NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Starym Chrapowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Starym Chrapowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Stare Chrapowo w gminie Bielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Bielicach. Historia i architektura Kościół, wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku, jest późnogotycką budowlą kamienną, sytuowaną na planie prostokąta. Szczyt wschodni rozczłonkowany, zdobiony jest blendami. W nawie znajdują się ostrołukowe okna oraz ostrołukowy portal, przerobiony z otworu okiennego. Od strony zachodniej do kościoła dostawiona jest masywna, kwadratowa wieża, ozdobiona blendami. W jej przyziemiu znajduje się drugi portal wejściowy. W 1769 roku świątynia została przebudowana. Kościół doznał poważnych zniszczeń podczas II wojny światowej. Oryginalne wyposażenie uległo zniszczeniu. Został odbudowany w latach 1977–1986. Konsekrował go w dniu 2 czerwca 1986 roku proboszcz parafii w Bielicach ks. Czesław Leśniak TChr. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Swochowie

Kościół św. Antoniego w Swochowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Swochowo w gminie Bielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Bielicach. Historia i architektura Sytuowany na planie prostokąta kościół został wzniesiony w XV wieku. Murowany jest z kamienia i cegły. Szczyty zdobione są blendami. W elewacji zachodniej znajduje się ostrołukowy, uskokowy ceglany portal. Drugi portal umieszczony jest w elewacji południowej. Ostrołukowe, uskokowe okna w ceglanych ościeżach znajdują się w trzech ścianach nawy. Obok kościoła ustawiony jest pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej. We wnętrzu kościoła zachowała się XVIII-wieczna empora chórowa i ołtarz ambonowy. Zdemontowany z ołtarza kosz ambonowy ustawiony jest pod chórem. Na wolnostojącej przykościelnej dzwonnicy zawieszony jest dzwon z 1733 roku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 13 czerwca 1946 roku. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Czarnowie

Kościół Ducha Świętego w Czarnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Czarnowo w gminie Kozielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Baniach. Historia Murowany z kamienia kościół wzniesiono w 1601 roku. Spalony podczas wojny trzydziestoletniej, został odbudowany w 1647 roku. W 1750 roku został przebudowany i otynkowany, co upamiętnia data umieszczona na elewacji południowej. W tym mniej więcej okresie od strony zachodniej została także dobudowana czworoboczna wieża, zwieńczona barokowym hełmem z latarnią. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1946 roku. Architektura i wyposażenie Kościół rozplanowany został na rzucie wydłużonego prostokąta. Otwory okienne zamknięte są łukami półokrągłymi. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, belkowany strop drewniany. Nad wejściem znajduje się drewniana empora. W niewyodrębnionym prezbiterium znajduje się XVIII-wieczny ołtarz z obrazem przedstawiającym scenę Ukrzyżowania Chrystusa oraz stojąca przy ścianie drewniana ambona z 1673 roku z malowanymi płycinami. Zachowały się XIX-wieczne ławki. Oryginalne organy oraz dzwon z wieży kościelnej zaginęły. Teren kościoła otoczony jest kamiennym murem. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Kozielicach

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Kozielice w powiecie pyrzyckim w województwie zachodniopomorskim. Historia i architektura Późnogotycki kościół został wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku. Od strony zachodniej posiada drewnianą wieżę, nakrytą XVII-wiecznym, barokowym hełmem. W XIX wieku kościół przeszedł gruntowną przebudowę, która doprowadziła do zatarcia większości pierwotnych cech architektonicznych. W tym czasie dobudowana została absyda, która zakryła większość gotyckiej ściany wschodniej. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Wystrój kościoła ma charakter neogotycki. Na ścianie zachodniej znajduje się empora z prospektem organowym, w którym umieszczone są organy szczecińskiej firmy Grüneberg z 1889 roku. Zachowała się ambona i XIX-wieczne ławki. Z dawnego, zaginionego wyposażenia kościoła poświadczony jest XVII-wieczny, srebrny kielich mszalny z główkami aniołków na uchwycie, ofiarowany przez Jadwigę von Burgstorf. W prezbiterium w przeszłości znajdował się barokowy tryptyk ołtarzowy z około 1700 roku oraz malowidła ścienne przedstawiające Pięciu Braci Męczenników i polskich świętych (Wojciech, Jacek Odrowąż, Andrzej Bobola, Maksymilian Maria Kolbe), zostały one jednak zniszczone. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 21 sierpnia 1945 roku przez ks. Józefa Króla TChr. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łozicach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łozicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Łozice w gminie Kozielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Kozielicach. Historia i architektura Położona w centrum wsi późnogotycka, orientowana świątynia wzniesiona została na przełomie XV i XVI wieku. Murowana z kamienia i cegły bryła sytuowana jest na rzucie prostokąta. Ściany szczytowe zdobione są sterczynami, w szczycie wschodnim umieszczono blendy. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem, w którym osadzona jest współczesna sygnaturka. W ścianie południowej umieszczony jest osadzony w płytkiej wnęce portal zamknięty łukiem odcinkowym. Drugi, współczesny prostokątny portal umieszczony jest w ścianie zachodniej. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop belkowany, na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na ośmiu słupach empora. Po reformacji był to kościół ewangelicki, należący do parafii w Mielnie Pyrzyckim. W XVII wieku przemurowano okna, zaś na początku XVIII wieku od strony zachodniej dostawiono do kościoła nieistniejącą dzisiaj drewnianą wieżę. Przed 1945 rokiem na wyposażeniu znajdowały się ołtarz ambonowy i anioł chrzcielny z warsztatu H.B. Hattenkerella z Morynia, dwa brązowe świeczniki z 1762 roku i granitowa chrzcielnica, w blendach szczytu wschodniego znajdowała się natomiast gotycka dekoracja malarska z ornamentyką roślinną. Kościół został zniszczony podczas działań wojennych w trakcie II wojny światowej, całkowitej destrukcji uległy wieża, dach, ściana zachodnia i większość ściany południowej. Przez kolejne lata budowla pozostawała w ruinie. W 1993 roku ruinę przekazano parafii w Kozielicach, a w 2005 roku ówczesny proboszcz ks. Tomasz Koszyk podjął decyzję o odbudowie świątyni. Prace rekonstrukcyjne według projektu pyrzyckiego architekta Mieczysława Lipika trwały od 2006 do 2012 roku. Poświęcenie kościoła miało miejsce w 2008 roku. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rokitach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rokitach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rokity w gminie Kozielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Kozielicach. Historia i architektura Kościół położony jest na nawsiu, na terenie dawnego cmentarza. Został wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku. Murowana z kamienia i cegły niewielka, salowa budowla sytuowana jest na rzucie prostokąta. Nawa wsparta jest przyporami. Ściany szczytowe zdobione są blendami i sterczynami. Okna, objęte opaskami, zostały przemurowane w 2. połowie XVII wieku. W ścianie wschodniej widoczny jest ślad po zamurowanym pierwotnym gotyckim oknie ostołukowym. W elewacji zachodniej znajduje się półkoliście zamknięty, uskokowy portal późnogotycki. Boczny portal, osadzony we wnęce, umieszczony jest w ścianie południowej. Po reformacji kościół był świątynią ewangelicką, należącą do parafii w Czarnowie. W 1713 roku od strony zachodniej dobudowano niezachowaną do czasów współczesnych drewnianą wieżę, nakrytą ośmiobocznym hełmem. Z dawnego, znajdującego się przed 1945 rokiem wyposażenia poświadczone są: barokowy ołtarz ambonowy, intarsjowana drewniana chrzcielnica, dwa cynowe świeczniki z 1651 roku, świecznik korpusowy z 1704 roku oraz trzy dzwony z lat ok. 1500, 1695 i 1720. Po 1945 roku nieużytkowany kościół popadł w ruinę i został częściowo rozebrany. Zachowały się z niego wyłącznie mury obwodowe ze szczytami, pozbawione stropu i dachu. W 1993 roku ruinę przekazano parafii w Kozielicach. Z inicjatywy proboszcza, ks. Tomasza Koszyka, w 2007 roku rozpoczęła się odbudowa świątyni według projektu architekta Mieczysława Lipika z Pyrzyc. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Załężu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Załężu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Załęże w gminie Kozielice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Tetyniu. Historia i architektura Murowany z kostki granitowej kościół został zbudowany w 2. połowie XIII wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na planie prostokąta o wymiarach 14,3 × 7,85 m. Pierwotnie kościół nie posiadał wieży, którą nadbudowano nad zachodnią częścią nawy w 1857 roku. Na licu wieży, którą wymurowano z cegły, znajdują się zdwojone okna i zegar. W górnej jej części znajduje się wieloboczna konstrukcja drewniana, nakryta blaszanym hełmem zwieńczonym krzyżem. Od strony południowej do korpusu kościoła dobudowana jest neogotycka zakrystia. W ścianie zachodniej kościoła znajduje się dwuuskokowy portal wejściowy. W elewacji wschodniej zachowały się ślady po trzech zamurowanych oknach ostrołukowych, środkowe zniszczone jest przez wybite okno neogotyckie. Wszystkie obecne okna w ścianach wschodnich, po trzy z obydwu stron, są poszerzone i zostały wymurowane w XIX wieku. W południowo-wschodnim narożniku kościoła, w 9. warstwie od góry, wmurowany jest granitowy głaz z murarskim symbolem szachownicy. Wnętrze kościoła nakrywa łamany strop drewniany. Nie zachowały się żadne elementy zabytkowego wyposażenia. Teren kościoła otacza dawny cmentarz z kamiennym murem, w którym umieszczona jest ceglana brama z XV wieku. Na cmentarzu znajduje się pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej, po 1945 roku przerobiony na podstawę figury Chrystusa. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 3 maja 1954 roku przez ks. Wiesława Stojarczyka TChr. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gardźcu

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Gardźcu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Gardziec w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Michała Archanioła w Rosinach. Historia i architektura Kościół został wzniesiony około 1600 roku z fundacji rodziny von Brederlow. Jest budowlą salową, bezwieżową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Murowany jest z kamienia. Pod koniec XVIII wieku został przebudowany. Szczyty zdobione są sterczynami. Okna zamknięte są łukiem odcinkowym. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się drewniana empora muzyczna. Ściany zdobi wykonana współcześnie polichromia. Po II wojnie światowej nieużytkowany kościół popadł w ruinę. W latach 70. przekazany został Kościołowi rzymskokatolickiemu i przywrócony do celów kultu. Poświęcenia kościoła dokonał w dniu 20 maja 1984 roku biskup Jan Gałecki. Przypisy
Kościół św. Floriana w Jesionowie

Kościół św. Floriana w Jesionowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Jesionowo w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Chrystusa Króla w Jesionowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XIII wieku. Murowany z granitowej kostki, jest budowlą salową, rozplanowaną na rzucie prostokąta. W 2. połowie wieku XIX kościół przeszedł gruntowną przebudowę, jej zakończenie upamiętnia data 1872, umieszczona na szczycie ściany wschodniej. W trakcie przebudowy od strony zachodniej dostawiono czworoboczną wieżę dzwonną. Wymurowano także istniejące dzisiaj okna w ścianach bocznych, po trzy z obydwu stron. Z pierwotnego układu świątyni pozostał jedynie ostrołukowy portal w ścianie południowej. Na wieży zawieszone są dzwony z 1499 i 1928 roku. Wewnątrz świątyni zachowała się empora organowa z 2. połowy XIX wieku oraz polichromie na stropie z przedstawieniami Baranka Bożego, Ducha Świętego pod postacią gołębicy oraz Oka Opatrzności. W ścianie wschodniej umieszczona jest nisza, ozdobiona iluzjonistycznym malowidłem przedstawiającym neobarokowy ołtarz. Przed 1945 rokiem świątynia była kościołem protestanckim. Po II wojnie światowej, z uwagi na istnienie już wcześniej we wsi katolickiego kościoła, budowla przez wiele lat nie była użytkowana. Odrestaurowana została dopiero na przełomie lat 80. i 90. XX wieku, prace renowatorskie przy malowidłach ściennych przeprowadził w latach 1985–1993 Michał Lipka. Kościół został poświęcony w 2003 roku. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Kłodzinie

Kościół św. Antoniego z Padwy w Kłodzinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kłodzino w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Michała Archanioła w Rosinach. Historia i architektura Kościół zbudowany został w XIII wieku. Jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta o wymiarach 22,2×11 m. Dolne partie murów wykonano z kostek granitowych ułożonych w 6–7 warstw, wyższe wymurowano z nieobrobionych kamieni. Początkowo kościół był budowlą bezwieżową, wieża została dobudowana w późnym średniowieczu i następnie przebudowana pod koniec XVII wieku. W dolnych partiach wieży znajdują się zamurowane przejazdy arkadowe. We wschodniej ścianie kościoła znajduje się zamurowany portal ostrołukowy oraz ślady trzech ostrołukowych okien. Jej późnośredniowieczny kamienno-ceglany szczyt zdobiony jest trzema ostrołukowymi blendami. Portal w ścianie zachodniej nie zachował się, być może został zasłonięty. W ścianie północnej widoczny jest ślad po zamurowanym portalu kamiennym, obok którego znajduje się profilowany ceglany portal późnogotycki. W ścianach bocznych znajdują się po trzy ostrołukowe pierwotnie okna, przemurowane w okresie nowożytnym. Po II wojnie światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 13 czerwca 1946 roku. Wewnątrz kościoła zachowało się historyczne wyposażenie: późnobarokowy ołtarz ambonowy ze zdemontowanym koszem, granitowa chrzcielnica z przełomu XIV i XV wieku oraz XIX-wieczna empora organowa. Wnętrze wyłożone jest ceglaną posadzką. Otynkowany drewniany strop pokryty jest wykonanymi współcześnie malowidłami. W jednym z okien znajduje się witraż ufundowany w 1914 roku przez Marię von Randow. Na wieży kościelnej zachował się XV-wieczny dzwon. Do kościoła przylega cmentarz, otoczony murem. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubiatowie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Lubiatowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Lubiatowo w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Trójcy Przenajświętszej w Żukowie. Historia i architektura Murowany z kamienia i cegły kościół powstał na przełomie XV i XVI wieku. Jest to późnogotycka budowla salowa, orientowana, sytuowana na planie prostokąta, bezwieżowa. Nakryty jest dachem dwuspadowym. W 1854 roku został odrestaurowany. Ostrołukowe okna i portal, osadzone w uskokowych wnękach, zachowały swoją pierwotną formę. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendami i sterczynami. Po 1945 roku kościół uległ dewastacji, odbudowano go w latach 1974–1982. Został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 30 sierpnia 1977 roku przez biskupa Jerzego Strobę. Nad wejściem do kościoła znajduje się empora z tralkową balustradą. Z wyposażenia zachował się fragment barokowego ołtarza, wykonanego w 1730 roku przez artystę nazwiskiem Frantz ze Stargardu. W kościele znajdują się: kamienne, płaskorzeźbione, polichromowane epitafium z lat 1613–1617, z postacią rycerza w zbroi i jego synka w stroju hiszpańskim owalne, rzeźbione, drewniane epitafium z 1734 roku, z malowanym popiersiem rycerza kamienna tablica z herbami z 1855 roku Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Przelewicach

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Przelewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Przelewice w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Murowany z granitowych ciosów kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta o wymiarach 23 × 11,2 m. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Na przełomie XVIII i XIX wieku od strony zachodniej dostawiona została drewniana, oszalowana wieża dzwonna. Wieńczy ją hełm z latarnią. Zachowały się dwa pierwotne portale: trójuskokowy od zachodu, przesłonięty wieżą, oraz dwuuskokowy w ścianie południowej, stanowiący obecnie przejście z nawy do dobudowanej współcześnie zakrystii. W ścianie północnej wybity jest nowożytny portal. W ścianie wschodniej, w której szczycie umieszczonych jest pięć smukłych ostrołukowych blend w układzie piramidalnym, znajdują się trzy niskie pierwotne okna ostrołukowe, przemurowane w okresie nowożytnym. Szczyt zachodni wykonany został w konstrukcji ryglowej. W ścianach bocznych nawy znajdują się po trzy przemurowane, poszerzone okna, zamknięte łukiem odcinkowym. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 maja 1946 roku. Od 1986 roku pełni funkcje kościoła parafialnego. W latach 1989–1992 obok kościoła wybudowany został budynek plebanii. Teren wokół kościoła otacza dawny cmentarz, ogrodzony kamiennym murem. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła nakrywa płaski sufit, w centralnej części ozdobiony dekoracją malarską. Na ścianie zachodniej umieszczona jest empora z renesansową balustradą i neoromańskim prospektem organowym. W prezbiterium znajduje się ołtarz ambonowy (ze zdemontowanym koszem) z baldachimem, wykonany na początku XVIII wieku w warsztacie H.B. Hattenkerella z Morynia. Zdobią go personifikacje Kościoła i Synagogi oraz przedstawienie Chrystusa Zmartwychwstałego. Współcześnie w ołtarzu wstawiony jest obraz Matki Bożej. W trakcie przeprowadzonych przed I wojną światową prac konserwatorskich odkryto zdobiące dawniej kościół średniowieczne malowidła ścienne, które jednak ze względu na niekompletne zachowanie ponownie zamalowano. Pozostawiony został jedynie fragment z przedstawieniem Piety o wymiarach 70 × 75 cm. Przypisy
Dorfkirche Przywodzie

Die römisch-katholische Dorfkirche in Przywodzie (deutsch Fürstensee) in der Gmina Przelewice hat eine bemerkenswerte Holzbalkendecke. Geschichte Eine Kirche ist erstmals 1337 erwähnt, doch der heute erhaltene Bau stammt aus dem 15. Jahrhundert. Mit der Reformation wurde sie im Jahre 1540 evangelisch. Das Kirchenpatronat hatte die pommersche Familie von Wedel inne. Die polychrome Holzdecke stammt von 1787. Mit der Polonisierung der Region wurde die Kirche 1946 eine katholische Kirche, die heute der Verkündigung der Jungfrau Maria gewidmet ist. Baubeschreibung Die Kirche ist ein kleines, hallenförmiges Gebäude mit rechteckigem Grundriss, erbaut aus Feldstein und Ziegel ohne Chor, und ist damit typisch für die ländliche Sakralarchitektur des mittelalterlichen Vorpommerns. Der Baustil hat Beziehungen zur Baukunst der Zisterzienser. Die bescheidene Kirche wurde mit zwei dreieckigen Giebeln verzieren. Der westliche Giebel ist durch drei längliche Blenden mit spitzen Abschlüssen gegliedert und trägt Fialen. Der östliche siebenachsige Giebel ist ähnlich verziert, jedoch mit einer dichteren Gliederung der Blenden und mit einem kleinen Glockentürmchen in der Mittelachse. Das Innere der Kirche wird durch schmale, spitze Fenster erhellt. Die Eingänge befinden sich in zwei spitzbogigen Portalen in der Mitte der West- und Südwand. Bemerkenswert ist die polychrome Holzbalkendecke, die in Einklang mit der barocken Innenausstattung steht und heute selten in der Region ist. Einzelnachweise
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Przywodziu

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Przywodziu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Przywodzie w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Trójcy Przenajświętszej w Żukowie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został na przełomie XIV i XV wieku. Sytuowany na rzucie prostokąta, jest budowlą gotycką, murowaną z kamienia. Szczyty, wykonane z cegły, zdobione są blendami i sterczynami. Szczyt wschodni wieńczy ponadto sygnaturka. Wąskie otwory okienne zakończone są ostrołukowo. W elewacji wschodniej znajduje się okrągłołukowy portal wejściowy, osadzony w uskokokowej, ostrołukowej niszy. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, polichromowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się drewniana empora chórowa. W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz, oryginalnie ambonowy, z rzeźbionymi zdobieniami, zwieńczony figurą anioła grającego na trąbie. Obecnie umieszczony jest w nim obraz ze sceną Zwiastowania. Zdemontowany kosz ambononowy, ze złoconymi zdobieniami, ustawiony jest przy ścianie prezbiterium. Zachował się ponadto zabytkowy, rzeźbiony drewniany świecznik w kształcie koła, zdobiony polichromią. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Żukowie

Kościół Świętej Trójcy w Żukowie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Żuków w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XIV wieku. Nawa, sytuowana na rzucie prostokąta, nakryta jest dwuspadowym dachem. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendami w układzie piramidalnym i sterczynami. Okna w ścianach nawy zamknięte są pełnołukowo. Od zachodu do kościoła przylega wieża z ostrołukowymi wnękami, w jednej z nich osadzony jest portal wejściowy. Lico wieży zdobią pełnołukowe i okrągłe blendy. Wieżę nakrywa spiczasty hełm. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, drewniany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na słupach empora chórowa. Przy ścianie ustawiony jest konfesjonał, przerobiony z XVIII-wiecznej, polichromowanej drewnianej szafy. Zachowała się renesansowa ambona, wymontowana z dawnego ołtarza ambonowego i osadzona na dorobionej współcześnie stopie, zdobiona malowanymi herbami. Zabytkowy ołtarz z 1569 roku, zdobiony alabastrowymi płytkami ze scenami ze Starego i Nowego Testamentu, został zniszczony w 1967 roku przez ówczesnego wikariusza. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy