NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Nowogród, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Łomża – św. Brunona diecezji łomżyńskiej. Historia Budowla murowana została wzniesiona w 1409 w stylu późnogotyckim i spłonęła w 1788. Została wtedy wybudowana drewniana kaplica, natomiast w 1821 została odbudowana dawna świątynia. Rozbudowano ją w 1865. W 1874 konsekrował ją biskup sejneński. W 1915, w czasie I wojny światowej, kościół został całkowicie zniszczony. W latach 1922–1926 został odbudowany dzięki staraniom ks. Witolda Supińskiego. W czasie II wojny światowej budowla ponownie została doszczętnie zrujnowana. Kościół odbudowywali w latach 1946–1956 proboszczowie: ks. Stanisław Prószyński i ks. Stanisław Miklaszewicz. Drzwi, krucyfiks w kruchcie, 2 feretrony, klęczniki i płaskorzeźba ze sceną Zmartwychwstanie zostały wykonane w 1955 przez ludowego artystę Konstantego Chojnowskiego z Jankowa-Młodzianowa. W 1975 zostały zamontowane witraże z elementami ludowymi. W 1980 dzięki staraniom proboszcza ks. Wacława Czajkowskiego we wnętrzu świątyni została wykonana polichromia, natomiast w 1982 odbudowano wieże i ufundowano dzwony. W 1997 odnowiono polichromię. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Górze Kalwarii

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Górze Kalwarii – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu czerskiego archidiecezji warszawskiej. Nazywany jest kościołem „Na Górce”. W 1668 roku biskup Stefan Wierzbowski zarządził budowę świątyni zwanej Kaplicą Piłata na specjalnie usypanym wzgórzu. W 1679 roku kościół został konsekrowany przez biskupa poznańskiego Stanisława Witwickiego. W końcu XVIII wieku Kaplica Piłata została przebudowana w stylu barokowym przez biskupa Remigiusza Zambrzyckiego, sufragana kijowskiego. W 1791 roku szczątki biskupa Wierzbowskiego, fundatora Kaplicy Piłata i miasta Góra Kalwaria zostały złożone w podziemiach kościoła. W 1879 roku rozbudowana świątynia otrzymała prawa kościoła parafialnego i wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. W 1989 roku kościół został odbudowany i ponownie zaczęto w nim odprawiać nabożeństwa. Obecnie świątynia służy duszpasterstwu młodzieży prowadzonemu przez księży marianów. W świątyni można zobaczyć gotycką woskową Pietę z końca XVI wieku, sarkofag biskupa Wierzbowskiego, dwa obrazy namalowane przez Federica Barocciego w końcu XVII wieku: „Przybicie do krzyża” i „Zdjęcie z krzyża”, barokowy krzyż i barokową figurę Chrystusa Ubiczowanego. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kazimierzy Wielkiej

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kazimierzy Wielkiej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Kazimierza Wielka, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu kazimierskiego diecezji kieleckiej. Obecna murowana świątynia została wybudowana w 1663 roku dzięki staraniom Stanisława Warszyckiego, kasztelana krakowskiego. W latach 1894–1895 budowla została rozbudowana dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza kanonika Józefa Szczepańskiego i datkom parafian. W dniu 15 września 1895 roku biskup kielecki Tomasz Teofil Kuliński konsekrował kościół. W ołtarzu głównym umieszczono relikwie dwóch świętych męczenników: Pawła i Wincentego. W 2013 roku minęło 350 lat od wybudowania świątyni. Z okazji jubileuszu, w lutym tego roku zainstalowane zostały nowe lampy przy prezbiterium, a także podświetlono wszystkie ołtarze Przypisy
Костел Воздвиження Святого Хреста (Казімежа-Велька)

Костел Воздвиження Святого Хреста — культова споруда в місті Казімежа-Велька. Парафіяльний храм Римсько-католицької церкви в Польщі. Відомості Фундатором будівництва первісної споруди був краківський каштелян Станіслав Варшицький, а саме будівництво завершили в 1663 році У 1894—1895 роках коштом парафіян і ксьондза-каноніка о. Юзефа Щепанського будівлю розширили, 16 вересня 1895 року добудований храм освятив келецький ординарій, єпископ Томаш Кулінський. Вівтарі храму виконані у стилі Відродження. Зліва розташований бічний вівтар, в якому перебуває ікона Матері Божої з дитятком, звана Казімезькою Богородицею (пол. Matką Bożą Kazimierską). Примітки Посилання KAZIMIERZA WIELKA, Podwyższenia Krzyża Świętego [Архівовано 23 вересня 2015 у Wayback Machine.] (пол.)
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sokołach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sokołach – rzymskokatolicki kościół cmentarny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Sokoły, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Kobylin diecezji łomżyńskiej. Historia Budowla została wzniesiona jako cerkiew unicka (greckokatolicka) bazylianów w stylu barokowym w 1758 roku w Tykocinie. W 1833 roku cerkiew została przeniesiona na cmentarz w Sokołach, dzięki staraniom księdza proboszcza Pawła Janczewskiego i od tego momentu funkcjonuje jako kościół rzymskokatolicki. W XIX i XX stuleciu świątynia była kilkakrotnie remontowana. W zachowanych wizytacjach parafialnych nie został określony zakres tych prac. Zapewne były to drobne reperacje, wymiany pokrycia dachowego z dachówki na gont (początek ubiegłego stulecia), następnie z gontu na blachę. W latach 1984–1986 przeprowadzono gruntowny remont świątyni. W 1984 roku świątynia została podniesiona i wymienione zostały fundamenty, w 1985 roku zostały oszalowane ściany, natomiast w 1986 roku dach został pokryty nową blachą. W czasie podnoszenia kościoła, aby wymienić fundamenty, naruszono w kilku miejscach jej konstrukcję. Posadzka w paru miejscach jest mocno zdeformowana i zapada się. Architektura Jest to świątynia drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, jest oszalowana, posiada jedną nawę, wzniesiono ją na planie prostokąta, zamkniętego od północy trójbocznie; przy prezbiterium od wschodu, mieści się prostokątna, niska zakrystia. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zakroczymiu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zakroczymiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zakroczymskiego diecezji płockiej. Obecna świątynia wznoszona była od 1 połowy XVI wieku, następnie została przebudowana w XVII wieku, z kolei w XIX wieku na skutek restauracji w latach 1821 – 1823 oraz 1874 – 1875 straciła swój średniowieczny kształt. W związku z tym kościół utracił część zabytkowego wyposażenia (m.in. usunięto ołtarze boczne i inne elementy barokowe). We wrześniu 1939 roku w wyniku działań wojennych świątynia została zniszczona i do końca wojny pozostała nieodbudowana. Kościół został odbudowany dzięki staraniom księdza Piotra Skury i parafian w latach 1945 – 1949. Odbudowa była prowadzona przez architekta Pawła Zakrzewskiego według projektu architekta Stefana Putowskiego. Kościół został poświęcony w 1949 roku przez biskupa płockiego Tadeusza Pawła Zakrzewskiego. Świątynia reprezentuje styl gotycko-renesansowy i została wybudowana na rzucie prostokąta. Budowla została wzniesiona z cegły z dodatkiem kamieni polnych, kul armatnich i koła młyńskiego. Jest to kościół pseudobazylikowy, posiadający trzy nawy, oskarpowany, z lewej i prawej strony mieszczą się dwie niskie wieżyczki. Wewnątrz znajdują się m.in. tablice nagrobne w stylu renesansowym, w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z 1663 roku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Mielniku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Mielniku – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Mielnik, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Siemiatycze diecezji drohiczyńskiej. Historia Budowa obecnej świątyni rozpoczęła się w 1913 roku, staraniem Wiktora Walkiewicza, syna ostatniego organisty przed skasowaniem parafii. Prace budowlane zostały przerwane przez działania I wojny światowej w latach 1914-1918. Niedługo po wycofaniu się wojsk niemieckich ksiądz Mikołaj Ikonowicz rozpoczął odprawianie nabożeństw w nowo wybudowanym kościele. Niewykończona budowla ucierpiała po raz kolejny w dniach 1-7 sierpnia 1920 roku, kiedy wojska polskie próbowały zatrzymać marsz wojsk radzieckich idących na Warszawę. Świątynię ukończył i urządził jej wnętrze po wojnie ksiądz Konstanty L. Cegielski, proboszcz w Mielniku. W 1940 roku wieś znalazła się w strefie granicznej i w związku z tym świątynia została zamieniona na stołówkę dla sowieckich żołnierzy. Zostało wtedy zniszczone całe jej wyposażenie. W czasie wojny niemiecko-radzieckiej w 1941 i 1944 roku budowla została ostrzelana pociskami artyleryjskimi, które zniszczyły kruchtę a także uszkodziły ściany i dach. Świątynia przeszła remont generalny dopiero w latach 1971-1972; 1982-1985 i 1998-2000. Architektura i wyposażenie Jest to budowla murowana, wzniesiona w stylu neobarokowym. W ołtarzu głównym świątyni jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Zachowały się przedmioty kultu, takie jak: krucyfiks barokowy z końca XVII stulecia, monstrancja pochodząca z lat 1720-1730 i kielich z około 1730 roku. We wnętrzu można zobaczyć również bardzo ciekawą "drogę krzyżową". Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Nowym Dworze Gdańskim

Kościół Przemienienia Pańskiego w Nowym Dworze Gdańskim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Nowy Dwór Gdański, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Nowy Dwór Gdański diecezji elbląskiej. Historia Pozwolenie na budowę świątyni zostało wydane w 1840 roku. W dniu 26 czerwca tegoż roku władze wydały dekret, w którym zezwoliły na wybudowanie nowego kościoła. Ziemia pod przyszłą świątynię została ofiarowana przez księdza Műlera. W dniu 9 czerwca 1847 roku rozpoczęto pierwsze prace przygotowawcze przed budową kościoła. Wykonano wykopy pod fundamenty i w dniu 22 września 1847 roku został położony kamień węgielny pod przyszłą świątynię. Dalsze prace budowlane zostały przerwane z powodu różnych trudności. W 1850 roku prace ruszyły ponownie. Budowa szła bardzo sprawnie. W dniu 22 listopada 1851 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Franciszka Grossmana. Dokument konsekracyjny jest umieszczony dzisiaj w zakrystii świątyni. Do 1908 roku nowodworski kościół był świątynią filialną parafii Tiegenhagen (Żelichowo-Cyganek). W 1909 roku została utworzona samodzielna parafia pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. Świątynia przetrwała II wojnę światową. Architektura i wyposażenie Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim i zaprojektowana przez architekta Klopsha z Gdańska. Kościół jest usytuowany na linii północ - południe, ma 28 metrów długości, 13 metrów szerokości i 10 metrów wysokości od posadzki do stropu. Posiada czworokątną wieżę o wysokości 26 metrów. W ołtarzu głównym można zobaczyć obraz Przemienienia Pańskiego, namalowany w 1872 roku, a także figury świętego Andrzeja i świętego Wojciecha. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Sulejówku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Sulejówku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sulejówek diecezji warszawsko-praskiej. Mieści się w dzielnicy Miłosna. Historia Projekt świątyni sporządzony przez architekta Konstantego Jakimowicza został zatwierdzony przez Kurię Metropolitarną w dniu 15 września 1934 roku. w dniu 18 listopada 1934 roku został poświęcony kamień węgielny i rozpoczęto budowę kościoła. W dniu 17 maja 1936 roku w świątyni została odprawiona po raz pierwszy msza święta. W dniu 24 grudnia 1937 roku wnętrze kościoła oraz ołtarz główny zostały poświęcone. W dniu 1 sierpnia 1939 roku przy kościele została ustanowiona parafia pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego. W czasie II wojny światowej wnętrze świątyni zostało otynkowane, kościół otrzymał obrazy Drogi Krzyżowej, balustradę w prezbiterium, dębowe ławki, tabernakulum oraz ołtarz św. Antoniego. W latach 1947–1949 zakończono malowanie i tynkowanie kościoła, kaplicy Matki Boskiej oraz wnęki przy ołtarzu św. Antoniego. W 1950 roku świątynia otrzymała dwa dzwony, zwane "Stefanem" i "Antonim". W dniu 3 maja 1953 roku dzwony zostały konsekrowane przez księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego. W lipcu 1958 roku ksiądz proboszcz Antoni Siemiński, rozpoczął gruntowny remont kościoła (zabezpieczenie dachu, okien i drzwi, przerobienie instalacji elektrycznej oraz wymalowanie wnętrza). W maju 1959 roku zabrzmiały po raz pierwszy nowe organy. W latach 1969–1971 została założona instalacja elektryczna do podłączenia pieców akumulacyjnych (aby ogrzewać świątynię), ściany zewnętrzne zostały otynkowane, a także przebudowano prezbiterium, aby kapłan mógł odprawiać mszę świętą zwrócony twarzą do wiernych. W dniu 29 maja 1972 roku wspomniany wyżej ksiądz kardynał Stefan Wyszyński konsekrował kościół. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Zawadach Kościelnych

Kościół Przemienienia Pańskiego – kościół parafialny znajdujący się w Zawadach Kościelnych przy ulicy Kościuszki 7, należący do Parafii Przemienienia Pańskiego w Zawadach Kościelnych. Historia Murowany neogotycki kościół powstał według projektu architekta Jerzego Pieńczykowskiego z roku 1938. Jego budowa trwała do 1956 (z przerwą w budowie w latach 1939-48) Kościół powstał z inicjatywy ks. Władysława Ramotowskiego i ks. Stanisława Żochowskiego, pobłogosławiony 9 września 1956 przez Biskupa pomocniczego Aleksandra Mościckiego, konsekrowany 20 września 1981 przez Biskupa łomżyńskiego Mikołaja Sasinowskiego. Zobacz też Parafia Przemienienia Pańskiego w Zawadach Kościelnych Bibliografia Diecezja Łomżyńska – Zawady Kościelne. [dostęp 2014-08-04]. Maria Kałamajska-Saeed: Katalog zabytków sztuki, województwo łomżyńskie. Warszawa: Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, 1986, seria: Tom IX. Zeszyt 2. ISBN 83-221-0375-1.
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Chorzelach

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Chorzelach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chorzele diecezji łomżyńskiej. Historia Świątynia murowana została wzniesiona w latach 1872-1878 według projektu warszawskiego architekta Adolfa Schimmelpfenniga, dzięki staraniom księdza Pawła Laguny. Kościół został konsekrowany w 1886 roku przez płockiego biskupa pomocniczego Henryka Piotra Kossowskiego. W 1889 roku została dostawiona wieża. W 1930 roku budowla została zniszczona przez pożar, wyremontował ją w 1933 roku ksiądz proboszcz Andrzej Krysiak. W 1954 roku został zbudowany główny ołtarz według projektu Kononowicza. W latach 1979–1980 dzięki staraniom księdza proboszcza Witolda Białego w nawie głównej powstała polichromia zwana sgraffito – fresk, którą wykonali artyści malarze: Teresa Wierusz i Stanisława Chorzewskiego. W latach 1995–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza Kazimierza Skowrońskiego została odnowiona elewacja zewnętrzna świątyni, a także została odrestaurowana malatura wnętrza budowli. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Raczkach

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Raczkach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Raczki, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Suwałki - Ducha Świętego diecezji ełckiej. Historia Jednonawowa świątynia została wzniesiona w latach 1766 – 1823 przez Michała i Ludwika Paców według projektu architektów: Aignera i Markoniego. W dniu 27 września 1835 roku budowla została poświęcona przez księdza biskupa Stanisława Kostkę Choromańskiego, administratora diecezji augustowskiej. W 1934 roku podczas urzędowania księdza Witolda Balukiewicza zostały dobudowane nawy boczne. Przed 1970 rokiem, podczas urzędowania księdza proboszcza Czesława Rogalskiego świątynia została wyremontowana. Prace polegały na wymianie sklepienia nawy głównej z półkolistego na płaskie, wykonaniu witraży i zainstalowaniu organów o 23 głosach. W latach 2003–2007 budowla została gruntownie odnowiona. Prace polegały na odrestaurowaniu elewacji zewnętrznej, przebudowie prezbiterium i zamontowaniu nowych stalli, uruchomieniu nowego nagłośnienia, malowaniu i ozłoceniu wnętrza. Wyposażenie W ołtarzu głównym przedstawienie Golgoty z krzyżem usytuowanym pośrodku. Zabytkowe figury: św. Jana Nepomucena (z XIX wieku, drewniana), św. Jana Apostoła, św. Cecylii i Dawida (z XIX wieku, wszystkie gipsowe). Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zambrowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Zambrów, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Zambrów diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona w latach 1874-1879 dzięki staraniom księży: Pawła Makowskiego i Aleksandra Mioduszewskiego. W dniu 4 czerwca 1925 roku świątynię konsekrował biskup łomżyński Romuald Jałbrzykowski. W czasie II wojny światowej budowla uległa znacznemu zniszczeniu, odrestaurowana została po wojnie dzięki staraniom księdza proboszcza Aleksandra Srzednickiego. W latach 1990–1995 świątynia została gruntownie wyremontowana dzięki staraniom księdza proboszcza Józefa Milanowskiego. Architektura i wyposażenie Kościół został wzniesiony w stylu neoromańskim według projektu architekta z Warszawy, Bolesława Muklanowicza. Świątynia została wybudowana na planie krzyża łacińskiego. Na ścianach nawy znajdują się małe i okrągłe oraz wąskie i podłużne okna. Przy elewacji frontowej zwracają uwagę dwie wysokie wieże. Wnętrze budowli reprezentuje styl neoromański, który wyróżnia się prostotą, proporcjonalnością oraz małą ilością dekoracji. We wnętrzu znajdują się dwa rzędy filarów, które są połączone ze sobą ozdobnymi łukami. Na sklepieniu kościoła można zobaczyć ciekawe zdobienia. Wyposażenie wnętrza ma charakter zabytkowy. Do jego elementów należą m.in.: epitafium inskrypcyjne Bartłomieja Laskowskiego, ufundowane w 1655 roku, epitafium inskrypcyjne Ignacego Jana Dąbrowskiego (1865 r.), epitafium inskrypcyjne Jana Mleczko (1868 r.) i jego małżonki Konstancji (1882 r.), barokowa monstrancja (1698 r.), barokowa puszka (1626 r.), klasycystyczna puszka (1825 r.), neobarokowy krzyż ołtarzowy (koniec XIX w.). Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Działoszycach

Kościół Trójcy Świętej w Działoszycach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Działoszyce, w województwie świętokrzyskim. Parafia Trójcy Świętej w Działoszycach należy do dekanatu skalbmierskiego diecezji kieleckiej. W połowie XIX w. Kazimierz Stronczyński, który w latach 1844-1855 przeprowadził inwentaryzację zabytków na całym terenie Królestwa Polskiego, uznał że kościół ten należy do najpiękniejszych pomników budownictwa gotyckiego w Polsce. Historia Świątynia murowana została zbudowana w stylu gotyckim w 1220 roku i posiada nawę wzniesioną na planie prostokąta. Konsekrowana została w 1222 roku przez biskupa Iwo Odrowąża. W 1413 roku kościół został powiększony o kruchtę i zakrystię dzięki staraniom właściciela Działoszyc, Michała Bogumiłłowa i Piotra, właściciela Sancygniowa. W 1618 roku na północnej elewacji świątyni został umieszczony zegar słoneczny. W XVII stuleciu zostały dobudowane dwie kaplice: św. Anny w 1637 roku, z jej ołtarzem i obrazem oraz Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w 1663 roku, którą ufundował Albert Gogoł. W 1864 i 1897 roku świątynia została ponownie powiększona. W 1929 roku kościół został odnowiony Wnętrze świątyni zdobią dużych rozmiarów, polichromowane ceramiczne stacje drogi krzyżowej wykonane pod koniec XIX w. w działoszyckiej fabryce Borlickich. Właściciel fabryki, Tomasz Sylwester Borlicki (1838–1911), był członkiem komitetu budowy wieży działoszyckiego kościoła w 1897 roku. Na zewnętrznej ścianie kościoła zamontowana jest tablica upamiętniająca działania Armii Krajowej w Działoszycach wykonana w 1984 r. o treści: Zobacz też Parafia Trójcy Świętej w Działoszycach Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła Archiwalne zdjęcia kościoła w bibliotece Polona
Kościół Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii

Kościół Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii, zwany Wieczernikiem, noszący również wezwanie Opatrzności Bożej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do księży Marianów. Znajduje się w dekanacie czerskim archidiecezji warszawskiej. Świątynia została wybudowana w 1674 roku w ówczesnej Nowej Jerozolimie (obecnie Góra Kalwaria). Od tego kościoła rozpoczynali swą drogę pokutną pielgrzymi przybywający do miasta. W tym czasie zostali sprowadzeni do Nowej Jerozolimy przez biskupa Stefana Wierzbowskiego marianie razem ze swym założycielem ojcem Stanisławem Papczyńskim, którzy wybudowali wokół kościoła pojedyncze cele. W 1677 roku biskup Stefan Wierzbowski nadał zgromadzeniu prawo własności do kościoła oraz zabudowań i gruntów. Ojciec Stanisław Papczyński zmarł w 1701 roku i został pochowany w kościele. Po śmierci założyciela marianów, budowla była podniszczona i została wyremontowana na własny koszt przez Kazimierza Wyszyńskiego. Po rozbiorach Polski, Góra Kalwaria znalazła się w zaborze pruskim. Klasztor marianów, przy Wieczerniku, popadł wtedy w ruinę. W końcu, w 1852 roku zakonnicy musieli opuścić klasztor. Wieczernik szczęśliwie przetrwał okres obu wojen światowych, ale nie odprawiane były w nim msze święte. Wierni gromadzili się na uroczystościach, tylko kilka razy w roku. Marianie przyjeżdżali do Wieczernika z warszawskich Bielan. W 1952 roku, ksiądz prymas Stefan Wyszyński przekazał na własność zgromadzeniu parafię i Wieczernik. W 1962 roku rozpoczął się remont kościoła. Bryła świątyni pozostała niezmieniona, natomiast ambona i chór zostały przebudowane. Pod koniec lat 70. XX wieku przy Wieczorniku został wzniesiony dom zakonny marianów. Obecnie Wieczernik posiada godność sanktuarium o. Stanisława Papczyńskiego. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Andrzeja Boboli w Sopocie

Kościół św. Andrzeja Boboli i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sopocie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Sopocie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Sopot w archidiecezji gdańskiej. Mieści się w dzielnicy Dolny Sopot. Budowla składa się z części starszej i nowszej. Starsza część to niewielka kaplica murowana wzniesiona z cegły w latach 1869–1870 w stylu neogotyckim. Została zbudowana dzięki bezpłatnym pracom wykonanym przez miejscowych Kaszubów. W dniu 14 sierpnia 1870 roku została poświęcona i otrzymała wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Przed II wojną światową nazywano ją kaplicą polską, ponieważ odprawiane były w niej nabożeństwa dla polskich i niemieckich katolików. Gdy w 1902 roku został ukończony pierwszy kościół parafialny w mieście pod wezwaniem Gwiazdy Morza znajdujący się przy ulicy Kościuszki, z kaplicy zaczęli korzystać głównie Kaszubi oraz w sezonie polscy letnicy. Do wyposażenia kaplicy należą dwie drewniane rzeźby: pierwsza to Chrystusa Ukrzyżowanego z końca XV wieku i druga to Matki Boskiej z początku XVI wieku. 12 sierpnia 1976 Urząd Wojewódzki w Gdańsku, wpisał do rejestru zabytków kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli, pod numerem 733. Nowsza część, którą to ówczesny rektor ks. Tadeusz Cabała powołał do życia, to Kościół parafialny wybudowany w latach 1985–1988 według projektu Adama Haupta o powierzchni użytkowej 330 m² wraz z plebanią i domem parafialnym. Od 1 października 1985 roku przy budowie kościoła pracowało dodatkowo 285 filipińczyków. Przypisy