NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Żarczynie

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Żarczynie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żarczyn w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie. Historia i architektura Kościół, wzniesiony pod koniec XIII wieku, murowany jest z kostki granitowej. Jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta o wymiarach 27,8 × 11,6 m. W XIX wieku nad zachodnią częścią nawy nadbudowana została wieża w stylu neogotyckim, zwieńczona ostrosłupowym hełmem z krzyżem na szczycie. W zachodniej ścianie kościoła znajduje się trójuskokowy portal wejściowy. Na prawo od niego umieszczony jest mniejszy portal dwuuskokowy, w którego lewym ościeżu wmurowany jest kamień ze słabo widocznym murarskim rytem szachownicy ułożonej z kwadratów. W ścianie północnej widoczny ślad po zamurowanym dużym portalu ostrołukowym. W elewacji wschodniej znajdują się trzy smukłe okna ostrołukowe, jej szczyt zdobią trzy ostrołukowe blendy, nad którymi umieszczone są dwie blendy okrągłe, oculus i dwie mniejsze blendy ostrołukowe. W narożniku południowo-wschodnim, w 4. warstwie od dołu, wmurowany jest kolejny kamień z rytem szachownicy, ułożonej z rombów. W ścianach bocznych umieszczone są po trzy oryginalne okna ostrołukowe oraz czwarte okno, o łuku odcinkowym i obmurowane cegłą, przypuszczalnie przebite później. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Prezbiterium znajduje się na dwustopniowym podwyższeniu. Nie zachowały się żadne elementy zabytkowego wyposażenia. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Po 1945 roku kościół popadł w ruinę, został odbudowany w latach 1977–1979. Został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 9 września 1979 roku przez biskupa Jana Gałeckiego. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Żelechowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Żelechowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żelechowo w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XIII wieku. Murowany z kamieni narzutowych, jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Kryty jest dachem dwuspadowym. W ścianach bocznych znajdują się po cztery okna. W 1703 roku kościół został zniszczony przez pożar i następnie odbudowany. W 1737 roku nad zachodnią częścią korpusu nawowego nadbudowana została czworoboczna, ceglana wieża. W 2. połowie XIX wieku miała miejsce przebudowa świątyni w duchu neoromańskim, która doprowadziła do praktycznego zatarcia pierwotnych form architektonicznych. Zamurowano wówczas pierwotny portal, wybijając nowy w ścianie zachodniej, zmieniono wygląd okien, a od strony wschodniej dobudowano półokrągłą apsydę. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym ze sztukaterią i krzyżem w zwieńczeniu. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa z ażurowym parapetem. Chór doświetlony jest rozetowym oknem. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica, na której zawieszony jest dzwon z 1704 roku z herbem rodu von Wulffenów. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 15 września 1946 roku. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Kozielicach

Kościół Chrystusa Króla w Kozielicach – zabytkowy, gotycki kościół parafialny parafii Chrystusa Króla z XIV wieku, położony w Kozielicach, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-1645 z 5 lipca 1958. Historia Kościół, którego korpus nawy i część podstawy wieży powstały w XIV wieku, został rozbudowany w XV wieku o część wschodnią. W 1669 roku przeprowadzono jego renowację, a w 1706 dobudowano chór. Wieżę odrestaurowano w 1771 roku, a pod koniec XIX wieku kościół otrzymał nowe wyposażenie. W latach 1912–1913 dobudowano południową część budynku, a w 1973 roku przeprowadzono generalny remont, wtedy też, 25 listopada, erygowano parafię. Opis Jest to kościół jednonawowy zbudowany z kamienia i cegły na planie prostokąta. Wnętrze kościoła charakteryzuje się drewnianym, belkowanym i polichromowanym stropem. Uwagę przyciągają empory chóru muzycznego oraz boczne empory, biegnące wzdłuż ścian, z wyjątkiem wschodniej, wsparte na sześciu drewnianych filarach. Balustrady empor są bogato zdobione malowidłami. Prezbiterium jest nieco podniesione w stosunku do reszty świątyni, a na ścianie wschodniej znajduje się ostrołukowe okno z witrażem przedstawiającym Jezusa w białej szacie i czerwonym płaszczu, z rozłożonymi rękami. Obok witraża, po prawej stronie, znajduje się portret bł. Jana Pawła II, a po lewej – krzyż z figurą Chrystusa i złocone tabernakulum z chrystogramem. Na tle nieotynkowanej ściany, po prawej stronie, stoi gotycka ambona z drewna, jedyna zachowana kazalnica przedreformacyjna na Pomorzu. Nad nią umieszczono figurkę Maryi Niepokalanej. Kościół posiada również barokową chrzcielnicę z końca XVII wieku oraz XIII-wieczną, granitową chrzcielnicę, która znajduje się w kruchcie. W podchórzu, po prawej stronie, znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego. Wieża o kwadratowej podstawie ma dolną część murowaną, a górną drewnianą, zakończoną ośmioboczną latarnią z barokowym hełmem. Wyższe kondygnacje wieży zwężają się ku ostrosłupowej dzwonnicy. Wschodnia ściana kościoła ma sterczyny, a dach jest dwuspadowy. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Michała Archanioła w Niemicy

