NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kraftwerk Łaziska

Das Kraftwerk Łaziska (polnisch: Elektrownia Łaziska) liegt in Ober Lazisk (Łaziska Górne) in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Der Betreiber ist Tauron Wytwarzanie (ehemalige: Południowy Koncern Energetyczny S.A.) . Es hat eine Nennleistung von 1.155 Megawatt. Es ist ein konventionelles Wärmekraftwerk, eines von 18 Kraftwerken, die im polnischen Energiesystem betrieben werden. Es wurde 1917 gegründet und war von 1927 bis 1953 das größte Kraftwerk in Polen. Bezogen auf die installierte Leistung ist das Kraftwerk Łaziska das 3. in Schlesien und das 9. Kraftwerk in Polen und erzeugt etwa 4,2 % der inländischen Stromerzeugung. Darüber hinaus verfügt es über 196 MW installierte Wärmeleistung. In der Anlage befindet sich das polnische Energie-Museum. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht aus sechs Blöcken (2 × 125 MW, 3 × 225 MW und 1 × 230 MW nominal), die zwischen 1972 und 1976 sowie 2012 errichtet wurden, und besitzt eine Bruttoleistung von ca. 1.155 MW. Geschichte Im Jahr 1917 beginnt der Prinz von Pszczyna (von Pless) den Bau des Kraftwerks und einer Karbid-Fabrik. Ein Jahr später wird das Kraftwerk zusammen mit der Hartmetallfabrik als Unternehmen im Handelsregister als Kraft- und Schmelzwerke „Prinzengrube“ Aktiengesellschaft (Elektrownia i Karbidownia Kopalni „Książątko“ S.A.) eingetragen. 1923 wird die Anlage erweitert, ihre Kraftwerkskapazität verdoppelt sich auf rund 24 MW. Im Jahr 1929 erreicht das Kraftwerk eine Kapazität von 87,1 MW und wird damit das größte Kraftwerk in Polen. In den Jahren 1934–38 stehen die Betriebe unter staatlicher Zwangsverwaltung. Während der Besetzung Polens von 1939 bis 1945 erhöht sich die Leistung des Kraftwerks auf 122,1 MW. Nach dem Krieg wird 1949 das Werk „Elektro“ in das Kraftwerk „Łaziska“ und das Stahlwerk „Łaziska“ aufgeteilt. Nach aufeinanderfolgenden Erweiterungen des Kraftwerks erreicht es ca. 200 MW (1953). Ab 1963 wird das Kraftwerk weiter ausgebaut und modernisiert. Die erste Ausbaustufe erfolgt durch den Bau von zwei Blöcken von 120 MW in den Jahren 1963–67. Die Leistung des Kraftwerks erreicht damit insgesamt 429 MW. Die zweite Ausbaustufe auf vier Blöcke von 200 MW erfolgt im Anschluss (1967–72). Danach können veraltete Turbinen abgeschaltet werden (1975–82). Bis zum Jahr 2000 erfolgen weitere drei Modernisierungsstufen. Die erste findet von 1980 bis 1990 statt. In der zweiten von 1993 bis 1995 werden die zwei 120-MW-Blöcke erweitert, ihre Leistung wird auf 125 MW erhöht. Die bislang letzte Modernisierung findet von 1996 bis 2000 statt. Hierbei werden die vier 200-MW-Blöcke überarbeitet. Die Leistung von drei Blöcken wird auf 225 MW erhöht und die des vierten auf 230 MW. Siehe auch Europäische Mindestanforderungen für Kraftwerke (IED) Liste von Kraftwerken in Polen Einzelnachweise ↑ https://dziennikzachodni.pl/100-lat-elektrowni-laziska-kiedys-byla-to-najwieksza-elektrownia-w-polsce-zdjecia/ar/c3-12292620 ↑ Tauron Wytwarzanie S.A.
Łaziska Power Station

