NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Czerwona Róża

Rezerwat przyrody Czerwona Róża – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Pępowo, powiecie gostyńskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 5,36 ha (akt powołujący podawał 4,93 ha). Został utworzony w 1958 roku w celu ochrony lasu mieszanego z przewagą modrzewia, sosny, dębu i znikomym udziałem jarząbu brekinia. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 62, poz. 352 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 6/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 5 października 2009 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czerwona Róża”. Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 2009 r. Nr 203, poz. 3471. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Czerwona Róża”. Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego poz. 6059 Bibliografia Rejestr rezerwatów przyrody. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Poznaniu. [dostęp 2018-09-15]. Rezerwat przyrody Czerwona Róża. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-09-15].
Rezerwat przyrody Czeszewski Las

Rezerwat przyrody Czeszewski Las – krajobrazowy rezerwat przyrody położony na terenie Żerkowsko-Czeszewskiego Parku Krajobrazowego w gminach: Miłosław, w powiecie wrzesińskim oraz Żerków w powiecie jarocińskim województwa wielkopolskiego. Został ustanowiony na mocy rozporządzenia Nr 35/2004 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 26 marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp Nr 47, poz. 1093), w wyniku czego likwidacji uległy dwa inne rezerwaty: Czeszewo (27,61 ha) i Lutynia (45,88 ha). Początkowo za rezerwat uznano grunty leśne, łąki, wody i bagna o powierzchni 223,09 ha, w 2021 roku powiększono obszar do 500 ha. Celem ochrony jest kompleks naturalnych lasów i starorzeczy na terenie zalewowym Warty wraz z typową dla lasów łęgowych florą i fauną. Spotkać tutaj można okazałe ok. 160-letnie dęby o wys. do 34 m i obwodzie pnia do 400 cm. W rezerwacie rośnie także klon zwyczajny osiągający 34 m wysokości i 80 cm średnicy pnia. Przypisy
Rezerwat przyrody Dalejów

Rezerwat przyrody Dalejów – rezerwat leśny w gminie Bliżyn, w powiecie skarżyskim, w województwie świętokrzyskim. Leży w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Lasy Suchedniowskie PLH260010. Powierzchnia: 87,06 ha (akt powołujący podawał 87,58 ha) Rok utworzenia: 1978 Numer ewidencyjny WKP: 039 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: wielogatunkowe drzewostany o charakterze naturalnym, które tworzą głównie jodła i modrzew polski w wieku 80–150 lat. Rezerwat przyrody Dalejów jest punktem początkowym czarnego szlaku turystycznego prowadzącego do Suchedniowa. Przez rezerwat przechodzi zielony szlak turystyczny z Bliżyna do Zagnańska. W pobliżu rezerwatu znajdują się dwa pomniki przyrody: Piekło Dalejowskie i Brama Piekielna oraz rezerwaty przyrody: "Bliżyńskie Lasy Naturalne", „Bliżyn – Kopalnia Ludwik”, „Świnia Góra”. Obowiązuje plan ochrony ustanowiony w 2026 r.. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Dalejów. [w:] Skarżyski Wortal Turystyczny [on-line]. 2006-01-31. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-26)].
Rezerwat przyrody Diabelskie Pustacie

Rezerwat przyrody „Diabelskie Pustacie” – florystyczny rezerwat przyrody, o powierzchni 932,53 ha, utworzony 26 listopada 2008, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Borne Sulinowo, 2 km na północ od Kłomina, 8 km na południe-południowy wschód od Bornego Sulinowa i 18 km na północny zachód od Jastrowia. Rezerwat znajduje się na terenie tzw. Wrzosowisk Kłomińskich – największych w Polsce i jednych z największych wrzosowisk w Europie, położonych na terenie dawnego poligonu wojskowego. Celem ochrony jest zachowanie układów biocenotycznych i krajobrazu dwóch szlaków sandrowych (młodszego szlaku sandrowego i szlaku Plitnicy) oraz leżących w ich obrębie obniżeń wytopiskowych i wzgórz o charakterze ostańców erozyjnych. Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Diabelskie Pustacie” PLH320048. Znajduje się na terenie nadleśnictw Borne Sulinowo i Czarnobór. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka Przez teren rezerwatu przebiega żółty szlak turystyczny, a ponadto urządzono tu dwie ścieżki edukacyjne: „Pętlę biedronki” o długości 9,15 km i „Pętlę pszczoły” o długości 5,35 km; można się po nich poruszać pieszo, rowerem, a zimą także na nartach. Na najwyższym na terenie rezerwatu wzniesieniu (175 m n.p.m.) zlokalizowano drewnianą wieżę widokową. W jej pobliżu znajduje się miejsce postojowe dla pojazdów, wyznaczone przy przecinającej obszar rezerwatu drodze, która nie wchodzi w skład rezerwatu. Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Gwdy

Rezerwat przyrody Dolina Gwdy – rezerwat krajobrazowy na obszarze gminy Czarne, w powiecie człuchowskim (województwo pomorskie). Został utworzony na mocy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998. Zajmuje powierzchnię 424,60 ha (akt powołujący podawał 428,20 ha). Celem ochrony w rezerwacie jest „zachowanie form rzeźby terenu charakterystycznych dla doliny rzeki Gwdy i jej dopływu Czernicy, tworzących meandry rzeczne i terasy zalewowe oraz wąwozy, jak również olsu i borów z licznymi sędziwymi o okazałych rozmiarach drzewami”. Ochronie podlega specyficzna roślinność wodno-leśno-bagienna i elementy regionalnej zabudowy związanej bezpośrednio z osadnictwem leśnym i systemem zniszczonej obecnie infrastruktury urządzeń energetycznych regulujących przepływ wody przez dolinę. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Czarne Człuchowskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Rezerwat nie posiada planu ochrony. Rezerwat graniczy od zachodu z Obszarem Chronionego Krajobrazu Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy. Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Mławki

Rezerwat przyrody Dolina Mławki – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1994 r. na gruntach wsi Grądek, na terenie gminy Szreńsk w powiecie mławskim, na terenie leśnictwa Ratowo, nadleśnictwa Dwukoły, w dolinie rzeki Mławki. Zajmuje powierzchnię 147,41 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych dużego kompleksu olsu i olsu jesionowego o typowej strukturze i składzie florystycznym z licznymi stanowiskami ptaków zagrożonych wyginięciem. Drzewostan rezerwatu to głównie olsza czarna z domieszką brzozy, jesionu, wiązu, świerku oraz wierzby kruchej. Flora Na terenie rezerwatu udokumentowano występowanie 192 gatunków roślin naczyniowych, tj. pokrzywa, kuklik zwisły, bniec czarny, turzyca rzadkokłosa, chmiel, zachylnik błotny, karbieniec pospolity, psianka słodkogórz, przytulia czepna, kościenica wodna. Fauna Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 57 gatunków awifauny, w tym gatunki zagrożone: dzięcioł średni, świergotek łąkowy, gil, dzięcioł czarny, dzięciołek, turkawka zwyczajna, myszołów zwyczajny, jastrząb, krętogłów, pokrzywnica, dziwonia zwyczajna. Przypisy
Dolina Rzeki Wałszy

Dolina Rzeki Wałszy – krajobrazowy rezerwat przyrody o powierzchni 205,74 ha położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Pieniężno. Został ustanowiony w 1957 roku, a celem ochrony jest zachowanie walorów krajobrazowych przełomowego odcinka doliny rzeki Wałszy porośniętej typowo wykształconymi zbiorowiskami grądowymi i łęgowymi. Rezerwat objęty jest ochroną czynną i krajobrazową. Do atrakcji turystycznych rezerwatu należy zwłaszcza krajobraz morenowy z głęboko wciętą doliną rzeczną. Z rzadziej spotykanych i chronionych gatunków roślin występują w nim: widłak jałowcowaty, buławnik czerwony, wawrzynek wilczełyko, podkolan biały, a do ciekawych przedstawicieli miejscowej fauny należy największy w Polsce przedstawiciel ryjkowcowatych – rozpucz lepiężnikowiec. Przypisy Linki zewnętrzne Walory przyrodnicze. Miasto i gmina Pieniężno. [dostęp 2014-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-12)].
Rezerwat przyrody Dolina Wkry

Rezerwat przyrody Dolina Wkry – krajobrazowy rezerwat przyrody utworzony w 1991 r. na gruntach miejscowości Szczypiorno, Kosewko oraz Goławice Drugie, w gminie Pomiechówek, na terenie leśnictwa Pomiechówek, nadleśnictwa Jabłonna. Zajmuje powierzchnię 24,37 ha (akt powołujący podawał 23,78 ha). Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Celem ochrony jest zachowanie krajobrazu przełomowego odcinka rzeki Wkry oraz pozostałości lasów łęgowych. W drzewostanie występuje sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata i olsza czarna. Przypisy
Rezerwat przyrody Dury

Rezerwat przyrody Dury – torfowiskowy ścisły rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim, powołany w 1975 roku w celu zachowania rzadkich zespołów roślinności wodnej i torfowiskowo-bagiennej. Zajmuje powierzchnię 13,02 ha (akt powołujący podawał 12,59 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 51,67 ha. Położenie Rezerwat „Dury” położony jest w gminie Osie w powiecie świeckim, na terenie leśnictwa Stara Rzeka (Nadleśnictwo Osie), około 4 km na północ od Osia. Leży na obszarze Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Charakterystyka Rezerwat składa się z pięciu osobnych fragmentów. Tworzą go cztery niewielkich rozmiarów śródleśne jeziorka dystroficzne oraz otaczające je torfowiska. Specyficzny biotop sprzyja występowaniu roślinności charakterystycznej dla terenów podmokłych i unikatowej w skali kraju, np. rosiczek (okrągłolistnej, długolistnej i pośredniej). Ochroną obejmuje rzadkie zespoły roślin wodnych i torfowiskowo-bagiennych, m.in.: żurawinę drobnolistkową (Oxycoccus microcarpus Turcz. ex Rupr.) bagnicę torfową (Scheuchzeria palustris L.) bagno zwyczajne (Ledum palustre L.) grzybienie północne (Nymphaea candida Presl) grzybienie białe (Nymphaea alba L.) narecznicę grzebieniastą (Dryopteris cristata) Przypisy
Rezerwat przyrody Dzierżenińska Kępa

Rezerwat przyrody Dzierżenińska Kępa – faunistyczny rezerwat przyrody utworzony w 1991 r. w pobliżu miejscowości Dzierżenin na terenie gminy Pokrzywnica w powiecie pułtuskim. Jest położony w otulinie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest zachowanie miejsc lęgowych ptaków wodnych. Rezerwat obejmuje w całości teren wyspy rzecznej, która ze względu na położenie w szerokim nurcie Narwi stanowi dogodne miejsce gniazdowania mewy śmieszki, rybitwy rzecznej i czarnej (jedna z największych kolonii lęgowych w kraju), łabędzia niemego, brodźca piskliwego, krwawodzioba, kilku gatunków kaczek i innych. Przypisy
Rezerwat przyrody Dziki Staw

Rezerwat przyrody Dziki Staw – rezerwat wodny w gminie Rytwiany, w powiecie staszowskim, w województwie świętokrzyskim. Rezerwat ma charakter częściowy, a przedmiotem ochrony jest ponad stuletni drzewostan modrzewiowy oraz jeziorko potorfowe, wraz z chronionymi gatunkami roślin i zwierząt. Rezerwat został utworzony w 1998 r. na gruntach Nadleśnictwa Staszów w leśnictwie Sichów, zaś akt powołujący podawał powierzchnię 6,52 ha. W zarządzeniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z dnia 25 września 2017 r. ustalono powierzchnię 6,74 ha podając jej współrzędne. Za nadzór nad rezerwatem odpowiada regionalny konserwator przyrody (numer ewidencyjny WKP: 014). W rezerwacie występują biocenozy naturalne i półnaturalne. Składają się na niego dwa obiekty: drzewostan modrzewiowy oraz jeziorko potorfowe wraz z przylegającym brzegiem (wody, łąki, mokradła, olszyny). Modrzew europejski (Larix decidua) znajduje się tu poza swoim naturalnym zasięgiem występowania i pochodzi z uprawy leśnej. Wiek drzew szacuje się na ponad sto lat (w 1998 r.). Pnie mają proste, o wysoko osadzonych koronach, co oznacza wysoką jakość techniczną drewna. Jeziorko położone jest na dnie rynnowej doliny uformowanej w wyniku powstania zatorfionego leja krasowego. Otacza je różnej szerokości pas szuwarów, podmokłej łąki z roślinnością turzycowo-sitową oraz las łęgowy z olszą czarną (Alnus glutinosa) i kosaćcem żółtym (Iris pseudacorus). W wodach jeziora występuje podlegająca ścisłej ochronie salwinia pływająca (Salvinia natans). Swoje siedlisko posiada tu również objęta ochroną częściową wydra. Poza tym z fauny spotkać można m.in.: okonia, żabę trawną, pływaka żółtobrzeżka, kaczkę krzyżówkę, perkoza i czernicę. Przypisy
Rezerwat przyrody Dziobaki

