NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Rodnowie

Kościół pw. Matki Boskiej Szkaplerznej w Rodnowie – zabytek architektury sakralnej wzniesiony w II połowie XIV wieku. Położenie Świątynia znajduje się w centrum wsi Rodnowo, w gminie Bartoszyce, w powiecie bartoszyckim. Historia Według zachowanych przekazów parafia w Rodnowie mogła istnieć już około 1326 r. Miejscowego proboszcza Krzysztofa źródła wzmiankują w 1377 r., natomiast sam kościół w 1384 r. Gotycki kościół był kilkakrotnie przebudowywany i powiększany. W dzisiejszym kształcie powstał podczas kompleksowej przebudowy w 1619 r. Powiększono go wówczas od strony wschodniej, podwyższono i dodano szkarpy wzmacniające konstrukcję. Kolejne prace budowlane przeprowadzono w 1676 r. Wieża powstała w latach 1818-1819. Na jej szczycie znajdowały się dwa dzwony: jeden z roku 1781, spiżowy, i drugi, żeliwny, z roku 1925. Dzwon spiżowy został w ostatnich miesiącach II wojny światowej wywieziony do Niemiec. Na wieży znajduje się mechanizm zegarowy o bardzo oryginalnej konstrukcji( obecnie nieczynny), który nie miał wskazówek, a jedynie wybijał kwadranse i godziny. Od czasów reformacji kościołem dysponowała gmina ewangelicka. Po 1945 r. ponownie przejęli go katolicy. Samodzielną parafię rzymskokatolicką pw. Matki Boskiej Szkaplerznej utworzono tu 13 grudnia 1983 r. Opis Jest to kościół orientowany, w podstawach gotycki, murowany z cegieł na kamiennej podmurówce, Korpus budowli został oszkarpowany, a jego ściany otynkowano. Okna zakończone zostały spłaszczonymi łukami. Po stronie zachodniej znajduje się kwadratowa, niewysoka wieża z kruchtą w przyziemiu, przykryta dachem namiotowym blaszanym. Po stronie północnej usytuowano zakrystię, a od południa kruchtę. Salowe wnętrze świątyni nakryto stropem z ornamentem stiukowym (sygnatura z 1750 r.). Wyposażenie Wystrój i wyposażenie świątyni jest barokowe i późnobarokowe. Ołtarz główny pochodzi z około 1730 r. Niegdyś połączony był z amboną – jej rzeźbione fragmenty wykonano w latach 1680-1687 w warsztacie Jana Pfeffera. Zachowała się loża kolatorska (jej rzeźbione obudowanie wykonano około 1725 r.) oraz dwie płyty nagrobne z przełomu XVI i XVII wieku: małżonków von Tettau oraz von Lesgewanga. W kościele znajduje się także olejny obraz Ukrzyżowanie z XVII wieku. Z wieku XVIII pochodzą: figura Chrystusa, empora organowa oraz drzwi do zakrystii. Zobacz też Rodnowo: kościół z XIV wieku, materiał zamieszczony na stronie internetowej mojemazury.pl, [20.01.2015] Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskiej, red. Bronisław Magdziarz, t. 2, Olsztyn 1999, Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, s. 46-47. Hryciuk Roman, Petraszko Marian, Bartoszyce: z dziejów miasta i powiatu, Olsztyn 1969, Pojezierze, s. 173.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szczawnie-Zdroju

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szczawnie-Zdroju – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wałbrzych (zachód) diecezji świdnickiej. Kamień węgielny został położony w dniu 15 września 1936 roku, a w dniu 2 lipca 1937 roku odbyła się uroczystość poświęcenia dzwonu i jego zawieszenie na wieży. Świątynia została konsekrowana w dniu 11 lipca 1937 roku. Podczas uroczystości konsekracyjnych kościół otrzymał wezwanie Asumptio B.M.V. (czyli Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). Po konsekracji nowa świątynia pełniła funkcję kościoła filialnego parafii św. Anny na Szczawienku. Pierwsza samodzielna parafia w Szczawnie-Zdroju została erygowana dopiero po II wojnie światowej w 1945 roku przez polskich katolików. We wnętrzu świątyni znajduje się mozaika wypełniająca prezbiterium od podstawy po sklepienie, przedstawiająca Matkę Bożą – Wniebowziętą i koronowaną przez Trójcę Świętą. Jest to największa mozaika na Dolnym Śląsku. W świątyni znajdują się cenne polonika. Jednym z nich jest kielich z 1864 roku, który ma na podstawie wygrawerowany napis w języku polskim – „Ofiara Polaków 1864 rok”. Przypomina on o Polakach, którzy przybywali na wypoczynek i kuracje do Szczawna-Zdroju. W 2003 roku zakończyła się rozbudowa kościoła polegająca na przedłużeniu brryły o kilkanaście metrów. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Szczytnej

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Szczytnej należący do dekanatu Polanica-Zdrój diecezji świdnickiej. Historia Pierwotnie w miejscu kościoła stała kaplica zbudowana w 1581 roku. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1721–1723 przez A. Scholza, częściowo przebudowana i powiększona w latach 1907–1908. W latach 1968–1969 kościół był remontowany, w tym okresie także odrestaurowano wnętrza. Architektura Barokowy kościół jest murowany, jednonawowy, posiada krótkie ramiona transeptu, prezbiterium zakończone półkoliście, oraz wieżę wtopioną w korpus nawowy. Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Do wyposażenia kościoła należą między innymi: ołtarz główny z około 1730 roku, ambona z lat 1729–1730, figura Jana Chrzciciela znajdująca się w ołtarzu głównym pochodząca z 1748 roku, ołtarze boczne, stalle i konfesjonały. Wyposażenie to wykonał znany na ziemi kłodzkiej rzeźbiarz, Michael Klahr (starszy). Przy schodach prowadzących do bramy stoi barokowa kolumna maryjna z 1730 roku, a po drugiej stronie ulicy znajduje się późnobarokowy budynek plebanii pochodzący z 1746 roku, nakryty dachem mansardowym. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 14: Góry Bystrzyckie i Orlickie. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, ISBN 83-7005-340-8. Historia kościoła. oficjalna strona parafii św. Jana Chrzciciela w Szczytnej. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-13)].
Kościół św. Andrzeja Boboli w Świdnicy

Kościół świętego Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świdnica-Zachód diecezji świdnickiej. Historia i położenie Kościół znajduje się w gmachu należącym dawniej do tzw. „Fundacji Kessela”. Celem tej fundacji było utrzymanie i wykształcenie dzieci (głównie sierot) biednych tkaczy. Dzieci te miały pochodzić z powiatów: Jelenia Góra, Kamienna Góra, Wałbrzych, Kłodzko, Nowa Ruda i Bystrzyca Kłodzka. Fundacji powstała na mocy testamentu Adolfa Kessela, pruskiego urzędnika. współzałożyciela i generalnego dyrektora Towarzystwa Akcyjnego Budowy Lokomotyw. Budynek został wzniesiony w latach 1905-1907 i mieścił zakład wychowawczy dla dzieci. Po zakończeniu II wojny światowej budynek został zajęty przez Armię Czerwoną i był niedostępny dla polskich mieszkańców miasta. Dekretem księdza kardynała Henryka Gulbinowicza, biskupa wrocławskiego, z dnia 12 czerwca 1995 roku została przy obiekcie erygowana parafia św. Andrzeja Boboli. W dniu 23 czerwca 2015 roku biskup świdnicki Ignacy Dec poświęcił świątynię. Przypisy .
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Starczy

Kościół parafialny Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Starczy – kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Starczy. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Budowę kościoła rozpoczęto jeszcze przed powstaniem parafii w 1911 r. z inicjatywy proboszcza parafii w Poczesnej ks. Jana Knorra. Z powodu braku środków wzniesiono jedynie fundamenty, na których zbudowano tymczasową drewnianą kaplicę. Obecną świątynię wybudowano w latach 1928-1934 staraniem proboszcza ks. Wacława Kucharskiego. 29 września 1935 r. kościół został konsekrowany przez biskupa częstochowskiego Teodora Kubinę. Świątynia była wyposażana przez kolejnych proboszczów. Przypisy Bibliografia Starcza – Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej [online], Archidiecezja częstochowska [dostęp 2009-06-07] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-24] (pol.). Historia parafii [online], Parafia Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Starczy (pol.).
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świdnicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świdnica-Wschód diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Kraszowice. Historia Jest to dawna kaplica sióstr elżbietanek, która została dobudowana w XIX wieku do dawnego dworu podarowanego siostrom dla celów dobroczynnych. W dniu 30 marca 2016 roku w kościele została ustawiona nowa nastawa ołtarzowa (retabulum) wykonana w pracowni Dariusza Gamracego z Bud Łańcuckich. Została ona ufundowana przez parafian. Wykonano ją w stylu neogotyckim, składa się ona z rzeźby Serca Pana Jezusa oraz figur: św. Jadwigi i św. Stanisława. W dniu 3 czerwca 2016 roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, biskup świdnicki Ignacy Dec poświęcił nową chrzcielnicę, poświęcił ołtarz i wprowadził relikwie św. Jana Pawła II. Kościół jest znany z tego, że nie posiada tzw. ołtarza soborowego, czyli msza święta jest odprawiana tyłem do wiernych. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Świebodzicach

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świebodzice diecezji świdnickiej. Historia Historia świątyni rozpoczyna się w XIII wieku. Budowla została konsekrowana przez biskupa wrocławskiego Wawrzyńca w 1228 roku. To dało początek osadzie, zniszczonej podczas najazdu Tatarów w 1241 roku. Kościół został zniszczony przez pożar w dniu 26 lipca 1774 roku. Ocalało jedynie prezbiterium, którego ściany boczne są najstarszą, jeszcze zbudowaną w stylu romańskim częścią obecnej świątyni. We wnętrzu znajdują się ołtarz i ambona z baldachimem powstałe w XIX wieku. Dwie renesansowe figurki z lewej i prawej strony ołtarza głównego przedstawiają św. Jadwigę Śląską i patrona świątyni, św. Mikołaja. Obecnie właśnie w tym kościele odbywają się miejskie uroczystości religijno-patriotyczne. Na zewnątrz świątyni jest umieszczona tablica poświęcona marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu, wmurowana w 70 rocznicę powstania II Rzeczypospolitej. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1898 roku jako opus 521. Instrument posiada pneumatyczną trakturę gry. Organy są wpisane są do rejestru zabytków. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Świebodzicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świebodzice diecezji świdnickiej. Został wzniesiony w latach 1776–1779 jako zbór ewangelicki według projektu niemieckiego architekta Chrystiana Friedricha Schultze. Kościół został zbudowany na planie krzyża z wieżą od strony zachodniej. Pośrodku bocznych elewacji, wzdłuż całej wysokości ścian są umieszczone nieznacznie wysunięte ryzality. Z przodu nad wejściem znajduje się kwadratowa dzwonnica, przechodząca nad balustradą w ośmiokątną wieżę zwieńczoną zdwojonymi latarniami nakrytymi barokowymi hełmami i iglicą zakończoną kulą i krzyżem. Wnętrze nakryte jest bogato rozczłonkowanym stropem podpartym szesnastoma kwadratowymi słupami, przechodzącymi w doryckie kolumny. Słupy i kolumny dzielą wnętrze na trzy nawy, z których boczne mają na obu górnych kondygnacjach zbudowane balkony. Sklepienie lustrzane jest podparte kolumnami. W 1945 roku ta ewangelicka świątynia została przemianowana na katolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Mikołaja. Od 2 sierpnia 1952 roku jest to samodzielny kościół parafialny noszący wezwanie Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Świebodzicach

Kościół świętego Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świebodzice diecezji świdnickiej. Świątynia powstała w I połowie XIII wieku jako budowla romańska. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z dnia 30 sierpnia 1228 roku. Została przebudowana w XIV i XV wieku, do dziś zachowała się w formie budowli jednonawowej z niższym i węższym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Do nawy od strony południowej jest dobudowana kruchta, do prezbiterium od strony północnej jest dobudowana zakrystia. Nawę i kruchtę nakrywa drewniany strop, prezbiterium - sklepienie krzyżowo-żebrowe, zakrystię - sklepienie kolebkowe. Od strony zachodniej znajduje się wieża odbudowana w XIX wieku. We wnętrzu znajdują się: gotyckie sakramentarium z 1352 roku, późnobarokowe organy oraz ołtarz główny wykonany w XVII wieku. Pierwotny ołtarz główny, w formie gotyckiego tryptyku przedstawiający Tryumf Matki Bożej znajduje się obecnie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Na zewnątrz zachowały się detale kamieniarki gotyckiej, renesansowy nagrobek oraz znajdująca się przy wejściu do świątyni, w ścianie kruchty, rzeźba Tronującej Madonny z Dzieciątkiem (konsekrowana w latach 1975-1978). W 2 połowie XX wieku, podczas prac konserwatorskich prowadzonych pod kierunkiem profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Józefa Edwarda Dutkiewicza zostały odkryte cenne malowidła z okresu średniowiecza przedstawiające m.in. postać św. Krzysztofa. W 1970 roku w kruchcie południowej zostały przeprowadzone pod kierunkiem profesor Zofii Medweckiej badania nawarstwień oraz został odsłonięty i zakonserwowany fragment malowideł z początku XVI wieku na ścianie południowej. Przypisy
Kościół św. Anny w Świebodzicach

Kościół świętej Anny – ruina kościoła znajdująca się w dzielnicy Świebodzic – Pełcznicy. Jest to najstarszy zabytek sakralny w granicach miasta. Była to świątynia jednonawowa, okrągła, o charakterze obronnym, wzniesiona w stylu romańskim. Dokładna data jej zbudowania jest trudna do określenia, ponieważ brak dokumentów budowy. Można tylko przyjąć, że powstała na przełomie XII i XIII wieku, albo i wcześniej, kiedy to Pełcznica należała do Komesa Imbrama bliskiego doradcy i współpracownika księcia Henryka I Brodatego. Pierwsza ściśle historyczna wzmianka źródłowa na temat świątyni została zapisana podczas rządów księcia Henryka I Brodatego w 1226 roku. W tym czasie budowla została zapewne konsekrowana przez arcybiskupa salzburskiego Henryka. Następna wzmianka z 1228 roku informuje o dużej roli świątyni w systemie obronnym osady Pełcznickiej. Wielką sławę przyniósł jej, ale niechlubną, spór pomiędzy proboszczami tej budowli a kościoła św. Mikołaja, około 1250 roku. Do budowy świątyni został użyty kamień polny i glina (poddobnie w przypadku murów obronnych miasta). Na przełomie XIV i XV wieku świątynia została przebudowana ze stylu romańskiego na styl gotycki. Według legendy, budowla spłonęła od uderzenia pioruna i od tego czasu jest ruiną. Przypisy
Kościół św. Barbary w Wałbrzychu

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wałbrzych-Północ diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Stary Zdrój. Historia Świątynia została wzniesiona w 1870 roku w stylu neogotyckim. Posiada wysoką dzwonnicę z zegarem umieszczonym z przodu budowli. świątynia została zbudowana dla liczących w tym czasie 3000 osób, katolickich mieszkańców Starego Zdroju. W kościele znajdują się organy wykonane w 1931 roku przez firmę W. Sauer Jnh. Dr Oscar Walcker z Frankfurtu nad Odrą. Instrument posiada 27 rejestrów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Świątynia figuruje w gminnej ewidencji zabytków dla gminy Wałbrzych. Galeria Zobacz też Parafia św. Barbary w Wałbrzychu Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Wałbrzychu

Kościół świętego Franciszka z Asyżu w Wałbrzychu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w wałbrzyskiej dzielnicy Podgórze. Historia świątyni rozpoczyna się w 1887 roku, kiedy to doktor Franz kanonik wrocławski kupił 6 hektarów gruntu z budynkami oberży, gorzelni i Sali Teatralnej. W 1888 roku kupione budynki zostały przebudowane na kościół. Właścicielem świątyni została książęca kuria biskupia we Wrocławiu. W dniu 28 listopada 1889 roku świątynia została poświęcona w dniu 28 listopada 1889 roku przez kanonika Franza i otrzymała wezwanie św. Franciszka z Asyżu. W dniu 10 sierpnia 1890 roku świątynia otrzymała pierwszego opiekuna w osobie księdza Hermana Wagnera, który w dniu 4 listopada 1891 roku został pierwszym administratorem parafii, a w dniu 7 listopada pierwszym proboszczem. W dniu 3 maja 1891 roku kanonik Franz opiekujący się parafią przekazał kościołowi stacje Drogi Krzyżowej. W dniu 2 lipca 1933 roku został położony kamień węgielny pod budowę nowej świątyni. Budowa została zakończona w 1937 roku poświęceniem ostatnich malowideł ściennych z życia św. Franciszka z Asyżu. Na wieży świątyni zostały zawieszone trzy dzwony o imionach: Trójcy Świętej, św. Franciszka, Ave Maria. Podczas II wojny światowej dzwony zostały zabrane na cele zbrojeniowe i obecnie na wieży są umieszczone dwa dzwony: Maryja Królowa Polski i św. Franciszek. Po zakończeniu wojny w 1945 roku za zgodą administratora apostolskiego księdza infułata Karola Milika z Wrocławia przy Kościele został założony dom księży i braci pallotynów. W kościele znajdują się organy wykonane w 1973 roku przez firmę organmistrzowską Kamiński z Warszawy. Instrument posiada 24 rejestry oraz elektro-pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Przypisy
Kościół św. Joachima i św. Anny w Annopolu (stary)

Kościół świętego Joachima i świętej Anny – dawny kościół parafialny, obecnie kościół filialny znajdujący się w mieście Annopol, w województwie lubelskim. Należy do dekanatu Zawichost diecezji sandomierskiej. Historia Świątynia została wybudowana w 1740 roku i ufundowana przez Jana Tomasza Morsztyna. W 1741 roku poświęcił ją biskup Michał Ignacy Kunicki. Początkowo był to kościół filialny parafii św. Małgorzaty w Świeciechowie. Od 1886 roku samodzielny kościół parafialny. Podczas obydwóch wojen światowych budowla została zniszczona. Funkcję kościoła parafialnego pełniła do 1966 roku, kiedy to poświęcono nową świątynię pod tym samym wezwaniem. Architektura Jest to budowla drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, oszalowana, składa się z jednej nawy, przy prezbiterium znajduje się zakrystia. Do jej wyposażenia należą trzy ołtarze w stylu barokowym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz św. Anny, w ołtarzu bocznym, po lewej stronie jest umieszczony obraz Matki Bożej Różańcowej, a po prawej stronie są umieszczone obrazy: św. Jana i św. Tomasza. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sulisławicach (stary)

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sulisławicach (stary) – rzymskokatolicki kościół w diecezji sandomierskiej, dekanacie Koprzywnica, parafii pw. Narodzenia NMP w Sulisławicach. Kościół pozostaje pod opieką księży zmartwychwstańców. Leży na odnodze Małopolskiej Drogi św. Jakuba (odcinek z Tarnobrzega do Rybnicy). Kościół został zbudowany w 1 połowie XIII wieku. Szerokość pierwotnej romańskiej nawy wynosiła 6,70 m. Z pierwotnego kościoła zachowały się romańskie mury do wysokości 4 metrów. Na ścianie zachodniej zachowała się dekoracja w postaci rozetek plecionkowych. Zachował się romański portal południowy z XIII wieku (prawy wspornik zrekonstruowano po 1945 roku, a kule dodano w XVII wieku). W ścianie zachodniej zachowany jest dawny romański rozglifiony otwór okienny. W prezbiterium widoczny stipes ołtarza pochodzącego z pierwszej budowli. W 1326 roku wymieniono plebana Lambina. We współczesnym kształcie budynek poświęcony 24 VIII 1604 r. Nadbudowano wtedy mury romańskie. Remontowany w XVII i XVIII wieku – z tego okresu pochodzi wystrój wnętrza. W kościele wiszą dwa obrazy z 1646 roku: „Zaśnięcie Matki Bożej” i „Ukoronowanie Matki Bożej”. Polichromia wykonana została w wieku XX przez Bukowskiego. Kościół był początkowo kościołem parafialnym, do roku w 1888, kiedy wybudowano obok nową świątynię pod tym samym wezwaniem. W latach 1655–1888 znajdował się w nim obraz Matki Bożej Bolesnej, przeniesiony następnie do nowego kościoła parafialnego. W zakrystii kościoła urządzono Izbę Pamięci organizacji „Odwet” i oddziału partyzanckiego „Jędrusie”. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Borowinie

Kościół pw. św. Bartłomieja w Borowinie – kościół filialny parafii pw. Matki Bożej Bolesnej w Dzikowicach, dekanatu Szprotawa, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia jednonawowa budowla z kamienia polnego i cegły została wzniesiona u schyłku XIII w. w stylu wczesnogotyckim. Otacza go mur z tej samej epoki, w którym znajduje się barokowa brama z XVI w. Po raz pierwszy został przebudowany w końcu XIV wieku. Kościół przez jakiś czas należał do gminy ewangelickiej, ale w 1654 roku został przejęty ponownie przez katolików. Po pożarze z XIX wieku pozostawał jako ruina, w latach 1975-1978 odbudowany staraniem parafii. Wyposażenie We wnętrzu świątyni zachował się kamienny portal z 1584 roku oraz renesansowe płyty nagrobne. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Dąbrowie (powiat wieluński)

Kościół Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wieluń - Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia archidiecezji częstochowskiej. Historia i architektura Jest to gotycka orientowana wybudowana z kamienia polnego w XIV lub XV wieku, wieża została w późniejszych latach nadbudowana cegłą. Prostokątna nawa nakryta drewnianym stropem jest zamknięta od strony wschodniej węższym, także prostokątnym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, od strony zachodniej znajduje się wieża z kruchtą, wzniesiona na planie kwadratu. Wieża i prezbiterium są wzmocnione przyporami. Do północnej ściany prezbiterium jest dobudowana zakrystia nakryta sklepieniem kolebkowym, do nawy została dobudowana w latach późniejszych od strony północnej druga kruchta. Nawa od prezbiteriumjest oddzielona ostrołukową tęczą, w niej jest umieszczona belka tęczowa z krucyfiksem z XVIII wieku. Przejście na głównej osi z kruchty do nawy jest ostrołukowe. Nawę i prezbiterium nakrywa wspólny dach dwuspadowy, zakrystię nakrywa dach pulpitowy, wieżę nakrywa dach wielopołaciowy rozpłaszczony. W ołtarzu głównym są umieszczone ludowe rzeźby świętych Małgorzaty i Mikołaja z Bari pochodzące z XVIII wieku, tabernakulum reprezentujące styl rokokowy, za ołtarzem głównym jest umieszczony ołtarz klasycystyczny wykonany w 1794 roku, malowany iluzjonistycznie przez Feliksa Zalewskiego. Do wyposażenia wnętrza należy także obraz świętego męczennika ozdobiony datą 1736 i pięć feretronów ludowych pochodzących z 1. połowy XIX wieku (na jednym jest umieszczona data 1844). W wieży znajduje się dzwon z XV wieku ozdobiony napisem w formie gotyckiej minuskuły. Organy Organy zostały wybudowane przez Włodzimierza Truszczyńskiego w 1977 roku. Jest to instrument systemu multiplex, remontowany w 2006 r. i w 2014 r. przez Dominika Grochalskiego. Posiadają wiatrownice stożkowe i imiech pływakowy. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Gmina Słomniki

Die Gmina Słomniki ist eine Stadt-und-Land-Gemeinde im Powiat Krakowski der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Ihr Sitz ist die gleichnamige Stadt mit 4361 Einwohnern (2016). Gliederung Zur Stadt-und-Land-Gemeinde (gmina miejsko-wiejska) Słomniki gehören neben der Stadt folgende Dörfer mit einem Schulzenamt: Verkehr Im Gemeindegebiet liegen die Halte Smroków, Słomniki, Słomniki Miasto und Niedźwiedź der Bahnstrecke Warszawa–Kraków. Persönlichkeiten Michał Janicki (* 1982), polnischer Fußballspieler, geboren in Słomniki. Weblinks Gemeindewebsite Einzelnachweise
Gmina Słomniki

Gmina Słomniki is an urban-rural gmina (administrative district) in Kraków County, Lesser Poland Voivodeship, in southern Poland. Its seat is the town of Słomniki, which lies approximately 24 kilometres (15 mi) north-east of the regional capital Kraków. The gmina covers an area of 111.38 square kilometres (43.0 sq mi), and as of 2006 its total population is 13,589 (out of which the population of Słomniki amounts to 4,331, and the population of the rural part of the gmina is 9,258). Villages Apart from the town of Słomniki, Gmina Słomniki contains the villages and settlements of Brończyce, Czechy, Janikowice, Januszowice, Kacice, Kępa, Lipna Wola, Miłocice, Muniakowice, Niedźwiedź, Orłów, Polanowice, Prandocin, Prandocin-Iły, Prandocin-Wysiołek, Ratajów, Smroków, Szczepanowice, Trątnowice, Waganowice, Wesoła, Wężerów, Zaborze and Zagaje Smrokowskie. Neighbouring gminas Gmina Słomniki is bordered by the gminas of Gołcza, Iwanowice, Kocmyrzów-Luborzyca, Koniusza, Miechów and Radziemice. References Polish official population figures 2006