NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Strachowicki

Park Strachowicki we Wrocławiu – to park położony w zachodniej części Wrocławia, na osiedlu Strachowice. W pobliżu znajduje się Port lotniczy Wrocław-Strachowice. Obecna nazwa parku obowiązuje na podstawie § 1 pkt 19 uchwały nr LXXI/454/93 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Pieczę nad Parkiem Strachowickim sprawuje Zarząd Zieleni Miejskiej podległy Departamentowi Architektury i Rozwoju Urzędu Miejskiego Wrocławia. Park powstał w oparciu o dawne założenia podworskie. Ma powierzchnię około 8 ha. Położony jest pomiędzy ulicami: Strachowicką, Zarembowicza i Graniczną. W parku urządzony został plac zabaw dla dzieci. Znajdują się także oczka wodne oraz okazy dendrologiczne, w tym pomniki przyrody. Stanowi on, wraz z zielenią otaczającą lotnisko i osiedle Żerniki, większy obszar przyrodniczy Park, wraz ze stawami w nim urządzonymi, położony jest w zlewni strugi Ługowiny. Wśród pomników przyrody i okazów dendrologicznych, znajdujących się w parku, znaleźć można okazy następujących gatunków: dębu szypułkowego (Quercus robur), buku zwyczajnego (Fagus sylvatica), cypryśnika błotnego (Taxodium distichum), dębu błotnego (Quercus palustris). Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park Strachowicki na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2009-10-22)
Park Strzelecki w Tarnowie

Park Strzelecki (inne nazwy: Ogród Strzelecki, w okresie PRL Park im. 1 Maja) – jeden z parków miejskich Tarnowa. Znajduje się tu Mauzoleum generała Józefa Bema. Starodrzew w parku jest pomnikiem przyrody. W parku wytyczono ścieżkę przyrodniczo-dydaktyczną z przystankami przy niektórych gatunkach roślin. Lokalizacja Park Strzelecki znajduje się w Tarnowie w województwie małopolskim. Zajmujący obszar ponad 8 hektarów park położony jest w obrębie ulic: Słowackiego, Piłsudskiego, Romanowicza i Nowy Świat. Brama główna znajduje się przy ulicy Piłsudskiego, bramy boczne przy ulicach: Słowackiego i Romanowicza. W chwili wytyczania obiektu, po drugiej stronie ulicy Kurkowej (od 1909 Słowackiego) znajdował się, wybudowany wcześniej, duży budynek szpitala wojskowego z 1855 (w XXI wieku to Pałac Młodzieży), a bezpośrednio przy ulicy Seminaryjskiej (Piłsudskiego) szpitalna kostnica. Historia Powstanie parku związane było z utworzeniem w mieście Towarzystwa Strzeleckiego. Park został założony w 1866 roku na miejscu dawnego folwarku Zawale–Dyksonówka, którego 14 morgów zarządcy miasta podarowali w 1856 Towarzystwu. Park Strzelecki powstał 8 lat później niż Central Park na Manhattanie w Nowym Jorku, a 23 lata przed Parkiem Jordana w Krakowie. Autorem projektu był Antoni Schmidt, ogrodnik z Krosna. Teren został zagospodarowany w duchu modernizmu. Przy bramie od strony ulicy Słowackiego (wówczas Kurkowej) wzniesiono neogotycki pałacyk, siedzibę Towarzystwa Strzeleckiego. Później była tam m.in. siedziba władz ZHP (lata 70. XX w.), biblioteki ZNP (lata 80. XX w.). W latach 2005–2010 budynek był własnością bractwa kurkowego, które planowało zagospodarować go na swoją siedzibę. Plany te nie zostały jednak zrealizowane. Od maja 2013 r. budynek mieści Galerię Miejską Biura Wystaw Artystycznych. Obok pałacyku w 1907 roku wybudowano dom ogrodnika miejskiego w stylu secesji wiedeńskiej. W listopadzie 2015 roku Bractwo Kurkowe okleiło styropianem jedną ze ścian tego budynku. Konserwator zabytków wstrzymał prace i nakazał demontaż ocieplenia. Bractwo Kurkowe nie zgodziło się z tą decyzją. Po przeprowadzeniu postępowań sądowych przed sądami administracyjnymi, po czterech latach styropian zdemontowano. W 1912 roku na głównym klombie od strony ul. Piłsudskiego (wówczas Seminaryjna) ustawiona została fontanna z figurą bogini Hebe. Rok później północno-zachodnią, gospodarczą część parku zamieniono na ogród jordanowski. W 1927 roku na środku parkowego stawu rozpoczęto budowę Mauzoleum generała Józefa Bema według projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. Uroczysty pogrzeb generała, którego prochy sprowadzono z Aleppo, odbył się 30 czerwca 1929. W roku 1975 Park Strzelecki wraz z ogrodzeniem wpisano do rejestru zabytków. W marcu 2018 roku przystąpiono do realizacji projektu rewitalizacji parku, którą zakończono, z 2,5 letnim poślizgiem, latem 2021 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Norbert Orliński: Tarnów i okolice. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1982. ISBN 83-217-2402-7.
Strzelecki-Park (Krakau)

Der Strzelecki-Park ist eine ca. 1,41 ha große Gartenanlage im Krakauer Stadtteil Wesoła östlich der Krakauer Altstadt. Geschichte Der Park und das damalige Palais von Maurycy Samelsohn wurde 1837 von der Krakauer Schützengesellschaft erworben und als Übungsstätte angelegt. Als Sitz des Vereins wurde im gleichen Jahr das Celestat-Palais im Park erbaut, der ursprünglich bedeutend größer war als heute. Die Krakauer Feierlichkeiten zur Hochzeit von Franz Joseph und Sissi im Jahr 1854 fanden in dem Park statt. Seither war er ein beliebter Freizeitort der Krakauer. Im Park wurden zahlreiche Denkmäler und Statuen aufgestellt. 1901 wurde an seinem Ostrand das Mańkowski-Palais errichtet, das heute als Verwaltungsgericht dient. Literatur Joanna Torowska: Park Strzelecki. Kraków: Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida, 2019, seria: Parki Krakowa; 17. ISBN 978-83-948244-4-0. Weblinks
Park Szelągowski

Park Szelągowski – zabytkowy park, położony w Poznaniu, na Szelągu, na skarpie doliny Warty, na północ od centrum miasta. Park ten sąsiaduje z terenami zielonymi Cytadeli. Stanowi fragment północnego klina zieleni. Geneza i historia Nazwa pochodzi od kupieckiej rodziny Szylingów, z których najbardziej znanym był Mikołaj Szyling, burmistrz Poznania, złotnik, humanista, przyjaciel Krzysztofa Hegendorfera i właściciel kamienicy przy Starym Rynku 54. Był on założycielem fabryki prochu na terenach obecnego Szeląga. W 1557 Zygmunt August wyraził zgodę na powiększenie fabryki, poprzez dokup gruntów. Z czasem fabryka zakończyła działalność, a zdziczałe tereny stały się popularnym celem wycieczek mieszkańców Poznania (od początków XIX wieku). W 1922 restaurację i tutejszy ogród zakupiło Bractwo Kurkowe Strzeleckie, a ogród zaczęto nazywać Strzeleckim (nazwa ta używana była jeszcze w latach 50. XX w.). Mieściła się tutaj m.in. największa w Polsce kryta strzelnica (37 stanowisk) i tarasy restauracyjne na łącznie pięć tysięcy gości. Po wojnie teren podupadł, mimo że w 1957 były projekty urządzenia tutaj obiektów sportowych, a 23 czerwca 1945 urządzono pierwsze po wojnie Wianki (Noc Świętojańską) pod patronatem generała Karola Świerczewskiego. Tego dnia odwołano nawet godzinę milicyjną. 5 września 1945 uruchomiono z tutejszej przystani regularne kursy statkiem do Gorzowa Wielkopolskiego (przez Oborniki, Obrzycko, Wronki, Sieraków, Międzychód i Skwierzynę). Jednostka odpływała w dni nieparzyste o 8.00, a pasażerowie mogli zabierać dowolną ilość bagaży (oferowano nawet przeprowadzki). W 2009 ogród uporządkowano. Planowane jest urządzenie terenów rekreacyjnych i promenady nad Wartą. Pozostałością dawnych czasów są ruiny monumentalnych schodów, prowadzących w dolinę rzeki. Na terenie parku znajduje się Dom Weterana – dobry przykład późnego modernizmu. Przyroda Park posiada duże walory przyrodnicze. Rośnie tu kilka bardzo okazałych topól czarnych (obwody sięgają 6 metrów). Istnieje także platan klonolistny i aleja kasztanowców. W centrum założenia wycieka niewielkie, ujęte w krąg, źródełko wody żelazistej. Woda ta zabarwia podłoże na silny, rdzawy kolor. Występują także: derkacz (zalatujący zza Warty), słowik szary i rdzawy. Pojawiają się też bobry. Zobacz też Park Kosynierów w Poznaniu - inny park w pobliżu Przypisy Bibliografia Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań, 1959, ss.153-156 Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepanik-Janyszek, Okolice Góry Moraskiej, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, ss.240-241, ISSN 0137-3552 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
Park Tysiąclecia (Poznań)

Park Tysiąclecia (poprzednio Park Miejski im. Tysiąclecia Państwa Polskiego) – park w Poznaniu. Rozciąga się przy północnym krańcu Komandorii, pomiędzy ul. Warszawską a Jeziorem Maltańskim. Charakterystyka Urządzono go na terenie leśnym, na miejscu dawnej strzelnicy wojskowej i dawnego cmentarza przy ul. Świętojańskiej. Charakterystycznym drzewem, licznie występującym na terenie parku, jest robinia akacjowa. To nierodzime drzewo, które łatwo się przyjmuje i rozmnaża, zostało zasadzone w XIX wieku dla zamaskowania strzelnicy wojskowej i fortyfikacji na Malcie. Na obelisku przy wejściu do parku wyryto napis: Park zajmuje powierzchnię 26,3 ha. Pierwsze plany utworzenia „parku ludowego” powstawały w latach 1928–1929, lecz nie doszły one do skutku z powodu opozycji grupy przyrodników skupionych wokół Adama Wodziczki. W 1931 ogłoszono konkurs na zagospodarowanie „Cybińskiego Klina Zieleni”, który zaczęto realizować dopiero po odbudowie Poznania ze zniszczeń wojennych. Ostatecznie park udostępniono publiczności 16 lipca 1966 jako pierwszy z pięciu projektowanych nowych parków w Poznaniu, ale prace wykończeniowe trwały do 1970. Powstał wówczas m.in. niewielki amfiteatr z muszlą koncertową. W parku znajduje się 28 pomnikowych głazów narzutowych (największy z nich, owalny gruboziarnisty granit o równo obtoczonych powierzchniach, ma obwód 560 cm). Większość z nich pochodzi ze żwirowni miejskiej przy ul. Głównej i z okolicy szkoły dla głuchoniemych na Śródce. W parku zbudowano także Ośrodek Związku Młodzieży Socjalistycznej i Ośrodek Związku Harcerstwa Polskiego. Znajdowała się tam także ponadnaturalnych rozmiarów szachownica wraz z figurami do gry w szachy. Rozważano też posadowienie w parku Pomnika Armii Poznań. Dzisiaj park ściąga licznych mieszkańców Poznania na spacery szerokimi alejami. Bezpośrednie sąsiedztwo jeziora maltańskiego dodatkowo uatrakcyjnia to miejsce. Amfiteatr jest wykorzystywany podczas Malta Festival Poznań. Przyroda parku Drzewa: Robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia) pojedyncze Sosny pospolite (Pinus silvestris), Brzozy brodawkowate (Betula verrucosa a. Betula pendula), Klony zwyczajne (Acer platanoides), Jawory (Acer pseudoplatanus), Wiązy szypułkowe (Ulmus laevis), Olchy czarne (Alnus glutinosa), oraz Topole kanadyjskie (Populus ×canadensis) Przypisy Bibliografia Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, Kurpisz S. A., Poznań 1998, ISBN 83-87621-39-0 Andrzej Dzięczkowski: Park Miejski im. Tysiąclecia Państwa Polskiego na Malcie w: Kronika Miasta Poznania nr 4/1967, s. 47-54; on-line: [1] Zbigniew Kotulski: Dzielnica Nowe Miasto w latach 1954-1970 w: Kronika Miasta Poznania nr 2/1973, s. 15, 18-20; on-line: [2]
Park Tysiąclecia (Wrocław)

Park Tysiąclecia – park miejski znajdujący się w zachodniej części Wrocławia, którego tworzenie rozpoczęło się w 2000 roku. Stanowi on wschodnią część nie zrealizowanego w całości większego założenia – Parku Nowodworskiego. Powierzchnia Parku Tysiąclecia wynosi około 90 ha. Położony jest na obu brzegach rzeki Ślęzy. Od zachodu ogranicza go Autostradowa Obwodnica Wrocławia. Południową granicę Parku Tysiąclecia stanowi ulica Graniczna, za którą położone jest osiedle Muchobór Wielki, a północną – ulica Żernicka. W parku znajdują się tory wrotkarskie oraz aleja Europejskiej Stolicy Kultury, a także dwie rzeźby: „Wilczy dół” i „Niedźwiedź”. Pieczę nad parkiem sprawuje Zarząd Zieleni Miejskiej, podległy Departamentowi Architektury i Rozwoju Urzędu Miejskiego Wrocławia. Park zaprojektowany został według koncepcji opracowanej przez zespół autorów z Politechniki Wrocławskiej. Koncepcja ta została wybrana w drodze konkursu w 2000 roku. Koncepcja obejmuje szereg elementów architektonicznych i krajobrazowych oraz infrastrukturę rekreacyjną. Koncepcja ta przewidywała powstanie między innymi: Alei Dziesięciu Wieków psiej ścieżki sztucznego wąwozu źródła Liczyrzepy Forum Stu Źródeł sztucznego zbiornika wodnego, z przystanią jachtowa i plażą dwu polderów ośrodka odnowy biologicznej toru rowerowego. Powyższa koncepcja początkowo nie została w pełni zrealizowana z powodu niedostatecznej ilości funduszy oraz trudności z wykupem gruntów, jednak z czasem realizacji doczekała się także część leżąca na prawym brzegu Ślęży. Natomiast część leżąca na brzegu lewym jest gęsto zadrzewiona, znajduje się w niej niewielki skwer z parkingiem, mostek przez rzekę Kasinę, droga przeciwpożarowa wzdłuż Ślęzy oraz kilka węższych alejek. Zobacz też zieleń miejska we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park Tysiąclecia na stronie Wratislaviae Amici Park Tysiąclecia w Wikimapii strona Parku Tysiąclecia fanpage Parku Tysiąclecia
Park Tysiąclecia w Toruniu

Park Tysiąclecia w Toruniu – park znajdujący się przy ul. gen. Woyczyńskiego i Kniaziewicza w Toruniu. Park założono w latach 60. XX wieku. Jego nazwa nawiązuje do rocznicy Millennium państwa polskiego obchodzonej w 1966 roku. Jest położony na terenie fortu Przyczółek Mostowy. Jego powierzchnia wynosi około 19 (według innego źródła 22) ha. W parku tym znajduje się również niewielki staw (pozostałość zalewu obronnego), przez który przepływa Struga Wielanda. Park został wpisany do rejestru zabytków. W parku znajdują się: wierzby białe, klony pospolite, topole białe, wiązy i olchy. Najstarsze okazy drzew pochodzą z okresu budowy fortu. Na jej obrzeżach znajduje się willa zbudowana ok. 1900 roku. Przypisy
Park Tysiąclecia (Zielona Góra)

Park Tysiąclecia w Zielonej Górze – park miejski w Zielonej Górze, znajduje się w ścisłym sąsiedztwie centrum miasta, pomiędzy ulicami Wazów, Bankową i Stanisława Staszica. Powstał w 1966 roku na terenie cmentarza Zielonego Krzyża założonego w 1628. Odznacza się bogactwem flory – z drzew występują tu m.in.: lipa, klon, daglezja, miłorząb japoński czy żywotnik zachodni oraz liczne krzewy, m.in. forsycja i tawuła. Wśród przedstawicieli fauny, park upodobały sobie wiewiórki oraz jeże. Szczątkowo na przestrzeni całego parku widać pozostałości dawnej infrastruktury cmentarnej jak alejki czy fragmenty małej architektury W parku znajduje się też klasycystyczny budynek krematorium z 1922 (obecnie siedziba Stowarzyszenia „Warto jest pomagać”) oraz dobrze zachowany, monumentalny grobowiec znanego zielonogórskiego przemysłowca – Georga Beuchelta. W centralnej części parku zachowała się też mogiła z 1941 r. Wśród infrastruktury powojennej wyróżnia się plac zabaw i powstały pod koniec lat 90. XX w. skatepark. Historia Przed II wojną światową był tu Cmentarz Zielonego Krzyża (Grünes Kreuz - Friedhof). Powstał w pierwszej połowie XVII w. i przez długie lata powiązany był z istniejącym na jego zachodnim skraju szpitalem. Budynek w 1912 roku przemianowano na przytułek dla starców (w związku z budową obok nowego szpitala przy ul. Wazów), po wojnie mieściła się tu Liga Obrony Kraju. Wyburzony został w roku 2011. Znaczne rozbudowanie cmentarza nastąpiło na początku XIX w. gdy likwidacji uległa nekropolia na Placu Słowiańskim. Cmentarz Zielonego Krzyża podzielony był na część ewangelicką (część wschodnia parku) i katolicką (część zachodnia). Część katolicka wykorzystywana była również po wojnie, do czasu otwarcia cmentarza komunalnego przy ul. Wrocławskiej (rok 1954). W roku 1958 przez zachodnią część nekropolii poprowadzono ulicę Fornalskiej, mająca połączyć budynek Wojewódzkiej Rady Narodowej (później Urząd Wojewódzki, obecnie – Urząd Marszałkowski) z gmachem KW PZPR (obecnie – Centrum Biznesu). Dziś ulica ta – po znacznym przebudowaniu – wchodzi w skład Placu Marszałka J. Piłsudskiego. Cmentarz zlikwidowany został w roku 1966, gdy był już otoczony zabudową mieszkalną. Przypadająca wówczas tysięczna rocznica powstania państwa polskiego dała początek nazwie nowo powstałego parku. Mogiły powojenne przeniesiono wówczas na cmentarz komunalny. W latach 2022–2024 kosztem blisko 15 mln zł przystąpiono rewitalizacji parku. W jej ramach odnowiono grobowiec Beuchelta, wymieniono elementy małej architektury (fontanny, ławki, lampy, kosze), dokonano nowych nasadzeń (lipy srebrzyste i drobnolistne, choiny kanadyjskie, magnolie, wiśnie japońskie i katalpy), a ponadto przystąpiono do budowy w parku tężni solankowej, ogrodu sensorycznego oraz wybiegu dla psów. W trakcie prac odkryto szereg nieekshumowanych dotąd pochówków. Krematorium Nawiązujący do klasycyzmu budynek zielonogórskiego krematorium zaprojektował architekt o nazwisku Nerche w 1922 roku. Zaprojektował on też reprezentacyjną część cmentarza oraz kolumbarium mogące pomieścić do 1000 urn. Krematorium zaczęło funkcjonować 23 sierpnia 1923 roku. Przypisy
Парк имени Вудро Вильсона

Парк имени Вудро Вильсона (польск. Park Wilsona) — старейший городской парк города Познань. С 1902 года парк был ботаническим садом. История В 1834 году немцы основали «Общество по благоустройству Познани», которое поставило перед собой цель украсить город, посадив клумбы и деревья на улицах и площадях. Тогда на территории нынешнего парка был создан рассадник декоративных деревьев и кустарников, просуществовавший до конца XIX века. В 1902 году Общество передало городу всё своё имущество с обязательством содержать на этом месте парк. Рассадник был перенесён в район Ежице, а территория, на которой сегодня находится парк, была частично передана под строительство школы, а на оставшейся территории был разбит ботанический сад, задуманный как декоративный сад для отдыха и развлечений. В 1910 году на территории парка была построена пальмовая оранжерея (польск. Palmiarnia), одна из самых крупных в Европе. В 1926 году, в 150 годовщину основания Соединённых Штатов Америки, парку было присвоено имя в честь американского президента Томаса Вудро Вильсона (1856—1924), лауреата Нобелевской премии, который в 1918 году поддержал создание независимого польского государства. Среди зелени был установлен валун, посвящённый годовщине независимости США. В 1931 году, в парке по инициативе Игнация Падеревского был открыт памятник Т. В. Вильсону. Автором памятника стал американский скульптор Гутзон Борглум, известный монументальными скульптурами голов четырёх президентов, высеченными в скале горы Рашмор в Южной Дакоте. Памятник и валун были разрушены гитлеровскими войсками. После войны, в 1951 году, парк был переименован в парк имени Марцина Каспшака, польского революционера, которому затем, в 1963 году, был установлен памятник на месте памятника Вильсону. В 1990 году парку было возвращено его довоенное название, а фигура Марцина Каспшака была заменена в 1994 году бюстом президента Вильсона, вырезанным Зофией Тшцинской-Каминской. В настоящее время в парке также есть скульптура Персея, спасающего Андромеду с 1891 года (изначально стояла на площади Цырыля Ратайского, в 1956 году перенесена в парк) и концертная сцена с 1936 года. На территории парка есть три бомбоубежища, построенные в 1944 году для немцев, которые жили в то время в богатых многоквартирных домах на улице Матейко. Доступный для посетителей бункер находится у ворот со стороны ул. Матейко, имеет два больших входа и один запасной выход. Он состоит из ряда узких и извилистых коридоров общей длиной 110 метров. Бомбоубежище было обнаружено в 1998 году, во время ремонта парка. Природа Самыми ценными деревьями в парке являются: чинара диаметром 410 см и ива (430 см), охраняемые как памятники природы. С северной стороны парка расположены две липовые аллеи. Самые многочисленные деревья в парке: клён, дуб и липа. Примечания
Park Wiosny Ludów (Gorzów Wielkopolski)

Park Wiosny Ludów – park o powierzchni 4,7 ha, położony w centrum Gorzowa Wielkopolskiego, pomiędzy ulicami: Wybickiego Kosynierów Gdyńskich Sikorskiego Strzelecką Łokietka Historia Założony w 1913 r. na podmokłych terenach wokół stawu. W okresie międzywojennym i krótko po wojnie mieściło się tu zoo. W latach 1960–1964 park przeszedł gruntowną modernizację i renowację. Przez gorzowian zwany jest często "parkiem róż", z racji tego, iż niegdyś rosła w nim duża liczba tych kwiatów. Stan obecny Obecnie park stanowi enklawę zieleni w centrum miasta. Są tu alejki, ścieżki spacerowe, plac zabaw dla dzieci, teren jest oświetlony wieczorem. Po godzinie 23 park jest zamykany. Przyroda W parku rosną platany klonolistne, cypryśnik błotny oraz topole. Przez teren parku przepływa rzeczka Kłodawka. Bibliografia Park Wiosny Ludów Linki zewnętrzne Park Wiosny Ludów w Gorzowie Wielkopolskim
Park Władysława Czarneckiego w Poznaniu

Park Władysława Czarneckiego w Poznaniu (dawniej: Park XXX-lecia PRL) – park zlokalizowany na poznańskich Winogradach, na terenie Osiedla Przyjaźni, w bezpośrednim sąsiedztwie pętli tramwajowej Połabska, częściowo wzdłuż Alej Solidarności. Charakterystyka Nazwa parku upamiętnia związanego z Poznaniem architekta – Władysława Czarneckiego. W pobliżu pętli tramwajowej znajduje się jego pomnik. Park zaaranżowano częściowo na terenach dawnych budynków gospodarczych spółdzielni mieszkaniowej i zdewastowanych nieużytkach. Pamiątką przeszłości są betonowe fragmenty (cumy) dawnej Zeppelinhali. W 2014 na terenie parku oddano do użytku siłownię dla seniorów. W północnej części parku stoją: supermarket Kaufland oraz biurowiec Winogrady Business Center. Dojazd zapewniają tramwaje linii 7 i 19 oraz autobusy linii miejskich 170, 171, 183, 174, 191 i podmiejskich 313, 322. Zobacz też Park przy ulicy Browarnej Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
Park Rodziny Stablewskich w Poznaniu

Park Rodziny Stablewskich, dawniej Park XX-lecia PRL (dokładnie, według tablicy nad wejściem: Park Zabaw i Wypoczynku im. XX Lecia P.R.L. Poznań-Antoninek) – park w Poznaniu zlokalizowany na terenie Antoninka, w kwadracie ulic Browarna – Ludosławy – Janisławy (po zmianie układu ulic w tym rejonie: Chociebora). Park zaznaczany był na planach od II połowy lat 70. do lat 90. XX wieku. Później nazwa zanikła, a tereny zielone zdziczały i stały się elementem wschodniego klina zieleni. Nazwa upamiętniała 20. rocznicę powstania Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, która była obchodzona w 1964. W 2015 park został przejęty przez Zarząd Zieleni Miejskiej, a rok później rozpoczęła się rewitalizacja. W jej ramach posadzono nowe rośliny, w tym 27 drzew, 5126 krzewów i 370 roślin okrywowych, dodatkowo założono 1,8 ha trawników. Park oddano do użytku w roku 2020. Odnowiony park ma powierzchnię 2,1 ha, a koszt realizacji inwestycji wyniósł 2,1 mln zł, przy czym czego 600 tys. zł pochodziło z Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego na rok 2019. Zobacz też Park Władysława Czarneckiego w Poznaniu, który pierwotnie miał nosić nazwę XXX-Lecia PRL Przypisy Bibliografia Poznań – plan miasta, PPWK, Warszawa-Wrocław, 1983
Park 750-lecia Goleniowa

Park 750-lecia Goleniowa, największy miejski park, położony w lewobrzeżnej części miasta, przy ul. Szczecińskiej i C.K. Norwida. Dawny niemiecki i żydowski cmentarz, zachował układ alejek sprzed wojny. Żydowski cmentarz został zniszczony przez nazistów (nie zachowały się na nim żadne nagrobki). Współcześnie jest to popularne miejsce spacerowe. Znajduje się tutaj plac zabaw, drewniane rzeźby (owoce goleniowskich plenerów rzeźbiarskich) oraz pomnik pamięci ofiar II wojny światowej – kamień pamięci z tablicami w 5 językach (polskim, czeskim, niemieckim, hebrajskim i rosyjskim): "Pamięci wszystkich, którzy na zawsze spoczęli w ziemi goleniowskiej". Pomnik odsłonięty w 50. rocznicę zakończenia wojny. W 2018 roku wraz z obchodami 750-lecia Goleniowa zmieniono nazwę parku (do tego czasu nosił nazwę „Park XXX-lecia Polski Ludowej”). Alejki w parku zyskały wówczas też oświetlenie. Przypisy