NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Morenowy Las

Morenowy Las (dawniej Bogdaniec I) – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Witnica. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat położony jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków „Ostoja Witnicko-Dębniańska” PLB320015 sieci Natura 2000. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu o charakterze grądu środkowoeuropejskiego i żyznej buczyny niżowej. Obszar rezerwatu stanowi fragment lasu mieszanego o charakterze dąbrowy wielogatunkowej. W drugim piętrze drzewostanu występuje grab w zmieszaniu z bukiem i dębem sporadycznie modrzew, brzoza, wiąz, olsza w wieku 170 lat. Podszyt tworzy grab, dąb, brzoza. W runie występuje m.in. marzanka wonna, borówka czernica, inne trawy. Teren jest pagórkowaty. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 maja 1974 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1974 r. Nr 20, poz. 121 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12 poz. 144) Zarządzenie Nr 49/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Morenowy Las” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1581) Zarządzenie Nr 19/2013 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2013 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Morenowy Las” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 1534). Rezerwat posiada ustanowiony plan ochrony. Obszar rezerwatu W skład rezerwatu przyrody wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu gorzowskiego, gm. Witnica, obrębu ewidencyjnego m. Nowiny Wielkie o pow. 21,05 ha (dz. nr 832 – 11,42 ha, dz. nr 833 – 9,63 ha), oddziały leśne nr 257a i 258a, b, l w zarządzie Nadleśnictwa Bogdaniec. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębowa Góra (województwo lubuskie)

Rezerwat przyrody Dębowa Góra (dawniej Bogdaniec III) – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Bogdaniec. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu grądu środkowoeuropejskiego, w stanie zbliżonym do naturalnego. Niewielki fragment rezerwatu zajmuje też żyzna buczyna niżowa. W rezerwacie prowadzi się ochronę czynną. Podstawa prawna Uznany Zarządzeniem Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r., w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. Nr 2/96, poz. 20). Zarządzenie weszło w życie 25 stycznia 1996 r. Rezerwat posiada ustanowiony plan ochrony. Obszar rezerwatu W skład rezerwatu wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu gorzowskiego, gm. Bogdaniec, obrębu ewidencyjnego m. Bogdaniec o powierzchni 11,27 ha (dz. nr 201/2 – 1,95 ha, dz. nr 202/2 – 3,97 ha, dz. nr 230/1 – 4,18 ha, dz. nr 232/1 – 1,13 ha), w zarządzie Nadleśnictwa Bogdaniec. Flora Powierzchnia drzewostanów w rezerwacie stanowi 93,8%. Wyróżniono tutaj jedną fazę rozwojową drzewostanu dojrzewającego jednowiekowego. Dominuje dąb, sosna, buk. Występuje też lipa, świerk, grab, brzoza brodawkowata, akacja. W warstwie krzewów występuje leszczyna zwyczajna. Przeciętny wiek drzewostanu wynosi 94 lata. Dominującym gatunkiem z przedziału 91–100 lat (90,8%) jest dąb, a pozostałe gatunki są w wieku 81–90 lat. W runie występuje m.in. perłówka jednokwiatowa, marzanka wonna, gajowiec żółty, nerecznica samcza i prosownica rozpierzchła. Przypisy
Rezerwat przyrody Bogdanieckie Cisy

Bogdanieckie Cisy – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Bogdaniec. Położony jest 12 km na północny zachód od centrum Gorzowa Wielkopolskiego, przy drodze Marwice – Lubno. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych jednej z najliczniejszych w Polsce populacji cisa, rozwijającej się w środowisku lasu mieszanego, w strefie wschodniej granicy zasięgu geograficznego. W rezerwacie „Bogdanieckie Cisy” cis występuje jako składnik podszytu leśnego. Gatunkiem przeważającym w drzewostanie jest sosna zwyczajna z domieszką buka i brzozy. Najstarsze sosny mają 100 lat. Rezerwat powstał z inicjatywy nadleśniczego Zygmunta Cichockiego i przy współpracy nieżyjącego prof. Stanisława Króla, który w 1998 roku wykonywał inwentaryzację przyrodniczą i wykazał 2056 szt. cisów (w tym 173 szt. o pokroju drzewiastym). Populacja cisów powstała najprawdopodobniej w sposób naturalny z nasion kilku cisów rosnących przy pobliskich ziemiach wiejskiego dworku. Podstawa prawna Rozporządzenie Wojewody Lubuskiego z dnia 3 marca 2000 r. (Dz.Urz. Województwa Lubuskiego Nr 5 poz.62). Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 (Dz.Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12 poz. 144 z 2002 r.) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 września 2018 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bogdanieckie Cisy” (Dz.Urz. Województwa Lubuskiego poz. 2163 z 2018 r.) Obszar rezerwatu Rezerwat obejmuje powierzchnię 21,24 ha oraz posiada otulinę – 10,51 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Chronione obiekty przyrody w powiecie gorzowskim
Rezerwat przyrody Bojarski Grąd

Bojarski Grąd – rezerwat przyrody znajdujący się około 1 km na południe od wsi Bojary (gmina Kosów Lacki), w województwie mazowieckim. Jest położony w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje dwie niewielkie wydmy położone wśród łąk w dolinie Bugu. powierzchnia – 7,02 ha rok utworzenia – 1996 rodzaj rezerwatu – florystyczny lub krajobrazowy dokument powołujący – M.P. z 1996 r. Nr 2, poz. 21 przedmiot ochrony – obszar lasu i łąk na zwydmieniu śródłąkowym, stanowiącym wartościowy obiekt geobotaniczny. Przypisy
Rezerwat przyrody Borki

Rezerwat przyrody Borki – leśny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim w gminie Kruklanki (powiat giżycki) oraz w gminie Kowale Oleckie (powiat olecki). Stanowi centralną część Puszczy Boreckiej w nadleśnictwach Borki i Czerwony Dwór. Został utworzony w 1958 roku na powierzchni 232,0 ha. W 2015 roku powiększono go do 440,22 ha. Dominują grądy grabowo-lipowe z domieszką dębu, klonu, świerku i wiązu, występuje tu również pojedynczo cis. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie naturalnych zbiorowisk leśnych charakterystycznych dla Puszczy Boreckiej i związanych z nimi gatunków fauny i flory, w szczególności: Fauna żubr muchołówka białoszyja dzięcioł białogrzbiety Flora granicznik płucnik nasięźrzał pospolity pióropusznik strusi tajęża jednostronna jeżogłówka najmniejsza gnieźnik leśny sit torfowy czosnek niedźwiedzi miesiącznica trwała skalnica torfowiskowa lilia złotogłów wawrzynek wilczełyko Przypisy
Rezerwat przyrody Borek (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody Borek – rezerwat przyrody położony w województwie śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Koniecpol, w sąsiedztwie Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Naturalny kompleks leśny o bogatym drzewostanie – występuje tu bór mieszany z udziałem dębu szypułkowego i lipy oraz fragmenty olsu i łęgu olchowego z udziałem jesionu. Powierzchnia rezerwatu wynosi 64,70 ha (akt powołujący podawał 64,16 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Linki zewnętrzne Ochrona przyrody – rezerwat Borek. Nadleśnictwo Gidle – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-10-28].
Rezerwat przyrody Borkowskie Wąwozy

Rezerwat przyrody Borkowskie Wąwozy – leśny rezerwat przyrody na obszarze Wysoczyzny Żarnowieckiej, położony w gminie Choczewo (powiat wejherowski, województwo pomorskie). Został utworzony rozporządzeniem Nr 12/2005 Wojewody Pomorskiego z dnia 20 czerwca 2005 r. Zajmuje powierzchnię 40,64 ha. Rezerwat obejmuje leśne zbocze będącą częścią doliny Chełstu. Ochronie w rezerwacie podlegają głównie liczne nisze źródłowe ze specyficzną roślinnością źródliskową, a także zbiorowisko kwaśnej buczyny niżowej, fragmentami ze starym, ok. 100-letnim drzewostanem. Występują tu stanowiska szeregu roślin chronionych i rzadkich, takich jak wroniec widlasty, kukułka Fuchsa, tojeść gajowa, manna gajowa. Rezerwat jest przypuszczalnie najbardziej wysuniętym na północ w Polsce stanowiskiem podrzenia żebrowca. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Choczewo. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Najbliższe miejscowości to Borkowo Lęborskie (oddalone o ok. 1 km) i Zwartowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Boże Oko

Rezerwat przyrody Boże Oko – leśny rezerwat przyrody położony na zachód od miejscowości Klucz, w gminie Ujazd, w powiecie strzeleckim (województwo opolskie). Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Góra Św. Anny oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Góra Świętej Anny” PLH160002. Rezerwat został powołany w 1997 roku na powierzchni 68,94 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 68,59 ha. Nazwa rezerwatu pochodzi od znajdującej się w jego pobliżu kapliczki. Celem utworzenia rezerwatu była ochrona lasu świeżego z licznie występującym drzewostanem bukowym, którego wiek szacuje się na 135–155 lat, buki osiągają wysokość 30–32 m, a ich pierśnice 50–60 cm. Liczne są okazy o wymiarach pomnikowych. Poza bukami w warstwie drzew rosną: modrzew europejski, świerk pospolity, grab pospolity, brzoza brodawkowata i sosna pospolita. W warstwie podszytu występują: podrost (głównie buka), bez czarny i bez koralowy. Rzeźba terenu urozmaicona: wzniesienie sięgające 295 m n.p.m., suche dolinki, głębokie parowy, leje krasowe. Na terenie rezerwatu wyróżniono trzy zbiorowiska roślinne: kwaśna buczyna niżowa żyzna buczyna sudecka żyzna buczyna niżowa Oznaczono 61 gatunków roślin naczyniowych, w tym chronione: buławnik wielkokwiatowy bluszcz pospolity kruszczyk szerokolistny konwalia majowa przytulia wonna kopytnik pospolity kalina koralowa Zewidencjonowano również chronionego grzyba – soplówkę gałęzistą. Fauna rezerwatu jest słabo poznana, występuje tu m.in.: jeleń, dzik, sarna, lis, zając, borsuk, kuna leśna, wiewiórka, jeż, a z ptaków: myszołów zwyczajny, kruk, jastrząb, dzięcioł czarny, dzięcioł zielonosiwy, gołąb grzywacz. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Strzelce Opolskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przez rezerwat prowadzi ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna z Góry Św. Anny do Zalesia Śląskiego. Przypisy Bibliografia Krystyna Dubel (red. naukowa): Park Krajobrazowy „Góra Św. Anny”. Walory przyrodniczo-krajobrazowe i kulturowe. Opole: Opolskie Centrum Edukacji Ekologicznej, 1998. ISBN 83-909496-5-2. Linki zewnętrzne Nawigator po opolskich rezerwatach. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Opolu. s. 16–17. [dostęp 2018-09-25].
Rezerwat przyrody Brekinia

Rezerwat przyrody Brekinia – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Prochowice, w powiecie legnickim, w województwie dolnośląskim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 31 grudnia 1993 roku (M.P. z 1994 r. Nr 4, poz. 20 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 2,29 ha (akt powołujący podawał 2,28 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych jedynego, poza terenami górskimi, naturalnego stanowiska jarzębu brekinii Sorbus torminalis. Rezerwat obejmuje odizolowany, położony wśród pól uprawnych obszar lasu o prostokątnym kształcie. Las ma charakter grądu środkowoeuropejskiego, zaś w drzewostanie występują: grab pospolity, dąb szypułkowy i bezszypułkowy, lipa drobnolistna i klon polny, w dolnej warstwie drzew niewielką domieszkę stanowi objęty ochroną ścisłą jarząb brekinia. Z roślin chronionych występuje tu także chroniony częściowo miodownik melisowaty. Przypisy
Rezerwat przyrody Brodogóry

