NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Wilczynie

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Wilczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pniewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona zapewne w 1 połowie XVI wieku, dzięki staraniom biskupów poznańskich, właścicieli wsi. W latach 1890–1900 do istniejącego kościoła zostały dobudowane od strony wschodniej neogotyckie: transept i prezbiterium. We wnęce, na zewnętrznej ścianie świątyni, jest zawieszony późnogotycki krucyfiks z około 1530 roku. W ołtarzu głównym Jest umieszczony obraz Matki Boskiej Dobrej Opieki z około 1650 roku. Przypisy
Kościół poewangelicki w Obrzycku

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Obrzycko, w powiecie szamotulskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy Placu Lipowym. Jest to świątynia wzniesiona w stylu neobarokowym w latach 1909–1911, projektantami byli architekci: Schweizer z Dessau i Graff. Charakterystycznym elementem budowli jest wysoka wieża z zegarem nakryta blaszanym dachem hełmowym oraz piękne zdobienia, między innymi portale i obramowania okienne. Szczyt jest zwieńczony kamiennymi wazami. Budowla posiada plan prostokąta. Jest to kościół murowany (do budowy zostały użyte cegieł, zapewne także kamień), mający jednonawowe wnętrze i sklepienie kolebkowe. Tuż nad wejściem był umieszczony chór z organami. Do dziś zachowały się drewniane empory, czyli balkony. Nad ołtarzem jest umieszczone malowidło ścienne przedstawiające scenę ukrzyżowania Chrystusa. Budynek obecnie nie pełni żadnych funkcji i popada w ruinę. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Nojewie

Kościół św. Andrzeja Boboli w Nojewie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany na niewielkim wzniesieniu w centrum wsi Nojewo (powiat szamotulski, województwo wielkopolskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Andrzeja Boboli. 21 marca 1996 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 2575/A. Tą samą decyzją do rejestru wpisano również przykościelny cmentarz (id 656119). Historia Kościół wzniesiono w 1865 na potrzeby lokalnej społeczności protestanckiej w stylu neogotyckim. W bryle obiektu wyróżnia się wysoka wieża zwieńczona wysmukłą sygnaturką. W 1945 świątynię przejęli katolicy i od tego czasu nosi wezwanie św. Andrzeja Boboli. 1 października 1974 powołano tu ośrodek duszpasterski, a w 1984 – parafię. W 2006 przeprowadzono generalny remont obiektu, a w 2008 przywrócono witraże w prezbiterium. W 2009 wyremontowano posadzkę, nałożono nowe tynki wewnątrz kościoła i poddano renowacji witraże boczne, a także zbudowano nowy ołtarz, tabernakulum, chrzcielnicę i zawieszono żyrandol. W tym samym roku wyremontowano kotłownię. Architektura Budowla jest neogotycka, jednonawowa, ceglana, na fundamencie z ciosów kamiennych. Od wschodu przylega doń prostokątne prezbiterium, a od zachodu wieża kryta ostrosłupowym hełmem z krzyżem. Zarówno bryła główna, jak i prezbiterium pokryte są dachami dwuspadowymi. Wnętrze Z pierwotnego wyposażenia zachowały się: empora chóru muzycznego, posadzka, stolarka drzwiowa i więźba dachowa (częściowo). Otoczenie Przy kościele postawiono w 1946 (lub 1945) pomnik ku czci ofiar zbrodni niemieckich z okresu II wojny światowej. Na tablicy umieszczono nazwiska dwunastu ludzi. U stóp monumentu znajdują się mogiły osób pomordowanych przez Niemców w bliżej nieustalonych okolicznościach. Przypisy
Kościół św. Ducha w Pniewach

Kościół świętego Ducha – kościół rzymskokatolicki należący do klarysek od wieczystej Adoracji. Znajduje się w mieście Pniewy, w powiecie szamotulskim, w województwie wielkopolskim. Świątynia została ufundowana przez Jana Pniewskiego w 1425 roku. Początkowo była to budowla drewniana. Dwa razy została zniszczona przez pożar. W 1783 roku została odbudowana w stylu barokowym. W 1973 roku świątynia została zaliczona do zabytków podlegających ochronie państwa. W dniu 29 sierpnia 1972 roku przekazana została siostrom klaryskom od Wieczystej Adoracji dekretem arcybiskupa Antoniego Baraniaka. We wnętrzu budowli znajduje się ołtarz główny ozdobiony obrazem przedstawiającym Zesłanie Ducha Świętego (pochodzącym z połowy XVII wieku) oraz drugim nad nim przedstawiającym Chrystusa z Emaus (pochodzącym z około 1785 roku). Umieszczone są tam także wizerunki świętych apostołów Piotra i Pawła (pochodzące z XVII wieku). W drugiej połowie XVIII wieku powstała ambona w stylu rokokowym. W 1984 roku usunięto zakrystię i na jej miejscu powstała kaplica sióstr Klarysek, która została harmonijnie połączona z klasztorem. Na początku lat 2000. budynek przeszedł gruntowną renowację, obejmującą wymianę dachu, odnowienie i malowanie elewacji oraz odświeżenie wnętrz kościoła. Dzięki przeprowadzonym pracom, obiekt znajduje się obecnie w doskonałym stanie i w 2003 roku zdobył nagrodę w konkursie na najlepiej zadbany zabytek. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Psarskiem

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Psarskiem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pniewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona po 1462 roku, później była wielokrotnie restaurowana. Budowla jest salowa, zamknięta od strony wschodniej trójbocznie, od strony zachodniej znajduje się wieża. Do ściany północnej jest dostawiona barokowa przybudówka, mieszcząca zakrystię i kruchtę, przebudowana zapewne w 1784 roku. Ściany wieży ozdabiają płyciny o różnej formie; jej górna część, z ceglanym ostrosłupowym dachem hełmowym, została nadbudowana około 1840 roku. Wnętrze nakrywa sklepienie gwiaździste. Do późnobarokowego wyposażenia powstałego około 1784 roku należą trzy ołtarze oraz ambona w formie łodzi. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Otorowie

Kościół Wszystkich Świętych w Otorowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pniewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1533 roku dzięki staraniom dziedziców wsi, Otorowskich. Budowla jest salowa, od strony wschodniej zamknięta jest trójbocznie. Po jej północnej stronie są umieszczone zakrystia i dostawiona w 1837 roku późnoklasycystyczna kaplica grobowa Moszczeńskich, po stronie południowej – znajduje się neogotycka kruchta z 1872 roku. Wnętrze nakryte jest sklepieniem gwiaździstym. Wyposażenie pochodzi głównie z 1885 roku, w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowany w 1. połowie XVII wieku. Kościół został wpisany na listę niekoronowanych maryjnych sanktuariów w Archidiecezji Poznańskiej jako Sanktuarium Matki Bożej Otorowskiej. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wartosławiu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętego Krzyża i św. Mikołaja w Biezdrowie (dekanat wroniecki archidiecezji poznańskiej). Murowana świątynia została wzniesiona w latach 1854-1855 jako ewangelicka pod wezwaniem świętego Pawła. Na początku ubiegłego stulecia do kościoła została dobudowana wysoka wieża. W 1945 roku parafia Świętego Krzyża i św. Mikołaja w Biezdrowie przejęła budowlę i odtąd nosi ona wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa. Świątynia zbudowana została w stylu neogotyckim. Przypisy
Kościół św. Trójcy i św. Łukasza w Wartosławiu

Kościół świętej Trójcy i świętego Łukasza – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Świętego Krzyża i św. Mikołaja w Biezdrowie (dekanat wroniecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia reprezentująca styl późnobarokowy. Wybudowana została w 1785 roku. Wzniesiono ja na planie ośmiokąta i nakryto dachem mansardowym z latarnią. We wnętrzu znajduje się ołtarz w stylu wczesnoklasycystycznym. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Murzynowie Kościelnym

