NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Krępak

Krępak – rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Korzeniec, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego, na terenie obrębu Nowe Sady Nadleśnictwa Bircza. Podstawowe wiadomości numer według rejestru wojewódzkiego: 38 powierzchnia: 137,67 ha (akt powołujący podawał 138,46 ha) dokument powołujący: M.P. z 1991 r. Nr 25, poz. 172 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): las jodłowo-bukowy naturalnego pochodzenia, z runem charakterystycznym dla podgórskiej formy buczyny karpackiej oraz ciekawe elementy rzeźby terenu i osobliwości geologiczne. Opis Teren rezerwatu położony jest na wysokości 370–475 m n.p.m., urozmaicony jest głębokimi dolinami potoków i stromymi zboczami. Panującym zespołem roślinnym jest podgórska forma buczyny karpackiej, która występuje w czterech wariantach siedliskowych: typowym z dominującym lepiężnikiem białym z panującą turzycą orzęsioną Carex pilosa paprociowo-jeżynowym. Drugim zespołem leśnym jest zespół grądu, zajmujący nieznaczną powierzchnię zbocza nad potokiem. W wilgotnych zagłębieniach nad potokiem wykształcił się zespół Cardamino-Chrysosplenietum. Miejsca wysięku wód porastają zbiorowiska z dominującym skrzypem olbrzymim, oraz zespół sitowia leśnego. Przez teren rezerwatu przebiega średniowieczny trakt handlowy, łączący Przemyśl z Sanokiem, a dalej z Węgrami i Rusią Kijowską. We wczesnym średniowieczu transportowano tędy sól pozyskiwaną ze słonych źródeł w okolicach Birczy, w XV wieku przepędzano tabuny koni na Węgry, w XVI i XVII wożono wina węgierskie, w XVIII przepędzano bydło za Karpaty, a w XIX wywożono szkło flaszkowe i taflowe, produkowane w hutach szkła w Birczy, Borownicy, Brzusce, Sufczynie, Kotowie i Łodzince Górnej. W odsłonięciu geologicznym na terenie rezerwatu znajduje się często odlewy szkieletów ryb kostnoszkieletowych. W rezerwacie urządzono ścieżkę dydaktyczno-przyrodniczą „Krępak” o długości 2 km. Przypisy Linki zewnętrzne Krępak. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-20].
Rezerwat przyrody Kręgi Kamienne (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Kręgi Kamienne – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Miedziana Góra, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Znajduje się w obrębie otuliny Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 12,33 ha (akt powołujący podawał 12,75 ha) Rok utworzenia: 1994 Dokument powołujący: zarządzenie MOŚZNiL z 15.09 1994; MP. 53/1994, poz. 450 Numer ewidencyjny WKP: 051 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment odsłonięcia piaskowców dolnotriasowych piaskowców tumlińskich, krajobraz, morfologia i szata roślinna wzgórza stanowiącego otoczenie prawnie chronionych zabytków kultury materialnej Obejmuje fragment Góry Grodowej koło Tumlina, położonej w Paśmie Tumlińskim Gór Świętokrzyskich. Teren rezerwatu porasta kontynentalny bór mieszany z dominującą sosną i dębem szypułkowym w wieku 50–70 lat, w domieszce występuje dąb bezszypułkowy, buk, grab, brzoza, klon i pojedyncze świerki. W bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu znajduje się czynny kamieniołom „Tumlin Gród”. Dziedzictwo kulturowe stanowią: przedchrześcijańskie kulturowe kręgi kamienne z VIII–IX wieku (słowiański obiekt kultowy) – zniszczone w znacznej części przez dawny kamieniołom, szańce ziemne z czasów I wojny światowej, kamienna kaplica pw. Przemienienia Pańskiego z 1850 roku stojąca na miejscu wcześniejszej, drewnianej (według legendy zbudowanej dla upamiętnienia setnej rocznicy odparcia wojsk szwedzkich), wpisana do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.450 z 29.01.1987). Teren rezerwatu przecina Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego. Zobacz też Góra Grodowa Tumlin Przypisy
Rezerwat przyrody Księżostany

