NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Словінський національний парк

Слові́нський націона́льний парк (пол. Słowiński Park Narodowy) — національний парк у північній Польщі, на узбережжі Балтійського моря. Загальні відомості Заснований у 1966 році. Розташований у Поморському воєводстві, між містом Леба і селом Рови. Парк має площу 327,44 км², з яких 215,72 км² припадає на сушу і внутрішні води, а 111,71 км² — на прибережні води Балтійського моря. Словінський парк включає в себе Гарденьсько-Лебську низовину, гряду кінцевої морени, найвищою точкою якої є пагорб Ровокул висотою 115 метрів над рівнем моря і ряд озер: Лебсько (71,4 км²), Гардно (24,69 км²), Довге-Вєлкє (1,56 км²) і Довге-Мале (0,062 км²). Характерні риси парку — озера, болота, луки, приморський бір, заболочений сосновий ліс і, перш за все, рухомі дюни. Парк є місцем гніздування і зупинки птахів у період міграцій. У 1977 році ЮНЕСКО включило парк до мережі світових біосферних заповідників за програмою «Людина і біосфера», а в 1995 році парк визнали об'єктом Рамсарської конвенції про водно-болотні угіддя, що мають міжнародне значення. Флора У парку є наступні рослинні угрупування: дюнні, болотні, лучні та лісові, з яких 10 % — бори. Загалом парк має близько 920 видів судинних рослин, 165 — мохів, 500 — водоростей, 250 — лишайників, 424 — грибів, з яких 46 перебувають під захистом. До них належать, зокрема: плаунець заплавний, ліннея, росичка круглолиста, орхідні, осока піщана, молодильник озерний, морошка. У грибів під захистом: сморчок, порхавка гігантська, листочня кучерява і веселка звичайна, у лишайників — уснея і бріорія. Фауна У парку мешкає 260 видів птахів, з яких 170 тут гніздяться і виводять потомство. На узбережжі спостерігається побережник ісландський, а також турухтан, мартин сріблястий, кульон великий, коловодник звичайний, галагаз звичайний, баранець звичайний, сіра гуска, попелюх, журавель сірий. Проте, у лісі можна побачити такі види птахів, як беркут, скопа, підорлик малий, лунь, шуліка рудий. Зустрічаються також сови — у тому числі пугач звичайний і сич волохатий. У парку також живуть рідкісні метелики, жуки й колемболи, ропухові і жаб'ячі. Всього представлени 490 видів комах, у тому числі жуки Carabus (15 видів), вусач дубовий малий і жук-відлюдник. З 10-ти видів земноводних тут зустрічаються: ропуха звичайна і ропуха очеретяна, жаба трав'яна, жаба гостроморда, ставкова жаба, жаба їстівна, жаба озерна, часничниця звичайна, тритон гребінчастий, тритон звичайний; з 5-ти видів плазунів: ящірка прудка, ящірка живородна; з тюленевих: фоцена звичайна і тев'як. Поодинокі таки рідкісні види в Європі, як бобер європейський, видра, лисиця звичайна, борсук європейський, заєць сірий, сарна європейська, олень благородний. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт Словінського національного парку (pl/en) The Annotated Ramsar List: Poland Biosphere Reserve Information — Poland, SLOWINSKI Література Географічний енциклопедичний словник. — М. : Советская энциклопедия, 1989. — С. 585—586. (рос.)
Cimetière-mausolée des combattants soviétiques de Varsovie

