NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grunwaldzki híd (Wrocław)

Az 1908-1910 között épített függőhíd 20 méter magas gránit kapuzatával Wrocław és Lengyelország egyik legszebb hídja. A hidat az 1410-es grünwaldi csatáról nevezték el, ahol a lengyel és litván seregek győzelmet arattak a Német Lovagrend felett. A hidat korábban Kaiserbrücke (német; „Császár híd”) illetve Freiheitsbrücke („Szabadság híd”) néven ismerték. Az átkelőt Richard Plüddemann tervezte, a híd átadására 1910. október 10-én került sor, II. Vilmos német császár jelenlétében. A hidat a második világháború alatt felrobbantották, újjáépítése utáni átadása 1947. szeptember 10-én történt meg. A híd ma a 8-as főút (E67) wrocławi átkelési szakaszának része, intenzív autóforgalmat bonyolítva le, az átadás óta meglevő villamosközlekedésen túl. Külső hivatkozások A híd a maps.google.com-on
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa Króla w Zagrodnie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotoryja diecezji legnickiej). Historia Pierwszy kościół, który zbudowano w Zagrodnie, jednej z najdłuższych wsi łańcuchowych na Dolnym Śląsku, rozciągającej się malowniczo nad potokiem Skora – miał gotycki rodowód. Najstarsze wzmianki na jego temat datowane są na 1318 rok. Niestety budowlę spotkał tragiczny koniec, została bowiem ograbiona i spalona w czasie wojny trzydziestoletniej. W 18. stuleciu mieszkańcy wsi doczekali się godnej rekompensaty, ponieważ nowa świątynia została zaprojektowana przez jednego z najwybitniejszych architektów klasycyzmu – Carla Gottharta Langhansa, autora m.in. słynnej Bramy Brandenburskiej w Berlinie. Projekt kościoła w Zagrodnie zrealizował w latach 1789–1792 budowniczy Mochrenberg z Legnicy. Budynek został odrestaurowany w drugiej połowie XIX wieku. Z kolei w 1976 roku przeprowadzono w nim remont. Architektura Kościół reprezentuje styl klasycystyczny i został zbudowany na planie zbliżonym do krzyża greckiego. Posiada salową nawę oraz dwie kondygnacje empor uformowanych w owal z podkowiastym prezbiterium, w empory są wbudowane ołtarz oraz ambona. Na osi fasady jest umieszczona wieża na planie kwadratu z wklęsłymi bokami o ściętych narożnikach, z otwartym prześwitem w ostatniej kondygnacji, zwieńcza ją dach hełmowy. Dach na korpusie jest łamany, wielopołaciowy, narożniki wieży i korpusu są zaakcentowane podwójnymi lizenami, okna są zamknięte półkoliście w opaskach. Wyposażenie W świątyni znajduje się marmurowa kropielnica z ornamentami w antycznym stylu. W kruchcie pod wieżą można podziwiać kamienną renesansową chrzcielnicę z 1522 roku, która zachowała się z poprzedniego kościoła. Trzon chrzcielnicy pokrywa dekoracyjna inspiracja, nad nią wiszą serca dzwonów, które także przetrwały z pierwszej świątyni. Przed 2000 rokiem na wieży zawieszono trzy nowe dzwony, odlane w Ludwisarni Felczyńskich w Taciszowie. Noszą imiona: Chrystus Król” (ważący 1200 kg), „Maryja” (600 kg), oraz ostatni, mający za patronów Jana Pawła II, św. Barbarę i św. Jadwigę Śląską” o wadzę 350 kg. Poprzedni zestaw dzwonów został zabrany w czasie wojny i przetopiony na armaty. 2 czerwca 1997 roku dzwony witały papieża Jana Pawła II na legnickim lotnisku. Organy Organy pochodzą z XVIII-wieku. W 1819 roku zostały powiększone z 12 do 30 głosów przez Samuela Gottfrieda Meinerta. W 1860 miał miejsce remont i przebudowa wykonana przez Christiana Gottlieba i Johanna Carla Schlagów ze Świdnicy. Organy otrzymały dwa manuały i 44 głosy. Podczas remontu w latach 80. XX stulecia dyspozycję zredukowano do 30 głosów. W 2016 roku dodano 6 głosów w manuale III. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Branicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Branice diecezji opolskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona na miejscu wcześniejszej, mniejszej budowli, w 1792 roku. Podczas kolejnych pożarów zostały zniszczone i odbudowane dach świątyni i wieża. Z czasem w kościele przestawali się mieścić wierni i w 1888 roku został położony kamień węgielny pod rozbudowę kościoła. Zostało przedłużone prezbiterium i dobudowany został transept. Przebudowana świątynia została poświęcona w 1889 roku. Kolejna modernizacja i rozbudowa została wykonana na początku XX wieku, a jej inicjatorem był ówczesny proboszcz, Josef Martin Nathan. Projekt dobudowy naw bocznych opracował wrocławski architekt Hans Schlicht. Pod koniec 1915 roku prace w świątyni, we wnętrzu i na zewnątrz zostały całkowicie zakończone. W 1916 roku został zamontowany krzyż na wieży oraz zostały zawieszone dzwony, natomiast świątynia została konsekrowana. Architektura Budowla jest orientowana, trzynawowa, murowana, wybudowana z kamienia oraz cegły, otynkowana i otoczona skarpami. Przebudowana została w stylu neogotyckim na planie zbliżonym do krzyża z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i prostokątną wieżą usytuowaną przed korpusem nawy. Przy prezbiterium są umieszczone dwie prostokątne dobudówki: mniejsza od strony północnej oraz większa od strony południowej, w których są zlokalizowane zakrystia oraz grota lurdzka. Nawa główna oraz transept nakrywają dachy dwuspadowe, na ich skrzyżowaniu jest umieszczona sygnaturka. Z kolei prezbiterium nakrywa dach dwuspadowy, a przy zamknięciu dach trójpołaciowy. Natomiast nawy boczne nakrywają trzy dachy dwuspadowe o kalenicy prostopadłej do nawy głównej. Przypisy
Kościół św. Rodziny w Branicach

Kościół Parafii Szpitalnej pw. Świętej Rodziny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Branice diecezji opolskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1929–1932 w centrum „Miasteczka Miłosierdzia” – kompleksu Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych i ufundowana przez biskupa pomocniczego archidiecezji ołomunieckiej Josefa Martina Nathana. Kościół, wzorowany na starożytnych bazylikach chrześcijańskich, zaprojektował architekt Paul Klehr z Głubczyc. Elementami wystroju wnętrza w stylu art déco (zaprojektowanego przez wrocławskiego architekta profesora Gebharda Utingera) są: „złota” mozaika w ołtarzu przedstawiająca Świętą Rodzinę (wykonana przez benedyktyna brata Notkera Beckera z opactwa Maria Laach), anielska „złota” krata (obejmująca około 300 aniołów) oraz witrażowa Droga Krzyżowa z Monachium, żyrandole świeczniki. W marcu 1945 kościół uległ licznym uszkodzeniom spowodowanym bombardowaniami oraz ostrzałem artyleryjskim. Następnie był wielokrotnie remontowany – w roku 1945, w latach 1948–1960 oraz 2002–2003. Podczas drugiego z remontów odnowiono polichromię oraz zainstalowano witraże w nawie środkowej. W latach 2002–2003 wyremontowano dach. Przypisy
Chata pod Rysmi

Chata pod Rysmi (česky Chata pod Rysy; polsky Chata pod Rysami) je nejvýše položená horská chata Vysokých Tater. Poloha Chata je nejvýše položená ve Vysokých Tatrách. Nachází se ve výšce 2250 m n. m. pod sedlem Váha (2337 m n. m.) v jedné z kotlin Mengusovské doliny. V ústí kotliny se nachází Žabie plesá Mengusovské v lokalitě Wachterka. Kolem chaty vede červená turistická značka na Rysy (2503 m n. m.), nejvyšší horu Polska, na kterou vede turistická značená cesta. Přístup Přístup je možný pěšky pouze v letním období od 16. června do 31. října. Výstup je možný od rozcestí nad Popradským plesem: po modré turistické značce k rozcestí nad Žabím potokem (0:30) a dále po červené turistické značce (1:50), která pokračuje dále k sedlu Váha na Rysy a do Polska. K rozcestí nad Popradským plesem je možné se dostat od: Popradského plesa po červené turistické značce (0:05), Štrbského plesa po červené turistické značce (1:40), železniční zastávky Popradské Pleso po modré turistické značce k rozcestí nad Popradským plesem (1:20). Dějiny S myšlenkou postavit chatu pod Rysy se pracovalo již koncem 19. století, avšak z technických a finančních důvodů se se stavbou započalo až ve třicátých letech 20. století. Chatu postavil v roce 1933 Klub československých turistů a lyžařů. Původní chata zahrnovala pouze jídelnu a kuchyni. V roce 1947 a 1954 byla zasažena lavinami, které chatu značně poškodily. V roce 1977 prošla chata rekonstrukcí, během níž bylo přistavěno jedno patro. V letech 2000 a 2001 byla chata znovu zasažena silnými lavinami z Ťažkého štítu, které chatu silně poškodily a chata začala fungovat na improvizovaný provoz. Byl zpracován nový plán na stavbu chaty mimo lavinovou dráhu, který však nedostal stavební povolení. Proto bylo v roce 2010 započato s rekonstrukcí dosavadní chaty. Od roku 2014 je znovu v plném provozu. Správci (1933 – ): (- 1969): Belo Kapolka (1969-1979): Peter Rajec (1979 – současnost): Viktor Beránek Cestovní ruch Chata pod Rysmi je využívaná turisty a horolezci. Pro turistiku je strategicky položená pod závěrečným stoupáním ze slovenské strany na oblíbený vrchol Rysy a zároveň se sem lze dostat z polské strany od Mořského oka po turistické značce přes vrchol. Horolezci mají na výběr množství letních i zimních výstupů v okolí. Nejpopulárnější výstupy vedou na Žabí kôň, Volia veža, Galerii Ganku a Vysokou. Odkazy Reference Literatura Mikuláš Argalács – kniha o chatě v přípravě od roku 2013 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chata pod Rysmi na Wikimedia Commons Horosvaz.cz: Obnova Chaty Pod Rysy ve Vysokých Tatrách (3.9.2010) Horydoly.cz: 11 tipů na skvělé lezení Pod Rysmi – horolezecké výstupy v okolí chaty
Chata pod Rysmi

Le Chata pod Rysmi (en français « chalet sous le Rysy ») se trouve dans les Hautes Tatras (Carpates occidentales) à proximité du mont Rysy dont il porte le nom. Avec 2 250 mètres d'altitude, c'est le plus haut des refuges des Tatras. Il fournit des repas et un hébergement pour 19 personnes. Le refuge, situé du côté slovaque, est le plus haut des Hautes Tatras. Histoire Il a été construit de plain-pied en 1932 et un étage a été ajouté en 1977. Il a été à plusieurs reprises endommagé par des avalanches et rénové en 2010-2011. Ravitaillement Le refuge est l'un des six refuges de haute montagne slovaque dont le ravitaillement se fait par portage. Les porteurs chargés de 60 kg à 90 kg transportent leur charge sur un trajet long de 4,5 km avec un dénivelé de 750 m. Acces Il est accessible par un chemin balisé depuis le Popradské pleso et depuis le Morskie oko en Pologne par le Rysy. Références Portail de la randonnée Portail de la montagne Portail des Carpates Portail de la Slovaquie
Cmentarz wojenny nr 22 – Jasło

Cmentarz wojenny nr 22 – Jasło – cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Johanna Jägera, znajdujący się we Jaśle, województwie podkarpackim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Pierwotnie cmentarz został założony na nowym cmentarzu parafialnym w Ulaszowicach. Miał kształt litery L wyciętej z prostokąta. W Odciętej części znajdowały się pochówki cywilne. Obecnie położenie grobów nie jest czytelne, teren został splantowany i częściowo zajęty przez wybudowane nowe osiedle domków oraz ulice Kruszyny i Reymonta. Zajmuje powierzchnię około 1500 m². Otoczony jest współcześnie zbudowanym ogrodzeniem kamienno-metalowym. Jest wpisany do rejestru zabytków. Oryginalnie znajdowało się na nim 136 grobów pojedynczych oraz 14 zbiorowych. Pochowano w nich 675 żołnierzy poległych głównie w dniach 6 i 7 maja 1915 roku: 555 Rosjan z 3 Narewski Pułk Piechoty, 5 Kałuski Pułk Piechoty, 33 Jelecki Pułk Piechoty, 57 Modliński Pułk Piechoty, 97 Liwoński Pułk Piechoty, 244 Krasnostawski Pułk Piechoty, 243 Chełmski Pułk Piechoty, 287 Tarusski Pułk Piechoty, 79 Austriaków z 17 IR 20 IR, 28 IR, 30 IR, 37 IR, 49 IR, 56 IR, 57 IR, 100 IR, 3 HIR, 7 HIR, 41 Niemców m.in. z 46 Pułk Piechoty im. Hrabiego Kirchbacha (1 Dolnośląski), 77 Pułk Piechoty (2 Hanowerski). Na środku obecnego cmentarza znajduje się kamienny pomnik, który zachował się w dobrym stanie, oprócz znajdującej się w nim rzeźby przedstawiającej hełm z grzywą spoczywający na wieńcu. Na pomniku znajduje się tablica kamienna z inskrypcją w języku niemieckim oraz polskim, umieszczona w czasie remontu w miejscu oryginalnej. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. – Jasło Polegli wykaz Jasło I (nr 22) Weltkriegsopfer.de Gefallenenliste: Soldatenfriedhof – 1. WK Jaslo Nr. 22
Воинское кладбище № 22 (Ясло)

Воинское кладбище № 22 — Ясло (пол. Cmentarz wojenny nr 22 - Jasło) — воинское кладбище, находящееся в городе Ясло, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 6 — 7 мая 1915 года. Памятник Подкарпатского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 1.500 квадратных метра находится 14 братских и 136 индивидуальных могил, в которых похоронены 79 австрийских, 41 германских и 555 русских солдат из 3-го Нарвского, 5-го Калужского, 17-го Архангелогородского, 33-го Елецкого, 57-го Модлинского, 97-го Лифляндского, 191-го Ларго-Кагульского, 192-го Рымникского и 193-го Свияжского пехотных полков. Описание В центре кладбища стоит каменный памятник, на котором прикреплена табличка со словами на немецком языке и табличка с аналогичным переводом на польский язык, укреплённая после ремонта в конце XX века: Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 22 — Jasło (пол.) Метрика кладбища (пол.)
ITI Neovision

ITI Neovision ist Betreiber der polnischen Satellitenplattform nc+ und seit 2. Juni 2014 der polnischen Canal+-Sender sowie deren Themenkanäle. Es gehört zur Groupe Canal+ (51 %), TVN (32 %) und Liberty Global (17 %). Fusion mit Canal+ Cyfrowy Canal+ Cyfrowy war ein polnisches Unternehmen, welches zu 75 % der Groupe Canal+ und zu 25 % Liberty Global gehörte. Canal+ Cyfrowy war Betreiber der polnischen Satellitenplattform Cyfra+, der polnischen Canal+-Sender sowie deren Themenkanäle. Diese werden momentan zusätzlich bei über 350 polnischen Kabelprovidern verbreitet. Am 30. Oktober 2012 beschlossen die Canal+-Gruppe sowie die ITI-Gruppe eine strategische Partnerschaft, welche eine Fusion der beiden Satellitenplattformen Cyfra+ und n zu nc+ zur Folge hat. Diese startete am 21. März 2013, dem 18. Geburtstag von Canal+ Polska. Am 2. Juni 2014 fusionierte Canal+ Cyfrowy mit ITI Neovision zu einem Unternehmen zusammen. Anteilsbesitz Im Gegensatz zu ihrem früheren Namen (ITI Neovision) hält die ITI-Gruppe derzeit keine Anteile an Canal+ Polska. Hauptanteilseigner ist die Groupe Canal+, die sich im Besitz von Vivendi befindet, mit 51 % der Anteile; die restlichen Anteile werden von TVN Media mit 32 % der Anteile gehalten (TVN ist derzeit zu 100 % im Besitz von Warner Bros. Discovery, früher sowohl im Besitz von ITI als auch von Groupe Canal+ und SNI) und Liberty Global (über seine Tochtergesellschaft LGI Ventures B.V.) – 17 %. Einzelnachweise
Canal+ Polska

Canal+ Polska SA (do 15 lipca 2020 ITI Neovision SA) – spółka mediowa powstała w 1991 roku jako ITI Neovision sp. z o.o., w 2013 roku przekształcona na spółkę akcyjną. W latach 2006–2013 operator satelitarnej platformy n. W latach 2013–2014 jeden z operatorów (wraz z Canal+ Cyfrowy) platformy satelitarnej nc+. Od momentu przejęcia spółki Canal+ Cyfrowy 2 czerwca 2014 jedyny operator Canal+ (do 3 września 2019 pod nazwą nc+). Działalność Utworzona w 1991 roku przez ITI Corporation, na początku swojego istnienia posiadała placówki sprzedaży detalicznej w 16 miastach oraz zajmowała się sprzedażą kaset wideo od m.in. Warner Bros, Columbia Pictures, CIC Video oraz sprzętu marki Hitachi i Gelhard. Wiosną 1992 roku ofertę poszerzono o konsole i gry marki Sega a 1 lipca rozpoczęto sprzedaż kaset od 11 najbardziej liczących się polskich dystrybutorów m.in. Imperial, NVC, VIM, Silesia. Przedsiębiorstwo posiadało własny klub członkowski oraz kwartalnik ITI Neovision News. W związku z wprowadzeniem niekorzystnych zmian w opłatach celnych, ITI Neovision wycofał się po 1993 roku ze sprzedaży sprzętu elektronicznego. Kolejne lata to czas koncentracji w branży medialnej m.in. tworząc w 1997 roku wraz z Endemol spółkę Endemol-Neovision, w celu produkcji programów rozrywkowych. Od 2006 do 2013, ITI zajmował się prowadzeniem Telewizji n. Od 21 marca 2013 do 2 czerwca 2014 była jednym z dwóch operatorów platformy nc+, powstałej z połączenia n i konkurencyjnej Cyfry+. 2 czerwca, w wyniku prawnego połączenia ze spółką Canal+ Cyfrowy została jedynym dostawcą usług pod marką nc+. Canal+ Polska była spółką-matką dla przedsiębiorstwa Cyfrowy Dom, operatora Telewizji na kartę do momentu połączenia z nim w 2017 roku. Na początku września 2019 nastąpiła zmiana nazwy platformy cyfrowej na Platforma Canal+. Canal+ Polska jest członkiem Francuskiej Izby Przemysłowo-Handlowej w Polsce. Spółka przejmując Canal+ Cyfrowy stała się dodatkowo nadawcą kanałów telewizyjnych spod szyldu Canal+. Spółka była nadawcą kanału religia.tv do momentu wyodrębnienia z niej osobnego przedsiębiorstwa – Telewizja Religia Sp. z o.o. Canal+ Polska jest także właścicielem polskiego dystrybutora filmów Kino Świat. Kanały telewizyjne Dawne Dawne (należące przed fuzją do ITI Neovision) Dawne (należące przed fuzją do Canal+ Cyfrowy) Akcjonariat Głównym akcjonariuszem jest francuska spółka Canal+ S.A. (dawniej Groupe Canal+) – 51% akcji, pozostałe akcje posiadają TVN Media – 32% akcji (TVN obecnie w 100% należący do Warner Bros. Discovery, wcześniej zarówno do ITI, jak i Groupe Canal+ oraz SNI) i Liberty Global (poprzez spółkę zależną LGI Ventures B.V.) – 17%. Pierwotny podział akcjonariatu był założeniem strategicznego partnerstwa pomiędzy Groupe Canal+, Grupą ITI i Grupą TVN wdrożonego od 19 grudnia 2011 i zawartego 30 listopada 2012, jednak obaj akcjonariusze zdecydowali się sprzedać wszystkie posiadane akcje TVN, a finalizacja transakcji nastąpiła 2 lipca 2015. Przypisy
Canal+ Cyfrowy

Canal+ Cyfrowny är ett polskt tv-företag som ägs av Telewizyjna Korporacja Partycypacyjna som i sin tur ägs av Groupe Canal+ (75 procent) och Liberty Global (25%). Verksamhet Företaget ligger bakom satellit-tv-plattformen Platforma Canal+, polska Canal+ samt ett antal andra tv-kanaler. Canal+ omfattar fyra kanaler: Canal+ Premium, Canal+ 1, Canal+ Film, Canal+ 360, Canal+ Dokument, Canal+ Sport och Canal+ Sport 2, Canal+ Sport 3, Canal+ Sport 4, Canal+ Sport 5, Canal+ Now, Canal+ 4K Ultra HD, Canal+ Extra 1, Canal+ Extra 2, Canal+ Extra 3, Canal+ Extra 4, Canal+ Extra 5, Canal+ Extra 6, Canal+ Extra 7. Övriga kanaler är Ale Kino+, Novelas+, Novelas+1, Teletoon+, MiniMini+, Planete+ och Canal+ Kuchnia, Canal+ Domo. Historik Canal+ lanserades officiellt i Polen den 21 mars 1995. Sedermera köptes Filmnet av Canal+ och i februari 1997 slås kanalerna samman i Polen. I november 1998 lanseras satellit-tv-plattformen Cyfra+. En andrakanal till Canal+, Canal+ Żółty (Gul), hade lanserats i oktober samma år och följdes av Canal+ Niebieski (Blå) i december. I augusti 2001 kommer Groupe Canal+ och United Pan-Europe Communications (nuvarande Liberty Global Europe) överens om att Cyfra+ skulle slås samman med UPC:s plattform Wizja TV. Nya sammanslagna Cyfra+ lanserades den 1 mars 2001. Den 12 mars 2004 ges kanalerna nya namn. Canal+ Żółty byter namn till Canal+ Film och Canal+ Niebieski blir Canal+ Sport. Canal+ Sport 2 lanseras i november samma år. Externa länkar Officiell webbplats Officiell webbplats på engelska
Włocławek (Landgemeinde)

Die Gmina wiejska Włocławek ist eine Landgemeinde in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern und im Powiat Włocławski. Sitz der Landgemeinde ist die Stadt Włocławek (deutsch Leslau), die weder dem Kreis noch der Gemeinde angehört. Die Gmina hat eine Fläche von 220 km² und 7393 Einwohner (Stand 1. Januar 2024). Geographie Die Landgemeinde liegt im Süden der Stadt Włocławek. Ihre Nordostgrenze wird durch den Fluss Weichsel (Wisła) gebildet. Gemeindegliederung Zur Gemeinde gehören die folgenden Ortschaften (deutsche Namen 1939 bis 1945), die 26 Schulzenämter (sołectwo) bilden: Verkehr Auf dem Gebiet der Landgemeinde befindet sich bei Nowa Wieś der Flugplatz Włocławek-Kruszyn (ICAO-Code: EPWK), der vom Aeroklub Włocławski betrieben wird. Der Platz hat zwei Graspisten von 1000 und 600 m Länge. Geplant ist, diesen zukünftig auch für kleine Passagierflugzeuge und Frachtflugzeuge zu nutzen. Weblinks Webpräsenz der Landgemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Gmina Włocławek

Gmina Włocławek is a rural gmina (administrative district) in Włocławek County, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, in north-central Poland. Its seat is the city of Włocławek, although the city is not part of the territory of the gmina. The gmina covers an area of 219.92 square kilometres (84.9 sq mi), and as of 2006 its total population is 6,322. The gmina contains part of the protected area called Gostynin-Włocławek Landscape Park. Villages Gmina Włocławek contains the villages and settlements of Adaminowo, Dąb Mały, Dąb Polski, Dąb Wielki, Dębice, Dobiegniewo, Dobra Wola, Gróbce, Humlin, Jazy, Józefowo, Kolonia Dębice, Kosinowo, Koszanowo, Kruszyn, Kruszynek, Łączki, Ładne, Łagiewniki, Łuba Druga, Ludwinowo, Markowo, Modzerowo, Mostki, Mursk, Nowa Wieś, Pińczata, Płaszczyzna, Poddębice, Potok, Przerytka, Przyruda, Radyszyn, Ruda, Skoki Duże, Skoki Małe, Smolarka, Smolarskie, Smólnik, Smólsk, Stasin, Świętosław, Sykuła, Telążna Leśna, Telążna Stara, Warząchewka Królewska, Warząchewka Nowa, Warząchewka Polska, Widoń, Wikaryjskie, Wistka Królewska, Wistka Szlachecka, Wójtowskie and Zuzałka. Neighbouring gminas Gmina Włocławek is bordered by the town of Włocławek and by the gminas of Baruchowo, Brudzeń Duży, Brześć Kujawski, Choceń, Dobrzyń nad Wisłą, Kowal, Lubraniec and Nowy Duninów. References Polish official population figures 2006
Włocławek (gmina)

Włocławek est une gmina rurale du powiat de Włocławek, Couïavie-Poméranie, dans le centre-nord de la Pologne. Son siège est la ville de Włocławek, bien qu'elle ne fasse pas partie du territoire de la gmina. La gmina couvre une superficie de 219,92 km2 pour une population de 6 322 habitants. Géographie La gmina inclut les villages d'Adaminowo, Dąb Mały, Dąb Polski, Dąb Wielki, Dębice, Dobiegniewo, Dobra Wola, Gróbce, Humlin, Jazy, Józefowo, Kolonia Dębice, Kosinowo, Koszanowo, Kruszyn, Kruszynek, Łączki, Ładne, Łagiewniki, Łuba Druga, Ludwinowo, Markowo, Modzerowo, Mostki, Mursk, Nowa Wieś, Pińczata, Płaszczyzna, Poddębice, Potok, Przerytka, Przyruda, Radyszyn, Ruda, Skoki Duże, Skoki Małe, Smolarka, Smolarskie, Smólnik, Smólsk, Stasin, Świętosław, Sykuła, Telążna Leśna, Telążna Stara, Warząchewka Królewska, Warząchewka Nowa, Warząchewka Polska, Widoń, Wikaryjskie, Wistka Królewska, Wistka Szlachecka, Wójtowskie et Zuzałka. La gmina borde la ville de Włocławek et les gminy de Baruchowo, Brudzeń Duży, Brześć Kujawski, Choceń, Dobrzyń nad Wisłą, Kowal, Lubraniec et Nowy Duninów. Annexes Liens internes Liste des gminy de Couïavie-Poméranie Références Portail de la Pologne
Włocławek (comune rurale)

Włocławek è un comune rurale polacco del distretto di Włocławek, nel voivodato della Cuiavia-Pomerania.Ricopre una superficie di 219,92 km² e nel 2004 contava 6 371 abitanti. Il capoluogo è Włocławek, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Włocławek Collegamenti esterni Sito ufficiale, su gmina.wloclawek.pl.