NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilig-Geist-Kirche (Gliwice)

Die Heilig-Geist-Kirche (polnisch Kościół Ducha Świętego) ist eine historistische römisch-katholische Pfarrkirche im Stadtteil Ostropa (Ostroppa) in Gliwice (Gleiwitz). Geschichte Die neue neobarocke Pfarrkirche wurde von 1925 bis 1927 erbaut. Sie ersetzte die alte nebenstehende Schrotholzkirche von 1640. Am 25. September 1927 wurde die Kirche eingeweiht. Ein Teil der Ausstattung stammt aus der alten Kirche. Weblinks Internetseite der Gemeinde
Kościół Ducha Świętego w Gliwicach-Ostropie

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Ostropa diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Ostropa. Historia Budowa świątyni w stylu neobarokowym, zaprojektowanej przez wrocławskich architektów: Johannesa Gebla i Theodora Pluschkego, rozpoczęła się w 1925 roku. Kierownikiem prac budowlanych był Johann Rygol z Gliwic, natomiast budowniczym świątyni był ksiądz proboszcz Leopold Maruszczyk. W dniu 25 września 1927 roku kardynał Adolf Bertram uroczyście poświęcił świątynię. Początkowo do wyposażenia wnętrza zostały użyte ołtarze i paramenty ze starej świątyni św. Jerzego. Ozdobą kościoła jest m.in. figura „Fatimskiej Pani” (jedna z pierwszych na Górnym Śląsku przywieziona z Fatimy) ufundowana przez Edith Deppe ze Stanów Zjednoczonych jako podziękowanie za cud. Z okazji 85 rocznicy poświęcenia kościoła w dniu 30 września 2012 roku biskup senior Jan Wieczorek poświęcił ołtarz soborowy i ambonę, zaprojektowane przez Piotra Kłoska ze Szczyrku i wykonane przez firmę kamieniarską Krystiana Grzechaca z Ciasnej. Na emporze nad wejściem głównym znajdują się 37-głosowe organy firmy Gebrüder Rieger z Karniowa z 1927 roku. Instrument posiada dwa manuały i pedał, wykorzystuje trakturę elektropneumatyczną. Galeria Przypisy
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie

Kościół Świętego Ducha (niem. Heilig-Geist-Kirche) – neogotycka budowla wzniesiona w latach 1874–1877, na miejscu pierwotnego kościoła szpitalnego założonego w 1364. Położony poza obrębem murów miejskich należy do dekanatu Stargard Zachód. Kościół użytkuje parafia katolicka obrządku rzymskiego pw. Ducha Św., a do 26 listopada 2011 parafia katolicka obrządku bizantyjsko-ukraińskiego pw. Św. Jozafata Męczennika. Historia W 1651 przystąpiono do odbudowy świątyni wznosząc ja właściwie od nowa w konstrukcji szachulcowej łącznie z budową nowej wieży. W ciągu następnych stuleci niekonserwowany kościół uległ daleko idącej dewastacji, a w 1868 rozebrano go i wybudowano nowy pod tym samym wezwaniem – Ducha Świętego. W latach 1895–1924 prowadzono prace przy wyposażeniu wnętrza według projektu architekta Denekego. W 1926 założono w kościele witraże, które dotrwały do naszych czasów. 20 maja 1945 w czasie uroczystości Zielonych Świątek została odprawiona pierwsza w Stargardzie polska msza święta z udziałem pierwszych osadników. Architektura Kościół, zwrócony prezbiterium w kierunku zachodnim, założony na planie prostokąta, jest budowlą salową, przykrytą dachem dwuspadowym. Od zachodu do korpusu nawowego przylega trójboczne zamknięte prezbiterium, od wschodu zaś kwadratowa w rzucie wieża o wysokości 50,2 m. Zewnętrzna szata kościoła nosi wyraźne znamiona neogotyku, chociaż w redakcji uproszczonej i uniwersalnej. Elewacje kościoła opięte są przyporami i podzielone ostrołukowymi oknami. Wyposażenie Wystrój kościoła jest bardzo bogaty. Na ścianach prezbiterium oraz na zachodniej ścianie nawy bocznych znajdują się polichromie wykonane po 1945, przedstawiające narodziny Chrystusa, Powstanie z Grobu oraz postaci śś. Piotra i Pawła. Na zachodniej ścianie nawy południowej i północnej zachowały się dwie XIX-wieczne ramy z dawnych epitafiów. Obecnie w ramach tych umieszczone są współczesne kopie ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa pochodzące 1959 roku. W prezbiterium znajduje się drewniany tryptyk przedstawiający scenę Zesłania Ducha Św, wykonany w 1997 r. Ponadto we wnętrzu zachował się pełny zestaw ław kościelnych, drewniany, polichromowany oraz dwa kute żyrandole powstałe na pocz. XX wieku. Uroku dodają witraże znajdujące się na każdym przeszkleniu w kościele. Organy Organy wybudowała firma Gebrüder Stockmann. Zostały sprowadzone z Niemiec przez Waldemara Wasilewskiego. Posiadają trakturę elektro-pneumatyczną. Poprzedni instrument z zachowanym neogotyckim prospektem został wykonany przez J. Kochlera ze Stargardu. Dyspozycja instrumentu: Galeria Zobacz też Zabytki w Stargardzie Przypisy
Heilige-Familie-Kirche (Gliwice)

