NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Stoczku Łukowskim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żelechów diecezji siedleckiej. Jedyny rejestrowany zabytek miasta. Opis Świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim według projektu Zygmunta Zdańskiego (według innych źródeł kościół zaprojektował Józef Pius Dziekoński). Budowa została rozpoczęta w 1909 roku przez księdza Michała Dąbrowskiego i zakończona przez księdza Apolinarego Rybińskiego w 1923 roku. Budowlę konsekrował biskup siedlecki Henryk Przeździecki w dniu 17 czerwca 1934 roku. Kościół został wybudowany ze składek parafialnych. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły. Jest postawiona na kamiennym fundamencie i nad nim, na jego zewnętrznej stronie położony jest do wysokości 1,25 metrów kamień ciosany. Świątynia jest podłużna, krzyżowa, reprezentująca styl neogotycki. Budowla składa się z prezbiterium, nawy środkowej, dwóch naw bocznych, które oddzielone są od środkowej 10 ceglanymi filarami, zakrystii, babińca, trzech odrębnych krucht i dwóch galerii znajdujących się nad zakrystią i babińcem. Długość świątyni to 55 metrów; szerokość w krzyżu 35 metrów, a pozostałe szerokości naw bocznych 21 metrów; wysokość od posadzki do sklepienia to 18 metrów, a wysokość od ziemi do szczytu wieży przy elewacji frontowej świątyni to 61 metrów. W wieży frontowej świątyni znajduje się chór, składający się z trzech elementów odpowiadających trzem nawom w świątyni. Balkony są ozdobione płaskorzeźbami aniołów z rozpostartymi skrzydłami. W nawach bocznych są umieszczone dwie kaplice. Świątynia we wszystkich częściach jest nakryta gwiaździstymi ceglanymi sklepieniami. Ma 28 otworów okiennych, 10 w nawie głównej: o wysokości 7, 50 metrów i szerokości 1,80 metrów, 10 w kaplicach bocznych: o wysokości 7,50 metrów wysokości i szerokości 1, 20 metrów, 3 otwory okienne na chórze: o wysokości 6 metrów i szerokości 1,80 metrów oraz 4 małe umieszczone w prezbiterium – wszystkie otwory okienne posiadają żelazne ramy, łączenia ołowiane, a znajdujące się w nich szkło katedralne jest układane w figury geometryczne. W szczytowych częściach otwory okienne są ozdobione witrażami o motywach kwiatowych. Nad galeriami są umieszczone rozety wypełnione witrażami. Za wielkim ołtarzem znajduje się okno z witrażem nawiązującym do wezwania świątyni: „Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny”. Zarówno sklepienia jak i okna są ozdobione łukami ostrymi. Przy elewacji frontowej świątyni znajduje się jedna wieża w stylu neogotyckim, a nad skrzyżowaniem naw mniejsza – obie są nakryte blachą cynkową miedziowaną, na ich wierzchołkach znajdują się żelazne krzyże. Przypisy
Kościół rektoralny św. Karola Boromeusza w Nałęczowie

Kościół rektoralny Świętego Karola Boromeusza – jeden z zabytków miasta Nałęczowa, w województwie lubelskim. Należy do dekanatu Garbów archidiecezji lubelskiej. Jest to drewniana kaplica ufundowana przez Ludwikę Benni dla uczczenia pamięci swego męża, który miał na imię Karol. Została wzniesiona w stylu zakopiańskim według wzoru Stanisława Witkiewicza. Jej budowa trwała od lutego 1917 roku do czerwca 1919 roku. 22 czerwca 1919 roku biskup lubelski ksiądz Marian Leon Fulman wyraził zgodę na to, aby ksiądz Łuczycki, administrator parafii św. Jana Chrzciciela w Nałęczowie mógł poświęcić kaplicę i odprawiać w niej msze święte. Od tego czasu kaplica jest własnością parafii. Opiekę nad kaplicą sprawowali pani Elżbieta Czyżewska i rodzina Grochowiczów, która od Ludwiki Benni kupiła willę „Podgórze”. W latach 1962–1965 dzięki ofiarom kuracjuszy i części parafian kaplica otrzymała nowy dach, została przeprowadzona konserwacja wewnątrz i na zewnątrz budynku, posesja została ogrodzona. 23 grudnia 1997 roku arcybiskup lubelski Józef Życiński dekretem kościelnym ustanowił kaplicę kościołem rektoralnym należącym do parafii Św. Jana Chrzciciela w Nałęczowie, a jego pierwszym rektorem został mianowany ksiądz kanonik Emil Nazarowicz. W ołtarzu kaplicy znajduje się obraz św. Karola Boromeusza, biskupa Mediolanu, patrona chorych, który jest kopią z kościoła św. Karola Boromeusza w Warszawie na Powązkach. Przypisy
Kościół św. Onufrego w Drelowie

Kościół św. Onufrego w Drelowie – filialny kościół rzymskokatolicki parafii w Drelowie, dawna cerkiew prawosławna. Historia W lokalnej tradycji uroczysko Horodek stanowiło miejsce schronienia ludności w okresach wojen, co potwierdzać mogą zapisy proboszcza unickiej parafii drelowskiej ks. Mikołaja Waszyńskiego z 1760 roku (pośrednio o istnieniu jakiejś formy umocnień świadczy wschodniosłowiańska nazwa horodok, oznaczająca mały gród). Pierwsza świątynia w tym miejscu powstała prawdopodobnie około 1667 roku dzięki staraniom ks. Jana Nowikowicza i z błogosławieństwa unickiego biskupa włodzimiersko-brzeskiego Benedykta Glińskiego. Już w 1781 roku nową kaplicę w Horodku ufundował książę Adam Czartoryski. W XVIII wieku kaplica w Horodku nabrała znaczenia jako miejsce cudów i cel pielgrzymek, ale dopiero w 1802 roku została przyłączona do parafii w pobliskim Drelowie. Kaplica po kasacie Kościoła unickiego w Królestwie Polskim została przekazana Cerkwi prawosławnej, a w 1895 r. spłonęła w wyniku uderzenia pioruna. W 1912 roku zaczęto budowę murowanej świątyni w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Została ona wyświęcona jako cerkiew prawosławna w 1915 roku, ale jeszcze w tym samym roku opuszczona przez wyznawców (bieżeństwo) i niebawem przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. W latach 1940–1944, gdy parafialny kościół w Drelowie służył jako cerkiew prawosławna, kaplica w Horodku stanowiła główny obiekt drelowskiej parafii rzymskokatolickiej. Od 1962 roku w kaplicy regularnie odprawiane są msze w dzień św. Onufrego (12 czerwca). Architektura Świątynia trójdzielna, z wieżą nad wejściem. Obiekt wybudowany w stylu bizantyjsko-rosyjskim, w oparciu najprawdopodobniej o projekt Władimira Pokrowskiego, na podstawie którego powstały również posiadające niemal identyczną bryłę cerkwie w Łaziskach, Mszannej i Zabłociu (obecnie dwie pierwsze pełnią funkcje kościołów katolickich). Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Franciszka z Asyżu w Bychawie

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bychawa archidiecezji lubelskiej. Budowa nowej murowanej świątyni rozpoczęła się w 1603 roku. Prace budowlane zakończyły się w 1639 roku. W dniu 14 listopada 1639 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Tomasza Oborskiego. Świątynia była wielokrotnie restaurowana - m.in. na początku XIX wieku, w 1897 roku, po I wojnie światowej i w latach 60. XX wieku. W latach 1988–1994 kościół został rozbudowany. Jest to budowla wzniesiona z cegły i kamienia, na planie krzyża, reprezentująca styl późnorenesansowy. Świątynia posiada jedną nawę i jest otynkowana. Przy prezbiterium od strony północnej jest umieszczona mała kruchta, od strony południowej - zakrystia. Przy nawie znajdują się dwie kaplice wzniesione na planie kwadratu (wybudowane zapewne w XVIII wieku), nad nawą jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Sklepienie jest kolebkowe, natomiast posadzka jest wykonana z marmuru. Ołtarz główny reprezentujący styl klasycystyczny powstał w XIX wieku, a w nim jest umieszczona kopia obrazu Jakuba Collata "Chrzest Chrystusa" (namalowana przez Andrzeja Olesia z Krakowa w 1953 roku). W kaplicach znajdują się cztery ołtarze boczne (św. Antoniego, św. Stanisława Kostki, św. Mikołaja, św. Franciszka). Na chórze muzycznym umieszczone były organy z 1896 roku, powiększone o 20 głosów w 1965 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Bychawa, ul. 11 Listopada, kościół św. Jana Chrzciciela i św. Franciszka z Asyżu fotopolska.eu
