NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim

Parafia pw. Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Bielsk Podlaski, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Zasięg parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: oraz ulice w Bielsku Podlaskim (w południowej części miasta): Historia Pierwsze starania związane z organizacją kolejnej parafii w Bielsku Podlaskim na polecenie ks. biskupa Władysława Jędruszuka rozpoczął w roku 1987, ks. mgr Antoni Zajączkowski (proboszcz parafii farnej). Dekretem z 17 września 1989 roku ks. bp Władysław Jędruszuk administrator apostolski diecezji pińskiej erygował nową parafię pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego. Jej pierwszym proboszczem został nominowany dotychczasowy proboszcz z Czeremchy (1986–1989) ks. kan. Marian Wyszkowski. Miejsca kultu Kościół parafialny Obecny kościół pw. Miłosierdzia Bożego został zbudowany w latach 1992–2001 według projektu arch. Andrzeja Chwaliboga z Białegostoku. Świątynia została konsekrowana 21 kwietnia 2001 przez ks. bp. Antoniego Dydycza. Proboszczowie ks. kan. Marian Wyszkowski (1989–2013) ks. kan. dr Dariusz Kujawa (2013–2023) ks. kan. mgr Roman Kowerdziej (od 1 sierpnia 2023) Zobacz też Dekanat Bielsk Podlaski Kościół Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim Przypisy
Schillerstraße 10 (Görlitz)

Das Mietshaus Schillerstraße 10 ist ein geschütztes Kulturdenkmal im Südosten des Görlitzer Gründerzeit-Stadtteils Innenstadt, wenige hundert Meter vom Grenzfluss Neiße entfernt. Errichtet wurde der Neurenaissancebau mit Vorgarten im Jahr 1898. Das Gebäude zeigt eine repräsentative und baukünstlerisch qualitätvolle Fassade, in der nachgotische und Frührenaissance-Elemente fast stilrein vereint sind. Baugeschichtlich und straßenbildprägend ist das Kulturdenkmal von Bedeutung. Das Bauwerk ist in der Denkmalschutzliste des Landesamtes für Denkmalschutz in Sachsen unter der Nummer 09280853 erfasst. Das ockergelbe Bauwerk ist in den Obergeschossen durch weiße Ziegel verblendet. Über dem mit einem Kielbogen verziertem Eingang befinden sich Loggien, rechts neben der Giebelpartie ein oktogonaler Erker, der das erste und zweite Obergeschoss betont und von einem rechteckigen Balkon auf Konsolen abgefangen wird. Putzprofile zieren die Hofdurchfahrt, weiters schmückt ein aufwändiges Gitter das Hausinnere. Reste geätzter und bemalter Scheiben sind an den hofseitigen Treppenhausfenstern erhalten. Weblinks Einzelnachweise
Am Stadtpark 6 (Görlitz)

Das villenartige Mietshaus Am Stadtpark 6 ist ein geschütztes Kulturdenkmal im Osten des Görlitzer Gründerzeit-Stadtteils Innenstadt (im sogenannten Geheimratsviertel), wenige hundert Meter vom Grenzfluss Neiße entfernt. Direkt gegenüber befindet sich der Görlitzer Stadtpark. Geschichte und Architektur Das Gebäude in geschlossener Bebauung mit Vorgarten wurde 1896/97 vom Bauunternehmer Karl Wiedemann errichtet. Der reichgegliederte und -verzierte neubarocke Bau, der die auf den Grenzübergang zulaufende Bundesstraße bestimmt, wird durch einen mittigen, das Erdgeschoss und das erste Obergeschoss betonenden erkerartigen Vorbau geprägt. Dieser wird im zweiten Obergeschoss durch einen Baldachin-bekrönten Balkon (mit schmiedeeisernen Gittern) abgeschlossen. Am Portal sind Oberlichtfenster eingebaut, durch die das Licht in die Eingangshalle fällt. Das Innere zieren Stuck und bunte Fußbodenkacheln sowie im Sockelbereich eine Holzverkleidung vom Ende des 19. Jahrhunderts. An der linken Windfangtür und am Treppenhaus sind schön geätzte Glasscheiben erhalten. Das Innere ist ebenfalls im neubarocken Stil gestaltet. Weblinks Einzelnachweise
Hedwigskirche (Zgorzelec)

Die St.-Hedwigs-Kirche (polnisch św. Jadwigi Śląskiej) ist eine römisch-katholische Kirche in der polnischen Stadt Zgorzelec in der Oberlausitz. Sie gehört dem Dekanat Zgorzelec an und trägt das Patrozinium der Heiligen Hedwig von Andechs, der Schutzpatronin Schlesiens. Geschichte Die Pfarrei St. Hedwig wurde 1996 gegründet. Zu dieser Zeit wurde eine Kapelle für die Pfarrgemeinde errichtet. Zwei Jahre später begannen die Bauarbeiten für das Pfarrhaus. Am 8. Juni 2000 begannen die Bauarbeiten für die Pfarrkirche. Im Jahr 2009 war der Innenraum weitgehend fertiggestellt, und ein weiteres Jahr später wurden die erste von drei Glocken aufgezogen sowie die Kirchturmspitze aufgesetzt. Der Hochaltar zog schließlich 2010 in den Chor ein. In dem Gewölbe unterhalb des Turmes auf der Südseite der Kirche befindet sich eine Bronzestatue Papst Johannes Paul II. Der Turm der Kirche ist insgesamt 45,10 Meter hoch. Die drei Glocken sind auf einer eigenen Tragwerksstruktur aufgehängt und wiegen 150, 260 und 500 Kilogramm. Die größte Glocke trägt den Namen Johannes Pauls II., die kleinste ist nach Stefan Wyszyński benannt. Sie wurden 2011 aufgezogen. Weblinks Fußnoten
Kościół św. Mikołaja w Lubiewie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubiewski diecezji pelplińskiej). Jest to neoromańska kamienno-ceglana budowla wzniesiona w latach 1841-42 i posiadająca dostawioną w 1861 roku kwadratową wieżę i wieżyczkę na sygnaturkę. Po zniszczeniach II wojny światowej świątynia została wyremontowana i częściowo przebudowana w latach 1949-51. Kościół jest halowy, trzynawowy, posiada kwadratowe prezbiterium zamknięte półkoliście apsydą oraz wnętrze nakryte stropami płaskimi. Wystrój wnętrza reprezentuje style: manierystyczny, barokowy, rokokowy i neogotycki i pochodzi z okresu od XVII do XIX wieku. Ołtarz główny w stylu neobarokowym powstał w drugiej połowie XIX wieku, w jego w polu centralnym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowany zapewne w epoce baroku. Ołtarze boczne pochodzą ze świątyni w Świętem rozebranej w 1835 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Gostycynie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat tucholski diecezji pelplińskiej). Jest to późnobarokowa świątynia wzniesiona w 1819 roku,z pastelową, ożywioną pilastrami elewacją. Następnie została rozbudowana w 1910 roku o prezbiterium i neobarokową wieżę według projektu architektów: Behrendta i Fasta. Wnętrze nakrywa płaski strop. Wnętrze Kościół posiada kilkanaście zabytków: Najstarszym z nich jest rzeźba Chrystusa ukrzyżowanego wykonana w stylu późnogotyckim przez nieznanego autora w XVI wieku. Z XVIII wieku pochodzą: obraz z ołtarza głównego przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem, namalowany przez nieznanego autora w stylu barokowym, a także rzeźby świętych Apostołów Piotra i Pawła, umieszczone w ołtarzu głównym. Ołtarz główny powstał w stylu barokowo-klasycystycznym około 1819 roku. Ołtarze boczne powstały w XVIII wieku w stylu późnobarokowym, zapewne w Koronowie. W drugiej połowie XVIII wieku powstały: Dwa obrazy umieszczone w części wieżowej budowli. Jeden (na początku XX wieku był umieszczony w lewym ołtarzu bocznym) przedstawia patrona świątyni - św. Marcina z Tours, drugi przedstawia św. Annę nauczającą Marię; Płaskorzeźby wykonane w stylu rokokowym, powieszone na prawej i lewej ścianie kościoła. Jedna przedstawia scenę dzielenia się przez św. Marcina płaszczem ze spotkanym nędzarzem. Druga przedstawia scenę śmierci św. Józefa. Na przełomie XVIII i XIX wieku została wykonana ambona w stylu późnobarokowym. W pierwszej ćwierci XIX wieku powstała klasycystyczna chrzcielnica. W 1864 roku została wykonana, w stylu ludowym, rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego. W drugiej połowie XIX wieku powstał neobarokowy krucyfiks, natomiast pod koniec tego wieku została wykonana neogotycka płaskorzeźba przedstawiająca prawdę wiary o Trójcy Świętej. W tym samym czasie powstała także neogotycka rzeźba przedstawiająca św. Jana Ewangelistę. Relikwiarz zawierający relikwie dwóch świętych, powstał w 1890 roku. W 1910 roku została wykonana eklektyczna płaskorzeźba, umieszczona nad głównym wejściem do świątyni. Proboszczowie ks. Ireneusz Machut (2022– ) Przypisy
Pochylec

