NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spójnia Warszawa

Klub Sportowy Spójnia Warszawa – polski wielosekcyjny klub sportowy z siedzibą przy ul. Wybrzeże Gdyńskie 2 w Warszawie, założony w 1949 r. Najwybitniejsi zawodnicy w historii klubu to: oszczepnik Janusz Sidło, żeglarz Dominik Życki i kajakarka Daniela Walkowiak. Historia Chronologia nazw 1949: Klub Sportowy (KS) Spójnia-Marymont 1950: KS Spójnia (przyłączony Robotniczy Klub Sportowy Rywal) 1951: Terenowe koło Sportowe nr 1 (TkS nr 1) Spójnia Warszawa 1954: Zrzeszenie Sportowe (ZS) Sparta (fuzja TkS nr 1 Spójnia Warszawa i ZS Ogniwo) 1965: KS Spójnia-Marymont Obiekty Spójnia posiada obiekty w sąsiedztwie Centrum Olimpijskiego przy Wisłostradzie na Żoliborzu oraz nad Zalewem Zegrzyńskim, w Nieporęcie, gdzie mieści się Baza Regatowa Sekcji Żeglarskiej. Sekcje Zawodnicy sekcji żeglarskiej trenują na jachtach klasy Optimist, L’Équipe, Laser Standard, Laser Radial, Laser 4,7, 420, 470, Finn. Sekcja żeglarska oprócz grup regatowych posiada szkółkę żeglarską dla dzieci, w której najmłodsi żeglują na jachtach klasy Optimist i Omega. Sekcję piłkarską rozwiązano w 2006 r. Sekcja smoczych łodzi została założona w 2004 r. Jej akwen treningowy stanowi Kanał Żerański w Warszawie. Drużyna zdobyła mistrzostwo Polski w 2009 r. w klasie seniorskiej we wszystkich kategoriach (open i mikst) i na wszystkich dystansach (200 m i 500 m), srebro Klubowych Mistrzostw Europy 2009 w kategorii mikst 200 m w Budapeszcie, 5. miejsce Narodowych Mistrzostw Świata 2009 w kategorii mikst 200 m w Racicach (Czechy), a w 2008 r. zdobyła wicemistrzostwo Europy w klasie senior, w kategorii mikst 200 m w Sabaudii (Włochy). Piłka siatkowa kobiet Bibliografia Mała Encyklopedia Sportu, tom II. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1984. ISBN 83-217-2565-1. Linki zewnętrzne Strona internetowa klubu
SGB Group

The SGB Group (Polish: Grupa SGB), for Spółdzielcza Grupa Bankowa (lit. 'Cooperative Banking Group'), is the second-largest Polish cooperative banking group behind the BPS Group. It relies on the Poznań-based central financing entity SGB-Bank, which served 174 local cooperative banks as of mid-2025. The group's origin was the establishment in 1990-1991 of Gospodarczy Bank Wielkopolski (GBW) in Poznań, which renamed itself as SGB-Bank in 2011 following multiple mergers. History GBW was the first of a number of regional banks created in the 1990s to compete with BGZ Bank for the provision of wholesale financial services to local cooperative banks. By 1993, 117 local cooperative banks had opted to become affiliated with GBW instead of their prior reliance on BGZ Bank for central financial services. France's Crédit Mutuel group became a shareholder of GBW. By 2000, GBW had formed a so-called "G-2" group together with Bałtycki Bank Regionalny (BBR) in Koszalin, GBW subsequently absorbed its G-2 partner BBR in 2001, then Pomorsko-Kujawski Bank Regionalny in Bydgoszcz in 2002. In 2011, it acquired Mazowiecki Bank Regionalny (est. 1996 in Warsaw), after which it renamed itself SGB-Bank. Kazimierz Grześkowiak was the GBW's first president. The group also includes IPS-SGB, the entity that manages its institutional protection scheme. See also Cooperative banking in Poland List of banks in Poland List of European cooperative banks References
Spółdzielcza Grupa Bankowa

