NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Żmijowiskach

Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Żmijowiskach – drewniana cerkiew greckokatolicka z 1770 znajdująca się w Żmijowiskach. Od 1947 obiekt nieczynny kultowo. Historia obiektu Cerkiew została zbudowana w 1770. Przy cerkwi była też dzwonnica wzniesiona w 1830, która została rozebrana w II połowie XX wieku. Cerkiew była gruntownie przebudowana w 1881. Wzniesiono wówczas nowy babiniec, mniejszy przedsionek oraz wnętrze sanktuarium i nawy pokryto polichromią. W 1930 dokonano odnowienia świątyni. Po 1947 roku cerkiew była nieużytkowana, służyła jako magazyn. Prace zabezpieczające wykonano w latach 1990–91. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej zwęgłowanej na zamek z ostatkami tworzącymi niekiedy obłap, trójdzielna, orientowana, posadowiona na otynkowanej podwalinie kamiennej i ceglanej. Wewnątrz zachowały się m.in. ołtarz, tabernakulum, biblia i śpiewniki, fragmenty polichromii i 2 ołtarze boczne znajdujące się po bokach cerkwi. Otoczenie Cerkiew otaczają tereny cmentarza greckokatolickiego. Przypisy Bibliografia Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 336-337 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Wojnowie

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławna cerkiew w Wojnowie. Świątynia parafii Zaśnięcia Matki Bożej (w dekanacie Olsztyn) i monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Powstanie cerkwi prawosławnej w Wojnowie związane było z XIX-wieczną misją prowadzoną przez Rosyjski Kościół Prawosławny wśród mazurskich bezpopowców. Celem tej akcji było nakłonienie staroobrzędowców do unii z prawosławiem i do praktykowania przez nich obrzędów w ramach ruchu jednowierczego. Początkowe sukcesy tej misji zostały przerwane pod koniec XIX wieku. Pomimo tego po I wojnie światowej w Wojnowie i jego okolicach mieszkały nadal rodziny jednowierców. Diaspora ta, choć nieliczna, uzyskała dla siebie po 1918 prawosławnego kapłana. Został nim były oficer rosyjski, mnich Aleksander Awajew, który pozostając na emigracji podlegał pod jurysdykcję prawosławnego egzarchy zachodnioeuropejskiego, Eulogiusza, rezydującego w Paryżu. Staraniem tego duszpasterza w latach 1922–1923 wzniesiono w Wojnowie drewnianą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (poświęconą w maju 1927 r. przez egzarchę zachodnioeuropejskiego Eulogiusza), która służyła jako cerkiew parafii jednowierców do 1945. Awajew założył również w Wojnowie żeński monaster Opieki Matki Bożej. Po II wojnie światowej proboszcz parafii wojnowskiej za zgodą egzarchy Europy Zachodniej przeszedł wraz z cała parafią pod jurysdykcję Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. W latach 1995–1996 świątynia została gruntownie wyremontowana. W 1996 dokonano jej rekonsekracji. Po kolejnym remoncie, 10 lipca 2013 r. cerkiew została ponownie poświęcona przez biskupa supraskiego Grzegorza. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 2 września 1983 pod nr 383. Opis Świątynia prawosławna w Wojnowie zbudowana jest na wzór drewnianych cerkwi rosyjskich z okolic Tweru, skąd pochodził Aleksandr Awajew. Jest to budowla drewniana, na rzucie prostokąta, z dzwonnicą przykrytą dachem namiotowym zakończonym cebulastą kopułką. Dzwonnica, współcześnie cała oszalowana deskami, miała wcześniej odkryty prześwit pod dachem. Nad prezbiterium wznosi się duża kopuła przykryta okazałym, cebulastym hełmem. Wnętrze cerkwi pozbawione jest polichromii, wyposażone w skromny ikonostas utrzymany w tonacji biało-złotej i ozdobiony ikonami o różnej wartości artystycznej, z różnych epok, także dwudziestowiecznymi reprodukcjami na papierze. Zobacz też Molenna w Wojnowie Monaster Zbawiciela i Trójcy Świętej w Wojnowie Przypisy Bibliografia Eugeniusz Iwaniec: Z dziejów staroobrzędowców na ziemiach polskich XVII – XX w.. Warszawa: PWN, 1977. Kalendarz Prawosławny 2022, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, Warszawa 2021, ISSN 1425-2171, ss. 180–190.
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Rudce (drewniana)

