NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aleksander Zelwerowicz National Academy of Dramatic Art

The Aleksander Zelwerowicz National Academy of Dramatic Art in Warsaw (Polish: Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie) is a public higher education institution in Warsaw, Poland. Its focus is on the theatre arts. It is headquartered in the Collegium Nobilium, an eighteenth-century building which formerly housed an elite boarding secondary school run by Piarist monks. History It was founded in Łódź in 1946 and moved to Warsaw in 1949. It continues the tradition of the National Institute of Theatre Arts (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej) established in Łódź in 1932. It was founded as the National Higher School of Theatre (Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna) and received a patron (Aleksander Zelwerowicz) in 1955. In 1962 it received certification as a higher education institution. It received its current name in 1996. Faculty members at the National Academy of Dramatic Art in Warsaw were or are predominantly working professionals in their fields, the most notable of these including: Leon Shiller, Erwin Axer, Aleksander Bardini, Stanisława Wysocka, Henryk Elzenberg, Stanisław Ossowski, Zofia Lissa, Edmund Wierciński, Jan Kreczmar, Stefan Jaracz, Maja Komorowska, Bohdan Korzeniewski, Andrzej Łapicki, Zofia Mrozowska, Janina Mieczyńska, Marian Wyrzykowski, Ludwik Sempoliński, Kazimierz Rudzki, Hanka Bielicka, Ignacy Gogolewski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Englert, Wiesław Komasa, Tadeusz Łomnicki, Gustaw Holoubek, Zygmunt Hűbner, Anna Seniuk. Rectors 1946–1949: Leon Schiller 1949–1967: Jan Kreczmar 1967–1970: Władysław Krasnowiecki 1970–1981: Tadeusz Łomnicki 1981–1987 and 1993–1996: Andrzej Łapicki 1987–1993 and 1996–2002: Jan Englert 2002–2008: Lech Śliwonik 2008–2016: Andrzej Strzelecki 2016–present: Wojciech Malajkat Notable alumni See also Theatre of Poland References External links Official website (in Polish)
Académie de théâtre Alexandre-Zelwerowicz

L'Académie de théâtre Alexandre-Zelwerowicz (Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie) est un établissement public polonais d'enseignement dramatique, situé à Varsovie. Historique L'Académie est issue de l'ancien Institut national d'art dramatique (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej, PIST) de Varsovie, créé en 1932 par les dramaturges Alexandre Zelwerowicz et Leon Schiller. En 1945, l'école s'installe à Łódź. De 1946 à 1996, elle porte le nom d'École nationale supérieure de théâtre (Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna, PWST). En 1949, Alexandre Zelwerowicz et Leon Schiller sont écartés de la direction de l'école pour des raisons pédagogiques. Le recteur nommé à la tête de l'établissement est Jan Kreczmar qui assume cette fonction jusqu'en 1967. En 1955, à la suite du décès d'Alexandre Zelwerowicz, l'école prend le nom « École nationale supérieure de théâtre Alexandre-Zelwerowicz ». En 1996, l'école devient une académie et prend son nom actuel. Enseignement L'Académie offre des programmes de formation à temps plein, mi-temps et à distance. Les cours sont dispensés en polonais, mais certains sont également proposés en anglais ou dans d'autres langues européennes. L’académie propose des diplômes universitaires de premier cycle (licence) et de troisième cycle (doctorat). Elle offre également un programme post-universitaire pour les professionnels du théâtre qui souhaitent améliorer leurs compétences artistiques ou techniques. La formation est dispensée par des professeurs de renommée internationale, dont certains sont membres du Théâtre national polonais. Recteurs depuis 1970 1970 - 1981 : Tadeusz Łomnicki 1981 - 1987 : Andrzej Łapicki 1987 – 1993 et 1996 – 2002 : Jan Englert 2002 - 2008 : Lech Śliwonik (pl) 2008-2016 : Andrzej Strzelecki (pl) depuis 2016 : Wojciech Malajkat (pl) Notes et références Liens externes (pl) Site officiel Portail du théâtre Portail de l’éducation Portail de la Pologne Portail de Varsovie
Accademia teatrale Aleksander Zelwerowicz di Varsavia

L'Accademia teatrale Aleksander Zelwerowicz di Varsavia (in polacco Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza) è un istituto pubblico di istruzione superiore con sede a Varsavia, in Polonia. Il suo focus è sulle arti teatrali. Ha sede nel Collegium Nobilium, edificio settecentesco che anticamente ospitava un collegio d'élite gestito dai monaci scolopi. Storia Fu fondata a Łódź nel 1946 e si trasferì a Varsavia nel 1949. Continua la tradizione dell'Istituto Nazionale delle Arti Teatrali (Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej) fondato a Łódź nel 1932. Fu fondata come Scuola Nazionale Superiore di Teatro (Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna ) ed ebba un'intitolazione, all'attore e regista teatrale Aleksander Zelwerowicz) nel 1955. Nel 1962 ha ricevuto la certificazione come istituto di istruzione superiore. Ha ricevuto il nome attuale nel 1996. I docenti dell'Accademia Nazionale d'Arte Drammatica di Varsavia erano o sono prevalentemente professionisti che lavorano nei loro campi, i più notevoli tra questi includono: Leon Schiller, Erwin Axer, Aleksander Bardini, Stanisława Wysocka, Henryk Elzenberg, Stanisław Ossowski, Zofia Lissa, Edmund Wierciński, Jan Kreczmar, Stefan Jaracz, Maja Komorowska, Bohdan Korzeniewski, Andrzej Łapicki, Zofia Mrozowska, Janina Mieczyńska, Marian Wyrzykowski, Ludwik Sempoliński, Kazimierz Rudzki, Hanka Bielicka, Ignacy Gogolewski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Englert, Wiesław Komasa, Tadeusz Łomnicki, Gustaw Holoubek, Zygmunt Hübner, Anna Seniuk. Rettori 1946-1949: Leon Schiller 1949–1967: Jan Kreczmar 1967–1970: Władysław Krasnowiecki 1970–1981: Tadeusz Łomnicki 1981–1987 e 1993–1996: Andrzej Łapicki 1987–1993 e 1996–2002: Jan Englert 2002–2008: Lech Śliwonik 2008–2016: Andrzej Strzelecki 2016-presente: Wojciech Malajkat Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Accademia di Teatro Aleksander Zelwerowicz Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su akademia.at.edu.pl.
Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie

Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (do 1996 Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie) – publiczna szkoła wyższa utworzona w 1946 w Łodzi w miejsce Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, w 1949 przeniesiona do Warszawy. Od 1955 mieści się w dawnej siedzibie Collegium Nobilium pijarów w Warszawie. W tym samym roku nadano jej imię Aleksandra Zelwerowicza. Historia Szkoła powstała w 1946, kontynuując tradycję Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej. Pierwsza siedziba szkoły mieściła się w Łodzi. W łódzkim okresie Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej pierwszym jej rektorem i dziekanem Wydziału Reżyserii był Leon Schiller, dziekanem Wydziału Aktorskiego był Aleksander Zelwerowicz, a Wydziału Dramaturgicznego – Bohdan Korzeniewski. W wyniku sporu dotyczącego kształcenia aktorów ze szkoły odszedł Zelwerowicz, a jego miejsce zajął Henryk Szletyński. W 1949 uczelnia została przeniesiona do Warszawy i wkrótce połączona z założoną przez Aleksandra Zelwerowicza Państwową Wyższą Szkołą Aktorską. Od 1955 siedziba uczelni znajduje się w XVIII-wiecznym budynku Collegium Nobilium przy ulicy Miodowej. W 1955 Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej nadano imię Aleksandra Zelwerowicza, a siedem lat później szkoła zyskała status uczelni akademickiej. Po przeniesieniu się w 1949 Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej z Łodzi do Warszawy rektorem szkoły został Jan Kreczmar, który sprawował tę funkcję do 1967. W latach 1970–1981 rektorem szkoły był Tadeusz Łomnicki. Funkcję rektora pełnili także Andrzej Łapicki i Jan Englert. Za ich kadencji odbudowano dawną scenę Konwiktu Pijarów i nadano jej nazwę Teatr Collegium Nobilium. Obecnie wystawiane są tu spektakle dyplomowe Wydziału Aktorskiego. Wydziały i kierunki studiów Wydział Aktorski aktorstwo specjalność aktorstwo dramatyczne specjalność aktorstwo i wokalistyka Wydział Reżyserii reżyseria Wydział Wiedzy o Teatrze wiedza o teatrze Wydział Sztuki Lalkarskiej – filia AT w Białymstoku aktorstwo specjalność aktorstwo teatru lalek reżyseria specjalność reżyseria teatru lalek technologia teatru lalek Rektorzy Leon Schiller Aleksander Zelwerowicz Jan Kreczmar Władysław Krasnowiecki Tadeusz Łomnicki Andrzej Łapicki Jan Englert Lech Śliwonik Andrzej Strzelecki Wojciech Malajkat Wiesław Czołpiński Absolwenci Władze Kadencja 2024–2028: Rektor: prof. dr hab. Wiesław Czołpiński Prorektor ds. Filii w Białymstoku: dr hab. Artur Dwulit Prorektor ds. Kształcenia i rozwoju kadry naukowej: prof. dr hab. Marcin Bartnikowski Prorektor ds. badań naukowych: dr hab. Krzysztof Mrowcewicz Prorektor ds. studenckich: dr Marcin Perchuć Wykładowcy Zobacz też Państwowe wyższe szkoły teatralne w Polsce Przypisy Bibliografia Warszawska Szkoła Teatralna. Szkice i wspomnienia, pod redakcją Barbary Osterloff i zespołu, Warszawa 1991. B.Osterloff, Aleksander Zelwerowicz, tom 1 i 2, Wyd. Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza, Warszawa 2011. Fuksówka do reformy? Burza po fuksówce Encyklopedia multimedialna PWN – Teatr i film, 2000.
ГАЗ-66

ГАЗ-66 съветски военен камион произвеждан от ГАЗ.Инженера работил по създаването му е Габриел Спасов Камиона е бил основното транспортно средство за моторизираната пехота на СССР и все още се използва в бившите съветски републики. Прякорът му в Съветския съюз е „шишига“; известен е и като „виетнамка“. ГАЗ-66 има утвърден статут в много страни като надежден и просто конструиран камион. Производството му започва през 1964 г. и е прекаратено през 1999 г. Камионът е заменен от ГАЗ-3308. Външни препратки ГАЗ-66 на експедиция до Чукотка (2007 година).
GAZ-66

GAZ-66 er et russisk firehjulstrukken militært transportkøretøj, produceret af fabrikken GAZ. GAZ-66 var det vigtigste transportkøretøj til motoriseret infanteri i Den Røde Hær og bruges fortsat i flere tidligere sovjetstater. GAZ-66 har fået kælenavnet shishiga (шишига) efter et russisk mytologisk hunvæsen. GAZ-66 er kendt for dens ekstreme pålidelighed, dens enkel design og gode terrænegenskaber. Dette sammen med standardudstyr som frontmonteret spil, centralt dæktryksystem og selvlåsende differentialer har gjort den særdeles populær mange steder i verden, til både militær og civil brug. Eksterne henvisninger GAZ-66 Entusiast hjemmeside Arkiveret 30. oktober 2007 hos Wayback Machine (russisk) GAZ-66 Entusiast hjemmeside Arkiveret 23. august 2006 hos Wayback Machine (finsk) Polsk GAZ-66 hjemmeside Arkiveret 19. januar 2007 hos Wayback Machine (polsk) GAZ-66 GAZ-66-ekspedition hjemmeside Arkiveret 18. september 2006 hos Wayback Machine (russisk) GAZ-66 blog Arkiveret 20. juli 2011 hos Wayback Machine (russisk) GAZ-66 Video Arkiveret 6. oktober 2007 hos Wayback Machine GAZ-66 Video Arkiveret 20. juli 2011 hos Wayback Machine GAZ-66 video Arkiveret 12. oktober 2007 hos Wayback Machine
GAZ-66

El GAZ-66 es un camión todoterreno 4x4, fabricado por la empresa rusa GAZ (del ruso: Gorkovsky Avtomobilny Zavod) - Fábrica de Automóviles de Gorky). Es apodado shishiga (en ruso: шишига) en honor a una criatura mitológica rusa. La producción comenzó en 1964 y duró hasta 1999 cuando se sustituyó por el GAZ-3308. En general, se produjeron varios cientos de miles de unidades. El GAZ-66 fue el principal vehículo de transporte de la infantería motorizada del Ejército soviético. Por su resistencia, robustez, fiabilidad, sencillez y capacidad todoterreno, el GAZ-66 goza de una alta reputación. Este vehículo es muy utilizado en muchos países del antiguo Bloque del Este. Otras características Motor: 8 cilindros en V --Gasolina ZMZ-66 Potencia: 85 kW, 115 CV a 3.200 rpm. Par máximo: 290 Nm a 2.500 rpm. Suspensión: Eje rígido y ballestas. Capacidad del depósito de combustible: 2 tanques de 105 l. Consumo: 25 a 30 litros por 100 km. Autonomía: alrededor de 600 km. Velocidad máxima: 90 kmh. Vadeo: 80 cm. Variaciones y modificaciones El camión GAZ-66 se utilizó para fabricar vehículos con diversos fines. Por ejemplo, en Cuba, se fabricó un autobús rural basado en la furgoneta GAZ-66 (apareció en el sello postal cubano de 3 pesos "Transporte Rural" emitido en 1977). En diciembre de 2023, se supo que se estaba desarrollando un vehículo blindado para el ejército kirguís en el chasis GAZ-66. Este vehículo blindado se denominó posteriormente GAZ-66BM.​ Tras las pruebas, el primer vehículo blindado de este tipo se adquirió para el ejército kirguiso en diciembre de 2024.​ El 27 de octubre de 2025, aparecieron en línea fotografías del vehículo blindado "Húsar" («Гусар») en servicio en el Ejército ruso. El 30 de noviembre de 2025, se supo que estos vehículos blindados se fabrican con el chasis GAZ-66 en la planta de reparación de automóviles del Ministerio de Defensa ruso.​. Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre GAZ-66. Enlaces externos Página con contenidos acerca del GAZ-66 (en inglés). Página de camiones militares rusos (en inglés). Todo sobre el GAZ-66 (en ruso). Videos Gaz-66 Video Gaz-66 Video Gaz-66 Video
GAZ-66

Le GAZ-66 est un camion militaire soviétique construit par GAZ. Il a été le principal véhicule d'infanterie motorisée en URSS, et continue d'être en service dans certains pays. Il était communément surnommé Shishiga. Description Le GAZ-66 s'est imposé comme une légende au fil des années dans de nombreux pays, en s'illustrant brillamment en matière de fiabilité, de simplicité et de performance offroad, le rendant populaire aussi bien dans le monde militaire que dans celui des amateurs de tout terrain. Le camion était entre autres équipé d'un treuil à l'avant et d'un télégonflage. Historique Conçu en 1964, il était fabriqué dans la ville de Gorki par l'entreprise GAZ. Versions et utilisations Annexes Articles connexes Liens externes Information sur GAZ-66 (Blog, allemand) Notes et références Portail des camions Portail de l’histoire militaire Portail de l'Union soviétique
GAZ-66

GAZ-66 (szyszyga) – radziecki samochód ciężarowy produkowany przez firmę GAZ w latach 1964-1999. Do napędu użyto silnika V8 o pojemności 4,3 litra. Samochód wyposażony był w 4-biegową skrzynię biegów (III i IV bieg zsynchronizowane) z reduktorem. Napędzane były obie osie. GAZ-66 w wielu krajach na całym świecie ze względu na swoją niezawodność oraz możliwości terenowe zyskał status legendy. Wyprodukowano łącznie 965 941 sztuk. Dane techniczne Silnik V8 4,3 l (4254 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV Układ zasilania: gaźnik Średnica cylindra × skok tłoka: 92,00 mm × 80,00 mm Stopień sprężania: 6,7:1 Moc maksymalna: 115 KM przy 3200 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 225 Nm przy 2300 obr./min Osiągi Prędkość maksymalna: 95 km/h Średnie zużycie paliwa: 28 l/100 km (cykl miejski) Inne Prześwit: 320 mm Ładowność: 2000 kg Koła: 12,0 x 18 cali (305R18) Przypisy Bibliografia GAZ-66, [w:] oldrussiancars.com [online] [dostęp 2011-01-24] (ang.). GAZ-66, [w:] autogallery.org.ru [online] [dostęp 2011-01-24] (ang.).
ГАЗ-66

ГАЗ-66 je совјетски 4x4 камион уведен у употребу 1964. године. ГАЗ-66 је стекао легендарни статус у многим земљама широм света због своје поузданости, једноставности и off-road способности. Производио се до1999. када га је заменио 3308. Референце Спољашње везе
Gaz-66

Gaz-66 (ryska: ГАЗ-66) är ett hjulgående ryskt militärt transportfordon. Den tillverkades mellan 1964 och 1999. Gaz-66 är känd för sin robusta konstruktion och sin tålighet. Fordonet har allhjulsdrift (4x4), är terränggående och är utrustad med en bensindriven V-8-motor. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Gaz-66.
Moja Wola

Moja Wola est une localité polonaise de la gmina rurale de Sośnie, située dans le powiat d'Ostrów Wielkopolski en voïvodie de Grande-Pologne. Elle se trouve à environ 19 kilomètres à l'est de la ville d'Ostrów Wielkopolski et 115 km au sud-est de Poznań, la capitale régionale. Géographie Notes et références Portail de la Pologne
Moja Wola

Moja Wola – osada w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim, w gminie Sośnie. Położona jest na skraju wsi Sośnie, około 25 km na południowy zachód od Ostrowa Wielkopolskiego. Powstała w I połowie XIX wieku jako huta żelaza (Suschenhammer). Jej nazwa pierwotnie określała wybudowany w tym miejscu pałac myśliwski. Geografia i środowisko naturalne Osada położona jest na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska. Leży nad strumieniem Młyńska Woda, z trzech stron sąsiaduje z Lasem Moja Wola. W osadzie oraz jej najbliższej okolicy znajdują się m.in. aleja dębowa oraz stawy rybne Możdżanów, będące siedliskiem wielu zwierząt chronionych, głównie ptaków a także zespół budynków dawnej huty, na który składają się domy z I połowy XIX wieku. Pałac Moja Wola W Mojej Woli znajduje się drewniany pałac na podmurówce z rudy darniowej zbudowany dla księcia brunszwicko-oleśnickiego Wilhelma. Obiekt wzniesiony został w latach 1854-1855 według projektu architekta Carla Wolfa. W 1895 i w latach 1902–1903 rozbudowano go o człony południowo-zachodni, piętrowy północno-wschodni oraz wieżę. Budynek kryty jest dachem dwuspadowym z ornamentowanymi deskami okapowymi i szczytowymi. Od strony frontowej znajdują się dwa podcienia wsparte na drewnianych słupach z zastrzałami. Pałac jest prawdopodobnie jedynym tego typu obiektem w Europie, którego elewacja jest wyłożona pochodzącą z Portugalii korą z dębu korkowego. W pobliżu pałacu stoi oficyna o wystroju podobnym do pałacowego: elewacje wyłożone są korą dębową, dachy dwuspadowe z ornamentyką na deskach szczytowych i okapowych. Zabudowania otacza park o powierzchni 10,1 ha, który w 1989 został uznany za powierzchniowy pomnik przyrody. Na terenie parku znajdują się liczne pomnikowe drzewa. Przy jednej z alei umiejscowiono alpinarium. Na skraju parku położony jest Ośrodek Turystyczny Biały Daniel. Początkowo obiekty pałacowe wchodziły w skład dóbr międzyborskich, od 1886 stanowiły centrum dóbr Moja Wola barona Daniela von Diergardt, a od 1891 wdowy po nim, Agnes von Diergardt. Po II wojnie światowej obiekt stał się własnością Lasów Państwowych, w latach 1951–1975 znajdowało się tu Technikum Leśne. W 2001 roku został on przekazany Gminie Sośnie w celu zagospodarowania turystycznego. Obecnie jest własnością prywatną. Pałac oraz park został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego. Galeria Przypisy
Mokrsko Górne

Mokrsko Górne [ˈmɔkrskɔ ˈɡurnɛ] is a village in the administrative district of Gmina Sobków, within Jędrzejów County, Świętokrzyskie Voivodeship, in south-central Poland. It lies approximately 2 km (1 mi) south-west of Sobków, 12 km (7 mi) north-east of Jędrzejów, and 25 km (16 mi) south-west of the regional capital Kielce. References
Mokrsko Górne

Mokrsko Górne – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Sobków. Ma status sołectwa. Leży na prawym brzegu Nidy. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Historia W XV w. wraz z sąsiednim Mokrskiem Dolnym wieś była własnością kanonika krakowskiego Dziewisza. W XVI w. wojewoda krakowski Piotr Kmita wzniósł tu lub przebudował dawniejszy zamek w stylu gotyckim z elementami renesansowymi. Według spisu z 1827 r. Mokrsko Górne miało 22 domy i 116 mieszkańców. Zabytki Ruiny późnogotyckiego zamku wzniesionego w latach 1519–1526 przez marszałka wielkiego koronnego Piotra Kmitę. Jednak w źródle z 1428 r. wspomniano o superiori castro in silva iacente dicto wulgariter, a więc już wcześniej, tj. w czasach Andrzeja Mokrskiego, musiała tu istnieć siedziba obronna. Zamek Mokrsko był rozbudowywany pod koniec XVI i w XVII wieku. W XVIII w. popadł w ruinę. Zbudowany był na planie zbliżonym do prostokąta. W jego zachodniej części znajdował się budynek mieszkalny o czterech kondygnacjach oraz 300 m² powierzchni. Na najwyższej kondygnacji znajdowały się prawdopodobnie sale reprezentacyjne. W południowej części zamku ulokowana była wieża bramna. Dziedziniec otoczony był murem obronnym z gankiem straży ze strzelnicami i miał powierzchnię ok. 750 m². Zamek otoczony był fosą. Ruiny zamku wraz z otaczającym je terenem zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.157/1-2 z 4.06.1947 i z 8.05.1971). Przypisy Bibliografia BohdanB. Guerquin BohdanB., Zamki w Polsce, KrzysztofK. Racinowski (ilustr.), Warszawa: „Arkady”, 1984, ISBN 83-213-3239-0, OCLC 835911338 . Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880, Tom VI, s. 634 Adam Miłobędzki, Zamek w Mokrsku Górnym i niektóre problemy małopolskiej architektury XV i XVI w., Biuletyn Historii Sztuki, t. 21, 1959, nr 1, ss. 30–51
Мокрсько-Гурне

Мокрсько-Гурне (пол. Mokrsko Górne) — село в Польщі, у гміні Собкув Єнджейовського повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 180 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Келецького воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .
H. Cegielski – Poznań

H. Cegielski – Poznań S.A. ist ein Maschinenbauunternehmen mit Sitz in der polnischen Stadt Posen. Geschichte H. Cegielski war eine Aktiengesellschaft, die 1846 von Hipolit Cegielski als eine Werkstatt mit einem Metallwarengeschäft in Posen gegründet wurde. Um 1855 verlegte man den Unternehmenssitz an die heutige ul. Kozia und fing mit der Produktion von Agrarmaschinen an. 1859 wechselte man erneut den Sitz, diesmal an die heutige ul. Strzelecka, und begann dort 1860 mit der Lokomobilproduktion. 1868 starb der Gründer Hipolit Cegielski und hinterließ seinen Erben ein 300-Mann-Unternehmen. 1889 wandelte der Sohn des Unternehmensgründers, Stephan Cegielski, das Unternehmen in eine Aktiengesellschaft um. In der Zwischenkriegszeit expandierte und wuchs das Unternehmen weiter, sodass bis 1939 Außenstellen in Inowrocław, Chodzież und Rzeszów entstanden. Die Produktpalette reichte von Agrarmaschinen über Straßenbahnen bis zu Lokomotiven – zudem wurden Rüstungsgüter produziert. Allein in Rzeszów arbeiteten über 2.500 Personen. Nach dem deutschen Überfall auf Polen wurde das Unternehmen beschlagnahmt und am 1. November 1939 an die Deutsche Waffen- und Munitionsfabriken (DWM) verkauft. Während des Zweiten Weltkrieges wurden die Fabriken von Alliierten bombardiert und anschließend vor der anrückenden Roten Armee samt allen Maschinen demontiert und in die Sowjetunion verbracht. Nach dem Krieg wurde das Unternehmen verstaatlicht und 1949 in Zakłady Metalowe im. Józefa Stalina w Poznaniu (ZISPO) (Josef-Stalin-Metallwerke Posen) umbenannt und trug den Namen bis 1956. Seit 1956 stellt das Unternehmen große Schiffsmotoren her. In den 1990er Jahren wurde das Unternehmen reprivatisiert, wobei einige Sparten ausgegliedert wurden. Kapitalgruppe Zur Kapitalgruppe H. Cegielski – Poznań gehören die Unternehmen: H. Cegielski – Fabryka Pojazdów Szynowych Sp. z o.o. H. Cegielski – Fabryka Silników Agregatowych i Trakcyjnych Sp. z o.o. H. Cegielski – Remocentrum Sp. z o.o. H. Cegielski – Energocentrum Sp. z o.o. H. Cegielski – Logocentrum Sp. z o.o. H. Cegielski – Service Sp. z o.o. H. Cegielski – Centrum Badawczo – Rozwojowe Sp. z o.o. H. Cegielski – Transcel Sp. z o.o. Infocentrum Sp. z o.o. Die Gruppe erwirtschaftete 2006 einen Umsatz von 725,8 Mio. Złoty. Literatur „Dzieje Poznania“ tom 2 cz. 1 i 2; red. Jerzy Topolski u. Lech Trzeciakowski, PWN, Warszawa-Poznań 1994 u. 1998 „Kronika miasta Poznania“, „Wilda, dzielnica Poznania 1253–1939“, Magdalena Mrugalska-Banaszak, Wydawnictwo Miejskie, Poznań 1999 „Wielkopolski Słownik Biograficzny“ wyd. II, red. Antoni Gąsiorowski u. Jerzy Topolski, PWN, Warszawa-Poznań 1983 Weblinks Homepage H. Cegielski – Poznań S.A. (polnisch) Frühe Dokumente und Zeitungsartikel zur H. Cegielski – Poznań in den Historischen Pressearchiven der ZBW