Spółdzielcza Grupa Bankowa jest drugim pod względem wielkości zrzeszeniem Banków Spółdzielczych działających w Polsce. SGB tworzą ponad 174 Banki Spółdzielcze działające lokalnie na terenie całego kraju oraz SGB-Bank SA, będący bankiem zrzeszającym. Do podstawowych celów działalności banków Spółdzielczej Grupy Bankowej należy zapewnienie kompleksowej obsługi finansowej firmom działającym na terenie miast i wsi, przedsiębiorstwom sektora rolno-spożywczego oraz rolnikom, jak również wspieranie rozwoju gospodarczego środowisk lokalnych. Spółdzielcza Grupa Bankowa oferuje obsługę operacji dewizowych i emisji obligacji komunalnych, produkty depozytowo-kredytowe, szeroką gamę rachunków bankowych, lokat terminowych oraz kart płatniczych m.in. VISA, VISA Electron, Maestro, MasterCard oraz transakcje BLIK. SGB dysponuje siecią ponad 1700 placówek, dostęp do usług dostępny jest również za pośrednictwem internetu i telefonu. Hasłem SGB jest „W świecie, w którym liczą się pieniądze, my pamiętamy o ludziach”. Banki pracują nad wizerunkiem bliskich i przyjaznych ludziom oraz zaangażowanych społecznie. Historia Spółdzielcza Grupa Bankowa powstała po połączeniu, w 2001 r. Gospodarczego Banku Wielkopolskiego S.A. i Bałtyckiego Banku Regionalnego S.A., oraz przyłączeniu w 2002 roku Pomorsko-Kujawskiego Banku Regionalnego S.A. w Bydgoszczy i w 2011 Mazowieckiego Banku Regionalnego. Spółdzielczą Grupę Bankową tworzą 174 Banki Spółdzielcze i SGB-Bank S.A. Przypisy Bibliografia KNB, Banki spółdzielcze w Polsce, Warszawa 2006. Linki zewnętrzne Spółdzielcza Grupa Bankowa: Informacje o SGB SGB Leasing
Srebrna Góra (Bielany)

Srebrna Góra (317 m n.p.m.) – czwarte pod względem wysokości a trzecie pod względem wybitności wzgórze na terenie zrębu Pasma Sowińca na terenie Lasu Wolskiego w Krakowie, w jego południowo-zachodniej krańcu. Znajduje się w końcowej części grzbietu odchodzącego ku południowi od Ostrej Góry, oddzielone od niego szeroką Bielańską Przełęczą z Polaną pod Dębiną zwaną też Polaną Bielańską (wys. ok. 285 m). Od wschodu opada do głęboko wciętego wąwozu Łupany Dół, a ku południu do doliny Wisły. Na stromych, południowych stokach znajduje się Rezerwat przyrody Bielańskie Skałki. Na szczycie wzgórza znajduje się Klasztor Kamedułów i Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Tuż obok klasztoru znajduje się Bateria FB-35 „Srebrna Góra” należąca do zespołu dzieł obronnych Twierdzy Kraków. Na południowych i południowo-zachodnich stokach Srebrnej Góry, po obu stronach alei Wędrowników, u podnóża klasztoru kamedułów, znajduje się druga co do wielkości w Polsce winnica. Na Srebrnej Gorze znajduje się Schronisko pod wsią Bielany oraz wykuta przez Austriaków Kawerna Bielany. Przypisy
Сребрна-Гура (Беляны)

Сре́брна-Гу́ра (пол. Srebrna Góra) — холм системы холмистой возвышенности Совинец, находящийся в юго-западной части Кракова, Польша. Холм располагается в Вольском лесу и отделяется от холма Совинца широким ущельем с Белянской поляной (285 метров над уровнем моря). На восточном склоне холма находится глубокий овраг Лупаны-Дул, который заканчивается в долине Вислы. На южных склонах холма находится заповедник «Белянские скалки». Высота Сребрны-Гуры составляет 326 метра над уровнем моря. На вершине холма находится монастырь камедулов и церковь Успения Пресвятой Девы Марии. На южном и юго-западных склонах холма по обе стороны пешеходной дорожки находится виноградник, считающийся вторым по величине в Польше. Примечания Источник Encyklopedia Krakowa. Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Срібна гора (Бєляни)

Срібна Гора (пол. Srebrna Góra; 317 м над рівнем моря) — четвертий за висотою і третій за видатністю пагорб Совінського хребта у Вольському лісі південно-західній околиці міста Краків. Розташований у кінцевій частині хребта, що тягнеться на південь від Острої Ґори, відокремленої від неї широким Бєлянським перевалом із Поляною під Дембіною, також званою Бєлянською поляною (приблизно 285 м заввишки). Зі сходу вона спускається в глибоко порізаний яр Лупаний Дол, а на південь у долину Вісли. На крутих південних схилах розташований природний заповідник Бєлянські Скалки. На вершині пагорба розташовані монастир Камедулів і церква Успіння Пресвятої Діви Марії. Поряд з монастирем знаходиться батарея FB-35 «Срібна гора», що належить до оборонних споруд Краківської фортеці . На південних і південно-західних схилах Срібної Ґори, по обидва боки алеї Вендровник (пол. aleia Wędrowników, біля підніжжя Камедульського монастиря, розташований другий за величиною виноградник Польщі. На Срібній Горі є туристичний притулок біля села Бєляни та Печера "Бєляни", котру розробили австрійці . Галерея Примітки Посилання Виноробня WINNICA SREBRNA GÓRA
Jezioro Sromowskie

Das Jezioro Sromowskie, auch Zbiornik Sromowski oder Sromowce genannt, ist ein Stausee an den Flüssen Dunajec und Niedziczanka in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen. Flussaufwärts liegt der bedeutend größere Stausee Jezioro Czorsztyńskie. Er liegt zwischen den Regionen Zips und Podhale sowie den Gebirgszügen der Pieninen und Gorce in der Talsenke Kotlina Nowotarska am Fuße der Tatra. Beschreibung Hinter der 11 m hohen Staumauer und über 460 m langen Staumauer wird das Wasser der Dunajec und Niedziczanka aufgestaut. Das Zuflussgebiet umfasst über 1300 km². Bei Vollstau beinhaltet der Stausee 7,5 Millionen m³ Wasser. Die Wasserfläche beträgt dann 1 km². Geschichte Der Beschluss, die Staumauer zu bauen, wurde 1964 gefasst und der Bau 1970 begonnen. Der Stausee wurde schließlich 1994 geflutet. Er wird als Schutzspeicher gegen Überflutungen sowie Wasserkraftwerk genutzt. Über die Staumauer führt die Verbindungsstraße Nr. 543 zwischen Niedzica und Krośnica. Tourismus Am Ufer des höher gelegenen Badesees Jezioro Czorsztyńskie befinden sich zwei Burgen, die Burg Niedzica und die Burg Czorsztyn, das Skigebiet am Berg Wdżar, der Pieninen-Nationalpark mit dem Dunajec-Durchbruch, sowie mehrere Stände und Marinas, in denen Segelboote, Tretboote und Kajaks angemietet werden können. Unweit des Stausees befindet sich auch der Białka-Durchbruch sowie der Tatra- und Gorce-Nationalpark. Weblinks Literatur Andrzej Jaguś, Mariusz Rzętała, Zbiorniki Czorsztyński i Sromowiecki – położenie, charakterystyka, nazwy, Monografie Pienińskie, wydanie=2, s=9–22, data=2010, ISSN 1509-1678 Homepage des Kraftwerks
Jezioro Sromowskie

Jezioro Sromowskie, Sromowieckie Jezioro, Sromowce – zbiornik zaporowy na Dunajcu pomiędzy zamkiem w Niedzicy a wsią Sromowce Wyżne. Powstał w wyniku wybudowania zapory wodnej w Sromowcach. Jest zbiornikiem wyrównawczym dla głównego zbiornika, którym jest Jezioro Czorsztyńskie. Jezioro Sromowskie ma długość 1,2 km, szerokość 0,75 km i powierzchnię 88 ha, co stanowi 8,3% powierzchni zbiornika głównego. Pojemność całkowita wynosi 7,5 mln m³. Lustro wody znajduje się na wysokości 487 m n.p.m., a przy rezerwie powodziowej 488,5 m. Ziemna zapora ma wysokość 11 m i długość 460 m, uszczelniona i wzmocniona jest ścianą stalową i cementową kurtyną na głębokość 15 m. Gdy w czerwcu 1994 zbiornik został napełniony, jego wody zalały tzw. Rówień Sromowską na granicy pomiędzy Pieninami Czorsztyńskimi a Pieninami Spiskimi. Obecnie od północnej strony wody zbiornika opierają się o masyw Upszaru, od południowej o wzgórze z Polaną Sosny ze stacjami wyciągów narciarskich. Po południowej stronie tuż nad zbiornikiem jest widoczna skała Popieska, w głębi masyw Flaków. Na brzegu w Sromowcach istnieje nieduża elektrownia przepływowa wyposażona w 4 turbiny śmigłowe o łącznej mocy 2,04 MW, rocznie produkująca 10 mln kWh. Jest to jedna z dwu elektrowni zespołu Elektrownia Czorsztyn-Niedzica-Sromowce Wyżne. Zapora pracuje ze stałą przepustowością, co zapewnia Pienińskiemu Przełomowi równomierny przepływ wody. Wody Zbiornika Sromowskiego podlegają całkowitej ochronie i nie może on być wykorzystywany do celów rekreacyjnych. Również obszar po południowej stronie zbiornika należy do Pienińskiego Parku Narodowego i jest niedostępny turystycznie. Koroną zapory zbiornika i wzdłuż jego południowego brzegu biegnie droga nr 543, odcinek z Krośnicy do Niedzicy. Przypisy
Stacja Pomp Rzecznych w Warszawie

Stacja Pomp Rzecznych – stacja pomp znajdująca się przy ul. Czerniakowskiej 124 w Warszawie. Historia Stacja została wybudowana w latach 1883–1886 według projektu Williama Heerleina Lindleya przy ujęciu wody z Wisły jako część nowego wodociągu. Według pierwotnego projektu pompy miały znajdować się w odległości 275 metrów od brzegu. Po ułożeniu wiosną 1884 rury ssącej prowadzącej do rzeki, w czerwcu tego samego roku nastąpił wylew Wisły, jeden z największych w mieście w XIX wieku. W jego wyniku brzeg rzeki odsunął się od rury o około 550 metrów. Podjęto wtedy decyzję o jej przedłużeniu oraz ustabilizowaniu koryta Wisły. Pobierana z rzeki woda tłoczona była za pomocą pomp poruszanych maszynami parowymi do Stacji Filtrów przy ulicy Koszykowej. Zbudowano cztery przewody tłoczne o średnicach: 760, 900, 900, oraz, w 1930, 1200 mm. W skład pierwotnego kompleksu wybudowanego z klinkierowej cegły wchodziły trzy hale pomp i dwie kotłownie. W 1928 przewody ssawne wchodzące w nurt Wisły zastąpiono kanałem grawitacyjnym i osadnikiem przybrzeżnym o powierzchni 18 ha i głębokości 3–5 m. Podczas powstania warszawskiego teren Stacji Pomp Rzecznych kontrolowali Niemcy. 18 września 1944 wysadzili ją w powietrze. Zniszczono nie tylko maszyny i budynki, ale również kolektory i węzły znajdujące się kilka metrów pod ziemią. Stacja wznowiła pracę 29 maja 1945 z wydajnością 14 tys. m³ wody na dobę dzięki odnalezieniu odpowiedniej pompy w fabryce inż. Twardowskiego i uszkodzonego silnika w Stacji Doświadczalnej na Kaskadzie. Kolejne dwie pompy o wydajności 40 tys. m³ wody na dobę każda dostarczone przez Armię Czerwoną uruchomiono 1 i 15 września 1945. Stacja stała się częścią Stacji Uzdatniania Wody „Filtry” należącej do Zakładu Centralnego Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie. Jej południowe ogrodzenie wyznacza południową granicę obszaru MSI Ujazdów i dzielnicy Śródmieście. Zabudowania Z pierwotnego zespołu zabudowań przetrwały nieliczne obiekty: Dom mieszkalny kierownictwa wzniesiony w roku 1886 według projektu W. H. Lindleya – wolno stojący, piętrowy, otoczony ogrodem. Wybudowany z klinkierowej cegły, na elewacji frontowej posiada tylko dwie osie okien balkonowych. Cementowe balustrady oszklonego tarasu na parterze i balkonu na pierwszym piętrze otrzymały formę plecionki. Liczące po siedem osi elewacje boczne otrzymały wszystkie okna na piętrze zamknięte łukiem pełnym, na parterze łukiem odcinkowym. Gzyms obiegający budynek posiada wymurowany z cegły ornament. Przy elewacji północnej umieszczona dodatkowo jest zdobiona, drewniana weranda. Kamień z tablicą pamiątkową-ustawiony na terenie z okazji pięćdziesięciolecia Wodociągów Warszawskich w roku 1936. Zbiornik osadowy o głębokości 4 metrów i powierzchni 17,8 hektara – Osadnik Czerniakowski. Obok stacji, pod nrem 126a, znajduje się dom mieszkalny pracowników Stacji Pomp Rzecznych wzniesiony około 1932. Galeria Przypisy
M1 (Warsaw)

The M1 line is the first line of the Warsaw Metro. It is 23.1 km (14.4 mi) long, has 21 stations and runs from the Kabaty neighborhood in the Ursynów district to the Młociny district in Bielany. The decision to build it was made in 1982, and a year later the first works in Ursynów began. In 1995, the first section of the route connecting Ursynów and Mokotów with Śródmieście was launched, and the next sections were put into operation in the following years. In 2008, construction of the Bielany section was completed and crossings on the whole line were started. There is also a plan to add two additional stations around the center portion of the metro line. M1 trains run from approximately 5:00 am to 12:10 am (from Monday to Thursday and Sunday) and from approximately 5:00 am to 3:00 am (Fridays and Saturdays). Current stations Future stations Rolling stock The line used to be operated by 81-series trains. These sets were retired in 2023. One 6-car set (Number 02) was kept as a heritage unit. Depots A single depot, Kabaty Technical and Storage Station (Polish: Stacja Techniczno-Postojowa Kabaty, STP Kabaty), is located south of the Kabaty station. This depot is used, among others, for repairing, maintaining, and testing metro trains. As of 2020, the depot itself employed around 500 people. It is situated in the Kabaty neighborhood of the Ursynów district in southern Warsaw, at the terminus of National Education Commission Avenue (Aleja Komisji Edukacji Narodowej), the main thoroughfare of Ursynów. It also serves as the headquarters of the Metro. The station is adjacent to the Kabaty Forest to the south. The depot was opened on 7 April 1995 as the depot of the M1 metro line. It is connected to the Polish national railway network via Warszawa Okęcie railway station by the unelectrified, single-track spur PKP rail line 937. References External links Public Transport Authority official website (in English) Warsaw Public Transport passenger information (in English) Warsaw at UrbanRail.net Warsaw Metro Map Pictures of Warsaw Metro (in English and German) Stations as Canvas: Painting the Warsaw Metro
Stacja pomp Stare Bielany w Toruniu

Stacja pomp Stare Bielany (niem. Weißhof) – XIX-wieczna stacja wodociągowa położona na terenie Bielan, północno-zachodniej części Torunia. W 1982 roku kompleks został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych. Historia Lata 1892–1920 Stacja pomp na toruńskich Bielanach powstała w związku z rozwojem miejskiej sieci wodociągowej. Na początku lat 90. XIX wieku powstały Wodociągi Miasta Torunia (Wasserwerk der Stadt Thorn), a także uruchomiono dwa nowe ujęcia wody – na Barbarce i w pobliżu ówczesnego Fortu III (obecnie Fort V). Na teren budowy zakładu wyznaczono część dawnego folwarku bielańskiego. Za projekt architektoniczny odpowiadał Radca Budowlany Miasta Torunia Rudolph Schmidt, zaś mechanizmy zaprojektował Heinrich Metzger. Nadzór nad budową sprawował inżynier Rychter. Prace na działce przy obecnej ulicy Świętego Józefa rozpoczęto w 1892 roku. Wszystkie materiały budowlane wytworzone zostały w mieście, z wyjątkiem sprowadzanych z zewnątrz mechanizmów z wyposażenia maszynowni. Po dwóch latach obiekt był gotowy. Jednym z elementów stacji była studnia zbiorcza (zbierająca lewarowo wodę z dwóch wymienionych ujęć), będąca czerpnią dla pomp. Poza nią na Bielanach wybudowano dwa podziemne zbiorniki (każdy o pojemności 400 m³), których zapełnienie regulowano w parterowym budynku komory zasuw. Narożne wieżyczki tego budynku wyposażone były w odpowiednie wskaźniki poziomu wody. Najbardziej charakterystyczną budowlą była (i pozostaje do tej pory) ponadtrzydziestometrowa wieża ciśnień ze zbiornikiem o pojemności 400 m³. Nad drzwiami wejściowymi do wieży umieszczono wodowskaz poziomu wody w zbiorniku. Przemieszczanie wody zapewniały dwie pompy tłokowe o wydajności 150 m³/h. Pracowały one przez 18 godzin na dobę. Na terenie stacji powstały także: warsztat, budynek gospodarczy oraz dom mieszkalny. W tym ostatnim na parterze znajdowały się biura administracji ujęcia oraz laboratorium jakości wody, zaś na piętrze ulokowano mieszkania służbowe. Cały kompleks wzniesiono z czerwonej cegły. Spływająca do stacji woda mogła być wpuszczona bezpośrednio do sieci, bądź skierowana do jednego ze zbiorników. W nocy, kiedy pompy nie pracowały, wodę magazynowano w zbiornikach podziemnych, a w razie ich przepełnienia – w specjalnym otwartym stawie. Po ukończeniu budowy stacji do jej terenu przyłączono park z dawnym cmentarzem rodziny Elsnerów, XIX-wiecznych właścicieli folwarku bielańskiego. Lata 1920–1945 W okresie międzywojennym wytyczono odchodzącą od stacji w kierunku wschodnim ulicę, której w 1931 roku nadano nazwę Wodociągowej. Po 1945 roku W 1954 roku odstąpiono od używania pomp tłokowych i maszyny parowej i zastąpiono je pompami wirowymi z napędem elektrycznym. Kompletna maszynownia miała przetrwać do lat 70., zaś jeszcze później zarzucono korzystanie ze zbiorników podziemnych. Na początku XXI wieku teren stacji uprzątnięto i przeprowadzono prace remontowo-konserwatorskie. Uwagi Przypisy
Stadion Leśny w Olsztynie

Stadion Leśny – najstarszy stadion lekkoatletyczny w Olsztynie położony w dzielnicy Jakubowo i jeden z nielicznych w Polsce położony w lesie. Obecny stan obiektu nie pozwala na rozgrywanie na nim imprez sportowych. Stadion Leśny otwarto w 1920 roku. Tuż po jego otwarciu trenowali na nim m.in. czterokrotny rekordzista świata w pchnięciu kulą Helmut Hirschfeld i mistrz olimpijski Gerhard Stöck. Na obiekcie dwukrotnie padł rekord świata. Po raz pierwszy stało się to w okresie międzywojennym. Wówczas rekord świata w pchnięciu kulą ustanowił Helmut Hirschfeld. 5 sierpnia 1960, podczas lekkoatletycznych mistrzostw Polski, wynikiem 17,03 metra rekord świata w trójskoku ustanowił Józef Szmidt. W 1970 roku rozegrano tutaj mecz lekkoatletyczny Polska – Szwajcaria. Stadion zlokalizowany na terenach podmokłych został perfekcyjnie zabezpieczony przed zalewaniem dzięki systemowi drobnych rurek melioracyjnych znajdujących się pod płytą główną. System odwadniania stadionu został uszkodzony przez ciężki sprzęt, który wjechał na płytę boiska. Późniejsze próby palowania podłoża nie przyniosły efektu. Obecnie Stadion Leśny nie nadaje się do organizowania jakichkolwiek imprez sportowych. Od kilku lat cyklicznie odbywa się na nim impreza „Przywróćmy blask Stadionowi Leśnemu”, mająca na celu odbudowę i reaktywację obiektu. Przed kilkoma laty pojawiła się koncepcja rewitalizacji stadionu i włączenia go w kompleks Europejskiego Integracyjnego Centrum Sportu, Rehabilitacji i Rekreacji, który powstałby w Jakubowie. Pomysłodawcą jest Sejmik Osób Niepełnosprawnych, a koncepcję przygotował olsztyński architekt Janusz Dubowik. Zobacz też Las Miejski w Olsztynie Sport w Olsztynie Bibliografia Stadion Leśny. Las Miejski w Olsztynie www.lasmiejski.olsztyn.pl, 14-10-2005. [dostęp 2009-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (22 września 2008)]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda, który powstał na bagnach i nieużytkach (odcinek 1). www.sport.olsztyn.pl za Nowe Życie Olsztyna 32 z 2007, 01-08-2007. [dostęp 2009-04-01]. (pol.). Janusz Porycki: Zaczarowana niecka Leśnego (odcinek 2). www.sport.olsztyn.pl, 06-09-2007. [dostęp 2009-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 marca 2008)]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda (odcinek 3): Pamiętny skok. www.sport.olsztyn.pl, 06-06-2008. [dostęp 2009-04-01]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda (odcinek 4): Złote lata Leśnego. www.sport.olsztyn.pl, 06-06-2008. [dostęp 2009-04-01]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda (odc. 5): Minęły lata szczęścia. www.sport.olsztyn.pl, 06-06-2008. [dostęp 2009-04-01]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda (6): Wyścig po dożynki. www.sport.olsztyn.pl, 06-06-2008. [dostęp 2009-04-01]. (pol.). Janusz Porycki: Stadion legenda (6): Wyścig po dożynki. www.sport.olsztyn.pl, 06-06-2008. [dostęp 2009-04-01]. (pol.).