Die Heilige-Familie-Kirche (polnisch Kościół św. Rodziny) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im neoromanischen Stil stammt vom Beginn des 20. Jahrhunderts und ist der Heiligen Familie geweiht. Früher wurde sie als Huldschinskykirche oder Huldschinskykapelle bezeichnet. Die Heilige-Familie-Kirche gehört der Pfarrgemeinde zur Heiligen Familie in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Sośnica des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Chorzowska 46 im Stadtteil Baildona (davor Zatorze (Stadtwaldviertel)). Geschichte Zwischen 1892 und 1894 entstand die Huldschinsky-Siedlung. In der Siedlung betreuten die Borromäerinnen einen Kindergarten und eine kleine Kapelle. 1898 baten die Borromäerinnen den Besitzer der Huldschinsky-Werke Oscar Huldschinsky um die Finanzierung und den Bau einer Kirche für die Bewohner der Siedlung. Am 5. Juli 1900 wurde der Grundstein gelegt. Die Kirche wurde nach den Plänen des Berliner Architekten Örtzen im neoromanischen Stil auf dem Grundriss eines griechischen Kreuzes erbaut. Am 9. April 1901 wurde die Kirche eingeweiht. 1908 übernahm die Pfarrgemeinde St. Bartholomäus die Betreuung der Kirche. 1918 haben die Huldschinsky-Werke der Kirche das Gelände und Kirchengebäude zur dauerhaften Nutzung übertragen. Am 1. April 1924 wurde eine eigenständige Pfarrgemeinde gegründet. Am 1935 wurde die Kirche durch den Erzbischof von Breslau Kardinal Adolf Bertram geweiht (Kirchweihe). 1946 übernahmen die Missionare von der Heiligen Familie die Betreuung der Kirchengemeinde. Im Dezember 2021 begann die Restaurierung des Kirchturms. Das Kreuz auf der Kirchturmspitze wurde bereits 2018 abgenommen. Architektur Bei der Heilige-Familie-Kirche handelt es sich um ein neoromanisches Bauwerk mit einer roten Ziegelsteinfassade mit Dekorationselementen aus dunklen Ziegelsteinen. Auf dem Giebel über dem Eingang befindet sich ein Kreuz aus Stein. An der Fassade befinden sich mehrere Fensterrosetten unterschiedlicher Größen. Die Kirche besitzt in der Mitte des Daches als Dachreiter einen einzelnen schmalen Kirchturm mit einer Uhr. Daneben besitzt zwei weitere kleine Türme links und rechts des Eingangsportals. Zur Ausstattung der Kirche gehören eine goldene Figur des gekreuzigten Christus, die mit Pflanzen-Ornamenten verziert ist, ein dreiteiliger Hochaltar mit den Figuren der heiligen Anna und der heiligen Barbara. Die Wandnischen im Kirchenchor sind mit einigen Malereien verziert, die Heilige und die heilige Familie zeigen. Zudem gibt es zwei Seitenaltäre, die der Barmherzigkeit Gottes und der Mutter Gottes von der Immerwährenden Hilfe gewidmet sind. Außerdem finden sich einige Heiligenfiguren in der Kirche. Weblinks Internetseite der Gemeinde Weitere Informationen (polnisch) Die Kirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół św. Rodziny w Gliwicach

Kościół świętej Rodziny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Sośnica diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Zatorze. Kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 5 lipca 1900 roku. Kościół miał być przeznaczony dla mieszkańców osiedla przy hucie Huldschinskiego. Budowla w stylu neogotyckim na planie krzyża greckiego oraz plebania, łącząca się z kościołem przejściem przez zakrystię, została wzniesiona według projektu architekta profesora Oertzena z Berlina. Koszty budowy zostały pokryte w całości przez właściciela huty Oscara Huldschinskego, który był pochodzenia żydowskiego. Świątynia została pobłogosławiona w dniu 9 kwietnia 1901 roku przez księdza Pawła Buchalego, proboszcza parafii Wszystkich Świętych w Gliwicach. Na początku nabożeństwa były odprawiane tylko w niedzielę i święta. W 1908 roku świątynią zaczęła opiekować się parafia św. Bartłomieja w Gliwicach. W 1918 roku spółka akcyjna zakładów Huldschinskiego przekazała świątynię razem z działką o powierzchni ponad 16 arów na wieczyste użytkowanie władzom kościelnym. W 1919 roku została ustanowiona przy świątyni lokalia, natomiast w dniu 1 kwietnia 1924 roku – kuracja. Świątynia została poświęcona w dniu 3 listopada 1935 roku przez kardynała Adolfa Bertrama z Wrocławia. Od 1946 roku kościołem i parafia opiekują się księża ze zgromadzenia Misjonarzy Świętej Rodziny. Przypisy
Heilige-Konstantin-und-Helena-Kirche (Zgorzelec)

Die Heilige-Konstantin-und-Helena-Kirche (polnisch Cerkiew Świętych Konstantyna i Heleny) ist eine polnisch-orthodoxe Kirche in der Stadt Zgorzelec in der polnischen Oberlausitz. Sie ist den Heiligen Konstantin dem Großen und seiner Mutter Helena geweiht. Die in Blockbauweise errichtete kleine Kirche befindet sich im Norden der Neißevorstadt auf einer Anhöhe zwischen der ulica Lubańska im Süden und der ulica Bolesławiecka im Norden. Die Kirche wurde zwischen 2001 und 2002 mit Unterstützung der griechischen Gemeinde von Zgorzelec errichtet. Die Gemeinde ist die größte griechische Gemeinde in Polen. Das Kirchengebäude wurde im Rahmen des fünften griechischen Musikfestivals feierlich eröffnet. Die Kirche verfügt im Innern über eine prächtig ausgeführte Ikonostase. Die Gottesdienste werden sonntags und feiertags um 10 Uhr in Polnisch, Griechisch und Altkirchenslawisch abgehalten. Pfarrer ist Pater Marek Bonifatiuk. Weblinks Fußnoten
Cerkiew Świętych Konstantyna i Heleny w Zgorzelcu

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Równych Apostołom Konstantyna i Heleny – prawosławna cerkiew parafialna w Zgorzelcu. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia tymczasowa. Jest to niewielka drewniana świątynia (o powierzchni 46 m²), zlokalizowana przy Placu Świętych Konstantyna i Heleny (dawniej część ulicy Lubańskiej), wybudowana w latach 2001–2002 w stylu słowiańskim, konsekrowana 29 maja 2002. Posiada jedną cebulastą blaszaną kopułę, osadzoną na ośmiobocznej wieżyczce (nad nawą). Dachy dwukalenicowe, kryte gontem. Od frontu kruchta z wejściem poprzedzonym zadaszonym gankiem, wspartym na dwóch słupach. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Wewnątrz strop o przekroju trapezu z płaskimi odcinkami bocznymi. Ikonostas współczesny, wykonany w Zgorzelcu. Cerkiew wzniesiono przy znacznym wsparciu lokalnej społeczności greckiej. W dniach 15–17 lipca 2013 dokonano przesunięcia cerkwi na nowe miejsce, w związku z planami budowy większej (o powierzchni 139 m²), murowanej świątyni. Wstępne prace budowlane rozpoczęto 11 kwietnia 2014. Uwagi Przypisy
Aquadrom

Aquadrom és un parc aquàtic a Ruda Śląska, al districte d'Halemba, a la vall de Kłodnica, a la conurbació d'Alta Silèsia. Consta de tres zones, relacionades amb els esports, la recreació i les saunes. L'Aquadrom compta amb la primera piscina de la regió amb fons totalment mòbil, i una piscina d'immersió, de 7 metres de profunditat, una de les poques piscines d'aquesta profunditat a Polònia. Va ser inaugurat el 8 de desembre de 2012, com el tercer parc aquàtic de la regió, després de les instal·lacions de Tarnowskie Góry (març de 2001) i Dąbrowa Górnicza (febrer de 2004). La construcció de l'Aquadrom va costar 119 milions de PLN. L'inversor és Park Wodny a Ruda Śląska, i el contractista general és Polimex-Mostostal SA. Després de la seva obertura, el parc aquàtic va estar dues vegades a punt de fallir. El 2016, en el marc d'una col·laboració publicoprivada, va incorporar el gimnàs Smart Gym. És un equipament popular pels seus preus i accés. Referències Enllaços externs Aquadrom pàgina d'inici (polonès) Spacer po akwaparku (Passeig pel parc aquàtic) - 16 minuts de vídeo a YouTube
Aquadrom

Aquadrom – park wodny w Rudzie Śląskiej, w dzielnicy Halemba, w Dolinie Kłodnicy, w aglomeracji górnośląskiej. Składa się z trzech stref – Sportu, Rekreacji oraz Saunarium. 26.09.2016 r., w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, została oddana do użytku także tzw. „strefa sucha” – klub fitness Smart Gym. Został otwarty w 8 grudnia 2012 roku, jako trzeci aquapark w regionie, po obiektach w Tarnowskich Górach (marzec 2001) i Dąbrowie Górniczej (luty 2004). Budowa przebiegała z wieloma perypetiami, a już po otwarciu aquapark dwa razy stanął na skraju bankructwa. Aquadrom jest chwalony za nowoczesność, piękno i ceniony przez użytkowników. Zwolennicy podkreślają, że ma on wyposażenie, jakiego nie ma w żadnym z aquaparków w regionie, konkurencyjne ceny i doskonały dojazd. Aquadrom posiada między innymi: Pierwszy w regionie basen z w pełni ruchomym dnem, Basen do nurkowania, o głębokości 7 metrów, jeden z nielicznych w Polsce tak głębokich basenów. Budowa Aquadromu kosztowała 119 mln złotych. Inwestorem jest spółka Park Wodny w Rudzie Śląskiej, a generalnym wykonawcą Polimex-Mostostal SA. Przypisy Linki zewnętrzne Strona domowa Aquadromu. Informacje o Aquadromie na stronie Rudy Śląskiej. Spacer po akwaparku – wideo (16 min) na YouTube.
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Miałach

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego – katolicki kościół filialny parafii w Pęckowie, znajdujący się w Miałach w Puszczy Noteckiej. Świątynia pochodzi z 1909 lub 1913 i jest w stylu neogotyckim. W ołtarzu głównym obraz św. Antoniego Padewskiego. Malowidła naścienne przedstawiają: św. Jadwigę, św. Jolantę, św. Wojciecha i św. Stanisława. Na wyposażeniu sztandary Katolickiej Młodzieży Męskiej i Żeńskiej w Miałach z okresu międzywojennego. Tablice pamiątkowe na elewacji wejściowej (pisownia oryginalna): Kościół Pod Wezwaniem św. Antoniego Padewskiego konsekrowany 17 maja 2009 / konsekrował ks. Arcybiskup Stanisław Gądecki, Jan Paweł II / Papież Polak / Odszedł do Domu Ojca 2.IV.2005 21.37. Galeria Przypisy
Dwór w Szańcu

Dwór w Szańcu – murowany dwór z lat 1580–1609 położony w miejscowości Szaniec w powiecie buskim w województwie świętokrzyskim w Polsce. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego. Dwór renesansowy z wykorzystanymi elementami wcześniejszej gotyckiej budowli obronnej. Obecnie ruina zwana Murowańcem, został zbudowany przez rodzinę Padniewskich, którzy tylko sporadycznie w nim przebywali. Zamieszkiwany był głównie przez dzierżawców lub administratorów, szczególnie kiedy majątek włączono do ordynacji Myszkowskich. W połowie XIX wieku pojawiła się informacja, że w rezydencji mieścił się zbór ariański, jednak opis kościoła i parafii w Szańcu dokonany w 1664 roku przez kurię krakowską, jak również akta synodów różnowierczych zdecydowanie zaprzeczają tej tezie. W budynku (w dwukondygnacyjnych piwnicach, parterze i piętrze) znajdowała się kwadratowa sień, po bokach cztery pomieszczenia. Około 1815 opustoszał, odtąd w ruinie. Kolejnymi właścicielami dworu po Myszkowskich byli: Wielopolscy, Jan Olrych Szaniecki, Bocheńscy, baron Emil Rayski i Nowakowscy. Jan Olrlych-Szaniecki przed 1831, nieopodal istniejących ruin dworu, zbudował nowy podpiwniczony budynek parterowy, pokryty gontem i liczący osiem pokoi. Pozostały jednak po nim tylko fundamenty. Od 1985 dwór jest remontowany przez osobę prywatną. Przypisy Bibliografia Małgorzata Rozbicka, Dwór w Szańcu, Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, 1992/1 Szaniec – dziedzictwo kulturowe, pod red. D. Kaliny, Szaniec-Kielce 2016. Michał Jurecki: Ponidzie. W świętokrzyskim stepie. Kraków: Amistad, 2013.
Kościół św. Józefa Robotnika w Kłaju

Kościół św. Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Kłaj, w powiecie wielickim województwa małopolskiego. Od powstania w XIII wieku do roku 1350 Kłaj należał do parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Chełmie. Następnie zostaje przyłączony do parafii w Niepołomicach. W latach 1912–1914 zbudowano w Kłaju niewielki drewniany kościółek św. Józefa Oblubieńca, służył on wiernym do 1967 roku, gdy został rozebrany. Erygowano w miejscowości odrębną parafię w roku 1918. W roku 1959 rozpoczęto budowę nowego kościoła. Z trzech projektów wybrano do realizacji projekt inż. architekta Antoniego Mazura. W 1960 roku kardynał Karol Wojtyła poświęcił kamień węgielny, a w 1967 roku poświęcił będący w stanie surowym kościół. Konsekrował świątynię w 2010 roku kardynał Stanisław Dziwisz. Kościół jest jednonawowy. Znajduje się we wschodniej części miejscowości. Bibliografia Agata Ratuszek, Natalia Konieczna: Historia kościoła w Kłaju. Gmina Kłaj, 2013. [dostęp 2018-07-19].
Cmentarz wojenny nr 281 – Dębno

Cmentarz wojenny nr 281 – Dębno – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Dębno w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Dębno. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Położenie Cmentarz wojenny znajduje się na cmentarzu parafialnym w Dębnie, po lewej stronie drogi prowadzącej od drogi krajowej nr 4 do Zamku w Dębnie. Zamek znajduje się po prawej stronie tej drogi, cmentarz naprzeciwko, po lewej. Złożony jest z dwóch kwater; głównej, na której pochowano żołnierzy armii austriackiej i niemieckiej, oraz drugiej, mniejszej, na której pochowano żołnierzy armii rosyjskiej. Historia Pochowano tutaj żołnierzy armii austro-węgierskiej, niemieckiej i rosyjskiej, którzy zginęli w walkach na okolicznych terenach w listopadzie i grudniu 1914 roku oraz od stycznia do maja 1915 roku. Front przechodził tędy dwukrotnie; w listopadzie 1914 roku armia rosyjska zajęła te tereny, w 1915 roku natomiast, po zwycięstwie połączonych sił austriackich i niemieckich w bitwie pod Krakowem i bitwie pod Limanową wojska rosyjskie wycofywały się na wschód, broniąc linii kolejowej Przemyśl – Bochnia. Na okolicznych polach znajdowały się okopy i transzeje. Ogółem na cmentarzu pochowano: 31 żołnierzy armii austriackiej, 9 żołnierzy armii niemieckiej, 25 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano 28 żołnierzy. Opis cmentarza Większa kwatera żołnierzy armii austriackiej i niemieckiej znajduje się po prawej stronie głównej alejki cmentarza. Jest na niej pomnik, mający murowany z kamienia piramidalny cokół, na którym umieszczono wysoki metalowy krzyż. Na cokole znajduje się duży krzyż maltański z datami 1914, 1915. W rzędach rozmieszczono nagrobki z betonowymi stelami. Są dwa rodzaje steli; większe, na czołowej ścianie których zamontowano żeliwny krzyż maltański z wieńcem laurowym i blaszaną tabliczkę imienną, oraz mniejsze zwieńczone żeliwnym krzyżem maltańskim, również z tabliczką imienną. Ogrodzenie stanowią betonowe słupki pomiędzy którymi rozpięto gruby łańcuch. Wejście przez dwuskrzydłową metalową furtkę. Na cmentarzu rośnie kilka nasadzonych drzew. Na kwaterze żołnierzy rosyjskich nagrobki posiadają krzyż dwuramienny (prawosławny). Losy cmentarza W okresie Polski międzywojennej cmentarz jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Młodzież szkolna uporządkowywała cmentarz przed dniem Wszystkich Świętych i zapalała znicze, jednak cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność. Dopiero od lat 80. zaczęto bardziej dbać o cmentarze z I wojny światowej. Cmentarz odnowiono i jest pielęgnowany. Przypisy
Silesian Opera

Silesian Opera in Bytom (Polish: Opera Śląska w Bytomiu) is an opera company in Bytom, Silesia, Poland, that was founded in 1945. Its home is the former City Theatre, designed by architect Albert Bohm, that was built in Neoclassical style between 1898 and 1901. Adamo Didur was the first artistic director. References External links Opera Śląska w Bytomiu (Silesian Opera in Bytom)
Opéra de Silésie

L'Opéra de Silésie (en polonais : Opera Śląska) est un opéra situé dans la ville de Bytom dans le sud de la Pologne et la région de la voïvodie de Silésie. Le bâtiment fut construit entre 1898 et 1901 dans un style architectural néoclassique par l'architecte berlinois Alexander Böhm. Il possède 423 places assises. Il fut inauguré le 1eroctobre 1901.[réf. souhaitée] Ce monument fut d'abord un théâtre municipal jusqu'à la Seconde Guerre mondiale. En 1945, il devint une salle d'opéra avec une représentation d'Halka du compositeur polonais Stanisław Moniuszko et interprété par le chanteur d'opéra Adam Didur. Les œuvres de grands compositeurs polonais furent jouées à l'Opéra de Silésie, notamment de Karol Szymanowski, Ludomir Różycki, Jan Adam Maklakiewicz, Romuald Twardowski, Tadeusz Baird. En outre le répertoire comprend un grand nombre d'opéras de Mozart, de Verdi et presque toutes les œuvres de Puccini. Liens externes Site officiel Portail de l’opéra Portail de la Pologne
Сілезька опера

Сілезька опера (пол. Opera Śląska) — оперний театр у Битомі (Силезія), заснований 1945 року. Садибою Силезької опери є будівля колишнього міського театру Битому, збудованого в 1899—1901 роках за проєктом архітектора Александра Бема у неокласичному стилі. Театр розрахований на 423 місця. 14 червня 1945 року в театрі відбулася прем'єра опери «Галька» Станіслава Монюшка під орудою Адама Дідура (Adam Didur). Цю прем'єру вважають початком існування Силезької опери. Протягом свого існування театр поставив понад 250 прем'єр, зокрема твори Монюшко, Шимановського та сучасних польських композиторів. Також репертуар театру включає низку опера В. А. Моцарта, Верді, Пуччіні, «Борис Годунов» Мусоргського тощо. Театр веде активну гастрольну діяльність у містах Польщі, а також за кордоном, в тому числі проводив гастролі і в Україні. Примітки
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Pruszczu Gdańskim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Pruszczu Gdańskim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Pruszcz Gdański w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Pruszcz Gdański archidiecezji gdańskiej. Historia Pierwsza świątynia murowana, została wzniesiona przed rokiem 1367 jako kościół rzymskokatolicki. W czasie pożaru wsi w 1460 roku zostały zniszczone dachy i wnętrze budowli. Po 1466 roku świątynia została odbudowana. W czasach reformacji, około 1585 roku, budowla została przejęta został przez ewangelików. W latach 1742 i 1831 świątynia była remontowana. Podczas tego ostatniego remontu został umieszczony zegar na wieży, który w 1936 roku został poddany gruntownej renowacji. Ewangelicy odprawiali nabożeństwa w świątyni do 1944 roku. W 1945 roku budowla powróciła do katolików. Prawdopodobnie w XVII stuleciu dookoła kościoła urządzono cmentarz. Jego reliktami są ceglane ogrodzenie z bramką z 1864, brama cmentarna z 1648 z inskrypcją, pochodząca z drugiej połowy XIX w. ceglana kaplica przedpogrzebowa oraz dwa pomniki nagrobne – umieszczony na postumencie kamień z inskrypcją upamiętniającą Eugena Johsta (1878 – 1933), epitafium pastora z Rokitnicy Carla Ludwiga Hellwicha (1809-1893) oraz znacznych rozmiarów płyta nagrobna – pozostałość grobowca rodzinnego. W 2016 przeprowadzono remont wieży kościoła, w czasie którego w blendach odtworzono malowane maswerki. Jak okazało się podczas prac konserwatorskich, zachowały się duże fragmenty tych detali, stanowiących na Pomorzu rzadkość (najbliższe tej skali maswerki znajdują się w Toruniu). Od 1578 do 1945 w kościele znajdował się datowany na rok 1515 i przypisywany warsztatowi Colijna de Cotera z Brukseli Ołtarz Ukrzyżowania – jeden z najbardziej okazałych zabytków malarstwa niderlandzkiego w Polsce. Po wojnie przekazany do Muzeum Narodowego w Warszawie, gdzie pozostaje do dziś, pomimo trwających od lat 80. XX wieku zabiegów władz samorządowych i kościelnych o powrót ołtarza do historycznego miejsca ekspozycji. Zachowało się bogate, rzeźbione z drewna i polichromowane wyposażenie kościoła, m.in. renesansowa ambona z 1578 r., galeria i barokowy prospekt organowy. Linki zewnętrzne Historia oraz galeria zdjęć kościoła Przypisy