NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zespół klasztorny Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej w Poznaniu

Zespół klasztorny Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej w Poznaniu – zabytkowy zespół klasztorny w Poznaniu, znajdujący się na terenie Winiar (w bezpośrednim sąsiedztwie Osiedla Powstańców Warszawy), przy ul. Piątkowskiej 148. Geneza Koniec XIX wieku był w Poznaniu okresem dynamicznego rozwoju miasta, likwidacji murów miejskich i znaczącej industrializacji – jak we wszystkich metropoliach europejskich tego okresu rodziło to określone problemy społeczne, takie jak imigracja ze wsi do miast, zagubienie młodzieży, alkoholizm i prostytucja młodocianych. Dla ratowania dziewcząt zagrożonych prostytucją, bł Maria Karłowska założyła w 1894 Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Budowa klasztoru W latach 1898–1900 na terenie Winiar (wtedy była to jeszcze wieś podmiejska), hrabina Potulicka wykupiła cztery hektary gruntu z zabudowaniami gospodarczymi, na których wzniesiono klasztor dla Sióstr Pasterek, z przeznaczeniem m.in. na dom opieki dla zagubionych dziewcząt z ulicy. Projektantem założenia był Kornel Stabrowski z Nakła nad Notecią, natomiast sponsorami budowy – hrabina Aniela Potulicka i Leonia Clerval. Forma Zespół klasztorny przy ul. Piątkowskiej reprezentuje skromne formy neogotyckie. Zbudowany jest z nietynkowanej cegły. Wejście dawniej odbywało się przez ścianę szczytową prezbiterium (za ołtarzem), co było rozwiązaniem tyle niekonwencjonalnym, co niepraktycznym – zmieniono to w latach 20. XX w. W końcu XX w. część głównego budynku strawił pożar, co było asumptem do częściowej rozbudowy założenia (różnice widać w wybarwieniu cegieł). Obiekt otaczają rozległe ogrody, otoczone wysokim murem z tynkowanych pustaków. Część tego muru jest pozostałością po autentycznym pierwotnym założeniu z 1900. Współcześnie Dom Opiekuńczo-Wychowawczy dla Dziewcząt im. bł. M. Karłowskiej jest niepubliczną placówką socjalizacyjną, zarządzaną przez Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej, przeznaczoną dla 30 dziewcząt w wieku gimnazjalnym (na terenie placówki działa gimnazjum). Średnio dotąd, każdego roku do Domu przyjmowano 20 dziewcząt i tyle samo go opuszczało. W 1994 pracowały tu 34 zakonnice. Dojazd Do zespołu klasztornego dojazd zapewniają autobusy MPK Poznań linii 190 oraz 191 – przystanek Św. Leonarda. Przystanek ten znajduje się przy samym obiekcie i służy także autobusom PKS (kierunek Oborniki, Czarnków). Zobacz też Zakład św. Łazarza w Poznaniu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 233, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s. 15/16, ISBN 83-89525-07-0 Praca zbiorowa, Poznań w latach 2002-2006, IV Kadencja Samorządu Miasta Poznania, Urząd Miasta Poznania, 2006 (.pdf) Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5
Zespół klasztorny bonifratrów w Cieszynie

