NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Дом под ящерицей

Дом под ящерицей (пол. Kamienica Pod Jaszczurką) — историческое здание, историческо-архитектурный памятник, находящийся на Главном рынке, 8 в краковском районе Старый город, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. Дом был построен в XIV веке. Своё наименование получил от барельефа ящерицы, располагавшейся на портале входа. Современный барельеф является копией; готический оригинал хранится в Национальном музее. В последующее время неоднократно перестраивался в XVI, XIX и XX веках. В XVI—XVIII веках совмещался с соседним Бонеровским домом и был многоквартирным домом. От первоначального здания XV века сохранился готический первый этаж, который выполнен в так называемом пястовском готическом своде. С 1960 года в доме располагается штаб-квартира старейшего краковского студенческого клуба под названием «Под ящурами». В 1932 году здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-56). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, стр. 294—296. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, стр. 69-82. Garlicki J., 1967, Kraków przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa, стр. 46-57. Ссылки Информация (пол.)
Kamienica Pod Kanarkiem

Kamienica Pod Kanarkiem (Czeczotczyńska, Bifińska, Węgrzynowiczowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 24, na Starym Mieście. Najstarsze partie jego pochodzą z końca XIII lub pierwszej ćwierci XIV w. Typowy układ kamienicy ustalił się w czasie jego rozbudowy w drugiej połowie XIV w. W XV w. wzniesiono oficynę tylną o nietypowym dwutraktowym układzie, a piętra obu budynków połączono gankiem na kamiennych wspornikach (jeden z nich został zachowany). Prawdopodobnie na początku XVII w. dokonano przebudowy późnorenesansowej i nadbudowano drugie piętro. Zabudowa ma charakter dziewiętnastowiecznej kamienicy czynszowej z nielicznymi elementami wcześniejszej dekoracji. 18 kwietnia 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Historia W czasie nowożytnym kamienica stanowiła własność m.in. patrycjuszowskiej rodziny Czeczotków i aptekarza Franciszka Ksawerego Wilanta. Na początku XVII w. mieszkał tu księgarz F. Reinekier. Przed 1787 r. zbudowano trzybiegową klatkę schodową typu pałacowego. W latach 1796–1809 znajdowała się tutaj apteka polowa austriacka, a do 1813 r., apteka skarbowa polska. W 1819 r. zniszczono zabudowę, kamienica została przejęta przez rząd Księstwa Warszawskiego i sprzedana M. Sokalskiemu, wyremontowana. W czasie odbudowy po pożarze w 1850 r. wzniesiono trzecie piętro budynku frontowego i dwupiętrowe sklepione ganki o otwartych arkadowych galeriach po wschodniej stronie podwórka. W latach 1846–1873 znajdowała się w posiadaniu K. Zubowskiego. W 1877 r., nastąpiła jej przebudowa kosztem kupca kolonialnego J. Grossego, połączona z odsłonięciem i restauracją zabytkowych stropów (zachowała się fasada i wnętrza). Na przełomie XIX i XX w. w oficynie działała firma blacharska W. Kosydarskiego. Przypisy
Raven Tenement

Raven Tenement (Polish: Kamienica Pod Krukami, Pod Kruki) is a tenement house in Kraków, Poland, located at 25 Main Market Square within the Old Town district. History Built in the 19th century by merging and completely reconstructing two Gothic townhouses, these buildings were purchased in the mid-1800s by Anna Tyszkiewicz —the niece of Prince Józef Poniatowski. In the latter half of the 19th century, the structure was remodeled under the direction of Tomasz Pryliński. During World War II, the building was taken over by the Germans and converted into the local headquarters of the Nazi Party. Since 1991, it has housed the International Cultural Centre (MCK) and its gallery. On February 24, 1966, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Pod Krukami w Krakowie

