NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zbąszynek

Zbąszynek [zbɔ̃ˈʂɨnɛk], tyska: Neu Bentschen, är en stad i västra Polen, belägen i distriktet Powiat świebodziński i Lubusz vojvodskap. Tätorten hade 5 063 invånare år 2014 och är centralort i en kommun med totalt 8 369 invånare samma år. Historia Orten grundades i början av 1920-talet efter att den närbelägna staden och järnvägsknuten Zbąszyń (Bentschen) genom Versaillesfreden tillfallit Polen. Gränsen nu gick väster om den gamla staden och den befintliga stationen på järnvägen Berlin – Poznań, där sidolinjerna från Landsberg an der Warthe och Guben anslöt till stambanan. Detta gjorde att tre gränsövergångar nu behövdes, vilket de befintliga stationerna inte var dimensionerade för. Järnvägarna leddes därför om till en ny gemensam gränsövergång, och på den tyska västra sidan av den nya gränsen skapades en ny järnvägsknut som kallades Neu Bentschen. Då det inte fanns någon större ort på den tyska sidan, med tillräckligt med bostäder för de många anställda vid Deutsche Reichsbahn, skapades en bosättning för järnvägsanställda, tullare och posttjänstemän. Under Weimarrepubliken uppfördes även offentliga byggnader som skolor, kyrkor, bibliotek och förvaltningslokaler, och orten hade växt till omkring 1 800 invånare år 1933. År 1938 avvisade Nazityskland ett stort antal judar med polska medborgarskap till Polen genom Polenaktion. De polska myndigheterna vägrade dock de judiska medborgarna inresa, och omkring 15 000 personer tvingades slå läger i Neu Bentschen under svåra förhållanden i flera veckor. I staden fanns två tvångsarbetsläger under andra världskriget. Efter krigsslutet 1945 blev orten polsk och förlorade därmed sin roll som gränsövergång, men blev nu istället en viktig järnvägsknut inom Polen. Samma år blev orten stad under namnet Zbąszynek, en diminutivform av grannorten Zbąszyńs namn. Orten var del av Zielona Góras vojvodskap 1975-1998 och tillhör sedan 1999 det då skapade Lubusz vojvodskap. Kommunikationer Zbąszynek är en viktig järnvägsknut i västra Polen med förbindelser i riktning mot: Poznań - Warszawa Bydgoszcz - Gdynia Świebodzin -Rzepin - Frankfurt an der Oder - Berlin Sulechów - Zielona Góra Zbąszyń - Wolsztyn - Leszno Międzyrzecz - Skwierzyna - Gorzów Wielkopolski. Staden ligger omkring elva kilometer söder om motorvägen A2 (E30). Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Zbąszynek, 2 mars 2015. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Zbąszynek.
Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej w Strzyżowie

Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej w Strzyżowie – muzeum w trakcie organizacji, położone w Strzyżowie. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną. Jego otwarcie miało miejsce w dniu 17 maja 2014 roku, w ramach Nocy Muzeów. Placówka powstała na mocy uchwały Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 1 lipca 2011 roku. Przejęła ona zbiory, zgromadzone od 1959 roku przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Strzyżowskiej i eksponowane najpierw w Izbie Pamięci, znajdującej się w tutejszym liceum, a od 1972 roku - w Społecznym Muzeum Regionalnym TMZS, mieszczącym się w Dworze Dydyńskich przy ul. Modrzewiowej 1a. W 2014 roku zbiory zostały przeniesione do trójkondygnacyjnej kamienicy przy ul. Łukasiewicza 10, zaś jego filie znajdują się na poddaszu kamienicy przy Rynku 15 oraz Miejskiej Bibliotece Publicznej (dawna synagoga). Wśród zbiorów znajdują się eksponaty związane z historią Strzyżowa (dokumenty, militaria, numizmaty, pamiątki z okresu II wojny światowej) oraz etnografią i kulturą materialną regionu (meble, bibliofilia, wyroby rzemiosła, narzędzia rolnicze, sprzęty domowe oraz obrazy i rzeźby miejscowych twórców). Placówka udostępnia również do zwiedzania poniemiecki schron kolejowy, zbudowany w latach 1940-41 i wchodzący w skład kompleksu „Anlage Süd”. Wydawnictwa W latach 2015–2019 organem naukowym muzeum był „Strzyżowski Rocznik Muzealny”, redagowany przez ówczesną dyrektor Monikę Bober. W skład rady naukowej czasopisma wchodzili m.in. Krzysztof Markowicz (od t. 1), Franciszek Chrapkiewicz, Aleksandr Musin i Emil Orzechowski (od t. 2). Przypisy Bibliografia Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej. www.strzyzow.pl. [dostęp 2014-05-09]. (pol.). Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej im. Z. Leśniaka w Strzyżowie. www.projektatlas.eu. [dostęp 2014-05-09]. (pol.). Muzeum Regionalne w Strzyżowie. www.podkarpacie.szlakrzemiosla.pl. [dostęp 2014-05-09]. (pol.). Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej. Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej. [dostęp 2017-04-22].
Kościół Przemienienia Pańskiego w Krasnopolu

Kościół Przemienienia Pańskiego w Krasnopolu – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Krasnopol, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Sejny diecezji ełckiej. Jest to kościół jednonawowy wybudowany w latach 1862–1864 z cegły i otynkowany, na planie prostokąta w stylu klasycystycznym. Budowla posiada pseudoportyk, nad fasadą dwukondygnacyjna wieża o wysokości 17 metrów. Długość świątyni – 32 metry, szerokość – 13 metrów. Strop zdobiony bogatą polichromią, w wyposażeniu zwraca uwagę neobarokowa chrzcielnica. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Przemienienia Pańskiego z 1860 roku, a nad nim znajduje się posąg Chrystusa w koronie cierniowej. Z lewej i prawej strony są umieszczone posągi świętych Piotra i Pawła. Kościół posiada także dwa ołtarze boczne. W ołtarzu bocznym po lewej stronie znajduje się obraz „Zdjęcie z krzyża”, natomiast przy ołtarzu jest umieszczony posąg Matki Bożej. W ołtarzu bocznym po prawej stronie znajduje się obraz św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus, natomiast przy ołtarzu jest umieszczony posąg Pana Jezusa. Przypisy
Społeczne Muzeum Regionalne w Sokołowie Małopolskim

Społeczne Muzeum Regionalne w Sokołowie Małopolskim – muzeum położone w Sokołowie Małopolskim. Placówka jest prowadzona przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Sokołowskiej. Placówka powstała w 1987 roku z inicjatywy Towarzystwa, a na jego zbiory składały się przedmioty ofiarowane przez mieszkańców miasta i okolicy. Siedzibą muzeum były pomieszczenia sokołowskiego Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury, Sportu i Rekreacji przy ul. Lubelskiej 5 (salka o powierzchni 40 m²). Na muzealną ekspozycję się zbiory historyczne (dokumenty, zdjęcia, militaria, znaleziska archeologiczne) i etnograficzne (stroje ludowe, przedmioty codziennego użytku, eksponaty związane z rzemiosłem), judaika oraz sztuka ludowa. Inwentaryzacja zbiorów odbywała się we współpracy z Muzeum Okręgowym w Rzeszowie. Placówka działała do 1997 roku, kiedy to ze względu na remont Ośrodka zbiory zostały przeniesione na strych budynku. Po remoncie nie przewidziano pomieszczeń na wystawę, ponadto część zbiorów uległa zniszczeniu lub zaginęła. Dopiero w listopadzie 2013 roku ocalała część zbiorów została przeniesiona do nowej siedziby - dawnego budynku szkolnego przy ul. Rzeszowskiej 29 W „Planie Odnowy Sokołowa Małopolskiego”, przyjętym uchwałą nr XXIV/233/2009 Rady Miejskiej w Sokołowie Małopolskim z dnia 28 stycznia 2009 roku w ramach celu „Poprawa atrakcyjności turystycznej i estetyki miasta z zachowaniem tożsamości kulturowej” zapisano projekt utworzenia Muzeum Etnograficznego w Sokołowie Małopolskim. Przypisy Bibliografia Historia społeczne muzeum TMZS w Sokołowie. www.ziemiasokolowska.pl. (pol.).
Dom przy ul. Sienkiewicza 17 w Mielcu