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Rudce – drewniana cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Rudce koło Przeworska. Cerkiew w Rudce to jeden z najcenniejszych zabytków architektury drewnianej na terenie Polski południowo-wschodniej. Reprezentuje archaiczny typ świątyni sięgający swoją formą do średniowiecznej architektury cerkiewnej. Została włączona do szlaku architektury drewnianej. Historia Cerkiew zbudowana została w 1693. W XVIII w. przekształceniu uległa nawa (zlikwidowanie przydachu na rysiach, zastąpienie go podcieniem) i babiniec (wzniesiono nad nim nową wieżę). W 1924 cerkiew przesunięto o 20 m w celu budowy nowej murowanej świątyni. Od tego czasu przestała pełnić funkcje kultowe. Po 1947 po wysiedleniu ludności ukraińskiej opuszczona. Remontowana w 1958. W 1986 zniszczeniu uległa wieża nad babińcem przez złamane drzewo. W 1988 i latach 90. XX w. remontowana. Generalny remont przeprowadzono w latach 2011–2012, ale nie odtworzono zniszczonej wieży. Przypisy Bibliografia Wędrówki podkarpackie. Przewodnik turystyczny, JanJ. Sołek (red.), StanisławS. Orłowski, Rzeszów: Podkarpacka Regionalna Organizacja Turystyczna, 2004, ISBN 83-918711-1-8, OCLC 749713440 .
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bliziance

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bliziance – drewniana dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Bliziance. Historia Cerkiew została zbudowana w 1865, w miejscu starszej drewnianej cerkwi z 1630. Przebudowana znacznie w latach 1927-1932, po pożarze z 1925, który strawił część konstrukcji. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu dukielskiego, a po 1842 do dekanatu krośnieńskiego. W latach 1896–1926 administratorem parafii był ks. Jarosław Mironowicz, a w latach 1936-1944 - ks. Eugeniusz Uscki. Na południowy wschód od cerkwi powstał cmentarz. W drugiej połowie XIX wieku wybudowano na nim dzwonnicę z kamienia łamanego z blaszanym daszkiem, jednak nie zachowała się ona do czasów współczesnych. W okresie dwudziestolecia międzywojennego majątek cerkiewny liczył 15,56 hektarów pól, 1,13 hektara łąk, 1,73 hektara pastwiska i 0,16 hektara lasów, rozmieszczony on był w Bliziance oraz w sąsiedniej Gwoździance. Od 1947 do czasu wzniesienia we wsi nowego kościoła w 1984, użytkowana przez parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Bliziance. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Bliziance jest świątynią orientowaną, o konstrukcji zrębowej, jednoprzestrzenną, w całości pokrytą gontem. Nad świątynią wznosi się jednokalenicowy dach z wieżyczką. Ściany świątyni we wnętrzu ozdabia polichromia figuralna wykonana w 1960. Z historycznego wyposażenia zachowały się organy, konfesjonały, ławki, oraz ikona Trójcy Świętej. Zasięg parafii W 1926 roku do parafii greckokatolickiej należały miejscowości: Baryczka, Blizianka, Gwoździanka, Gwoźnica Górna, Jawornik, Lecka, Małówka, Niebylec, Połomia, Sołonka, Żarnowa. W Gwoździance znajdowała się filialna Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Gwoździance. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowski - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 177 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Strona parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Bliziance
Chrám Zesnutí Přesvaté Bohorodice (Koszalin)

