NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Długie (powiat giżycki)

Jezioro Długie – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Miłki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 8 km w kierunku północnym od Orzysza, 1 km na wschód od wsi Danowo. Do zbiornika wpływa od strony Jeziora Zgniłego ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Zgniłego, wypływa natomiast w kierunku jeziora Orzysz. Istnieje również połączenie poprzez rów z jeziorem Przykop. Linia brzegowa średnio rozwinięta. Brzegi zróżnicowane, w większości pagórkowate, na północy wysokie i strome, południowo-zachodnie płaskie i podmokłe. W otoczeniu znajdują się głównie lasy, na krańcach wschodnich i zachodnich – pola oraz łąki. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Długie w zlewni rzeki Pisa – nr 18. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 29,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,6 m, a maksymalna – 12,1 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 137,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1370,5 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1200 m a szerokość 420 m. Długość linii brzegowej wynosi 3100 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 19,0 ha. Przyroda Roślinność przybrzeżna bujna, dominuje trzcina i pałka wąskolistna. Wśród niezbyt obfitej roślinności zanurzonej występują m.in. ramienice. Przypisy
Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Uściu Solnym

Kościół Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Uście Solne, w gminie Szczurowa, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia Obecna budowla została wzniesiona w latach 1833-1839 i konsekrowana została przez biskupa tarnowskiego, Józefa Wojtarowicza w 1842 roku. Podczas pierwszej wojny światowej, w 1914 roku uległy zniszczeniu wieża oraz wieżyczka na sygnaturkę. W 1915 roku świątynia została prowizorycznie odbudowana, a przy odbudowie pracował wówczas czynny cieśla Paweł Wieczorek. W latach 1924–1926 świątynia została przebudowana i rozbudowana według projektu architekta Zdzisława Mączeńskiego. Powstały wówczas kaplice boczne, wieża została odbudowana i została przekształcona fasada. W latach 1962–1963 zostały podwyższone dachy świątyni i odbudowana została wieżyczkę na sygnaturkę według projektu architekta Antoniego Mazura. Architektura Oryginalnie świątynia nosiła cechy stylu klasycystycznego, nawiązującego do tzw. stylu "józefińskiego", po przebudowie uzyskała częściowo cechy stylu neobarokowego. Jest to budowla murowana z cegły i otynkowana. Kościół jest jednonawowy, posiada prezbiterium zamknięte półkoliście, po bokach którego są umieszczone dobudówki zakrystyjne. Przy nawie od strony południowej i północnej znajdują się kwadratowe kaplice, nakryte kopułami z latarniami, natomiast od strony zachodniej jest umieszczona wtopiona w korpus neobarokowa wieża z latarnią. Elewacja frontowa jest rozczłonkowana pilastrami podtrzymującymi gzyms i belkowanie. W niszach z lewej i prawej strony wejścia znajdują się figury świętych Piotra i Pawła. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi, nad nawą znajduje się wieżyczką na sygnaturkę z latarnią o cechach barokowych. Wnętrze nakrywają sklepienia żaglaste oparte na gurtach. Polichromia o charakterze figuralnym i ornamentalnym została wykonana w 1966 roku przez Wacława Taranczewskiego. Przypisy
Kościół św. Marcina i św. Małgorzaty w Porębie Żegoty

Kościół św. Marcina i św. Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Porębie Żegoty w województwie małopolskim, w powiecie chrzanowskim, w gminie Alwernia. Historia Obiekt wybudowano w 1762 roku z fundacji kasztelana wojnickiego Franciszka Szwarcenbarg–Czernego - ówczesnego właściciela wsi - obok poprzedniego drewnianego kościoła wzmiankowanego w latach 1325–1327. Na początku XXI wieku przeprowadzono prace konserwatorskie ołtarza głównego, ambony, polichromii w prezbiterium oraz konserwację i remont elewacji zewnętrznej. Prace współfinansowane były przez Małopolski Urząd Marszałkowski, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Program Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007–2013 (współfinansowany ze środków Unii Europejskiej), Lokalną Grupę Działania „Partnerstwo na Jurze” oraz wiernych . Architektura Budynek późnobarokowy murowany, sklepiony, jednonawowy z wieżą częściowo wtopioną w elewacje zachodnią. W latach 1898–1899 dobudowano według projektu Zygmunta Hendla po stronie wschodniej nowe prezbiterium i transept. Wewnątrz modernistyczna polichromia z 1910 roku - szkoła warsztatu Stanisława Wyspiańskiego. Ściany zewnętrzne z podziałami ramowymi, narożniki zaokrąglone . Wyposażenie wnętrza pięć ołtarzy rokokowych; dwa ołtarze późnobarokowe, z marmuru czarnego, szarego i czerwono-białego, przeniesione z katedry wawelskiej; obraz św. Walentego autorstwa Michała Stachowicza z 1824 roku; obraz z Chrystusem w Grobie autorstwa Wojciecha Eliasza-Radzikowskiego; monstrancja późnogotycka z przełomu XV i XVI wieku, uzupełniona około 1600 roku; kielich z ornamentem regencyjnej dekoracji cęgowej; dzwon z 1679 roku. Kościół z plebanią i ogrodzeniem został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Marian Kornecki: Sztuka Sakralna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993. Julian Zinkow: Wokół Krzeszowic i Alwerni. Kraków: Wydawnictwo Verso, 2008. Rzymskokatolicka Parafia św. Marcina w Porębie Żegoty. swmarcinporebazegoty.pl. [dostęp 2018-01-21]. (pol.).
Kościół św. Wawrzyńca w Regulicach

Kościół św. Wawrzyńca w Regulicach – kościół pw. św. Wawrzyńca znajdujący się w Regulicach, w powiecie chrzanowskim, w województwie małopolskim. Historia W II połowie XV w. w Regulicach stał drewniany kościół otoczony cmentarzem. 21 listopada 1887 r. rozpoczęto jego rozbiórkę. Na jego miejscu stoi dziś (2019) krzyż. Nowy budynek został zbudowany w latach 1885–1887 w innym miejscu, przez inż. Aleksandra Gebauera. Kościół poświęcił 27 sierpnia 1898 r. bp Jan Puzyna . Architektura Budynek murowany, na planie krzyża łacińskiego, jednonawowy, wieża wbudowana w fasadę. Jest to przykład neostylowej architektury sakralnej z przewagą elementów neoromańskich. Polichromie namalował w 1912 r. Tadeusz Gadomski. Wokół kościoła znajdował się cmentarz dla parafian. Wyposażenie z 1370 roku pochodzi gotycka rzeźba Marii z Dzieciątkiem na prawym ramieniu, tzw. dexiokratusa wysoka na 141 cm. Rzeźbę tą jako jedną z najlepszych zalicza się do tzw. typu krakowskiego, odznaczającego się miękkim modelunkiem, przestrzennym kontrapostem i elegancją formy. W tym zakresie jest ona dziełem klasycznym. Rzeźba znajduje się obecnie w Muzeum Narodowym w Krakowie przy Placu Szczepańskim 9. z zapisu w kartotece inwentaryzacyjnej muzeum wynika, że rzeźba została zakupiona od parafii Regulskiej w 1902 r. za 100 koron . feretron w typie Fons Vitae, znajdujący się w Muzeum Archidiecezjalnym w Krakowie pod nr inw. 175/1; obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, szkaplerznej z wieku XVII?, w sukience srebrnej z 1. połowy XVIII w; chrzcielnica marmurowa z 1651 r. z miedzianą pokrywą; krucyfiks późnogotycki z początku XVI w; kielich regencyjny z 2. ćwierci XVIII w; ornaty haftowane z XVIII w; w kapliczce rzeźba Jana Nepomucena z XVIII – XIX wieku . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.} Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993. Strona parafii. parafiaregulice.pl. [dostęp 2020-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-29)]. (pol.). Od Madonny z Dzieciątkiem z Regulic do tzw. Świętej z warkoczem. Rzeźba kamienna i drewniana w Krakowie w XIV i początku XV wieku. mnk.pl/aktualnosci. [dostęp 2020-04-13]. (pol.). Matka Boska z Dzieciątkiem z kościoła w Regulicach. kultura.malopolska.pl. [dostęp 2020-04-26]. (pol.).
Kościół św. Zygmunta w Żelichowie

Kościół św. Zygmunta w Żelichowie – drewniany kościół parafialny znajdujący się w Żelichowie, w powiecie tarnowskim, w województwie małopolskim. Świątynia została zbudowana w 1642 roku w Pleśnej, a następnie przeniesiona na obecne miejsce w 1938 roku. Pełni funkcję kościoła parafialnego parafii św. Zygmunta, erygowanej w 1940 roku. Kościół wzniesiono w konstrukcji zrębowej, z jedną nawą oraz trójbocznie zamkniętym prezbiterium, do którego przylega zakrystia. Od strony nawy znajduje się trójbocznie zamknięta kaplica, a także kruchta i przedsionek. Nad nawą wznosi się wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i stożkowym hełmem. Ściany obiektu są oszalowane deskami, a dach pokryty gontem. W 1665 roku świątynię odrestaurowano po zniszczeniu przez wojska Jerzego II Rakoczego. Wnętrze kościoła charakteryzuje się płaskimi stropami i brakiem polichromii. Portal prowadzący do zakrystii posiada ozdobne nadproże z datą 1642. Arkada kaplicy, otwierająca się do nawy, ma kształt półkolisty i jest profilowana. Najcenniejszym elementem wyposażenia pozostaje późnogotycki poliptyk z początku XVI wieku, przypisywany warsztatowi Jakuba Beinharta, pochodzący z kościoła w Tymowej na Dolnym Śląsku. Wśród wyposażenia znajdują się również barokowa ambona z XVIII wieku oraz rokokowy ołtarz z drugiej połowy XVIII wieku, z obrazem św. Anny nauczającej Marię (z przełomu XIX i XX wieku). Na belce tęczowej umieszczono późnogotycką grupę Ukrzyżowania z XVI wieku. Wnętrze wzbogacają także rzeźby i obrazy pochodzące z okresu od XV do XIX wieku, w tym barokowy Chrystus Frasobliwy, rokokowa pasyjka oraz witraże wykonane w XX wieku. Kościół wyposażono we współczesne instalacje techniczne, w tym elektryczny system ogrzewania, nagłośnienie, wentylację mechaniczną, system przeciwpożarowy i przeciwwłamaniowy. Wokół obiektu znajduje się ogrodzenie z betonu i drewna. Świątynia jest częścią Szlaku Architektury Drewnianej w Małopolsce, prezentującego zabytki drewnianego budownictwa regionu. Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Radgoszczy

Kościół Świętego Kazimierza – rzymskokatolicki kościół parafialny w Radgoszczy, należący do parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie Dąbrowa Tarnowska diecezji tarnowskiej. Świątynia została wzniesiona w 1860 roku, dwa lata później konsekrował ją biskup tarnowski Józef Alojzy Pukalski. Jest to budynek drewniany, oszalowany, o konstrukcji zrębowo-słupowej. Kościół posiada jedną nawę z transeptem i prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Przy prezbiterium od strony wschodniej znajduje się prostokątna zakrystia. Przy nawie od strony północnej i zachodniej są umieszczone kruchty, a po obu bokach znajdują się dwie dobudówki mieszczące składzik i wejście na chór muzyczny. Świątynię nakrywają dachy dwuspadowe, obite blachą. Nad nawą jest umieszczona wieżyczka z latarnią na sygnaturkę, zwieńczona iglicą. Wnętrze nakrywa strop płaski. Ramiona transeptu oddzielają od nawy spłaszczone arkady. Polichromia wnętrza o motywach ornamentalnych i figuralnych została namalowana w 1915 roku przez Stanisława Gucwę. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym według miejscowej tradycji został przeniesiony z kościoła w Szczucinie. W ołtarzu są umieszczone obrazy św. Kazimierza Królewicza, Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Marii Magdaleny, wszystkie powstały zapewne w XIX wieku, oraz rzeźby świętych: Piotra, Pawła, Wojciecha i Stanisława. Trzy ołtarze boczne w stylu klasycystycznym powstały około połowy XIX wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym pochodzi z XVIII w. Organy o 22 piszczałkach zostały wykonane przez włocławskiego organmistrza Tadeusza Rajkowskiego w 1972 roku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Siedliskach

Kościół św. Mikołaja w Siedliskach – rzymskokatolicki kościół rektoralny znajdujący się w miejscowości Siedliska w powiecie gorlickim województwa małopolskiego. Historia Kościół został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku. Materiałem, którego użyto był kamień. Kościół pierwotnie zbudowany był w stylu gotyckim, ale na skutek licznych przeróbek zatracił swoje cechy stylowe. Świątynia na przestrzeni wieków była kilkakrotnie odnawiana. Prace konserwatorskie i renowacyjne rozpoczęto na nowo w 2008 roku. Wymieniono pokrycie dachu na blachę miedzianą, został odnowiony ołtarz główny i sufit oraz otynkowane i wymalowane ściany. W lipcu 2012 roku przebudowano boczną kaplicę i poświęcono ją Matce Bożej Bolesnej. W czerwcu 2013 roku kościół otynkowano i wymalowano, z zachowaniem kamiennych fragmentów elewacji. Wyposażenie Ołtarz główny, drewniany, w stylu rokoko pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. Znajdują się w nim trzy obrazy: „Chrystus na Krzyżu" (kopia obrazu Wojciecha Gersona); „Święty Mikołaj" (autorstwa Tadeusza Serednickiego z 1963); „Święty Józef" (z XVII wieku). W prezbiterium po lewej stronie znajduje się „Święty Benedykt" z XVIII wieku, natomiast po prawej stronie „Serce Pana Jezusa", również dzieło Serednickiego. Dwa ołtarze boczne, barokowe z połowy XVII wieku. W lewym ołtarzu obrazy „Matka Boża Bolesna łaskami słynąca" i „Święty Marcin" z XVIII wieku. W prawym ołtarzu: „Święty Antoni" i „Święty Franciszek otrzymujący stygmaty" z XIX wieku. W skład wyposażenia wchodzą także: chrzcielnica drewniana, barokowa z XVII wieku; ambona barokowa z drugiej połowy XVII wieku; organy z 1900 roku, będące dziełem Tomasza Falla, organmistrza ze Szczyrzyca. Dzwonnica Murowana, kamienna dzwonnica pochodzi z XVIII wieku. Została włączona w obręb muru wokół kościoła, w kształcie potrójnej arkady, w łukach której zawieszone są trzy dzwony: „Mikołaj", „Maria" i „Antoni", odlane w 1962 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wilczyskach

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika, wybudowany w 1605, znajdujący się w Wilczyskach. W 1976 wpisany na listę zabytków razem z dzwonnicą i ogrodzeniem oraz cmentarzem kościelnym z kaplicą grobową rodziny Majchrowiczów z 1862. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim. Historia Kościół zbudowano w 1605 na miejscu starszej świątyni z XV w. W 1641 został poświęcony. Gruntowny remont przeszedł w XVIII w., kiedy między innymi dobudowano kaplicę. W 1872 odnowiony, obniżono dach i ściany. Kilkakrotnie remontowany w drugiej połowie XX w. Architektura i wyposażenie Jest to obiekt drewniany konstrukcji zrębowej, nieorientowany, dwudzielny. Składa się z trójbocznie zamkniętego prezbiterium i szerszej nawy. Do prezbiterium od północy przylega zakrystia, a do nawy dwie niewielkie kruchty i dobudowana kaplica. Ściany oszalowane pionowo z listwowaniem. Całość pokryta niezależnymi gontowymi dachami. Z dachu nad sanktuarium wyrasta wieżyczka sygnaturkowa z latarnią i hełmem. Wnętrze nakryte stropami płaskimi z fasetą. Otwór tęczowy zwieńczony łukiem o wykroju w ośli grzbiet z krucyfiksem z XVIII w. Na wyposażeniu trzy ołtarze późnobarokowe z końca XVIII w. W ołtarzu głównym obraz św. Stanisława Biskupa. Najstarszym elementem wyposażenia jest kamienna chrzcielnica z 1486, którą rysował Stanisław Wyspiański podczas wycieczki po sądecczyźnie. Otoczenie Przy kościele murowana dzwonnica parawanowa z pierwszej połowy XIX w. i ogrodzenie. Galeria Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 149 ISBN 83-89188-08-2 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 256, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 .
Kościół św. Wojciecha w Szymbarku

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Szymbarku. Jest to świątynia wzniesiona w 1782 roku i ufundowana przez Tadeusza Siedleckiego na miejscu poprzedniego kościoła. Była wielokrotnie remontowana m.in. w 1934 roku, kiedy zostało wymienione pokrycie dachowe oraz w 1970 roku. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową, pobita i pokryta jest gontem. Składa się z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie, przy którym od strony północnej jest dobudowana murowana zakrystia. Przy nawie od strony zachodniej i południowej znajdują się dwie kruchty. Fasada jest ozdobiona późnobarokowym szczytem falistym posiadającym spływy wolutowe. Świątynię nakrywają dachy dwuspadowe, nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze nakrywają płaskie stropy. Polichromia o charakterze figuralnym i ornamentalnym, została namalowana przez Władysława Lisowskiego w 1940 roku. Przypisy
Cerkiew Narodzenia Bogarodzicy w Szymbarku

Cerkiew Narodzenia Bogarodzicy w Szymbarku – dawna cerkiew greckokatolicka znajdująca się w Szymbarku w przysiółku Wólka. Cerkiew zbudowano w łemkowskiej osadzie Doliny w 1790 roku. Po 1947 użytkowana sporadycznie przez rzymskokatolicką parafię Matki Bożej Szkaplerznej w Szymbarku. Historia Cerkiew zbudowano w łemkowskiej osadzie Doliny. Z zachowanych dokumentów wynika, że wzniesiono ją w 1790 roku, natomiast szematyzmy z 1898 i 1936 podają datę 1821, zapewne odnowienia budowli. Po 1947 roku, po wysiedleniu Łemków, została przejęta pod zarząd miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Użytkowana sporadycznie powoli niszczała. Była kilkakrotnie remontowana: w 1856 kiedy między innymi dobudowano kruchtę przy wieży, w 1927 i w latach 1992-93 gdy przeprowadzono gruntowne prace konserwatorskie. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1994. Została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Architektura i wyposażenie Cerkiew zbudowana w konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Składa się z niewielkiego trójbocznie zamkniętego prezbiterium i wydłużonej nawy. Nad obu częściami dachy kalenicowe. Słupowa wieża wpuszczona w przedłużoną połać dachu nawy, z pozorną izbicą zwieńczona jest baniastym hełmem. Słupy nośne wieży podtrzymują chór muzyczny. W przyziemu wieży dwa boczne pomieszczenia, a od zachodu kruchta. Ściany pokryte są gontem, a dachy blachą. Wnętrze nakryte stropami płaskimi, ściany i stropy pomalowane na jednolity niebieski kolor. Wewnątrz trzy barokowe ołtarze: główny w prezbiterium z baldachimem z ikoną Ukrzyżowanie i w nawie dwa boczne oraz kompletny ikonostas z I połowy XIX wieku. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 124–125 ISBN 83-89188-08-2 Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, s. 26 ISBN 83-907385-6-2 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 195, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Szymbark-Doliny
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipinkach (stary)

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipinkach (dekanat Biecz diecezji rzeszowskiej). Świątynia została wzniesiona przez Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego w 1782 roku, konsekrowana została przez przemyskiego biskupa pomocniczego Michała Sierakowskiego w 1783 roku. W głównym ołtarzu jest umieszczona łaskami słynąca figura Matki Bożej koronowana koronami papieskimi w dniu 17 sierpnia 1980 roku. Oryginalna figura pochodziła z końca XIV wieku. W 1972 roku podczas pożaru świątyni została zniszczona. Obecna figura jest rekonstrukcją oryginalnej i jako taka została ukoronowana na mocy dekretu Stolicy Apostolskiej z dnia 13 lipca 1969 roku. Do koronacji znacznie przyczynił się ksiądz Jan Patrzyk, kapłan archidiecezji przemyskiej. Po wybudowaniu nowej świątyni w 2005 roku dotychczasowy kościół parafialny spełnia funkcję kościoła filialnego.. Przypisy
Dwór w Lipinkach

Dwór w Lipinkach – zabytkowy dwór szlachecki z początku XX w. znajdujący się w miejscowości Lipinki, w woj. małopolskim, w powiecie gorlickim. Historia Budowę obecnego budynku dworu rozpoczęło małżeństwo Franciszek i Jadwiga Straszewscy. Ukończona ona została w 1909 r. Wcześniej, bo w 1870 roku, z wnuczką Jadwigi ożenił się oficer armii austro-węgierskiej Wincenty Byszewski, herbu Jastrzębiec. Po śmierci Straszewskich dwór przeszedł w ich posiadanie. W świadomości mieszkańców powszechnie nazywa się go właśnie dworem Byszewskich. Należący do nich majątek dworski obejmował 211 ha lasów, 64 ha użytków rolnych, 136 ha pól, na których od 1860 roku budowane były kopalnie ropy naftowej. Posiadłości Byszewskich po II wojnie światowej zostały rozparcelowane na mocy dekretu o reformie rolnej. Ziemia przypadła ubogiej ludności Lipinek, Wójtowej, Pagorzyny i Libuszy. Na przełomie lat 70. i 80. dwudziestego wieku w budynku dworskim umieszczono ośrodek zdrowia i aptekę, a w części dobudowanej pocztę. Zabytkową stodołę i spichlerz z XIX wieku rozebrano. Na placu przed rezydencją urządzone zostało boisko sportowe, a ogrodzenie zdemontowano. Park służy młodzieży, która trenuje biegi przełajowe. Ludwik Miętta-Mikołajewicz W dworze tym mieszkał także powstaniec styczniowy Ludwik Miętta-Mikołajewicz, który jako rotmistrz poprowadził oddział kawalerii w słynnej bitwie o Miechów (17 II 1863). Służył pod Kurowskim, Langiewiczem i Różyckim. Był on spokrewniony z rodziną Straszewskich. W 1883 roku ożenił się w pobliskiej Osobnicy z Felicją de Laevaux. Jego żona i córka Jadwiga zmarły jednak w Olszy (obecnie część Krakowa). On sam, o czym świadczy wpis w księdze zgonów parafii, zmarł 1 stycznia 1917 roku i pochowany został 3 stycznia w Lipinkach. Jego grób znajduje się poniżej kaplicy cmentarnej na tzw. starym cmentarzu w Lipinkach. Przypisy