NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церква Вознесіння Господнього (Ґладишів)

Церква Вознесіння Господнього (пол. Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego) — греко-католицька церква, розташована в селі Ґладишів, гміна Устя-Горлицьке Горлицького повіту, Малопольське воєводство, Польща. Церква входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури». Історія Церква була побудована в 1938—1939 роках (за іншими джерелами будівництво було завершено в 1940 році) місцевими майстрами. У 1947 році жителів села під час операції «Вісла» переселили на територію західної частини Польщі, і церква була передана в державну власність. До 1985 року її приміщення використовувалося місцевої римсько-католицькою громадою. Храм був переданий греко-католицькій громаді після її відновлення. Опис Згідно з проектом, храм побудований у формі грецького хреста. Первісний іконостас не зберігся. Усередині храму знаходяться три вівтарі: головний і два бокових, що датуються другою половиною XVIII століття, на яких знаходяться дві ікони із зображенням розп'ятого Ісуса Христа і Богородиці з немовлям на руках. Література G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009 ISBN 978-83-61444-15-2 Посилання Історія храму [Архівовано 13 квітня 2014 у Wayback Machine.] (пол.) Історія храму на сайті Шлях дерев'яної архітектури Малопольського воєводста [Архівовано 30 грудня 2016 у Wayback Machine.] (пол.) Історія і фотографії храму (Polska — Małopolskie — Gładyszów I) [Архівовано 20 грудня 2017 у Wayback Machine.] (пол.)
Cmentarz wojenny nr 61 – Wirchne

Cmentarz wojenny nr 61 – Wirchne – zabytkowy cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej, znajdujący się w Wirchnem, we wschodniej części miejscowości Gładyszów w gminie Uście Gorlickie (woj. małopolskie). Zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča. Na trójkątnym kamiennym pomniku umieszczono tablicę z inskrypcją autorstwa Hansa Hauptmanna. Napis w przekładzie na język polski brzmi: „By nie było wam żal, że w objęciach śmierci jesteście Wierni wiedeńscy bohaterowieTe oto słowa niech dzień po dniu Głoszą radosną wieść: Polegliście wy, dzielniDla świętej ziemi cesarskiego miasta Które wam życie dało. Nie bezcześci jej żadna stopa wroga".Pochowano tu 194 żołnierzy austro-węgierskich i 5 rosyjskich poległych w 1915 roku. Przypisy Bibliografia Cmentarze wojenne z I wojny światowej [dostęp 27 sierpnia 2011]
Воинское кладбище № 61 (Вирхне)

Воинское кладбище № 61 — Вирхне (пол. Cmentarz wojenny nr 61 - Wirchne) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Гладышув, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в феврале — марте 1915 года. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 790 квадратных метра находится 3 братских и 32 индивидуальных могил, в которой похоронены 189 австрийских и 5 русских солдат. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Beskid Niski: przewodnik. Pruszków: Rewasz, 2002. ISBN 83-85557-98-9. Ссылки Cmentarz wojenny nr 61 — Gładyszów (пол.) Метрика кладбища (пол.)
All Saints Church, Blizne

All Saints Church in Blizne - a Gothic, wooden church located in the village of Blizne from the fifteenth-century, which together with different churches is designated as part of the UNESCO Wooden Churches of Southern Lesser Poland. The church in Blizne is one of the most notable heritage sites of wooden sacramental architecture in Poland, as one of the most notable wooden churches in Poland, the church is part of the Trail of Wooden Architecture in the Subcarpathian Voivodeship (Szlak Architektury Drewnianej). History A unique church-parish complex situated on a hilltop, surrounded by ancient woodland. The wooden church has fortification structures, raised in the fifteenth or sixteenth-century (most likely prior to 1470), in the Gothic architectural style. The church's tower was built in the first half of the seventeenth-century, with the soboty (wooden undercut supported by pillars) deconstructed. Architecture The church is built with the technology used to build a log house, built from fir planks. Initially, the church had a hook-block connection, characteristic of Lesser Poland architecture. A large bell tower is located to the west of the church, with hanging a starling. The dome of the church is covered with wood shingle. The church is surrounded by a garden with walled chapels. References
Церковь Всех Святых (Близне)

Церковь Всех Святых (пол. Kościół Wszystkich Świętych) — католическая церковь, находящаяся в селе Близне, гмина Ясеница-Росельна, Бжозувский повят, Подкарпатское воеводство. Архитектурный памятник деревянной готики XV века, входящий в Список всемирного наследия ЮНЕСКО и туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». Уникальный комплекс средневекового деревянного зодчества в Близне состоит из церкви и дома священника, расположенных на холме Парнас, в окружении вековых деревьев. История Возведение приходской церкви Всех Святых в селе Близне относят к середине XV века. Храм был построен в стиле поздней деревянной готики, и кроме прямого назначения, нёс функции оборонительно сооружения. Впервые он упоминается в 1470 году. В XVII веке церковь была окружена оборонительными валами. В первой половине того же века были построены колокольня и дом священника. В начале XIX века были разобраны, окружавшие храм соботы. В 1964—1980 годах здание было полностью отреставрировано. Архитектура Церковь Всех Святых целиком построена из тёсанных еловых бревен без использования гвоздей. С запада к ней примыкает массивная колокольня. Крыша храма покрыта черепицей. Территория вокруг церкви окружена деревянным забором с кирпичными часовнями. Храм состоит из крыльца, нефа, главного и двух боковых алтарей. Богато украшенный интерьер известен, прежде всего, фресками 1550, 1649 и 1700 годов, картинами XVI и XVII веков, а также хорошо сохранившимися барельефами и собранием сакральной скульптуры XIV века. Деревянная кафедра 1604 года выполнена в стиле позднего ренессанса. Оба боковых алтаря выполнены в XVII веке в стиле барокко. В левом боковом алтаре находится чудотворная статуя Богоматери Благодатной, сохранившаяся от триптиха XVI века в стиле поздней готики. Возле церкви находится старый деревянный дом священника, колторый впервые упоминается в 1699. Ныне в нём размещается приходской музей с ценными экспонатами сакрального искусства. Крыша здания покрыта соломой. В списке Всемирного наследия ЮНЕСКО В 2003 году вместе с рядом других деревянных церквей на юге Польши, церковь Всех Святых в Близне была включена в список Всемирного наследия ЮНЕСКО. Примечания Источник Церковь Всех Святых в Близне. Церковь Всех Святых в Близне на сайте Blizne.wiara.org.pl История и фотографии храма (Polska — Podkarpackie — Blizne) (пол.)
Place Grunwaldzki de Wrocław

La place de Grunwald (polonais : Plac Grunwaldzki) est une large avenue et un important nœud de transit à Wrocław. La très proche École polytechnique de Wrocław ainsi que les résidences universitaires en font un des centres de la vie estudiantine de la ville. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Plac Grunwaldzki » (voir la liste des auteurs). Portail de la Pologne
Theatre Square (Warsaw)

Theatre Square (Polish: plac Teatralny) is a major square in the Śródmieście district of Warsaw, Poland. It spans from the Great Theatre building to Senatorska Street. The origins of the square date back to the beginning of the 19th century, when a small square was established in 1818. From 1825 to 1832, the Great Theatre building was constructed. When the city administration was relocated to the Jabłonowski Palace, the square became a centre of city life. Various patriotic demonstrations took place there, including at the time of the failed January Uprising and the Revolution of 1905. In September 1939, the civilian defense of the city was located in the city hall. During the Warsaw Uprising of 1944, the square witnessed heavy fighting between the Nazi German soldiers and the Home Army partisans. Most of the surrounding buildings were heavily damaged or completely destroyed. After the war, several buildings were restored, excluding the pre-war city hall with its notable clock tower. It was rebuilt according to the original architectural plans only in the late 1990s. Landmarks Landmarks on the square include: The Great Theatre (reconstructed 1951–65) The Jabłonowski Palace (reconstructed 1995–97) The Blank Palace (named after Piotr Blank, banker to the last king of the Polish–Lithuanian Commonwealth, Stanisław II Augustus) Saints Albert and Andrew's Church (Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła – a church for the Warsaw creative communities), reconstructed in 1999) Petyskus House (Kamienica Petyskusa), restored in 1950 The Warsaw Meridian (a marker for the meridian, set up in 1880 – since superseded by Greenwich Mean Time) References External links Media related to Theatre Square in Warsaw at Wikimedia Commons
Place du Théâtre (Varsovie)

La place du Théâtre (polonais : Plac Teatralny) est un large espace public, semi-piétonnier, situé dans l’arrondissement Śródmieście (Centre-Ville) à Varsovie La place du Théâtre fut aménagée en même temps que la construction du Grand Théâtre de Varsovie (édifice rassemblant l'Opéra national et le Théâtre national) entre 1825 et 1833. Cette place se substitue à une précédente place, le Marywil, ancien lieu commercial entourant une grand'place et réalisé au XVIIe siècle par la volonté de la princesse Marie Casimire Louise de La Grange d'Arquien. Le Grand Théâtre de Varsovie, comprenant à la fois l'Opéra National et le Théâtre National donne directement sur la place du Théâtre. En octobre 1944, lors de l'Insurrection de Varsovie, les résistants polonais de l'Armée de l'intérieur combattirent âprement les forces nazies sur cette place. Références Portail de Varsovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Kazališni trg u Varšavi

Kazališni trg u Varšavi (polj. Plac Teatralny w Warszawie) glavni je trg u varšavskom Donjem gradu, na kojem se nalazi Veliko kazalište, Palača Jabłonowski, Blankova palača i Varšavski podnevnik. Izgrađen je dvadesetih godina 19. stoljeća, usporedno s izgradnjom Velikog kazališta. Trg je mjesto održavanja niza važnih događaja poljske povijesti, poput Siječanjskog ustanka i Prve ruske revolucije, kao i borbi poljskog pokreta otpora protiv nacionalsocijalističkih snaga za Varšavskog ustanka, tijekom kojeg biva uništena većina građevina na trgu. Nakon stjecanja poljske neovisnosti slomom komunizma, trg je stotinjak godina nakon izgradnje obnovljen prema izvornom nacrtu. Vanjske poveznice
Plac Teatralny w Warszawie

Plac Teatralny – plac w Śródmieściu Warszawy, położony między wylotami ulic: Senatorskiej, Moliera, Bielańskiej i Wierzbowej. Historia Plac powstał w dwóch etapach. Około 1808 na miejscu zlikwidowanego targowiska Pociejów i rozebranego pałacu Pociejowskiego utworzono najpierw ogród, a później niewielki plac nazwany placem Pociejowskim. W 1825 rozebrano znajdujący się obok Marywil. Pozyskany teren wykorzystano pod budowę monumentalnego gmachu Teatru Wielkiego oraz utworzenie kolejnego placu. Plac ten połączono z placem Pociejowskim i nazwano Marywilskim. Nazwa plac Teatralny zaczęła być używana ok. 1840. Po przeniesieniu w 1818 siedziby władz miejskich do pałacu Jabłonowskich plac stał się centrum życia miasta. W 1838 plac przedstawił na swym obrazie Marcin Zaleski. Na placu w czasie powstania styczniowego i rewolucji w 1905 miały miejsce wielkie manifestacje patriotyczne. W okresie międzywojennym plac był ważnym węzłem komunikacyjnym, m.in. przecinało go kilka linii tramwajowych. W 1936 przed gmachem teatru odsłonięto pomnik Wojciecha Bogusławskiego. We wrześniu 1939 w pałacu Jabłonowskich mieścił się sztab cywilnej obrony Warszawy. W czasie powstania warszawskiego klasztor kanoniczek, pałac Jabłonowskich i pałac Blanka pełniły funkcje redut powstańczych (punktów oporu Polaków), bronionych głównie przez żołnierzy z batalionu „Kiliński”. W czasie wojny zniszczone zostały m.in. gmach teatru, pomnik Bogusławskiego i budynki w północnej pierzei placu; ocalał najmniej uszkodzony pałac Blanka. Po ogłoszeniu kapitulacji III Rzeszy, 9 maja 1945 na placu odbyła się wielka manifestacja mieszkańców. Na początku lat 60. po wschodniej stronie ul. Bielańskiej wzniesiono trzy wieżowce, będące częścią osiedla Bielańska-WZ-Długa (według innego źródła osiedla Plac Teatralny), zaprojektowanego przez Jerzego Czyża, Jana Furmana i Andrzeja Skopińskiego. Ich lokalizacja wzbudziła kontrowersje. W 1964 w miejscu zniszczonego pałacu Jabłonowskich ustawiono pomnik Bohaterów Warszawy. W 1965 odsłonięto zrekonstruowany pomnik Wojciecha Bogusławskiego oraz pomnik Stanisława Moniuszki. Plac wyłożono kostką bazaltową z podolskiego kamieniołomu zdjętą z ul. Żwirki i Wigury. W latach 90. zrekonstruowano pałac Jabłonowskich i kościół św. Andrzeja, co zakończyło proces przywracania zabudowy przy placu. Centralną część placu zajmuje parking dla samochodów. Ważniejsze obiekty Pałac Blanka Pałac Jabłonowskich Teatr Wielki Kamienica Petyskusa Pomnik Stanisława Moniuszki Pomnik Wojciecha Bogusławskiego Południk Warszawski (pomnik Geodezji Europejskiej) Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła Muzeum Wódki w Warszawie Obiekty nieistniejące Marywil Pociejów Kamienica Mikulskiego Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki placu w bibliotece Polona
Театральна площа (Варшава)

Театральна площа (пол. plac Teatralny) — велика площа в Середмісті Варшави, Польща. Вона протягується від Великого театру до Сенаторської вулиці. Історія Площа була створена в 1818 році. Із 1825 по 1832 рік будувався Великий театр. Відколи міська адміністрація була перенесена до Палацу Яблоновських, площа стала центром міського життя. Місце було свідком Січневого повстання (1863) та Революції 1905-1907. Обидві акції були придушені імперською Росією. У вересні 1939 року тут була розташована цивільна оборона Варшави. Під час Варшавського повстання на площі пройшли важкі бої між нацистськими солдатами та партизанами армії Крайової. Більшість навколишніх будинків були сильно пошкоджені або повністю знищені. Після війни кілька будівель було відремонтовано, хоча довоєнну ратушу не ремонтували. У 90-х роках площа була перебудована до оригінальних архітектурних планів. Пам'ятки На площі розташовані такі пам'ятки: Великий театр (реконструйований 1951–65) Палац Яблоновських (реконструйований 1995–97) Палац Бланка (названий на честь Пйотра Бланка, банкіра останнього короля Речі Посполитої, Станіслава-Августа Понятовського) Костел св. Брата Альберта та св. Апостола Андрія (Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła — храм для варшавських творчих спільнот), реконструйований 1999) Кам'яниця Петискуса (Kamienica Petyskusa), перебудована 1950 Варшавський меридіан (позначка для меридіана, встановлена у 1880 році — зараз замінено Гринвічем) Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Театральна площа (Варшава)
Església de Sant Florià

La Col·legiata de Sant Florià (en polonès: Kościół św. Floriana w Krakowie) és una església històrica de Cracòvia, Polònia. Es troba a l'extrem nord de la plaça Matejko i l'antic centre de la ciutat medieval de Kleparz, ara un districte de Cracòvia. L'edifici marca l'inici del Camí Reial. Història L'església de Sant Florià va ser construïda entre el 1185 i el 1216. Va ser cremada moltes vegades als segles XII, XVI i XVII. En particular, durant el setge suec de Cracòvia, el general Stefan Czarniecki va ordenar que els suburbis de la ciutat fossin cremats. Tanmateix, durant l'incendi de tota la ciutat que va consumir una part considerable de Cracòvia el 1528, l'església, que contenia les relíquies de Sant Florià, va sobreviure. Des d'aleshores, Sant Florià, generalment representat com un oficial de la legió romana que porta aigua, ha estat venerat a Polònia com el patró dels bombers i els escura-xemeneies. L'aspecte actual de l'església és el resultat d'una renovació barroca després de les guerres poloneso-sueques. Des del segle XVI l'Església és la Col·legiata Universitària. Allà començava la ruta de la coronació, amb el rector del senat universitari donant la benvinguda als nous reis. L'església també va ser el punt de partida de les processons fúnebres reials a la catedral de Wawel. El 1667 s'hi van col·locar temporalment les despulles de la reina Maria Lluïsa Gonzaga, esposa del rei Joan II Casimir, i també les restes de Tadeusz Kościuszko el 1818. Des del 17 de setembre de 1949 fins al setembre de 1951, hi va treballar com a vicari el pare Karol Wojtyła, que després esdevingué el papa Joan Pau II. Com a Papa, el 1999 va elevar l'Església a basílica menor. També va visitar l'Església en el seu pelegrinatge papal a Polònia el 18 de setembre de 2002. La llegenda La llegenda diu que l'any 1184 els bous que portaven les restes de Sant Florià, el futur patró de Polònia, les relíquies van créixer miraculosament tan pesades que no es van poder portar més endavant dins la ciutat i van romandre a Kleparz fins que es va decidir construir l'església en aquell punt exacte. El màrtir no tenia res a veure amb Polònia abans que les seves relíquies fossin portades de Roma a Cracòvia. Cracòvia necessitava un sant per motius polítics, per reafirmar el seu paper de capital de Polònia, que va ser impugnat per la ciutat de Gniezno. El districte de Kleparz va ser fundat per Casimir el Gran l'any 1366 com una ciutat separada, al voltant de l'església de Sant Florià. Va ser nomenat pel rei Casimir com Florencja (en català: Florència) després de la seva església cèntrica, o en llatí, Clepardia. Kleparz va romandre un suburbi no oficial de Cracòvia fins al 1792, quan el Parlament polonès el va incorporar a la ciutat. Referències
Kostel svatého Floriána (Krakov)

Kostel sv. Floriána (polsky Kościół św. Floriana) je jedním z kostelů v polském Krakově. Historie Kostel byl založen v letech 1185–1216. V roce 1226 je vysvětil polský kronikář a krakovský biskup Wincenty Kadłubek. Kostel byl v průběhu staletí mnohokrát poničen. Prvotní románský kostel utrpěl při nájezdech Tatarů v letech 1241 a 1259 a také v roce 1306 při útoku Vladislava Lokýtka na Krakov držený Čechy. Z tohoto období se dochovaly základy na jižní straně kostela a pár architektonických prvků. Ve 14. století byl kostel obnoven v gotickém slohu. V roce 1528 byl kostel poškozen při velkém požáru čtvrti Kleparz. Dalšími požáry utrpěl v letech 1580 a 1587. Nejvíce budova utrpěla během útoku Švédů v letech 1655 a 1656. V letech 1657–1684 proběhla zásadní přestavba kostel v barokním stylu. Další škody kostel utrpěl v roce 1755 během dalšího požáru čtvrti Kleparz a poté v roce 1768 během bojů při tzv. Barské konfederaci. Důkladná rekonstrukce a modernizace proběhla v letech 1902–1914 (projekt Józef Kryłowski a Franciszek Mączyński). V letech 1949 – 1951 v kostele působil jako vikář Karol Wojtyła – pozdější papež Jan Pavel II. Ten kostelu sv. Floriána v roce 1999 udělil titul basilica minor, a osobně jej navštívil během své cesty do Polska v roce 2002. Kolem kostela sv. Floriána procházela někdejší Královské cestě vedoucí ze čtvrti Kleparz Floriánskou branou na Krakovský rynek a odtud po ulici Grodské ke Královskému hradu na Wawelu. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Floriána na Wikimedia Commons Oficiální stránky farnosti sv. Floriána v Krakově (polsky) Kostel sv. Floriána na www.krakow4u.pl (s fotografiemi) Archivováno 20. 12. 2008 na Wayback Machine. (polsky) Historie kostela na oficiálních stránkách farnosti[nedostupný zdroj] (polsky)
Floriansbasilika

Die Floriansbasilika (polnisch Bazylika św. Floriana) in Krakau ist eine katholische Barockbasilika an der Ulica Kurniki 2 neben dem Jan-Matejko-Platz im Stadtteil Kleparz nördlich der Krakauer Altstadt, konkret des Florianstors. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1185 bis 1216 im romanischen Stil vor der Stadtmauer der Krakauer Altstadt erbaut. Sie wurde vom Krakauer Bischof Wincenty Kadłubek geweiht. 1272 wurde die Kirche als ecclesie ... beati Floriani... in Cracouia erwähnt. Die Stadt Florencja (Gründung im Jahr 1366, später Kleparz) wurde nach der Kirche benannt. An der Florianskirche waren die Krakauer Heiligen Johannes von Krakau (ab 1439) und Johannes Paul II. (1949–1951) sowie Martinus Vadovius (ab 1617) tätig. Nach der Zerstörung während der Schwedischen Sintflut wurde die Kirche im barocken Stil in den Jahren von 1657 bis 1684 wieder aufgebaut. Zeitweise waren in der Kirche Königin Luisa Maria Gonzaga und Tadeusz Kościuszko bestattet. Stanisław Wyspiański heiratete 1901 in der Kirche Teofila Pytkówna. 1999 wurde die Kirche durch Papst Johannes Paul II. in den Rang einer Basilica minor erhoben, der die Kirche am 9. Juni 1997 besucht hatte. Weblinks Homepage (polnisch) Einzelnachweise
Church of St. Florian, Kraków

The Church of St. Florian (Polish: Kościół św. Floriana), is a historic Roman Catholic parish and university collegiate church located at 2 Kurniki Street in Kleparz, the former district of Kraków, Poland. It stands at the northern end of Jan Matejko Square and the former centre of the mediaeval city of Kleparz, now part of the district Old Town. The edifice marks the beginning of the Royal Road. History St. Florian's Church was built between 1185 and 1216. It was burnt down many times in the 12th, 16th and 17th centuries. Notably, during the Swedish siege of Kraków, General Stefan Czarniecki ordered the city's suburbs burned down. However, during the citywide fire which consumed a considerable part of Kraków in 1528, the church – containing St. Florian's relics – survived. Since then St. Florian, usually portrayed as a Roman legion officer carrying water, has been revered in Poland as patron saint of firefighters and chimneysweeps. The church's present appearance is the result of a Baroque renovation after the Polish–Swedish wars. Since the 16th century the Church has been the University Collegiate. The coronation route began there, with the rector of the university senate welcoming new kings. The Church was also the starting point for royal funeral processions to Wawel Cathedral. In 1667 the remains of Queen Marie Louise Gonzaga, wife of King John II Casimir, were placed there temporarily, and so were the remains of Tadeusz Kościuszko in 1818. From 17 September 1949 to September 1951, Father Karol Wojtyła, who later became Pope John Paul II, worked there as a vicar. As Pope, in 1999 he elevated the Church to a minor basilica. He also visited the Church on his papal pilgrimage to Poland on 18 September 2002. The legend Legend has it that in 1184 oxen carrying the remains of St. Florian – the future patron saint of Poland – the relics miraculously grew too heavy to be taken any further into the city and remained in Kleparz until it was decided for the Church to be built at that exact spot. The martyr had nothing do with Poland before his relics were brought from Rome to Kraków. Kraków needed a saint for political reasons, in order to reaffirm its role as Poland's capital, which was contested by the city of Gniezno. The district of Kleparz was founded by Casimir the Great in 1366 as a separate town, around St. Florian's Church. It was named by King Casimir as Florencja (English: Florence) after its centrally located church, or in Latin, Clepardia. Kleparz remained an unofficial suburb of Kraków till 1792, when the Polish Parliament incorporated it within the city. See also St. Florian's Gate References St. Florian's Church at travel.yahoo.com St. Florian's Church at krakow4u.pl Kleparz at what-where-when.pl Story of St. Florian's relics (Polish language only)