NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Staromieściu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lelowski diecezji kieleckiej). Historia Mała murowana świątynia została wzniesiona w XIV wieku. W 1794 roku została zniszczona przez pożar. Kościół został odbudowany i wyremontowany, natomiast w 1877 roku poddano go rozbudowie. Ostatni raz świątynia została rozbudowana w latach 1960–1970. W 2006 roku prezbiterium kościoła zostały poddane renowacji. Świątynia otrzymała również nowe pokrycie dachu. Do wyposażenia kościoła należą m.in. obraz Matki Bożej Bolesnej namalowany w XVII wieku i kamienna rzeźba Madonny z Dzieciątkiem wykonana w XIV wieku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Borownie

Kościół św. Wawrzyńca w Borownie – kościół parafialny pod wezwaniem św. Wawrzyńca w Borownie. Historia Kościół został wybudowany jako trzeci kościół parafialny. Budowę świątyni rozpoczęto dzięki staraniom proboszcza ks. Józefa Lisieckiego. Kamień węgielny pod jego budowę został poświęcony 19 października 1845 roku przez dziekana częstochowskiego ks. Józefa Brzezińskiego. Uroczystego poświęcenia nowego kościoła 8 października 1846 roku dokonał ks. Andrzej Mulzow. Został on pokryty gontami, a na froncie umieszczono miedzianą banię z żelaznym krzyżem. Główne wejście do świątyni znajdowało się od zachodu i tak pozostało do dziś. Umieszczono tam bogato zdobione drzwi z drzewa sosnowego. W 1866 roku ks. Walenty Kozłowski ogrodził murem istniejący od dawna cmentarz przykościelny i grzebalny. Kolejny proboszcz, ks. Antoni Walutycz, pokrył dach blachą cynkowa. Jego dzieło kontynuował ks. Antoni Snawaldzki, który ukończył pierwsze piętro wież, a kościół zyskał nowe wyposażenie, w tym chrzcielnicę, ławki, dębowe konfesjonały, ambonę, dwa okazałe żyrandole oraz parkan wokół kościoła. Tak powiększoną świątynię konsekrował 9 maja 1904 roku biskup Stanisław Zdzitowiecki. W ciągu późniejszych lat dodano dwa boczne ołtarze i żelazne drzwi, które istnieją do dziś. Świątynia była wzbogacana w kolejne obrazy i naczynia liturgiczne. W 1929 roku kościół został otynkowany i zainstalowano oświetlenie elektryczne. W latach 80. XX w. pokryto kościół blachą cynkową, wymieniono okna na żelazne oraz dokonano renowacji i złoceń obrazów. Podniesiono również prezbiterium, wykładając posadzkę marmurem. Architektura Jednonawowa świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym. Posiada jedną nawę oraz zamknięte półkoliście prezbiterium, w którym znajdują się cenne polichromie. Fasadę świątyni zdobią dwie czworoboczne wieże wznoszące się na wysokość 50 m. Główne wejście do kościoła znajduje się od strony zachodniej, a prowadzą do niego pochodzące z początku XX w. żelazne drzwi. W wyposażeniu świątyni uwagę zwracają pochodzące z końca XIX w.: chrzcielnica, ambona, żyrandole oraz konfesjonały. Kościół posiada ołtarz główny z zabytkowym tabernakulum oraz dwa ołtarze boczne. W głównym ołtarzu znajduje się słynący łaskami XVIII wieczny obraz Matki Bożej Szkaplerznej. Sukienkę obrazu pokryto warstwą złota i srebra z biżuterii ofiarowanej przez parafian. Obraz zasłaniany jest wizerunkiem św. Wawrzyńca z 1917 roku. Jak podają akta parafialne z 1729 r., największą czcią wiernych otoczony był obraz Matki Bożej Loretańskiej. Podczas powstania listopadowego znajdujące się przy wizerunku wota przeznaczono na skarb narodowy. Przypisy
Kościół św. Leonarda Opata w Mykanowie

Kościół Świętego Leonarda Opata – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mstów archidiecezji częstochowskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1836 roku. Dzięki wielkiemu wysiłkowi wszystkich parafian udało się ją ukończyć jeszcze w tym samym roku i wtedy kościół został poświęcony (aktu tego dokonał ksiądz Andrzej Muzolfa, sędzia konsystorza piotrkowskiego). Stopniowo wykańczana i wyposażana budowla przygotowana została przez księdza Marcina Włostowskiego do konsekracji, której dokonał w dniu 7 czerwca 1903 roku biskup Stanisław Zdzitowiecki. Wtedy to kościół otrzymał wezwanie św. Leonarda Opata. Podczas działań I wojny światowej budowla została znacznie zniszczona, uszkodzone zostały m.in. ściany, sklepienia i polichromia. Szkody te były stopniowo naprawiane w dwudziestoleciu międzywojennym, zwłaszcza dzięki staraniom księdza Wincentego Olejnika. Ks. Stanisław Patora poddał świątynię dość gruntownemu remontowi. W latach 1957–1959 kościół otrzymał nową polichromię „al fresco” autorstwa artystek Joanny Pol i Barbary Pawłowskiej. Dzięki staraniom księdza Marcina Bachorskiego została wymieniona blacha na świątyni, zakrystii i dzwonnicy (1994 rok), w świątyni i zakrystii okna z drewnianych na metalowe (1995 rok) oraz rozety na frontonie i okna nad wejściem do świątyni (1996 rok), zostało zamontowane oświetlenie wokół kościoła (1997 rok) i powstała nowa elewacja. Jednonawowy kościół został zbudowany na planie prostokąta, natomiast jego prezbiterium jest zwrócone w kierunku wschodnim. Fasada i tylna elewacja zostały zamknięte niewyodrębnionymi szczytami, z fryzem arkadowym pod gzymsem wieńczącym, natomiast szczyt fasady jest zwieńczony płaską wieżyczką z ostrołukowym prześwitem na sygnaturkę. Wnętrze świątyni, reprezentujące także styl neogotycki, pochodzi z XIX i XX wieku. Bardzo ciekawe są ołtarze, polichromia oraz – w wyposażeniu – ornat z XV wieku z późnogotyckim haftem figuralnym. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Olsztynie

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Olsztyn archidiecezji częstochowskiej. Historia Za datę powstania Kościoła w Olsztynie przyjmuje się pierwszą połowę XVIII w. Przyczyną wybudowania był pożar całego miasta, podczas którego spalił się kościół z 1600 zbudowany z drzewa i usytuowany wśród drewnianych domów. Ówczesny proboszcz Łęczyński chcąc uniknąć podobnych nieszczęść, postanowił wybudować nowy, murowany kościół poza miastem. Prace rozpoczęły się w 1719. Finansowego wsparcia udzielili starości olsztyńscy: książę Jerzy Lubomirski, który zezwolił na wyburzenie części zdewastowanego zamku i wyrąb drzewa z lasu oraz jego następca Wojciech z Kurozwęk Męciński. Ostatecznie budowa kościoła została ukończona w 1726. Ołtarze konserwował Ambroży Bieganowski. Jest to świątynia ufundowana przez starostę olsztyńskiego, Jerzego Dominika Lubomirskiego. Wybudowano ją w latach 1722-29. Kościół został wzniesiony w stylu późnobarokowym i do jego budowy użyto w znacznej części rozebrane mury zamku. Wyposażenie budowli ufundowane zostało natomiast przez starostę Wojciecha Męcińskiego. Budowla została konsekrowana w 1729 roku przez biskupa inflanckiego, Adama Augustyna Wessla. Jednonawowa świątynia, posiadająca dwie boczne kaplice, została zbudowana na planie krzyża. Do wyposażenia kościoła można zaliczyć m.in. pięć bogato zdobionych ołtarzy. W głównym ołtarzu, w stylu późnobarokowym, posiadającym sześć kolumn, znajduje się obraz chrztu Jezusa w Jordanie. Ołtarz jest ozdobiony również figurami świętych. Budowla była remontowana m.in. w latach 1836, 1907, 1956-58, a także w latach późniejszych. W krypcie świątyni są umieszczone trzy trumny. Zostały w nich pochowane bardzo dobrze zachowane, zmumifikowane szczątki uczestnika Konfederacji Barskiej, kobiety w czarnym czepcu, oraz księdza Joachima Myszkierskiego. Architektura Ołtarz główny – styl późnego baroku. Ma sześć kolumn i obraz przedstawiający chrzest Jezusa w Jordanie. Figury świętych pomiędzy kolumnami: św. Jerzy, św. Stanisław Biskup, św. Augustyn oraz postać bliżej nieznanego świętego (być może święty Jan Kanty). Epitafia – dwa na ścianach kościoła. Jedno przy zakrystii – biskupa tytularnego martypolitańskiego, Michała herbu Kościesza Kosmowskiego oraz znajdujące się w arkadzie przeciwległej kaplicy Świętych Aniołów, obok ołtarza pod tym wezwaniem. Epitafium to zostało poświęcone, jak głosi napis, „Czcigodnym zwłokom Księdza Joachima Myszkierskiego, Kanonika, Przykładnego Pasterza w Olsztynie. Po 70 latach ludzkości poświęconego życia, z żalem powszechnym dnia 10 lipca 1825 zeszłego, wdzięczność położyła”. Krypta – znajdują się trzy trumny. W jednej leżą bardzo dobrze zachowane zmumifikowane zwłoki w mundurze oficera wojska polskiego z okresu Konfederacji Barskiej. W drugiej zwłoki kobiety w czarnym czepcu, a w trzeciej księdza Joachima Myszkierskiego. Przypisy
Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Pilchowicach

Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Ostropa diecezji gliwickiej. Obecna świątynia została wzniesiona w stylu późnobarokowym w 1780 roku i poświęcona została w 1781 roku. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz namalowany w XVIII wieku, na którym jest przedstawiona scena ścięcia św. Jana Chrzciciela. Jest to kopia malowidła Michaela Willmanna z kościoła św. Wincentego we Wrocławiu. W czerwcu 1978 roku zostały poświęcone i zawieszone na wieży trzy nowe dzwony. Dzwony poświęcił biskup opolski Alfons Nossol. Z okazji 200-lecia powstania świątyni w 1980 roku zostało gruntownie odnowione i odmalowane jej późnobarokowe wnętrze. Uroczystości rocznicowe były obchodzone w dniu 30 sierpnia i podczas tej uroczystości ksiądz biskup Alfons Nossol konsekrował ołtarz i świątynię. Przypisy
Kościół św. Barbary w Toszku

Kościół świętej Barbary w Toszku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Toszku (dekanat Toszek diecezji gliwickiej). Jeden z rejestrowanych zabytków miasta. Pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym. Ufundował ją hrabia Franciszek Karol Kotuliński. Kościół został zbudowany między 1720 a 1750 rokiem. Budowla została spalona w 1833 roku, następnie została odbudowana w 1849 roku. Kościół nakryty jest sklepieniem, składa się z prostokątnej nawy i trójlistnej części wschodniej Świątynia została gruntownie odrestaurowana w 2005 roku, dzięki staraniom, księdza proboszcza Mariana Piotrowskiego, który jest pochowany na cmentarzu obok innych zasłużonych proboszczów parafii w Toszku. W 2000 roku pod murem świątyni został ustawiony nagrobek poświęcony ofiarom obozu NKWD w Toszku. Ufundowany został przez rodziny ofiar i Umieszczonych jest na nim 12 nazwisk więźniów pochowanych na tym cmentarzu po likwidacji obozu, który znajdował na terenie Szpitala. Dwujęzyczny napis brzmi: "W listopadzie 1945 r. z obozu NKWD w Toszku zwolnieni – nareszcie wolni! Niestety chorzy i wyczerpani, aby drogę do domu podjąć. Dziękujemy siostrom zakonnym oraz mieszkańcom Toszka za ofiarną opiekę, zaś proboszczowi Labus za chrześcijański pochówek". Przypisy
Ratusz w Toszku

