NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koliba Studencka Politechniki Warszawskiej

Koliba Studencka Politechniki Warszawskiej (777 m n.p.m.) – chatka studencka pod przełęczą Przysłup Caryński (785 m n.p.m.) w Bieszczadach pomiędzy szczytem Połoniny Caryńskiej i Magury Stuposiańskiej. Położenie Koliba leży w bezpośrednim sąsiedztwie węzła szlaków pieszych (żółty do wsi Bereżki, zielony w stronę Połoniny Caryńskiej i Magury Stuposiańskiej), historyczno-przyrodniczego (Przysłup Caryński – Dwernik Kamień), konnego i rowerowego (od strony Dwernika). Sprzed Koliby roztacza się widok na grupę Tarnicy oraz Bukowe Berdo. Adres Koliba Studencka Politechniki WarszawskiejCaryńskie 1 38-713 Lutowiskatel. 0-13 461 18 48 Pierwsza siedziba Zostało wybudowane w latach 1972-1974 przez studentów Politechniki Warszawskiej i do dziś jest własnością tej uczelni. Do września 2010 było zamknięte z powodu rozbudowy. Przed remontem znajdowało się tam 18 miejsc noclegowych na łóżkach, podłoga z możliwością spania na materacach oraz pole namiotowe. Obecna siedziba 24 września 2010 odbyło się oficjalne otwarcie nowo wybudowanej Koliby Studenckiej Politechniki Warszawskiej. Otwarcia dokonał rektor Politechniki Warszawskiej prof. dr hab. inż. Włodzimierz Kurnik wraz z rektorem Politechniki Świętokrzyskiej prof. dr hab. inż. Stanisławem Adamczakiem, wójtem Gminy Lutowiska. Jest to obecnie najnowsza siedziba schroniska w Bieszczadach. Budynek nawiązuje swoją bryłą do przedwojennych, karpackich schronisk oraz regionalnej architektury. Koliba została udostępniona dla turystów od 1 października 2010. Szlaki turystyczne – Wetlina Kościół – Dział – Mała Rawka – bacówka PTTK „Pod Małą Rawką” – Przełęcz Wyżniańska – Połonina Caryńska – Przysłup Caryński – SchKoliba - Magura Stuposiańska – Bereżki (przystanek PKS) – Przysłup Caryński (785 m n.p.m.) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Sejny (jezioro)

Sejny – jezioro położone na terenie gminy Sejny, powiat sejneński, województwo podlaskie. W jego sąsiedztwie (na południowy wschód od jeziora) znajduje się miasto Sejny i wieś Kolonia Sejny. Jest to jezioro przepływowe w ciągu granicznej rzeki Marychy. Powierzchnia 64,3 ha, głębokość maksymalna 3,8 m, głębokość średnia 1,8 m. Powierzchnia zlewni całkowitej wynosi około 218 km², z czego około 6,1 km² znajduje się na terenie Republiki Litewskiej. Jezioro składa się z trzech wyraźnie oddzielonych plos. Prawie 30% lustra wody stanowią rośliny wynurzone (helofity), a około połowę – roślinność o liściach pływających i zanurzonych. Cały obszar zlewni to tereny użytkowane rolniczo, z niewielkimi obszarami łąk, pastwisk, nieużytków, zadrzewień śródpolnych i zarośli przybrzeżnych. Jest to zbiornik o typie rybackim linowo-szczupakowym. Od północnego zachodu przez jezioro Sejny przepływa rzeka Czarna (Marycha), która jest jego największym dopływem. Do mniejszych dopływów należą: dopływ spod Radziuszek, Gryszkańc oraz dopływ bez nazwy, który płynie wzdłuż drogi Suwałki–Sejny. Bibliografia Państwowa Inspekcja Ochrony Środowiska Stan Czystości Wód Powierzchniowych Obszaru Zielonych Płuc Polski w 1998 roku.
Selmęt Mały

Selmęt Mały – jezioro na Pojezierzu Ełckim, w województwie warmińsko-mazurskim. Położone jest w południowej części Ełku. Inna nazwa to Jezioro Ciche. Dane ogólne powierzchnia jeziora: 19,84 ha długość: 900 m szerokość do 300 m głębokość do 22 m długość linii brzegowej: 1,9 km Południowo-wschodni brzeg jeziora jest równocześnie granicą miasta Ełk, natomiast przy południowo-zachodnim brzegu znajduje się Osiedle Wczasowe. Od północy i południowego wschodu jezioro jest otoczone lasem. Brzeg jest niski. Na północy znajduje się ośrodek kolonijny i była plaża wojskowa. Ponadto w pobliżu jeziora znajdują się osiedla Szyba i Pod Lasem. Z jeziora wypływa niewielki ciek do jeziora Selmęt Wielki. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Selmęt Mały. W różnych publikacjach jezioro to występuje pod nazwą Selment Mały lub Jezioro Ciche. Przypisy
Sheraton Sopot Hotel

Sheraton Sopot Hotel – pięciogwiazdkowy hotel w Sopocie należący do sieci Sheraton. Obiekt oddano do użytku 1 lipca 2008. Charakterystyka Hotel dysponuje 189 pokojami, w tym 7 apartamentami (największy - Premier Suite ma 93m²), dwiema restauracjami, trzema barami, największym w Trójmieście spa i największym w tej części Polski centrum konferencyjnym o powierzchni 4.000 m². Obiekt usytuowany jest pomiędzy sopockim molo i Grand Hotelem. Architektonicznie stanowi integralną część z Domem Zdrojowym. Obiekt bryłą nawiązuje do istniejącego w tym miejscu do 1945 obiektu hotelowego, który najpierw nosił nazwę Logierhaus (Dom Gościnny), następnie w okresie międzywojennym - Kurhaus Hotel (Hotel Domu Zdrojowego), którego właścicielem w 1923 był Emil Buchwaldt. Został spalony w marcu 1945. Przez kilkadziesiąt lat w tym miejscu zlokalizowany był parking. Najbardziej znanymi gośćmi hotelu byli Roman Polański, reżyser, w 2008 Jay-Z, amerykański wokalista hip-hopowy, w 2008 Sinéad O’Connor, irlandzka wokalistka, w 2008 Craig David, brytyjski wokalista, w 2009 Rihanna, piosenkarka, w lipcu 2013 Depeche Mode, brytyjski zespół, w 2018 Scorpions, niemiecki zespół, w 2023 Zobacz też Hotele Sheraton w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Informacja nt realizacji obiektu
Siadło (jezioro)

Siadło (Kuźnia) – przepływowe jezioro wytopiskowe Pojezierza Bytowskiego, na wschód od Miastka, na obrzeżach wsi Świeszynko (gmina Miastko, powiat bytowski, województwo pomorskie). Przez akwen jeziora przepływa Brda. Ogólna powierzchnia akwenu jeziora wynosi 14,2 ha. Linki zewnętrzne Wikimapia
Podkówka

Podkówka (lub Siginek, Zydynek, Styginek, Kopytko) – jezioro o powierzchni 6 ha i głębokości maksymalnej 6 metrów, położone w Olsztynie na terenie osiedla Redykajny. Zobacz też jeziora w Olsztynie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Jeziora Siginek Jezioro Siginek w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl
Hermanas de la Divina Providencia de Leópolis

La Congregación de la Divina Providencia (oficialmente en latín: Congregatio Sororum a Divina Providentia; cooficialmente en polaco: Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej) es una congregación religiosa católica femenina, de vida apostólica y de derecho pontificio, fundada en 1854, en Leópolis (Ucrania), por la religiosa Antonina Mirska y Łukasz Baraniecki. Las religiosas de este instituto se les conoce como hermanas de la Divina Providencia y posponen a sus nombres la siglas C.S.D.P.​ Historia La congregación fue fundada en 1854, en la ciudad de Leópolis (Ucrania) por iniciativa del arzobispo Łukasz Baraniecki para la asistencia de las niñas en peligro de perderse en la prostitución y de las jóvenes extraviadas. A la cabeza del grupo de religiosas que iniciaron el instituto se encontraba Antonina Mirska, considerada cofundadora. Las primeras aspirantes se preparan en Laval (Francia), con las Hermanas de la Misericordia.​ El instituto fue aprobado el 8 de marzo de 1861, por el arzobispo de Leópolis, como congregación religiosa de derecho diocesano. El papa Pío IX, mediante decretum laudis del 17 de julio de 1867, elevó el instituto a congregación religiosa de derecho pontificio.​ Organización La Congregación de la Divina Providencia es un instituto religioso de derecho pontificio, internacional y centralizado, cuyo gobierno es ejercido por una superiora general. La sede central se encuentra en Varsovia (Polonia).​ Las hermanas de la Divina Providencia se dedican a la educación e instrucción cristiana de la infancia y de la juventud. En 2015, el instituto contaba con 296 religiosas y 41 comunidades,​ presentes en Camerún, Italia, Japón, Polonia, Suiza y Ucrania.​ Referencias Bibliografía AP (2015). Annuario Pontificio. Città del Vaticano: Libreria Editrice Vaticana. ISBN 978-88-209-8522-6. Pettinati, G. (1976). Guerrino, Pelliccia; Rocca, Giancarlo, eds. Dizionario degli Istituti di Perfezzione (en italiano) III. Roma: Edizione Paoline. Enlaces externos Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej, página web oficial de la congregación. (en polaco)
Suore della Divina Provvidenza (Leopoli)

Le Suore della Divina Provvidenza (in polacco Siostry Opatrzności Bożej; sigla C.S.D.P.) sono un istituto religioso femminile di diritto pontificio. Storia La congregazione sorse nel 1854 per iniziativa dell'arcivescovo di Leopoli Łukasz Baraniecki: per assicurare la sopravvivenza di un ospizio per traviate, pericolanti e orfane attivo a Leopoli, il presule pensò di affidarne la direzione a una comunità di religiose e inviò Marcjanna Mirska, direttrice dell'opera, e due sue compagne a Laval per fare il noviziato presso le Suore di Nostra Signora della Misericordia Tornate in patria, le religiose diedero inizio alla nuova famiglia religiosa e Marcjanna Mirska, in religione Maria Antonia, fu nominata superiora; le costituzioni dell'istituto, improntate a una spiritualità ignaziana, furono approvate dall'arcivescovo Baraniecki il 1º aprile 1857. La congregazione ricevette il pontificio decreto di lode il 17 luglio 1867 e le sue costituzioni furono approvate definitivamente dalla Santa Sede il 25 aprile 1949. Attività e diffusione Le suore si dedicano all'istruzione e all'educazione della gioventù, alla redenzione delle traviate e ad attività pastorali. Oltre che in Polonia, sono presenti in Camerun, Italia, Svizzera e Ucraina; la sede generalizia è a Grodzisk Mazowiecki. Alla fine del 2015 l'istituto contava 290 religiose in 39 case. Note Bibliografia Annuario Pontificio per l'anno 2017, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano 2017. ISBN 978-88-209-9975-9. Guerrino Pelliccia e Giancarlo Rocca (curr.), Dizionario degli Istituti di Perfezione (DIP), 10 voll., Edizioni paoline, Milano 1974-2003. Collegamenti esterni (PL) Il sito web ufficiale della congregazione, su providentia.pl.
Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej

Opatrznościanki – pełna nazwa Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej (łac.Congregatio Sororum a Divina Providentia) – żeńskie zgromadzenie zakonne. Zgromadzenie zakonne założone w 1857 roku we Lwowie przez Antoninę Mirską z inicjatywy arcybiskupa lwowskiego Łukasza Baranieckiego. 17 lipca 1867 r. zgromadzenie uzyskało urzędowy dekret Świętej Kongregacji dla Biskupów i Zakonników, mocą którego papież Pius IX uznał i zatwierdził Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej jako zgromadzenie zakonne, oparte na trzech ślubach zwyczajnych, pod kierownictwem przełożonej generalnej. Ostateczne zatwierdzenie Konstytucji nastąpiło 25 kwietnia 1949 r. Zgromadzenie przyjęło duchowość św. Ignacego Loyoli, a jego zawołanie: „Wszystko na większą chwałę Bożą”, rozbrzmiewa do dziś. Formy apostolstwa: wychowanie i kształcenie dzieci i młodzieży żeńskiej osieroconej oraz zaniedbanej wychowawczo i moralnie; prowadzenie szkół, przedszkoli, domów dziecka, internatów i zakładów naukowo wychowawczych; katechizacja i wpajanie chrześcijańskich zasad moralnych dzieciom i młodzieży; pomoc rodzinom wielodzietnym, niepełnym, rozbitym i potrzebującym wsparcia; różne formy pracy parafialnej; troska o powołania misyjne i posługa na misjach; Dom generalny w Grodzisku Mazowieckim. Placówki w Polsce: Bielsk Podlaski, Częstochowa, Golina, Irena, Janów Lubelski, Jastrowie, Kraśnik, Kutno, Lublin, Łąka, Międzyrzec Podlaski, Nowogard, Nowosielce, Pępowo, Przemyśl, Raszyn, Szczawnica, Turek, Turza Śląska, Trzebiatów, Twardogóra, Wielka Wieś, Wodzisław Śląski, Zbrosławice, Zielona Góra, Żelechów. Placówki misyjne: dwie w Japonii, dwie w Kamerunie, dwie w Szwajcarii, dwie we Włoszech, dwie na Ukrainie. Zobacz też Antonina Mirska Alojzy Scrosoppi Linki zewnętrzne Providentia – Oficjalna Strona Zgromadzenia Sióstr Opatrzności Bożej
Siostry Służebnice Bożego Miłosierdzia

Wspólnota Sióstr Służebnic Bożego Miłosierdzia – żeńska katolicka wspólnota klauzurowa erygowana jako stowarzyszenie na prawie diecezjalnym w diececji łowickiej. Utworzenie wspólnoty było odpowiedzią na żądanie Pana Jezusa skierowane do św. siostry Faustyny Kowalskiej, odnośnie do utworzenia klauzurowego zgromadzenia zakonnego, którego celem będzie wypraszanie Bożego Miłosierdzia dla całego świata, zwłaszcza kapłanów i osób zakonnych. Odnośnie do celu, zadań, sposobu życia i stroju siostry kierują się tym, co zawarte jest w "Dzienniczku" św. Siostry Faustyny. Historia Wspólnota Sióstr Służebnic Bożego Miłosierdzia powstała przez oddzielenie się od Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego ("Faustynek"), aby pełniej realizować powołanie klauzurowe, po wcześniejszej akceptacji kierowników duchownych i odpowiednich władz kościelnych, a stało się to pod prawną opieką ks. prof. Franciszka Bogdana SAC. Strój zakonny Strój zakonny składa się z białego habitu, czerwonego welonu i czerwonego płaszcza. Zgromadzenie w Polsce Aktualnie w Polsce jest wspólnota sióstr, której klasztor znajduje się w Rybnie k. Sochaczewa. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Zgromadzenia
Sitno (jezioro w województwie pomorskim)

Sitno (kaszb. Jezoro Sëtno) – wytopiskowe jezioro lobeliowe we wsi Sitno w północnej Polsce, w województwie pomorskim. Powierzchnia 66,6 ha, maksymalna głębokość 7,6 m Dno piaszczysto-żwirowe. Sitno kwalifikuje się do II klasy czystości wody (rok badania 1993). Zobacz też Jezioro Karlikowskie (województwo pomorskie) Głębokie Jezioro geografia Polski Jar rzeki Raduni Radunia Kartuzy Żukowo
Siwe Stawki

Siwe Stawki je soubor dvou ledovcových jezer nacházejících se v Západních Tatrách v horní části Pyszniańske doliny. Nad nimi se nachází většinu roku schované pod sněhem Siwe Oczko. Plesa Přístup Plesa nejsou veřejnosti přístupná. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Pyszniańska dolina Sivé plesá Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Siwe Stawki na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Siwe Stawki (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Siwe Oczko
Siwe Stawki

Die Siwe-Seen (pl. Siwe Stawki) in Polen sind Gletscherseen im Tal Pyszniańska (pl. Dolina Pyszniańska) in der Westtatra. Sie befinden sich in der Gemeinde Kościelisko. In der Nähe der Seen befindet sich die Ornak-Hütte. Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Siwe Stawki

Siwe Stawki – dwa niewielkie jeziora w Dolinie Pyszniańskiej, będącej górnym odgałęzieniem Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Znajdują się na wschodnich stokach Ornaku, poniżej Siwej Przełęczy, na dnie Siwej Kotlinki, będącej pozostałością dawnego kotła lodowcowego. Nie posiadają ani dopływu, ani odpływu, ponadto znajdują się na dobrze nasłonecznionym, odkrytym stoku, wskutek czego woda w nich jest cieplejsza niż w innych jeziorach tatrzańskich. Poziom wody w nich jest bardzo zmienny w zależności od opadów atmosferycznych. Wyżni Siwy Stawek (południowo-zachodni) położony jest na wysokości 1718 m n.p.m., ma powierzchnię 0,037 ha, rozmiary ok. 29 × 20 m i głębokość 1,0 m Niżni Siwy Stawek (północno-wschodni) położony jest na wysokości 1716 m n.p.m., ma powierzchnię 0,046 ha, rozmiary ok. 32 × 21 m i głębokość 1,8 m. Od górnego stawku do dolnego spływa niewielki strumyk o długości ok. 30 m. Stawki były po raz pierwszy mierzone przez Jerzego Młodziejowskiego w 1932. Powtórnie pomierzył je Wojskowy Instytut Geodezyjny w 1934 r. Cały obszar Doliny Pyszniańskiej jest obszarem ochrony ścisłej i obok Siwych Stawków nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Są one jednak doskonale widoczne ze szlaków turystycznych przebiegających powyżej w niedużej odległości przez Siwą Przełęcz, Siwe Turnie i Liliowe Turnie. Teren wokół stawów, dawniej należący do Hali Ornak i wypasany, zachował jeszcze charakter hali górskiej, pojawiające się kępy kosodrzewiny wskazują jednak, że w bliskiej przyszłości zarośnie nią i utworzy się tutaj typowy dla Tatr piętrowy układ roślin i niewielkie Siwe Stawki staną się niewidoczne wśród kosówki. Przypisy
Skalní hřiby (Stolové hory)

Skalní hřiby (polsky Skalne Grzyby) je skupina pískovcových skal specifických tvarů v polských Stolových horách. Skály se nacházejí na území gminy Szczytna v kladském okrese Dolnoslezského vojvodství. Skalní hřiby patří k nejznámějším geologickým a geomorfologickým lokalitám v Národním parku Stolové hory. Geografie, geologie, geomorfologie Z geomorfologického hlediska náležejí Stolové hory, včetně lokality s těmito zvláštními skalami, do oblasti Středních Sudet, tj. dle českého názvosloví do Orlické oblasti. Skály ve tvaru skalních hřibů se nacházejí v severní části Stolových hor v nadmořské výšce kolem 680 až 700 metrů na území dlouhém zhruba dva kilometry mezi kótami Rogacz (707 m n. m.) a Borowik (722 m n. m.). Kromě skalních hřibů se zde vyskytují i skalní věže a brány. Lidé pojmenovali tyto skály různými jmény, kromě "Hřibu" (Borowik), což je i název nejvyššího vrcholu na západním okraji zmíněného území, lze zde nalézt např. "Skalní bránu" (Skalne Wrota), "Srostlé houby" (Zrośnięte Grzyby), "Tučňáky" (Pingwinki), "Roháče" či "Paroháče" (Rogacz), "Psí hlavu" (Głowa Psa), "Patrové hřiby" (Piętrowe Grzyby), "Adama a Evu" (Adam i Ewa) nebo masívní útvar "Kladivo" (Młot). Skalní hřiby, sestávající z vrstev pískovců, místy zpevněných slínovci a břidlicemi, byly vytvořeny erozí a zvětráváním pískovcových lavic, které byly součástí sedimentů ze dna druhohorního moře, vyzdvižených v třetihorách alpinským vrásněním. Celá skalní oblast se rozprostírá mezi vesnicemi Batorow (na jihu), Karłów (na západě) a městem Radków na severu. Od Batorowa jsou Skalní hřiby vzdáleny po turistických cestách necelé tři kilometry. Správní středisko gminy, město Szczytna, leží od Skalních hřibů necelých pět kilometrů vzdušnou čarou směrem na jihovýchod. Přístup Přímo kolem skal vede žlutě značená turistická stezka, která vychází z lázní Duszniki-Zdrój a cestou do Karłówa spojuje řadu zajímavých míst ve Stolových horách. V okolí skal jsou další turisticky značené stezky. Jižně od Skalních hřibů prochází hřebenem hlavní turistická trasa Stolových hor, červeně značený Główny Szlak Sudecki. Z východu se lze ke skalám přiblížit po modře značené turistické cestě, která vede z Polanice-Zdrój do Vambeřic, a z níž ke Skalním hřibům odbočuje výše zmíněná žlutá značka. Asi o půl kilometru severněji od rozcestí se žlutou z modré značky odbočuje značka zelená, která směřuje na severozápad přes vyhlídku Pielgrzym k Radkovským skalám. Různé skalní tvary Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Skalne Grzyby na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Skalní hřiby na Wikimedia Commons Do Wambierzyc (Vambeřic) a mezi Skalní hřiby Stolových hor (průvodce turistickými trasami národního parku) Popis cesty z Vambeřic přes Skalní hřiby vč. mapy (polsky)
Skalne Grzyby

Skalne Grzyby (niem. Goldbacher Felsen) – skupisko skał w Górach Stołowych, w Sudetach Środkowych, w południowo-zachodniej Polsce. Położenie i opis Skalne Grzyby znajdują się w południowo-wschodnim fragmencie stoliwa Gór Stołowych. Ciągną się wzdłuż dolnego piętra Gór Stołowych między Batorowem a Radkowskimi Skałami po południowo-zachodniej stronie wierzchowiny. Jest to grupa oryginalnie ukształtowanych w różnym zagęszczeniu form skalnych, rozrzuconych na wysokości ok. 680–700 m n.p.m. i ciągnących się na długości około 2 km, często ustawionych piętrowo na sobie. Skałki mają kształty grzybów, maczug, baszt i bram. Szereg form skalnych posiada własne nazwy, są to np. "Borowik", "Skalne Wrota", "Zrośnięte Grzyby", "Pingwinki", "Piętrowe Grzyby". Budowa Grupa skalna "Skalne Grzyby" – powstała w wyniku erodowania ławic piaskowca na krawędzi wierzchowiny. Są to formy skalne zbudowane z piaskowców i nieprzepuszczających wody margli i łupków. Przed orogenezą stanowiły dno morza. Szlaki turystyczne Polanica-Zdrój – Radków, Karłów – Wambierzyce, droga Szklary-Samborowice – Jagielno – Przeworno – Gromnik – Biały Kościół – Żelowice – Ostra Góra – Niemcza – Gilów – Piława Dolna – Góra Parkowa – Bielawa – Kalenica – Nowa Ruda – Przełęcz pod Krępcem – Sarny – Tłumaczów – Gajów – Radków – Skalne Wrota – Pasterka – Przełęcz między Szczelińcami – Karłów – Lisia Przełęcz – Białe Skały – Skalne Grzyby – Batorówek – Batorów – Skała Józefa – Duszniki-Zdrój – Schronisko PTTK „Pod Muflonem” – Szczytna – Zamek Leśna – Polanica-Zdrój – Łomnicka Równia – Huta – Bystrzyca Kłodzka – Igliczna – Międzygórze – Przełęcz Puchacza. Turystyka Do Skalnych Grzybów najłatwiej dojść z Batorowa szlakiem żółtym (ok. 30 minut) lub z Wambierzyc szlakiem niebieskim (ok. 70 minut), a także z parkingu przy Szosie Stu Zakrętów szlakiem czerwonym (ok. 70 min). Szlak niebieski wiodący przez Skalne Grzyby z reguły jest rzadziej uczęszczany. W wielu miejscach pomiędzy drzewami pojawiają się widoki w kierunku Wzgórz Ścinawskich. W latach 50. XX wieku silna wichura, powalając część lasu, odsłoniła Skalne Grzyby. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 13: Góry Stołowe. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1992, ISBN 83-7005-301-7 J. Potocki, Przewodnik turystyczny: "Góry Stołowe". Wyd. „Plan”, Jelenia Góra 2005 ISBN 83-60044-16-3 praca zbiorowa, Mapa turystyczna "Góry Stołow"; skala 1:30 000; Wyd. „Plan”; Jelenia Góra 2007; ISBN 978-83-60975-60-2 Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Skansen „Zagroda Sitarska”

Skansen „Zagroda Sitarska” – muzeum, skansen znajdujący się w Biłgoraju obrazujący dawne tradycje sitarskie w mieście i wygląd typowej biłgorajskiej zabudowy z XVI–XIX w. Zlokalizowany jest w samym w centrum miasta, przy ul. Nadstawnej 32, w granicach os. Nadstawna. W skład skansenu wchodzą: dom mieszkalny sitarza Andrzeja Grabińskiego, drewutnia, spichlerz, wozownia, budynek inwentarski i ule kłodowe. Całość otoczona jest płotem dranicowym i sztachetowym. Dookoła skansenu znajduje się osiedle wielopiętrowych bloków mieszkalnych. Budynki pochodzą z początku XIX w. Do XX w. takie obiekty były charakterystyczne dla zabudowy miasta. W latach 70. XX w. dzięki staraniom Józefa Dechnika Biłgoraj przeżywał okres niezwykle szybkiego rozwoju. Okolice ul. Nadstawnej, jednej z najstarszych ulic miasta, gdzie znajdowało się wiele takich domów, zostały przekształcone w duże osiedle bloków mieszkalnych. Zagroda sitarska jest jedynym uratowanym od zniszczenia dawnym domem przy ul. Nadstawnej. Dom mieszkalny z 1810 jest drewniany i o konstrukcji węgłowej. Nakryty jest czterospadowym dachem z gontu, od strony ulicy posiada główne wejście i niewielki, wsparty czterema kolumnami ganek. Wewnątrz podzielony na dwie połowy, w każdej z nich znajduje się kuchnia (od strony podwórza) i pokój (od strony ulicy). Jeden pokój to pracownia sitarska – tkane tutaj były płótna. Pod domem znajdują się piwnice. Cały budynek jest osadzony na wysokiej podmurówce. Okna są typowe dla domów „typu biłgorajskiego” – są duże (na potrzeby warsztatu sitarskiego) i podzielone na dwanaście części. Charakterystyce dla domów Biłgoraja było to, iż znajdowały się w nich drogie meble i sprzęty, na które majętni, wędrujący po świecie sitarze mogli sobie pozwolić. W domu eksponowane są siatki z włosia, włosianki i siatki druciane do sit. Za domem mieszkalnym znajduje się podwórze. Tam do domu przylega drewutnia – prosty budynek z drewna służący magazynowaniu opału. W Biłgoraju drewutnia zazwyczaj była także częścią warsztatu sitarskiego – tutaj były wyrabiane łuby do oprawiana sit. W sąsiedztwie drewutni znajduje się spichlerz. Znajdują się w nim dwa pomieszczenia i strych. Przy frontowej ścianie spichlerza znajdują się podcienie. Eksponowane są tu naczynia na ziarno oraz sprzęt do mielenia zboża. Budynek inwentarski to dawna stajnia. Obecnie jest tu prezentowany wyrób łubów do oprawiania sit, wyrób gontów i wrzecion, bednarstwo, kołodziejstwo, garncarstwo i olejarstwo. Wystawy uzupełniają obiekty ustawione na podwórzu – zrekonstruowany dawny kierat, kłodowe ule i kilka charakterystycznych dla dawnej zabudowy Biłgoraja bram i furtek. Zobacz też Sitarstwo Biłgoraj Skansen Linki zewnętrzne Informacje o skansenie