NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Augustin de Wrocław

L'église Saint-Augustin est une église catholique située rue Sudecka à Wrocław (anciennement Breslau) qui s'appelait avant 1946, église Saint-Jean (Johanniskirche) et était luthérienne-évangélique. Son saint patron actuel est saint Augustin. Avant 1946, ce saint était le patron d'une autre église de Breslau (aujourd'hui Wrocław) située Kleinburgstraße qui fut détruite pendant le siège de Breslau par l'armée rouge attaquant l'armée du Troisième Reich qui y était cantonnée, alors que le régime national-socialiste en était réduit à ses dernières extrémités. Historique Cette église est l'œuvre des architectes Alfred Böttcher et Richard Gaze et fut construite en 1909 en forme de croix grecque. Elle se compose d'éléments de différents styles architecturaux caractéristiques du déclin du style historiciste. Au croisement de la nef centrale et du transept s'élève une tour de 78 mètres de trois étages : le premier et le deuxième sont couronnés par quatre petites tours angulaires, le troisième étage est recouvert par un clocher de forme pyramidale recouvert de tuiles de cuivre. Les murs extérieurs de l'église sont recouverts de riches pierres taillées. L'église était sous le patronage de saint Jean (Johanniskirche en allemand) jusqu'en 1946, lorsque la population allemande de Silésie fut expulsée de la ville (nommée alors Breslau) et que Staline fit don de la Silésie à la Pologne. Elle appartenait à la communauté luthérienne-évangélique de la Confession d'Augsbourg. La Seconde Guerre mondiale détruisit environ 45 % de l'église. Un tel degré de destruction n'était pas rédhibitoire pour la restauration. L'église fut donnée en 1948 à la nouvelle population catholique polonaise qui la fit reconstruire jusqu'en automne 1949. Le 4 septembre de cette même année, l'évêque Karol Milik consacre l'église à son nouveau saint patron. Le presbytère, qui avait été détruit à près de 80 % pendant la guerre, est quant à lui terminé dix ans plus tard. Notes Liens externes (pl) Lien vers le site de la paroisse św. Augustyna Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Kościół św. Augustyna we Wrocławiu

Kościół św. Augustyna – poewangelicki kościół katolicki przy ul. Sudeckiej we Wrocławiu. Jego patronem jest Augustyn z Hippony; do 1945 wezwanie to nosił inny kościół na wrocławskim Borku, przy Kleinburgstraße (ul. Januszowickiej), który został zrównany z ziemią w czasie natarcia Armii Czerwonej na Festung Breslau pod koniec II wojny światowej. Historia Świątynia przy ul. Sudeckiej, zaprojektowana przez architektów Alfreda Böttchera i Richarda Gaze i zbudowana w 1909 przedstawia kompozycję elementów różnych stylów architektonicznych charakterystyczną dla schyłku historyzmu w architekturze. Konstrukcję budynku zaprojektowano na planie krzyża greckiego: na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu wznosi się trzykondygnacyjna, 78-metrowa wieża, co czyni kościół szóstym pod względem wysokości budynkiem Wrocławia. Pierwszą i drugą kondygnację wieńczą po cztery narożne wieżyczki, trzecia nakryta jest wysokim ostrosłupowym hełmem z blachy miedzianej, którego pomniejszone kopie wieńczą wszystkie osiem wieżyczek narożnych. Ściany zewnętrzne kościoła oblicowane są bogato rzeźbionym kamieniem ciosowym. Kościół przez pierwsze niespełna 40 lat swego istnienia miał za patrona św. Jana i należał do parafii ewangelickiej (śląski ewangelicki Kościół unijny). Działania wojenne w roku 1945 spowodowały uszkodzenia szacowane na 45%; taki rozmiar zniszczeń budynku był w ówczesnym Wrocławiu uznawany za zdatny do odbudowy. W 1948 katolicy odkupili go od ewangelików. Odbudowa trwała do jesieni 1949. 4 września tego roku ksiądz infułat Karol Milik mógł dokonać poświęcenia pod nowym patronem. Dziesięć lat później zakończono odbudowę znacznie bardziej zniszczonej (ok. 80%) plebanii przy tym kościele. Wyposażenie W kościele znajduje się obraz Matki Bożej Pocieszenia z Hodowicy, koronowany w 1932 r. przywieziony w XIX wieku z Moraw do parafii Hodowica koło Lwowa do tamtejszego unikatowego rokokowego kościoła Wszystkich Świętych z XVIII w. (obecnie w ruinie) projektu Bernarda Meretyna. Po II wojnie światowej uratowany przez Polaków z Kresowej pożogi, szczęśliwie znalazł się w kościele św. Augustyna. Ambonę zaprojektował Theodor von Gosen, profesor rzeźby Państwowej Akademii Sztuki i Rzemiosła Artystycznego we Wrocławiu. Dziewięć małych witraży w apsydzie prezbiterium kościoła zaprojektowała Regina Rychłowska-Molińska. Wykonane zostały one w 1964 r. przez Krakowskie Zakłady Witraży. Witraże utrzymane są w wielobarwnych tonacjach, a siedem z nich przedstawia siedem Sakramentów Świętych. Na wyposażeniu kościoła są także 48-głosowe organy o trakturze elektro-pneumatycznej, zbudowane przez wrocławskiego organmistrza Józefa Cynara. Zobacz też Lista najwyższych kościołów w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa parafii św. Augustyna Świątynie poewangelickie na terenie Wrocławia. luteranie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-07)]. (kopia z Internet Archive)
Église Saint-Gilles de Wrocław

