NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Pod Przepiórczym Koszem w Legnicy

Dom Pod Przepiórczym Koszem – jedna z renesansowych kamienic Śląska, stoi przy Małym Rynku 38 w Legnicy. Historia Kamienica powstała na początku XVI w., w drugiej połowie XVI w. została przebudowana, zyskała wówczas dekorację sgraffitową ze scenami figuralnymi (najprawdopodobniej dekoracja ta pochodzi z około 1565 r.). Nazwa kamienicy wzięła się od charakterystycznego cylindrycznego wykusza narożnego. Dekoracja sgraffitowa kamienicy została odkryta w 1909 r. W 1993 r. podczas prac renowacyjnych całej pierzei Rynku podjęto się także renowacji kamienicy. Obecnie w Domu Pod Przepiórczym Koszem znajduje się galeria srebra. Opis Ściana frontowa Domu Pod Przepiórczym Koszem jest gładka, tynkowana na biało, drugą węższą elewację pokryto w całości monochromatyczną dekoracją sgraffitową. Cała ściana została podzielona na pięć poziomych pasów, w których znajdują się przedstawienia figuralne. Zastosowano iluzjonistyczne podziały imitujące pilastry, kolumny oraz arkady. Sąsiadują tu ze sobą sceny przedstawiające boginię Cererę i motywy zaczerpnięte z bajek Ezopa oraz przedstawienia zwane światem na opak, w których zające polują na myśliwych. Poniżej umieszczono scenę batalistyczno-historyczną, ukazującą oblężenie miasta. Budynek zwieńczony jest dwuspadowym, stromym dachem. W dolnej kondygnacji wykusza okna zwieńczono łukiem, pozostałe okna są prostokątne, przy czym niektóre z nich znajdują się w renesansowych kamiennych obramieniach. Zobacz też zabytki Legnicy Bibliografia Mateusz Goliński: Dolny Śląsk : monografia historyczna. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2006. ISBN 83-229-2763-0. M. Jagiełło-Kołaczyk, Sgrafitta na Śląsku 1540-1650, Wrocław 2003. Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005. ISBN 83-213-4366-X. Ignacy Rutkiewicz: Wrocław wczoraj i dziś. Wrocław: Interpress, 1979. Linki zewnętrzne Kamienica Pod Przepiórczym Koszem - Haus zum Wachtelkorbna portalu polska-org.pl
Dom Polonii w Rzeszowie

Dom Polonii to kamienica, znajdująca się w ciągu zabudowy północnej pierzei rzeszowskiego Rynku. Przed kamienicą widoczne jest charakterystyczne przedproże, które poziomem znacznie odbiega od płyty placu. Pod nim znajdują się najstarsze zachowane ślady architektury murowanej w Rzeszowie, a mianowicie, piwnice, pochodzące z XV wieku. Obecny kształt kamienica zyskała po przebudowach prowadzonych na początku XX wieku i po wojnie. Trzy sąsiednie kamienice zostały wyburzone tworząc tak zwaną „dziurę Barana”, która obecnie jest zabudowywana. Wnętrze kamienicy zdobione było polichromiami. W klatce schodowej przedstawiony jest fragment polowania, pochodzący z XIX wieku. Poniżej przedstawione było iluzoryczne boniowanie. Budynek jest własnością Wspólnoty Polskiej, na parterze mieszczą się sklepy, na wyższych kondygnacjach hotel. Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Rynek w Rzeszowie Przypisy
Dom Rohledera w Stargardzie

Dom Rohledera (lub Rohlederów, zwany także Domem Kletzinów, lub Kletzana) – kamienica o rodowodzie średniowiecznym położona przy ul. Mieszka I 1 w Stargardzie, obecnie siedziba Książnicy Stargardzkiej. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-1477 z 10.11.1990 Nazwa Różne wersje nazwy budynku wiążą się z nazwiskami dawnych właścicieli. Pocztowiec Rohleder był właścicielem domu pod koniec XIX wieku. Od 1922 roku nieruchomość należała do Rudolfa Kletzina, później do producenta likierów nazwiskiem Wolter, zaś do 1945 roku parter służył firmie Auto-Marx. Architektura Najstarsza część budowli powstała w wieku XV jako oficyna gospodarcza starszego od niej domu, obecnie niezachowanego. W kolejnym stuleciu dobudowano do niej nowy budynek główny, kamienno-ceglany w stylu wykazującym cechy renesansowe. Obserwowany w nim szczyt schodkowy o element często spotykany w miastach hanzeatyckich. W 1945 roku spłonęły zachodnia ściana, elewacja frontowa oraz sklepienie budynku głównego. Zabytek odbudowano w 1973 roku. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Bibliografia Edward Olszewski: Stargardzkie abc. Stargard: 2001, s. 69-71. ISBN 83-916325-0-4.
Schlieffhaus

Das Schlieffhaus, polnisch Dom Schlieffów, wurde 1520 im Stil der Backsteingotik an der Brotbänkengasse (heute übersetzt: ul. Chlebnicka 14) in der Rechtstadt von Danzig errichtet. Es soll das einzige gotische bürgerliche Haus in Danzig sein. Geschichte Das siebengeschossige spätgotische Bauwerk der Backsteingotik wurde benannt nach der Familie Schlieff, die aus Kolberg kam und vom dortigen Bürgermeister Hans Schlief abstammte (Siehe auch Schlieffen (Adelsgeschlecht)). Die Familie konnte in Danzig ein großes Vermögen erwirtschaften und erwarb 1616 das Haus. Die Patrizierfamilie war verschiedentlich auch im Stadtrat vertreten. Das dreiachsige Gebäude aus Backstein hat einen hohen Dachboden und wird durch eine gerade Zinnenbekrönung abgeschlossen. Die Werksteine der Fassade des Hauses sollen um 1360 in Venedig hergestellt worden sein für Teile eines Palastes in Nürnberg. Um 1480 transportierte man die spätgotische Fassade nach Danzig, wo sie dann in der Brodbänken Gasse bei diesem Patrizierhaus verwendet wurde. Nach 1800 befand sich das Bauwerk in einem desolaten Zustand und drohte einzustürzen. Die Danziger Stadtverwaltung war nicht bereit, die Sanierung zu unterstützen. 1822 beschlossen die Hauseigentümer, die schöne Fassade nach einer gründlichen Bestandsaufnahme zu demontieren. Sie wurde an einen anonymen Käufer verkauft. Es stellte sich heraus, dass der Käufer das Hofmarschallamt des Königs von Preußen Friedrich Wilhelm III war. 287 nummerierte Fassaden-Elemente mit einem Gewicht von 3,7 Tonnen wurden auf einem Dreimaster-Schiff auf dem Wasserwege über die Ostsee und Oder nach Potsdam transportiert. Auf der Pfaueninsel in der Havel in Berlin-Wannsee entstand 1804 ein Kavaliershaus, bestehend aus einem dreigeschossigen Gebäudeteil und einem seitlichen viergeschossigen Turm. Nach Plänen des Architekten Karl Friedrich Schinkel wurde dieses Haus 1824/1825 um einen rechten Turm ergänzt, der dem Schlieffhaus entsprach. Die Fassade wurde dabei originalgetreu wieder verwendet. Das Kavaliershaus wird deshalb auch als Danziger Haus bezeichnet. Beim Wiederaufbau von Danzig nach dem Zweiten Weltkrieg beschloss die Stadt, das Schlieffhaus mit einer rekonstruierten Fassade in der Straße Chlebnicka, der früheren Brotbänkengasse mit dem Brotbänkentor, wiederherzustellen. Dies erfolgte in den 1970er Jahren auf der Grundlage präziser Vermessungen am Original auf der Pfaueninsel. Das Schlieffhaus wird heute als Wohnheim der Kunstakademie (Akademia Sztuk Pięknych) in Danzig genutzt und steht unter Denkmalschutz. Die Sammlung von Büchern und Manuskripten von Valentin Schlieff befindet sich jetzt in der Bibliothek der regionalen, Danziger Abteilung der Polnischen Akademie der Wissenschaften. Literatur, Quellen Gregor Geismeier: Das Danziger Haus auf der Pfaueninsel. In: Die Mark Brandenburg. Heft 53, Marika Großer Verlag, Berlin 2004, ISBN 978-3-910134-32-4. Axel Menges: Buchserie über europäische Architektur-Einzeldarstellungen; Band 13: Die Pfaueninsel. 1993, Ernst Wasmuth Verlag, ISBN 3-8030-2713-6. Einzelnachweise Weblinks
Dom Schlieffów w Gdańsku

