NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Lisewie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmno diecezji toruńskiej). Świątynia ma około 700 lat, gdyż w swoim zasadniczym zrębie została wzniesiona pod koniec XIII wieku. Na przełomie XV i XVI wieku od strony północnej została dobudowana do niej kruchta, która w XVIII wieku została przebudowana na kaplicę. W latach 1551−1585, dzięki staraniom wojewody chełmińskiego Stanisława Kostki, została zbudowana gotycko-renesansowa, trzykondygnacyjna, ceglana wieża, której podstawa została założona na zbliżonym do kola planie. W rzeczywistości jest to szesnastobok. Z cegły został zbudowany również jej dach hełmowy. Wieża ta dodaje malowniczości surowemu, kamienno-ceglanemu kościołowi. Prezbiterium jest ozdobione schodkowym szczytem. Do wnętrza wchodzi się przez gotycki portal. We wnętrzu znajduje się wiele cennych zabytków, m.in. gotycka szafka ołtarzowa, rokokowy ołtarz główny, powstały w 2 połowie XVIII wieku, umieszczony wcześniej w kościele franciszkanów w Chełmnie, barokowe ołtarze boczne. Świątynia posiada także okazałe alabastrowe epitafium rodziny Kostków z 1591 roku, ozdobione sceną Sądu Ostatecznego, odkute w warsztacie van den Blocków w Gdańsku. W lisewskim kościele pochowani są członkowie rodu Kostków, związanych w XVI i XVII w. z Lisewem jako starostowie lipieńscy, w tym Stanisław Kostka, wojewoda chełmiński oraz jego synowie, Jan Kostka, kasztelan gdański i wojewoda sandomierski, i Stanisław., Kult Matki Bożej Śnieżnej Obraz nieznanego autora, Matki Boskiej Śnieżnej został umieszczony w kościele w poł. XVII wieku. Większą jego część pokrywają obecnie srebrne sukienki Maryi i Dzieciątka wykonane w poł. XVIII wieku. Przed obrazem w ciągu stuleci licznie gromadzili się na modlitwie czciciele Maryi. 7 października 2003 r. odbyła się uroczysta koronacja obrazu Matki Bożej Lisewskiej, dokonana przez abp Mariana Przykuckiego, bp Andrzeja Suskiego i bp Józefa Szamockiego. Koronację poprzedziło odczytanie telegramu od Jana Pawła II, który wcześniej, 16 lipca 2003 r. pobłogosławił korony. Przypisy
Parafia Chrystusa Króla w Ogrodnikach

Parafia pw. Chrystusa Króla w Ogrodnikach – parafia rzymskokatolicka, należąca do dekanatu Łochów, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Grabowiec, Ogrodniki i Zagrodniki. Przypisy
Parafia Trójcy Przenajświętszej i św. Anny w Prostyni

Parafia pw. Trójcy Przenajświętszej i świętej Anny w Prostyni – parafia rzymskokatolicka, należąca do dekanatu Łochów, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Bojary, Boreczek, Grądy, Kiełczew, Kolonia Złotki, Majdan Kiełczewski, Orzełek, Poniatowo, Prostyń, Rytele Święckie, Treblinka, Wólka Dolna, Wólka Okrąglik i Złotki. Przypisy
Parafia św. Izydora w Ruskowie

Parafia pw. Świętego Izydora w Ruskowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Sarnaki, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Czuchów, Czuchów-Pieńki, Drażniew, Hruszew, Mężenin, Mężenin-Kolonia, Michałów, Ruda, Rusków, Tokary, Zaborze. Miejsca kultu Kościół parafialny św. Izydora w Ruskowie Kościół cmentarny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Ruskowie Kaplica pw. św. Józefa w Czuchowie Kaplica pw. Nieustającej Pomocy NMP w Mężeninie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie – murowana świątynia katolicka z lat 80. XX wieku we wsi Dobieszyn. Należy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie. Historia W latach 1985–1988 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. inż. Mieczysława Krukierka i obliczeń konstrukcyjnych inż. Tadeusza Woźniaka. Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Dobieszynie w został poświęcony 18 czerwca 1985 roku przez bp. Ignacego Tokarczuka. 27 czerwca 2010 roku odbyła się konsekracja kościoła, której dokonał abp Józef Michalik. Przypisy
Veľké Hincovo pleso

Veľké Hincovo pleso je karové ledovcové jezero v Mengusovské dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. S rozlohou 20,08 ha a hloubkou 53,7 m se jedná o největší a nejhlubší jezero Slovenska. Popis Veľké Hincovo pleso je 740 m dlouhé a 370 m široké; jeho rozloha dosahuje 20,08 ha a hloubka 53,7 m. Objem vody je 4 091 712 m³. Jedná se o největší a nejhlubší jezero na Slovensku. Leží v nadmořské výšce 1944,8 m v Hincové kotlině, která tvoří jeden z nejvyšších stupňů Mengusovské doliny. Průměrně 270 dní v roce je zamrzlé. Název plesa souvisí patrně se jménem (Hinca, Ignáce) některého majitele pozemků nebo pastýře, který k němu vystoupil. Na západě se nad plesem prudce zvedají stěny Kôprovského štítu, na severu Čubriny a Velkého Mengusovského štítu a na východ Východního Mengusovského štítu, Hincovy veže a Mengusovského Volovce. Na jih se otevírá Mengusovská dolina, od které je kotlina plesa oddělená ledovci ohlazeným stupněm. Okolí plesa je kamenité. Jihozápadně ve vzdálenosti několika desítek metrů se za stupněm nachází Malé Hincovo pleso. Vodní režim Pleso nemá žádný povrchový přítok. Odtéká z něj Hincov potok, který je pravou zdrojnicí řeky Poprad. Na Hincovém potoce pod plesem a v jeho blízkosti se nacházejí drobná jezírka zvaná Hincove oká. V průběhu roku dosahuje teplota vody u hladiny maximálně 7 °C. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Fauna V plese byl vysazen pstruh potoční (Salmo trutta morpha fario) a jde o nejvyšší nadmořskou výšku na Slovensku, kde se vyskytuje. Přístup Přístup je možný pěšky a to pouze v letním období od 16. června do 31. října. Ve vzdálenosti několika metrů od jihozápadního břehu vede modrá turistická značka, která spojuje Mengusovskou dolinu s Kôprovskou dolinou. Od Popradského plesa trvá výstup 1:40 hodiny. Vrátit se je možné stejnou cestou anebo pokračovat přes Vyšné Kôprovské sedlo a Hlinskou dolinu do Kôprovské doliny. Odkazy Poznámky Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Veľké Hincovo pleso na Wikimedia Commons Veľké Hincovo pleso – zimní výstup na lyžích (slovensky) Virtuální prohlídka jezera (slovensky) Veľké Hincovo pleso (slovensky) Vody Tatranského národního parku (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Hińczowy Staw, Wielki, Niżni
Veľké Hincovo pleso

Veľké Hincovo pleso (deutsch Großer Hinzensee, ungarisch Nagy-Hincó-tó, polnisch Wielki Staw Hińczowy) ist ein Gebirgssee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra und zugleich der größte und tiefste Gebirgssee der Slowakei. Er befindet sich im kleinen Talkessel Hincova kotlina, dem oberen Ende des Tals Mengusovská dolina und seine Höhe beträgt 1946 m n.m. Seine Fläche liegt bei 20,1 ha, er misst etwa 740 × 340 m, hat eine ovale Gestalt, ist 54 m tief und das Volumen beträgt im Durchschnitt 1,8 Mio. m³. Er hat keinen oberirdischen Zufluss; am südlichen Ende nimmt sein Wasser der Bach Hincov potok auf, der über mehrere Stufen in den Poprad mündet. Somit ist der See die höchstgelegene Quelle dieses Flusses. Im Durchschnitt ist die Oberfläche des Sees 270 Tage im Jahr zugefroren. Die Herkunft des Namens ist nicht eindeutig geklärt: einer Erklärung nach stammt der Name vom slowakischen Hausnamen Hinco, der aus dem Namen Ignác (deutsch Ignaz) abgeleitet worden ist und bezeichnete nach dieser Etymologie einen Hirten, der seinen Schafherd bis in die Gegend hinauftrieb. Eine andere Möglichkeit leitet sie von den „Hinzen“, d. h. Häuern, die einst in der Umgebung erfolglos Gold suchten. In diesem Zusammenhang ist auch die Angabe, dass Hinco ein Bergbauzwerg, der die Bergbauer bei ihrer Arbeit unterstützte, war, zu erwähnen. Das Adjektiv Hincovo ging dann auch auf die in der Nähe liegenden Seen Malé Hincovo pleso und Hincove oká. Wenn man vom See Hincovo pleso spricht, handelt es sich ausnahmslos um diesen See. Seit 1966 gibt es im See einen Bestand von Bachforellen die trotz der tiefen Temperaturen im See bis zum heutigen Tag überlebt haben. Eine der frühesten Erwähnungen ist im Werk Das weit und breit erschollene Zipser Schnee-Gebürg von Georg Buchholtz d. Ä. aus dem Jahr 1719, wo der Name Hensko-See verzeichnet ist. Westlich des Sees erhebt sich die Wand des Kôprovský štít (2363 m n.m.), im Norden der Čubrina, des Prostredný Mengusovský štít und Veľký Mengusovský štít und im Osten des Východný Mengusovský štít, Hincova veža und Mengusovský Volovec. Lediglich nach Süden eröffnet sich der Blick ins Tal Mengusovská dolina. Erreichbar ist der See vom Popradské pleso aus in 1½ Stunden über einen blau markierten Weg. Alternativ kann man den See über den Sattel Vyšné Kôprovské sedlo von den Tälern Hlinská dolina und Kôprovská dolina erreichen. Die Bergwanderungen zum See können jedoch nur im Zeitraum vom 1. Juni bis 31. Oktober durchgeführt werden. Wie für viele andere Bereiche in der Hohen Tatra gilt für das restliche Jahr aus Naturschutzgründen eine Sperre. Literatur Ján Hanušin: Prírodné Krásy Slovenska – Vody. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2009, ISBN 978-80-89226-75-7. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 307 (Stichwörter 1667. Hincové oká und 1669. Veľké Hincovo pleso (1946 m)). Weblinks Einzelnachweise
Veľké Hincovo pleso

Le Veľké Hincovo pleso est le plus grand lac d’origine glaciaire de Slovaquie. Situé dans le massif des Hautes Tatras qui appartient aux montagnes des Carpates occidentales, sa surface est de 20,08 ha, sa profondeur de 53,7 m à une altitude de 1 946 m. Son volume d'eau est de 1 796 000 m3 pour une longueur de 740 m et une largeur de 370 m. Il est recouvert de glace 270 jours par an. Liens externes Portail de la Slovaquie Portail des lacs et cours d'eau Portail des Carpates
Nagy-Hincó-tó

A Nagy-Hincó-tó (szlovákul Veľké Hincovo pleso) a Magas-Tátra déli, szlovák oldalának legnagyobb és legmélyebb tava. A Menguszfalvi-völgy fölső végében, 1946 m tengerszint feletti magasságban, a Hincó-tavi-katlanban fekszik. Területe 20,08 hektár, legnagyobb mélysége 53,7 m. A tóból ered a Hincó-patak (szlovákul Hincov potok), amely a Poprád egyik forrása. A Hincó-tavi-katlanban található még a Kis-Hincó-tó és néhány apró tavacska. Az összes tó gyűjtőneve Hincói-tavak. Ha egyes számban, „Hincó-tó” formában találkozunk vele, akkor ez mindig a Nagy-Hincó-tavat jelenti. Így kell érteni az idősebb Buchholtz György 1719-ben megjelent Das weit un breit erschollene Ziepser-Schnee-Gebürg című művében a Hensko-See elnevezést is.
Veľké Hincovo pleso

Veľké Hincovo pleso (Groot Hincovomeer) is een gletsjermeer op 1,9 kilometer hoogte in het noordwesten van de Mengusovská-vallei in de Hoge Tatra, in Slowakije, nabij de grens met de Kôprovávallei en de grens met Polen. Het is het grootste en diepste meer van Slowakije en gemiddeld 270 dagen per jaar is het meer dichtgevroren. Vanuit het meer ontspringt de Hincovobeek die nadat deze samenkomt met de beek Krupa, die op zijn beurt ontspringt vanuit het Popradskémeer (Slowaaks: Popradské Pleso), de rivier de Poprad vormt. Beschrijving Het Hincovomeer is een hooggelegen meer op 1.944,8 meter hoogte, het is 740 meter lang en 370 meter breed, met een oppervlakte van 20,08 hectare en een maximale diepte van 53,7 meter. Het meer heeft een inhoud van ruim 4,1 miljard liter water. Het meer ligt noordelijk van: Malé Hincovo Pleso (Klein Hincovomeer); een zevental meertjes, allen 'Hincove oká' Hincove's oog genaamd, hiervan zijn drie meertjes verbonden met de beek; het meertje Satanove plieska Satans klap; en het grote bergmeer Popradské pleso.
Wielki Hińczowy Staw

Wielki Hińczowy Staw (słow. Veľké Hincovo pleso, węg. Nagy-Hincó-tó, niem. Großer Hinzensee) – staw tatrzański położony w Dolinie Hińczowej, stanowiącej górną część Doliny Mięguszowieckiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Lokalizacja Staw leży na wysokości 1944,8 m n.p.m., o 551 m wyżej niż Morskie Oko, dlatego wznoszące się na północ od Wielkiego Hińczowego Stawu Mięguszowieckie Szczyty nie wydają się od jego strony tak wyniosłe jak od polskiej. Ma 20,08 ha powierzchni i 53,7 m głębokości. Jest największym i najgłębszym stawem w słowackiej części Tatr oraz czwartym co do wielkości i trzecim co do głębokości w Tatrach. Znajduje się w kotle lodowcowym o litym, skalnym dnie, od południowej strony zamkniętym skalnym ryglem. Woda jest bardzo przejrzysta; według pomiarów Ludomira Sawickiego z 1909 r. jej przeźroczystość wynosi 19 m. Natomiast w przybrzeżnych płyciznach występuje zdumiewająco bogaty, jak na tę wysokość, plankton. Dominuje w nim Diaptomus gracilis (według badań Stanisława Minkiewicza). Poniżej, w południowo-zachodnim kierunku, w Dolince Szataniej znajduje się w oddzielnej kotlinie drugi, mniejszy Mały Hińczowy Staw. Nazwa obydwu stawów pochodzi według ludowych podań od słowackiego imienia Ignaś (Hinško). Szlaki turystyczne – przez całą długość Doliny Mięguszowieckiej prowadzi niebieski szlak rozpoczynający się przy stacji kolei elektrycznej Popradské pleso i wiodący wzdłuż potoku Krupa nad Popradzki Staw, skąd dalej nad Wielki Hińczowy Staw i na Wyżnią Koprową Przełęcz. Czas przejścia od stacji do Popradzkiego Stawu: 1 h, ↓ 35 min Czas przejścia znad Popradzkiego Stawu na Koprową Przełęcz: 2:15 h, ↓ 1:45 h Zobacz też jeziora tatrzańskie Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Polkart, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Вельке-Гинцово-Плесо

Вельке-Гинцово-Плесо (словац. Veľké Hincovo Pleso) — озеро естественного происхождения в Татрах на территории Словакии, вблизи границы с Польшей. Расположено в Татрах, в Менгусовской долине (в её верхней части, Гинцовой долине). Недалеко расположена железнодорожная станция Popradské pleso местных железных дорог. Вельке-Гинцово-Плесо имеет вытянутую форму. Простирается примерно на 740 метров в длину. Его наибольшая ширина 370 метров. Площадь составляет 20 га, с максимальной глубиной около 53 м. В среднем 270 дней в году покрыто льдом. Название озера (букв. «Большое Гинцово озеро») и его окрестностей не имеет точной этимологии. По одной из версий, оно происходит от имени Игнатий (Hinco). По другой — с горняками (Hince), которые добывали в долинах Татр золото. Также есть предположение, что Hinco — таинственный карлик, помогавший горнякам добывать золото. Ещё это могло быть имя семьи, пришедшей на это место, что косвенно подтверждается наличием большого количества семей с подобным именем в Словакии. Это самое большое и самое глубокое горное озеро Словацких Татр. Примечания
Вельке Гінцово плесо

Вельке Гінцово Плесо (словац. Veľké Hincovo pleso) — озеро природного походження, що знаходиться на півночі Словаччини у Менгусовській долині у Високих Татрах. Назва Назва озера походить від імені Гінцо — словацький аналог імені Ігнатій. За іншою версією назва виникла у часи, коли тут видобували золото. Місцева назва шахтарів-гірників — гінце (словац. hinze). Подібні назви мають також ряд географічних об'єктів, що розташовані поруч — гора Гінцова вежа, річка Гінцов та озеро Мале Гінцово плесо. Опис Озеро є найбільшим та найглибшим гірським озером Словаччини. Його площа становить 20,2 га, а найбільша глибина — 53 м. Поверхня озера покрита льодом протягом приблизно 270 днів в році. Розташування Озеро знаходиться у Гінцовій котловині Менгусовської долини у Високих Татрах. Раму для котловини утворюють одні з найвищих гір Словаччини — Копровський штіт, Чубрина, Великий, Простредний і Вихідний Менгусовські Штіти, Гінцова вежа і Менгусовський Воловець. Всі вони є піками головного гребеня Високих Татр. Знаходиться озеро на висоті 1946 м над рівнем моря. Відділене від Менгусовської долини високим і потужним скельним порогом. По сусідству з ним розташоване Мале Гінцово плесо. Туризм Озеро лежить на важливому туристичному пішому шляху. Потрапити в Менгусовську долину можна або по магістралі з Штрбського Плеса (червоне маркування) або по лісовій дорозі від зупинки електричної залізниці Попрадське Плесо. Маркована стежка веде вздовж всієї долини аж до сідловини Вишнє Копровське сідло, звідки витривалі туристи можуть піднятися на Копровський штіт (повернення тим же шляхом). Від озера Вельке Гінцово плесо можна піднятися на сідловину Менгусовське сідло (зелене маркування, різниця в висотах 360 м). Найвигіднішим вихідним пунктом походів в Менгусовську долину і в її бічні долини є гірський готель біля озера Попрадське плесо. Фауна В озері мешкає різновид форелі — кумжа (Salmo trutta fario). Це найвища точка у Словаччині де живе риба. Посилання (словац.) Virtuální prohlídka jezera [Архівовано 21 листопада 2012 у Wayback Machine.] (словац.) Veľké Hincovo pleso [Архівовано 19 березня 2016 у Wayback Machine.] (словац.) Vody Tatranského národního parku (пол.) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Hińczowy Staw, Wielki, Niżni [Архівовано 28 липня 2020 у Wayback Machine.]
Kościół św. Apostołów Filipa i Jakuba w Skomlinie

Kościół Świętych Apostołów Filipa i Jakuba – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mokrsko archidiecezji częstochowskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w 1746 roku. Ufundowana została przez Władysława Bartochowskiego łowczego sieradzkiego i kasztelana wieluńskiego. Podczas II wojny światowej została ograbiona. Remontowana była w 1946 roku. W 2005 roku została poddana restauracji, razem z wymianą pokrycia dachu z blachy na gont. Architektura i wnętrze Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna modrzewiowego. Posiada prezbiterium mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie z dobudowanymi z boku zakrystiami: murowaną i drewnianą. Od frontu są umieszczone kruchty z dwoma bocznymi wejściami, druga znajduje się z boku nawy. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, nakryty gontem, na dachu jest umieszczona ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest podzielone dwoma rzędami kolumn na trzy części. Jest ono nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym z płaskimi odcinkami bocznymi w nawie. Na chórze muzycznym znajduje się prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona Grupą Ukrzyżowania. Polichromia iluzjonistyczna w stylu rokokowym, powstała w 1776 roku i jest dziełem K. Więckowskiego. Polichromia przedstawia Siedem Sakramentów z osobami ubranymi w stroje polskie (kontusze, podgolone czupryny) i postacie Apostołów, umieszczone na ścianach. Na stropie znajdują się sceny z życia Świętego Filipa i Jakuba. Polichromię uzupełnia wzornictwo roślinne i geometryczne. Ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona w stylu rokokowym, powstały w 2. połowie XVIII wieku. Chrzcielnica drewniana, w stylu barokowym, posiadająca miedzianą misę, pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Przypisy
Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Giżycach

Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Giżycach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji łowickiej, w dekanacie Sochaczew – Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Parafia liczy 1964 wiernych. Proboszczowie Źródło: strona internetowa parafii: ks. Grzegorz Zawalski (1790–1809) ks. Karol Weinreich (1810–1815) ks. Maciej Jastrzębski (1816–1826) ks. Albert Głuchowski (1827–1829) ks. Marcin Moszczyński (1830–1830) ks. Leonard Moszczyński (1831–1833) ks. Stanisław Turkowski (1834–1837) ks. Benedykt Malina (1838–1839) ks. Norbert Michniewicz (1840–1842) ks. Ksawery Żak (1843–1843) ks. Norbert Michniewicz (1844–1845) ks. Stanisław Wiśniewski (1846–1846) ks. Piotr Suliński (1847–1891) ks. Bolesław Rażmo (1892–1901) ks. Józef Ojrzanowski (1902–1915) ks. Eustachy Krocin (1915–1917) ks. Wacław Brajtenwald (1916–1917) ks. Kazimierz Kwieciński (1918–1920) ks. Władysław Szczurkiewicz (1921–1926) ks. Henryk Wesołowski (1927–1932) ks. Aleksander Stypułkowski (1932–1935) ks. Stanisław Laudy (1935–1937) ks. Jan Szczepański (1937–1942) vacat ks. Wacław Piejka (1945–1955) ks. Henryk Komorowski (1955–1955) ks. Bolesław Myczka (1955–1959) ks. Henryk Makowski (1959–1960) ks. Jerzy Bednarowicz (1960–1967) ks. Stefan Kankiewicz (1967–1974) ks. Marian Prus (1974–1978) ks. Andrzej Kamiński (1978–1983) ks. Jan Kulesza (1983–1984) ks. Mieczysław Siemaszko (1984–1988) ks. Ludwik Wieczorek (1988–2004) ks. Tomasz Jackowski (2004–2017) ks. Rafał Banasiak (2017–2021) ks. Bogumił Bartlewski (od 2021) Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Antosin, Giżyce, Giżyczki, Helenów, Henryków, Janów, Piotrów, Sarnów, Skutki, Wężyki. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lubochni

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Lubochnia diecezji łowickiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1914–1920. Zaprojektowana została przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego przy współpracy inżyniera Zdzisława Mączeńskiego. Budowla reprezentuje styl neobarokowy. Ze starego kościoła zachowały się murowane: zakrystia i skarbczyk. Świątynia została konsekrowana w dniu 25 maja 1922 roku przez biskupa Stanisława Galla. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniem kryształowym. Do wyposażenia świątyni należą m.in. obrazy Matki Bożej Różańcowej i św. Michała oraz dzwonnica powstała w 1538 roku. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Czarnożyłach

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wieluń – Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia archidiecezji częstochowskiej). Historia i architektura Jest to murowana świątynia, ufundowana przez Joannę z Brzostowskich w 1726. Kościół został wzniesiony w stylu barokowym. Nawa świątyni została zbudowana na planie prostokąta z nieco węższym prostokątnym prezbiterium, po którego obu stronach są umieszczone zakrystia i składzik. W latach 1912–1916 kościół został znacznie przebudowany. Po bokach nawy zostały dostawione w latach 1912–1916 po dwie kaplice, do których włączono mury dawnych przybudówek. Od strony zachodniej powstała przybudówka mieszcząca chór muzyczny i kruchtę w przyziemiu. Kaplice otwierają się do nawy szerokimi arkadami. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze jest podzielone zdwojonymi pilastrami, podtrzymującymi belkowanie, na którym są oparte gurty (łuki sklepienne) sklepienia kolebkowego z lunetami. Na belce tęczowej jest umieszczony, wykonany w XVIII wieku, krucyfiks w stylu barokowym, z Matką Boską, świętymi Magdaleną i Janem. Ołtarz główny pochodzi z tego samego czasu, także reprezentuje styl barokowy. U jego zwieńczenia jest umieszczona rzeźba przedstawiająca Koronację Matki Boskiej. Oprócz tego kościół posiada dwa barokowe ołtarze boczne i chrzcielnicę z XVIII stulecia. Fasady: frontową i wschodnią zwieńczają wolutowe szczyty. Nawa i prezbiterium są nakryte dachami dwuspadowymi, zakrystia i składzik – pulpitowymi. Dzwonnica i dzwony Na dzwonnicy koło kościoła wiszą 3 dzwony wykonane z żeliwa sferoidalnego w Goduli. Największy pochodzi z 1958, dwa mniejsze z 1957. Przed 2018 wisiały na niskiej stalowej konstrukcji, która do dziś stoi obok dzwonnicy. Ważą łącznie ok. 3500 kg, mają tony: c", g' oraz e'. Poprzednie zestawy dzwonów zostały zarekwirowane na cele wojenne. Galeria zdjęć Przypisy