NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Igreja de São João Batista (Legnica)

A igreja de São João Baptista em Legnica – igreja barroca em Legnica construída na primeira metade do século XVIII. História Os inícios da igreja estão datados ao tempo do rei Casimiro I da Polónia o Restaurador. Em 1284 já pertenceu aos franciscanos. Em 1294 foi iniciada a construção do templo de tijolo da fundação do príncipe Henrique V Barrigudo como também de burguesia. Este objeto foi engrandecido cerca de 1341 graças ao apoio de Venceslau I de Legnica. Em 1522 os protestantes assumiram o controle sobre o templo. Desde de 1548 tornou-se a igreja enterra e foram trazidas aqui cadáveres e lápides de príncipes das outras igrejas que estavam destruídas no século XVI nos terrenos de Legnica. Desde 1566 tornou-se a igreja calvinista quando os últimos Piastas Silesianos mudaram a fé. Nos anos 1677-1679 o presbitério da igreja foi mudado para mausoléu da família real pela princesa Luísa, a mãe do último Piasta Silesiano, João Guilherme. Durante a Contrarreforma o objeto foi dado aos Jesuítas que nos anos 1700-1706 emergiram o seu colégio na parte occidental. Em 1714 foi demolida a igreja velha por causa da má condição. Só foi preservado o presbitério do mausoléu dos Piastas. O templo atual foi construído nos anos 1714-1727 em vez da igreja velha. O objeto foi a parte, no século XVIII, dos edifícios do colégio jesuíta. Ficou destruído gravemente durante o desabamento em 1744 quando, em resultado dos erros na construção, despencou o telhado e a abóbada da nave. Reconstruído no início do século XIX serviu como o templo da paróquia católica em Legnica. Em 1947 foi dado com os edifícios monásticos aos franciscanos que renovaram danificadas bélicas. Em 1966 foi destruído por fogo entre outros telhados da torre occidental (renovado em 1978). Nos anos 1960 e 1970 do século XX foi renovado completamente. Em 1969 do lado occidental foi adicionada sacristia maior, em 1979 foi renovado o interior. Nos anos 1981-1982 foi restaurada a fachada e o telhado foi coberto por placas de cobre. Descrição A igreja barroca construída no plano de retângulo. Com a fachada monumental de duas torres do lado sul e a abside hemisférica do norte. O interior do templo tem 60 m de comprimento, 30 m de largura e 25 m de altitude da nave. O interior da igreja tem esquema de sala com a linha de capelas abertas ao interior. O altar principal na igreja vem de 1880-1881 e foi feito no estilo neo-renascentista. Está completado pelos monumentos e esculturas do século XVIII. Os altares laterais do templo ficam nas capelas e vem de igrejas monásticas de bernardinos e beneditinos em Legnica. O púlpito está no estilo barroco do século XVIII, órgãos de 1858, pia batisal de 1912. A parede oriental adere o presbitério antigo da igreja gótica calvinista, que desde do século XVI cumpriu uma função da necrópole dos Piastas e nos anos 1677-1679 foi reconstruído da fundação de Luísa Anhalcka ao mausoléu dos últimos príncipes de Legnica e Brzesko. Referências
Kościół św. Jana Chrzciciela w Leszczawie Dolnej

Kościół św. Jana Chrzciciela w Leszczawie Dolnej – świątynia rzymskokatolicka w gminie Bircza, w powiecie przemyskim. Kościół parafialny w Leszczawie Dolnej należy do dekanatu birczańskiego w diecezji przemyskiej. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Lubrzy