Księżostany – leśny rezerwat przyrody w gminie Łabunie, w powiecie zamojskim, w województwie lubelskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Tomaszów. powierzchnia (dane z nadleśnictwa oraz według aktu powołującego): 50,55 ha rok utworzenia: 2003 dokument powołujący: Rozporządzenie nr 84 Wojewody Lubelskiego z 31 grudnia 2003 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2004 r. Nr 3, poz. 32). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnej buczyny karpackiej – formy podgórskiej ze starodrzewem bukowym, występującej w pobliżu północno-wschodniej granicy zwartego zasięgu buka. Rezerwat jest częścią kompleksu leśnego znajdującego się na północnej krawędzi Roztocza Tomaszowskiego, na granicy zlewni Wieprza i Bugu. Wśród roślin chronionych występują m.in.: bluszcz pospolity, kalina koralowa, kopytnik pospolity, lilia złotogłów, podkolan biały, podkolan zielonawy i wawrzynek wilczełyko. Przypisy
Rezerwat przyrody Krępiec

Rezerwat przyrody Krępiec – leśny rezerwat przyrody, częściowy, o powierzchni 273,65 ha, utworzony w 1994 roku. Położony jest we wschodniej części Puszczy Kozienickiej. Obszar leży w zarządzie Lasów Państwowych (obręb Garbatka, leśnictwo Molendy, Nadleśnictwo Zwoleń) na terenie gmin Garbatka-Letnisko i Kozienice w powiecie kozienickim. Na jego terenie znajdują się gajówka i leśniczówka Krępiec – obie mające status części miejscowości Molendy. W czasie powoływania powierzchnię rezerwatu określono jako 278,96 ha, jednak w 2011 r. wyłączono z niego 4 działki, a nowo obliczona powierzchnia wyniosła wówczas 273,65 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 782,46 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej i krajobrazowej. Rezerwat utworzono w celu zachowania w stanie możliwie jak najmniej zmienionym urozmaiconego krajobrazu fragmentu Puszczy Kozienickiej z dużą ilością starych drzewostanów bogatym składzie gatunkowym (300-letnie dęby, 100-letnie klony, 160-letnie sosny). Na skarpach potoków Krypianka i Krępiec, których względna różnica wysokości terenu dochodzi do kilkunastu metrów, występuje ciekawa roślinność. Spotkać tu można paprotkę zwyczajną, bluszcz pospolity oraz turzycę odległokłosą. W Garbatce-Letnisku na odcinku między górnym a dolnym zbiornikiem wodnym występuje przełom wydmowy rzeki Krypianki. Powiązanie z innymi obszarami chronionymi Rezerwat wchodzi w skład Kozienickiego Parku Krajobrazowego, a także dwóch typów obszarów Natura 2000: PLH140035 Puszcza Kozienicka i PLB140013 Ostoja Kozienicka. Turystyka Przez rezerwat przechodzą szlaki turystyczne: niebieski: Mniszew – Studzianki Pancerne – Kozienice – Krępiec – Czarnolas – Janowiec zielony: Zwoleń – Pionki – Krępiec – Sieciechów – Dęblin – Kock Kozienicki Park Krajobrazowy nadzoruje również przyrodniczo-krajobrazową ścieżkę dydaktyczną Krępiec znajdującą się na obszarze rezerwatu. Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Puszcza Kozienicka. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-252-5. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7
Rezerwat przyrody Kulak

Kulak – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Wodynie w województwie mazowieckim oraz gminy Stoczek Łukowski w województwie lubelskim. Według aktu powołującego zajmuje powierzchnię 47,16 ha. Granice rezerwatu obejmują tereny leśne uroczyska Seroczyn (33,24 ha w zarządzie nadleśnictwa Siedlce), stawy i ich otoczenie oraz porośnięte olchą lasy prywatne i nieużytki (w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa Łuków). Rezerwat położony jest w Łukowskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. W części północnej graniczy z rezerwatem Dąbrowy Seroczyńskie. Powołany został Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1983 r. Nr 39, poz. 230). Przedmiotem ochrony jest zachowanie zbiorowisk roślinnych ze stanowiskami wielu gatunków roślin chronionych i rzadkich, a w szczególności stanowiska rosiczki długolistnej. Rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony, obowiązują za to zadania ochronne, z których wynika, że obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat florystyczny. Według głównego przedmiotu ochrony stanowi rezerwat biocenotyczny i fizjocenotyczny, podtypu biocenoz naturalnych i półnaturalnych, natomiast według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat różnych ekosystemów, podtypu mozaiki różnych ekosystemów. Walory przyrodnicze Rzeźba terenu oraz zróżnicowane warunki glebowe i wilgotnościowe tworzą dobre warunki dla bogatej szaty roślinnej. Stwierdzono tu występowanie 15 naturalnych zbiorowisk roślinnych. Jednym z nich jest torfowisko ze stanowiskiem rosiczki długolistnej. Na szczególną uwagę zasługuje zbiorowisko roślin wodnych i zespół rdestnicy stępionej (bardzo rzadki w Polsce – znany dotychczas tylko z Pojezierza Mazurskiego). Występują tu gatunki: objęte ochroną całkowitą: rosiczka długolistna i okrągłolistna, pływacz drobny, fiołek torfowy, objęte ochroną częściową: centuria pospolita, kruszczyk szerokolistny, grzybienie białe i listera jajowata. Ponadto na terenie rezerwatu można spotkać wiele innych gatunków rzadkich, wśród nich takie jak: czartawa drobna, potocznik wąskolistny, nerecznica szerokolistna, nerecznica grzebieniasta, ponikło jednoprzysadkowe, zdrojówka rutewkowata, porzeczka alpejska czy kozłek bzowy. Przypisy Linki zewnętrzne Kułak, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 869 .
Rezerwat przyrody Kulka

Rezerwat przyrody Kulka – rezerwat florystyczny położony na terenie gminy Dźwierzuty, w powiecie szczycieńskim, w województwie warmińsko-mazurskim, około 1 km od miejscowości Orzyny. Leży na terenie leśnictwa Kulka w Nadleśnictwie Korpele. Utworzony w 1955 roku dla zachowania fragmentu lasu mieszanego ze stanowiskami flory pontyjskiej i roślin chronionych. Zajmuje powierzchnię 12,67 ha (akt powołujący podawał 12,15 ha). Rezerwat ciągnie się wąskim pasem o długości około 2,5 km wzdłuż wschodniego brzegu jeziora Łęsk. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora sasanka łąkowa (Pulsatilla pratensis) sparceta piaskowa (Onobrychis arenaria) groszek czerniejący (Lathyrus niger) driakiew żółta (Scabiosa ochroleuca) pięciornik piaskowy (Potentilla arenaria) gorysz pagórkowy (Peucedanum oreoselinum) ciemiężyk białokwiatowy (Vincetoxicum officinale) Zespoły leśne grąd o charakterze lasu dębowo-grabowego bór mieszany Przypisy
Wołodź

Wołodź (dawna nazwa Wołodż, w latach 1977–1981 Czechów) – wieś w Polsce wchodząca w skład sołectwa Siedliska położona w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Nozdrzec. Leży w zakolu, nad prawym brzegiem Sanu. W połowie XIX w. właścicielem posiadłości tabularnej Wołodź i Wola Wołodzka był Marceli Tarnawiecki. Pod koniec XIX w. majątki w Wołodzi, Gdyczynie i Siedliskach kupił Franciszek Trzciński i był ich posiadaczem do 1939. Od 1934 wieś podlegała pod Apostolską Administrację Łemkowszczyzny. W 1905 została zbudowana murowana cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego, w pobliżu miejsca, gdzie stała stara drewniana cerkiew z 1615, która spłonęła. Do 21 października 1935 była to cerkiew filialna parafii greckokatolickiej w Siedliskach, po tej dacie samodzielna parafia. W latach po II wojnie światowej po akcji „Wisła” i licznych wysiedleniach ludności wyznania greckokatolickiego za wschodnią granicę cerkiew stała opuszczona i w 1956 ją rozebrano. Do obecnych czasów zachowała się murowana neogotycka kaplica grobowa Trzcińskich z 1905. Obiekt nie był używany przez żadne z wyznań religijnych, a po wielu latach niszczenia, stowarzyszenie Wrota Karpat Wschodnich podjęło się uporządkowaniu terenu wokół kaplicy, gdzie znajduje się także cmentarz z wieloma nagrobkami. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego. Demografia 1785 – 214 grekokatolików, 20 rzymskich katolików, 20 żydów 1840 – 278 grekokatolików 1859 – 249 grekokatolików 1879 – 714 grekokatolików 1899 – 733 grekokatolików 1926 – 818 grekokatolików 1936 – 855 grekokatolików, 12 rzymskich katolików, 2 protestantów, 10 żydów Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Wołodź, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 888 . Mapa katastralna wsi Wołodź, z miejscowościami Huta, Jasionów i Wólka Wołodzka z 1852 Opis wsi na stronie gminy
Rezerwat przyrody Kurze Grzędy

Rezerwat przyrody Kurze Grzędy (kaszb. Kùrzé Grzãdë) – faunistyczny rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie Lasów Mirachowskich. Jest położony na terenie gmin Sierakowice i Kartuzy w powiecie kartuskim w województwie pomorskim. Rezerwat został utworzony w 1957 roku na powierzchni 82,97 ha; w 1989 roku powiększono go do 170,70 ha. Rezerwatem objęte jest jezioro Wielkie, trzy mniejsze jeziorka dystroficzne, rozległe torfowisko wysokie i okoliczne lasy (boru bagiennego, brzeziny bagiennej, lasów dębowo-bukowych, marginalnie również buczyny kwaśnej). Bory bagienne rezerwatu były ostatnim na Pomorzu miejscem występowania głuszca, który jednak wyginął w latach 1960–1980. Znajdują się tu stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. rosiczka okrągłolistna i widłak jałowcowaty). Rezerwat jest ostoją ptaków drapieżnych (krogulca, myszołowa, rybołowa i jastrzębia gołębiarza), a także miejscem lęgowym żurawia, samotnika, gągoła, muchołówki małej i sowy włochatki. Najbliższe miejscowości to Bącz i Bącka Huta. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów Natura 2000: Kurze Grzędy PLH220014 oraz Lasy Mirachowskie PLB220008. Na ograniczonym obszarze obecnego rezerwatu powstał w roku 1916 rezerwat ornitologiczny dla ochrony głuszca i jego miejsc lęgowych. Przypisy Linki zewnętrzne Opis rezerwatu Program Ochrony Przyrody na lata 2018-2027 NADLEŚNICTWO KARTUZY. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Gdańsku, 2018-03-19. s. 43–47. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-27)].
Rezerwat przyrody Kwiatówka

Rezerwat przyrody Kwiatówka – leśny rezerwat przyrody w gminie Książ Wielki, w powiecie miechowskim, w województwie małopolskim. Leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej oraz obszaru Natura 2000 PLH120056 „Kwiatówka”. Zajmuje powierzchnię 11,25 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 grudnia 1966 roku (M.P. z 1967 r. Nr 9, poz. 54 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu wielogatunkowego lasu pochodzenia naturalnego z bogatą roślinnością zielną, z licznymi gatunkami roślin kserotermicznych. Przypisy
Rezerwat przyrody Kwidzyńskie Ostnice

Rezerwat przyrody Kwidzyńskie Ostnice – florystyczny rezerwat przyrody położony w granicach miasta Kwidzyna (województwo pomorskie). Ustanowiony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 29 grudnia 1966 roku dla ochrony najbardziej na północ wysuniętego stanowiska ostnicy Jana (Stipa joannis) oraz kilku gatunków roślin ciepłolubnych takich jak sasanka łąkowa (Pulsatilla pratensis) czy sasanka otwarta (Pulsatilla patens). Powierzchnia obszaru chronionego wynosi 2,56 ha. Początkowo rezerwat zajmował zaledwie 0,2 ha, lecz w 2005 roku został powiększony. Obejmuje niewielką polanę śródleśną, położoną na stromym zboczu i ogrodzoną drewnianym płotem. Obecnie porasta ją bardzo ekspansywny trzcinnik piaskowy (Calamagrostis epigeios) zagrażający egzystencji ostatnich kilku okazów ostnicy Jana, które znaleziono w górnej części zbocza. Dolna część rezerwatu pokryta jest zaroślami maliny (Rubus idaeus) i paproci (Dryopteris filix-mas). Teren rezerwatu, ze względu na niewielką powierzchnię, nie stanowi istotnej ostoi dla fauny. Na uwagę zasługuje jedynie motyl kraśnik (Zygaena loti), osiągający na Pomorzu swoją północną granicę zasięgu i rzadka muchówka z rodziny rączycowatych (Phasia hemiptera). Zaś spośród kręgowców liczna tu poza okresem rozrodu rzekotka drzewna (Hyla arborea). Rezerwat leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Kwidzyn. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest położony w granicach Sadlińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przypisy
Rezerwat przyrody Kózki

Rezerwat przyrody Kózki – faunistyczny rezerwat przyrody położony w północnej części gminy Sarnaki (woj. mazowieckie), nad rzeką Bug, w Parku Krajobrazowym „Podlaski Przełom Bugu”. Nazwa pochodzi od graniczącej z rezerwatem wsi Kózki. Rezerwat zajmuje powierzchnię 86,12 ha. Występują tu charakterystyczne murawy piaskowe powstałe na poddanych procesom denudacji, naniesionych przez rzekę wydmach oraz liczne porośnięte roślinnością wodną i szuwarową starorzecza. Rezerwat ma charakter głównie ornitologiczny. Siedliska ptaków: sieweczki obrożnej, sieweczki rzecznej, dzięciołów, czajki, rybitwy białoczelnej. Zatrzymują się tu ponadto nur czarnoszyi, pliszka żółta podgatunku skandynawskiego oraz świergotek rdzawogardły. W 1985 roku odnotowano tu, ostatnią w Dolinie Bugu, gnieżdżącą się parę kulona. Uwagi Przypisy Bibliografia Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu: Rezerwaty. [dostęp 2012-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-15)].
Rezerwat przyrody Kąty Rybackie

Rezerwat przyrody „Kąty Rybackie” – rezerwat przyrody faunistyczny ptaków (dawniej: ornitologiczny) na Mierzei Wiślanej, na terenie gminy Sztutowo. Został utworzony w 1957 roku i początkowo zajmował powierzchnię 10,79 ha; w 2000 roku rozszerzono go do 102,54 ha oraz utworzono otulinę o powierzchni 62,86 ha. Rezerwat leży w granicach Parku Krajobrazowego „Mierzeja Wiślana” i obszaru Natura 2000 Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana PLH280007. Ochronie w rezerwacie podlega kolonia lęgowa kormoranów (jest to największa kolonia kormoranów w Polsce i jedna z największych w Europie) i czapli siwych (druga co do wielkości w Polsce). Rezerwat tworzy drzewostan sosnowy, przeważnie w wieku 120–160 lat. W najstarszej części rezerwatu, po systematycznej wycince drzew zniszczonych przez kormorany, powtórnie sadzone są sosny. Runo, początkowo charakterystyczne dla boru bażynowego, zmienia się po zasiedleniu drzew przez kormorany – początkowo rośliny ulegają zniszczeniu, po czym następuje masowa kolonizacja gatunkami tolerującymi intensywne nawożenie guanem, głównie nitrofitami (np. bez koralowy, gwiazdnica pospolita, trzcinnik piaskowy). W rezerwacie występuje niewiele chronionych gatunków roślin naczyniowych, przede wszystkim turzyca piaskowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Kępa Rakowska

Rezerwat przyrody Kępa Rakowska – rezerwat przyrody położony w województwie mazowieckim, w gminach Iłów (powiat sochaczewski) i Wyszogród (powiat płocki). Obejmuje obszar wysp, piaszczystych łach oraz wód rzeki Wisły. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 2 listopada 1994 r. (M.P. z 1994 r. Nr 58, poz. 496, rej. woj. nr 135) na powierzchni 120 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r. powiększono go do 223,53 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 176,17 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących w Polsce gatunków ptaków siewkowatych: mew, rybitw i sieweczek. Jest to rezerwat wodny (W): ze względu na dominujący przedmiot ochrony: typ – faunistyczny (PFn), podtyp – ptaków (pt), ze względu na główny typ ekosystemu: typ – wodny (EW), podtyp – rzek i ich dolin, potoków i źródeł (rp). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w granicach Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Kampinoska Dolina Wisły” PLH140029 oraz ptasiego „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Przypisy
Rezerwat przyrody Kępa Redłowska

Rezerwat przyrody Kępa Redłowska je přírodní rezervace u pobřeží Gdaňského zálivu Baltského moře ve čtvrti Redłowo města Gdyně v Pomořském vojvodství v Polsku. Další informace Rezervace o plošné rozloze 121,91 ha vznikla v roce 1938 na části pobřežní útesové morény Kępa Redłowska. Patří mezi nejstarší přírodní rezervace v Polsku. Cílem ochrany je zachování původního rostlinného společenstva bukových lesů s jeřábem prostředním (Sorbus intermedia) a specifických geologických procesů vysokých hlinitopísčitých pobřežních útesů. Zajímavé jsou také lokální hnědouhelné výchozy slojí, nálezy fosilizovaných kmenů stromů a doklady činnosti ledovců v době ledové. V rezervaci je síť turistických stezek a cyklostezek a jedním z hlavních cílů návštěvníků je útes Klif Orłowski a Cypel Redłowski (Redłowský mys). Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Přírodní rezervace Kępa Redłowska na Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Kępa Redłowska

Rezerwat Kępa Redłowska – krajobrazowy rezerwat przyrody o powierzchni 121,91 ha utworzony w 1938 roku, w granicach administracyjnych Gdyni, w Redłowie. Charakterystyka Rezerwat jest częścią nadmorskiej klifowej wysoczyzny morenowej zwanej Kępą Redłowską. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych lasów bukowych oraz naturalnego stanowiska jarząba szwedzkiego. W rezerwacie występują charakterystyczne rośliny (rokitnik zwyczajny, podrzeń żebrowiec, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity) i specyficzne procesy geologiczne abrazji morskiej. Jest to pierwszy rezerwat utworzony na obszarze byłego województwa gdańskiego (historycznego woj. pomorskiego sprzed 1939 roku) i jeden z najstarszych w Polsce. Geologia Wysoki brzeg w Orłowie ma budowę wielowarstwową i składa się z gliny zwałowej, piasku o różnej granulacji (często z rdzawymi naciekami pochodzącymi od związków żelaza), iłu przewarstwionego piaskiem mułkowym, warstwy kamieni zwanej brukiem morenowym oraz piasku zawierającego pył węglowy. U samej podstawy ściany zalegają głazy narzutowe, znajduje się tam również wychodnia złoża węgla brunatnego (z zachowanymi pniami dawnych drzew), odsłaniana w czasie sztormów. Awifauna Najpowszechniej występują tu stada łabędzi niemych, łysek, a także kaczek: krzyżówek, czernic i gągołów. Żywią się one głównie glonami i bezkręgowcami zbieranymi z dna i głazów. Inne spotykane tutaj ptaki to mewy: śmieszki, siwe, srebrzyste oraz siodłate. Rzadziej obserwowane są żywiące się rybami kormorany. Podczas ostrych zim zalatują niekiedy z zamarzniętych wód słodkich nurogęsi. Przypisy
Rezerwat przyrody Kępie na Wyżynie Miechowskiej

Rezerwat przyrody Kępie na Wyżynie Miechowskiej – leśny rezerwat przyrody w gminie Kozłów, w powiecie miechowskim, w województwie małopolskim, w miejscowości Kępie. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Tunel). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 1 lutego 1960 roku (M.P. z 1960 r. Nr 23, poz. 112 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu dębowo-grabowego naturalnego pochodzenia, ze znacznym udziałem buka. Powierzchnia rezerwatu, według aktu powołującego, wynosiła 40,51 ha. Według danych z nadleśnictwa, obecnie liczy ona 45,08 ha. Obszar rezerwatu jest prawie płaski i leży na wysokości około 330–340 m n.p.m. Rezerwat jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej. W zbliżonych do rezerwatu granicach ustanowiono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Kępie na Wyżynie Miechowskiej” PLH120070 o powierzchni 54,17 ha. Przypisy