Dom przy ul. Sienkiewicza 17 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-976 z 12.02.1981. Jest to drewniany, parterowy dom z 1898 roku zbudowany na planie prostokąta. Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Kuźnicy

Kościół pw. Opatrzności Bożej w Kuźnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Kuźnica, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Sokółka archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1860-1864, dzięki staraniom księdza Adama Pisanki jako okazała, murowana, budowla z dwiema wieżami i detalami ostrołukowymi. Była jednym z pierwszych na Białostocczyźnie kościołów wybudowanych w stylu neogotyckim. Świątynia została poświęcona przez dziekana z Grodna, księdza Aleksandra Gintowta-Dziewałtowskiego w dniu 15 grudnia 1864 roku. Podczas II wojny światowej budowla została mocno uszkodzona. Kościół odbudowywany był przez księdza Jana Malinowskiego razem ze swymi parafianami. W latach 1994–1997 świątynia została gruntownie wyremontowana przez księdza Konstantego Andrzejewicza. W ramach tych prac zostały wykonane m.in. żelbetowe sklepienia, nowy dach i tynki. Kościół zyskał też nowy wystrój. W dniu 16 września 2012 roku świątynia została konsekrowana przez arcybiskupa metropolitę białostockiego Edwarda Ozorowskiego. Do uroczystości doszło, dzięki zaangażowaniu proboszcza parafii kuźnickiej, księdza Sylwestra Szyluka. Świątynia nie została konsekrowana wcześniej z powodu represji carskiego aparatu władzy wobec Polaków i kościoła rzymskokatolickiego. Przypisy
Most kolejowy nad Odrą w Raciborzu

Most kolejowy nad Odrą – most kolejowy nad rzeką Odrą w Raciborzu, w Polsce. Pierwotnie został otwarty w 1846 roku, zburzony w 1945 roku i odbudowany w roku 1955. Przez most przebiega dwutorowa i zelektryfikowana linia kolejowa nr 151. Historia Pierwotnie Kolej Wilhelma z Kędzierzyna do Bogumina planowano w całości poprowadzić prawym brzegiem Odry, a stacja w Raciborzu miała się znajdować w pobliżu lasu Obora, ok. 4 km na wschód od centrum miasta. Władze miasta skutecznie zabiegały jednak o budowę stacji kolejowej w centrum miasta. By móc ten cel zrealizować konieczne było wybudowanie dwóch mostów kolejowych na Odrze – jeden w Raciborzu i kolejny most pomiędzy Chałupkami i Boguminem, czy wyburzenie fragmentu raciborskich murów miejskich. Wymagało to dodatkowych kosztów w wysokości 150 tys. talarów. Częściowo środki te wyłożył raciborski magistrat, który wykupił dodatkowo akcje o wartości 20 tys. talarów (wcześniej miasto wykupiło na rzecz budowy Kolei Wilhelma akcje za 7500 talarów). Miasto wykupiło także i przekazało bezpłatnie ponad 6 hektarów gruntów. Dodatkowym żądaniem ze strony miasta było wybudowanie na moście w Raciborzu kładki dla pieszych, która skróciła drogę z miasta do Płoni (wówczas nie istniał jeszcze most na ulicy Piaskowej i najkrótsza droga na Płonię prowadziła przez most Zamkowy). Most został oddany do użytku 1 stycznia 1846 roku, kiedy uruchomiono odcinek linii kolejowej z Kędzierzyna do Raciborza. Choć linia początkowo była jednotorowa, most od początku przewidziany był dla linii dwutorowej. Most posiadał wówczas 8 przęseł i był długi na 104 m. Obydwa mosty (w Raciborzu i Chałupkach) były największymi obiektami budowlanymi, jakie powstały w czasie budowy Kolei Wilhelma. W trakcie walk o Racibórz, w Wielki Piątek 30 marca 1945 roku o godz. 4.00 nad ranem most został wysadzony przez wycofujące się oddziały niemieckie. Tuż po wojnie wybudowano tymczasowy, prowizoryczny most. Stałą przeprawę odbudowano w 1955 roku. Sieć trakcyjną na odcinku linii kolejowej przebiegającym przez most oddano do użytku 23 grudnia 1982 roku. Przypisy
Muzeum Kresów w Lubaczowie

Muzeum Kresów w Lubaczowie – muzeum położone w Lubaczowie. Placówka jest jednostką organizacyjną powiatu lubaczowskiego. Muzeum powstało z inicjatywy Włodzimierza Czerneckiego – miejscowego pedagoga i społecznika. Już przed II wojną światową rozpoczął on gromadzenie eksponatów (wiele utracił w latach wojny). Jego działalność doprowadziła do otarcia w 1958 roku Społecznego Muzeum Regionalnego, które mieściło się w gmachu liceum. W 1961 roku zbiory zostały przeniesione do kamienicy przy ul. Mickiewicza. Wobec trudności związanych z funkcjonowaniem placówki, w 1965 roku podjęto decyzję o przekazaniu muzeum pod zarząd Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, które przejęło placówkę w 1967 roku. Do 1981 roku funkcjonowała ona pod nazwą Muzeum Regionalne PTTK; w tymże roku doszło do jej upaństwowienia. W 1986 roku zbiory muzeum zostały przeniesione do zabytkowego spichlerza, pochodzącego z XVIII wieku. Oficjalne otwarcie placówki w nowej siedzibie miało miejsce we wrześniu 1987 roku. W latach 1994–1998 muzeum objęło zabytkowy zespół zamkowo-parkowy wraz z terenem podworskim. W 1999 roku placówka została przejęta przez samorząd powiatu lubaczowskiego. Natomiast w 2004 roku zmieniono nazwę jednostki na Muzeum Kresów w Lubaczowie. W 2010 roku muzeum przejęło jako swój oddział zespół zabudowań cerkwi św. Paraskewy w Radrużu. Aktualnie, w ramach wystaw stałych, w muzeum prezentowane są zbiory: historyczne, obejmujące dzieje miasta i ziemi lubaczowskie, począwszy od czasów najdawniejszych po koniec XX wieku (wizyta Jana Pawła II w Lubaczowie w 1991 roku), etnograficzne, ukazujące kulturę ludową miasta i okolicy (rzemiosło, przedmioty codziennego użytku, rękodzieło), sztuki, obejmujące kolekcję sarmackiego malarstwa portretowego (portret reprezentacyjny i epitafijny) oraz kulturę kresową – malarstwo i rzeźbiarstwo sakralne, związane z obrządkami: katolickim, greckokatolickim oraz z judaizmem. Ponadto placówka posiada kolekcję polskiej sztuki współczesnej (rysunek), takich twórców jak m.in. Maria Jarema, Erna Rosenstein, Zdzisław Beksiński, Jacek Waltoś, Kazimierz Mikulski, Teresa Pągowska. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków. Wstęp jest płatny. Przypisy Bibliografia Muzeum Kresów w Lubaczowie. [dostęp 2020-09-20].
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wysokiem Mazowieckiem

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wysokiem Mazowieckiem – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w mieście Wysokie Mazowieckie, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Wysokie Mazowieckie diecezji łomżyńskiej. Historia Budowla została wzniesiona w 1798 roku jako cerkiew unicka. Murowany budynek został wybudowany na planie ośmioboku na miejscu świątyni drewnianej. Świątynię tą zbudowano w połowie XVI wieku jako cerkiew prawosławną uposażoną m.in. przez króla Zygmunta II Augusta. Budowla mieściła się na terenie dawnego cmentarza cerkiewnego. Po 1596 roku cerkiew została przejęta przez unitów. Po skasowaniu unii brzeskiej w 1875 roku przekazana przez władze carskie prawosławnym. W 1896 roku do budowli została dobudowana prostokątna nawa z wieżą. Cerkiew nosiła wezwanie świętych Cudotwórców Kosmy i Damiana. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku władze Wysokiego Mazowieckiego postanowiły przeznaczyć świątynię na skład sprzętu strażackiego. Dopiero 30 czerwca 1929 roku cerkiew została przejęta przez rzymskokatolicką parafię św. Jana Chrzciciela, która przeznaczyła świątynię na kościół filialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Podczas remontu, kopuły w stylu bizantyjskim zostały zastąpione przez istniejące do dzisiaj. Według zapowiedzi o godz. 11 z kościoła parafialnego wyszła procesja, która na czele z duszpasterstwem i bractwami, przy udziale wielotysięcznego tłumu udała się na cmentarz kościoła N.M.P. Procesja zatrzymała się na u progu świątyni, gdy tymczasem miejscowy proboszcz ks. kan. Józef Rogiński, poświęcił mury zewnętrzne, klęcząc zaś przed wielkimi drzwiami odmówił wraz z przepisanymi modlitwami Litanię do Wszystkich Świętych, poświęcił mury wewnętrzne, poczem dopiero wprowadził procesję do środka. Pierwsze kazanie wygłosił ks. kan. Franciszek Staniewicz. Po skończonym nabożeństwie kościół otwarty był do późnego wieczora, wierni zaś nie mogąc się odzyskanym skarbem nacieszyć, licznie nawiedzali świątynie, śpiewając nabożne polskie pieśni kościelne. W latach 1996–1997, podczas urzędowania proboszcza księdza Edwarda Zambrzyckiego, kościół został odnowiony. Galeria Przypisy
Muzeum Parafialne w Pruchniku

Muzeum Parafialne w Pruchniku – muzeum położone w Pruchniku. Placówka funkcjonuje przy parafii św. Mikołaja Biskupa. Muzeum powstało w 1994 roku z inicjatywy miejscowego proboszcza, ks. Kazimierza Trelki. Jego siedzibą jest budynek dawnej organistówki, pochodzący z 1890 roku. Ekspozycja muzealna mieści się w dwóch salach. W pierwszej zgromadzono eksponaty i pamiątki związane z historią Pruchnika i okolic: książki i dokumenty, meble, przedmioty codziennego użytku, narzędzia rolnicze. Wśród zbiorów zobaczyć można m.in. znaleziony w Pruchniku odłamek meteorytu oraz formę do wypiekania hostii. Druga sala poświęcona jest osobie bł. ks. Bronisława Markiewicza, założyciela Zgromadzenia św. Michała Archanioła. Bibliografia Muzeum Parafialne. www.pruchnik.com.pl. [dostęp 2014-05-07]. (pol.).
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gródku (archidiecezja białostocka)

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gródku – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Gródek, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Białystok - Dojlidy archidiecezji białostockiej. Historia Od 1916 roku katolicy z Gródka i okolic należeli do parafii pw. Opatrzności Bożej w Michałowie. Początki starań o własny ośrodek duszpasterski w Gródku sięgają 1921 r., kiedy to w miejscowej szkole zorganizowano kaplicę katolicką. Inicjatorem budowy kościoła w Gródku był proboszcz parafii michałowskiej ks. Tadeusz Szadbey. Na początku 1933 roku powołał Komitet Budowy Kościoła w Gródku, która w 1934 roku rozpoczęła budowę. Świątynia w dniu 6 lub 30 października 1936 roku została poświęcona przez arcybiskupa wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego jako kościół filialny parafii Opatrzności Bożej w Michałowie. Do maja 1940 roku zostały wykonane takie prace jak: wybudowanie schodów przed wejściem do kościoła, otynkowanie dzwonnicy, zainstalowanie balustrady na chórze. Kościół nawiązuje do form neoromańskich. Rektorem - jako, że początkowo kościół był filią parafii Michałowo został ks. Bronisław Siepak. Do maja 1940 roku ks. Siepak kontynuował budowę kościoła. Aresztowany przez sowieckie władze okupacyjne i wywieziony w głąb Rosji pozostawił wiernych bez pasterza do czerwca 1941 roku. Nowym rektorem w Gródku został mianowany ks. Marian Jacewicz. Odpowiadając na prośbę mieszkańców arcybiskup Romuald Jałbrzykowski dnia 9 października 1945 roku erygował parafię w Gródku. Około 1960 wykonano ołtarz główny i stalle wg proj. arch. Stanisława Bukowskiego, jednak około 2000 roku zostały usunięte. Około 1990 roku wykonano remont dachów zakrystii, wymieniono pokrycie z dachówki ceramicznej na blachę, a w latach 1997-2003 przeprowadzono generalny remont wnętrza, m.in. wprowadzając polichromie autorstwa Agnieszki Andrzejczak i stacje Drogi Krzyżowej, które wykonał Krzysztof Gąsowski. W 2007 przeprowadzono remont dachu i przywrócono dachówkę, a w 2014 wyremontowano elewację. Na przełomie XX i XXI wieku kościół został gruntownie wyremontowany przez księdza proboszcza Andrzeja Sadowskiego. Zostały również przez niego wprowadzone nowe elementy we wnętrzu świątyni, m.in. malowidła na ścianach. Przypisy
Raadhuis van Gliwice

Het raadhuis van Gliwice (Pools: Ratusz w Gliwicach; Duits: Gleiwitzer Rathaus) is het raadhuis van de Silezische stad Gliwice, voorheen Gleiwitz. De voorganger van het raadhuis werd aan het einde van de dertiende eeuw reeds gebouwd. Hiervan bevinden zich nog muurresten in de kelder van het huidige gebouwd. Het huidige raadhuis stamt uit de vijftiende eeuw en werd oorspronkelijk in gotische stijl gebouwd. In 1784 kreeg het raadhuis zijn huidige barokke uitstraling. Na 1945 werd het raadhuis nog opgesmukt met arcades aan de voorzijde. In 2002 werd het gebouwd gerenoveerd. In het raadhuis bevinden zich tegenwoordig de dienst burgerlijke stand, een grote zaal en een café in de kelder. De toren heeft een hoogte van 41,5 meter.
Ratusz w Gliwicach

Ratusz w Gliwicach − zabytkowy budynek dawnego ratusza miejskiego; znajduje się na środku Rynku wyznaczonego na polu kwadratu w centrum Gliwic. Historia Pierwszy ratusz w Gliwicach wybudowano już pod koniec XIII wieku, jednak obecny budynek ratusza został wzniesiony w XV wieku. Pozostałości murów pierwszego ratusza zachowały się w piwnicach budynku. Odbudowywany dwukrotnie po pożarach z lat 1601 i 1711, w końcu XVIII w. znacznie zrujnowany. Przebudowany w drugiej połowie XIX w. w stylu klasycystycznym. W jedną ze ścian budynku wmurowano w 1948 r. tablicę upamiętniająca trzecią rocznicę zajęcia Gliwic przez wojska radzieckie. W latach 50.-60. w ratuszu mieściła się Biblioteka Miejska. Obecnie w budynku znajduje się Pałac Ślubów, sala sesyjna Rady Miasta oraz sale reprezentacyjne, a w piwnicach kawiarnia. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 7 marca 1960 (nr rej. woj. katowickiego: 319/60, nr rej. woj. śląskiego: A/128/2020). W 2002 r. odnowiono elewacje ratusza. Kolejny remont elewacji budynku miał miejsce w 2024 r., obejmował m.in. renowacje tynków, malowanie, wymianę części obróbek blacharskich, a także wymianę tarcz i wskazówek zegarowych. Architektura Budynek murowany na planie prostokąta, usytuowany bokami równolegle do pierzei rynkowych. Dwupiętrowy, nakryty wysokim dachem naczółkowym, z użytecznym poddaszem. Dłuższe ściany pięcioosiowe, krótsze czteroosiowe. W północno-wschodnią ścianę frontową wtopiona kwadratowa wieża zegarowa, nakryta dachem hełmowym z latarnią, zwieńczonym iglicą, o wysokości 41,5 metra. Wyższe kondygnacje wieży mają ścięte narożniki, w najwyższej kondygnacji zegar o czterech tarczach. Przed tą samą ścianą północno-zachodnią na całej długości parterowy pasaż pięcioarkadowy, obecnie zaszklony. Przy południowo-wschodniej ścianie ratusza znajduje się rzeźba Matki Boskiej typu Immaculata z ok. 1726. To dzieło Johanna Melchiora Österreicha jest najstarszą wolnostojącą rzeźbą w mieście. Została ona poddana gruntownej konserwacji w 2024 r. przy okazji remontu ratusza. Przypisy
Johannes-Baptist-Kirche (Gliwice)

Die Johannes-Baptist-Kirche (polnisch Kościół św. Jana Chrzciciel) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt aus dem 20. Jahrhundert und ist dem heiligen Johannes dem Täufer geweiht. Die Johannes-Baptist-Kirche gehört der Pfarrgemeinde Johannes Baptist in Gliwice (Gleiwitz) an, die dem Dekanat Gliwice-Sośnica des Bistums Gliwice (Gleiwitz) zugehörig ist. Sie befindet sich an der Ulica Józefa Elsnera 21 im Stadtteil Żerniki (Zernik). Geschichte Zernik war ursprünglich nach Petersdorf eingepfarrt. Erste Pläne für den Bau einer eigenen Kirche kamen 1912 auf. Nachdem man eine Dominialscheune des Herrenhauses erworben hatte, wurde diese zu einer Notkirche umgebaut. Die schlichte Kirche wurde im Stil der Moderne gestaltet und wurde zur neuen Pfarrkirche von Zernik. Der Entwurf für die Kirche stammte vom örtlichen Baumeister Nawrat. Der ehemalige Speicher wurde in ein Pfarrhaus umgebaut. 1922 wurde der Chorraum nach einem Entwurf von Fischer und Nawratek umgebaut. Am 6. September 1931 wurde die Kirche durch den Erzbischof von Breslau Kardinal Adolf Bertram im Beisein des Bürgermeisters Geisler geweiht. 1934 spendete der Tischler Markiefka ein hölzernes Missionskreuz. 2006 erhielt die Johannes-Baptist-Kirche einen Kirchturm mit drei Glocken sowie eine neue Sakristei als Verlängerung der Kirche. Die Glocken wurden am Ostersonntag 2006 geweiht. Neu erbaut wurde auch ein Gemeindehaus. Architektur Bei der Johannes-Baptist-Kirche handelt es sich um ein modernes Bauwerk mit einer verputzten Fassade ohne Dekorationselemente. Auf dem Giebel über dem Eingang befindet sich ein Kreuz. Die Kirche besitzt einen einzelnen freistehenden Kirchturm, der nachträglich errichtet wurde, sowie einen kleinen Dachreiter in Form eines Bogens aus Ziegelsteinen mit einer Glocke. Zur Ausstattung der Kirche gehört ein Altar aus Stein über dem sich ein Triptychon aus Kirchenfenstern befindet und Szenen aus dem Leben Johannes des Täufers zeigt. Außerdem findet man Bilder mit den Stationen des Kreuzwegs und einige hölzerne Heiligenfiguren. Die Kirche besitzt eine Empore auf der sich die Orgel befindet. Die farbigen Kirchenfenster zeigen ebenfalls einige Heiligenbilder. Das Taufbecken aus Stein ist achteckig. Weblinks Internetseite der Gemeinde Die Kirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise