NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Łuk Napoleona w Ślesinie

Łuk Napoleona w Ślesinie – łuk triumfalny znajdujący się w Ślesinie, przy drodze do Sompolna. Łuk został wzniesiony przez mieszkańców Ślesina w 1811 lub 1812 roku, ku czci Napoleona Bonapartego. Mieszkańcy liczyli, że właśnie tędy będzie przejeżdżał nacierając na Rosję. Cesarz przypuszczalnie nie widział budowli. Łuk składa się z głównej, zamkniętej półkoliście arkady i dwóch niższych, bocznych przejść dla pieszych. Elewacje łuku zdobione są pilastrami, które wieńczą głowice jońskie. Na szczycie łuku znajduje się figura orła napoleońskiego. Łuk został w 1972 roku mocno zniszczony przez przejeżdżającą ciężarówkę. Odrestaurowano go w latach 1976-1977, jednocześnie zmieniając układ komunikacyjny wokół budowli. Zobacz też Łuk triumfalny w Jabłonnie Przypisy
Łukcze

Łukcze – jezioro pochodzenia krasowego położone na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej, w województwie lubelskim, w powiecie łęczyńskim, w gminie Ludwin, 11 km na północny wschód od Łęcznej, na obrzeżach wsi Rogóźno, na wysokości 163 m n.p.m. Ma powierzchnię 57 ha, długość 1,4 km, szerokość 500 m, głębokość 9 m. Łukcze składa się z części południowej i północnej oddzielonych przewężeniem, na brzegu na ogół pas roślinności wodnej o szerokości kilkunastu metrów, występuje też brzeg piaszczysty. Jezioro jest odpływowe, użytkowane dla celów rekreacji. Nad wschodnimi brzegami zlokalizowane są zakładowe ośrodki wypoczynkowe, przy brzegu południowym również był zlokalizowany taki ośrodek (obecnie zamknięty). W otoczeniu jest wiele działek prywatnych, a na nich domki letniskowe. Najbliższe wsie to Krzywe i Rogóźno.
Łódzki Rynek Hurtowy „Zjazdowa”

Łódzki Rynek Hurtowy Zjazdowa S.A. – rynek hurtowy w Łodzi o zasięgu ponadregionalnym, na którym producenci rolni sprzedają warzywa i owoce. Nazwa pochodzi od ul. Zjazdowej, na której od początku lat 80. rolnicy sprzedawali płody rolne. Rynek mieści się na osiedlu Stare Moskule. Działalność Na powierzchni 14 ha funkcjonują cztery hale handlowe (o powierzchni 2000 m²) o profilu ogólnospożywczym oraz rynek sprzedaży płodów rolnych. Sprzedawane są owoce cytrusowe, mięso i wyroby wędliniarskie, nabiał, słodycze, napoje, surówki oraz inne artykuły ogólnospożywcze. Dużą rolę odgrywają owoce i warzywa z rejonu północno-wschodniego województwa łódzkiego i zachodniego Mazowsza), takie jak: kapusta, kalafior, warzywa korzeniowe, ziemniaki, jabłka. Spółka dysponuje ponad dwunastomilionowym kapitałem, a jej akcjonariuszami jest ponad 200 podmiotów gospodarczych oraz gmina Łódź. Dążąc do rozwoju Rynku Hurtowego, Zarząd Spółki zrealizował projekt inwestycyjny o nazwie: hala logistyczna owoców i warzyw. Przygotowywane są tu produkty rolne do sprzedaży według norm obowiązujących w Unii Europejskiej i na zasadach współpracy z grupami producentów rolnych z regionu łódzkiego. Dystrybucją standaryzowanych, klasyfikowanych, konfekcjonowanych owoców i warzyw zajmuje się spółka powołana przez Ł.R.H. ZJAZDOWA S.A. o nazwie Zjazdowa-Dystrybucja Sp. z o.o. Poprzez organizowane corocznie imprezy takie jak: wojewódzkie eliminacje Konkursu „Polski Producent Żywności”, Święto Owoców i Warzyw, Dzień Papryki, Promocja Owoców posiadających certyfikaty Integrowanej Produkcji, wspólne wystawiennictwo na Targach Polagra w Poznaniu spółka promuje producentów i pomaga zaistnieć na rynku ich wyrobom, także przez programy telewizyjne we współpracy z regionalną TVP3 Łódź. Profil klienta Zakupy robią głównie właściciele lub dostawcy do sklepów ogólnospożywczych oraz „warzywniaków”, firmy cateringowe, restauracje oraz hurtownie spożywcze, jak również klienci indywidualni tak zwane popularne zakupy grupowe. W sezonie pojawiają się także klienci kupujący większe partie warzyw i owoców. Nagrody i wyróżnienia tytuł przyznany firmie przez Fundację Małych i Średnich Przedsiębiorstw za szczególne osiągnięcia w dziedzinie przedsiębiorczości, innowacyjności i dostosowywanie firmy do funkcjonowania na zintegrowanym rynku europejskim – „Lider Przedsiębiorczości 2003 roku” Nagroda Gospodarcza Wojewody Łódzkiego w kategorii "Małe Przedsiębiorstwo" Nagroda "Złoty laur" edycja 2010 "Za osiągnięcia menadżerskie i znaczący wkład w promowanie kupiectwa w kraju i za granicą" w konkursie zorganizowanym przez "Miesięcznik Mała Firma", Związek Rzemiosła Polskiego i Naczelną Radę Zrzeszeń Handlu i Usług Medal Europejski Edycja XXI rok 2010: Łódzki Rynek Hurtowy Zjazdowa S.A. zostaje laureatem za "Dzierżawę Powierzchni Handlowych ". Tytuł przyznawany jest przez Business Centre Club, przy wsparciu Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Honorowym Patronacie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z siedzibą w Brukseli Przypisy
Łąki (Beskid Wyspowy)

