NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipianach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipianach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lipianach, w powiecie pyrzyckim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Lipiany archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XIII wieku. Jest to budowla orientowana. Jako budulca użyto granitowej kostki. W XIX wieku świątynia została całkowicie przebudowana, co doprowadziło do zatarcia pierwotnego planu architektonicznego. Rozebrano wówczas wszystkie ściany i postawiono je na nowo, z wykorzystaniem oryginalnego budulca oraz kamieni narzutowych i ciosanych. Część prezbiterialną oraz obramowania okien, portali i gzymsów wykonano natomiast z cegły. Do nawy dostawiony został transept, przez co plan budowli został zmieniony na krzyż łaciński. Z oryginalnego założenia pozostały tylko fragmenty murów w obrębie prezbiterium. Między skrzydłem transeptu a prezbiterium znajduje się dostawiona w XX wieku zakrystia. Szczyty wschodni i zachodni oraz szczyty ramion transeptu murowane są z cegły, mają formę schodkową i ozdobione są blendami. Od strony zachodniej do nawy przylega wieża na planie kwadratu, nakryta spiczastym hełmem, w dolnej partii murowana z kostki granitowej, w wyższej z cegły. Na wieży umieszczony jest zegar. Zawieszone są na niej trzy XIX-wieczne dzwony. Wnętrze kościoła nakrywa strop plafonowy. Na ścianie zachodniej znajduje się empora z organami firmy Sauer-Walcker, ozdobionymi złoceniami. Empory znajdują się także w skrzydłach transeptu. W prezbiterium umieszczony jest drewniany ołtarz z XIX-wiecznym obrazem przedstawiającym scenę Ostatniej Wieczerzy. W prawym skrzydle ołtarza wstawiona jest XV-wieczna, gotycka rzeźba św. Piotra. Z boku prezbiterium znajduje się XIX-wieczna, drewniana ambona. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 19 sierpnia 1945 roku przez ks. Józefa Króla. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipnie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipnie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lipnie, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu lipnowskiego. Mieści się przy ulicy Piłsudskiego. Architektura i wyposażenie Świątynia została wybudowana w 1388 roku w stylu gotyckim, zapewne na miejscu wcześniej istniejącej budowli. Zamknięta pod koniec XVIII stulecia, i ponownie otwarta w 1819 roku. Po remoncie cała budowla została obniżona, co spowodowało utratę cech typowych dla stylu gotyckiego. W drugiej połowie XIX stulecia zostały dobudowane kaplice św. Barbary i św. Teresy, przebudowana została kruchta. Okna ostrołukowe w prezbiterium i nawie posiadają witraże. Ołtarz główny został zbudowany w pierwszej połowie XVIII stulecia, i przeniesiony z klasztoru Ojców Bernardynów w Skępem około 1762 roku. Ołtarz jest bogato rzeźbiony a w jego centralnym polu znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pędzla Wojciecha Gersona. Ołtarz remontowany był w 1952 i 1975 roku. W świątyni mieszczą się także dwa ołtarze boczne rokokowe z elementami barokowymi z XVIII stulecia. Na północnej ścianie świątyni jest umieszczona tablica pamiątkowa ufundowana przez Zbigniewa Rykaczewskiego, syna Heleny i Leona właścicieli majątku Suszewo, ku czci aresztowanych w dniu 24 października 1939 roku 32 posiadaczy majątków ziemskich z powiatu lipnowskiego, których hitlerowcy zamordowali w Rudau koło Królewca. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Miasteczku Śląskim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Miasteczku Śląskim. Historia Pierwotnie Miasteczko Śląskie należało do parafii w Żyglinie. Mieszkańcy chcieli jednak, aby w mieście powstała samodzielna parafia. W 1898 r. rozważano, w związku z tym, rozbudowę drewnianego kościoła pod wezwaniem św. Jerzego i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Ostatecznie w 1900 r. Królewska Rejencja postanowiła, że zostanie wybudowana nowa świątynia obok starej. Autorem projektu nowego kościoła został architekt Oskar Hoßfeld, a budowniczym – Hudemann. W dniu 3 września 1905 r. został poświęcony kamień węgielny pod budowę świątyni przez księdza Józefa Konieczkę z Radzionkowa. W dniu 5 listopada 1908 r. wybudowana świątynia została poświęcona. Suma była celebrowana przez żyglińskiego proboszcza, księdza Kaspra Orlińskiego. W dniu 1 lutego 1914 r. została ustanowiona nowa parafia w Miasteczku Śląskim. W 1935 r. świątynia została zelektryfikowana. W 1937 r. wprowadzono do kościoła relikwie bł. Bronisławy. W 1941 r. na potrzeby wojenne zostały zarekwirowane dwa dzwony. W 1948 r. świątynia otrzymała dzwon pochodzący z innego kościoła. W dniu 18 września 1966 r. świątynia została konsekrowana przez biskupa Herberta Bednorza. Zobacz też Zabytki w Miasteczku Śląskim Przypisy
