NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château Ogrodzieniec

Le château d'Ogrodzieniec est un château médiéval et un monument historique polonais, situé près d'Ogrodzieniec, en Petite-Pologne. Datant du XIVe siècle, le vaste complexe du château fut modifié et agrandi de nombreuses fois au fil des siècles. Il a été dévasté pendant la grande guerre du Nord et se trouve depuis lors à l'état de ruine. Localisation Le château se trouve au sommet d'une butte calcaire du Jura cracovien, au-dessus du village de Podzamcze, à environ deux kilomètres à l'est de la ville d'Ogrodzieniec. Les environs, bien qu'incorporés dans la voïvodie de Silésie, font partie de la région historique de Petite-Pologne. Histoire Une première forteresse y existait déjà sous le règne de Boleslas III Bouche-Torse, seigneur de Pologne à partir de 1102. À l'époque de démembrement territorial, elle était située près de la frontière de la province senioriale avec le duché de Silésie à l'ouest. Cette forteresse en bois a été entièrement détruite au cours de l'invasion mongole de la Pologne en 1241. Au milieu du XIVe siècle, le château fut reconstruit en pierre dans le style gothique. Incorporé dans la voïvodie de Cracovie, il fut la résidence des plusieurs familles de la noblesse polonaise (szlachta) au cours des siècles. Vers 1523, le domaine a été acquis par le commerçant Hans Boner, banquier du roi Sigismond Ier ; son neveu et héritier Severin Boner fit reconstruire le château en style Renaissance. Pendant la guerre de Succession de Pologne, en 1587, il fut occupé par les troupes de l'archiduc Maximilien III d'Autriche, frère cadet de l'empereur Rodolphe II de Habsbourg, réclamant le trône de la république des Deux Nations. En 1655, le château a été pillé par les forces suédoises durant la première guerre du Nord. Fortement endommagé à nouveau par un incendie, causé par les troupes du roi suédois Charles XII en 1702, l'ensemble fortifié a été finalement abandonné vers 1810. Galerie Portail des châteaux Portail de la Pologne
Castelul Ogrodzieniec

Castelul Ogrodzieniec - ruinele castelului situată pe Cracovia-Czestochowa Jura, în satul Podzamcze în voievodatul Silezia, în powiatul Zawiercie, la doar 10 km de Zawiercie. Istorie Castelul a fost construit în secolele XIV-XV. În secolul al șaisprezecelea a fost reconstruit. In 1655 a fost distrus în timpul războiului cu Suedia. Galerie de imagini Legături externe (Informatii despre castel)
Staw Zawadowski

Staw Zawadowski lub Jezioro Zawadowskie – zbiornik wodny w Warszawie, w dzielnicy Wilanów przy ulicy Sytej. Położenie Staw leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Wilanów, w rejonie MSI Zawady, na osiedlu ulicy Sytej w pobliżu ulic Topolowej i Siedliskowej. Znajduje się w sąsiedztwie rzeki Wilanówki (po prawej stronie), której w przeszłości (1938 r.) był częścią. Zbiornik wodny miał więc charakter przepływowy, obecnie można określić go jako starorzecze. Staw z korytem rzeki łączy kanał. „Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” podaje, że staw położony jest na tarasie zalewowym i ma powierzchnię wynoszącą 0,7902 ha. Znajduje się w rynnie erozyjnej o kierunku wschód–zachód. Przyroda Staw znajduje się na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i wraz z rzeką Wilanówką tworzy podstawowy ciąg przyrodniczy o znaczeniu ponadlokalnym. W planach jest utworzenie użytku ekologicznego, który swym zasięgiem objąłby część stawu, a także tereny do niego przyległe o łącznej powierzchni 3700 m². Jego uzasadnieniem jest konieczność ochrony stanowisk salwinii pływającej, a także resztek naturalnej fauny wodno-błotnej ze zbiorowiskami pałki szerokolistnej. Teren ten posiada także znaczne właściwości retencyjne. Z kolei obszar przyległy do akwenu przeznaczony zostanie na cele rekreacyjno–wypoczynkowe. Nad brzegiem zbiornika wodnego rosną przedstawiciele gatunków drzew: topola osika, topola czarna, wierzba biała i olsza czarna. W 2004 roku na terenie stawu i w jego okolicach stwierdzono występowanie kaczki krzyżówki. Oprócz tego spotyka się nurogęsi, jastrzębie zwyczajne, zimorodki zwyczajne, kokoszki zwyczajne, świerszczaki zwyczajne, trzciniaki zwyczajne (lęgowe), czaple siwe i bociany białe. Wśród ssaków zaobserwowano w okolicach stawu obecność przedstawicieli następujących gatunków: wiewiórka pospolita, królik europejski, nornica ruda, myszarka zaroślowa, myszarka polna, myszarka leśna, mysz domowa, śnieżnik europejski, nornik zwyczajny, nornik północny, tchórz zwyczajny, jenot, lis rudy, łasica pospolita, gronostaj europejski, kuna domowa, zając szarak oraz borsuk europejski. Po przeciwnej stronie Wilanówki znajduje się rezerwat przyrody Morysin, a sam staw leży w otulinie rezerwatu. Przypisy
Park Widzewski

Park Widzewski – park miejski w Łodzi o powierzchni 7,8 ha położony pomiędzy ulicami: Niciarnianą, Sobolową i aleją Piłsudskiego na terenie dzielnicy Widzew, założony w 1952 roku. Park zaprojektowali K. Marcinkowski i H. Tomaszewski. W skład parku oprócz terenów zielonych wchodzą także basen pływalni Anilana oraz fontanna usytuowana od strony al. Piłsudskiego. W 2021 roku stara fontanna została usunięta i w ramach Budżetu Obywatelskiego w tym samym miejscu ustawiono nową. Przyroda Przez park Widzewski przepływa ukryta w kanale rzeka Jasień. Ponadto istnieje tu duży staw, który nie jest zasilany przez wodę z rzeki, lecz sztucznie. Ze zwierząt występujących w parku warto wymienić kaczkę krzyżówkę, łyskę i dzięcioła zielonego. Florę parku stanowią potężne wierzby rosnące nad brzegami stawu. Jedna z nich, położona przy ul. Niciarnianej stanowiła pomnik przyrody, lecz w 2011 roku została zerwana podczas burzy. Początkowo jej pozostałością stał się pień, jednak niedługo potem został on usunięty wraz z korzeniami. Parki i inne obiekty w okolicy Z okolicznych parków można wymienić następujące: Park Baden-Powella – 650 m na północ Park Nad Jasieniem – 1,3 km na zachód Park Widzewska Górka – 1,5 km na wschód Park 3 Maja – 1,55 km na północny zachód Park Źródliska – 2 km na zachód Do ciekawych obiektów położonych w pobliżu parku należą m.in.: Kościół św. Kazimierza – 400 m na północ Kapliczka przy ul. Rokicińskiej – 450 m na wschód Widzewska Manufaktura – 500 m na zachód Willa dyrektora Widzewskiej Manufaktury – 850 m na zachód Przypisy
Park Źródła Olechówki

Park Źródła Olechówki – park miejski w Łodzi położony pomiędzy aleją Ofiar Terroryzmu 11 Września oraz ulicami: Kazimierza Odnowiciela i Bolka Świdnickiego, na terenie osiedla Olechów. Powstał w 2010 roku. Obejmuje powierzchnię o wielkości ponad 15 ha. Swój początek bierze tu rzeka Olechówka. Obszar parku jest bardzo podmokły i dlatego w przyszłości przewiduje się jego meliorację. Roślinność parku to dobrze zachowane naturalne nadrzeczne łąki wraz z bogatym drzewostanem. Park pełni funkcje rekreacyjne głównie dla mieszkańców Olechowa. Znajduje się tutaj także miejsce do grillowania, a w roku 2018 w parku zbudowano tężnię solankową. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Fuggerhuis (Warschau)

Het Fukierhuis of Fuggerhuis (Pools:) Kamienca Fukierow in Warschau is een koopmanshuis/herenhuis uit de 15e eeuw aan het Rynek Starego Miasta (Nederlands: Oudestadsplein). Dit huis werd in 1810 verworven door de Poolse tak van het bankier- en koopmansgeslacht Fugger, genaamd Fukier. Naar deze familie is het huis vernoemd. De façade is in 1782 verbouwd door de Duits-Poolse architect Szymon Bogumił Zug in de stijl van het neoclassicisme. Bovenaan de marmeren deurpost is ook een wapenbord van de Fuggers te vinden. Na de beschadigingen die tijdens de Tweede Wereldoorlog waren ontstaan is het herenhuis gerenoveerd. Tegenwoordig zijn een exclusief restaurant en de Poolse Sociëteit voor Kunstgeschiedenis hier gevestigd. De kelder, begane grond en de binnenplaats / binnentuin behoren tot het restaurant, de vier bovenste verdiepingen behoren tot de sociëteit.
Kamienica Fukierowska w Warszawie

Kamienica Fukierowska – kamienica na warszawskim Starym Mieście pomiędzy Rynkiem Starego Miasta a ul. Piwną, pod adresami Rynek Starego Miasta 27 i Piwna 44. Opis W XV wieku na terenie zajmowanym obecnie przez kamienicę znajdowały się dwa drewniane domy, które spaliły się prawdopodobnie podczas pożaru w 1544 roku. W 1552 roku zostały zastąpione murowaną kamienicą wykonaną przez Jerzego Korba. Cegła, z której ją wzniesiono, miała jeszcze cechy gotyckie. W wyniku remontu przeprowadzonego w 1647 z inicjatywy ówczesnego właściciela – burmistrza warszawskiego Baltazara Strubicza – część frontowa uzyskała połączenie z oficyną za pomocą ganków. W 1661 roku kamienica miała trzy kondygnacje i niską sień biegnącą przez całą szerokość budynku. Po przebudowie w 1718 roku uzyskała jeszcze jedną kondygnację, a dziedziniec krużgankowy uzyskał ostateczny kształt. W 1782 roku kamienica otrzymała nową fasadę od strony rynku zaprojektowaną przez Szymona Bogumiła Zuga. W tym samym czasie salę na pierwszym piętrze zdobiły dekoracje malarskie zniszczone podczas II wojny światowej. W 1810 roku kamienica stała się własnością kupieckiej rodziny Fukierów i od tamtej pory mieści się tam popularna winiarnia, a w piwnicach składy winne. Na zachowanym do dzisiaj kamiennym portalu prowadzącym do kamienicy z rynku dodano herb nowych właścicieli i inicjały Floriana Fukiera. Kamienica, kilkakrotnie remontowana i dekorowana w pierwszych dziesięcioleciach XX w., została uszkodzona w 1939, a w 1944 zniszczona w znacznym stopniu. Zniszczenia budynku w czasie wojny szacowani na ok. 55%. Zachowały się piwnice, fragmenty murów przyziemia, portale i część sklepień parteru). Odbudowana w latach 1947–1953 według projektu Wacława Podlewskiego otrzymała bryłę, imitującą tę z końca XVIII w., a także współczesne dekoracje, m.in. w formie malowidła inspirowanego wzorem pasa kontuszowego na fasadzie. Sale winiarni nawiązują do wczesnego klasycyzmu. Na renesansowym dziedzińcu odnowione zostały arkady. W sieni znajduje się mały, drewniany okręcik oraz godło kupieckie. Kamienica posiada stare, żelazne ganki od strony Piwnej, balustrady schodowe, kratki nadproże i bardzo obszerną piwnicę, w której znajdowała się słynna winiarnia Fukierów. Kamienica została odbudowana po II wojnie światowej przez Stowarzyszenie Historyków Sztuki, na podstawie pozwolenia z 1949 r. W kamienicy mieści się siedziba Stowarzyszenia Historyków Sztuki wraz z Biblioteką SHS (1953) i Muzeum Fukierowskim SHS (1973). Parter kamienicy jest zajmowany przez restaurację „U Fukiera”. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Zobacz też Henryk Maria Fukier Przypisy Bibliografia K. Mórawski, W. Głębocki, Bedeker warszawski, Warszawa, lipiec 2008, wyd. Trio, ISBN 83-207-1525-3, s. 75, 76. Stowarzyszenie Historyków Sztuki. 1934-2014, red. A. Badach, A.S. Czyż, Warszawa 2014. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kamienicy w bibliotece Polona
Kaplica św. Józefa w Poznaniu

Kaplica św. Józefa (Świętej Rodziny) – kaplica usytuowana przy ul. Bolesława Krysiewicza na obszarze Centrum Poznania. Pierwotnie pod wezwaniem św. Józefa, następnie Świętej Rodziny. W 2017 przywrócono początkową nazwę. Usytuowana na terenie szpitala dziecięcego im. Bolesława Krysiewicza. Wzniesiona na działce obok budynku szpitala w latach 1903–1904 w stylu eklektycznym, według projektu architekta Rogera Sławskiego. Obecnie jest własnością Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego ẚ Paulo. Architektura Kaplica została wybudowana w stylu neoromańskim na rzucie prostokąta, jednonawowa, przykryta dachem dwuspadowym. Od strony północno-zachodniej niższa bryła prezbiterium, przykryta dachem trójspadowym. Budynek licowany czerwoną cegłą, z tynkowanymi blendami. Fasada frontowa z wysokim wejściem głównym, ujętym w rozglifienie ozdobnego portalu. Nad portalem rzeźba św. Józefa. Całość wypełnia architektoniczny detal ceglany, zamknięty schodkowo piętrzącymi się arkadkami. Wnętrze z nawą trójprzęsłową, przykrytą sklepieniem krzyżowym z konstrukcyjnymi łukami podsklepiennymi. Przestrzeń prezbiterium wykreślona łukiem tęczowym, po stronie południowej empora organowa. Renowacja W 2017 wyremontowano dach, osuszono fundamenty, wymieniono tynki w nawie głównej, naprawiono posadzki, oraz wymieniono instalację elektryczną. Wszystkie prace były objęte nadzorem konserwatorskim. Przypisy
Kościół Świętych Aniołów Stróżów w Poznaniu

Kościół Świętych Aniołów Stróżów w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu na osiedlu Kosmonautów (Winogrady). Historia Jesienią 1988 rozpoczęto budowę tymczasowej murowanej kaplicy, która została poświęcona 24 grudnia 1988 przez ówczesnego metropolitę poznańskiego ks. arcybiskupa Jerzego Strobę. 1 lipca 1989 ustanowiono ośrodek duszpasterski pw. Świętych Aniołów Stróżów, a 1 stycznia 1991 erygowano parafię. 7 kwietnia 1995 rozpoczęto oficjalnie budowę nowej świątyni, chociaż do prac budowlanych przystąpiono dopiero wiosną 1997. Autorem projektu kościoła i zaplecza duszpasterskiego jest architekt Marian Fikus. 22 czerwca 2000 na zakończenie procesji Bożego Ciała odprawiona została pierwsza msza święta. 23 września 2000 wmurowano kamień węgielny przez biskupa Zdzisława Fortuniaka. Wmurowany kamień węgielny składa się z dwóch części: jedna pochodzi z katedry poznańskiej, natomiast druga z sanktuarium św. Michała na górze Gargano we Włoszech. Budowę zakończono w 2006, natomiast 8 kwietnia 2007 odprawiono w kościele pierwszą mszę. Budowa świątyni została ostatecznie zwieńczona 2 października 2011 konsekracją kościoła, której dokonał metropolita poznański ks. arcybiskup Stanisław Gądecki. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 21, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Alicja Lepiarz, Agnieszka Meissner, "Poznańskie parafie", Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2008, s. 166-167, ISBN 978-83-60069-54-7
Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Poznaniu

Kościół Matki Bożej Zwycięskiej w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, usytuowany w Poznaniu na osiedlu Zwycięstwa (Winogrady). Historia 5 lipca 1983 ks. Zbigniew Orłowski (proboszcz w latach 1985-2025) otrzymuje zadanie zbudowania kościoła na os. Zwycięstwa. 3 listopada 1983 po uzyskaniu zgody od władz świeckich, rozpoczynają się prace porządkowe na części terenu przeznaczonego pod budowę tymczasowej kaplicy. Prace budowlane ukończono w czerwcu 1984. Kaplica zostaje poświęcona 1 lipca tegoż roku, przez Metropolitę Poznańskiego, księdza Arcybiskupa Jerzego Strobę. 1 listopada 1985 erygowano parafię pw. Matki Bożej Zwycięskiej. We wrześniu 1987 parafia otrzymuje zgodę na budowę kościoła i w marcu 1988 ruszają pierwsze prace przy budowie świątyni. W czerwcu 1990 przed budowanym kościołem postawiono krzyż. 24 grudnia 1994 odprawiono pierwszą mszę świętą – Pasterkę. 12 września 1995 ks. Arcybiskup Jerzy Stroba konsekruje nowy kościół. 12 września 2003 poświęcona zostaje figura Madonny Zwycięskiej, patronki parafii. Opis Kościół zaprojektowany przez architektów: mgr inż. Zygmunta Skupniewicza i mgr inż. Lecha Sternala, przy współudziale konstruktora mgr inż. Napoleona Lewandowskiego. Podstawowe elementy nośne kościoła stanowią ramy stalowe, których słupy obudowano ścianami z cegły ceramicznej. Ścianę frontową świątyni zdobi wielkie, okrągłe okno z witrażem wykonanym z brył kolorowego szkła. Kościół zbudowano na planie prostokąta z wydzieloną nawą boczną i prosto zamkniętym prezbiterium. Na jego ścianie umiejscowiono wielką rzeźbę Matki Bożej Zwycięskiej wykonaną przez artystę rzeźbiarza Romana Kosmalę, który jest także autorem stacji Drogi Krzyżowej. Ołtarz posoborowy, stół „Słowa Bożego” i chrzcielnicę wykonano z zielonego marmuru włoskiego. W nawie bocznej umieszczono ołtarz z obrazem Miłosierdzia Bożego. Po lewej stronie ołtarza umieszczono obraz św. Faustyny, natomiast po prawej stoi popiersie papieża Jana Pawła II. Obiekt wznoszony był tzw. „systemem gospodarczym” z pomocą społeczności parafialnej, pod kierunkiem inż. Leopolda StrugaIskiego. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 56, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Alicja Lepiarz, Agnieszka Meissner, „Poznańskie parafie”, Wydawnictwo Kwartet, Poznań 2008, s. 152-153, ISBN 978-83-60069-54-7
Kościół Chrystusa Króla w Radziejach

Kościół Chrystusa Króla w Radziejach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Radzieje w gminie Węgorzewo (województwo warmińsko-mazurskie). Funkcjonuje przy nim parafia Chrystusa Króla. Historia W okresie przed reformacją istniał we wsi kościół pod wezwaniem św. Mikołaja, należący do archiprezbiteratu w Reszlu. Na jego miejscu, kiedy popadł w ruinę, wzniesiono nowy obiekt w 1673. Przedsięwzięcie to finansowo wsparł Ahasver von Lehndorff. Przywilejem Fryderyka Wilhelma z 4 listopada 1683 uzyskał on dziedziczne prawo patronackie nad świątynią. Obecny kościół wznieśli ewangelicy w 1827 prawdopodobnie według projektu przyszłego króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV. Przeszedł on w ręce katolików po II wojnie światowej. Parafia przy nim erygowana była w 1962. Dokonał tego biskup Tomasz Wilczyński. Architektura i wyposażenie Świątynia jest ośmioboczna, zbudowana z cegły, kamieni polnych, jak również materiałów pochodzących z ruin kościoła XV-wiecznego. Ostrosłupowy dach kryty dachówką zwieńczony jest latarnią. W centralnej części świątyni znajduje się figura Chrystusa na krzyżu naturalnej wielkości. Jest ona wykonana z polichromowanego betonu. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się dwa niderlandzkie obrazy, które pochodzą z pierwszej połowy XVII wieku (Pojmanie Chrystusa i Chrystus przed Piłatem) oraz barokowy anioł chrzcielny, amor i figury ewangelistów. Z trzech dzwonów, które Lehndorff ufundował w 1727, do czasów obecnych dochował się tylko jeden (najmniejszy, z jego herbem rodowym). Zaginione w 1945 pozostałe dzwony zostały zastąpione w 1972 przez nowe. Otoczenie Przy kościele istniał w przeszłości cmentarz. Zachowały się z niego kamienne nagrobki żołnierzy z I wojny światowej. Przy świątyni stoi drewniana dzwonnica pochodząca z pierwszej połowy XVIII wieku. Jest budowlą starszą od samego kościoła. Murowana plebania została zbudowana w 1907. Przypisy
Museum des Oppelner Dorfes

Das Muzeum Wsi Opolskiej, übersetzt „Museum des Oppelner Dorfes“, ist ein Freilichtmuseum in Oppeln (Opole in Polen). In dem Museum wurden mehrere ländliche Gebäude aus der ganzen Woiwodschaft Oppeln zusammengetragen, also der Westhälfte Oberschlesiens und dem Südosten des mittleren Schlesiens. Das Freilichtmuseum wurde zwischen 1961 und 1970 errichtet und am 23. September 1970 für Besucher eröffnet. Die Parkanlage im Oppelner Stadtteil Bierkowice (Birkowitz) hat eine Fläche von zehn Hektar. Zu den aufgestellten Gebäuden gehören zehn Bauernhöfe aus den Regionen rund um Olesno (Rosenberg OS), Oppeln und Nysa (Neisse) sowie eine Kirche, eine Schule, ein Turm, eine Gaststätte, eine Schmiede, verschiedene Bildstöcke und zwei Windmühlen. Die ausgestellten Gebäude stammen aus dem Zeitraum vom 18. bis zum beginnenden 20. Jahrhundert. Außerdem findet man verschiedene Gemüse- und Blumengärten aus der damaligen Zeit. Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Weblinks Offizielle Seite
Музей опольской деревни

Музе́й опо́льской дере́вни (пол. Muzeum Wsi Opolskiej ) — музей под открытым небом, находящийся в районе Берковице города Ополе, Польша. Музей располагается по адресу улица Вроцлавская, 174. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. История Музей был основан в 1961 году. В 1965 году начались работы по строительству постоянной экспозиции и с1970 года территория музея была открыта для посетителей. Экспозиция Основная часть музея экспонирует реконструированные сельские жилища периода XIX — начала XX века. На территории музея находятся дома сельских жителей, сараи, амбары, мельницы, кузницы, церковь, школа и трактир. Кроме строений в музее демонстрируются предметы быта, религиозной жизни, животноводства, сельскохозяйственного и ремесленного производства . Общая численность экспонатов насчитывает около семи тысяч предметов. В весеннее — осенний период на территории музея организуются фольклорные мероприятия «Żniwniok Opolski» и «Jarmark wielkanocny». В зимнее время посещение музея ограничивается только посещением его территории без доступа в помещения. Ссылки Официальный сайт (пол.)
Plac Bzowy we Wrocławiu

Plac Bzowy (Fliederplatz ) – plac położony na osiedlu Grabiszyn w dawnej dzielnicy Fabryczna we Wrocławiu. Osiedle (Grabiszyn – Gräbschen, przyłączone do miasta w 1911 r. ), w obrębie którego położony jest plac Bzowy – osiedle mieszkaniowe „Grabiszyn” (Eichborngarten , Siedlung Eichborngarten ), zbudowano w latach 1919–1926, na terenie o powierzchni 30 ha, obejmującej dawne ogrody należące do wrocławskiego patrycjusza L. Eichborna. Obejmowało obszar pomiędzy współczesnymi ulicami: Grabiszyńską i Aleją Józefa Hallera oraz kolejową obwodnicą Wrocławia . Projekt osiedla wykonał Paul Heim, przy współpracy architekta Alberta Kemptera. Ich koncepcja urbanistyczna układu zabudowy ukształtowała plac Bzowy, wraz z ulicą Bzową, jako centralny element całej kompozycji (typu street cum square), przeznaczony na teren zielony . Plac został ukształtowany jako obszar, w rzucie poziomym o kształcie zbliżonym do kwadratu, otoczony jezdniami przyległych ulic. Od strony północnej (nieco w kierunku północno-wschodnim), centralnie od placu wybiega dwujezdniowa ulica o charakterze osiedlowym, z pasem zieleni rozdzielającym obie jezdnie – ulica Bzowa (Fliederweg ). Od strony południowej plac zamyka, przebiegająca na linii zbliżonej do kierunku wschód (południowy wschód) – zachód (północny zachód) ulica Makowa (Dahlienweg ). Oprócz wymienionych ulic, do południowo-zachodniego narożnika dochodzi ulica Słonecznikowa (Sonnenrosenweg ). Na otoczonym wymienionymi ulicami obszarze zielonym wybudowano budynek , w którym mieści się ośrodek zdrowia (przychodnia NZOZ). Zobacz też architektura Wrocławia historia Wrocławia Uwagi Przypisy Bibliografia Bzowy (zbiór projektów dotyczących m.in. placu Bzowego), Muzeum Architektury we Wrocławiu [dostęp 2015-10-30] (pol.). Niemiecko-polski słownik nazw ulic, Wratislavia.net, 2012 [dostęp 2015-10-30] (pol.). Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej „Biogenes” Sp. z o.o. [dostęp 2015-10-30] (pol.). Polsko-niemiecki słownik nazw ulic, Wratislavia.net, 2012 [dostęp 2015-10-30] (pol.). Słownik dzielnic Wrocławia, Wratislavia.net, 2012 [dostęp 2015-10-30] (pol.). Wykaz dróg przebiegających przez miasto Wrocław, „ZDiUM/Infrastruktura/Ulice”, Ewa Mazur; sporządziła: Jolanta Gac /NOXE/, Wrocław: Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta, 8 października 2015 [dostęp 2015-10-22] (pol.). JanJ. Harasimowicz JanJ. (red.), Encyklopedia Wrocławia, wyd. III poprawione i uzupełnione, Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, ISBN 83-7384-561-5, ISBN 978-83-7384-561-9 (pol.). Linki zewnętrzne Plac Bzowy, [w:] woj. dolnośląskie, Wrocław, Grabiszyn [online], fotopolska.eu [dostęp 2015-10-30] (pol.). Plac Bzowy, [w:] Wrocław, Grabiszyn [online], dolny-slask.org.pl (Wratislaviae Amici) [dostęp 2015-10-30] (pol.). Plac Bzowy (i ul. Bzowa), wikimapia.org [dostęp 2015-10-30] (pol.).