NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dwór w Wargowie

Dwór w Wargowie – zabytkowy dwór we wsi Wargowo, w powiecie obornickim, w województwie wielkopolskim. Wybudowany w stylu eklektycznym dwór rodziny Żółtowskich, pochodzi z 1889. W bryle dominują formy neobarokowe, a głównym akcentem fasady jest wieżyczka z cebulastym hełmem. Wokół rezydencji rozpościera się park krajobrazowy o powierzchni 3 ha, w którym rośnie m.in. klon (320 cm obwodu) i wiąz (310 cm). Podczas II wojny światowej w obiekcie mieścił się urząd komisaryczny Rzeszy. W latach 90. XX wieku dwór wrócił w ręce rodziny Żółtowskich i uległ wzorowej restauracji (I miejsce w konkursie Ministra Kultury i Sztuki za odbudowę zabytków za rok 1995). Według Marcina Libickiego nieznany autor projektu wargowskiego dworu był prekursorem tzw. polskiego stylu narodowego, który stał się popularny dopiero w 1. dekadzie XX wieku. Przypisy
Dzwonkówka (Beskid Sądecki)

Dzwonkówka (982 m) – masyw górski w grzbiecie głównym Pasma Radziejowej w Beskidzie Sądeckim. Topografia Znajduje się w tym grzbiecie pomiędzy przełęczą Przysłop (832 m) a przełęczą Złotne (782 m). Masyw Dzwonkówki ma postać krótkiego, wyrównanego i w większości zalesionego grzbietu, w którym znajduje się kilka mało wybitnych wierzchołków: 967 m, 982 m, 982 m i około 980 m (w kierunku od zachodu na wschód). Na mapie Geoportalu najbardziej wschodni z nich ma nazwę Przysłop. Masyw Dzwonkówki tworzy kilka grzbietów: północno-zachodni opadający do przełęczy Złotne zachodni z wierzchołkami Groń (803 m) i Góra Stajkowa (706 m) południowy z wierzchołkami Wisielec (873 m), Kuśmierzówka (705 m), Biała Góra (681 m), Góra Ciżowa (649 m) wschodni do Przysłopu północno-wschodni z kulminacją Kramarzówki (814 m). Na szczycie Dzwonkówki spotykają się granice trzech miejscowości i dwóch powiatów: Obidza (stoki północne, powiat nowosądecki) oraz Krościenko nad Dunajcem (stoki południowo-zachodnie) i Szczawnica (stoki południowo-wschodnie) w powiecie nowotarskim. Z masywu Dzwonkówki spływają potoki: Podlipowiec, Potok Zagórski, Zakijowski, Skotnicki, Za Uboczą, Czarny Potok, Sopotnicki, Obidzki Potok, Jaworowy Potok. Opis szczytu Nazwa Dzwonkówka kojarzy się z dawnym pasterstwem (owce i krowy nosiły na szyjach dzwonki). W masywie Dzwonkówki znajduje się kilka polan będących pozostałością po dawnym pasterstwie. Dawniej polan było więcej, lecz już zarosły lasem, pozostałe stopniowo zarastają. Jest także jeden dawny cmentarz. Pod szczytem Dzwonkówki, na polance, na której zbiegają się granice lasów Krościenka, Jazowska i Szczawnicy, chowano samobójców. Na miejscu tym, obecnie nazywanym Wisielcami, chowano ich bez krzyża, jedynie granice pochówków zaznaczone są trzema kopcami kamieni. Od północnej strony wysoko na stokach Dzwonkówki znajduje się należące do Obidzy osiedle Złotne, na południowych i wschodnich stokach dość wysoko podchodzą pola i zabudowania miejscowości Krościenko nad Dunajcem i Szczawnica. Poniżej Bereśnika znajduje się bacówka pod Bereśnikiem. Dzwonkówka jest też węzłem szlaków turystycznych. Szlaki turystyczne pieszy szlak czerwony (Główny Szlak Beskidzki:) z Krościenka 2 h z Prehyby 2 h pieszy szlak żółty: ze Szczawnicy 2:05 h z Jaworzynki 1.15 h, z Łącka 3:20 h Przypisy
EXPO Kraków

The International Exhibition and Convention Centre EXPO Kraków is an exhibition and convention centre located in Kraków, Poland. It is the largest multi-purpose facility in the south of the country. It is owned and operated by Targi w Krakowie. It was opened on 14 May 2014. EXPO Kraków is designed to accommodate trade fairs, congresses, concerts, banquets, product presentations, theatre performances, fashion shows and sports events. The building has a total usable surface area of 13,000 square metres (140,000 sq ft) including two 12-metre (39 ft) high halls with a total capacity of 9,000 square metres (97,000 sq ft) and 12 module conference rooms. Facilities The International Exhibition and Convention Centre EXPO Kraków has an area of 7.2 hectares (18 acres). The total usable surface area of 13,000 square metres (140,000 sq ft) includes: Two exhibition halls with a total capacity of 9,000 square metres (97,000 sq ft) (Wisla hall – 5,000 square metres [54,000 sq ft], Dunaj hall – 4,000 square metres [43,000 sq ft]) and a load bearing capacity of 40 kPA 12 air-conditioned module conference rooms 4 meeting rooms Lobby Restaurant EXPO Kraków is also the headquarters of Targi w Krakowie. The parking lot in front of the building can accommodate more than 700 cars. Events Many events have been organised at EXPO Kraków. Among those organised by Targi w Krakowie are: International Dental Trade Fair in Kraków MOTO SHOW Kraków Trade Fair of Mobile Solutions and Technologies Mobile-IT International Trade Fair of Industrial Insulation Winter Tourism Trade Fair Skiing Stations and Winter Resorts Equipment International Sheet Metal Working, Joining and Coating Fair International Trade Fair of Machine Tools, Tools, Devices and Equipment for Material Processing International Book Fair in Kraków International Trade Fair of Hotel and Catering Equipment Food and Drinks for Catering Trade Fair International Wine Trade Fair in Kraków References External links Official website of EXPO Kraków Official website of Targi w Krakowie
Expo Kraków

EXPO Kraków (ang. International Exhibition and Convention Centre EXPO Kraków) – obiekt targowo-kongresowy zlokalizowany w Krakowie w dzielnicy Czyżyny. Jego właścicielem i wyłącznym operatorem jest firma Targi w Krakowie sp. z o.o. Historia We wrześniu 2012 roku prezes firmy Targi w Krakowie Sp. z o.o. Grażyna Grabowska poinformowała podczas konferencji prasowej o nowej inwestycji – Międzynarodowym Centrum Targowo-Kongresowym EXPO Kraków. Generalnym wykonawcą prac została firma RE-Bau Sp. z o.o., zleceniodawcą zaś firma Targi w Krakowie Sp. z o.o. Otwarcie odbyło się 14 maja 2014 roku. Centrum stanowi aktualnie siedzibę Targów w Krakowie Sp. z o.o. Odbywają się tam imprezy organizowane zarówno przez Targi w Krakowie, jak również zewnętrzne przedsiębiorstwa. Pomieszczenia wewnątrz obiektu noszą nazwy rzek (hale Wisła i Dunaj) oraz europejskich miast (sale konferencyjne Bratysława, Wiedeń, Lwów, Budapeszt, Praga). Nazewnictwo nawiązuje do historycznej współpracy tych miast za czasów Galicji oraz do międzynarodowego charakteru targów i imprez organizowanych w Krakowie. Opis obiektu Obiekt jest przystosowany do realizacji targów, kongresów, konferencji, spotkań branżowych, prezentacji produktowych, szkoleń, uroczystych gal, bankietów, imprez kulturalno-rozrywkowych, a także pokazów mody i halowych zawodów sportowych. Konstrukcja obiektu umożliwia również produkcję i realizację filmową oraz telewizyjną. Międzynarodowe Centrum Targowo-Kongresowe EXPO Kraków zagospodarowane zostało na 7,2 ha terenu. Powierzchnia użytkowa obiektu wynosi 14 tys. m² i obejmuje: dwie bezfilarowe hale ekspozycyjne o łącznej powierzchni 9 tys. m² (hala Wisła – 5 tys. m², hala Dunaj 4 tys. m²) o nośności podłogi 40kPa i wysokości ponad 8 m zespół klimatyzowanych, modułowych sal konferencyjnych: Bratysława, Wiedeń, Lwów, Budapeszt, Praga 4 pokoje spotkań lobby restaurację W budynku znajdują się również pomieszczenia biurowe firmy Targi w Krakowie sp. z o.o. Obszar przed centrum zagospodarowany został jako parking mieszący ponad 700 samochodów. Całość terenu otoczona jest zielenią. Imprezy w obiekcie W centrum odbywają się imprezy organizowane przez firmę Targi w Krakowie sp. z o.o. m.in.: Międzynarodowe Targi Książki w Krakowie, Międzynarodowe Targi Stomatologiczne KRAKDENT, Międzynarodowe Targi Obróbki, Magazynowania i Transportu Materiałów Sypkich i Masowych SYMAS, Międzynarodowe Targi Wyposażenia Hoteli i Gastronomii HORECA oraz przez zewnętrzne przedsiębiorstwa m.in.: Kongres i targi LNE czy Targi Biżuterii i Zegarków Jubinale. Zobacz też Nagroda im. Jana Długosza Targi Książki w Krakowie Targi w Krakowie Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona obiektu EXPO Kraków Oficjalna strona Targów w Krakowie
Elektrociepłownia Czechnica

Elektrociepłownia Czechnica – elektrociepłownia o mocy osiągalnej elektrycznej 179 MWe i cieplnej 315 MWt, położona w miejscowości Siechnice, zasilająca w energię cieplną Wrocław. Elektrociepłownia należy do Zespołu Elektrociepłowni Wrocławskich Kogeneracja S.A. Początki Elektrownia została wybudowana na przełomie XIX/XX w., wchodziła w skład przedsiębiorstwa Wacker-Chemie GmbH założonego przez Alexandra Wackera. W latach 1909–1945 elektrownia należała do koncernu Elektrizitätswerk Schlesien. Po wojnie Po II wojnie światowej, w 1945 roku przeszła w ramach nacjonalizacji pod nadzór ZSRR. W marcu 1947 r. Czechnica przeszła z nadzoru radzieckiego w ręce polskie jako nieczynna. Przystąpiono do odbudowy części elektrowni, zakończono ją w grudniu 1947 r. Wkrótce przystąpiono do projektowania nowej elektrowni z wykorzystaniem istniejących budynków. Projekt został przygotowany przez Warszawskie Biuro Projektów Energetycznych w latach 1949–50, ostateczne plany zatwierdzono w 1953 roku. Nowa elektrownia wykorzystywała turbozespoły sprowadzone z Czechosłowacji, pozostałe urządzenia zostały wyprodukowane w Polsce. W 1959 r. po raz kolejny przystąpiono do rozbudowy elektrowni poprzez zainstalowanie III turbozespołu. Po ukończeniu przebudowy, elektrownia osiągała w roku 1961 moc do 142 MW. W marcu 1974 r. zatwierdzono plany przebudowy elektrowni na elektrociepłownię zasilającą w ciepło Wrocław. W 1979 roku przystąpiono do realizacji projektu. W tym samym roku „Czechnica” dostarczała już moc cieplną do Kombinatu Ogrodniczego w Siechnicach (35 MW). 2 listopada 1981 r. Elektrociepłownia zaczęła dostarczać ciepło do Wrocławia. Przebudowa Węglowa jednostka wytwórcza elektrociepłowni działała do 2024 roku. 29 maja 2025 roku uruchomiono nową elektrociepłownię gazową Czechnica-2 o mocy elektrycznej 179 MWe i termicznej 315 MWt. Składa się ona z dwóch turbin gazowych SGT-800, dwóch kotłów odzysknicowych z układami dopalania oraz turbiny parowej SST-600. Dodatkowo wybudowana została kotłownia szczytowo-rezerwowa o łącznej mocy 152 MWt oraz akumulator ciepła o pojemności 13 000 m³. Nowa jednostka została zaprojektowana z myślą o przyszłym wykorzystaniu zielonych paliw np. wodoru. Koszt budowy nowej elektrociepłowni wyniósł 1,4 mld złotych. Budowa zajęła 4 lata. Głównym wykonawcą była spółka Polimex Mostostal. Technologie dostarczyła firma Siemens. Stara elektrociepłownia Czechnica jest zamknięta i przeznaczona do rewitalizacji. Planowana jest przekształcenie tego zabytkowego obiektu na cele gospodarcze, naukowe, społeczne oraz kulturalne. Przypisy Linki zewnętrzne Historia elektrowni
ТЭЦ Чехница

ТЭЦ Чехница – теплоэлектроцентраль на юго-западе Польши в городе Сехнице, которая обслуживает расположенный рядом крупный город Вроцлав. В 1911 году в Сехнице запустили первые две турбины мощностью по 2 МВт. В 1915 году к ним добавили третью с показателем 4,2 МВт, а через три года стала действовать четвертая мощностью 8,75 МВт. В начале 1920-х годов построили котельню № 2 с восемью котлами и в 1922 году ввели две турбины по 9 МВт, после чего общая мощность действующего оборудования превысила 30 МВт. В 1927 году построили котельню № 3 с 11 котлами и дымоходом высотой 110 метров, что позволило добавить турбину с показателем 30 МВт. В конце 1930-х годов очередной агрегат довел общую мощность станции до 75 МВт. Во время Второй мировой войны на станции начался очередной этап расширения, в ходе которого добавили два котла, построили дымоход высотой 135 метров и успели ввести в эксплуатацию две паровые турбины. В начале 1945 года на ТЭС работали 13 котлов и семь агрегатов (турбина № 4 была повреждена) общей мощностью 120 МВт, еще одна турбина мощностью 40 МВт находилась на этапе завершительной сборки. Хотя в конце января ТЭС попала под артиллерийский обстрел, однако ее расположение за пределами Бреслау спасло от значительных повреждений во время последующей 2,5-месячной битвы за город. Однако вскоре большую часть оборудования вывезли в СССР, при этом во время отправки последнего генератора от его веса обрушился пролет железнодорожного моста над Одером. Полякам, которым по послевоенному урегулированию передали Силезию, на ТЭС Чехница достались только турбина № 3 мощностью 4,2 МВт и поврежденная турбина № 4. После некоторых восстановительных работ станция проработала до 1952 года, когда остановилась из-за повреждения генератора. В 1955–1956 годах на площадке запустили два энергоблока новой ТЭС, при этом использовали построенные немцами здания машинного зала, центрального мельницы и насосной станции (их стоимость оценивалась в 15 % стоимости всего объекта). Каждый блок имел два пылеугольных паровых котла ОР-130, одну турбину чешского Первого Бренского машиностроительного завода мощностью 55 МВт и генератор Skoda. В 1961 году запустили еще одну турбину того же производителя мощностью 32 МВт, питание которой организовали путем модернизации имеющегося котельного оборудования. В 1982 и 1983 годах турбины обоих блоков заменили на теплофикационные типа 7C50 производства ельблонгской компании Zamech мощностью по 50 МВт, что позволило преобразовать объект в теплоэлектроцентраль и подключить его к системе центрального отопления Вроцлава. В 2007 году самый маломощный агрегат № 3 вывели из эксплуатации. А в 2010 году котел № 2 модернизировали с использованием технологии пузырькового кипящего шара до уровня BFB-100, после чего перевели его на сжигание биомассы. На данный момент тепловая мощность каждого блока составляет 123,5 МВт. Станция продолжает использовать дымоходы высотой 110 и 135 метров. Забор воды для охлаждения осуществлялся из реки Олава, пока в 1967 году не построили насосную станцию на Одере. Примечания
ТЕЦ Чехниця

ТЕЦ Чехниця — теплоелектроцентраль на південному заході Польщі у місті Сехніце, яка обслуговує розташоване поруч велике місто Вроцлав. У 1911-му в Сехниці запустили перші дві турбіни потужністю по 2 МВт. В 1915-му до них додали третю з показником 4,2 МВт, а за три роки стала до ладу четверта потужністю 8,75 МВт. На початку 1920-х спорудили котельню № 2 з вісьмома котлами і в 1922-му ввели дві турбіни по 9 МВт, після чого загальна потужність працюючого обладнання перевищила 30 МВт. В 1927-му спорудили котельню № 3 з 11 котлами та димарем висотою 110 метрів, що дозволило додати турбіну з показником 30 МВт. В кінці 1930-х черговий агрегат довів загальну потужність станції до 75 МВт. Під час Другої світової війни на станції почався черговий етап розширення, під час якого додали два котли, спорудили димар висотою 135 метрів та встигли ввести в експлуатацію 2 парові турбіни. На початку 1945-го на ТЕС працювали 13 котлів та сім агрегатів (турбіна № 4 була пошкоджена) загальною потужністю 120 МВт, ще одна турбіна потужністю 40 МВт знаходилась на етапі завершальної збірки. Хоча в кінці січня ТЕС потрапила під артилерійський обстріл, проте перебування за межами Бреслау врятувало її від великих пошкоджень під час наступної 2,5-місячної битви за це місто. Втім, невдовзі більшість обладнання вивезли до СРСР, при цьому під час відправки останнього генератора від його ваги завалився прогін залізничного мосту над Одером. Полякам, яким за післявоєнним врегулюванням передали Силезію, на ТЕС Чехниця дістались лише турбіна № 3 потужністю 4,2 МВт та пошкоджена турбіна № 4. Після певних відновлювальних робіт станція пропрацювала до 1952-го, коли зупинилась внаслідок пошкодження генератора. В 1955—1956 роках на майданчику запустили два енергоблоки нової ТЕС, при цьому використали споруджені німцями будівлі машинного залу, центрального млина та насосної станції (їх вартість оцінювалась у 15 % вартості всього об'єкту). Кожен блок мав два пиловугільні парові котли ОР-130, одну турбіну чеського Першого Брненського машинобудівного заводу потужністю 55 МВт та генератор Skoda. В 1961-му запустили ще одну турбіну того ж виробника потужністю 32 МВт, живлення якої організували шляхом модернізації наявного котельного обладнання. У 1982-му та 1983-му турбіни обох блоків замінили на теплофікаційні типу 7C50 виробництва ельблонзької компанії Zamech потужністю по 50 МВт, що дозволило перетворити об'єкт на теплоелектроцентраль та підключити його до системи центрального опалення Вроцлава. В 2007-му найменш потужний агрегат № 3 вивели з експлуатації. А в 2010-му котел № 2 модернізували з використанням технології бульбашкового киплячого шару до рівня BFB-100, після чого перевели його на спалювання біомаси. Наразі теплова потужність кожного блоку становить 123,5 МВт. Станція продовжує використовувати димарі заввишки 110 та 135 метрів. Забір води для охолодження здійснювався з річки Олава, допоки у 1967-му не спорудили насосну станцію на Одрі. Примітки
Elektrownia wodna Rakowice

Elektrownia wodna Rakowice – mała elektrownia wodna w miejscowości Rakowice Wielkie. Uruchomiona została w 2005 roku na 167,5 km rzeki Bóbr. Warunki do budowy elektrowni powstały w wyniku przełożenia koryta rzeki w obrębie wyeksploatowanej Kopalnia Surowców Mineralnych Rakowice, czego powodem była potrzeba udostępnienia nowych pokładów kruszyw. Dzięki poprowadzeniu koryta przez istniejące wyrobisko uzyskano spadek odpowiadający potrzebom hydroenergetycznym. Przekierowanie rzeki do wyrobiska odcięło około 6 km istniejącego dotychczas koryta rzecznego. Charakterystyka Charakterystyka techniczna elektrowni: Dwuprzęsłowy jaz wlotowy (2 × 18 m) z zamknięciami powłokowymi typu wodnego, o wysokości 3,5 m, pracującymi przy NPP (normalny poziom piętrzenia) 201,80 m n.p.m., a docelowo 203,80 m n.p.m. Moc zainstalowana: 2000 kW Moc osiągalna: 1920 kW Moc dyspozycyjna: 1814 kW Roczne zużycie energii elektrycznej: 580 000 kWh Roczna produkcja energii elektrycznej: 9 580 000 kWh Typ: Przepływowa Spad brutto: 8,85m Średnioroczny przepływ: 17,6 m³/s Dwa turbozespoły Kaplana Mavel TKA 1450K4, 360 obr./min. Dwa generatory synchroniczne Siemens 1FC2, 1200 kVA, 1000 kW, 400 V, 1732 A, 1000 obr./min, obroty biegu jałowego 2500 obr./min przez okres 5 min, GD2 = 80 kgm2. Przepływ przez turbinę 12,5 m³/s, maksymalny całkowity przepływ przez elektrownię 25 m³/s. Budowa Inwestorem było przedsiębiorstwo Elektrownie Szczytowo-Pompowe S.A. (obecnie PGE Energia Odnawialna S.A.) oraz Zielonogórskie Kopalnie Surowców Mineralnych ZKSM S.A. (obecnie Górażdże Kruszywa Sp. z o.o., HeidelbergCement Group). Koszt inwestycji w 2005 roku wyniósł 24 425 500 PLN, a zaprojektował ją Hydroprojekt Sp. z o.o. (obecnie DHV Hydroprojekt Sp. z o.o.). Generalny wykonawcą był POLNORD S.A. Oddział Budownictwo Energetyczne Opole. Oddziaływanie na środowisko Wymieniane są następujące efekty realizacji inwestycji minimalizujące lub korzystnie oddziałujące na środowisko: Budynek elektrowni prawie całkowicie zagłębiony w ziemi, co dodatkowo tłumi odgłos pracujących turbin. Zastosowano turbozespoły mające dodatkową ochronę przed nadmiernymi zakłóceniami akustycznymi i wibracją. Przepływowy charakter elektrowni będzie sprzyjał gromadzeniu się ryb w stanowisku dolnym. Natlenienie wody jest korzystne dla samooczyszczania się wody i życia biologicznego. Zobacz też Elektrownia wodna Włodzice Małe Przypisy
Fabryka Garbarska Temler i Szwede w Warszawie

Fabryka Garbarska Temler i Szwede – nieistniejąca już garbarnia, znajdująca się przy ul. Okopowej 78, w dzielnicy Wola w Warszawie. Była własnością Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Garbarskiej Temler i Szwede. Historia Historia przedsiębiorstwa sięga 1819 roku, kiedy to w Warszawie firmę garbarską założył Jan Gottfried (Gotfryd) Temler (1793–1885). Przedsiębiorstwo rozpoczęło działalność na obszernej posesji na rogu ulic Białej i Ogrodowej. W połowie XIX w., firma przeszła w posiadanie dwóch synów założyciela: Karola Ludwika Temlera i Aleksandra Ferdynanda Temlera, którzy następnie zawiązali spółkę z Ludwikiem Szwede. W 1858 rozwijający się zakład został przeniesiony na ul. Okopową. Fabryka Garbarska Temler i Szwede była jednym z największych tego typu zakładów w Królestwie Polskim, cieszącym się renomą nie tylko w kraju, ale także za granicą. Od lat 20 – XX w., w zarządzie firmy zasiadał także przedstawiciel skoligaconej z Temlerami, rodziny Pfeifferów posiadających de facto 51% akcji. Kres działalności Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Garbarskiej Temler i Szwede to okres II wojny światowej. Po wojnie zakład został połączony z sąsiadującą z nim, również zniszczoną garbarnią Pfeifferów (nr 58/72, Pfeifferowie posiadali 40% akcji Temler i Szwede) i odbudowany jako jedno przedsiębiorstwo. W 1948 zostało ono nacjonalizowane. Na terenie upaństwowionego kompleksu fabrycznego w okresie PRL działały różne zakłady, w tym między innymi Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania, Stołeczne Zakłady Wyrobów Konfekcyjnych „Apis” oraz firma obuwnicza „Syrena”. Obecnie kompleks fabryczny pozostaje opuszczony, a o odzyskanie obiektu starają się potomkowie rodziny Temlerów. W 2010 budynek główny garbarni, maszynownia i kotłownia zostały wpisane do rejestru zabytków W ostatnich latach w nieużytkowanych budynkach garbarni kilkukrotnie wybuchały pożary. Przypisy Bibliografia Garbowanie skóry Temlerów. www.forbes.onet.pl. [dostęp 2014-02-25]. (pol.).
Filar z Orłem

Filar z Orłem – żebro na południowo-wschodnich stokach Miedzianego w polskich Tatrach Wysokich. Autorem nazwy jest Władysław Cywiński. Nazwa utworzona została od znajdującej się w tym żebrze dużej skały Orzeł. Nazwę tej skały też utworzył W. Cywiński, przytaczając opowiadanie o przewodniku Józku z Bukowiny, który był kapitanem kursującej po Morskim Oku do lat 60. XX wieku galery, a pasażerów zazwyczaj witał słowami: „Oreł usiadł na Miedzianem”. Filar z Orłem opada w kierunku południowo-wschodnim z najwyższego wierzchołka Miedzianego (2233 m). Z lewej orograficznie strony ograniczony jest depresją, z prawej żlebem. W jego środkowej części znajduje się szeroka przełęcz Miedziany Przechód. Przechodzi przez nią ciągnący się niemal poziomo południowo-wschodnimi zboczami Miedzianego system półek i zachodów zwany Wyżnią Kieszonkową Ławką. Powyżej tej przełęczy żebro Filaru z Orłem jest wąskie, niepofragmentowane i znajduje się w nim głaz Orzeł. Poniżej przełęczy znajduje się Miedziana Turnia, a poniżej niej żebro rozdziela się na dwie odnogi obejmujące rozległy i skomplikowany topograficznie obszar z licznymi skałami i turniami. Przedłużeniem górnej części żebra jest orograficznie prawa odnoga będąca obramowaniem prawego żlebu. Opada ona aż do górnej części progu Dolinki za Mnichem i znajdują się w niej dwa skalne, widoczne z daleka zęby oddzielone przełączkami, z których do ostatniego zakrętu Ceprostrady opadają trawiaste depresje. Obydwie nad Ceprostradą kończą się pionowymi ściankami, w jednej z tych ścianek znajduje się przewieszony i wąski komin. Lewa orograficznie odnoga skręca bardziej na południowy wschód i opada do ostatniego zakrętu Ceprostrady, po lewej stronie (patrząc od dołu) Żlebu Babińskich. Obydwoma odnogami Filara z Orłem poprowadzono drogi wspinaczkowe w różnych wariantach. Obecnie wspinaczka w rejonie Miedzianego jest zakazana (obszar ochrony ścisłej). Przypisy