Łaziska Power Station (Polish: Elektrownia Łaziska) is a thermal power station in Łaziska Górne, Poland. The first Łaziska Power Station was inaugurated in 1917. In 1929, an 87.1 MW unit was inaugurated making it to the largest power station in Poland at those days. Operation The current Łaziska Power Station was built in 1967–1972. It has six units. Three units have capacity of 225 MW, two 125 MW, and one 230 MW. The two flue gas stacks of the station are 200 and 162 metres (656 and 531 ft) tall, a further 200 metres (660 ft) tall flue gas stack was demolished in March 2002 with a special excavator. See also Katowice Power Station Jaworzno Power Station Kozienice Power Station Połaniec Power Station List of power stations in Poland References Elektrownia Łaziska PKE SA Elektrownia Łaziska Tauron oddział Elektrownia Łaziska
Elektrownia Łaziska

Elektrownia Łaziska – znajduje się w Łaziskach Górnych w województwie śląskim, od 29 grudnia 2000 roku w składzie Południowego Koncernu Energetycznego S.A. Historia Początki elektrowni to rok 1917, kiedy książę pszczyński wzniósł fabrykę karbidu (huta elektrotermiczna) wraz z elektrownią. W 1929 roku elektrownia osiągnęła moc 87,1 MW i stała się największą elektrownią w Polsce. W 1949 roku huta została odłączona i stała się osobnym przedsiębiorstwem jako Huta Łaziska. Po kolejnych rozbudowach elektrownia w 1996 roku została przekształcona z przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. Od 28 grudnia 2000 roku Elektrownia „Łaziska” weszła w skład Południowego Koncernu Energetycznego S.A. Dane techniczne Elektrownia Łaziska to zawodowa elektrownia systemowa (jedna z 18 w Polsce) opalana węglem kamiennym z własnym węzłem ciepłowniczym. Wytwarza około 4,2% krajowej produkcji energii elektrycznej. Posiada 905 MW zainstalowanej mocy elektrycznej: 3 bloki o mocy po 225 MW 1 blok o mocy 230 MW Dodatkowo posiada 196 MW zainstalowanej mocy cieplnej. Na terenie elektrowni działa Muzeum Energetyki. Linki zewnętrzne Tauron oddział Elektrownia Łaziska
ТЭС Лазыска

ТЭС Лазыска (Łaziska) — тепловая электростанция на юге Польши, в полутора десятках километров к юго-западу от окраин Катовиц. История В 1918 году для питания карбидного завода в Лазыска-Гурне запустили электростанцию рядом с шахтой «Książątko», работавшую на низкосортном угле. Она имела две генераторные установки мощностью 5,2 МВт и 6,4 МВт, состоявшие из паровых турбин производства немецкой MAN и швейцарской Escher-Wyss соответственно, а также генераторов Siemens. Пар поставляли 12 котлов центральной котельной. В 1923 году станцию дополнили третьим генераторным комплектом мощностью 12,5 МВт производства AEG. К 1929 году после расширения мощность ТЭС достигла 87,1 МВт, став крупнейшей электростанцией Польши (сохраняла этот статус до 1952 года). Новое оборудование включало швейцарские котлы Sultzer и турбины Brown Boveri мощностью 28 МВт и 36 МВт. Выдача электроэнергии осуществлялась по ЛЭП на 60 кВ. В 1938 году для подачи угля построили канатную дорогу от шахты «Boże Dary». В период немецкой оккупации мощность станции увеличили до 157 МВт за счёт котлов Borsig (рабочее давление 80 атм) и двух турбин Brown Boveri по 35 МВт. Была введена ЛЭП на 110 кВ. В феврале 1945 года советские войска демонтировали котлы Borsig и генератор № 7. Повреждённый статор генератора № 3 вывезли в Берлин и не вернули. В послевоенные годы станцию восстановили до 122 МВт, добавив котёл высокого давления и новый швейцарский генератор. В 1950-х годах установили два новых генераторных комплекта Brown Boveri по 35 МВт и модернизировали турбину № 4 до 35 МВт. Общая мощность достигла 200 МВт. В 1960-х вывели из эксплуатации старейшие агрегаты. В 1967 году ввели два энергоблока по 120 МВт с котлами Babcock, турбинами Zamech и генераторами Dolmel. Продукты сгорания удалялись через 160-метровую дымовую трубу. В 1966 году начали поставки тепла, установив теплофикационную турбину мощностью 4,5 МВт (№ 3). В 1971—1972 годах построили четыре энергоблока № 9—12 по 200 МВт с польским оборудованием (котлы Rafako). Газы отводились через 200-метровую трубу. Вода поступала из шахт «Пяст», «Земовит» и «Болеслав Смелый». В 1975—1981 годах вывели устаревшие блоки 4—8. В 1994—1999 годах модернизировали: — Блоки 1—2 до 125 МВт — Блок 9 до 230 МВт — Блоки 10—12 до 225 МВт В 1989 году ввели пневмотранспорт золы в выработки шахты «Болеслав Смелый». В 2000 году построили 1,3-километровый конвейер для подачи угля (56 % топлива поставляла эта шахта). Несмотря на остановку турбины № 3 в 1982 году, ТЭС продолжает теплоснабжение Лазыска-Гурне и шахты через комплекс мощностью 196 МВт, введённый в 1997 году. См. также Список электростанций Польши Список самых высоких сооружений Польши Примечания
Kamienica Macieja Łyszkiewicza w Warszawie

