NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костел благославенної Аніели Салави (Краків)

Костел благославенної Аніели Салави (пол. Kościół bł. Anieli Salawy) – парафіяльний костел священиків місіонерів, що на ал. Київська 29 у Кракові в дільниці V Кроводжа. Дозвіл на будівництво костелу видала міська рада Кракова у 1991 році. Через рік розпочалися будівельні роботи на чолі з головним архітектором нового храму – Юзефом Дуткевичем. У 1994 році кардинал Францішек Махарський заклав перший камінь, освячений Іваном Павлом II під час церемонії беатифікації патрона костелу бл. Аніели Салави, що відбувалися 13 серпня 1991 року. Роботи всередині храму почалися в 1996 році. Вікна були прикрашені вітражами Терези Станкевич, а на стінах розвішані стації Хресної дороги. У пресвітерії знаходиться скульптура Христа на хресті, виконана Яном Сієка. Того ж року парафія св. благословенної Аніели Салави, доручена священикам-місіонерам ордену лазаристів. У наступні роки тривали завершальні роботи, а в 2000 році кардинал Францішек Махарський освятив костел. Бібліографія Войцех Каламарж, парафія священиків місіонерів. Блаженна Анєла Салави, Краків: Вид. Теологічний інститут священиків-місіонерів у Кракові, 2000 р.,ISBN 83-7216-102-X Посилання Історія церкви та фотогалерея Сайт парафії
Kościół bł. Franciszki Siedliskiej w Elblągu

Kościół bł. Franciszki Siedliskiej w Elblągu – kościół zbudowany w latach 1990 - 2003 w Elblągu. 3 grudnia 2021 miała miejsce uroczystość, podczas której biskup elbląski Jacek Jezierski dokonał konsekracji kościoła pw. bł. Franciszki Siedliskiej. Kalendarium budowy kościoła 8 października 1990 roku, ks. biskup Edmund Piszcz poświęcił krzyż i plac pod budowę nowego kościoła. 25 maja 1992 roku, w Święto Zwiastowania Pańskiego, papież Jan Paweł II dokonał nowego podziału administracyjnego i utworzył diecezję elbląską. W roku 1996 rozpoczęły się prace przy budowie kościoła. 11 maja tego roku parafia przeżyła uroczystość nawiedzenia figury Matki Bożej Fatimskiej, z udziałem ks. biskupa Józefa Wysockiego. 10 września 1997 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, poświęconego przez Ojca Św. Jana Pawła II, oraz poświęcenia fundamentów kościoła. Dokonał tego biskup elbląski ks. dr Andrzej Śliwiński. 24 grudnia 2003 roku kościół oddano do użytku. W 2010 skończono prace wewnątrz kościoła, pozostały natomiast prace na zewnątrz kościoła. Ogromny wkład pracy w budowę kościoła wnieśli parafianie. Przypisy
Kościół bł. Doroty w Elblągu

Kościół bł. Doroty z Mątowów w Elblągu – zabytkowa świątynia zbudowana w latach 1705–1759 w Kaczynosie. Dawny kościół mennonicki. Historia Obiekt był pierwotnie kościołem mennonickim i należy do najcenniejszych zabytków barokowej architektury sakralnej z terenu Żuław. Budowla ryglowa z barokową wieżyczką. Obok kościoła został zrekonstruowany także XVIII-wieczny dwór o konstrukcji ryglowej, jeden z nielicznych obiektów architektury żuławskiej, wzniesiony w formie pałacowej. Obiekty otoczone są współczesną kalwarią Męki Pańskiej. W latach 1981–1986 przeniesiony do Elbląga i zrekonstruowany. Konsekrowano go na potrzeby kultu katolickiego w 1986. Przypisy Bibliografia Parafia Błogosławionej Doroty w Elblągu: strona oficjalna. blogoslawionadorota.org. [dostęp 2010-10-25].
Kościół bł. Jolenty w Gnieźnie

Kościół bł. Jolenty w Gnieźnie – kościół w Gnieźnie, na Arkuszewie, zbudowany w latach 1983–2000. Zaprojektowany przez Izabelę Klimaszewską. Swoim kształtem przypomina rotundę. We wnętrzu ołtarz wykonany z granitu wykonany przez firmę kamieniarską Jerzego Klapiszewskiego z Wągrowca. Tabernakulum zostało wykonane przez Firmę Brązowniczą Aleksander Zaran z Poznania. Żyrandole zostały wykonane przez Pracownię Rzemiosła Artystycznego Piotr i Jacek Przybylski. Witraże zostały wykonane przez Pracownię Witraży Powalisz z Poznania. Posadzka prezbiterium tej świątyni jest wyłożona marmurem Biała Marianna. Kościół mieści się przy ulicy Wierzbiczany. Może pomieścić 500 osób. Proboszczem parafii jest ks. kan. Ryszard Balik. Parafia Linki zewnętrzne Strona internetowa kościoła bł. Jolenty w Gnieźnie
Kościół bł. Jakuba Strzemię w Horyńcu-Zdroju

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Horyńcu-Zdroju – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1818 w Horyńcu-Zdroju. Po wysiedleniach ludności ukraińskiej po 1947 cerkiew przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny, zdrojowy pw. bł. Jakuba Strzemię parafii w Horyńcu-Zdroju. Historia Świątynia powstała w 1818 z fundacji Stadnickich ówczesnych właścicieli Horyńca. Początkowo była to unicka kaplica dworska, a następnie pełniła funkcję parafialnej cerkwi greckokatolickiej aż do lat powojennych. W 1984 do świątyni od strony prezbiterium dobudowano obszerną nawę nie harmonizującą z zabytkiem ani stylem. Wybudowano także plebanię. Architektura i wyposażenie Jest to nieduża budowla klasycystyczna o fasadzie ozdobionej czterokolumnowym portykiem i trójkątnym frontonem. Nad wejściem znajduje się herb Stadnickich Szreniawa, fundatorów świątyni. Otoczenie Obok świątyni znajduje się murowana dzwonnica parawanowa zbudowana w 1818. Galeria Przypisy
Kościół bł. Karoliny Kózkówny w Kaczorowie

Kościół bł. Karoliny Kózkówny w Kaczorowie – kościół rzymskokatolicki w Kaczorowie, województwo dolnośląskie. Kościół murowany, wzmiankowany w 1311 r. Przebudowany w XVIII w., restaurowany w 1965 r. i 1993 r., malowany w 1999 r. Kościół powstał w 1904 r. Budowla na planie prostokąta z czterospadowym dachem. Kościół posiada nietypową asymetryczną wieżą na planie kwadratu z charakterystycznym hełmem. W przyziemiu wieży jedno z wejść do kościoła. Obecnie pełni funkcję kościoła pomocniczego. Przypisy
Kościół bł. bp. Michała Kozala w Słupcy

Kościół bł. bp. Michała Kozala w Słupcy – katolicka świątynia pod wezwaniem bł. Michała Kozala wybudowana na przełomie XX i XXI wieku, położona w północnej części Słupcy. Jest kościołem parafialnym parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Biskup Diecezji włocławskiej, Bronisław Dembowski, erygował parafię 26 września 1996 pod wezwaniem bł. Michała Kozala. Budowę kaplicy zapoczątkowano 30 sierpnia 1996. Pełniła ona funkcję świątyni do czasu ukończenia nowego kościoła. W 1998 rozpoczęto prace związane z jego budową. W tym samym roku parafia otrzymała dzwon od ks. Jana Dwojackiego, proboszcza parafii Piątek Wielki koło Kalisza. Pierwsza msza została odprawiona 27 września 1999 przez biskupa Bronisława Dembowskiego. Ostatnia msza w kaplicy odbyła się 30 kwietnia 2003. Wszystkie kolejne odbywały się już w nowym budynku kościoła. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii pw. bł. Michała Kozala BM
Kościół bł. Piotra Jerzego Frassati w Lublińcu

Kościół rzymskokatolicki bł. Piotra Jerzego Frassati w Lublińcu – kościół wojskowy znajdujący się na terenie koszar Jednostki Wojskowej Komandosów. Historia Parafia personalna, erygowana dekretem Biskupa Polowego WP z dnia 2 grudnia 1995 r. Posiada własny kościół na terenie koszar, ogólnodostępny wiernym w czasie nabożeństw. Należy do Parafii wojskowej bł. Piotra Jerzego Frassati w Lublińcu.
Kościół cmentarny św. Jana Chrzciciela w Sarnowie

Kościół cmentarny św. Jana Chrzciciela – polski rzymskokatolicki kościół, znajdujący się we wsi Sarnów, należący do dekanatu wołczyńskiego. Historia Kościół cmentarny wybudowany został w 1920 roku z inicjatywy i pod kierunkiem ówczesnego proboszcza parafii Świętej Trójcy i Najświętszej MP Różańcowej w Byczynie, księdza Jana Madeję. Wnętrze jego zostało wyposażone w barokowy ołtarz, pochodzący z XVIII wieku. Świątynia jest kościołem filialnym parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Krzywiźnie. Obiekt wpisany jest do Ewidencji Zabytków Województwa Opolskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki gminy Byczyna - kościół w Sarnowie
Kościół Świętych Marcina i Bartłomieja w Borkach Wielkich

Kościół Świętych Marcina i Bartłomieja – rzymskokatolicka, zabytkowa, drewniana świątynia znajdująca się w Borkach Wielkich (gmina Olesno). Jest kościołem filialnym parafii św. Franciszka z Asyżu w Borkach Wielkich. Dnia 22 grudnia 1954 roku pod numerem 75/54, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Znajduje się na Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Historia kościoła Wybudowano go w 1697 jako kościół parafialny. Budynek jest konstrukcji zrębowej, orientowany. W 1789 cieśla Szymon Stadko dobudował drewnianą wieżę, nakrytą dachem namiotowym, zwieńczonym tzw. latarnią oraz niewielkim cebulastym hełmem. Pionowe ściany są szalowane nad sobotami. Dachy nad nawą są siodłowe i kryte gontem (gontem pobite są również ściany nawy i prezbiterium powyżej sobót, otaczających ściany). Architektura i wnętrze Prezbiterium zamknięto trójbocznie, obok niego znajduje się zakrystia. W środku kościoła stropy są płaskie. W tęczy znajduje się barokowa Grupa Ukrzyżowania. Chór muzyczny, o prostym parapecie przedłużonym wzdłuż części ścian nawy, wsparty jest na prostych słupach. Wnętrze cechuje się prostotą. Skromny ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku i wykonano go w stylu barokowym – na zwieńczeniu znajduje się rzeźba Boga Ojca oraz postacie dwóch aniołków. Ołtarz boczny poświęcony jest św. Franciszkowi. Inne zabytkowe elementy wyposażenia to ambona, kropielnica i niewielkie organy z XVIII wieku, barokowe rzeźby Matki Bożej i św. Jana Nepomucena z początku tego samego stulecia, obraz św. Mikołaja (prawdopodobnie z XIX wieku). Kościół przestał być siedzibą parafii na początku XX wieku, kiedy to franciszkanie wybudowali w latach 1910–1911 nową neogotycką świątynię. Obecnie pełni funkcję kościoła cmentarnego, a nabożeństwa odbywają się tutaj zaledwie kilka razy w ciągu roku. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 .
Marienkirche (Lubań)

