NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica zdrojowa w Szczawnicy

Kaplica zdrojowa w Szczawnicy – zabytkowa, neogotycka kaplica znajdująca się na skraju Parku Górnego w Szczawnicy, tuż nad willą „Szwajcarka Górna”, na wschód od placu Józefa Dietla. W rejestrze zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa kaplica figuruje pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Historia Kaplica została ufundowana i zaprojektowana przez Józefa Szalaya. Zbudowano ją Parku Górnym, aby ułatwić dostęp do kościoła tutejszym kuracjuszom. 29 lipca 1847 roku dziekan łącki ks. Maciej Szafrański uroczyście poświęcił kaplicę pod wezwaniem Królowej Niebios. Pierwotne wyposażenie kaplicy stanowiły dary rodziny i przyjaciół Józefa Szalaya oraz kuracjuszy. Relikwię drzewa z Krzyża Świętego podarował świątyni niejaki Kostkowski (albo Kossowski). W 1848 roku kaplica otrzymała ołtarz Zbawiciela Świata. Autorem obrazu w ołtarzu jest Józef Szalay albo Konrad Coghen (Kogen). Architektura i wyposażenie Neogotycka kapliczka na planie prostokąta, zwieńczona trójboczną apsydą, zbudowana jest z białego kamienia i posiada dwie wieżyczki wspierające przednią ścianę oraz sygnaturkę na zwieńczeniu dachu. W bocznych ścianach znajdują się duże, gotyckie okna, a nad ołtarzem i drzwiami – okrągłe okienka. Nad wejściem do kaplicy znajduje się napis „BOGU”. Wewnątrz umieszczono 3 marmurowe tablice: na bocznych ścianach dwie tablice, ufundowane przez Józefa Szalaya, poświęcone są jego rodzicom – Stefanowi i Józefinie Szalayom; trzecia, na lewo od ołtarza, jest poświęcona Józefowi Szalayowi i została ufundowana przez Onufrego Trembeckiego. Bibliografia Barbara Alina Węglarz: Spacerkiem po starej Szczawnicy i Rusi Szlachtowskiej. Wyd. 3. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2011, s. 159–161. ISBN 978-83-62460-17-5.
Kaplica Łask

Kaplica Łask jest kaplicą znajdującą się w Limanowej w województwie małopolskim. W XVI wieku przywieziono do wsi Mordarka Cudowną Figurę Matki Bożej Bolesnej i umieszczono ją na lipie, która nadal rośnie, a następnie przeniesiono ją do wybudowanej dla niej drewnianej kapliczki. 18 sierpnia 1668 roku biskup Mikołaj Oborski konsekrował kaplicę. W XVIII wieku powstał spór między Kościołem a właścicielem kaplicy, który zakończył się przeniesieniem Figury Matki Bożej Bolesnej w 1753 roku do kościoła w Limanowej. Kaplicę wymurowano z kamienia, znajduje się w granicach miasta. Wybudowana została na przełomie wieków XVIII i XIX, aby umieścić wewnątrz barokową kopię Piety Limanowskiej. Wewnątrz kaplicy na ścianach wymalowano w obrazach podania o służącej z dworu z rozbitym dzbanem i o powodzi, która uniosła trumnę ze zwłokami dziedziczki heretyczki, zaniedbującej kaplicę. Poniżej kaplicy wytrysnęło źródełko, do którego przybywają pielgrzymi z całej Polski. W archiwum limanowskiego Sanktuarium znajduje się Księga Łask z opisami cudów związanych z wodą z tego źródła. Najbardziej znane uzdrowienia mają związek z oczami. Co roku w pierwszą niedzielę po 22 września udaje się procesja ulicą Matki Bożej Bolesnej z Bazyliki do Kaplicy Łask. Zobacz też Parafia Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej
Kaplica Świętego Antoniego w Przeworsku

Kaplica Świętego Antoniego w Przeworsku – kaplica przy kościele oo. Bernardynów pw. św. Barbary w Przeworsku, w której znajduje się ołtarz z otaczanym czcią wiernych obrazem św. Antoniego z Padwy. Kaplica posiada wyraźnie rokokowy wystrój. Wymiary kaplicy wynoszą 7 × 7 m. Wzniesiono ją w 1757 r. dla otaczanego kultem obrazu Jezusa Biczowanego. W latach 1894–1962 przebywał w niej łaskami słynący obraz Matki Bożej Pocieszenia. Od tego czasu jest w niej obraz św. Antoniego z Padwy, pędzla Franciszka Lekszyckiego. Obraz umieszczony jest w ołtarzu wykonanym przez przeworskiego rzeźbiarza Antoniego Rarogiewicza w stylu nawiązującym do rokokowego, w 1894 roku – w 700. rocznicę urodzin Świętego. Obraz okala bogato zdobiona rokokowa rama. Nad obrazem widnieje godło Franciszkanów z bijącymi od niego złocistymi promieniami. Po lewej stronie obrazu figura Świętego Jana Kapistrana, założyciela prowincji oo. Bernardynów w Krakowie, po prawej św. Bernardyna ze Sieny. W kaplicy są pozostałości polichromii maryjnych oraz XIX-wieczne, związane z postacią św. Antoniego. W prawej (wschodniej) ścianie znajduje się epitafium z 1677 roku, poświęcone pamięci Jana Szomowskiego, wojskiego przemyskiego, zm. w 1668 roku. Przypisy Bibliografia Szymon Wilk: In servitio pacis et boni. Działalność duszpasterska Bernardynów w Przeworsku w latach 1884-1939. Przeworsk: 2020. Klasztor oo. Bernardynów w Przeworsku - Kaplica Świętego Antoniego - przeworsk.bernardyni.pl. przeworsk.bernardyni.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-26)].
Kaplica Świętego Ducha w Trzebiatowie

Kaplica pod wezwaniem Świętego Ducha (niem. Heiligegeistkapelle, łac. Domus seu ecclesia Sancti Spiritus) – prawosławna kaplica parafialna w Trzebiatowie. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Jedna z trzech zachowanych w Trzebiatowie gotyckich kaplic szpitalnych, w 1534 miejsce obrad sejmu trzebiatowskiego, na którym zadecydowano o utworzeniu Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego. Od 1956 świątynia prawosławna. Zbudowana w XIII, przebudowana w XV wieku. Północno-zachodni szczyt kaplicy zdobiony blendami wzorowanymi na stargardzkiej kolegiacie mariackiej. Wchodziła w skład obiektów szpitalno-opiekuńczych ufundowanych przez radę miejską Trzebiatowa. W 1534 w kaplicy odbył się sejm stanów Pomorza, na którym książęta Gryfici narzucili swoim poddanym protestantyzm jako religię państwową. Od XVIII w. kaplica była magazynem, a później remizą strażacką. Na początku XX w. przeznaczona została na aulę szkoły żeńskiej, której zabudowania sąsiadowały ze świątynią. Po II wojnie światowej oddana na potrzeby wiernych prawosławnych (1956). Wewnątrz, na pseudosklepieniu, ścianach i balustradzie empory organowej zachowały się polichromie. Długość kaplicy wynosi 17 m, a wysokość 9 m. Kaplica została wpisana do rejestru zabytków 1 lutego 1957 pod nr 200. Zobacz też Jan Bugenhagen Kaplica św. Gertrudy Kaplica św. Jerzego Przypisy
Kaplica Świętego Krzyża w Tymbarku

Kaplica Świętego Krzyża w Tymbarku - zbudowana pod koniec XIX wieku kaplica, stanowiąca dawniej grobowiec rodziny Myszkowskich - dawnych właścicieli dworu i majątku w Tymbarku. Jest to ostatni grobowiec, jaki pozostał z cmentarza, który otaczał stary kościół. Kaplicę zbudowano w stylu neogotyckim, na planie prostokąta. Jej ściany opinają skarpy, pomiędzy którymi znajdują się okrągłe okna. Budynek wieńczy dach siodłowy, przykryty dachówką. Na frontowej ścianie znajdują się dwie tablice, upamiętniające dwóch przedstawicieli rodu Myszkowskich: Ludwika Myszkowskiego - działacza antyhitlerowskiego ruchu oporu, zabitego w obozie w Oświęcimiu oraz Jerzego Myszkowskiego - oficera Wojska Polskiego, zamordowanego w Katyniu. W krypcie znajdują się doczesne szczątki innych przedstawicieli rodu. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 314-315. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kaplica Świętego Krzyża w Łukowicy

Kaplica Świętego Krzyża w Łukowicy – murowana kaplica na zabytkowym cmentarzu administrowanym przez parafię pw. św. Andrzeja w Łukowicy. Kaplica wybudowana została w XVIII wieku, w miejscu starszej z XVI wieku. Podczas przebudowy w XIX wieku nadano jej cechy neogotyckie poprzez wzniesienie oryginalnej fasady, którą jednak rozebrano w latach 50. XX wieku. Obecnie jest to budynek murowany, kryty blachą, zwieńczony niewielką wieżyczką na sygnaturkę. Kaplica otwierana jest w dzień Wszystkich Świętych. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 199. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kaplica Świętego Rocha w Krościenku nad Dunajcem

Kaplica Świętego Rocha w Krościenku nad Dunajcem – kaplica w Krościenku nad Dunajcem, przy ulicy Trzech Koron, na tzw. Ptaszkowej Górce. Najstarsza kaplica w Krościenku. Historia W 1710 roku epidemia dżumy zdziesiątkowała ludność południowej Małopolski. Po ustąpieniu zagrożenia ocalała ludność Krościenka podjęła trud wybudowania murowanej kaplicy, wierząc w opiekę i wstawiennictwo wielkiego pogromcy zarazy, Świętego Rocha. Budowa kaplicy została zainicjowana przez długoletniego proboszcza Krościenka ks. Floriana Wróblewskiego (był proboszczem od 1695 roku do 1725 roku). Budowa trwała 13 lat, przerywana epizodami III wojny północnej oraz klęską głodu, jaka nawiedziła Polskę w latach 1713–1715. Kolejne informacje o kaplicy pochodzą z protokołu wizytacyjnego z 1723 roku, w którym wspomniano o konieczności budowy nowego ołtarza. Poświęcenie kaplicy nastąpiło 16 października 1723 roku. W 1834 roku przeprowadzono jej pierwszy remont, a gruntowna restauracja kaplicy wykonana była w 1875 roku. Kolejny remont, planowany w 1914 roku, uniemożliwił wybuch I wojny światowej. Napis na tablicy na ścianie kaplicy głosi (dodano interpunkcję): Stan dzisiejszy Kaplica jest murowana z kamienia i otynkowana. Ma prostokątną podstawę i absydalne zaokrąglenie. Dach i czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę z hełmem baniastym, pokrytym blachą. Posiada 3 małe okna. Wejście jest od zachodu (a ulica Trzech Koron mija kapliczkę od wschodu), przed wejściem – 3 małe stopnie. Boczne, wewnętrzne ściany pozbawione są jakichkolwiek polichromii. Zawieszone są na nich obrazy Najświętszego Serca Jezusa i Matki Boskiej oraz prosty cykl Drogi Krzyżowej. Kaplicę otaczają dość ciasno kilkudziesięcioletnie jesiony, chroniąc ją od wiatru i uderzeń piorunów. Bibliografia Kaplica św. Rocha (Rozdział III). W: Krzysztof Koper: Z dziejów Krościenka nad Dunajcem. Nowy Targ: Zakład Poligraficzny MK s.c., 2006, s. 65–92. ISBN 83-60306-10-9.
Kaplica Świętej Trójcy w Chochorowicach

Kaplica Świętej Trójcy — zabytkowa kaplica mszalna, wzniesiona w 1880 roku, z fundacji Stanisława Mordarskiego, położona w centrum wsi Chochorowice. W 2008 roku, w czynie społecznym, został przeprowadzony kapitalny remont rozpadającej się wówczas kaplicy. Architektura Wybudowana z kamienia i cegły, kryta blachą. Prostokątna, zamknięta półkoliście. Fasada nieznacznie poszerzona, z uskokowym szczytem, w którym znajduje się wnęka. Wejście prostokątne, a okna zamknięte półkoliście. Dach dwuspadowy, na którym znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, szpiczasta, zwieńczona krzyżem. Wnętrze Wewnątrz bogato zdobiony barokowy, drewniany ołtarz z drugiej połowy XIX wieku. W centralnym jego polu obraz św. Trójcy, poniżej obrazu krzyż, po bokach dwie figurki. Symetrycznie, po obydwu stronach znajdują się dwie kolumny, na których siedzą aniołki. Obok kolumn rzeźby dwóch apostołów. W zwieńczeniu ołtarza głowa Chrystusa, strzeżona przez głowy aniołów.Ponad ołtarzem, na gipsowej belce znajduje się napis: Któryś za nas cierpiał Rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami, zaś ponad napisem krzyż. Pośrodku kaplicy wisi lampa wieczna, a na ścianach ludowe obrazy. Przypisy Bibliografia Kościoły i kapliczki w Gminie Podegrodzie. Podegrodzie: GOK Podegrodzie, 2004, s. 26-29. Krajobraz Bogiem pisany - Chochorowice. W: Jan Pastuszczak: Gmina Podegrodzie. Jacek Kula, Jerzy Nieć, Krzysztof Bodziony (ilustracje); Stanisław Mendelowski (redakcja). Krosno: P.U.W. "Roksana" Sp. z.o.o., 2006, s. 110. ISBN 83-7343-126-8.
Kaplica Świętych Braci Machabeuszy w Kuraszewie

Kaplica pod wezwaniem Świętych Braci Machabeuszy – prawosławna kaplica filialna w Kuraszewie. Należy do parafii św. Antoniego Pieczerskiego w Kuraszewie, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Obiekt znajduje się na polach należących do wsi Kuraszewo, w pobliżu drogi do Lad. Historia Kaplica została wzniesiona przez mieszkańców Kuraszewa po odkryciu przez jednego z nich źródełka uznanego za cudowne. Źródło to było znane od lat 30. XX w., natomiast prace budowlane ukończono w 1942. Głównym inicjatorem wzniesienia obiektu, a następnie jego opiekunem był Teodor Pawluczuk. Po II wojnie światowej władze PRL-owskie wielokrotnie wzywały Pawluczuka do Białegostoku i uniemożliwiały sprawowanie opieki nad kapliczką. Mimo tego miejsce pozostawało celem pielgrzymek, a przybyli pielgrzymi pozostawiali w pobliżu kapliczki przyniesione krzyże wotywne. W 1973 ze środków zebranych przez miejscowych wiernych przeprowadzono generalny remont budynku, wymieniając dach i podłogę, szalując ściany oraz ogrodzono świątynię razem z przylegającym terenem. W kaplicy nabożeństwo odbywa się raz do roku – w święto patronalne (14 sierpnia). Architektura Drewniana kaplica kryta blachą, salowa, zamknięta trójbocznie. Od frontu kruchta nakryta trójkątnym dachem. Najszersza część (nawowa) posiada po dwa prostokątne okna na bocznych ścianach. Najwyższą częścią kapliczki jest część prezbiterialna z niewielką cebulastą kopułą i prawosławnym krzyżem. W najbliższym otoczeniu budynku znajdują się setki drewnianych krzyży wotywnych. Galeria Zobacz też Lady Bibliografia Grzegorz Sosna, Antonina Troc-Sosna, Święte miejsca i cudowne ikony. Prawosławne sanktuaria na Białostocczyźnie, Orthdruk, Białystok 2006, ISBN 83-85368-69-8 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Lady
Kaplica Świętych Wiery, Nadziei, Luby i matki ich Zofii w Żerczycach

Kaplica pod wezwaniem Świętych Wiery, Nadziei, Luby i matki ich Zofii – prawosławna kaplica cmentarna w Żerczycach. Należy do parafii św. Dymitra w Żerczycach, w dekanacie Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Kaplicę wzniesiono w 1873; materiał budowlany pozyskano z rozebranej drewnianej świątyni parafialnej (na miejscu której zbudowano cerkiew murowaną). Konsekracja miała miejsce w 1929. W latach 1944–1951 obiekt pełnił funkcję świątyni parafialnej. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, salowa, jednonawowa, zamknięta trójbocznie. Dach kaplicy blaszany, z dwiema wieżyczkami – wyższą, ośmioboczną, zwieńczoną baniastym hełmem (umiejscowioną bliżej frontu) oraz niższą, również z baniastym hełmem. Nad wejściem dwuspadowy daszek. Wewnątrz ikonostas, którego fragmenty pochodzą z 1837 (z poprzedniej cerkwi parafialnej). Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Świątynię gruntownie wyremontowano bezpośrednio po II wojnie światowej. Uroczystość patronalna obchodzona jest 30 września (według starego stylu 17 września). Otaczający świątynię cmentarz został założony w 1828. Zobacz też Parafia św. Dymitra w Żerczycach Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 196–199 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Żerczyce
Kaplica św. Anny w Pasynkach

Kaplica pod wezwaniem św. Anny – prawosławna kaplica cmentarna w Pasynkach. Należy do parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Pasynkach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Świątynia znajduje się na cmentarzu z XIX wieku o powierzchni 0,93 ha. Opis Kaplica została zbudowana w XVIII w. Początkowo greckokatolicka, po 1839 prawosławna. Drewniana, o konstrukcji zrębowej, salowa, zamknięta trójbocznie. Od frontu obszerna kruchta. Przy wejściu zadaszony, dwusłupowy ganek. Dachy blaszane, jednokalenicowe. Nad nawą kwadratowa wieżyczka zwieńczona cebulastą kopułą. W 1988 świątynia została gruntownie wyremontowana. Uroczystość patronalna obchodzona jest 7 sierpnia (według starego stylu 25 lipca). Kaplicę wpisano do rejestru zabytków 10 maja 1977 pod nr A-35. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Pasynki (kaplica)
Kaplica św. Anny w Radziechowach

Kaplica pw. Świętej Anny w Radziechowach – kaplica wzniesiona w Radziechowach na przełomie XIX i XX wieku, poświęcona przez proboszcza radziechowskiego Józefa Kolbusza w 1907 roku. Kaplica położona jest przy drodze biegnącej z Radziechów do Twardorzeczki (ul. Lipowa), u podnóża Kopy Radziechowskiej. Rozpościerają się stąd widoki na Kotlinę Żywiecką oraz szczyty Beskidu Śląskiego i Beskidu Żywieckiego. Mimo że patronem kaplicy jest św. Anna, mieszkańcy wsi powszechnie używają nazwy „U Dziadka”, pochodzącej od nazwiska dawnego właściciela gruntu, na którym została wybudowana. Historia powstania kapliczki ma swój początek dosłownie u źródła obok niej bijącego. Wodzie tu wypływającej przypisywano lecznicze właściwości, co było jednym z powodów, dla których okoliczni mieszkańcy zapragnęli wznieść w tym miejscu kaplicę. Proces jej powstawania miał początek w roku 1872, w którym to Benedykt Janota, ówczesny właściciel przyległych ziem, przekazał gminie radziechowskiej teren pod zabudowę. Z bijącym tutaj źródełkiem i jego cudownymi właściwościami związana jest legenda, opisana między innymi w „Kronice kościoła Radziechowskiego”. Głosi ona, że kapłan jadący do chorego w Ostrem po drodze napotkał osłabionego żebraka. Chcąc udzielić mu Komunii Świętej, przełamał Hostię, której cząstka upadła na ziemię, a w miejscu tym wypłynęła woda. Najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu Kaplicy "u Dziadka" jest coroczny odpust dla dzieci, odbywający się 26 lipca w dniu św. Anny. Zobacz też Parafia św. Marcina w Radziechowach Bibliografia Jan Kracik: Radziechowy. Parafia z jagiellońskich czasów. Radziechowy, 1993. Linki zewnętrzne Strona parafii radziechowskiej
Kaplica św. Antoniego Wielkiego w Krynkach

Kaplica pod wezwaniem św. Antoniego Wielkiego – prawosławna kaplica cmentarna w Krynkach. Należy do parafii Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Krynkach, w dekanacie Sokółka diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplicę zbudowano w I połowie XVIII w., rozebrano w 1988 i ponownie zrekonstruowano w latach 1989–1992. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, salowa, zamknięta prostokątnie. Od frontu kruchta z dwuspadowym daszkiem przy wejściu. Nad frontową częścią nawy niewielka wieża (na planie kwadratu), z blaszanym dachem namiotowym zwieńczonym hełmem z ośmioramiennym krzyżem. Nad kruchtą i nawą blaszane dachy jednokalenicowe. Kaplica została wpisana do rejestru zabytków 4 listopada 1966 i powtórnie 11 kwietnia 1996 pod nr A-52. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Krynki
Kaplica św. Barbary w Baciutach

Kaplica pod wezwaniem św. Barbary – prawosławna kaplica filialna (tzw. czasownia) w Baciutach. Należy do parafii św. Mikołaja w Topilcu, w dekanacie Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica pochodzi z końca XVIII wieku. Początkowo unicka, po 1839 prawosławna. Wpisana do rejestru zabytków 25 sierpnia 1983 pod nr A-453. Przypisy
Kaplica św. Barbary w Krywałdzie

Kapliczka św. Barbary w Krywałdzie – najstarszy budynek sakralny w Knurowie. Wybudowana została w 1897 z funduszy Pauliny Güttler, właścicielki miejscowej prochowni. Kapliczka została zbudowana w stylu neogotyckim z cegły klinkierowej. 30 maja 2011 ukończono jej renowację. Przed renowacją z wnęk kapliczki skradziono figury świętych oraz dzwon odlany przez Mikołaja Szymę, a spadający konar powalił jedną z wieżyczek. Przed wojną kapliczka codziennie o 18:00 wzywała wiernych do modlitwy. Przypisy Linki zewnętrzne Kapliczka przed wojną. Kapliczka przed renowacją.
Kaplica św. Barbary w Rypinie

Kaplica św. Barbary w Rypinie – wzniesiona została z sosnowych bali, przed 1694 roku na ówczesnym przedmieściu Rypina za bramą sierpecką, zwanego Iwanami, w miejscu dawnego kościoła św. Wojciecha. Została zbudowana na pagórku, terenie przeznaczonym pod przyszły cmentarz i miała spełniać rolę kaplicy cmentarnej. Epidemie chorób, w szczególności cholery, spowodowały, że zaniechano pierwotnego planu grzebania tam ofiar tych chorób. Wokół kaplicy przez pewien czas grzebano jedynie niechrzczone dzieci. W roku 1850 kaplica św. Barbary ze względu na zły stan, została gruntownie wyremontowana, co dało jej gwarancję przetrwania co najmniej kilkadziesiąt lat. W 1908 roku staraniem ówczesnego proboszcza i dziekana rypińskiego ks. kanonika Mariana Witkowskiego oszalowano ściany, a także wykonano metalowe ogrodzenie. Przypisy Bibliografia Mirosław Krajewski: Rypin. Szkice z Dziejów Miasta - Rypin w okresie zaborów. Rypin: Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1994. Piotr Gałkowski: Parafia Świętej Trójcy w Rypinie. Rypin: Muzeum Ziemi Dobrzyńskiej, 2009. Linki zewnętrzne Archiwalna fotografia przedstawiająca kaplicę. rypin.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kaplica św. Barbary w Szczercowie

Kaplica św. Barbary – zabytkowy drewniany kościół katolicki znajdujący się w Szczercowie w powiecie bełchatowskim, w województwie łódzkim. Jest kaplicą cmentarną w Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szczercowie w dekanacie szczercowskim, w archidiecezji łódzkiej. Historia Drewniany kościół, obecnie kaplica, pw. św. Barbary wybudowany został w XVII wieku w Puszczy. Był kościołem parafialnym parafii św. Leonarda w Puszczy Osińskiej. W 1741 przeprowadzono renowację tego obiektu. Po likwidacji parafii św. Leonarda w 1790 świątynia stopniowo podupadała. W 1868 po pożarze kościoła św. Piotra i Pawła mieszczanie szczercowscy zakupili puszczański kościół i ustawili przy rynku, gdzie stał do 1872, do czasu ukończenia budowy nowej murowanej świątyni. W roku tym został rozebrany i przeniesiony na cmentarz parafialny, gdzie stoi do dziś pełniąc funkcję kaplicy. W przypisach do Liber Beneficiorum Jana Łaskiego wspomina się, że przy kościółku ˌˌprzemieszkiwał pustelnikˈˈ. Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami i posadowiony jest na murowanym z cegieł fundamencie. Prezbiterium jest prostokątne, zamknięte trójbocznie. Ściany kwadratowej nawy są wzmocnione lisicami i ozdobione malowanymi płycinami, które zwieńczono łukami. Prezbiterium ozdobione we wnętrzu gwiazdami na szarym tle. Nad wejściem do kruchty łuk z inskrypcją REPARAVIT HANG ECCLESIAN JACOB AD 1741, datą pierwszego remontu świątyni. Podłoga drewniana z desek. Dach kryty blachą, dwuspadowy, nad prezbiterium wielospadowy. W kalenicy dachu kwadratowa sygnaturka. Na tylnej ścianie ołtarza głównego jest umieszczony epigraf: Kaplica ta odrestaurowana i malowana staraniem i nakładem Mateusza Topolskiego, Antoniego Gadomskiego w 1880/1881 roku. Przypisy Bibliografia Szczerców. szczercow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-01)]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich tom IX, s. 316 i tom XI, s. 850 Liber Beneficiorum tom I, przypisy s. 456
Kaplica Świętych Cyryla i Metodego w Kaniukach

Kaplica pod wezwaniem Świętych Cyryla i Metodego – drewniana prawosławna kaplica filialna w Kaniukach. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Rybołach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Istnienie kaplicy nawiązuje do cerkwi prawosławnej, jaka miała istnieć na terenie Kaniuk w średniowieczu, a jaka nie zachowała się do naszych czasów. Kaplicę urządzono w dawnym sklepie w końcu XX w. siłami wiernych parafii z pomocą finansową nadleśnictwa. Pierwszą Świętą Liturgię odprawiono w niej w 1998. Wezwanie świątyni nawiązuje do Seminarium Nauczycielskiego Świętych Cyryla i Metodego, które działało do 1915 w niedalekim uroczysku Stawok koło Trześcianki. Architektura Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, na planie prostokąta. Dachy kaplicy blaszane. Wejście poprzedzone dwuspadowym daszkiem wspartym na dwóch słupach. Nad nawą dach jednokalenicowy. Nad częścią frontową nawy kwadratowa wieżyczka zwieńczona dachem namiotowym. Przypisy Bibliografia Grzegorz Sosna, Doroteusz Fionik, Parafia Ryboły, Bielsk Podlaski – Ryboły – Białystok 1999 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Kaniuki