NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museum voor Hedendaagse Kunst in Krakau

Het Museum voor Hedendaagse Kunst in Krakau (MOCAK) (Pools: Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie) is een museum voor hedendaagse kunst in Krakau, Polen. De instelling werd opgericht op 1 februari 2010 en geopend op 19 mei 2011. Een aantal jaar eerder, in 2004, kocht de gemeente Krakau de zes oude fabrieksgebouwen voor museale doeleinden. De permanente tentoonstelling bevindt zich op de eerste verdieping, de tijdelijke tentoonstelling op de tweede verdieping. Naast het werk van Poolse kunstenaars herbergt het museum ook kunstwerken van onder meer Russische, Tsjechische, IJslandse en Zwitserse kunstenaars. Het museum omvat een galerie, bibliotheek, boekenwinkel, café en een laboratorium voor conservatie van hedendaagse kunst, in het bijzonder van de laatste twee decennia. De Italiaanse architecten Claudio Nardi en Leonardo Maria Proli ontwierpen het gebouw, geïnspireerd op neomoderne architectuur. De tentoonstellingsruimte is verdeeld in verschillende secties en beslaat een oppervlakte van 4.000 m², terwijl de oppervlakte van het hele museum 10.000 m² beslaat. De kosten voor de bouw, die medegefinancierd werd uit fondsen van de Europese Unie, worden geschat op ongeveer 16 miljoen euro.
Музей современного искусства (Краков)

Музей современного искусства или MOCAK (пол. Muzeum Sztuki Współczesnej, MOCAK — аббревиатура от «Museum of Contemporary Art in Kraków») — музей, находящийся в городе Краков, Польша. Музей расположен по адресу ул. Липова, 4 в одном из производственных зданий бывшей фабрики Шиндлера. Первым директором музея стала искусствовед Мария Анна Потоцкая. История Идея создания музея современного искусства широко обсуждалась в краковском художественном сообществе с начала XXI века. В 2005 году городской совет Кракова приобрёл в свою собственность обанкротившуюся фабрику Краковского электрического производства «Unitra-Telpod», которая во времена Второй мировой войны называлась «Emailwarenfabrik (DEF)» и была известной как «Фабрика Шиндлера». В 2005 году мэр города Кракова Яцек Майхровский подал заявку на финансирование проекта по созданию музея польскому Министерству культуры. В 2007 году территория фабрики была разделена на две части, одна из которых была передана краковскому историческому музею, который организовал в ней постоянную выставку "«Краков во время оккупации 1939—1945», а другая часть была передана будущему Музею современного искусства. В 2007 году состоялся конкурс, во время которого был выбран проект музея. Строительство музея началось в декабре 2009 года и завершилось в ноябре 2010 года. Открытие Музея современного искусства состоялось 19 мая 2011 года. В этот день в музее демонстрировались выставки «История в искусстве», «Библиофилия», «Коллекция MOCAK», «Лауреаты награды фонда Vordemberge-Gildewart», «Творчество Мауриция Гомулицкого», «Фотографии Маделайн Санте» и «Библиотека Мечислава Порембского», ставшая постоянной выставкой музея. Деятельность Музей демонстрирует постоянные и временные выставки, которые акцентируют своё внимание на современном искусстве последних двадцати лет. Особенное внимание обращается на послевоенный авангард и концептуальное искусство. Проекты сопровождаются образовательными программами, научными исследованиями и печатными публикациями. Выставки демонстрируются на первом и втором этажах. На первом этаже находятся постоянные выставки, второй этаж предназначен для временных выставок. В музее находится искусствоведческая библиотека, книжный магазин, мастерская по консервации и реставрации и различные объекты для посетителей. Примечания Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Museum of Technology and Transport

The Museum of Technology and Transport – Art Depot (Polish: Muzeum Techniki i Komunikacji – Zajezdnia Sztuki) in Szczecin, Poland was established in 2006. The main themes of it are related to road transport. It is supervised by the local government. It has a series of specialized exibutions, such as "Cars of Socialist States", "Microcars", "Motorcycles of the Second Polish Republic", etc. It was established in the abandoned tram depot Niemerzyn by the Niemierzyńska Street. The costs of its renovation was expected to be too high, and it was transferred to the city property. The Szczecin Society of Public Transport Enthusiasts found funding to create the museum there. The collection of the museum includes trams, buses, cars, motorcycles, bicycles, electronic equipment, household appliances, etc. The most valuable contribution to the collection are 32 vintage cars and 56 motorcycles purchased from the Warsaw collector Leszek Liszewski for 1.2 million Polish złotys. Notes References
Muzeum Techniki i Komunikacji w Szczecinie

Muzeum Techniki i Komunikacji – Zajezdnia Sztuki w Szczecinie – muzeum w Szczecinie. Jedno z największych w Polsce muzeów o profilu technicznym. Historia Muzeum zostało utworzone 1 stycznia 2006 r. Mieści się na Niebuszewie-Bolinku we wpisanej do rejestru zabytków zajezdni tramwajowej przy ul. Niemierzyńskiej. W 2010 roku w zajezdni przeprowadzono kompleksowe prace renowacyjne finansowane z funduszy Norweskiego Mechanizmu Finansowego oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Wystawy W muzeum prezentowana jest między innymi historia szczecińskiej komunikacji miejskiej, tramwajowej i autobusowej. Osobnym tematem jest szczeciński przemysł motoryzacyjny. Prezentowane są motocykle przedwojennej firmy Alba, samochody marki Stoewer, jak i powojenne Junaki ze Szczecińskiej Fabryki Motocykli. Są też polskie jednoślady: skutery Osa, motorowery: Komar, Żak i Ryś oraz motocykle: WSK, SHL i Sokoły. Samochody reprezentowane są przez Syreny, Fiaty 125p i 126p, Warszawy, Żuka, Nysę i Stara 25. W muzeum zgromadzono także prototypy polskich pojazdów: Beskida, Smyka, Wszędołaza, LPT i Iskrę. W muzeum znajduje się symulator tramwaju Konstal 105Na. Do kabiny wyciętej z prawdziwego wagonu dołożono wizualizację trójwymiarową wyświetlaną na przedniej szybie kabiny, obejmuje ona kawałek rzeczywistego Szczecina. Kolekcja muzeum Tramwaje Źródło: Galeria Przypisy Bibliografia Ulotka reklamowa: Muzeum Techniki i Komunikacji w Szczecinie
Schloss Waplitz

Das Schloss Waplitz (polnisch Pałac Sierakowskich w Waplewie Wielkim) befindet sich im heute polnischen Waplewo Wielkie. Geschichte Die Waplitzschen Güter gehen auf die Ordenszeit zurück. Der Ortsname erscheint erstmals in drei Handfesten des 14. Jahrhunderts als Wapils. Im 15. Jahrhundert ist Segenand von Wapils, ein Ritter des Deutschen Ordens belegt. Unter den früheren Besitzern waren auch die Zawadzski. Im Jahr 1760 erwarb der polnische Kammerherr Sieradkowski das Gut. Das schlichte Herrenhaus wurde im 18. Jahrhundert erbaut und um 1850 wurde das Ensemble mit einem Gewächshaus versehen. Nach der polnischen Übernahme Hinterpommerns 1945 wurde das Anwesen von der Staatlichen Zuchtstätte für Rassehunde genutzt. In den 1970er Jahren wurde das Gebäude einer umfassenden Renovierung unterzogen. Seit 2006 ist im Schloss eine Zweigstelle des Nationalmuseums Danzig, das Museum der polnischen Adelstradition (Muzeum Tradycji Szlacheckiej ) untergebracht. Bauwerk Der einstöckige Bau auf rechteckigem Grundriss hat nach Osten zwei Flügelbauten. Die Vorderfront ist durch einen Mittelrisalit betont. Der hintere zweistöckige Teil des Gebäudes wurde neoklassizistisch umgestaltet. Weblinks Webseite des Museums der polnischen Adelstradition Quellen Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 98–99. Einzelnachweise
Muzeum Ustrońskie im. Jana Jarockiego

Muzeum Ustrońskie im. Jana Jarockiego – muzeum w Ustroniu na Śląsku Cieszyńskim, w którym zgromadzono eksponaty dotyczące historii miejscowego hutnictwa i kuźnictwa, etnografii i sztuki oraz ustrońskiego lecznictwa uzdrowiskowego. Muzeum znajduje się w Ustroniu przy ul. Hutniczej 3, w zabytkowym budynku dawnej dyrekcji huty Klemens (czynnej w latach 1772-1897), pochodzącym z 1800 r. Placówka została otwarta w dniu 18 kwietnia 1986 roku. Aktualnie (2023) zawiera ona kilka (różnej wielkości) stałych ekspozycji, poświęconych: historii ustrońskiego hutnictwa i kuźnictwa; historii ustrońskiego uzdrowiska; życiu codziennemu mieszkańców Ustronia w XIX-XX w.; patronowi Muzeum, Janowi Jarockiemu; życiu i twórczości ustrońskiego artysty malarza Bogusława Heczki. Obok budynku Muzeum znajduje się niewielki skansen przemysłowy (urządzenia z Kuźni Ustroń) i rolniczy. Od 19 października 2006 roku Muzeum Ustrońskie znajduje się na trasie Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Na fasadzie budynku dyrekcji dawnej huty znajdują się herby Habsburgów oraz księcia sasko-cieszyńskiego – Albrechta Kazimierza. Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Muzeum Ustrońskiego
Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu

Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa powstało w maju 1985 r. na terenie Parku Kultury i Wypoczynku w Nowym Tomyślu. Muzeum jest oddziałem zamiejscowym Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie. Powstanie Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu związane jest z ponad 200-letnią tradycją uprawy chmielu i wikliniarstwa w rejonie Nowego Tomyśla, Miedzichowa i Trzciela. Ekspozycja Główna część ekspozycji znajduje się w przeniesionej z innej części miasta i częściowo zrekonstruowanej zabytkowej chacie osadnika olęderskiego z końca XVIII w. Wystawa na parterze obejmuje eksponaty wikliniarskie od czasów prehistorycznych poprzez odkrycia dokonane w Biskupinie, czasy nowożytne do współczesności. Dotyczy ona wyposażenia warsztatu wikliniarskiego i migracji uprawy z Ameryki Północnej do Europy wierzby amerykańskiej (Salix americana). Wystawa na poddaszu poświęcona jest chmielarstwu: odmianom chmielu, metodom jego uprawy i sposobom praktycznego wykorzystania w przemyśle piwowarskim, kosmetycznym i farmaceutycznym. W pobliskim salicarium prezentowane są odmiany wikliny. W znajdującej się obok zrekonstruowanej drewnianej stodole olęderskiej odbywają się prelekcje i prezentacje, a w przypadku złej pogody także imprezy plenerowe i warsztaty wikliniarskie. Na poddaszu stodoły umieszczono wyroby z wikliny pochodzące z organizowanych tutaj od 2001 r. Ogólnopolskich Plenerów Wikliniarskich i konkursów plecionkarskich. Zobacz też Ogród Zoologiczny w Nowym Tomyślu (obok) Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Nowy Tomyśl. Poznań: Wydawnictwo WBP, 1998, s. 55. ISBN 83-85811-51-6. Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 89-90. ISBN 83-917016-5-4. Linki zewnętrzne Strona internetowa muzeum Wirtualny spacer po Muzeum i zakładzie wikliniarskim
Музей лозоплетения и хмелеводства

Музей лозоплетения и хмелеводства (пол. Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa) — музей, находящийся в городе Новы-Томысль Новотомыского повята Великопольского воеводства, Польша. Музей является филиалом Национального музея сельского хозяйства и пищевой промышленности в селе Шренява. Находится в Новотомыском парке культуры и отдыха около зоопарка по адресу ул. Тополёва, 10. История Музей был основан в 1985 году. Его основание было связано с двухсотлетней традицией лозоплетения и выращивания хмеля в районах городов Новы-Томысль, Тшцеля и села Медзихово. Основная часть музейной экспозиции располагается в жилище колониста из Фрисландии XVIII века, которое было перемещено в парк культуры и отдыха из другой части города Новы-Томысль. На первом этаже представлены изделия из лозы от лужицкой культуры, обнаруженных во время археологических экспедиций около города Бискупин до изделий из ивы американской (salix americana), которая была завезена в Польшу в 1885 году американским мастером немецкого происхождения Эрнстом Хедтом (Ernst Hoedt). В окрестностях города Тшцель Эрнст Хедт основал семейную плантацию ивы американской, которая стала использоваться для промышленного лозоплетения. Из Тшцеля ива американская распространилась в Польше и затем по всей Европе. На втором этаже здания располагаются музейные материалы, связанные с историей выращивания хмеля. Около здания находится отремонтированный сарай, используемый для проведения лекций. На открытом воздухе проводятся уроки лозоплетения. С 2001 года музей устраивает ежегодный Всепольский конкурс лозоплетения. Литература Paweł Anders: Nowy Tomyśl. Poznań: Wydawnictwo WBP, 1998, стр. 55. ISBN 83-85811-51-6. Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, стр. 89-90. ISBN 83-917016-5-4. Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Musée de la Vistule

Le musée de la Vistule est consacré à ce fleuve, il est une filiale du musée maritime national de Gdańsk et se trouve dans ville de Tczew, près du Centre de conservation des épaves de bateaux. Histoire Le bâtiment du musée date de la seconde moitié du XIXe siècle, il est un exemple de l'architecture industrielle. Initialement il abrite l'usine de produits métalliques d’Emile Kelch. Entre-deux-guerres l'usine appartient à la société d'action Arkona. Pendant la Seconde Guerre mondiale il devient d'abord un camp pour les expulsés polonais, ensuite il est transformé en usine de matériel optique pour les besoins de l'armée. Après la guerre l'usine subit son dernier changement et se met à produire des compteurs à gaz et des articles ménagers. En 1980 la ville de Tczew cède le bâtiment au musée central maritime de Gdańsk. Plusieurs villes traversées par la Vistule (Sandomierz, Kazimierz Dolny, Wyszogród, Toruń, Gniew, Włocławek et Tczew) déposent leur candidature pour accueillir le musée. Finalement il est implanté à Tczew. Les travaux d'organisation commencent en 1980, l'ouverture officielle a lieu le 13 avril 1984 avec la première exposition permanente « L’histoire de la navigation sur la Vistule », suivie le 8 octobre de la même année par l'exposition « Les Bateaux populaires de la Vistule ». Voir aussi Articles connexes Centre de conservation des épaves de bateaux Liens externes Site officiel Portail de la culture Portail des musées Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Pologne
Muzeum Wisły w Tczewie

Muzeum Wisły w Tczewie – muzeum w Tczewie, oddział Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Opis Gmach muzeum powstał w XIX wieku jako Fabryka Wyrobów Metalowych Emila Kelcha. W trakcie II wojny światowej w budynku znajdował się obóz przejściowy. Później powstała tam Pomorska Fabryka Gazomierzy, a następnie Muzeum Wisły, założone przez Romana Klima. O lokalizację Muzeum Wisły ubiegało się kilka miast: Sandomierz, Kazimierz Dolny, Wyszogród, Toruń, Gniew i Włocławek. Wygrała kandydatura Tczewa. Prace organizacyjne nad utworzeniem placówki rozpoczęto w 1980 roku a uroczyste otwarcie miało miejsce 9 października 1984. Obecna wystawa stała obejmuje najdawniejsze dzieje Wisły, jej złoty wiek jako głównego szlaku spławu i żeglugi, okres rozbiorów państwa polskiego, a także rozwój i przemiany w czasach rewolucji przemysłowej. W latach 2004–2007 roku budynek Muzeum Wisły dzięki dotacjom z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przeszedł remont generalny. Nową placówkę, jako Centrum Wystawienniczo-Regionalne Dolnej Wisły w Tczewie (obecna nazwa: Fabryka Sztuk), w którym od tego czasu mieści się również Muzeum Wisły, otwarto 22 lutego 2007 roku. Galeria Przypisy
Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy

Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy jest oddziałem Muzeum Podlaskiego. Mieści się w nim stała ekspozycja wnętrz pałacowych z XVIII i XIX wieku. Muzeum gromadzi eksponaty i dokumenty związane z historią pałacu i jego właścicieli, oraz meble i wyroby rzemiosła artystycznego z XVIII i XIX wieku. W działalności edukacyjno-oświatowej poprzez różne formy zajęć interaktywnych w przystępny sposób przybliża sztukę, kulturę i obyczaje minionych epok. Zbiory Parter, gdzie mieściły się niegdyś apartamenty Branickich i piętro, na którym znajdowały się niewielkie pokoje przeznaczone dla gości, zostały przebudowane obecnie na sale reprezentacyjne. Znajduje się w nich ekspozycja mebli – od barokowych po komplety utrzymane w stylu Ludwika XVI. Wnętrza zdobią obrazy z XVII–XIX w. (m.in. portrety właścicieli pałacu, płótna ze szkoły francuskiej, włoskiej i niemieckiej z połowy XVIII w.), lustra, zegary stojące i kominkowe, porcelana miśnieńska, wiedeńska i berlińska, szkło artystyczne z wytwórni polskich oraz zachodnioeuropejskich, rzeźby z marmuru i brązu, alabastrowe wazony, świeczniki, kinkiety, dywany. Siedziba Historia budynku Muzeum mieści się w dawnym letnim pałacu hetmana Jana Klemensa Branickiego. Oryginalny pałac zbudowany w latach 20. XVIII wieku (na skutek zawilgocenia rozebrany do fundamentów i odbudowany w tym samym kształcie w latach 1757–1759), znacznie rozbudowany w XIX wieku, został zniszczony przez pożar, podczas działań wojennych w 1915 roku. Zrekonstruowano go ponownie w latach 1962–1973. O zakończeniu prac budowlanych pałac przekazano Muzeum Okręgowemu w Białymstoku z przeznaczeniem na urządzenie ekspozycji dawnych wnętrz mieszkalnych. Od 1992 roku jest to oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku – Muzeum Wnętrz Pałacowych. Rys architektoniczny Pałac to budynek piętrowy, prostokątny, o półkolistych narożach, z płaskim ryzalitem od frontu a zaokrąglonym od strony ogrodu, oraz dwoma małymi ryzalitami na osi poprzecznej. Dach wysoki, czterospadowy z lukarnami i dwoma kominami. Fasada siedmioosiowa, rozczłonkowana lizenami z boniowaniem, zdobiona kwadratowymi płycinami, dwoma popiersiami na konsolach, trzema płaskorzeźbami i trójkątnym frontonem z kartuszami herbowymi. Pałac położony jest na sztucznej wyspie, którą otaczają kanały wzorowane na kanałach wersalskich. Ogromny, 25-hektarowy park, rozplanowany przypuszczalnie przez francuskiego architekta Piotra Ricaud de Tirregaile podobnie do ogrodów w Vaux-le-Vicomte i w Wersalu, z krzyżującymi się kanałami i gwiaździstymi alejami, jest jedyną taką kompozycją w Polsce. Zobacz też Pałac Branickich w Choroszczy Pałac Branickich w Białymstoku Muzeum Podlaskie w Białymstoku Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum Wnętrz Pałacowych w Choroszczy
Музей келецкой деревни

Музей келецкой деревни (пол. Muzeum Wsi Kieleckiej) — музей под открытым небом, находящийся в городе Кельце, Польша. Музей располагается по адресу улица Иоанна Павла II, 6. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Музей сохраняет, собирает предметы материальной народной культуры Свентокшиского воеводства, распространяя информацию о народных обычаях и проводя различные этнографические мероприятия. История Музей был основан 21 августа 1976 года по решению келецкого воеводы и был открыт для посещения 1 января 1977 года. В настоящее время на территории этнографического парка ежегодно организуются фольклорные мероприятия «Wytopki Ołowiu», «Świętokrzyski Jarmark Agroturystyczny», «Święto Chleba», «Hubertus Świętokrzyski». Экспозиция Музей состоит из нескольких филиалов: Усадьба Лащиков, в которой находятся музейная экспозиция и администрация музея; Этнографический парк в Токарни в городе Хенцины; Крестьянское хозяйство семьи Черникевич в Бодзентыне; Некрополь в Михнёве. Под управлением музея также находятся каменная мельница в селе Шваршовице, крестьянский дом в селе Каконин и мельница в селе Пяск. Основным филиалом считается музей под этнографический парк в селе Токарни, расположенный при дороге № 7 из города Кельце в сторону Кракова. Основная часть этнографического парка сельские жилища и сельскохозяйственные помещения периода XIX — начала XX века. Площадь парка составляет 65 гектаров. На 2006 года в парке было размещено 30 различных объектов. Во всех объектах находятся предметы сельского материального быта и производства. В конце 2013 года на территории этнографического парка планируется разместить около 80 объектов. Галерея Ссылки Официальный сайт (пол.) Виртуальная прогулка по музею (пол.)
Музей люблинской деревни

Музей люблинской деревни (пол. Muzeum Wsi Lubelskiej) — музей под открытым небом, находящийся в городе Люблин, Польша. Музей располагается по адресу Аллея Варшавская, 96. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Музей сохраняет объекты деревянного зодчества, собирает предметы материальной народной культуры Люблинского воеводства, распространяя информацию о народных обычаях и проводя различные этнографические мероприятия. История В 1960 году при Люблинском музее был открыт отдел Народного зодчества. 1 января 1970 года этот отдел был преобразован в самостоятельный музей под названием «Музей люблинской деревни». Первоначально музей под открытым небом располагался в люблинском районе Калиновщизны и занимал площадь 12 гектаров. В 1975 году музей получил новый участок площадью 27 гектаров около района Славина возле дороги в сторону Варшавы. В мае 1976 года начались первые работы установкой мельницы из деревни Зыгмунтув, которая стала первым объектом музея. 27 сентября 1979 года состоялось открытие первого сектора музея под названием «Выжыны-Любельске». 8 сентября 2002 года на территории музея была освящена церковь XVII века из села Матчина. В 2011 году в местечковом секторе была оборудована экспозиция с довоенными объектами народной архитектуры, состоящей из ратуши, полицейского участка, магазина мороженого и дома еврейского цадика. Экспозиция Объекты народного зодчества представлены в музее из различных местностей Люблинского воеводства и сгруппированы строго по географическому, этнографическому признакам и разделены на семь секторов: Выжины-Любельске, Росточье, Повислье-Любельске, Подлесье, Надбужье, сектор усадьбы и местечковый сектор. Галерея Ссылки Официальный сайт (пол.)
Музей люблінського села

Музей люблінського села (пол. Muzeum Wsi Lubelskiej) — скансен, музей просто неба в Любліні. Зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. Розташування Музей люблінського села, мальовниче розташований на околиці Любліна (район Славінек), у долині річки Чеховка та є одним із найбільших музеїв просто неба в Польщі. Завдяки розміщенню на славінковських пагорбах, музей дає можливість кінематографістам зняти кадри, характерні для окремих регіонів Люблінського воєводства. Експозиція У музеї представлено культурне різноманіття воєводства, завдяки поєднанню в його експозиції багатої колекції дерев'яної архітектури та регіонального вбрання, що привезених з різних куточків регіону. Він всебічно збирає предмети, пов'язані з колишнім життям сіл, маєтків та містечок, а також закріплює знання про звичаї, ритуали, традиції та щоденну працю людей минулої епохи. Скансен презентує життя селян ХХ століття. Тут можна побачити цілі селянські подвір’я. В музеї є дві діючих церкви. Церква Різдва Пресвятої Богородиці, належить місцевій греко-католицькій громаді, збудована у 1759 році та привезена з села Угринів, що на Сокальщині (нині Україна), тепер є експонатом музею. Інша церква на території скансена — це дерев'яний костел з села Матчин, збудований близько 1686 року та є найстарішою дерев’яною церквою в Люблінському воєводстві. Крім того, у музеї проводять традиційні обряди (ніч св. Івана, обжинки, сінокіс, шлюб, хрещення і т. д.), відомі своєю мальовничістю та старанністю відтворення народних традицій. Серед сільських хатинок, на узбіччі села діє справжнісінька Галерея Джерела Люблін — місто натхнення. До 700-ліття міста: туристичний довідник. — Люблін : Люблінська регіональна туристична організація, 2017. — 26 с. — ISBN 978-83-62997-88-6. Посилання Офіційний сайт музею [Архівовано 29 вересня 2020 у Wayback Machine.]