Die Marienkirche (polnisch: Kościół Marii Panny) ist die evangelisch-lutherische Kirche von Lubań (deutsch: Lauban), einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Niederschlesien. Die Gemeinde gehört der Diözese Breslau der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen an. Geschichte Die 1384 erstmals erwähnte Marienkirche diente ursprünglich als Friedhofskirche des Ortes. Nach ihrer Zerstörung 1431 in den Hussitenkriegen wurde sie 1452 als gotische Saalkirche mit vierjochigem Schiff und polygonal schließendem Chorbau mit im nördlichen Winkel eingestelltem Turm neuerrichtet, um während der Reformation als evangelisches Gotteshaus zu dienen. Umbauten erfolgten 1626, 1668, 1732, 1840 und schließlich 1887–1888 durch Abel Augustin, unter dessen Leitung die Kirche ihre Kreuzrippenwölbung sowie die neugotische Innenausstattung erhielt. Den Hauptaltar mit der Kreuzigungsdarstellung und die Kanzel lieferte die Mayer’sche Hofkunstanstalt aus München. Die Orgel stammt von der Firma Eichler Orgelbau in Görlitz. Nachdem die evangelische Kreuzkirche von Lauban nach Kriegsbeschädigung 1956/57 gesprengt wurde, wurde die Marienkirche zur einzigen evangelischen Kirche des Ortes. 2013 erfolgte eine Restaurierung der Kirche. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 555. ISBN 3-422-03109-X Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół Marii Panny w Lubaniu

Kościół Marii Panny w Lubaniu – świątynia parafii ewangelicko-augsburskiej w Lubaniu. Jest to najstarszy obiekt sakralny Lubania. Historia Pierwsza informacja o budowli pochodzi z 1384. Została ona całkowicie zniszczona przez husytów w 1427. Obecną świątynię wybudowano w 1452 jako świątynię cmentarną. W 1668 roku została odnowiona wieża, a jej hełm został pokryty kulą i chorągiewką. W 1732 roku wymienione zostały w świątyni strop, ambona i okna oraz kupiono nowe organy, zaś 3 lata później na wieży zamontowano nowy dzwon (Benjamin Körner, Görlitz). Kolejne poważne remonty zostały przeprowadzone w latach 1815 i 1840. Gruntownie przebudowana i znacznie rozbudowana (wybudowano m.in. wieżę) świątynia została w latach 1887–1888. Autorem tej przebudowy był Abel Augustin. Linki zewnętrzne Kościół ewangelicki Marii Panny w Lubaniu [online], Centrum Informacji Turystycznej i Promocji Pogórza Izerskiego [dostęp 2019-02-20] . Kościół Ewangelicki Marii Panny w Lubaniu z XIV wieku [online], Parafia Ewangelicko-Augsburska w Lubaniu [dostęp 2019-02-20] .
Kościół ewangelicki w Bolkowie

Kościół ewangelicki Świętej Trójcy w Bolkowie – zabytkowy kościół położony przy skrzyżowaniu ulic Kamiennogórskiej i Niepodległości. Budynek został ukończony w 1855 roku. Obecnie w kościele znajduje się Bolkowska Galeria Historyczno-Artystyczna ARS ET HISTORIA. Historia Obecny kościół ewangelicki nie jest jedynym, który znajdował się w Bolkowie. Pierwszy, drewniany kościół protestancki został wzniesiony w 1742 roku na rynku w miejscu obecnej anielskiej fontanny. Kosztował on 1330 talarów. W 1855 roku został on rozebrany ze względu na zły stan techniczny. Aktu poświęcenia nowej świątyni dokonano 7 października 1855 roku, 113 lat po poświęceniu wcześniejszej. Kościół posiadał 850 miejsc siedzących. Po II wojnie światowej zdemontowano część wieży z kopułą. Dzwony zniknęły w nieznanych okolicznościach. Kalendarium 1818 – ewangelicy udali się do magistratu z prośbą o pozwolenie na posiadanie dzwonów (wcześniej korzystali z dzwonów kościoła katolickiego). Urząd wyraził na to zgodę. Dzwony mały być zamontowane na baszcie muru miejskiego, ponieważ okoliczne wsie Klein Waltersdorf i Wiesau nie chciały współfinansować inwestycji. W związku z tym dzwony nie zostały zakupione 1850 – udzielono 213 chrztów 8 sierpnia 1855 – poświęcenie dzwonów 1917 – średni dzwon zostaje zdemontowany na potrzeby militarne 1922 – zainstalowanie nowych dwudziestosześciogłosowych organów, wykonanych przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy 21 maja 1922 – poświęcenie tablic znajdujących się po obu stronach ołtarza, upamiętniające 160 poległych bolkowian w trakcie I wojny światowej 1924 – zainstalowanie elektrycznego oświetlenia 1926 – poświęcenie nowych dzwonów 1928 – zainstalowanie elektrycznego ogrzewania podłogowego przez firmę Siemens-Schuckert 1930 – obchody 75 rocznicy fundacji świątyni Przypisy Linki zewnętrzne Galeria ARS ET HISTORIA (Dawniej: Kościół ewangelicki , sala sportowa) fotopolska.eu
Kościół ewangelicki w Giżycku

Kościół ewangelicki w Giżycku - kościół ewangelicko-augsburski z 1827 roku. Jest główną świątynią parafii ewangelickiej w Giżycku, w diecezji mazurskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Historia Pierwszy drewniany kościół ewangelicki na terenie Giżycka został wybudowany w czasach Reformacji. Nowa, większa i murowana świątynia powstała w 1633, a wieżę dobudowano do niej w 1642. Budynek został zniszczony w wyniku pożaru w 1686. Do odbudowy spalonego kościoła przystąpiono w 1709. W 1728 zakupiono do niego trzy dzwony różnej wielkości. 3 kwietnia 1822 miał miejsce pożar miasta, doszło wtedy do kolejnego zniszczenia budowli. 11 maja 1826 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę kolejnego kościoła, poprzedzona trwającą przez cztery lata zbiórką funduszy. W mury został wmurowany dokument z tekstem: Boże Wszechmogący, chroń tę świątynię, której budowę rozpoczynamy. Zachowaj ją przez następne stulecia przed podobnym nieszczęściem, jakie tu miało miejsce w nocy 3 kwietnia 1822 roku. Prace budowlane trwały półtora roku, zakończono je w 1827. Kościół został zaprojektowany przez berlińskiego architekta Karla Friedricha Schinkla na rzucie prostokąta jako budowla halowa, przykryta dachem dwuspadowym. Poświęcenie miało miejsce 16 września 1827, odbyły się wówczas dwa nabożeństwa. Pierwsze było prowadzone w języku niemieckim, kazanie wygłosił ks. M. Gregorovius. Następnie odbyło się nabożeństwo polskie z kazaniem ks. Pawlika. W obchodach uczestniczyło trzynastu księży i kilka tysięcy wiernych. W 1881 doszło do przebudowy świątyni na styl neoklasycystyczny. Dokonano powiększenia okien i dobudowano zakrystię oraz apsydę. We wnętrzu umieszczono nową ambonę i ołtarz z obrazem przedstawiającym Jezusa Chrystusa, autorstwa Karla Gottfrieda Pfannschmidta z Berlina. W latach 1911–1912 parafia starała się o przydział funduszy w celu kolejnej rozbudowy kościoła do pojemności 1400 miejsc siedzących, jednak do przebudowy nie doszło. Organy wyremontowano w 1935 przez firmę Kemper & Söhne z Lubeki, zamontowana została traktura elektryczna. W 1945 budynek został przejęty przez kościół rzymskokatolicki, który nadał mu wezwanie Chrystusa Króla. Kościół został zwrócony ewangelikom w czerwcu 1946, za sprawą księdza Emila Dawida. 17 czerwca 1978 odbyły się tutaj po raz pierwszy Giżyckie Koncerty Organowe, podczas których wystąpił Józef Serafin. Do czasu wybudowania w 1995 cerkwi greckokatolickiej w Giżycku, parafia ewangelicka udostępniała kościół do prowadzenia nabożeństw w obrządku bizantyjsko-ukraińskim. Przypisy
Evangelický kostel v Drahomyšli

Evangelický kostel v Drogomyślu (pol. Kościół Ewangelicki w Drogomyślu) je jedním z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Byl vystavěn v klasicistním stylu (s prvky pozdního baroka) v roce 1788 nákladem barona Bedřicha z Kališe († 1808). Ten si na císaři vymohl privilegium přistavět k modlitebně věž se zvonem. Privilegium mu bylo přiznáno dvorským dekretem z 25. června 1792. Stavba věže byla ukončena roku 1797. Trojlodní kostel byl zasažen požáry v letech 1879 a 1888 (v roce 1888 shořela střecha a roztavily se zvony). Vážně poničen byl během druhé světové války: kostel byl vypálen, došlo ke zhroucení věže a klenby lodi. Zničena byla i fara. Obnova kostela proběhla v letech 1948–1951 podle projektu architekta Karola Kozieła. Obnovený kostel byl posvěcen 27. května 1951. Kostel je orientovaný, jednolodní, s půlkruhovým presbytářem. Na východní straně se nachází čtyřboká věž. Nad portálem hlavního vchodu je umístěna pamětní tabule s latinským nápisem a erbem Kališů. Pod kostelem je krypta, v níž se původně nacházely ostatky sedmi členů rodiny Kališů. V sakristii kostela je přechovávána historicky cenná měděná rakev Alžběty Kališové, roz. Petröczyové († 1771), která tam byla přenesena z krypty. Rakev je ozdobena erbovními kartušemi a latinským nápisem. Vedle kostela stojí moderní farní budova, která byla posvěcena roku 2014. Za kostelem se nachází hřbitov, který byl v roce 1945 místem frontových bojů, kvůli nimž byl zdevastován. Zachoval se na něm mj. litinový náhrobek Andrease Wenderlinga z roku 1866. Související články Drahomyšl (Polsko) Ondřej Glajcar Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel v Drahomyšli na Wikimedia Commons Záznam velkopátečních bohoslužeb (2013) Galerie
Evangelische Kirche (Drogomyśl)

Die evangelische Kirche Drogomyśl (polnisch Kościół Ewangelicki w Drogomyślu) ist die Kirche von Drogomyśl (deutsch: Drahomischl oder Drahomischel), einem Ortsteil der Gemeinde Strumień im Powiat Cieszyński der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte Nach Erlass des Toleranzpatents Josephs II. von 1781 wurde die evangelische Kirche von Drahomischl auf Kosten des örtlichen Grundherrn, Graf Friedrich von Kalisch, gegenüber seinem Schloss erbaut, in dem zunächst evangelische Gottesdienste abgehalten worden waren. Die Grundsteinlegung erfolgte am 25. Mai 1788. Entgegen den zu dieser Zeit für evangelische Bethäuser im Habsburgerreich geltenden Bestimmungen vermochte der Bauherr 1792 gerichtlich die Erlaubnis zum Bau eines Kirchturms durchzusetzen. Die Einweihung der fertiggestellten Kirche, eine gewölbte Saalkirche mit halbkreisförmigem Presbyterium und ostseitig integriertem Turm, im Innern mit umlaufender Empore, fand am 15. Oktober 1797 durch den Superintendenten von Mähren und Schlesien, Johann Traugott Bartelmus, statt. Über dem Hauptportal ist eine Inschrifttafel mit dem Wappen der Stifterfamilie angebracht, deren Erbbegräbnis sich in der Krypta unterhalb der Kirche befand. Die Kirche wurde 1879 und 1888 und wieder im Zweiten Weltkrieg durch Brände beschädigt, wobei das Gewölbe des Schiffes einstürzte. Der Wiederaufbau der Kirche erfolgte in den Jahren 1948–1951 nach dem Projekt des Architekten Karol Kozieł, die Wiedereinweihung fand am 27. Mai 1951 statt. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 272. ISBN 3-422-03109-X Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół ewangelicki w Drogomyślu

Kościół ewangelicki w Drogomyślu – jeden z luterańskich kościołów tolerancji wybudowanych na Śląsku Cieszyńskim pod koniec XVIII wieku. Jest kościołem parafialnym miejscowej parafii. Za kościołem znajduje się ewangelicki cmentarz. Kościół ewangelicki w Drogomyślu jest jednym z ostatnich, które powstały na Śląsku Cieszyńskim po wydaniu patentu tolerancyjnego przez cesarza Józefa II w 1781 i przed pełnym równouprawnieniem w czasie tzw. Wiosny Ludów. Pozwolenie na budowę kościoła uzyskano 4 czerwca 1787, budowlę w stylu klasycystycznym rozpoczęto podłożeniem kamienia węgielnego 25 maja 1788, w 1792 uzyskano specjalne pozwolenie na dobudowanie wieży (sam patent tolerancyjny nie zezwalał wystawiać wież). Ufundowany był przez barona Fryderyka Henryka Callischa, ówczesnego właściciela Drogomyśla, który do czasu poświęcenia kościoła przez cieszyńskiego superintendenta Jana Traugotta Bartelmusa 15 października 1797, pozwalał odprawiać nabożeństwa w swoim pałacu. Podczas II wojny światowej zniszczony, powojenna odbudowa zakończyła się w 1951 r. Wnętrze świątyni jest trójnawowe, po bokach znajdują się pawlacze a nad portalem tablica fundacyjna w języku łacińskim wraz z herbem Calischów. Galeria Przypisy Bibliografia Franciszek Michejda: Dzieje Kościoła ewangelickiego w Księstwie Cieszyńskim (od Reformacji do roku 1909). Katowice: Dom Wydawniczy i Księgarski "Didache", 1992, s. 147. ISBN 83-85572-00-7. Linki zewnętrzne Opis na stronie gminy Strumień
Kościół ewangelicki w Miłosławiu

Kościół ewangelicki w Miłosławiu – zabytkowy dawny kościół ewangelicki w Miłosławiu, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Zlokalizowany jest przy ul. Zamkowej 21. Historia i architektura Kościół został zbudowany w latach 1874-1875 dla zboru ewangelickiego. Jest to świątynia o jednej nawie, z oddzielonym trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Nad kościołem dominuje wysoka, kwadratowa wieża, pokryta dachem namiotowym. Wewnątrz świątyni dookoła nawy mieści się drewniana empora, podparta przez kolumny. Budowla jest otoczona przez neogotycki mur z cegły, z metalowymi kratami. Stan obecny Opuszczony po II wojnie światowej obiekt stał zamknięty i niszczał. Przez pewien okres użytkowany był na cele kulturalne przez gminę Miłosław. Jednak kościół poewangelicki wymagał remontu. W 2009 roku obiekt został oficjalnie przekazany przez gminę na 25 lat w użytkowanie powiatowi wrzesińskiemu, a w 2016 roku powiat wrzesiński przejął kościół od gminy Miłosław na własność w drodze darowizny. Obiektowi nadano nazwę Powiatowa Scena Kultury „Zamkowa”. Powiat wrzesiński prowadzi renowację zabytku oraz organizuje w nim wydarzenia kulturalne: m.in. koncerty Ireny Santor, Eleni, Alicji Majewskiej, Hanny Banaszak Zespołu Trebunie Tutki, wieczory literackie – spotkania z laureatami prestiżowej literackiej Nagrody Fundacji im. Kościelskich (m.in. z Maciejem Płazą i Szczepanem Twardochem), a także Wielkie Nocne Czytanie (z udziałem m.in. Jacka Dehnela, Mikołaja Łozińskiego, Olgi Tokarczuk, Andrzeja Dybczaka, Marcina Kurka, Andrzeja Franaszka, Józefa Barana, Tomasza Różyckiego, Olgi Stanisławskiej, Dawida Bieńkowskiego, Tomasza Jastruna, Ryszarda Krynickiego, Andrzeja Sosnowskiego czy Andrzeja Dybczaka, a także Andrzeja Seweryna). Z koncertami wystąpili tu m.in. Myslovitz, Domowe Melodie, Stare Dobre Małżeństwo, Janusz Radek I Stanisława Celińska. Przypisy Bibliografia Powiatowa Scena Kultury „Zamkowa”. Powiat wrzesiński. [dostęp 2018-05-22]. (pol.).