Le cimetière-mausolée des combattants soviétiques (en polonais : Cmentarz-Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich, en russe : Кладбище-Мавзолей советских воинов) est un cimetière militaire situé à Varsovie en Pologne abritant les tombes de 21 468 soldats de l'Armée rouge, morts lors de l'opération Varsovie-Posnanie pendant la fin de 1944 et le début de 1945, pour libérer de la ville des armées du Troisième Reich. Le cimetière constitue un ensemble monumental ouvert en 1950 sur 19,2 hectares, dominé par un obélisque de 38 mètres, sur la route de l'aéroport Frédéric Chopin, dans le quartier de Mokotów. Il s'agit du cimetière militaire soviétique le plus important de Pologne, en comparaison de ceux de Białobrzegi, de Pułtusk et de Maków Mazowiecki en Mazovie. 600 000 soldats soviétiques sont tombés sur le seul sol polonais pendant la Seconde Guerre mondiale, tandis que 740 000 sont morts en Allemagne. Le cimetière est nettoyé par les autorités municipales une fois tous les deux mois. Le 17 janvier 1945 est considéré comme la date de la libération de la ville de Varsovie des nazis par les soviétiques. Galerie Articles connexes Liste de cimetières du monde Portail de la mort Portail de Varsovie Portail de la Seconde Guerre mondiale
Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich

Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich – wojenna nekropolia żołnierzy radzieckich poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie II wojny światowej znajdująca się w Warszawie przy ul. Żwirki i Wigury 51. Historia Cmentarz został założony w latach 1949–1950, skrywa prochy 21 468 żołnierzy radzieckich 1 Frontu Białoruskiego, którzy polegli w walkach o Warszawę w latach 1944–1945. Ich prochy zostały ekshumowane z cmentarzy lokalnych oraz tymczasowych i przeniesione tu po 1949 roku. Nekropolię zaprojektowali Bohdan Lachert (ogólne założenie) i Władysław Niemirski (zieleń), ma ona charakter rozległego parku z elementami mauzoleum o powierzchni 19,2 ha. Otwarto go w 5. rocznicę kapitulacji III Rzeszy, 9 maja 1950. Cmentarz był wielokrotnie dewastowany. Architektura Prochy żołnierzy pogrzebano w 834 mogiłach, z których 294 to groby indywidualne. Centralną część cmentarza stanowi szeroka aleja, która poprzez trzy tarasy prowadzi do 21-metrowego granitowego obelisku. Napis na obelisku głosił: Ku wiecznej chwale bohaterskich żołnierzy niezwyciężonej Armii radzieckiej, poległych w bojach z hitlerowskim najeźdźcą o wyzwolenie Polski i naszej stolicy Warszawy. Od ok. 2015 roku zmieniony napis głosi: Pamięci żołnierzy Armii Radzieckiej poległych o wyzwolenie Polski spod okupacji niemieckiej w latach 1944 – 1945. Po obu stronach obelisku znajdują się monumentalne rzeźby żołnierzy Armii Czerwonej dłuta Jerzego Jarnuszkiewicza (Bohaterstwo) i Stanisława Lisowskiego (Ofiarność). Cmentarz otacza artystycznie skomponowana zieleń, dzieło Władysława Niemirskiego. Pogrzebani żołnierze byli zgrupowani w następujących formacjach 1 Frontu Białoruskiego: 8 Gwardyjskiej Armii 28, 47, 48, 65, 69, 70 Armii 2 Armii Pancernej Grupy Kawalerii Zmechanizowanej 6 i 16 Armii Lotniczej 46 Korpusu Strzeleckiego 2 i 7 Korpusu Kawalerii 1 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego Galeria Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK "Kraj", 1991, s. 162-163. ISBN 83-7005-333-5. Linki zewnętrzne Nekropolia na stronach Urzędu m.st. Warszawy Cmentarz na portalu sztuka.net
Кладбище-мавзолей советских воинов в Варшаве

Кладбище-мавзолей советских воинов в Варшаве (польск. Cmentarz Mauzoleum Żołnierzy Radzieckich) — мемориальный комплекс в Варшаве, на котором похоронены 21 468 воинов Красной Армии, погибших в 1944—1945 годах при освобождении города от немецкой оккупации в ходе Варшавско-Познанской операции. Открыт в 1950 году. Площадь 19,2 га. Установлен 38-метровый обелиск. Находится по адресу: ул. Жвирко и Вигуры, 10, в районе Мокотув, по дороге из центра в аэропорт им. Фредерика Шопена. Самое большое захоронение красноармейцев в Польше наряду с захоронениями в Бялобжегах, Пултуске и Миньске-Мазовецком. (Всего во время Второй мировой войны на территории Польши погибло более 600 тыс. советских солдат). Кладбище убирается за счет городских властей раз в два месяца. В 2017 году проводилась реконструкция одного из трех крупнейших кварталов кладбища. 17 января 2002, в день годовщины освобождения Варшавы от фашистских захватчиков (17 января 1945), президенты России и Польши Владимир Путин и Александр Квасьневский возложили на кладбище венки. В январе 2007 появилось сообщение о том, что готовится указ президента России о создании в Польше и ряде других стран специальных представительств, которые будут следить за поддержанием порядка на местах захоронения советских воинов. 1 августа 2016 года Центральным банком России была выпущена пятирублёвая монета из серии «Города—столицы государств, освобожденные советскими войсками от немецко-фашистских захватчиков», посвящённая Варшаве, на реверсе которой изображён мемориальный комплекс «Кладбище-мавзолей советских воинов» в Варшаве. Количество экземпляров — два миллиона. 20 марта 2017 года кладбище было осквернено неизвестными, что вызвало осуждение ряда ведущих политиков и министерств Польши. По состоянию на сентябрь 2017 года кладбище-мавзолей находилось в ухоженном состоянии. Галерея Ссылки Помните нас! Информация о памятнике Примечания
Wassermühle Brzeźnica

Die Wassermühle Bresnitz, auch Eichendorff-Mühle (polnisch Młyn wodny w Brzeźnicy), ist eine Getreidemühle im gleichnamigen Ort der Landgemeinde Rudnik in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte In den 1920er-Jahren wurde das ehemals aus Holz gebaute Mühlengebäude abgerissen und durch ein gemauertes ersetzt. Die Mühle war bis 1946 in Betrieb und verfiel nach der Stilllegung. 1994 wurde die verfallene Mühle wegen ihrer Bedeutung für das Werk des Dichters Joseph von Eichendorff dem Eichendorff-Verein geschenkt. Dieser veranlasste die Renovierung der Mühle und baute sie bis 2007 zum Oberschlesischen Eichendorff-Kultur- und Begegnungszentrum aus. Die Renovierung erfolgte mit Förderung durch die Erika-Simon-Stiftung. „Das zerbrochene Ringlein“ Die unglückliche Liebe des im Nachbarort lebenden Joseph von Eichendorff zur Tochter des Mühlenbesitzers soll Eichendorff veranlasst haben, das bekannte Gedicht Das zerbrochene Ringlein zu verfassen: Einzelnachweise
Młyn wodny w Brzeźnicy

Młyn wodny w Brzeźnicy – murowany młyn wodny z XVIII wieku przebudowany w latach 20. XX wieku, obecnie odrestaurowany i sprawny. Znajduje się we wsi Brzeźnica przy ul. Leśnej w powiecie raciborskim, w województwie śląskim. Młyn zasilany jest wodą z pobliskiego strumienia. Historia Początkowo na miejscu obecnej budowli istniał młyn wodny z XVIII wieku zbudowany z drewna i kamienia. W latach 20. XX wieku został on zburzony, a na jego miejscu powstała murowana budowla. Do 1946 roku młyn był użytkowany, ale w wyniku nacjonalizacji został zamknięty. Przed wojną młyn był w posiadaniu niejakiego Miki, który po wojnie zginął wchodząc na minę na swoim polu. Po śmierci młynarza budowlą zajęły się jego żona i córka, bowiem syn był w radzieckiej niewoli. Niestety kobiety nie znały się na młynarstwie i tak młyn został kilkanaście razy zamulony gliną i zalany. W czasie kiedy budowla nie funkcjonowała, zasypano znajdujący się za nim rów młyński oraz dwa stawy, których rolą było odprowadzanie nadmiaru wody z młyna. W 1994 roku budowlę przejęła firma Alston z Bawarii, która chciała przerobić budynek na kwatery dla swoich pracowników. Ostatecznie z tych planów nic nie wyszło, a firma przekazała budowlę Górnośląskiemu Centrum Kultury i Spotkań im. Eichendorffa w Łubowicach. Centrum za sprawą Leonarda Wochnika postanowiło odnowić obiekt. Młyn odnawiany był przy pomocy Gerharda Simona z Rinteln, mistrza młynarskiego z Niemiec. Podczas prac remontowych pogłębiono fundamenty, zabezpieczono dach oraz przywrócono koło młyńskie wraz z rowem. 27 sierpnia 2006 roku dokonano uroczystego uruchomienia. Joseph von Eichendorff Joseph von Eichendorff urodzony i wychowany w pobliskich Łubowicach bardzo często odwiedzał młyn w Brzeźnicy. W cieniu tej budowli poeta lubił odpoczywać oraz tworzyć swoje wiersze. Z tym miejscem wiąże Eichendorffa także nieszczęśliwa miłość do córki młynarza Millera. Jej rodzice przeciwni temu związkowi wysłali ją do krewnych w Austrii, a Eichendorff, nie spotkawszy swojej miłości, napisał wiersz Złamany pierścionek (Das zerbrochene Ringlein). Wiersz ten również znany jest pod tytułem W chłodnej dolinie (In einem kühlen Grunde) i jest często śpiewany przez chóry podczas występów. W latach 1936–1945 Brzeźnica nosiła nazwę Eichendorffmühl. Przypisy Bibliografia Anna Bindacz: Gmina Rudnik – kraina pałaców i zieleni. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2005, s. 6. ISBN 83-89802-09-0. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2007, s. 100. ISBN 978-83-89802-36-1. Leonard Wochnik: Die Eichendorff-Mühle. wrzesień 2006. [dostęp 2008-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (27 lipca 2010)]. (niem.). Grzegorz Sztoler: Wieś Eichendorffa. [dostęp 2008-11-18]. (pol.).
Landschaftsschutzpark Nidagebiet

Der Landschaftsschutzpark Nidagebiet (Nadnidziański Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1986 eingerichtete Park, der größte der drei Landschaftsparks Ponidzie, liegt im Powiat Buski in den Gemeinden (gmina) Busko-Zdrój, Nowy Korczyn, Wiślica, im Powiat Jędrzejowski in der Gemeinde Imielno, im Powiat Kazimierski in der Gemeinde Opatowiec, im Powiat Kielecki in der Gemeinde Chmielnik und im Powiat Pińczowski in den Gemeinden Pińczów, Kije, Michałów und Złota in der Woiwodschaft Heiligkreuz im mittleren Südpolen. Er umfasst das Tal der Nida und weitere, überwiegend östlich des Flusses gelegene Gebiete und hat eine Fläche von 231,64 km² sowie eine Pufferzone von 260,11 km². Im Park liegen neun Naturreservate. Der Park weist Gipskarstlandschaften (Gipssteppen; stepy gipsowe nad Nidą) in den Reservaten Skorocice und Góry Wschodnie auf. Aus der Vegetation sind Bestände an Frühlings-Adonisröschen (Adonis vernalis) hervorzuheben. Weblinks Informationen zum Park auf der staatlichen Website ekoportal (polnisch) Informationen auf pinczow.com (polnisch)
Nida Landscape Park

Nida Landscape Park (Nadnidziański Park Krajobrazowy) is a Polish Landscape Park designated protected area, located in Świętokrzyskie Voivodeship of south-central Poland. Within the Solec Basin, gypsum outcrops are common, forming rocky cliffs. Examples of karst formations include numerous caves, ponors, wywierzyski, karst lakes and rock gates. They are found in the vicinity of Gacek, Wiślica and Busk-Zdrój. There are karst gullies in Gorysławice. The karst forms found in Nadnidziański Park are unique in the country. Among the most valuable are large-crystalline (glassy) gypsums. The crystals of which they are composed reach a length of 3.5 meters. Geography The park protects an area of 231.64 square kilometres (89.44 sq mi) on the banks of the Nida River. It was established in 1986, and is a Natura 2000 EU Special Protection Area. Within the Landscape Park are ten nature reserves. Counties and Gminas The Park lies within Świętokrzyskie Voivodeship, in: Busko County — Gmina Busko-Zdrój, Gmina Nowy Korczyn, Gmina Wiślica Jędrzejów County — Gmina Imielno), Kazimierza County (Gmina Opatowiec Kielce County — Gmina Chmielnik Pińczów County — Gmina Pińczów, Gmina Kije, Gmina Michałów, Gmina Złota See also Landscape parks in Poland Special Protection Areas in Poland Natura 2000 in Poland References
Landschapspark Nadnidziański

Het Landschapspark Nadnidziański (Pools: Nadnidziański Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Heilig Kruis in Polen. Het park werd opgericht in 1986 en is 231,64 vierkante kilometer groot. Het park omvat rotsformaties, karstverschijnselen en het dal van de Nida. Externe link Officiële website
Nadnidziański Park Krajobrazowy

Nadnidziański Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony na południu województwa świętokrzyskiego, nad rzeką Nidą. Został utworzony w grudniu 1986 roku. Siedziba zarządu znajduje się w Pińczowie. Zajmuje powierzchnię 228,886 km². Powierzchnia otuliny to 263,12 km². Park obejmuje tereny należące do gmin Busko-Zdrój, Imielno, Kije, Michałów, Nowy Korczyn, Opatowiec, Pińczów, Wiślica i Złota. Otulina parku, poza wymienionymi gminami, leży także na terenie gminy Chmielnik. Osią parku jest Nida ze swoją doliną. W dolinie rzeki występują starasowane zbocza, meandry oraz starorzecza. Miejscami rzeka rozdziela się na wiele koryt. Jest to szczególnie częste tam, gdzie przyjęła ona formę rozlewiska. Wśród rozlewisk Nidy spotykane są bagna i tereny podmokłe. Park obejmuje swoim zasięgiem także Garb Pińczowski ze stromymi stokami i płaską wierzchowiną. Wznosi się on na wysokość 100 m ponad otaczający go teren. Występują tu ostańce wykształcone w wapieniach litotamniowych. Są one poprzecinane wąwozami, które wytworzyły się w lessach. W obrębie Niecki Soleckiej pospolite są wychodnie gipsu, tworzące skalne urwiska. Przykładami form krasu są liczne jaskinie, ponory, wywierzyska, jeziorka krasowe i bramy skalne. Występują one w okolicach Gacek, Wiślicy i Buska-Zdroju. W Gorysławicach znajdują się żłobki krasowe. Krasowe formy występujące w Nadnidziańskim Parku są unikatowe w skali kraju. Do najcenniejszych należą gipsy wielkokrystaliczne (szklicowe). Kryształy, z których są zbudowane, osiągają długość 3,5 m. Rezerwaty przyrody Na terenie parku znajduje się 9 rezerwatów przyrody: Góry Wschodnie Grabowiec Krzyżanowice Pieczyska Przęślin Skorocice Skotniki Górne Skowronno Winiary Zagojskie Przypisy
Kolmex

Kolmex is a postmodern office building in Warsaw, Poland, located at 80 and 92 Grzybowa Street, in the neighbourhood of Mirów within the district of Wola. It was opened in 1992. It is owned by the rail transport company Kolmex. History The building was constructed between 1990 and 1992 as the headquarters of rail transport company Kolmex. It was designed by architect Tadeusz Spychała, in cooperation with Janina Chrzanowska-Neykoff, Andrzej Kapuścik, Grzegorz Kepler, Herman Kittel, and Herbert Swoboda. Its style was based on deconstructivism inspired on works by Frank Gehry. It was nominated in the contest Życie w Architekturze for the best building of Warsaw constructed between 1989 and 1995. Characteristics The building is placed on an intersection of Grzybowa and Towarowa Streets. It has 8 storeys and a total floor area of 18,044 m², of which, 14,435 m² is designated to office spaces, and 500 m² to stores and services. References
Kolmex (biurowiec)

Kolmex, pierwotna nazwa Kolmex. Centrum Handlowo-Usługowe – budynek biurowo-usługowy znajdujący się na warszawskiej Woli przy ul. Grzybowskiej 80/82. Opis Jeden z pierwszych nowoczesnych budynków biurowych wzniesionych w Warszawie po 1989. Został zaprojektowany przez Tadeusza Spychałę przy współpracy Janiny Chrzanowskiej-Neykoff, Andrzeja Kapuścika, Grzegorza Keplera, Hermana Kittela i Herberta Swobody. Reprezentuje umiarkowany dekonstruktywizm inspirowany twórczością Franka Gehry'ego. Ośmiopiętrowy budynek na planie kwadratu z dziedzińcem przykrytym szklanym dachem wzniesiono w latach 1990–1992. Biurowiec zajmuje narożnik skrzyżowania ulic Grzybowskiej i Towarowej, jednak boczne ściany od strony wschodniej i północnej pozostawiono ślepe z uwagi na spodziewane zabudowanie w przyszłości przylegających do niego działek. Budynek był nominowany do I edycji konkursu „Życie w Architekturze” na najlepszy budynek Warszawy 1989–1995. Obecny właściciel rozważa rozbiórkę budynku i wybudowanie w jego miejscu wieżowca. Przypisy Bibliografia Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 160. ISBN 83-908950-1-3.
Muzeum Niepodległości

Das Muzeum Niepodległości (deutsch: Unabhängigkeits-Museum) in Warschau wurde am 30. Januar 1990 gegründet. Sitz des Museums ist der Przebendowski-Palast an der Aleja Solidarności 62 in der Warschauer Innenstadt. Das Museum entstand aus dem Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego (deutsch: Museum der Geschichte der polnischen revolutionären Bewegung). Zunächst trug es den Namen Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych (deutsch: Museum der Geschichte der polnischen Bewegung für Unabhängigkeit und Gesellschaft), 1991 erhielt es dann seinen heutigen Namen. Der Przebendowski-Palast wurde dem Museum vom polnischen Kulturministerium (Ministerstwo Kultury i Sztuki) als Sitz zugewiesen. 1992 erhielt das Museum den Status einer „Nationalen Kultureinrichtung“ (Narodowa Instytucja Kultury). Das Museum unterhält drei Zweigstellen: X. Pavillon der Zitadelle Warschau Gefängnismuseum Pawiak Mauzoleum Walki i Męczeństwa (Mahnmal des Kampfes und der Leiden) in der Aleja Szucha Im Przebendowski-Palast werden drei ständige Ausstellungen gezeigt: „Polonia Restituta“. Die Unabhängigkeit und die Grenzen von 1914 bis 1921 „Der weisse Adler (Orzeł Biały, das polnische Wappentier) über die Jahrhunderte“. Das Emblem und Wappen des polnischen Staates in der historischen Entwicklung „Damit Polen polnisch ist“ (Żeby Polska była Polską). Geschichte der Opposition in der Volksrepublik (1945 bis 1989) Von 1990 bis 2007 wurden rund 200 Sonderausstellungen organisiert, die von mehr als 7 Millionen Personen besucht wurden. Seit dem Jahr 1994 gibt die Museumsleitung die Geschichtspublikation „Niepodległość i Pamięć“ (Unabhängigkeit und Erinnerung) heraus. Siehe auch Liste der Museen in Warschau Weblinks Website des Museums
Museum of Independence

The Museum of Independence (Polish: Muzeum Niepodległości) is a museum in Warsaw, Poland. It was established on 30 January 1990 as the Museum of the History of Polish Independence and Social Movements and is located in the former Przebendowski Palace at al. 'Solidarity' 62, but it also has these branches: X Pavilion Museum at the Warsaw Citadel Museum of Pawiak Prison Mausoleum of Struggle and Martyrdom The headquarters of the museum was established by the Ministry of Culture and Art in the Przebendowski Palace, which had previously housed the Museum of Vladimir Lenin (1955–1989). The museum covers the history of Polish battles and aspirations for independence from the Kościuszko Uprising to the modern day. In 1991, the facility received its current name. In 1992, the Museum of Independence received the status of a National Cultural Institution. From 1990 to 2009 the director was Andrzej Stawarz. Currently the director of the facility is T. Skoczek. References External links Official website
Museo de la independencia

El Museo de la independencia (en polaco: Muzeum Niepodległości) es un museo en Varsovia, Polonia. Fue establecido el 30 de enero de 1990 como Museo de Historia de la Independencia de Polonia y los Movimientos Sociales y está ubicado en el antiguo Palacio Przebendowski en la avenida 'Solidaridad' 62, pero también tiene estas ramas: Museo del Pabellón X en la Ciudadela de Varsovia Museo de la prisión de Pawiak Mausoleo de la Lucha y el Martirio La sede del museo fue establecida por el Ministerio de Cultura y Arte en el Palacio Przebendowski, que anteriormente había albergado el Museo de Vladimir Lenin (1955-1989).​ El museo cubre la historia de las batallas polacas y las aspiraciones de independencia desde el levantamiento de Kościuszko hasta la actualidad.​ En 1991, las instalaciones recibieron su nombre actual. En 1992, el Museo de la Independencia recibió la categoría de Institución Cultural Nacional. De 1990 a 2009 el director fue Andrzej Stawarz. Actualmente, el director de la instalación es T. Skoczek. Referencias
Musée de l'Indépendance

Le Musée de l'Indépendance (polonais : Muzeum Niepodległości) est un musée qui se trouve à Varsovie, en Pologne. Il a été inauguré en 1990 et comporte deux sections: le Mausolée de la Lutte et du Martyre et le Musée de la prison Pawiak. Historique Collections Voir aussi Article connexe Liste de musées en Pologne Lien externe Site officiel Portail des musées Portail de l’histoire Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail de Varsovie Portail de la Pologne
Muzeum Niepodległości w Warszawie

Muzeum Niepodległości w Warszawie – muzeum utworzone 30 stycznia 1990 r. w wyniku przekształcenia Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego oraz Muzeum Lenina w Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych. Upamiętnia historię dążeń Polaków do niepodległości. Organizatorem muzeum jest samorząd województwa mazowieckiego. Opis Siedziba główna muzeum mieści się pałacu Przebendowskich przy al. „Solidarności” 62. Posiada cztery oddziały: Muzeum X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, Muzeum Więzienia Pawiak, Mauzoleum Walki i Męczeństwa. Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 roku w Radzyminie Dyrektorzy dr Andrzej Stawarz (1990-2009) dr Tadeusz Skoczek (2009-2026) Wystawy stałe w siedzibie głównej Z Orłem Białym przez wieki. Godło i herb państwa polskiego w rozwoju historycznym. Polonia Restituta. O niepodległość i granice 1914–1921. Kresy Bezkresy Wydawane czasopisma Kwartalnik Kresowy Niepodległość i Pamięć Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa muzeum Publikacje Muzeum w wersji cyfrowej