NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Moulin sur pivot

Le moulin sur pivot ou sur chandelier (en néerlandais standerdmolen, standaardmolen, en Flandre-Orientale/Occidentale staakmolen, dans le Limbourg kas(t)molen), est un moulin à vent orientable, et le plus ancien moulin à vent en bois des Pays-Bas. Le nom est tiré du bois debout de 60 à 80 cm d'équarrissage (pivot, standerd ou staak) sur lequel le moulin est perché. La cabine du moulin repose en grande partie sur le dessus de ce pivot. Origine Sur la base d'une découverte archéologique à Saint-Denis-Westrem, l'existence du moulin à vent orientable dans l'ancien comté de Flandre date du début du XIe siècle. Mentions les plus anciennes de moulin sur pivot : 1001, Rekspoede (Flandre française), Kloostermolen ; 1040, Silly (Hainaut) ; 1092, Petegem (Flandre-Orientale) ; 1114, Houtkerque (Flandre française), Hoflandmeulen ; 1127, Hondschoote (Flandre française), Hondschootsemolen ; 1140, Etikhove (Flandre-Orientale) ; 1154, Zingem (Flandre-Orientale) ; 1154, Zomergem (Flandre-Orientale). En provenance du comté de Flandre, la technique s'est d'abord propagée en Normandie (première mention en 1180) et au sud-est de l'Angleterre (première mention en 1181), puis au reste de l'Europe et au Moyen-Orient. Pendant le siège de Saint-Jean-d'Acre (1189-1191), un moulin à vent a été construit avec des pièces apportées par Philippe d'Alsace, comte de Flandre. La plus ancienne mention de moulin à vent connue en Allemagne date de 1222 à Cologne. Moulins sur pivot existants Le moulin à pivot se trouve encore présent en France (surtout dans le Nord, Wormouth, Steenvoorde, etc), en Belgique, Pays-Bas, Angleterre, dans le nord de l'Allemagne et au Danemark. Des dizaines de moulins à bois sont toujours en activité en Belgique. Les plus anciens moulins à vent des Pays-Bas sont le Windlust à Nistelrode à partir de 1532, Den Evert à Someren à partir de 1543, le Kallenbroeker Molen ou Den Olden Florus à Terschuur (avant 1584) et le Doesburgermolen à Ede (après 1620). À Dosches, en France, se trouve un moulin à gréement carré, le moulin de Dosches. En Allemagne, le Bockwindmühle Oppenwehe a reçu de nouvelles pales croisées en avril 2011 pour remplacer l'ancienne voilure hollandaise. Notes et références Annexes Articles connexes Moulin de Dosches Moulin de Sannois, moulin sur pivot (Val-d'Oise, France) Liens externes Film sur le Prins Bernhard standerdmolen Film sur youtube à propos de la mise en opération du moulin de Dosches en Champagne « Site sur le moulin de Dosches »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) Portail des énergies renouvelables
Rezerwat przyrody Olszak

Rezerwat przyrody „Olszak” – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie powiatu nyskiego, w gminie Głuchołazy (województwo opolskie). Rezerwat przyrody „Olszak” został utworzony 6 grudnia 2012 roku Zarządzeniem nr 32/12 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 20 listopada 2012 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych dobrze wykształconych zbiorowisk leśnych: kwaśnej dąbrowy oraz jaworzyn i lasów klonowo-lipowych na stokach. Rezerwat składa się z dwóch osobnych płatów o łącznej powierzchni 23,83 ha (akt powołujący podawał 24,06 ha) i znajduje się na południowych stokach góry Olszak, w obrębie wsi Jarnołtówek i Pokrzywna, w granicach Parku Krajobrazowego Góry Opawskie i ostoi siedliskowej Natura 2000 „Góry Opawskie”. Rezerwat w całości jest położony na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Prudnik i obejmuje wydzielenia leśne: 182 m, 183 a-d, zlokalizowane w leśnictwie Moszczanka, w obrębie leśnym Prudnik. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Walory przyrodnicze rezerwatu obejmują w szczególności cenną entomofaunę. Na terenie rezerwatu znajduje się jedyne w Polsce stanowisko ćmy Alabonia staintoniella oraz drugie w Polsce stanowisko ćmy Zanclognatha zelleralis; stanowiska te należą do najdalej wysuniętych na północ w całym zasięgu tych owadów. Na terenie rezerwatu występuje również szereg innych rzadkich gatunków motyli. Drugim z cennych zasobów przyrodniczych rezerwatu jest występowanie licznych gatunków z rzędu sieciarek, w tym Nothochrysa fulviceps i Micromus lanosus. W bezpośrednim sąsiedztwie granic rezerwatu „Olszak” znajduje się jedna z dwóch znanych po polskiej stronie Gór Opawskich kolonii rozrodczych rzadkiego nietoperza podkowca małego (zlokalizowana na poddaszu Ośrodka Aleksandrówka w Jarnołtówku). Gatunek ten żeruje na terenach zalesionych w niewielkiej odległości od swoich dziennych schronień, więc rezerwat jest prawdopodobnie ważnym żerowiskiem tych nietoperzy. Rezerwat „Olszak” został udostępniony do zwiedzania, biegnie tędy ścieżka dydaktyczna „Z Pokrzywnej przez Olszak, Żabie Oczko i Karolinki do Jarnołtówka” oraz niebieski szlak turystyczny z Jarnołtówka do Pokrzywnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Barucice

Rezerwat przyrody „Barucice” – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie powiatu brzeskiego, w gminie Lubsza, na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego. Jest to drugi co do wielkości tego rodzaju obszar chroniony w województwie opolskim. Rezerwat przyrody „Barucice” został utworzony 4 marca 2010 roku Zarządzeniem nr 60/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 31 grudnia 2009 r. w celu ochrony zbiorowisk leśnych: łęgowych i grądowych z rzadkimi i podlegającymi ochronie prawnej gatunkami roślin. W drugiej połowie XIX w. na terenie dzisiejszego rezerwatu przyrody „Barucice” założono jedną z 68 znajdujących się na terenie dzisiejszej Polski specjalnych leśnych powierzchni badawczych, zwanych od nazwiska niemieckiego naukowca powierzchniami Schwappacha. Rezerwat położony jest na południe od wsi Borucice, na gruntach należących do wsi Rogalice. Rezerwat jest typu leśnego. Na terenie rezerwatu występuje 11 gatunków roślin chronionych i wiele rzadkich, w tym kukułka Fuchsa (Dactylorhiza fuchsii), podkolan biały (Platanthera bifolia), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), listera jajowata (Listera ovata), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), łuskiewnik różowy (Lathraea squamaria), jarzmianka większa (Astrantia major), żywiec dziewięciolistny (Dentaria enneaphyllos) i cebulkowy (Dentaria bulbifera). Na terenie rezerwatu występują również 33 gatunki chronionych zwierząt, w większości to ptaki, do najcenniejszych należą: dzięcioł czarny (Dryocopus martius), dzięcioł średni (Dendrocopos medius), dzięcioł zielonosiwy (Picus canus), muchołówka białoszyja (Ficedula albicollis), jastrząb zwyczajny (Accipiter gentilis), wilga (Oriolus oriolus) i kruk (Corvus corax). Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Brzeg. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Stobrawski Park Krajobrazowy - Rezerwat przyrody Barucice
Johannes-Nepomuk-Kirche (Breslau)

Die Johannes-Nepomuk-Kirche (polnisch Kościół św. Jana Nepomucena, auch Kościół w parku Szczytnickim) befindet sich seit 1913 in Breslau. Die Schrotholzkirche wurde seit ihrem Bestehen bereits zweimal umgesetzt, nach ihrer Fertigstellung zum Ende des 15. oder Beginn des 16. Jahrhunderts stand sie zunächst in Alt Cosel. Vermutlich Ende des 18. Jahrhunderts wurde sie nach Kandrzin-Pogorzelletz und von dort 1913 an ihren heutigen Standort im Scheitniger Park in Breslau überführt. Geschichte Zur Geschichte des Baus liegen teils widersprüchliche Informationen vor. Die Kirche wurde vermutlich an der Wende vom 15. zum 16. Jahrhundert in Alt Cosel erbaut; die Pfarrchronik gibt den 9. Mai 1499 als Tag der Kirchenweihe an. 1679 wurde erwähnt, die Kirche sei dem Patrozinium Mariä Geburt gewidmet. Weitere Quellen berichten, das Gotteshaus habe zur Pfarrei Johannes Nepomuk in Alt Cosel gehört. In den nachfolgenden Jahrhunderten verfiel es. 1806 soll der Turm der Kirche (noch in Alt Cosel) eingestürzt sein. Nach einer weiteren Quelle soll die Kirche bereits Ende des 18. Jahrhunderts in Alt Cosel abgebrochen und nach Kandrzin verbracht worden sein. Dort wurde das Patrozinium geändert und zum Schutzheiligen der hl. Nikolaus bestimmt. Spätestens um 1900, als in Kandrzin eine neue Kirche errichtet wurde, wurde die Johannes-Nepomuk-Kirche nicht mehr genutzt und begann abermals zu verfallen. 1913 wurde sie für eine geplante Ausstellung über Sepulkralkultur in den Scheitniger Park in Breslau versetzt und unter Leitung des Architekten Theo Effenberger wiederaufgebaut. 1957 erregte das Kirchengebäude Aufmerksamkeit, weil dort zahlreiche zuvor aus dem Nationalmuseum Breslau gestohlene Gemälde entdeckt wurden. Von 1957 bis 1966 fanden in dem Gebäude nochmals regelmäßig Gottesdienste statt. Heute ist das Kirchengebäude profaniert. Weblinks Einzelnachweise
Kościół w parku Szczytnickim we Wrocławiu

Kościół w parku Szczytnickim – drewniany kościół znajdujący się w parku Szczytnickim we Wrocławiu. Historia Kościół został zbudowany w Starym Koźlu na Górnym Śląsku pod koniec XV lub na początku XVI wieku. Jako data konsekracji zapisana jest data 9 maja 1499 roku, początkowo nosił nazwę Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Według części źródeł należał do parafii św. Jana Nepomucena. Według niektórych źródeł świątynię rozebrano pod koniec XVIII wieku i przewieziono na chłopskich furmankach do Kędzierzyna, gdzie funkcjonowała do lat 40. XIX w. pod wezwaniem św. Mikołaja, po czym jej funkcje sakralne przejął wybudowany obok nowy kościół. Inne dokumenty wskazują, że kościół znajdował się w Starym Koźlu jeszcze w początkach XIX wieku, gdyż 26 grudnia 1806 roku miała zawalić się wieża kościelna. Dopiero wówczas budowlę rozebrano i przeniesiono do Kędzierzyna. Ponieważ kościół niszczał, podjęto próby jego zachowania. Pierwsze plany konserwacji i ratowania budynku powstały w roku 1908 w urzędzie konserwatora zabytków prowincji śląskiej. Ostatecznie kościół rozebrano i w częściach przewieziono do Wrocławia, gdzie został ponownie złożony i w ramach Wystawy Stulecia (1913) zaaranżowano go na wzorcowy wiejski cmentarz z kościołem pośrodku. Pracami rozbiórkowymi i ponownym montażem we Wrocławiu kierował architekt Theodor Effenberger. Prace te obejmowały też odświeżenie i konserwację elementów, jak również przebudowę, m.in. zmieniono kształt okien. W parkowym kościele ukrywano przez dwa lata obrazy skradzione w 1957 roku z Muzeum Narodowego we Wrocławiu. W latach 1957–1966 świątynia należała do parafii Matki Boskiej Pocieszenia, jednak często padała ofiarą wandali. 15 lutego 1962 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków miasta Wrocławia pod numerem A/5345/134. W czerwcu 1966 roku budynek przekazano Muzeum Śląskiemu we Wrocławiu, które zaczęło jego remont, a w 1970 roku kościół przejął administrator parku Szczytnickiego. Kolejne remonty przeprowadzono w latach 1979–1980. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 125 – Zagórzany

Cmentarz wojenny nr 125 – Zagórzany – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu IV Łużna. Znajduje się we wschodniej części miejscowości Zagórzany w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice województwa małopolskiego. Cmentarz zbudowano na wąskim, ze stromymi, kilkunastometrowymi skalnymi zboczami, cyplu wrzynającym się od północy, w dolinę potoku Moszczanka dopływu rzeki Ropy. U podnóża wzniesienia zbudowali austriaccy inżynierowie niewielki mur oporowy chroniący skały przed osunięciem. Na cmentarz prowadzi trawersem, także zbudowana przez nich, umocniona betonowym krawężnikiem ścieżka. Na jej początku zachował się oryginalny słup informujący o cmentarzu. Brama wejściowa to kratownica z metalowych prętów, pomiędzy zbudowanymi z piaskowcowych bloków kolumnami. Znajduje się w dolnej części nekropolii. Cmentarz jest ogrodzony. Pomiędzy słupkami z kamiennych bloczków zamontowano betonowy, ażurowy płot. Na prawo od wejścia wmontowano w ogrodzenie, zbudowaną z betonu i kamienia, ławę. Nekropolia to długi, wąski w formie prostokąta w dolnej części, a wokół pomnika przechodzący w kształt okręgu, obiekt. Znajdujący się w górnej części cmentarza pomnik ma formę stojącego na postumencie wysokiego, czterościennego obelisku zbudowanego z bloków kamiennych. Na każdej z jego ścian znajduje się duży betonowy krzyż. Na pomniku brak jakichkolwiek inskrypcji. W ogrodzenie, wokół pomnika, wmontowano trzy kamienne ławy. Tylko na nagrobkach żołnierzy niemieckich zachowały się tabliczki imienne. Po obydwu stronach, wzdłuż ogrodzenia pochowano 149 żołnierzy rosyjskich, przed pomnikiem 9 żołnierzy austriackich a wokół pomnika 32 żołnierzy niemieckich. Polegli w okresie: koniec 1914 roku do maja 1915, także podczas bitwy pod Gorlicami. Obiekt projektował Anton Müller. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I-IV), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-20-2 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne I wojny światowej. [dostęp 2014-08-09]. Ogólnopolska komputerowa baza cmentarzy wojennych. [dostęp 2014-08-09]. Stowarzyszenie Crux Galiciae. [dostęp 2014-08-09]. Metryka cmentarza
Kościół św. Jakuba Apostoła w Skaryszewie

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Skaryszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Radom–Wschód diecezji radomskiej. Świątynia została wzniesiona przez ówczesnego proboszcza, księdza Szymona Erazma Sierzyckiego. Kamień węgielny pod jej budowę został położony w dniu 27 maja 1691 roku. Kościół otrzymał wtedy jeszcze jedno wezwanie - świętego Erazma. Prace budowlane zostały zakończone w dniu 20 listopada 1701 roku. Budowla została szybko wybudowana, ale konsekrowana została dopiero w dniu 24 października 1724 roku. W ołtarzu głównym zostały wtedy relikwie świętych – Jadwigi Śląskiej, patronki Polski i Stanisława ze Szczepanowa, biskupa krakowskiego a także męczenników – Krzysztofa, Wiktora i Celsusa. Budowla została wzniesiona w stylu barokowym i przez długie lata jego architektura się nie zmieniła. Kościół posiada wiele cennych elementów wyposażenia (m.in. ołtarz główny, obrazy ołtarzowe). Świątynia przetrwała czasy pierwszej i drugiej wojny światowej. Jako dziękczynienie za ocalenie Skaryszewa i kościoła od całkowitego zburzenia, dobudowana została w latach 1949-1952 dzięki staraniom księdza proboszcza Stefana Walerego Świetlickiego nowa kaplica chrzcielna i zakrystia. Także następni proboszczowie troszczyli się o kościół. Dużą gospodarnością wykazał się także poprzedni proboszcz, ksiądz kanonik Bolesław Walendzik. Z jego inicjatywy zostały wykonane liczne prace w świątyni. W 1998 roku wnętrze kościoła zostało wymalowane, a kilka lat później został odrestaurowany ołtarz główny. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Rokitnie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół w Rokitnie, należący do parafii pod tym samym wezwaniem, zajmujący budynek dawnej cerkwi unickiej, a następnie prawosławnej. Historia Pierwsze informacje o unickiej parafii w Rokitnie pochodzą z końca XVII w. W 1704 Trofim Zachor ufundował w miejscowości nową cerkiew, na miejscu której wzniesiono z kolei nową świątynię w latach 1852-1859. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej parafia przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1918 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego, zaś rok później stał się parafialnym kościołem. Architektura Dawna cerkiew w Rokitnie jest budowlą drewnianą (na ceglanej podmurówce), orientowaną, szalowaną. Została zbudowana na planie krzyża, jest trójdzielna. Przedsionek kościoła jest kwadratowy, wznosi się nad nim dwukondygnacyjna wieża o konstrukcji słupowej, zwieńczona czworoboczną latarnią z dachem hełmowym. Do pomieszczenia ołtarzowego przylegają dwie kwadratowe zakrystie. We wnętrzu obiektu znajduje się chór muzyczny, całość natomiast przykryta jest stropem ze ślepą kopułą nad nawą. Obiekt sakralny nakryto dachami dwuspadowymi ze ślepą latarnią w miejscu ich przecięcia; element ten wieńczy cebulasta kopuła. Wystrój wnętrza pochodzi w większości z okresu, gdy budynek użytkowali katolicy obrządku łacińskiego. Po 1919 powstały ołtarze, do skonstruowania których wykorzystano znacznie starsze, osiemnastowieczne barokowe elementy. W miejscu obrazów w ołtarzach bocznych znajdują się oleodruki, jedynie w ołtarzu głównym wystawiono dla kultu XIX-wieczny obraz Trójcy Świętej, zaś w zwieńczeniach ołtarzy bocznych znajdują się unickie obrazy św. Józefa i św. Piotra. Z XVII w. pochodzi przechowywany w kościele obraz Chrystusa u słupa, zaś z 1704 – obraz przedstawiający Ukrzyżowanie adorowane przez czterech mężczyzn, w tym fundatora wzniesionej w wymienionym roku unickiej cerkwi. Na wyposażeniu świątyni pozostają dwa krucyfiksy – z XVIII i z XIX w. Monstrancja i kielichy mszalne powstały już po przejęciu obiektu przez katolików obrządku łacińskiego. Z wyposażenia cerkwi prawosławnej w kościele pozostał Grób Pański, użytkowany jako mensa ołtarzowa. W sąsiedztwie świątyni znajduje się prawosławny nagrobek zmarłego w 1906 rosyjskiego generała Iwana Jazykowa-Poleszki. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Łęgutach

Kościół ewangelicko-augsburski w Łęgutach – świątynia luterańska znajdująca się we wsi Łęguty, w województwie warmińsko-mazurskim w gminie Gietrzwałd, należąca do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Ostródzie. Historia Kościół został wybudowany z polecenia właścicieli wsi, znanego pruskiego rodu von der Groeben w latach 1737–1738. Zastąpił on znajdującą się dotąd w miejscowości drewnianą świątynię. Od tamtej pory służy miejscowym ewangelikom. Z nielicznych pamiątek po drewnianym kościele zachowała się tablica nagrobna poprzedniego właściciela wsi – Dietricha von Borcka z 1701 roku. Po zdobyciu ziem Prus Wschodnich w 1945 przez Armię Czerwoną, kościół wykorzystywany był przez Sowietów jako stajnia. Część zabytkowego wyposażenia została przez Rosjan zrabowana. Po wojnie kościół próbowali przejąć metodyści, jednakże dzięki staraniom luterańskiego duchownego ks. Edmunda Friszke, dojeżdżającego duszpasterza Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Ostródzie, pozostał w rękach tejże parafii. Aktualnie nabożeństwa ewangelickie odbywają się w kościele w drugą i czwartą niedzielę miesiąca. Z kościoła okazjonalnie korzystają także katolicy. Wokół kościoła znajduje się cmentarz, na którym spoczywają m.in. fundatorzy świątyni. Na jego terenie znajduje się także zabytkowa dzwonnica. Galeria Przypisy
Park ks. Feliksa Michalskiego w Poznaniu

Park ks. Feliksa Michalskiego − dawny park dworski zlokalizowany na terenie poznańskiego Junikowa, przy ulicy Grunwaldziej w pobliżu skrzyżowania z ulicą Junikowską, na tyłach dochodzi do skrzyżowania ulic Prośnickiej i Żywocickiej. W rejonie parku znajdują się źródła Ceglanki. Charakterystyka Tereny parkowe zostały zrewitalizowane w początkach XXI w. z inicjatywy, dzięki staraniom i pozyskaniu funduszy przez Radę Osiedla Junikowo. W obrębie parku znajduje się kort tenisowy, plac zabaw dla dzieci i estrada. Teren parku jest oświetlony. W parku odbywają się festyny osiedlowe. Nadanie parkowi imienia księdza Feliksa Michalskiego nastąpiło uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 8 kwietnia 2014 z inicjatywy Rad Parafialnych Parafii św. Andrzeja Boboli i Parafii NMP z La Salette. Uroczystości związane z nadaniem imienia parkowi oraz odsłonięciem pomnika-głazu z tablicą pamiątkową odbyły się 14 czerwca 2014 r. z udziałem ks. biskupa Zdzisława Fortuniaka. Patron parku, ks. mgr Feliks Michalski (1911-1977) w latach 1948-1974 był proboszczem Parafii św. Andrzeja Boboli, odbudował kościół parafialny po II wojnie światowej. Upamiętnia go głaz pamiątkowy umieszczony przy jednej z alejek w czerwcu 2014. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Lipsku

Kościół Świętej Trójcy w Lipsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu lipskiego diecezji radomskiej. Historia i architektura Obecna świątynia została wzniesiona zapewne na miejscu dawnego drewnianego zboru kalwińskiego w 1614 roku i ufundowana została przez kasztelana radomskiego Mikołaja Oleśnickiego i jego małżonkę Zofię z Lubomirskich po konwersji z kalwinizmu na katolicyzm. W 1686 roku budowla została konsekrowana. Kościół został przebudowany w 1844 roku według projektu Henryka Marconiego. Wówczas została rozebrana dawna wieża oraz sygnaturka i na jej miejscu została wybudowana obecna wieża. Ta przebudowa została wykonana dzięki staraniom Eustachego Wielogłowskiego, właściciela Lipska. W czasie pożaru w 1857 roku budowla została zniszczona. Wieża, zakończona kopułą nakryta blachą miedzianą, została uszkodzona w 1945 roku. Odbudowana została w 1956 roku i przebudowana na dzwonnicę. W latach 1977-1979 kościół został odrestaurowany dzięki staraniom księdza Stanisława Słyka. Świątynia została wtedy pokryta blachą miedzianą, wnętrze zostało ozdobione malowidłami, zostały zakupione nowe organy, założono boazerię wewnątrz i otynkowano wieżę. Jest to budowla jednonawowa, orientowana, wybudowana z kamienia wapiennego. Długość kościoła - 27 metrów, szerokość - 7 metrów 20 centymetrów. Galeria Przypisy
Cmentarz mariawicki w Markuszowie

Cmentarz mariawicki w Markuszowie – założony na początku XX wieku, cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony na terenie parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Łanach. Niewielki i zadbany cmentarz znajduje się na gruntach miejscowości Łany, w gminie Markuszów, w powiecie puławskim, województwie lubelskim, w pobliżu skrzyżowania ulicy Lubelskiej z ulicą Głębocznica. Historia Historia cmentarza mariawickiego nieodzownie wiąże się z położoną nieopodal parafią mariawicką w Łanach. Mariawityzm na tych terenach narodził się za sprawą działalności kapłana Piotra Marii Ładysława Golińskiego pracującego od 1906 roku w Markuszowie. Ksiądz Goliński głosił Dzieło Wielkiego Miłosierdzia i przynależał do Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów za co został usunięty z rzymskokatolickiej parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Markuszowie i wraz ze swoimi zwolennikami zorganizował parafię mariawicką na przedmieściach Markuszowa we wsi Łany. Potężnym problem dla miejscowych mariawitów był pochówek zmarłych. Proboszcz parafii rzymskokatolickiej nie wyrażał zgody na mariawickie pochówki na cmentarzu w Markuszowie, zaś władze państwowe nie chciały wydać zgody na założenie nowej nekropolii. Liczne wysiłki kapłana doprowadziły ostatecznie do założenia własnego cmentarza. Jego poświęcenia dokonał kolejny proboszcz parafii ojciec Stanisław Maria Fidelis Szokalski 1 czerwca 1911 roku. Od tego czasu wyznawcy mariawityzmu chowani są na oddzielnym cmentarzu leżącym na pograniczu Łan i Markuszowa. Na cmentarzu pochowana jest m.in. siostra Małgorzata Maria Cezaria Mańko ze Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania, która przez wiele lat pracowała w miejscowej parafii mariawickiej, zmarła 13 września 1975 roku, mając 81 lat. Zobacz też Cmentarz mariawicki w Lublinie Bibliografia Artur Jemielita, Recepcja mariawityzmu na ziemi lubelskiej – ruch odnowy katolickiej, czy sekta religijna? (Referat wygłoszony na XXI Ogólnopolskim Zjeździe Historyków Studentów Lublin), Lublin 2013. Maryawici w Lubelskiem i na Podlasiu, Lublin 1909, s. 43-45.