NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pomnik 15. Pułku Ułanów Poznańskich

Pomnik 15. Pułku Ułanów Poznańskich (w okresie międzywojennym także: Pomnik poległych ułanów) – pomnik w formie kolumny, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Ludgardy róg Paderewskiego, bezpośrednio przy zabudowaniach klasztoru franciszkanów i Muzeum Narodowego, na łagodnym południowym skłonie Góry Przemysła. Pomnik upamiętnia czyn zbrojny żołnierzy 15 Pułku Ułanów Poznańskich, walczącego m.in. z bolszewikami w 1920 oraz w 1939 w ramach Armii Poznań. Obelisk zaprojektowali: uczeń Xawerego Dunikowskiego - Mieczysław Lubelski (rzeźba) oraz Adam Ballenstaedt (cokół), a odsłonięto go w 1927 (ponownie w 1982 po zniszczeniu przez Niemców w 1939). Kopię pierwotnej figury ułana walczącego ze smokiem wyrzeźbili Józef Murlewski oraz Benedykt Kasznia. Pierwotnie, przed II wojną światową, smok dysponował czapką z czerwoną gwiazdą – symbolem bolszewizmu. Obiekt pierwotnie miał stanąć przy koszarach ułanów przy ul. Grunwaldzkiej (obecnie osiedle City Park), ale z uwagi na wolę Poznaniaków stanął na bardziej reprezentacyjnym miejscu. W uroczystościach odsłonięcia udział wzięli m.in. generałowie Kazimierz Sosnkowski i Władysław Anders. Obraz na ten temat namalował Adam Batycki. W 1982 pomnik odsłonił prezydent Andrzej Wituski w towarzystwie ułanów, kombatantów, harcerzy, a także sekretarza komitetu wojewódzkiego PZPR Macieja Olejniczaka i prezesa komitetu wojewódzkiego ZSL Tadeusza Zająca. Udekorowano wówczas sztandar 15. Pułku Ułanów Odznaką Honorową Miasta Poznania. Pomnik jest jednym z najistotniejszych w Poznaniu miejsc, w których przeprowadzane są różnego rodzaju capstrzyki i uroczystości patriotyczne, np. podczas Dni Ułana. Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Zbigniew Zakrzewski, W zasięgu hejnału - Ulicami mojego Poznania, część II, wyd. Kwartet, Poznań 2006, s.192, ISBN 83-60069-25-5 Włodzimierz Łęcki, Poznań - przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, ss. 120-121, ISBN 978-83-7506-466-7 Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 109, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 .
Памятник 15-му уланскому полку

Памятник 15-му уланскому полку (пол. Pomnik 15. Pułku Ułanów Poznańskich) — памятник, находящийся в городе Познань (Польша) на углу улиц Людгарды и Падеревского непосредственно возле францисканского монастыря и Национального музея. Памятник посвящён военнослужащим познанского 15-го уланского полка, сражавшимися во время советско-польской войны в 1920 году с советскими войсками и во время Второй Мировой войны в 1939 году в составе «Армии Познань». История Современный памятник является копией памятника, открытого в 1927 году. Авторами первого памятника были скульпторы Мечислав Любельский и Адам Балленштедт. В 1939 году памятник был разрушен немецкими оккупационными властями и в 1982 году был восстановлен. Авторами копии стали Юзеф Мурлевкий и Бенедикт Клашня. Первый памятник стоял на улице Грюнвальдской возле казарм уланского полка, но по желанию горожан был перенесён на более открытое место. Символика Памятник создан по аналогии с иконографией Георгия Победоносца, являющегося покровителем 15-го уланского полка. Первоначальный памятник, установленный до II Мировой войны, отличался от сегодняшней копии наличием дракона, которого поражал копьём сидящий на коне всадник. На драконе была надета шапка с красной звездой. В настоящее время В настоящее время площадь возле памятника является одним из важнейших мест Познани. Возле этого памятника проходят знаменательные городские мероприятия (например, дни Улана). Источники Poznań — atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Zbigniew Zakrzewski, W zasięgu hejnału — Ulicami mojego Poznania, część II, wyd. Kwartet, Poznań 2006, s.192, ISBN 83-60069-25-5 Włodzimierz Łęcki, Poznań — przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, ss.120-121, ISBN 978-83-7506-466-7 Praca zbiorowa, Poznań — przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s.109, ISBN 83-87847-92-5
Pomnik Woodrowa Wilsona w Poznaniu

Pomnik Woodrowa Wilsona w Poznaniu – pomnik przedstawiający postać 28. prezydenta USA – Thomasa Woodrowa Wilsona, zlokalizowany w Parku Wilsona w Poznaniu przy głównym wejściu od strony ul. Głogowskiej. Historia Mocne stanowisko proamerykańskie reprezentował w swojej polityce prezydent Cyryl Ratajski, mający nadzieję na uzyskanie dla miasta korzystnych amerykańskich kredytów inwestycyjnych. Już w 1924 roku rozmawiał o pomniku z Ignacym Paderewskim, a 4 lipca 1926 roku, goszcząc pierwszego sekretarza ambasady USA w Warszawie Fredericka P. Hibbarda, silnie rozbudował program uroczystości w Parku Wilsona. W roku 1928 władze Poznania ogłosiły konkurs na pomnik Woodrowa Wilsona. Konkurs wygrała Zofia Trzcińska-Kamińska. Popiersie prezydenta z szarego czeskiego granitu artystka ukończyła w 1929 roku. W tym czasie, całopostaciowy pomnik Woodrowa Wilsona ofiarował Poznaniowi Ignacy Paderewski. Pomnik wykonał znany amerykański rzeźbiarz John Gutzon de la Mothe Borglum. Władze miasta przyjęły ofiarowany pomnik i został on odsłonięty 4 lipca 1931 (pierwotnie planowano postawić go przed Bazarem). Z uroczystości przeprowadzono pierwszą w historii Polski bezpośrednią transmisję radiową do Ameryki. Obecny był m.in. prezydent Ignacy Mościcki, ale zabrakło Ignacego Paderewskiego, który odmówił uczestnictwa z uwagi na chorobę żony, a także w proteście przeciwko osadzeniu przywódców opozycji politycznej w twierdzy, po procesie brzeskim. Zofia Trzcińska-Kamińska, w ramach rekompensaty, dostała zlecenie na wykonanie pomnika Tadeusza Kościuszki. Pomnik autorstwa Gutzona Borgluma został zniszczony przez Niemców. Po wojnie park nazwano imieniem Marcina Kasprzaka. W roku 1963 ustawiono w parku pomnik nowego patrona. W 1990 roku park odzyskał poprzedniego patrona, a pomnik Marcina Kasprzaka został przeniesiony do Czołowa, miejsca urodzenia rewolucjonisty. Popiersie Woodrowa Wilsona, wykonane przez Zofię Trzcińską-Kamińską odnalazło się na terenie bazy Miejskiego Przedsiębiorstwa Remontowo-Budowlanego nr 3 w Poznaniu. Od czasów okupacji do roku 1974 było zakopane w ziemi. Stan popiersia był bardzo zły. Kamień był mocno zanieczyszczony i posiadał liczne ubytki. W ramach prac konserwatorskich rzeźba została oczyszczona i zrekonstruowano ubytki. Całość została pokryta zaprawą i przeszlifowana. Po zakończeniu prac konserwatorskich popiersie zostało ustawione w maju 1994 roku na specjalnie wykonanym cokole obłożonym fińskim granitem, w pobliżu głównego wejścia do parku. Zobacz też Palmiarnia Poznańska Johow-Gelände w Poznaniu Przypisy Bibliografia Janusz Pazder: O poznańskich pomnikach po 1918 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2001. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2001, s. 45-46. ISSN 0137-3552. Iwona Błaszczyk: Konserwacja zabytków ruchomych w Poznaniu w latach 1990-2007. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 160. ISBN 978-83-7503-048-8. Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Popiersia ciekawe i mniej ciekawe” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Памятник Вудро Вильсону (Познань)

Памятник Вудро Вильсону (пол. Pomnik Woodrowa Wilsona) — памятник, находящийся в Познани (Польша) и посвящённый 28-му американскому президенту Вудро Вильсону. Памятник располагается в парке имени Вудро Вильсона с главным входом со стороны улицы Глоговской. История Первый памятник разработал американский скульптор Гутзон Борглум, который создал в штате Южная Дакота известную скульптуру американских президентов на горе Рашмор. После проведения конкурса, памятник был открыт в 1928 году, в присутствии вдовы Вудро Вильсона и городских властей. Первый памятник Вудро Вильсону был разрушен во время германской оккупации. С 1963 года на этом месте стоял памятник деятелю польского рабочего движения Марцину Каспшаку, который был перенесён в 1995 году на родину Марцина Каспшака в деревню Чолово. На месте памятника Марцину Каспшаку был установлен новый памятник Вудро Вильсону, сделанный по сохранившемуся проекту польского архитектора Зофии Тшичинской-Каминской, которая в 20-х годах XX столетия выставляла на конкурс свой проект вместе с Гутзоном Борглумом. В 1994 году был произведён косметический ремонт памятника. Источники Janusz Pazder, O poznańskich pomnikach po 1918 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2001, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2001, ss.45-46, ISSN 0137-3552
Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu

Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego (dokładnie: Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i AK) – dekonstruktywistyczny pomnik zlokalizowany w centrum Poznania, na tyłach Teatru Wielkiego, w pobliżu kościoła Dominikanów, na narożniku Alei Niepodległości i ul. Libelta oraz Wieniawskiego, na skraju parku Wieniawskiego. Odsłonięcie Postmodernistyczne dzieło, autorstwa prof. Mariusza Kulpy z ASP w Gdańsku (zwycięzcy konkursu), został odsłonięty 26 września 2007, w obecności m.in. prezydenta Polski na uchodźstwie – Ryszarda Kaczorowskiego, prymasa Józefa Glempa, prezydenta Poznania – Ryszarda Grobelnego oraz przedstawicieli władz miejskich, wojewódzkich i samorządowych różnych szczebli. Uroczystość poprzedzona była mszą w katedrze poznańskiej (odprawioną przez prymasa Glempa) oraz złożeniem kwiatów pod pomnikiem 15. Pułku Ułanów tudzież tablicą ofiar terroru stalinowskiego. Budowa obiektu kosztowała 500.000 złotych. Architektura Pomnik składa się z sześciu słupów pamięci z tablicami pamiątkowymi, oszklonej krypty, która symbolizuje zejście do podziemi i unoszących się nad całym założeniem sylwetek orłów. Dominuje faktura kamienia i rdzawa kolorystyka części metalowych (specjalną blachę sprowadzono z Finlandii). Napis na budowli głosi: Polskiemu Państwu Podziemnemu i jego sile zbrojnej Armii Krajowej – Wielkopolanie. Monument uzupełniają płyty z tabliczkami z żeliwa, informujące o Wielkopolanach, którzy stracili życie w wyniku agresji nazistowskiej od 1 września 1939 do 3 lipca 1945, czyli w okresie funkcjonowania Polskiego Państwa Podziemnego. Obok monumentu stoi kiosk multimedialny z wielojęzyczną informacją o historii polskiego państwa podziemnego oraz o działaniach ZWZ/AK w Wielkopolsce. Otoczenie W niedużej odległości stoi kilka innych poznańskich monumentów, m.in. pomnik Stanisława Mikołajczyka, pomnik Najświętszego Zbawiciela, czy pomnik katyński. W parku Moniuszki znajduje się natomiast popiersie tego artysty. Przypisy Bibliografia http://www.poznan.pl/mim/public/wiadmag/news.html?co=print&id=22242&instance=1016&lang=pl – o odsłonięciu (dostęp 3.2.2011) http://www.wiadomosci24.pl/artykul/poznanski_pomnik_polskiego_panstwa_podziemnego_43938.html – o pomniku (dostęp 3.2.2011) https://web.archive.org/web/20100515153152/http://www.solidarnosc.org.pl/poznan/panstwopodziemne/index.htm – o zbiórce i fundatorach oraz model (dostęp 3.2.2011)
Памятник Польскому подпольному государству (Познань)

Памятник подпольному польскому государству (пол. Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego) — памятник, находящийся в Познани (Польша) и посвящённый деятельности Польского подпольного государства и Армии Крайовой во времена германской оккупации Второй мировой войны. Памятник располагается в парке Венявского на углу аллеи Независимости, улиц Либельта и Венявского возле Большого театра имени Станислава Монюшко и доминиканского костёла. История Автором памятника является польский скульптор Мариуш Кульпа. Памятник был открыт 26 сентября 2007 года при присутствии бывшего президента в изгнании Рышарда Качоровского, примаса Польши Юзефа Глемпа и президента Познани Рышарда Гробельного. Церемонии предшествовало богослужение в соборе святых Петра и Павла и возложение цветов возле памятника 15-му уланского полка. Описание Памятник создан в стиле деконстуктивизма и состоит из шести колонн с памятными таблицами, стеклянной крипты, которая символизирует спуск в подземелье и уносящихся в высоту орлов. На одной из колонн находится надпись: «Polskiemu Państwu Podziemnemu i jego sile zbrojnej Armii Krajowej — Wielkopolanie» (Польскому подпольному государству и его вооружённым силам — Армии Крайовой от жителей Великой Польши). В деталях памятника доминирует железо с элементами ржи. Чугунные таблички символизируют жителей Великопольши, погибших во времена германской оккупации. Недалеко от памятника находятся памятник Станиславу Миколайчику, статуя Святейшему Искупителю и Катынский памятник. В парке находится бюст Станислава Монюшко. Ссылки Odsłonięcie Pomnika Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej (пол.) Poznański pomnik Polskiego Państwa Podziemnego Архивная копия от 12 апреля 2020 на Wayback Machine (пол.)
Pomnik Stanisława Mikołajczyka w Poznaniu

Pomnik Stanisława Mikołajczyka w Poznaniu – pomnik przedstawiający stojącą postać Stanisława Mikołajczyka, zlokalizowany przed Wielkopolskim Urzędem Wojewódzkim w centrum Poznania przy al. Niepodległości 16. Geneza Starania o posadowienie monumentu w Poznaniu rozpoczęło Towarzystwo im. Stanisława Mikołajczyka w 1994. Proponowano na ten cel następujące miejsca: park J.H.Dąbrowskiego, park Marcinkowskiego, pl. Andersa oraz ul. Karmelicką (skwer). W 1995 podjęto uchwałę o obecnej lokalizacji. Postawienie pomnika poprzedzały liczne dyskusje o jego formie. Zdaniem Komisji Artystycznej Urzędu Miasta winien w tej sprawie zostać rozpisany konkurs, celem uniknięcia sztampowości ujęcia tematu. Jednak członkowie Towarzystwa nalegali na tradycyjną formę rzeźby i ostatecznie przyjęto w pośpiechu zastosowane rozwiązanie, bowiem zbliżała się 95. rocznica urodzin i 30. rocznica śmierci premiera. Opis Rzeźba jest autorstwa Jerzego Sobocińskiego, a całość koncepcji stworzył architekt Józef Iwiański. Rzeźba wykonana jest z brązu i stoi na granitowym cokole. Stanisław Mikołajczyk stoi w lekkim rozkroku, ubrany w długi płaszcz emigranta (zwany też płaszczem-losem). Według Joanny Figuły-Czech (patrz źródło) pomnik jest melanżem rzeźby dziewiętnastowiecznej i pozy doby komunizmu. Postać robi wrażenie nadętej, schematycznie opracowanej, a jej usytuowanie nie jest optymalne, szczególnie z punktu widzenia osób wychodzących z Urzędu Wojewódzkiego. Zobacz też Pomniki w najbliższej okolicy (nieistniejące i istniejące): Pomnik Ottona von Bismarcka w Poznaniu Pomnik Najświętszego Serca Pana Jezusa w Poznaniu Pomnik Adama Mickiewicza w Poznaniu Pomnik Ofiar Czerwca 1956 Pomnik Katyński w Poznaniu Pomnik Najświętszego Zbawiciela w Poznaniu Pomnik Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu Przypisy Bibliografia Joanna Figuła-Czech, Między ideą i realizacją. Poznańskie pomniki po 1989 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2001, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2001, ss. 235-237, ISSN 0137-3552
Памятник Станиславу Миколайчику (Познань)

Памятник Станиславу Миколайчику (пол. Pomnik Stanisława Mikołajczyka) — памятник, находящийся в Познани (Польша) возле Управления Великопольского воеводства на Аллее Независимости, 16. Памятник посвящён премьер-министру правительства Польши в изгнании Станиславу Миколайчику. История Памятник был установлен в 1994 году. Инициатором создания памятника Станиславу Миколайчику стало «Товарищество имени Станислава Миколайчика». Для памятника городскими властями предлагались места в парках Домбровского, Медицинского института, на площади Андерса и в сквере на улице Кармелитской. В 1995 году было принято решение об установлении памятника в настоящем месте. Установлению памятника предшествовала дискуссия о его художественной ценности. Городская художественная комиссия предлагала некую конкуренцию в изготовлении памятника Станиславу Миколайчику. Несмотря на это, «Товарищество имени Станислава Миколайчика» настаивало на традиционной форме скульптуры. Описание Автором памятника является польский скульптор Ежи Собочиньский. Скульптура была изготовлена из бронзы и установлена на гранитном постаменте. Станислав Миколайчик одет в длинное пальто эмигранта. Источники Joanna Figuła-Czech, Między ideą i realizacją. Poznańskie pomniki po 1989 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2001, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2001, ss.235-237, ISSN 0137-3552
Pomnik Hipolita Cegielskiego w Poznaniu

Pomnik Hipolita Cegielskiego – pomnik zlokalizowany w Poznaniu na narożniku ulic Święty Marcin i Podgórnej, przy placu Wiosny Ludów w centrum miasta. O pomniku Zamysł wystawienia pomnika Cegielskiemu powstał już w dwudziestoleciu międzywojennym. Sanacyjne władze narzucone Poznaniowi zbierały silną krytykę prasową za opieszałość w tym zakresie. Również w PRL nie było przychylnego klimatu w tym względzie (HCP okresowo przemianowano na Zakłady Stalina). Pomnik odsłonięto 19 września 2009 o godzinie 13.00 (wcześniej – 7 sierpnia 2009 – odbyło się uroczyste odsłonięcie cokołu). W uroczystości uczestniczyli Zofia Cegielska-Doerfer (prawnuczka Hipolita Cegielskiego), Tomasz Kayser (wiceprezydent Poznania), Eugeniusz Grzeszczak (minister), Tadeusz Zwiefka (europoseł), ksiądz prałat Jan Stanisławski i wielu mieszkańców miasta. Projektantem był poznański rzeźbiarz Krzysztof Jakubik. Odlew wykonał zakład Brązart Juliusza i Barbary Kwiecińskich z Pleszewa. Bardzo ozdobny jest także tubus z aktem erekcyjnym, wykonany przez K. Jakubika. Sam pomnik przedstawia Hipolita Cegielskiego opartego o maszynę parową. Monument upamiętnia Hipolita Cegielskiego – przemysłowca i jednego z twórców polskiego, nowoczesnego patriotyzmu gospodarczego. Pierwsze jego zakłady mechaniczne znajdowały się przy pobliskiej ulicy Koziej, a następnie przy Strzeleckiej. Patronat i fundatorzy Fundatorem obiektu było Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z siedzibą w Poznaniu. Celem Towarzystwa jest m.in. utrwalanie w społeczeństwie etosu pracy organicznej. Honorowy patronat nad budową objął ówczesny wicepremier Waldemar Pawlak. Komitet Honorowy składał się z następujących osób: Ryszard Grobelny – przewodniczący, Zofia Cegielska-Doerfer – wiceprzewodnicząca, Edmund Dudziński – sekretarz, członkowie: Marian Król – Prezydent Towarzystwa Hipolita Cegielskiego, były wojewoda poznański, Andrzej Kwilecki – profesor UAM, Rafał Wiatr – prezes zarządu HCP, Witold Schöneich – prezes HCP. Głównym sponsorem budowy był Jan Kulczyk. Inni sponsorzy to m.in. biznesmen Andrzej Cichowski, prof. Henryk Mruk, czy prezydent Wrocławia – Rafał Dutkiewicz. Pomniki w biurowcu Delta i w Szreniawie Drugi, skromniejszy, pomnik Hipolita Cegielskiego znajduje się w Poznaniu w holu wejściowym do biurowca Delta przy ul. Towarowej. Jest to tradycyjnie ujęte popiersie przemysłowca na wysokim cokole. Podobne w wyrazie popiersie stoi także w pobliżu Poznania – na terenie Muzeum Rolnictwa w Szreniawie. Przypisy Bibliografia http://www.pomnik-hipolita-cegielskiego.pl/go.live.php – o pomniku (dostęp 12.2.2011) Włodzimierz Łęcki, Poznań – przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, ss.186-187, ISBN 978-83-7506-466-7
Памятник Хиполиту Цегельскому

Памятник Хиполиту Цегельскому (пол. Pomnik Hipolita Cegielskiego) — памятник, находящийся в городе Познань, Польша. Памятник посвящён польскому промышленнику, журналисту, общественному деятелю и филологу Хиполиту Цегельскому. Памятник располагается на углу улиц святого Мартина и Подгорной на площади Весны Наций. История Памятник был открыт 19 сентября 2009 года в присутствии правнучки Хиполита Цегельского, вице-президента Польши Томаша Кайсера, министра Еугениуша Грещака, других официальных лиц и жителей города. Памятник был изготовлен по проекту польского скульптора Кшиштофа Якубика. Источники Włodzimierz Łęcki, Poznań — przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, ss.186-187, ISBN 978-83-7506-466-7 Ссылки О памятнике Архивная копия от 24 июня 2012 на Wayback Machine (пол.)
Памятник героям (Познань)

Памятник героям (пол. Pomnik Bohaterów) — памятник, находящийся в Познани, (Польша) на территории Форта Виняры. Памятник посвящён солдатам Красной Армии, погибшим в боях за Познань в 1945 году. История В боях за Познань погибло около 10 тысяч советских военнослужащих. 5829 погибших были похоронены на кладбище, которое в настоящее время располагается возле памятника. Остальные погибшие были похоронены на Милостовском кладбище. Памятник героям Красной Армии был создан скульпторами Станиславом Погурским и Т. Плончаком осенью 1945 года. Памятник был установлен при непосредственном участии советских военнослужащих. Описание Памятник представляет собой обелиск высотой 23 метра, располагающийся на возвышении. Нижняя часть обелиска украшена барельефами в стиле социалистического реализма. К памятнику ведёт широкая лестница с улицы Армии Познань. В нижней части лестницы на левой и правой её стороне располагаются две гаубицы калибром 152,4 мм. До 1989 года обелиск венчала красная звезда, которая была снята и в настоящее время хранится в Музее истории Познани. Источники Włodzimierz Łęcki, Poznań — przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, s.30, ISBN 978-83-7506-466-7 Praca zbiorowa, Poznań — przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s.188, ISBN 83-87847-92-5
Park Fryderyka Chopina w Poznaniu

Park Fryderyka Chopina w Poznaniu – najstarszy istniejący park miejski w Poznaniu na Starym Mieście. Znajduje się przy ul. Podgórnej, na tyłach kolegium jezuickiego (obecnego Urzędu Miasta). Historia Park to dawny ogród jezuicki, założony w końcówce XVII wieku. Pełnił rolę podręcznego ogrodu botanicznego dla mnichów do 1775, potem spełniał tę samą funkcję dla gimnazjum św. Marii Magdaleny. Od 1815 objął go w posiadanie Antoni Henryk Radziwiłł, namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego z zamiarem urządzenia ogrodu dworskiego. Połączył w nim szpalerowy ogród francuski z elementami parku angielskiego. Przestrzeń ogrodu była miejscem wielu spotkań o charakterze zarówno rozrywkowym, jak i politycznym. Przeprowadzano tu wiele rozmów dyplomatycznych o istotnym dla całego Księstwa znaczeniu. W okresie wzmożonej germanizacji Polakom zakazano wstępu na ten teren. W okresie międzywojennym park należał do siedziby wojewody w kolegium jezuickim, a w 1938 przebito ul. Podgórną, dzieląc założenie na dwie części. W czasach PRL urządzono w części kolegium przedszkole, a park służył jako jego ogród zabaw. W początkach XXI wieku, po drobiazgowej rewitalizacji, parkowi przywrócono pierwotną świetność, wybudowano ogrodzenie i zrealizowano małą architekturę. W centrum stoi pomnik Fryderyka Chopina. Przyroda Na najstarszy drzewostan składają się następujące gatunki: lipa drobnolistna (obwód 3 m), klon jawor, klon zwyczajny, dąb czerwony, platan, jesion wyniosły, orzech szary i bożodrzew gruczołowaty. Dojazd i otoczenie Dojazd zapewniają tramwaje do przystanku Wrocławska lub Plac Bernardyński. W pobliżu parku znajduje się m.in. dom handlowy Kupiec Poznański i dawny Hotel Saski. Godziny otwarcia Park otwarty jest w sezonie letnim (1 kwietnia - 30 września) w godzinach 07:00-22:00, w sezonie zimowym (1 października - 31 marca) w godzinach 07:00-20:00. Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Poznań, 1959, ss.169-170 Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, wyd. KAW, Poznań, 1986, ss.101-102, ISBN 83-03-01260-6 http://www.poznan.pl/mim/public/turystyka/pages.html?id=112&ch=124&instance=1017&lang=pl - opis (dostęp 26.12.2010)