NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
PZU Tower

PZU Tower – warszawski wieżowiec znajdujący się przy alei Jana Pawła II 24, przy skrzyżowaniu z ulicą Grzybowską. Do 2022 roku siedziba centrali Grupy PZU. Opis Wieżowiec powstał w miejscu, w którym do lat 50. XX wieku znajdował się budynek Główny Gminy Żydowskiej. Budowa trwała od 1997 do 2000 roku z przeznaczeniem na funkcje hotelowe. Jego pierwsza nazwa to Les Tours Business Research Center. Została ona zmieniona, gdy wieżowiec kupiło największe polskie towarzystwo ubezpieczeniowe PZU, które podjęło decyzję o zmianie przeznaczenia budynku na biurowiec. Budynek ma błękitne szklane barwy i zaokrąglony łagodnie kształt. Na szczycie budowli jest umieszczony charakterystyczny dźwig, służący do mycia okien. Wieżowiec ma klimatyzację, która zostaje wyłączona, gdy w danym pomieszczeniu zostanie otwarte okno umieszczone w wewnętrznej elewacji. Wieżowiec ma ruchome zwierciadła doświetlające wnętrze budynku, umiejscowione na dachu – kierujące odbite promienie słoneczne do wewnętrznego patio poprzez odpowiednie ustawienie płaszczyzny luster. Według pierwotnego projektu, na stalowym ramieniu z boku budynku nadwieszała się nad ulicą konstrukcja, do której planowano zamocowanie telebimu wyświetlającego reklamy. Ekran o powierzchni ok. 100 m kw. nigdy się nie pojawił z powodu zbierającego się na konstrukcji śniegu. Z zewnątrz obiekt początkowo pokryty był podwójną elewacją (ścianą dwuwarstwową), z zewnętrzną elewacją z przeziernego szkła. W 2006 roku z uwagi na zagrożenie oderwaniem się tafli szklanych od budynku, został on otoczony tymczasową drewnianą konstrukcją ochronną. Szklana elewacja zewnętrzna została ostatecznie na trwale usunięta z budynku. Budynek pełnił rolę siedziby centrali Grupy PZU do 2022 roku, kiedy to została ona przeniesiona do budynku Y w kompleksie Generation Park. W 2023 Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych PZU złożyło wniosek o ustalenie warunków przebudowy i rozbudowy wieżowca, polegającej na rozbiórce istniejącego budynku i zastąpienia go nowym wyższym budynkiem. Przypisy Linki zewnętrzne PZU Tower na stronie Wieżowce Warszawy. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-12)].
Bobowa Miasto

Bobowa Miasto – przystanek kolejowy w Bobowej, w województwie małopolskim, w Polsce. Ruch pasażerski Przypisy Linki zewnętrzne Bobowa-Miasto, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Bobowa Miasto w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Jawornik Polski (stacja kolejowa)

Jawornik Polski – wąskotorowa stacja kolejowa Przeworskiej Kolei Dojazdowej na terenie Jawornika-Przedmieścia, w gminie Jawornik Polski, w powiecie przeworskim, w województwie podkarpackim, w Polsce. Została otwarta 8 września 1904 roku razem z wąskotorową linią kolejową z Przeworska do Dynowa. W sezonie letnim obsługuje ruch turystyczny. Przypisy Linki zewnętrzne Jawornik Polski, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Jawornik Polski w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Pałacyk Wielopolskich w Warszawie

Pałacyk Wielopolskich, także pałacyk Elizy Wielopolskiej – zabytkowy pałac znajdujący się przy Alejach Ujazdowskich 15 róg alei Róż w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Pałacyk powstał w latach 1875–1876 według projektu Józefa Hussa w stylu eklektycznym. Został wzniesiony dla Antoniego Nagórnego, dyrektora Wydziału Przemysłu i Handlu Banku Polskiego. Był to piętrowy budynek o kwadratowym korpusie głównym (zwróconym frontem do Alej Ujazdowskich). Od tyłu przylegała do niego wydłużona oficyna. Pierwotny układ pomieszczeń na każdym piętrze był prawie identyczny, później w rozplanowaniu wnętrza nastąpiły zmiany. W latach 1898–1932 był własnością rodziny Wielopolskich. W 1904 z inicjatywy Elizy Wielopolskiej przeprowadzono przebudowę wnętrz pałacyku. Budynek został wypalony podczas II wojny światowej. Został częściowo przebudowany w 1948. W latach 1945–2008 mieściła się w nim siedziba ambasady Wielkiej Brytanii (al. Róż 1). W 1965 i 2004 pałacyk wraz z ogrodem i ogrodzeniem został wpisany do rejestru zabytków. Zobacz też Pałac Wielopolskich w Krakowie Przypisy
Palais zur Artischocke

Das Palais zur Artischocke (auch Palais Marconi genannt, im poln. Pałac pod Karczochem) liegt am historischen Teil des Warschauer Königswegs in den Aleje Ujazdowskie 12/14 (Innenstadtdistrikt). Heute befindet sich in der denkmalgeschützten, ehemaligen Residenz die Botschaft Litauens. Geschichte Ursprünglich befand sich an Stelle des heutigen Gebäudeensembles ein kleiner Park mit einem Gartenpavillon, dessen Dach von einer Artischocke gekrönt war; der Name blieb auch zukünftig erhalten. Dieser Pavillon gehörte Simon Gottlieb Zug, der ihn auch selber entworfen hatte. Im Jahr 1844 war der Krakauer Beamte Jan Sokołowski Eigentümer des Anwesens. In seinem Auftrag entstand der von Antonio Corazzi entworfene Palais im neugotischen Stil. Nach dem Tode Sokołowskis im Jahr 1855 fiel das Objekt an seine Tochter, die es veräußerte. Nach einem weiteren Verkauf wurde Tekla Zbijewska 1863 Besitzerin des Palais. Sie vermietete es an die Ärzte Ropowicz und Bernard, die im Gebäude eine renommierte Frauenklinik einrichteten. Nachfolgende Eigentümer waren Jan Bagniewski (1879) und Ludwik Jaroszyński (1882). Letzterer ließ unter der Leitung von Bronisław Brodzic-Żochowski Modernisierungsarbeiten an der Residenz ausführen. Auf einer Auktion erwarb der Warschauer Unternehmer Henryk Marconi (ein Sohn des gleichnamigen Architekten Enrico Marconi) im Jahre 1884 das Palais. Er ließ es in den Jahren 1884 bis 1886 von seinem Bruder Leandro Marconi im eklektischen Stil umbauen, wobei einige neugotische Teile der ursprünglichen Ausgestaltung – bis heute – erhalten blieben. Als Henryk Marconi 1921 starb, fiel das Anwesen zunächst an seine Erben. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Objekt nur wenig zerstört. Nach Instandsetzung diente es als Botschaftsgebäude der Demokratischen Volksrepublik Korea und der Mongolischen Volksrepublik. Heute ist es Sitz der Botschaft der Republik Litauen in Warschau. Das Palais gehört der Familie des im Jahr 2010 tödlich verunglückten Politikers Stanisław Jerzy Komorowski. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks Information bei KlimatyWarszawy.pl (in Polnisch) Kurzinformation auf der Website der Stadt Warschau Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund: Architekturatlas von Warschau. 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 217.
Pałac Pod Karczochem w Warszawie

Pałac Pod Karczochem, również pałac Marconich – zabytkowy pałacyk znajdujący się w Warszawie w Alejach Ujazdowskich 14, w dzielnicy Śródmieście. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1845–1846 według projektu Antonia Corazziego w stylu neogotyckim. Na miejscu pałacu znajdował się wcześniej pawilon ogrodowy z końca XVIII wieku, którego właścicielem był Szymon Bogumił Zug. Nazwa budynku pochodzi od kształtu ozdoby dachu. Był on nakryty kopułą zwieńczoną karczochem. Jego pozostałości zostały częściowo wkomponowane w bryłę pałacu zaprojektowanego przez Corazziego. Pierwszym właścicielem był radca dworu Jan Kanty Sokołowski. W latach 1884–1886 pałacyk został rozbudowany przez Leandra Marconiego dla syna Henryka. W latach okupacji niemieckiej budynek zajmowała placówka NSDAP (1941–1945). Bezpośrednio po niej użytkownikiem pałacu była Polska Partia Robotnicza (1945–1946), następnie Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1946–1947), ambasada Korei Północnej (1947–1984). Od chwili przemian ustrojowych pozostaje własnością rodziny Stanisława Komorowskiego. W latach 1992–2002 mieścił Przedstawicielstwo Unii Europejskiej; od 2006 jest siedzibą ambasady Litwy. Przypisy Bibliografia Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 76. ISBN 83-908950-8-0. Jurgis Akromas (i inni autorzy, pr. zespołowa): Historia przedstawicielstwa dyplomatycznego Litwy w Polsce, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2009. ISBN 978-83-7181-606-2. Linki zewnętrzne O pałacu na portalu warszawa1939.pl
Pruszków railway station

Pruszków railway station is a railway station in Pruszków, Poland. The station is served by Masovian Railways, who run trains from Skierniewice to Warszawa Wschodnia, Polregio, who run some services from Warszawa Wschodnia and Rzeszów Główny via Pruszków and by Rapid Urban Railway (Warsaw), who operate line S1 which begins at this station, runs on the suburban tracks of the Cross City Line and goes on to Otwock, terminating there. References Station article at kolej.one.pl External links Media related to Pruszków train station at Wikimedia Commons
Pruszków (stacja kolejowa)

Pruszków – stacja kolejowa w podwarszawskim Pruszkowie, przy ul. Henryka Sienkiewicza, w województwie mazowieckim. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca aglomeracyjnego. Dworzec wzniesiono według projektu pracowni sekcji architektonicznej Warszawskiej Dyrekcji Kolejowej pod kierunkiem Bronisława Brochwicza-Rogóyskiego i jego zastępców Romualda Millera i Józefa Wołkanowskiego. Ruch pasażerski Renowacja dworca 24 września 2018 roku oddano do użytku wyremontowany dworzec w ramach modernizacji linii kolejowej Warszawa Zachodnia – Grodzisk Mazowiecki, odcinek Warszawa Włochy – Grodzisk Mazowiecki, współfinansowanej przez Unię Europejską z Instrumentu „Łącząc Europę”. Dodano nagłośnienie, zostały zamontowane infokioski z rozkładem jazdy oraz tablice z systemem dynamicznej informacji pasażerskiej – SDIP. Ruch pociągów Ze stacji można dojechać elektrycznymi pociągami podmiejskimi do Skierniewic, Grodziska Mazowieckiego, Warszawy oraz Otwocka. Na stacji swój bieg kończy linia S1 Szybkiej Kolei Miejskiej. Galeria Przypisy
Прушкув (станция)

Прушку́в (пол. Pruszków) — узловая железнодорожная станция в городе Прушкув в Мазовецком воеводстве Польши. Имеет 1 платформу и 2 пути. Станция 3 класса построена на линии Варшаво-Венской железной дороги и открыта для эксплуатации в июне 1845 года, когда эта территория была в составе Царства Польского.В 1868 году станции присвоен 2 класс.В 1889 году у станции 4 класс. В 1888 году окончено начатую в 1887 году постройку каменного пассажирского здания. В 1871 году от станции был проложен подъездной путь к копи гравия "Творики" длиной 1,960 вёрст, данная ветка обслуживалось лошадьми. В 1872 году устроен подъездной путь к копи гравия "Прушков" длиной 1,500 вёрст действующий до 1875 года. В 1875 году от станции был проложен подъездной путь к сахарному заводу "Юзефов" длиною 7,932 вер и открыт для движения в ноябре.В 1898 году от подъездного пути к сахарному заводу "Юзефов" устроены ветки: на 3,524 версте к кирпичному заводу "Мошна" В.Крживошевской длиной 0,160 вёрст и на 4,990 версте к кирпичному заводу "Кросна" Бр Лоренц и Бр Бэма. В 1879 году устроен подъездной путь к копи гравия длиной 2 вёрсты,путь был разобран в 1885 году. В 1881 году построен подъездной путь к кирпичному заводу длиной 2,188 вёрст с ветвями: к чугунно-литейному заводу "Паулинов" Ротштейна длиной 0,132 вёрст и к фаянсовому заводу Тейхвельда длиной 0,100 вёрст. В 1890 году чугунно-литейный завод "Паулинов" Ротштейна переделан в фабрику игл Бартоломи,а с 1898 года фабрика игл Бартоломи в карандашную фабрику Маевский и Ко. В 1882 году пп к заводу железных изделий Рудницкаго и Качинскаго длиной 0,226 вёрст. В 1901 году завод железных изделий Рудницкаго продан фирме "Косинский и Прейсс". В 1903 году кирпичный завод "Мошна" В.Крживошевской переименован в "Хальберум", а завод железных изделий фирмы "Косинский и Прейсс" продан фирме "И.Трейцера" Теперь станция обслуживает переезды на линиях: Варшава-Центральная — Катовице, Варшава-Средместье — Гродзиск-Мазовецкий, Прушкув — Коморув. Примечания Ссылки Информация в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информация в базе bazakolejowa.pl (пол.)
Прушкув (станція)

Прушкув (пол. Pruszków PKP) — вузлова вантажно-пасажирська залізнична станція і найбільший залізничний вокзал у місті Прушкув, Мазовецьке воєводство, Польща. Є складовою маршрутів SKM. За класифікацією Польських залізниць визначається як станція агломераційного значення. На 2018 рік обслуговувала 4900 пасажирів на день (68 місце в країні за завантаженістю). Відкрита у 1845 році. 24 вересня 2018 року була введена в експлуатацію після реконструкції в рамках модернізації лінії Варшава-Західна — Гродзиськ-Мазовецький та Варшава-Влохи — Гродзиськ-Мазовецький, спільно фінансованої Європейським Союзом та «Connecting Europe Facility». Додано звукову систему, встановлено щити з розкладом руху та дошки з динамічною інформацією для пасажирів — SDIP. Рух поїздів Зі станції здійснюється рух поїздів у напрямку Скерневиць, Гродзиська-Мазовецького, Варшави та Отвоцька. Станція є кінцевою на лінії S1 SKM. Галерея Примітки Посилання Pruszków PKP (пол.)
Pałac w Falentach

Pałac w Falentach – pałac z I połowy XVII wieku, znajdujący się w Falentach, w gminie Raszyn. Wybudowany został około 1620 roku przez Zygmunta Opackiego, starostę piaseczyńskiego. Pałac jest otoczony parkiem krajobrazowym i stawami. Obecny kształt pałacu został mu nadany podczas przebudowy ukończonej w 1857 roku. Historia Pierwszy murowany dwór w Falentach zbudował około 1620 roku Zygmunt Opacki herbu Prus II, starosta piaseczyński. Gościli tu m.in. królowie Zygmunt III i Władysław IV, jak również w marcu 1646 królowa Ludwika Maria Gonzaga. Królowa zazwyczaj nocowała w pałacu w Falentach przed wjazdem do Warszawy w czasie powrotu z podróży. Opis z 1646 roku, który zostawił Jan Bleranval le Laboureur wskazuje, że budynek był murowany i dekorowany wewnątrz w stylu francuskim. W 1670 roku gościła w pałacu arcyksiężniczka Eleonora przed wjazdem do Warszawy. W 1680 roku Stanisław Opacki gościł w pałacu króla Jana III Sobieskiego. Na początku XVIII wieku pałac został zniszczony przez wojska szwedzkie Karola XII. Pałac został odnowiony w latach 1710-1717 przez Franciszka Jana Załuskiego, wojewodę czernihowskiego. Często przebywali tutaj ambasadorowie, m.in. w 1717 ambasador wenecki Daniele Dolfin. W 1759 roku właścicielem pałacu został wojewoda pomorski Ignacy Przebendowski. Po 1782 Piotr Tepper i jego adoptowany siostrzeniec Piotr Fergusson Tepper, którzy nabyli posiadłości w Raszynie i Falentach, dokonali przebudowy pałacu wg projektu, który przygotował Szymon Bogumił Zug. Po przebudowie pałacu w Falentach w sobotę 21 lipca 1787 gościł król Stanisław August Poniatowski powracający z podróży na Kijowszczyznę przez Kraków do Warszawy. W 1800 roku właścicielem został producent powozów Tomasz Dangel. Zofia Danglowa umieściła na pałacu tablicę upamiętniającą bitwę pod Raszynem i odbudowę pałacu. W 1839 majątek w Falentach kupił warszawski kupiec Jan August Spiski. Zbudował on oranżerię i założył hodowlę kwiatów, powiększył ogród, a cały majątek dźwignął z ruiny. W 1845 posiadłość trafiła w ręce Marii z Tyzenhauzów hr. Przeździeckiej i hr. Aleksandra Przeździeckiego. W latach 1852–1857 dokonali oni przebudowy pałacu, dobudowano m.in. cztery wieżyczki, północny ryzalit mieszczący kaplicę i oficynę połączoną z pałacem galerią. Projekt przygotował znany włoski architekt Franciszek Maria Lanci. W latach 1872–1909 właścicielem pałacu był Gustaw Przeździecki, a 1909–1939 jego córka, Zofia Czetwertyńska. W latach II wojny światowej w Falentach działał ośrodek wypoczynkowy dla wyższych oficerów SS i funkcjonariuszy gestapo. W 1945 pałac przejęty został przez Skarb Państwa i po odbudowie wg projektu architekta Franciszka Kanclerza urządzono w nim siedzibę Najwyższej Izby Kontroli, a następnie (od 1952 r.) Rady Państwa. Obecnie mieści się tu Instytut Melioracji i Użytków Zielonych (od 1964; w 2010 zmienił nazwę na Instytut Technologiczno-Przyrodniczy). Przypisy
Palmenhaus (Gliwice)

Das Städtische Palmenhaus in Gliwice (Gleiwitz) befindet sich an der Aleksander-Fredro-Straße im Frédéric-Chopin-Park, dem früheren Stadtpark. Allgemeines und Architektur Das Palmenhaus besteht aus vier Hallen und hat eine Gesamtgröße von 2000 m². Im Palmenhaus befinden sich 5600 verschiedene Pflanzenarten, die ältesten sind ca. 100 Jahre alt. Das Palmenhaus beherbergt auch Kanarienvögel, Papageien, Aquarien mit Schildkröten sowie Terrarien mit Reptilien. Vor dem Eingang befinden sich zwei Löwenskulpturen. Geschichte Die ersten Gewächshäuser im Stadtpark entstanden um 1880 neben dem Gärtnerhaus. Diese dienten als Kulturhäuser für die Grünflächen der Stadt. Die Glashäuser des Palmenhauses (anfangs auch als Tropenhaus bezeichnet) entstanden zwischen 1924 und 1925 zunächst als Ausstellungsbauten. Im Palmenhaus entstand in den Folgejahren auch ein Zoo mit Alligatoren, Schlangen, Schildkröten und Affen. 1924 wurde im Palmenhaus eine Ausstellung exotischer Pflanzen und Palmen veranstaltet. Diese bildeten den Grundstock für die dauerhafte Präsentation. 1925 wurde das erste Wasserbecken für die Amazonas-Riesenseerose (Victoria amazonica) in Schlesien eröffnet. Im August wurde das Palmenhaus ausgebaut. 1929 brachte man Affen und eine Vielzahl von Papageien als neue Bewohner in das Palmenhaus. 1934 wurde ein neues großes Glashaus fertiggestellt und freigegeben. 1935 wurde das neue 12 Meter hohe Glashaus seiner Nutzung übergeben. 1936 zogen Paviane und Anakondas in das Palmenhaus und das Kakteen-Glashaus wurde ausgebaut. 1945 wurde das Palmenhaus beschädigt und drei Jahre später wieder der Öffentlichkeit zugänglich gemacht. In der Nachkriegszeit wurde ein großer Teil der Pflanzen geraubt. Nach der Renovierung wurde im Oktober 1948 das Palmenhaus wieder für Besucher eröffnet. 1949 hatte das Palmenhaus 21.000 Besucher. Durch den Austausch mit anderen botanischen Einrichtungen wurde die Pflanzensammlung kontinuierlich ausgebaut. 1950 besaß es 500 exotische Pflanzenarten und 200 Kakteensorten. Das Aquarium bestand aus 30 Wasserbehältern. Neben den Glashäusern wurde ein neues Alpinum angelegt. Der schlechte technische und bauliche Zustand der Gewächshäuser führte 1985 zur Schließung des Palmenhauses. Man entschied sich zu einem Umbau am alten Standort, bei dem eine neue Konstruktion mit neuen Glashäusern über die alten Glashäuser gebaut wurde und die Pflanzen an ihrer Stelle belassen wurden. Nach der Fertigstellung wurden die alten Glashäuser demontiert. Als Vorbild für die neue Konstruktion des Architekten Andrzej Musialik diente die Crystal Cathedral im US-amerikanischen Kalifornien. Nach dem mehrjährigen Umbau wurde das Palmenhaus am 30. Januar 1998 feierlich wiedereröffnet. Von 2011 bis 2013 wurde ein weiteres neues Glashaus für das Aquarium errichtet. Weblinks Internetseite des Städtischen Palmenhauses (auf Polnisch) Informationen auf der Seite der Stadt Gliwice (auf Polnisch) Einzelnachweise
Palmiarnia Miejska w Gliwicach

Palmiarnia Miejska w Gliwicach – palmiarnia usytuowana przy ulicy Aleksandra Fredry w Gliwicach, na terenie parku im. Fryderyka Chopina. Informacje ogólne Budynek palmiarni to nowoczesna konstrukcja architektoniczna o powierzchni użytkowej 2000 m². Rośnie w nim ponad 5600 roślin, a najstarsze okazy mają ponad 150 lat. Palmiarnia jest podzielona na pięć pawilonów tematycznych – piąty, akwarystyczny, oddano do użytku w 2012. W pierwszych czterech, oprócz egzotycznych roślin, znajdują się również terraria z gadami, akwaria z żółwiami i płaszczkami, klatki z egzotycznymi papugami i kanarkami oraz terrarium z liśćcami. Przed głównym wejściem umieszczono rzeźby Lwów leżących. Historia Pierwsze szklarnie na terenie obecnego parku Chopina w Gliwicach skonstruowano już około 1880. Obecna palmiarnia powstała w 1924 i od tego czasu była wielokrotnie przebudowywana. Pawilony pawilon I – rośliny użytkowe pawilon II – rośliny tropikalne pawilon III – historyczny pawilon IV – sukulenty pawilon V – akwaria Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Palmiarnia Miejska w Gliwicach Palmiarnia Miejska w Gliwicach na stronie internetowej Stowarzyszenia na rzecz Dziedzictwa Kulturowego Gliwic
Pantomimen-Theater Breslau

Das Pantomimen-Theater (poln. Wrocławski Teatr Pantomimy) im niederschlesischen Breslau, Polen, gilt als eines der wenigen Theater der Welt, die sich ausschließlich der Pantomime widmen. Es wurde 1956 als 'Pantomimen-Studio Breslau' von Henryk Tomaszewski gegründet. 1957 erhielt das Ensemble den Ersten Preis auf dem Internationalen Theaterfestival in Moskau. Den gegenwärtigen Namen trägt das Theater seit 1959. Zu den zahlreichen Preisen gehört die 1963 erhaltene Goldene Medaille der Swedish Dance Association und der 1970 in Paris erhaltene Goldene Stern (Etoile pour recherche corporelle). Über das Theater wurden zahlreiche Dokumentarfilme gedreht, u. a. für polnische, italienische, dänische und norwegische Fernsehsender sowie die BBC. Das Ensemble trat u. a. in Deutschland, Spanien, Italien (u. a. in Mailand), Japan und Australien auf. Theaterdirektor ist seit 2009 Zbigniew Szymczyk. Weblinks Wrocławski Teatr Pantomimy Einzelnachweise
Park Morskie Oko w Warszawie

Park Morskie Oko – park o powierzchni 17,9 ha znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Mokotów. Jest położony między ulicami: Puławską, Dworkową, Belwederską i Promenada na skarpie warszawskiej i terenie podskarpia. Opis Park Morskie Oko pierwotnie należał do romantycznego założenia ogrodowo-pałacowego, zaprojektowanego dla księżnej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej przez Efraima Szregera i Szymona Bogumiła Zuga. W 1820 roku posiadłość przejęła Anna z Tyszkiewiczów Potocka. Posiadłość nosiła nazwę Mon coteau (z franc. „moje wzgórze”). Dolna część parku stała się popularnym miejscem rozrywki nazywanym Promenadą. Na terenie parku znajduje się m.in. pałac Szustra, grobowiec rodziny Szustrów z 1899 i pomnik Jana Matejki. Układ wodny parku tworzą stawy, m.in. staw Morskie Oko i stawy Promenada. Park nie jest ogrodzony. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Park Morskie Oko na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Basilica di San Rocco (Białystok)

La basilica di San Rocco è un luogo di culto cattolico di Białystok, in Polonia, costruito tra il 1927 e il 1946 in uno stile modernista. Il suo nome ufficiale è Chiesa - Monumento della Riacquistata Indipendenza della Polonia (Kosciol-Pomnik Odzyskania Niepodleglosci in polacco) e si trova sulla collina di San Rocco, nel punto in cui sorgeva un cimitero cattolico romano, fondato nel 1839. Storia La chiesa fu costruita su iniziativa del preposto locale, reverendo Adam Abramowicz, che nell'aprile del 1926 annunciò il concorso per la progettazione di un nuovo complesso. Furono inviati settanta progetti, e vinse quello del professor Sosnowski. La chiesa è progettata come un ottaedro, con tre masse poste l'una sull'altra. Dopo la sua morte (settembre 1939, durante l'assedio tedesco di Varsavia), la costruzione venne continuata da un altro architetto, Stanislaw Bukowski. Durante l'occupazione sovietica della Polonia orientale durante la seconda guerra mondiale (settembre 1939 - giugno 1941), le autorità sovietiche progettarono di aprire un circo nell'edificio incompiuto. Descrizione La chiesa ha un'imponente torre di 83 metri, modellata su quella della Cattedrale di Kamianets-Podilskyi. Nella parte superiore, c'è una statua di 3 metri di Maria. Le volte assomigliano alle volte tradizionali delle case della parte nord-orientale della Polonia. Vicino alla chiesa c'è una canonica, anch'essa progettata da Sosnowski. L'intero complesso è circondato da mura, in riferimento alla tradizione delle chiese fortificate, comuni nella Polonia orientale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Basilica di San Rocco Collegamenti esterni Pagina web della chiesa di San Rocco, su bialystok.opoka.org.pl (archiviato dall'url originale il 6 luglio 2019). Vista della chiesa dal drone, su podrozniccy.com. URL consultato il 6 aprile 2020 (archiviato dall'url originale il 27 giugno 2017).
Sint-Rochuskerk (Białystok)

De Rochuskerk (Pools: Kościół św. Rocha) is een belangrijke kerk in het centrum van Białystok. De kerk is gelegen tussen het station van Białystok en het winkelcentrum aan de westzijde van ul. Lipowa. De kerk, ontworpen door Oskar Sosnowski, is opgetrokken uit gewapend beton. De bouw van de kerk heeft lange tijd geduurd, namelijk van 1927 tot 1946. De kerk kijkt over de stad uit en heeft een 83 meter hoge toren.