NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Polfa Warszawa

Polfa Warszawa, właśc. Warszawskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” S.A. – zlikwidowane w 2024 polskie przedsiębiorstwo farmaceutyczne z siedzibą przy ul. Karolkowej 22/24 w Warszawie, wytwarzające m.in. leki OTC, preparaty dostępne na receptę oraz produkty przeznaczone dla szpitali. Działalność Przedsiębiorstwo powstało na bazie znacjonalizowanego po II wojnie światowej Towarzystwa Przemysłu Chemiczno-Farmaceutycznego „d. Magister Klawe”. W portfolio spółki znajduje się ponad 140 różnego rodzaju preparatów, które są dystrybuowane na terenie kraju oraz eksportowane do kilkudziesięciu państw świata. Najpopularniejsze produkty to stosowany w profilaktyce chorób serca Acard, przeciwalergiczny Allertec WZF, przeciwbiegunkowy Laremid oraz krople na katar Xylometazolin. W skład grupy kapitałowej Polfy Warszawa SA wchodzą dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: Sanfarm oraz Ipochem Od roku 2003 przedsiębiorstwo funkcjonowało jako jednoosobowa spółka Skarbu Państwa będąc częścią Polskiego Holdingu Farmaceutycznego. W kwietniu 2012 wyborem oferty Polpharmy SA zakończył się proces prywatyzacji Polfy. Wartość 100% akcji spółki wyniosła 957 mln PLN, z czego Polpharma stała się właścicielem pakietu 85,14% akcji. Warunkiem zamknięcia transakcji było uzyskanie przez Polpharmę zgody Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i zgoda taka została wydana przez UOKiK w dniu 26 marca 2012 roku. Jest to zgoda warunkowa zakładająca wyzbycie się przez Polpharmę wszelkich praw do następujących leków produkowanych przez nią lub Polfę Warszawa: Polocard lub Acard (leki przeciwzakrzepowe), Cipronex lub Proxacin (fluorochinolony) oraz Sulfacetamidum natrium lub Sulfacetamidum WZF 10% HEC (stosowane w infekcjach oczu). 1 marca 2024 roku nastąpiło połączenie Warszawskich Zakładów Farmaceutycznych Polfa S.A. i Zakładów Farmaceutycznych „Polpharma” S.A. Z dniem połączenia Zakłady Farmaceutyczne „Polpharma” S.A. wstąpiły we wszystkie prawa i obowiązki warszawskiej spółki. W tym samym roku rozpoczęła się rozbiórka jej budynków. W jego miejscu zaplanowano osiedle mieszkaniowe spółki Noho One. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Polickie Łąki

Polickie Łąki – wyspa na Odrze w Policach w Dolinie Dolnej Odry; otoczona odnogami Domiążą, Cieśnicą, Łarpią i Polickim Nurtem. Istniejące przeprawy mostowe na wyspę: na ul. Goleniowskiej łącząca wyspę z Rynkiem Starego Miasta, na osiedlu Mścięcino. Dawniej na terenie wyspy znajdowały się nadodrzańskie osady Czapliniec (niem. Enge Oderkrug) i Bardo (niem. Schanze). Przy brzegu wyspy podczas II wojny światowej ulokowano statek SS Bremerhaven – statek handlowy zamieniony na obóz dla niewolników pracujących w hitlerowskiej fabryce benzyny syntetycznej w Policach. Na wyspie zlokalizowana jest część portu morskiego Police. Na wyspach i terenach nadrzecznych występują łozowiska i trawiaste zbiorowiska roślinne. Przy brzegach wyspy występują grzybienie białe i trzcinowiska, będące siedliskiem wielu gatunków ptaków i ryb. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Pölitzer Wiesen. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Polickie Łąki. Zobacz też lista wysp Polski Przypisy
Polkolor

Zakłady Kineskopowe „Unitra-Polkolor” – polskie przedsiębiorstwo, które zajmowało się produkcją kineskopów dla telewizji kolorowej oraz ich podzespołów. Zakłady mieściły się w Piasecznie i funkcjonowały w latach 1976–1991. Historia W latach 70. i 80. XX w. zakłady należały do Zjednoczenie Przemysłu Elektronicznego UNITRA i były jednym ze sztandarowych przedsięwzięć tzw. epoki Gierka. W 1979 rozpoczęto produkcję 21-calowych kineskopów kolorowych na licencji RCA. Zakłady posiadały własną hutę szkła kineskopowego opartą na licencji firmy Corning. Dla ułatwienia przejazdu pomiędzy siedzibą firmy a Warszawą uruchomiono linię trolejbusową. W roku 1991 w wyniku porozumienia zawartego pomiędzy Ministerstwem Przekształceń Własnościowych a francuskim koncernem Thomson Consumer Electronics (później Thomson Multimedia, obecnie Thomson S.A.) utworzona została spółka joint venture Thomson Polkolor, której udziałowcem większościowym był partner francuski. W kolejnych latach spółka zmieniała nazwę na Thomson Multimedia Polska, Thomson Displays Polska, a obecnie nazywa się TDP Sp. z o.o. W 2005 roku Thomson podjął decyzję o sprzedaży całej swojej gałęzi kineskopowej (oprócz zakładów w Piasecznie były to fabryki we Włoszech, w Meksyku i w Chinach) indyjskiemu koncernowi Videocon Industries Limited. W 2008 roku w fabryce zainstalowano linię montażu odbiorników telewizyjnych, które produkowane są pod markami NORDMENDE, KENSTAR i innymi. W 2009 zaprzestano produkcji, maszyny urządzenia produkcyjne wywieziono do Chin, a powierzchnie fabryczne i biurowe wynajęte. Przypisy
Polomarket

Die POLOmarket Sp. z o.o. ist ein polnisches Einzelhandelsunternehmen, das Supermärkte unter den Namen Polomarket (Eigenschreibweise POLOmarket) betreibt. Das Unternehmen, das seinen Sitz in Pakość hat, betreibt heute (Stand: August 2023) landesweit mehr als 280 Filialen und drei Logistikzentren. Geschichte Gegründet 1997 mit 27 Filialen, entwickelte sich das Unternehmen über die Jahre zu einem nationalen Versorger mit Lebens- und Nahrungsmitteln. Grundlage für den Beginn des Unternehmens war der Zusammenschluss von fünf Ladenbesitzern aus Konin, Inowrocław, Płock, Świecie und Toruń. Im Jahr 2006 übernahm man die rund 500 Mitarbeiter sowie die zwölf Filialen der Supermarktkette ABC, die sich alle in Krakau befanden. 2013 wurde das heutige Logo eingeführt. Es führte die im vorigen Logo eingeführten Grundzüge fort. Zeitgleich wurde das Erscheinungsbild der Filialen grundlegend überarbeitet. Zum Jahresende 2014 verließ market-Detal Sp. z o.o., ein seit 1997 bestandener Partner des Unternehmens, den Verbund. Infolgedessen wurden bis zum 14. Januar 2015 167 bisherige Polomarket-Supermärkte auf die damals neu eingeführte Marke Mila umgeflaggt. Seit 2016 führt man mit der Polokarta ein eigenes Kundenbindungsprogramm. Die Karte ist seit 2019 auch als mobile Lösung im Einsatz. Im August desselben Jahres entstand die eigene App Polomarket – mój ulubiony. Zu Beginn der Corona-Pandemie spendete Polomarket rund 10.000 Visiere sowie Lebensmittel und hygienische Artikel an medizinisches Personal. Anfang 2022 wurde die Verteilung von Prospekten in Papierform eingestellt, seitdem sind die Angebote lediglich in digitaler Form abrufbar. Im Zuge des Angriffskriegs Russlands auf die Ukraine entschied sich Polomarket Ende Februar 2022 Produkte als Belarus und Russland aus dem Sortiment zu nehmen. Logo Das Logo von Polomarket verfügt, abweichend von der generellen Bezeichnung über den Schriftzug polo MARKET, im ersten Logo noch abweichend als market. Das seit ca. 2006 im Einsatz befindliche Logo zeigt den auf einem roten Hintergrund, in weiß gehaltenen Schriftzug der Marke, der um eine angedeutete Sonne hinter den Buchstaben L und O ergänzt wird. Bereits im ersten Logo war die Sonne bereits vertreten, hier jedoch noch freistehend, als Bindeglied der beiden Teile des Namens. Weblinks Website des Unternehmens Einzelnachweise
Polomarket

