NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Porte du roi (Szczecin)

La porte du roi à Szczecin (ancienne Königstor de la Stettin allemande), en fait la porte d'Anklam, est un vestige de la forteresse de Szczecin, en Pologne. Description La Königstor est construite dans des proportions classiques. Elle présente des trophées de guerre et Mars comme une allégorie de la guerre et Hercule comme une allégorie de l'héroïsme. Les initiales du roi Frédéric-Guillaume Ier peuvent être vues dans un cartouche avec l'aigle prussien. La couronne de laurier symbolise le triomphe; le bouclier, l'honneur ; les feuilles de palmier, les vertus et les feuilles d'olivier, la paix. Aujourd'hui, il y a un café dans la porte. Histoire Au cours de la Grande Guerre du Nord, après le siège de Stettin en 1713, Frédéric-Guillaume Ier racheta des parties de la Poméranie occidentale, qui étaient tombées aux mains des Suédois à la fin de la guerre de Trente Ans dans la paix de Westphalie, dans un contrat d'achat en la paix de Stockholm en 1720. En souvenir de l'heureux retour du duché de Stettin, il fit construire le magnifique portail lors de la reconstruction de la forteresse d'Anklamer Tor. L'architecte était le constructeur de forteresse Gerhard Cornelius von Walrave, les sculptures en pierre ont été créées par le sculpteur Bartolomé Damart. Lorsque la forteresse est rasée en 1875, Hugo Lemcke milite pour la préservation de la porte royale. Après 1945, Stettin devient polonaise et est renommée Szczecin. La Königstor a été conservée dans un état exemplaire par les restaurateurs polonais à ce jour. Une autre porte de forteresse restante est la porte de Berlin. Bibliographie Otto Kunkel (de), Hans Bernhard Reichow : Stettin - comme c'était. Histoire contemporaine photographiée Droste, 2. Édition, Droste, Düsseldorf 1975 (ISBN 3-7700-0351-9). Martin Wehrmann : Histoire de la ville de Szczecin. Weltbild, Augsburg 1993 (réimpression inchangée de l'édition de Stettin 1911) (ISBN 3-89350-119-3). (Dernière chronique des grandes villes en allemand.) Ernst Völker : Stettin - données et images sur l'histoire de la ville. G. Rautenberg, Leer 1986 (ISBN 3-7921-0317-6). Liens externes Portail de la Pologne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du royaume de Prusse
Brama Królewska w Szczecinie

Brama Królewska (niem. Anklamer Tor, Königstor) – jedna z bram miejskich Szczecina, znajdująca się na Pl. Hołdu Pruskiego (u zbiegu ul. Jana Matejki i Pl. Żołnierza Polskiego). Powstała latach 1725–1728 z okazji zajęcia miasta przez Prusy według projektu holenderskiego projektanta fortyfikacji Gerharda Corneliusa van Wallrawe (autora m.in. przebudowy twierdzy kłodzkiej i magdeburskiej). Historia Podobnie jak Brama Portowa powstała na miejscu dawnych murów miejskich. Pierwotnie nosiła nazwę (niem.) Anklamer Tor od miasta Anklam (dawna polska nazwa Nakło nad Pianą). Brama w 1806 roku otrzymała nazwę Bramy Królewskiej (niem. Königstor). Po II wojnie światowej nazywana była Anklamską lub Nakielską lub od nazwy placu, na którym się znajduje, nazywano ją również Bramą Hołdu Pruskiego. Ostatecznie jednak przyjęto obecną nazwę będącą tłumaczeniem nazwy niemieckiej. Obiekt wchodził w skład systemu pruskich fortyfikacji Szczecina i łączył w sobie funkcje militarne z dekoracyjnymi. Na szczególną uwagę zasługują stworzone przez nadwornego rzeźbiarza króla pruskiego Fryderyka Wilhelma I – Bartholome Damarata szczyty przedstawiające m.in. Marsa z mieczem i tarczą i Herkulesa z maczugą i skórą lwa oraz umieszczone nad przejazdem panoplium z tarczą z pruskim orłem, otoczoną łańcuchem Orderu Czarnego Orła i zwieńczoną królewską koroną. Brama przyozdobiona jest rzeźbionymi elementami oręża, zbrojami, tarczami i sztandarami – to nawiązanie do rzymskiej tradycji pochodów triumfalnych i wieszania zdobycznej broni na bramach miast. W czasie II wojny światowej w obawie przed zniszczeniem zdemontowano zdobienia ze szczytów bramy i ukryto w Arkońskim Parku Leśnym, a samą bramę obsadzono bluszczem i tak przetrwała wojnę. Zdobione szczyty i ozdoby odnaleziono w roku 1957 i z powrotem zamontowano na bramę. W 1994 roku przeprowadzono renowację Bramy. Niegdyś mieściła się tutaj galeria sztuki, a od 2000 – „Brama Jazz Cafe”. 8 listopada 2017 w Bramie Królewskiej otwarto pijalnię czekolady Wedel. Brama Królewska (Nakielska) znajduje się w rejestrze zabytków (nr. rej. A-791 z 11.06.1954). Galeria Zobacz też Brama Portowa w Szczecinie Przypisy
Heilsberger Poort

De Heilsberger Poort (Pools: Brama Lidzbarska; Duits: Heilsberger Tor) is een stadspoort in de Poolse stad Bartoszyce (Duits: Bartenstein). De stad werd gesticht door de Duitse Orde, bij een kruisvaardersburcht. De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds 1468. De poort maakt onderdeel uit van de stadsmuur van Bartoszyce. De stad beschikte over meerdere stadspoorten, maar de Heilsberger Poort is de enige die behouden is gebleven. De poort bestaat uit vijf verdiepingen en beschikt over een uurwerk. Afbeeldingen
Brama Lidzbarska w Bartoszycach

Brama Lidzbarska w Bartoszycach (niem. Heilsberger Tor) – jedyna zachowana pozostałość murów miejskich, wybudowana w 1468 w stylu gotyckim, kilkukrotnie przebudowywana. Jedna z dominant w panoramie miasta. Położenie Brama znajduje się w Bartoszycach w województwie warmińsko-mazurskim około 71 km na północ od Olsztyna. Położona jest w południowo-zachodniej części zabytkowego kompleksu Starego Miasta Bartoszyce. Historia Brama Lidzbarska jest najstarszym świeckim, nie licząc bartoszyckich bab pruskich – zakwalifikowanych jako zabytek archeologiczny, zabytkiem w Bartoszycach. Wybudowana prawdopodobnie w 1468 jako część średniowiecznych obwarowań miejskich, które zaczęto wznosić w 1353, a którymi już od XIV wieku otoczono miasto. Była jedną z trzech bram, obok Królewieckiej i Sąteczeńskiej (Młyńskiej). Bramę na przestrzeni wieków wyposażono w dwa dzwony. Większy, ozdobiony liściem akantu oraz tarczą herbową z literami N.S., pochodzi z 1517 roku. Pierwotnie znajdował się w wieży bartoszyckiego ratusza, po którego zburzeniu w 1819 roku został przeniesiony do bramy. Mniejszy natomiast, zdobiony ornamentem rocaille, został odlany w 1767 roku. W wieku XVIII wielokrotnie rozbudowywana, a w XIX wieku przerobiono obiekt na więzienie, które w murach bramy funkcjonowało od 1881 roku. Przypuszcza się, iż dzięki temu bramy nie rozebrano gdy przestała pełnić swą pierwotną funkcję. W okresie powojennym, nieznacznie zniszczona i odbudowana nie pełniła żadnej publicznej funkcji, w latach 90. znajdował się w niej obiekt gastronomiczny. Obecnie brama pozostaje w bardzo dobrym stanie. Architektura Brama Lidzbarska w Bartoszycach reprezentuje styl gotycki i jest wzniesiona z charakterystycznej czerwonej cegły z licznymi białymi wstawkami. Podobna jest do okolicznych kościołów wiejskich wzniesionych w okresie średniowiecza. Wieża bramy jest kilkukondygnacyjna o nierównych kondygnacjach i symetrycznie rozmieszczonych, charakterystycznych małych oknach, które były wielokrotnie przebudowywane i przerabiane w XVIII i XIX. Znajdują się one w stożkowatych, gładkich i tynkowanych na biało wnękach. Brama jest częściowo zintegrowana z przylegającymi do niej zabytkowymi mieszczańskimi kamienicami, które pełnią mieszkalno- usługowe funkcje. Wnętrze bramy, które przez wieki było wielokrotnie przebudowywane, modernizowane i tynkowane obecnie nie posiada cech zabytkowych. Zabytek W 1967 roku Brama Lidzbarska została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych pod nr 753 (B/16) z 28 listopada 1967. Przypisy Linki zewnętrzne Brama Lidzbarska (Heilsberger Tor) polska-org.pl
Opatower Tor