Rezerwat przyrody „Brodogóry” – rezerwat stepowy położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Warnice; osobny płat rezerwatu o powierzchni 0,78 ha znajduje się w gminie Pyrzyce. Rezerwat leży na wschód od wsi Grędziec, 1,8 km na wschód-północny wschód od ujścia Płoni do Miedwia, 8 km na północ-północny wschód od Pyrzyc, po północno-zachodniej stronie drogi nr 106. Powierzchnia rezerwatu rozciąga się na odcinku ok. 1,4 km, po wschodniej stronie drogi Stary Przylep – Wierzbno. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 lutego 1957 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Pierwotnie zajmował powierzchnię 9,00 ha. W 1978 r. zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 kwietnia (Monitor Polski nr 15, poz. 53) powierzchnię rezerwatu zmniejszono do obecnej powierzchni 5,24 ha. Celem ochrony jest zachowanie reliktowych i unikatowych na Pomorzu muraw kserotermicznych (Potentillo arenaria-Stipetum, Adonido-Brachypodietum, Sileno-Festucetum) z chronionymi i rzadkimi gatunkami roślin kserotermicznych i grzybów. Występują tu między innymi ostnica włosowata (Stipa capillata), pajęcznica liliowata (Anthericum lilago), a także dzwonek boloński (Campanula bonionensis) i syberyjski (Campanula sibirica). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest położony w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Jezioro Miedwie i Okolice” (PLB 320005) oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Płoni i Jezioro Miedwie” (PLH320006). Wzdłuż rezerwatu prowadzi znakowany czerwony turystyczny Szlak Ziemi Pyrzyckiej im. Stanisława Jansona (długość 58 km; Morzyczyn – Koszewo – Wierzbno – Stary Przylep – Przelewice – Brzesko – Pyrzyce) Przypisy
Rezerwat przyrody Brudzieniec

Brudzieniec – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, na terenie gminy Wola Uhruska. Leży w granicach Sobiborskiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Sobibór. Od wschodu graniczy z dużo większym rezerwatem „Trzy Jeziora”. powierzchnia (według aktu powołującego) – 35,89 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 36,61 ha rok utworzenia – 1973 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 stycznia 1973 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1973 r. Nr 5, poz. 38 (ISAP)). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych śródleśnego jeziora z otaczającym je torfowiskiem, na którym występują rzadkie gatunki roślin. Rezerwat zajmuje bezodpływową kotlinę śródleśną, w której centrum znajduje się dystroficzne jezioro Brudzieniec o powierzchni 18,16 ha. Zobacz też Brudno (jezioro) Przypisy
Rezerwat przyrody Brudzeńskie Jary

Rezerwat przyrody Brudzeńskie Jary – leśny rezerwat przyrody na terenie Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego w nadleśnictwie Płock w powiecie płockim, w gminie Brudzeń Duży. Zajmuje powierzchnię 39,1 ha, zaś jego otulina liczy 35,8 ha. Celem ochrony jest zachowanie walorów przyrodniczo-krajobrazowych skarpy rzeki Skrwy Prawej wraz z dopływami oraz zbiorowisk grądowych. Na terenie rezerwatu znajduje się rzadki na Mazowszu, ponad 150-letni starodrzew dębowy oraz stare buki. Ponadto obszar przedstawia wartość kulturowo-historyczną: znajduje się tu wczesnośredniowieczne, pierścieniowate grodzisko oraz obelisk upamiętniający śmierć sześciu Polaków zamordowanych przez Niemców w czasie II wojny światowej. Występują tu chronione: bluszcz pospolity, konwalia majowa, lilia złotogłów, pierwiosnek lekarski, śnieżyczka przebiśnieg i wiciokrzew pomorski. Przypisy Bibliografia Sławko Gajewski: Brudzeńskie Jary. Tradytor, 2011-05-04. [dostęp 2012-06-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. RDLP w Łodzi: Szlakiem nadleśnictw Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi. Łódź: Oficyna Wydawnicza Forest, 2008, s. 66. ISBN 978-83-60450-95-6.
Rezerwat przyrody Brwilno

Rezerwat przyrody Brwilno – leśny rezerwat przyrody położony w gminach Brudzeń Duży i Stara Biała, w powiecie płockim, na terenie nadleśnictwa Płock. Leży w granicach Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony w 1977 roku na powierzchni 10,55 ha. Obecnie zajmuje powierzchnię 65,68 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych skarpy pradoliny rzeki Wisły wraz z ujściowym fragmentem rzeki Skrwy Prawej i występującymi na tym terenie zbiorowiskami dąbrów. Przypisy
Rezerwat przyrody Brzeziny

Rezerwat przyrody Brzeziny – rezerwat florystyczny utworzony 15 lipca 1958 roku ze względu na ochronę stanowiska największej polskiej paproci długosza królewskiego (Osmunda regalis). Obejmuje on powierzchnię 4,41 ha (4,81 ha według aktu prawnego z 1958 r.). Położenie Rezerwat znajduje się w województwie wielkopolskim, 23 km na południowy wschód od Kalisza. Leży po południowo-wschodniej stronie wsi Brzeziny, od której to wywodzi się jego nazwa. Jest usytuowany w oddziale leśnym 252 g,h,j w obrębie leśnictwa Brzeziny Nadleśnictwa Kalisz. Cel ochrony Celem ochrony jest jedno z najbardziej zasobnych stanowisk długosza królewskiego w województwie wielkopolskim. Jest to najokazalsza paproć krajowa, która na obszarze rezerwatu tworzy zwarty płat na powierzchni około 0,2 ha. Do wzrostu wymaga gleb torfowo-bagiennych o znaczącej wilgotności. Oprócz tego pojedyncze okazy można spotkać na całym obszarze rezerwatu. Flora Rezerwat Brzeziny jest fragmentem lasu na siedlisku boru świeżego. Oprócz długosza królewskiego runo leśne tworzą m.in.: borówka czarna (Vaccinium myrtillus), borówka brusznica (V. vitis idea), niepospolita borówka bagienna (V. uliginosum), bagno zwyczajne (Ledum palustre) oraz wrzos zwyczajny (Calluna vulgaris). Obszar rezerwatu obejmuje również starodrzew sosny. Drzewostan ten dzieli się na dwie warstwy, górną tworzą swobodnie rosnące, okazałe sosny z mniej licznymi okazami dębu szypułkowego (Quercus robur). Niektóre z rosnących tam drzew mierzą około 200 cm obwodu. Warstwę niższą drzewostanu porastają brzozy brodawkowate (Betula pendula), brzozy omszone (Betula pubescens), świerki (Picea abies) oraz dęby szypułkowe. Podszyt leśny zdominowany jest przez kruszynę pospolitą (Frangula alnus) z domieszką jarzębiny (Sorbus aucuparia) oraz jałowca pospolitego (Juniperus communis) wraz z podrostami gatunków z drzewostanu. Aspekt fitosocjologiczny Na obszarze rezerwatu rozróżniono trzy zespoły roślinne: śródlądowy bór wilgotny Molinio Pinetum w dwóch wariantach: typowym oraz z bagnem Ledum palustre, kontynentalny bór mieszany Qerco Pinetum, na którego obszarze znajduje się największe skupisko długosza królewskiego oraz suboceanicznego boru świeżego Leucobryo Pinetum. Fauna Obszar leśny oraz pola wchodzące w granice rezerwatu zamieszkują lisy, sarny, wiewiórki oraz przechodnie dziki. Ptaki występujące na tych terenach to dzięcioły pstre, pliszki, dzikie gołębie, jastrzębie, szpaki oraz wróble. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 61, poz. 347 (ISAP)) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123 poz. 2401) Zarządzenie Nr 2/10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Brzeziny” Galeria Linki zewnętrzne Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody - Rezerwat Brzeziny Nadleśnictwo Kalisz - Rezerwaty Przypisy
Rezerwat przyrody Brzeźnik

Rezerwat przyrody Brzeźnik – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Nowogrodziec, w powiecie bolesławieckim, w województwie dolnośląskim. Znajduje się na zachód od miejscowości Brzeźnik, w obrębie zwartego kompleksu leśnego położonego na terenie Nadleśnictwa Bolesławiec. Zajmuje powierzchnię 3,24 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 17 kwietnia 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 24, poz. 118 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska wrzośca bagiennego charakterystycznego dla Borów Dolnośląskich. Dominującym zbiorowiskiem roślinnym jest śródlądowy bór wilgotny, miejscami występują płaty boru bagiennego. Przypisy
Rezerwat przyrody Brzoza Czarna w Reczpolu

Rezerwat przyrody Brzoza Czarna w Reczpolu – rezerwat florystyczny znajdujący się na terenie powiatu przemyskiego w gminie Krzywcza. Obszar chroniony utworzony został w 1970 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska brzozy czarnej. Rezerwat położony jest w granicach Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego i dwóch obszarów Natura 2000: ostoi ptasiej „Pogórze Przemyskie” i obszaru siedliskowego „Ostoja Przemyska”. Rezerwat o powierzchni 2,66 ha położony jest około 200 m na północ od drogi z Przemyśla do Dubiecka, w pobliżu miejscowości Reczpol i stanowi niewielką część większego kompleksu leśnego. Stanowisko brzozy czarnej znajduje się w grądzie środkowoeuropejskim na południowym stoku niewielkiego bezimiennego wzniesienia (373,1 m n.p.m.). Przypisy
Rezerwat przyrody Brzęczek

Rezerwat przyrody Brzęczek – leśny rezerwat przyrody (założony w 1983 roku o powierzchni 25,49 ha) na obszarze Pojezierza Starogardzkiego, położony na terenie gmin Liniewo i Skarszewy. Celem ochrony w rezerwacie jest zabezpieczenie rozwoju wszystkich składników ekosystemu, prowadzącego do odtworzenia ich naturalnej struktury wiekowej, warstwowej i gatunkowej oraz do ukształtowania się naturalnego, przestrzennego układu zbiorowisk, odpowiadającemu zmienności warunków siedliskowych. Przeważającą część rezerwatu stanowi zbocze ciągnące się wzdłuż zachodniego brzegu jeziora Jastrzębce (też: jezioro Brzęczek). Najwyższe wzniesienia mierzą około 150 m n.p.m., czyli około 30 m ponad lustro wody w jeziorze. Południowa część rezerwatu to wąska smuga o szerokości do 75 m, ciągnąca się wzdłuż drobnego cieku wodnego, wypływającego z jeziora Jastrzębce i wpadającego do następnego jeziora Staruch, przylegająca po stronie zachodniej do użytków rolnych. Występują tu zbiorowiska buczyny pomorskiej z dużymi fragmentami 170-letniego starodrzewu bukowego. W rezerwacie znajdują się również stanowiska roślin chronionych: gwiazdnicy wielkokwiatowej, zawilca gajowego i bluszczu. Najbliższe miejscowości to Głodowo i Pogódki. Przypisy
Rezerwat przyrody Brzęki im. Zygmunta Czubińskiego

Rezerwat przyrody Brzęki im. Zygmunta Czubińskiego – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 102,21 ha położony w Szczerkowie na terenie leśnictwa Orli Dwór (Nadleśnictwo Osie) i Wdeckiego Parku Krajobrazowego w gminie Osie, ok. 9 km na północ od Osia. Ochroną obejmuje fragment grądu z największym w Polsce i Europie Środkowej skupiskiem rzadko spotykanego jarzębu brekinii (Sorbus torminalis L.) zwanego inaczej brzękiem. Występują tu także stanowiska roślin rzadko spotykanych i chronionych, takich jak wawrzynek wilczełyko, gnieźnik leśny, lilia złotogłów czy podkolan biały. Na terenie rezerwatu znajduje się również siedlisko bociana czarnego. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej, czynnej i krajobrazowej. Zobacz też Zygmunt Czubiński Sandr Wdy Przypisy