NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dwór w Nekli

Dwór w Nekli – zabytkowy dwór w Nekli, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Dwór został wybudowany około 1870 r. przez rodzinę Żółtowskich herbu Ogończyk. Jest to obiekt w stylu eklektycznym, który nosi formy rozbudowanej willi włoskiej. Część środkowa, frontowa niższa, zawiera jedno wejście, z przodu którego znajduje się ganek. Pośrodku budynku niewysoka wieżyczka. Pierwotnie wszystkie okna (z wyjątkiem okien w ryzalitach frontowych) na parterze zakończone były łukiem półkolistym. Dwór służył jako obiekt mieszkalny dla rodziny Żółtowskich. Od 1945 r. w pomieszczaniach dworu powstał punkt felczerski, przemianowany w 1957 r. na ośrodek zdrowia. W 1948 r. swoje siedziby w obiekcie uzyskały: przedszkole, biblioteka publiczna (do 2009 r.). Obok dworu znajduje się budynek stajni i powozowni z początku XX wieku, który po przebudowie w latach 80. XX wieku jest siedzibą Nekielskiego Ośrodka Kultury. Wybito wtedy w nim duże otwory okienne, w bramach umiejscowiono wejścia, wybito otwór drzwiowy oraz od zachodu dobudowano przybudówkę. Dwór znajduje się w parku o powierzchni 11,2 hektarów. Pierwotnie był to park francuski z XVIII wieku, przekształcony w XIX wieku. W parku znajdują się liczne stawy. Ozdobą założenia parkowego są drzewa-pomniki przyrody: dęby o obwodzie pni 420, 500 i 600 centymetrów, sosna czarna i olchy czarne oraz modrzew europejski liczący sobie 170 lat i najstarsza w Polsce grusza - Józefinka - licząca 217 lat. Na obszarze parku dworskiego w Nekli znajduje się stanowisko archeologiczne nr 2 w Nekli (AZP 53-32/56). Jest to prawdopodobnie pozostałość grodziska stożkowatego z okresu wczesnego średniowiecza (nie mylić z grodziskiem wpisanym do rejestru zabytków znajdującym się za parkiem) prawdopodobnie siedziby rycerskiej rodu Dryjów Starczanowskich (Nekielskich). Grodzisko znajduje się na wysepce cieku wodnego zwanego w przeszłości Łęczycą (obecnie pod nazwą Kanał Nekielski). Park mieści się przy ulicy Poznańskiej. Przypisy Bibliografia Informacje o dworze na stronie internetowej Nekli. nekla.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-06)]. Nekla (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 949 .
Dwór w Oleśnicy

Dwór w Oleśnicy – zabytkowy dwór we wsi Oleśnica w gminie Chodzież, w województwie wielkopolskim. Został wzniesiony na początku XIX wieku, w stylu klasycystycznym. Jednokondygnacyjny, nakryty dachem łamanym, naczółkowym, o silnie podkreślonych osiach w obydwu kierunkach poprzez nadstawki o niesymetrycznych dwóch osiach na poddaszu. Na prawo i lewo od wejścia w układzie trójosiowym. O zwartej bryle, niepodpiwniczony. Dawniej stanowił oficynę pałacu w Oleśnicy. W pobliżu znajdują się stawy rybackie. Przypisy Bibliografia Pałace i dwory województwa Wielkopolskiego, wyd. Pracownicza Spółdzielnia Wydawniczo-Prasowa "Akapit", ISBN 83-902911-1-8
Dwór w Siedmiorogowie

Dwór w Siedmiorogowie – tradycyjny dwór polski w stylu barokowym we wsi Siedmiorogów Drugi w województwie wielkopolskim w gminie Borek Wielkopolski. Zbudowany został w 1732 roku, o czym informuje data wyryta na belce. Obecnie dwór znajduje się w stanie ruiny. Historia Dwór powstał dla Jana Tworzyjańskiego, herbu Abdank. W posiadaniu rodziny Tworzyjańskich pozostawał do drugiej połowy XVIII wieku. W1765 roku jako właściciel dóbr figuruje Andrzej Szamocki, podczaszy warszawski i starosta mieścicki. W 1787 roku majątek odziedziczył jego bratanek, Antoni Szamocki. Następnie dobra zostały wydzierżawione rodzinie Smitkowskich, która od lat 40. XIX wieku występuje jako jego właściciele. W drugiej połowie XIX wieku dwór kupili Mycielscy herbu Dołęga. W 1930 roku jego właścicielem była Maria Mycielska. Majątek liczył 1334 hektary. Po II wojnie światowej dwór został znacjonalizowany. Opis Dwór jest budowlą parterową z wysokim łamanym dachem krytym gontem, w którym znajdują się lukarny. Przy ścianach bocznych znajdują się dwa kwadratowe alkierze. Od frontu na osi znajduje się facjata. Wnętrze dworu jest dzisiaj zrujnowane. Niegdyś znajdowały się tam piękne posadzki, dekoracyjne obicia ścian, piece i kominki. Od frontu budynku rozciągał się dziedziniec honorowy, a z tyłu regularny ogród włoski z dwunastoma rzeźbami i zegarem słonecznym. Założenie przecinał kanał i staw z wyspą. W XIX wieku ogród został zamieniony w park, który obecnie ma 5 ha. Zachowały się w nim m.in. pomnikowe dęby i jesiony. Nieopodal domu znajduje się trzykondygnacyjny spichlerz z połowy XIX wieku. Przypisy Bibliografia M. Strzałko, Barokowe pałace i dwory w Wielkopolsce, Poznań 2006 M. Libicki, P. Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, Poznań 2005
Dwór w Trześniowie

Dwór w Trześniowie – staropolski dwór znajdujący się we wsi Trześniów w województwie podkarpackim. Powstał w pierwszej połowie XIX wieku, na miejscu wcześniejszej rezydencji starostów. Stanowił on wówczas główny element siedliska dworskiego oddzielonego stawami i parkiem od folwarku. Rafał Kołłątaj (1750–1833), starszy brat Hugona i młodszy Jana, otrzymał tytuł starosty trześniowskiego po poślubieniu w 1772 roku Józefy z Grabińskich Tarłowej, kasztelanki sanockiej. Obaj Kołłątajowie – Rafał i Jan wspomagali księdza Hugona w jego nowatorskich działaniach społeczno-politycznych. Na polecenie brata księdza Hugona załatwiał różne sprawy, przez co zaliczany był do grona osób z kręgu Kuźnicy Kołłątajowskiej. Był członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Kilkakrotnie towarzyszył również w podróżach z Polski do Włoch Tadeuszowi Kościuszce, odwiedzając zapewne po drodze swą posiadłość w Trześniowie na Podkarpaciu. Miał on jedynie córkę Marię, która po pierwszym mężu nazywała się Wężykowa. Drugim jej małżonkiem był Józef Sikorski. W 2. połowie XIX wieku zapisała ona majątek ziemski w Trześniowie na rzecz „Zakładu dla Ciemnych” we Lwowie. Lwowska Fundacja im. Sikorskich, opiekująca się ociemniałymi dziećmi istniała do końca II wojny światowej. W latach 1921–1947 w trześniowskim dworze mieszkali Feliks i Zofia z Dukietów Sokulscy, z synem Stanisławem i córką Marią. Feliks Sokulski w imieniu Fundacji Sikorskich zarządzał majątkiem ziemskim w Trześniowie. Po II wojnie światowej dwór był użytkowany przez Państwowe Gospodarstwo Rolne w Trześniowie. W drugiej połowie lat 70. i w latach 80. XX wieku kompleks dworsko-folwarczny wraz z parkiem użytkowany był przez Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej. Po likwidacji zakładu całym kompleksem dysponowała Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa. 28 sierpnia 1996 roku w wyniku pożaru całkowitemu zniszczeniu uległ dach dworu i ganek główny. Rekonstrukcja zniszczonych partii dworu wraz z adaptacją wnętrz na cele mieszkalne zrealizowana została w latach 1997–2002. Przypisy
Herrenhaus Stryszów

Das Herrenhaus Stryszów (polnisch Dwór w Stryszowie) ist ein Herrenhaus im polnischen Stryszów in den Beskiden der Woiwodschaft Kleinpolen. Es wird von der Kulturinstitution Königsschloss auf dem Wawel – Staatliche Kunstsammlung verwaltet. Geschichte Das Herrenhaus wurde im 16. Jahrhundert von Adam Suski erbaut. 1741 wurde der Gutshof im Stil des Spätbarocks umgebaut. Im 19. Jahrhundert wurde der Garten zu einem englischen Park erweitert. Seit 1958 wird das Herrenhaus von der Kulturinstitution Königsschloss auf dem Wawel – Staatliche Kunstsammlung verwaltet. Die derzeitige Dauerausstellung geht auf das Jahr 1969 zurück. Die Ausstellung zeigt die Einrichtung eines typischen polnischen Herrensitzes des Kleinadels aus dem Ende des 18. Jahrhunderts. Literatur Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie – Przewodnik, [Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków], Kraków 1988 Weblinks
Dwór w Stryszowie

Dwór w Stryszowie – staropolski dwór w Stryszowie w województwie małopolskim, obecnie oddział Zamku Królewskiego na Wawelu – Państwowych Zbiorów Sztuki, muzeum wnętrz polskiego dworu. Historia dworu Dwór powstał najprawdopodobniej pod koniec XVI wieku. Wzniósł go Adam Suski. Obecny dwór pochodzi z XVIII wieku, w 1741 przeszedł gruntowną przebudowę o czym przypomina napis na belce tragarzowej zachowanej na piętrze dworu (Renovatum Anno Domini 1741). W trakcie tej przebudowy z dworu obronnego przekształcono go w rezydencję wiejską utrzymaną w stylu barokowym. Ściany parteru wykonane z piaskowca będące pozostałością pierwotnej budowli nadbudowano częściowo drewnem, częściowo kamieniem i cegłą tworząc piętro z przestronnymi pokojami. Trzy ściany zewnętrzne okolono drewnianym balkonem. Kolejna modernizacja dworu miała miejsce w XIX wieku za czasów Juliana Gorczyńskiego, który powiększył przestrzeń mieszkalną dworu dobudowując od wschodu dwupiętrowa oficynę (dziś rozebraną). Od strony północnej założył on rozległy park w stylu angielskim. Po II wojnie światowej 9 ha parku przeznaczono na działki budowlane wycinając wszystkie drzewa, dwór przejęty został przez PGR i przeznaczony na szkołę. Organizowano tutaj pokazy objazdowego kina i wiejskie zabawy. W 1958 roku zdewastowany dwór przejęły Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu przeprowadzając jego gruntowny remont i przeznaczając na Dom Pracy Twórczej oraz ośrodek kolonijny. Ostatecznie w 1969 roku utworzono muzeum będące oddziałem Zamku Królewskiego na Wawelu. Wnętrze dworu Wystawa muzealna prezentuje wnętrze średniozamożnego dworu polskiego w XIX wieku. Obejmuje salon – najbardziej reprezentacyjne wnętrze – w którym przetrwały fragmenty oryginalnej polichromii z XVIII wieku, gdzie meble były najokazalsze często sprowadzane z Paryża lub Wiednia. W jadalni królował długi stół oraz kilkanaście krzeseł i kredens. Gabinet zajmował właściciel dworu i tutaj zapadały zawsze decyzje administracyjne, przechowywano księgi rachunkowe, bibliotekę, a obrazy rozwieszone na ścianach przedstawiały sceny batalistyczne. Ostatnie pomieszczenie, które było przeznaczone jedynie dla gospodarzy to sypialnia jej wyposażenie – meble, pościel – stanowiły najczęściej posag żony właściciela dworu. Galeria
Dwór w Wilczyskach

Dwór w Wilczyskach – zespół dworski znajdujący się w Wilczyskach w woj. lubelskim. Składa się z parku, bramy wjazdowej i dworu. W pobliżu znajdują się ruiny zamku. Dwór powstał w tym miejscu w 2. połowie XVIII wieku, natomiast park urządzono na przełomie XVIII i XIX wieku. Do 1792 roku Wilczyska należały do generała Jerzego Lubomirskiego, a do 1825 roku do rodziny Wyssogota-Zakrzewskich, a następnie do rodziny Korzybskich. W XIX wieku zbudowano klasycystyczną bramę i istniejący obecnie murowany dwór z portykiem. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 toku zabudowania wraz z całym folwarkiem zostały znacjonalizowane. Budynek do 2009 r. służył jako siedziba szkoły podstawowej, a po jej wyprowadzeniu się niszczał. Od 2013 roku dwór jest własnością spadkobierców dawnych właścicieli, którzy w 2014 roku rozpoczęli jego remont. Przypisy
Dwór w Wódkach

Dwór w Wódkach – zabytkowy dwór w Wódkach, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Zbudowany w stylu klasycystycznym, pochodzi z połowy XIX wieku. Pierwszymi właścicielami majątku Wódki prawdopodobnie byli Grzybowscy, a po nich Błociszewscy. W 1926 roku dwór przeszedł w posiadanie S. Lutomskiego. Ostatnim właścicielem był Witold Brzeski, który tydzień po wybuchu II wojny światowej razem z żoną popełnił samobójstwo. Jest to parterowy budynek z mieszkalnym poddaszem. Środkową część dworu poprzedza joński portyk, składający się z filarów oraz dwóch kolumn, zakończonych szczytem w kształcie trójkąta. Przy dworze znajduje się park, w którym rosną stare drzewa, m.in. dęby, akcje i jesiony. W parku mieści się murowana kaplica grobowa rodziny Cegielskich z 1936. Dwór jest w stanie bardzo dobrym, po remoncie. Obecnie należy do Zakładów Organicznych Organika-Azot SA w Jaworznie. Przypisy Bibliografia Jaroszewski Tadeusz S.: Dwory i dworki w Polsce. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 1998, s. 154. Dwór Wódki. Zakłady Chemiczne ORGANIKA-AZOT SA w Jaworznie. [dostęp 2011-06-27].
Dwór w Żydowie

Dwór w Żydowie – zabytkowy dwór znajdujący się we wsi Żydowo, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Czerniejewo, przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Dwór składa się z kilku skrzydeł. Najstarsze pochodzi zapewne z XVIII wieku. Kolejne dobudowywano w XIX wieku i 1937. W związku z tym budowla nie stanowi jednolitej całości. Obecnie należy do Gospodarstwa Rolno-Hodowlanego Żydowo. Dwór położony jest w parku krajobrazowym o powierzchni pięciu hektarów. Przypisy Bibliografia Polskie Dwory
Dwór z otoczeniem parkowym w Karniowicach

Dwór z otoczeniem parkowym w Karniowicach – zespół dworski znajdujący się w Karniowicach, w gminie Zabierzów, w powiecie krakowskim. Wybudowany w połowie XVIII wieku w stylu późnobarokowym, przebudowany w 1860 roku przez Stanisława Mieroszewskiego. Dwór wraz z kaplicą i parkiem wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Na początku XVII wieku właścicielem Karniowic był Jerzy Pipan (1569–1648) lekarz i aptekarz, rajca krakowski, a w drugiej połowie XVII wieku Stanisław Wojeński (1619–1685) biskup kamieniecki. Karniowice przechodziły później prawem sukcesji lub kupna do: Morsztynów, Ossolińskich, Meciszewskich, Bartynowskich i Lewickich. Dwór pochodzi z połowy XVIII wieku. W 1856 roku majątek kupił Jan Stanisław Mieroszewski (1827–1900), radny miasta Krakowa i w 1860 dwór przebudował. Od lat 70. XVIII wieku we władaniu Sobiesława Mieroszewskiego (1820–1890), potem rodziny Skrzyńskich, a od końca lat 20. właścicielem był Marian Skrzyński. W 1988 roku Krakowski Ośrodek Postępu Rolniczego (obecnie Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Karniowicach) przeprowadził renowację obiektu i w 1997 sprzedał właścicielowi prywatnemu. Architektura Dwór podpiwniczony, murowany, parterowy, na planie kwadratu, dach łamany kryty gontem. Lukarny oraz ganek z neorokokowym szczytem, herbem Ślepowron i łacińską sentencją: „Miłość ojczyzny naszym obowiązkiem” dobudowane w 1860 roku przez Stanisława Mieroszewskiego. Po bokach ośmioboczne alkierze w kształcie wieżyczek. Obok dworu kaplica z XVII wieku. Park W otoczeniu zadbany park krajobrazowy ze śladami tarasowego założenia, zaprojektowany na przełomie XVIII i XIX wieku. Przypisy Bibliografia Osadnictwo i krajobraz od schyłku średniowiecza po współczesność, ZdzisławZ. Noga (red.), Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych, 1997, ISBN 83-901471-7-3, OCLC 749579407 . Monografia Gminy Zabierzów, PiotrP. Hapanowicz (red.), StanisławS. Piwowarski (red.), Kraków: wyd. Urząd Gminy Zabierzów, 2009, s. 81, ISBN 978-83-913222-2-2, OCLC 751142908 . Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012. ISBN 978-837510-597-1. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.
Pałac Heyderów w Grodzisku Wielkopolskim

Pałac Heyderów – wzniesiony w poł. XIX w. w Grodzisku Wielkopolskim dla ówczesnych właścicieli dóbr grodziskich - Heyderów, na miejscu dawnej rezydencji Opalińskich, zwanej trochę na wyrost "zamkiem", gdyż Grodzisk Wielkopolski nie był główną siedzibą tego rodu. Historia Położony w parku, frontem zwrócony na południe. Murowany, otynkowany z boniowaniem. Wysoko podpiwniczony, parterowy z niskim piętrem w poddaszu. Dwutraktowy, czternastoosiowy, z dwuosiowymi ryzalitami bocznymi, wysuniętymi przed fasadę południową. Pośrodku fasady schody i drewniany ganek z balustradą. Dachy niskie kryte papą. W czasie Powstania Wielkopolskiego w pałacu mieścił się sztab frontu zachodniego. Po II wojnie światowej była tutaj siedziba grodziskich harcerzy, a później przedszkole. Od czerwca 1992 ma tutaj swoją siedzibę Muzeum Ziemi Grodziskiej. W latach 2009/2010 obiekt przeszedł remont, wymieniono m.in. okna i dach, a także odnowiono elewację. Zobacz też Park Miejski w Grodzisku Wielkopolskim Przypisy Bibliografia PawełP. Anders PawełP., Grodzisk Wielkopolski, Poznań: Wydawnictwo WBP, 1995, ISBN 83-85811-26-5, OCLC 749137713 .
Dwór „Ludwikówka” w Pszczynie

Dwór „Ludwikówka” (niem. tradycyjnie Schloss Ludwigswunsch) – zabytkowa budowla w typie okazałego dworu szlacheckiego, utrzymanego w stylu klasycystycznym, przy ul. Chopina w Pszczynie. Dawny dwór rezydencyjny książąt pszczyńskich, obecnie własność prywatna. Wpisany do rejestru zabytków byłego woj. katowickiego pod nr A/537/65 z datą 7 lutego 1966. Gruntownie restaurowany w latach 2008–2010. Położenie Dwór znajduje się na północnym skraju dawnego parku angielskiego, otaczającego od XIX w. zamek w Pszczynie. Zbudowany na łagodnym stoku, stanowi północne zamknięcie głównej osi parkowej, której południowym wyznacznikiem jest wspomniany zamek. Wraz ze wzniesionymi w pobliżu budynkami gospodarczymi, tj. oficyną, budynkiem folwarcznym, stajnią i wozownią tworzył niegdyś odrębny zespół architektoniczny, połączony z pałacem wysadzaną drzewami aleją. Historia Zbudowany ok. 1800 r. (1805?) według planów i pod nadzorem Wilhelma Puscha, nadwornego architekta władającej wówczas Pszczyną rodziny Anhalt-Köthen. Murowany na planie prostokąta, potynkowany. Parterowy z mieszkalnym poddaszem, podpiwniczony. Zwrócony frontem ku południowemu zachodowi. Elewacja frontowa dziewięcioosiowa, ze znacznie wysuniętym przed lico piętrowym portykiem, złożonym z czterech kolumn toskańskich, podtrzymujących trójkątny, spłaszczony przyczółek z żeliwnym kartuszem zawierającym herb Anhaltów. Poziom parteru pod portykiem tworzy wąski taras, na który prowadzą schody z obu boków. Elewacja tylna jedenastoosiowa. W jej centrum piętrowy, trójosiowy ryzalit, rozczłonkowany czterema wydatnymi pilastrami, zwieńczony kostkowym gzymsem i niskim, trójkątnym szczytem. Dach naczółkowy z nowszymi lukarnami, kryty pierwotnie łupkiem, później papą, obecnie ponownie pokryciem w formie płytek łupkowych. Układ wnętrz pierwotnie dwutraktowy, w późniejszym czasie przekształcony. W pokojach sufity z fasetami. Nazwa związana jest z imieniem Ludwika Anhalta (1783–1841) – najmłodszego syna Fryderyka Erdmanna Anhalta, dla którego dwór został zbudowany (niem. Schloss Ludwigswunsch oznacza dokładnie "Pałac Życzenie Ludwika"). Do czasu objęcia władzy w utworzonym w 1825 r. Księstwie Pszczyńskim (tj. do 1830 r.) dwór był stałym miejscem zamieszkania Ludwika. Natomiast za czasów jego panowania w księstwie (1830–1841) „Ludwikówka” była najczęstszym miejscem jego pobytu i głównym ośrodkiem życia dworskiego w Pszczynie. Nieopodal poprowadzono później drogę konną – tzw. Reitweg – prowadzącą do innego obiektu „rekreacyjnego” pszczyńskich książąt – zameczku myśliwskiego w Promnicach. Przypisy
Dybrzyk

