NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Georg (Alt-Münsterberg)

Die römisch-katholische Kirche St. Georg in Stara Kościelnica (Altmünsterberg), einer Ortschaft der Gmina Miłoradz, ist ein Kirchengebäude in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Der gotische Backsteinbau im früheren deutschen Kreis Marienburg stammt aus der Zeit des Deutschen Ordens. Geschichte Im Jahr 1323 verlieh Großkomtur Werner von Orseln an Heinrich von Münsterberg 60 Hufen Land zur Dorfgründung nach kulmischem Recht. Die Kirche wurde 1380/90 erbaut, gleichzeitig mit der benachbarten Kirche in Mielenz, in die Altmünsterberg zuvor eingepfarrt war. Das Fälldatum der Holzbalken im Dach des Langhauses konnte auf 1386/87 bestimmt werden. Nach Angaben des Zinsbuchs gab es um 1390 zwei Pfarrhufen im Dorf. Für 1436 ist überliefert, dass die Einwohner des Dorfes bei Meister Jürgen in Danzig gegen Anzahlung von 12 Mark ein Bildwerk bestellen. Später beschweren sich der Pfarrer und die Kirchenväter darüber, dass die Arbeit noch nicht geliefert ist und verlangten die Rückgabe des Geldes. Das Holz der Balken im Dachwerk der Sakristei sowie bei der Treppe zur Empore konnte auf 1468/69 bestimmt werden. Der Glockenturm, dessen oberer Teil aus Holz bestand, wurde nach Sturmschaden 1818 abgetragen. Die Vorhalle stammt von 1913. Bauwerk Der Bau ist ein ungewölbter Saalbau ohne Strebepfeiler mit Westturm, der Westgiebel ist neuzeitlich. An den Fundamenten wurde Feldstein verwendet, das aufgehende Mauerwerk ist Backstein im gotischen Verband. Nach Süden hat der Bau drei, nach Norden zwei spitzbogige Fenster in segmentbogigen Nischen. Es sind Reste einer möglicherweise mittelalterlichen Putzrahmung der Fenster erkennbar. Im Süden und Westen hat der Bau gestufte Portale. Auf der Chorseite befindet sich ein in den Giebel hineinragendes spitzbogiges Mittelfenster, das von zwei Spitzbogenfenstern in segmentbogig schließender Blende flankiert ist. Ein eingefasstes Putzband bildet den Horizontalabschluss. Die Kirche hatte einen 1818 abgebrochenen Turm im Westen, dessen Erdgeschoss gemauert war. Der kleingliedrige Ostgiebel, Blickfang des Baus, ist ein siebenachsiger Staffelgiebel mit gestapelten Spitzbogenblenden, getrennt durch Dreiecksvorlagen, die fialenartig enden. Jede Stufe wird durch ein eingefasstes Putzband abgeschlossen, das über den ganzen Giebel läuft. Die schmucklose Sakristei steht an der Nordostseite des Langhauses in der Flucht mit der Ostwand. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 333. Weblinks
Kościół św. Jerzego w Starej Kościelnicy

Kościół św. Jerzego w Starej Kościelnicy – rzymskokatolicki ceglany kościół parafialny zlokalizowany w żuławskiej wsi Stara Kościelnica (powiat malborski, województwo pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Jerzego. Historia Obiekt wzniesiono w latach 1323–1390. Kościół miał wieżę, która uległa katastrofie w styczniu 1818, podczas nawałnicy, która przeszła nad Żuławami. W 1913 dokonano remontu dachu i więźby, dobudowano też wówczas kruchtę od południa. W tym czasie ze świątyni korzystali katolicy i ewangelicy. W 2008 wyremontowano ponownie dach. Parafię erygowano we wsi 1 sierpnia 1986. Architektura Orientowany, jednonawowy, salowy kościół wzniesiono na planie prostokąta. Jest kryty wysokim dachem dwuspadowym. Stoi na fundamentach z kamienia. Ściana wschodnia jest zdobiona witrażami, blendami, fryzami i szczytem schodkowo-sterczynowym. Na zachodniej ścianie (wejście) widoczne są ślady po nieistniejącej już wieży (dzwonnicy). Od strony północnej do bryły przylega zakrystia z blendami. Na wszystkich elewacjach znajdują się liczne maculce. Wyposażenie Wnętrze jest kryte stropem. Wyposażenie pochodzi przede wszystkim z XVII i XVIII wieku. Obecne są elementy gotyckie, np. granitowa chrzcielnica, czy XV-wieczne rzeźby. Ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku. Otoczenie Przed kościołem stoi dzwonnica z XIX wieku. Na cmentarzu przykościelnym znajdują się nagrobki i cippus. Dawniej istniał budynek probostwa. Galeria Przypisy
Kościół św. Barbary w Krzyżanowie

Kościół pw. św. Barbary w Krzyżanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krzyżanowie w województwie pomorskim. Jest siedzibą parafii wchodzącej w skład dekanatu Malbork I należącego do diecezji elbląskiej. Historia W 1319 erygowano parafię w Krzyżanowie. W 1325 rozpoczęto budowę kościoła, która trwała do 1330. W tym samym roku został on konsekrowany. W XVII i XVIII wieku świątynia była odbudowywana i remontowana po pożarze. Kościół dawniej posiadał wieżę, która zawaliła się w 1818. W XIX w. nieopodal kościoła stanęła drewniana dzwonnica, na której zawisły trzy dzwony z 1735 odlane w Gdańsku, z czego dwa mniejsze zrabowano podczas II wojny światowej. Zastąpił je dzwon z Kaczynosu i mały dzwon z kościoła w Starym Polu. Wnętrze Wewnątrz świątyni znajduje się XVIII-wieczne wyposażenie. W głównym ołtarzu znajduje się obraz św. Barbary, oraz figury św. Piotra i Pawła. W górnej części ołtarza znajduje się figura Chrystusa otoczonego aniołami. W bocznych ołtarzach umieszczono obrazy Maryi oraz św. Józefa z Dzieciątkiem. Na chórze znajduje się 9-cio głosowy instrument wykonany w 1881 roku przez Augusta Terletzkiego. Przypisy
Wieża ciśnień w Nowym Dworze Gdańskim

Wieża ciśnień w Nowym Dworze Gdańskim – wieża ciśnień znajdująca się w Nowym Dworze Gdańskim przy ulicy Tuwima 5. Wieża ma konstrukcję żelbetową (jedna z najstarszych konstrukcji tego typu w Europie) na planie ośmioboku. Szkielet z żelbetu wypełniony jest cegłą ceramiczną. Wieża ma ponad 30 metrów wysokości. Wejście prowadziło niegdyś przez niewielką przybudówkę. Na trzonie wieży zwężającym się ku górze znajduje się głowica zwieńczona ośmiobocznym hełmem z chorągiewką wietrzną, na której widnieje rok 1909 – rok oddania wieży do użytku. Wieża eksploatowana była do 1965, do czasu uruchomienia Centralnego Wodociągu Żuławskiego. Od tamtej pory wieża nie była remontowana i obecnie jest w fatalnym stanie technicznym. Od 1989 roku jest w rękach prywatnych. Właściciele nie mają funduszy na jej remont. W roku 1992 została wpisana do rejestru zabytków pod numerem 234/92 z 26 października 1992. 29 maja 2020 w związku z zagrożeniem, zdemontowano iglicę z wieży ciśnień. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Palczewie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Palczewie – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny, pw. Matki Bożej Częstochowskiej, zbudowany w 1712 w miejscowości Palczewo. To jedyny zachowany drewniany kościół na Żuławach. Historia Kościół zbudowali w 1712 mennonici, holenderscy osadnicy, którzy gospodarowali wtedy na Żuławach. W latach 1870. dodano sygnaturkę. W XVIII w. pokryty był strzechą. Kościół do 1949 służył społeczności ewangelickiej. Następnie został przejęty przez rzymskich katolików, poświęcony 13 listopada 1949 pw. Matki Bożej Częstochowskiej i ustanowiony jako filialny parafii św. Katarzyny w Borętach. Taką funkcję spełnia do dzisiaj. W 2007 przeszedł gruntowna konserwację. Wymieniono wtedy część belek ścian zewnętrznych, szalowanie szczytów i gontowe pokrycie. Wewnątrz odsłonięto barokową polichromię prospektu organowego, empory i ławek, przywrócono pierwotny kolor stropu, zrekonstruowano brakujące elementy rzeźbiarskie i uzupełniono złocenia. Na ścianie południowej zrekonstruowano kwatery boazeryjne i odtworzono malowidła na podstawie pierwowzoru ze ściany północnej. Za te prace w 2008 kościół wyróżniono w konkursie Zabytek Zadbany. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana bezstylowa, konstrukcji zrębowej, orientowana. Wzniesiona na rzucie prostokąta (12 x 8 m), z niewielką kruchtą od zachodu. Dach dwuspadowy pokryty gontem z niewielką sygnaturką kryta blachą miedzianą we wschodniej części kalenicy. Na ścianach południowej i północnej rząd czterech okienek umieszczonych wysoko pod okapem dachu, a na elewacjach frontowej i tylnej niewielkie okienka w partiach szczytowych. Wnętrze salowe, z wydzielonym od wschodu niewielkim aneksem zakrystyjnym i deskowym pułapem osłaniającym więźbę dachową. Pozioma belka stężająca konstrukcję pełni funkcję belki tęczowej wydzielającej część prezbiterialną. Barwne polichromie w typie ludowego baroku z przedstawieniami figuralnymi i ornamentalnymi pokrywają ściany, emporę, drzwi, prospekt organowy, a nawet ławki. Barokowe wyposażenie obejmuje ołtarz główny z 1754, kazalnicę będącą wcześniej elementem ołtarza kazalnicowego, Grupą Ukrzyżowania na belce tęczowej, wiszącą pod sufitem figurę anioła, świecznika sześcioramiennego i pochodzący z 1686 prospekt organowy z instrumentem z 1909. Otoczenie Obok kościoła dzwonnica otwarta, na słupach metalowych, kryta daszkiem dwuspadowym. Galeria Przypisy
St. Jakobi (Niedźwiedzica)

