NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костёл Святого Адальберта (Гданьск)

Костел Святого Адальберта в Гданьске (пол. Kościół świętego Wojciecha w Gdańsku) — римско-католическая приходская церковь, расположенная в Гданьске, названная в честь Святого Адальберта. Он относится к Гданьскому деканату Гданьской архиепархии. История Бенедиктинцы пришли в Гданьск еще в XII веке. Храм в своем первоначальном виде был построен в начале XIV века. Башня была построена в XV веке. В 1537 году бенедиктинская церковь и монастырь были уничтожены пожаром, поэтому бенедиктинцы покинули город. В XVI веке церковь и монастырь были перестроены епископом Станиславом Карнковским. В 1713 году верующие из конгрегации Лазаристов прибыли в Гданьск. В XVIII веке были построены две боковые часовни, и церковь получила новую мебель. В 1818 году орден был распущен, и с тех пор приходом в церкви руководят епархиальные священники. Описание В главном алтаре располагается изображение Святого Адальберта. На плоском потолке в стиле барокко изображен Агнец Божий в облаках с раскрытой книгой. На боковой стене пресвитерии находится деревянный триптих XV-го века, изображающий сцены из жизни Христа. В нефе есть два боковых алтаря. Правый посвящен Деве Марии и Младенцу, левый посвящен распятию Христа. В боковых часовнях есть изображения, иллюстрирующие смерти Святого Иосифа, Святого Викентия де Поля. В церковной часовне мощи Святого Адальберта помещены в статую из двух видов мрамора. В 2013 году была построена новая деревянная башня без использования гвоздей. Примечания
Kościół św. Wojciecha w Nasielsku

Kościół świętego Wojciecha w Nasielsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu nasielskiego diecezji płockiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1899–1904 w stylu neogotyckim według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego, na miejscu starszej gotyckiej budowli rozebranej w 1898 roku, podczas urzędowania proboszcza księdza Piotra Krasińskiego. W 1906 roku dach kościoła pokryto czerwoną dachówką, natomiast hełm wieży został pokryty blachą miedzianą. W dniu 22 maja 1909 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. W 1911 roku świątynia wzbogaciła się o organy o 11 głosach. Podczas I wojny światowej, w latach 1914–1918 kościół został ostrzelany przez artylerię rosyjską. Parafianie zabezpieczyli kościół, chroniąc go od dalszych uszkodzeń. Wspomniane wyżej organy zostały ukryte przez kościelnego i majstra ciesielskiego. W 1925 roku instrument wrócił po remoncie do świątyni. W czasie okupacji, w 1941 roku hitlerowcy zamienili kościół na magazyn mebli żydowskich. Wierni mogli uczestniczyć w nabożeństwach jedynie w zakrystii. W 1945 roku świątynia została uszkodzona przez artylerię radziecką, a następnie niemiecką. Po wyzwoleniu miasta pracami przy usuwaniu zniszczeń, kierowali księża Stanisław Mazurczak i Stanisław Pujdo. Kolejne prace zostały wykonane w 1948 roku, w czasie urzędowania księdza proboszcza Witolda Grotowskiego. Polegały one na remoncie dachu, naprawieniu wieży, usunięciu wyrwy i okaleczeń kościoła, wmurowaniu na zewnątrz od strony zachodniej trzymetrowego krzyża, wymalowaniu prezbiterium i zbudowaniu wielkiego ołtarza. Ołtarz został konsekrowany w 1951 roku przez biskupa Tadeusza Zakrzewskiego. Ten sam biskup poświęcił trzy nowe dzwony. W 1973 roku, podczas urzędowania księdza proboszcza Edwarda Czajkowskiego, na dachu kościoła założono blachę ocynkowaną pomiedziowaną, a na wieży blachę miedzianą. W 2000 roku zostało przebudowane prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Sztutowie

Kościół św. Wojciecha w Sztutowie – budowla neogotycka będąca kościołem parafialnym parafii św. Wojciecha w Sztutowie, w latach 1878-1945 świątynia baptystyczna. Historia Kościół wzniesiono w latach 1860-1878 na potrzeby niemieckiego zboru baptystycznego w Sztutowie W 1945 ze względu na znalezienie się miejscowości w ramach państwa polskiego nastąpiło wysiedlenie ludności niemieckiej i parafia baptystyczna przestała istnieć. Budynek przetrwał wojnę w stanie nieuszkodzonym. Kościół został przejęty przez Kościół katolicki i w 1947 został poświęcony na potrzeby jego kultu. Architektura Jest to budynek murowany z cegły, wzniesiony na planie prostokąta, jednonawowy, pokryty dachem dwuspadowym Pierwotnie wnętrze posiadało empory oparte na kolumnach, biegnące wzdłuż obu stron nawy. Na końcu nawy umieszczono drewnianą kazalnicę. W 1975 kościół został rozbudowany poprzez dodanie zakrystii. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni na witrynie Polska Niezwykła (dostęp: 1 sierpnia 2014 r.). Fotografie kościoła z różnych okresów jego historii (dostęp: 1 sierpnia 2014 r.).. svdgg.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)]. Przypisy
Kościół św. Władysława w Kunowie

Kościół świętego Władysława w Kunowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Kunów, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu kunowskiego diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia została wzniesiona z kamienia w dwóch etapach. W 1625 roku została zbudowana nawa główna, natomiast w 1637 roku wybudowano nawy boczne. Budowla powstała dzięki staraniom księdza Szymona Kocha, proboszcza z Kunowa. 8 października 1656 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Zygmunta Czyżowskiego. Budowla posiada trzy nawy, nawa główna jest podwyższona w stosunku do naw bocznych. Prezbiterium jest półkoliście zamknięte. W latach 1982–1992 budynek został wyremontowany. Przypisy
Lasek Luizy

Lasek Luizy - leśny park miejski zlokalizowany w Człuchowie, na terenach przy dawnym zamku krzyżackim. Początki założenia parkowego sięgają roku 1800, kiedy to założono pierwsze skwery na terenie półwyspu Kujawy, przy zamku (wcześniej, w 1792, przekopano odpływ z jeziora Miejskiego, co spowodowało obniżenie poziomu jego wód i ułatwienie dostępu na półwysep). W 1807 w Człuchowie zatrzymała się, podążająca do Tylży, królowa pruska - Luiza, której wyjątkowo spodobała się uroda dawnego półwyspu. W 1811 mieszkańcy nazwali półwysep Wzgórzem Luizy. W latach 20. XIX wieku powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Przyrody, które miało jako jeden z głównych celów upiększanie parku. W 1826 tereny parkowe przeszły pod zarząd miejski. Od 1854 działało Towarzystwo Upiększania Miasta, które dokonywało dalszych inwestycji w tereny Lasku Luizy. W 1952 park oddano w zarząd Lasom Państwowym, a w 1991 przekazano gminie (nadal jako teren leśny). Od 2006 posiada ponownie status parku. W 2008 wpisano go do rejestru zabytków. Jest parkiem angielskim wyposażonym w małą architekturę - m.in. zegar słoneczny i altany. Przypisy Linki zewnętrzne Człuchów. czluchow.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-06)]. - dostęp 5.10.2014 Program funkcjonalno-użytkowy parku. czluchow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-06)]. - dostęp 5.10.2014 O rewaloryzacji - dostęp 5.10.2014
Wójtostwo (jezioro)

Wójtostwo – jezioro na Równinie Wrzesińskiej, w gminie Pobiedziska, na terenie Parku Krajobrazowego Promno i w obszarze Natura 2000 Ostoja koło Promna (PLH300030), na południe od wsi Wójtostwo. Charakterystyka Przez zbiornik wiedzie Kanał Czachurski, który od wielu lat funkcjonuje tylko wiosną. W ciągu lata wskutek parowania następuje spadek poziomu wody w jeziorze o około 0,8 m. Jakość wód jeziora jest zła, szczególnie z powodu deficytów tlenu. Stan natlenienia wody latem wskazuje, że jezioro podlega eutrofizacji i degradacji (tlen występuje tylko do głębokości 3 m, a głębiej wyłącznie siarkowodór). W jeziorze systematycznie dochodzi do zakwitów fitoplanktonu, w tym sinic, co potwierdza słaba przezroczystość i duża mętność wody. Akwen ma kształt zbliżony do rogala, od południa otoczone jest lasami, a od północy polami. Na północnym brzegu nieliczne zabudowania wsi Wójtostwo. Od wschodu, we wcięciu rogala, bezimienne wzgórze o wysokości 102 m n.p.m. Na brzegu południowym Leśniczówka Promno. Właścicielem łowiska na jeziorze jest koło PZW nr 57 z Poznania (HCP). Zbiornik jest płytki (głębokość maksymalna 6,2 m, średnia 3,1 m). Brzegi porośnięte trzcinowiskami. Kilkanaście pomostów i dojść wędkarskich. Rybostan tworzą: karpie, amury, sandacze, karasie, leszcze, płocie, wzdręgi i węgorze. Przypisy
XCIV Liceum Ogólnokształcące im. gen. Stanisława Maczka w Warszawie

XCIV Liceum Ogólnokształcące im. gen. Stanisława Maczka w Warszawie – liceum ogólnokształcące znajdujące się przy ulicy Gwiaździstej 35 w dzielnicy Bielany w Warszawie. Historia W 1995 szkoła rozpoczęła swoją działalność. W roku szkolnym 1997/1998 miała miejsce inauguracja cyklu turniejów tenisa stołowego. Pierwsi maturzyści opuścili mury liceum w 1999. W 2000 nadano imię szkole i przekazano sztandar. Od tego czasu szkoła utrzymuje stały kontakt z żołnierzami I Dywizji Pancernej. 1 marca 2001 liceum gościło kardynała Józefa Glempa. W 2002 nastąpiło otwarcie hali sportowej, której nadano imię Romy i Zygmunta Olesiewiczów. W 2003 odsłonięto tablicę ku czci gen. Stanisława Maczka. 11 października 2005 szkoła obchodziła swoje 10-lecie. 14 października 2009 miały miejsce obchody 100. rocznicy dnia filmu polskiego. W 2010 w szkole obchodzono 200. rocznicę urodzin Fryderyka Chopina m.in. wraz z koncertem Krzysztofa Moskalewicza – maturzysty z klasy IIIA. W budynku szkoły w latach 2013, 2014 i 2015 mieścił się sztab Finału WOŚP. Dyrektorzy 1995–1999 – Bogdan Madej 1999–2009 – Ewa Maniszewska 2009–2024 – Anna Pawłowska Od 2024 – Marcin Brzostek Absolwenci (m.in.) Krzysztof Chodorowski (matura 2011) – aktor. Krzysztof Moskalewicz (matura 2010) – pianista. Przypisy Bibliografia „Cenzura – Gazeta Liceum”. od 1 do 10, 2003-2006. ISSN 1732-369X. „Cenzura – Gazeta Liceum”. 3 (9) – Exclusive, 2005. ISSN 1732-369X. „Nasze Bielany”. 1 (119), 2009. ISSN 1507-7195. Karta informacyjna w Katalogu Szkolnictwa. [dostęp 2013-06-11]. Informacja o liceum na stronie Urzędu Dzielnicy Bielany. [dostęp 2013-06-11]. Linki zewnętrzne Strona interntowa
Zamek biskupów warmińskich w Ornecie

Zamek biskupi w Ornecie – pozostałości zamku znajdujące się w mieście Orneta, w województwie warmińsko-mazurskim. Historia Budowę zamku w stylu gotyckim rozpoczęto przed 1350 rokiem. Po raz pierwszy warownia w Ornecie wzmiankowana była w 1338 r., a już w latach 1342-1350 za czasów biskupa Hermana z Pragi stała się ona jego główną rezydencją. Następnie jego następca biskup Jan z Miśni przeniósł główną rezydencję biskupią do Lidzbarka Warmińskiego. W 1 połowie XVII i w początku XVIII stulecia zamek został przebudowany. Biskupi warmińscy korzystali z zamku do czasu I rozbioru Polski, gdy jesienią 1772 roku skonfiskował go rząd Królestwa Prus. W 1806 roku zburzono mury zamku od strony miasta, a w 1890 roku władze pruskie zburzyły zamkowe budynki mieszkalne. Na ich fundamentach została wzniesiona szkoła (dziś Szkoła Podstawowa nr 1). W gmachu szkoły przetrwały gotyckie piwnice nakryte sklepieniami kolebkowymi, a także sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Architektura Przypuszczalnie pierwotnie zamek składał się z dwóch części: zamku właściwego na zbliżonym do prostokąta planie o wymiarach ok. 29 x 38 m, położonego w północnym rejonie zespołu, i romboidalnego obszaru południowego. Jak można domniemywać na podstawie nowożytnych lustracji, to północna część pełniła funkcję rezydencji biskupiej (tu mieściła się m.in. kaplica zamkowa). Do jej północno-zachodniej kurtyny przylegał niewielki dwudzielny dom zamkowy. Sklepienia jego piwnic wykonano w sposób analogiczny do tych w zamkach w Lidzbarku Warmińskim, Działdowie, Ostródzie czy Olsztynku, co potwierdzałoby datowanie budowli na około połowę XIV wieku. Jak wskazują zachowane fundamenty, w narożniku północnym mogła wznosić się wieża (sklepienia znajdujących się do dziś w tym miejscu piwnic określane są jednak zwykle jako nowożytne). Do kurtyny północno-wschodniej przywierał prawdopodobnie już od początku funkcjonowania założenia jakiś obiekt kubaturowy – jego istnienie tłumaczyłoby bowiem charakterystyczny rzut piwnic domu zamkowego. Przypisy Bibliografia Leszek Kajzer, Stanisław Kołodziejski, Jan Salm, Leksykon zamków w Polsce, Arkady Warszawa 2001, s. 359 Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7 s. 113 Wojciech Wółkowski, Początki zamków warmińskich – problem pierwotnych układów funkcjonalno-przestrzennych zamków dominium warmińskiego do połowy XIV w., [w:] Początki murowanych zamków w Polsce do połowy XIV w., 2017
Lądowisko Szamotuły-Szpital

Lądowisko Szamotuły-Szpital – lądowisko sanitarne w Szamotułach, w województwie wielkopolskim, położone przy ul. Zamkowej. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Szamotułach przy ul. Sukienniczej 13. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 301 Przypisy Linki zewnętrzne SPZOZ Szamotuły
Zbiornik Rydzyna

Zbiornik Rydzyna – zbiornik retencyjny zlokalizowany na terenie gminy Rydzyna. Zbiornik o powierzchni 40 ha utworzono na Rowie Dąbieckim na północ od miasta Rydzyna, a jego budowa jest częścią projektu odbudowy Kopanicy, zwanej też Rowem Polskim (Rów Dąbiecki jest jej prawym dopływem). Zbiornik, oddany do użytku w czerwcu 2013, ma długość 1650 metrów, pojemność powodziową miliona metrów sześciennych wody, a średnia głębokość wynosi 1,86 metra. Budowa pochłonęła 30 milionów PLN, z czego 20 milionów wpłynęło z dotacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, a reszta z budżetu państwa. Akwen ma znaczenie retencyjne, a także zabezpiecza okoliczne gospodarstwa i pola przez skutkami powodzi. Ponadto nadano mu funkcję rekreacyjną – zbudowano pomosty, uruchomiono plażę (niestrzeżoną) i samoobsługową stację naprawy rowerów. Koroną wału poprowadzona jest droga pieszo-rowerowa. Przypisy
Zbór Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej w Sanoku

Zbór Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej w Sanoku – zbór Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej w Sanoku. Historia Geneza powstania wspólnoty związana jest z członkami zboru Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej w Woli Piotrowej, którzy rozpoczęli prowadzić działalność misyjną na terenie Sanoka. Zainaugurowana została ona na skutek powstania proroctwa dwóch członkiń byłego zboru Kościoła Metodystycznego w Sanoku, funkcjonującego do II wojny światowej, które mówiły o przybyciu na te tereny ludzi obcej mowy, którzy dzięki swojej pracy ewangelizacyjnej przyczynią się do założenia w Sanoku nowego zboru. W 1982 członkowie zboru w Woli Piotrowej zorganizowali na terenie miasta „Wieczór pieśni chrześcijańskiej”, który odbył się w Sanockim Domu Kultury. Utworzona została również grupa domowa, której członkowie rekrutowali się początkowo głównie spośród wiernych dawnego zboru metodystycznego. Członkowie grupy rozpoczęli gromadzić się w prywatnych mieszkaniach, początkowo przy ul. Ogrodowej, a następnie przy ul. Sadowej. W 1987 z uwagi na wzrost liczby gromadzących się wiernych, wynajęto lokal w budynku przy Rynku 16. Pomieszczenie to posiadało 18,65 m² powierzchni i było własnością Urzędu Miejskiego. Również i ono stało się za małe na potrzeby wspólnoty, w związku z czym spotkania zostały przeniesione w 1992 do budynku przy ul. Dobrego Wojaka Szwejka 2, gdzie wierni gromadzili się w pomieszczeniu o powierzchni 105 m². Rozpoczęto także starania u władz miejskich o nabycie działki pod budowę własnego domu modlitwy lub pozyskanie odpowiedniego budynku, który można by na niego przekształcić. Urząd Miejski przedstawił propozycję zakupu obiektu przy ul. Zamkowej 11. W przeszłości nieruchomość ta posiadała numer ewidencyjny 217 i na przełomie XIX/XX stanowiła budynek szpitala wojskowego (lazaret). Oferta ta została przyjęta i wspólnota rozpoczęła gromadzenie funduszy na ten cel, których większość pozyskała ze składek zborów w Woli Piotrowej, Puławach i Wisłoczku. Transakcja nabycia nieruchomości miała miejsce w czerwcu 1994, następnie przystąpiono do remontu obiektu. Oficjalne otwarcie domu modlitwy przy ul. Zamkowej miało miejsce w czerwcu 1995. Przypisy
Zespół budynków OSP w Mielcu

Zespół budynków Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu – zespół budynków znajdujących się przy ulicy Kilińskiego 27. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-364 z 17.08.2009. W skład zespołu wchodzą: strażnica, kręgielnia i wozownia. Strażnica została zbudowana 1882 r. Jest to budynek drewniany, parterowy, otynkowany, zbudowany na planie prostokąta. Przykryty jest dwuspadowym dachem z blachy. Posiada czterokolumnowy portyk z trójkątnym szczytem, na którym znajdowało się malowidło przedstawiające świętego Floriana gaszącego pożar i trzymającego w ręku chorągiew. Strażnica była miejscem, w którym organizowano różne spotkania okolicznościowe, bale, wystawiano sztuki teatralne. Działały tu amatorski teatr oraz orkiestra dęta. Znajduje się w niej Izba Pamięci. Drewniana kręgielnia została zbudowana w 1894 r. Murowany budynek wozowni, wykorzystywany jako garaż zbudowano w 1921 r. Przypisy
Miedary (stacja kolejowa)

Miedary – zlikwidowana stacja kolejowa w miejscowości Miedary, w województwie śląskim, w powiecie tarnogórskim, w gminie Zbrosławice, w Polsce. Została otwarta w dniu 7 października 1928 roku razem z linią kolejową z Zabrza Mikulczyc do Tworoga. Bibliografia Ryszard Stankiewicz, Marcin Stiasny: Mały Atlas Linii Kolejowych Polski 2011. Wyd. pierwsze. Rybnik: Eurosprinter, 2011, s. G8. ISBN 978-83-931006-3-7. (pol.).
Morski Kościół Misyjny Niepokalanego Serca Maryi w Gdańsku

Morski Kościół Misyjny Niepokalanego Serca Maryi w Gdańsku – kościół należący do prowincji św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych w Poznaniu. Mieści się w Gdańsku, w dzielnicy Nowy Port. Historia Świątynia została zbudowana w 1905 roku jako ewangelicki Kościół Wniebowstąpienia (niem. Himmelfahrtskirche). Budowa kosztowała 205 tysięcy marek. Jedna trzecia kosztów została pokryta przez pruski rząd. W czasie II wojny światowej budowla została zniszczona. W 1946 roku kościół został przejęty przez Zakon Braci Mniejszych (Franciszkanów-Reformatów) z Prowincji Matki Bożej Anielskiej z siedzibą w Krakowie (ul. Reformacka 4). Po odbudowaniu i przystosowaniu dla potrzeb kultu rzymskokatolickiego kościół został uroczyście poświęcony w dniu 18 kwietnia 1949 roku przez administratora diecezji gdańskiej, księdza infułata Andrzeja Wronkę. Świątynia otrzymała wtedy wezwanie: Misyjny Kościół Morski pod wezwaniem Niepokalanego Serca Maryi. W latach siedemdziesiątych XX wieku w świątyni zostały wykonane prace, dostosowujące kościół do wymogów liturgii posoborowej. Oprócz tego, w oknach zostały zamontowane nowe witraże ze scenami nowotestamentowymi (w prezbiterium) oraz z życia św. Franciszka i św. Antoniego (w nawie świątyni). Na ścianach budowli zostały wykonane malowidła techniką sgraffito zaprojektowane przez Wiktora Ostrzołka z Katowic. Od 1991 roku kościół należy do nowej prowincji św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych w Poznaniu. Od czerwca 2020 roku gwardianem klasztoru jest o. Arnold Liebig OFM. Przypisy
Most Karpacki w Rzeszowie

Most Karpacki w Rzeszowie (Zapora) − most przez rzekę Wisłok w Rzeszowie. Most Karpacki powstał w związku z rozbudową miasta na wschodnim brzegu Wisłoka. Pierwsze plany stopnia wodnego opracowano w Warszawie pod koniec lat 60. XX wieku. Poprzednio funkcjonował tylko jeden most stały zlokalizowany ok. 2,5 km od miejsca budowy w dół rzeki (Most Lwowski), przeprawa promowa Stanisława Nitki oraz kładka stalowa. W latach 70. XX wieku zbudowano zaporę tworząc zalew. Konstrukcja składa się z zapory ziemnej, jazu ruchomego i żelbetowego mostu. Na grzbiecie zapory utworzono jezdnię (obecnie jest to część alei Powstańców Warszawy), która w znacznym stopniu usprawniła komunikację w mieście. Przypisy Bibliografia MarekM. Czarnota MarekM., Rzeszowskie ulice i okolice. Gawędy telewizyjno-gazetowe, Rzeszów: Mitel, 2001, ISBN 978-83-11-11912-3 . StanisławS. Majka StanisławS., Rzeszów i jego strukturalna przestrzeń, Rzeszów: RS Druk, 2004 . Linki zewnętrzne O rzeszowskich mostach. [dostęp 2014-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-24)].
Most Narutowicza w Rzeszowie

Most Narutowicza w Rzeszowie − most przez rzekę Wisłok w Rzeszowie, łączący ulicę Naruszewicza oraz ulicę Wierzbową. Historia Most Narutowicza, wybudowany w miejscu dawnej przeprawy promowej, pierwotnie był kładką przeznaczoną dla pieszych, jednak po drobnych przeróbkach jakie miały miejsce w latach 90. XX wieku, odbywał się tam jednokierunkowy ruch samochodów. W nowym stuleciu na moście tym zamontowano sygnalizację świetlną, umożliwiając tym samym wahadłowo ruch samochodów w obie strony. W latach 2013–2014 przeprowadzony został generalny remont mostu, w wyniku którego usunięto sygnalizację świetlną, bowiem obecnie na moście znajdują się dwa pasy jezdni i dwa chodniki (po obu stronach jezdni). Przypisy Linki zewnętrzne O rzeszowskich mostach. [dostęp 2014-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-24)].
Most Południowy

Die Most Południowy (deutsch: Südbrücke) ist eine Brücke über die Weichsel der Umgehungsschnellstraße S2 in Warschau. Sie verbindet so die Anschlussstellen Warszawa Wilanów (Bezirk Wilanów) westlich und Wał Miedzeszyński (Bezirk Wawer) ostwärts des Flusses. Es ist die neunte Straßenbrücke und die längste sowie südlichste der elf Weichselbrücken der polnischen Hauptstadt. Der Bau wurde Juni 2017 aufgenommen; die Brücke ging im Dezember 2020 in Betrieb. Technische Daten Die Länge der Brücke mit den beiden Überschwemmungsgebiete überführenden Auffahrten beträgt ca. 1500 Meter. Die Brücke selbst ist 534 Meter lang, die Überführungen 343 bzw. 629 Meter. Sie trägt zwei je vierspurige Fahrbahnen mit beidseitigen Fußgänger- und Fahrradwegen. Die Breite der Brückenauflage beträgt knapp 46 Meter. Das Zentralbauwerk steht auf fünf Sockeln (davon drei im Fluss), deren Fundament auf 320 bis zu 1,5 Meter breiten Pfählen, die in eine Tiefe von bis zu 27 Meter unter den Weichselgrund getrieben wurden, ruht. Es wurden beim Bau 8715 Tonnen Bewehrungsstahl eingesetzt. Als Höchstgeschwindigkeit sind auf der Brücke 100 km/h zugelassen. Baugeschichte Ab Juli 2013 wurden erste geologische Feststellungsarbeiten (Bohrungen) durchgeführt. Im Dezember 2013 schrieb die Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad den Bau eines 18,5 Kilometer langen Abschnitts des südlichen Teils der Umgehungsschnellstraße aus; die Ausschreibung beinhaltete die Vorgabe, im Stadtbezirk Ursynów einen 2,3 Kilometer langen Tunnel anzulegen und über der Weichsel eine Brücke zu errichten. Im Mai 2015 wurde der Auftrag zum Brückenbau an die türkische Firma Gϋlermak (in Konsortium mit dem polnischen Bauunternehmen Przedsiębiorstwo Budowy Drog i Mostów) vergeben. Der Auftragswert betrug 758 Mio. Złoty. Die Europäische Union beteiligte sich mit etwa 37 % an der Investition; die Europäische Investitionsbank war Darlehensgeber. Am 25. Mai 2017 wurde die Baugenehmigung erteilt. Die Fertigstellung war für August 2020 geplant. Die Bauarbeiten begannen im Juni 2017 und mussten im Mai 2019 wegen zu hohen Wasserstandes der Weichsel vorübergehend eingestellt werden. Am 22. Dezember 2020 kam es zu einer verspäteten Inbetriebnahme der Brücke. Weblinks GDDKiA-Film zum Brückenbau, S2 Południowa Obwodnica Warszawy, most na Wiśle, lipiec 2020 r., 3. Juli 2020, YouTube Einzelnachweise