Dybrzyk (Dybrzk) (kaszb. Jezoro Debrzk) – przepływowe jezioro rynnowe na Równinie Charzykowskiej w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, w powiecie chojnickim województwa pomorskiego na wysokości 119,2 m n.p.m. Akwen jeziora jest połączony rynną Brdy z jeziorami Kosobudno i Łąckim. Charakteryzuje się wysokimi brzegami porośniętymi lasem sosnowym. Południowo-zachodni brzeg jeziora stanowi granicę Parku Narodowego „Bory Tucholskie”. Prowadzi tędy również "Szlak kajakowy rzeki Brdy". Powierzchnia całkowita: 216,5 ha, maksymalna głębokość: 19 m. Zobacz też Męcikał Swornegacie
Brixiuskirche (Bryksy)

Die Schrotholzkirche St. Brixius ist eine römisch-katholische Feld- und Wallfahrtskirche aus dem 17. Jahrhundert auf einer Anhöhe nahe dem Dorfe Gościęcin (Kostenthal). Sie ist dem heiligen Brixius von Tours (370–444) geweiht. Der Wallfahrtsort St. Brixen (polnisch Bryksy) umfasst außerdem zwei Kapellen und eine Quelle, die St.-Brixius-Quelle bzw. der St.-Brixius-Born. Der heilige Brixius ist die zentrale Gestalt des Wappens der heutigen Gmina Pawłowiczki. Geschichte Die Holzkirche wurde an der Stelle einer wundertätigen Quelle westlich des Dorfes Kostenthal an der Straße nach Koske errichtet und erstmals 1594 urkundlich erwähnt. Der heutige Bau entstand 1661 als Stiftung des Kostenthaler Schultheißes Martin Wolff und seiner Frau Martha. Auf kreuzförmigem Grundriss angelegt, wurde die Kirche mit einem kleinen Dachreiter versehen. 1674 wurde der Bau vom Breslauer Weihbischof Karl Franz Neander von Petersheide geweiht. Das Innere der Kirche ist von einem hölzernen Tonnengewölbe überspannt und birgt eine einheitliche barocke Ausstattung aus der Erbauungszeit. Während der Säkularisation in Preußen musste die Kirche ihre Weihgeschenke abgeben. 1880 wurde die Kirche umfassend renoviert und Ende des 19. Jahrhunderts mit neuen Gemälden ausgestattet. Das Altarblatt des südlichen Seitenaltars zeigt den Titelheiligen der Kirche. Das Hochaltarbild der Dreifaltigkeit stammt noch aus dem Jahr 1689. Am 22. April 1954 wurde die Brixiuskirche ins Denkmalregister aufgenommen. Im oktogonalen Brunnenhaus von 1880 findet sich ein Gemälde des heiligen Brictius aus dem 17. Jahrhundert. Literatur Georg Hyckel: St. Brixen der Wallfahrtsort bei Kostenthal, Kreis Cosel. Oberschlesische Gesellschaftsdruckerei, Ratibor 1924. Georg Hyckel: 300 Jahre St. Brixen. Der Wallfahrtsort bei Kostenthal, Kreis Cosel. In: Coseler Heimblatt 1960. Weblinks Artikel der Kirchengemeinde über St. Brixius mit 360°-Innenansicht (polnisch) Einzelnachweise
St. Brice's Church, Gościęcin

St. Brice's Church in Gościęcin, Poland, is a historic, wooden shrine belonging to the Parish of the Assumption of the Holy Virgin Mary in Gościęcin. The church was built in 1661 (renovated in 1880 and dedicated to St. Brice). Formerly, in its location stood a wooden chapel from 1594. The church was funded by Marta and Marcin Wolff, the latter the owner of the sołectwo in Gościęcin. The church was built on the peripheries of the village, on a nearby hill. There, in its peripheries stands a water well (St. Brice's Well), which is given healing properties. Additionally, there is a hermitage in the area (from before 1870), presently transformed into a mountain hut. The whole church area is known as Bryksy. References