NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Magnuszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu głowaczowskiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1786-1787 według projektu architekta Joachima Hempla. Architekt również kierował budową. Fundatorem kościoła była Konstancja z Czartoryskich Zamoyska. W 1821 budowla została konsekrowana przez Biskupa sandomierskiego Adama Prospera Burzyńskiego. Po uszkodzeniach z okresu I wojny światowej kościół został odnowiony dzięki staraniom księdza Tomasza Krauzera. W latach 1972–1975 świątynia została gruntownie odrestaurowana dzięki staraniom księdza Jana Rogusia. Jest to budowla orientowana, wzniesiona w stylu późnobarokowym z cegły palonej. Nawa jest trójprzęsłowa. Do jej wyposażenia należą sprzęty w stylu barokowym i empire, rzeźby pochodzące z XVIII wieku, monstrancja w stylu rokokowym i pontyfikał w stylu barokowym. Epitafium Stanisława Byszewskiego zostało wykonane w 1808 w stylu klasycystycznym. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Mątawach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Mątawach – katolicka świątynia parafialna w Mątawach wzniesiona w 1898 jako kościół mennonicki. Historia Mątawy (niem. Montau) były pierwszą wsią mennonicką na lewym brzegu Wisły powyżej Żuław. W 1568 powstał tu pierwszy, szachulcowy dom modlitwy, kryty strzechą. W 1898 na jego miejscu pobudowano nową świątynię. Głównym fundatorem kościoła była diakonisa Marie Schröder. W 1899 w obiekcie zamontowano organy. W 1947 budynek przejęty został przez Kościół katolicki. Jest we władaniu parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Mątawach, którą erygowano 13 grudnia 1982. Architektura Jest to obiekt zbudowany z cegły na planie prostokąta w stylu neogotyckim, jednonawowy, bezwieżowy, pokryty dwuspadowym dachem. Od wschodu do nawy przylega półkolista absyda przeznaczona na prezbiterium. Obiekt posiada zakrystię i jest orientowany. "Od frontu ozdobny ryzalit imitujący kruchtę wejściową, zegar oraz mała wieżyczka - sygnaturka nakryta wysmukłym daszkiem. Szczyty wschodni i zachodni ozdobione gzymsem schodkowym". W świątyni zachowały się oryginalne witraże przedstawiające figuralne sceny biblijne, w tym motyw Chrystusa przyjmującego chrzest od Jana Chrzciciela oraz Chrystusa w domu Marii i Marty. Tablice pamiątkowe Wewnątrz kościoła wisi tablica z 1998 upamiętniająca miejscowych mennonitów. Przy kościele umieszczono pięć tablic w formie steli: z historią wsi (dwie sztuki), z historią kościoła, upamiętniającą Menno Simonsa, z cytatem z Pierwszego Listu do Koryntian: Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. Galerie Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miastkowie Kościelnym

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miastkowie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żelechów diecezji siedleckiej. Świątynia murowana została wzniesiona w XV wieku i ufundowana przez Prażmowskich. Na przełomie XVI i XVII wieku została zniszczona przez pożar, dzięki funduszom Jana Lasockiego, kasztelana zakroczymskiego została wtedy odrestaurowana. W latach 1901–1903 została powiększona i przebudowana z wykorzystaniem murów kościoła z XVI wieku według projektu budowniczego Tadeusza Czerwińskiego. Prace polegały na podwyższeniu murów, przedłużeniu nawy w stronę zachodnią, wybudowaniu wieży, kaplicy od strony południowej a także zakrystii i skarbca z sienią przy kaplicy północnej, sklepień oraz oblicowaniu murów. Z dawnej świątyni gotyckiej zachowały się: mury wschodniej część nawy, prezbiterium a także kaplica od strony południowej, wzniesiona na planie prostokąta, nakryta sklepieniem krzyżowym. Jest to budowla orientowana, neogotycka, konsekrowana w 1904 roku przez biskupa Franciszka Jaczewskiego. Do wyposażenia kościoła należy renesansowa płyta nagrobna Jana Prażmowskiego, właściciela Miastkowa Kościelnego, pochodząca z końca XVI wieku. Przypisy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Miedznie

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Miedznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Węgrów diecezji drohiczyńskiej. Kościół jest diecezjalnym sanktuarium maryjnym. Obecna świątynia wzniesiona została w stylu neogotyckim w latach 1891-1893 przez hrabinę Ludwikę z Kuczyńskich Ostrowską pod kierunkiem ówczesnego proboszcza księdza Teofila Rybki. Kościół został zaprojektowany przez architekta Kazimierza Zajączkowskiego, głównego budowniczego powiatu węgrowskiego. Kamień węgielny pod budowę świątyni został położony i poświęcony w dniu 21 czerwca 1891 roku. Kościół został konsekrowany w 1893 roku przez księdza Franciszka Jaczewskiego, biskupa lubelskiego i administratora apostolskiego diecezji podlaskiej. Podczas działań wojennych, w dniach 10-12 sierpnia 1944 roku świątynia została uszkodzona, zniszczone zostały: dach, okna, drzwi i wieża. W latach 1992–1995 kościół został pokryty blachą miedzianą dzięki staraniom księdza kanonika Władysława Kopyścia. W kościele znajduje się łaskami słynący obraz Matki Bożej Pocieszenia. Obraz ten został objawiony Hiacentemu (Jackowi) Pazio w styczniu 1727 roku. W 1730 roku, dzięki decyzji biskupa łuckiego, księdza Stefana Bogusława Rupniewskiego, wizerunek został wystawiony do kultu publicznego i od tej pory oddawano mu należną część. W dniu 22 czerwca 1997 roku obraz został koronowany papieskimi diademami przez księdza kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski, przy współudziale księdza arcybiskupa Stanisława Szymeckiego, metropolity białostockiego. Przypisy
Kościół św. Marcina w Mochowie

Kościół Świętego Marcina w Mochowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tłuchowskiego diecezji płockiej. Jest to drewniana świątynia, wzniesiona w 1684 roku i ufundowana przez właściciela wsi, Marcina Mochowskiego. W 1780 roku kościół został przebudowany dzięki staraniom T. Żółtowskiego. W 1876 roku została wybudowana obecna elewacja frontowa z dwiema wieżami, a także została dobudowana kaplica boczna. Świątynia była remontowana w 1913 i 1968 oraz w latach osiemdziesiątych XX wieku. Kościół składa się z trzech naw, posiada konstrukcję zrębową i nie jest orientowany. Prezbiterium jest mniejsze od nawy i zamknięte prostokątnie, przy nim z boku mieści się zakrystia. Wspomniana wyżej kaplica boczna, posiada kalenicę niższą od nawy głównej. Elewacja frontowa z dwiema wieżami ujmuje wgłębny portyk podparty dwoma filarami i zakończony trójkątnym frontonem. We wnętrzu znajduje się płaski strop. ściany są ozdobione polichromią o tematyce figuralnej i roślinnej. Wnętrze jest podzielone na trzy części dwoma rzędami słupów, ustawionych po dwie sztuki. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, dwa konfesjonały oraz ławki pochodzą z połowy XVIII wieku i reprezentują styl barokowy. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Mogielnicy

Kościół Świętej Trójcy w Mogielnicy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu mogielnickiego archidiecezji warszawskiej. Jest najstarszym obiektem w Mogielnicy. Świątynia mieści się na cmentarzu grzebalnym. Pierwsza wzmianka o niej datowana jest na rok 1535. Wybudowana została w XVII wieku. Po 1820 przeszła gruntowną restaurację. Jest to budowla drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, wzmocnioną listwami, oszalowana. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Najświętszej Trójcy. W nawie po prawej stronie są umieszczone obrazy: św. Rodziny i św. Franciszka. W nawie po lewej stronie są umieszczone obrazy: Opatrzności Bożej i św. Judy Tadeusza. Do wyposażenia należą także trzy krzyże ołtarzowe: barokowy, drewniany z XVIII stulecia, klasycystyczny cynowy z 1 połowy XIX stulecia, mosiężny z XIX stulecia, skrzynia z okuciami żelaznymi wykonana w XVIII wieku i dwa lichtarze. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Murowie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Murowie. Świątynia należy do parafii Trójcy Świętej w Murowie w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół parafialny w Murowie został wybudowany w 2001 roku. Konsekracja miała miejsce 16 września 2001 roku, a dokonał jej ksiądz arcybiskup Alfons Nossol. Przypisy Bibliografia Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969
Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niedźwiadach

Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niedźwiadach – jedno z 33 sanktuariów na terenie diecezji kaliskiej. Zlokalizowane w Niedźwiadach, w gminie Żelazków, w powiecie kaliskim, przy granicy Kalisza. Sanktuarium mieści się w kaplicy przy klasztorze karmelitanek bosych pw. Najświętszego Imienia Maryi i św. Józefa. Na mocy decyzji I Synodu Diecezji Kaliskiej, kaplica zyskała tytuł Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Historia Klasztor karmelitanek bosych w Niedźwiadach wywodzi się z klasztoru lwowskiego, który siostry musiały opuścić po II wojnie światowej w 1946. Na zaproszenie biskupa włocławskiego Karola Radońskiego przyjechały do Kalisza, gdzie zamieszkały w domu parafialnym przy katedrze, przy ul. Kanonickiej 5. W 1947 zamieszkały w willi przy ul. Widok 80. Stworzony tutaj klasztor otrzymał tytuł Najświętszego Imienia Maryi i św. Józefa. W 1969 władze miejskie odebrały siostrom ogród klasztorny w celu wybudowania drogi. Dzięki darowiźnie Janiny Skowrońskiej zgromadzenie otrzymało teren w Niedźwiadach. Poświęcenia kamienia węgielnego pod nowy klasztor dokonał 21 czerwca 1971 Prymas Polski kard. Stefana Wyszyńskiego. 2 września 1973 biskup włocławski Jan Zaręba poświęcił wybudowany klasztor wraz z kaplicą. W 2011 przeprowadzono remont kaplicy. Nowy wystrój prezbiterium zaprojektowała architekt Bożena Wierzbicka. Wybudowano nowy ołtarz z relikwiami św. Ignacego Antiocheńskiego. W bocznej ścianie umieszczono urnę z sercem metropolity lwowskiego abp. Bolesława Twardowskiego. Konsekracji ołtarza i poświęcenia odnowionej kaplicy dokonał 2 września 2012 biskup senior diecezji kaliskiej Stanisław Napierała. Ikona Matki Bożej Ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajdująca się w Niedźwiadach została ofiarowana karmelitankom w 1880 przez metropolitę krakowskiego kard. Albina Dunajewskiego. Po II wojnie światowej została przywieziona ze Lwowa. Ikona była dwukrotnie koronowana. Pierwszy raz koronami biskupimi przez metropolitę lwowskiego Bolesława Twardowskiego w 1939. Drugi raz koronami papieskimi przez papieża Jana Pawła II 7 czerwca 1991 we Włocławku. Sanktuarium na znaczku pocztowym 14 sierpnia 2004 Poczta Polska wyemitowała serię 17 znaczków "Sanktuaria Maryjne", wśród których znalazł się znaczek o wartości 1,25 zł przedstawiający Matkę Bożą Nieustającej Pomocy z Klasztoru ss. Karmelitanek Bosych w Niedźwiadach oraz koperta pierwszego dnia obiegu FDC z wizerunkiem klasztoru. W Urzędzie Pocztowym Kalisz 1 stosowany był ponadto datownik okolicznościowy z wizerunkiem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Galeria Przypisy Bibliografia Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Diecezja Kaliska. [dostęp 2015-01-07]. (pol.). Niedźwiady: karmelitanki bose świętowały 400. rocznicę przybycia do Polski. KAI, 2013-04-21. [dostęp 2015-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. (pol.). Karmelitanki Bose. Mniszki Bose Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (Moniales Discalceatae Ordo Beatissimae Virginis Mariae de Monte Carmelo) Kalisz-Niedźwiady. Opiekun. Dwutygodnik Diecezji Kaliskiej. [dostęp 2015-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-26)]. (pol.).
Kościół św. Trójcy w Nowym Mieście

Kościół Świętej Trójcy w Nowym Mieście – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu nasielskiego diecezji płockiej. Jest jedynym rejestrowanym zabytkiem miasta. Historia i architektura Obecna, świątynia późnogotycka, została wybudowana w końcu XIV wieku. Jest to budowla murowana z cegły, z dekoracyjnym użyciem zendrówki i kamieni polnych. Kościół był wielokrotnie przebudowywany, co spowodowało, że stracił wiele cech stylowych charakterystycznych dla tzw. gotyku mazowieckiego. Do dziś przetrwał tylko gotycki portal, a we wnętrzu gotyckie drzwi do zakrystii a także kilka ołtarzy w stylu barokowym. Nawa świątyni została zniszczona w 1655 roku, następnie została odnowiona. Zostały wtedy zmienione detale architektoniczne kościoła, m.in. szczyty nawy, sklepienia kaplicy, zakrystii i skarbca. W czasie następnych prac remontowych wykonanych w latach 1888–1898 zostały zmienione wykroje okien i polichromia. Podobne zmiany zostały przeprowadzone w latach 1907 i 1916. W 1945 roku, podczas działań wojennych, została częściowo zniszczona wschodnia ściana prezbiterium oraz zdewastowane zostało wnętrze. Obecnie świątynia została całkowicie odrestaurowana. Do wyposażenia kościoła należy m.in. monstrancja w stylu klasycystycznym ufundowana na początku XIX wieku przez Jana Czermańskiego a także obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzący z XVIII wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Anny w Nowym Lubielu

Kościół pw. Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół z II połowy XIX wieku na terenie wsi Nowy Lubiel jako kościół parafii pw. św. Stanisława BM, jeden z pięciu na terenie Mazowsza kościołów transeptowych z prezbiterium na zachodzie odwrotnie niż w przypadku większości kościołów. Historia Kościół parafialny 9 września 1547 biskup płocki Andrzej Noskowski erygował parafię pw. św. Stanisława BM, wydzielając ją z parafii Długosiodło. Już wcześniej, 24 maja 1547, król Zygmunt I Stary wydał przywilej na budowę kościoła parafialnego. Fundatorką była Anna Nowodworska. 17 lipca 1775 kościół strawił pożar. Nową świątynię zbudowano do 1777 z fundacji podstolego różańskiego, dziedzica wsi, Adama Nowodworskiego.Zachowany do dziś kościół zbudowano w latach 1888–1890. Budowniczym był proboszcz ks. Józef Adolf Dmochowski. Kościół poświęcił dziekan pułtuski ks. Julian Dmochowski 9 listopada 1890. W 1996 proboszcz ks. Kazimierz Fudała rozpoczął remont świątyni i dzwonnicy. Prace kontynuował jego następca ks. Wojciech Goryszewski. Kościół ma konstrukcję zrębową, jest oszalowany, zbudowany na planie prostokąta z zamkniętym prosto transeptem. Zamknięte trójbocznie prezbiterium jest węższe od nawy głównej. W narożniku między transeptem a prezbiterium dobudowano od południa zakrystię, natomiast od północy składzik. Nawa i prezbiterium mają oddzielne dachy kryte blachą. Nad kościołem na kalenicy znajduje się dwukondygnacyjna wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze kościoła jest jednoprzestrzenne i przykryte stropem płaskim z zakrzywieniami. W kościele zachowały się: drewniana barokowa chrzcielnica (XVII/XVIII wiek) krzyż ołtarzowy z połowy XVII wieku dwa kielichy późnorenesansowo-barokowe z I ćwierci XVII wieku rokokowy prospekt organowy (II połowa XVIII wieku) z organami zapewne z przełomu XIX i XX wieku neobarokowe: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona (koniec XIX wieku). Obiekt znajduje się na Pętli Ostrołęckiej szlaku Drewniane Skarby Mazowsza. Przed kościołem znajduje się tablica informacyjna, część infrastruktury szlaku. Otoczenie kościoła Obok kościoła zachowały się dwa zabytki umieszczone w rejestrze zabytków pod tym samym co kościół numerem A-608. To drewniana dzwonnica z końca XIX wieku oraz drewniany budynek dawnej plebanii. Położony na zachód od kościoła cmentarz parafialny został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-563. Przypisy Bibliografia Kościoły drewniane Mazowsza, część 1: Dawne województwo mazowieckie, Oficyna wydawnicza „Rewasz", Pruszków 1998. Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji łomżyńskiej
Kościół św. Jana Apostoła w Nurze

Kościół świętego Jana Apostoła w Nurze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czyżew diecezji łomżyńskiej. Historia W 1870 roku dzięki staraniom księdza Kąckiego została wybudowana świątynia murowana, która została zniszczona w 1944 roku przez wycofujące się wojska niemieckie. Obecna świątynia została odbudowana w latach 1948–1966 dzięki staraniom proboszczów: księdza Bolesława Kostro, księdza Antoniego Kina, księdza Jana Rogowskiego, księdza Jana Szurnickiego. Wieża została wybudowana dzięki staraniom księdza Antoniego Wróblewskiego w latach 1974–1975. Budowla została konsekrowana w dniu 4 września 1966 roku przez biskupa łomżyńskiego Czesława Falkowskiego. W latach 1995–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza Tadeusza Śliwowskiego zostało odnowione wnętrze świątyni a także elewacja zewnętrzna. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzący z 1 połowy XVII wieku, oprawiony w sukienkę z blachy srebrnej. Przypisy
Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Olbrachcicach

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Olbrachcicach – parafia rzymskokatolicka w metropolii katowickiej, diecezji opolskiej, dekanacie bialskim. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela w Solcu. Historia Od XIV w. Olbrachcice należały do klasztoru paulińskiego w Mochowie. Kościół filialny wybudowano w 1861. Parafię erygowano w 1895, wyodrębniając jej obszar z parafii w Solcu. W 1936 przyłączono Słoków, który wcześniej należał do parafii w Nowym Browińcu. Kościół konsekrował w 1911 sufragan wrocławski bp Karl Augustin. Z parafii pochodzili dwaj biskupi: Karl Augustin i Wacław Wycisk. Bp Wycisk pochowany jest na miejscowym cmentarzu parafialnym. Parafia liczy 390 wiernych. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowi Mazowieckiej

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowi Mazowieckiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ostrów Mazowiecka – Wniebowzięcia NMP diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została zaprojektowana w stylu neogotyckim przez architektów Władysława Czosnowskiego i Bronisława Szmidta i wzniesiona w latach 1885–1893 dzięki staraniom księdza Adama Pruss-Jarnutowskiego. Pobłogosławił ją w dniu 24 sierpnia 1890 roku ksiądz Roch Filochowski; konsekrował ją w dniu 7 października 1894 roku biskup płocki Michał Nowodworski. Dzięki staraniom księdza proboszcza Jana Sobotki kościół został wyremontowany. Dzięki staraniom księdza proboszcza Edmunda Chmielewskiego, w latach 1995–2000 świątynia otrzymała nową posadzkę, wzniesiony został marmurowy ołtarz, a wieża budowli oraz dzwonnica zostały pokryte blachą miedzianą. W kościele tym odbył się ślub rotmistrza Witolda Pileckiego i Marii Pileckiej z domu Ostrowskiej Wyposażenie W ołtarzu głównym jest umieszczona rzeźba Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z 1896 roku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Pacynie

Kościół świętego Wawrzyńca w Pacynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sanniki diecezji łowickiej. Jest jedynym rejestrowanym zabytkiem wsi. Historia Budowa obecnej świątyni w stylu neogotyckim rozpoczęła się w 1897 roku. Jej projektantem był architekt Artur Goebel. Prace budowlane były prowadzone przez majstra murarskiego Ludwika Kuzieńskiego. Budowla została konsekrowana w 1921 roku przez biskupa Stanisława Galla. Architektura W kościele znajdują się trzy ołtarze, reprezentujące styl neogotycki. Są to: ołtarz główny z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej z wizerunkiem św. Wawrzyńca na zasuwie oraz dwa ołtarze boczne posiadające obrazy Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Świętej Rodziny. Ambona została wykonana w stylu neogotyckim w formie łodzi. Prospekt organowy został wykonany przez Dominika Biernadzkiego, także w stylu neogotyckim. Tablice pamiątkowe W kościele wiszą tablice pamiątkowe, upamiętniające: Zdzisława Czarnowskiego (zm. 20 maja 1918), właściciela dóbr Kąty, uczestnika powstania styczniowego, księdza Stanisława Zawadzkiego, proboszcza pacyńskiego zamordowanego przez Niemców w obozie koncentracyjnym w Dachau 11 czerwca 1942, Eugeniusza Prośniewskiego, organisty w Pacynie przez 23 lata, zamordowanego przez Niemców w Zwickau 27 stycznia 1943, Walentego Kopycińskiego (ur. 15 lutego 1902, zm. 24 lutego 1941), nauczyciela zamordowanego przez Niemców w obozie zagłady w Mauthausen-Gusen, księdza Jerzego Biernackiego (zm. 11 listopada 1999), proboszcza pacyńskiego w latach 1993–1999, papieża Jana Pawła II (z 2005), Janiny Roszkowskiej (zm. 9 lipca 1898 w Kątach). Galeria Przypisy
Pałac w Biskupicach Podgórnych

Pałac w Biskupicach Podgórnych – zabytkowy pałac w Biskupicach Podgórnych – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Kobierzyce. Historia Barokowy pałac wybudowany w pierwszej połowie XVIII w., przebudowany i powiększony w wieku XIX. W latach 90. XX w. trafił ponownie w ręce prywatne i został skrupulatnie odnowiony i odrestaurowany. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z 1870. Opis Portal od wschodniej strony wykonany z piaskowca ograniczony po bokach dwiema półkolumnami doryckimi z otworem wejściowym z agrafą, zamknięty półkoliście. Portal zwieńczony fryzem i frontonem w kształcie (fr. entrecoupé, znaczy z przerwą). W przerwie kartusz z herbem budowniczych. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Biskupice Podgórne - Schloss Bischwitz a. Berge, Linden a. Bergepolska-org.pl
Pałac w Borowie

Pałac w Borowie – zabytkowy pałac wybudowany w 1864 r. w Borowie. Położenie Pałac położony jest w Borowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, siedziba gminy Borów. Opis Pałac jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: pawilon z początku XIX w.; relikty zamku z fosą z XIII–XIV w., XVII w.; ruina bramy; folwark z XIX w. oraz park z drugiej połowy XIX w. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Borów - Schloß Bohrau polska-org.pl
Pałac w Borzygniewie

Pałac w Borzygniewie – wybudowany w 1613 r. w Borzygniewie. Położenie Pałac położony jest w Borzygniewie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Mietków, na północnym brzegu Jeziora Mietkowskiego. Około 35 km na południowy zachód od Wrocławia. Historia Pałac z XVII w., obecnie w ruinie. Położony na wzgórzu na wschód od kościoła. Zbudowany na planie prostokąta przez Krzysztofa von Mühlheim und Domanze. Murowany z kamienia i cegły, tynkowany, manierystyczny, nakryty dachem dwuspadowym. Spalony przez Sowietów w 1945 r. W 1989 istniał jeszcze w całości bogaty portal renesansowy z niderlandzkim ornamentem. W 2012 r. zachowane tylko mury kapitalne i kartusz w zwieńczeniu portalu wejściowego z inskrypcją fundacyjną o treści: 1613 DURCH GOTTES GNADE UND SEGEN HAB ICH CHRISTOF VON MÜLHEIM UND DOMANTZ AUF BORGANY NEBEN MEINEM GELIEBTEN WEIBE FRAW BARBARA GEBORNE VON SEIDLITZEN AUS DEM HAUSE KEMMENDORF GEBAUWET DIS HAUS NICHT AUS HOFFART SONDERN AUS NOTH DEME ES NUN NICHT GEFELT DER SCHATZ ES NICHT AUS SONDERN BAUWE IHMEIN BEQUEMERSUND BESERS. GOTT BEWAHRE UND SEGNE DIESES HAUS UND ALLE DIE HIER GEHN EIN UND AUS. Przypisy
Pałac w Brożcu

Pałac w Brożcu – zabytkowy pałac wybudowany w pierwszej połowie XIX w. w Brożcu. Położenie Pałac położony jest w Brożcu – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Strzelin. Był wzniesiony w 1. poł. XIX w.. Przypisy
Pałac w Chwałkowie

Pałac w Chwałkowie – zabytkowy pałac z drugiej połowie XIX w. we wsi Chwałków, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Marcinowice. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy