NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Венцборк

Венцборк (пол. Więcbork) — польский город Куявско-Поморского воеводства, повета сенполеньского. Город сельско-городского значения. Исторически заложен в Великой Польше. В 1975—1998 гг. Венцборк относился к воеводству быдгощскому. По данным от 31 декабря 2004 года население города составляло 5812 человек. История 1288 — первое упоминание о Венцборке 1383 — присвоение статуса города 1405 — первая запись современного названия города 1772—1920 — город в составе Пруссии* 1830 — в результате большого пожара город почти полностью уничтожен 1920 — город снова в составе Польши В 1772—1920 гг. вся земля гмины, в том числе и г. Венцборк, отошёл к Пруссии. Во время II Мировой войны в гмине погибло более 4 тыс. жителей. Архитектурные памятники Костёл в стиле рококо, построенный в 1772—1778 гг. Часовня на кладбище 1778 г. на горе Св. Катажины. Стиль средневекового урбанизма, на площади дома XVIII—XX вв. Природа Через территорию гмины протекает река Орла (левый приток Лобжонки). Реки территории гмины впадают в Нотець. Знаменитые люди Адам Будниковски (Adam Budnikowski), ректор Главной Торговой Школы г. Варшава Транспорт Железнодорожный транспорт Венцборк находится в 30 км от Злотова. Через Венцборк проходят две железные дороги: Свеце — Злотов и Хойнице — Олесница. Скорые поезда в Венцборке не останавливаются. Автобусное сообщение Недалеко от железнодорожной станции находится автовокзал, от которого отправляются пригородные автобусы. Отсюда можно добраться до Злотова, находящегося в 30 км. От Злотова уже легко доехать до других городов: Пила, Валч или Слупск, Быдгощ и Варшава. Летом возобновляются маршруты: Венцборк — Краков, Венцборк — Ченстохова. В Венцборке функционирует автобусное сообщение частного предприятия г. Хоинице. Литература Johann Friedrich Goldbeck: Volständige Topographie des Königreichs Preußen, Band 2, Marienwerder 1789, Teil I, S. 100, Nr. 6.) Friedrich Wilhelm Ferdinand Schmitt: Topographie des Flatower Kreises. In: Preußische Provinzialblätter, Andere Folge, Vol. VII, Königsberg 1855, S. 45-46. Friedrich Wilhelm Ferdinand Schmitt: Der Kreis Flatow. In seinen gesammten Beziehungen. Thorm 1867, S. 254—257. Goerke, Otto: Der Kreis Flatow. In geographischer, naturkundlicher und geschichtlicher Beziehung dargestellt. [1. Auflage: 1918] 2. Auflage, Gifhorn 1981, mit einem Nachtrag über die Zeit von 1918 bis 1945 von Manfred Vollack (902 Seiten, 113 Abbildungen und sieben Karten). Mathias Niendorf: Minderheiten an der Grenze — Deutsche und Polen in den Kreisen Flatow (Złotów) und Zempelburg (Sępólno Krajeńskie) 1900—1939 (Dissertation, Universität Kiel 1996). Harrassowitz, Wiesbaden 1997, ISBN 3-447-03917-5. (eingeschränkte Vorschau) Примечания
Венцборк

Венцборк (пол. Więcbork, нім. Vandsburg) — маленьке містечко в північній Польщі, у районі Краєнських озер. Належить до Семполенського повіту Куявсько-Поморського воєводства. Відомі люди Юзеф Потулицький — чернігівський воєвода, уродженець міста Миколай Зебжидовський, чоловік Венцборської, від якої отримав місто як віно. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Brunnen mit tanzenden Faunen

Der Brunnen mit tanzenden Faunen ist ein Brunnen in Gliwice (Gleiwitz). Der Brunnen gilt als eines der Wahrzeichen der Stadt. Seit neuestem werden die Faune wie der Manneken Pis zu diversen Anlässen durch die Stadtverwaltung verkleidet. Beschreibung Der Brunnen liegt an der Zwycięstwa-Straße (der früheren Wilhelmstraße) auf der Grünanlage vor der Stadtverwaltung von Gliwice, dem früheren Hotel „Haus Oberschlesien“, neben der Klodnitz. In einem achteckigen Wasserbassin steht ein zylindrisches Postament, das oben mit Ziegenköpfen als Wasserspeiern versehen ist, die von Festons aus Weinreben verbunden werden. Auf dem Postament befinden sich drei einen Reigen tanzende Faune. Die Figuren wurden 1928 nach einer Vorlage des Berliner Bildhauers Hans Dammann in der Gleiwitzer Hütte aus Gusseisen hergestellt. Im Gleiwitzer Volksmund hieß es, dass die drei Faune auf dem Brunnen die ewig im Streit liegenden Bürgermeister von Gleiwitz, Hindenburg und Beuthen darstellten, die sich über den in jener Zeit diskutierten Zusammenschluss der drei Städte nicht einig werden konnten. 2009 wurden die Faune bei einem versuchten Diebstahl beschädigt und 2010 renoviert. Andere bekannte Brunnen in Gliwice / Gleiwitz sind der Neptunbrunnen und der Knabe mit Schwan. Weblinks Brunnen in Gliwice (polnisch) Einzelnachweise
Fontanna z trzema faunami w Gliwicach

Fontanna z trzema faunami w Gliwicach – fontanna znajduje się przed budynkiem Urzędu Miejskiego (dawniej Hotel Haus Oberschlesien - Dom Górnośląski) przy ulicy Zwycięstwa. Informacje ogólne Fontanna przedstawia trzy trzymające się za ręce tańczące fauny i została odlana z żeliwa w Hucie Gliwice w 1928 roku. Fontanna została umieszczona na cylindrycznym cokole z ornamentem z motywem baranich głów i festonów. Fontanna jest przez Gliwiczan potocznie zwana Diabełkami. W 2010 roku fauny zostały poddane renowacji. Legenda Wersja pierwsza Trzy diabełki mają symbolizować nadburmistrzów miast Gliwice, Zabrze i Bytom, niemogących dojść do porozumienia w kwestii planowanego przed wojną połączenia miast w Trójmiasto Gliwice-Zabrze-Bytom. Wersja druga Według innej legendy fauny przedstawiają właścicieli trzech firm budowlanych, którzy według pierwotnych planów mieli wybudować nowoczesny jak na lata trzydzieste XX wieku Hotel Oberschlesien (Haus Oberschlesien) na tyłach dzisiejszego placu Piłsudskiego, w okolicach skrzyżowania ulic Powstańców i Orlickiego. Były to tereny bagienne i podczas trzykrotnie ponawianych prac budowlanych doszło do przerwania robót z powodu podmokłego gruntu i wysokiego stanu wód gruntowych. Wszystkie trzy firmy splajtowały, a ich właściciele do dzisiaj tańczą pod postaciami faunów wokół studni i wypatrują w niej utopionych w wodzie pieniędzy. Po przykrych doświadczeniach z wodami gruntowymi Hotel Oberschlesien postanowiono zbudować na twardszym gruncie, tuż przy głównej ulicy łączącej Rynek z dworcem kolejowym. W budynku przedwojennego Hotelu Oberschlesien mieści się dziś urząd miejski. Przypisy
Szpital Specjalistyczny im. Świętej Rodziny w Warszawie

Szpital Specjalistyczny im. Świętej Rodziny – szpital specjalistyczny przy ulicy Antoniego Józefa Madalińskiego 25 w Warszawie. Historia 1953: szpital został wybudowany, według projektu inż. Władysława Borawskiego. W lipcu tego samego roku otwarto tutaj Oddział Ginekologiczno-Położniczy. 1954: powstał Oddział Położniczy z Blokiem Porodowym. 1998: szpital otrzymał nazwę. 2006: otwarto tutaj pierwszy w województwie mazowieckim Pododdział Leczenia i Rekonwalescencji Noworodków. 2008: w szpitalu powstał Oddział Chirurgii Onkologicznej. 2011: w szpitalu działalność rozpoczął Oddział Pediatrii. 2015: otwarto Regionalny Bank Mleka Kobiecego, oraz we współpracy z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym powstała Uniwersytecka Pracownia Badań nad Mlekiem Kobiecym i Laktacją. 2017: otwarto Oddział Onkologii Klinicznej. Przypisy
Czyste (staw)

Czyste – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Jeziorki Południowe, niedaleko ulic Sarabandy, Farbiarskiej i Czystej. Położony jest na obszarze zlewni Kanału Jeziorki. Posiada bezpośrednie połączenie z dwoma niewielkim bezimiennym stawami (nazwy robocze: staw środkowy i staw górny) znajdującymi się na północy poprzez rów R–5 (inne nazwy: RB–1 lub J–2) o łącznej długości 200 m. Odpływ do Kanału Jeziorki odbywa się w kierunku południowo-wschodnim poprzez rów R–B (inna nazwa J–2). Staw jest podzielony na trzy oddzielne zbiorniki wodne. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia wynosi 1,8317 ha (inne źródło podaje 1,8700 ha). Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 102,7 m n.p.m. Pojemność zbiornika wodnego wynosi 13 480 m³. Identyfikator MPHP obiektu to 101436. Według „Opracowania ekofizjograficznego do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy” z 2006 roku staw zanika. W pobliżu występują czarne ziemie. Przyroda i rekultywacja Akwen znajduje się w zasięgu terenów zieleni miejskiej jako teren otwarty z wodami wraz z pobliskim stawem Nowe Ługi. W otoczeniu rosną cenne okazy drzew i roślinności wysokiej. W 2003 roku zakończyła się rekultywacja stawu sfinansowana przez Dzielnicę Ursynów w ramach programu małej retencji. Jej uzasadnieniem były liczne podtopienia okolicznych obszarów spowodowane gwałtownymi burzami. W wyniku prac retencja stawu została ustalona na poziomie 4800 m³. Przypisy
Brzozowski-Palast

Der Brzozowski-Palast (polnisch: Pałac Brzozowskich) gehört zu den unbekannteren Residenzen in Warschau. Das Ende des 19. Jahrhunderts entstandene, im Stil der Neorenaissance errichtete Gebäude liegt in einem Hinterhof an der Ulica Bracka (20a) in der Innenstadt. Es wurde im Juli 1967 unter Denkmalschutz gestellt (Register-Nr. 652). Heute sind hier Restaurants und verschiedene Institutionen untergebracht. Das Gebäude ist sanierungsbedürftig. Geschichte Über die Baugeschichte des Anwesens ist wenig bekannt. Vermutlich wurde der Palast erst 1882 vom Architekten Bronisław Żochowski-Brodzic für die Familie Brzozowski errichtet. Er entstand an der Rückseite eines Hofgrundstücks, auf dessen zur ul. Bracka zugewandten Seite 1848 ein Mietshaus (ul. Bracka 20) – das Jaroszyński-Haus (polnisch: Kamienica Jaroszyńskiego) – nach einem Entwurf von Henryk Marconi errichtet wurde. Der mit seinen Anklängen an die französischen Renaissance und Elementen des Neubarocks eklektische Palast entstand etwa 20 Meter hinter dem Mietshaus und verläuft in einem stumpfen Winkel zu demselben. In der Mitte des Hofes wurde ein kleiner, noch existierender, zweistöckiger Pavillon errichtet, in dem der Hausmeister lebte. Von diesem Pavillon aus teilte ein Eisengitter mit Einfahrt den Hof. Zur Hofseite lag der Eingang des Palastes, der mittig eine von einem auf vier Säulen stehenden Balkon bekrönte Vorfahrt aufweist. Links und rechts der Vorfahrt ragen zwei weitere, kleinere auf je zwei Säulen stehende Balkone aus der Frontfassade heraus. Der Palast verfügt über einen Keller sowie weitere drei Geschosse. Über der Vorfahrt trägt das Dach als Abschluss eines kaum heraustretenden Mittelrisalits ein doppeltes Gaubenfenster in einem Giebeldreieck. Zur Rückseite weist der Palast zwei Seitenrisalite auf. Heute wird der zu einem Nachkriegsgebäude bestehende kleine Freiraum hinter dem Palast als Parkplatz genutzt. Die Handlung der ab 1956 entstandenen Roman-Trilogie „Ruhm und Ehre“ (polnisch: „Sława i chwała“) von Jarosław Iwaszkiewicz spielt im Palast: Der Palast wie das Mietshaus blieben bis 1945 das Eigentum der Familie Brzozowski. Das Ensemble brannte erstmals 1939 bei der Schlacht um Warschau und dann erneut im Jahr 1944 beim Warschauer Aufstand aus. Nach dem Krieg wurden beide Gebäude wiederaufgebaut. Das Mietshaus wurde dabei um ein Stockwerk erhöht, der Palast im Äußeren originalgetreu rekonstruiert und für Bürozwecke bestimmt. An der Westseite des Hinterhofes wurde Mitte der 2000er Jahre ein modernes Bürogebäude errichtet. Heute befindet sich im Palast neben anderen Organisationen eine Außenstelle des Polnischen Rentner- und Invalidenverbandes (polnisch: Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów). Ansichten Einzelnachweise Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 53 Tadeusz S. Jaroszewski, Paläste und Residenzen in Warschau, Verlag Interpress, ISBN 83-223-2049-3, Warschau 1985, S. 31 Weblinks Historische und aktuelle Ansicht des Jaroszyński-Hauses bei Warszawa1939.pl
Palais Brzozowski

La Palais Brzozowski (polonais : Pałac Brzozowskich) est un palais située Ulica Bracka (pl), dans l'arrondissement de Śródmieście, à Varsovie. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pałac Brzozowskich w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Pałac Brzozowskich w Warszawie

Pałac Brzozowskich, także pałac Belina-Brzozowskich – zabytkowy neobarokowy pałac znajdujący się przy ulicy Brackiej 20a w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Pałac został zbudowany w latach 1881–1882 dla rodziny Brzozowskich herbu Belina (Belina-Brzozowskich) według projektu Bronisława Żochowskiego. Architekt prawdopodobnie wzorował się na neorenesansowych pałacach paryskich II połowy XVII wieku. Powstał w głębi działki, za stojącą przy ulicy neorenesansową kamienicą Mikołaja Jaroszyńskiego, wzniesioną w 1848 roku według projektu Henryka Marconiego. Razem z kamienicą był własnością rodziny Belina-Brzozowskich do 1945 roku. Dwupiętrowy korpus pałacu został połączony na tyłach parą krótkich galerii z równoległą oficyną. W szerokim ryzalicie środkowym architekt zaprojektował podjazd zwieńczony tarasem, wspartym na czterech boniowanych kolumnach. Na przedpolu pałacu powstała niewielka kordegarda. Budynek został częściowo spalony podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku i w 1944 roku. W czasie powstania warszawskiego wskutek pożaru spłonął ukryty na strychu obraz Jana Matejki Jan Zamoyski pod Byczyną. Odbudowany po 1945 roku pałac został przeznaczony na biura. Miały w nim siedzibę m.in. Naczelna Rada Adwokacka, Zarząd Główny i Okręgowy Zrzeszenia Prawników Polskich, a także redakcja czasopisma „Prawo i Życie”. W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Po 1989 roku był wykorzystywany m.in. jako plan filmowy dla teledysków i miejsce imprez artystycznych. Z uwagi na nietypową lokalizację (za przyuliczną kamienicą) jest jednym z najmniej znanych pałaców w Warszawie. W kulturze Pałac posłużył za pierwowzór pałacu księżnej Bilińskiej w powieści Sława i chwała Jarosława Iwaszkiewicza. Przypisy
Jan-Matejko-Haus

Das Jan-Matejko-Haus in Krakau, ul. Floriańska 41 ist ein dem Maler Jan Matejko (1838–1893) gewidmetes Museum, der dort geboren ist und sein ganzes Leben dort verbrachte. Das Haus wurde im 16. Jahrhundert errichtet und wurde mehrmals im 17., 18. und 19. Jahrhundert umgebaut. Im Jahre 1872 entwarf Jan Matejko gemeinsam mit dem Architekten Tomasz Pryliński eine neue Fassade. Zwei Jahre nach dem Tode des Malers erwarb die Jan-Matejko-Gesellschaft das Haus samt einem Teil der Sammlungen von der Familie des Verstorbenen. Am 1. Mai 1896 wurden die ersten Räume dem Publikum zugänglich gemacht. Im Jahre 1904 wurde das Jan Matejko Haus zur Zweigstelle des Krakauer Nationalmuseums erklärt. Im ersten Obergeschoss befinden sich die Wohnräume der Familie Matejko, im zweiten Obergeschoss sein Geburtszimmer und im dritten Obergeschoss das Atelier. Literatur Agnieszka Zagrajek: Dom Jana Matejki. Muzeum Narodowe w Krakowie, Krakau 1997, ISBN 83-89424-09-6 Weblinks
Jan Matejko House

Jan Matejko House (Polish: Dom Jana Matejki) is a museum dedicated to Polish painter Jan Matejko that was established in 1895 and has been a branch of the National Museum in Kraków since 1904. The building has been listed as a cultural property under the registration number A-58 in 12.05.1931 History History of the building The building on Floriańska 41 was erected back in the 16th century as a one-storey tenement. In the 18th century, a second storey was added to the tenement, followed by a third storey topped with a mansard roof in the 19th century. In 1752, the tenement was bought by Ignacy and Anna Hendel. In 1794, the property was acquired by Jan Piotr Rosberg and Marianna Rosberg, the parents of Franiszek Ksawery Matejko's wife. After the death of Franciszek Ksawey Matejko in 1860, the tenement was inherited by his children. In 1871, one of Franciszek's sons – Jan Matejko – paid off his siblings and assumed sole ownership over the property. Then, Jan Matejko ordered renovation works that lasted two years and moved in with his family. History of the museum On the 8th of November 1893, a day after Matejko's funeral ceremony, Marian Sokołowski penned an article for a Cracovian newspaper Czas (Time), calling for honouring the deceased painter by establishing a dedicated museum, following the example set up by Urbino and Florence which had set up museums in historic houses of, respectively, Raphael and Michelangelo. In response, Prince Eustachy Stanisław Sanguszko, President of the Jan Matejko Society, started raising funds to purchase the house from Matejko's relatives and transform it into a public museum. On the 7th of November 1895, the Society succeeded and bought the house together with some of its contents. The museum was opened to the public on the 1st of May 1896, at first offering the visitors to view the living room and the master bedroom. During this time, the museum began efforts to archive literature on Matejko and to document almost all of his artworks in photographs. On the 26th of June 1904, the Jan Matejko Society officially transferred ownership over the museum to the Kraków City Council, which decided to grant Jan Matejko House under the administration of the National Museum in Kraków. During the World War II, fearing Nazi plunder, some of the Matejko works were stashed in secret in the then-closed Jan Matejko House. The museum reopened after a general renovation in 1953. The next major renovation of Jan Matejko House took place in 2009. See also Jan Matejko Manor House List of single-artist museums References
Jan Matejko-ház

A krakkói Jan Matejko-ház a Floriańska utca 41. szám alatt található. A múzeumot Jan Matejko (1838–1893) festőnek szentelték, aki ott született és ott élt egész életében. A ház a 16. században épült, a következő századokban többször átépítették. Az épületet korábban kézműves családok lakták, majd Matejko szüleinek tulajdonába került. 1871-ben, az apja halála után a művész kifizette testvéreit, így a ház egyedüli birtokosává vált. 1872-ben Jan Matejko Tomasz Pryliński építésszel közösen új homlokzatot tervezett. Ekkor bővítette ki az épületet és építette fel a harmadik szintet, amelyet stúdiónak szánt. Két évvel a festő halála után a Jan Matejko Társaság adományokból gyűjtött pénzen megvásárolta a házat és a gyűjtemény egy részét az örökösöktől. 1896. május 1-jén tették hozzáférhetővé az első szobákat a nagyközönség számára. A kiállítás kezdetben Jan Matejko nappaliját és hálószobáját mutatta be. A 19. század végén és a 20. század elején az épületet speciálisan a múzeumi kiállítás céljára építették át. 1896 és 1898 között a javításokat Tadeusz Stryensky lengyel építész, 1901 és 1904 között pedig Sigmund Hendl építész tervei alapján végezték. 1904-ben a Jan Matejko-házat a Krakkói Nemzeti Múzeum fiókintézményévé nyilvánították. A második világháború után az épületet felújították, és 1953-ban újra megnyitották a múzeumot. 1993-ban, Jan Matejko halálának 100. évfordulója előestéjén újabb felújításra került sor. Az első emeleten található a művész hálószobája. A második emeleten, abban a szobában, ahol Jan Matejko született, egy emléktábla található „Często sprawia Bóg, że wielkość zamyka w małym kształcie” („Isten gyakran apró dolgokban rejti el a nagyságot”). A harmadik emeleten a művész műtermét bemutató kiállítás tekinthető meg. Az állandó kiállítás a festőművész és családjának hétköznapi tárgyait, bútorokat, rajzokat, olajfestményeket, hivatalos iratokat és fényképeket mutatja be. A múzeumban olyan kínzóeszközök is láthatók, amelyeket a középkorban a dorotkai börtönben használtak. Irodalom Agnieszka Zagrajek: Dom Jana Matejki. Muzeum Narodowe w Krakowie, Krakau 1997, ISBN 83-89424-09-6 Képgaléria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Jan-Matejko-Haus című német Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források A Jan Matejko Ház oldala Archiválva 2022. augusztus 10-i dátummal a Wayback Machine-ben az NMK honlapján Jan Matejko-ház Séta Krakkóban (magyarul) További információk Jan Matejko-ház (Krakkó) Wikimapia Krakkói múzeumok (magyarul)
Casa Matejko

Casa Matejko (in polacco Dom Jana Matejki) è un museo della città di Cracovia. Istituito nel 1895 per valorizzare la figura di Jan Matejko, dal 1904 è una componente del Museo nazionale di Cracovia. Casa Matejko, che sorge nelle vicinanze del Museo della farmacia in Ulica Florianska, è il museo dedicato a Jan Matejko, pittore famoso per le tele dipinte a tratti decisi che documentano la storia polacca. Matejko visse ed operò in questa casa per circa un ventennio, dal 1873 al 1893, periodo che si dimostrò essere uno dei più prolifici e creativi della sua vita. La casa è un edificio del XVI secolo, ristrutturata però in base ad un progetto dello stesso Matejko. Il museo espone alcune delle sue opere (sebbene la maggior parte di queste si trovi nel palazzo del tessuto) e molti oggetti appartenuti all'artista ed alcuni quadri. Bibliografia Agnieszka Zagrajek, Dom Jana Matejki, Wyd. Muzeum Narodowe w Krakowie 1997, ISBN 83-89424-09-6 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa Matejko Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su mnk.pl.