NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Willa Fritza Hoerdera w Szczecinie

Willa Hoerdera w Szczecinie – zabytkowy dawny dom mieszkalny w Szczecinie, mieszczący się przy al. Wojska Polskiego 76. Styl w jakim wybudowano budynek to eklektyzm z formami gotyckimi, barokowymi i renesansowymi. Willa znajduje się w rejestrze zabytków i stanowi siedzibę Katolickiego Liceum Ogólnokształcącego im. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szczecinie. Historia Willa została wybudowana w latach 1896-1897 według projektu berlińskiego architekta Nulina Widmana na zlecenie Fritza Hoerdera - przedsiębiorcy specjalizującego się w przemyśle drożdżowym i spirytusowym, właściciela firmy „F. Crepin”. W 1930 roku willę po śmierci pierwszego właściciela odkupił Fritz Remter, pracownik szczecińskiej branży farmaceutycznej. Budynek prawdopodobnie nie został uszkodzony w czasie II wojny światowej. Po 1945 obiekt upaństwowiono i przeznaczono na siedzibę Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie. Następnie, w 1956 budynek przekazano żłobkowi, które mieściło się tutaj do 1990, następnie przez rok funkcjonowało w gmachu przedszkole. Ostatecznie, w 1992 miasto przekazało budynek Katolickiemu Liceum Ogólnokształcącemu, które znajduje się w nim do dziś. W latach powojennych przeprowadzono wiele remontów, które częściowo zmieniły jej wygląd – zdemontowano całe przedwojenne żeliwne ogrodzenie posesji, rozebrano oranżerię, skuto sztukaterię pomieszczeń oraz zdemontowano parkiety zastępując je przez linoleum na 1 piętrze (podczas gdy wystrój parteru zachował się niemal całkowicie), wybudowano balkon nad wykuszem mieszczącym ogród zimowy. Wewnątrz zamalowano farbą olejną liczne boazerie i malowidła naścienne, parkiety zakryte zostały przez linoleum. Rewitalizacja budynku była przeprowadzana stopniowo od 2000 roku, najpierw wyremontowano dach a następnie odnowiono elewację rekonstruując balustradę na balkonie od frontu, wyremontowano okna, wewnątrz wyczyszczono i polakierowano boazerie i parkiety, wybudowano nowy płot ogrodzeniowy nawiązujący do pierwotnego. Odkryto również i odnowiono malowidła naścienne wewnątrz budynku. Dzięki pracom renowacyjnym budynek odzyskał swój dawny, przedwojenny wygląd. Przypisy Bibliografia Łukasz Piskorski (red.): Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szczecinie. [dostęp 2014-06-29]. EDD: Willa Hoerdera – al. Wojska Polskiego 76. [w:] sedina.pl [on-line]. 12 marca 2009. [dostęp 2014-06-29].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Wawer, na osiedlu Zerzeń przy ul. Trakt Lubelski 157. Należy do dekanatu anińskiego diecezji warszawsko-praskiej. Historia Poprzedni kościół drewniany spłonął w 1739 roku. Budowa obecnej murowanej świątyni, którą ufundowała właścicielka dóbr wilanowskich, Aleksandra z Potockich Potocka, rozpoczęła się w 1880 roku. Zakończenie prac budowlanych oraz konsekracja kościoła odbyły się w 1888 roku. W 1917 roku zostały skonfiskowane dzwony i naczynia liturgiczne. W 1941 roku niemieckie władze okupacyjne nakazały oddawać na złom dzwony. W 1944 roku budowla została zniszczona przez artylerię. W latach 1950−1976 kościół został odbudowany według planów z 1880 roku. Prace polegały m.in. na zrekonstruowaniu wnętrza i budowie dzwonnicy. W 1977 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków. W dniu 23 września 2006 roku została włączona zewnętrzna iluminacja świątyni. W latach 2007−2010 kościół został gruntownie wyremontowany (wykonano izolację pionową i poziomą murów zewnętrznych, zainstalowano ogrzewanie gazowe i wymalowano wnętrze). W świątyni znajduje się zespół marmurowych ołtarzy pochodzących z okresu powojennej odbudowy według projektu Stanisława Marzyńskiego: główny z obrazem „Wniebowzięcie NMP”, boczny prawy − Serca Pana Jezusa i boczny lewy − św. Antoniego. W prezbiterium zespół witraży („Zbawiciel z hostią w otoczeniu aniołów”). W obrębie przykościelnego cmentarza znajduje się zespół dobrze zachowanych nagrobków okolicznych dziedziców, głównie z połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Waśniowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Waśniowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Waśniów, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Szewna diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia murowana została wzniesiona w 1656 roku w stylu późnorenesansowym na miejscu drewnianego kościoła wybudowanego przed 1362 rokiem. Budowla została rozbudowana w 1882 roku. Restaurowano ją w latach 1971–1975. Wyposażenie budowli reprezentuje styl barokowy. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Stanisława Biskupa w Borowicy

Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Stanisława Biskupa – kościół drewniany zbudowany w latach 1797-1799 w Borowicy. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1797-1799, zaś jej fundatorem był hrabia Kazimierz Krasiński, ówczesny właściciel dóbr ziemskich w Żulinie i Borowicy. Początkowo świątynia pełniła rolę prywatnej kaplicy, dopiero w latach dwudziestolecia międzywojennego została oddana do użytku okolicznej ludności. W ciągu istnienia świątyni doszło do trzech prób jej zniszczenia – podczas I i II wojny światowej, a także w 1996 r., kiedy próbowano ją podpalić. Architektura Konstrukcja powstała na bazie projektu Jakuba Kubickiego, nadwornego architekta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Kościół zbudowano z drewna modrzewiowego, na planie ośmioboku, zaś rzut poziomy wnętrza przyjmuje kształt krzyża greckiego ze ściętymi ukośnie u nasady narożami wewnętrznymi. W narożach tych umieszczono osiem potężnych kolumn grupowanych parami, które dźwigają belkowanie zwieńczenia świątyni oraz dach. Wyposażenie Na wyposażeniu świątyni znajduje się kilka ciekawych obiektów, wpisanych do rejestru zabytków: obraz Przemienienia Pańskiego z XVIII w., uchodzący wśród miejscowej ludności za cudowny; obraz św. Mikołaja Bp z XIX w. - święty został tu przedstawiony w zielonych szatach; obraz Ukrzyżowania Chrystusa z końca XVIII w.; kociołek na wodę z brązu, z XVIII w.; zabytkowa fisharmonia z początku XX w. Bibliografia Jacek Kiszczak: Kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Borowicy - historia i architektura. „Nestor. Czasopismo Artystyczne”, 4 (38), Krasnystaw 2016, s. 56-58.
Reformierte Kirche (Warschau)

Die Reformierte Kirche (polnisch Kościół ewangelicko-reformowany) in Warschau ist eine evangelisch-reformierte Pfarrkirche an der Solidarność Allee in der Warschauer Innenstadt. Geschichte Die Grundsteinlegung der Kirche erfolgte am 30. Oktober 1866. Die Kirche wurde im Stil der Neugotik von Adolf Loewe erbaut, die Bauzeit betrug 14 Jahre. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche teilweise zerstört und nach dem Krieg wieder aufgebaut. Weblinks Homepage Einzelnachweise
Église évangélique réformée de Varsovie

L'église évangélique réformée de Varsovie est le lieu de culte de la paroisse évangélique réformée de Varsovie, membre de l' Église réformée polonaise. Elle est située Aleja Solidarności (n° 74), arrondissement de Śródmieście (centre-ville) à Varsovie. Portail de Varsovie
Gereformeerde kerk (Warschau)

De Gereformeerde of Calvinistische kerk in Warschau is een protestantse kerk, tussen 1866 en 1880 gebouwd in de stijl van de neogotiek. De architect was Adolf Loewe Geschiedenis De neogotische kerk werd tussen 1866 en 1882 naar ontwerp van Adolf Loewe gebouwd voor de calvinisten van Warschau. Deze protestantse kerk heeft geen altaar en alleen een preekgestoelte. De kerk raakte tijdens Opstand van Warschau beschadigd en werd na de Tweede Wereldoorlog herbouwd.
Kościół ewangelicko-reformowany w Warszawie

