NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bagnisko Niedźwiady

Rezerwat przyrody Bagnisko Niedźwiady (kaszb. Miedwiedzé Bagniszcza) – leśno-torfowiskowy rezerwat przyrody na południowym skraju Pojezierza Bytowskiego w gminie Przechlewo. Został ustanowiony w roku 1982 i zajmuje powierzchnię 47,76 ha. Ochronie rezerwatu podlega głównie bór bagienny i zespół leśnych torfowisk z rzadkimi roślinami. W drzewostanie dominuje sosna, w podszycie występują pojedyncze okazy brzozy omszonej i kruszyny. Runo leśne jest dobrze rozwinięte, a tworzą je krzewinki takie jak bagno zwyczajne, borówka czarna, borówka bagienna, wrzos czy żurawina błotna; w zbiorowiskach torfowiskowych na obrzeżach rezerwatu dominuje wełnianka pochwowata, żurawina błotna, miejscami trzęślica modra. Na terenie rezerwatu gniazdują żurawie, gągoły i mniejsze ptaki leśne. W pobliżu rezerwatu przebiega trasa ścieżki rowerowej „Wokół Jeziora Lipczyno”. Najbliższa miejscowość to Nowa Brda. Przypisy
Bagna nad Stążką

Rezerwat przyrody Bagna nad Stążką – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 478,45 ha, położony na terenie Borów Tucholskich w województwie kujawsko-pomorskim. Został powołany rozporządzeniem Nr 94/99 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 12 maja 1999 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody pod nazwą „Bagna nad Stążką” w celu trwałego zabezpieczenia i zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych torfowisk wraz z lasami położonymi w rozlewiskach rzeki Stążki, z typowo wykształconymi zespołami roślinnymi torfowisk niskich, przejściowych i wysokich oraz z unikatową florą gatunków reliktowych, chronionych, rzadkich i bardzo rzadkich w skali regionu kraju. Lokalizacja Rezerwat położony jest w gminie Cekcyn w powiecie tucholskim, na terenie Tucholskiego Parku Krajobrazowego. Swym zasięgiem obejmuje środkowy bieg rzeki Stążka oraz odcinek rzeki Rakówka (lewy dopływ Stążki). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Tuchola, pod którego zarządem znajduje się 469,68 ha jego powierzchni. Plan ochrony Rezerwat posiada plan ochrony ustanowiony zarządzeniem Nr 19/0210/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 28 grudnia 2011 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Bagna nad Stążką” (Dz. Urz. Nr 311, poz. 3391). Powierzchnia ochrony ścisłej [ha]: 60,15 Powierzchnia ochrony czynnej [ha]: 418,30 Turystyka W pobliżu rezerwatu przyrody „Bagna nad Stążką” swój przebieg mają szlaki turystyczne: piesze: szlak Brdy (turystyki pieszej PTTK): Konarzyny – Bydgoszcz szlak dr Karasiewicza (lokalny): Tuchola – Woziwoda rowerowe szlak Gołąbkowy (lokalny): Cekcyn – Woziwoda – Cekcyn szlak GreenWay – Naszyjnik Północy : Bydgoszcz – Chojnice Na terenie rezerwatu wyznaczona została ok. 3,5 km ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Jelenia Wyspa”, której początek i koniec znajduje się nieopodal siedziby Nadleśnictwa Tuchola w Gołąbku. Przypisy
Bagno Chorzemińskie

Bagno Chorzemińskie – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Wolsztyn, powiecie wolsztyńskim (województwo wielkopolskie). Znajduje się około 2,5 km na północny wschód od wsi Chorzemin, na wysokości 62,3 m n.p.m. Rezerwat zajmuje powierzchnię 3,92 ha (akt powołujący podawał 3,66 ha). Został utworzony w roku 1959 dla ochrony bezodpływowego zagłębienia terenu, w którym wytworzyło się przejściowe torfowisko mszarne o ciekawej roślinności – m.in. rosiczka okrągłolistna i długolistna, żurawina błotna, bagno zwyczajne, bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris), modrzewnica pospolita, turzyca nitkowata i przygiełka biała. Samo torfowisko ma charakter wrzosowy. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie żmii zygzakowatej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 5 maja 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody(M. P. z 1959 r. Nr 50 poz. 227) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123 poz. 2401) Zarządzenie Nr 1/10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bagno Chorzemińskie”; zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2018 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Bagno Chorzemińskie” Przypisy
Bagno Ciemino

Rezerwat przyrody „Bagno Ciemino” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, we wschodniej części gminy Borne Sulinowo. Położenie Znajduje się 1 km na północny wschód od Łączna i 3,5 km na zachód od Jelenina. Do północnej granicy rezerwatu, na odcinku 4 km przylega linia kolejowa Złocieniec-Szczecinek, natomiast wschodnią i południową granicą jest jezioro Ciemino (linia brzegowa o długości 4,5 km). Rezerwat leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Drawskie oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Bagno i Jezioro Ciemino” PLH320036. Informacje ogólne Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 lipca 1997, na powierzchni 466,51 ha. Rozporządzeniem Nr 12/2004 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 maja 2004 zmniejszono go do 400,29 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 400,43 ha. Powstał w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych cennych ekosystemów leśnych i torfowiskowych, charakterystycznych dla Pojezierza Drawskiego. Celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk roślinnych leśnych i torfowiskowych zmiennowilgotnych łąk trzęśliwcowych (Molinion), niżowych i górskich świeżych łąk użytkowanych ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris), torfowisk przejściowych i trzęsawisk (Scheuchzerio-Caricetea), buczyn kwaśnych (Luzulo-Fagenion), borów i lasów bagiennych (Vaccinio uliginosi-Pinetum, Betula pubescens-Deschampsia caespitosa, Betula pubescens-Rubus idaeus), łęgów olszowych (Alnion glutinoso-incanae), łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowych (Ficario-Ulmetum minoris). Chronione są rzadkie, wartościowe gatunki roślin naczyniowych i mszaków, jak: kukułka krwista (Dactylorhiza incarnata), kukułka szerokolistna (Dactylorhiza majalis), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), podkolan biały (Platanthera bifolia), rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum), bagno zwyczajne (Ledum palustre), nasięźrzał pospolity (Ophioglossum vulgatum), nerecznica grzebieniasta (Dryopteris cristata), widłoząb Bergera (Dicranum bergerei) oraz torfowców. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Czarnobór. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2008 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka Na południowej granicy rezerwatu (brzeg jeziora Ciemino) schrony Wału Pomorskiego. Po zachodniej stronie rezerwatu prowadzi znakowany czarny Szlak Rowerowy Nizica (okrężny, zaczyna się i kończy w Szczecinku), a południowym brzegiem jeziora Ciemino zielony Szlak Wzniesień Moreny Czołowej (Czaplinek→ Szczecinek). Przypisy
Bagno Głusza

Rezerwat przyrody Bagno Głusza – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Koronowo, w powiecie bydgoskim (województwo kujawsko-pomorskie). Utworzony w celu ochrony lasów, łąk, bagien, torfowisk i innych środowisk wodnych. Charakterystyczną cechą rezerwatu jest to, że jest miejscem gniazdowania wielu chronionych gatunków ptaków. Oprócz gleb torfowych i murszowych występują gleby bielicowe oraz piaski. Formację roślinną stanowi młody bór mieszany i świeży las mieszany. Często występują niewielkie skupiska brzóz, topoli oraz sosen. Na obszarach podmokłych wytworzyły się pasy szuwarów. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora starzec bagienny mozga trzcinowata manna mielec oczeret jeziorny pałka szerokolistna trzcina pospolita Źródło: Fauna Źródło: Podstawa prawna Rozporządzenie nr 32/2003 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 9 grudnia 2003 r. sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 175, poz. 2844) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie rezerwatu „Bagno Głusza” (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2017 r. poz. 5363) Przypisy
Bagno Grzybna

Rezerwat przyrody Bagno Grzybna – torfowiskowy rezerwat przyrody na terenie Borów Tucholskich w województwie kujawsko-pomorskim. Utworzony w 1982 roku w celu ochrony ze względów naukowych i dydaktycznych śródleśnego torfowiska z roślinnością charakterystyczną dla torfowisk wysokich oraz przejściowych. Powierzchnia rezerwatu wynosi 6,26 ha, wokół niego wyznaczono otulinę o powierzchni 6,38 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Akt powołujący Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1982 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1982 r. Nr 10, poz. 74) Lokalizacja Rezerwat położony jest w gminie Tuchola w powiecie tucholskim na terenie Tucholskiego Parku Krajobrazowego. Najbliższe miejscowości to wsie Biała oraz Okoniny. Rezerwat leży na obszarze Nadleśnictwa Woziwoda. Charakterystyka Rezerwat „Bagno Grzybna” znajduje się w bezodpływowym obniżeniu wytopiskowym. Na jego terenie wykształciły się charakterystyczne dla torfowisk zespoły roślinne, takie jak: mszary kępowo-dolinkowate, pło mszarne z turzycą bagienną, pło mszarne z turzycą obłą. Inne rzadkie gatunki roślin występujące w rezerwacie to: pływacz drobny, pływacz pośredni, bagnica torfowa, bagno zwyczajne, trzcinnik lancetowaty, nerecznica grzebieniasta, torfowiec brunatny. Fauna występująca na terenie rezerwatu to m.in.: żaba jeziorkowa, żaba trawna, żaba moczarowa, zaskroniec zwyczajny, żuraw popielaty, dziwonia. Turystyka W pobliżu rezerwatu „Bagno Grzybna” swój przebieg ma szlak turystyki pieszej PTTK: szlak Partyzantów AK : Czersk - Szlachta. Rezerwat znajduje się nieopodal drogi gruntowej z Białej do Okonin, jednak dotarcie do niego jest utrudnione z powodu braku parkingu. Przypisy
Bagno Koziana

Bagno Koziana – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Lidzbark, na północny zachód od wsi Jeleń. Leży w granicach Welskiego Parku Krajobrazowego. Nazwa pochodzi od bagna, na którym rezerwat jest położony. Informacje podstawowe Utworzony został w 1991 roku jako rezerwat faunistyczny w celu zachowania występującej na tym terenie wartościowej ostoi ptactwa wodno-błotnego. Od 2017 roku jest klasyfikowany jako rezerwat torfowiskowy, którego celem ochrony jest zachowanie i ochrona kompleksu torfowisk przejściowych oraz torfowisk wysokich i niskich. Zajmuje powierzchnię 54,78 ha (akt powołujący podawał 54,85 ha). Teren rezerwatu jest torfowiskiem przejściowym; w części zachodniej ma charakter torfowiska wysokiego, występuje tam brzoza omszona i brodawkata oraz sosna. W skład rezerwatu wchodzi torfowisko powstałe w wyniku zalądowienia zachodniego krańca zarastającego Jeziora Jeleńskiego. Ponadto w skład rezerwatu wchodzi wyrobisko potorfowe, w którym pojawiły się wtórne procesy odtwarzania dawnych fitocenoz torfowiskowych. Flora i fauna Rośliny W rezerwacie stwierdzono m.in. takie gatunki jak: rosiczka okrągłolistna bagno zwyczajne nerecznica grzebieniasta pływacz drobny jeżogłówka najmniejsza brzoza omszona brzoza brodawkowata wierzby: łoza, rokita i iwa zachylnik błotny skrzyp błotny turzyca długokłosa wełnianka żurawina błotna borówka bagienna czermień błotna bobrek trójlistkowy Na torfowisku przejściowym w warstwie mchów panują torfowce. Ptaki W rezerwacie występowała bogata awifauna, stwierdzono występowanie ok. 80 gatunków ptaków, z których ok. 60 uznano za lęgowe. Pod koniec XX wieku obserwowano m.in. dużą kolonię mewy śmieszki, liczącą ok. 1400 par. Ponadto obserwowano inne ptaki np. piecuszek świergotek łąkowy potrzos pokrzewka cierniówka rokitniczka czajka bekas kszyk samotnik (ptak) perkoz zausznik derkacz żuraw łabędź niemy krwawodziób kaczka czernica cyraneczka zwyczajna błotniak stawowy W wyniku sukcesji rezerwat zarastany jest przez drzewa i krzewy i stracił swoją atrakcyjność dla ptaków wodno-błotnych. W efekcie jego awifauna znacznie zubożała i nastąpiła zmiana celu ochrony rezerwatu z faunistycznego na torfowiskowy. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o rezerwacie na stronie miasta Lidzbark. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)]. Welski Park Krajobrazowy
Bagno Mostki

