NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica św. Jerzego w Gredelach

Kaplica pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna kaplica (czasownia) filialna w Gredelach. Należy do parafii św. Proroka Eliasza w Podbielu, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica znajduje się w sąsiedztwie otoczonego kultem źródełka w pobliżu wsi Gredele. Według podania, w okresie międzywojennym mieszkaniec Gredel imieniem Gabriel został cudownie uzdrowiony po tym, gdy obmył się wodą ze wskazanego mu we śnie źródła. W podzięce za cud przykrył źródło, zwane Krynoczką, deskami i ustawił przy nim krzyż. Wiadomość o zdarzeniu szybko się rozeszła i źródło stało się celem pielgrzymek. Przybywający do niego ustawiali swoje krzyże obok pierwszego, wzniesionego przez Gabriela. W latach 1947–1948 z oddolnej inicjatywy mieszkańcy Gredel założyli przy źródełku cembrowinę i rozszerzyli je, zaś obok miejsca wypływu wody ustawili kapliczkę pamiątkową. W dzień wspomnienia św. Jerzego w 1954 w Gredelach po raz pierwszy odprawiono nabożeństwo. W 1993 obok starej kapliczki ustawiona została nowa, większa, również z drewna. Jest to kapliczka z gankiem, zwieńczona niewielką kopułą z krzyżem. Nabożeństwa są w niej odprawiane w dni wspomnienia Świętej Trójcy, św. Eliasza i Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2009, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171
Cerkiew św. Jerzego w Knorydach

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego Zwycięzcy – prawosławna cerkiew cmentarna w Knorydach. Należy do parafii Zaśnięcia Matki Bożej w Boćkach, w dekanacie Bielsk Podlaski, diecezji warszawsko-bielskiej, Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica została zbudowana w 1846. Poważnie uszkodzona w czasie II wojny światowej, odbudowana w 1945. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, salowa, zamknięta trójbocznie. Nad wejściem dwuspadowy daszek. Od frontu kruchta, z boku zakrystia. Dachy kaplicy jednokalenicowe, blaszane. Nad kruchtą niewielka wieżyczka z baniastym hełmem. Nad centralną częścią nawy ośmioboczna wieżyczka zwieńczona kopulastym hełmem. 25 czerwca 1985 miało miejsce włamanie do kaplicy, w wyniku którego skradziono ikony. W 1998 świątynia została gruntownie wyremontowana. Kolejny remont przeprowadzono w 2014 – wykonano nowy kamienny fundament, schody, stolarkę okienną i drzwiową, wymieniono podwaliny i fragmenty ścian, więźbę i pokrycie dachu, kopuły, krzyże, instalację odgromową, zbudowano też nowe ogrodzenie i utwardzono teren wokół obiektu. 9 maja 2015 kaplica została konsekrowana przez metropolitę Sawę. Uroczystość patronalna obchodzona jest 6 maja (według starego stylu 23 kwietnia). W Knorydach znajduje się jeszcze jeden prawosławny obiekt - kaplica pod wezwaniem Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”, która znajduje się na źródełku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Knorydy (kaplica cmentarna)
St.-Georgs-Kapelle (Słupsk)

Die St.-Georgs-Kapelle (polnisch Kaplica św. Jerzego) in Słupsk (deutsch Stolp) ist ein kleiner achteckiger Backsteinbau der Spätgotik aus dem 15. Jahrhundert. Sie gehört zu den vier in polygonalem Baustil errichteten Kirchengebäuden Pommerns. Lage Die St.-Georgs-Kapelle steht auf dem heutigen Plac bł. Bronisława Kostkowskiego an der früheren Schloßstraße, der Ausfallstraße nach Miastko (Rummelsburg) über Kobylnica (Kublitz). Gebäude Bei der St.-Georgs-Kirche im seinerzeitigen Stolp handelte es sich um ein im Jahre 1492 errichtetes Bauwerk, das zu den fast 70 in Pommern im 14. und 15. Jahrhundert errichteten St.-Georgs-/St.-Jürgen-Hospitalkirchen gehörte. Georgenhospitäler waren ausgesprochene Leprosenhäuser für Menschen, die an der im Anfang des 13. Jahrhunderts eingeschleppten Infektionskrankheit litten. Wie die Gertraudenkapelle in Koszalin (Köslin) war die Stolper Georgskapelle in achteckiger Bauweise errichtet, anders als die beiden anderen pommerschen Kirchen, nämlich die St.-Gertrud-Kirche in Darłowo (Rügenwalde) und die Gertrudenkapelle in Wolgast, die zwölfeckig erbaut worden sind. Ursprünglich wurde die Georgskapelle an der nach Stettin führenden Straße errichtet, außerhalb der Stadtmauern und ohne einen Friedhof. Nach Einführung der Reformation stand die Kapelle von 1525 bis 1610 unbenutzt. Im Jahre 1610 wurde in ihr der erste evangelische Gottesdienst gefeiert. Nach einem Brand im Jahre 1681 wurde sie 1689 wieder aufgebaut. Damals wurde auch der bis heute erhaltene barocke Turmhelm mit Laterne aufgesetzt. Im Jahre 1913 wurde die Kapelle aufgrund von Straßenbaumaßnahmen abgetragen und auf ihren heutigen Standort (seinerzeit Lämmerhügel genannt) wiedererrichtet. In der weißverputzten Kapelle befindet sich heute eine Kunstgalerie des Künstlerclubs am Kulturzentrum in Słupsk. Einzelnachweise Literatur Karl-Heinz Pagel, Der Landkreis Stolp in Pommern. Zeugnisse seiner deutschen Vergangenheit, Lübeck, 1989. Weblinks
Kaplica św. Jerzego w Słupsku

Kościół św. Jerzego – kościół rektoralny w Słupsku, położony na placu bł. Bronisława Kostkowskiego. Od 19 marca 2020 roku, decyzją ks. bpa Edwarda Dajczaka kościół służy duszpasterstwu Tradycji Katolickiej w Słupsku i w każdą niedzielę odprawiane są w nim Msze trydenckie. W latach 2021–2023 roku funkcję duszpasterza pełnił ks. Robert Górski. W 2023 biskup koszalińsko-kołobrzeski Zbigniew Zieliński nowym duszpasterzem zamianował ks. Wojciecha Borkowskiego. Od 2024 duszpasterzami są również ks. dr Jan Wojtaczak oraz ks. Hubert Haber. 11 października 2024 roku biskup diecezjalny Zbigniew Zieliński dokonał uroczystej konsekracji ołtarza i poświęcił odnowiony kościół. Historia Kościół pochodzi zapewne 1. poł. XV w., jest zbudowany z cegły. Dopiero w latach 1492, 1493 – wzmiankowana była wikaria przy kościele św. Jerzego, znajdująca się poza murami miasta (Klempin, nr 655, s. 77-78; nr 986, s. 120). Kościół został odnowiony w 1610. W 1681 wybuchł pożar, podczas którego zniszczeniu uległo bogato zdobione sklepienie oraz wieża. W 1689 wykonano kopulasty dach z latarnią. W roku 1912 kościół został przeniesiony do parku przy południowym narożu Starego Miasta (obecnie plac bł. Bronisława Kostkowskiego). W 1960 roku wykonano dach z gontu. Do początku 2020 roku świątynia służyła jako sala wystawowa klubowi plastyka-amatora im. S. Morawskiego działającemu przy Słupskim Ośrodku Kultury. 19 marca 2020 roku, biskup koszalińsko-kołobrzeski Edward Dajczak, przekazał kościół na wyłączność duszpasterstwu tradycji katolickiej i przywrócił tym samym sprawowanie kultu Bożego w tym miejscu. Od lipca 2022 do maja 2023 w kościele trwały prace remontowo-budowlane podczas których odnowiono wnętrze kościoła oraz wybudowano nowy ołtarz. W 2023 roku biskup diecezjalny zwolnił ks. Roberta Górskiego z obowiązków duszpasterza mianując go proboszczem parafii w Świeszynie. W jego miejsce zamianował ks. Wojciecha Borkowskiego. Od 2024 roku duszpasterzami posługującymi w tym kościele zostali ponadto: ks. dr Jan Wojtczak i ks. Hubert Haber. 11 października 2024, biskup Zbigniew Zieliński dokonał uroczystej konsekracji kościoła oraz przedsoborowego ołtarza, w którym złożył relikwie św. Piusa i św. Urbana, papieży i męczenników. Galeria zdjęć Przypisy
Kaplica św. Jerzego w Trzebiatowie

Kaplica św. Jerzego w Trzebiatowie (łac. Domus leprosorum) – jedna z trzech zachowanych w Trzebiatowie gotyckich kaplic szpitalnych, znajdująca się przy ul. Kołobrzeskiej 6, od XIX wieku po przebudowie pełni funkcję domu mieszkalnego. Kaplica św. Jerzego została ufundowana przez radę miejską w XIV wieku na potrzeby szpitala dla trędowatych. W związku z funkcją jaką pełniła nie znalazła się w obrębie murów miejskich tak jak dwa pozostałe przytułki, ale postawiono ją na przedmieściu przy drodze z Trzebiatowa do Kołobrzegu. W okresie reformacji została zamieniona na dom dla ubogich, w XIX wieku przebudowano ją na kamienicę czynszową. Zobacz też Trzebiatów kaplica Świętego Ducha w Trzebiatowie kaplica św. Gertrudy w Trzebiatowie Linki zewnętrzne kaplica św. Jerzego w Trzebiatowie
Kaplica św. Józefa Rzemieślnika w Piekiełku

Kaplica św. Józefa Rzemieślnika w Piekiełku - murowana świątynia rzymskokatolicka w Piekiełku, będąca kościołem filialnym parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tymbarku. Wzniesiono ją staraniem miejscowej ludności oraz przy pomocy parafii w Tymbarku. Została poświęcona 31 sierpnia 1986 roku. Jej wnętrze zdobią polichromie zaprojektowane przez Bolesława Szpechta. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 315. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kaplica św. Józefa w Lipnicy Małej

Kaplica św. Józefa u Wojtyczków w Lipnicy Małej – wybudowana została z inicjatywy ks. Józefa Wojtyczka około 1900 roku. Powstała ona z tutejszego kamienia i jest poniekąd darem kapłana dla mieszkańców Lipnicy Małej. Od czasu do czasu odprawiane są w niej nabożeństwa oraz w okresie Wielkiej Nocy święcone są tu pokarmy wielkanocne. Styl architektoniczny kaplicy zaczerpnięty jest ze stylu gotyckiego, przypomina niewielki kościółek zbudowany w kształcie prostokąta, składający się z nawy głównej i małej sieni, nad którą unosi się wieżyczka zakończona stożkowym dachem pokrytym blachą, dalsza część pokrycia dachowego ma dwuspadową formę. Ołtarz wewnątrz kaplicy składa się z dwóch części: dolna, ozdobiona motywem kwiatowym z ozdobnym napisem, wsparta na dwóch kolumnach jest podstawą, na której wspiera się centralna część ołtarza. W środkowej części ołtarza znajduje się wizerunek św. Józefa. W części głównej ołtarza znajdują się jeszcze niewielkie arkady boczne, na których ustawione są figury aniołów. Na bocznych ścianach ołtarza kaplicy zawieszone są dwa oleodruki przedstawiające Matkę Bożą po lewej stronie i po prawej Jezusa. Święty Józef jest bardzo otoczony czcią wiernych. Kaplica ta należy do parafii św. Stefana w Lipnicy Małej. Bibliografia ks. Władysław Pilarczyk: Orawa. Towarzystwo Przyjaciół Orawy. ISBN 978-83-7188-999-8.Sprawdź autora:1.
Kaplica św. Krzyża w Boguszynie

Kaplica św. Krzyża w Boguszynie – barokowa kaplica katolicka na wzgórzu w zachodniej części Boguszyna, które okala bezimienny strumyk - prawy dopływ Nysy Kłodzkiej. Historia Budowę kaplicy w sąsiedztwie starego grodziska po którym pozostał wał ziemny zlecił w 1730 roku posiadacz dóbr ziemskich w Boguszynie, Johann Joseph von Schenkendorf, a została zakończona dwa lata później i poświęcona czci męki i śmierci Jezusa Chrystusa. Dawniej kaplicę tę zwano Calvarien-Kapelle, co sugeruje istnienie w tym miejscu Kalwarii, lecz obecnie nie ma po niej żadnych śladów. Po przejęciu ziemi kłodzkiej przez Polskę w 1945 roku kaplica otrzymała obecne wezwanie. Architektura Budowla wzniesiona na planie ośmioboku, nakryta kopułą z latarnią . Zachowała kamienny portal z uszatkowatym obramieniem i półkoliste okna. Na sklepieniu znajduje się fresk. W środku kaplicy ołtarz, którego centrum stanowi obraz olejny Ukrzyżowanie. Na ścianie wisi obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Oba dzieła pochodzą z XIX wieku. Ponadto wnętrze zdobią polichromowane rzeźby z XVIII wieku: Piety i św. Franciszka z Asyżu, o cechach baroku ludowego. Zobacz też Boguszyn Przypisy Bibliografia Kögler, J., Die Chroniken der Grafschaft Glatz, nowe opracowanie: Dieter Pohl, t. 2, Dieter Pohl Verlag, Modautal 1993. Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. M. Staffy, t. 15, I-BIS, Wrocław 1994. WaldemarW. Brygier WaldemarW., TomaszT. Dudziak TomaszT., IwonaI. Chomiak IwonaI., Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625 . Linki zewnętrzne Zdjęcia kaplicy na stronie "Dolny Śląsk na starej i współczesnej fotografii"
Kaplica św. Marka w Sławkowie

Kaplica św. Marka w Sławkowie – znajdująca się na cmentarzu sławkowskim kaplica pochodząca z pierwszej połowy XIX w. Jest wybudowana z kamienia i otynkowana. Na miejscu tym znajdowała się wcześniej kaplica drewniana, określona w 1602 r. jako stojąca „na przedmieściu” (in suburbio). Kaplica cmentarna nosiła wezwanie św. Marka Ewangelisty już w 1746 r. Obecna kaplica założona jest na rzucie prostokąta z półkolistą apsydą i czworoboczną kruchtą. Przykryta blaszanym dachem siodłowym z sześcioboczną sygnaturką. Wnętrze kaplicy pokrywa polichromia z przełomu XIX i XX w. z elementami iluzji plastycznej – malowanymi podziałami pilastrowymi i draperiami, fryz z czaszek z piszczelami oraz plafon z Grupą Ukrzyżowania pośród dusz czyśccowych. W kaplicy znajduje się – najstarszy dziś w Sławkowie – ołtarz niewiadomego pochodzenia z 1632 r. Retabulum ołtarza malowane jest na czarno i rozczłonkowane czterema kolumienkami, między którymi wprowadzono nisze muszlowe z ustawionymi posążkami śś. Dziewic. W polu środkowym retabulum znajduje się obraz św. Marka. Jest to obraz nowy, który zastąpił podobny, pochodzący z XIX w. Pierwotnie w miejscu tym znajdował się – umieszczony obecnie w predelli – obraz przedstawiający Hołd Trzech Króli. Wraz z pochodzącymi z 1839 r. i wbudowanymi w ciąg muru cmentarnego kostnicami kaplica wpisana jest do rejestru zabytków pod nr 1248/81 z 3.07.1981 r. Należy do parafii rzymskokatolickiej Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie. Bibliografia Marian Kornecki: Z dziejów sztuki i kultury materialnej, w: Feliks Kiryk (red.), Dzieje Sławkowa, Kraków 2001, ISBN 83-87345-47-4, s. 589-590. J. Liszka: Przydrożni świadkowie historii, Bukowno 1995. Z. Noga: W okresie nowożytnym, w: F. Kiryk (red.), Dzieje Sławkowa, Kraków 2001, s. 155. Przypisy
Margarethen- und Judithkirche

Die Margarethen- und Judithkapelle (polnisch Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty) in Krakau ist eine katholische Holzkirche an der ul. św. Bronisławy 8 im Stadtteil Tiergarten. Sie liegt gegenüber der Salvatorkirche auf der westlichen Straßenseite. Sie ist Teil des kleinpolnischen Holzarchitekturwegs. Geschichte Ebenso wie die Salvatorkirche geht die Margarethen- und Judithkapelle auf eine heidnische Kultstätte an dieser Stelle zurück. Die Kapelle brannte 1587 und 1656 ab. Der gegenwärtige Bau wurde 1689 bis 1690 errichtet. Die Kapelle besaß ursprünglich drei barocke Altäre die jeweils der Heiligen Margarethe, der Heiligen Judith und der Heiligen Helena geweiht waren. Derzeit befinden sich Altäre in der Kapelle, die ursprünglich für die Salvator- und die Adalbertkirche geschaffen wurden. Weblinks Literatur Rożek M. Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2000.
Church of St. Margaret and St. Judith, Kraków

The Church of St. Margaret and St. Judith (Polish: Kościół św. Katarzyny i św. Judyty), is a historic Roman Catholic filial church of the Norbertine Sisters located at 8 św. Bronisławy Street in Zwierzyniec, the former district of Kraków, Poland. See also Church of St. Augustine and St. John the Baptist, Kraków Church of the Holy Saviour, Kraków Bibliography (in Polish) * Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I page 850 (Encyclopedia of Krakow) References
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty

Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty – zabytkowa barokowa, drewniana kaplica znajdująca się na Zwierzyńcu w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec przy ul. św. Bronisławy 8. Leży na trasie Małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Kaplica została odbudowana na miejscu poprzedniej, którą zniszczyły pożary w 1587 i 1656 roku. Powstała w XVII wieku, w latach 1689–1690, za ksieni Justyny Oraczowskiej. Konsekrowano ją pod wezwaniem św. Małgorzaty. W XIX wieku po raz pierwszy zaczęto łączyć ją z miejscem dawnych kultów pogańskich, tak jak wcześniej kościół parafialny Najświętszego Salwatora. Od tej pory przylgnęła do niej nazwa Gontyny. Wnętrza kaplicy zdobiły niegdyś trzy ołtarze: św. Małgorzaty, św. Heleny i Justyny, patronki ksieni Justyny Oraczowskiej. /Katalog Zabytków Sztuki w Polsce/ Obrazy przedstawiające sceny z życia bł. Bronisławy i portrety jej przodków. Obecnie istniejący budynek był wielokrotnie remontowany, a badania przeprowadzone przez Pracownie Konserwacji Konstrukcji Drewnianych w Warszawie potwierdziły, że jest kaplicą XVII wieczną. /Aldona Sudacka/ Obecnie kaplica jest otwarta i udostępniona do zwiedzania w okresie letnim od maja do końca września w dniach: czwartek, piątek, sobota w godzinach od 9.00– 13.00 i od 13.30 do 18.00 w niedzielę od 12.00 do 17.00. Zwiedzanie z przewodnikiem jest darmowe./Dorota Jasińska/ W końcu 2 kwietnia 2008 r. przed kaplicą od strony ulicy uroczyście poświęcono pomnik Jana Pawła II Czesława Dźwigaja, ufundowany przez infułata Jerzego Bryłę. Pomnik stanął w miejscu, skąd według tradycji ks. Karol Wojtyła, ruszył z młodzieżą akademicką na pieszą wycieczkę do Doliny Mnikowskiej, by tam uczestniczyć w Nieszporach odśpiewanych u stóp wizerunku Matki Bożej, namalowanej na skale. Budowa i wnętrze kaplicy Drewniana, o konstrukcji zrębowej wykonana na centralnym ośmiobocznym planie. Ściany zewnętrzne oszalowane są pionowymi deskami (rekonstrukcja z lat 80. XX wieku), a dach pokrywa gont. Główne wejście do kaplicy prowadzi przez portal z nadprożem wyciętym w tzw. "ośli grzbiet" i jest ozdobione zabytkowymi okuciami przy drzwiach z XVII wieku. Wnętrze świątyni podlegało również częstym zmianom, obecnie możemy w niej zobaczyć ołtarz pochodzący z sąsiedniego kościółka Najświętszego Salwatora oraz drugi – z kościółka św. Wojciecha. Niedaleko położone są: klasztor ss. Norbertanek wraz z kościołem św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela i kościół Najświętszego Salwatora konsekrowany w 1148 roku. Obiekty te należą do grona najstarszych zabytków w Krakowie. Przypisy Bibliografia Rożek M., Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2000.
Часовня Святых Малгожаты и Юдиты (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-92 от 10 мая 1974 года. Часовня святых Малгожаты и Юдиты (пол. Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty) — католическая деревянная часовня, находящаяся на улице Брониславы, 8 в краковском оседле Сальватор, Польша. Храм входит в туристический маршрут «Путь деревянной архитиектуры». Памятник культуры Малопольского воеводства. История Барочная часовня была построена в XVII веке около 1689—1690 годов на месте прежней деревянной часовни, которая в 1587 и 1656 годах значительно пострадала от пожаров. Инициатором строительства часовни стала настоятельница монастыря норбертанок Юстина Орачевская. Часовня была освящена в честь святых Маргариты Антиохийской и Юдиты. Современная часовня неоднократно ремонтировалась, поэтому сохранилось немного оригинальных элементов её архитектуры. 10 мая 1974 года часовня была внесена в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. Описание Восьмиугольная часовня собрана из бревенчатых конструкций. В 80-е годах XX столетия во время реконструкции наружные стены были покрыты досками. Крыша покрыта гонтом. Главный вход в часовню осуществляется через портал, который украшен элементами XVII века. Оригинальные алтари и предметы были перенесены в XX веке в монастырь норбертанок. В настоящее время внутри часовни находятся два алтаря, доставленные сюда в XX веке. Один из алтарей был доставлен в часовню из соседней церкви Святейшего Спасителя, другой — из краковской церкви святого Войцеха. В конце марта 2008 года перед часовней со стороны улицы Брониславы был установлен памятник Иоанну Павлу II. Примечания Литература Rożek M. Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2000.
Каплиця святих Маргарити та Юдіти (Краків)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-92 від 10 травня 1974 року. Каплиця святих Маргарити та Юдіти (пол. Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty) — католицька дерев'яна каплиця, розташована на вулиці Броніслави, 8 в мікрорайоні Сальватор, Краків, Польща. Храм входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітіектури». Пам'ятник культури Малопольського воєводства. Історія Каплиця в стилі бароко була побудована в XVII столітті (близько 1689—1690 років) на місці колишньої дерев'яної каплиці, яка в 1587 і 1656 роках значно постраждала від пожеж. Ініціатором будівництва стала настоятелька монастиря Норбертанок Юстина Орачевська. Каплиця була освячена на честь святих Маргарити Антиохійської та Юдіти. Сучасна каплиця неодноразово ремонтувалася, тому до наших днів збереглося небагато оригінальних елементів її архітектури. 10 травня 1974 року каплиця була внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща). Опис Восьмикутна каплиця зібрана з дерев'яних конструкцій. У 80-тих роках XX століття під час реконструкції зовнішні стіни були покриті дошками. Дах покритий ґонтом. Головний вхід до приміщення каплиці здійснюється через портал, який прикрашений елементами XVII століття. Оригінальні вівтарі і предмети були перенесені в XX столітті в монастир Норбертанок. На даний час всередині каплиці знаходяться два вівтаря, доставлені сюди в XX столітті. Один із вівтарів — із сусідньої церкви Найсвятішого Спасителя, інший — з краківського костелу святого Войцеха. Наприкінці березня 2008 року перед каплицею з боку вулиці Броніслави був встановлений пам'ятник Івану Павлу II. Примітки Література Rożek M. Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2000.
Kaplica św. Mikołaja w Bachurach

Kaplica pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna kaplica filialna w Bachurach. Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Jałówce, w dekanacie Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza kaplica w Bachurach powstała w pierwszych latach po zawarciu unii brzeskiej, gdy część ludności zamieszkującej wsie Bachury i Jałówka odmówiła przyjęcia unii. Spontanicznie została wówczas wzniesiona kaplica nad brzegiem Łuplanki, przy której zamieszkał zakonnik prawosławny. Świątynia przetrwała kilkadziesiąt lat, po czym uległa zniszczeniu w pożarze i nie została odbudowana na pierwotnym miejscu. Mieszkańcy pobliskich wsi wznieśli jednak nową kaplicę, położoną w lesie, kilka kilometrów od pierwszej. Według sprawozdania z wizyty dekanalnej z 1780 kaplica w Bachurach podlegała parafii w Jałówce. W końcu XVIII w., na skutek aktywnej działalności misyjnej unitów, prawosławni stracili obiekt. Wrócił on w ich posiadanie po przymusowej likwidacji Kościoła greckokatolickiego na Białostocczyźnie przez władze carskie w 1839. Kaplica spłonęła doszczętnie w 1905, jednak dzięki poparciu proboszcza parafii w Jałówce ponownie została zrekonstruowana. Nowo wzniesiony budynek został pokryty gontem, we wnętrzu ponownie znalazła się ocalona z pożaru cudowna ikona św. Mikołaja. Obiekt został zdewastowany, gdy prawosławna ludność okolic udała się w 1915 na bieżeństwo. Wyremontowana w okresie międzywojennym kaplica spłonęła z całym wyposażeniem w 1941, w wyniku ostrzału artyleryjskiego wsi. W 1948 ze składek wiernych została wzniesiona nowa świątynia. Znalazło się w niej 14 ikon podarowanych przez cerkiew w Jałówce. Budynek został wyremontowany w latach 70. XX w., jednak w 1976 wnętrze obiektu zostało zdewastowane przez nieznanych sprawców, którzy zrabowali lub zniszczyli większość ikon i chorągwi. Ponownie w uzupełnieniu wyposażenia cerkwi pomogła parafia w Jałówce. W latach 90. XX w. kaplica została rozbudowana. Obiekt został poświęcony 13 września 1999 r. przez biskupa białostockiego i gdańskiego Jakuba. W 2018 r. wyremontowano wnętrze świątyni. Nabożeństwa w kaplicy odbywają się w wyznaczone ważniejsze święta. Architektura Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Dachy kaplicy blaszane, jednokalenicowe. Wejście poprzedzone dwuspadowym daszkiem (z trójkątnym szczytem), wspartym na dwóch słupach. Nad nawą dach dwuspadowy z wieżyczką zwieńczoną cebulastym hełmem. Nad prezbiterium dach trójspadowy. Bibliografia Grzegorz Sosna, Antonina Troc-Sosna, Święte miejsca i cudowne ikony. Prawosławne sanktuaria na Białostocczyźnie, Orthdruk, Białystok 2006, ISBN 83-85368-69-8 Kalendarz Prawosławny 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 147–149, 223 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Bachury