NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Superjednotka

Superjednotka je výšková budova ve čtvrti Śródmieście v Katowicích. Patří k jedním z největších obytných domů v Polsku. Výška budovy je 51 m a šířka 187,5 m. Budovu navrhl polský architekt Mieczysław Król (realizovaná podoba byla ještě do jisté míry upravena a přizpůsobena podmínkám). Stavební práce probíhaly v letech 1967 – 1972. Od roku 1994 má budova statut samotného sídliště a v roce 2011 byla kompletně rekonstruována. V dobách komunismu byl na střeše tohoto bloku umístěn nápis velebící socialistickou vlast. Technické informace objem: 164 000 m³ užitková plocha: 37 349 m² obytná plocha: 33 600 m² délka: 187,5 m výška: 51 m počet obyvatel: až 3000 počet bytů: 762 garáže pod budovou: 200 Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Superjednotka na Wikimedia Commons
Superjednostka

Superjednostka (polnisch, „Supereinheit“) ist eines der größten Wohngebäude in Polen. Es steht in Katowice, Woiwodschaft Schlesien an der Aleja Wojciecha Korfantego 16–32. Die Architektur des von Mieczysław Król entworfenen und zwischen 1967 und 1972 errichteten Gebäudes lehnt sich an die Unité d’habitation von Le Corbusier an. Das Gebäude besitzt den Status einer unabhängigen Siedlung. Der Wohnblock war als architektonisches Gegengewicht zu der nordwestlich, auf der anderen Seite des großen Kreisverkehrs Rondo Generała Jerzego Ziętka gelegenen, kreisrunden Mehrzweckhalle Spodek („Untertasse“) geplant, die sich seit 1964 im Bau befand. Auf einer Grundfläche von 9817 m² und bei einer Länge von 187 Meter beinhaltet der Block 762 Wohnungen, 17 Geschäfte und 175 Tiefgaragenplätze. Es gibt neun Eingänge, davon drei Haupteingänge. Es leben ca. 1300 Menschen in dem Gebäude. Die kleinen Wohnungen mit fensterlosen Küchen waren für kinderlose Paare und Alleinstehende gedacht. In allen Wohnungen sind Heizkörper unsichtbar, da sie als Neuheit der modernistischen Architektur in die Wände eingebaut wurden. Von April 2009 bis Sommer 2010 wurde die Fassade des Gebäudes instand gesetzt. Weblinks Superjednostka auf der Website Sztuka architektury (polnisch) Bilder aus den 1970er, 1980er und 2000er Jahren Einzelnachweise
Superjednostka

Superjednostka (Polish for super unit) is one of the largest residential buildings in Poland and was the largest when it was built in 1972. It is located in Katowice, Silesian Voivodeship, on Aleja Wojciecha Korfantego 16-32 near the Spodek arena complex. The building was designed by architect Mieczysław Król and is inspired by Le Corbusier's Unité d'habitation. Superjednostka was intended as an architectonic counterpart to Spodek on the other side of Jerzy Ziętek Square. The apartment building contains 762 residential flats, 17 business premises and 175 underground car parking spaces. It covers a ground area of 9.817 m² and is 187 m long. There are about 1300 people living in Superjednostka. The small flats with windowless kitchens were meant for couples without children and single persons. The heating in the flats is integrated into the walls, without visible radiators. This design was chosen by the architect because some elements for the originally planned radiators were not delivered on time. Superjednostka's exterior was renovated from 2009 to 2010. References
Superjednostka

Superjednostka (super unité en polonais) est l'un des plus grands immeubles résidentiels de Pologne et était le plus grand lors de sa construction en 1969-1972. Il est situé à Katowice, près du complexe sportif iconique de la ville, le Spodek. Conçu par l'architecte Mieczysław Król, le bâtiment s'inspire de l'Unité d'habitation de Le Corbusier, principalement connue via la Cité radieuse de Marseille. Superjednostka a été conçue comme le pendant architectural du Spodek, de l'autre côté de la grande place Jerzy Ziętek (en). L'immeuble comprend 762 appartements, 17 locaux commerciaux et 175 places de parking souterrain. Il couvre une superficie de 9 817 m2 et mesure 187 m de long. Environ 1 300 personnes y résident. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Superjednostka » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Borsk

Borsk [bɔrsk] is a village in the administrative district of Gmina Karsin, within Kościerzyna County, Pomeranian Voivodeship, in northern Poland. It is located within the ethnocultural region of Kashubia in the historic region of Pomerania. Borsk was a royal village of the Polish Crown, administratively located in the Tuchola County in the Pomeranian Voivodeship. References
Borsk

Borsk (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Bòrsk) – wieś kaszubska w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie kościerskim, w gminie Karsin Wieś leży na południowo-wschodnim brzegu Jeziora Wdzydzkiego. Pobliskie Malary, obecnie leżące w granicach Borska (sołectwa), to miejsce urodzenia Mariana Mokwy, polskiego malarza-marynisty. We wsi tradycyjna kaszubska zabudowa, początek Kanału Wdy. W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borsk, po jej zniesieniu w gromadzie Wiele. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego. We wsi znajduje się powojskowe lotnisko Borsk otoczone przez sieć ruin bunkrów, na terenie którego w 2010 powstało lądowisko Borsk, obecnie wykorzystywane głównie przez paralotniarzy. Startowisko jest popularne ze względu na okoliczne tereny sprzyjające powstawaniu prądów wznoszących, rekordowe loty owocowały lądowaniem ponad 200km od miejsca startu. Lotnisko także okazyjnie wykorzystywane przez pilotów małych samolotów turystycznych. Części wsi Nazwy źródłowe miejscowości niem. Borsk Przypisy Linki zewnętrzne Borsk, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 323 .
Борськ

Борськ (пол. Borsk) — село в Польщі, у гміні Карсін Косьцерського повіту Поморського воєводства. Населення — 177 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Гданського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Борськ .
Synagoga w Görlitz

Synagoga w Görlitz (niem. Synagoge in Görlitz) – synagoga znajdująca się w Görlitz w Niemczech przy Otto-Müller-Straße, zbudowana w stylu neoklasycystycznym i secesyjnym, jej konstrukcja opiera się na szkielecie stalowo-betonowym. W części głównej mogła pomieścić 280 wiernych a w części dla kobiet 220. Historia Synagoga została zbudowana w latach 1909–1911 według projektu drezdeńskich architektów Williama Lossowa i Maxa Hansa Kühne. Podczas nocy kryształowej z 9 na 10 listopada 1938 roku, jako jedyna synagoga na terenie obecnej Saksonii została tylko lekko uszkodzona. W 1963 roku budowla została zakupiona przez miasto Görlitz. W następnych latach pozostawiona bez opieki stopniowo popadła w ruinę. W 1988 roku umieszczono na niej tablicę ku czci żydowskich ofiar, zwłaszcza z okresu III Rzeszy. W 1991 roku synagoga została zabezpieczona na podstawie decyzji saskiego landtagu i rady miejskiej Görlitz. W najbliższych latach planuje się wykorzystać budynek synagogi na cele kulturalne. Organy z synagogi zostały przeniesione do kościoła św. Bonifacego w Zgorzelcu. Przypisy
Palais Branicki (Białystok)

Le Palais Branicki à Białystok était la résidence de l'hetman, castellan de Cracovie Jan Klemens Branicki de 1689 à 1771. Il fut construit en style baroque au milieu du XVIIIe siècle sur base d'un bâtiment préexistant. Il est considéré comme le « Versailles de Podlachie » ou même le « Versailles de la Pologne ». Par son mobilier luxueux et ses finitions il n'est pas inférieur au Palais de Wilanów. Dans le parc paysager, subsistent un arsenal, une orangerie un pavillon pour les hôtes. La ville de Białystok reçut le statut de ville après la construction de ce château. Il fut endommagé pendant la Seconde Guerre mondiale et reconstruit à l'identique. De nos jours, le palais est occupé par l'Institut de médecine. Dans la grande salle, du fait de son excellente acoustique, se tiennent régulièrement des festivals internationaux de chœurs de musique sacrée. Articles connexes Famille Branicki Palais de Wilanów Université de médecine de Białystok Références Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail du baroque
Branickipaleis (Białystok)

Het Branickipaleis is een groot kasteel vlak bij het centrum van de stad Białystok, in het noordoosten van Polen. Vanwege zijn koninklijke uitstraling, met onder meer veel fonteinen en beelden in het park, wordt dit kasteel ook wel het Versailles van Polen genoemd. In de zestiende eeuw werd het houten herenhuis gereconstrueerd tot een stenen kasteel van twee verdiepingen voor Piotr Wiesiołowski. Nadat Stefan Mikołaj Branicki het erfde, liet hij het van 1691 tot 1697 door Tielman van Gameren reconstrueren in barokstijl. In 1726 liet Jan Klemens Branicki het nogmaals uitbreiden door Johann Sigmund Deybel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het paleis in 1944 grotendeels vernield door de nazi's, en de rest door het Rode Leger. Van 1946-1960 werd het heropgebouwd in de staat van de achttiende eeuw. Tegenwoordig is er onder meer een medische universiteit gehuisvest.
Palácio Branicki (Białystok)

Palácio Branicki (polonês: Pałac Branickich) em Białystok, no nordeste da Polônia, o "Versalhes da Podláquia," foi mandado construir pelo Conde Jan Klemens Branicki, grão-hetmã e protetor das artes e das ciências, que transformou um edifício já existente na magnífica residência de um grande nobre polonês, rivalizando em beleza com o Palácio Wilanów em Varsóvia. Sua construção teve início em 1726 e está localizado na parte central da cidade de Bialystok, que no século XVIII não era um local populoso e se caracterizava por ter um mercado na forma triangular. Com a primeira partição da Polônia ele passou para o Reino da Prússia e, depois de 1807, para o Império Russo. O Palácio Branicki foi destruído pelos nazistas na Segunda Guerra Mundial. Após a guerra os poloneses o reconstruíram por uma questão de orgulho nacional. Atualmente, a Universidade de Medicina de Bialystok funciona no Palácio. Uma longa avenida centrada no palácio cruza o rio Biebrza em uma ponte de três arcos. O bloco central tem dois andares com um frontão triangular trazendo o brasão de armas dos Branicki e o grupo escultural heróico de Atlas coroando tudo. Cercando o Palácio estão os jardins. À frente do jardim tem um terraço elevado por colunas, de onde pode-se visualizar todo o trabalho de jardinagem no estilo francês com uma alameda central e esfinges francesas e um "jardim inglês" posterior no estilo naturalista associado com o parque inglês. Outras construções laterais incluem o Arsenal (1755), o pomar e os pavilhões italiano e toscano. A residência de verão dos Branicki ficava em Choroszcz. Galeria de imagens Ver também Palácio Branicki em Varsóvia Ligações externas VisitBiałystok.com
Дворец Браницких

Дворец Браницких — резиденция коронного гетмана Клементия Браницкого в Белостоке (1689—1771), которая строилась в стиле барокко в середине XVIII века как «подляшский Версаль». По роскошному убранству и изысканности отделки не уступал королевскому дворцу в Вилянуве. В пейзажном парке сохранились павильон для гостей, арсенал, оранжерея и другие здания. В связи со строительством дворца Браницкий добился предоставления Белостоку городского статуса. В 1809 году дворец с относящимися к нему землями был куплен императором Александром I и передан в ведение Министерства императорского двора. Хотя Белостокский императорский дворец редко посещался венценосными особами, при нём была оборудована часовня Александра Невского, служившая главным православным храмом округи («собором») до постройки Николаевского собора. При Николае I дворец был перестроен изнутри для размещения Белостокского института благородных девиц, который занимал здание с 1841 до 1914 года. По состоянию на 2010 год дворец занят медицинским институтом. В большом актовом зале благодаря его отличной акустике проводятся регулярные конкурсные слушания хоров в рамках международных фестивалей церковной музыки.
Палац Браницьких (Білосток)

Палац Браницьких (пол. Pałac Branickich) — резиденція великого коронного гетьмана Клементія Браницького в місті Білосток (1689—1771). Будувалася в стилі бароко в середині XVIII століття як «Підляський Версаль». За розкішністю оздобленню та вишуканістю обробки не поступався королівському вілянівському палацу. У пейзажному парку збереглися павільйон для гостей, арсенал, оранжерея та інші будівлі. Завдяки старанням Яна Клемента Браницького Білостоку в 1749 році королем Августом III Саксонським було надано Магдебурзьке право . У 1802 році, після розпаду Речі Посполитої, спадкоємці продали резиденцію королю Пруссії. Після Тільзитського миру 1807 року палац перейшов в руки царя Росії Олександра I. Після цього дерева та кущі з палацу було вивезено до царських резиденцій, а більше двадцяти скульптур з саду — в Санкт-Петербург. У 1826 році було демонтовано скульптури, які прикрашали аттик, ліквідовано орнаменти фасаду в стилі рококо, а також скинуто з даху барокові шоломи. Під час Першої світової війни палац майже не постраждав, а під час Другої світової війни палац на 70 відсотків був знищений. Палац був поспішно перебудований в 1946—1960 роках у формі, яку він мав у XVIII столітті. Нині в палаці знаходиться ректорат Білостоцького медичного університету. У великій актовій залі завдяки його відмінній акустиці проводяться регулярні конкурсні слухання хорів в рамках міжнародних фестивалів церковної музики. Примітки Джерела Офіційний сайт палацу (пол.)
Szaniawski-Palast

Der klassizistische Szaniawski-Palast in Warschau befindet sich an der Ulica Miodowa 8 im Innenstadtdistrikt der Stadt und damit in unmittelbarer Nähe der Altstadt. Er liegt zwischen zwei größeren Palästen; im Westen grenzt er an den Młodziejowski-Palast und im Osten an den Branicki-Palast. Die Südfassade des Corps de Logis liegt in der Bebauungsflucht direkt an der Miodowa. Geschichte Der Palast wurde zu Beginn des 18. Jahrhunderts, jedenfalls vor dem Jahr 1733 für ein Mitglied der Familie Szaniawski im barocken Stil erbaut. Im Zuge der Erbfolge war Jożef Szaniawski seit 1743 Eigentümer des Objektes. Um 1770 gehörte es Konstanty Felicjan Szaniawski. Um 1782 erfolgte ein Umbau des Palastes, vermutlich nach einem Entwurf von Stanisław Zawadzki. Später gelangte es in die Hände der Familie Ostrowski. Klassizistischer Umbau Tomasz Ostrowski ließ es unter Friedrich Albert Lessel im Jahr 1812 im klassizistischen Stil umbauen. Vermutlich zu diesem Zeitpunkt erhielt der Mittelrisalit, in dem sich die Toreinfahrt unter einem Balkon im ersten Stock befand, ein Dachstockwerk. Vermutlich ebenfalls beim Ausbau im Jahr 1812 werden an der nach Norden gerichteten Hofseite zwei kleine Flügelanbauten entstanden sein. Heute befindet sich in dem rückwärtigen Hof, der über keinen direkten Zugang zur Ulica Podwale verfügt, die Einfahrt zu der in den 2000er Jahren entstandenen Tiefgarage unter dem benachbarten Młodziejowski-Palast. Im 19. Jahrhundert wechselte der Besitzer des Objektes mehrfach (Julian Kuzniecow, Familie Drac, Familie Weinstein); schließlich wurde es zu einem Mietshaus umfunktioniert, dabei verlor es endgültig seinen Charme und das palastartige Aussehen. Von 1832 bis 1897 befand sich im Gebäude die Buchhandlung und der Verlag von Gustaw Sennewald. Im Laufe des Zweiten Weltkriegs wurde das Objekt 1939 teilweise und beim Warschauer Aufstand 1944 endgültig zerstört. Im Jahr 1950 baute Borys Zinserling den Palast im klassizistischen Stil wieder auf; die heutige Gestalt des Palastes ist allerdings eine Mischform seines historischen Aussehens im 18. und 19. Jahrhundert. Einzelnachweise und Anmerkungen Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks Information mit einer historischen Abbildung bei Warszawa1939.pl (in Polnisch) Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 170
Pałac Szaniawskich w Warszawie

Pałac Szaniawskich – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Miodowej 8 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Na początku XVIII wieku na tej posesji pod numerem hipotecznym 481, należącej do podkomorzego liwskiego – Szaniawskiego, wybudowano pałac. W 1743 jego właścicielem na drodze spadku został Józefat Szaniawski. Od 1770 budynek należał do Konstantego Felicjana Szaniawskiego. Przebudowany w 1782 roku według projektu Stanisława Zawadzkiego. Później pałac należał do rodziny Ostrowskich. Rodzina ta zleciła w 1812 architektowi Fryderykowi Albertowi Lesselowi przebudowę pałacu w stylu klasycystycznym. W wieku XIX kilkakrotnie zmieniali się właściciele budynku. Wtedy też stał się kamienicą czynszową. Od 1844 właścicielem był Julian Kuzniecow, później rodzina Drac, a następnie Weinsteinów. W latach 1832–1897 w pałacu miała swoją siedzibę księgarnia i skład nut Gustawa Sennewalda. Podczas II wojny światowej pałac został zniszczony. Odbudowano go w 1950 według projektu Borysa Zinserlinga w stylu klasycystycznym. W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków. W 2022 w pałacu (połączonym z sąsiednim pałacem Branickich) został otwarty 5-gwiazdkowy hotel Verte z 94 pokojami, pierwszy w Polsce pod marką Autograph Collection. Przypisy
Церковь Святейшего Спасителя (Люблин)

Ректоральная церковь Святейшего Спасителя (пол. Kościół Najświętszego Zbawiciela) — рекорторальная церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на в северной части кладбища на главной аллее, перед входом, на Униатской улице в Люблине. Памятник архитектуры с 27 мая 2014 года под номером A/1627. История После основания в 1932 году нового католического кладбища на Униатской улице было решено построить на его территории большую кладбищенскую часовню, которую возвели с 1934 по 1935 год. Автором проекта стал архитектор Александр Грухальский. В 1985 году она была преобразована в ректоральную церковь Святейшего Спасителя. На внешних стенах храма были установлены плиты с именами людей, жертв Второй мировой войны и коммунистических репрессий с 1939 по 1956 год. Описание Однонефная кирпичная базилика в стиле модернизм с элементами национальной архитектуры разных исторических периодов. Крутая крыша покрыта красной черепицей. В очертаниях башни, расширенной проекции крыльца и других деталях фасада заметны ссылки на церковь в Казимеже. Фасад храма с обеих сторон украшен статуями святых апостолов. Крыльцо покрыто гипсовой облицовкой, стилизованной под каменную кладку романских церквей. Аркады крыльца похожи на субботы, встречающиеся в старых деревянных конструкциях. Храм окружен контрфорсами, как у готических церквей. Во внешней части апсиды есть ниша со скульптурами, продолжающая традицию средневековой архитектуры. Внутри церковь покрыта белой грубой штукатуркой, лишенной архитектурных украшений. Арки и своды напоминают романские церкви. В пресвитерии размещен витраж с изображением распятого Христа. На противоположной стороне хоры на основании трёх аркад. В церкви несколько алтарей. Над главным алтарём висит картина Святейшего Сердца Иисуса. В одном из боковых алтарей находятся три изображения: Богоматери, святого Максимилиана Марии Кольбе и блаженной Марии Тереза Ледуховской. В храме есть баптистерий со статуями князя Мешко I и его супруги, княгини Дубравки. Примечания Ссылки Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela w Lublinie (пол.). www.archidiecezjalubelska.pl. — О ректоральной церкви Святейшего Спасителя в Люблине на сайте Архиепархии Люблина.
Tscherwen

Tscherwen (altostslawisch Червенъ, polnisch Czerwień) war eine slawische Burg westlich des Westlichen Bugs im äußersten Osten des heutigen Polen. Sie war Mittelpunkt des nach ihr benannten Tscherwener Burgenlandes. Lage Die ehemalige Burganlage befindet sich im äußersten Südosten Polens an einem Nebenfluss der Sieniocha (die wiederum ein Nebenfluss der Huczwa ist), rund einen Kilometer südöstlich des Dorfes Czermno in der Gmina Tyszowce im Powiat Tomaszowski in der polnischen Woiwodschaft Lublin. Geschichte Die Burg wurde erstmals im Jahre 981 erwähnt. Damals eroberte der Kiewer Fürst Wladimir I. die ljachischen Burgen Tscherwen und Przemyśl. 1018 werden die Tscherwenischen Burgen (grady tscherwenskie) vom polnischen Herzog Bolesław Chrobry erobert. 1031 erwirbt der Kiewer Fürst Jaroslaw der Weise die Burgen wieder. Die Burg wird häufiger erwähnt, allerdings gibt es keine schriftlichen Nachrichten über Aussehen, Funktion oder Vorgeschichte der Burg. 1225 wird sie als Hauptburg des Tscherwener Burgen(landes) bezeichnet. 1240 wird sie von den Reiterheeren der Goldenen Horde erobert. 1289 wird sie letztmals erwähnt, danach verlieren sich die Spuren völlig. Archäologische Funde Lange war nicht klar, wo sich die Burg befunden hatte. Der polnische Gelehrte Adam Czarnocki hatte 1824 erstmals auf die Lage bei Czermno hingewiesen, es gab aber auch die Möglichkeit des sprachlich weniger veränderten Czerwienow (Powiat Chełmski), nur wenige Kilometer nördlich, oder der alten Burg Tscherwenograd, im damaligen Tarnopoler Kreis des Kronlandes Galizien (heute die ukrainische Oblast Ternopil). 1952, 1976 bis 1979 und 1997 fanden Ausgrabungen statt. Dabei wurden die Burg mit Vorburg, ein Siedlungskomplex von etwa 100 ha freigelegt. Es fanden sich insgesamt drei Begräbnisfelder, Hinweise auf eine hölzerne Brücke über die Huczwa sowie zahlreiche aufschlussreiche Funde. Weblinks Gemeinde Tyszowce → Grodzisko w Czermnie (ausführliche Darstellung der archäologischen Fundstätte auf Polnisch) Tscherwen. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 15, Teil 1: Abablewo–Januszowo. Walewskiego, Warschau 1900, S. 374 (polnisch, edu.pl). Marek POZI Poznański – Tajemnice grodu Czerwień Anmerkungen
Czerwień

Czerwień was a West Slavic settlement near the site of modern Czermno near Tyszowce. In early Middle Ages, the town was the administrative centre of the so-called Czerwień Towns, that is the region roughly correspondent to later Red Ruthenia. The town itself had been destroyed by a Tartar raid around 1289, never to be rebuilt. Its role as the local administrative centre was taken over by the town of Bełz. Czerwień Land In addition to being the name of an ancient city, long since destroyed, Land of Czerwień (Polish: Ziemia Czerwieńska) was the name of a region in the southeast of Poland. See Red Ruthenia. Most of the Land of Czerwień was seized by the Soviet Union, first in September 1939 during the Soviet invasion of Poland. Then at the end of World War II, Czerwień became one of the territories annexed by the Soviet Union. The main cities in Czerwień Land, taken into the USSR and now in Ukraine are Lwów, Kołomyja, Kowel, Łuck, Równe, Sokal, Stryj, Tarnopol, etc. Only a small part of the original Czerwień territory remains in present-day Poland. In World War II, one of the squadrons of the Polish Air Force in exile was named No. 309 (Land of Czerwień) Squadron.
Autobahnknoten Krzyżowa

Der Autobahnknoten Krzyżowa (polnisch: Węzeł autostradowy Krzyżowa) liegt nahe der polnischen Ortschaft Krzyżowa (deutsch: Lichtenwaldau) in der Woiwodschaft Niederschlesien. Er verbindet die polnischen Autobahnen A4 und A18 miteinander. Geschichte Der Bau des Knotens erfolgte in den Jahren 2007 bis 2009 zusammen mit dem Bau des Abschnittes vom Knoten Zgorzelec bis zu diesem Knoten der Autobahn A4. Am 14. August 2009 wurde der Knoten eröffnet. Aktueller Stand Folgende Richtungen stehen zur Auswahl: Autobahn A4 in südwestliche Richtung bis Zgorzelec (deutsch: Görlitz-Ost) und weiter als BAB 4 nach Dresden Autobahn A4 in östliche Richtung nach Breslau Autobahn A18 in nordwestliche Richtung bis Olszyna (deutsch: Erlenholz) und weiter als BAB 15 in Richtung Berlin Sonstiges Der Knoten stellt eine Trompete dar, wobei die Verbindungsrampe aus der A18 kommend in die A4 direkt geführt ist. Daher besitzt der Knoten 2 Brückenbauwerke. Siehe auch Liste der Autobahnen und Schnellstraßen in Polen Weblinks Offizielle Website der GDDKiA
Knooppunt Krzyżowa

Knooppunt Krzyżowa (Pools: Węzeł autostradowy Krzyżowa) is een knooppunt in de Poolse woiwodschap Neder-Silezië, en is gelegen bij het gelijknamige dorp Krzyżowa. Het is de plaats waar de A4 en de A18 elkaar tegemoet komen, alhoewel het op Europees niveau eigenlijk gaat om een knooppunt van de Europese weg 36 en de Europese weg 40.