NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Рыночная площадь (Вроцлав)

Рыночная площадь (пол. Rynek we Wrocławiu) — средневековая рыночная площадь в Старом городе Вроцлава, которая сейчас является центральной частью пешеходной зоны. Рыночная площадь Вроцлава одна из самых больших старых городских рыночных площадей в Европе, а также площадь с самыми большими ратушами в Польше. Границами площади являются улицы Офяр-Осьвенцимских, Шевска, Игельна и Келбаснича. К площади примыкают по диагонали Соляная площадь и площадь вокруг костёла Святой Елизаветы. К площади ведут десять улиц. Центральную часть Рыночной площади занимает рыночный квартал на котором расположены Старая ратуша, Новая ратуша и городские дома — «каменицы». На самой площади находятся улицы Гончарный переход, Железный переход и улица Сукеннице, а также тупик Ежи Гротовского. Раньше в Старой ратуше располагались городские власти и суд. В первой половине XIX века была построена Новая ратуша. Здесь и сегодня находится офис мэра Вроцлава и проходят заседания городского совета. Указами от 15 февраля 1962 года и 21 января 1977 года — объект культурного наследия Польши. История Рынок был основан в соответствии с магдебургским правом при правлении польского князя Генриха I Бородатого в 1232 году. Постоянное сообщение между Рыночной площадью и остальными районами города появилось в 1877 году, когда Вроцлавское общество уличной железной дороги (нем. Breslauer Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft) запустило городские трамваи на конной тяге. 14 июня 1893 или 1891 года были запущены первые электрические трамваи. Во Вторую мировую значительная часть домов была разрушена или сожжена. В период с 1949 по 1952 год проводились восстановительные работы, целью которых было перестроить или реконструировать старые здания для использования в основном в качестве жилых помещений, однако первые этажи — для обслуживания. Литература Andrzej Konarski. 604 zagadki o Wrocławiu (пол.). — Wrocław: eMKa, 2017. Olgierd Czerner. Rynek wrocławski (пол.). — Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976. Примечания
Площа Ринок (Вроцлав)

Ринкова площа, Вроцлав (пол. Rynek we Wrocławiu, нім. Großer Ring zu Breslau) — середньовічна ринкова площа у Вроцлаві, на південному заході Польщі. Це одна з найбільших ринкових площ в Європі, з двома найбільшими ратушами в країні. Будівлі навколо площі побудовані за різними стилями: середню частину (нім. Tritt) кільця займає блок будівель, що складається зі Старої ратуші, Нової ратуші, а також численних будинків городян. Ринкова площа являє собою міський ансамбль з двома сусідніми по діагоналі площами, Соляним ринком і площею перед церквою Святої Єлизавети. Ринок був заснований відповідно до магдебурзького права ще за правління польського князя Генріха I Бородого між 1214 і 1232 роками. У 19 столітті площа була з'єднана з трамвайними лініями, спочатку кінними, але після 1892 року електричними. Під час Другої світової війни ринкова площа була пошкоджена. До кінця 1970-х років транспортні засоби могли проїжджати по осі схід-захід. У період з 1996 по 2000 рік площа була відновлена, а східна сторона, остання доступна для автомобілів, стала пішохідною. Галерея Посилання Olgierd Czerner, Rynek wrocławski, Wrocław: Ossolineum, 1976 Cezary Buśko, Archeologia lokacyjnego Wrocławia, in Rudolf Procházka: Forum urbes mediiaevi. 1.Sborník příspěvků z konference FUMA konané 10. dubna 2002, Brno: Archaia Brno, 2004, pp. 35–45. ISBN 978-80-239-2746-7. PDF, Polish with German summary Dehio — Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien, Herder-Institut Marburg and Krajowy Osrodek Badan i Dokumentacji Zabytkow Warszawa, Deutscher Kunstverlag 2005, ISBN 3-422-03109-X Див. також Головна площа, Краків Старе місто Вроцлава
Synagoge (Kępno)

Die Synagoge Kępno ist eine ehemalige Synagoge in Kępno (deutsch Kempen) in Polen. Beschreibung Die Synagoge wurde in den Jahren 1815/16 an der Stelle eines 1681 erbauten Vorgängerbaus nach Plänen der Gebrüder Friedrich und Karl Scheffler im klassizistischen Stil errichtet und befindet sich an der ulica Łazienna bzw. Łazienkowa (Badegasse) Nr. 6. In den Jahren 1893 und 1924 erfolgte eine Restaurierung. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge von den deutschen Besatzern völlig verwüstet. Nach dem Krieg wurde sie jahrelang nicht genutzt und verfiel. 1973 wurde sie durch einen Brand zerstört. 1987–1991 wurde die Synagoge renoviert, um ein Museum einzurichten, was jedoch nicht erfolgreich war. Später wurde die Synagoge der Jüdischen Kultusgemeinde in Breslau übergeben. Siehe auch Liste der im Deutschen Reich von 1933 bis 1945 zerstörten Synagogen Liste von Synagogen in Polen Literatur Rudolf Klein: Zsinagógák Magyarországon 1782–1918: fejlődéstörténet, tipológia és építészeti jelentőség/Synagogues in Hungary 1782–1918. Genealogy, Typology and Architectural Significance. TERC, Budapest 2011, ISBN 978-963-9968-01-1, S. 188. Weblinks Beschreibung bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 2. März 2022)
Gruba Kaśka

Das Dicke Käthchen (poln. Gruba Kaśka) ist eine Brunnenfassung, die den am rechten Weichselufer gelegenen Teil Warschaus mit Wasser versorgt. Vor der Errichtung der „Gruba Kaśka“ wurde Warschau ausschließlich durch die Lindleyschen Filter mit Trinkwasser versorgt. Da diese trotz mehrfacher Modernisierungen den steigenden Bedarf nicht mehr decken konnten, wurde 1964 nach dem Vorschlag von Ingenieur Włodzimierz Skoraczewski eine neue Brunnenfassung inmitten des Strombetts der Weichsel errichtet. Wegen ihrer runden Form wurde sie von den Warschauern „Gruba Kaśka“ genannt, in Anknüpfung an das runde Brunnengebäude aus dem 18. Jahrhundert von Simon Gottlieb Zug. Die Anlage besteht aus einem Schacht, von dem strahlenförmig 15 Drainrohre mit einer Gesamtlänge von 1472 Meter ausgehen. Das Flusswasser passiert eine 4 bis 8 m dicke Sandschicht, die durch die Flussströmung ständig erneuert wird. Aus den Drainrohren gelangt das Wasser durch einen 300 m langen Tunnel zur Wasseraufbereitungsanlage am rechten Weichselufer. Die Anlage kann täglich 90.000 bis 120.000 m³ Trinkwasser liefern. Bei niedrigem Wasserstand wird die obere Sandschicht von zwei kleinen Schiffen aufgewühlt. Im Gebäude selbst kontrollieren Muscheln als Bioindikatoren die Wasserqualität. Bei schlechter Wasserqualität schließen sich die Muscheln. Dies wird von Sensoren erkannt, die dann Alarm schlagen. Weblinks Webseite Einzelnachweise
Парк в Оседле-Млодосьци

Парк в Осе́дле-Млодо́сьци (пол. Park na osiedlu Młodości) — парк, находящийся в краковском районе Нова-Хута на пересечении улиц Серошевского и Клашторной. Памятник культуры Малопольского воеводства. Парк был основан на территории населённого пункта Могила около 1890 года и образовывал единый ландшафтный комплекс с виллой Рогозинских. Площадь парка составляет около 1 гектара. В 1971 году в парке был установлен памятный камень-валун в память польского драматурга Войцеха Богуславского в знак благодарности от жителей Могилы. В 1990 году парк перешёл в собственность краковского муниципалитета и был открыт для публичного посещения местных жителей и пациентов близлежащего Специализированного госпиталя имени Стефана Жиромского 31 июля 1997 парк был внесён в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-1034). Примечания Литература Maciej Miezian Nowa Huta, socjalistyczna w formie, fascynująca w treści, Wydawnictwo Bezdroża, Kraków 2004, ISBN 83-918869-9-9 Agnieszka Gaj Przewodnik po Krakowie Nowej Hucie, Wydawnictwo WAM 2013, ISBN 978-83-7767-850-3
Jägerkaserne (Görlitz)

Die Jägerkaserne ist eine ehemalige Kasernenanlage und Baudenkmal am südlichen Rand der Görlitzer Nikolaivorstadt, deren Räumlichkeiten heute von städtischen Ämtern genutzt werden. Lage Der ehemalige Kasernenkomplex befindet sich auf einer Anhöhe über den Dächern der Nikolaivorstadt – dem sogenannten Hälterberg. An der Westflanke des Gebäudes kreuzen sich der Grüne Graben und die Hugo-Keller-Straße. Der Haupteingang des Baus befindet sich auf der Südseite zur Hugo-Keller-Straße. Die Anschrift der Jägerkaserne lautet Hugo-Keller-Straße 14. Geschichte Am heutigen Standort der Jägerkaserne befanden sich bis in die 1840er Jahre Teile der Görlitzer Stadtbefestigung – darunter der sogenannte Bauzwinger, der Stadtgraben und das Rondell am Hälterberge. Nachdem die städtischen Wehranlagen in den 1840er Jahren abgetragen wurden, um das Wachstum der Stadt nicht durch in ein mittelalterliches Korsett zu unterdrücken, forderte der preußische Staat die Stadt auf den Verlust an Wehranlagen durch einen massiven Kasernenneubau für 600 Mann Besatzung zu kompensieren. Zwischen 1854 und 1858 errichtete die Stadt schließlich die heutige Jägerkaserne für das 1. Schlesische Jäger-Bataillon Nr. 5. Dieses Bataillon erbeutete im Deutsch-Französischen Krieg die erste Kanone der Franzosen, die seit 1874 zwischen Theater und Kaisertrutz stand. Bis zum Ende des Zweiten Weltkrieges im Mai 1945 diente der Bau verschiedenen in Görlitz stationierten militärischen Verbänden als Unterkunft. Nach dem Krieg diente das Gebäude anfangs Flüchtlingen aus den Gebieten östlich der Lausitzer Neiße als Unterkunft und wurde dann bis zur Wende als Wohnkomplex genutzt. Die Stadt begann 1990 mit der denkmalpflegerischen Sanierung und Umgestaltung des Baus zu einem modernen Bürokomplex, der heute als zweites Rathaus die technischen Dienste der Stadt beherbergt. Mit Inkrafttreten der sächsischen Kreisreform am 1. August 2008 war die Jägerkaserne auch der Sitz des Landkreises Görlitz bis zur Fertigstellung des neuen Landratsamtes (2013) im südlichen Stadtzentrum am Bahnhof. Stationierte Einheiten Die folgende Tabelle gibt einen Überblick über die zwischen 1830 und 1945 in Görlitz stationierten Einheiten. Bauwerk Der dreiflüglige, wuchtige Kasernenbau ähnelt in seinem Grundriss einem römischen Castrum. An den vier Ecken thront jeweils ein mächtiger Eckturm. Auch in der Mitte der über 100 m langen Front befinden sich zwei Türme, die den Eingang flankieren. Die Fassade ist aus unregelmäßigen Bruchsteinen gemauert, wobei die Fensteröffnungen und Gesimse sowie Zinnen der Türme mit Ziegeln gemauert sind. Der einst dreietagige Bau wurde bei den Umbauarbeiten um eine Etage im Dachbereich erweitert, die durch ihr markantes, umlaufendes Fensterband erkennbar ist. Weblinks Jägerkaserne. goerlitz.de Einzelnachweise
Santuario de Santa Eduviges (Trzebnica)

El santuario de Santa Eduviges en Trzebnica, Polonia, también conocido como convento o abadía de Trzebnica, es un convento de monjas cistercienses en el voivodato de Baja Silesia. Fue fundado en 1202. Estuvo abandonado durante algunas décadas del siglo XIX, haciéndose cargo de él las Hermanas de la Caridad de San Carlos Borromeo en 1889. Historia El convento fue instituido por el Duque Enrique I el Barbudo y su mujer Eduviges de Andechs. Con el consentimiento de Eduviges, su hermano Ekbert de Andechs, en aquel entonces Obispo de Bamberg, eligió a las primeras monjas que ocuparían el convento. La primera abadesa fue Petrussa, del Convento de Kitzingen, tras ella fue ocupado su cargo por Gertrudis, la hija de Eduviges. El convento fue abundantemente dotado con tierras donadas por el Duque Enrique I. Cuando Eduviges enviudó en el año 1238, se fue a vivir a Trzebnica y fue enterrada allí. Hasta 1515, las abadesas fueron princesas de la Dinastía de los Piastas y miembros de la nobleza. A finales del siglo XIII las monjas que formaban parte del convento ascendían a 120. El convento también llegó a ser mausoleo para algunas de las Piastas de Silesia. En 1672, había 32 monjas y seis beatas, en 1805 había 23 monjas y seis beatas. El convento sufrió todo tipo de infortunios en la Edad Media y posteriormente: desde hambrunas en 1315,1338,1434 o 1617 a incendios importantes en 1413, 1432, 1464, 1486, 1505,1595 y 1782. El convento padeció muy duramente durante la Guerra de los Treinta Años, las monjas tuvieron que huir a través de la frontera con Lituania, algo que de nuevo tuvieron que hacer en 1663 cuando los turcos amenazaban Silesia. En 1742, tras la primera de las Guerras de Silesia y el Tratado de Breslavia, Trzebnica se encontró bajo el gobierno de Prusia y comenzó a padecer discriminación política. La última abadesa, Dominica von Giller, murió en agosto de 1810 y, en noviembre del mismo año, el convento fue suprimido y secularizado por orden del Rey Federico Guillermo III de Prusia. El lugar, que era muy extenso, fue vendido y reconvertido en fábrica de telas. En los últimos años del siglo XIX, el santuario, que se encontraba en muy mal estado, fue adquirido por la Orden de San Juan para establecer un hospital bajo el cuidado de las Hermanas de la Caridad de San Carlos, que siguen a cargo a día de hoy. Iglesia La iglesia, una basílica con pilares de estilo tardo románico y con añadidos de tipo barroco, cuenta con varias pinturas en las que se muestran escenas de la vida de Santa Eduvigis realizadas por Michael Willmann. Tras la secularización del convento, se convirtió en la iglesia parroquial de Trzebnica. La tumba de Santa Eduvigis está ubicada en una de las capillas, a la derecha del altar. La tumba del Duque Enrique I, su marido, está situada frente al altar. Referencias El artículo incorpora información de la obra (actualmente de dominio público) de Charles Herbermann, ed. (1913). "Trzebnica". Catholic Encyclopedia. Nueva York: Robert Appleton.
Abbazia di Trzebnica

L'abbazia di Trzebnica è un antico monastero femminile cistercense della Slesia, oggi in Polonia. Storia L'abbazia fu fondata nel 1203 da Enrico I, duca di Slesia, e da sua moglie Edvige. Secondo la tradizione, il duca fondò l'abbazia per esaudire un voto dopo essersi salvato mentre stave per annegare con il suo cavallo. Le prime monache giunsero dall'abbazia cistercense di Kitzingen, in diocesi di Bamberga, presso la quale la duchessa Edvige aveva trascorso l'infanzia ed era stata educata: la prima badessa fu Petrissa, già governante di Edvige. Gertrude, figlia dei duchi, fu monaca a Trzebnica e poi badessa. Anche Edvige, rimasta vedova, abbracciò la vita religiosa nel monastero. La chiesa abbaziale fu consacrata nel 1219. Dopo i lavori di rifacimento effettuati tra il 1741 e il 1789, l'edificio passò dalle originali forme romaniche a quelle barocche. La chiesa conserva lavori di Franz Joseph Mangoldt, Michael Willmann e Felix Anton Scheffler; la pala dell'altare maggiore, raffigurante l'Assunzione della Vergine, è di Christian Philipp Bentum (1747/1748). Con il trattato di Breslavia del 1742 la Slesia passò alla Prussia protestante: dopo la morte dell'ultima badessa, nel 1810, l'abbazia fu soppressa e secolarizzata da Federico Guglielmo III. Fu donata dal a Gebhard Leberecht von Blücher, principe di Wahlstatt, e poi passò all'ordine melitense. Fu poi ceduta alle suore borromee, che ne fecero la casa-madre della loro congregazione. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Abbazia di Trzebnica Collegamenti esterni Sito ufficiale, su trzebnica.sds.pl. (EN) Abbazia di Trzebnica, in GCatholic.org. Abbazia di Trzebnica, su archINFORM.
Hala století ve Vratislavi

Hala století (polsky Hala Stulecia, německy Jahrhunderthalle, anglicky Centennial Hall, v minulosti též Hala Ludowa) je budova ve Vratislavi (Dolnoslezské vojvodství) v Polsku. Další informace Hala století byla postavená v letech 1912–1913 (v této době byla Vratislav součástí Německého císařství) podle projektu Maxe Berga jako památník ke stému výročí vítězství nad Napoleonem v bitvě u Lipska. V roce 1962 byla zapsána do seznamu památek. V roce 2006 byla zapsána na Seznam světového dědictví UNESCO. Architektonický celek tvoří kromě samotné Haly také Pavilon čtyř kopulí, Pergola a Jehlice. Železobetonová stavba je 42 metrů vysoká, hlavní kopule má průměr 67 metrů, vnitřní prostor má plochu 14 tisíc m². Budova je využívána pro výstavy, koncerty či sportovní utkání. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hala století ve Vratislavi na Wikimedia Commons Galerie Hala století ve Vratislavi na Wikimedia Commons Hala Stulecia (dawniej Hala Ludowa) - Jahrhunderthallena portalu polska-org.pl (polsky) Oficiální stránka Haly Století
Hala Stulecia

Hala Stulecia (Hundredeårshallen) (tidligere Hala Ludowa (Folkets Hal) er en historisk bygning i Wrocław, Polen. Den benyttes i dag som multiarena for sportsarrangementer, koncerter, messer og lignende. Historie Bygningen er tegnet af arkitekt Max Berg, og blev opført fra 1911, og indviet 20. maj 1913. I 2006 kom bygningen på UNESCOs Verdensarvsliste. Se også Verdensarvsområder i Polen Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Centro del Centenario de Breslavia

El Centro del Centenario (en alemán: Jahrhunderthalle; en polaco: Hala Stulecia o Hala Ludowa) es un edificio histórico que se encuentra en Breslavia (Wrocław). Fue construido con los planos del arquitecto Max Berg entre 1911 y 1913, cuando la ciudad formaba parte del Imperio alemán. En 2006 fue incluido en la lista de la Unesco del Patrimonio de la Humanidad. Fue en la capital de la Baja Silesia de Breslau donde el 10 de marzo de 1813 el rey Federico Guillermo III de Prusia llamó a los alemanes en su «Aufruf an mein Volk» a la resistencia abierta frente a Napoleón. En octubre del mismo año Napoleón fue derrotado en la batalla de Leipzig, . La inauguración del centro fue parte de la celebración conmemorativa del centenario de la batalla y de ahí su nombre. El centro fue rebautizado como Hala Ludowa (el «Salón del Pueblo») por sus dirigentes comunistas cuando la ciudad se convirtió en parte de Polonia en 1945. La traducción polaca del nombre alemán original, Hala Stulecia se usa también con referencia a la historia del edificio. La cúpula se hizo de hormigón armado y con un diámetro interior de 69 m y 42 m de alto; tras su construcción era el edificio más grande de su estilo. Su forma era cuadrifólica simétrica, con un gran espacio central circular con asientos para 6.000 personas. La cúpula tiene 23 metros de alto, está hecha de hierro y cristal. El Jahrhunderthalle se convirtió en una referencia clave para el desarrollo de las estructuras de hormigón armado en el siglo XX. Después de los acontecimientos conmemorativos, sirvió como edificio recreativo con propósitos diversos. Está situado en los Terrenos de la Exposición, que se usaban previamente para carreras de caballos. En 1948 se colocó frente al Centro una escultura de metal de 100 metros de alto con forma de aguja llamada Iglica. El Centro del Centenario albergó el Campeonato Europeo de Baloncesto Masculino de 1963, la ronda preliminar del torneo del Campeonato Europeo de Baloncesto Masculino de 2009,​ Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2016 y los Juegos Mundiales de 2017. Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Centro del Centenario de Breslavia. Página web oficial (en polaco) Página web oficial (en inglés) Archivado el 29 de mayo de 2010 en Wayback Machine. «Centro del Centenario de Breslavia» (en inglés). Structurae. "España debuta en un escenario donde habló Hitler", artículo sobre el debut de la selección española en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2016, en Marca.com.
Halle du Centenaire de Wrocław

La Halle du Centenaire (en polonais : Hala Stulecia, en allemand : Jahrhunderthalle) est un bâtiment historique situé à Wrocław, capitale de la Basse-Silésie (Pologne). Au cœur du Parc des Expositions de la ville, il sert de salle d’exposition polyvalente pouvant accueillir une multitude d'événements comme des concerts ou des rencontres sportives. Formant un quadrilobe symétrique, la Halle du Centenaire peut accueillir plus de 7 000 spectateurs. Histoire La Halle du Centenaire, un jalon de l’histoire de l’architecture en béton armé, est construite entre 1911 et 1913 à Breslau (nom que portait la ville pendant la période allemande), capitale de la province de Silésie, par l’architecte allemand Max Berg, à l'époque architecte municipal de Breslau. Sa construction est décidée en 1907 afin de célébrer le centenaire de la victoire des troupes de la coalition (Autriche, Prusse, Russie et Suède) sur les troupes françaises de Napoléon lors de la bataille de Leipzig (« bataille des Nations ») en 1813. Son dôme nervuré de 23 mètres est coiffé d’une lanterne d’acier et de verre. Après la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment est renommé Hala Ludowa, c'est-à-dire « Halle du Peuple », avant de retrouver ensuite son nom original. La Halle du Centenaire est classée au patrimoine mondial de l'humanité depuis 2006. Événements Six jours de Breslau (1921- 1931) Championnat d'Europe de basket-ball 1963 Tour préliminaire du Championnat d'Europe de basket-ball 2009 (Groupe D), 7-9 septembre 2009 Championnat d'Europe féminin de volley-ball 2009 One Love Sound Fest 2009, 14 novembre 2009 Championnat du monde masculin de volley-ball 2014 Championnat d'Europe masculin de handball 2016 Galerie Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Hala Stulecia » (voir la liste des auteurs). Annexes Bibliographie Sous la direction d'Antoine Picon, L'art de l'ingénieur constructeur, entrepreneur, inventeur, p. 90-92, Centre Georges Pompidou/éditions Le Moniteur, Paris, 1997 (ISBN 978-2-85850-911-9). Günther Trauer (de), Willy Gehler, Die Jahrhunderthalle in Breslau. Berechnung, Konstruktion und Bauausführung. Sonderdruck aus Armierter Beton, Jahrgänge 1913 und 1914. Ferdinand Werner (de), Der lange Weg zum neuen Bauen. Volume 1: Beton: 43 Männer erfinden die Zukunft. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms, 2016. (ISBN 978-3-88462-372-5), p. 334–340. Articles connexes WKS Śląsk Wrocław (basket-ball) Championnat d'Europe de basket-ball 2009 Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Structurae Ressource relative au spectacle : Carthalia Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du volley-ball Portail du basket-ball Portail du handball Portail du patrimoine mondial Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse