NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lubella (przedsiębiorstwo)

Lubella – polski producent makaronów, płatków śniadaniowych, zbożowych przekąsek (paluszki), mąk i kasz z siedzibą w Lublinie. Historia Historia Lubelli sięga końca XIX wieku, gdy w Lublinie powstał pierwszy młyn – młyn Krauzego – który do dziś wchodzi w skład majątku przedsiębiorstwa. Po II wojnie światowej przedsiębiorstwo funkcjonowało jako Państwowe Zakłady Zbożowe. Wówczas przeszło ono gruntowną reorganizację i unowocześniło produkcję. Od 2003 roku Lubella należy do Grupy Maspex z Wadowic. Produkcja w spółce prowadzona jest w oparciu o międzynarodowy standard bezpieczeństwa żywności uznany przez Global Safety Initiative. Portfolio marki 1. Makarony makarony klasyczne makarony jajeczne makarony pełnoziarniste 2. Danie na ciepło 3. Płatki śniadaniowe dziecięce dorosłe 4. Mąki i kasze 5. Przekąski zbożowe Paluszki standard Paluszki natures Zaangażowanie społeczne W 2020 roku w ramach akcji #LubellaŁączy marka przekazała 200 tysięcy produktów dla dzieci z placówek opiekuńczo-wychowawczych. Lubella wsparła placówki przekazując swoje makarony, płatki, mąkę i paluszki. W tym samym roku Lubella włączyła się w ogólnopolską akcje muzyczną #Hot16challenge2 i nagrała swoją zwrotkę muzyczną, zachęcając tym samym do wpłacania datków na walkę z koronawirusem. Marka zaprosiła do inicjatywy inną lubelską firmę, browar Perła. Inwestycje W 2018 roku Lubella uruchamiała nowoczesny kompleks produkcyjny i centrum logistyczne o wartości 130 mln zł. Inwestycja obejmowała: budowę hali produkcyjno-magazynowej wraz z infrastrukturą techniczną i instalacją nowoczesnej linii produkcyjnej oraz budowę zautomatyzowanego magazynu wysokiego składowania. Nagrody Zarówno firma Lubella, jak i jej produkty, otrzymały wiele prestiżowych wyróżnień i nagród, do których należą między innymi: Godło Promocyjne Teraz Polska, Hit Handlu, Perła Rynku FMCG, Konsumencki Znak Jakości, nagroda Orły Wprost 2019, Przebój FMCG w kategorii „Makarony”. W 2021 roku w raporcie Superbrands 2021 marka Lubella zajęła 11. miejsce. Natomiast w konkursie „Złote Paragony 2021” w kategorii „Makarony” laureatem został Lubella makaron Classic. Z kolei w kategorii „Produkty śniadaniowe i zbożowe”, nagrodzono płatki dla dzieci Lubella Choco Muszelki. W tym samym roku marka stanęła na podium w kategorii makarony w plebiscycie "Hit Handlu". Akademia Lubella Projekt organizowany od 2017 roku. Akademia Lubella to ogólnopolski program edukacyjny skierowany do klas VI-VIII szkół podstawowych. Celem programu jest edukacja młodzieży na temat potrzeby różnicowania produktów w codziennej diecie oraz uświadomienie uczniom, jak ważną rolę odgrywają one w odżywianiu. Akademia Lubella uczy nie tylko komponowania zróżnicowanych, wartościowych posiłków, ale również prawidłowych zachowań związanych z niemarnowaniem jedzenia i doceniania samodzielnego przygotowywania posiłków, a także wartości płynących ze wspólnego spożywania posiłków. Do tej pory w programie wzięło udział ponad 700 tys. uczniów szkół podstawowych. Przypisy Linki zewnętrzne lubella.pl
Lubelska (zajezdnia autobusowa)

