NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Зомбковицький замок

Зомбковицький замок (пол. Zamek w Ząbkowicach Śląskich, нім. Schloss Frankenstein) — ренесансна оборонна будівля у місті Зомбковіце-Шльонське у Нижньосілезькому воєводстві в Польщі, зведена у 1522-1532 роках на місці готичного оборонного замку. У наш час замок являє собою збережені руїни, доступні для відвідування туристами. Історія Першопочатковий готичний замок було побудовано у XIV столітті. Найдавніші згадки про укріплення в Зомбковіцах-Шльонських датуються 1321 роком. У 1335 році він витримав облогу чеських військ, однак уже в наступному році був переданий Болеславом II Зембицьким як застава Люксембургам, і в підсумку проданий разом з містом його сином - Міколаєм Малим. Під час гуситських воєн замок було знищено, після чого вже нові власники модернізували та зміцнили його. У середині XV століття замок став власністю синів чеського короля Їржі з Подєбрад. Внаслідок атаки міщан Вроцлава, Свідниці та Ниси його було пошкоджено у 1468 році. У 1489 році замок впродовж кількох місяців облягав угорський король Матвій Корвін. Після того, як йому врешті-решт вдалося захопити замок, той залишався у його володінні до 1490 року. У 1522 (або 1524) – 1532 роках Карел I Мюнстерберзький, зембицький князь, частково розібрав позосталі мури та перебудував замок у стилі ренесансу. Нова резиденція містила залишки старої твердині, що можна простежити на південній стіні тепер зруйнованого замку. Випуклість на цій стіні фактично співпадає з лінією мурів давньої готичної споруди. Будівельником цього об’єкта з добре замаскованою оборонною системою був Бенедикт Рейт. Після облог, штурмів та руйнувань впродовж наступних століть, замок було остаточно покинуто у 1728 році, а його стан ще більше погіршився внаслідок пожежі у 1784 році. У міжвоєнний період в замку діяли регіональний музей та туристичний притулок. В наш час він законсервований та підтримується як постійна руїна. У грудні 2013 року був завершений другий етап ремонтних робіт на замку, що передбачав укріплення корони мурів східного та південного крила та зміцнення південно-східної бастеї. Архітектура Замок було закладено у формі квадрату, оборону мурів можна було здійснювати фланговим обстрілом, завдяки двом наріжним, трирівневим бастеям, розташованим по діагоналі. Житлові приміщення, освітлені зовнішніми вікнами, розміщувалися на верхніх поверхах. Вершини стін мали декоративний аттик, який захищав пости вартових, а його вікна слугували стрільницями. Над головним в'їздом у двір, зі сходу, було розміщено герб засновника замку, окрім того жодних інших прикрас не було. Суворий портал, зроблений з тесаного каменю, що закінчувався стрільчастою аркою, нагадуючи готику. Над брамою височіла вежа завершена аттиком. Поруч з нею була вужча хвіртка для піших. Над входом був додатковий пост вартових з отвором для стрільби. Окрім надбрамної вежі, на північно-східній стороні мурів була ще одна невеличка кругла вежа. Подвір’я замку прикрашали ренесансні клуатри. Фотогалерея Примітки
Zamek w Świdwinie