Kamienica Pod Krukami (Pod Kruki) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 25, na Starym Mieście. Powstała w XIX wieku w wyniku połączenia i całkowitej przebudowy dwóch gotyckich kamieniczek. Kamieniczki te zostały w połowie XIX wieku zakupione przez Annę z Tyszkiewiczów Wąsowiczową – siostrzenicę księcia Józefa Poniatowskiego. W II połowie XIX wieku przebudowana pod kierunkiem Tomasza Prylińskiego (fasada według projektu Jacka Matusiewicza i Teofila Żebrawskiego). Od 1991 mieści się w niej Międzynarodowe Centrum Kultury i jego Galeria. 24 lutego 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski: Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992. Michał Rożek: Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006. Linki zewnętrzne Międzynarodowe Centrum Kultury: Siedziba – Kamienica „Pod Kruki”
Дом под воронами

Дом под во́ронами (пол. Kamienica Pod Krukami) — историческое здание, историческо-архитектурный памятник, находящийся на Главном рынке, 25 в краковском районе Старый город, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. Дом был построен в первой половине XIX веке в результате соединения и перестройки двух готических зданий, после того как в 1842 году дом купила племянница Юзефа Понятовского Анна Тушкевичова-Вонсовичова. В 1850 году здание значительно пострадало от пожара и было перестроено под руководством польского архитектора Томаша Прылинского. В 1872 году наследник Анны Тушкевичовой-Вонсовичовой Мауриций Потоцкий продал здание галицийскому Банку торговли и промышленности, после чего фасад был отремонтирован по проекту архитектора Яцека Матусевича и польского математика Теофила Жебравского С 1991 года в здании располагается Международный центр культуры с собственной галереей. 24 февраля 1966 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-185). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, стр. 294—296. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, стр. 69-82. Ссылка Информация (пол.)
Rynek 9 (Lublin)

Das Gebäude an der Adresse Rynek 9 befindet sich in der historischen Altstadt von Lublin in Polen, genauer: am Marktplatz. Die ersten Quellen zu diesem Gebäude finden sich bereits im Jahr 1521. Aufgrund zweier Steinlöwen wurde das Gebäude auch Das Wohnhaus unter den Löwen genannt. Geschichte Das 1521 genannte Gebäude wurde während eines Feuers 1575 komplett zerstört und bis 1582 wieder errichtet. Die Fassade des Erdgeschosses wurde 1699 renoviert. In der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts gehörte das Gebäude den Dominikanern. 1803 wurde es von Graf Karl Campo del Scipio erworben, welcher es nur ein Jahr später wieder veräußerte. Im Jahr 1823 wurde es während einer Auktion versteigert. Józef Potocki wurde neuer Eigentümer. Er veranlasste eine umfassende Renovierung und Modernisierung nach Plänen von Jakub Hempel. Der bisherige Eingang auf Seite des Marktplatzes wurde zugemauert. Von da an konnte das Gebäude nur noch durch die Złota St betreten werden. Die beiden, im 16. Jahrhundert in der Werkstatt von Santi Gucci geschaffenen, Löwen wurden entfernt. Ludwik Księżycki kaufte das Gebäude im Jahr 1914. Während des Zweiten Weltkrieges wurde es teilweise zerstört und 1954 weitgehend wiederhergestellt. Überreste des Portals aus der Renaissance wurden 1995 entdeckt. Das Portal verfügte über eine Archivolte, welche auf zwei Steinsäulen ruhte. Aus den erhaltenen Überresten wurde das ursprüngliche Portal rekonstruiert und der Eingang wieder auf die Seite des Marktplatzes verlegt. Rechts und links an den Ecken des ersten Gesims befinden sich an der Eingangsseite wieder zwei Löwen. Literatur Marta Denys, Dariusz Kopciowski, Agnieszka Martinka, Jacek Studziński, Jadwiga Teodorowicz-Czerepińska, Stanisław Turski: Lublin – The Guidebook. Lublin 2012, ISBN 978-83-7548-119-8, S. 114–115. Weblinks
Kamienica Pod Lwami w Lublinie

Kamienica Pod Lwami – zwana też Kamienicą Cholewińską, renesansowa kamienica w Lublinie, której właścicielem był pierwotnie Jerzy Organista. Jej gzyms zdobią trzy kute w kamieniu lwy. Historia Narożna kamienica Rynek 9 znajduje się we wschodniej pierzei rynku, zwanej stroną Konopniców. Właścicielem tego domu był Jerzy Organista. Za czasów rodziny Cholewińskich została około 1600 roku przebudowana w stylu renesansu, zwieńczona wspaniałą attyką ozdobioną trzema rzeźbionymi w wapieniu lwami z XVI wieku, jeden z nich jest prawdopodobnie autorstwa Santi Gucciego. Kolejna przebudowa nastąpiła w XIX wieku, kiedy na licytacji nabył ją Józef Prus Potocki. W 1824 roku zlecił jej odnowę inż. Jakubowi Hemplowi, który nadał jej klasycystyczną, monumentalną fasadę od strony Rynku. Lwy zdemontowane z attyki, ustawiono na gzymsie parteru, stąd jej nazwa „Pod Lwami”. W okresie międzywojennym ówczesny właściciel Ludwik Księżycki użyczał części kamienicy m.in. Lubelskiemu Towarzystwu Miłośników Książki. Przypisy
Kamienica Pod Obrazem w Krakowie

Kamienica Pod Obrazem (Paulkaufmanowska, Cellarich, Pod Modrym Lwem) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 19, na Starym Mieście. Poprzednia jej nazwa to Kamienica Pod Modrym Lwem, nazywana też Kamienicą Królewiczowską. Na przełomie XVI i XVII wieku kamienic należała do mediolańskiego rodu Cellarich. Przebudował ją w 1633 roku Paweł Cellari. Od połowy XVII wieku znajdowała się w rękach Warszyckich, sena­torskiego rodu osiadłego na Dankowie i Pilicy. W XVIII wieku budynek należał do Wojciecha Męcińskiego, starosty ostrzeszowskiego; w 1735 roku został sprzedany Marii Józefy z Wesslów Sobieskiej, wdowę po królewiczu Konstantym Sobieskim (stąd jedna z nazw). Przypuszczalnie w tym okresie kamienica została przebudowana. Około 1753 lub 1756 r. Sobieska przekazała kamienicę bratankowi Teodorowi Wesslowi. Najpóźniej w 1764 roku budynek był własnością krakowskiego kupca Balcera Hallera. Podczas pożaru Krakowa w 1850 roku kamienica spłonęła. Odnowiono ją w 1851 roku całkowicie zmieniając fasadę. W XIX wieku została zakupiona przez Jana Wentzla, który otworzył w niej restaurację. Po II wojnie światowej lokal został upaństwowiony i działał pod nazwą "Restauracja pod obrazem". Zamknięty w latach 70., obecnie wznowił działalność. Nazwa Pod Obrazem została nadana od zdobiącego fasadę obrazu Matki Boskiej, który został namalowany podczas restauracji kamienicy w 1718 roku. W kamienicy mieści się Hotel Wentzl, który nazwę swą nosi od założyciela restauracji, Jana Wentzla. Dawne krakowskie powiedzenie: ...w mieście najlepiej trąbi się w dwóch miejscach, na Wieży Mariackiej nad obrazem i u Wentzla pod obrazem. 29 września 1947 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Michał Rożek Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2012, ISBN 978-83-7505-661-7 Linki zewnętrzne Hotel Wentzl. wentzl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-09)].
Дом под иконой

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-140. Дом под иконой (пол. Kamienica Pod Obrazem) — название дома № 19 на краковском Главном рынке, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. В прошлом назывался как «Дом под синим львом». Название дома произошло от иконы Девы Марии, которая была установлена на фасаде здания в 1718 году. Дом был построен в XIII веке. На протяжении последующих веков дом многократно перестраивался. Первая реконструкция дома происходила с 1580 по 1595 год. На рубеже XVI и XVII веков дом принадлежал выходцам из Милана роду Челлари. В 1633 году дом был снова перестроен. Во время великого пожара 1850 года здание почти не пострадало. В XIX веке дом купил Ян Вентцл, который открыл в нём ресторан. Последняя реконструкция здания происходила с 1901 по 1904 год. После Второй мировой войны дом был национализирован и в нём находился государственный ресторан под названием «Ресторан под иконой». Это ресторан в 70-е годы XX столетия был закрыт. В настоящее время в здании работает частный ресторан под этим же названием и гостиница под названием «Отель Вентцла» с 18 номерами. В 1947 году здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-140). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Rożek M., 2000, Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa-Kraków, s. 175-176 Adamczewski J., 1992, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza Kraków, s. 243 Ссылки Информация (пол.)
Kamienica Pod Orłem w Krakowie

Kamienica Pod Orłem (Kamienica Kromerowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 45, na Starym Mieście. Historia Została wzniesiona prawdopodobnie w XIV wieku. W 1544 roku należała do Bartłomieja Kromera - brata kronikarza Marcina Kromera. Na parterze i I piętrze częściowo zachowały się renesansowe stropy kasetonowe. W XVI i XVIII została przebudowana. Ponownie zmieniona została pod koniec XIX wieku przez Władysława Ekielskiego. Wówczas otrzymała obecną fasadę; rzeźbę feniksa pod okapem zaprojektował Stanisław Wyspiański, a odkuł Julian Szopiński. W 1775 w kamienicy tej mieszkał Tadeusz Kościuszko. W 1892 za sprawą Towarzystwa im. Tadeusza Kościuszki odsłonięto tu tablicę ku czci Naczelnika, z medalionem wyobrażającym jego podobiznę, dłuta Władysława Eljasza-Radzikowskiego. Podczas II wojny św. zniszczyli ją Niemcy. Nową płytę z medalionem Tadeusza Stulgińskiego umieszczono w 1946, w 200-setną rocznicę urodzin Kościuszki. W budynku tym mieściła się historyczna apteka. 9 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia M. Rożek, Urbes celeberrima. Przewodnik po zabytkach Krakowa, Kraków 2006.
Дом под орлом

Дом под орлом, другой вариант — Бетмановский дом (пол. Kamienica Pod Orłem, Kamienica Kromerowska) — архитектурный памятник, находящийся на Главной рыночной площади, 45 в краковском районе Старый город, Польша. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Дом был построен в XIV веке. С 1544 года принадлежал Бартоломею Кромеру, который был братом польского летописца Марцина Кромера. На партере и втором этаже сохранились оригинальные деревянные кессонные потолки в стиле ренессанс. В XVI и XVIII веках дом был перестроен. В 1775 году в доме проживал Тадеуш Костюшко. В 1892 году на стен здания была укреплена мемориальная табличка, информирующая о проживании в доме Тадеуша Костюшко. Эта табличка создана польским скульптором Владиславом Элиаш-Радзиковским. Эта табличка была уничтожена немцами во время оккупации Кракова. Новая мемориальная табличка была установлена в 1946 году. Последнюю перестройку в XIX веке совершил польский архитектор Владислав Экельский, который изменил фасад здания. Скульптуру феникса создал польский художник Станислав Выспяньский. В 1965 году здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-173). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, стр. 294—296. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, стр. 69-82. Garlicki J., 1967, Kraków przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa, стр. 46-57. Michalec B., 2004, Kraków, Wydawnictwo Pascal, стр. 113. Ссылки Информация (пол.)
Kamienica Pod Pelikanem w Warszawie

Kamienica pod Pelikanem – kamienica znajdująca się przy placu Zamkowym 1/13 na Starym Mieście w Warszawie. Jej nazwa pochodzi od wyrzeźbionego pelikana, który znajduje się na rogu budynku. Od 1 lipca 1965 razem z kamienicą sąsiadującą (przy pl. Zamkowym 13A) jest wpisana do rejestru zabytków (nr 627). Opis Kamienica została wzniesiona w drugiej połowie XVII w. u zbiegu ulic Piwnej i Grodzkiej (obecnie plac Zamkowy). Zastąpiła w tym miejscu inną, starszą kamienicę. W XVIII w. stanowiła własność kupieckiej rodziny Makinich, a potem Karola Fryderyka Pöppelmana, nadwornego architekta Wettinów. Pod koniec XVIII w. należała do kupca Michała Roeslera, a następnie była użytkowana przez wspólnych właścicieli z sąsiadującą kamienicą przy placu Zamkowym nr 13A (kamienica Dyndy). Na skutek przebudowy w XIX w. obydwie kamienice zostały ze sobą połączone. W roku 1944 została zburzona do piwnic. Po wojnie, pod koniec lat 50. została odbudowana według projektu Tadeusza Makarskiego, który nawiązuje do wyglądu sprzed zniszczenia z XVIII w. Jest to pięciokondygnacyjna kamienica, o dwóch osiach od strony placu Zamkowego i sześciu od ulicy Piwnej. Między parterem, a pierwszym piętrem znajduje się drewniany okap. Sgraffito fasady zostało wykonane przez Edmunda Burkego, współprojektanta i współrealizatora polichromii wielu kamienic Starego Miasta. Przypisy
Kamienica Pod Słońcem w Krakowie

Kamienica Pod Słońcem (Dom Helblinkowski, kamienica Korycińskich, Brygantowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 43, na Starym Mieście. Mieściła się tu niegdyś apteka o tej samej nazwie założona przez Jana Szastera. 9 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski, Mała Encyklopedia Krakowa, Kraków 1996.
Kamienica „Pod Trzema Gwiazdami” w Krakowie

Kamienica Pod Trzema Gwiazdami – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy Rynku Głównym 32, na Starym Mieście. Budynek składa się z dwóch kamienic: południowej zwanej Kamienicą Wolfklajanowską i północnej zwanej Kamienicą Sznukowską. Zostały one rozdzielone najprawdopodobniej pod koniec średniowiecza i ponownie połączone w wieku XVIII. Południowa kamienica była własnością rodzin kupieckich, m.in. Wolfa Kleina (jego inicjały oraz data 1570 znajdują się na plakiecie w kluczu sklepienia sieni). Pod koniec XVI wieku dobudowano trzecie piętro. W drugiej ćwiartce XVII wieku dokonano wczesnobarokowej modernizacji – pojawił się portal w fasadzie, obramienia okien pierwszego piętra w elewacji tylnej. W drugiej połowie XVII wieku właściciel Puckowei lub Remerowei przyłączyli budynek przy ulicy Szewskiej 3. Kamienica północna w XVI i na początku XVII wieku była własnością Cyrusów, do połowy XVII wieku należała do kupieckiej rodziny Sznuków, a następnie do rajcy Jana Romanowicza, później do burmistrza Andrzeja Cieniowica. W latach 1699–1734 kamienica należała do szlacheckiej familii Ożarowskich. Scalenie obu części nastąpiło w latach 40. XVIII wieku z inicjatywy ławnika Facchinetti'ego. W końcu XVIII wieku Bonawentura Winkler – podkomorzy halicki adaptował kamienicę na swoją rezydencję. W pierwszej ćwierci XIX wieku nastąpiła modernizacja klasycystyczna dla rodziny Szulców. W latach 1985–1995 przeprowadzono generalny remont, podczas którego zaadaptowano kamienicę na potrzeby Banku Pekao S.A.: dobudowano czwarte piętro i ściśle powiązano z budynkiem narożnym Rynku Głównego 31. 7 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Waldemar Komorowski, Aldona Sudacka, Rynek Główny w Krakowie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008.
Kamienica Pod Złotym Karpiem w Krakowie

Kamienica Pod Złotym Karpiem (Bruzikowska, Śrubinowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 10, na Starym Mieście. Zbudowana została w pierwszej połowie XIV wieku. W XV wieku dobudowano drugie piętro, a na początku XVI wieku – trzecie. W XVI wieku kamienica należała do bogatych rodzin kupieckich: do 1545 roku jej właścicielami byli Morsztynowie, do 1587 Wanzamowie, a do 1595 Gutteterowie. Pod koniec XVI wieku przeprowadzono dużą modernizację nowożytną. W roku 1602 mieszkał w niej królewski malarz Tomasz Dolabella. W XVII wieku dom należał do Pawła Bruzika, a od 1640 do Teodozjusza Śrubina. W XVIII wieku kamienicę zamieszkiwały zamożne familie kupieckie: Marchetti, Toriani, Belli, Leśkiewiczowie. Około 1830 roku Jan Wincenty Kopff wykonał w pomieszczeniach pierwszego piętra klasycystyczne polichromie z pejzażami. W 1850 pożar strawił oficyny (odbudowane rok później). W latach 70. XIX wieku Jacek Matusiński przebudował kamienicę dla rodziny Hessów (zmiana parteru, dachu i fasady). W czasie remontu w 1906 roku różne zabytkowe detale przekazano do Muzeum Narodowego w Krakowie. W 1930 roku na parterze pojawiły się witryny o awangardowej formie według projektu Jerzego Struszkiewicza. W latach 1959–1962 przywrócono klasycystyczną dekorację fasady, a między 1973 a 1975 gruntownie przebudowano oficyny (włączenie do pasażu Bielaka). Z dawnej dekoracji i wyposażenia zachowane zostały jedynie strop i renesansowe i klasycystyczne polichromie na pierwszym piętrze. 23 listopada 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Waldemar Komorowski, Aldona Sudacka, Rynek Główny w Krakowie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008.
Zur Goldenen Sonne (Breslau)

Das Haus Zur Goldenen Sonne ist ein Gebäude am Breslauer Ring und liegt an der Westseite des Platzes (Nr. 6). Es zählt zu den schönsten und am besten erhaltenen Barockgebäuden in Breslau. Geschichte Die erste urkundliche Erwähnung eines Hauses an der Stelle stammt aus dem 16. Jahrhundert. Die heutige Gestalt des Hauses stammt aus dem Jahr 1727. Verziert wurde die Fassade vom Wiener Architekten Johann Lucas von Hildebrandt. In früheren Jahrhunderten nächtigten hier mehrere Landesoberhäupter Europas, darunter der König von Ungarn und Böhmen Ladislaus Jagiello II. und der Habsburger Kaiser Leopold II. Vom Balkon aus wurde der Breslauer Bevölkerung 1742 das Ende des Ersten Schlesischen Krieges verkündet. Im Saal im 1. Stock des Gebäudes wurde der Friedensvertrag zwischen Preußen und Österreich unterzeichnet. Den Zweiten Weltkrieg überstand das Gebäude unversehrt. Seit April 2016 ist in diesem Gebäude das Pan-Tadeusz-Museum untergebracht, das die allgemeine Entstehungs- und Rezeptionsgeschichte eines wichtigen Werkes polnischer Literatur (Adam Mickiewicz) thematisiert; das Haus ist somit unmittelbare Zweigstelle des Ossolineum, einer der wichtigsten polnischen Bibliotheken. Architektur Das Gebäude wurde im Stil des Barock errichtet. Im Inneren des Hauses befinden sich kunstvoll gestaltete Holzdecken. Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 44. Weblinks
Haus zur Goldenen Sonne

Het Haus zur Goldenen Sonne is een barokgebouw op de Grote Ring in de Poolse stad Wrocław. Het gebouw heeft huisnummer zes en is een van de best bewaarde barokgebouwen van de stad. Geschiedenis De eerste vermelding van het gebouw dateert uit de zestiende eeuw, toen Wrocław onder de oude naam Breslau nog een Duitssprekende stad was. De huidige vormgeving van het gebouw kreeg het in 1727. De gevel werd versierd door de Weense architect Johann Lukas von Hildebrandt. In 1742 werd vanop het balkon het einde van de Eerste Silezische Oorlog verkondigd. Het vredesverdrag tussen Pruisen en Oostenrijk werd op de eerste verdieping van het gebouw ondertekend. Het gebouw bleef ongeschonden tijdens de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog. Sinds april 2016 is er een museum ondergebracht in het gebouw.