Pochylec, nazývaný také Wędrowiec, je vápencová skalní věž na levém břehu řeky Prądnik v údolí Dolina Prądnika v Ojcowském národním parku na vysočině Wyżyna Olkuska patřící do geomorfologické oblasti Krakovsko-čenstochovská jura (Wyżyna Krakowsko-Częstochowska) v jižním Polsku. Nachází se nad silnicí č. 773 Suloszowa – Skała, ve gmině Skała v okrese Krakov v Malopolském vojvodství. Je to turisticky, geograficky a horolezecky atraktivní nakloněná (převislá) skalní věž. Horolezecké cesty jsou zde velmi těžké. Pochylec, jako krasový útvar, vznikl postupným vypreparováním a erozí pevnější skály z vápencových usazenin po zaniklém pravěkém moři. Další informace Skála je celoročně volně přístupná a patří do malé místní skupiny skal nazvané Pochylce. Horolezectví je regulované. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pochylec na Wikimedia Commons
Pochylec

Pochylec – skała na orograficznie lewym zboczu Doliny Prądnika na obszarze Ojcowskiego Parku Narodowego (OPN). Jest jedną z dwóch położonych blisko siebie skał zwanych Pochylcami (druga skała to Pochylec Duży). Skały te znajdują się przy skrzyżowaniu drogi nr 773 z drogą do Ojcowa. Pochylec to w Polsce skała kultowa, jedna z najsłynniejszych skał wspinaczkowych. Wspinaczom udało się dojść do porozumienia z dyrekcją OPN, która udostępniła tę skałę do wspinaczki na określonych warunkach. Miejsce startu do wspinaczki było bardzo niekorzystne, ale w ramach inicjatywy „Nasze Skały" pod Pochylcem skonstruowano specjalną platformę. Ustawiono obok niej toi-toi, dzięki czemu spełnione zostały również standardy higieniczne. Pochylec to zbudowana z wapienia skalistego turnia o wysokości do 26 m. Ma charakterystyczny kształt – jest silnie przechylona. Większość dróg wspinaczkowych to drogi trudne i bardzo trudne. Skała oświetlona jest tylko wczesnym rankiem, poza tym wspinaczka cały czas odbywa się w cieniu. Wiosną i jesienią po godz. 19 skała jest mokra. Jest popularna wśród wspinaczy skalnych, ale wysoko postawiona poprzeczka trudności powoduje, że raczej nie tworzą się kolejki. P. Wrona o Pochylcu pisze: Na Pochylcu jest też szansa, by podpatrzeć jak wspinają się najlepsi w kraju, co często bywa pouczające. Warto też odwiedzić Pochylec, choćby jeden raz, by ocenić swój rzeczywisty poziom wspinaczkowy. Na Pochylcu są 22 drogi wspinaczkowe o trudności od VI.I do VI.7 w skali Kurtyki. Wszystkie mają zamontowane stałe punkty asekuracyjne; ringi i stanowiska zjazdowe. Drogi wspinaczkowe Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Sośnie

Kościół Niepokalanego Serca Maryi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koronowo diecezji pelplińskiej). Jest to neogotycka świątynia wzniesiona z czerwonej cegły na fundamencie i podmurówce z ciosów granitowych w latach 1897-1902 jako kościół ewangelicki. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia została przejęta przez katolików i pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Wierzchucinie Królewskim. W 1967 roku władze komunistyczne zgodziły się, po latach starań księdza prymasa Stefana Wyszyńskiego, na utworzenie przy kościele parafii. Odtąd świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego pod wezwaniem Niepokalanego Serca Maryi. Ze względu na swoje walory historyczne i architektoniczne obiektu budowla w 2001 roku została wpisana do rejestru zabytków województwa kujawsko-pomorskiego. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Warlubiu

Kościół Niepokalanego Serca Maryi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowski diecezji pelplińskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w kwietniu 1924 roku, natomiast poświęcona została w dniu 26 października 1924 roku przez Księdza Oficjała Juliusza Bartkowskiego z Pelplina. Kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. Ostatecznie sprawy własności oraz budowy i wyposażenia świątyni uregulowane przez księdza proboszcza Jana Langego. 26 października 1999 roku, w 75. rocznicę poświęcenia kościoła, ówczesny biskup pelpliński Jan Bernard Szlaga konsekrował świątynię. Budowniczym kościoła był ksiądz Franciszek Bączkowski. Do wyposażenia budowli należą m.in. ołtarz główny i dwa ołtarze boczne powstałe w okresie baroku. Przypisy
Parafia Przemienienia Pańskiego w Rygałówce

Parafia Przemienienia Pańskiego w Rygałówce – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji ełckiej, w dekanacie Lipsk. W kościele, wpisanym do rejestru zabytków województwa podlaskiego w 1996 roku, znajduje się obraz Świętej Trójcy (w 2008 roku obiekt ten został wpisany do rejestru zabytków województwa podlaskiego), pochodzący z I połowy XIX w., stanowiący wyposażenie dawnej cerkwi unickiej, obecnie kościoła rzymskokatolickiego w Rygałówce. Przedstawia on postać Boga Ojca oraz Chrystusa w postawie siedzącej nad unoszącym się na trzech parach skrzydeł serafinem z twarzą ludzką w czerwonym kolorze. Siedzący po prawej stronie Bóg Ojciec swoją prawą ręką błogosławi Syna, lewa ręka obejmująca berło spoczywa na niewielkiej kuli. Postać przedstawiono w szarej sukni z zieloną szatą ujętą od pasa w dół. Natomiast Chrystusa ukazano w czerwonej sukni z niebieską szatą okalającą biodra. Prawą ręką trzyma krzyż, zaś lewą kieruje ku Ojcu. Nad postaciami widoczny jest Duch Święty pod postacią białej gołębicy. Przypisy
Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Krasnymborze

Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Krasnymborze – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji ełckiej, w dekanacie Lipsk. Historia Pierwotnie parafię obsługiwali początkowo sprowadzeni z Grodna uniccy mnisi bazylianie. Około 1617 roku Adam Chreptowicz ufundował murowaną cerkiew klasztorną przeznaczoną dla zakonu bazylianów. Zakonnicy przebywali w Krasnymborze tylko do 1627 roku. W 1661 roku Samuel Litawor Chreptowicz sprowadził do Krasnegoboru bernardynów, jednak z powodu trudności materialnych opuścili oni miejscowość. W 1679 roku ich miejsce zajęli dominikanie z prowincji litewskiej, którzy prowadzili klasztor do kasaty zakonu w 1825 roku. W okresie funkcjonowania klasztoru w Krasnymborze istniały dwa kościoły: świątynia parafialna oraz kościół zakonny. Drewniany kościół parafialny znajdował się na terenie cmentarza grzebalnego. Po jego zawaleniu w 1830 roku i opuszczeniu klasztoru przez dominikanów proboszcz przeniósł się do dawnego kościoła zakonnego oraz zabudowań klasztornych. W 1870 roku na cmentarzu wybudowano kaplicę pw. św. Rocha, która z czasem została rozbudowana i przejęła funkcję głównego kościoła parafialnego. Przypisy
Orlen

Polski Koncern Naftowy Orlen S.A. (zkráceně PKN Orlen) je polská petrochemická společnost. S obratem 373 mld. PLN (asi 2160 mld. Kč) je pak největší nejen v Polsku, ale v celé Visegrádské skupině. Kromě Polska působí v Česku (mj. majoritní vlastník Unipetrolu a Spolany), Německu, Rakousku, na Slovensku a v Litvě. Akcie společnosti jsou obchodovány na Varšavské burze, polský stát drží 49,90 % akcií. Koncern vznikl v roce 1999 sloučením chemičky Petrochemia Płock a největšího polského prodejce pohonných hmot Centrala Produktów Naftowych, obě společnosti vznikly v 50. letech 20. století. Nový podnik byl pojmenován Polski Koncern Naftowy a několik měsíců později byla ke jménu přidána značka Orlen (novotvar vzniklý z „orzeł“ (polsky orel) a „energia“ (polsky energie)). Společnost Orlen vyplatí za rok 2023 dividendu ve výši 4,15 PLN na akcii. Celková hodnota dividendy činí 4 817 909,5 tis. zlotých. Dividendový výnos činí 6,82 %. Poslední kotace nároku na dividendu proběhla 18. září 2024 a datum výplaty dividendy bylo stanoveno na 20. prosince 2024. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Orlen na Wikimedia Commons
Orlen

Polski Koncern Naftowy Orlen eller PKN Orlen er et polsk olie- og gasselskab. Virksomheden har olieraffinaderier, producerer forskellige olieprodukter, leverer naturgas og driver flere kæder af tankstationer. De driver forretning i flere europæsike lande, de vigtigste er: Polen, Tjekkiet, Slovakiet, Tyskland og Baltikum. I Tyskland har de datterselskabet Orlen Deutschland. I 2022 var den polske stat den største aktionær med en ejerandel på 27,52 %. Virksomheden blev etableret i 1999 ved en fusion mellem to statsejede petrokemiske virksomheder: C.P.N. (Centrala Produktów Naftowych) og Petrochemia Płock. Referencer
Orlen

PKN Orlen (polj. Polski Koncern Naftowy Orlen S.A.) poljska je naftna i plinska tvrtka. To je najveća tvrtka u Poljskoj i Srednjoj Europi te jedan od najvećih naftnih tvrtka u Europi. Ima velik broj benzinskih crpki u državama kao što su: Poljska, Njemačka, Češka, Slovačka i Litva. Privatizirana je 1999. godine. Sjedište tvrtke je u Płocku u Poljskoj. Robne marke i sestrinske kompanije Basell Orlen Poliolefini Petrokemija Płock UniPetrol Benzina Solino Anwil Orlen KolTrans Orlen Lietuva Polkomtel Orlen Transport Orlen Oil Orlen Gaz CPN Bliska Star Benzina Plus Ventus Orlen Petrocentrum Orlen Wir Orlen Medica Orlen Budonaft Spolana Izvori Vanjske poveznice (polj.) (engl.) Službene stranice tvrtke PKN Orlen Arhivirana inačica izvorne stranice od 8. travnja 2016. (Wayback Machine)
PKN Orlen

Orlen Spółka Akcyjna is een Pools oliebedrijf dat aardolie verwerkt in raffinaderijen en een netwerk van tankstations bezit. Het is marktleider in Polen op het gebied van olieproducten en benzinedistributie. Na een fusie in 2022 beschikt het over alle Poolse olieraffinaderijen. Activiteiten Het bedrijf is vooral actief in de verwerking en verkoop van olieproducten. De winning van olie is beperkt, PKN Orlen produceerde in 2022 zo'n 30.000 vaten olie-equivalent per dag. De meeste ruwe olie wordt betrokken uit Rusland en Saudi-Arabië. Daarvoor heeft de onderneming lange termijn inkoopcontracten. Er zijn vier grote raffinaderijen in Polen, Litouwen en Tsjechië en twee kleinere voor specifieke producten zoals bitumen. De totale verwerkingscapaciteit is zo'n 36 miljoen ton op jaarbasis. Er is een eigen chemie onderdeel en er wordt elektriciteit en warmte geproduceerd voor eigengebruik en voor derden. In 2020 waren er zo'n 2800 PKN Orlen tankstations in vijf landen. In Polen bestaat een dicht netwerk van ongeveer 1800 tankstations, in Duitsland zijn er bijna 500 en in Tsjechië ruim 400. In Polen heeft het bedrijf een derde van de markt in handen, in Tsjechië ongeveer een kwart en in Duitsland is het marktaandeel iets meer dan 5%. De aandelen van PKN Orlen staan sinds 1999 genoteerd op de Effectenbeurs van Warschau. De Poolse staat is veruit de grootste aandeelhouder. In 2020 kocht het bedrijf uitgeverij Polska Press van de Duitse Verlagsgruppe Passau. Daarmee kwamen 20 van de 24 regionale Poolse dagbladen in handen van de onderneming, waarvan de Poolse staat op dat moment 27,5% van de aandelen in handen had. Geschiedenis PKN Orlen werd gevormd in 1999 uit het staatsbedrijf Konzerne Petrochemia Płock S.A. en Centrala Produktów Naftowych. PKN staat voor Polski Koncern Naftowy en de naam Orlen is afgeleid van het Poolse woord Orzeł (Adelaar), en dit is afgebeeld op het logo. Sinds 2003 is PKN Orlen ook op de Duitse markt actief en heeft 500 benzinestations in Noord-Duitsland. In 2005 nam Orlen het grootste Tsjechische aardolie- en petrochemisch bedrijf Unipetrol over. Een meerderheidsbelang in Mažeikių Nafta gevestigd in Litouwen kwam in 2006 tot stand. In 2022 ging het bedrijf samen met de belangrijkste concurrent op de Pools markt, Grupa Lotos. De Europese Commissie stemde daarmee onder strenge voorwaarden in. Lotos heeft vergelijkbare activiteiten als PKN Orlen, maar beschikt slechts over een raffinaderij in Gdańsk met een jaarcapaciteit van 10 miljoen ton en is hoofdzakelijk actief op de Poolse markt. De buitenlandse activiteiten zijn beperkt tot Tsjechië en Estland. De Poolse staat is de grootste aandeelhouder in Lotos. PKN Orlen is gemeten naar de jaaromzet bijna viermaal groter dan Lotos.
Orlen

Orlen S.A. (formerly em polonês/polaco: Polski Koncern Naftowy Orlen Spółka Akcyjna, PKN Orlen SA.), comumente conhecido como Orlen, é uma companhia petrolífera multinacional polonesa sediada em Płock, Polônia. Atua nos setores de refino e comércio de gasolina. As subsidiárias da empresa incluem as principais empresas de petróleo e gás da Chéquia e da Lituânia, Orlen Unipetrol e Orlen Lietuva, respetivamente. A Orlen é a maior empresa da Europa Central e Oriental. A Orlen pagará um dividendo para 2023 de 4,15 PLN por ação. O valor total do dividendo é de 4.817.909,5 mil zlotys. O rendimento dos dividendos é de 6,82%. A última listagem de direitos a dividendos teve lugar em 18 de setembro de 2024 e a data de pagamento de dividendos foi fixada para 20 de dezembro de 2024. História A companhia foi estabelecida em 1999. Subsidiarias Basell Orlen Polyolefins Orlen Star Petrochemia Płock PetroProfit PetroZachod Arge UniPetrol Benzina Solino Anwil Ver também Lista de companhias petrolíferas Economia da Polónia Referências Ligações externas «Site oficial» (em polaco)
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Bajtkowie

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Bajtkowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji ełckiej, w dekanacie Ełk - Świętej Rodziny. Historia Wspólnota protestancka zbudowała kościół w Bajtkowie w 1895 roku. Po II wojnie światowej, przekazano go katolikom, a uroczyście poświęcił w 1946 roku ks. Jan Kącki CRL z parafii Najświętszego Serca Jezusowego. Parafia została erygowana 26 lipca 1982 roku przez bpa Jana Obłąka. Do 2024 roku parafia należała do Dekanatu Matki Bożej Fatimskiej, po zmianach należy do Dekanatu pw. Świętej Rodziny w Ełku. Wiernymi opiekują się Księża Werbiści. Przypisy
Jezioro Turkusowe (Konin)

Jezioro Turkusowe – sztuczne jezioro poprzemysłowe w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, na pograniczu Konina i gminy Kazimierz Biskupi w powiecie konińskim. Charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski akwen położony jest na obszarze Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Ma zielonkawo-niebieską barwę, od której wzięła się jego nazwa. Jest pozostałością po odkrywce węgla brunatnego „Gosławice” Kopalni Węgla Brunatnego Konin. Jezioro powstało w latach 70. XX w., gdy wyrobisko zostało zalane wodą. Do jeziora odprowadzane były odpady z elektrowni, a w wyniku ich mineralizacji woda przybrała turkusowy kolor. Kąpiel w zbiorniku jest zabroniona z powodu silnie zasadowego odczynu wody. Przypisy