Kamienica Macieja Łyszkiewicza – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Freta 16 w Warszawie, na Nowym Mieście; miejsce narodzin noblistki Marii Skłodowskiej Curie. Historia Zbudowana w drugiej połowie osiemnastego wieku (lata 1782–1787) na Nowym Mieście, powstała poprzez połączenie dwóch innych kamienic. Uczynił to architekt Szymon Bogumił Zug na zlecenie polskiego zamożnego bankiera Macieja Łyszkiewicza. Potem kamienica miała wielu właścicieli. Jednym z nich (w latach 1858–1874) był posiadacz warszawskiej fabryki sztućców i maszyn Gerlach i Pulst – Wilhelm Gerlach oraz Dorota Schuster. Budynek zbudowano w stylu klasycystycznym. W 1933 roku w mury kamienicy wbudowano tablicę upamiętniającą odkrycie polonu i radu przez Marię Skłodowską Curie. W 1935 roku zawaliła się część kamienicy od strony dziedzińca. Aresztowano Józefa i Stanisława Fiszchautów i administratora Mieczysława Podbora, ponieważ w czasie tej katastrofy budowlanej zginęli ludzie. W czasie powstania warszawskiego budynek był siedzibą sztabu Obwodu Warszawskiego Armii Ludowej. 26 sierpnia 1944 w wyniku bombardowania kamienica zawaliła się. Pod gruzami zginęli m.in. dowódca Obwodu Bolesław Kowalski ps. „Ryszard”, Stanisław Nowicki ps. „Feliks”, Edward Lanota ps. „Edward” i Anastazy Matywiecki ps. „Nastek”. Upamiętnia ich tablica odsłonięta w 1954 roku. Po II wojnie światowej pozostałości kamienicy zostały rozebrane. W maju 1951 roku Zjednoczenie Budownictwa Miejskiego „Warszawa-3” podjęło decyzję o jej odbudowie. Budynek został odbudowany według projektu Stanisławy i Jerzego Dotkiewiczów. Pierwsze piętro pozostało bez zmian, lecz wyższe piętra zostały nieco uproszczone. Mieścił się tam Instytut Marksizmu i Leninizmu, a także Związek Nauczycielstwa Polskiego. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Na pierwszym piętrze budynku działa Muzeum Marii Skłodowskiej Curie. Drugie piętro zajmuje archiwum muzealne, sala filmowa oraz mieści się tam siedziba Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Przypisy Bibliografia Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie [online] [dostęp 2020-02-20] . strona główna serwisu Jerzy Majewski, Wydawnictwo Veda, maj 2003 „Warszawa Nieodbudowana – lata trzydzieste” (s. 82–87)
ТЭЦ Лодзь-3

ТЭЦ Лодзь-3 (ЭС-3) – теплоэлектроцентраль в одноименном городе в центральной Польше. В 1968–1969 годах на станции ввели в эксплуатацию два котла типа ОР-130, поставленные сосновецкой компанией Fakop. Они питали одну турбину производства чешского Первого Брненского машиностроительного завода мощностью 33,5 МВт. А в 1971, 1974 и 1977 годах запустили три однотипных блока ВС-50, оснащенных котлами ОР-230 производства Rafako (Рацибуж) и турбинами ельблонгской компании Zamech 13UP55 мощностью по 55 МВт. Для покрытия пиковых нагрузок в теплосистеме в 1972–1975 годах установили мазутные водогрейные котлы, что довело тепловую мощность станции до 953 МВт. По состоянию на конец 2010-х годов в эксплуатации находились три водогрейных котла типа PTWM-100. В настоящее время котел ОР-230 (станционный номер К-3) перевели на сжигание биомассы. Удаление продуктов сгорания происходит с помощью дымоходов высотой 180 метров и 120 метров. Примечания
ТЕЦ Лодзь-3

ТЕЦ Лодзь-3 (ЕС-3) — теплоелектроцентраль в однойменному місті в центральній Польщі. У 1968—1969 роках на станції ввели в експлуатацію два котли типу ОР-130, постачені сосновецькою компанією Fakop. Вони живили одну турбіну виробництва чеського Першого Брненського машинобудівного заводу потужністю 33,5 МВт. А в 1971-му, 1974-му та 1977-му запустили три однотипні блоки ВС-50, обладнані котлами ОР-230 виробництва Rafako (Рацибуж) та турбінами ельблонзької компанії Zamech 13UP55 потужністю по 55 МВт. Для покриття пікових навантажень у теплосистемі в 1972—1975 роках встановили мазутні водогрійні котли, що довело теплову потужність станції до 953 МВт. Станом на кінець 2010-х в експлуатації знаходились три водогрійні котли типу PTWM-100. Наразі котел ОР-230 (станційний номер К-3) перевели на спалювання біомаси. Видалення продуктів згоряння відбувається за допомогою димарів висотою 180 метрів та 120 метрів. Примітки
Landschaftsschutzpark Lodscher Höhen

Der Landschaftsschutzpark Lodscher Höhen (polnisch: Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1996 eingerichtete Park liegt auf dem Lodscher Hügelland in Zentralpolen und hat eine Fläche von 115,80 km² sowie eine Pufferzone mit einer Fläche von 30,83 km². Charakteristisch für den Park ist die Hügellandschaft des Südmasowischen Hügellands. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Łódź Hills Landscape Park

Łódź Hills Landscape Park (Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich) is a protected area (Landscape Park) in central Poland, established in 1996, covering an area of 137.67 square kilometres (53.15 sq mi). The Park lies within Łódź Voivodeship: in Brzeziny County (Gmina Brzeziny, Gmina Dmosin), Łódź East County (Gmina Nowosolna) and Zgierz County (Gmina Stryków, Gmina Zgierz). Within the Landscape Park are three nature reserves. References
Landschapspark Wzniesień Łódzkich

Het Landschapspark Wzniesień Łódzkich (Pools: Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich) is een landschapspark in Woiwodschap Łódź in Polen. Het park werd opgericht in 1996 en is 137,67 vierkante kilometer groot. Het park omvat heuvels en bos. Externe link Officiële website
Landschaftsschutzpark Łęczna-Seenplatte

Der Landschaftsschutzpark Łęczna-Seenplatte (polnisch: Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1990 eingerichtete Park liegt auf der Łęczyńsko-Włodawa-Seenplatte in Ostpolen und hat eine Fläche von 118,16 km² sowie eine Pufferzone von 140,95 km². Charakteristisch für den Park ist die Seenlandschaft des Westpolesiens. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Łęczna Lake District Landscape Park

Łęczna Lake District Landscape Park or Łęczna Lakeland Scenic Park (Polish: Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie) is a protected area (a Landscape Park) in eastern Poland, established in 1990, covering an area of 118.16 square kilometres (45.62 sq mi) in the geographic region called the Łęczna-Włodawa Lakeland (Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie) or the Łęczna-Włodawa Plain (Równina Łęczyńsko-Włodawska). The Park lies within Lublin Voivodeship: in Lubartów County (Gmina Ostrów Lubelski, Gmina Uścimów) and Łęczna County (Gmina Ludwin, Gmina Puchaczów). The best known recreational area within the Łęczna Lakeland surrounds the White lake (Jezioro Białe Włodawskie), with the resort town called Okuninka. See also Special Protection Areas in Poland References
Landschapspark Pojezierze Łęczyńskie

Het Landschapspark Pojezierze Łęczyńskie (Pools: Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie) is een landschapspark in Woiwodschap Lublin in Polen. Het park werd opgericht in 1990 en is 118,16 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen en meren. Externe link Officiële website
Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie

Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie – park krajobrazowy w województwie lubelskim. Położony w zachodniej części Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego i zachodnim fragmencie Równiny Parczewskiej Park składa się z dwóch części połączonych wspólną otuliną. Zajmuje powierzchnię 11 816 ha, zaś jego otulina liczy 14 095 ha. Rzeźba terenu Krajobraz całego Parku jest równinny, bardziej urozmaicony tylko w jego południowej części, gdzie występują ozy i wydmy. Wody Jak wskazuje nazwa, w Parku znajdują się liczne jeziora, stawy, jak również torfowiska i mokradła. Jezior jest na terenie Parku 20: mezotroficzne jak Piaseczno i Krasne, eutroficzne jak grupa jezior uścimowskich oraz dystroficzne jak Brzeziczno i Łokietek. Część jezior została włączona do systemu melioracyjnego Kanału Wieprz-Krzna. Przyroda Na terenie Parku znajduje się rezerwat przyrody Jezioro Brzeziczno, dalszych 6 rezerwatów jest projektowanych. Szczególnie cenne okazy roślin występują na torfowiskach i splei. Występują w Parku m.in.: aldrowanda pęcherzykowata, żurawina błotna, modrzewnica, gnidosz błotny, a także rośliny owadożerne: rosiczka okrągłolistna i rosiczka pośrednia. 32% powierzchni Parku stanowią lasy, w których zachowały się fragmenty starodrzewu sosnowego i dębowego. Jeśli chodzi o faunę, Park zamieszkują m.in.: ryby: strzebla błotna, piskorz płazy: ropucha paskówka, traszka grzebieniasta gady: żółw błotny ptaki drapieżne: bielik, orlik krzykliwy, kobuz ptaki wodno-błotne: gęgawa, krakwa, bocian czarny, kropiatka, dziwonia ssaki: bóbr, wydra, łoś, wilk szary Pomniki kultury Dratów – murowana cerkiew z XIX wieku Kaniwola – zespół dworsko-parkowy Ostrów Lubelski – kościół późnobarokowy z XVIII wieku Zobacz też parki krajobrazowe w Polsce Polesie Lubelskie Przypisy
Landschaftsschutzpark Zobtenberg

Der Landschaftsschutzpark Zobtenberg (polnisch: Ślężański Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Niederschlesien in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1988 eingerichtete Park liegt in den Sudeten in Südwestpolen und hat eine Fläche von 81,90 km² sowie eine Pufferzone von 74,50 km². Charakteristisch für den Park ist die Gebirgslandschaft des Zobten-Gebirges, dessen höchster Gipfel der Zobtenberg ist. Der Park liegt auf den Landgemeindegebieten von Sobótka, Jordanów Śląski, Łagiewniki, Dzierżoniów und Marcinowice. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks
Ślęża Landscape Park

Ślęża Landscape Park (Ślężański Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in south-western Poland, established in 1988, covering an area of 81.90 square kilometres (31.62 sq mi). It takes its name from that of Mount Ślęża. The Park lies within Lower Silesian Voivodeship: in Dzierżoniów County (Gmina Dzierżoniów, Gmina Łagiewniki), Świdnica County (Gmina Marcinowice, Gmina Świdnica) and Wrocław County (Gmina Jordanów Śląski, Gmina Sobótka). Within the Landscape Park are five nature reserves. References
Landschapspark Ślęża

Het Landschapspark Ślęża (Pools: Ślężański Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Neder-Silezië in Polen. Het park werd opgericht in 1988 en is 81,9 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen en bergen van het Ślęża-gebergte. Externe link Officiële website
Żabie Doły

Żabie Doły is a nature and landscape protected area in Silesia, Poland. The Żabie Doły complex is located entirely within the Metropolis GZM and encompasses land heavily altered by human activity. The protected area covers 2.262 km² . At Żabie Doły, 129 species of birds have been identified, including 70 nesting species and 17 species rare in the region. Other fauna and flora is also well represented. The name ""Żabie Doły" can be roughly translated as "Frog Ditches". Location and history The Żabie Doły conservation area is located entirely within the limits of the cities of Bytom, Chorzów and Piekary Slaskie in the center of the highly urbanized region of Upper Silesia. Many centuries of human activity, in particular underground mining and metal smelting, left the area covered with unused water retention pools, post-mining sinkholes, tailings and slag heaps. The local mining included zinc, lead, and hard coal. The majority of the land transformation by the humans occurred in the 1950s. The discovery of its current biological richness was a surprise. The area received the legally-protected status in 1997, partially due to the interest of high-school students (from high schools in Bytom and Louisenlund, Germany). Legal status The Żabie Doły area has currently a status of the "nature and landscape complex" within the legal framework of the protected areas of Poland. Currently, efforts are under way to further upgrade the status to that of a nature reserve. Railroad accident On the day of 14th April 1988 here on the former track Pole Północne – Maciejkowice of the former Górnośląskie Koleje Wąskotorowe (Upper-Silesian narrow-gauge railways) at track-km 12,850 an accident has occurred where a train fell of the embankment which was undermined by floating water due to a clogged culvert. The crew of the involved locomotive Lxd2-362 consisting of the engineer and his helper got injured. Sources Literature Krzysztof Soida (1996). Koleje wąskotorowe na Górnym Śląsku (in Polish). Vol. I. Katowice: Śląsk. ISBN 83-85831-82-7.
Żukowice, Świętokrzyskie Voivodeship

Żukowice [ʐukɔˈvit͡sɛ] is a village in the administrative district of Gmina Nowy Korczyn, within Busko County, Świętokrzyskie Voivodeship, in south-central Poland. It lies approximately 6 km (4 mi) west of Nowy Korczyn, 19 km (12 mi) south of Busko-Zdrój, and 66 km (41 mi) south of the regional capital Kielce. In 1975–1998 the village was under the administration of the Kielce Voivodeship. References
Żukowice (Santa Cruz)

Żukowice es una localidad del distrito de Busko, en el voivodato de Santa Cruz (Polonia). Se encuentra en el sur del país, dentro del término municipal de Nowy Korczyn, a unos 6 km al oeste de la localidad homónima y sede del gobierno municipal, a unos 19 al sur de Busko-Zdrój, la capital del distrito, y a unos 66 al sur de Kielce, la capital del voivodato.
Żukowice (województwo świętokrzyskie)

Żukowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Nowy Korczyn. Ma status sołectwa. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego. Przez wieś przechodzi zielony szlak turystyczny z Grochowisk do Wiślicy. Przypisy
Жуковиці (Свентокшиське воєводство)

Жуковиці (пол. Żukowice) — село в Польщі, у гміні Новий Корчин Буського повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 80 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Келецького воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .