NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica przy ul. Marszałkowskiej 58 w Warszawie

Kamienica przy ul. Marszałkowskiej 58 – budynek mieszkalny w Warszawie wzniesiony około 1875. Po 1904 rozbudowany został o oficyny. Według serwisu warszawa1939.pl nadbudowę kamienicy do wysokości sześciu pięter rozpoczęto prawdopodobnie w 1939, a ukończono jeszcze w trakcie II wojny światowej lub wkrótce po jej zakończeniu. W 2003 kamienica została zreprywatyzowana na podstawie Dekretu Bieruta. Zameldowanych było w niej wówczas 177 osób. 24 lipca 2012 budynek został ujęty w gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy. Przypisy
Kamienica Kohnów w Warszawie

Kamienica Kohnów – pierwotna nazwa sześciopiętrowej kamienicy w Warszawie, usytuowanej przy ul. Marszałkowskiej 56. Historia Wybudowana została w 1935 dla rodziny Kohnów w miejscu dwóch częściowo rozebranych piętrowych kamieniczek. Połączono ją ze starszymi oficynami (z ok. 1878) w głębi działki, za którymi wzniesiono pawilon kina „Imperial” (po II wojnie światowej w 1945 zastąpiono go kinem „Polonia”). 24 lipca 2012 budynek został wpisany do gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy. Przypisy
Swarzędzkie Centrum Historii i Sztuki

Swarzędzkie Centrum Historii i Sztuki (pot. Muzeum Ziemi Swarzędzkiej) – muzeum historyczne i artystyczne w Swarzędzu. Historia Muzeum powstało w 2018 z funduszy europejskich i budżetu partycypacyjnego (po 50%). Zajęło budynki dawnej remizy strażackiej. Ma na celu promowanie lokalnego dziedzictwa kulturalnego i zbieranie pamiątek z dziejów Swarzędza i regionu. Ma za zadanie upowszechniać tradycje i zabytki gminy, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień historii meblarstwa. Oprócz stałej ekspozycji muzeum organizuje prelekcje i lekcje muzealne. Korzysta z tradycyjnych gablot, makiet, jak i prezentacji multimedialnych (m.in. wirtualnego spaceru po mieście). Ekspozycja Ekspozycja podzielona jest na następujące strefy: Strefa Stolarstwa ze stanowiskiem budowy wirtualnego mebla i ekspozycją narzędzi stolarskich, inscenizacja warsztatu stolarskiego, zbiory klasyczne: szyldy, katalogi, dyplomy, duże reprodukcje pocztówek i inne, podświetlana makieta miasta, Wirtualne Okna obrazujące historię miasta, Strefa Wielokulturowości, pamiątki strażackie, harcerskie i z powstania wielkopolskiego. W planach jest włączenie placówki w miejski Swarzędzki Szlak Meblowy. Budynek remizy Centrum znajduje się w budynku dawnej remizy strażackiej powstałej w 1913. Pierwotnie był to obiekt parterowy z dwiema bramami wjazdowymi dla wozów strażackich i wieżą. Bramy te są obecnie przeszklone. W 1964 do obiektu dobudowano piętro ze świetlicą i zapleczem gospodarczym. Od 2015 siedziba swarzędzkiej straży znajduje się w budynku Centrum Zarządzania Kryzysowego przy dworcu kolejowym. Na terenie muzeum istnieją nawiązania do pożarnictwa: wirtualna postać strażaka Floriana, ekspozycja historyczna i stanowisko do gaszenia pożaru (rzeczywistość wirtualna) w wieży. Zobacz też Skansen Pszczelarski w Swarzędzu Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Swarzędzkiego Centrum Historii i Sztuki
Rezerwat przyrody Mechowisko Kosobudki

Rezerwat przyrody Mechowisko Kosobudki – rezerwat torfowiskowy położony na terenie gminy Łagów w powiecie świebodzińskim (województwo lubuskie). Powołanie Plany utworzenia rezerwatu powstały już w roku 1998 (Wołejko i Stańko), obejmowały one wówczas większy obszar około 27,41 ha lub nawet 71,56 ha, zawierający także ekosystemy źródlisk i torfowisk. Projekt zajmował obszary na prawym brzegu rzeki Pliszki pomiędzy Kosobudkami a Kijewem (obydwie miejscowości są przyczółkami wsi Kosobudz). Ostatecznie rezerwat został utworzony 28 lutego 2017 r. na podstawie zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 13.02.2017 r., poz. 365). Położenie Rezerwat ma powierzchnię 12,47 ha i jest położony około 1 km na zachód od Kosobudek, bezpośrednio przy rzece Pliszce. Powstał on dzięki Klubowi Przyrodników, który wykupił z rąk prywatnych torfowiska, sporządził dokumentację i plan ochrony oraz złożył wniosek o utworzenie rezerwatu do RDOŚ. Charakterystyka W obszarze chronionym i jego sąsiedztwie występują cztery typy ekologicznych torfowisk: fluwiogeniczne, poligeniczne, źródliskowe i pojezierne. Celem ochrony jest zachowanie kompleksu torfowisk niskich z charakterystycznymi dla nich ekosystemami i ich biocenozami. Obszar ten jest atrakcyjny dla fauny żyjącej w siedliskach wodno-błotnych. Na terenie rezerwatu występuje m.in. 20 gatunków roślin chronionych i 12 gatunków wymierających lub zagrożonych, a z fauny: 13 gatunków ryb, 6 gatunków płazów, 4 gatunki gadów oraz 15 gatunków ptaków. Przypisy Linki zewnętrzne Opis i mapa rezerwatu według projektu z 1998
Brama Wroniecka w Poznaniu

Brama Wroniecka – jedna z czterech bram miejskich średniowiecznego Poznania. Położona była w ciągu ulicy Wronieckiej, u jej wylotu w kierunku północnym (na Wronki, Bydgoszcz i Gdańsk). Brama średniowieczna Pierwotna, średniowieczna (XIII wiek), ceglana (wątek wendyjski) brama była obiektem cztetrokondygnacyjnym, zbudowanym na rzucie kwadratu. Od strony południowej, czyli od miasta, była otwarta i poprzedzało ją przedbramie. W XIV wieku została zabudowana od strony miasta, przy czym pozostawiono przejazd (arkada). W 1430 zamurowano ten przejazd i wybito nowy (w murach miejskich) nieco na zachód od bramy. Nowa brama również wyposażona została w przedbramie i podzielona na trzy segmenty. W 1536, w czasie katastrofalnego pożaru miasta, cały ten węzeł został poważnie uszkodzony, a odbudowano go i zmodernizowano załamując oś przedbramia w kierunku północno-zachodnim. Powstała w ten sposób budowla przypominająca nieco barbakan. Brama pełniła rolę w systemie sądowniczym miasta. Skazani odbywali tu tzw. karę wieży dolnej, czyli dość surowy wymiar kary pozbawienia wolności w dolnej kondygnacji bez okien i drzwi, a jedynie z otworem, z którego spuszczano skazańca na linie. W górnych kondygnacja również osadzano skazańców w nieco lepszych warunkach. Brama klasycystyczna Średniowieczną bramę rozebrano ostatecznie w 1780 na polecenie starosty Kazimierza Raczyńskiego, który około 1786, na jej pozostałościach ufundował nową, reprezentacyjną bramę w stylu klasycyzmu stanisławowskiego, nie mającą charakteru obronnego. Obiekt ten nawiązywał swoją formą do czasów antycznych (łuków triumfalnych), co było pokłosiem podróży Raczyńskiego po Europie i jego stycznością ze współcześnie wznoszonymi budowlami, m.in. bramami paryskimi. Nie ma całkowitej pewności, czy obiekt zaprojektował Jan Chrystian Kamsetzer, ale pracował on wówczas dla Raczyńskiego. Brama miała charakter monumentalnego łuku triumfalnego. Jej centralna część z dużą arkadą przejazdową flankowaną po obu stronach kolumnami korynckimi zwieńczona była trójkątnym naczółkiem (nie, jak to było w zwyczaju budowania podobnych dział, attyką), który wypełniono programem rzeźbiarskim (panoplia i sztandary). Okazałość bramy miała wskazywać podróżnym, że przybywają do miasta dobrze zarządzanego, porządnego i pełnego wspaniałości. Klasycystyczna brama została rozebrana w 1846. Relikty W latach 1977–1979 prowadzono prace archeologiczne przy reliktach bramy. Odsłonięto wówczas nie tylko ceglane i kamienne pozostałości budowli, ale też pokaźne ilości drewnianych rur wodociągowych (najstarsze z XVI wieku). Po kolejnych badaniach (początek XXI wieku) wyeksponowano część reliktów bramy, które są ogólnodostepne, w ramach przestrzeni skweru Rabina Akiwy Egera. Zobacz też Skwer Włodzimierza Dworzaczka w Poznaniu – w pobliżu Kościół Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych w Poznaniu – w pobliżu Nowa Synagoga w Poznaniu – w pobliżu ulica Wolnica w Poznaniu – dawniej Plac Wroniecki (w pobliżu) Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Poznański gotyk na dotyk” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Rezerwat przyrody Woskownica