L'église Saint-Gilles (en polonais kościół św. Idziego, en allemand St. Ägidius) est une église du roman tardif située à Wrocław (avant 1946: Breslau) en Silésie (Pologne). Elle se trouve dans le quartier de l'île de la cathédrale. C'est le bâtiment le plus ancien de la ville qui ait été préservé. Histoire Cette église catholique consacrée à saint Gilles a été construite dans la première partie du XIIIe siècle. Elle est construite en briques. Son portail est de style Renaissance. Un arc d'architecture gothique la relie à l'ancien chapitre qui se trouvait à la porte appelée Brama Kluskowa (porte de la nouille/boulette; Klösseltor en allemand). L'intérieur décoré en style baroque a été entièrement détruit à la fin de la Seconde Guerre mondiale pendant les assauts de l'Armée rouge contre la Wehrmacht. L'église dépend aujourd'hui de la paroisse de la cathédrale de Wrocław. Illustrations Source (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół św. Idziego we Wrocławiu » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Kościół św. Idziego we Wrocławiu

Kościół św. Idziego we Wrocławiu – późnoromański kościół z 1 poł. XIII wieku na wrocławskim Ostrowie Tumskim. Jest najstarszym w pełni zachowanym budynkiem Wrocławia, a zarazem najstarszym czynnym do dziś kościołem w mieście. Należy on do parafii św. Jana Chrzciciela. Sąsiaduje od północy z wrocławską archikatedrą. Historia Kościół prawdopodobnie zaczęto wznosić między latami 1220-1240 i istniał już na pewno przed 1241 rokiem. Kamienne profile cokołu kościoła przez swoje cechy stylistyczne wskazują na pochodzenie z wcześniejszej budowli, są to prawdopodobnie spolia z tzw. katedry Walterowskiej. W trakcie budowy doszło do zmiany koncepcji i zamiast półkolistej absydy zrealizowano trójboczną. Z dwóch jego portali zachował się jeden w stylu romańskim, drugi jest już renesansowy. Należy do charakterystycznego dla średniowiecznego Wrocławia typu kościołów jednofilarowych (ponadto kościoły: św. Anny, św. Piotra i Pawła, św. Aleksego) – sklepienie budynku wsparte jest pojedynczym filarem, a arkada z cegieł łączy kościół z szesnastowieczną kapitułą w stylu późnego gotyku, tworząc tzw. „Bramę Kluskową” (albo „Kluszczaną”, niem. Klösseltor). Po II wojnie światowej usunięto większość zmian wprowadzonych w epoce baroku, skuwając tynki zewnętrzne i rekonstruując podwójny łuk tęczowy, pozostawiono natomiast sygnaturkę. Budynek kapituły oraz z nim sąsiadujące mieszczą Muzeum Archidiecezjalne, w którym wystawiono zbiory cennych obiektów sztuki sakralnej, a także m.in. Księgę henrykowską, egipską mumię (325 p.n.e.) i kamienne płaskorzeźby z III wieku (Syria, okolice Damaszku). Legenda o Bramie Kluskowej Galeria Zobacz też Zabytki romańskie w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne www.szlakikulturowe.dolnyslask.pl, Kościół p.w. św. Idziego i Wieża Domu Kapituły Wrocław, Ostrów Tumski, kościół św. Idziego - pl. Katedralny 17a na portalu polska-org.pl Kościół św. Idziego na portalu fotopolska.eu
Église Saint-Henri (Wrocław)

