NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Zimna Woda (województwo lubuskie)

Zimna Woda – florystyczny rezerwat przyrody położony w województwie lubuskim przy drodze wojewódzkiej nr 279, niedaleko dzielnicy Zielonej Góry – Kiełpina. Został on utworzony w 1959 roku na powierzchni 31,55 ha. W 1989 roku powiększono go do 88,69 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Celem ochrony jest zachowanie ze względów dydaktycznych i naukowych kompleksu łęgów olszowo-jesionowych i olsów wraz z naturalnymi procesami ich dynamiki. Wiosną większość terenu bywa zalewana wodą. Flora rezerwatu Dominującym gatunkiem drzewa jest olsza czarna, która rośnie tu wraz z jesionem, dębem i brzozą. Sporadycznie występuje również sosna i świerk. Przeciętny wiek drzewostanu wynosi 90 lat. Podszyt w rezerwacie jest bujny i gęsty. Składa się głównie z leszczyny i czeremchy zwyczajnej. Runo leśne jest obfite, podszywające dno lasu w 70-100%. W rezerwacie stwierdzono ponad 230 gatunków roślin naczyniowych. Turystyka Granicą rezerwatu biegnie niebieski szlak turystyczny, który daje możliwość bezpośredniego kontaktu z unikalną roślinnością. Przez rezerwat przechodzi także „droga prezydenta” zwana też „drogą królewską”, wzdłuż której rosną potężne dęby i jesiony. Przy turystycznym wykorzystaniu rezerwatu obowiązują ograniczenia, o których informują tablice na obrzeżach obiektu. Przypisy Bibliografia Dookoła Zielonej Góry, Wydawnictwo SYGNATURA, Zielona Góra 2005, ISBN 83-87873-47-0
Rezerwat przyrody Zimna Woda (województwo łódzkie)

Rezerwat przyrody Zimna Woda – leśny rezerwat przyrody w gminie Rogów, w powiecie brzezińskim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 5,93 ha (akt powołujący podawał 5,58 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 12 maja 1954 roku (M.P. z 1954 r. Nr 54, poz. 745 (ISAP)). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu dębowego o cechach naturalnego grądu, typowego dla lasów tej części kraju. Drzewostan rezerwatu tworzy dąb bezszypułkowy, sosna, buk oraz pojedyncze świerki, graby i topole osiki. W podszycie występuje m.in. kruszyna pospolita i porzeczka czarna, a w runie – przylaszczka pospolita, lilia złotogłów, konwalia majowa, borówka czarna, gwiazdnica wielkokwiatowa, zawilec gajowy oraz fiołek leśny i fiołek Rivina. Rezerwat jest położony na gruntach należących do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, zarządzanych przez Leśny Zakład Doświadczalny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Rogowie. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Zimny Dół

Rezerwat przyrody Zimny Dół – rezerwat przyrody w miejscowości Czułów (w jej części zwanej Skałami) na terenie gminy Liszki w województwie małopolskim. Jest to częściowy rezerwat przyrody nieożywionej, utworzony w 1991 r. na powierzchni zaledwie 2,22 ha. Rezerwat obejmuje fragment orograficznie prawych zboczy górnej części doliny Zimny Dół. Podziwiać można tutaj duże głazy o bardzo stromych ścianach, miejscami tworzące labirynty skalne. W wielu miejscach na skałach występują charakterystyczne okapy. Wszystkie te formy powstały głównie w wyniku procesów krasowych. Krasowego pochodzenia są również jaskinie i schroniska, których w rezerwacie jest kilka: Długi Okap, Okap za Zerwą Pierwszy, Okap za Zerwą Drugi, Schronisko Małe w Zimnym Dole, Schronisko między Okapami. Przez uprawiających wspinaczkę skalną i bouldering skały rezerwatu podzielono na grupy, którym nadano nazwy: Wielka Zerwa, Głazy, Kanion, Labirynt i Przełaz. Uprawianie wspinaczki w obrębie rezerwatu jest jednak zabronione. Rezerwat jest dużą atrakcją nie tylko geologiczną, ale również przyrodniczą. Jego flora ma charakter naturalny. Aż na wierzchołki drzew wspinają się bardzo stare okazy kwitnącego bluszczu pospolitego (kwitnący bluszcz jest w Polsce rzadkością i podlega ochronie). Wiosną, przed rozwojem liści przez drzewa zakwitają w lesie całe łany przylaszczki pospolitej, zawilca gajowego, kokoryczy pełnej, a wśród nich zawilec żółty, miodunka ćma, szczyr trwały, zdrojówka rutewkowata, złoć żółta i inne. Na terenie rezerwatu występuje 230 gatunków roślin naczyniowych, a wśród nich 21 gatunków podlegających ochronie ścisłej lub częściowej. Wejście do rezerwatu znajduje się obok drogi powiatowej z Czułowa do Baczyna, na niewielkim skrzyżowaniu obok charakterystycznej kapliczki, po lewej stronie której wznoszą się potężne wapienne ściany. Po terenie rezerwatu poprowadzono ścieżkę dydaktyczną. Szlaki turystyki pieszej – dnem doliny prowadzi czerwony szlak turystyczny do Czernichowa. – ścieżka edukacyjna pomiędzy skałami rezerwatu Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Zimny Dół – Opis dojazdu oraz samej wycieczki po wąwozie
Rezerwat przyrody Zmysłówka

Zmysłówka – rezerwat przyrody położony w miejscowości Zmysłówka, w gminie Grodzisko Dolne, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim. Obejmuje oddział 106 l, obrębu Dąbrówki, leśnictwa Zmysłówka (Nadleśnictwo Leżajsk). numer według rejestru wojewódzkiego: 2 powierzchnia: 2,56 ha (akt powołujący podawał 2,44 ha) dokument powołujący: M.P. z 1953 r. Nr 84, poz. 999 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego): fragment lasu mieszanego z udziałem modrzewia polskiego, o cechach zespołu naturalnego Zbiorowiska leśne rezerwatu to głównie żyzna buczyna karpacka w formie podgórskiej oraz grąd subkontynentalny w podzespole typowym. Przypisy Linki zewnętrzne Zmysłówka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-23].
Rezerwat przyrody Zwierzyniec (województwo mazowieckie)

Rezerwat przyrody Zwierzyniec – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1964 r. na gruntach miejscowości Łazy, na terenie gminy Krasnosielc, w leśnictwie Suche-Jasieniec nadleśnictwa Parciaki (do 1981 nadleśnictwo Sławki). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru mieszanego świeżego, naturalnego pochodzenia, charakterystycznego dla dawnej Puszczy Kurpiowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Opis rezerwatu na stronie nadleśnictwa Parciaki
Rezerwat przyrody Zwiezło w dolinie Olchowatego

Rezerwat przyrody Zwiezło w dolinie Olchowatego (przed powiększeniem w 2024: Rezerwat przyrody Zwiezło) – rezerwat przyrody położony w miejscowości Duszatyn, w gminie Komańcza, w powiecie sanockim, w województwie podkarpackim. Zlokalizowany w granicach Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego, na gruntach Nadleśnictwa Komańcza (leśnictwa Duszatyn i Prełuki). Opis numer według rejestru wojewódzkiego – 7 powierzchnia – 484,26 ha (przed powiększeniem: 1,97 ha, przy czym pierwotny akt powołujący podawał 2,20 ha) dokument powołujący – Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 31 grudnia 2024 r. w sprawie rezerwatu przyrody "Zwiezło w dolinie Olchowatego" rodzaj rezerwatu – rezerwat krajobrazowy (K) (dawniej: przyrody nieożywionej) typ rezerwatu – biocenotyczny i fizjocenotyczny(PBf) (dawniej: geologiczny i glebowy) podtyp rezerwatu – biocenoz naturalnych i półnaturalnych (pb) (dawniej: form tektonicznych i erozyjnych) typ ekosystemu – różnych ekosystemów (EE) (dawniej: wodny) podtyp ekosystemu – lasów i wód (lw) (dawniej: jezior mezotroficznych i eutroficznych oraz stawów) celem ochrony jest zachowanie dwóch górskich jezior powstałych przez znaczne osuwiska na stokach góry Chryszczata oraz porośniętej drzewostanem doliny potoku Olchowatego wraz z procesami osuwiskowymi. Dawniej przedmiotem ochrony (według aktu powołującego) były dwa górskie jeziora powstałe przez znaczne osuwiska na zboczach góry Chryszczata, jak również las zatopiony przy ich powstaniu. Rezerwat znajduje się na północno-zachodnich stokach Chryszczatej (998 m n.p.m.), obejmując znaczne obszary lasów wraz z centralnie w nim położonymi osuwiskowymi Jeziorkami Duszatyńskimi. Dawniej, będąc o wiele mniejszy, składał się z dwóch osobnych części obejmujących praktycznie wyłącznie same jeziorka, powstałe w czasie osunięcia zbocza w 1907 roku i leżące na wysokości około 700 m n.p.m. Mniejsze jeziorko, zwane Dolnym, zajmuje powierzchnię 0,45 ha, większe – Górne – 1,44 ha. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną ścisłą. Od 1995 roku planowane było powiększenie rezerwatu o przylegające tereny leśne o powierzchni aż ok. 830 ha (docelowa powierzchnia 831,84 ha), jednak ostatecznie powiększenie w 2024 r. nastąpiło jedynie o około połowę tego obszaru. Przez teren rezerwatu przebiega Główny Szlak Beskidzki: Komańcza – Prełuki – Duszatyn – rezerwat przyrody Zwiezło w dolinie Olchowatego – Chryszczata Zobacz też Jeziorka Duszatyńskie Przypisy
Rezerwat przyrody Złota Góra (województwo małopolskie)

Rezerwat przyrody Złota Góra – leśny rezerwat przyrody w województwie małopolskim, powiat miechowski, gmina Miechów. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Sosnówka). Jest położony pomiędzy wsiami Krępa i Jaksice, a założono go w 1955 roku w celu ochrony roślinności kserotermicznej na zboczu wzgórza kredowego. Przedmiot ochrony stanowi roślinność zróżnicowana na murawy kserotermiczne, zarośla oraz lasy grądowe. Najciekawsze rośliny podlegające ochronie to: wawrzynek wilczełyko, zawilec wielkokwiatowy, miłek wiosenny, dziewięćsił bezłodygowy, ostrożeń pannoński, lilia złotogłów, obuwnik pospolity. W związku z zarastaniem obszaru funkcja ochronna zaniknęła. Według danych z nadleśnictwa, rezerwat zajmuje powierzchnię 4,16 ha (akt powołujący podawał 4,40 ha). Rezerwat leży na skraju Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej. Przypisy
Злота-Гура (заповедник, Малопольское воеводство)

Зло́та-Гу́ра (пол. Złota Góra) — наименование заповедника в Польше, который находится на территории населённого пункта Яксице гмины Мехув Мехувского повята, Малопольское воеводство. Заповедник находится в Яксицком лесу между сёлами Яксице и Кремпа. Заповедник был основан в 1922 году и заново учреждён в 1955 году. Заповедная зона представляет собой отдельный охраняемый степной участок, который располагается на крутом склоне меловых скал. Целью заповедника является сохранение лугового покрова, на котором произрастают сухолюбивые растения. На участке произрастают волчеягодник обыкновенный, ветреница лесная, адонис весенний, девясил безголовый, Cirsium pannonicum, лилия кудреватая и башмачок настоящий. Примечания Литература Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 265. ISBN 8301124792 Jacek Korpak: Wyżyna miechowska — mapa turystyczna. Kraków: Compass, 2009, s. 2. ISBN 978-83-7605-051-5. Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 27 июня 2014 года. Информация (пол.). Архивировано из оригинала 10 сентября 2014 года.
Rezerwat przyrody Złote Bagna

Rezerwat przyrody „Złote Bagna” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 38,36 ha w pobliżu miejscowości Szydłów w gminie Tułowice w województwie opolskim. Powołany został 19 lipca 2001 roku, mocą rozporządzenia Wojewody Opolskiego. Przedmiotem ochrony jest mało zniekształcone torfowisko wysokie z ciekawą szatą roślinną oraz bogatą awifauną. Wyróżniającym się gatunkiem tego ekosystemu jest wełnianka pochwowata porastająca teren torfowiska. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Bibliografia Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.). Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego. 2001 Linki zewnętrzne Opis rezerwatu w serwisie „Śląsk rośnie zielono”. przyrodaslaska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-13)].
Rezerwat na Jeziorze Zgierzynieckim im. Bolesława Papi

Rezerwat na Jeziorze Zgierzynieckim im. Bolesława Papi – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Lwówek, powiecie nowotomyskim (województwo wielkopolskie). Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 maja 1974 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody. Początkowo zajmował powierzchnię 71,43 ha. Od 2013 roku jego powierzchnia liczy 98,65 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie siedlisk lęgowych ptaków wodnych i błotnych, charakterystycznych dla płytkich zbiorników wodnych i zbiorowisk szuwarowych. Rezerwat znajduje się w północnej części dorzecza Mogilnicy. Obejmuje płytkie, zarastające jezioro oraz łąki otaczające jego zabagnione brzegi. Występuje tu prawie 140 gatunków ptaków, w tym 60 gatunków ptaków lęgowych, m.in. gęgawa, żuraw, bąk, brzeczka, strumieniówka, podróżniczek, dziwonia, kropiatka, mewa śmieszka. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Teren rezerwatu pokrywa się z obszarami sieci Natura 2000: „Jezioro Zgierzynieckie” PLB300009 oraz „Ostoja Zgierzyniecka” PLH300007. Od południowego zachodu przylega do niego rezerwat „Wielki Las”. Patronem rezerwatu jest Bolesław Papi – ornitolog amator, który zginął w Starachowicach podczas zamachu AK na szefa radomskiego gestapo. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat na Jeziorze Zgierzynieckim im. Bolesława Papi. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-10-04].
Rezerwat na Policy im. prof. Zenona Klemensiewicza

Rezerwat na Policy im. prof. Zenona Klemensiewicza – leśny rezerwat przyrody na północnym stoku Policy, która w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane jest do Beskidu Żywieckiego, w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Opis Rezerwat obejmuje 58,73 ha wysokogórskiego boru świerkowego zachowanego w stanie naturalnym. Położony jest na wysokości od 1200 do 1369 m n.p.m. W rezerwacie występują następujące gatunki roślin chronionych: liczydło górskie, tojad mocny, parzydło leśne, omieg górski, zarzyczka górska, wawrzynek wilczełyko, widłak wroniec, widłak jałowcowaty, goryczka trojeściowa, pierwiosnek wyniosły, kosodrzewina i limba. Spośród ptaków występujących tutaj najbardziej interesujące są głuszec i dzięcioł trójpalczasty. Stwierdzono również występowanie sichrawy karpackiej, endemicznego dla Karpat gatunku chrząszcza. Nazwany na cześć profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego Zenona Klemensiewicza, językoznawcy i pedagoga, który zginął 2 kwietnia 1969 w katastrofie lotniczej na północnym stoku Policy. Przez rezerwat przechodzi zielony szlak turystyczny do centrum Zawoi. Rezerwat leży w gminie Zawoja, w powiecie suskim, w województwie małopolskim, w całości na terenie leśnictwa Skawica (nadleśnictwo Sucha). Przylega do rezerwatu przyrody Na Policy, utworzonego w 1998 r. Rezerwat wchodzi w skład dwóch obszarów Natura 2000: ostoi ptasiej PLB 120006 „Pasmo Policy” oraz ostoi siedliskowej – PLH 120012 „Na Policy”. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Łabędziniec

Łabędziniec – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko. dokument powołujący – M.P. z 1959 r. Nr 87, poz. 463 (ISAP). położenie – gmina Drezdenko, nadleśnictwo Karwin, leśnictwo Wilcze Doły (oddz. 193 a-f), około 3,5 km na południowy wschód od miejscowości Gościm. cel ochrony – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych siedlisk stanowiących miejsce rozrodu i przebywania ptactwa wodno-błotnego. przedmiot ochrony – 5 wysp na jeziorze Lubiatówko o powierzchni od 0,05 do 2,17 ha. Na wyspach gniazdują ptaki takie jak łabędź niemy, kormoran czarny, perkoz dwuczuby, rybołów (przed 1969 rokiem także czapla siwa). Wyspy porośnięte są drzewostanem olszowo-dębowo-sosnowym z domieszką buka, lipy, jaworu i brzozy w wieku od 30 do 160 lat. Niektóre okazy dębów mają ponad 300 lat. W podszycie występuje trzmielina zwyczajna, jarząb pospolity, dereń świdwa, kruszyna pospolita, brzoza brodawkowata, buk zwyczajny, kalina koralowa. W dobrze wykształconym runie rośnie m.in. śmiałek pogięty, pszeniec zwyczajny, trzcinnik piaskowy, nerecznica krótkoostna, nerecznica samcza, skrzyp leśny oraz gatunki chronione: konwalia majowa, marzanka wonna, bluszcz pospolity, przylaszczka pospolita, porzeczka czarna. powierzchnia – 2,90 ha (akt powołujący podawał 4,30 ha). Tereny rezerwatu Łabędziniec stanowią enklawę w utworzonym w 2000 roku rezerwacie Lubiatowskie Uroczyska, do którego z kolei od północy przylega rezerwat Czaplenice. Rezerwat Łabędziniec położony jest w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Puszcza Notecka” PLB300015 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Jeziora Gościmskie” PLH080036. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Łabunie

Łabunie – stepowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Łabunie, w powiecie zamojskim, w województwie lubelskim. powierzchnia: 108,54 ha rok utworzenia: 1959 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 5 listopada 1959 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 97, poz. 526). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie stanowiska bardzo rzadkich roślin stepowych Teren rezerwatu porasta las grądowy ze sztucznie wprowadzoną sosną z domieszką grabu, dębu i lipy drobnolistnej. Pomiędzy zbiorowiskami leśnymi, na względnie płaskim terenie występują murawy kserotermiczne. Do występujących tu roślin należą m.in. miłek wiosenny, oman wąskolistny, len złocisty, ciemiężyca czarna, a także storczyk kukawka, obuwik pospolity, pierwiosnek lekarski, zawilec wielkokwiatowy. Przypisy
Rezerwat przyrody Łabędź

Rezerwat przyrody Łabędź – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nowomiejskim, w gminie Biskupiec, nadleśnictwie Jamy, leśnictwo Krotoszyny. Powołany na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego 1958 r. (MP nr 16, poz. 107 z 15.03.1958 r.). Początkowo zajmował powierzchnię 10,61 ha, w 1987 został poszerzony do 13,82 ha, a w 2017 do 18,68 ha. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 4,84 ha. Rezerwat obejmuje ochroną torfowisko przejściowe, które powstało w holocenie w miejscu zbiornika wodnego, który wypełniał bezodpływowe zagłębienie wytopiskowe powstałe po wytopieniu martwego lodu, otoczone wzniesieniami sandru brodnickiego uformowanego z piasków wodnolodowcowych, podczas fazy pomorskiej zlodowacenia Wisły. Gleby na terenie rezerwatu zaliczono do podtypu gleb torfowych torfowisk przejściowych. Największą powierzchnię zajmują zespoły roślinne: Caricetum limosae – turzycy bagiennej Caricetum rostratae – turzycy dzióbkowatej Phragmintetum communis – trzciny pospolitej. Rezerwat „Łabędź” jest obszarem występowania 246 taksonów roślin oraz miejscem lęgowym żurawi. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Łabędź. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Łachy Brzeskie

Rezerwat Łachy Brzeskie – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie mazowieckim, położony na terenie gmin: Góra Kalwaria (powiat piaseczyński) i Karczew (powiat otwocki). Leży w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 roku. Zajmuje powierzchnię 476,31 ha. Teren rezerwatu obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody płynące Wisły między Otwockiem Wielkim a Górą Kalwarią. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły. Rezerwat jest bardzo ważną ostoją ptaków wodnych: mew, rybitw, siewkowatych. Ponadto na wyspach odpoczywają ptaki lecące nad doliną Wisły. Występują tu również m.in. czaple oraz bieliki. Przypisy
Łasko (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Łasko” – rezerwat leśny w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Bierzwnik, 1 km na zachód od wsi Łasko, 8 km na północny wschód od Bierzwnika, 6,5 km na południowy zachód od rezerwatu przyrody „Torfowisko Konotop”, 6 km na zachód-południowy zachód od granicy Drawieńskiego Parku Narodowego. Rezerwat położony jest w Puszczy Drawskiej, na półwyspie śródleśnego jeziora Przytoczno (zwanego też Wielkimi Wyrwami). Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 czerwca 1964 roku. Zajmuje powierzchnię 16,98 ha (akt powołujący podawał 19 ha). Rezerwat został powołany w celu zachowania jednej z największych na Pomorzu kolonii lęgowych czapli siwej oraz innych rzadko spotykanych ptaków. Czapla od dłuższego czasu na tym terenie nie występuje, toteż obecnie za cel ochrony podaje się zachowanie walorów biocenotycznych i krajobrazowych półwyspu z cennymi fitocenozami, w tym kwaśną buczyną niżową oraz siedliskami awifauny. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Ławice Troszyńskie

Rezerwat przyrody Ławice Troszyńskie – wodny rezerwat przyrody położony na terenie gmin Gąbin i Słupno, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody rzeki Wisły. Powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 2 listopada 1994 r. (M.P. z 1994 r. Nr 58, poz. 496, rej. woj. nr 139). Zajmuje powierzchnię 121,19 ha (akt powołujący podawał 114 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 109,75 ha. Jest to rezerwat typu faunistycznego (PFn), podtypu ptaków (pt), utworzony w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących w Polsce ptaków siewkowatych: mew, rybitw i sieweczek. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży na terenie Nadwiślańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Kampinoska Dolina Wisły” PLH140029 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Po jego południowo-wschodniej stronie, także na Wiśle, znajduje się rezerwat „Kępa Wykowska”. Przypisy
Rezerwat przyrody Ławski Las II

Rezerwat przyrody Ławski Las II – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Wąsosz w województwie podlaskim, w dolinie rzeki Wissy. Został utworzony w 1998 roku w celu ochrony fragmentów olsu i łęgu jesionowo-olszowego. Powierzchnia rezerwatu wynosi 74,91 ha (akt powołujący podawał 74,11 ha). Leży na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Rajgród. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu znajduje się rezerwat „Ławski Las I”; oba rezerwaty są ostoją licznych ptaków. Rezerwaty te leżą poza granicami wielkoobszarowych form ochrony przyrody. Przypisy
Rezerwat przyrody Ławski Las I

Rezerwat przyrody Ławski Las I – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Wąsosz w województwie podlaskim, na peryferiach rzeki Wissy, w pobliżu basenu środkowej Biebrzy. Leży na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Rajgród. Powierzchnia według aktu powołującego: 108,93 ha; powierzchnia według najnowszego aktu prawnego: 109,35 ha. Rok powstania: 1998 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragmenty olsu i łęgu jesionowo-olszowego. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu znajduje się rezerwat „Ławski Las II”; oba rezerwaty są ostoją licznych ptaków – w sumie naliczono w nich aż 129 gatunków. Rezerwaty te leżą poza granicami wielkoobszarowych form ochrony przyrody. Przypisy
Rezerwat przyrody Łaznów

Rezerwat przyrody Łaznów – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Rokiciny, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie leśnictwa Rokiciny (Nadleśnictwo Brzeziny). powierzchnia 60,83 ha; data utworzenia 19 kwietnia 1979; cel ochrony: zachowanie zróżnicowanych zbiorowisk leśnych z dominacją jodły na granicy zasięgu; skład gatunkowy: 68,5% – jodła, 29,4% – sosna, 2,1% – modrzew; wiek najstarszych okazów: ponad 100 lat. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Rezerwaty regionu łódzkiego – Józef Krzysztof Kurowski; współpr. Hieronim Andrzejewski, Ewa Filipiak, Maciej Mamiński. Łódź: Zarząd Okręgowy Ligi Ochrony Przyrody: „Eko-wynik”, 1996