NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 4 – Grab

Cmentarz wojenny nr 4 – Grab – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča, znajdujący się w miejscowości Grab w gminie Krempna w powiecie jasielskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Cmentarz położony na wzgórzu, po zachodniej stronie drogi z Ożennej do granicy państwowej ze Słowacją. Rozplanowany na planie czworoliścia rozdzielonego małymi trójkątnymi wypustkami. Naprzeciw wejścia głównego zbudowanego z ciosanego kamienia znajduje się rekonstrukcja pierwotnego pomnika w kształcie wieży kościoła łemkowskiego. Obecny pomnik jest mniejszy i uproszczony, został postawiony w czasie rekonstrukcji w 1995. Zachowała się oryginalna tablica z napisami wyrytymi w piaskowcu: oraz oraz pamiątkowa tablica z okresu rekonstrukcji: „Ten cmentarz żołnierski nr 4 odnowiony został w latach 1992–1995 przy współpracy polsko-austriackiej, w szczególności z udziałem gminy Krempna i żołnierzy 54 Pułku Obrony Kraju ze Styrii”. Cmentarz jest otoczony zniszczonym murem kamiennym. Łączna jego powierzchnia zajmuje ponad 1800 m². Zachowany w dobrym stanie i zadbany. Na cmentarzu pochowano w 53 grobach pojedynczych oraz 31 mogiłach zbiorowych 143 żołnierzy: 106 Austriaków z 18 Pułku Piechoty, 27 Pułku Piechoty, 36 Pułk Piechoty, 43 Pułk Piechoty, 5 Pułk Piechoty k.k. Landwehry, 11 Pułk Piechoty k.k. Landwehry, 37 Rosjan, z których jednego przynależność pułkowa jest znana: 191 (191-й пехотный Ларго-Кагульский полк) pułku piechoty, poległych w listopadzie i grudniu 1914 oraz w pierwszych miesiącach 1915. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 210. ISBN 83-85988-26-2. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa – Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 1995, s. 31–32. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Mirosław Łopata – Cmentarze I wojny światowej Cmentarze I wojny światowej Polegli w Pierwszej Wojnie Światowej
Воинское кладбище № 4 (Граб)

Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-295 от 13 июля 1993 года. Воинское кладбище № 4 — Граб (пол. Cmentarz wojenny nr 4 - Grab) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Граб, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. Исторический памятник Подкарпатского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацких архитекторов Душана Юрковича и Адольфа Кашпара. На кладбище площадью 1.809 квадратных метра находятся 31 братских и 53 индивидуальных могил, в которых похоронены 106 австрийских и 37 русских солдат из Ларго-Кагульского 191-го пехотного полка, погибших в январе 1915 года. Описание Напротив входа на кладбище находится памятник, сделанный в виде западнолемковских церквей. 13 июля 1993 года кладбище было внесено в реестр исторических памятников Подкарпатского воеводства (А-295). В 1995 году был отремонтирован памятник. Во время его восстановления на нём были размещены надписи на польском языке: « Chcecie zważyć ofiary tej wojny? Do sławy i honoru na jednej szali Dołóżcie jeszcze odrodzoną duszę narodu, a szala i tak uniesie się lekko do góry» «Хотите взвесить жертвы этой войны? Для славы и чести на одной из чашДоложите ещё возрождённую душу народа и чаша легко вознесётся ввысь» «Odrodzenie duszy narodu Wznosi się ponad cierpienie. Boże, zlituj się nad naszą ofiarą I pozwól potomnym Wznieść się tym zwycięstwem ponad groby» «Возрождённая душа народа Возвышается над страданиями Боже, смилуйся над нашей жертвой И позволь потомкам Вознестись этой победой над смертью» На памятнике также находится мемориальная табличка о спонсорах восстановления: «Ten cmentarz żołnierski nr 4 odnowiony został w latach 1992—1995 przy współpracy polsko-austriackiej, w szczególności z udziałem gminy Krempna i żołnierzy 54 Pułku Obrony Kraju ze Styrii» (Это воинское кладбище № 4 восстановлено в годах 1992—1995 при польско-австрийском сотрудничестве местного населения из гмины Кремпна и солдатами 54 полка обороны страны из Штирии). Источник Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914—1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 210. ISBN 83-85988-26-2. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 31-32. ISBN 83-85557-20-2. red. Stanisław Mendelowski: Krempna : atrakcyjna gmina Beskidu Niskiego. Krosno: P.U.W. «Roksana», 2008, s. 92. ISBN 978-83-7343-280-9 (ошибоч.) (pol.) Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem (greckokatolicka)

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1842 we wsi Bartne. Po 1947 świątynia nieczynna kultowo, a po remoncie w latach 1968–70 pełni funkcję muzealną. Cerkiew wraz z ogrodzeniem z bramkami, przycerkiewnym cmentarzem i spichrzem wpisano na listę zabytków w 1997 i włączono do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Cerkiew wzniesiono w 1842 jak pokazuje data wyryta nad wejściem do babińca. Dolne partie wieży mogą pochodzić z XVIII wieku. W 1947 po wysiedleniu ludności łemkowskiej cerkiew nie była użytkowana i częściowo została zniszczona. Gruntowne prace konserwatorskie przeprowadzone w latach 1968–-70 przywróciły jej pierwotny wygląd. Powrócono między innymi do gontowego pokrycia dachów. W 1970 przeznaczono świątynię na obiekt muzealny. Obecnie jest filią Muzeum Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach. Architektura i wyposażenie Cerkiew zbudowano w konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna o pomieszczeniach na rzucie kwadratu. Prezbiterium zamknięte prostokątnie z zakrystią od północy, szersza nawa i babiniec znajdujący się częściowo pod wieżą. Nad nawą dach namiotowy łamany, nad sanktuarium trójspadowy. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej, o pochyłych ścianach, z pozorną izbicą zwieńczona kopulastym hełmem z pozorną latarnią. Podobne zwieńczenia wieżyczek nad nawą i prezbiterium. Wieżę otacza zachata. Dachy i ściany kryte gontem. Wnętrze nakrywają stropy płaskie ozdobione polichromią ornamentalną, w nawie z fasetą. Chór muzyczny ma formę galeryjki w kształcie litery C nadwieszonej na rysiach. Wyposażenie jest niekompletne. Najcenniejszym jego elementem jest późnobarokowy ikonostas z XVIII wieku z ikonami namiestnymi znacznie starszymi niż sam ikonostas, bo datowanymi na XVI wiek. Znajdujący się w nawie ołtarz boczny z ikoną Ukrzyżowania pochodzi z roku 1797. W babińcu umieszczono odrzwia z malowanymi wizerunkami Piotra i Pawła z nieistniejącej cerkwi w Nieznajowej z 1780. Otoczenie świątyni Cerkiew otacza drewniane ogrodzenie z bali z daszkiem gontowym i bramką zrekonstruowane na miejscu kamiennego murku z XIX wieku. Na północ od świątyni znajduje się spichrz kamienny plebański z pierwszej połowy XIX wieku z ekspozycją historii kamieniarstwa, a na zachód drewniany pobijak używany do obróbki kamienia. Dalej położony jest łemkowski cmentarz przycerkiewny z kamiennymi nagrobkami wykonanymi przez miejscowych kamieniarzy. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s.s. 120–121 ISBN 83-89188-08-2 Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, s.s. 205–206, ISBN 978-83-60538-61-6 Linki zewnętrzne Informacja na stronie beskid-niski.pl Informacja na stronie sękowa.info Kościoły drewniane, Bartne I
Церковь Святых Космы и Дамиана (Бартне, грекокатолическая)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-826 от 14 апреля 1997 года. Церковь святых Космы и Дамиана (пол. Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana) — бывшая грекокатолическая церковь, находящаяся в селе Бартне, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Церковь освящена в честь святых Космы и Дамиана. В настоящее время является филиалом музея шляхетских родов Карвацианов и Гладышов в Горлице. Архитектурный памятник Подкарпатского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Церковь была построена в 1784 году в характерном стиле лемковской деревянной архитектуры. Рубленная церковь имеет три купола, которые покрыты гонтом XVIII века. Церковь действовала до 1946 года, когда большинство жителей села переселилось в окрестности Львова и Тернополя. 14 апреля 1997 года церковь была внесена в реестр охраняемых исторических памятников (А-826). В настоящее время является филиалом музея шляхетских родов Карвацианов и Гладышев, который находится в городе Горлице. В храме демонстрируются предметы лемковской художественной культуры, иконостас XVIII века, боковой алтарь 1797 года и икона Пресвятой Богородицы с младенцем Иисусом XVIII века. Для посещения храма необходимо обращаться в дом № 25. Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska - Małopolskie – Bartne I) (пол.) О церкви святых Космы и Дамиана (пол.)
Церква святих Косми і Даміана (Бортне, греко-католицька)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-826 від 14 квітня 1997 року. Церква святих Косми і Даміана (пол. Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana) — колишня греко-католицька церква, розташована в селі Бортне, гміна Сенкова, Горлицький повіт, Малопольське воєводство, Польща. Освячена на честь святих Косми і Даміана. На даний час є філією музею шляхетських родів Карваціанів і Гладишів у Горлиці. Архітектурний пам'ятник Підкарпатського воєводства, що входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури». Історія та опис Церква була побудована в 1784 році в характерному стилі лемківської дерев'яної архітектури. Має три куполи, які покриті ґонтом у XVIII столітті. Церква діяла до 1946 року, до переселення більшості жителів села в околиці Львова і Тернополя. 14 квітня 1997 року церква була внесена до Реєстру історичних пам'яток, які охороняються державою (А-826). На даний час є філією музею «Маєтки шляхетських родів Карваціанов і Гладишів», який знаходиться в місті Горлиці (пол. Muzeum Dwory Karwacjanów i Gładyszów w Gorlicach). У храмі демонструються предмети лемківської художньої культури, іконостас XVIII століття, бічний вівтар 1797 року та ікона Пресвятої Богородиці з немовлям Ісусом, датована XVIII століттям. Для відвідування храму необхідно звертатися в будинок № 25. Примітки Література G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009 ISBN 978-83-61444-15-2 Посилання Історія і фотографії храму (Polska — Małopolskie — Bartne I) [Архівовано 20 грудня 2017 у Wayback Machine.] (пол.) Про церкви святих Косми і Даміана (пол.)
Cerkiew prawosławna Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Kosmy i Damiana – prawosławna cerkiew parafialna w Bartnem. Należy do dekanatu Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia, opis Cerkiew wzniesiono w 1928 (konsekrowano 14 listopada, w uroczystość Świętych Kosmy i Damiana) w stylu wschodniołemkowskim. Po wysiedleniach ludności łemkowskiej w ramach akcji „Wisła” (1947) świątynia została zamknięta; w budynku urządzono owczarnię. Przywrócenie cerkwi do funkcji liturgicznych nastąpiło w 1958 r., w związku z powrotem części wysiedleńców i reaktywacją parafii prawosławnej w Bartnem. W latach 1968–1969 obiekt został gruntownie wyremontowany. Jest to budowla drewniana, orientowana, trójdzielna z jedną szeroką nawą, o konstrukcji zrębowej, na wystającej ponad powierzchnię ziemi kamienno-ceglanej podmurówce. Ściany oszalowane poziomo deskami pomalowanymi w kolorze żółto-brązowym. Okna w nawie, babińcu i prezbiterium prostokątne. Dach dwuspadowy, kryty blachą z tyłu nad trójbocznym prezbiterium; trójpołaciowy z baniami nad nawą, prezbiterium i babińcem. Pierwszy ikonostas został przywieziony w latach 30. z rozebranej cerkwi na Chełmszczyźnie, lecz w trakcie wysiedleń w 1947 został wywieziony, a pozostały jedynie po nim carskie wrota. Obecny ikonostas skomponowany jest ze współczesnych ikon. Wewnątrz cerkwi, na parapecie chóru muzycznego znajduje się 12 owalnych ikon (przedstawiających proroków), zachowanych z nieistniejącej świątyni z pobliskiej Świerzowej Ruskiej, rozebranej po 1947. W cerkwi znajduje się, druga już, kopia ikony Matki Bożej Poczajowskiej (pierwszą zabrali ze sobą mieszkańcy Bartnego wysiedlani w 1947). W babińcu umieszczono ikonę św. Michała Archanioła. Żyrandol cerkiewny („pająk”) pochodzi z miejscowej świątyni greckokatolickiej. Teren przycerkiewny ogrodzono drucianą siatką. Wokół cerkwi rosły drzewa, które wycięto w 1995. W pobliżu świątyni stoi kamienny krzyż z napisem (nawiązującym do schizmy tylawskiej): „Na cześć i chwałę Pana Boga wykonali członkowie prawosławnej cerkwi w Bartnem nawróciwszy się z Unii – 17 marca 1928 roku”. 14 listopada 2016 w cerkwi – po raz pierwszy w jej historii – miały miejsce święcenia kapłańskie. W 2017 na przycerkiewnym terenie oddano do użytku wolnostojącą dzwonnicę, na której zawieszono cztery dzwony. Obiekt poświęcił 14 listopada arcybiskup przemyski i gorlicki Paisjusz. Uroczystość patronalna obchodzona jest 14 listopada (według starego stylu 1 listopada). Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 3 marca 2006 pod nr A-44. Galeria Przypisy Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, nr 4 (377), rok 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 02039-4499, ss. 16–18. Linki zewnętrzne Sercu bliski Beskid Niski, Bartne – cerkiew prawosławna Cerkiew prawosławna Świętych Kosmy i Damiana w Bartnem – panorama (dostęp: 07.08.2014)
Церковь Святых Космы и Дамиана (Бартне, православная)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-44 от 3 марта 2006 года. Церковь святых Космы и Дамиана (пол. Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana) — православная церковь, находящаяся в селе Бартне, гмина Сенкова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Приход входит в Перемышльскую и Новосондентскую епархию Польской православной церкви. Церковь освящена в честь святых Космы и Дамиана. Архитектурный памятник Малопольского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Церковь была построена в 1928 году в характерном стиле лемковской деревянной архитектуры после того, как часть жителей села перешла в православие во время так называемого Тылявского раскола. 14 ноября 1928 года в день памяти святых Космы и Дамиана состоялось её освящение. 3 марта 2006 года церковь была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-44). Описание Рубленная церковь состоит из трёх куполов и располагается на выступающем из земли каменном фундаменте. Первый иконостас был привезён из разобранной деревянной церкви из Холмщины и был установлен в 30-е годы XX столетия. В 1947 году во время выселения лемков этот иконостас не сохранился. С этого времени сохранились только царские врата. Сегодняшний иконостас собран из современных икон. Над хорами располагаются 12 овальных икон, привезенных из разобранной церкви, находившейся до 1947 года в деревне Свежова-Руска. В храме находится копия Почаевской иконы Божией Матери. В храме установлены скамейки. Возле церкви находится поклонный крест с памятной надписью о переходе жителей Бартне в православие. Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История храма (пол.) История и фотографии храма (Polska - Małopolskie – Bartne I) (пол.)
Церква святих Косми і Даміана (Бортне, православна)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-44 від 3 березня 2006 року. Церква святих Косми і Даміана (пол. Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana) — православна церква, яка перебуває в селі Бортне, гміна Сенкова, Горлицький повіт, Малопольське воєводство, Польща. Парафія входить до складу Перемишльсько-Горлицької єпархії Польської православної церкви. Освячена на честь святих Косми і Даміана. Архітектурний пам'ятник Малопольського воєводства, входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури». Історія Церква була побудована в 1928 році в характерному стилі лемківської дерев'яної архітектури після того, як частина жителів села перейшла в православ'я під час так званої Тилявської схизми. 14 листопада 1928 року, в день пам'яті святих Косми і Даміана, відбулося її освячення. 3 березня 2006 року церква була внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства (№ А-44), які охороняються державою. Опис Дерев'яна церква складається з трьох куполів і розташовується на кам'яному фундаменті, що виступає з землі. Перший іконостас був привезений сюди із розібраної дерев'яної церкви з Холмщини і встановлений в 30-ті роки XX століття. У 1947 році, під час виселення лемків, цей іконостас був втрачений. З того часу збереглися тільки царські врата. У храмі встановлено лавки. На даний час іконостас зібраний з сучасних ікон. Над хорами розташовуються 12 овальних ікон, привезених із розібраної церкви, яка перебувала до 1947 року в селі Свіржова Руська. У храмі також знаходиться копія Почаївської ікони Божої Матері. Поблизу церкви знаходиться поклінний хрест із пам'ятним написом про перехід жителів Бортне у православ'я. Примітки Література G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009 ISBN 978-83-61444-15-2 Посилання Історія храму [Архівовано 24 жовтня 2020 у Wayback Machine.] (пол.) Історія і фотографії храму (Polska — Małopolskie — Bartne I) [Архівовано 20 грудня 2017 у Wayback Machine.] (пол.)
Nożyk-Synagoge

Die Nożyk-Synagoge in Warschau wurde 1902 nach Plänen von Leandro Marconi, einem Sohn von Enrico Marconi, im Stil der Neuromanik mit neobyzantinischen Elementen erbaut. 1941 wurde die Synagoge als Lager verwendet. Während des Warschauer Aufstands im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge bei Straßenkämpfen und Bombenangriffen erheblich beschädigt, aber die bauliche Konstruktion stürzte nicht ein. Sie ist in Warschau die einzige Synagoge auf der linken Weichselseite, die die Katastrophe des Zweiten Weltkriegs überstanden hat. Im Juli 1945 fand dort der erste Nachkriegsgottesdienst statt. Im August 1946 besuchte der Oberrabbiner des Mandatsgebiets Palästina, Isaak Herzog, die Synagoge. Von 1977 bis 1983 wurde das Gebäude restauriert. Literatur Carol Herselle Krinsky: Europas Synagogen. Architektur, Geschichte und Bedeutung. Fourier, Wiesbaden 1997, ISBN 3-925037-89-6, S. 225–226. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Beschreibung bei Virtuelles Schtetl Abgerufen am 23. Februar 2022.
Sinagoga Nożyk di Varsavia

La sinagoga Nożyk di Varsavia, costruita nel 1898-1902 in stile neobizantino, è l'unica sinagoga nel centro di Varsavia in Polonia ad essere sopravvissuta alle distruzioni dell'Olocausto. Storia La sinagoga su via Twarda nacque da un'iniziativa privata di Zalman e Ryfka Nożyk, una ricca famiglia di mercanti ebrei residenti nel quartiere attorno a piazza Grzybowski a Varsavia. Il progetto fu affidato al noto architetto Karol Kozłowski, autore anche del Palazzo della Filarmonica di Varsavia. I lavori furono completati tra il 1898 e il 1902. La cerimonia di inaugurazione avvenne il 26 maggio 1902. L'edificio presenta una facciata di stile eclettico con elementi neobizantini e neorinascimentali. L'interno è a tre navate con ampi matronei sopraelevati e una capacità di 600 posti a sedere. La sinagoga privata era riservata ad una classe media di proprietari di immobili, negozi e piccoli laboratori che potevano permettersi di acquistarvi il posto, mentre i non-membri e i poveri erano ammessi solo ad alcune funzioni mattutine. Nel 1914 la famiglia Nożyk donò la sinagoga alla comunità ebraica di Varsavia assieme ad un fondo per il suo mantenimento. Nel 1923 la sinagoga fu ampliata con l'aggiunta di una cantoria, opera di Maurycy Grodzieński. Con l'occupazione tedesca del 1939 la sinagoga si trovò all'interno del ghetto di Varsavia in cui fu concentrata la popolazione ebraica della città. Inizialmente poté continuare ad essere usata per il culto ma dal 1941 fu definitivamente chiusa ed occupata dalle truppe tedesche che la usarono come stalla e magazzino. Dopo la guerra, unica sinagoga ad essere sopravvissuta a Varsavia alle distruzioni dell'Olocausto, fu riaperta al culto. La precaria situazione dei pochi ebrei sopravvissuti assieme alle politiche antireligiose delle autorità comuniste fecero sì che la sinagoga, in condizioni di grave degrado, chiudesse nuovamente nel 1968. Soltanto nel 1977 cominciarono i lavori di restauro che portarono il 18 aprile 1983 alla riapertura della sinagoga. Con la mutata situazione politica determinata dal crollo del regime comunista, una nuova era cominciò per gli ebrei della Polonia. La sinagoga fu sottoposta a nuovi lavori di restauri (i più importanti nel 2001). È oggi luogo di culto, sala da concerti e manifestazioni culturali, sede dell'Unione delle comunità ebraiche della Repubblica di Polonia e della Comunità ebraica di Varsavia. Note Bibliografia Carol Herselle Krinsky, Europas Synagogen. Architektur, Geschichte und Bedeutung. Fourier, Wiesbaden 1997, ISBN 3-925037-89-6. P. 318–325 [Breslau]. Voci correlate Varsavia Lista delle sinagoghe d'Europa Storia degli ebrei in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga Nożyk di Varsavia Collegamenti esterni Synagogues360 (Warsaw), su synagogues360.org. URL consultato il 16 settembre 2013 (archiviato dall'url originale il 22 settembre 2013). Virtual Shtetl, su sztetl.org.pl. URL consultato il 14 settembre 2013 (archiviato dall'url originale il 5 marzo 2012). Paesionline, su paesionline.it.