NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Basilique Saint-Florian de Cracovie

La basilique Saint-Florian (en polonais Bazylika św. Floriana) est une basilique baroque catholique située à Cracovie au nord de la vieille ville de Cracovie, dans le quartier de Florianstor. Historique L'église a été construite entre 1185 et 1216 en style roman devant les remparts de la vieille ville de Cracovie. Elle a été consacrée par l'évêque de Cracovie Vincent Kadłubek. En 1272, l'église est mentionnée comme ecclesie... beati Floriani... à Cracouia. La ville de Florencja (fondée en 1366, plus tard Kleparz, devenue un quartier de Cracovie situé au nord de la vieille ville) a été nommée d'après l'église. Les saints Jean de Cracovie (à partir de 1439) et Jean-Paul II (1949-1951), ainsi que Martinus Vadovius (à partir de 1617), ont œuvré dans l'église. Après avoir été détruite lors du Déluge suédois, l'église a été reconstruite en style baroque entre 1657 et 1684. La reine Louise-Marie de Gonzague et l'officier Tadeusz Kościuszko ont été enterrés dans l'église. L'artiste Stanisław Wyspiański s'y est marié en septembre 1900 avec Teodora Teofila Pytko. En 1999, l'église a été élevée au rang de basilique mineure par le pape Jean-Paul II. Il a également visité l'église lors de son pèlerinage en Pologne le 18 août 2002. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail du baroque Portail de Cracovie
Szent Flórián-templom (Krakkó)

A Szent Flórián-templom (lengyelül Kościół św. Floriana) katolikus plébániatemplom a Warszawska utca (Ulica Warszawska) és a Jan Matejko tér (Plac Jana Matejki) sarkán a Kleparz negyedben, Krakkóban. Egy legenda szerint 1184-ben a Szent Flórián maradványait szállító ökör megállt ezen a helyen, és nem mozdult, amíg meg nem fogadták, hogy templomot fognak építeni itt a mártír tiszteletére. Története Az első templomot 1185 és 1216 között emelték itt. A káptalant Kadłubek Boldog Vince, krakkó püspöke és krónikás szentelte fel. A jelenlegi templom a 17. században készült. Az után építették fel, hogy Krakkó svéd ostromakor Stefan Czarniecki elrendelte a külvárosok felgyújtását. A Kleparz is erre a sorsra jutott, a templom pusztulását okozva. Andrzej Trzebicki helyi püspök és a Krakkói Egyetem pénzügyi támogatásának köszönhetően a templomot 1657 és 1684 között barokk stílusban felújították. A felszentelését Mikołaj Oborski püspök végezte 1686-ban. A templom a bari konföderáció harcainak idején újra leégett. Újjáépítési munkái 1755-től 1779-ig tartottak, amikor ismét felszentelték. A nyugati oldalon új kápolnákat építettek, továbbá új oltárokat és berendezési tárgyakat helyeztek el benne. 1902 és 1914 között felújították és korszerűsítették. A munkálatokat Józef Kryłowski építész és Franciszek Mączyński belsőépítész tervei szerint végezték. Fontos események: A középkorban a templomtól indult a királyi út, a koronázáskor, temetéskor tartott díszes felvonulások, melyek az Óvároson keresztül fel a Wawelba vezetett. 1667-ben itt nyugodott rövid ideig Gonzaga Lujza Mária lengyel királyné. 1818-ban itt állították fel Tadeusz Kościuszko ravatalát. 1900-ban itt házasodott meg Stanisław Wyspiański író, festőművész, Krakkó szerelmese. 1949. augusztus 17-től 1951. augusztus végéig ebben a templomban volt vikárius Karol Wojtyła, a későbbi Szent II. János Pál pápa. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Kościół św. Floriana w Krakowie című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Sint-Floriaankerk (Krakau)

De collegiale Sint-Floriaankerk in Krakau (Pools: Kościół św. Floriana w Krakowie) is een kerk in het centrum aan het marktplein van de middeleeuwse stad Kleparz, tegenwoordig een stadsdeel van Krakau. De kerk werd gebouwd in 1185, op de plek waar volgens de overlevering de relieken van Sint-Floriaan zo zwaar werden, dat de ossen ze niet verder de stad in konden trekken. Het huidige aanzien van de kerk is een resultaat van barokke wederopbouw na de Zweedse oorlogen. Geschiedenis Om haar positie als hoofdstad van Polen te versterken, iets dat destijds werd betwist door de stad Gniezno, had Krakau belangrijke relieken van een martelaar nodig. Vanuit Rome zond paus Lucius III op verzoek van koning Casimir II de relieken van de heilige Floriaan naar Krakau om zo de stad meer prestige te geven, maar de martelaar had verder weinig met Polen. Nog voordat Krakau werd bereikt, hielden de ossen die de kar met de relieken voorttrokken plotseling halt. Op miraculeuze wijze waren de relieken van de heilige plotseling te zwaar geworden om ze nog verder te vervoeren en bleven daarom in Kleparz tot de beslissing werd genomen om daar een kerk te bouwen. Sinds 1084 is Sint-Floriaan de patroonheilige van Polen. In 1792 werd Kleparz een deel van Krakau. De eerste Floriaankerk werd tussen 1185 en 1216 gebouwd. Herhaaldelijk viel de kerk ten prooi aan vlammen, in de 12e, 16e en 17e eeuw. Tijdens het Zweedse beleg van Krakau verordonneerde hetman Stefan Czarniecki de buitenwijken van de stad in as te leggen. Het vuur, dat een aanzienlijk deel van Krakau in 1528 vernietigde, spaarde echter de kerk met de relieken van de patroonheilige van de brandweerlieden. Na de Pools-Zweedse oorlogen werd de kerk in barokke stijl herbouwd. De kerk markeert het begin van de koninklijke route. Ook vormde de kerk het startpunt voor koninklijke rouwstoeten naar de Wawel-kathedraal. Van 17 september 1949 tot september 1951 diende de toenmalige vicaris Karol Wojtyła en latere paus Johannes Paulus II in de kerk. Als paus verhief hij de kerk tot basiliek. Tijdens zijn bedevaart naar Polen deed de paus de kerk een bezoek aan op 18 september 2002. Zie ook Lijst van bouwwerken gesticht door de bisschoppen van Krakau Externe link (pl) Website Sint-Floriaankerk, Krakau
Kościół św. Floriana w Krakowie

Kościół św. Floriana – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny, uniwersytecka kolegiata znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Kurniki 2 na rogu ul. Warszawskiej i placu Matejki, na Kleparzu. Jego lokalizację legenda łączy ze sprowadzeniem relikwii św. Floriana do Polski. Według tradycji w tym miejscu w 1184 stanęły woły wiozące szczątki świętego i nie ruszyły dopóty, dopóki nie zdecydowano się postawić tam świątyni poświęconej temu męczennikowi. Historia Pierwotny kościół powstał pomiędzy rokiem 1185 a 1216. Kolegiatę konsekrował biskup krakowski i kronikarz, Wincenty Kadłubek Obecna świątynia pochodzi z XVII wieku. Powstała po pożarze kościoła podczas oblężenia Krakowa przez Szwedów, gdy Stefan Czarniecki nakazał spalić przedmieścia Krakowa. Gruntowną przebudowę świątyni w stylu barokowym przeprowadzono w latach 1657–1684 dzięki wsparciu finansowemu biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego i Akademii Krakowskiej. Konsekracji świątyni dokonał w 1686 biskup krakowski Mikołaj Oborski. Po następnym pożarze i uszkodzeniach podczas walk konfederatów barskich, w latach 1755–1779 prowadzono kolejne prace – dobudowano nowe kaplice przy fasadzie zachodniej: Krzyża Świętego i Matki Boskiej Bolesnej, ołtarze boczne oraz elementy wyposażenia wnętrza. Kościół konsekrowano w 1779. W latach 1902–1914 przeprowadzona została restauracja i modernizacja kościoła według projektu architektów Józefa Kryłowskiego i odpowiedzialnego za wyposażenie wnętrza Franciszka Mączyńskiego. W 1439 tutejszym kanonikiem i kantorem został Jan Kanty. Proboszczem (prepozytem kapituły) w latach 1617–1641 był Marcin Wadowita. W 1667 przez pewien czas spoczywały tutaj szczątki królowej Ludwiki Marii Gonzagi, żony Jana Kazimierza. W 1818 złożono tu trumnę ze szczątkami Tadeusza Kościuszki. W kościele tym w 1900 Stanisław Wyspiański poślubił Teofilę Pytkównę. Od 17 sierpnia 1949 roku do końca sierpnia 1951 roku w świątyni tej pracował jako wikariusz ks. Karol Wojtyła – późniejszy Jan Paweł II. Tenże papież w 1999 nadał kościołowi św. Floriana tytuł bazyliki mniejszej, a odwiedził to miejsce podczas pielgrzymki do Polski 18 sierpnia 2002 roku. 4 maja 2011 roku kardynał Stanisław Dziwisz reaktywował kapitułę kolegiacką przy kościele św. Floriana. W latach 1911-1913 obok kościoła, przy ul. Warszawskiej 1b, zbudowano plebanię. Projektował ją Franciszek Mączyński. Do końca XVIII wieku wokół kościoła znajdował się cmentarz. Po jego likwidacji pozostały na ścianach świątyni epitafia. Obecnie (2024) na miejscu gdzie była nekropolia, wokół kościoła powstał płatny parking dla samochodów. Zobacz też ulica Floriańska Brama Floriańska Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Костел св. Флоріана (Краків)

Костел святого Флоріана (пол. Kościół św. Floriana w Krakowie) — римо-католицький парафіяльний костел, університетський колегіальний костел у Кракові на вул. Курники 2 на розі вул. Варшавської та площі Матейка. Легенда пов'язує його розташування з принесенням мощей св. Флоріана до Польщі. За переказами, в 1184 році воли, що везли останки святого, зупинилися на цьому місці і не рухалися, поки не було вирішено звести там храм, присвячений цьому мученику . Історія Початково костел був побудований між 1185 і 1216 роками. Колегіат освятив краківський єпископ і хроніст Вінцентій Кадлубек. Нинішній храм датується XVII століттям. Він був заснований після пожежі костелу під час облоги Кракова шведами, коли Стефан Чарнецький наказав спалити передмістя Кракова. Завдяки фінансовій підтримці краківського єпископа Анджея Тшебіцького та Краківської академії у 1657—1684 роках була проведена ґрунтовна перебудова храму в стилі бароко. Храм освятив у 1686 році краківський єпископ Миколай Оборський. Після чергової пожежі та руйнувань під час боїв барських конфедератів, у 1755—1779 роках були проведені подальші роботи — до західного фасаду були добудовані нові каплиці: Святого Хреста та Матері Божої Скорботної, бічні вівтарі та внутрішнє оздоблення. Церкву освятили у 1779 році. У 1902—1914 роках костел було відремонтовано та модернізовано за проектом архітекторів Юзефа Криловського та Францішека Мончинського, який відповідав за оздоблення інтер'єру. У 1439 році Ян Канті став місцевим каноніком і кантором. Парохом (настоятелем капітули) у 1617—1641 рр. був Марцін Вадовіта. У 1667 році тут деякий час спочивали останки королеви Луїзи Марії Гонзаги, дружини Яна Казимира. У 1818 році тут поклали труну з останками Тадеуша Костюшка. У цьому костелі 1900 року Станіслав Виспянський одружився з Теофілою Питковною. З 17 серпня 1949 р. до кінця серпня 1951 р. о. Кароль Войтила — пізніше Іван Павло II. Той самий папа в 1999 році подарував костелові св. Флоріана, титул малої базиліки, і він відвідав це місце під час свого паломництва до Польщі 18 серпня 2002 року. 4 травня 2011 р. кардинал Станіслав Дзівіш відновив діяльність колегіального капітула при костелі св. Флоріана. Дивитися також Флоріанська вулиця Флоріанська брама Примітки Посилання Сайт парафії Неофіційний сайт з історією церкви та фотогалереєю
Kostel svatého Jana Křtitele (Přemyšl)

Kostel svatého Jana Křtitele v Přemyšlu (Sobór św. Jana Chrzciciela) je katedrálním kostelem ukrajinské řeckokatolické církve, arcidiecéze Přemyšl-Varšava. Historie 14. století Kostel a přilehlý klášter se nachází na území, kde původně stával pravoslavný kostel sv. Petra (půdorys měl podobu řeckého kříže). První zmínky o této stavbě pocházejí z roku 1380. Později byl tento kostel využíván římskokatolickou církví a stal se i první katedrálou římskokatolické diecéze Přemyšl, vytvořené ve 14. století. V roce 1398 byl tento starobylý kostel zničen a na jeho místě byl postaven karmelitánský kostel. 15. a 16. století Po následných přestavbách, v 15. a 16. století, získal kostel typickou gotickou podobu (vysoká loď, vysoká okna zakončená lomenými oblouky, vysoká – špičatá věž). 17. století V roce 1618 byl chrámový komplex předán jezuitům, kteří měli budovu znovu obnovit a poté ji použít pro vlastní potřebu. Jezuité však vedle staré budovy postavili nový zděný kostel (1626–1632) zasvěcený sv. Ignáci z Loyoly. V roce 1679 byl původní kostel zbořen a na tomto území byla postavena budova semináře. 18.–20. století Po zrušení jezuitského řádu císařem Josefem II. (1782), sloužil kostel jako sklad. Opuštěný a chátrající byl převzat římskokatolickou diecézí a obnoven v roce 1904. Pod názvem Srdce Pana Ježíše sloužil jako vojenský kostel. Od roku 1957 zde byly slouženy mše v řeckokatolickém obřadu a v roce 1991 papež Jan Pavel II. při návštěvě Přemyšla věnoval tento kostel řeckokatolické církv, jako náhradu za kostel sv. Terezy, který této církvi sloužil jako katedrála. Pro úplnost: kostel sv. Terezy předal Josef II. řeckokatolické církvi poté, co zrušil Řád karmelitánů. Byla to náhrada za nesplnění slibu jeho matky (Marie Terezie), která přislíbila dotovat stavbu řeckokatolické katedrály. Z této původně plánované a nedokončené stavby katedrály zůstala pouze věž zvonice – dnes pod názvem "Hodinová věž" (Wieża Zegarowa). Kostel sv. Terezy sloužil řeckokatolické církvi až do konce 2. světové války. Současnost - vybavení kostela Před hlavní oltář byl nainstalován starobylý ikonostas. Jedná se o západo-ukrajinskou kostelní malbu, která byla vytvořena v 80. letech 17. století pro klášterní kostel v Ščeplotech (u města Krakovec, Ukrajina). Po zrušení kláštera Josefem II., se v roce 1788 ikonostas dostal do dřevěného kostela sv. Mikuláše v Lubačově (Lubaczów), později do nového kamenného chrámu v tomto městě. V roce 1979 byl přenesen do Lubačovského muzea a konečně v roce 1993 zaujal své nynější místo. V objektech bývalého kláštera se nachází Arcidiecézní muzeum. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sobór św. Jana Chrzciciela w Przemyślu na polské Wikipedii. Literatura W sprawie kościoła pojezuickiego w Przemyślu. „Kurjer Lwowski”. 87, s. 4, 28 marca 1891. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála svatého Jana Křtitele v Přemyšli na Wikimedia Commons
Johannes-Kathedrale (Przemyśl)

Die Johannes-Kathedrale in Przemyśl ist die griechisch-katholische Kathedralkirche der Erzeparchie Przemyśl-Warschau und damit Sitz des Erzbischofs. Geschichte Die Kirche wurde ursprünglich in den Jahren 1626 bis 1632 von Jesuiten erbaut. Im 18. Jahrhundert wurde der Innenraum von dem Holzschnitzer Stefan Grodzicki gestaltet. Nachdem der Jesuitenorden aufgehoben worden war, diente die Kirche im 19. Jahrhundert als Lagerraum, wurde 1904 restauriert und diente dann als römisch-katholische Garnisonkirche. Seit 1957 wurden Gottesdienste im griechisch-katholischen Ritus gefeiert. 1991 ging sie in den Besitz der griechisch-katholischen Erzeparchie über. Die barocke Ikonostase stammt aus einem Kloster bei Krakowez und wurde in den 1680er Jahren geschaffen und in der Kathedrale 1993 aufgestellt. Im angrenzenden ehemaligen Jesuitenkloster befindet sich das Museum der Erzeparchie. Weblinks Literatur Agata Dworzak: „…in hoc altari stant duo angeli magni deaurati…“ : uwagi o ołtarzach w kościele Karmelitów Bosych w Przemyślu. Kraków : Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana, 2016, S. 387–388
Cathedral of St. John the Baptist, Przemyśl

The Greek Catholic Cathedral of St John the Baptist in Przemyśl serves as the mother church of the Ukrainian Greek Catholic Archeparchy of Peremyshl-Warsaw. It is located at the Ulica Katedralna in Przemyśl, in southern Poland. The church was built in the 17th century by the Jesuit order and dedicated to St. Ignatius. After Przemyśl fell under Austrian rule and the suppression of the order in 1773 it slowly fell into ruins and in 1820 was closed by Austrians and turned into a storehouse. With the gradual democratization of region in the second half of the 19th century plans appeared to restore the church, finally carried out in 1903 and in 1904 the former Jesuit church was reconsecrated in 1904 as Sacred Heart of Jesus. After World War II it served as a garrison church and also offered a weekly Mass in the Byzantine Rite for Ukrainian Catholics whose church had been closed by the communist government. In 1991 the church was subject of a controversy, when the Latin Catholic Church (with personal oversight by pope John Paul II) decided to donate the building to the Greek Catholic population in Przemyśl, to serve as the cathedral of the Archeparchy of Peremyshl-Warsaw in place of the Carmelite Church, which after World War II has returned to the Carmelites. After this decision, local Polish nationalists blockaded the entrance to the Greek Catholics and organized a hunger strike. After several weeks of debate and negotiation they desisted. See also List of Jesuit sites References External links Parafia Archikatedralna p.w. św. Jana Chrzciciela w Przemyślu (in Polish and Ukrainian) Klasztor i Kościół Jezuitów /dawniej kościół p.w. Najświętszego Serca Jezusowego/ (in Polish)
Catedral de San Juan Bautista (Przemyśl)

La Catedral de San Juan Bautista​ o simplemente Catedral greco-católica de Przemyśl (en polaco: Archikatedra św. Jana Chrzciciela) es un templo católico en Przemyśl que sirve como la iglesia madre de la archieparquía greco-católica ucraniana de Przemyśl-Varsovia. Se encuentra en el Ulica Katedralna en Przemyśl, en el sur de Polonia.​​ La iglesia fue construida en el siglo XVII por la orden jesuita y dedicada a San Ignacio. Después de Przemyśl cayó bajo el dominio de Austria y con la supresión de la orden en 1773 poco a poco cayo en ruinas y en 1820 fue cerrado por los austriacos y se convirtió en un almacén. Con la gradual democratización de la región en la segunda mitad del siglo XIX aparecieron planes para restaurar la iglesia, finalmente llevada a cabo en 1903 y en 1904 la antigua iglesia jesuita fue reconstituida en 1904 como Sagrado Corazón de Jesús. Después de la Segunda Guerra Mundial sirvió como iglesia de la guarnición y también ofreció una misa semanal en el rito bizantino para los católicos ucranianos cuya iglesia había sido cerrada por el gobierno comunista. En 1991 la iglesia fue objeto de una controversia, cuando la Iglesia Católica de rito Romano (con la supervisión personal por el Papa Juan Pablo II) decidió donar el edificio a la población católica de rito griega en Przemysl, para servir como la catedral del archieparquía de Peremyshl-Varsovia En lugar de la Iglesia Carmelita, que después de la Segunda Guerra Mundial había regresado a las Carmelitas. Después de esta decisión, algunos ultranacionalistas polacos locales bloquearon la entrada a los católicos griegos y organizaron una huelga de hambre. Después de varias semanas de debate y negociación, desistieron. Véase también Iglesia católica Catedral de San Juan Bautista Referencias
Sobór św. Jana Chrzciciela w Przemyślu

Sobór św. Jana Chrzciciela – kościół archikatedralny obrządku greckokatolickiego w Przemyślu, dawny jezuicki kościół rzymskokatolicki. Historia Świątynia została wybudowana przez jezuitów w latach 1626–1632. Prawdopodobnie późniejsze prace dekoracyjne wykonał w niej snycerz Stefan Grodzicki, który pracował dla jezuitów w Przemyślu we wrześniu 1773. Po skasowaniu zakonu jezuitów przez cesarza Józefa kościół św. Ignacego Loyoli służył jako magazyn. Opuszczony i niszczejący został przejęty przez diecezję rzymskokatolicką i wyremontowany w 1904 roku. Pod wezwaniem Serca Pana Jezusa pełnił funkcję kościoła garnizonowego. Od 1957 roku odprawiano w nim również liturgię w rycie bizantyjsko-ukraińskim, a w 1991 roku archieparchia przemysko-warszawska otrzymała zespół pojezuicki na własność w miejsce kościoła pw. Św. Teresy oo. Karmelitów, który sprawował rolę greckokatolickiej katedry przed wojną. Przed ołtarzem głównym zainstalowano zabytkowy ikonostas należący do zachodnioukraińskiego malarstwa cerkiewnego, który powstał w latach 80. XVII w. dla cerkwi klasztornej w Szczepłotach koło Krakowca. Po kasacie monasteru w 1788 trafił do drewnianej cerkwi pw. Św. Mikołaja w Lubaczowie, później do nowej murowanej świątyni w tym mieście. Stamtąd w 1979 przeniesiony został do lubaczowskiego Muzeum, a w 1993 zajął obecne miejsce. W budynkach byłego klasztoru znajduje się Muzeum Archidiecezjalne. Zobacz też Katedra greckokatolicka św. Wincentego i św. Jakuba we Wrocławiu Katedra Pokrowa Matki Bożej w Olsztynie Przypisy Bibliografia W sprawie kościoła pojezuickiego w Przemyślu. „Kurjer Lwowski”. 87, s. 4, 28 marca 1891. Linki zewnętrzne Historia parafii. Sobór Archikatedralny Św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. soborcerkiew.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-20)]. Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Собор Святого Івана Хрестителя — V (Перемишль)

Кафедральний греко-католицький собор Святого Івана Хрестителя (колишній костел єзуїтів) — собор Української греко-католицької церкви у Перемишлі. Розташований в історичній частині міста неподалік костелу францисканців та латинського собору. Передісторія Костел єзуїтів був побудований на місці української православної церкви Петра і Павла (знищеної у 1377 р.) Єзуїти розпочали будівництво костелу в 1626. Роботи тривали до 1678 р. Споруда збудована в стилі раннього бароко. Фундатором будівництва була каштелянка Анна з Тиранських Улінська (?-1653), дочка фундатора костелу реформаторів. До будови костелу долучилися також Якуб Максиміліан Фредро і Міхал Вольські. Костел отців єзуїтів мав своїм патроном св. Ігнатія Лойолу. Проте вже в 1691 р. повстав план реставрації, яку, однак, не вдалося закінчити до початку поділів Польщі в 1773 р. Історія Часи реформ Йосифа ІІ перебув костел досить щасливо. Австрійський цісар Йосиф II пропонував його українцям греко-католикам облаштувати під кафедральний собор, але оскільки вони отримали давній костел отців кармелітів, то костел св. Ігнатія залишився без духовної опіки. У 1787 р. його зробили гімназіальним. Тут знаходилося приміщення для студій єдиної школи в Перемишлі з німецькою мовою навчання. Згодом у 1820 його закрили і до 1885 р. використовували як військовий склад. Після цього декілька років він стояв пусткою, ба навіть у 1891 р. одному єврейському підприємцю було доручено розібрати вежі костелу. Однак, проти цього рішуче запротестували не лише перемишляни але й комісія з охорони пам'яток у Відні. Згодом костел таки повернули духовенству і у 1903 р. почалася його реконструкція під керівництвом перемиського архітектора Станіслава Маєрського 1904 року відновлений для католицьких богослужінь. З 1957 року в церкві проводилися також служби у східному обряді. У 1991 році собор був відданий українській греко-католицькій церкві в обмін на церкву св. Терезії, що виконував функцію кафедрального собору до війни. Галерея Див. також Собор святого Івана Хрестителя — IV (Перемишль) Примітки Література Байцар А. Український Перемишль. Собор Святого Івана Хрестителя — V: історія та сучасність [Архівовано 16 січня 2017 у Wayback Machine.]. Грицак Є. Перемишль тому сто літ. — Перемишль, 1936. — 32 с. Григорій Лакота. Дві престольніі церкви перемиські. — Перемишль, 1937. — 80 с. Посилання Греко-католицька парафія у Перемишлі [Архівовано 26 березня 2010 у Wayback Machine.]
Nowa Huta (Żyrardów)

Nowa Huta (prononciation : [ˈnɔva ˈxuta]) est un village polonais de la gmina de Puszcza Mariańska dans le powiat de Żyrardów de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Skierniewice. Références Portail de la Pologne
Nowa Huta (województwo mazowieckie)

Nowa Huta – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie żyrardowskim, w gminie Puszcza Mariańska W skład sołectwa wchodzą Nowa Huta i Stara Huta. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa skierniewickiego. Zobacz też Huta, Huta Nowa, Stara Huta Przypisy Linki zewnętrzne Nowa Huta 1(2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 194 .
Нова Гута (Мазовецьке воєводство)

Нова Гута (пол. Nowa Huta) — село в Польщі, у гміні Пуща-Марянська Жирардовського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 75 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Скерневицького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .