NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ośrodek Narciarski Beskid Sport Arena w Szczyrku

Ośrodek Narciarski Beskid Sport Arena w Szczyrku – ośrodek narciarski położony w Szczyrku-Biłej, na północno-wschodnim zboczu Beskidu w Beskidzie Śląskim. Wyciągi i trasy W skład kompleksu wchodzą: 6-osobowa kolej krzesełkowa „Beskid” („KL”), wyprzęgana, o długości 750 m, przewyższeniu 240 m i przepustowości 2200 osób na godzinę, dwa krótkie wyciągi talerzykowe: „Sportowy” („WN1”, wyprzęgany, o długości 270 m, przewyższeniu 90 m i przepustowości 900 osób na godzinę) i „Widokowy” („WN2”, niewyprzęgany, o długości 200 m, przewyższeniu 20 m i przepustowości 800 osób na godzinę); Z górnej stacji wyciągu krzesełkowego biegną cztery narciarskie trasy zjazdowe: niebieska („1”), o długości 1200 m, przewyższeniu 240 m, średnim nachyleniu 20% i maksymalnym nachyleniu 30%, czerwona („2”), o długości 1000 m, przewyższeniu 240 m, średnim nachyleniu 24%, maksymalnym nachyleniu 38%, czarna („3”), o długości 800 m, przewyższeniu 240 m, średnim nachyleniu 30% i maksymalnym nachyleniu 45%, niebieska („4”), o długości 200 m, przewyższeniu 20 m, średnim nachyleniu 10% i maksymalnym nachyleniu 12%; Ponadto, wzdłuż „WN1”, na fragmencie trasy nr 2, położona jest „strefa sportowa”, o długości 220 m, przewyższeniu 65 m, średnim nachyleniu 29%, maksymalnym nachyleniu 35%. Pozostała infrastruktura Do dyspozycji narciarzy i snowboardzistów są tu: wypożyczalnia sprzętu narciarskiego i snowboardowego, serwis sprzętu narciarskiego i snowboardowego, szkółka narciarska i snowboardowa z licencją SITN PZN i SITS, restauracja, zimowy plac zabaw dla dzieci (na górnej polanie, przy WN2). Operator Operatorem i właścicielem stacji jest „PBC” Sp. z o.o. – Oddział Beskid Sport Arena w Szczyrku (numer KRS: 0000359808). Siedzibą spółki PBC są Katowice. Spółka została zarejestrowana w 2010 roku i powstała w wyniku wydzielenia majątku ze spółki „Mosty Katowice” Sp. z o.o. powstałej w 2001 roku. Obie spółki są własnością Macieja Błacha i Czesława Polednioka, którzy pełnią funkcje odpowiednio prezesa zarządu i wiceprezesa zarządu w obu spółkach. Historia Wyciąg orczykowy z dwiema trasami (czerwoną i niebieską) istniał na tym zboczu przez wiele lat przed uruchomieniem kolei krzesełkowej. Otwarcie tej kolei nastąpiło 27 grudnia 2016 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Gościmcu

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Gościmcu – katolicki kościół filialny znajdujący się w Gościmcu (gmina Zwierzyn, numer 127). Należy do parafii w Zwierzynie. Jako katolicka poświęcona 27 maja 1946. Historia i architektura Kościół salowy, szachulcowy wybudowano w 1764, a w 1769 rozbudowano go, dodano wieżę i pokryto dachówkami w miejsce strzechy. W 1831 zamontowano w nim organy. Na początku XX wieku dwie ściany boczne przebudowano na murowane. W latach 1989–1990 dokonano kolejnej, tym razem całkowitej, przebudowy świątyni, z zatarciem cech pierwotnych i likwidacją ostatnich ścian szachulcowych. Obiekt bez wyodrębnionego z nawy prezbiterium. Pierwotnie był zamknięty trójbocznie. Wieża od frontu jest osadzona na nawie. Galeria Przypisy
Evangelische Kirche (Colonnowska)

Die Evangelische Kirche im oberschlesischen Colonnowska ist eine evangelische Filialkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt aus dem 20. Jahrhundert. Die Evangelische Kirche gehört der Evangelisch-Augsburgischen Gemeinde in Groß Lassowitz. Sie befindet sich an der Ulica ks. Czerwionki im Stadtteil Vossowska. Geschichte Die Protestanten von Vossowska und Kolonnowska wurden zunächst durch Pastoren aus Malapane und später aus Groß Strehlitz betreut. Ende 1832 begann man mit Gottesdiensten in der Aula der katholischen Schule. Am 1. Mai 1846 wurde eine eigene evangelische Schule in Kolonnowska eröffnet, die zum neuen Mittelpunkt der evangelischen Gemeinde wurde. Da der Pastor aus Groß Strehlitz nur paarmal im Jahr nach Kolonnowska kam, fanden die Gottesdienste nur sporadisch statt. Da Malapane näher lag als Groß Strehlitz, wurden die örtlichen Protestanten auf eigenen Wunsch seit Ende 1861 wieder durch die Gemeinde in Malapane betreut. Während das Hüttenwerk in Zawadzki immer mehr an Bedeutung gewann und dort die Zahl der Protestanten anwuchs, verlor Kolonnowska an Bedeutung und auch die Zahl der Protestanten verringerte sich. 1928 wurde schließlich eine eigene Kirche in Vossowska erbaut. Diese wurde neben dem kommunalen Friedhof von 1833 angelegt. Das Grundstück wurde Ende 1927 von den Hüttenwerken gekauft. Das Bauprojekt wurde durch den Baurat Reck aus Oppeln ausgeführt. Am 1. November 1928 wurde sie durch den evangelischen Generalsuperintendenten Otto Zänker eingeweiht. Auf dem Kirchengrundstück wurde auch ein evangelischer Friedhof angelegt. Im Zweiten Weltkrieg wurden die Kirchenglocken zu Kriegszwecken eingeschmolzen. Seitdem verblieb sie ohne Glocken. Nach dem Krieg wurde die evangelische Kirchengemeinde zunächst aufgelöst. 2012 wurde die Orgel durch Einbrecher beschädigt und Metallteile davon geraubt. Sie stammte noch aus der Zeit der Erbauung der Kirche und wurde 1929 durch die Firma Sauer ausgeführt. Derzeit finden alle zwei Wochen Gottesdienste statt. Die Kirche befindet sich momentan auf der Vorschlagsliste für die Aufnahme als Kulturdenkmal. Architektur Bei der Evangelischen Kirche handelt es sich um ein modernes Bauwerk, aber in traditioneller Weise gestaltet, mit einer verputzten Fassade ohne Dekorationselemente. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm aus Holz als Dachreiter über dem Eingang mit einer Zwiebelhaube. Die Eingangstüren der Kirche sind mit zwei Sternen dekoriert. Weblinks Einzelnachweise
Kościół ewangelicko-augsburski w Fosowskiem

Kościół ewangelicko-augsburski – kościół filialny znajdujący się w Fosowskiem, dzielnicy miasta Kolonowskie, w województwie opolskim, należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej, w Lasowicach Wielkich. Historia Świątynia została zbudowana w 1928 roku w stylu neoromańskim. Budowla figuruje w wykazie obiektów objętych ewidencją zabytków Gminy Kolonowskie. W czasie II wojny światowej dzwony kościelne zostały przetopione w hucie w Zawadzkiem na sprzęt wojskowy. W 2012 roku organy znajdujące się w świątyni zostały zdewastowane przez złodziei. Złodzieje zniszczyli instrument piłką do metalu i ukradli 48 metalowych piszczałek. Organy zostały wykonane przez firmę Sauer i pochodzą z czasów budowy kościoła. Przypisy
Dreifaltigkeitskirche (Leschnitz)

Die Pfarrkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit (polnisch Kościół Trójcy Świętej) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Stadt Leschnitz (Leśnica) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei zur Heiligen Dreifaltigkeit (Parafia św. Trójcy Świętej) in Leschnitz. Das Gotteshaus liegt an der ul. Kościelna 8 an der südwestlichen Ecke des Leschnitzer Rings. Geschichte Eine Kirche wurde erstmals 1257 in Leschnitz erwähnt. Der Kirchenbau trug ursprünglich das Patrozinium des heiligen Martin. 1335 wurde erstmals eine Pfarrei in Leschnitz erwähnt. Der steinerne Kirchenbau entstand in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts und ist der Heiligen Dreifaltigkeit gewidmet. Der ursprünglich gotische Kirchenbau wurde Anfang des 18. Jahrhunderts im Stil des Barocks umgebaut. Die Umbauarbeiten wurde 1720 fertiggestellt. Ein weiterer Umbau der Kirche erfolgte im Jahr 1843. Bis 1939 erfolgte erneut ein Um- und Ausbau der Kirche. Dabei wurden das nördliche Seitenschiff und eine neue Sakristei angebaut. Der Kirchenbau steht seit 1954 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Saalkirche entstand ursprünglich im gotischen Stil. Im 18. Jahrhundert wurde der Kirchenbau barockisiert. Das zweischiffige Langhaus besitzt einen rechteckigen Chor. An der Westseite liegt der auf einem quadratischen Grundriss stehende Glockenturm mit Zwiebelhelm und Laterne. Im Inneren besitzt das Hauptschiff Stichkappentonnen mit einem Rahmen-Blatt-Dekor. An den Kirchenbau sind mehrere Kapellen angebaut, darunter die Kapelle des hl. Joseph auf einem quadratischen Grundriss. Die Kirche besitzt ein Satteldach mit Fledermausgauben. Die Ausstattung der Kirche entstand im Stil des Barocks. Das Taufbecken mit einer Darstellung der Taufe-Christi-Gruppe stammt aus dem Ende des 18. Jahrhunderts. Die Kirche besitzt eine Orgel der Firma Schlag & Söhne aus dem Jahr 1896. Das Instrument ist 17-stimmig und pneumatisch. Der Kirchhof ist in Teilen von einer steinernen Mauer umgeben. Weblinks Geschichte und historische Bilder der Dreifaltigkeitskirche (poln.) Geschichte der Pfarrei (poln.) Einzelnachweise
Kościół Trójcy Świętej w Leśnicy

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Leśnica diecezji opolskiej. Historia i organy Budowla kilkakrotnie była niszczona przez pożary. Obecna świątynia została wzniesiona w drugiej połowie XV wieku, następnie została przebudowana gruntownie w latach 1717–1720 i rozbudowana w 1939 roku. W kościele znajdują się organy wykonane przez firmę Schlag und Söhne w 1896 roku. Instrument posiada 17 głosów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Stan organów jest bardzo zły. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Górecku

Kościół pw. św. Stanisława Biskupa w Górecku – katolicki kościół filialny znajdujący się w Górecku (gmina Zwierzyn). Należy do parafii w Górkach Noteckich. Historia i architektura Kościół szachulcowy (jednonawowy) wybudowano w 1789 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Jako katolicki poświęcony 8 maja 1946. W 1964 gruntownie przebudowany i obmurowany z zasłonięciem oryginalnej konstrukcji. Świątynia jest założona na rzucie prostokąta, a od wschodu zamknięta trójbocznie. Nad nawą stoi kwadratowa wieża. W wyższej partii jest ona węższa i ma rzut ośmioboczny. Otoczenie Po drugiej stronie drogi znajdują się resztki cmentarza ewangelickiego z licznymi nagrobkami. Na krzyżu misyjnym tabliczka upamiętniająca misje pallotyńskie z 2015. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zwierzynie

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Zwierzynie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Zwierzynie, wsi gminnej w województwie lubuskim. Istnieje przy nim parafia św. Jana Chrzciciela. Historia i architektura Obiekt wzniesiono w 1767 w konstrukcji ryglowej dla lokalnej społeczności protestanckiej. Stanowił wówczas centrum wsi, które po budowie linii kolejowej (tzw. Ostbahn) przeniosło się w rejon dworca. Kilkakrotnie przebudowywany w XIX i XX wieku (np. 1829 i 1930), ostatecznie utracił konstrukcję ryglową i drewnianą wieżę krytą gontem - obecnie jest obiektem całkowicie ceglanym. Poświęcony jako katolicki 24 czerwca 1946. Poważnej przebudowy dokonano w latach 1964-1965. Od dnia 24 czerwca 1975 kościół parafialny. W latach 1990–1995 część szachulcowa została rozebrana i praktycznie od nowa wzniesiono nową świątynię z cegły (wyraźnie odcina się część ze starszego budulca ceglanego). Jest świątynią jednonawową, wzniesioną na planie prostokąta. Wewnątrz posadowiono powojenny ołtarz główny (w ołtarzu wizerunek Chrystusa autorstwa Leona Buryły). Otoczenie Przy kościele znajduje się cmentarz parafialny. Galeria Przypisy
Budynek Radomskiej Izby Skarbowej w Radomiu

Budynek Radomskiej Izby Skarbowej w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, przy ulicy Żeromskiego 41. Historia i opis W 1867 roku powołano Radomską Izbę Skarbową, która obejmowała swoim zasięgiem całą gubernię radomską. W latach 70. XIX w. urząd przeniesiono do wybudowanego w tym samym czasie obiektu przy ulicy Żeromskiego 41, od wschodu graniczącego z gmachem Banku Państwa. Izba zajmowała budynek do 1917 roku. Wtedy przekazano go Żeńskiej Szkole Handlowej, przeniesionej z gmachu Klubu Garnizonowego usytuowanego przy ulicy Słowackiego. W 1925 roku szkołę przemianowano na Gimnazjum im. Marii Konopnickiej, które zajmowało budynek do lat 60. XX wieku. Obecnie gmach jest siedzibą jednego z banków kredytowych. Budynek Radomskiej Izby Skarbowej jest eklektycznym, trzykondygnacyjnym, otynkowanym obiektem murowanym. Fasadę zdobi bogata sztukateria. Galeria Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Żółwinie

Kościół pw. św. Andrzeja Boboli w Żółwinie – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Żółwinie, wsi w województwie lubuskim. Należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Zwierzynie (do 1975 przynależał do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie). Obiekt stoi bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 157. Historia i architektura Obiekt wzniesiono w 1898 wieku dla lokalnej społeczności protestanckiej. Reprezentuje styl neogotycki, a jego smukła wieża jest z daleka widoczna na nadnoteckich łąkach. Jako katolicki poświęcony został 16 maja 1946. Do rejestru zabytków wpisano go w 2003. Otoczenie Obok kościoła (od frontu) zachowała się ośmiokątna betonowa podstawa niemieckiego pomnika poświęconego poległym w I wojnie światowej. Widoczne są na niej wykute krzyże. Obecnie stanowi podstawę dla krzyża drewnianego. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Łącznicy

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Łącznicy – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Łącznicy, wsi w województwie lubuskim. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie. Historia i architektura Obiekt wzniesiono w końcu XIX wieku dla lokalnej społeczności protestanckiej. Reprezentuje styl neoromański. Jako katolicki poświęcony został 8 maja 1946. W latach 70. XX wieku przeszedł generalny remont. Otoczenie Przy kościele znajdują się niewielkie pozostałości cmentarza ewangelickiego. W sąsiedztwie stoi też figura maryjna z niemieckojęzycznym napisem na tylnej części cokołu. Do obiektu nie prowadzi żadna droga utwardzona - dojazd tylko drogą polną. Galeria Przypisy
Parafia św. Jakuba Apostoła w Leźnicy Wielkiej

Parafia św. Jakuba Apostoła w Leźnicy Wielkiej – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji łódzkiej, w dekanacie ozorkowskim. Według stanu na miesiąc luty 2017 liczba wiernych w parafii wynosiła 1855 osób. Proboszczowie Źródło: ks. Ludwik Słomczyński (1910–1922) ks. Zygmunt Wertyński (1922–1932) ks. Józef Ziętek (1945–1946) ks. Jan Frątczak (1946) ks. Szczepan Rębowski (1947–1948) ks. Franciszek Pabińczyk (1948–1952) ks. Aleksy Płuszka (1952–1972) ks. Piotr Siczek (1972–1975) ks. Zdzisław Dębski (1975) ks. Stanisław Ornat (1975–1977) ks. Stanisław Wasilewski (1977–1989) ks. Marek Rzeźnicki (1989–1999) ks. Franciszek Kijowski (1999–2003) ks. Tadeusz Zatorski (2003–2023) ks. Rafał Dąbrowski (od 2023) Przypisy
Parafia Opieki św. Józefa, św. Marii Magdaleny i Aniołów Stróżów w Milejowie

Parafia Opieki św. Józefa, św. Marii Magdaleny i Aniołów Stróżów w Milejowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji łódzkiej, w dekanacie piotrkowskim. Według stanu na miesiąc luty 2017 liczba wiernych w parafii wynosiła 3100 osób. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Błotnicy

Kościół pw. św. Michała Archanioła i św. Stanisława Kostki w Błotnicy – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Błotnicy, wsi w województwie lubuskim. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie. Historia i architektura Obiekt wzniesiono w końcu XIX wieku dla lokalnej społeczności protestanckiej. Reprezentuje styl neogotycki. Jako katolicki poświęcony został 29 września 1946. W latach 80. XX wieku przeszedł generalny remont. Na ścianie otwartej kruchty umieszczono w 1983 malowidło przedstawiające Chrystusa ukrzyżowanego z aniołami zbierającymi jego krew do kielichów i liczbą "33". Otoczenie Przy kościele stoi krzyż stalowy. Galeria Przypisy
Kościół św. Barbary w Głęboczku

Kościół pw. św. Barbary w Głęboczku – zabytkowy, pomennonicki, katolicki kościół filialny znajdujący się w Głęboczku, wsi w województwie lubuskim. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie. Historia i architektura Okres mennonicki Obiekt w formach barokowych wzniesiono w końcu XVIII wieku dla lokalnej społeczności mennonickiej. Mennonici, po konflikcie, w jaki popadli z królem Fryderykiem Wilhelmem I Pruskim, przenieśli się w dolinę Noteci spod Tylży. Założono wówczas tutaj dwie wsie: Błotnicę (Bronkenhofswalde) oraz Głęboczek (Frantztal). W 1765 w Głęboczku powstała gmina mennonicka. Po wojnach napoleońskich, teren ten znalazł się w granicach Prus i Mennonici ponownie się przenieśli, w granice Królestwa Polskiego - do Wymyśla i Kazunia (Nowego). Okres katolicki Jako katolicki poświęcony został 4 grudnia 1946. Wyremontowano go w latach 90. XX wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Anny w Otmuchowie

Kościół świętej Anny – kościół cmentarny należący do parafii św. Mikołaja i św. Franciszka Ksawerego w Otmuchowie. Historia i wyposażenie Jest to neogotycka budowla wzniesiona z cegły w II połowie XIX wieku na miejscu małej jednonawowej kaplicy, która była już niewystarczająca dla potrzeb rozwijającego się miasta. We wnętrzu świątyni znajduje się obraz „Św. Anna uczy Marię czytać”, namalowany przez Hieronima Richtera. Na tylnej ścianie świątyni jest kartusz herbowy biskupa wrocławskiego Franza Ludwiga von Pfalz-Neuburga z 1699 roku. Organy Organy zostały wybudowane prawdopodobnie w II połowie XIX wieku, po wybudowaniu obecnego kościoła cmentarnego. Katalog Organów Diecezji Opolskiej podaje, że zostały one wybudowane przez Heinricha Schlaga ze Świdnicy, jednak informacje te są potwierdzone. Z kroniki parafialnej wiadomo, że w 1983 roku przeprowadzony został ich remont. Organy z biegiem czasu były w coraz gorszym stanie, jednakże w 2018 roku, kiedy dzięki staraniom ks. proboszcza Eugeniusza Magierowskiego podjęto decyzję o ich generalnym remoncie. Wykonawcą została firma Vestra Grzegorza Tchórzewskiego z Lubrzy. Wymieniono dmuchawę na nową i została ona zamontowana we wnętrzu instrumentu. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Nowym Kurowie

Kościół pw. Matki Bożej Szkaplerznej w Nowym Kurowie – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Nowym Kurowie, w województwie lubuskim. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie. Historia i architektura Kościół wzniesiono w 1900 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Reprezentuje styl neogotycki. Jako katolicki poświęcony został 16 lipca 1946. W latach 90. XX wieku poddany generalnej renowacji. Przy kościele funkcjonuje nowicjat należący do Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. Z uwagi na położenie jest obiektem chętnie fotografowanym przez miłośników kolei wraz z pociągami na linii dawnej Pruskiej Kolei Wschodniej (Ostbahnu). Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Fotopolska, obiekt na starych pocztówkach - dostęp 4.2.2017
Cmentarz ewangelicki w Brodnicy przy ul. Sądowej

Cmentarz ewangelicki w Brodnicy – zamknięty cmentarz protestancki z przełomu XVIII i XIX wieku, położony w Brodnicy przy ul. Sądowej. Historia Po zamknięciu najstarszego cmentarza ewangelickiego w Brodnicy znajdującego się w obrębie murów miejskich (obecnie plac im. Erazma Glicznera) z inicjatywy ks. Gottlieba Bernharda Powalskiego został założony nowy cmentarz na tak zwanych „Piaskach” przy drodze prowadzącej do Grudziądza, obecnie róg ulicy Sądowej i Cmentarnej. Poświęcenie nowej nekropoli nastąpiło 6 lipca 1798 roku o godz. 14.00. Zbiegło się to z pierwszym pochówkiem. Pochowano wówczas 58-letnią wdowę po kupcu Florentynę Heyne. Ostatnią pochowaną na tym cmentarzu osobą, a wzmiankowaną w księdze zgonów parafii ewangelickiej w Brodnicy, była Erike Grube z Hamburga, która zmarła 18 sierpnia 1944 roku w Brodnicy. Wiosną 1945 cmentarz ewangelicki został sprofanowany przez czerwonoarmistów. Do całkowitego zniszczenia nekropoli po wojnie przyłożyły się także komunistyczne władze miasta Brodnicy oraz niektórzy jej „nowi” mieszkańcy, którzy zaczęli rozbierać ceglany mur, który z trzech stron otaczał cmentarz od 1903 roku, dochodziło także do rozkopywania grobów i okradania trumien. Formalnie cmentarz ewangelicki istniał do 17 września 1956 roku. Po 21 latach od jego zamknięcia w latach 70. XX wieku teren całkowicie splantowano, usuwając resztki ocalałych nagrobków, następnie zasadzono trawę. Jedynym oryginalnym nagrobkiem, który ocalał z tej „pożogi” jest grób w kształcie regularnej, ok. 3-metrowej wysokości kamiennej piramidy. Na znajdującej się w jego wnęce żeliwnej tablicy umieszczono napisaną po łacinie filozoficzną sentencję o życiu, przemijaniu i śmierci oraz informacje o zmarłym. Dowiadujemy się z niej, że w grobowcu pochowano Leopolda Fryderyka Dittmera, brodnickiego lekarza i chirurga. Z przekazów historycznych wiadomo, że zmarł on na cholerę, którą zaraził się niosąc pomoc chorym mieszkańcom. Epidemia cholery przywleczona została do Królestwa przez żołnierzy carskich, których pułki skierowane do tłumienia powstania listopadowego przybyły także znad granicy z Indiami. Na cholerę zmarł także głównodowodzący Rosjan generał-feldmarszałek Iwan Dybicz. Do Brodnicy zaraza przybyła wraz z polskimi powstańcami listopadowymi internowanymi w mieście po przekroczeniu granicy z Prusami w lipcu 1831 roku. Najpewniej zarazili się oni od Rosjan w czasie walk. W październiku 2001 roku został tu ustawiony pamiątkowy obelisk jako symbol pamięci i czci dla zmarłych. Zobacz też Cmentarz parafialny w Brodnicy (otwarty) Cmentarz komunalny w Brodnicy (otwarty) Cmentarz ewangelicki w Brodnicy przy ul. Karbowskiej (zamknięty) Cmentarz ewangelicki w Brodnicy (Plac Erazma Glicznera) (nie istnieje) Cmentarz żydowski w Brodnicy (nie istnieje) Cmentarz wojskowy w Brodnicy (zamknięty) Przypisy
Kościół św. Floriana w Ozimku

Kościół świętego Floriana – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Ozimku. Nazywany jest przez mieszkańców Starym Kościołem. Historia Inicjatorem budowy świątyni był ksiądz Franciszek Pietruszka, który w dniu 10 lipca 1933 roku objął obowiązki kuratusa w Ozimku i zdecydował, że nowa świątynia będzie wybudowana przy granicy z wsią Schodnia. W dniu 26 marca 1934 roku ksiądz kardynał Adolf Bertram wydał pismo zezwalające na budowę świątyni w Ozimku, według projektu architekta i diecezjalnego radcy budowlanego Mokrossa. Prace budowlane rozpoczęły się w dniu 11 czerwca 1934 roku. Prace budowlane, ciesielskie i betoniarskie zostały wykonane przez firmę Jana Okona z Opola. Funkcję kierownika budowy pełnił architekt Mokross. W niedzielę 12 sierpnia 1934 roku ksiądz dziekan Karol Herold, proboszcz parafii w Zębowicach, poświęcił kamień węgielny pod nową świątynię. Już rok później, czyli w dniu 7 lipca 1935 roku świątynia została konsekrowana przez księdza kardynała Adolfa Bertrama. W dniu 28 stycznia 1936 roku tenże kardynał utworzył samodzielną placówkę duszpasterską (kurację, niem. Kuratiegemeide) w Ozimku. Dekret o powołaniu placówki w tym samym dniu wszedł w życie. Przypisy
Jezioro Wielkie (gmina Wieleń)

Jezioro Wielkie – zbiornik wodny (sztuczny) w woj. wielkopolskim, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w gminie Wieleń, leżący na terenie Puszczy Noteckiej w pobliżu Miałów (na wschód od wsi). Jezioro jest częścią łańcucha jezior mialskich. Dane morfometryczne Akwen leżący w dolinie Miały, ma wymiary około 1120 × 440 metrów, maksymalną głębokość 1,5 metra i położone jest na wysokości 51 m n.p.m. Na wschodzie łączy się z jeziorem Małym, a na zachodzie (pod linią kolejową z Poznania do Szczecina) z jeziorem Główki. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 34,0 ha przez 33,5 ha do 34,26 ha (lustra wody) lub 35,54 ha (ogólna). Zwierciadło wody położone jest na wysokości 50,6 m n.p.m. lub 51,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 0,9 m, natomiast głębokość maksymalna 1,5 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 1998 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) zbiornik ten klasyfikowany jest jako zbiornik wodny (sztuczny). W różnych publikacjach zbiornik ten nazywany jest jeziorem. Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę główną zestandaryzowaną podaje Jezioro Wielkie. PRNG podaje dodatkowo nazwę oboczną tego zbiornika: Wądół. W różnych publikacjach zbiornik ten występuje pod nazwą Wielkie-Miały Zobacz też zbiorniki wodne Puszczy Noteckiej Przypisy