NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kucałowa Hala

Kucałowa Hala – dawna hala pasterska znajdująca się w Paśmie Policy. Pasmo to w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane jest do Beskidu Żywieckiego, w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Hala Kucałowa znajduje się w granicach wsi Skawica w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja. Jej nazwa pochodzi od nazwiska właściciela (Kucała). Obejmuje północno-zachodnie, opadające do doliny Skawicy stoki Kucałowej Przełęczy oraz kopiaste wzniesienie Kociej Łapy. Stoki południowo-wschodnie należą do hali Sidzińskie Pasionki. Na tabliczkach szlaków turystycznych i czasami w literaturze turystycznej obydwie te hale nazywane są Halą Krupową. Jest to nazwa błędna, utworzona omyłkowo, właściwa Hala Krupowa znajduje się bowiem na południowych stokach pobliskiej Okrąglicy. Ponieważ obydwie te hale (Kucałowa i Sidzińskie Pasionki) łączą się z sobą na grzbiecie, czasami nazywane są od większej z nich wspólną nazwą jako Hala Kucałowa. Obydwie były wypasane aż do lat 80. XX wieku. Stały na nich szałasy pasterskie, a na przełomie lat 70. i 80. XX wieku również drewniana bacówka -kaplica, wybudowana przez górali nielegalnie, wbrew ówczesnej władzy. Spłonęła. Po zaprzestaniu wypasu zaczyna się na halach naturalna sukcesja wtórna, początkowym etapem której jest zarastanie ich borówczyskami. Hala Kucałowa jest dobrym punktem widokowym. Panorama widokowa obejmuje Pasmo Jałowieckie i dolinę Skawicy, Beskid Makowski, Gorce i Tatry. Znajduje się na niej węzeł szlaków turystycznych. Szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki: Krowiarki – Polica – Kucałowa Przełęcz – Bystra Podhalańska: z Krowiarek 2;50 h, ↓ 2:40 h z Bystrej 4:05 h., ↓ 3:30 h PKS Sidzina Dom Dziecka – Hala Krupowa – Kucałowa Przełęcz. 3:30 h, ↓ 2:45 h Skawica – Sucha Góra – Kucałowa Przełęcz. 2:30 h, ↓ 2 h Juszczyn – Kucałowa Przełęcz. 4:30 h, ↓ 3:35 h Sidzina (Wielka Polana) – schronisko PTTK na Hali Krupowej. 1:15 h, ↓ 1 h Zawoja Centrum – Sidzina: z Zawoi 3.20 h, ↓ 2:35 h z Sidziny – Dom Dziecka 2;25 h, ↓ 2 h Przypisy
Lipowska (hala)

Lipowska – rozległa polana na południowo-wschodnim stoku Lipowskiego Wierchu (1324 m), na obszarze Żywieckiego Parku Krajobrazowego. W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hali”, niemająca jednak nic wspólnego z halą jako piętrem roślinnym w górach. Drugi człon nazwy pochodzi od lip, które dawniej zapewne tutaj rosły. Poniżej dolnego, południowo-wschodniego krańca Hali Lipowskiej znajduje się druga, przylegająca do niej polana, na mapie Geoportalu podpisana jako Toczysko. Wraz z nią Hala Lipowska rozciąga się od wysokości około 1150 po 1290 m. Obecnie obydwie te polany obejmuje się wspólną nazwą Hala Lipowska. Na górnym skraju hali Lipowskiej, pod lasem znajduje się schronisko PTTK na Hali Lipowskiej. Wybudowała go w latach 1931–1932 niemiecka organizacja Beskidenverein. Obiekt stanowił konkurencję dla schroniska na Hali Rysiance. Po II wojnie światowej przejęło je Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, a później Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Lipowska znajduje się w granicach wsi Złatna w województwie śląskim, w powiecie