Dziobaki – leśny rezerwat przyrody w gminie Ujsoły (powiat żywiecki), w pobliżu miejscowości Rycerka Górna i Soblówka. Znajduje się w Beskidzie Żywieckim, w grupie Wielkiej Raczy, na północno-zachodnim grzbiecie Majcherowej. Utworzony został zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. (M.P. z 1996 r. Nr 2, poz. 27 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 13,06 ha. Leży na terenie Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Celem utworzenia rezerwatu było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych dobrze wykształconych powierzchni buczyny karpackiej i jaworzyny ziołoroślowej w reglu dolnym. Rezerwat położony jest na północnych stokach góry Majcherowej (1105 m) ponad dolinką potoku Dziobaki, w przedziale wysokości 850–1020 m n.p.m. Obejmuje oddział lasu nr 169c Nadleśnictwa Ujsoły. W rezerwacie występują następujące zespoły leśne: żyzna buczyna karpacka w postaci śląsko-żywieckiej (w dolnej i środkowej części rezerwatu); jaworzyna ziołoroślowa (w górnej części rezerwatu). W żyznej buczynie karpackiej zwarcie drzew jest duże, sięga 90%. Podstawowym elementem drzewostanu jest buk zwyczajny, któremu towarzyszą klon jawor i jodła pospolita. Warstwę krzewów tworzy podrost wymienionych drzew. Runo rozwinięte jest tu bardzo bujnie. Obok żywca gruczołowatego i żywca cebulkowego występuje tu również żywiec dziewięciolistny, gatunek charakterystyczny także dla żyznej buczyny sudeckiej. Często występują również niecierpek pospolity, szczyr trwały i lepiężnik biały. Z rzadszych gatunków spotkamy tu m.in. lilię złotogłów. Jaworzyna ziołoroślowa wykształciła się na stromym zboczu, zbudowanym w części z trudno przepuszczalnych łupków, z licznymi źródliskami. Zwarcie drzewostanu jest tu niewielkie, wynosi 30–50%. Drzewostan tworzą buk zwyczajny i klon jawor z niewielkim udziałem świerka pospolitego. Warstwa krzewów prawie wcale nie wykształcona. W przeciwieństwie do niej bardzo dobrze wykształcona jest warstwa runa, osiągająca zwarcie do 100%. Dominują w niej gatunki ziołoroślowe, jak miłosna górska, lepiężnik biały, wietlica alpejska. Mniejszy udział mają takie gatunki, jak omieg górski, modrzyk górski, jaskier platanolistny, rutewka orlikolistna czy ciemiężyca zielona. Warstwa mszysta nie odgrywa w tym zbiorowisku istotnej roli. Przypisy Bibliografia Bajgier-Kowalska Małgorzata, Łajczak Adam i in.: Przyroda Żywieckiego Parku Krajobrazowego, wyd. COLGRAFF-PRESS, Poznań 1998, ISBN 83-86258-24-1. LeszekL. Bernacki LeszekL., AndrzejA. Blarowski AndrzejA., ZbigniewZ. Wilczek ZbigniewZ., Osobliwości szaty roślinnej województwa bielskiego, Poznań: wyd. COLGRAF-PRESS, 1998, ISBN 83-86258-22-5, OCLC 749894651 . Blarowski Andrzej, Gajczak Jerzy, Łajczak Adam i in.: Przyroda województwa bielskiego. Stan poznania, zagrożenia i ochrona, wyd. COLGRAF-PRESS, Poznań 1997, ISBN 83-86258-15-2.
Rezerwat przyrody Dąbrowa na wyspie

Dąbrowa na Wyspie – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Przytoczna. Leży w granicach Pszczewskiego Parku Krajobrazowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Jeziora Pszczewskie i Dolina Obry” PLB080005 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Rynna Jezior Obrzańskich” PLH080002. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2004 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Utworzony Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 2, poz. 25 (ISAP)). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych rzadko spotykanego lasu liściastego na malowniczej wyspie oligotroficznego Jeziora Lubikowskiego. Obszar rezerwatu W skład rezerwatu wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu międzyrzeckiego, gm. Przytoczna, obrębu ewidencyjnego Lubikowo o powierzchni 4,40 ha (dz. nr 535/2 – 4,40 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Międzychód. Przyroda W drzewostanie dominuje dąb z domieszką buka i olszy czarnej. W runie rośnie m.in. konwalia majowa, pierwiosnek lekarski, lilia złotogłów, dzwonek brzoskwiniolistny i występujący w formie płożącej bluszcz pospolity. Wyspa otoczona jest szuwarami, które stanowią dogodne miejsce lęgowe dla ptaków wodnych takich jak: łabędź niemy, gęgawa, bąk, cyraneczka, gągoł. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębice

Rezerwat przyrody Dębice – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 41,92 ha, na terenie gminy wiejskiej Włocławek. Od północy przylega do niego Michelin – dzielnica Włocławka. Rezerwat został utworzony w 1998 roku. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie typowo wykształconej dąbrowy świetlistej oraz występujących w niej rzadkich i chronionych gatunków roślin. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (26,85 ha) i czynnej (15,07 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Dębina (województwo mazowieckie)

Rezerwat przyrody Dębina – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Klembów (powiat wołomiński, województwo mazowieckie). Został utworzony w 1952 roku i zajmuje powierzchnię 51,21 ha. Jest to najstarszy rezerwat na terenie województwa mazowieckiego. Rezerwat znajduje się na północny wschód od Warszawy, między Ostrówkiem a Jasienicą. Leży w środkowo-wschodniej części Niziny Mazowieckiej, wchodzącej w skład tzw. Niżu Polskiego. Rezerwat jest naturalnym zespołem leśnym dębowo-grabowym z udziałem wiązu, lipy i jesionu. Został utworzony przede wszystkim w celu ochrony 200-letniego dębu szypułkowego tworzącego górne piętro rezerwatu. Ponadto teren ten posiada właściwości geologiczne dzięki licznym głazom narzutowym. Rezerwat jest także ostoją dla licznej zwierzyny. Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka edukacyjna. Przypisy Linki zewnętrzne zdjęcie satelitarne – rezerwat przyrody Dębina
Rezerwat przyrody Dębno nad Wartą

Rezerwat przyrody Dębno nad Wartą – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Nowe Miasto nad Wartą, powiecie średzkim (województwo wielkopolskie). Leży w granicach Żerkowsko-Czeszewskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 21,71 ha (akt powołujący podawał 21,62 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 16 września 1974 roku w celu ochrony stanowisk rzadkich zwierząt bezkręgowych ze ślimakiem Ruthenica filograna i ślimakiem maskowcem (Isognoviastoma personatum). Ochronie podlegają także górskie gatunki równonogów. Teren rezerwatu to wilgotny las łęgowy (okresowo, wiosną zalewany) z dębami, jesionami, olszami i wiązami. Przypisy Bibliografia Powiat wrzesiński - mapa turystyczna 1:75.000, wyd. Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2009, ISBN 978-83-7445-092-8 praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.47, ISBN 83-01-10630-1
Rezerwat przyrody Dębowe Góry

Rezerwat przyrody „Dębowe Góry” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Zambrów w województwie podlaskim. Znajduje się około 6 km na południe od Łomży, na północnym skraju Czerwonego Boru. Został utworzony w 2001 roku. Zajmuje powierzchnię 99,31 ha (akt powołujący podawał 99,62 ha). Celem ochrony jest zachowanie w stanie naturalnym zespołu świetlistej dąbrowy z dębem bezszypułkowym, stanowiącego istotną wartość ze względów przyrodniczych, naukowych i dydaktycznych. Główne zbiorowiska roślinne: las mieszany – Melitti-Carpinetum świetlista dąbrowa – Potentillo albae-Quercetum, bór mieszany – Pino-Quercetum W runie leśnym występuje wiele rzadkich gatunków roślin m.in.: gorysz siny, miodunka wąskolistna, pięciornik biały, dziurawiec skąpolistny, miodownik melisowaty, oman wierzbolistny, lilia złotogłów, gnieźnik leśny, orlik pospolity, naparstnica zwyczajna. Rezerwat nadzoruje: Nadleśnictwo Łomża. Przypisy
Rezerwat przyrody Dęby Biesiadne im. Mariana Pulkowskiego

Rezerwat przyrody Dęby Biesiadne im. Mariana Pulkowskiego – leśny rezerwat przyrody w województwie mazowieckim, w powiecie kozienickim, na terenie gminy Głowaczów, leśnictwa Studzianki, nadleśnictwa Dobieszyn. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych grądów typowych (Tilio-Carpinetum tipicum). Głównym przedmiotem ochrony jest 220-letni starodrzew dębowy z dużym udziałem grabu oraz przyległe zbiorowiska grądów i łęgów. Dominującym siedliskiem leśnym jest tu las świeży. Przypisy
Rezerwat przyrody Długi Bród

Rezerwat przyrody Długi Bród – zlikwidowany leśny rezerwat przyrody w gminie Rogowo, w powiecie żnińskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 3 maja 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 27, poz. 153 (ISAP)). Według aktu powołującego, zajmował powierzchnię 8,73 ha, a celem jego utworzenia była ochrona kolonii czapli siwej. Następnie, Rozporządzeniem Nr 22/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 29 kwietnia 2004 rezerwat utworzono ponownie, na obszarze 11,82 ha, w celu zachowania starodrzewia sosnowego o szczególnych wartościach przyrodniczych i naukowych oraz potencjalnych siedlisk czapli siwej. W roku 2014 zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy zlikwidowano go. W miejsce rezerwatu Rada Gminy Rogowo powołała użytek ekologiczny „Długi Bród” o identycznej powierzchni. Przypisy
Rezerwat przyrody Ewelinów

Rezerwat przyrody Ewelinów – rezerwat leśny w pobliżu miejscowości Ewelinów, w gminie Łopuszno, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Obejmuje wydzielenia 26 d, f, na terenie leśnictwa Lasocin (obręb Oleszno, nadleśnictwo Włoszczowa). Zajmuje powierzchnię 14,83 ha. Został utworzony Rozporządzeniem Wojewody Świętokrzyskiego Nr 14/2006 z 26 lipca 2006 roku (Dz. Urz. Woj. Święt. z dn. 02.08.2006r., Nr 193, poz. 2199. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono celem ochrony rzadkich i zagrożonych gatunków roślin naczyniowych. Określono rodzaj, typ i podtyp rezerwatu: rodzaj – leśny; typ – fitocenotyczny; podtyp – zbiorowisk leśnych. Rezerwat leży na wysokości od 243,0 m n.p.m. (wschodni kraniec rezerwatu) do 276,8 m n.p.m. (wapienny ostaniec jurajski w centralnej części rezerwatu). W poszczególnych częściach rezerwatu występują następujące zespoły roślinne: wyżynny jodłowy bór mieszany – na stokach północnych i wschodnich, kontynentalny bór mieszany – przeważa na płaskich obszarach rozciągających się wokół centralnego pasma wzniesień, na głębszych glebach, grąd subkontynentalny – w części centralnej rezerwatu, bez względu na wystawę i kąt nachylenia zboczy. Rezerwat charakteryzuje dość bogata flora roślinności naczyniowej. Występują tu 23 gatunki roślin chronionych, zagrożonych i rzadkich, w tym: orlik pospolity, buławnik wielkokwiatowy, buławnik czerwony, wawrzynek wilczełyko, naparstnica zwyczajna, kruszczyk szerokolistny, goryczka wąskolistna, przylaszczka pospolita, lilia złotogłów, widłak goździsty, miodownik melisowaty, gnieźnik leśny, podkolan biały, cis pospolity. Przypisy Linki zewnętrzne Bartosz Piwowarski, Alojzy Przemyski. Szata roślinna rezerwatu przyrody „Ewelinów” na Wyżynie Małopolskiej. „Naturalia”. 1, s. 43-61, 2012.