Dom Schlieffów – kamienica w Gdańsku, przy ul. Chlebnickiej 14. Historia Została wzniesiona w 1520 r., w stylu późnogotyckim. Jest to jedyny w Gdańsku przykład gotyckiego domu mieszczańskiego o kamiennej dekoracji fasady. W przyziemiu na osi środkowej znajduje się prosty portal ozdobiony rzeźbami lwów. Dolne kondygnacje posiadają duże okna, trzy górne - znacznie mniejsze. Zwieńczenie fasady stanowi attyka z krenelażem. Na środkowej blance umieszczono herb patrycjuszowskiego rodu Schlieffów, do których kamienica należała od 1616 r. Ta wywodząca się z Kołobrzegu rodzina doszła w Gdańsku do wielkiego bogactwa, posiadając w pewnym momencie 23 spichlerze. Przedstawiciele rodu byli rajcami i ławnikami, a jeden z nich, Walenty Schlieff, zgromadził kolekcję książek i manuskryptów, która obecnie znajduje się w Bibliotece Gdańskiej PAN. Pod koniec XVIII wieku, jak wynika ze wspomnień Johanny Schopenhauer, właścicielem kamienicy był brat jej matki, nazwiskiem Lehmann. Po 300 latach istnienia budynek był w bardzo złym stanie i groził zawaleniem. Mimo starań niektórych gdańszczan, by uratować piękną fasadę, władze miasta odmówiły wyłożenia 1000 talarów na jej renowację. W 1822 r. ówczesny właściciel zdecydował się na rozbiórkę domu, przy czym fasada została po dokładnej inwentaryzacji osobno zdemontowana i za 300 talarów odprzedana anonimowemu nabywcy. Później okazało się, że był nim król pruski Fryderyk Wilhelm III. 287 elementów kamieniarki o łącznej wadze 3700 kg zostało przewiezionych barkami do Poczdamu. W następnych latach znany architekt Karl Friedrich Schinkel odtworzył fasadę gdańskiej kamienicy jako część skrzydła budynku zwanego Domem Rycerskim (Kavalierhaus), stojącego na Pawiej Wyspie. W tym miejscu, położonym obecnie w granicach Berlina, oryginalna fasada Domu Schlieffów zachowała się do dziś. Gdy po zniszczeniach wojennych w Gdańsku projektowano odbudowę ulicy Chlebnickiej, podjęto decyzję o odtworzeniu fasady Domu Schlieffów. Rekonstrukcję wykonano w latach siedemdziesiątych XX wieku na podstawie dokładnych pomiarów zachowanego na Pawiej Wyspie oryginału. Obecnie wchodzi ona w skład zespołu budynków Domu Studenckiego Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.
Dom Stanisława Staszica w Pile

Dom Stanisław Staszica, potocznie zwany Staszicówką – zabytkowy budynek mieszkalny w Pile przy ulicy Browarnej, w którym prawdopodobnie w listopadzie 1755 urodził się Stanisław Staszic – polski działacz oświeceniowy. Siedziba Muzeum Stanisława Staszica. Historia Pilska mieszczańska rodzina Stasziców w części miasta zwanej Zamościem posiadała folwark, składający się z domu mieszkalnego, stodoły, obory i owczarni. Wzniesiony zapewne w połowie XVIII wieku przez burmistrza Piły Wawrzyńca Staszica dom mieszkalny jest jedyną zachowaną częścią folwarku. Przyjmuje się, że w nim w listopadzie 1755 przyszedł na świat syn Wawrzyńca – Stanisław Staszic. Posiadłość pozostawała własnością Wawrzyńca Staszica do 1794, kiedy to sprzedał ją dotychczasowemu dzierżawcy Christianowi Lehnowi. W późniejszym okresie jej właścicielami były inne pilskie rodziny, a zabudowania gospodarcze zostały rozebrane. Wygląd samego domu mieszkalnego przez ten czas nie uległ większym zmianom. W 1879 Napoleon Orda wykonał rysunek domu Staszica, zamieszczony następnie w jego Albumie widoków historycznych Polski. W latach 20 XX wieku Konsulat RP w Pile oraz miejscowi działacze Związku Polaków w Niemczech podejmowali nieudane próby wykupienia budynku z przeznaczeniem na ośrodek polskiego życia narodowego. W trakcie walk o Piłę w lutym 1945 południowa część budynku została zniszczona przez pociski. W 1947 utworzono Społeczny Komitet Odbudowy Domu Staszica. Odbudowę z przeznaczeniem na izbę muzealną przeprowadziła w latach 1947–1948 firma Jurczyk i Spółka. Od 1951 budynek jest siedzibą Muzeum Stanisława Staszica. Architektura Dom Staszica to skromny budynek parterowy, podpiwniczony, pięcioosiowy, nakryty dachem dwuspadowym. Wnętrze jest dwutraktowe, z sienią na osi. Pierwotnie ściany budynku (oprócz kamiennych ścian przyziemia) były wykonane z muru pruskiego. W trakcie powojennej odbudowy zniszczoną konstrukcję budynku wymieniono na nową, ceglaną. Zachowano jednak oryginalne piwnice i część komina oraz dawne podziały i układ wnętrz. W wyniku gruntownego remontu w latach 1985–1986 domowi przywrócono pierwotny wygląd zewnętrzny, umieszczając na elewacjach drewnianą konstrukcję szkieletową. Na fasadzie domu znajduje się tablica upamiętniająca postać Stanisława Staszica, odsłonięta w 1955. Na tyłach budynku położony jest niewielki ogród, w którym latem odbywają się koncerty. Dom Staszica, mimo że obecnie w znacznej części stanowi powojenną rekonstrukcję, jest uważany za najstarszy zachowany budynek w Pile. Przypisy
Stanisław-Borek-Haus

Das Stanisław-Borek-Haus (polnisch Dom Stanisława Borka) war ein Renaissance-Gebäude auf dem Krakauer Wawelhügel. Geschichte Das Haus wurde ab 1551 für den königlichen Sekretär und Diplomaten Stanisław Borek errichtet. Später übernahmen die Vikare der Wawel-Kathedrale das Gebäude. Es wurde um 1848 abgetragen, als das österreichische Heer auf dem Wawel einzog und in seinem zentralen Teil ein Exerzierplatz eingerichtet wurde. Auch weitere mittelalterliche Gebäude in seiner Nähe mussten in dieser Zeit weichen. Die Fundamente wurde im 20. Jahrhundert freigelegt und gehörten zum archäologischen Reservat Der verschollene Wawel. Literatur Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; [Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków], Kraków 1988 Weblinks
Stanisław Borek House

The House of Stanisław Borek (Polish: Dom Stanisława Borka) was a residence at Wawel Castle in Kraków, Poland. It was constructed in 1551 for the canon Stanisław Borka, who was a diplomat and secretary of King Sigismund I the Old. Only its foundations are left remaining and there are intentions to reconstruct it. See also St George's Chapel, Wawel Castle St Michael's Chapel, Wawel Castle Literature Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; [Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków], Kraków 1988, wyd. drugie.
Stanisław Borek háza (Wawel)

Stanisław Borek háza (lengyelül: Dom Stanisława Borka na Wawelu) egy bontás miatt már nem létező középkori épület, mely a krakkói Wawel-dombon állt. Története A házat 1551 után építették. A Vikáriusok házával szemben, a Szent György-templom és a Szent Mihály-templom szomszédságában állt. Jan Nepomucen Głowacki Wawelt bemutató képén háromemeletes ház látható, amelyet reneszánsz stílusú attika díszített. Nevét első tulajdonosáról, Stanisław Borekről kapta, aki kanonok és I. Zsigmond lengyel király diplomatája és titkára, azaz a kancellária tényleges irányítója volt. A későbbi időkben az épületet átadták a Waweli székesegyház vikáriusainak. Az osztrák megszállás idején pusztulni hagyták, majd 1848 táján lebontották, hogy megnagyobbított, négyzet alakú gyakorlóteret alakítsanak ki a Wawelben állomásozó osztrák hadseregnek. A Szent György-templom és a Szent Mihály-templom már 1803-1804 folyamán erre a sorsra jutott. Napjainkban alacsony kőfal mutatja az egykori épület helyét a Wawel udvarán. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Dom Stanisława Borka na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Huis van Stanisław Borek op de Wawel

Het Huis van Stanisław Borek op de Wawel (Pools: Dom Stanisława Borka na Wawelu) was een bouwwerk op de Wawelheuvel in Krakau. Beschrijving Het renaissance gebouw is in de tweede helft van de 16e eeuw gebouwd voor Stanisław Borek (kanunnik, diplomaat en secretaris van Sigismund I van Polen) op een stuk grond dat aan hem in 1551 door Bona Sforza is geschonken. Het huis was twee verdiepingen hoog en had een vliering. Het gebouw is later overgenomen door de viscaris van de Wawelkathedraal, raakte in verval en werd rond 1848 op last van de Oostenrijkers gesloopt om ruimte te maken op de binnenplaats van het Koninklijke Kasteel van Wawel.
Dom Stanisława Borka na Wawelu

Dom Stanisława Borka – budynek Wzgórza Wawelskiego zbudowany po 1551 r. dla (jak sugeruje nazwa) kanonika Stanisława Borka – dyplomaty, sekretarza Zygmunta I Starego. Później budynek przekazano wikariuszom katedralnym. Z widoku autorstwa Jana Nepomucena Głowackiego wynika, że budynek posiadał trzy nadziemne kondygnacje i renesansową attykę. Dość zrujnowany, został zburzony około 1848 roku w celu stworzenia m.in. placu dla ćwiczeń wojsk austriackich. Po budynku pozostało przyziemie, wchodzące w skład rezerwatu archeologicznego Wawel Zaginiony. Przypisy Bibliografia Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; [Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków], Kraków 1988, wyd. drugie.
Dom Strzelecki

Dom Strzelecki (niem. Schützenhaus, Pałac Panorama, d. Dom Bractwa Kurkowego) – dom położony w Stargardzie na skraju parku Panorama, przy ul. Ochronnej 9. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-1492 z 6.11.1990 Historia Kompleks trzech budynków został zbudowany w 1861 roku. Największy z nich jest piętrowym budynkiem z dwoma skrzydłami. Fasadę budynku zdobi okazały ryzalit, jego część przyziemną – pięcioarkadowy portyk. Do roku 1945 budynkiem zarządzało Bractwo Kurkowe; dom służył jego członkom za miejsce spotkań. W pobliżu kompleksu znajdowała się strzelnica, na której w 1936 roku odbyły się eliminacje strzeleckie do Igrzysk Olimpijskich w Berlinie. W czasie wojny pałac wykorzystywano jako lazaret. Po wojnie, w roku 1958 budynki wydzierżawiono Lidze Obrony Kraju. We wschodnim skrzydle mieściła się sala kinowo-koncertowa Panorama (występowali w niej m.in.: Czerwone Gitary, Czesław Niemen). W 1970 roku, w wyniku pogarszającego się stanu konstrukcji, zawalił się dach nad salą kinową. Wkrótce zamknięto całe skrzydło budynku z kinem, a w roku 1988 zostało ono rozebrane. Po zamknięciu kina przez kilkanaście lat budynek niszczał. Obecnie Dom Bractwa Kurkowego stanowi własność prywatną; budynek odrestaurowano – jest miejscem bali i bankietów. Bibliografia Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 90–91
Riviera (Warsaw)

The Riviera Dormitory (Polish: Dom Studencki „Riviera”, DS Riviera), also simply known as Riviera, is a skyscraper in Warsaw, Poland, located at 12 Waryńskiego Street. Its a student dormitory of the Warsaw University of Technology. The building was opened in 1964. History Riviera was built between 1962 and 1964 at 12 Waryńskiego Street in Warsaw, Poland. It was designed desigined by Kazimierz Thor, Józef Bubicz, and Czesław Molenda, as a dormitory for students of the Warsaw University of Technology. The building consists of three connected parts, including the skyscraper and two smaller parts, which included sports halls, a canteen, and an auditorium. Its upper façade was covered in the clinker brick, and the front façade was covered in large windors. It was the first skyscraper in Poland to function as a dormitory. With the height from the base to the roof equal 67 m, and the total height of 80 m, it was the second tallest building in the city until 1974, when Novotel Warszawa Centrum was constructed. From 1972 to 1979, at the ground floor was located the Galeria Remont art gallery, and from 1983 to 1989, Galeria RR art gallery. Since 1973, in the building complex is located the Klub Riviera Remont night club. In the 1990s, in the building basement was later Złota Skała recording studio. The building was modernized in 1999. It included the renovations of the rooms, and the façade was covered in light blue and navy blue tiles made from the reflective glass. Characteristics Riviera is located at 12 Waryńskiego Street in Warsaw, Poland. The building complex consists of three parts, including the skyscraper in the middle, and two smaller portions on the sides. It has 21 floors. Its height from the base to the roof is equal around 67 m, and its total architectural height is equal 80 m. Its façade is covered in light blue and navy blue tiles made from the reflective glass. It is the tallest student dormotory building in Europe. The building is a dormitory owned and operated by the Warsaw University of Technology, designated for its students. They central portion of the building contains residential area, with over 700 dormitory rooms. In the side building of the complex, at 12A Waryńskiego Street, is located the Klub Riviera Remont student night club. The rear wall facing ulica Polna bears a bas relief of the periodic table of elements. References
Dom Studencki „Riviera” w Warszawie

Dom Studencki „Riviera” – dom studencki Politechniki Warszawskiej znajdujący się przy ul. Waryńskiego 12 w Warszawie. Historia Kompleks domu studenckiego Politechniki Warszawskiej został wzniesiony w latach 1962–1964 według projektu architektów: Kazimierza Thora, Józefa Bubicza i Czesława Molendy. Składał się z wieżowca oraz dwóch mniejszych obiektów, w których znalazły się m.in. sale sportowe, stołówka oraz sala widowiskowo-klubowa. Budynek miał licowane klinkierem elewacje szczytowe i przeszklone frontowe. „Riviera” była pierwszym w Polsce „wysokościowcem” pełniącym funkcje akademika. W latach 70. XX w. na parterze budynku mieściła się galeria sztuki Remont, a w latach 1983–1989 Galeria RR. Od 1973 roku w kompleksie domu studenckiego (pod adresem ul. Waryńskiego 12a) mieści się klub Riviera Remont. W podziemiach na początku lat 90. mieścił się klub Hades, a następnie studio nagraniowe Złota Skała. Budynek służy również jako węzeł radiowy. W latach 1992–1994 mieścił się w nim nadajnik prywatnej telewizji Top Canal. Na dachu znajduje się maszt telekomunikacyjny. W budynku mieści się także Centrum Ruchu Studenckiego, w którym siedzibę ma m.in. Studencka Telewizja Internetowa TVPW i Radio Aktywne. W 1999 zakończono modernizację „Riviery”. Podwyższono standard pokoi, a budynek obłożono okładziną ze szkła refleksyjnego w kolorach granatowym i błękitnym. Zmiana elewacji wzbudziła kontrowersje. „Riviera” oferuje studentom około 700 miejsc: w segmentach sześcioosobowych (2 pokoje trzyosobowe z częścią wspólną, toaletą i prysznicem) oraz w oddzielnych pokojach dwuosobowych z własną toaletą i prysznicem. Na każdym piętrze znajdują się kuchnie. Zobacz też Dom Studencki Akademik Przypisy
Dom Suskiego w Krakowie

Dom Suskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 24–26, na rogu z placem Dominikańskim 6, na Starym Mieście. Historia Kamienica została zbudowana w latach 1906–1909 przez kupca krakowskiego Antoniego Suskiego pod sklep i mieszkania. Budynek w stylu historyzującego modernizmu powstał według projektu Władysława Ekielskiego. Cechami charakterystycznymi kamienicy są: attyka w stylu krakowskich sukiennic, figurka Matki Bożej w narożnym portalu i kolorowa mozaika z warsztatu Stanisława Gabriela Żeleńskiego, będąca niegdyś wizytówką (szyldem) sklepu Suskiego. 18 sierpnia 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Galeria Przypisy Bibliografia Krakow4u.pl - Ulica Grodzka 26 (dostęp: 2011-02-26)
Дом Суского

Дом Суского (пол. Dom Suskiego) — название здания, которое находится в Кракове на улице Гродская дом 26. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Здание было построено в 1909 году в стиле исторического модернизма по проекту польского архитектора Владислава Экельского, который использовал архитектурные элементы краковских Суконных рядов. 10 августа 1988 года здание было внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-765). Примечания Литература Adamczewski J., 1992, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza Kraków, praca zbiorowa, 2000, стр. 298—299 Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa — Kraków, стр. 30, 124, 125, 262, 718. Rożek M., Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM Kraków, 2006, стр. 260—288. Ссылки Информация (пол.)
Dom Służewca

Dom Służewca − modernistyczny budynek, zlokalizowany w Katowicach, przy ul. Tadeusza Kościuszki 81, obok autostrady A4 (al. Górnośląska). Obiekt powstał w latach pięćdziesiątych XX wieku, jako parterowy pawilon. Posiada cechy stylu modernistycznego. Często błędnie datowany na lata 30. XX wieku. Nazwa budynku wiąże się ze zlokalizowanymi w nim kasami, w których można było obstawiać wyniki gonitw na torze wyścigów konnych Służewiec w Warszawie. Mieściła się tu Kolektura Wyścigów Konnych-Bar Galop/ekspozytura spółki Służewiec. W budynku znajduje się sklep zoologiczny z artykułami dla psów. Obiekt znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta Katowice. Zobacz też Architektura Katowic Przypisy