NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Radziecki cmentarz w Bornem Sulinowie

Radziecki cmentarz wojskowy w Bornem Sulinowie – cmentarz wojskowy położony w lesie w pobliżu Bornego Sulinowa. Powstał w 1945, po założeniu radzieckiej bazy wojskowej w Bornem Sulinowie, działał do likwidacji bazy w 1992. Na terenie cmentarza znajdują się 344 mogiły, w tym 146 osób o nieustalonych personaliach. Oprócz żołnierzy i cywili związanych z miejscową 6 Witebsko-Nowogródzką Gwardyjską Dywizją Zmechanizowaną (w tym członków rodzin) zmarłych w czasie służby w bazie, chowano tu także żołnierzy z radzieckiego garnizonu w Szczecinku, a w 2007 przeniesiono tu szczątki zmarłych z likwidowanych radzieckich cmentarzy wojskowych w Kołobrzegu i Białogardzie. Po 1970 zaprzestano pochówków dorosłych i chowano tu wyłącznie dzieci rodzin personelu Bornego. Obecnie cmentarz nie jest czynny, ale pozostaje pod opieką miejscowych władz. Na cmentarz przeniesiono z centrum miasta pomnik Iwana Poddubnego (dwudziestoletniego szeregowca, który zginął w 1946) – monument ten popularnie zwany jest „pomnikiem z pepeszą”. W listopadzie 2018 r. na cmentarzu ustawiono i poświęcono prawosławny krzyż. Przypisy
Rafako

Rafako ist ein polnischer Anlagenbauer mit Sitz in Racibórz. Seit 2011 ist das Unternehmen im Besitz der PBG-Gruppe. Rafako liefert Dampferzeuger für Kohlekraftwerke und Müllverbrennungsanlagen. Seit 2016 entwickelt Rafako auch elektrisch angetriebene Busse, Die Test- und Entwicklungsphase ist inzwischen abgeschlossen. Die 8,5 Meter langen Busse von Rafako haben die Batterien nicht auf dem Dach, sondern im Fahrzeugboden. Dadurch erreichen sie eine Höhe von 3,20 Meter. Neben den elektrischen Stadtbussen bietet Rafako spezielle E-Schulbusse "Gimbus" an. Einzelnachweise
Rafako

Rafako, pełna nazwa Rafako S.A. – spółka akcyjna notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Rafako świadczy usługi EPC dla energetyki oraz branży ropy i gazu. Jest wykonawcą bloków energetycznych i producentem urządzeń związanych z wytwarzaniem energii. Przedsiębiorstwo oferuje także projektowanie i produkcję kotłów, w tym kotłów na parametry nadkrytyczne, kotłów fluidalnych oraz urządzeń ochrony środowiska, jak elektrofiltry, instalacje odsiarczania spalin oraz instalacje katalitycznego odazotowania spalin. RAFAKO jest akronimem powstałym przy zmianie nazwy w 1968 roku na Raciborska Fabryka Kotłów RAFAKO w Raciborzu. W 2019 roku Rafako podjęło próbę wejścia na silnie rozwijający się rynek autobusów elektrycznych, jednak ostatecznie jego spółka celowa zajmująca się projektem autobusu elektrycznego, Rafako Ebus została przejęta przez Agencji Rozwoju Przemysłu 28 września 2020 roku. Spółka zatrudnia około 1510 osób (2020). Obecnie prezesem Zarządu spółki jest Maciej Stańczuk. Rafako wyprodukowało oraz dostarczyło instalację odsiarczania spalin oraz kocioł opalany węglem brunatnym dla największego bloku energetycznego w Polsce, pracującego na parametry nadkrytyczne pary, o mocy 858 MW w PGE Elektrowni Bełchatów. Spółka była także producentem nowoczesnego bloku 910 MW w Elektrowni Jaworzno, wyposażonego w kocioł na nadkrytyczne parametry pary, instalację odsiarczania metodą mokrą wapienną oraz katalityczne odazotowanie spalin SCR. Szacuje się, że ponad 80% kotłów w energetyce zawodowej pracujących w Polsce zostało zaprojektowanych i wyprodukowanych przez Rafako: 4 kotły w Elektrowni Opole, 8 kotłów w Dolnej Odrze, 12 kotłów w Elektrowni Bełchatów, 10 kotłów w Elektrowni Kozienice, 6 kotłów w Elektrowni Pątnów, 6 kotłów w Elektrowni Rybnik, 4 kotły w Jaworznie, 4 kotły w Turoszowie, 2 kotły w Siekierkach, 2 kotły w Elektrociepłowni Żerań, kotły w wielu elektrociepłowniach (Wrocław, Łódź, Gorzów). W 2019 zaprezentowany został prototyp elektrycznego autobusu firmy Rafako. Wniosek o ogłoszenie upadłosci 26 września 2024 zarząd spółki złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, który wpłynął do Sądu Rejonowego w Gliwicach. W styczniu 2025 uprawomocniła się decyzja sądu w sprawie ogłoszenia upadłości spółki. W kwietniu 2025 premier Donald Tusk zapowiedział interwencję państwa i przekazanie 700 mln złotych przez Agencję Rozwoju Przemysłu (ARP) w celu wsparcia m.in. Rafako. ARP, Towarzystwo Finansowe "Silesia" oraz Polimex Mostostal, żeby przejąć kluczowe aktywa Rafako, utworzyły spółkę Raciborska Fabryka Komponentów (RFK), która ma działać m.in. w sektorze zbrojeniowym. W październiku 2025 podpisano list intencyjny w sprawie zagospodarowania nieruchomości po Rafako https://businessinsider.com.pl/biznes/rafako-zyska-nowe-zycie-w-halach-beda-powstawac-jelcze/5gqme06. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona spółki Informacje o spółce w serwisie money.pl Rafako w serwisie bankier.pl
Ratusz (stary) miasta Podgórza

Stary Ratusz dawnego miasta Podgórza, Dworek Pod Białym Orłem – jeden z zabytków Krakowa, pierwszy ratusz Wolnego, Królewskiego Miasta Podgórza. Znajduje się w prawobrzeżnej części miasta, po północnej stronie Rynku Podgórskiego, obok ul. Limanowskiego, w Dzielnicy XIII Podgórze. Budynek powstał jako dom mieszkalny w początkach XIX wieku i został zaadaptowany na cele magistratu (działającego tu do roku 1854, kiedy po ukończeniu regulacji Rynku Podgórskiego wybudowano nowy Ratusz). Od 1946 roku mieścił się w tym budynku Zakład Witrażów i Oszkleń Braci Paczków. Obecnie znajdują się w nim mieszkania, sklepy oraz punkty usługowe. Bibliografia Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa - redakcja Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8 Przypisy
Подгурская ратуша (старая)

Подгурская ратуша или Дом под белым орлом (пол. Stary Ratusz dawnego miasta Podgórza) — исторический и архитектурный памятник, находящийся в краковском районе Подгуже на северной стороне Подгурской главной площади, 14. Первая ратуша свободного королевского города Подгуже. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Здание в стиле неоклассицизма было построено в начале XIX века. Первоначально здание использовалось в качестве жилого дома. Позднее здание было передано городской администрации и оно было городской ратушей до 1854 года, когда на Главной площади Подгуже была построена новая ратуша. C 1946 года в здании располагалась мастерская по изготовлению витражей «Zakład Witrażów i Oszkleń Braci Paczków». В настоящее время в здание находятся жилые помещения и различные торговые предприятия. На фасаде здания находится барельеф белого орла, от которого здание имеет наименование «Дом белого орла». 11 июля 1966 года Подгурская ратуша была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-310). Примечания Литература Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa — redakcja Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8 Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Stará radnice (Štětín)

Stará radnice ve Štětíně je bývalá radniční budova ve Štětíně. Nachází se na území sídlišti Staré Město, mezi Senným trhem a Novým trhem na ulici Księcia Mściwoja II. Počátky stavby sahají do 15. století. Jako radnice stavba sloužila až do roku 1879, poté radní přesídlili do Červené radnice na Novým Městě. V současnosti se v prostorách Staré radnice nachází Národní muzeum ve Štětíně. Historie Gotická radnice byla postavena pro městské úřady v 15. století na místě dřevěné budovy z poloviny 13. století. V budově byla komora pro přísedící, soudní síň, obchodní místnost a věznice umístěné v suterénu. V roce 1570 byla sídlem mírového kongresu k ukončení války mezi Švédskem a Dánskem. Poté, co byla poškozena během braniborských invazí, byla přestavěna v barokním stylu. Jako radnice sloužila až do roku 1879. Během druhé světové války byla těžce poškozena. Byla rekonstruovaná v letech 1972–1975 pro potřeby Národního muzea ve Štětíně. V radnici dnes sídlí Štětínské historické muzeum, pobočka Národního muzea. Stálé výstavy jsou věnovány historii a kultuře Štětína. V gotickém sklepě se nachází restaurace. Radnice je součástí mezinárodní turistické trasy Evropské cesty cihlové gotiky. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stará radnice ve Štětíně na Wikimedia Commons Oficiální stránka Národního muzea ve Štětíně
Altes Rathaus (Stettin)

Das Altstädtische Rathaus (polnisch: Ratusz Staromiejski) ist ein ehemaliges Rathaus in Stettin. Es ist der zweite an dieser Stelle entstandene Ziegelbau und Symbol der Unabhängigkeit der Bürger Stettins. Im 15. Jahrhundert wurde es auf den Überresten eines älteren Gebäudes aus dem vorherigen Jahrhundert errichtet. Nachdem es im Zweiten Weltkrieg zerstört worden war, wurde es 1968 wiederaufgebaut. Heute beherbergt es die städtischen Behörden. Geschichte Das Alte Rathaus wurde im 15. Jahrhundert auf dem Rynek Sienny (Heumarkt), anstelle eines Holzgebäudes aus dem 13. Jahrhundert errichtet. Im 16. Jahrhundert wurde hier der Frieden von Stettin geschlossen, der den Dreikronenkrieg zwischen Schweden und Dänemark beendete. Bei den Angriffen Brandenburgs auf Stettin wurde das Rathaus schwer beschädigt und danach im Barockstil wieder aufgebaut. Dabei wurden die Wände verputzt und der Haupteingang wurde auf die Westseite verlegt. Außerdem wurde das Gebäude neu aufgeteilt, so dass kleine Büroräume entstanden. 1879 wurde es als Rathaus vom Czerwony Ratusz (Rotes Rathaus) abgelöst. Beschreibung Früher verfügte das Rathaus über eine reiche gotische Ausstattung. Zu dieser Zeit waren die Fenster mit Klinker ummauert. Man baute außerdem eine große Schaufassade, die üppig mit Maßwerk verziert wurde. Der Rathauskeller ist mit einem Sterngewölbe überwölbt, in dem sich heute ein Restaurant befindet. Die übrigen Etagen werden museal genutzt. Weblinks Einzelnachweise
Old Town Hall (Szczecin)

The Old Town Hall (Polish: Ratusz Staromiejski; German: Altes Rathaus; Altstädtische Rathaus) is a historic Gothic and Baroque town hall building in Szczecin, Poland. It is located at 8 Księcia Mściwoja II Street, next to the Hay Market Square and the New Market Square, within the Old Town neighbourhood of the Downtown district. The building was constructed in the 15th century and served as the seat of the municipal government until 1897. It was destroyed in 1944, and rebuilt in 1975. Currently it houses the Szczecin History Museum, a branch of the Szczecin National Museum. History The Gothic town hall was erected in the 15th century at the corner of the Hay Market Square. It was built in place of a wooden building from the 13th century, which housed the city council, courtroom, trade hall, and a jail. In 1570, from 5 to 13 December, the town hall housed the peace talks between Denmark and Sweden, which led to the signing of the Treaty of Stettin, ending the Northern Seven Years' War. The building was heavily damaged in the sieges in 1659 and 1677, during the Northern War and Scanian War, and rebuilt afterwards, in the Baroque style. It remained the seat of the municipal government until 1879, when it moved to the Red Town Hall. It was destroyed in 1944 during the aerial bombings during the Second World War. It was rebuilt between 1972 and 1975, as the building of the Szczecin History Museum, a branch of the Szczecin National Museum. It was mostly restored in the Gothic style, with one side of its façade retaining the Baroque ornamentation. Architecture The building mostly features Gothic ornamentation, except the façade of its west wall, with a Baroque design featuring a tall volute gable top with a tall arcade. The eastern wall includes an avant-corps with an openwork wall of pinnacles connected with entablatures. Its walls are made from glazed red and green bricks, and the façade features window arches, arcades, and cornices. Its basements and two rooms on upper floors have Gothic lierne vaults. Currently, the building houses the Szczecin History Museum, a branch of the Szczecin National Museum. Its basement also features a restaurant. The building is part of the European Route of Brick Gothic. Gallery References External links Media related to Old Town Hall, Szczecin at Wikimedia Commons
Ratusz Staromiejski w Szczecinie

Ratusz Staromiejski w Szczecinie – wzniesiony przy Rynku Siennym, dziś przy ulicy Księcia Mściwoja II nr 8. Zbudowano go dla władz miasta w XV w. na miejscu drewnianego budynku z poł. XIII w., w którym mieściły się: izba ławników, sala sądowa, sala handlowa oraz karcer znajdujący się w piwnicach. W roku 1570 był miejscem obrad Kongresu Pokojowego kończącego wojnę pomiędzy Szwecją i Danią. Po zniszczeniach w trakcie najazdów Brandenburczyków został odbudowany w stylu barokowym. Funkcję ratusza pełnił do 1879 i od 1937–38 do zniszczenia podczas II wojny światowej. Został odbudowany w latach 1972–1975 na potrzeby Muzeum Narodowego w Szczecinie. Odrestaurowano m.in. gotyckie zdobienia ścian zewnętrznych. Część budynku zachowała styl barokowy. W elewacji zachodniej z wysokim wolutowym szczytem znajduje się wysoki podcień, przeciwległy bok jest zamknięty ażurowym parawanem sterczyn o równej wysokości powiązanych belkowaniem. Cegły glazurowane w kolorach zielonym i czarnym podkreślają linię gzymsów, arkad oraz łuków okien i blend. W piwnicach i dwóch salach górnych kondygnacji zachowały się oryginalne, gotyckie sklepienia gwiaździste. W ratuszu mieści się Muzeum Historii Szczecina – oddział Muzeum Narodowego. Wystawy stałe są poświęcone historii i kulturze Szczecina. W gotyckiej piwnicy mieści się restauracja. Ratusz wchodzi w skład międzynarodowej trasy turystycznej Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Galeria Zobacz też Stare Miasto (Szczecin) Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum Narodowego w Szczecinie
Ratusz w Błoniu

Ratusz w Błoniu – ratusz miasta Błonie w woj. mazowieckim, mieszczący się we wschodniej pierzei rynku. Historia W XVII wieku w centralnej części rynku stał ratusz z drewna, który został strawiony przez pożar w 1727. Obecny budynek powstał w latach 1842–1843, najprawdopodobniej według projektu Henryka Marconiego. Został on zniszczony w 1914, w trakcie działań I wojny światowej i odrestaurowany w latach 1923, 2005 i 2012. Jest to budowla trzytraktowa, pięcioosiowa, piętrowa, z wieżą zegarową, wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu w stylu klasycystycznym. Naroża są boniowane. Od frontu do bryły przylega czterokolumnowy portyk w porządku toskańskim. Całość przykrywa dach czterospadowy kryty dachówką (w dachu umieszczono cztery lukarny, po jednym z każdej strony świata). Wieżę zegarową zdobi gzyms konsolowy i barierka. Mechanizm zegarowy wykonali w 1985 pracownicy zakładów Mera-Błonie. Bryła jest flankowana bramami przejazdowymi z pilastrami porządku toskańskiego. Pomieszczenia parterowe sklepione są kolebkowo, a na piętrze przykryte stropami. Na elewacji zewnętrznej wmurowana jest tablica ku czci króla Jana III Sobieskiego pochodząca z 1933. Zobacz też Błonie Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa miasta. blonie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-11)]. Błonie, Rynek 6, Urząd Miasta i Gminy fotopolska.eu
Ratusz w Chełmnie

Ratusz w Chełmnie – wzniesiony w końcu XIII wieku, został rozbudowany w latach 1567-1572 i ponownie w okresie 1884-1887. Będący jednym z najcenniejszych zabytków polskiego renesansu budynek jest obecnie siedzibą Muzeum Ziemi Chełmińskiej. Historia Ratusz w Chełmnie wzniesiono pod koniec XIII wieku jako niewielki gotycki budynek o dwóch kondygnacjach. Mieściła się w nim waga miejska, sala obrad rajców i reprezentacyjna sala na piętrze. W latach 1567–1572 ratusz został gruntownie rozbudowany, po powiększeniu znalazły się w nim: więzienie, sala sądowa, sklep i waga miejska. Wieżę wybudowano w latach 1584-1596, a w roku 1721 nakryto ją barokowym hełmem. Ostatnią dużą rozbudowę przeprowadzono w okresie 1884-1887, kiedy to wg projektu T.W. Hermanna nadbudowano drugie piętro budynku. Po II wojnie światowej ratusz był restaurowany w okresie 1956-1959, oraz w latach 70. XX wieku. W roku 1983 w budynek stał się siedzibą Muzeum Ziemi Chełmińskiej. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 27 sierpnia 1929 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz w Chełmnie jest wysokim trzykondygnacyjnym budynkiem, założonym na planie prostokąta i usytuowanym w zachodniej części rozległego rynku. Wszystkie ściany charakteryzują się nierównymi podziałami na wszystkich kondygnacjach, na fasadzie budynku są cztery portale, posiadające flankujące kolumny, podtrzymujące trójkątne naczółki. Główny portal jest zwieńczony reliefem z kartuszem, a pomiędzy górnymi kondygnacjami znajduje się rustykowana opaska. Okna pierwszego piętra są rozmieszczone nieregularnie i zwieńczone dużymi naczółkami w kształcie oślich grzbietów lub trójkątów. W szczycie północnym umiejscowiona jest arkada z bogato zdobionym kartuszem, wykonanym w stiuku. Na wysokości drugiego piętra znajduje się bogato zdobiona attyka z prostokątnymi oknami, przedzielonymi kolumienkami. Ponad boniowanym fryzem znajduje się rząd ozdób w postaci sterczyn, szczycików i wolut ujętych w narożne wieżyczki. Z centrum dachu wyrasta czworoboczna wieża, ze ścianami zdobionymi boniowaniem, posiadająca tarcze zegarowe i nakryta tarasem widokowym z kamienną balustradą. Wieżę wieńczy ośmioboczny barokowy hełm z podwójnym prześwitem. Na zachodniej ścianie umieszczona jest dawna miara wzorcowa dla całego państwa krzyżackiego tzw. pręt chełmiński długości 432,5 cm. Wewnątrz jest kilka reprezentacyjnych sal, bogato zdobionych sztukateriami i freskami. Od 1983 roku w budynku znajduje się Muzeum Ziemi Chełmińskiej i Chełmińska Informacja Turystyczna. Muzeum prezentuje wystawy stałe i czasowe, a także organizuje koncerty i obchody uroczystości państwowych. Zobacz też Muzeum Ziemi Chełmińskiej w Chełmnie Przypisy Bibliografia Pawlak R., Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne zdjęcia ratusza na stronie Fotopolska.eu Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona Wirtualny spacer po Ratuszu w Chełmnie
Ratusz w Dukli

Ratusz w Dukli – ratusz funkcjonujący w centralnej części rynku miasta od przełomu XVI/XVII wieku, w obecnym kształcie budynek w stylu eklektycznym z wieżą i podcieniem z drugiej połowy XIX wieku. Nie stanowi siedziby władz miejskich, od 2006 jest własnością prywatną Tarnowskich. Historia Według tradycji ratusz powstał w XV w., natomiast struktura murów i układ przestrzenny piwnic odpowiadają rozwiązaniom znanym z przełomu XVI/XVII wieku. Pierwszy raz wzmiankowany w 1618, był wykorzystywany do składu wina. Piętro zostało dodane podczas przebudowy miasta przez Jerzego Augusta Mniszcha w latach 1764–1772. Nowy kształt eklektyczny z elementami neogotyku, z podcieniem od frontu i sześcioboczną wieżą od południowego wschodu, ratusz otrzymał w trzeciej ćwierci XIX w. prawdopodobnie z inicjatywy ówczesnych właścicieli, Męcińskich. Po II wojnie światowej kilkakrotnie remontowany i modernizowany, ratusz mieścił m.in. bank, administrację Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, galerię, koło wędkarskie i restaurację. Przez wiele lat był siedzibą Gminnego Ośrodka Kultury. Wiosną 2006 ratusz został przekazany przez gminę wraz z innymi nieruchomościami na własność prywatną synowi zmarłego wówczas nominalnego właściciela z 1939 Stanisława Tarnowskiego-Męcińskiego (1918–2006), Janowi Spytkowi Tarnowskiemu (ur. 1958) i jego rodzinie na skutek starań prawnych z ich strony. Umowa przewidywała dalsze funkcjonowanie Ośrodka Kultury w budynku. Od lutego 2009 ratusz był wykorzystywany do celów komercyjnych jako kawiarnia, kolektura Totolotka, sklep z antykami i odzieżą używaną. W 2012 był według właściciela Jana Tarnowskiego, w którego imieniu pełnomocnictwo sprawował Jerzy Kościołek, w trakcie długotrwałego remontu. W styczniu 2024 pozostawał nieużytkowany – z wyjątkiem parteru, gdzie nadal funkcjonował lokal handlowy. Architektura Ratusz zachował relikty pierwotnego założenia: kamienne sklepienia kolebkowe z lunetami i kolebkowo-krzyżowe w piwnicach (znajdujących się pod wschodnią częścią) i na parterze budynku. Budynek o ścianach murowanych z cegły, piętrowy, zadaszony blachą płaską, opiera się na planie prostokąta. Głównym akcentem przysadzistej bryły jest trzyosiowa i trzykondygnacyjna elewacja frontowa, zakończona schodkowym, trójstopniowym szczytem, ujętym w sześcioboczne neogotyckie wieżyczki z krenelażem i piramidalnymi daszkami. Smukła trójpoziomowa wieża w południowo-wschodnim rogu stoi na boniowanym i rustykowanym cokole, ma ściany dekorowane płycinami z trójlistnym zakończeniem, a blanki – rozetkami. Elewacje boczne są pięcio- i sześcioosiowe, okna piętra profilowane i mają uszate obramienia z kluczem. Wnętrze trzytraktowe zachowało ogólny układ pierwotny z dodaniem ścianek działowych. Uwagi Przypisy
Ratusz w Gostyninie

Ratusz w Gostyninie – budynek klasycystyczny wybudowany w latach 1821–1824 według projektu Hilarego Szpilowskiego. Jest to budowla murowana, tynkowana, zbudowana na planie kwadratu, piętrowa. Posiada wieżę zegarową z ażurową latarnią. Linki zewnętrzne Opis ratusza na stronie miejskiej
Ratusz w Grodzisku Wielkopolskim

Ratusz w Grodzisku Wielkopolskim – zabytkowy, trzykondygnacyjny ratusz z 1830 roku, położony na Starym Rynku w Grodzisku Wielkopolskim. Siedziba władz samorządowych i instytucji publicznych. Historia W tym samym miejscu stał drewniany ratusz, wzmiankowany m.in. w protokole Bractwa Kurkowego z 1677 roku i w umowie z katem Franciszkiem Gittlerem z 1730 roku. Brakuje informacji o dacie budowy i rozbiórki bądź zniszczenia. Dokumenty z II połowy XVIII wieku (status cechu młynarzy z 1761 roku i spis przeprowadzony przez władze pruskie w 1793) wspominają tylko o Wadze Miejskiej. Murowany ratusz został wybudowany w 1830 roku. Przeszedł gruntowną przebudowę w 1910 roku, która nadała mu obecny wygląd. Budynek został uszkodzony podczas bombardowania 27 stycznia 1945 i odnowiony bez części zdobień dwa lata później. W latach 1997–1998 ratusz został kapitalnie wyremontowany, przywrócono ozdobne detale na podstawie zachowanych dokumentów i dobudowano niewielką wieżyczkę z iglicą i chorągiewką, z której rozbrzmiewa odtąd w samo południe hejnał miasta. Architektura Nakryty dwuspadowym dachem pokrytym dachówką budynek liczy trzy kondygnacje nadziemne i jest wysoko podpiwniczony. Budulcem była cegła. Parter elewacji jest zdobiony boniowaniem i ozdobnym gzymsem. Secesyjne motywy dekoracyjne pochodzą z przebudowy z 1910 roku. Należą do nich zdobienia między oknami oraz fryz z wici roślinnych i secesyjnych masek. Do wejścia prowadzą granitowe schody z kamiennymi balustradami, zakończone szerokim tarasem. Pierwotny układ pomieszczeń z sienią i klatką schodową pośrodku został zachowany, podobnie jak drzwi wejściowe, schody oraz częściowo boazeria i drzwi wewnętrzne. Przypisy Bibliografia plan miasta z 1809 roku z projektowaną regulacją infrastruktury miejskiej po pożarze. Reprodukcja w zbiorach Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu. Ibidem, rkp 1519, k.19 z 1729 r. i 1730 r. (kontrakt przyjęcia mistrza do miasta) Protokularz Bractwa Strzeleckiego z 1677 r. (Biblioteka Ossolińskich) Statut cechu młynarzy z 1761 r.
Ratusz w Jarocinie

Ratusz w Jarocinie — podcieniowy barokowy ratusz w Jarocinie wybudowany w latach 1799–1804, na środku miejskiego Rynku. Historia Poprzednia siedziba władz miejskich spłonęła podczas wielkiego pożaru w 1773 roku. Nowy ratusz został pierwotnie zbudowany jako dwupiętrowy z płaskim dachem. Kolejne przebudowy zmieniały jego wygląd, m.in. w 1854 i 1907 roku. Został wówczas obniżony do piętrowej budowli i zyskał łamany dach. W 1964 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Ratusz przebudowywano jeszcze w latach 1983–1989, a w 2006 roku odnowiono go. Budynek jest zbudowany na planie kwadratu. Elewacja jest zdobiona pilastrami i szerokim gzymsem. Wszystkie cztery ściany wieńczą neobarokowe wystawki. Stanowi siedzibę władz miasta i jarocińskiego Muzeum Regionalnego. Przypisy