Kościół św. Michała Archanioła – zabytkowy kościół filialny parafii Chrystusa Króla w Kozielicach z lat 1780-1795, przebudowany w roku 1848, położony w Niemicy, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gmina Golczewo. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem 427 z 10 grudnia 1963 roku Historia Jest to dawny kościół ewangelicki. Ze wzmianek historycznych wiadomo, że w roku 1564 fundatorem kościoła były rodziny von Flemming-Schnatow oraz rodzina von Steinwehr z Niemicy. W roku 1594 w kościele były 2 dzwony w dzwonnicy. W roku 1643 przeprowadzono prace restauracyjne kościoła, a już cztery lata później, w roku 1647 zakończono budowę wieży kościelnej (odnotowano to w kronice kościelnej i inskrypcji na wieży). W roku 1780 opracowano projekt nowej budowy kościoła według projektu Davida Gilly’ego. W roku 1780 została zbudowana południowa ściana kościoła szkieletowego, lecz w 1784 roku pozostałe części kościoła zawaliły się. Na miejscu renesansowego ryglowego kościoła wzniesiono w 1795 roku nowy kościół. W 1780 roku Dawid Gilly wykonał rekonstrukcję wieży kościoła pochodzącej z 1647 roku. W roku 1830 dodano zachodnią emporę. W 1848 roku kościół przebudowano. W 1920 roku zawaliła się empora od strony północnej wraz ze sklepionym grobowcem, znajdującym się pod nią. Pod koniec lat 30. XX wieku przeprowadzono renowację wieży. W roku 1920 rozebrano masywną, dotychczasową, kopułę tzw. chóru Kopplina po stronie północnej. W czasach powojennych kościół poświęcony został 29 września 1946 roku. Opis Kościół wzniesiony jest w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem z cegły (mur pruski), na planie prostokąta. Jest to budowla prezbiterialna, jednoprzestrzenna z kwadratową w rzucie wieżą przy elewacji zachodniej zakończona ostrosłupowym hełmem. Drewniana wieża jest oszalowana. Kościół przykryty jest dachem dwuspadowym załamanym nad szczytem wschodnim, tworząc dach naczółkowy. Wnętrze otynkowane przykryte jest stropem belkowym. Okna mają prostokątny kształt i są podzielone na kwatery. Zachowane są w nich XIX-wieczne witraże. Na terenie przykościelnym znajduje się cmentarz. Wnętrze Prezbiterium wyodrębniono przez niewielkie podwyższenie z balustradą, na którym ustawiono drewniane mensę i pulpit. W centrum prezbiterium wisi obraz ukrzyżowanego Chrystusa. Po lewej stronie znajduje się drewniane tabernakulum zdobione złotem, a obok niego obraz Matki Boskiej Częstochowskiej w ozdobnej, czerwonej ramie. Po prawej stronie wiszący obraz św. Michała Archanioła przedstawia go w tunice z mieczem przy piersi. W świątyni znajduje się także obraz bł. Jana Pawła II. Wnętrze wyróżnia kamienna chrzcielnica oraz misternie wykonany metalowy krucyfiks. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Józefa w Upadłych

Kościół św. Józefa – zabytkowy, neogotycki kościół filialny z 1863 roku, położony we wsi Upadły, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-754 z 27 października 2010 roku. Opis Kościół zbudowany jest w stylu neogotyckim z kamienia ciosanego i cegły. Nad głównym wejściem umiejscowiona jest wieża z niewielkimi oknami, a pozostałe okna świątyni są zakończone łukiem. Kościół ma dach siodłowy, natomiast dach prezbiterium jest pięciospadowy. Wnętrze zawiera empory chóru muzycznego, które wspierają sześć kolumn. Sufit świątyni jest drewniany i pomalowany na biało oraz brązowo. Prezbiterium mieści się w niewielkiej pięciobocznej przybudówce, oddzielonej od głównej części kościoła łukowatym wejściem. W centralnym punkcie znajduje się ołtarz w stylu gotyckim, na którym umieszczona jest figura św. Józefa, a poniżej znajduje się tabernakulum. Po obu stronach prezbiterium, w nawie głównej, znajdują się dwa ołtarze boczne. Na jednym z nich stoi figura Najświętszej Maryi Dziewicy, a na drugim figura Najświętszego Serca Pana Jezusa. W kościele wyróżnia się również drewniana ambona, wsparta na filarze, z wejściem po schodkach. Na ścianach można zobaczyć stacje drogi krzyżowej. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół Chrystusa Króla w Sibinie

Kościół pw. Chrystusa Króla w Sibinie – zabytkowy, kościół filialny pierwotnie z XIII wieku, zniszczony w czasie II wojny światowej, odbudowany w latach 1977–1978, położony w Sibinie, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Kamień Pomorski. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem 240 z 22.10.1957. Historia Najstarsze informacje o kościele w Sibinie pochodzą z 1288 roku. Po II wojnie światowej budowla uległa zniszczeniu, jednak została odbudowana w latach 1977–1978. Kościół wzniesiono z cegły i kamienia, a jego bryła ma formę halową, z trójbocznie zamkniętym wschodnim zakończeniem. Dach jest siodłowy, a okna wykończone półokrągłymi łukami. Wnętrze świątyni posiada drewniany, belkowany sufit. W prezbiterium, nieco wyniesionym, znajdują się drewniane mensa oraz pulpit, a centralne miejsce zajmuje duży drewniany krzyż z figurą Chrystusa, otoczony obrazami. Po lewej stronie wisi obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a po prawej przedstawiono Chrystusa Króla, który w lewej ręce trzyma królewskie jabłko, symbolizujące panowanie nad chrześcijańskim światem, a prawą rękę unosi w górę. W prezbiterium znajduje się również chrzcielnica, pomalowana na biało i zamknięta pokrywą. W kościele można znaleźć figury Matki Boskiej Niepokalanej i Chrystusa Króla, a na ścianach umieszczono płaskorzeźby stacji Drogi Krzyżowej. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ładzinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ładzinie – zabytkowy, neogotycki kościół z 1895 roku, położony w Ładzinie, w województwie zachodniopomorskim. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-168 z 8.06.2004. Opis Kościół zbudowany jest w stylu neogotyckim. Jest to budynek orientowany, zbudowany na planie prostokąta z wydzielonym prezbiterium. Po stronie zachodniej stoi trzykondygnacyjna, przyległa wieża z czterema szczytami i stożkowym dachem hełmowym. W wieży, w trójskokowym portalu jest okno rozetkowe. W wieży znajdują się dwa dzwony z początku XIX wieku. Po obu stronach wieży stoją kruchty. Pokryciem budowli jest dach dwuspadowy. Okna umieszczone są w ścianach w dwóch rzędach. Górny oświetla wnętrze kościoła, a dolny pomieszczenia pod emporą. We wnętrzu, poza prezbiterium, znajduje się drewniany beczkowaty strop. W prezbiterium jest sklepienie krzyżowo-żebrowe. Historia Kościół zbudowany został w roku 1895. W czasach powojennych kościół poświęcony został 21 kwietnia 1946 roku, a erygowany (wraz z parafią) 1 czerwca 1951 roku. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Jana Chrzciciela w Sarbii

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Sarbii – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kołobrzeg, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w województwie zachodniopomorskim. Odpust w Kościele oraz parafii pw. św. Jana Chrzciciela odbywa się 24 czerwca w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Architektura Świątynia została wybudowana w XVI w. w stylu późnogotyckim. Została ona następnie rozbudowana, kiedy to w 1885 r. dobudowano wieżę oraz boczną kaplicę. Zakrystia została także dobudowana w późniejszym etapach historii świątyni w 1960 r. Konstrukcja budowli została wykonana z cegły i kamienia i opiera się na planie krzyża łacińskiego. Kościół posiada trzy nawy wraz z prezbiterium o zakończeniu pięciobocznym. Wyposażenie Na wyposażeniu kościoła znajduje się: gotycki krucyfiks z II poł. XV w., figura Matki Boskiej i św. Jana z II poł. XV w. z grupy Ukrzyżowania w łuku tęczy, figura św. Marii Magdaleny z XVI w., granitowa chrzcielnica gotycka z XIV w., 4 lichtarze cynowe z 1661 r. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Niemierzu

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Niemierzu – rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii pw. św. Franciszka z Asyżu w Charzynie, dekanatu Gościno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Niemierzu, w województwie zachodniopomorskim. Odpust Kościoła w Niemierzu odbywa się w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Historia Budowla pochodzi z XIV w. i jest najstarszą tego typu świątynią na ziemi kołobrzeskiej. Kolejne rozbudowy kościoła miały miejsce w XV-XVI w. W 1741 r. i 1876 r. świątynia była odrestaurowywana. Architektura Kościół został zbudowany z cegły i kamienia. Jest to budowla jednonawowa, na planie prostokąta wraz z niewyodrębnionym prezbiterium zakończonym trójbocznie. Wyposażenie W kościele znajduje się: barokowy ołtarz z XVIII w., barokowa ambona z 1777 r. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Nieżynie

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Nieżynie – rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii pw. św. Stanisława Kostki w Siemyślu, dekanatu Gościno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Niemierzu, w województwie zachodniopomorskim. Odpust Kościoła w Nieżynie odbywa się w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela (24 czerwca). Historia Pierwsze wzmianki o świątyni pochodzą z 1269 r. Była ona poddana odrestaurowaniu oraz rozbudowaniu w 1600 r. oraz w XIX w. Architektura Budowla oparta jest na konstrukcji prostokąta. Posiada niewyodrębnione prezbiterium o półkolistym zakończeniu. Nawa główna jest murowana z kamienia. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Unieradzu

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Unieradzu – rzymskokatolicki kościół filialny parafii pw. św. Andrzeja Boboli w Gościnie, należący do dekanatu Gościno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Unieradzu, w województwie zachodniopomorskim. Odpust Kościoła w Unieradzu odbywa się 29 września w uroczystość Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała. Historia Świątynia została wybudowana w XIII w. w stylu romańskim. W XV w. została dobudowana wieża. Kościół został poświęcony 29 września 1957 r. Architektura Kościół wybudowano z kamieni polnych na planie prostokąta z niewyodrębnionym prezbiterium zakończonym półkoliście. Wieża jest konstrukcji słupowej, wykonana w całości z drewna, odeskowana pionowo. Wyposażenie W kościele znajdują się: witraże z herbami Manteufflów i Stojenthinów z XVI w., mosiężny żyrandol z majoliką z XIX w. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Biesiekierzu

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mielno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Architektura Jest to świątynia wybudowana w XIV wieku w stylu gotyckim. W drugiej połowie XVII i XIX wieku została przebudowana, otrzymała wtedy wieżę ze szpiczastym dachem hełmowym, co ukształtowało jej obecny kształt. Pomimo że budowla jest otynkowana, o jej gotyckim rodowodzie świadczą skarpy. We wnętrzu świątyni znajdują się: wczesnobarokowy ołtarz, chrzcielnica pochodząca z XVII wieku, fragment nastawy ołtarzowej, dwie rzeźby w stylu barokowym. Przypisy
Kościół w Cieszynie (kaplica)

Kościół w Cieszynie – rzymskokatolicki kościół filialny parafii pw. Chrystusa Króla w Biesiekierzu, należący do dekanatu Mielno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Cieszynie, w województwie zachodniopomorskim. Historia Kościół został wybudowany w XIV w., a następnie odrestaurowany w XIX w. Ruiny dawnej świątyni zostały przekazane parafii w Biesiekierzu 13 grudnia 1973 r. Od tego czasu odbudowano wyłącznie wieżę, która aktualnie stanowi kaplicę. Przypisy
Kościół Najświętszej Rodziny w Parnowie

Kościół pw. Najświętszej Rodziny w Parnowie – rzymskokatolicki kościół filialny parafii pw. Chrystusa Króla w Biesiekierzu, należący do dekanatu Mielno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Parnowie, w województwie zachodniopomorskim. Odpust Kościoła w Parnowie odbywa się w uroczystość Świętej Rodziny. Historia Kościół został wybudowany w XV w., a następnie został przebudowany w XIX w. Architektura Świątynia została wymurowana z cegły i kamieni polnych. Jest jednonawowa na planie prostokąta z niewydzielonym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Dobudowana wieża posiada charakter obronny. Obok portalu zostały wmurowane dwa kamienie pochodzące z młyna. Wyposażenie W kościele znajduje się: barokowa ambona z XVIII w., empora organowa z XVIII w., dwa mosiężne żyrandole z XVIII w., gotycki dzwon. Przypisy
Temple of Mercy and Charity

The Temple of Mercy and Charity (Polish: Świątynia Miłosierdzia i Miłości) is a Mariavite cathedral in Płock in central Poland. It is located near the Vistula River. Significance The Temple is the religious center of the Mariavite Church and contains the tomb of its founder Feliksa Kozłowska, as well as a memorial plaque commemorating its first leader Jan Maria Michał Kowalski. It is also the focus of pilgrimages by followers of the Mariavite Church. The main religious celebration occurs on August 15, the date of the Assumption of the Virgin Mary, which also coincides with the consecration of the church. History The church was built on the site of a small manor with two annexes which was purchased in 1902 by the movement's founder Feliksa Kozłowska. The temple's construction took place from 1911 to 1914 and was financed chiefly from collections from the Mariavite community. Architecture The Temple was designed in English Neo-Gothic style, according to instructions issued by Feliksa Kozłowska and conveyed by Bishop Maria Michał Kowalski. All technical aspects of the plans were supervised and corrected by two experienced architect and engineer Mariavite priests, Wacław Przysiecki and Feliks Szymanowski. The church itself is built on an E- shaped plan to symbolize the word Eucharist. Perched on top of the main dome is a gigantic monstrance adorned by four angels, each measuring almost 4 feet in height. The following sentence is carved underneath: "Adorujmy Chrystusa Króla panującego nad narodami", which in English translates as "Let us adore Christ the King who reigneth over all nations". On top each of its three slim steeples are crowns, with three more on the central steeple and one on each of the side ones. The exterior is grey/blue in colour, whereas inside, it is full of natural light and dazzling white. The interior is free of any excessive ornamentation and has no side altars. The focus of the building is to direct attention solely towards the main altar in the centre of the temple. A gilded baldaquin rests on top of four pillars. A papal tiara and the Keys of St. Peter are fixed to the baldaquin's front to symbolize that in the Mariavite Church, the highest authority is in Jesus, continuously present in the church signified by the fervent adoration of the Blessed Sacrament. On either side of the altar are Gothic stalls where Mariavite clergy sit during religious services. The doors, pews and floors of the Temple of Mercy and Charity are all carved in solid oak. In addition to the remains of Feliksa Kozłowska, the Temple crypt also houses the tombs of several Mariavite bishops. Gallery External links Gallery of photos
Храм Милосердия и Любви

Храм Милосердия и Любви — старокатолический мариавитский собор, главное здание данной конфессии в Польше. Церковь находится в Плоцке, недалеко от набережной Вислы. Главный праздник в соборе 15 августа — Успение Пресвятой Богородицы. Помимо этого в здании каждый день с 7:30 до 17:00 проходит поклонение Святым Дарам. История В 1902 году Феликса Козловская приобрела небольшую усадьбу в Плоцке, на месте которой в 1911—1914 годах было построено данное здание. Проект здания был разработан в стиле неоготики, при этом были учтены рекомендации Феликсы Козловской и Яна Ковальского. Технические аспекты плана были исправлены двумя другими священниками-мариавитами Вацлавом Пшысецким и Феликсом Шимановским. Вокруг собора находятся другие церковные здания, образующие общий комплекс — монастырь, семинария, сады, дома мирян и другие постройки. Во время первой мировой в монастыре расположился госпиталь для раненых, а после войны там же был организован детский сад. Во время немецкой оккупации собор функционировал, хотя нацистские власти постоянно пытались ликвидировать и этот очаг польской культуры. Ими была уничтожена богатая монастырская библиотека, конфисковано типографское оборудование. Однако идея закрыть собор и открыть в его здании кинотеатр так и не была реализована. После войны здание было восстановлено, в крипту возвращены гробы с останками Феликсы Козловской и польских епископов. В 1962 году министерство культуры и искусства внесло здание в список памятников культуры. В 1970 году по инициативе епископа Вацлава Голембиовского в здании был установлен орган. Архитектура Собор представляет собой трёхнефную базилику, однако в его архитектуре имеются некоторые особенности. Здание имеет форму буквы E, что символизирует Евхаристию. Главный купол здания венчает огромная монстранция, которую окружают фигуры четырёх ангелов. Ниже написана следующая фраза: пол. Adorujmy Chrystusa Króla panującego nad narodami — Почитаем Христа Царя, правящего над народами. Над фасадом здания имеются три башни, увенчанные коронами — три на центральной и по одной на боковых. Если внешние стены имеют сероватую окраску, то внутри преобладает белый цвет. Излишние украшения (характерные для католической архитектуры того периода) отсутствуют, равно как и дополнительные алтари. В центре здания под высоким балдахином, держащимся на четырёх колоннах, находится алтарь. На передней стене балдахина закреплена папская тиара и ключи Святого Петра, что символизирует воплощение высшей власти в Иисусе. Рядом с алтарём находятся скамьи для духовенства. Крипта В крипте здания находятся захоронения Феликсы Козловской, епископов Клеменса Фельдмана, Романа Прухневского, Вацлава Пшысецкого, а также мемориальная доска в память о Яне Ковальском, погибшем в немецком концлагере. Ссылки Фотогалерея