Marienkirche (Lubawka)

Die Marienkirche ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude in Lubawka in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Die Kirche wurde 1292 erstmals als urkundlich erwähnt. Der heutige gotische Kirchenbau stammt aus dem 15. Jahrhundert. 1605–1615 und 1735–1738 wurde sie im Stil des Barock ausgebaut. Bis zur Säkularisation 1810 war sie Filialkirche Klosters Grüssau. Den Hauptaltar schuf Felix Anton Scheffler. Literatur Elżbieta Deptuła, Andrzej Grzelak, Czesław Margas, Lidia Sarnecka, Henryk Szoka: Lubawka – Monografia historyczna miasta. Jelenia Góra 1991 Weblinks
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie Bobrzańskim

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie Bobrzańskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowogrodzie Bobrzańskim, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Lubsko, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Wzniesiony w XIII wieku kościół był własnością augustianów do czasu ich przeniesienia w 1284 roku do Żagania. Pierwotna świątynia została poddana gruntownej przebudowie w końcu XV stulecia. Z tego czasu zachowały się dolne fragmenty murów obwodowych nawy. Ponownie kościół był przebudowywany w latach: 1609, 1693 oraz 1858-1863. W XVII stuleciu do świątyni została dobudowana kwadratowa wieża zakończona hełmem z latarnią oraz kaplica grzebalna. Kaplica została usytuowana przy wschodniej elewacji nawy głównej. Przejściowo, w latach 1523-1553 kościół należał do ewangelików. W XIX stuleciu zostało podwyższone prezbiterium, została dobudowana zakrystia oraz kaplica południowa. Wyposażenie Wnętrze świątyni reprezentuje styl neogotycki. Zachowały się także starsze elementy wyposażenia, takie jak tryptyk w stylu późnogotyckim z około 1500 roku, utożsamiany z warsztatem Mistrza z Gościszowic, przeniesiony z kościoła Krzyża Świętego w Żaganiu, kielich mszalny z 1596 roku, oraz chrzcielnica w stylu gotycko-barokowym. Pierwotnie kościół został wymurowany z cegły, dziś jest otynkowany. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogardzie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogardzie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowogardzie, w powiecie goleniowskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Nowogard, archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Kościół wzniesiony został w XIV stuleciu. W 1451 od strony północnej dobudowano kaplicę Ebersteinów (ówczesnych właścicieli Nowogardu), a kilkadziesiąt lat później - wieżę po stronie zachodniej. Kościół był niszczony przez pożary w 1559 i 1595, a podczas wojny trzydziestoletniej został splądrowany. W XVII w. został odbudowany, a od strony południowej dobudowane zostały kaplice. W latach 1832–33 dokonano regotyzacji świątyni. Kolejne remonty nastąpiły w latach 1918 (wymiana zwieńczenia wieży) oraz 1928-31 (nowe sklepienia nad prezbiterium oraz nawami bocznymi). Po II wojnie światowej kościół został poświęcony 5 sierpnia 1945. W latach siedemdziesiątych XX w. kościół wyremontowano, a we wnętrzu pojawiły się polichromie wykonane przez Joannę Spychalską. W dniu 3 grudnia 2005, podczas pożaru, spłonęły fragmenty świątyni, wieża oraz część zabytkowego wyposażenia. Opis budowli Kościół wzniesiony jest z cegły gotyckiej jako trzynawowa i trzyprzęsłowa pseudobazylika z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i wieżą na planie prostokąta, zwieńczoną sygnaturką. Nawy posiadają sklepienia gwiaździste i krzyżowo-żebrowe oparte na dwóch parach ośmiobocznych filarów. Jest to świątynia gotycka, wielokrotnie remontowana, z całkowicie wymienioną więźbą dachową, sklepieniami, zakończeniem wieży i detalami architektonicznymi Wyposażenie Z pierwotnego wyposażenia zachował się okazały, renesansowy ołtarz z przełomu XVI i XVII w. zawierający kilkanaście scen z życia Chrystusa (narodziny, chrzest, Ostatnia Wieczerza, Ukrzyżowanie) Drugim obiektem wyposażenia o dużej wartości artystycznej jest ambona z XVIII w. Według Janiny Kochanowskiej ambona została wykonana w 1929 w stylu neobarokowym. Główny portal budowli jest ozdobiony dwiema kamiennymi, romańskimi chrzcielnicami. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Warpnie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – kościół parafialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Warpnie, w województwie zachodniopomorskim. Historia Pierwszy kościół w Nowym Warpnie powstał prawdopodobnie w XIII wieku. Obecna budowla została wzniesiona w XV wieku. W kolejnych wiekach była kilkakrotnie niszczona przez pożary, m.in. w 1692 roku, oraz przebudowywana. W 1693 roku do salowego korpusu dobudowano wieżę, która w XIX wieku została gruntownie przebudowana w stylu neogotyckim. Przed II wojną światową świątynia była użytkowana przez wspólnotę protestancką. Została poświęcona jako kościół rzymskokatolicki 15 sierpnia 1946 roku. Architektura Kościół został zbudowany jako świątynia salowa z trójbocznym zamknięciem od strony wschodniej i wejściem od strony zachodniej. Mury wzniesiono z cegły na fundamencie z granitu. W XVIII wieku dobudowano zakrystię. Okna są ostrołukowe, umieszczone między przyporami. Portalowe wejścia znajdują się po stronie północnej i południowej – w częściach dobudowanych później. Wieża z 1693 roku posiada sklepienie krzyżowe i ostrołukowy portal; została zbudowana z kamienia i cegły. Jej szczyt, przebudowany w XIX wieku, zwieńczony jest spiczastym hełmem z kulą. Dach kościoła jest dwuspadowy, pokryty dachówką ceramiczną. Stropy są belkowane. Ściany nie posiadają gzymsów. Boczne wejście prowadzi od strony północnej. W 2002 roku rozpoczęto prace konserwatorskie, w trakcie których odsłonięto fragmenty gotyckich cegieł. Wyposażenie Wnętrze kościoła zawiera elementy zabytkowego wyposażenia: barokowy ołtarz główny z 1704 roku z obrazami Ukrzyżowanie i Ostatnia Wieczerza, ambona z XVII wieku, zdobiona płaskorzeźbami ewangelistów i baldachimem, obraz Sąd Ostateczny z XVIII wieku, figura anioła z chrzcielnicy, również z XVIII wieku. Tablice pamiątkowe W kościele znajdują się tablice pamiątkowe: upamiętniająca duszpasterzy pracujących w parafii od 1946 roku, poświęcona Leonowi Jaszewskiemu – w uznaniu za 30-letnią opiekę nad świątynią. Otoczenie Teren kościoła był pierwotnie otoczony murem ceglanym, obecnie częściowo zniszczonym. W otoczeniu świątyni rośnie starodrzew, głównie lipowy i bukowy. Obok znajduje się pomnik upamiętniający zmarłych mieszkańców Nowego Warpna, pochowanych na tych ziemiach. Zdjęcia Zobacz też Kościół św. Huberta w Nowym Warpnie Ratusz w Nowym Warpnie Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Obszy

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Obszy – parafialny kościół rzymskokatolicki w Obszy, wzniesiony jako cerkiew unicka, następnie użytkowany przez parafię prawosławną. Historia Cerkiew prawosławna w Obszy wzmiankowana jest po raz pierwszy w r. 1531. Następnie miejscowa parafia przyjęła unię. Nową drewnianą świątynię na miejscu starszej zbudowano w 1762. Budowla ta istniała do pożaru w 1854. Cztery lata później przystąpiono do budowy nowej cerkwi unickiej, oddanej do użytku w 1860. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej obiekt stał się siedzibą parafii prawosławnej. W latach 1881–1883 został gruntownie przebudowany. W 1919 budynek został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Został zwrócony prawosławnym przez niemieckie władze okupacyjne w 1943 i był ponownie cerkwią parafialną przez rok. W 1943 w cerkwi służył ks. Paweł Szwajko, w 2003 kanonizowany jako jeden z męczenników chełmskich i podlaskich razem ze swoją małżonką Joanną. W 1952, w związku z powtórną zmianą wyznania na rzymskokatolickie, budynek został gruntownie przebudowany, zmieniono konstrukcję zwieńczeń i dachu. Kolejny remont świątyni miał miejsce w latach 1988-1989. Architektura Kościół w Obszy jest budowlą trójdzielną z kwadratową nawą krytą dachem namiotowym, nad przedsionkiem wznosi się wieżyczka. Otoczenie Pierwotnie teren otaczający świątynię pełnił funkcje cmentarza. W XIX w. wytyczono nowe nekropolie - jedną na terenie dawnego ogrodu przy plebanii, drugą zaś poza zabudową wsi, kilkadziesiąt metrów od cerkwi. Pierwszy z cmentarzy zachował się w postaci szczątkowej, drugi jest nieczynny. Parafia rzymskokatolicka w Obszy w 1919 otworzyła na swoje potrzeby nową nekropolię. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pilchowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pilchowie – zabytkowy katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Pilchowo w gminie Police, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do dekanatu Szczecin-Niebuszewo archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Kościół w swojej pierwotnej formie został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku jako murowana z granitu jednoprzęsłowa budowla salowa, pozbawiona wydzielonego prezbiterium i wieży. W 2. połowie XIX wieku został gruntownie przebudowany w duchu neoromańskim. Dokonano wówczas podwyższenia murów nawy głównej, wymurowano z cegły schodkowe szczyty ze sterczynami, od strony wschodniej dostawiono natomiast półkoliście zamkniętą absydę. Przemurowano także okna, zamykając je łukiem półkolistym. Z pierwotnego założenia zachowały się jedynie dolne partie murów w elewacjach bocznych, do wysokości okien. W środkowej części ściany południowej dostrzegalny jest ślad po rozebranych ościeżach dawnego portalu. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na filarach empora chórowa. Obok kościoła znajduje się drewniana dzwonnica z początku XX wieku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 15 sierpnia 1949 roku. W latach 1974–1976 roku obok kościoła wzniesiona została plebania, natomiast w 1985 roku do południowej elewacji dostawiono kruchtę. W latach 1997–1998 przeprowadzony został remont, w trakcie którego wymieniono dachówkę i odmalowano wnętrze. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Polanowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do dekanatu Polanów w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Polanowie, Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele WNMP w Polanowie pochodzi z 1613 roku. W 1736 roku, w czasie pożaru, kościół ten spłonął wraz z kilkudziesięcioma zabudowaniami. Odbudowa świątyni trwała 5 lat i w 1741 roku ponownie zaczął służyć ewangelikom w Polanowie. Kościół odbudowany został w stylu gotyckim z zegarem na wieży, wyposażony w nowe organy i ambonę. W 1858 roku oraz w 1881 roku był przebudowywany i odnawiany, toteż w jego stylu architektonicznym widać obecnie elementy neogotyckie. W czasie II wojny światowej świątynia została zniszczona. W 1946 roku (kościół był nieczynny i bardzo zniszczony wskutek działań wojennych), ksiądz Hruza skierował do Zarządu Miejskiego w Polanowie prośbę o przyznanie kościoła poewangelickiego. Dnia 15 sierpnia 1946 roku nastąpiła konsekracja kościoła i od tego dnia odbywają się tutaj nabożeństwa katolickie. Obecnie kościół pomocniczy Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Polanowie służy jako kościół parafialny. Architektura i wnętrze kościoła Kościół jest budowlą jednonawową z transeptem i nieregularnym, wielokątnym prezbiterium. Znajdująca się od strony zachodniej wieża połączona jest z nawą główną. Wewnątrz znajdują się sklepienia krzyżowo-żebrowe. Ołtarz pochodzi z 1897 roku i został ufundowany przez ówczesnego mieszkańca Polanowa - Carla Corduana. W oknach prezbiterium znajdują się witraże, symbolizujące siedem sakramentów świętych. Okazale prezentują się dwa obrazy, które w różnych okresach roku liturgicznego zdobią ołtarz główny: obraz Ecce homo – Jezus w cierniowej koronie (odrestaurowany został w 1997 roku) - zdobi ołtarz główny w czasie Wielkiego Postu, obraz patronki kościoła – Matki Bożej Wniebowziętej – zdobi ołtarz w pozostałym okresie kalendarza liturgicznego. Na chórze umieszczono herb Wrangla (gen. Fryderyka Wrangla, któremu w 1864 roku miasto nadało tytuł honorowego obywatela). W 1996 roku herb został odnowiony. Od 1992 roku wieża kościoła posiada blachę miedzianą, a w 1997 roku odrestaurowano organy kościelne. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia na stronie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej Kościół pomocniczy w Polanowie
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Polskiej Cerekwi

