NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Varso

Varso è un grattacielo situato nella città di Varsavia la cui costruzione è stata completata nel settembre 2022. Attualmente è il grattacielo più alto dell'Unione Europea, il sesto più alto d'Europa. Caratteristiche Proposto nel 2015 e in costruzione dal 2016 al 2022, grazie a un'enorme guglia che ha portato l'altezza da 230 a 310 metri è diventato l'edificio più alto della Polonia e dell'Unione Europea. La struttura è inoltre affiancata da due edifici di altezza inferiore, uno di 103 metri e l'altro di 81. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Varso Tower Collegamenti esterni Sito ufficiale, su varso.com.
Varso

Varso is een complex van kantoorgebouwen met een wolkenkrabber in de Poolse hoofdstad Warschau. De wolkenkrabber is 310 meter hoog en werd ontworpen door Foster and Partners, voor de rest van het complex tekende het Pools architectenkantoor HRA Architekci. De naam van het gebouw komt van het Latijns woord voor Warschau, Varsovia. Zonder antenne meet het bouwwerk 236 meter. Bij de afwerking in 2022 was de toren van Varso het hoogste bouwwerk in Polen, én in de Europese Unie. Die claim was al tijdens het project een streefdoel, het ontwerp met een architecturale hoogte van 310 meter (de mast is een structureel deel van het gebouw) was op 310 meter vastgelegd, om zo de 309,6 m hoge The Shard te overtreffen. Intussen verliet het Verenigd Koninkrijk de EU, wat de claim vereenvoudigde. Het bouwwerk ligt in het stadsdeel Wola op een perceel van 1,72 ha. De grond werd verkocht door Grupa PKP, de in 2001 geprivatiseerde spoorwegbeheerder Polskie Koleje Państwowe aan de ontwikkelaar, het Slowaakse bedrijf HB Reavis, voor 171 miljoen Poolse złoty. Varso bestaat uit drie gebouwen: een hoofdtoren van 230 meter (met een opengewerkte torenspits van 310 meter) en twee zij-wolkenkrabbers met een hoogte van 90 en 81 m. Hun totale oppervlakte bedraagt ca. 140.000 m², waarvan 7.000 m² voor commerciële en dienstenbedrijven. Het totale bouwproject kwam op 2,27 miljard Poolse złoty. Op een hoogte van 230 meter kan men betalend toegang krijgen tot een terras met uitzicht op het panorama van Warschau, wat dubbel zo hoog is dan het observatieplatform in het Paleis van Cultuur en Wetenschap. Op de 46e verdieping is een restaurant gevestigd met een panoramisch uitzicht over de stad. De wolkenkrabber en de twee kleinere torens zijn met elkaar verbonden op de begane grond en het hele complex is verbonden met de ondergrondse galerij van het station Warszawa Centralna. Onder het bouwwerk ligt een vier verdiepingen tellende parkeergarage voor ca. 1100 auto's, 80 motorfietsen en 750 fietsen. De hoofdaannemer was HB Reavis Construction – een bedrijf van de HB Reavis Group. De voorbereidende werken op de werf waren gestart in mei 2016. De investeerder heeft de bouwvergunning in december 2016 verkregen. In dezelfde maand begonnen de bouwwerkzaamheden. In oktober 2017 werd op de bouwplaats een grillig rotsblok van 60 ton opgegraven, als zwerfsteen vermoedelijk door een gletsjer gedeponeerd 1,5 miljoen jaar eerder. De rotsblok bevond zich op een diepte van ongeveer 10 meter. Hij werd met een gespecialiseerde kraan omhoog getrokken en tijdelijk tentoongesteld naast de Nationale Bibliotheek van Polen in het Pole Mokotowskie park. Volgens plannen wordt het rotsblok terug getransporteerd naar de bouwsite, om opgesteld te worden voor de ingang van de wolkenkrabber. De top van het bouwwerk, 310 meter, werd op 21 februari 2021 bereikt.
Varso

Varso — небоскрёб, расположенный в Варшаве в Польше. Самое высокое здание в Польше и в Европейском союзе. История Башня Varso была спроектирована Foster + Partners. Участок для строительства на углу улиц Хмельна и Иоанна Павла II напротив Центрального вокзала Варшавы был приобретён в 2011 году. В 2016 году было получено разрешение на строительство. В начале 2017 года стартовало строительство здания. Первоначально закончить главное здание планировали в середине 2020 года, но из-за пандемии COVID-19 сроки сдачи объекта сдвинулись. В феврале 2021 года здание достигло проектной высоты. Таким образом, оно стало самым высоким зданием в Европейском союзе (и 6-м по высоте в Европе — его опережают пять российских небоскрёбов). Окончательно завершить строительство планировалось в 2022 году. В сентябре 2022 года здание было введено в эксплуатацию. В 2023 году ожидается открытие смотровой площадки. Описание Комплекс будет состоять из трёх зданий, соединённых между собой на уровне первого этажа. Высота главного здания составляет 310 м, включая шпиль высотой 80 м. В здании 53 надземных этажа и 4 подземных. Офисное здание будет обслуживаться двумя двухэтажными лифтами. Основные площади в Varso будут занимать офисы. В небоскрёбе будут расположены две смотровые площадки: одна — на высоте 205 м, а другая — 230 м. С 46-го по 48-й этаж планируется открыть ресторан. В вестибюле небоскрёба высажены деревья. Награды В 2019 году башня Varso была отмечена «BREEAM Awards» как проект, нацеленный на достижение высокого уровня экологичности и энергоэффективности. См. также Список самых высоких зданий Варшавы Список самых высоких зданий Польши Список самых высоких зданий Европы Список самых высоких зданий Европейского союза Примечания Ссылки Официальный сайт Varso Описание башни на официальном сайте Foster and Partners Описание Varso на Emporis.com
Швидве

Швидве (на полски: Świdwie) е езеро в Западна Полша, в Западнопоморско войводство. Езерото се намира в природния резерват Швидве и е разположено по течението на река Гуница. Площта му е 8,9 km². Източници Pommern – Wegweiser durch ein unvergessenes Land – Sonderausgabe, Johannes Hinz. Editorial Flechsig, Augsburgo 2002. ISBN 3-88189-439-X Външни препратки Картата в Гугъл Мапс
Świdwie (See)

Der Świdwie (deutsch: Neuendorfer See) ist ein See in der Ueckermünder Heide, deren Ostteil heute Puszcza Wkrzańska heißt und zur polnischen Woiwodschaft Westpommern gehört. Der Świdwie liegt im äußersten Nordwesten Polens und ist von Stettin aus auf der Woiwodschaftsstraße 115 über Tanowo (Falkenwalde) in 20 Kilometern zu erreichen. Am Rande der Ueckermünder Heide liegt der 890 Hektar große See inmitten eines Naturschutzgebietes. Es ist das Rezerwat Przyrody Świdwie, das eines der 13 von der Ramsar-Konvention 1984 anerkannten Reservate in Polen ist. Am Ufer des Świdwie sind die Dörfer Bolków (Schlangenhorst) im Süden, Węgornik (Aalgraben) im Osten und Zalesie (Sonnenwald) im Norden angesiedelt, die zur Gmina Dobra (Daber) bzw. Gmina Police (Pölitz) im Kreis Police gehören. Durch den See fließt die Gunica (Aalbach), die im Stolsko (Schlosssee) bei Stolec (Stolzenburg) entspringt und nach 35 Kilometern östlich von Jasienica (Jasenitz) in die Oder mündet und eine begehrte Kanustrecke ist.
Świdwie

Świdwie [ˈɕfidvjɛ] (German: Neuendorfer See) is a lake in north-western Poland, and is the site of a nature reserve and a Ramsar site (one of 13 such sites in Poland). The lake is situated in West Pomeranian Voivodeship (in Police County) at the edge of the Wkrzańska Forest. It has an area of approximately 8.9 square kilometres (3.4 sq mi). It lies on the Gunica River. It is also a Natura 2000 EU Special Protection Area. See also Natura 2000 in Poland Ramsar sites in Poland Special Protection Areas in Poland References
Lago Świdwie

El lago Świdwie es un lago en el noroeste de Polonia, constituye el centro de una reserva natural y está reconocido por el Convenio de Ramsar como un humedal de importancia internacional (uno de los 13 que tiene reconocidos Polonia en la Lista Ramsar de humedales de importancia internacional). El lago está ubicado en el voivodato de Pomerania Occidental (en el condado de Police ) muy próximo al bosque Wkrzańska. Tiene una superficie aproximada de 8.9 km², y por él pasa el río Gunica. Bibliografía y enlaces externos Reserva Natural de Świdwie en fotografía satélite Pommern – Wegweiser durch ein unvergessenes Land – Sonderausgabe, Johannes Hinz. Editorial Flechsig, Augsburgo 2002. ISBN 3-88189-439-X
Świdwie (jezioro)

Świdwie (niem. Neuendorfer See) – jezioro o powierzchni ok. 45 ha i średniej głębokości 0,7 m, na Równinie Wkrzańskiej w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie) na skraju Puszczy Wkrzańskiej. Akwen otoczony jest przez około 800 ha terenów podmokłych z bujną roślinnością wodną wchodzących w skład rezerwatu przyrody Świdwie. Przez jezioro przepływa rzeka Gunica. Nad jeziorem lub w jego bezpośredniej bliskości położone są wsie Bolków na południu, Węgornik na wschodzie i Zalesie na północy. Nad jeziorem, w Bolkowie, odkryto relikty społeczeństwa łowieckiego okresu wczesnoholoceńskiego i domniemane sanktuarium szamańskie z okresu mezolitu. Występuje tu 150 gatunków ptaków m.in. łabędzi, żurawi. W 1974 założona została stacja ornitologiczna Polskiego Towarzystwa Zoologicznego, która rocznie przeprowadza badania i obrączkowanie ok. 5 tysięcy ptaków. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Świdwie na fotografii satelitarnej w serwisie maps.google.com Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny Świdwie w serwisie ekologia.szczecin.pl Dwoje pośród ptaków – sekwencja z Polskiej Kroniki Filmowej, 1975
Kamionka (jezioro w województwie warmińsko-mazurskim)

Kamionka (dawna nazwa: Solben) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, na zachód od jeziora Pierwój. Nad brzegiem akwenu położona jest wieś Kamionka. Morfometria Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt powierzchnia zbiornika wodnego to 6,1 ha. Według map dostępnych na Geoportalu Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii jezioro położone jest na wysokości 144,5 m n.p.m. Uwagi Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lewinie Brzeskim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Lewinie Brzeskim przy Alei Wojska Polskiego. Funkcjonuje przy nim parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny należąca do dekanatu Brzeg południe w archidiecezji wrocławskiej. Historia Kościół zbudowano w latach 1903-1904 w stylu neoromańskim, za czasów proboszcza Josepha Bennera. Projektantem obiektu był Ludwig Schneider, a autorem wyposażenia wnętrza Herrmann Kügler. Wyposażenie We wnętrzu stoi XVII-wieczny kamienny ołtarz wykonany z piaskowca ze scenami ukrzyżowania. Otoczenie Przy świątyni stoją: pomnik Jana Pawła II i krzyż kamienny z 1879 (niemieckojęzyczny). Na murze wisi płyta upamiętniająca żołnierzy podziemia niepodległościowego z lat 1939-1956: lokalną antykomunistyczną organizację "Podziemny Orzeł Wolności", podpułkownika Alojzego Józekowskiego (Cichociemnego z Lewina Brzeskiego, 1920-2014) i podporucznika Kazimierza Niepla (1922-1968, również Cichociemnego, zmarłego w Lewinie). Płytę, którą zdobi cytat ze Zbigniewa Herberta, ufundowano w 2014 ze zbiórki zorganizowanej przez Fundację Kazimierza Wielkiego z Lublina. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lewinie Brzeskim Kościół parafialny w Lewinie Brzeskim Zdjęcia kościoła parafialnego
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Siechnicach

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Siechnicach – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Siechnicach przy ul. Kościelnej 3. Funkcjonuje przy nim parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Historia Pierwsze starania o budowę kościoła w Siechnicach podjęto w 1963. Zezwolenie otrzymano w 1971 i było ono pierwszym wydanym na Dolnym Śląsku przez władze komunistyczne. W 1972 Oddział Wrocławski Stowarzyszenia Architektów Polskich ogłosił konkurs na projekt obiektu. Zwyciężył projekt architekta Tadeusza Szukały z Wrocławia. 3 sierpnia 1973 rozpoczęto prace budowlane. W 1977 ukończono dach, a w 1978 zawieszono dzwon i ukończono budowę nowej plebanii. 25 października 1981 biskup Tadeusz Rybak konsekrował świątynię. W uznaniu zasług przy budowie ks. Stanisław Danicki otrzymał tytuł kanonika. 1985–1989 zbudowano 31–głosowe organy, w 2002 ukończono witraże. 27 września 2003 kardynał Henryk Gulbinowicz odsłonił pomnik upamiętniający 25. rocznicę pontyfikatu Jana Pawła II i 750. rocznicę powstania Siechnic. Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina w Krzelowie

Kościół p.w. św. Marcina w Krzelowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Krzelowie (powiat wołowski, województwo dolnośląskie). Historia Po raz pierwszy wzmiankowany był już w 1220. Następnie w Liber fundationis episcopatus Wratislawiensis z 1305, oraz w dokumencie wydanym w 1376, przez kardynała Johanna z Wołowa, jest mowa o tutejszym kościele parafialnym. Krzelowski kościół posiadał bardzo duże uposażenie. Do proboszcza należała część wsi, w roku 1845 obejmująca 10 posesji. Obecny kościół zbudowany został w 1860 w modnym wówczas stylu neogotyckim, z klinkierowej cegły, do wysokości okien układanej pasami o dwóch kolorach. Architektura Budowla składa się z nawy, półokrągłego prezbiterium oraz wieży zwieńczonej blaszaną sygnaturką. W kościele znajdują się XVI-wieczne płyty nagrobne, przeniesione z dawnego kościoła. Teren wokół kościoła, pełniący niegdyś funkcję cmentarza, ogrodzony został ażurowym ceglanym murem. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Baborowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny należącej do dekanatu Kietrz, diecezji opolskiej. Historia Obecna świątynia została zbudowana na początku XIX wieku na miejscu spalonej świątyni późnogotyckiej. W 1922 roku została przebudowana w stylu neobarokowym. konsekrował ją biskup ołomuniecki Leopold Prečan w 1924 roku. W 1945 roku budowla została zniszczona. Odbudowana dzięki staraniom pierwszego proboszcza, karmelity trzewiczkowego - O. Marcina Tomasza Hałupki. Rekonsekrowana w 1948 roku. Ołtarze Ołtarz główny wykonany na początku XIX wieku został przekształcony na początku XXI wieku. Nastawa ołtarzowa (retabulum) podzielona jest kolumnami i pilastrami, między którymi są umieszczone posągi Abrahama i Dawida oraz aniołów w zakończeniu. Z lewej i prawej strony na konsolach znajdują się rzeźby świętych apostołów Piotra i Pawła. Ołtarze boczne zostały wykonane na z początku XIX wieku. Lewy jest poświęcony świętemu Antoniemu, a z lewej i prawej strony są umieszczone posagi dwóch świętych rycerzy. W prawym jest umieszczona rzeźba św. Jana Nepomucena, a z lewej i prawej strony są umieszczone przestrzenne przedstawienia św. Szczepana i św. Wawrzyńca. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1897 roku jako opus 481. Stół gry wbudowany centralnie w neogotycką szafę organową. Ostatni remont wykonała firma Kamerton Wiesława Jelenia. Dyspozycja i tabliczki z nazwami głosów nie są oryginalne. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
St.-Josefs-Kirche (Baborów)

Die St.-Josefs-Kirche (Kościół św. Józefa) ist eine römisch-katholische Schrotholzkirche in der schlesischen Ortschaft Baborów (Bauerwitz) in der Woiwodschaft Opole. Das Gotteshaus liegt nördlich des Ortszentrums an der ul. Wiejska auf dem örtlichen Friedhof. Die Kirche ist eine Filiale der Pfarrei Mariä Geburt (Parafia Narodzenia NMP) in Baborów. Geschichte Die Kirche wurde zwischen 1700 und 1702 im Auftrag von Pfarrer Simon Petrus Morloch errichtet. 1890 und 1920 erfolgten Sanierungsarbeiten am Gebäude. Die Kirche steht seit 1964 unter Denkmalschutz. Zwischen 1995 und 1996 erfolgten erneut Sanierungsarbeiten am Gebäude. Architektur und Ausstattung Der Kirchenbau mit dreiseitig geschlossenen Querhäusern wurde auf dem Grundriss eines griechischen Kreuzes errichtet. Die Fassade und das Kirchendach sind verschindelt. An der Südseite der Kirche befindet sich ein kleiner Turm mit Zwiebelhaube und Laterne. Der Innenraum besitzt eine Holztonne mit Rippen und eine reich ausgestattete barocke Inneneinrichtung mit zahlreichen hölzernen Figuren und Ornamenten. Ein Gemälde des Hauptaltars zeigt die Heilige Sippe. Die Orgel stammt aus dem Jahr 1800. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Josef (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 113–114. Einzelnachweise
Kościół św. Józefa w Baborowie

Kościół świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Baborowie. Historia Jest to świątynia drewniana zbudowana w latach 1700–1702 i ufundowana przez księdza Szymona Piotra Motłocha, proboszcza parafii. Drewno dla świątyni zostało ofiarowane przez Katarzynę von Larisch. W 1802 i 1890 roku dach gontowy został wymieniony na łupkowy. Gruntownie budowla była remontowana w latach 1912, 1920, 1995-1996. Od 1946 roku kościołem opiekują się ojcowie karmelici. Architektura Kościół został zbudowany w stylu barokowym i posiada konstrukcję zrębową. Nie jest budowlą orientowaną. Wzniesiono go na podmurówce na planie krzyża greckiego. Świątynia posiada ramiona boczne utworzone przez dwie kaplice pod wezwaniem Aniołów i Matki Bożej Szkaplerznej. Prezbiterium zamknięte trójbocznie posiada boczną zakrystię z lożą kolatorską znajdującą się na piętrze i ramiona transeptu. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, składającym się z łupka. Z przodu na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę (pierwotnie była umieszczona na skrzyżowaniu naw). Nakrywa ją blaszany hełm baniasty z latarnią i chorągiewką z datą „1700”. Wnętrze nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym. Podłoga jest złożona z drewnianych desek. Chór muzyczny posiada parapet z wystawką w części środkowej i jest podparty dwoma słupami. Na chórze jest umieszczony prospekt organowy wykonany około 1800 roku. Ściany i strop są ozdobione polichromią barokową wykonaną na początku XVIII wieku przez Krauzego. Przedstawione są na niej Święty Józef z Dzieciątkiem i anioły w prezbiterium. W nawie są przedstawieni: Święty Michał Archanioł, Anioł Stróż z pielgrzymem, Matka Boska rozdzielająca szkaplerze na tle góry Karmel, Męczeństwo Świętej Barbary. Całość dopełniają: ornament roślinny i aniołki trzymające tablice z cytatami. Wyposażenie reprezentuje głównie styl barokowy i zostało wykonane na początku XVIII wieku. Należą do niego: ołtarz główny i cztery ołtarze boczne, polichromowana ambona, liczne rzeźby i obrazy (między innymi autora polichromii), 14 obrazów Stacji Drogi Krzyżowej na ścianach, żyrandol drewniany. Nad progiem została umieszczona data budowy. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Woli Michowej

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Woli Michowej – rzymskokatolicki obiekt sakralny, drewniany, zbudowany w 2010 w Woli Michowej. Kościół zastąpił wybudowaną w latach powojennych drewnianą kaplicę. Pełni funkcję kościoła filialnego parafii w Nowym Łupkowie. Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, s. 209, ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Wola Michowa Informacje na stronie twojebieszczady
Kościół św. Jana Chrzciciela w Krerowie

Kościół św. Jana Chrzciciela – zabytkowy kościół parafialny, zlokalizowany w południowej części Krerowo (powiat poznański). Stanowi najstarszą budowlę we wsi. Historia Kościół zbudował we wsi Jan IV z Kępy w 1344. Kościół w stylu gotyckim wzniesiono w XVI wieku. W kolejnych wiekach ulegał renowacjom i przebudowom - najpoważniejszym w 1677, kiedy to groził ruiną i w wieku XIX. Podczas II wojny światowej wnętrze zostało doszczętnie wypalone. Zagładzie uległo praktycznie całe wyposażenie. Prace nad rekonstrukcją obiektu zakończyły się w 1960. Architektura i otoczenie Obiekt jest murowany (czerwona cegła), jednonawowy. Otoczony ceglanym murem. Wewnątrz muru stare lipy i XIX-wieczna dzwonnica z sygnaturką. Cmentarz Wewnątrz murów zlokalizowany jest stary cmentarz, na którym pochowano m.in.: ks. Walentego Brodzińskiego (1799-1889), ks. Franciszka Górczyńskiego (zm. 11 listopada 1940) – ofiarę KL Gusen, ks. Piotra Turkowskiego (1836-1915), ks. Ignacego Boińskiego (zm. 30 marca 1792), Stanisława Kulczyńskiego (1895-1936), powstańca wielkopolskiego, Jana Kulczyńskiego (1902-1937), doktora medycyny. Przypisy
Church of the Nativity of the Blessed Virgin Mary, Głubczyce

The Church of the Nativity of the Blessed Virgin Mary in Głubczyce, Poland, is a Gothic brick church, part of the Roman Catholic Diocese of Opole. The church was built in 1240 and further expanded in the fourteenth century, as well as in between 1903 and 1907 by architect Max Hasak. The present interior of the church originates from the 1903–1907 building work. The church contains a plethora of architectural distinctiveness, such as the southern frontal Baroque-topped tower, three early-Gothic stone portals from the thirteenth century and a transept crosswise nave. References
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Głubczycach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Głubczyce diecezji opolskiej. Historia i architektura Świątynia została zbudowana w stylu gotyckim w XIII wieku, następnie została rozbudowana w XIV wieku. W 1535 odbyło się tu pierwsze nabożeństwo luterańskie, a w 1541 ostatnie w dobie reformacji katolickie. W 1559 oddano do użytku dzwon odlany przez Hansa Biberlicha (pękł w 1808). W drugiej połowie XVI wieku nadbudowano dwie kondygnacje wieży południowej i od południa dobudowano kaplicę św. Barbary, gdzie w 1595 pochowano Barbarę Bieroldis. W 1633 do kościoła powrócił proboszcz katolicki. W 1679 zbudowano parterową plebanię w miejscu zamku Przemyślidów. W 1691 odsłonięto nowy ołtarz główny w stylu barokowym, a w początku XVIII wieku przebudowano emporę organową. W 1766 uruchomiono nowe organy z warsztatu A. Eberharda, a w 1773 ułożono kamienna posadzkę w miejsce ceglanej. W 1825 wzniesiono obecna plebanię, a w rok później położono nowy dach. Generalny remont przeprowadzono w 1828, a w latach 1830-1831 zlikwidowano cmentarz na placu Kościelnym i wstawiono do świątyni nowe organy z lokalnego warsztatu J.M.V. Haasa. W 1871 na wieżę trafi stary zegar z ratusza. W latach 1903–1907 obiekt przebudowano według projektu Maxa Hasaka, a w 1911 poświęcił go arcybiskup ołomuniecki František Saleský Bauer. Wyposażenie Wyposażenie budynku powstało w II połowie XIX wieku i w latach 1903-1907. Kościół posiada zabytkowe elementy architektoniczne: nadbudowane w późniejszych latach wieże frontowe (wieża południowa jest nakryta barokowym dachem hełmowym), trzy wczesnogotyckie kamienne portale z XIII wieku, transept (nawa poprzeczna), laskowaty szczyt frontowy. W części zabytkowej budynku można obejrzeć: wczesnogotycki trzynawowy korpus z kruchtą przy wejściu, kamienne dekoracje o motywach roślinnych umieszczone w nawach kościoła, służki z kapitelami kostkowymi znajdujące się w kruchcie pod wieżą prezbiterium. Organy Na emporze nad wejściem głównym stoją organy o 57 głosach o numerze Opus 1422 powstałe w warsztacie organmistrzowskim Gebrüder Rieger z Karniowa (niem. Jägerndorf) w 1907 roku. Instrument posiada trzy manuały oraz pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Organy wraz z prospektem figurują w rejestrze zabytków. Przypisy Bibliografia PRIX, Dalibor. Středověký městský kostel Panny Marie v Hlubčicích. Průzkumy památek. 2003, rok. X, num. 2, s. 3-62. ISSN 1212-1487. (czeski, niemieckie resumé)