NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Kostki w Ścinawce Dolnej

Kościół św. Stanisława Kostki w Ścinawce Dolnej – świątynia pomocnicza parafii św. Jakuba w Ścinawce Dolnej. Został wzniesiony w 1530 r. w stylu gotyckim, w przeszłości był wykorzystywany jako kaplica cmentarna, obecnie okazjonalnie odbywają się w nim msze święte. Historia Świątynia została wzniesiona w roku 1530, jako prezbiterium wybudowanego kilka lat wcześniej gotyckiego kościoła. Obiekt ten został rozebrany w roku 1904, a pozostawione prezbiterium zamknięto dostawioną ścianą. Od tego czasu świątynia była wykorzystywana jako kaplica cmentarna, obecnie jest nieużytkowana. Kościół był remontowany w latach 1968-1974. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 22 czerwca 1983 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków. Na kamiennym łuku, po lewej stronie wejścia znajduje się herb rodziny von Niemitz, właścicieli wsi w XIV-XV w. Architektura Świątynia została wybudowana na planie prostokąta, posiada skarpowanie, trójboczne zakończenie i jest nakryta dachem dwuspadowym. Ściana dostawiona od zachodu posiada szczyt schodkowy. We wnętrzu nakrytym dwuprzęsłowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, zachowały się pozostałości barokowego wyposażenia z XVIII wieku. Kościół i sąsiadująca z nim plebania są otoczone kamiennym murem z XVII lub XVIII wieku. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1991, ISBN 83-7005-340-8. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Polska na fotografii” Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Wratislaviae Amici”
Kościół św. Stanisława w Dąbrowie Białostockiej

Kościół pw. Świętego Stanisława w Dąbrowie Białostockiej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Dąbrowa Białostocka, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Dąbrowa Białostocka archidiecezji białostockiej. Historia Obecny murowany kościół został wybudowany w stylu neogotyckim w latach 1897-1902, konsekrowany w 1905 roku przez biskupa wileńskiego Edwarda von Roppa. Poprzednia świątynia drewniana została rozebrana przez wiernych, ponieważ obawiali się, że nowa świątynia zostanie przekazana mniszkom prawosławnym, natomiast stara pozostanie w ich rękach. W dwudziestoleciu międzywojennym powstały dwa nowe ołtarze i odnowiono wnętrze świątyni. 29 marca 2020 r. podczas niedzielnego nabożeństwa w kościele miała miejsce interwencja policji w związku z naruszeniem przez miejscowych wiernych i duchowieństwo narodowej kwarantanny, wprowadzonej przez polski rząd na skutek globalnej pandemii koronawirusa SARS-CoV-2. Ówczesne regulacje przeciwepidemiczne ograniczały maksymalną liczbę uczestników zgromadzeń publicznych i uroczystości religijnych do 5 osób, natomiast w świątyni zgromadziło się ponad 50 wiernych. Zdarzenie to odbiło się szerokim echem w ogólnopolskich środkach masowego przekazu i było przedmiotem debaty publicznej. Wobec miejscowej parafii rzymskokatolickiej wszczęte zostało wstępne postępowanie wyjaśniające mające na celu skierowanie sprawy do sądu. Był to jeden z dwóch najbardziej rażących przypadków przekroczenia przepisów sanitarnych w województwie podlaskim, drugi miał miejsce w cerkwi św. Jerzego w Białymstoku. Zobacz też Juryzdyka Przypisy
Kościół św. Stanisława w Milejczycach

Kościół św. Stanisława w Milejczycach, Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Milejczyce, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Siemiatycze diecezji drohiczyńskiej. Historia Jest to budowla drewniana wzniesiona w latach 1740–1744 przez księżną Eleonorę z Waldsteinów Czartoryską. Proboszczem był ówcześnie Adam Ryszkowski. Świątynia była trzykrotnie remontowana w latach: 1782, 1829 i 1856. Po upadku powstania styczniowego została zamknięta w dniu 20 lutego 1866 roku, natomiast budynki i ziemia została przekazana służbie cerkiewnej. W tym samym roku kościół został przemianowany na cerkiew prawosławną pod wezwaniem Świętego Ducha rozkazem numer 427 z dnia 11 kwietnia Konstantina von Kaufmana, generał-gubernatora grodzieńskiego i wileńskiego. Katolicy odzyskali świątynię dopiero po zakończeniu I wojny światowej w dniu 17 maja 1917 roku. 12 czerwca 2026 roku kościół podniesiono do rangi sanktuarium. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, wzmocnioną lisicami, posiada szalunki. Orientowana i wzniesiona na planie prostokąta. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte jest prostokątnie, z boku znajduje się zakrystia i skarbczyk. Nad nimi są umieszczone loże. Nad wejściem głównym od frontu znajduje się daszek dwuspadowy. Dach budowli jest dwukalenicowy, pokryty gontem. Na nim jest umieszczona czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zakończona hełmem blaszanym z latarnią. Nawa jest przykryta stropem płaskim, natomiast prezbiterium pozornym sklepieniem kolebkowym. Chór muzyczny podparty jest dwoma słupami. Ołtarz główny i dwa boczne pochodzą z około 1740 roku i reprezentują styl barokowy. Przy jednym z nich znajduje się obraz uchodzący za najstarszy wizerunek Serca Jezusa w Polsce. Wnętrze kościoła Przypisy
Kościół św. Stanisława w Osieku

Kościół świętego Stanisława w Osieku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Osiek, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Koprzywnica diecezji sandomierskiej. Jedyny rejestrowany zabytek miejscowości. Obecna świątynia murowana została wzniesiona w 1852 roku dzięki staraniom Wasilija Pogodina – prawosławnego właściciela dawnych dóbr królewskich. W latach 1896–1897 kościół został przebudowany i rozbudowany. W 1897 roku budowla została konsekrowana. W 1965 roku budowla została wymalowana. Świątynia reprezentuje styl neoklasycystyczny. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Ożarowie

Kościół pw. Świętego Stanisława w Ożarowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Ożarowie, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Ożarów, diecezji sandomierskiej, metropolii lubelskiej. Historia Obecna świątynia została zbudowana w latach 1887-1896. Jest to budowla murowana, jednonawowa, wzniesiona z kamienia janikowskiego. Wybudowana została na planie krzyża z dwiema wieżami. kościół został konsekrowany w czerwcu 1929 roku przez biskupa Pawła Kubickiego. W 1967 roku świątynia była częściowo restaurowana. We wrześniu 1989 roku budowla ze względu na zły stan techniczny miała zostać rozebrana decyzją burmistrza Ożarowa za zgodą biskupa Edwarda Materskiego. Jednakże, w latach 1989-1991 kościół przeszedł remont generalny, dzięki staraniom ówczesnego proboszcza, księdza Stanisława Szczerka. W dniu 3 marca 2007 roku biskup Andrzej Dzięga podniósł świątynię do rangi Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Królowej Rodzin. Galeria Przypisy
Kościół św. Trójcy w Mławie

Kościół świętej Trójcy w Mławie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mławskiego wschodniego diecezji płockiej. Historia i architektura Murowany kościół późnogotycki, wzniesiony na obecnym miejscu w 1477 roku. Po pożarze w 1692 roku odbudowany w 1717 roku. W latach 1882–1886 całkowicie przebudowany w stylu neobarokowym, w innych źródłach określanym jako toskański lub staro-romański. Aktualny kształt kościoła powstał stosunkowo niedawno (przed 100 laty). Na podstawie materiałów historycznych oraz oceny pozostałości murów i układu kościoła można przypuszczać, że kościół murowany został zbudowany w 1477 roku jako jednonawowa budowla z wysuniętym prezbiterium. Jedyne widoczne elementy, które odnieść można do tej pierwszej budowli, to ściana tęczowa między prezbiterium a nawą główną oraz fragment okna (obecnie witraż) w tylnej ścianie prezbiterium. Przebudowa dokonana w latach 1882–1886 całkowicie zmieniła obiekt: nawę główną obniżono, dobudowano do niej w przedłużeniu istniejących kaplic dwie nawy boczne, łączące się z nawą główną arkadami, powstałymi w ścianach nawy głównej po przedłużeniu do posadzki otworów okiennych. Nawy boczne są dłuższe od głównej o około 2 metry. Dobudowano też nowy fronton ujęty dwiema wysokimi wieżycami, zwieńczonymi cebulastymi hełmami. Od strony prezbiterium dobudowano zakrystię, a nad nią skarbiec. Kościół dzielił losy innych budowli miejskich, był kilkakrotnie spalony i odbudowywany, ale dopiero ostatnią przebudową pozbawiono go prawdziwych cech zabytku. Dobudowano wieże nie związane organicznie z resztą budynku, ale odpowiadające ówczesnym gustom architektonicznym, tzn. w stylu zbliżonym do budownictwa cerkiewnego. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Supraślu

Kościół pw. Świętej Trójcy w Supraślu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w mieście Supraśl, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Wasilków archidiecezji białostockiej. Historia W 1849 roku otrzymano pozwolenie od władz carskich na wybudowanie świątyni katolickiej w Supraślu. W latach 1861–1863 został wzniesiony kościół, ufundowany przez fabrykantów. W 1868 roku budowla została konsekrowana. W latach 1902–1903 do świątyni została dobudowana wieża z kruchtą, chór oraz dwie zakrystie. Od 1865 roku kościół figurował w dokumentach jako kaplica, od 1868 roku był kościołem filialnym parafii w Białymstoku, od 1906 roku posiada prawa kościoła parafialnego. Architektura Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, w stylu neobarokowym, posiada jedną nawę, zamkniętą absydą ołtarzową. Dach świątyni posiada formę dwuspadową. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Zawichoście

Kościół świętej Trójcy w Zawichoście – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Zawichost, na przedmieściu Trójca, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Zawichost diecezji sandomierskiej. Pierwotna budowla została wzniesiona w XIII wieku w stylu romańskim i z tego okresu zachowało się prezbiterium oraz część nawy z zachowanym kamiennym portalem wejściowym. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z około 1470 roku. W XVIII wieku przedłużona została nawa oraz dobudowano zakrystię oraz dwie kruchty: północną i zachodnią. W tym czasie świątynia została konsekrowana. W obecnej postaci budowla reprezentuje styl barokowy. Kilkakrotnie kościół był restaurowany. Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia i otynkowana. W 1981 roku świątynia była remontowana. Wyposażenie wnętrza pochodzi z końca XVIII wieku i zostało wykonane według projektu Macieja Polejowskiego, dzięki staraniom księdza Jacka Kochańskiego. W ołtarzu głównym, poświęconym w 1798 roku jest umieszczony obraz Trójcy Świętej pędzla Jana Bogumiła Plerscha z końca XVIII stulecia. Przypisy
Kościół św. Walentego w Gdańsku

Kościół św. Walentego w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny. Mieści się w gdańskiej dzielnicy Matarnia przy ulicy Jesiennej, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Gdańsk Oliwa w archidiecezji gdańskiej. Historia Kościół został wzniesiony w XV wieku przez zakon cystersów, po zniszczeniu poprzedniego w czasie wojny trzynastoletniej. Następnie świątynia była kilkakrotnie odbudowywana, a dowodem tego jest kamienna dolna część murów i ceglana górna część. Po kasacie zakonu cystersów, w 1831 roku, kościół parafialny objęli księża diecezji chełmińskiej. W połowie XIX wieku świątynia została wyremontowana. Zapewne wtedy zostało wmurowanych w zewnętrzną ścianę kościoła sześć gotyckich kafli. Kafle zostały później przeniesione do wnętrza świątyni i wkomponowane w nowy ołtarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, wykonany w stylu nawiązującym do baroku. Znajduje się on we wnęce prawej ściany budowli. Kościół przetrwał szczęśliwie II wojnę światową. Zachowało się także zabytkowe wyposażenie budowli. Trzy ołtarze, wykonane w XVIII wieku, znajdują się w prezbiterium. Wezwania ołtarzy bocznych to Matki Bożej Brzemiennej i św. Michała Archanioła. W ołtarzu głównym znajdują się barokowe obrazy św. Materna i św. Walentego. Wizerunki świętych są umieszczone także na barokowej ambonie. Są to figury apostołów. Organy o 12 głosach i ponad 700 piszczałkach zostały wykonane około 1850 roku. Na balustradzie chóru konserwator Jadwiga Wilga-Steyer odkryła malowidła w stylu barokowym przedstawiające świętych. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki: Kościół św. Walentego Zobacz średniowieczny kościół w Matarni KOŚCIÓŁ ŚW. WALENTEGO Ojcowie Cystersi Pomorskie atrakcje na weekend. Kościół św. Walentego w Gdańsku Matarni. Urokliwy kościół z pięknym ołtarzem i zdobieniami
Kościół św. Wawrzyńca w Mławie

Kościół świętego Wawrzyńca w Mławie – rzymskokatolicki kościół filialny – przedpogrzebowy należący do dekanatu mławskiego diecezji płockiej. Znajduje się na terenie cmentarza parafialnego. Świątynia została wybudowana w 1786 roku dzięki staraniom ówczesnych księży misjonarzy. Podczas wojen napoleońskich, w latach 1807–1815, została zamieniona na magazyn. W latach 1870–1886 odprawiane były w niej nabożeństwa przeniesione z kościoła św. Trójcy. Wielokrotnie była remontowana i odnawiana np. w 1961 roku. Kościół jest murowany, otynkowany, reprezentuje styl późnobarokowy. Jest to budowla salowa, wzniesiona na planie prostokąta. Po bokach są umieszczone, wybudowane na planie kwadratu: kruchta i zakrystia. Wnętrze nakrywa drewniany strop. Zakrystia nakryta jest sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Okna znajdujące się w nawie, są zamknięte odcinkowo. Chór muzyczny podparty jest trzema arkadami. Dachy są dwuspadowe i pokryte dachówką. Do wyposażenia budowli należą m.in.: obrazy świętych: św. Wojciecha, św. Wawrzyńca, Chrystusa ukrzyżowanego, pochodzące z trzeciego ćwierćwiecza XVIII wieku oraz marmurowe epitafia wykonane również w XVIII stuleciu. Przypisy
Kolegiata św. Wawrzyńca w Wojniczu

Kolegiata Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Wojnicz, w województwie małopolskim. Należy do dekanatu Wojnicz diecezji tarnowskiej. Od 9 sierpnia 2014 pełni funkcję kolegiaty, przy której ma siedzibę się kapituła. Historia Obecna świątynia w najstarszych częściach została zbudowana w stylu gotyckim około połowy XV stulecia, zapewne dzięki staraniom księdza Jana z Pniowa, archidiakona krakowskiego i proboszcza w Wojniczu. W 1465 biskup Jan Lutkowic z Brzezia podniósł wojnickie probostwo do godności prepozytury. Później świątynia w Wojniczu została podniesiona do rangi kolegiaty, co zostało potwierdzone na synodzie diecezji krakowskiej w 1621. W 1786, decyzją władz świeckich austriackich kolegiata została zniesiona, ale nigdy nie była zniesiona przez władze kościelne, a więc trwa do dzisiaj. W 1768 barokowe freski zostały dodane przez Jana Nayderfera. Budowla została spalona w 1772, następnie kościół został odbudowany i przebudowany do 1773 dzięki staraniom prepozyta, Jana Duwalla w stylu barokowym. Kościół ma w posiadaniu obrazy polskiego mistrza barokowego, Tadeusza Kuntzego. W 1914 roku w wyniku działań wojennych budynek ponownie uległ zniszczeniu; odbudowę ukończono w 1920 roku. W 1930 kościół został rozbudowany o nawy boczne oraz zakrystię od strony południowej według projektu Zdzisława Mączeńskiego. W latach 1958–1960 do świątyni od frontu została dostawiona niska wieża według projektu Antoniego Mazura, którą w latach 1997-2001 podwyższono i pokryto nowym hełmem według projektu architekta Ottona Schiera. Kapituła i Lyceum Voynicianum W strukturach Kapituły byli prałaci, prepozyci, scholastycy, kustosze, dziekanie, kantorzy, archidiakonowie i kanclerze oprócz sześciu kanoników gremialnych. Mieli oni własny strój, własną pieczęć i własne domy w mieście. Jak pisze Dr. Banach, "często odgrywali znaczącą rolę w życiu diecezji krakowskiej i państwa polskiego. Wielu z nich posiadało stopnie naukowe i było profesorami uniwersyteckimi a także pełniło ważne urzędy. Wielu było oficjałami, notariuszami, sędziami i wizytatorami biskupimi. Kilku z nich było kapelanami królewskimi, referendarzami i kustoszami skarbca koronnego, a czterech kanoników było sekretarzami królewskimi". Od ok. XVI w. Kapituła wojnicka prowadziła także szkołę, z której wielu się dostało do Akademii Krakowskiej. W 1727 roku nazywano tę szkołę Lyceum Voynicianum. Na stanowisko rektora stawały osoby z wykształceniem uniwersyteckim. Szkoła wojnicka dostarczała też moc studentów na Uniwersytet Jagielloński. Obecnie 9 sierpnia 2014 podczas nieszporów o godz. 17.00 biskup Andrzej Jeż Podniósł Kościół parafialny św. Wawrzyńca Męczennika w Wojniczu do godności kolegiaty Zobacz też Kościół św. Leonarda w Wojniczu Parafia św. Wawrzyńca w Wojniczu Przypisy Linki zewnętrzne Parafia pw. Św. Wawrzyńca: Dr. Ryszard Banach. "Rys historyczny Kapituły Kolegiackiej w Wojniczu". wojnicz.diecezja.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-28)]. Miasto i Gmina Wojnicz: Kościół Parafialny
Wojciech (staw)

Wojciech – jezioro w Augustowie w woj. podlaskim. Według spisu wód stojących, opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, obiekt nosi nazwę Wojciech i jest kwalifikowany jako staw. W innych publikacjach spotykana jest też nazwa Staw Wojciechowski. W przeszłości nosił nazwę Królewek od zniekształconego jaćwieskiego słowa oznaczającego kręte. Wojciech leży na Suwalszczyźnie w obrębie Równiny Augustowskiej (będącej częścią Pojezierza Litewskiego) na wysokości 121,8 m n.p.m. Jezioro ma powierzchnię 22,6 ha. Jego wymiary to 1,45 x 0,25 km. Głębokość maksymalna wynosi 3,1 m, zaś średnia 1,3 m. Długość linii brzegowej to 3,8 km. Objętość jeziora: 300 tys. m³. Współczynnik rozwinięcia linii brzegowej wynosi 2,26, zaś wskaźnik odsłonięcia 17,4. Wojciech jest jeziorem rynnowym. Akwen otaczają lasy Puszczy Augustowskiej. Jezioro znajduje się w północno-wschodniej części Augustowa, również nazywanej Wojciech, ok. 7 km od centrum miasta. Poprzez ciek wodny o nazwie Królówka łączy się z Jeziorem Białym Augustowskim. Wyróżniane są w nim trzy tonie: Do Fryca, Do Zbieraja, Wądołek. Ok. 1912 zostało oddzielone od Stawu Studzieniczańskiego groblą, po której przeprowadzono szosę z Augustowa do Sejn (obecnie droga krajowa nr 16). Przypisy Bibliografia Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej: Atlas jezior Polski. Jerzy Jańczak (red.). T. III: Jeziora Pojezierza Mazurskiego i Polsku Południowej. Poznań: Bogucki Wydawnictwo Naukowe S.C., 1999, s. 16-17. ISBN 83-88163-13-2. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 97-98. ISBN 83-900828-3-7. Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2014-04-05].
Kościół św. Wincentego à Paulo w Warszawie

Kościół świętego Wincentego à Paulo – zabytkowy rzymskokatolicki kościół znajdujący się na terenie cmentarza Bródnowskiego w warszawskiej dzielnicy Targówek. Należy do parafii św. Wincentego a Paulo. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1887–1888. Poświęcona w dniu 28 października 1888 przez księdza prałata Ignacego Durewicza, proboszcza parafii Matki Bożej Loretańskiej. Projektantem świątyni był Edward Cichocki. Do jego budowy zostało użyte, przekazane przez prezydenta miasta Sokrata Starynkiewicza, sosnowe drewno pochodzące z rusztowania wykorzystanego wcześniej w czasie remontu Kolumny Zygmunta III Wazy. Drewno nie było żywicowane, co zwiększyło jego odporność na szkodniki i wilgoć. Kościół nie ucierpiał w czasie II wojny światowej. W latach 1952–1960 był kościołem parafialnym. W 1960 funkcję tę przejął wybudowany w południowo-wschodnim rogu cmentarza murowany kościół Matki Boskiej Częstochowskiej. W 1990 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. Architektura i wnętrze Kościół został wzniesiony techniką ryglową i kantową. Budowla posiada jedna nawę i konstrukcję szkieletową. Świątynia reprezentuje styl neogotycki. Posiada prezbiterium zamknięte prostokątnie. Z jego lewej i prawej strony umieszczone są dwie zakrystie. Z przodu nawy oraz po bokach umieszczone są kruchty. Dach kościoła pokryty jest gontem. Nad przednią częścią nawy umieszczona jest czworoboczna wieżyczka zakończona hełmem z krzyżem. Autorem bogatej polichromii jest Wiesław Kononowicz. Prezbiterium i chór wsparte są na drewnianych słupach. W bocznych ołtarzach znajdują się obrazy: św. Wincentego à Paulo, patrona świątyni, oraz Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciążu

Kościół świętego Wojciecha i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciążu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Raciąż, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu raciążskiego diecezji płockiej. Historia i architektura Świątynia została zbudowana na miejscu poprzedniej drewnianej świątyni pochodzącej z 1729 roku. W związku z tym że ta budowla nie była w stanie pomieścić coraz większej liczby wiernych, zaistniała potrzeba wybudowania nowej murowanej świątyni. Kamień węgielny został położony w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa w 1875 roku, w czasie urzędowania księdza proboszcza Rocha Filochowskiego. Prace budowlane trwały 11 lat. Od 17 do 20 sierpnia 1886 roku trwały uroczystości związane z poświęceniem kościoła. Konsekracja odbyła się w dniu 19 sierpnia, czyli w czwartek w oktawie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Przewodniczył jej biskup Henryk Kossowski. Nowa świątynia otrzymała wtedy wezwanie: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha Biskupa i Męczennika. Do jesieni 1887 roku wymalowano wnętrze kościoła. Także w tym roku została wykonana polichromia i został wstawiony nowy ołtarz w stylu neogotyckim do kaplicy różańcowej, a także została zamontowana nowa ambona. W późniejszych latach zostały wstawione w świątyni dwa rzędy dębowych ławek. Nowy ołtarz główny został umieszczony w kościele w październiku 1892 roku. W 1893 roku świątynia wzbogaciła się o duży konfesjonał w prezbiterium i wielki, drewniany krzyż w kruchcie. Został zbudowany także ołtarz św. Antoniego i zostały zmodernizowane organy. Prace te zostały wykonane w czasie urzędowania księdza proboszcza Ludomira-Dunin Wolskiego. Świątynia przetrwała I wojnę światową, natomiast w czasie II wojny światowej hitlerowcy urządzili w niej magazyn. Kościół nie doznał jednak większych uszkodzeń. W 2004 roku świątynia otrzymała relikwie św. Wojciecha, patrona parafii i Raciąża, sprowadzone z Gniezna. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Gdańsku

Kościół świętego Wojciecha w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w gdańskim Świętym Wojciechu. Należy do dekanatu Gdańsk-Śródmieście archidiecezji gdańskiej. Historia W XII wieku do Świętego Wojciecha przybyli benedyktyni. Świątynia w swoim pierwotnym kształcie została wybudowana na początku XIV wieku. W XV wieku została wybudowana wieża. W 1537 roku kościół i klasztor benedyktynów zostały zniszczone przez pożar, w związku z tym benedyktyni opuścili Święty Wojciech. W XVI wieku kościół i klasztor zostały odbudowane przez biskupa Stanisława Karnkowskiego. W 1713 roku do Świętego Wojciecha przybyli zakonnicy ze Zgromadzenia Misji. W XVIII wieku zostały wybudowane dwie kaplice boczne i kościół otrzymał wyposażenie. W 1818 roku zakony zostały skasowane i odtąd parafia przy kościele jest prowadzona przez księży diecezjalnych. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Wojciecha. Na płaskim barokowym stropie jest przedstawiony Baranek Boży w obłokach, z otwartą księgą. Na bocznej ścianie prezbiterium jest umieszczony drewniany tryptyk z XV wieku przedstawiający sceny z życia Chrystusa. W nawie głównej są umieszczone dwa ołtarze boczne. Prawy poświęcony jest Matce Boskiej i Dzieciątku, lewy – ukrzyżowaniu Chrystusa. W kaplicach bocznych są umieszczone obrazy przedstawiające: śmierć św. Józefa, św. Wincentego à Paulo. Natomiast w kaplicy relikwii św. Wojciecha jest umieszczona figura tegoż świętego wykonana z dwóch rodzajów marmuru. W 2013 roku została zbudowana nowa drewniana konstrukcja wieży bez użycia gwoździ. Przypisy