NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wszystkich Świętych w Niechłodzie

Kościół Wszystkich Świętych w Niechłodzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w XVIII wieku. Zapewne została ufundowana przez benedyktynów z Lubinia. Budowla była restaurowana w latach 1967 – 68. Jest to świątynia drewniana o jednej nawie, zbudowana w konstrukcji zrębowej i orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy i zamknięte jest trójbocznie. Z przodu znajduje się kwadratowa wieża, zbudowana w konstrukcji słupowej, mieszcząca kruchtę w przyziemiu. Oddzielona jest w górnej części od nawy. Nakrywa ją dach namiotowo – gontowy z wieżyczką z latarnią i blaszanym, ośmiokątnym namiotowym dachem hełmowym z chorągiewką. kościół nakryty jest dachem dwukalenicowym, pokrytym łupkiem. Wnętrze nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym w nawie i prezbiterium. Podłoga jest murowana. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się parapetem o ściętych bokach, na chórze jest umieszczony prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowym krucyfiksem pochodzącym z XVIII wieku. Ołtarz główny w stylu barokowym został wykonany w XVIII wieku. Przypisy .
Kościół św. Marcina w Bukówcu Górnym

Kościół świętego Marcina w Bukówcu Górnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przemęcki archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została zbudowana w 1825 roku i ufundowali ją książęta Anhalt-Dessau. Kościół został konsekrowany w 1845 roku. Świątynia jest trzecim kościołem parafialnym wzniesionym po dwóch wcześniejszych, drewnianych. Budowla nie posiada cech stylowych, jest jednonawowa i założona na planie prostokąta. W 1930 roku zostały dobudowane dwie kaplice razem z małą, kwadratową zakrystią, które tworzą rodzaj transeptu. Świątynię nakrywa dach dwuspadowy, pokryty dachówką, na dachu jest umieszczona wieżyczka mieszcząca sygnaturkę. Ołtarze powstały w połowie XIX wieku w stylu eklektycznym, ale znajdują się w nich barokowe obrazy. W głównym jest umieszczona Matka Boska Śnieżna w sukience srebrnej, ufundowana zapewne w 1711 roku przez W. Sobka, sołtysa i długoletniego organistę. W prawym, bocznym zwieńczeniu znajduje się barokowy obraz św. Antoniego z Dzieciątkiem. Tabernakulum powstało w 2 połowie XVIII wieku. Z połowy XVII wieku pochodzą: krucyfiks, późnorenesansowa, wieżyczkowa monstrancja i wczesnobarokowy kielich. Relikwiarz w kształcie trumienki, lichtarz paschalny i tabliczki wotywne barokowe, powstały w XVIII wieku. Rzeźba św. Marcina umieszczona nad wejściem została wykonana na przełomie XVI i XVII wieku i zapewne była ozdobą wcześniejszego, ufundowanego przez P. Opalińskiego kościoła. Dołączona do zwieńczenia ambony rzeźba św. Jakuba reprezentuje styl barokowy i pochodzi z XVIII wieku. Ludową rzeźbę św. Franciszka wykonał Leon Dudek z Włoszakowic. W ścianie świątyni wmurowane są tablice z nazwiskami poległych podczas I wojny światowej i w powstaniu wielkopolskim, a także ofiar wojny obronnej Polski 1939 i niemieckiej okupacji. Przypisy
Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Dłużynie

Kościół świętego Jakuba Większego Apostoła w Dłużynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przemęcki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia ufundowana przez dziedzica dóbr Machcin, Waleriana Szeligi Bielińskiego i wzniesiona w latach 1838–1841 według projektu architektów: Petersona i Sollera. Budowniczym był Samuel Eckert ze Wschowy. W latach 1858–1859 została wzniesiona wieża, ufundowana przez Dziedzica Machcina, Mateusza Łakomickiego. Budowla została wzniesiona w stylu neorenesansowym, jest murowana i usytuowana na kamiennych fundamentach. Jednonawowy korpus powstał na planie wydłużonego prostokąta z dobudowaną od strony wschodniej przybudówką, zamkniętą trójbocznie, w której mieści się częściowo prezbiterium, za którym znajduje się zakrystia. Od strony zachodniej do nawy jest dostawiona na planie zbliżonym do kwadratu czterokondygnacyjna otynkowana wieża, której dwie ostatnie są węższe i oddzielone są gzymsem kordonowym z dachówki. Na tych kondygnacjach umieszczone są otwory okienne i żaluzjowe okiennice. nawę nakrywa dach dwuspadowy, wykonany z dachówki, na jego szczycie znajduje się sygnaturka, z kolei przybudówka nakryta jest dachem pięciopołaciowym, a wieża posiada wysoki sześciokątny ostrosłupowy dach wykonany z blachy miedzianej, wychodzący ze spłaszczonego dachu czteropołaciowego, zakończony puszką i krzyżem. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy we Włoszakowicach

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przemęcki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1640-43 i ufundowana przez Krzysztofa Opalińskiego, wojewodę poznańskiego, zapewne według projektu Krzysztofa Bonadury Starszego. Budowla jest jednonawowa, posiada węższe prezbiterium i dwie wieże, wyraźnie wysunięte przed lico fasady. Dwie kwadratowe kaplice umieszczone przy nawie tworzą transept; do kaplicy południowej jest dobudowana zakrystia z lożą na piętrze. Wnętrze jest nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami, ozdobionymi polichromią wykonaną w latach 1960-62. Ołtarz główny w stylu wczesnobarokowym z 1643 roku został zaprojektowany przez krakowskiego rzeźbiarza Sebastiana Salę. W lewym ołtarzu bocznym przy tęczy, za zasuwą, jest umieszczony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z XVII wieku, w sukience srebrnej i koronie z 1695 roku. Na barokowe wyposażenie składają się także: trzy inne ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica i konfesjonał. Świątynię otacza stary mur z barokową bramką. Świątynia posiada najstarsze organy w Wielkopolsce, na których naukę gry pobierał Karol Kurpiński. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zbarzewie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zbarzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia zbudowana w latach 1470-1473. W 2. połowie XVII wieku została dostawiona kruchta południowa. Budowla jest późnogotycka, murowana, orientowana, wzniesiona z cegły, na planie zbliżonym do kwadratu, z nieco węższym i niższym zamkniętym trójbocznie prezbiterium od strony wschodniej. Na południowej elewacji nawy znajduje się dostawiona kruchta na planie zbliżonym do kwadratu. Od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia. Korpus nawowy i prezbiterium w narożnikach są oszkarpowane. Elewacja zachodnia jest zwieńczona wysokim, trójkątnym szczytem z ostrołukowymi blendami w układzie schodkowym, oddzielonymi od siebie wysokimi sterczynami. Korpus nawowy i prezbiterium są nakryte dachami dwuspadowymi. Prostopadłościenna kruchta dostawiona od strony południowej do korpusu nawowego, wysokością sięgająca gzymsu wieńczącego nawy jest ozdobiona szczytem ze spływami i nakrywa ją dach dwuspadowy. Zakrystia umieszczona po stronie północnej prezbiterium jest nakryta dachem pulpitowym. Przypisy
Kamienica Grodzka w Koninie

Kamienica Grodzka w Koninie położona jest przy wschodniej pierzei placu Wolności. Zbudowano ją w I poł. XIX w. Pokryta jest pilastrami jońskimi i gankiem pokrytym gzymsem kordonowym. Pośrodku elewacji znajduje się parterowy portyk. W czasach zaboru rosyjskiego służyła jako więzienie (przebywał tu m.in. zakonnik, kapelan powstania styczniowego ksiądz Maksymialian Tarejwo). W czasach II Rzeczypospolitej znajdował się tam Hotel Polski. W 1984 roku na ścianie budowli wyryto tablicę odwołującą się do wydarzeń z powstania styczniowego. Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica "Grodzka". konin-starowka.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-15)].
Wikariówka przy ul. Posadzego 7 w Poznaniu

Wikariówka przy ul. Posadzego 7 (także: kanonia) – dom wikariusza bazyliki archikatedralnej w Poznaniu zlokalizowany przy ul. ks. Ignacego Posadzego (dawniej Wikariackiej – północna strona), w północnej części Ostrowa Tumskiego, w pobliżu dawnej, pruskiej śluzy katedralnej. Jest najstarszym zachowanym budynkiem konstrukcji ryglowej w mieście. Charakterystyka Obecna wikariówka w typie rezydencji ogrodowej pochodzi z 1750, ale już wcześniej istniał tu budynek o zbliżonym przeznaczeniu. Podobne, stojące w ogrodach domy, popularne były w XVIII wieku wśród duchowieństwa, szlachty i zamożnych mieszczan. Stawiano je w pobliżu miasta. Obiekty takie były protoplastami późniejszych willi podmiejskich i architektonicznie zakorzenione były w dworku barokowym, charakterystycznym dla wiejskiej szlachty polskiej. Formę budynkowi nadaje zwłaszcza wysoki dach mansardowy, tzw. polski, kryty gontem (rzadkość w obecnym Poznaniu) i prosty, dwutraktowy układ wnętrza z sienią na głównej osi (układ wnętrz z czarna kuchnią, stolarka okienna, jeden strop oraz oryginalny butelkowy komin zachowały się bez zmian). Szachulec (gliniane wypełnienie ścian) zastąpiono cegłą w czasie XIX-wiecznego remontu. Renowację obiektu przeprowadzono w latach 1956–1959. Wikariówka była otynkowana do czasu remontu w początku XXI wieku. Przypisy
Pałac arcybiskupi w Poznaniu

Pałac arcybiskupi w Poznaniu – pałac usytuowany na wyspie Ostrów Tumski przy ul. Ostrów Tumski 1 w Poznaniu. Siedziba poznańskich biskupów (od 1821 arcybiskupów) oraz Metropolitalnego Sądu Duchownego. Od 22 lutego 1960 pałac jest obiektem wpisanym do rejestru zabytków. Historia Najstarsza wzmianka dotycząca poznańskiej siedziby wzniesionej przez biskupa Wojciecha Jastrzębca pochodzi z 1404. Za czasów biskupa Andrzeja z Bnina dwór został rozbudowany. W latach 1505–1508 dobudowano drugie skrzydło od strony Cybiny z fundacji biskupa Jana Lubrańskiego. W połowie XVI w. kolejnej przebudowy dokonał biskup Andrzej Czarnkowski. Rezydencja zniszczona w czasie potopu szwedzkiego, została odbudowana przez biskupów Wojciecha Tolibowskiego i Stefana Wierzbowskiego. Podczas wojny północnej dwór popadł w ruinę i został odbudowany i przebudowany za czasów biskupa Jana Tarły w 1730 według projektu Pompeo Ferrariego na barokowy pałac. Kolejne poważniejsze przebudowy miały miejsce w latach 1827–1830 oraz w II połowie XIX w. W okresie międzywojennym odbudowano jedno ze skrzydeł pałacu, zniszczone w okresie powodzi z roku 1760. Opis Pałac znajduje się na terenie rezydencji arcybiskupiej. Rezydencję tworzy położony przed pałacem od strony zachodniej reprezentacyjny dziedziniec, połączone z nim dawne zabudowania gospodarcze od wschodu i południa oraz ogród po stronie południowej. Budynek pałacu zajmuje późnoklasycystyczne skrzydło zachodnie, które swój obecny wygląd zawdzięcza przebudowie dokonanej w latach 1852–1854 z inicjatywy arcybiskupa Leona Przyłuskiego, wg projektu którego autorstwo przypisuje się Juliuszowi Salkowskiemu lub Gustavowi Schultzowi, zmodyfikowanego przez Karla Heinricha Schinkla. Wejście do budynku prowadzi przez balkonowy portyk, w którym wykorzystano wtórnie kolumny jońskie z 1829. Pod portykiem umiejscowiono dwie marmurowe rzeźby świętego Piotra i Pawła, wykonane w latach 1864–1865 przez Oskara Sosnowskiego w Rzymie. Do 1945 znajdowały się po bokach głównego ołtarza w katedrze poznańskiej. W skrzydle północnym, wzniesionym na reliktach murów z XV i XVI w. znajduje się klasycystyczna brama, z wielkim dwukolumnowym portykiem z końca XVIII w. Skrzydło to mieści m.in. Metropolitalny Sąd Duchowny. Krótkie skrzydło wschodnie powstało na początku XX w. Figura św. Jana Nepomucena Na skwerze przed pałacem stoi późnobarokowa figura św. Jana Nepomucena ustawiona na rokokowym cokole. W 1957 została przeniesiona tu z Kobylegopola. Do 1957 stała przed pałacem Mycielskich (zniszczonym podczas II wojny światowej) w Kobylimpolu. Figura św. Jana Nepomucena wykonana w 1694 z piaskowca, została ufundowana przez Franciszka Skaławskiego. Odnowiona w 1890 przez hrabiego Józefa Mycielskiego, ówczesnego właściciela Kobylegopola. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Biskupi most i śluza” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Dwór na Umultowie w Poznaniu

Dwór na Umultowie – późnoklasycystyczny dwór, zlokalizowany w Poznaniu, na Umultowie, przy ulicy Umultowskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora Umultowskiego i kościoła św. Jadwigi Królowej Wawelskiej. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków 12 marca 1970 pod numerem 1025/A. Historia majątku Wieś Umultowo nadano Poznaniowi w 1253. Od początku XIV wieku stanowiła własność kościelną, potem dominikańską (od 1385), a po kasacie zakonów przez prusaków – skarbu państwa pruskiego. W początku XIX wieku majątek nabyła niemiecka rodzina Von Treskow (w 1860 w dworze urodziła się córka Zygmunta Ottona von Treskow – Antonie Malwine Amalie Valeska von Treskow), by sprzedać go w 1883 Robertowi Thieme z Poznania. W 1905 dobra należały do Komisji Kolonizacyjnej, a w 1910 zostały rozparcelowane. Resztówka zmieniała kilkakrotnie niemieckich właścicieli, a w 1922 stała się własnością polskiego Skarbu Państwa. Kolejni właściciele majątku to: Emilia Murkowska, Tadeusz Bogdański, Kazimierz Rafał Chłapowski i Bolesław Mikulski, dyrektor Banku Cukrownictwa, który odzyskał dobra po II wojnie światowej, pozostające potem w jego rękach do 1958. Obecnie dwór stanowi własność prywatną i nie jest udostępniony do zwiedzania. W 2006 obiekt został wzorowo odrestaurowany. Architektura dworu Dwór wraz z zabudowaniami folwarcznymi wybudowała rodzina von Treskowów. Jest to obiekt parterowy wzniesiony w początku XIX wieku. Kryje go dach naczółkowy z oknem powiekowym na osi. Ryzalit elewacji frontowej mieści wejście główne i jest zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Przed ryzalitem znajduje się niewielki taras z balustradami, które najprawdopodobniej pochodzą z początku XX wieku. Elewacja jest pięcioosiowa, a wnętrze prawdopodobnie dwutraktowe. Dzięki wysokiemu podpiwniczeniu dwór wydaje się być optycznie większym niż jest w rzeczywistości. Przy dworze znajdują się pozostałości parku krajobrazowego z połowy XIX wieku o powierzchni 2,03 hektara oraz aleja kasztanowa i budynki folwarku. Turystyka Obok dworu przebiega żółty szlak pieszy nr 3585. Zobacz też pałac w Biedrusku, siedziba rodu von Treskow pałac w Radojewie, także zbudowany przez von Treskowów (w pobliżu) dwór na Naramowicach w Poznaniu (w pobliżu) Lapidarium UAM w Poznaniu (w pobliżu) Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Luboszu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Luboszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pniewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1818–1823 z fundacji Bnińskich. Charakteryzuje się skromną klasycystyczną architekturą. Budowla jest salowa, nakrywa ją dachem dwuspadowy. Od strony zachodniej jest umieszczona niska wieża. W 1. połowie 2004 roku został przeprowadzony remont polegający na wymianie pokrycia dachowego, impregnacji więźby dachowej, wymianie opierzeń i instalacji odwadniającej. Równocześnie została wykonana naprawa tynków oraz zostały wymalowane trzy elewacje wieży w partii dachowej. W następnych latach zostały wykonane prace renowacyjne wewnątrz kościoła. Do wyposażenia kościoła należą m.in.: obraz ołtarzowy z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVIII wieku, chrzcielnica, blachy i portrety trumienne wykonane na przełomie XVII i XVIII wieku, krucyfiksy, monstrancje. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Miłostowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Miłostowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Kwilczu (dekanat międzychodzki archidiecezji poznańskiej). Budowla znajduje się w zachodniej części wsi. Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w 1902 roku jako kościół ewangelicki. Obiekt był remontowany w latach 40. i 80. XX wieku. Przypisy
Kościół kalwiński w Orzeszkowie

Kościół kalwiński w Orzeszkowie – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Orzeszkowo, w powiecie międzychodzkim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia murowana wzniesiona około 1861 roku. W 2001 roku na podstawie nakazu konserwatorskiego ze środków ówczesnej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa został wykonany remont zabezpieczający polegający na kapitalnym remoncie więźby dachowej, założeniu nowego pokrycia z dachówki karpiówki, wykonaniu nowej sygnaturki, założeniu opierzeń, rynien i rur spustowych, a także ażurowym zamurowaniu otworów okiennych. Budowla jest zabezpieczona przed dostępem osób postronnych. Kościół jest własnością prywatną i nie jest wykorzystywany. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych w Michorzewie

Kościół Najświętszej Maryi Panny i Wszystkich Świętych w Michorzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bukowski archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1797–1800 i ufundowana przez starościnę średzką, Anastazję ze Skórzewskich Sczaniecką. Kościół i ołtarz zostały konsekrowane przez księdza arcybiskupa Floriana Stablewskiego w 12 niedzielę po Zielonych Świątkach, czyli w dniu 29 sierpnia 1897 roku w setną rocznicę wybudowania tego kościoła, dzięki staraniom ówczesnego michorzewskiego ks. proboszcza Aleksandra Żmidzińskiego. Ołtarz główny murowany, reprezentuje styl wczesnoklasycystyczny i powstał pod koniec XVIII wieku, jest ozdobiony kolumnami i rzeźbami świętych Apostołów Piotra i Pawła. Dwie rzeźby świętych w stylu barokowym pochodzą z drewnianego kościoła. Witraże wykonał Stefan Matejko, bratanek Jana Matejki. Dwa ołtarzyki boczne murowane, noszą skromne cechy stylu klasycystycznego: w lewym jest umieszczony obraz Wszystkich Świętych, natomiast w prawym znajduje się obraz św. Izydora. Prospekt organowy powstał w 1820 roku. We wieży świątyni są umieszczone cztery dzwony. Największy ma 78 cm średnicy. Jest ozdobiony napisem „Przez przyczynę św. Anastazji i Wszystkich Świętych – zmiłuj Panie nad nami”. Odlany został w Poznaniu w 1809 roku dzięki staraniom księdza proboszcza Sebastiana Witkowskiego. Drugi dzwon ma 38 cm średnicy i jest ozdobiony wizerunkiem Pana Jezusa. Trzeci ma 33 cm średnicy i jest ozdobiony napisem „Set nomen Domini benedictum 1764". Natomiast czwarty ma 36 cm średnicy i został odlany w 1524 roku. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Lwówku

Kościół Świętego Krzyża – kościół cmentarny znajdujący się w mieście Lwówek, w powiecie nowotomyskim, w województwie wielkopolskim. Jest to barokowa budowla, murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana, wybudowana na planie krzyża greckiego, nakryta kopułą, ozdobiona polichromią z XVIII wieku, przedstawiającą scenę znalezienia Krzyża Świętego. Do wyposażenia świątyni z około 1780 roku należą: późnobarokowy architektoniczny ołtarz główny ozdobiony rzeźbami Matki Boskiej Bolesnej i świętego Jana Ewangelisty z lewej i prawej strony oraz Boga Ojca w zwieńczeniu, posiadający mały ludowy krucyfiks o cechach ludowych w polu centralnym; 2 ołtarze boczne w stylu rokokowym oraz klasycystyczna ambona w formie łodzi i prospekt organowy reprezentujący ten sam styl. Przypisy
Kościół poewangelicki w Lwówku

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Lwówek, w powiecie nowotomyskim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia wzniesiona według projektu Antoniego Höhne w latach 1778–97. Budowla jest murowana, wybudowano ją z kamieni i cegieł. Reprezentuje cechy stylów: późnobarokowego i klasycystycznego. Po 1945 roku została zamieniona na magazyn, a później była nieużytkowana i niszczała. Kościół został zbudowany dzięki staraniom sędziego poznańskiego Łukasza Bnińskiego. Świątynia jest salowa, zwrócona jest prezbiterium w kierunku południowym. W 1797 roku od strony północnej. do bryły kościoła została dobudowana wieża, zwieńczona cebulastym dachem hełmowym. We wnętrzu znajdują się drewniane empory, wykonane przez cieślę Tomasza z Sierakowa. Od kilku lat jest remontowana. Wieża została odrestaurowana po 1990 roku. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Bolewicach

Kościół Chrystusa Króla w Bolewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w okresie międzywojennym, w latach 1933 - 1936 według projektu Mariana Andrzejewskiego, późniejszego profesora Politechniki Poznańskiej. pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Lwówku. Podczas okupacji hitlerowskiej kościół został zamieniony na magazyn zboża. Podczas II wojny światowej początkowo odprawiano jeszcze Msze święte w świątyni, a następnie życie w kościele zamarło. Po wyzwoleniu Bolewic, w dniu 17 stycznia 1945 roku, od razu zaczęto wydawać zboże zgromadzone w świątyni. Zboże zakończono wydawać w kwietniu 1945 r. i od razu przystąpiono do urządzania kościoła. Została przywrócono ambona, która po niewielkiej konserwacji została zainstalowana na miejscu, gdzie znajduje się do dziś. Powróciły sztandary, wszystkie szaty i naczynia liturgiczne. Ołtarz pozostał na swym miejscu, nie został zniszczony. Dzięki staraniom mieszkańców świątynia otrzymała ławki ze zboru ewangelickiego w Miedzichowie, w zamian za zniszczone w czasie wojny przez hitlerowców. W kwietniu 1945 roku ks. Stefan Janiak tymczasowy proboszcz parafii w Lwówku, przywrócił odprawianie Mszy świętej w co drugą niedzielę. Dekretem księdza arcybiskupa Walentego Dymka Metropolity Poznańskiego z dniem 1 listopada 1946 roku przy kościele filialnym w Bolewicach została erygowana parafia pod wezwaniem Chrystusa Króla, a jej pierwszym proboszczem został ustanowiony ks. Antoni Kaczmarek. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Miedzichowie

Kościół świętego Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1906 roku jako kościół protestancki, ewangelicko-augsburski. Do Niemców należała do 1945 roku, także w tym samym roku została poświęcona jako katolicka. W nawie bocznej znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej namalowany przez jednego z więźniów obozu w Dachau, przywieziony przez pierwszego proboszcza parafii, księdza Stanisława Tischera, który przebywał w tym obozie. W nawie bocznej znajduje się również ołtarz pochodzący z dawnego kościoła katolickiego, rozebranego w czasie wojny przez Niemców. Wnętrze świątyni nakryte jest sklepieniem kolebkowym. Przypisy