NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Świętej Trójcy w Międzybrodziu

Cerkiew Świętej Trójcy w Międzybrodziu – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Międzybrodziu na turystycznym Szlaku Ikon. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pod tym samym wezwaniem, należący do parafii w Trepczy. Fundatorem świątyni był Aleksander Wajcowicz (1825–1901), doktor medycyny (jego nagrobek znajduje się tuż obok budynku). Cerkiew została zbudowana w 1901, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi, która spłonęła w 1866. Murowana, na rzucie krzyża greckiego. Prezbiterium zamknięte trójbocznie z umieszczoną centralnie kopułą. W cerkwi ikonostas z 1900 i malowane sklepienie nawy. Obok cerkwi nakryta kopułą ośmioboczna dzwonnica. Parafia w 1934 została włączona do Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Na przykościelnym cmentarzu znajduje się piramidalny grobowiec rodów Kulczyckich i Dobrzańskich herbu Sas według projektu Iryny Dobrianskiej, siostrzenicy prof. Włodzimierza Kulczyckiego. Jest to krypta grobowa w formie piramidy. Nad wejściem do krypty kamienny krzyż maltański. Piramida ma wysokość 3 m. i stanowi replikę piramidy Cheopsa w Gizie nieopodal Kairu, w wiernej proporcji 1:50 (pomysł stworzenia kształtu grobowca powstał po tym, jak Włodzimierz Kulczycki odwiedził osobiście egipską piramidę). Również wejście do wnętrza krypty grobowej przypomina niszę piramidy w Deir el-Medina. W piramidalnym grobowcu zostali pochowani prof Włodzimierz Kulczycki (1862-1936), jego żona Maria z domu Michałowskiej (1870-1935) oraz ich syn dr Jerzy Kulczycki (1898-1974). Oprócz tego na cmentarzu jest kilka starych kamiennych nagrobków. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Linki zewnętrzne Cerkiewnik polski
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lidzbarku Warmińskim

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Lidzbarku Warmińskim. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Wysoka Brama. Historia Zbudowana w latach 1818–1823 jako kościół ewangelicki. Budowę finansował król pruski Fryderyk Wilhelm III. W 1950 r. pozyskana przez prawosławnych i zaadaptowana na cerkiew. W drugiej dekadzie XXI w. gruntownie wyremontowana. Wpisana do rejestru zabytków 17 grudnia 1957 pod nr 473(L/32). Architektura Budowla drewniana, posiada konstrukcję ryglową, na kamiennej podmurówce; oszalowana, jest trójnawową, pięcioprzęsłową bazyliką emporową, z płytkim prezbiterium od północy i dwuwieżową fasadą od południa. We wnętrzu empory podparte czworobocznymi słupami, otwarte do nawy głównej szerokimi półkolistymi arkadami. We wnętrzu świątyni mieści się współczesny ikonostas. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2022, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, Warszawa 2021, ISSN 1425-2171, ss. 151–156.
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaliszu

Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaliszu – prawosławna cerkiew parafialna w Kaliszu. Należy do dekanatu Łódź diecezji łódzko-poznańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego; wpisana do rejestru zabytków w 1994. Zlokalizowana na dawnym Warszawskim Przedmieściu w Kaliszu, przy ulicy Niecałej 1. Budowla neoromańska, wzniesiona w latach 1928–1930 według projektu Michała Zenowicza. Poświęcona w surowym stanie 8 stycznia 1930; w ciągu kolejnych 8 miesięcy została całkowicie wyposażona. Do budowy cerkwi wykorzystano materiał z kaliskiego soboru Świętych Apostołów Piotra i Pawła, rozebranego w 1928. Część wyposażenia pochodzi z rozebranej w latach 20. XX w. cerkwi w Sieradzu. We wnętrzu świątyni znajduje się ikonostas, pochodzący z sieradzkiej cerkwi, odrestaurowany na początku XXI w. Ikonostas z rozebranego soboru Świętych Apostołów Piotra i Pawła został umieszczony w 1924 w cerkwi św. Mikołaja w Poznaniu. W latach 1999–2004 przeprowadzono zewnętrzny remont cerkwi. Od 2004 r. świątynia jest iluminowana. Podczas obchodów Święta ulicy Niecałej w Kaliszu (druga sobota września) w świątyni służona jest Boska Liturgia, a następnie odbywa się koncert muzyki cerkiewnej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, Przewodnik po regionie. Cerkiew prawosławna w Kaliszu, www.wkaliszu.pl
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Rajsku

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Rajsku. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została zbudowana w 1912 w Poturzynie koło Tomaszowa Lubelskiego. Po wysiedleniu ze wsi ludności prawosławnej w ramach Akcji „Wisła” (1947) świątynia została zamknięta. Przez kilkanaście lat budynek służył jako magazyn nawozów. W 1962 cerkiew przewieziono do Rajska. Po zrekonstruowaniu, wyremontowaniu i wyposażeniu, świątynia została konsekrowana 18 lipca 1971. Ponowna konsekracja miała miejsce 13 czerwca 2020 r.; dokonali jej metropolita warszawski i całej Polski Sawa oraz arcybiskup bielski Grzegorz. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 11 listopada 2000 pod nr A-14. Architektura Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, wzniesiona na planie krzyża greckiego. Od frontu kruchta poprzedzona zadaszonym gankiem. Nawa z częścią centralną zbudowaną na planie kwadratu i transeptem zamkniętym prostokątnie z obydwu stron. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z dwiema bocznymi zakrystiami. Nad kruchtą ośmioboczna wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Dachy cerkwi blaszane. Nad środkową częścią nawy ośmioboczna wieża z kopulastym dachem zwieńczonym baniastym hełmem; nad krańcami transeptu dachy dwuspadowe. Nad prezbiterium wieżyczka zwieńczona baniastym hełmem. Przypisy Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 7–8/2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, s. 23 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Rajsk
Heliga apostlarna Petrus och Paulus kyrka, Siemiatycze

Heliga apostlarna Petrus och Paulus kyrka (polska: Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła) är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Siemiatycze i Podlasiens vojvodskap, i nordöstra Polen. Kyrkan är helgad åt apostlarna Petrus och Paulus och är församlingskyrka för Apostlarna Petrus och Paulus ortodoxa församling i Siemiatycze. Den tillhör Warszawas och Bielsks stift. Historik Kyrkan invigdes den 6 november 1866. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Polen Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heliga apostlarna Petrus och Paulus kyrka, Siemiatycze. Webbplats: Parafia Prawosławna Apostołów Piotra i Pawła w Siemiatyczach (cerkiewsiemiatycze.pl)
Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim

Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Lidzbarku Warmińskim – cerkiew greckokatolicka w Lidzbarku Warmińskim. Jest to nowoczesna świątynia, przebudowana w latach 1994-1998. Historia W 1993 roku Rada Miejska Lidzbarka Warmińskiego przekazała grekokatolikom dokument w sprawie przekazania budynku (dawnego magazynu nawozów) na cerkiew przy ul. Wyszyńskiego 8. W roku następnym podpisano w Urzędzie Miasta stosowny akt notarialny, sankcjonujący własność budynku na rzecz parafii. Nabożeństwa w niej są odprawiane od 1996 roku (wcześniej nabożeństwa odprawiane były w kaplicy rzymskokatolickiej przy kościele św. św. Piotra i Pawła). W 1997 roku wstawiono ikonostas. W maju 1998 roku cerkiew została poświęcona przez metropolitę przemysko-warszawskiego abp. Jana Martyniaka. Przy cerkwi znajduje się nowo wybudowana plebania. Teren przycerkiewny został ogrodzony. W 2007 roku na 15-lecie parafii, przy cerkwi został postawiony drewniany krzyż. W 2011 roku cerkiew została ocieplona i pomalowana. Posiada jedną kopułę. Proboszczowie Proboszczowie parafii: 1992–1995 – ks. Jarosław Moskalik 1995–2003 – ks. Stanisław Tarapacki od 2003 – ks. Bogdan Sytczyk, początkowo administrator, obecnie proboszcz
Cerkiew Świętych Niewiast Niosących Wonności w Czarnej Białostockiej

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Niewiast Niosących Wonności – prawosławna cerkiew parafialna w Czarnej Białostockiej. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się w dzielnicy Buksztel, przy ulicy Białostockiej 12. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1985–1996; konsekrowana 28 lipca 1996. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. W sąsiedztwie cerkwi znajduje się niewielki cmentarz parafialny, założony w 1990. Przypisy
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Blechnarce

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Kosmy i Damiana – prawosławna cerkiew filialna w Blechnarce. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Wysowej-Zdroju, w dekanacie Krynica diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna świątynia greckokatolicka, od 1958 prawosławna. Znajduje się w centrum wsi. Cerkiew zbudowano w 1801 z kamienia rzecznego. Jest to świątynia orientowana, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium). Nad babińcem wznosi się wieża (która jednocześnie pełni funkcję dzwonnicy); nawę i półkoliste prezbiterium pokrywa blaszany dach kalenicowy. Cerkiew posiada 3 kopuły: na wieży oraz dwie na dachu – nad nawą i prezbiterium. We wszystkich ścianach wieży znajdują się małe okienka. Nawa posiada 4 okna, prezbiterium – 2. Wewnątrz znajduje się ikonostas z 1865. Na uwagę zasługują dwie duże ikony, umieszczone na bocznych ścianach nawy – Wskrzeszenie Łazarza i Sąd Ostateczny. Sufit nawy pokryto polichromią w poprzeczne pasy o motywach geometrycznych. Ołtarz ozdobiony jest malowidłami pozorującymi trójwymiarowe detale architektoniczne. Na ścianach prezbiterium namalowano postacie czterech ewangelistów, a na suficie przedstawiono Ducha Świętego w postaci gołębicy. W przedsionku znajduje się okrągły obraz przedstawiający scenę wygnania Adama i Ewy z raju oraz (na suficie) polichromia z wizerunkami aniołów. Na stropie chóru wykonano fresk przedstawiający króla Dawida grającego na harfie. Cerkiew otoczona jest niewysokim, kamiennym murem. Na bramie wejściowej znajduje się blaszany, namiotowy dach z krzyżem. Przy cerkwi ustawiono w 1988 lastrykowy krzyż (w związku z 1000-leciem chrztu Rusi) oraz umieszczono tablicę upamiętniającą deportacje w ramach akcji „Wisła”. Do 1947 cerkiew w Blechnarce była świątynią greckokatolicką. Po wysiedleniu miejscowej ludności, w budynku urządzono owczarnię. W 1958, kiedy już trwał powrót Łemków na ojcowiznę, obiekt przekazano Kościołowi prawosławnemu. Od tego czasu cerkiew przeszła wiele remontów, m.in. w 1960 odnowiono ikonostas, w 1982–1986 gruntownie odrestaurowano wnętrze, w 2000 wymieniono podłogę, a w 2005 – pokrycie dachu. Planowane jest odnowienie elewacji, której kolor ma zostać zmieniony z malinowego na biały. Główna uroczystość obchodzona jest w dzień patronów – 14 listopada (1 listopada według starego stylu). Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 20 marca 1990 pod nr 574. Zgodnie z ustawą z 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego cerkiew stała się wyłączną własnością Kościoła Prawosławnego. Przypisy Linki zewnętrzne Sercu bliski Beskid Niski, Blechnarka – cerkiew pw. śś Kosmy i Damiana
Церковь Святых Космы и Дамиана (Блехнарка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер 574 от 20 марта 1990 года. Церковь святых Космы и Дамиана (пол. cerkiew Świętych Kosmy i Damiana) — бывшая грекокатолическая, в настоящее время православная церковь. Находится в центре села Блехнарка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Приход входит в Новосонченский деканат Перемышльской и Новосондецкой епархии Польской православной церкви. Памятник Малопольского воеводства. История Церковь святых Космы и Дамиана была построена в 1801 году. Первоначально храм принадлежал грекокатолической общине. После выселения большинства местного населения во время операции «Висла» в западные районы Польши церковь до 1958 года не действовала и в ней находилась овчарня. В 1958 году в село вернулось несколько высланных лемковских семей и храм был передан в аренду Польской православной церкви. 20 марта 1990 года храм был внесён в реестр памятников Малопольского воеводства (№ 574). В 2009 году церковь была передана в собственность Польской православной церкви. Описание Храм построен в характерном для западнолемковской архитектуры трёхкупольном стиле XIX века. Церковь огорожена небольшой каменной стеной. Храм разделяется на башню, неф и пресвитериум. Над входом в храм располагается башня, служащая колокольней. В 1988 году на церковной территории был установлен памятный крест в честь 1000-летия Крещения Руси. На кресте прикреплена памятная табличка в память о депортации местного населения в 1947 году. Внутри храма находится иконостас, датируемый 1865 годом. Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История храма (пол.)
Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Kętrzynie

Cerkiew św. Bazylego Wielkiego w Kętrzynie – cerkiew greckokatolicka w Kętrzynie, w województwie warmińsko-mazurskim. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1996-1997 według projektu Jacka Mermona. Wewnątrz świątyni znajduje się współczesny ikonostas. Cerkiew mieści się przy ulicy Pocztowej.
Cerkiew św. Dymitra w Buczynie

Cerkiew pod wezwaniem św. Dymitra – prawosławna cerkiew parafialna w Buczynie. Należy do dekanatu Zielona Góra diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Jest to dawny neogotycki kościół poewangelicki pochodzący z XIX w. W latach 1948–1954 został przebudowany dla potrzeb prawosławnych. Wewnątrz świątyni mieści się współczesny ikonostas. W latach 70. XX w. cerkiew gruntownie wyremontowano. Obok świątyni znajduje się dzwonnica, zbudowana w latach 1988–1989. Linki zewnętrzne Strona parafii prawosławnej w Buczynie
Cerkiew św. Dymitra w Radoszycach

Cerkiew św. Dymitra w Radoszycach – drewniana cerkiew greckokatolicka z 1868. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pw. Matki Bożej Wspomożycielki należący do parafii w Komańczy. Historia Cerkiew w Radoszycach, początkowo prawosławna, następnie unicka, istniała od 1507. Obecna świątynia została wzniesiona w 1868 i poświęcona w cztery lata później. W 1896 wnętrze cerkwi zostało odnowione. Obiekt poniósł poważne straty w 1944, kiedy kilka pocisków uderzyło w jego dach i kopuły. W 1947, w czasie wysiedlania ludności rusińskiej, żołnierze LWP obrabowali cerkiew, wywożąc komplety strojów liturgicznych, kielichy i trzy dzwony. W 1948 budowla została zaadaptowana na kościół rzymskokatolicki, jednak nabożeństwa odbywały się w niej jedynie w ważniejsze święta. W 1961 decyzją wojewódzkiego oddziału Urzędu ds. Wyznań cerkiew została zamknięta, jednak w 1966 mieszkańcy Radoszyc samowolnie zerwali plomby z drzwi i doprowadzili do wznowienia kultu religijnego. Dopiero w 1971, po wcześniejszych szykanach ze strony władz lokalnych, parafia rzymskokatolicka w Komańczy otrzymała zezwolenie na dokonanie remontu obiektu i regularne odprawianie nabożeństw. Prace rekonstrukcyjne trwały do 1979. W 1991 r. cerkiew została okradziona: z ikonostasu skradziono jedenaście XIX-wiecznych ikon. Architektura Cerkiew jest drewniana, trójdzielna, z trzema wieżami zwieńczonymi cebulastymi hełmami. We wnętrzu zachowało się wiele elementów oryginalnego wyposażenia, w tym ikonostas i ołtarz główny oraz rokokowy ołtarz boczny z końca XVIII w. z ikoną patrona cerkwi, zaś na chórze – malowidło przedstawiające cerkiew oraz Łemka w trakcie zbierania zboża. Na teren cerkwi prowadzi murowana brama-dzwonnica z pocz. XX wieku, zwieńczona trzema hełmami o formie podobnej do kopuł cerkwi. W najbliższym otoczeniu świątyni znajdował się cmentarz, z którego pozostał jeden nagrobek z 1868. W Radoszycach znajdowała się również kaplica greckokatolicka, zniszczona po 1945. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński: Cerkwie w Bieszczadach. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005. ISBN 83-89188-38-4.
Cerkiew św. Dymitra w Starym Wołowie

Cerkiew pod wezwaniem św. Dymitra – prawosławna cerkiew parafialna w Starym Wołowie. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew Cerkiew św. Dymitra to dawny kościół luterański wybudowany w XIX wieku. Od 1945 nie był użytkowany i popadał w ruinę. W 1952 obiekt pozyskała miejscowa parafia prawosławna (utworzona 3 lata wcześniej). W znajdującym się w oknie prezbiterium witrażu, przedstawiającym Chrystusa Pantokratora, widnieje rok 1876. Wewnątrz świątyni mieści się współczesny ikonostas. W latach 1993–2000 cerkiew była remontowana. W 2021 r. świątynię wyposażono w dwa nowe żyrandole. Dzwonnica W pobliżu cerkwi znajduje się drewniana, kryta blaszanym dachem namiotowym dzwonnica z 1767 r., którą gruntownie wyremontowano w końcu lat 90. XX w. i wyposażono w 3 dzwony. W 2019 r. rozpoczęto kolejny remont obiektu (w tym wymianę dachu). Dzwonnica została wpisana do rejestru zabytków 11 lipca 1966 r. pod nr A/2672/1774. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Stary Wołów: Historia parafii św. Dymitra z Tesalonik Zdjęcia cerkwi i dzwonnicy
Cerkiew św. Dymitra w Śnietnicy

Cerkiew pw. św. Dymitra w Śnietnicy – cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1755 w Śnietnicy, włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Została zbudowana w 1755 i przekształcona gruntownie w pierwszej połowie XIX w. Podczas remontu poszerzono nawę, kosztem zlikwidowanego babińca oraz przesunięto na zachód wieżę. Po 1947 roku cerkiew była użytkowana jako kościół rzymskokatolicki pw. św. Andrzeja Boboli. W 1997 została zwrócona grekokatolikom. Architektura i wyposażenie Jest to cerkiew łemkowska, orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Pierwotna konstrukcja kwalifikowała obiekt jako typ północno-zachodni, wariant starszy; po remoncie uzyskała cechy wariantu młodszego (według klasyfikacji stosowanej przez R. Brykowskiego). Pierwotnie była trójdzielna, obecnie dwudzielna, składa się z prezbiterium na planie kwadratu z zakrystią od północy, i niewiele szerszej, wydłużonej nawy obejmującej także dawny babiniec. Od zachodu wieża konstrukcji słupowo-ramowej o lekko pochyłych ścianach, z lekko nadwieszoną izbicą i gzymsem zegarowym i malowanymi tarczami zegarowymi, przy niej od zachodu mała kruchta. Ściany szalowane poziomym deskowaniem, górne partie wieży pionowym. Dachy nad prezbiterium i nawą kalenicowy, trójpołaciowy, nad wieżą namiotowy. W dachu nawy widoczne załamanie, pozostałość po dawnym zwieńczeniu namiotowym. Nad wszystkimi częściami jednolite hełmy baniaste z pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. We wnętrzu, w prezbiterium i starszej części nawy kopuły namiotowe, w nowszej części nawy strop z szeroką fasetą. Na ścianach polichromia architektoniczno-figuralna z 1936 r. Kompletny, barokowy ikonostas czterorzędowy z XIX w. autorstwa Józefa Bogdańskiego. W prezbiterium barokowy ołtarz z rzeźbami św. Piotra i Pawła. W nawie dwa późnobarokowe ołtarze boczne. W południowym ikona Ofiarowania Chrystusa w Świątyni i mniejsza Chrystusa w Grobie. W ołtarzu północnym ikona Ukrzyżowania. Wokół cerkwi Teren przy cerkwi otoczony jest murkiem z kamienia łamanego. Galeria Bibliografia Ryszard Brykowski, Łemkowska drewniana architektura cerkiewna, Ossolineum, Wrocław, 1986 M.A. Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat, Rewasz, Pruszków, 2003 Losy cerkwi w Polsce po 1944 roku, praca zbiorowa, wyd. Reg. Ośr. Studiów i Ochr. Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, 1997
Cerkiew św. Dymitra w Łukowem

Cerkiew św. Dymitra w Łukowem – dawna cerkiew greckokatolicka z 1828, wzniesiona na miejscu wcześniejszej. Obecnie użytkowana przez parafię rzymskokatolicką jako kościół parafialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Historia Pierwsza cerkiew w Łukowem była wzmiankowana w 1761. Kolejną wzniesiono z inicjatywy rodziny Truskolaskich, ówczesnych właścicieli wsi, w 1828. W 1864 we wnętrzu obiektu pojawił się nowy ołtarz i ikonostas. W 1927 został zorganizowany remont cerkwi. Po Akcji „Wisła” cerkiew została zaadaptowana na kościół rzymskokatolicki, tracąc oryginalny wystrój poza ołtarzem bocznym, a od 1970 jest siedzibą parafii Matki Boskiej Królowej Polski. Architektura Po przebudowach budynek dawnej cerkwi jest dwudzielny, z wieżą położoną nad przedsionkiem. Fasada obiektu jest skromnie dekorowana doryckimi pilastrami, okna w budynku są półkoliste. Wieżę wieńczy niewielki hełm z krzyżem, sygnaturka o podobnej formie jest położona ponad środkiem nawy. W dobudówce znajduje się zakrystia. Dzwonnica cerkiewna jest równocześnie bramą wjazdową na teren cerkwi. Obok budynku znajdował się greckokatolicki cmentarz, po którym pozostało jedynie odnowione ogrodzenie. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków w 2013. Przypisy Bibliografia S. Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, 83-89188-38-4, Rewasz, Pruszków 2005
Cerkiew św. Jerzego w Rybołach

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew cmentarna w Rybołach. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Rybołach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Decyzja o wzniesieniu cerkwi cmentarnej, pomocniczej względem parafialnej cerkwi Świętych Kosmy i Damiana w Rybołach zapadła w latach 70. XIX w. Materiał na jej budowę miał być pozyskany poprzez dokonanie rozbiórek starszych cerkwi w Rybołach i Kożanach, co miało miejsce w 1873. W październiku tego roku rozpoczęto prace budowlane, które trwały do marca roku następnego. Projekt obiektu wykonał inż. Łoziński, budowę nadzorował Gordiej Aleksiejew. Cały koszt wzniesienia świątyni, który zamknął się w 4476 rublach, pokryli prawosławni mieszkańcy miejscowości. Cerkiew poświęcono 1 października 1874. Już w 1893 cerkiew była remontowana, zaś w 1909 odmalowana. W 1929 przeprowadzono wymianę dachu. Generalnego remontu obiekt wymagał po II wojnie światowej, kiedy poważnie ucierpiał w czasie walk niemiecko-radzieckich w końcu czerwca 1941. Renowacja cerkwi miała miejsce w latach 60. XX w. i ponownie w latach 90. XX stulecia. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 22 listopada 1976 pod nr A-509. Architektura Cerkiew założona jest na planie krzyża z nieco dłuższymi ramionami wschodnim i zachodnim. Ramiona krzyża nakryte są dwoma dachami dwuspadowymi o krzyżujących się kalenicach. Na skrzyżowaniu ramion krzyża osadzono ośmioboczny bęben zwieńczony cebulastą kopułą. Smukłe otwory okienne zamknięte półkoliście nadają bryle dynamiki. Przypisy Bibliografia G. Sosna, D. Fionik, Parafia Ryboły, Bielsk Podlaski – Ryboły – Białystok 1999
Cerkiew św. Marii Magdaleny w Elblągu

Cerkiew pod wezwaniem św. Marii Magdaleny – prawosławna cerkiew parafialna w Elblągu. Należy do dekanatu Gdańsk diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położona jest w elbląskiej dzielnicy Warszawskie Przedmieście przy ulicy Sadowej, na terenie dawnego cmentarza ewangelickiego. Mieści się w neogotyckiej, poewangelickiej kaplicy z 1905. Obiekt zaadaptowano dla potrzeb liturgii prawosławnej w latach 1949–1963. W latach 80. do starego budynku dobudowano okazały przedsionek w stylu bizantyńskim, zwieńczony niewielką kopułą. We wnętrzu znajduje się ikonostas. Cerkiew (wraz z cmentarzem i bramą wjazdową) wpisano do rejestru zabytków 23 lutego 1994 pod nr 334/94. Przypisy Linki zewnętrzne Polska Niezwykła. Elbląg. Cerkiew prawosławna pw. św. Marii Magdaleny
Cerkiew św. Michała Archanioła i kościół rektoralny św. Alberta Chmielowskiego w Głogowie

Cerkiew pw. Świętego Michała Archanioła i kościół rektoralny pw. św. Alberta Chmielowskiego – parafialna cerkiew greckokatolicka i rzymskokatolicki kościół rektoralny w Głogowie, w województwie dolnośląskim. Jest to kaplica znajdująca się na parterze kamienicy wybudowanej w latach 1909-1910 jako dom parafialny św. Mikołaja. W tym samym budynku znajduje się rzymskokatolicki kościół rektoralny ustanowiony w dniu 25 sierpnia 2011 roku przez biskupa zielonogórsko-gorzowskiego Stefana Regmunta. Przypisy