NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Skrzeczkowice

Skrzeczkowice (German: Eichendorf) is a sołectwo in the northern part Jastrzębie-Zdrój, Silesian Voivodeship, southern Poland. It was an independent village but became administratively part of Jastrzębie-Zdrój in 1975. It has na area of 248,84 ha (historically it was 326 ha) and on December 31, 2012, it had 728 inhabitants. The name of the village is possessive in origins derived from personal name Skrzek. Since the 14th century the name had been scribed as Skrzetzkowitz, Skrzeczkowicz, Skreczkowitz. The German name Eichendorf, after a German poet (Joseph Freiherr von Eichendorff), appeared in 1907, which was a result of the arrival of German settlers in 1904. History The village could have been first mentioned in a Latin document of Diocese of Wrocław called Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis from around 1305 as Friczkonis villa. Politically the village belonged initially to the Duchy of Racibórz (in 1377 it was merged with Duchy of Opava, in 1491 Wodzisław was separated, including Skrzeczkowice), within feudally fragmented Poland. In 1327 the duchy became a fee of the Kingdom of Bohemia, which after 1526 became part of the Habsburg monarchy. After Silesian Wars it became a part of the Kingdom of Prussia. As a private village it was sold in 1323 by a knight Piotr Steiner to somebody called Jeske-Riske. Henceforth the ownership was changing numerous times. In 1818 the territorial administration in Prussian Silesia was re-organized. Skrzeczkowice became a part of Rybnik County. In 1840 the village had 109 inhabitants, living in 17 houses, in 1890 it was 60 and in 1906 only 48. This number grew after parcellation of land in 1904, when 9 ethnic Germans settled here (another settled in Borynia Górna and Osiny). In 1910 30% of the inhabitants declared using only German-language, another 22% using both Polish and German, combined it was the highest percentage of German-speakers in Rybnik County. After World War I in the Upper Silesia plebiscite 49 out of 76 voters in Skrzeczkowice voted in favour of staying in Germany, against 27 who opted for joining Poland. It became later a part of Silesian Voivodeship, Second Polish Republic. Around 80% of local Germans moved out, afterwards the village had about 330 inhabitants. It was then annexed by Nazi Germany at the beginning of World War II. After the war it was restored to Poland. In 1954 it became a part of a municipality with the seat in Borynia. In 1975 it was together with Borynia and Szeroka absorbed by Jastrzębie-Zdrój. In a local referendum held in 2000 the inhabitants of Borynia, Szeroka and Skrzeczkowice voted in favour of remaining within the city. Notes References Helena Białecka (2001). Zarys dziejów Boryni i Skrzeczkowic od czasów najdawniejszych do 2001. Jastrzębie-Zdrój.: CS1 maint: location missing publisher (link)
Skrzetuszewo Małe

Skrzetuszewo Małe – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kiszkowo, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Na zachód od jeziora leży wieś Skrzetuszewo. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 108,9 m n.p.m. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 3,8 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Skrzynki Duże (jezioro w woj. wielkopolskim)

Skrzynki Duże – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. poznańskim, w gminie Kórnik, leżące na Równinie Wrzesińskiej. Jest otoczone polami uprawnymi i lasem. Dostępne dla wędkarzy i żeglarzy. Pomiędzy jeziorem Skrzynki Duże a Jeziorem Kórnickim zbudowana została przeprawa o wysokości ok. 1,5 metra dla łodzi i rowerów wodnych. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 75,0 ha do 91,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 64,0 m n.p.m. lub 65,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,4 m, natomiast głębokość maksymalna – 6,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1996 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Skrzynki Duże. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Skrzyneckie Duże. Przypisy
Skwer Ignacego Łukasiewicza w Poznaniu

Skwer Ignacego Łukasiewicza – trójkątny skwer, zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami Grobla, Za Groblą i Mostową, na Grobli. Opis Nazwa upamiętnia polskiego chemika – Ignacego Łukasiewicza, a wiąże się z leżącą przy skwerze Starą Gazownią, obok której stoi Pomnik Zygi Latarnika. Przy Grobli zlokalizowano też ławeczkę pomnikową Ignacego Łukasiewicza (ustawiono ją 23 września 2013, a jej autorem jest Roman Kosmala). Skwer leży na pochyłym terenie. W centralnej jego części przebiega słabo zaznaczona skarpa, porośnięta drzewami. Po drugiej stronie ulicy Grobla ciągną się nadwarciańskie tereny zielone, natomiast na południe od ulicy Mostowej funkcjonuje hotel Ibis, obok którego stoi Wstęga Warty. Teren skweru zajmuje zieleń, urządzenia rekreacyjne dla dzieci i ławki. Całość zrewitalizowano w 2010. Przyroda Skwer otoczony jest szpalerami klonów zwyczajnych, wzdłuż otaczających go ulic. Jest to pozostałość założenia historycznego – dawniej skwer ze wszystkich stron obiegały podwójne aleje. Na skwerze w 2007 rosły łącznie 54 drzewa, z których, w czasie rewitalizacji, 6 wycięto z uwagi na zły stan, część poddano leczeniu, a inne, nowe, dosadzono. Oprócz wspomnianych wyżej klonów zwyczajnych, są to: klon jawor, robinia akacjowa, topola, wiąz górski, morwa biała, morwa czarna, grusza drobnoowocowa i klon jesionolistny (ten ostatni tylko jeden). Krzewy reprezentowane są przez tawułę (w odmianie Spirea van Houttea), bluszcz pospolity, śnieguliczkę (Symphoricarpos chenaultii „Hancock”), irgę (Cotonoaster horizontalis), tawulec pogięty, tawułę japońską i forsycję pośrednią. Z bylin dosadzono bodziszka korzeniastego. Najgrubszym drzewem jest topola o obwodzie pnia 367 cm. Użytkownicy Przed rewitalizacją przeprowadzono badania na temat przekroju użytkowników skweru, które wykazały trzy zasadnicze grupy tych osób: dzieci z rodzicami lub bez (głównie w godzinach przedpołudniowych), opiekunowie z psami (całodobowo), osoby bez konkretnego zajęcia (głównie wieczorami, przyczyniają się czasem do powstawania dewastacji). Dojazd Tramwajami linii 5, 13 i 16 do przystanku Most św. Rocha, który jest położony przy samym skwerze. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8. Projekt modernizacji Skweru im. I. Łukasiewicza przy ul. Za Groblą w Poznaniu – opis projektu zagospodarowania terenu, Autorska Pracownia Architektury Krajobrazu, Poznań, 2007, elektronicznie: http://www.zzmpoznan.pl/zp/11408/opproj.pdf, dostęp 2010-12-13
Skwer Jerzego Kurczewskiego w Poznaniu

Skwer Jerzego Kurczewskiego – skwer zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy ulicami Gotthilfa Bergera, Przemysłową i Jana Spychalskiego, w sąsiedztwie placu Marii Skłodowskiej-Curie, u podnóża gmachu Rektoratu Politechniki (Wilda). Skwer otrzymał imię Jerzego Kurczewskiego w czerwcu 2011 z inicjatywy literata i tłumacza Ryszarda Daneckiego (wychowanka Kurczewskiego) i prof. Antoniego Szczucińskiego. Jerzy Kurczewski był silnie związany z Wildą – mieszkał w niedużej odległości od skweru. Ponadto dawniej przy pl. Marii Skłodowskiej-Curie mieściła się Poznańska Szkoła Chóralna. W uroczystości nadania nazwy skwerowi udział wzięli Poznaniacy w liczbie około 200 osób, córka artysty – Alina, lokalny proboszcz – Marcin Węcławski i przewodniczący Rady Miasta Poznania – Grzegorz Ganowicz. Uroczystość poprzedzona była mszą świętą w pobliskim kościele Maryi Królowej, powiązaną z koncertem chóru pod batutą Jacka Sykulskiego (ucznia Kurczewskiego). Skwer istniał już wcześniej, ale nie posiadał nazwy. Ma geometryczny układ alejek. Zieleń na terenie skweru jest młoda, rośnie też kilka drzew, m.in. modrzew i brzozy. Stanowi istotną enklawę zieleni w gęsto zabudowanej, starej części centrum Wildy. W pobliżu znajdują się: Rynek Wildecki, dawny dom starców i kamienica, w której zamieszkiwała olimpijka – Barbara Sobotta (ul. Wierzbięcice). Bibliografia Radio Merkury – dostęp 26.8.2011 Nasze Miasto – dostęp 26.8.2011
Skwer Kościuszki

Der Skwer Kościuszki (polnisch für: „Kosciuszko-Platz“) ist ein öffentlicher Platz und eine Parkanlage in der Innenstadt von Gdynia, Polen. Schon ab den 1920er Jahren wurde der Platz als öffentliches Zentrum für Reden und Demonstrationen sowie Kundgebungen in Polen verwendet. So sprachen hier schon bekannte Politiker wie Lech Wałęsa und Zbigniew Brzeziński. Zur Zeit des Nationalsozialismus sollte der Platz nach dem Einmarsch der NS-Macht in Teilen Polens zum Adolf-Hitler-Platz umbenannt werden. Dies geschah jedoch nicht. Heute dient der Platz hauptsächlich als Einkaufsstraße, Erholungsmöglichkeit und Parkanlage. Am 14. August 2008 trat der britische Rockmusiker Eric Clapton das erste Mal seit 1979 wieder in Polen auf. Er spielte im Rahmen seiner Eric Clapton World Tour 2008 auf dem Platz vor über 20.000 Zuschauern. Weblinks Informationen zum Platz (polnisch) Einzelnachweise
Skwer Ludzi ze znakiem „P” we Wrocławiu

Skwer Ludzi ze znakiem „P” (poprzednio: Skwer Ernesta Thalmanna) – skwer położony we Wrocławiu na Ołbinie, stanowiący obszar miejskiej przestrzeni zielonej, którego nazwa została nadana uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 25 kwietnia 1992 roku nr XLII/261/92. Obecny kształt temu obszarowi zieleni został nadany w 1992 r., samo uroczyste nadanie nazwy miało miejsce w dniu 25 kwietnia 1992 roku. Skwer stanowi przedłużenie ciągu zieleni: na południe od skweru za ulicą Nowowiejską rozciąga się teren Parku Stanisława Tołpy. Ten pas zieleni stanowi ciąg zieleni wcinający się w śródmiejską zabudowę tej części miasta. Natomiast na północ od skweru za ulicą Ignacego Daszyńskiego położony jest kompleks ogrodów działkowych. Sam teren skweru przecięty jest na dwie części o zbliżonej powierzchni ulicą Elizy Orzeszkowej W obrębie skweru zlokalizowano: Pomnik Ludzi ze znakiem „P” z 1996 r. (Pomnik Cywilnych Ofiar II wojny światowej), Kamień pamiątkowy ku czci harcerzy poległych w walce o polskość Wrocławia z 1977 r. Skwer obejmuje dwa kwartały w całości zajęte przez zieleń miejską otoczone ulicami: ulica Ignacego Daszyńskiego – na północny wschód od skweru, ulica Bolesława Prusa – na południowy wschód od skweru, ulica Nowowiejska – na południowy zachód od skweru, ulica bez nazwy (adresy: ul. Prusa) – na północny zachód od skweru. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Przypisy
Skwer Powstańców Warszawskich

Skwer Powstańców Warszawskich (Zimpeler Wiese, do 24 III 1948 r. – plac Bohaterów) – położony we Wrocławiu, na osiedlu Sępolno, skwer, stanowiący element miejskiej przestrzeni zielonej. Osiedle, na którym zlokalizowany jest skwer, położone jest na tzw. Wielkiej Wyspie, której obszar objęty jest ochroną indywidualną w formie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego – Szczytnicki Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy. Skwer zajmuje prostokątny, wydłużony teren o powierzchni 5 ha (4 ha). Stanowi on centralnie położony element charakterystycznego układu urbanistycznego osiedla Sępolno, nawiązującego do czarnego orła dolnośląskiego ("tułów" orła). Samo osiedle projektowane było w nawiązaniu do koncepcji architektonicznej kształtowania zabudowy miejskiej w postaci miasta – ogrodu, a skwer stanowi centralnie położony element tego osiedla, zamknięty na końcach dominującymi budynkami kościoła i szkoły. Skwer został założony w miejscu dawnego wyrobiska gliny zasypanego gruntem uzyskanym z wykopów podczas budowy nowych kanałów: Żeglugowego i Powodziowego. W jego obrębie znajdują się między innymi place zabaw, muszla koncertowa i obiekty sportowe, a także pozostałości po umocnieniach z czasów II wojny światowej, jak szczelina przeciwlotnicza (schron). Ten obszar zieleni miejskie obejmuje kwartał otoczony ulicami: Partyzantów – na południe od skweru Rafała Krajewskiego – na zachód od skweru Kosynierów Gdyńskich – na północ od skweru ks. Stanisława Brzóski – na wschód od skweru. Przy skwerze znajdują się między innymi: kościół Gustawa Adolfa, w budynku którego po zakończeniu II wojny światowej uruchomiono kino Światowid (wschodni kraniec skweru), obecnie ponownie ewangelicki kościół Pamięci Króla Gustawa Adolfa, szkoła podstawowa nr 45, dawna Szkoła Ludowa i. F. Eberta (zachodni kraniec skweru). Przedwojenna, historyczna już nazwa niemiecka tego miejsca – Zimpeler Wiese – oznaczała łąkę na osiedlu Zimpel (obecnie Sępolno). Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.).
Skwer Pionierów Wrocławskich

Skwer Pionierów Wrocławskich (Waterlooplatz) – plac i dawny skwer położony we Wrocławiu na osiedlu Nadodrze, w dawnej dzielnicy Śródmieście. Zlokalizowany jest przy ulicy Jedności Narodowej, u zbiegu z ulicą Józefa Poniatowskiego. Plac ten został zaprojektowany w 1887 roku przez A. Rappsilbera i G. v. Drabiziusa (przedsiębiorców). Wytyczony w terenie został w 1888 roku po zasypaniu odcinka starorzecza jednego z nieistniejących obecnie ramion bocznych rzeki Odry. Jego układ przestrzenny opierał się na planie trójkąta z urządzonym pośrodku skwerem. Do lat 90. XIX wieku obszar w otoczeniu placu zabudowany został kamienicami. Skwer został zlikwidowany po 1945 roku, także część kamienic uległa zniszczeniu podczas działań wojennych. Zachował się szalet miejski z około 1900 roku, wybudowany według typowego projektu z pracowni Karla Klimma (1856–1924), który pełnił funkcję architekta miejskiego w latach 1892–1924. Niemiecka nazwa tego miejsca Waterlooplatz została zmieniona na skwer Pionierów Wrocławskich i obowiązuje jako nazwa urzędowa od 24 marca 1948 roku. Wcześniej, bo w latach 1945–1946, stosowano nieoficjalne, samowolne nazwy: plac Waterloo lub plac Jeny. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Pionierzy Wrocławia Uwagi Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Niemiecko-polski słownik nazw ulic. www.wratislavia.net. s. 172. [dostęp 2012-05-23]. (pol.). Linki zewnętrzne skwer Pionierów Wrocławskich. wroclaw.hydral.com.pl – Wratislaviae Amici. [dostęp 2012-06-01]. (pol.). Szalet (skwer Pionierów Wrocławskich). wroclaw.hydral.com.pl – Wratislaviae Amici. [dostęp 2012-06-01]. (pol.). Skwer Pionierów Wrocławskich. fotopolska.eu – Polska na fotografii. [dostęp 2012-06-01]. (pol.). Szalet. fotopolska.eu – Polska na fotografii. [dostęp 2012-06-01]. (pol.). Skwer Pionierów Wrocławskich. wikimapia.org – Wikimapia. [dostęp 2012-06-01]. (pol.).
Skwer Rabina Akivy Egera w Poznaniu

Skwer Rabina Akivy Egera – obszar zieleni miejskiej zlokalizowany w Poznaniu, teren znajdujący się przed dawną Nową Synagogą, w rejonie ulic: Wronieckiej, Stawnej i Małe Garbary (arkusz: 6, działki 45/1 i 46/1), na Starym Mieście, na osiedlu samorządowym Stare Miasto. Nazwa skweru, nadana 8 kwietnia 2008, upamiętnia Akivę Egera – wieloletniego rabina poznańskiej gminy żydowskiej, nierozerwalnie związanego z miastem humanistę, filantropa, nie ograniczającego swej aktywności tylko do wyznawców judaizmu. Z inicjatywą nadania nazwy zwrócił się Związek Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP, Filia Poznań. W uroczystości nadania nazwy uczestniczyli Samuel i Joshua Halpernowie, potomkowie rabina oraz Michael Schudrich, naczelny rabin Polski. Na skwerze posadzono tulipany odmiany Irena Sendlerowa, wyhodowane przez Jana Ligtharta. W ramach skweru wyeksponowano pozostałości Bramy Wronieckiej. Przypisy Bibliografia Dziennik Urzędowy Miasta Poznania, nr 6(184)/2008, 1 maja 2008, s. 4–5 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8.
Skwer Romana Wilhelmiego w Poznaniu

Skwer Romana Wilhelmiego – skwer w Poznaniu w obrębie Starego Miasta, u zbiegu ul. 23 Lutego i ul. Masztalarskiej. Upamiętnia Romana Wilhelmiego, aktora i reżysera urodzonego w Poznaniu, który zmarł 3 listopada 1991, kilka miesięcy po ostatniej premierze z jego udziałem na mieszczącej się w pobliżu Scenie na Piętrze. Zieleniec otrzymał obecną nazwę uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 22 marca 2011 (weszła w życie 4 maja 2011), podjętą dla uczczenia 75. rocznicy urodzin aktora. Uroczystość nadania imienia miała miejsce 6 czerwca 2011. Brat Romana Wilhelmiego, Adam, powiedział po uroczystości, że cieszy się, iż „dożył tego momentu, że Romuś ma swój kawałek Poznania”. 3 listopada 2012 odsłonięto na skwerze pomnik jego patrona. Obiekty w pobliżu Archiwum Państwowe w Poznaniu Baszta Armatnia i mury miejskie Strażnica pożarowa przy ul. Masztalarskiej Pomnik Klemensa Janickiego Skwer Włodzimierza Dworzaczka Przypisy Bibliografia Uchwała nr VIII/76/VI/2011 Rady Miasta Poznania z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie nadania nazwy skwerowi. [dostęp 2014-05-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-10)]. (pol.). Mapa informacyjna skweru. [dostęp 2014-05-16]. (pol.). Roman Wilhelmi ma swój skwer w Poznaniu. www.tvp.pl, 2011-06-06. [dostęp 2020-01-21]. (pol.). Skwer ma już imię. scenanapietrze.pl, 2011-06-13. [dostęp 2014-05-16]. (pol.).
Skwer Skaczącej Gwiazdy we Wrocławiu

Skwer Skaczącej Gwiazdy (Springstern) – skwer położony we Wrocławiu w obrębie osiedla Ołbin, stanowiący obszar miejskiej przestrzeni zielonej, którego nazwa została nadana uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 4 listopada 2010 r., a obowiązuje od dnia 15 grudnia 2010 r. Nazwa ta pochodzi od historycznie położonych w tym rejonie dawnych murów miejskich - położona tu ulica Na Szańcach, to toponimiczny ślad po dawnych fortyfikacjach miejskich wzniesionych w latach 1771–1782 z rozkazu króla pruskiego Fryderyka II. Samo określenie "Skaczącej Gwiazdy" wywodzi się natomiast od identycznej nazwy (Springstern) zespołu bastionów stanowiących północno-wschodnie umocnienia osiemnastowiecznego Wrocławia zlokalizowanych niegdyś właśnie w tym rejonie (zespół ten obejmował trzy bastiony: Różankowy – Rosenthaler Bastion, Psiego Pola – Hundsfelder Bastion i Nowowiejskiego – Neudorfer Bastion; wraz z obwałowaniami i fosami). Nazwa Springstern pochodzi od układu tego zespołu fortyfikacyjnego. Fortyfikacje te zostały rozebrane w 1807 r. po zdobyciu miasta przez wojska francuskie na ich rozkaz. Tędy przebiegło również jedno z ówczesnych ramion rzeki Odry (fosa zasilana wodami z rzeki), które w tym samym okresie zostało zasypane. Skwer obejmuje kwartał w całości zajęty przez zieleń miejską otoczony ulicami: Ulica Bolesława Prusa – na północ od skweru, Ulica Świętokrzyska – na wschód od skweru, Ulica Na Szańcach – na południe od skweru, Ulica Józefa Bema – na zachód od skweru. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Przypisy
Skwer Rotmistrza Witolda Pileckiego w Katowicach

Skwer Rotmistrza Witolda Pileckiego w Katowicach – jest to plac, położony na osiedlu W. Witosa w Katowicach. Skwer leży przy skrzyżowaniu ulicy Wincentego Witosa i ulicy Michała Ossowskiego. Skwer otrzymał imię rotmistrza Witolda Pileckiego uchwałą Rady Miasta Katowice nr LII/1070/10 z dnia 25 stycznia 2009. Uchwała weszła w życie 31 marca 2010. Skwer stanowią alejki i tereny zielone. W jego centralnej części położony jest plac zabaw dla dzieci. Przy placu znajduje się zabytkowy przydrożny krzyż z figurą Jezusa i Matki Boskiej. Pierwotnie nazwę tę planowano nadać skwerowi przed Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Katowicach przy ulicy Francuskiej. Zobacz też Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Katowice – Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
Skwer im. Henryka Dubaniewicza w Łodzi

Skwer im. Henryka Dubaniewicza (obecnie Skwer Dubaniewicza, dawniej Park Młodości) – obszar zieleni miejskiej położonej w Łodzi w dzielnicy Górna między ulicami Paderewskiego, Strycharską, Ciołkowskiego a Zakopiańską. Powierzchnia skweru wynosi około 5 hektarów. Historia Skwer powstał w 1964 roku. Centralnym punktem skweru jest zmodernizowana w latach 1998-1999 fontanna. W pobliżu znajduje się plac zabaw dla dzieci. Od strony ulicy Strycharskiej do skweru przylega boisko sportowe i odkryta siłownia na świeżym powietrzu (ustawiona w 2002 roku, jest to jedna z pierwszych takich siłowni w Łodzi). Ze względu na bliskość szkół, skwer jest miejscem wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Pomnik Moniki Łódzkiej Wraz z powstaniem skweru, umiejscowiono w nim od strony ul. Paderewskiego białą rzeźbę przedstawiająca młodą kobietę, której autorem jest Kazimierz Moczkowski. Rzeźbę nazwano pomnikiem Moniki Łódzkiej. Ma się ona odwoływać do legendy, według której matka porzuciła córkę w pobliskim parku, jednak poruszona wyrzutami sumienia, powróciła do dziecka. Do kocyka, w który była owinięta dziewczynka, przypięła karteczkę z informacją: „Przyszłam na świat 4 maja, w dniu św. Moniki, i dlatego dano mi to imię. Jestem już ochrzczona z wody”. Według opowieści, dziecko zostało odnalezione przez łódzką rodzinę, która początkowo je przygarnęła. Ostatecznie dziewczynka trafiła do Zakładu Wychowawczego w Warszawie, gdzie nadano jej imię Monika Łódzka. Otoczenie skweru Od strony wschodniej parku znajduje się budynek IX Liceum Ogólnokształcącego im. Jarosława Dąbrowskiego oraz Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych. Od strony północnej – Kościół pw. św. Łukasza Ewangelisty i św. Floriana Męczennika. Od strony zachodniej – Szkoła Podstawowa nr 51 im. Stefana Linkego. Po drugiej stronie ulicy Paderewskiego (na południe) znajduje się stadion Klubu Sportowego Tęcza i Gimnazjum nr 37. W pobliżu Czerwony rynek Park im. Legionów Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. M. Kopernika Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Skwer im. Maksymiliana Kolbego w Łodzi

Skwer im. Świętego Maksymiliana Marii Kolbego, dawniej Park przy ulicy Gabrieli Zapolskiej – obszar zieleni miejskiej położony w Łodzi w dzielnicy Górna pomiędzy ulicami Tatrzańska i Lucjana Rydla. Historia Powstał na przełomie lat 60. i 70. XX w. wraz z osiedlem Dąbrowa. Początkowo zajmował teren aż do ulicy Alojzego Felińskiego. W jego obrębie, od strony ulicy Tatrzańskiej znajduje się rzeźba Łabędzie. W ostatnich latach przeprowadzono modernizację placu zabaw. W czerwcu 2006 roku zmieniono nazwę parku. Zobacz też Gabriela Zapolska Maksymilian Maria Kolbe Parki w Łodzi Przypisy
Skwer im. Jana Pawła II w Siedlcach

Skwer im. Jana Pawła II (oraz pomnik Jana Pawła II) – jeden z głównych placów Siedlec poświęcony papieżowi Janowi Pawłowi II. Układ Skwer położony jest między ulicami: J. Piłsudskiego (od północy), J. Kilińskiego (od wschodu), K. Pułaskiego (od południa) i ul. Morską (od zachodu). W centralnym miejscu skweru znajduje się pomnik papieża Jana Pawła II, wystawiony na pamiątkę jego wizyty w Siedlcach w 1999. Autorem pomnika jest Marian Gardziński. Wokół pomnika, wmontowane zostały w chodnik 53 tabliczki stalowe (25 x 25 cm, grubość 5 mm) z wymienionymi dekanatami diecezji siedleckiej, fundatorami. Otoczenie D.H. Atlas (wł. PSS Społem Siedlce) sklep House pl. gen. Wł. Sikorskiego Przypisy