NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rzeszowska Fontanna Multimedialna

Fontanna multimedialna w Rzeszowie – sterowana elektronicznie fontanna zlokalizowana na placu Armii Krajowej w Rzeszowie. W jej sąsiedztwie znajduje się zabytkowy Letni Pałac Lubomirskich w Rzeszowie. Obiekt zamontowano w miejscu dawnego osiedlowego placu zabaw, a koszt jego budowy wyniósł ponad 7 mln złotych. Na całość konstrukcji składa się kilka zbiorników: fontanna okrągła-lustro (o powierzchni wody wynoszącej 127m2), fontanna sucha-interaktywna (130m2), a także pięć fontann-kwiatów (o łącznej powierzchni 30m2). Wodotrysk wyposażono w blisko 1600 dysz o różnorakich funkcjach oraz 143 punkty świetlne. Dzięki temu każdy pokaz multimedialny zawiera w sobie mieszaninę elementów wodnych, świetlnych (przy użyciu m.in. tzw. ekranu wodnego) i dźwiękowych, dodatkowo wspomaganych laserami i dekoracyjnym dymem. Zbiornik sterowany jest przy pomocy urządzeń elektronicznych, z maszynowni znajdującej się bezpośrednio pod jego powierzchnią. W jego pobliżu zbudowano także trybunę na kształt amfiteatru, wyposażoną w 300 miejsc siedzących. Dodatkowy efekt wizualny pod względem estetycznym zapewnia obecny wokół budowli szereg drzew i krzewów ozdobnych oraz elementy tzw. małej architektury. Do użytku publicznego fontanna (wraz z otaczającym ją placem) oddana została po raz pierwszy 17 sierpnia 2013 roku. Wówczas też miał miejsce pierwszy pokaz z jej użyciem, który przyciągnął blisko 10 tys. widzów. Spektakl w reżyserii Bogumiła Palewicza trwał 45 minut i składał się z trzech części: pokazu wieczornego oraz dwóch innych, pt. Historia muzyki i Innowacyjny Rzeszów. Pokazy tematyczne do dzisiaj stanowią zresztą jedną z głównych atrakcji turystycznych tej części Rzeszowa. Sama fontanna jest natomiast uważana za jedną z najbardziej innowacyjnych i zaawansowanych technologicznie konstrukcji w Polsce (będąc przy tym trzecią co do wielkości budowlą tego typu), a nawet Europie. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Radzyniu Podlaskim

Sanktuarium Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Radzyniu Podlaskim – rzymskokatolicki kościół w Radzyniu Podlaskim, który jest świątynią parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Historia Pierwsze starania podjęte w celu budowy kościoła MBNP w Radzyniu Podlaskim miały miejsce w latach 70. XX wieku. Wtedy to duszpasterze i wierni, aby uprosić od ówczesnych władz komunistycznych pozwolenie na budowę świątyni, założyli Nieustającą Nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Pozwolenia udzielono dopiero w 1983 roku. W 1985 roku, dzięki staraniom księdza Witolda Kobylińskiego i ks. Henryka Hołoweńki, zaczęto pierwsze prace budowlane. 31 sierpnia 1986 roku biskup siedlecki Jan Mazur wmurował kamień węgielny pod budowę kościoła. Rok później została odprawiona pierwsza msza święta. Nowa parafia została erygowana dnia 25 grudnia 1988 r. Początkowo był użytkowany kościół dolny, który w surowym stanie został oddany do użytku. 24 października 1993 roku bp Jan Mazur, w asyście bpa Henryka Tomasika i bpa Wacława Skomorochy, dokonał uroczystego poświęcenia kościoła oraz namaszczenia jego ołtarza i ścian. W 1995 roku poświęcony został nowy obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kopia ikony z Rzymu. Rok później poświęcono trzy dzwony noszące imiona Jan Paweł II, Jan Chrzciciel, św. Henryk. W czwartą rocznicę konsekracji kościoła zostały poświęcone organy piszczałkowe. W 2008 roku biskup ordynariusz diecezji siedleckiej wydał decyzję o zmianie tytułu świątyni na sanktuarium. Od 26 września 2011 roku kościół jest siedzibą dekanatu radzyńskiego. W 2010 roku w świątyni ustawiono drzwi, wykonane z brązu, które są jednymi z największych i najcięższych w Polsce. Bibliografia Historia parafii pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. [dostęp 2020-05-06]. Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii.
Społeczne Liceum Ogólnokształcące nr 5 w Milanówku

Społeczne Liceum Ogólnokształcące nr 5 w Milanówku – społeczne liceum ogólnokształcące w Milanówku, prowadzone przez Samodzielne Koło Terenowe Społecznego Towarzystwa Oświatowego (STO). Powstało w 1989 roku jako pierwsza szkoła średnia STO w ówczesnym województwie warszawskim poza granicami miasta Warszawy. Organizacja Organ prowadzący Organem prowadzącym szkołę jest samodzielne (i posiadające odrębną od całego STO osobowość prawną) Koło STO, na co dzień reprezentowane przez pięcioosobowy zarząd, wybierany przez walne zebranie członków Koła z własnego grona na trzyletnią kadencję. Zarząd Koła pełni rolę pracodawcy dyrektora szkoły na gruncie prawa pracy, a także organu odwoławczego od niektórych decyzji dyrektora (m.in. w zakresie nagród i kar pracowników). Sposób prowadzenia szkoły nie może naruszać ogólnopolskiego statutu Społecznego Towarzystwa Oświatowego. Zarząd odpowiada również za kwestie związane z członkostwem szkoły w STO, a także z wykorzystaniem środków pozyskanych przez Koło jako organizację pożytku publicznego. Osoby będące pracownikami szkoły mogą być członkami Koła, jednak nie mogą być wybierane do zarządu. Wszyscy członkowie Zarządu Koła wypełniają swoje obowiązki społecznie (bez wynagrodzenia). Rada Szkoły W skład Rady Szkoły wchodzą przedstawiciele uczniów (po jednej osobie z każdej klasy), rodziców (po jednej osobie z każdej klasy), nauczycieli (w liczbie dwukrotnie większej niż liczba klas; jedno z nauczycielskich miejsc zarezerwowane jest dla dyrektora szkoły) oraz zarządu Koła STO (dwie osoby). Rada posiada wyłączne prawo m.in. przyjmowania i zmieniania statutu szkoły oraz załączników do niego (przy czym dla ich wejścia w życie niezbędna jest akceptacja Zarządu Koła), ustalania wysokości czesnego oraz podejmowania decyzji o usunięciu ucznia ze szkoły. W sprawach finansowych, a także w sprawach personalnych innych niż usunięcie ucznia oraz powołanie dyrektora szkoły, Rada obraduje bez udziału przedstawicieli uczniów. Organem doradczym Rady Szkoły w kwestiach finansowych jest Komisja Finansowa, złożona z przedstawicieli rodziców (po jednej osobie z każdej klasy). Rada Pedagogiczna i dyrekcja Kwestie o charakterze pedagogicznym (m.in. zasady rekrutacji, udzielanie uczniom promocji do następnej klasy, zatwierdzanie planu lekcji) rozstrzyga Rada Pedagogiczna, złożona z dyrektora oraz wszystkich nauczycieli (w tym pedagoga szkolnego i szkolnego doradcy zawodowego). Bieżącą pracą szkoły kieruje jej dyrektor, powoływany przez Zarząd Koła STO za zgodą Rady Szkoły i Rady Pedagogicznej. Dyrektor może powoływać własnych zastępców. Kierownictwo szkoły Prezes Koła STO: Violetta Połczyńska Dyrektor: Leszek Janasik Zastępcy dyrektora: Jakub Jarzyna Joanna Pietrzkowska Absolwenci Maciek Dobrowolski Jan Kamiński Beata Stremler Dorota Szelągowska Jan Szlagowski Przypisy Bibliografia Strona oficjalna. slo5.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-21)]. [dostęp 2014-05-31]
Stadion Miejski w Głogowie

Stadion Miejski w Głogowie – stadion piłkarsko–lekkoatletyczny znajdujący w Głogowie. Na tym obiekcie rozgrywają mecze piłkarze Chrobrego Głogów. Położenie Stadion położony jest przy ulicy Wita Stwosza w Głogowie, we wschodniej części miasta. Obiekt od północy okala zabudowa jednorodzinna wraz z Parkiem Leśnym, od wschodu Osiedle Hutnik, od południa Osiedle Sportowe, a od zachodu Osiedle Żarków. W sąsiedztwie stadionu, od strony wschodniej, przebiega dwupasmowa aleja Kazimierza Wielkiego, która stanowi część drogi wojewódzkiej nr 292. Historia Przed II wojną światową w miejscu obecnego obiektu zbudowano stadion piłkarsko-lekkoatletyczny z żużlową bieżnią, którego budowa trwała w latach 1920–1927, a oficjalne otwarcie odbyło się 21 sierpnia 1927 roku. Po II wojnie światowej stadion odbudowano, a 22 lipca 1948 roku nastąpiło otwarcie obiektu. 19 marca 1980 roku na stadionie doszło do pojedynku Chrobrego Głogów z Legią Warszawa w ramach 1/2 finału Pucharu Polski. Gospodarze przegrali 0:4, a mecz zgromadził 15 000 widzów, co pozostaje rekordem frekwencji obiektu. Stadion gościł występy Chrobrego w I lidze (do 2008 roku II liga). Od sezonu 1984/1985 do 1986/1987, w sezonie 1991/1992, od sezonu 1993/1994 do 1996/1997 i ponownie od sezonu 2014/2015. W 2010 roku stadion został gruntownie przebudowany, m.in. zmodernizowano trybuny, zadaszono trybunę główną, zainstalowano tablicę z wynikami i położono tartanową, sześciotorową bieżnie lekkoatletyczną. Obiekt po remoncie otworzono 20 kwietnia 2010 roku, główna płyta stadionu miała wymiary 105 x 68 metrów, a trybuny mogły pomieścić 3817 widzów, w tym 2817 miejsc siedzących (2000 pod dachem). W 2012 roku stadion doczekał się oświetlenia, dzięki jupiterom o mocy 1400 lux można rozgrywać mecze wieczorami. W 2021 roku zainstalowano podgrzewanie murawy. Najczęściej obiekt wypełnia się przy okazji derbowych konfrontacji, choćby z Miedzią Legnica, ale także występów w Pucharze Polski – mecz z Lechem Poznań. Obecnie Stadion Miejski w Głogowie nie spełnia wymogów FIFA, UEFA i PZPN żeby rozegrać mecze Chrobry Głogów w Ekstraklasie i na ewentualne mecze w ramach rozgrywek pucharowych UEFA jeżeli historycznie awansuje do Ekstraklasy jak będzie możliwe to mecze Chrobry Głogów będą grali na wypożyczonym KGHM Zagłębie Arena w Lubinie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis stadionu na stronie klubu
Stara Wieś (Pszczyna)

Stara Wieś (deutsch Altdorf) ist ein Stadtteil von Pszczyna im Powiat Pszczyński der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte Bis 1177/1178 gehörte dieses Land zu Kleinpolen und kam dann zum Herzogtum Ratibor, das von den Schlesischen Piasten regiert wurde. Aus dieser Zeit rührte auch die bis 1821 bestehende Zugehörigkeit zum Bistum Krakau. Stara Wieś ist wahrscheinlich die Stelle, wo bei einem kleinen Burgwall und hölzernen Kirchlein (später der Heiligen Hedwig, konnte schon um das Jahr 1200 existieren) sich die ursprüngliche Siedlung Pszczyna entwickelte, und zwar vor der Gründung der Stadt in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts. Am Ende des 13. Jahrhunderts wurde in Oberschlesien eine große Besiedlungsaktion begonnen. Damals entstand nebenbei eine Neusiedlung mit anderer Bebauung. Das Dorf wurde im Jahre 1408 als Aldedorf erstmals urkundlich erwähnt, und dann als Starowes (1517, als es mit der Freien Standesherrschaft Pleß verkauft wurde), Aldendorff (1536), Aldendorf (1572), Aldorf (18. und 19. Jahrhundert), Starawieś (in der Zwischenkriegszeit). Im Jahre 1598 wurde die Holzkirche in Antiqua Villa von Krzysztof Kazimirski, einem Visitator des Bistums Krakau, besucht. Laut seinem Bericht war die Kirche in der Hand von Lutheranern. In der Volksabstimmung in Oberschlesien über die künftige politische Zugehörigkeit Oberschlesiens 1921 votierten 740 (65,3 %) von 1135 Wählern für Polen, demgegenüber standen 411 (34,7 %) Stimmen für Deutschland. Nach der polnischen Annexion Ost-Oberschlesiens 1922 gehörte Stara Wieś zu Polen. Unterbrochen wurde dies nur durch die Besetzung Polens durch die Wehrmacht im Zweiten Weltkrieg. Die Kirche wurde im September 1939 von den Kriegshandlungen zerstört. Der bei der Kirche liegende Teil wurde schon in der Zwischenkriegszeit nach der Stadt Pszczyna eingemeindet. Der übrige Teil wurde zunächst nach dem Krieg eingemeindet, in den Jahren 1990–1999 wieder als sołectwo unabhängig, am 1. Januar 1999 trotz des Widerspruchs der Einwohner wiedereingemeindet. Literatur Zygmunt J. Orlik: Szkice z dziejów Starej Wsi. ITKM, Pszczyna 2000, ISBN 83-7216-174-7 (polnisch, online). Einzelnachweise
Stara Wieś, Pszczyna

Stara Wieś (German: Altdorf; both literally Old Village) is a dzielnica (district) of Pszczyna, Silesian Voivodeship, southern Poland. History The name meaning old village and arrangement of buildings indicates that it is the site of probable small gord and wooden church, around which the original settlement of Pszczyna evolved before the modern Pszczyna was founded in the second half of the 13th century. In the late 13th century a large settlement campaign took place on the territory of what would later be known as Upper Silesia. At that time new buildings were erected in a different arrangement than of the old settlement around the Saint Hedwig church. This church could have existed already about the year 1200. It was later a filial church of Pszczyna parish. After the fragmentation of Poland, the village belonged initially to the Seniorate Province of Poland and was part of the land of the Diocese of Kraków (thus of Lesser Poland) that was ceded by Duke Casimir II the Just to Mieszko I Tanglefoot around 1177, who adjoined it to the Duchy of Racibórz. The duchy became in 1327 a fee of the Kingdom of Bohemia, which after 1526 became a part of the Habsburg monarchy. The village was first mentioned in 1408 as Aldedorf. During the political upheaval caused by Matthias Corvinus the land around Pszczyna was overtaken by Casimir II, Duke of Cieszyn, who sold it in 1517 to the Hungarian magnates of the Thurzó family, forming the Pless state country. In the accompanying sales document issued on 21 February 1517 the village was mentioned as Starowes. In the following years it was then scribed as Aldendorff (1536), Aldendorf (1572). In the War of the Austrian Succession most of Silesia was conquered by the Kingdom of Prussia, including the village, which was hence known as Aldorf. From 1871, it was also part of Germany. After World War I in the Upper Silesia plebiscite 740 (65.3%) out of 1153 voters in Stara Wieś voted in favour of rejoining Poland, which just regained independence, against 411 (34,7%) opting for staying in Germany. The village, then known as Starawieś, became a part of autonomous Silesian Voivodeship in Second Polish Republic. A part of the village around Saint Hedwig church was parted and absorbed by Pszczyna. During the German invasion of Poland, which started World War II in September 1939, the fights destroyed the church. Afterwards, the village was occupied and annexed by Nazi Germany. From November 1942 to April 1943, the German Nazi government operated a forced labour subcamp of the Auschwitz concentration camp in the village. After the war it was restored to Poland. Soon after the rest of the village was absorbed by Pszczyna. In 1981 Stara Wieś became a seat of an independent Catholic parish. In 1990 it regained independence as sołectwo of gmina Pszczyna, but was, despite the protest raised by its inhabitants, again amalgamated with Pszczyna on January 1, 1999. Footnotes References Orlik, Zygmunt J. (2000). Szkice z dziejów Starej Wsi. Pszczyna: ITKM. ISBN 83-7216-174-7. External links Page dedicated to Stara Pszczyna
Stara Wieś (Pszczyna)

Stara Wieś (niem. Altdorf) – dawniej samodzielna wieś, obecnie część miasta Pszczyny. Historia Stara Wieś to prawdopodobne miejsce w którym wokół niewielkiego gródka i drewnianego kościółka rozwinęła się pierwotna osada o nazwie Pszczyna, przed lokacją właściwego miasta w drugiej połowie XIII w. Pod koniec XIII w. na terytorium późniejszego Górnego Śląska przeprowadzono wielką akcją osadniczą (tzw. łanowo-czynszową), kiedy to prawdopodobnie powstały również nowe zabudowania w Starej Wsi o innej charakterystyce zabudowy w porównaniu do starszej osady przy kościele, później pod wezwaniem św. Jadwigi. Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowana została w 1408 r.jako Aldedorf. W dokumencie sprzedaży dóbr pszczyńskich wystawionym przez Kazimierza II cieszyńskiego w języku czeskim we Frysztacie w dniu 21 lutego 1517 roku wieś została wymieniona jako Starowes. W kolejnych latach wzmiankowana była m.in. jako Aldendorff (1536), Aldendorf (1572), w XVIII i XIX w. Jako Aldorf, a w okresie międzywojennym jako Starawieś. Wspomniany kościół miał istnieć tu już około 1200 r. Podlegał następnie parafii w Pszczynie. Był kilkukrotnie przebudowywany. W listopadzie 1598 r. wizytacji kościelnej (pierwszej po soborze trydenckim) dekanatu pszczyńskiego dokonał archidiakon krakowski Krzysztof Kazimirski na zlecenie biskupa Jerzego Radziwiłła. Według sporządzonego sprawozdania kościół w Antiqua Villa znajdował się w rękach protestantów. Po I wojnie światowej i powstaniach śląskich o przynależności państwowej miał zadecydować plebiscyt. Z głosujących w Starej Wsi 1135 osób 740 (65,3%) głosowało za Polską, a 411 (34,7%) za Niemcami. Część wsi położoną wokół kościoła św. Jadwigi przyłączono do Pszczyny. We wrześniu 1939 r. w wyniku działań wojennych zniszczony został kościół św. Jadwigi. Miejscowość włączono w granice III Rzeszy. Pozostałą część Starej Wsi włączono do miasta po II wojnie światowej, 1 grudnia 1945. W 1981 r. powołano samodzielną parafię w Starej Wsi. Zygmunt Orlik w monografii o Starej Wsi podaje, że w latach 1990-1998 Stara Wieś istniała jako jedno z trzynastu sołectw Gminy Pszczyna, po czym 1 stycznia 1999 "na skutek administracyjnej decyzji, mimo sprzeciwów mieszkańców, przestała być sołectwem i ponownie stała się dzielnicą Pszczyny". Informacja ta nie figuruje jednak w Dzienniku Ustaw, Monitorze Polskim ani Dzienniku Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach, a sam Orlik nie podaje źródła (np. do oryginalnych rozporządzeń). Przypisy Bibliografia Zygmunt J. Orlik: Szkice z dziejów Starej Wsi. Pszczyna: ITKM, 2000. ISBN 83-7216-174-7. Linki zewnętrzne starawies.pszczyna.pl - strona dzielnicy
Staw Studzieniczański

Staw Studzieniczański – jezioro w Augustowie w woj. podlaskim. Jezioro położone jest ok. 7,5 km na wschód od centrum miasta, w Puszczy Augustowskiej, przy dawnej wsi Studzieniczna (włączonej do Augustowa w 1973). Jezioro ma powierzchnię ok. 7-8 ha, a jego przybliżone wymiary to 500 x 200 m. Otoczone jest podmokłymi, a nawet bagnistymi łąkami. Ok. 1912 zostało oddzielone od stawu Wojciech groblą, po której przeprowadzono szosę z Augustowa do Sejn (obecnie droga krajowa nr 16). Na wschodzie łączy się z Jeziorem Studzienicznym, z którego poprzez stawy Studzieniczański i Wojciech odpływa nadmiar wód do Jeziora Białego. Staw Studzieniczański był też nazywany potocznie Staw Księdzowski. W pobliżu akwenu stoi plebania parafii Matki Bożej Szkaplerznej. Obok jeziora przebiega szlak rowerowy. Przypisy Bibliografia Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 333, ISBN 83-239-9607-5 . Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 98. ISBN 83-900828-3-7. Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2014-07-13]. Plan urządzenia gospodarstwa leśnego Nadleśnictwa Augustów na okres 01.01.2005-31.12.2014. Program ochrony przyrody. Białystok: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku. Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Oddział w Białymstoku, 2005.
Stocznia Pomerania

Stocznia Pomerania – stocznia w Szczecinie, położona na wyspie Zaleskie Łęgi, na południowym brzegu kanału Parnica. Historia Stocznia powstała na bazie Stoczni Remontowej Parnica, która w 1999 roku ogłosiła upadłość. W 2008 roku majątek został kupiony przez Grupę Makrum, w ramach której przekształcono i rozszerzono działalność. Obecnie na terenie zakładu świadczone są usługi stoczniowe, a także funkcjonuje park technologiczny i przemysłowy. Zobacz też Szczecin Stocznia Szczecińska Polska Żegluga Morska Przypisy Linki zewnętrzne Strona firmowa. makrumpomerania.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-05)].
Bamberkafontein

De Bamberkafontein (Pools: Fontanna Bamberka, ook wel Studzienka Bamberki) in de Poolse stad Poznań (Posen) is een fontein en waterpomp die verwijst naar de Posener Bambergers (Pools: Bambrzy), afstammelingen van een 18e-eeuwse groep migranten uit de omgeving van het tegenwoordige Beierse en Frankische Bamberg, toen de hoofdstad van het Prinsbisdom Bamberg. De fontein werd ontworpen door de kunstenaar Joseph Wackerle en bekostigd door mecenas en wijnmaker Leopold Goldenring. Het beeld van het Bambergse meisje is gekleed in de dracht van het stadje Czarnków / Czarnikau en draagt een juk met twee wijnkaraffen. Het model zelf, Jadwiga Gadziemska uit Piątków, had niets met de groep te maken, maar was gewoon een van medewerksters van de wijnmaker. De fontein is een personificatie van het gedicht Bambereczka van de Poolse schrijfster, filosofe en dichteres Kazimiera Iłłakowiczówna. De fontein staat aan de westzijde van het Oude Raadhuis op de Oude Markt, op dit plein bevinden er naast deze fontein nog vier: Proserpinafontein, Neptunusfontein, Apollofontein en de Marsfontein, deze fonteinen stammen uit de tijd van de Barok in de 17e eeuw. Geschiedenis De fontein stond vanaf 1915 tot en met 1929 aan de oostrand van de Oude Markt, nabij de Ulica Woźna en in de nabijheid van de Prospinefontein. De Bamberkafontein werd, op verzoek van de toenmalige burgemeester van Poznań, verplaatst naar de westkant van het stadhuis. Na de Tweede Wereldoorlog werd de fontein verplaatst naar een depot en in 1964 opgesteld voor de vrijmetselaarsloge aan de Ul.Mostowa. Sinds 1977 staat de fontein weer op de plaats waar zij in het interbellum stond. In 1998 ontmoette toenmalig Duits bondskanselier Helmut Kohl bij deze fontein Bambrzy uit Poznań / Posen. Zie ook Posener Bambergers Museum over de Posener Bambergers Duitse minderheid in Polen Afbeeldingen
Studzienka Bamberki w Poznaniu

Studzienka Bamberki – studzienka na poznańskim Starym Rynku, znajdująca się pod zachodnią ścianą Ratusza. Charakterystyka Cokół został zaprojektowany według pomysłu poznańskiego budowniczego Stahla, zaś posąg odlany z brązu jest dziełem rzeźbiarza Józefa Wackerle, któremu pozowała jedna z pracownic winiarni Goldenringa – Jadwiga Gadziemska z Piątkowa. Sama modelka nigdy nie miała nic wspólnego z Bambrami, w tamtych czasach była po prostu pracownicą winiarni. Figurka przedstawia kobietę w stroju bamberskim, z nosidłami i konwiami używanymi w winiarstwie. Basen studzienki, do którego woda spływała dwoma strumieniami, przeznaczony był na poidło dla koni, lecz korzystała z niego również ludność miasta. Prócz tego były tam też dwa małe poidła dla psów oraz tablica z nazwiskiem fundatora, poznańskiego kupca i winiarza Leopolda Goldenringa. Odsłonięcia studzienki z dziewczyną w stroju bamberskim dokonano w 1915 roku. Wznosiła się ona pierwotnie na Starym Rynku przed domkami budniczymi, na wprost ul. Woźnej. W 1929 roku na wniosek magistratu studzienkę przeniesiono pod zachodnią ścianę starego ratusza. Po zakończeniu II wojny światowej Bamberkę przechowywano w magazynach i dopiero w 1964 roku ustawiono ją przy ul. Mostowej, przed budynkiem dawnej loży masońskiej. W 1977 studzienka powróciła na Stary Rynek, gdzie postawiono ją w pobliżu miejsca, w którym stała w okresie międzywojennym. W 1998 roku przy studzience kanclerz Niemiec Helmut Kohl spotkał się z poznańskimi Bambrami. Studzience poświęcony jest wiersz Bambereczka autorstwa Kazimiery Iłłakowiczówny. Przypisy Uwagi
Колодец Бамберки

Колодец Бамберки (польск. Studzienka Bamberki) — колодец на Старой рыночной площади в Познани, возле здания городской Ратуши. Цоколь был спроектирован познанским архитектором Шталем, а бронзовая статуя — работа скульптора Йозефа Вакерле. Скульптору позировала сотрудница винного погреба Голденринга Ядвига Гадземская. Сама модель не имела никакого отношения к Бамберам. Бамберами называли поляков немецкого происхождения, потомков прибывших поселенцев из околиц Бамберга, которые в 1719—1753 годах были приглашены властями Познани, чтобы заселить покинутые сёла, уничтоженные во время Северной войны и её следствия — эпидемии холеры. Фигурка изображает женщину в традиционном бамберском костюме, с коромыслом и бидонами, используемыми в виноделии. Бассейн колодца использовался, как пойло для лошадей, но также использовался и местными жителями. Основателем колодца был познанский купец и винодел Леопольд Голденринг. Открытие колодца с девушкой в бамберском наряде состоялось в 1915 году. Изначально колодец был установлен на Старой рыночной площади, перед будничными домиками. Несколько раз местоположение колодца менялось. После окончания Второй мировой войны колодец хранился на складе и только в 1964 году был установлен на Мостовой улице, напротив здания бывшей масонской ложи. В 1977 году колодец был возвращён обратно на Старую рыночную площадь. В 1998 году немецкий канцлер Гельмут Коль провёл встречу у колодца с Бамберами, проживающими в Познани. Примечания