NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Roztokahütte

Die Roztokahütte (polnisch Schronisko PTTK w Dolinie Roztoki) liegt auf einer Höhe von 1031 m n.p.m. in Polen in der Hohen Tatra im Tal Dolina Białki auf der Alm Stara Roztoka in der Nähe des Tals Dolina Roztoki. Entgegen ihrem Namen liegt sie also nicht im Tal Dolina Roztoki. Das Gebiet gehört zur Gemeinde Bukowina Tatrzańska, die Berghütte hat aber eine Adresse von Zakopane. Im Herbst suchen Hirsche die Alm vor der Hütte zur Brunft auf. Geschichte Die erste Hütte wurde 1876 errichtet. Die derzeitige Hütte wurde 1913 vollendet und nach Wincenty Pol benannt. Seit 1954 liegt die Hütte im Tatra-Nationalpark. Zu Beginn des Zweiten Weltkriegs diente sie polnischen Widerstandskämpfern als Herberge und Lager auf dem Schmuggelpfad in die Slowakei und weiter nach Ungarn. Sie steht im Eigentum des PTTK. Zugänge Die Hütte ist u. a. zu erreichen: ▬ von den Parkplätzen auf den Almen Łysa Polana und Palenica Białczańska über einen rot markierten Wanderweg ▬ vom Bergsee Meerauge über Toporowa Cyrhla, Psia Trawka und Rówień Waksmundzka über einen rot markierten Wanderweg ▬ von den Tälern Dolina Roztoki und Dolina Pięciu Stawów Polskich über einen grün markierten Wanderweg, der unweit des Wasserfalls Wodogrzmoty Mickiewicza beginnt Übergänge ▬ Zur Murowaniec-Hütte (1500 m) über den grün markierten Wanderweg im Tal Dolina Roztoki und weiter über den blau markierten Wanderweg im Tal Dolina Pięciu Stawów Polskich sowie über den gelb markierten Wanderweg über den Bergpass Krzyżne hinab in das Tal Dolina Suchej Wody ▬ Zur Fünf-Polnische-Seen-Hütte (1671 m) über den grün markierten Wanderweg im Tal Dolina Roztoki ▬ Zur Meeraughütte (1410 m) über den rot markierten Wanderweg im Tal Dolina Rybiego Potoku Touren Gipfelbesteigungen Gipfel in der näheren Umgebung der Hütte sind: Rysy (2499 m) Niżnie Rysy (2430 m) Gipfel des Klettersteigs Orla Perć (2301 m) Żabi Szczyt Wyżni (2259 m) Spadowa Kopa (2251 m) Miedziane (2233 m) Wielka Koszysta (2193 m) Waksmundzki Wierch (2186 m) Wielka Buczynowa Turnia (2184 m) Wielki Wołoszyn (2155 m) Żabi Mnich (2146 m) Mały Wołoszyn (2144 m) Pośredni Wołoszyn (2117 m) Żabi Szczyt Niżni (2098 m) Skrajny Wołoszyn (2092 m) Żabia Czuba (2079 m) Marusarzowa Turnia (2075 m) Bula pod Rysami (2054 m) Owcze Turniczki (2040 m) Wierch nad Zagonnym Żlebem (2039 m) Opalony Wierch (2015 m) Mała Koszysta (2014 m) Siedem Granatów (1915 m) Turnia nad Dziadem (1901 m) Niedźwiedź (1812 m) Świstowa Czuba (1763 m) Turnia nad Szczotami (1741 m) Czuba nad Uboczą (1630 m) Roztocka Turniczka (1536 m) Gęsia Szyja (1489 m) Suchy Wierch Waksmundzki (1485 m) Ostry Wierch Waksmundzki (1475 m) Łężny Wierch (1246 m) Filipczański Wierch (1223 m) Wasserfälle Wodogrzmoty Mickiewicza (10 m) Siklawa (80 m) Weblinks Website Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Chata PTTK Murowaniec

Chata PTTK Murowaniec (polsky Schronisko PTTK „Murowaniec”) je turistická chata postavená na Hali Gąsienicowej v Dolině Gąsienicowe v polské části Vysokých Tater. Stojí ve výši 1500 m n. m.. Obhospodařuje ji Polský turisticko-vlastivědný spolek. Nabízí 120 míst na přenocování. Z historie Chatu postavili v letech 1921–1925. O její výstavbu se zasloužil Stanisław Osiecki, předseda varšavské sekce Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego a vicemaršálek Sejmu. Chatu postavili vojáci polské armády. V letech 1950–1951 bylo dobudováno západní křídlo chaty a byl zrekonstruován interiér. Chatu v roce 1963 částečně poškodil požár. V následujícím roce ji opravili, ale bez populární podkrovní části nazvané „Trumną“. Od roku 1983 je chatařem Andrzej Kusion, člen záchranného týmu GOPR a TOPR, který řídil přestavbu chaty. Turistika Na chatu vede několik turistických stezek: po modré značce z Kuźnic v Zakopanom přes Boczań, Skupniów Upłaz na Przełęcz między Kopami (slovensky Sedlo medzi Kopami) na chatu a odtud k plesu Czarny Staw Gąsienicowy a na Zawrat. délka túry z Kuźnic na chatu: 2 h, ↓ 1:35 h délka túry z chaty na Zawrat: 2:20 h, ↓ 1:50 h Na Przełęcz między Kopami vede též turistická stezka po žluté značce vedouci z Kuźnic údolím doliny Jaworzynka. Délka túry z Kuźnic na chatu s pokračováním po modré značce: 2 h (↓ 1:35 h) Turistická značka černá po cestě Oswalda Balzera v Brzezinach přes Psiu Trawku. Délka túry: ↓1:45 h, ↑ 2:15 h po zelené značce přes Wierchporoniec a přes Rówień Waksmundzku, Gęsiu Szyju a Rusinowu Polanu. Délka túry: 3:50 h, s návratem 4:15 h po žluté značce z Kasprovho vrchu přes Roztoku Stawiańsku na chatu, odtud do Doliny Pańszczycą na sedlo Krzyżne. Délka túry z Kasprovho vrchu na chatu: 1:05 h, ↑ 1:25 h Délka túry z chaty na Krzyżne: 2:45 h, ↓ 2:05 h Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Chata PTTK Murowaniec na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata PTTK Murowaniec na Wikimedia Commons Oficiální stránka chaty Poloha na turistické mapě
Schronisko turystyczne „Chata Wuja Toma”

Schronisko turystyczne „Chata Wuja Toma” – górskie schronisko turystyczne należący do firmy „Karkoszczonka Sp. z o. o.”", w Beskidzie Śląskim, na Przełęczy Karkoszczonka, w granicach administracyjnych Szczyrku. Położone wysokości 715 m n.p.m. Historia Obiekt urządzono w drewnianej chacie góralskiej z 1918, której pierwotnym właścicielem był Adam Porębski (w obrębie Szczyrku Biłej miejsce to znane było pod nazwą „do Adama”). Od II połowy lat 70. XX wieku działała w niej chatka studencka pod nazwą Studenckie Schronisko Turystyczne „Karkoszczonka” Socjalistycznego Związku Studentów Polskich Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach (Wydziałowego Klubu Turystycznego "Tramp"-ek). Chatka funkcjonowała do 1992. Następnie obiekt służył jako zaplecze toru saneczkowego, a w listopadzie 1997 obiekt został wydzierżawiony Magdalenie Szechlickiej i Tomaszowi Owczarzowi, którzy 9 lutego 1998 wykupili go na własność od miasta Szczyrku. W kolejnych latach obiekt zmienił nazwę na obecną oraz znacznie się rozbudował, zwłaszcza w zakresie zaplecza gastronomicznego. Stanowi teraz (2. dekada XXI w.) głównie czynny przez cały rok punkt docelowy krótkich wycieczek dla osób wypoczywających w Szczyrku. Warunki pobytu Obiekt posiada kilka pokoi 2 i 4 osobowych (w tym pokój z sauną) oraz domki całoroczne. W obiekcie znajduje się także strefa SPA (banie z hydromasażem, sauny, ruska bania, strefa relaksu) i sala szkoleniowo-eventowa (Owczarnia) mieszcząca do 100 osób (czynna cały rok). Szlaki turystyczne – do Brennej – 30 min. – do Szczyrku Centrum – 45 min. – na Malinowską Skałę przez Przełęcz Salmopolską – 4 godz. – na Klimczok – 1 godz. 20 min. – do Szczyrku Centrum przez Sanktuarium "Na Górce" – 1 godz. 20 min. (ścieżka dydaktyczna) Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 141–146. ISBN 978-83-925599-3-1.
Schronisko Turystyczne „Chatka Robaczka”

Schronisko Turystyczne „Chatka Robaczka” – nieistniejące prywatne schronisko turystyczne (chatka studencka), położone w Białej Dolinie w Górach Izerskich, w granicach administracyjnych Szklarskiej Poręby. Znajdowało się w pochodzącym z XVII wieku budynku po kapitalnym remoncie. Schronisko było obiektem całorocznym, posiadającym 30 miejsc noclegowych w budynku oraz pole namiotowe. Do obiektu można dojechać samochodem. Schronisko zakończyło działalność w czerwcu 2021. Dane adresowe ul. Żeromskiego 23 58-580 Szklarska Poręba-Górna, Biała Dolina Piesze szlaki turystyczne W pobliżu schroniska przebiega niebieski szlak. Szklarska Poręba – Biała Dolina – Zwalisko – Rozdroże pod Izerskimi Garbami – Rozdroże pod Cichą Równią – Hala Izerska (Schronisko Turystyczne „Chatka Górzystów”) – Polana Izerska – Świeradów-Zdrój Przypisy
Wysoki-Kamień-Baude

Die Wysoki-Kamień-Baude (polnisch Schronisko Wysoki Kamień) liegt auf einer Höhe von 1050 m n.p.m. in Polen im Isergebirge, einem Gebirgszug der Sudeten, auf der Wysoki Kamień. Geschichte Seit 1837 bestand die alte Hochsteinbaude, in der 1963 die letzten Übernachtungen erfolgten. Später wurde sie wegen Baufälligkeit abgerissen. Die neue Baude wurde bis 2010 errichtet. Sie wird privat betrieben. Derzeit werden keine Übernachtungsmöglichkeiten angeboten. Zugänge Die Hütte ist über mehrere markierte Wanderwege von Szklarska Poręba erreichbar; der rot gekennzeichnete Sudeten-Hauptwanderweg (polnisch Główny Szlak Sudecki) führt direkt daran vorbei. Touren Gipfel Wysoka Kopa (1126 m) Weblinks Website Einzelnachweise
Schronisko Wysoki Kamień

Schronisko Wysoki Kamień – prywatny obiekt turystyczny znajdujący się pod szczytem Wysokiego Kamienia (1058 m n.p.m.) w Górach Izerskich. Obiekt działający pod nazwą schronisko turystyczne, jednak ze względu na brak wody bieżącej, w przeciwieństwie do standardowych schronisk, nie udziela noclegów. Schronisko powstało w miejscu rozebranego w 1963 roku poprzedniego (drugiego) schroniska, wybudowanego w 1882 roku przez Schaffgotschów. Obecnie (2025) dla turystów czynny jest jedynie bufet i schronienie przed deszczem. Szlaki turystyczne z Zakrętu Śmierci przez Czarną Górę Główny Szlak Sudecki ze Szklarskiej Poręby lub Rozdroża pod Zwaliskiem Z Wysokiego Kamienia można wybrać się też w stronę Kopalnia Kwarcu „Stanisław” (ok. 1 h drogi czerwonym szlakiem) Przypisy
Schronisko i wieża widokowa na Przedniej Kopie

Schronisko i wieża widokowa na Przedniej Kopie (496 metrów n.p.m.) – obiekty wybudowane w I połowie XX wieku w okolicy Głuchołaz, na Dolnym Śląsku. W tym okresie miasto było popularnym uzdrowiskiem, do którego zjeżdżało wielu turystów i kuracjuszy. W latach 70. XIX wieku grupa mieszkańców założyła Promenadeverein (Towarzystwo Promenadowe), mające promować Głuchołazy w celu uzyskania przez nie statutu uzdrowiska. Początkowo oznaczono sieć tras spacerowych na pobliską Przednią Kopę (niem. Vorder-Koppe). W 1898 r. wybudowano na szczycie kamienną wieżę widokową Hohenzollernwarte (w 1902 r. powstała druga wieża widokowa w okolicy Głuchołaz – drewniana, na Średniej Kopie). Wieża wysoka na 16,5 metra przypominała średniowieczną warownię i cieszyła się dużym powodzeniem turystów – w ciągu roku od otwarcia odwiedziło ją 7 tysięcy osób. Wkrótce przy wieży stanął prowizoryczny bufet, dzierżawiony od 1901 r. przez miejscowego cukiernika Paula Galle. W 1926 r. rozpoczął on obok wieży budowę schroniska turystycznego Holzbergbaude (od Holzberg - Góry Chrobrego). Władze Głuchołaz udzieliły mu pożyczki oraz bezpłatnego drewna i kamienia. Otwarty w 1927 r. obiekt stał na miejskim gruncie. Posiadał kuchnię, pomieszczenia gospodarcze, bufet z salą na 80 osób i dużą salą do zabaw dla 300 osób. Na gości czekało 5 pokoi z 8 łóżkami. W środku było centralne ogrzewanie oraz oświetlenie elektryczne. Po II wojnie światowej schronisko zdewastowano, z kolei wieżę obniżono o 5 metrów na polecenie władz wojskowych. W 1959 r. schronisko zaczęto remontować, a rok później otwarto je jako Dom Wycieczkowy, prowadzony przez Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Turystyczne z Opola. Podczas prac remontowych dokonano wielu zmian – m.in. sala restauracyjna miała teraz niemal całkowicie przeszklone ściany, co spowodowało nie tylko utratę klimatu górskiego schroniska, ale również duże problemy z utrzymaniem ciepła w zimie. Na początku lat 90. budynek przekazano osobie prywatnej, ale w 1996 r. spłonął. Od 2004 r. posiada nowego właściciela. Do 2017 roku pozostawało w stanie ruiny, w tymże roku obiekt kupił Bronisław Łanowski z USA i poddał go rewitalizacji (w 2021 roku inwestycja była niemal zakończona). Wieża widokowa istnieje do dziś, lecz jest niedostępna dla turystów. Pod koniec 2024 roku budynek schroniska nadal nie był otwarty. Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Sudecki na odcinku: Głuchołazy - Przednia Kopa - Jarnołtówek szlak okrężny, łączący szczyt, część zdrojową Głuchołaz oraz rezerwat Nad Białką Przypisy Linki zewnętrzne Turystyczne tradycje pogranicza nysko-jesenickiego (pol. • cz. • niem.)
Chata na Babí hoře

Chata na Babí hoře (německy Schutzhaus auf der Babiagura, maďarsky Menedékház a Babiagurán, polsky Schronisko na Babiej Górze) byla horská chata pod vrcholem Babí hory, v Oravských Beskydech. Byla postavena v roce 1905 německým spolkem Beskidenverein na uherské straně tehdejší uhersko-haličské zemské hranice v Rakousko-Uhersku. Po skončení první světové války vznikl o území Oravy územní spor mezi Československem a Polskem. V roce 1922 byla Orava mezi oba státy rozdělena a chata na Babí hoře se ocitla na polském území. Po německo-slovenském útoku na Polsko byla polská část Oravy připojena ke Slovensku a chata se ocitla na slovenském území. Po skončení druhé světové války se hranice vrátily do předválečného stavu a chata se vrátila do Polska. V roce 1949 vyhořela. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata na Babí hoře na Wikimedia Commons
Schlesinger-Haus auf der Babia Góra

Das Schlesinger-Haus auf der Babia Góra, auch Schutzhaus auf der Babiagura, (pl. Schronisko turystyczne na Babiej Górze) lag auf einer Höhe von 1616 Metern Höhe in Polen in den Saybuscher Beskiden unterhalb des Gipfels der Babia Góra, des Diablaks, an der Quelle der Głodna Woda, der höchsten dauerhaft Wasser führenden Quelle der Westbeskiden. Sie ist einer der Quellbäche der Arwa, die zum Schwarzen Meer entwässert. Das Gebiet gehört zur Gemeinde Zawoja. Geschichte Die Hütte wurde bereits 1905 vom Beskidenverein mit 20 Übernachtungsplätzen errichtet. Die Gaststube konnte 50 Personen gleichzeitig verköstlichen. Neben der Hütte befand sich ein Wohnhaus für die Betreiber, ein Stall, eine Wetterstation und eine Kapelle. Wasser wurde von der Bergquelle Głodna Woda geschöpft. Projektleiter war Wilhelm Schlesinger. Sie war die erste moderne Hütte in den Saybuscher Beskiden. Kurz danach wurde die Markowe-Szczawiny-Hütte eröffnet. Bereits 1894 richtete der Beskidenverein den Akademikerpfad zum Gipfel ein, der an der Hütte vorbeiführte. Der Blick von der Hütte reichte bis zur Tatra und weit nach Ungarn hinein. Die Hütte selbst befand sich an der Grenze zwischen Galizien und der Arwa, also Österreich und Ungarn auf dem Gebiet Ungarns. Nach dem Ersten Weltkrieg kam die Hütte für kurze Zeit an die Tschechoslowakei und dann 1922 an die Zweite Polnische Republik. Das Objekt wurde 1937 vom Beskidenverein an einen Lemberger Gebirgsverein übertragen. Am 1. September 1939 wurde es von einem deutschen Flugzeug bombardiert, wobei die Wirtschaftsgebäude abbrannten. Nach dem Überfall auf Polen kam es an die Slowakei. Nach dem Zweiten Weltkrieg stationieren hier Soldaten der Roten Armee, danach verfiel das Haus. 1949 wurde es von der Polnischen Tatra-Gesellschaft restauriert, brannte jedoch unmittelbar nach dem Wiederaufbau aus ungeklärter Ursache vollständig aus. Ein erneuter Wiederaufbau wurde zunichtegemacht, als das Gebiet zu einem Naturschutzpark und später Nationalpark erklärt wurde. Die Mauern wurden schließlich 1979 abgetragen. Literatur Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Żywiecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, S. 154–185. ISBN 978-83-925599-4-8.
Schronisko turystyczne na Dębowcu

Schronisko turystyczne na Dębowcu – górskie schronisko turystyczne, obecnie gospoda w Beskidzie Śląskim, na Dębowcu w grupie Klimczoka, na wysokości 526 m n.p.m. Historia Prawdopodobnie w I połowie XIX wieku na górnym skraju polany zarząd lasów księcia Sułkowskiego wzniósł solidną, modrzewiową gajówkę, którą w 1895 przejęło niemieckie towarzystwo turystyczne Beskidenverein z Bielska. Początkowo obiekt służył jednak jako restauracja Baumgärtel (Zakątek Leśny), funkcję schroniska zaczęło pełnić później. W okresie II wojny światowej gospodarzem schroniska był A. Kubitza. Po wojnie zaniedbane i splądrowane schronisko wykorzystywał Związek Harcerstwa Polskiego. W 1954 roku Dyrekcja Lasów Państwowych przekazała schronisko oddziałowi Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Bielsku-Białej. Po przeprowadzeniu remontu, w 1955 wybudowano obok schroniska domki campingowe, w których urządzono 30 miejsc noclegowych. Przez wiele lat rozpoczynały się tu turnusy wędrownych wczasów turystycznych, organizowanych przez PTTK w Beskidach. W kolejnych latach stare domki wymieniono na nowe, obszerniejsze o 2 pomieszczeniach. Gospodarzami schroniska PTTK byli kolejno: Wiesław Szafrański, Jan Bieroński, Jerzy Sikora oraz Barbara i Andrzej Kamieńscy. Od 1992 w obiekcie funkcjonował ośrodek campingowy i gastronomiczny. Zlikwidowano zużyte domki campingowe, a budynek wyremontowano. W 2002 budynek wydzierżawiała rodzina Kucharskich („Kedan” s.c.), która poddała go kolejnemu generalnemu remontowi, w trakcie którego całkowicie zmodernizowano wnętrza, odrestaurowano przeszkloną werandę, zbudowano ekologiczną oczyszczalnię ścieków i przeniesiono toalety do wnętrza budynku. Pod koniec 2012 rozpoczęła się kolejna modernizacja schroniska – do tej pory w części sal jadalnych posadzkę wyłożono kamieniem, podobną podłogę zaplanowano dla sali kominkowej oraz werandy, przebudowie ma ulec również kuchnia, a zewnętrzna elewacja zostanie w przeciągu dwóch najbliższych lat odrestaurowana. Warunki pobytu Obiekt nie oferuje noclegów i podobnie jak w początkach działalności, pełni rolę restauracji (gospody). Sprzed schroniska roztacza się rozległa panorama Bielska-Białej i zachodniej części Beskidu Małego z grupą Magurki Wilkowickiej. Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 80–86. ISBN 978-83-925599-3-1. Barański Mirosław J. – Beskid Śląski. Pasmo Klimczoka i Równicy. Przewodnik turystyczny. Seria „Polskie góry” – nr 2. Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1995, ISBN 83-7005-360-2. Beskid Śląski. Mapa turystyczna 1:50 000, wyd. „Compass”, wyd. II, Kraków 2004, ISBN 83-89165-68-6.
Schronisko turystyczne na Chrobaczej Łące

Schronisko turystyczne na Chrobaczej Łące, schronisko turystyczne na Hrobaczej Łące (występuje także jako Dom Turystyczno-Rekolekcyjny „Chrobacza Łąka”) – górskie schronisko turystyczne w Beskidzie Małym pod szczytem Chrobaczej Łąki. Położone jest w obrębie Żarnówki Dużej, części wsi Międzybrodzie Bialskie w województwie śląskim, w powiecie żywieckim. Obecnie prowadzi je Fundacja S.O.S. Obrony Poczętego Życia z Warszawy. Historia Schronisko powstało w latach 30. XX wieku jako prywatna inwestycja rodzeństwa Zofii, Michaliny i Jana Dorzaków. Po II wojnie światowej obiekt pozostał własnością rodziny Dorzaków, natomiast oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, później Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego z Bielska-Białej, otworzył w nim stację turystyczną z 15 miejscami noclegowymi. W 1973 właścicielki sprzedały budynek Rudolfowi Baścikowi, który wraz z Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną „Postęp” ze Starej Wsi prowadził obiekt do 1991. W tym czasie budynek rozbudowano oraz przeprowadzono remonty i adaptacje. W 1991 schronisko nieodpłatnie nabyła Fundacja S.O.S. Obrony Poczętego Życia z Warszawy, która utworzyła tu dom turystyczno-rekolekcyjny. Od 1998 obiekt posiada własną kaplicę. 7 stycznia 2017 w schronisku wybuchł pożar, który wyłączył obiekt z ruchu turystycznego. Od 2017 rozpoczęto odbudowę obiektu oraz częściowe udostępnianie schroniska. Warunki pobytu Schronisko oferuje 40 miejsc noclegowych (w trakcie remontu udostępnia 9 miejsc), bufet oraz wyżywienie na zamówienie. Gospodarzem obiektu jest ks. Ryszard Halwa. Piesze szlaki turystyczne Bielsko-Biała Straconka – Gaiki – Przełęcz u Panienki – Chrobacza Łąka – Zapora Porąbka (Mały Szlak Beskidzki) Kozy – Przełęcz u Panienki – Chrobacza Łąka – Zapora Porąbka. Przypisy
Schronisko turystyczne na Koziej Górze

Schronisko turystyczne na Koziej Górze (popularnie: Stefanka) – górskie schronisko turystyczne w Beskidzie Śląskim, na Koziej Górze niedaleko Szyndzielni, na terenie Bielska-Białej, na wysokości 676 m n.p.m. Historia Początki schroniska datuje się na koniec XIX wieku, kiedy powstała tam mała chata służąca robotnikom leśnym za schronienie. W 1909 budynek przejęło Towarzystwo Popierania Ruchu Turystycznego (niem. Fremdenverkehrs–Komitee Blelitz–Biala) i w 1912 przekształciło w schronisko, zwane po niemiecku Rodelhütte. W 1921 gmina Bielsko przekazała schronisko niemieckiej organizacji Beskidenverein, która w 1926 rozbudowała go, dobudowała m.in. werandę i nietypową salę w kształcie rotundy. Schronisko służyło turystom (głównie niemieckim), korzystającym z toru saneczkowego prowadzącego aż do Cygańskiego Lasu. Polacy nazywali wówczas obiekt schronisko nad Torem, a później Stefanka, od stojącej w pobliżu altany (Steffansruhe) z tablicą poświęconą Karlowi Steffanowi, prezesowi Beskidenverein i burmistrzowi Bielska. Po raz pierwszy obiekt został wspomniany w przewodniku Kazimierza Sosnowskiego w 1926. Po II wojnie światowej schronisko było znacznie zdewastowane. Zostało przejęte przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, następnie Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. W latach 1970–1975 zostało przekształcone w chatkę studencką Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od 1979 gospodarzami obiektu byli Elżbieta i Stanisław Durczokowie. W latach 1992–2005 schronisko prowadził bielski hufiec Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, któremu władze miasta wypowiedziały dzierżawę ze względu na złamanie jej warunków. Po 2005 schronisko prowadzone było kolejno przez Dariusza Szlęzaka, Piotra Maroszka, restaurację „Bracką” oraz Tomasza Walusia. W marcu 2023 roku Radni Bielska-Białej podjęli uchwałę o zmianie sposobu użytkowania wynikającym z urzędowego zaszeregowania obiektów hotelarskich, co oznacza, że formalnie obiekt nie jest już schroniskiem, lecz obiektem turystycznym. Warunki pobytu 30 miejsc noclegowych w pokojach 2, 5 i 6-osobowych bufet pełne wyżywienie polana ze stołami i ławami oraz wiatą ogniskową Szlaki turystyczne – zielony szlak Bielsko-Biała Cygański Las – Kozia Góra – niebieski szlak łącznikowy pomiędzy szlakiem żółtym Bielsko-Biała Cygański Las – Szyndzielnia oraz czerwonym Bielsko-Biała Camping "Ondraszek" – Bystra – Schronisko PTTK na Klimczoku. Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 87–97. ISBN 978-83-925599-3-1.
„Koliba” na Łapsowej Polanie

„Koliba” na Łapsowej Polanie – obiekt noclegowy (dawniej schronisko turystyczne) położony na wysokości 860 m n.p.m. na Niżnej Łapsowej Polanie w Gorcach, na południowych stokach Bukowiny Obidowskiej. Historia Obiekt jako schronisko był prowadzony przez Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze od 1968 roku do końca lat 70. XX wieku (od 1972 roku jako filia schroniska PTTK na Turbaczu). Posiadał do 34 miejsc noclegowych oraz bufet z jadalnią. W obiekcie, pod protektoratem PTTK, swoje laboratoria prowadził Zespół Szkół Kształcenia Rolniczego w Nowym Targu, a następnie gospodarowało nim nowotarskie MPEC. W grudniu 2016 roku właściciel obiektu – Gmina Miasto Nowy Targ – ogłosił przetarg na dzierżawę nieruchomości. W lutym 2017 roku wyłoniono nowych dzierżawców obiektu, którymi zostali wcześniejsi gospodarze m.in. schroniska harcerskiego „Bene” pod Jaworzyną Obidowską oraz bacówki na Rycerzowej. Do ruchu turystycznego schronisko zostało przywrócone wiosną 2017 roku. Szlaki turystyczne Nowy Targ – Dział (719 m) – Polana Łapsowa Niżna – dojście do pod szczytem Bukowiny Obidowskiej. Przypisy