NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park zamkowy w Żywcu

Park zamkowy w Żywcu, nebo Park Habsburgów a česky lze přeložit jako Hradní park Żywiec nebo Habsburský park, je městský park ve čtvrti Śródmieście města Żywiec v okrese Żywiec v jižním Polsku. Rozkládá se podél Starého hradu Żywiec a Habsburského paláce v centru města na ulici Zamkowa až k ulici Witosa. Geograficky se také nachází v kotlině/pánvi Kotlina Żywiecka ve Slezském vojvodství. Park je památkově chráněn. Historie a popis parku Rozlehlý historický hradní park se starými stromy a širokými alejemi v Żywci patří mezi nejkrásnější městské parky v Polsku. První zmínka o hradním parku pochází z roku 1664. Do počátku 18. století byl starý hrad Komorowských, tehdy již ve vlastnictví Wielopolských, obklopen hospodářskými budovami, rybníkem, zeleninovou zahradou a studnou. V roce 1712 se na tomto místě pustil další żywiecký pán Adam Wielopolski do vytváření zahrady v italském stylu. Později Andrzej Wielopolski nařídil přeměněnu na tehdy populární krajinářský park v anglickém stylu se stromy, keři, záhony květin, vodními kanály, fontánou, čínským pavilonem (Domek Chiński w Żywcu), mostky, mýtinami aj. Následně Habsburkové navázali na práci svých předchůdců (od konce 19. století až do 30. let 20. století). V roce 2009 prošel park revitalizací. Některé zajímavosti v parku Dub Franciszek – památný dub letní. Domek Chiński w Żywcu – činský pavilon. Ławeczka Alicji Habsburg w Żywcu – bronzová lavička a socha. Park miniatur Ziemi Żywieckiej – expozice miniatur. Mini Zoo Żywiec – malá zoologická zahrada. Další informace Park je celoročně volně přístupný a vedou přes něj turistické i cyklistické trasy. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hradní park Żywiec na Wikimedia Commons
Park w Żywcu

Park Zamkowy – park, dawny ogród zamkowy założony w 1712 roku w Żywcu, wpisany jako część zespołu zamkowego do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Pierwsza wzmianka o parku sąsiadującym z zamkiem żywieckim pochodzi z inwentarza sporządzonego w 1664. W 1712 roku z inicjatywy ówczesnych właścicieli państwa żywieckiego, rodziny Wielopolskich, na południowy wschód od zamku utworzono nowe założenie parkowe. Jak pisze Andrzej Komoniecki w Dziejopisie Żywieckim, „założony był włoską modą”. Na potrzeby budowy importowano z okolic Rychwałdu ziemię i darń. Charakter ogrodu włoskiego utrzymany został co najmniej do końca XVIII w. W 1715 postawiono oranżerię, a w 1720 zainstalowano fontannę. Park w owym okresie podzielony był na kwatery, a alejki w nim przecinały się pod kątem prostym. Wyraźnie składał się z dwóch zespołów, jeden złożony z kwater i drugi z regularnie posadzonym drzewostanem. Przez pierwszy zespół przebiega kanał, który powstał w drugiej połowie XVIII wieku, z tego też okresu pochodzi Domek Chiński, altana z uwidocznionym ponad dachem herbem Wielopolskich – Starykoń. Domek jest pozostałością dawnej architektury ogrodowej, murowany na rzucie ośmioboku i dwukondygnacyjny. W pierwszej połowie XIX z inicjatywy Adama Wielopolskiego i jego ogrodnika, Jana Merka, znacznie przekształcono założenie parkowe. W 1838 park przeszedł na własność rodziny Habsburgów. Wówczas jego terytorium poszerzono w kierunku połudiowo-zachodnim. Na przełomie XIX i XX wieku oraz w latach 1930-1936 wprowadzono nowe elementy dekoracyjne; część z nich projektowała angielska architekt Brenda Colvin, a realizowała Kit Beckh. Park o układzie geometrycznym został przekomponowany w duchu angielskich założeń krajobrazowych, wtedy to wspomniany Domek Chiński znalazł się na wyspie. Powstała wówczas polana widokowa, zainstalowano basen z fontanną, pergole i rozarium. Drewniane mostki nad kanałami zastąpiono kamiennymi. Na dziedzińcu zewnętrznym między Pałacem Habsburgów a Starym Zamkiem wybudowano ozdobną, żelazną studnię, wykonaną przez Juliana Rybarskiego z Żywca. W 2007 na terenie parku została oddana do użytku stajnia miejska wraz z mini-zoo. W 2009 roku zarówno park, jak i Pałac Habsburgów przeszły gruntowną rewitalizację. W grudniu 2021 na terenie parku otwarto Park Miniatur, natomiast w lutym 2012 odsłonięto ławeczkę Alicji Habsburg. 13 maja 2023 został tu zasadzony dąb „Tadeusz”, upamiętniający Tadeusza Jänicha, przed którym 16 grudnia 2023 ustawiono tablicę ku czci powstańca. W związku z realizacją projektu SMART Żywiec - (r)ewolucja, 9 października 2023 została podpisana umowa na budowę na terenie parku tężni solankowej. Obiekt został uruchomiony 19 kwietnia 2024. Galeria Przypisy
Park Śremskich Odlewników

Park Śremskich Odlewników (Park Jeziorański)- park zlokalizowany w Śremie, na terenie osiedla Jeziorany w dawnej strefie ochronnej odlewni żeliwa, pomiędzy ulicami Grunwaldzką, Staszica i Chłapowskiego. Powierzchnia parku wynosi 6,89 ha. Park założono w początkach lat 70. XX wieku. Został on przejęty od odlewni przez miasto w 2006. Powstanie parku upamiętnia tablica odsłonięta 22 lipca 1978 roku. Znajdują się tam także m.in. Pomnik Katyński, rzeźba plenerowa Drogowskaz, staw otoczony wierzbami płaczącymi i urządzenia zabawowe dla dzieci. W parku spotkać można następujące ptaki: trznadle, zięby, szczygły i dzwońce. Zobacz też Park Miejski im. Powstańców Wielkopolskich 1918–1919 w Śremie Przypisy Bibliografia Śrem - plan miasta, wyd. Wielkopolski Ośrodek Informacji Turystycznej, Poznań, 1993 Gmina Śrem. Atrakcje przyrodnicze: Park Śremskich Odlewników [online], Unia Gospodarcza Regionu Śremskiego [dostęp 2011-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2009-01-23] . Park Śremskich Odlewników [online], Miasteria.pl [dostęp 2011-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-29] . Parki – Park Odlewników Śremskich [online] [dostęp 2011-02-23] [zarchiwizowane z adresu 2009-05-26] .
Park Świętej Edyty Stein

Park Świętej Edyty Stein – park miejski zlokalizowany we Wrocławiu, w rejonie ulic: Nowowiejskiej (od północy), Kardynała Stefana Wyszyńskiego (od wschodu), Bolesława Prusa (od południa) oraz Błogosławionej Edyty Stein (od zachodu). Na mocy Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 marca 2011 roku (nr VIII/98/11) został wydzielony z Parku Stanisława Tołpy. Jego obecnym patronem jest św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein). Na terenie parku znajduje się kościół św. Michała Archanioła, wpisany do rejestru zabytków (nr rej.: A/2493/352/Wm z 4.08.1977), a do 1529 roku stało tam także opactwo św. Wincentego. Przypisy
Holy Cross Park

The Holy Cross Park (Polish: Park Świętokrzyski) is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the district of Downtown, between Plater Street, Świętokrzyska Street, Marszałkowska Street, and the Palace of Culture and Science. The park was opened in 1955. Name The Holy Cross Park (Polish: Park Świętokrzyski) is named after the Świętokrzyska Street (Holy Cross Street), which in turn was named after the Holy Cross Church. Originally, it was named the Stalin Square Park (Polish: Park na placu im. Stalina), and later the Palace of Culture and Science Park (Polish: Park przy Pałacu Kultury i Nauki), before being given its current name. History The Holy Cross Park was designed by Tadeusz Nurkiewicz, as part of the surrounding of the Palace of Culture and Science, in place of deconstructed fragments of Pańska, Sienna, Zielna, and Wielka Streets. It was placed between Plater Street, Świętokrzyska Street, Marszałkowska Street, and the Palace of Culture and Science. The construction of the park begun in 1954. As part of it, there were planted around 400 trees and 7000 bushes. Some saplings came from Szczecin and Kamieniec Ząbkowicki, while others were replanted from the area of Księcia Trojdena Street in Warsaw. The park was opened on 22 July 1955. On 1 June 2006, in the park was unveiled the Janusz Korczak Monument by Zbigniew Wilma and Jan Bohdan Chmielewski. It was placed where from 1941 to 1942 was located the Janusz Korczak's orphanage. From 2007 to 2009, in the park functioned the Freedom of Speech Forum (Polish: Forum Wolności Słowa), an area where everyone was allowed to organize protests and share their believes, even without acquiring a permit to do so. It was established by politicians of the Law and Justice party, and inspired by similar in function Speakers' Corner in the Hyde Park in London, United Kingdom. It was not popular, having only a few protests organized there, and was dismantled in 2009. Characteristics The park is located between Plater Street, Świętokrzyska Street, Marszałkowska Street, and the Palace of Culture and Science, and has the shape of a rectangle. It has a flat terrain, covered in around 400 trees, of 15 species, and around 7,000 decorative bushes. It has the total area of 6 ha. In the park is the Janusz Korczak Monument by Zbigniew Wilma and Jan Bohdan Chmielewski. There is also a sundial installation. The park borders the Parade Square to the southeast. Gallery References
Park Świętokrzyski w Warszawie

Park Świętokrzyski – park w Warszawie, położony pomiędzy ulicami: Emilii Plater, Świętokrzyską i Marszałkowską a Pałacem Kultury i Nauki. Opis Park powstał na powierzchni ok. 3 ha jako część otoczenia Pałacu Kultury i Nauki w miejscu zlikwidowanych podczas budowy gmachu odcinków ulic: Pańskiej, Siennej, Zielnej i Wielkiej. Został zaprojektowany przez Tadeusza Nurkiewicza. Urządzanie parku rozpoczęto w 1954. Posadzono w nim ok. 400 drzew (klony pospolite, klony srebrzyste, jawory, brzozy, dęby, jarzębiny, lipy, platany, czerwone buki, jodły kalifornijskie i świerki srebrne) i 7000 krzewów. Część sadzonek sprowadzono ze Szczecina i Kamieńca Ząbkowickiego, natomiast lipy zostały przeniesione z okolicy ul. Księcia Trojdena. Park został oddany do użytku 22 lipca 1955. W 1955 park nosił nazwę „parku na placu im. Stalina”, a następnie „parku przy Pałacu Kultury i Nauki”. Obecna nazwa pochodzi od ulicy Świętokrzyskiej. W 2006 w parku odsłonięto pomnik Janusza Korczaka. W latach 2008–2009 rozważano zabudowę jego zachodniej części (wzdłuż ulicy Emilii Plater) i wzniesienie tu 280-metrowego wysokościowca, który przez większą część dnia zacieniłby niemal cały park. Przeciwko postawieniu wieżowca na terenie parku wystąpili architekci i urbaniści z Rady Architektury i Rozwoju Miasta, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Forum Rozwoju Warszawy oraz partia Zieloni 2004. W przyjętym w 2010 planie miejscowym zrezygnowano z zabudowy parku. Pozostałe informacje W maju 2004 w parku ustawiono „zakręconą w pętelkę” ławkę Laury i Petrarki ufundowaną przez Włoski Instytut Kultury w 700. rocznicę urodzin Francesca Petrarki. Od końca 2007 do początku 2009 działało tam „Forum Wolności Słowa” wzorowane na londyńskim Hyde Parku. Przypisy Linki zewnętrzne Park Świętokrzyski na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Parkijówka

Parkijówka, Palkijówka – polana na Łopieniu w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się w dolnej części zachodnich stoków Łopienia. Położona jest na średniej wysokości około 710 m, na mało stromym stoku opadającym na zachód. Po północnej stronie polany znajduje się jar niewielkiego potoku. Obok polany prowadzi droga leśna. W czasie II wojny światowej na polanie tej przez jakiś czas ukrywali się niektórzy Żydzi z miejscowości Dobra, kryjąc się w prymitywnych ziemiankach. Obecnie polana jest nieużytkowana, zarosła już w większości paprociami, a częściowo lasem. Znajduje się w obrębie miejscowości Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Przypisy
Parleta

Parleta (pot. Parlety, Parlęty) – przepływowe jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum, na zachód od miejscowości Sztum. Opis Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro położone jest na obszarze Pojezierza Dzierzgońsko-Morąskiego, stanowiącego część makroregionu Pojezierza Iławskiego. Przypisy
Parafia Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie

Parafia Matki Bożej Bolesnej w Bałtowie – jedna z 10 parafii rzymskokatolickich dekanatu sienneńskiego diecezji radomskiej. Historia Parafia powstała przed 1326. Wtedy jest wzmiankowany pierwotny drewniany kościół, który spłonął w 1645. Na tym miejscu prawdopodobnie znajduje się obecnie kaplica pałacowa. Obecny kościół pw. Matki Bożej Bolesnej powstał w końcu XVII w., jest to najstarsza część dzisiejszej świątyni. Kościół konsekrował 21 października 1743 bp Michał Ignacy Kunicki. W latach 1904–1909, staraniem ks. Ludwika Olsińskiego, kościół został znacznie rozbudowany i restaurowany według projektu arch. Zygmunta Hendla i Konstantego Wojciechowskiego. Budowę ukończył i kościół pomalował do 1919 ks. Marian Bijasiewicz. Konsekracji kościoła dokonał 11 maja 1920 bp Paweł Kubicki. Kościół jest zbudowany na planie krzyża łacińskiego, orientowany, jednonawowy, dwuprzęsłowy z transeptem. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Bałtów, Bałtów Górny, Bałtów Zarzecze, Bidzińszczyzna, Jelenia Góra, Magonie, Maksymilianów, Michałów, Rudka Bałtowska, Skarbka Dolna, Skarbka Górna, Wólka Bałtowska i Wólka Bałtowska Kolonia. Proboszczowie Przypisy Bibliografia Rocznik Diecezji Radomskiej – 2007, ISBN 978-83-920767-7-3
Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jasionnej

Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jasionnej – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w dekanacie jedlińskim diecezji radomskiej. Historia Parafia powstała około 1400. Pierwotny drewniany kościół znajdował się prawdopodobnie we wsi Korzeń, a ze względu na częste wylewy Pilicy przeniesiono go do Jasionny. Kolejna świątynia pw. Zwiastowania NMP i Wniebowstąpienia Pańskiego wzmiankowana była w 1443. Obecny kościół pochodzi z drugiej połowy XVII w. Z kolei w drugiej połowie następnego wieku i w latach 1865–1876 był restaurowany. W XX wieku dobudowano kruchtę oraz wieżyczkę na sygnaturkę. Kościół gruntownie odrestaurowano w latach 1986–1989 według projektu arch. Józefa Jamroza i Leona Obtułowicza z Krakowa, staraniem ks. Zdzisława Wołosa. Jest budowlą drewnianą, orientowaną, z dachem pokrytym blachą miedzianą. Proboszczowie 1944–1945 – ks. Leon Janicki 1945–1947 – ks. Jan Nazarewicz 1947–1959 – ks. Bernard Gabryszewski 1959–1976 – ks. Jan Jakubaszek 1976–2011 – ks. kan. Zdzisław Wołos 2011–2019 – ks. Sławomir Matyga od 2019 – ks. Radosław Furmański Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Branica, Branica-Kolonia, Dąbrówka, Jasionna, Jeruzal, Klamy, Kożuchów-Kolonia, Kożuchów, Korzeń, Pierzchnia, Redlin, Stawiszyn-Kolonia, Stawiszyn, Witaszyn Stara Wieś i Witaszyn Nowa Wieś. Przypisy Bibliografia Rocznik Diecezji Radomskiej – 2007, ISBN 978-83-920767-7-3 Rocznik Diecezji Radomskiej – 2018, ISBN 978-83-7789-493-4
Parafia greckokatolicka pw. Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Koszalinie

Parafia greckokatolicka pw. Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Koszalinie – parafia greckokatolicka w Koszalinie. Parafia należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej i znajduje się na terenie dekanatu koszalińskiego. Historia parafii Parafia greckokatolicka pw. Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy funkcjonuje od 1970 r., księgi metrykalne są prowadzone od roku 1971. Świątynia parafialna Świątynia – cerkiew greckokatolicka znajduje się w Koszalinie przy ul. Niepodległości 24-26. Została poświęcona 24 czerwca 2006 r. Proboszczowie ks. Władysław Pyrczak (1970–2003) ks. mitrat Bogdan Hałuszka (od 2003) Zobacz też Dekanat koszaliński Eparchia wrocławsko-koszalińska Przypisy
Parafia św. Izydora w Gródkach

Parafia św. Izydora w Gródkach – parafia Kościoła Polskokatolickiego w RP, położona w dekanacie żółkiewskim diecezji warszawskiej. Historia Parafia św. Izydora w Gródkach została założona w 1928. Przyczyną powstania był konflikt lokalnej społeczności z proboszczem rzymskokatolickim o wysokość opłat kościelnych. Obecny budynek kościelny został uroczyście poświęcony 15 lipca 1979 przez biskupów starokatolickich biorących udział w Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich w Krakowie. Wśród przybył gości znaleźli się abp Marinus Kok z Kościoła Starokatolickiego w Holandii, bp Leon Gauthier z Kościoła Chrześcijańskokatolickiego w Szwajcarii, bp Franciszek Rowiński i bp Józef Niemiński z Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego, bp Maksymilian Rode oraz bp Tadeusz Majewski, obydwaj z Kościoła Polskokatolickiego. Ówcześnie urząd proboszcza tej parafii piastował ks. Jerzy Białas. Zobacz też Kościół Polskokatolicki w RP Diecezja warszawska Bibliografia Kazanie wygłoszone przez arcybiskupa Utrechtu Marinusa Koka w dniu poświęcenia kościoła w Grudkach 15 lipca 1979, "Rodzina" 1979 nr 34, s. 2. Linki zewnętrzne Spis parafii diecezji warszawskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP
Parafia św. Jakuba Apostoła Starszego w Bobrowie

Parafia Świętego Jakuba Apostoła Starszego w Bobrowie – parafia rzymskokatolicka w diecezji toruńskiej, w dekanacie Jabłonowo Pomorskie, z siedzibą w Bobrowie. Historia Parafia powstała w 1246. Grupy parafialne Akcja Katolicka, Żywy Różaniec, Schola liturgiczna, ministranci, Dziecięctwo misyjne Miejscowości należące do parafii Bobrowo Kolonia, Czekanowo, Wądzyn, Wichulec, Wyb. Tylice, Zgniłobłoty Linki zewnętrzne Serwis diecezji toruńskiej
Parafia św. Jana Chrzciciela i św. Wojciecha Biskupa Męczennika w Poświętnem

Parafia Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Wojciecha Biskupa Męczennika w Poświętnem – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu stanisławowskiego, diecezji warszawsko-praskiej, metropolii warszawskiej Kościoła katolickiego. Historia Erygowana 1 marca 1527 r. przez biskupa płockiego Rafała Leszczyńskiego jeszcze gdy Poświętne było częścią Cygowa. Dopiero później część wsi z kościołem zaczęto nazywać Poświętne. Prowadzą ją księża diecezjalni. Kościół parafialny (XVI wiek) Pierwszą świątynię ufundowali Maryna Ronczajska i jej synowie Andrzej i Stanisław, właściciele dzisiejszej wsi Ręczaje. Drewniany kościół pw. Św. Jana Chrzciciela i Św. Wojciecha wystawiono w 1526 r. W 1755 r. wichura zniszczyła kościół. Kościół parafialny (XVIII wiek) Nowy, drewniany ufundował w 1762 r. właściciel Cygowa i cześnik ziemi warszawskiej Dyzma Szymanowski. We wrześniu 1939 r. kościół spłonął wraz z całą wsią podczas niemieckiego bombardowania. Tymczasowa kaplica (XX wiek) W 1940 r. ks. Piotr Zajkowski zbudował tymczasową kaplicę. Kościół parafialny (XX wiek) W latach 1976–1979 trwała budowa współczesnego kościoła przez ks. prałata Mariana Pełkę. Świątynia została poświęcona 27 czerwca 2004 r. przez ks. bp Kazimierza Romaniuka. W 1997 r. Bp Kazimierz Romaniuk poświęcił dolny kościół, a w lipcu 2000 r. rozpoczęto prace nad górnym kościołem, co zajęło rok. Kościół ponownie został poświęcony przez Bp Kazimierz Romaniuk w 25 czerwca 2001 roku. Obszar parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: Choiny, Cygów, Czubajowizna, Dąbrowica, Helenów, Józefin, Kielczykowizna, Kolno, Laskowizna, Nadbiel, Nowe Ręczaje, Nowy Cygów, Poświętne, Ręczaje Polskie, Rojków, Stróżki, Turze, Wola Cygowska, Wola Ręczajska, Wólka Dąbrowicka. Przypisy Linki zewnętrzne Podstawowe informacje na temat parafii. ogloszeniaparafialne.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-22)]. Informacje o parafii na stronie diecezji warszawsko-praskiej
Parafia św. Joachima w Krzyżanowicach

Parafia Świętego Joachima w Krzyżanowicach – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Bochnia Wschód w diecezji tarnowskiej. Obecnie w skład terytorium parafii wchodzą miejscowości Krzyżanowice, Słomka, część Proszówek (Ispy) oraz część miasta Bochnia z ulicami: Krzyżanowicka, Smyków, Birków, Wygoda i Krzeczowska. Historia parafii Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym w Krzyżanowicach pochodzi z 1250 roku i wiąże się z relacją o cudach świętego Stanisława. Istnienie kościoła i parafii potwierdzają w XIV wieku rachunki świętopietrza zachowane od 1325 roku. Istnieją informacje z początku XV wieku mówiące o drewnianym kościele pod wezwaniem św. Ducha. Kościół ten miał być bogato uposażony rolami, łąkami, ogrodami, dochodami z przewozu przez Rabę, wolnym połowem ryb, młynem i dwoma karczmami. W czasach Jana Długosza pleban krzyżanowicki pobierał dziesięcinę z ról folwarcznych i 2 łanów kmiecych i od 3 dziedziców w sąsiednich Proszówkach. W 1597 r. do parafii Krzyżanowice należały Proszówki, Słomka, Gawłów i połowa Ostrowa z dworem. Przy kościele znajdowała się szkoła, w której uczył dzieci Jan Kwiatek z Rzezawy. Drewniany kościół św. Ducha przetrwał do końca XVIII wieku, kiedy to prawdopodobnie spłonął. Obecny kościół pod wezwaniem św. Joachima został zbudowany w 1746 roku w Bochni jako kościół klasztorny tamtejszego zakonu bernardynów. W 1788 roku nastąpiła kasata klasztoru i kościół został zakupiony przez magistrat miasta Bochni w 1793 roku, a następnie w 1794 roku dokładnie odtworzony w Krzyżanowicach. Do 2018 r. znaczącą częścią parafii była miejscowość Proszówki, ale od 2 września 2018 r. stanowią one odrębną parafię. Proboszczem parafii jest ks. Adam Król. Proboszczowie i administratorzy ks. Krzysztof Stanczewski (1784–1791) ks. Urban Lalikiewicz (1791 administrator) ks. Ambroży Żabiński (1791–1820) ks. Feliks Pustowski (1820–1830) ks. Stanisław Kobyliński h. Łodzia (1831–1834 administrator) ks. Kasper Miernicki (1834–1853) ks. Wincenty Worek (1853–1854 administrator) ks. Feliks Gondek (1854–1882) ks. Franciszek Dobrowolski (1882–1884) ks. Antoni Karnasiewicz (1884–1886) ks. Józef Dankowski (1886–1897) ks. Andrzej Sulisz (1897–1927) ks. Wojciech Papież (1927–1929 administrator) ks. Ludwik Pilch (1929–1930 administrator) ks. Franciszek Głąb (1930–1932 administrator) ks. Wojciech Biernat (od 1932 administrator, 1936–1941 proboszcz) ks. Władysław Lesiak (1941 administrator) ks. Jan Stach (1941–1943 administrator) ks. Jan Pabian (1943–1945) ks. Józef Skwirut (1945–1980) ks. Marian Biernat (1980–1985) ks. Józef Bukowiec (1985–1987) ks. Roman Rak (1987–2014) ks. Krzysztof Duda (2014–2019) ks. Marian Górowski (2019–2025) ks. Adam Król (od 2025) Przypisy Linki zewnętrzne Panorama sferyczna kościoła parafialnego