Zespół klasztorny bonifratrów – zabytkowy kościół i klasztor należący do zakonu bonifratrów, znajdujący się w Cieszynie, przy placu Londzina, w województwie śląskim. Architektura i wyposażenie Kościół z klasztorem tworzą zwarty czworokąt. Fundatorem zespołu klasztornego był marszałek ziemski Księstwa Cieszyńskiego Adam Borek. Zakonnicy zostali sprowadzeni do miasta w 1696 roku. Świątynia została wzniesiona w latach 1697–1714 według projektu architekta Michała Kleina z Nysy oraz budowniczego Ojca Klemensa Mentzela. Następnie świątynia została przebudowana w 1788 roku przez Józefa Drachnego. Kościół reprezentuje architekturę klasycystyczną. Został wybudowany na planie prostokąta. W części frontowej budowli mieści się chór muzyczny, pod którym jest usytuowana kruchta z dwiema kaplicami z lewej i prawej strony. Prezbiterium posiada jedną nawę. Przylega do niego zakrystia, nad którą usytuowane jest oratorium, podparte przez półkolistą apsydę. Zarówno świątynia jak i cały były kilkakrotnie remontowane w XIX i XX stuleciu. Wnętrze świątyni jest ozdobione późnobarokowym ołtarzem głównym dłuta Jana Jerzego Lehnerta z Opawy przystrojonym godłem zakonu Bonifratrów (jest nim jabłko granatu), posiadającym rokokowe dekoracje i posągi św. Elżbiety i św.Jadwigi. Nad tabernakulum, po którego bokach znajdują się klęczące postacie aniołów – jest usytuowany barokowy obraz Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny pędzla Bayera. Obok ołtarza głównego w świątyni mieszczą się jeszcze dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym: z lewej strony ołtarz św. Jana Bożego z figurami św. Jana Nepomucena i św. Jana Sarkandra, z kolei, z prawej strony ołtarz św. Jana Grande z figurami św. Augustyna i św. Karola Boromeusza. W prezbiterium mieści się także ambona w stylu rokokowym z figurą Archanioła Michała, prowadzą do niej schody mieszczące się wewnątrz muru budowli. Adam Borek ufundował także przy klasztorze szpital męski oraz aptekę. Szpital, początkowo był bardzo mały, posiadał tylko 7 łóżek, obecnie posiada ponad 100 łóżek. Korzystali z niego chorzy o różnych wyznaniach i narodowości. Obecnie zakonnicy prowadzą w dawnym klasztorze Dom Pomocy Społecznej. Przypisy
Klášter Miechów

Klášter řádu Kanovníků Božího hrobu v polském Miechowě v Malopolském vojvodství, byl založen šlechticem Jaksou z rodu Gryfitů již v roce 1163. Kanovnický řád v něm byl přítomen až do svého zrušení v roce 1819. Klášterní komplex existuje dodnes, skládá se především z kostela Božího hrobu, který je farním kostelem a od roku 1996 také papežskou bazilikou minor, budovy kláštera (dnes sídlo soudu a prokuratury) a budovy prelatury (sídlo farnosti a muzea). Miechów je také oficiálním sídlem polského místodržitelství Rytířského řádu Božího hrobu jeruzalémského. Související články Křižovníci s červeným křížem Rytířský řád Božího hrobu jeruzalémského Literatura Affek, Mariusz (red.), Bożogrobcy w Polsce, Miechów – Warszawa: Wyd. Miechowskie Towarzystwo 1163 roku – Instytut Wydawniczy Pax, 1999. ISBN 83-211-1261-7 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Miechów na Wikimedia Commons Stránky farnosti Miechów Stránky Řádu Božího hrobu v Polsku
Kloster Miechów

Das Kloster der Wächter vom heiligen Grab zu Jerusalem war ein Stift der Chorherren vom Heiligen Grab in Miechów in Kleinpolen. Es bestand von 1163 bis 1819. Geschichte Das Kloster wurde 1163 vom Jaxa von Miechów (nicht unstreitig der Fürst Jaczo von Köpenick) gegründet. Dieser besetzte es mit Chorherren vom Heiligen Grab zu Jerusalem. Einige von ihnen hatte er von seiner Reise in das Heilige Land 1162 mitgebracht. Das Kloster wurde in den folgenden Jahrzehnten mit umfangreichem Besitz durch mehrere Klöster, Stifte und Personen ausgestattet. Es blieb das Hauptkloster des Ordens bis 1335, als es sich dem Kloster Zderaz in Böhmen unterstellte. Auch nach der Reformation blieb es bestehen und wurde erst 1819 als letztes Kloster des Ordens der Chorherren vom heiligen Grab in Polen geschlossen. Kult Die wichtigste geistliche Tätigkeit im Kloster war die Verehrung des heiligen Grabes in der Kirche, das in der Karwoche besonders geschmückt wurde. Sanktuarium zum Gottesgrab Die Grabkirche wurde von 1230 bis 1239 im romanischen Stil erbaut, dann zwischen 1390 und 1410 gotisch umgebaut. 1530 baute man nach einem Stadtbrand eine Kapelle an die Kirche, in der sich seitdem das Heilige Grab befindet. Dieses hat eine quadratische Form und ist aus Steinen auf Erde aus Jerusalem errichtet. In der Westwand der Kapelle ist ein Stein vom Grab Christi eingemauert. Ende des 18. Jahrhunderts wurde die Basilika im spätbarocken Stil umgebaut, in dem sie bis heute zu sehen ist. Die Basilika zum Gottesgrab in Miechów wird in der Gegenwart als Kirche des im Jahre 1336 erstmals urkundlich belegten und im Jahre 1847 förmlich als Ritterorden organisierten Ritterordens des heiligen Grabes und als Pilgerstätte genutzt. Die Kirche wurde 1996 durch Papst Johannes Paul II. in den Rang einer Basilica minor erhoben. Quellen Die wichtigste historische Schrift zur Geschichte des Klosters ist S[amuel] Nakielski: Miechovia, sive Promptuarium antiquitatum monasterii Miechoviensis (Miechów oder Sammlung der Altertümer des Klosters Miechów). Cracovia 1634. Webseite der Caritas in Miechów mit Kloster- und Ordensgeschichte in Polnisch. Literatur Wilhelm Herrmann: Zur Geschichte der Neisser Kreuzherren vom Orden der regulierten Chorherren und Wächter des Heiligen Grabes zu Jerusalem mit dem doppelten roten Kreuz. Breslau, Breslauer Genossensch.-Buchdr., 1938 Einzelnachweise
Ogiński-Palast in Siedlce

Der Ogiński-Palast in Siedlce (polnisch Pałac Ogińskich w Siedlcach) ist ein vor 1730 errichtetes Barockschloss in Siedlce, östlich von Warschau in der polnischen Woiwodschaft Masowien. Geschichte Der Palast wurde vor 1730 von Kazimierz Czartoryski Siedlce in Masowien gehört. Er liegt 50 km östlich der Weichsel. Zuvor befand sich hier ein Gutshaus, das 1698 urkundlich erwähnt wurde. Der Barockbau wurde von Kazimierz Sohn Michał Fryderyk Czartoryski in den Jahren 1769–1770 im klassizistischen Stil ausgebaut. Dessen Witwe Aleksandra Ogińska führte die Arbeiten unter der Leitung von Stanisław Zawadzki in den Jahren 1779–1781 fort. Sie empfing hier 1783 und 1793 ihren engen Verwandten, den polnisch-litauischen König Stanislaus II. August Poniatowski. Zu ihren Gästen auf dem Schloss zählten auch Tadeusz Kościuszko, Franciszek Karpiński, Julian Ursyn Niemcewicz und Franciszek Dionizy Kniaźnin. Sie unterhielt eine Theatertruppe auf dem Schloss, die Stücke der französischen und polnischen Aufklärung aufführte. Nach ihrem Tod erbte ihre Nichte Izabela Czartoryska die Güter, tauschte sie jedoch gegen Ländereien um Lublin. Der Palast ging in Staatseigentum über. Während des Zweiten Weltkriegs brannte das Schloss 1944 ab und wurde bis 1950 wieder aufgebaut. Seit 2006 hat hier die Natur- und Geisteswissenschaftliche Universität Siedlce ihren Sitz. Siehe auch Liste der Burgen und Paläste in Masowien Literatur Polska niezwykla, Turystyczny atlas samochodowy. ISBN 83-7427-111-6, Verlag Demart, Warschau, 2005 Weblinks
Jagdschloss Tichau

