NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Пільховиці (гміна)

Гміна Пільховиці (пол. Gmina Pilchowice) — сільська гміна у південній Польщі. Належить до Гливицького повіту Сілезького воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 11078 осіб. Територія Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 67,51 км², у тому числі: орні землі: 49,00% ліси: 41,00% Таким чином, площа гміни становить 10,18% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Пільховіце межує з такими гмінами: Кнурув, Кузня-Рациборська, Сосніцовиці, Червьонка-Лещини. Примітки
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Kaletach

Kościół świętego Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Franciszka z Asyżu w Kaletach należącej do dekanatu Woźniki diecezji gliwickiej. Znajduje się w Miotku, dzielnicy Kalet, w województwie śląskim. Historia Plan świątyni został wykonany przez katowickiego architekta Henryka Gambca. 25 lipca 1925 roku ksiądz Paweł Kiebel, proboszcz parafii św. Katarzyny w Woźnikach poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni. Kierownikiem budowy został Augustyn Rupik z Woźnik. Po nagłej śmierci księdza Pawła Kiebla (w dniu 28 grudnia 1925 roku) parafię św. Katarzyny w Woźnikach objął ksiądz Augustyn Meltz, który kontynuował prace budowlane. Proboszczowi udało się zaczhęcić dyrektora fabryki papieru w Kaletach Rudolfa Brennera do sponsorowania prac budowlanych. Pierwsza msza święta w nowej świątyni została odprawiona w dniu 26 lutego 1928 roku. Dyrektor fabryki ufundował główny ołtarz (obecnie pełni funkcje ołtarza bocznego) i zamówił obraz św. Franciszka, namalowany w monachijskim atelier artystycznym, przyczyniając się tym samym do zmiany wezwania świątyni. Uroczyście świątynia została poświęcona przez biskupa katowickiego Arkadiusza Lisieckiego w dniu 4 października 1928 roku. W październiku 1942 roku katowicki wikariusz generalny mianował księdza Dominika Pykę pierwszym kuratusem przy świątyni w Miotku. Samodzielna parafia w Miotku została utworzona w 1957 roku. W latach 2009–2011 pszczyński artysta Marian Mendrek odrestaurował malowidła dekoracyjnego fryzu ze scenami biblijnymi w świątyni. Od 2014 roku we wnętrzu kościoła prowadzone są prace przy realizacji nowego wystroju, aranżacji i elementów wyposażenia, którego autorem jest architekt Ryszard Kopiec z katowickiej pracowni projektowej „Archex”. Przypisy
Ankerschmiedeturm

Der Ankerschmiedeturm (polnisch Baszta Kotwiczników) ist eine 1361 errichtete Bastei der Danziger städtischen Befestigungsanlagen. Sie befindet sich an der Ankerschmiedegasse (ulica Kotwiczników) unweit des Mottlauufers. Nach der Vergrößerung des von den Stadtmauern umfassten Geländes verlor der Turm seine militärische Funktion und wurde von Paulus van der Horne 1570–1575 in ein Gefängnis für besonders gefährliche Verbrecher umgebaut. Während der Kriegsereignisse 1945 wurde der Turm fast vollständig zerstört, wurde 1968–1969 wiederaufgebaut und wurde 1975 zum Sitz der Denkmalpflegebehörde der Woiwodschaft Gdańsk. Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig. Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8.
Tour des Ancres

La tour des Ancres (en polonais : Baszta Kotwiczników) est un bastion des fortifications de la ville de Gdańsk construite en 1361. Elle est située sur Ankerschmiedegasse (rue Kotwiczników) non loin des rives de la rivière Motlawa. Histoire Après l'agrandissement de la zone entourée par les murs de la ville, la tour a perdu sa fonction militaire et a été transformée en prison pour les criminels particulièrement dangereux par Paulus van der Horne en 1570-1575. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la tour a été presque entièrement détruite, puis a été reconstruite de 1968 à 1969 et est devenue en 1975 le siège de l'autorité de préservation des monuments de la voïvodie de Gdańsk. Liens Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987, (ISBN 3-7338-0033-8) . Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Baszta Kotwiczników

Baszta Kotwiczników (niem. Ankerschmiedeturm) – zabytkowa baszta warowna w Gdańsku, znajdująca się w Głównym Mieście nad Starą Motławą, w pobliżu Podwala Przedmiejskiego. Historia Została wzniesiona na planie kwadratu w 1361 r., w celu dodatkowej ochrony flankującej ówczesnych południowych obwarowań Gdańska i dawnych terenów stoczniowych (przy dzisiejszej ulicy Lastadia). Po przesunięciu zewnętrznego pasa gdańskich obwarowań utraciła swoje dotychczasowe znaczenie militarne. Paulus van der Horne dokonał w latach 1570-1575 przebudowy obiektu (podwyższając nieznacznie zadaszenie) na więzienie miejskie dla szczególnie groźnych przestępców. Od 1865 roku Baszta pełniła funkcję głównego aresztu policyjnego Głównego Miasta. Podczas II wojny światowej baszta uległa prawie całkowitemu zniszczeniu; straciła dach, wszystkie stropy wewnętrzne i cały narożnik południowo-zachodni. Obiekt został zrekonstruowany w latach 1968-1969. W roku 1975 baszta została przekazana na siedzibę ówczesnego Biura Badań i Dokumentacji Zabytków województwa gdańskiego i spełniała swą funkcję jako siedziba służb konserwatorskich. W 2014 baszta została wynajęta na cele związane z działaniem organizacji prowadzącej redakcje miesięczników: Przegląd Polityczny oraz polsko-niemieckiego Dialog. Galeria Zobacz też Zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy
Kaplica św. Ojca Pio w Narusie

Kaplica św. Ojca Pio w Narusie – kaplica rzymskokatolicka w Narusie, w województwie warmińsko-mazurskim, kaplica filialna parafii we Fromborku. W 2004 roku z inicjatywy ks. Tadeusza Graniczki, proboszcza katedry we Fromborku, a także mieszkańców osady została utworzona w Narusie kaplica pod wezwaniem św. Ojca Pio. W lipcu tego samego roku kaplica została poświęcona. Arcybiskup warmiński Edmund Piszcz, po spełnieniu wszystkich wymogów prawa kanonicznego, wydał dekret zezwalający na przechowywanie w kaplicy Najświętszego Sakramentu. Od tamtej chwili w każdą niedzielę, święta i w pierwszy piątek miesiąca o godz. 16:00 odprawiana była w kaplicy msza św. przez księdza Graniczkę, opiekuna kaplicy, związanego z mieszkańcami osady. 14 października 2007 roku kaplica w Narusie otrzymała, dzięki staraniom ks. Graniczki przy wsparciu mieszkańców Narusy, od ojców kapucynów z San Giovanni Rotondo relikwiarz z relikwiami św. Ojca Pio. Po śmierci księdza Graniczki (2014) msze św. są sprawowane w kaplicy tylko w dniu wspomnienia liturgicznego patrona kaplicy, św. Ojca Pio, w dniu 23 września (lub w najbliższą niedzielę). Przypisy
Bahnhof Gdańsk Główny

Gdańsk Główny – bis 1945 Danzig Hauptbahnhof – ist der bedeutendste Personenbahnhof in der polnischen Stadt Gdańsk (Danzig) und der Region Dreistadt. Geografische Lage Der Bahnhof liegt in der Danziger Innenstadt, westlich der Altstadt. Er ist der Knotenpunkt des Innerstädtischen Verkehrs. Diverse Straßenbahn- und Buslinien fahren ihn an, etwa auch die Buslinie 210 zum Flughafen. Auch der Zentrale Busbahnhof liegt in der Nähe und ist über eine Unterführung zu erreichen. Geschichte Das Empfangsgebäude wurde von 1896 bis 1900 im Stil der Neurenaissance erbaut. Als Architekten werden Alexander Rüdell, Paul Thoemer, Georg Cuny und Fritz Klingholz genannt. Es diente als Vorbild des 1902 bis 1907 von den Reichseisenbahnen in Elsaß-Lothringen errichteten neuen Empfangsgebäudes des Bahnhofs Colmar. Das Empfangsgebäude wurde 1945 in Brand gesetzt und zerstört. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde es im ursprünglichen Stil wiederaufgebaut. Verkehr Nach der Klassifikation der Polnischen Staatsbahn wird er in die höchste Bahnhofskategorie Premium eingestuft. Er ist Fernverkehrshalt an den Strecken Warschau–Danzig und Danzig–Stargard. Darüber hinaus halten die Züge der Polregio und der SKM am Bahnhof. Er besitzt zwei Fernbahnsteige mit je zwei Gleisen sowie mehrere Kopfbahnsteige aus nördlicher Richtung, an denen die Nahverkehrszüge in Richtung Gdingen beginnen. Nebengebäude Südlich des Empfangsgebäudes befindet sich ein Nebengebäude, das ebenfalls um 1900 erbaut wurde. Es überstand den Zweiten Weltkrieg weitgehend unbeschädigt. Das Gebäude wurde anfangs von der Eisenbahndirektion Danzig genutzt. In der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts war hier eine Poliklinik für Eisenbahner untergebracht. Heute befindet sich hier das Central Hotel Gdańsk und die Brauerei PG4. Der Name der Brauerei leitet sich von der Adresse Podwale Grodzkie 4 (deutsch Stadtgraben 4) ab. Weblinks Klaus Höpner: Hauptbahnhof Gdansk / Danzig. Archiviert vom Original am 6. April 2015; abgerufen am 23. Juli 2010. Einzelnachweise
Gare centrale de Gdańsk

La gare centrale de Gdańsk (Gdańsk Główny en polonais, Danzig Hauptbahnhof en allemand) est une gare ferroviaire polonaise située à proximité du centre de la ville de Gdańsk C'est une des grandes gares de la Pologne, desservie par de nombreux trains interrégionaux et internationaux (notamment via la ligne menant à Varsovie avec des trains directs à destination notamment de Vienne (Autriche) via Katowice, de Berlin via Poznań, de Lviv via Cracovie et celle allant vars Stargard (de), régionaux et locaux. Situation ferroviaire Établie à 8 mètres d'altitude, cette gare est située à peu de distance à l'ouest de la vieille ville. Histoire La gare a été mise en service par la Preussische Ostbahn (« Chemin de fer prussien de l'est »), sous le nom de Danzig Hauptbahnhof, le 19 juillet 1852, à l'occasion de l'ouverture de la ligne de Bromberg à Dantzig. Elle trouve son apparence définitive avec la construction entre 1896 et 1900 du bâtiment voyageurs dans un style néo-Renaissance flamande, alors très prisé en Europe du Nord. Il s'inspire surtout des modèles présents dans la ville de Gdańsk, comme le Grand Arsenal, la Porte Verte et la Katownia, alors que la tour d'horloge est un écho au beffroi de l'hôtel de ville. On peut faire également un lien la gare Saint-Pancras de Londres Son architecture a visiblement inspiré celle de la gare de Colmar, construite peu après, et qui appartenait aussi à la même époque à l'Empire allemand. À l'époque de la Ville libre de Dantzig (1919-1939), conformément au traité de Versailles, la gare est administrée par les chemins de fer polonais, même si la langue utilisée est l'allemand. En 1945, lors de l'avancée de l'armée soviétique en Allemagne, la gare est incendiée et ruinée. Dans l'après-guerre, Dantzig est annexé à la Pologne et redevient Gdańsk. Les autorités polonaises font restaurer le bâtiment à l'identique. Service des voyageurs Accueil Gare PKP, elle dispose d'un bâtiment voyageurs, avec guichets, ouvert tous les jours. Un buffet est présent en gare. Desserte Intermodalité Un parc à vélos et un parking pour les véhicules y sont aménagés. La gare est notamment desservie par le Tramway de Gdańsk. Culture « La Gare de Gdańsk » film polonais de Maria Zmarz-Koczanowicz, 2007 Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Pologne Transport ferroviaire en Pologne Gare centrale de Wrocław Gare de Colmar (bâtiment voyageurs inspiré de celui de Gdańsk) Liens externes La gare centrale de Gdańsk sur le site officiel de bazakolejowa.pl Portail du chemin de fer Portail de la Pologne
Gdańsk Główny

Gdańsk Główny (Gdańsk főpályaudvar) egy lengyelországi vasútállomás, Gdańsk központjában, a belvárostól nyugatra. Története Szomszédos állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Gdańsk Stocznia Gdańsk Orunia Gdańsk Śródmieście Gdańsk Zaspa Towarowa railway station Gdańsk Wrzeszcz railway station Kapcsolódó vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Varsó–Gdańsk-vasútvonal Gdańsk–Stargard-vasútvonal Gdańsk–Gdańsk Zaspa Towarowa-vasútvonal Gdańsk–Gdańsk Nowy Port-vasútvonal Gdańsk–Rumia-vasútvonal Forgalom Vonatok az állomásról: Gdańsk – Warszawa Wschodnia Gdańsk – Gdynia Gdańsk – Poznań Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Gdańsk Główny railway station című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Ez a szócikk részben vagy egészben a Gdańsk Główny című lengyel Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Station Gdańsk Główny

Station Gdańsk Główny (tot 1945 Danzig Hauptbahnhof) is het hoofdstation van de Poolse stad Gdańsk. Het spoorwegstation heeft 5 perrons in gebruik, waarvan 2 voor Szybka Kolej Miejska en 3 in gebruik door Polskie Koleje Państwowe. Het station heeft hetzelfde ontwerp als het Station Colmar in Frankrijk. De gebouwen zijn dus een soort 'tweelingen'. Externe link Info op kolej.one.pl
Гданськ-Головний

Гда́нськ-Головни́й (пол. Gdańsk Główny) — вузлова пасажирська залізнична станція в Гданську, в Поморському воєводстві Польщі. Має 5 платформ і 11 колій. Відноситься за класифікацією до категорії А, тобто обслуговує понад 2 мільйона пасажирів щороку. Історія Перша залізнична лінія у Данцигу була відкрита в 1852 році У 1867 р в районі сучасного центрального залізничного вокзалу, було побудовано невеликий тимчасовий пасажирський термінал (пол. Gdańsk Brama Wyżynna). Вхід до вокзалу був тільки із заходу з так званого Променаду «Promenade» (ul. 3 Maja). На схід від станції розташовувались міський мур та рів. Подальший розвиток станції був можливий лише по ліквідації цієї інфраструктури. Сьогоденний залізничний вокзал було побудовано у 1894—1900, з офіційним відкриттям нім. Danzig Hauptbahnhof 30 жовтня 1900 року. У 1945 році станція зазнала шаленої руйнації під час бойових дій, проте була відновлена у повоєнні часи. 2 січня 1952 року було відкрито новітню лінію S-bahn Триміста, що прямує паралельно старій залізниці між Гданськом і Гдинею. Розташування Станція розташована в самому центрі міста, на вулиці Гродське Підвалля, 2. Гданськ-Головний є частиною важливого вузла залізнично-трамвайно-автобусних перевезень. Будівля з'єднана підземним переходом з автобусною станцією, розташованою на вулиці 3-го травня. На протилежному боці вулиці міститься готель «Скандіц» (колишні назва: Monopol, Holiday). До 1945 року відповідного типу будівель у цьому місці було більше. Інфраструктура За номенклатурою ПКП тут зустрічається 5 залізничних ліній. На всій станції Гданськ використовуються тільки світлові семафори, всі перонні колії електрифіковані. СЦБ виду «G» знаходиться в кінці перону № 4. Залізничні лінії Примітки Посилання Інформація в базі Польських залізниць [Архівовано 4 квітня 2016 у Wayback Machine.] (пол.) Інформація та світлини на сайті «pod semaforkiem» [Архівовано 19 вересня 2016 у Wayback Machine.] (пол.)
Gmina Szczecinek

Gmina Szczecinek is a rural gmina (administrative district) in Szczecinek County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. Its seat is the town of Szczecinek, although the town is not part of the territory of the gmina. The gmina covers an area of 510.21 square kilometres (197.0 sq mi), and as of 2006 its total population is 10,171. Villages Gmina Szczecinek contains the villages and settlements of: Neighbouring gminas Gmina Szczecinek is neighbored by the town of Szczecinek and by the gminas of Barwice, Biały Bór, Bobolice, Borne Sulinowo, Czarne, Grzmiąca, Okonek and Rzeczenica. References Polish official population figures 2006
Szczecinek (gmina)

Szczecinek est une gmina rurale du powiat de Szczecinek, Poméranie occidentale, dans le nord-ouest de la Pologne. Son siège est la ville de Szczecinek, bien qu'elle ne fasse pas partie du territoire de la gmina. La gmina couvre une superficie de 510,21 km2 pour une population d'environ 9 215 habitants en 2019. Géographie La gmina inclut les villages d'Andrzejewo, Białe, Brzeźno, Brzostowo, Buczek, Dąbrowa, Dąbrówka, Dalęcinko, Dalęcino, Dębowo, Dębrzyna, Dobrogoszcz, Drawień, Drężno, Dziki, Gałówko, Gałowo, Glinno, Glonowo, Godzimierz, Gołębiewo, Gołonóg, Grąbczyn, Grąbczyński Młyn, Grochowiska, Gwda, Gwda Mała, Gwda Wielka, Jadwiżyn, Janowo, Jelenino, Kępno, Krągłe, Krasnobrzeg, Kusowo, Kwakówko, Kwakowo, Łabędź, Łączka, Letnica, Lipnica, Łozinka, Łysa Góra, Malechowo, Marcelin, Miękowo, Mosina, Myślęcin, Niedźwiady, Nizinne, Nowe Gonne, Omulna, Opoczyska, Orawka, Orłowce, Panigrodz, Parnica, Parsęcko, Pękowo, Pietrzykowo, Płużyny, Siedlice, Sierszeniska, Sitno, Skalno, Skotniki, Sławęcice, Sławęcin, Spore, Spotkanie, Stare Wierzchowo, Strzeżysław, Świątki, Tarnina, Trzcinno, Trzebiechowo, Trzebujewo, Trzesieka, Turowo, Wągrodno, Węglewo, Wielisławice, Wilcze Laski, Wojnowo, Zamęcie, Zielonowo et Żółtnica. La gmina borde la ville de Szczecinek et les gminy de Barwice, Biały Bór, Bobolice, Borne Sulinowo, Czarne, Grzmiąca, Okonek et Rzeczenica. Annexes Liens internes Liste des gminy de Poméranie occidentale Références Portail de la Pologne
Szczecinek (comune rurale)

Szczecinek è un comune rurale polacco del distretto di Szczecinek, nel voivodato della Pomerania Occidentale.Ricopre una superficie di 510,21 km² e nel 2005 contava 10 145 abitanti. Il capoluogo è Szczecinek, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Szczecinek Collegamenti esterni Sito ufficiale, su szczecinekgmina.pl.
Szczecinek (gemeente)

De gemeente Szczecinek (gmina Szczecinek) is een gemeente met 9363 inwoners (2010) in de Poolse powiat Szczecinecki in West-Pommeren. Bestuurscentrum is de stad Szczecinek, die zelf geen deel uitmaakt van de landgemeente. De gemeente beslaat een oppervlakte van 510,21 km², 28,9% van de totale oppervlakte van de powiat. Aangrenzende gemeenten: Szczecinek (miejska), Barwice, Biały Bór, Borne Sulinowo en Grzmiąca (powiat Szczecinecki) Bobolice (powiat Koszaliński) in Pommeren: Czarne (powiat Człuchowski) in Groot-Polen: Okonek (powiat Złotowski) Demografie De gemeente heeft 13,1% van het aantal inwoners van de powiat. Administratieve plaatsen (sołectwo) Administratieve plaatsen (sołectwo) van de gemeente Szczecinek: Brzeźno, Dalęcino, Drawień, Drężno, Dziki, Gałowo, Grąbczyn, Gwda Mała, Gwda Wielka, Jelenino, Krągłe, Kusowo, Kwakowo, Marcelin, Mosina, Parsęcko, Sitno, Spore, Stare Wierzchowo, Świątki, Trzesieka, Turowo, Wierzchowo, Wilcze Laski, Wojnowo en Żółtnica. Overige plaatsen Andrzejewo, Białe, Brodźce, Brzostowo, Buczek, Dalęcinko, Dąbrowa, Dąbrówka, Dębowo, Dębrzyna, Dobrogoszcz, Gałówko, Glinno, Glonowo, Godzimierz, Gołębiewo, Gołonóg, Grochowiska, Grąbczyński Młyn, Gwda, Jadwiżyn, Janowo, Kępno, Krasnobrzeg, Kwakówko, Letnica, Lipnica, Łabędź, Łączka, Łozinka, Łysa Góra, Malechowo, Miękowo, Myślęcin, Niedźwiady, Nizinne, Nowe Gonne, Omulna, Opoczyska, Orawka, Orłowce, Panigrodz, Parnica, Pękowo, Pietrzykowo, Pluskota, Płużyny, Siedlice, Sierszeniska, Skalno, Skotniki, Sławęcice, Sławęcin, Smolniki, Spotkanie, Strzeżysław, Świątki, Tarnina, Trzcinno, Trzebiechowo, Trzebujewo, Wągrodno, Węglewo, Wielisławice, Zamęcie, Zielonowo.
Comuna de Szczecinek

Szczecinek (polaco: Gmina Szczecinek) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Pomerânia Ocidental e no condado de Szczecinecki. De acordo com os censos de 2005, a comuna tem 10.145 habitantes, com uma densidade 19,9 hab/km². Área Estende-se por uma área de 510,21 km². Subdivisões Brzeźno, Dalęcino, Drawień, Drężno, Dziki, Gałowo, Grąbczyn, Gwda Mała, Gwda Wielka, Jelenino, Krągłe, Kusowo, Kwakowo, Marcelin, Mosina, Parsęcko, Sitno, Spore, Stare Wierzchowo, Świątki, Trzesieka, Turowo, Wierzchowo, Wilcze Laski, Wojnowo e Żółtnica. Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Щецинек (гмина)

Щецинек (пол. Szczecinek) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Щецинецкий повет, Западно-Поморское воеводство. Население — 10 145 человек (на 2005 год). Солецтва Бжезьно Вежхово Вильче-Ляски Войново Галово Гвда-Велька Гвда-Мала Громбчин Даленцино Дзики Дравень Дренжно Еленино Жултница Кваково Кронгле Кусово Марцелин Мосина Парсенцко Свёнтки Ситно Споре Старе-Вежхово Турово Тшесека Населённые пункты без статуса солецтва Анджеево Бжостово Бродзьце Бучек Бяле Велиславице Венглево Вонгродно Галувко Гвда Глёново Глинно Годзимеж Голембево Голонуг Громбчиньски-Млын Гроховиска Даленцинко Дембжина Дембово Доброгощ Домброва Домбрувка Заменце Зелёново Квакувко Кемпно Краснобжег Лабендзь Летница Липница Лозинка Лончка Лыса-Гура Малехово Менково Мысленцин Недзвяды Низинне Нове-Гонне Омульна Опочиска Оравка Орловце Панигродз Парница Пенково Петшиково Плужыны Плюскота Свёнтки Седлице Сершениска Скально Скотники Славенцин Славенцице Смольники Споткане Стшежыслав Тарнина Тшебехово Тшебуево Тшцинно Ядвижын Яново Ссылки Официальная страница
Щецинек (гміна)

Гміна Щецинек (пол. Gmina Szczecinek) — сільська гміна у північно-західній Польщі. Належить до Щецинецького повіту Західнопоморського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 9497 осіб. Територія Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 510.21 км², у тому числі: орні землі: 44.00% ліси: 38.00% Таким чином, площа гміни становить 28.90% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Щецинек межує з такими гмінами: Барвіце, Білий Бур, Боболіце, Борне-Суліново, Ґжмьонца, Жечениця, Оконек, Чарне, Щецинек. Примітки
Gmina Stargard

Die Gmina Stargard (von 1950 bis 2015 Stargard Szczeciński) ist eine Landgemeinde in der Woiwodschaft Westpommern, Polen und ist Teil der Agglomeration Stettin. Der Sitz der Gmina ist in der Stadt Stargard, die nicht zur Gmina gehört. Geographie Sie hat eine Flächenausdehnung von 318,00 km². 72 % des Gemeindegebiets werden landwirtschaftlich genutzt, 12 % sind mit Wald bedeckt. Gemeindegliederung Die Gmina Stargard gliedert sich in 30 Sołectwo (Schulzenämter) bei insgesamt 45 Ortschaften: Weitere Ortschaften in der Gemeinde sind Bębnikąt, Domanowo (Friederikenhof), Golczewo (Goltzow), Golinka (Neu Gollin), Grzędziczki (Steineck), Kępinka, Kolonia Dolna-Grabowo, Kolonia Górna Grabowo (Vorwerk Neuhof), Koszewko (Klein Küssow), Luboń (Peterhof), Mężytki, Omięcin, Piaszcze (Augustenhof), Piaśnik, Podlesie, Radziszewo (Schneidersfelde), Siwkowo (Heinrichshof), Warchlino (Groß Warchlin), Wierzchląd (Verchland). Im Gemeindegebiet liegen ferner die Wüstungen Ludwigsthal und Młodolice (Margarethenhof). Verkehr Durch das Gebiet der Gmina Stargard verlaufen die Droga krajowa 10, Droga krajowa 20, Droga wojewódzka 106 und die Droga wojewódzka 142. So wie die Bahnstrecken PKP-Linie 202: Stargard – Danzig, PKP-Linie 351: Stettin – Posen, PKP-Linie 403: Ulikowo – Piła und PKP-Linie 411 (stillgelegt): Stargard – Pyrzyce – Godków. Weblinks Internetauftritt der Gemeinde Fußnoten
Gmina Stargard

Gmina Stargard is a rural gmina (administrative district) in Stargard County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. Its seat is the town of Stargard, although the town is not part of the territory of the gmina. The gmina covers an area of 318.47 square kilometres (123.0 sq mi), and as of 2006 its total population is 11,322. Until December 31, 2015, gmina was known as Gmina Stargard Szczeciński. Villages Gmina Stargard contains the villages and settlements of Barzkowice, Bębnikąt, Domanowo, Golczewo, Golina, Golinka, Grabowo, Grzędzice, Grzędziczki, Kępinka, Kiczarowo, Klępino, Kolonia Dolna-Grabowo, Kolonia Górna Grabowo, Koszewko, Koszewo, Krąpiel, Kurcewo, Lipnik, Luboń, Lubowo, Małkocin, Mężytki, Omięcin, Pęzino, Piaśnik, Piaszcze, Poczernin, Podlesie, Radziszewo, Rogowo, Siwkowo, Skalin, Smogolice, Sowno, Strachocin, Strumiany, Strzyżno, Sułkowo, Święte, Trzebiatów, Tychowo, Ulikowo, Warchlinko, Warchlino, Wierzchląd, Witkowo I, Witkowo II and Żarowo. Neighbouring gminas Gmina Stargard is bordered by the town of Stargard and by the gminas of Dolice, Goleniów, Kobylanka, Marianowo, Maszewo, Stara Dąbrowa, Stare Czarnowo, Suchań and Warnice. References Polish official population figures 2006