NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Wszechpośredniczki Łask i św. Antoniego z Padwy w Wodzisławiu Śląskim

Kościół Matki Bożej Wszechpośredniczki Łask i św. Antoniego z Padwy w Wodzisławiu Śląskim – kościół zbudowany w latach 1949–1952 według projektu Hanaka z Olzy. Wnętrze zostało zaprojektowane przez artystę plastyka Józefa Kołodziejczyka. Należy do parafii Jedłownik. Wybudowany jako zupełnie nowy, zastępując poprzedni drewniany z I połowy XVII w.
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tychowie

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tychowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Tychowie, w powiecie białogardzkim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Jest to najstarsza budowla w mieście, została wzniesiona w średniowieczu pod koniec XV stulecia, ufundowali ją ówcześni właściciele wsi - obecnie miasta – rody von Kleistów i von Versenów. Świątynia została zbudowana z polnego kamienia i cegły. W 1830 roku nawa budowli została przedłużona w stronę wschodnią poprzez dobudowanie ścian o konstrukcji szachulcowej z tzw. „pruskiego muru”. Zmieniona została wtedy cała konstrukcja dachowa i wybudowana została wieża, zostały wykute również nowe otwory okienne na wysokości drugiej kondygnacji w północnej murowanej fasadzie. W 1859 roku została dobudowana do elewacji południowej korpusu świątyni neorenesansowa kaplica mieszcząca lożę kolatorską dla ówczesnych właścicieli wsi i patronów świątyni z kryptą grobową w podziemiu. Wejście do kaplicy zostało umieszczone w elewacji południowej świątyni, do krypty wchodziło się od strony nawy. W 1870 roku spalona została górna część wieży razem z hełmem – przyczyny pożaru nie zostały poznane. Bardzo szybko, bo już w 1871 roku, wieża została odbudowana. Obecny hełm jest dwukondygnacyjny z latarnią, nakryty blachą cynkową, zwieńczony krzyżem z chorągiewką usytuowanym na kuli. Na chorągiewce została wyryta data pożaru. Na początku ubiegłego stulecia wieża została wzmocniona konstrukcją stalową. Dawniej w wieży były umieszczone trzy dzwony, podczas I Wojny Światowej dwa z nich zostały zdjęte i przeznaczone na cele militarne, o wyborze zdecydowała zapewne jakość stopu. Ocalał dzwon z końca XIX stulecia, odlany w 1893 roku. Dwa nowe dzwony zainstalowano pod koniec lat 20. XX wieku. Wyposażenie We wnętrzu znajdują się m.in.: Gotycki tryptyk przedstawiający Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny, przeniesiony w 1976 z kościoła filialnego w Starym Dębnie. Został on wykonany z drewna na Pomorzu na początku XVI stulecia. W predelli, młodszej o około 100 lat od tryptyku, są umieszczone herby rodów von Kleist po lewej i von Heidebrecków prawej stronie. Na południowej ścianie jest umieszczony krucyfiks w stylu barokowym z XVIII stulecia – został wykonany przez nieznanego z nazwiska rzeźbiarza ludowego. W bocznej kaplicy Św. Józefa jest umieszczona duża tablica nagrobna z 1679 Elizabeth Zeidler, wykonana z drewna, w kształcie elipsy, malowana temperowymi farbami. Organy zostały wykonane w 1936 przez firmę Reinhold Heinze Kołobrzeg Stralsund, a przebudowane zostały w 1969 roku. Przypisy Linki zewnętrzne historia tychowskiego kościoła
Kościół Matki Bożej Zbaraskiej w Prałkowcach

Kościół Matki Bożej Zbaraskiej w Prałkowcach – murowana, parafialna świątynia, wcześniej cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Prałkowcach. Świątynia została ufundowana w 1842 przez Eustachego Drużbackiego, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi, która spłonęła w 1840 roku. Po wysiedleniu ludności grekokatolickiej w latach 1945–1947 cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. W latach 60. XX wieku została wyremontowana. Dobudowano też chór muzyczny, zakrystię i mieszkanie dla księdza. Współcześnie kościół należy do księży michalitów. W ołtarzu głównym znajduje się łaskami słynący obraz Matki Bożej Zbaraskiej który jest kopią obrazu Matki Bożej Częstochowskiej z XVI wieku namalowaną na blasze miedziane. Współcześnie został on osadzony na metalowej płycie z płaskorzeźbami polskich orłów. Obraz znajdował się pierwotnie w kościele bernardynów w Zbarażu. Według tradycji modlił się przed nim król Jan III Sobieski. Król Michał Korybut Wiśniowiecki ufundował dla niego srebrną sukienkę. Po II wojnie światowej bernardyni przewieźli obraz do Leżajska, a od 1972 znajduje się w Prałkowcach. Drewniana dzwonnica została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Krakowie

Kościół Matki Bożej Zwycięskiej – zabytkowy parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy IX Łagiewniki-Borek Fałęcki przy ul. Zakopiańskiej 86, na Górze Borkowskiej. Historia Parafianie do 1947 roku korzystali z kościoła baraku zbudowanego przez ks. Adama Gałuszkiewicza w latach 1920–1922. Ponieważ rosła liczba wiernych w 1936 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła. Inicjatorem budowy był ks. Adolf Zagrodzki, a przewodniczącym Komitetu budowy został Franciszek Wadas. Modernistyczny budynek z żelbetu i cegły zaprojektował inż. Tadeusz Ruttié. Kamień węgielny wmurowano 14 listopada 1937 roku, a do 1939 roku kościół stał w stanie surowym. Wybuch II wojny światowej spowodował przerwanie prac. Niemcy urządzili w budynku magazyn amunicji oraz wykorzystywali go jako przejściowy obóz segregacyjny podczas łapanek. Proboszcz ks. Mączyński i prefekt ks. Dercz zostali na początku wojny aresztowani i zginęli w obozie. Po wojnie przywrócono budowli funkcje sakralne. 1 stycznia 1947 roku proboszcz Władysław Ryba kontynuował prace wykończeniowe oraz przy urządzaniu wnętrza. Budowę ukończono w 1947 roku, a 15 sierpnia kościół poświęcił ks. biskup Rospond. Konsekrował kościół, w dniu 26 października 1975 r. kardynał Karol Wojtyła. Świątynia to jednonawowy, orientowany, budynek z dwuspadowym dachem. Prezbiterium trójbocznie zamknięte. Przed fasadą znajduje się wolno stojąca wieża–dzwonnica z ażurowym szczytem. W ołtarzu głównym, zaprojektowanym przez Jana Budziłę a wykonanym w 1978 przez Antoniego Oremusa, znajduje się kamienna figura Matki Bożej, dzieło rzeźbiarza Konstantego Laszczki z 1916 roku, podarowana parafii przez metropolitę krakowskiego Adama Sapiehę. W oknach prezbiterium i nawy znajdują się witraże projektu Wacława Taranczewskiego, powstałe w latach 60. XX wieku. Przypisy Bibliografia Michał Rożek, Barbara Gondkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso Kraków, 2003, ISBN 83-919281-0-1 Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Strona parafii. [dostęp 2011-08-17].
Церковь Пресвятой Девы Марии Победительницы (Краков)

Церковь Пресвятой Девы Марии Победительницы (пол. Kościół Matki Bożej Zwycięskiej) — католическая церковь, находящаяся в Кракове по адресу ул. Закопанской, 86. Строительство храма в модернистском стиле из железобетона началось в 1937 году по проекту польского архитектора Тадеуша Руте. Вторая мировая война прервала строительство церкви. Во время войны недостроенный храм использовался немцами в качестве склада. После войны в недостроенном храме начались богослужения. В 1947 году закончилось строительство. 26 октября 1947 года состоялось освящение храма, которое совершил краковский архиепископ кардинал Кароль Войтыла. Церковь является однонефным храмом с двухскатной крышей. Перед фасадом находится отдельно стоящая колокольня с ажурной вершиной, на которой находится крест. Главный алтарь церкви спроектировал польский скульптор Ян Будзилла и полностью был закончен в 1978 году скульптором Антонием Оремусом. Возле алтаря находится каменная скульптура Пресвятой Девы Мари, датируемая 1916 годом, автором которой был польский скульптор Константы Лящка. Эту скульптуру подарил приходу кардинал Адам Стефан Сапега. Окна храма украшены установленными в 60-х годах XX столетия витражами авторства Вацлава Таранчевского. Литература Michał Rożek, Barbara Gondkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso Kraków, 2003, ISBN 83-919281-0-1 Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Официальный сайт прихода (пол.)
Костел Пресвятої Діви Марії Переможниці (Краків)

Костел Пресвятої Діви Марії Переможниці (пол. Kościół Matki Bożej Zwycięskiej) — римсько-католицький парафіяльний храм у польському місті Краків. Це модерністська будівля із залізобетону і цегли, спроєктована інженером Тадеушем Рутою. Будівництво почалося в 1937 році. У 1939 році будівництво завершили, проте Друга світова війна перервала подальшу роботу. Німці в будівлі церкву організували склад. Після війни, будівлю відремонтовано та завершено облаштування інтер'єру. Будівництво цер костелу завершили в 1947 році. Храм освятив 26 жовтня 1975 року кардинал Кароль Войтила. Примітки Посилання Michał Rożek, Barbara Gondkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso Kraków, 2003, ISBN 83-919281-0-1 Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Офіційний сайт [Архівовано 13 червня 2017 у Wayback Machine.] (пол.)
Marienkirche (Lublin)

Die Marienkirche (polnisch Kościół Matki Bożej Zwycięskiej) in Lublin ist eine katholische Kirche südwestlich der Lubliner Altstadt. Geschichte An der Stelle der heutigen Kirche stand im 14. Jahrhundert eine von dem Bischof Piotr Wysz geweihte Kapelle. 1412 stiftete König Władysław II. Jagiełło die Kirche als Votiv für die gewonnene Schlacht bei Tannenberg. 1426 wurde die Kirche dem Erlöserorden übergeben und blieb im Besitz der Nonnen bis ins 19. Jahrhundert, als sie von dem Orden von der Heimsuchung Mariens übernommen wurde. Die Nonnen mussten die Kirche jedoch Ende des 19. Jahrhunderts räumen. Sie wird seither als Rektoratskirche genutzt. Zur Regierungszeit von König Kasimir IV. Andreas erhielt die Kirche von 1466 bis 1477 gotische Fresken, die teilweise erhalten sind. Anfang des 17. Jahrhunderts wurde die Kirche im Stil der Lubliner Renaissance umgebaut. Weblinks Homepage polnisch
Mariakerk (Lublin)

De Mariakerk of voluit: OLV van de Overwinningskerk (Pools: Kościół Rektoralny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny Zwycięskiej) is een rooms-katholieke kerk in Lublin, die werd gesticht door Koning Wladislaus II Jagiello uit dankbaarheid aan God, wegens zijn overwinning bij de Slag bij Tannenberg. De kerk is deels gebouwd in gotische en in renaissancestijl. De kerk heeft een aantal fresco's die deze overwinning herdenken en een aantal bijzondere stadsgezichten van de stad Lublin.Verder is de toren te beklimmen. In 2011 is de crypte opnieuw ontdekt. De crypte is daarom gerestaureerd. De kerk is opgedragen aan Sinta-Maria. De kerk is gebouwd in het verlengde van een kapel uit 1396 van een gemengd brigittijnenklooster Externe link Webpagina:Engelstalige webpagina van de kerk
Церковь Богоматери Победительницы (Люблин)

Ректоральная церковь Взятия на небо Девы Марии (пол. Kościół Rektoralny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny), или церковь Богоматери Победительницы (пол. Kościół Matki Bożej Zwycięskiej), также известная, как костёл бригидок или визитанток (пол. kościół powizytkowski vel pobrygidkowski)— приходская церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Габриэла Нарутовича. Один из самых известных памятников готической и ренессансной архитектуры в городе. С 28 февраля 1967 года является памятником архитектуры под номером А/248. История Церковь была построена в 1412 году королём Владиславом Ягайло, по обету за победу в битве при Грюнвальде. Прежде на месте храма находилась часовня в честь Девы Марии, святой Софии и святой. Варвары, освященная в 1396 году краковским епископом Петром Высшим. По преданию, во исполнение обета короля Владислава Ягайло, храм построили пленённые им во время битвы при Грюнвальде тевтонские рыцари. После завершения строительства в 1426 году, церковь была передана бригидкам, так, как, по преданию, святая Бригитта предсказала поражение Тевтонского ордена. Она предрекла появление храброго короля, который накажет рыцарей за вред, причиненный ими другим христианским народам. Владислав Ягайло считал, что предсказание святой было о нём, и потому позволил членам Орден Святейшего Спасителя обосноваться в Люблине. Бригидки владели храмом до конца XIX века, когда по приказу российского императора в Царстве Польском были запрещены все Римско-католические ордена и конгрегации. Церковь была построена вдали от городских стен. Затем она приобрела статус ректорального храма, которым является по сей день. Описание Чтобы войти в церковь, необходимо сделать несколько шагов вниз. Это связано с тем, что почва по периметру здания за время увеличила высоту. В XV веке храм был гораздо выше и стройнее, чем сегодня. От первоначального готического декора сохранились фрески на потолке, созданные в 1466—1477 годах. На них представлен торжественный въезд короля в город. В XVII веке была проведена частичная реконструкция храма в стиле ренессанс. После ремонта в 2010—2012 годах посетители получили доступ на обзорную башню. Во время ремонтных работ также были обнаружены девять склепов, четыре из которых также доступны для посетителей. Интерьер 1901 года. Выполнен в неоготическом стиле. В нишах поставлены картины XVII века, изображающие жизнь святой Бригитты. На главном алтаре портрет святой Бригитты первой половины XV века. На площади рядом с храмом стоит памятник Яна Кохановского, перенесённый сюда с рынка. Примечания Ссылки Kościół Rektoralny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej w Lublinie (пол.). www.pobrygidkowski.pl. — Сайт ректоральной церкви Взятия на небо Пресвятой Девы Марии Победительницы.
Kościół Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku

Kościół Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku, dekanatu Jastrowie, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej zlokalizowany w mieście Okonek, w województwie wielkopolskim, w powiecie złotowskim. Mieści się przy ulicy Niepodległości. Historia Jest to świątynia neoromańska wybudowana w 1856 jako kościół ewangelicki. Od 1945 świątynię użytkują katolicy. Budowla konsekrowana 5 sierpnia 1945. Wyposażenie budowli jest nowoczesne, pochodzi z końca lat siedemdziesiątych XX wieku. Jest to jedyny kościół pod tym wezwaniem w Polsce. Ikona Od 2010 w kościele znajduje się wierna kopia cudownego obrazu Matki Bożej od Wykupu Niewolników, namalowana przez gdyńską artystkę Małgorzatę Karpińską. Ukazuje Matkę Bożą trzymającą na lewej ręce małego Jezusa. Oryginał mieści się w kościele Świętych Janów Chrzciciela i Ewangelisty w Krakowie. Galeria Przypisy
Mutter-Gottes-Kirche (Racibórz)

Die Mutter-Gottes-Kirche oder auch Gnadenkirche der Mutter Gottes im oberschlesischen Racibórz (Ratibor) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche und Wallfahrtskirche. Die Kirche im barocken Stil stammt aus dem 18. Jahrhundert und ist der Mutterschaft Mariens geweiht. Sie ist das älteste Marien-Sanktuarium Oberschlesiens und beherbergt das Bild der Gottesmutter von Ratibor. Die Mutter-Gottes-Kirche gehört der Pfarrgemeinde zur Mutter Gottes in Racibórz im Dekanat Racibórz des Bistums Opole (Oppeln) an. Sie befindet sich an der Ulica Jana Pawła II 6 im Stadtteil Nowe Zagrody (Neugarten) in direkter Nähe zum Stadtteil Stara Wieś (Altendorf). Sie ist auch unter den Namen Mater-Dei-Kirche und Matka-Boża-Kirche bekannt. Geschichte An der Stelle der heutigen Kirche stand bereits 1432 eine hölzerne Kirche. Der Bau der neuen barocken Kirche aus Stein wurde 1723 begonnen und 1736 abgeschlossen. Am 25. September 1736 wurde sie durch den Breslauer Weihbischof Elias Daniel von Sommerfeld (1681–1742) geweiht. Die alte Schrotholzkirche wurde nach Pawlau umgesetzt. Dort wurde sie 1913 abgetragen. 1937 wurde die eigenständige Pfarrgemeinde gegründet. Am 20. Januar 1948 wurde sie unter Denkmalschutz gestellt. Architektur Bei der Mutter-Gottes-Kirche handelt es sich um ein barockes Bauwerk mit verputzter Fassade. Sie besitzt zwei miteinander verbundene Kirchtürme mit Zwiebelturmhauben. Über dem Eingangsportal befindet sich ein Wandbild Marias mit dem Jesuskind und einem Regenbogen. Im neobarocken Hauptaltar aus dem Jahr 1870 befindet sich das Bild der Mutter Gottes von Ratibor aus dem Übergang vom 16. zum 17. Jahrhundert. Das auf Holz gemalte Bild hat eine Größe von 77 mal 120 cm. Es ist eine Nachahmung der Schwarzen Madonna von Tschenstochau. Zum 500. Jubiläum der Kirche wurde das Marienbild am 27. August 1932 durch Kardinal Adolf Bertram mit zwei Kronen gekrönt. Sie wurden durch die Goldschmied-Firma August Witte GmbH aus Aachen hergestellt. 1945 wurden die Kronen gestohlen. Die Kronen wurden zweimal ersetzt, nachdem auch die zweiten Anfertigungen gestohlen wurden. Zwei weitere Altäre, die dem heiligen Josef und dem heiligen Kreuz gewidmet sind, befinden sich ebenfalls in der Kirche. Vor der Kirche wurde ein Denkmal für Johannes Paul II. aufgestellt. Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Kościół Matki Bożej w Raciborzu

Kościół Matki Bożej w Raciborzu – rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium maryjne w Raciborzu, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Racibórz diecezji opolskiej. Mieści się przy ulicy Jana Pawła II, w dzielnicy Nowe Zagrody. Historia Jest to najstarsze sanktuarium maryjne na Górnym Śląsku. Pierwszy kościół drewniany został zbudowany w 1432 roku. Obecna świątynia murowana, posiadająca dwie wieże, została wybudowana w stylu barokowym w latach 1723-1736. Kościół konsekrował biskup Eliasz Sommerfeld w dniu 25 września 1736 roku. Przedmiotem kultu religijnego i cennym zabytkiem jest cudowny obraz Matki Bożej Raciborskiej o wymiarach 77 na 120 cm, namalowana na drewnie, pochodząca z przełomu XVI i XVII stulecia. W kompozycji i stylu jest to kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Z okazji 500-lecia istnienia świątyni w dniu 27 sierpnia 1932 roku obraz Matki Bożej został ukoronowany przez kardynała Adolfa Bertrama. W 1985 r. korony skradziono, nowe korony poświęcił papież Jan Paweł II w 1987r. Rekoronacja odbyła się 16 sierpnia 1987 roku, a dokonał jej ks. biskup Alfons Nossol. Obraz Matki Bożej Raciborskiej jest umieszczony w ołtarzu głównym, wybudowanym w stylu neobarokowym w 1870 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Łaskawej w Siekierczynie

Kościół Matki Bożej Łaskawej w Siekierczynie – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Siekierczyna w gminie Limanowa, będąca kościołem parafialnym parafii pw. Matki Bożej Łaskawej. Historia Budowę kościoła w Siekierczynie rozpoczęto w 1986, według planów krakowskiego architekta Krzysztofa Białki. Miał on zastąpić prowizoryczną kaplicę, wzniesioną w 1956 dla potrzeb miejscowej parafii. Konsekracji świątyni dokonał biskup Władysław Bobowski 6 lipca 1997. Architektura Bryła kościoła składa się z dwóch ostrosłupów o podstawie trójkąta, które nakładają się na siebie, co ma za zadanie rozbijać tutejsze wiatry. Większy ostrosłup zawiera nawę, chór i dzwonnicę, zaś mniejszy prezbiterium i zakrystię. Do całości zaliczyć należy również przedsionek o podstawie trójkąta, nad którym znajduje się wieża z sygnaturką, zwieńczona krzyżem. Wnętrze Przed wejściem do świątyni znajdują się dwie figury: Najświętszej Maryi Panny depczącej głowę węża na kuli ziemskiej oraz Serce Pana Jezusa. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający koronację Matki Bożej Łaskawej z Dzieciątkiem. Z obu jego stron wiszą obrazy: z lewej Jezus Miłosierny a z prawej Józef Rzemieślnik. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 165-168. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Piotrkowie Trybunalskim

Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Piotrkowie Trybunalskim – kościół akademicki mieszczący się w Piotrkowie Trybunalskim, należący dawniej do zespołu klasztornego dominikanek. Historia Dominikanki zostały sprowadzone do Piotrkowa w 1608 przez Katarzynę Warszycką. Budowę kościoła rozpoczęto w 1627 jednocześnie z budową całego zespołu klasztornego dominikanek. Kompleks klasztorny został zniszczony w trakcie pożaru w 1648, a także podczas potopu szwedzkiego. Odbudowę kompleksu ukończono w 1673, zaś wyposażenie kościoła (ołtarze) poświęcono w 1685. Kościół spłonął ponownie w czasie pożaru miasta w 1786, zaś w 1787 kompleks klasztorny był częściowo odrestaurowany. Kościół został zamknięty po 1865 po kasacie domu dominikanek w Piotrkowie. Jednak od 1881 odbywały się w nim nabożeństwa dla uczniów gimnazjum męskiego. W 1882 kościół przebudowano według projektu Feliksa Nowickiego, w wyniku czego uzyskał obecny wygląd. Mimo że dominikanki opuściły kościół w latach 60. XIX w, to świątynia nadal jest nazywana potocznie Kościołem Panien. Współcześnie świątynia ma status kościoła rektoralnego w parafii św. Jacka i św. Doroty w Piotrkowie Trybunalskim. Spełnia także rolę kościoła akademickiego i centrum wydarzeń kulturalnych. Architektura Świątynia została wzniesiona w stylu wczesnego baroku. Kościół oraz budynki dawnego klasztoru dominikanek tworzą razem plan podkowy. Kościół jest budowlą jednonawową z wnętrzami o sklepieniu kolebkowym z lunetami i gurtami. Posiada przejścia do zakrystii i krużganków. W kościele znajdują się ołtarze: ołtarz główny z 1755, z elementami starszego ołtarza z 1684 i kopią obrazu Matki Bożej Śnieżnej z przełomu XVII i XVIII wieku (01.06.2020 ks. abp Grzegorz Ryś dokonał uroczystego aktu koronacji obrazu) ołtarz boczny (po 1648) pod wezwaniem św. Stanisława Kostki z obrazem świętego z około 1862 ołtarz boczny (po 1648) pod wezwaniem św. Rocha z obrazem świętego z około 1862 W kościele znajduje się też ambona z 1767, krucyfiks na belce tęczowej z XVII w. oraz kartusze herbowe na sklepieniu nawy (Abdank, Pobóg, Junosza, Jelita) z XVII w., należące prawdopodobnie do dobroczyńców klasztoru i kościoła. Kościół wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem 174-IX-20 z 21.07.1948 oraz 205 z 9.09.1967. Galeria Przypisy Bibliografia Piotrków Trybunalski: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, Warszawa-Wrocław 1993. Piotrków Trybunalski i okolice. Przewodnik turystyczny. Piotrków Trybunalski – Łódź: Urząd Miasta Piotrkowa Trybunalskiego; Regionalna Organizacja Turystyczna Województwa Łódzkiego, 2008. ISBN 978-83-927264-4-9. Daniel Warzocha. „Dzieje klasztoru mniszek dominikańskich w Piotrkowie Trybunalskim”, Piotr Stefaniak, Piotrków Trybunalski 2009 : [recenzja]. „Piotrkowskie Zeszyty Historyczne”, s. 185–188, 2011.
Parafia Matki Bożej Łaskawej w Toruniu

Parafia Matki Bożej Łaskawej w Toruniu – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Toruń IV, z siedzibą w Toruniu. Parafia została erygowana 8 grudnia 1984 roku. Jej teren został wydzielony z parafii pw. Opatrzności Bożej na Rudaku. Nabożeństwa odbywały się w salce wybudowanej w październiku 1983 roku. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Leon Ulatowski. W tym samym roku rozpoczęto budowę kościoła. W 1985 roku odbyło się pierwsze nabożeństwo w nowej świątyni. 27 sierpnia 2010 roku parafia otrzymała drugiego patrona, św. Josemaria Escriva de Balaguera. Po śmierci ks. Leona Ulatowskiego w 2013 roku kolejnymi proboszczami parafii byli ks. dr Mariusz Stasiak (2013–2019) i ks. Leszek Stefański (od 2019). Odpust Matki Bożej Łaskawej – niedziela po drugiej sobocie maja św. Josemarii Escrivy de Balaguera – 26 czerwca ipsa die Obszar Ulice na obszarze parafii: Toruń Brzoza Toruńska Ciechocińska Krótka Leśna Łódzka 2-20 Wędkarska Przypisy Bibliografia Waldemar Rozynkowski: Rozwój sieci parafialnej w Toruniu od średniowiecza do czasów współczesnych. W: Jarosław Kłaczkow, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski (red.): Toruń. Miasto wielu wyznań. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-9-4. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii