NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Національний старий театр імені Гелени Моджеєвської

Національний старий театр імені Гелени Моджеєвської у Кракові (польською: Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej) — одна з найстаріших громадських сцен у Польщі та національна установа культури, вперше відкрита в 1781 році. Названа на честь відомої актриси Гелени Моджеєвської. Історія Театр створили депутат польського парламенту (Сейму) Фелікс Орачевський та актор Матеуш Вітковський. 17 жовтня 1781 року міська влада Кракова дала Вітковському дозвіл на комедію за умови, що він щомісяця платить до муніципальної казни п'ятдесят польських злотих. У 1798 році Яцек Клюшевський, староста Бжега, переобладнав дві власні будівлі на приміщення театру. Сучасність Театр є провідним театром Польщі. У 1997 році режисером стала Кристина Майснер. Проте її перебування ускладнювало діяльність закладу, і наступного року на прохання акторів Майснер залишила посаду. У 2016 році в підвалах будівлі театру 13 століття відкрився Інтерактивний музей / Центр театральної освіти MICET. Примітки Посилання Вебсайт театру
Starý hrad Żywiec

Starý hrad Żywiec (polsky Stary Zamek w Żywcu, Stary Zamek Żywiec) je hrad přestavěný na zámek ve městě Żywiec v okrese Żywiec ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Hrad je památkově chráněn. Historie a popis Starý hrad Żywiec je historická budova v centru Żywce, postavená kolem 15. století. V roce 1477, kdy byla loajalita města a majitelů vůči polské koruně nejistá, došlo ke druhému dobytí Żywce královským vojskem a hrad byl srovnán se zemí. K nové výstavbě došlo pravděpodobně mezi lety 1485–1500, kdy byly postaveny dvě nové severní věže a jižní věže byly zesíleny. Vše mělo obranný i reprezentativní charakter s výraznými renesančními rysy. Kolem roku 1569 pokračovala další přestavba, kdy bylo také postaveno arkádové renesanční nádvoří a provedeny úpravy se záměrem posílení palácové reprezentační funkce, včetně odstranění jihovýchodní věže. Před rokem 1624 byl objekt nájezdem zpustošen a v polovině 17. století opět obnoven a rozšířen. Na počátku 18. století Wielopolští hradní areál výrazně rozšířili. V roce 1838 hrad koupili Habsburkové, kteří jej vlastnili až do začátku druhé světové války. Od roku 2005 je sídlem Městského muzea Żywiec. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Starý hrad Żywiec na Wikimedia Commons
Altes Schloss (Żywiec)

Das Alte Schloss (polnisch Stary Zamek) befindet sich in Żywiec im Powiat Żywiecki in der polnischen Woiwodschaft Schlesien. Das Schloss liegt im Saybuscher Becken am rechten Ufer der Soła in der Altstadt von Żywiec. Geschichte An der Stelle des Alten Schlosses befand sich zuvor eine mittelalterliche Burg, von der das Land Saybusch regiert wurde, die im Konflikt zwischen dem polnischen König Kasimir IV. und den Komorowski 1477 zerstört wurde. Sie wurde als Schloss im Stil der Frührenaissance in den Jahren 1485 bis 1500 von den Komorowski um den mittelalterlichen Kern wiederaufgebaut und 1567 ausgebaut. Der Arkadenhof des Schlosses stammt aus dieser Zeit und ist, wie bei vielen Renaissance-Schlössern in Polen, dem Wawel-Schloss in Krakau nachempfunden. Da die Habsburger, die das Land Saybusch 1838 erwarben, ein Neues Schloss im Schlosspark errichten ließen, blieb das Alte Schloss seither unverändert und hat seinen Renaissance-Charakter bewahrt. Seit 2005 befindet sich darin das Stadtmuseum. Die Saybuscher Habsburger haben 2014 Ansprüche auf Rückübereignung des Schlosses und des Schlossparks aufgegeben. Literatur G. Leńczyk: Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski. Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983. J. Marszałek. Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach. Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1993. Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien – Band 1: Die mittelalterlichen Burgruinen, Burgen und Wohntürme. Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-8035-1161-5, S. 45 Weblinks Museum im Schloss
Old Castle in Żywiec

Old Castle in Żywiec (Polish: Stary zamek w Żywcu) is a castle located in Żywiec, Silesian Voivodeship, Poland. History A castle (cum castro) in Żywiec was first mentioned in 1467, as destroyed by an army, under Casimir IV Jagiellon's command against the House of Komorowski, with the Korczak Coat of Arms, recorded by Jan Długosz. However it is not certain whether it denoted the castle in the town or a fortifications on a nearby Grójec hill. Archaeological scrutiny dates the origins of the castle in the first half of the 15th century. A later expansion was constructed in 1567 by the House of Komorowski. Under the ownership and will of Jan Spytek Komorowski, during the castle's expansion a Renaissance style courtyard was built, which is still untouched in its current form. In 1678 the castle was purchased by the Wielopolski family. At the start of the 18th century the Wielopolski owners significantly expanded the castle complex by installing a fountain, Italian park, stable and a herbarium. The castle also saw an additional wing being constructed by the Wielopolski family and the renovations of the castle and expansion of it are documented by Andrzej Komoniecki in his Chronography or History of Żywiec. In April 1945, soldiers of the Soviet Red Army were stationed in the castle. Since 2005, the Old Castle in Żywiec hosts the City Museum in Żywiec (Muzeum Miejskie w Żywcu, Polish). The Old Castle's permanent exhibition includes an ethnographical exhibition - which completes the Wooden Architecture Trail in the Silesian Voivodeship, in Poland. Notes References Zofia Rączka (2002). Przewodnik po zamku i parku żywieckim. Żywiec: Towarszystwo Miłośników Ziemi Żywieckiej. ISBN 83-914141-6-7.
Старый Живецкий замок

Старый Живецкий замок (пол. Stary Zamek w Żywcu) — замок, расположенный в городе Живце в Силезском воеводстве в Польше. История Замок расположен на месте средневекового замка, разрушенного в 1477 году в результате военной акции короля Казимира IV Ягеллончика против рода Коморовских герба Корчак. Эту военную акцию описал Ян Длугош. Замок был перестроен в 1485—1500 годах; дальнейшее развитие было осуществлено в 1567 году родом Коморовских. Благодаря усилиям Яна Спитко Коморовского был построен аркадный ренессансный двор, который сохранился в первоначальном виде до нашего времени. С 2005 года в Старом Живецком замке находится Городской музей. В постоянной экспозиций музея находится, например, этнографическая выставка, дополняющяя Путь деревянной архитектуры Силезского воеводства. В 2014 году Габсбурги отказались от своих претензий по реприватизации Старого замка и Габсбургского парка. Галерея См. также Новый Живецкий замок Список замков Польши Примечания
Старий Живецький замок

Старий замок у Живцю (пол. Stary Zamek w Żywcu) — замок, розташований у місті Живець у Сілезькому воєводстві в Польщі. Історія Замок розташований на місці середньовічного замку, який було зруйновано у 1477 році внаслідок воєнної акції короля Казимира IV Ягеллончика проти родини Коморовських гербу Корчак, яку описав Ян Длугош. Замок було перебудовано у 1485—1500 роках; подальшу розбудову було здійснено у 1567 році родиною Коморовських. Завдяки зусиллям Яна Спитка Коморовського було збудовано аркадне ренесансне подвір’я, яке збереглось у первісному вигляді до нашого часу. З 2005 року у Старому Живецькому замку знаходиться Міський музей. У рамках постійних експозицій музею можна переглянути, наприклад етнографічну виставку, що доповнює Шлях дерев'яної архітектури Сілезького воєводства . У 2014 році Габсбурги відмовилися від своїх претензій щодо реприватизації Старого замку та Габсбурзького парку. Світлини Див. також Новий Живецький замок Замки Польщі (перелік) Примітки
Stary cmentarz żydowski w Biskupicach (województwo lubelskie)

Stary cmentarz żydowski w Biskupicach – został założony w połowie XVIII wieku. Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1792. Cmentarz ma powierzchnię około 0,7 ha i znajduje się w zachodniej części miejscowości w pobliżu ulicy Miłej. Zachowało się na nim około 20 nagrobków. Prowadziła do niego droga z bramą (zachowane relikty), a obok stał dom modlitwy (niezachowany). Cmentarz wpisany jest do rejestru zabytków na mocy decyzji nr A/1004 z 08.05.1990. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 160. Mapa WIG Rejowiec Pas 44 Słup 36 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Biskupicach na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
Stary cmentarz żydowski w Bychawie

Stary cmentarz żydowski w Bychawie – kirkut w Bychawie położony przy ul. Kościuszki, powstał w XVII wieku. W czasie okupacji hitlerowskiej został zdewastowany, do dzisiaj zachowały się fragmenty 2 macew. Kirkut zajmuje powierzchnię 0,6 ha. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 160-161. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Bychawie na portalu Wirtualny Sztetl Informacje o kirkucie na stronie Fundacji Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego
Stary cmentarz żydowski w Dynowie

Stary cmentarz żydowski w Dynowie – kirkut mieści się przy ul. Mickiewicza. Nie wiadomo kiedy dokładnie powstał. Ma powierzchnię 1,13 ha. W czasie okupacji został zniszczony przez nazistów. Zachowały się fragmenty murowanego płotu. Nie zachowała się na nim żadna macewa. Na macewach cadyków umieszczono ohel. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 232. Mapa WIG Błażowa Pas 49 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Dynowie na portalu Wirtualny Sztetl
Stary cmentarz żydowski w Krasnobrodzie

Stary cmentarz żydowski w Krasnobrodzie – został założony w XVI wieku w Krasnobrodzie na obrzeżach miasta. Wskutek dewastacji z okresu II wojny światowej do naszych czasów zachował się jedynie jeden nagrobek. Powierzchnia cmentarza wynosi 0,8 ha. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 176. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Krasnobrodzie na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
Stary cmentarz żydowski w Lubartowie

Stary cmentarz żydowski w Lubartowie – kirkut założony w XVII wieku. Znajdował się przy dawnej ul. Żabiej, obecnie w tym miejscu krzyżują się ulice Legionów i Armii Krajowej. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Obecnie na jego miejscu znajduje się ogródek jordanowski. Zobacz też Nowy cmentarz żydowski w Lubartowie Ulica Lubelska w Lubartowie Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 163. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Lubartowie na portalu Wirtualny Sztetl
Stary cmentarz żydowski w Mielcu

Stary cmentarz żydowski w Mielcu – został założony w XVII wieku i znajdował się przy obecnej ul. Jadernych. Uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej, następnie na części terenu pocmentarnego wzniesiono budynek będący wówczas siedzibą poczty. W latach 90. XX wieku na jego pozostałą część przeniesiono odnalezione nagrobki i wzniesiono pomnik ku czci ofiar Holocaustu. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 239. Mapa WIG Mielec Pas 47 Słup 33 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Mielcu na portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat społeczności żydowskiej Mielca i jej cmentarzy
Stary cmentarz żydowski w Przemyślu

Stary cmentarz żydowski w Przemyślu – opuszczony kirkut, znajdujący się przy ul. Biskupa Józefa Sebastiana Pelczara w Przemyślu. Nie znamy daty powstania tej nekropolii. Po raz pierwszy cmentarz wymieniany jest w 1568 roku, w przywileju wydanym przez króla Zygmunta Augusta. Podczas II wojny światowej nekropolia uległa dewastacji. Kamienne nagrobki wykorzystano do prac przy utwardzaniu dróg i ulic, między innymi na terenie koszar przy ul. Mickiewicza. Pozbawiony opieki cmentarz stopniowo popadał w zapomnienie i zarastał. Obecnie cmentarz nie jest ogrodzony, nie ma na nim żadnych nagrobków, a z jego dawnej tkanki materialnej pozostała jedyna zniszczona ceglana brama. Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 234–235. Mapa WIG Przemyśl Pas 49 Słup 35 Warszawa 1937. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Przemyślu na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Turobinie

Cmentarz żydowski w Turobinie – kirkut społeczności żydowskiej niegdyś zamieszkującej Turobin, założony w XVI wieku. Znajduje się przy przedłużeniu ul. Targowej, ok. 1,3 km na północny zachód od Rynku. Cmentarz został zniszczony podczas II wojny światowej i brak jest śladów dawnego przeznaczenia terenu. Zachowało się kilka macew. Składowane są one przy miejscowym kościele. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 178. Mapa WIG Turobin Pas 45 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Turobinie na portalu Wirtualny Sztetl Stary cmentarz żydowski w Turobinie na portalu Wirtualny Sztetl
Stary cmentarz żydowski w Łańcucie

Stary cmentarz żydowski w Łańcucie – został założony na początku XVII wieku i zajmuje powierzchnię 0,87 ha, na której zachowały się fragmenty porozbijanych nagrobków i dwa ohele kryjące szczątki cadyków: Naftalego Horowitza i Eleazara Szapiro. Cmentarz znajduje się przy ulicy Moniuszki. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 238. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Łańcucie na portalu Wirtualny Sztetl
Old Jewish Cemetery, Frysztak

The Old Jewish Cemetery (Polish: Stary Cmentarz Żydowski we Frysztaku) in Frysztak, Poland, was established probably in the 17th century and not later than 1860s, and is located at present-day Parkowa Street south of the town square. Around thirty matzevahs and the remnants of the old cemetery wall remain until the present-day. The grave of Esther Etel Elbaum (d. 1800), daughter of Rebbe Elimelech of Lizhensk, surrounded by a metal fence is especially noteworthy. Gallery Bibliography Burchard, Przemysław (1990). Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce (Objects and Monuments of Historic Value of the Jewish Culture in Poland). Warszawa: Druk. w Zakladach Graficznych. p. 270. Notes External links The Old Jewish Cemetery in Frysztak on the Polish Virtual Sztetl site Description of the cemetery with illustrations (pl.)
Stary cmentarz żydowski we Frysztaku

Stary cmentarz żydowski we Frysztaku – został założony najprawdopodobniej w XVII wieku i znajduje się przy obecnej ul. Parkowej, na południe od rynku. Do naszych czasów zachowało się około trzydziestu macew (najstarsza pochodzi z 1878) i resztki dawnego muru. Na szczególną uwagę zasługuje otoczony metalowym ogrodzeniem grób Estery Etel Elbaum (zm. 1800) – córki cadyka Elimelecha z Leżajska. Galeria Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 270. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski we Frysztaku na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami na stronie Cmentarze żydowskie Krzysztofa Bielawskiego
Starzyca

Starzyca (potocznie Starzyc, Chociwel) – jezioro na Pojezierzu Ińskim, położone w woj. zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w granicach miasta Chociwel, którego zabudowa znajduje się nad zachodnim brzegiem. Powierzchnia zbiornika wynosi 59,2 ha, ma długość ok. 3 km i szerokość ok. 200 m. Lustro jeziora znajduje się na wysokości 68 m n.p.m., a największa głębia to ok. 9 m. Starzyca jest typowym jeziorem rynnowym. Charakterystyczny fajkowaty kształt jeziora i wysokie, często strome brzegi wyżłobione zostały przez wody płynące w kierunku czoła lodowca. Przez Starzycę przepływa rzeka Krąpiel, która wpada z pobliskiego jeziora Kamienny Most od strony wschodniej, a wypływa w zachodniej części. Według typologii rybackiej Starzyca jest jeziorem sandaczowym. Nad południowym brzegiem znajduje się plaża, korty tenisowe, a w budynku z 1912 roku, po byłej szkole podstawowej, powstał hotel z barem i restauracją. Nad zachodnim brzegiem jeziora biegnie droga krajowa nr 20 ze Stargardu do Gdyni. Po wybudowaniu w 1925 roku elektrowni wodnej przy ujściu wód z jeziora do rzeki Krąpiel, Chociwel uzyskał oświetlenie elektryczne. Przed II wojną światową część wód z kanału Bród było skierowane przez dawny młyn w Chociwlu (uległ spaleniu) i dalej wpływało do Starzycy, co wpływało na natlenienie jeziora. W latach 90. XX wieku miała miejsce degradacja biologiczna wód jeziora, z powodu ich znacznego nasycenia związkami azotu i fosforu, które pochodziły z wód powierzchniowych zawierających resztki nawozów sztucznych z pól uprawnych. W celu poprawy jakości wód jeziora w 2003 roku zamontowano na jego powierzchni tzw. aerator "pulweryzacyjny", mający za zadanie napowietrzenie wód w warstwach przydennych, co powoduje przywrócenie życia biologicznego w tych warstwach. Nazwę Starzyca wprowadzono urzędowo w 1955 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Groß Staritz-See. Zobacz też Starzyce Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie Starzycy (69 KiB)
Staw Baczkowski

Staw Baczkowski – sztuczny zbiornik wodny (glinianka) zlokalizowany w Poznaniu, na terenie Rudniczego i Kopaniny, w obrębie tzw. Szacht. Najlepsze dojście od ul. Ceglanej. Akwen jest doskonale widoczny z linii kolejowej E 20, w rejonie dawnego przystanku Poznań Junikowo. Charakterystyka Staw jest bezodpływowy, o wydłużonym, lejkowatym kształcie, zarośniętych trzciną, gliniastych brzegach i twardym dnie. Grobla na południowym zachodzie oddziela go od Strumienia Junikowskiego. Otoczenie stanowią nieużytki i trzcinowiska. Przy ulicach Ceramicznej i Rudnicze znajduje się dość wyizolowane od pozostałej zabudowy okolic, osiedle cegielniane sprzed II wojny światowej. Zlewnia zbiornika ma 0,3 km². Zbiornik sąsiaduje blisko z inną glinianką - Starą Babą. Przy północno-wschodnim brzegu, w początkach XXI w., istniały jeszcze fragmenty betonowych podpór słupów przemysłowej (cegielnianej) kolei linowej. Bibliografia Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, ss.49 i 57, ISBN 83-906665-0-3 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Maciej Zeidler, Fotoreportaż: Szachciańskie legendy, w: Gazeta Junikowska, nr 19/2008/2009, wyd. Urząd Miasta Poznania, s. 6
Staw Grunfeld

Staw Grunfeld (przez mieszkańców śródmieścia Katowic nazywany potocznie Grünfeldem) – staw znajdujący się w Katowicach, w dzielnicy Brynów część wschodnia-Osiedle Zgrzebnioka, na zachód od lotniska na Muchowcu, między ulicami Bazaltową i Krzemienną. Staw ma powierzchnię 4,7 ha. Powstał po zalaniu wodą dawnego wyrobiska, z którego wydobywano glinę na potrzeby założonej tu w drugiej połowie XIX w. cegielni. Staw bierze swą nazwę od jej dawnego właściciela – znanego katowickiego przedsiębiorcy budowlanego Ignatza Grünfelda. Zalanie stawu wodą nastąpiło wkrótce po zaprzestaniu funkcjonowania cegielni na skutek pożaru w 1934 roku. Jego głębokość dochodzi do 20 metrów. Woda w stawie pochodzi z naturalnych wód podziemnych wypływających w wyniku przecięcia w trakcie wydobywania gliny warstw wodonośnych. Maksymalna długość stawu wynosi ok. 310 m, maksymalna szerokość ok. 150 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 290 m n.p.m. Brzegi stawu pokrywają zarośla wierzbowe, niezbyt obfite płaty roślinności nadwodnej oraz trzcinowisko (trzcina pospolita, pałka szerokolistna). Liczne występowanie płazów oraz owadów związanych ze środowiskiem wodnym (m.in. 28 gatunków ważek). Miejsce lęgowe ptaków wodno-błotnych, m.in. łysek. Dogodne miejsce tarła ryb. Staw jest rezerwą wody dla obszaru zabudowanego. Od 1996 do 2003 roku objęty był ochroną prawną jako użytek ekologiczny. W połowie marca 2026 roku przy stawie Grünfeld rozpoczęła się budowa osiedla mieszkaniowego składającego się z szesnastu domów w zabudowie bliźniaczej, dwóch willi i dwóch budynków wielorodzinnych. Przypisy
Staw Kachlarski

Staw Kachlarski – sztuczny zbiornik wodny (glinianka), zlokalizowany w Poznaniu, na granicy Rudniczego i Świerczewa (tzw. Szachty) pomiędzy ul. Glinianą i ul. Wykopy, w sąsiedztwie ul. Głogowskiej. Staw o kształcie zbliżonym do trapezu. Wokół rozciągają się nieużytki i osiedla domów jednorodzinnych. W pobliżu znajdowała się jedna z najdłużej działających cegielni, spośród kilkunastu, w obrębie Szacht (do lat 90. XX w.). Bibliografia Maciej Roik: ŚWIERCZEWO - Szachty już wkrótce zamienią się w park?. 2009-11-25. [dostęp 2012-07-05]. (pol.). mapa Poznania. maps.google.pl. [dostęp 2012-07-05]. (pol.).
Staw Kalina

Staw Kalina – staw w Świętochłowicach-Zgodzie, największy zbiornik wodny w mieście. Znajduje się on w bezodpływowym obniżeniu. Powierzchnia stawu wynosi około 5,3 ha. Głębokość wody nie przekracza 3,5 m. Nazwa Nazwa stawu wywodzi się od kolonii Kalina powstałej w Górnych Hajdukach, gdy dziedzicem jej był Elsner von Gronov z Kalinowic. Kolonia ta rozwinęła się dzięki działającej tu od 1845 roku kopalni. Historia Powstał jeszcze przed I wojną światową, w wyniku osiadania terenu, spowodowanego eksploatacją płytko zalegających złóż węgla kamiennego. Pierwszy raz pojawił się na mapie z 1931 roku. Przed I wojną światową można było tu łowić ryby. W latach 1928–1939 funkcjonował ośrodek rekreacyjny i kąpielisko. Do początku lat 50. XX wieku zbiornik ten był względnie czysty. Obecnie W przeszłości staw był silnie zanieczyszczony. Został skażony odpadami poprzemysłowymi Zakładów Chemicznych Hajduki w Chorzowie, w tym fenolami, norma stężenia tychże została przekroczona 30 tysięcy razy (dane na 2012 rok), a wokół stawu był odczuwalny nieprzyjemny zapach. Poziom wody reguluje pompownia Wiśniowa, która odprowadza nadwyżki wody do potoku Rawy. Rewitalizacja stawu była planowana kilkukrotnie. W 2020 rozpoczęto rewitalizację Stawu Kalina kosztem ponad 72 mln zł. Prace zakończyły się we wrześniu 2023 roku, dzięki czemu poziom zanieczyszczenia wód spadł o 99%. Dodatkowo wokół stawu powstały ścieżki spacerowe, place zabaw, boiska oraz wybieg dla psów. Otoczenia stawu stanowi pas trzciny pospolitej, niewielkie zadrzewienie, ogródki działkowe oraz wybudowane w połowie lat 60. XX wieku osiedle mieszkaniowe. Fauna i flora Występują na stawie takie gatunki jak: kaczka krzyżówka, łyska, kokoszka wodna oraz głowienka, łabędź niemy, brodziec piskliwy. W 2003 roku po raz pierwszy zaobserwowano takie płazy, jak: żaba jeziorkowa, żaba wodna, żaba trawna, ropucha zielona oraz rzekotka drzewna. Przypisy
Staw Młyński (Naramowice)

Staw Młyński – dawny staw młyński, położony w północnej części Poznania, na terenie Naramowic, w rejonie ulicy Rubież, w bezpośredniej bliskości rzeki Warty i jej starorzecza. Jest to jeden z najmniejszych zbiorników wodnych miasta. Leży w północnym klinie zieleni. Zasilany przez Różany Potok. W pobliżu stawu przebiega północna obwodnica kolejowa Poznania. Przyroda Różany Potok wpływa do Stawu Młyńskiego rynną polodowcową porośniętą starymi olszami, topolami, wierzbami i wiązami, z pojedynczymi stanowiskami młodszych dębów oraz z leszczyną. W 2005 stwierdzono w tym rejonie zgryzy bobra, ale były one dość stare. Sam staw otacza oprócz wyżej wymienionych także śliwa tarnina i dziki bez. Wędkarstwo Staw jest intensywnie i całorocznie wykorzystywany przez wędkarzy, zwłaszcza w weekendy. Stanowi o tym bliskość rozległych osiedli piątkowskich i postępująca urbanizacja okolicy. Zobacz też Osiedle Różany Potok Potok Umultowski Jezioro Umultowskie Młyński Staw (Antoninek) Wilczy Młyn Bibliografia Andrzej Bereszyński, Ewa Homan, Występowanie bobra europejskiego (Castor fiber Linnaeus, 1758) w Poznaniu, w: Nauka Przyroda Technologie – dział Zootechnika, Tom 1, zeszyt 2, 2007, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Poznaniu, ISSN 1897-7820 – źródło danych przyrodniczych Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5 Linki zewnętrzne UPP