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opolu Lubelskim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Opole Lubelskie archidiecezji lubelskiej. Świątynia została zbudowana w latach 1664–1675 i ufundowana przez miejscowego proboszcza księdza Piotra Dobielowicza. W XVIII wieku rodziny Tarłów ufundowała wykończenie kościoła, dobudowanie naw bocznych i położenie polichromii. Kościół został wzniesiony w stylu lubelskiej architektury cechowej, na pograniczu późnego manieryzmu i wczesnego baroku. Obejścia i wystrój wnętrza są w stylu późnobarokowym. W głównym ołtarzu, wykonanym około 1740 roku zapewne w warsztacie będącym własnością książąt Czartoryskich jest umieszczony obraz Maryi Niepokalanej z Dzieciątkiem Jezus namalowany przez Antoniego Dembickiego w 1745 roku. W nawie głównej jest umieszczonych osiem bocznych ołtarzy z XVII wieku mieszczących obrazy namalowane przez Szymona Czechowicza. Są to św. Józefa Kalasanty, św. Antoni Padewski, św. Walenty, św. Barbara, św. Anna, św. Józef z Dzieciątkiem, św. Klemens i św. Elżbieta. Kaplica północna pod wezwaniem Świętego Krzyża posiada obrazy na ścianach związane z apoteozą Krzyża Świętego, w lunetach prezbiterium znajdują się malowidła przedstawiające sceny ze Starego Testamentu. W kaplicy południowej, pod wezwaniem Matki Boskiej są umieszczone malowidła wykonane przez Józefa Meyera z około 1757 roku. W latach 1743–1864 kościół należał do zakonu pijarów. Od tego czasu świątynia należy do księży diecezjalnych. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tomaszowie Lubelskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tomaszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1935-1949 według projektu architekta Jerzego Siennickiego z Lublina. Konsekrował ją w dniu 19 maja 1955 roku biskup Piotr Kałwa. W 1972 roku został przeprowadzony remont dachu kościoła. W dniu 25 października 1987 roku budowla została ustanowiona kościołem parafialnym. Architektura Kościół jest murowany, posiada trzy nawy. Zajmuje powierzchnię 1100 metrów kwadratowych. Od frontu znajduje się wysoka wieża. Wnętrze jest nakryte sufitem kasetonowym. Wieża świątyni jest jej dzwonnicą. Dzwony powstały w firmie Felczyńskiego w 1960 roku i poświęcił je biskup Piotr Kałwa Wyposażenie Ołtarze W ołtarzu głównym jest umieszczona figura Serca Pana Jezusa. W prawym ołtarzu bocznym (umieszczonym dawniej w kościele parafialnym w Uhnowie, na terenie obecnej Ukrainy) znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem adorowanej przez anioły, pochodzący z 1. połowy XVII wieku, wzorowany na obrazie z bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie – częściowo przemalowany, w sukience i koronach srebrnych, częściowo pozłacanych, wykonanych w XVIII wieku. W zwieńczeniu jednego z nowszych ołtarzy bocznych jest umieszczony późnobarokowy krucyfiks, wykonany w XVIII wieku. Pozostałe Ambona w stylu późnobarokowym, wykonana na przełomie XIX/XX wieku, w formie łodzi z rzeźbami dwóch apostołów, pochodzi z cerkwi pounickiej w Uhnowie. Dwadzieścia cztery ławki w stylu późnobarokowym zostały wykonane w XVIII wieku (pochodzą ze świątyni parafialnej w Uhnowie). Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 12 głosach, wykonane w 1958 roku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łomazach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Biała Podlaska – Południe diecezji siedleckiej. Obecna świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona w latach 1906 – 1911 ze składek parafian i dzięki staraniom księdza proboszcza Antoniego Śliwińskiego. Projekt kościoła został opracowany przez architekta Władysława Wołłodkę z Białej Podlaskiej, a pracami budowlanymi kierował majster Kijowski z Białej Podlaskiej. Budowla została konsekrowana w 1912 roku. W 1915 roku świątynia otrzymała cztery dzwony. Niestety w 1915 roku armia rosyjska zarekwirowała trzy dzwony. W 1923 roku został odnaleziony największy dzwon i został sprowadzony do Łomaz. W czasie II wojny światowej, w 1944 roku, świątynia została uszkodzona, a gruntowny remont miał miejsce dopiero w latach 1967 – 1968. Pamiątką po ostrzelaniu budowli przez artylerię sowiecką jest fragment pocisku armatniego, tkwiący w zachodniej ścianie. kościół jest murowany, wybudowany z czerwonej cegły (na zewnątrz otynkowane są jedynie na biało dekoracyjne gzymsy, sterczyny, blendy i obramienia otworów), ustawiony na niskim granitowym cokole. Świątynia wybudowana na planie krzyża łacińskiego składa się: z trzynawowego halowego korpusu z masywną wieżą frontową (jest to główna część fasady świątyni), transeptu oraz prostokątnego prezbiterium zamkniętego trójkątną apsydą. Wieża została wzniesiona na planie kwadratu, posiada pięć kondygnacji, w dolnej części jest czworokątna, powyżej jest ośmioboczna, zwieńczona jest ostrosłupowym hełmem z iglicą, o połowę jest wyższa od korpusu świątyni. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Bełżcu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tomaszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Obecna neogotycka murowana świątynia została wzniesiona w latach 1911-1912, na planie krzyża łacińskiego. Poświęcił ją ksiądz biskup Władysław Bandurski, sufragan ze Lwowa w 1912 roku. Podczas II Wojny światowej kościół został sprofanowany - zamieniony został na magazyn, a dzwony zostały zarekwirowane. Po wojnie budowla została doprowadzona do porządku. W latach 1947–1965, ksiądz kanonik Izydor Zmora, ówczesny proboszcz, zabezpieczył i przywiózł do Bełżca przedmioty liturgiczne oraz postarał się o pokrycie świątyni nową blachą, a także ufundował dwa nowe dzwony na miejscu zarekwirowanych przez hitlerowców. W latach 1965–1998, kiedy proboszczem był ksiądz kanonik Stanisław Węglowski, ściany świątyni zostały pokryte polichromią, zostały ufundowane witraże w oknach w prezbiterium, zostały wykonane: ołtarz soborowy z ambonką, ławki i konfesjonały. Architektura Jest to budowla jednonawowa, nakryta sklepieniem kolebkowym, postawiona na podmurówce kamiennej. kościół posiada cechy stylu neoklasycystycznego. Fasada jest ozdobiona znajdującymi się w półokrągłych wnękach, nawiązujących do kształtu okien, figurami, oraz sentencją Gloria in excelsis Deo. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą trzy drewniane ołtarze i ambona powstałe w czasie budowy kościoła, reprezentujące styl nawiązujący do baroku. Ołtarze Ołtarz główny W ołtarzu głównym mieści się obraz Matki Bożej Królowej Polski, patronki świątyni, namalowany na płótnie i posiadający ozdobną sukienkę. Zasłaniany jest on innym obrazem przedstawiającym Scenę pod krzyżem. Z lewej i prawej strony są umieszczone drewniane figury świętych biskupów: Stanisława i Wojciecha. Nad obrazem Matki Bożej znajduje się drewniana rzeźba, przedstawiająca scenę walki św. Michała Archanioła ze smokiem. Ołtarze boczne W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy: Najświętszego Serca Pana Jezusa św. Józefa z Dzieciątkiem. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chodlu

Kościół Trójcy Świętej i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bełżyce archidiecezji lubelskiej. Budowa świątyni została rozpoczęta w 1530 roku. Jej fundatorem był kasztelan lubelski Bernard Maciejowski, ojciec biskupa krakowskiego oraz kanclerza wielkiego koronnego Samuela Maciejowskiego. W dniu 28 sierpnia 1584 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Hieronima Rozdrażewskiego. W 1610 roku kościół został uszkodzony przez pożar. W 1783 roku do świątyni został przeniesiony obraz Matki Boskiej Loretańskiej z kościoła na Lorecie (niekiedy podawany jest rok 1816). W 1845 roku przeprowadzono remont świątyni połączony z przebudową, został wtedy obniżony dach nad nawą. Pod koniec XIX wieku przeprowadzono kolejny remont, wybudowano wtedy nowy chór muzyczny ze schodami, podparty czterema kolumnami i wysunięty do przodu. W 1914 roku świątynia została poważnie zniszczona przez ostrzał artyleryjski. W związku z tym, w 1920 roku przeprowadzono w kościele prace remontowe. Kościół reprezentuje styl renesansowy z elementami stylu gotyckiego. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły i ozdobiona detalami kamiennymi. Korpus kościoła jest jednonawowy, charakteryzuje się potężną frontową wieżą o wysokości 35 metrów, od ziemi wzniesioną na planie czworoboku, od trzeciej kondygnacji półokrągłą z przodu. Prezbiterium jest węższe i niższe, nakryte jest sklepieniem gotyckim, nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Posadzka została wykonana z terakoty białej i czerwonej, w przyziemu wieży znajduje się kruchta. Z lewej i prawej strony prezbiterium są umieszczone gotyckie zakrystie z pomieszczeniami na piętrze (są to przebudowane dawne kaplice). Ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku i reprezentuje styl barokowy, w nim znajduje się wspomniany wyżej obraz Matki Boskiej Loretańskiej. W drugiej kondygnacji ołtarza jest umieszczony obraz św. Trójcy. Równolegle, z lewej i prawej strony prezbiterium są umieszczone dwa boczne ołtarze, wykonane na początku XVII wieku: św. Piotra i św. Barbary. Dwa pozostałe ołtarze boczne – św. Kajetana i św. Klary - znajdują się w nawie, w niszach elewacji zewnętrznych. Ławki zostały wykonane w XIX wieku, organy powstały w 1880 roku. Chrzcielnica wykonana z piaskowca jest sygnowana datą 1613 i nazwiskiem jej fundatora – księdza Stanisława Korzeniowskiego. Konfesjonały w stylu barokowym pochodzą z XVII i XVIII wieku. Ambona w stylu regencji, pochodzi z rozebranej lubelskiej fary św. Michała Archanioła. Zachowały się fragmenty polichromii. Przypisy Linki zewnętrzne Chodel, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 606 .
Kościół św. Jana Nepomucena w Dorohusku

Kościół świętego Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chełm – Wschód archidiecezji lubelskiej. Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta w 1907 roku, a ukończona została w 1909 roku. Plac pod kościół został ofiarowany przez pana Kobylańskiego, byłego dziedzica Dorohuska. Podczas I wojny światowej, w 1915 roku wojska rosyjskie zniszczyły świątynię pociskami. W dniu 12 maja 1921 roku kościół, dzięki decyzji biskupa lubelskiego Mariana Leona Fulmana, otrzymał status świątyni parafialnej (dotychczas był filią parafii w Żalinie). W dwudziestoleciu międzywojennym świątynia otrzymała organy i ołtarze. Podczas II wojny światowej kościół został ponownie uszkodzony, po zakończeniu wojny świątynia została wyremontowana. Jest to budowla murowana, halowa, składająca się z trzech naw, wzniesiona w stylu neogotyckim, nawy są jednakowej szerokości. Od strony zachodniej znajduje się prostokątna kruchta, nad którą jest umieszczona wieża wybudowana na planie kwadratu z dwiema bocznymi lokalnymi ścianami. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie, otoczone jest obejściem, w którym znajdują się zakrystie. Wnętrze nakryte jest sklepieniami gwiaździstymi i podzielone jest filarami przyściennymi i lizenami. Wyposażenie świątyni reprezentuje jednolity styl neogotycki i zostało wykonane w technice snycerskiej. W bocznym ołtarzu jest umieszczony obraz Najświętszej Maryi Panny wykonany w końcu XVI wieku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Firleju

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lubartów archidiecezji lubelskiej. Historia i architektura Jest to drewniana świątynia wzniesiona w latach 1879–1880. W 1904 roku gonty zostały wymienione na blachę. W 1927 roku wybudowano nową zakrystię. W latach 2005–2006 budowla była remontowana. Kościół jest jednonawowy, ma konstrukcję zrębową. Budowla jest orientowana, wzniesiona na planie krzyża. Z lewej i prawej strony nawy znajdują się kaplice, zamknięte trójbocznie, kalenice są niższe od nawy. Kaplice są zwieńczone małymi wieżyczkami. Prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku mieści się zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem jednokalenicowym, wykonanym z blachy. Na dachu jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę, zakończona cebulastym hełmem wykonanym z blachy, posiadającym latarnię. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z fasetą. kaplice nakryte są sklepieniami kolebkowymi. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z parapetem wysuniętym faliście w części centralnej mieszczącym prospekt organowy wykonany w 1883 roku. Ołtarz główny reprezentuje styl rokokowy. W późniejszych latach został uzupełniony obrazem "Przemienienie Pańskie", wykonanym w XIX wieku. W schowku świątyni znajduje się ołtarz polowy I Pułku Ułanów z dywizji generała Wojciecha Chrzanowskiego, który zwyciężył w bitwie pod Firlejem w dniu 9 maja 1831 roku z wojskami rosyjskimi podczas powstania listopadowego. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Gorzkowie-Osadzie

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krasnystaw – Zachód archidiecezji lubelskiej. Obecna świątynia została ufundowana przez ówczesnego właściciela Gorzkowa, Stanisława Gorzkowskiego i wzniesiona w 1623 roku. Pomimo wielu remontów i rozbudowy budowla zachowała pewne cechy typowe dla późnego renesansu. W 1647 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Mikołaja Świrskiego. W 1828 roku rozebrana została wieża frontowa, grożąca zawaleniem. W 1885 roku budowla została rozbudowana poprzez powiększenie nawy dwuprzęsłowej o kolejne 4 przęsła. W latach 1985–1994 świątynia została gruntownie wyremontowana. Jest to obecnie budowla murowana, wzniesiona z cegły i kamienia, otynkowana. Posiada konstrukcję jednonawową, sześcioprzęsłową. Prezbiterium zamknięte półkoliście, a przy nim od północy i południa znajdują się dwie symetryczne zakrystie na planie prostokąta. Sklepienie kolebkowe z lunetami. Otwór tęczowy zamknięty półkoliście. Okna wydłużone, także zamknięte półkoliście. Budynek z zewnątrz opięty szkarpami. Dachy dwuspadowe, nad zakrystiami pulpitowe, kryte blachą. Wnętrze posiada wyposażenie barokowe. Ołtarz główny i boczne zostały wykonane z drewna. W ołtarzu głównym są umieszczone obrazy: Matki Bożej z Dzieciątkiem (z połowy XVIII wieku) i - na zasuwie - św. Stanisława Biskupa i Męczennika (z połowy XVIII wieku), Matki Bożej Różańcowej, Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, Jezusa Ukrzyżowanego, Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przy prezbiterium są umieszczone ołtarze boczne: po prawej stronie z obrazem Chrystusa na Krzyżu, a po lewej - z obrazem św. Józefa. W nawie znajdują się również 2 ołtarze boczne: po stronie prawej z obrazem św. Mikołaja, po lewej - z obrazem św. Walentego. W nawie stoją drewniane ławki zwykłe, 2 konfesjonały w stylu barokowym (z XVIII/XIX wieku), na chórze muzycznym znajdują się organy o 12 głosach. Chrzcielnica drewniana reprezentuje styl późnobarokowy (z II połowy XVIII wieku). W skład zespołu zabytkowego pod tym samym numerem wchodzą także; przykościelna dzwonnica-brama z 1801 r., murowana z cegły i kamienia lecz otynkowana, o konstrukcji dwukodygnacjowej z trójkątnym zwieńczeniem okapowym i centralnym przejściem arkadowym oraz wsparciami szkarpowymi, dawny cmentarz przykościelny z 4 kapliczkami z przełomu XIX/XX w., otoczony w 1999 r. parkanem. Przypisy