NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia Chrystusa Króla i Najświętszej Maryi Panny Królowej w Łubnie-Opace

Parafia Chrystusa Króla i Najświętszej Maryi Panny Królowej w Łubnie-Opace − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno III. Historia Łubno-Opace od wieków należało do parafii Łubienko. Jesienią 1944 roku podczas frontu kościół i Lubienko zostały zniszczone. W 1945 roku w ocalałej wsi Łubno-Opace bp Franciszek Barda erygował ekspozyturę. W 1947 roku zbudowano drewniany kościół, według projektu arch. inż. Pisarka, a 8 października 1947 roku został poświęcony pw. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. W latach 1979–1990 zbudowano obecny murowany kościół, według projektu arch. Małgorzaty i Jana Grabarskich. 20 maja 1990 roku bp Edward Białogłowski poświęcił kościół pw. Chrystusa Króla i Najświętszej Maryi Panny Królowej. 7 czerwca 2015 roku abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Na terenie parafii jest 1 776 wiernych (w tym: Łubno-Opace – 290, Łubno Szlacheckie – 434, Łajsce – 571, Piotrówka – 440, Tłoki i Stawy z Podniebylem – 41). Proboszczowie parafii: 1946–?. ks. Paweł Lis (ekspozyt). 1950–1958. ks. January Horwath (ekspozyt). 1959–1961. ks. Andrzej Szczurek (ekspozyt). 1964–1966. ks. Ignacy Potoczny(ekspozyt). 1966–2003. ks. prał. Tadeusz Balawender. 2003–2023 ks. kan. Edward Wołos. 2023– nadal ks. Józef Stepanko. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Bolesnej w Grzegorzówce-Wólce

Parafia Matki Bożej Bolesnej w Grzegorzówce - Wólce – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Błażowa. Historia W 1975 roku w Wólce Hyżneńskiej, przy granicy z Grzegorzówką, Stanisław Walas z Grzegorzówki i Eugeniusz Walas z Wólki Hyżneńskiej pod pozorem budowy obory, rozpoczęli budowę kościoła, do której dołączyli inni mieszkańcy. 5 lipca 1975 roku bp Bolesław Taborski poświęcił kościół, a jego rektorem został ks. Henryk Rychlak wikariusz z Hyżnego. Władze państwowe stosowały represje wobec wiernych. Gdy kościół okazał się za mały, w latach 1975–1976 dokonano jego rozbudowy. 18 września 1976 roku bp Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia rozbudowanego kościoła. 1 lipca 1977 roku została erygowana parafia Grzegorzówka-Wólka pw. Matki Bożej Bolesnej, z wydzielonego terytorium parafii w Hyżnem. Na terenie parafii jest 1 440 wiernych (w tym: Grzegorzówka – 580, Wólka Hyżneńska – 672, Hyżne-Dział – 146). Proboszczowie parafii: 1977–2007. ks. kan. Henryk Rychlak. 2007– nadal ks. Marian Fortuna. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Iskrzyni

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Iskrzyni − parafia rzymskokatolicka w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno II. Historia W 1352 roku została lokowana wieś Iskrzynia. W 1750 roku właściciel ziemski zbudował drewniany kościół pw. św. Jana Nepomucena. Gdy budowano gościniec cesarski z Przemyśla na przełęcz Dukielską, kościół rozebrano. W latach 1907 i 1949 mieszkańcy bezskutecznie starali się o budowę własnego kościoła. W 1977 roku w domu Mariana Prugara powstał punkt katechetyczny. 19 października 1980 roku w punkcie katechetycznym rozpoczęto odprawiać msze święte. W latach 1982–1985 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. inż. Leonarda Reppela. 26 sierpnia 1985 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół, pw. Matki Bożej Częstochowskiej. W 1985 roku została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Krościenko Wyżne. 22 sierpnia 1993 roku abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Na terenie parafii jest 1100 wiernych. Proboszczowie parafii: 1985–2000. ks. kan. Czesław Jaworski. 2000– nadal ks. Krzysztof Kwieciński. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Kuńkowcach

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Kuńkowcach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Przemyśl II. Historia W 1870 roku w Kuńkowcach została wybudowana mała kaplica, której fundatorami byli Jedlińscy – właściciele wioski. Ok. 1890 roku kaplica została wyremontowana i powiększona przez późniejszego dziedzica Władysława Łozińskiego. W latach 1932–1937 wybudowano murowany kościół, który poświęcono 4 lipca 1937 roku pw. Matki Bożej Częstochowskiej. 3 grudnia 1949 roku została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii św. Józefa w Przemyślu. W 1951 roku do parafii przyłączono Bełwin, Łętownię i Wapowce, które należały do parafii Ujkowice. W czasie wojny parafią w Kuńkowcach administrował Salezjanim ks. Augustyn Pichura. Na terenie parafii jest 1 790 wiernych (w tym: Kuńkowce – 562, Bełwin – 117, Łętownia – 512, Ostrów (część) – 118). Proboszczowie parafii: 1949–1993. ks. Stanisław Grębski. 1993–1999. ks. Janusz Borek. 1999–2003. ks. Jan Buras. 2003–2006. ks. Wacław Socha. 2006–2021. ks. Robert Grela. 2021– nadal ks. Paweł Storek. Kościoły filialne Bełwin – pod koniec XX wieku – przekształcono dotychczasowy budynek szkoły na kaplicę pw. św. Jana z Dukli. Łętownia – w latach 1910–1914 z fundacji wiernych i książąt Sapiehów z Krasiczyna wybudowano kościół pw. św. Stanisława Kostki, który 7 września 1919 roku poświęcił bp Karol Fischer. W Łętowni posługiwał ks. Tadeusz Repich, rodak Salezjanin, później ks. Władysław Porębski. 22 września 2019 roku abp Adam Szal dokonał konsekracji kościoła. Wapowce – 1875 roku rodzina Horodyńskich i książę Leon Sapieha zbudowali murowaną cerkiew św. Mikołaja. W 1926 roku cerkiew została odnowiona. Po wojnie zaadaptowana na kościół filialny pw. św. Mikołaja. Przypisy Bibliografia Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Myczkowcach

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej Myczkowcach − parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Solina. Historia W 1376 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Myczkowcach. W latach 1910–1912 grekokatolicy zbudowali murowaną cerkiew św. Jerzego, która w 1913 roku została poświęcona. Po II wojnie światowej w cerkwi urządzono magazyn zbożowy. W 1957 roku cerkiew została zaadaptowana na kościół filialny, który w 1963 roku poświęcił bp Stanisław Jakiel. 18 czerwca 1979 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej, z wydzielonego terytorium parafii Uherce Mineralne. Na terenie parafii jest 632 wiernych (w tym: Myczkowce – 430, Zwierzyń – 202). Proboszczowie parafii: 1979–1989. ks. Stanisław Wacnik. 1989–1999. ks. prał. Mieczysław Bąk. 1999–2004. ks. prał. Tadeusz Bernat. 2004–2011. ks. Mirosław Augustyn. 2011–2012. ks. Wiesław Marecki. 2012–2020. ks. Krzysztof Sobiecki. 2020– nadal ks. Paweł Pernal. Kościół filialny W 1971 roku w Zwierzyńiu zaadaptowano dawną cerkiew na kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela. W 1994 roku przy cudownym źródełku Tadeusz Łukacz zbudował grotę Matki Bożej Fatimskiej, która 24 września 1995 roku została poświęcona przez bpa Edwarda Frankowskiego. Następnie Tadeusz Łukacz zbudował stacje drogi krzyżowej, którą w maju 2009 roku poświęcił bp Adam Szal. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie − parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno I. Historia 18 czerwca 1985 roku w dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Jedlicze. Pierwszym proboszczem został ks. Stefan Śnieżek, wcześniej wikariusz parafii w Krośnie – Polance. W latach 1985–1988 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. inż. Mieczysława Krukierka i obliczeń konstrukcyjnych inż. Tadeusza Woźniaka. 26 czerwca 1988 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. 27 czerwca 2010 roku abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Ksiądz Stefan Śnieżek pełnił funkcję proboszcza do 1989 roku, po czym zastąpił go ksiądz Józef Szeliga, który kierował parafią do 1994 roku. Następnie proboszczem został ksiądz Jan Wit, sprawując tę funkcję do 2 lutego 1997 roku. Od 3 lutego 1997 roku do 6 listopada 2018 roku parafią zarządzał ksiądz Tadeusz Ziaja. Po jego śmierci obowiązki proboszcza przejął ksiądz Marek Lewandowski. Od 2024 roku proboszczem parafii jest ksiądz Wiesław Marecki. Na terenie parafii jest 1 509 wiernych. Proboszczowie Tabela na podstawie strony parafii. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Pocieszenia w Komborni

Parafia Matki Bożej Pocieszenia w Komborni − parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno II. Historia Parafia w Komborni została erygowana po lokacji wsi, ok. połowy XIV wieku. Pierwszy kościół drewniany był pw. św. Marcina. W 1463 roku przez Kombornię przechodził do Lwowa św. Jan z Dukli. W 1486 roku wzmiankowany był proboszcz ks. Stanisław Kłeczek, który w 1493 roku ufundował obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Około 1576 roku Bonerowie właściciele wsi, po przejściu na Kalwinizm, zamienili kościół na zbór kalwiński. W 1596 roku Piotr Firlej, wojewoda lubelski, zwrócił kościół katolikom i potwierdził uposażenie parafii. W 1619 roku Sebastian Kwolek wykonał polichromię. W 1624 roku kościół został zrabowany przez Tatarów. W 1636 roku Piotr Firlej powiększył uposażenie parafii. W 1781 roku dokonano resteuracji kościoła, a w 1865 roku do prezbiterium dobudowano kaplicę grobową Urbańskich. W 1913 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła. W 1931 roku rozpoczęto budowę kościoła według projektu arch. prof. Jana Bagieńskiego. Fundamenty wytyczono wokół starego kościoła, który w maju 1932 roku został rozebrany. Po wybudowaniu, kościół 11 listopada 1933 roku został poświęcony przez ks. dziekana Franciszka Gosztyłę. 15 sierpnia 1958 roku bp Wojciech Tomaka dokonał konsekracji kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W latach 1954–1957 artysta Stanisław Jakubczyk wykonał polichromię. 11 czerwca 2017 roku w Miejscu Piastowym odbyła się koronacja cudownego obrazu Matki Bożej Pocieszenia, której dokonał abp Adam Szal. Obraz pochodzi sprzed 1624 roku i przedstawia koronację Matki Bożej. 20 września 2025 roku abp Adam Szal podczas uroczystej Eucharystii ustanowił kościół w Komborni sanktuarium maryjnym. Na terenie parafii jest 1 835 wiernych (w tym: Kombornia – 1 440, Wola Komborska – 398). Proboszczowie parafii: Cudowny obraz W początkach XVII wieku namalowano obraz Koronacji Matki Bożej. W 1624 roku podczas najazdu Tatarów ks. Sebastian Krauzowicz, uciekając - wyniósł obraz z kościoła. W 1804 roku Austriacy zrabowali wota, kosztowności obrazu i kościoła. W 1872 roku rozpoczęto spisywanie cudów i łask obrazu. W latach 1969–1970 mgr Wojciech Kurpik przeprowadził konserwację obrazu. 11 czerwca 2017 roku w Miejscu Piastowym odbyła się koronacja cudownego obrazu Matki Bożej Pocieszenia, której dokonał abp Adam Szal przy udziale abpa Józefa Michalika, bpa Stanisława Jamrozka, bpa Jana Wątroby, bpa Kazimierza Górnego, bpa Edwarda Białogłowskiego, abpa Jana Martyniaka i generała michalitów ks. Dariusza Wilka. 18 czerwca 2017 roku ukoronowany obraz wprowadzono do kościoła w Komborni. Kościół filialny W 1980 roku w Woli Komborskiej najpierw odprawiano msze święte po domach, a następnie w tymczasowej kaplicy. W latach 1980–1983 zbudowano murowany kościół filialny, według projektu arch. Jana Rządcy. 4 września 1983 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół pw. Miłosierdzia Bożego i św. Anny. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Rektorat Miłosierdzia Bożego w Łukowej

Rektorat Miłosierdzia Bożego w Łukowej – rektorat rzymskokatolicki istniejący w latach 2003–2012. Znajdował się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Leżajsk II. Opiekę nad rektoratem sprawowali księża diecezjalni. Wieś Łukowa należała do parafii leżajskich, najpierw farnej, a od 1969 roku – przyklasztornej Bernardynów. W 1981 roku weszła w skład nowo utworzonej parafii w Jelnej. 21 grudnia 2003 roku utworzono samodzielny rektorat. 1 stycznia 2012 roku decyzją abpa Józefa Michalika rektoraty w Łukowej i Przychojcu zostały połączone, tworząc nową parafię Dobrego Pasterza Przychojec-Łukowa. Kościół w Łukowej wybudowano w latach 1991–1995, według projektu arch. Stanisława Pąprowicza. Pełnił wówczas funkcję kościoła filialnego parafii jelneńskiej i został przekazany Prowincji Zakonnej Ojców Bernardynów w Krakowie. Obecnie jest kościołem filialnym parafii Przychojec-Łukowa. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bóbrce (powiat krośnieński)

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bóbrce – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Dukla. Historia Bóbrka powstała prawdopodobnie w XIII wieku i była położona przy granicy z księstwami ruskimi. W 1397 roku wieś była lokowana na prawie niemieckim, w którym Paszko Bogoria Skotnicki zagwarantował 1 łan ziemi na uposażenie parafii. W 1420 roku wieś przeszła w posiadanie cystersów z Koprzywnicy, którzy uposażyli parafię należącą do diecezji krakowskiej. W II połowie XV wieku w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis pojawiła się wzmianka o istnieniu kościoła w Bóbrce. Około 1605 roku parafia została przyłączona do parafii Wietrzno. W latach 1752–1768 w Bóbrce zbudowano kolejny drewniany kościół. W 1774 roku siedziba parafii powróciła do Bóbrki, a kościół w Wietrznie stał się filialny. W 1805 roku parafia została przeniesiona z diecezji tarnowskiej do diecezji przemyskiej. W 1819 roku władze austriackie odebrały Bóbrkę cystersom. W 1857 roku bp Franciszek Ksawery Wierzchleyski konsekrował kościół pw. św. Katarzyny. W latach 1905–1908 zbudowano obecny murowany kościół w stylu neogotyckim, według projektu arch. Teodora Talowskiego. W latach 1907– 1908 wykonano witraże, według projektu Stefana Matejki i Józefa Ostrowskiego. W 1910 roku bp Karol Fischer konsekrował kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1915 roku artysta Julian Krupski wykonał polichromię. W 1946 roku wyremontowano wieżę kościoła po uszkodzeniach wojennych. Na terenie parafii jest 1098 wiernych (w tym: Bóbrka – 792, Niżna Łąka – 372). Proboszczowie ks. Antoni Dziurzyński (1903–1925) ks. Franciszek Stąpor (1925–1933) ks. Jan Kania (1933–1944) ks. Antoni Twaróg (1946–1947) ks. kan. Piotr Mielnik (1947–1961) ks. Stanisław Władyka (1961–1967) ks. Czesław Wojnar (1967–1971) ks. kan. Józef Żółtek (1971–1986) ks. Stanisław Motak (1986–2000) ks. kan. Tadeusz Nowak (2000–2016) ks. Stanisław Babiarz (od 2016) Kościół filialny Niżna Łąka – we wrześniu 1996 roku abp Józef Michalik poświęcił kościół filialny pw. Matki Bożej Fatimskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lecce

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lecce – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Błażowa. Historia W 1908 roku bp Józef Sebastian Pelczar wydał polecenie zbudowania kościołów filialnych w Leckiej i Kąkolówce. W 1935 roku we wsi zorganizowano Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, które zaproponowało budowę kaplicy. Część mieszkańców była przeciwna, ale przy ofiarnej pomocy zainteresowanych rozpoczęto budowę. W 1939 roku ukończono budowę murowanej kaplicy, którą poświęcił ks. prał. Ignacy Łachecki z Hyżnego. W lutym 1941 roku do Lecki przybył Jezuita ks. Marian Rudolf Spytkowski, a następnie dokonano rozbudowy kaplicy. W kościele posługiwali też: ks. Józef Grydyk (1942–1943) i ks. Wojciech Bogdan (1942–1946). W 1947 roku została erygowana ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Błażowa, a w 1948 roku kościół poświęcono pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Gdy kościół okazał się za mały na potrzeby parafii, w 2008 roku postanowiono zbudować nowy kościół na nowym placu. 24 października 2010 roku bp Mateusz Ustrzycki poświęcił plac pod budowę. 30 czerwca 2013 roku wmurowano kamień węgielny. W 2011 roku rozpoczęto budowę kościoła, a 30 czerwca 2013 roku wmurowano kamień węgielny. 8 września 2013 roku abp Józef Michalik poświęcił nowy kościół. Na terenie parafii jest 820 wiernych. Proboszczowie parafii: 1949–1976. ks. Stanisław Rysz (ekspozyt). 1976–2008. ks. kan. Franciszek Pelc. 2008– nadal ks. Stanisław Kowal. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łękach Dukielskich

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łękach Dukielskich – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Dukla. Historia Mieszkańcy Łęk Dukielskich należeli do rzymskokatolickiej parafii w Kobylanach. Po zakończeniu II wojnie światowej ks. Piotr Moch podjął zamiar zbudowania kościoła filialnego, ale sytuacja polityczna nie sprzyjała wtedy zakładaniu nowych parafii. W 1954 roku sołtys Paweł Nawrocki wraz z mieszkańcami wystąpił do władz wojewódzkich o zgodę na utworzenie parafii, ale władze odmówiły. Później w domu Nawrockich mieścił się punkt katechetyczny. W 1972 roku Paweł i Antonina Nawroccy postanowili rozbudować dom i przeznaczyć na kaplicę. Rozbudowa przy czynnym utrudnianiu przez władze, trwała trzy lata. 17 października 1976 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kaplicę pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, a pierwszym proboszczem został ks. Władysław Nowak. 1 stycznia 1977 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka, została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Kobylany. W latach 1976–1977 prowadzono prace wykończeniowe kaplicy, a władze państwowe nadal na różne sposoby utrudniały funkcjonowanie kaplicy. W 1977 roku w kaplicy odbył się jubileusz 600-lecia diecezji. 28 maja 1978 roku na mszy świętej było 812 wiernych. W 1982 roku oddano do użytku cmentarz parafialny. W 1984 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła, a 1 czerwca 1989 roku poświęcono plac pod budowę kościoła. W 1990 roku rozpoczęto budowę obecnego murowanego kościoła, według projektu arch. Rubena Bardanaszwilii. 7 listopada 1999 roku abp Józef Michalik dokonał poświęcenia kościoła. W parafii od maja 1998 roku, regularnie co dwa miesiące ukazuje się gazeta „Powołanie”. Redagują ją parafianie wraz z księdzem proboszczem. 2–3 września 2003 roku odbyło się nawiedzenie kościoła przez kopię Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. 27 czerwca 2004 roku odbyła się konsekracja kościoła, której dokonał abp Józef Michalik. 15–16 sierpnia 2012 roku odbyło się nawiedzenie kościoła przez Krzyż i relikwie bł. Jana Pawła II. 8 stycznia 2017 roku odbyła się uroczystość 40-lecia powstania parafii, a msza święta odprawiona przez abpa Adama Szala, była transmitowana na żywo w TVP Polonia. Na terenie parafii jest 1460 wiernych. Proboszczowie ks. kan. Władysław Nowak (1976–1987) ks. Edward Wołos (1988–2003) ks. Alojzy Szwed (2003–2012) ks. Zdzisław Babiarz (2012–2017) ks. Marek Danak (od 2017) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Africarium

The Africarium (Polish: Afrykarium) is a oceanarium in Wrocław, Poland, devoted to exhibiting the fauna of Africa. It is part of the Wrocław Zoo. The idea behind the Africarium is to comprehensively present selected ecosystems from the continent of Africa. The Africarium houses multiple species of fish, hippos, African fur seals, manatees and many others. The zoo houses over 10 thousand animals, its breadth extends from housing insects such cockroaches to the large mammals like the elephants on an area of over 33 hectares. References
Afrykarium

Afrykarium – oceanarium prezentujące ekosystemy wodne (morskie i słodkowodne) oraz lądowe fauny Afryki na terenie Ogrodu Zoologicznego we Wrocławiu. Kompleks otwarto 26 października 2014 roku – jest pierwszym tego typu obiektem w Polsce. Obiekt podzielono na część zewnętrzną prezentujące wybrzeże Namibii w postaci dwóch basenów z plażami dla kotików afrykańskich (3600 m³) oraz pingwinów przylądkowych (2460 m³), rozdzielonych od siebie budynkiem w kształcie statku, w którym ulokowano restauracje z tarasem widokowym oraz część wewnętrzną z budynkiem żelbetowym o długości 160,1 metrów, szerokości 53,9 metrów oraz wysokości 15-12 metrów, w którym prezentowane są ekspozycje czterech biotopów: Fauna plaży i rafy koralowej Morza Czerwonego z basenem 900 m³. Fauna Afryki Wschodniej z basenem hipopotamów nilowych (900 m³) oraz rybami jezior Malawi i Tanganika. Fauna Kanału Mozambickiego z basenem (3100 m³) prezentująca m.in. płaszczki i rekiny brunatne. Fauna dżungli Konga z basenami manatów (1250 m³) i krokodyli nilowych (260 m³) oraz ptakami (hala wolnych lotów), m.in. czepigi rudawe, ibisy białowąse, toko nosaty i waruga. Cały kompleks liczy 19 akwariów, basenów i zbiorników o łącznej powierzchni 4,6 tys. m² i pojemności ponad 15 milionów litrów wody, oczyszczanej przez 50 filtrów. W momencie otwarcia w afrykarium prezentowano kilka tysięcy zwierząt reprezentujących około 100 gatunków. Budowa obiektu kosztowała 220 milionów złotych. Budynek zaprojektowali Mariusz Szlachcic oraz Dorota Szlachcic, a generalnym wykonawcą obiektu było wrocławskie przedsiębiorstwo PB Inter-System S.A.. Wznoszenie kompleksu rozpoczęto na początku 2012 roku, kończąc w październiku 2014 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Strona Afrykarium
Африкариум

Африка́риум — океанариум на территории Вроцлавского зоопарка, демонстрирующий водные экосистемы (морские и пресноводные) и наземную фауну Африки. Комплекс был открыт 26 октября 2014 года и является первым объектом такого типа в Польше. Объект разделен на наружную часть, представляющую побережье Намибии в виде двух бассейнов с пляжами для африканских морских котиков (3600 м³) и очковых пингвинов (2460 м³), разделенных друг от друга зданием в форме корабля, в котором находится ресторан с панорамной террасой, и внутреннюю часть с железобетонным зданием длиной 160,1 метра, шириной 53,9 метра и высотой 15—12 метров, в котором представлены экспозиции четырех биотопов: Фауна пляжа и коралловых рифов Красного Моря с бассейном 900 м³. Фауна Восточной Африки с бассейном бегемотов (900 м³) и рыбами озёр Малави и Танганьика. Фауна Мозамбикского пролива с бассейном (3100 м³), представляющий, кроме прочего, скатов и песочных акул. Фауна джунглей Конго с бассейнами ламантинов (1250 м³) и нильских крокодилов (260 м³), а также с птицами (зал свободных полетов), в том числе с бурокрылой птицей-мышью, хагедашем, серым токо и молотоглавом. Весь комплекс насчитывает 19 аквариумов, бассейнов и водоемов с общей площадью 4,6 тыс. м² и емкостью более 15 миллионов литров воды, очищающейся 50 фильтрами. Во время открытия в Африкариуме было представлено несколько тысяч животных, представляющих около 100 видов. Строительство объекта обошлось в 220 миллионов злотых. Генеральным подрядчиком объекта была вроцлавская компания PB Inter-System S.A. Строительство комплекса было начато в начале 2012 года, завершено в октябре 2014 года. Ссылки Сайт Африкариума Архивная копия от 12 марта 2019 на Wayback Machine Startuje budowa Afrykarium-Oceanarium we wrocławskim ZOO Архивная копия от 28 октября 2014 на Wayback Machine