NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Pniów

Pniów – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie wsi Pniów, w gminie Radomyśl nad Sanem, w powiecie stalowowolskim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego: 6 powierzchnia: 4,60 ha (akt powołujący podawał 4,15 ha) dokument powołujący: M.P. z 1956 r. Nr 32, poz. 408 (ISAP) rodzaj rezerwatu: florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): stanowisko chronionego gatunku rośliny wodnej – kotewki orzecha wodnego Rezerwat obejmuje dwa bezodpływowe jeziorka znajdujące się w niewielkiej odległości od rzeki San i stanowi jedno z ostatnich naturalnych miejsc występowania kotewki orzecha wodnego w dorzeczu Sanu i środkowej Wisły. Rezerwat nie posiada planu ochrony; z ustanowionych dla rezerwatu zadań ochronnych wynika, że jego obszar podlega ochronie czynnej. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat orzecha wodnego. Gmina Radomyśl nad Sanem. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Podcerkwa

Rezerwat przyrody Podcerkwa – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Białowieża w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 228,12 ha Rok powstania: 1995 Rodzaj rezerwatu: faunistyczny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej ze specyficznymi środowiskami występowania reliktowej fauny motyli odznaczającej się dużym bogactwem gatunków i występowaniem form endemicznych. Zobacz też Podcerkwy Podcerkówka Przypisy
Rezerwat przyrody Podgórze

Rezerwat przyrody Podgórze – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1987 na terenie gminy Kadzidło, między Czarnią i Charciabałdą, blisko wsi Wach, na terenie Nadleśnictwa Myszyniec. Opis Rezerwat powstał w celu zachowania fragmentu Puszczy Zielonej z naturalnymi drzewostanami świerkowo-sosnowymi, które zajmują 90% powierzchni rezerwatu. Chroni się tu m.in. sosnę kołnierzykowatą (charakterystyczne jest odchylenie kory na okółkach). Rezerwat zajmuje siedliska świeżo-wilgotne, to głównie bór mieszany świeży zróżnicowany wiekowo. Sporadycznie występują brzoza i olcha. Rezerwat stanowi bazę nasienną sosny i świerka. Ze zwierząt występują sarna, dzik, jeż, lis, tchórz, jeleń, kuna, borsuk, z ptaków sikorki, dzięcioły, pełzacze, sowy, kukułki, słowiki, drozdy, kosy, sroki, pustułki, bociany białe. Żyją tu jaszczurki, zaskrońce, padalce, żmija zygzakowata oraz żaba. Obok rezerwatu wytyczono ścieżkę rowerową prowadzącą w okolice Rezerwatu przyrody Torfowisko Karaska. Przypisy
Rezerwat przyrody Podlesie

Rezerwat przyrody Podlesie – leśny rezerwat przyrody utworzony 11 maja 1989 r. na terenie gminy Chlewiska. Celem ochrony jest zachowanie drzewostanów jodłowych oraz wielogatunkowych z przewagą jodły, a także śladów wydobycia i przeróbki rudy żelaza w Okręgu Staropolskim. Przypisy
Rezerwat przyrody Pogorzelce

Rezerwat przyrody Pogorzelce – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Białowieża w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 6,15 ha (obecnie 7,64 ha) Rok powstania: 1974 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej ze zbiorowiskami leśnymi, grądowymi, z dużym udziałem lipy drobnolistnej. Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej rezerwat POGORZELCE. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP".
Rezerwat przyrody Polana Polichno

Rezerwat przyrody Polana Polichno – rezerwat florystyczny na terenie Kozubowskiego Parku Krajobrazowego w gminie Pińczów, w powiecie pińczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 9,46 ha (akt powołujący podawał 9,45 ha) Rok utworzenia: 1974 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 16.09.1974; MP. 32/1974, poz. 194 Numer ewidencyjny WKP: 038 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: zespół roślinności stepowej oraz stanowiska licznych owadów żyjących w warunkach stepowych, m.in. szarańczaków i jelonka rogacza. Największą osobliwością rezerwatu jest jedyne w Polsce stanowisko groszku pannońskiego. Z roślin występują tu: miłek wiosenny, zawilec wielkokwiatowy, len włochaty, dziewięćsił bezłodygowy, storczyk purpurowy, kukułka krwista, buławnik wielkokwiatowy, obuwik pospolity, wisienka stepowa. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Polana Siwica

Rezerwat przyrody Polana Siwica – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Nieborów, w powiecie łowickim, w województwie łódzkim (nadleśnictwo i obręb Skierniewice, leśnictwo Nieborów). Rezerwat leży w obrębie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. powierzchnia – 68,38 ha (akt powołujący podawał 68,55 ha) rok utworzenia – 1998 rodzaj rezerwatu – torfowiskowy dokument powołujący – Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 21 grudnia 1998 (Dz. U. z 1998 r., numer 161, pozycja 1097) przedmiot ochrony – charakterystyczna dla Puszczy Bolimowskiej śródleśna polana ze zbiorowiskami roślinności łąkowej i torfowej Polana Siwica jest największą i najbardziej zróżnicowaną spośród polan Puszczy Bolimowskiej, jest podmokła z jeziorkami powstałymi w starych wyrobiskach torfowych. Na terenie rezerwatu występują zbiorowiska łąkowe, szuwarowe, zaroślowe i wodne, a na obrzeżach – leśne. Rezerwat posiada bogatą florę – stwierdzono tu występowanie ponad 220 gatunków roślin naczyniowych, w tym 9 gatunków chronionych i 4 gatunki umieszczone na liście roślin zagrożonych w Polsce. Rosną tu m.in.: kosaciec syberyjski, goryczka wąskolistna, goździk pyszny, trzęślica modra, kruszczyk błotny, kukułka szerokolistna oraz starodub łąkowy. Polana Siwica jest ostoją zwierzyny, zwłaszcza ptactwa wodno-błotnego – gniazdują tu: płaskonos, głowienka, dwa gatunki perkoza, bekas kszyk, derkacz, bąk, łabędź, czapla siwa; na żer zalatuje bocian czarny i żuraw. Występuje tu kilka gatunków żab, a z gadów – zaskroniec i żmija zygzakowata. Ssaki reprezentują m.in. sarna, dzik, łoś oraz nietoperze: mopek i nocek duży. Rezerwat charakteryzuje się też bogactwem świata owadów, zwłaszcza motyli (m.in. modraszek telejus, modraszek nausitous, czerwończyk nieparek, szlaczkoń szafraniec, przeplatka aurinia), ale także ważek, muchówek czy szarańczaków. Rezerwat objęty jest zakazem wstępu – można go zwiedzać wyłącznie w towarzystwie pracownika Nadleśnictwa Skierniewice lub Oddziału Terenowego Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Według obowiązujących zadań ochronnych ustanowionych w 2019 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Teren rezerwatu wchodzi w skład obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Polany Puszczy Bolimowskiej” PLH100028. Przypisy
Rezerwat przyrody Mszar Pogorzelski

Rezerwat przyrody Mszar Pogorzelski – torfowiskowy rezerwat przyrody położony we wschodniej części Otwocka w województwie mazowieckim. Leży w granicach Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 19 lutego 1987 (M.P. z 1987 r. Nr 7, poz. 55). Zajmuje powierzchnię 35,08 ha. Przedmiotem ochrony jest torfowisko wysokie i przejściowe oraz otaczające je wydmy z charakterystyczną florą i fauną. Rosną tu m.in. charakterystyczne dla torfowisk bagno zwyczajne, rosiczka okrągłolistna, modrzewnica zwyczajna, borówka bagienna i z rzadka żurawina błotna oraz wełnianka pochwowata. Na wydmach natomiast spotkać można runo charakterystyczne dla borów suchych. W wyniku zmian poziomu wód gruntowych występuje tu obecnie sukcesja roślin. Zobacz też mszar Przypisy
Rezerwat przyrody Polanki

Polanki – rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Bykowce, w gminie Sanok, w powiecie sanockim, w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych. numer według rejestru wojewódzkiego – 54 powierzchnia – 184,44 ha (akt powołujący podawał 191,94 ha) dokument powołujący – M.P. z 1996 r. Nr 42, poz. 410 (ISAP) (14 czerwca 1996 roku) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne zbiorowiska leśne buczyny karpackiej Rezerwat usytuowany jest przy drodze z Sanoka do Załuża po jej północnej stronie nad wsią Bykowce. Dojazd od szosy wąskim asfaltem wprost na parking przy wejściu do rezerwatu. Urządzono tam ścieżkę dydaktyczno-przyrodniczą o długości ok. 2 km. Rozmieszczone na trasie 10 tablic przystankowych szczegółowo opisuje zbiorowisko roślinne buczyny karpackiej, osobliwości florystyczne i faunistyczne oraz źródełko ze zmineralizowaną wodą siarczkową. Na terenie rezerwatu spotkać można między innymi rośliny chronione: lilia złotogłów, bluszcz pospolity, pokrzyk wilcza jagoda, parzydło leśne i języcznik zwyczajny. Można też obejrzeć resztki studni pokopalnianej, bowiem w końcu XIX wieku wydobywano tu ropę naftową. Miejsce to znane było jako Ripne. Na terenie rezerwatu jest też punkt widokowy, z którego roztacza się panorama na San i Zagórz. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Polanki. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16]. Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Brzozów – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Polesie Konstantynowskie

Rezerwat przyrody Polesie Konstantynowskie – leśny rezerwat przyrody utworzony uchwałą Magistratu Miasta Łodzi z dnia 23 maja 1930 roku. Ponownie uznany za obiekt chroniony w 1954 roku zarządzeniem Ministra Leśnictwa. Jego powierzchnia wynosi 9,8 ha. Stanowi on fragment dawnej Puszczy Łódzkiej. Jest to jeden z dwóch rezerwatów na terenie miasta Łodzi (drugi to „Las Łagiewnicki”). „Polesie Konstantynowskie” jest jednym z najstarszych rezerwatów w Polsce i pierwszym rezerwatem w kraju utworzonym w granicach administracyjnych miasta. Powstał w czasie, kiedy miejski łódzki las przekształcano w park wypoczynkowo-rozrywkowy (Park na Zdrowiu). Twórcy rezerwatu chcieli w ten sposób ocalić resztki naturalnego ekosystemu leśnego oraz pozostawić go dla celów naukowo-dydaktycznych. Przedmiotem ochrony jest fragment lasu o cechach naturalnych, obejmujący resztki bagiennego lasu olszowego, płaty zajmującego największą powierzchnię grądu oraz smugi łęgu jesionowo-olszowego. W drzewostanie dominują: olsza czarna (w wieku 80–100 lat), grab pospolity, brzoza brodawkowata i dąb szypułkowy. W skład podszycia wchodzi: trzmielina pospolita, bez czarny, bez koralowy, kruszyna, czeremcha zwyczajna, leszczyna pospolita. Występują też licznie: kopytnik pospolity, bluszcz pospolity, zawilec gajowy, gwiazdnica gajowa, jaskier kosmaty. W rezerwacie żyje wiele gatunków ptaków, drobnych ssaków i owadów, występują też liczne grzyby. Rezerwat jest obszarem niedostępnym dla zwiedzających. Tylko raz w roku z okazji Światowego Dnia Środowiska, za zgodą wojewódzkiego konserwatora przyrody, wolontariusze mogą wejść na jego obszar, by wyzbierać śmieci. W lesie panuje specyficzny mikroklimat, a poruszanie się utrudniają powalone drzewa, wszechobecna wilgoć, półmrok, podszyt z kolczastych roślin i zapadająca się ściółka. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy Bibliografia Rezerwaty regionu łódzkiego – Józef Krzysztof Kurowski; współpr. Hieronim Andrzejewski, Ewa Filipiak, Maciej Mamiński. Łódź: Zarząd Okręgowy Ligi Ochrony Przyrody: „Eko-wynik”, 1996, ISBN 83-87017-00-0.
Rezerwat przyrody Polesie Rowskie

Rezerwat przyrody Polesie Rowskie – torfowiskowy rezerwat przyrody utworzony w 2012 r. na terenie gminy Łaskarzew, w powiecie garwolińskim w województwie mazowieckim. Zajmuje powierzchnię 3,87 ha. Obejmuje grunty Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Garwolin. Nazwa rezerwatu pochodzi od sąsiedniej miejscowości. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych kompleksu wodno-torfowiskowego, z przyległym pasem borów bagiennych oraz stanowiskami chronionych i zagrożonych gatunków roślin i zwierząt. Znaczną część torfowiska zajmują mszary oraz sztuczny zbiornik powstały na skutek eksploatacji torfu. Stwierdzono tu występowanie 78 gatunków roślin naczyniowych, 22 gatunków mszaków, 5 gatunków ssaków, 31 gatunków ptaków, 3 gatunków płazów i 2 gatunków gadów. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 r., obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Polesie Rowskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-14].
Rezerwat przyrody Ponty Dęby

Rezerwat przyrody Ponty Dęby – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Pionki w powiecie radomskim (województwo mazowieckie). Leży na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Kozienice, w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Puszcza Kozienicka” PLH140035 i ptasiego „Ostoja Kozienicka” PLB140013. Informacje ogólne Dojazd do rezerwatu możliwy jest z trzech stron: od wschodu (wieś Przejazd), od zachodu (wieś Jaroszki) oraz od południa (drogą prowadzącą od drogi wojewódzkiej nr 737 Radom - Kozienice). Teren, który obejmuje rezerwat miał być włączony do bezpośrednio sąsiadującego z nim rezerwatu przyrody Ponty im. T. Zielińskiego (istniejącego od 1978 roku). Jednakże w 1998 roku podjęto decyzję o utworzeniu osobnego rezerwatu. Rezerwat przyrody Ponty Dęby zajmuje powierzchnię pow. 50,3916 ha. Posiada otulinę o powierzchni 1,82 ha. Został utworzony dla zachowania różnowiekowych naturalnych drzewostanów mieszanych z dominującym tu dębem szypułkowym i dębem bezszypułkowym, z domieszkami jodły oraz świerka. Drzewostany w wieku do 200 lat z gonnymi dębami należą do najciekawszych pod względem hodowlanym i technicznym w Puszczy Kozienickiej. Na terenie rezerwatu gniazduje ponad 40 gatunków ptaków, m.in. dzięcioł czarny i jastrząb. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 27 grudnia 2018, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka W pobliżu rezerwatu przechodzi szlak turystyczny żółty: Pionki Zachodnie – Ponty – Pionki. Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7
Rezerwat przyrody Ponty im. Teodora Zielińskiego

Rezerwat przyrody Ponty im. Teodora Zielińskiego – leśny rezerwat przyrody położony w centralnej Polsce, na Równinie Radomskiej, w gminie wiejskiej Pionki (województwo mazowieckie). Znajduje się w środkowej części Puszczy Kozienickiej, w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego, 7 km na północny zachód od Pionek, na gruntach wsi Jaroszki. Na południowym wschodzie graniczy z rezerwatem „Ponty Dęby”. Celem ochrony jest zachowanie drzewostanów dębowo-jodłowych o charakterze naturalnym, z jodłą na północnej granicy jej zasięgu. Rezerwat został utworzony w 1978 roku i zajmuje powierzchnię 36,6147 ha. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 9,7864 ha. Rezerwat jest objęty ochroną czynną. Nazwę nadano mu na cześć znanego miłośnika puszczy, leśnika Teodora Zielińskiego. Walory przyrodnicze W rezerwacie ochroną objęte są zbliżone do naturalnych, a charakterystyczne dla Puszczy Kozienickiej zbiorowiska jodłowo-dębowe. Oprócz jodły zwyczajnej i dębu szypułkowego, których wiek szacuje się na 160–200 lat, występuje tu sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata, grab pospolity i świerk pospolity. W runie znajdują się m.in.: przylaszczka pospolita, gajowiec żółty, miodunka ćma, dąbrówka rozłogowa, zawilec gajowy i lilia złotogłów. Na terenie rezerwatu zauważono występowanie około 30 gatunków ptaków, m.in.: bocian czarny, zięba, dzięcioł, wilga czy drozd śpiewak. Turystyka Wzdłuż północnej granicy rezerwatu przebiegają dwa szlaki turystyczne: czerwony: Szlak im. Witaliusza Demczuka czerwony: Bartodzieje PKP - Goryń - Stoki - rezerwat Ponty im. T. Zielińskiego - rezerwat Zagożdżon - Augustów - rezerwat Źródło Królewskie - Garbatka-Letnisko - Czarnolas Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Ponty im. Teodora Zielińskiego. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-18].
Rezerwat przyrody Popień

Rezerwat przyrody Popień – leśny rezerwat przyrody w gminie Jeżów, w powiecie brzezińskim, w województwie łódzkim. Znajduje się w północnej części leśnego uroczyska zlokalizowanego w pradolinie Rawki, na południe od miejscowości Popień. Zajmuje powierzchnię 8,06 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 12 maja 1954 roku (M.P. z 1954 r. Nr 54, poz. 747 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych lasu mieszanego występującego na bardzo zróżnicowanym pod względem ekologicznym terenie o charakterystycznych dla poszczególnych typów siedlisk drzewostanach. Występujące tu zbiorowiska leśne to grąd subkontynentalny i łęg jesionowo-olszowy. Istnieją też pozostałości starodrzewu sosnowego, lecz sosna w rezerwacie zanika. Bogata jest flora rezerwatu; spośród roślin chronionych i rzadkich występują tu: wawrzynek wilczełyko, przylaszczka pospolita, lilia złotogłów, gnieźnik leśny, kopytnik pospolity, konwalia majowa, kruszyna pospolita, przytulia wonna, porzeczka czarna, kalina koralowa, oraz zagrożone w centralnej Polsce: kokoryczka okółkowa i rutewka żółta. Rezerwat jest położony na gruntach należących do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, zarządzanych przez Leśny Zakład Doświadczalny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Rogowie. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Popówka

Popówka – faunistyczny rezerwat przyrody w gminie Miączyn, w powiecie zamojskim, w województwie lubelskim. Znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Strzelce, ale poza jego gruntami. położenie geograficzne: Kotlina Hrubieszowska lub Działy Grabowieckie powierzchnia (dane z nadleśnictwa oraz według aktu powołującego): 53,71 ha rok utworzenia: 1988 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 17 listopada 1988 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 32, poz. 292). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie kolonii susła perełkowanego oraz siedlisk rzadkich i chronionych gatunków ptaków i ssaków. Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony. Jego obszar objęty jest ochroną czynną. W zbliżonych granicach powołano specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000 „Popówka” PLH060016, który zajmuje powierzchnię 55,7 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Popławy

Rezerwat przyrody Popławy – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Obryte, w pobliżu dzielnicy Pułtuska – Popławy (gm. Pułtusk), na terenie nadleśnictwa Pułtusk. Od zachodu graniczy z gruntami wsi Grabówiec w leśnictwie Grabówiec. Usytuowany jest we wschodniej części największego kompleksu w nadleśnictwie – uroczyska Popławy. Został utworzony w roku 1977 i zajmuje powierzchnię 6,28 ha. Obejmuje fragment typowego boru sosnowego z ponad 180-letnimi drzewostanami sosnowymi, z dobrze wykształconym i charakterystycznym runem. Miejscami występuje tu bór mieszany z dużym udziałem dębu. Spośród wielu gatunków roślin typowych dla borów mieszanych, licznie spotykane są takie jak: widłaki, konwalia majowa, borówka czarna, borówka brusznica. Spośród chronionych gatunków zwierząt występują m.in.: puszczyk, orzechówka, sójka, jaszczurka zwinka, zaskroniec, padalec, żmija zygzakowata oraz ropucha zwyczajna i zielona. Przypisy
Rezerwat przyrody Promenada

Rezerwat przyrody Promenada – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Rogoźno, powiecie obornickim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na prawym brzegu rzeki Wełny, na północ od wsi Wełna, na terenie Nadleśnictwa Oborniki. Stanowi wschodnią, zdziczałą część dawnego parku pałacowego w Wełnie z drugiej połowy XVIII wieku. Przyroda Powierzchnia: 4,41 ha. Utworzony w 1987 roku w celu ochrony środkowoeuropejskiego grądu (zespół Galio silvatici-Carpinetym) z okazałymi dębami. Teren rezerwatu porasta stary las dębowo-grabowy, z okazałymi egzemplarzami dębów (do 200 lat, obwód do 7 metrów, np. dąb szypułkowy o obwodzie 730 cm, będący pomnikiem przyrody) i klonów polnych (obwód do 2 metrów). W runie występują m.in.: kokorycz pusta (wiosną kwitnąca całymi łanami), ziarnopłon wiosenny, złoć żółta, miodunka ćma, tojeść rozesłana, dąbrówka rozłogowa, cieciorka pstra, przytulia leśna, kokoryczka wielokwiatowa, kłokoczka południowa i pyleńce. Szczególnie rzadkie są przestęp dwupienny i cieciorka pstra. Grzyby reprezentowane są przez ozorka dębowego i szmaciaka gałęzistego. Faunę reprezentują m.in.: motyle – rusałka pokrzywnik, kraśnik sześcioplamek, wojsiłka pospolita i rynnica topolowa. Bogata jest także fauna ptaków śpiewających. Z innych ptaków warto wymienić m.in. gągoła, kobuza, puszczyka i dzięcioła zielonego. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 12 sierpnia 1987 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1987 r. Nr 28, Poz. 222) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie nr 1/13 Regionalnego Dyrektora Środowiska w Poznaniu z dnia 8 maja 2013 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Promenada” Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Przekop

Rezerwat przyrody Przekop – utworzony w 1964 roku leśny rezerwat przyrody o powierzchni 21,08 ha. Położenie W północnej części gminy Korczew nad Bugiem, w okolicy wsi Starczewice i Bużyska, w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego na terenie Nadleśnictwa Sarnaki. Rezerwat przecina rzeka Kołodziejka, dopływ Bugu. Cel i przedmiot ochrony Ochrona naturalnego fragmentu wilgotnych i żyznych lasów liściastych. Walory przyrodnicze Rezerwat utworzony w celu ochrony naturalnych płatów lasu łęgowego wiązowo-jesionowego i olszowo-jesionowego z dębem, klonem, lipą i topolą oraz znacznym udziałem krzewów, takich jak: czeremcha, porzeczka czerwona, leszczyna i dereń, charakterystycznych dla okolic nadbużańskich. Występują tu chronione gatunkowo: kruszczyk szerokolistny, wawrzynek wilczełyko i kopytnik pospolity. Poza tym, w rezerwacie rośnie często, gdzie indziej rzadka, kokorycz pusta. Miejscami spotkać tu również można jaskier kaszubski i fiołek przedziwny. Zobacz też Korczew Rezerwat przyrody Dębniak Rezerwat przyrody Kaliniak Przypisy Linki zewnętrzne Opis i mapa rezerwatu Przekop na stronach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego Ścieżka przyrodnicza „Korczew Mogielnica”
Rezerwat przyrody Przeciszów

Rezerwat przyrody „Przeciszów” – leśny rezerwat przyrody położony w południowej Polsce, w Dolinie Górnej Wisły, na terenie gminy Przeciszów, w powiecie oświęcimskim (województwo małopolskie). Znajduje się pomiędzy miejscowościami Las i Przeciszów. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Andrychów (leśnictwo Polanka Wielka). Rezerwat został utworzony w 1995 roku w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych wielogatunkowego lasu grądowego oraz licznych gatunków chronionych flory i fauny. Zajmuje powierzchnię 85,51 ha (akt powołujący podawał 85,13 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 43,71 ha. Rezerwat „Przeciszów”, podobnie jak sąsiedni rezerwat „Żaki”, leży w obrębie obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Dolina Dolnej Skawy” PLB120005. Przypisy
Rezerwat przyrody Przełom Jasiołki

Przełom Jasiołki – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Jaśliska w województwie podkarpackim. Leży w granicach Jaśliskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat obejmuje przełomowy odcinek doliny Jasiołki i północny stok Ostrej (687 m n.p.m.). Naturalne drzewostany: łęg z olszą szarą, grąd i buczyna karpacka. Siedliska bociana czarnego. numer według rejestru wojewódzkiego – 25 powierzchnia – 121,10 ha (akt powołujący podawał 123,41 ha) dokument powołujący – M.P. 1976.42.206 rodzaj rezerwatu – krajobrazowy typ rezerwatu – krajobrazów podtyp rezerwatu – krajobrazów naturalnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – drzewostany o charakterze naturalnym Na terenie rezerwatu utworzono ścieżkę przyrodniczą „W przełomie Jasiołki”. Przypisy Linki zewnętrzne Przełom Jasiołki. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-21].