NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Dukla

Das Schloss Dukla (polnisch Pałac w Dukli) ist ein Stadtpalais mit englischem Garten in der Altstadt von Dukla. Es gehört zum polnischen Adelsgeschlecht Mniszech. Lage Das Schloss liegt in den Niederen Beskiden unweit des Dukla-Passes. Geschichte An der Stelle des heutigen Schlosses baute Jan Jordan ein Renaissanceschloss. 1636 erwarb Franciszek Bernard Mniszech, der Bruder der Zarin Marina Mniszech, das Schloss und baute es bis 1640 zu einem Palazzo in fortezza aus. Ab 1740 waren Jerzy August Mniszech und Maria Amalia Mniszchowa, die Tochter von Heinrich von Brühl, Eigentümer des Schlosses und machten es zu einer der führenden kulturellen Residenzen in Polen-Litauen. Gleichzeitig war es ab 1755 Sitz einer der ersten polnischen Freimaurerlogen. Den Umbau im Barockstil leiteten die Dresdener Architekten Johann Friedrich Knobl und Leonard Andrys. Im Zuge der Ersten Polnischen Teilung besetzten österreichische Truppen 1772 das Schloss. 1774 ging das Schloss durch Heirat an Stanisław Szczęsny Potocki, der die Tochter von Jerzy August Mniszech, Józefina Amalia Potocka, heiratete. Doch bereits 1779 wurde Józef Kanty Ossoliński Eigentümer des Schlosses. Danach wechselte das Schloss noch mehrmals die Besitzer, unter anderem die Stadnicki und Męciński. Zuletzt gehörte es den Tarnowski. In beiden Weltkriegen wurde das Schloss beschädigt und seine Kunstschätze geplündert. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Schloss verstaatlicht. Der Wiederaufbau zog sich bis in die 1980er Jahre hin. Seither ist es Sitz des Historischen Militärmuseums. 2012 gelang es den Tarnowski, das Eigentum an dem Schloss wiederzuerlangen. Es dient weiterhin als Museum. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Sylwester Polakowski: Pozostałości założeń dworskich województwa podkarpackiego. Wydawnictwo LYGIAN, Krosno 2012, s. 172, 173. ISBN 978-83-7510-597-1. Weblinks Homepage des Museums
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Jaśliskach

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rymanów archidiecezji przemyskiej. Historia Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta wmurowaniem kamienia węgielnego w dniu 8 maja 1732 roku, natomiast fundatorem kościoła był biskup przemyski Aleksander Antoni Fredro. Świątynia została konsekrowana w 1756 roku. Świątynia została zbudowana z kamienia rzecznego oraz cegieł, z kolei dach został zbudowany z drewna. Pierwotnie dach kryty był gontem, a blacha została kupiona tylko pokrycia wieży. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża z prezbiterium skierowanym w stronę południową. Prezbiterium oraz nawa były nakryte płaskim stropem. Pierwszy poważny remont świątyni został wykonany w końcu XIX wieku, została wtedy położona nowa posadzka oraz został wymieniony sufit. Gruntowna rozbudowa miała miejsce dopiero w latach 1908–1912. Zostały wtedy podniesione mury świątyni, zostały zwiększone okna, została podwyższona wieża o jedną kondygnację. Podczas tej przebudowy drewniane sklepienie zostało zastąpione sklepieniem ceglanym opartym na murach świątyni oraz belce dotykającej bezpośrednio szczytu sklepienia. Jednakże, w czasie tych prac nie uwzględniono wielu czynników zewnętrznych, które przez następne lata wpływały na stan budowli. Na początku lat 60. XX wieku pojawiły się duże pęknięcia w murach, a także zaczęło pękać jedno z przęseł sklepienia. Zaczął również odpadać tynk. W latach 1967–1968 został przeprowadzony kapitalny i bardzo kosztowny remont świątyni. Pieniądze zostały pozyskane między innymi ze sprzedaży sporej części pola parafialnego. W ramach prac remontowych zostały wykonane nowe tynki na zewnątrz i wewnątrz świątyni, została namalowana nowa polichromia oraz zostały zabezpieczone powstałe pęknięcia. W 1993 roku budowla przeszła kolejny remont. W czasie tych prac został wykonany remont dachu, została odnowiona polichromia i zostały wykonane nowe tynki. Obecnie jest to kościół w stylu późnobarokowym, jednonawowy. Po wschodniej i zachodniej stronie są umieszczone dwie kaplice otwierające się arkadami do prezbiterium. Po stronie wschodniej znajduje się kaplica pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej, z kolei po stronie zachodniej kaplica nosi wezwanie św. Anny i jest umieszczony w niej obraz św. Tekli. W centralnej części świątyni jest umieszczony powstał w XVIII wieku (1765 rok), ołtarz główny w stylu późnobarokowym z elementami rokokowymi. W głównej części ołtarza jest umieszczony słynący łaskami obraz przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem zwaną Jaśliską siedzącą na tronie. 10 czerwca 1997 roku w Krośnie papież Jan Paweł II ukoronował obraz koronami papieskimi i nadał mu tytuł Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi. Wydarzenie to przyczyniło się do podniesienia kościoła do rangi sanktuarium maryjnego. Galeria Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Wietrznie

Kościół św. Michała Archanioła w Wietrznie – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła, zbudowany w 1752, znajdujący się w miejscowości Wietrzno. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Pierwotny kościół w Wietrznie wzniesiono w XVI w. gdy erygowano parafię. W połowie XVIII w. został rozebrany, a w 1752 wybudowano obecnie istniejący. W 1761 kościół poświęcono. W 1880 polichromię figuralno-ornamentalną namalował Leon Wróblewski. W 1906 gruntownie remontowany; między innymi powiększono otwory okienne, pokrycie gontowe wymieniono na blaszane. W latach 80. XX w. wzmocniono konstrukcję budowli, wymieniono podwaliny, przeprowadzono konserwacje wyposażenia i polichromii. W czasie ostatniego remontu w latach 2006–07 wymieniono oszalowanie i przywrócono gontowe pokrycie dachu. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowany, trójdzielny. Do prostokątnego prezbiterium zamkniętego trójbocznie, przylega od północy także prostokątna zakrystia. Nawa, szersza od prezbiterium, na rzucie zbliżonym do kwadratu z przylegającą od północy, na całej jej długości, prostokątną kruchtą. Wieża, konstrukcji słupowo-ramowej, na planie kwadratu, z przedsionkiem w przyziemiu. Hełm wieży baniasty z pozorną latarnią zamknięta kopułką. Prezbiterium i nawa przykryte jednokalenicowym dwuspadowym dachem, z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Wewnątrz w prezbiterium strop z fasetą, w nawie z zaskrynieniami. Ściana tęczowa o wykroju prostokątnym ze ściętymi narożnokami. Wyposażenie wnętrza w większości późnobarokowe z około połowy XVIII w.: ołtarz główny, z obrazem tablicowym Matki Boskiej Anielskiej, krakowskiego malarza z około 1480, uznawany za cudowny; prawdopodobnie przywędrował tu z Węgier dwa ołtarze boczne; w prawym namalowana na desce Pietà, w lewym obraz Serce Pana Jezusa autorstwa Stanisława Kochanka chrzcielnica kamienna w kształcie kielicha z 1906, ozdobiona 10 herbami prospekt organowy ambona ozdobiona wolutami z 1750 Otoczenie Kościół otacza murowane ogrodzenie z drewnianą dzwonnicą, zbudowaną na planie kwadratu zwieńczoną dachem namiotowym z kopułką. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Lubatowej

Kościół św. Stanisława Biskupa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Lubatowej, w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Iwonicz-Zdrój. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Poprzedni drewniany kościół został rozebrany w 1921. Nowy budynek, murowany z cegły i kamienia został wybudowany w latach 1911–1912, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego z 1911, konsekrowany przez bp Franciszka Bardę w 1937. Architektura Kościół jest pseudobazylikowy, trójnawowy, z transeptem. Korpus jest trzyprzęsłowy, prezbiterium zamknięte trójbocznie jest jedno przęsłowe, wzmocnione kamiennymi skarpami. Po jego prawej stronie znajduje się zakrystia na planie kwadratu, po lewej kaplica na planie prostokąta. W skrzyżowaniu zastosowano sklepienie gwiaździste. Korpus i nawy boczne przykrywa stromy dach. Piaskowiec zastosowano do budowy wysokiej podmurówki, wieży, skarp, obramień okiennych, gzymsu kordonowego, podcieni i portali. Detal ceglany zastosowano do kilku ostrołukowych nadproży i parapetów. Wieża nakryta wysokim dachem czterospadowym z czterema narożnymi wieżyczkami. Do wieży dobudowano dwa piętrowe aneksy, po prawej ze schodami na chór kościelny, po lewej z dolną kondygnacją w formie podcienia nawiązującą do form romańskich. Wystrój i wyposażenie Pierwotne wyposażenie wnętrza (z XVIII – XX wieku) pochodziło ze starego kościoła; witraże wykonane przez Krakowski Zakład Witrażów S.G. Żeleński w 1919 roku; czternastogłosowe organy, wykonane w 1925 roku przez Franciszka Kandefera z Iwonicza; polichromię wykonał Stanisław Zima, według projektu Stanisława Jakubczyka w 2005 roku. Przypisy Bibliografia Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9.
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Jedliczu

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Jedliczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krosno I archidiecezji przemyskiej. Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta w 1911 roku przez księdza proboszcza Stanisława Nowrockiego według planu architekta ze Lwowa profesora doktora Jana Sas-Zebrzyckiego w stylu neoromańskim z cegieł i kamienia ciosowego. Budowla została konsekrowana w dzień Świętego Łukasza 18 października 1925 roku przez księdza biskupa ordynariusza przemyskiego Anatola Nowaka z towarzyszeniem księdza biskupa sufragana Karola Fischera. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. Jej długość to 50 metrów, szerokość 36 metrów, a wysokość 14 metrów. Wysokość wież to 65 metrów. Na elewacji frontowej znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa wykuta w piaskowcu. Wyposażenie wnętrza; blaski, kinkiety, ambona, lampy, konfesjonały, ołtarze boczne zostały zaprojektowane przez profesora doktora inżyniera Wiktora Zina. Polichromia została wykonana w latach 1959–1961 pod kierunkiem autora projektu profesora Władysława Drapiewskiego z Pelplina. Przypisy
Kościół św. Marcina w Krościenku Wyżnym

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krosno II archidiecezji przemyskiej). Obecna świątynia została zbudowana w latach 1908 – 1914 według projektu Teodora Talowskiego. Poświęcona została w 1910 roku, natomiast konsekrowana została przez św. Józefa Sebastiana Pelczara, pochodzącego z sąsiedniej Korczyny w dniu 30 maja 1912 roku. Ołtarz główny do świątyni został wykonany przez rzeźbiarza Lenika z Krosna. Boczne ołtarze przeniesione ze starej świątyni zostały zastąpione nowymi, dostosowanymi do stylu świątyni. Ołtarz Matki Bożej został ufundowany przez Józefa i Helenę Frydrychów, miejscowych gospodarzy, natomiast wykonany został przez Andrzeja Lenika przy współudziale Kędzierskiego. Ołtarz Serca Pana Jezusa został ufundowany przez hrabinę Marię Bocheńską ze Lwowa. Świątynia otrzymała również piękną boazerie dębową, którą ufndowali Filip Tomkowicz i parafianie. W 1936 roku polichromie w kościele zostały wykonane przez Jana Henryka Rosena ze Lwowa. Podczas II wojny światowej zostały uszkodzone wieża i witraże. Dwa dzwony odlane w 1921 roku zostały zabrane przez Niemców (pierwsze zostały zarekwirowane przez Austriaków w 1918 roku). Po zakończeniu wojny zostały ufundowane nowe trzy dzwony, nowe organy i nowa droga krzyżowa. Stare organy zostały przekazane świątyni w Dębowcu koło Jasła, natomiast stara droga krzyżowa trafiła do zabytkowej świątyni w Bliznem. Nowa droga krzyżowa została wymalowana przez malarza Kochanka z Krosna. W 1995 roku wieża świątyni została pokryta blachą miedzianą, natomiast w 2004 roku została wymieniona konstrukcja na małej wieżyczce i również została pokryta miedzią. W 1999 roku została odnowiona i zakonserwowana polichromia świątyni, generalnej konserwacji poddane zostały także organy, została wymieniona instalacja elektryczna, a w 2007 roku została położona w prezbiterium posadzka z granitu. Budowla jest ogrzewana. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miejscu Piastowym

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujące się przy ul. Dukielskiej 16 w Miejscu Piastowym, w powiecie krośnieńskim województwa podkarpackiego. Należy do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Miejsce Piastowe archidiecezji przemyskiej). Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1886–1888 według projektu Sławomira Odrzywolskiego. Jej fundatorem był Jan Trzecieski, syn Tytusa Trzecieskiego, jednego z założycieli górnictwa naftowego w niedalekiej Bóbrce. Jan Trzecieski sprowadził z Turynu do Miejsca Piastowego założyciela Zgromadzeń św. Michała Archanioła (Michalitów i Michalitek), salezjanina ks. Bronisława Markiewicza, który w 1892 roku objął parafię. W dniu 2 lipca tego samego roku (albo w 1893 roku) biskup Jakub Glazer konsekrował świątynię. W kolejnych latach budowla stopniowo otrzymywała wyposażenie. Miejscowy rzeźbiarz Franciszek Lorenz wykonał ambonę razem z figurą Chrystusa (1894 rok), ołtarze i kamienną rzeźbę Matki Boskiej na fasadzie (1900 rok). W 1908 roku miała zostać namalowana polichromia w „stylu matejkowskim”. W tym samym roku przeszklone zostały barwnym szkłem katedralnym okna oraz zostały zamówione trzy witraże do prezbiterium. Na podstawie porównania wizerunku św. Michała Archanioła z witrażem (ok. 1906 rok) umieszczonym w świątyni pod wezwaniem św. Jerzego w Puńcowie (powiat cieszyński) należy przypisać umieszczony w Miejscu Piastowym zespół pracowni Richarda Schleina z Gródka nad Nysą. Figury różnią się tylko niektórymi akcentami kolorystycznymi jak i kilkoma detalami w ułożeniu pokonanego Szatana leżącego u stóp Archanioła. Inna jest, pomimo podobnych proporcji okien, oprawa architektoniczna, w której umieszczone zostały grupy postaci. W Puńcowie posiada formę typowej neogotyckiej arkady, natomiast w Miejscu Piastowym została ona dostosowana do bardziej neoromańskiego stylu całego kościoła. Świątynia była uszkodzona w czasie obu wojen światowych. Podczas ofensywy wojsk sowieckich w 1944 roku zostały uszkodzone wieża oraz okna. Ucierpiały wtedy witraże. Po zakończeniu wojny w latach 1945–1946 świątynia była remontowana. Krakowska pracownia „Bracia Paczka” odnowiła witraże (1945 rok) i odtworzyła pozostałe geometryczne przeszklenia na podobieństwo poprzednich (1946 rok). Po wojnie aż do dziś świątynia była poddawana kilku pracom renowacyjnym, m.in. w 1972 roku Stanisław Jakubczyk, malarz z Krakowa, wykonał nową polichromię (być może przemalowaną w latach 90 XX wieku lub po roku 2000) oraz kompozycje mozaikowe ze szkła barwnego zdobiące obecnie ściany świątyni. Przypisy
Zespół klasztorny michalitów w Miejscu Piastowym

Zespół klasztorny michalitów − Dom Macierzysty Zgromadzenia św. Michała Archanioła znajdujący się w Miejscu Piastowym, w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim. Kościół oraz klasztor zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Klasztor został wzniesiony w 1898 roku i poświęcony 1905. Założony został przez księdza Bronisława Markiewicza, ówczesnego proboszcza. W 1897 roku rozpoczął działalność zakład wychowawczy dla sierot. W 1902 roku Bronisław Markiewicz zlecił Janowi Sas-Zubrzyckiemu rozbudowę budynków. Prace te zostały przerwane w grudniu 1902 roku. Na przestrzeni lat znajdowało się w kilka instytucji: zakład wychowawczy dla chłopców, Niższe Seminarium Duchowne, Kuria Generalna Zgromadzenia. Obecnie w klasztorze mieszkają zakonnicy, znajduje się tutaj księgarnia, muzeum misyjne, poradnia rodzinna i zaplecze duszpasterskie. Po prawej stronie zespołu są umieszczone budynki szkolne, dawne warsztaty zakładowe, również zbudowane jeszcze w czasie posługiwania księdza Markiewicza, na początku XX wieku. Znajdowały się tutaj: stolarnia, ślusarnia, galanteria skórkowa i drukarnia. Dawne Zakłady Wychowawcze to obecnie prężnie rozwijający się Michalicki Zespół Szkół Ponadpodstawowych: Liceum Ogólnokształcące, Technika: Poligraficzne, Informatyczne i Drzewne, Zasadnicza Szkoła Zawodowa o specjalnościach: stolarz, tapicer, kaletnik oraz warsztaty szkolne. Zobacz też Muzeum Misyjne w Miejscu Piastowym Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miejscu Piastowym Przypisy Bibliografia Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9.
Kościół Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła w Miejscu Piastowym

Kościół Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół konwentualny michalitów i klasztor znajdujące się przy ul. ks. Markiewicza 25a w Miejscu Piastowym w powiecie krośnieńskim województwa podkarpackiego. Jest to kościół filialny parafii Nawiedzenia NMP (dekanat Miejsce Piastowe, archidiecezja przemyska). Kościół jest sanktuarium św. Michała Archanioła oraz bł. Bronisława Markiewicza. Historia Kościół został zbudowany przy klasztorze michalitów w latach 1931−1935, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Budynek został poświęcony 2 maja 1935 roku przez biskupa Franciszka Bardę, natomiast konsekrowany przez biskupa Ignacego Tokarczuka 29 czerwca 1972 roku. Miejsce odwiedził w czasie jednej z pielgrzymek do ojczyzny w 1997 roku papież Jan Paweł II. 4 czerwca 2007 roku metropolita przemyski arcybiskup Józef Michalik wydał dekret, który podniósł świątynię do rangi Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza. Architektura Kaplica w stylu eklektycznym, murowana, trójnawowa, wybudowana na planie zbliżonego do kwadratu prostokąta. Fasada jest dwuwieżowa. Architekt w przyziemiu zaprojektował niedużą salę teatralną z widownią, sceną i podsceniem. Funkcję kaplicy spełniało pomieszczenie na piętrze. W wystroju zewnętrznym Sas-Zubrzycki nawiązał do słowiańskich i polskich tradycji a to: zdwojone okna z pojedynczym łukiem, oraz podcienia. W ceglane mury architekt wkomponował elementy kamienne z piaskowca. Górne fragmenty wież oraz tambur są otynkowane. W trakcie budowy na polecenie zleceniodawcy wprowadzono kilka zmian. Kaplicę wydłużono o jedno przęsło, co skutkowało rezygnacją z dwóch wież w tylnej części kaplicy, zamiast oculusów (w wieży) zastosowano biforia, nie wybudowano podcieni, oraz zwiększono liczbę stopni w schodach od frontu. Wystrój i wyposażenie W ołtarzu głównym jest umieszczona figura Matki Bożej Królowej Korony Polskiej, którą zamówił i sprowadził do Miejsca Piastowego ksiądz Bronisław Markiewicz. Po prawej stronie jest umieszczony ołtarz z relikwiami bł. Bronisława z 2005 roku. Nastawa ołtarzowa ukazuje Błogosławionego razem z grupą michalitek, michalitów i wychowanków. Została ona wykonana z brązu przez krakowskiego artystę Wincentego Kućmę. Jego autorstwa jest również rzeźba św. Michała Archanioła umieszczona na górze frontowej ściany sanktuarium. Na frontonie świątyni zostały wypisane słowa przepowiedni Anioła Stróża Polski, zapamiętane i uwiecznione drukiem przez ks. Bronisława Markiewicza: „Polacy! Najwyżej Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego papieża”. Galeria zdjęć Zobacz też Zespół klasztorny michalitów w Miejscu Piastowym Muzeum Misyjne w Miejscu Piastowym Przypisy Bibliografia Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5.
Kościół św. Bartłomieja w Rogach

Kościół św. Bartłomieja w Rogach – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Bartłomieja, zbudowany w 1600, znajdujący się w miejscowości Rogi. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Data budowy kościoła jest niepewna. Powstał prawdopodobnie w 1600, choć przypuszcza się, że mógł powstać w XV w., ponieważ pierwsza informacja o kościele pochodzi z 1462. Przetrwał najazd Tatarów w 1624. Na początku XVIII dobudowano do sanktuarium, w miejsce drewnianej, murowaną zakrystię ze skarbczykiem na piętrze. W czasie remontu w 1756 powiększono otwory okienne i wykonano polichromię. Kościół gruntownie przebudowano w latach 1886–1888. Przedłużono wtedy nawy, wybudowano nową wieżę, dobudowano kruchtę od południa i zmieniono konstrukcję dachu. Z 1888 pochodzi polichromia w nawie autorstwa Michała Hornialkiewicza. W 1908 wymieniono gont na blachę. W 1931 Włodzimierz Lisowski z Sanoka wykonał polichromię w prezbiterium. Remontowany w latach 1966–1967. Kapitalny remont drewnianych elementów kościoła przeprowadzono w latach 2010–2013. Podczas prac konserwatorskich w 2021 na ścianie wschodniej prezbiterium, odsłonięto polichromie pochodzące prawdopodobnie z 1600 roku. Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, trójdzielny. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z zakrystią murowaną od północy. Wieża, słupowo-ramowej, z kruchta w przyziemiu, o ścianach pochyłych ku górze z izbicą, zwieńczoną baniastym hełmem. Dach nad nawą i prezbiterium dwukalenicowy, z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczona baniastym hełmem z latarnią i cebulastą kopułką. Pokrycie gontowe. Ściany oszalowane. Wewnątrz stropy płaskie z fasetą, w zakrystii sklepienie kolebkowe na gurtach. Polichromia w nawie w postaci pasów ornamentu i plakiet z malowidłami figuralnymi, a w prezbiterium figuralna. Bogate barokowe i późnobarokowe wyposażenie wnętrza z XVII i XVIII w.: ołtarz główny z XVIII w. z dwustronnym obrazem Piety i Matkę Boską z 1904 dwa ołtarze boczne, w jednym z nich tabernakulum z płaskorzeźbą ambona, o korpusie w kształcie owocu granatu z obrazem Wniebowstąpienia chrzcielnica, z czarnego marmuru w kształcie kielicha, z puklowaną czarą konfesjonał, zdobiony malowidłami ze scenami spowiedzi ławki, zdobione wizerunkami apostołów i przedstawicielami różnych stanów Przypisy