Polomarket Sp. z o.o. (stylised as POLOmarket) is a retail chain of grocery stores, operating around 290 stores nationally around Poland. Every month, Polomarket stores are visited by nearly 8.5 million customers. The Polomarket headquarters and logistics centre is located in Giebnia near Pakość, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship. The second warehouse is located in Kłobuck. The retail chain's slogan is My favourite (Mój ulubiony). Structure The Polomarket retail chain functions as a private limited company (Sp. z o.o.). The company was founded in 1997 with the merger of 27 stores owned by five owners from Konin, Inowrocław, Świecie, Toruń and Płock. The firm is 100% owned by Polish capital. In 2013, the retail chain changed its logo, interior as well as the stores' layout. Since the transformation, Polomarket continues to renovate older stores, whilst all newly opened retail stores are embodied within the retail chain's branding. By the end of 2014, 170 stores left the Polish market under the Polomarket branding. These were replaced by Mila, owned by the joint-stock company Market-Detal, which was a partner of Polomarket between 1997 and 2014. In 2016, the retail chain's revenue numbered 2.41 billion zlotys. In 2017, the retail chain opened up ten new stores. The retail chain employs around seven-thousand people. Gallery References
Polomarket

Polomarket (napis stylizowany: POLOmarket) – polska sieć supermarketów działająca na rynku detalicznym od 1997 roku. Sieć obejmuje ponad 250 placówek na terenie całej Polski (stan na styczeń 2026). Operatorem logistyczno-zakupowym sieci jest spółka Polskie Supermarkety Sp. z o.o., posiadająca centra logistyczne w Giebni k. Pakości (woj. kujawsko-pomorskie) oraz w Kłobucku (woj. śląskie). Centrala sieci znajduje się w Giebni. Sklepy POLOmarket odwiedzane są miesięcznie przez ponad 8 mln klientów. Sieć zatrudnia około 4700 pracowników (stan na 2025 rok). Sieć w komunikacji marketingowej używa hasła „mój ulubiony”. Historia POLOmarket powstał w 1997 roku w wyniku połączenia 27 sklepów należących do pięciu właścicieli z Konina, Inowrocławia, Świecia, Torunia i Płocka. W 2013 roku przeprowadzono kompleksową zmianę identyfikacji wizualnej sieci, obejmującą m.in. logo, wyposażenie oraz układ sklepów. Od tego czasu prowadzone były systematyczne modernizacje starszych placówek, a nowe sklepy powstawały zgodnie z nowym standardem wizualnym. W tym samym roku POLOmarket otworzył w Kołobrzegu swój 400. supermarket. W sierpniu 2014 roku sieć liczyła 425 placówek i zatrudniała 11 tysięcy osób, będąc liderem pod tym kątem w województwie kujawsko-pomorskim. 1 stycznia 2015 roku 170 sklepów funkcjonujących do tej pory pod szyldem POLOmarket zostało wyłączonych z sieci, tworząc nową sieć handlową Mila, zarządzaną przez spółkę Market-Detal, będącą partnerem POLOmarketu w latach 1997–2014. We wrześniu 2017 roku kontrolę nad siecią Mila przejął Eurocash, a w 2021 roku zakończył jej rebranding, przekształcając ją w Delikatesy Centrum. Działalność POLOmarket prowadzi działalność detaliczną w formacie supermarketów spożywczych. Sieć rozwija nowe placówki oraz modernizuje istniejące obiekty, w których wprowadza m.in. instalacje fotowoltaiczne, pompy ciepła, systemy odzysku ciepła z lad chłodniczych, systemy zarządzania budynkiem (BMS) oraz oświetlenie LED. W 2022 roku POLOmarket, jako czwarta firma w Polsce i pierwsza działająca w oparciu wyłącznie o polski kapitał, na podstawie umowy z Ministerstwem Finansów dołączyła do Programu Współdziałania. Sieć od początku swoją działalność opiera wyłącznie na polskim kapitale. Wyniki spółki: Współpraca z polskimi dostawcami Istotną część oferty POLOmarketu stanowią produkty dostarczane przez polskich producentów, rolników, hodowców i sadowników, w szczególności w kategoriach produktów świeżych. Sieć rozwija również asortyment marek własnych. Program lojalnościowy Polokarta W marcu 2016 Polomarket uruchomił program lojalnościowy Polokarta w formie bezpłatnie wydawanej karty lojalnościowej umożliwiającej zakup wybranych produktów z oferty sieci w obniżonej cenie. Od 2019 roku wraz z uruchomieniem aplikacji mobilnej na systemy Android i iOS o nazwie "POLOmarket - mój ulubiony" dostępna jest również wirtualna wersja POLOkarty. W 2022 roku z programu lojalnościowego POLOkarta (karta fizyczna oraz w karta w aplikacji) korzystało łącznie blisko 2,5 mln użytkowników. Przypisy Linki zewnętrzne Strona główna sieci Polomarket
Centrum Badań Ekologicznych Polskiej Akademii Nauk

Centrum Badań Ekologicznych Polskiej Akademii Nauk – pomocnicza jednostka naukowa Polskiej Akademii Nauk położona w Dziekanowie Leśnym działająca w latach do roku 2013. Centrum zajmowało się badaniami z zakresu modelowania matematycznego układów ekologicznych, bioenergetyki ekologicznej, ekologii gleby, ekotoksykologii, ekologii behawioralnej i ewolucyjnej i in. Centrum nie miało sztywnej struktury zakładów. Praca odbywała się w zespołach badawczych tworzonych na czas trwania projektów. Centrum współtworzyło Międzynarodowe Studium Doktoranckie Nauk Biologicznych PAN. Ostatnim dyrektorem był Janusz Uchmański. Poprzednikiem CBE PAN był Instytut Ekologii PAN działający w tym samym miejscu w latach 1952–2003. CBE PAN 31 grudnia 2013 r. zostało zlikwidowane i włączone częściowo do struktury Instytutu Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego PAN, a częściowo do struktury Muzeum i Instytutu Zoologii PAN. Przypisy Linki zewnętrzne Centrum Badań Ekologicznych Polskiej Akademii Nauk w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Polski Związek Niewidomych

Polski Związek Niewidomych (PZN) – największa w Polsce organizacja zrzeszająca osoby niewidome i słabowidzące. W 2015 roku PZN zrzeszał ok. 65 000 członków. Działalność Związku obejmuje edukację, rehabilitację, oferowanie usług prawnych i reprezentowanie społeczności niewidomych i niedowidzących wobec władz oraz innych instytucji i organizacji. Związek ma siedzibę przy ul. Konwiktorskiej 9 w Warszawie. Obszary działań PZN doradztwo zawodowe i prawne dla niewidomych i niedowidzących działalność wydawnicza: czasopisma pisane brajlem lub powiększoną czcionką – miesięcznik „Pochodnia” lub przeznaczone dla dzieci „Promyczek” i „Światełko” organizacja spotkań integracyjnych i warsztatów dla młodzieży słabowidzącej organizacja szkoleń i kursów dla członków związku organizacja turnusów rehabilitacyjnych oraz kolonii dla dzieci i młodzieży poradnictwo dla niewidomych i niedowidzących prowadzone za pośrednictwem Internetu przybliżanie rodzicom, opiekunom i nauczycielom zagadnień związanych z niepełnosprawnością wzroku (kwartalnik „Nasze Dzieci”, szkolenia z tyflodydaktyki, dyskusje i konferencje) Biblioteka Centralna PZN W 1952 roku w Warszawie założono Bibliotekę Centralną PZN. Funkcjonowała ona do roku 2013, kiedy to włączono ją w strukturę Głównej Biblioteki Pracy i Zabezpieczenia Społecznego, jako Dział Zbiorów dla Niewidomych. Biblioteka przez pierwsze lata swojego istnienia gromadziła wyłącznie pozycje książkowe pisane brajlem, w latach sześćdziesiątych dołączyły do nich także książki mówione. Zbiory Biblioteki podzielone były na cztery działy: książki brajlowskiej książki cyfrowej książki mówionej książki tyflologicznej Ośrodki rehabilitacyjne PZN posiada własne ośrodki rehabilitacyjno–szkoleniowe w Bydgoszczy, Ciechocinku, Muszynie (im. kpt. Jana Silhana), Olsztynie i Ustroniu Morskim. Jednostki Pozostałe jednostki PZN: Domy pomocy społecznej w Chorzowie, Kielcach i Olsztynie Warsztaty terapii zajęciowej w Słupsku, Toruniu i Włocławku Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej-Centralna Przychodnia Leczniczo-Rehabilitacyjna w Warszawie Środowiskowe Domy Samopomocy w Olsztynie („Ariadna”, „Dedal” i „Tezeusz”) Zakład Aktywności Zawodowej w Olsztynie Instytut Tyflologiczny – ZPCH w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona PZN
Polskie Centrum Akredytacji

Polskie Centrum Akredytacji (PCA) (deutsch: Polnisches Zentrum für Akkreditierung) ist die nationale Akkreditierungsstelle der Republik Polen. Sie führt Konformitätsbewertungen nach dem Gesetz vom 13. April 2016 durch. Sie ist eine staatliche juristische Person und untersteht dem polnischen Wirtschaftsminister. Sie ist das polnische Gegenstück zur DAkkS in Deutschland. Sie wurde am 1. Januar 2001 gegründet und wird von Lucyna Olborska geleitet. Im Zuge der europäischen Verordnung (EG) Nr. 765/2008 (Artikel 4 Absatz 1) mussten alle EU-Mitgliedstaaten ab 1. Januar 2010 eine einzige nationale Akkreditierungsstelle benennen. Diese ist für Polen das PCA. Die Arbeitsweise des Accredia wird durch Peer-Review überprüft. Grundlage hierfür sind die multilateralen Anerkennungsabkommen (EA-MLA, IAF-MLA und ILAC-MRA). Der Accredia ist Mitglied in der Europäischen Kooperation für Akkreditierung (EA) und Vollmitglied der International Laboratory Accreditation Cooperation. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Polskie Centrum Akredytacji

Polskie Centrum Akredytacji (PCA) – krajowa jednostka akredytująca upoważniona do akredytacji jednostek oceniających zgodność na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568 (ISAP)). Polskie Centrum Akredytacji posiada status państwowej osoby prawnej i jest nadzorowane przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Siedziba PCA znajduje się przy ul. Szczotkarskiej 42 w Warszawie. Opis Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszącym się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 339/93, Polskie Centrum Akredytacji zostało wskazane jako jedyna krajowa jednostka akredytująca w świetle ww. rozporządzenia. System akredytacji prowadzony przez PCA jest dostępny dla wszystkich jednostek oceniających zgodność, niezależnie od ich wielkości, statusu prawnego oraz uczestnictwa w jakiejkolwiek organizacji lub grupie organizacji, a udział w nim jest dobrowolny. PCA prowadzi ocenę i potwierdza kompetencje laboratoriów badawczych, laboratoriów wzorcujących, jednostek certyfikujących systemy zarządzania, jednostek certyfikujących wyroby, jednostek certyfikujących osoby, jednostek inspekcyjnych oraz innych podmiotów gospodarczych lub osób działających w systemie oceny zgodności. Podstawę oceny stanowią normy międzynarodowe. Formalnym potwierdzeniem kompetencji jest certyfikat akredytacji. Polskie Centrum Akredytacji jest sygnatariuszem wielostronnych porozumień w ramach organizacji międzynarodowych działających w obszarze akredytacji: IAF MLA (International Accreditation Forum Multilateral Recognition Arrangement) - w zakresie akredytacji jednostek certyfikujących systemy zarządzania jakością, jednostek certyfikujących systemy zarządzania środowiskowego oraz jednostek certyfikujących wyroby; ILAC MRA (International Laboratory Accreditation Cooperation Mutual Recognition Arrangement) - w zakresie akredytacji laboratoriów badawczych, laboratoriów wzorcujących i jednostek inspekcyjnych oraz organizatorów badań biegłości; EA MLA (European co-operation for Accreditation) - w zakresie akredytacji laboratoriów badawczych i wzorcujących, jednostek certyfikujących systemy zarządzania, wyroby i osoby, jednostek inspekcyjnych oraz weryfikatorów GHG. Zobacz też akredytacja wzorcowanie świadectwo wzorcowania norma Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
September Barricade Memorial

The September Barricade Memorial (Polish: Pomnik Barykada Września) is a brutalist mounument in Warsaw, Poland. It is located in the district of Ochota, at Grójecka Street, near the intersection with Opaczewska Street. The monument commemorates a barricade that was constructed by the Polish Armed Forces during the Siege of Warsaw, and used between 8 and 27 September 1939. It consists of three large concrete sculptures, depicting numerals of dates 8-IX (8 September), the day the barricade was erected, 1939, the year of the siege, and 27-IX (27 September), the day the city capitulated. It was designed by Julian Pałka, and unveiled on 12 September 1979. History The monument was designed by Julian Pałka, and unveiled on 12 September 1979, as part of the celebrations of the 40th anniversary of the Siege of Warsaw. It was renovated in 2020. Characteristics The brutalist mounument was designed to commemorate the barricade that was constructed by the Polish Armed Forces during the Siege of Warsaw. It stood at the intersection of Opaczewska and Grójecka Streets, from 8 to 27 September 1939. It consists of three large concrete sculptures. Eatch form numerals that represent dates 8-IX (8 September), the day the barricade was erected, 1939, the year of the siege, and 27-IX (27 September), the day the city capitulated. The monument faces to the south, and is placed on the axis of Grójecka Street, near the intersection with Opaczewska Street. Two sculptures sand parallelly to the road, on both of its sides, while the middle one, is placed perpendicularly to the street, between its traffic lanes. It dates to around 1927, and is also named in commemoration of soldiers that defended the city during the siege. In the past, the sculptures, especially its middle section, featured over 40 commemorative plaques, installed over the years by veteran organisations. They were not envisioned by the original artist, and were removed during the 2020 renovations. Near the monument grows the Poplar of the Defenders, a Canadian poplar tree with the status of a natural monument. It is also named in commemoration of soldiers who defended the city during the siege. References External links Media related to Pomnik Barykada Września at Wikimedia Commons
Pomnik Barykada Września

Pomnik Barykada Września – pomnik znajdujący się przy ul. Grójeckiej w Warszawie, u wylotu ul. Opaczewskiej. Opis Pomnik został zaprojektowany przez przez Juliana Pałkę. Został odsłonięty 12 września 1979, w czasie obchodów 40. rocznicy obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku. Monument został wykonany z surowego betonu monolitycznego w postaci trzech brył, ustawionych w poprzek ul. Grójeckiej, w miejscu historycznej barykady. Bryły tworzą olbrzymie cyfry odpowiadające datom: po lewej 8.IX – data budowy barykady, pośrodku 1939 – rok obrony Warszawy, po prawej 27.IX – data zawieszenia broni. Dwie boczne bryły są ustawione równolegle do osi ul. Grójeckiej, środkowa bryła - prostopadle do osi. Pomnik jest skierowany na południe i jest widoczny zwłaszcza dla kierowców wjeżdżających ulicą Grójecką do Warszawy. Na pomniku, szczególnie na jego środkowej części, umieszczono ponad 40 tablic pamiątkowych, nieprzewidzianych w projekcie. Za środkową częścią pomnika jest roślinność dodana w tym miejscu dopiero po wielu latach, która zasłania rzeźbę przedstawiającą rok obrony Warszawy od strony centrum miasta. Roślinność nie była przewidziana w oryginalnym projekcie pomnika, który miał być pomnikiem trójwymiarowym i przeznaczonym do oglądania ze wszystkich stron. Wysokie krzewy zaburzają kompozycję plastyczną pomnika poprzez nieuzasadnione zasłonięcie środkowej części obiektu na osi widokowej od strony centrum miasta. Pozostałe czyli boczne części pomnika także mają z tyłu roślinność, ale była ona tam już od początku i nie ma tam żadnych osi widokowych. W 2020 roku pomnik został odnowiony; usunięto wtedy umieszczone na nim tablice pamiątkowe. W sąsiedztwie pomnika rośnie Topola Obrońców, będąca pomnikiem przyrody. Przypisy Bibliografia AdamA. Dylewski AdamA., Warszawa i okolice, UrszulaU. Zwolińska (oprac.), Bielsko-Biała: Pascal, 2008, ISBN 978-83-7513-139-0, OCLC 297851733 .
Statue of Bolesław Prus

The statue of Bolesław Prus (Polish pronunciation: [bɔˈlεs.waf ˈprus]; Polish: Pomnik Bolesława Prusa) is a bronze statue of Bolesław Prus in Warsaw, Poland, located in the Downtown district on Twardowski Square, near the intersection of Krakowskie Przedmieście and Karowa Streets. Prus was a 19th- and 20th-century Polish Positivist journalist and novelist, and a leading figure in the history of Polish literature and philosophy. The monument, designed by Anna Kamieńska-Łapińska, was unveiled on 15 January 1977. History The monument is dedicated to Bolesław Prus, a 19th- and 20th-century novelist, and a leading figure in the history of Polish literature and philosophy. It was first proposed in 1916 in the magazine Tygodnik Illustrowany. The idea was revisited in the early 1960s, in the radio drama The Matysiaks. Money for its construction was donated by Warsaw artisans. In 1962 four teams of artists were awarded in a contest for the monument's design. However, none of these designs was used. Instead Anna Kamieńska-Łapińska was commissioned to create a new design. The monument was unveiled on 15 January 1977. Description The monument is located on Twardowski Square, near the intersection of Krakowskie Przedmieście and Karowa Streets. Before the Second World War, at this site stood a building that housed the presses of Kurier Warszawski, a newspaper for which Bolesław Prus wrote. The monument is a bronze statue 3.6 meters tall (over twice-lifesize), standing on a low granite pedestal. The monument depicts Bolesław Prus as an elderly man in a pensive pose, holding a cane behind his back. References