Das Jagdschloss Tichau ist ein Schloss in Tychy (dt. Tichau) im polnischen Oberschlesien. Es wurde 1685 für die Familie Promnitz in dem ehemaligen Fürstentum Pleß erbaut. Von 1769 bis 1775 wurde es von Friedrich Erdmann von Anhalt-Köthen-Pleß zum zweiflügligen Barockschloss ausgebaut. Seit 1861 das Jagdschloss Promnitz errichtet wurde, erfüllte das Jagdschloss Tichau nur noch die Funktion des Palastes und diente als Sitz des Forstamtes. Im 19. Jahrhundert wurde der Schlossgarten (Brauereigarten) zum Erholungsgebiet. 2009 wurde das Jagdschloss an eine private Firma verkauft und wird zurzeit saniert. Künftig soll es als Tagungshotel dienen. Weblinks Jagdschloss in Tychy (Tichau) The Hunting Castle of the Princes of Pszczyna, Internetseite der Stadt Tychy (English) Pałac Promniców (Polnisch) Bildergalerie zur Sanierung (Polnisch)
Zespół pałacowo-parkowy w Tychach

Zespół pałacowo-parkowy – zabytkowy pałac w stylu barokowym wraz z Parkiem Browarnianym mieszczący się w Tychach, przy ul. Katowickiej 2. Sąsiaduje z zabudowaniami Browaru Książęcego. Historia Pałac w Tychach został wzniesiony w 1685 roku jako dwór myśliwski książąt pszczyńskich z rodu Promnitzów. W latach 1766–1782 książę pszczyński Friedrich Erdmann von Anhalt-Köthen-Pleß zlecił jego rozbudowę, która nadała obiektowi formę rezydencji pałacowej. Po wybudowaniu pałacu myśliwskiego w Promnicach funkcje pałacu w Tychach zmalały i został on przekazany na potrzeby urzędu leśnego. W XIX wieku Hochbergowie ufundowali wokół obiektu Park Browarniany, który zyskał funkcję kulturalną i rekreacyjną. W czasach komunistycznych w budynku pałacu funkcjonowało przedszkole, później dom kultury. W wyniku przeprowadzonego przetargu w dniu 27 września 2004 na zagospodarowanie nieruchomości, dzierżawcą zostało przedsiębiorstwo Browary Restauracje Spiż, które zamierzało urządzić w nim restaurację i hotel wraz z produkcją piwa. Dzierżawca 22 stycznia 2007 uzyskał decyzję, która ustalała warunki zabudowy. Pałac w grudniu 2007 przestał należeć do przedsiębiorstwa Browary Restauracje Spiż. 24 lutego 2009 został ogłoszony przetarg na sprzedaż zespołu pałacowo-parkowego. 8 maja 2009 właścicielem nieruchomości stała się tyska firma Synergia. Przypisy Bibliografia Dotyczy pisma DUR.0057-19/07 z dnia 30 kwietnia 2007 roku. bip.umtychy.pl. [dostęp 2010-01-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (5 marca 2016)]. (pol.). Marietta Stefaniak: TYSKA FIRMA KUPIŁA ZABYTEK PRZY UL. KATOWICKIEJ. archiwum.tychy.net.pl. [dostęp 2010-01-04]. (pol.). Linki zewnętrzne Urząd Miasta Tychy
Radziejowice (Garten)

Radziejowice ist ein von Jakub Kubicki angelegter Englischer Landschaftsgarten beim gleichnamigen Dorf Radziejowice bei Żyrardów, westlich von Warschau. Geschichte An der Stelle des Palastes stand ursprünglich ein gotischer Wohnturm aus dem 15. Jahrhundert, der 1517 im Renaissance-Stil ausgebaut wurde. Jakub Kubicki verpasste ihm seine heute neugotische Form als Schlösschen. Im frühen 17. Jahrhundert ließ der Woiwode von Łęczyca Stanisław Radziejowski hier neben dem Wohnturm ein frühbarockes Schloss errichten, in dem er unter anderem die polnisch-litauischen Könige Sigismund III. Wasa und Władysław IV. Wasa empfing. Später gehörte das Schloss unter anderem dem Primas von Polen Michael Stephan Radziejowski. Die heutige Form erhielt der Palast im 18. Jahrhundert durch Jakub Kubicki, als der dem Marschall des Krontribunals Kazimierz Krasiński gehörte. Der Park wurde 1817 als englischer Landschaftspark ebenfalls von Kubicki und Aleksandra d’Alphonce’a de Saint Omer angelegt. Literatur A. Nierychlewska, Zamki i dwory województwa rawskiego w późnym średniowieczu i czasach wczesnonowożytnych, Łódź 2013, s. 297 n. J. Jaworska, Radziejowice. Zespół architektoniczno-parkowy z wieku Oświecenia, „Biuletyn Historii Sztuki”, XIV, 1952, nr 3, s. 57 n. Weblinks
Radziejowice Castle

Radziejowice Castle is a complex of Classical residences surrounded by a park, located in the village of Radziejowice, Żyrardów Powiat, Masovian Voivodeship in Poland. Since 1965 the complex has functioned as a cultural centre, particularly as a space to exhibit fine arts. The palace houses a museum and an exhibition space. History The location of the palace was already the site of a Radziejowski family residence in the 15th century. During the 17th century, the palace, after various expansions and modernisations, took on the Gothic architectural style, as did the other buildings in the complex. During the complex's heyday, the palace was a residence for multiple Kings of the Polish–Lithuanian Commonwealth: Zygmund III Waza, Władysław IV, and Jan III Sobieski. The current appearance of the complex was largely created during the turning point of the 18th and 19th centuries, after Kazimierz Krasiński's reconstruction of the complex, designed and by Jakub Kubicki. The expansion of the complex was later continued by Józef Wawrzyniec Krasiński, who had built the surrounding landscape park and the small Neo-Gothic castle. During the next several decades, the Radziejowski family was visited by people of culture such as Juliusz Kossak, Henryk Sienkiewicz, Lucjan Rydel, Jarosław Iwaszkiewicz, Józef Chełmoński and Stanisław Masłowski. The castle and complex were devastated during World War II, but the Ministry of Culture and National Heritage has thoroughly restored the site to its former beauty. Currently, the castle and the complex are visited by writers, columnists, actors, film-makers, musicians and visual artists. Among notable visitors was Jerzy Waldorff. See also Architecture of Poland List of palaces in Poland References
Палацово-парковий комплекс у Радзейовицях

Палацово-парковий комплекс у Радзейовицях (пол. Zespół pałacowo-parkowy w Radziejowicach) — архітектурний ансамбль у стилі класицизму, розташований у селі Радзейовиці Жирардувського повіту Мазовецького воєводства (Польща). Об'єкт внесено до реєстру нерухомих пам'яток воєводства. До комплексу належать палац, ландшафтний парк, музейні зали та галерея тимчасових виставок. Історія Ранній період У XV столітті на місці сучасного палацу існувала житлова вежа — резиденція родини Радзейовських. На початку XVII століття ленчицький воєвода Станіслав Радзейовський збудував новий ранньобароковий палац із аркадною галереєю на фасаді, орієнтованою на сад. У цей період комплекс приймав королівські особи. Зокрема, у листопаді 1632 року тут перебував король Владислав IV Ваза з дружиною. Його супроводжували єпископ Якуб Задзік, каштелян Максиміліан Пшереббський, підканцлер Павло Сапєга та підскарбій Миколай Данилович. Також палац відвідував Ян III Собеський. Подальше розширення здійснювали Ієронім Радзейовський та Міхал Радзейовський, за якого було модернізовано архітектурне планування комплексу. Класицистична перебудова Сучасний вигляд палац набув на межі XVIII–XIX століть унаслідок класицистичної реконструкції за ініціативою Казимира Красінського, начальника коронного табору. Проєкт розробив архітектор Якуб Кубицький. У цей період зведено колонний ґанок з терасою перед головним входом. Розбудову комплексу продовжив Юзеф Вавжинець Красінський, який заклав навколо палацу ландшафтний парк, що зберігся донині. Він також перебудував залишки середньовічної вежі у неоготичному стилі. XX століття Під час Другої світової війни палац використовувався німецькою армією як шпиталь. Після війни його пограбувала Червона армія. Унаслідок аграрної реформи 1945 року маєток перейшов у державну власність, а у 1950 році — до Міністерства культури і мистецтва. У 1956 році залишки комплексу передали Варшавській асоціації істориків мистецтва, яка вирішила заснувати в палаці Будинок творчості. Реставраційні роботи тривали у 1956–1964 роках під керівництвом архітектора Яцека Цидзіка. Під час відновлення на даху з’явилися нові вікна, що змінили первісну форму споруди. Черепичне покриття замінили на металеве. Від 1965 року палац функціонує як Центр творчості діячів культури. Його регулярно відвідують митці, письменники, журналісти, музиканти, актори та кінематографісти. Видатні гості У різні часи палац відвідували: Юліуш Коссак Генрик Сенкевич Люціан Ридель Ярослав Івашкевич Юзеф Хелмонський Станіслав Масловський (автор пейзажів: «Ставок у Радзейовицях», «На пасовищі», «Краєвид з околиць Радзейовиць») Джордж Волдорф У 2002 році було відновлено фасад палацу. Сучасність Палац активно використовується для проведення мистецьких заходів — концертів, виставок, лекцій, семінарів. Тут проходили заняття Школи Анджея Вайди. У 2016 та 2017 роках палац був місцем перебування учасниць телевізійного шоу Projekt Lady. Галерея Див. також Класицизм Архітектура Польщі Джерела Jerzy S. Majewski, Spacerownik. Warszawa i okolice, Agora SA, Warszawa 2010. Oficjalna strona Pałacu w Radziejowicach: www.palacradziejowice.pl
Kapucínský klášter ve Svídnici

Bývalý kapucínský klášter ve Svídnici (polsky Zespół poklasztorny kapucyński w Świdnici) je komplex budov v ulici Zamkowa v polské Svídnici. Komplex tvoří budovy vlastního kláštera z roku 1680 a kostela sv. Antonína z let 1682–1688. Historie Klášter a kapucínský kostel byly postaveny na místě vyhořelého hradu svídnických knížat v roce 1532 a rezidence Nosticů z roku 1673. První klášter byl postaven v roce 1680 a dva roky po něm byla zahájena výstavba kostela (nyní letniční kostel), která trvala až do roku 1688. V důsledku rozpuštění řádu v roce 1810 byl klášter přestavěn na nemocnici a později na sirotčinec. Kostel se po celkové rekonstrukci stal vojenským posádkovým kostelem (1818). Po válce sloužil jako kostel polské katolické církve. V 70. letech 20. století byl objekt opuštěn a značně zchátral. V současné době probíhá jeho renovace. Zajímavý je erb hraběte Kryštofa Václava z Nostic u vchodu nad historickým portálem z rezidence z roku 1537. V blízkosti kláštera je krásné zelené náměstí postavené na místě zcela zničeném archeologickými pracemi. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kapucínský klášter ve Svídnici na Wikimedia Commons V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zespół poklasztorny kapucynów w Świdnicy na polské Wikipedii.
Kapuzinerkloster Schweidnitz

Das Kapuzinerkloster Schweidnitz (polnisch Świdnica) wurde 1682 gegründet. Graf Christoph Wenzelaus von Nostiz stiftete das Gelände sowie einen Großteil der Finanzierung für den Bau. Kloster und Kirche wurden auf dem ehemaligen Burggelände errichtet, wo die Burg der Schweidnitzer Herzöge und der Residenz Nostiz gestanden hatte, bevor sie 1532 durch einen Brand zerstört worden war. Die Kirche war dem hl. Antonius, das Kloster der Unbefleckten Empfängnis geweiht. Im Jahr 1754 zählte das Kapuzinerkloster 24 Mitglieder, wogegen 1810 nur noch fünf Patres und zwei Brüder dort lebten. Im Zuge der Säkularisation wurde das Kloster im Jahr 1810 aufgelöst und zunächst in ein Krankenhaus, später in ein Waisenhaus umgewandelt. 1818 wurde die Kirche zur Garnisonkirche umgebaut. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 fanden in der Kirche katholische Gottesdienste statt, in den 1970er Jahren verfiel sie jedoch. Heute wird sie als Kirche der Pfingstbewegung genutzt. Literatur Lucius Teichmann: Die Franziskanerklöster in Mittel- und Ostdeutschland 1223–1993 (ehemaliges Ostdeutschland in den Reichsgrenzen von 1938). St. Benno Verlag, Leipzig 1995. Weblinks Einzelnachweise
Zespół poklasztorny kapucynów w Świdnicy

Zespół poklasztorny kapucynów w Świdnicy – zabytkowy zespół poklasztorny przy ul. Zamkowej w Świdnicy. W skład zabudowań wchodzi klasztor, wybudowany w 1680, oraz kościół św. Antoniego z lat 1682–1688. Klasztor i kościół kapucynów powstał w miejscu spalonego w 1532 zamku książąt świdnickich oraz rezydencji von Nostitzów z 1673. Pierwszy powstał klasztor w 1680, a w dwa lata po nim rozpoczęto budowę kościoła (obecnie zbór Kościoła Zielonoświątkowego), która trwała do 1688 r. W wyniku kasacji zakonu w 1810 klasztor przerobiono na szpital, a w późniejszym okresie na sierociniec. Kościół natomiast po gruntownej przebudowie stał się kościołem garnizonowym (1818). Po wojnie świątynia pełniła funkcje kościoła polskokatolickiego. W latach 70. XX w. został opuszczony i opustoszały popadł w znaczna ruinę. Obecnie kościół zielonoświątkowy remontuje ten obiekt na swoją siedzibę. Nad portalem wejścia do kościoła od ul. Zamkowej znajduje się kartusz z herbem Nostitz i rokiem 1818, natomiast od strony ulicy Muzealnej zachował się renesansowy portal wejściowy z herbem Ferdynanda I Habsburga (1503–1564) pochodzący z rezydencji z 1537 r. Okolice klasztoru to piękny zieleniec-skwer założony na miejscu terenu, gdzie trwały prace archeologiczne. Przypisy
Zespół poklasztorny urszulanek w Świdnicy

Zespół poklasztorny urszulanek – zespół poklasztorny znajdujący się w Świdnicy. Historia Pierwotna siedziba sióstr urszulanek istniała w mieście już od 1700 roku. Klasztor posiadał swój własny kościół w latach 1714–1756. W tych latach otwarto także szkołę (1731–1734) oraz kaplicę przyklasztorną zwieńczoną wieżą, która powstała w 1763 roku. Przetrwały do dzisiaj kościół św. Józefa został wybudowany w latach 1754–1772. Jego jednonawowa barokowa bryła została zestawiona z miejskimi kamienicami. Podczas swej podróży po Śląsku w połowie XIX w. na klasztor zwrócił uwagę Maciej Bogusz Stęczyński, który tak wzmiankował go w opisie Świdnicy zamieszczonym w dziele „Sudety, jako dalszy ciąg poematu Tatry w 24 pieśniach przez Bogusza Zygmunta Stęczyńskiego. Tom I”: (...) I Klasztor Urszulanek z różnemi pamiątki, / Chlubny pędzlem i dłutem i świętemi szczątki (...). Kościół i klasztor uległ rozbudowie i modernizacji w latach 1851–1875. Kościół św. Józefa jest kościołem parafialnym od 1946 roku. Kościół modernizowano w 1961 roku, oraz w latach 1972–1974. Wnętrze Wyposażenie wnętrza kościoła jest rokokowe. Sama bryła kościoła utrzymana w stylu baroku. W dawnym ogrodzie przyklasztornym kamienne rzeźby Madonny z XVIII wieku oraz św. Jana Nepomucena z 1846 roku. Zobacz też Świdnica Zabytki Świdnicy Historia Świdnicy Kościół Świętego Krzyża w Świdnicy Kościół Pokoju w Świdnicy Przypisy