NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nowy pałac biskupi we Fromborku

Nowy pałac biskupi we Fromborku – zabytkowy, neogotycki budynek wykonany z cegły, znajdujący się we Fromborku, przy ulicy Katedralnej 6. Obecnie pełni funkcję plebanii tutejszej parafii. Historia Pałac został wybudowany w miejscu dawnych kanonii pw. św. Jana Nepomucena i św. Andrzeja Apostoła, w latach 1844–1845. Decyzja o budowie zapadła, ponieważ w 1837 przeniesiono siedzibę biskupią do Fromborka, w okresie rządów biskupa Józefa Ambrożego Geritza. Projekt pałacowego założenia wykonał braniewski inspektor budowlany August Bertram, natomiast samymi pracami kierował mistrz budowlany Dominski. Budowla jest dwukondygnacyjna, z czerwonej cegły, na planie prostokąta. Jej frontowa elewacja skierowana jest ku zachodowi. Na parterze pałacu znajduje się kaplica, a na piętrze sale reprezentacyjne, w których zachowały się biało szkliwione piece kaflowe z lat 1844–1845, będące dziełem znakomitej berlińskiej fabryki Christopha Tobiasa Feilnera, w której autorami projektów byli znakomici niemieccy architekci, w tym także współpracujący z Feilnerem Karl Friedrich Schinkel. Wschodnie wyjście z budynku prowadzi do dużego ogrodu. Na posesji znajduje się także budynek dawnej wozowni. Pałac był siedzibą biskupów przez ponad sto lat – do momentu przeniesienia siedziby biskupów do Olsztyna. Mieszkali tu kolejni biskupi warmińscy: Józef Ambroży Geritz, Filip Kremetz, Andrzej Thiel, Augustyn Bludau i Maksymilian Kaller. Obecnie w pałacu mieści się plebania parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Fromborku. Piece kaflowe Zespół pieców kaflowych pałacu jest jednym z ciekawszych w skali Europy. Piece skonstruowane z białych, szkliwionych kafli mają wysokość od 2,80 do 3,50 metra. Posadowiono je w latach 1844-1845. Ich konstruktorem było berlińskie przedsiębiorstwo Tobiasa Christopha Feinlera, z którym współpracował m.in. Karl Friedrich Schinkel. W latach 2019–2020 piece zostały zdemontowane i poddane konserwacji oraz uzupełnieniom braków. Obecnie, po ponownym zmontowaniu, mają pełną funkcjonalność. Piece są dwu- lub trzyskrzyniowe i reprezentują style neogotycki oraz klasycystyczny. W ich zwieńczeniach umieszczono sceny mitologiczne i antyczne, motywy liści akantu, groteskowe i arabeski. Oszklenie W dwudziestu oknach na pierwszym piętrze pałacu zachowała się oryginalna, neogotycka stolarka okienna z dębu, a także unikalny w skali Polski zespół oszkleń, na który składa się zespół osiemnastu witraży w maswerkowych nadświetlach. W nadświetlach refektarza zachowały się relikty bezbarwnych, pierwotnych oszkleń ze szlifowaną dekoracją roślinną w drewnianych szczeblinach. W pozostałych reprezentacyjnych pomieszczeniach dochowało się również barwne oszklenie ze szkieł powłokowych ze szlifowanymi dekoracjami roślinnymi w żeliwnej armaturze. Przypisy Bibliografia Stanisław Kuprjaniuk: Frombork. Wyd. III (poprawione). Olsztyn: Wydawnictwo Mantis, 2011, s. 55-56. ISBN 978-83-6286-002-9. OCLC 802163544. (pol.).
Nożyce (jezioro)

Nożyce – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Świętajno. Opis Jezioro wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Leży wśród lasów, wąską naturalną groblą oddzielone jest od jeziora Piasutno. Brzegi są płaskie i łagodnie wzniesione, w północnej części pagórkowate. U północnego krańca leżą podmokłe łąki. Kilkaset metrów na wschód w równoległej dolinie znajduje się jezioro Świętajno Łąckie. Dawne nazwy niemieckie to Piasuden Klein, Nocine See, Nozice See, i Tiefen See. Jeszcze pod koniec XX w uważano, że jest to jezioro hydrologicznie zamknięte z powodu faktu, że od Piasutna oddzielone jest groblą. Obecnie jest hydrologicznie otwarte, na południu wypływa z niego wąski ciek do jeziora Piasutno Dojazd do jeziora ze Szczytna drogą krajową nr 53 do Świętajna, następnie drogą utwardzoną na północ do Piasutna. Z Piasutna albo gruntową drogą wzdłuż wschodnich brzegów jeziora Piasutno albo utwardzoną wzdłuż zachodnich brzegów (ta droga jednak oddala się od jeziora Nożyce). Turystyka Jezioro stosunkowo czyste, widoczność dna do 4 m. Dno piaszczysto – muliste. Jezioro średnio oblegane przez turystów, w sezonie nieco zaśmiecone. Jest niewiele prywatnych pomostów. Jezioro linowo-szczupakowe, dość zasobne w ryby. Na północny wschód i południowy wschód od jeziora są osiedla domków letniskowych i kempingi. Sąsiadujące z nim jezioro Piasutno jest dużo bardziej oblegane przez turystów. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 55,0 ha do 56,9 ha. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,0 m, natomiast głębokość maksymalna 11,3 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1994 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Nożyce. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Nocice, Nozyce Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Nożyce w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
ORP Odważny

L'ORP Odważny était une vedette-torpilleur polonais du Projet 664 (Bitny, selon la nomenclature OTAN, type Wisla). Elle était le deuxième navire de la marine polonaise à porter ce nom. Il avait le panneau tactique KTD 458 et le numéro de côté associé 458. Historique Sa construction a commencé au chantier naval du Nord à Gdańsk le 7 avril 1972. L'unité terminée a été remise à la Marine et le 15 septembre, la première levée cérémonielle du drapeau militaire a eu lieu et a rejoint la 3e flottille à Gdynia. Il a été retiré du registre de la flotte le 31 janvier 1986. Préservation Après son retrait, Odważny a été transférée au Musée régional. Le général Zygmunt Berling à Skarżysko-Kamienna, en 1990, a rebaptisé le musée Musée de L'aigle blanc (Muzeum im. Orła Białego). Le navire a été remorqué jusqu'à Sandomierz, d'où il a été emmené à Skarżysko-Kamienna, où il est actuellement exposé en plein air. Galerie Voir aussi Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « ORP Odważny (1973) » (voir la liste des auteurs). Liens internes ORP Władysławowo ORP Batory ORP Fala Portail du monde maritime Portail des musées Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne
ORP Odważny (1973)

ORP „Odważny” – polski kuter torpedowy projektu 664 (Bitny, według nomenklatury NATO typ Wisla). Był drugim okrętem polskiej Marynarki Wojennej noszącym tę nazwę. Posiadał znak taktyczny KTD 458 oraz związany z nim numer burtowy 458. Historia Jego budowę, pod numerem stoczniowym 664/7, rozpoczęto w Stoczni Północnej w Gdańsku 7 kwietnia 1972. 21 lutego 1973 odbyło się wodowanie kadłuba, 14 sierpnia ukończoną jednostkę przekazano Marynarce Wojennej, a 15 września miało miejsce uroczyste pierwsze podniesienie bandery wojennej. „Odważny” wszedł w skład 2 dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3 Flotylli Okrętów w Gdyni. 4–26 maja 1983 okręt wziął udział w wielkich ćwiczeniach sił Marynarki Wojennej o kryptonimie Reda-83. Okręt wykorzystano w zdjęciach do filmu Podróże pana Kleksa. Został skreślony ze spisu floty 31 stycznia 1986. Po wycofaniu jednostkę przekazano do Muzeum Regionalnego im. gen. broni Zygmunta Berlinga w Skarżysku-Kamiennej, które w 1990 przemianowano na Muzeum im. Orła Białego. Okręt przyholowano do Sandomierza, skąd został przewieziony do Skarżyska, gdzie stanowi obecnie największy eksponat na ekspozycji plenerowej. Dane taktyczno-techniczne wyporność standardowa – 94 t długość – 24,76 m szerokość – 7,79 m zanurzenie – 1,61 m prędkość maksymalna – 43 w. zasięg – 410 Mm liczba osób załogi – 20 osób Uzbrojenie 4 wyrzutnie torpedowe OTAM-53-206 kal. 533 mm podwójnie sprzężona armata uniwersalna AK-230 kal. 30 mm (po wycofaniu jednostki ze służby została zastąpiona przez armatę 2M-3M kal. 25 mm) opcjonalnie, zamiast dwóch rufowych wyrzutni torpedowych, tory dla min: dwóch AMD-1000 lub czterech AMD-500 lub dwudziestu JaM Galeria Przypisy Bibliografia Robert Rochowicz. Reda-83 – kiedyś to były ćwiczenia. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 7-8 (1999), 2020. Magnum-X. ISSN 1426-529X. Linki zewnętrzne Transport kutra ORP „Odważny” do muzeum Orła Białego w Skarżysku Kamiennej w serwisie YouTube
Obrowo (jezioro)

Obrowo, Obrowo Duże (niem. Großer Wobbrower See) – przepływowe jezioro wytopiskowe na Pojezierzu Kaszubskim, położone w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Czarna Dąbrówka, w zlewni rzeki Słupi, połączone strugą z jeziorem Jasień. Ogólna powierzchnia: 37,4 ha. Przypisy
Observatoire astronomique de l'Université de Varsovie

L'Observatoire astronomique de l'Université de Varsovie (en polonais Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego, en abrégé OA UW) est un institut faisant partie de la faculté de physique de l'Université de Varsovie. Description L'Observatoire astronomique de l'Université de Varsovie est situé dans un bâtiment historique du jardin botanique de l'Université de Varsovie, sur la Aleje Ujazdowskie, à Varsovie, construit en 1820 à l'initiative de Franciszek Armiński. Au moment de la création de l'observatoire, il était l'un des plus modernes d'Europe. Jusqu'en 1873, il était une institution indépendante, puis fut intégré à l'Université de Varsovie. En 1909, le bâtiment abrita également le siège du consulat général de France. En 1944, les Allemands ont délibérément incendié l'observatoire de Varsovie, ainsi que l'équipement et la bibliothèque. L'observatoire a deux télescopes : un télescope de 60 cm, situé à l'Observatoire du Nord de Varsovie, à Ostrowik, dans le powiat d'Otwock, près d'Otwock ; un télescope de 1,3 m, situé à l'observatoire du sud de Varsovie, à Las Campanas, au Chili. Les principaux projets d'observation réalisés à l'Université de Varsovie sont : l'Optical Gravitational Lensing Experiment (OGLE, littéralement « Expérience de lentille gravitationnelle optique »), sous la direction du professeur Andrzej Udalski, et le All Sky Automated Survey (en) (ASAS, « Relevé automatique de tout le ciel »), sous la direction du professeur Grzegorz Pojmański. Article connexe V1500 Cygni Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Warszawskiego » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) page d'accueil de l'observatoire (en) page d'accueil du projet OGLE (en) Page d'accueil du projet ASAS Voir l'image satellite sur WikiMapia Portail de l’astronomie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Varsovie
Астрономическая обсерватория Варшавского университета

Астрономическая обсерватория Варшавского университета (OA UW) — институт в составе физического факультета Варшавского университета. Описание Он расположен в историческом здании Ботанического сада Варшавского университета на Уяздовской аллеи в Варшаве, построенном в 1820—1825 годах по инициативе Францишека Арминского. На момент основания обсерватория была одной из самых современных в Европе, до 1873 г. была самостоятельным учреждением, а затем входила в состав Варшавского университета. В 1909 году в здании размещалось Генеральное консульство Франции. В 1944 году немцы намеренно сожгли Варшавскую обсерваторию вместе с ее оборудованием и библиотекой. Обсерватория имеет два телескопа : 60 см — в Варшавской Северной обсерватории в Островике близ Отвоцка, 1,3 м — в Варшавской южной обсерватории в Лас Кампанас, Чили. Основные проекты наблюдений, выполняемые на OA UW: OGLE (The Optical Gravitational Lensing Experiment) под руководством проф. Анджей Удальский и ASAS (All Sky Automated Survey) под руководством проф. Гжегож Поймански . Примечания Ссылки Домашняя страница OA UW Архивная копия от 18 января 2021 на Wayback Machine (en) Домашний проект OGLE Архивная копия от 9 сентября 2018 на Wayback Machine (en) Домашний проект ASAS Архивная копия от 25 декабря 2020 на Wayback Machine (en) См. Спутниковое изображение на WikiMapia Архивная копия от 25 декабря 2018 на Wayback Machine
Obserwatorium Astronomiczne w Olsztynie

Obserwatorium Astronomiczne w Olsztynie – znajduje się w zaadaptowanej wieży ciśnień, zbudowanej w 1897 na wzgórzu św. Andrzeja, najwyższym (143 m n.p.m.) wzniesieniu dawnego Olsztyna. Obserwatorium Astronomiczne otwarto 13 października 1979. Przy bezchmurnym niebie w Obserwatorium Astronomicznym prowadzone są pokazy nieba. Ponadto z tarasu można obejrzeć panoramę Olsztyna. Pracownie w obserwatorium Taras W Obserwatorium znajdują się teleskopy Zeissa: 2 reflektory 150/2250, 2 refraktory 63/840 oraz refraktory 100/1000 i 80/1200. Do wykonywania zdjęć ciał niebieskich używane są astrokamery 60/270 i 56/250 Kopuła Główny teleskop to Coude Refraktor (obiektyw soczewkowy) o średnicy 150 mm i ogniskowej 2250 mm co teoretycznie daje możliwość obserwowania obiektów do 13 wielkości gwiazdowej. W praktyce ze względu na usytuowanie obserwatorium w mieście graniczną wielkością jest 10 magnitudo. Do teleskopu zamocowane są dwie astrokamery o średnicy 60 mm i ogniskowej 270 mm. Dodatkowo do dyspozycji odwiedzających jest teleskop Meade LX 200. Jest to teleskop zwierciadlany o optyce Schmidta-Cassegraina, średnicy obiektywu 8,25 cala (ok. 21 cm) i efektywnej ogniskowej 132 cm. Jego światłosiła wynosi 1:6,3, nadaje się więc wyśmienicie do obserwacji obiektów rozciągłych, takich jak Księżyc, planety, komety, mgławice, gromady gwiazd i galaktyki. Pracownia służby czasu W pracowni jest zegar radiowy odbierający sygnały czasu słonecznego. Czas gwiazdowy wskazuje zegar wahadłowy Shortta (najdokładniejszy zegar wahadłowy, zbudowany ręką człowieka). Są tu również chronometry morskie oraz chronograf. Pracownia promieniowania kosmicznego W pracowni są liczniki Geigera-Müllera oraz detektor Conversiego służący do rejestracji cząstek promieniowania o energii około 1 GeV. Teleskop promieniowania kosmicznego Licznik scyntylacyjny Pracownia analizy widmowej Zobacz też Planetarium w Olsztynie Linki zewnętrzne Strona internetowa Obserwatorium
Астрономічна обсерваторія в Ольштині

Астрономічна обсерваторія в Ольштині розташована в переобладнаній водонапірній вежі, побудованій у 1897 році на пагорбі Святого Андрія, найвищому (143 м над рівнем моря) пагорбі старого Ольштина. Обсерваторія була відкрита 13 жовтня 1979 року. За гарної погоди обсерваторія проводить демонстрації неба. Крім того, з тераси можна побачити панораму Ольштина. Майстерні при обсерваторії Тераса Обсерваторія має телескопи Zeiss: 2 рефлектори 150/2250 (діаметр об'єктива у мм/фокусна відстань у мм), 2 рефрактори 63/840 і рефрактори 100/1000 і 80/1200. Астрокамери 60/270 і 56/250 використовуються для зйомки небесних тіл Купол Основним телескопом є рефрактор Куде діаметром 150 мм і фокусною відстанню 2250 мм, що теоретично дає можливість спостерігати об'єкти до 13-ї зоряної величини, але реальна границя знижується до 10 зоряної величини через розташування обсерваторії в місті і світлове забруднення. До телескопа приєднані дві астрокамери діаметром 60 мм і фокусною відстанню 270 мм. Крім того, у розпорядженні відвідувачів є телескоп Meade LX 200. Це рефлектор системи Шмідта-Кассегрена з діаметром об’єктива 21 см і ефективною фокусною відстанню 132 см, що найкраще підходить для спостереження за великими об’єктами, такими як Місяць, планети, комети, туманності, зоряні скупчення та галактики. Майстерня служби часу У студії є радіогодинник, який приймає сигнали сонячного часу. Зоряний час показують маятниковий годинник Шортта (найточніший в історії маятниковий годинник). Є також морські хронометри і хронограф. Лабораторія космічного випромінювання У лабораторії є лічильники Гейгера, які використовуються для реєстрації частинок випромінювання з енергією близько 1 ГеВ. Посилання Сайт обсерваторії
Obszar ochrony ścisłej Bukowa Góra

Obszar ochrony ścisłej Bukowa Góra – leśny obszar ochrony ścisłej (biernej) w Roztoczańskim Parku Narodowym, położonym w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Zwierzyniec, w rejonie Bukowej Góry. Zajmuje powierzchnię 135,32 ha. Przed założeniem parku narodowego znajdował się tu rezerwat przyrody Bukowa Góra – utworzony w 1934, pierwszy w pełni chroniony obiekt przyrodniczy w Ordynacji Zamojskiej. Obszar pokryty jest lasem o pierwotnym charakterze, ze składem gatunkowym i strukturą mało zmienioną działalnością człowieka. Ochroną objęto cenne drzewostany jodłowe i jodłowo-bukowe w składzie wyżynnego boru jodłowego oraz buczyny karpackiej. Szlak turystyczny Przez obszar przebiega oznaczona kolorem zielonym ścieżka przyrodnicza na Bukową Górę, prowadząca z Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego Roztoczańskiego Parku Narodowego w Zwierzyńcu do Soch. Przypisy
Буковая гора (охраняемая зона)

Буковая гора (пол. Obszar ochrony ścisłej Bukowa Góra) — охраняемая лесная зона в Розточаньском национальном парке, юго-восточная Польша. Расположена в Люблинском воеводстве, Замойском повете, на территории гмины Звежинец. Площадь охраняемой территории составляет 135,32 га (1,35 км2). Здесь находится холм Буковая гора высотой 310 метров. До основания Розточаньского национального парка здесь находился Буково-Гурский заповедник. Основанный в 1934 году, он стал первой природоохранной зоной в регионе. Территория зоны покрыта девственным лесом, видовой состав и структура которого несколько изменились в результате деятельности человека. Под охраной находятся ценные лесные насаждения, состоящие из верховых еловых лесов и карпатских буковых лесов. По территории проходит образовательная туристическая тропа, идущая от города Звежинца до деревни Сохы. Примечания
Obszar Chronionego Krajobrazu „Góra Zamkowa”

Obszar Chronionego Krajobrazu „Góra Zamkowa” położony jest w Będzinie, w województwie śląskim. Został ustanowiony 23 czerwca 1993 r. Jego powierzchnia wynosi 6,22 ha. Przez obszar prowadzą szlaki turystyczne – Szlak Husarii Polskiej i Szlak Dwudziestopięciolecia PTTK. Cel ochrony Obszar chroniony obejmuje wzgórze wraz z zamkiem, parkiem i podziemiami. Park założony został przez Jana Gęborskiego. Podczas 20-lecia międzywojennego był odnawiany i wówczas utworzono park miejski z bramą wejściową obok dzisiejszego Domu Parafialnego. Drzewostan składa się z następujących gatunków drzew liściastych: graby, buki, jesiony, jawory, klony, lipy drobnolistne, dęby szypułkowe, robinia akacjowa i kasztanowiec zwyczajny. Poza tym występują tutaj siedliska grądowe. Pod Górą Zamkową istnieją podziemia o licznych walorach geologicznych oraz przyrodniczych. Przypisy
Obszar ochrony ścisłej Bagno Dębienko

Obszar ochrony ścisłej Bagno Dębienko – obszar ochrony ścisłej znajdujący się na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, w granicach administracyjnych Stęszewa, w pobliżu Dębienka, w dolinie Trzebawki. Powierzchnia obszaru wynosi 21,39 ha. Przyroda Przedmiotem ochrony jest roślinne zbiorowisko bagienno-łąkowe, a także szuwar trzcinowy i turzycowy oraz zespół lilii wodnej. Rosną tu m.in.: tojeść bukietowa, kropidło wodne, bobrek trójlistkowy, wierzbownica drobnokwiatowa, jaskier jadowity, jaskier wielki i jaskier płomiennik. Na terenie rezerwatu gniazdują ptaki wodno-błotne (błotniak stawowy, potrzos zwyczajny, trzciniak zwyczajny, łyska, kaczka krzyżówka). W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się obszar ochrony ścisłej Suche Zbocza. Turystyka i transport W pobliżu przebiega szlak turystyczny zielony ze Stęszewa do Szreniawy oraz linia kolejowa z Poznania do Wolsztyna. Galeria Przypisy Bibliografia Paweł Anders, Krzysztof Kasprzak, Beata Raszka, Wielkopolski Park Narodowy (Wielkopolska Biblioteka Krajoznawcza), wyd. WBP, Poznań, 1999, s.45, ISBN 83-85811-71-0 Okolice Poznania - mapa topograficzno-turystyczna, 1:50.000, (treść turystyczna: Wiesława Tereszczuk), WZKart., Warszawa, 1998, ISBN 83-7135-161-5 Powiat poznański - mapa turystyczna, Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-029-4
Obszar ochrony ścisłej Dołgie Małe

Obszar ochrony ścisłej „Dołgie Małe” (kaszb. Môłé Wiôldżé) – obszar ochrony ścisłej w Słowińskim Parku Narodowym, o powierzchni 6,45 ha, obejmujący Jezioro Dołgie Małe wraz z otaczającymi zbiorowiskami szuwarowymi oraz przejściowotorfowiskowymi. Jest położony na obszarze Wybrzeża Słowińskiego (gmina Smołdzino, powiat słupski, województwo pomorskie). Jezioro Dołgie Małe o powierzchni 6,3 ha jest najmniejszym i najpłytszym jeziorem w Słowińskim Parku Narodowym. Jest ono bezodpływowym jeziorem śródleśnym, powstałym w wyniku odcięcia zatoki Jeziora Gardno w dużej mierze na skutek ruchu wydm z północy i północnego zachodu. Dno jeziora jest płaskie i muliste. Linia brzegowa o długości ok. 1 km jest słabo rozwinięta. Wzdłuż południowego brzegu ciągnie się pas torfowiska przejściowego, w którym występują m.in. rosiczka okrągłolistna, żurawina błotna, wełnianka wąskolistna i czermień błotna. Jezioro otoczone jest borem nadmorskim, jedynie do północnego brzegu przylega bór bagienny i ols. Las dochodzi praktycznie do brzegu jeziora, oczeret występuje jedynie w jego środkowych, najlepiej oświetlonych częściach. W zatokach jeziora występuje żabiściek pływający, osoka aloesowata oraz grzybienie białe. Zaobserwowano także gąbkę słodkowodną. Przypisy
Obszar ochrony ścisłej Mierzeja

Mierzeja – obszar ochrony ścisłej o powierzchni 3583,19 ha na obszarze Słowińskiego Parku Narodowego na Wybrzeżu Słowińskim. Ochronie rezerwatu podlega pasmo zalesionych wydm znajdujących się na obszarze Mierzei Łebskiej, oddzielających jeziora Łebsko i Gardno od akwenu Morza Bałtyckiego (od Łeby do Rowów). Występują tu stanowiska specyficznych i rzadkich odmian roślin nadmorskiego pasa ochronnego. Zobacz też Boleniec Obszar ochrony ścisłej Klukowe Lęgi Przypisy
Obszar ochrony ścisłej Pojniki

Obszar ochrony ścisłej Pojniki – leśny obszar ochrony ścisłej znajdujący się na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, przy żółtym szlaku z Puszczykowa do Głazu Leśników. Jego powierzchnia wynosi 13,63 ha. Ochronie podlegają, zlokalizowane w głębokiej rynnie, śródleśne oczka wodne o niskim lub w większości zerowym stanie wody przez większość roku. Niegdyś, kiedy wody było dużo więcej, stanowiły ważny wodopój dla zwierzyny (jeleni, saren i dzików), skąd powzięto nazwę rezerwatu. Stoki rynny pokrywa ponad 100-letni bór mieszany oraz las mieszany z udziałem lipy, wiązu, dębu, brzozy i osiki w większości z samosiewu. Występują krzewy jałowca, kruszyny, trzmieliny, a także jeżyna i chmiel. W runie rośnie przytulia okrągłolistna (rzadka w okolicach Poznania – element flory górskiej), widłaki, lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko i wężymord stepowy (ten ostatni tylko w miejscach silnie nasłonecznionych). Faunę reprezentują m.in. pijawki, zatoczkowate, błotniarkowate i wąż gniewosz plamisty. W latach 50. XX wieku obserwowano w rezerwacie tzw. osteocola, czyli inkrustacje wapienne na korzeniach i glebie. Powstawały one z uwagi na rozkład kwasów krzemionki i tworzenie węglanu wapnia w dyluwialnych piaskach zawierających wapń. Na korzeniach powstawały np. poskręcane, twarde, kamiennopodobne twory o malowniczych kształtach. W miejscu wybierania piasku wytworzyła się utwardzona w ten sposób niewielka grota, ale dalsza nieostrożna eksploatacja, zniszczyła ten zaczątkowy twór. Przypisy Bibliografia Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań, 1959, ss.235-237 Wielkopolski Park Narodowy - 50 lat WPN 1957-2007, mapa turystyczna z treścią merytoryczną, wyd. LoboSoftII, Kraków, 2007, ISBN 83-60764-00-X Pojniki. [w:] Rowerowe Pagórki Wielkopolski [on-line]. [dostęp 2010-10-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-07)].