NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia Świętej Rodziny w Michalczewie

Parafia pw. Świętej Rodziny w Michalczewie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu wareckiego, archidiecezji warszawskiej, metropolii warszawskiej Kościoła katolickiego. Historia parafii Parafia Świętej Rodziny w Michalczewie została erygowana 14.10.1957 r. Uprzednio Michalczew należał do parafii św. Mikołaja Biskupa w Warce. Do parafii należy 9 wiosek. Pierwszym proboszczem parafii był ks. Tadeusz Stokowski Mieszkańcy już na początku roku 1957 zbudowali drewnianą kaplicę. Gdy przybył ks. Stokowski od razu rozpoczął starania o budowę kościoła. W tym czasie nie można było uzyskać pozwolenia władz państwowych. Do sypania wałów na wzór częstochowskich, ks. Stokowski zaangażował mieszkańców parafii Michalczew oraz z prawie wszystkich okolicznych parafii z obecnego powiatu grójeckiego. Na wałach umieszczono stacje Drogi Krzyżowej oraz figury świętych i aniołów. Plebania Proboszcz nie miał na początku mieszkania i przez rok mieszkał u jednego z sąsiadów. Murowaną plebanię wybudowano później. Kościół parafialny Pozwolenie na budowę kościoła uzyskano dopiero na wiosnę 1978 r. Budowę przeprowadzono własnymi siłami, ogromnym wysiłkiem zaangażowanych parafian oraz przyjaciół z okolicznych parafii. Budowa trwała 3 lata (1979-82). Kościół w Michalczewie wraz ze swoim otoczeniem jest jedną z najbardziej oryginalnych świątyń w okolicy i w całości jest autorskim projektem jego budowniczego ks. Tadeusza Stokowskiego. Przy kościele znajduje się aleja upamiętniająca ks. Tadeusza Stokowskiego, który został zamordowany na plebanii w Michalczewie 2 czerwca 1990 roku. Proboszczowie parafii śp. ks. Tadeusz Stokowski (1957–1990) - uprzednio wikariusz w parafii św. Mikołaja Biskupa w Warce. Zaangażowany w organizowanie parafii w Michalczewie, której został proboszczem. Zamordowany 2 czerwca 1990 r. ks. Franciszek Ordak (1990–1996) śp. ks. Henryk Dyczka (1996–2009) ks. Krzysztof Gonet (2009–2021) ks. Piotr Pałac (2021–nadal) Przypisy
Pronit

Pronit (Zakłady Tworzyw Sztucznych Pronit-Pionki (ZTS Pronit)) is a Polish factory of plastic materials near the town of Pionki, Radom County. Among its specialties, it includes the factory of vinyl record plates, and thus is mostly known as the original Polish record label. Pronit originates from the factory of gunpowder and explosives established in 1922 by a village of Zagożdżon in the wilderness of the Kozienice Forest (pl:Puszcza Kozienicka). In 1932 the village was renamed to Pionki, During the interbellum period, due to government contracts Pionki prospered, as demand for explosives from its chemical plant was high. The trend continued after World War II, and by 1954 Pionki had grown into a town. After World War II its production continued to expand and included plastics, glues, etc. It Later started the production of polyvinyl chloride and subsequently, vinyl records. Pronit pressed vinyl records under their own label, as well as for a number of Polish record labels: Tonpress, KAW Wifon Polton Veriton PWM Edition PolJazz Polskie Nagrania Savitor From 1990 the output from the factory begun to decline and Pronit entered a period of a major crisis. In 2010 the enterprise decided to start pressing "nostalgy" vinyl plates. References
Burgruine Wenecja

