NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadion Miejski Jaskółcze Gniazdo w Tarnowie

Stadion Miejski Jaskółcze Gniazdo w Tarnowie – stadion piłkarsko-żużlowy znajdujący się w Tarnowie przy ul. Zbylitowskiej 3. Swoje mecze rozgrywa na nim piłkarska drużyna – Unia Tarnów. Jest to również domowy obiekt, występujących obecnie w 2. Lidze, żużlowców spod znaku Jaskółki. 30 grudnia 2004 r. obiekt został przemianowany na Stadion Miejski. W 2011 roku, dzięki apelom społeczeństwa tarnowskiego, do nazwy dodano człon „Jaskółcze Gniazdo”. Pojemność stadionu to 14 790 miejsc podzielonych w następujący sposób: trybuna główna: 3200 miejsc loża VIP-ów: 90 miejsc pierwszy łuk (wiraż od strony stacji PKP): 5500 miejsc drugi łuk (wiraż od strony parku): 3500 miejsc sektor gości na drugim łuku: 500 miejsc prosta naprzeciwko startu: 2000 miejsc Oświetlenie: uruchomione po raz pierwszy w 1972 r., zmodernizowane w 2005 r. Natężenie: ok. 900 luxów (2000 W). Wymiary boiska: 104 × 68 metrów W grudniu 2024 roku stadion uzyskał 5 milionów złotych dofinansowania na remont od Sejmiku Województwa Małopolskiego. W 2025 roku miały miejsce prace polegające na wymianie i odwodnieniu nawierzchni, zamontowano bandy i zmodernizowano oświetlenie stadionu. W wyniku zwycięstwa w budżecie obywatelskim miasta z 2024 roku zamontowano nowe nagłośnienie oraz mobilny telebim. Również Rada Miejska w Tarnowie w trakcie prac zdecydowała się na przyznanie dodatkowych 2 milionów złotych na remont z budżetu miasta. To wszystko było konieczne, by żużlowa Unia Tarnów dostała licencję do startu w Metalkas 2. Esktralidze na sezon 2025. W planach są kolejne etapy modernizacji obiektu. Zdjęcia Bibliografia zksunia.tarnow.pl. zksunia.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-02)]. – stadion na stronie klubu piłkarskiego. unia.tarnow.pl – stadion na stronie klubu żużlowego. Przypisy
Wiry, Greater Poland Voivodeship

Wiry [ˈvirɨ] is a village in the administrative district of Gmina Komorniki, within Poznań County, Greater Poland Voivodeship, in west-central Poland. Culture Komorniki Festival of Organ and Chamber Music Services There is a kindergarten, an elementary school that teaches grades "0" through 8, and a community center in Wiry. References External links Official website Gmina Komorniki Komorniki Festival of Organ and Chamber Music
Wiry (Grande-Pologne)

Wiry (prononciation : [ˈvirɨ]) est un village polonais de la gmina de Komorniki dans le powiat de Poznań de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres à l'est de Komorniki (siège de la gmina) et à 10 kilomètres au sud-ouest de Poznań (siège du powiat et capitale régionale). Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Wiry est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Le village possède une population de 2 609 habitants en 2011. Références Portail de la Pologne
Wiry (wieś w województwie wielkopolskim)

Wiry (dawn. niem. Wirrenbach) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Komorniki. Historia Od 1934 r. do roku 1954 Wiry znajdowały się w gminie Puszczykowo. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego. Według Stanisławy Zajchowskiej Wiry otrzymały prawo niemieckie w XIII w. Nie jest jednak znana data lokacji tej wsi. Najprawdopodobniej pierwszymi właścicielem była rodzina Łodziów i ich potomkowie. Najstarsza (pewna) wzmianka pochodzi dopiero z 1357 roku - Janusz Rogaliński herbu Łodzia zastawił biskupowi poznańskiemu wieś Wiry za 20 grzywien. Wieś ta u schyłku XIV wieku była już własnością rycerstwa. Parafia w Wirach najprawdopodobniej powstała w 1260 roku i obejmowała swoim zasięgiem okoliczne miejscowości, w tym Dębiec (do lat 20. XX wieku). W kościele św. Floriana z początku XX wieku odbywa się część koncertów Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej - Komorniki. Na terenie wsi znajduje się przystanek kolejowy Wiry. Urodzeni Zobacz też Ogólnopolski Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej - Komorniki Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Gminy Komorniki Oficjalna strona Parafii św. Floriana w Wirach Ogólnopolski Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej - Komorniki. festiwal.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-08)].
Віри (Великопольське воєводство)