Zajezdnia MPK Rzeszów – zajezdnia MPK w Rzeszowie przy ul. Lubelskiej. W marcu 1994 roku przedsiębiorstwo otrzymało nową zajezdnię autobusową zlokalizowaną przy ul. Lubelskiej. Obiekty upadłego przedsiębiorstwa transportowego "TRANSBUD" zakupiły władze samorządowe miasta, przekazując je na rzecz MPK. Po przeprowadzonej modernizacji, obiekty te stanowią bardzo nowoczesne i funkcjonalne zaplecze techniczne dla komunikacji miejskiej. Po przeniesieniu głównej siedziby MPK z dawnej zajezdni przy ul. Trembeckiego, która zakończyła działalność w maju 2015 r. i sprzedaży terenu prywatnemu inwestorowi w 2016 r., stała się jedyną oficjalną siedzibą przedsiębiorstwa.
Lubianka (jezioro)

Lubianka – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w pow. wałeckim, w gminie Wałcz, leżące na terenie Równiny Wałeckiej. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Lubianka. W różnych publikacjach jezioro to występuje pod nazwami Łubianka, Ostrowiec Duży, Lubno Duże lub Ostrowieckie. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 90,0 ha przez 91,2 ha do 99,28 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 93,5 m n.p.m. lub 93,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,1 m, natomiast głębokość maksymalna 17,8 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1992 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe, o typowym dla tych jezior wydłużonym kształcie. W jego południowej części znajduje się strzeżona plaża przylegającego do jeziora ośrodka wypoczynkowego należącego do Caritasu. Od południa przylegają do jeziora bagna, przez które jest ono połączone z rzeką Dobrzycą. Przypisy
Lubiatowo (jezioro)

Lubiatowo – jezioro w Polsce w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim w mieście Tuczno. Inną spotykaną w publikacjach nazwa tego jeziora to Jezioro Liptowskie. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe o typowym dla tych jezior wydłużonym kształcie i stromych brzegach porośniętych lasem. Na zachodnim brzegu znajduje się kąpielisko i niewielki kemping. Przez jezioro przepływa rzeka Runica, która łączy jezioro z jeziorem Tuczno i Jeziorem Zamkowym. Na jeziorze dopuszczone jest używanie jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi w okresie od 1 czerwca do 30 września w godzinach od 8:00 do 20:00. W 2010 na jego terenie ustanowiono rezerwat przyrody Nad Jeziorem Liptowskim o powierzchni 54,04 ha. Zobacz też Lubiatowo Przypisy
Lubięcin (przystanek kolejowy)

Lubięcin – zamknięty przystanek kolejowy i ładownia, dawniej stacja kolejowa we wsi Lubięcin w woj. lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Nowa Sól. Linki zewnętrzne Lubięcin, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Lubogoszcz (jezioro)

Lubogoszcz (Lubygość, kaszb. Jezoro Lëbògòszcz) – dystroficzne jezioro rynnowe w Polsce o powierzchni całkowitej 17,8 ha, położone na północny zachód od Mirachowa w gminie Kartuzy, w powiecie kartuskim (województwo pomorskie), na Pojezierzu Kaszubskim w zespole jezior Potęgowskich. Leży w obrębie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Jest otoczone utworzonym w 1962 rezerwatem krajobrazowym „Lubygość” o powierzchni 69,37 ha. Cechą charakterystyczną akwenu jest woda o krwistobrunatnym zabarwieniu, zarówno w jeziorze, jak i dopływającym strumieniu. Mimo tej nietypowej barwy, w jeziorze można się kąpać, choć niedostępne brzegi i spora odległość od najbliższego parkingu powodują, że nie jest to często odwiedzane miejsce. Nieopodal brzegu jeziora znajdują się jaskinie, podobne z wyglądu do Grot Mechowskich. Po prawej stronie jeziora, w odległości ok. 3 km od brzegu znajduje się bunkier „Ptasia Wola” i pomnik upamiętniający bohaterskich obrońców nad jeziorem Lubogoszcz. Pod koniec lata 1943 roku Gestapo nasiliło działania skierowane na rozbicie Tajnej Organizacji Wojskowej Gryf Pomorski. Grupa gestapowców z Janem Kaszubowskim na czele we wrześniu 1943 roku otoczyła część Lasów Mirachowskich w celu likwidacji oddziału Gryfa Pomorskiego, działającego w tych okolicach. Udało im się otoczyć bunkier „Ptasia Wola”, w którym kwaterowało wraz z sąsiednim bunkrem (już nieistniejącym) ok. 20 żołnierzy. W pobliżu jeziora przebiega turystyczny Szlak Kaszubski. Na południe od jeziora, naprzeciwko leśniczówki Mirachowo, znajduje się pomnik przyrody – świerk o wysokości około 27 m, obwodzie 3,5 m i wieku około 200 lat. Zobacz też Kamienica Królewska Mirachowo Lubgost – imię męskie Przypisy Linki zewnętrzne Grota Mirachowska
Lubowisko

