NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pustnik Mały

Pustnik Mały – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Sorkwity. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Zbiornik wodny leży w zlewni Krutyni, ma połączenie poprzez ciek wodny z Jeziorem Gielądzkim od południa. W okolicach południowego brzegu położona jest wieś Pustniki. Jezioro jest wykorzystywane gospodarczo przez Gospodarstwo Rybackie Mrągowo. Leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Gielądzkie w zlewni rzeki Pisa – nr 35. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 33,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,9 m, a maksymalna to 10,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 133,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1 311,1 tys. m³. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 28,5 ha. Przypisy
Jüdischer Friedhof Bobrowniki (Ryki)

Der Jüdische Friedhof in Bobrowniki, einem polnischen Dorf im Powiat Rycki in der Wojewodschaft Lublin, wurde in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts angelegt. Der jüdische Friedhof in der Deblinska-Straße wurde während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verwüstet und die meisten Grabsteine wurden für den Straßenbau verwendet. Der Friedhof ist seit 1989 ein geschütztes Kulturdenkmal. Die letzte Bestattung erfolgte im Jahr 1942. Auf dem etwa 1,8 Hektar großen Friedhof sind heute noch circa 20 Grabsteine aus dem 19. Jahrhundert vorhanden. Weblinks Jüdischer Friedhof in Bobrowniki, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Cmentarz żydowski w Bobrownikach

Cmentarz żydowski w Bobrownikach – kirkut społeczności żydowskiej niegdyś zamieszkującej Bobrowniki i Dęblin. Powstał w XIX wieku. Ma powierzchnię 1,8 ha. Znajduje się w zachodniej części miejscowości, przy ul. Dęblińskiej. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Zachowało się około 10 nagrobków. Na cmentarzu znajduje się zbiorowa mogiła około 300 Żydów oraz kamień pamiątkowy. Niemcy wykorzystywali nagrobki z cmentarza do brukowania ulic – Rynku i Okólnej. Teren cmentarza jest uporządkowany i ogrodzony, furtka nie jest zamykana. Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 160. Mapa WIG Dęblin Pas 42 Słup 34 Warszawa 1937 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Bobrownikach na portalu Wirtualny Sztetl
Cerkiew prawosławna św. Dymitra w Bodakach

Cerkiew pod wezwaniem św. Dymitra – prawosławna cerkiew filialna w Bodakach. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem, w dekanacie Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położona na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Świątynia znajduje się w pobliżu kościoła rzymskokatolickiego św. Dymitra (dawnej cerkwi greckokatolickiej). Jest to budowla drewniana, oszalowana, orientowana, bezwieżowa, trójdzielna. Nawa jest szersza od babińca i prezbiterium. Dach blaszany, z dwiema kopułami (nad nawą i prezbiterium). Wewnątrz znajduje się skromny, drewniany ikonostas. Świątynię wzniesiono w latach 1932–1934, w wyniku konwersji części mieszkańców wsi na prawosławie (tzw. schizma tylawska). Cerkiew zbudował miejscowy cieśla Wasyl Frencko. Po wysiedleniu ludności w ramach akcji „Wisła” (1947), obiekt zamieniono na stodołę. Ponowne otwarcie cerkwi nastąpiło w 1957. Od tego czasu świątynia była wielokrotnie remontowana, m.in. w 2005 wymieniono pokrycie dachu. Nabożeństwa w cerkwi odprawiane są w większość niedziel. Święto patronalne obchodzone jest 8 listopada (według starego stylu 26 października). Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 3 marca 2006 pod nr A/45/M. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sercu bliski Beskid Niski, Bodaki – cerkiew prawosławna pw. św. Dymitra
Церковь Святого Димитрия (Бодаки, православная)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-45/M от 3 марта 2006 года. Церковь святого Димитрия Солунского (пол. Cerkiew św. Dymitra) — православная церковь, находящаяся в селе Бодаки, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Приход входит в Перемышльскую и Новосондентскую епархию Польской православной церкви. Церковь освящена в честь святого Димитрия Солунского. Архитектурный памятник Малопольского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Церковь была построена местным плотником Василием Френцко в 1934 году после Тылявского раскола, после которого многие жители села перешли в православие. В 1947 году часть жителей села в ходе операции «Висла» переселили в западные области Польши и церковь стала использовалась в качестве сарая. В 1957 году состоялось повторное открытие церкви. С тех пор храм несколько ремонтировался. 3 марта 2006 года церковь была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (A/45/M). В настоящее время храм является филиалом прихода святых Космы и Дамиана в Бартне. Недалеко от церкви располагается одноимённая католическая церковь. Возле храма находится памятный крест в честь 1000-летия Крещения Руси. Примечания Ссылки История храма (пол.) История и фотографии храма (Polska - Małopolskie –Bodaki II)
Церква святого Димитрія (Бодаки, православна)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-45 / M від 3 березня 2006 року. Церква святого Димитрія Солунського (пол. Cerkiew św. Dymitra) — православна церква, розташована в селі Бодаки, гміна Сенкова, Горлицький повіт, Малопольське воєводство, Польща. Входить до Перемишльсько-Горлицької єпархії Польської православної церкви. Церква освячена на честь святого Димитрія Солунського. Архітектурний пам'ятник Малопольського воєводства, що входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури». Історія Церква була побудована місцевим теслею Василем Френцко в 1934 році після Тилявської схизми, внаслідок чого багато жителів села перейшли із католицизму в православ'я. У 1947 році частину місцевих мешканців в ході операції «Вісла» переселили в західні області Польщі, і приміщення церкви почали використовувати не за призначенням (як сарай). У 1957 році відбулося повторне відкриття церкви. Відтоді храм декілька разів ремонтувався. 3 березня 2006 року церква була внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства, які охороняються державою (A/45/M). На даний час храм є філією церкви святих Косми і Даміана в селі Бортне. Неподалік від церкви розташовується однойменна католицька церква. Біля храму знаходиться пам'ятний хрест на честь 1000-річчя Хрещення Русі. Примітки Посилання Історія храму (пол.) Історія і фотографії храму (Polska — Małopolskie -Bodaki II)
Cerkiew św. Dymitra w Bodakach (greckokatolicka)

Cerkiew św. Dymitra w Bodakach – dawna cerkiew greckokatolicka zbudowana w 1902 znajdująca się w Bodakach. Po 1947 przejęta przez rzymskich katolików i użytkowana jako kościół filialny parafii w Małastowie. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej w województwie małopolskim. Historia obiektu Cerkiew, wzniesiona w 1902, należy do najmłodszych świątyń typu łemkowskiego. Po wysiedlenia ludności łemkowskiej w czasie Akcji „Wisła” została zaadaptowana na kościół, którą to funkcję pełni do dziś. Remontowana w latach 90. XX wieku. Architektura i wyposażenie Cerkiew to budowla trójdzielna, orientowana, drewniana, konstrukcji zrębowej. Ponad przedsionkiem wznosi się wieża o konstrukcji słupowej, zwieńczona hełmem z pseudolatarnią. Podobne hełmy znajdują się również nad nawą i - skromniejszy - prezbiterium. Okna cerkwi są prostokątne. Do prezbiterium dobudowana jest zakrystia. Nawa cerkwi jest najszerszą częścią budowli, pokrywa ją dach kalenicowy. Wnętrze przykryte jest stropem płaskim z polichromią ornamentalną i figuralną z początku XX wieku. Na ścianach znajdują się wyobrażenia świętych Cyryla i Metodego oraz świętych Włodzimierza i Olgi. W budynku zachował się również kompletny ikonostas powstały bezpośrednio po wzniesieniu cerkwi, autorstwa A.H. Szajna z Rymanowa. Przypisy Bibliografia G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s.123 ISBN 83-89188-08-2
Церковь Святого Димитрия (Бодаки, католическая)

Церковь святого Димитрия Солунского (пол. Cerkiew św. Dymitra) — бывшая грекокатолическая церковь, находящаяся в селе Бодаки, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Церковь освящена в честь святого Димитрия Солунского. В настоящее время используется как латинский приход. История Церковь была построена в 1902 году. В 1947 году часть жителей села в ходе операции «Висла» переселили в западные области Польши и церковь была передана верующим латинского обряда. Недалеко от церкви располагается одноимённая православная церковь. Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska - Małopolskie –Bodaki I) (пол.)
Arboretum Wojsławice

Arboretum Wojsławice představuje jednu z nejvýznamnějších dendrologických zahrad v Dolním Slezsku (okres Dzierżoniów, Dolnoslezské vojvodství v Polsku). Nachází se v blízkosti města Niemcza, nedaleko silničního tahu z Prahy do Wrocławi, v lokalitě Wojsławice. Arboretum zabírá plochu přes 65 hektarů, rozkládá se v nadmořské výšce 250–275 m n. m. Zahradu obývá zhruba okolo 2500 druhů dřevin a 3500 druhů jiných rostlin. Zahrada disponuje velkou kolekcí rododendronů, lilií, a zimostrázů. Wojsławické arboretum má dlouhou tradici; již v roce 1821 byl na jeho místě zřízený romantický park. O šedesát let později byl přeměněn na rododendronovou zahradu, kterou udržoval Fritz von Oheimb, který nashromáždil přes několik tisíc odrůd pěnišníků. Po roce 1946 byla zahrada znárodněna, řízena po nějakou dobu jako státní statek a nakonec upravena do současné podoby. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arboretum Wojsławice na Wikimedia Commons Oficiální stránky (polsky) (německy)
Arboretum Wojsławice

Das Arboretum Wojsławice (deutsch: Woislowitz) in der niederschlesischen Stadt Niemcza (Nimptsch) ist seit 1988 eine Außenstelle des Botanischen Gartens in Breslau. Es entstand auf dem Gelände des früheren Schlossparks von Woislowitz und war früher in privatem Besitz. Bei dem Arboretum handelt es sich nicht um eine reine Baumsammlung, ferner findet man auch Sammlungen von Sträuchern, Stauden und Zierpflanzen. Geschichte Anfang des 19. Jahrhunderts legten die Schlossbesitzer von Woislowitz einen Schlosspark an, in dem auch exotische Bäume gepflanzt wurden. 1880 übernahm die Familie von Oheimb das Gut. Fritz von Oheimb gestaltete den Park umfangreich um und legte eine besondere Pflanzensammlung an und begründete eine Strauch- und Staudenzucht, die als Woislowitzer Staudenkulturen bekannt wurden. Dazu zählte die Anlage einer Rhododendronsammlung. 1890 schenkte von Oheimb dem Botanischen Garten Breslau eine Kollektion seiner Rhododendronsammlung. 1906 wurde auch eine Rhododendronsorte nach ihm ‚Von Oheimb Woislowitz‘ benannt. 1920 bestand die Sammlung u. a. aus 4000 Rhododendren aus 300 Sorten und 500 Pfingstrosen. 1928 verstarb Fritz von Oheimb mit 78 Jahren und sein Sohn Arno von Oheimb übernahm seine Arbeit. Fritz von Oheimb wurde in seinem Garten bestattet, ein Gedenkstein erinnert noch heute an seine Grabstelle. 1946 wurde die Familie von Oheimb vertrieben und ihr Grundstück durch den polnischen Staat konfisziert und es wurde dort ein PGR eingerichtet. Aus dem ehemaligen Schlosspark wurde ein botanischer Garten. 1958 wurde der Park dem Stadtrat von Niemcza (Nimptsch) übergeben. 1977 wurde dem Park durch die Polnische Kommission für Botanische Gärten und Arboreten der Status eines Arboretums verliehen. 1983 wurde der gesamte Park (etwa fünf Hektar) in das Verzeichnis der Kulturgüter aufgenommen. 1988 kam es in den Besitz des Botanischen Gartens in Breslau. 1990 wurde das Arboretum um fünf Hektar erweitert. 2005 wurde das Arboretum um 54 Hektar vergrößert sowie der Gutshof mit einbezogen. Die Teiche wurden wiederhergestellt. 2017 wurde neben der Anlage das GEOretum angelegt, das aus einer Sammlung von Gesteinen und Mineralien aus Niederschlesien besteht. Sammlung 2021 besaß das Arboretum über 8000 Pflanzenarten. Neben einer großen Sammlung aus Rhododendren gibt es eine Buchsbaumsammlung (Buxus) und eine Tagliliensammlung (Hemerocallis). Zudem findet man Schwertlilien, Pfingstrosen, Jasmin, Essig-Rosen und Anemonen. Zu den größten Sammlungen zählen u. a.: Hortensien (Hydrangea), Magnolien (Magnolia), Ginkgo (Ginkgo), Flieder (Syringa), Prachtspiere (Astilbe), Ziergräser, Chinaschilf (Miscanthus), Farne, Purpurglöckchen (Heuchera), Sonnenhüte (Echinacea), Funkien (Hosta), Ahornbäume (Acer), Birnenbäume (Pyrus), Kirschbäume, Lorbeerkirsche, Vogelkirsche, Mandelbäume, Zierkirschen und Ziermandeln (Prunus), Apfelbäume (Malus) und Hartriegel (Cornus). Weblinks Einzelnachweise
Arboretum de Wojsławice

L'arboretum de Wojsławice est situé à Wojsławice, dans le powiat de Dzierżoniów, dans la voïvodie de Basse-Silésie, dans le sud-ouest de la Pologne. Ce parc romantique de Basse-Silésie a survécu aux tourments de la guerre et a pu être préservé jusqu'à notre époque. Il a une superficie de 62 ha et contient plus de 6000 différentes espèces de plantes dont 3500 de plantes vivaces. On y trouve 880 espèces de rhododendrons et d'azalées. Il se situe environ à 2 km à l'est de Niemcza, à 9 km au sud-est du château de Gola Dzierżoniowska, à 14 km à l'est de Dzierżoniów et à 55 km au sud de Wrocław. Environs A moins de 10 km Parc du château de Gola Dzierżoniowska A moins de 50 km Jardin zoologique de la Halle du Centenaire , Wrocław Liens externes Site officiel Portail de la botanique Portail des espaces verts Portail de la Pologne
Jezioro Orle (Równina Augustowska)

Jezioro Orle – jezioro w gminie Płaska, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Zgodnie ze spisem wód stojących opracowanym przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych jezioro nosi nazwę Orle. Stosuje się też nazwę Orlewo. Jezioro leży na wysokości 121,5 m n.p.m. Jego powierzchnia wynosi 27,42 ha, maksymalna głębokość wynosi 4,7 m, a średnia 1,9 m. Północny brzeg jest niski i zabagniony, a południowy wysoki i suchy. Nie ma żadnych zatok, półwyspów ani wysp. Jezioro jest częścią Kanału Augustowskiego, przez który łączy się z Jeziorem Górczyckim na zachodzie i Jeziorem Paniewo na wschodzie. Nad jeziorem leżą miejscowości Płaska i Gorczyca. Przypisy
Pobojno (jezioro)

Pobojno – jezioro w gminie Płaska, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Jezioro leży na wysokości 127 m n.p.m. Jego powierzchnia wynosi 23,60 ha, maksymalna głębokość wynosi 6,2 m, a średnia 3 m. Nad jeziorem leży miejscowość Płaska. Przypisy Bibliografia Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 304, ISBN 83-239-9607-5 .
Sarż

Sarż (niem. Sarg See) – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Nad brzegami jeziora położone są miejscowości: Joachimowo, Bagienice i Nowe Bagienice. Południowym brzegiem jeziora przebiega linia kolejowa. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o małym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (5a). Jezioro jest wykorzystywane gospodarczo przez Gospodarstwo Rybackie Mrągowo. Leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Gielądzkie w zlewni rzeki Pisa – nr 35. Na jego terenie obowiązuje strefa ciszy. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 76,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,9 m, a maksymalna to 15,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 153,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 4 541,1 tys. m³. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 73,5 ha. Przypisy
Łososina Górna

Łososina Górna – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Limanowa. W latach 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Łososina Górna. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa nowosądeckiego. Położenie Łososina Górna znajduje się w pobliżu ujścia potoku Sowliny do rzeki Łososiny, niewielkiej rzeki dorzecza Wisły, dopływu Dunajca. Otaczają ją szczyty północnej części Beskidu Wyspowego: od wschodu Pasmo Łososińskie z Jaworzem (921 m n.p.m.), od południa Paproć (645 m n.p.pm.), od północy Walowa Góra (488 m n.p.m.), od zachodu Młynowska Góra, zwana „Wierzchowską” (508 m n.p.m.). Sama wieś leży na wysokości ok. 361 m n.p.m. Historia Pierwsze wzmianki o wsi Łososina Górna pochodzą z 1320 r. i wiążą się z rycerzami herbu Szreniawa, do których należała. Ród ten pochodził ze Zbydniowa i dał początek tak potężnym rodom szlacheckim jak Lubomirscy i Stadniccy. Za czasów Jana Długosza wieś należała do rodu Słupskich. Już od drugiej połowy XIII w. funkcjonowała tu samodzielna parafia. W pierwszej połowie XVI w. dzierżawcami Łososiny Górnej zostali Rupniowscy z Rupniowa, którzy sprowadzili tu braci polskich, którzy w miejscowym kościele założyli w 1543 r. zbór. Kościół stał się na powrót świątynią katolicką dopiero w 1600 r. Podczas rzezi galicyjskiej w 1846 r. chłopi zniszczyli znajdujący się tu dwór i wypędzili miejscowego dziedzica. Dwór odbudowano, ale nie zachował się do dziś – spłonął w 1980 r. W 1929 r. na terenie wsi utworzono pierwszą w Polsce szkołę agrarną – Górską Szkołę Rolniczą, która do 1952 r. kształciła kolejne pokolenia nowoczesnych rolników, uwzględniając specyfikę tutejszych nieurodzajnych i kamienistych gleb. Część wsi Łososina Górna została włączona do miasta Limanowa, stając się jego dzielnicą. Zobacz też Łososina Górna (Limanowa) Kościół Wszystkich Świętych w Łososinie Górnej Pomnik Legionistów w Łososinie Górnej Dwór w Łososinie Górnej Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki i publikacje związane z miejscowością w bibliotece Polona
Лососіна-Гурна

Лососіна-Гурна (пол. Łososina Górna) — село в Польщі, у гміні Ліманова Лімановського повіту Малопольського воєводства. Населення — 275 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Новосондецького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Лососіна-Гурна .
Továrna Oskara Schindlera v Krakově

Továrna Oskara Schindlera v Krakově (polsky: Fabryka Emalia Oskara Schindlera) je bývalá železárna v Krakově. Nyní hostí dvě muzea: Krakovské muzeum moderního umění v Polsku, které se nachází ve starých dílnách, a pobočku Muzea historie města Krakova, která se nachází v ul. Lipowa 4 ve čtvrti Zabłocie, v administrativní budově bývalé smaltovny známé jako „Deutsche Emailwarenfabrik Oskara Schindlera“ (DEF), jak je vidět ve filmu Schindlerův seznam. Před DEF zde fungovala první malopolská továrna na smaltované zboží a výrobky ze železa, společnost s ručením omezeným, založená v březnu 1937. Odkazy Související články Oskar Schindler Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Továrna Oskara Schindlera v Krakově na Wikimedia Commons Biografie Oskara Schindlera na webu Městského muzea a galerie Svitavy Muzeum v Schindlerově továrně v Krakově
Fabryka Emalia Oskara Schindlera

Die Fabryka Emalia Oskara Schindlera (kurz: Fabryka Schindlera) ist ein staatliches Museum in einem ehemaligen Gebäude der Emaillewarenfabrik von Oskar Schindler in Krakau. Das Museum stellt die Zeit der deutschen Besatzung Krakaus von 1939 bis 1945 dar, ein besonderer Schwerpunkt ist das Schicksal der Juden im Krakauer Ghetto und im Zwangsarbeitslager Plaszow im Vergleich zu den Beschäftigten in Schindlers Fabrik. Auch Bezüge zum Film Schindlers Liste, der teilweise im Gebäude gedreht wurde, werden hergestellt. Das Museum wurde 2010 eröffnet und ist Teil des Historischen Museums der Stadt Krakau; in weiteren Bauten der Fabrik findet sich das Museum für Gegenwartskunst Krakau. Gebäude und Ausstellung Das Museum befindet sich in der Ulica Lipowa 4 (Lindenstraße) in einem Industriegebiet des Krakauer Stadtteils Podgórze. Das dreistöckige Museumsgebäude beherbergte die Verwaltung von Schindlers Emaillewarenfabrik. Das von Schindler auf dem Fabrikgelände errichtete Lager für die bei ihm beschäftigten Juden ist nicht erhalten. Nach Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Fabrik verstaatlicht und produzierte Telekommunikationsanlagen. Nach dem Ende des Sozialismus in Polen ging eine privatisierte Nachfolgegesellschaft in die Insolvenz. 2005 erwarb die Stadt Krakau das Gelände mit dem Verwaltungsgebäude. Das Museum wurde von 2007 bis 2010 konzipiert und eingerichtet, die Kosten dafür lagen bei 3,7 Mio. Euro. Am 11. Juni 2010 fand die offizielle Eröffnung statt. Die Dauerausstellung trägt den Titel „Krakau unter der deutschen Besatzung 1939–1945“, die in Schindlers Liste dargestellten Menschen und Umstände nehmen nur einen Teil der Ausstellung ein. Weblinks Website des Museums (englisch / polnisch) Einzelnachweise
Deutsche Emailwarenfabrik

La Deutsche Emailwarenfabrik est une ancienne usine située dans la ville de Cracovie en Pologne, non loin de l'ancien ghetto. En octobre 1939, Oskar Schindler utilise ses habitants comme main d'œuvre. En effet, ce sont les Juifs ayant gardé une petite richesse qui ont investi dans l'usine en échange d'un emploi leur assurant la sécurité au sein du ghetto. Le surnom qui lui est attribué est « Emalia », car il s'agit à l'origine d'une usine où l'on fabrique des marchandises en émail, tel que des services de cuisines utiles pour échanger au marché noir. Mais elle produit également des munitions, ce qui en fait une usine importante pour l'industrie allemande de guerre. Quand le ghetto de Cracovie est liquidé, en mars 1943, Schindler profite de ses relations proches avec le commandant du camp de Płaszów, Amon Göth, et crée sur le site de l'usine une sorte de « filiale » du camp où, malgré les conditions défavorables, il assure aux ouvriers un bon traitement. Schindler déplacera ensuite en automne 1944 ses travailleurs vers l'usine d'armement de Brünnlitz. L'usine existe toujours : elle est située dans la rue Lipowa, au numéro 4 (arrêt Plac Bohaterów Getta), à 20 ou 30 minutes à pied du quartier de Kazimierz et abrite aujourd'hui un musée retraçant l'évolution de la ville de Cracovie durant la Seconde Guerre mondiale, ainsi que l'action d'Oskar Schindler. Voir aussi Articles connexes Oskar Schindler Camp de travail de Brünnlitz Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail des entreprises Portail de Cracovie Portail de la Shoah