. 13 сентября 2010 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Мазовецкого воеводства. Примечания Источник Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II, Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 387 – Kraków

Cmentarz wojenny nr 387 – Kraków – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu XI Twierdza Kraków. Jest to kwatera na nowym cmentarzy żydowskim w Krakowie przy ulicy Miodowej 55. Plan cmentarza został zamówiony u Hansa Mayra przez gminę żydowską, jednak w postaci przez niego zaprojektowanej nigdy nie powstał. Pierwotnie składał się ze 160 (lub 161) grobów pojedynczych oraz 14 zbiorowych. Na cmentarzu pochowano 148 żołnierzy austro-węgierskich oraz 3 żołnierzy rosyjskich wyznania mojżeszowego, poległych w I wojnie światowej. Na cmentarzu między innymi został pochowany Władysław Steinhaus. Zachowało się 26 macew, większość w złym stanie, w tym 3 żołnierzy rosyjskich. W 1937 postawiono na cmentarzu pomnik projektu Alfreda Düntucha, Edwarda Kreislera i Józefa Taubego. Został on zniszczony przez Niemców podczas II wojny światowej i zrekonstruowany w 2022. Po II wojnie światowej przeprowadzono, ze środków Jointu, porządkowanie żydowskiej nekropolii. Ustawiano ocalałe macewy. Te z żołnierskich nagrobków, które odnaleziono, ustawiono nie na żołnierskiej kwaterze, tylko wzdłuż południowego muru kirkutu. W roku 2021 przeprowadzono renowację nekropolii. Odnowiono ocalałe i odnalezione macewy oraz ustawiono w miejscu, gdzie cmentarz się znajduje. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji zachodniej, Warszawa 1995. R. Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne. Tom III. Brzesko – Bochnia – Limanowa, Pruszków 1998. Cmentarze 1 wojny światowej więcej informacji o cmentarzu 387 – www.cmentarze.jasonek.pl. cmentarze.jasonek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-05)]. Barbara Zbroja Leksykon architektów i budowniczych pochodzenia żydowskiego w Krakowie w latach 1868-1939, Wydawnictwo Wysoki Zamek, Kraków 2023, ISBN 978-83-966500-2-3 s. 65
Воинское кладбище № 387 (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-1101 от 24 марта 1999 года. Воинское кладбище № 387 - Краков (пол. Cmentarz wojenny nr 387 - Kraków) — воинское кладбище, расположенное на территории Нового еврейского кладбища в Кракове, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. Кладбище внесено в реестр охраняемых исторических памятников Малопольского воеводства. История Кладбище было основано в 1914 году на территории нового еврейского кладбища краковской еврейской общиной для погибших во время Первой мировой войны военнослужащих еврейского происхождения австро-венгерской армии. В 1915 году оно перешло на содержание «Департамента воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове» Отдела воинских захоронений Военного министерства Австро-Венгрии. На кладбище были оборудованы могилы для будущих запланированных захоронений. За время открытия кладбища на нём было похоронено 148 военнослужащих австро-венгерской армии и три военнослужащих российской армии. В настоящее время на кладбище находятся 26 надгробий в хорошем состоянии, в том числе и три надгробия военнослужащих российской армии. 24 марта 1999 года кладбище было внесено в реестр охраняемых памятников культуры Малопольского воеводства. Примечания Источник Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji zachodniej, Warszawa 1995. R. Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne. Tom III. Brzesko — Bochnia — Limanowa, Pruszków 1998. Ссылки Cmentarze 1 wojny światowej (пол.) Cmentarz wojskowy z I wojny światowej — nr 387 (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 388 – Kraków-Rakowice