Rezerwat przyrody Bagno Mostki – torfowiskowy rezerwat przyrody utworzony w 1996 roku. Położony jest w gminach Zbiczno i Kurzętnik na północ od miejscowości Zastawie (na granicy województw kujawsko-pomorskiego i warmińsko-mazurskiego), na terenie Nadleśnictwa Brodnica. Swoim zasięgiem obejmuje obszar lasu i torfowisk o powierzchni 135,05 ha, 35,18 ha znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim, a 99,87 ha w województwie kujawsko-pomorskim. Ochronie podlega ciąg bezodpływowych zagłębień terenowych z torfowiskami przejściowymi i wysokimi będący ostoją ptactwa. Występują tu między innymi rzadkie gatunki roślin, w tym reliktowa bażyna czarna, oraz siedliska takich ptaków jak żuraw. Przypisy Linki zewnętrzne T. Załuski, I. Paszek, A.M. Iglińska, R. Puchałka. Gatunki rzadkie i zagrożone w rezerwacie „Bagno Mostki” na Pojezierzu Brodnickim. „Flora i Fauna Pomorza i Kujaw”. 2, s. 49–59, 2006.
Bagno Pogorzel

Rezerwat przyrody Bagno Pogorzel – torfowiskowy rezerwat przyrody, położony w gminie Mińsk Mazowiecki (powiat miński, woj. mazowieckie) w pobliżu wsi Grabina, w leśnictwie Stankowizna. Lokalna nazwa to „Bagno Pogorzelskie”. Cel i przedmiot ochrony Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych dużego, naturalnego zbiornika retencyjnego oraz występujących w jego zasięgu stanowisk roślin całkowicie lub częściowo chronionych. Przedmiot ochrony stanowi bagno z otaczającymi go drzewostanami oraz występującymi tam gatunkami roślin i ptaków podlegających ochronie. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody. Klasyfikacja rezerwatu Według obowiązujących kryteriów rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów, typów i podtypów rezerwatów przyrody, pod względem rodzaju, rezerwat Bagno Pogorzel jest rezerwatem torfowiskowym (T). Dalej, ze względu na dominujący przedmiot ochrony rezerwat można zaklasyfikować jako: typ – biocenotyczny i fizjocenotyczny (PBf), podtyp – biocenoz naturalnych i półnaturalnych (bp). Natomiast ze względu na główny typ ekosystemu, jako rezerwat torfowiskowy (ET), podtyp torfowisk wysokich (tw). Walory przyrodnicze O charakterze rezerwatu Bagno Pogorzel decyduje bagno w bezodpływowym obniżeniu terenu z licznymi oczkami wodnymi, otoczone drzewostanami na siedliskach o różnej wilgotności. Występują tu takie zbiorowiska roślinne jak: mszar środkowoeuropejski (Sphagnetum magellanici), kontynentalny bór bagienny (Vaccinio uliginosi-Pinetum), ols torfowcowy (Sphagno squarrosi-Alnetum), grąd subkontynentalny (Tilio-Carpinetum), bór mieszany (Querco-Pinetum), torfowisko przejściowe Eriophorum angustifolium-Sphagnum recurvum, zerpół turzycy nitkowej (Caricetum lasciocarpe). W rezerwacie stwierdzono wiele ciekawych gatunków roślin, w tym chronionych i rzadkich; występują m.in. rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), grzybienie północne (Nymphea candida), modrzewnica zwyczajna (Arctostaphylos uva-ursi), sit drobny (Juncus bulbosus), żurawina błotna (Oxycoccus quadripetalis). Obiekt jest również bardzo interesujący pod względem ornitologicznym. Łącznie na terenie rezerwatu stwierdzono dotychczas co najmniej 53 gatunki ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych, spośród których 18 to gatunki wodno-błotne. Na uwagę zasługują m.in. żuraw (Grus grus), błotniak stawowy (Circus pygeagus), wodnik (Rallus aquaticus), perkozek (Tachybaptus ruficollis), rybitwa czarna (Chlidonias niger), remiz (Remiz pendulinus), kszyk (Gallinago gallinago) czy kobuz (Falco subbuteo). Przypisy
Bagno Nadrowskie

Rezerwat przyrody Bagno Nadrowskie – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek, w pobliżu zabudowań wsi Nadrowo. Został utworzony w 1991 roku na powierzchni 51,81 ha. W 2009 roku powiększono go do 105,01 ha. Teren rezerwatu zajmują torfowiska, nieużytki i lasy. Obszar ten chroniony jest w celu zachowania populacji żółwia błotnego oraz siedlisk stanowiących ostoje herpetofauny i ptaków wodno-błotnych. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Bagno Nadrowskie. [w:] Natura Warmii i Mazur [on-line]. Gazeta Olsztyńska. [dostęp 2018-11-21]. Rezerwaty przyrody Nadleśnictwa Olsztynek
Bagno Stawek

Rezerwat przyrody Bagno Stawek – torfowiskowy rezerwat przyrody na obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, na terenie gminy Brusy (powiat chojnicki, województwo pomorskie). Został ustanowiony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 4 kwietnia 1977 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 40,80 ha, z czego 18,18 ha zajmują torfowiska. Ochronie rezerwatu podlega akwen zarastającego eutroficznego jeziora Stawek i okoliczne torfowiska. Jezioro to jest połączone niewielką strugą z jeziorem Płęsno. Znajdują się tu również stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. bagno zwyczajne, kruszyna pospolita, listera jajowata, rosiczka długolistna, rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia, storczyk szerokolistny i widłak jałowcowaty). Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Przymuszewo. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2012 roku, ochroną ścisłą objęto 33,42 ha powierzchni rezerwatu, natomiast ochroną czynną 7,92 ha. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Sandr Brdy” PLH220026 i ptasiego „Wielki Sandr Brdy” PLB220001. Najbliższymi miejscowościami są Swornegacie i Asmus. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Bagno Stawek. funeko.chojnice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-27)].
Rezerwat przyrody Bagno Wizna II

Bagno Wizna II – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na terenie gminy Rutki w województwie podlaskim. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 listopada 1967 roku. Zajmuje powierzchnię 79,63 ha (akt powołujący podawał 76,00 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podobnie jak rezerwat Bagno Wizna I utworzony już w czasie meliorowania terenu, dla ochrony: torfowiska wysokiego ze stanowiskiem rzadkich roślin, jak: miodokwiat krzyżowy, gnidosz królewski, brzoza niska i wierzba lapońska. W efekcie nieprawidłowej gospodarki wodnej rośliny te (oprócz brzóz) w zasadzie wyginęły. W runie dominuje pokrzywa zwyczajna i przytulia czepna. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa, Muzeum Przyrodnicze w Drozdowie, wydawnictwo Muzeum, Drozdowo, 1991, s.10
Bagno Wizna I

Bagno Wizna I – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na terenie gminy Rutki, w powiecie zambrowskim, w województwie podlaskim. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 listopada 1967 roku. Zajmuje powierzchnię 36,50 ha (akt powołujący podawał 30,00 ha). Stworzony już w czasie meliorowania terenu, dla ochrony: torfowiska wysokiego ze stanowiskami rzadko spotykanych gatunków roślin, takich jak: miodokwiat krzyżowy, gnidosz królewski, brzoza niska i wierzba lapońska. W efekcie zmian warunków wodnych rośliny te (oprócz brzóz) w zasadzie wyginęły. W pokrywie roślinnej dominuje pokrzywa zwyczajna i przytulia czepna. Obecnie za cel ochrony rezerwatu podaje się: „zachowanie fragmentu torfowiska niskiego do celów badawczych i obserwacji procesów dynamicznych zachodzących w fitocenozach torfowisk niskich”. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Zobacz też rezerwat przyrody Bagno Wizna II Przypisy
Bajory (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Bajory” – faunistyczny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Srokowo. Nadleśnictwo Srokowo. Opis rezerwatu Rezerwat „Bajory” został utworzony na podstawie zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 17 listopada 1988 r. (MP nr 32, poz. 293 z 12.12.1988 r.). Celem ochrony jest zachowanie biotopów lęgowych ptaków wodno-błotnych. Zajmuje obszar 215,05 ha (w dokumencie powołującym rezerwat podano 216,37 ha), na który składa się obszar wytopiskowy z mozaiką zadrzewień (podmokłych lasów olszowych, zarośli wierzbowych) oraz łąk i roślin szuwarowych. Obszar ten położony jest na zachód od Kanału Mazurskiego, na wysokości wsi Bajory Małe i Bajory Wielkie. Do rezerwatu „Bajory” należy także odcinek Kanału Mazurskiego o długości 7,72 km od granicy państwowej z obwodem królewieckim do drogi leśnej biegnącej na południe od leśniczówki Marszałki. Most drogowy na Kanale Mazurskim drogi łączącej Srokowo z Bajorami przechodzi przez teren rezerwatu. W rezerwacie „Bajory” występują między innymi: bobry (około 12 rodzin, 60 sztuk w 2000 r.), wydry, orły, czarne bociany. Gniazdują tu m.in.: krakwa, żuraw, samotnik, dzięcioł zielonosiwy, dzięcioł białogrzbiety. Występuje tu silne stanowisko szczeżui wielkiej. Spotkać tu można szereg gatunków dużych ssaków, z jeleniowatych łosia, a z drapieżników wilka szarego, lisa i borsuka. Przypisy Bibliografia Jezioro Oświn i okolice, Monografia przyrodniczo-kulturowa, Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań, 2005. ISBN 83-60247-19-6 (str. 294 Rezerwat Bajory)
Rezerwat przyrody Baniska

Rezerwat przyrody Baniska – ścisły rezerwat przyrody na terenie miejscowości Roztoka Ryterska w gminie Rytro w województwie małopolskim. Znajduje się w Paśmie Radziejowej w Beskidzie Sądeckim, na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Utworzony został już w 1922 przez Adama Stadnickiego, ówczesnego właściciela tych terenów. W 1955 decyzją Ministra Leśnictwa powtórnie otrzymał status rezerwatu. Miał wówczas powierzchnię 17,69 ha. W 1983 r. zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego (Monitor Polski nr 5, poz. 35) został powiększony do 55,52 ha. Rozporządzeniem Wojewody Małopolskiego z dnia 14 listopada 2007 roku ponownie powiększony do 141,96 ha. Rezerwat znajduje się na wysokości 775–1035 m n.p.m. w górnej części doliny Bańskiego Potoku (dopływ potoku Wielka Roztoka) na stromych stokach dwóch grzbietów Radziejowej (północnego – północno-wschodniego). Jest to rezerwat leśny. Utworzono go dla ochrony dobrze zachowanego pierwotnego fragmentu lasów ze starymi okazami drzew, wiek najstarszych szacuje się na ok. 200 lat. Dominuje buk zwyczajny, duży też udział ma jodła pospolita i klon jawor, nielicznie występuje świerk pospolity. Niektóre okazy jodły osiągają wysokość 30 m i 1 m średnicy pnia, niektóre jawory 25 m wysokości i 65 cm średnicy. W rezerwacie znajdują się najważniejsze dla Karpat typy leśnych zbiorowisk roślinnych, poczynając od żyznej buczyny karpackiej, poprzez ubogie bukowe lasy górskie, dolnoreglowy bór świerkowo-jodłowy, po górnoreglową świerczynę karpacką. Oprócz zbiorowisk leśnych występują mikrosiedliska nieleśnych zbiorowisk roślinnych naskalnych, łąkowych, źródliskowych i wodnych. Na poszerzonym obszarze rezerwatu znajduje się rzadko spotykane w Karpatach obsekwentne osuwisko dolinne, dwie wyniosłe formy terenu, formy skałkowe oraz jeziorka zastoiskowe (według innych źródeł osuwiskowe) nazywane Baniami lub Młaką. Właśnie od tego jeziorka pochodzi nazwa rezerwatu. Przy dolnym skraju rezerwatu znajduje się ujęcie wody pitnej dla Rytra. Przez obszar rezerwatu nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny, można go jednak zwiedzić korzystając z wyznaczonej w 2005 ścieżki dydaktycznej „Rogasiowy szlak”. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Baniska, [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [online], Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska [dostęp 2019-03-20] .