Konkatedrální chrám Zesnutí Přesvaté Bohorodice v Koszalinu (též kostel Nanebevzetí Panny Marie) je moderní řeckokatolický chrám v polském Koszalinu v Západopomořanském vojvodství. Nachází se na adrese ul. Niepodległości 24-26. Historie Jedná se o chrám postavený v moderním slohu v letech 1998–2006. Vysvěcen byl dne 24. června 2006. V interiéru chrámu se nachází moderní ikonostas. Řeckokatolická farnost v Koszalinu existuje od roku 1970. Patří do Vratislavsko-koszalinské eparchie. Od reorganizace administrativní struktury Přemyšlsko-varšavské metropolie se stala konkatedrálou vratislavsko-košalínské eparchie. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sobór konkatedralny Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Koszalinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu chrám Zesnutí Nejsvětější Bohorodice v Koszalinu na Wikimedia Commons
Konkathedrale Koszalin

Die Konkathedrale des Entschlafens der Allerheiligsten Gottesgebärerin (polnisch Sobór konkatedralny Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy) ist eine griechisch-katholische Kirche in Koszalin in Polen. Geschichte Seit 1970 gibt es eine griechisch-katholische Gemeinde in Koszalin. 1998 wurde mit dem Bau einer eigenen Kirche begonnen, die 2006 geweiht wurde. Seit 2020 ist sie Konkathedrale der neuen verkleinerten Eparchie Breslau-Koszalin. Strukturen Die Konkathedrale ist der Sitz des Dekanats Koszalin der ukrainisch-griechisch-katholischen Kirche in Polen. Diese folgt dem byzantinischen Ritus in der Liturgie, gehört aber strukturell zur römisch-katholischen Kirche. In der Mariä-Entschlafens-Kirche in Koszalin gibt es eine Ikonostase, aber auch Kirchenbänke. Die Sprache in der Liturgie ist ukrainisch. Weblinks Dekanat Koszalin cerkiew.net (englisch)
Sobór konkatedralny Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Koszalinie

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Koszalinie – cerkiew greckokatolicka w Koszalinie. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1998–2006; poświęcona 24 czerwca 2006. Wewnątrz znajduje się współczesny ikonostas. Mieści się przy ul. Niepodległości 24-26. Parafia greckokatolicka w Koszalinie istnieje od 1970 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Od momentu reorganizacji struktury administracyjnej metropolii przemysko-warszawskiej stała się soborem konkatedralnym wrocławsko-koszalińskim. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Barlinku

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna znajdująca się w Barlinku. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia została wybudowana w XIX w. jako kościół ewangelicki. W 1947 został przekazany prawosławnym. Wewnątrz znajduje się ikonostas pochodzący z XIX w., przywieziony przez przesiedleńców z Kijowca. W 2016 rozpoczęto remont świątyni. Po zakończeniu prac obiekt został 5 czerwca 2021 r. poświęcony przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę oraz arcybiskupa wrocławskiego i szczecińskiego Jerzego. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 2 kwietnia 2007 pod nr A-306. Przypisy
Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Barlinek

Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, (polska: Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny) också benämnd som Den heligaste Theotokos ortodoxa kyrka, (Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy) är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Barlinek, i Powiat myśliborski distrikt i Västpommerns vojvodskap, i västra Polen. Kyrkan är helgad åt Guds moders avsomnande och tillhör Wrocławs och Szczecins stift. Historik Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka byggdes under 1800-talet, men ursprungligen som en evangelisk kyrka. Den överlämnades år 1947 till den Polsk-ortodoxa kyrkan. År 2016 påbörjades renoveringar av kyrkan. Efter renoveringarna invigdes byggnaden den 5 juni 2021. Kyrkan registrerades som ett monument den 2 april 2007. Inventarier Inne i kyrkan finns en ikonostas som tillverkades under 1800-talet, som flyttades från Kiev i Ukraina. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Polen Källor Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny (Barlinek) - zwiedzanie i praktyczne informacje (trek.zone) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Barlinek.
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Czyżach

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Czyżach, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Jest to murowana świątynia zbudowana w latach 1984–1993, według projektu Michała Bałasza, na miejscu starej drewnianej z XIX wieku, spalonej w 1984. Jedna z większych cerkwi wiejskich w Polsce (569 m² powierzchni, 33,5 m wysokości). Uroczyste poświęcenie miało miejsce 27 sierpnia 1993. Nad wystrojem wnętrza pracowali: Jarosław Wiszenko – polichromie, Aleksander Łoś i Wiktor Downar – ikony w ikonostasie oraz Mikołaj Bakumienko – rzeźba w ikonostasie. Prace nad upiększeniem wnętrza zakończyły się w 1996. Cerkiew posiada cztery kopuły. Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, nr 7–8/2011 Linki zewnętrzne Zdjęcia spalonej w 1984 roku cerkwi pw. Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy oraz współczesnego obiektu
Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Czyże

Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, (polska: Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny) är en polsk-ortodox församlingskyrkobyggnad belägen i byn Czyże, i Podlasiens vojvodskap, i östra Polen. Kyrkan är helgad åt Guds moders avsomnande och tillhör Warszawas och Bielsks stift. Historik Tidigare stod det en äldre träkyrka från 1800-talet på samma plats där den nuvarande står, som brann ner år 1984. Den nuvarande kyrkan började byggas samma år som träkyrkan brann ner och stod klar 1993, då den invigdes den 27 augusti. Kyrkan byggdes enligt ritningar av Michał Bałasz. Kyrkan Byggnaden har en yta på 569 m² och en höjd på 33,5 m. De som arbetade med kyrkans interiör var Jarosław Wiszenko, Mikołaj Bakumienko och ikonerna på ikonostasen av Aleksander Łoś och Wiktor Downar. Arbetet med interiören slutfördes 1996. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Polen Källor Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Czyżach - zwiedzanie i praktyczne informacje (trek.zone) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Czyże.
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Górowie Iławeckim

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Górowie Iławeckim. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Kardynała Stefana Wyszyńskiego 11. Jest to była ewangelicka kaplica cmentarna pochodząca z XIX wieku, zaadaptowana na potrzeby liturgii prawosławnej w 1948 r. Wewnątrz współczesny ikonostas. Dach zwieńczony małą kopułką. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 29 września 2000 pod nr A-1695. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Jarosławiu

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Jarosławiu – kaplica rzymskokatolicka (obecnie pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP), położona na terenie Parku Miejskiego im. Baśki Puzon (gdzie wcześniej znajdował się cmentarz unicki), przy ulicy Józefa Ignacego Kraszewskiego. Dawna greckokatolicka cerkiew cmentarna. Wpisana do rejestru zabytków 22 lutego 1951 pod nr 45. Historia Świątynia pierwotnie drewniana, a od połowy XVII w. murowana, w 1789 zamieniona przez Austriaków na arsenał. Później wystawiona na licytację. Dzięki staraniom ówczesnych proboszczów parafii została w 1791 odkupiona przez parafię greckokatolicką. Wykonano wówczas renowację, przebudowując zachowane prezbiterium na kaplicę mszalną. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1894. W 1956 niszczoną systematycznie kaplicę postanowiono rozebrać, jednak na skutek protestów miejscowej ludności tej czynności zaniechano. Odnowiona kaplica należy obecnie do Kościoła rzymskokatolickiego. We wnętrzu XVIII-wieczna polichromia ze scenami religijnymi oraz portretami świętych i doktorów kościoła wschodniego. Proboszczowie cerkwi Jakiw Hżoda (1600–1608) Hrehor Kużmicz (1608–1652) Piotr Herzycki (1652) Bazyli Chotyniecki (1652–1689) Jakub Narolski (1689–1720) Stefan Cyrul (1720) Jan Nerononowycz (1720–1740) Teodor Wysoczański (1740–1758) Jan Chryzostom Bernakewycz (1759–1764) Antoni Rybotycki (1764–1795) Paweł Sajkewycz (1795–1796) Jan Manastyrski (1796–1826) Grzegorz Błonarowycz (1826–1827) Daniel Kaczaniwski (1827–1836) Oleksander Noskewycz (1836–1837) Iwan Hładysziwski (1837–1855) Orest Wituszyński (1855–1857) Teodor Lewicki (1857–1878) Ołeksij Iwasiwska (1878–1879) Iwan Sanczyc (1879–1883) Jan Chryzostom Konstankewycz (1883–1884) Jan Chotyniecki (1884–1906) Piotr Hodowański i Piotr Jurczak (1906) Cyprian Chotyniecki (1906–1942) Ołeksij Biłyk (1942–1945) Stanisław Fedorowicz (1945–1956) Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Kalnikowie

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – murowana prawosławna cerkiew parafialna w Kalnikowie. Należy do dekanatu Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna świątynia greckokatolicka. Pierwsza wzmianka o cerkwi Najświętszej Maryi Panny, zachowana w przemyskich aktach grodzkich pochodzi z 1378. Obecna cerkiew została zbudowana w 1920 na miejscu starszej, murowanej cerkwi z 1882. Z 1882 pochodzi również dzwonnica stojąca przed cerkwią. Świątynia należała do greckokatolickiego dekanatu jarosławskiego (przed I wojną światową do krakowieckiego). Po wojnie cerkiew została opuszczona i zaniedbana, od 1958 jest użytkowana przez Kościół Prawosławny. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego cerkiew stała się wyłączną własnością tego Kościoła. Cerkiew i dzwonnicę wpisano do rejestru zabytków 5 czerwca 1992 pod nr A-457. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj – Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X. Linki zewnętrzne Regiopedia – zdjęcie cerkwi
Chrám Zesnutí Nejsvětější Bohorodice (Koszalin)

Chrám Zesnutí Nejsvětější Bohorodice v Koszalinu (polsky Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie) je pravoslavný farní kostel v západopomořanském Koszalinu. Chrám spadá pod Koszalinský děkanát vratislavsko-štětínské eparchie Polské pravoslavné církve. Chrám je od 8. listopadu 1956 zapsán na seznamu kulturních památek pod číslem A-768. Historie Chrám v objektu z konce 13. století se nachází v ulici Adama Mickiewicze v Koszalinu. Původně byl kostel součástí místního cisterciáckého kláštera. Nejstarší zmínka z roku 1293 hovoří o kapli. Navzdory interdiktu v roce 1401 se zde mohly i nadále konat mše. V roce 1491 je kostel uváděn jako zchátralý. Není známo, kdy byl kostel přestavěn. Po reformaci kostel chátral. V letech 1602 až 1609 byla budova restaurována za vlády knížete-biskupa kaminského Františka. Po převodu Zadního Pomořanska do braniborského kurfiřtství v roce 1648 zde již nebyl farář. Od roku 1700 mše sloužili tři duchovní z kostela Panny Marie. Při požáru města v roce 1718 objekt kostela do základů vyhořel. Znovu byl postaven v roce 1724. Během francouzské okupace sloužil od roku 1807 jako seník a poté jako lazaret a ubykace pro válečné zajatce. V roce 1820 byl kostel znovu vysvěcen a od té doby slouží jako protestantský farní kostel pro několik okolních vesnic. V roce 1945 byl zámecký kostel na krátké období jediným protestantským kostelem pro zdejší německé obyvatelstvo. V roce 1953 byl kostel předán polské pravoslavné církvi. V 90. letech 20. století probíhaly restaurátorské práce s podporou německé spolkové vlády. Architektura Kostel je jednolodní podlouhlá stavba z červených cihel. Jednotlivé části zdiva se zachovaly z postupných přestaveb, zejména z té poslední z let 1818/1919. Z původního gotického klášterního kostela z 15. století se dochovalo jen několik částí východní zdi. Uvnitř chrámu se nachází ikonostas zhotovený v roce 1955. Chrám je zdoben kupolemi. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie na polské Wikipedii a Schlosskirche (Koszalin) na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu chrám Zesnutí Nejsvětější Bohorodice v Koszalinu na Wikimedia Commons Webové stránky pravoslavné farnosti v Koszalině (polsky) Literatura Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Teil III, Band 1, Anklam 1867, S. 199f. Ludwig Böttger: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Reg.-Bezirks Köslin. Band 1, 1 Kreise Köslin, Kolberg-Körlin. Stettin 1889. S. 71
Schlosskirche (Koszalin)

