NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muszaryniec

Muszaryniec (pot. Mucharyniec)- uroczysko w lesie pomiędzy miejscowościami Krzywowólka, Matiaszówka i Sajówka, w gminie Tuczna i Sławatycze, pow. bialski, woj. lubelskie. Fragment lasu w kształcie okręgu będący wyspą porośniętą częściowo karłowatym drzewostanem na podmokłym, bagiennym terenie. Prawdopodobnie pozostałość większego torfowiska. Obecnie stanowi wodopój i ostoję dzikich zwierząt. Miejsce owiane tajemnicą i legendami. Mieszkańcy okolicznych miejscowości opowiadają legendy o świątyni, która stała w tamtym miejscu i nagle zatonęła w bagnie razem z uczestnikami jakiejś uroczystości. Na środku wyspy znajdował się spory głaz z zagłębieniami powierzchni. Inna opowieść mówi o objawieniu się tam Matki Bożej i pozostawieniu przez nią śladów stóp na kamieniu. Kamień ten został przeniesiony przez mieszkańców wsi Krzywowólka przed kaplicę w tej miejscowości i można go tam obecnie obejrzeć. Miejscowa ludność opowiada, że bardzo trudno Muszaryniec odnaleźć, bo „coś” myli drogę. W roku 2013 powstał szlak rowerowy „Na Mucharyniec”. Przypisy
Muzeum Motoryzacji Topacz w Ślęzie

Muzeum Motoryzacji Topacz w Ślęzie – prywatne muzeum, położone we wsi Ślęza k. Wrocławia. Placówka jest prowadzona przez Towarzystwo Automobilowe Topacz, a jej siedzibą są pomieszczenia hotelu Zamek Topacz Hotel & Spa, działającego na terenie tutejszego zespołu dworskiego. W ramach muzealnej ekspozycji prezentowanych jest ok. 130 pojazdów - samochodów i motocykli, wśród których są m.in.: samochody przedwojenne (Benz Patent-Motorwagen Nummer 1, Buick B25, Ford Model T, Fiat 508, Rolls Royce Phantom II, Rolls Royce 20/25HP), polskie i zagraniczne samochody, produkowane w krajach demokracji ludowej w latach 1945 - 1989 (m.in. Warszawa, Syrena, Nysa, Mikrus, Fiat 126, Škoda Octavia, Zaporożec 968), powojenne samochody marek zachodnioeuropejskich (m.in. Bentley Mark VI, Jaguar E-Type, Rolls-Royce Corniche, Volkswagen, Maserati, Alfa Romeo) oraz amerykańskich (m.in. Buick Electra, Ford Thunderbird, Studebaker Hawk, Ferrari, Maserati), motocykle produkcji polskiej (Sokół 1000, MOJ, Podkowa, Perkun, Junak, SHL, WSK) oraz zagranicznej (Harley-Davidson, BSA, NSU). Oprócz działalności wystawienniczej, muzeum oferuje również wynajem sprawnych technicznie pojazdów. Jest również organizatorem, odbywającego się od 2012 roku we Wrocławiu Zlotu Motoclassic. Przypisy Bibliografia Muzeum Motoryzacji Topacz. muzeum.topacz.pl. [dostęp 2015-03-06]. (pol.).
Muzeum Parafialne w Bliznem

Muzeum Parafialne w Bliznem – muzeum z siedzibą we wsi Blizne (powiat brzozowski). Placówka działa przy tutejszej parafii Wszystkich Świętych. Siedzibą muzeum jest drewniana wikarówka, pochodząca z 1699 roku. Należy ona do zespołu kościelno-plebańskiego kościoła Wszystkich Świętych w Bliznem, wpisanego w 2003 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W muzealnych zbiorach znajdują się pamiątki, związane z historią kościoła i parafii oraz dawne sprzęty rolnicze. Do najcenniejszych eksponatów należy rękopis „Willa Blizne episcopalis visitatia 1745”, będący odpisem wizytacji biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego. Zwiedzanie kościoła i muzeum jest możliwe po uprzednim uzgodnieniu. Przypisy Bibliografia Muzeum Parafialne w Bliznem. www.museo.pl. [dostęp 2015-04-08]. (pol.).
Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego w Nowej Słupi

Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. Mieczysława Radwana w Nowej Słupi – muzeum położone w Nowej Słupi (powiat kielecki). Placówka stanowiła oddział Muzeum Techniki i Przemysłu NOT w Warszawie. 8 listopada 2016 placówka została przekazana Gminie Nowa Słupia. Placówka powstała w związku z odkryciem na terenie Nowej Słupi, przy drodze na Święty Krzyż, starożytnych pieców hutniczych. Od 1956 warszawskie Muzeum Techniki i Przemysłu NOT podjęło starania, mające na celu zorganizowanie placówki muzealnej, będącej jednocześnie pawilonem ochronnym dla wykopalisk. Obiekt otwarto 29 maja 1960. Wobec dużego zainteresowania ekspozycją, w latach 1967–1968 nastąpiła rozbudowa obiektu. Otwarcie nowych pomieszczeń miało miejsce w 1968, wówczas też nadano muzeum imię Mieczysława Radwana – metalurga i badacza starożytnego hutnictwa. Ekspozycja muzealna przedstawia technologię dawnego hutnictwa świętokrzyskiego (m.in. relikty dymarek), jego zasięg terytorialny oraz wyroby, uzyskane historycznymi metodami. Zaprezentowana jest również historia badań i wykopalisk. W 2011 w sąsiedztwie muzeum zostało otwarte Centrum Kulturowo-Archeologiczne w Nowej Słupi. Obecnie stanowi ono element wystawy stałej muzeum. Placówka jest jednym ze współorganizatorów Festiwalu Archeologicznego Ludzie Ognia i Żelaza w ramach dymarek w Nowej Słupi od 2017. W związku z przekazaniem muzeum Gminie Nowa Słupia w 2016 i wsparciu środków unijnych, rozpoczęto projekt przebudowy starego obiektu w nowoczesną, multimedialna placówkę. W 2021 udostępniono nowy budynek, dostosowany do zwiedzania przez osoby ze specjalnymi potrzebami, w tym z niepełnosprawnościami. Od momentu otwarcia nowego budynku muzeum w 2021 funkcję dyrektora pełnił Włodzimierz Szczałuba. 26 sierpnia 2025 nowym dyrektorem MSHŚ w Nowej Słupi został dr hab. prof. UJK Szymon Orzechowski. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym codziennie. Przypisy Bibliografia Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. Mieczysława Radwana w Nowej Słupi. www.nowaslupia.pl. [dostęp 2015-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (pol.). Nowa Słupia – Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. M. Radwana. swietokrzyskie.org.pl, 2011-01-26. [dostęp 2015-03-05]. (pol.).
Новослупський музей стародавньої свєнтокшиської металургії

Музей стародавньої металургії в Новій Слупі Свєнтокшиського воєводства — музей у Новій Слупі (Кельце). Заклад був філією Музею техніки та промисловості NOT у Варшаві. 8 листопада 2016 року об'єкт було передано муніципалітету Нова Слупя. Об'єкт був заснований у зв'язку з відкриттям старовинних металургійних печей у Новій Слупі, біля дороги на Свєни-Кшиж. З 1956 року Варшавський музей техніки і промисловості докладає зусиль для організації музейного приміщення, яке одночасно є охоронним павільйоном для розкопок. Заклад відкрито 29 травня 1960 року. У зв'язку з великим інтересом до виставки у 1967—1968 роках будівлю було розширено. Відкриття нових приміщень відбулося у 1968 році, коли музею було присвоєно ім'я Мечислава Радвана — металурга та дослідника стародавньої металургії. В експозиції музею представлено технологію колишньої Свєнтокшиської металургії (зокрема релікти сиродутного горна), її територіальне поширення та продукцію, отриману історичними методами. Також представлена ​​історія досліджень і розкопок. Музей працює цілорічно, крім понеділка. Вхід платний. Заклад є одним із співорганізаторів щорічного заходу на відкритому повітрі, що проводиться в Новій Слупі біля підніжжя Лисої Гори з 1967 року «Dymarki Świętokrzyskie». У 2011 році поблизу музею було відкрито Культурно-археологічний центр у Новій Слупі. Література Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. Mieczysława Radwana w Nowej Słupi. www.nowaslupia.pl. [dostęp 2015-03-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (pol.). Nowa Słupia — Muzeum Starożytnego Hutnictwa Świętokrzyskiego im. M. Radwana. swietokrzyskie.org.pl, 2011-01-26. [dostęp 2015-03-05]. (pol.). Примітки
Kościół św. Izydora w Nowym Polichnie

Kościół pw. św. Izydora w Nowym Polichnie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Nowym Polichnie (gmina Santok). Należy do parafii w Lipkach Wielkich. Historia Świątynia poewangelicka. Pierwszy, drewniany kościół wzniesiono w Nowym Polichnie w 1758. W 1882 zastąpiono go nowym - z żółtej cegły. Jest to obiekt neoromański, salowy, z niewielką wieżą na pięciokątnej absydzie, wtopioną w bryłę świątyni. Wewnątrz zachowane jest wyposażenie z XVIII wieku. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubuskiego (nr rej.: L-733/A z 9.12.2016). Otoczenie Za kościołem pozostałości dawnego cmentarza ewangelickiego, a na nim jedyny grób - Franciszka Rzeźnika (urodzonego w Rohatynie), zmarłego tragicznie 1 sierpnia 1943. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowym Dworze

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowym Dworze – kościół filialny zlokalizowany we wsi Nowy Dwór (województwo lubuskie). Od 1958 należy do parafii św. Mikołaja Biskupa ze Skwierzyny. Historia Obiekt stoi na terenie parku pałacowego, w pobliżu zrujnowanego pałacu nowodworskiego i starorzecza Warty. Kościół pochodzi z XIX wieku i reprezentuje styl neogotycki. Elewacje są otynkowane. Czworoboczna wieża z okulusem wyrasta bezpośrednio z bryły i jest w całości pokryta dachówką (także ściany). Zwieńczona hełmem. Przypisy
Schloss Rudelstadt

Schloss Rudelstadt (polnisch Pałac w Ciechanowicach) ist ein Schloss in Ciechanowice (Rudelstadt), in der Landgemeinde Marciszów im Powiat Kamiennogórski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Spätestens ab dem 15. Jahrhundert bestand im Ort ein Rittersitz. Ab Ende dieses Jahrhunderts war der Ort in Besitz derer von Reichenbach, die in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts ein Festes Haus mit einem umgebenden Wassergraben errichten ließen. Nach 1596 war das Herrenhaus in Besitz der von Polsnitz, genannt „von Dachs“. Im Jahr 1637 wurde das Schloss an Hanns Christoph von Schweinitz verkauft. Ab 1732 wurde das Herrenhaus barock erweitert, wie eine zeitgenössische Ansicht von Friedrich Bernhard Werner zeugt. Aus der barocken Überformung des Herrenhauses stammt das Balkonportal und das Treppenhaus. Im Zusammenhang mit der Schlacht von Landeshut 1760 wurde das Schloss verwüstet. Ab 1763 war Karl Ferdinand Sigismund von Seherr-Thoss Eigentümer, als der Ort als „Rudelstadt“ von Friedrich II. zur Stadt erhoben worden war. Ab 1797 ließ Karl Heinrich von Prittwitz das Schloss klassizistisch umgestalten. Über den barocken Putzfeldern wurde nun eine Fassadengliederung mit ionischen Kolossalpilastern mit aufstuckierten Akanthusranken und einem Palmettenfries angelegt. Im Jahr 1846 wurde eine doppelgeschossige hölzerne Loggia angebaut. Ab 1900 war das Schloss in Besitz von Friedrich Freiherr Senfft von Pilsach, ab 1917 in Besitz von Eduard von Eichborn. Nachdem die Volksrepublik Polen die Region übernommen hatte, wurde im Schloss ein Waisenhaus, später eine Schule eingerichtet. In den 1990er Jahren verwahrloste der Bau, bis er ab 2010 restauriert wurde. Dabei wurden renaissancezeitliche Wandmalereien entdeckt. Der Park wurde seit 2010 z. T. neu angelegt. Heute ist das Schloss in Privatbesitz, Schloss und Park können zu den Öffnungszeiten besichtigt werden. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 104–105. Weblinks https://palacciechanowice.pl/
Pałac w Ciechanowicach

Pałac w Ciechanowicach – zabytkowy pałac z XVII w. w Ciechanowicach, w powiecie kamiennogórskim, w województwie dolnośląskim, w gminie Marciszów, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Obiekt położony jest w przełomie Bobru, na pograniczu Gór Kaczawskich i Rudaw Janowickich w Sudetach Zachodnich. Historia W XVI w. był to renesansowy dwór otoczony fosą. Pierwsza udokumentowana informacja dotycząca budowli sięga roku 1568. Obiekt został przebudowany na barokowy pałac na wodzie na początku XVIII w. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1846 r. dla hrabiego Fryderyka Bernarda von Prittwitza. W 1945 obiekt upaństwowiono, lokując w nim ośrodek kolonijny. Od 1970 roku w pałacu mieścił się dom dziecka, a następnie szkoła. W 2008 roku pałac został zakupiony przez Andrzeja Mellera, który sfinansował całościowy remont zabytkowego założenia. Pałac neobarokowy, kryty dachem dwuspadowym z facjatą w osi głównej. Od północnego zachodu oszklona weranda. Siedmioosiowa fasada główna ozdobiona jest pilastrami kompozytowymi i portalem z pierwszej poł. XVIII w. wspierającym balkon. Okna w obramowaniach z piaskowca. We wnętrzu zachowały się sztukaterie i boazerie. Freski Podczas prac remontowych w 2010 roku przy zakładaniu instalacji elektrycznej we wnętrzach, pod grubą warstwą tynku przypadkowo odkryto XVI-wieczne freski. Freski pokrywają niemal wszystkie ściany pomieszczeń na pierwszym piętrze (570 metrów) oraz sufit w Sali Rycerskiej na parterze. W jednym z pomieszczeń odkryty został poczet cesarzy rzymskich (datowany na 1588 rok). Wartość artystyczna fresków porównywalna jest z freskami wawelskimi. Ogród Wokół pałacu rozpościera się ogród krajobrazowy z pierwszej poł. XIX w. Otaczał go kamienny mur wsparty na cokołach, z których kilka się zachowało. Założenie znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej z wpisem do rejestru pod nr A/1484/442 z dnia 16.06.1959 r. Galeria Przypisy
Pałac w Dalborowicach

Pałac w Dalborowicach (niem. Schloss Boguslawitz) – pałac z XIX w. we wsi Dalborowice, w powiecie oleśnickim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia Zabytkowy, piętrowy pałac o powierzchni 750 m², wybudowany po 1852 na planie prostokąta w stylu eklektycznym nawiązującym do klasycyzmu, manieryzmu i neogotyku; kryty dachem dwuspadowym. Po bokach ściany frontowej dwa szczyty. Główne wejście w portyku (ganku) z dwoma arkadami, zwieńczonym balkonem z kamienną balustradą. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park krajobrazowy, zabudowania folwarczne pochodzące z pocz. XX w. Przypisy
Schloss Juliusburg (Schlesien)

Schloss Juliusburg (polnisch Pałac w Dobroszycach) ist ein Schloss in Dobroszyce im Powiat Oleśnicki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Bis 1665 befand sich der Ort in Besitz der Familie Heugel. Das heutige Schloss wurde zwischen 1589 und 1601 als ein durch Gräben gesichertes Schloss der Spätrenaissance errichtet. Im Jahr 1655 wurde das Schloss von Sylvius Nimrod von Württemberg-Oels (1622–1664), Herzog von Oels, erworben, und fiel 1672 an dessen jungen Sohn Julius Siegmund von Württemberg (1653–1684), der den Ort in Juliusburg umbenannte. Das Schloss wurde zur Residenz erhoben und barockisiert. Als Bauherr formell galt der Nachfahre Karl von Württemberg-Bernstadt (1682–1745). Er blieb kinderlos, Erbe wurde Herzog Karl Christian Erdmann von Oels (1716–1792). Im Jahr 1704 verlor Juliusburg den Status einer Residenz. Ab 1792 waren die Herzöge von Braunschweig Besitzer, die das Schloss purifizieren ließen. Ab 1885 und bis 1945 war Juliusburg Domäne der Wettiner, der Königsfamilie der Sachsen. Nach Annexion der Region durch die Volksrepublik Polen wurde das Schloss zum Schulgebäude umgebaut. Die evangelische Schlosskirche, vormals Grablege einzelner Württemberger Schlossherren, wurde 1970 abgerissen. Seit 2014 ist das Schloss restauriert und als Hotel genutzt. Bauwerk Das Schloss ist zweigeschossig auf rechteckigem Grundriss mit vier niedrigen Ecktürmen. Die Fassade ist heute einfach strukturiert, jedoch verbirgt sich unter dem Putz eine geometrische Sgraffitodekoration. Im Inneren sind eine barocke Sala terrena, eine frühbarocke Eichenholztreppe und der teilstuckierte Theatersaal erhalten geblieben. Literatur Hans Lutsch: Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Schlesien. II: Die Landkreise des Reg.-Bezirks Breslau. Wilh. Gottl. Korn Breslau 1889, S. 537. Julius Kohte: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Teil: Band 2. Nordostdeutschland. Hrsg. Georg-Dehio-Nachfolge, Ernst Wasmuth AG, Berlin 1922, S. 214. Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser, Band 1. Niederschlesien. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Görlitz 2015, S. 88. Weblinks Einzelnachweise
Pałac w Dobroszycach

Pałac w Dobroszycach – zabytkowy pałac w Dobroszycach z XVI w., w powiecie oleśnickim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia Zabytkowy pierwotny dwór-zamek w Dobroszycach, wzniesiony został w stylu renesansowym, w latach 1589-1601 dla Andreasa von Hengela jako dwukondygnacyjny, czteroskrzydłowy dwór obronny na planie prostokąta, z wewnętrznym dziedzińcem, otoczony wałem i fosą. W latach 1675-1676 książę Juliusz Zygmunt (1653–1684) przeobraził warownię w barokowy zamek jako swoją reprezentacyjną rezydencję. Po wielkiej przebudowie w 1853 r. zamek został pozbawiony barokowej ściany szczytowej oraz otoczony zabytkowym parkiem (którego nikłe resztki zachowały się do dziś) na miejscu dotychczasowych ogrodów. Po 1945 r. usunięto także i inne ozdobne elementy, w związku z przystosowaniem budynku na potrzeby umieszczonej tu placówki oświatowej: zbiorczej szkoły gminnej, później szkoły podstawowej mającej tu siedzibę aż do 1992 r. Po wielu przebudowach obecny wygląd zamku jest bardzo niewyszukany, jedynie oryginalne renesansowe obramienia okien, późnorenesansowy kamienny portal oraz barokowy portal u wejścia do północnego skrzydła przypominają jeszcze o pierwotnej świetności. Naroża zamku są oflankowane basztami, przy czym południowo-wschodnią basztę wydźwignięto w wieżę. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze ogrody z XVII w., zmienione w drugiej połowie XIX w. Przypisy
Pałac w Dobrzeniu

Pałac w Dobrzeniu – zabytkowy pałac wybudowany w Dobrzeniu – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Dobroszyce. Historia Pałac wzniesiony w 1891, w stylu późnego renesansu francuskiego powstał najprawdopodobniej na zrębach dawnego dworu. Wybudowano go dla Rudolfa von Kulmitz. Miało to podkreślić splendor rodziny mieszkającej w rezydencji, potęgę rodu i jego związek z przeszłością. Pałac jest dwukondygnacyjną, murowaną z cegły i otynkowaną budowlą z łamanym dachem, lukarnami i czterokondygnacyjną wieżą. Przylega do niego oranżeria. Wewnątrz pałacu zachowały się oryginalne elementy wystroju, m.in. świetliki klatek schodowych i żeliwne schody o ażurowej konstrukcji, a także oryginalne posadzki, stolarka okienna i drzwiowa oraz dekoracje w sali reprezentacyjnej wykonane w stiuku i piękny rzeźbiony w drewnie żyrandol. Pałac jest w dobrym stanie, nie wymaga gruntownego remontu, a jedynie drobnego liftingu. Do niedawna jeszcze mieściło się w nim przedszkole, później był zamieszkiwany. Wrocławska ANR sprzedała pałac w Dobrzeniu w przetargu. Nowy właściciel przejmie go jednak bez lokatorów, którzy przeniosą się do nowych mieszkań. Jedna z głównych atrakcji gminy Dobroszyce. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze park i oranżeria. Galeria Przypisy
Schloss Kohlhöhe

Das Schloss in Kohlhöhe (polnisch Pałac w Goczałkowie Górnym) befindet sich in Goczałków Górny (Kohlhöhe) im Powiat Świdnicki in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Vor dem Zweiten Weltkrieg besaß die Adelsfamilie Richthofen mehrere Schlösser in Schlesien, darunter auch das Schloss Kohlhöhe im Landkreis Schweidnitz. Das ganze Gebäude-Ensemble steht unter Denkmalschutz unter Nummer: Ensemble (zespół) A/1149 z 5.03.2009, Schloss (pałac) A/4169/1216/WŁ z 16.06.1987. Geschichte Der erste Schloss wurde 1615 vom Freiherrn von Schliewitz als seine Residenz errichtet. Im September 1841 besuchte der preußische König Friedrich Wilhelm IV. mit seiner Ehefrau Elisabeth Ludovika während seiner Huldigungsreise durch Schlesien den Berliner Professor Karl von Richthofen (1811–1888), der der Besitzer des Schlosses Kohlhöhe war. Während eines Manövers in der Gegend wurde ein Festmahl im Schloss veranstaltet. Sein Sohn Karl von Richthofen (1842–1916) ließ den Schlosspark im Jahre 1889 nach Plänen des Weimarer Hofgärtners und Muskauer Garteninspektors Eduard Petzold umgestalten. Er wurde in nördlicher Richtung vom Schloss aus angelegt, heute ist er weitgehend zerstört. Letzter deutscher Eigentümer war die Zuckersiederei Gutschdorf GmbH. Nach dem Übergang an Polen 1945 wurden im Schloss Werkswohnungen eingerichtet. Im Jahr 2007 vernichtete ein Feuer das Schloss, von dem nur die Wände erhalten blieben, die mit einem provisorischen Dach bedeckt wurden. Der Eigentümer der Immobilie ist derzeit das „Instytut Nawozów Sztucznych Puławy“ (Institut für künstliche Düngemittel Puławy) – ein experimenteller Bauernhof in Goczałków. Seit dem Feuer steht das Objekt leer und wird nicht genutzt. Galerie Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Einzelbelege
Pałac w Goszczu

Pałac w Goszczu – zabytkowy pałac w Goszczu – wsi w Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie oleśnickim, w gminie Twardogóra. Obiekt położony na wysokości 150 m n.p.m., około 50 km na północny wschód od Wrocławia i około 40 km na południowy zachód od Ostrowa Wielkopolskiego. Historia Pałac von Reichenbachów (ruina), pierwszy pałac w Goszczu wybudowano w l. 1730–1740 na miejscu XII-wiecznego zamku. Strawił go jednak ogromny pożar w 1749 r. W latach 1749–1755 powstał nowy pałac wg projektu śląskiego architekta epoki baroku, Karla Martina Frantza. Całość zespołu dworsko-pałacowego zgrupowano wkoło prostokątnego dziedzińca, którego oś główną stanowił budynek pałacu. Prowadziły do niego trzy bramy wjazdowe. Do stycznia 1945 r. obiekt ten należał do rodziny Reichenbachów, potem zajęły go wojska radzieckie, a następnie oddano go w zarząd miejscowej administracji. W wigilię Bożego Narodzenia 1947 r. wybuchł pożar w pałacu. Pomimo akcji jednostek straży pożarnej pałac doszczętnie spłonął i nigdy nie został odbudowany. W 2013 roku władze gminy Twardogóra wyremontowały część budynków z zachodniej strony kompleksu, oficynę I, dom służby pałacowej I i łączący je budynek. Opis Piętrowy pałac dawniej pokryty czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami. Od frontu ryzalit z czterema pilastrami, zwieńczony balustradą z czterema rzeźbami. Nad głównym wejściem balkon z wypustem z kamienną balustradą, podtrzymywany przez osiem kolumn jońskich. Nad półkoliście zakończonymi oknami na pierwszym piętrze kartusz z herbami: Heinricha Leopolda von Reichenbach-Goschütz (1705-1775) (po lewej) i Amelii Marii Anny von Schönaich-Carolath (1718-1790) (po prawej). Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park; dwa budynki łącznikowe; dwie oficyny – dawne domy gościnne; oficyna mieszkalna; stajnia koni wyjazdowych; maneż; dom ogrodnika; budynek bramny, obecnie dom nr 63 z XVIII/XIX w.; dwa domy służby pałacowej z 1760 r. Galeria Przypisy Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce, Seria Nowa (tom IV, zeszyt 3), Województwo wrocławskie (pod red. Jakuba Pokory i Mieczysława Zlata, opracowanie autorskie – Jan Wrabec); Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 1997, ISBN 83-85938-07-9, str. 24-35. Linki zewnętrzne Zdjęcia ruin zespołu pałacowo-zamkowego oraz artykuł na temat jego historii, zdjęcia aktualne oraz historyczne
Pałac w Grodźcu (woj. dolnośląskie)

Pałac w Grodźcu – pałac z XVIII w. we wsi Grodziec (województwo dolnośląskie), w powiecie złotoryjskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Położony w południowej części Pogórza Bolesławieckiego, na granicy z Rowem Zbylutowskim. Historia Zabytkowy pałac w Grodźcu został wzniesiony w latach 1718-1727. Budowę rozpoczął hrabia Johannes von Frankerberg, a zakończył jego syn Otto, który popadł w kłopoty finansowe i wkrótce pozbył się posiadłości. W latach 1810–1815 w pałacu prowadzono prace budowlane, kiedy to rozebrano mur kurtynowy, tworzący dziedziniec i zbudowano od frontu podjazd z arkadami. W 1899 pałac nabył baron Wilibald von Dirksen, tajnym radcą w berlińskim MSZ. Po 1945 roku pałac był użytkowany przez PGR jako hotel robotniczy, następnie należał do kilku innych instytucji. W latach 1985–1986 przeprowadzono remont stropu nad salą balową, a w 2002 roku rozpoczęto kompleksowy remont budynku. Architektura Pałac w Grodźcu jest dwu i trzykondygnacyjną budowlą, wzniesioną z kamienia łamanego i cegły na planie podkowy. Budynek mieści około 60 pokoi i nakryty jest dachami mansardowymi z lukarnami. Fasada pałacu ma trzynaście osi i płytki ryzalit z pięcioma osiami środkowymi. Wejście prowadzi przez portal flankowany dwiema kolumnami zwieńczony kartuszem z herbem von Dirksen. Powyżej balkon z kamienną balustradą. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park, i aleja lipowa z XVIII w. Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Kaczawskie, tom 7, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, ISBN 83-85773-47-9, s. 212