Lubowisko (kaszb. Jezoro Lubòwiskò) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim (powiat kartuski, województwo pomorskie). Położone jest w atrakcyjnej części obszaru Kaszubskiego Parku Krajobrazowego zwanego Szwajcarią Kaszubską. Lubowisko łączy się poprzez wąski przesmyk z Jeziorem Dąbrowskim i stanowi część szlaku wodnego „Kółko Raduńskie”. Lubowisko jest ostatnim z jezior Kółka Raduńskiego, jest akwenem „zapuszczonym”, czyli zarośniętym, z utrudnionymi warunkami nawigacyjnymi na końcu szlaku. Do początku szlaku na Jeziorze Stężyckim pozostaje już tylko 1500 m do pokonania drogą lądową. Zobacz też Czapelski Młyn Kościerzyna Krzeszna Radunia Wzgórza Szymbarskie Stężyca Szymbark Linki zewnętrzne Kaszubski Park Krajobrazowy Szlak wodny „Kółko Raduńskie”. kartuzy.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-08-24)]. Spływ Radunią. kajaki.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-11)]. Widoki z Wieżycy
Lubrza (jezioro)

Lubrza – niewielkie jezioro morenowe w Polsce, położone na Pojezierzu Łagowskim, na północny wschód od miejscowości Lubrza w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. Jezioro jest obecnie wykorzystywane głównie przez wędkarzy. Przez jezioro Lubrza przebiega Lubrzański Szlak Kajakowy. Przypisy
Stadttheater Grünberg

Im ehemaligen Stadttheater Grünberg in Zielona Góra ist heute das Lebusser Theater (polnisch Lubuski Teatr w Zielonej Górze) untergebracht. Theatergeschichte Im Gegensatz zum gut organisierten Grünberger Vereinswesen kann von einer Theatergeschichte erst gegen Ende des 19. Jahrhunderts gesprochen werden. In den Bühnenjahrbüchern der 1880er- und 1890er-Jahre sind wechselnde Theatervorstellungen reisender Gesellschaften vermerkt. Ab 1919 gab es einen festen Theaterspielort im Parkhotel. Nach jahrelangen Bemühungen in den 1920er Jahren gelang es Oberbürgermeister Busse in Zusammenarbeit mit der lokalen Sektion des Volksbühnenvereines, staatliche Mittel für ein kommunales Zentrum zu erhalten, das auch ein „Sprech- und Tonfilmtheater“ umfassen sollte. Der Bau wurde 1929–1931 am Niedertorplatz zwischen Ring und Bahnhofsstraße errichtet. Das Theater wurde am 1. April 1931 vormittags mit der Ouvertüre „Die Weihe des neuen Theaters“ von Beethoven und dem Vorspiel auf dem Theater aus Goethes „Faust“ und nachmittags mit Schillers Don Carlos eröffnet. Bauwerk Der Bau füllte auf engstem Raum eine vorherige Baulücke und ist einer der wenigen deutschen Theaterbauten im Art déco. Die schmale und niedrige Front ist karg gestaltet. Die Wandfläche ist glatt verputzt. Nur der untere Bereich ist durch Streifenfugen sockelartig über der dreistufigen Freitreppe abgeteilt. Markant ist der aus Werksteinprofilen gebildete überlang proportionierte Rahmen, in den zwischen profilierten Trennwänden vier Glastüren eingesetzt sind. Zur Betonung der Mittelachse ist dem mittleren Portalpfeiler im oberen Bereich eine Bauplastik vorgelagert. Zu beiden Seiten des Hauptportals befinden sich zwei rahmenlos in die Wand eingelassene nur halb so hohe Ausgänge. Der Zuschauerraum ist mit einem freitragenden Rang, holzverkleideter Brüstung und dunkel abgesetztem Bühnenportal eine Variante der Berliner Theaterräume von Kaufmann, etwa dem Künstlertheater von 1913 oder dem Theater am Kurfürstendamm. Die Umfassungsmauern des Zuschauerraums sind mit abstrakten Ornamenten bemalt. Literatur Bernd Vogelsang, Funde und Befunde zur schlesischen Theatergeschichte: Theaterbau in Schlesien, Forschungsstelle Ostmitteleuropa, 1983, S. 171–174 Weblinks Historia Lubuskiego Teatru. Abgerufen am 6. Oktober 2023 (polnisch).
Lubuski Teatr

Lubuski Teatr – teatr dramatyczny w Zielonej Górze założony w 1951. W latach 1964–2019 patronem placówki pozostawał Leon Kruczkowski. Historia budynku Budynek powstał na początku 1931 jako Miejska Hala Koncertowo-Widowiskowa (niem. Stadthalle), a jej użytkowanie zainaugurowano 1 kwietnia 1931 wystawieniem opery „Madame Butterfly”. Projekt obiektu jest dziełem berlińskiego architekta Oskara Kaufmanna (1873-1956), wywodzącego się z rodziny węgierskich Żydów, twórcy tzw. Volksbühne. Był obiektem wielofunkcyjnym, przystosowanym do wystawiania dzieł zarówno dramatycznych, muzycznych, baletowych, a także oper i wyświetlania filmów. Utrzymywał się dzięki dotacjom z budżetu miasta oraz wpływom z działalności kinowej. Tuż po inauguracji odbyła się pierwsza projekcja dźwiękowego filmu, produkcji amerykańskiej w reżyserii Waltera Futtera, pt. "Africa Speaks" (Afryka mówi). Po przebudowie w czasach powojennych jego rolę zredukowano tylko do funkcji teatru. Budynek teatru wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej. L-296/A z 5 września 2008 r. Teatr Do początku lat 40. w teatrze wystawiano tylko liczące się przedstawienia dramatyczne i muzyczne, bazowano na teatrach z Berlina, Głogowa, Zgorzelca i Wrocławia. Po II wojnie światowej na krótko teatr otwarto w 1945 roku, po czym został on zamknięty na sześć lat. W roku 1951 zaczął działać Miejski Teatr Zielonogórski, w którym występowały przede wszystkim dwa zespoły – „Teatr Kolejarza” i „Nowa Reduta”. Uroczyste otwarcie nastąpiło 24 listopada 1951 sztuką Zemsta Aleksandra Fredry. 18 grudnia 1964 Państwowy Teatr Ziemi Lubuskiej zaczął funkcjonować jako Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego. 19 lutego 2019, w ramach dekomunizacji, autor dramatu Niemcy przestał być patronem instytucji. Opera Działalność operową rozpoczęto wystawieniem 1 kwietnia 1931 Madame Butterfly. Wystawił ją wrocławski teatr operowy, tytułową partię śpiewała wrocławianka Lydia Pfieffer-Clomb. Opery wystawiały teatry operowe z Berlina, Wrocławia, Drezna itp. Po wojnie wielofunkcyjną salę przebudowano do roli zwykłego teatru, m.in. mocno redukując liczbę miejsc na widowni (z 725 do 385), oraz pozbywając się potrzebnego dla scen operowych orkiestronu. Dyrektorzy 1951: Róża Gella-Czerska Halina Lubicz 1998-2007: dr Andrzej Buck 2007- Robert Czechowski Odznaczenia 2017: "Biznes wrażliwy społecznie" 2017: Odznaka Honorowa „Za zasługi dla województwa lubuskiego” Przypisy Bibliografia Janusz Opaska, Stadthalle Oskara Kaufmanna w Zielonej Górze, „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” 2002, z. 4, s. 342–360 Linki zewnętrzne Strona Lubuskiego Teatru Arseniusz Woźny – „Od Grünberga do Zielonej Góry: Budynek Teatru Lubuskiego” Dokumenty Życia Społecznego dotyczące Lubuskiego Teatru im. L. Kruczkowskiego
Lubuskie Muzeum Wojskowe

Lubuskie Muzeum Wojskowe – początki muzeum w Drzonowie sięgają 1 stycznia 1978 roku, kiedy to powstał dział wojskowy w Muzeum Ziemi Lubuskiej. Historia i ekspozycja Placówka funkcjonuje samodzielnie od 8 maja 1985 roku, a od 2015 r. jest instytucją kultury Miasta Zielona Góra. Muzeum wpisane jest do Państwowego Rejestru Muzeów. Siedzibę stanowi klasycystyczny pałac wraz z przylegającym do niego założeniem parkowym. W Muzeum znajduje się ponad 3500 eksponatów. Są tu zbiory: ciężkiego sprzętu wojskowego, lotnictwa militarnego, broni maszynowej, broni palnej, broni białej, uzbrojenia ochronnego, umundurowania, oporządzenia i wyposażenia, odznaczeń, dokumentów, map i zdjęć. W muzealnym pałacu prezentowane są czasowe i stałe ekspozycje: Broń dawna, Żołnierz polski 1914–1945, Kobiety-żołnierze, Wojsko Polskie po 1945 r., Salon myśliwski. Na terenie przeszło 4 ha parku oraz w pawilonie ekspozycyjnym prezentowane są kolekcje artylerii, rakiet, czołgów, transporterów opancerzonych, samochodów i ciężarówek wojskowych, samolotów myśliwskich i transportowych oraz helikopterów, a także skansen fortyfikacyjny. Wizytówkami muzeum są m.in. pistolet Vis wz. 32, dwa działa samobieżne SU-152, samolot ISKRA 200 BR. 16 kwietnia 1986 roku Lubuskiemu Muzeum Wojskowemu w Drzonowie nadano imię 2 Armii Wojska Polskiego. Ekspozycje stałe „Żołnierz Polski 1914–45” „Wojsko Polskie po 1945 roku” „Dawna Broń” „Kobiety-żołnierze” „Salon myśliwski” „Skansen Fortyfikacyjny” Przypisy Linki zewnętrzne Kolekcje muzealne galeria zdjęć Oficjalna strona Muzeum
Kamienica "Luftmaszyna" w Rzeszowie

Luftmaszyna (od niem. Luftmaschine - dmuchawa) – kamienica, znajdująca się na rogu ulic Juliusza Słowackiego (dawniej Różana) i Tadeusza Kościuszki w Rzeszowie, naprzeciw ratusza i rzeszowskiego rynku. Kamienica została wzniesiona w I. poł. XIX wieku, jako hotel. Znajdowała się w nim również okazała sala balowa, w której organizowano przedstawienia teatralne i bale przebierańców. Tu również powstało pierwsze rzeszowskie kino "Urania" Budynek przez długi czas był własnością Ozjasza Finka, któremu zawdzięcza nietypową nazwę. Budynek owiany był niesławą, z powodu rzekomego "przybytku rozpusty", opisywanego w Głosie Rzeszowskim na początku ub. wieku. Na kamienicy znajduje się tablica pamiątkowa, dedykowana Ignacemu Łukasiewiczowi. Przypisy
Lądko

Lądko – wyspa w północno-zachodniej Polsce, między Starą Świną i kanałem Starą Głębią. Wyspa nie jest zamieszkana. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Wyspa wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Delta Świny” oraz obszarze ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Na wschód od Lądka znajduje się Wiszowa Kępa. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Deepholm. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Lądko. Zobacz też lista wysp Polski Przypisy
Lądowisko Babięta

Lądowisko Babięta (kod ICAO: EPBB) – lądowisko w Babiętach, w gminie Piecki, w województwie warmińsko-mazurskim, ok. 25 kilometrów na południe od Mrągowa. Lądowisko należy do Maestro Investments. Lądowisko figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego od 2012. Dysponuje jedną trawiastą drogą startową o długości 600 m. Przypisy Bibliografia Strona lądowiska
Lądowisko Bezmiechowa

Lądowisko Bezmiechowa – lądowisko w miejscowości Bezmiechowa Górna, w gminie Lesko, w województwie podkarpackim. Leży około 8 km na północny wschód od Leska. W 2012 r. zostało wpisane na listę lądowisk ULC. Posiada trawiastą drogę startową o długości 630 m. Użytkownikiem lądowiska jest Akademicki Ośrodek Szybowcowy Politechniki Rzeszowskiej im. Tadeusza Góry. Historia W Bezmiechowej Górnej w okresie II Rzeczypospolitej utworzono – dzięki staraniom studentów Politechniki Lwowskiej – ośrodek szybowcowy (Polska Akademia Szybownictwa). Sprzyjające warunki naturalne, m.in. korzystne prądy termiczne, umożliwiające latanie na tzw. termikę, odkrył pionier polskiego szybownictwa, inżynier Politechniki Lwowskiej Szczepan Grzeszczyk. Lądowisko powstało na terenie wykupionym od jej dotychczasowych właścicieli, państwa Czerkawskich. Tu, w otoczeniu górskiej dzikiej przyrody, swoich sił w tym sporcie próbowała córka marszałka Jadwiga Piłsudska. Pierwsze zawody szybowcowe zostały tu zorganizowane w 1929 r. W 1930 r. powstała szkoła szybowcowa Aeroklubu Lwowskiego. 22 sierpnia 1936 r. w bazie rozpoczął się modelarski obóz szybowcowy, zorganizowany przez lwowski oddział Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Od 1936 do 1939 r. instruktorem szybowcowym w Bezmiechowej był Adam Dziurzyński. Kształciła się tutaj Wanda Modlibowska, która w 1937 r. startując z miejscowego lądowiska ustanowiła rekord świata w długości lotu szybowcowego w kategorii kobiet (ponad dobę w powietrzu). 18 maja 1938 r. wystartował stąd Tadeusz Góra, który po pokonaniu 577,8 km w swobodnym locie na szybowcu PWS-101 (nr rej. SP-1004) wylądował w Solecznikach Małych. Za ten wyczyn Międzynarodowa Federacja Lotnicza przyznała mu 8 stycznia 1939 r. pierwszy w historii medal Lilienthala. W październiku 1936 r. pod Bezmiechową doszło do wypadku lotniczego, w którym śmierć ponieśli dwaj piloci szybowców. Stanisław Szczepanowski, inżynier mechanik, podchorąży Wojska Polskiego, zmarł 9 sierpnia 1938 w następstwie obrażeń ciała doznanych w wypadku lotniczym (pilotowany przez niego szybowiec runął na ziemię z wysokości 120 m na skutek oderwania skrzydła). Śmiertelne wypadki miały też miejsce na szybowisku m.in. 18 października 2007 r., 28 października 2013 r. i 15 sierpnia 2014 r. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona AOS. aosbezmiechowa.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-18)].
Lądowisko CSK MSWiA-Wołoska

Lądowisko CSK MSWiA-Wołoska – lądowisko sanitarne w Warszawie, w dzielnicy Mokotów, położone na dachu budynku administracyjno-garażowego, przy ul. Wołoskiej 137. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy, o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem do 31 grudnia 2022 był Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie, przekształcony z dniem 1 stycznia 2023 w Państwowy Instytut Medyczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W 2012 lądowisko zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 121. Powierzchnia płyty lądowiska wynosi 890 metrów kwadratowych. Przypisy
Flugplatz Chełm-Depułtycze Królewskie

Der Flugplatz Chełm-Depułtycze Królewskie (polnisch Lotnisko Chełm-Depułtycze Królewskie, ICAO-Code: EPCD) ist ein Flugplatz im ostpolnischen Ort Depułtycze Królewskie, gelegen in der Gemeinde Chełm und ca. 7 km von Chełm entfernt. Der Flugplatz gehört zur Staatlichen Akademie für angewandte Wissenschaften in Chełm. Geschichte 2008 erfolgte die erstmalige Registrierung des Flugplatzes als Universitätslandeplatz im Ort Depułtycze Królewskie. Der Flugplatz wird seither als Flugschule und Übungsort für Studierende der Flugzeug-, Hubschrauber- und Flugmechanik der Staatlichen Akademie für angewandte Wissenschaften in Chełm genutzt. Es besteht ein Mitnutzung durch die polnischen Luftstreitkräfte. Seit 2014 ist der Flugplatz im Flughafenregister des Zivilluftfahrtamtes eingetragen. Nach Eintragung in das Zivilluftverzeichnis sind zivile Flüge möglich. Der Flugbetrieb ist jedoch nur mit schriftlicher Zustimmung des Universitätsdirektors erlaubt. Regelmäßig finden Rettungsflüge, so genannte Air Emergency Flüge, auf dem Muster Cessna Citation statt. 2021 wurde die bisher einzig bestehende Graspiste durch einen Untergrund aus Beton ersetzt. Dazu kam eine neue, parallel zur betonierten Piste befindlichen, Piste aus Gras. Infrastruktur Der Flugplatz verfügt über zwei Start- und Landebahnen und einen Heliport. in Richtung 18L/36R, Betonstraße mit Abmessungen von 1020 × 30 m in Richtung 18L/36R, Grasstraße mit Abmessungen von 800 × 50 m Der Flugplatz verfügt über ein Towergebäude (erreichbar unter Depułtycze–Radio 119,575 MHz) und zwei Hangar – auf der Westseite der Landebahn. Durch den Einbau entsprechender Beleuchtung ist es auch möglich, Nachtstarts und -landungen durchzuführen. Ausstellung Auf dem Gelände des Flugplatzes befindet sich eine Ausstellung von ausrangierten Oldtimer-Flugzeugen. Im Rahmen eines jährlichen Sommerfestes wird diese Ausstellung um weitere temporär zu besichtigenden Flugzeuge sowie Flugshows ergänzt. Weblinks Internetseite des Flugplatzes über die Akademie Chełm Flugplatz gelistet im Zivilluftfahrtamt Polen Flugplatzdaten für Piloten Einzelnachweise
Lotnisko Chełm-Depułtycze Królewskie

Lotnisko Chełm-Depułtycze Królewskie – lotnisko w Depułtyczach Królewskich z polem wzlotów o nawierzchni naturalnej oraz betonowej, położone w gminie Chełm, ok. 7 km od Chełma. Lotnisko należy do Państwowej Akademii Nauk Stosowanych w Chełmie. Dane lotniska Lotnisko od 2014 roku figuruje w ewidencji lotnisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod poz. 58 (nr rejestracyjny 66). Lotnisko użytku wyłącznego. Operacje lotnicze wyłącznie za pisemną zgodą Zarządzającego. Powierzchnia lotniska to ponad 42 hektary. Uczelniane lądowisko w Depułtyczach Królewskich zostało zarejestrowane w 2008 roku. Lotnisko użytkowane jest miejscem praktycznych zajęć dla studentów kierunku Mechanika i budowa maszyn, czyli adeptów pilotażu samolotowego, śmigłowcowego oraz mechaniki lotniczej oraz do lotów cywilnych (Lotnicze Pogotowie Ratunkowe). Lotnisko dysponuje dwoma drogami startowymi na kierunku 18L/36R, betonowa droga o wymiarach 1020 × 30 m na kierunku 18L/36R, trawiasta droga o wymiarach 800 × 50 m Elewacja pasa startowego: 217 m / 712 ft n.p.m. Depułtycze–Radio 119,575 MHz Budynek wieży, rękaw, hangar – po zachodniej stronie pasa. Stacja paliw (AVGAS) tylko do użytku lokalnego. Wraz z zainstalowaniem odpowiedniego oświetlenia możliwe jest dokonywanie tam nocnych startów i lądowań. Źródło Przypisy Bibliografia Lotnisko Depułtycze Królewskie. dlapilota.pl. [dostęp 2017-04-22]. (pol.).