NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żmiącej

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żmiącej – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Żmiąca w gminie Laskowa, będąca kościołem parafialnym parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Historia Niewielka kaplica stanęła w Żmiącej już w 1885. Znajdowały się w niej trzy ołtarze, wykonane przez miejscowego rzeźbiarza ludowego Stanisława Farona. Po wojnie okazało się, że potrzebna będzie większa świątynia. Jej plany sporządził Antoni Mazur. Prace udało się rozpocząć w 1958. Poświęcenia kościoła dokonał biskup Karol Pękala 8 maja 1959. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 120-125. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kirche des Heiligen Erlösers (Ustka)

Die Kirche des Heiligen Erlösers (polnisch Kościół Najświętszego Zbawiciela) in Ustka ist eine ehemalige protestantische Kirche, die in den Jahren 1885–88 erbaut wurde. Sie befindet sich in der ul. Marynarki Polskiej 81/1. 1945 wurde sie von der römisch-katholischen Kirche übernommen und als Pfarrkirche des Heiligen Erlösers genutzt. Die erste Kirche in Ustka Die erste Kirche in Ustka war die Kirche St. Johannes der Täufer und St. Nikolaus. Diese Namensgebung erfolgte bei der Weihe im Jahr 1356. Sie stand an der Słupia auf einem kleinen Hügel. Weil sie mit 200 Plätzen nur eine geringe Anzahl von Sitzplätzen hatte, die für die wachsende Ortschaft nicht ausreichten, wurde sie ersetzt. Neben ihrer grundlegenden sakralen Bedeutung diente die Kirche aufgrund ihrer einzigartigen Form auch als Tages- und Nachtnavigationszeichen (durch die Lichter in den Kirchenfenstern). Vor dem Abriss der Kirche (der Abrissprozess startete am 20. März 1889) wurde bereits seit 1871 im Hafen ein Mast verwendet, auf den abends eine Petroleumlaterne mit Fresnel-Linse gezogen wurde. Bau einer neuen Kirche Die Wahl des Ortes fiel auf den Rand der Siedlung, in der Nähe des Friedhofs. Die Feier zur Grundsteinlegung fand am 18. Mai 1885 in Anwesenheit von Kirchenvertretern statt. Das eingemauerte Dokument berichtet über den Baubeginn der neuen St.-Nikolaus-Kirche in Ustka. Der Bau wurde von der Werkstatt des Baumeisters Franz Draheim aus Ustka durchgeführt. Die Orgel wurde vom Orgelbauer Völkner aus Duninowo gebaut. Noch vor der offiziellen Einweihung wurde das Instrument am 19. Januar 1888 vom Organisten der Marienkirche in Słupsk geprüft. Organist Kutz bewertete diese Orgel als eines der besten Instrumente, die jemals aus der Werkstatt Völkners gekommen waren. Die Kirche wurde im neugotischen Stil erbaut. Die Weihefeier Die neue Kirche hatte 800 Sitzplätze (was für Ustka völlig ausreichte). Die Feierlichkeiten zur Weihe der Kirche fanden am 10. Juli 1888 statt. Anwesend waren auch Gäste, darunter Vertreter der kirchlichen Behörden, protestantische Geistliche, Wilhelmini aus Stettin und Pötter. Die Feierlichkeiten in der neuen Kirche begannen mit Glockengeläut und einer Prozession aus der alten Kirche. Währenddessen sangen Lehrer und Schüler das Choräle „Lobe den Herrn“. Anschließend erfolgte die feierliche Öffnung der Kirchentüren. Die Ordination wurde von Konsistorialrat Wilhelmi geleitet, die Liturgie und Predigt hielt Pastor Wildberg. Literatur Stolpmünder Chronik, Verfaßt im Jahre 1936 von WALTER DOMINICK, Herausgegeben anläßlich des Patenschaftstreffens in Glückstadt am 9. und 10. Mai 1959, von DR. WALTER KUSCHFELDT VERLAG: STOLPER HEIMATKARTEI, LÜBECK DRUCK: EUGEN RADTKE, LÜBECK
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Ustce

Kościół Najświętszego Zbawiciela w Ustce - dawna świątynia protestancka wzniesiona w latach 1885–88, znajdująca się w Ustce przy ul. Marynarki Polskiej 81/1. W 1945 przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki jako kościół parafialny pw. Najświętszego Zbawiciela. Pierwszy kościół w Ustce Pierwszy kościół w Ustce to świątynia pw. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja. Wezwanie to nadano podczas konsekracji w 1356 r. Stał nad Słupią na niewielkim pagórku. Przyczyną jego zastąpienia była niewielka liczba miejsc siedzących (200 miejsc), niedostateczna dla rozrastającej się miejscowości. Poza zasadniczym, sakralnym znaczeniem kościółek ten stanowił też znak nawigacyjny dzienny (przez swoją niepowtarzalną bryłę) i nocny (światła w oknach kościoła). Przed rozebraniem kościoła (proces rozbiórki trwał od 20 III 1889) został już od 1871 stosowany w porcie maszt, na który wciągano wieczorem latarnię naftową z soczewką Fresnela. Budowa nowego kościoła Wybór miejsca nastąpił wcześniej - na granicy osady, w pobliżu cmentarza. Uroczystość wmurowania kamienia węgielnego odbyła się 18 maja 1885 roku w obecności hierarchów kościelnych. Dokument który został wmurowany mówi o podjęciu budowy nowego kościoła św. Mikołaja w Ustce. Budowę prowadził warsztat mistrza budowlanego Franza Draheima z Ustki. Organmistrz Völkner z Duninowa zbudował organy. Instrument jeszcze przed oficjalnym otwarciem został sprawdzony 19 stycznia 1888 r. przez organistę z kościoła NMP ze Słupska, organista Kutz uznał te organy za jeden z najlepszych instrumentów, które opuściły warsztat Völknera. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim. Uroczystość konsekracji Nowy kościół posiadał 800 miejsc siedzących (zupełnie dla Ustki starczało). Uroczystość konsekracji kościoła odbyła się 10 lipca 1888 roku. Wzięli też udział przyjezdni, z samych władz kościelnych duchowni protestanccy, Wilhelmini ze Szczecina, Pötter. Uroczystości w nowym kościele rozpoczęły się biciem w dzwony i procesją ze starego kościoła. W tym czasie nauczyciel i młodzież szkolna śpiewali chorał: "Lobe den Herrn". Nastąpiło następnie uroczyste otwarcie wrót kościoła. Regułę wyświęcenia poprowadził konsystorz Wilhelmi, liturgię i kazanie miał pastor Wildberg. Przypisy Literatura Stolpmünder Chronik, Verfaßt im Jahre 1936 von WALTER DOMINICK, Herausgegeben anläßlich des Patenschaftstreffens in Glückstadt am 9. und 10. Mai 1959, von DR. WALTER KUSCHFELDT VERLAG: STOLPER HEIMATKARTEI, LÜBECK DRUCK: EUGEN RADTKE, LÜBECK
Erlöserkirche (Zielona Góra)

Die Erlöserkirche (polnisch: Kościół Najświętszego Zbawiciela) ist eine römisch-katholische, ehemals Evangelisch-lutherische Gemeindekirche in Zielona Góra (deutsch: Grünberg in Schlesien) in der Woiwodschaft Lebus in Polen. Geschichte Das Gotteshaus entstand als evangelische Kirche, nachdem eine Stiftung des 1913 verstorbenen Grünberger Bauingenieurs und Politikers Georg Beuchelt und seiner Schwester Liddy Beuchelt die Voraussetzung geschaffen hatte. Nach einem 1914 ausgeschriebenen Architekturwettbewerbs wurden der Glogauer Stadtbaurat Wilhelm Wagner und Oskar Hossfeld mit der Ausarbeitung des Projekts beauftragt, zu dessen Umsetzung am 19. Mai 1914 der Grundstein gelegt. Im April 1916 war die Kirche im Rohbau vollendet, die feierliche Weihe fand am 3. Januar 1917 statt. 1946 wurde die Kirche den Katholiken überlassen und 1951 als Pfarrkirche der neu errichteten Pfarrei des Heiligen Erlösers in Zielona Góra eingerichtet. Architektur Die Erlöserkirche ist als dreischiffige Pseudobasilika mit Rechteckchor und quadratischem Turmbau mit oktogonalem Aufsatz gestaltet, das Schiff ist mit steilem Satteldach gedeckt. Das Innere wird von hohen Säulen bestimmt, zwischen denen in den Abseiten Emporen gespannt sind. In der formalen Ausbildung ergeben sich bewusst Bezüge auf frühchristliche Basiliken. 1974–1976 fand eine künstlerische Umgestaltung des Presbyteriums der Kirche nach einem Entwurf von Wiktor Ostrzołek statt. Orgel Bei ihrer Fertigstellung 1915 erhielt die Erlöserkirche eine Orgel mit Freipfeifenprospekt aus der Werkstatt von Gustav Heinze aus Żary. Die Orgel wurde nach dem Zweiten Weltkrieg von der Orgelbaufirma Marek Cepka wiederhergestellt. Sie hat die folgende Disposition: Koppeln: II/I, III/I, III/II; I/P, II/P, III/P Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 1181. ISBN 3-422-03109-X Einzelnachweise Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze

Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze – wzniesiony w Zielonej Górze z fundacji Georga Beuchelta i jego siostry Liddy. Beuchelt na jego budowę przeznaczył w testamencie 50 tys. marek. Pod budowę wybrano działkę przy al. Niepodległości należącą do Beucheltów. Kościół zbudowano dla parafii ewangelicko–augsburskiej. Historia W 1914 r. rozpisano konkurs architektoniczny. Ostatecznie przygotowanie projektu zlecono Wilhelmowi Wagnerowi i Oskarowi Hossfeldowi. 19 maja położono kamień węgielny. W kwietniu 1916 roku kościół był już pokryty dachem. Uroczyste poświęcenie świątyni nastąpiło 3 stycznia 1917 roku. Obiekt posiadał elektryczne ogrzewanie oraz zegar i organy o napędzie elektrycznym. W 1946 kościół został przejęty przez katolików, a w 1951 r. stał się świątynią nowo erygowanej parafii Najświętszego Zbawiciela. Architektura Kościół wraz z jego wystrojem nawiązuje do bazylik wczesnochrześcijańskich. Kościół wzniesiono z cegły na planie prostokąta z przyległymi od południowego zachodu prezbiterium z zakrystią i czworoboczną żelbetową w rzucie wieżą od północnego wschodu. Na szczycie wieży zamontowano cztery dzwony. W trójnawowym wnętrzu na kolumnach opierają się empory. W latach 1974–1976 odbyła się gruntowna przebudowa prezbiterium kościoła projektu Wiktora Ostrzołka: ze starego wystroju pozostała tylko rzeźba Chrystusa, pochodząca ze starego ołtarza poewangelickiego oraz metalowe tabernakulum. Ołtarz wykonany jest z białego marmuru reńskiego, a chrzcielnica z białego i czerwonego piaskowca. Świątynia może pomieścić 2000 wiernych, w tym 800 w ławkach na parterze i 400 w emporach. Od wielu lat organizowane są tu koncerty organowe, muzyki symfonicznej oraz chóralnej. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Gustava Heinze z Żar. Przebudowane po II wojnie światowej przez firmę organmistrzowską Marka Cepki. Instrument posiada elektro-pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Bibliografia Marta Danowska: Witraże sakralne z okresu od 2. poł. XIX do lat 30. XX wieku w województwie lubuskim, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 5 (2008), Zielona Góra 2008. J. Opaska: Witraże, polichromie i mozaika kościoła Zbawiciela w Zielonej Górze, w: "Studia Zielonogórskie", 2005, T. 11, s. 77-94. Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół Najświętszej Bogarodzicy Maryi w Poznaniu

Kościół Najświętszej Bogarodzicy Maryi – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany na os. Stare Żegrze, na Żegrzu, na osiedlu administracyjnym Żegrze, w Poznaniu. Historia Historia początków świątyni wiąże się z likwidacją starego cmentarza na Żegrzu, przy ul. Wiatracznej (1973). Wywalczono wtedy u władz municypalnych pozwolenie na otwarcie innego ośrodka kultu religijnego – na działce podarowanej kościołowi św. Rocha przez Marcina Szymkowiaka (1975). Pierwsza kaplica działała w stodole Szymkowiaka. Kaplica z prawdziwego zdarzenia została wkrótce poświęcona przez bpa Antoniego Baraniaka. 14 kwietnia 1981 abp Jerzy Stroba erygował na Żegrzu parafię. Od połowy lat 80. XX wieku datuje się intensywny proces rozwoju osiedli na Żegrzu, z czym wiązało się także zwiększone zapotrzebowanie na posługi religijne. Tym razem ziemię pod budowę świątyni podarowali Rozalia i Marcin Szymkowiakowie. W 1988 rozpoczęto budowę obecnego kościoła według projektu Aleksandra Holasa. Konsekracji dokonał abp Stroba 18 lutego 1996. Wiosną 2026, z okazji Roku św. Franciszka, utworzono Żegrzańską Drogę św. Franciszka – szlak piegrzymkowy, prowadzący z tej świątyni do kościoła Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny na os. Bohaterów II Wojny Światowej. To druga z lokalnych Dróg św. Franciszka (patrz lista), których celem jest m.in. modlitwa w intencji pokoju i zachęcenie do zmiany sposobu patrzenia na codzienne sprawy, przyrodę i swoje serce. Pierwsza pielgrzymka tym szlakiem odbyła się 30 kwietnia tego roku. Architektura Kościół wybudowany jest na kształt korony z wieżyczką w centrum. Dach wsparty na charakterystycznych żebrowaniach. Wyposażenie Kościół posiada obraz św. Józefa (poświęcony w 1978), płaskorzeźbę Najświętszej Bożej Rodzicielki, figurę św. Antoniego (poświęconą w 1995), lipową figurę św. Stanisława Kostki autorstwa Jacka Nowaka (1997), 56-głosowe organy samplingowe, witraże (m.in. Wniebowzięcie NMP Grażyny Strykowskiej z 2000) oraz relikwie św. Faustyny. Przed kościołem stoi pomnik Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy Bibliografia Historia kościoła MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań - przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 44, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 .
Maria-Meeresstern-Kirche (Świnoujście)

Die Kirche der Allerheiligsten Jungfrau Maria Meeresstern (auch Kirche Stella Maris, polnisch Kóściół Najświętszej Mariy Panny Gwiazdy Morza) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Świnoujście (Swinemünde) auf der Ostseeinsel Usedom in Polen. Geschichte Im Jahr 1895 wurde für die katholische Gemeinde in Swinemünde eine eigene Kirche gebaut. Der Entwurf stammte von dem Berliner Architekten Engelbert Seibertz, der bereits umfangreiche Erfahrungen im katholischen Sakralbau hatte. Am 22. Juli 1896 wurde die neogotische Kirche auf das Patrozinium Maria Meeresstern geweiht, sie gehörte zur damaligen Fürstbischöflichen Delegatur für Brandenburg und Pommern des Bistums Breslau. Sie war die erste und bis 1945 einzige katholische Kirche in Swinemünde und wurde auch von polnischen Saisonarbeitern genutzt. Den Luftangriff auf Swinemünde im Jahr 1945 überstand sie unbeschädigt. Sie ist heute Pfarrkirche im Erzbistum Stettin-Cammin. Architektur und Innenausstattung Die Architektur der Kirche steht in der Tradition der norddeutschen Backsteingotik und besitzt einen Westturm. Die Innenausstattung ist teilweise original erhalten. Die Orgel kam 1903 aus der Werkstatt von Barnim Grüneberg und hat neun Register mit zwei Manualen und Pedal (Opus 472). Weblinks Website der Parafie (polnisch) Geschichte der Kirche Parafie Stella Maria (polnisch) Katholische Kirche Świnoujście pl-ostsee.de (deutsch) Kirche Stella Maris auf kirchbau.de
Kościół Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Morza w Świnoujściu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Morza w Świnoujściu – zabytkowy neogotycki kościół parafialny zbudowany w latach 1895–1896. Położony jest na wyspie Uznam, przy ul. Piastowskiej 11, w dekanacie Świnoujście, w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Pobudowany jako pierwsza w okolicach świątynia katolicka dla potrzeb licznych, na przełomie XIX/XX w. polskich robotników sezonowych . Historia Kościół zbudowany został w latach 1895–1896 głównie z myślą o sezonowych robotnikach z Polski. Parafia została ustanowiona 31 sierpnia 1896 roku, a w tym samym czasie rozpoczęto prowadzenie ksiąg parafialnych. Kościół Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Morza poświęcono 22 lipca 1896 roku. Architektura Neogotycki kościół zbudowany z cegły na rzucie prostokąta, z wydzielonym kwadratowym prezbiterium. Wieża wtopiona w bryłę kościoła, trzykondygnacyjna, blendowana, zwieńczona dwoma szczytami i hełmem. Hełm został zniszczony w czasie sztormu w 1967 roku i odbudowany w roku 2010. Od strony prezbiterium zakrystia. Dach kościoła dwuspadowy, szczyty schodkowane, profilowane i blendowane. Portal wejściowy w wimperdze z okazałą mozaiką przedstawiającą Matkę Bożą z Dzieciątkiem w łodzi na wzburzonym morzu, z napisem Ave Maris Stella (Witaj Gwiazdo Morza). Wewnątrz zachowało się katolickie wyposażenie kościoła. W ścianach świątyni znajdują się duże, zakończone ostrołukiem okna z witrażami. Wnętrze kościoła jest sklepione; w prezbiterium, nad którym znajduje się duże witrażowe okno, umieszczono jasny, drewniany ołtarz z centralnym tabernakulum, które adorują figury aniołów. Z lewej strony prezbiterium znajduje się ambona z baldachimem, ozdobiona wizerunkami Czterech Ewangelistów. Obok ambony ustawiono figurę Matki Boskiej Fatimskiej. W bocznym ołtarzu widnieją obrazy Najświętszego Serca Jezusa i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W tylnej części kościoła znajduje się kaplica ludzi morza, z XIX-wiecznym witrażem przedstawiającym Matkę Boską z Dzieciątkiem. Wyposażenie świątyni obejmuje kamienną chrzcielnicę z drewnianą pokrywą, neogotyckie rzeźby na pilastrach oraz chóralną emporę z ośmiogłosowymi organami z 1903 roku. Na ścianach umieszczono stacje Drogi Krzyżowej, malowane na blasze. W kościele dawniej znajdowała się drewniano-metalowa skarbona z około 1750 roku. Zaginęła ona w nieznanych okolicznościach pomiędzy rokiem 1974 a 1998. W grudniu 1974 roku znajdowała się jeszcze w kościele, natomiast jej brak stwierdzono dopiero podczas kontroli przeprowadzonej przez WKZ w Szczecinie w maju 1998 roku. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.). Roman Kostynowicz: Kościoły archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. T. II. Szczecin: Ottonianum, 2000, s. 415. ISBN 83-7041-202-5. Jerzy Mirosław Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe: przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 2001. ISBN 978-83-7200-583-0.
Kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Dąbrowie Szlacheckiej

Kościół NMPKP w Dąbrowie Szlacheckiej – kościół parafialny Parafii Rzymskokatolickiej NMP Królowej Polski w Dąbrowie Szlacheckiej. Historia Budowę rozpoczęto w 1958 r. pod przewodnictwem komendanta miejscowej ochotniczej straży pożarnej. Kamień węgielny wmurował biskup Karol Wojtyła 5 lipca 1959 r. Mieszkańcy Dąbrowy Szlacheckiej i Wołowic ukończyli budowę 1960 r. Pierwsza msza św. została odprawiona w 1961 r. Kościół był konsekrowany 11 czerwca 1973 r. przez biskupa Juliana Groblickiego. W 2001 r. kościół został otynkowany, w 2002 r. wymieniono dach. Świątynia została odnowiona w 2004 r. - wymalowano wnętrze kościoła i zainstalowano nowe nagłośnienie (elektryczne dzwony i sygnaturę wygrywającą religijne melodie). Zobacz też Parafia NMP Królowej Polski w Dąbrowie Szlacheckiej Dąbrowa Szlachecka Przypisy Linki zewnętrzne Strona Parafii NMP Królowej Polski w Dąbrowie Szlacheckiej
Kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Świdnicy

Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Królowej Polski – świdnicki kościół parafialny mieszczący się na Osiedlu Młodych przy ul. generała Ignacego Prądzyńskiego. Historia Z racji znacznej rozbudowy Świdnicy, budowy wielu nowych osiedli oraz wzrostu liczby mieszkańców, świdniczanie starali się o budowę nowego kościoła. Wieloletnie starania zarówno mieszkańców miasta, jak i władz kościelnych odniosły sukces, gdy wojewoda wałbrzyski Antoni Trembulak 18 października 1980 wydał zgodę na budowę tego kościoła. Lokalizacja nie była przypadkowa – świątynię zbudowano na jednym z największych osiedli mieszkaniowych Świdnicy – Osiedlu Młodych. Teren, na którym miał stanąć kościół, przekazano 6 kwietnia 1981 roku w użytkowanie wieczyste. Parafii, powstająca przy ulicy Prądzyńskiego nadano wezwanie Najświętszej Marii Panny Królowej Polski. Prace budowlane ruszyły już wiosną 1982 roku. Już 3 maja 1982 roku odprawiano mszę w tymczasowej kaplicy zbudowanej na czas budowy nowego kościoła. Wcześniej prymas Polski kardynał Józef Glemp poświęcił ziemię pod kościołem i ustawiono drewniany krzyż. W 1989 roku wmurowano kamień węgielny poświęcony przez papieża Jana Pawła II. Ostatnie prace wykończeniowe przy wystroju wnętrza kościoła zakończono w marcu 2009 roku. 3 czerwca 2001 nastąpiła konsekracja kościoła. Uroczystą mszę św. odprawił ks. kardynał Henryk Gulbinowicz. Rys architektoniczny Nad ołtarzem w kościele znajduje się obraz Matki Bożej Częstochowskiej, w ramie wykonanej ręcznie w stylu barokowym. Znajdują się też tutaj dwie tablice opisujące krótką historię kościoła. Tekst na lewej tablicy podaje Na Chwałę Boga Wszechmocnego za pontyfikatu Papieża Jana Pawła II W roku poświęconym Prymasowi Tysiąclecia Kard. Stefanowi Wyszyńskiemu Kościół Parafialny pw. Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Świdnicy wzniesiony dzięki ofiarności tutejszych parafian konsekrował w dniu 3 czerwca 2001 J.Em. ks. kardynał Henryk Gulbinowicz arcybiskup metropolita wrocławski, gdy proboszczem tutejszej parafii był ks. infułat Kazimierz Jandziszak. Natomiast druga z tablic, umieszczona po prawej stronie zawiera tekst: Kościół pw. NMP Królowej Polski w Świdnicy Pomnik Naszego Życia. Budowę świątyni rozpoczął w 1981 roku ks. prałat Stanisław Pasyk. Od 1984 kontynuował ks. infułat Kazimierz Jandziszak. Kościół zbudowano według projektu mgra inż. arch. Mariana Tunikowskiego i mgra inż. konstr. Wojciecha Święcickiego. Dzieło budowy realizowali: Roman Pasyk – kierownik budowy, inż. Ryszard Przybylski – inspektor nadzoru, ks. mgr Czesław Mazur – wystrój wnętrza. 18 X 1980 r. – zezwolenie na budowę kościoła, 6 I 1981 r. – ustanowienie parafii, 29 XI 1981 – poświęcenie placu budowy, 1 X 1989 r. – wmurowanie kamienia węgielnego, 2 V 1994 r. – otwarcie nowej świątyni, 7 VI 2000 r. – poświęcenie dzwonów, 3 VI 2001 – konsekracja kościoła. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Świdnicy polska-org.pl
Kościół Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła w Przesławicach

Kościół Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła w Przesławicach – zabytkowy, drewniany kościół parafialny NMP Matki Kościoła w Przesławicach. Pierwotnie powstał w pobliskiej Gołczy, gdzie wzniesiono go w XVIII w. z wykorzystaniem fragmentów kościoła z 1657. Znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Pod obecną świątynię kamień węgielny położono w 1970. W latach 1972–1974 przeniesiono tam zniszczony w 80% kościół z Gołczy, który odrestaurowano i ponownie poświęcono w 1975. Architektura Kościół jest orientowany, wybudowany w manierze zdradzającej wpływy barokowe, konstrukcji zrębowej, z drewna modrzewiowego. Prostokątna nawa przykryta sklepieniem pseudokolebkowym; chór wsparty na filarach, ściany dzielone przez półkolumny i pilastry. Do nawy dobudowano kaplicę na planie pięciokąta, a od zachodu i południa do kościoła dostawiono dwie kruchty. Na dachu nawy znajduje się niewielka wieżyczka, na planie ośmiokąta, z hełmem i latarnią. Wyposażenie Kościół posiada późnobarokowe ołtarze – główny i dwa boczne. Główny barokowy ołtarz przedstawia Ukrzyżowanie, ołtarze boczne to: Pokłon Trzech Króli oraz Święta Anna Samotrzeć. W kaplicy mały ołtarzyk poświęcony świętemu Franciszkowi Ksaweremu, którego wezwanie kościół nosił, gdy znajdował się w Gołczy. Obok kościoła znajduje się figura Matki Bożej oraz wolnostojąca, drewniana dzwonnica. Galeria zdjęć Przypisy
Церковь Пресвятой Девы Марии Матери Церкви (Пшеславице)

Церковь Пресвятой Девы Марии Матери Церкви (пол. Kościół Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła) — грекокатолическая церковь в Польше, находящаяся в населённом пункте Пшеславице, в гмине Мехув Мехувского повята Малопольского воеводства. Церковь внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Храм входит в состав туристического маршрута «Путь деревянной архитектуры» Деревянный храм был собран в соседнем населённом пункте Голча в XVII веке из фрагментов разобранного храма, который был построен в Голче в 1657 году. В 1972—1974 годах храм из Голчи был перенесён в Пшеславице. В 1975 году состоялось новое освящение храма. Деревянный храм в барочном стиле построен из материала лиственницы. В храме находятся главный алтарь и два боковых алтаря в стиле позднего барокко. 22 января 1996 года храм был внесён был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-1188). Примечания Литература Kornecki Marian, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 s. 86 Ссылки История и фотографии храма (Polska — Małopolskie — Przesławice) (пол.)