NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kryłowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Hrubieszów-Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Obecna świątynia została wybudowana w latach 1859–1960 i ufundowana przez Anielę z Rzewuskich Chrząnowską, konsekrował ją w październiku 1860 roku biskup Walenty Baranowski. Podczas II wojny światowej kościół został uszkodzony (m.in. częściowo zostały zniszczone wieże). Po wojnie świątynia została odnowiona. W 1965 roku zostało wykonane ankrowanie oraz usunięto pęknięcia sufitu. W 1967 roku wnętrze zostało odnowione. Kolejny remont wnętrza miał miejsce w 1980 roku. Architektura Kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. Jest to budowla murowana wybudowana z cegły i otynkowana; posiada trzy nawy, z przodu znajduje się wieża, przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, przy nawie jest dostawiona kruchta. Wyposażenie Ołtarze Ołtarz główny Ołtarz główny w stylu neogotyckim pochodzi z 2. połowy XIX wieku, znajdują się w nim obrazy: Matki Boskiej z Dzieciątkiem, barokowy z 1. połowy XVIII wieku, w sukience srebrnej rokokowej, św. Wawrzyńca z XIX wieku. Ołtarze boczne Dwa ołtarze boczne w stylu klasycystycznym pochodzą z 2. połowy XIX wieku: w lewym znajdują się obrazy św. Józefa i Trójcy Świętej w zwieńczeniu, z 1. połowy XIX wieku a także malowane antepedium z przedstawieniem Ucieczki do Egiptu z tego samego okresu; w prawym znajduje się krucyfiks barokowy z XVIII wieku i obraz św. Hieronima z 1. połowy XIX wieku oraz antepedium malowane z przedstawieniem św. Stanisława biskupa z tego samego okresu. Obrazy w stylu barokowo-ludowym pochodzą z 1. połowy XIX wieku: św. Franciszek; zakonnik, oba znajdowały się zapewne w nieistniejącym kościoła reformatów; św. Stanisław biskup. Rzeźby Rzeźby świętych Jerzego i Floriana pochodzą z 1. połowy XIX wieku; Rzeźba Chrystusa Frasobliwego ludowa pochodzi z XIX wieku. Płaskorzeźba Stygmatyzacji św. Franciszka pochodzi zapewne z XVIII wieku. Epitafia Epitafium marmurowe fundatorki świątyni Anieli z Rzewuskich Chrzanowskiej (zmarłej w 1858 roku), jest ozdobione herbem Poraj. Epitafia znajdują się kruchcie (Chrząnowskich, Pohoreckich. Swieżawskich, Rulikowskich, Horodyskich) Pozostałe Ławki są nowe, Polichromia pochodzi z 1981 roku, Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 12 głosach wykonane w 1898 roku, chrzcielnica reprezentuje styl neogotycki. Ambona reprezentuje styl neogotycki i została wykonana z żeliwa w XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Bagrowie

Kościół św. Katarzyny w Bagrowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Bagrowie, w powiecie średzkim, w województwie wielkopolskim. Historia Kościół we wsi stał już w XVI wieku (zapis w Liber beneficiorum z 1510). W 1677 przekazany poznańskim franciszkanom, którzy przeprowadzili remont świątyni w 1682. W 1751 zbudowano nową, obecną świątynię, którą konsekrowano w 1752. W 1822 franciszkanie opuścili parafię. Wieżę obniżono w 1937. Kapitalny remont wieży, dachu, ścian i stolarki przeprowadzono w 2011. Wtedy to teren wokół kościoła zmeliorowano i ogrodzono, kładąc też granitowy pas procesyjny (chodnik). Parafia liczy 98 osób i jest najmniejsza w Polsce. Architektura Świątynia drewniana, jednonawowa, konstrukcji zrębowej. Od zachodu przybudowana wieża o konstrukcji słupowej. Prezbiterium zamknięte wielobocznie. Belka tęczowa z 2. połowy XVI wieku z figurami aniołów (dwie sztuki). Ołtarz główny z 2. połowy XVII wieku, a dwa boczne z XVIII wieku. Obrazy w ołtarzach oraz obrazy ścienne pochodzą z XVII i XVIII wieku. Dzwon z 1769. Przy kościele znajdują się: nagrobek Ignacego Chłapowskiego (zm. 20.3.1863), nagrobek franciszkanów pracujących w bargrowskiej parafii w latach 1672-1822, nagrobek Edwarda Dobrogojskiego, zmarłego 30 kwietnia 1848 (25 lat) w Miłostowie podczas walk Wiosny Ludów, krzyż misyjny z datą 2012 Galeria Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Wyżłowie

Cerkiew św. Mikołaja w Wyżłowie – dawna cerkiew greckokatolicka. Obecnie pełni rolę kaplicy rzymskokatolickiej parafii w Żniatynie, ale nieużytkowana. Historia obiektu Dawna cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja zbudowana została w 1910. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 1945-1947 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Architektura i wyposażenie Jest to cerkiew jednokopułowa - nad nawą ośmiopołaciowa drewniana kopuła z latarnią zwieńczona wieżyczką z sygnaturką, wsparta na wysokim ośmiobocznym tamburze, reszta budowli murowana. Budowla trójdzielna: kwadratowa nawa poprzedzona węższym babińcem, również na planie kwadratu oraz przedsionkiem. Prezbiterium analogicznej szerokości jak babiniec, z zakrystią od południa. Na piętrze babińca chór muzyczny oddzielony od nawy tralkową balustradą. Fundamenty z cegieł i kamieni na zaprawie, ściany z cegieł pełnych, otynkowane. Stropy: nad nawą ośmiopolowe pozorne sklepienie kopulaste, w babińcu, zakrystii i prezbiterium stropy z belek drewnianych, podbitych matami trzcinowymi, na których tynki. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-stolcowa. Kopuła, dwuspadowe dachy nad prezbiterium, babińcem i zakrystią kryte blachą ocynkowaną. Wewnątrz zachowały się: polichromie na żagielkach, ołtarz w charakterze XVIII wieku, znacznie przemalowany ikonostas z carskimi wrotami i ikonami św. Michała Archanioła i św. Gabriela Archanioła zapewne z drugiej połowy XVII wieku, gruntownie przemalowane ikony Matki Boskiej z Dzieciątkiem i Chrystusa Pantokratora z tegoż okresu, ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVIII wieku w gipsowej sukience pochodząca z cerkwi Cebłowie oraz szesnaście cynowych lichtarzy z 1855. Większość wyposażenia przewieziono do Lublina do cerkwi greckokatolickiej. Wokół cerkwi Obok cerkwi znajduje się murowana dzwonnica parawanowa. Od strony wschodniej świątyni cmentarz rzymskokatolicki, dawniej greckokatolicki założony w 1910, gdzie pozostało około 30 starych kamiennych nagrobków. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ISBN 978-83-62460-26-7
Kościół św. Jana Chrzciciela w Łańcuchowie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łęczna archidiecezji lubelskiej. Świątynia została zbudowana w latach 1812–1817 przez Annę i Józefa Sufczyńskich. Poświęcona została w dniu 15 sierpnia 1817 roku. Budowla reprezentuje styl barokowo-klasycystyczny z elementami neogotyckimi. Jest to kościół murowany wzniesiony z cegły. Wnętrze nakryte jest drewnianym sklepieniem. Mury zewnętrzne są otynkowane wapnem. Dach spadowy jest pokryty blachą. Świątynia składa się z jednej nawy, prezbiterium nie jest wyodrębnione na zewnątrz. Do kościoła wchodzi się przez wielkie drzwi osadzone na potrójnych zawiasach, zamykane na klucz. Budowla jest zwrócona frontem w stronę wschodnią. Od strony południowej mieści się prostokątna zakrystia ze ściętymi narożami, z wewnętrznym przedsionkiem. Podłogą świątyni była posadzka wykonana z terakoty. W 1902 roku dzięki staraniom księdza Alojzego Słapczyńskiego wnętrze kościoła zostało naprawione, rozbudowane i powiększone. Następcy tego proboszcza wposażali i remontowali świątynię w Łańcuchowie: ks. Wacław Kosior wyposażył wnętrze budowli w posadzkę, ks. Ludwik Olechowski w 1928 roku pokrył dach kościoła blachą, ks. Jan Mitura w 1946 roku wymienił część dachu świątyni, wymalował wnętrze budowli w latach 1952–1954, zakupił nowe piękne organy. W 1966 roku świątynia została ponownie odnowiona na zewnątrz, została pomalowana oraz zakonserwowana i wymalowana część dachu i kopuły. Zostały zamontowane dwa odgromniki, kościół otrzymał dwa dzwony: Józefa i Maryję oraz dostosowano wnętrze świątyni do nowej, posoborowej liturgii. W 1973 roku dzięki staraniom ks. Zbigniewa Lebiedowicza zostały zbudowane nowe schody na chór. Od tego czasu są nadal prowadzone prace remontowe przy kościele. Przypisy
Cerkiew św. Jana Ewangelisty w Sulimowie

Cerkiew św. Jana Ewangelisty w Sulimowie – dawna cerkiew greckokatolicka postawiona w 1867. Od 1954 użytkowana jako kościół filialny rzymskokatolickiej parafii w Hulczu. Historia obiektu Cerkiew unicka (greckokatolicka) pw. św. Jana Ewangelisty wzniesiona została w 1867. W 1954 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i remontowana. Oszalowano ganek i zmieniono na przedsionek z wejściem od frontu. W 1964 ośmiopołaciową kopułę zwieńczoną pseudo-latarnią z cebulkowatym hełmem zastąpiono spłaszczonym daszkiem. Następny remont wykonany bez zezwolenia konserwatorskiego w latach 1981-1982 pozbawił cerkiew charakterystycznych cech pierwotnych. Zmieniono wówczas szalunek, usunięto zadaszenia (soboty, opadania), dostawiono z frontu drugi przedsionek, do południowej ściany nawy i prezbiterium dobudowano salę katechetyczną, zmieniono w nawie dawne okna na okna zdwojone. Ikonostas został rozebrany i złożony w sali katechetycznej. Architektura i wyposażenie Jest to cerkiew jednokopułowa – nad zrębem nawy osadzony ośmioboczny tambur na pendentywach, przykryty ośmiopołaciową kopułą spłaszczoną, zwieńczoną pseudo-latarnią z cebulkowatym hełmem. Drewniana, konstrukcji zrębowej, na drewnianych palach. Obiekt orientowany, trójdzielny: prostokątne prezbiterium, nawa szersza, kwadratowa oraz prostokątny babiniec. Przy prezbiterium od strony południowej zakrystia, przy babińcu od strony zachodniej przedsionek, konstrukcji słupowej. Zewnątrz wydatny okap wsparty na występujących belkach zrębu, ozdobnie profilowanych. Nad zadaszeniem ściany oszalowane. Kopuła, dwuspadowe dachy nad prezbiterium, babińcem i przedsionkiem, pulpitowy dach zakrystii oraz daszek okapowy kryte blachą, niegdyś gontem. Wewnątrz w nawie ośmiopolowe pozorne sklepienie kopulaste, w pozostałych pomieszczeniach spłaszczone pozorne sklepienia kolebkowe. Znaczna część wyposażenia pochodzi z kościoła parafialnego w Warężu. Została przeniesiona w 1951 i są to: dwa ołtarze boczne barokowo-ludowe z przełomu XVIII i XIX wieku, konfesjonał, dziesięć ławek barokowych z drugiej połowy XVIII wieku oraz barokowy obraz adoracji Matki Boskiej przez św. Dominika z pierwszej połowy XVIII wieku. Wokół cerkwi Obok świątyni stoi murowana dzwonnica z jednym dzwonem. Turystyka Cerkiew jest obiektem Transgranicznego szlaku turystycznego Bełżec - Bełz. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ISBN 978-83-62460-26-7 Linki zewnętrzne Informacje o cerkwi na stronie kosciolydrewniane.pl
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Łaszczówce

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tomaszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Budowę kościoła rozpoczęto w 1983 roku według projektu Zygmunt Nowaka z Tomaszowa Lubelskiego. Jest to budowla murowana, wzniesiona z czerwonej cegły. Świątynia jest trzynawowa i posiada dwie zakrystie. Wejście główne znajduje się od strony wschodniej. Do wyposażenia kościoła należą trzy ołtarze. W prezbiterium znajduje się obraz Trójcy Przenajświętszej. W bocznym lewym ołtarzu znajduje się obraz św. Michała, a poniżej jest umieszczona figura Jezusa Miłosiernego. W prawym ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Najświętszej. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Okrzei

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żelechów diecezji siedleckiej. Jest to budowla murowana, wybudowana w latach 1790–1793 przez Adama Cieciszowskiego. Została konsekrowana w 1793 roku przez biskupa kijowskiego Kacpra Kazimierza Cieciszowskiego. Zbudowana w stylu barokowym. Wnętrze kościoła zostało odnowione w 1974 roku. Świątynia była odnawiana przez warszawskiego artystę malarza Jana Molgę. Na suficie artysta namalował trzy obrazy. W prezbiterium w plafonie owalnym znajduje się Zmartwychwstanie Pana Jezusa, w nawie znajdują się sceny z „Quo vadis” i z „Potopu” w plafonie w formie krzyża greckiego: Dokąd idziesz Panie?, Obrona Jasnej Góry, Na ścianie lewej wewnątrz świątyni znajdują się dwie tablice pamiątkowe dziadka i babki Henryka Sienkiewicza, po prawej stronie świątyni są umieszczone tablice pamiątkowe właścicieli majątku Jagodne. Na zewnątrz świątyni od strony północnej znajduje się nagrobek z herbem Cieciszowskich, a pod świątyni pochowani są Teresa z Lelewelów Cieciszowska, jej małżonek Adam Cieciszowski pisarz koronny, ich syn Adam Kolumna Cieciszowski z małżonką Felicjanną z Roztworowskich-Cieciszowską Na ścianie od strony wschodniej znajduje się obraz św. Antoniego. Świątynia z zewnątrz została otynkowana w 1975 roku i wymalowana w 1977 roku. W świątyni znajdują się organy 16-głosowe wykonane w 1925 roku przez Dominika Biernackiego z Włocławka. Przypisy
Kościół św. Jana Jałmużnika w Orchówku

Kościół świętego Jana Jałmużnika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Włodawa diecezji siedleckiej. Świątynia murowana została wzniesiona w stylu barokowym w latach 1770-1777 przez mistrza kamieniarskiego Grzegorza Cybulskiego według projektu Pawła Antoniego Fontany. Została konsekrowana przez biskupa Melchiora Jana Kochnowskiego, sufragana chełmskiego w dniu 23 lipca 1780 roku. W latach 1846–1848 kościół został ostatecznie wykończony kosztem parafian i Augusta Zamoyskiego. Do 1864 roku, czyli do kasaty klasztoru przez władze carskie, świątynią opiekowali się augustianie, sprowadzeni do Orchówka (wówczas Orchowa) w 1610 roku przez właściciela miasta, Mikołaja Iwickiego (o czym informuje o tym kamienna tablica we wnętrzu świątyni). W ramach represji po powstaniu styczniowym kościół został zamieniony na cerkiew i została zniesiona parafia. W 1931 roku parafia została wznowiona. Od 1947 roku świątynią opiekują się ojcowie Kapucyni. Obecnie kościół jest sanktuarium maryjnym na prawie diecezjalnym znanym jako Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Przedmiotem kultu religijnego jest obraz Matki Bożej Pocieszenia powstały pod koniec XVI lub na początku XVII wieku. Uroczystej koronacji obrazu dokonał arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce razem z biskupem siedleckim Janem Mazurem i generałem Kapucynów Flaviem Robertem Carraro. W kościele znajdują się organy pochodzące z zachodniej Polski, wykonane przez nieznanego autora, zamontowane w 1948 roku. Pierwotnie był to instrument 5-głosowy, w latach 1976-1981 został rozbudowany do 12-głosowego przez Jana Marmulewicza. Zobacz też kościół w Wenecji pod tym samym wezwaniem Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pawłowie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Pawłów, należący do dekanatu Siedliszcze archidiecezji lubelskiej. Obecna świątynia, w stylu neogotyckim, została wzniesiona w latach 1908–1912. Zastąpiła ona małą, znajdującą się w złym stanie, starą budowlę. Starania o pozwolenie na budowę kościoła trwały już od początku XX wieku. Prace budowlane rozpoczęto jednak dopiero po ukazie tolerancyjnym z 1905 roku. Projekt świątyni wykonał zapewne warszawski architekt Stefan Szyller. Ze względu jednak na wysokie koszty projektu, plany zostały zmienione. Nowy projekt wykonał prawdopodobnie Stanisław Józef Dieh (vel Dil), architekt powiatu chełmskiego. Do wybuchu I wojny światowej trwało wyposażanie świątyni w neogotyckie ołtarze (ołtarz główny został wykonany w warsztacie T. Turowicza w Chełmie), konfesjonały, ambonę, ławki. W czasie wojny budowla została znacznie uszkodzona (m.in. zawaliła się wieża), zniszczenia wkrótce zostały naprawione. W czasie II wojny światowej kościół nie został uszkodzony. Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z czerwonej cegły, na zewnątrz jest otynkowana tylko w polach dekoracyjnych blend i fryzów. Kościół składa się z: wysokiej wieży frontowej z dostawionymi do jej boków kruchtami, jednonawowego i czteroprzęsłowego korpusu na planie wydłużonego prostokąta, szerokiego transeptu (znajdującego się między trzecim a czwartym od frontu przęsłem korpusu) z ryzalitami w ścianach szczytowych, prostokątnego i zakończone czworoboczną absydą prezbiterium z zakrystią od strony północnej oraz skarbczykiem od strony południowej. Świątynia jest oskarpowana, przypory są smukłe, uskokowe, tylko przy skarbczyku i zakrystii są przysadziste i nie posiadają uskoków. Wyposażenie wewnętrzne kościoła reprezentuje głównie styl neogotycki. W ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem (pochodzący zapewne z XVII wieku), przeniesiony z rozebranej cerkwi greckokatolickiej, restaurowany i przemalowany w Moskwie w 1895 roku, znajdujący się w sukience metalowej z tego samego okresu. W nowszym feretronie są umieszczone późnobarokowe obrazy Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jana Chrzciciela. Z zabytkowego wyposażenia można jeszcze wyróżnić m.in.: późnobarokowy obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem i św. Jackiem Odrowążem, późnobarokowe, pochodzące ze starej świątyni rzeźby św. Marii Magdaleny i św. Antoniego Padewskiego, krucyfiks w stylu rokokowym (pochodzący zapewne z XVIII wieku) i drugi, w stylu barokowo-ludowym, rokokowy relikwiarzyk, elementy dwóch pacyfikałów unickich, ornat w stylu późnobarokowym. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Mojęcicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Mojęcicach – zabytkowy kościół filialny w Mojęcicach parafii św. Mikołaja w Stobnie. Historia Wzniesiony w drugiej połowie XV w. w stylu gotyckim z głazów narzutowych. Ufundowany przez właścicieli wsi- rodzinę von Stosch. W 1564 r. przebudowany w stylu renesansowym. Dzwonnica zbudowana w 1594 r. W XVI w. stał się parafialnym kościołem luterańskim. Od 1648 r. do XVIII w. na skutek ograniczenia kultu protestanckiego przez władze, był kościołem parafialnym dla protestantów z aż 30 sąsiednich miejscowości, nawet tak odległych jak okolice Środy Śląskiej. W XVII w. pastorem w tym kościele był Adam Thebes - poeta, autor pieśni religijnych. Przed 1945 r. parafia luterańska w Mojęcicach liczyła ok. 1500 wiernych i obejmowała siedem sąsiednich wsi. Ostatnim duchownym tej parafii (od 1925 do 1945 r.) był pastor Johannes Langer. Od 1945 r. stał się znowu kościołem katolickim i otrzymał obecną nazwę. Kościół w Mojęcicach jest wpisany na listę zabytków w Narodowym Instytucie Dziedzictwa. Fasadę pokrywa dekoracja sgraffitowa, we wnętrzu renesansowe kamienne epitafia rodziny Stosch (zm. 1586 i 1587) fundatorów kościoła, wykonane przez Kaspra Bergera z Legnicy, a także drewniana rzeźba św. Anny z około 1500 r. Epitafium Laslawa (Ladislaus) II von Stoscha (1548-1587) z herbami szlacheckimi, von (od góry): po lewej: 1. Stosch (ojca), 2. Niebelschütz, 3. Kreckwitz, 4. Glaubitz 5. Glaubitz, 6. Loeben, 7. Rothenburg, 8. Knobelsdorff. Epitafium Heleny von Stosch (+1619) z herbami szlacheckimi, von (od góry): po prawej : 9. Berge, 10. Saltza, 11. Knobelsdorff, 12. Glaubitz, 13. Berge, 14. Braun, 15. Glaubitz 16. Glaubitz. Na ścianach są fragmenty polichromii (odkrytej w 1966 r.) z drugiej połowy XVI w. Herby z epitafiów Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Stobnie

Kościół parafialny pw. św. Mikołaja i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Stobnie, od 2004 r. mieści się tu pierwsza na Dolnym Śląsku kaplica saletyńska. Historia Po raz pierwszy wzmiankowany w 1292 r. jako kościół parafialny, prawdopodobnie drewniany. Kościół murowany z kamienia i cegły wzniesiono na przełomie XV/XVI w. W 1660 r. rozbudowany, a w XVIII w. przebudowany w stylu barokowym, szczególnie wnętrze, które uzyskało stylowe ołtarze i strop kasetonowy wczesnobarokowy, malowany temperą we wzór kwiatowy, pochodzący z ok. 1660 r. oraz XVIII-wieczne obrazy pędzla anonimowego artysty z Wrocławia i barokową ambonę z końca XVIII wieku. Po prawej stronie kościoła znajduje się kalwaria, zbudowana za głazów narzutowych, w centrum której jest XIX-wieczna kapliczka. Do momentu sekularyzacji dóbr kościelnych w 1810 r., Stobno należało do posiadłości biskupa wrocławskiego. Po 1945 r. kościół wyposażono dodatkowo w figurę Serca Pana Jezusa z Trościańca koło Tarnopola (przywiezioną przez pierwszych osadników z kresów wschodnich), stoi na XVI-wiecznej ławie. Odnowiono ołtarze główny i dwa boczne, wstawiono sześć witraży wykonanych przez pracownię Bolesława Szczypińskiego z Wrocławia. Artysta plastyk Bernard Kobiela (także z Wrocławia) wykonał kilkanaście nowych bocznych obrazów m.in.: św. Maksymilian Kolbe, Matka Boża Niepokalana, św. Józef, św. Izydor, Jan Paweł II, Chrystus Miłosierny, św. Faustyna, Matka Boża Nieustającej Pomocy. Odnowiono dwie XIX-wieczne kaplice cmentarne z cegły, z malowidłami nawiązującymi do wezwania kościoła. Wpisany na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa: We wrześniu 2004. r. ks. kardynał Henryk Gulbinowicz poświęcił pierwszą na Dolnym Śląsku kaplicę saletyńską. We wnętrzu kaplicy, na tle górskiego krajobrazu, ustawiono figurę Matki Bożej Saletyńskiej (Płaczącej) Otoczenie W obrębie cmentarza przykościelnego znajduje się kopiec z ziemi, zwieńczony figurą Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz tablice z piaskowca, poświęcone przed- i powojennym mieszkańcom Stobna. Przypisy
Kościół św. Anny w Prawnie

Kościół Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Opole Lubelskie archidiecezji lubelskiej. Jest to murowana świątynia wzniesiona na miejscu starszej, drewnianej budowli, spalonej w latach 60. XX wieku od uderzenia pioruna. Do nowego kościoła ze starszej świątyni zostały przeniesione zabytkowe obrazy umieszczone w ołtarzach. Zachował się również stojący zegar. Kościół został zbudowany przez księdza Wiktora Pomarańskiego, proboszcza parafii św. Anny w Prawnie w latach 1947-1980. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Świerżach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chełm – Wschód archidiecezji lubelskiej. Jest to neogotycka świątynia zaprojektowana przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Fundatorką kościoła była Maria z Jełowickich Orsetii, właścicielka dóbr świerżowskich. Budowa trwała w latach 1907-1909. Świątynia przetrwała I wojnę światową bez większych uszkodzeń. Jednakże ciągle była narażona na wylewy rzeki Bug. Dlatego wybudowano tamę odgradzającą kościół od rzeki. Po niewielkich uszkodzeniach z okresu II wojny światowej budowla została szybko wyremontowana. Jest to kościół orientowany, murowany, wybudowany z cegły i otynkowany na biały kolor, został zaplanowany na rzucie wydłużonego prostokąta. Składa się z trójnawowej, frontowej wieży, halowego korpusu, prostokątnego prezbiterium zamkniętego trójbocznie oraz dwóch dobudowanych do jego boków, prostokątnych, dwukondygnacyjnych budyneczków, mieszczących w dolnej kondygnacji zakrystie, a w górnej kondygnacji loże. Wyposażenie świątyni reprezentuje głównie styl neogotycki. Do niego należą ołtarze, ambona i konfesjonały. Ze starszego wyposażenia możemy wyróżnić m.in. szafę gdańską z XVIII wieku, późnobarokową rzeźbę Chrystusa Zmartwychwstałego, dwa krucyfiksy z XVII wieku, jeden krucyfiks w stylu barokowym i jeden w stylu barokowo-ludowym oraz pacyfikał w stylu regencji ozdobiony rzeźbami czterech ewangelistów. Przypisy