NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ośrodek Nauki PAN w Poznaniu

Ośrodek Nauki PAN w Poznaniu – jedna z jednostek w strukturze Instytutu Chemii Bioorganicznej PAN Budynek Ośrodka znajduje się w centrum miasta przy ul. Wieniawskiego 17/19, koło Parku Wieniawskiego. Architektura Autorami projektu budynku byli Zygmunt Skupniewicz i Zygmunt Lutomski. Ośrodek zlokalizowany w północnej części tzw. Ringu Stuebbena został oddany do użytku w 1993 i jest jednym z ostatnich budynków dopełniających to założenie urbanistyczne. Bryła budynku o wyrazistej późnomodernistycznej formie dzieli się na pięć części o rozmaitej wysokości i funkcji, dzięki czemu mimo dużej kubatury ośrodek wpisuje się w skalę okolicznej zabudowy. Poza siedzibami instytucji PAN mieści tam się również centrum konferencyjne oraz pokoje gościnne. Obiekt wybudowano na pustej działce na której znajdował się kiedyś dawny szpital żydowski. Budynek uzyskał nagrodę Budowa Roku 1993, a także dyplom izby projektowania budowlanego. Autorzy projektu zostali natomiast uhonorowani nagrodą ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Obiekt zbudowano jako antidotum na fatalne warunki lokalowe siedziby Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu przy ul. Mielżyńskiego, na osobisty wniosek profesorów Gerarda Labudy, Witolda Michałkiewicza i Macieja Wiewiórowskiego, którzy udali się w tym celu do prezydenta Andrzeja Wituskiego z propozycją konkretnej działki, na której jednak wcześniej znajdował się cmentarz żydowski, od dawna nieistniejący. Gmina żydowska nie stwarzała w tym zakresie żadnych problemów, natomiast protestowały władze Teatru Wielkiego, myśląc o budowie w tym miejscu magazynu dekoracji. Oddział miał tu swoją siedzibę do roku 2019. Okolica Ośrodek sąsiaduje z budynkiem Teatru Wielkiego i dawnym pensjonatem Apolinarego Jana Michalika. Naprzeciw niego znajdują się budynki Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego oraz kościół Dominikanów. Niedaleko głównego wjazdu do budynku stoi pomnik Polskiego Państwa Podziemnego. W tym samym rejonie znajdują się także: zespół domów profesorskich przy ul. Libelta oraz zespół domów urzędniczych przy ul. Kościuszki. Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 309, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Ośrodek Propagandy Sztuki w Łodzi

Ośrodek Propagandy Sztuki w Łodzi – galeria sztuki mieszcząca się w parku im. H.Sienkiewicza przy ulicy Sienkiewicza 44 w Łodzi. Charakterystyka Najstarsza galeria i pierwsza siedziba Miejskiej Galerii Sztuki w Łodzi (do Miejskiej Galerii należy jeszcze Galeria Willa, Galeria Bałucka oraz Galeria Re:Medium), miejsce wystaw sztuki najnowszej. Istnieje od 1904. W jej przestrzeniach organizowane są wystawy problemowe, monograficzne sztuki polskiej i obcej. Prezentowane w niej dzieła sztuki obejmują takie dziedziny jak: malarstwo, grafika, rysunek, rzeźba, tkanina artystyczna, instalacje, fotografia, film, design, multimedia. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o galerii w serwisie galerie.art.pl. info.galerie.art.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-09)].
Ośrodek Sportu i Rekreacji Skałka

Ośrodek Sportu i Rekreacji Skałka – ośrodek sportu i rekreacji w Świętochłowicach-Piaśnikach. Historia powstania i rozbudowy OSiR Skałka sięga lat sześćdziesiątych. W 1964 z inicjatywy przedstawicieli Miejskiej Rady Narodowej, zakładów pracy i organizacji społecznych podjęto uchwałę o zagospodarowaniu nieużytków w mieście w dzielnicy Piaśniki, przy ulicy Bytomskiej. Potężne doły i nierówności oraz znajdująca się w pobliżu hałda stwarzały dobre warunki dla przyszłego ośrodka sportowego, tym bardziej, że zaczęto likwidować inne obiekty sportowe na terenie miasta, kosztem rozbudowy Huty Florian. Usytuowanie ośrodka dawało gwarancję służenia nie tylko mieszkańcom Świętochłowic, ale i także okolicznych miast: Chorzowa, Bytomia i Rudy Śląskiej. Obiekt sportowo-rekreacyjny, przekazywano etapami przy zaangażowaniu społeczeństwa, oficjalnie oddany został do użytku 22 czerwca 1968, a było to otwarte kąpielisko wraz z zapleczem gospodarczym. W kolejnych latach następowała jego rozbudowa. Otwarcie stadionu nastąpiło 1 czerwca 1979 r. Rekord frekwencji padł zaraz na początku istnienia, 22 czerwca, kiedy to na stadionie zasiadło blisko 27 000 osób. Ostatnimi wielkimi imprezami na stadionie Skałka były: mecz młodzieżowej reprezentacji Polski U21 oraz spotkania majowe z żużlem. Na terenie OSiR Skałka odbywały się m.in. imprezy: Festiwal Polki i Blues na Skałce. Na stadionie swoje mecze rozgrywa zespół piłkarski Śląsk Świętochłowice oraz miały miejsce mecze żużlowe. W skład OSiR Skałka wchodzą: Stadion – siedziba dyrekcji OSiR Skałka, boisko do piłki nożnej, tor żużlowy z zapleczem, widownia na 26 tys. miejsc (100 siedzących), pawilon sportowy. kąpielisko - basen ekologiczny o wymiarach 22 x 50 i mały basen dla dzieci, boisko do plażowej piłki siatkowej, miejsce do organizowania wystaw. sektor parkowy - alejki spacerowe, przystań kajakowa i wodnorowerowa, stoły do tenisa stołowego, estrada, plac zabaw. sektor rekreacyjny - korty tenisowe, boisko trawiaste i żużlowe do piłki nożnej, boisko betonowe do piłki nożnej i ręcznej, boisko do siatkówki, boiska do koszykówki, tor do speedrowera, bulodrom, skatepark) . Dom Sportu w Lipinach - koszykówka, siatkówka, szachy, akrobatyka. Stadion Naprzodu Lipiny w Lipinach. Pływalnia Miejska (dawny basen przy Szkole Podstawowej nr 1 W Świętochłowicach)
Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących im. Józefa Sikorskiego w Poznaniu

Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących w Poznaniu – ośrodek wychowawczy, szkoła podstawowa, szkoły ponadpodstawowe i dawne gimnazjum dla osób niesłyszących znajdujące się w Poznaniu na Śródce. Historia Ośrodek powstał z inicjatywy Józefa Sikorskiego. W 1831 ogłoszony został nabór do szkoły i 28 stycznia 1832 zostali zapisani pierwsi uczniowie. Nauka odbywała się w przy Seminarium Nauczycielskim na Śródce w budynku poklasztornym zakonu reformatów. Pierwszym dyrektorem Zakładu był Stefan Gruszczyński. W latach 1836–1837 wybudowano nowy budynek szkoły obok istniejącego. Przebudowy budynków miały miejsce w latach 30. XIX wieku w związku z budową fortyfikacji w Poznaniu (m.in. Bramy Bydgoskiej). W 1874 Zakład otrzymał budynki po Seminarium Nauczycielskim które przeniosło siedzibę do Rawicza. W 1905 rozbudowano Zakład (gmach szkoły budowano według planów szkoły przy ul. Cegielskiego, a salę gimnastyczną według planów sali przy ul. Wyspiańskiego). W 1922 Zakład uruchomił filię w Kościanie (funkcjonowała do 1934). W latach 1923–1926 przebudowano i remontowano budynki szkolne. W 1927 zelektryfikowano szkołę. Podczas ostatnich walk II wojny światowej budynki Zakładu zostały zniszczone w około 50%. Odbudowano je i oddano do użytku w lipcu 1947. W 1946 otwarto w ośrodku pierwszą w Polsce poradnię ortofoniczną. Od 1961 do 1980 ośrodek posiadał filię w Poznaniu przy ul. Mariackiej 24/28. Przeznaczona ona była dla dzieci niesłyszących i jednocześnie upośledzonych umysłowo. W 1970 na terenach ogrodu szkolnego zorganizowane zostały boiska. W styczniu 2014 na strychu jednego z budynków odnaleziono zbiór materiałów archiwalnych dotyczących historii szkoły i Śródki. Pośród tysięcy obiektów był m.in. akt założenia szkoły, inne dokumenty, w tym XVIII-wieczne, a także bogata kolekcja zdjęć, z których najstarsze pochodziło z 1858, a zatem z czasów początków fotografii. We wrześniu 2021 ośrodek został przejęty od miasta Poznania przez samorząd województwa wielkopolskiego. Nazwa ośrodka Ewolucja nazw ośrodka: od 1832: Królewski Zakład dla Głuchoniemych w Poznaniu Prowincjonalny Zakład dla Głuchoniemych w Poznaniu od 1938: Poznański Zakład dla Niewidomych i Głuchych od 1972: Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Głuchych od 1995: Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących od 1996: Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących im. Józefa Sikorskiego Dyrektorzy Zobacz też Szkoła Muzyczna przy ul. Bydgoskiej w Poznaniu – w sąsiedztwie Seminarium Nauczycielskie w Poznaniu Przypisy Bibliografia Jan Kaczmarek: Ośrodek szkolno-wychowawczy dla dzieci głuchych w latach 1832-1982 (rys monograficzny), w: Kronika Miasta Poznania 3-4/1982, s. 33-44 Historia szkoły
Ośrodek duszpasterski Chrystusa Najwyższego Kapłana w Warszawie

Ośrodek Duszpasterski Chrystusa Najwyższego Kapłana – rzymskokatolicki ośrodek duszpasterski), należąca do dekanatu bródnowskiego, diecezji warszawsko-praskiej, metropolii warszawskiej, Kościoła katolickiego, w Warszawie, osiedle Kobiałka. Obsługiwany przez księży diecezjalnych. Ośrodek został erygowany w 2009 roku. Obecny kościół parafialny to kaplica znajdująca się za Zespołem Szkół nr 43 w Warszawie (droga odchodząca od ul. Kobiałka w stronę miejscowości Stanisławów Pierwszy). Przypisy Bibliografia Strona Ośrodka Duszpasterskiego pw. Chrystusa Najwyższego Kapłana
Ośrodek duszpasterski Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Grocholowym Potoku

Ośrodek duszpasterski Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Grocholowym Potoku – rzymskokatolicki ośrodek duszpasterski należący do dekanatu Białka Tatrzańska archidiecezji krakowskiej we wsi Rzepiska, na osiedlu Potok Grocholów. Historia W 1960 roku powstał ośrodek duszpasterski w Rzepiskach- Grocholowym Potoku. 21 kwietnia 2003 roku arcybiskup metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz erygował rektorat pod wezwaniem Matki Bożej Nieustannej Pomocy w Rzepiskach. Kościół rektoralny wybudowany został w latach 1955–1957. Cmentarz przylega do kościoła od południa. Przypisy
Ośrodek duszpasterski Matki Bożej Ostrobramskiej w Więciórce

Ośrodek duszpasterski Matki Bożej Ostrobramskiej w Więciórce – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Pcim archidiecezji krakowskiej. Parafię prowadzą salwatorianie. Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
PDT Wola w Warszawie

Powszechny Dom Towarowy Wola, PDT Wola, obecnie Adgar PDT Wola – budynek biurowo-usługowy w dzielnicy Wola w Warszawie, znajdujący się przy ul. Młynarskiej 8/12 róg al. „Solidarności”. Historia Budynek wzniesiony w latach 1949–1956 według projektu Michała Przerwy-Tetmajera jako budynek handlowy. Płaskorzeźby skrajnych płycin attyki zaprojektował Kazimierz Danilewicz. W marcu 1956 otwarto w nim Powszechny Dom Towarowy. W okresie PRL był znaną placówką handlową w Warszawie, często można było tu kupić towary niedostępne w innych sklepach. Przez wiele lat na parterze mieściły się stoiska: RTV, meble+oświetlenie, lodówki, kosmetyki (na środku sali sprzedażowej), art. metalowe (+wykładziny PCW), art. gospodarstwa domowego, farby, upominki. Pierwsze piętro poświęcone było modzie męskiej i damskiej, a drugie dzieciom (odzież, obuwie, zabawki) i wykładzinom dywanowym. Przed 1989 wchodził w skład Domów Towarowych „Centrum”, po 1989 przemianowanych na Domy Towarowe Centrum S.A. Później na parterze działał sklep Leader Price i apteka. Po przejęciu przez Tesco części operacji grupy Casino - marketów Leader Price, w roku 2007 jego miejsce zajął sklep Tesco, a miejsce apteki - Polbank. Budynek został zakupiony w 2005 roku przez spółkę Celtic Property Developments S.A., która dokonała zmiany jego przeznaczenia z usługowego na biurowo-usługowe, zmodernizowała go, a następnie w całości skomercjalizowała. Zmieniła też historyczną nazwę na Wola Plaza. W trakcie remontu wyburzono przepierzenia odsłaniając tym samym niezwykłe, wewnętrzne atrium, odświeżono także całkowicie elewację budynku, zachowując jej oryginalny wygląd. Budynek został oddany do użytku dla najemców w 2007. Podczas przebudowy usunięto z wnętrza kolorowe obrazy na szklanych taflach o wysokich walorach artystycznych autorstwa Marka Włodarskiego i Tadeusza Błażejowskiego. W 2018 roku na budynek powrócił charakterystyczny neon "Wola". Od 2021 roku budynek jest własnością spółki Adgar Poland, która zmieniła jego nazwę na Adgar PDT Wola. Obiekt umieszczony na liście dóbr kultury współczesnej w Warszawie przez Stowarzyszenie Architektów Polskich w 2003. Przypisy
Elektrociepłownia Lublin-Wrotków

PGE Energia Ciepła S.A. Oddział Elektrociepłownia w Lublinie Wrotków – elektrociepłownia w Lublinie w dzielnicy Wrotków (stąd nazwa „Lublin-Wrotków”), wchodząca w skład Grupy Kapitałowej PGE (Polskiej Grupy Energetycznej S.A.), stanowiąca największe źródło energii elektrycznej i cieplnej na Lubelszczyźnie i posiadająca największy blok gazowo-parowy w Polsce Historia Historia PGE EC Lublin-Wrotków sięga roku 1973: 1973 – podjęcie decyzji o budowie nowego źródła ciepła w lubelskiej dzielnicy Wrotków; 1974 – budowa obiektów energetycznych; 1976 – oddanie do eksploatacji pierwszych 2 kotłów; 1979 i 1985 – oddanie do eksploatacji kolejnych 2 kotłów; 1995 – zawiązanie spółki pod nazwą „Elektrociepłownia Lublin-Wrotków Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” z siedzibą w Lublinie, wpisanie jej do rejestru handlowego i rozpoczęcie działalności na bazie wniesionego aportem majątku ówczesnego Zakładu Energetycznego Lublin S.A., obecnie Lubelskich Zakładów Energetycznych S.A. – jedynego jej udziałowca; 2002 – zakończenie następnej inwestycji – bloku gazowo-parowego o mocy cieplnej 150 MWt i elektrycznej 235 MWe; 2008 – funkcjonowanie spółki w strukturach Grupy PGE Polska Grupa Energetyczna S.A. i zarejestrowanie w KRS nowej nazwy spółki, zmienionej z „Elektrociepłownia Lublin-Wrotków Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością” na „PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A. Oddział Elektrociepłownia Lublin-Wrotków”. Dane techniczne Elektrociepłownia dysponuje urządzeniami wytwórczymi: kotły wodne WP-70 nr 1 i 2; kotły wodne WP-120 nr 3 i 4 produkcji RAFAKO; blok gazowo-parowy produkcji Ansaldo Energia SpA. Łączna moc zainstalowana wynosi 592 MWt (mocy cieplnej) i 235 MWe (mocy elektrycznej). Elektrociepłownia spełnia wszystkie obowiązujące w Unii Europejskiej normy dotyczące ochrony środowiska – posiada pozwolenie zintegrowane na eksploatację instalacji do spalania paliw w przemyśle energetycznym, co jest warunkiem koniecznym do prowadzenia eksploatacji instalacji wytwórczych w energetyce. Podstawową jednostką wytwórczą elektrociepłowni jest blok gazowo-parowy (BGP) produkujący energię elektryczną i ciepło w skojarzeniu z wykorzystaniem gazu ziemnego wysokometanowego jako paliwa podstawowego. Kotły wodne opalane węglem kamiennym przejmują obciążenie szczytowe sieci ciepłowniczej w sezonie grzewczym, tj. po osiągnięciu przez blok maksymalnej mocy cieplnej oraz zabezpieczają dostawy ciepła w okresie postoju bloku. Podstawowym paliwem produkcyjnym dla BGP jest gaz ziemny wysokometanowy. Warunki jego zakupu określa Umowa kupna-sprzedaży gazu ziemnego wysokooktanowego z dnia 2 lipca 1999 r. zawarta z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem S.A. Przypisy Linki zewnętrzne PGE Lubelskie Zakłady Energetyczne S.A.. lubzel.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-30)]. Premier w EC Lublin-Wrotków (Serwis informacyjny PGE Lubelskich Zakładów Energetycznych S.A.)
ТЭЦ Люблин-Вроткув

ТЭЦ Люблин-Вроткув – теплоэлектроцентраль на востоке Польши в городе Люблин. В 1976 году на площадке станции начала работать котельня с двумя котлами WP-70 мощностью по 81 МВт, поставленными компанией Rafako из Рацибужа. В 1979 и 1985 годах смонтировали еще два котла того же производителя — на этот раз типа WP-120 с единичной мощностью 140 МВт. В 2002 году объект был преобразован в ТЭЦ благодаря запуску энергоблока мощностью 231 МВт, созданного по технологии комбинированного парогазового цикла. В нем смонтировали газовую турбину производства итальянской компании Ansaldo (по лицензии Siemens) мощностью 167,8 МВт, которая через котел-утилизатор Lurgi питает одну паровую турбину Ansaldo мощностью 71,6 МВт. С учетом поставки тепла, общая паливная эффективность этого блока составляет 77,6 % (паливная эффективность водогрейных котлов 86,7 %). Общая тепловая мощность станции по состоянию на 2019 год оценивается в 592 МВт. Удаление продуктов сгорания происходит через дымоход высотой 150 метров. Примечания
ТЕЦ Люблін-Вроткув

ТЕЦ Люблін-Вроткув — теплоелектроцентраль на сході Польщі у місті Люблін. У 1976-му на майданчику станції запрацювала котельня з двома котлами WP-70 потужністю по 81 МВт, постаченими компанією Rafako з Рацибужа. В 1979-му та 1985-му змонтували ще два котли того ж виробника — цього разу типу WP-120 з одиничною потужністю 140 МВт. У 2002-му об'єкт перетворили на ТЕЦ завдяки запуску енергоблока потужністю 231 МВт, створеного за технологією комбінованого парогазового циклу. У ньому змонтували газову турбіну виробництва італійської компанії Ansaldo (за ліцензією Siemens) потужністю 167,8 МВт, яка через котел-утилізатор Lurgi живить одну парову турбіну Ansaldo потужністю 71,6 МВт. З урахуванням постачання тепла, загальна паливна ефективність цього блоку становить 77,6 % (паливна ефективність водогрійних котлів 86,7 %). Загальна теплова потужність станції станом на 2019 рік рахується як 592 МВт. Видалення продуктів згоряння відбувається через димар заввишки 150 метрів. Примітки
Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Oławie

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Oławie S.A. – przedsiębiorstwo o profilu transportowym, powstałe w 1974 roku z siedzibą w Oławie. Przedsiębiorstwo prowadzi usługi transportowe, przewozy osobowe dla powiatu oławskiego oraz 11 linii komunikacji miejskiej (w tym 4 w Oławie). Dodatkowo firma prowadzi działalność handlową (sprzedaż paliw i części zamiennych do samochodów ciężarowych), prowadzi autoryzowany serwis MAN i STAR, serwisuje tachografy, prowadzi myjnię samochodów ciężarowych oraz przewozi towary na terenie całej Europy Zachodniej. W 2003 roku przedsiębiorstwo zatrudniało ok. 315 osób i dysponowało 111 autobusami i 17 samochodami ciężarowymi. Historia W dniu 1 stycznia 1974 roku rozpoczął działalność Oddział Towarowo-Osobowy Państwowej Komunikacji Samochodowej w Oławie. Bazę oddziału stanowiły 3 placówki: 2 w Oławie i 1 w Strzelinie. W tymże roku flotę stanowiło 87 samochodów ciężarowych + 33 przyczepy ciężarowe oraz 89 autobusów + 10 przyczep autobusowych a zatrudnienie znalazło 510 osób. W roku 1983 przemianowano przedsiębiorstwo na Krajowa Państwowa Komunikacja Samochodowa Oddział Towarowo-Osobowy w Oławie. 1 lipca 1983 roku uruchomiono komunikację miejską. W 1990 roku ponownie przemianowano przedsiębiorstwo – tym razem na Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji Samochodowej w Oławie. W 2002 roku przedsiębiorstwo rozpoczęło działalność jako Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Oławie S.A. W 2003 roku spółka przejęła Wydział Transportowy Przedsiębiorstwa Usług Techniczno-Socjalnych w Jelczu-Laskowicach. W 2004 roku wprowadzono Placówkę Terenową w Jelczu-Laskowicach do struktury spółki. W roku 2010 spółka została skomunalizowana i od tej pory 100% akcji spółki dysponuje powiat oławski. Przypisy
Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Szczecinie

Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Szczecinie Sp. z o.o. – przedsiębiorstwo komunikacyjne powstałe 21 czerwca 2001 roku po przekształceniu z Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w Szczecinie. Przedsiębiorstwo świadczy usługi przewozowe na liniach podmiejskich oraz części linii miejskich, a także realizuje regularne połączenia krajowe do Piły, Torunia, Bydgoszczy, Wałcza, Łodzi, Poznania, Gorzowa Wlkp., Kielc, Zielonej Góry, Jeleniej Góry i innych miejscowości na terenie kraju. Przedsiębiorstwo zajmuje się również regularnymi przewozami pracowniczymi i szkolnymi, wynajmuje autobusy na wycieczki krajowe i zagraniczne oraz przewozy okazjonalne. Przedsiębiorstwo świadczy też usługi transportowe i serwisu samochodów. Historia W związku z likwidacją w 1991 r. Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej i tym samym linii podmiejskich 104 i 110, kursujących do Gryfina i Elektrowni Dolna Odra w Nowym Czarnowie, obsługę tych linii przejęło Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej (PKS) w Szczecinie. Utworzono dwie linie z różnymi wariantami tras oznaczone w późniejszym czasie jako PKS 1, 1A, 1B, 2 i 2A. Po likwidacji linii miejskich 105 i 108, PKS utworzyło linie podmiejskie nr 5 (do Dobrej Szczecińskiej) i nr 8 (do Lubieszyna), zachowując częściowo dawną numerację i trasy. Na zlecenie Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie, PKS Szczecin obsuguje następujące linie: 52, 58, 59, 63, 76, 85, 88, 95, 98, 198, 199, 221, 222, 223, 224, 225, 226, 227, 241, 242, 243, 244, 904, 908, nocne: 521, 522, 523, 525, 527, 528, 529, 530, 531, 532, 535, 536 oraz pospieszne: A oraz B. Tabor Współcześnie Według stanu z 1 lutego 2023 r. przedsiębiorstwo dysponuje m.in. następującymi rodzajami autobusów: Dawniej Wybrane typy autobusów eksploatowanych w przeszłości. Przypisy
Neue Orangerie (Łazienki-Park)

Die Neue Orangerie (polnisch: Nowa Pomarańczarnia) im Warschauer Łazienki-Park ist eine frühklassizistische Orangerie, die im 19. Jahrhundert im Süden des Parks von Adolf Loewe und Józef Orłowski errichtet worden ist. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren 1860 bis 1861 gebaut, nachdem die Alte Orangerie aus dem 18. Jahrhundert nicht mehr ausreichte. Die Nord- und die Südfassade sind unterschiedlich gestaltet. Sie wird von den Bildnissen der römischen Götter Vertumnus und Pomona im Mittelteil flankiert, die Herbst und Winter symbolisieren und von Leon Molatyński geschaffen wurden. Im Mittelteil sind zudem kleine Attiken mit Vasen angebracht. Auf der gegenüberliegenden Seite befinden sich Büsten, die den Frühling und den Sommer darstellen. Ursprünglich diente das Gebäude der Überwinterung der exotischen Pflanzen im Park. Derzeit befindet sich im Innenraum ein ganzjähriger Garten mit u. a. tropischen Gewächsen. Im Nordteil befindet sich das Restaurant Belvedere, das in seiner Ausstattung an die Zeit der Errichtung der Neuen Orangerie erinnert. Literatur Marek Kwiatkowski: Łazienki Królewskie. Wydawnictwo Atena, Warszawa 2000. Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1957. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks (englisch)
Nowa Pomarańczarnia w Łazienkach Królewskich

Nowa Pomarańczarnia, także Nowa Oranżeria – budynek znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie, w południowej części ogrodu, przy alei zwanej Drogą Wilanowską lub Chińską. Opis Powstała w latach 1860-1861 według projektu Adama Adolfa Loewe i Józefa Orłowskiego jako drugi obiekt w Łazienkach o tym przeznaczeniu. Dla odróżnienia, dawną Pomarańczarnię stanisławowską zaczęto nazywać Starą Pomarańczarnią. Główną część budynku stanowi wydłużona sala, która jest przeszklona od strony południowej. W części środkowej dach ma poprzeczną kolbę otwartą półrozetami o odlanych w żeliwie szprosach na obie strony. Dwie główne elewacje (fronty) zostały zaprojektowane w dwóch odmiennych opracowaniach. W jednej z nich (południowej) podział między oknami tworzą wysokie, smukłe, cienkie, żeliwne kolumny. W części centralnej elewacji południowej składającej się z dwóch oddzielnych segmentów pełnego muru, znajdują się okna, w które wstawiono rzeźby (stojące postacie Vertumnusa i Pomony w środkowe, symbolizujące Jesień i Zimę w górne), które zostały wykonane przez Leona Molatyńskiego. Murowane partie frontowej ściany kończą attyki z płaskimi wazami. Od strony północnej dobudowany jest parterowy segment, rozdzielony kilkoma otworami okiennymi. Ową część parterową zajmują jednoosiowe wyższe człony ozdobione w górnej części okrągłymi płycinami, stanowiącymi tło dla kamiennych popiersi, przedstawiających tym razem Wiosnę i Lato. Główna sala przeznaczona była pierwotnie na przechowywanie w okresie chłodów drzew egzotycznych. Został tu urządzony stały ogród z różnorodnymi roślinami, również tropikalnymi. Od 1992 roku w budynku działa restauracja Belvedere należąca do Anny Woźniak-Starak. Przypisy Bibliografia Marek Kwiatkowski: Łazienki Królewskie. Wydawnictwo ATENA, Warszawa 2000r. Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1957r. Linki zewnętrzne Nowa Oranżeria na stronach Muzeum Łazienki Królewskie