Віри (пол. Wiry) — село в Польщі, у гміні Коморники Познанського повіту Великопольського воєводства. Населення — 2655 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Познанського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Uniborzu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Uniborzu – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w południowej części wsi Unibórz (powiat kamieński, województwo zachodniopomorskie), przy drodze w kierunku Ościęcina. Historia W miejscu obecnej świątyni stał kościół staroluterański, który spłonął w pożarze w 1875 wraz z większością zabudowy wiejskiej. Obecna murowana świątynia z cegły została wzniesiona w tym samym miejscu w 1876 roku w stylu neogotyckim. Upamiętnia to data wymalowana na balustradzie chóru wewnątrz obiektu. Był to nadal kościół staroluterański. Jako katolicki został poświęcony w 1956. Architektura Jest to świątynia neogotycka, nieotynkowana, wzniesiona na planie prostokąta z wydzielonym prezbiterium, które jest trójbocznie zamknięte, z niewielką kruchtą przy wejściu oraz półeliptyczną apsydą. Konstrukcja jest wykonana z czerwonej cegły, a dwuspadowy dach pokryty jest dachówką. Wysokie okna zakończone są łukiem. Prezbiterium oddzielone jest od reszty kościoła podwyższeniem. Wyposażenie W ołtarzu umieszczono obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, na którym Maryja ukazana jest frontalnie, z Dzieciątkiem na lewym ramieniu i berłem w prawej dłoni. Jezus trzyma jabłko. Obie postacie mają na głowach korony. Pod obrazem znajduje się malowane tabernakulum, zdobione greckimi literami Alfa i Omega, stanowiącymi symbol początku i końca wszystkiego. Po bokach tabernakulum wiszą obrazy świętych Maksymiliana Kolbego i Stanisława Kostki. Nad prezbiterium wisi drewniany krucyfiks. W lewej części prezbiterium znajduje się drewniana ambona stojąca na filarze i wyposażona w schody. W świątyni umieszczono także stacje Drogi Krzyżowej. Otoczenie Przy kościele stoi krzyż misyjny z tabliczkami informującymi o datach misji. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
St. Peter und Paul (Altstadt)

Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Peter und Paul (polnisch Kościół św. Piotra i Pawła) in Stare Miasto (deutsch Altstadt) in der Woiwodschaft Kujawien-Pommern stammt aus der Deutschordenszeit. Geschichte Im Jahr 1312 erteile der Komtur von Christburg Günther von Arnstein dem kölmischen Dorf Altstadt eine Handfeste. Der Ort gehörte historisch zum Bistum Pomesanien, später zum deutschen Kreis Mohrungen. Die Pfarrei erhält acht Freihufen. Der Bau wurde vermutlich in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts errichtet. Die wenigen mittelalterlichen Bauelemente erlauben keine genaue Datierung. In den Jahren 1682–84 erfolgte eine umfassende Erneuerung, bei der Dach, Giebel und der Sakristei neu errichtet wurden sowie der Turm errichtet wurde und die Seitenwände erhöht wurden. Die südliche Vorhalle stammt wohl aus dem 19. Jahrhundert. Bauwerk Das Langhaus ist ein ungewölbter Saalbau mit schräg stehenden Strebepfeilern an den Kanten. Drei der ursprünglichen Fenster auf der Südseite, spitzbogig und mit schräger Leibung sind ganz oder teilweise erhalten. Bauzeitlich sind die nur noch die Ostmauer und Teile der Längsmauern. Portale befinden sich im Westen und im Süden. Die Nordseite dagegen war vermutlich fensterlos. Ein eingefasstes Putzband, das als Horizontalabschluss dient, ist nur noch auf der Nordseite erhalten. Feldstein wurde für den hohen, vortretenden Sockel verwendet, Backstein im gotischen Verband für das aufgehendes Mauerwerk. An der Nordostseite barocke Sakristei, vermutlich an Stelle eines mittelalterlichen Vorgängerbaus. Die mittelalterliche Vorhalle war vermutlich an der Südseiten angebaut, worauf Unregelmäßigkeiten im Mauerwerk seitlich des vermauerten Südportals zeigen. Ausstattung Die Orgel wurde 1796 von Friederich Wilhelm Fischer gebaut und 1866 erneuert und erweitert. Das aufwendig gestaltete Gehäuse und der Prospekt widerstanden den Kriegsbeschädigungen von 1945. Jedoch wurden alle Pfeifen gestohlen. Der Mechanismus verfiel. In den Jahren 2008 bis 2009 wurde in Privatinitiative früherer deutscher Gemeindemitglieder eine denkmalgetreue neue Orgel in historischem Gehäuse durch die Orgelbau- und Restaurierungswerkstatt Rainer Wolter gebaut. Nachweise Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 334–335. Weblinks Website der Pfarrei Einzelnachweise
Kościół Chrystusa Króla w Drozdowie

Kościół Chrystusa Króla w Drozdowie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w centrum wsi Drozdowo (powiat kołobrzeski, województwo zachodniopomorskie), przy drodze z Gorawina do Gościna. Historia Od 1494 wieś była własnością Wolfganga i Wilkien Manduvel (Manteuffel). Kościół i parafia podlegały wówczas biskupstwu kamieńskiemu. W dobie reformacji do rozległej gminy ewangelickiej, jaka przynależała do kościoła należały też świątynie filialne w okolicznych wsiach: Trzyniku i Dębicy. Parafia drozdowska podlegała do 1818 pod synod w Trzebiatowie, a następnie pod okręg kościelny w Kołobrzegu. Do świątyni w Drozdowie należało 673 osób (w Dębicy było to 827, a w Trzyniku 321). Patronami kościoła byli kolejni właściciele majątku drozdowskiego, przy czym ostatnim z nich był C.A. von Gerlach z Parsowa, rezydujący w tamtejszym pałacu do okresu II wojny światowej. W Archiwum Państwowym w Szczecinie do dziś zachowały się księgi parafialne z lat 1848-1874 (prowadzone były od 1831). W 1828 oraz w 1858 spłonęła plebania przy kościele. Obecna świątynia została wzniesiona w pierwszej połowie XIX wieku (być może na początku tego stulecia, w 1828), prawdopodobnie za kwotę około tysiąca talarów. W 1864 parafia posiadała 22,2 hektary ziemi. W 1925 do kościoła ewangelickiego przynależało 98,1% mieszkańców wsi. Ostatnim pastorem był Siegfried Trenkler, a wspomagała go siostra Antonie Knetsch ze Szczecina. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia przeszła w ręce katolików. Architektura Świątynia jest obiektem wzniesionym na planie prostokąta, salowym, bez wyodrębnionego prezbiterium. Przy bocznej ścianie dobudowano do niej zakrystię. Ściany boczne, jak również tylna są konstrukcji ryglowej (słupowo–ramowej), natomiast elewacja frontowa jest murowana (cegła). Całość kryje dach dwuspadowy. Wewnątrz znajduje się zabytkowe wyposażenie – renesansowy ołtarz i barokowa ambona. Przy kościele stoi dzwonnica z XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Blachowni

Kościół św. Franciszka z Asyżu w Blachowni – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Franciszka z Asyżu w Blachowni. Historia Kościół parafialny został wybudowany w latach 1986-2000. Pierwsza Msza Święta odbyła się 4 października 1992 r. Świątynia została poświęcona w dniu 25 kwietnia 1993 r. przez arcybiskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka oraz biskupa żytomierskiego Jana Purwińskiego. Konsekracja została dokonana 4 października 2000 r. przez arcybiskupa Stanisława Nowaka. Przypisy Bibliografia Historia Blachowni i parafii św. Michała Archanioła w Blachowni
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Blachowni

Kościół Najświętszego Zbawiciela w Blachowni – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii Najświętszego Zbawiciela w Blachowni. Historia Plan budowy cmentarza miejskiego i domu pogrzebowego na Błaszczykach powstał w 1974 r., jednak rozpoczęte wówczas prace nie zostały dokończone. W 1993 r., dzięki staraniom proboszcza parafii św. Michała Archanioła w Blachowni ks. Andrzeja Walaszczyka, rozpoczęto budowę w planowanym wcześniej miejscu, jednak według nowego projektu i na nowych fundamentach. 23 kwietnia 1995 r. arcybiskup częstochowski Stanisław Nowak uroczyście poświęcił i wmurował kamień węgielny. Autorem projektu jest architekt Marek Witkowski. Budowę ukończono w 2000 r., w następnych latach świątynia była wyposażana. Przy kościele znajduje się cmentarz. 20 sierpnia 2008 r. w mieszkaniu znajdującym się na poddaszu świątyni został zamordowany pierwszy proboszcz parafii ks. Wojciech Torchała. Przypisy Bibliografia Historia Blachowni i parafii św. Michała Archanioła w Blachowni
Kościół św. Antoniego z Padwy w Cisiu

Kościół św. Antoniego z Padwy w Cisiu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Blachowni. Historia W 1991 r. biskup częstochowski Stanisław Nowak poświęcił plac z fundamentami kościoła. Kamień węgielny poświęcił papież Jan Paweł II podczas Światowych Dni Młodzieży na Jasnej Górze 15 sierpnia 1991 r. Został wmurowany przez biskupa pomocniczego Miłosława Kołodziejczyka 13 listopada 1991 r. Wśród ofiarodawców był Stefan Lota oraz architekt Marek Witkowski. 8 czerwca 1999 r. biskup pomocniczy Antoni Długosz poświęcił figurę św. Antoniego mierzącą 240 cm oraz tabernakulum. 11 czerwca 2000 r. kościół poświęcił arcybiskup Stanisław Nowak. Świątynię wzniesiono dzięki staraniom ówczesnego proboszcza parafii św. Michała Archanioła w Blachowni ks. Andrzeja Walaszczyka. Przypisy Bibliografia Historia Parafii NMP Królowej Polski w Blachowni. Oficjalna strona parafii. [dostęp 2020-04-18].
Stadion Sparty Zabrze

Stadion Sparty Zabrze – stadion sportowy w Zabrzu (w dzielnicy Mikulczyce), w Polsce. Obiekt może pomieścić 13 000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Sparta Zabrze oraz piłkarki zespołu KKS Zabrze. Stadion w Mikulczycach powstał w okresie międzywojennym w miejscu dawnego kamieniołomu wapienia. Przed II wojną światową służył piłkarzom klubu Sportfreunde 1920 Mikultschütz. W 1945 roku obiekt przejął Górnik Mikulczyce (późniejsza Sparta Zabrze). W latach 1972–1977 klub ten występował w II lidze. Obecnie na stadionie grają także piłkarki drużyny KKS Zabrze oraz rezerwy Górnika Zabrze. Przypisy Linki zewnętrzne Sparta Zabrze i jej protoplaści
Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Andrzeja Kreutza Majewskiego w Kościelcu

Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Andrzeja Kreutza Majewskiego w Kościelcu – państwowa średnia szkoła plastyczna w Kościelcu, w powiecie kolskim. Szkoła powstała w 1979 roku, początkowo siedziba liceum mieściła się w Kole. W latach 1979–2001 funkcjonowała jako Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Kole, od 2001 jako Zespół Szkół Plastycznych w Kole. Nazwę Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Kościelcu szkoła otrzymała 1 września 2017 roku wraz z przeniesieniem jej siedziby do pałacu von Kreutzów w Kościelcu. Patronem szkoły jest Andrzej Kreütz Majewski. Historia Szkoła została założona w 1979 roku przez Bolesława Okuniewskiego, wcześniejszego założyciela ogniska plastycznego w Miejskim Domu Kultury i kierownika Miejskiego Klubu Kultury. Pierwszą siedzibą szkoły było kilka pomieszczeń położonych w budynku przy ulicy Mickiewicza w Kole. Początkowo szkoła posiadała dwa wydziały: ceramiczny i wystawienniczy. Na przełomie 1982 i 1983 roku szkoła została przeniesiona do kamienicy przy Starym Rynku 26. Szkoła posiadała wówczas pracownie malarstwa, rysunku i rzeźby. W latach 90. XX wieku rozważano przeniesienie szkoły do pałacu w Posadzie, jednak w 1994 roku szkoła została przeniesiona do budynku po byłym przedszkolu przy ulicy Powstańców Wielkopolskich w Kole. W 2012 roku uczennica szkoły, Aleksandra Zdrodowska, zaprojektowała pomnik upamiętniający ofiary bombardowania dworca kolejowego w Kole, który następnie został ustawiony na ich zbiorowej mogile. W 2017 roku siedziba szkoły została przeniesiona do pałacu w Kościelcu. Założyciel szkoły – Bolesław Okuniewski zmarł w lutym 2023 roku. 1 czerwca 2023 roku w Kole została odsłonięta ławeczka Czesława Freudenreicha, której autorami byli nauczyciele liceum – Jacek Wojciechowski i Krzysztof Wojtukiewicz. W 2024 roku szkole nadano imię Andrzeja Kreütza Majewskiego. Dyrektorzy Lista dyrektorów szkoły: Bolesław Okuniewski (1979–1982) Ryszard Pecelerowicz (1982) Ewa Bedlechowicz (1982–1983) Aleksandra Katkowska (1983–1991) Krystyna Drążkiewicz (1991–2010) Krzysztof Pawlak (od 2010) Profile kształcenia Rok szkolny 2025/26: Fotografia artystyczna Projektowanie graficzne Znani absolwenci Magdalena Gryska Paweł Andrzejewski Przypisy Bibliografia Józef StanisławJ.S. Mujta Józef StanisławJ.S., Monografia powiatu kolskiego: przeszłość i teraźniejszość, Koło: Starostwo Kolskie, 2007 . Linki zewnętrzne Strona główna szkoły Kościelec – pałac, obecnie siedziby szkoły
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Podedwórzu

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Podedwórzu (dekanat Wisznice diecezji siedleckiej). Budowę świątyni rozpoczął w 1805 roku Józef Szlubowski, po jego śmierci kontynuowali ją synowie Ignacy i Jan (została ukończona w 1811 roku i konsekrowana została przez biskupa lubelskiego Wojciecha Józefa Skarszewskiego). Świątynia powstała jako prywatna kaplica grobowa, dlatego w jej podziemiach znajdują się krypty, w których chowano zmarłych z rodziny Szlubowskich. Chowano ich notabene aż do 1868 roku, gdy z powodu kłopotów finansowych Szlubowscy musieli sprzedać majątek i wyprowadzić się z Opola. Kaplica w stylu klasycystycznym została zaprojektowana zapewne przez architekta Piotra Aignera. Została wzniesiona jako budowla jednonawowa, wewnątrz dominującym elementem jest półkolista jońska kolumnada, za pomocą której zostało wydzielone prezbiterium. Podtrzymuje ona belkowanie, które otacza nawę dookoła. Wnętrze doświetlają ogromne okna umieszczone w arkadowych wnękach. Kolumny – w formie płytkiego, czterokolumnowego portyku toskańskiego, zwieńczonego trójkątnym przyczółkiem – poprzedzają także fasadę. Nad gzymsem wieńczącym jest umieszczona schodkowa attyka. Świątynia pełniła funkcję kościoła parafialnego do 1877 r., kiedy władze carskie zabroniły odprawiać w nim nabożeństw. W 1890 r. władze przekazały budynek Cerkwi prawosławnej, ta jednak go nie potrzebowała i nie wykorzystywała. Katolicy kilkukrotnie upominali się o odzyskanie kościoła, lecz nawet po ukazie tolerancyjnym z 1905 roku prośby te nie przynosiły skutku. 30 kwietnia 1906 r. katolicy bezprawnie zajęli opuszczony kościół, lecz zostali z niego usunięci przez carską milicję 1 listopada 1906 r. Miesiąc później duchowni prawosławni dokonali pokazowego uroczystego poświęcenia budynku jako cerkwi. Budynek został odzyskany i ponownie poświęcony na świątynię katolicką w listopadzie 1919 r. Ponieważ jednak parafia od 1914 r. posiadała już nowy kościół, odzyskana świątynia zaczęła pełnić rolę kościoła filialnego. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Karsiborze

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Karsiborze – nieczynny kościół położony w północno-wschodniej części wsi Karsibór (powiat wałecki, województwo zachodniopomorskie). 12 sierpnia 1961 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 344 (obecnie jest to numer 757). Należy do parafii św. Wawrzyńca w Rudkach. Historia Prawdopodobnie świątynia chrześcijańska istniała we wsi (założonej przez Golców z Kłębowca) już w 1565, a w 1629 obsadzona była przez pastorów protestanckich, m.in. znanych z zapisów Daniela Batheniusa i Johanna Schefflera. W 1817 karsiborską gminę protestancką przyłączono do gminy w Golcach. W 1819 zbudowano nowy kościół z muru pruskiego, który istnieje do dziś. Na przełomie XIX i XX wieku wymieniono całkowicie ścianę zachodnią na ceglaną i wstawiono część nowych okien w całym budynku. Kościół został poświęcony 8 września 1945, a w 1946 przeniesiono do niego zabytkowy, barokowy ołtarz ze świątyni w Wielbokach. Budynek był konserwowany w 1960, a rok później wpisano go do rejestru zabytków. W 1978 dobudowano do kościoła przybudówkę, a około 1981 wyremontowano dach. W 1987 w pobliżu kościoła wybudowano nową świątynię murowaną i od tego czasu stary kościół popada w ruinę. Architektura Salowy obiekt wzniesiono na planie prostokąta z muru pruskiego (cegła palona), na cokole z głazów narzutowych. Ściana zachodnia jest w całości wykonana z cegły, pochodzącej z przełomu XIX i XX wieku (została wówczas zupełnie wymieniona łącznie z wstawieniem nowej stolarki okiennej i drzwiowej). W trakcie tego remontu wydzielono wewnętrznymi ścianami kruchtę pod emporą organową. Od wschodu istnieje zakrystia z dachem pulpitowym, a od zachodu przybudowana jest sześciokątna wieża z iglicowym dachem, o jedną kondygnację wyższa niż korpus nawowy kryty dachem naczółkowym. Część ścian oszalowana jest deskami. Przypisy
Stadion Stare Zagłębie

Stadion Stare Zagłębie – stadion piłkarski w Wałbrzychu, w Polsce. Może pomieścić 2000 widzów. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu Zagłębie Wałbrzych. Przed II wojną światową stadion służył klubowi Germania Weißstein. W 1946 roku przejęło go Zagłębie Wałbrzych, które użytkowało obiekt do czasu otwarcia Stadionu Tysiąclecia w roku 1966. Następnie z obiektu przy ulicy Dąbrowskiego korzystały rezerwy klubu, a także sekcje młodzieżowe. W 2007 roku na stadion powrócił reaktywowany zespół Zagłębia Wałbrzych. Przypisy
Kościół św. Marcina w Lublinie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Konopnica archidiecezji lubelskiej). Znajduje się w lubelskiej dzielnicy Zemborzyce. Jest to świątynia w stylu neogotyckim, wybudowana w latach 1906–1907, według projektu inżyniera Augusta Załuskiego z Radomia. Budowa została sfinansowana przez parafian. Wyposażanie świątyni wewnątrz zakończyło się w 1910 roku. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły, posiada częściowo otynkowane elewacje, jest zwrócona przodem w stronę północno-zachodnią. Zbudowana została na planie wydłużonego prostokąta. Składa się z trzynawowego, halowego korpusu z dwiema kwadratowymi wieżami w fasadzie, prostokątnego prezbiterium o szerokości nawy głównej i trójbocznym zakończeniu oraz przylegających do boków prezbiterium zakrystii i kaplicy. Po bokach zakrystii i kaplicy są umieszczone małe, kwadratowe przedsionki. W narożnikach między wieżami a przedziałem międzywieżowym znajdują się pięciokątne wieżyczki, o wysokości równej 2/3 korpusu (w nich są umieszczone klatki schodowe). Bryła świątyni jest zdominowana przez czterokondygnacyjne wieże, dwukrotnie wyższe od korpusu. Do drugiej kondygnacji są one częściowo wtopione w korpus i czworokątne, powyżej przechodzą w ośmiokątne (o czterokrotnie, uskokowo zmieniającym się przekroju). Wieże nakrywają smukłe, ośmiopołaciowe iglice o złoconymi koronach. Przedział międzywieżowy jest trochę wyższy od korpusu nawowego, ale nakrywa go ten sam, dwuspadowy dach. Prezbiterium nakrywa dach dwuspadowy, absydę - dach trójboczny. Pięciokątne wieżyczki posiadają trójpołaciowe daszki, pozostałe części świątyni nakryte są dachami pulpitowymi. Nad południowo-wschodnim szczytem korpusu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę – ośmiokątna, nakryta ośmiopołaciowym, namiotowym daszkiem. Posiada ostrołukowe prześwity w każdym boku i trójkątne szczyciki w co drugim. Fasada świątyni jest tworzona przez frontową ścianę przedziału międzywieżowego. Jest ona prostokątnie wydłużona, posiada dwie kondygnacje, ujęta jest po bokach uskokowymi przyporami, natomiast od góry jest zamknięta schodkowym szczytem z blankami. Pierwsza kondygnacja ukoronowana jest kształtowanym w tynku profilowanym gzymsem. Znajduje się w niej portal z wejściem głównym, a po jego bokach znajdują się ostrołukowe płyciny. Portal posiada uskokowo profilowane ościeża z pseudokorynckimi kolumienkami. W górnej kondygnacji fasady znajduje się ostrołukowe okno umieszczone w dekoracyjnym obramieniu z kształtowanych w tynku laskowań. Nad nim jest widoczny masywny, profilowany gzyms sugerujący belkowanie. Szczyt jest rozczłonkowany ostrołukowymi blendami i prześwitami, na środku jest umieszczony zegar. Przypisy