NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Idziego w Brzeźniu

Kościół świętego Idziego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złoczew diecezji kaliskiej). Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1755–1761. Ufundowana została przez Kazimierza Błeszyńskiego, chorążego sieradzkiego oraz jego małżonkę Teresę ze Strusiów. Budowla reprezentuje styl późnobarokowy i została zaprojektowana przez włoskiego architekta Guido Antonio Longhiego z Viggiù. Świątynia została poświęcona w 1758 roku przez księdza proboszcza Ignacego Piotra Ścibor-Bogusławskiego, kanonika łęczyckiego i dziekana dekanatu warckiego. W latach 1896–1902 proboszcz Kacper Kobyliński, korzystając z własnych środków, rozbudował kościół o dwie nawy boczne, dach pokrył blachą cynową, wstawił żelazne okna i wykonał terakotową posadzkę. Zakupił także do świątyni 14 obrazów przedstawiających Drogę Krzyżową i wprowadził w parafii nabożeństwa pasyjne We wnętrzu budowli jest umieszczone wyposażenie w stylu barokowym oraz polichromie wykonane przez Aleksandra Przewalskiego. Godnym uwagi jest również znajdujące się w nawie głównej marmurowe epitafium z portretem fundatora umieszczonym na blasze. Przypisy
Kaplica cmentarna w Białyninie

Kaplica cmentarna św. Rocha w Białyninie – kaplica cmentarna zlokalizowana na cmentarzu parafialnym we wsi Białynin w województwie łódzkim (powiat skierniewicki). Historia i architektura Nieorientowany, jednoprzestrzenny, drewniany obiekt stoi na osi głównego wejścia do nekropolii, w najwyższym punkcie cmentarza. Jest ustawiony na kierunku zachód-wschód. Zbudowano go w XIX wieku w konstrukcji wieńcowej, na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętą częścią ołtarzową. Jest oszalowany deskami pionowymi z lisicami. Okna znajdują się w ścianach bocznych (po jednym na ścianę). Elewacja frontowa jest symetryczna, jednoosiowa, flankowana dwiema kolumnami dźwigającymi wypuszczony okap z trójkątnym szczytem. Na kalenicy posadowiona jest sygnaturka z arkadowymi otworami zwieńczona ostrosłupowym, sześciobocznym hełmem i krzyżem. Dach jest dwuspadowy, pokryty blachą, z okapem, który wspiera się na kroksztynach. Gotycki, XVI-wieczny drewniany, ostrołukowy portal z drewna dębowego wbudowany w elewację frontową ma prostokątne obramowanie z maswerkami, na których wyrzeźbiono stylizowane głowy zwierząt. Jest on jedyną pozostałością po dawnej, późnośredniowiecznej, modrzewiowej świątyni stojącej dawniej we wsi (po drugiej stronie szosy), zastąpionej obecnym neoromańskim kościołem z lat 1908–1910. Maswerkowo-przezroczowe zwieńczenie tego portalu zawierające motywy zoomorficzne stanowi wyjątkową pozycję w polskiej późnośredniowiecznej plastyczno­-architektonicznej dekoracji drewnianej. Wnętrze kaplicy przykrywa drewniany strop. Galeria Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Mikołaja w Słupi

Kościół Przemienienia Pańskiego i świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Mikołaja w Słupi (dekanat Skierniewice – św. Jakuba diecezji łowickiej). Jest to świątynia, wybudowana w latach 1763–1774 i ufundowana przez księdza Marcina Biechowskiego kanonika łowickiego. Restaurowana była w 1862 roku. Remontowano ją w 1958 roku – wymieniono wówczas pokrycie dachu i w 1965 roku – wtedy fasada została oszalowana. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębowej. Świątynia jest orientowana, do jej budowy użyto drewna modrzewiowego. Posiada mniejsze prezbiterium, w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku i przodu nawy są umieszczone kruchty. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z prostą linią parapetu, na chórze jest umieszczony klasycystyczny prospekt organowy, powstały w 1856 roku w firmie Kamińskiego. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem i rzeźbami Matki Bożej Bolesnej i Świętego Jana, powstałymi w 2 połowie XVIII stulecia. Podłoga została wykonana z desek. Ołtarz główny, reprezentuje styl późnobarokowy, natomiast dwa ołtarze boczne - styl barokowo – klasycystyczny i pochodzą z 1896 roku. Chrzcielnica w stylu barokowym, powstała w 1 połowie XVIII wieku i posiada kształt anioła podtrzymującego czarę. W oknach prezbiterium sa wprawione dwa witraże z końca XIX stulecia. Przypisy
Kościół św. Rocha w Konopnicy

Kościół świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Osjaków archidiecezji częstochowskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1642 roku na miejscu wcześniejszego Kościoła. Ufundowana została przez starostę spicymierskiego Hieronima Konopnickiego. Od 1673 do 1864 roku była w posiadaniu zakonu Paulinów, sprowadzonych do Konopnicy z Częstochowy przez arcybiskupa Jana Wężyka. Rok po wybuchu powstania styczniowego skasowano kościół i dobra klasztorne. Ostatni z zakonników – administrator, przebywał w Konopnicy do momentu swej śmierci w 1876 roku. Architektura i wnętrze Świątynia reprezentuje styl wczesnobarokowy. Nie jest otynkowana. Została zbudowana na planie prostokąta. Jej prezbiterium jest półkoliście zamknięte. Budowlę nakrywa dach dwuspadowy. Wewnątrz kościoła jest umieszczony herb i portret fundatora Hieronima Konopnickiego otoczony herbami: Jastrzębiec, Pomian, Poraj i Korab. Kościół posiada barokowy wystrój wnętrza. Należą do niego: ołtarz główny, reprezentujący styl późnobarokowy, wykonany w 1786 roku, ozdobiony obrazem patrona parafii św. Rocha, dwa ołtarze boczne – Przemienienia Pańskiego i Świętej Rodziny Chrystusowej (obraz z ołtarza Świętej Rodziny jest dziełem włoskiego artysty Filipa Castalodiego) oraz pozostałe ołtarze dedykowane: Najświętszej Maryi Pannie Częstochowskiej, św. Antoniemu Padewskiemu i Aniołom Stróżom. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Mokrsku

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mokrsko archidiecezji częstochowskiej) Historia Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1626 roku. Następnie ta późnobarokowa budowla została w 1629 roku powiększona poprzez przedłużenie nawy – najpierw była to konstrukcja drewniana, a później murowana (mur ceglany). Do rozbudowy świątyni przyczynił się Aleksander Kożuchowski, sędzia grodzki krakowski. Część drewniana nawy została zastąpiona wtedy murem ceglanym. Sklepienie w prezbiterium zostało ozdobione późnorenesansową dekoracją sztukatorską w typie lubelsko-kaliskim. Kolejna rozbudowa świątyni została wykonana pod koniec XVIII wieku. Od strony zachodniej nadbudowana została wysoka wieża w stylu barokowym o wysokości 31 metrów, zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Budowla posiada przypory. Okna kościoła są półkoliście zakończone. Prezbiterium jest nieco węższe w stosunku do nawy. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi; na niższym znajduje się sygnaturka zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Oryginalnie kościół nakryty był gontem, obecnie pokrywa go dach ceramiczny. Prezbiterium i nawa do ambony zostały zbudowane z kamienia i są nakryte betonowymi sklepieniami kolebkowymi z lunetami. W nowszej, murowanej, wzniesionej z cegły części, obejmującej pozostałe nawy, są umieszczone drewniane stropy o pozornym sklepieniu kolebkowym. Budowla w latach 1924–1925 i powojennych była remontowana. Konsekrowana została przez biskupa Zdzisława Golińskiego w dniu 19 kwietnia 1959 roku. Dzięki staraniom księdza Władysława Praskiego w 1971 roku zostały odnowiono ołtarze, a w 1972 roku – dwie wieże, natomiast w 1974 roku została dobudowana boczna kaplica. Wnętrze i wyposażenie Świątynia posiada wyposażenie w stylu późnobarokowym. Ołtarze i ambona z bogatą snycerką powstały w II połowie XVIII wieku. Ciekawy jest ołtarz główny, ozdobiony obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem. Z jego lewej i prawej strony są umieszczone rzeźby św. Anny i św. Joachima, a także wyeksponowane są okazałe postacie: Gabriela Archanioła i św. Michała przebijającego włócznią smoka. Górna część ołtarza jest zwieńczona owalnym obrazem, z wizerunkiem Trójcy Świętej w otoczeniu aniołów. W lewym bocznym ołtarzu znajduje się obraz "NMP Niepokalanie Poczęta", z którego lewej i prawej strony są umieszczone rzeźby dwóch nierozpoznanych świętych (nie posiadają przynależnych im atrybutów)Ołtarz ukoronowany jest wizerunkiem Stwórcy siedzącego na kuli ziemskiej w towarzystwie dwóch putt i obłoków. W środkowej części prawego ołtarza znajduje się obraz św. Stanisława (powstał w 1934 roku i jest dziełem Karola Dąbrowskiego). Z lewej i prawej strony obrazu usytuowane są rzeźby przedstawiające św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus oraz św. Jana Nepomucena z biretem na głowie, krzyżem i palmą w ręku. W górnej części ołtarza jest umieszczony obraz św. Tekli, powyżej którego znajduje się Duch Święty, ukazany pod postacią Oka Opatrzności. Organy wybudowała firma Scheffler w 1791 roku. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Popowicach

Kościół Wszystkich Świętych w Popowicach – rzymskokatolicki drewniany kościół filialny typu wieluńskiego zlokalizowany w Popowicach w województwie łódzkim, w powiecie wieluńskim. Został wpisany do rejestru zabytków 20 grudnia 1967 pod numerem 950/148/A. Historia Obiekt pochodzi z około 1520, natomiast wieża z przełomu XVII i XVIII wieku. Był poddawany remontom i renowacjom w latach 1730, 1753 i 1981–1984. W lutym 2025 rozpoczął się remont kościoła, który obejmował wymianę szalunku na zewnątrz budynku, wzmocnienie podmurówek oraz zamontowanie nowych rynien i okapników. Remont ten był wspólną inwestycją gminy Pątnów oraz ks. proboszcza Mariana Kozłowskiego. Architektura Późnogotycki (odmiany wielkopolskiej) obiekt jest orientowany, jednonawowy, konstrukcji wieńcowej, wzniesiony z drewna modrzewiowego bez użycia gwoździ metalowych. Trójbocznie zamknięte prezbiterium z zakrystią jest węższe od nawy. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej jest niższa od bryły świątyni i zwieńczona dachem namiotowym krytym gontami. Kruchtę umieszczono z boku nawy. Dach nad nawą jest również kryty gontem i zwieńczony sygnaturką z baniastym hełmem. Portal wejściowy jest późnogotycki i ma łuk typu ośli grzbiet. Wnętrze i otoczenie Wnętrze kryte jest płaskim stropem. Ściany od wewnątrz wykładane są sosnową boazerią. Chór wsparty jest na dwóch słupach. Na belce tęczowej umieszczony jest XVII-wieczny krucyfiks. Renesansowy ołtarz pochodzi z XVI wieku. Wisi w nim obraz Popowickiej Matki Bożej Miłosierdzia z krwawymi łzami. Ołtarze boczne pochodzą z pierwszej połowy XVIII wieku. Więźba dachowa typu storczykowego z kratownicą zachowana jest w pierwotnej formie. Pozytyw organowy wybudował Simon Stephanides w 1732 roku. Instrument z miechem magazynowym wbudowanym w podstawę szafy organowej został wyłączony z użytkowania oraz później przesunięty w głąb chóru muzycznego. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z dwoma zautomatyzowanymi dzwonami. Zostały wykonane w 1978 roku, w Odlewni dzwonów Braci Kruszewskich, w Węgrowie. Noszą imiona: św. Izydora oraz Maryi – Matki Bożej Częstochowskiej. Dodatkowo na małej wieżyczce kościoła wisi nieużywana sygnaturka, posiada napęd ręczny. Wokół kościoła rośnie starodrzew. Legenda i inne informacje Według lokalnej legendy krwawe łzy na obrazie Matki Boskiej powstały, gdy wojska napoleońskie zaadaptowały kościół na stajnię. Na terenie wokół kościoła usytuowany był cmentarz, gdzie pochowany został Maciej Żubr, jeden z bohaterów historycznej powieści Wacława Gąsiorowskiego „Huragan”. Galeria Przypisy Bibliografia Ciekliński Z., Zabytki ziemi wieluńskiej, Łódź 1963 Hohensee-Ciszewska H., Wolff B., Powiat wieluński, Katalog zabytków sztuki w Polsce: województwo łódzkie, pod red. J. Łozińskiego, t. II, z. 12 Olejnik T., Wieluń i okolice, Łódź 1980 Różalska E. K., Drewniana architektura sakralna Środkowej Europy
Kościół Bożego Ciała i św. Stanisława Biskupa w Modlnej

Kościół Bożego Ciała i św. Stanisława Biskupa w Modlnej – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Modlna, w województwie łódzkim (powiat zgierski). Funkcjonuje przy nim parafia Bożego Ciała i św. Stanisława Biskupa. Historia Parafię we wsi erygowano prawdopodobnie w XV wieku. Obecna świątynia pochodzi z końca XVI wieku lub z XVII wieku. W 1886 została gruntownie odnowiona. Architektura Jednonawowy kościół jest drewniany (oszalowany), wzniesiony w konstrukcji wieńcowej. Prezbiterium zlokalizowane jest od północy i ma dobudowaną zakrystię. Od południa do świątyni przylega murowana kaplica Warszyckich z około 1660 (lub w 1634), oddzielona wewnątrz kutą kratą. Dach ma więźbę typu storczykowego i dach kryty gontem z sygnaturką zwieńczoną baniastym hełmem z krzyżem. Obiekt jest ogrodzony murowanym parkanem, w którego południowo-zachodni narożnik wbudowano w 1905 masywną dzwonnicę parawanową z dwiema arkadami i dwoma spiżowymi dzwonami. Wyposażenie W barokowym ołtarzu głównym wisi obraz Matki Boskiej i św. Stanisława Biskupa (wizerunek Maryi wyobraża zwykłą dziewczynę ze wsi, stąd mieszkańcy nazywają ją Matką Boską Modlińską). Ambona (barok), kropielnica (XV wiek) i chrzcielnica są kamienne. Świątynia dysponuje organami pneumatycznymi i dwoma barokowymi krucyfiksami (XVIII wiek). Stacje Drogi Krzyżowej wymalowano na płótnie. We wnętrzu kaplicy znajduje się renesansowy, przyścienny, kamienny nagrobek Mateusza Warszyckiego z leżącą postacią rycerską w zbroi naturalnych rozmiarów. Na zewnętrznych ścianach kaplicy umieszczone są epitafia zmarłych w wieku XIX Ostrowskich i Coskich (lokalnych dziedziców). Galeria Przypisy
Pałac w Bratoszewicach

Pałac w Bratoszewicach – zabytkowy pałac we wsi Bratoszewice. Pałac wybudowany dla Kazimierza Henryka Rzewuskiego herbu Krzywda w latach 1921-1922 według projektu Juliusza Nagórskiego z 1916. Prace wykończeniowe trwały do 1927. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego z pierwszej ćwierci XX w., w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Cieleśnica Palace

Cieleśnica Palace (Polish: Cieleśnica-Pałac) is a palace in the village of Cieleśnica, in Biała County, Lublin Voivodeship, in eastern Poland near the border with Belarus. History Early history Ownership records show the land on which the palace was eventually constructed were part of an estate owned by the Andruszkiewicz family during the 15th century. In 1526 the estate passed into the hands of the Cieleśnicki family who established a farm at the site and from whose name the present name of the site originates. In 1630 the farm was bought by Aleksander Ludwik Radziwiłł, a Polish-Lithuanian nobleman. Construction of the palace In 1810 the farm was sold by the Radziwiłłs to Andrzej Serwiński for 360,000 złoty. Serwiński, had been secretary to Michał Kazimierz Ogiński, the Grand Hetman of Lithuania, and had studied architecture in Italy, had inherited a fortune of 1,500 ducats in Ogiński's will. This, together with profits made from leasing the land of Michał Walicki, an associate from his travels around Europe who had been a functionary of the Polish Kingdom and was known as a researcher and philanthropist, enabled Serwiński to purchase the farm and have a palace constructed there. The palace was constructed in Italian style, and furnished at the time of construction. An orangery and landscape garden were also created for the palace. Modern history In the 1880s the palace passed through marriage into the hands of the Rosenwerth-Rużyczka family (also called Różyczka de Rosenwerth) through a marriage of Maria Serwiński to Henryk Rosenwerth-Rużyczka, whose son Stanisław Rosenwerth-Rużyczka went on to own it. The palace was looted during the Second World War, and was nationalised under the communist regime in Poland. Under the communists the palace became "a place for creative work for architects and cultural workers" and also as entertainment facilities for the local state farm. In 2009 the palace was sold by the local authorities to Barbara and Dariusz Chwesiuk, who opened a hotel there in 2013. References
Kościół św. Anny w Tucznej

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Terespol diecezji siedleckiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1879–1882. Projekt budowli przygotował Maksymilian Pawłowski w 1878 roku. Do kościoła została przeniesiona większość wyposażenia z zamkniętego kościoła św. Anny w Kodniu. Przewodniczącym komitetu budowy był Józef Grabowski, dziedzic Wólki Zabłockiej. W latach 1945–1946 został wykonany generalny remont świątyni, uszkodzonej podczas wojny pociskami artyleryjskimi, następny został przeprowadzony w 1975 roku. Budowla reprezentuje styl eklektyczny, z elementami stylów: neogotyckiego i neoromańskiego. Jest świątynią murowaną, wzniesioną z cegły i otynkowaną, osadzoną na granitowym cokole. Przodem jest zwrócona w stronę wschodnią. Posiada plan prostokąta, składa się z pięcioprzęsłowej nawy, zamkniętego trójbocznie prezbiterium, po bokach którego są umieszczone niższe, prostokątne zakrystie, i wysokiej wieży z przodu na osi. Fasada kościoła jest trzyosiowa, wieża na rzucie kwadratu, posiada ścięte narożniki i cztery kondygnacje. Dwie dolne kondygnacje posiadają skarpy. Wejście główne znajdujące się w przyziemiu jest otoczone uskokowym portalem z dwiema parami kolumienek o kostkowych kapitelach i półkolistym tympanonem, który ujęty jest profilowaną archiwoltą. Powyżej trójkątnego szczytu, który jest zwieńczeniem dolnej kondygnacji wieży, jest umieszczone wysokie, półkoliście zamknięte okno. W trzeciej i czwartej kondygnacji znajdują się zamknięte półkoliście, zdwojone przeźrocza. Elewacje wieży zakończone są gzymsem opartym na kroksztynach, wyłamanym trójkątnie na osi. Po jej bokach są umieszczone niższe, dwukondygnacyjne wieżyczki, na dole kwadratowe, a na górze ośmiokątne. Elewacje boczne świątyni posiadają podziały ramowo-pilastrowe. Dachy pokryte są blachą, nad nawą i prezbiterium są dwuspadowe (ten drugi jest zakończony trójbocznie), natomiast nad zakrystiami pulpitowe. Nad zachodnim szczytem nawy jest umieszczone murowane wrzeciono na sygnaturkę. Wieże posiadają ostrosłupowe dachy hełmowe, środkowy zakończony jest krzyżem, umieszczonym na kuli. Wewnątrz nawę nakrywa beczkowy strop z ozdobną więźbą z ażurowymi podporami, prezbiterium jest nakryte sklepieniem kolebkowym z głębokimi lunetami i półkolistym zamknięciem. Łuk tęczowy ma kształt półkolisty. Okna zamknięte są półkoliście, w zakrystiach posiadają nadwieszone, prostokątne zamknięcia, w bocznych ścianach prezbiterium znajdują się okulusy. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Górecku Kościelnym

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Górecku Kościelnym – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny 2. połowy XVIII wieku w Górecku Kościelnym w powiecie biłgorajskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubelskiego, należący do dekanatu Józefów diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Parafia w Górecku Kościelnym powstała w 2. połowie XVII wieku w związku z kultem św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Na miejscu objawień św. Stanisława ordynat Marcin Zamoyski zlecił budowę kaplicy ku jego czci. W 1668 roku sprowadził do parafii franciszkanów konwentualnych z Zamościa, którym powierzył opiekę duszpasterską. Na początku XVIII wieku kościół i budynek klasztorny zostały spalone podczas potopu szwedzkiego. Odbudowę wsparł ordynat Tomasz Józef Zamoyski, a nową świątynię ukończono w 1768 roku dzięki fundacji ordynata Jakuba Zamoyskiego. Konsekracji kościoła dokonał biskup Melchior Jan Kochnowski w 1778 roku. W latach 1897–1898 kościół przedłużono o 8 metrów i dobudowano wieżę, a w 1927 roku przeprowadzono gruntowny remont, który obejmował ozdobienie wnętrza boazerią i oszalowanie zewnętrznych ścian. W 1968 roku kardynał Karol Wojtyła przekazał autentyczne relikwie św. Stanisława, które zostały umieszczone w kościele. Wnętrze kościoła Świątynia w Górecku Kościelnym zbudowana z drewna modrzewiowego i oszalowana deskami posiada trzy nawy. Główna nawa, prostokątna i nieco wyższa od bocznych, wspiera się na drewnianych słupach. W kościele zastosowano sklepienia kolebkowe. Pomiędzy prezbiterium a nawą główną znajduje się belka tęczowa z barokowym krzyżem z połowy XVIII wieku. Wnętrze kościoła jest bogato zdobione. Znajdują się w nim barokowe i rokokowe ołtarze oraz chrzcielnica. Główny ołtarz zdobi obraz św. Stanisława oraz obraz Matki Boskiej Anielskiej. Ambona wykonana w stylu rokokowym, a na chórze znajdują się 12-głosowe organy wykonane w 1906 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Potoku Górnym

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnogród diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Obecna świątynia w stylu barokowym została wzniesiona w latach 1743−1754, głównie z fundacji ówczesnego proboszcza, księdza Grzegorza S. Jastrzębskiego, Teresy Zamoyskiej i Grabińskich. Budowla została konsekrowana w dniu 11 lipca 1754 roku przez biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego. Kościół był remontowany w 1922 i 1935 roku. Podczas remontu w latach 1936−1939 został wykonany nowy sufit żelbetonowy, natomiast dach został pokryty blachą. W 1956 roku świątynia została odnowiona we wnętrzu i na zewnątrz (wówczas została zamalowana stara polichromia). W latach 1958–1960 i 1973 ponownie budowla była odnawiana. W latach 1990−1993 świątynia została gruntownie wyremontowana. Wyposażenie Ołtarze Ołtarz główny Ołtarz główny w stylu barokowym został wykonany w połowie XVIII wieku, jest dwukondygnacyjny, posiada ornamentację regencyjną oraz rzeźby św. Anny, Ignacego Loyoli, Jana Nepomucena i Symeona. W zwieńczeniu jest umieszczony Bóg Ojciec z obrazami: chrztu Pana Jezusa (z dawnej świątyni drewnianej) oraz św. Kazimierza Królewicza z tego samego okresu. Na tabernakulum znajduje się obraz Ostatniej Wieczerzy. Ołtarze boczne Na dwóch ołtarzach bocznych powstałych w połowie XVIII wieku są umieszczone rzeźby w stylu rokokowym proroków, świętych i aniołów oraz obrazy: Matki Boskiej Szkaplerznej namalowany w 1609 roku i św. Michała Archanioła powstały w XVIII wieku. Na dwóch następnych ołtarzach, zapewne z XIX wieku, znajdują się obrazy Wniebowstąpienia, św. Walentego na zasuwie i św. Marii Magdaleny w zwieńczeniu. Pozostałe Ambona reprezentuje styl regencji i jest ozdobiona rzeźbą Boga Ojca na baldachimie. Chrzcielnica w stylu klasycystycznym jest ozdobiona obrazem Chrztu Chrystusa, namalowanym w XVIII wieku. W zwieńczeniu jest umieszczony obraz Boga Ojca powstały w XVIII wieku. Pod chórem, na filarze, jest umieszczona tablica ku czci pomordowanych w czasie II wojny światowej. Świątynia posiada także rokokowe rzeźby: krucyfiks w stylu barokowym, powstały w XVIII wieku oraz Matka Boska i Chrystus Zmartwychwstały. Ten styl reprezentują również monstrancja i kielich. W kościele można również zobaczyć epitafium marmurowe Wincentego Alfonsa Rasciusa i jego małżonki Anieli z Wodzickich. Przypisy