NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Bagienne (województwo wielkopolskie)

Jezioro Bagienne – jezioro typu bagiennego w woj. wielkopolskim, w pow. pilskim, w Pile, leżące na terenie Doliny Gwdy. Jezioro położone około 6 km na wschód od centrum Piły w pobliżu jezior Piaseczno (Jeleniowego) i Płocie (Płotki). Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Jezioro Bagienne. W niektórych publikacjach wymieniona jest też nazwa Jezioro Błotne , jako druga nazwa tego jeziora. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 10,0 ha przez 10,2 ha do 14,01 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 74,8 m n.p.m. lub 74,5 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,0 m, natomiast głębokość maksymalna 7,1 m. Jezioro położone jest ok. 1,5 km na północ od drogi krajowej nr 10, z której do jeziora prowadzi droga leśna. Jezioro jest połączone ciekiem z leżącym w odległości ok. 200 m jeziorem Piaseczno (Jeleniowym). Brzegi jeziora porastają wodorosty, które przechodzą w wąski pas bagien otaczających całe jezioro. W rejonie jeziora, szczególnie w okolicy bagien łączących cieki wodne jeziora Bagiennego i jeziora Płocie znajdują się bunkry będące pozostałością części umocnień Pozycji Pilskiej. Przypisy
Jezioro Baranie

Jezioro Baranie – jezioro położone na zachód od wsi Wysoka Gryfińska, w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Wełtyńskiej. Powierzchnia jeziora wynosi 2,8 ha. W odległości 2 km na południowy wschód znajduje się wieś Wysoka Gryfińska. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora przebiegnie droga ekspresowa S3, podczas rozpoczętych już prac zniwelowano otoczenie brzegu i wycięto zadrzewienie i krzewy. Przypisy
Jezioro Barlewickie

Jezioro Barlewickie (niem. Barlewitzer See) – przepływowe jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum, na obszarze Pojezierza Dzierzgońsko-Morąskiego. Ogólna powierzchnia: 67,09 ha. Przypisy
Jezioro Berzyńskie

Jezioro Berzyńskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. wolsztyńskim, w gminie Wolsztyn, leżące na terenie Równiny Nowotomyskiej. Morfologia Leży w południowo-zachodniej części miasta Wolsztyn. Przez jezioro przepływa rzeka Dojca. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 316,5 ha do 330,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 57,8 m n.p.m. lub 58,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,4 m, natomiast głębokość maksymalna 4,5 m. Powierzchnia zlewni całkowitej jeziora wynosi 210,9 km². Czystość wód W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i poza kategorią podatności na degradację. W 1998 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Przyroda Nad jeziorem gniazdują następujące gatunki ptaków: bąk zwyczajny, bączek zwyczajny, gęś gęgawa, perkoz dwuczuby, łyska, perkozek, kokoszka, wodnik zwyczajny, kropiatka, kaczka krzyżówka, zielonka, głowienka zwyczajna, błotniak stawowy, dzięcioł duży, dzięciołek, remiz, rudzik, słowik rdzawy, sikora modra, sikora bogatka, wąsatka, trzciniak, łozówka, kukułka, zimorodek, raniuszek, łabędź niemy i trzcinniczek zwyczajny. Z ryb w jeziorze żyją: okoń, płoć, wzdręga, ukleja, lin, karp, sandacz, szczupak, węgorz, krąp, leszcz, sum i piskorz. Na połów niektórych ryb obowiązują limity, a w ogóle nie wolno łowić różanki pospolitej, piskorza, kozy pospolitej i śliza. Galeria Przypisy Bibliografia PiotrP. Maluśkiewicz PiotrP., Słownik Krajoznawczy Wielkopolski, Warszawa-Poznań: PWN, 1992 . J.J. Kondracki J.J., Geografia regionalna Polski, Warszawa: PWN, 2002, ISBN 83-01-13897-1 . Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, Warszawa: PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9 . MarekM. Lityński MarekM., Obra - przewodnik dla kajakarzy, Pascal, 2005, ISBN 83-7304-444-2, ISBN 978-83-7304-444-9 .
Jezioro Białe (województwo wielkopolskie)

Jezioro Białe – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Witkowo, na Równinie Wrzesińskiej. Przez jezioro przepływa rzeka Mała Noteć, dopływ Noteci, która łączy akwen z jeziorem Niedzięgiel. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 103,8 metrów. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 46 ha. Głębokość maksymalna wynosi 10,2 m, średnia - 4,7 m. Objętość lustra wody wynosi 2 157,6 tys. m³. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Jeziora Powidzkiego Parku Krajobrazowego. ppkpowidz.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-21)].
Jezioro Bielkowskie

Jezioro Bielkowskie (Bielkowski Zbiornik Wodny) (kaszb. Jezoro Biélkôwsczé) – zbiornik retencyjny w Polsce położony na wschodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, na terenie gminy Kolbudy i w całości na obszarze sołectwa Kolbudy. przy turystycznym szlaku Skarszewskim. Stąd na mapach spotyka się też nazwę Zbiornik Kolbudy II. Wschodnim brzegiem jeziora prowadzi trasa drogi wojewódzkiej nr 221. Zbiornik został utworzony w roku 1925 i obejmuje 2,5 miliona m³ (o długości 1,6 kilometrów, szerokości 0,5 kilometra), znajduje się na wysokości 86 m n.p.m. w pobliżu Kolbud. Ogólna powierzchnia: 54 ha, maksymalna głębokość: 15,4 m. Zobacz też Jezioro Łapino Górne Jezioro Straszyńskie Rezerwat przyrody Jar Reknicy Przypisy
Bielewo (jezioro)

Bielewo lub Jezioro Bielskie – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Miłki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 10 km w kierunku północnym od Orzysza. Na zachodnim brzegu leży wieś Bielskie. Akwen ma połączenie ciekiem wodnymi z Jeziorem Skomackim (na południowym wschodzie). Linia brzegowa rozwinięta, rzeźba dna urozmaicona. Brzegi zróżnicowane: pagórkowate, wysokie i strome, ale też niskie i płaskie. W otoczeniu znajdują się łąki oraz pola. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Bielskie w zlewni rzeki Pisa – nr 17. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 58,9 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 7,3 m, a maksymalna – 29,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 145,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 4289,9 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1450 m a szerokość 550 m. Długość linii brzegowej wynosi 5250 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 52,5 ha. Przypisy
Jezioro Bieszkowickie

Jezioro Bieszkowickie – jezioro w Polsce położone na północny zachód od Bieszkowic w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo, na obszarze leśnym Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Wraz z sąsiednim jeziorem Zawiad pełni głównie funkcje rekreacyjno-turystyczne dla mieszkańców pobliskiego Wejherowa. Ogólna powierzchnia: 11,3 ha. Zobacz też Bieszkowice Reda Rumia Linki zewnętrzne Trójmiejski Park Krajobrazowy
Jezioro Binowskie

Jezioro Binowskie (niem. Binower See) – jezioro bezodpływowe w Polsce, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Stare Czarnowo, na zachód od wsi Binowo. Akwen znajduje się w południowo-zachodniej części Puszczy Bukowej. Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro leży w północnej części Równiny Wełtyńskiej. Charakterystyka Jego powierzchnia wynosi 52,4 ha (według różnych źródeł też 59 i 68 ha), z czego 1,7 ha zajmuje roślinność wynurzona. Brzegi od zachodu suche i zalesione, od północnego wschodu częściowo podmokłe, zarastające trzciną i szuwarami. Bogata flora i fauna. Dawniej posiadało idealnie czystą wodę, w której występowały bardzo rzadkie gatunki roślin, m.in. jezierza giętka i brzeżyca jednokwiatowa. Z tego powodu projektowano tu stworzenie rezerwatu przyrody. Ramienice, duże glony osiadłe na dnie, wciąż jeszcze tworzą rozległe łąki. W badaniach z 1996 wody jeziora zakwalifikowano do II klasy czystości oraz do III kategorii podatności na degradację. Jezioro słynęło z wyjątkowej obfitości ryb i raków. Akwen nadal jest atrakcyjny dla wędkarzy: były tu wszystkie gatunki ryb jeziornych, m.in. węgorz. Jednakże postępujące zanieczyszczenie wody powoduje nieodwracalne szkody, np. ostatnio wyginęła sieja i sielawa. Wokół jeziora szlaki turystyczne w kierunku Szczecina, Gryfina i Chlebowa (wszystkie krzyżują się w Binowie). Na zachodnim brzegu plaża i ośrodki wypoczynkowe. Przypisy Linki zewnętrzne Leksykon Puszczy Bukowej. bukowa.px.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-05)].
Jezioro Biskupickie (Pojezierze Gnieźnieńskie)

Jezioro Biskupickie – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kłecko na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Przez jezioro przepływa rzeka Mała Wełna, dopływ Wełny. Na północnym brzegu jeziora leży wieś Biskupice. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 102,3 metrów n.p.m. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 24,1 ha. Głębokość maksymalna wynosi 13,7 m, głębokość średnia – 6 m. Objętość wynosi 1454,5 m³. Przypisy Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Jezioro Bobowickie

Jezioro Bobowickie – jezioro w zachodniej Polsce w województwie lubuskim, położone przy miejscowości Bobowicko w powiecie międzyrzeckim. Położenie i opis Jezioro położone jest w środkowej części powiatu międzyrzeckiego, na terenie Bruzdy Zbąszyńskiej. Akwen od południa przylega do dużych kompleksów leśnych, a od północy do drogi Międzyrzecz – Pszczew, brzegi są łatwo dostępne. Obok drogi znajduje się kąpielisko z pomostem. Na półwyspie, w miejscowości Bobowicko wznosi się pałac z XVIII w. Nadmiar wód odprowadzany jest niewielkim ciekiem na północ do jeziora Rozdrożnego i dalej płynie aż do Obry. Dno słabo urozmaicone, wyróżnić można dwa niewielkie głęboczki w środkowej części zbiornika. Hydronimia W 1913 roku jezioro nazywane było Bobelwitzer See. 17 września 1949 roku wprowadzono urzędową nazwę jezioro Bobowickie. Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę akwenu podaje Bobowickie, jednocześnie wymienia nazwy oboczne: Jezioro Bobowickie oraz Bobowicko. Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Bobowickie. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 32,5 ha przez 36,5 ha do 38,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 50,8 m n.p.m. lub 51,5 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,7 m, natomiast głębokość maksymalna 14,5 m. Objętość jeziora wynosi 2815,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1255 m, a szerokość 600 m. Długość linii brzegowej wynosi 3600 m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Dopływ z Bobowicka. Identyfikator MPHP to 1878796. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje między innymi wody jeziora Bobowicko (Obwód rybacki jeziora Bobowicko Duże na cieku bez nazwy w zlewni rzeki Obra – Nr 1). Gospodarzem akwenu jest Mateusz Kotowicz. W ramach dodatkowego pozwolenia z jeziora mogą korzystać wędkarze opłacający składki w Polskim Związku Wędkarskim. W przeszłości jezioro nie było zagospodarowane na potrzeby turystyki i rekreacji. W 2018 poddano renowacji plażę i pomost zlokalizowany nad północnym brzegiem jeziora. Czystość i ochrona środowiska W oparciu o badania przeprowadzone w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Badania z 2005 roku nie wykazały zmian w jakości wody. Inspektorzy WIOS wskazali na bardzo wysoką żyzność wód jeziora, która prowadziła do wysokich wskaźników produkcji pierwotnej, o czym świadczyły niewielka przeźroczystość wód i wysoka koncentracja chlorofilu w jego wodach. Wskazano, że prawdopodobnym powodem słabej jakości wód są zgromadzone pokłady zanieczyszczeń dostarczanych przez lata z nieczynnego obecnie państwowego gospodarstwa rolnego położonego nad jeziorem w miejscowości Bobowicko. Jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu o nazwie Rynna Ołoboku i Paklicy. Przypisy Bibliografia Życie jezior. Gorzów Wielkopolski: na zlec. Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, 1996. ISBN 83-905760-1-5.
Jezioro Bobrze

Jezioro Bobrze (niem. Pomer See) – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Łagów o powierzchni ok. 8 ha. Jest jednym z dwóch zbiorników, przez które przepływa rzeka Pliszka w swym początkowym biegu. Jego wygląd i parametry zupełnie nie przypominają rynnowych, głębokich łagowskich jezior. Jest ono przede wszystkim bardzo płytkie, maksymalna głębokość wynosi tu zaledwie 1,2 m. Brzegi są płaskie, w większości podmokłe i trudno dostępne. Porasta je kilkunastometrowej szerokości pas szuwaru, zbudowanego od strony lustra wody przeważnie z trzciny pospolitej, miejscami oczeretu jeziornego i w niewielkim stopniu pałki wąskolistnej. W pasie tym występuje też m.in. szalej jadowity, kosaciec żółty, nerecznica błotna. Dalszy szuwar tworzą turzyce, głównie turzyca błotna. Kolejny pas roślinności w kierunku lądu porastają olszyny oraz zarośla wierzby szarej. Zbiornik wodny otoczony jest łąkami, obecnie słabo użytkowanymi. Jezioro podlega intensywnym procesom zarastania. W toni wodnej rozwijają się bogate zbiorowiska roślinności wodnej, prawie nie spotykane w innych jeziorach Parku. Szczególnie obficie występuje tu zespół grążela żółtego i grzybieni białych. W końcu lipca prawie cała tafla wody przykryta jest przez owalne liście tych roślin, poprzeplatane dużą ilością żółtych i białych kwiatów. Poza tym rośnie tu kilka gatunków rdestnic, rogatek sztywny, wywłócznik kłosowy, żabiściek pływający i wiele innych. Tak bogate środowisko jest miejscem życia wielu gatunków zwierząt. Szczególnie cenna jest fauna ptaków. Nadjeziorne szuwary są miejscem lęgów m.in. błotniaka stawowego, żurawia i łabędzia niemego. Gniazduje tu też krzyżówka, łyska, trzciniak, trzcinniczek, potrzos, łozówka. W olszynach i wierzbach spotykamy kolejne gatunki, wśród nich wilgę, świerszczaka, pokląskwę oraz pokrzewki – kapturkę, cierniówkę i pokrzewkę ogrodową. Spośród ryb żyje tu lin, karaś, szczupak, wzdręga, okoń, węgorz i inne. Zbiornik jest miejscem rozrodu ropuchy szarej, żaby jeziorkowej i wodnej, nad brzegami często spotkać można zaskrońca i jaszczurkę żyworodną. Szczegółowego rozpoznania wymagają gatunki zwierząt bezkręgowych. Żyje tu kilka gatunków ważek, mięczaki wodne, m.in. błotniarka stawowa, żyworódka i zatoczki oraz małże i rak błotny. Jezioro Bobrze, to ostoja różnorodności przyrodniczej. Jest to typowy zbiornik eutroficzny (ma wysoką zawartość substancji odżywczych w środowisku), co odróżnia go od większości, stosunkowo ubogich, pozostałych jezior Łagowskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro znajduje się w użytkowaniu Polskiego Związku Wędkarskiego. Z uwagi na ochronę ptaków w okresie lęgowym, jest wyznaczona strefa, gdzie nie ma kładek i stanowisk wędkarskich. Na zbiorniku obowiązuje bezwzględny zakaz połowu ryb z tafli jeziora. Zobacz też Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy Przypisy
Bochenek (jezioro)

Bochenek – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew, w granicach administracyjnych miasta Stęszew, na Wysoczyźnie Grodziskiej. Charakterystyka Akwen zlokalizowany jest na północny wschód od centrum miasta, przy drodze krajowej nr 5 (ul. Dąbrowskiego). Jezioro ma owalny kształt, zbliżony do bochenka chleba, co dało asumpt nazwie. Jest bardzo silnie narażone na degradację antropogeniczną, nie tylko z uwagi na przebiegającą brzegiem szosę, ale także z powodu bliskiego sąsiedztwa miasta i dwóch wsi – Dębna i Dębienka. Obok Kociołka i Skrzynki należy do najmniejszych jezior Wielkopolskiego Parku Narodowego i jego otuliny. Akwen posiada jeden bezimienny, uregulowany odpływ (okresowy), łączący go z rzeką Trzebawką na terenie rezerwatu Bagno Dębienko. Otoczenie stanowią podmokłe zarośla i użytki rolne. Sąsiaduje z jeziorami Lipno i Dębno. W pobliżu stoi Motel AB (przy szosie). Dane morfometryczne Powierzchnia jeziora wynosi 4,5 ha, a powierzchnia zlewni – 28,5 ha. Długość linii brzegowej to 806 m. Przypisy Bibliografia Jerzy Siepak, Lubomira Burchardt, Mariusz Pełechaty, Artur Osowski, Badania hydrochemiczne na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, UAM, Poznań, 1999, ss.9,10,14, ISBN 83-908178-4-5 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Jezioro Bolechowskie

Jezioro Bolechowskie – jezioro położone na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka, niedaleko wsi Bolechowo w województwie wielkopolskim. Zarastający stopniowo akwen położony jest na dnie śródleśnej kotliny. Zbocza pocięte są wieloma jarami. Występuje bogata roślinność, zwłaszcza pas szuwaru i oczeretów. Rosną tu m.in. lilia złotogłów, grążel żółty i osoka aloesowata. W otoczeniu zlokalizowane są torfiaste łąki i grąd. Po południowo-wschodniej stronie stoją pomniki przyrody – drzewa: dęby o obwodach do 470 cm i sosny o obwodzie 230–280 cm. W bezpośrednim sąsiedztwie jeziora znajduje się leśniczówka i entomologiczna stacja doświadczalna. W początku lat 50. XX wieku szczegółowo przebadano rosnące nad akwenem mchy i wątrobowce. Wykryto wtedy obecność m.in. krótkosza strumieniowego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody źródeł wynosi 6,0 ha. Przypisy Bibliografia Paweł Anders, Puszcza Zielonka, Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury, Poznań, 2004, s.34, ISBN 83-85811-91-5
Jezioro Brzuskie

Jezioro Brzuskie (Jezioro Brzuze) – położone w powiecie rypińskim, gminie Brzuze, w miejscowości Brzuze, w dorzeczu rzeki Drwęcy w zlewni strugi Ruziec. Jezioro o kształcie zbliżonym do owalu, stoki misy jeziorowej bardzo łagodne, otoczone użytkami rolnymi. Dane morfometryczne jeziora: powierzchnia: 20,1 ha głębokość maksymalna: 7,9 m głębokość średnia: 3,8 m objętość: 761 000 m³ długość linii brzegowej: 2060 m
Jezioro Budzieszowskie

Jezioro Budzieszowskie – jezioro na Równinie Nowogardzkiej, położone w gminie Maszewo, w powiecie goleniowskim, w woj. zachodniopomorskim. Jezioro leży na południe od Jeziora Lechickiego. Powierzchnia zbiornika wynosi 16 ha, maksymalna głębokość 4 m, długość 1000 m, szerokość 200 m. Jezioro ma wydłużony kształt w kierunku południkowym. Położone w rynnie jezioro ma lustro wody obniżone w stosunku do wysoczyzny o 12–15 m. Według typologii rybackiej jest to jezioro linowo-szczupakowe. Brzegi jeziora otacza wąski pas drzew, który rozszerza się w południowej części. Na południe od Jeziora Budzieszowskiego rośnie las (szer. ok. 300 m). Nad północno-zachodnim brzegiem leży wieś Budzieszowce. Nad północno-wschodnim brzegiem biegnie droga wojewódzka nr 113, a za nią leży wieś Jarosławki. Przypisy
Jezioro Bukowieckie

Jezioro Bukowieckie (dawniej Borowy Młyn) – jezioro w zachodniej Polsce w województwie lubuskim, położone ok. 4 km na południe od Międzyrzecza. Przez jezioro przepływa Paklica, lewy dopływ Obry. Akwen na dobrze rozwiniętą linię brzegową, brzegi bagniste, trudno dostępne, otoczone lasami. Nad jeziorem, obok ujścia Paklicy znajduje się niewielka osada Skoki. Przez wąski kanał zbiornik połączony jest z jeziorem Wyszanowo. Dane hydrograficzne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 82,5 ha przez 97,5 ha do 103,3 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 58,5 m n.p.m. lub 58,8 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,9 m, natomiast głębokość maksymalna 3,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1996 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Historia Jezioro Bukowieckie powstało przez spiętrzenie wód Paklicy dla zbudowanego w Skokach młyna, wzmiankowane w XVI w. jako własność królewska. Znajdował się tutaj Borowy Młyn, który pracował na potrzeby zamku międzyrzeckiego i posiadał dwa koła młyńskie. 1 marca 1761 roku doszło do przerwania grobli i wezbrana rzeka zalała niżej położone tereny Międzyrzecza. Nazwę Jezioro Bukowieckie wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Bauchwitzer See. Zobacz też Bukowiec (województwo lubuskie) Paklicko Małe Paklicko Wielkie Przypisy Bibliografia Życie jezior. Gorzów Wielkopolski: na zlec. Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, 1996. ISBN 83-905760-1-5.
Jezioro Budziszewskie

Jezioro Budziszewskie – jezioro polodowcowe położone na Pojezierzu Gnieźnieńskim (powiat obornicki, województwo wielkopolskie). Przez jezioro przepływa rzeka Mała Wełna, która łączy je z jeziorem Rogoźno od północy i jeziorem Rościńskim od południa. W południowej części zachodniego brzegu jeziora zlokalizowane są ośrodki wypoczynkowe i strzeżona plaża. Przypisy
Jezioro Buszewskie

Jezioro Buszewskie – zbiornik wodny położony na wschód od wsi Buszewo, na terenie gminy Pniewy w województwie wielkopolskim. Charakterystyka Jezioro ma kształt lekko wydłużony w kierunku północ-południe. Jego dno jest regularne, o opadających łagodnie stokach, z jednym głęboczkiem, z brzegu twarde i o niewielkiej ilości osadów. Linia brzegowa słabo rozwinięta, brzegi niskie, w znacznej części podmokłe, bezleśne. Największą część zlewni jeziora zajmują grunty orne - 61,2%. Obszary leśne na północno-wschodnim i zachodnim brzegu jeziora stanowią 22,2% zlewni. Zabudowania w miejscowościach Buszewo i Buszewko, położone w pasie przybrzeżnym jeziora zajmują 15,8%. Na stan jeziora (od ponad 20 lat) mają wpływ zanieczyszczenia z zakładów rolnych, położonych we wsiach Buszewo i Buszewko. Źródłem zanieczyszczeń wód jeziora są także spływy powierzchniowe z pól położonych w zlewni bezpośredniej jeziora, nawożonych m.in. gnojowicą. Jezioro Buszewskie jest zbiornikiem bardzo podatnym na degradację i jednocześnie silnie zanieczyszczonym, o czym świadczy kwalifikacja do III kategorii podatności na degradację oraz pozaklasowy stan wód. Najbardziej niekorzystnym dla jeziora parametrem jest brak stratyfikacji wód, wynikający z małej głębokości średniej jeziora - mieszanie się wody w całej objętości jeziora w ciągu roku, powoduje wyższą produktywność zbiornika, a co za tym idzie spadek jakości wody. Niekorzystna jest również długa linia brzegowa w stosunku do objętości jeziora, zwiększająca możliwość kontaktu masy wody w zbiorniku z otaczającym terenem. Jezioro rozciąga się wzdłuż szosy Lubosina – Buszewo, duża oś jeziora jest usytuowana w kierunku południowym. Bezpośrednią zlewnię zbiornika otaczają pola uprawne i łąki oraz zabudowania dwóch wsi po przeciwległych brzegach: Buszewa i Buszewka. Spływy z pól i wsi powodują eutrofizację jego wód. Jezioro zasilają okresowo wysychające dopływy z łąk i pól, natomiast odpływ znajduje się w południowo-zachodniej części i odprowadza wody do jeziora Lubosińskiego. Zbiornik w bardzo niewielkim stopniu jest wykorzystywany w celach rekreacyjnych. Są nad nim jedynie dzikie kąpieliska i pola namiotowe. Przypisy Linki zewnętrzne Obszar Jeziora Buszewskiego na wikimapii
Jezioro Byszyńskie

Jezioro Byszyńskie – jezioro o powierzchni 7 ha w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Białogard. Jezioro oligotroficzne zw. jeziorem lobeliowym, występuje poryblin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa. Na torfowisku jeziora występuje rosiczka długolistna i modrzewnica, położone wśród lasu sosnowego (starodrzew), w pobliżu drogi wojewódzkiej nr 163. Nad jeziorem ośrodek wypoczynkowy o pow. 19 ha. Nazwę Jezioro Byszyńskie wprowadzono urzędowo w 1950 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Boissiner See. Przypisy