NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Kornów w Pawłowicach

Pałac Kornów w Pawłowicach (niem. Schloss Pawelwitz) – zabytkowy pałac na osiedlu Pawłowice (Wrocław). Pierwotnie folwark w Pawłowicach należący do klasztoru św. Wincentego we Wrocławiu, w 1891 roku nabyty przez Henryka Korna i przekształcony w siedzibę rodową. Na frontonie pałacu zachowane herby Heinricha von Korn i Heleny z domu von Eichborn. Wokół pałacu dobrze utrzymany park o powierzchni 7,2 ha, w parku staw o powierzchni 0,4 ha, kamienny mostek sklepiony łukiem koszowym oraz glorieta. Obecnie pałac i park są własnością Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu i mieści się w nim Centrum Szkolenia Ustawicznego, centrum konferencyjne, hotel i restauracja. Historia Okres niemiecki Folwark w Pawłowicach do roku 1810 był własnością opactwa św. Wincentego na Ołbinie. Po sekularyzacji dóbr kościelnych dobra kilkakrotnie zmieniały właścicieli. W 1886 roku wydawca i mecenas sztuki, Heinrich Korn z żoną Heleną z domu von Eichborn zakupili ten majątek, w którym po rozbiórce istniejących zabudowań, wybudowano w latach 1891-1895 pałac oraz przekomponowano istniejący od połowy XIX wieku park (projekt pałacu i zmian w parku jest przypisywany Augustowi Orthowi). W 1892 roku pałac przeszedł na własność Marie von Schweinichen córki Heinricha von Korna. Dobudowano wtedy drugie skrzydło utrzymane zewnętrznie w tym samym stylu i łącznik z przejazdem. W dniu 16 lutego 1945 Pawłowice zostały zajęte bez walk. Okres PRL W latach 1945–1952 pałac był użytkowany przez Uniwersytet Wrocławski, a w 1952 został przejęty przez Akademię Rolniczą (obecnie Uniwersytet Przyrodniczy). W 1956 przebudowano wnętrza. W roku 1976 po pożarze odbudowano dach i poddasze. Okres współczesny W 1996 roku pałac wraz z folwarkiem został wpisany do rejestru zabytków. Po uznaniu w 2005 roku całego kompleksu jako zespołu zabytkowego, rozpoczęła się jego renowacja – odrestaurowano pałac i oficyny oraz odremontowano pozostałe pomieszczenia gospodarcze. Obecnie mieści się w nim Centrum Szkolenia Ustawicznego, centrum konferencyjne, hotel i restauracja. Architektura Piętrowy pałac wybudowany na planie prostokąta jest jednym z najpóźniejszych obiektów w stylu renesansu północnego we Wrocławiu. Obiekt kryty wysokim dachem mansardowym z lukarnami. Od frontu ryzalit zwieńczony szczytem - frontonem zawierającym kartusz z herbami Heinricha von Korn (L) i Heleny z domu von Eichborn (P). Po prawej stronie dwupiętrowa wieża. Pałac jest częścią zespołu pałacowo-folwarcznego: Galeria Arboretum Zaniedbane w okresie PRL, odrestaurowane i w 2011 udostępnione do zwiedzania arboretum o powierzchni 78,5 ha wraz z przypałacowym parkiem w stylu angielskim o powierzchni 7,2 ha, którego centralnym elementem jest sztuczny staw. W arboretum znajduje się ponad 200 gatunków drzew i krzewów, w tym: Zobacz też Pawłowice Kornowie Skarb zakrzowski Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Kornów na dolny-slask.org.pl.
Primaspalais (Skierniewice)

Das Primaspalais Skierniewice (polnisch Pałac Prymasowski w Skierniewicach) war eine Sommerresidenz der Primas Poloniae in Skierniewice in der Woiwodschaft Łódź in Polen. Geschichte Das Schloss wurde in den Jahren von 1610 bis 1619 im Stil des Frühbarock mit einer ausgedehnten Gartenanlage errichtet. Im 18. Jahrhundert wurde es mehrfach umgebaut, seine heutige Gestalt erhielt es 1780 von Ephraim Schröger. Die Fresken gestaltete Anton Blank. Ignacy Krasicki war der letzte Primas von Polen, der hier residierte. Später ging das Palais an Louis-Nicolas Davout sowie Konstantin Pawlowitsch Romanow. Nach dessen Tod kam es an die russische Zarenfamilie. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde das Palais von der Warschauer Naturwissenschaftlichen Universität genutzt. Heute gehört es dem Garteninstitut von Skierniewice. Literatur Jan Józefecki: Dzieje Skierniewic 1359–1975. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, ISBN 978-83-01-07428-9, ISBN 83-01-07428-0, S. 459 Weblinks
Pałac Prymasowski (Skierniewice)

Pałac Prymasowski – zespół pałacowo-parkowy wybudowany w latach 1610–1619 w Skierniewicach. Historia W XVIII wiek był kilkakrotnie przebudowywany i odnawiany. Ostateczny kształt pałac otrzymał w 1780 roku według projektu Efraima Schroegera. Dodano wtedy od wschodu dwie osie, przerobiono fasadę i układ wnętrz, dobudowano kaplicę i galerię. W XIX wieku pałac rozbudowano, dodając mu cechy neorenesansowe, a swój późnobarokowy wygląd odzyskał podczas remontu w latach sześćdziesiątych XX wieku. Wnętrza są dobrze zachowane z różnorodnymi detalami i dekoracją stiukową. Na uwagę zasługuje szczególnie kaplica oraz sala bilardowa z sufitem kasetonowym oraz plafonem autorstwa Antoniego Blanka przedstawiającym mitologiczną boginię świtu – Jutrzenkę (Aurorę). W pałacu rezydowali arcybiskupi gnieźnieńscy. Ostatnim z nich był Ignacy Krasicki, który rezydował w pałacu na stałe, ale często odwiedzał Berlin i Poczdam. Kolejnymi rezydentami po rozbiorach Polski byli marszałek Francji Ludwik Davout, Konstanty Pawłowicz Romanow z żoną Joanną Grudzińską, a następnie carowie Rosji, ich rodziny i goście. Po odzyskaniu niepodległości Osada Pałacowa została przekazana Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Obecnie Pałac Prymasowski należy do Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach. Dużą rolę w przywróceniu pałacowi i otaczającemu go zespołowi parkowemu dawnej świetności odegrał po II wojnie światowej prof. Emil Chroboczek, w latach 1964–1972 dyrektor mieszczącego się w pałacu Instytutu Warzywnictwa. Obecnie zarówno pałac, jak i przylegające do niego ogrody można zwiedzać. Najwięcej turystów zwiedza Pałac Prymasowski przez dwa dni w czasie Skierniewickiego Święta Kwiatów, Owoców i Warzyw. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Miasta Skierniewice Pałac Prymasowski otwarty dla zwiedzających Skierniewice – pałac prymasowski i królewska brama (RMF FM, 7 czerwca 2017) Agnieszka Sitek Pałac Prymasowski-Skierniewice, Skierniewice 24 (Copyright © 2007–2017 ESTET). skierniewice24.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-07)].
Pałac Tryllingów

Pałac Tryllingów – zabytkowy pałac miejski w Białymstoku, zbudowany w latach 1898–1899 w stylu eklektycznym. Historia Pałac powstał z inicjatywy producenta sukna Chaima Abrama Tryllinga, który zaczął budowę rezydencji przy ul. Warszawskiej, jednak zmarł w 1899 roku przed końcem zakończeniem budowy. Budynek następnie należał do wdowy po nim Heleny Trylling i dlatego nad wejściem i w dekoracyjnym kartuszu znalazły się ostatecznie jedynie inicjały Heleny (Eleny) – „ET”. Fabryka „Trylling i Syn” działała do roku 1932. Budynek został sprzedany przez syna Tryllingów, Anatola, przed wybuchem II wojny światowej i następnie rodzina wyjechała do USA. Po wojnie pałac został przejęty przez Skarb Państwa jako mienie opuszczone. Do 2006 roku mieścił się w budynku Dom Turysty „Rubin”, a w 2011 roku na skutek wymiany z CBA na kamienicę przy ul. Waryńskiego 8 nowym właścicielem zostało miasto Białystok. Pałac znajduje się na szlaku białostockich fabrykantów. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Tryllingów fotopolska.eu
Pałac Wiechertów

Pałac Wiechertów – zabytkowy pałac w Starogardzie Gdańskim z 1893 r. Mieści się przy ul. Kanałowej 21. Od 1996 widnieje w rejestrze zabytków. Składa się z dwóch członów: zbudowane w 1882 roku skrzydło zachodnie, parterowe, z czerwonej cegły, w stylu neoklasycystycznym oraz skrzydło południowo-wschodnie, piętrowe i bardzo reprezentacyjne, które powstało w 1893 roku w stylu neorenesansowym. Wnętrza pałacu są częściowo przebudowane. Zachowany został zróżnicowany wystrój pomieszczeń, szczególnie bogaty w reprezentacyjnej sali na piętrze (m.in. plafon z rozetą, eklektyczna dekoracja malarska z neorenesansowymi motywami, rozbudowana faseta, dwie płaskorzeźbione, drewniane osłony grzejników). Frontowa elewacja eklektycznego budynku przyozdobiona jest rzeźbami pięciu kobiet. Jedna z nich, wyglądająca na zawstydzoną, kobieta okrywająca się materiałem, wykonana z czerwonego piaskowca to kopia rzeźby Venus Italica. Historia W 1880 roku bogaty kupiec Franciszek Wiechert, który w 1871 roku zakupił starogardzki młyn wodny, wybudował w jego okolicy zespół rezydencjonalno-administracyjny z reprezentacyjną siedzibą rodu Wiechertów. Bogato ornamentowany, neorenesansowy pałac pozostawał w posiadaniu rodziny do początku 1945 roku. Po wojnie dobra rodu Wiechertów stały się własnością państwa. Od tamtego czasu w pałacu mieściły się przedszkole, żłobek i mieszkania pracowników zakładów młynarskich. Obecnie jest własnością prywatną. Przypisy
Pałac Wodzickich w Krakowie

Pałac Wodzickich – pałac w Krakowie na Starym Mieście, znajdujący się przy ul. św. Jana 11 na rogu z ul. św. Marka 17a. Pierwotny budynek powstał w tym miejscu ok. 1741 w wyniku połączenia i przebudowy dwóch sąsiadujących ze sobą gotyckich kamieniczek. Zachowały się z nich dwa portale z XV i XVI w. Wzniesiona wtedy budowla z bogato dekorowaną fasadą, była rozłożona na planie prostokąta i ustawiona równolegle do ulicy. Około 1780 przebudowany na wczesnoklasycystyczny pałac przez starostę krakowskiego Ignacego Przebendowskiego zwany był także „Pałacem Przebendowskich”, Po pożarze z 1781 roku został zakupiony przez Franciszka Wodzickiego i ponownie przebudowany zgodnie z projektem Jana Ferdynanda Naxa. Frontowa elewacja pałacu jest symetryczna, cechuje się siedmiopolowym podziałem, którego rytm wyznaczają okazałe pilastry oraz imponująca attyka w typie balustrady z wazonami. Na szczycie attyki znajduje się wielki kartusz z herbem rodu Wodzickich otoczony rzeźbami (m.in. Diany). Dobrze zachowały się także wnętrza pierwszego piętra budynku, gdzie znajdują się oryginalne stiuki, polichromie, boazerie, intarsjowane posadzki i kominek. W 1830 rezydencja należała do Stanisława Wodzickiego, prezesa Senatu Rządzącego Rzeczypospolitej Krakowskiej, który był uważany za zwolennika polityki kanclerza Metternicha. W grudniu owego roku przed pałacem zebrała się ogromna manifestacja ludności domagającej się ustąpienia Wodzickiego z zajmowanego stanowiska, co też niebawem nastąpiło. W 1848 manifestujące tłumy krakowian domagały się od urzędującego w pałacu komisarza Maurycego Deyma, naczelnika urzędu cyrkularnego Krakowa, aby uwolnił więźniów politycznych. Wydarzenie to upamiętnił Teofil Lenartowicz, który przedstawił na rysunku fasadę pałacu i tłum demonstrantów. Rezydencja przetrwała okres II wojny światowej. Podczas prac konserwatorskich prowadzonych po 1945 odkryto wspomnianą polichromię i belkowane renesansowe stropy. Po odrestaurowaniu pałac został przeznaczony na siedzibę krakowskiego oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP). Przypisy Bibliografia Adamczewski Jan, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 2002, s. 300–301. Michał Rożek Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2012, ISBN 978-83-7505-661-7 s. 82–92. Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. II s.150
Pałac w Gułtowach

Pałac w Gułtowach – pałac z XVIII w. we wsi Gułtowy wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego. Historia Zabytkowy pałac zbudowany został w latach 1779–1786 dla Ignacego Bnińskiego herbu Łodzia, starosty średzkiego. Pierwotnie prace rozpoczął nieznany architekt, jednak wkrótce zaangażowano Ignacego Graffa, któremu pałac zawdzięcza swój ostateczny kształt z elementami późnego (tzw. zimnego) baroku (ryzality boczne, spiętrzenie dachu nad pseudoryzalitem środkowym). Budynek dwukondygnacyjny, z wysokim podjazdem z żeliwną balustradą. Na tympanonie ponad pseudoryzalitem środkowym herb Bnińskich - Łodzia z panopliami. Nad ryzalitami bocznymi płaskorzeźby. Wewnątrz, w zachodnim skrzydle, dwukondygnacyjna sala balowa, zdobiona freskami iluzjonistycznymi o motywach architektonicznych autorstwa Antoniego Smuglewicza z lat 1800–1804. Na parterze znajdują się pomieszczenia reprezentacyjne, na piętrze mieszkalno - sypialne. Na uwagę zasługuje dekoracja sztukatorska salonu marmurowego, zielonego i sypialni, prawdopodobnie również autorstwa braci Smuglewiczów. Budynek otacza park, w bezpośrednim sąsiedztwie pałacu regularny, dalej krajobrazowy, ze stawami i starym drzewostanem. W parku oficyna, budynek stajni i wozowni (w kształcie litery L) oraz domek ogrodnika ze szklarnią. W 1821 r. w pałacu gościł Julian Ursyn Niemcewicz (spokrewniony z Bnińskimi). Ostatnim przedwojennym właścicielem był Adolf Rafał Bniński, wojewoda poznański. Pałac zniszczony w 1945 r. Po wojnie we władaniu miejscowego PGR. Prace konserwatorsko - restauracyjne przeprowadzono w latach 1968–1974. W latach 90. XX wieku córka Adolfa Bnińskiego przekazała pałac poznańskiemu uniwersytetowi. W 2008 roku w pałacu i w otaczającym go parku rozpoczęły się prace renowacyjne, mające na celu przystosowanie ich do projektu Domu Pracy Twórczej UAM. Prace przerwał pożar pałacu, który wybuchł w nocy z 3 na 4 września 2009 r. Pożar wyrządził szkody na kwotę 2 mln polskich złotych, jednak po pewnym czasie prace wznowiono i w pełni odrestaurowano pałac. Obecnie mieści się w nim Dom Pracy Twórczej UAM. Przypisy Bibliografia Pałac w Gułtowach
Schloss Paszkówka

Das Schloss Paszkówka (polnisch: Pałac w Paszkówce) ist ein Schloss in Paszkówka unweit von Wadowice in dem Gebirgszug des Pogórze Wielickie. Es wurde von dem Adelsgeschlecht der Wężyk errichtet. Geschichte Im Hochmittelalter gehörte der Ort dem Adelsgeschlecht der Radwanici. Im 14. Jahrhundert kam er an die Paszkowski. Von der mittelalterlichen Burg ist jedoch nichts mehr erhalten. Im 19. Jahrhundert erwarben die Wężyk den Ort. Leonard Wężyk gab 1865 den Bau des neugotischen Palais in Auftrag. Nach seiner Fertigstellung blieb er bis zum Zweiten Weltkrieg im Besitz der Familie. In der Volksrepublik Polen wurde das Schloss verstaatlicht und blieb bis 1997 im Eigentum des Fiskus, als er von Investoren aus den USA erworben wurde. Diese betrieben im Schloss ein Hotel. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Tadeusz Śledzikowski: Pałac, ob. Zespół hotelowo-parkowy Pałac w Paszkówce. zabytek.pl
Paszkówka Palace

Paszkówka Palace (Polish: Pałac w Paszkówce) is a 19th-century Gothic Revival Wężyków family palace located in the village of Paszkówka, in Lesser Poland Voivodeship, to the south-west of Kraków. Today, the palace houses a luxury hotel. Architecture Paszkówka Palace was designed by renowned, 19th-century Kraków architect Feliks Księżarski, inter alia the designer of Collegium Novum, the main edifice of the Jagiellonian University. The former building was only one storey high, with a battlement-finish staircase, which on the outside forms a tower. The palace's architecture is drawn towards the Neo-Gothic architectural style, with elements of English Neo-Gothic. According to architectural critics, the palace fails to live up to all the forms of Neo-Gothic architecture and as such is branded "pseudo-" Gothic. The main distinct architectural properties of the building are that of a Mauretanian tower, avant-corps and pinnacles. Underneath the windows on the first storey are found mythological motifs. The 19th-century palace is located in a characteristic English landscape garden type. There, old lime, oak and hornbeam trees grow. Part of the palace-garden complex is Hotel "Spichlerz", which was raised on the authentic foundation of the former granary. References
Palast Racot

Palast Racot ist ein Palast in Racot, Gemeinde Kościan, in Polen. Geschichte Ursprünglich war hier ein Herrenhaus, das während der Konföderation von Bar zerstört wurde. Antoni Barnaba Jabłonowski baute an dieser Stelle einen Palast. Im Jahre 1799 verkaufte er den Palast und das Landgut Racot an Wilhelm I. Ende des 19. Jahrhunderts brachte Sophie von Oranien-Nassau Racot als Mitgift ein. Im Jahre 1902 baute Wilhelm Ernst (Sachsen-Weimar-Eisenach) den nördlichen Flügel an, in dem die Gästezimmer eingerichtet wurden. Aufgrund des Friedensvertrags von Versailles wurde das Landgut Racot dem polnischen Staat übergeben. In der Zwischenkriegszeit nutzte der Präsident Polens den Palast als seine Sommerresidenz. Im Juli 1927 verbrachte hier Ignacy Mościcki mit Ehefrau seinen Urlaub. Nach seiner Renovierung in den Jahren 2000 bis 2004 wurde hier ein Hotel eingerichtet. Seit 1952 steht das Bauwerk unter Denkmalschutz. Weblinks Information auf regionwielkopolska.pl (polnisch)
Rogalin (zámek)

Rogalin je barokní stavba z 18. století zbudovaná v polské vesnici Rogalin (okres Poznaň, Velkopolské vojvodství) ležící ve vzdálenosti 13 kilometrů od města Kórnik. Objekt si nechal vybudovat královský tajemník Kazimierz Raczyński a je turisty vyhledáván předně kvůli svým upraveným zahradám a muzeu nacházejícím se ve vnitřních prostorách stavby. Pravé křídlo zaujímá výstava obrazů rodiny Raczyńských a nachází se tu také maketa londýnského bytu, který využíval polský diplomat Edward Raczyński. V opačném, levém křídle se nachází Galerie salónního malířství představující výtvarná díla Stanisława Wyspiańského, Wladyslawa Podkowinskiho nebo Jacka Malczewskiho. Zámek ve svých sbírkách obsahuje dále kolekce hodin, nábytku či porcelánu z 18. či 19. století. V přilehlém anglickém parku rostou tři mohutné duby. Každý ze stromů dosahuje stáří šesti set let. Duby nesou pojmenování Lech, Čech a Rus, a to na počest tří vojvodů stojících při vzniku polského, českého a ruského státu. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rogalin na Wikimedia Commons
Schloss Rogalin

Das Schloss Rogalin (polnisch Pałac w Rogalinie) ist ein Schloss südlich von Posen in Rogalin. Geschichte Das Schloss wurde ab 1770 für Kazimierz Raczyński aus der Magnatenfamilie Raczyński errichtet. Er beauftragte Domenico Merlini und Johann Christian Kamsetzer mit dem Bau. Am Schloss wurde ein barocker Garten angelegt. Edward Raczyński, der Enkel des Erbauers, ließ Anfang des 19. Jahrhunderts von Francesco Maria Lanci für seine Familie im Park ein Mausoleum mit Kirche errichten. Im Mausoleum ist unter anderem der polnische Exilpräsident Edward Raczyński bestattet worden. Das Schloss ist heute eine Filiale des Nationalmuseums Posen. Ausgestellt werden über 300 Gemälde aus der Sammlung der Raczyńskis. Weblinks Internetpräsenz des Schlosses (deutsch, englisch, polnisch) Information auf reisenachpolen.de Einzelnachweise
Château de Rogalin

Le château de Rogalin (en polonais: Pałac w Rogalinie) est un château baroque situé dans le village du même nom, dans la voïvodie de Grande-Pologne, ancienne Posnanie prussienne. Le château a été construit au XVIIIe siècle par la famille Raczyński. Il possède également un parc à la française avec plus de 1 000 chênes centenaires (en polonais: Dęby Rogalińskie), mis en valeur par le parc naturel de Rogalin. Histoire Architecture Le château de Rogalin est de style baroque, style très populaire au XVIIIe siècle, moment où le château a été construit. L'entrée principale de celui-ci se fait à l'est. Un mausolée de la famille Raczyński a également été construit à l'est du château. Son architecture est inspirée de celle de la maison carrée de Nîmes. Le parc du château et le parc naturel de Rogalin Le parc du château possède une impressionnante collection de chênes centenaires, dont les trois principaux, "Lech, Czech et Rus", sont âgés de près de 700 ans. Galerie Notes et références Lien externe (pl) Site officiel du château Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine Portail du baroque
Raczyńskipaleis (Rogalin)

Het Raczyńskipaleis in Rogalin in Groot-Polen is een laatbarok paleis met bijgebouwen in palladianismestijl. Dit kasteel is gebouwd voor de paltsgraaf van Groot-Polen: Kazimierz Raczyński in de laat-18e eeuw. De architect die het paleis ontworpen heeft is de Italiaans-Poolse architect Domenico Merlini. Dit kasteel ligt zo'n 20 km ten zuiden van Poznan en is een van de bijzondere bezienswaardigheden in Groot-Polen. Tevens de hoofdresidentie van de familie Raczyński.
Schloss von Treskow

Schloss von Treskow, auch Schloss Ährensee, ist ein Schloss in Strykowo, Gemeinde Stęszew, in Polen. Geschichte Das Herrenhaus wurde 1900 im neugotischen Stil für den damaligen Besitzer des Landgutes der einflussreichen briefadeligen Familie von Treskow, für Hans von Treskow (1866–1931), vormals kgl. preuß. Oberleutnant der Landwehr-Inf. a. D. und mit Johanna Richter (1870–1953) verheiratet, erbaut. Seine Eltern waren der Owinsker Gutsbesitzer Otto von Treskow und Berta Bensch. Bereits um 1885 gehörte dieser Familie das Gut mit einer Brennerei im Ort sowie ein Grubenbetrieb. Zuvor gehörte das Gut Herrn Rittergutsbesitzer Wilhelm Petzel-Dobrojewo und Gut 2 Justizrat Moritz in Posen. Im Ort lebten zu jener Zeit 360 Einwohner. Zum Besitz gehörten nach 1900 etwa 1.132 ha. Im Schloss wohnte auch zeitweilig der Generalmajor a. D. Wilhelm von Lewinski (1867–1942), liiert mit Margarete von Treskow-Owinsk (1868–1947). Über dem Haupteingang fällt das Wappen der briefadeligen Familie von Treskow auf, der Angehörigen das Schloss bis 1945 gehörte. Das Bauwerk liegt am Strykowskie-See und ist von einer Parkanlage umgeben. Im Park befinden sich unter Naturschutz stehende 500 Jahre alten Eichen. Zurzeit befindet sich das Schloss wieder im Privatbesitz, nach seiner Renovierung wurde hier ein Hochzeitshaus eingerichtet. Seit 1991 steht das Schloss unter Denkmalschutz. Literatur Jan Skuratowicz: Dwory i pałace w Wielkim Księstwie Poznańskim. In: A. Mickiewicza: Seria Historia Sztuki, Nr 12. Poznań 1981, S. 100. Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny. Atlas zabytków architektury w Polsce. - Wydawn. Nauk. PWN, 2001/2003, S. 242. Weblinks Familienverband v. Treskow Hotel/Restauracja w Zamku von Treskov (polnisch) Einzelnachweise
Pałac w Strykowie

Pałac w Strykowie (zwany również „zamkiem von Treskow”) – zabytkowy pałac we wsi Strykowo w województwie wielkopolskim. Oryginalny, „pałacozamek”, udający warowną rezydencję, neogotycki, jednak ze zdobieniami secesyjnymi. Powstał w 1900 dla ówczesnego właściciela wsi, Hansa von Treskowa, o czym świadczy herb umieszczony nad głównym wejściem. Złożony z wielu przylegających do siebie brył, nad którymi góruje umieszczona centralnie masywna wieża. Remontowany w 2004, leży nad brzegiem Jeziora Strykowskiego i jest otoczony parkiem. Obecnie w rękach prywatnych – restauracja i hotel. Zamek otacza 10-hektarowy park, w którym znajdują się 500-letnie dęby – pomniki przyrody. Przypisy