Rezerwat przyrody Woskownica – rezerwat torfowiskowy położony na terenie gminy Brody w powiecie żarskim (województwo lubuskie). Obszar chroniony utworzony został 4 stycznia 2013 r. na podstawie Zarządzenia nr 58/2012 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 20.12.2012 r. poz. 2828). W 2015 doprecyzowano opis tutejszego ekosystemu, uznając go za podtyp torfowisk bagiennych. Obszar chroniony ma powierzchnię 9,53 ha, wokół niego utworzono strefę ochronną (otulinę) o powierzchni 25,33 ha. Jego teren podlega ochronie w ramach większego obszaru Natura 2000 „Mierkowskie Wydmy”. Rezerwat jest położony ok. 4 km na wschód od wsi Jałowice. Cel ochrony w rezerwacie stanowi „zachowanie stanowiska woskownicy europejskiej (Myrica gale)”. Jest to najdalej wysunięte na południe stanowisko tego gatunku, który w Polsce występuje poza tym jedynie w strefie przymorskiej. Znajduje się ono w nasadzeniach świerkowo-sosnowych porastających jej oryginalne siedlisko. Wyróżniają się tutaj również inne gatunki z czerwonej księgi roślin: narecznica grzebieniasta, sit ostrokwiatowy i goryczka wąskolistna. Według stanu na październik 2020 rezerwat nie posiada planu ochrony ani zadań ochronnych. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Czersku

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czerskiego archidiecezji warszawskiej. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1805-1806. Do jej budowy użyto cegły pochodzącej z rozbiórki zamku. Była ona zadośćuczynieniem rządu pruskiego za zabranie parafii we wsi Linin. Kościół został wybudowany na planie prostokąta w stylu neobarokowym. W końcu XIX wieku została dobudowana zakrystia i skarbiec oraz wieża, na której szczycie jest zawieszony dzwon konsekrowany w dniu 23 września 1956 roku. Do wyposażenia świątyni należą m.in. rzeźbiony drewniany ołtarz wykonany w 1901 roku i ozdobiony przez obrazy: „Przemienienie Pańskie” oraz „Matka Boża Częstochowska”, powstała na początku XIX wieku, klasycystyczna chrzcielnica w formie kulistej oraz drewniana ambona, powstała w połowie XIX wieku, wykonana przez rzeźbiarza Wojtasika z Warki. W obiekcie nakręcono sceny do filmów Pułkownik Kwiatkowski (1995) w reżyserii Kazimierza Kutza (ślub głównego bohatera) oraz Show (2003) w reżyserii Macieja Ślesickiego. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Przemienienia Pańskiego polska-org.pl
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Stróżewie

Kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Szkaplerznej w Stróżewie – wzniesiona pod koniec XIX w. neogotycka, poewangelicka świątynia w Stróżewie, w województwie wielkopolskim, w powiecie chodzieskim, w gminie Chodzież. Jest kościołem parafialnym parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Stróżewie. Budowla powstała na przełomie XIX i XX wieku na miejscu świątyni szachulcowej z 1793. Od 1911 była siedzibą parafii ewangelickiej, do której należeli wierni ze Stróżewa, Stróżewic i Ostrówki. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Oborniki-Chodzież Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Obiekt jest murowany z cegły, w stylu nawiązującym do neogotyku. Ma jedną nawę, półokrągłą absydę, nie posiada wieży. W 1945 świątynia stała się własnością państwa i urządzono w niej skład materiałów chemicznych. W 1957 została przejęta przez Kościół katolicki. W 1973 stała się kościołem nowo powołanej parafii pw. Matki Bożej Szkaplerznej. Po wojnie do świątyni dobudowano dzwonnicę. Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Wapnicy

Kościół św. Jana Kantego w Wapnicy – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Wapnicy, w powiecie stargardzkim, w województwie zachodniopomorskim. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 4. ćwierci XIII wieku. Murowany jest z kostki graniowej. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta. W ścianie wschodniej znajdują się trzy ostrołukowe okna, z których środkowe, wyższe od pozostałych, otoczone jest trzema ostrołukowymi blendami. W elewacji południowej umieszczone są dwa ostrołukowe portale, dwuuskokowy i trójuskokowy, nad którymi znajdują się okrągłe blendy. W ścianach bocznych znajdują się po dwa ostrołukowe, poszerzone okna. W XIX wieku kościół został przebudowany. Przemurowano wówczas okna, a od strony zachodniej dobudowano wieżę. Wieża kryta jest piramidalnym dachem z krzyżem na szczycie, w wyższej kondygnacji posiada zdwojone ostrołukowe okienka. W połowie jej wysokości, od strony południowej i północnej, znajdują się flankujące okapy z dachówki. W przyziemiu wieży umieszczony jest ostrołukowy portal z bielonymi ościeżami. Kościół uległ zniszczeniu w trakcie działań wojennych podczas II wojny światowej. Został odbudowany z ruiny w latach 1980–1983. Poświęcenia kościoła dokonał w dniu 30 kwietnia 1983 roku biskup Stanisław Stefanek. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza. Galeria Przypisy
Centrum Królewska

Centrum Królewska (Polish: [ˈt͡sɛn.trum kruˈlɛf.ska]; lit. 'Royal Street Centre') is an office building in Warsaw, Poland, located at 142 Marszałkowska Street, at the crossing with Królewska Street. It was opened in 2002. History The Centrum Królewska was designed by Stefan Kuryłowicz and the Kuryłowicz & Associates architectural firm, and built between 1999 and 2002. It was placed at 142 Marszałkowska Street, in place of the former Orbis headquarters building, which was deconstructed in 1999. The building was developed and is owned by Rezydent. In 2018, the building façade was replaced, from stone tiles to ceramic sinter tiles. Characteristics The Centrum Królewska is an office building in Warsaw, Poland, located at 142 Marszałkowska Street, at the crossing with Królewska Street. The building has 14 storeys, the total height of 54 m, and the total usable area of 10,964 m2. It houses the embassy of Denmark. References
Centrum Królewska w Warszawie

Centrum Królewska – 14-kondygnacyjny budynek biurowy znajdujący się przy ul. Marszałkowskiej 142 w Warszawie. Opis Budynek został zbudowany w latach 1999–2002 według projektu pracowni Kuryłowicz & Associates w miejscu znajdującego się w tym miejscu w latach 1976−1999 budynku Orbisu. W 2018 roku elewacja budynku została wymieniona; zastąpiono kamienne płyty nowym materiałem − spiekiem ceramicznym. W budynku siedzibę mają m.in. Ambasada Danii, Ministerstwo Sportu i Turystki oraz Santander Bank Polska (od 2026 Erste Bank Polska). Nagrody i wyróżnienia 2003: wyróżnienie na konferencji zorganizowanej pod hasłem: Inteligentny Budynek – realizacja potrzeb inwestorów i użytkowników 2003: zdobywca Nagrody Specjalnej Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego w ramach plebiscytu Polski Cement w Architekturze 2004: zdobywca nagrody Życie w Architekturze w kategorii Ulubieniec Warszawy 2002–2003 (plebiscyt mieszkańców Warszawy) Przypisy
Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Czarnieckiego w Nisku

Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Czarnieckiego w Nisku – liceum ogólnokształcące z siedzibą w Nisku. Historia Gimnazjum zostało założone w okresie zaboru austriackiego w 1912 jako Prywatne Gimnazjum Realne w Nisku. Początkowo działało w typie realnym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i nastaniu II Rzeczypospolitej w 1921 gimnazjum zostało upaństwowione. Począwszy od roku szkolnego 1925/1926 gimnazjum prowadzono w typie humanistycznym. W 1926 w Gimnazjum było osiem klas z 13 oddziałami, w których uczyło się 349 uczniów i 82 uczennic. W 1935 nadano szkole patronat Stefana Czarnieckiego. Zarządzeniem Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Wojciecha Świętosławskiego z 23 lutego 1937 „Państwowe Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Nisku” zostało przekształcone w „Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Nisku” (państwową szkołę średnią ogólnokształcącą, złożoną z czteroletniego gimnazjum i dwuletniego liceum), a po wejściu w życie tzw. reformy jędrzejewiczowskiej szkoła miała charakter koedukacyjny, zaś wydział liceum ogólnokształcącego był prowadzony w typie humanistycznym łączonym z matematyczno-fizycznym. Po wybuchu II wojny światowej od 1939 szkoła nie funkcjonowała, a jej działalność została reaktywowana jesienią 1944. Dyrektorzy Władysław Olszewski Tadeusz Rojek Karol Piękoś Stanisław Ćwikowski (kier., dyr. od 1924) Ludwik Zakulski Zdzisław Londoński Stanisław Sokołowski Roman Ślęzak Nauczyciele ks. Gustaw Nachajski Jan Radomski Uczniowie i absolwenci Absolwenci Feliks Borecki – oficer Jan Chudzik – prawnik, działacz ruchu narodowego Bronisław Gancarz – lekkoatleta (1928) Leon Mirecki – działacz ruchu narodowego, adwokat (1925) Wojciech Piróg – działacz gospodarczy Stanisław Puchalski – urzędnik, żołnierz Jan Rostek – oficer (1936) Józef Sarna – oficer Jan Sobiło – duchowny (1981) Marek Zybura – germanista, literaturoznawca, historyk kultury Józef Kopeć – duchowny, zamordowany w 1944 r. przez UPA Uczniowie Stanisław Bąk – językoznawca Tadeusz Gajda – żołnierz Franciszek Guściora – historyk, nauczyciel Adam Mirecki – działacz ruchu narodowego, żołnierz Bronisław Mirecki – duchowny rzymskokatolicki Kazimierz Mirecki – działacz ruchu narodowego Zbigniew Pilawski – lekarz Karol Ziarno – nauczyciel Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły Sprawozdanie szkolnego Prywatnego Gimnazjum Realnego w Nisku za rok szkolny 1913/14 zdigitalizowane i opublikowane w Pedagogicznej Bibliotece Cyfrowej
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kamieńczyku nad Bugiem

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu jadowskiego diecezji warszawsko-praskiej. Historia obecnego kościoła rozpoczyna się w 1896 roku, kiedy to ksiądz prałat R. Filowski poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni. Projekt budowli został opracowany przez warszawskiego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Kościół został zbudowany dzięki staraniom księdza Ludwika Budziszewskiego. Budowla została konsekrowana przez arcybiskupa Wincentego Teofila Popiela w 1903 roku. W czasie II wojny światowej Kamieńczyk uległ spaleniu. Zniszczona została również świątynia: zostały spalone dach, chór z organami oraz witraże. Zniszczony dach został odbudowany w 1952 roku dzięki staraniom księdza Tadeusza Balika. Nowe 15-głosowe organy zostały zamontowane dopiero w 1966 roku. W jednonawowej świątyni znajdują się 4 ołtarze. W głównym ołtarzu znajduje się figura Serca Pana Jezusa. Pozostałe ołtarze noszą wezwania: Matki Boskiej Częstochowskiej, św. Antoniego oraz Męki Pańskiej. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Ratno

Rezerwat przyrody Jezioro Ratno – rezerwat wodny położony na terenie gminy Torzym w powiecie sulęcińkim (województwo lubuskie). Obszar chroniony utworzony został 28 lutego 2017 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2017 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 13.02.2017 r. poz. 364). Rezerwat ma powierzchnię 48,72 ha na terenie obszaru ewidencyjnego Gądków Wielki (dz. ewid. Nr 325, 51015, 5007/1). Obejmuje jezioro Ratno oraz fragmenty brzegu i wypływającej z niego rzeki Pliszki. Leży na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Pliszki”, chronionego w ramach programu Natura 2000. Cel ochrony stanowi zachowanie kompleksu przyrodniczo-krajobrazowego lądowiejącego jeziora, w tym kompleksu wodno-torfowiskowego naturalnego zbiorowiska eutroficznego i torfowisk niskich, w szczególności soligenicznych, źródlisk oraz ekosystemów. Przypisy Bibliografia Robert Stańko, Lesław Wołejko, Karolina Banaszak, Dorota Horabik, Magdalena Makles: Dokumentacja przyrodnicza i plan ochrony rezerwatu przyrody „Jezioro Ratno”. alkfens.kp.org.pl, 2018. [dostęp 2018-12-06].
Kościół św. Mikołaja w Niedzborzu

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu strzegowskiego diecezji płockiej. Historia i architektura Obecnie istniejąca murowana świątynia została wzniesiona w latach 1885–1886 przez proboszcza księdza Remigiusza Jankowskiego. Kościół został wybudowany w stylu neogotyckim z trzema nawami, w kształcie krzyża, posiada piękne szczyty i wieżę na frontonie z dwiema wysokimi kondygnacjami wystającymi ponad budowlę. Świątynię zaprojektował architekt Kulczycki, natomiast ołtarze i ambona zostały wykonane przez majstra stolarskiego z Warszawy, Ceglarskiego. W ołtarzu głównym został umieszczony obraz św. Mikołaja, patrona parafii i świątyni, wykonany przez znanego malarza Wojciecha Piechowskiego. W czasie I wojny światowej w 1915 roku kościół utracił wieże. Odbudowane zostały po wojnie, ale ponownie zostały uszkodzone w 1939 roku. Po II wojnie światowej zostały prowadzone prace remontowe w świątyni oraz została wykonana polichromia. Większość wyposażenia wnętrza świątyni powstała w XVIII wieku. Z kolei organy zostały zbudowane w 1932 roku przez firmę Homan A. A. Jezierski St. i S-ka z Warszawy. Spośród zabytków sztuki sakralnej można wymienić: kielich srebrny trybowany pochodzący z 1676 roku, relikwiarz srebrny trybowany pochodzący z XVIII wieku, chrzcielnicę klasycystyczną z pierwszej połowy XIX wieku oraz krzyż adoracyjny pochodzący z XVII wieku. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Gogolewko

Rezerwat przyrody Gogolewko – rezerwat torfowiskowy położony na terenie gminy Dębnica Kaszubska w powiecie słupskim w województwie pomorskim. Obszar chroniony utworzony został 7 kwietnia 2018 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 21 marca 2018 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Gogolewko” (Dz. Urz. Woj. Pom. 2018.1131), jest jednym z najmłodszych polskich rezerwatów. Położenie Rezerwat obejmuje 37,51 ha powierzchni na terenie obszaru ewidencyjnego Gogolewko (działki nr 16, 139/2, 161/2, 192, 434). Jest otoczony przez otulinę o powierzchni 75,10 ha, sięgającą aż do zabudowań Gogolewka (sam rezerwat znajduje się kilkaset metrów na południe od tej miejscowości). Obszar chroniony położony jest na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Dolina Słupi PLB220002, chronionego w ramach sieci Natura 2000, oraz w obrębie otuliny Parku Krajobrazowego Dolina Słupi i Nadleśnictwa Łupawa. Charakterystyka Celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie kompleksu torfowisk soligenicznych oraz łąk wraz z charakterystycznymi dla tych ekosystemów biocenozami”. Jest to teren dawnego jeziora, który później wykorzystywany był rolniczo i melioracyjnie; przebiega przezeń ponadto niewielka Struga Gogolewska. Dopiero około 2003 w wyniku analizy zdjęć satelitarnych oceniono ten obszar jako cenny przyrodniczo. Dawna misa jeziora wypełniona została osadami torfowymi o średniej miąższości 1,5 m, pod którymi znajdują się pokłady gytii organiczno-wapiennej i wapiennej. W rezerwacie chronione są alkaliczne torfowiska niskie, na terenie których zachodzą fitocenozy turzycowo-mszyste i łąkowe oraz akumulacja nowego torfu. Na terenie torfowiska od 2003 prowadzona jest ochrona czynna, polegająca na podnoszeniu w nim poziomu wody z użyciem zastawek i rowów, a także wykaszaniu i odkrzaczaniu w cyklu dwuletnim (głównie przez usuwanie brzóz i wierzb). Rozszerzenie ochrony nastąpiło w 2013, gdy zaczął ją realizować pomorski Klub Przyrodników w ramach projektu „Ochrona torfowisk alkalicznych (7230) w młodoglacjalnym krajobrazie Polski północnej”. W granicach torfowiska zidentyfikowano 186 gatunków roślin, z czego 26 stanowią gatunki zagrożone wyginięciem w skali kraju i regionu, m.in. kukułki (szerokolistna, Fuchsa i krwista), kruszczyk błotny, podkolan biały, gnieźnik jajowaty, bobrek trójlistkowy, turzyca obła, mszaki brunatne – sierpowiec błyszczący (Drepanocladus vernicosus), błyszcze włoskowate (Tomentypnum nitens), błotniszek wełnisty (Helodium blandowii), mszar krokiewkowy (Paludella squarrosa) – oraz torfowce – kończysty (Sphagnum fallax), frędzlowany (Sphagnum fimbriatum), Russowa (Sphagnum russowii), czerwonawy (Sphagnum rubellum), nastroszony (Sphagnum squarrosum), obły (Sphagnum teres), ostrolistny (Sphagnum nemoreum, Sphagnum capillifolium), błotny (Sphagnum palustre) i brodawkowaty (Sphagnum papillosum). W 2018 i 2019 wyznaczano dla rezerwatu zadania ochronne, objęto też jego całość ochroną czynną. Przypisy