NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Marienkirche (Lwówek Śląski)

Die Marienkirche in Lwówek Śląski (deutsch Löwenberg in Schlesien) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche im Bistums Legnica in Polen. Bis 1972 gehörte sie zum Erzbistum Breslau. Geschichte Die von Herzog Heinrich I. 1209 gestiftete Kirche wurde im Stil der Romanik erbaut. Um 1300 wurde sie durch den Souveränen Malteserorden, der die Kirche 1281 übernommen hatte, im Stil der Gotik umgebaut. Die Kapellen und Emporen entstanden bis 1559. Nach einem Brand im Jahre 1455 wurde die Kirche von Conrad Pflüger und Hans Lindener restauriert. Während der Reformation übernahmen die Protestanten die Kirche. Nach der Gegenreformation wurde sie 1650 den Katholiken zurückgegeben. Nach einem erneuten Brand 1752 wurde die Kirche erneuert. In den Jahren 1970 bis 1976 wurde sie grundlegend restauriert. Architektur Das Gebäude mit Doppelturm stammt aus der Zeit der Frühgotik und wird auf 1260/70 datiert. Am aus Sandsteinquadern errichteten massive Unterbau treten die drei unteren Turmgeschosse gegenüber dem Mittelteil leicht vor und sind durch Horizontalgesimse unterteilt. Die Kanten des Nordturms sind zum Teil durch schmale Stäbe betont. Die oberen beiden Turmgeschosse haben einen achteckigen Grundriss. Im Mittelabschnitt des Unterbaus befindet sich ein aus der Mauerflucht vortretendes, gestuftes und spitzbogiges Westportal mit kräftiger Profilierung, dessen Rahmung im 19. Jahrhundert erneuert wurde. Das Portal ist durch die Verwendung von rotem Sandstein in den oberen Bereichen farblich deutlich von der übrigen Fassade abgesetzt. Die Kapitelle zeigen naturalistisches Blattwerk, im Tympanon wird die Krönung Mariä dargestellt. Insgesamt zeigt das Äußere eine für schlesische Verhältnisse reiche Gestaltung mit kräftig profilierten Gesimsen und Portalrahmungen. Das Breitenverhältnis zwischen Mittelschiff und den Seitenschiffen liegt zwischen der in Schlesien üblichen basilikalen Proportion (1:2) und der idealen Hallenproportion (1:1). Kircheninneres Ursprünglich war das Innere in acht Joche mit dicht gestellten Arkaden unterteilt, so dass der Querblick durch die Schiffe kaum möglich war. Eine kleine Differenzierung zwischen Langhaus und Chor ergab sich durch die unterschiedlich breite Arkadenstellung. Der originale Raumeindruck ist durch den Umbau 1863/66 jedoch nicht mehr erhalten, denn damals wurden die mittelalterlichen Gewölbe und sechs Pfeiler entfernt. Weblinks Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 583f. Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 577 und 655–656 Słownik geografii turystycznej Sudetów. T. 2 Pogórze Izerskie, Vol. I, red. M. Staffa, Wrocław 2003, S. 457–461
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie w Mirsku

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gryfów Śląski diecezji legnickiej. Historia Świątynia była wzmiankowana w 1346 roku, w obecnym kształcie została wybudowana w latach 1562–1567, rozbudowano ją o wieżę w 1769 roku, odrestaurowano w latach 1817 i 1927 i wyremontowano w 1958 roku. Kościół jest orientowany, murowany, wzniesiony z kamienia, trójnawowy. Posiada formę sześcioprzęsłowej hali z wielobocznie zakończoną częścią wschodnią i wieżą od strony południowej. Wnętrza są nakryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi podpartymi ośmiobocznymi filarami i przyściennymi konsolami. Zachowało się wyposażenie w stylu barokowym z XVIII wieku oprócz epitafiów pochodzących z XVI–XIX wieku. Organy Organy wybudował Christoph Ferdinand Neumann w 1801 roku. Instrument był przebudowywany na początku XX wieku przez Maxa Eichlera. W roku 2007 został przeprowadzony generalny jego remont. Dyspozycja instrumentu: Figury Przy kościele kamienne figury (statuy) śś. Floriana i Jana Nepomucena z 1720 z herbami Schaffgotschów na cokołach. Przypisy
Cmentarz żydowski w Terespolu

Cmentarz żydowski w Terespolu – kirkut znajduje się w Terespolu przy ulicy Czerwonego Krzyża, naprzeciwko cmentarza katolickiego. Obecnie teren jest ogrodzony, ale nie ma na nim macew. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 58. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Terespolu na portalu Wirtualny Sztetl Zdjęcia kirkutu Opis kirkutu
Parafia św. Anny w Kodniu

Parafia Świętej Anny w Kodniu – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Kodniu. Parafię prowadzą misjonarze oblaci Maryi Niepokalanej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Dobromyśl, Elżbiecin, Kąty, Kodeń, Okczyn, Olszanki, Szostaki oraz Zabłocie. Bibliografia Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej Królowej Podlasia – Matki Jedności w Kodniu Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Ягелла

Ягелла (пол. Jagiełła) — село в Польщі, у гміні Триньча Переворського повіту Підкарпатського воєводства. Населення — 1109 осіб (2011). Історія Нинішня північна частина нинішніх Ягеллів уперше згадується в королівській люстрації 1674 р. як менша частина з 34 будинками села Воля Підсянська, а південна — як присілок Завада села Уїзна у 1589 р. У 1723 р. Воля Підсянська поділена на 2 села — Ягелла і Гориці та присілок Завада від’єднано від Уїзної і приєднано до Ягелли. У 1772-1918 рр. село було у складі Австро-Угорської монархії, у провінції Королівство Галичини та Володимирії. На цей час місцеве українське населення лівобережного Надсяння після півтисячолітніх латинізації та полонізації було переважно асимільоване, зокрема у 1913 р. фіксується останній греко-католик села, який належав до парафії Гориці Канчуцького деканату Перемишльської єпархії. У міжвоєнний період Ягелла зникає з переліку сіл парафії. У 1975-1998 роках село належало до Перемишльського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Ягелла Див. також Jagiełła // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1882. — Т. III. — S. 368. (пол.)
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Górkach

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Górkach – zabytkowy kościół filialny z XIII wieku, położony w Górkach, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Kamień Pomorski. Wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem 239 z 22.10.1957. Opis Kościół zbudowany jest z ciosów kamiennych wypełnionych współcześnie cegłą. Jest to kościół jednonawowy przykryty dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Ściany wnętrza są otynkowane, a od dołu jest drewniana lamperia. Sufit stanowi drewniany płaski strop. Nad wejściem wznosi się niewielka empora. Na ołtarz składa się mensa z wizerunkiem baranka, mównica z przedstawioną gołębicą, jako duchem świętym i obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. W ścianie ukryte jest tabernakulum z przedstawieniem Ostatniej wieczerzy. Historia Kościół zbudowany został w XIII wieku. Pierwsza wzmianka o księdzu pracującym w tym kościele pochodzi z roku 1369. Na przełomie XVII i XVIII wieku dobudowano wieżę. Została ona odnowiona w roku 1922, a po II wojnie światowej rozebrana. Od powstania do roku 1594 obiekt był katolickim kościołem filialnym, później ewangelickim. W czasach powojennych kościół służył krótko jako magazyn, a później stał zdewastowany. Dzięki staraniom księdza Romana Kostynowicza budynek został odratowany i 17 grudnia 1961 roku poświęcony. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Płęsno (jezioro w gminie Chojnice)

Płęsno – jezioro rynnowe na Równinie Charzykowskiej w kompleksie leśnym Parku Narodowego Bory Tucholskie, w powiecie chojnickim województwa pomorskiego. Charakterystyka Akwen ma powierzchnię 46,04 ha i maksymalną głębokość ponad 11 metrów. Jest wysoko zeutrofizowany. Przyroda Przy brzegach występuje głównie szuwar trzcinowy Phragmiteteum australis, jak również szuwar turzycowy tworzony przez turzycę dzióbkowatą. Miejscowo rosną też skupiska pałki szerokolistnej. W wodzie występują: rdestnica połyskująca, rdestnica pływająca, rdestnica przeszyta, wywłócznik kłosowy, rogatek sztywny, moczarka kanadyjska, osoka aloesowata, grzybień biały oraz grążel żółty. Szczególnie cenne są okazy krynicznicy tępej. Faunę reprezentują m.in. wydra i zimorodek (siedliska lęgowe). Wędkarstwo Jezioro leszczowe, w którym (oprócz leszcza) występują: karp, płoć, wzdręga, lin, karaś pospolity, węgorz, okoń i różanka (ta ostatnia chroniona). Liczba zezwoleń dla wędkarzy jest limitowana w każdym roku (w 2015 było to 19 sztuk). Turystyka Północnym brzegiem prowadzą piesze szlaki turystyczne - czerwony (Bachorze – Dąb Bartuś – Męcikał) i zielony (Bachorze - Dąb Bartuś - Klosnowo). Teren wokół Dębu Bartuś, niedaleko zachodniego brzegu jest zagospodarowanym miejscem wypoczynku. W pobliżu tego drzewa znajduje się drewniany most na Strudze Siedmiu Jezior. Zobacz też Pętla Lipnickiego – w pobliżu Przypisy
Cmentarz wojenny nr 5 – Grab

Cmentarz wojenny nr 5 – Grab – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča, znajdujący się w miejscowości Grab w gminie Krempna w powiecie jasielskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Cmentarz znajduje się w centrum wsi po południowej stronie drogi Ożenna – Wyszowatka. Ma kształt wydłużonego prostokąta otoczonego drewnianym płotem. Głównym akcentem architektonicznym cmentarza jest kamienny mur pomnikowy, znajdujący się przy wejściu od strony gospodarstwa, zwieńczony zachowanym oryginalnym krzyżem nakrytym daszkiem. W polach krzyża małe stylizowane krzyże dwuramienne. Na cmentarzu pochowano 266 żołnierzy rosyjskich w 27 mogiłach zbiorowych i 6 grobach pojedynczych, poległych w listopadzie i grudniu 1914. Obiekt znajduje w obrębie gospodarstwa. Zachowany w dobrym stanie, po dokonanej renowacji w 2000–2002. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 2013. ISBN 83-85988-26-2. Roman Frodyma – Galicyjskie cmentarze wojenne t. 1–3, wydawnictwo Rewasz 1998 Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Polegli w Pierwszej Wojnie Światowej
Воинское кладбище № 5 (Граб)

Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-296 от 13 июля 1993 года. Воинское кладбище № 5 — Граб (пол. Cmentarz wojenny nr 5 - Grab) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Граб, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Российской армии, погибшие во время Первой мировой войны. Кладбище является историческо-архитектурным памятником Подкарпатского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. Кладбище в хорошем состоянии находится на территории сельскохозяйственного предприятия и обнесено деревянным ограждением. Площадь кладбища составляет 256 квадратных метров. Всего на кладбище 27 братских и 6 индивидуальных могил, в которых похоронены 266 неизвестных русских солдат, погибших в ноябре-декабре 1914 года. 13 июля 1993 года кладбище было внесено в реестр охраняемых памятников Подкарпатского воеводства (А-296). Источник Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914—1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 2013. ISBN 83-85988-26-2. Roman Frodyma — Galicyjskie cmentarze wojenne t. 1-3, wydawnictwo Rewasz 1998 red. Stanisław Mendelowski: Krempna : atrakcyjna gmina Beskidu Niskiego. Krosno: P.U.W. «Roksana», 2008, s. 92. Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Церковь Святых Космы и Дамиана (Кремпна)

Церковь святых Космы и Дамиана (пол. Cerkiew śś. Kosmy i Damiana) — бывшая грекокатолическая церковь, находящаяся в селе Кремпна, гмина Кемпна, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. В настоящее время церковь принадлежит римско-католическому приходу святого Максимилиана Кольбе в Кемпне. Является одним из самых значимых храмов на западной Лемковщине. Историческо-архитектурный памятник Подкарпатского воеводства. История Точная дата постройки храма не известна. На перекладине над атриумом указан 1778 год. Однако конструктивные особенности храма предполагают, что церковь была построена в конце XV — начале XVII века и поэтому цифра «1778» указывает только на возможный ремонт или восстановление в данном году. Известны точные даты ремонта храма, которые производились в 1893 и 1930 годах. Иконостас датируется 1835 годом. С 1971 года церковь была переименована в церковь святого Максимилиана Кольбе и с 2004 года она является филиалом прихода святого Максимилиана Кольбе в Кремпне. 31 января 1985 года церковь включена в реестр охраняемых памятников Подкарпатского воеводства. Примечания Источники Dmytro Błażejowśkyj, «Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828—1939)», Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-76 от 31 января 1985 года.
Cmentarz wojenny nr 6 – Krempna

Cmentarz wojenny nr 6 w Krempnej – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Krempna w powiecie jasielskim, w gminie Krempna. Historia Cmentarz został zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča jako jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych, zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Pozbawiony szerszej opieki, zapuszczony i częściowo zdewastowany, został odnowiony na przełomie lat 80. i 90. XX w. Pomysłowi temu patronowali: dr Herwig Brandstetter, przewodniczący Komitetu Odbudowy Cmentarza i płk Johann Urdl ze styryjskiego 54 pp. obrony krajowej, zaś ze strony polskiej – lokalne władze z Krempnej i Krosna. Obiekt został poświęcony 28 lipca 1991 r. W uroczystości, przebiegającej pod hasłem pojednania w duchu jedności europejskiej, uczestniczyła liczna delegacja z Grazu. Przybyli m. in. książę von Lichtenstein, ambasador Austrii w Polsce oraz duża grupa austriackich oficerów i podoficerów. Uroczystość swymi występami uświetniły dwie orkiestry wojskowe: polska i austriacka. Opis Cmentarz znajduje się na szczycie wzgórza Łokieć (416 m n.p.m.), ok. 500 m na południowy-zachód od centrum zabudowy wsi. Pośrodku cmentarza znajduje się pomnik wsparty na sześciu kamiennych filarach stojących w okręgu, podtrzymujących wieniec. Biegnący u góry betonowy wieniec został zrekonstruowany podczas ostatnich prac remontowych dzięki zaangażowaniu społeczników z różnych krajów. Zdobiące go miedziane liście dębu są darem polskich i austriackich żołnierzy służących w siłach pokojowych ONZ na Wzgórzach Golan. Na filarach umieszczono dwie kamienne tablice z inskrypcjami (tłum.): Choć umarliście - żyjecie w pamięci, w miłości i w błogosławieństwie pokoju oraz Walczyliśmy pierś w pierś, zmartwychwstaniemy ramię w ramię. Pochowano tu 53 żołnierzy austro-węgierskich, 33 rosyjskich oraz 34 nieznanych żołnierzy. W większości byli to żołnierze ranni w walkach o utrzymanie pozycji nad Wisłoką zimą 1914 i zmarłych w szpitalu polowym, który mieścił się w domach w pobliżu cerkwi. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Galeria Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa - Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 1995, s. 32-33. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 27 sierpnia 2011]
Воинское кладбище № 6 (Кремпна)

Воинское кладбище № 6 — Кремпна (пол. Cmentarz wojenny nr 6 - Krempna) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Кремпна, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище похоронены 53 австрийских, 33 русских и 34 германских неизвестных солдат. В 1914 году возле церкви святых Космы и Дамиана в Кремпне располагался полевой госпиталь и предполагается, что здесь захоронены солдаты, скончавшиеся от ранений. Описание Кладбище огорожено каменной стеной. В центре кладбища находится памятник, состоящий из чётырёх каменных столбов, вершины которых соединяет каменный венок. Этот памятник был установлен в 1990 году и был сделан арабскими резчиками по заказу польских и австрийских военнослужащих, служивших миротворцами на Голанских высотах. Источник Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 32-33. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarze z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Centrum Konserwacji Wraków Statków

Centrum Konserwacji Wraków Statków – oddział gdańskiego Narodowego Muzeum Morskiego, otwarty 13 czerwca 2016 roku w specjalnie dla tego celu zbudowanym budynku w Tczewie, blisko Muzeum Wisły. Centrum powstało we współpracy z Norweskim Muzeum Morskim w Oslo oraz Muzeum Historii Kultury Uniwersytetu w Oslo. Sfinansowane zostało ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego (85%) oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (15%). Muzeum składa się z dwóch głównych części: pracowni konserwatorskiej oraz magazynu studyjnego. Pracownia konserwatorska Pracownia wyposażona jest w nowoczesny sprzęt i służy do prowadzenia prac konserwatorskich oraz rekonstrukcyjnych wydobytych elementów statków oraz innych obiektów. Na terenie pracowni znajdują się warsztaty: kowalsko-ślusarski i szkutniczo-stolarski, aparatura RTG wraz ze skanerem oraz spektrometr fluorescencji rentgenowskiej służący do badania składu elementów metalowych. Drewno wydobyte z wody przez archeologów konserwowane jest w systemie odpowiednich wanien, w których można je poddać kąpielom w specjalnych roztworach. Do oczyszczania przedmiotów metalowych znajdują się w pracowni czyszczarka strumieniowa i mikroczyszczarka. Do przemieszczania ciężkich elementów służy suwnica o udźwigu 5 ton oraz ruchome podesty. Pracownia ma formę hali, bez ścian wewnętrznych. Dostępna dla zwiedzających antresola pozwala na oglądanie prac i poszczególnych etapów konserwacji lub rekonstrukcji. Jest to unikatowe w Polsce rozwiązanie, które umożliwia odwiedzającym uczestnictwo w pracach konserwatorskich. Magazyn studyjny Magazyn studyjny służy do ekspozycji zgromadzonych zabytków dla zwiedzających. Wzdłuż jednej ze ścian, na podwieszanych konstrukcjach, zgromadzone są zabytkowe łodzie i ich ocalałe fragmenty z terenów Polski (najstarsze z V–VII wieku), łodzie z Afryki (pozyskane przez załogi polskich statków) oraz kolekcja kajaków z lat 30. do 50. XX wieku. Na podłodze wystawione są elementy wielkogabarytowe, jak stępka czy fragment burty Miedziowca. Wystawę uzupełniają 3 historyczne jachty: Opty, Dal (na której Andrzej Bohomolec, Jerzy Świechowski i Jan Witkowski jako pierwsi polscy żeglarze przepłynęli Atlantyk) oraz „Kumka IV” – pionierska konstrukcja inż. Sołtyka, jeden z pierwszych jachtów spawanych. W jednej z przestrzeni magazynu znajdują się przesuwne, częściowo przeszklone regały, przeznaczone do ekspozycji mniejszych przedmiotów (elementów wyposażenia statków, przykładowych ładunków). Zwiedzanie Eksponaty opisane są po polsku i po angielsku. Na ustawionych w przestrzeni dla zwiedzających interaktywnych panelach oraz przy pomocy aplikacji mobilnej można uzyskać więcej informacji o znalezionych przedmiotach. Muzeum prowadzi dodatkową działalność edukacyjną (lekcje muzealne, zwiedzanie pracowni konserwatorskiej), jest również dostępne dla osób na wózkach inwalidzkich. Istnieje także możliwość zorganizowanie zwiedzania dla osób niewidomych (z poznawaniem niektórych eksponatów przez dotyk). Przypisy
Cerkiew św. Paraskewy w Dąbrowicy

Cerkiew św. Paraskewy w Dąbrowicy – zabytkowa cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Dąbrowicy, wzniesiona w 1906. W 1948 cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła filialnego pw. św. Michała Archanioła parafii Kolonia Polska. Świątynia jest przykładem murowanego budownictwa cerkiewnego, powstałego w wyniku poszukiwań narodowego stylu ukraińskiego opartego na wzorcach klasycznych. Historia Zbudowany w 1906 roku na planie krzyża w stylu neoklasycystycznym według projektu Wasyla Nahirnego. Wystrój wnętrza to dzieło rzeźbiarza Edwarda Totha. Do 1944 roku była to cerkiew greckokatolicka pw. św. Paraskewy, a od 12 lutego 1948 roku pełni obecną funkcję. Obok kościoła dzwonnica z 1906 roku. Ogrodzenie kamienno-ceglane. Przypisy Bibliografia Maciej Skowroński: Cerkwie Nadsania. Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2005, s. 19. ISBN 83-88887-42-4.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jastrzębcu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jastrzębcu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny Parafii Luchów Górny w Jastrzębcu, w województwie podkarpackim. Architektura Zbudowany ok. 1885 roku w konstrukcji zrębowej, posiada prosty rzut i bryłę jako budowla jednonawowa z zamkniętym trójbocznie prezbiterium i przedsionkiem od zachodu. Nad nawą wieżyczka na sygnaturkę z ażurową latarnią. Ściany wzmocnione lisicami oszalowane są pionowo deskami z listwowaniem. We wnętrzu ściany i strop kaplicy ozdobione są iluzjonistyczną polichromią, a wokół okien neorokokowe malowidła ornamentalne imitujące snycerkę. Wewnątrz świątyni umieszczone są tablice upamiętniające zamordowanych mieszkańców Jastrzębca podczas II wojny światowej. Przypisy
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Nowogrodźcu

Kościół Świętych Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nowogrodziec diecezji legnickiej. Budowla pierwotna została wzniesiona w XIII wieku. Obecna, w stylu barokowym, została wybudowana w latach 1788-1793, w latach 1879-1880 została rozbudowana o wieżę, odrestaurowano ją w 1881 i 1964 roku. Jest to świątynia składająca się z jednej nawy, posiadająca rzędy kaplic i empory ponad nimi, jej prezbiterium jest prostokątne i zamknięte półkoliście, jej wnętrze jest nakryte w całości sklepieniami kolebkowymi opartymi na gurtach. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl późnobarokowy i pochodzi z końca XVIII wieku, związane jest z osobami snycerza Heinzego i rzeźbiarza Benedykta Herdena z Krzeszowa. Oprócz tego zachowało się także kilka płyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku. linki zewnętrzne Kościół Świętych Piotra i Pawła (Pfarrkirche St. Peter und Paul) w Nowogrodźcu polska-org.pl Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Olszynie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lubań diecezji legnickiej. Historia Jest to dawna świątynia ewangelicka wzniesiona w latach 1895-1897 w stylu neogotyckim. Poświęcono ją w dniu 23 września 1897 roku. Od lipca 1946 roku pełni funkcję rzymskokatolickiej świątyni parafialnej pod wezwaniem świętego Józefa Oblubieńca. Wyposażenie Kościół posiada zabytkowe ołtarze wykonane w XVII i XIX wieku oraz organy wykonane przez świdnicką firmę Schlag & Söhne, posiadające 24 tony (głosy), 2 manualne napędy, jeden pedał i 49 piszczałek. Oprócz tego zachowały się trzy dzwony, poświęcone w 1924 roku i wykonane w zakładzie metalurgicznym w Torgau oraz dwa świeczniki wykonane z żelaza odkuwanego znajdujące się przy ławkach na emporach bocznych. Przypisy