NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lubomirski-Schloss Przemyśl

Das Lubomirski-Schloss Przemyśl (polnisch Pałac Lubomirskich w Przemyślu) ist ein Stadtschloss der polnischen Magnatenfamilie Lubomirski am südöstlichen Stadtrand von Przemyśl. Geschichte Das Schloss wurde in den Jahren von 1885 bis 1887 von dem Architekten Maksymilian Nitsch im Stil des Eklektizismus für Hieronim Adam Lubomirski errichtet. Um das Schloss wurde ein Park im englischen Stil mit Gestüt, Brauerei und einem See angelegt. Während der Belagerung von Przemyśl im Ersten Weltkrieg wurde das Anwesen in Mitleidenschaft gezogen. Im Zweiten Weltkrieg wurde es zunächst von der Roten Armee, dann der Wehrmacht und schließlich wieder der Roten Armee besetzt. Der letzte Eigentümer Jerzy Lubomirski ist seit 1945 verschollen. Ab der Zeit der Volksrepublik Polen wurde das Gebäude als Schule genutzt. Seit 2006 befindet sich hier die Staatliche Hochschule für Osteuropakunde. Siehe auch Königsschloss Przemyśl Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Tadeusz. S. Jaroszewski. Pałace w Polsce (Przewodnik). Warszawa, 2000, S. 14–15, ISBN 83-7200-585-0 (polnisch) Weblinks Homepage der Hochschule
Pałac Ludwika Karola von Ballestrema w Kochcicach

Pałac Ludwika Karola von Ballestrema – zabytkowy pałac we wsi Kochcice w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. Historia Kochcice i przylegający do nich majątek ziemski zostały nabyte przez Franciszka von Ballestrema na przełomie XIX i XX wieku. Ofiarował je swojemu synowi, Karolowi Ludwikowi von Ballestremowi, na którego polecenie w latach 1903-1909 zbudowano pałac w stylu neobarokowym. Wokół pałacu założono park – od północy w typie angielskim z dwoma zarybionymi stawami i bogatym drzewostanem, a od południa w stylu francuskim. Ponadto zbudowano gorzelnię i stajnię dla 30 koni. Hrabia Ballestrem uciekł z Górnego Śląska w 1945 roku. Pałac trafia w ręce miejscowej ludności i żołnierzy radzieckich, zostaje ograbiony z dzieł sztuki i częściowo zniszczony. Do roku 1952 w pałacu mieścił się ośrodkiem kolonijnym. Do roku 1962 był ośrodkiem szkolenia Kadr Rolniczych. Czasy współczesne Od 20 marca 1963 roku w pałacu funkcjonuje Wojewódzki Ośrodek Rehabilitacji. Pałac jest zachowany w dobrym stanie. Dyrekcja Ośrodka została nagrodzona w 1992 roku Złotym Medalem Ministra Kultury i Sztuki za utrzymanie przypałacowego parku. W sąsiedztwie parku znajduje się kilka budynków gospodarczych z lat 1902-1903. Przypisy Linki zewnętrzne Zamki, Ruiny, Pałace, Dwory, Zabytki, Atrakcje, trasy rowerowe na weekend - Kochcice - pałac. ludmilka.eszymon.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-31)]. Internetowa historia Kochcic. 2mat.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-04)].
Pałac Małachowskich w Krakowie

Pałac Małachowskich (Kamienica Cyglarowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 30, na rogu z ul. Szewską 2, na Starym Mieście. Pałac powstał z połączenia i przebudowy trzech kamienic, które niegdyś zajmowały narożnik Rynku Gł. i ul. Szewskiej. Były to następujące kamienice: Cyglarowska, Kortynowska i Ryntowska. Rezydencja wzniesiona została w drugiej połowie XVIII w. dla Piotra Małachowskiego, wojewody krakowskiego, który pochodził ze starego i wielce zasłużonego dla Polski rodu Małachowskich herbu Nałęcz. Na szczegółowym planie krakowskiego Rynku Głównego z września 1787 r. widoczny jest znaczny fragment nowego pałacu z obszerną sienią, klatką schodową i dużymi pomieszczeniami na parterze. Piętrowa i rozległa budowla posiadała reprezentacyjne wnętrza z odpowiednim wystrojem i luksusowymi sprzętami. Majestatu i powagi dodawały rezydencji dwa renesansowe portale w sieni oraz drewniane stropy z profilowanymi belkami z XVII w. Detale te były reliktami przebudowanych kamienic. Pewne wyobrażenie o wyglądzie dawnych pałacowych wnętrz mogą nam dać odkryte po II wojnie światowej XIX-wieczne malowidła tzw. pompejańskie. W ciągu XIX i XX w. pałac Małachowskich dosyć często zmieniał swoich właścicieli i przeznaczenie. Z biegiem lat budowla traciła swój reprezentacyjny charakter, aby w końcu przybrać dzisiejszy kształt. Część parterowa dawnej magnackiej rezydencji zaczęła służyć działalności gastronomicznej i handlowej. O dawnej świetności pałacu świadczy jeszcze tylko ozdobny barokowy portal wejściowy oraz zachowane w niektórych miejscach dekoracje klasycystyczne. 3 listopada 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-922906-8-1
Mańkowski-Palais Krakau

Das Mańkowski-Palais (polnisch Pałac Mańkowskich) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Palais, das von Władysław Kaczmarski, Józef Sowiński und Emanuel Świeykowski für Leon Mańkowski erbaut wurde. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Stadtteil Wesoła, der sich unmittelbar östlich der Krakauer Altstadt anschließt, am Strzelecki-Park. Geschichte Das Gebäude wurde für die Adelsfamilie Mańkowski von 1901 bis 1903 im Stil der Neoklassik erbaut. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde diese enteignet und von 1950 bis 1990 befand sich in dem Palais das Krakauer Lenin-Museum. Dieses wurde 1990 aufgelöst und das Palais der Familie Mańkowski zurückgegeben. Heute befindet sich hier das Verwaltungsgericht Krakau. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Literatur Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 Weblinks
Mańkowski Palace

Mańkowskich Palace (Polish: Pałac Mańkowskich) is a Neoclassical palace located in Kraków, in district Grzegórzki, at 5 Topolowa Street, in the Wesoła neighborhood. History Built between 1901 and 1903 according to a design by Józef Sowiński and Władysław Kaczmarski for Leon Mańkowski – an Indologist and Sanskrit lecturer. Art historian Emanuel Świeykowski collaborated with the architects during construction. The palace features a facade with a columned portico and a mansard roof, surrounded by a garden. The original interior decorations (stuccowork and polychromes) were inspired by classicism. The southern pediment bears the Prawdzic coat of arms of the Mańkowski family. After World War II, the palace initially served as the seat of the Kraków voivodes, and from 1950 to 1990, it housed the Lenin Museum. As part of the adaptation for exhibition purposes, the stuccowork, polychromes, and marble fireplaces were destroyed. Additionally, the palace was reoriented by adding a grand portico to the northern elevation. Dormer windows were added to the roof, and the garden was altered. In the 1970s, the palace underwent a conservation renovation. By a decision of the Kraków city president on February 28, 1990, the Lenin Museum was dissolved, and the palace was returned to its owner a year later. Today, it serves as the seat of the Provincial Administrative Court. On January 2, 1968, the palace was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Palais Mańkowski

Le palais Mańkowski (en polonais Pałac Mańkowskich) est un palais néoclassique situé au 5 rue Topolowa à Cracovie. Crédit de traduction (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pałac Mańkowskich w Krakowie » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Encyclopédie de Cracovie, Varsovie-Cracovie : PWN, 2000. Michał Rożek, Guide des monuments de Cracovie, Cracovie : WAM, 2006. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail de Cracovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Pałac Mańkowskich w Krakowie

Pałac Mańkowskich – zabytkowy, neoklasycystyczny pałac znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy II Grzegórzki, przy ulicy Topolowej 5, na Wesołej. Wzniesiony został w latach 1901–1903 według projektu Józefa Sowińskiego i Władysława Kaczmarskiego dla dr. Leona Mańkowskiego – indologa i wykładowcy sanskrytu. Przy budowie z architektami współpracował historyk sztuki Emanuel Świeykowski. Pałac ma fasadę z kolumnowym portykiem i dach mansardowy; otoczony jest ogrodem. Pierwotna dekoracja wnętrz (sztukaterie i polichromie) nawiązywała do klasycyzmu. Na frontonie od strony południowej widnieje herb Mańkowskich – Prawdzic. Po II wojnie światowej pałac początkowo był siedzibą wojewodów krakowskich, a w latach 1950–1990 mieścił Muzeum Lenina. W rezultacie adaptacji budynku dla potrzeb wystawienniczych zniszczono sztukaterie, polichromie i marmurowe kominki, ponadto pałac przeorientowano, dostawiając do północnej elewacji wielkoporządkowy portyk. W dachu utworzono lukarny i zmieniono ogród. W latach 70. XX w. pałac przeszedł remont konserwatorski. Decyzją prezydenta miasta Krakowa z 28 lutego 1990 roku Muzeum Lenina przestało istnieć; rok później pałac zwrócono właścicielowi. Obecnie jest siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. I s. 142 Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Kraków: WAM, 2006.
Pałac Mielżyńskich w Poznaniu

Pałac Mielżyńskich w Poznaniu – klasycystyczny budynek, pierwszy realizujący w pełni założenia tego stylu w Poznaniu. Zajmuje posesję numer 91 przy Starym Rynku. W skromnej fasadzie uwagę zwracają proste pilastry, wysunięty gzyms i wysoka attyka zwieńczona herbem, który jest podtrzymywany przez dwa lwy. Historia Pałac powstał w latach 1795–1798 w wyniku przebudowy zakupionej w 1772 przez Maksymiliana Mielżyńskiego kamienicy, jednak już w 1800 budynek ponownie przebudowano na kamienicę lokatorską. W 1806 swoją kwaterę umieścili tu Jan Henryk Dąbrowski i Józef Wybicki. Pałac został całkowicie zniszczony podczas walk w 1945. Odbudowano go w stylu klasycystycznym w latach 1954–1957 i przekazano wojewódzkiemu zarządowi PTTK, który miał w nim swoją siedzibę. Od tego czasu w pałacu znajdował się również Dom Turysty. W styczniu 2011 r. właścicielem obiektu stała się formalnie spółka "Pałac Mielżyńskich", która odkupiła go od spadkobierców rodziny Mielżyńskich w roku 2006 i od tego czasu dochodziła swych praw w sądzie. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Pałace miejskie w Poznaniu” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Pałac Mieroszewskich

Pałac Mieroszewskich (nazywany również Pałacem Gzichowskim) – barokowo-klasycystyczny pałac rodu Mieroszewskich położony w Gzichowie, dzielnicy Będzina, przy ulicy Gzichowskiej 15. Historia Pałac został wzniesiony przez Kazimierza Mieroszewskiego w 1702 r. Jest wzorowany na ówczesnych pałacach francuskich. W latach 30. XIX w. przejęła go rodzina Siemieńskich, następnie rodzina Mycielskich, a po powstaniu styczniowym w posiadanie pałacu wszedł śląski potentat przemysłowy – Christian Gustaw Von Kramsta. Od 1890 r. do wybuchu II wojny światowej w 1939 r. pałac był własnością Towarzystwa Kopalń i Hut Sosnowieckich, znajdowały się w nim biura oraz mieszkania administracji Towarzystwa. Podczas II wojny światowej pałac zajęło przedsiębiorstwo Sosnowitzer Bergwerks und Hutten A.G., w 1945 roku został przejęty przez Spółdzielnię Rolniczą, która gospodarowała w nim do lat 50. XX w. W związku z przygotowaniami do uroczystości 600-lecia Będzina pałac poddano częściowej konserwacji. Po jej ukończeniu w 1958 r. utworzono tu Dom Kultury który działał do lat 70. Już od połowy lat 60. Dyrekcja Muzeum w Będzinie wspólnie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków czyniła starania o zmianę jego funkcji i rozpoczęcie kompleksowej konserwacji całego zespołu pałacowo-parkowego. W marcu 1982 r. zakończono prace konserwacyjne. Obecnie pałac jest częścią Muzeum Zagłębia. We wnętrzu znajdują się zbiory archeologiczne, etnograficzne oraz historyczne. Architektura Pałac ma dwie kondygnacje i amfiladowy układ pokoi. W części centralnej znajduje się sień, która prowadzi od drzwi frontowych do drzwi ogrodowych. Z boku znajdują się schody na piętro. We wnętrzach zachowały się XVIII w. polichromie. Podczas prac konserwatorskich na przełomie lat 70. i 80. XX w. odkryto malowidła przedstawiających wielkich wodzów antycznych: Hannibala, Pompejusza czy Scypiona Afrykańskiego. W salonach po stronie zachodniej odkryto sceny rycerskich pojedynków i medaliony portretowe, natomiast w skrzydle południowym sceny polowań rozgrywające się w pejzażu, w który wkomponowano m.in. zamek będziński. Pałac był niejednokrotnie upiększany i rozbudowywany, w efekcie czego ma niejednolity charakter stylowy. Park Przed pałacem znajduje się rozległy podjazd prowadzący do wejścia głównego, po drugiej stronie jest park z początku XVIII w., z najstarszymi drzewami liczącymi sto kilkadziesiąt lat. W parku zachowały się kamienne rzeźby Bachusa i Flory wykonane przez Jerzego Leonarda Webera w 1718 r. Za parkiem znajdował się ogród warzywnik, który zlikwidowano w związku z budową osiedla „Zamkowe”. Pałac otaczają oficyny dworskie oraz zabudowania gospodarcze. Galeria Przypisy Bibliografia Będzin historia i teraźniejszość Linki zewnętrzne Pałac Mieroszewskich - Muzeum Zagłębia polska-org.pl
Pałac w Minodze

Pałac w Minodze – powstanie pierwszych zabudowań dworskich na terenie Minogi datuje się na początek XIII wieku, jednak pierwsze udokumentowane informacje o Pałacu pojawiają się w związku z najazdem rozbójniczym w 1653 r. Pałac w swojej obecnej postaci wzniesiony został w 1859 roku według projektu Filipa Pokutyńskiego. Położony jest na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej, 20 km od Krakowa. 8 km od Minogi zlokalizowany jest Ojcowski Park Narodowy przyciągający pięknem podkrakowskich skałek turystów z całego kraju. W pobliżu pałacu znajduje się także odrestaurowany spichlerz, park oraz winnica. Zespół Pałacowo-Parkowy w Minodze W skład Zespołu Pałacowo-Parkowego położonego w dolinie potoku Minóżki wchodzą: pałac Wężyków z 1862, sześciohektarowy park krajobrazowy, aleje modrzewiowe, resztki murów dworu z XVII w., bramy wjazdowe z XVII w., spichlerz, dawny czworak winnica Bibliografia Strona internetowa pałacu. [dostęp 2011-10-26].
Jagdschloss Tarnobrzeg

Das Jagdschloss Tarnobrzeg (polnisch: Pałac Myśliwski w Tarnobrzegu) ist ein Jagdschloss im Stadtteil Mokrzyszów von Tarnobrzeg. Geschichte Das Jagdschloss wurde in den Jahren 1853 bis 1893 für die deutschstämmige Familie Szindler im neugotischen Stil errichtet. Um das Schloss wurde ein Park im englischen Stil angelegt. Es wird derzeit vom Bildungsministerium als Schulungsstätte für die örtliche Lehrerschaft genutzt. Siehe auch Schloss Tarnobrzeg Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Tarnobrzeg - Pałac Myśliwski. Atrakcje turystyczne Tarnobrzega. Ciekawe miejsca Tarnobrzega, polskaniezwykla.pl (polnisch)
Pałac Myśliwski w Tarnobrzegu

Pałac Myśliwski w Tarnobrzegu; nazywany też: Pałacem Mokrzyszowskim, Pałacem Szindlerów, Dworkiem Myśliwskim – XIX wieczny neogotycki pałac, obecnie wykorzystywany na potrzeby Centrum Kształcenia Nauczycieli. Pałac jest bardzo dobrze zachowany i stanowi przykład neogotyckiej architektury romantycznej. Jego początki datuje się przed rokiem 1853. Budowa pałacu trwała pomiędzy 1853 (lub 1876?) a 1893 r. Pałac ten jest przykładem neogotyckiej architektury romantycznej. Pałac zachował kompletny neogotycki detal architektoniczny, tak wewnątrz jak i na zewnątrz budynku, oraz oryginalną stolarkę okienną i drzwiową. Szczególnie godna polecenia jest, zachowana w swej pierwotnej, neogotyckiej formie, klatka schodowa z modrzewiowymi schodami. Na terenie Mokrzyszowa zachowały się do naszych czasów liczne zabudowania folwarczne oraz dawny dom zarządcy posiadłości. Pałac otoczony jest pozostałościami po historycznym założeniu parkowym. Zamek znajduje się w Tarnobrzegu, w Mokrzyszowie, przy ul. H. Sienkiewicza. Naprzeciwko pałacu znajduje się kościół parafialny pod wezwaniem Chrystusa Dobrego Pasterza. Zobacz też Pałac Tarnowskich w Tarnobrzegu Przypisy
Дворец молодёжи (Варшава)

Дворец молодёжи в Варшаве — учреждение внеклассного воспитания, расположенное на площади Парадов, 1 во Дворце культуры и науки в Варшаве. История Дворец молодежи в Варшаве как объект внешкольного воспитания начал свою работу 5 апреля 1955 года. Изначально принимали только детей, отличившихся хорошими результатами в учёбе и примерным поведением, однако, с течением времени эта формула была изменена, и начали принимать детей, которые хотят развивать свои интересы, при этом средняя оценка не была определяющей. Были созданы также органы местного самоуправления в отдельных лабораториях и отделах. В 1958 году введено 3 значка Дворца молодежи: бронзовая, серебряная и золотая. В 2000 году Дворец выпустил около 5000 девочек и мальчиков в возрасте от 6 до 19 лет, тренеров-педагогов, 89 других работников, а также многочисленные группы бывших воспитанников. К этому времени в мероприятиях Дворца Молодежи приняли участие около 270 000 детей и подростков. Ежегодно проходят во время каникул лагеря в филиале Дворца в Печарках на берегу озера Даргин на территории Муниципалитета Позездже. Руководство Директор Дворца молодежи: Урсула Ваковка Заместитель директора: Андрей Ян Вырозембски Заместитель директора по учебной работе: Анна Богданска Заместитель директора по учебной работе: Марлета Вырзиковска-Томчак Филиал Варшавского Дворца Молодежи в Печарках Филиал был создан в 1961 году как учреждение для участников мероприятий Дворца. Занимает площадь в 22 гектара, на которой расположен ряд курортов, которые используют во время занятий туристы. Значки В 1958 году было введено трехочковое различие для участников: Бронзовый знак (1 эффективность) Серебряный значок (2 дополнительных навыка) Золотой знак (2 дополнительных навыка) Концепция значка была разработана и внедрена тогдашним директором Дворца молодежи Ежи Береком. Знак Почетного Дворца Молодежи также вручается людям, которые внесли свой вклад в развитие Дворца, или работникам, которые не могут получить его по состоянию здоровья. Кандидат должен получить пять навыков из шести возможных: навыки плавания стрельба бальные танцы информатика парусный спорт знание иностранного языка Эффективность должна быть достигнута во время занятий во Дворце молодежи, но разрешено вывозить их за пределы Дворца, тогда кандидат должен подтвердить их соответствующим документом. Ссылки Сайт Дворца молодежи Исторический очерк отдела информационных технологий Дворца молодежи в Варшаве
Pałac Ogińskich i Potulickich w Krakowie

Pałac Ogińskich i Potulickich – zabytkowy pałac znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Józefa Piłsudskiego 4, na Nowym Świecie. Pałac został wybudowany w 1879 roku według projektu Filipa Pokutyńskiego jako pałac miejski Ogińskich i Potulickich. Potem był siedzibą Krakowskich Towarzystw Jeździeckich, a wraz z nią Resurs Krakowski oraz Kasyno Końskie. Budynek został zniszczony poprzez bombardowanie w czasie II wojny światowej. Ruiny pałacu wraz z działką po zakończeniu II wojny światowej zakupiła staraniem kardynała Adama Stefana Sapiehy Archidiecezja Krakowska. Pałac został przez władze kościelne wiernie odbudowany. Po odbudowie początkowo mieściło się w nim niższe seminarium duchowne a następnie stał się on drugim budynkiem Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Dzieje domu przy ul. Piłsudskiego 4 (strona Wyższego Seminarium Duchownego)
Palais Nowik

Das Palais Nowik in Białystok, einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Podlachien, wurde von 1910 bis 1912 errichtet. Die Villa an der Lipowa-Straße 35 ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Das Wohnhaus im Jugendstil wurde für den jüdischen Tuchfabrikanten Chaim Nowik erbaut. Das Haus mit einem hervorspringenden Eckturm setzt einen markanten Akzent in der Straßenflucht. Heute wird das Gebäude von der polnischen Armee genutzt. Weblinks Palais Nowik bei Virtuelles Schtetl
Pałac Nowika w Białymstoku

Pałac Nowika – rezydencja białostockiego fabrykanta Chanona-Hersza Nowika, znajdująca się przy ulicy Lipowej 35. Opis Budynek został wybudowany w latach 1910–1912. Jest to eklektyczny pałac z charakterystyczną rotundą w narożniku. Wewnątrz zachowana oryginalna, secesyjna polichromia. Za pałacykiem znajdowały się trzy budynki gospodarcze (zachował się jeden) i ozdobny ogród (pozostało po nim jedynie kilka drzew). Obecnie siedzibę ma tu Wojskowa Komenda Uzupełnień w Białymstoku. Pałac Nowika jest jednym z punktów otwartego w czerwcu 2008 r. Szlaku Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku opracowanego przez grupę doktorantów i studentów UwB – wolontariuszy Fundacji Uniwersytetu w Białymstoku. Jest także punktem; Szlaku Esperanto i Wielu Kultur, Szlaku Dziedzictwa Żydowskiego oraz Szlaku Białostockich Fabrykantów. Przypisy Linki zewnętrzne Szlak Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku. [dostęp 2009-07-18]. Szlak Esperanto i Wielu Kultur w Białymstoku. [dostęp 2012-07-24]. Spacer śladami białostockich fabrykantów. [dostęp 2011-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 grudnia 2013)]. Pałac Nowika polska-org.pl
Pałac Oskara Kona

Pałac Oskara Kona – willa w Łodzi wybudowana w 1903 dla przedsiębiorcy budowlanego Jana Stecka. Jej projekt sporządził Franciszek Chełmiński. Według pierwotnego założenia willa nawiązywała stylem do renesansu. Późniejszy jej użytkownik, właściciel Widzewskiej Manufaktury – Oskar Kon, zmienił jej formę. Po przebudowie budynek posiada klasycystyczną bryłę, bez zbędnych dekoracji na fasadzie. Nad głównym wejściem jest portyk ze schodami. Z dawnego wystroju wnętrz prawie nic się nie zachowało. Teren pałacu ogrodzony jest wysokim parkanem, obok bramy znajduje się stróżówka. Budynek zdobył sławę dzięki jego późniejszemu właścicielowi: w 1948 stał się siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, a od 1958 (po połączeniu z Państwową Wyższą Szkołą Aktorską) siedzibą Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera, popularnie nazywanej Filmówką. Przypisy
Pałac Oppersdorfów w Ołdrzychowicach Kłodzkich

Pałac Oppersdorfów w Ołdrzychowicach Kłodzkich – zabytkowy pałac we wsi Ołdrzychowice Kłodzkie z XVIII w., przebudowany w stylu neoklasycystycznym w XIX i XX w. Obecnie jest siedzibą zakonu franciszkanek szpitalnych. Historia Barokowy pałac rodziny Oppersdorfów został wzniesiony w XVIII w. W 1929 roku hrabina Zofia Gabriela Antonia von Oppersdorf (1863-1942) sprzedała pałac siostrom franciszkankom szpitalnym. Architektura Pałac jest budynkiem dwukondygnacyjnym na rozczłonkowanym, asymetrycznym rzucie z dostawioną wieżyczką, czworoboczną, dwukondygnacyjną, nakrytą łamanym, czterospadowym dachem. Na osi pałacu znajduje się kolumnowy portyk podtrzymujący balkon, wyżej jest skromny tympanon. Elewacja jest dzielona pilastrami, a naroża wieżyczki zdobione wydatnym boniowaniem. Całość otacza ładnie utrzymany park krajobrazowy. Obecnie w pałacu mieści się dom macierzysty – siedziba prowincji polskiej ss. franciszkanek szpitalnych. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0. Linki zewnętrzne Galeria zdjęć. palaceslaska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-27)].
Pałac Przebendowskich w Krakowie

Pałac Przebendowskich (Kamienica Chwalibogowskich) – zabytkowy pałac z ok. poł. XVIII wieku najprawdopodobniej zaprojektowany przez Franciszka Placidiego jako pałac w typie dworu. Położony przy ul. św. Jana 13 w Krakowie. Powstał przez połączenie czterech XV-wiecznych domów. W pierwszej połowie XIX wieku właścicielem posiadłości został prawnik i polityk Konstanty Leon Chwalibogowski. Drugie i trzecie piętro nadbudowano kolejno w drugiej połowie XIX i w pierwszej połowie XX w. W późnobarokowym portalu umieszczony jest herb Nałęcz, należący do rodziny Chwalibogowskich. Bibliografia Adamczewski Jan, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, s. 300–301. Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Kraków 2000. Rożek M., Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, s. 82–92.