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Murzynowie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat średzki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1739–42. Ufundowana została przez kolegiatę średzką. W latach 1900–1903 została dobudowana murowana część nawy. W 1925 roku została wykonana polichromia. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej, posiada dobudowaną, murowaną część nawy od frontu w stylu neogotyckim. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Kościół nakryty jest dachem trójkalenicowym, pokrytym dachówką, na dachu znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją barokowy, blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem z kasetonami. Polichromia według projektu Antoniego Procajłowicza jest ozdobiona ornamentem roślinnym. Belka tęczowa jest fazowana. Późnobarokowe dwa ołtarze boczne powstały pod koniec XVIII wieku, natomiast ołtarz główny jest nowy. Chrzcielnica i ambona zostały wykonane w XIX wieku. Krucyfiks w stylu barokowym pochodzi z połowy XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny i Najświętszego Serca Jezusowego w Koszutach

Kościół świętej Katarzyny i Najświętszego Serca Jezusowego w Koszutach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kórnicki archidiecezji poznańskiej). Kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 19 września 1926 roku. W dniu 13 lipca 1930 roku biskup sufragan poznański Walenty Dymek konsekrował kościół, dodając jemu także, popularny w okresie II Rzeczypospolitej, tytuł Najświętszego Serca Jezusowego. Podczas okupacji hitlerowskiej świątynia została przekształcona na magazyn wojskowy, przez co uległa poważnej dewastacji. Jej remontem zajął się pierwszy powojenny proboszcz, ksiądz Józef Grzesiek (1908-1970), administrujący parafią w latach 1945-1946. Z dniem 1 lipca 1958 roku parafię objął ksiądz Zygmunt Surdyk (1913-1988), który dokończył remont świątyni oraz bardzo wzbogacił jej wyposażenie i wystrój wewnętrzny. W 2000 roku została wyremontowana wieża kościoła, m.in. została wymieniona blacha cynkowa na dachu hełmowym. Dodatkowo dzięki staraniom księdza Zenona Nowackiego został wykonany gruntowny remont wnętrza kościoła, polegający na wymianie tynków oraz wykonaniu instalacji odprowadzającej nadmiar wilgoci z świątyni. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Mącznikach

Kościół świętego Wawrzyńca w Mącznikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat średzki archidiecezji poznańskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona około 1700 roku. Ufundowana została przez Hieronima Wierzbowskiego, sufragana wielkopolskiego. W 1903 roku została dobudowana murowana kruchta. Architektura i wyposażenie Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji mieszanej zrębowej i szkieletowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku umieszczona jest zakrystia. Od frontu nawy znajduje się wyżej wspomniana murowana kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy pokryty dachówką, na dachu jest umieszczona niewielka, kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę z krzyżem. Wnętrze jest nakryte: pozornym sklepieniem kolebkowym w prezbiterium i stropem płaskim z fasetą w nawie. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Belka tęczowa jest ozdobiona rzeźbami Matki Boskiej i Świętego Jana z XVII wieku oraz krucyfiksem z XVIII wieku. Ołtarz główny w formie tryptyku późnorenesansowego powstał na początku XVII wieku. Ołtarze boczne są dwa: jeden w stylu późnobarokowym, wykonany w 1770 roku i rokokowym. Ambona w stylu późnobarokowym pochodzi z około 1700 roku. Chrzcielnica późnogotycka z piaskowca powstała w XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Winnej Górze

Kościół świętego Michała Archanioła w Winnej Górze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat miłosławski archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia Obecna świątynia w stylu barokowym została zbudowana w 1766 roku; ufundował ją biskup Teodor Czartoryski. W 1863 roku, dzięki staraniom Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, do świątyni została dobudowana sześciokątna kaplica grobowa zaprojektowana przez Seweryna Mielżyńskiego, w której, w neoklasycznym grobowcu wzorowanym na rzymskim sarkofagu Scypiona Afrykańskiego, został pochowany gen. Jan Henryk Dąbrowski – twórca Legionów Polskich we Włoszech. W 1912 roku kościół został rozbudowany według projektu Stanisława Boreckiego – dobudowano wówczas duży transept i prezbiterium. W XVIII-wiecznym rokokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z 2. połowy XVI wieku, umieszczony w srebrnej sukience z połowy XVIII wieku. W transepcie są zawieszone dwa obrazy namalowane w latach 1810-1818 przez Jana Gładysza, na zamówienie gen. Jana Henryka Dąbrowskiego: „Cud św. Kazimierza” i „Cud św. Kingi”. Z pozostałych zabytków można wyróżnić XV-wieczną drewnianą płaskorzeźbę „Zwiastowanie”, oraz obrazy: „Ukrzyżowanie”, „Koronacja NMP”, „św. Józef” oraz „Chrystus na krzyżu”. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - U generała Dąbrowskiego w Winnej Górze” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Mądrem

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Mądrem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat średzki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1896-1897 według projektu Jana Rakowicza. Charakteryzuje się wieżą nakrytą spiczastym dachem hełmowym. W ołtarzu głównym jest umieszczona gotycka rzeźba Piety, wykonana w 1 połowie XV wieku. Kościół jest sanktuarium maryjnym, ponieważ kult Matki Boskiej Bolesnej Mądrskiej rozwija się od XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Błażejewie

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Błażejewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat śremski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1675–76. Ufundowana została przez księdza Stanisława Grudowicza, pierwszego filipina w Polsce, dla okolicznych mieszkańców, w czasie wyrębu drzewa dla budowanej bazyliki na Świętej Górze. Rozbudowana została w 1778 roku. Wnętrze zostało odrestaurowane w 1872 roku. Kościół został zdewastowany w 1876 roku w czasie kasaty klasztoru. Remontowany był około 1950 roku pod kierunkiem architekta Franciszka Morawskiego. W latach 70. XX wieku świątynia została rozbudowana o zakrystię i w 1980 roku o kruchtę. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, wybudowana z drewna sosnowego na planie krzyża łacińskiego w stylu barokowym. Dwie kaplice boczne tworzą rodzaj transeptu, zamknięte są prostokątnie i posiadają kalenice równe nawie głównej. Prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięte jest prostokątnie, przylega do niego zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Ozdobne barokowe szczyty wieńczą wszystkie ramiona świątyni. Na dachu pokrytym gontem, znajduje się duża czworokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany (miedziany) barokowy dach hełmowy z latarnią i krzyżem. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim obejmującym nawę, kaplice i prezbiterium. Chór muzyczny jest nadwieszony i posiada prostą linię parapetu. Polichromia na stropie została wykonana po 2 wojnie światowej, jej autorkami są Anna i Zofia Pawłowskie. Tematyką polichromii są wizerunki z życia Chrystusa. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl ludowy. Cenny ołtarz główny – w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1 połowy XVII wieku. Ołtarze w kaplicach powstały pod koniec XVII wieku. Kropielnica została wydrążona w kamieniu. Współczesne stacje Drogi Krzyżowej zostały namalowane na szkle. Przypisy
Kościół św. Ducha w Dolsku

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Dolsku (dekanat śremski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1618 roku. Niektóre źródła podają jako datę budowy – połowę XVI wieku. W XVIII wieku została dobudowana szachulcowa kruchta, natomiast w 1725 roku została nadbudowana wieża drewniana. Kilkakrotnie była remontowana: 1927, 1947, 1957, 1972 oraz w latach 1995 – 96 (wówczas przeprowadzono konserwację polichromii). Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową, jej nawa została wzniesiona na planie kwadratu. Zaliczana jest do grupy późnogotyckich kościołów odmiany wielkopolskiej. Świątynia jest orientowana, posiada węższe prezbiterium w stosunku do nawy, trójbocznie zamknięte. Obok są umieszczone szachulcowa zakrystia i kruchta. Druga kruchta znajduje się z przodu. Kościół jest nakryty dachem jednokalenicowym, pokrytym gontem z dużym okapem nad prezbiterium. Z przodu jest umieszczona czworokątna wieża. Jest ona zwieńczona gontowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty czterema ozdobnymi słupami i posiada wysuniętą kwadratową częścią środkową, na chórze jest umieszczony prospekt organowy. Belka tęczowa posiada datę budowy: „1618” i jest ozdobiona cytatem ze starego testamentu oraz krucyfiksem wykonanym w 1 połowie XVI wieku. Zachowały się trzy zabytkowe portale w tym w formie oślego grzbietu. Polichromia w prezbiterium została wykonana w latach 20. XX wieku. Ołtarz główny i dwa boczne reprezentują styl wczesnobarokowy i powstały w 1 połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Dolsku

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Dolsku (dekanat śremski archidiecezji poznańskiej). Obecną postawę świątynia otrzymała zapewne w 1818 roku, czego pamiątką był napis umieszczony na belce stropowej, spróchniałej i już nieistniejącej. Data na belce to rok odbudowy i odrestaurowania świątyni, sfinansowanej przez ówczesnego właściciela Małachowa – Cezarego Budziszowskiego. Jednonawowy kościół został wzniesiony na planie prostokąta, z niewyodrębnionym prezbiterium i zakrystią od strony północnej, która w czasie prac remontowych w latach 90. XX wieku została rozebrana. Dwuspadowy dach został pokryty gontem, a całość została otoczona kamiennym murem. Do świątyni była dostawiona drewniana wieża, która istniała do 1983 roku, kiedy to została całkowicie zniszczona przez huragan. We wnętrzu świątyni są umieszczone trzy ołtarze: św. Anny Samotrzeć, św. Wawrzyńca i św. Izydora Oracza. Obraz św. Wawrzyńca męczennika, namalowany w połowie XVII wieku, uznany został za cudowny i przedstawia świętego pełnego zachwytu niebiańskiego. Obecnie, po remoncie, kościół jest od 07.08.2022 ponownie czynny. Przypisy
Kościół św. Rocha w Wieszczyczynie

Kościół świętego Rocha w Wieszczyczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat śremski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neorenesansowym w 1908 roku. Charakteryzuje się wysoką wieżą zwieńczoną dachem hełmowym z dwoma dzwonami odlanymi w 1681 roku. Nazwiska budowniczych świątyni nie są znane. We wnętrzu kościoła znajdują się między innymi sztukaterie w stylu neobarokowym. Nawy boczne nakryte są sklepieniami krzyżowymi, z kolei na skrzyżowaniu naw jest umieszczona kopuła. W zachodniej części kościoła jest usytuowana kwadratowa kruchta, natomiast powyżej jest umieszczona czterokondygnacyjna wieża w stylu neobarokowym. Okna świątyni ozdobione są witrażami przedstawiającymi sceny Narodzenia Pana Jezusa i Ukrzyżowania Chrystusa. W prezbiterium w oknach po bokach ołtarza głównego znajduje się witraż Serca Matki Boskiej i Serca Pana Jezusa, z kolei w części przed prezbiterium na ścianie po prawej stronie jest umieszczony obraz św. Rocha namalowany w połowie XIX wieku zachowany z poprzedniej drewnianej świątyni z 1404 roku, która spłonęła w dniu 30 marca 1906 roku. W kościele jak i na zewnątrz znajduje się kilka pamiątkowych tablic, a na przyległym terenie Pomnik św. Rocha Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Chwałkowie Kościelnym

Kościół św. Michała Archanioła w Chwałkowie Kościelnym – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Chwałkowo Kościelne, w powiecie śremskim. Historia i architektura Świątynia została wzniesiona w 1819, a wieżę dobudowano w 1904. Neogotyckie prezbiterium i zakrystię dodano w 1891. Na wyposażeniu wnętrza znajdują się dwa płaskorzeźbione fragmenty późnogotyckiego ołtarza datowanego około 1500 (m.in. Pokłon Trzech Króli). Cenna jest też barokowa chrzcielnica z około połowy XVIII wieku z rzeźbą Chrystusa umieszczoną na pokrywie. Przy kościele stoi pomnik Jana Pawła II. Linki zewnętrzne wygląd historyczny – dostęp 2.7.2017 Przypisy
Dwór w Gogolewie

Dwór w Gogolewie – dwór znajdujący się we wsi Gogolewo, w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim. Historia Dobra w końcu XIV wieku należały do Zenowiczów Gogolewskich, następnie do Awdańców i Niepartskich herbu Ostoja. Kolejni właściciele majątku to Górscy (początek XVI wieku), Iłowieccy, Rokosowscy i Bnińscy (XVII wiek) oraz Gostyńscy (początek XVIII wieku). Około 1750 dobra zakupił rotmistrz Sokolnicki, za co zapłacił 52 000 złotych. Sokolnicki słynął z nienawiści do Prusaków. W końcu XVIII wieku majątek należał do Garczyńskich, a potem nabył go berliński bankier, Jan Kluge. Obiekt został wzniesiony około 1820 dla Marcelego Czarneckiego oraz Florentyny z Chłapowskich. Dobra te zakupił niedługo wcześniej ojciec Marcelego, Antoni Czarnecki, krajczy koronny. Projektantem mógł być sam inwestor. Dwór przebudowywano w końcu XIX wieku oraz w roku 1924. Pozostawał w rękach Czarneckich do 1939. Jeden z nich, Wiktor Czarnecki (1850–1916), jako prawdopodobnie pierwszy w Wielkopolsce, użytkował na swoich polach nawozy sztuczne. W 1926 dobra liczyły 708 hektarów. Ostatnim właścicielem majątku był Stanisław Czarnecki. Architektura Budowla ma cechy neoklasycystyczne oraz elementy neorenesansowe. Te drugie być może pochodzą z okresu którejś przebudowy. Do pierwotnej bryły dostawiono wówczas parterowe przybudówki po obu stronach. Wejście osłania ganek ujęty półkolumnami. Na osi ma trójkątny fronton. Otoczenie Dwór otoczony jest parkiem. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mórce

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mórce – zabytkowy kościół parafialny w Mórce, w powiecie śremskim, w województwie wielkopolskim. Historia Poświęcenia kościoła dokonano 10 listopada 1680. Początkowo kościół miał wezwanie Wszystkich Świętych, które zostało zmienione na „Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny” w 1725. Architektura Kościół jest obiektem drewnianym, konstrukcji szkieletowej wypełnionej gliną, oszalowanym, jednonawowym, z końca XVII wieku, z wieżą z 1725. W barokowym ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII stulecia. Jak głosi legenda pochodzi on ze spalonego kościoła ze wsi Podgórka, istniejącej w pobliżu. W ołtarzach bocznych z początku XIX wieku mieszczą się obrazy Wszystkich Świętych oraz Św. Anny nauczającej Marie. Do wyposażenia kościoła należy barokowa chrzcielnica, klasycystyczna ambona i żelazne drzwi do zakrystii z listwową kratownicą. Na suficie nad prezbiterium znajduje się dekoracja malarska przedstawiająca Ewangelistów, a nad nawą ośmiu polskich świętych. Kubatura nawy z chórem wynosi około 900 m³, a wieży – około 840 m³. Powierzchnia użytkowa nawy z chórem wynosi natomiast 100 m², wieży – 57 m², a aneksów – 50 m². Powierzchnia terenu zabudowanego, na którym wznosi się obiekt wynosi 0,1554 ha. Przed kościołem stoi pomnik poświęcony Janowi Pawłowi II. Otoczenie Przy kościele stoi brama w formie dzwonnicy parawanowej z XIX wieku, z zawieszonymi dwoma dzwonami z 1612. Ponadto w pobliżu świątyni znajdują się plebania z ok. 1900, kaplica oraz cmentarz przykościelny. Przed plebanią rosną dwa cypryśniki o obwodzie 100 i 125 cm. Przy ścianie kościelnej stoi kamienny nagrobek ks. Pawła Roszaka, proboszcza móreckiego, który zmarł 28 stycznia 1879. Galeria Przypisy