NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz mennonicki w Stogach

Cmentarz mennonicki w Stogach – nekropolia mennonitów z 1768 położona w Stogach. Jest uważana za największy cmentarz mennonicki w Polsce. Opis cmentarza Obiekt ma powierzchnię 2,6 ha i jest podzielony na 6 kwater, rozgraniczonych szpalerami drzew. Rosną tu lipy, świerki oraz 300-letni dąb o wysokości 20 metrów i obwodzie 440 cm. Ostatnie pochówki odbywały się podczas II wojny światowej. Na terenie cmentarza znajduje się 260 obramowań grobów pojedynczych i podwójnych, a także 78 stel oraz innych nagrobków z krzyżami, tablicami a także tumb. Na nagrobkach użyto wielu symboli przyjętych w kulturze religijnej mennonitów. Ich liczbę ustalono na 41. Oktawia Gorzeńska w następujący sposób objaśnia niektóre z nich: Na cmentarzu znajduje się 5 stel ze zlikwidowanego cmentarza w Lasowicach Wielkich. Literatura Jerzy Domino, Budownictwo i cmentarze mennonickie na Żuławach Wiślanych, [w:] Mennonici na Żuławach. Ocalone dziedzictwo, red. Ewa Gilewska, Grażyna Szcześniak, Iwona Ziętkiewicz, Muzeum Narodowe w Gdańsku, Gdańsk 2007, s. 76-82 ISBN 978-83-88669-13-2 Edmund Kizik, Mennonici w Gdańsku, Elblągu i na Żuławach Wiślanych w drugiej połowie XVII i w XVIII wieku. Studium z dziejów małej społeczności wyznaniowej, Wydawnictwo Gdańskie, Gdańsk 1994, s. 150 83-85843-10-8 Przypisy Linki zewnętrzne Film o cmentarzu mennonickim w Stogach (Mennoniten Friedhof Heubuden - Stogi.mpg) na witrynie youtube.com (dostęp: 2015-02-10). Autor: Lech Bieszka
Kościół św. Jana Chrzciciela w Strychach

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela – katolicki kościół filialny znajdujący się w Strychach (gmina Przytoczna). Należy do parafii Świętej Trójcy w Goraju. Modernistyczna świątynia na planie prostokąta z wieżą stoi w centrum wsi. Otoczenie Przy kościele zabudowania Katolickiego Ośrodka Terapii Uzależnień Anastasis, powołanego do działania w 2003 przez bpa Adama Dyczkowskiego. Ośrodek powstał pod auspicjami Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej (jednym z inicjatorów powstania był bp Edward Dajczak). Przy kościele istnieje park i wcześniejsza kaplica. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Świniarach

Kościół pw. Matki Boskiej Królowej Polski w Świniarach – kościół filialny zlokalizowany we wsi Świniary, w gminie Skwierzyna (województwo lubuskie). Należy do parafii św. Mikołaja Biskupa ze Skwierzyny. Historia Pierwsza (szachulcowa) świątynia stała we wsi prawdopodobnie już w 1616 z fundacji tutejszych właścicieli - Unrugów. Spłonęła ona od uderzenia pioruna w 1873. Obecny, neogotycki, murowany kościół wybudowano w 1877 (lub 1885, lub 1904), jako świątynię protestancką (obok znajdował się cmentarz ewangelicki - obecnie zmieniony na nekropolię katolicką). Po II wojnie światowej Po 1945, kościół ten afiliowano w parafii w Krobielewku, która jednak nigdy nie została powołana. W 1949, proboszcz skwierzyński przejął świątynię do swojej parafii. W tym samym roku budynek otoczono murem. Architektura Kościół posiada prostokątną nawę główną i pięcioboczny chór od północy. Czterokondygnacyjna wieża z dzwonnicą na planie kwadratu usytuowana od południa i zwieńczona sygnaturką. Bryłę charakteryzują wysokie, schodkowe szczyty. Dach kryty dachówką karpiówką. Wyposażenie Cenne jest historyczne wyposażenie: retabulum ołtarzowe oraz cynowe świeczniki. W 2011 ściany kościoła zaczęły pękać, a świątynia znajdowała się w coraz gorszym stanie technicznym. W następnych latach została poddana gruntownemu remontowi (również w 1970 dokonano drobnych napraw). Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Trzebiczu

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Trzebiczu - murowany kościół zlokalizowany we wsi Trzebicz, w gminie Drezdenko, w województwie lubuskim. Historia Pierwsza świątynia we wsi istniała w XVIII wieku. Z uwagi na zły stan techniczny budowli, została ona zastąpiona nową, w konstrukcji ryglowej. Oddano ją do użytku w lipcu 1749 (poświęcono go 3 listopada 1749). Kościół ten posiadał dwa dzwony, a miejsca w ławkach wylosowano, celem uniknięcia ewentualnych zatargów między wiernymi. Obiekt spłonął prawdopodobnie w 1762. W 1865 utworzono w Trzebiczu parafię ewangelicką, a w 1879 oddano do użytku obecną, neogotycką, ceglaną świątynię. Kościół, nakryty dachem dwuspadowym, zbudowano na planie prostokąta, z absydą i czterokondygnacyjną wieżą, krytą hełmem. We wnętrzu wystrój neogotycki, w tym empory oparte na drewnianych słupach. Wyposażenie Na oryginalne wyposażenie neogotyckie składają się m.in.: ławki z przełomu XIX i XX wieku, fisharmonia (Mannborg) z początku XX wieku, prospekt organowy i manuał z początku XX wieku (Wilhelm Sauer, Frankfurt nad Odrą). Od 1951 jest siedzibą parafii katolickiej. Kościół był remontowany w 2008 (malowanie) i 2011 (elementy drewniane). 14 maja 2011 odsłonięto tablicę ku czci 60-lecia parafii (poświęcił ją bp Stefan Regmunt). W 2012 ponownie uruchomiono zegar na wieży. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Trzebiszewie

Kościół pw. św. Jana Nepomucena w Trzebiszewie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Trzebiszewie (gmina Skwierzyna). Historia Pierwsza wzmianka o trzebiszewskiej świątyni pochodzi z 1454. W 1604 istniał tu kościół pod wezwaniem św. Stanisława z pietą w ołtarzu głównym. Przejściowo administrowali nim protestanci, ale w 1607 ponownie był katolicki i nosił wezwanie Narodzenia NMP, będąc najbardziej na zachód wysuniętą siedzibą parafii I Rzeczypospolitej. W 1778 obiekt spłonął, a w 1779 został odbudowany (poświęcono go w listopadzie). W 1840 spłonął ponownie w wielkim pożarze Trzebiszewa. W latach 1846-1848 powstała obecna świątynia reprezentująca styl arkadowy. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 139 – Tursko-Łosie

Cmentarz wojenny nr 139 – Tursko-Łosie – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się we wsi Tursko w powiecie tarnowskim, w gminie Ciężkowice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Lokalizacja Cmentarz wykonano na wzgórzu wznoszącym się po prawej stronie rzeki Białej, przy drodze do Rzepiennika Marciszewskiego. Dojechać do niego można przez mosty z Bogoniowic lub Ciężkowic. Cmentarz znajduje się przy samej drodze, po jej lewej stronie, między domami. Opis cmentarza Projektantem cmentarza był polski architekt Jan Szczepkowski. Cmentarz wykonano na planie prostokąta na stoku opadającym na południowo-zachodnią stronę. W jego górnej części znajdują się 4 drzewa będące pomnikami przyrody. Cmentarz otoczony jest kamiennym murem z betonowym daszkiem. Wejście znajduje się w dolnej części cmentarza. Jest to zbudowana z kamienia brama zamykaną dwuskrzydłową, żelazną furtkę. W tylnej części cmentarza w ogrodzeniu znajduje się pomnik. Jest to betonowy krzyż o wysokości około 3 metrów, osadzony na zbudowanym z kamieni cokole. Od furtki do pomnika prowadzi szeroka ścieżka, przed krzyżem zamknięta pojedynczym nagrobkiem. Nagrobki ułożone są w rzędach po obydwu stronach ścieżki i posiadają żelazne krzyże lub betonowe stele. Jest kilka rodzajów tych krzyży: potrójne z pojedynczymi poprzeczkami (krzyże łacińskie) potrójne z dwoma poprzecznymi ramionami (krzyże lotaryńskie) pojedyncze z jednym poprzecznym ramieniem pojedyncze z dwoma poprzecznymi ramionami Wszystkie krzyże wykonane są z grubych żelaznych płaskowników osadzonych na betonowym cokole i posiadają tabliczki imienne. Na stelach również są tablice imienne. Cmentarz został w 2005 r. poddany kapitalnemu remontowi i w 2015 r. jest w bardzo dobrym stanie. Polegli Na cmentarzu pochowano łącznie 69 żołnierzy w 4 grobach zbiorowych i 42 pojedynczych. Spoczywa tutaj: 63 żołnierzy armii austro-węgierskiej 6 żołnierzy armii rosyjskiej Żołnierze ci polegli 2–3 maja 1915 r. w czasie bitwy pod Gorlicami. Była to wielka ofensywa, w czasie której połączone wojska austro-węgierskie i niemieckie przełamały obronę Rosjan wypierając ich z tych terenów. Przypisy
Jezioro Obrzańskie

Jezioro Obrzańskie – jezioro w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Wolsztyn. Charakterystyka Jezioro leży 2 km na południe od Obry i jest w znacznej części otoczone lasami sosnowymi. Linia brzegowa o dł. 6750 m jest bardzo urozmaicona, tworzy liczne zakola, zatoczki i półwyspy. Jeden z półwyspów dzieli jezioro na dwie części: południową i zarastającą północną, która jest miejscem gniazdowania m.in. perkoza rdzawoszyjnego, zausznika, bąka, żurawia i gęgawy. Przypisy
Wyspa Zamkowa (Jezioro Góreckie)

Wyspa Zamkowa – jedna z dwóch wysp na Jeziorze Góreckim w Wielkopolskim Parku Narodowym (druga to Kopczysko). Charakterystyka Jest częścią obszaru ochrony ścisłej „Jezioro Góreckie”. Wyspa jest pagórkiem kemowym porośniętym gęstym lasem liściastym, w którym występują dęby, graby i buki. Powierzchnia wyspy wynosi 1,25 ha. Na wyspie znajdują się ruiny neogotyckiego zameczku-pałacyku wybudowanego w latach 1824–1825 przez Tytusa Działyńskiego. Zamek, a właściwie pałacyk, był prezentem ślubnym dla jego siostry Klaudyny Potockiej, która wyszła za mąż 25 sierpnia 1825. Zbudowany na planie litery „L” dwukondygnacyjny obiekt otoczony był parkiem, o czym świadczą pozostałe drzewa obce gatunkowo, takie jak np. ajlant gruczołowaty. Klaudyna Potocka z mężem Bernardem mieszkali na wyspie kilka lat, do wybuchu powstania listopadowego w 1830 roku. Po wyjeździe do Warszawy Potoccy na wyspę już nigdy nie wrócili. Zameczek został zniszczony w 1848 roku w czasie Wiosny Ludów ostrzałem artyleryjskim wojsk pruskich. Sądzono, że znajduje się tam rząd powstańczy. Komitet Narodowy jednak nigdy na wyspie nie rezydował. Położenie pałacyku w obszarze objętym ochroną ścisłą stwarza ogromne trudności w związku z przeprowadzeniem prac konserwatorskich, dlatego pozostaje on do dzisiaj w ruinie. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Góreckie. Ruina zameczku romantycznego. [w:] www.zamkipolskie.com [on-line]. [dostęp 2018-12-09]. Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Narodowy koło Poznania” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Schloss Alt Schönau

Das Schloss Alt Schönau (polnisch Zamek w Starej Kraśnicy) befindet sich in Stara Kraśnica (deutsch Alt Schönau) in der Landgemeinde Świerzawa (Schönau) im Powiat Złotoryjski (Goldberg) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Es gehört zu den späten Schlossbauten der Renaissance in Schlesien. Bauwerk Der Bau war ursprünglich dreigeschossig und 11 Fensterachsen lang und wurde im 19. Jahrhundert um vier Achsen verkürzt. Die Fenstergewände und das Portal stammen aus der Bauzeit, die vermutlich um 1620 liegt. Bemerkenswert ist die große Mittelhalle im Erdgeschoss, die von einer stichbogigen Tonne überwölbt ist, in die schmale Stichkappen bis zur vollen Höhe des Gewölbes einschneiden. Das Tonnengewölbe ist von Engelsköpfen, Rosetten und Masken geschmückt. Die Stuckaturen ähneln denjenigen der Schweinhausburg. Schloss steht auf einem freien Hof, den eine Mauer und Eckbastionen eingrenzen. Der Mauerring ist von Fahrtor und Fußgängerpforte durchbrochen. Fahrtor und Fußgängerpforte sind durch Sperrfugenquadrierung gestaltet. Die Schlüssellochscharten sind wie in der Schweinhausburg gestaltet. Über dem Fahrtor befindet sich ein Schmuckgiebel, den Voluten umranken. Der untere Bereich des Schmuckgiebels ist mit zwei Wappen gestaltet, darüber befindet sich ein gesprengter Volutenaufsatz mit Obelisk und Kugel. Die in der Attika der Toreinfahrt angebrachte Bauinschrift verweist auf Margarthe Schlisszin geb. Schweinachin, die als „Wittib“ „dis Haus“ 1622 und 1623 erbauen ließ. 1902 baute der damalige Gutsbesitzer neben dem alten Schloss eine Villa im Neorenaissancestil. Das Schloss wurde nach 1945 in einen staatlichen Landschaftsbetrieb umgewandelt und ist darauf verfallen. Literatur Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien – Band 2 Schlösser und feste Häuser der Renaissance . Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-8035-1161-5, S. 95–96. Weblinks Einzelnachweise
Cerkiew św. Męczennika Pantelejmona w Zaściankach

Cerkiew św. Męczennika Pantelejmona – prawosławna cerkiew parafialna w Zaściankach. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Cerkiew znajduje się w graniczącej z Białymstokiem wsi Zaścianki, przy ulicy Greckiej. Historia Budowę cerkwi – według projektu Michała Bałasza – rozpoczęto w 1997, w związku z erygowaniem w 1993 parafii w Zaściankach. W ciągu 6 lat budynek świątyni był ukończony (w surowym stanie). Pierwszą Świętą Liturgię w cerkwi odprawił 15 czerwca 2003 (w 10. rocznicę utworzenia parafii) biskup białostocki i gdański Jakub. 21 sierpnia 2016 cerkiew odwiedziła delegacja Prawosławnego Patriarchatu Antiocheńskiego z patriarchą Janem X na czele. Architektura Budowla murowana, sześciokopułowa, posiadająca 40-metrową wieżę-dzwonnicę z 6 dzwonami (największy o masie 750 kg). Wewnętrzne ściany ozdabiają freski o łącznej powierzchni 1100 m², wykonane w latach 2010–2012 przez ikonografów z Doniecka. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii prawosławnej w Zaściankach – Historia. zascianki.cerkiew.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Helige martyren Pantaleons kyrka, Zaścianki

Helige martyren Pantaleons kyrka (polska: Cerkiew św. Męczennika Pantelejmona; kyrkslaviska: Це́рковь свѧтого мꙋ́ченика Пантелемонъ) är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i byn Zaścianki i Podlasiens vojvodskap, i nordöstra Polen. Kyrkan är helgad åt martyren Sankt Panteleimon, som blev avrättad år 305 under den romerske kejsaren Maximianus. Den tillhör Białystoks och Gdańsks stift. Se även Östortodoxa kyrkor Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Helige martyren Pantaleons kyrka, Zaścianki.
Cmentarz wojenny nr 135 – Zborowice

Cmentarz wojenny nr 135 w Zborowicach – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Zborowice w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Ciężkowice. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Opis cmentarza Projektantem był Anton Müller (w starszych źródłach błędnie podawany jest Jan Szczepkowski). Cmentarz stanowi osobną kwaterę w ramach cmentarza parafialnego. Znajduje się na stoku opadającym do drogi i w jej stronę jest zwrócony. Odróżnia się z daleka od pozostałej części cmentarza komunalnego, gdyż rosną na nim duże drzewa. Zbudowany jest na planie prostokąta. W górnej części cmentarza znajduje się duży betonowy krzyż na murowanym z kamienia cokole, stanowiący główny element ozdobny. Ogrodzenie w górnej części stanowi mur z kamienia łupanego nakryty betonowym daszkiem, w dolnej części stalowe rury osadzone po dwie na solidnych słupkach murowanych z kamienia. Wejście przez stalową, kutą bramkę. Nagrobki w postaci ziemnych mogił z betonowymi stelami trzech typów. Na niektórych stelach są żeliwne tablice z nazwiskami poległych, niektóre zwieńczone są żeliwnym krzyżem. Cmentarz zachowany jest w dobrym stanie, uległy zatarciu tylko ziemne mogiły, częściowo uszkodzony jest cokół betonowego krzyża. Żeliwne krzyże na cokołach są nowe (pierwotnie były drewniane). Poddany został gruntownemu remontowi w 2002 r., obecnie jednak (2015 r.) wymaga znów remontu. Polegli W 16 grobach zbiorowych i 22 pojedynczych pochowano: 23 żołnierzy armii austro-węgierskiej, 49 żołnierzy armii niemieckiej, 2 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano 62 żołnierzy, nie rozpoznano 12. Żołnierze ci zginęli 12–16 stycznia 1915 r. i 2–3 maja 1915 r. Jest wśród nich 1 oficer i 5 podoficerów. Polegli podczas walk o skrzyżowanie dróg. Miało ono duże znaczenie strategiczne, leżało bowiem na ważnym szlaku zaopatrzeniowym tego odcinka frontu. Przypisy Linki zewnętrzne Niepełna lista pochowanych
Cmentarz wojenny nr 136 – Zborowice

Cmentarz wojenny nr 136 w Zborowicach – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Zborowice w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Ciężkowice. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Lokalizacja Cmentarz znajduje się na wierzchowinie Zborowic, pomiędzy lasem i zabudowaniami pojedynczego gospodarstwa. Można do niego dojechać drogą z Ciężkowic do Staszkówki. W lesie po prawej stronie tej drogi znajduje się oryginalny, typowy słup informujący o cmentarzu, a od niego prowadzi przez las dobra droga szutrowa do gospodarstwa i cmentarza Opis cmentarza Projektantem był Anton Müller (spotyka się w niektórych opracowaniach błędną informację, że był to Jan Szczepkowski). Cmentarz składa się z dwóch wydłużonych kwater; dolnej większej i górnej mniejszej. Taki układ wynika z faktu, że w ten sposób pochowani zostali żołnierze przez swoich kolegów, a projektant dostosował wygląd cmentarza do zastanych faktów. Tylne boki obydwu kwater przylegają do lasu. Łączna długość cmentarza wynosi 90 m. Na obydwu kwaterach znajdują się podobne pomniki centralne. Są to duże betonowe krzyże łacińskie osadzone na murowanych z kamienia cokołach. Po obydwu stronach krzyża na dolnej kwaterze są ponadto ławy pomnikowe. Ogrodzenie stanowią murowane z kamienia słupki nakryte betonowymi daszkami i połączone stalowymi rurami. Wejście przez kute, metalowe furtki pomiędzy kamiennymi słupkami. Na polu cmentarnym są 2 mogiły zbiorowe i 5 pojedynczych. Ustawiono na nich kilka betonowych steli z nazwiskami poległych. Polegli Pochowano tu 455 żołnierzy armii austro-węgierskiej narodowości węgierskiej. Zidentyfikowano 197, pozostali są nieznani. Wśród pochowanych jest 8 podoficerów. Wszyscy zginęli w dniach 8–23 marca 1915 r. W tym miejscu, na wzgórzach Zborowic węgierscy honwedzi podjęli ostatnią, desperacką próbę przełamania frontu. Jej celem było przerwanie rosyjskiej obrony i odblokowanie oblężonej przez Rosjan twierdzy Przemyśl. Mimo wysiłku i poniesionych ogromnych strat atak zakończył się niepowodzeniem, frontu rosyjskiego nie udało się przełamać i twierdza poddała się 23 marca 1915 r. Los cmentarza Pochówku dokonali żołnierze. Cmentarz rozpoczęto budować w 1915 r. Początkowo między dwoma jego kwaterami biegła droga. Była jednak zbyt stroma i obecnie poprowadzono ją poniżej dolnej kwatery. Po drugiej wojnie światowej nie dbano o cmentarze z I wojny i ulegały one niszczeniu. W 2002 r. przeprowadzono generalny remont cmentarza, w czasie którego m.in. wyczyszczono go z zarośli i wstawiono betonowe stele z żeliwnymi tablicami z nazwiskami poległych. Po remoncie cmentarz jest w dobrym stanie, różni się jednak nieco od pierwotnego. Górna kwatera ma pojedyncze rury między słupkami ogrodzenia (zamiast podwójnych). Przypisy
Zespół pałacowo-parkowy w Ojrzanowie

Zespół pałacowo-parkowy w Ojrzanowie – zaprojektowany w stylu klasycystycznym przez Władysława Marconiego znajdujący się na terenie gminy Żabia Wola w powiecie grodziskim, w Ojrzanowie. Zespół jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem 605 z 28.07.1983. W skład zespołu wchodzą pałac oraz 13-hektarowy park. Historia Pałac zbudowany został w XIX wieku na miejscu dawnej siedziby Ojrzanowskich. W pierwszej połowie XX wieku kompleks znalazł się w rękach rodziny Dziewulskich, która zbudowała między innymi przypałacową szkołę. W roku 1946 zespół został sprzedany rodzinie Zielińskich, którzy odstąpili go Stowarzyszeniu PAX w latach 60. Następnie majątek kupiła firma Inco-Veritas. Aktualnie całość zespołu przeznaczona została na hotel. Architektura Budowa w późnym stylu klasycystycznym na planie prostokąta, z cegły, otynkowana. Elewacja frontowa 11-osiowa. Szczyt frontu zwieńczony oculusem. Ryzality skrajne, jednoosiowe. Portyk toskański czterokolumnowy. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o zespole na stronie gminy Żabia Wola. zabiawola.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-29)]. pałac w Ojrzanowie na stronie polskiezabytki.pl
Żabie Oko

Żabie Oko je pleso v polské části Vysokých Tater ve skupině Rybích Stawků. Leží na Rybím potoku v údolí Dolina Rybiego Potoku ve Vysokých Tatrách v Polsku. Má rozlohu 0,11 ha. Je 46,5 m dlouhé a 39,5 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2,3 m. Má objem 1060 m³. Leží v nadmořské výšce 1390,4 m. Okolí Jezero má kruhový tvar. V některých mapách je poloha jezera uvedena chybně, když popis Żabie Oko je uveden u Małeho Morskieho Oka a popis Małe Żabie Oko je uveden u Żabieho Oka. Vodní režim Jezerem protéká z jihozápadu na severovýchod Rybí potok, který přitéká z Małeho Morského Oka a odtéká na sever do Małeho Żabieho Oka. Přístup Ve vzdálenosti 50 m od severního břehu vede silnice k Morskému Oku. K jezeru se lze dostat: po společné a červené turistické značce od Morského Oka (5 minut), po červené turistické značce od Wodogrzmotů Mickiewicza (1:40 hodiny), po modré turistické značce od Schroniska PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (2 hodiny). Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Żabie Oko na Wikimedia Commons
Żabie Oko

Das Froschauge (pl. Żabie Oko) in Polen ist einer der drei Fischseen (pl. Rybie Stawki), auch Fischaugen genannt (pl. Rybie Oczy), im Fischbachtal (pl. Dolina Rybiego Potoku) in der Hohen Tatra. Der Gletschersee befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska. Er liegt in einer streng geschützten Torflandschaft und ist nicht zugänglich. Er ist ein Refugium für zahlreiche Tier- und Pflanzenarten. Unweit des Sees verläuft der obere Teil der Panoramastraße Oswald-Balzer-Weg. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Muzeum Fort XII Werner w Żurawicy

Muzeum Fort XII Werner w Żurawicy – muzeum, położone na terenie wsi Żurawica (powiat przemyski). Placówka mieści się w pomieszczeniach Fortu W XII „Werner”, będącego częścią Twierdzy Przemyśl i jest prywatnym przedsięwzięciem Sławomira Golonki. Fort dla zwiedzających otwarto w 2010 roku. W ramach muzealnej ekspozycji prezentowane są pamiątki oraz eksponaty, nawiązujące do historii fortu oraz lat I wojny światowej. Na wystawie prezentowane są m.in. militaria, umundurowanie i oprzyrządowanie wojskowe, meble i przedmioty codziennego użytku oraz dokumenty i fotografie. W muzealnych wnętrzach zrekonstruowano ziemiankę z okresu wojny oraz zbudowano dioramy potyczek z czasów II wojny światowej. Oprócz wystaw militarnych, od 2014 roku w muzeum działa Galeria Sztuki Regionalnej, działająca pod patronatem Lokalnej Organizacji Turystycznej w Przemyślu. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym codziennie. Wstęp jest płatny. Poza działalnością wystawienniczą placówka oferuje wynajem sal oraz organizację imprez okolicznościowych. Zobacz też Twierdza Przemyśl Muzeum Twierdzy Przemyśl Fort W VIII „Łętownia” Fort W X „Orzechowce” Przypisy Bibliografia Fort XII Werner. www.fortwerner.pl. [dostęp 2015-05-13]. (pol.).