Die römisch-katholische Kirche St. Jakobi in Niedźwiedzica (deutsch Bärwalde), einem Ort in der Gmina Stegna in der polnischen Woiwodschaft Pommern, stammt aus der Zeit des Deutschordensstaats. Baugeschichte Die Kirche wird in das dritte Viertel des 14. Jahrhunderts datiert. Im Jahr 1332 verlieh Hochmeister Ludolf König dem Dorf eine kulmische Handfeste, wobei die Pfarrkirche mit vier Freihufen dotiert wurde. Vermutlich im dritten Viertel des 14. Jahrhunderts wurden die Nordhälfte des Baus teils in Fachwerkbauweise sowie die Sakristei errichtet. Gegen Ende des 14. Jahrhunderts wurde die Ostmauer des südlichen Abschnitts in Backstein errichtet. Die Westmauer des südlichen Abschnitts wurde im 15. Jahrhundert in Backstein errichtet, auch der Chorgiebel wurde neu errichtet. Reparaturen wurden 1823 und 1854 vorgenommen. Im Jahr 1855 erlitt die Kirche schwere Schäden. Der Holzturm wurde 1856 abgebrochen und die unteren Mauerbereiche und der Giebel erneuert. 1994 erfolgten der Neubau des Westturms und der Westmauer in Backstein. Bauwerk Die Kirche St. Jakobi in Bärwalde ist ein bemerkenswerter Vertreter der sakralen Baukunst im Marienburger Werder. Sie wurde als ungewölbter Saalbau mit Strebepfeilern errichtet und zeichnet sich durch eine zweigeschossige Sakristei aus. Die mittelalterlichen Teile der Kirche sind größtenteils erhalten geblieben. Die Baufundamente bestehen aus Feldstein, das aufgehende Mauerwerk aus Backstein im gotischen Backsteinverband. Profilierte Backsteine, insbesondere Rundstäbe, finden sich am Sakristeiportal und an den Fenstern. Der nördliche Chorbereich ist durch eine Baufuge als eigenständiger Bauabschnitt erkennbar. Er verfügt an der Südseite über zwei zwischen Strebepfeilern liegende profilierte Spitzbogenfenster. Der südliche Abschnitt des Langhauses zeigt eine komplexere Gestaltung, wobei der östliche Mauerabschnitt zwei Fenster in ähnlicher Ausbildung wie an der Nordseite aufweist, dazwischen ein vermauertes Portal. Unterhalb der Fenster verläuft ein Gurtgesims, darüber ein eingefasstes Putzband als Horizontalabschluss. Die ursprünglich fensterlose Westseite ist innen und außen durch Blenden und Lisenen gegliedert. Die zweigeschossige Sakristei an der Nordostseite wurde in zwei Bauphasen errichtet. Das Obergeschoss entstand in einem zweiten Bauabschnitt, war jedoch schon ursprünglich geplant, wie die Verzahnung an der Chorwand zeigt. Von der alten, abgebrochenen Vorhalle an der Südseite sind lediglich Dachspuren erhalten geblieben. Der Chorgiebel ist ein dreizoniger Staffelgiebel. Im unteren Abschnitt befinden sich sechs Spitzbogenblenden und zwei segmentbogige Blenden. Im oberen Bereich befinden sich Dreiecksvorlagen, die fialenartig enden. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 350–351. Weblinks
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Główczycach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Główczyce diecezji pelplińskiej). Świątynią opiekują się salezjanie. Historia Współczesny kościół parafialny powstał w 1881 na miejscu poprzedniego, który rozebrano. Poświęcono go 24 września 1891. Fundatorami byli właściciele z Główczyc – Puttkamerowie. Kościół na planie krzyża powstał w stylu neogotyckim, jest z cegły i kamienia, na kamiennym fundamencie, orientowany, z zakończonym ścianą prostą wyodrębnionym prezbiterium. Masywna wieża została wystawiona przy prezbiterium. Ma wysokość 42 m, jest czterokondygnacyjna i nakryta dachem wieżowym w formie ostrosłupa o ośmiokątnej podstawie, który otoczony jest czterema wieżyczkami - sterczynami, również zwieńczonymi podobnymi daszkami. Wszystkie te dachy są kryte blachą miedzianą. Wyposażenie wnętrza kościoła pochodzi z końca XIX wieku: ołtarz, ambona, organy, ławki, konfesjonał oraz empory dla miejscowej szlachty. W oknach umieszczone są oryginalne witraże ze scenami religijnymi, a także herby szlacheckich rodzin związanych z Główczycami: von Krockow, von Puttkamer, von Querzen, von Zieres, von Wilkau czy von Privitz zu Gettron. Od 1897 w kościele znajdowała się brązowa tarcza zakupiona z datków wspólnoty gminnej. Znajdował się na niej napis: na wieczną pamiątkę o naszych wiernych poddanych króla, kanclerza Wilhelma I, błogosławiony, zwycięski wódz, kraju wierny ojciec, wytrwali wyznawcy wiary protestanckiej. Po I wojnie światowej sprzęt oraz obraz Ostatniej Wieczerzy zostały skradzione. Odnaleziono je w częściach na polu w pobliżu Miastka. W 1923 w kościele zawieszono nowy stalowy dzwon. Zainstalowano też system ogrzewania. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kobylnicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Słupsk Zachód, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Najstarszą częścią kościoła jest gotycka, murowana, wybudowana z cegły wieża frontowa nakryta barokowym dachem hełmowym zwieńczonym latarenką powstałą w 1781 roku. Wieża świątyni została zbudowana w XIV wieku, świątynia w tym czasie była własnością klasztoru norbertanek w Słupsku. W XVII wieku powstała nowa nawa z trójbocznym prezbiterium. Korpus nawy głównej został wzniesiony w 1931 roku. Architektura Kościół jest budowlą murowaną, wybudowaną z cegły, usytuowaną na fundamentach z kamienia polnego i otynkowaną. Świątynia posiada jedną nawę. Kościół ma jedną kondygnację, natomiast jego wieża dwie. Pozostałymi częściami świątyni są: niższe prezbiterium, kruchta i zakrystia. Kościół nakrywa dach dwuspadowy z lukarną od strony północnej w kształcie "wolego oczka", wieża posiada dach czterospadowy z sygnaturką, prezbiterium pięciospadowy, z kolei zakrystia i kruchta mają dachy trójspadowe. Galeria Przypisy
Jednostka Wojskowa Komandosów

Jednostka Wojskowa Komandosów, сокращённо JWK (с пол. — «Войсковая часть Коммандос») — спецподразделение вооружённых сил Польши, до 2011 года известное как 1-й специальный полк коммандос. Дислоцируется в городе Люблинец, ведёт свою историю с 1957 года. Организационно состоит в структуре сил специальных операций Войска Польского и подчиняется непосредственно командующему силами специального назначения . В формировании и обучении подразделения участвовали специалисты стран НАТО (США и Великобритания); личный состав подготовлен к решению широкого круга тактических задач: партизанским действиям, ведению разведки, организации спасательно-поисковых мероприятий, рейдов, налётов и засад, проведению диверсионно-подрывных, и контр-террористических операций и т.п. История август 1957 год: приказом бригадного генерала Хоха в составе 6-й поморской воздушно-десантной дивизии (пол. 6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa) была создана разведывательная рота, которая размещалась в районе Воля Юстовска (Краков). 1 октября 1961 года: приказом начальника генерального штаба Войска Польского на основе разведроты была развёрнута самостоятельная воинская часть №4101, которая получила название 26-й диверсионно-разведывательный батальон (пол. 26 Batalion Dywersyjno–Rozpoznawczy). май 1964 года: батальон передислоцирован из под Кракова в Дзивнув. 8-го числа этого же месяца батальон был переименован в 1-й отдельный штурмовой батальон (пол. 1 Samodzielny Batalion Szturmowy). 1968 год: 1-й штурмовой батальон принимал участие в Операции «Дунай» в Чехословакии, основные его силы при этом размещались в городе Градец-Кралове. 28 декабря 1968 года: батальон вернулся в место своей постоянной дислокации (Дзивнув). май 1986 года: батальон передислоцирован в город Люблинец (Верхняя Силезия) 8 октября 1993 года: на базе батальона был сформирован 1-й специальный полк (пол. 1 Pułk Specjalny Komandosów); впоследствии эта дата стала полковым праздником. декабрь 1995 года: полк получил новое боевое знамя и получил новое имя 1-й специальный полк Коммандос. 15-28 октября 2010 года: личный состав подразделения принимал участие в совместных польско-индийских учениях «Коготь тигра 1» осень 2011 года: в 50-летие формирования полк переименован в Войсковую часть Коммандос (пол. Jednostka Wojskowa Komandosów). Организационная структура Подразделение включает в себя: командование и штаб, подразделение поддержки и командования специальный батальон A, специальный батальон B, специальный батальон C, Примечания Ссылки Статья «На земле, в небесах и на море способен действовать спецназ Войска Польского» на сайте Белорусской военной газеты Статья «1-й специальный полк коммандос Польши» на сайте sof-mag.ru
Wielki Staw Polski

Wielki Staw Polski je ledovcové jezero v Tatrách v Polsku. Nachází se v nadmořské výšce 1665 m v údolí Pěti Stawů na úbočí hory Miedziane. Jezero má rozlohu 34,3520 ha a je tedy druhé největší a nejdelší (998 m) v Tatrách. Dosahuje maximální hloubky 79,3 m a je tedy nejhlubší v Tatrách a třetí nejhlubší v Polsku (nejhlubší je Hańcza). Objem vody je 13 miliónů m³, což je nejvíce ze všech tatranských jezer. Pobřeží Na březích roste kosodřevina. Vodní režim Z jezera odtéká potok Roztoka, na kterém se nachází vodopád Siklawa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Reference Související články Czarny Staw Polski Mały Staw Polski Przedni Staw Polski Zadni Staw Polski Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wielki Staw Polski na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Wielki Staw Polski
Wielki Staw Polski

Der Wielki Staw Polski (Großer Polnischer See) in Polen ist ein Gletschersee im Dolina Pięciu Stawów Polskich (Tal der Fünf Polnischen Seen) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und ist über mehrere Wanderwege erreichbar. In der Nähe des Sees befindet sich die PTTK-Berghütte Dolina Pięciu Stawów Polskich sowie der höchste Wasserfall in Polen, die Siklawa. Sie liegt am Abfluss des Sees Roztoka. Oberhalb des Ostufers des Sees befinden sich vier kleine Teiche, die Szpiglasowe Stawki. Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Wielki Staw Polski

Wielki Staw Polski (Slovak: Veľký stav) is a tarn in the High Tatras in the Lesser Poland Voivodeship in Poland. It is located at an elevation of 1,665 metres (5,463 ft) in the Valley of the Five Polish Lakes, by the slope of the Miedziane, near the Polish-Slovak border. It is the second largest lake by area (34.14 hectares (84.4 acres)) in the Tatra Mountains, just after Morskie Oko (34.54 hectares (85.4 acres)). Wielki Staw Polski is the deepest and longest (998 metres (3,274 ft)) lake in the Tatra Mountains, and the third deepest lake in Poland (the deepest is Hańcza). Its volume is around 13 million m3 of water, and it is the largest lake by volume in the Tatra Mountains, making up a third of the entire volume of all Tatra lakes. The highest temperature of its water was 11.2 °C (52.2 °F). See also Siklawa Falls References
Wielki Staw Polski

Le Wielki Staw Polski ou Wielki Staw est un lac d’origine glaciaire des Hautes Tatras qui appartiennent aux montagnes des Carpates occidentales. Il est situé sur le versant polonais du massif. Sa surface est de 34,93 ha, sa profondeur de 79,3 m à une altitude de 1 665 m. Son volume d'eau est de 12 967 000 m3 pour une longueur de 998 m et une largeur de 452 m. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail des lacs et cours d'eau Portail des Carpates
Wielki Staw Polski (jezero)

Wielki Staw Polski (poljsko: Wielki Staw Polski; slovaško: Veľký stav; nemško: Großer Polnischer Se; madžarščina: Nagy-tó) je krniško jezero, ki se nahaja v Visokih Tatrah na nadmorski višini 1.665 metrov v Dolini petih Poljskih jezer (Dolina Pięciu Stawów Polskich), ob pobočju Miedziane. Jezero je drugo največje jezero po površini (34,14 ha) v gorovju Tatre za goro Morskie Oko (34,54 ha). Jezero se nahaja v Malopoljskem vojvodstvu na Poljskem. Wielki Staw Polski je najgloblje in najdaljše (998 metrov) jezero v gorovju Tatre in tretje najgloblje jezero na Poljskem (najgloblje jezero je Hańcza). V jezeu je približno 13 milijonov m³ vode in je tudi po volumnu največje jezero v Tatrah. Najvišja temperatura vode v jezeru je bila 11,2 °C. Je zelene barve in izmerjena vidnost v globino 13,2 m je večja kot pri drugih jezerih v dolini. Na bregovih raste grmičevje, ki počasi zarašča jase, po katerih so se včasih pasle ovce. Nad severozahodno obalo jezera, na nadmorski višini približno 1.725 m, se nahaja najstarejši salaš v Tatrah, ki se omenja že v 17. stoletju. Restavriran je bil leta 1986. Okoli jezera rastejo redke rastline na območju Karpatov, na primer alpski mavček (Trichophorum alpinum) in malocvetni šaš (Carex pauciflora). Sklici
Kirche der Muttergottes zur Hilfe der Gläubigen

Die römisch-katholische Kirche der Muttergottes zur Hilfe der Gläubigen in Zębowo ist eine Filialkirche der Pfarrei Heiliger Johannes Bosco in Sycewice. Die Kirche steht in Zębowo (deutsch Symbow), einem Ortsteil der Gmina Kobylnica im Powiat Słupski in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Geschichte Die erste gotische Kirche an der Stelle wurde im 15. Jahrhundert gebaut. Diese Kirche brannte im Jahr 1773 zusammen mit den angrenzenden Gebäuden nieder. Der damalige Besitzer von Symbow, Martin Ernst von Below, sorgte dafür, dass bereits im Jahr 1777 eine neue Kirche errichtet wurde. Der Kirchturm erhielt damals eine Wetterfahne mit der Jahreszahl der Fertigstellung. Am Ende des 19. Jahrhunderts kam es zu einem erneuten Brand. Die Kirche wurde unter dem damaligen Eigentümer Reddentins, Paul von Below, wieder aufgebaut. Im Turm über dem Türsturz der neugotischen Tür wurde dann die Inschrift „Paul v. Below – Reddentin“ angebracht. In der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts erhielt die Kirche einen neugotischen Anbau mit Sakristei. Im Jahr 1932 wurde die Kirche renoviert. Die Kirche war zunächst evangelisch. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde sie im Jahr 1946 als römisch-katholische Kirche geweiht. Sie ist zusammen mit ihrer Umgebung am 8. Mai 1961 als Denkmal mit der Reg.-Nr. A-225 eingetragen worden. Ausstattung Die Ausstattung der Kirche stammt aus dem späten Barock der Mitte des 18. Jahrhunderts. Im Inneren befindet sich ein wertvolles Weihwasserbecken aus Granit aus dem 15. Jahrhundert, das im Vorraum des Turms steht. Das Kirchenschiff enthält einen Barockaltar, eine Kanzel und eine Empore aus dem 18. Jahrhundert. In die Nordwand des Kirchenschiffs wurde eine Grabplatte aus dem Ende des 18. Jahrhunderts eingemauert, die an die Familie von Below erinnert. In dieselbe Wand wurde eine Grabplatte von Martin von Below und Margareta, geb. Pirch, eingemauert. Umgebung der Kirche Um die Kirche herum befindet sich ein evangelischer Friedhof, der in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts angelegt wurde. Darauf sind nur noch Markierungen von gusseisernen Kreuzen und Fragmente von Grabsteinen bedeutender Persönlichkeiten erhalten, hauptsächlich der Familien Below und Massow. Auch das Tor aus dem 18. Jahrhundert mit einer 200 Meter langen Umfassungsmauer und einige alte Laubbäume sind weiterhin zu sehen. Weblinks Einzelnachweise