Zamek w Świdwinie (niem. Schloss Schivelbein) – zabytkowy, średniowieczny zamek rycerski w Świdwinie. Zamek znajduje się na lewym brzegu Regi, na północny zachód od miasta lokacyjnego. Pierwotnie gotycki, w XVIII w. przebudowany w stylu klasycyzującego baroku z zachowaniem elementów architektonicznych z XIV w. Historia zamku Pierwszy zamek w Świdwinie powstał z fundacji margrabiów brandenburskich z dynastii askańskiej pod koniec XIII w. Zbudowane na ich zlecenie założenie obronne składało się z obwodu warownego w formie nieregularnego trapezu oraz długiego domu mieszkalnego stojącego przy kurtynie północnej. Właściwe castrum zaczęli wznosić dopiero kolejni właściciele miasta Wedlowie na początku XIV w. Sprzedali oni w 1384 r. zamek zakonowi krzyżackiemu na siedzibę wójtostwa. Krzyżacy dokonali rozbudowy i przebudowy pierwotnego założenia. Na przełomie XIV i XV w. rozebrali stary dom mieszkalny, wznieśli wschodnie skrzydło i duży ceglany budynek na siedzibę wójta przy kurtynie północnej. Wzniesiono również w tym czasie nową bramę i wieżę przybramną. W 1445 r. zamek kupił elektor brandenburski Fryderyk II. Na początku XVI w. przebudowano bramę i wzniesiono przedbramie. Od 1540 r. zamek użytkowali joannici. W XVIII w. za ich sprawą dokonano barokizacji oraz przebudowy i rozbudowy obiektu. Wzniesiono dwa nowe skrzydła i zamknięto ostatecznie dziedziniec. W 1808 roku joannicka komandoria w Świdwinie została zlikwidowana, a zamek przeszedł na własność rządu pruskiego. Przeznaczono go na siedzibę urzędów. Po 1945 r. zamek został zdewastowany, a następnie spłonął; odbudowany w latach 1962–1968. Obecnie użytkowany jest przez ośrodek kultury. Co roku na zamku odbywa się konkurs poetycki im. Jana Śpiewaka. Opis We fryzie nad bramą wjazdową znajdują się trzy herby komturów komandorii świdwińskiej, umieszczone na polecenie króla Fryderyka Wilhelma III (1770–1840): Leopolda Alexandra grafa von Wartenslebena (1710-1775, L); hr. Karla Wilhelma Finck von Finckensteina (1714-1800), komendanta w latach 70. XVIII w. (Ś) i Friedricha Wilhelma von Kalcksteina (P). Za ich panowania dokonano największej rozbudowy i przebudowy zamku. Zobacz też Nowa Marchia Pomorze Zachodnie Przypisy Bibliografia Leszek Kajzer: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2001. ISBN 83-213-4158-6. Linki zewnętrzne Polskie zamki Zamki Polskie
Свидвинский замок

Свидвинский замок (пол. Zamek w Świdwinie) — средневековый рыцарский замок, расположенный на левом берегу реки Реги в городе Свидвине Западнопоморского воеводства в Польше. История Первый замок в Свидвине был основан бранденбургскими маркграфами из династии Асканиев в конце XIII века. Оборонительное сооружение состояло из укрепленной стены в форме неправильной трапеции и длинного жилого дома, стоявшего у северной куртины. Современный замок фактически начали строить лишь последующие владельцы города — род Веделей в начале XIV века. В 1384 году они продали замок Тевтонскому ордену как усадьбу войтов. Тевтонские рыцари построили оригинальный замок. На рубеже XIV—XV веков они разобрали старый жилой дом, соорудили восточное крыло и большой кирпичный дом возле северной куртины. В то время также были сооружены новые ворота и башня. В 1445 году замок выкупил бранденбургский курфюрст Фридрих II. В начале XVI века были перестроены ворота и построено предбрамье. С 1540 года замок использовали иоанниты. В XVIII веке они перестроили замок в стиле барокко. Были построены два новых крыла, которые заперли двор замка. В 1808 году Свидвинская комтурия иоаннитов была ликвидирована, а замок, перейдя в собственность прусского государства, стал резиденцию чиновников. После 1945 года и перехода под власть Польши замок оставался опустошенным и впоследствии сгорел. В 1962—1968 годах его отстроили. В наше время замок используется культурным центром. Ежегодно здесь проводится поэтический конкурс им. Яна Спевака. Галерея Литература Kajzer, Leszek. Leksykon zamków w Polsce. — Arkady, 2001. — ISBN 83-213-4158-6. Ссылки Портал Zamki Портал Zamki polskie
Свідвинський замок

Свідвинський замок (пол. Zamek w Świdwinie) — середньовічний лицарський замок, розташований на лівому березі річки Реги у місті Свідвин Західнопоморського воєводства у Польщі. Історія Перший замок у Свідвині був заснований бранденбурзькими маркграфами з династії Асканіїв наприкінці XIII століття. Оборонна споруда складалася з укріпленого муру у формі неправильної трапеції та довгого житлового будинку, що стояв біля північної куртини. Сучасний замок фактично почали будувати лише наступні власники міста — родина Веделів на початку XIV століття. У 1384 році вони продали замок Тевтонському ордену як садибу війтів. Тевтонські лицарі розбудували оригінальний замок. На межі XIV—XV століть вони розібрали старий житловий будинок, спорудили східне крило та великий цегляний будинок біля північної куртини. У той час також було споруджено нову браму та вежу. У 1445 році замок викупив бранденбурзький курфюрст Фрідріх II. На початку XVI століття було перебудовано браму та споруджено передбрам'я. З 1540 року замок використовували госпітальєри. У XVIII столітті вони перебудували замок у стилі бароко. Були споруджені два нові крила, які замкнули подвір'я замку. У 1808 році Свідвинська комтурія іоаннітів була ліквідована, а замок, перейшовши у власність прусської держави, став резиденцію урядників. Після 1945 року та переходу під владу Польщі замок залишався спустошеним та згодом згорів. У 1962—1968 роках його відбудували. В наш час замок використовується культурним центром. Щороку тут проводиться поетичний конкурс. Світлини Література Leszek Kajzer: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2001. Посилання Портал Polskie zamki Портал Zamki polskie
Zamek Żupny

