NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Osmolinie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Osmolinie (powiat gostyniński, województwo mazowieckie), należący do dekanatu Sanniki diecezji łowickiej. Jest to murowana, orientowana świątynia, wzniesiona w latach 1789-1790 według projektu Hilarego Szpilowskiego. Prace budowlane zostały zakończone w 1791 roku o czym informuje data na elewacji kościoła. Boczna kaplica została dobudowana w 1930 roku według projektu nieznanego architekta. Świątynia reprezentuje styl klasycystyczny. We wnętrzu kościoła znajdują się cztery loże, dwie przy chórze wielkim (prezbiterium) i dwie przy chórze muzycznym (użyte do dekoracji prospektu organowego). Wnętrze nakrywa drewniane sklepienie. Świątynia ma trzy ołtarze; główny ozdobiony obrazem Matki Bożej Częstochowskiej (namalowanym przez Jana Molgę w 1982 roku) – na zasuwie znajduje się obraz św. Marcina, ołtarz boczny ozdobiony obrazem św. Józefa i drugi boczny ozdobiony obrazem "Jezu ufam Tobie" (namalowanym w 1986 roku). Przypisy
Strażnicówka TPN

Strażnicówka TPN – budynek dyrekcji Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN) w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w Tatrach Wysokich. Znajduje się nad północnym brzegiem Małego Stawu, przy niebieskim szlaku turystycznym wiodącym dnem doliny. Jest to niewielki domek, który wybudowano obok dawnego Trzeciego schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Schronisko to spłonęło w maju 1945 r., jego ruiny rozebrano w 1958 r. W latach 1946–1947 obok stojących jeszcze ruin wybudowano niewielkie drewniane schronisko turystyczne, w 1948 r. powiększone. Funkcjonowało do 1954 r. Dwa lata później otwarto nowe Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, położone nieco dalej na wschód, u południowo-zachodnich podnóży Niżniej Kopy. Od 1968 r. drewniany domek dawnego schroniska nad Małym Stawem przeznaczono na strażnicówkę TPN i w takiej roli istnieje do dzisiaj. Szlaki turystyczne – niebieski, przebiegający przez Dolinę Pięciu Stawów Polskich i prowadzący na Zawrat. Czas przejścia od schroniska do Strażnicówki TPN około 5 min. Przypisy
Kościół Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Ostrołęce nad Pilicą

Kościół Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wareckiego archidiecezji warszawskiej. Obecna świątynia murowana, została wzniesiona w latach 1960–1962 według projektu Czesława Duchnowskiego, dzięki staraniom księdza Mariana Pełki, dziejopisa parafii. Poprzedni murowany kościół został zniszczony w 1944 roku podczas walk na przyczółku warecko-magnuszewskim. Z dawnej świątyni ocalały: srebrna barokowa monstrancja oraz kielichy – barokowy wykonany w 1651 roku i rokokowy wykonany w 1757 roku. Przypisy
Budynek przy Rynku Staromiejskim 29 w Toruniu

Budynek przy Rynku Staromiejskim 29 w Toruniu – zabytkowa kamienica w Toruniu, niegdyś zwana „Pod Aniołem”. Znajduje się ona we wschodniej pierzei Rynku Staromiejskiego. Na budynku zachował się barokowy portal z piaskowca, pochodzący z 1699 roku. Nad archiwoltą portalu umieszczono kartusz herbowy Jana Zimmermanna, burmistrza Torunia i jednego z właścicieli kamienicy. Z końca XVII wieku pochodzą również drewniane drzwi. W wyniku zniszczenia Ratusza w 1717 roku w kamienicy odbywały się posiedzenia Rady miejskiej. Przypisy Bibliografia Maria Gąsiorowska, Eugeniusz Gąsiorowski: Toruń. Przewodnik. Toruń: Sport i Turystyka, 1971.
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Przybyszewie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mogielnickiego archidiecezji warszawskiej. Jest to murowana świątynia neogotycka wzniesiona w latach 1892-1898 według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego. Głównym wykonawcą prac budowlanych był Władysław Czosnowski – starszy warszawskiego cechu murarzy. Konsekrowana została w dniu 18 lipca 1901 roku przez arcybiskupa Wincentego Teofila Popiela. Budowla jest trzynawowa i została wzniesiona z czerwonej cegły. Kościół posiada dwie wieże i jest orientowany w kierunku wschód – zachód. Po konsekracji w dalszym ciągu trwały intensywne prace wykończeniowe wewnątrz świątyni i w jej otoczeniu. Dzięki staraniom następnego proboszcza, księdza Michała Stefańskiego, w 1902 roku został zbudowany główny ołtarz. Wybudowano go z kamienia pińczowskiego i szydłowieckiego. W jego centralnej części jest umieszczona grupa rzeźbiarska : Koronacja Najświętszej Maryi Panny, z lewej i prawej strony figury Św. Wojciecha i Św. Stanisława oraz apostołów Św. Piotra i Pawła. W zwieńczeniu ołtarza jest umieszczona gołębica Ducha Świętego. Ołtarz został konsekrowany w 1909 roku przez biskupa Kazimierza Ruszkiewicza – sufragana warszawskiego. Od czasu zbudowania świątyni, aż do dziś trwają w niej prace upiększające i konserwatorskie. Przypisy
Schloss Lohe (Schlesien)

Das Schloss Lohe (polnisch Dwór w Ślęzy) in Ślęza (deutsch Lohe) gehört zur Landgemeinde Kobierzyce im Powiat Wrocławski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Historisch gehörte Lohe zum Fürstentum Breslau. Geschichte Im Jahr 1248 wurde Lohe als Zollstation am Königs- und Handelsweg von Prag nach Breslau erwähnt. Nach der Ausführung in Backstein ist zu vermuten, dass im 15. Jahrhundert ein mit Wassergraben umgebender Wohnturm errichtet wurde. Ende des 16. Jahrhunderts wurde dieser von Nicolaus von Waldau zu einem Renaissance-Schloss umgebaut. Über Hans Christian von Roth ging das Schloss durch Heirat an die von Königsdorff. Felix Silvius Ferdinand Graf von Königsdorff verkaufte das Schloss 1835 an den Kölner Zuckerfabrikanten Emil vom Rath. Das Schloss kam in Besitz des Konsortiums „vom Rath, Schoeller & Skene“. Nach 1945 diente das im Zweiten Weltkrieg unbeschädigt gebliebene Schloss zunächst als Gefängnis, dann als Verwaltungsgebäude einer landwirtschaftlichen Versuchsanstalt. Heute sind die vormaligen Wirtschaftsgebäude südöstlich des Schlosses zum Hotel und einem Automobilmuseum umgebaut. Der Landschaftspark umfasst 50 Hektar und einen großen Teich. Baukörper Der mittelalterliche Kernbau ist der viergeschossige Wohnturm mit 13 m × 10 m Grundriss, dessen Mauerwerk durch mit schwarzen Hartbrandziegeln durchsetztes Backsteinmauerwerk gebildet ist. Das Mezzaningeschoss ist durch Verputz abgesetzt. An den Wohnturm schließt der Wohnflügel an, dessen Eingangsportal einen wehrhaften Charakter suggeriert. Im Inneren stammen die kreuzgewölbte Eingangshalle und profilierte Türrahmen noch aus der Bauzeit. Im Obergeschoss befindet sich ein 1618 datierter Kamin mit Wappen von Christophorus Nicius. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 95–96. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage
Dwór w Ślęzie

Dwór w Ślęzie (niem. Schloss Lohe, Zamek Topacz) – zabytkowy dwór w miejscowości Ślęza graniczącej z Wrocławiem. Dwór wybudowany w XIV-XV w. pierwotnie posiadał średniowieczną, gotycką rycerską wieżę mieszkalną, przebudowywany został w 1618 (dobudowano skrzydło południowe części renesansowej), a w latach 1857–1889 barokowe skrzydło północne, które rozebrano po roku 1974. Historia Jako pierwsza powstała otoczona fosą wieża warowna, w XV w. podwyższona o jedną kondygnację. Jest to jedna z dwóch zachowanych średniowiecznych wież mieszkalnych w okolicach Wrocławia. Druga znajduje się w Biestrzykowie. W środku znajdują się m.in.: malowidła w glifach okiennych na parterze oraz kominek z herbem mieszczańskim z 1618 roku, prawdopodobnie rodziny Nicius. Obiekt jest częścią zespołu dworskiego w skład którego wchodzi jeszcze park z pierwszej poł. XVII w., zmiany w poł. XIX w. oraz oficyna z drugiej poł. XVIII w. Obiekt przetrwał bez uszczerbku II wojnę światową, jest częścią zespołu, w skład którego wchodzą jeszcze: oficyna, z drugiej połowy XVIII w., park pałacowy, z pierwszej połowy XVII w., zmieniony w pierwszej połowy XIX w. Od 2011 dwór jako Zamek Topacz pełni funkcje hotelu, w którym jest 81 pokoi, basen, sauna, jacuzzi i restauracje. W przyległych budynkach urządzono Muzeum Motoryzacji z dwustoma eksponatami. Znajduje się tam największa w Polsce kolekcja samochodów Rolls Royce & Bentley. Na terenie Zamku Topacz jest także Lumina Park, gdzie w sezonie jesienno-zimowym na odwiedzających czekają instalacje artystyczne. Teren na którym znajduje się zamek zajmuje aż 50 ha. Są tam m.in. korty tenisowe, ścieżki rowerowe, trasy kajakowe i strzelnica golfowa. Ciekawostki W sali balowej zamku kręcone były zdjęcia do filmu „Wkręcony” w reżyserii Piotra Śmigasiewicza. Przypisy
Stadion Agrykola

Le Stadion Agrykola est un stade omnisports polonais (servant principalement pour le football et l'athlétisme) situé à Ujazdów, quartier du centre de Varsovie, la capitale du pays. Le stade, doté de 1 000 places, est inauguré en 1912. Histoire Le stade ouvre ses portes en 1912. Durant l'entre-deux-guerres, le stade accueille à plusieurs reprises les championnats polonais d'athlétisme. L'équipe de Pologne de football a également joué quatre matchs amicaux ici. Événements Matchs internationaux de football Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail du football américain Portail de l’athlétisme Portail de Varsovie
Stadion Agrykola

Stadion Agrykola – wielofunkcyjny stadion w Warszawie. Historia Obiekt został otwarty w 1912. Może pomieścić 1000 widzów. W okresie międzywojennym na stadionie wielokrotnie odbywały się lekkoatletyczne Mistrzostwa Polski, cztery spotkania towarzyskie rozegrała tutaj również piłkarska reprezentacja Polski. W latach 1911–1928 na stadionie rozgrywała swoje mecze drużyna Polonii Warszawa, 1917–1930 drużyna Legii Warszawa, a 1921–1932 zespół Warszawianki. 2000–2013 na stadionie rozgrywano finał pucharu Z podwórka na Stadion o Puchar Tymbarku. Stadion jest użytkowany przez klub Agrykola Warszawa. Mecze reprezentacji Polski w piłce nożnej Dodatkowy mecz o mistrzostwo Polski w piłce nożnej w 1923 roku Przypisy
Stanisław Kurowskistadion

Het Stanisław Kurowskistadion is een multifunctioneel stadion in Szamotuły, een stad in Polen. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Sparta Szamotuły maakt gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 2.877 toeschouwers. Het stadion heeft tribunes aan drie kanten. De tribunes staan los van elkaar. Een is overdekt. De naam van het stadion komt van Stanisław Kurowski, de coach die het voor elkaar kreeg om het jeugdelftal in 1953 naar het hoogste level van de Poolse competitie te krijgen.
Stadion im. Stanisława Kurowskiego w Szamotułach

Stadion im. Stanisława Kurowskiego – stadion piłkarski w Szamotułach, w Polsce. Obiekt może pomieścić 2877 widzów, z czego 2377 miejsc jest siedzących. Swoje spotkania na stadionie rozgrywają piłkarze klubu Sparta Szamotuły. Obiekt był jedną z aren piłkarskich Mistrzostw Europy U-19 w 2006 roku oraz Mistrzostw Europy U-18 w rugby union w 2014 i 2018 roku. Przypisy
Stadion Miejski (Pobiedziska)

Het Stadion Miejski is een multifunctioneel stadion in Pobiedziska, een plaats in Polen. In het stadion is plaats voor 920 toeschouwers. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Huragan Pobiedziska maakt gebruik van dit stadion. Het werd ook gebruikt voor het Europees kampioenschap voetbal onder 19 van 2006. Er werden drie groepswedstrijden gespeeld. Ook op het Europees Kampioenschap Rugby onder 18 jaar werd er gebruik gemaakt van dit stadion.
Stadion Miejski w Pobiedziskach

Stadion Miejski – stadion piłkarski w Pobiedziskach. Charakterystyka Obiekt może pomieścić 924 widzów. Swoje spotkania na stadionie rozgrywają piłkarze klubu Huragan Pobiedziska, gościł on również polskie reprezentacje młodzieżowe. Obiekt był ponadto jedną z aren piłkarskich Mistrzostw Europy U-19 w 2006 roku oraz Mistrzostw Europy U-18 w rugby union w 2014 roku. W sezonie 2000/2001 obiekt gościł występy Huraganu Pobiedziska w III lidze. Awans na 3. poziom krajowych rozgrywek ligowych był jak dotąd największym sukcesem w historii klubu. Pobyt Huraganu w III lidze trwał jednak tylko jeden sezon, po czym drużyna spadła do IV ligi. Największa trybuna stadionu, usytuowana po stronie zachodniej, może pomieścić 713 widzów. Naprzeciwko niej znajduje się oddany do użytku w 1997 roku budynek klubowy z trybuną krytą na 84 widzów oraz krytą trybuną boczną z 127 miejscami dla kibiców. Łącznie pojemność stadionu wynosi 924 miejsca dla widzów. Boisko wyposażone jest w sztuczne oświetlenie, nie wystarczające jednak do organizacji meczów piłkarskich po zmroku. Obiekt znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora Biezdruchowskiego. Mistrzostwa Europy U-19 w piłce nożnej 2006 Stadion Miejski w Pobiedziskach był jedną z sześciu aren turnieju finałowego piłkarskich Mistrzostw Europy do lat 19, które odbyły się w lipcu 2006 roku w Wielkopolsce. Na obiekcie rozegrano trzy spotkania fazy grupowej mistrzostw, jedno w grupie A (Belgia – Czechy) i dwa w grupie B (Szkocja – Hiszpania oraz Portugalia – Hiszpania). Pierwsze oraz trzecie z tych spotkań transmitowane było na żywo przez stację Eurosport. Przed rozpoczęciem turnieju dokonano na stadionie niezbędnych modernizacji. Mistrzostwa Europy U-18 w rugby union 2014 W 2014 roku stadion w Pobiedziskach był jednym z gospodarzy Mistrzostw Europy U-18 w rugby union. Rozgrywki elity, dywizji A oraz dywizji B rozegrano wówczas na 10 stadionach Wielkopolski. Obiekt w Pobiedziskach gościł dwa spotkania elity (jeden ćwierćfinał: Szkocja – Walia i jeden półfinał: Anglia – Walia) oraz mecz o 3. miejsce dywizji B (Luksemburg – Ukraina). Przypisy
Kościół św. Judy Tadeusza w Lizakach

Kościół św. Judy Tadeusza – kościół znajdujący się we wsi Lizaki, na Kaszubach. Wybudowany w 1755 r., w Tyłowie. Przeniesiony do Lizaków w 1994 r. Historia 12 maja 1755 r. położono kamień węgielny pod budowę nowego kościoła w Tyłowie ufundowanego przez Józefa Antoniego Przebendowskiego, chorążego pomorskiego, generała wojsk pruskich, który od 1774 r. był właścicielem dóbr wejherowsko-rzucewskich. W 1865 r. na terenie placu kościelnego postawiono dzwonnicę. W latach 90. XX w. przystąpiono do budowy nowej świątyni częściowo w miejscu dotychczasowego kościoła. W 1994 r. rozebrano nawę, by przygotować miejsce dla nowego kościoła, a po kilku latach, pozostałości zabytkowej świątyni przekazano w ręce prywatne. Nowi właściciele postanowili odbudować świątynię w innym miejscu. Nową lokalizacją była miejscowość Lizaki w powiecie kościerskim. Obok kościoła stoi przeniesiony w nowe miejsce, zabytkowy krzyż, na którym znajduje się informacja: „Ten krzyż stał przeszło 150 lat nad starym traktem prowadzącym z Kościerzyny na Wdzydzkie Jeziora, tam gdzie schodzą się drogi z Grzybowa, Lizaków i Sycowej Huty. Na znak ciągłości tradycji naszych pradziadów, którzy stawiali krzyże na kaszubskiej ziemi przeniesiony w 2009 roku na teren kościoła w Lizakach”. 27 marca 2022 roku odbyło się poświęcenie kapliczki, która została postawiona obok kościoła. W kapliczce została umieszczona figura Matki Bożej pod wezwaniem Królowej Południowych Kaszub i Matki Szczęśliwych Powrotów. Konstrukcja Tyłowski kościół był konstrukcji szkieletowej, z drewna sosnowego i dębowego, z murem wypełniającym z cegły. Taki sam styl został zachowany w odbudowanej świątyni w Lizakach. Wyposażenie kościoła Wyposażenie kościoła to przede wszystkim oryginalne elementy z XVIII i XIX w. przejęte wraz ze świątynią, m.in. ambona i zabytkowy strop, pokryty jest dekoracją malarską. Galeria Zobacz też Lizaki (wieś w województwie pomorskim) Przypisy
Warsaw Unit

Warsaw Unit (česky: Varšavská jednotka) je neomodernistický kancelářský mrakodrap ve Varšavě, v hlavním městě Polska. Výstavba budovy probíhala v letech 2017 až 2021. Má 46 podlaží a výšku 180 metrů (s anténou 202). Budova disponuje prostory o celkové výměře 59 000 m², které obsluhuje 14 výtahů. K dispozici je také 456 parkovacích míst. Jedním z nejzajímavějších prvků architektury Varšavské jednotky je použití fasády Dragon Skin („dračí kůže“), kinetické fasády, skládající se z několika tisíc pohyblivých dlaždic, které mají reagovat na poryvy větru a vytvářet jedinečné obrazy. V nejvyšším patře mrakodrapu se nachází terasa obklopená prosklenou stěnou. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Warsaw Unit na Wikimedia Commons Související články Seznam nejvyšších budov v Evropě Seznam nejvyšších budov v Polsku
Warsaw Unit

Das Warsaw Unit (vormals: Spinnaker) ist ein Warschauer Bürohochhaus. Es liegt an der Kreisverkehrskreuzung Rondo Daszyńskiego im Stadtdistrikt Wola. Die Bezeichnung des Gebäudes nimmt nach Angaben des Bauherrn Bezug auf den Baustil der Unité d’Habitation von Le Corbusier. Ursprünglich trug das Projekt den Namen Spinnaker, der im November 2018 geändert wurde. Der Entwickler des Projektes ist die polnische Niederlassung des belgischen Unternehmens Ghelamco. Die Bauarbeiten wurden im Jahr 2021 abgeschlossen. Architektur Das Hochhaus hat eine Dachhöhe von 180 Metern. Mit der technischen Ausstattung auf dem Dach beträgt die Gesamthöhe 202 Meter. Auf 45 Stockwerken sind 57.000 m² Bürofläche entstanden. Die Baukosten betragen rund 200 Mio. Euro. Verantwortliches Architekturbüro ist Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. Ein Element der Fassade an der ul. Prosta ist die Installation einer sogenannten „Dragon Skin“ (deutsch etwa: Drachenhaut). Dieses Fassadenteil besteht aus mehreren tausend beweglichen Fliesen und wird durch den Wind ständig neu geformt. Ebenfalls am Rondo Daszyńskiego sind weitere Bürohochhäuser errichtet worden: The Warsaw Hub, Skyliner und Generation Park. In einer Entfernung von 150 Metern (an der ul. Towarowa) befindet sich das Warsaw Spire. Einzelnachweise Weblinks Warsaw Unit bei Urbanity.pl (in Polnisch) Warsaw Unit bei Skyscrapercity.com (in Polnisch) Monica Zielinski, Property News: Ghelamco unveils newest development: Warsaw UNIT, 26. November 2018, Poland Today (in Englisch)
Warsaw Unit

Warsaw Unit is a skyscraper in the city of Warsaw, Poland. It is located at the 1 Daszyński Roundabout, in the district of Wola, within the neighbourhood of Mirów. It was opened in 2021. Name According to the developing company, Ghelamco, the name Warsaw Unit is an homage to the Unité d'habitation (Housing Unit), a modernist residential housing typology developed by Le Corbusier. The name is also alternatively spelled as Warsaw UNIT. Formerly, until November 2018, the building was known as Spinnaker. Design and technical details The building has 46 storeys Its height from the base to the roof, equals 180 m (590.55 ft), and its total height, including the technical equipment on the roof, equals 202 m (662.73 ft.). With its total height, it is the 5th tallest building in the city, and the 6th tallest building in Poland. When including only its height to the roof, it is the 7th tallest building in the city, and 8th in Poland. The building has 59 000 m2 (635 070 sq ft) of floor area, including an office area of 57 000 m2 (613 543 sq ft), and 300 m2 (3229 sq ft) of commercial and service area. It has 14 elevators, and 456 car parks. The portion of the building elevation had been covered with Dragon Skin-type kinetic facade, consisting of thousands of moving plate, which move in the wind, forming illusions of images on building walls. It is the first time such elevation had been used in the building in Poland.The last storey includes terrace encased with glass walls. History The construction of the building had been financed by Ghelamco Group, and it was designed by the architectural firm of Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. The building had been constructed on the small plot of land, on which was previously located historical tenement, located at 112 Pańska Street, near the Daszyński Roundabout between Prosta, Pańska, and Wronia Streets. Its construction began in April 2017 and was finished in March 2021. In November 2024 the building has been sold to Eastnine See also List of tallest buildings in Poland Citations Notes References External links Media related to Warsaw Unit at Wikimedia Commons Official website
Warsaw Unit

Warsaw Unit – wieżowiec znajdujący się w dzielnicy Wola w Warszawie, przy rondzie Daszyńskiego 1. Historia Biurowiec jest inwestycją spółki Ghelamco, został zaprojektowany przez Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. Powstał w miejscu zburzonej kamienicy przy ul. Pańskiej 112, na wąskiej działce przy rondzie Daszyńskiego, między ulicami Prostą, Pańską i Wronią. Budowa rozpoczęła się w kwietniu 2017 i zakończyła w maju 2021. Architektura Budynek posiada 46 kondygnacji, 14 wind, 57 000 m² powierzchni biurowej, powierzchnię handlowo-usługową oraz 456 miejsc parkingowych. W parterze budynku przewidziano miejsce na lokale usługowe i gastronomiczne, a pod ziemią trzypoziomowy garaż. Parking zajmuje też 8 kondygnacji naziemnych. Wieżowiec wyposażony jest ponadto w 14 wind, z czego część jest panoramiczna. W części Warsaw Unit zastosowano elewację typu Dragon Skin („smocza skóra”), czyli fasady kinetycznej, złożonej z kilku tysięcy ruchomych płytek, które mają reagować na podmuchy wiatru tworząc niepowtarzalne obrazy. Taki rodzaj elewacji został użyty w Polsce po raz pierwszy. Na ostatniej kondygnacji wieżowca znajduje się taras otoczony szklaną ścianą. Przypisy
Warsaw Unit

Warsaw Unit — небоскрёб в городе Варшава (Польша). Расположен у кольцевой развязки Игнация Дашиньского в дзельнице Воля в районе Мирув. Открыт в 2021 году. Название По данным компании-застройщика Ghelamco, название Warsaw Unit является данью уважения Жилой единице (фр. Unité d'habitation, англ. Housing Unit) Ле Корбюзье. Также используется написание Warsaw UNIT. Ранее, до ноября 2018 года, здание было известно как Spinnaker. Описание Сооружение имеет 46 этажей. Его высота от основания до крыши составляет 180 метров, а его общая высота, включая техническое оборудование на крыше, составляет 202 метра. Небоскрёб является одним из самых высоких зданий в Варшаве и Польше. Площадь здания составляет 59 000 м², включая офисные помещения площадью 57 000 м² и 300 м² коммерческих и служебных помещений. В здании 14 лифтов и 456 парковочных мест. Часть фасада дома была покрыта кинетическим фасадом «кожа дракона», состоящим из тысяч подвижных пластин, которые движутся на ветру, образуя уникальные изображения на стенах здания. Это первый случай использования подобного фасада в архитектуре в Польше. На последнем этаже расположена терраса, окружённая стеклянными стенами. История Строительство здания финансировалось Ghelamco Group, а его проект был разработан архитектурным бюро Projekt Polsko-Belgijska Pracownia Architektury. Здание построено на небольшом участке земли, на котором ранее располагался исторический доходный дом, расположенный по адресу: улица Паньска, 112, недалеко от кольцевой развязки Дашиньского между улицами Проста, Паньска и Вроня. Строительство небоскрёба началось в апреле 2017 года и было завершено в марте 2021 года. В ноябре 2024 года здание было продано Eastnine. Примечания