NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Boboli w Wałdowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i świętego Andrzeja Boboli w Wałdowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Trójcy Świętej w Pruszczu (dekanat koronowski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku w stylu neorenesansowym. Kościół posiada wieżę z wbudowanym dużym zegarem. Budowla powstała jako kościół ewangelicki. Następnie została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Zabytkowy kościół zachował się do dziś w nie zmienionym kształcie. Jako ciekawostkę można podać, że w świątyni został użyty bezrynnowy system odprowadzania wód deszczowych za pomocą wysuniętego gzymsu okapowego. Czas odcisnął swe piętno na budowli i nie remontowana zaczęła popadać w ruinę. Dzięki inicjatywie społecznej zostały pozyskane środki z Unii Europejskiej na remont i odtworzenie jej pierwotnej formy. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Grucznie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Grucznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat świecki diecezji pelplińskiej). Obecna świątynia, trzecia z kolei w tym samym miejscu, została wzniesiona w latach 1873-1876. Poświęcił ją w 1876 roku biskup Jerzy Jeschke Budowla reprezentuje styl neogotycki. Kościół charakteryzuje się sześciokątną wieżą. W oknach świątyni są umieszczone witraże. Przypisy
Kościół św. Barbary w Sartowicach

Kościół świętej Barbary w Sartowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat świecki diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1858 roku, przebudowano ją na początku XX wieku. We wnętrzu kościoła znajduje się skromne wyposażenie w stylu barokowym i rokokowym. Na wieży budowli są umieszczone dwa barokowe dzwony i jeden z XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Świekatowie

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubiewski diecezji pelplińskiej). Decyzja o budowie kościoła została podjęta w 1904 roku, jednak został on finalnie ukończony i poświęcony dopiero 14 marca 1909 roku, dzięki staraniom księdza proboszcza Antoniego Miluckiego. Zostały tam przeniesione ołtarze ze starej świątyni. 3 września 1939 roku, wojska hitlerowskie spaliły kościół, a w nim rannych polskich żołnierzy, którzy tam przebywali. Z pożaru ocalały: zakrystia (z wyposażeniem), ornaty i naczynia kościelne, księgi liturgiczne i odnowiony kredens zakrystyjny. Dodatkowo, tego dnia, 26 mieszkańców Świekatowa zostało rozstrzelanych publicznie przez nazistów. W kruchcie świątyni umieszczono tablicę ku pamięci ofiarom. Jesienią 1948 roku, została ukończona odbudowa kościoła, który poświęcono i odprawiono w nim, po raz pierwszy od dziewięciu lat, mszę. W kolejnych latach świątynia była odnawiana (ławki, polichromia, organy). W latach 1996–1999 wnętrze kościoła, wieża i dach zostały poddane renowacji i konserwacji. Odnowiono polichromię w świątyni. Odpowiadała za to profesor Z. Iwickia. Freski zostały przyzdobione obramowaniem wykonanym ze złota, to samo stało się ze "stacjami" drogi krzyżowej w kościele. W prezbiterium została położona marmurowa posadzka, we wszystkich oknach umieszczono witraże, organy zostały zmodernizowane, a także została zamontowana nowa aparatura nagłaśniająca. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Lipinkach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Lipinkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat jeżewski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1904 roku. Od 1908 roku przy kościele istnieje samodzielna parafia. Budowla została wpisana do rejestru zabytków województwa kujawsko-pomorskiego w dniu 26 marca 2012 roku pod numerem A/1609. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca i Matki Kościoła w Płochocinie

Kościół świętego Wawrzyńca i Matki Kościoła w Płochocinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowski diecezji pelplińskiej). Obecna świątynia, trzecia zbudowana na tym samym miejscu, została wzniesiona w 1891 roku. W dniu 7 października 1970 roku ówczesny biskup ordynariusz chełmiński Kazimierz Józef Kowalski ustanowił przy kościele Sanktuarium Maryjne poświęcone Matce Kościoła Budowla reprezentuje styl neogotycki. Jej wyposażenie to elementy reprezentujące głównie styl barokowy. Jednym z nich jest obraz Matki Boskiej, namalowany zapewne przez Bartłomieja Strobla, nadwornego malarza króla Władysława IV Wazy. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Wielkim Komorsku

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła w Wielkim Komorsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowski diecezji pelplińskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w latach 1768-1791. Poświęcona została w dniu 15 lipca 1798 roku Pod koniec XIX wieku kościół został rozbudowany o nawy boczne i nowe prezbiterium. Wystrój budowli powstał w XVIII i XIX wieku. Dwa dzwony świątyni zostały odlane w Berlinie. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dźwierznie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dźwierznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmża diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wybudowana w stylu gotyckim około 1300 roku, następnie została przebudowana w XVII wieku (kruchta i wnętrze). W 1864 roku została dostawiona wieża. Budowla została wzniesiona z kamienia (jedynie szczyty i wieża wybudowano z cegły). Kościół składa się z jednej nawy, z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl barokowy i powstało w XVIII wieku, renesansowy nagrobek Rafała Konopackiego pochodzi z 1589 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kiełbasinie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kiełbasinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmża diecezji toruńskiej). Jest to świątynia gotycka wzniesiona z 1. połowie XIV wieku, następnie była kilkakrotnie przebudowywana, m.in. w XVII wieku i 1887 roku. Wnętrze jest nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym; wyposażenie w stylu barokowym pochodzi głównie z połowy XVIII wieku, należą do niego m.in. ołtarz główny z około 1730 roku. Do II wojny światowej zawieszony był na wieży świątyni późnogotycki dzwon z 1592 roku odlany „z bożą pomocą" przez Mertena Schmidta z Torunia. Kościół jest jedną z najpiękniejszych wiejskich świątyń Ziemi Chełmińskiej. W 2001 roku wzorowo wyremontowana budowla otrzymała od generalnego konserwatora zabytków tytuł Zabytek Roku 2001. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Nawrze

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Nawrze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław diecezji toruńskiej). Jest to świątynia gotycka wzniesiona w XIV wieku z kamienia polnego, po zniszczeniach z okresu wojen szwedzkich została odbudowana i przebudowana po 1661 roku dzięki staraniom Jana Kruszyńskiego. W następnych latach została dobudowana barokowa wieża zwieńczona dachem hełmowym. Oryginalnie świątynia nosiła wezwanie św. Mateusza, natomiast w okresie wojen szwedzkich nową patronką została wybrana św. Katarzyna Aleksandryjska. Świątynia została gruntownie odrestaurowana w latach 1778-86 dzięki staraniom Konstantego Kruszyńskiego. Część wyposażenia w stylu barokowym pochodzi z XVII i XVIII wieku, epitafium Kruszyńskich powstało w 1815 roku, ambona została wykonana w połowie XVIII wieku. W rokokowym ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem przywieziony w połowie XVII wieku przez Bernarda Kruszyńskiego z niewoli rosyjskiej podczas rządów króla Jana Kazimierza. Przypisy
Ruiny kościoła św. Jana Chrzciciela w Zajączkowie

Ruiny kościoła świętego Jana Chrzciciela w Zajączkowie – dawna świątynia znajdująca się obecnie w stanie ruiny we wsi Zajączkowo, w powiecie toruńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Kościół został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku. Utrzymanie świątyni zapewniały cztery włóki dzierżawionej ziemi, którą w XVI wieku użytkował ród Rokuszów z Dźwierzna. Później budowla zaczęła podupadać, ale została odbudowana w XVII wieku przez dziedzica Konarskiego. Podczas zaborów majątek w Zajączkowie został przejęty przez Gustawa Hertzla, który chciał przebudować świątynię na spichlerz, jednakże ostatecznie rząd pruski nakazał rozebrać kościół. Mimo sprzeciwów w 1865 roku świątynia została sprzedana i rozebrano jej dachy, w wyniku czego pozostała część szybko popadła w ruinę. Kościół został zbudowany z nieociosanych, dużych kamieni polnych, uzupełnianych gruzem i spajanych zaprawą wapienną. Użyta została również cegła do utworzenia detali architektonicznych, w tym również kształtek. Była to budowla salowa na rzucie prostokąta, z zakrystią od strony północnej oraz kruchtą od strony południowej. Nakryta była dwuspadowym dachem opartym na dwóch szczytach od strony wschodniej i zachodniej, a także drewnianym daszkiem nad zakrystią. Wejście do świątyni prowadziło od strony zachodniej przez ostrołukowy, uskokowy i profilowany portal oraz od strony południowej przez ostrołukowy portal umieszczony w kruchcie. Obecnie jest to ruina pozbawiona dachu z murami sięgającymi do poziomu około połowy wysokości okien. Wśród detali architektonicznych w najlepszym stanie można zobaczyć dwa profilowane portale: zachodni i południowy, dawniej znajdujący się wewnątrz kruchty. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Czernikowie

'Kościół świętego Bartłomieja w Czernikowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czernikowski diecezji włocławskiej). Historia Jest to gotycka budowla, datowana na około 1449 rok. Następnie została przebudowana około 1641 roku. Odnowiona została w latach w 1719 i 1798. Na początku XX wieku (1904 rok) – zostały dobudowane transept i prezbiterium oraz dwie kaplice boczne – Matki Bożej i św. Izydora oraz dwie zakrystie. W 1910 roku kościół został konsekrowany. Budowla jest orientowana, murowana, wzniesiona z cegły, w dolnych partiach części gotyckiej w układzie wendyjskim, w górnych – w układzie polskim, z użyciem zendrówki we wzorach rombowych. Prezbiterium, transept i górna kondygnacja wieży są otynkowane. Wnętrze zostało zbarokizowane w XVIII wieku, wprowadzono wówczas pozorne sklepienie kolebkowe i pilastrowe podziały ścian. Kruchta pod wieżą nakryta jest sklepieniem ośmiopolowym, zapewne gotyckim. Na południowej ścianie starszej części prezbiterium można zobaczyć fragment szerokiego gotyckiego fryzu z cegieł ułożonych rębem skośnym. W latach 1966–1970 został przeprowadzony remont świątyni, połączony z regotyzacją części zachodnich. W 1984 roku zostało zmienione pokrycie dachu: została zdjęta dachówka, natomiast położona została blacha miedziana. Polichromię w kościele jest stylu fresco wykonał Zygmunt Klaryska pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. W latach 1988–1989 Klaryska razem z synem odnowili polichromię w prezbiterium i malowidła umieszczone w nawie głównej i kaplicach świątyni. Ołtarz w kościele reprezentuje styl barokowy, znajdują się na nim rzeźby świętych. W polu centralnym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, namalowany w drugiej połowie XVII wieku w sukience metalowej, trybowanej, wykonanej w pierwszej połowie XVIII wieku. W otoczeniu obrazu jest umieszczonych 30 wotów srebrnych powstałych w okresie od XVII do XIX wieku. Chrzcielnica znajdująca się w kaplicy Matki Bożej reprezentuje styl barokowy i powstała w XVIII wieku. Witraże wykonał Kwiatkowski pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Na wieży świątyni są umieszczone są zawieszone dwa dzwony: jeden odlany w 1587 roku – pęknięty i nieużywany, a drugi – obecnie używany, odlany w 1707 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Mazowszu

Kościół świętego Marcina w Mazowszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czernikowski diecezji włocławskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1900 roku w stylu neogotyckim z czerwonej cegły, oznaczonej znakiem cegielni: „DZIAŁYŃ”, konsekrowano go w 1901 roku. Ołtarz główny w stylu neogotyckim, charakteryzuje się wieżyczkową nastawą i maswerkową mensą. Z lewej strony w kaplicy umieszczony jest ołtarz modernistyczny, powstały po 1920 roku, dzieło Xawerego Dunikowskiego. W kaplicy z prawej strony znajduje się ołtarz neogotycki, ale o mniejszym rozmiarze. Do wyposażenia kościoła należą m.in.: chrzcielnica drewniana w stylu późnobarokowym, monstrancja – słońce z końca lat osiemdziesiątych XIX stulecia, krucyfiks z XVIII wieku o wysokości 154 centymetrów, chorągiew procesyjna z 1904 roku, z haftowanym na awersie posągiem Matki Bożej Niepokalanej, chorągiew procesyjna mniejsza z I połowy XX stulecia z haftowanym na awersie posągiem św. Teresy oraz mosiężny, złocony kielich w stylu neobarokowym z XIX/XX wieku. W murowanym chórze muzycznym znajduje się neogotycki prospekt organowy powstały w 1910 roku, dzieło Dominika Biernackiego z Dobrzynia nad Wisłą. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Biskupicach

Kościół świętej Marii Magdaleny w Biskupicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bierzgłowo diecezji toruńskiej). Jest to świątynia kamienna wzniesiona na miejscu gotyckiej w dwóch etapach: w latach 1759-64 zostały wybudowane nawa i wieża oraz w 1789 roku zostało dostawione prezbiterium. Budowla jest jednonawowa z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i kwadratową wieżą od strony zachodniej zwieńczoną kopułą. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe. Wyposażenie reprezentuje głównie styl barokowy i powstało w XVIII wieku, oprócz tego można wyróżnić m.in.: gotycką granitową kropielnicę umieszczoną przy wejściu głównym do kościoła na trzonie będącym oryginalnie fragmentem gotyckiego XIV-wiecznego portalu, pochodzącego zapewne z bazyliki konkatedralnej Świętej Trójcy w Chełmży. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Przecznie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Przecznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bierzgłowo diecezji toruńskiej). Jest to jest jedna z najstarszych świątyń na Ziemi Chełmińskiej. Wybudowana została w stylu gotyckim około 1300 roku, następnie została odrestaurowana w 2. połowie XVIII wieku, dzięki staraniom Znanieckiego. Z tego czasu zachowało się do dziś kompletne wyposażenie wnętrza: począwszy od drewnianej podłogi po sufit kasetonowy, chór muzyczny z barokowymi organami a także ołtarze z obrazem Ukrzyżowania (znajduje się w ołtarzu głównym), który był uznawany jako cudowny. Przypisy
St. Nikolaus (Gronowo, Lubicz)

Die römisch-katholische Kirche St. Nikolaus in Gronowo (Gemeinde Lubicz) in der Woiwodschaft Kujawien-Pommern geht auf die Zeit des Deutschen Ordens zurück. Geschichte Die Kirche im 1414 ersterwähnten Dorf, das zum Bistum Kulm gehörte, stammt aus der Zeit um das zweite Viertel des 14. Jahrhunderts. Der äußerst einfache Typus der Kirche liefert wenig Anhaltspunkte für eine genaue Datierung. Ein Hinweis könnte der Wechsel vom wendischen Verband von Chorwand und Sakristei zum gotischen Verband an den übrigem Mauern sein. Zu Beginn des 17. Jahrhunderts musste die Kirche renoviert werden. Pfarrer Grajewski nahm sie in Angriff, konnte sie aber wegen des polnisch-schwedischen Krieges (1626–1629) nicht vollenden. Die Kirche hatte kein Dach mehr und wurde stark beschädigt. Die baufällige Kirche wurde noch 1670 von dem Inspektor Strzesz erwähnt. Der örtliche Pfarrer wurde nach der deutschen Besetzung Polens Anfang November 1939 verhaftet und starb 1942 im Konzentrationslager Dachau. Bauwerk Die Kirche ist ein kleiner ungewölbter Saalbau über profiliertem Sockel ohne Strebepfeiler oder Vorhalle, und ursprünglich ohne Chor und Turm. Das mittelalterliche, dreijochige Langhaus ist in den Außenwänden erhalten, aber von barocken Bauteilen vollkommen umstellt, dem Chor, dem Turm, der Kapelle im Süden. Auch Mauerkrone und Giebel stammen aus neuerer Zeit. Das Hauptportal befindet sich im Westen. Der Bau hat kleine spitzbogige Fenster, die noch aus der Bauzeit stammen, darüber sind an der Südwand geringe Reste eines Putzbandes mit Maßwerkritzungen erhalten. Die Sakristei an der Nordostseite ist in Flucht mit der Chorwand errichtet, ist aber nicht mit dem Langhaus verzahnt. Im Inneren stammen der Hauptaltar, das Taufbecken und die Skulptur der Jungfrau mit Kind aus dem frühen 16. Jahrhundert. Auf dem alten katholischen Friedhof neben der Kirche stammen die Grabsteine aus dem späten 19. Jahrhundert. Quellen Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 453–454. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Mikołaja w Gronowie

Kościół świętego Mikołaja w Gronowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kowalewo Pomorskie diecezji toruńskiej). Jest to budowla w stylu gotyckim, wzniesiona w połowie XIV wieku. Oryginalnie była to świątynia salowa, po zniszczeniach z okresu wojen szwedzkich została odrestaurowana i rozbudowana około 1700 roku o wieżę i być może w 1750 roku o prezbiterium. Obiekt został zbudowany z cegły, jest jednonawowy z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą i kwadratową wieżą od strony zachodniej, zwieńczoną renesansową attyką i murowanym piramidalnym dachem hełmowym. Nad nawą jest umieszczona barokowa sygnaturka z 1750 roku. Wnętrze nakrywa płaski strop. Późnogotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem powstała na początku XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Ignacego w Młyńcu Drugim

Kościół św. Ignacego w Młyńcu Drugim – filialna świątynia katolicka, należąca do parafii Matki Bożej Częstochowskiej i św. Wacława w Lubiczu Górnym. Znajduje się we wsi Młyniec Drugi. Kościół na wysokim brzegu Drwęcy został zbudowany w 1750 roku przez jezuitów, którzy w I poł. XVII wieku kupili pobliską kaplicę. Świątynia jest jednonawowa. Ma wieżę. Rokokowe wnętrze ma charakter sarmacki. Pochodzi ono z czasów budowy kościoła. Ołtarz główny pochodzi z ok. 1750 roku. Ołtarz zdobią rzeźby św. Franciszka Ksawerego i Ildefonsa, obraz św. Ignacego Loyoli oraz zasuwa ze św. Ignacym pokonującym Szatana. Jeden z ołtarzy bocznych jest ozdobiony rzeźbami Indian, co stanowi nawiązanie do działalności misyjnej św. Franciszka Ksawerego. Prospekt organowy z parapetem jest ozdobiony dekoracją malarską i snycerską. Z II poł. XVIII wieku pochodzą dwa malowane epitafia jezuitów toruńskich. Przypisy
Mariä Himmelfahrt (Gostkowo)

Die Kirche Mariä Himmelfahrt (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Gostkowo (deutsch Gostgau), einem Ort in der Gmina Łysomice in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern, ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Geschichte Der Chor stammt wohl aus dem ersten Viertel des 14. Jahrhunderts und wurde als eigenständige kleine Saalkirche aus Backstein mit schräg stehenden westlichen Strebepfeilern erbaut. Der wendische Verband sowie die Form des Ostgiebels deuten auf eine Bauzeit im frühen 14. Jahrhundert hin. Das Langhaus in Feldstein wurde nur wenig später angefügt. Auch der schmucklose Ostgiebel zeigt an, dass man ihn an den schon bestehenden Chor anfügte. Dies ist ein Beleg dafür, dass Feldsteinmauern nicht unbedingt älter sind als Backsteinmauern. Der Westturm wurde 1925 errichtet. Heute finden Gottesdienste auch in der Kapelle in Turzno (Tauer) statt. Beschreibung Das Langhaus ist ein ungewölbter Saalbau mit Strebepfeilern. Flache Mittelstreben teilen die Längswände in zwei Abschnitte mit je einem Fenster. Im Westen befindet sich ein gestuftes Portal. Die Kirche hat einen eingezogenen Rechteckchor mit Strebepfeilern. Die südliche Längsseite des Chors ist durch Streben in zwei Abschnitte mit jeweils einem Fenster geteilt. Der Chor hat ein weiteres Fenster im westlichen Teil der Nordseite. Das hohe Mittelfenster der Ostseite ragt in den Giebelbereich hinein. Die schmale und schmucklose Sakristei ist später an die Nordseite des Chors angebaut worden. Der Ostgiebel war ursprünglich fünfachsiger Giebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden. Die drei mittleren Blenden besaßen noch aufgelegte Lanzetten. Die oberen Giebelbereiche sind abgebrochen. Ausstattung Bemerkenswert ist die Madonna von Gostków, eine gotische Holzskulptur am Hauptaltar, die 1420 in einer Thorner Werkstatt gefertigt wurde. Weblinks Eintrag auf der Website der Diözese Thorn Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gostkowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gostkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmża diecezji toruńskiej). Budowla reprezentuje styl gotycki. Jest jednym z najstarszych wiejskich kościołów na Ziemi Chełmińskiej. Wybudowano go na przełomie XIII i XIV wieku, w XVI wieku świątynia została przebudowana według tradycji dzięki staraniem Czemów. Gruntownie obiekt został wyremontowany w 1842 roku, następnie rozbudowany w 1925 roku o neogotycką wieżę. Świątynia została wzniesiona z kamienia i cegły, jest jednonawowa, z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Wnętrze nakrywa drewniany strop. Wyposażenie reprezentuje styl barokowy i rokokowy i powstało w XVII i XVIII wieku. Rzeźby w stylu gotyckim, powstały od XIV do początku XVI wieku, należą do nich m.in. grupa Ukrzyżowania z około 1330 roku. Płyta nagrobna Feliksa Czemy Kamińskiego pochodzi z 1583 roku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Papowie Toruńskim

Kościół św. Mikołaja w Papowie Toruńskim – gotycki kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Mikołaja w Papowie Toruńskim. Został zbudowany ok. 1300 roku przez zakon krzyżacki. Najstarsza zachowana informacja o świątyni pochodzi z 1445 roku. Najstarszą częścią świątyni jest prezbiterium. Nawa główna powstała w późniejszym okresie, ale również zachowała styl gotycki. W 1882 roku przeprowadzono remont generalny świątyni. W latach 1906–1907 wzniesiono nawę boczną i 29-metrową wieżę dzwonniczą z stylu neogotyckim. 13 lipca 1936 roku kościół wpisano do rejestru zabytków (nr rejestru A/316). Kolejne prace remontowe przeprowadzono w latach: 1968, 1989 (prezbiterium), 1993–1994 (dach). Około 2000 roku przeprowadzono remont prezbiterium kościoła i kaplicy filialnej, naprawę organów oraz przeprowadzono prace badawczo-odkrywcze. W kościele dominuje wyposażenie z XVIII wieku. Ołtarz główny pochodzi z 1720 roku. W jej górnej części znajduje się popiersie św. Barbary i niezidentyfikowanej dziewicy z około 1500 roku. Barokowa ambona pochodzi z ok. 1720 roku, chrzcielnica z pierwszej połowy XVIII wieku, konfesjonał i stalle z 1794 roku. Dzwon pochodzi z XV wieku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Dobrzejewicach

Kościół świętego Wawrzyńca w Dobrzejewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubicki diecezji włocławskiej). Budowla powstała w stylu neogotyckim w latach 1892 – 1893 i konsekrowana została w 1901 roku. Wieża świątyni została zniszczona podczas I wojny światowej. Zachowały się jednak wyjątkowe zdjęcia kościoła z zachowaną wieżą. Jednonawowy obiekt został wzniesiony z cegły, zwieńczony jest dachem o drewnianej konstrukcji pokrytej blachą. Kościół był remontowany w latach 1965 – 1966 oraz 1988 – 1989. Wnętrze nakryte jest stropem drewnianym gładkim w formie elipsy. Główny ołtarz pochodzi z katedry we Włocławku, reprezentuje styl rokokowy i powstał w drugiej połowie XVIII wieku. W górnej części ołtarza jest umieszczony obraz z końca XVIII stulecia przedstawiający patrona kościoła Św. Wawrzyńca w trybowanej srebrnej sukience. Boczne dwa ołtarze a także ambona i chrzcielnica powstały w tym samym okresie i reprezentują ten sam styl co ołtarz główny. Ołtarze w czasie przenoszenia do świątyni zostały nieco przebudowane. Przypisy