NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemyślu

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew konkatedralna i parafialna w Przemyślu. Należy do dekanatu Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy ulicy Wilczańskiej 24. Świątynia murowana, o trzech kopułach. Wzniesiona po 1887 w miejscu dawnej cerkwi drewnianej, jako cerkiew greckokatolicka. Zniszczona po II wojnie światowej, odnowiona w latach 1982–1984. Obok cerkwi znajduje się dzwonnica z zabytkowymi dzwonami z drugiej połowy XVIII w. oraz cmentarz. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością Kościoła prawosławnego, natomiast Kościół greckokatolicki otrzymał odszkodowanie od Skarbu Państwa. W marcu 2011 nieznani sprawcy włamali się do cerkwi i zrabowali dwa krzyże, kielich i patenę. Została zniszczona kadzielnica. Straty oszacowano na 10 tys. zł. Cerkiew, dzwonnicę i cmentarz wpisano do rejestru zabytków 7 czerwca 1983 pod nr A-445. Przypisy
Церква Успіння Пресвятої Богородиці на Вовчому (Перемишль)

Церква Успіння Пресвятої Богородиці — православний конкафедральний храм на історичному передмісті Перемишля Вовче. Споруджена як греко-католицька в українсько-візантійському стилі наприкінці ХІХ століття. Належить Перемисько-Горлицької єпархії Польської автокефальної православної церкви. Пам'ятка архітектури під номером A-445. Історія Сучасна мурована будівля церкви Успіння Пресвятої Богородиці постала на місці дерев'яної в 1887р. За історичними відомостями там ще у ХІІІ ст. розташовувався монастир, згаданий у грамоті князя Лева Даниловича. У 1412 році, коли король Владислав Ягайло передав римо-католикам православний храм Св. Івана Хрестителя на Замковій горі, єпископ зробив своїм осідком заміську околицю Вовче, де проживало «мужнє руське населення, котре оберігало руську віру». Там діяла монастирська церква Успіння Пресвятої Богородиці. Після 1691 р. на Перемишльщині відбувся поступовий перехід на Унію і монастир став греко-католицьким. На його місці наприкінці XVIII ст. збудували дерев'яну церкву Успіння Пресвятої Богородиці — попередницю сучасної. До початку Другої світової війни Успенська парафія налічувала понад 500 осіб. У 1946 р., після заборони греко-католицької церкви, споруду закрили. Внаслідок акції «Вісла» були вивезені ікони та літургійний посуд, а саме приміщення перетворено на склад штучних добрив. У 1982 році храм Успіння Пресвятої Богородиці перейшов під протекторат Варшавської Митрополії ПАПЦ. Перше Богослужіння після передачі храму православній громаді відбулось у травні того ж року. Згідно з сеймовим законом від 17 грудня 2009 р. «Про врегулювання правового стану деякої нерухомості, що знаходиться у власності Польської Автокефальної Православної Церкви», храм перейшов у виключну власність Варшавської митрополії ПАПЦ. Відшкодування на користь греко-католицької громади виплачувалось з державного бюджету. Архітектура Головна брила споруди мурована завдовжки 19 метрів і завширшки 10,8 метрів у середині нави. Притвор храму має розмір 8,8 х 4 метри, нава 10,8 х 10 метрів, вівтар 5 х 6,3 метри. Підлога вівтарної частини дещо вища від підлоги нави та притвору. До вівтаря примикають невеликі ризниця та паламарня — 5 х 3,7 та 5 х 2 метри відповідно. Дахи і куполи мають дерев'яну конструкцію з використанням металічних рейок. Висота храму без хреста — 18,5 метрів. Споруда і конфігурація куполів орієнтовані по осі Схід — Захід. Див. також Церква Різдва Богородиці на Болоні (Перемишль) Церква Співстраждання Пресвятої Богородиці (Перемишль) Примітки
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Zabłudowie

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Zabłudowie. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Cerkiewnej, po południowo-wschodniej stronie rynku. Cerkiew została wybudowana w latach 1847–1855. Posiada elementy architektury ruskiej. Wewnątrz znajduje się ikonostas wykonany w 1979. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 9 stycznia 1985 pod nr 593. Galeria Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew cmentarna w Łodzi. Należy do parafii św. Aleksandra Newskiego w Łodzi, w dekanacie Łódź diecezji łódzko-poznańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zlokalizowana przy ulicy Telefonicznej 4 w Łodzi, w prawosławnej części cmentarza na Dołach. Wzniesiona z cegły w 1904, według projektu Franciszka Chełmińskiego. Wpisana do rejestru zabytków 20 grudnia 1983 pod numerem A/293. W 2020 r. przeprowadzono remont wnętrza cerkwi oraz wymieniono część uposażenia, w tym ołtarz, żertwiennik (stół ofiarny), analogiony. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Ługach

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Ługach. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Jest to kościół poewangelicki z 1901, wybudowany w stylu neogotyckim. Od 1952 świątynia prawosławna. Ikonostas pochodzi z 1957, wykonany przez Borysa Urusowa z Żyrardowa. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 28 lutego 2002 pod nr L-56. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Parafia w Ługach
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Gryficach

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Gryficach. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Nowy Świat 1. Historia Obiekt został wybudowany w latach 1911–1913 w stylu neogotyckim na planie krzyża łacińskiego jako kościół staroluterański pw. św. Jana (niem. St. Johanniskirche). Stanęła w miejscu ryglowego kościoła z 1851, który został rozebrany w kilkadziesiąt lat później. Po II wojnie światowej obiekt pełnił przez kilkanaście miesięcy rolę magazynów, a od 10 maja 1946 zorganizowano w nim kościół katolicki pw. św. Stanisława Kostki, który był użytkowany przez Katolicki Urząd Parafialny w Gryficach. 29 listopada 1954 przejęty został przez prawosławnych. Dzięki staraniom wiernych i duchowieństwa w tym samym roku powstała parafia Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy. W latach 1987–1992 świątynia była remontowana. Do 2009 gryficka cerkiew – jako jedyna w Polsce – nie posiadała ikonostasu. Część wyposażenia świątyni pochodzi z cerkwi w Dolicach. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków dziedzictwa narodowego (nr rej. A-1088 z 28 maja 1988). Zobacz też Historia architektury Gryfic Zabytki Gryfic Uwagi Przypisy Bibliografia Opracowania Macholak J., Z dziejów parafii rzymskokatolickiej w Gryficach w latach 1945–1957 [w]: Cieśliński A. (pod red.), Ziemia Gryficka 1993. Kościół katolicki na ziemi gryfickiej, Szczecin–Gryfice 1993.
Cerkiew Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Szczawnem

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Szczawnem. Należy do dekanatu Sanok diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położona na podkarpackim Szlaku Architektury Drewnianej. Dawna świątynia greckokatolicka. Znajduje się na niewielkim wzniesieniu w pobliżu drogi do Komańczy. Cerkiew została zbudowana w 1889 przez cieślę Hojsana z Płonnej. Wzniesiona na kamiennej podmurówce (osłoniętej blachą), drewniana, orientowana, o konstrukcji zrębowej, oszalowana pionowymi deskami, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium), z niewielką kruchtą. Nad babińcem wieża o konstrukcji słupowej, zwieńczona baniastym hełmem. Dach blaszany, jednokalenicowy, dwuspadowy, z dwoma hełmami, pomalowany na jasnozielono. Wewnątrz cerkwi nadwieszony chór, ikonostas z oryginalnymi ikonami, na sufitach i ścianach polichromia figuralno-ornamentalna z 1925, mosiężny żyrandol na świece ofiarowany w 2004 przez duchownego z Alaski. Świątynia nie posiada instalacji elektrycznej. W pobliżu cerkwi (po stronie zachodniej) znajduje się drewniana dzwonnica, również z 1889. Jest to budowla o konstrukcji słupowej, z dachem namiotowym, wyposażona w cztery dzwony. Na przycerkiewnym cmentarzu wznoszą się dwa wysokie drewniane krzyże, z których jeden upamiętnia 1000-lecie chrztu Rusi. Cerkiew służyła grekokatolikom do końca II wojny światowej. W 1945 niemal wszystkich Ukraińców ze Szczawnego (około 170 rodzin) wysiedlono do ZSRR. Od tego czasu budynek był użytkowany przez PGR, a następnie sprzedany osobie prywatnej i przeznaczony do rozbiórki. Świątynia ocalała dzięki staraniom powojennych osiedleńców (z których część dokonała konwersji na prawosławie) oraz nielicznych osób, którym udało się po 1956 powrócić na ojcowiznę. W grudniu 1962 cerkiew przekazano do użytkowania Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu jako świątynię filialną utworzonej rok wcześniej parafii w Morochowie. Od tej pory obiekt kilkakrotnie remontowano (w 1968 wymieniono dach, w 1993 – podmurówkę, w 1997 i 2008 dokonano kolejnych napraw dachu. W 1973 i 1998 wyremontowano dzwonnicę (łącznie z dachem), w 2003 odrestaurowano zabytkowe nagrobki na przycerkiewnym cmentarzu, a w 2004 – drewnianą kapliczkę Matki Bożej w centrum wsi. Nabożeństwa w cerkwi celebrowane są co drugą niedzielę przez duchownych z Morochowa. Główna uroczystość przypada 28 sierpnia (według starego stylu 15 sierpnia) – w święto Zaśnięcia Bogurodzicy. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością Kościoła Prawosławnego. Cerkiew, dzwonnicę i cmentarz wpisano do rejestru zabytków 31 stycznia 1985 pod nr A-79. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sercu bliski Beskid Niski, Szczawne – cerkiew prawosławna
Heilig-Geist-Kirche (Dzierzgoń)

Die Heilig-Geist-Kirche (polnisch Cerkiew Zesłania Ducha Świętego) ist eine griechisch-katholische Kirche in Dzierzgoń (früher Christburg) in Polen. Sie war vorher Hospitalkirche, Reformatenklosterkirche und römisch-katholische Pfarrkirche. Lage Die Kirche liegt östlich des Flusses Dzierzgoń (früher Sorge) südöstlich der historischen Altstadt an der ul. Krzywa 5. Die Stadt gehörte seit 1454 zu Polnisch-Preußen, seit 1772 zu Westpreußen, seit 1922 zu Ostpreußen und seit 1945 zu Polen. Geschichte Hospitalkapelle Von 1414 ist die älteste Erwähnung des Heilig-Geist-Hospitals erhalten, zu dem die Kapelle gehörte. Dieses war wahrscheinlich im 13. oder 14. Jahrhundert gegründet worden und brannte 1414 vollständig ab. Danach erfolgte ein Wiederaufbau. Das Hospital bestand noch 1607, wahrscheinlich als Armenhaus. Im Verlauf des Dreißigjährigen Krieges wurde es offenbar zerstört. 1647 war die Kapelle eine Ruine. Klosterkirche 1679 wurde an dessen Stelle ein Kloster der Reformaten (Franziskaner) gegründet. 1717 wurde eine neue Kirche errichtet. 1832 wurde das Kloster aufgelöst. Römisch-katholische Pfarrkirche Danach wurde die Kirche der römisch-katholischen Stadtgemeinde zur Verfügung gestellt. Die Klostergebäude wurden als römisch-katholische und evangelische Schulen genutzt. Dieses blieb so wahrscheinlich bis 1945. Griechisch-katholische Pfarrkirche 1957 wurde die Kirche der ukrainischen griechisch-katholischen Kirche in Dzierzgoń übergeben und wird seitdem von dieser genutzt. Architektur Die Kirche ist ein einschiffiger verputzter einschiffiger Saalbau von 1717. Im Ostteil gibt es eine Sakristei, deren Ostwand und Teile der Seitenwände (etwa 9 × 9 m) noch aus der spätgotischen Hospitalkapelle erhalten sind. Darüber gab es 1909 noch den Chorbereich der Reformatenbrüder mit Original-Chorgestühl. Im Süden gibt es eine verhältnismäßig große angebaute Kapelle. Im Westen gab es 1909 einen zweigeschossigen Eingangsbereich (heutiger Zustand ist nicht ermittelt). Im Inneren gab es 1909 barocke farbige Deckenmalereien. Die Kirche ist äußerlich im Wesentlichen im Zustand von 1717 erhalten geblieben. Im Inneren gibt es eine griechisch-katholische Ausstattung mit einer Ikonostase und Kirchenbänken. Die vormaligen Klostergebäude werden von einem Kulturzentrum mit einer Bibliothek genutzt (Stand 2020). Literatur Bernhard Schmid: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Kreises Stuhm (= Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Westpreußen, Band 3, 13). Danzig 1909. S. 268–272, mit Beilage 10 nach S. 274 (PDF), ausführlichste historische und bauliche Darstellung Weblinks Einzelnachweise
Cerkiew Zesłania Ducha Świętego w Dzierzgoniu

Cerkiew Zesłania Ducha Świętego – cerkiew greckokatolicka znajdująca się w mieście Dzierzgoń, w województwie pomorskim. Opis Świątynia została zbudowana przed 1717 roku jako kościół klasztorny Bernardynów Reformatów z wykorzystaniem wschodniej partii gotyckiej poprzedniej świątyni; salowy z kaplicą od południa. W świątyni znajduje się odeskowany strop beczkowy pokryty polichromią. Na łuku tęczowym są umieszczone herby Radwan i Lubicz. Od 1957 należy do grekokatolików. Przypisy Linki zewnętrzne Dzierzgon.pl
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku

Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Cerkiew znajduje się na osiedlu Leśna Dolina, przy ulicy Władysława Sikorskiego 9. Historia Budowa cerkwi W dniu 7 maja 1989 abp Sawa dokonał poświęcenia placu pod budowę cerkwi tymczasowej. Dnia 22 kwietnia 1990 nastąpiło położenie kamienia węgielnego pod budowę świątyni pw. Zmartwychwstania Pańskiego, która jest kontynuacją cerkwi o tym samym wezwaniu tj. rozebranego w 1938 soboru Zmartwychwstania Pańskiego. Prace budowlane rozpoczęto w listopadzie 1991, natomiast prace nad projektem trwały do 1994. W dniu 9 czerwca 1998 metropolita warszawski i całej Polski Sawa, dokonał poświęcenia krzyża umieszczonego na głównej kopule. 18 kwietnia 1999 biskup białostocki i gdański Jakub poświęcił 4 krzyże na boczne kopuły cerkwi. 1 października 1999 zostało ustanowione drugie święto parafialne ku czci Matki Bożej Wsiecarycy (Wszechkrólowej). Przy tej okazji metropolita w asyście biskupa Jakuba i duchowieństwa dokonał poświęcenia krzyża na dzwonnicę oraz dzwonów. Rys architektoniczny Choć ideą wzniesienia świątyni było bezpośrednie odniesienie się do przedwojennego soboru Zmartwychwstania Pańskiego jako jego kontynuacji, to pod względem architektonicznym cerkiew ta w żaden sposób nie nawiązuje do swej poprzedniczki. Projekt świątyni wykonali architekci Jan Kabac i Jerzy Uścinowicz oraz Władysław Ryżyński. Świątynia nawiązuje do tradycji staroruskiej i nowogrodzkiej, przy wykorzystaniu formy sakralnego budownictwa Podlasia. W rozwiązaniu przestrzennym wnętrza cerkwi zastosowano plan centralny, który ma być wyobrażeniem wzajemnie przenikającego się krzyża greckiego. Wizyty zwierzchników Cerkwi lokalnych 21 sierpnia 2016 cerkiew odwiedziła delegacja Prawosławnego Patriarchatu Antiocheńskiego z patriarchą Janem X na czele, natomiast w sierpniu 2018 r. – delegacja Kościoła Prawosławnego w Ameryce z metropolitą Tichonem na czele. Zobacz też Sobór Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku Parafia Zmartwychwstania Pańskiego w Białymstoku (prawosławna) Dekanat Białystok Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2008, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171 Linki zewnętrzne Strona parafii
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Bielsku Podlaskim

Cerkiew pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego (Woskriesieńska) – prawosławna cerkiew konkatedralna i parafialna w Bielsku Podlaskim. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Romualda Traugutta. Pierwsza cerkiew o tym wezwaniu mieściła się na uroczysku „Buhor” koło Lewek i być może po 1377 została przeniesiona do bielskiej dzielnicy Dubicze. W drugiej połowie XVI w. zbudowano nową cerkiew w kolejnym nowym miejscu, w pobliżu dworu starościńskiego w dzielnicy Hołowiesk (obecnie ulica Romualda Traugutta). Po 1636 cerkiew została przekazana unitom, którzy w 1716 wybudowali w jej miejscu nową świątynię. W 1796 władze pruskie, ze względu na zły stan nieremontowanej od wielu lat świątyni, zezwoliły parafianom na odprawianie nabożeństw w nieczynnym kościele pokarmelickim. Nową cerkiew konsekrowano w 1838 i przeniesiono nabożeństwa z kościoła karmelitów. W 1839 władze rosyjskie skasowały unię i przekazały cerkiew prawosławnym. Kolejna gruntowna przebudowa miała miejsce w latach 1912–1913, gdy dobudowano od frontu wieżę. Wygląd, który świątynia uzyskała po tej przebudowie, zachował się do dziś. Część ołtarzowa oraz nawa główna miały konstrukcję drewnianą (do ostatniej przebudowy). Od strony zewnętrznej cerkiew posiada obmurowanie. Wewnętrzny wystrój świątyni jest charakterystyczny dla podlaskich cerkwi drewnianych. W świątyni szczególnym kultem otaczane są dwie ikony: św. Męczennicy Barbary i św. Jerzego Zwycięzcy. W latach 90. XX w. była gruntownie remontowana. W latach 2013–2014 (za zgodą wojewódzkiego konserwatora zabytków) dokonano całkowitej przebudowy cerkwi, polegającej na zastąpieniu konstrukcji drewnianej betonową. Powodem był bardzo zły stan techniczny konstrukcji drewnianej. Z dotychczasowej świątyni zachowano jedynie kopułę, ołtarz oraz kamienną część prezbiterium. Bryła budynku pozostała w niezmienionym kształcie. 20 sierpnia 2016 cerkiew odwiedził prawosławny patriarcha Antiochii Jan X. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków 29 października 1966 pod nr A-27. Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego fotopolska.eu
Cerkiew Złożenia Szat Matki Bożej w Koniuszy

Cerkiew Złożenia Szat Matki Bożej w Koniuszy – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się obecnie pod opieką parafii Narodzenia NMP w Kormanicach. Zbudowana w 1901, należała do parafii greckokatolickiej w Kłokowicach. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew bł. Emiliana Kowcza w Ornecie

Cerkiew bł. Emiliana Kowcza w Ornecie – cerkiew greckokatolicka. Od 1996 mieści się w adaptowanym budynku magazynowym z początku XX wieku, zlokalizowanym przy ulicy Młynarskiej. Świątynia posiada jedną kopułę. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. Obecne wezwanie cerkiew otrzymała 13 czerwca 2010, w czasie wizyty metropolity przemysko-warszawskiego Jana Martyniaka. Przypisy
Cerkiew cmentarna Świętej Trójcy w Bielsku Podlaskim

Cerkiew cmentarna pod wezwaniem Świętej Trójcy (Troicka) – prawosławna cerkiew cmentarna w Bielsku Podlaskim. Należy do parafii Opieki Matki Bożej w Bielsku Podlaskim, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza cerkiew pod wezwaniem Świętej Trójcy w Bielsku Podlaskim, zwana Troicką, została ufundowana po 1533 przez królową Bonę. Znajdowała się w dzielnicy Nowe Miasto. Początkowo prawosławna, od 1596 była świątynią unicką. Wskutek braku remontów, cerkiew w 1774 uległa zawaleniu. Odbudowana została na przełomie XVIII i XIX wieku. W 1839, po kasacji unii na Białostocczyźnie, świątynię przejął Kościół prawosławny. W związku z likwidacją parafii Świętej Trójcy i przyłączeniem wiernych do parafii św. Michała Archanioła (Michajłowskiej), cerkiew przeniesiono w 1851 na cmentarz. Początkowo świątynia podlegała parafii św. Michała Archanioła; od 1998 należy do parafii Opieki Matki Bożej. W 2008 rozpoczęto przygotowania do remontu cerkwi; prace renowacyjne (dzięki m.in. pozyskaniu środków z lubelskiej Fundacji „Dialog Narodów”, a także dotacjom z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego) ukończono w 2015. Konsekracji odremontowanej świątyni dokonał 17 lipca 2016 metropolita warszawski i całej Polski Sawa. Architektura Cerkiew Świętej Trójcy jest budowlą drewnianą, oszalowaną, o konstrukcji zrębowej, wzniesioną na planie ośmioboku. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą kopuła zwieńczona wieżyczką z baniastym hełmem. Od strony zachodniej kruchta na planie prostokąta. Nad kruchtą 3-kondygnacyjna wieża-dzwonnica na planie kwadratu, z dachem namiotowym zwieńczonym baniastym hełmem. Lokalizacja Świątynia znajduje się w prawosławnej części cmentarza miejskiego. Jest jedną z czterech istniejących zabytkowych cerkwi w Bielsku Podlaskim. Wpisana do rejestru zabytków 3 października 1966 pod nr A-125. Zobacz też Kaplica Świętej Trójcy przy Policealnym Studium Ikonograficznym w Bielsku Podlaskim - inna świątynia prawosławna pod wezwaniem Świętej Trójcy w Bielsku Podlaskim Parafia Opieki Matki Bożej w Bielsku Podlaskim Parafia św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Bielsk Podlaski (cerkiew cmentarna Świętej Trójcy) Polska Niezwykła. Bielsk Podlaski. Drewniana cerkiew Trójcy Świętej (XVIII / XIX w.). Kurier Poranny – Parafia prawosławna pw. Opieki Matki Bożej dostała 400 tys. złotych [dostęp: 9 lutego 2012] Cerkiew cmentarna Świętej Trójcy fotopolska.eu
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Starym Brusie

Cerkiew w Starym Brusie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Hańsk diecezji siedleckiej. Jest to dawna świątynia unicka wybudowana w latach 1805–1807 z fundacji właściciela wsi Karola Grzymały Dobieckiego. W 1867 roku kaplicę przejęły władze carskie i ustanowiły tu w 1875 cerkiew prawosławną. W 1918 roku rekoncyliowano ją na kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej. Kościół został zbudowany w stylu eklektycznym na planie krzyża greckiego. We wnętrzu znajduje się m.in. chrzcielnica wykonana z piaskowca w 1807 oraz późnobarokowa rzeźba św. Nepomucena z początku XIX wieku. Przypisy
Cerkiew Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela w Telatyczach

Cerkiew pod wezwaniem Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela – prawosławna cerkiew cmentarna w Telatyczach. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Telatyczach, w dekanacie Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Cerkiew znajduje się na prawosławnym cmentarzu, na granicy Telatycz i Werpola. Świątynię wzniesiono w 1938. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, z wyodrębnionym, zamkniętym prostokątnie prezbiterium. Przy wejściu zadaszony ganek. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą Dach namiotowy z wieżyczką zwieńczoną niewielką kopułą. Nad prezbiterium dach dwuspadowy. W 1970 cerkiew gruntownie wyremontowano. Cmentarz został założony XIX wieku. Ma powierzchnię 1,25 ha. Zobacz też Parafia Świętych Kosmy i Damiana w Telatyczach Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, s. 188 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Telatycze Strona parafii w Telatyczach