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Lubrzy – kościół parafialny należący do parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Lubrzy, dekanatu Świebodzin – NMP Królowej Polski, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Lubrzy w gm. Lubrza w woj. lubuskim. Historia Kościół został zbudowany w 1848 jako świątynia ewangelicka i taką funkcję pełnił do 1945. Funkcję kościoła katolickiego świątynia przyjęła po wojnie, powodem był odpływ protestanckiej społeczności z Lubrzy, oraz zniszczenie w czasie działań wojennych katolickiego kościoła położonego na starym cmentarzu. W 1946 kościół został powierzony do obsługi duszpasterskiej salezjanom. Pierwszym katolickim proboszczem w kościele został ks. Michał Kubacki. Architektura Budowla została wzniesiona w stylu neoromańskim, posiada jedną nawę, półkolistą absydę od zachodu i wysmukłą wieżę od wschodu. Zobacz też Parafia św. Jana Chrzciciela w Lubrzy Przypisy Bibliografia Diecezja Zielonogórsko-Gorzowska - www.salezjanie.pl. salezjanie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-08)]. Oficjalna Strona Gminy Lubrza - www.lubrza.pl
Kościół św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Międzyrzeczu, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Pszczew, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Jest to jedyny zachowany zabytek sakralnej architektury gotyckiej w mieście. Świątynię zbudowano po zniszczeniu miasta przez wojska Macieja Korwina w 1474 roku i najpewniej główne prace budowlane przeprowadzono na przełomie XV i XVI wieku. Najwcześniej zbudowano prezbiterium z zakrystią. Następnie powstała nawa, a zakrystię nadbudowano o piętro. W 1520 roku kościół został uszkodzony przez wojska zaciężne Brandenburczyków i wtedy też zawaleniu uległa wschodnia część sklepienia. W 1554 roku pojawiła się wzmianka, że kościół jest w posiadaniu protestantów i stan ten trwał do 1604 roku, gdy nastąpiła jego rekoncyliacja. W 1835 roku wzniesiono nową drewnianą wieżę. Po 1856 roku przelicowano cegłą maszynową większość murów i wprawiono nowe maswerki oraz zbudowano nową kruchtę północną. Architektura Budowla reprezentuje styl gotycki, jest murowana, oskarpowana, posiada szczyty bogato zdobione blendami. Wnętrze kościoła jest halowe, posiada trzy nawy i pięć przęseł. Prezbiterium otrzymało w 1545 roku renesansowy wystrój malarski z fundacji jednego ze starostów międzyrzeckich. Forma kościoła był wzorem dla kościołów farnych w Wągrowcu i Wronkach. Wyposażenie Ołtarz główny został wykonany w 1962 roku przez Czesława Woźniaka. W 1965 roku ten sam autor wykonał nową chrzcielnicę. W 1966 roku wykonał również ołtarze boczne św. Jana Chrzciciela oraz ołtarz Pięciu Braci Międzyrzeckich. W tym samym roku zostało odlane w brązie tabernakulum przez Brzezińskiego z Poznania oraz został wykonany relikwiarz przez Tyrana z Poznania. Został również odlane dwa nowe dzwony, na których mieszczą się podobizny Pięciu Braci Międzyrzeckich oraz ich imiona, a z tyłu jest umieszczony napis 966-1966r. W 1962 roku w odsłoniętych oknach zostały umieszczone dwa nowe witraże, wykonane w Poznaniu, w pracowni Powalisz. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Mysłowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Mysłowie – jednonawowy kościół wzniesiony w końcu XIII w. z kamienia, naroża budynku zostały wykonane z piaskowca. Zachodnia wieża powstała w średniowieczy, południowa w XVIII w. W tym samym czasie okna nawy zostały wymienione. W wieży znajdowały się dwa dzwony, pierwszy z 1436 r. (82 cm średnicy), kolejny z 1654 r. (97 cm średnicy, ozdobiony renesansowymi ornamentami, wykonany przez Donata Schrötera w Podgórzynie). W prezbiterium znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. W kościele znajduje się późnorenesansowy, ewangelicki ołtarz drewniany. Ołtarz wykonany został przez rzeźbiarza Christoffa Kowera (Kobera, Kauera) w 1616 r. Kalendarium 1428 – husyci palą pierwszy kościół Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Olszówce

Kościół św. Jana Chrzciciela w Olszówce – murowana świątynia rzymskokatolicka, pełniąca funkcję kościoła parafialnego parafii św. Jana Chrzciciela w Olszówce. Historia Kościół zbudowano w latach 1982-1988, aby zapewnić godne miejsce do modlitwy dla szybko rozwijającej się parafii, której nie wystarczał już zabytkowy drewniany kościółek. Poświęcony został w 1988 roku. Architektura i wnętrze Kościół w Olszówce to świątynia murowana, jednonawowa, z dwuspadowym dachem krytym blachą. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Chrzest Jezusa w Jordanie. Ołtarz ofiarny zdobi płaskorzeźba Ostatnia Wieczerza. Po lewej stronie ołtarza znajduje się kaplica boczna, a w niej figura Matki Bożej Fatimskiej oraz obrazy Święta Rodzina i Jezus Miłosierny. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 253. ISBN 978-83-88383-43-4.
St. Johannes der Täufer (Ołdrzychowice Kłodzkie)

St. Johannes der Täufer ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Ołdrzychowice Kłodzkie (Ullersdorf) im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Die für 1384 nachgewiesene katholische Pfarrkirche mit dem Patrozinium der hl. Katharina gehörte mit der Grafschaft Glatz von Anfang an zum Erzbistum Prag. Zu ihr waren die Dörfer Herrnsdorf, Raumnitz und Petersdorf gepfarrt. Nach der Reformation diente sie bis 1623 als protestantisches Gotteshaus. Patron der Kirche war der Besitzer des Mittelhofs, ab 1663 ein Herr Schenkendorf. 1735 stiftete der Patron ein Altargemälde der hl. Katharina, das von dem Glatzer Barockmaler Johann Franz Hoffmann geschaffen wurde. 1768 bestimmte der Prager Erzbischof Anton Peter Příchovský von Příchovice den hl. Johannes der Täufer zum Patron der Ullersdorfer Kirche. Um 1870 wurde das Kirchengebäude im Stil der Neoromanik neu errichtet. Pfarrer an der Kirche von Ullersdorf war von 1807 bis 1817 der Geschichts- und Heimatforscher Joseph Kögler. Bauwerk Der verputzte Ziegelbau steht auf dem Grundriss eines Lateinischen Kreuzes und ist mit Strebepfeilern gestützt. Der dreiseitig geschlossene Chor und das Kirchenschiff von fast gleicher Höhe sind von einem gemeinsamen Dach gedeckt. Die Fassaden werden von einem profilierten Gesims gekrönt. Vor der Fassade mit Dreiecksgiebel befindet sich ein viereckiger Turm mit Portal und darüber ein gotischer Wimperg. Der Turmschaft ist mit einem gestuften Arkadenfries abgeschlossen, das Turmobergeschoss ist achteckig. An den Kirchenwänden sind der predigende Johannes und Begegnungen Johannes dem Täufer mit Jesus Christus dargestellt. Die Kirchenausstattung ist neubarock. Mausoleum Das Mausoleum der Familie von Magnis wurde 1889 neben der Kirche über der Familiengruft errichtet. Am Portal befinden sich Engelsfiguren mit architektonischen Details aus Gusseisen. Die reiche Innenausstattung (u. a. Muttergottes mit Kind) ist weitgehend aus Carraramarmor. Literatur Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 550f. Ullersdorf. In: Rundbrief des Großdechanten und des Heimatwerkes Grafschaft Glatz e. V. Nr. 3, 2017, S. 31 (grafschaft-glatz.de [PDF]). Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Jana Chrzciciela w Piszu

Kościół św. Jana Chrzciciela w Piszu – najstarszy kościół w Piszu. Historia Do 1945 świątynia ewangelicka. Od 1946 siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Jana Chrzciciela w Piszu. Architektura Najstarszym elementem kościoła jest zwieńczona drewnianym hełmem wieża odbudowana po pożarze z 1694 roku. Ściany z ryglówki zbudowano w 1737 roku na miejscu starszej świątyni średniowiecznej. Pozostała część kościoła została wybudowana w końcówce XVII wieku, gruntownie przebudowana w 1843 r. Wewnątrz kościoła znajduje się późnorenesansowy ołtarz główny, odnowiony w 1696 roku i barokowa ambona z 1701 roku oraz XVII-wieczne: krucyfiks drewniany, polichromowany, polichromowany pelikan i chrzcielnica. Tablice pamiątkowe W kruchcie umieszczono tablice pamiątkowe: Żołnierzom Armii Krajowej oddziału partyzanckiego Konfederacji Narodu VIII Uderzeniowego Batalionu Kadrowego dowodzonego przez podporucznika Stanisława Karolkiewicza - "Szczęsnego" - poległym w okresie II wojny światowej w obronie wolności i niepodległości Polski, którzy w sierpniu 1943 roku - tutaj - w rejonie Turośli i Puszczy Piskiej - przeprowadzili działania bojowe przeciwko hitlerowskim najeźdźcom, poświęconom Sybirakom (2013), posadowiona przez piskie Koło Związku Sybiraków, upamiętniającą 1000-lecie Chrztu Polski (1966), upamiętniającą księdza prałata Bolesława Winkiela (ur. 1 września 1913, zm. 1 lutego 1986), który uratował kościół przed ruiną. Galeria Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 200-201
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pniewach

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Pniewach – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Pniewach, w powiecie szamotulskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu pniewskiego archidiecezji poznańskiej. Historia Świątynia powstała jako kościół ewangelicki dla powstałej w dniu 15 marca 1837 roku gminy wyznaniowej. Budowa kościoła kosztowała 33 000 marek. Świątynia została ukończona w 1848 roku. W dniu 15 października została poświęcona przez biskupa luterańskiego D. Freumarka. Według niemieckich źródeł kościół nosił wówczas wezwanie Krzyża (Kreuzkirche). W latach 1864–1866 do świątyni została dobudowana pięciokondygnacyjna wieża-dzwonnica. Inwestycja kosztowała 8000 marek. Wieża została wzniesiona na planie kwadratu i pokryta jest ośmiobocznym dachem w kształcie ostrosłupa. Po 1945 roku, gdy już nie było w mieście ludności ewangelickiej, kościół został przekazany katolickiej parafii św. Wawrzyńca. Następnie, w dniu 4 lipca 1947 roku został on przekazany Skarbowi Państwa, jednakże nadal był w dyspozycji parafii. Ostatecznie w dniu 3 kwietnia 1951 roku budowla została odebrana z przeznaczeniem na siedzibę władz miejskich. Potem przez wiele lat w świątyni mieścił się magazyn Gminnej Spółdzielni. Doprowadziło to do znacznego zniszczenia budowli. Dopiero w 1982 roku, udało się parafii odzyskać kościół. W dniu 3 sierpnia 1990 przy świątyni został utworzony ośrodek duszpasterski, a następnie samodzielna parafia. Wnętrze Wnętrze świątyni ma surowy charakter. Nie znajdują się w nim dzieła sztuki, ani nie posiada ono zdobnictwa sakralnego. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Przeciszowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Przeciszowie (wł. pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela) – kościół parafialny parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Przeciszowie. Został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych w 1971 roku. Jednonawowy murowany kościół wybudowany został w latach 1816–1823 według projektu Józefa Heintzego w tzw. stylu józefińskim, odmianie późnego baroku z elementami klasycyzmu, z charakterystyczną kwadratową wieżą zakończoną cebulastym hełmem. Kościół jest bogato uposażony. Oprócz ołtarza głównego znajdują się w nim dwa boczne: św. Rodziny i Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ołtarze są ozdobione rzeźbami, figurkami i obrazami. W kościele znajdują się również obrazy Męki Pańskiej, św. Łucji, Matki Boskiej Cudownej (umieszczony tam po przeniesieniu z kapliczki w 2003) oraz organy na miejscu starszych z 1872. Cennymi obiektami są drewniana chrzcielnica z XVI wieku oraz ambona z XIX wieku, która wcześniej znajdowała się w klasztorze dominikanów w Oświęcimiu; podobne ambony w kształcie łodzi posiadają m. in. kościoły w Tyńcu i Osieku. W ołtarzu głównym znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej Przeciszowskiej. W roku 2020 został przeprowadzony gruntowny remont wnętrza kościoła. Między innymi zostały zamontowane nowe ławki oraz została zdemontowana boazeria, zamontowano nowe lampy oświetlające ołtarz. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Mieczysław Pawela, Dzieje Przejcowa. E.A. Fuczkowie, VI wieków Przeciszowa.
Iglesia de San Juan Bautista en Przemęt

Iglesia de San Juan Bautista - una iglesia parroquial católica en Przemęt, en la comuna de Przemęt, condado de Wolsztyn, voivodato de Gran Polonia. Pertenece al decanato de Przemęt de la archidiócesis de Poznań. Historia y arquitectura Es una basílica de tres naves con crucero y dos torres en la fachada. El presbiterio, la nave principal y los brazos crucero se cubren con bóvedas de cañón con lunetos, las naves laterales se cubren con bóvedas de crucería, mientras que el cruce de la nave principal con el crucero se cubre con bóveda de vaída. El interior presenta decoraciones de estuco de finales del siglo XVII. La policromía es de la misma época y fue parcialmente repintada entre 1883 y 1886 y restaurada entre 1956 y 1957. La decoración interior fue realizada a finales del siglo XVII (como ejemplos están los altares y el púlpito) o en el siglo siglo XVIII (ejemplos son la sillería, el trono del abad, los confesionarios, los bancos). Un elemento más antiguo del mobiliario data de alrededor de 1430-40: se trata de una estatua gótica de la Virgen María y el Niño.​​ Órganos El órgano fue construido en 1818 por un constructor desconocido. Fue reconstruido por los hermanos Walter en 1879. En 2008 gracias al esfuerzo del párroco, P. Edmund Magdziarz, fueron restaurados por el constructor de órganos Marek Cepka de Popowo. El instrumento tiene un mecanismo de ejecución mecánico.​ Notas al pie Enlaces externos „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Jedyne takie obrazy” en YouTube retransmitido por Ratajska Cable Television
Kościół św. Jana Chrzciciela w Przemęcie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Przemęcie, w gminie Przemęt, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu przemęckiego archidiecezji poznańskiej. Historia i architektura Jest to trzynawowa bazylika posiadająca transept i dwie wieże znajdujące się w fasadzie. Prezbiterium, nawę główną i ramiona transeptu nakrywają sklepienia kolebkowe z lunetami, nawy boczne nakrywają sklepienia krzyżowe, natomiast skrzyżowanie nawy głównej z transeptem nakrywa sklepienie żaglaste. We wnętrzu znajduje się dekoracja stiukowa z końca XVII wieku. Z tego samego czasu pochodzi polichromia, która następnie została częściowo przemalowana w latach 1883-1886 i odrestaurowana w latach 1956–1957. Wyposażenie wnętrza powstało w końcu XVII wieku (przykładem są ołtarze, ambona) lub w 1. ćwierci XVIII wieku (przykładem są stalle, tron opata, konfesjonały, ławki). Z około 1430-40 roku pochodzi starszy element wyposażenia - jest to gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. Organy Organy zostały wybudowane w 1818 roku przez nieznanego budowniczego. Przebudowała je firma braci Walter w 1879 roku. W 2008 r. staraniem proboszcza, ks. Edmunda Magdziarza, zostały wyremontowane przez organmistrza Marka Cepkę z Popowa. Instrument posiada mechaniczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Jedyne takie obrazy” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
St. Johannes der Täufer (Płock)

Die katholische Kirche St. Johannes der Täufer (Kościół św. Jana Chrzciciela) befindet sich in der Altstadt von Plotzk, unmittelbar neben dem Priesterseminar des Bistums Plotzk. Die Kirche wurde in den Jahren 1758 bis 1771 im Stil des Spätbarocks erbaut und diente zunächst einer evangelischen Gemeinde als Gotteshaus. Die ursprüngliche Ausstattung aus den 1770er Jahren beinhaltete prächtige Holzschnitzereien, die unter anderem die Altäre, Beichtstühle und die Kanzel schmückten. In den Jahren 1773 bis 1783 entstand ein an die Kirche angeschlossener Kreuzgang. Im Jahr 1864 löste sich die protestantische Gemeinde auf. Ihre Kirche wurde vom danebenliegenden katholischen Priesterseminar übernommen. Seit 1973 ist das Gotteshaus eine katholische Pfarrkirche. Vor der Kirche befindet sich eine Büste des Plotzker Bischofs Antoni Julian Nowowiejski. Literatur Michał Marian Grzybowski: Z dziejów kościoła św. Jana Chrzciciela w Płocku. In: Studia Płockie, Bd. 21, 1993, S. 155–158. Einzelnachweise
Kościół św. Jana Chrzciciela w Płocku

Kościół św. Jana Chrzciciela w Płocku – rzymskokatolicki kościół parafialny zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku. Znajduje się na Starym Mieście obok Seminarium Duchownego w Płocku. Został zbudowany w stylu późnobarokowym w latach 1758–1771. Świątynią opiekowali się ojcowie reformaci. Kościół powstał na placu, który został podarowany zakonnikom przez miecznikową zakroczymską Mariannę Lasocką. W pobliżu reformaci zbudowali klasztor (1773–1783). Mieszkali w nim aż do kasaty ich zakonu w 1864. Wnętrze kościoła składa się z ołtarza głównego i dwóch ołtarzy bocznych. Obraz w jednym z nich wykonał Władysław Drapiewski. Rzeźby z drewna lipowego wykonał jeden z zakonników. Nad wejściem głównym do świątyni znajdują się rzeźby św. Piotra i Pawła, przed budynkiem stoi popiersie biskupa płockiego, arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Jest to dzieło prof. Gustawa Zemły. W kościele tym 2 sierpnia 1893 przed obrazem Matki Boskiej Anielskiej św. Maria Franciszka Kozłowska otrzymała objawienie Dzieła Wielkiego Miłosierdzia dla świata. Było to pierwsze współczesne objawienie o Miłosierdziu Bożym, które dało początek Zgromadzeniu Kapłanów Mariawitów. Proboszczem parafii w latach 1996–2023 był ks. Antoni Kołodziejski. Parafia liczy obecnie 7013 osób. Z parafii św. Jana Chrzciciela korzystają także klerycy Wyższego Seminarium Duchownego. Bibliografia Michał Marian Grzybowski, Z dziejów kościoła św. Jana Chrzciciela w Płocku, „Studia Płockie”, T. 21, 1993, s. 155–158. Linki zewnętrzne Płock. Parafia pw. św. Jana Chrzciciela. diecezja.plock.pl. [dostęp 2016-05-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-19)]. Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół św. Jana Chrzciciela w Rozdrażewie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Rozdrażewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w dawnym mieście Rozdrażew, w gminie Rozdrażew, w powiecie krotoszyńskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Koźmin. Mieści się przy ulicy Pleszewskiej. Jest to późnorenesansowa budowla wybudowana około 1640 roku. Została ufundowana przez biskupa Hieronima Rozdrażewskiego i jego braci – Jana i Jakuba. W latach 1896–1897 świątynia została rozbudowana podczas urzędowania ówczesnego proboszcza księdza Beiserta. Środki finansowe pochodziły od parafian i księcia Thurn und Taxis. Kościół posiada gotyckie cechy oraz barokowe wnętrze. Nad istniejącym już podczas konsekracji w 1644 roku ołtarzem głównym są umieszczone obrazy przedstawiające chrzest Jezusa i Świętą Rodzinę. Pozostałe ołtarze: Matki Bożej i św. Józefa w nawie poprzecznej oraz św. Anny, św. Krzyża i św. Benona w nawie głównej, pochodzą z końca XVII i początku XVIII stulecia. Remonty świątyni były wykonywane w latach 1965–1966, 1969, 1978, 1991–1995. Przypisy
Johanneskirche (Radom)

Die Kirche des Heiligen Johannes des Täufers (polnisch Kościół św. Jana Chrzciciela) ist eine römisch-katholische Kirche in Radom in der polnischen Woiwodschaft Masowien. Geschichte Die Kirche wurde bereits im 14. Jahrhundert im Stil der Backsteingotik errichtet und wahrscheinlich in der Zeit von Kasimir dem Großen geweiht. Die Gemeinde der Pfarrkirche wurde 1408 erstmals urkundlich erwähnt. Die Seitenkapellen stammen aus dem 15. und 16. Jahrhundert. Der Heilige Kasimir benutzte die Kirche als Residenzkirche von 1481 und 1483. Sein Bruder Friedrich Jagiello erhielt in der Kirche 1495 die Kardinalsbulle und den Kardinalshut. Der Sejm tagte 1505 in der Kirche und erließ die Verfassung Nihil Novi. Literatur IV. Kościół św. Jana. W: Jan Luboński: Monografia historyczna miasta Radomia. Radom: 1907, S. 73–99. (polnisch) Weblinks Homepage
Church of St. John the Baptist, Radom

The Church of St. John the Baptist is a gothic church in Radom, Poland. It was founded in the 14th century and is listed as a protected monument in Poland. History According to historian Paul Crossley who referenced chronicler Jan Długosz, the St. John parish church was a "royal foundation" that was created in 1360, around the time when King Casimir the Great expanded the entire town of Radom in the 14th century. The church has been heavily modified since that period. The site was originally in close proximity to the market square and castle. A Renaissance-style chapel was added in 1630. The chapel features a polychromed vault and was endowed by the Kochanowski family. In 2020, the parish received a grant of 100,000 zlotys for renovations from the Mazovian Voivodeship Conservator of Monuments. That year, the church also announced plans to renovate the church square. See also Gothic architecture in modern Poland References