Pałac Maksymiliana Goldfedera w Łodzi

Pałac Maksymiliana Goldfedera – łódzki pałac mieszczący się przy ulicy Piotrkowskiej 77. Historia Maksymilian Goldfeder przybył do Łodzi z Warszawy w 1870. Początkowo pracował w banku starszego brata Adolfa Goldfedera, a w kilka lat po ożenku w 1873 otworzył własny kantor bankowy. W latach 1891–1892, w najbardziej reprezentacyjnej części miasta, wybudował swój pałac, w którym umieścił dom bankowy. Autorem projektu był warszawski architekt Bronisław Żochowski, a plan zatwierdził architekt miejski – Hilary Majewski, który był prawdopodobnie jego współautorem. Rezydencja łączyła funkcje komercyjno-reprezentacyjne z mieszkalnymi. Na parterze mieścił się dom bankowy, a na pierwszym piętrze pomieszczenia mieszkalne. Klatka schodowa ma bogatą balustradę z kutej kraty i okno witrażowe. Po śmierci Goldfedera w 1923, firma przestała istnieć. W 1930 budynek nabyło Towarzystwo Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych. Od lat 50. XX w. budynek frontowy stał się siedzibą łódzkiej Rady Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich, która na parterze prowadziła klub studencki „77” („Siódemki”). Natomiast oficyna była w dalszym ciągu użytkowana przez MPK Łódź. Między innymi funkcjonowała tu do lat 80. XX wieku jego „Centrala Ruchu”. Architektura Zachowany do dzisiaj pałac, to budowla usytuowana w linii regulacyjnej ulicy, jednopiętrowa, oparta na wzorcach renesansu włoskiego, z przylegającą do niego oficyną. Budynek zwieńczony jest gzymsem kordonowym z tralkową balustradą, na której niegdyś stały wazy i obeliskowe sterczyny. Na bocznej osi umieszczono przejazdową bramę, w której znajduje się wejście do budynku. Fasada zdobiona jest rustykalnym boniowaniem na parterze, płaskim na piętrze. Pod gzymsem biegnie fryz, z niewielkimi kwadratowymi kinami, a płaszczyzny pomiędzy nimi wypełnione są dekoracją z motywem girland, podtrzymywanych przez putta. Na ścianie budynku, od strony pasażu Rubinsteina, w 2000 roku umieszczono rzeźbiarski akcent, upamiętniający 50-lecie Zrzeszenia Studentów Polskich, w formie kobiecych nóg, wybranych w plebiscycie „Expressu Ilustrowanego”. Parę lat później z powodu dobudowania ogródka zimowego przeniesiono ją na stronę od ulicy Piotrkowskiej. Okna parteru i brama zamknięte są półkoliście, zaś okna piętra prostokątnie, zwieńczone półkolistym tympanonem z motywem konchy. Dwa z nich, typu porte-fenêtre, są wyjściem na balkony o marmurowej ażurowej balustradzie, z bogato zdobionymi wspornikami. Do budynku prowadziły dwa wejścia: główne z bramy przejazdowej i gospodarcze do bocznej klatki schodowej w oficynie. Na parterze mieścił się dom bankowy z bezpośrednim wejściem z bramy. Obok znajdowało się wejście na klatkę schodową, prowadzącą do pomieszczeń mieszkalnych na pierwszym piętrze. Klatka schodowa miała bogatą balustradę z kutej kraty i okno witrażowe. Pierwsze piętro zajmowały pomieszczenia reprezentacyjne, różne stylowo, w układzie amfiladowym, z kwadratowym hallem pośrodku, oświetlonym świetlikiem wypełnionym witrażem. Z hallu prowadziły wejścia do dużej sali o wystroju neorokokowym w której na uwagę zasługuje bogato dekorowany piec w tym samym stylu, oraz do dwóch saloników i dwóch pokoi w stylu neorenesansowym, połączonymi z rozsuwanymi drzwiami z witrażami (jeden z pokoi być może był jadalnią). W zachowanych stylowych wnętrzach zachowały się zabytkowe witraże, piece, kinkiety i sztukaterie. Od strony podwórka usytuowany był salonik w stylu mauretańskim. W oficynie znajdowały się pomieszczenia mieszkalne, kuchenno-gospodarcze oraz pokoje dla służby. Od 1955 roku znajdował się tutaj klub studencki Siódemki, a od lat 90. XX w. dodatkowo restauracja irlandzka Irish Pub oraz ekskluzywna restauracja Klub Spadkobierców. We wrześniu 2025, Klub "Siódemki" razem z należącym do tej samej firmy pubem "Irish Pub" został zamknięty, w związku z eksmisją jego właścicieli z zadłużonych lokali. Galeria Przypisy