Das Opatower Tor befindet sich in Sandomierz in Polen und bildet den nördlichen Eingang zur historischen Altstadt von Sandomierz. Es ist Teil der Stadtmauer. Geschichte Das Opatower Tor wurde im 14. Jahrhundert von Kasimir dem Großen als Teil der Stadtbefestigung erbaut. Daneben hatte Sandomir noch drei weitere Stadttore: das Krakauer, das Lubliner und das Zawichoster Stadttor, sowie zwei kleinere Eingänge, von denen noch die Dominikanerpforte erhalten ist. Im 16. Jahrhundert erhielt das gotische Tor eine Attika im Stil der Renaissance, die der Stadtarzt Stanisława Bartolona stiftete. In dieser Form hat das Stadttor unverändert überdauert. Während des Januaraufstands fand am Tor am 8. Februar 1863 ein Gefecht zwischen den Aufständischen und russischen Kosaken statt. Vom Tor bietet sich ein weiter Blick über die Stadt und das Sandomirer Becken. Literatur Tomasz Lis: Sandomierskie zabytki pomnikiem historii. Gość Niedzielny, 23 listopada 2017 Weblinks
Opatów Gate

Opatów Gate is a gothic city gate in Sandomierz, Poland. It was built during the Middle Ages and is a registered monument in Poland. Geographer Mieczysław Orłowicz mentioned it as one of the last remaining elements of the city walls. It is also the only surviving example of the four original city gates. The top of the gate is accessible and provides a view of the city. History The gate was built in the 14th century. It is associated with the fortifications build by Casimir the Great. The battlements were renovated after the completion of the original construction. In 2015, a court returned the gate to the control of the city after a contract dispute with the Polish Tourist and Sightseeing Society. Description In 1900, historian Zygmunt Gloger described the structure as "built of bricks, and the corners are made of ashlar stone, the top is topped with a beautiful balustrade." See also Gothic architecture in modern Poland Kraków Gate in Lublin References
Opatówpoort

De Opatówpoort (Pools: Brama Opatowska) is een stadspoort in de Poolse stad Sandomierz. De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en stamt uit de 14e eeuw. De poort heeft vijf verdiepingen en is te beklimmen. Verder vormt de poort de noordelijke ingang naar het historische centrum van Sandomierz. De poort werd gebouwd tijdens de herbouw van de stadsmuren van Sandomierz, onder de regering van koning Casimir III van Polen.
Brama Opatowska

Brama Opatowska – gotycka brama wjazdowa z 2 poł. XIV w. w Sandomierzu. Zbudowana z fundacji Kazimierza Wielkiego jako część murów obronnych miasta. W XVI w. została zwieńczona renesansową attyką ufundowaną przez sandomierskiego lekarza Stanisława Bartolona. W czasie powstania styczniowego 8 lutego 1863 r. miał tu miejsce dramatyczny epilog bitwy pod Słupczą. Uchodzący z pola bitwy rozgromieni powstańcy próbowali stawiać opór na barykadzie wzniesionej w Bramie Opatowskiej. Została ona jednak zdobyta już przy pierwszym ataku ścigających ich Kozaków. Jest jedyną zachowaną bramą spośród czterech, które prowadziły niegdyś do Sandomierza. Poza Opatowską do miasta prowadziły jeszcze bramy: Zawichojska, Lubelska i Krakowska oraz dwie furty, spośród których zachowała się jedna – Dominikańska, nazywana Uchem Igielnym. W 1979 roku na tle Bramy Opatowskiej nagrano teledysk do piosenki Nic nie może wiecznie trwać Anny Jantar. W 2014 r. bramę zwiedziło 114 676 osób, a w 2013 r. – 101 852 osób. Pomnik historii 22 listopada 2017 r. decyzją Prezydenta RP Andrzeja Dudy na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków, wpisano sandomierski historyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy na listę pomników historii, przyznawany zabytkom nieruchomym o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej, utrwalonym w powszechnej świadomości i mającym duże znaczenie dla dziedzictwa kulturalnego Polski. Obszar tego pomnika obejmuje zabytki sandomierskiej starówki, w tym między innymi bazylikę katedralną, sandomierskie kościoły pw. Nawrócenia świętego Pawła, pw. św. Jakuba, pw. św. Michała, pw. św. Józefa, pw. Ducha Świętego, Dom Długosza, średniowieczny układ urbanistyczny miasta, Brama Opatowska, ratusz, Collegium Gostomianum, Wąwóz Królowej Jadwigi i Wąwóz Piszczele. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Bramy Opatowskiej Brama Opatowska na przewodnicy.sandomierz.pl Brama Opatowska na turystyka.sandomierz.pl [online], turystyka.sandomierz.pl [zarchiwizowane z adresu 2016-04-24] . Archiwalne widoki bramy w bibliotece Polona
Pyritzer Tor (Stargard)

Das Pyritzer Tor (polnisch Brama Pyrzycka w Stargardzie) ist ein Mauertor der Stadtbefestigung im polnischen Stargard. Im Rahmen der Vervollständigung der Wehrbauten wurde im 15. Jahrhundert an der damaligen Hauptverkehrsstraße nach Pyritz ein doppeltes dreigeschossiges Mauertor aufgeführt. Wie bei der Stadtmauer, wurde der Sockel des Turms aus Feldsteinen aufgemauert. Die Durchfahrt ist ebenfalls mit behauenen Feldsteinen erbaut. Vor den Torflügel befand sich ein Fallgatter. Im oberen Teil des Tors lagen zwei Wachtstuben übereinander, deren Fenster unter dem Oberbogen der Gatterführung nach Südwesten ausgerichtet sind. Das Mauerwerk ist mit Blenden verziert. Dem Torbau vorgelagert war ein Zwinger. Das Vortor vor dem Zwinger war beinahe so hoch wie das Mauertor. Das Vortor wurde im 19. Jahrhundert entfernt. In der Durchfahr des Pyritzer Vortors war eine Keule, das Amtszeichen des Schulzen, aufgehängt. Am Vortor war nach Überlieferung zu lesen: Literatur Joachim Stampa: Stargard in Pommern: Schicksale einer deutschen Stadt. Heimatausschuss für den Stadtkreis Stargard, 1972, S. 53–54. Weblinks
Brama Pyrzycka w Stargardzie

Brama Pyrzycka – jedna z czterech bram wjazdowych do średniowiecznego miasta, które przetrwały do obecnych czasów, położona przy ul. Mieszka I w Stargardzie. Brama Pyrzycka, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Historia Początki jej budowy wiążą się z okresem powstawania murów miejskich pod koniec XIII wieku. Odnosi się to do kamiennej części o wysokości 6 m. Część ceglana jest nieco młodsza (1439), kiedy nadbudowano trzy kondygnacje nad przejazdem. Aby dostać się do średniowiecznego miasta, należało pod okiem straży przejść bramę przednią, na którą składały się dwie niskie, połączone ze sobą baszty, następnie murowany tunel zw. gardzielą, most zwodzony nad fosą oraz bramą wewnętrzną zamykaną broną. W latach pięćdziesiątych XX wieku brama została poddana renowacji, po której przejściowo mieściło się tam Stargardzkie Muzeum Miejskie, a następnie stała się siedzibą Miejskiego Oddziału PTTK. Ostatni gruntowny remont przeprowadzony został w latach 1991–1993. Obecnie brama Pyrzycka stanowi jeden z obiektów administrowanych przez Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie (działalność edukacyjna, lekcje i warsztaty muzealne). Architektura Podstawa bramy w formie kwadratu (11x11m) wykonana jest z kamieni polnych, trzy pozostałe kondygnacje – ceglane. Brama zwieńczona jest dwoma szczytami połączonymi dachem siodłowym. Przejazd w bramie tworzy ostrołuk, zamykany od zewnątrz ciężko okutą broną, po której zachowała się szczelina spustowa. Na trzecim piętrze mieści się ganek obronny ze strzelnicami. Elewacje rozczłonkowane są rzędami blend, w których także umieszczono strzelnice. Blendy wykazują bogactwo form: ostrołukowe, koliste i półkoliste. Część szczytowa udekorowana jest po bokach małymi blendami w kształcie tarcz. W następnej kolejności przed frontem bramy zbudowano dwuczłonowe przedbramie. Przedbramie bramy Pyrzyckiej przebudowano po pożarze w 1666, a pod koniec XIX ostatecznie je rozebrano. Zobacz też zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Stargardzie
Rybna-Tor (Lublin)

Das Rybna-Tor (auch Fisch-Tor genannt) befindet sich in der historischen Altstadt von Lublin in Polen. Seine Existenz geht bis in das 15. oder 16. Jahrhundert zurück. Geschichte Vermutlich wurde das Tor bereits im 15. Jahrhundert errichtet. Seine Existenz kann nach Quellen jedoch frühestens 1562 belegt werden. Das Tor mit breiten Arkaden bildete den Abschluss der Rybna Straße. Auf dem Platz in der Rybna Straße wurden Fische in großer Anzahl aus nahegelegenen Teichen verkauft. Im Jahr 1596 hatte das Tor eine Höhe, die einem zweistöckigen Gebäude entsprach. Es war mit einem reich verzierten Dach abgeschlossen. Zerstört wurde dieses Tor im Jahr 1862. Bei der Rekonstruktion 1954 wurden das erste und zweite Obergeschoss in Wohnungen umgewandelt. Die Fassade erhielt zu dieser Zeit Malereien mit der Darstellung eines Fischers im Boot mit Netz von Władysław Filipiak, vervollständigt durch Malereien mit Blumenmustern um die Fenster. Die Malereien waren 2013 nur noch schwer zu erkennen. Literatur Marta Denys, Dariusz Kopciowski, Agnieszka Martinka, Jacek Studziński, Jadwiga Teodorowicz-Czerepińska, Stanisław Turski: Lublin – The Guidebook. Lublin 2012, ISBN 978-83-7548-119-8, S. 106. Weblinks
Porte Rybna (Lublin)

La porte Rybna (également appelée porte Fisch) est située dans la vieille ville historique de Lublin en Pologne. Son existence remonte aux XVe et XVIe siècles. Histoire La porte a probablement été construite au XVe siècle. Selon certaines sources, cependant, son existence peut être prouvée en 1562 au plus tôt. La porte aux larges arcades formait la fin de la rue Rybna. Un grand nombre de poissons des étangs voisins étaient vendus sur la place de la rue Rybna. En 1596, la porte avait la hauteur d'un bâtiment de deux étages, et était fermée par un toit orné. Cette porte a été détruite en 1862. Lors de la reconstruction en 1954, les premier et deuxième étages ont été transformés en appartements. À cette époque, la façade était décorée de peintures représentant un pêcheur dans un bateau avec un filet de Władysław Filipiak, complétées par des peintures avec des motifs floraux autour des fenêtres. Les peintures étaient difficiles à voir en 2013. Littérature Lublin: the guidebook: history, places of interest, maps, accommodation, restaurants, curiosities, 2012 (ISBN 978-83-7548-119-8) Source de traduction (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Rybna-Tor (Lublin) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Vispoort (Lublin)

De Vispoort (Pools: Brama Rybna) of Marktpoort is een stadspoort in de Poolse stad Lublin. De poort is een van de drie behouden stadspoorten van de stad. De andere twee zijn de Jodenpoort en de Krakauer Poort. De Vispoort is een poort die gebouwd werd in de 15e of in de 16e eeuw en in 1954 werd gereconstrueerd. Geschiedenis Vermoedelijk werd de Vispoort gebouwd in de 15e eeuw, al stammen de bronnen die op het bestaan van de poort wijzen pas uit 1562. De poort met brede arcaden vormt het einde van Visstraat (Ul.Rybna), waar deze straat over gaat op de Markt (Rynek). De Visstraat loopt tussen de Markt en de vismarkt. In 1596 had de poort twee verdiepingen en een rijk versierd dak. Deze poort werd afgebroken in 1862 en gereconstrueerd in 1954, waarbij op de eerste en tweede verdieping etagewoningen werden gebouwd.
Brama Rybna w Lublinie

Brama Rybna – brama na Starym Mieście w Lublinie z XV wieku. Po II wojnie światowej, w 1954 roku, została zrekonstruowana. Należała niegdyś do właścicieli kamienic Rynek 5 i Grodzka 2, z którymi sąsiaduje. Prowadzi do Placu Rybnego, gdzie dawniej odbywał się ożywiony handel. Historia Brama została zbudowana około 1448 roku, jednak pierwsze źródła pisane pochodzą z 1562 roku, kiedy to właściciel bramy oraz sąsiadującej z nią kamienicy obecnie Grodzka 2 Jan Kretek, rozbudował ją o drewnianą nadbudówkę. W 1569 roku brama posiada już dwa mieszkalne piętra. W 1845 roku dokonano remontu sąsiednich kamienic, natomiast sama brama nie została objęta remontem i jej stan bardzo się pogarszał. W czasie kolejnego remontu sąsiednich kamienic z 1861-1862 roku bramę rozebrano. Brama Rybna została odbudowana w 1954 roku na podstawie litografii Adama Lerue. Zobacz też zabytki Lublina Bibliografia Dariusz Kopciowski, Agnieszka Martinka, Jacek Studziński, Jadwiga Teodorowicz-Czerepińska, Stanisław Turski, Marta Denys: Lublin Przewodnik, historia, co warto zobaczyć, mapy, noclegi, gastronomia, ciekawostki. Lublin: Wydawnictwo Archidiecezji Lubelskiej „Gaudium”, 2012, s. 105. ISBN 978-83-7548-115-0. Teatr NN.pl Leksykon Lublin, Anna Malik – Brama Rybna w Lublinie. Kamienica Brama Rybna, Lubelska Fundacja Odnowy Zabytków w Lublinie, 2012-10-27
Brama Szczebrzeska w Zamościu

Brama Szczebrzeska w Zamościu – jedna z dawnych bram na Starym Mieście w Zamościu, jednocześnie element zamojskiej twierdzy. Historia Dawna Brama Szczebrzeska (zwana także Floriańską) powstała na początku XVII wieku, kiedy rozbudowywano Zamość, jako jedna z trzech ówczesnych bram, położona przy południowej linii murów miasta, przy drodze w kierunku zachodnim (obecnie przy ul. Szczebrzeskiej). Przebudowy tej manierystycznej bramy z attykami dokonano w II poł. XVIII wieku, ozdobiono ją wówczas attykami w stylu rokoko oraz rzeźbami, m.in. św. Floriana (zniszczona w czasie II wojny światowej) i św. Michała Archanioła, jaka obecnie znajduje się przy jednej z ulic Nowego Miasta (na osiedlu Świętego Piątka). Kolejne zmiany przeprowadzono w okresie zaborów, w I poł. XIX wieku, kiedy zmieniono jej wygląd na styl klasycystyczny, jaki pozostał do dziś. Nie był to wówczas jedyny obiekt, jaki przebudowywano i pozbawiano pierwotnego, bogatszego wyglądu, podczas rozbudowy twierdzy. Przejazd przez tę bramę był możliwy do roku 1866, kiedy został zamurowany; nie wybudowano już nowej bramy Szczebrzeskiej tak, jak w przypadku nowych bram Lubelskiej i Lwowskiej, jakie powstały w latach 20. XIX stulecia. W tym okresie mieściło się tu dodatkowo więzienie, w którym w niewoli przebywał Walerian Łukasiński (przez ponad rok również w innej celi, przy nadszańcu bastionu VII, obok starej Bramy Lwowskiej). W okresie międzywojennym znajdował się tu hotel "Sejmikowy". Do lat 90. mieścił się tu komisariat policji, później, przez pewien okres budynek był nieużywany. W latach 2007–2009 przeprowadzano jego gruntowny remont (podobnie inne fragmenty dawnych umocnień miasta) w ramach projektu o nazwie "Konserwacja, renowacja i adaptacja na cele kultury zespołów fortyfikacji Starego Miasta w Zamościu" nadający mu obecny wygląd. Od 2012 r. na tereny zielone na południe od bramy prowadzi drewniana kładka, powstała jako część innego projektu. Obecnie Po wspomnianych pracach remontowych umożliwiono przejście przez bramę. Mieszczą się tu m.in. biuro Podstrefy Ekonomicznej Zamość oraz muzyczny Jazz Klub "Kosz". Galeria Zobacz też Brama Lubelska w Zamościu Brama Lwowska w Zamościu Przypisy Bibliografia J. Kowalczyk, Zamość. Przewodnik, Zamość, Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej, 1995;
Brama Szewska w Krakowie

Brama Szewska – niezachowana brama będąca niegdyś częścią okołu i fortyfikacji miejskich w Krakowie. Usytuowana była u wylotu ulicy Szewskiej. Za jej obronę odpowiadał cech białoskórników. Pierwsza wzmianka o istnieniu pochodzi z 1313. W 1645 brama zawaliła się wskutek podmokłego gruntu, jednak została odbudowana, rozbudowana i wzmocniona. Podczas Potopu brama była mocno atakowana ogniem artylerii szwedzkiej. Była jedną z ośmiu krakowskich bram obronnych obok floriańskiej, sławkowskiej, grodzkiej, wiślnej, mikołajskiej-rzeźniczej (Brama na Gródku), nowej, pobocznej. Bibliografia A. Sypek, R. Sypek, Zamki i obiekty warowne ziemi krakowskiej, Oficyna Wydawnicza Alma-Press, Warszawa 2004, s. 8-21 (ISBN 83-7020-321-3) Wawel.net "Brama Szewska". wawel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-07)]. (dostęp: 2011-02-17)
Marktpoort

De Marktpoort (Pools: Brama Targowa, Duits: Markttor) is een stadspoort in de Poolse Hanzestad Elbląg (Duits: Elbing). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds 1319. De poort maakte onderdeel uit van de stadsmuur van Elbląg. De Marktpoort bestaat uit zeven verdiepingen. De stadspoort werd verhoogd in 1419. De stadspoort heeft het bombardement op Elbląg in 1945 overleefd. Aan de voorzijde van de stadspoort bevindt zich het wapen van de stad. Op de stadspoort bevinden zich aan de voor- en stadszijde een uurwerk. Afbeeldingen