NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół poewangelicki w Łeknie

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w dawnym mieście, obecnie wsi Łekno, w powiecie wągrowieckim, w województwie wielkopolskim. Świątynia reprezentuje styl neogotycki. Wybudowano ją w 1910 roku. Obecnie jest nieczynna i należy do osoby prywatnej. Do rejestru zabytków pod numerem 63/Wlkp/A z 4.07.2001 wpisany jest kościół oraz cmentarz przykościelny. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Rostarzewie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Józefa w Rostarzewie (dekanat wolsztyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia poewangelicka wybudowana w 1886 roku. Budowla jest murowana i pokryta dachówką. Zachowała się w dobrym stanie. Kościół reprezentuje styl neoromański. Wzniesiony został z cegły i posiada wysoką, strzelistą wieżę. Od 1945 roku należy do katolików. Przypisy
Kościół poewangelicki w Kopanicy

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w dawnym mieście, obecnie wsi Kopanica, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1858-59, w stylu neoromańskim, posiada kwadratową wieżę pozbawioną dachu hełmowego, który zawalił się w 1945 roku. Po zakończeniu II wojny światowej kościół pełnił funkcję magazynu, obecnie nie jest użytkowany. Do rejestru zabytków pod numerem 189/Wlkp/A z 25.06.2004 wpisany jest kościół oraz cmentarz przykościelny. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kębłowie

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki Kościół cmentarny należący do parafii św. Bartłomieja w Kębłowie (dekanat wolsztyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1778 roku. Odrestaurowana została m.in. pod koniec XIX w. (zwieńczenie wieży dachem hełmowym). Remontowana była w latach 1947 i 1981. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Posiada mniejsze prezbiterium w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Wieża wybudowana została na planie kwadratu i posiada konstrukcję słupową, znajduje się od frontu. Zwieńcza ją blaszany, neogotycki ostrosłupowy dach hełmowy z narożnikowymi, małymi wieżyczkami. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą. Wnętrze nakryte jest stropem belkowym. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i znajdują się na nim organy z około 1788 roku. Krucyfiks w stylu barokowym, polichromowany, wykonany w XVIII wieku, umieszczony jest na belce tęczowej. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z około 1720 roku. Dwa ołtarze boczne powstały około 1788 roku. Przypisy
Kościół Świętych Stanisława i Marii Magdaleny w Przypuście

Kościół Świętych Stanisława i Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Nieszawie (dekanat nieszawski diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona w 2 połowie XVII wieku. Przeniesiona została w 1779 roku z Nowogródka koło Golubia-Dobrzynia. Restaurowana była w latach 50. XX wieku. Obecnie jest wykorzystywana sporadycznie. Msze w kościele odprawiane się tylko parę razy w roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, do jej budowy zostało użyte drewno modrzewiowe. Prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona stożkowym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z wystawką w części centralnej i prospektem organowym wykonanym pod koniec XVIII wieku. Do wyposażenia świątyni należą m.in.: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i konfesjonał w stylu rokokowo–klasycystycznym pochodzące z około 1800 roku, ambona w stylu rokokowym, powstała pod koniec XVIII wieku oraz dwie ławy kolatorskie w stylu późnorenesansowym wykonane około 1600 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Smolarzynach

Kościół św. Stanisława Kostki – kościół parafialny w Smolarzynach. Rozebrany w 2020 roku. Historia W latach 20. XX wieku mieszkańcy na polu podarowanym przez Stanisława Babkę zbudowali niewielką ceglaną kapliczkę. Był to pagórek obok dawnego cmentarza cholerycznego. W 1926 roku podjęto decyzję o budowie kościoła. Prace wykonali mieszkańcy wsi, a drzewo podarował hrabia Alfred Potocki. Ołtarze boczne według projektu księdza Władysława Zdąbłasza wykonali Gustaw i Antoni Orłosiowie. Kościół początkowo przykryto strzechą, a dopiero potem zmieniono pokrycie dachu na blachę. Podczas prac przy dachu zbudowano wieżyczkę, w której umieszczono sygnaturkę. Drewniany kościół z 1926 roku wpisany do gminnego rejestru zabytków pod nr. 120/1736 został 9 marca 2020 roku rozebrany i rozpoczęto budowę nowego. Przypisy
Kościół Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Rozpuciu

Kościół Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Rozpuciu – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. Krzyża Świętego i Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, zbudowany w 1900, znajdujący się w miejscowości Rozpucie. Historia Kościół wzniesiony w 1900 staraniem ks. Adama Orłowskiego. Fundatorką była ówczesna właścicielka wsi Leokadia Żuk-Skarszewska, a budowniczym miejscowy majster, cieśla i stolarz Marian Bilański. Był gruntownie remontowany w 1999. Architektura i wyposażenie Kościół konstrukcji zrębowej, na planie krzyża łacińskiego, na kamiennej podmurówce. W wieloczłonowej bryle przeciętej transeptem dominuje wieża, konstrukcji słupowej nad nawą. Do trójbocznie zamkniętego prezbiterium od wschodu przylega niższa zakrystia. Od zachodu do nawy dostawiona kruchta. Całość nakryta dachem jednokalenicowym, z wieżyczką na planie kwadratu w miejscu przecięcia nawy z transeptem. Dach i dachy wież pokryte dachówką. Ściany zewnętrzne oszalowane deskami. Wewnątrz spłaszczone sklepienia kolebkowe. Wyposażenie w większości z okresu budowy kościoła. Ołtarz główny z 1909, autorstwa Mariana Bilańskiego, wzorowany na ołtarzu z Tyrawy Wołowskiej, z rzeźbami Świętych Piotra i Pawła i Boga Ojca w zwieńczeniu. W ołtarzu bocznym rzeźby aniołów z XVIII w. pochodzące z kaplicy dworskiej w Stańkowej. Płaskorzeźbione antepedium datowane na 1700, wykonane przez snycerzy krośnieńskich, pochodzi z kościoła franciszkanów w Przemyślu. Natomiast ambona z postaciami czterech Ewangelistów z XVIII w. jest z kościoła w Birczy, a prospekt organowy z kościoła w Rybotyczach. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaćmierzu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaćmierzu – drewniany polskokatolicki kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, zbudowany w 1925, znajdujący się w miejscowości Jaćmierz. Należy do dekanatu podkarpackiego, diecezji krakowsko-częstochowskiej, Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Historia W 1921 w Jaćmierzu doszło do podziału wyznaniowego. W wyniku konfliktu wikariusza miejscowej parafii z biskupem przemyskim, rozgoryczona część wiernych rzymskokatolickich, głównie reemigrantów z USA, utworzyła wspólnotę religijną kościoła polskokatolickiego. Wspólnota nie dysponowała własną świątynią i korzystała z kościoła polskokatolickiego w pobliskiej Bażanówce. Uciążliwość dochodzenia wiernych do Bażanówki, stała się potrzebą budowania własnej świątyni w Jaćmierzu. Budowę rozpoczęto w 1924, by w rok później ją zakończyć. W 1925 roku odprawiono pierwszą mszę rezurekcyjną. Architektura i wyposażenie Drewniana budowla ma układ salowy, na planie prostokąta. Dach dwuspadowy kryty blachą. Na jego kalenicy sześciokątna wieżyczka. Od frontu przedsionek o dwuspadowym dachu, również kryty blachą. Wewnątrz ściany pokryte drewnianą boazerią. Wnętrze oświetlone jest sześcioma oknami, półkolistymi u góry. Na wyposażenie składają się: trzy współczesne ołtarze, chór muzyczny, szereg ławek po obu stronach nawy. Obok świątyni znajduje się murowana dzwonnica parawanowa. Przypisy
Kościół Dobrego Pasterza w Czystogarbie

Kościół Dobrego Pasterza w Czystogarbie – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. Dobrego Pasterza, wzniesiony w 1991, znajdujący się w miejscowości Czystogarb. Historia Poprzednia świątynia, jaka istniała w Czystogarbie, spłonęła w noc sylwestrową 1945. Była to wybudowana w 1900 cerkiew greckokatolicka św. Michała Archanioła, z drewnianą dzwonnicą. Budowla trójkopułowa, zbudowana w narodowym stylu ukraińskim, przez cieśli sprowadzonych z Huculszczyzny, z bogatymi zdobieniami ciesielskimi. Po 1945, po deportacji ludności ukraińskiej, wieś zasiedlono osadnikami z całej Polski. Włączono ich do rzymskokatolickiej parafii w odległym Wisłoku Wielkim. Dopiero po przełomie 1989 powstała następna świątynia w Czystogarbie. W 1991 cieśla Antoni Franczak zbudował kościół z materiału z przeniesionej tu nieużytkowanej drewnianej kaplicy z Turzego Pola. Rok później biskup Ignacy Tokarczuk poświęcił go jako kościół filialny pw. Dobrego Pasterza. Remontowany w 2005. Architektura i wyposażenie Kościół konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce, nieorientowany, salowy. Zamknięte trójbocznie prezbiterium skierowane na południe, niewyodrębnione z nawy, z przylegającą do niego zakrystią. Nad nawą dwukondygnacyjna wieża, konstrukcji słupowej, zwieńczona dachem namiotowym. Przy wejściu przedsionek. Dach nad nawą i prezbiterium jednokalenicowy. Zewnątrz ściany oszalowane deskami. Wyposażenie wnętrza współczesne. Rozmieszczone są drewniane rzeźby autorstwa znanego bieszczadzkiego twórcy Zdzisława Pękalskiego. Obok kościoła metalowa dzwonnica. Przypisy
Kaplica św. Józefa w Dołżycy

Kaplica św. Józefa w Dołżycy – drewniana rzymskokatolicka kaplica pw. św. Józefa, urządzona w 1990, znajdująca się w miejscowości Dołżyca. Po wybudowaniu nowego kościoła filialnego w 2005 kaplica przestała pełnić funkcje kultowe. Historia Poprzednia świątynia, jaka istniała w Dołżycy, została rozebrana 1954. Była to wybudowana w 1840 filialna cerkiew greckokatolicka św. Michała Archanioła, z drewnianą dwukondygnacyjną dzwonnicą. Posiadała ikony namalowane przez Antoniego i Michała Bogdańskich. Znajdowała się obok cmentarza. Po 1947, po deportacji ludności ukraińskiej, wieś zasiedlono osadnikami z całej Polski. Włączono ich do rzymskokatolickiej parafii Komańczy. Dla zaspokojenia potrzeb religijnych nowych mieszkańców dopiero po przełomie 1989 powstała kaplica w Dołżycy. Urządzono ją w 1990, adaptując do tego celu istniejący drewniany budynek mieszkalny. Służyła wiernym do 2005. Budynek konstrukcji zrębowej, nieorientowany. Przykryty jednokalenicowym blaszanym dachem, zwieńczonym niewielkim cebulastym hełmem z krzyżem. Wewnątrz sala o powierzchni 40 m². Wyposażenie współczesne. Na predelli ołtarza wizerunek św. Huberta. Przypisy
Kościół św. Józefa w Nowosiółkach

Kościół św. Józefa w Nowosiółkach – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. św. Józefa, wzniesiony w 1975, znajdujący się w miejscowości Nowosiółki. Historia W czasach PRL, w latach 70. XX w., wierni z Nowosiółek bezskutecznie starali się o pozwolenie na budowę nowego kościoła. Kolejne prośby nie przyniosły rezultatu, dlatego postanowiono budować bez zezwolenia. W 1975 na terenie przeznaczonym pod budowę kościoła zasadzono kukurydzę, a gdy urosła, pod jej osłoną wykonano potajemnie fundamenty. Następnie w ciągu jednej nocy z soboty na niedzielę, z 2 na 3 sierpnia 1975 wzniesiony został przez mieszkańców wsi drewniany kościół. O godzinie 11 w niedzielę odprawiono pierwszą mszę świętą. Jeszcze tego samego dnia po południu kościół został poświęcony przez bp Błaszkiewicza. Pod koniec lat 90. dostawiono wieżę, a ściany obito sidingiem. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, jednoprzestrzenna. Prezbiterium nie wydzielone z nawy, zamknięte prostokątnie z kruchtą na osi. Wieża, konstrukcji słupowej od frontu poprzedzona kruchtą, o ścianach pochyłych ku górze, zwieńczona wielopołaciowym hełmem. Dach jednokalenicowy, kryty blachą. Ściany zewnętrzne obite deskami. Wewnątrz strop o przekroju trapezu, ściany wyłożone deskami drewnianymi. W prezbiterium fryz o ornamentyce roślinnej. Chór muzyczny o prostej linii parapetu wsparty na dwóch słupach. Wyposażenie wnętrza współczesne. Ołtarz główny z obrazem patrona świątyni autorstwa Jerzego Zatorskiego z Ropczyc. Ściana główna pokryta malowidłem z motywem kukurydzy nawiązującym do historii budowy autorstwa Edwarda Osieckiego. Po obu stronach tabernakulum dwie płaskorzeźby Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca NMP na szablonie trzech krzyży autorstwa Eugeniusza Winnickiego. Otoczenie Obok kościoła dzwonnica metalowa z dwuspadowym daszkiem. Przed kościołem kamienna figura Chrystusa Dobrego Pasterza z barankiem. Przypisy
Budova č. 2 v ulici Andrzeja Niegolewskiego ve Štětíně

Budova č. 2 v ulici Andrzeja Niegolewskiego je pětipodlažní budova na rohu ulic Mieczysława Niedziałkowskiego a Andrzeja Niegolewskiego na sídlišti Śródmieście-Północ, ve štětínské čtvrti Śródmieście. Je to jediná budova, která přežila z předválečného komplexu základních škol pro chlapce (Gneisenau-Knabenschule) a dívky (Gneisenau-Mädchenschule). Dějiny V letech 1899–1901 na východní straně dnešní ulice Andrzeja Niegolewskiego (před rokem 1945: Gneisenaustraße) byly postaveny dvě novogotické budovy základní školy se společnou tělocvičnou. Budova v rohu s dnešní Velkopolskou ulicí měla adresu Gneisenaustraße 1 a byla obsazena školou pro chlapce a budova v rohu s dnešní ulicí Niedziałkowskiego měla adresu Gneisenaustraße 2 a byla v ní škola pro dívky. Během bombardování Štětína v noci z 29. na 30. srpna 1944 školy utrpěly. Část areálu obsazená chlapeckou školou a tělocvičnou byla zcela zničena a část patřící dívčí škole shořela. Po druhé světové válce byly pozůstatky zničených budov zbořeny, zachovány byly pouze ruiny dívčí školy, spojnice s tělocvičnou a fragment plotu. Poškozená dívčí škola byla přestavěna ve změněné podobě, na místě bývalého podkroví bylo postaveno další patro. Po rekonstrukci se budova stala internátem Komplexu stavebních škol a byla propojena novou stavbou s nedalekou hlavní budovou školy. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Budynek przy ul. Andrzeja Niegolewskiego 2 w Szczecinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Budova č. 2 v ulici Andrzeja Niegolewskiego ve Štětíně na Wikimedia Commons
Budynek przy ul. Andrzeja Niegolewskiego 2 w Szczecinie

Budynek przy ul. Andrzeja Niegolewskiego 2 – pięciokondygnacyjny budynek wznoszący się na narożniku ulic Mieczysława Niedziałkowskiego i Andrzeja Niegolewskiego, na szczecińskim osiedlu Śródmieście-Północ, w dzielnicy Śródmieście. Jest to jedyny ocalały budynek z przedwojennego zespołu szkół podstawowych dla chłopców (Gneisenau-Knabenschule) i dziewcząt (Gneisenau-Mädchenschule). Historia W latach 1899–1901 po wschodniej stronie dzisiejszej ulicy Andrzeja Niegolewskiego (przed 1945 r. Gneisenaustraße) wzniesiono dwa neogotyckie budynki szkół podstawowych ze wspólną salą gimnastyczną. Budynek przy narożniku z dzisiejszą ulicą Wielkopolską miał adres Gneisenaustraße 1 i zajmowany był przez szkołę dla chłopców, a budynek na rogu z obecną ulicą Niedziałkowskiego miał adres Gneisenaustraße 2 i mieścił szkołę dla dziewcząt. W czasie bombardowania Szczecina w nocy z 29 na 30 sierpnia 1944 r. zespół szkół ucierpiał. Całkowitemu zniszczeniu uległa część kompleksu zajmowana przez szkołę męską i sala gimnastyczna, a część należąca do szkoły żeńskiej spłonęła. Po II wojnie światowej pozostałości zniszczonych obiektów rozebrano, zachowując jedynie ruiny szkoły żeńskiej, łącznik z salą gimnastyczną i fragment ogrodzenia. Uszkodzoną szkołę żeńską odbudowano w zmienionej formie, wznosząc w miejscu dawnego poddasza dodatkowe piętro powtarzające układ okien niższych pięter. Budynek po odbudowie przeznaczono na internat Zespołu Szkół Budowlanych i połączono modernistyczną plombą z pobliskim budynkiem głównym tejże szkoły. Opis Przed wojną ocalały budynek kompleksu szkół podstawowych był obiektem czterokondygnacyjnym z poddaszem. Fasada niemalże w całości obłożona była cegłą klinkierową. Elewacja od strony ulicy Niedziałkowskiego podzielona była na dwie części: lewą z czteroosiowym ryzalitem zwieńczonym ozdobnym szczytem oraz prawą, bezokienną. Od strony ulicy Niegolewskiego elewacja była 14-osiowa, przy czym cztery ostatnie osie znajdowały się w ryzalicie. Ten ryzalit także ukoronowany był ozdobnym szczytem z oknami poddasza. Ponadto nad szóstą i siódmą osią ostatniego piętra usytuowany był jeszcze mniejszy, dwuosiowy szczyt. Budynek pokrywał spadzisty dach z wieżyczką w narożnej części kalenicy. Po wojnie w miejscu zniszczonego poddasza i szczytów powstała dodatkowa kondygnacja. Wskutek powojennej odbudowy budynek zatracił pierwotne zwieńczenia na rzecz prostego dachu. Galeria Przypisy
Piaseczno (jezioro w województwie lubelskim)

Piaseczno – jezioro na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim położone w województwie lubelskim, powiecie łęczyńskim, w gminie Ludwin, we wsi Rozpłucie Pierwsze. Jezioro jest pochodzenia krasowego. Należy do najczystszych jezior w Polsce (pierwsza klasa czystości wody). W większości jezioro ma piaszczyste dno. Jezioro charakteryzuje się najwyższą na Pojezierzu przejrzystością wody (ok. 5 m). Fauna W jeziorze występuje większość polskich ryb słodkowodnych. Są to (alfabetycznie): karasie, karpie, leszcze, liny, miętusy, okonie, piskorze, płocie, sielawy, sumiki karłowate (pot. koluchy), sumy, szczupaki, węgorze i wzdręgi (pot. krasnopióry). Można też spotkać raki i rzadko występujące żółwie błotne. Flora W jeziorze występuje też wiele roślin pływających np.: rdestnica pływająca (Potamogeton natans), moczarka (Egeria densa), wywłócznik skrętoległy (Myriophyllum alterniflorum), grzybienie białe (Nymphaea alba) (pot.lilie wodne), grążele żółte (Nuphar lutea), trzciny i pałki. Drzewostan: iglaste: głównie sosny, świerki; liściaste: głównie brzozy. Opis jeziora Brzeg północno-zachodni graniczy z bagnami oraz torfowiskami; jezioro można obejść pieszo dookoła. Ze wszystkich stron rosną lasy mieszane. Od strony zachodniej i północnej znajduje się kilka obiektów turystycznych, w tym ośrodek wypoczynkowy należący do Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. W głównym budynku ośrodka znajduje się siedziba sekcji żeglarskiej "Antares". Na północno-wschodnim i wschodnim brzegu jeziora zlokalizowanych jest kilkaset domów letniskowych. Na zachodnim brzegu jeziora znajduje się pływający pomost. Jego kraniec unosi się kilka metrów nad dnem jeziora, co umożliwia bezpieczne oddawanie skoków z pomostu. Pływając w okolicach środkowej części jeziora, można zauważyć plastikowe butelki przywiązane do obiektów na dnie. Oznaczają one lokalizację atrakcji podwodnych dla nurków. Na dnie jeziora zatopiony jest niemiecki samolot Junkers pochodzący z czasów drugiej wojny światowej; stanowi on obecnie obiekt poszukiwań nurków. Wymiary jeziora Jezioro ma głębokość 38,8 m (najgłębsze na Pojezierzu), powierzchnię 86 ha, długość 1,5 km i szerokość 0,8 km. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Piaseczno – zdjęcie panoramiczne 360 stopni.
Lago Piaseczno

Lago Piaseczno – lago na região de Lublin. É um dos lagos mais limpos da Polónia ( primeira classe da limpeza da água). O lago tem maioritariamente o fundo arenoso.A margem noroeste faz fronteira com pântanos e pauis. É possível andar a pé à volta do lago. Dos lados oeste e norte, funcionam vários estabelecimentos turísticos ex. Centro da Recreativo da Universidade de Ciências Naturais de Lublin com o clube de vela “Antares”. Nos lados nordeste e leste há algumas centenas de casas de verão. Fauna No lago vive a maioria das espécies de peixes de água doce existentes na Polónia. Podem encontrar-se também caranguejos e às vezes cágado-de-carapaça-estriada. Flora Na superfície do lago há muitas espécies das plantas flutuantes como por exemplo: a espiga-de-água (potamogeton natans), a elodea e nenúfares entre outras. Em redor crescem bosques de coníferas (pinheiros, piceas) e caducifólias (bétulas). Dimensões O lago tem 38,8 metros de profundidade (é o lago mais profundo da região), 1,5 km de comprimento e 0,8 km de largura. Ocupa uma área de 86 hectares. Ligações externas http://www.dwpolesie.pl/jezioro.html http://www.nurkomania.pl/nurkowisko_piaseczno.htm
Cargill

Cargill és una empresa privada, multinacional, amb seu a l'estat de Minnesota (EUA) amb una activitat centrada en la producció i el processament d'aliments. En l'actualitat Cargill és la major empresa del món de capital privat, és present als 5 continents i ocupa més de 160.000 persones a 67 països. Fou fundada el 1865, i amb els anys arribà a ser la major corporació del món de capital privat. Les activitats de Cargill inclouen la compra, processat i distribució de grans i d'altres "commodities" agrícoles, la fabricació i venda de pinsos per alimentació animal, ingredients per aliments processats, productes farmacèutics i béns de consum i producció d'aliments. L'empresa també opera un gran departament de serveis financers, que gerència els riscos en el comerç mundial d'aliments de les seves empreses. El 2003 separà una part de les seves operacions financeres a un "hedge founds" anomenat Black River Asset Management, amb prop de 10 bilions de dòlars en actius i passius. Fins 2011 també van ser propietaris de dues terceres parts de Mosaic Company, un dels majors productors i comerciants del món de fosfat concentrat i de potassi. Actualment, la major empresa de propietat privada dels Estats Units i del món, Cargill, declarà uns beneficis de 3,64 bilions de dòlars l'any fiscal del 2008. Ocupa més de 160.000 treballadors a 67 països, i és responsable del 25% de totes les exportacions de grans dels Estats Units. L'empresa també provisiona el 22% de la carn en el mercat intern dels Estats Units. Alhora és el major exportador de l'Argentina, més que cap altra empresa d'aquest país, i, entre moltes altres coses, és el major productor d'aus de Tailàndia. Tots els ous usats als restaurants McDonalds en els Estats Units passen per plantes de Cargill. Malgrat la seva mida gegantina, la corporació encara és una empresa familiar. Descendents del fundador (a partir de Cargill i la família MacMillan) posseeixen més del 85% del capital de l'empresa. Greg Page era el director executiu de Cargill fins que Warren Staley el succeí a mitjans de 2007. Notes Enllaços externs Cargill - Lloc web oficial (anglès)