Cmentarz wojenny nr 388 – Kraków-Rakowice – 3 kwatery, z których dwie mieszczą się na cmentarzu Rakowickim, a jedna na nekropolii wojskowej przy ulicy Prandoty. Inżynier Hans Mayr zaprojektował kwatery na cmentarzu Rakowickim, natomiast inżynier Hupert zaprojektował kwatery na nekropolii wojskowej. Na cmentarzu znajdują się 792 groby zbiorowe i 553 groby pojedyncze. Kwatera pierwsza (główna) Długa, wąska kwatera wzdłuż południowo-zachodniego muru cmentarza. Zamknięta od strony zachodniej ścianą pomnikową na której znajduje się tablica z napisem o treści: PAMIĘCI POLEGŁYCH W WOJNIE ŚWIATOWEJ 1914–1918. Spoczywa tu około 6700 żołnierzy niemieckich, rosyjskich oraz austro-węgierskich w tym polscy legioniści, którzy mają niewielki pomnik w formie czwórki legionowej stojącej na piedestale na którym umieszczono wers z Hymnu strzeleckiego: Z TRUDU NASZEGO I ZNOJU POLSKA POWSTAŁA BY ŻYĆ. Obok pomnika legionistów złożono, w 1990 roku, w skromnej mogile prochy gen. Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego. Kwatera druga Druga kwatera ma kształt litery V. Jedno jej ramię jest położone wzdłuż cmentarnego muru od strony al. 29 Listopada, pomiędzy wejściem na cmentarz a budynkiem dawnej rogatki miejskiej. Przy murze pochowano wielu legionistów. Drugie ramię odchodzi, od budynku rogatki, w głąb rakowickiej nekropolii. Zachowało się na nim tylko kilka nagrobków. Postawiono tutaj, w 1999 roku, pomnik-kurhan na miejscu gdzie zostali pochowani cywile i żołnierze armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, którzy zmarli w Obozie dla internowanych nr 1 w Krakowie-Dąbiu. Kwatera trzecia Kwatery 1, 2, 3, 4 cmentarza wojskowego przy ul. Prandoty, to część austriackiego cmentarza wojennego. Z oryginalnego wyglądu nekropolii, projektu inż. Huperta, nie zachowało się prawie nic. Podczas kilku przebudów w latach 30. XX wieku, poprzestawiano krzyże nagrobne w ten sposób że nie wiadomo właściwie do jakiej armii należą żołnierze leżący pod nimi. Pochowano na nim żołnierzy austro-węgierskich oraz rosyjskich poległych w latach 1914–1918 a ekshumowanych z przypadkowych miejsc pochówku w okolicach Krakowa oraz żołnierzy z garnizonu krakowskiego zmarłych w latach 1918–1939. Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0. Linki zewnętrzne Informacje o cmentarzu na cmentarze.1wojna.pl Informacje o cmentarzu. cmentarze.jasonek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-01)].
Воинское кладбище № 388 (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-584 от 7 июня 1976 года. Воинское кладбище № 388 - Краков-Раковице (пол. Cmentarz wojenny nr 388 - Kraków-Rakowice) – воинское кладбище в Кракове, два участка которого расположены на территории Раковицкого кладбища и один участок на территории воинского некрополя на улице Прандоты. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. Кладбище внесено в реестр охраняемых исторических памятников Малопольского воеводства. Около некрополя находится памятник жертвам украинского геноцида. История Кладбище было основано в 1918 году на территории Раковицкого кладбища для погибших во время Первой мировой войны военнослужащих австро-венгерской армии. «Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове» Отдела воинских захоронений Военного министерства Австро-Венгрии. Участки на Раковицком кладбище были спроектированы немецким архитектором Гансом Майром. Участок на воинском некрополе спроектировал инженер Гуперт. В настоящее время на кладбище находятся 792 братских могил и 553 отдельных могил. На кладбище хоронились военнослужащие германской, российской армий. На кладбище похоронены польские легионеры, которым поставлен отдельный небольшой памятник с надписью из песни «Стрелецкий гимн» (Hymn strzelecki): «Z trudu naszego i znoju Polska powstała by żyć». В 1990 году в Польшу были перевезены останки Президента Польши в эмиграции и польского генерала Болеслав Венява-Длугошовский, которые были перезахоронены возле памятника польским легионерам. На западной стене кладбища находится мемориальная табличка с надписью на польском языке «PAMIĘCI POLEGŁYCH W WOJNIE ŚWIATOWEJ 1914-1918» (Памяти погибших в Мировой войне 1914 – 1918). 7 июня 1976 года кладбище было внесено в реестр охраняемых исторических памятников Малопольского воеводства. Межгосударственные споры В 2014 году власти Польши не разрешили установку на территории кладбища знака в память о также захороненных там советских военнопленных, умерших в лагере интернированных №I в Домбе годы советско-польской войны (1919-1921). См. также Воинское кладбище в Пикулице Кладбище военнопленных в Тухоле Воинское кладбище в Щипёрно Кладбище военнопленных и интернированных под Стшалковом Воинское кладбище в Вадовицах Примечания Источник Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Ethnografisches Freilichtmuseum (Zielona Góra)

Das Ethnografische Freilichtmuseum Zielona Góra (poln. Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli) ist ein 1982 errichtetes Museum in Ochla in der Nähe der Stadt Zielona Góra (dt. Grünberg) in Polen. Das Museum informiert auch über den historischen Weinanbau in der Region. In der Naturlandschaft liegen in der unmittelbaren Nähe von Wäldern, Teichen, Wiesen und Feldern verteilt auf einer Fläche von 113 ha verschiedene Objekte. Ziele Darstellung des Landbaus aus den Gebieten von Großpolen, Niederschlesien, Ostlausitz und aus dem Lebuser Land. Als jüngstes Projekt ist derzeit der Wiederaufbau von Bauernhäusern aus der historischen Region Bukowina im Gange. Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Weblinks Ethnografisches Freilichtmuseum – Region Zielona Góra Beiträge, Zeitungsartikel Izabela Taraszczuk: Witraże, biżuteria i sztuka dekoracyjna w skansenie w Ochli (Glasfenster, Schmuck und dekorative Kunst im Freilichtmuseum Ochla, die Grünberger Winzertraditionen, Glasfenster und Ölmalerei in der Ausstellung der Freystädter Künstlerin Elżbieta Altevogt, 20. Juni – 28. September 2014), Gazeta Lubuska, 20. August 2014, S. 11