Die Schlosskirche (offiziell Kirche des Entschlafens der Allerheiligsten Gottesgebärerin, polnisch Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny) ist ein orthodoxes Kirchengebäude in Koszalin in Polen. Geschichte Die Kirche gehörte ursprünglich zum Zisterzienserinnenkloster in Köslin. Von 1293 ist die älteste Erwähnung einer Kapelle erhalten. 1401 durften dort trotz Interdikts weiter Messen gehalten werden. 1491 wurde sie als baufällig beschrieben. Es ist unbekannt, zu welcher Zeit Neu- oder Umbauten der Klosterkirche stattfanden. Nach der Reformation verfiel die Kirche. Von 1602 bis 1609 wurde das Gebäude unter Fürstbischof Franz von Cammin wiederhergestellt. Nach dem Übergang Hinterpommerns an das Kurfürstentum Brandenburg 1648 gab es dort keinen Pfarrer mehr. Ab 1700 wurde sie von den drei Geistlichen der Marienkirche mit Gottesdiensten versorgt. 1718 brannte das Gebäude bei einem Stadtbrand bis auf die Mauern nieder und wurde 1724 neu aufgebaut. Während der französischen Besatzung diente es ab 1807 als Strohlager, danach als Lazarett und Kriegsgefangenenunterkunft. 1820 wurde die Kirche wieder eingeweiht und war seitdem evangelische Pfarrkirche auch für einige Dörfer der Umgebung. 1945 war die Schlosskirche kurzzeitig die einzige evangelische Kirche für die dort noch lebende deutsche Bevölkerung. 1953 wurde sie der Polnisch-Orthodoxen Kirche übergeben. In den 1990er Jahren gab es Restaurierungsarbeiten mit Unterstützung der deutschen Bundesregierung. Architektur Die Kirche ist ein langgestreckter einschiffiger Bau aus roten Backsteinen. Die Mauern sind aus den verschiedenen Umbauten erhalten, vor allem von dem letzten 1818/19. Von der gotischen Klosterkirche des 15. Jahrhunderts sind nur wenige Teile an der Ostwand erhalten. Im Inneren gibt es eine orthodoxe Ikonostase. Literatur Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Teil III, Band 1, Anklam 1867, S. 199f. Ludwig Böttger: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Reg.-Bezirks Köslin. Band 1, 1 Kreise Köslin, Kolberg-Körlin. Stettin 1889. S. 71 Weblinks Einzelnachweise
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Koszalinie. Należy do dekanatu Koszalin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy ulicy Adama Mickiewicza. Zlokalizowana w dawnym kościele zamkowym pochodzącym z końca XIII w., odbudowanym w latach 1602–1609, przekazanym parafii prawosławnej w 1954. Wewnątrz cerkwi znajduje się ikonostas wykonany w 1955. Świątynia ozdobiona jest kopułami. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 8 listopada 1956 pod nr A-768. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Parafii Prawosławnej w Koszalinie