L'église Saint-Henri est un édifice religieux catholique de style néogothique sise à Wrocław en Silésie (Pologne). Construite à la fin du XIXe siècle elle fut restaurée au début du XXIe siècle. Historique Cette église est un édifice remarquable de l'architecture néogothique de la ville. Elle a été construite en 1891-1893 par Joseph Ebers et consacrée en 1893 par le cardinal von Kopp. Elle doit son nom en l'honneur de saint Henri, patron de l'ancien évêque catholique de Breslau, Heinrich Förster. C'est la première église catholique d'importance à avoir été construite dans l'Empire allemand après la période du Kulturkampf qui gela les relations entre les catholiques et le gouvernement de Bismarck. Fort endommagée lors des bombardements qui détruisirent une grande partie de la ville de Breslau à la fin de la Seconde Guerre mondiale elle fut restaurée dans les années 1950. Une nouvelle restauration fut faite au début du XXIe siècle. Notes et références Liens externes Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne Portail de la protection du patrimoine
Kościół św. Henryka we Wrocławiu

Kościół św. Henryka we Wrocławiu przy ul. Glinianej – neogotycki, dwuwieżowy kościół bazylikowy na planie krzyża łacińskiego, z wieńcem kaplic dookoła transeptu i prezbiterium. Historia i architektura Kościół zbudowany został w latach 1890–1893 według projektu wrocławskiego architekta Josepha Ebersa. Powstał dzięki staraniom biskupa katolickiego, Heinricha Förstera, który przeznaczył na ten cel cały swój spadek. Konsekracji budynku dokonał w 1893 wrocławski kardynał, bp Georg Kopp. Kościół św. Henryka był pierwszą tak okazałą budowlą sakralną Wrocławia wzniesioną po okresie kulturkampfu. Powstał w okresie, kiedy w obręb miasta Wrocławia włączono dawne wsie – Huby i Glinianki. Podczas II wojny światowej został częściowo zniszczony (zwłaszcza mury prezbiterium), lecz w okresie powojennym usunięto zniszczenia i odbudowano zburzoną część murów. Ostatnim etapem odnowy świątyni było w 2003 przywrócenie monumentalnych hełmów wieżowych w kształcie zbliżonym do formy sprzed 1945 (według projektu dra Macieja Małachowicza). Kościół zbudowany jest z cegły i klinkieru. Fasada budowli zwieńczona jest typową dla gotyku francuskiego wielką rozetą, po bokach flankowana dwiema oktagonalnymi wieżami. Narożniki zdobione są zielono glazurowaną ceramiką. Wewnątrz zachowały się elementy oryginalnego wystroju, m.in. ambona oraz fresk, przedstawiający Maryję na tle wież kościołów wrocławskich. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii Kościół św. Henryka - St. Heinrichs Kirche polska-org.pl
Blizna (Podkarpatské vojvodství)

Blizna je vesnice v Podkarpatském vojvodství, v jihovýchodním Polsku. Nachází se přibližně 32 km severozápadně od města Řešov. Historie během druhé světové války Od 5. listopadu 1943 do začátku července 1944 byla u Blizny umístěna německá vojenská základna pro pokusné starty raket aggregat A4 (známé také jako V-2) a pro výcvik raketových jednotek. Po leteckém náletu na Peenemünde dne 17. srpna 1943 bylo rozhodnuto, že výcvik a testování by se mělo provádět v jihovýchodním Polsku mimo rozsah spojeneckých bombardérů. Výroba raket byla přesunuta do koncentračního tábora Mittelbau-Dora poblíž města Nordhausen v Německu. V Peenemünde pokračovaly zkušební starty až do 21. února. Raketové zkoušky se potýkaly s velkou nespolehlivostí. Úspěšných bylo jen 10 až 12 procent startů. Na příčině byla nespolehlivost jednotlivých součástí ale i sabotáže vězňů při výrobě. Důsledkem toho V-2 často explodovaly v blízkosti odpalovacích ramp, což neušlo pozornosti zemské armády. Kolem 20. května 1944 dopadla relativně nepoškozená raketa V-2 na břeh bažinaté řeky Bug, kterou se polskému hnutí odporu podařilo skrýt před příjezdem německých jednotek. Části rakety byly koncem července 1944 rozmontovány a přepraveny přes Polsko do Londýna pro analýzu britské zpravodajské služby. V červenci 1944 postup sovětských vojsk donutil základnu v Blizně k evakuaci. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Blizna na Wikimedia Commons
Blizna

Blizna ist ein Dorf mit 250 Einwohnern im südöstlichen Polen. Es gehört der Landgemeinde (gmina wiejska) Ostrów im Powiat Ropczycko-Sędziszowski, Woiwodschaft Karpatenvorland an. In der Nähe von Blizna befand sich der SS-Truppenübungsplatz Heidelager. Zu diesem Truppenübungsplatz wurde nach der Bombardierung der Heeresversuchsanstalt Peenemünde durch die britische Operation Hydra die Lehr- und Versuchsbatterie 444 im Oktober 1943 verlegt, um die Versuchsstarts unter feldmäßigen Bedingungen mit dem Aggregat 4 (A4) – später auch als Vergeltungswaffe V2 bezeichnet – fortzuführen. Dort wurden auch die Bedienmannschaften für die feldmäßigen Starts an der Westfront ausgebildet. Einen Blindgänger dieser Versuchs- und Lehrstarts fanden polnische Partisanen der Polnischen Heimatarmee AK in den Wäldern bei Blizna. Die polnischen Partisanen hatten bereits vorher die Starts beobachtet und fotografiert sowie nach London gemeldet. Am 25. und 26. Juli 1944 startete die Aktion „Operation III Most (Wildhorn III)“. Auf abenteuerlichen Wegen konnten die wesentlichen Teile des A4 per Flugzeug mit einer C 47 Dakota über Italien nach England transportiert werden, wo sie untersucht und ausgewertet wurden. Erstmals gelangten so Teile des A4 in die Hand der Alliierten. Am Fundort wurde nach 1990 ein Denkmal für die Aktion der Partisanen errichtet. Weblinks Heidelager – Liste der A4-Starts in der Encyclopedia Astronautica (englisch) Einzelnachweise
Blizna (Pologne)

Blizna est un village situé au sud-est de la Pologne, dans la gmina Ostrów, dans le Powiat de Ropczyce-Sędziszów (voïvodie des Basses-Carpates). De 1943 à 1944, Blizna fut une base d'essais de l'armée allemande pour les fusées V1 et V2. Liens externes Portail de la Pologne
Блізна (Підкарпатське воєводство)

Блізна (пол. Blizna) — село в Польщі, у гміні Острув Ропчицько-Сендзішовського повіту Підкарпатського воєводства. Населення — 240 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Ряшівського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Блізна (Підкарпатське воєводство)
Admiralspalast (Zabrze)

Der Admiralspalast in Zabrze (deutsch Hindenburg O.S.) ist ein modernes Gebäude aus den 1920er Jahren. Es befindet sich an der ul. Wolności (der früheren Kronprinzenstraße) und wurde als Hotel genutzt. Das Haus wurde nach Plänen der Berliner Architekten Richard Bielenberg und Josef Moser 1924–1927 errichtet. Während der Ausschachtungsarbeiten stellte sich heraus, dass sich unter dem Grundstück der Hauptschlüssel-Erbstollen befindet. Deshalb wurde das Gebäude auf einer 2,5 Meter dicken Fundamentplatte aus Eisenbeton gebaut. Der Admiralspalast beherbergte verschiedene Gastronomiebetriebe: ein Hotel mit 50 Betten, ein Restaurant, ein Café, ein Bierlokal „Bayrisches Braustübl“ mit ca. 250 Plätzen und den – damals besonders modern und großstädtisch wirkenden – Dachgarten. Außerdem war in dem Bau auch ein Kabarett-Theater mit 450 Plätzen untergebracht. Nach 1945 wurde das Hotel unter den Namen „Prezydent“, „Przodownik“ und „Monopol“ betrieben. In den 1990er Jahren wurde der Hotelbetrieb eingestellt. Nachdem das Gebäude lange Jahre in schlechtem Zustand war, wurde der Admiralspalast vor Kurzem renoviert. Das Gebäude steht auf einem spitzwinkligen Grundstück, die Ecke ist abgerundet und als charakteristische Hauptansicht des Baus betont. Die vertikale architektonische Gliederung dieses Fassadenabschnitts orientiert sich an der zeitgenössischen expressionistischen Architektur und wird von einer Kuppel mit 11 Metern Durchmesser bekrönt. Für die Beleuchtung des Gebäudes sorgten ursprünglich 1500 Lampen. Literatur Karl Schabik, Albert Stütz, M. Wolf (Hrsg.): Dreistädteeinheit Beuthen, Gleiwitz, Hindenburg. (= Neue Stadtbaukunst) F. E. Hübsch, Berlin 1929. (Werbeanzeige für den Admiralspalast mit Einzelheiten zum Gebäude) Nikolaus Gussone (Hrsg.): Die Architektur der Weimarer Republik in Oberschlesien. Ein Blick auf unbeachtete Bauwerke. Laumann, Dülmen 1992, ISBN 3-87466-176-8. K. P.: Hindenburg OS als Großstadt. In: Unser Oberschlesien / Hindenburger Heimatbrief, Nr. 20/2002. Weblinks www.zabrze.aplus.pl (polnisch)
Hotel Admiralspalast w Zabrzu

Hotel Admiralspalast w Zabrzu (po II wojnie światowej hotel Prezydent, następnie Przodownik i Monopol) – hotel z 1927 roku w Zabrzu, przy ul. Wolności 305, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Na niewielkiej głębokości pod budynkiem przebiega wykuta w skale Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna, jednak bezpośrednio nad nią znajdują się kurzawki. Pierwotnie w tym miejscu stała kamienica, mieszcząca również hotel (Fleischer Hotel), która runęła w 1916 r. być może właśnie na skutek niestabilności gruntu. Dlatego za podstawę budynku późniejszego hotelu posłużyła betonowa płyta o grubości 2 m. Hotel został zaprojektowany przez berlińskich architektów Richarda Bielenberga i Josefa Mosera w stylu modernistycznym z elementami sztuki art déco. Projekt nawiązywał stylistycznie do amerykańskich wieżowców ze szkoły chicagowskiej. Budowa, rozpoczęta w 1924 r., trwała cztery lata. Był oddawany do użytku etapami: 22 maja 1926 roku uruchomiono Piwiarnię Bawarską („Bayrisches Braustübl”) na ok. 250 miejsc, w październiku 1926 roku zostało uruchomione pierwsze piętro, na którym mieściła kawiarnia, restauracja oraz sala balowa na 500 osób. Piętra od 2. do 4. zajmowało 48 pokoi hotelowych. Każdy pokój wyposażony był w umywalkę z bieżącą wodą. Ogród na dachu hotelu z kręgiem tanecznym dla 350 gości, został oddany do użytku 25 grudnia 1927 roku. Budynek stoi na działce zwężającej się ku północnemu zachodowi. Znajdujący się na tym kierunku narożnik jest zaokrąglony i poprzez szereg detali architektonicznych (m.in. ekspresyjne lizeny) zaakcentowany jako charakterystyczny, główny element budynku. Wertykalna struktura architektoniczna tej części fasady nawiązywała do ówczesnej architektury ekspresjonistycznej. Wyróżnia się tu metalowy fragment elewacji na drugiej i trzeciej kondygnacji oraz wieńcząca narożnik kopuła o średnicy 11 metrów. Na dachu znajdował się taras z restauracją-ogrodem. Elewacje boczne zdobi pięć płaskorzeźb ludzkich głów, które symbolizują przedstawicieli ras pięciu kontynentów bądź same kontynenty. Po II wojnie światowej, do 1995 r., w obiekcie dalej funkcjonował hotel, kolejno pod nazwami "Przodownik" i "Monopol". Na parterze przez dłuższy czas działała placówka bankowa. W 2012 roku obiekt, należący do Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Usług Turystycznych (WPUT) w Katowicach, był remontowany w celu ponownego otwarcie obiektu dla gości. Prace jednak wkrótce przerwano, a w 2020 r. WPUT wystawił obiekt do sprzedaży za cenę 4 mln zł. Ostatecznie dawny hotel kupiło w styczniu 2022 r. za kwotę 3,5 mln zł miasto Zabrze. Obiekt ma przejść gruntowny remont według projektu znanego w Polsce architekta i urbanisty Tomasza Koniora. Koszt renowacji wynosi 53 mln zł. We wnętrzu znajduje się winda; zachowały się liczne sztukaterie czy stolarka drzwiowa z epoki. Przypisy Bibliografia Katarzyna Hołda, Hotel Admiralspalast, Wyd. ILLUSTRIS, Zabrze 2014.
Żelazna Nowa

Żelazna Nowa (prononciation : [ʐɛˈlazna ˈnɔva]) est un village polonais de la gmina de Magnuszew dans le powiat de Kozienice de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 6 kilomètres au nord-ouest de Magnuszew (siège de la gmina), 29 km au nord-ouest de Kozienice (siège du powiat) et à 52 km au sud-est de Varsovie (capitale de la Pologne). Le village possède approximativement une population de 70 habitants. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Żelazna Nowa

Żelazna Nowa (do 14 lutego 2002 Nowa Żelazna) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, w gminie Magnuszew. Leży przy drodze krajowej nr 79. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego. 15 lutego 2002 nastąpiła zmiana nazwy z Nowa Żelazna na Żelazna Nowa. Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie. Przypisy Linki zewnętrzne Żelazna (7), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 763 .
Желязна-Нова

Желязна-Нова (пол. Żelazna Nowa) — село в Польщі, у гміні Маґнушев Козеницького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 85 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Wieżyca

Wieżyca (kašubsky Wieżëca, německy Turmberg) je s 328,7 m n. m. nejvyšší kopec v severní části Polska. Nachází se v Kašubské chráněné krajinné oblasti (polsky Kaszubski Park Krajobrazowy) ve gmině Stężyca, v okrese Kartuzy, v Pomořském vojvodstvím asi 40 km jihozápadně od Gdaňsku a pobřeží Baltského moře. Okolní krajina je mírně kopcovitá a zalesněná, nachází se zde velké množství jezer. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wieżyca na Wikimedia Commons
Wieżyca

Die Wieżyca (kaschubisch Wieżëca), deutsch Turmberg, ist mit 329 m n.p.m. der höchste Berg im nördlichen Polen. Gleichzeitig ist sie die höchste Erhebung, die vom skandinavischen Inlandeis südlich der Ostsee (Dänemark, Norddeutschland, Polen, Baltikum) aufgeschüttet wurde und der höchste Berg zwischen dem Harz im Westen und dem Dsjarschynskaja Hara bei Minsk im Osten. Er ist auch der höchste Berg auf dem Gebiet der ehemaligen Provinz Westpreußen. Der Berg befindet sich in der Woiwodschaft Pommern, ungefähr 45 km südwestlich von Danzig, im Nordosten der Pommerschen Seenplatte, die zum Baltischen Landrücken gehört. Unweit seines Gipfels entspringen Radunia (Radaune), Łeba (Leba) und Wierzyca (Ferse). Auf der Wieżyca steht ein 35 m hoher Aussichtsturm. Die größten Ortschaften nahe dem Berg sind Kościerzyna (Berent) im Süden und Kartuzy (Karthaus) im Norden; direkt südlich der Wieżyca liegt Szymbark (Schönberg). Unweit des Bergs befindet sich auch die touristisch bedeutende Ortschaft Wieżyca mit mehreren großen Badeseen und einem Haltepunkt an der Bahnstrecke Gdynia Główna–Kościerzyna. Siehe auch Dylewska Góra (Kernsdorfer Höhe) – zweithöchste (312 m) Erhebung der Polnischen Tiefebene, Masurische Seenplatte Wzgórza Szeskie (Seesker Höhe) – dritthöchste (309 m) Erhebung der Polnischen Tiefebene, Masurische Seenplatte Weblinks
Wieżyca (hill)

Wieżyca (Kashubian: Wieżëca; German: Turmberg) is a hill located in northern Poland, in the historical region of Kashubia, some 40 kilometers southwest of Gdańsk. With elevation of 329 metres above sea level, it is the highest peak of central and northern Poland. Its top is covered by a forest, and the hill was the object of pagan cult of ancient Slavs. Wieżyca is a popular tourist area, with a ski lift and a ski slope. See also Geography of Poland External links "Szymbark Wiezyca and the fifth time inwazjii place one thousand red hats" - NaszeMiasto "Wiezyca. Koszałkowo i Kotlinka Koszałkowo and Kotlinka" - NaszeMiasto "Tourism - common cause" - Wiadomości Sierakowickie
Wieżyca

Wieżyca (Turmberg en alemán) es una montaña situada en el norte de Polonia,​ en la región histórica de Kaszuby, a unos 40 kilómetros al sudoeste de Gdansk. Con la elevación de 329 metros sobre el nivel del mar, es el pico más alto del centro y el norte de Polonia. Su parte superior está cubierta por un bosque y la montaña era objeto de culto pagano por los antiguos eslavos. Wieżyca es una zona muy turística, con una telesilla y una pista de esquí. Véase también Geografía de Polonia Geografía de Europa Referencias