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony przy ulicy Ligonia 1 w Polskiej Cerekwi, należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w dekanacie Łany, diecezji opolskiej. 8 września 1954 roku, pod numerem 126/54, świątynia została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Polskiej Cerekwi wzmiankowany był już w 1418 roku. Obecna świątynia pochodzi z końca XV wieku. W XVII wieku była wielokrotnie przebudowywana. W 1618 roku właściciel Polskiej Cerekwi, Fryderyk von Opersdorf rozbudował kościół dobudowując kaplicę św. Barbary (nad wejściem zachowała się tablica fundacyjna z kartuszami herbowymi rodu Opersdorfów). Jego następca von Gaschin dobudował kolejną kaplicę św. Antoniego (na ścianie kościoła zachował się kartusz herbowy Gaschinów). Hrabia Gaschin dobudował w 1780 roku otynkowany mur ceglany z późnobarokową bramką. Na wieży zawieszonych jest pięć dzwonów działających do dziś. W czasie II wojny światowej kościół został zniszczony. W latach 1945–1948 odbudowano go zachowując dotychczasowy styl barokowy. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Parafia rzymsko-katolicka p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Kościół Wniebowzięcia NMP z plebanią w Polskiej Cerekwi
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przecławiu

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – neogotycki kościół parafialny w Przecławiu, zbudowany w 1881 roku. Historia Kościół powstał, jako kolejny w parafii o historii sięgającej końca XII wieku, na miejscu poprzedniego, zagrożonego katastrofą budowlaną. Fundatorem budowli był ówczesny właściciel Przecławia, hrabia Stanisław Rey. Konsekrował ją w 1886 roku biskup tarnowski Ignacy Łobos. Architektura i wnętrze Kościół w Przecławiu jest jednonawową świątynią zbudowaną na planie krzyża łacińskiego, z bocznymi kaplicami o charakterze transeptu. Do fasady przylega czworoboczna wieża, przechodząca w górnej kondygnacji w ośmioboczną, nakryta ostrosłupowym hełmem. Przyziemie wieży mieści kruchtę, do której prowadzi neogotycki portal. Powyżej znajduje się rozeta z mozaiką przedstawiającą Matkę Boską. Korpus kościoła wzmocniony jest przyporami. Większość wyposażenia wnętrza wykonana jest w stylu neogotyckim i pochodzi z warsztatów tyrolskich. Ze starszych sprzętów pozostały w kościele późnobarokowy krucyfiks z XVIII wieku w jednym z ołtarzy bocznych oraz renesansowe, odlane z brązu epitafium trzech kobiet: Anny Czyżowskiej (żony Mikołaja Koniecpolskiego), jej córki Katarzyny i synowej Anny z Ligęzów, fundowane w 1584 roku przez męża tej ostatniej, Andrzeja Koniecpolskiego. W jednym z ołtarzy bocznych wprawiony jest otoczony lokalnym kultem obraz Matki Bożej Różańcowej z początku XVII wieku, malowany na desce. W kościele znajduje się pięć ołtarzy neogotyckich oraz dwa konfesjonały neogotyckie i stacje Drogi Krzyżowej z końca XIX w. Witraże w oknach figuralne, neogotyckie pochodzą z 1. poł. XX w., zostały wykonane w zakładzie witraży Jana Kuciaka w Krakowie. W kościele znajdują się organy 22-głosowe z roku 1957 wykonane przez Wacława Biernackiego z Krakowa. Wnętrza prezbiterium i kaplic przykryte są sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, wnętrze nawy zwykłym stropem płaskim. Nawiązującą do stylu secesji polichromię ornamentalną i figuralną malował w 1961 roku tarnowski artysta Stanisław Westwalewicz. W roku 2025 kościół został poświęcony przez bpa tarnowskiego Andrzeja Jeża po gruntownej konserwacji i renowacji. W tym czasie została poświęcona m.in. nowa ambona i konsekrowany nowy ołtarz soborowy w którym zostały umieszczone relikwie błogosławionej Rodziny Ulmów. Przypisy Bibliografia Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03] Oficjalna strona parafii Przecław. przeclaw.diecezja.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-03)]. [dostęp 31 sierpnia 2009]
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przęsocinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przęsocinie – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Przęsocin, w gminie Police, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Siostry Faustyny Kowalskiej w Szczecinie. Historia i architektura Najstarszy kościół w Przęsocinie wzmiankowany jest już w 1286 roku. Była to świątynia drewniana. W 1493 roku została ona rozebrana, a na jej miejscu wzniesiono istniejącą do dziś późnogotycką, murowaną z kamieni granitowych świątynię. W 1740 roku od strony zachodniej dobudowana została drewniana wieża dzwonna, zwieńczona barokowym hełmem z ośmioboczną latarnią i krzyżem na szczycie. Na wieży zawieszony jest spiżowy dzwon z 1832 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 4 sierpnia 1946 roku. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora muzyczna z prospektem organowym. Po 1945 roku zbite zostały zewnętrzne i wewnętrzne tynki, ściany wewnętrzne kościoła pobielono. W 1987 roku w przejściu pod wieżą według projektu inż. Stefana Kwileckiego urządzono zakrystię. Przypisy