NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Wedla w Warszawie

Dom Wedla, także kamienica Jana Wedla – kamienica zbudowana w 1936 przy ul. Puławskiej 28 róg ul. Madalińskiego na warszawskim Mokotowie. Opis Budynek został zaprojektowany przez Juliusza Żórawskiego w nawiązaniu do pięciu zasad architektury nowoczesnej Le Corbusiera. Jest przykładem architektury funkcjonalnej. Świadczy o tym elewacja bez zdobień, niezabudowany parter oraz płaski dach z przeznaczeniem na taras rekreacyjny. Jedną z cech charakterystycznych budynku jest kratownica umieszczona na dachu, na której niegdyś znajdował się neon firmy E. Wedel. Zgodnie z duchem stylu międzynarodowego, budynek nie miał zdobień zewnętrznych (poza płaskorzeźbą Tygrys Stanisława Komaszewskiego). W holu umieszczono malowidło ścienne Zofii Stryjeńskiej Taniec góralski. Nie zachowała się rzeźba Koziołek (nazywana także Sielanką) Stanisława Komaszewskiego, która znajdowała się na wewnętrznym dziedzińcu. Budynek był bardzo dobrze wyposażony, miał eleganckie windy, chromowane skrzynki pocztowe, spalarnie śmieci, zbiorczą antenę radiową, a klatki schodowe wyłożone były ozdobną terakotą. W czasie powstania warszawskiego, w sierpniu 1944, zajmowany przez Niemców budynek był atakowany przez żołnierzy zgrupowania pułku „Baszta”, jednak powstańcom nie udało się go zdobyć. Ulica Puławska aż po ul. Odyńca była w zasięgu znajdujących się w budynku niemieckich cekaemów. W latach 60. XX w. parter budynku został zabudowany i umieszczono w nim sklepy, a ogród, wraz ze znajdującymi się tam rzeźbami, zniszczono. W 1996 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Do renowacji, przeprowadzonej w 2008 roku, na elewacji widoczne były ślady kul z czasów II wojny światowej. Podczas remontu użyto tynku sprowadzonego z Niemiec o składzie niemal identycznym z oryginalnym. Mimo to skucie oryginalnej elewacji oraz ogólny efekt renowacji wywołały kontrowersje. W 2019 staraniem wspólnoty mieszkaniowej na znajdującej się na dachu budynku kratownicy odtworzono przedwojenny neon E. WEDEL CZEKOLADA, wykonany przez Muzeum Neonów. Zobacz też Kamienica Emila Wedla w Warszawie Przypisy Bibliografia Dariusz Błaszczyk: Juliusz Żórawski – przerwane dzieło modernizmu. Warszawa: Salix Alba, 2010, s. 85-88, seria: Architekci Polscy 20. Wieku. ISBN 978-83-93093-70-0.
Dom Zapałkiewiczów w Częstochowie

Dom Zapałkiewiczów – zabytkowa, klasycystyczna kamienica w Częstochowie, w I Alei, zbudowana w 1871 roku. Kamienicę wzniesiono w 1871 roku według projektu Aleksandra Lie dla Teofila Zapałkiewicza z przeznaczeniem na siedzibę teatru, jednak zaprojektowana sala miała złą akustykę. W 1908 roku uruchomiono w sali teatralnej kino, które od 1923 roku nosiło nazwę "Paryskie". W sali widowiskowej odbywały się także pokazy zapasów kobiet. Po 1923 roku budynek stał się własnością Banku Związku Ziemian SA, po II wojnie światowej działały w nim Bank Rolny i Gminna Kasa Spółdzielcza, a obecnie giełdowy bank PKO BP. Bibliografia Joanna Skiba: Spacerownik po Częstochowie. Agora SA, 2010, s. 10, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. ISBN 978-83-268-0030-6. js: Kosmetyka 140-latki. Gazeta Wyborcza Częstochowa, 2010-11-22 19:44. s. 1. [dostęp 2010-11-22]. (pol.).
Dom Zdrojowy w Jastrzębiu-Zdroju

Dom Zdrojowy w Jastrzębiu-Zdroju – zabytkowy obiekt posanatoryjny leżący na terenie zespołu uzdrowiskowego, położony w Parku Zdrojowym na osiedlu Zdrój. Został wybudowany w stylu szwajcarskim (w konstrukcji szkieletowej) w 1862 roku przez Feliksa von Königsdorffa. W środku znajdowały się kabiny kuracyjne, a także można było napić się tu solanki, mieściła się tu kawiarnia, czytelnia, sala taneczna oraz kasyno. Przez długie lata budynek zwany był więc „Szwajcarką” lub „Kasynem”. W latach 90. XX wieku przeszedł gruntowną modernizację. Obecnie w dawnym budynku sanatoryjnym mieści się kawiarnia oraz Miejski Ośrodek Kultury, Jastrzębski Klub Fotograficzny "Niezależni" i Towarzystwo Miłośników Ziemi Jastrzębskiej. Przypisy
Dom handlowy Haase & Co. w Poznaniu

Dom handlowy Haase & Co. (według niektórych źródeł Hasse) – położony w centrum Poznania dawny konfekcyjny dom handlowy spółki Haase, której właścicielem był Gustav Haase (współwłaściciel okazałej kamienicy Haase i Wagnera). Zlokalizowany przy Placu Wolności 4, w bezpośrednim sąsiedztwie modernistycznego gmachu Oddziału 1 PKO BP. Historia Budynek zaprojektował w 1908 architekt z Berlina – Hermann Röhde (autor Szpitala im. Raszei). Dom handlowy uroczyście otwarto 31 marca 1909 (wcześniej sklepy firmy mieściły się przy ul. Nowej 3 – obecnie Paderewskiego). Bogato zdobiona elewacja posiada cechy eklektyczne – łączy w sobie elementy secesyjne, jak i barokowe. Umieszczono na niej liczne płaskorzeźby, odnoszące się do handlu, zwłaszcza tkaninami. Są więc figury dziecięce z atrybutami tekstylnymi, jak również postać Merkurego. Marcin Libicki nazywa ten styl neobarokiem berlińskim (styl wilhelmiński). Porównuje stylowo obiekt do pobliskich: Bazaru i gmachu PTPN. Budynek przeznaczony był do celów handlowych w parterze i na 1. piętrze. Wyżej znajdowały się apartamenty. Sprzedawano tu przede wszystkim: materiały na ubrania, jedwabie, artykuły dla mężczyzn i bieliznę (parter), konfekcję damską (duży salon na piętrze) i nowości konfekcyjne (przeszklony, wolnostojący pawilon). W czasie trwania Wystawy Wschodnioniemieckiej firma miała własne stanowisko w głównej hali. Prezentowano tam wyroby na miarę, podłóg paryskich i wiedeńskich modeli. W czasach PRL funkcjonowały na parterze popularne delikatesy, w których można było okresowo nabywać mniej dostępne artykuły spożywcze. Obecnie całość pełni funkcję bankowo-biurową, po kapitalnym remoncie przeprowadzonym przez Bank Handlowy w latach 1990–1992. Zachowała się m.in. oryginalna balustrada w klatce schodowej. W 1993 Bankowi Handlowemu przyznano nagrodę w konkursie dla najlepszego użytkownika obiektu zabytkowego za przystosowanie do pełnienia funkcji bankowych z zachowaniem zabytkowego układu przestrzennego i wystroju architektonicznego oraz sztukatorskiego. W pobliżu znajduje się zabytkowy neobarokowy gmach Banku Włościańskiego oraz inny były dom handlowy – Dom Brandtów. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 319, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.42, ISBN 83-89525-07-0 MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań – przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 309, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 . Waldemar Karolczak, Paletoty i jupki czyli oferta handlowa poznańskich magazynów konfekcyjnych w latach 1900–1914, w: Kronika Miasta Poznania, nr 4/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, ss.184-185, ISSN 0137-3552
Dom im. Józefa Piłsudskiego w Krakowie

Oleandry - Dom im. Józefa Piłsudskiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w Dzielnicy V Krowodrza przy Alei 3 Maja 7, na rogu z ulicą Oleandry 2, na Czarnej Wsi. Stoi w miejscu, z którego w 1914 roku wyruszyła Pierwsza Kompania Kadrowa kierując się na terytorium zaboru rosyjskiego. Obecnie mieszczą się tu: Komenda Naczelna Związku Legionistów Polskich, Komenda Główna Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny oraz Archiwum Czynu Niepodległościowego. Wcześniej znajdowało się również Muzeum Czynu Niepodległościowego. Historia Decyzję o budowie Domu podjęli obecni na I Zjeździe Związku Legionistów Polskich dawni Legioniści. Teren na którym stoi budynek został przekazany na rzecz Związku uchwałą władz Krakowa z dnia 23 grudnia 1927 roku. Rok później, w rocznicę odzyskania niepodległości, nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego. Dokonał tego Metropolita Krakowski, abp książę Adam Sapieha, w obecności władz wojskowych, państwowych oraz samorządowych. Modernistyczny projekt budynku jest autorstwa prof. arch. Adolfa Szyszko-Bohusza i Stefana Strojka. 5 sierpnia 1934 roku uroczyście otwarto pierwszą, południowo-wschodnią, część budynku, wybudowaną z funduszy Związku Legionistów Polskich. W 1936 roku otwarto pierwszą wystawę pamiątek w Sali Kadrówki, natomiast w Sali Honorowej wyeksponowano urny, z których ziemia została złożona w Kopcu Józefa Piłsudskiego na Sowińcu. Wybuch II wojny światowej oraz czasowa delegalizacja związku dokonana przez Generalnego Gubernatora a później władze Polski Ludowej uniemożliwiły dokończenie budowy Domu w takiej formie, jaka założona została w projekcie. W okresie okupacji hitlerowskiej znajdowała się tu siedziba Dowództwa SS i Policji. 21 czerwca 1990 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 .
Дом имени Юзефа Пилсудского (Краков, улица Олеандры)

Дом имени Юзефа Пилсудского, полное название Олеандры-Дом имени Юзефа Пилсудского (пол. Dom im. Józefa Piłsudskiego, Oleandry - Dom im. Józefa Piłsudskiego) — архитектурный памятник, находящийся в краковском районе V Кроводжа на улице 3 мая, дом 7 на углу с улицей Олеандры. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Дом находится на месте, с которого 3 августа 1914 года на территорию Царства Польского отправился пехотный отряд под названием «Первая кадровая компания», организованный Юзефом Пилсудским. Решение о постройке дома было принято на I съезде Союза польских легионеров. 23 декабря 1927 года городские власти передали в дар Союзу польских легионеров земельный участок, на котором сегодня стоит дом. Здание в архитектурном стиле модернизм было спроектировано польскими архитекторами Адольфом Шишко-Богушем и Стефаном Стройкой. В 1928 году в годовщину обретения Польшей независимости краковский архиепископ Адам Сапега освятил краеугольный камень здания. Строительство дома началось в 1928 году и закончилось в 1934 году. 5 августа 1934 года состоялась церемония открытия первой юго-западной части дома, которая была построена на средства Союза польских легионеров. В 1936 году в здании была открыта первая выставка памятных вещей в Зале «Кадрувка», а в Зале Почёта были установлены урна, в которую заложена земля с кургана Пилсудского. После оккупации Польши немецкие власти запретили деятельность Союза польских легионеров, а во время Польской Народной республики власти запрещали достроить дом по запланированному проекту. 21 июня 1990 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-853). В настоящее время в Доме имени Юзефа Пилсудского находятся Архив борьбы за независимость, Музей борьбы за независимость, штаб-квартира Союза польских легионеров и штаб-квартира Федерации польских союзов защитников Отчизны. Ежегодно 12 мая в доме собирается Всепольский съезд школ, названных именем Юзефа Пилсудского. Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Dom mieszkalny pracowników Stacji Pomp Rzecznych

Dom mieszkalny pracowników Stacji Pomp Rzecznych – zabytkowy budynek znajdujący się przy ulicy Czerniakowskiej 126a w Warszawie, w dzielnicy Mokotów. Opis Wybudowany ok. 1932 dla pracowników Stacji Pomp Rzecznych. Nie został zniszczony w czasie II wojny światowej. Trzypiętrowy, czternastoosiowy budynek posiada elewację urozmaiconą w wyższej jej części parą klinowych wykuszy połączonych płytą balkonu czwartego piętra. Fasada wykazuje cechy z pogranicza modernizmu i funkcjonalizmu z elementami tzw. polskiej sztuki dekoracyjnej. W 1989 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Dom przy Grodzkiej 2 w Kole

Dom przy ul. Grodzkiej 2 w Kole – zabytkowy budynek w Kole, wybudowany w połowie XIX wieku. Położony jest na terenie osiedla Stare Miasto. 14 października 1998 roku został wpisany do rejestru zabytków. Informacje ogólne Kamienica została wybudowana w połowie XIX wieku. Usytuowana przy południowo-zachodnim narożniku Starego Rynku, na rogu z ulicą Grodzką. Budynek nie przedstawia żadnych wyraźnych cech stylowych. W przeciwieństwie do sąsiednich budynków został nie tylko objęty ochroną konserwatorską, ale także wpisany do rejestru zabytków. W latach 1939–1945 pod tym adresem mieścił się Urząd Ziemski Rejonu Warthbrücken w Kraju Warty (niem. Grundstücksgesellschaft für den Reishgau Wartheland). Bibliografia Józef Stanisław Mujta: 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne, 1997. ISBN 83-86139-34-X.
Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 3 w Nowej Rudzie

Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 3 w Nowej Rudzie – zabytkowy budynek mieszkalny w Nowej Rudzie. Dom jednokondygnacyjny, kryty dachem dwuspadowym, wybudowany w XVIII/XIX w., przebudowany w XX w. Dom skierowany jest szczytem do rzeki Włodzicy, jego podcienia tworzą ciąg uliczny z numerami: 1, 2, 5, 6, 7. Dom posiada sklepienie krzyżowe. Wejście do budynku znajduje się w podcieniach z późnobarokowym, kamiennym łukowym portalem. Sień łączy się z przechodem i ma drugie wejście prowadzące na podwórze. Drewniany dom przy ul. Łukowej 4 wyburzono około 1960 roku. Podobny ciąg dziewięciu budynków z podcieniami do lat 70. XX w. istniał po prawej stronie rzeki przy ul. Łukowej. Ze względu na zły stan techniczny zostały rozebrane, z wyjątkiem jednego, o numerze 10. Zobacz też Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 1 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 2 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 5 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 6 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 7 Dom przy ul. Łukowej 10 w Nowej Rudzie. Przypisy Bibliografia Nowa Ruda studium historyczno-urbanistyczne, T. 2, Iwona Rybka-Ceglecka; współpraca przy katalogu zabytków Magdalena Kirycz, Beata Sebzda; archeologia Maria Sikorska, Donata Wiśniewska; plansze Emilia Dymarska, Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, Wrocław, 2001, s. 124 Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, s. 277, ISBN 83-85773-12-6 Behan Andrzej, Nowa Ruda: przewodnik historyczno-turystyczny, Wydawnictwo Maria, Nowa Ruda 2006, s. 177, ISBN 83-60478-08-2 Nowa Ruda przewodnik, zespół redakcyjny, FOZN, Nowa Ruda 2006, s. 99
Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 7 w Nowej Rudzie

Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 7 w Nowej Rudzie – zabytkowy dwukondygnacyjny budynek mieszkalny z XVII w., przebudowany w XIX i XX w. w Nowej Rudzie. Dom skierowany jest szczytem do rzeki Włodzicy, jego podcienia tworzą ciąg uliczny z numerami: 1, 2, 3, 5, 6, 7. Wejście do budynku, z kamiennym portalem z datą 1818, inicjałami AB i numerem 202, znajduje się w podcieniach ze sklepieniem krzyżowym. Numer jest pozostałością starej numeracji budynków miasta, z czasów, kiedy nie istniały nazwy ulic. Sień łączy się z przechodem i ma drugie wejście prowadzące na podwórze. W oknie przy bramie jest piękna, ręcznie kuta krata metalowa. Podobny ciąg dziewięciu budynków z podcieniami do lat 70. XX w. istniał po prawej stronie rzeki przy ul. Łukowej. Ze względu na zły stan techniczny zostały rozebrane, z wyjątkiem jednego nr 10. Zobacz też Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 1 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 2 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 3 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 5 Dom tkaczy przy ul. Nadrzecznej 6 Dom przy ul. Łukowej 10 w Nowej Rudzie Przypisy Bibliografia Nowa Ruda studium historyczno-urbanistyczne, T. 2, Iwona Rybka-Ceglecka; współpraca przy katalogu zabytków Magdalena Kirycz, Beata Sebzda; archeologia Maria Sikorska, Donata Wiśniewska; plansze Emilia Dymarska, Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, Wrocław, 2001, s. 127 Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, s. 277, ISBN 83-85773-12-6 Behan Andrzej, Nowa Ruda: przewodnik historyczno-turystyczny, Wydawnictwo Maria, Nowa Ruda 2006, s. 177, ISBN 83-60478-08-2 Nowa Ruda przewodnik, zespół redakcyjny, FOZN, Nowa Ruda 2006, s. 99
Domek Chiński w Żywcu

Domek Chiński w Żywcu, česky Čínský pavilon v Żywci, je památkově chráněná budova (pavilon či altán). Nachází se na malém ostrůvku v městském parku ve čtvrti Śródmieście města Żywiec v okrese Żywiec ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Leží v nadmořské výšce 343 m v pánvi Kotlina Żywiecka. Historie a popis domku Čínský pavilon v Żywci patří mezi nejcharakterističtější stavby města. Nebyla to však první budova, která byla na tomto místě (tj. na mýtině na ostrůvku) postavena. Nejprve zde stál jednopatrový altán v italském stylu, který byl postaven pravděpodobně roku 1712. Ve 2. polovině 18. století jej Wielopolští přestavěli, nebo zde postavili nový altán stylizovaný do podoby čínského pavilonu. Tehdejší zahrada procházela postupnými změnami do podoby současného zámeckého parku. Osmiboká stavba s vnějším schodištěm je krytá střechou charakteristickou pro Dálný východ. Na vrcholu střechy byl umístěn erb rodiny Wielopolských. Altán také sloužil jako letní domek a herna pro děti Habsburků, kteří později vlastnili żywiecké panství. V přízemí altánu se nachází kavárna a v patře umělecká galerie. Další informace Okolí domu je celoročně volně přístupné, vnitřní části jen v otevírací době.[zdroj?] Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Domek Chiński w Żywcu na Wikimedia Commons
Domek Chiński w Żywcu

Domek Chiński – zabytkowa altana położona w żywieckim parku, wybudowana w drugiej połowie XVIII wieku przez Wielopolskich, zbudowana w formie Domku Chińskiego, z uwidocznionym ponad dachem herbem Wielopolskich – Starykoń. Domek jest pozostałością dawnej architektury ogrodowej, murowany na rzucie ośmioboku i dwukondygnacyjny. Na parterze budynku urządzono kawiarnię, a na piętrze znajduje się galeria. Zobacz też Park w Żywcu Śródmieście Żywiec Przypisy
Domek Napoleona

Domek Napoleona – budynek dawnej komory celnej przy alei Jana Pawła II 62 w Białymstoku. Opis W latach 1815–1918 w odległości 9 km na zachód od tego miejsca biegła granica między Królestwem Kongresowym a Rosją. Po upadku powstania listopadowego w 1831 r. granica administracyjna stała się również granicą celną. Budynek jest małą klasycystyczną rotundą o kopulastym dachu, z portykiem i zwężającymi się ku górze ścianami. Zbudowano go w połowie XIX w., na krótko przed zniesieniem w 1851 r. granicy celnej. Obecnie budynek jest niezagospodarowany i popada w ruinę. Legenda Legenda głosi, że w czasie wyprawy na Moskwę w 1812 r. w domku tym zatrzymał się Napoleon Bonaparte, rozstając się z Marią Walewską. W rzeczywistości Napoleon w Białymstoku nie był, a wyprawa na Moskwę, jak i śmierć cesarza w 1821 r. miały miejsce długo przed wybudowaniem białostockiej komory celnej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Białystok, Aleja Jana Pawła II 62 fotopolska.eu
Loreto House, Gołąb

The Loreto House (Polish: Domek loretański w Gołębiu) in Gołąb, Poland, is a religious building dedicated to the cult of the Blessed Virgin Mary of Loreto. The building illustrates the influence of Italian Mannerism on architecture in Poland. Furthermore, it is the exact replica of the Basilica della Santa Casa in Loreto. The building was founded by Chancellor Jerzy Ossoliński (1595-1650). Built between 1634-1638, the build was consecrated on the 12 September 1638. The building's named benefactors were Szymon Grzybowski (priest 1616-36) and chancellor Jerzy Ossoliński. Structure The building is located close to the southern wall which encircled the cemetery; equally distant from the Church of St. Catherine and St. Florian. The build is built on a rectangular plan. The structure has two condignations: the lower hasa risalit-column features, whilst the upper condignation has risalit-aedicular features. The Loreto House has a double-walled construction. The exterior wall is stone-brick and plaster. This wall conceals the simple interior walls plastered on the inside. The inside is illuminated by small holes in the plaster and a small barred window, which symbolises the window through which Archangel Gabriel announced to the Blessed Virgin Mary that she would conceive and become the mother of Jesus, the Son of God (the Annunciation). Gallery See also Mannerist architecture and sculpture in Poland Saints Catherine and Florian Church, Gołąb References
Dubantowska Dolinka

Dubantowska Dolinka – dolinka potoku Kamionka (Homole) w Małych Pieninach na odcinku od górnego końca Wąwozu Homole do polany Za Potok. Jej lewe zbocza tworzy grzbiet szczytu Homole, prawe północno-zachodni grzbiet Pawłowskiej Góry z Jemeriskową Skałką i Czajakową Skałą. Lewe zbocza są częściowo porośnięte lasem, częściowo trawiaste (Połonina Kiczera). Prawe zbocza porasta las, ale są na nich dwie polanki: Dubantowska Polana i Jemeriska. Administracyjnie znajduje się w obrębie wsi Jaworki w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica. Szlaki turystyczne Dubantowską Dolinką prowadzi szlak turystyki pieszej. Od Dubantowskiej Polany ścieżka wspina się podmokłą i zarastającą łąką do polanki Jemeriska. Dla ułatwienia jej przejścia wykonano drewniane schodki. Przy Jemeriskach ścieżka wychodzi na leśną drogę wiodącą wzdłuż potoku Kamionka do polanki Za Potok, dalej pasterskimi halami pod szczyt Wysokich Skałek. – Jaworki – Wąwóz Homole – Dubantowska Polana – Jemeriska – Za Potok – Polana pod Wysoką – Wysokie Skałki. Czas przejścia 1 h 45 min, z powrotem 1 h 15 min. Przypisy
Duninowo (przystanek kolejowy)

Duninowo – zlikwidowany przystanek Sławieńskiej Kolei Powiatowej w Duninowie w województwie pomorskim, w Polsce. Pierwotnie stacja, później przystanek, znajdował się na rozebranej linii ze Sławna do Ustki. Zobacz też Sławieńska Kolej Powiatowa Bibliografia Opis przystanku w serwisie Bazakolejowa.pl Linki zewnętrzne Duninowo, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Dům Ludwika Geyera

Dům Ludwika Geyera je klasicistní dvůr z roku 1833 na ulici Piotrkowská 286 v Lodži v Polsku a je zapsán v seznamu kulturních památek Lodžského vojvodství pod číslem 514.VII.18 z 21. ledna 1950, ZY/1/18 z 9. března 1964 a 1/18 z 20. ledna 1971. Historie Dvůr byl postaven v roce 1833 pro továrníka Ludwika Geyera. Jeho rodina jej užívala až do roku 1844, to je do doby, kdy se přestěhovala do rezidence postavené o rok dříve v tomtéž místě, jen na nároží ulice Piotrowské a Górnego Rynku (Horního náměstí). Dvůr měl původně tři místnosti a středem parteru vedla síň. Měl mansardu s jednou místností se železným balkonem. V roce 2005 byl zařazen mezi historické památky. V současné době (2021) je dům v soukromém vlastnictví. Architektura Dům je zděná klasicistní stavba s valbovou střechou. V průčelí fasády je ve střední ose rizalit s mansardou a trojúhelníkovým štítem. V průběhu let byl dům přestavován. V roce 1948 proběhla rekonstrukce, při kterém bylo frontové průčelí přestavěno, dostavěna podsíň se sloupy a portikem a také byl odstraněn železný balkon. Střecha byly pokryta taškou Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dworek Ludwika Geyera na polské Wikipedii. Literatura RYNKOVSKA, Anna. Ulica Piotrkowska. 1. vyd. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970. 246 s. ISBN 978-83-939822-4-0. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dům Ludwika Geyera na Wikimedia Commons