Ratusz w Toszku – zabytkowa siedziba władz miejskich znajdująca się w mieście Toszek, w powiecie gliwickim, w województwie śląskim. Jest to budowla wzniesiona w stylu klasycystycznym w 1836 roku. Jest usytuowana szczytowo i znajduje się we wschodniej pierzei Rynku. Ratusz powstał na miejscu poprzedniej budowli z 1767 roku. Budynek charakteryzuje się monumentalną fasadą z parą narożnikowych wież. Ratusz jest murowany i otynkowany Podczas II wojny światowej budynek został uszkodzony, odbudowano go pod koniec lat 50. XX wieku pod nadzorem Ireneusza Sławińskiego. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielowsi

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielowsi – zabytkowy kościół parafialny w Wielowsi, w dekanacie toszeckim diecezji gliwickiej, w powiecie gliwickim województwa śląskiego. Historia kościoła Kościół zbudowano w XV wieku. W 1575 roku został przejęty przez ewangelików i był w ich posiadaniu aż do 1629 roku. W latach 1679–1687 zmieniono wezwanie kościoła z Narodzenia na Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Organy wybudował prawdopodobnie Carl Volkmann. Uwagi Przypisy
Kościół Świętego Jakuba Apostoła w Krzepicach

Kościół Świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Jakuba Apostoła w Krzepicach należącej do dekanatu Krzepice archidiecezji częstochowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w stylu gotyckim i ufundowana przez króla Kazimierza III Wielkiego. Sama budowla na przestrzeni lat była świadkiem burzliwych dziejów historii Polski: przechodziła pożary, rabunki wojenne, była świadkiem epidemii. Dziejowe pożogi spowodowały remonty oraz przebudowy świątyni. Obecny wygląd kościół uzyskał razem z budową budynków klasztornych, bocznych kaplic, kilku dodatkowych elementów architektonicznych oraz remontów w latach 1548, 1620, 1660, oraz restaurowaniami: 1825, 1830, 1840–46, 1876, 1884, 1903, 1924, 1938, 1954–55, 1969 i w latach 90. XX wieku. Zasadnicza zmiana kształtu oraz wyposażenia miała miejsce w XVII wieku, kiedy to świątynię podwyższono i nadano jej monumentalny charakter, jej wnętrze zostało wzbogacone o barokowe elementami (między innymi piękne, złote ornamenty czy posągi). Ówczesnym starostą krzepickim był Mikołaj Wolski – dworzanin króla Zygmunta III Wazy oraz marszałek koronny. Kościół połączył tradycje późnego gotyku z motywami nowożytnymi. Około 1620 roku od północnej strony została dostawiona kaplica Chrystusa Ukrzyżowanego (kaplica Łaszewskich). Jest umieszczony niej ołtarz z XVIII wieku, w stylu późnobarokowym, przedstawiający Ukrzyżowanego Chrystusa razem z narzędziami Męki Pańskiej i posągami Matki Bożej oraz św. Jana Ewangelisty. Około 1660 roku, od południowej strony została dostawiona kaplica św. Józefa (Obywateli Krzepickich), będąca symetrycznym odbiciem kaplicy Łaszewskich. Jest ona dziękczynnym wotum za ocalenie od zarazy i potopu szwedzkiego. Oprócz tego, jest umieszczony w niej powstały w 1730 roku ołtarz św. Józefa z Dzieciątkiem, oraz posiada posągi Aarona i Mojżesza. Chlubą świątyni jest wzmiankowany w 1730 roku ołtarz ozdobiony cudownym obrazem Matki Boskiej Różańcowej Krzepickiej, koronowany powtórnie w 1993 roku. Organy Organy wykorzystywane na co dzień to jeden z dwóch instrumentów, które mieszczą się w krzepickiej świątyni, obok zabytkowego pozytywu. Zostały wybudowane w latach 50. XX w. przez firmę Truszczyński z Włocławka. Pozytyw, który jest drugim instrumentem w krzepickiej świątyni pochodzi z XVIII wieku. W kościele św. Jakuba znalazł się dopiero po roku 1824, kiedy to spłonął drewniany kościół Zesłania Ducha Świętego, w którym stał wcześniej. Prawdopodobnie był wykorzystywany przez niegdyś obecnych przy kościele zakonników. Zakonnicy nie chcąc eksploatować głównych organów, wykorzystywali mniejsze w prezbiterium, gdzie gromadzili się na nabożeństwach. Dyspozycja organów: Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Dankowie

Kościół świętego Stanisława Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny z XVII wieku w Dankowie, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krzepice archidiecezji częstochowskiej), wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Pierwotnie w Dankowie znajdował się kościół drewniany, przejęty przez ewangelików w 2. połowie XVI wieku. Nowa świątynia murowana na terenie twierdzy została wzniesiona około 1650 roku przez kasztelana Stanisława Warszyckiego. Została ona uroczyście poświęcona pod wezwaniem Najświętszej Boga Rodzicielki, świętego Stanisława Biskupa i świętego Antoniego z Padwy w dniu 22 lipca 1675 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego księdza Andrzeja Olszowskiego, czyli podczas panowania króla Jana III Sobieskiego i pontyfikatu papieża Klemensa X. Po uszkodzeniach z czasów II wojny światowej, dzięki staraniom księdza Mariana Kubisia, budowla została odrestaurowana i otrzymała nowe organy. Dzięki staraniom księdza Stanisława Smółki dach świątyni został pokryty nowymi gontami. Podczas urzędowania proboszcza Czesława Chwały kościół otrzymał wewnątrz nowe tynki i malaturę, natomiast ołtarz złocenie. Nad prezbiterium i na wieży została położona blacha miedziana. W Jubileuszowym Roku 2000 budowla otrzymała pięć witraży. W 2002 roku odbyła się diecezjalna koronacja cudownego Obrazu Matki Bożej Dankowskiej przez księdza arcybiskupa Stanisława Nowaka. Kościół jednonawowy, z kwadratową wieżą (zapewne dawną wieżą zamkową) z kruchtą. Bryła świątyni reprezentuje styl późnorenesansowy, natomiast wnętrze jest utrzymane w stylu barokowym. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, namalowany w połowie XVI wieku, który płakał 3 razy w obecności świadków w oktawie Bożego Ciała w 1650 roku. W świątyni, oprócz obrazu, znajdują się również cztery renesansowe portale i nagrobek zmarłego w dniu 24 lipca 1615 roku Andrzeja Warszyckiego, brata Stanisława, wojewody podlaskiego, ojca późniejszego kasztelana krakowskiego, również Stanisława Warszyckiego. Przypisy
Kościół Przenajświętszej Trójcy w Przystajni

Kościół Przenajświętszej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Truskolasy archidiecezji częstochowskiej). Historia Obecna murowana świątynia została wzniesiona z fundacji Róży Zabickiej – ówczesnej właścicielki tutejszych dóbr. Ukończona została dopiero w 1797 roku przez kolejnego właściciela wsi – Antoniego Paciorkowskiego herbu Gryf. Dzięki staraniom księdza proboszcza Adama Żora w latach 20. XX wieku kościół został gruntownie odrestaurowany, po której nastąpiła jego konsekracja. Odbyła się w dniu 29 czerwca 1923 roku i przewodniczył jej biskup sufragan wrocławski ksiądz Władysław Krynicki. Świątynia została ponownie poddana pracom remontowym w latach 1951–1953. W 1958 roku, podczas urzędowania księdza Józefa Zawadzkiego został odrestaurowany ołtarz główny, natomiast podczas kadencji księdza Stanisława Milewskiego zostały odnowione ołtarze boczne, zostały ufundowane nowe ławki i konfesjonały oraz droga krzyżowa. Dzięki staraniom księdza Jana Bałysa została położona posadzka granitowa, prezbiterium zostało wyłożone marmurem, zostały również wprawione do okien witraże. Podczas urzędowania księdza Eugeniusza Lubiszewskiego i dzięki ofiarności parafian została położona w całej świątyni dębowa boazeria, zostało pomalowane jej wnętrze i został założony napęd mechaniczno-elektryczny dzwonów. Architektura i wnętrze Budowla jest jednonawowa, ze zwężonym prezbiterium od strony wschodniej i oddzielonym od nawy głównej wygiętą faliście belką tęczową, wzniesioną w stylu rokokowym z rzeźbami Ukrzyżowanego, Matką Boską Bolesną i św. Janem Ewangelistą. Wnętrze kościoła jest podzielone toskańskimi pilastrami, na których jest oparte sklepienie krzyżowo-kolebkowe. Wystrój budowli jest bardzo bogate i reprezentuje styl późnobarokowy. Wnętrze kościoła zostało bardzo dokładnie opracowane i wykonane z wielką precyzją, wykańczanie świątyni trwało bowiem prawie pięćdziesiąt lat. W centralnym miejscu pięknego barokowego wnętrza znajduje się bogato złocony ołtarz główny, Który jest ozdobiony obrazem Trójcy Świętej i postaciami czterech Ewangelistów. Świątynia posiada również dwa boczne ołtarze z obrazami olejnymi przedstawiającymi św. Walentego, św. Rocha i Matkę Boską Częstochowską. Interesująca jest również ambona, ozdobiona drewnianymi figurami Ewangelistów. Jest ona jednym z najstarszych elementów wyposażenia budowli, ponieważ pochodzi z pierwotnego drewnianego kościoła. Ciekawym zabytkiem jest także żeliwna chrzcielnica odlana w 1882 roku w hucie w Kuźnicy Starej. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kochanowicach

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sadów diecezji gliwickiej). Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 20. XIX wieku z inicjatywy i fundacji ówczesnego dziedzica Kochanowic – Sylwiusza von Aulocka. Powstała wówczas murowana budowla w stylu późnoklasycystycznym. Poświęcona została w dniu 5 października 1823 roku. Architektura Kościół posiada prostą architekturę oraz smukłą wieżę umieszczoną od frontu budowli. Świątynia jest murowana, wybudowana z cegły i otynkowana. Jej elewacja ma charakterystyczną ciemnoszarą barwę, który razem z jej prostotą, przypomina formę stylu gotyckiego. Budowla jest jednonawowa i posiada prezbiterium zakończone półkolistą absydą. W jego centralnym miejscu jest umieszczony drewniany ołtarz główny. We wnętrzu kościoła znajduje się interesujący pozłacany krzyż, usytuowany na lewo od głównego wejścia, a także witraże. Organy Organy wybudował Damian Kaczmarczyk w 2003 roku. Instrument wzorowany jest na organach hiszpańskich z okresu wczesnego romantyzmu. Został nagrodzony na kieleckich targach Sacroexpo w 2003 roku. Szafę organową wykonano z drewna sosnowego. Gałki głosów wykonane są z postarzanego mosiądzu. Klawisze manuałów są oklejone hebanem. Organy są usytuowane na środku chóru przy balustradzie. Stół gry znajduje się z prawej strony instrumentu. Traktura jest podwieszana z klawiszami o konstrukcji jednoramiennej. Wiatrownica jest klapowo-zasuwowa. Instrument składa się z około 14 tysięcy części. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy w Pawonkowie

Kościół świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Lubliniec diecezji gliwickiej). Nową świątynia została wzniesiona na początku XIX wieku. Prace budowlane zostały rozpoczęte w 1808 roku, natomiast zakończone zostały w 1811 roku, w którym to roku świątynia została uroczyście poświęcona. Jej konsekracja odbyła się pięć lat później, w dniu 22 września 1816 roku. Świątynia została wyremontowana po raz ostatni w 1956 roku (razem z freskami na płaskim suficie). Wybudowana na początku XIX wieku świątynia została wzniesiona na miejscu wcześniejszej, drewniano-murowanej świątyni, o której źródła historyczne wspominają już w 1305 roku. Murowany późnoklasycystyczny Kościół charakteryzuje się wysoką wieżą, która została dostawiona w późniejszym czasie. W centralnym miejscu świątyni znajduje się ołtarz główny, który jest ozdobiony obrazem patronki parafii – św. Katarzyny. Namalował go w 1806 roku przedstawiciel znanej niemieckiej rodziny malarzy i architektów – Karol Fryderyk Held. W kościele ciekawe są zdobiące płaski sufit freski, a także żeliwna ambona i drewniana, bogato zdobiona chrzcielnica, które pochodzą z okresu budowy świątyni. Niezwykle cennym zabytkiem jest również barokowy kielich powstały na początku XVII wieku, kupiony przez parafię w Pawonkowie w 1807 roku od nyskich jezuitów. Przypisy