Łąki – polana na zachodnich stokach Jasienia w Beskidzie Wyspowym. Ma postać dwóch równi na jego grzbiecie oraz stromego stoku pomiędzy tymi równiami. Górna rówień znajduje się na wysokości około 1000 m n.p.m., dolna część ok. 960 m n.p.m. Na równiach tych dawniej były łąki i zapewne od tego pochodzi nazwa polany. Obecnie są w dużym stopniu zarośnięte lasem, bezleśny jest jeszcze stromy stok między nimi. Nazwę polany podaje mapa Geoportalu. Na mapach turystycznych polana jest zaznaczana, w przewodnikach turystycznych jest wzmiankowana, jednak nie podawana jest jej nazwa. Dawniej, gdy miejscowości na Podhalu były przeludnione, polana była intensywnie użytkowana rolniczo. Od dawna jednak nie jest już użytkowana i stopniowo zarasta lasem. Rozciągają się z niej rozległe widoki na wszystkie strony z wyjątkiem południowej (z tej strony widoki przesłania las). Latem dojrzewają na niej duże ilości borówek, często zbieranych przez miejscową ludność. Pod polaną Łąki na (płn) zboczu Jasienia bierze swe źródła rzeka Łososina. Polana leży na terenie wsi Półrzeczki w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Szlak turystyki pieszej Mszana Dolna – Ogorzała – Kiczora – Jasień. 5:30 h (↓ 4:45 h). Przypisy
Новохутские луга

Новоху́тские луга́ (пол. Łąki Nowohuckie) — луга на территории краковского района Дзельница XVIII Нова-Хута, Польша. Луга имеют официальный статус «экологическое угодье». Новохутские луга вместе с Могильским лесом и рукавом реки Длубня являются самым большим естественным участком природы в Кракове. Луга располагаются в долине реки Висла и занимают площадь 57,17 гектаров. В средние века здесь проходило русло Вислы. В 50-е годы XX столетия на лугах планировалось создание рекреационной зоны. 17 мая 2003 года луга приобрели охраняемый статус «экологическое угодье». Выделяющимся элементом лугов являются плавни с осокой и тростником. На лугах произрастают около 370 цветковых растений, среди которых охраняемые Dactylorhiza incarnata, гвоздика травянка и валериана лекарственная. На лугах обитают 37 видов гнездящихся птиц, в том числе находящиеся под угрозой исчезновения коростель, обыкновенный жулан и малая выпь. На лугах обитают несколько видов редких бабочек голубянки Maculinea telejus и Maculinea nausitous, червонец непарный и червонец Гелла. В настоящее время существует план образования на лугах и близлежащих территориях вместе с Ленговским лесом ландшафтного «Парка старого русла Вислы в Новой-Хуте». См. также Краковский луг. Ссылки Информация (англ.). Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года.
Луки Новогуцькі

Луки Новогуцькі - обшар луків, розташованих у Кракові між центром району Нова Гута та берегом річки Вісли. У 2003 році їх оголосили для екологічного використання . Площа використання 57,17 га . Луки Новогуцькі були створені на місці, де в середньовіччі існували стариці Вісли. Вони є частиною луків Вісли у Кракові. У 1950-х роках ХХ століття на території, яку займали Луки Новогуцькі, планувалося створити величезне рекреаційне водосховище, яке мало стати невід’ємною частиною сьогоднішнього т. зв. Стара Нова Гута. На луках є більше 20 різноманітних рослинних угруповань - плавні високої осоки, частина плавень очерету і численні і багаті напівприродні смуги. Виявлено понад 370 видів квіткових рослин, у т.ч рідкісні захищені кров'яні орхідеї, крапчасті гвоздики і валеріана . На луках Нової Гути також багата орнітофауна – зафіксовано 37 видів птахів, що гніздуються, серед яких зникаючі в Європі: деркач, терновий сорокопуд та бугайчик . Поряд із перелітними птахами в луках та в їх безпосередній близькості виявлено 78 видів птахів. Багатство видів стосується і комах . Є два рідкісних види добових метеликів - Синявець Телей і Синявець чорнуватий . Через їх численну поширеність територія луки входить до списку територій, які пропонуються для охорони як територія Natura 2000. На луках зустрічаються ще два рідкісних види метеликів — Дукачик блакитнуватий і Дукачик непарний . Луки разом з Могильським лісом та коридором річки Длубня становлять одне з найбагатших за природою місць Кракова. Вони також є цінними з точки зору навчання та дозволяють проводити заняття для студентів екологічних факультетів краківських університетів. Вони також використовуються для відпочинку. В планах створення природно-ландшафтного комплексу «Парк Стариць Вісли в Новій Гуті» поруч із Луками Новогуцькими, який, серед іншого, включатиме сьогоднішню територію Ленговського лісу. Див.також Оболонь Болотна лука Заплава Лука (рослинність) Примітки Зовнішні посилання Użytek ekologiczny Łąki Nowohuckie. Архів оригіналу за 24 грудня 2013. Процитовано 21 листопада 2021.
Łąkie (jezioro)

Łąkie – wytopiskowe jezioro lobeliowe położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Włocławek, na południowym wschodzie od Włocławka, niedaleko Domków Ogrodniczych „Rybnica”. Na południowym wschodzie jezioro łączy się wąskim ciekiem z Jeziorem Radyszyn. Powierzchnia 5,8 ha, maksymalna głębokość 6,0 m Dno piaszczysto-bagnowe. Łąkie kwalifikuje się do II klasy czystości wody (rok badania 2004). Jezioro Łąkie jest w formie ochrony Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Właściciel obecny: Barbara Kawecka (100% własności). Były właściciel: Zakłady Celulozowo-Papiernicze im. Juliana Marchlewskiego we Włocławku. Zobacz też Józefowo Przypisy
Jezioro Miedziane

Jezioro Miedziane, Łęg, Niedźwiedź Duży, Barowa (niem. Großer Baarwiesen Teich) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, o powierzchni około 19 ha, położone w Dobrocińskich Lasach na wschód od wsi Leśnica i Małdyty (gmina Małdyty). Z jeziorem graniczy rezerwat przyrody Niedźwiedzie Wielkie oraz obszar Natura 2000 „Niedźwiedzie Wielkie” (PLH280050). Przypisy
Łękno (jezioro)

Łękno – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Zaniemyśl o powierzchni ok. 21 hektarów i maksymalnej głębokości 5 metrów. Nad jeziorem leży wieś Łękno. Zobacz też Jezioro Łekneńskie Łekno (jezioro) Przypisy
Łęsk (jezioro)

Łęsk (Łąsk, Łenck Duży, Links Duży) – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Dźwierzuty. Dane morfometryczne Powierzchnia – 116,5 ha Powierzchnia wysp – 0,1 ha Głębokość maksymalna – 39,5 m Głębokość średnia – 11 m Długość – 4020 m Szerokość maksymalna – 415 m Objętość – 12 879 m³ Typ – sielawowy Położenie lustra wody – 148,2 m n.p.m. Jezioro jest otwarte. Cieki wodne: w północnej części wpływa rzeczka z jeziora Arwiny na południu wypływa rzeczka do jeziora Łęczek Charakterystyka W części południowej, niedaleko ujścia do kanału łączącego jeziora leży mała wysepka. Brzegi jeziora są wysokie i strome, porośnięte wokół lasem. Jedynie w północnym krańcu jeziora ciągną się łąki i pola uprawne oraz leży wieś Orzyny. Wokół brzegów biegną dróżki. Łęsk jest typowo rynnowym jeziorem o dużej głębokości. Ławica przybrzeżna jest bardzo krótka, a spadki dna schodzą stromo do osi podłużnej jeziora z obydwu jego stron. Jedynie przy krańcach południowych ławica przybrzeżna jeziora jest szersza i ma łagodny spadek. Dno i partie przybrzeżne są przeważnie piaszczyste i żwirowato-piaszczyste, tylko w nielicznych płytszych miejscach częściowo zamulone. Dojazd: drogą wojewódzką nr 600 – Szczytno - Romany - Nowe Kiejkuty - Orzyny (jezioro przylega od południa do tej drogi w okolicy miejscowości Orzyny). Turystyka Woda w ciągu całego roku jest dość przejrzysta, zimna i dobrze natleniona. Roślinność wodna wynurzona występuje w partiach przybrzeżnych jeziora, wzdłuż jego brzegów i przy wyspie. Podobnie roślinność miękka, zanurzona występuje w ww. partiach. W wielu miejscach przy brzegach zalegają w wodzie powalone drzewa. Ichtiolinia składa się z następujących gatunków: leszcz, płoć, okoń, szczupak, krąp, ukleja, wzdręga, węgorz, miętus i innych mniej licznych. Choć jezioro ma charakter sielawowy, sieja i sielawa (występuje tu śladowo). Wzdłuż wschodniego brzegu, na znacznej przestrzeni rozciąga się rezerwat przyrody Kulka. Po przeciwnej stronie, na brzegu zachodnim, w połowie długości jeziora zlokalizowany jest ośrodek wypoczynkowy i pole biwakowe. Kilkaset metrów wyżej leży leśniczówka. Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 181
Ścieżków Groń

Ścieżków Groń, Ścieszków Groń lub Łysina – szczyt w Paśmie Łysiny w Beskidzie Małym. Znajduje się pomiędzy Gugów Groniem (759 m) a Zamczyskami (ok. 740 m), oddzielona od nich przełęczą Pod Łysiną (ok. 720 m). Północne stoki opadają do doliny potoku Kocierzanka i wsi Kocierz Rychwałdzki, zaś południowe ku dolinie Łękawki. Nazewnictwo Pierwotna nazwa tego szczytu to Łysina. Taką nazwę podaje już Andrzej Komoniecki w swoim „Dziejopisie żywieckim”. Tak też szczyt ten do tej pory nazywany jest przez miejscową ludność i od niego pochodzi nazwa całego pasma – Pasmo Łysiny. Na mapach austriackich, a później również polskich, pojawiła się nazwa Ściszków Groń. Pochodzi ona od występującego w inwentarzach dóbr ślemieńskich nazwiska Ścieszka. Ostatnio na niektórych mapach PPWK zmieniono ją na Ścieszków Groń. Państwowa Komisja Nazewnictwa bezpodstawnie zmieniła jeszcze raz tę nazwę na Ścieżków Groń, co jest błędem, gdyż nazwisko Ścieszka nie pisze się przez ż. Na mapie Geoportalu bazującej na państwowym rejestrze nazw geograficznych jest nazwa Ścieżków Groń. Miejscowa ludność używa nazwy Łysina, na mapie Compassu są podane alternatywnie dwie nazwy: Łysina i Ścieszków Groń. Opis szczytu Sam wierzchołek Łysiny porasta las, ale bezleśna jest duża część grzbietu po jego wschodniej stronie, fragment stoków północnych oraz duża część stoków południowych. Są to pola uprawne wsi Łysina w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Łękawica. Na sam grzbiet prowadzi tutaj asfaltowa droga odgałęziająca się w Okrajniku od drogi wojewódzkiej nr 946. Dzięki rozległym łąkom i polom z grzbietu po wschodniej stronie szczytu Łysiny roztaczają się szerokie panoramy widokowe. Na południową stronę widoki obejmują Babią Górę, Pasmo Jałowieckie, cały Beskid Żywiecki, a przy dobrej widoczności również niektóre szczyty Gorców i Beskidu Wyspowego. Po północnej stronie widoczna jest głęboka dolina Kocierzanki i wznoszący się nad nią grzbiet ze szczytami Kocierz, Potrójna i Przełęczą Kocierską, oraz wyłaniającą się za nim Jawornicę. Po zejściu około 50 m na południową stronę szosą odsłaniają się ponadto widoki na Beskid Śląski. W dole widoczne jest Pasmo Pewelskie (Czeretniki). Grzbietem Ścieszków Gronia we wschodnim kierunku, przez całą długość Pasma Łysiny prowadzi znakowany szlak turystyczny. W rejonie szczytu znajdują się także inne atrakcje turystyczne. Jest tutaj grupa skał zwana Zamczyskiem, a w nim Jaskinia Lodowa. Jest to najniżej w Polsce położona jaskinia, w której w okresie letnim występuje lód. Pionowe ściany skalne Zamczyska są atrakcyjne dla wspinaczy skalnych. Jest w nich kilkanaście dróg wspinaczkowych, a trzy ściany posiadają stałe zabezpieczenia (przeloty). Szlaki turystyczne Kocierz Rychwałdzki – Ścieżków Groń – Pod Łysiną – Zamczyska – Przełęcz Płonna – Kucówki – Czarne Działy – Gibasówka – Gibasy – Przełęcz pod Madohorą – Madohora (Mlada Hora) – rozstaje Anuli – Smrekowica – rozdroże pod Smrekowicą – Suwory – Krzeszów Przypisy
Śluza (jezioro)

Śluza (kaszb. Jezoro Slëża) – przepływowe jezioro rynnowe na Równinie Charzykowskiej w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, w powiecie chojnickim województwa pomorskiego na wysokości 122 m n.p.m. Akwen jeziora jest połączony szeroką cieśniną z jeziorem Parszczenica. Linia brzegowa jest zróżnicowana i całkowicie porośnięta lasem sosnowym. Prowadzi tędy również "Szlak kajakowy rzeki Zbrzycy". Część wschodnia jeziora jest objęta obszarem Zaborskiego Parku Krajobrazowego, zaś zachodnia "Obszarem Chronionego Krajobrazu Fragment Borów Tucholskich". Powierzchnia całkowita: 76,1 ha, maksymalna głębokość: 6,1 m.
Śluza Cybińska

Śluza Cybińska (niem. Cybina Schleuse) – obiekt hydrotechniczny poligonalnej Twierdzy Poznań, położony na Berdychowie na rzece Cybina. Został zbudowany około 1845 roku. Budowa i funkcjonowanie Pierwotny projekt z 1841 roku przewidywał trzy murowane przepusty, ostatecznie wybudowano dwa. Obiekt długości 26,85 m i szerokości ok. 12 m został ulokowany pomiędzy nadszańcem Cybińskim (Aster) i Bramą Warszawską. Trzy rzędy zastaw miały spiętrzać wody rzeki Cybiny i tworzyć rozlewisko wokół lunety Cybińskiej (dzisiejszy teren zachodniej części Jeziora Maltańskiego). W latach powojennych zbudowano nowy jaz położony kilkadziesiąt metrów na wschód od śluzy, który spiętrza wodę tworząc największy sztuczny akwen Poznania. W trakcie poszerzania ul. Jana Pawła II (dawniej ul. Podwale) wydłużono przepust dobudowując betonowe tunele z każdej strony, przez co śluza nie jest widoczna z zewnątrz. Stan obecny Północny przepust śluzy wykorzystywany jest do dzisiaj, przepływa przez niego rzeka Cybina. Południowy przepust jest niedostępny. Zobacz też Śluza wodna Przypisy
Śluza im. inż. Tadeusza Tillingera

Śluza im. inż. Tadeusza Tillingera (Śluza Żerań) – wybudowana wraz z Kanałem Żerańskim śluza na drodze wodnej z warszawskiej Wisły nad Jezioro Zegrzyńskie. Nosi imię Tadeusza Tillingera, polskiego inżyniera hydrotechnika. Opis konstrukcji Budowla jest śluzą jednokomorową. Jej całkowita długość wynosi 104 metry (przy wymiarach komory 85 m × 12 m). Nie ma wrót, lecz zasuwy płaskie, z uwagi na występujące na Wiśle stany wody wyższe niż na Kanale Żerańskim. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe jest utrzymywanie piętrzenia wody zarówno od strony Kanału Żerańskiego, jak i od strony Wisły, gdy w czasie wezbrań poziom wody w rzece jest wyższy od poziomu wody w Jez. Zegrzyńskim. Tego rodzaju rozwiązanie czyni z niej śluzę o charakterze unikatowym. Obydwie głowy śluzy oraz komora są konstrukcji betonowej, dozbrojonej. Komora śluzy, o głębokości 10 m, składa się z 5 sekcji, w dwóch z nich znajdują się galerie, połączone w płycie dna odcinkami kanału dobiegowego, służące do napełniania i opróżniania śluzy wodą. Zamknięcia obydwu głów stanowią płaskie, stalowe zasuwy, uszczelniane elementami drewnianymi. Dla ułatwienia przesuwania podwieszone są one na rolkach do zwodzonych, stalowych belek mostowych. Każda zasuwa jest napędzana niezależnie silnikami elektrycznymi, mechanizm przesuwu stanowi łańcuch Galla, ponadto istnieje możliwość ręcznego jej przesuwania przy pomocy mechanizmu korbowego. Czas przesuwania zapory przez napęd elektryczny: 2 min, ręcznie (przy dwóch osobach dla każdej z zasuw): 115 min. Po przesunięciu zasuw do wnęk bocznych następuje podniesienie mostu zwodzonego, leżącego nad zasuwami. Mechanizm podnoszenia mostu był elektryczny oraz, jako rezerwowy, ręczny. Czas podnoszenia mostu zwodzonego przy napędzie elektrycznym: 0,5 min, ręcznie: 18 min. Po remoncie w 1993 roku napęd elektryczny zmieniono na hydrauliczny. Pulpit sterowniczy śluzy znajduje się w trzypiętrowej wieży znajdującej się przy śluzie. W wieży tej znajdują się również pomieszczenia obsługi i biura regionalnego nadzoru wodnego. Po obydwu stronach śluzy znajdują się awanporty ze stanowiskami cumowniczymi. Historia Śluzę uruchomiono w 1963 roku, wraz z Kanałem Żerańskim i Stopniem Wodnym Dębe tworzy ona warszawski węzeł wodny. Śluza nosi imię inż. Tadeusza Tillingera, który był autorem koncepcji utworzenia połączenia żeglugowego od Żerania do Zegrza, oraz autorem wielu innych projektów hydrotechnicznych. Śluza była intensywnie eksploatowana w latach 60. i 70. XX wieku jako droga transportu kruszywa i zboża. Obecnie największe znaczenie ma dla ruchu turystycznego. W sezonie letnim codziennie korzysta z niej statek, obsługujący połączenie pomiędzy cyplem Czerniakowskim a Serockiem. W latach 1986–1987 było około 3200 śluzowań rocznie, w latach 2003–2004: 730-750, w 2011 – około 1000. W 2005 przy śluzie prowadzono prace remontowe. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Śluza imienia inż. Tadeusza Tillingera. bialoleka.waw.pl. [dostęp 2016-02-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (1 marca 2016)]. Szlak wodny Warszawa-Pisz. um.warszawa.pl. [dostęp 2012-07-12].
Śluzy Janowice

Śluzy Janowice – dwie śluzy wodne zlokalizowane w 232,40 km biegu Odry, w ramach Stopnia Wodnego Janowice. Śluzy Janowice są śluzami komorowymi, pociągowymi, położonymi na Odrzańskiej Drodze Wodnej, stanowiącej europejski szlak wodny – trasa E-30. Położenie Śluzy Janowice są położone na skanalizowanym odcinku Odry, w przekopanym kanale skracającym – Kanale Janowickim. Poprzednią śluzą na śródlądowym szlaku wodnym jest Śluza Ratowice położona w odległości 4,6 km, a następnymi są śluzy Bartoszowicko-Opatowickiego Węzła Wodnego: Śluza Bartoszowice położona w odległości 8,7 km (na Głównej Drodze Wodnej we Wrocławiu) oraz Śluza Opatowice położona w odległości 8,4 km (na szlaku bocznym) od Śluz Janowice. Parametry Wymiary śluz są następujące: śluza Janowice I: 187,8 × 9,6 m, śluza Janowice II: 225,0 × 12,0 m, Spad wynosi 3,4 m. Zamknięcia stanowią wrota wsporne. Pomiędzy obiema śluzami położonymi równolegle do siebie, zlokalizowany jest budynek z dyspozytornią śluz. Ponadto nad kanałami wejściowymi do śluz, w rejonie ich głów dolnych, przerzucona jest przeprawa: most wieloprzęsłowy obejmujący kanały (dwa kanały żeglugowe dwóch śluz oraz trzeci kanał Elektrowni Wodnej Janowice) i przęsła nad groblą rozdzielającą śluzy. Historia Śluza Janowice I wybudowana została w latach 1912–1916, natomiast Janowice II w roku 1940. Po powodzi tysiąclecia z lipca 1997 roku Śluza Janowice I została wyłączona z eksploatacji; niezbędne jest przeprowadzenie remontu tego obiektu. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Śluza Janowice I (i Stopień Wodny Janowice) w Wikimapii (dostęp 2010-06-16)
Średnik (jezioro)

Średnik - przepływowe jezioro rynnowe położone na południowo-wschodnim skraju Pojezierza Kaszubskiego ("Polaszkowski Obszar Chronionego Krajobrazu"), na północ od Jeziora Gatno i na południowy zachód od wsi Niedamowo w gminie Kościerzyna, powiecie kościerskim, (województwo pomorskie) na wysokości 136 m n.p.m., o powierzchni 4 ha – jest częścią akwenu jezior polaszkowskich. Przypisy
Środa Wielkopolska Miasto

Środa Wielkopolska Miasto – częściowo czynna stacja Średzkiej Kolei Powiatowej. Charakterystyka Na stacji znajduje się czynna parowozownia w której stacjonuje sprawny parowóz Px48-1756 oraz parowóz Px48-1920 (odstawiony). Po przejęciu Średzkiej Kolei Powiatowej przez powiat średzki budynek stacji w którym mieściła się kiedyś poczekalnia został przerobiony na muzeum kolejki. Obecnie w okresie letnim (od czerwca do końca września) ze stacji Środa Miasto wyjeżdżają niedzielne pociągi turystyczne w kierunku Zaniemyśla. Przypisy Linki zewnętrzne Środa Wielkopolska Miasto w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net