Kościół ewangelicko-reformowany – zabytkowy kościół znajdujący się przy al. „Solidarności” 74 w Warszawie. Jest kościołem parafialnym stołecznej parafii Ewangelicko-Reformowanej. Historia Prace budowlane rozpoczęły się w październiku 1866 roku. Projekt świątyni w stylu neogotyckim został opracowany przez jednego z wiernych, Adolfa Loewego. Do budowy zostało użyte m.in. żeliwo. Pracami kierował Kazimierz Loewe. Budowa trwała 14 lat z powodu niewystarczających środków finansowych. Kościół został poświęcony 24 października 1880 roku. W latach 1940–1942 świątynia wraz z kilkoma sąsiednimi budynkami znajdowała się w tzw. enklawie ewangelickiej – niewłączonym do getta warszawskiego obszarze otoczonych z trzech stron terenem dzielnicy zamkniętej. W czasie II wojny światowej świątynia została częściowo uszkodzona (dwie zakrystie i prezbiterium z drewnianą kazalnicą). Wieża, chociaż została ostrzelana, nie została zniszczona. Po wojnie kościół został etapami wyremontowany. W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Dreifaltigkeitskirche (Raków)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Kościół Świętej Trójcy w Rakowie) ist ein barockes römisch-katholisches Kirchengebäude in Raków. Geschichte Die Kirche wurde von den Polnischen Brüdern, einer unitarischen Glaubensgemeinschaft, in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts gebaut. Sie wurde nach deren Ausweisung 1638 zerstört und als römisch-katholische Kirche unter Bischof Jakub Zadzik ab 1640 neu errichtet. Sie wurde 1650 vom Krakauer Bischof Olbracht Lipnicki geweiht. Weblinks Seite der Kirchengemeinde (polnisch)
Kościół św. Trójcy w Rakowie (powiat kielecki)

Kościół Świętej Trójcy w Rakowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się dawnym mieście, obecnie wsi Raków, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu świętokrzyskiego diecezji sandomierskiej. Historia Obecna świątynia murowana o charakterze kontrreformackim została wzniesiona w latach 1640–1650 na miejscu zboru ariańskiego z funduszy biskupa Jakuba Zadzika. Konsekrowany w 1650 roku przez biskupa pomocniczego krakowskiego Olbrachta Lipnickiego. Fasada wczesnobarokowa typu karmelickiego. We wnętrzu sklepienia typu lubelskiego. W latach 1987–1989 budowla była restaurowana. W dniu 15 września 2008 roku kościół dekretem biskupa sandomierskiego Andrzeja Dzięgi został ustanowiony Sanktuarium Matki Bożej Cudownej Przemiany. Przedmiotem kultu jest znajdujący się w ołtarzu głównym słynący łaskami obraz Matki Bożej. Kościół wraz z dzwonnicą z I połowy XIX w. oraz budynkiem dawnej plebanii z przełomu XVI/XVII w. stanowi zespół wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.454/1-3 z 2.10.1956, z 12.04.1957 i z 21.06.1967). Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Łagowie

Kościół świętego Michała Archanioła w Łagowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Łagów, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu świętokrzyskiego diecezji sandomierskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w 1582 roku dzięki staraniom biskupa włocławskiego Hieronima Rozdrażewskiego. Prezbiterium jest starsze i pochodzi z końca XV wieku. W październiku 1944 roku budynek został zniszczony przez pożar. Po II wojnie światowej obiekt został odbudowany dzięki staraniom księży proboszczów: Jana Oracza i Ignacego Bilnickiego oraz wiernych. Dalsza konserwacja budynku została wykonana podczas posługi księdza proboszcza Kazimierza Kończyka. W 1981 roku zakończono restaurację budowli. Architektura i wyposażenie Kościół reprezentuje styl późnogotycki i posiada trzy nawy. Jest to budowla murowana. W prezbiterium jest umieszczony ołtarz główny w stylu późnego renesansu, pochodzący z 1600 roku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Warszawie

Kościół św. Marii Magdaleny – zabytkowy kościół w Warszawie. Znajduje się na osiedlu Wawrzyszew, w dzielnicy Bielany. Jest to kościół filialny parafii św. Marii Magdaleny na Wawrzyszewie, należącej do dekanatu bielańskiego archidiecezji warszawskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1543−1548 z fundacji Baltazara Smosarskiego. W XVIII wieku została przedłużona nawa główna. W 1830 roku do kościoła została dostawiona kruchta. W 1870 roku została dobudowana zakrystia. W latach 1959−1960 budowla została gruntownie wyremontowana. Prace polegały na ponownym otynkowaniu kościoła, wymalowaniu wnętrza, pozłoceniu ołtarzy oraz założeniu instalacji elektrycznej. W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą m.in. ołtarz główny z XVIII wieku, chrzcielnica z XVIII wieku, obrazy olejne z XVIII wieku, krucyfiksy z XVIII wieku, Kamienna kropielnica, żyrandol flamandzki z 1894 roku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Nowej Słupi

Kościół świętego Wawrzyńca w Nowej Słupi – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Nowa Słupia, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Święty Krzyż diecezji sandomierskiej. Świątynia powstała na miejscu drewnianej, wzniesionej pod koniec XIV wieku, która została spustoszona i częściowo zniszczona w wyniku najazdu Tatarów w 1500 i 1502 roku. Z biegiem czasu zaczęła popadać w ruinę. Z jednego ze źródeł, datowanego na rok 1597, wynika, że kościół był "dobrze pokryty", ale "o ścianach od fundamentu już zmurszałych i nadwątlonych". Świątynia posiadała trzy ołtarze, w tym główny, wybudowany z kamienia. Otaczały ją zabudowania kościelne: dzwonnica i kostnica oraz pozostający w ruinie budynek szkoły. Obecna świątynia została wzniesiona około 1656 roku przez benedyktyna, księdza Macieja Sekulskiego. Początkowo była kościołem filialnym parafii w Starej Słupi. Jest to budowla wybudowana z kamienia o jednej nawie. W dniu 23 maja 1678 roku została utworzona parafia św. Wawrzyńca w Nowej Słupi – tym samym kościół zyskał rangę parafialnego. Nieznana jest data konsekracji świątyni. Dzięki staraniom proboszcza S. Gruszki, budowla została w 1960 roku rozbudowana o dwie nawy boczne. W 1982 roku kościół został odrestaurowany na zewnątrz z powodu pękniętych ścian. W 1990 wnętrze świątyni zostało wymalowane. Zostały również odnowione: dach i elewacja zewnętrzna. Budowla jest orientowana i reprezentuje styl późnogotycki. Przypisy
Katharinenkirche (Toszek)

Die Katharinenkirche in Toszek (Tost), Polen ist eine barocke römisch-katholische Pfarrkirche. Sie befindet sich in der Altstadt, westlich des Rings. Sie stammt in ihrem heutigen Erscheinungsbild aus dem frühen 18. Jahrhundert, im Kern aus dem 15. Jahrhundert. Geschichte Die heutige Kirche wurde 1456 nach den Hussitenkriegen im spätgotischen Stil erbaut. Sie entstand auf dem Gelände des Vorgängerbaus aus dem Jahr 1165, die das Patrozinium des heiligen Petrus trug. Papst Innozenz III. bestätigte 1201 dem Vinzenzkloster in Breslau seine Besitzungen, darunter die Peterskirche in Tossecz. 1264 ging das Patronat der Kirche in Thosei vom Vincenzkloster an Bischof Thomas über. Im 17. Jahrhundert erhielt die Kirche sechs Seitenaltäre. Von 1713 bis 1715 wurde die Kirche als Stiftung des Johann Dittrich von Peterswald im Stil des Barock umgebaut. Während des großen Stadtbrands von 1833 konnte die Kirche vor der Zerstörung bewahrt werden. Nach dem Ersten Weltkrieg erhielt die Kirche fünf neue Glocken. Das Gebäude steht unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Katharinenkirche ist ein schlichter Barockbau aus Bruchstein mit Putzbewurf. Die verputzte Fassade wurde mit Fresken bemalt, die heute verblichen sind. An der Westseite finden sich vasenähnliche Skulpturen als Fassadenschmuck sowie Pilaster mit Kapitellen an den anderen Fassadenseiten. Das Gotteshaus ist ein dreischiffiges Langhaus mit schmalen Seitenschiffen, die durch Pfeiler gebildet werden. Auf dem Dach befindet sich ein kleines Türmchen als Dachreiter. Zur Ausstattung der Kirche gehören eine Monstranz aus dem Jahr 1503, der Fuß eines Kelches aus dem 16. Jahrhundert und zwei Paar Standleuchter aus Messingguss aus dem 17. Jahrhundert. Die Monstranz ist weiß-silbern und teilweise vergoldet, 99,5 cm hoch und spätgotisch gestaltet. An ihr befinden sich Heiligenfiguren der Hl. Katharina, Petrus, Paulus und Barbara. Der Fuß des Kelches hat Halbfiguren von Christus, der sich aus dem Grabe erhebt, der Heiligen Paulus und Bartholomäus und Maria mit dem Kinde. Literatur Die Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Oppeln. Band 4. Hans Lutsch, Breslau 1894. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Toszku

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicka świątynia parafialna parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Toszku. Historia Dzisiejszy kościół zbudowano w 1456 r., po pustoszących najazdach husytów. Powstał on na gruzach kościoła z 1165 r. pw. św Piotra. W latach 1713–1715 baron Jan Dietrich von Peterwaldski dokonał znacznej przebudowy świątyni w stylu barokowym. Od czasu, kiedy papież Klemens XIII w 1762 r. założył przy toszeckim kościele parafialnym jedno z nielicznych w świecie bractw poświęconych Sercu Jezusowemu - Bractwo Czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa, Toszek stał się miejscowością pielgrzymkową. Stąd też drugim wezwaniem kościoła jest Najświętsze Serca Pana Jezusa. W połowie XVII w. kościół posiadał sześć bocznych ołtarzy i był znanym miejscem pątniczym na Śląsku. W 1923 roku odlano dla kościoła 3 żeliwne dzwony w odlewni Schilling & Lattermann, w Morgenröthe - Rautenkranz. Architektura Kościół parafialny jest budowlą barokową z kamienia łamanego, ze sklepieniami, mozaikami i 7 ołtarzami. Trzynawowy, z wąskimi nawami bocznymi, oddzielonymi od nawy środkowej pilastrami. Nad zakrystią znajduje się loża kolatorska, wnętrze późnobarokowe z 1 ćwierci XVIII wieku. Przy szczycie kościoła zamieszczone jest motto: "Non est hic aliud nisi domus Dei, et porta coeli" - Nic tu nie jest innego jedno dom Boży i brama niebieska (Rdz 28, 17). Organy Organy zostały zbudowane w 1844 roku przez wrocławskiego organmistrza Moritza Roberta Müllera. Posiadają wiatrownice klapowo-zasuwowe. Do marca 2010 roku nie nadawały się do użytku przez swój zły stan. W marcu 2010 roku rozpoczęto generalny remont, który zakończył się w styczniu 2012 roku. Remont oraz rekonstrukcję wykonała firma mgr. inż. Olgierda Nowakowskiego z Zabrza, a nowe piszczałki prospektowe – firma Adama Olejnika. Renowację szafy oraz prospektu wykonała firma Pracownia Konserwacji Zabytków – Grażyna Szczerbińska. Instrument poświęcono w niedzielę 13 listopada 2011 r. Ostateczny odbiór organów został dokonany 30 stycznia następnego roku. Konsultantem remontu był prof. Julian Gembalski. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji gliwickiej. kuria.gliwice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-19)].
Kathedrale St. Peter und Paul (Gliwice)

St. Peter und Paul (polnisch Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła) ist die Domkirche des katholischen Bistums Gliwice (Gleiwitz) und befindet sich in der Innenstadt von Gliwice, südlich der Altstadt, in der ul. Jana Pawła II. Geschichte Das Kirchengelände schenkte die Stadt Gleiwitz der Gemeinde der Allerheiligenkirche im Jahr 1890. Da die Pfarrkirche für die Kirchengemeinde zu klein wurde, sollte auf dem Grundstück eine zweite Kirche gebaut werden. Die neogotische Peter-Paul-Kirche wurde zwischen 1896 und 1900 nach Plänen des Architekten Bruno Heer aus Wien erbaut. Am 10. September 1922 wurden die Glocken „St. Joseph“, „St. Maria“ und „St. Georg“ feierlich durch Pfarrer Jaglo geweiht. Mit der Gründung der Diözese Gliwice am 25. März 1992 wurde die Pfarrkirche zur Domkirche erhoben. Architektur Die historistische dreischiffige Basilikahalle ist ein Backsteinbau, der in Form eines lateinischen Kreuzes erbaut wurde. Abgeschlossen wird die Halle mit einem Altarraum. An der Fassade aus Klinkersteinen und glasierten Ziegelsteinen befinden sich Stützbögen. Über dem Hauptportal befindet sich ein farbiges Mosaik der Kirchenpatrone, der heiligen Apostel Petrus und Paulus. Sie sind auch auf einem Gemälde am Hauptaltar und an einem Mosaikfenster im Altarraum abgebildet. Der Kirchturm ist 75,5 Meter hoch. Über der Vierung befindet sich ein sechseckiger Dachreiter. Orgel Die Orgel stammt von der Firma Rieger. Das Instrument hat Register auf drei Manualwerken und Pedal gemäß unten folgender Disposition. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektro-pneumatisch. Alle Metallelemente in der Kirche wurden von der Königlich Preußischen Eisengießerei in Gleiwitz gefertigt. Siehe auch Allerheiligenkirche in Gliwice Einzelnachweise Weblinks Domkirche St. Peter und St. Paul (auf Deutsch) Bilder der Kathedrale Gliwice Internetseite der Kirchengemeinde (auf Polnisch)
Gliwice Cathedral

The Sts. Peter and Paul Cathedral (Polish: Katedra św. Apostołów Piotra i Pawła) also called Gliwice Cathedral is the name given to a Catholic church that serves as the cathedral of Gliwice, Poland, in the central district of the city. The church was built between 1896 and 1900 and was initially a subsidiary of the parish church of All Saints. In 1908 the parish of St. Peter and Paul was erected, and its first parish priest was Józef Jagło. Its bells were confiscated in 1917 during the First World War. Between 1934 and 1936 it was renovated and repaired. In January 1945 it suffered from the Soviet bombardment of German positions during World War II; damages were repaired soon after (1945–1946). Local authorities renewed the structure again in 2009. In 1992, Pope John Paul II established the Diocese of Gliwice, and the parish church of St. Peter and Paul was elevated to the dignity of a cathedral. See also Roman Catholicism in Poland Sts. Peter and Paul Cathedral References
Catedral de San Pedro y San Pablo (Gliwice)

La Catedral de San Pedro y San Pablo​ o simplemente Catedral de Gliwice​ (en polaco: Katedra św. Apostołów Piotra i Pawła) es el nombre que recibe un templo católico que funciona como la catedral de Gliwice,​ en el distrito central de esa ciudad de Polonia.​ La iglesia fue construida entre 1896 a 1900 y fue inicialmente una iglesia filial de la parroquia de Todos los Santos. En 1908 se erigió la parroquia de San Pedro y Pablo, y su primer párroco fue Monseñor Józef Jagło. Sus campanas fueron confiscadas en 1917 durante la Primera Guerra Mundial. Entre 1934-1936 fue renovada y reparada. En enero de 1945 sufrió por el bombardeo soviético de las posiciones alemanas durante la Segunda Guerra Mundial, daños que serían reparados poco después (1945-1946). Las autoridades locales renovaron la estructura por última vez en 2009. En 1992, el papa Juan Pablo II erigió la diócesis de Gliwice, y la iglesia parroquial de San Pedro y Pablo fue elevada a la dignidad de la catedral. Véase también Iglesia católica Catedral de San Pedro y San Pablo Referencias
Opole Cathedral

The Cathedral of the Holy Cross (Polish: Katedra Podwyższenia Krzyża Świętego), also called Opole Cathedral, is a religious building affiliated with the Catholic Church that serves as a parish church and the cathedral city of Opole in Poland. The church belongs to the parish of the Holy Cross in Opole in the deanery of Opole, part of the Roman Catholic Diocese of Opole (established in 1972). On April 3, 1964, the temple was entered in the register of regional monuments of Opole under number 763/64. The current church was built in the fifteenth century on the site where before there was a structure of the eleventh and thirteenth centuries. It was rebuilt several times. With towers with a height of 73 meters is the tallest structure in the city. In the temple there is a painting of the Virgin of Opole, brought there permanently in 1702. The Cathedral contains the Piast Chapel, which is the burial site of Duke Jan II the Good of the Piast dynasty. See also Roman Catholicism in Poland References
Catedral basílica de la Santa Cruz (Opole)

La Catedral de la Santa Cruz​ o simplemente Catedral de Opole​ (en polaco: Katedra Podwyższenia Krzyża Świętego) es el nombre que recibe un edificio religioso afiliado a la Iglesia Católica que sirve como iglesia parroquial y la catedral en la calle 2 de la ciudad de Opole​ en el país europeo de Polonia.​ La iglesia pertenece a la parroquia de la Santa Cruz en Opole en el decanato de Opole, en la diócesis de Opole. El 3 de abril de 1964 el templo fue inscrito en el registro de monumentos regionales de Opole najo el número 763/64. La iglesia actual fue construida en el siglo XV en el sitio donde antes hubo una estructura de los siglos XI y XIII. Fue reconstruida varias veces. Con unas torres con una altura de 73 metros es la estructura más alta de la ciudad. En el templo hay una pintura de la Virgen de Opole, llevada hasta allí de forma permanente en 1702. Véase también Iglesia católica Catedral de la Santa Cruz Referencias