NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Długosza w Sandomierzu

Dom Długosza w Sandomierzu – XV-wieczny budynek księży mansjonarzy ufundowany przez Jana Długosza, znajdujący się w Sandomierzu przy ulicy Jana Długosza 9. Historia Dom Długosza w Sandomierzu (dawna Mansjonaria), został wybudowany przez mistrza Jana z Krakowa w 1476 roku w stylu późnogotyckim. Budynek wzniesiono na kamiennym podmurowaniu z cegły, układanej w wątku, zwanym polskim układem gotyckim i ozdobiono nieregularnymi rombami ułożonymi z zendrówki. W budynku znajduje się obszerna sień, do której prowadzą dwa portale gotyckie. Nad południowym portalem (od strony katedry) znajduje się ozdobna tablica erekcyjna z herbem Długosza Wieniawą, opatrzona datą 1476. W XVI wieku budynek został ozdobiony attyką. W następnym wieku dom został ponownie przebudowany. W wieku XIX, po rozwiązaniu zgromadzenia mansjonarzy, budynek popadł w ruinę. Dopiero w latach 1934–1936, z inicjatywy biskupa Włodzimierza Jasińskiego, rozpoczęto gruntowną restaurację budynku dla potrzeb Muzeum Diecezjalnego. Zrekonstruowano wtedy dach, szczyty oraz detale, portale i obramowania okien. Nieliczne oryginalne fragmenty zachowano wmurowując je w ściany. Dawna duża sień ze względów funkcjonalnych została podzielona na dwie części. Z XV wieku do dziś zachował się charakterystyczny, wielotraktowy układ pomieszczeń, schody na piętro wykonane w grubości muru oraz obramienia otworów, wykonane z białego piaskowca. Muzeum Diecezjalne 26 października 1937 roku w budynku zostało otwarte Muzeum Diecezjalne ze zbiorami sztuki sakralnej. Dzieła sztuki były gromadzone przez biskupów sandomierskich, ale dopiero po restauracji w latach 1934–1936 Domu Długosza przeniesiono tam zbiory muzealne. W 1937 roku poproszono Karola Esterichera o pomoc w uporządkowaniu wnętrz i zaplanowaniu muzeum. Nadzorował on konserwację zbiorów oraz wykonanie gablot i szaf do prezentacji zbiorów. Pomnik historii 22 listopada 2017 r. decyzją prezydenta RP Andrzeja Dudy na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków, wpisano sandomierski historyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy na listę pomników historii, przyznawany zabytkom nieruchomym o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej, utrwalonym w powszechnej świadomości i mającym duże znaczenie dla dziedzictwa kulturalnego Polski. Obszar tego pomnika obejmuje zabytki sandomierskiej starówki, w tym między innymi bazylikę katedralną, sandomierskie kościoły pw. Nawrócenia świętego Pawła, pw. św. Jakuba, pw. św. Michała, pw. Ducha Świętego, Dom Długosza, średniowieczny układ urbanistyczny miasta, Brama Opatowska, ratusz, Collegium Gostomianum, Wąwóz Królowej Jadwigi i Wąwóz Piszczele. Zobacz też Dom Długosza Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa Domu Długosza Wirtualny spacer Archiwalne widoki i publikacje o Domu w bibliotece Polona
Klin (województwo podlaskie)

Klin – osada leśna w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Szudziałowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego. Prawosławni mieszkańcy należą do parafii w Ostrowiu Północnym, a katoliccy mieszkańcy do parafii w Szudziałowie. Przypisy
Smolany Dąb

Smolany Dąb [smɔˈlanɨ ˈdɔmp], is a village in the administrative district of Gmina Krasnopol, within Sejny County, Podlaskie Voivodeship, in north-eastern Poland. The village lies on the Gremzdy lake. History In 1827 it was recorded that the population of the village numbered at 16 and 1 home and in 1889 it was numbered at 20 people and 5 homes. Tourist attractions The following objects are included in the register of monuments of the National Heritage Institute: World War I war memorial (Reg. No.: 326 of 10.03.1983) References
Smolany Dab

Smolany Dąb [pronunciación en polaco: /smɔˈlanɨ dɔmp/], es un pueblo ubicado en el distrito administrativo de Gmina Krasnopol, dentro del condado de Sejny, Voivodato de Podlaquia, en el noreste de Polonia.​ Se encuentra a unos 2 kilómetros al sur de Krasnopol, a 10 kilómetros al oeste de Sejny, y a 110 kilómetros al norte de la capital regional Białystok. Referencias Enlaces externos
Smolany Dąb

Smolany Dąb – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Krasnopol. Leży nad jeziorem Gremzdy. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Zabytki Do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisane są następujące obiekty: cmentarz wojenny z I wojny światowej (nr rej.: 326 z 10.03.1983) Zobacz też Smolany, Smolany-Żardawy Przypisy Linki zewnętrzne Smolany 1(3) S. Dąb, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 893 .
Смоляни-Домб

Смоляни-Домб (пол. Smolany Dąb) — село в Польщі, у гміні Краснополь Сейненського повіту Підляського воєводства. Населення — 32 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Сувальського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Półkoty

Półkoty, (Litouws: Pulkotai) is een plaats in het Poolse district Sejneński, woiwodschap Podlachië. De plaats maakt deel uit van de gemeente Sejny en telde 88 inwoners in 2011. Geschiedenis Van de 8e tot de 19e eeuw maakte deze plaats deel uit van het leefgebied van de Baltische stam van de Jatvingen. Vanaf de 13e eeuw behoorde het tot het Grootvorstendom Litouwen. Met de Poolse Delingen kwam het gebied achtereenvolgens vanaf 1795 eerst in Pruisische en in 1806 in Russische handen. Na de Pools-Russische Oorlog (1919-1921) werd het onderdeel van Polen. Sindsdien woont er in dit gebied nog wel een Litouwse minderheid. Sport en recreatie Door deze plaats loopt de Europese wandelroute E11. De E11 loopt van Den Haag naar het oosten, naar de grens Polen/Litouwen. Ter plaatse komt de route van het zuidoosten van Berżniki en vervolgt aan de oostzijde van het Berżnikmeer, dan via de westzijde van het Hołnymeer naar het start/eindpunt van de route aan de grens met Litouwen, de overgang bij Ogrodniki.
Półkoty

Półkoty – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Sejny. Wieś królewska położona była w końcu XVIII wieku w starostwie niegrodowym berżnickim w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Przypisy
Пулкоти

Пулкоти (пол. Półkoty) — село в Польщі, у гміні Сейни Сейненського повіту Підляського воєводства. Населення — 88 осіб (2011). У 1975—1998 роках село належало до Сувальського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Budno (Podlaquia)

Budno [pronunciación en polaco: /ˈbudnɔ/] es un pueblo en el distrito administrativo de Gmina Janów, dentro del Distrito de Sokółka, Voivodato de Podlaquia, en el noreste de Polonia.​ Se encuentra aproximadamente 8 kilómetros al noreste de Janów, 19 kilómetros al noroeste de Sokółka, y 46 kilómetros al norte de la capital regional, Białystok. Referencias Enlaces externos
Budno (województwo podlaskie)

Budno – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sokólskim, w gminie Janów. Wieś królewska ekonomii grodzieńskiej położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa białostockiego. Nazwa została pierwszy raz użyta w metryce janowskiej parafii 6 stycznia 1775 r. Powstanie wsi związane jest z puszczańską budą, podobnie jak Franckowa Buda. W 1963 r. wieś zelektryfikowano, wodociąg doprowadzono w 1995 r. W 2011 r. liczba ludności wsi wynosiła 67 osób. Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Jerzego w Janowie. Zobacz też Budno Przypisy Linki zewnętrzne Budno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 441 .
Будно (Підляське воєводство)

Будно (пол. Budno) — село в Польщі, у гміні Янув Сокульського повіту Підляського воєводства. Населення — 67 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Білостоцького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Жнински окръг

Жнински окръг (на полски: Powiat żniński) е окръг в северната част на Централна Полша, Куявско-Поморско войводство. Заема площ от 984,77 км2. Административен център е град Жнин. География Окръгът обхваща територии от историческите области Палуки (Великополша) и Куявия. Разположен е в югозападната част на войводството. Население Населението на окръга възлиза на 71 003 души (2012 г.). Гъстотата е 72 души/км2. Административно деление Административно окръгът е разделен на 6 общини. Градско-селски общини: Община Барчин Община Жнин Община Лабишин Община Яновец Великополски Селски общини: Община Гонсава Община Рогово Фотогалерия Бележки
Okres Żnin

Okres Żnin (polsky Powiat żniński) je okres v polském Kujavsko-pomořském vojvodství. Rozlohu má 984,55 km² a v roce 2020 zde žilo 69 886 obyvatel. Sídlem správy okresu je město Żnin. Gminy Městsko-vesnické: Barcin Gąsawa Janowiec Wielkopolski Łabiszyn Żnin Vesnická: Rogowo Města Barcin Gąsawa Janowiec Wielkopolski Łabiszyn Żnin Sousední okresy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Powiat żniński na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Okres Żnin na Wikimedia Commons
Powiat Żniński

Der Powiat Żniński ist ein Powiat (Kreis) in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern. Der Powiat hat eine Fläche von 984,55 km², auf der etwa 70.500 Einwohner leben. Gemeinden Der Powiat umfasst sechs Gemeinden, davon fünf Stadt-und-Land-Gemeinden und eine Landgemeinde. Stadt-und-Land-Gemeinden Barcin (Bartschin) Gąsawa (Gonsawa) Janowiec Wielkopolski (Janowitz) Łabiszyn (Labischin) Żnin (Znin) Landgemeinden Rogowo (Rogowo) Weblinks Fußnoten
Żnin County

Żnin County (Polish: powiat żniński) is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, north-central Poland. It came into being on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. Its administrative seat and largest town is Żnin, which lies 36 km (22 mi) south-west of Bydgoszcz and 65 km (40 mi) west of Toruń. The county contains three other towns: Barcin, lying 17 km (11 mi) east of Żnin, Łabiszyn, lying 19 km (12 mi) north-east of Żnin, and Janowiec Wielkopolski, 18 km (11 mi) south-west of Żnin. The county covers an area of 984.55 square kilometres (380.1 sq mi). As of 2019 its total population is 68,113, out of which the population of Żnin is 13,864, that of Barcin is 7,408, that of Łabiszyn is 4,472, that of Janowiec Wielkopolski is 3,953, and the rural population is 38,416. Neighbouring counties Żnin County is bordered by Nakło County to the north, Bydgoszcz County to the north-east, Inowrocław County to the east, Mogilno County to the south-east, Gniezno County to the south and Wągrowiec County to the west. Administrative division The county is subdivided into six gminas (four urban-rural and two rural). These are listed in the following table, in descending order of population. References
Distrito de Żnin

Żnin (polaco: powiat żniński) es un distrito (powiat) del voivodato de Cuyavia y Pomerania (Polonia). Fue constituido el 1 de enero de 1999 como resultado de la reforma del gobierno local de Polonia aprobada el año anterior. Limita con otros seis distritos: al norte con Nakło, al nordeste con Bydgoszcz, al este con Inowrocław, al sudeste con Mogilno, al sur con Gniezno y al oeste con Wągrowiec; y está dividido en seis municipios (gmina): dos urbano-rurales (Barcin y Żnin) y cuatro rurales (Gąsawa, Janowiec Wielkopolski, Łabiszyn y Rogowo). En 2011, según la Oficina Central de Estadística polaca, el distrito tenía una superficie de 984,77 km² y una población de 70 079 habitantes.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Żnin. Sitio web oficial de Żnin (en polaco).
Powiat de Żnin

Le powiat de Żnin (en polonais : powiat żniński) est un powiat appartenant à la Voïvodie de Couïavie-Poméranie dans le centre-nord de la Pologne. Division administrative Le powiat comprend 6 communes : 4 communes urbaines-rurales : Barcin, Janowiec Wielkopolski, Łabiszyn et Żnin ; 2 communes rurales : Gąsawa et Rogowo. Liens externes (pl) Site officiel Portail de la Pologne
Distretto di Żnin

Il distretto di Żnin (in polacco powiat żniński) è un distretto polacco appartenente al voivodato della Cuiavia-Pomerania. Geografia antropica Suddivisioni amministrative Il distretto comprende 6 comuni. Comuni urbano-rurali: Barcin, Janowiec Wielkopolski, Łabiszyn, Żnin Comuni rurali: Gąsawa, Rogowo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su distretto di Żnin Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su znin.pl.
Żnin (district)

Żniń (powiat żniński) is een Pools district (powiat) in de woiwodschap Koejavië-Pommeren. Het district heeft een oppervlakte van 984,77 km² en telt 67.080 inwoners (31 december 2024). Steden Barcin Janowiec Wielkopolski Łabiszyn Żnin
Condado de Żnin

Condado de Żnin (polaco: powiat żniński) é um powiat (condado) da Polónia, na voivodia da Cujávia-Pomerânia. A sede do condado é a cidade de Żnin. Estende-se por uma área de 984,55 km², com 69 751 habitantes, segundo o censo de 2005, com uma densidade de 70,85 hab/km². Divisões admistrativas O condado possui: Comunas urbana-rurais: Barcin, Janowiec Wielkopolski, Łabiszyn, Żnin Comunas rurais: Gąsawa, Rogowo Cidades: Barcin, Janowiec Wielkopolski, Łabiszyn, Żnin Demografia População (dados de 30 de Junho de 2005): Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Жнинский повет

Жнинский повет (пол. Powiat żniński) — повет (район) в Польше, входит как административная единица в Куявско-Поморское воеводство. Центр повета — город Жнин. Занимает площадь 984,55 км². Население — 70 606 человек (на 31 декабря 2015 года). Административное деление города: Барцин, Яновец-Велькопольски, Лабишин, Жнин городско-сельские гмины: Гмина Барцин, Гмина Яновец-Велькопольски, Гмина Лабишин, Гмина Жнин сельские гмины: Гмина Гонсава, Гмина Рогово Демография Население повета дано на 31 декабря 2015 года. Примечания Ссылки Официальная страница повета
Жнінський повіт

Жнінський повіт (пол. powiat żniński) — один з 19 земських повітів Куявсько-Поморського воєводства Польщі. Утворений 1 січня 1999 року в результаті адміністративної реформи. Загальні дані Повіт знаходиться у південно-західній частині воєводства. Адміністративний центр — місто Жнін. Станом на 1.01.2008 населення становить 69 736 осіб, площа 984,78 км². Демографія Демографічні дані повіту станом на 30.06.2005: Примітки
Neue Synagoge (Ostrów Wielkopolski)

Die Neue Synagoge Ostrów Wielkopolski ist eine Synagoge in Ostrów Wielkopolski in Polen. Sie steht unter Denkmalschutz und ist ein Kulturdenkmal. Geschichte Die Grundsteinlegung erfolgte am 7. April 1857 durch den Rabbiner aus Kępno, Mojżesz Stössel (deutsch: Moses Stössel). In den Jahren 1857 bis 1860 wurde der Sakralbau nach Plänen des Architekten Moritz Landé im maurisch-byzantinischen Stil errichtet. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge beschädigt. 1946 schlug die Polnische Volksarmee vor, in der Synagoge ein Theater mit einem Sinfonieorchester einzurichten. Jüdische und staatliche Behörden lehnten jedoch damals die Nutzung des Gebäudes für künstlerische Zwecke ab. Die Renovierung der ehemaligen Synagoge konnte erst im Jahre 2010 aufgenommen werden. Beschreibung Das Gebäude ist eklektizistisch in einer Verbindung aus Klassizismus und maurischen Bauelementen gestaltet worden. Die Rundbogenfenster des Bauwerks sind klassizistisch, wogegen die Turmaufsätze tempiettoartig und maurisch mit Stalaktitendekor versehen wurden. Die Fassade wurde mit Reliefs, Gesimsen, Maßwerk und Kuppeln bereichert. Bemerkenswert ist die Ähnlichkeit mit den maurischen Synagogen von Adolf Wolff, z. B. mit der Alten Synagoge in Ulm. Das Innere des Sakralbaus, Arkaden, Emporen und Toraschrein, wurden mit Hufeisenbögen gegliedert und in einer Blau-Gold-Farbkombination gestaltet. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Beschreibung bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 25. Februar 2022)
Nueva Sinagoga de Ostrów Wielkopolski

La Nueva Sinagoga de Ostrów Wielkopolski (en polaco: Nowa synagoga w Ostrowie Wielkopolskim) está situada en el centro de la ciudad de Ostrowie Wielkopolskim, Polonia​ en el 21 de la calle Raszkowska, que era el límite norte del antiguo barrio judío. En la actualidad, ésta es la única sinagoga metropolitana que aún se mantiene en el lugar. Fue construida en el estilo del una vez muy popular renacimiento morisco. Es el monumento más valioso de la arquitectura religiosa en Ostrów Wielkopolski. Descuidado durante mucho tiempo, la sinagoga fue totalmente restaurada en el año 2010. Véase también Sinagoga Torá Religión abrahámica Referencias
Kańczuga (stacja kolejowa)

Kańczuga – wąskotorowa stacja kolejowa Przeworskiej Kolei Dojazdowej w Kańczudze, w województwie podkarpackim, w Polsce. W budynku odnowionego dworca, jak i na samej stacji znajduje się stała wystawa historyczna poświęcona PKD. Została otwarta 8 września 1904 roku razem z wąskotorową linią kolejową z Przeworska do Dynowa. W sezonie letnim obsługuje ruch turystyczny. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kańczuga, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Kańczuga w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Floriankapelle (Rożniątów)

Die Floriankapelle in Rożniątów (Rosniontau) ist eine Kapelle aus dem 19. Jahrhundert auf einem Hügel (dem Kapellenberg, früher auch Galgenberg), die sich bis heute als Ruine erhalten hat. Die Kapelle sollte zur Kirche erweitert werden und blieb unvollendet. Geschichte und Beschreibung 1812 erwarb Andreas Maria von Renard (Anders von Tscharoski-Renard), mit Sitz auf Schloss Groß Strehlitz die Güter von Rosniontau samt dem einstigen Galgenberg. Seine Gemahlin Euphemie Anna Barbara von Rudno-Rudzinska (1800–1853), die er 1825 heiratete, ließ auf diesem 261 Meter hohen Hügel eine turmähnliche Kapelle im neogotischen Stil erbauen, die dem heiligen Florian geweiht war. Sie wurde wahrscheinlich um 1838 erbaut, war sechs bis sieben Meter hoch und hatte eine Grundfläche von 10 m². Ein Altarbild der heiligen Euphemia erinnerte an die Erbauerin, in einer Nische befand sich eine geschnitzte Figur des heiligen Florian. Als eine große Überschwemmung Not in die Region brachte, beschloss die Gräfin, die Kapelle zu einer Kirche zu erweitern, um den Bewohnern durch den Bau Arbeit zu verschaffen. Der Bau der Kirche wurde nie fertiggestellt, die genauen Gründe für den Baustopp sind nicht bekannt. Eventuell führte der Tod der Gräfin zum Ende der Bauarbeiten. Waren zu Beginn des 20. Jahrhunderts noch ein großer Teil des Kirchturms und ein Teil der begonnenen Kirchenhalle erhalten, so ist die Ruine in der zweiten Hälfte des Jahrhunderts soweit verfallen, dass nur noch der Turm erhalten blieb, von dem jedoch zwischenzeitlich auch schon die Hälfte verfallen war. 2017 wurden die baufälligen Überreste gesichert, und der Turm restauriert und teilweise wieder aufgebaut. Schließlich wurde eine neue Figur des heiligen Florian in die Fassade eingesetzt. Literatur Oberschlesien im Bild, 1928, Nr. 4 (Digitalisat) Aus dem Chelmer Lande, 1929, Nr. 11 (Digitalisat) Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Anny w Gołkowicach

Kościół św. Anny w Gołkowicach – drewniany, zabytkowy kościół filialny obrządku rzymskokatolickiego w Gołkowicach. Kościół leży na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Obecny kościół stoi na miejscu wcześniejszego, który ze względu na zły stan techniczny został rozebrany. Do nowego kościoła pozyskano w 1873 roku wieżę z rozbieranego w tym czasie gotyckiego kościoła w Pruchnej (również pod wezwaniem św. Anny). W 1877 roku położono betonowe podwaliny pod kościół i zaczęto wznosić jego ściany. W kolejnym roku kościół był gotowy. Kościół kilkukrotnie remontowano, miało to miejsce w latach 1953, 2006, 2010. Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany, konstrukcji słupowej, posadowiony na betonowych fundamentach. Wieża kościoła jest kwadratowa o pochyłych ścianach, w górnej części z izbicą zwieńczoną ośmiopolowym piramidalnym hełmem. Prezbiterium jest nieco niższe od nawy. W środkowej części kalenicy prezbiterium znajduje się ośmioboczna sygnaturka z otwartą latarnią. Wzdłuż południowej ściany nawy umieszczono soboty. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Annę nauczającą Marię, czemu przygląda się św. Joachim. Po bokach ulokowano figury św. Piotra i Pawła. Ołtarze boczne poświęcone są Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Niepokalanemu Sercu Najświętszej Marii Panny. Najcenniejszym zabytkiem w kościele jest rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z początku XVI wieku. Na koszu ambony znajdują się płaskorzeźby przedstawiające Ojców Kościoła: św. Ambrożego, Augustyna, Hieronima i Grzegorza, pochodzące z XVIII wieku. Prawdopodobnie stanowiły one część dawnej ambony z roku 1711. Przypisy
Neuer jüdischer Friedhof (Gliwice)

Der Neue jüdische Friedhof in Gliwice (Gleiwitz) befindet sich an der Księcia Józefa Poniatowskiego Straße im Stadtteil Zatorze (deutsch: Stadtwaldviertel). Der Friedhof wird weiterhin genutzt. Der neue jüdische Friedhof wurde zwischen den Jahren 1902 und 1903 in der damaligen Gleiwitzer Vorstadtgemeinde Petersdorf (poln. Szobiszowice) angelegt. Der Friedhof hat eine Größe von 1,7 Hektar. Auf dem Friedhof sind etwa 600 Grabsteine erhalten. Im Jahr 1932 wurde auf dem Friedhof ein Denkmal für 58 gefallene jüdische Soldaten aufgestellt mit hebräischen Inschriften und der Inschrift „Unseren Kameraden“. 2008 erwarb die Stadt Gliwice das Friedhofsgelände von der jüdischen Gemeinde. Im Eingangsbereich des Neuen jüdischen Friedhofs befindet sich auch die imposante jüdische Begräbnishalle des österreichisch-ungarischen Architekten Max Fleischer aus den Jahren 1903 bis 1905. Literatur Erich Schlesinger: Erinnerungen an die Geschichte der jüdischen Gemeinde Gleiwitz vom 31. Januar 1933 bis 24. Januar 1945. In: Leo Baeck Institut. Neuer Friedhof. In: Jacek Maniecki, Marek Wojcik: Vom Lieben, Leben und Sterben, die Geschichte der Gleiwitzer Juden. Muzeum w Gliwicach, Gliwice 2022, ISBN 978-83-963986-2-8, S. 166–173. Weblinks Jewish Memory (auf Polnisch und Englisch) Virtuelles Schtetl – Der neue jüdische Friedhof in Gliwice (englisch)
Nowy cmentarz żydowski w Gliwicach

Nowy cmentarz żydowski w Gliwicach, znajdujący się przy ul. J. Poniatowskiego – został założony w latach 1902–1903 i zajmuje powierzchnię 1,7 ha, na której zachowało się około sześciuset nagrobków. W listopadzie 1905 oddano do użytku stojący do dziś dom przedpogrzebowy, a w 1932 wybudowano – również zachowany – pomnik żołnierzy żydowskich poległych podczas I wojny światowej. Nekropolia do dziś służy celom grzebalnym. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 189. Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Gliwicach na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz w serwisie Wikimapia