NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Peter und Paul (Breslau)

Die St.-Peter-und-Paul-Kirche (polnisch Kościół św. Piotra i św. Pawła) ist ein gotisches Gotteshaus auf der Dominsel in Breslau. Sie liegt an der Ulica Katedralna und direkt an der Dombrücke, welche die Dom- mit der Sandinsel verbindet. Geschichte Die Kirche wurde in der Mitte des 15. Jahrhunderts fertiggestellt. Sie ersetzte ein altes romanisches Gotteshaus aus dem 12. Jahrhundert an gleicher Stelle. 1634 wurde die Kirche bei einem Brand zerstört und im Inneren mit Ornamenten im barocken Stil erneuert. 1791 brannte die Kirche erneut ab und wurde kurze Zeit später wieder aufgebaut. Ab 1666 gehörte die Kirche zum Kapuzinerkloster Breslau. Die Kapuziner hielten dort ihre Gottesdienste und predigten. Im Zuge der Säkularisation wurde das Kloster aufgehoben. Die Kirche diente während der napoleonischen Kriege zu Beginn des 19. Jahrhunderts als Lazarett. 1884 wurde das Innere der Kirche renoviert und im neugotischen Stil umgestaltet. Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche stark zerstört. Schätzungsweise 40 Prozent des Kirchenbaus wurden durch Bombeneinwirkungen zerstört. Zwischen 1952 und 1953 wurde die Kirche originalgetreu rekonstruiert und erhielt ihr gotisches Aussehen wieder. Die Kirche hat eine Breite von 14 m und eine Länge von 24 m. Weblinks Bilder der Kirche (poln.) Kościół św. Piotra i św. Pawła - St. Peter u. Paul Kirchena portalu polska-org.pl (poln.) Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 95
Kościół św. Piotra i św. Pawła we Wrocławiu

Kościół św. Piotra i św. Pawła – kościół w południowo-zachodniej części wrocławskiego Ostrowa Tumskiego, obok mostu Tumskiego. Budynek szerokości 14 metrów jest orientowany, ustawiony bokiem (dł. 24 m) do ulicy Katedralnej, a ściana jego prezbiterium przylega częściowo do wzniesionego później (1702–15) sierocińca (Orphanotrophaeum) dla szlacheckich dzieci, potem przekształconego na internat (obecnie mieści się tu m.in. Specjalistyczna Poradnia Rodzinna i Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy Kurii Metropolitalnej, Metropolitalne Studium Organistowskie oraz wrocławska rozgłośnia Radia Rodzina; znajdowało się tu także Duszpasterstwo Akademickie „pod Czwórką” (od adresu: ul. Katedralna 4). Historia Obecna, zbudowana z cegły gotycka bryła kościoła powstała w latach od 1404 (wzniesiono wówczas prezbiterium) do 1454 (zakończenie budowy nawy). Pierwotnie jednofilarowe sklepienie nawy i sklepienia prezbiterium uległy wraz z dachem zniszczeniu w wielkim pożarze Ostrowa Tumskiego w 1634, po czym zostały odbudowane w stylu barokowym w 1667 już bez centralnego filara. Kolejny pożar Ostrowa Tumskiego i Wyspy Piasek dotknął ten kościół w 1791, po czym ponownie został on naprawiony. W czasie wojen napoleońskich w 1813 założono w nim szpital dla francuskich jeńców. W 1884 wnętrza kościoła zostały odnowione w stylu neogotyckim, a w 1927 przebito bezpośrednie przejście z przyległego do kościoła internatu. W kościele znajdują się powojenne organy zbudowane przez Theodora Böhme, używane przez Metropolitalne Studium Organistowskie. W 1945 kościół ucierpiał w znacznym stopniu (m.in. stracił dach i sklepienia), ocenianym na 40%. W czasie odbudowy, przeprowadzonej w latach 1952-1953 przywrócono częściowo gotycki charakter budowli, m.in. usuwając wewnętrzne i zewnętrzne tynki i odtwarzając krzyżowo-żebrowe sklepienie nawy podparte na półmetrowej średnicy, odbudowanym kamiennym filarze. Poprawność rekonstrukcji wnętrza, a zwłaszcza szczytu zachodniego jest jednak kwestionowana. W 1963 w ogrodzie kościoła po stronie wschodniej ustawiono kamienną figurę św. Piotra przeniesioną tu z pobliskiego kościoła NMP na Piasku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Piotra i św. Pawła - St. Peter u. Paul Kirchena portalu polska-org.pl Kościół św. św. Piotra i Pawła, ul. Katedralna 2 fotopolska.eu
Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Mrągowie

Kościół pod wezwaniem św. Rafała Kalinowskiego w Mrągowie – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście. Historia Parafia św. Rafała Kalinowskiego została erygowana w dniu 1 lipca 1990 roku. Świątynia została wybudowana przez pierwszego proboszcza parafii, księdza Mieczysława Tereszewskiego. Wykonawcą była firma Ekomelbud z Mrągowa. W dniu 19 października 1990 roku rozpoczęto budowę kościoła. W dniu 18 listopada 1990 został poświęcony kamień węgielny. W dniu 5 kwietnia 1994 roku zakończono konstrukcję więźby dachowej kościoła. W dniu 20 listopada 1998 roku, w uroczystość św. Rafała Kalinowskiego, budowla została konsekrowana. Projektantem świątyni jest białostocki architekt, Antoni Makarewicz. Zobacz też Mrągowo Archidiecezja warmińska Przypisy
Kościół św. Rajmunda w Hańsku

Kościół św. Rajmunda w Hańsku – katolicki kościół w Hańsku, wzniesiony jako cerkiew prawosławna. Pierwsza cerkiew prawosławna pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Hańsku powstała przed 1564. Ok. 1796-1799 na jej miejscu wzniesiono nową, drewnianą świątynię. Była to już wtedy cerkiew unicka. Przed 1882 budowlę przeniesiono do wsi Siedliszcze, gdzie została zniszczona przez pożar. Murowaną prawosławną cerkiew w Hańsku zbudowano w 1882. Pracami budowlanymi kierował Tomasz Orłowski. W 1919 świątynia została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Wyposażenie kościoła pochodzi po części z kościoła św. Krzyża w Krasnymstawie, rozebranego przez Austriaków w 1816, po części zaś jest dawnym wyposażeniem cerkiewnym. Z kościoła w Krasnymstawie pochodzi barokowy ołtarz główny i dwa boczne, wykonane w 1716 przez Szymona Słowikowskiego. Z osiemnastego wieku pochodzą także barokowo-klasycystyczna chrzcielnica oraz barokowy krucyfiks. Na wyposażeniu kościoła pozostają także dwa osiemnastowieczne ornaty. Przypisy
Kościół św. Rocha i św. Sebastiana w Częstochowie

Kościół Świętego Rocha i Świętego Sebastiana w Częstochowie – kościół rektoralny znajdujący się w Częstochowie, przy ulicy świętego Rocha. Historia Pierwsza kaplica murowana wybudowana w latach 1641–1642 z fundacji prowincjała paulińskiego – słynnego budowniczego wielu obiektów w mieście – ojca Andrzeja Goldonowskiego została zniszczona w czasie oblężenia szwedzkiego w 1655 roku. Na jej miejscu została wybudowana obecna świątynia w 1680 roku, a w 1739 roku została odnowiona. W 1771 roku została splądrowana w czasie walk konfederatów barskich. Dzisiejszy wygląd świątyni pochodzi z lat 1783–1785, kiedy to została przebudowana, a na miejscu dawnej jednej wieży zostały wybudowane dwie. Świątynia w stylu baroku, o jednej nawie. Ostatnio odnowiona z lat 1987–1992 jest bardzo ciekawe. Ołtarz główny barokowy z końca XVII stulecia z piękną ornamentyką wykonaną w końcu XVIII stulecia (1785 rok) w stylu rokoka. Wyposażenie wnętrza w rzeźby i obrazy oraz naczynia liturgiczne pochodzą z XVII i XVIII stulecia, a także częściowo z XIX stulecia. Do 2018 rektorem kościoła był ksiądz Janusz Parkitny, od 2018 funkcję tę pełni ksiądz Zbigniew Krawczyk. Organy zostały zbudowane w 1869 roku przez Józefa Szymańskiego, który działał wówczas w Częstochowie. Zachował się tylko jeden oryginalny napis z nazwą głosu (Super-oktawa Stóp 2), podczas gdy jednolite tabliczki nad kluczami rejestrowymi wprowadzono po 1997 roku. Przypisy Bibliografia Częstochowa: plan miasta, Polskie Wydawnictw Kartograficznych S.A., Warszawa-Wrocław 1999, ISBN 83-7000-478-4
Kościół św. Rocha i św. Marcina w Rzeszowie

Kościół Świętych Rocha i Marcina znajduje się w Słocinie, dzielnicy na wschodzie Rzeszowa. Historia Najstarsza wzmianka o Słocinie jako o wsi pochodzi z XIV wieku, zaś o parafii z XV. Losy świątyni nie są do końca jasne, jednak na podstawie przypuszczeń pierwszy kościół ufundowali Pileccy, a dokładniej Otto Pilecki, kasztelan sandomierski. Kościół konsekrowany najprawdopodobniej w 1379 roku oddano pod patronat św. Marcina biskupa, stąd jego obecność w herbie Słociny. Po pożarze w połowie wieku XV, ponownej fundacji w 1466 roku dokonał Jan Pilecki. Kościół gotycki częściowo zniszczyli Tatarzy w 1624 roku. W początku wieku XIX (ok. 1826 r.) do kościoła dobudowano od strony zachodniej, dużą, kwadratową wieżę. Od XVII wieku wokół funkcjonuje cmentarz. Budowę nowej świątyni podjęto się dopiero na początku XX wieku. Kościół poświęcono w 1916 roku, a konsekrowano w 1932 pod wezwaniem świętych Rocha i Marcina, którego kult w Słocinie sięga XVII wieku. Ówcześni mieszkańcy wierzyli, że święty pomógł im przetrwać zarazę cholery. Architektura Kościół jest ceglano-kamienną budowlą, zbudowaną w latach 1913–1916 według projektu lwowskiego architekta Tadeusza Obmiańskiego. Trójnawowy z węższym prezbiterium i 60-metrową wieżą. Wewnętrzne ściany świątyni pokrywa polichromia namalowana w latach trzydziestych, odnawiana w latach 2002–2003. Wystrój wnętrza utrzymany jest w stylu neogotyckim i neobarokowym. Ołtarz główny w formie tryptyku z obrazami Jana Bukowskiego namalowanymi w 1929 roku. W ołtarzu bocznym znajduje się obraz św. Rocha, prawdopodobnie z XVII wieku. W 2001 r. stare pokrycie dachu zastąpiono blachą miedzianą, odrestaurowano elewację świątyni. We wnętrzu kościoła można już podziwiać odnowione (2002-3) unikatowe malowidła J. Makarewicza oraz odnowione ołtarze (2004) wraz z nowym wystrojem prezbiterium (2001-3). W sąsiedztwie kościoła znajdują się zabudowania poplebańskie: ochronka z 1896 roku, organistówka i dom parafialny zbudowany w roku 1938. W 2004/5 odnowiono elewacje wszystkich budynków należących do zespołu przykościelnego. Linki zewnętrzne Oficjalne strony parafii
St. Rochus und Sebastian (Nysa)

Die Friedhofskirche St. Rochus und Sebastian (polnisch Kościół św. Rocha i św. Sebastiana) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Stadt Nysa (deutsch Neisse). Das Gotteshaus steht im nordöstlich gelegenen Stadtteil Rochów (Rochus) auf dem ehemaligen Friedhof an der Rochusallee. Die Kirche ist eine Filiale der Pfarrei St. Elisabeth (Parafia św. Elżbiety Węgierskiej) in Nysa. Der Kirchenbau wird derzeit nicht genutzt und ist dem Verfall preisgegeben. Geschichte 1632 wurde Neisse während Kampfhandlungen im Dreißigjährigen Krieg geplündert und niedergebrannt. Darauf folgte eine Hungersnot und eine Epidemie mit zahlreichen Toten. Zwei Drittel der damaligen Bevölkerung fiel diesen Ereignissen zum Opfer. Ein Teil der Bevölkerung von Neisse pilgerte daraufhin am 16. August 1633 zu einer Rochuskapelle im Nordosten der Stadt. Daraufhin endete die Epidemie in Neisse. Aus Dankbarkeit errichteten die Menschen 1637 eine steinerne Kirche, welche dem hl. Rochus und dem hl. Sebastian gewidmet wurde. 1653 wurde der Kirchenbau geweiht. Durch fehlende Sanierung am Gebäude verfällt das Gebäude seit Jahrzehnten zunehmend. Der Kirchenbau wird derzeit nicht genutzt. Der Haupteingang wurde zugemauert und das Dach droht einzustürzen. Die Friedhofskirche St. Rochus und Sebastian steht seit 1972 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Das Kirchengebäude wurde im Stil der Spätrenaissance errichtet. Die Kirche steht auf einem kreuzförmigen Grundriss. Im Inneren besitzt der Bau Altäre im Stil des Barocks sowie eine steinerne Skulptur des hl. Rochus. Literatur Maria Sikorski: Nysa. Zabytki i Historia. Nyski Dom Kultury, Nysa 2011, ISBN 978-83-933268-1-5, S. 141–143. Weblinks Geschichte St. Rochus und Sebastian (poln.) Bilder der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Rocha i św. Sebastiana w Nysie

Kościół cmentarny pod wezwaniem św. Rocha i św. Sebastiana w Nysie – świątynia rzymskokatolicka znajdująca się przy Alei Wojska Polskiego, kościół filialny parafii św. Elżbiety w Nysie. Obecnie nie sprawuje się w nim kultu religijnego. Historia W 1632 roku, podczas wojny trzydziestoletniej Nysa została doszczętnie splądrowana i spalona. Pojawił się nieznany tu od wieków głód, a w jego następstwie wybuchła epidemia nieznanej choroby zakaźnej, która zabiła dwie trzecie ludności miasta. 16 sierpnia 1633 roku grupa chorych wyruszyła na pielgrzymkę do nieistniejącego już dzisiaj kościółka pod wezwaniem św. Rocha, który znajdował się w pobliskim lasku. W czasie tej procesji zmarło jeszcze 15 osób, lecz epidemia wkrótce wygasła. Uznano to za cud. Ocaleni mieszkańcy złożyli uroczyste ślubowania i zbudowali w 1637 roku niewielki kościół pod wezwaniem świętych Rocha i Sebastiana – patronów chroniących od nieszczęść i zarazy. Świątynia stanęła w miejscu, gdzie dawniej znajdowały się namioty z chorymi i gdzie chowano zmarłych. Konsekracja kościoła odbyła się w roku 1653. Architektura Późnorenesansowy kościół, zbudowany na planie krzyża. We wnętrzu świątyni znajduje się kilka ołtarzy w stylu wczesnobarokowym. Do najcenniejszych znajdujących się tu dzieł sztuki zaliczane są pochodzące z XVIII wieku: rzeźba przedstawiająca św. Rocha i obraz olejny o tym samym temacie. Pustelnia W celu upamiętnienia ofiar epidemii powołano erem obok kościoła. Mieszkający w nim pustelnik miał modlić się i pościć w intencji zmarłych w wyniku zarazy, pełnić funkcje dzwonnika podczas pogrzebów, a także raz w roku, na święto św. Rocha pielgrzymować do Barda Śląskiego. Pustelnia istniała do roku 1793. Stan obecny Kościół znajduje się na granicy katastrofy budowlanej – jego dach grozi zawaleniem. Jest to budynek skrajnie zaniedbany, niszczejący i demolowany. Ze względów bezpieczeństwa główne wejście zostało zamurowane. Jedynie niezwłoczny gruntowny remont może uratować ten cenny zabytek od całkowitego zniszczenia. Zobacz też Parafia św. Elżbiety Węgierskiej w Nysie Przypisy Bibliografia "Nysa. Skarby sztuki i osobliwości" 1999 Marek Sikorski, Silesiapress ISBN 83-909213-0-8 "Nysa-przystanek wędrowca" 2004 J.Daniel, I.Zielonka wyd.Inserat ISBN 83-912169-1-8 Linki zewnętrzne Fotografia kościoła Rok 2004. panoramio.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-20)]. Strona internetowa parafii św. Elżbiety w Nysie
Kościół św. Rocha w Lądku-Zdroju

Kościół św. Rocha w Lądku-Zdroju – kościół pomocniczy położony we wschodniej części cmentarza komunalnego w Lądku-Zdroju, przy ulicy Śnieżnej 10. Historia Potrzeba zbudowania kościoła w tej części Lądka-Zdroju związana jest za założeniem w mieście nowego cmentarza w 1616 roku. Pierwszy projekt kościoła cmentarnego powstał w 1619 roku, jednak nie doczekał się swojej realizacji. Prace budowlane ruszyły dopiero w 1678 roku. W tym samym roku obiekt został poświęcony. Spełniał odtąd funkcję kościoła pogrzebowego. Świątynia została w 1691 roku rozbudowana z inicjatywy ówczesnego proboszcza Adama Breitera (zm. 1707). Wynikało to z faktu, iż na czas przebudowy kościoła parafialnego przejęła jego funkcję. Podczas tej rozbudowy wydłużono obiekt o absydę. W latach 80. XX wieku kościół został strawiony przez pożar. Jego odbudowa miała miejsce na początku XXI wieku. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 sierpnia 1965 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Jest to budowla barokowa, jednonawowa z więżą zwieńczoną hełmem. Elewacje zaakcentowane są boniowanymi pilastrami. Prezbiterium ma kształt kwadratowy i zakończone zostało półkolistą absydą. Bryła główna posiada stromy dach dwuspadowy, krytym łupkiem w karo, natomiast absyda nakryta jest dachem dwuspadowym, krytym dachówką karpiówką. Elewacje frontowa zachodnia i tylna wschodnia posiadają wysokie trójkątne szczyty. Na kalenicy jest ośmioboczna sygnaturka. Galeria Przypisy Bibliografia Wojciech Ciężkowski Lądek Zdrój, Dolnośląskie Wydawnictwo Edukacyjne, Wrocław 1998, ISBN 83-7125-044-4. Słownik geografii turystycznej Sudetów, pod red. Marka Staffy, t.16, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1993, ISBN 83-7005-095-6. JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie "Dolny Śląsk na fotografii"
Kościół św. Rocha w Nowym Sączu

Kościół św. Rocha w Nowym Sączu – rzymskokatolicki kościół filialny parafii pod tym samym wezwaniem mieszczący się w Nowym Sączu, przy ulicy Dąbrówki, na osiedlu Dąbrówka. Historia kościoła Jest to świątynia drewniana, jednonawowa, oszalowana, o konstrukcji zrębowej, z dachem stromym nakrytym blachą. Wybudowana w latach 1595-1608 przez norbertanów z Nowego Sącza. W latach 1924–1926 częściowo przebudowana przez dodanie przedsionka z ośmioboczną wieżyczką. Strop budowli płaski z polichromią późnorenesansową (z początku XVII wieku). Ołtarz główny z początku XVII w., silnie rekonstruowany w 1927 r., z obrazem św. Rocha z przełomu XVII i XVIII wieku. Świątynia do 1995 pełniła funkcję kościoła parafialnego. Przypisy Bibliografia Nowy Sącz - plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992
Kościół św. Rocha w Radomsku

Kościół pw. św. Rocha w Radomsku – kościół parafialny rzymskokatolickiej parafii św. Rocha w Radomsku w Stobiecku Miejskim. Historia Kościół pw. św. Rocha jest kościołem drewnianym. Powstał w roku 1502. Posiada on gotycko-renesansowy tryptyk z 1519 roku, którego środkowa część przedstawia Świętą Rodzinę, zewnętrzne boczne skrzydła to cztery sceny Męki Pańskiej. Wewnątrz przedstawiono postacie św. Jana Jałmużnika, św. Zofii z córkami, św. Marii Magdaleny i św. Wita. Kościół odrestaurowano w XVIII wieku. Z tego czasu pochodzą: krucyfiks, drewniana dzwonnica oraz belka dotycząca budowy kościoła. W czasie renowacji (1952) powrócono do oryginalnych malowideł, usuwając te z 1615 roku. Tuż za kościołem jest budowana nowa świątynia pw. św. Joachima i Anny, jednak w starym kościele nadal odprawiane są msze święte. Nad tylnym wejściem znajduje się obraz patrona. W 2010 r. kościół został gruntownie odremontowany. Zobacz też św. Roch – patron parafii i kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Parafialny pw. św. Rocha [online], Strona miasta Radomska [dostęp 2020-05-07] (pol.).
Kościół św. Rocha w Sadykrzu

Kościół pw. św. Rocha w Sadykrzu – kościół filialny parafii w Obrytem, położony we wsi Sadykierz, w gminie Obryte. Historia Pierwotnie w Sadykrzu istniała kaplica drewniana wzniesiona prawdopodobnie w XVII wieku. Kolejny kościół stanął w 1812 roku i został zbudowany zapewne z użyciem materiału z poprzedniej świątyni (w 1763 roku wzmiankowano ją jako bardzo starą). Był drewniany, konstrukcji zrębowej, na niskiej kamiennej podmurówce, ustawiony prezbiterium w kierunku zachodnim, ustawiony prezbiterium w kierunku zachodnim. Znajdował się tu m.in. barokowy krucyfiks, konfesjonał i dwie ławki z XVIII wieku, ambona z przełomu XIX i XX wieku oraz ołtarz z płaskorzeźbą św. Rocha z XX wieku. W 1817 roku notowano odpust zupełny na uroczystość św. Rocha. Nadał go po wieczne czasy papież Klemens XIV. W 1772 odpust potwierdził biskup płocki Hieronim Antoni Szeptycki. Kościół spłonął niemal doszczętnie w nocy z 26 na 27 września 2003 roku. Przyczyną pożaru było prawdopodobnie podpalenie. Kościoła nie udało się uratować. Doniesienia prasowe wskazywały satanistów jako sprawców podpalenia. Kościół wcześniej był celem złodziei – w 1999 roku skradziono z niego cztery obrazy olejne pochodzące z XIX wieku. 14 maja 2005 roku mszą zainaugurowano odbudowę kościoła zakończoną w 2006 roku. Mieszkańcy zebrali pieniądze na budowę poprzez dobrowolne wpłaty i zbiórki pieniężne, które wykraczały również poza teren parafii. 25 maja 2008 roku biskup płocki Piotr Libera poświęcił odbudowany kościół. Co niedziela o godz. 10.15 w kościele odprawiana jest msza. Kościół jest znany z odpustów, zwanych pasterskimi, które odbywają się w dzień św. Rocha, czyli 16 sierpnia. Nazwa odpustów związana jest z dawnym zwyczajem, w którym pod obrazem św. Rocha święcono bydło spędzone z całej wsi. Zwyczaj zaginął przez wypadki pokaleczeń ludzi i zwierząt spowodowane dużym ściskiem. Według innej legendy przez Kurpie wędrowali św. Rozalia ze św. Rochem. W pewnym momencie rozdzielili się i św. Roch przybył do Sadykrza. Możliwe, że dlatego kościół w Sadykrzu ma za patrona św. Rocha. W roku 2016 kościół otrzymał obraz św. Rocha oraz relikwiarz zawierający część kości patrona wraz z dokumentem poświadczającym autentyczność relikwii. Dekretem biskupa płockiego Piotra Libery z 21 września 2020 roku kościół ogłoszono Sanktuarium Diecezjalnym pw. św. Rocha. W sąsiedztwie kościoła znajduje się dzwonnica wzniesiona w 1812 roku, wpisana do rejestru zabytków pod numerem 341-A (wpis z 2 kwietnia 1962 roku). Teren wokół kościoła otoczony jest kamiennym murem oraz drzewami. Obok świątyni znajduje się cmentarz przykościelny, na którym stoi krzyż z tablicą poświęconą pamięci żołnierzy poległych w 1920 roku: Adama Sienkiewicza z 68 pułku wielkopolskiego i Jana Iwaszkiewicza z 13 pułku wileńskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł dotyczący pożaru kościoła w Tygodniku Ciechanowskim. [dostęp 2011-10-09]. Zdjęcia kościoła na stronie Urzędu Gminy Obryte. [dostęp 2011-10-09].
Kościół św. Rocha w Tułowicach

Kościół św. Rocha – rzymskokatolicki kościół parafialny w Tułowicach. Świątynia należy do parafii św. Rocha w Tułowicach w dekanacie Niemodlin diecezji opolskiej. Historia kościoła Po raz pierwszy kościół w Tułowicach wymieniony jest w rejestrze świętopietrza z 1447 roku, wówczas jako parafia św. Katarzyny w Tułowicach. W okresie reformacji Tułowice należały do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Prądach, a od XVII wieku znowu w tej miejscowości zaczyna funkcjonować parafia rzymsko – katolicka z własnym proboszczem. Pierwotny kościół był drewniany. W czasie częstych wojen uległ zniszczeniu. Z kroniki hrabiów Frankenbergów możemy wyczytać: „Wybudowałem nowy kościół w Tułowicach. Stary, pw. św. Katarzyny znajdujący w innym miejscu wioski, był tak rozsypujący się, że od lat nabożeństwa były odprawiane w zamkowej kaplicy...” (wiek XVIII). Obecny kościół parafialny wybudowano w latach 1829-1840 w neoklasycystycznym stylu bazylikowym. Wygląd kościoła z opisu w kronice hrabiego: „Ołtarz trzy skrzydłowy, Najświętsza Maryja z Dzieciątkiem Jezus w niebiańskiej chwale - na głównym ołtarzu, św. Jadwiga i św. Roch, który jest patronem kościoła - jako ołtarze boczne. Ołtarz rzeźbiony w stylu romańskim i ambona dębowa, prezbiterium zostało zaślepione, drewniany sufit nowy z pomalowanymi konsolami, wejście główne wyłożone marmurowymi płytkami.” Przy murze kościoła parafialnego znajduje się płyta nagrobna zmarłego w 1598 roku Heinricha von Dreske, ukazująca postać brodatego rycerza w zbroi. Jest ona jednym z nielicznych śladów po dawnych właścicielach tej ziemi. Organy Organy prawdopodobnie wybudował Carl Berschdorf pod koniec lat 20, albo na początku lat 30. XX wieku. Dmuchawa jest umiejscowiona w wieży. Prospekt jest symetryczny i wyeksponowanych jest w nim 40 piszczałek. Dyspozycja instrumentu: Przy kościele kapliczka z płytą nagrobną Heinricha von Dresske (zm. 1598). Bibliografia Schlesiens ältere Kirchen und kirchliche Stiftungen nach ihren frühesten urkundlichen Erwähnungen. Ein Beitrag zur schlesischen Kirchengeschichte, von Hermann Neuling, Breslau 1884 Elżbieta Woźniak, Mariusz Woźniak: Od Tillowitz do Tułowic: UG Tułowice, 2007 Przypisy Linki zewnętrzne Strona Gminy Tułowice Strona Parafii Tułowice
Kościół św. Rocha w Wieleniu

Kościół Świętego Rocha w Wieleniu – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych należący do dekanatu Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Wieleniu, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1930-1932 jako kościół ewangelicki. Fundatorem kościoła był hrabia von Schullenburg - właściciel dóbr wieleńskich. Świątynia przetrwała działania II wojny światowej i nie została zniszczona, jednakże potem jej wnętrze uległo częściowej dewastacji. W pierwszej kolejności zostały uszkodzone organy. Chłopcy wchodzili na chór świątyni i bawili się piszczałkami. Dwa razy instrument musiał być naprawiany, aby mógł być używany. Zniszczony został także napęd dzwonów. Został on zdemontowany i wraz z trzema dzwonami przewieziony został do kościoła Wniebowzięcia Matki Bożej i Świętego Michała w Wieleniu. 2 lutego 1946 kościół poświęcono na potrzeby kultu katolickiego. Architektura Jest to budowla halowa wzniesiona z cegły i otynkowana. Przypisy