NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Ciemowiczowska w Krakowie

Kamienica Ciemowiczowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 33, na Starym Mieście. Pierwotnie był to murowany budynek. W XV wieku został rozbudowany, a w XVI wieku nadbudowany. W XVII wieku kamienica została gruntownie przebudowana. W czwartej ćwierci XVI wieku była własnością aptekarza A. Mączyńskiego. W 1864 roku na kamienicy zbudowano neoklasycystyczną attykę według projektu P. Barańskiego. W 1932 roku parter kamienicy został zaadaptowany według projektu Franciszka Mączyńskiego na sklep firmowy Fabryki Czekolady A. Piaseckiego, przejętej w 1951 roku przez Zakłady Cukiernicze „Wawel”. 8 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. I s. 601
Kamienica Czerwona w Krakowie

Kamienica Czerwona (Dom Brendlarowski) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 46, na Starym Mieście. Jest typową kamienicą rynkową, o dobrze zachowanym historycznym układzie wnętrz i z częściowo zachowanym wyposażeniem (gotyckie portale, renesansowe stropy, barokowe sztukaterie) Historia Kamienica powstała w drugiej połowie XIV wieku jako dom dwukondygnacyjny z przedprożem. W pierwszej połowie XVI wieku należała do Brendlerów, w trzeciej ćwiartce XVI wieku do doktora praw Erazma Wanzama. W drugiej połowie tego stulecia dokonano renesansowej modernizacji budynku frontowego i wzniesiono jednopiętrową oficynę tylną. Od końca XVI wieku do początku ostatniej ćwierci XVII wieku należała do rodziny Wizembergów. Przed 1621 w kamienicy mieszkała Barbara Lanżanka. W ostatniej ćwierci wieku XVII i na początku wieku XVIII dom należał do rodziny Morsztynów, którzy dokonali całkowitej przebudowy budynku frontowego (m.in. ozdobili ściany i stropy polichromiami, które w części zachowały się do czasów obecnych). Do 1736 kamienica należała do Anny Sapieżyny – wojewodziny trockiej. Następnie należała do kupców Nowickich, kupca Jana Ulricha i jego spadkobierców. Na przełomie XVIII i XIX wieku w kamienicy znajdowała się cukiernia. Przed rokiem 1827 dokonano klasycystycznej modernizacji. W 1867 dokonano przebudowy dla kupca korzennego Antoniego Czernego według projektu Teofila Zamojskiego. W 1876 Antoni Hawełka założył w niej sklep "Pod Palmą", prowadzony później przez dysponenta firmy Franciszka Macharskiego. Na parterze za sklepem mieścił się znany w Krakowie lokal gastronomiczny ("handelek"), w którym przy marmurowych pulpitach panowie na stojąco pijali piwo bawarskie, pilzneńskie i inne, podawane w kuflach z grubego szkła. W ścianach zamontowane były palniki gazowe do zapalania cygar. W 1935 oficyny zostały obniżone do wysokości pierwszego piętra. 13 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Aldona Sudacka, Waldemar Komorowski, Rynek Główny w Krakowie, Wrocław-Warszawa-Kraków: Ossolineum, 2008.
Kamienica Dulfusa w Warszawie

Kamienica Dulfusa, także kamienica Dulfusowska – zabytkowa kamienica wzniesiona w 1525 r., znajdująca się przy ulicy Freta 1 w Warszawie, na Nowym Mieście. Opis Została wybudowana przez Jurgę Baryczkę z przeznaczeniem na składowanie towarów. Posiadała również pomieszczenia gościnne dla kupców. Po 1641 r. przeszła w ręce rodziny Zalewskich. W 1656 r. spalona przez Szwedów (był to najstarszy murowany budynek przy ulicy Freta – tzw. Giełda). Odbudowano ją jako kamienicę narożną, trzykondygnacyjną i ośmioosiową (ok. 1733 r.) W XVIII wieku znalazła się w posiadaniu prezydenta Starej Warszawy – Jana Dulfusa. W latach 1764–1765 w kamienicy przebywał Bernard Gilly, mężczyzna liczący ok. 300 cm wzrostu, który pokazywany był ludności za opłatą. Na przełomie XVIII i XIX wieku w kamienicy mieszkała siostra księcia Józefa Poniatowskiego. Podczas II wojny światowej budynek spalono. Odbudowano w 1950 r. według projektu J. Dutkiewicza. Przed 1939 r. na wysokości pierwszego piętra umieszczone były figury Najświętszej Marii Panny i św. Jana Nepomucena. Po wojnie nie zostały one odtworzone. Na ich miejscu, na niszach umieszczono rzeźby Cerery i Merkurego, które po kilkudziesięciu latach również usunięto. Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 245.
Kamienica Dzierżyńskich w Rzeszowie

Kamienica Dzierżyńskich – budynek Urząd Spraw Wewnętrznych w Rzeszowie. Położenie Dom zlokalizowany jest w rzeszowskim Śródmieściu przy Placu Śreniawitów pomiędzy ulicami Kraszewskiego i Unii Lubelskiej. Charakterystyka Około 1904 roku parcelę na wprost zamku nabył rzeszowski asesor Jan Dzierżyński wraz z żoną Zofią Izabelą. Na budowę domu zaciągnęli oni kredyt, który spłacali aż do 1922 roku. W trakcie II wojny światowej ze względu na całkowitą przebudowę Zamkowej (1940) zmieniła się również architektura domu. Zostały częściowo odsłonięte fundamenty (widoczne obecnie pod piaskowcem na poziomie chodnika), a do głównego wejścia dobudowane zostały schody. Rok później właściciele zmuszeni zostali do opuszczenia domu. W latach 50. XX wieku Dzierżyńscy odzyskali dom, jednak jego stałym użytkownikiem wciąż pozostawała milicja. Mieściło się tam wówczas kasyno. W 1988 roku Urząd Spraw Wewnętrznych odkupił budynek. Jego następnym "lokatorem" jest policja. W latach 90. XX wieku przeprowadzony został szereg napraw i wzmocnień (wymieniane były okna, drzwi, wzmacniało się fundamenty). W 2008 roku zmieniono dach. Obecnie w budynku mieści się laboratorium kryminalistyczne KWP. Budynek jest prosty w formie. Jego cechą charakterystyczną cechą jest "wieża" dołączona do prostokątnego korpusu od strony północnej. Elewacje można podzielić na 2 części. Tuż przy ziemi widoczny jest rząd ciosów piaskowca z małymi, zakratowanymi oknami do piwnicy. Parter pokryty jest czerwoną cegłą, natomiast 1 piętro na gładką białą elewację. Dookoła okien poprowadzone są listwy z prostokątnymi zębami. Najbardziej zdobnym elementem jest pusty kartusz herbowy, opleciony ornamentem roślinnym nad głównym wejściem. Galeria Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Bibliografia Skarby podkarpackie nr 6 (7) 2007 listopad – grudzień ISSN 1898-6579 (str. 32-33)
Kamienica Długoszowa w Warszawie

Kamienica Długoszowa, Długoszowska, Długoszewska, dom Hermanowski – kamienica wzniesiona w pierwszej połowie XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 9 w Warszawie. Opis Fundatorem i pierwszym właścicielem kamienicy był Herman. Posiadała ona wówczas cechy gotyckie. W latach 1579–1655 właścicielami kamienicy była rodzina Długoszów, m.in. Paweł Długosz, który był burmistrzem Starej Warszawy. On był również zleceniodawcą przebudowy, która miała miejsce w pierwszej połowie XVII wieku. Kolejnymi właścicielami byli m.in. Aleksander Giza (rajca) oraz rodzina Flaczkiewiczów. W 1578 i 1607 kamienica uległa spaleniu. Posiadała ona sklepione piwnice, w których handlowano m.in. pieczywem, kaszą i opałem. Wejście do nich prowadziło stromymi schodami. W 1928 ozdobiono ją polichromią autorstwa K. Ścińskiego. W 1944 ponownie spalona i zburzona. Po II wojnie światowej odbudowana według projektu M. Kuzmy i J. Chodaczka oraz ozdobiona polichromią autorstwa J. i K. Studnickich. Nadano jej wygląd taki, jaki miała po przebudowie w XVIII wieku. Znajduje się w niej bar i kawiarnia Bazyliszek. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 245.
Emil Bernhardt Tenement

Emil Bernhardt House is a tenement located at 16 Gdańska Street, in Bydgoszcz, Poland. Location The building stands on the eastern side of Gdańska Street, at the intersection with Dworcowa street. It is adjacent to the Hotel "Pod Orlem" and is similar in terms of style and dimensions. It is close on the other side to the Pomeranian Arts House, a concert hall, and on the east, the building is bordered by the Park Casimir the Great. History The land on which the building stands bought around 1850 by a baker, August Friedrich Bernhardt. Between 1875 and 1879, the newly created company was taken over by his son Emil Bernhardt, coming from Switzerland where he attended hotel and catering professional courses. In 1880 Emil Bernhardt married Louise Müller, daughter of a landlord from the vicinity of Schneidemühl, who made a very substantial dowry. A part of this dowry has been probably invested in the construction of Emil Bernhardt's house adjacent to the plot where stands Hotel "Pod Orlem". The design of the edifice, realized by master mason Carl Stampehl, was approved on February 13, 1882. The three-storey building displays a facade with Eclecticism style, reminiscent of the Italian Renaissance palaces. It was a construction in the type of German "Geschäftshaus" (house and commercial building), with lodgings upstairs and cafés on the basement. In 1888, the first ophthalmology office in the city opened in the building. In 1918, a remodeling of the premises on the ground floor was carried out by architect Gustav Bruschat to house a branch of the Deutsche Bank. In 1920, another reconstruction was performed by architect Rudolf Kern. From 1920, the building housed one of the finest Bydgoszcz café, the "Wiener Café" . During interwar period, the Agrarian Bank (Polish: Bank Agrarny) and Poznan BGK (Polish: Bank Gospodarstwa Krajowego) had their headquarters there, along with the German Society for Science and Arts. Architecture The building has got a horseshoe shape, following Eclecticism style with classicist forms. The edifice not only provides a balanced facade, but also displays remains of a unique originally polychrome covering all walls of the hallway crossing. In the courtyard, at the back of the lot is located a residential building with an iron porch and a decorative openwork peak, built in 1882 and designed by master mason Carl Rose. The building has been put on the Pomeranian heritage list (Nr.735497-reg.A/1558), on 30 April 2010 Gallery See also Bydgoszcz Gdanska Street in Bydgoszcz Dworcowa Street in Bydgoszcz Hotel "Pod Orlem" in Bydgoszcz Carl Stampehl References Bibliography (in Polish) Bręczewska-Kulesza Daria, Derkowska-Kostkowska Bogna, Wysocka A. (2003). Ulica Gdańska. Przewodnik historyczny. Bydgoszcz: Wojewódzki Ośrodek Kultury w Bydgoszczy. ISBN 9788386970100. (in Polish) Jastrzebska-Puzowska, Iwona (1992). Hotel "Pod Orłem". Kronika Bydgoska XIV. Bydgoszcz: Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. pp. 45–54.
Kamienica Emila Bernhardta w Bydgoszczy

Kamienica Emila Bernhardta w Bydgoszczy – kamienica położona w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 16. Położenie Budynek stoi we wschodniej pierzei ul. Gdańskiej, przy skrzyżowaniu z ul. Dworcową. Przylega od południa do hotelu „Pod Orłem” i stanowi z nim całość pod względem gabarytowym i częściowo stylistycznym. Historia Działkę, na której stoi kamienica, zakupił około 1850 roku piekarz August Friedrich Bernhardt. Między rokiem 1875 a 1879 firmę przejął jego syn Emil Bernhardt, który wcześniej odbył w Szwajcarii przeszkolenie w zawodzie hotelarskim. W 1880 roku Emil Bernhardt ożenił się z Luizą Müller, córką posiadacza ziemskiego z okolic Piły, która wniosła bardzo pokaźny posag. Prawdopodobnie część wiana żony przeznaczył na wzniesienie kamienicy przy ul. Gdańskiej 16, sąsiadującej z parcelą hotelu "Pod Orłem". Projekt budynku, autorstwa bydgoskiego mistrza murarskiego Carla Stampehla został zatwierdzony 13 lutego 1882 roku. Powstała kamienica trzypiętrowa o reprezentacyjnej fasadzie utrzymanej w stylu historycznym, nawiązującym do form włoskich renesansowych pałaców miejskich. Był to obiekt typu "Geschäftshaus" – z pomieszczeniami kawiarnianymi i sklepowymi w przyziemiu. W 1918 roku projekt adaptacji pomieszczeń na parterze dla filii Banku Niemieckiego wykonał architekt Gustaw Bruschat. W 1920 roku dokonano kolejnej przebudowy według projektu architekta Rudolfa Kerna. W kamienicy mieściła jedna z najelegantszych bydgoskich kawiarni „Wiener Cafe”, działająca do 1920 roku. W okresie międzywojennym miały tu swoje siedziby: Bank Agrarny i Poznański Bank Gospodarstwa Krajowego oraz swój lokal – Niemieckie Towarzystwo Nauki i Sztuki. Jesienią 2021 w budynku ponownie otwarto kawiarnię. Architektura Budynek wzniesiono na planie podkowy, w stylu eklektycznym o formach klasycyzujących. O dawnej świetności kamienicy świadczy nie tylko dekoracyjna fasada, ale także relikty unikatowej polichromii pokrywającej niegdyś w całości ściany sieni przejazdowej. Na zapleczu parceli mieści się budynek mieszkalny z żelaznym gankiem i dekoracyjnym, ażurowym szczytem, wzniesiony w 1882 roku, zaprojektowany przez mistrza murarskiego Carla Rose. Przypisy Linki zewnętrzne Bydgoszcz, ul. Gdańska 16 fotopolska.eu Bibliografia Bręczewska-Kulesza Daria, Derkowska-Kostkowska Bogna, Wysocka A., [i inni]: Ulica Gdańska. Przewodnik historyczny, Bydgoszcz 2003 Jastrzebska-Puzowska Iwona: Hotel „Pod Orłem”. [w:] „Kronika Bydgoska” XIV 1992. Bydgoszcz 1993
Kamienica Emila Wedla w Warszawie

Kamienica Emila Wedla – kamienica wzniesiona w 1893 przy ulicy Szpitalnej 8 w warszawskim Śródmieściu. Opis W zachowanej do dziś 4-piętrowej oficynie znajdującej się z tyłu budynku Emil Wedel prowadził swój zakład cukierniczy od 1865. Od początku istnienia kamienicy na jej parterze działa sklep oraz pijalnia czekolady. Można tam było spotkać m.in. Henryka Sienkiewicza czy Bolesława Prusa. W latach 30. produkcję przeniesiono na Pragę, a w budynku pozostała jedynie pijalnia oraz sklep. W 1937 Jan Wedel zaplanował modernizację wystroju lokalu, jednak spotkało się to z licznymi protestami, na skutek czego postanowiono zmodernizować jedynie zaplecze. Na łamach "Wiadomości Literackich" ogłoszono konkurs na najładniejsze wspomnienie związane ze staroświeckim sklepem E.Wedla w Warszawie. W 1938 ukazał się tom opowiadań Staroświecki sklep. Na dachu kamienicy umieszczono reklamujący firmę neon ukazujący Chłopca na zebrze. W czasie wojny w kamienicy stacjonowali fotoreporterzy Referatu Filmowego Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK, którego szef, Antoni Bohdziewicz, sfilmował z czwartego piętra ostrzał artylerii niemieckiej najwyższego budynku w ówczesnej Warszawie – gmachu Prudentialu. Podczas powstania warszawskiego zawalił się północny fragment kamienicy, który został pobudowany ponownie w 1947, według projektu Zdzisława Mączeńskiego. W następnym roku Wedlowi odebrano budynek. Ponowne otwarcie lokalu znajdującego się na parterze nastąpiło w 1958. Wystrój wnętrz wzorowany był na oryginalnym, a żyrandole i kinkiety pochodziły z fabryki Braci Łopieńskich. Zobacz też Dom Wedla Przypisy
Kamienica przy ul. Farnej 6 w Bydgoszczy

Kamienica Farna 6 w Bydgoszczy – kamienica położona przy ulicy Farnej w Bydgoszczy. Położenie Budynek znajduje się w północnej pierzei ul. Farnej, między katedrą, a ul. T. Malczewskiego. Historia Pierwszy wymieniony w źródłach pisanych budynek przy obecnej ul. Farnej 6 został wzniesiony przed 1555 r. jego właścicielem był krawiec Wawrzyniec Klęk. W 1585 r. przy okazji nadania sąsiedniej posesji mansjonarzom bydgoskiej fary, w miejscu dawnego domu Klęka wzmiankowano kamienicę, należącą wtedy do rodziny Krąpiewskich. Na podstawie zapisu z 1737 r. można odtworzyć kolejnych właścicieli nieruchomości jako: Hutkiewicza, oraz wdowę Kranzową. W źródle tym podano, że istniejący w 1737 r. dom wzniesiony został przez Bartosza Krąpiewskiego. Był on przedstawicielem wpływowej rodziny mieszczańskiej o szlacheckim rodowodzie. Krąpiewscy pieczętowali się herbem Korab, pochodzili ze wsi Krąpiewo, położonej koło Wierzchucina Królewskiego. Ich pobyt w Bydgoszczy poświadczony jest dla lat 1559–1672. Wielokrotnie piastowali najwyższe urzędy miejskie: burmistrza, rajcy, wicewójta, ławnika, a nawet - w osobach Andrzeja i Jana - bydgoskiego proboszcza farnego. Sam Bartosz (Bartłomiej) Krąpiewski był właścicielem browaru, rajcą w 1593 i 1608 r. oraz burmistrzem Bydgoszczy w 1599 i 1603 r. Według źródeł pisanych, kamienica postawiona w 1593 r. posiadała piwnice, dwie kondygnacje (parter i piętro), strych oraz „łamany” dach mansardowy. W ścianę wmurowano tablicę pamiątkową datą i inicjałami właściciela. W 1866 r. ówczesny właściciel parceli, mistrz krawiecki Friedrich Krüger, kazał nadbudować starą kamienicę do wysokości drugiego piętra, co pociągnęło za sobą zmianę dekoracji fasady, konstrukcji dachu oraz wewnętrznych podziałów przestrzennych. W 1867 r. powstały nowe zabudowania podwórzowe, na jakie wespół z dwupiętrowym skrzydłem bocznym składał się piętrowy budynek tylny. Tablica pamiątkowa W ścianie przyziemia podwórzowego budynku tylnego przy ulicy Farnej 6 znajduje się kamienna tablica z piaskowca, z łacińską inskrypcją „AN[N]0 D[OMI]NI / 1593” oraz inicjałami „B.K.” Tablica ta została zachowana przez XIX-wiecznego właściciela nieruchomości krawca Friedricha Krügera i wmurowana w ścianę wzniesionego w 1867 r. budynku podwórzowego. W 1961 r. gipsowa kopia tablicy została wmurowana w ścianę sieni wejściowej głównego gmachu muzealnego przy ulicy Gdańskiej 4. Historyk Lech Łbik odszyfrował inicjały B.K. jako należące do Bartosza Krapiewskiego – burmistrza Bydgoszczy z 1599 i 1603 r. Architektura Kamienica jest trzykondygnacyjna z poddaszem użytkowym. Wzniesiono ją na rzucie prostokąta z wejściem od ul. Farnej. Część nadziemna prezentuje styl eklektyczny z elementami neorenesansu. Parter jest boniowany, a kondygnacje oddzielone gzymsami, z wydatnym gzymsem koronującym. Zobacz też Ulica Farna w Bydgoszczy Stare Miasto w Bydgoszczy Uwagi Przypisy Bibliografia Łbik Lech: Szesnastowieczna tablica pamiątkowa z ulicy Farnej w Bydgoszczy. [w.] Materiały do dziejów kultury i sztuki Bydgoszczy i regionu. zeszyt 9. Pracownia Dokumentacji i Popularyzacji Zabytków Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Bydgoszczy. Bydgoszcz 2004.
Fontana Tenement

Fontanowska Tenement House (Polish: Kamienica Fontanowska) is a tenement located at 12 Main Market Square in Kraków in the District I Old Town. History The building was created in 1830 by merging two former tenements: Fontanowska and Gutteterowska. The Fontanowska Tenement, in the second half of the 16th century and early 17th century, belonged to the Fontani family and later the Treflers. From 1763, it was owned by the Drelinkiewicz family, booksellers and bookbinders. The Gutteterowska Tenement was built in the early 14th century (front section) and rebuilt in the mid-16th century into a city palace for the Gutteter family. In the 18th century, it was owned by, among others, the Girtler family. Between 1826 and 1830, General Henryk Dembiński purchased and combined both tenements, giving them a unified facade. In the 1840s, the owner was Józef Haller. The tenement burned down during the Fire of Kraków in 1850 and was later rebuilt by the Mączyński family. From 1791 to 1890, the first floor housed the Wieland confectionery. During World War II, it served as a workshop sewing uniforms for the German army, and until 1990, it was home to the Wanda fashion house. Notable residents included sculptor and architect Baltazar Fontana and General Henryk Dembiński. After 2014, the top floor was remodeled, and the window mullions on the second floor were removed. On April 23, 1968, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Fontanowska w Krakowie

Kamienica Fontanowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 12, na Starym Mieście. Historia Powstała poprzez połączenie w 1830 r. dawnych kamienic Fontanowskiej i Gutteterowskiej. Kamienica Fontanowska w drugiej połowie XVI wieku i na początku XVII należała do rodziny Fontanich, potem Treflerów. Od 1763 roku należała do księgarzy i introligatorów Drelinkiewiczów. Kamienica Gutteterowska zbudowana na początku XIV wieku (budynek frontowy). Przebudowana w połowie XVI wieku na pałac miejski dla rodziny Gutteterów. W XVIII wieku należała m.in. do rodziny Girtlerów. W latach 1826–1830 generał Henryk Dembiński kupił i połączył obie kamienice przy okazji nadając im wspólną fasadę. W latach 40. XIX wieku właścicielem kamienicy był Józef Haller. Kamienica spłonęła podczas pożaru Krakowa w 1850 roku. Odbudowana przez rodzinę Mączyńskich. W latach 1791–1890 na pierwszym piętrze mieściła się cukiernia Wielandów, podczas II wojny światowej szwalnia mundurów dla armii niemieckiej, a do 1990 roku dom mody Wanda. Mieszkał w niej Baltazar Fontana, a także generał Henryk Dembiński. Po 2014 roku zmieniono kształt najwyższej kondygnacji i usunięto szprosy z okien na drugim piętrze. 23 kwietnia 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Festina lente w Krakowie

Kamienica Festina lente (znana także jako Kamienica Ars longa vita brevis) – kamienica z 1887 roku, znajdująca się przy ul. Retoryka 7 w Krakowie, zaprojektowana przez Teodora Talowskiego. Dom ten należy do największego zespołu budynków autorstwa Talowskiego. Sąsiaduje z nim kamienica Pod Osłem (Retoryka 9, z lewej), a wcześniej znajduje się kamienica Pod Śpiewającą Żabą (Retoryka 1), kamienica nr 3 i kamienica nr 5, także Talowskiego. Kamienica Festina lente była domem własnym Talowskiego. Należy do pierwszej fazy twórczości Talowskiego (1885–1895), w której architekt stworzył najbardziej chyba oryginalne dzieła, a mianowicie kamienice krakowskie, nie bez racji uznawane za kwintesencję "talowszczyzny". Dzieła tego okresu, w tym kamienicę Festina lente, Pod Pająkiem, Pod Osłem i Pod Śpiewającą Żabą, charakteryzuje stosowanie spatynowanej cegły i kamiennego detalu, elementów historycznych, rozbudowanej ornamentyki oraz asymetria i ekspresja. Budynek jest trzypiętrowy (pierwotnie był dwupiętrowy, trzecie piętro dobudowano w 1929 roku, już po śmierci Talowskiego), o asymetrycznej fasadzie wykonanej z różnych materiałów. Znajdują się na niej dwie inskrypcje: Festina lente (Spiesz się powoli) i Ars longa vita brevis (Życie (jest) krótkie, sztuka długotrwała) oraz kartusz z nazwiskiem autora i tarcza herbowa. Podczas przebudowy z 1929 zniszczono także oryginalny portal wejściowy. Przypisy Bibliografia M. Gutowski, B. Gutowski, Architektura secesyjna w Galicji, Warszawa 2001.
Kamienica Gaszyńskiego w Warszawie

Kamienica Gaszyńskiego – zabytkowa kamienica, znajdująca się przy ulicy Długiej 18/20 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Budynek został wzniesiony dla szambelana królewskiego A. Gaszyńskiego. W czasach Królestwa Polskiego w kamienicy znajdowała się kawiarnia Suchy Las założona w 1822. Ok. 1874 mieszkał w niej Soter Rozbicki. W 1944 budynek uległ spaleniu. Po II wojnie światowej odbudowano go według projektu Zygmunta Stępińskiego i przeznaczono na Bursę Szkolnictwa Zawodowego. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 245.