NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Старое подгурское кладбище

Старое подгурское кладбище (пол. Stary Cmentarz Podgórski) — исторический некрополь, находящийся в краковском историческом районе Подгуже на улице Силезских повстанцев, 1 на холме Лясоты. Кладбище внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. История Предполагается, что кладбище было основано около 1784 года, когда австрийский император Иосиф II издал указ, согласно которому все городские некрополи должны были вынесены за черту городов. Впервые кладбище было зафиксировано на карте 1817 года. В 1838 году на кладбище было построено здание для проведения погребальных обрядов. Первое упоминание о кладбищенской часовне относится к 1886 году. Также сохранилась фотография одной из могильных плит с надписью на могиле Агнешки Дрелинкевичовой (около 1794 года). Некрополь был дважды расширен в 1838 и 1895 годах. В апреле 1900 году после основания нового кладбища в Подгуже некрополь был закрыт для новых захоронений. Во время Второй мировой войны в 1942 году немецкие власти разрушили примерно около одной четверти территории кладбища для строительства железнодорожной линии. Наибольший ущерб некрополю принесло строительство в 70-е годы улицы Телевизионной (сегодня — улица Силезских повстанцев), во время которого большинство исторических надгробий было перенесено на новое подгурское кладбище или в верхнюю часть некрополя, сохранившуюся до нашего времени. В настоящее время площадь некрополя составляет 38 акров (в 1900 года площадь составляла 1,5 гектара). 24 мая 1996 некрополь был внесён в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-1028). Известные персоны, похороненные на Старом подгурском кладбище Беднарский, Войцех (1841—1914) — польский педагог, общественный деятель. Дембовский, Эдвард (1822—1846) — польский философ, писатель, один из организаторов Краковского восстания 1846 года. Котсис, Александр (1836—1877) — польский художник-реалист. Элиаш-Радзиковский, Войцех (1814—904) — польский художник. Гнатовский, Дариуш (1961—2020) — польский актер театра и кино. Примечания Источник Karolina Grodziska: Cmentarze Podgórza. Kraków: Secesja, 1992. Ссылки Информация (пол.) Виртуальная экскурсия (пол.)
Cmentarz Białoprądnicki

Cmentarz Białoprądnicki – parafialny cmentarz położony w północnej części Białego Prądnika w Krakowie, przy ul. Piaszczystej. Historia Cmentarz założony został w 1932 roku i przeznaczony dla tej odległej części parafii św. Krzyża. W ówczesnych czasach jego powierzchnia wynosiła ok. 1,5 hektara. Spoczywała tutaj Matka Paula (Zofia Tajber) – założycielka żeńskiego Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, posiadających w pobliżu swój generalny dom zakonny. Została ona jednak przeniesiona na teren klasztoru w roku 1994. Na cmentarzu zbudowano i oddano do użytku jesienią 2006 kaplicę, w której odprawiane są nabożeństwa pogrzebowe. Pochowani Bibliografia Towarzystwo Prądnickie
Cmentarz Bronowicki

Cmentarz Bronowicki – cmentarz znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy IV przy ul. Pasternik 40, w Bronowicach Wielkich. Został założony w 1909 roku na wzgórzu Pasternik. Cmentarz zajmuje powierzchnię 2,5 ha i jest administrowany przez krakowski Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Historia Założony początkowo jako wiejska nekropolia, należał do gminy Bronowice Wielkie. Powstał na przełomie XIX i XX wieku i jest starszy od miejscowej parafii. Znajduje się na przestrzeni pomiędzy ulicami Pasternik i Na Polach w okolicy Wróżnej Góry na pograniczu Bronowic Wielkich i Bronowic Małych. Służył m.in. jako cmentarz dla osób należących do parafii pod wezwaniem Stygmatów Świętego Franciszka z Asyżu w Bronowicach Wielkich oraz mieszkańców Bronowic Małych, które wówczas należały do Parafii Mariackiej. Na cmentarzu znajdowała kwatera z czasów I wojny światowej, zewidencjonowana przez władze austriackie jako cmentarz wojenny nr 389 i zaopatrzona w monument, jednak uległa zniszczeniu w okresie międzywojennym. Obecnie jeden z 12 cmentarzy Krakowa. Utracił swój pierwotny wiejski charakter. Jest jedną z miejskich nekropolii, miejscem spoczynku blisko 10 tysięcy osób, w tym wielu zasłużonych przedstawicieli świata nauki i kultury, a także uczestników I i II wojny oraz walk o niepodległość Polski. Od czasów okupacji niemieckiej w granicach miasta. Aktualnie prowadzony przez Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Młodopolska nekropolia Cmentarz na Pasterniku jest miejscem spoczynku postaci szczególnie związanych z okresem tzw. Młodej Polski. Pochowani są tu m.in. rodzina Tetmajerów (m.in. Włodzimierz Tetmajer – malarz, poeta, w Weselu Stanisława Wyspiańskiego przedstawiony jako Gospodarz, jego żona Anna oraz ich syn, pchor. Jan Kazimierz Przerwa-Tetmajer) rodzina Rydlów (m.in. Lucjan i Helena Rydel – dzieci poety Lucjana Rydla, Anna Rydel – wnuczka Lucjana Rydla i Jadwigi z Mikołajczyków Rydlowej oraz Maria Rydlowa Jakub Mikołajczyk, pierwowzór literackiej postaci Kuby z Wesela Stanisława Wyspiańskiego profesor Stanisław Dżułyński żołnierze Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych, Wojska Polskiego i Legionów. Cmentarz na Pasterniku jest miejscem pochówku członków wielu starych bronowickich rodów: Koników, Jaroszów, Kozenackich czy Morawców. Na cmentarzu pochowanych jest siedmiu kawalerów Orderu Virtuti Militari. Marian Gaj, ułan-plutonowy, Kazimierz Prokop, podporucznik PSZ, Michał Maćkowski, pułkownik dyplomowany WP, Jan Wantuch, podpułkownik WP, Władysław Juszczak, Stanisław Korczyński, Jan Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Galeria Uwagi Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, s. 206, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Karolina Grodziska Cmentarz na Pasterniku. Wydawnictwo: Karolina Grodziska. Kraków 2019. ISBN 9788395185328
Cmentarz Kobierzyn-Maki Czerwone

Cmentarz Kobierzyn-Maki Czerwone – cmentarz znajdujący się w Krakowie w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Czerwone Maki. Został założony prawdopodobnie w 1917 przy ówczesnym Zakładzie Psychiatrycznym. Zajmuje powierzchnię 1,27 ha. Na cmentarzu, w kwaterze II, znajduje się mogiła upamiętniająca ok. 100 pacjentów zabitych przez okupantów niemieckich w czasie egzekucji w 1942. Najstarszym datowanym grobem (1921) jest mogiła Marii Juchniewiczowej siostry Józefa Piłsudskiego. Spoczywają tutaj dyrektorzy między innymi Juliusz Morawski, lekarze, pielęgniarki oraz pacjenci zakładu. Obecnie pełni funkcję cmentarza komunalnego. Zobacz też Zbrodnie na pacjentach w Państwowym Zakładzie dla Umysłowo i Nerwowo Chorych w Kobierzynie Cmentarz Kobierzyn-Lubostroń Przypisy Linki zewnętrzne Opis i plan cmentarza
Jüdischer Friedhof (Bielsko-Biała)

Der Jüdische Friedhof in Bielsko-Biała, einer Stadt an der Schwarzen Przemsa in Polen in der Woiwodschaft Schlesien, wurde 1849 angelegt, 1885 erweitert und während des Zweiten Weltkriegs zerstört. Der jüdische Friedhof an der Teschener Straße ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Die Begräbnishalle wurde nach 1900 errichtet. Der Hauptraum hat eine bemalte Holzbalkendecke mit Ornamenten in geometrischer Form und Pflanzenornamenten. Das Gebäude wurde 1990 bis 2001 renoviert. Der älteste Grabstein datiert aus dem Jahre 1849, heute sind noch mehr als 400 Grabsteine erhalten. Bestattete Persönlichkeiten Samuel Fränkel (1875–1937), Fabrikant Literatur Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 1: Aach – Groß-Bieberau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08077-2 (Online-Version). Weblinks Einzelnachweise
Bródno Jewish Cemetery

Bródno Jewish Cemetery (also known as the Jewish Cemetery in Praga) is one of several Jewish cemeteries of Warsaw in Poland. The cemetery is located in the district of Targówek (near the better known district of Praga, and within Praga's unofficial neighborhood). The cemetery has been founded in 1780. It occupies an area of 5 hectares (12 acres). Approximately 300,000 people are presumed to have been buried there, though only about 3,000 graves (tombstones) are preserved to this day. It is the largest Jewish cemetery in Warsaw. It is also said to be one of the largest Jewish cemeteries in Europe. History The cemetery was opened in 1780 by Szmul Zbytkower, a Polish Jewish merchant and financier, who donated the land for that purpose (though he benefited from selling burial rights and other "arbitrary exactions" afterward). By mid-19th century the cemetery has grown to 18 ha. Since the 1870s the cemetery was administered by the local Jewish council, which refocused it on the burials of impoverished Jewry; this marked the beginning of the deterioration of the facilities. The cemetery suffered from a lot of destruction during the occupation of Poland by Nazi Germany in World War II, both due to the German administration's purposeful use of the cemetery as a source of building material and due to collateral damage from the war. After the war it was the site of the mass burial of Jewish fatalities exhumed during the rebuilding of Warsaw; it was officially closed in 1950. It has suffered from continued deterioration since, receiving negligible support from the local administration. The cemetery was administered by the Nissenbaum Foundation from 1984 to 2010. The cemetery is occasionally vandalized, and criminal incidents (robberies) have been known to happen there. This has caused activists and members of community to demand that the cemetery, designed as a monument in 2009, should be better protected. City council representatives in 2010 noted that their first priority is protecting the cemetery from vandalism, and restoration is secondary to that. As of 2010, the Nissenbaum Foundation has stopped its involvement with the cemetery, and its legal status had to be determined by the court, with both the Warsaw City Council and the Jewish Community of Warsaw showing interest in administering the land. In 2012 the cemetery was passed to the Jewish Community of Warsaw which wants to start a new renovation program in the near future. Famous burials Abraham Stern, inventor of mechanical calculators Szmul Zbytkower See also Bródno Cemetery History of Jews in Poland Okopowa Street Jewish Cemetery References External links Foundation for Documentation of Jewish Cemeteries in Poland Archived 2020-05-18 at the Wayback Machine
Брудновское еврейское кладбище

Брудновское еврейское кладбище (пол. Cmentarz żydowski na Bródnie) — одно из нескольких еврейских кладбищ Варшавы. Расположено в районе Таргувек (недалеко от более известного района Варшавы Прага). Кладбище было основано в 1780 году и занимает площадь в 5 гектаров (12 акров). Предполагается, что здесь были похоронены 300 000 человек, хотя на сегодняшний день сохранились только около 3000 могил (надгробий). Это кладбище является самым большим еврейским кладбищем Варшавы. Также считается, что это одно из крупнейших еврейских кладбищ в Европе. История Кладбище было основано в 1780 году Шмулем Збытковером, польским еврейским купцом и финансистом, пожертвовавшим на эту цель участок земли (хотя впоследствии он получил выгоду от продажи прав на погребение и других «произвольных поборов»). К середине XIX века кладбище разрослось до 18 га. С 1870-х годов кладбище находилось под управлением местного еврейского совета, который переориентировал его на захоронения бедных евреев; это ознаменовало начало ухудшения качества захоронений. Кладбище сильно пострадало во время оккупации Польши нацистской Германией во время Второй мировой войны, как из-за целенаправленного его использования немецкой администрацией в качестве источника строительных материалов, так из-за ущерба связанного с военными действиями. После войны кладбище стало местом массового захоронения тел евреев, эксгумированных во время восстановления Варшавы; официально кладбище было закрыто в 1950 году. С тех пор кладбище постепенно приходит в упадок, получая от местной администрации только незначительную поддержку. С 1984 по 2010 годы кладбище находилось под управлением Фонда Ниссенбаума. Кладбище время от времени подвергается вандализму, также известно, что там происходят криминальные инциденты (грабежи). Это заставило активистов и членов сообщества потребовать, чтобы кладбище, ставшее в 2009 году памятником, было бы лучше защищено. Представители городского совета в 2010 году отметили, что их первоочередной задачей является защита кладбища от вандализма, а восстановление является вторичным по отношению к этому. С 2010 года Фонд Ниссенбаума прекратил свою деятельность на кладбище, и его правовой статус должен был определить суд, поскольку и Варшавский городской совет и Еврейская община Варшавы проявили интерес ко владению этим участком земли. В 2012 году кладбище было передано еврейской общине Варшавы. Община создала новую ограду и отреставрировала ворота. На постаменте непостроенного памятника и у главной аллеи были размещены габионы наполненные кусочками мацев См. также Брудновское кладбище История евреев Польши Еврейское кладбище Варшавы Примечания Ссылки Foundation for Documentation of Jewish Cemeteries in Poland
Northern Communal Cemetery

Northern Communal Cemetery (Polish: Cmentarz Komunalny Północny) is one of the largest cemeteries in Poland and Europe, located in Młociny and Wólka Węglowa in the Bielany district of Warsaw, Poland. The site for the cemetery was established in the 1960s at the northern outskirts of the city and partly in the area of the village of Wólka Węglowa (hence the colloquial name Cemetery in Wólka, Cmentarz na Wólce). The cemetery was opened in 1973 and so far nearly 180,000 of the dead have been buried here. Some notable burials A few of the notables buried here are: Collective graves The grave of the victims of the plane crash in the Kabaty Woods on May 9, 1987 The grave of the victims of the plane crash in Okęcie on March 14, 1980 War quarters of German soldiers References External links Cemetery website
Jewish Cemetery, Kielce

The Jewish Cemetery (also known as the Pakosz Cemetery) is located in the Pakosz District of Kielce, Poland, at the intersections of Pakosz Dolny and Kusocińskiego Streets. It has an area of 3.12 hectares. There are about 330 tombstones saved and preserved inside the necropolis, of which about 150 are arranged in the form of a lapidary monument. The cemetery is closed to visitors without special permit. History The cemetery was founded in 1868 based on design by architect Franciszek Ksawery Kowalski. During World War II the cemetery was devastated by Nazi Germans. It was a place of regular mass executions of Poles and Jews. Notably, on 23 May 1943, the German paramilitary police murdered 45 Jewish children there, aged 15 months to 15 years. In 1946, the cemetery became a place of burial of 40 Jewish victims of the Kielce pogrom. In subsequent years, the bodies of victims of massacres committed by Nazi Germans inside the Kielce Ghetto during the Holocaust in occupied Poland were exhumed from the banks of the Silnica River and transferred to the cemetery. In 1965 the cemetery was declared a monument and closed for further burials. References Further reading Burchard, Przemysław (1990). Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce [Artefacts of Jewish History in Poland]. Warsaw Publishing House. pp. 138–139.
Cmentarz żydowski w Kielcach

Cmentarz żydowski w Kielcach – kirkut, który znajduje się w dzielnicy Pakosz, przy skrzyżowaniu ulicy Pakosz i alei Na Stadion w Kielcach. Ma powierzchnię 3,12 ha. Na terenie nekropolii znajduje się około 330 nagrobków zachowanych w różnym stanie, z czego około 150 ustawionych jest w lapidarium. Cmentarz jest zamknięty dla zwiedzających. Historia Kirkut został założony w 1868 roku w oparciu o projekt architekta gubernialnego Franciszka Ksawerego Kowalskiego. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren cmentarza, na którym regularnie przeprowadzano masowe egzekucje Polaków i Żydów. 23 maja 1943 roku Niemcy zamordowali 45 dzieci w wieku od 15 miesięcy do 15 lat. W 1946 roku na cmentarzu pochowano 42 żydowskie ofiary pogromu. W latach późniejszych ekshumowano i przeniesiono na kirkut ciała Żydów zamordowanych w getcie kieleckim i pogrzebanych nad brzegiem Silnicy. Cmentarz zamknięto dla celów grzebalnych w 1965. W 1981 roku z wydobytych z pobliskiej rzeki Silnicy nagrobków wybudowano lapidarium. Wokół ustawiono fragmenty uszkodzonych macew z zachowanymi zdobieniami. W 2007 roku odrestaurowano przedwojenny ohel wybudowany nad grobem Mordechaja Kuzmirera, zwanego cadykiem z Kielc. W 2010 roku z inicjatywy Bogdana Białka prezesa Stowarzyszenia im. Jana Karskiego oraz Yaacova Kotlickiego prezesa Kielcer Society w Izraelu zbudowano nowy pomnik nagrobny ofiar pogromu z wypisanymi nazwiskami osób zamordowanych 4 lipca 1946 roku. Odrestaurowano także grób rozstrzelanych w 1943 roku dzieci. Zobacz też Synagoga w Kielcach Synagoga Herszla Zagajskiego w Kielcach Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 138–139. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Kielcach na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz żydowski w getcie w Kielcach na portalu Wirtualny Sztetl Zdjęcia z cmentarza (strona Piotra Berghofa)
Cmentarz żydowski w Olsztynie

Cmentarz żydowski w Olsztynie – kirkut znajdujący się w Olsztynie przy ul. Zyndrama z Maszkowic 2 (róg ul. Grunwaldzkiej). Do cmentarza przylega budynek Domu Pożegnań, Bet Tahara zaprojektowanego przez światowej sławy architekta Ericha Mendelsohna, w którym odkryto bogate malowidła na sklepieniu. Obecnie budynek jest odrestaurowywany przez Wspólnotę Kulturową Borussia. Historia Cmentarz został utworzony w 1818 roku i zajmował powierzchnię 0,48 hektara. Ostatni znany pochówek odbył się w 1940 roku; cmentarz został zamknięty w 1955 roku. Na przełomie lat 1969/1970 cmentarz został zlikwidowany i przemieniony w zieleniec, co nastąpiło za zgodą miejscowego konserwatora zabytków. W 1997 roku teren cmentarza został wykorzystany jako plac manewrowy dla pobliskiej budowy mieszkań komunalnych, co przyczyniło się do dalszego zniszczenia pozostałości kirkutu. Na terenie cmentarza w pełni nie ocalał ani jeden nagrobek; zachowały się schodki, pozostałości murowanego ogrodzenia oraz fragmenty grobowców wrośniętych w drzewa. Część cmentarnych nagrobków wykorzystano do umocnienia skarpy na zapleczu budynku „Casablanki”, górującego nad parkiem zamkowym w Olsztynie część macew została wykorzystana jako surowiec kamieniarski. Zobacz też Historia Żydów w Olsztynie Synagoga w Olsztynie Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 50. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Olsztynie na portalu Wirtualny Sztetl Artur Cyruk: Olsztyn. kirkuty.xt.pl. [dostęp 2009-04-21]. Yvonne Meyer: Wiosenne sprzątanie cmentarza. Olsztyn24, 21 kwietnia 2009. [dostęp 2009-04-21]. (pol.).
Stary cmentarz żydowski w Łomży

Stary cmentarz żydowski w Łomży – cmentarz znajdujący się w Łomży przy ul. Wodziwodzkiej 52. Został założony w roku 1830. W 1892 roku władze cywilne zabroniły grzebać zmarłych na cmentarzu, bo był już przepełniony. Ostatni znany pochówek odbył się tam w 1942 roku. Na powierzchni 1,5 ha zachowało się około 150 nagrobków. Po zamknięciu tego cmentarza zmarli byli chowani na nowym cmentarzu. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 67. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 41 [dostęp 2012-09-26] . Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Łomży na portalu Wirtualny Sztetl Film w serwisie YouTube – Stary cmentarz żydowski w Łomży, Pro Patria Poland Team
Neuer jüdischer Friedhof (Kalisz)

Der Neue jüdische Friedhof in Kalisz (deutsch Kalisch), einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Großpolen, wurde Anfang der 1920er Jahre angelegt. Der jüdische Friedhof ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem 1,1 Hektar großen Friedhof sind heute noch etwa 100 Grabsteine erhalten. Literatur Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 2: Großbock – Ochtendung. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08078-9 (Online-Ausgabe). Weblinks Neuer jüdischer Friedhof in Kalisz bei Virtuelles Schtetl (englisch und polnisch)
Nowy cmentarz żydowski w Kaliszu

Nowy cmentarz żydowski w Kaliszu – kirkut w Kaliszu, na Widoku, leżący przy ul. Podmiejskiej 23, został założony w 1919; wraz z domem przedpogrzebowym wpisany do rejestru zabytków w 2002. W połowie 1920 Zarząd Gminy Żydowskiej wystąpił do władz budowlanych Kalisza o wydanie zgody na oparkanienie nabytego gruntu, znajdującego się pomiędzy ul. Widok a Wąską. Miasto zgodę wydało 20 września 1920, a w kwietniu roku następnego przystąpiono do ogrodzenia terenu nowego cmentarza. W tym samym roku zostaje rozpoczęta budowa stajni i wozowni. Dwa lata później przystąpiono do budowy domku gospodarczego. Do budowy Domu Przedpogrzebowego kaliska gmina przystąpiła w roku 1926. Wybudowanie tak okazałego obiektu wiązało się z wielkimi nakładami finansowymi. Coraz trudniejsza sytuacja gminy i całej wspólnoty spowodowała, iż do wybuchu II wojny światowej budynek nie został ukończony – nie wybudowano planowanego piętra a dach nie został zwieńczony kopułą. Do 1939 pochowano tu przeszło 3000 osób. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren cmentarza. Na cmentarzu rozstrzelano podczas wojny 326 Polaków. Na powierzchni 1,1 ha zachowało się około 100 nagrobków. W latach pięćdziesiątych powstaje kilka symbolicznych grobów (w większości pochodzących z warsztatu Szaje Kawe). Rodziny ocalałych pragną w ten sposób upamiętnić swych bliskich, zamordowanych przez hitlerowców. Dnia 10 marca 1962 r. na terenie cmentarza pochowano pułkownika WP, dowódcę Batalionów Chłopskich Henryka Zielińskiego (Solnika). W 1966 odświeżono i uporządkowano około 60 nagrobków a 20 wybetonowano. W latach 1945–62 na terenie cmentarza pochowano 10 osób. W 1964 powstaje pomnik ku czci zamordowanych kaliskich Żydów. Na teren cmentarza zostają przewiezione także ekshumowane w 1967 z błaszkowskiego cmentarza szczątki tamtejszej społeczności starozakonnej. Nad grobem wzniesiono pomnik, a obok ułożono ocalałe macewy z Błaszek. Cmentarzem opiekowali się m.in. kaliszanie Baruch Kolski i Edmund Łuczak. W 1998 kompetencje byłej gminy żydowskiej w Kaliszu przejęła Gmina Wyznaniowa Żydowska we Wrocławiu. Decyzją wojewody kaliskiego z 28 września 1998 działka nr 13/37 o powierzchni 1,0919 ha przeszła na własność wrocławskiej gminy żydowskiej. Przypisy Bibliografia Marcinkowska H., Nowy cmentarz żydowski w Kaliszu, Calisia 2005, nr 3-4 Marcinkowska H., Cmentarz żydowski w Kaliszu, Forum Żydów Polskich 2004[1] Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 101. Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Kaliszu na portalu Wirtualny Sztetl Żydzi w Kaliszu - historia. fzp.net.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-25)]. Nowy Cmentarz Żydowski w Kaliszu. fzp.net.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-13)].
Neuer jüdischer Friedhof (Brzesko)

Der Neue jüdische Friedhof in Brzesko, einer Stadt im Süden Polens in der Wojewodschaft Kleinpolen, wurde im 19. Jahrhundert angelegt und 1902 erweitert. Der jüdische Friedhof an der Ecke Czarnowiejska-Straße und Okulickiego-Straße ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem 1,45 Hektar großen Friedhof sind heute noch circa 300 Grabsteine vorhanden. Der älteste stammt aus dem Jahr 1824. Weblinks Neuer jüdischer Friedhof in Brzesko bei Virtuelles Schtetl (englisch)