NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bańdzioch

Bańdzioch (niem. Wans, słow. Bachor, węg. Bendő) – kocioł lodowcowy na północnych, opadających do Morskiego Oka ścianach Mięguszowieckich Szczytów. Jest największym wśród kilku kotłów w Dolinie Rybiego Potoku. Dawniej nazywany był Mięguszowieckim Kotłem, Wielkim Mięguszowieckim Kotłem lub Mięguszowieckim Bańdziochem. Nazwy te jednak nie przyjęła się ani w środowisku taternickim, ani turystycznym i obecnie praktycznie używana jest tylko nazwa Bańdzioch. W gwarze podhalańskiej i w polskiej gwarze spiskiej słowo bańdzioch oznacza brzuch, zaś w Tatrach nazwą tą określano kotły lodowcowe. Bańdzioch ma ogromną rozpiętość pionową – od 1700 do 2100 m n.p.m. Znajduje się poniżej pionowych ścian wszystkich trzech Mięguszowieckich Szczytów. Jego prawe (patrząc od dołu) ograniczenie tworzy Mięguszowiecki Filar, lewe Siodło za Kazalnicą, Kazalnica, opadająca z niej grzęda, niżej przechodząca w wał zakończony Bulą pod Bańdziochem. Z najniższej części Bańdziocha na Szeroki Piarg nad Morskim Okiem opada ogromne żlebisko zwane Maszynką do Mięsa. Odwadnia ono całą depresję pod Mięguszowieckimi Szczytami, nim też schodzą lawiny śnieżne i kamienne. Bańdzioch jest dobrze widoczny znad Morskiego Oka. Najwyższe piętro kotła, podchodzące pod Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem (2307 m), to Wyżni Bańdzioch. W linii spadku przełęczy znajduje się płat „wiecznego” śniegu o cechach lodowczyka – tzw. Lodowczyk Mięguszowiecki lub Mięguszowiecki Śnieżnik, zauważony już w 1910 r. przez Mariusza Zaruskiego. Obecnie płat powoli topnieje. Roślinność w obrębie Bańdziocha jest uboga, ale w niektórych miejscach znajdują się stanowiska ziołorośli takich jak miłosna górska i omieg górski. Rosną też tutaj warzucha tatrzańska i ukwap karpacki – rzadkie rośliny wysokogórskie, w Polsce występujące tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach. Często można tu dostrzec kozice. Bańdzioch odwadniany jest przez dwa niewielkie cieki wodne. Lewy z nich to Potoczek spływający wzdłuż zachodnich podnóży Kazalnicy Mięguszowieckiej. Drugi ciek odwadnia południowo-zachodni kraniec Bańdziocha. Obydwa, zwykle ubogie w wodę cieki wpadają dwoma wodospadami do głębokiego kociołka nad progiem Maszynki do Mięsa. Dolną częścią Bańdziocha prowadzi znakowany szlak turystyczny na Przełęcz pod Chłopkiem. Znajduje się przy nim wielki głaz – Koleba pod Chłopkiem. Turystyka i taternictwo Czarny Staw – Bańdzioch – Siodło za Kazalnicą – Galeryjka – Przełęcz pod Chłopkiem. Czas przejścia: 2:30 h, ↓ 2 h. Do Bańdziocha można też dojść dwiema drogami wspinaczkowymi (tylko dla taterników). W. Cywiński ostrzega: miejsce bardzo lawiniaste, W warunkach złych należy go unikać jak diabeł święconej wody: Z Wielkiego Piargu przez Maszynę do Mięsa; 0 w skali tatrzańskiej, deniwelacja ok. 170 m, czas przejścia 30 min, Przez lodospad (zimą); kąt nachylenia 80–90 stopni. Przypisy
Beluarda

Beluarda lub beluard (z wł. baluardo) – początkowo obszerna baszta w fortyfikacji, w postaci tarasu, podobna do bastei. Użyta pierwotnie we Włoszech w XV w. W Polsce używana od XVI wieku do obrony najbardziej narażonych części fortyfikacji zamkowych, np. w Ogrodzieńcu i Tenczynku. Przyjmowała czasem formę baszty o dwóch kondygnacjach, lub wyposażonej częściowo lub całościowo w kazamaty. To także fragment fortyfikacji stałej Inne znaczenie to dawne określenia na hulajgorod. Beluard w Rożnowie Przykład beluardu stosunkowo dobrze zachowanego znajduje się w zamku w Rożnowie, gm. Gródek nad Dunajcem (przy drodze Rożnów - Tropie). Jest elementem nieukończonej twierdzy - jednej z pierwszych w Polsce warowni o nowożytnej fortyfikacji obronnej - wzniesionej z inicjatywy wybitnego teoretyka sztuki wojennej Jana Amora Tarnowskiego około 1560 roku. Jej budowę podjęto w związku ze wzrostem zagrożenia tureckiego po bitwie pod Mohaczem, miała być jedną z najnowocześniejszych fortyfikacji w ówczesnej Polsce (w zamierzeniu była to tzw. palazzo in fortezza), jednak po śmierci hetmana w 1561 r. prace przerwano. Jako pierwszy badania beluardu w 1863 roku przeprowadził Władysław Łuszczkiewcz. Od 1961 roku krakowski PKZ i Miastoprojekt oddział w Nowym Sączu w ramach prac konserwatorskich zabezpieczyły obiekt i uporządkowały teren. Przeprowadzono również odgruzowanie i zabezpieczenie poterny prowadzącej od bramy w kierunku rzeki i innych pomieszczeń, a nad budynkiem bramnym wymieniono więźbę dachową. W celu zabezpieczenie wykonano system odwodnienia, odsłonięto mur tarczowy, który był zagrożony z powodu obciążenia ziemią i zawilgocenia. Do czasów współczesnych przetrwał wspomniany beluard oraz mur kurtynowy wraz z bramą wjazdową. Przypisy
Biała (Dunajec)

Die Biała ist ein rechter Zufluss des Dunajec in der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Geografie Der Fluss entspringt nördlich des Bergs Lackowa unweit der Grenze zur Slowakei in den Niederen Beskiden; die Quellhöhe wird mit 750–770 m angegeben. Sie fließt dann in vorwiegend nördlicher Richtung durch die Kleinstädte Grybów, Bobowa und Ciężkowice und weiter westlich an Tarnów vorbei und mündet schließlich im Nordwesten von Tarnów nach einem Lauf über 101,8 km in den Dunajec. Das Einzugsgebiet wird mit 983,3 km² angegeben. Weblinks
Biała (Dunajec)

Biała is a river in eastern central Poland, a right tributary of the Dunajec, which it meets in the town of Tarnów. Arising in the Laborec Highlands of Slovakia, the river flows through the Polish towns of: Zakopane Poronin Biały Dunajec Szaflary Nowy Targ Among its own tributaries is the Wątok. References
Біла (притока Дунайця)

Біла (Бяла, пол. Biała · Biała dunajcowa) — гірська річка в Польщі, у Горлицькому, Новосондецькому й Тарнавському повіті Малопольського воєводства. Права притока р. Дунаєць, (басейн Балтійського моря). Опис Довжина річки 101,8 км, площа басейну водозбору 983,3 км².[джерело?] Найкоротша відстань між витоком і гирлом — 68,91 км, коефіцієнт звивистості — 0,11. Формується притоками, багатьма безіменними струмками та частково каналізована. Розташування Бере початок на південний захід від села Висова Здруй на висоті 755 м над рівнем моря (гміна Устя Горлицьке, Лемківщина). Тече переважно на північний захід через село Ізби і в селі Біла впадає в річку Дунаєць, праву притоку р. Вісла. Основні населені пункти вздовж річки: Грибів, Струже, Ценжковіци, Громник, Тухув, Плесьна, Тарнів. Притоки Чертижнянка, Ставишанка, Чорна, Судол, Гродкувка, Вискітнянка, Польнянка, Стружнянка, Бесьнянка, Острушанка, Жеп'янка, Ростувка, Шведка, Вонток, Старий Вонток (праві); Баницький Потік, Чирнянка, Мостиша, Бінчарівка, Ясенянка, Бжанка, Ястшембянка (ліві) Галерея Примітки Посилання Biała-dunajcowa, rzeka Biała, ... // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1880. — Т. I. — S. 180. (пол.)
Białe Skały (Macelowa Góra)

Białe Skały, Biała Skała – zbudowana z wapieni skała w południowych stokach Macelowej Góry (795 m n.p.m.) w Pieninach. W najwyższym punkcie ma około 598 m n.p.m. Powstała w wyniku podcięcia przez Dunajec, od którego strony wznosi się stromą, niemal pionową ścianą. Od Białej Skały w południowo-wschodnim kierunku ciągnie się wzdłuż Dunajca pas skał zwanych Czerwonymi Skałami. Ma ciekawą florę, m.in. stwierdzono tutaj występowanie kokoryczy żółtawej oraz wiechliny styryjskiej – bardzo rzadkiej rośliny, w Polsce występującej tylko na kilku stanowiskach w Pieninach i jednym w Beskidzie Sądeckim. Po zachodniej stronie Białej Skały spływa do Dunajca Straszny Potok. To tutaj, za mostkiem tego potoku, poniżej urwisk Białej Skały, wydarzyła się w czerwcu 1960 tragedia: podczas spływu Przełomem Pienińskim wskutek przeciążenia tratwy utopiło się 16 uczniów i flisak, zaś nauczycielka płynąca z innymi uczniami na sąsiedniej tratwie zmarła na atak serca. Białe Skały znajdują się w Pienińskim Parku Narodowym w granicach wsi Sromowce Wyżne, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim w gminie Czorsztyn. Przypisy
Białe Jezioro (gmina Chmielno)

Białe Jezioro (kaszb. Biôłé Jezoro) – jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Jezioro Białe położone jest na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i jest jednym z trzech jezior chmieleńskich. Wzdłuż zachodniej linii brzegowej jeziora przebiega Droga Kaszubska. Do niedawna po jeziorze pływał stateczek Białej floty „Damroka”. Jezioro leży na alternatywnej odnodze szlaku wodnego „Kółko Raduńskie”. Przed 1920 jezioro nosiło nazwę niemiecką Weißer See. Zobacz też Białe Jezioro Linki zewnętrzne Droga Kaszubska. kaszuby.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-11)]. Szlak wodny "Kółko Raduńskie". kartuzy.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-08-24)]. Spływ Radunią. kajaki.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-11)]. Punkt widokowy – Tamowa Góra
Białe Jezioro (gmina Kartuzy)

Białe Jezioro (kaszb. Biôłé Jezoro) – jezioro na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie), położone obok Ucisk. Prowadzi tędy turystyczny Szlak Kaszubski. Niecałe 300 m na północny wschód od niego znajduje się mniejsze Czarne Jezioro z 3 wyspami. Zobacz też inne Białe Jezioro oraz Jezioro Białe Pomieczyńska Huta Sitna Góra
Białogard (stacja kolejowa)

Białogard – stacja kolejowa w Białogardzie, w województwie zachodniopomorskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Ruch pasażerski Perony Część pasażerska składa się z 3 peronów (peron nr 1 – jednokrawędziowy, nr 2 i nr 3 – dwukrawędziowe) połączonych przejściami podziemnym i nadziemnym, częściowo zadaszonych. Połączenia Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Białogard, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Białogard w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Podlaskie Museum of Folk Culture

Podlaskie Museum of Folk Culture (Polish: Podlaskie Muzeum Kultury Ludowej) (until September 2016, the Białystok Village Museum (Polish: Białostockie Muzeum Wsi)) is an open-air museum, gathering monuments of wooden architecture and ethnographic collections from the Białystok, Łomża and Suwałki regions. Established from the merger of the Białystok Village Museum and the Ethnography Department of the Podlaskie Museum, previously it was a branch of the Museum. The museum is located at the northern borders of Białystok, in the settlement of Wasilków, on the road to Augustów. History The Ethnography Department has been functioning since 1962, and the open-air museum was founded in 1982 as a branch of the then Regional Museum in Białystok. The open-air museum was to implement projects for the protection of wooden construction in the Bialystok region created in the sixties. The author of one of the first program assumptions was prof. Ignacy Tłoczek. The project was finally approved for implementation by authorship of prof. Marian Pokropk. He assumed the reconstruction of entire settlement systems occurring in north-eastern Poland, such as: terraced house, street house, small-hamlet hamlet, camp buildings as well as manor and forest complexes. References External links Media related to Podlaskie Museum of Folk Culture at Wikimedia Commons
Bielawa (Międzyodrze)

Bielawa (do 1945 niem. Bleichholm) – wyspa rzeczna na Międzyodrzu w Szczecinie, w akwatorium portu morskiego Szczecin. Leży w widłach Odry i Duńczycy vis-a-vis Wałów Chrobrego. Charakterystyka Powstała w sztuczny sposób – przez wykonanie kanału „odcinającego” południowy kraniec obecnej Wyspy Grodzkiej. Pojawia się już na planie miasta autorstwa Matthäusa Meriana wydanym pośmiertnie w 1652 roku. W 2007 roku na wyspie wzniesiono Centrum Zarządzania Bezpieczeństwem (m.in. rzeczny komisariat policji i centrum łączności) początkowo do zabezpieczenia finałów The Tall Ships' Races 2007, a docelowo ma być to stanowisko dowodzenia w czasie organizowanych na Wałach Chrobrego czy Łasztowni imprez masowych. Wykorzystywane będzie szczególnie w czasie sezonu wodnego – od wiosny do późnej jesieni. Przypisy Linki zewnętrzne Widok na Wyspę Grodzką i Bielawę z kamery internetowej umieszczonej na bazylice archikatedralnej Galeria przedwojennych fotografii wysp Grodzkiej i Bielawa na portalu sedina.pl
Bielawy (jezioro)

Bielawy (kasz. Jezoro Biélawë) – przepływowe jezioro morenowe i wytopiskowe, położone w mezoregionie Bory Tucholskie, na obszarze Kaszub Południowych, w gminie Dziemiany, w powiecie kościerskim województwa pomorskiego, na obszarze Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 60,77 ha. Połączone z akwenem jezior Wyrówno i Osty. Zobacz też Rezerwat przyrody Wda - Trzebiocha
Biocentrum w Poznaniu

Biocentrum – neomodernistyczny budynek dydaktyczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, zlokalizowany przy ul. Dojazd na Winiarach. Budowa i architektura Kamień węgielny wmurowano we wrześniu 2010. Dokonał tego rektor Uniwersytetu Przyrodniczego – prof. Grzegorz Skrzypczak w obecności wicewojewody poznańskiego Przemysława Paci, wicemarszałka Leszka Wojtasiaka i zastępcy prezydenta Poznania Tomasza Kaysera. Obiekt, zbudowany na rzucie litery E, otwarto w kwietniu 2012. Wyróżnia się purystyczną architekturą, a jego biała sylwetka widoczna jest z daleka. Charakterystyczna jest modernistyczna interpretacja podcienia, wspartego na wysokim słupie, tworzącym ramę dla krajobrazu. Biocentrum jest nowoczesnym budynkiem dydaktycznym, który ma służyć kształceniu studentów na kierunkach strategicznych z punktu widzenia kraju i regionu (biotechnologia, biologia stosowana, biotechnologia żywności, ochrona środowiska i rozwój rolnictwa). W skład kompleksu wchodzą trzy budynki dydaktyczne (trzykondygnacyjne) i jeden o charakterze audytorialnym (jedna kondygnacja). Kubatura obiektu wynosi 45 000 m³, a powierzchnia użytkowa 7600 m². Zawiera salę wykładową na 400 osób i dziesięć sal do ćwiczeń dla 300 studentów. Obok stoją dwie szklarnie doświadczalne. Projekt finansowo wsparła Unia Europejska. Całość zaprojektowało biuro projektowe Kostka & Kurka Architekci. W sąsiedztwie wzniesiono w podobnym okresie Centrum Kultury Fizycznej. Katedry W budynku zlokalizowano następujące katedry: Katedrę Agronomii, Katedrę Biochemii i Biotechnologii, Katedrę Genetyki i Hodowli Roślin, Katedrę Łąkarstwa i Krajobrazu Przyrodniczego. Zobacz też Collegium Maximum Bibliografia kamień węgielny – dostęp 15.8.2012 otwarcie i zdjęcia – dostęp 15.8.2012 strona UPP – dostęp 15.8.2012
Biuro Wystaw Artystycznych w Zielonej Górze

Biuro Wystaw Artystycznych w Zielonej Górze – galeria sztuki współczesnej założona w 1965 roku z inicjatywy okręgowego Związku Polskich Artystów Plastyków, działająca obecnie jako galeria miejska. Jej działalność została na krótko przerwana w 1981 roku, kiedy to uległa ona likwidacji z przyczyn politycznych. Od początku działania galeria była organizatorem Złotego Grona, stając się miejscem prezentacji sztuki konceptualnej w Polsce. Szczególnie istotnym wydarzeniem okazała się III edycja tej imprezy wraz z główną jej wystawą zatytułowaną Przestrzeń i wyraz, w której wzięli udział m.in. członkowie paryskiej Groupe International d′Architecture Prospective oraz Zofia Hansen i Oskar Hansen. Innym ważnym wydarzeniem było organizowane tutaj od 1985 do 1996 Biennale Sztuki Nowej. W 2020 powrócono do wydarzenia jako Biennale Zielona Góra. Budynek galerii został zaprojektowany w 1965 roku przez Janusza Wyczałkowskiego. Autorem reliefu na fasadzie jest Marian Szpakowski, inicjator i współtwórca "Złotego Grona". Przypisy
Biwak Zapałowicza

Biwak Zapałowicza – maleńka, nieco podmokła polanka (obecnie już mocno zarastająca i trudna do identyfikacji) na północnych stokach masywu Babiej Góry w Babiogórskim Parku Narodowym w Beskidzie Żywiecko-Orawskim (w regionalizacji według Jerzego Kondrackiego w Beskidzie Żywieckim). Leży wprost pod przełęczą Brona, nieco poniżej górnej granicy lasu, na wysokości ok. 1300 m, w bezpośrednim sąsiedztwie czerwonego szlaku turystycznego wiodącego z Markowych Szczawin na Bronę. Tuż powyżej tej polanki rosły kiedyś cztery potężne świerki (do dziś ostał się tylko jeden zwany Świerkiem Zapałowicza). Pod nimi lubili (według miejscowych podań) raczyć się winem i dzielić łupy zdobyte na orawskiej stronie dawni zbójnicy babiogórscy. W. Midowicz podaje, że jeszcze do końca XIX w. można było tu ujrzeć stertę potłuczonych butelek po winie. Od Biwaku Zapałowicza odgałęział się Przechód Poszukiwaczy Skarbów – droga trawersująca północnymi stokami Cyl (Małej Babiej Góry) wiodąca do jaskini Złotej Studni. Nieopodal, nieco na zachód od polanki, wśród leśnego gąszczu leży jeden z najmniejszych naturalnych zbiorników Babiej Góry – Mały Stawek. Nazwa miejsca pochodzi od nazwiska wybitnego przyrodnika badającego w latach 70. XIX w. florę babiogórską, Hugona Zapałowicza, który lubił w tym miejscu biwakować w trakcie swych wypraw botanicznych. Znajduje się w granicach wsi Zawoja w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja Przypisy
Blue City (Warsaw)

Blue City is a postmodernist shopping centre in Warsaw, Poland, located at 179 Jerusalem Avenue within the district of Ochota. It was opened in 2004. History The project, originally named the Reform Center, was first proposed in the late 1990s, by Sabri Bekdaş, the owner of the Reform Company. It was envisioned as a 9-storey-tall shopping centre. It was proposed to also include an amusement park themed around musician Michael Jackson. In 1997, Amnon Shiboleth, businessperson and Jackson's lawyer met with the representatives of the company, to discuss the proposition. While the idea of the theme park fell through, Shiboleth himself became interested in the investition, and bought 51% of ownership from the Reform Company. The building was designed by architect Vahap Toy. Due to issues between investors, the building remained unused for several years, and severely deteriorated over that time. Beginning in 2003, it was renovated and remodeled, and was opened on 31 March 2004. It became the largest shopping centre in Poland at the time. In 2018, the "miniature" IKEA store was opened in the mall, having an area of 4,800 m2. It was the smallest store opened by the company worldwide, as part of the test of new business strategy, and was closed in 2021. The same year, the Fit/One health club was opened in the mall, becoming the largest health club in Poland. Characteristics The Blue City shopping centre is located at 179 Jerusalem Avenue. The building was designed in the postmodernist style, and has the total area of 180,000 m2, of which 60,000 m2 is used by stores and services, while 19,000 m2 is an office space. It has 8 storeys, and its total height is 55 m. The shopping centre includes 220 stores. On the opposite side of the street, at 148 Jerusalem Avenue, is located the Atrium Reduta shopping centre. References External links Official website
Blue City (centre commercial)

Blue City est un centre commercial et de divertissement situé 179 Aleje Jerozolimskie à Varsovie. Description Installé sur un terrain d'environ 4 hectares, le bâtiment occupe 185 000 m2. Il abrite 65 000 m2 de surfaces commerciales et 33 000 m2 de bureaux. Le centre commercial comprend 230 boutiques et 25 restaurants et cafés. Au-dessus de l'atrium se trouve un dôme de verre d'une portée de 36 mètres. Références Liens externes Site officiel Portail du commerce Portail de la Pologne
Blue City (Warszawa)

Blue City – centrum handlowo-rozrywkowe znajdujące się przy Alejach Jerozolimskich 179 w Warszawie. Opis Inwestycja została rozpoczęta przez tureckiego biznesmena Sabriego Bekdasa. Początkowo obiekt nazywał się Reform Center. Centrum zostało otwarte 31 marca 2004. Obiekt znajduje się na działce o powierzchni 4 ha. Budynek ma ogółem około 185 tys. m². Całkowita powierzchnia najmu centrum handlowego wynosi około 65 tys. m², a około 33 tys. m² zajmują biura. Nad atrium znajduje się szklana kopuła o rozpiętości 36 metrów, a na poziomie -1 fontanna multimedialna. W latach 2018–2021 w centrum działał pierwszy w Polsce i na świecie miniaturowy sklep IKEA o powierzchni 4,8 tys. m². W tym samym roku otwarto tam największy w Polsce (5,5 tys. m²) klub fitness należący do sieci Fit/One. W 2019 w Blue City rozpoczęło działalność ośmiosalowe kino Helios. W 2022 w centrum działało ponad 220 sklepów i punktów usługowych oraz 25 restauracji i barów, a do dyspozycji odwiedzających było 2600 miejsc parkingowych. W maju 2024 pojawiły się informacje o problemach finansowych centrum handlowego polegające na problemach ze spłatą kredytu w kwocie 156 mln euro, zaciągniętego przez konsorcjum banków na czele z ING Bankiem Śląskim. Właściciel Blue City złożył wniosek o przeprowadzenie postępowania układowego przyśpieszonego. Obok centrum znajduje się zespół przystankowy komunikacji autobusowej CH Blue City, będący przystankiem krańcowym dla linii autobusowych ZTM Warszawa. Przypisy Bibliografia Stępień-Dąbrowska Aleksandra, Jakby Luksusowo, Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, Warszawa 2021, s. 132-133 Linki zewnętrzne Strona internetowa
Blue Point (building)

Blue Point is an office skyscraper building in Warsaw, Poland. It is located at 61A Stanów Zjednoczonych Avenue, at the crossing with Grenadierów Street, in the district of Praga-Południe. It was completed in 2001. It is adjusted to Blue Point 2 office building. History The building developer was Pezetel Development Warszawa, and it was designed by architect Wojciech Jankowski. The building construction was finished in 2001. In 2005, in the building was temporarily located the headquarter of the European Border and Coast Guard Agency, an agency of the European Union. The building was built next to 7-storey building at 61 Stanów Zjednoczonych Avenue, owned by PEZETEL company, which was originally built in 1976. Between 2013 and 2016, the building was rebuilt into Blue Point 2, 14-storyer office building, adjusted to Blue Point skyscraper. Characteristics and design The skyscraper has 18 storeys and is 65 m (213.3 ft.) tall. The building has a total floor area of 24 306 m2 (261 628 sq ft.), of which 16 000 m2 (172 222.6 sq ft.) is designated for office spaces, and 450 m2 (4 843.8 sq ft.) for commercial and service spaces. The building has also 1-story underground car park with 300 parking spaces. The building is adjusted to Blue Point 2, 14-storey office building. References External links Media related to Category:Blue Point in Warsaw at Wikimedia Commons
Blue Point

Blue Point – warszawski wieżowiec znajdujący się przy al. Stanów Zjednoczonych 61a, róg ul. Grenadierów, oddany do użytku w 2002. Opis Inwestorem był Pezetel Development Warszawa, a budynek był zarządzany przez GP Bis Grupa Impel. Biurowiec ma 65 metrów wysokości i 17 kondygnacji. Projektantem budynku był Wojciech Jankowski, a generalnym wykonawcą – spółka Progress, JKM Designs. W biurowcu miała swoją pierwszą warszawską siedzibę agencja Frontex. Przypisy
Boczań Kasprowy

Boczań Kasprowy – duży, trawiasty fragment zbocza (upłaz) Jaworzyńskich Czół w polskich Tatrach Zachodnich. Wznosi się po wschodniej stronie Kasprowej Polany i ciągnie od samej grani Jaworzyńskich Czół, aż po ich podnóże, łącząc się z Kasprową Polaną. Dawniej były to tereny wypasowe Hali Kasprowej. Wypas jednak zniesiono tutaj już dawno, bo zaraz po II wojnie światowej i dzisiaj jest to obszar ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego. Pozostawione samemu sobie zbocze stopniowo zarasta w wyniku naturalnej sukcesji ekologicznej, jednak proces ten trwa powoli i w 2010 nadal większość zbocza jest trawiasta. Przypisy
Bojadła (przystanek kolejowy)

Bojadła – zlikwidowany przystanek osobowy w Bojadłach na linii kolejowej nr 379 Konotop – Sulechów, w województwie lubuskim w Polsce. Bibliografia Bojadła, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . [dostęp 2012-02-14]