NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baszta Pod Zrębem

Die Baszta Pod Zrębem (deutsch Trumpfturm) ist ein 1487 errichteter, eingestürzter Wehrturm (polnisch baszta) in Danzig in Polen. Als Teil der Stadtbefestigung diente er dem Schutz der Vorstadt (Stare Przedmieście). Nach dem Bau der Festung Danzig blieb das Bauwerk erhalten und diente im 18. Jahrhundert als Pulverturm. Geschichte Der Turm am Poggenpfuhl (Żabi Kruk) wurde 1487 erbaut und sicherte die südöstlichste Ecke der Vorstadt, die eine eigene Stadtmauer erhielt. Im Jahr 1563 wurde er Turm „an der Riedewand“ genannt, im 17. Jahrhundert „Pulver Thurm“. Von 1822 bis 1945 wurde das Bauwerk als Trumpf Thurm beziehungsweise Trumpfturm (Baszta Atutową) bezeichnet. Der polnische Name der ehemaligen Holzschneidegasse (ulica Pod Zrębem) war namensgebend für den Turm. Der Turm trägt ein rechteckig zugeschnittenes Dach, während das Mauerwerk die Form eines abgeschnittenen Zylinders hat. Der Turm wurde im 19. Jahrhundert renoviert. Den Zweiten Weltkrieg überstand er unbeschädigt. In den 1960er Jahren wurden Schutzmaßnahmen durchgeführt. Am 15. Dezember 1976 stürzte die nordwestliche Ecke des Turms ein. Als Folge des Sturms vom 3. März 1982 stürzte das Bauwerk zu zwei Dritteln ein und liegt seitdem in Trümmern. Die Ruine wurde mit Balken abgestützt, die 2002 durch Stahlträger ersetzt wurden. In den Jahren 2012–2013 wurde der Turm umfassend gesichert und 2015 eingezäunt. Unter den Nummern 74 und 312 wurde der Turm am 18. Dezember 1959 und 27. Februar 1967 in die Nationale Denkmalliste der Woiwodschaft Danzig (heute Woiwodschaft Pommern) eingetragen. Beschreibung Der Turm hatte sechs Geschosse und war 22 Meter hoch. Bei einem Durchmesser von elf Metern sind die Mauern im Erdgeschoss zwei bis drei Meter stark. In der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts wurde eine Plattform geschaffen, die den Einsatz von Kanonen ermöglichte. Dies schwächte jedoch die Struktur des Bauwerks. Weblinks Grzegorz Sulikowski, Andrzej Januszajtis: Baszta Pod Zrębem. In: Gedanopedia (polnisch)
Baszta pod Zrębem

Baszta pod Zrębem, nazywana też Basztą Atutową (niem. Trumpfturm) – zabytkowa późnogotycka baszta znajdująca się na Starym Przedmieściu w Gdańsku, w pobliżu Motławy, zachowana w ruinie. Sąsiednią basztą jest Baszta Biała. Historia Sąsiednie Stare Przedmieście zostało przyznane przez Krzyżaków Głównemu Miastu najprawdopodobniej około 1342 roku, a w drugiej połowie XV wieku uzyskało mury obronne. Wojna trzynastoletnia (1454–1466) uświadomiła gdańszczanom konieczność otoczenia fortyfikacjami także Starego Przedmieścia. W latach 1463–1490 powstał długi na ponad 1 km ciąg murów z dwoma bramami i co najmniej siedmioma basztami, z których zachowały się tylko Baszta Pod Zrębem, Baszta Biała i fundamenty Baszty Nowej (odkopanej w maju 2018). Baszta powstała w 1487 roku, jako ostateczne umocnienie średniowiecznych fortyfikacji Starego Przedmieścia. Początkowo miała cylindryczny kształt, z jedną ścianą ściętą (od północy). Posiadała ceramiczny dach stożkowy z niewielką sterczyną i czterema lukarnami oraz ganek strzelecki. Polska nazwa pochodzi od kształtu prostokątnego dachu, z dwoma narożnikami („zrębami”) nadwieszonymi nad zaokrąglonym murem baszty. W pierwszej połowie XVI wieku, w wyniku likwidacji hurdycji oraz przesklepienia najwyższej kondygnacji, utworzono na niej platformę umożliwiającą wykorzystanie artylerii, co osłabiło jednak konstrukcję baszty. Po wybudowaniu nowej linii zewnętrznych fortyfikacji (nowożytnych) w XVII wieku, baszta straciła znaczenie obronne i została zamieniona na magazyn wojskowy. W XIX wieku została poddana konserwacji. Pod koniec XIX wieku większość fortyfikacji otaczających Gdańsk uległa rozbiórce. Baszta przetrwała II wojnę światową, a w latach 60. XX wieku zostały przeprowadzone prace zabezpieczające. W wyniku braku prac konserwatorskich, w 1975 roku runął północno-zachodni narożnik baszty, a podczas wichury 3 marca 1982 zawaliła się cała północna część baszty. Obecnie jest ogrodzona i zabezpieczona przed dalszym zawaleniem. Zobacz też Brama Nizinna Przypisy Linki zewnętrzne Baszta Atutowa - Trumpfturm Historia baszty
Baszta więzienna w Grodkowie

Baszta więzienna w Grodkowie – brama miejska w północnej części Grodkowa, przy ul. Wrocławskiej. Zbudowana w XIV wieku obok już nieistniejącej Bramy Wrocławskiej. Rozbudowana w XVI i odnowiona w XIX wieku. Wzniesiona z cegły o układzie polskim, otynkowana. Przy koronie znajdują się w większości zamurowane okienka strzelnicze. Zobacz też Brama Ziębicka w Grodkowie Brama Lewińska w Grodkowie Przypisy
Vězeňská bašta v Ratiboři

Vězeňská bašta v Ratiboři, polsky Baszta Więzienna w Raciborzu, je památkově chráněná renesanční bašta v městském parku Skwer im. Stanisława Moniuszki ve čtvrti Centrum města Racibórz (Ratiboř) v okrese Ratiboř v jižním Polsku. Geograficky se také nachází v geomorfologickém celku Ratibořská kotlina v etnoregionu Horní Slezsko ve Slezském vojvodství. Historie a popis Vězeňská bašta v Ratiboři byla s největší pravděpodobností postavena v městských hradbách v roce 1574 po požáru města. Zastřešená zděná věž má čtvercový půdorys a 4 charakteristické věžičky a původně měla věž jen tři stěny. V 17. století byli ve věži údajně vězněni zedničtí mistři obvinění z nadsazování cen a odtud pochází její název. V letech 1896-1900 byla věž částečně přestavěna. V roce 1958 byla provedena renovace. Poslední opravné práce proběhly v roce 1994. Věž je jedním ze symbolů města a její tvar je součástí loga města Ratiboř. Uvnitř je expozice středověké tortury a vězeňství a u věže jsou také zbytky městských hradeb. Další informace Věž je přístupná v době otevíracích hodin. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vězeňská bašta v Ratiboři na Wikimedia Commons
Baszta więzienna w Raciborzu

Baszta więzienna – renesansowa, powstała prawdopodobnie w 1574 roku, zachowała się do dzisiaj. Wizerunek baszty znajduje się w logo Raciborza. Historia Baszta została wybudowana około 1574 roku, po pożarze miasta w ciągu murów miejskich. W XVII wieku w wieży mieli być przetrzymywani mistrzowie masarscy oskarżeni o zawyżanie cen. W latach 1896–1900 została częściowo przebudowana. Remont przeprowadzono w 1958 roku. Ostatnie prace miały miejsce w 1994 roku. Wówczas usunięto tynki z wieży od strony północnej. 7 maja 2007 roku Narodowy Bank Polski wypuścił do obiegu okolicznościową dwuzłotówkę z wizerunkiem raciborskiej baszty, tym samym zaliczył Racibórz do 32 historycznych miast Polski. Wyemitowano 1 000 000 monet zrobionych z tzw. nordic gold. 31 października 2007 roku Rada Miasta Uchwałą Nr XIV/177/2007 ustanowiła logo miasta, którego jednym z elementów jest szkic raciborskiej baszty. W 2008 roku baszta stała się elementem loga obchodów 900-lecia miasta. Inicjatorem ponownego otwarcia baszty dla zwiedzających było raciborskie Stowarzyszenie Drengowie znad Górnej Odry. Opis Wybudowana w stylu renesansowym. Pierwotnie baszta miała prawdopodobnie tylko trzy ściany, a od strony miasta była otwarta. Obecnie posiada cztery ściany. Zbudowana na planie prostokąta, w trzech czwartych wysokości przecięta silnie profilowanym gzymsem ponad którym znajduje się attyka ze strzelnicami kluczowymi. W narożach znajdują się cztery kwadratowe wieżyczki. Przy baszcie zachował się fragment murów obronnych. Budowla oprócz dawania schronienia obrońcom pełniła także rolę więzienia. Według zachowanych wzmianek w „zimnym pokoju” wyścielonym źdźbłem słomy mieli być przetrzymywani aresztanci. Przypisy Bibliografia Paweł Newerla: Opowieści o dawnym Raciborzu. Racibórz: Towarzystwo Miłośników Ziemi Raciborskiej, 1996. ISBN 83-903389-004-1. Grzegorz Wawoczny: The Best of Racibórz. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008, s. 2. ISBN 978-83-89802-54-5. Vademecum Raciborskie. Racibórz: RAF, 1993. ISBN 83-85578-20-X. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 48. ISBN 978-83-89802-36-1. Linki zewnętrzne Logo Raciborza. raciborz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-27)].
Baszta Żeglarska we Fromborku

Baszta Żeglarska we Fromborku – relikt dawnych umocnień obronnych Fromborka, położony na rogu ulic Basztowej i Rybackiej. Obiekt jest murowany z cegły i powstał na fundamentach średniowiecznej baszty z okresu XIV–XV wieku. W przeszłości baszta pełniła m.in. funkcję latarni morskiej. Po zniszczeniach i okresie degradacji została odbudowana w drugiej połowie XX wieku; obecnie pozostaje własnością prywatną. Znaczenie Baszta jest uznawana za jeden z zachowanych reliktów dawnych umocnień miejskich Fromborka. Zobacz też Frombork Przypisy
Łasice (staw)

Łasice lub Łosice – staw w Warszawie, w dzielnicy Wilanów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Wilanów, na obszarze MSI Błonia Wilanowskie na terenie rezerwatu przyrody Las Natoliński, w sąsiedztwie pałacu Potockich. Ma połączenie z Jeziorem Powsinkowskim poprzez Rów Natoliński, który zasila zbiornik od południa i odprowadza wody od północy. Jest zbiornikiem uformowanym sztucznie, jednak w przeszłości był starorzeczem Wisły. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na terasie nadzalewowej, a jego powierzchnia wynosi 0,5878 hektara. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 87,9 m n.p.m. Długość stawu wynosi 500 m, a jego maksymalna szerokość to 30 m, głębokość to 1–2 m. Przyroda Staw znajduje się na terenie rezerwatu przyrody Las Natoliński, a także Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego. Rezerwat Las Natoliński jest także objęty specjalnym obszarem ochrony siedlisk Natura 2000 o kodzie PLH140042, który został utworzony ze względu na jego puszczański charakter i dużą bioróżnorodność. Staw został określony jako główny element hydrograficzny tego obszaru. Zgodnie z badaniem z 2004 roku na terenie zbiornika wodnego i w jego okolicach stwierdzono występowanie kaczki krzyżówki. Przypisy
Baza namiotowa Muszyna-Złockie

Baza namiotowa Muszyna-Złockie – studencka baza namiotowa we wschodniej części Beskidu Sądeckiego (w paśmie Jaworzyny Krynickiej) nad wsią Złockie w pobliżu Muszyny (w tej chwili Złockie administracyjnie należy do Muszyny). Prowadzeniem bazy zajmują się ludzie związani ze Studenckim Kołem Przewodników Beskidzkich w Łodzi i czynna jest tylko w sezonie wakacyjnym (lipiec-sierpień). Baza oferuje noclegi w namiotach bazowych jak i miejsce pod rozbicie własnego namiotu. Szlaki turystyczne Na bazę prowadzi żółty szlak turystyczny zwany "szlakiem Sadzonego Jaja". Szlak wiedzie z Muszyny, poprzez szczyt Koziejówki do bazy namiotowej i dalej do Złockiego. Śpiewanki W sierpniu na bazie odbywa się Tematyczny Festiwal Muzyczny zwany potocznie Śpiewankami. Pierwsze Śpiewanki odbyły się w 2001 roku. Cechą charakterystyczną festiwalu jest ustalanie przez organizatorów tematu przewodniego - od wykonawców oczekuje się przedstawienia utworów powiązanych z wybranym tematem. Na pierwszych Śpiewankach były to "pociągi", na kolejnych "bary", "lala", "droga" czy w 2008 "dom w górach". Wykonawcom jury poza nagrodami i wyróżnieniami przyznaje nominacje na festiwal YAPA (nominowany zespół występuje nie musi przechodzić eliminacji). W Śpiewankach wzięli udział m.in. Zgórmysyny z Córką, Dom o Zielonych Progach, Pelton, U Pana Boga za Piecem, Wyspy Dobrej Nadziei, Olek Grotowski, Bez Jacka, Mikroklimat, Słodki Całus Od Buby, Tomek Jarmużewski. Linki zewnętrzne Strona internetowa bazy. muszyna.skpb.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-04)]. Strona internetowa festiwalu
Baza namiotowa Polana Wały

Baza namiotowa Polana Wały – studencka baza namiotowa w Beskidzie Wyspowym pod szczytem Krzystonowa. Znajduje się na położonej w środku największego kompleksu leśnego Beskidu Wyspowego Polanie Wały. Polana ma dwa tarasy, na górnym, równym placu, tuż pod ścianą lasu, ustawiane są w sezonie letnim duże namioty. Baza oferuje noclegi zarówno grupom zorganizowanym (dla ok. 25 osób), jak i turystom indywidualnym. W namiotach są materace i śpiwory, możliwość również wykorzystania własnego śpiwora. Można także rozbić własne namioty. Jak wszystkie tego typu obiekty, baza oferuje bardzo tanie noclegi przy minimum wygód. Można otrzymać ciepłą herbatę, są stoły, miejsce do zapalenia ogniska, turystyczny prysznic (woda dostarczana rurą z potoku), tradycyjna ubikacja. Jest turystyczna kuchnia i możliwość przygotowania własnego posiłku. Jest też boisko do siatkówki, huśtawka. Na pobliskich polanach, szczególnie na polanie Stumorgi na Mogielicy nieprzebrana ilość czarnych borówek. Baza prowadzona jest przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Katowicach i czynna jest tylko w sezonie letnim (lipiec-sierpień). Nie znajduje się przy samym szlaku turystycznym, lecz w odległości ok. 2 min od niego, ścieżką w dół, na wschodnią stronę od głównego żółtego szlaku prowadzącego grzbietem z Mogielicy przez Krzystonów na Jasień. Dzięki temu, że znajduje się na poboczu, jest oazą spokoju, miejscem rzadko odwiedzanym przez i tak nielicznych w tych okolicach turystów. Przy żółtym szlaku turystycznym znajduje się strzałka kierunkowa wskazująca drogę dojścia do bazy. Szlaki turystyki pieszej – żółty z Tymbarku podnóżami Łopienia – Mogielica – Krzystonów – Jasień – Przełęcz Przysłop. Czas przejścia na Krzystonów: z Tymbarku 6.30 h (↓ 5.45 h), z Przełęczy Przysłop 2.20 h (↓ 1.50 h) – zielony z Półrzeczek na Krzystonów. Czas przejścia: 1.30 h (↓.1 h), suma podejść 380 m. – zielony z przysiółka Białe w Szczawie obok polany Wały na Krzystonów. Czas przejścia: 1.15 h (↓ 0.50 h), suma podejść 380 m. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa bazy.
Baza namiotowa pod Wysoką

Baza namiotowa pod Wysoką – studencka baza namiotowa, istniejąca od 1985 roku w sezonie letnim w Małych Pieninach nad Jaworkami i wąwozem Homole, pod Wysokimi Skałkami. Baza położona jest nad potokiem Kamionka (Homole) na polanie Za Potok na wysokości 762 m n.p.m., nad wsią Jaworki koło Szczawnicy. Jedyna baza w Pieninach. Prowadzeniem bazy zajmują się ludzie związani ze Studenckim Kołem Przewodników Beskidzkich w Łodzi i czynna jest tylko w sezonie wakacyjnym (lipiec–sierpień), oferując noclegi w namiotach bazowych (do 35 osób i mniejszych – łącznie 60 miejsc w namiotach bazowych), jak i miejsce pod rozbicie własnego namiotu (25 miejsc pod namioty). W odróżnieniu od komercyjnej bazy noclegowej, baza namiotowa oferuje noclegi w bardzo niskich cenach oraz zniżki, w tym PTTK. W przeszłości baza prowadziła także kuchnię polową. Historia Baza powstała 1982 roku z inicjatywy Akademickiego Klubu Turystyki z Łodzi, który rozstawił bazę namiotową na przełęczy Chyszówki w Beskidzie Wyspowym. Jednak już następnego roku została ona przeniesiona w Małe Pieniny i w 1983 już pod opieką SKPB rozstawiona została na polanie nieopodal górnego wyjścia z Wąwozu Homole. W tym miejscu funkcjonowała przez dwa następne sezony letnie, by w 1985 zająć obecną lokalizację, czyli na Polanie Rówienka. Szlaki turystyczne W bezpośrednim sąsiedztwie bazy przebiegają dwa szlaki: pieszy: Jaworki – Wąwóz Homole – Dubantowska Polana – Jemeriska – Za Potok – Polana pod Wysoką – Wysokie Skałki (1 h 45 min, z powrotem 1h 15 min) konny: pętla z Jaworek obok Jemeriskowych Skał, przez Polanę pod Wysoką, Watrisko, Wierchliczkę, przełęcz Rozdziela i rezerwat przyrody Biała Woda, a w górnej części polany: pieszy w odległości 900 m: Polana pod Wysoką – Schronisko pod Durbaszką, skrzyżowanie szlaków pod Wysokim Wierchem – Szafranówka. Przypisy Linki zewnętrzne Aktualna strona internetowa bazy Archiwalna strona internetowa bazy. jaworki.skpb.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-09)]..
Baza namiotowa w Podwilku

Studencka baza namiotowowa „Madejowe Łoże” w Podwilku powstała w lipcu 1989 roku z inicjatywy Studenckiego Klubu Górskiego i Oddziału Międzyuczelnianego PTTK. Należy do Unii Baz Namiotowych oraz do Studenckich Baz Namiotowych. Jest czynna w lipcu i sierpniu. Położenie Baza jest położona w dolinie Bębeńskiego Potoku, u stóp Madejowej, ok. 1,5 km od Podwilka. Znajduje się ok. 3 km od niebieskiego szlaku turystycznego wiodącego z Policy przez Przełęcz Spytkowicką, Żeleźnicę i Przełęcz Sieniawską (stacja PKP Pyzówka) na Stare Wierchy w Gorcach. Jak dotrzeć od przystanku PKS Podwilk (zobacz w wikimapii) Kościół (ok. 20 min.) od niebieskiego szlaku turystycznego Polica – Stare Wierchy (30 – 40 min.) Noclegi namioty typu NS namioty 3- lub 4-osobowe możliwość rozbicia własnego namiotu Wyposażenie kuchnia turystyczna jadalnia (namiot NS) prysznic boisko do badmintona Zobacz też Studenckie bazy namiotowe Linki zewnętrzne Baza namiotowa „Madejowe Łoże”
Baza namiotowa w Radocynie

Baza namiotowa w Radocynie – studencka baza namiotowa, prowadzona przez Studenckie Koło Przewodników Górskich w Krakowie, położona na terenie nieistniejącej wsi Radocyna (w rzeczywistości leży już na terenie wioski Czarne), w dolinie Wisłoki w Beskidzie Niskim. W lipcu 2012 roku baza obchodziła swoje 25-lecie istnienia. Baza oferuje 30 miejsc noclegowych w namiotach bazowych oraz możliwość rozbicia własnych. Na jej terenie znajduje się wiata kuchenna oraz miejsce na ognisko. Woda czerpana jest z pobliskiej rzeki. Czynna jest w okresie letnim (1 lipca – 31 sierpnia). Szlaki turystyczne Folusz – Magura Wątkowska – Bartne – Banica – Wołowiec – Nieznajowa – Radocyna – Konieczna – Przełęcz Dujawa Radocyna – Cmentarz wojenny nr 45 – Lipna Radocyna – Konieczna – Lipna – Czarne – Radocyna Przełęcz Dujawa – Radocyna – Czarne – Jasionka – Krzywa – Banica – Bacówka PTTK w Bartnem – Bartne Bibliografia Strona internetowa bazy [dostęp 2015-06-04] Informacje na stronie www.chatki.yoyo.pl dostęp [2012-06-21]
Bazalt Gracze

Kopalnia Bazaltu Gracze – jest jedną z najstarszych tego typu kopalni w Polsce. Jej historia sięga XVI wieku. Kopalnia wydobywa materiał z jednego z kilku okolicznych ostańców denudacyjnych trzeciorzędowych wulkanów, mających charakter twardzieli zbudowanych z odpornych na denudację skał bazaltowych. Kamieniołom ten, pierwotnie należał do władających tymi ziemiami od XV wieku hrabiów Pücklerów z pobliskiego Szydłowca Śląskiego. Na większą skalę wydobycie Graczach rozpoczęto około 1850 roku. Znacząco na rozwój kopalni wpłynęło wybudowanie pod koniec XIX wieku przebiegającej przez Gracze linii kolejowej Szydłów – Lipowa Śląska, wraz z miejscową stacją kolejową. Mechanizację kopalni rozpoczęto w 1927 roku, w 1929 roku uruchomiono produkcję kruszyw bazaltowych (tłucznie, klińce). Kopalnia była stale wydzierżawiana, a w latach międzywojennych XX wieku zarządzał nią Erhard Zernik, który firmę rozsławił jako „Zakłady bazaltu i tłucznia Zernik-Gracze”. Później obok zakładu tłucznia przy stacji kolejowej w Graczach założono firmę „Hydraulit AG.” – mały zakład, w którym z bazaltowego miału i smoły produkowano materiał do budowy nawierzchni dróg. W 1939 roku zakład ten wraz z kamieniołomem przejęła firma Loesch & Co. z Opola, wtedy też uruchomiono produkcję grysów, która do chwili obecnej stanowi podstawę działalności kopalni. W tych czasach załoga kamieniołomu liczyła około 400 pracowników. Ze stacji kolejowej w Graczach wywożono codziennie do 100 wagonów kolejowych tłucznia i różnych innych kamieni a roczna produkcja sięgała 400 tysięcy ton. Po II wojnie światowej kopalnia w Graczach rozpoczęła produkcję w maju 1946 roku, będąc firmą państwową aż do prywatyzacji w 1997 roku, kiedy to z dniem 1 kwietnia stała się spółką z wyłącznym udziałem pracowników kopalni. Położenie geograficzne kopalni oraz wysoka jakość skały czyni ją najbardziej atrakcyjną dla odbiorców ze środkowej i południowo-wschodniej Polski, z uwagi na to, że złoże „Gracze” jest jednym z dwóch najbardziej na wschód wysuniętych polskich złóż bazaltu. Bibliografia Strony kopalni Bazalt-Gracze Mariusz i Elżbieta Woźniak: Przemysł i rzemiosło powiatu niemodlińskiego do 1945 roku.
Bazar Szembeka

Bazar Szembeka, zwyczajowo Szembek – bazar w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Historia i położenie Bazar znajduje się na warszawskim Grochowie w dzielnicy Praga-Południe w pobliżu placu Piotra Szembeka, między ulicami: Gdecką, Komorską i Zamieniecką. Historia targowiska przy placu Szembeka sięga dwudziestolecia międzywojennego. Działało ono również podczas okupacji niemieckiej. Bazar w obecnej lokalizacji powstał jesienią 1944 roku i był miejscem ożywionego handlu w okresie PRL. W 2002 roku na terenie bazaru powstał jednopiętrowy pawilon handlowy z parkingiem podziemnym. W latach 2014–2016 na większej części bazaru powstało Centrum Handlowe Szembeka, będące integralną częścią targowiska. Zobacz też Przypisy
Bazylika kolegiacka św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu

Bazylika kolegiacka św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu – kościół halowy w Olkuszu, wybudowany w pierwszej połowie XIV wieku w stylu gotyckim. Historia Farę miejską na miejscu wcześniejszego kościoła zbudowano w pierwszej połowie XIV wieku dzięki fundacji króla Kazimierza Wielkiego. Świątyni nadano formę hali z pięcioma przęsłami, trzema nawami i wydłużonym prezbiterium z płaskim zamknięciem. Ze współczesnych sobie realizacji architektonicznych kościół w Olkuszu przypomina oba kościoły w Lewoczy na Spiszu. Nie jest wykluczone, że prezbiterium powstało już w XIII wieku, co sugeruje skrzywienie jego osi wobec halowego korpusu. W XV wieku do południowej ściany dobudowano kaplicę św. Anny. Także w XV wieku dobudowano zakrystię i skarbiec od północy. W 1612 roku zbudowano od południa kruchtę (przedsionek), a w 1620 roku zbudowano manierystyczną kaplicę Amendziańską (Loretańską) fundacji zamożnego górnika Stanisława Amendy. W XVIII wieku obok kościoła zbudowano kaplicę świętego Jana Kantego. W 1864 roku spłonęły dzwonnica i częściowo kościół. W latach 1903–1913 zbudowano dzwonnicę w stylu neogotyckim wg projektu architekta Sławomira Odrzywolskiego. Siedziba Olkuskiej Kapituły Kolegiackiej od 2001 r. Od roku 2002 świątynia nosi tytuł bazyliki mniejszej. Wnętrze Ołtarz gotycki z 1485 roku zwany Poliptykiem Olkuskim - znajduje się w nawie północnej. Poliptyk składa się z pięciu części: na czterech skrzydłach namalowano szesnaście obrazów ze scenami z życia Marii i Chrystusa, a w części środkowej umieszczono rzeźbę Madonny z Dzieciątkiem z ok. 1480 r. Poliptyk namalowali krakowscy malarze Jan Wielki i Stanisław Stary. Ołtarz główny w stylu renesansowym Ambona z 1639 roku Malowidła ścienne z XIV wieku Renesansowe organy autorstwa Hansa Hummla z lat 1611–1624. Są to jedne z najstarszych w Europie organów zachowane w stopniu bliskim oryginalnemu. Stalle manierystyczne z XVI wieku Chrzcielnica ołowiana z XVI wieku Krzyż Gwarków z XVII wieku, dar olkuskich górników Relikwiarz patrona świątyni, Andrzeja Apostoła. W górnej części ołtarza św. Jana Kantego znajduje się gloria – chmury z promieniami i aniołkami oraz tetragramem w pisowni masoreckiej. Festiwale Odbywają się tu w październiku koncerty w ramach Międzynarodowych Olkuskich Dni Muzyki Organowej i Kameralnej, a także w lipcu Letni Festiwal Organowy. Galeria Przypisy Bibliografia Bazylika św. Andrzeja Apostoła w Olkuszu – oficjalna strona