Die Burgruine in Wenecja gehört mit der gleichnamigen Ortschaft (deutscher Name: Venetia) zur Stadt- und Landgemeinde Żnin, damit zum Landkreis Żniński und der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern. Geschichte Die Burg wurde im Zuge der Grenzsicherung des Reiches durch den letzten polnischen Piastenkönig Kasimirs des Großen in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts im damaligen Sumpfgebiet um den Fluss Gąsawka (deutsch: Gonsawka) vom Adligen Mikołaj Nałęcz aus Chomiąż errichtet. Nałęcz trug angeblich den späteren Beinamen „Teufel von Wenecja“, da er Richter der Provinz Kalisz war und in dieser Funktion harte Urteile gegen die Landbevölkerung gefällt haben soll. Der Legende nach traf ihn dafür die Strafe Gottes, der die Mauern der Burg in Wenecja über ihm zusammenstürzen ließ. Mit ihm wurden demnach auch die Bauern, die er in seine unterirdischen Verliese hatte werfen lassen, getötet. Tatsächlich hat die Burg nicht lange bestanden. Bereits im Jahr 1395 wurde sie bei Gefechten anlässlich der Auseinandersetzungen der großpolnischen Stämme Nałęcze und Grzymała erstmals beschädigt. Nach dem Tod des Erbauers um die Jahrhundertwende fiel sie an dessen Enkel Mikołaj Pomian, der die Anlage 1420 an die Erzdiözese Gniezno weitergab. Erzbischof Mikołaj Trąba ließ sie zunächst zum Schutz gegen den Deutschordensstaat verstärken – der bedeutende Büchsenmacher Grzegorz aus Ossek betreute dabei den Ausbau gegen Artilleriebeschuss. Später wurde die Burg dann als Gefängnis für Priester genutzt. Der nächste Besitzer, Erzbischof Jakob von Sienna löste das Gefängnis im Jahre 1461 auf und befahl die Burg zu zerstören, die jedoch noch bis zum Jahr 1511 teilbenutzt wurde. In den Jahren 1467 bis 1473 war sie Amtssitz des großpolnischen Generalstarosten Piotr Nałęcz aus Szamotuł. Im 16. Jahrhundert war sie bereits teilweise abgetragen, dabei gewonnene Ziegel wurden zum Bau des Palastes des Erzbischofs verwendet. In den folgenden Jahrhunderten verfiel die Burg weiter, bis weitere Teile im 19. Jahrhundert gesprengt und als Baumaterial für die Anlage der Straße nach Żnin genutzt wurden. Seitdem ist die Burg eine Ruine. Bauwerk und Lage Die gotische Anlage wurde aus Steinen und aus Granitfelsstein errichtet; obere Partien bestanden aus Ziegeln. Sie hatte einen viereckigen Grundriss mit einem Wehrturm an der nordöstlichen Ecke und dem Zugangstor im mittleren Teil des südlichen Flügels. Teile der Stein- und Ziegelmauern, die die Einteilung des Innenbereichs erkennbar machen, sind erhalten geblieben. In der „Archäologischen Abteilung“ des Jan-Kasprowicz-Museums in Inowrocław finden sich Fundstücke, die bei Ausgrabungsarbeiten der Burg geborgen wurden. Die Burg wird von den Seen Biskupińskie, Weneckie und Skrzynka umgeben. Sie gehört zu der historischen Region Pałuki. Ebenfalls in Wenecja, direkt an der Ruine liegend, befindet sich ein Freilichtmuseum für Schmalspurlokomotiven. Fünf Kilometer südlich befindet sich das rekonstruierte eisenzeitliche Holzdorf Biskupin. Literatur Infotafel vor der Ruine Weblinks Google Maps Einzelnachweise und Anmerkungen
Zamek w Wenecji

Zamek w Wenecji – pozostałości zamku obronnego z XIV wieku w Wenecji koło Żnina, w województwie kujawsko-pomorskim. Historia Zamek powstał w połowie XIV wieku na zlecenie Mikołaja Nałęcza z Chomiąży. Został zbudowany w ramach wielkiej akcji fortyfikacji Polski, podjętej w czasach Kazimierza Wielkiego. Po śmierci Nałęcza, zamek w XV wieku przeszedł w ręce Pomianów. W 1420 roku Mikołaj Pomian odstąpił zamek archidiecezji gnieźnieńskiej, która utworzyła w nim więzienie dla księży. W latach 1467–73 była to rezydencja generalnego starosty Wielkopolski Piotra Nałęcza z Szamotuł. W 2 poł. XV wieku zbudowano dookoła zamku nowe fortyfikacje z jednymi z pierwszych bastionów w Polsce. Kosztowna w utrzymaniu warownia przestała być potrzebna po zlikwidowaniu zagrożenia ze strony zakonu krzyżackiego. W XVI wieku częściowo rozebrany, a cegła spławiona Gąsawką do Żnina została wykorzystana na budowę pałacu arcybiskupiego. W kolejnych wiekach zamek popadł w dalszą ruinę. W XIX wieku częściowo wysadzony w powietrze, a kamienie wykorzystano na budowę drogi do Żnina. Do dziś zachowały się jedynie fragmenty murów i dziedziniec. Zamek został zabezpieczony jako tzw. trwała ruina. Z zamkiem wiąże się legenda o tym, że straszy na nim Diabeł Wenecki, czyli jego najbardziej znany właściciel, Mikołaj Nałęcz. Przypisy
Замок в Венецье

За́мок в Вене́цье (пол. Zamek w Wenecji) — средневековый замок в селе Венецья, входящем в состав городской гмины Жнин (Польша, Куявско-Поморское воеводство). Замок сохранился в виде руин. Сейчас руины замка в Венецьи являются филиалом Музея палуцкой земли (пол. Muzeum Ziemi Pałuckiej), расположенного в Жнине. Замок был основан в 1390 году. В 1420 году тогдашний владелец Миколай Помян (пол. Mikołaj Pomian) продал замок архиепископу Гнезно, после чего замок подвергся перестройке и был превращён в епископскую резиденцию. Предположительно, в XV веке замок использовался как место заточения сторонников гуситского движения. Однако уже в конце XV века замок был заброшен и частично разобран. В XIX веке руины замка стали привлекать любителей истории. После Второй мировой войны в замке были проведены археологические исследования. Ссылки The Castle of the Bloody Devil of Wenecja . Официальный сайт Музея палуцкой земли. Музей палуцкой земли. Дата обращения: 1 ноября 2010. Архивировано 10 мая 2012 года.
Великополски национален парк

Великополски национален парк (на полски: Wielkopolski Park Narodowy) е един от 23-те национални парка в Полша, част от територията на Великополско войводство. Разположен е край река Варта, на 15 километра южно от град Познан. Парковата администрация се намира в Йежьори, част на град Мошина. Създаден е на 16 април 1957 година, с наредба на Министерския съвет. Първначално територията му е 9 600 хектара, от които около 5 100 хектара се управляват от парковата администрация. През 1996 година площта му е увеличена до 7 619,82 хектара и е създадена буферна зона около него с площ 15 003 хектара. Впоследствие от парка са извадени застроените терени на градовете Пушчиково, Мошина и Стеншев. Днес парковата територия е 7 884 хектара, с буферна зона 14 840 хектара. География Флора Фауна Фотогалерия Бележки
Velkopolský národní park

Velkopolský národní park (polsky Wielkopolski Park Narodowy) je chráněné území v Polsku. Má rozlohu 75,84 km² a nachází se ve Velkopolsku jižně od Poznaně. Správa parku sídlí v obci Jeziory. Oblast ročně navštíví více než milion osob. Historie Podle návrhu profesora Poznaňské univerzity Adama Wodziczka byly v roce 1932 vyhlášeny dvě malé rezervace: jedna poblíž Puszczykowa a druhé okolo jezera Kociołek. V roce 1957 byl založen národní park o rozloze 51 km² a v roce 1996 bylo jeho území zvětšeno na více než 75 km². Součástí národního parku je osmnáct přísně chráněných území o celkové rozloze 260 hektarů. Geografie Parkem protéká řeka Warta. Krajina byla formována pleistocenním zaledněním a vyznačuje se četnými jezery a morénami. Nejvyšším bodem je Osowa Góra (132 m n. m.). Turistickými zajímavostmi jsou mauzoleum rodiny Bierbaumů v Szreniawě a zřícenina zámečku Klaudyny Potocké na ostrově na Góreckém jezeře. Flóra a fauna Většinu území pokrývá borový les. Žijí zde typičtí středoevropští savci (jelen evropský, prase divoké a jezevec lesní), ptáci (moták pochop, luňák hnědý, datel černý, mandelík hajní a potápka roháč), ryby (okoun říční, štika obecná a lín obecný), plazi (užovka obojková, slepýš křehký a ještěrka živorodá), pavouci (vodouch stříbřitý a křižák pruhovaný) a hmyz (tesařík obrovský, roháč obecný, cvrček polní, lýkohub sosnový a dřevokaz čárkovaný). Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velkopolský národní park na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Wielkopolski-Nationalpark

i3i6 Der Wielkopolski-Nationalpark (polnisch Wielkopolski Park Narodowy, deutsch „Nationalpark Großpolen“) ist ein Nationalpark in Polen, der im Gebiet der großpolnischen Seenplatte, 15 km südlich von Posen liegt. Allgemein Der Charakter des Nationalparks ist hauptsächlich von der Einwirkung eines Gletschers in der Zeit von vor 70.000–10.000 Jahren beeinflusst. Den größten Teil der Fläche bildet eine Moränen-Hochebene bestehend aus Ton, Sand und Sedimentgestein. Das Gebiet der Hochebene ist abgeschlossen durch eine aufgestaute Moräne mit der höchsten Erhebung des Parks, dem Berg Osowa (132 m ü.d.M). Selbige Hochebene wird von zahlreichen, durch den Gletscher ausgehöhlte Rinnen durchschnitten und in etliche Seen münden. Als schönster unter ihnen gilt der mit zwei Inseln ausgestattete Goreckie-See. Eine Besonderheit des Parks besteht außerdem in dem großen Vorkommen an Findlingen. Der größte von ihnen, der sogenannte Lesnikow-Findling, steht als Naturdenkmal unter Schutz. Flora Auf dem Gebiet des Nationalparks wurde rund 1100 Arten von Gefäßpflanzen festgestellt, außerdem 200 Moospflanzen, 150 Flechtenarten, 350 Algenarten und 400 Arten höherer Pilze. Hauptsächlich sind hier euro-sibirische Arten zu finden, u. a. die Gemeine Kiefer sowie mitteleuropäische Arten wie die Stieleiche, die Rotbuche, der Großblütige Fingerhut und das Weiße Fingerkraut. Fauna Die Tierwelt des Wielkopolski-Nationalparks zeichnet sich durch eine große Artenvielfalt aus. Insbesondere die Wirbellosen sind hier äußerst stark vertreten (über 3000 Insektenarten). Außerdem gibt es im Nationalpark eine umfangreiche Auswahl an Spinnenarten. Zu den interessantesten hier vorkommenden Arten gehört die Wasserspinne, die ihr ganzes Leben unter Wasser verbringt. Die Seen werden von zahlreichen Barschen, Brassen, Schleien, Hechten und Aalen bevölkert. Siehe auch Nationalparks in Polen Bierbaum-Turm Weblinks Seite des Nationalparks Großpolen (polnisch/englisch)
Parque nacional de Wielkopolska

El Parque nacional de Wielkopolska o de la Gran Polonia (en polaco: Wielkopolski Park Narodowy)​ es un parque nacional dentro de Gran Polonia una región del centro-oeste de Polonia, a unos 15 km (9 millas) al sur de la capital regional, de Poznan. Junto con la zona de protección alrededor del parque, incluye parte de los lagos de Poznan (Pojezierze Poznańskie) y partes de garganta Warta Poznan (Poznanski Przełom Warty). El parque tiene su sede en el pueblo de Jeziory. Creado en 1957 en una superficie de 52,44 kilómetros cuadrados (20 millas cuadradas), el parque cubre en la actualidad 75,84 kilómetros cuadrados (29 millas cuadradas), de los cuales más de la mitad (46,17 km²) están cubiertos de bosques. Las aguas (principalmente pequeños lagos) cubren 4,62 kilómetros (2 millas cuadradas), y las tierras de otro tipo cubren 25,05 kilómetros cuadrados (10 millas cuadradas). El parque cuenta con 18 áreas estrictamente protegidas. Véase también Geografía de Polonia Geografía de Europa Anexo:Parques nacionales de Polonia Referencias
Parc national de Grande-Pologne

Le parc national de Grande-Pologne (Wielkopolski Park Narodowy en polonais), est un parc national polonais, couvrant environ 7 584 hectares. Il est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne et dans le powiat de Poznań, à proximité (15 kilomètres au sud) de la grande ville de Poznań. Le parc comprend également une partie de la région des lacs de Poznań (Pojezierze Poznańskie) et des gorges de la Warta (Poznański Przełom Warty). Le siège du parc se trouve dans le village de Jeziory. Histoire Créé en 1957 avec une superficie de 52,44 km2, le parc couvre actuellement 75,84 km2 dont plus de la moitié sont boisés . Les lacs couvrent 4,62 km2. Le parc contient 18 zones strictement protégées. L'idée de créer une chasse gardée dans cette forêt vient du professeur Wodziczko en 1922. Après 10 ans d'efforts, en 1932, deux réserves sont créées : la première près de Puszczykowo (d'une superficie de 2,39 km2) et la seconde autour du lac de Kociołek (d'une superficie de 1,89 km2). En 1933, sur la colline d'Osowa, une ouverture symbolique du parc a lieu, mais celui-ci n'est officiellement ouvert qu'en 1957. Tourisme Cinq chemins de randonnée traversent le parc. Galerie d'images Liens externes Ressource relative à la géographie : World Database on Protected Areas (en) Site officiel du parc national de Grande-Pologne Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Wielkopolska National Park » (voir la liste des auteurs). Références Portail de la Pologne Portail du bois et de la forêt Portail de la conservation de la nature
Nationaal Park Wielkopolska

Nationaal Park Wielkopolska (Pools: Wielkopolski Park Narodowy) is een nationaal park in Polen. Het park werd opgericht in 1957 en is 75,84 vierkante kilometer groot. Het landschap bestaat uit bossen en meren in de vallei van de Warta. In het park leven 190 vogelsoorten (waaronder buizerd, zwarte specht), vissen forel, paling) en 40 zoogdiersoorten (waaronder vleermuizen). Externe links officiële website nationaal park beschrijving nationaal park
Parcul Național Wielkopolski

Parcul Național Wielkopolski (în poloneză: Wielkopolski Park Narodowy) este o arie protejată de interes național ce corespunde categoriei a II-a IUCN (parc național) situată în Polonia, pe teritoriul voievodatului Polonia Mare. Localizare Aria naturală cu o suprafață de 75,84 km2 se află în partea central-vestică a țării în voievodatul Polonia Mare și cea nord-vestică a orașului Mosina, la 15 km distanță de municipiul Poznań (în sudul acestuia), capitala voievodatului. Descriere Parcul Național Wielkopolski a fost înființat în anul 1957 și este o arie protejată (în lunca stângă a râului Warta) cu dealuri, morene, mlaștini, lacuri, insule, canale, pajiști, păduri și stâncării (ansamblu neregulat de formațiuni geologice - roci). Arie naturală reprezintă o zonă de interes geologic, floristic, faunistic și peisagistic. Biodiversitate Parcul național dispune de mai multe tipuri de habitate cu păduri de pin, păduri de stejar și carpen, păduri aluviale, turbării cu vegetație forestieră și ierboasă; cu o mare varietate de floră și faună specifică zonei. Floră Flora parcului este alcătuită din păduri naturale în amestec, cu specii de stejar (Quercus robur), carpen (Carpinus betulus), pin (Pinus), frasin (Fraxinus), sorb (Sorbus torminalis), sau ulm (Ulmus). La nivelul ierburilor vegetează peste 900 de plante (vasculare, perene, relicte glaciare, dintre care unele foarte rare) cu specii de: roua cerului (Drosera rotundifolia), caprifoi (Lonicera periclymenum), linaea (Linnaea borealis), garofiță (Dianthus caesius) sau căpșunică (Potentilla sterilis). Faună Fauna este reprezentată de: • mamifere: cu specii de cerb (Cervus elaphus), căprioară (Capreolus capreolus), mistreț (Sus scrofa), vulpe (Vulpes vulpes crucigera), jder (Martes martes), viezure (Meles meles), lilieci și rozîtoare; • păsări cu specii de păsări migratoare, de pasaj sau sedentare: șorecar comun (Buteo buteo), dumbrăveancă (Coracius garrulus), pescăruș albastru (Alcedo atthis), ciocănitoare neagră (Dryocopus martius), eretele de stuf (Circus aeruginosus), corcodel mic (Tachybaptus ruficollis); • insecte, pești (biban, lin, știucă, plătică), amfibieni și reptile. Vezi și Parcurile naționale ale Poloniei Legături externe pl Website-ul oficial al parcului național Note
Великопольский (национальный парк)

Великопольский (пол. Wielkopolski Park Narodowy) — национальный парк в центральной части Польши. Расположен в Великопольском воеводстве, примерно в 15 км к югу от Познани, вблизи городка Пущиково. История Парк был создан в 1957 году с площадью 52,44 км². Современная площадь составляет 75,84 км² из которых 46,17 км² покрывают леса; 4,62 км² занимают внутренние воды (главным образом озёра) и 25,05 км² занимают другие виды земель. Впервые идея установления здесь парка была выдвинута польским биологом, профессором Адамом Водзичко, ещё в 1922 году. В 1932 году, после 10 лет попыток, были созданы 2 заповедника: Пущиково (2,39 км²) и Коциолек (1,89 км²). Символическое открытие парка состоялось уже в 1933 году, однако официально он стал существовать только начиная с 1957 года. География Территория парка представляет собой плоскую равнину с высшей точкой 132 м над уровнем моря (холм Осова-Гура). Пейзаж сформирован древним ледником, прошедшим через эти места около 7-10 тысяч лет назад. Имеется несколько озёр ледникового происхождения, наиболее красивое из которых — озеро Гурецке, на котором находятся 2 острова. Интересными формированиями на территории парка являются также многочисленные округлые холмы (в т. ч. Шведские горы), а также длинные узкие холмы, напоминающие железнодорожные насыпи. Флора и фауна Около 70 % лесов представлены сосной. Фауна включает около 190 видов птиц, 40 видов млекопитающих, 5 видов рептилий и все виды амфибий, обитающие на равнинах Польши. Галерея Примечания Ссылки Официальный сайт парка (пол.)
Великопольський національний парк

Великопольський (пол. Wielkopolski Park Narodowy) — національний парк в центральній частині Польщі. Розташований у Великопольському воєводстві, приблизно в 15 км на південь від Познані, поблизу містечка Пущиково. Історія Парк було створено в 1957 році з площею 52,44 км². Сучасна площа становить 75,84 км², з яких 46,17 км² покривають ліси; 4,62 км² займають внутрішні води (головним чином озера) і 25,05 км² займають інші види земель. Вперше ідея встановлення тут парку була висунута польським біологом, професором Адамом Водзічком, ще в 1922 році. У 1932 році, після 10 років спроб, було створено 2 заповідники: Пущикове (2,39 км²) і Коціолек (1,89 км²). Символічне відкриття парку відбулося вже в 1933 році, проте офіційно він став існувати тільки починаючи з 1957 року. Географія Територія парку є пласкою рівниною з вищою точкою 132 м над рівнем моря (пагорб Осова-Гура). Пейзаж сформований древнім льодовиком, що стагнув близько 10 тисяч років тому. Є декілька озер льодовикового походження, найкрасивіше з яких — озеро Гурецьке, на якому є 2 острови. Цікавими формуваннями на території парку є також численні округлі пагорби (в т. ч. Шведські гори), а також довгі вузькі пагорби, що нагадують залізничні насипи. Флора і фауна Близько 70% лісів представлені сосною. Фауна включає близько 190 видів птахів, 40 видів ссавців, 5 видів рептилій і всі види амфібій, що мешкають на рівнинах Польщі. Туризм В Національному парку існує густа мережа пішоходних маршрутів: шлях червоний — Szlak turystyczny Osowa Góra — Sulęcinek (Osowa Góra — leśniczówka Górka — Jezioro Góreckie — OOŚ Grabina — Jeziory — Głaz Leśników — Puszczykówko PKP, довжина 14,2 км) шлях голубий — Szlak turystyczny Iłowiec — Otusz (Mosina PKP — Pożegowo — Osowa Góra — jezioro Kociołek — Górka — jezioro Dymaczewskie — Łódź — jezioro Witobelskie — Witobel — Stęszew PKP, довжина 13,2 км) шлях жовтий — Szlak im. Bernarda Chrzanowskiego (stacja Puszczykowo — Jarosławiec — Głaz Leśników — OOŚ Pojniki — stacja Puszczykówko, довжина 11,8 км) шлях зелений — Szlak turystyczny Stęszew — Szreniawa (Stęszew PKP — jezioro Lipno — OOŚ Bagno Dębienko — Wypalanki — mogiły — Jezioro Chomęcickie — stacja Trzebaw Rosnówko — jezioro Jarosławieckie — Jarosławiec — wzniesienie 125 — Szreniawa PKP, довжина 18,7 км) шлях чорний — Szlak turystyczny Trzebaw Rosnówko — Dymaczewo Stare (Trzebaw Rosnówko PKP — Trzebaw — Łódź — Dymaczewo Stare PKS, довжина 10,6 км) Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт парку Інформація про парк на сайті Великопольського воєводства Wielkopolski Park Narodowy