NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Huberta w Chlebowie

Kościół św. Huberta w Chlebowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Chlebowo w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Radziszewie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 2. połowie XIV wieku. Murowany jest z cegły. Jest to budowla gotycka, sytuowana na rzucie wydłużonego prostokąta, salowa, orientowana. Nawa wsparta jest przyporami. Szczyt wschodni ozdobiony jest blendami w układzie piramidalnym i zwieńczony sterczynami. W elewacji północnej umieszczony jest ostrołukowy, profilowany portal, osadzony w arkadzie zwieńczonej oknem. Dwa podobne portale znajdują się w ścianie południowej. W XV wieku od strony zachodniej dobudowana została czworoboczna, kamienna wieża, węższa od nawy. Wewnątrz kościoła, na ścianie południowej, zachowały się trzy XVIII-wieczne kamienne płyty nagrobne. Kościół został zniszczony w trakcie działań wojennych podczas II wojny światowej, po 1945 roku niezagospodarowany popadł w ruinę. Wieża zachowała się tylko do niewielkiego poziomu wysokości. W 1998 roku rozpoczęła się odbudowa kościoła. Poświęcono go w dniu 2 maja 1999 roku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Chwarstnicy

Kościół Świętej Trójcy w Chwarstnicy – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Chwarstnica w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół datowany jest na 2. połowę XIV wieku. Jest budowlą salową na planie wydłużonego prostokąta, murowaną z kamieni narzutowych. Kryty jest dwuspadowym dachem, narożniki zdobione są sterczynami. Elewację wschodnią wieńczy szczyt z ostrołukowymi blendami w układzie piramidalnym. W ścianie północnej znajduje się uskokowy, ostrołukowy portal. Drugi portal, w ścianie zachodniej, został zamurowany. Wszystkie otwory okienne posiadają ostrołukowe obramienia. W XIX wieku do kościoła dostawiona została drewniana wieża, nakryta dachem namiotowym z krzyżem. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, drewniany strop. W tylnej części świątyni znajduje się wsparta na słupach drewniana empora chórowa. Zachowały się XIX-wieczne ławki, resztę wyposażenia wymieniono w trakcie przeprowadzonego w latach 1989–1990 remontu. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 20 stycznia 1946 roku przez ks. Jana Palicę. Przypisy
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Dołgiem

Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Dołgiem – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dołgie w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest świątynią filialną parafii Świętej Trójcy w Chwarstnicy. Historia i architektura Kościół został zbudowany na przełomie XV i XVI wieku. Wzniesiony na planie prostokąta, murowany jest z kamienia łupanego i wykończony cegłą. Kościół kryty jest dwuspadowym dachem, szczyty mają formę schodkową. W elewacji zachodniej znajduje się profilowany ostrołukowy portal, jej ozdobiony oculusem szczyt wieńczy niewielka sygnaturka z krzyżem. Otwory okienne umieszczone są w ostrołukowych, uskokowych obramieniach. Wnętrze kościoła pokryte jest tynkiem i pomalowane, w tylnej części znajduje się drewniana empora. Uszkodzony podczas II wojny światowej kościół po jej zakończeniu nieużytkowany uległ dewastacji. Odbudowano go w 1969 roku. Konsekrował go w dniu 5 stycznia 1969 roku biskup Ignacy Jeż. Przypisy
Bahnerpoort (Gryfino)

De Bahnerpoort (Pools: Brama Bańska, Duits: Bahner Tor of Sankt-Georgs-Tor) is een stadspoort in de Poolse stad Gryfino (Duits: Greifenhagen). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds de 14e eeuw. De poort maakt onderdeel uit van de stadsmuur van Gryfino. De stad beschikte over meerdere stadspoorten. De Bahnerpoort bestaat uit vijf verdiepingen en verwijst naar de plaats Banie (Bahn).
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krajniku

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krajniku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Krajnik w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Ojca Pio w Pniewie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XVIII wieku. Budowla, otynkowana z zewnątrz, posadowiona jest na kamienno-ceglanym fundamencie. Późniejsze przebudowy zatarły pierwotny charakter budowli, z oryginalnych elementów widoczny pozostał jedynie tympanon nad umieszczonym w elewacji północnej portalem wejściowym. Nad zachodnią częścią korpusu nawowego posadowiona jest niewielka czworokątna wieża, nakryta dachem namiotowym. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W zachodniej części nawy, nad wejściem, znajduje się wsparta na słupach empora chórowa. Po 1945 roku kościół, początkowo nieużytkowany, popadł w ruinę. Odbudowany został w 1960 roku, wówczas też dobudowana została do niego zakrystia. Konsekracji kościoła dokonał w dniu 22 maja 1960 roku ks. Jerzy Kowalski. Obok kościoła znajduje się dawny ewangelicki cmentarz, na terenie którego urządzone zostało lapidarium. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielenku Gryfińskim

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielenku Gryfińskim – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Mielenko Gryfińskie w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest świątynią filialną parafii Świętej Trójcy w Chwarstnicy. Historia i architektura Murowany z kamieni narzutowych kościół pochodzi z przełomu XV i XVI wieku. Wzniesiony na planie prostokąta, jest orientowaną budowlą salową, bez wyodrębnionego prezbiterium. Budowla nakryta jest dwuspadowym dachem. W elewacji wschodniej znajdują się dwa półkoliście zakończone okna, w jej ozdobionym ceglanymi sterczynami szczycie umieszczono dwa przeźrocza w formie oculusów i oculusową blendę. Szczyt elewacji zachodniej, znajdujący się nad dachem półszczytowym, wykonany jest z drewna. W ścianie zachodniej znajduje się umieszczony w ostrołukowej wnęce portal wejściowy oraz trzy półkoliście zakończone otwory okienne. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Ściany są otynkowane i pobielone. W tylnej części kościoła znajduje się drewniana empora, wsparta na słupach. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1946 roku przez ks. Jana Palicę. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Radziszewie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Radziszewie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Radziszewo w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do dekanatu Szczecin-Słoneczne archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Kościół usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu, na wschód od głównej drogi przechodzącej przez wieś. Prowadzą do niego jednobiegowe schody. Wybudowany w XIX wieku, jest neogotycką, ceglaną budowlą, sytuowaną na planie prostokąta. Kryty jest dachem dwuspadowym. W cokole zachowały się fragmenty dawnego kamienno-ceglanego muru gotyckiego. Od strony wschodniej zakończony jest półkolistą absydą. Kościół jest częściowo otynkowany. Nad podwójnymi drzwiami wejściowymi znajduje się niewielki drewniany daszek. Do kościoła przylegają dostawione w 1958 roku kruchta i w 1960 roku zakrystia. Obok znajduje się wybudowany w latach 1975–1980 budynek plebanii. Teren kościoła otacza dawny tarasowo ukształtowany cmentarz z podwójnym murem kamiennym. Wewnątrz kościoła zachowały się XIX-wieczne ławki i empora chórowa. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym z rzeźbami. W oknach wstawione są witraże projektu Marii Powalisz-Bardońskiej. Po II wojnie światowej początkowo był nieużytkowany. Jako świątynia katolicka został konsekrowany w 1956 roku. 3 maja 2012 roku do kościoła wprowadzono relikwie św. Jana Pawła II. Przypisy
Kościół św. Krzysztofa w Steklnie

Kościół św. Krzysztofa w Steklnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Steklno w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Ojca Pio w Pniewie. Historia i architektura Kościół został zbudowany na początku XVI wieku, pod koniec stulecia dobudowano do niego wieżę. Murowany jest z kamieni narzutowych. W 1945 roku świątynia uległa zniszczeniu w trakcie działań wojennych. Została odbudowana w latach 1994–1998. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem. Prezbiterium umieszczone jest na niewielkim podwyższeniu. W oknach znajdują się witraże z wizerunkami świętych. Przypisy
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Sitnie

Kościół Najświętszego Zbawiciela w Sitnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Sitno w gminie Mieszkowice, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie. Historia Kościół, oddany do użytku w 1849 roku, jest neogotycką, orientowaną budowlą na planie prostokąta. Wzniesiony został z kamienia, wraz z murowanymi z cegły gzymsami, pilastrami, obramieniami okien i portali oraz dwukondygnacyjną wieżą od strony zachodniej. Od strony wschodniej posiada wyodrębnione, trójbocznie zamknięte prezbiterium. Podstawa wieży sytuowana jest na rzucie kwadratu, w wyższej partii przechodzi w ośmiobok. Okna zamknięte są łukami ostrymi. W kościele zachowały się XIX-wieczne empora chórowa i ławki. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1617 roku. Po II wojnie światowej świątynia przez wiele lat była nieużytkowana, została poświęcona jako kościół katolicki w dniu 29 września 1974 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Bielinie

Kościół św. Józefa w Bielinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bielin w gminie Moryń, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Chrystusa Króla w Witnicy. Historia i architektura Kościół, murowany z kamienia narzutowego, wzniesiony został na przełomie XV i XVI wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na planie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium i wieży. Kryty jest dwuspadowym dachem. W narożnikach znajdują się niewielkie sterczyny. W XIX wieku kościół został przebudowany, od strony południowej dobudowana wówczas została zakrystia. W ścianie północnej znajduje się nowożytne wejście z dwuskrzydłowymi drzwiami. Oryginalny, gotycki portal z profilowanej cegły, zamknięty ostrym łukiem, zachował się w ścianie zachodniej. Szczyt ściany wschodniej, murowany z cegły i ozdobiony blendami, został przemurowany w XVIII wieku. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Teren wokół kościoła otoczony jest kamiennym murem. Znajduje się na nim pomnik z rzeźbą anioła, poświęcony Adelajdzie von Kahle. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Dolsku

Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Dolsku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dolsko w gminie Moryń, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętego Ducha w Moryniu. Historia i architektura Kościół powstał w 2. połowie XIII wieku. Jest budowlą salową, murowaną z ciosów granitowych. Został rozplanowany na rzucie prostokąta o wymiarach 9 × 6,4 m. W XVI wieku pierwotny plan budowli został lekko zmieniony poprzez zamknięcie prezbiterium dużą absydą. Od strony zachodniej kościół zamyka kamienna wieża dzwonna, o szerokości tej samej co nawa, w przyziemiu której znajduje się wejście główne i kruchta. Nakryta jest czterospadowym dachem. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1770 roku. W zewnętrznej części wieży znajduje się wąskie wejście na drugą kondygnację. Dolna kondygnacja wieży posiada sklepienie beczułkowe, w wyższej znajdują się drewniane stropy. Nawa główna nakryta jest dachem dwuspadowym, przechodzącym nad absydą w wieloboczny. Wszystkie okna mają formę ostrołukową i zostały przemurowane w XIX wieku w duchu neogotyckim. Kościół posiada dwa portale wejściowe: trójuskokowy w przyziemiu wieży od strony zachodniej oraz dwuuskokowy w elewacji południowej. W portalu zachodnim na lewym ościeżu znajduje się silnie zatarty ryt szachownicy. Wnętrze świątyni nakryte jest dwuprzęsłowym, neogotyckim sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony ponownie jako świątynia katolicka w 1947 roku. Do kościoła przylega zabytkowy cmentarz, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Mirowie

Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Mirowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Mirowo w gminie Moryń, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Godkowie. Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym. Od strony zachodniej znajduje się dobudowana w XVII wieku barokowa wieża na planie kwadratu. Elewacja wieży jest otynkowana. W przyziemiu wieży znajduje się trójuskokowy portal. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z dwoma bramami. Do ściany południowej przylega kruchta z dwuuskokowym portalem. W ścianie wschodniej znajdują się trzy ostrołukowe okna w układzie piramidalnym, jej szczyt zdobią ułożone w trzech rzędach ostrołukowe blendy rozmieszczone wokół blendy okrągłej. Okna w ścianach bocznych, zamknięte półokrągłymi oknami, zostały przemurowane i obmurowane cegłą. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop kolebkowy, ozdobiony polichromią wykonaną w 1915 roku przez malarza Hansa Caphera. Ściany wewnętrzne kościoła są otynkowane i pomalowane na biało. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. W prezbiterium zachował się barokowy ołtarz z 1713 roku, ozdobiony ornamentem roślinnym. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 25 września 1946 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Objezierzu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Objezierzu – katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Nowe Objezierze w gminie Moryń (powiat gryfiński). Należy do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Klępiczu. Historia i architektura Utrzymany w stylu romańskim kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Jest to budowla salowa na rzucie prostokąta, orientowana, murowana z kamieni granitowych i cegły. W latach 1898–1902 świątynia została całkowicie przebudowana. Przemurowano wówczas elewację zachodnią, szczyty i okna, dobudowano prezbiterium z zakrystią, kruchtę przy elewacji południowej oraz neogotycką wieżę w południowo-zachodnim narożniku. Z oryginalnego romańskiego założenia zachował się tylko fragment ściany południowej, z trójuskokowym portalem ostrołukowym, obecnie przesłoniętym kruchtą. Czworoboczna wieża, murowana z cegły, zdobiona jest blendami i wyposażona w okna dźwiękowe, nakrywa ją czterospadowy dach zwieńczony krzyżem. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1714 roku o średnicy 0,64 m. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop, prezbiterium przykryte jest sklepieniem krzyżowym. Na wyposażeniu zachował się neorenesansowy prospekt organowy, neogotycka ambona i ławki oraz witraże. Dawniej w kościele znajdował się także tryptyk ołtarzowy z około 1520–1530 roku z lubeckiego warsztatu Clausa Berga, w 1985 roku przeniesiony do katedry św. Jakuba w Szczecinie. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 17 lipca 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Przyjezierzu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Przyjezierzu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Przyjezierze w gminie Moryń, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętego Ducha w Moryniu. Historia i architektura Kościół w Przyjezierzu wzniesiony został w 1410 roku. Dzisiejszy wygląd świątyni jest efektem dokonanej na początku XIX wieku gruntownej przebudowy i rozbudowy. Budowla sytuowana jest na planie wydłużonego prostokąta. Od wschodniej strony prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą, od strony zachodniej dostawiona jest masywna wieża, wzniesiona na planie czoworoboku. Ściany zewnętrzne są pobielone. Teren wokół kościoła od strony zachodniej ogrodzony jest kamiennym murem. W 2014 roku przeprowadzono remont zewnętrznej części świątyni. Wnętrze kościoła nakrywa płaski sufit, wsparty na filarach. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chórowa. Zachowała się drewniana chrzcielnica z 1820 roku. Na wieży kościelnej zawieszone są dwa dzwony, z 1804 i 1918 roku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 26 sierpnia 1946 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Starym Objezierzu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Starym Objezierzu – zabytkowy katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Stare Objezierze w gminie Moryń (powiat gryfiński). Należy do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Klępiczu. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Murowany z kostki granitowej, jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta o wymiarach 9,5 × 7,6 m. Z nawy wyodrębnione jest prostokątne prezbiterium o wymiarach 8,1 × 6,6 m. Od strony zachodniej znajduje się szersza od nawy wieża, nadbudowana w 1910 roku z cegły w stylu neoromańskim. W elewacji zachodniej umieszczony jest ostrołukowy, dwuuskokowy portal wejściowy. W ścianach bocznych nawy znajdują się po trzy ostrołukowe okna, prezbiterium ma dwa okna od strony południowej i trzy od strony północnej. W elewacji wschodniej znajdują się trzy smukłe ostrołukowe okna w ostrołukowych niszach, umieszczone w dużej ostrołukowej blendzie. Szczyt wschodni zdobią małe blendy – dwie ostrołukowe po bokach i konchowa pośrodku, powyżej niej trzy kolejne blendy ostrołukowe. Wewnątrz kościoła zachował się barokowy ołtarz ambonowy z warsztatu H.B. Hattenkerella z Morynia z około 1720 roku, ze zdemontowanym obecnie koszem. Umieszczone są w nim figury św. Jana Chrzciciela, Mojżesza i Chrystusa Zmartwychwstałego. Na ścianach prezbiterium widoczne są ślady stiukowej dekoracji z około 1600 roku. Na wieży zawieszone są trzy XX-wieczne dzwony. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 8 września 1946 roku. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Witnicy

Kościół Chrystusa Króla w Witnicy – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Witnica w gminie Moryń, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wymurowany został z granitowej kostki. Jest budowlą salową, orientowaną, wzniesioną na planie prostokąta. Nawa główna pochodzi z XIII wieku, w wieku XV dobudowano mającą obronny charakter wieżę. W 1830 roku świątynię gruntownie przebudowano, przemurowując wówczas okna i dobudowując kaplicę grobową. W 1911 roku dobudowano od strony południowej zakrystię oraz przebudowano kruchtę pod wieżą. Świątynia kryta jest dwuspadowym dachem. Późnośredniowieczny szczyt wschodni zdobiony jest ośmioma ostrołukowymi blendami w układzie piramidalnym i zwieńczony sterczynami. W ścianie zachodniej znajduje się trójuskokowy portal, drugi (zamurowany) portal ostrołukowy umieszczony jest w ścianie południowej. Wszystkie okna w ścianach bocznych noszą ślady nowożytnych przemurowań, w trakcie których dokonano ich powiększenia. W ścianie wschodniej znajdują się trzy okna, z których środkowe jest zamurowane, natomiast boczne zostały powiększone. Wieżę, zdobioną blendami i okienkami oraz zwieńczoną blankami, nakrywa ceglany hełm z krzyżem. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 29 listopada 1952 roku. Do kościoła przylega otoczony kamiennym murem cmentarz z renesansową bramą. Wyposażenie Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem kolebkowym, pokrytym polichromią. Nawę okala dwukondygnacyjna empora, nad prezbiterium przechodząca w zdobioną rzeźbieniami jednokondygnacyjną. Lożę kolatorską ozdabiają rzeźbione herby. Malowane herby umieszczono także na balustradzie chóru. W wyższej partii chóru znajdują się organy. W ścianie północnej znajduje się drewniane XVIII-wieczne epitafium Christopha von Sack, którego popiersie otoczone jest herbami i rzeźbionymi postaciami. Dawny ołtarz ambonowy, obecnie ze zdemontowanym koszem, został wykonany w moryńskim warsztacie H.B. Hattenkerella w 1748 roku. Nastawa ołtarzowa zdobiona jest kolumienkami, figurkami aniołków i bogatym ornamentem roślinnym. W ołtarzu, nad przedstawieniem ostatniej wieczerzy, umieszczony jest wizerunek Chrystusa Króla. W kościele znajduje się również zabytkowa chrzcielnica. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Binowie

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Binowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Binowo w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie-Podjuchach. Historia Usytuowany na niewielkim wzniesieniu w centrum wsi Binowo kościół pochodzi z końca XIV wieku. Jako budulca użyto kamienia i cegły. Po 1945 roku świątynia popadła w ruinę, odbudowana została w latach 1979–1982. Kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 7 listopada 1982 roku przez biskupa pomocniczego szczecińsko-kamieńskiego Jana Gałeckiego. Do kościoła przylega cmentarz wytyczony w 1. połowie XIX wieku, częściowo otoczony kamiennym murem. Architektura i wyposażenie Kościół zbudowany został na planie czworokąta. Od strony zachodniej zamknięty jest czworoboczną wieżą, nakrytą dwuspadowym dachem z krzyżem. W ścianie północnej znajduje się wykonany z cegły ostrołukowy, gotycki portal wejściowy. W ścianie wschodniej, wspartej dwoma późniejszymi filarami przyporowymi, zachowało się ostrołukowe okienko. Jej szczyt zdobiony jest blendami. Wnętrze kościoła nakryte jest współczesnym, łamanym stropem drewnianym. Prezbiterium zamyka prosta ściana. Zachowało się sakrarium. Ołtarz Średniowieczny ołtarz z kościoła w Binowie znajduje się obecnie w Muzeum Narodowym w Szczecinie. Sceny figuralne z ołtarza można oglądać na wystawie stałej „Misterium światła. Sztuka średniowieczna na Pomorzu”, natomiast szafa ołtarzowa przechowywana jest w magazynie. Ołtarz trafił do szczecińskiego muzeum w 1901 roku, przekazany tam przez ówczesnego pastora świątyni. Ołtarz wykonany został około 1510 roku przez anonimowego twórcę reprezentującego warsztat zachodniopomorski, z widocznymi wpływami sztuki Lubeki. Figury wykonane z drewna dębowego, nie zachowały pierwotnej polichromii. Ołtarz miał formę tryptyku. W scenie centralnej przedstawiona została rodzina Marii, a po bokach znalazły się sceny przedstawiające wydarzenia z życia Marii i św. Anny: Odrzucenie ofiary Joachima, Spotkanie przy Złotej Bramie, Wstąpienie Marii do świątyni i Zaślubiny Marii. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kartnie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kartnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kartno w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gardnie. Historia i architektura Murowana z granitowej kostki świątynia wzniesiona została w 2. połowie XIII wieku. Ma formę budowli salowej, bezwieżowej, ulokowanej na planie prostokąta. Zakończony jest absydą, dobudowaną w późniejszym okresie. Posiada dwa portale wejściowe – od strony zachodniej trójuskokowy, od strony północnej dwuuskokowy. W elewacji wschodniej widoczny jest ślad po zamurowanym dużym gotyckim oknie, częściowo przesłoniętym dzisiaj absydą. Szczyt w elewacji zachodniej posiada element dekoracyjny w formie murowanych z cegły ostrołukowych arkad. Ościeża wymurowane są z cegieł. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem. Historyczne wyposażenie nie zachowało się. Kościół popadł w ruinę po zakończeniu II wojny światowej, odbudowano go w latach 1981–1984. Świątynię poświęcił w dniu 4 listopada 1984 roku biskup Kazimierz Majdański. Do kościoła przylega cmentarz, otoczony kamiennym murem ze średniowieczną bramą. Przypisy