NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Place du marché (Katowice)

La place du marché de Katowice (en polonais : Rynek w Katowicach) est un élément central du quartier de Śródmieście (en), à Katowice, en Pologne. Cette place, la principale de la ville, date de la fin du XIXe siècle. Elle a été reconstruite à plusieurs reprises dont la dernière fois dans les années 2010. Sous le communisme, certains bâtiments historiques ont été démolis pour faire place à des infrastructures modernes. Un élément caractéristique de la place est son réseau de voies de tramway qui la traverse dans plusieurs directions. Elle comprend trois places secondaires : Kwiatowy, Teatralny et Obrońców Katowic. Le Théâtre de Silésie est situé à proximité. Liens externes Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Market Square, Katowice » (voir la liste des auteurs). Portail des routes Portail de la Pologne
Рыночная площадь (Катовице)

Рыночная площадь в Катовице (пол. Rynek w Katowicach) — центральная площадь и достопримечательность района Средместье польского города Катовице. Её появление датируется концом XIX века. Площадь несколько раз перестраивалась, и поныне она подвергается некоторым изменениям. В коммунистический период несколько исторических зданий на Рыночной площади были снесены, чтобы освободить место для современных зданий. Её характерной чертой служит сеть трамвайных путей, пересекающих площадь в нескольких направлениях. Рыночная площадь разделяется этими путями на три меньшие площади: Цветочную (пол. Kwiatowy), Театральную (пол. Teatralny) и площадь защитников Катовице (пол. Obrońców Katowic). На площади расположен Силезский театр. В 2010-е годы городские власти начали перепланировку площади, которой они отвели роль центральной части и главной достопримечательности Катовице. На площади защитников Катовице стоит памятник членам местного ополчения, противостоявших немецким захватчикам с 3 по 4 сентября 1939 года. В полдень с вершины многоквартирного дома на пересечении улиц Мельничной (пол. Młyńska) и Почтовой (пол. Pocztowa) раздаётся катовицкий хейнал. Автор звучащей музыки — Адам Бернацкий, любительский композитор из Бытома . Обычай исполнять хейнал в Катовице имеет короткую историю, он появился лишь в 2002 году. Достопримечательности и учреждения На Рыночной площади расположены следующие исторические здания: Силезский театр имени Станислава Выспяньского Многоквартирный дом (№ 7) Многоквартирный дом (№ 8) Многоквартирный дом, построенный в 1907 году и служивший ранее зданием банка (№ 9) Вокруг Рыночной площади расположены такие здания, как: Силезский дом печати Кооперативный универмаг «Скарбек», построенный в 1975 году Кооперативный универмаг «Зенит», построенный в 1962 году На Рыночной площади расположены: Туристический информационный центр и Верхнесилезский филиал Польского туристско-краеведческого общества (№ 13) Галерея Примечания
Ринкова площа (Катовиці)

Ринкова площа в Катовицях (пол. Rynek w Katowicach) — площа в центральному районі міста Катовиці, Польща. Ця ринкова площа, головна в місті, датується кінцем XIX століття. Її кілька разів перебудовували, і остання хвиля змін триває зараз. За комуністичних часів деякі з історичних будівель були знесені, щоб звільнити місце для сучасних об'єктів обслуговування. Характерною особливістю площі є мережа трамвайних колій, що перетинають площу в кількох напрямках. На території ринку є три площі: Квітковий, Театральний та Захисників Катовиць. Там розташований Сілезький театр. У 2010-х роках місто розпочало перепланування площі. У розумінні катовицької влади Ринок є центральним місцем і візитною карткою міста. Площа Захисників Катовиць є місцем розташування пам'ятника вересневим скаутам. На площі та на сусідніх вулицях працює точка доступу до безкоштовного бездротового інтернету. Опівдні з даху багатоквартирного будинку на перехресті вулиць Млинської та Поштової лунає катовицький горн. Автором музики є композитор-аматор з Битома Адам Бєрнацький. Звичай грати на сурмі-дзвоні має коротку традицію, він виник у 2002 році. Примітки
Rynek w Rzeszowie

Rynek w Rzeszowie – plac znajdujący się w centrum starówki Rzeszowa, na terenie dzielnicy Śródmieście. W otoczeniu rynku działa wiele sklepów i kawiarni, odbywają się na nim liczne wydarzenia kulturalne. Z rynku wychodzą ulice: Kopernika, Słowackiego, Kościuszki, Baldachówka, Przesmyk. Historia Obecna zabudowa pochodzi z XIX wieku i jest skutkiem pożaru, jaki nawiedził miasto w 1842 roku. Wcześniej najprawdopodobniej w rynku stały niskie domy drewniane, lub częściowo murowane z piwnicami, które zachowały się do dziś i stanowią atrakcję turystyczną. Był on miejscem ożywionego handlu wyrobami takimi jak biżuteria, ubrania, meble itd., do czasu, gdy podjęto się budowy Rynku Nowego Miasta. Dominującą budowlą rynku jest wolno stojący w południowo-zachodnim narożu ratusz. Na jego wieży w XVII wieku istniał dzwon, którego uderzenia zezwalały na rozpoczęcie handlu rano, a po południu go kończyły. Podziemia Miastu lokowanemu w XIV wieku nadano liczne przywileje, między innymi prawo składu różnych towarów. Wymianie gospodarczej sprzyjało położenie miasta na szlakach komunikacyjnych. W XVII wieku Rzeszów dostał prawo składowania wina i ryb. Gdy opasujące mury stały się rzeczywistością, ograniczona powierzchnia stała się podstawą budowy podziemnych magazynów, z prozaicznego powodu, braku miejsca. Głębokie, bo aż do 10 m pod powierzchnią, piwnice tworzą nieregularną sieć korytarzy i pomieszczeń (obecnie przetrwały tylko murowane). Ze względu na opłakany stan po II wojnie światowej komunistyczne władze zdecydowały się na wzmocnienie i zabezpieczenie fundamentów starego miasta. W obecnej chwili istnieje Podziemna Trasa Turystyczna, która jest pod opieką rzeszowskiego Muzeum Okręgowego, a prace nad ich rekonstrukcją wciąż trwają. Zabytki Kamienica Alko (nr 25) Zobacz też Nowy Rynek w Rzeszowie Linki zewnętrzne Muzeum Okręgowe w Rzeszowie Panorama sferyczna rynku w Rzeszowie. 2015-07-05 [dostęp: 2024-09-03]
Marktplatz (Sanok)

Der Ring, polnisch Rynek, ist ein mittelalterlicher Marktplatz in Sanok, der heutzutage den Kern der Fußgängerzone bildet. Der Ring hat die Gestalt eines Quadrats mit den Maßen 81 mal 81 m. Der Marktplatz liegt vor dem Sanoker Rathaus auf einer Anhöhe links am San. Seine Ursprünge gehen zurück bis auf das Jahr 1339, als der letzte Fürst Boleslaus die Stadt Sanok „mit deutschem Recht“ versah. Der Marktplatz in Sanok wird beherrscht von der Franziskanerkirche, auch die meisten Bettelorden errichteten große öffentliche Gebäude in der mittelalterlichen Stadt. In den Platz münden die 3-Maja-Straße (Verbindung zur Jagiellońska), die Grodkagasse (Verbindung zum Michaelmarkt und zur Pfarrkirche), die Zamkowastraße (Verbindung zum Schloss), die Cerkiewnastraße und Franziskanergasse, sowie die historische Franziskanertreppe von der Błonia-Ebene am Plowce-Bach, die Sanoker Schlosstreppe und die Luftschlangentreppen als Verbindungen zu den Vorstädten. An dem großzügig bemessenen Platz finden sich Bürgerhäuser, das neogotische Rathaus, das Landratsamt und Stadtdaten, Stadtinfos sowie der Marktbrunnen. Seit dem 3. Mai 2007 ist der Marktplatz für den motorisierten Individualverkehr gesperrt und Teil einer Fußgängerzone im Zentrum der Sanoker Innenstadt. Auf dem Marktplatz gibt es einen täglich geöffneten Biergarten und Barbetrieb. Anmerkungen Weblinks
Rynek Łazarski

Rynek Łazarski – zabytkowy rynek miejski w Poznaniu na Łazarzu. Powierzchnia ogólna rynku wynosi 5800 m² (pod handel przeznaczone jest około 4000m²). Aktualnie na rynku znajduje się około 300 stanowisk handlowych. Nazwę rynek Łazarski nosi również ulica o długości 545 m przebiegająca przy targowisku. W latach 2020–2021 prowadzona jest rewitalizacja rynku. Stragany umieszczone zostaną pod zadaszeniem, a Lejek Łazarski stanie się deptakiem. Zobacz też Lejek Łazarski Stary Rynek w Poznaniu Rynek Jeżycki Rynek Śródecki Rynek Wildecki Rynek Wschodni Przypisy Linki zewnętrzne Widok na żywo (pol.)
Rzeźnia na Garbarach w Poznaniu

Rzeźnia na Garbarach w Poznaniu (Rzeźnia Miejska, Stara Rzeźnia, dawniej: rzezalnia) – dawny miejski zakład rzeźniczy wzniesiony w latach 1897–1900 w Poznaniu na Garbarach, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego. Historia Przed powstaniem rzeźni przy ulicy Garbary istniały w Poznaniu rzeźnie cechowe: rzeźnia cechowa na Grobli (1280-1655) rzeźnia cechowa przy ul. Szyperskiej (1781-1900). W związku z rozrastaniem się miasta i rosnącym zapotrzebowaniem na rynku oraz staraniami o zapewnienie odpowiednich warunków weterynaryjnych w końcu XIX wieku zarząd miasta Poznania zadecydował o budowie Rzeźni Miejskiej oraz targowiska zwierzęcego na tzw. Łąkach Dominikańskich (powierzchnia ok. 52000 m²), wtedy na obrzeżu miasta. Rzeźnia została otwarta 1 marca 1900. W 1899 wprowadzony został prawny przymus uboju w rzeźni publicznej oraz badania zwierząt. Rzeźnia w momencie otwarcia miała monopol na ubój zwierząt na terenie miasta Poznania. Zakład posiadał wytwórnię lodu, chłodnię i zamrażarnię. Funkcjonowała także solarnia skór oraz urządzenia do przerabiania odpadków z produkcji na mączkę mięsno-kostną i tłuszcz techniczny. Do rzeźni prowadziła bocznica kolejowa ze stacji Poznań Garbary. W związku z otwarciem nowej rzeźni i zamknięciem rzeźni cechowej przy ul. Szyperskiej, po 10 latach procesu przed kolejnymi instancjami, w 1912 sąd cesarski w Lipsku uznał roszczenie cechu za zasadne i zasądził odszkodowanie w wysokości 56 160 marek. Miasto zapłaciło to odszkodowanie po 4 latach, w 1916. Zakład był rozbudowywany w latach 1906-1908 oraz po II wojnie światowej. Od 1935 zaczęto prowadzić ubój za pomocą rażenia prądem o napięciu 75 V czaszki świń przez ok. 10-20 sekund. Współcześnie W latach 90. XX wieku po założeniu spółki „Pozmeat” zakłady przeniesione zostały poza miasto. Od tego czasu budynki rzeźni nie są wykorzystywane. Na terenie Starej Rzeźni odbywają się okazjonalne imprezy kulturalne lub organizowany jest handel, prowadzono cykliczną giełdę staroci. W 2018 roku teren rzeźni o powierzchni około 5,5 ha zakupił deweloper, firma Vastint od poprzedniego właściciela, mBanku. Galeria Zobacz też Obiekty w pobliżu kamienica przy ul. Garbary 97/98 w Poznaniu (dla pracowników rzeźni) stacja pomp na Garbarach w Poznaniu Kantor Krzyżanowskiego dwór przy ul. Szyperskiej w Poznaniu Przypisy Bibliografia Pezacki Wincenty: Aktualne zmiany poznańskiego rynku mięsnego (s. 466), w: Kronika Miasta Poznania 3-4/1993; on-line: [1] Pezacki Wincenty: Rzeźnie cechowe w dawnym Poznaniu (s. 58, 65-67), w: Kronika Miasta Poznania 3/1987; on-line: [2] Rzeźnia dla kolekcjonerów. dobrypasterz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Linki zewnętrzne Rzeźnia Miejska w: zabytkipoznan.pl Zdjęcia Rzeźni
Rządz (jezioro)

Rządz, Jezioro Rządzkie (niem. Rensensee, Reussensee, Rondsenersee) – zanikające jezioro starorzeczne w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w granicach administracyjnych Grudziądza, w dzielnicy Rządz, nieopodal osiedla Dębowe Wzgórze. Charakterystyka Akwen jest połączony z rzeczką Rudniczanką, wypływającą z jeziora Rudnickiego Wielkiego. Jezioro Rządz powstało na skutek zmiany koryta Wisły. W przeszłości obejmowało większy obszar niż obecnie. Przed kilkunastu laty sięgało ono 32,5 hektarów. Dawne kroniki opisują jezioro Rządz jako długie i wąskie. Od Wisły oddzielał je tylko wąski przesmyk. Z biegiem czasu, w wyniku obwałowania Wisły, jego północna część została odcięta. Obecnie jezioro jest w fazie zanikania. Historia 15 czerwca 1243 nad jeziorem Rządz miała miejsce bitwa między księciem pomorskim Świętopełkiem II i Prusami a Zakonem Krzyżackim. W tym samym czasie trwało pierwsze powstanie plemion pruskich przeciwko Krzyżakom. Wojska pruskie po udanym wypadzie na południowe tereny ziemi chełmińskiej wracały szlakiem wzdłuż Wisły. Powiadomieni o tym Krzyżacy postanowili przygotować zasadzkę przy przesmyku oddzielającym jezioro Rządz od łachy Wiślanej, która im się nie powiodła. Bitwa zakończyła całkowitą klęską Krzyżaków ze Starogrodu. Według „Rocznika franciszkańskiego” po stronie Zakonu zginęło 1 200 ludzi, natomiast z 400 rycerzy ocalało tylko 10. W bitwie polegli także dwaj dostojnicy krzyżaccy: Dietrich von Bernheim i Berlewin von Freiberg. W czasach późniejszych jezioro i założony przy nim folwark stanowiły własność komturii grudziądzkiej. Od 1466 roku jezioro Rządz stanowiło własność starostwa grudziądzkiego. W celu uniknięcia cofki, w 1902 roku wybudowano stację pomp przy jeziorze, która po modernizacji w 1967 działa do dziś. W 1954 roku jezioro zostało włączono w granice miasta. Przypisy Bibliografia ZbigniewZ. Otremba ZbigniewZ., Miejscowości powiatu grudziądzkiego, Gdańsk: wyd. Regnum, 2002, ISBN 83-907707-7-6, OCLC 830373351 . ZbigniewZ. Otremba ZbigniewZ., Kronika powiatu grudziądzkiego, Gdańsk: wyd. Regnum, 2001, ISBN 83-907707-6-8, OCLC 830304100 .
Rówień Waksmundzka

Rówień Waksmundzka – położona na wysokości 1400–1440 m n.p.m. szeroka i trawiasta rówień na Waksmundzkiej Przełęczy pomiędzy Małą Koszystą a Gęsią Szyją w polskich Tatrach Wysokich. Dawniej polana ta i przylegające do niej serwitutowe lasy należały do terenów pasterskich Hali Waksmundzkiej. Stał tutaj jeden szałas postawiony w 1929 roku przez górali z Maruszyny. Po zaprzestaniu użytkowania polana zarasta lasem. W 1955 miała powierzchnię ok. 5 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 49%. Doliny poniżej przełęczy to Dolina Waksmundzka (na wschód) i dolina Pańszczyca (na zachód). Przez Rówień Waksmundzką przebiega dział wodny pomiędzy dorzeczami Białki i Białego Dunajca. Najciekawszy widok z równi rozpościera się w kierunku Tatr Bielskich. Szlaki turystyczne Na przełęczy krzyżują się dwa szlaki turystyczne: z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Waksmundzką Polanę, Polanę pod Wołoszynem i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na Rówień Waksmundzką: 2:10 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia z Równi Waksmundzkiej do Wodogrzmotów: 1:25 h, z powrotem 1:35 h z Wierchporońca przez Rusinową Polanę, Gęsią Szyję i Rówień Waksmundzką do schroniska „Murowaniec” w Dolinie Gąsienicowej. Czas przejścia z Wierchporońca na Rówień Waksmundzką: 2 h, z powrotem 1:35 h Czas przejścia z Równi Waksmundzkiej do Murowańca: 2:15 h, z powrotem tyle samo. Przypisy
Równina Nowogardzka

Równina Nowogardzka (313.32) – mezoregion fizycznogeograficzny w północno-zachodniej Polsce, będący częścią Pobrzeża Szczecińskiego, w województwie zachodniopomorskim. Głównym miastem jest Nowogard, od którego mezoregion wziął swoją nazwę. Charakterystyka Równina Nowogardzka reprezentuje krajobraz wysoczyzny morenowej, zbudowanej z osadów lodowcowych (głównie morena denna). Licznie występują tutaj pagórki i wały morenowe, głównie drumliny i ozy. W środkowej części skupisko jezior, m.in. Jezioro Lechickie, Jezioro Parlińskie, Jezioro Nowogardzkie, Jezioro Łęczyckie i Piaszno. Najwyższe wzniesienia osiągają ok. 90 m n.p.m. Teren równiny przecina kilka niewielkich rzek: Gowienica, Sąpólna, Krąpiel oraz duża Rega. Znajdują się tutaj niewielkie kompleksy leśne (głównie lasy mieszane), porozrzucane po, stanowiących większość w tej części regionu, polach uprawnych. Gleby bielicowe i płowe. Uprawia się tutaj głównie żyto, ziemniaki, jęczmień, pszenicę, owies. Równina obejmuje swoim zasięgiem tereny gmin: Stargard, Marianowo, Stara Dąbrowa, Maszewo, Dobra Nowogardzka, Osina, Goleniów, Nowogard, Radowo Małe, Płoty, Resko. Największe miasta lub miejscowości leżące na jej terenie lub na skraju to (od południa): Stargard (wschodnia część miasta), Stara Dąbrowa, Maszewo, Jenikowo, Mosty, Osina, Wyszomierz, Nowogard, Żabowo, Płoty, Resko, Błotno. Przez teren równiny przebiegają m.in. Droga krajowa nr 6, Droga wojewódzka nr 106 i Linia kolejowa nr 402. Ochrona przyrody Rezerwat przyrody Ozy Kiczarowskie Rezerwat przyrody Gogolewo Rezerwat przyrody Wrzosowisko Sowno Rezerwat przyrody Mszar koło Starej Dobrzycy Rezerwat przyrody Krzywicki Mszar Rezerwat przyrody Wrzosiec Turystyka Tereny pagórkowate, w większości rolnicze, obfitujące w zabytki kultury (kościoły, zespoły miejskie Nowogardu i Maszewa). Większe tereny leśne w północnej części. Obszar predysponowany do rozwoju turystyki rowerowej i konnej. Na Redze spływy kajakowe. Szlaki turystyczne Szlak rowerowy „Równina Nowogardzka” Szlak rowerowy „Gryfland – Żółty” [proj.] Szlak Równiny Nowogardzkiej (Goleniów – Imno/Mosty – Danowo – Maszewo – Maciejewo – Osina – J.Nowogardzkie – Nowogard) [proj.] Szlak Doliny Regi (Łobez – ... – Resko – Taczały – Płoty – Gryfice – Trzebiatów) [proj.] Szlak Pojezierza Parlińskiego (Stargard – Kiczarowo – J.Piaszno – Łęczyca – J. Parlinskie – Maszewo) [proj.] Szlak Równiny Goleniowskiej (Goleniów – Bolechowo – Stawno – Danowo – Imno/Mosty – Burowo – Bodzęcin – Niewiadowo – Łożnica – Błotno – Unibórz – Golczewo) Przypisy Linki zewnętrzne www.nowogard.pl Maszewo – Turystyka Płoty – Turystyka
Równina Oleśnicka

Równina Oleśnicka (318.56) to mezoregion wchodzący w skład Niziny Śląskiej. Rozpościera się pomiędzy Pradoliną Wrocławską na południowym zachodzie, Wzgórzami Trzebnickimi, Wzgórzami Twardogórskimi i Wzgórzami Ostrzeszowskimi na północy, Wyżyną Śląsko-Krakowską na wschodzie a Równiną Opolską na południowym wschodzie. Jej powierzchnia wynosi ok. 2350 km². Dzieli się na kilka mikroregionów: Równinę Oleśnicko-Bierutowską, Równinę Psiego Pola, Równinę Jelczańską i Równinę Namysłowską. Pod względem geologicznym jest to obszar monokliny śląsko-krakowskiej i monokliny przedsudeckiej, pokryty osadami plejstoceńskimi i holoceńskimi - iłami, piaskami, żwirami, glinami oraz lessami. Duże obszary w północnej części pokryte są piaszczystymi osadami sandrowymi. W części południowej przeważają gliny zlodowaceń środkowopolskich. Morfologicznie ma kształt owalny o równoleżnikowym przebiegu. Ogólne nachylenie ku południu i południowemu zachodowi, tj. ku Widawie i Odrze. U stóp Wzgórz Trzebnickich i Twardogórskich wznosi się do 160 m n.p.m., a nad Odrą do 120 m n.p.m. Najbardziej charakterystyczne są powierzchnie sandrów uformowane w stadium Warty. Następnie (ku południu) rozciąga się wierzchowina plejstoceńska naznaczona siecią płytkich dolin i niecek, porozdzielanych niskimi i połogimi pagórkami. Na wschodzie zarysowana jest smuga wyniosłości ciągnąca się od źródeł Widawy, w kierunku południkowym, prawie pod sam Namysłów, tworząca dział wodny pomiędzy prawymi dopływami górnej i środkowej Widawy. Pasmo to jest złożone ze wzgórz, których maksymalna wysokość wynosi 213 m n.p.m. Na południu zaznacza się głęboka na kilka metrów i szeroka na około trzy kilometry pradolina, odwadniana dolną Widawą w kierunku Odry. Większe miasta, to: Wrocław (jego północno-wschodnie dzielnice), Oleśnica, Bierutów, Jelcz-Laskowice i Namysłów. Przypisy Bibliografia Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2002. ISBN 83-01-13897-1.
Rąty (jezioro)

Rąty – jezioro na Pojezierzu Kaszubskim, na południowy zachód od Somonina, na obrzeżach wsi Rąty (gmina Somonino, powiat kartuski, województwo pomorskie). Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 23 ha. Jezioro Rąty leży na wschodnim skraju Wzgórz Szymbarskich i jest pozostałoścą większego zbiornika wodnego z okresu ostatniego zlodowacenia. Wzdłuż wschodniej linii brzegowej jeziora przebiega linia kolejowa Maksymilianowo-Kościerzyna–Gdynia. Na zachód od jeziora znajduje się Jezioro Ostrzyckie. Zobacz też Goręczyno Łosiowa Dolina Rąty
SLR Chełmce

SLR Chełmce (Stacja Linii Radiowych Chełmce) – betonowa wieża RTV o wysokości 74 metrów zlokalizowana we wsi Chełmce około 9 km na południowy wschód od centrum Kalisza (176 m n.p.m.). Nadajniki radiowe znajdują się 67 m nad poziomem terenu, a telewizyjne 69 i 72 m n.p.t. W związku z ich stosunkowo słabą mocą stacja obejmuje swoim zasięgiem tylko najbliższą okolicę. Właścicielem obiektu jest spółka Emitel sp. z o.o. Transmitowane programy Programy telewizyjne - cyfrowe Programy radiowe Programy nienadawane Zobacz też RTCN Mikstat Lista najwyższych konstrukcji w Polsce Przypisy Bibliografia RadioPolska TP EmiTel. emi.emitel.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-11)].
Langgarter Tor

Das Langgarter Tor (poln. Brama Żuławska) wurde in der Langgartenstraße (poln. Długie Ogrody) in Danzig 1628 von Hans Strackwitz errichtet. Geschichte und Architektur Das Tor befand sich zwischen der Löwen- und der Ochsenbastei im Zuge der Erdwälle und bildete ein wichtiges Element der Danziger Befestigungsanlagen. Die Erdwälle wurden erst am Ende des neunzehnten Jahrhunderts abgeschafft. Das Gebäude wurde aus unverputztem Backsteinmauerwerk mit Umrahmungen aus Sandstein errichtet. Neben der mittleren Durchfahrt befinden sich zwei Durchgänge. Über den Durchgängen befinden sich steinerne Medaillons mit Köpfen römischer Befehlshaber. Die Räume im Tor werden von den Danziger Museen zu Lagerzwecken genutzt. Galerie Weblinks Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8
Langgarter Tor

La Langgarter Tor ou Porte Zulawska (en polonais Brama Żuławska) est une porte de ville de Gdansk construite à Dantzig en 1628 par Hans Strackwitz . Histoire et architecture La porte était située entre les bastions du Lion et du bœuf et constituait un élément important des fortifications de Gdańsk. Ces fortifications ne furent abattues qu'à la fin du XIXe siècle. Le bâtiment a été construit en briques apparentes avec une charpente en grès. À côté du passage principal du milieu, il y a deux petits passages sur les côtés. Au-dessus des passages se trouvent des médaillons en pierre avec des têtes de commandants romains. Les salles de la porte sont utilisées par les musées de Gdańsk à des fins de stockage. Galerie Bibliographie (de) Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987, (ISBN 3-7338-0033-8) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne