NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kaniowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny w Kaniowie. Świątynia należy do parafii św. Jerzego w Kup w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła W 1984 roku, ówczesny proboszcz parafii św. Jerzego w Kup, ksiądz Rudolf Krupopp, rozpoczął starania o budowę kościoła filialnego w Kaniowie. W 1987 roku proboszcz otrzymał zezwolenie na budowę świątyni i jeszcze tego samego roku ruszyły prace budowlane. Budowę kościoła zakończono w 1990 roku. Konsekracja miała miejsce 21 października 1990 roku, a dokonał jej biskup Jan Wieczorek. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Kupie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół filialny w Kupie. Świątynia należy do parafii św. Jerzego w Kupie w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. 30 maja 2011 roku, pod numerem A-147/2011, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Poewangelicki kościół został wybudowany około 1894. W 1974 roku przejęty został przez parafię katolicką. Obecnie służy jako kaplica przedpogrzebowa. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Kup
Kościół św. Jerzego w Kupie

Kościół św. Jerzego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kup. Świątynia należy do parafii św. Jerzego w Kupie w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Dnia 24 maja 2011 roku, pod numerem A-148/2011, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Kupie został wybudowany w stylu neogotyckim w latach 1897–1898. Cennym przedmiotem znajdującym się w kościele są organy. Zostały one wybudowane przez firmę Spiegel w 1897 roku. Posiadają 18 głosów, 2 manuały plus pedał, traktura gry i rejestrów jest pneumatyczna. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny św. Jerzego w Kup
Сосновец-Южный

Сосновец-Южный (пол. Sosnowiec Południowy) — узловая пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Сосновец, в Силезском воеводстве Польши. Имеет 1 платформу и 2 пути. Станция построена в 1887 году, когда эта территория была в составе Царства Польского. Тогда станция была на линии Ивангородо-Домбровской железной дороги (Ивангород — Тунель — Домброва) с шириной русской колеи. Теперь здесь ведёт железнодорожная линия Тунель — Сосновец-Главный, кроме того, начинается линия к станции Катовице-Шопенице-Южный. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.) Фотографии в базе fotopolska.eu
Głogówek Town Hall

Głogówek Town Hall - a Renaissance building built in 1608, and in the subsequent years frequently renovated and reconstructed. In 1945, the building was partially burnt down, and later rebuilt between 1955 and 1957. Currently, the town hall is the seat for the Głogówek City Council. History The first town hall in Głogówek existed since the middle half of the fourteenth century, the building was used for commerce. In exactly the same location, in 1608, a new building to house the local authorities was built. In the years 1659-1660 the building was renovated after being plundered by Swedes. In 1774, the town hall was decorated with wall paintings and molding, and in 1890 the building was renovated in the spirit of Historicism, with which the interior was also modernised. During World War II, the building was partially burnt down, and subsequently rebuilt between 1955 and 1957. References
Raadhuis van Oberglogau

Het raadhuis van Oberglogau (Pools: Ratusz w Głogówku; Duits: Oberglogauer Rathaus) is het raadhuis van de Silezische stad Oberglogau. Het raadhuis werd gebouwd in het begin van de zeventiende eeuw. Het bevindt zich in het midden van het marktplein en is in renaissancestijl gebouwd. Aan de noordkant bevindt zich een achthoekige toren en aan de zuidkant is een versierde puntgevel met onder andere het wapenschild van Oberglogau. Er bevinden zich ook sculpturen van de heiligen Florianus van Lorch en Johannes Nepomucenus, die in 1774 aangebracht werden. Het huidige gebouw werd gebouwd in 1608, maar reeds in de veertiende eeuw werd er een voorganger gebouwd. In 1945 werd het raadhuis gedeeltelijk vernield door het Roge Leger. Tussen 1955 en 1975 werd het heropgebouwd. Het gemeentebestuur zetelt in het raadhuis.
Ratusz w Głogówku

