NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Gromnicznej w Siemiechowie

Kościół Matki Boskiej Gromnicznej – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Matki Boskiej Gromnicznej, zbudowany na przełomie XV i XVI w., znajdujący się w miejscowości Siemiechów. Kościół włączono do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Jest jednym z ciekawszych przykładów gotyckiej architektury drewnianej na tych terenach. Historia Pierwsza wzmianka o kościele w Siemiechowie pochodzi z 1440. Obecnie istniejący powstał na przełomie XV i XVI w. Pod koniec XVI w. dobudowano wieżę, rozebrano ją w 1922. Prawdopodobnie w 1585 był odnawiany. W 1643 wnętrze ozdobiono polichromią autorstwa Łukasza Wadowskiego, która w XIX w. została częściowo usunięta i zakryta nowymi malowidłami. Około 1678 odbudowano zakrystię zniszczoną pożarem. W końcu XVIII w. przybudowano murowaną kaplicę. W latach 1955–56 kościół został odnowiony, ze stanu niemal ruiny. Wykonano fundamenty, wyremontowano ściany, dach, położono nowe pokrycie i wzniesiono nowe kruchty. W czasie ostatniego remontu w latach 2013–17 wykonano ratunkowe prace zabezpieczające konstrukcję kościoła. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowany, jednonawowy. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią od północy i dużą kwadratową murowaną, późnobarokową kaplicą od południa. Nawa, szersza od prezbiterium, z dwoma kruchtami. Dach jednokalenicowy zbudowany w systemie więźbowo–zaskrzynieniowym z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą, kryty gontem. Kaplica o ściętych narożach, nakryta dachem namiotowym. Wnętrze nakryte stropami płaskimi, w nawie z zaskrzynieniami. Zachowały się elementy późnogotyckich detali: portale zwieńczone łukami oślego grzbietu w nawie i prezbiterium oraz fragmenty polichromii z XVI i XVII w. Większość wyposażenia przeniesiono w 1953 do nowego kościoła, pozostały jedynie: renesansowa szafka na oleje z XV w. gotycka chrzcielnica kamienna organy 5-głosowe z 1880 lub 1889 ambona z XVIII w. Otoczenie Kościół otoczony ogrodzeniem drewnianym z daszkiem gontowym. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rejowcu Fabrycznym

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rejowcu Fabrycznym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełm – Zachód archidiecezji lubelskiej). 30 lipca 1979 roku otrzymano zgodę na budowę świątyni w Rejowcu Fabrycznym. W 1980 roku został zakupiony plac pod budowę kościoła. 19 października 1981 roku ksiądz biskup Bolesław Pylak poświęcił plac budowy. W maju 1983 roku rozpoczęła się budowa, natomiast 9 czerwca 1987 roku, podczas wizyty w Lublinie papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod budującą się świątynię. 5 czerwca 1994 roku wspomniany wyżej arcybiskup Bolesław Pylak konsekrował kościół. Architektem świątyni jest Stanisław Machnik. W bryle zewnętrznej kościół składa się z 12 elementów symbolizujących dwunastu apostołów, z których dwa największe Piotr i Jan niosą symbol męki Pańskiej – krzyż. Podwyższenie krzyża jest bardzo wyraźnie zaznaczone formą elementów pnących się ku niebu. W rzucie pionowym nawa główna jest wpisana w kształt ryby – czyli symbol pierwszych chrześcijan. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Cielczy

Kościół świętej Małgorzaty w Cielczy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowomiejski archidiecezji poznańskiej). W 1912 roku została rozpoczęta budowa świątyni. Jej projekt został opracowany przez poznańskiego architekta Stefana Cybichowskiego. Kościół został wybudowany na planie krzyża greckiego. Budowa, według projektu, została oszacowana na ponad 60 tysięcy marek. Prace były wykonywane przez firmę Stanisza z Jarocina, roboty blacharskie wykonała firma Romana Neumana z Poznania. Ławki zostały wykonane przez rzeźbiarza K. Barczyńskiego z Gniezna. Budowla została konsekrowana przez biskupa poznańskiego, Edwarda Likowskiego 16 listopada 1913 roku. Ze starej świątyni zachował się tylko cudowny obraz Matki Bożej Cieleckiej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Zwierzyńcu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Zwierzyńcu – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Zamojskiej 30 w Zwierzyńcu. Kościół należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Zwierzyńcu w dekanacie Szczebrzeszyn w diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia W 1968 roku powstała myśl wybudowania kościoła – pomnika na miejscu obozu przejściowego i przesiedleńczego w Zwierzyńcu (niem. Umsiedlungslager) z czasów II wojny światowej. Autorami projektu kościoła byli Zbigniew Kramarz i Piotr Mroczkowski. 9 czerwca 1978 r. poświęcenia placu pod kościołem dokonał bp Bolesław Pylak. Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski ukończono w 1980 r. Konsekrowany został 4 maja 1980 r. przez bp. lubelskiego Bolesława Pylaka w asyście bp. Jana Mazura. Architektura i wyposażenie Kościół jest murowany, jednonawowy. Wewnątrz świątyni urządzono ścianę pamięci narodowej. Główny witraż nawiązuje do dzieci – ofiar obozu, na którego miejscu stoi świątynia. Do kościoła przylega plebania. Przy kościele stoi dzwonnica z trzema dzwonami, najmniejszy z 1948 roku jest przeniesiony ze starego kościoła, a dwa pozostałe z 1978 i 1979 roku odlano w Przemyślu, w odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego. Noszą imiona: Stanisław-Jan-Stefan, Roman i Królowa Polski. Kościół znajduje się przy drodze numer 858, przy wyjeździe ze Zwierzyńca w kierunku północnym do Szczebrzeszyna, przy ulicy Zamojskiej 31. Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski jest Kościołem garnizonowym Armii Krajowej. Zobacz też Kościół św. Jana Nepomucena w Zwierzyńcu Dzieci Zamojszczyzny Obóz przesiedleńczy w Zamościu Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Matki Bożej Królowej Polski w Zwierzyńcu – transmisja na żywo Kościół Matki Bożej Królowej Polski, Zwierzyniec Zwierzyniec. Parafia pw. Matki Bożej Królowej Polski Nowy kościół – pomnik w Zwierzyńcu
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Kępicach

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Kępicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Polanów, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1975–1976, poświęcona została 24 grudnia 1976 roku i konsekrowana 14 czerwca 1988 roku przez biskupa Ignacego Jeża. Kościół został zbudowany, podczas urzędowania księdza proboszcza Alfreda Osipowicza. Świątynia powstała na miejscu kaplicy filialnej z XIX wieku. Wyposażenie budowli jest współczesne. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Waszkowie

Kościół świętego Antoniego w Waszkowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Poniecu (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Jest to dawny kościół braci czeskich wzniesiony w 1609 roku w miejsce kościoła w Poniecu, który ówczesny właściciel miasta Zawadzki zwrócił katolikom. Pierwotna świątynia została wzniesiona z drewna, nieco później powstała murowana. W czasie wojny szwedzkiej, podczas rządów Jana Kazimierza, gdy zostało spalone Leszno, gmina braci czeskich razem ze swym pastorem schroniła się na Śląsku. Opuszczona świątynia została spalona. Po pokoju oliwskim w 1660 roku Zawadzki, właściciel Waszkowa, obwinił o ten czyn księdza Krzywińskiego, proboszcza katolickiego w Poniecu i wytoczył sprawę przeciw niemu w konsystorzu poznańskim. Nie miał jednak dowodów, w związku z tym musiał zaniechać szukania winnych. Świątynia została odbudowana ze składek. Potem nabyła wieś luterańska rodzina Unrugów i wprowadziła do świątyni nabożeństwa według obrządku luterańskiego w języku polskim i niemieckim. Od czasu odbudowy w drugiej połowie XVIII wieku kościół zachował się w stanie prawie niezmienionym. Budowla jest jednonawowa. Nakryta jest dwuspadowym dachem z kwadratową wieżyczką zwieńczoną dawniej chorągiewką, na której umieszczone zostały daty budowy i odnowienia. Po remoncie dachu w 1998 roku na miejscu chorągiewki zerwanej przez wichurę został umieszczony krzyż. Strop świątyni ma formę kasetonów. Elementami wyposażenia wnętrza są: chór muzyczny z 1 połowy XVIII wieku z organami, obecnie nieużywanymi, drewniane, prymitywne, barokowe empory, barokowa chrzcielnica, szafa, w której przechowuje się sprzęty liturgiczne. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Czarnej Wodzie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Czarnej Wodzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem dekanat czerski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1982 - 1986, przy dużym zaangażowaniu miejscowej ludności oraz przede wszystkim, dzięki byłym zakładom płyt pilśniowych w Czarnej Wodzie. Budowla razem z salkami katechetycznymi oraz plebanią stanowi jedną bryłę, odróżniającą się w praktyce jedynie wyglądem, kondygnacjami oraz wysokościami. Architektura świątyni jest nowoczesna. Wnętrze kościoła jest przestronne, znajdują się w nim: drugi poziom chóru i organów oraz kaplica św. Maksymiliana Kolbe. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kowalowej

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kowalowej – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, przeniesiony w latach 1947–49 z Ryglic do Kowalowej. Historia Kościół został zbudowany w drugiej połowie XVII w. w Ryglicach. W latach 1767–72 został gruntownie odnowiony i przebudowany. W latach 1947–49 świątynię przeniesiono do Kowalowej i odbudowano prawie w całości z nowego materiału. Remontowany w 1956 i w 1962. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowany. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie z murowaną zakrystią od północy. Przy nawie kaplica i dwie kruchty. Dach dwukalenicowy, kryty blachą z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczony cebulastym hełmem blaszanym z latarnią. W wejściu portal ciesielski flankowany parą kolumn i ornamentem z 1772. Wnętrze nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym i podzielone dwoma rzędami spiralnych kolumn na trzy części. Chór muzyczny wsparty na dwóch stylizowanych kolumnach z 12-głosowymi organami z 1983. Wyposażenie utrzymane w stylu barokowym, a najcenniejsze to: obraz św. Trójcy z XVIII w., krucyfiks z drugiej poł. XVII w. i krucyfiks na tęczy, zapewne z XVIII w.. Otoczenie Obok wolnostojąca dzwonnica metalowa z 1977 z dwoma dzwonami Maria i Jan odlanymi w Przemyślu. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Rynie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Rynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Giżycko – św. Szczepana Męczennika diecezji ełckiej). Po II wojnie światowej na miejscu obecnej świątyni została urządzona kaplica przez katolików. W latach 1978–1980, podczas urzędowania księdza proboszcza Ryszarda Witkowskiego, dotychczasowa kaplica została obudowana. Został wzniesiony kościół z zapleczem duszpastersko-katechetycznym. W dniu 1 czerwca 1980 roku świątynia została poświęcona przez ówczesnego biskupa warmińskiego Józefa Glempa. Do 2005 roku został wymieniony dach, ocieplona została zewnętrzna elewacja oraz zostało pomalowane i odnowione wnętrze świątyni. Od 1957 roku duszpasterstwo przy świątyni prowadzą księża pallotyni. Od 1962 roku kościół jest świątynią parafialną. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Ińsku

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Ińsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ińsko archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Obecna świątynia to dawna kostnica przy cmentarzu, poświęcona w dniu 19 marca 1945 roku w dzień św. Józefa i zaadaptowana dla potrzeb liturgii katolickiej. Aby zwiększyć jej powierzchnię, w latach 1953–54 dobudowano dwie zakrystie i prezbiterium, następnie chór. W 1976 roku, gdy zostało wydane zezwolenie na budowę dzwonnicy, wykorzystano je budując wieżę. Dzięki temu uzyskano „pomieszczenie chóralne”, powiększające przestrzeń świątyni. Właściwa dzwonnica powstała później, w 1983 roku po południowej stronie świątyni. Wnętrze świątyni zostało zmienione, belkowany sufit płaski został wymieniony na beczkowy odeskowany. Na ścianie prezbiterium jest zawieszony krzyż między dwoma oknami przeszklonymi witrażami. W oknie lewym znajduje się wizerunek Matki Bożej Bolesnej, natomiast w prawym wizerunek św. Jana. Witraże zostały wykonane przez państwo Kisielewskich ze Szczecina w 1993 roku. W ciągu 3 kolejnych lat powstały witraże umieszczone w 6 oknach ścian bocznych. Po lewej stronie są to wizerunki: Cudownego połowu ryb, Pana Jezusa błogosławiącego dzieci, Pana Jezusa z uczniami wśród zbóż, z kolei po stronie prawej znajdują się wizerunki Jezu ufam Tobie, św. Brata Alberta Chmielowskiego, Ojca Świętego Jana Pawła II błogosławiącego Matkę Teresę z Kalkuty. Ostatnie, największe, trójkątne okno we frontonie świątyni zostało przeszklone w 2001 roku. Są na nim przedstawione: Trójca Przenajświętsza, symbol Roku Jubileuszowego 2000, herb arcybiskupa Zygmunta Kamińskiego, herb Ińska. Polichromowane figury Matki Bożej Niepokalanej i św. Józefa, do 1993 roku umieszczone przy krzyżu, zostały ustawione na postumentach przy bocznych ścianach. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Dziwnowie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Dziwnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kamień Pomorski archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia Pod koniec XIX wieku w Dziwnowie wybudowano pierwszą świątynię, która uległa zniszczeniu podczas II wojny światowej, a następnie została rozebrana w latach 50. XX wieku. Po 1945 roku nabożeństwa odbywały się w remizie ratownictwa morskiego. W latach 70. na jej miejscu rozpoczęto budowę nowego kościoła według projektu inż. Ottona Odona, a parafię erygowano 25 kwietnia 1973 roku. Księgi metrykalne prowadzone są od 1971 roku. Kościół pod wezwaniem św. Józefa został poświęcony przez biskupa Jerzego Strobę 28 sierpnia 1977 roku. Opis Świątynia nawiązuje kształtem do łodzi, co odzwierciedla zarówno chrześcijańską symbolikę Kościoła, a także wiąże się z codzienną pracą znacznej części parafian - rybaków. Jest to kościół salowy z prostokątnym prezbiterium, ozdobiony kwadratowymi i prostokątnymi oknami wypełnionymi witrażami. W prezbiterium znajduje się mozaika przedstawiająca Świętą Rodzinę, z Jezusem w centrum, unoszącym dłonie w geście błogosławieństwa. Pod mozaiką umieszczono złoto-srebrne tabernakulum, a na bocznej ścianie prezbiterium wisi obraz Jezusa Miłosiernego. W bocznym ołtarzu znajduje się drewniany krzyż z figurą Chrystusa, otoczony rzeźbami Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana. Obok ustawiono figury Matki Boskiej Fatimskiej i św. Józefa, patrona świątyni. Chór organowy umieszczono nad wejściem oraz wzdłuż południowej ściany. Naprzeciw chóru znajduje się droga krzyżowa, której 14 stacji wykonano techniką sgraffito. Zwieńczono je mozaiką przedstawiającą Zmartwychwstanie Chrystusa, które nadaje sens całej jego ofierze. Autorem mozaik i sgraffito jest Kazimierz Bieńkowski. Kościół wyposażono również w drewnianą chrzcielnicę, rzeźbę św. Antoniego Padewskiego oraz obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Bornem Sulinowie

Kościół świętego Brata Alberta w Bornem Sulinowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Szczecinek, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Jest to dawne poradzieckie kino, przebudowane i adaptowane na kościół w latach 1993–2010. W kompleksie znajduje się kaplica z wykonanym przez porucznika J. Zamojskiego w Neubrandenburgu w 1940 roku tryptykiem, przewiezionym w 1942 roku do oflagu II D Gross-Born, do 2008 roku tryptyk umieszczony był w kaplicy katedry polowej Wojska Polskiego w Warszawie, przekazany został parafii w 2008 roku przez biskupa polowego Wojska Polskiego Tadeusza Płoskiego. Kościół razem z plebanią są otoczone murem kamiennym, w 2009 roku została dobudowana wieża. Przypisy
Kościół św. Barbary w Łęknicy

Kościół pw. Świętej Barbary w Łęknicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łęknica diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1985–1988. Wyposażenie Projektantem świątyni był architekt inżynier Sławomir Grzelczak. W kościele znajduje się stary ołtarz, przeniesiony tu z dawnej kaplicy, która przez wiele lat mieściła się w zabytkowym dworku – obecnej plebanii. Ołtarz ma formę szafiastą i reprezentuje styl gotycki. Typ ołtarza to wieloskrzydłowy tryptyk, który składa się ze środkowej szafy stałej oraz dwóch bocznych skrzydeł. Skrzydła są zamykane i pokryte malowidłami z lewej i prawej strony – zewnętrznej i wewnętrznej. Po wewnętrznej znajdują się wizerunki świętych, proroków, męczenników oraz rycerzy, m.in. św. Jerzego u św. Sebastiana. Z kolei na zewnętrznych stronach są umieszczone postacie biblijne. Pośrodku umieszczona jest scena Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. Tryptyk został wykonany na początku XVI wieku. Pierwotnie ołtarz znajdował się w świątyni w Żarkach Wielkich. Po zakończeniu II wojny światowej został przeniesiony do Łęknicy. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kierznie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Kierznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kępno diecezji kaliskiej). Historia Budowla została wzniesiona w XVII wieku. Świątynia była restaurowana w latach: 1871, 1948, 1980, oraz 1999–2001. Architektura i wyposażenie Jest to obiekt drewniany, jednonawowy, posiada konstrukcję zrębową. Budowla jest orientowana, wybudowana na planie krzyża łacińskiego z drewna modrzewiowego. Dwie kaplice umieszczone po bokach nawy tworzą pseudotransept. Są one zamknięte ścianą prostą i posiadają kalenice niższe od nawy głównej. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu jest umieszczona wieża na planie kwadratu, wzniesiona w konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu. Jest ona zwieńczona blaszanym, cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Na wieży znajduje się dzwon gotycki odlany w XVI wieku. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona nakryta blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest wyłożone boazerią przykrywającą polichromiamię na suficie. Strop posiada formę pozornego sklepienia kolebkowego. Chór muzyczny drewniany jest podparty dwoma słupami i w części centralnej charakteryzuje się prostokątną wystawką. Prospekt organowy został wykonany około połowy XIX wieku i jest dziełem Spiegla. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem, wykonanym w połowie XVII wieku i barokowymi figurami Matki Bożej i Świętego Jana. Wyjątkowy ich charakter wiąże się tym, że są dwustronne. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym powstał w połowie XVII wieku. Dwa ołtarze boczne i dwa w kaplicach w stylu barokowo – ludowym pochodzą z końca XVIII wieku. Ambona i kamienna chrzcielnica zostały wykonane w 1 połowie XIX wieku. Witraże w oknach powstały w 2001 roku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łochowie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łochowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łochów diecezji drohiczyńskiej). Obecna murowana świątynia została zbudowana w latach 1974–1977 dzięki staraniom kolejnych duszpasterzy: księdza Piotra Jelinka, proboszcza w Łochowie i jego następcy w latach 1977–1987 księdza Michała Domańskiego – według projektu architekta Leszka Kołacza. Kamień węgielny został wmurowany 29 czerwca 1975 roku przez księdza Jana Mazura, biskupa siedleckiego, czyli podlaskiego. 22 sierpnia 1976 roku ksiądz biskup Jan Mazur poświęcił świątynię w stanie surowym. Od 1987 roku prace wykończeniowe przy kościele były prowadzone przez księdza Tadeusza Osińskiego (proboszcza w latach 1987–2011), którego dziełem są między innymi: dwie sale katechetyczne urządzone w części parterowej świątyni (1989 rok), przebudowa schodów wejściowych i organizacja całego otoczenia (1994 rok), gruntowny remont dachu (1997 rok), modernizacja ogrzewania (lata 1998–1999) i dalsze upiększanie wnętrza świątyni, polegające na wstawieniu potężnego witraża ze sceną Ostatniej Wieczerzy (lata 2000–2001). W 2012 roku dzięki staraniom księdza proboszcza kan. Ryszarda Nicponia zostały wprawione w kościele nowe okna z szybami termoizolacyjnymi. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nieparcie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nieparcie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona dzięki staraniom parafian oraz hrabiego Wiktora Czarneckiego, który pokrył 2/3 kosztów budowy w latach 1904–1907. Budowla została konsekrowana 19 maja 1908 roku. Kościół reprezentuje styl neogotycki, jest orientowany, murowany, wybudowany został na planie krzyża łacińskiego, posiada jedną nawę z jednoosiowym transeptem, a także trójbocznie zamkniętym, nieco węższym i niższym w stosunku do nawy prezbiterium, do którego symetrycznie przylegają trójbocznie zamknięte niższe dobudówki – od strony północnej loża patronacka hrabiów Czarneckich razem z ich kryptą grobową, natomiast od strony południowej zakrystia. Przy zachodniej ścianie północnego skrzydła transeptu, w narożniku jest umieszczona niska trójbocznie zamknięta dobudówka, pełniąca wcześniej funkcję kostnicy. Od strony zachodniej do nawy jest dobudowana pięciokondygnacyjna wieża, wybudowana na planie kwadratu, której szczyt jest zwieńczony neogotycką attyką z pinaklami w narożnikach. Po jej północnej stronie, w narożniku jest umieszczona półkolista wieżyczka mieszcząca kręte schody prowadzące na chór. Nawę i transept nakrywają strome dachy dwuspadowe, prezbiterium jest nakryte dachem wielospadowym, o tej samej wysokości co nawa, z kolei niższe przybudówki są nakryte własnymi dachami wielospadowymi. Dachy są pokryte dachówką typu mnich-mniszka. Ostrosłupowy dach hełmowy wieży oraz sygnaturka na przecięciu transeptu z nawą są pokryte blachą cynkową. Elewacje są ozdobione bogatą ceglaną i ceramiczną dekoracją. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Golinie

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Golinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat goliński archidiecezji gnieźnieńskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1981 roku. Projektantem kościoła był poznański architekt Aleksander Holas. Po pięciu latach, w 1986 roku, świątynia była już gotowa do sprawowania Eucharystii i otrzymała nowe wezwanie – Matki Bożej Szkaplerznej zamiast św. Jakuba Apostoła. Kościół został poświęcony 19 października 1986 roku przez biskupa Jana Zarębę. Świątynia jest obszerna i nowoczesna, charakteryzuje się surową ciekawą bryłą architektoniczną. Posiada dwie kondygnacje: „kościół dolny” jest przeznaczony do celebrowania liturgii zmarłych, natomiast „kościół górny” to miejsce odprawiania codziennych i niedzielnych mszy świętych. W kościele jest umieszczona część zabytkowego wyposażenia pochodzącego ze starej świątyni, m.in. pasyjka drewniana znajdująca się na wielkim krzyżu nad ołtarzem, przebudowane organy, monstrancja powstała pod koniec XVII wieku a także obraz Matki Bożej Szkaplerznej. Przypisy