NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Pilicy

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Jana Ewangelisty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pilickiego diecezji sosnowieckiej. Świątynia w Pilicy była wzmiankowana w 1325 roku, jednak chodziło o tak zwaną Starą Pilicę, która rozwinęła się wokół zamku w Smoleniu i funkcjonowała do XVI wieku. Miasto na północ od zamku na dzisiejszym miejscu założono później, pod koniec XIV wieku. Świątynia miejska powstała zapewne krótko potem w XV wieku i zachowała w znacznej części charakter gotycki, pomimo przebudowy w stylu późnorenesansowym około 1612 roku i barokowym w XVII i XVIII wieku. Kościół posiada bogate wnętrze. Jest otoczony kaplicami: gotycką św. Anny, manierystyczną Padniewskich z 1601 roku, zaprojektowaną przez Kaspra Fodygę, barokową św. Józefa z około 1700 roku, posiadającą dekorację stiukową. Poza tym w świątyni znajduje się rokokowa polichromia i liczne nagrobki, między innymi Kasi Pileckiej, wykonany przez Giovanniego Marię Padovano w 1555 roku. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Urokliwy świat małych miasteczek. Warszawa: Muza, 2002. ISBN 83-7200-136-7.
Kościół Najświętszego Imienia Jezus w Pilicy-Biskupicach

Kościół Najświętszego Imienia Jezus – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pilickiego diecezji sosnowieckiej. Kościół klasztorny OO. franciszkanów-reformatów w Biskupicach-Pilicy wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/1/99 z 30 kwietnia 1999. Historia Franciszkanie osiedlili się w Pilicy (Biskupicach) w latach 1740–1745 z inicjatywy Marii Józefy z Wesselów Sobieskiej, fundatorki kościoła i klasztoru. Budowa kompleksu rozpoczęła się po uzyskaniu zgody biskupa krakowskiego kard. Jana Lipskiego w 1739 roku. Kościół został wybudowany w latach 1743-1746 i konsekrowany 14 maja 1747 r. przez biskupa krakowskiego Andrzeja Załuskiego. W XVIII wieku utworzono tu bibliotekę oraz studium filozofii i teologii. Pożar w 1857 roku oraz represje po powstaniu styczniowym doprowadziły do likwidacji klasztoru w 1902 roku. Zakonnicy powrócili do Pilicy w 1915 roku. W czasie II wojny światowej klasztor został splądrowany przez Niemców, a następnie służył jako miejsce tajnego nauczania i duszpasterstwa. Od 1946 roku klasztor obsługuje nowo utworzoną parafię. Obecnie pełni również funkcję domu postulatu dla kandydatów do zakonu. Kult Matki Bożej Śnieżnej Sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej – Opiekunki Rodzin w Pilicy-Biskupicach prowadzone jest przez franciszkanów od połowy XVIII wieku. Jego głównym ośrodkiem kultu jest obraz Matki Bożej Śnieżnej, związany z tradycją rzymskiej bazyliki Matki Bożej Większej. Według przekazu, wizerunek ten początkowo należał do bp Adama Augustyna Wessla i został przekazany Franciszkanom przez jego siostrę, fundatorkę klasztoru, Marię Józefę z Wesslów Sobieską, w 1753 roku. Obraz, datowany na XVII wiek i pochodzący prawdopodobnie z Włoch, uważany jest za jedną z najstarszych kopii rzymskiego oryginału Salus Populi Romani (z łaciny Ratunek Ludu Rzymskiego) w Polsce. W 2002 roku papież Jan Paweł II poświęcił złote korony dla Maryi i Dzieciątka, które nałożył uroczyście biskup sosnowiecki Adam Śmigielski podczas koronacji 15 czerwca 2003 roku. Wówczas świątynia została oficjalnie podniesiona do rangi Sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej – Opiekunki Rodzin. Przypisy Linki zewnętrzne Strona klasztoru oo. Franciszkanów - Sanktuarium MB Śnieżnej
Kościół św. Jerzego w Pilicy

Kościół świętego Jerzego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Pilicy. Jest to dawna świątynia szpitalna. Budowla została wzniesiona w 1630 roku przez księcia Jerzego Zbaraskiego. Wewnątrz kościoła znajdują się ambona w stylu późnobarokowym i ołtarz ozdobiony obrazem Najświętszej Maryi Panny. Świątynia jest prostym małym budynkiem sakralnym. Została zbudowana w stylu barokowym. Posiada trzy okna od strony południowej i czwarte okrągłe umieszczone za ołtarzem. Główny ołtarz jest ozdobiony kolumnami i pilastrami. Przy północnej ściance jest umieszczona ambonka. Kościół został zbudowany w I połowie XVII wieku, ale swój obecny kształt otrzymał po przebudowie wykonanej w II połowie XIX wieku po pożarze. Budowla jest murowana. Jedyną mszę w roku odprawia się w tym kościele w dniu św. Jerzego – 23 kwietnia. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Szczekocinach

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu szczekocińskiego diecezji kieleckiej. Obecna świątynia została wybudowana w XVII wieku, Budowla została konsekrowana w 1666, następnie została gruntownie przebudowana około 1780 dzięki staraniom Urszuli z Morsztynów Dembińskiej. Świątynia jest murowana, składa się z prostokątnej nawy i równego prezbiterium. Do budowli przylega kaplica północna dostawiona w 1678, i kaplica południowa z 1892. W czasie drugiej wojny światowej świątynia została zniszczona, odbudowano ją po wojnie. W 1991 zostały poddane zabiegom konserwatorskim umieszczone w świątyni rzeźby i ołtarze oraz przebudowano prezbiterium. W barokowym wnętrzu, w ołtarzu głównym są umieszczone obrazy Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, św. Bartłomieja i św. Stanisława Biskupa Męczennika. W kaplicy bocznej Jest umieszczone rodzinne epitafium Dembińskich – późniejszych właścicieli Szczekocin. Budynek dawnej plebanii przy placu Panny Marii 5 został wpisany do rejestru zabytków 5 grudnia 2019 (nr rej. A/583/2019). Kościół wpisano do rejestru zabytków pod numerem A/655/2020. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła we Włodowicach

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zawiercie - Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski archidiecezji częstochowskiej. Kamień węgielny pod budowę świątyni został położony w 1701 roku. Kościół został ufundowany przez prałata księdza Mariana Kępskiego. Budowla została konsekrowana w 1708 roku, natomiast ołtarze w 1787 roku. Mistrz murarski Walenty Urbański w 1796 roku podwyższył nieco wieżę i odrestaurował świątynię. Kolejna rozbudowa miała miejsce w latach 1898 - 1911. Została wtedy zbudowana zakrystia, kaplica i ponownie została podwyższona wieża. Świątynia została wzniesiona w stylu baroku polskiego – posiada jedną nawę, jest murowana, otynkowana i nakryta blachą. Od strony wschodniej jest umieszczone węższe prezbiterium na planie prostokąta ze ściętymi narożnikami. Przy nim są umieszczone dobudówki: od strony południowej zakrystia z przedsionkiem, od strony północnej kaplica Pana Jezusa Ukrzyżowanego. Prezbiterium oddziela od nawy arkada. Od strony zachodniej jest umieszczona czworokątna wieża posiadająca kruchtę w przyziemiu. Wewnątrz ściany świątyni podzielone są parzystymi pilastrami z kapitelami ozdobionymi główkami puttów (aniołków uskrzydlonych), w ścianie północnej jest umieszczona nisza sklepiona konchowo przeznaczona na chrzcielnicę i posiadająca trójkątny szczyt, w którym znajduje się oko opatrzności. Nawa nakryta jest kolebkowym sklepieniem z lunetami na gurtach, prezbiterium i zakrystia nakryte są sklepieniem krzyżowym, kruchta nakryta jest sklepieniem krzyżowo-kolebkowym. Drewniany chór umieszczony na podstawach szynowych ozdabiają malowidła Nowego Testamentu. Świątynia posiada siedem ołtarzy w stylu barokowym. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym jest dwukondygnacyjny i powstał na początku XVIII wieku, jest ozdobiony ornamentyką roślinną i posiada rzeźby św. Bartłomieja i św. Jana Chrzciciela oraz świętych Apostołów Piotra i Pawła. Na zwieńczeniu jest umieszczony Bóg Ojciec w otoczeniu puttów. Poniżej znajduje się ołtarz św. Barbary. Pośrodku jest umieszczony duży obraz Chrystusa Bolesnego ze związanymi rękoma adorowanego przez św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja według księdza Jana Wiśniewskiego sprowadzony z Rzymu. Na zasuwie znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego nazywany również obrazem zmartwychwstania. Przypisy
Dwór w Zawierciu-Bzowie

Dwór w Zawierciu-Bzowie – pochodzący z I. połowy XIX wieku budynek dworski, znajdujący się w Bzowie - dzielnicy Zawiercia. Obecnie obiekt pełni funkcją mieszkalną. Historia i architektura Powstanie dworu datowanie jest na I połowę XIX wieku, choć na jednej z belek użytych do konstrukcji znajduje się data "1738", co sugeruje wcześniejsza budowę. Obiekt został przebudowany w 1914 roku, natomiast podczas II wojny światowej uległ znacznemu zniszczeniu, wskutek czego - po odbudowie - obecny wygląd odbiega od pierwotnego. Brak jest informacji o jego właścicielach, niemniej sam Bzów łączony jest z rodziną Janotów Bzowskich herbu Ostoja. Dwór jest budynkiem parterowym, krytym dwuspadowym dachem, wzniesionym jest na rzucie prostokąta z przybudówką dawnej kuchni. Jego frontowa elewacja jest wsparta na sześciu kolumnach, a wejście flankowane jest półkolumnami na postumentach. W pobliżu znajdują się pozostałości czworaków. Bibliografia Dworek w Zawierciu-Bzowie. www.map4u.pl. [dostęp 2022-07-11]. (pol.). Dwór w Bzowie. www.slaskie.travel. [dostęp 2022-07-11]. (pol.).
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żarnowcu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu żarnowieckiego diecezji kieleckiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1323–1340 podczas panowania króla Kazimierza III Wielkiego. Budowla została zniszczona przez pożar w 1528 roku, następnie została odbudowana dzięki staraniom Krzysztofa Szydłowskiego. Gruntownie została wyremontowana w 1910 roku. W 1979 roku zostało odnowione wnętrze kościoła. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Boczne ołtarze z lewej i prawej strony nawy są ozdobione obrazami – Najświętszego Serca Jezusa oraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Ołtarze są otoczone rzeźbionymi figurami świętych i aniołów. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Lipowej

Kościół świętego Bartłomieja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Radziechowy diecezji bielsko-żywieckiej). Świątynia została wzniesiona w latach 1894–1897. W latach 1897–1900 zostały zbudowane główne elementy wyposażenia wnętrza. Budowla została konsekrowana w dniu 20 czerwca 1904 roku przez biskupa Anatola Nowaka. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły. Jest świątynią orientowaną, posiada jedną nawę. Prezbiterium kościoła jest jednoprzęsłowe, zamknięte pięcioma bokami ośmiokąta; od strony północnej znajduje się piętrowa zakrystia. Nawa jest trójprzęsłowa, posiada wejścia boczne w przęśle środkowym. Korpus poprzedza partia wieżowa, która jest stopiona z nim w bryle; właściwa wieża ma plan kwadratu i posiada kruchtę w przyziemiu, jest flankowana dwiema przybudówkami mieszczącymi klatkę schodową (od strony południowej) i składzik (od strony północnej). Nawa, przęsło prezbiterium i kruchta nakrywają sklepienia krzyżowe z gurtami. Przęsła nawy są zaakcentowane pilastrami. W przęśle zachodnim nawy jest umieszczony nadwieszony, drewniany chór muzyczny. Okna (oprócz okulusa nad wejściem głównym) są prostokątne i zamknięte ostrołukowo; witraże znajdują się we wszystkich oknach prezbiterium i nawy oraz w jednym z okien zakrystii. Wyposażenie świątyni reprezentuje styl neogotycki, ponadto kościół posiada gotycko-renesansowy tryptyk wykonany w 2. połowie XVI wieku. Elewacje posiadają przypory. Fasada jest trójosiowa i charakteryzuje się wieżą zwieńczoną ostrosłupowym dachem hełmowym. Przypisy
Plebania w Rajczy

Plebania w Rajczy – murowana plebania z 1894 roku w Rajczy w powiecie żywieckim, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Plebania była wybudowana w 1894 roku równolegle z kościołem św. Wawrzyńca i św. Kazimierza Królewicza w Rajczy w jego sąsiedztwie. Budynek remontowano w 1960 roku, podniesiono wówczas piętro, a na elewacji południowej wzniesiono mansardę. Następnie budynek przez wiele lat pozostawał w złym stanie, a dach został uszkodzony podczas pożaru. Plebania została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa bielskiego w 1989 roku wraz z kościołem. Około 2020–2021 roku (wykonawca remontu został wyłoniony 10 kwietnia 2020 roku) obiekt został wyremontowany w ramach polsko-słowackiego projektu województwa żylińskiego, przy wsparciu gminy Rajcza i rajczańskiej parafii, prace sfinansowano ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Interreg V-A Polska–Słowacja 2014-2020, a także budżetu państwa. 11 września 2021 roku biskup Roman Pindel otworzył salkę muzealną w plebanii. Salka prezentuje dzieje wizerunku Matki Bożej Kazimierzowskiej oraz sanktuarium w Rajczy, jest ona otwarta codziennie po wcześniejszym umówieniu telefonicznym. Architektura Plebania jest położona równolegle do kościoła w kierunku północno-wschodnim, na terenie z dużą różnicą wysokości, wynoszącą kilka metrów od strony północnej. Jest to budynek na rzucie prostokąta z gankiem od wschodu. Elewacje z gzymsami i pilastrami, pierwotnie pokryte jasnym tynkiem, otwory okienne otaczają dekoracyjne obramienia. Główne wejście znajduje się na elewacji południowej. Przez ganek prowadzi wejście gospodarcze, a od strony zachodniej znajduje się wejście do kancelarii poprzez taras. Budynek ma dwie kondygnacje naziemne, nieużytkowe poddasze oraz jest częściowo podpiwniczony, nakryty dachem dwuspadowym (kąt nachylenia połaci wynosi 43°) z mansardą od południa. Powierzchnia zabudowy budynku wynosiła 349,47 m², kubatura wynosiła około 3400 m³, maksymalna wysokość obiektu do kalenicy dachu: 10,86 m (stan na 2012 rok). Przypisy Bibliografia Ewa Kubicz: Przebudowa plebanii w Rajczy. T. 1. „Entum” Pracownia Architektury, 2012-06.
Kapliczka w Ujsołach

Kapliczka w Ujsołach – murowana rzymskokatolicka kapliczka przydrożna z I połowy XVIII wieku w Ujsołach w powiecie żywieckim, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia i architektura Parterowa kapliczka pod wezwaniem Serca Pana Jezusa , nazywana również „U Koconia”, jeden z dwóch zabytków Ujsoł (poza cmentarzem) , powstała w I połowie XVIII wieku , a w 1866 roku została rozbudowana . Obiekt jest położony przy ul. księdza prałata Józefa Piotrowskiego (dawna droga wojewódzka ), w pobliżu remizy . 31 sierpnia 1913 roku odbyła się w kaplicy msza święta, uznawana za pierwszą na terenie Ujsoł , którą odprawił ks. dziekan Józef Pułka, proboszcz parafii św. Józefa w Ujsołach. Wewnątrz kapliczki znajdowała się drewniana klasycystyczna wieczna lampka , wysoka na 49 cm, ze zdobieniami w postaci umieszczonych na obwodzie czterech aniołów, trzymających lichtarze oraz naczyniem przypominającym wazon, udekorowanym rzeźbionymi płomieniami . Przypisy Bibliografia Andrzej Matuszczyk: 7 dni w Ujsołach. Przewodnik turystyczny. Warszawa – Kraków: PTTK „Kraj”, 1989, s. 16. ISBN 83-7005-222-3. Powiat żywiecki, województwo krakowskie. Jerzy Szablowski (oprac.). Warszawa: Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, 1948, s. 210, seria: Zabytki sztuki w Polsce (nr 3). Rejestr zabytków województwa śląskiego. Gmina Ujsoły. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach. [dostęp 2017-11-04]. Uchwała nt XIV/81/2004 Rady Gminy w Ujsołach z dnia 28 kwiecień (sic!) 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ujsoły. 2004. s. 25. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-30)]. Ujsoły. Gmina Ujsoły. [dostęp 2017-11-04].
Zvonice v Żywci

Zvonice v Żywci, polsky Dzwonnica w Żywcu, je historická zvonice ve čtvrti Śródmieście města Żywiec v okrese Żywiec v jižním Polsku. Geograficky se také nachází v Żywiecké kotlině ve Slezském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis zvonice Zvonice v Żywci se nachází v rohu náměstí (Rynek) u konkatedrálního kostela Narození Panny Marie (Konkatedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żywcu). Zděná kamenná zvonice pochází z roku 1724 a je postavena na místě starší dřevěné zvonice z roku 1582, kterou nechali postavit Komorovští a která shořela při velkém požáru města v roce 1721. Čtyřpodlažní budovu zastřešenou stanovou střechou dal postavit František Wielopolský. Střecha je pokryta taškami a ve čtvrtém patře jsou zavěšeny zvony. Uvnitř zvonice se dochoval zajímavý dřevěný krov a schodiště vedoucí ke zvonům. Dne 5. března 2001 byly při renovaci zvonice nalezeny cenné historické dokumenty týkající se všech rekonstrukcí budovy. Na vnějších stěnách zvonice jsou umístěny 4 pamětní desky připomínající významné osobnosti nebo události z historie města (100. výročí bitvy u Racławic, generála Tadeusze Kościuszka, obyvatele Żywce padlé během bojů v letech 1918-20, padlé legionáře z města Żywiec a návštěvě papeže Jana Pavla II. v roce 1995). Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zvonice v Żywieci na Wikimedia Commons
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jasionnej

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jasionnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat jedliński diecezji radomskiej). Historia Kościół został wzniesiony w połowie XVII wieku, na miejscu poprzedniej, XV-wiecznej świątyni. Budowla została wyremontowana w latach 1865–1876, razem z dobudowaniem kruchty na osi nawy i przebudowaniem chóru muzycznego. Polichromia została wykonana w 1882. W 1883 do zakrystii został dostawiony przedsionek. W latach 1902, 1930 i 1978 wnętrze świątyni zostało wymalowane. W 1985 roku budowla została rozebrana (z wyjątkiem prezbiterium) i wybudowana została nowa, dłuższa, wymienione zostały również elementy modrzewiowe. Dach został przykryty blachą miedzianą. Architektura Jest to budowla drewniana, trzynawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Świątynia nie jest orientowana. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte ścianą prostą, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu nawy jest usytuowana kruchta z dwoma bocznymi aneksami. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą miedzianą, na dachu jest umieszczona ośmiokątna sygnaturka. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze na trzy części dzielą dwa rzędy słupów, ustawionych parami. Prezbiterium nakryte jest sklepieniem kolebkowym, nawa główna płaskim stropem, a nawy boczne - półkolebkami. Chór muzyczny jest podparty czterema filarami i posiada wystawkę w części centralnej. Organy z 1870 zostały wykonane przez Leopolda Blomberga. Podłogę wykonano z płytek ceramicznych. Belka tęczowa jest ozdobiona barokową Grupą Ukrzyżowania z pierwszej połowy XVIII wieku. Ołtarz główny, jeden ołtarz boczny i ambona w stylu barokowym pochodzą z połowy XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu późnobarokowym powstała w drugiej połowie XVIII wieku. Feretron ludowy pochodzi z około połowy XIX wieku i jest ozdobiony obrazami Chrystusa oraz świętych Rocha i Rozalii. Dwa krucyfiksy reprezentują styl rokokowy i ludowy. Wieczna lampka jest przykładem stylu barokowego. Ornat z kolumną haftowaną pochodzi z XVII/XVIII wieku. Książki parafialne z przełomu XVII i XVIII wieku są oprawione w inkunabuły na pergaminie. Wewnątrz świątyni założona jest instalacja elektryczna. Przewody są poprowadzone w rurach ochronnych. Kościół posiada również odprowadzenie wody deszczowej z dachu i rynny a także rury spustowe i powierzchniowe. Świątynia zabezpieczona jest instalacją odgromową. Galeria Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Bukównie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Bukównie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przytycki diecezji radomskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1 połowie XVII wieku. Odremontowana została w 1818 roku. Rozbudowana została w 1900 roku o nowe prezbiterium, zakrystię i kruchtę. Gruntownie wyremontowano ją w latach 1971 – 72. Budowla jest drewniana, trzynawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany, zalicza się go do odmiany późnośredniowiecznego kościoła mazowieckiego. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest ścianą prostą z zakrystią umieszczoną na osi i dwiema kaplicami z lewej i prawej strony. Od frontu znajduje się kruchta, szersza od nawy. Świątynię nakrywa dach trójkalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest usytuowana sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy słupów ustawionych po trzy sztuki. Nawa nakryta jest płaskim stropem, natomiast prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się prostą linią parapetu. Na chórze jest umieszczony prospekt organowy z 1900 roku. wykonany przez Leopolda Hartmana. Zachowała się polichromia w prezbiterium namalowana w 1933 roku przez Zygmunta Wyszyńskiego i J. Boguckiego. Posadzka w świątyni jest ceramiczna. Ołtarz główny pochodzi z 1900 roku. Ambona w stylu barokowym jest ozdobiona rzeźbą Boga Ojca z XVIII stulecia. Chrzcielnica reprezentuje styl neogotycki. Kropielnica w stylu barokowym została wykonana z miedzi Pierwszy kościół drewniany został ufundowany przez Wiesława czy Wiślimira, biskupa krakowskiego, około 1230 roku. Kolejna budowla, również drewniana, była wzmiankowana w 1403 roku. Ufundowana została przez braci Goworków: Mikołaja, Łazarza i Władysława. W tym czasie została zapewne erygowana parafia Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kaszowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Kaszowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przytycki diecezji radomskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1661 roku. Wybudowana została dzięki staraniom księdza Chryzostoma Radzkiego. Wyremontowana została w 1890 roku. Odrestaurowano i przebudowano ją w 1958 roku. Ponowne była remontowana w Latach: 1964 – 65, 1974 i 1986 r. Budowla jest drewniana jednonawowa, wzniesiono ją w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, do jej budowy użyto drewna modrzewiowego. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do od nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku są umieszczone: zakrystia i kruchta. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, w centralnej części jest usytuowana barokowa, sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią i krzyżem. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się prostą linii parapetu, na chórze są umieszczone organy (wykonane przed 1836 rokiem) przeniesione około 1877 roku z kościoła ewangelickiego w Radomiu. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem, napisem w języku łacińskim (oto baranek boży, który gładzi grzechy świata) i datą budowy. Ściany i sufit są pokryte polichromią. Ołtarz główny został wykonany z kamienia, pochodzi z 1880 roku i jest ozdobiony obrazem Francesco This z Trydentu z 1661 r. Dwa ołtarze boczne w stylu barokowym powstały w 2 połowie XVIII wieku. Chrzcielnica kamienna (wykonano ją z piaskowca szydłowieckiego) pochodzi z 1663 roku i jest ozdobiona herbem Abdank. Stacje Drogi krzyżowej powstały pod koniec XVIII wieku Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Dobieszynie

Kościół świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w Dobieszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat głowaczowski diecezji radomskiej). Obecna, drewniana świątynia, zaprojektowana przez architekta W. Prokulskiego, wzniesiona została w latach 1946–1949 dzięki staraniom księdza Kazimierza Kniedziałowskiego. Kościół został poświęcony w 1949 roku przez biskupa Jana Kantego Florka. Budowla była remontowana w 1982 roku. Kościół został zbudowany w konstrukcji zrębowej, wzmocniony jest lisicami, posiada trzy nawy. Od frontu jest umieszczona wieża z izbicą, osadzona częściowo na nawie. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy i do niego są symetrycznie dobudowane zakrystie. Wejście główne jest poprzedzone podcieniem podpartym sześcioma drewnianymi słupami. Świątynię nakrywa blaszany dach dwukalenicowy, na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona daszkiem namiotowym. Wieżę zwieńcza dach namiotowy. Nawa główna nakryta jest sklepieniem kolebkowym, natomiast prezbiterium i nawy boczne nakryte są sklepieniem płaskim. Chór muzyczny znajduje się nad kruchtą i charakteryzuje się parapetem o prostej linii. Umieszczone są tam organy o 7 głosach. Ich budowę rozpoczął w 1966 roku Zygmunt Pietrzak, a w latach 1967–1968 kontynuował Włodzimierz Truszczyński. Ołtarz główny reprezentuje styl współczesny. Przypisy