żywieckim w gminie Ujsoły. Wypasu na hali zaprzestano już dawno. Pozostałością po nim jest drewniany krzyż, przy którym dawniej odprawiano msze święte dla pasterzy z tej hali i z innych okolicznych. Obecnie krzyż odnowiono, wybudowano obok kaplicę i zamontowano głaz pamiątkowy, przy którym kończy się Droga Światła upamiętniająca biskupa krakowskiego Karola Wojtyłę, który bywał na Hali Lipowskiej. Z polany widać panoramę Tatr, Małej Fatry oraz Beskidu Żywieckiego. Zimą na polanie działa orczykowy wyciąg narciarski. Szlaki piesze na Halę Lipowską z Hali Boraczej: 2 godz., ↓ 1:30 godz. z Rajczy przez halę Redykalną: 3:20 godz, ↓ 2:50 godz. ze Złatnej: 3 godz, ↓ 2:40 godz. z hali Rysianki: 0:15 godz., ↓ 0:15 godz. Przypisy
Hala Skórzacka

Hala Skórzacka – polana w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w Beskidzie Żywiecko-Orawskim, położona tuż pod wierzchołkiem Redykalnego Wierchu (1146 m), na jego północnych stokach opadających do doliny potoku Żabniczanka. W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hali”, niemająca jednak nic wspólnego z halą jako piętrem roślinnym w górach. Hala Skórzacka to właściwie dwie polany oddzielone wąskim pasem lasu. Położone są na wysokości około 1100–1140 m. Przez szczyt Redykalnego Wierchu prowadzi szlak turystyczny, Hala Skórzacka jest jednak słabo widoczna ze szlaku. Znajduje się ona bowiem za pasem drzew, przez co do szlaku dochodzi tylko jej wąski skrawek. Od dawna niewypasana, zarosła już całkowicie borówczyskami i zaczyna zarastać drzewami. Znajduje się w granicach wsi Żabnica w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Węgierska Górka. Szlaki turystyczne Milówka – schronisko PTTK na Hali Boraczej – Lipowski Wierch – schronisko PTTK na Hali Rysianka – Żabnica-Skałka Rajcza – Zapolanka – Redykalny Wierch – hala Lipowska – hala Rysianka – Romanka. Przypisy
Hala Targowa w Chorzowie

Hala Targowa w Chorzowie – hala targowa w Chorzowie otwarta w 1905 roku, przebudowana w latach 60. XX wieku. Historia Budowę hali rozpoczęto w 1903 roku. Hala została oddana do użytku 15 sierpnia 1905 roku. Była to pierwsza taka budowla na Górnym Śląsku. Postawienie hali kosztowało 700 tys. marek. W okresie międzywojennym obiekt znacznie rozbudowano i zmodernizowano. W 1948 Chorzowska Spółdzielnia Spożywców wystąpiła do władz o zlikwidowanie hali targowej, a na jej miejscu uruchomienie magazynu towarów żywnościowych. Lecz ówczesna PPR nie zgodziła się na likwidację hali. W 1962 roku miejskie targowisko, które działało przed budynkiem hali od 1905 roku zostało przeniesione na ulicę Barską, gdzie działa nadal jako największe w mieście. W 1967 roku dokonano bezstylowej przebudowy bryły hali. W obiekcie w latach 1972–1996 (według innego źródła w latach 1971–1997) znajdowała się palarnia kawy POSTI (Przedsiębiorstwa Obrotu Spożywczymi Towarami Importowanymi) i herbaty oraz wiele mniejszych przedsiębiorstw. Około 2012 roku planowano przebudować obiekt i zaadaptować go na potrzeby lokali usługowych i biurowych; nowy kompleks miał funkcjonować pod nazwą Stara Palarnia, w nawiązaniu do przeszłej działalności w hali, ale z zapowiedzi nic nie wyszło i obecnie hala jest wystawiona na sprzedaż. Architektura Budynek pierwotnie został wzniesiony w stylu neogotyckim. Łączna powierzchnia hali wynosi około 11,4 tys. m², a piwnice miały pojemność 11 700 m³. Wyposażona była w oświetlenie elektryczne, wodociąg i połączenie z bocznicą kolejową. Hala posiadała własne zamrażarnie i była ogrzewana, miała 3 windy, można było korzystać z bezpłatnego telefonu. W hali mieściło się 479 stoisk, na drugiej kondygnacji było ich 153, ponadto na antresoli funkcjonowała restauracja. Na zewnątrz budowlę zdobiły rzeźby ryb, zwierząt i owoców. Dodatkowo znajdował się też wysoki na 2 m, misternie zdobiony zegar. Wnętrze hali zostało wyłożone kafelkami. Po przebudowie w latach 70. XX wieku obiekt znacznie zmienił swój wygląd zewnętrzny oraz częściowo utracił pierwotne walory wizualne; na początku XXI wieku obiekt był zaniedbany. Budynek wraz z pobliskimi zabytkowymi zabudowaniami rzeźni miejskiej tworzy cenny zespół zabudowy poprzemysłowej. Przypisy Bibliografia Adam Lapski: Spacery ulicami Chorzowa (Monografia ulic miasta z opisem zabytków i miejsc godnych uwagi). Chorzów: 2014.
Miejska Hala Wystawowa w Toruniu

Centrum Targowe Park – modernistyczna hala wystawowa znajdująca się na Bydgoskim Przedmieściu przy ul. Szosa Bydgoska 3 w Toruniu. Została zbudowana przez Edmunda Płockiego według projektu Kazimierza Ulatowskiego dla Pierwszej Pomorskiej Wystawy Ogrodniczo-Przemysłowej, odbywającej się w latach 1928–1929. W chwili oddania do użytku była to największa hala wystawowa w Polsce. Gmach hali nawiązuje do tradycji międzynarodowego modernizmu poprzez bazylikowy układ przestrzenny. Pod koniec lat 30. XX wieku planowano stworzyć w hali centrum targowo-wystawiennicze. Od 1958 roku hala służyła celom przemysłowym. Mieściła się tu fabryka zegarów Metron. W latach 90. XX wieku w hali założono dyskotekę Central Park. W 2005 roku budynek wyremontowano i przebudowano. Po remoncie ponownie pełni funkcję targowo-wystawiennicze. W latach 2012–2014 we wnętrzach budynku kręcono serial Lekarze. Obiekt figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 1240). Przypisy Bibliografia Katarzyna Kluczwajd (tekst), Dariusz Lipiński (redakcja): Bydgoskie Przedmieście: przewodnik: 51 obiektów, plan Przedmieścia + Ogród Zoobotaniczny. Toruń: 2015. ISBN 978-83-940157-4-9.
Краковия (гостиница)

Памятник культуры Малопольского воеводства. Гостиница «Краковия» (пол. Hotel Cracovia) — гостиница, находящаяся на улице генерала Фердинанда Фоша, дом № 1 возле Краковского луга в городе Краков, Польша. В настоящее время гостиница закрыта. История Строительство гостиницы по проекту краковского архитектора Витольда Ценцкевича началось в 1961 году и завершилось в 1964 году. Гостиница была построена на фундаменте снесённого здания Дома профсоюзов. 22 июня 1965 года состоялось торжественное открытие гостиницы. В то время гостиница «Краков» была одним из самых больших гостиничных зданий в Польше. Название «Краковия» было предложено управляющим Центрального комитета по физической культуре и туризму Влодзимежом Речеком. Пятиэтажное здание имело 510 гостиничных мест в 309 комнатах и 9 люксах и включало в себя также ресторан, кафе, конференц-зал и казино для гостей. В гостинице были сняты польские фильмы «Jowita» (Йовита, 1967 г.) режиссёра Януша Моргенштерна и «Spis cudzołożnic» (Список греховодниц, 1994 г.) режиссёра Ежи Штура. 28 апреля 2011 года гостиница была внесена в реестр муниципальных памятников культуры и 29 апреля этого же года — в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. В 2000 году гостиница была приватизирована, а в конце июня 2011 года прекратила свою деятельность и была закрыта. В настоящее время здание пустует и используется главным образом в качестве площадки для рекламных баннеров. Примечания Источник Małgorzata I. Niemczyńska: Hotel Cracovia — sentymentalny adres, Gazeta Wyborcza Kraków z 15 czerwca 2012, s. 6
Monopol Hotel, Katowice

The Monopol Hotel is a historic five star hotel in Katowice, Silesian Voivodeship, Poland at Dworcowa Street 5, across from the central train station. History The Hotel Kronprinz was built from 1900-1902, in what was then the city of Kattowitz, in Germany. It was constructed in the eclectic style with elements of Art Nouveau and Gothic Revival architecture on the site of former Cafe Central. It was designed by architect Ludwik Goldstein and opened in 1902. Its first owner was Arnold Lustig. After WWI, the city and region were ceded to Poland, and the hotel became the Hotel Monopol. In the 1930s, it housed an office of the Orbis travel agency, restaurants, cafes, hairdersser's studio as well as the Kaftal lottery hall. During World War II, the hotel was commandeered by the occupying Germans. After the war, the hotel was operated by Orbis as the Hotel Orbis Monopol and was the seat of such institutions as PKO Bank Polski and Polish Press Agency. At the beginning of 21st century, the hotel was renovated and in 2007 it acquired the five star status. Today it is part of the Likus Hotele & Restauracje group which belongs to the Likus family of hoteliers who also manage luxury hotels in Kraków, Łódź and Wrocław. Notable guests Among the prominent guests of the hotel are Jan Kiepura, Arthur Rubinstein, Josephine Baker, Karol Szymanowski, Eugeniusz Bodo, Marta Eggerth, Deep Purple, Woody Allen, David Beckham and Paris Hilton. In 2012, the England national football team as well as the Portugal national football team stayed at the hotel during the UEFA Euro 2012. See also Monopol Hotel, Wrocław References
Kalatówki-Berghotel

Das Kalatówki-Berghotel (polnisch Hotel górski PTTK Kalatówki) liegt auf einer Höhe von 1198 m n.p.m. in Polen in der Westtatra im Tal Dolina Kondratowa auf der Alm Kalatówki. Das Berghotel ist mit 86 Planbetten das einzige Hotel in der polnischen Tatra auf dem Gebiet des Nationalparks. Das Gebiet gehört zur Gemeinde Zakopane. Geschichte Das Berghotel wurde 1938 von der Tatra-Ski-Gesellschaft auf einer Gletschermoräne im Rahmen der Alpinen Skiweltmeisterschaften 1939 errichtet. Zum Berghotel führt der mit Kopfsteinen gepflasterte Weg Bruder-Albert-Weg. Am Hotel sind zwei Skilifte im Skigebiet Kalatówki tätig. Seit 1954 liegt die Hütte im Tatra-Nationalpark. Sie steht im Eigentum des PTTK. Zugänge Die Hütte ist u. a. zu erreichen: ▬ von dem Zakopaner Stadtteil Kuźnice über einen blau markierten Wanderweg ▬ von dem Gipfel Giewont über den Bergpass Kondracka Przełęcz über einen blau markierten Wanderweg ▬ Ścieżka nad Reglami von dem Bergpass Czerwona Przełęcz ▬ Ścieżka nad Reglami von dem Tal Dolina Białego auf den Gipfel Sarnia Skała Übergänge ▬ Zur Kondratowa-Hütte über einen blau markierten Wanderweg ▬ ▬ ▬ ▬ Zur Ornak-Hütte über einen blau, gelb, rot und grün markierten Wanderweg Über den Zakopaner Stadtteil Kuźnice bzw. den Gipfel Kasprowy Wierch ist auch die Murowaniec-Hütte an der Grenze zur Hohen Tatra erreichbar. Touren Gipfelbesteigungen Gipfel in der näheren Umgebung der Hütte sind: Kalacka Kopa (1592 m) Łysanki (1445 m) Kalacka Turnia (1385 m) Krokiew (1378 m) Sarnia Skała (1377 m) Myślenickie Turnie (1354 m) Nieborak (1213 m) Boczań (1208 m) Igła (1207 m) Nosal (1206 m) Samkowa Czuba (1189 m) Kopa nad Białym (1034 m) Bergpässe Czerwona Przełęcz (1301 m) Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Weblinks Website
Hotel górski PTTK Kalatówki

Hotel górski PTTK Kalatówki – hotel znajdujący się na polanie Kalatówki w Zakopanem. Położony jest na wysokości 1198 m n.p.m. na morenie u podnóża Krokwi. Do hotelu prowadzi brukowana granitowymi kamieniami (tzw. „kocie łby”) Droga Brata Alberta z Kuźnic, zamknięta jednak dla pojazdów samochodowych (z wyjątkiem posiadających specjalne zezwolenia). W sezonie turystycznym wędrują nią w Tatry tłumy turystów. Hotel wybudowany został przez Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy na potrzeby narciarskich Mistrzostw Świata FIS w 1938 roku. Zarządzany jest przez PTTK. Ma kubaturę 9700 m³ i posiada 86 miejsc noclegowych o wysokim standardzie w pokojach 1-, 2- i 5-osobowych oraz apartamenty. W hotelu jest restauracja, dwie kawiarnie, siłownia, sauna, wypożyczalnia sprzętu narciarskiego. Obok, na polanie Kalatówki zimą czynne są dwa wyciągi narciarskie Kalatówki. Tutaj odbywał się w latach 1959-1960 i ponownie od 1997 roku legendarny Jazz Camping. Szlaki turystyczne – zachodnia odnoga niebieskiego szlaku z Kuźnic Drogą Brata Alberta i obok hotelu górskiego do schroniska na Hali Kondratowej. Do rozgałęzienia przed hotelem biegnie razem ze szlakiem czarnym. Czas przejścia z Kuźnic do hotelu: 35 min, ↓ 25 min Czas przejścia z hotelu do schroniska: 50 min, ↓ 40 min – znakowana czarno Ścieżka nad Reglami w kierunku Doliny Białego i Sarniej Skały. Do rozgałęzienia przed hotelem biegnie razem ze szlakiem niebieskim. Czas przejścia od rozgałęzienia na Czerwoną Przełęcz: 1:25 h, z powrotem 1:10 h Zobacz też schronisko TTN na Kalatówkach – stare schronisko funkcjonujące w latach 1912–1943 Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona hotelu górskiego
Huta Zabrze

Huta Zabrze (wcześniej Huta Donnersmarcka, Huta Donnersmarcków, niem. Donnersmarckhütte) – huta żelaza znajdująca się w Zabrzu. Huta Zabrze rozpoczęła swoją działalność w 1782 roku, gdy wybudowano wielki piec. 2 lutego 1826 roku zamek w Zabrzu zakupił Karol Łazarz Henckel von Donnersmarck, dla którego te zaniedbane zabudowania dworskie nie były istotne; wybudował on w ich sąsiedztwie hutę żelaza w latach 1850–1851. Zakład rozrastał się w kierunku zachodnim i wchłonął zabudowania dworu i folwarku. Obecnie huta jest jednym z głównych producentów urządzeń i maszyn dla hutnictwa, koksownictwa, energetyki oraz ochrony środowiska. W czasach prosperity huta zatrudniała 7 tys. pracowników i miała własny kompleks socjalny z biblioteką pracowniczą, domem starców i salą gimnastyczną. Pod koniec lat 90. większość przedsiębiorstwa została zlikwidowana, a na jego terenie powstało w 2003 roku Centrum Handlowe „Platan”. Obecnie funkcjonują jedynie dwa zakłady: Zakład Odlewniczy i Zakład Budowy Maszyn. Budynek dyrekcji Donnersmarckhütte AG przy ul. Bytomskiej 1, pochodzący z roku 1907, wpisany jest do rejestru zabytków woj. śląskiego. Zobacz też Guido Henckel von Donnersmarck Przypisy Bibliografia TomaszT. Wagner TomaszT., Zabrze – nieznane oblicza śląskiej architektury. T. 1, Zabrze: Katowice: Towarzystwo Miłośników Zabrza ; Śląskie Centrum Dziedzictwa Kulturowego, 2003, ISBN 978-83-85871-37-8 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona Huty Zabrze S.A. Huta Zabrze – kochanka moja
IV Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Warszawie

IV Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza – liceum ogólnokształcące w Warszawie, znajdujące się przy ulicy Saskiej 59 (róg ulicy Kubańskiej) na Saskiej Kępie, w dzielnicy Praga-Południe. Jest to jedna z najstarszych szkół w Warszawie; została założona w 1897 roku przez Emiliana Konopczyńskiego. Historia 1897 – założenie przez Emiliana Konopczyńskiego sześcioklasowej męskiej szkoły realnej; 1913 – przeniesienie gimnazjum do gmachu przy ul. Konopczyńskiego 4 (dawniej Sewerynówka); 1919 – nadanie szkole nazwy: Gimnazjum Państwowe im. Adama Mickiewicza w Warszawie; 1940–1944 – do egzaminu maturalnego przystąpiło 449 uczniów; 1945 – reaktywowanie liceum przy ul. Wąchockiej na Saskiej Kępie; 1950 – połączenie z Liceum im. J. Jasińskiego; 1965 – przeniesienie placówki do budynku przy ul. Saskiej 59; 1975 – przyjęcie liceum do szkół stowarzyszonych w UNESCO; 1994 – przyjęcie liceum do Stowarzyszenia Szkół Aktywnych; 2000 – odsłonięcie popiersia Adama Mickiewicza; 2009 – przyznanie pierwszych „Adasiów”, nagród dla wyróżniających się nauczycieli i uczniów 2019 – 60-lecie istnienia Stowarzyszenia Wychowanków; 2023 – odsłonięcie tablicy upamiętniającej Stefana Starzyńskiego. Dyrektorzy W historii szkoły funkcję dyrektora pełnili kolejno: Emilian Konopczyński 1897–1911 Michał Rowiński w latach 1911–1920 Jan Juraszyński w latach 1920–1931 Edward Hoszowski w latach 1931–1933 Michał Dadlez w latach 1933–1944 oraz 1946–1949 Jan Wysocki w 1945 Henryka Świerżewska w latach 1949–1951 Adam Zieliński w latach 1951–1967 Irena Brokowska w latach 1967–1971 Wiesława Brożek-Filipowska w latach 1971–2000 Barbara Taff w latach 2000–2011 Marzenna Zaworska w latach 2011–2021 Krzysztof Maksymow 2021–2025 Karolina Sielużycka-Budka od 2025 Współpraca Szkoła współpracuje m.in. ze Szkołą Główną Handlową, Politechniką Warszawską oraz Menedżerską Akademią Nauk Stosowanych. Absolwenci Wśród absolwentów szkoły znajdują się np.: poeci (Jan Lechoń, Władysław Broniewski, Miron Białoszewski), aktorzy (Magdalena Zawadzka, Jan Świderski, Dominika Ostałowska), reżyserzy (Jerzy Skolimowski, Krzysztof Krauze) i inni (Jan Nowak-Jeziorański – polityk i powstaniec warszawski, Marcin Prokop – dziennikarz, Stefan Starzyński – prezydent Warszawy, Stanisław Broniewski „Orsza” – wojskowy, Kornel Morawiecki – polityk). Absolwentów szkoły zrzesza Stowarzyszenie Wychowanków. Osiągnięcia W 2023 szkoła zajęła 52. miejsce w Rankingu Liceów Warszawskich. Uczniowie szkoły każdego roku zajmują wysokie miejsca na olimpiadach naukowych oraz sportowych. Olimpiada wiedzy o mediach w 2023: trzecie miejsce Pola Adamczuk. Olimpiada historyczna w 2023: laureat Jakub Gos. Przypisy Linki zewnętrzne Klasy akademickie SGH Popołudnie RDC: „Festiwal Muzyczny Crescendo”
IV Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego we Wrocławiu

IV Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego we Wrocławiu – publiczne liceum ogólnokształcące we Wrocławiu. Historia Szkoła przy ul. Stacha Świstackiego 12 powstała w roku 1948, w budynku przedwojennej szkoły żeńskiej, którego projekt wykonali Hermann Froböse i Julius Nathansohn, elewację zaprojektował twórca Hali Stulecia - Max Berg, a opracował Fritz Behrendt. Budynek powstał w 1909–1910. W 1948 zorganizowano trzy klasy: humanistyczną, przyrodniczą i matematyczno-fizyczną. W późniejszych latach IV LO specjalizowało się w profilu humanistycznym (m.in. była tam specjalizacja humanistyczna z greką i łaciną). W związku z tym wystawiane są sztuki teatralne (np. w 1994 roku wystawiono spektakl pt. „Cienie wspomnień”, na podstawie „Rozmów w tańcu” Agnieszki Osieckiej, z udziałem poetki. Organizowane są spotkania z ludźmi kultury i nauki. Szkołę odwiedzili m.in. Stanisław Ryszard Dobrowolski, Stanisław Grochowiak, reżyser teatralny Helmut Kajzar, badacze polarni Norweg Lars Fasting i Stanisław Baranowski. W pierwszych dwudziestu latach działały szkolne sekcje sportowe, zwłaszcza szermiercza i bokserska, czego efektem była obecność wśród uczniów kilku członków kadry narodowej, w tym późniejszego medalisty olimpijskiego Marka Kuszewskiego. Szkoła ma bogatą tradycję działalności turystycznej. Każdego września odbywa się integracyjny Złaz Klas Pierwszych. Latem odbywają się obozy letnie w polskich, słowackich lub czeskich górach. Do tradycji należą też wyjazdy na zimowiska i udział w zawodach narciarskich. Uczniowie liceum uczestniczą w targach edukacyjnych TARED, w 1997 szkoła zdobyła w nich pierwszą nagrodę. Uczniowie i absolwenci Cezary Gmyz – dziennikarz Gabriel Leon Kamiński – poeta, dziennikarz Andrzej Konarski (ur. 1938) – urbanista, popularyzator Wrocławia Marek Kuszewski – medalista olimpijski w szabli Zbigniew Lesień – aktor, reżyser Jerzy Wojciechowski – mistrz świata juniorów w szpadzie Przemysław Wojcieszek – reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta Maciej Zieliński – koszykarz, poseł na Sejm VII kadencji Lesław Żurek – aktor Przypisy Bibliografia Jan Harasimowicz (red.), Atlas architektury Wrocławia. Tom I. Budowle sakralne, Świeckie budowle publiczne, Wrocław, Wydawnictwo Dolnośląskie, 1997 ISBN 83-7023-592-1, str. 171f. Agnieszka Gryglewska, Budynki wrocławskich szkół epoki wilhelmińskiej, [w:] Jerzy Rozpędowski (red.), Architektura Wrocławia. Tom 4. GMACH, Wrocław, Oficyna Wydawnicza PWr, 1998 ISBN 83-7085-393-5, str. 247ff. 70 lat Liceum Ogólnokształcącego nr IV im. Stefana Żeromskiego we Wrocławiu 1948–2018. Wrocław: Wyd. Continuo, 2018. ISBN 978-83-62182-76-3. Linki zewnętrzne IV Liceum Ogólnokształcące na starych i współczesnych fotografiach