NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park im. gen. M. Zaruskiego w Łodzi

Park im. Generała Mariusza Zaruskiego w Łodzi – park w Łodzi ulokowany w rejonie ulic Giewont, Potokowej, Skalnej i Szczytowej, na osiedlu Stoki, na najwyższym stopniu strefy krawędziowej Wzniesień Łódzkich, na terenie tzw. Górki Stokowskiej. Powstanie parku Park utworzono w 1954 według projektu Kazimierza Chrabelskiego, pomiędzy dwoma, powstałymi od 1936 stokowskimi osiedlami ("na górce" – ul. Halna, Turnie, Wichrowa i "na dołku" - ul. Skalna, Zbocze, Górska, Szczytowa), a także przy wybudowanej w 1951 Szkole Podstawowej nr 139 w Łodzi. Nazwy parku na przestrzeni lat Na początku park nazwano imieniem Janka Krasickiego. W związku z procesem dekomunizacji nazw miejskich, rozpoczętym od 1990 przez Radę Miejską Łodzi, nazwę tę anulowano uchwałą z dnia 16 stycznia 1991. Przez ponad trzy lata park nie posiadał żadnej nazwy, aż 27 maja 1994 Rada Miasta nazwała go imieniem Generała Mariusza Zaruskiego. W 1998 w parku ustawiony został pamiątkowy obelisk, poświęcony obecnemu patronowi. Uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXIX/1414/10 z dnia 10 lutego 2010 r. przylegającej do parku bezimiennej ulicy (łączącej ulice Giewont i Jana Dębowskiego) nadano nazwę gen. Mariusza Zaruskiego. Charakterystyka Powierzchnia parku wynosi ok. 9 ha. Jego atrakcjami są duże zróżnicowanie wysokościowe (deniwelacja wynosi prawie 20 metrów, a teren unosi się w kierunku północno-wschodnim, do wysokości ponad 270 m n.p.m.), tzw. "muszla" - usytuowana w jego środku (podczas budowy okolicznych osiedli mieściła się tam żwirownia, dostarczająca piasek do produkcji betonu) oraz możliwość obserwacji panoramy Łodzi. Północną część parku (przypominającą swoim kształtem stadion lekkoatletyczny) od północy, wschodu i południa okala ulica Giewont (do 1967 fragment tej ulicy przy parku nosił nazwę: ulica Serpentyny). Południowa część parku sąsiaduje z ul. Giewont i Skalną oraz ze stadionem sportowym. Specyfiką tego miejsca jest charakterystyczna kamienista nawierzchnia ulicy Giewont (zwana potocznie kocimi łbami na Stokach) niepozwalająca na rozwijanie przez samochody wysokich prędkości, co sprzyja większemu bezpieczeństwu. Wokół parku poza wspomnianymi osiedlami i szkołą mieszczą się: Schronisko dla bezdomnych mężczyzn Towarzystwa im. św. Brata Alberta Chmielowskiego i pętla tramwajowa. W latach 2005–2007 między ul. Giewont i Skalną (przy dawnym Kinie "Stoki") przez Urząd Miasta Łodzi i Radę Osiedla Stoki został odnowiony i odpowiednio urządzony plac zabaw. W 2006 wyremontowano główną alejkę parkową. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Park im. kpt. Franciszka Stala, Kawalera Orderu Virtuti Militari w Raciborzu

Park im. kpt. Franciszka Stala, Kawalera Orderu Virtuti Militari (potocznie park Kolejowy) – park w Raciborzu, umiejscowiony między ulicami Głowackiego, Kolejową, Sejmową oraz osiedlem mieszkaniowym przy ul. Drzymały. Otrzymał nazwę po zmarłym w 2006 roku kpt. Franciszku Stalu. Historia Teren dzisiejszego parku, leżącego niedaleko koryta Odry, był niegdyś silnie podmokły, porastał go las łęgowy. W 1856 roku działkę tę kupiło Górnośląskie Ziemstwo Książęce Opole-Racibórz i w ciągu trzech lat wybudowało na tym terenie swoją nową siedzibę. W pałacu w późniejszym okresie umieszczono urząd pracy. W 1945 roku został spalony przez Armię Czerwoną, a ruina po nim w latach 60. XX wieku rozebrana. Istniejący na tym terenie zadrzewiony park w 2007 roku Rada Miasta nazwała imieniem kpt. Franciszka Stala, kawalera Srebrnego Orderu Virtuti Militari, żołnierza Armii Krajowej, po wojnie uznanego działacza społecznego, długoletniego mieszkańca Raciborza i pracownika Polskich Kolei Państwowych. Przyroda Park zdobią cztery okazy platana klonolistnego, uznane uchwałą Rady Miasta z 1992 roku za pomniki przyrody. Największy z nich liczy sobie około 240 lat i ma 730 cm obwodu, w czym znacznie ustępuje najgrubszemu w Polsce platanowi w Chojnie o obwodzie 950 cm, ale i tak zaliczany jest do najokazalszych w kraju i wymieniany jako najgrubszy w województwie śląskim i na Górnym Śląsku. Pozostałe trzy pomnikowe platany liczą sobie kolejno 200, 120 i 120 lat, a ich obwody wynoszą 574, 437 i 420 cm. Osobliwością przyrodniczą parku jest również dziewięć sięgających dwustu lat okazów trzmieliny pospolitej, należących do największych i najstarszych krzewów tego gatunku rosnących w polskich miastach. Pokrojem przypominają niewielkie drzewka i stanowią pozostałość po dawnym lesie łęgowym rosnącym na tym terenie. Przypisy Bibliografia Jan Duda: Osobliwości przyrodnicze Raciborza. Racibórz: Towarzystwo Miłośników Ziemi Raciborskiej, 2001. ISBN 83-911877-3-X. (pol.). Aleksander Żukowski: Sławne drzewa województwa śląskiego. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza "Vectra", 2006. ISBN 83-922220-2-4. (pol.). Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008. ISBN 978-83-89802-73-6. (pol.). UCHWAŁA NR XXVI/379/2008 Rady Miasta Racibórz z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie ustanowienia pomników przyrody zlokalizowanych na terenie gminy Racibórz. „Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego 2009”. Nr 10, 23 stycznia 2009. Poligrafia Zakładu Obsługi Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. ISSN 1643-2800. (pol.).
Park im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika” w Warszawie

Park im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika” – park położony na Gocławku w warszawskiej dzielnicy Praga-Południe. Park jest ograniczony ulicami: Grochowską, Kwatery Głównej, Osowską, Trembowelską i Bitwy Grochowskiej. Historia Park najprawdopodobniej powstał ok. 1780 wraz ze zbudowaniem przez prymasa Michała Poniatowskiego dworku. Obecny dworek przy ul. Kwatery Głównej to pałacyk Osterloffów, wzniesiony w latach 30. XIX wieku. W 1924 kupiła go rodzina Wierzbickich. Andrzej Wierzbicki odbudował dworek oraz zagospodarował sąsiadujący z nim teren, na którym istniał już ogród daliowy. Posadzono nowe drzewa i krzewy, a także wytyczono alejki. Powstała również scena teatralna, na której jeszcze w latach 60. XX wieku były organizowane występy artystów oraz zabawy taneczne. Uległa ona spaleniu, a jej fragmenty zachowały się w pobliżu obecnego placu zabaw. Po II wojnie światowej do budowy murków i słupów pergoli znajdujących się w parku przy kręgu tanecznym wykorzystano m.in. fragmenty macew z likwidowanego cmentarza żydowskiego na Bródnie. Znalazły się tam również elementy cokołu pomnika Lotnika z placu Unii Lubelskiej. Od końca lat 50. XX wieku park nosił nazwę 13 września 1944 roku. W latach 1990–2005 nosił nazwę Piotra Wierzbckiego. W 2005 przemianowano go na park im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika”. Odbyło się to na wniosek Rady Dzielnicy Praga-Południe. Przy wejściu do parku ustawiono kamień z metalową tablicą upamiętniającą Jana Szypowskiego. W 2014 rozebrano pergolę znajdującą się w parku, a potłuczone kawałki macew, z których powstała, zostały przewieziony na cmentarz żydowski na Bródnie. Opis Na terenie parku znajdują się m.in.: wybieg dla psów o pow. 130 m² plac zabaw; Ośrodek Sportowy TKKF; ogród jordanowski, w którego skład wchodzą m.in. boiska sportowe. Występują tu drzewa iglaste (m.in. sosny, modrzewie), liściaste (m.in. topole, dęby, lipy, robinie akacjowe, kasztanowce, leszczyny i olsze). Zobacz też Tereny zieleni w Warszawie Galeria Przypisy
Żywiciel's Soldiers Park

The Żywiciel's Soldiers Park is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the district of Żoliborz, between Popiełuszki Street, Próchnika Street, Sarmatów Street, and Harcerska Street. It was opened in the 1950s. History Prior to the World War II, in the location of the current park was placed the military complex of the Explosive Materials General Warehouses of the Polish Armed Forces. It consisted of the seven gun power warehouses, laboratory, a house, a stable. They were surrounded by ramparts. The last surviving building stood there until 1971. The park was opened in the 1950s, as part of the Żoliborz Centralny neighbourhood of the Warsaw Housing Association. It was dedicated to the soldiers of the Żoliborz Subdistrict of the Home Army, who fought in the Warsaw Uprising under major Mieczysław Niedzielski, known under pseudonym "Żywiciel". There was also placed a monument dedicated to them. In 2012, in the park was placed sculpture Woman with a child by Alina Szapocznikow. Characteristics The park is located within the neighbourhood of Old Żoliborz, within the district of Żoliborz, between Popiełuszki Street, Próchnika Street, Sarmatów Street, and Harcerska Street. It includes a monument dedicated to the soldiers of the Żoliborz Subdistrict of the Home Army, who fought in the Warsaw Uprising under major Mieczysław Niedzielski, known under pseudonym "Żywiciel". There is also located sculpture Woman with a child by Alina Szapocznikow, and two London plane trees with the status of natural monuments. Gallery Notes References
Park im. Żołnierzy Żywiciela w Warszawie

Park im. Żołnierzy Żywiciela – park znajdujący się między ulicami: ks. Jerzego Popiełuszki, Adama Próchnika, Sarmatów i Harcerską w warszawskiej dzielnicy Żoliborz. Opis Przed II wojną światową na terenie obecnego parku znajdowała się tzw. prochownia – obiekt wojskowy należący do Głównych Składów Materiałów Wybuchowych w Warszawie. Składał się z siedmiu budynków otoczonych wałami ziemnymi na wypadek wybuchu składanej tam amunicji, laboratorium, domu mieszkalnego i stajni. Ostatni z budynków prochowni, zbudowany z czerwonej cegły, znajdował się na terenie obecnego parku jeszcze w 1971. Park założono w latach 50. XX w. pomiędzy koloniami Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej a Teatrem Komedia. Początkowo nie miał on nazwy, obecnie nosi nazwę Żołnierzy Żywiciela. W parku znajduje się pomnik Żołnierzy AK Obwód „Żywiciel”. W 2012 odsłonięto tam odnowioną rzeźbę Kobieta z dzieckiem (Macierzyństwo) Aliny Szapocznikow. W 2025 uszkodzona rzeźba została przekazana w depozyt Muzeum Sztuki Nowoczesnej. W parku, przy pomniku Żołnierzy „Żywiciela”, znajdują się dwa pomniki przyrody – platany klonolistne. Przypisy
Park ks. Józefa Jasińskiego w Poznaniu

Park ks. Józefa Jasińskiego (także: Park Raszyński) – park zlokalizowany na terenie poznańskiego Raszyna, przy granicy z osiedlem Kopernika na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Grunwald Południe, w kwartale ulic Rembertowska – Promienista – tyły ulicy Newtona. Charakterystyka Centralną część parku stanowi ogrodzony i nieudostępniony Fort VIIIa Rohr. Do parku przylega od zachodu kościół Świętej Rodziny. W obrębie terenów zielonych znajduje się górka saneczkowa, place zabaw dla dzieci, boisko i estrada. Tereny parkowe zostały zrewitalizowane i oddane do użytku w październiku 2008 (początek prac – 2005), w ramach Roku Klimatu i Środowiska, przy udziale arcybiskupa Stanisława Gądeckiego. Odsłonięto też przy tej okazji i poświęcono tablicę pamiątkową patrona – ks. kanonika Józefa Jasińskiego (1907-1985). Był to długoletni proboszcz pobliskiej parafii Świętego Krzyża na Górczynie, inicjator budowy kościoła i erygowania parafii pw. Świętej Rodziny. Z inicjatywą nadania nazwy wystąpiła w maju 2008 jednostka pomocnicza Miasta Poznania – Rada Osiedla Kopernika-Raszyn. Poparła ją Kuria Metropolitalna w Poznaniu. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 https://archive.ph/20130503193441/http://www.mmpoznan.pl/1669/2008/10/4/park-raszynski-otwarty-na-nowo?category=news&districtChanged=true – o otwarciu (dostęp 14.1.2011) http://poznan.naszemiasto.pl/archiwum/1798550,koniec-remontu-park-raszynskiego-wyglada-jak-nowy,id,t.html – o otwarciu (dostęp 14.1.2011)
Park miejski im. Bohaterów Monte Cassino w Jarosławiu

Park miejski im. Bohaterów Monte Cassino w Jarosławiu – powstał w 1902 roku w dzielnicy Olszanówka. Był własnością Dra Henryka Maksa i Wilhelma Siemińskiego-Lewickiego. W parku znajdował się drewniany budynek i basen. W 1908 roku był miejscem odbycia wystawy przemysłowej i rolniczej, której pomysłodawcą był Stanisław Gurgul. Wystawa trwała od 29 sierpnia do 29 września. Na otwarcie wystawy przybyli Michał Bobrzyński i marszałek Sejmu Krajowego Stanisław Badeni. W 1945 roku otrzymał imię Bohaterów Monte Cassino. Atrakcją parku są jej aleje i klomb oraz ogród jordanowski. Do głównej bramy parku prowadzi alej kasztanowa. Na terenie ogródku jordanowskiego znajduje się boisko do gry w piłkę nożną i koszykówkę, stoły do gry w ping ponga, górka do zjeżdżania na sankach w zimie i plac zabaw dla dzieci. W roku 2015 przy parku, otwarto też osobny wybieg dla psów. Laureaci wystawy przemysłowej i rolniczej Goście specjalni Stanisław Siemieński-Lewicki Michał Bobrzyński Stanisław Badeni Józef Bilczewski Dawid Abrahamowicz Ignacy Daszyński Kierownictwo wystawy Stanisław Gurgul – dyrektor wystawy Józef Dąbrowski – sekretarz komitetu rolniczego Samuel Kornman – sekretarz komitetu przemysłowego Witold Leon Czartoryski – prezes wystawy Adolf Dietzius – wiceprezes wystawy Jerzy Turnau – wiceprezes wystawy Linki zewnętrzne Plan parku i zarazem wystawy w roku 1908 Przypisy
Park Na Książęcem w Warszawie

Park Na Książęcem – park znajdujący się w Warszawie, w rejonie skarpy wiślanej, między ulicami: Książęcą i Kruczkowskiego, wiaduktem mostu Poniatowskiego, terenem Muzeum Narodowego oraz budynkiem Centrum Giełdowego. Część parku Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Opis Nazwa parku, podobnie jak ulicy Książęcej (dawniej ul. Na Książęcem), pochodzi od księcia podkomorzego koronnego Kazimierza Poniatowskiego, który był właścicielem dwóch ogrodów: Na Książęcem (po północnej stronie wąwozu rzeki Żurawki, Książęcej) i Na Górze (po stronie południowej). Park został założony dla Kazimierza Poniatowskiego w latach 1776–1779 według projektu Szymona Bogumiła Zuga jako rezydencjonalny ogród o charakterze sentymentalnym. Składał się z dwóch części: geometrycznej z główną aleją i tarasami na skarpie oraz dzikiej z promenadą i stawem z wyspą. Projekt został zrealizowany częściowo. Główny element założenia, budynek pałacowy, nie został nigdy zbudowany. Na terenie ogrodu wzniesiono m.in. Domek Imama (przebudowany w latach 1841–1842 roku wg projektu Henryka Marconiego na potrzeby nieistniejącego Szpitala św. Łazarza; spalony w 1939 roku, nie odbudowany), minaret (uszkodzony w górnej części w 1939 roku pociskiem, rozebrany w 1953) i pawilon chiński (posadowiony nad grotą Elizeum, służący jej doświetlaniu). W skarpie powstały podziemne korytarze (korytarz łączący Elizeum z nieistniejącym Domkiem Imama w którego piwnicach znajdowała się kuchnia) i groty (Elizeum oraz grota na terenie Muzeum Narodowego. W 1841 na terenie dawnego ogrodu zbudowano według projektu Henryka Marconiego Szpital św. Łazarza, który spłonął w czasie II wojny światowej Po wojnie park wraz z zachowanymi resztkami starodrzewu i budowli stał się częścią Centralnego Parku Kultury (od 1992 parku Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego). Do parku włączono dolny odcinek ul. Smolnej, przy odtworzonym w zmienionym kształcie stawie (pierwotny zasypano około 1900 roku w celu urządzenia ogrodu warzywnego szpitala) w latach 1956-1957 wzniesiono pawilon studni, a w 1958 odsłonięto popiersie Elizy Orzeszkowej. Przez dolną część parku przebiega Podskarpowa Ścieżka Rowerowa. Przypisy Linki zewnętrzne Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park na Młynku w Łodzi

Park na Młynku – obszar zieleni miejskiej oraz zbiornik wodny w dolinie rzeki Olechówka, położony w Łodzi, w południowo–wschodniej części dzielnicy Górna, między ulicami Młynek a Bławatną, na końcu ulicy Śląskiej. Opis Roślinność jest skupiona w okolicach brzegu zbiornika wodnego. Po przeciwnej stronie do ulicy Śląskiej, na wodzie, znajduje się wyspa, do której można dopłynąć rowerem wodnym. Od strony północno–zachodniej park jest otoczony zabudowaniami, natomiast strona wschodnia i południowa są mniej zurbanizowane. Około 300 metrów na południe, wzdłuż ulicy Ireny, biegną tory kolejowe łączące stacje Łódź Chojny i Łódź Olechów Wschód. Znajdujący się tu zbiornik wodny jest otwarty w sezonie letnim i jest przeznaczony do uprawiania sportów wodnych. Na terenie ośrodka działa wypożyczalnia sprzętu sportowego, urządzono również boiska do gier zespołowych i plażę. Znajduje się tu też punkt gastronomiczny oraz parking. Park na Młynku jest częścią łódzkiego MOSiR. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Park na Niskich Łąkach

Park na Niskich Łąkach (niem. Hollandwiese, Volkspark) – park we Wrocławiu położony w obrębie dawnego osiedla Rakowiec, na północnym, prawym brzegu rzeki Oława. Park ograniczony jest od wschodu ulicą Na Niskich Łąkach, od północy torem wyścigów PZ Motu i dalej boiskiem klubu Polonia Wrocław. Przebiegająca przez zachodnią część parku Żabia Ścieżka dochodzi do ulicy Okólnej, przy której kończy się teren tego pasa zieleni parkowej. Do parku z Przedmieścia Oławskiego można dostać się przez rzekę Oława przeprawami: Mostem Żabia Ścieżka lub Mostem Rakowieckim (położonym w ciągu ulicy Na Niskich Łąkach). Nazwa własna Park na Niskich Łąkach została nadana temu obszarowi zieleni miejskiej odpowiednią uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku nr LXXI/454/93 w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Zobacz też Parki we Wrocławiu Kąpielisko Oławka Przypisy
Park nad Jasieniem w Łodzi

Park nad Jasieniem – łódzki park położony pomiędzy ulicą Śmigłego-Rydza, Tymienieckiego i osiedlem Zbiorcza. Powierzchnia 13,0 ha. Park od północy rozciąga się od ul. Śmigłego-Rydza do granic dawnego kompleksu fabrycznego "Anilana", ograniczony torami kolejowymi (w ciągu ostatnich lat sukcesywnie rozkradanymi i obecnie nieistniejącymi), a od południa ograniczony jest stawem i rzeką Jasień oraz ulicą Tymienieckiego. Tereny te należały niegdyś do biskupstwa włocławskiego, w 1823 roku przeszły na własność miasta, które następnie (w 1824) przekazało w wieczystą dzierżawę osadnikowi pochodzącemu z Saksonii – Krystianowi Fryderykowi Wendischowi obszar rozciągający się wzdłuż ul. Emilii (obecnie Tymienieckiego) od ul. Widzewskiej (obecnie ul. Kilińskiego) aż do granic Widzewa czyli do wysokości ul. Konstytucyjnej. Obszar posiadeł wodno-fabrycznych obejmował cztery młyny leżące nad Jasieniem: Księży Młyn, Lamus, Araszt oraz Wójtowski Młyn, ten ostatni na terenie dzisiejszego parku. Po śmierci Wendischa tereny przeszły w ręce zgierskiego fabrykanta Karola Moesa, a następnie były własnością Teodora Krusche, który to w 1870 sprzedał cały teren wraz z fabryką Karolowi Scheiblerowi. Również teren obecnego parku należał do "królestwa Scheiblera", które obejmowało 1/6 powierzchni ówczesnej Łodzi. Park oraz tereny ogródków działkowych znajdujące się na południe od parku założone zostały na terenie folwarku Scheiblera. Pomimo oficjalnego zakazu przeznaczania gruntów miejskich na cele rolnicze, Scheibler założył folwark o powierzchni ponad 100 ha, w granicach Łodzi znalazły się łąki, pola uprawne, oraz zabudowania gospodarcze folwarku. Park został utworzony w 1964 roku na łąkach, nieużytkach służących co najwyżej do zabaw i gry w piłkę okolicznym dzieciom. Już wtedy na południe od ul. Tymienieckiego (wówczas ul. 8 Marca) rozciągały się ogródki działkowe. W latach 60. XX wieku powstało osiedle mieszkaniowe "Zbiorcza" sąsiadujące z parkiem (na mapach z tamtego okresu park nazywany jest "parkiem przy Zbiorczej"), Na początku lat 70. XX w. park został oddzielony od reszty "królestwa Scheiblera" ulicą Promińskiego (obecnie Śmigłego-Rydza). Pomimo różnego rodzaju prac wykonanych w ostatnim czasie w parku, jak budowa placu zabaw, boisk, "siłowni pod chmurką", czyszczenie stawu i remont budowli piętrzącej – park sprawia wrażenie dzikiego, co prawda jest bardzo przestronny i jasny (mieszkańcy okolicznych bloków mówią na niego "pole"), to nie ma w nim utwardzanych alejek jak w innych parkach. Spacerować można po wąskich, wydeptanych w trawie ścieżkach. Park dzięki (niekontrolowanemu i przez władze miasta niezamierzonemu) zniknięciu torów kolejowych (oddzielających park od osiedla) rozszerza się o ciągnący się wzdłuż bloków przy Zbiorczej pas zieleni z alejką. Bariera, jaką były tory, zniknęła i w kilku miejscach utworzyły się przejścia na północ, dzięki jednemu z nich park nad Jasieniem łączy się przesmykiem ze skwerem przy ul. Paryskiej. Kolorem ciemnozielonym zaznaczone są na planie tereny zielone znajdujące się oficjalnie poza granicami parku, lecz łączące się z nim. Zobacz też Parki w Łodzi Łódzki Ogród Botaniczny Palmiarnia Łódzka
Park przy ul. Brójeckiej w Łodzi

Park Jana Gibusa przy ulicy Brójeckiej – obszar zieleni miejskiej o powierzchni 1,1 hektara położony w Łodzi w dzielnicy Górna (Wiskitno) pomiędzy ulicami Kolumny i Brójecką, ma status parku wiejskiego. Opis Park ten jest pozostałością parku przydworskiego założonego w początkach XX wieku. W okresie powojennym całość założenia została rozparcelowana i oddana do użytkowania PGRowi. Obecnie w dawnym dworku mieści się przedszkole. Zachowała się również kapliczka, otoczona opieką przez okolicznych mieszkańców. W ostatnich latach w parku wykonano alejki, oświetlenie oraz urządzono plac zabaw, a drzewostan objęto zabiegami pielęgnacyjnymi. W pobliżu parku, przy ulicy Nad Stawem znajduje się zbiornik wodny. Na północ od tego obszaru znajduje się Park na Młynku. Nazwa W 2018 z inicjatywy Rady Osiedla Wiskitno, Rada Miejska w Łodzi nadała parkowi przy ul. Brójeckiej imię Jana Gibusa (1910–1999) – zasłużonego dyrektora (1946–1973) i nauczyciela szkoły w Wiskitnie. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Park przy ul. Konnej w Łodzi

Park Miejski przy ulicy Konnej – obszar zieleni miejskiej położony w Łodzi w dzielnicy Górna (Ruda Pabianicka) pomiędzy ulicami Konną, Wyścigową, Ksawerowską i Długą, który powstał na miejscu istniejącego tam do czasów II wojny światowej toru wyścigów konnych. Opis Park zajmuje teren o powierzchni ok. 40 ha. Jest miejscami otwarty, ale z dużą ilością zagajników i krzewów ograniczających widoczność. Budynki na rogu ulic Wyścigowej i Długiej są własnością prywatną. Część terenu jest podmokła, w części północno-zachodniej znajduje się zbiornik wodny. Istnieje również kanał irygacyjny przecinający teren. Około 300 metrów w linii prostej od zachodniej granicy terenu przebiega ulica Pabianicka. Około 500 metrów w linii prostej dzieli wschodnią granicę parku od Stawu Stefańskiego. W 2005 roku prezydent Łodzi Jerzy Kropiwnicki oznajmił, że na terenie parku planowana jest budowa ekskluzywnego osiedla domów. Obecnie ten obszar nie ma infrastruktury charakterystycznej dla parku miejskiego; ubitych traktów pieszych, ławek, oświetlenia etc. Jest to teren częściowo zamknięty, zaniedbany, nieprzystosowany do jazdy rowerem i miejscami też do spacerów. Historia wyścigów 1902, 1907 i 1908 rok – odbywały się wyścigi o charakterze towarzyskim; 1909 rok – powstało Łódzkie Towarzystwo Wyścigowe, od tego czasu urządzano regularne zawody w Rudzie Pabianickiej; 5 września 1923 roku – po I wojnie światowej Adam Nieniewski rozpoczął agitację w celu wznowienia wyścigów konnych w Rudzie Pabianickiej i z tego właśnie powodu tego dnia odbył się zjazd sportsmenów i hodowców, co było wynikiem powstania Komitetu Łódzkiego Towarzystwa Zawodów Konnych pod przewodnictwem inicjatora. Zobacz też parki w Łodzi Przypisy Linki zewnętrzne Zielona Łódź Klub Sympatyków Rudy Pabianickiej. rudapabianicka.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].