NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Orthodox Church of St. John the Evangelist in Białystok

Orthodox Church of St. John the Evangelist in Białystok (Polish: Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Białymstoku) is an orthodox church in Bacieczki District of Białystok. History While the current church structure is temporary, it has a long history. Initially, the building belonged to the Hajnówka forest district. Father Serafim Żeleźniakowicz, when organizing the parish in Hajnówka, adapted it to the Church of St. Nicholas. The Holy Trinity Cathedral was built next to it. After the church in Czyże burned down, the church from Hajnówka was dismantled and transported to Czyże. It served there for eleven years, until a new church was built. It served the faithful in the Nowe Miasto district in Białystok for another eleven years, until the Church of St. George was built. In Bacieczki, there used to be an Orthodox church, founded in the 18h century by Grzegorz Chodkiewicz, the Grand Hetman of Lithuania. However, for unknown reasons, the church was dismantled in 1773, and the material obtained from it was transported to the town of Zawyki, in order to expand the local church (this church has survived to this day and currently functions as a Roman Catholic cemetery church under the invocation of the Name of Mary). The area where the church probably stood is called by the locals "tombs". It is a place on a hill at the junction of Jana Pawla II and Narodowych Sił Zbrojnych streets. Before World War I, wooden crosses stood there, today only the custom of blessing fields on the day of the patron saint of the village of Bacieczki, St. John the Theologian (i.e. May 21) has survived in the memory of the locals. Archbishop Jakub Kostiuczuk erected a new parish, separated from the area of the parish of the Holy Spirit, on May 29, 2007, and on June 30, 2007, he consecrated a cross on the future construction site of the church. Since 2016 a new church structure is being built next to the existing, temporary one. External links Media related to Saint John the Evangelist Orthodox church in Białystok (old) at Wikimedia Commons References Citations Bibliography Danieluk, Elzbieta; Danieluk, Andrzej (2013). Cerkwie Białegostoku i okolic (in Polish). Fundacja Sąsiedzi. ISBN 9788393437368. Cerkwie Podlasia (in Polish). K. E. Liber Grupa Wydawnicza. 2021.
Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Białymstoku

Cerkiew pod wezwaniem św. Apostoła Jana Teologa – prawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia tymczasowa. Położenie Cerkiew znajduje się na osiedlu Bacieczki, przy ul. Hugo Kołłątaja. Historia Świątynia, chociaż tymczasowa, ma długą historię. Początkowo budynek należał do nadleśnictwa Hajnówka. Ojciec Serafim Żeleźniakowicz, organizując parafię w Hajnówce, zaadaptował go na cerkiew św. Mikołaja. Przy niej wybudowano sobór Świętej Trójcy. Po spaleniu się cerkwi w Czyżach, cerkiewkę z Hajnówki przewieziono do Czyż. Służyła tam jedenaście lat, do czasu zbudowania nowej świątyni. Kolejnych jedenaście lat służyła wiernym na Nowym Mieście w Białymstoku, aż zbudowano cerkiew św. Jerzego. W Bacieczkach służy parafianom św. Jana Teologa – do czasu zbudowania zaprojektowanej cerkwi parafialnej. Przypisy
Cerkiew św. Apostoła Jakuba w Łosince

Cerkiew pod wezwaniem Świętego Apostoła Jakuba syna Alfeusza – prawosławna cerkiew parafialna w Łosince. Należy do dekanatu Narew diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia 10 stycznia 1882 w Łosince odbyło się zebranie parafialne pod przewodnictwem ówczesnego proboszcza ks. Jana Nowickiego na którym postanowiono o budowie nowej drewnianej świątyni. Poprzednia cerkiew ufundowana w 1778 przez Izabelę Branicką zbudowana była ze złej jakości drewna i pomimo wielokrotnych remontów prawie nie nadawała się do użytku. Pozwolenie na budowę wraz ze zgodą na wycięcie potrzebnych 1490 kloców sosnowych z Puszczy Ladzkiej parafia uzyskała w 1883 r. Przy budowie pracował cieśla Izydor Iwacik ze wsi Wasilkowo. Koszt budowy wyniósł 12 tysięcy rubli. Ikonostas do nowej cerkwi został zamówiony w 1884 u wileńskiego szlachcica Izaaka Cypkina, jego budowa trwała aż dwa lata. Nowy budynek cerkiewny został uroczyście wyświęcony 30 sierpnia 1887. W latach 1994–1997 dokonano generalnego remontu świątyni. Cerkiew (wraz z cmentarzem parafialnym) wpisano do rejestru zabytków 6 grudnia 1995 pod nr A-102. Architektura Cerkiew św. Jakuba jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej, wzniesioną na planie krzyża łacińskiego, orientowaną, trójdzielną (kruchta, nawa, prezbiterium). Przy wejściach (głównym i dwóch bocznych) zadaszone ganki. Przy zamkniętym trójbocznie prezbiterium dwie boczne zakrystie. Nad kruchtą ośmioboczna wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Dachy cerkwi blaszane. Nad centralną częścią nawy bęben zwieńczony cebulastym hełmem. Galeria Zobacz też Kaplica św. Jerzego w Łosince Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Łosinka (cerkiew)
Cerkiew św. Archanioła Michała w Wielopolu

Cerkiew św. Archanioła Michała w Wielopolu – parafialna cerkiew greckokatolicka pw. św. Michała Archanioła w Wielopolu w dekanacie sanockim w Archieparchii przemysko-warszawskiej. Historia Według miejscowej tradycji już Kazimierz Wielki jadący z wyprawą wojenną na Ruś Czerwoną miał ujrzeć małą drewnianą cerkiew oraz pustelnię na wielopolskim wzgórzu. Pierwsza wzmianka o cerkwi na Wielopolu pochodzi z roku 1482, kolejno wzmiankowana w 1761 roku. W 1865 roku drewnianą cerkiew rozebrano z powodu starości, nie wiadomo jednak czy była to ta sama z XV stulecia. Co najmniej od 1784 r. cerkiew wielopolska podlegała parafii greckokatolickiej w Tarnawie Górnej w ramach dekanatu leskiego. Nowa murowana cerkiew, której budowę ukończono w 1939 roku powstała z datków miejscowej społeczności obu obrządków. Wydatny wkład finansowy wniosła też liczna wielopolska diaspora z Nowego Jorku. Wybuch II wojny światowej i jej następstwa spowodowały, że cerkiew nie została ukończona i urządzona. Ostatnim proboszczem przed wysiedleniami był ks. Emil Perweneć. Po 1947 roku świątynia nie była użytkowana. W latach 60. XX wieku znalazła się w rękach nielicznych tu wyznawców prawosławia. W 1991 roku oddana grekokatolikom i wyremontowana przez ks. Jana Łajkosza. W 1993 roku z datków miejscowej społeczności pokryta została nowym dachem, otynkowana i ostatecznie ukończona po przeszło 50-letniej przerwie. Na pobliskiej lipie zawieszono dzwon. W 2003 roku cerkiew przejęta na własność od Skarbu Państwa przez Kościół Greckokatolicki. Oficjalna nazwa umieszczona na tabliczce informacyjnej przy wejściu do świątyni brzmi Cerkiew greckokatolicka Soboru Arcystratega Michała w Wielopolu. Opis Obecna świątynia, murowana z 1939 roku, postawiona jest na planie krzyża greckiego, zwieńczona kopułą w części centralnej. W jej wnętrzu do lat 80. XX wieku znajdowały się m.in. fragmenty ołtarzy z końca XVIII wieku, przenośny ołtarzyk z rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XX wieku, rokokowy obraz Zwiastowania NMP z XVIII w., a także namalowany w 1900 roku przez sanockiego malarza Kazimierza Lisowskiego obraz Michała Archanioła. W 1988 roku wszystkie ikony zostały skradzione przez nieznanych sprawców. W cerkwi nigdy nie było i nie ma ikonostasu. Na południe od cerkwi znajduje się dawny cmentarz parafialny. Przypisy Bibliografia Księgi metrykalne parafii greckokatolickiej w Tarnawie Górnej 1784-1866, manuskrypt w jęz. łacińskim i polskim, Archiwum Państwowe w Warszawie. Linki zewnętrzne Wnętrza wielopolskiej cerkwi na portalu ekumenicznym grekokatolicy.pl. grekokatolicy.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-07)].
Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Nowoberezowie

Cerkiew pod wezwaniem św. Apostoła Jana Teologa – prawosławna cerkiew filialna w Nowoberezowie. Należy do parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Nowoberezowie, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zbudowana w 1771 na planie prostokąta jako świątynia unicka. Jej fundatorką była Izabela Branicka. Cerkwią prawosławną stała się po synodzie połockim w 1839 r., który włączył wszystkie parafie unickie na Podlasiu, na Litwie i na Białorusi do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jest to cerkiew drewniana, szalowana, o konstrukcji zrębowej, nieorientowana. Wewnątrz polichromie wykonane na suficie (odrestaurowane w 1995). Prezbiterium (ałtar) zamknięte w linii prostej. W części południowej zakrystie (ponomarki), w części północnej kruchta (pritwor) z dobudowaną w 1883 na planie kwadratu wieżą-dzwonnicą. Dachy cerkwi blaszane. Wejścia (główne i dwa boczne) poprzedzone dwuspadowymi daszkami wspartymi na czterech słupach. Wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem z kopułką. Nad nawą dach dwuspadowy, z wieżyczką zwieńczoną baniastym hełmem. Nad prezbiterium dach dwuspadowy. Do 2 połowy XX wieku nawa główna była pokryta drewnianym gontem. Cerkiew św. Jana Teologa była początkowo świątynią parafialną. Przemianowana na filialną w końcu XIX w., po wybudowaniu nowej murowanej cerkwi pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pańskiego. W drugiej połowie 2016 cerkiew przeszła gruntowny, zewnętrzny remont – wymieniono stolarkę drzwiową i okienną, wymieniono dach nad bocznymi przybudówkami, odrestaurowano ganki przy wejściach oraz odmalowano ściany. W 2021 r. wykonano prace remontowe wewnątrz świątyni – odmalowano ściany, podłogę i elementy wyposażenia cerkwi oraz wyłożono boazerią dzwonnicę i pomieszczenie na szaty liturgiczne. Remont finansowany był z pieniędzy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego, Funduszu Kościelnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz środków własnych parafii. Przy cerkwi znajduje się studnia – miejsce, w którym 18 stycznia (święto Chrztu Pańskiego) oraz 21 maja (dzień patrona świątyni) dokonuje się poświęcenia wody. Oprócz tego, w pobliżu świątyni znajduje się: grób rodziny Gromotowiczów, grób ks. Kłoczkowskiego, grób nieznanego żołnierza oraz kilka krzyży wotywnych. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 3 listopada 1951 pod nr 9. W październiku 2023 r. - podczas prac inwentaryzacyjnych prowadzonych przez zespół Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce – na strychu cerkwi znaleziono ponad 20 elementów XVII-wiecznego ikonostasu - ikony z rzędów proroków i Apostołów, fragmenty wrót i zdobień. Jako że większość ikonostasów z dawnych cerkwi unickich zostało w XIX w. zastąpionych nowymi konstrukcjami i zniszczonych, odnaleziony zabytek jest najstarszym znanym ikonostasem na Podlasiu. Poddany został konserwacji w Centrum Badań i Konserwacji Dziedzictwa Kulturowego UMK w Toruniu. Podobne obiekty nie zachowały się również w cerkwiach na Litwie i Białorusi. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Nowoberezowo (św. Jana Teologa)
Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Lesznie

Cerkiew św. Wasyla Wielkiego w Lesznie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Lesznie (dawniej Poździaczu). Od 1957 użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew została zbudowana w 1737 na miejscu starszej drewnianej świątyni. Remontowana w 1939. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej opuszczona., Kolejne remonty przeprowadzono w 1967, 1971 oraz 1989. W czasie ostatniego z nich zastąpiono gontowe pokrycie dachu blachą miedzianą, zakryto polichromię we wnętrzu boazerią. Przy poszerzaniu wejścia zniszczono też stare nadproże z datą budowy cerkwi. Architektura i wyposażenie Główna część stanowi nawa, przy niej znacznie niższe prezbiterium i babiniec. Nawa jest w dolnej części czworoboczna, w górnej ośmioboczna, z cebulastym, ośmiobocznym hełmem. We wschodnim masywie nawy kryłosy (miejsca po obu stronach ikonostasu przeznaczone dla chórzystów i psalmistów). Wzdłuż ścian biegnie szeroki, niski okap, tworzący podcienia. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, ze sklepieniem kolebkowym wewnątrz. Dach nad prezbiterium kalenicowy, pięciopołaciowy z kalenicą poniżej okapu dachu nawy. Oryginalny ikonostas został przeniesiony do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku i umieszczony w cerkwi z Grąziowej. Cerkiew należy do najcenniejszych zabytków architektury cerkiewnej na terenie Polski. Otoczenie świątyni W 2000 zawaliła się drewniana dzwonnica datowana na przełom XVI i XVII w. Była to najstarsza i największa pod względem gabarytowym drewniana dzwonnica w Polsce. Planuje się jej restytucję ale przy drugiej w Lesznie cerkwi greckokatolickiej Trójcy Świętej. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Bazylego w Bełżcu

Cerkiew św. Bazylego w Bełżcu – drewniana cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Bełżcu. Historia Cerkiew została zbudowana w 1756 roku. 3 lutego 1755 roku został wydany w dworze bełżeckim dokument erekcyjny cerkwi. Gdzie Marcin i Michał Lipscy oznajmiają, że: „umyśliliśmy Cerkiew pod Titułem Świętego Bazylego Wielkiego […] erygować, na postawienie której Ja Michał Grunt moy dziedziczny między Ogrodem Antoniego Szewca z iedney a Gruntem moim Dworskim z drugiej strony, przy drodze publicznej od Lipska idącej przez wieś, po prawey ręce Znayduiącyey się y aż pod Lasek wzdłuż równo z Ogrodem tegoż Antoniego Szewca ciągnący się wszerz zaś od wyżej wyrażonego ogrodu ku Gumnowi biorąc sążni Osimnaście na Cerkiew i Cmentarz daię y wiecznemi czasy naznaczam […]”. Na uposażenie proboszcza obydwaj fundatorzy ofiarowali grunty, a także zezwolili na korzystanie z wolnego mlewa w młynach, na „Piwa warzenie y gorzałki” oraz na wolny wyrąb w lasach na opał i na budowanie. Proboszcza i jego następców zobowiązali, „aby w Jedności z Kościołem Świętym Rzymskim Pod Władzą i Posłuszeństwem Biskupa Cheł(mskeigo) zostawał […] za żywych i umarłych fundatorów[…] po wszystkie czasy Błagał, jako na Każdą Sobotę Mszą Świętą za żywych i umarłych koloratorów miewał”; parafian miał nauczać dobrym przykładem i nauką religii i pobożności, ponadto był obligowany „Parafian Swoich Kochać, mieć w Uszanowaniu y nieobciążać Onych […]”. Parafianie „na Rekognicyą Jego Pasterskiej nad Sobą Władzy Co rocznie oddawać powinni będącą pod Tytułem Stołowego każdy siadłszy na placu Gospodarz Obrządku Greckiego po złotemu, a to około Świętego Bożego Narodzenia do Woyta złożyć, a Wuyt do rąk Parocha złożone oddać […]”. Budowa rozpoczęta w 1756 roku trwała kilka miesięcy; (na nadprożu głównego otworu wejściowego cerkwi wycięta jest inskrypcja „ANNO 1756 Die 31 Mensis Julij”. W czasie I wojny światowej została poważnie uszkodzona, w 1919 – odnowiona. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w 1947, cerkiew zamieniono na magazyn. Zbudowana jest z bali sosnowych w konstrukcji zrębowej na podmurówce z kamienia, z prezbiterium zwróconym na południe. Cerkiew jest trójdzielna, składa się z prezbiterium, nawy głównej i niewielkiego babińca. Prezbiterium powstało na planie wydłużonego czworokąta, łączy się z nim od wschodu prostokątna zakrystia, o długości równej długości prezbiterium. Kwadratowa nawa główna jest szersza od prezbiterium z jednej i od babińca z drugiej strony. Nawę kryje ośmioboczna zrębowa kopuła. Drzwi do świątyni są prostokątne, na nadprożu znajdują się daty 1756 i 1838, data budowy i remontu. Okna świątyni zdobią osłony. W bębnie, na którym położona jest kopuła, znajdują się niewielkie kwadratowe okna. Z wyposażenia cerkwi przetrwał jedynie osiemnastowieczny ludowy krzyż, pozostałe elementy uległy po 1947 zniszczeniu. W sąsiedztwie cerkwi znajdował się dawniej cmentarz, na którym przetrwało pięć nagrobków z XVIII–XIX w.. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia i tekst na temat świątyni na stronie "Powolne dreptanie po Roztoczu"
Cerkiew św. Dymitra w Cewkowie

Cerkiew św. Dymitra w Cewkowie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Cewkowie. Cerkiew zbudowana została w 1844. Remontowano ją w 1925. Cerkiew należała do dekanatu oleszyckiego, po I wojnie światowej do cieszanowskiego. Do parafii należała filialna cerkiew w Moszczanicy. Tradycyjny układ przestrzenny został zmieniony przez dążenie do ujednolicenia przestrzeni wnętrza i zwiększenia roli skrajnych pomieszczeń w ukształtowaniu bryły świątyni. Obecnie cerkiew stoi opuszczona. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1987 i włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Galeria Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Dymitra w Czarnej (XIX wiek)

Cerkiew św. Dymitra w Czarnej (obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego) – drewniana greckokatolicka cerkiew, wzniesiona w 1834 roku we wsi Czarna w miejscu wcześniejszej cerkwi, wzmiankowanej już w roku 1795. Zabytek Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew wybudowana w roku 1834. W roku 1882 powstały obrazy do ikonostasu. Po powrocie wsi do Polski w roku 1951 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki jako kościół parafialny. Wyremontowana w roku 1967. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Czarnej jest świątynią orientowaną, trójdzielną o konstrukcji zrębowej. Od południa i północy do prezbiterium przylegają zakrystie. Nad wszystkimi częściami dwuspadowe dachy. Nad nawą ośmioboczna wieżyczka zakończona baniastym hełmem. Na zachodniej ścianie sześciokolumnowy portyk, zwieńczony trójkątnym szczytem. W cerkwi znajduje się ikonostas, który został przeniesiony na tylną ścianę prezbiterium. Pozostałe wyposażenie poprzenoszone do muzeów – królewskie wrota do Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, feretron i figura Matki Boskiej do Działu Sztuki Cerkiewnej Muzeum Zamku w Łańcucie. Wokół cerkwi Przy cerkwi duży, dobrze zachowany cmentarz, z nagrobkami z początku XX wieku. Na północny zachód od cerkwi stoi wzniesiona na planie wąskiego prostokąta dzwonnica z dzwonem z roku 1886. Sama dzwonnica wybudowana została prawdopodobnie po roku 1951. Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 126-127, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 187-188 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Dymitra w Czarnej (XVIII wiek)

Cerkiew pw. św. Dymitra w Czarnej została zbudowana w 1764 r., przekształcona w 1. poł. XIX w. (m.in. wydłużono prezbiterium), remontowana w 1930 i w latach 90. XX w. Jest to cerkiew łemkowska, typ północno-zachodni, wariant starszy, orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Układ przestrzenny uwarunkowany przez wymogi liturgii kościołów wschodnich, tworzą trzy składowe na osi licząc od wschodu : wydłużone prezbiterium oddzielone ikonostasem od szerszej nawy i babiniec na planach kwadratów. We wschodniej, dobudowanej części prezbiterium zakrystia. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach, z lekko nadwieszoną izbicą, przy niej od zachodu przedsionek. Słupy wieży obejmują babiniec. Ściany obite gontem, izbica wieży szalowana pionowym deskowaniem, dachy blaszane. Dach nad prezbiterium kalenicowy, trójpołaciowy, nad nawą namiotowy, dwukrotnie łamany, z dodatkową kalenicą, która łączy go ze ścianą wieży, nad wieżą namiotowy. Nad wszystkimi częściami jednolite hełmy baniaste (większy nad wieżą, pozostałe mniejsze) z pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. W nawie i prezbiterium kopuły namiotowe, nad nawą wzmocniona ściągiem krzyżowym. Nad babińcem strop płaski. Polichromia ornamentalna i architektoniczna z 1. poł. XIX w. Kompletny, barokowy ikonostas z XVIII w. Na północnej ścianie ołtarzyk z ikoną Hodigitria z poprzedniego ikonostasu z XVII w. Na klejmach postacie proroków ze zwojami pism, wśród nich, u dołu, św. Anna i św. Joachim. Obecnie budynek służy jako kościół filialny Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Czarnej parafii rzymskokatolickiej w Brunarach. Teren przy cerkwi otoczony murkiem kamiennym z bramką. Powyżej cerkwi na czynnym cmentarzu kilka dawnych nagrobków kamiennych. Przypisy Bibliografia Losy cerkwi w Polsce po 1944 roku, - praca zbiorowa, wyd. Reg. Ośr. Studiów i Ochr. Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, 1997 Ryszard Brykowski, Łemkowska drewniana architektura cerkiewna, Ossolineum, Wrocław, 1986 M.A. Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat, Rewasz, Pruszków, 2003 Linki zewnętrzne Cerkiew św. Dymitra w Czarnej - panorama (dostęp: 07.08.2014)
Cerkiew św. Dymitra w Hajnówce

Cerkiew pod wezwaniem św. Dymitra – prawosławna cerkiew parafialna w Hajnówce. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Warszawskiej 103. Cerkiew została wybudowana w latach 1995–2007 według projektu architekta Michała Bałasza. Dzieli się na cerkiew górną i dolną. W dolnej cerkwi znajduje się ołtarz poświęcony św. Serafinowi z Sarowa. W górnej ołtarz główny św. Dymitra i boczny Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej. Ikonostas wykonany przez artystów ukraińskich (Charków, Kijów, Poczajów) w latach 2005–2006. Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2010, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171 Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Cerkiew św. Dymitra w Jaworniku Ruskim

Cerkiew św. Dymitra w Jaworniku Ruskim – dawna drewniana greckokatolicka cerkiew parafialna, później użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, znajdująca się w Jaworniku Ruskim, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim. Historia Cerkiew zbudowano w 1882 roku w miejsce starszej świątyni pod tym samym wezwaniem, istniejącej co najmniej do 1830 roku. Po II wojnie światowej cerkiew była użytkowana przez parafię rzymskokatolicką w Borownicy jako kościół filialny, do czasu zbudowania nowego, murowanego kościoła około 2000 roku. Obecnie stoi nieużytkowana. Hierarchowie Cerkwi greckokatolickiej rozpoczęli w 2008 roku starania o zwrot budynku. Architektura i wyposażenie Orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Trójdzielna: wydłużone prezbiterium zamknięte trójbocznie, szersza kwadratowa nawa i prostokątny babiniec z przedsionkiem. Przy prezbiterium od północy zakrystia. Wszystkie ściany szalowane pionowym deskowaniem. Nad każdą z części osobne dachy kalenicowe, kryte blachą, zwieńczone baniastymi hełmami z żelaznymi krzyżami. W cerkwi znajduje się polichromia o motywach figuralnych i geometrycznych, oraz niemal kompletny ikonostas (brakuje królewskich wrót) z końca XIX wieku o wystroju klasycystycznym. Otoczenie świątyni Obok cerkwi znajduje się murowana trójkondygnacyjna dzwonnica parawanowa, służąca jako brama. Na przycerkiewnym cmentarzu kilka starych, kamiennych nagrobków, w tym fundatora i dobroczyńcy cerkwi - księdza Teodora Bekiusza, zmarłego w 1887. Proboszczem tej parafii był ojciec Mychajła Werbyckiego - twórcy melodii ukraińskiego hymnu państwowego, a sam Michał został w niej ochrzczony. Przypisy
Cerkiew św. Dymitra w Kobylnicy Wołoskiej

Cerkiew św. Dymitra w Kobylnicy Wołoskiej – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Kobylnicy Wołoskiej. Cerkiew zbudowana została w 1923, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1666. Parafia należała do dekanatu Radymno II, po I wojnie światowej do krakowieckiego. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Od 1985 msze w rycie greckim rozpoczął odprawiać ksiądz Piotr Kryk. W 1990 odnowiono parafię greckokatolicką należącą do dekanatu przemyskiego. Galeria Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Dymitra w Korytnikach

Cerkiew św. Dymitra w Korytnikach – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Korytnikach. Została zbudowana w 1886 w miejscu starszej drewnianej cerkwi. Do parafii należała również filialna cerkiew w Krasicach, a sama parafia do dekanatu niżankowskiego, a od 1895 do dekanatu przemyskiego. Po wojnie cerkiew użytkowana przez kościół rzymskokatolicki jako kościół filialny pw. św. Maksymiliana Kolbe parafii św. Marcina w Krasiczynie. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X