Ratusz w Głogówku – renesansowa budowla wzniesiona w 1608 roku, w latach następnych kilkakrotnie remontowana i przebudowywana. W roku 1945 budynek został częściowo spalony, a następnie odbudowany w latach 1955–1957. Obecnie ratusz jest siedzibą władz Głogówka. Historia Pierwszy ratusz w Głogówku istniał już w połowie XIV wieku, budowla ta miała charakter handlowy. W tym samym miejscu w roku 1608 wzniesiono nową siedzibę władz miejskich. W latach 1659–1660 przeprowadzono remont wieży zniszczonej przez wojska szwedzkie. W roku 1774 ratusz ozdobiono malarstwem ściennym i sztukateriami, a w roku 1880 budynek odrestaurowano i częściowo przebudowano w duchu historyzmu, oraz zmodernizowano wnętrza. W czasie II wojny światowej budynek został częściowo spalony, a następnie odbudowany w latach 1955–1957. Architektura Ratusz w Głogówku jest budynkiem wzniesionym na planie prostokąta, podpiwniczonym, ma trzy kondygnacje i jest nakryty dachem dwuspadowym. Kondygnacje oddzielono gzymsami przebiegającymi wzdłuż całej bryły, przy czym gzyms koronujący zawieszony jest na konsolach. Ponad bryłą góruje ośmioboczna wieża, wyrastająca z północnej części dachu, z gzymsami dzielącymi kondygnacje, metalową galeryjką i zwieńczona hełmem z podwójną latarnią i ostrosłupowym daszkiem. Najbardziej dekoracyjny jest szczyt południowy, podzielony gzymsami i pilastrami, o falistym wykroju z renesansowymi spływami i obeliskowymi sterczynami. Na południowych narożach budynku widnieją dwa kamienne posągi z 1774 roku autorstwa Jana Schuberta: św. Florian i św. Jan Nepomucen. Na szczególną uwagę zasługuje pomieszczenie ze sklepieniem kolebkowym, w którym mieści się obecnie sala posiedzeń. Jego ściany zdobi siedem interesujących stylizowanych fresków, przedstawiających najistotniejsze wydarzenia z przeszłości Głogówka. Jest to dzieło wrocławskiego malarza Alberta Helma, wykonane w 1942 roku. Obecnie ratusz jest siedzibą władz samorządowych i administracyjnych Głogówka. Galeria Przypisy Bibliografia Roman Pawlak, „Zabytkowe ratusze”, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii” Wirtualny spacer po ratuszu w Głogówku
Mełno (See)

Der Mełno (deutsch Melnosee, älter auch Meldensee) liegt in der Gemeinde Gruta im Powiat Grudziądzki in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern. Der rund anderthalb Quadratkilometer große See wird von einer Vielzahl von Quellen gespeist und entwässert zur Osa. Laut einer Untersuchung im Jahr 2005 hatte das Wasser des Sees die Güteklasse 3. Geschichte Der See wurde nach der gleichnamigen Ortschaft im Oberland benannt. Hier wurde am 27. September 1422 der Friede vom Melnosee geschlossen. Literatur Maria Biolik: Die Namen der stehenden Gewässer im Zuflußgebiet des Pregel und im Einzugsbereich der Zuflüsse zur Ostsee zwischen Pregel und Memel. In: Wolfgang P. Schmid (Hrsg.): Hydronymia Europaea. Band 8. Franz Steiner Verlag, Stuttgart 1993, ISBN 978-3-515-06269-5 (315 S.). Einzelnachweise
Mełno (jezioro)

Mełno – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Gruta, leżące na terenie Pojezierza Chełmińskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 155,2 ha do 162,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 79,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,3 m, natomiast głębokość maksymalna 10,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2005 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. W roku 1997 wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych. Na półwyspie w południowej części jeziora znajduje się grodzisko z XI-XIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Mełno na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-02)].
Kamienica Josta von Kampen w Elblągu

Kamienica Josta von Kampen w Elblągu – zabytkowy budynek wzniesiony w stylu manieryzmu flandryjskiego w Elblągu położony na Starym Mieście przy ul. Garbary 12 (wcześniej: Kurze Hinterstrasse 8). Pod koniec XVI wieku został zakupiony przez obywatela miasta Josta von Kampen, kupca bławatnego, który udostępnił ją na pierwszy dom modlitwy mennonitów elbląskich, użytkowany od 1590. Budynek pełnił funkcje sakralne nieprzerwanie przez ponad 300 lat do 1900. Zachował się podczas II wojny światowej, przeznaczono go na cele mieszkalne i użytkowe. Historia Budynek został zakupiony przez Josta von Kampen po uzyskaniu przez niego w 1585 obywatelstwa Elbląga i pozwolenia na handel jedwabiem. W 1590 przeznaczył go w części na potrzeby gminy mennonickiej Elbląg-Ellerwald. Gmina korzystała w szczególności z sali na piętrze, pełniącej rolę kaplicy. Obiekt służył mennonitom do 1900 czyli momentu oddania do użytku kościoła mennonickiego na elbląskiej Wyspie Spichrzów przy ul. Warszawskiej 9 (wcześniej: Berlinerstrasse 20). Kamienica przy ul. Garbary przetrwała II wojnę światową bez większych uszkodzeń. Pełni funkcje mieszkalne i użytkowe. 26 czerwca 2010 przy wejściu do kamienicy umieszczono tablice upamiętniającą wielowiekową obecność mennonitów w tym miejscu. Opis Budynek został wzniesiony w stylu manieryzmu flandryjskiego. Posiada trzy kondygnacje. Według opisu autorstwa M.G. Fuchsa zamieszczonego w jego publikacji z 1821 pt. Beschreibung der Stadt Elbing und ihres Gebietes (Bd. 2, s. 302-307), na piętrze budynku znajdowała się sala modlitewna mająca 8,7 metra długości, 5,6 metra szerokości i prawie 6 metrów wysokości. Na ścianach wschodniej i północnej znajdowały się empory. Nad salą modlitewną na poddaszu budynku znajdowała się dodatkowa sala wykorzystywana w przypadku przepełnienia sali głównej. Pośrodku stropu istniał otwór otwierany w czasie nabożeństwa w celu poprawienia słyszalności kazania. Przypisy
Bahnhof Bytom

Der Bahnhof Bytom (bis 1945: Beuthen (Oberschles.) Hbf) ist einer der größten Bahnhöfe im Oberschlesischen Industriegebiet. Das heutige Empfangsgebäude wurde Ende der 1920er Jahre im modernen Stil erbaut. Es hat zwei markante Türme, einen kleineren und einen größeren, siebenstöckigen Uhrturm. Der Bahnhof befindet sich am Plac Wolskiego (früher: Am Bahnhof) in der Innenstadt von Bytom (Beuthen). Der Bahnhof liegt an der Bahnstrecke Chorzów–Tczew (Königshütte-Bismarck–Dirschau), von der in Bytom die Bahnstrecke Bytom–Wrocław (Beuthen-Breslau) abzweigt. Außerdem ist der Bahnhof ein Endpunkt der Oberschlesischen Schmalspurbahn. In der Zwischenkriegszeit war der Bahnhof zwischen 1936 und 1939 Ziel des „Fliegenden Schlesiers“, der mit einer Durchschnittsgeschwindigkeit von 109 km/h in 4:17 Stunden von Berlin über Breslau nach Beuthen verkehrte, seinerzeit eine der schnellsten Verbindungen. Geschichte Ein erster Bahnhofsbau wurde 1868 eröffnet und hieß damals „Oberschlesischer Bahnhof“ Am 24. Juni 1870 wurde die Strecke Tarnowitz – Beuthen – Schoppiitz – Dzieditz eröffnet. Nach der Teilung Oberschlesiens wurde Beuthen zur Grenzstadt und der Hauptbahnhof zum Grenzbahnhof, von den vier Gleisen führte eins nach Polen. In den 1920er Jahren wurde der „Hauptbahnhof Beuthen“ durch einen Neubau ersetzt. Der Bahnhof hatte mit der Teilung Oberschlesiens als Grenzbahnhof an Bedeutung gewonnen. Der neue Bahnhof war ein Prestigeprojekt, da es als Visitenkarte Beuthens nach Deutschland hineinwirken sollte und zudem Einreisende aus dem Ausland beeindrucken wollte. Das neue Empfangsgebäude entstand von 1929 bis 1930 anstelle des Vorgängerbaus. Über den Gleisen wurde eine neue Bahnhofshalle errichtet. Der turmartige Bauteil sollte die Bahnhofstraße abschließen. Der Bau wurde einer der modernsten Bahnhöfe Deutschlands. Jedoch gestaltete sich der Neubau als schwierig weil der Verkehr aufrechterhalten werden musste. Für die Fassaden wurde Bucaklinker der 1., 2. und 3. Klasse mit schwarzgrünen Fugen verwendet, während der turmartige Baukörper und der Mittelbau durch Verwendung von Klinkern der 1. und 2. Klasse eine etwas dunkler Tönung erhielten. Die Konsolen der Hauptgesimse sind aus Eisenklinkern, während das Hauptgesims und die kleineren Gesimse aus gestocktem Beton bestehen. Bis Ende 1929 war das neue Empfangsgebäude größtenteils fertiggestellt und man arbeitete an der Innengestaltung und -ausstattung. In den folgenden Jahrzehnten wurde die Fassade des Empfangsgebäudes mehrfach umgestaltet. Die große Bahnhofsuhr aus der Erbauungszeit wurde abgebaut und ersetzt. Von 2022 bis 2024 wurde der Bahnhof umfangreich umgebaut und renoviert. Brückenstellwerk Am Bahnhof Bytom existiert ein historisches Brückenstellwerk, das im Jahr 2024 durch PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. grundlegend restauriert wurde. Der finanzielle Aufwand dafür betrug 1,1 Mio. PLN (260.000 EUR). Weblinks Einzelnachweise
Bytom railway station

Bytom railway station is a station in Bytom, Silesian Voivodeship, Poland. It is the main railway station for Bytom, located by Wolski Square. One of the few in Poland with a platform hall. History The modern-day building is located on the grounds of Bytom's former, historic railway station, built in 1868. The former railway station was built together with the construction of the Tarnowskie Góry - Katowice - Czechowice-Dziedzice. After World War I, and the division of Silesia, the station's significance increased. In 1929–30, the two oldest buildings from 1872 and 1900 were demolished, and replaced by a new railway station building with a platform hall, in the place of the former round engine house from 1872 and a depot for the transit of cargo from wagons on narrow-gauge railway and normal track gauge. Platforms 2,3 and 4 operated German routes, whilst platform 1 operated Polish routes. The railway station remains in its modernist architectural form. Connections 131 Chorzów Batory - Tczew 132 Bytom - Wrocław Główny 710 Bytom - Bytom Borek References
Бытом (станция)

Бытом или Битом (пол. Bytom) — пассажирская и грузовая узловая железнодорожная станция в городе Бытом, в Силезском воеводстве Польши. Имеет 4 платформы и 7 путей. Станция положенная на международной железнодорожной линии Киев — Краков — Бытом — Ополе — Вроцлав — Дрезден, была построена в 1859 году. Теперь здесь пересекаются важные железные дороги, ведущие в Катовице, Ополе, Гливице, Люблинец. Существующее здание вокзала построили в 1929 году, когда город Бытом (нем. Beuthen, Бойтен) был в составе Веймарской республики. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.)
Harley-Davidson

Harley-Davidson (výslovnost [ˌhaːli ˈdeividsn]) je americký výrobce motocyklů, motocyklového příslušenství a poskytovatel finančních služeb. Společnost byla založena v Milwaukee ve státě Wisconsin v průběhu prvního desetiletí 20. století a byla jedním ze dvou velkých amerických výrobců motocyklů, který přežil velkou hospodářskou krizi. Harley-Davidson také přežil období špatné kontroly kvality a konkurence ze strany japonských výrobců. Motocykly Harley-Davidson jsou vyráběny nepřetržitě od roku 1903 do současnosti. Od roku 1907 byl vyvíjen první prototyp motoru V-Twin s dvěma válci do V. Pohonná jednotka Harley Davidson: motor s dvěma válci v úhlu 45 stupňů má díky asymetrickému střídání válců (315° + 405°) svůj osobitý zvuk. Tyto legendární motocykly jsou někdy spojovány s desperáty a zločineckými gangy, jak je proslavil filmový průmysl. Přesto jsou dnes spíše životním stylem pro mnoho lidí, kterým zaručují jistý pocit svobody či sounáležitosti k této legendě. Někdy přezdívané neohrabané stroje, těžkopádné křižníky silnic jsou neodmyslitelnou ikonou této značky. Není náhodou, že některé motocykly jsou ve výrobním programu přes padesát let. V roce 1957 byl poprvé představen motocykl řady Sportster [ˈspoːtstə(r)], který je v nabídce v několika provedeních nepřetržitě od zavedení do výroby. Od roku 1966 je v produkci továrny Harley-Davidson mohutný model Electra Glide, který vychází z modelu Duo Glide z roku 1958. V Česku má Harley-Davidson dlouholetou tradici, první pobočku zde založili již v roce 1924. V Praze také působí nejstarší Harley-Davidson klub na světě, založený byl už v roce 1928. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Harley-Davidson na Wikimedia Commons Historie v datech Archivováno 17. 1. 2013 na Wayback Machine.
Harley-Davidson

Harley-Davidson Inc H-D ali samo "Harley" je ameriški proizvajalec motornih koles. Podjetje je znano po svojih težkih čoperjih, ki so velikokrat potovarniško modificrani. Leta 1920 je bil H-D največji proizvajalec motornih koles na svetu, imel je zastopnike v 67 državah. H-D in Indian sta bila edina večja ameriška proizvajalca motornih koles, ki sta preživela Veliko depresijo. Galerija Glej tudi MV Agusta Ducati Aprilia Honda Kawasaki Yamaha Čoper Reference Bibliografija Bach, Sharon, & Ostermann, Ken, eds. (1993). The Legend Begins: Harley-Davidson Motorcycles, 1903–1969. Harley-Davidson, Inc. Mitchel, D. (1997). Harley-Davidson Chronicle: An American Original. Publications International Limited. ISBN 0-7853-2514-X. Wagner, Herbert (2003). At the Creation: Myth, Reality, and the Origin of the Harley-Davidson Motorcycle, 1901–1909. Wisconsin Historical Society Press. Wilson, H. (1995). The Encyclopedia of the Motorcycle. Dorling-Kindersley Limited. ISBN 0-7513-0206-6. Zunanje povezave Uradno spletno mesto Harley-Davidson na Open Directory Project
Pilgerhäusl Hirschfelde

Das Pilgerhäusl Hirschfelde ist eine Pilgerherberge in Hirschfelde am Zittauer Jakobsweg, die in einem denkmalgeschützten Umgebindehaus in der Komturgasse 9 untergebracht ist. Geschichte Das Gebäude steht auf dem Gelände der ehemaligen Komturei des Johanniterordens. Das heutige Gebäude wurde vermutlich zu Beginn des 18. Jahrhunderts als Bauernhaus errichtet. Es erfolgten mehrfach Umbauten. Im Jahr 1917 erwarb es die katholische Pfarrei und nutzte es als Pfarrhaus. Der Stall wurde 1919 zu einer Kapelle umgebaut. 1935 folgte der Bau der Kirche St. Konrad von Parzham in unmittelbarer Nachbarschaft. Seit 1992 stand das Umgebindehaus leer und wurde schließlich an den Pilgerhäuslverein verkauft, der es von 2010 bis 2014 nach denkmalpflegerischen und ökologischen Aspekten sanierte und zu einer Pilgerherberge umbaute. Am 21. März 2014 wurde das Haus neu eröffnet. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Warsaw Financial Center

Warsaw Financial Center (WFC) je patří mezi nejprestižnější kancelářské budovy v polské Varšavě. Nachází se na rohu ulic Emilii Plater a Świętokrzyska, v nejužším centru města. Byla to první, moderní kancelářská budova v hlavním městě Polska, postavena v roce 1998. Projekt Warsaw Financial Center zpracovaly americké firmy A. Epstein & Sons International a Kohn Pedersen Fox Associates, ve spolupráci s polskými architekty a inspirací pro ně byla mj. budova 333 Wacker Drive v Chicagu. Warsaw Financial Center nabízí celkem 50 tis. m2 nájemní plochy třídy A+ a 350 parkovacích míst pro motorová vozidla a jízdní kola. V každém z 32 poschodí je 1900 m2 plochy vysoké 2,75 m a plně vyhovující potřebám fyzický postižených osob. Komunikaci mezi jednotlivými poschodí usnadňuje 16 výtahů. V této budově, vysoké 144 m, má svá sídla téměř 70 firem. Vyspělá technická řešení, jak např. vlastní úpravna vody, agregát a podzemní nádrže s obsahem cca 600 000 litrů, zajišťují plnou soběstačnost budovy, pokud jde o přístup k elektrické a tepelné energii a k vodě. Majitelem Warsaw Financial Center je od konce roku 2012 konsorcium Allianz Real Estate a Curzon Capital Partners III, investičního fondu řízeného Tristan Capital Partners. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Warsaw Financial Center na Wikimedia Commons Související články Seznam nejvyšších budov v Evropě https://web.archive.org/web/20140118174900/http://wfc.pl/0/1 Reference
Warsaw Financial Center

Das Warsaw Financial Center (WFC) ist ein Ende der 1990er Jahre errichtetes Bürohochhaus in Warschau und gehört zu den höchsten Gebäuden der Stadt. Zum Zeitpunkt der Fertigstellung war das WFC das höchste Stahlbeton-Gebäude Polens. Geschichte Das Hochhaus befindet sich im Innenstadtdistrikt an der Ulica Emilii Plater 53, die hier die Ulica Świętokrzyska kreuzt. In unmittelbarer Nachbarschaft befinden sich zwei weitere Hochhäuser, das Hotel InterContinental und das Bürogebäude Rondo 1. Mit den Bauarbeiten wurde 1997 begonnen, die Fertigstellung erfolgte im Jahr 1998. Investor war die Firma Golub & Company. Projektiert wurde das Gebäude von den US-amerikanischen Architektenbüros A. Epstein & Sons International und Kohn Pedersen Fox Associates, die mit lokalen Architekten zusammenarbeiteten. Die Bauausführung lag bei dem österreichischen Baukonzern PORR. Der 2,3 Tonnen schwere Mast wurde am 13. Oktober 1998 mit Hilfe eines Mi-8-Hubschraubers an der Nordseite des Gebäudes montiert. Das WFC gehörte zu den ersten Klasse A-Bürogebäuden, die in Warschau angeboten wurden. Im Jahr 2005 kauften die CA Immo und Pramerica Real Estate Investors je 50 % des Objektes. Im August 2012 wurde das Objekt von einem Joint Venture der Allianz Real Estate (87,5 %) und des Investment-Fonds Curzon Capital III von Tristan Capital Partners (12,5 %) für 210 Millionen Euro übernommen. Der Hauptmieter, der als einziger Mieter mit einem Logo an der Fassade (an den obersten beiden Stockwerken) vertreten ist, ist die Bank Austria Creditanstalt. Weitere Mieter sind neben anderen: CMS, DLA Piper, General Electric, Google, Weltbank, Europäische Bank für Wiederaufbau und Entwicklung, Wyborowa SA, Boeing International Corporation, ČEZ Polska, Mastercard, die US-amerikanische Handelskammer, das Kultur- und Wirtschaftsbüro von Taipeh, das Koreanisches Handelszentrum und das Thailändische Handelsbüro. Ausstattung Das Gebäude besteht aus zwei Bestandteilen – einem sechsstöckigen Sockelgebäude, das in Höhe mit der Nachkriegsbebauung der Umgebung harmonisiert sowie einem Turmteil, dessen rechteckiger Grundriss in den obersten Stockwerken durch einen sich nach Osten zuspitzenden Bogen dominiert wird. Die Fassade besteht aus Glas und Aluminium sowie graublauem und schwarzem Granit. Die mehrstöckige Lobby ist im Art-déco-Stil gehalten. Die Höhe des Gebäudes ohne Mast beträgt 144 Meter, verteilt auf 32 Stockwerke. Der Mast hat eine zusätzliche Höhe von 21 Metern. Es stehen rund 50.000 m² Mietfläche zur Verfügung, von denen 93 % auf Büro- und 7 % auf Einzelhandels-, Lager- und Restaurantnutzung entfallen. In den 6 Kellergeschossen befinden sich 350 Parkplätze. Das Objekt verfügt über 16 Hochgeschwindigkeitsfahrstühle sowie einen 24-stündigen Stromausfallgenerator. Das Gebäude hat eine eigene Wasserreinigungsanlage und besitzt dazu – wie auch zur Brandbekämpfung – Wassertanks mit einer Gesamtkapazität von 600 000 l. Einzelnachweise Siehe auch Liste der Hochhäuser in Warschau Weblinks Infos zur Geschichte und Architektur auf der Webseite der Betreibergesellschaft