Das Salzgrafenschloss Wieliczka (Zamek Żupny) in der südpolnischen Stadt Wieliczka (deutsch Groß Salze) ist der Verwaltungsbau eines der ältesten Salzbergwerke der Welt. Seit 2013 gehört es mit dem Salzbergwerk Wieliczka und dem 25 km entfernten Salzbergwerk Bochnia zum UNESCO-Weltkulturerbe Königliche Salzbergwerke Wieliczka und Bochnia. Die Bergwerke veranschaulichen die Entwicklung der Bergbautechniken in Europa vom 13. bis zum 20. Jahrhundert. Von 1248 bis zur Schließung in den 1990ern wurde u. a. in Bochnia Salz gewonnen. Geschichte Vom 14. Jahrhundert bis 1772 waren die Salzbergwerke Wieliczka und Bochnia als Żupy krakowskie, die Königlich Krakauer Salinen, vereinigt und das größte Bergbauunternehmen in Polen. Am 22. April 1368 erließ Kasimir der Große eine Bergordnung, die die Salzproduktion und den Salzhandel regelte. Die Verwaltung der Salinen oblag einem Żupnik (Salzgraf), der seinen Sitz im Salzgrafenschloss Wieliczka hatte. Die ersten Bauabschnitte des Schlosses wurden im 13. und 14. Jahrhundert errichtet, Erweiterungen erfolgten bis in das 19. Jahrhundert. Aus den Einnahmen des Salzhandels, der während seiner Blüte vom 14. bis ins 16. Jahrhundert ein Drittel der Staatseinnahmen erwirtschaftete, wurden unter anderem die Kosten für den Bau der königlichen Burg Wawel, der Universität und der Stadtbefestigungsanlagen in Krakau sowie der Heeressold bestritten. Von 1515 bis 1523 war Hans Boner Żupnik, der auch das Finanzwesen in Polen reformierte. Die Blütezeit erlebte das Unternehmen im 16. Jahrhundert bis in die Mitte des 17. Jahrhunderts. Damals waren im Bergwerk 2000 Bergmänner beschäftigt und die Produktion überschritt 30.000 Tonnen Salz. 20. Jahrhundert Nach 1918 wurden die Bergwerke Staatsbesitz der Republik Polen, die sich 1932 das staatliche Monopol auf Salz vorbehielt. Die Verwaltung befand sich bis 1945 im Salzgrafenschloss, das in diesem Jahr bombardiert wurde. Von 1968 bis 1988 wurde noch Salz durch Aussolung mit Wasser gewonnen. UNESCO-Welterbe Im März 1988 wurde das Schloss unter Denkmalschutz gestellt. 2013 erweiterte die UNESCO das Welterbe von Wieliczka um das Salzbergwerk in Bochnia und das Salzgrafenschloss. Anlage und Nutzung Das Schloss wurde bis 1992 renoviert. Als Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka zeigt es heute die Geschichte des Salzbergbaus in den ehemaligen Königlich Krakauer Salinen. Zu den regelmäßigen Veranstaltungen gehören Festivals. Literatur Edyta Giżycka, Iwona Pawłowska: Tajemnice Zamku Żupnego w Wieliczce. Wieliczka 2005. Łukasz Walczy: Die Krakauer Salinen Wieliczka und Bochnia in der Anfangsperiode der österreichischen Verwaltung, (1772-1809). Verlag für Geschichte und Politik, 2001. 201 Seiten. Johann Nepomuk Hrdina: Geschichte der Wieliczkaer Saline. Wien 1842. (Digitalisat.) Weblinks Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka (Offizielle Website des Museums, englisch) Einzelnachweise
Żupny Castle

Żupny Castle is a Gothic castle, the former headquarters of the Wieliczka and Bochnia Salt Mine. The castle is located in the former mine complex and was designated as part of the Wieliczka and Bochnia UNESCO World Heritage Site, since an expansion in 2013. The castle is located in Wieliczka, Lesser Poland Voivodeship, in Poland. History A castle was built on top of the hillside in the fourteenth century, under the reign of Casimir III the Great and completed the sixteenth during the reign of Sigismund I the Old. The current castle was built in a square formation, including living quarters outside the castle walls. From the castle's earliest days, up until 1945, the castle was the headquarters of the Wieliczka Salt Mine. Currently, the castle houses an exhibition containing the history of Wieliczka from the past decades, and the only collection of saltshakers in Poland. References External links Media related to Wieliczka Castle at Wikimedia Commons
Жупны

За́мок Жу́пны (пол. Zamek Żupny) — сооружение в польском городе Величка, построенное для охраны одной из старейших соляных шахт в мире. С 2013 года весь комплекс шахт входит в список всемирного наследия ЮНЕСКО. Первые упоминания о шахтах относятся к 1248 году. История Основание и реконструкции Укрепления для защиты шахт появились ещё в середине XIII века. Так как налоги с торговли солью приносили значительную часть доходов государственной казны, то в 1368 году король Казимир III Великий издал особый указ, который регулировал правила добычи и продажи соли. В конце XIII века были построены первые каменные оборонительные сооружения около соляных шахт. Контроль над шахтами а Величке был доверен особому графу (Зальцграфу). Расширение и реконструкция этих построек продолжались до XVIII века. С XIV по XVI века доходы от торговли солью приносили до трети поступлений в казну государства. На эти доходы были построен королевский Вавельский замок, а также комплекс университетских сооружений в Кракове. В лучшие годы на шахте работало 2000 шахтёров, а добыча превышала 30 000 тонн соли. XX век и современное состояние В 1918 году шахты были национализированы. В 1932 году торговля солью стала государственной монополией. В 1945 году шахты и замок подверглись бомбардировкам. С 1968 по 1988 годы добыча соли в Величке играла важную роль в местной экономике. В 1992 году городские власти отреставрировали замок. Во внутренних помещениях организовали музей. Мировое наследие ЮНЕСКО В марте 1988 года замок был внесён в список исторических памятников. В 2013 году в список памятников были добавлены соляные шахты. Галерея Примечания Литература Edyta Giżycka, Iwona Pawłowska. Tajemnice Zamku Żupnego w Wieliczce (пол.). — Wieliczka, 2005. — 42 с. Walczy, Łukasz. Die Krakauer Salinen Wieliczka und Bochnia in der Anfangsperiode der österreichischen Verwaltung, (1772—1809) (нем.). — Verlag für Geschichte und Politik, 2001. — 201 S. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Жупны Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka (Offizielle Website des Museums, englisch) Страница музея на английском языке Wieliczka and Bochnia Royal Salt Mines, whc.unesco.org Описание замка на сайте whc.unesco.org Johann Nepomuk Hrdina: Geschichte der Wieliczkaer Saline. Wien 1842. (Digitalisat.)
Zamkowa Góra (Pojezierze Kaszubskie)

Zamkowa Góra (kaszb. Zómkòwô Góra) (223,0 m n.p.m.) – jedno z wzniesień pasma morenowych Wzgórz Szymbarskich położone w kierunku południowo-zachodnim od Kartuz na obrzeżach Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Prowadzi tędy również turystyczny Szlak Kaszubski. Stoki wzniesienia objęte są leśnym rezerwatem przyrody Zamkowa Góra (utworzony w 1954 r., o powierzchni 8,84 lub 8,88 ha). Wiek niektórych drzew sięga około 250 lat. Znajdują się tu także stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. żywiec cebulkowy i groszek skrzydlaty). Na szczycie Zamkowej Góry w części zachodniej znajduje się prawdopodobnie ślad średniowiecznego grodziska. Zostało ono wpisane do rejestru zabytków nieruchomych. Zobacz też Kosy Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Zamkowa Góra”. [w:] Kartuzy.info [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-30)].
Zapora Porąbka

Zapora Porąbka – zapora wodna wybudowana w latach 1928–1937 w Międzybrodziu Bialskim. Spiętrza wody rzeki Soły, tworząc Jezioro Międzybrodzkie. Jest to zapora wodna typu ciężkiego. Została zbudowana na podłożu skalnym według projektu prof. Gabriela Narutowicza i inż. Tadeusza Baeckera przez Société Franco-Polonaise Warszawa. Wysokość zapory wynosi 37,3 m, a jej długość 260 m. Kierownikiem budowy zapory był inż. Jerzy Skrzyński, któremu prezydent RP nadał 12 grudnia 1936 Złoty Krzyż Zasługi. Uroczyste oddanie do użytku zbiornika i zapory odbyło się 13 grudnia 1936 z udziałem m.in. wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego i marszałka sejmu Stanisława Cara. Przy zaporze znajduje się elektrownia wodna zbudowana w latach 1951–1954 jako pierwszy element Zespołu Elektrowni Wodnych (którego pozostałymi elementami są Tresna i Elektrownia Szczytowo-Pompowa Porąbka-Żar). Elektrownia posiada dwa hydrozespoły Kaplana o mocy 6,1 MW i jeden turbozespół z turbiną wodną typu Francisa o mocy 0,4 MW pracujący na potrzeby własne. Nieścisłość w nazewnictwie zapory wynika z powszechnego stosowania adresu kierownictwa budowy, zamiast faktycznego położenia. Kierownictwo zlokalizowane było w tzw. „Kolonii” w Porąbce, gdzie kierowano korespondencję. Przyjęła się wówczas nazwa Zapora w Porąbce, choć w rzeczywistości mieści się ona na terenie Międzybrodzia Bialskiego, 200 metrów od zachodniej granicy z Porąbką. Galeria Przypisy
Jezioro Wielka Łąka

Das Jezioro Wielka Łąka (deutsch: ‚Große-Wiese-See‘) ist ein Stausee an den Quellflüssen der Wapienica, in der polnischen Woiwodschaft Schlesien. Er liegt im Gebirgszug der Schlesischen Beskiden. Beschreibung Hinter der 23 m hohen Staumauer wird das Wasser der Wapienica sowie kleinerer Zuflüsse aufgestaut. Bei Vollstau beinhaltet der Stausee 1,3 Millionen m³ Wasser. Die Wasserfläche beträgt dann 0,24 km². Geschichte Der Beschluss, den Staudamm zu bauen, wurde 1911 gefasst. Der Bau wurde jedoch erst 1929 begonnen. Der Stausee wurde schließlich 1932 geflutet. Er wird als Frischwasserspeicher für Bielsko-Biała genutzt. Tourismus Der See liegt in einem streng geschützten Naturreservat. Er ist grundsätzlich für Touristen nicht zugänglich. Von verschiedenen markierten Wanderwegen auf den nahegelegenen Bergen ist er jedoch sehr gut zu sehen. Weblinks Literatur Barański Mirosław: Pasmo Baraniej Góry. Przewodnik turystyczny, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1999
Zapora w Wapienicy im. Ignacego Mościckiego

Zapora wodna im. Prezydenta Ignacego Mościckiego – betonowo-ziemna zapora wodna zbudowana w latach 1929–1932 na rzece Wapienica oraz potoku Barbara w miejscowości Wapienica (dziś dzielnicy Bielska-Białej). Zbiornik powstały przez spiętrzenie wody nosi nazwę jezioro Wielka Łąka. Zbiornik znajduje się w Dolinie Wapienicy i jest otoczony z każdej strony wzniesieniami Beskidu Śląskiego. Po stronie północnej i zachodniej znajduje się: Palenica, Wysokie i Przykra, a od południa i wschodu – góry: Stołów i Szyndzielnia. Historia Projekt budowy zapory w Wapienicy istniał od 1911 r., a wysunięto go w trakcie prób rozwiązania problemu zaopatrzenia w wodę szybko rozwijającego się Bielska. Dopiero jednak w 1929 r. rada miejska Bielska zdecydowała się na powierzenie budowy zapory katowickiemu oddziałowi niemieckiej firmy Dyckerhoff und Widmann. Koszt budowy zapory, oddanej do eksploatacji 26 czerwca 1932 r. i nazwanej Zaporą im. Prezydenta Ignacego Mościckiego, wyniósł 13 mln ówczesnych złotych, co stanowiło równowartość blisko 2,6 mln dolarów. Wówczas Zapora Wapienicka była jednym z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Europie. Poświęcenie zapory miało miejsce 21 października 1933 roku. Na uroczystość przybył prezydent Ignacy Mościcki w towarzystwie wojewody Grażyńskiego, premiera Jędrzejowicza, ministrów i przedstawicieli województwa śląskiego. Burmistrz Bielska witając prezydenta poprosił o zgodę na wprowadzenie w życie uchwał rady gminnej o nadaniu zaporze imienia prezydenta Mościckiego. Zaporę poświęcił biskup katowicki Stanisław Adamski. Opis Długość prostoliniowego, betonowego korpusu zapory wynosi 309 m. Podwyższenie korony zapory w 1944 r. o 1 m, do obecnej wysokości 23 m, spowodowało wzrost pojemności zbiornika o ponad 100 tys. m³. Aktualnie zbiornik, z lustrem wody na wysokości 478 m n.p.m., posiada powierzchnię 24 ha, głębokość maksymalną 22 m i pojemność ok. 1,3 mln m³. Ze względu na przeznaczenie zbiornika (pobór wody do celów konsumpcyjnych), jego brzegi są niedostępne dla ludności (zbiornik objęty jest bezpośrednią strefą ochrony sanitarnej), zaś zlewnie potoków: Wapienica, Barbara i Żydowskiego stanowią ścisłą strefę ochronną. Woda w zbiorniku pod względem fizyko-chemicznym jak i bakteriologicznym odpowiada normom dla wód o I klasie czystości. Stan taki utrzymuje się od roku 1993. Nie prowadzi się tu w żadnej formie gospodarki rybackiej oraz obowiązuje zakaz uprawiania sportów wodnych. Znajdują się tu także stacje filtrów, które oczyszczają wodę dla celów komunalnych. Dane techniczne zapory i utworzonego przez nią zbiornika: długość muru zapory – 309 m wysokość muru zapory – 23 m powierzchnia lustra wody – 24 ha objętość zgromadzonej wody – 1,3 mln m³ powierzchnia zlewni – 10,76 km² Przypisy Bibliografia Jerzy Polak: Przewodnik po Bielsku-Białej. Bielsko-Biała: Towarzystwo Miłośników Ziemi Bielsko-Bialskiej, 2000. ISBN 83-902079-0-7. Linki zewnętrzne Wirtualna panorama zapory i jeziora Wielka Łąka. panoramy-wirtualne.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Jezioro Uli

Jezioro Uli (także: Ula, Ul, Ully) – jezioro wytopiskowe, należące do grupy pięciu Jezior Babskich, leżące na Równinie Wrzesińskiej. Jezioro znajduje się w części środkowopoznańskiej moreny czołowej i ma powierzchnię 8 hektarów (według innych źródeł: 9,6 hektara). Charakterystyka Jezioro zostało ukształtowane w wyniku działania lądolodu w czasie stadiału poznańskiego zlodowacenia. Dawniej, wraz z innymi Jeziorami Babskimi, było częścią większego akwenu. Jezioro z innymi łączy strumień potocznie nazywany Baba (prawy dopływ Cybiny). Otoczenie stanowi pagórkowaty teren porośnięty borem sosnowym i mieszanym. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się jezioro Ósemka. Ichtiofauna W jeziorze występują m.in.: szczupaki, karpie, płocie, liny, wzdręgi, sumy i leszcze. Można ponadto napotkać jesiotra. Turystyka Do jeziora wytyczona jest ścieżka przyrodniczo-leśna (2,5 km lub 3,7 km w zależności od wariantu) od leśniczówki w Jeziercach. Prezentuje ona walory środowiska przyrodniczego wokół jezior oraz wybrane elementy gospodarki leśnej. Prowadzi tędy żółty szlak pieszy z Czerniejewa do Wierzyc. Przypisy
Zatorek

Der Zatorek (deutsch Kleiner Neuendorfer See) ist ein Binnensee auf der polnischen Ostseeinsel Wolin. Er liegt in der Gmina Wolin und gehört damit zum Powiat Kamieński in der Woiwodschaft Westpommern. Der abflusslose See befindet sich nahe dem Nationalpark Wolin östlich von Wisełka (deutsch Neuendorf). Er ist bis zu 180 m breit und von Südwest nach Nordost 745 m lang. Im Nordteil des 6,6 ha großen Sees gibt es eine baumbestandene Insel. Der Zatorek ist hauptsächlich von Wald umgeben, nur im Südwesten grenzt er an den Ort Wisełka. Nördlich führt die Woiwodschaftsstraße 102 nahe am Ufer vorbei. Der Zatorek ist ein beliebtes Angelgewässer für Hecht, Schleie, Flussbarsch, Rotauge, Karpfen, Brachsen und Aal. Von einem Rastplatz am nördlichen Ende des Sees führt ein 3200 m langer Naturlehrpfad am südöstlichen Ufer entlang und im Bogen durch den Wald wieder zum Ausgangspunkt zurück. Weblinks Kleiner Neuendorfer See Einzelnachweise Siehe auch Liste der Gewässer in Pommern