NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Romuald-Traugutt-Park (Warschau)

Der Romuald-Traugutt-Park liegt im Warschauer Stadtdistrikt Śródmieście, im Norden der Warschauer Neustadt und grenzt im Osten an das Weichsel-Boulevard an. Geschichte Der sich von der Weichselböschung erstreckende Park wurde in den Jahren 1925–1929 von Leon Danielewicz unter Beteiligung von Stanisław Zadory-Życieński zwischen der Zitadelle Warschau und der Stadtmauer der historischen Neustadt auf 22 ha angelegt. Er wurde nach dem Führer des Januaraufstandes Romuald Traugutt benannt, der hier 1864 hingerichtet wurde. Nach der Bebauung in den 1950er Jahren misst der Park nunmehr 10,4 ha. Im Park befinden sich das Fort Traugutt und das Fort der Legionen, die Königliche Quelle sowie mehrere Denkmäler. Literatur Stanisław Łagowski: Cytadela Warszawska. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2010, S. 76–77. ISBN 978-83-62046-23-2 Weblinks
Park Romualda Traugutta w Warszawie

Park Romualda Traugutta – park w dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Opis Park został założony w latach 1925–1929 według projektu Leona Danilewicza i Stanisława Zadory-Życieńskiego. Powstał na terenie pofortecznym między Cytadelą a Nowym Miastem, na którym znajdowało się m.in. miejsce stracenia Romualda Traugutta. Nazwa parku została nadana uchwałą Rady Miejskiej z dnia 27 września 1926 roku. Pierwotnie park zajmował powierzchnię 22 ha. Składał się z trzech części: wschodniej o powierzchni 6,5 ha, urządzonej w 1925 roku i ograniczonej ulicami: Zakroczymską, Wenedów, Wybrzeżem Gdańskim i Sanguszki; środkowej o powierzchni 4,5 ha pomiędzy ulicami Zakroczymską i Międzyparkową, udostępnionej w 1926 roku, oraz części zachodniej o powierzchni 11 ha wokół fortu Traugutta, urządzonej w latach 1927–1929. Po zmniejszeniu i wyodrębnieniu w latach 50. XX wieku jego zachodniej części (nadano jej imię Janusza Kusocińskiego), park ma powierzchnię 10,4 ha. W 2023 roku trzem alejom parkowym nadano imiona: Heleny Kirkorowej, Józefy Gudzińskiej i Marii Ilnickiej. Ważniejsze obiekty Fort Legionów Fort Traugutta Zdrój Stanisława Augusta Poniatowskiego krzyż i głaz pamiątkowy w miejscu stracenia Romualda Traugutta, Rafała Krajewskiego, Józefa Toczyskiego, Romana Żulińskiego i Jana Jeziorańskiego (odsłonięty 5 sierpnia 1916 roku) rzeźba Macierzyństwo z 1903 roku dłuta Wacława Szymanowskiego, ustawiona w parku w 1929. rzeźba Samotność (Trzy cienie) Zofii Woźnej z 1965 roku, wykonana z trzech kolumn rozebranego pałacu Kronenberga pomnik Nauczycieli Instalacja Rozdroże 2010 – cztery rzeźby Magdaleny Abakanowicz (przy ul. Sanguszki w pobliżu skrzyżowania z Wisłostradą). Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Ronald Reagan Park, Gdańsk

The Ronald Reagan Park (Polish: Park imienia Ronalda Reagana) is located in the neighborhood of Przymorze Wielkie, Gdańsk, Poland. Built between 2003 and 2006 out of formerly barren lands, it covers 40 hectares. It honors President Ronald Reagan, who was considered instrumental in the fall of Communism in Poland, along with Pope John Paul II. See also List of things named after Ronald Reagan List of buildings and monuments honoring presidents of the United States in other countries References External links Park map (in Polish) History of the park (in Polish)
Park im. Ronalda Reagana

Park Nadmorski im. Ronalda Reagana – park nadmorski w Gdańsku, położony w północnej części miasta, na obszarze dzielnic Przymorze Wielkie i zachodniej części Brzeźna oraz wschodniej części dzielnicy Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecia. Obszar Park rozciąga się od ul. Pomorskiej w Jelitkowie do al. Hallera w Brzeźnie. Granicę parku od strony zamieszkanych części Przymorza oraz Zaspy wyznaczają ulice Czarny Dwór i Lecha Kaczyńskiego, a w przyszłości – Droga Zielona. Od plaży oddzielony jest drogą rowerową i pasem ochronnym wydm, jak również – na niektórych odcinkach – lasem nadmorskim i zabudową. Jest to największy z gdańskich parków, jego powierzchnia wynosiła początkowo około 40 ha; powstał w latach 2003–2006. Według stanu na 2009 rok powierzchnia parku wynosiła 55,5 ha; w roku 2014 poszerzony został o kolejne tereny. Obecnie Gdański Zarząd Dróg i Zieleni szacuje jego powierzchnie na ok. 85 ha. Jest jednym z najnowszych parków w mieście; wcześniej na jego miejscu znajdowały się nieużytki, zaniedbany las oraz ogródki działkowe. Zagospodarowanie Na terenie parku znajdują się dwa stawy wodne oraz tereny rekreacyjne: nowoczesne ścieżki rowerowe i skatepark. Cały obszar parku jest całkowicie wyłączony z ruchu pojazdów silnikowych. Na terenie parku na stałej wystawie „Wielcy Gdańszczanie” są prezentowane rzeźby, które powstały w trakcie XXVII Pleneru Rzeźby z Granitu Kaszubskiego. Odbył się on w dniach 1–30 września 2008 w Kaszubskim Parku Etnograficznym we Wdzydzach. W parku są eksponowane wybrane prace z Festiwalu Form Przestrzennych „Rozdroża Wolności”. Zobacz też Park Jelitkowski Przypisy Linki zewnętrzne Gdański Zarząd Dróg i Zieleni
Park im. Stanisława Moniuszki w Łodzi

Park im. Stanisława Moniuszki w Łodzi (dawniej Park Kolejowy lub też Ogród Kolejowy; w języku jidysz nazywany Koligurtn) – park znajdujący się w obrębie ulic: Składowa, Kilińskiego, Narutowicza, Polskiej Organizacji Wojskowej. Utworzony został w 1875 roku, powierzchnia całkowita 2,3 ha. Park został utworzony w 1875 roku jako skwer publiczny (później zwany Parkiem Kolejowym) z myślą o ludziach korzystających z dworca kolejowego Łódź Fabryczna, którego gmach wzniesiono w 1868 roku. Na terenie dzisiejszego parku znajdował się las, zaistniała zatem konieczność wybudowania ścieżek doprowadzających do dworca. Pierwsze plany parku wykonał architekt miejski Hilary Majewski. Był to drugi park w Łodzi (pierwszym był park „Źródliska” założony w roku 1840). W parku zasadzono sosny, świerki, brzozy, klony, kasztany, lipy, topole i wierzby płaczące – część z nich rośnie w parku do dziś. Na środku parku umiejscowiono plac z ozdobnym klombem. Park był przebudowywany w latach 30. XX wieku. W 1884 roku w parku została wzniesiona katedra prawosławna św. Aleksandra Newskiego. Park zaczęto nieoficjalnie nazywać parkiem Aleksandryjskim. W latach 60. XX wieku park został przemianowany na park im. Stanisława Moniuszki, kompozytora Prząśniczki – hejnału Łodzi. W parku stoi pomnik – popiersie Stanisława Moniuszki, ufundowany w 1963 roku przez mieszkańców Łodzi. Autorami rzeźby są łódzcy plastycy Elwira i Jerzy Mazurczyk. Pomnik początkowo stał tyłem do ulicy Narutowicza, w 1970 roku obrócono go na prośbę mieszkańców. Centrum parku tworzą wraz z pomnikiem trzy klomby. W parku znajduje się pomnik przyrody: buk pospolity. W latach 1994–1995 park został częściowo ogrodzony niskim murkiem. W 2000 roku przeprowadzono specjalistyczną pielęgnację najstarszych drzew w tym parku. W latach 2019–2020 park przeszedł rewitalizację, która obejmowała remont alejek, nowe meble miejskie, nasadzenia, budowę placu zabaw oraz powiększenie parku o około 600m2. kosztem terenów u zbiegu ulic Kilińskiego i Rodziny Poznańskich, na których pierwotnie stała kamienica. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy Bibliografia AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 .
Park im. Stefana Żeromskiego w Krakowie

Park im. Stefana Żeromskiego – niewielki park miejski w Krakowie, znajdujący się w Dzielnicy XVIII Nowa Huta na osiedlu Na Skarpie, między ulicą Wacława Sieroszewskiego (na północy), Szpitalem Specjalistycznym im. Stefana Żeromskiego (na wschodzie) i Łąkami Nowohuckimi (na południowym zachodzie). Powierzchnia parku wynosi 3,34 ha. Historia Teren późniejszego parku historycznie był polami wsi Mogiła, zwanymi na mapie katastralnej „Za Cmentarzem”. W czasach II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej, w latach 1940-1943 w tym miejscu znajdował się obóz pracy przymusowej, w którym przetrzymywano żydowskie kobiety, które produkowały elementy do samolotów a także Baulager 15/XIV, gdzie więziono jeńców sowieckich, pracujących na lotnisku w Czyżynych przy budowie pozorowanego lądowiska w okolicach Kopca Wandy. W latach budowy pierwszych osiedli Nowej Huty obszar przy Skarpie był zapleczem budowlanym, składem materiałów, betoniarni i miejscem biur – także w poobozowych barakach. Realizacja parku nad Skarpą przewidziana została w projekcie zagospodarowania okolic Szpitala Żeromskiego. W 1976 roku przystąpiono do porządkowania terenu dawnych składów budowlanych, przeznaczając jego część pod zabudowę, a część z przeznaczeniem na park. Do początkowo zaplanowanych 2 ha dodano jeszcze ok. 1,5 ha po zlikwidowanej bazie ZREMB-u. W 2000 roku zbudowano nowe alejki asfaltowe i zamontowano oświetlenie, a w 2001 teren parku został na nowo zagospodarowany nowymi nasadzeniami drzew i krzewów, a także małą architekturą. W 2018 roku zakończył się generalny remont parku w ramach którego przebudowane zostały alejki i elementy małej architektury oraz nasadzono róże, nowe krzewy i byliny. Uporządkowano zieleń przy Skarpie, która przez lata niekontrolowanego rozrostu przysłoniła dalekie widoki na południe. Zbudowano drewnianą pergolę oraz domek na drzewie, z którego roztacza się rozległy widok na Łąki Nowohuckie, dolinę Wisły oraz Pogórze Wielickie. Utworzono również plac zabaw o wartościach edukacyjnych nawiązujący do walorów ekologicznych sąsiednich Łąk Nowohuckich. Wśród elementów jego infrastruktury znalazły się m.in. urządzenie linowe przypominające kształtem pajęczynę krzyżaka łąkowego, gniazda wiklinowe z jajami bączka, derkacza i świerszczaka oraz siedzisko w kształcie zaskrońca. Zrewitalizowany park ze względu na lokalizację ma być integralną częścią większej ścieżki edukacyjnej prowadzącej wzdłuż wiślanej skarpy. Galeria Zobacz też Parki w Krakowie Przypisy
Park im. Stefana Żeromskiego w Szczecinie

Park im. Stefana Żeromskiego – drugi pod względem wielkości park miejski w Szczecinie, obejmujący powierzchnię ok. 22 ha. Leży w dzielnicy Śródmieście na osiedlu Stare Miasto. Ograniczony jest ulicami: Matejki, Malczewskiego, Parkową, Kapitańską, Storrady, Wawelską, Starzyńskiego i Zygmunta Starego. Granice parku wyznaczają jednocześnie granicę z osiedlem Grabowo. Park ma charakter parku dendrologicznego. Występuje w nim ok. 177 gatunków i odmian drzew (niektóre ponad stuletnie) i krzewów, w tym: chińskie topole wielolistne, różne gatunki dębów, wierzby płaczące, orzechy czarne i szare, bukszpany, platany, bluszcze, miłorzęby, kasztany jadalne, tulipanowce japońskie oraz wiele innych. W parku rosną korkowiec amurski, perełkowiec japoński, skrzydłorzech kaukaski, jesion mannowy, jesion pensylwański, grujecznik japoński, kłęk amerykański, żółtnica pomarańczowa, kolkwicja chińska, palecznik chiński, kalina sztywnolistna, kalina hordowina, parczelina trójlistkowa, surmia bignoniowa, miłorząb dwuklapowy, klon kolchidzki, klon Trautvettera, klon tatarski, klon okrągłolistny, klon ginnala, bożodrzew gruczołowaty, glediczja trójcierniowa, wiązowiec zachodni, platan klonolistny, wiśnia piłkowana, wierzba purpurowa, kasztan jadalny, kasztan japoński, kasztanowiec czerwony, orzech czarny, wiąz szypułkowy, platan klonolistny, dąb szypułkowy, dąb burgundzki, lipa srebrzysta, buk zwyczajny, leszczyna turecka, dąb gruziński, strączyn żółty, krzewuszka cudowna, różowiec biały. Z drzew iglastych w parku występują cisy, sosna czarna. sosna wejmutka. modrzew europejski, żywotnik wschodni. Na terenie parku umieszczono kilka rzeźb i innych elementów małej architektury: Pomnik z wizerunkiem Stefana Żeromskiego – autor: Sławomir Lewiński (1978) Rzeźba „Fontanna” – autor: Sławomir Lewiński (1975–1977) Rzeźba „Macierzyństwo” – autor: Anna Paszkiewicz (1970) Rzeźba „Prometeusz” – autor: Anna Paszkiewicz (1978) Głaz z tablicami poświęconymi „Synom Pułku” – autor tablic: Jan Kryszkiewicz (1978, 2005) Głaz „Adam” – pomnik przyrody Historia Pierwszy zalążek obecnego parku powstał w 1721, kiedy w rejonie obecnych ulic Kapitańskiej i Storrady utworzono cmentarz ewangelicki dla mieszkającej w Szczecinie mniejszości francuskiej. W 1802 z uwagi na nowe prawo, zabraniające chowania zmarłych w kościołach i na przykościelnych cmentarzach, wydzielono za Bramą Królewską, pomiędzy Fortami Leopold i Wilhelm (w rejonie obecnych ulic Malczewskiego i Matejki), cmentarz miejski (nazwany Grabowskim). W 1900 decyzją władz miasta cmentarze Francuski i Grabowski zostały zlikwidowane, a w ich miejscu utworzono obecny park. Zdjęcia Przypisy
Park im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie

Park im. Tadeusza Kościuszki – park w Krakowie przy Dworku Białoprądnickim (do końca lat 50. XX wieku Mirockich), ograniczony ulicami: Łukasza Górnickiego, Białoprądnicką, Papierniczą i Józefa Mackiewicza. W pobliżu znajduje się klub sportowy Clepardia i odkryty basen. Przez park przepływa rzeka Białucha (Prądnik). Park pełni funkcję rekreacyjną dla okolicznych mieszkańców, a także dla uczestników programów artystycznych organizowanych przez Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki”. Na terenie parku znajduje się plac zabaw dla dzieci. Historia Powstał w XVI wieku wokół dawnego obronnego pałacu biskupa Samuela Maciejowskiego jako park renesansowy z czterema ozdobnymi kwaterami, alejami i szpalerami lip, grabów i wiązów. Po szwedzkich zniszczeniach pałacu i parku zbudowano w XVIII w. klasycystyczny dwór wykorzystując część murów pałacu. Zachowane resztki parku pomiędzy Prądnikiem i Młynówką tworzą obecny park im. Tadeusza Kościuszki. Flora W parku rośnie wiele gatunków drzew i krzewów. Wśród drzew dominują lipy, wiązy i kasztanowce, które rosną głównie przy dwóch przecinających się alejach, wyznaczających podstawowy układ kompozycji parku w nawiązaniu do dworku oraz wzdłuż starej alei nad brzegiem rzeki. Na skrzyżowaniu alej rośnie duży jawor. Trasy rowerowe Przez park przebiega planowana trasa rowerowa nr 1 od placu Jana Matejki do Bibic w gminie Zielonki (Stare Miasto – pl. Matejki – Warszawska – al. Słowackiego – WT Nowy Kleparz – Prądnicka – Park Kościuszki – Górnickiego – Wądół – Park Leśny Witkowice – granica miasta – Bibice) oraz ziemna ścieżka rowerowa. Galeria Zobacz też Parki w Krakowie Przypisy
Park im. Tadeusza Rejtana w Łodzi

Park im. Tadeusza Rejtana (znany także jako Park Nowe Rokicie lub Park przy Felsztyńskiego, często mylony z niedalekim Parkiem im. inż. Stefana Skrzywana) – park miejski, zlokalizowany na Nowym Rokiciu w Łodzi pomiędzy ulicą Piękną, Tadeusza Rejtana, Sebastiana Felsztyńskiego a Alejami Politechniki, powstały na powierzchni 7 hektarów w miejscu dawnego cmentarza ewangelicko-augsburskiego. Opis Park sprawia wrażenie mrocznego, gęste korony drzew i oplatający pnie i konary bluszcz pospolity tworzą nieprzepuszczające światła sklepienie. Jeszcze na początku lat 80. XX wieku był to cmentarz ewangelicko-augsburski, którego pamiątką jest brama i domek ogrodnika cmentarnego usytuowany przy wejściu od ul. Felsztyńskiego. Na cmentarzu chowano zmarłych od końca XIX wieku do lat 50. XX wieku. W 1983 roku został zlikwidowany, a szczątki pochowanych tam osób ekshumowano i przeniesiono na cmentarz przy ulicy Sopockiej, przeniesiono tam również najcenniejsze nagrobki.Aż do początku 2005 roku, pośród drzew zobaczyć można było jeszcze fragmenty płyt nagrobnych i ich elementów konstrukcyjnych. W 2004 roku rozpoczęto przebudowę i porządkowanie parku. Powstały nowe alejki i odnowiono plac zabaw (w parku znajduje się także boisko i górka saneczkowa). W pobliżu dawnej bramy głównej cmentarza usytuowane zostało lapidarium, w którym zgromadzone zostały fragmenty nagrobków odnalezionych w trakcie porządkowania terenu. Z powodu braku środków nie odnowiono neogotyckiego domu ogrodnika (wpisanego do rejestru zabytków) ani bramy. W parku rosną klon, wiązy, jesiony, lipy, dęby, brzozy, jednak na szczególną uwagę zasługuje oplatający drzewa i pokrywający ziemię bluszcz pospolity. Decyzją Rady Miejskiej z 27 października 2004 r. dwadzieścia pięć kwitnących okazów bluszczu uznanych zostało za pomnik przyrody. Z parkiem sąsiaduje wydzielony z niego i nadal działający cmentarz ewangelicko-reformowany. Zobacz też Parki w Łodzi Łódzki Ogród Botaniczny Palmiarnia Łódzka Przypisy
Park św. Wincentego á Paulo w Krakowie

Park św. Wincentego á Paulo – park w Krakowie, w dzielnicy V Krowodrza położony pomiędzy ulicami: Bydgoską, Stanisława Skarbińskiego, Juliusza Lea, Misjonarską i aleją Kijowską. Powstał po II wojnie światowej na obszarze dawnych ogrodów Misjonarskich i parafialnych, przy kościele Najświętszej Maryi Panny z Lourdes. Pierwotnie nosił imię Adama Polewki – publicysty, pisarza, tłumacza, lewicowego działacza politycznego, posła na Sejm Ustawodawczy. Stojący tam jego pomnik usunięto po 1989 r. a park Uchwałą Rady Miasta Krakowa w 1991 r. został Parkiem im. Wincentego á Paulo. W 2008 r. został rozstrzygnięty przetarg na zagospodarowanie terenu Parku Wincentego á Paulo w Krakowie i park został odnowiony. W kwietniu 2010 r. odsłonięto i poświęcono pomnik patrona parku, Wincentego á Paulo – francuskiego księdza katolickiego, założyciela zgromadzeń szarytek i lazarystów, świętego Kościoła katolickiego, pioniera Misji. Rzeźba odlana z brązu przedstawia postać Świętego błogosławiącego małego chłopca, została umieszczona na ceglanym cokole. Autorem pomnika jest dr Karol Badyna. Zobacz też Parki w Krakowie Lista krakowskich pomników Przypisy Bibliografia Uchwała Nr XXV/170/91 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 czerwca 1991 r. w sprawie zmian nazw ulic i placów.
Парк імені Вінсента де Поля (Краків)

Парк імені Вінсента де Поля (пол. Park im. Wincentego á Paulo) — парк у Кракові, розташований між вулицями Бидгоска, Станіслава Скарбінського, Юліуша Леа, Місьонарська та Алея Кійовська. Він був заснований після Другої світової війни на території колишнього місіонерського та парафіяльного садів, поруч з костелом Матері Божої Лурдської. Спочатку він мав ім’я Адама Полевки — публіциста, письменника, перекладача, лівого політичного діяча, депутата Законодавчого сейму. Його пам'ятник, який там стояв, після 1989 р. зняли, а парк Рішенням міської ради Кракова 1991 р. став парком ім. Вінсент де Поля. У 2008 році було проведено тендер на розвиток парку Вінсент де Поля у Кракові і парк було оновлено. У квітні 2010 року відкрито й освячено статую патрона парку Вінсента де Поля , французького католицького священника, засновника Конгрегацій милосердя та лазаристів, святого Католицької Церкви та піонера Місії. Скульптура, відлита з бронзи, зображує фігуру святого, що благословляє маленького хлопчика, встановлена на цегляному постаменті. Автором пам'ятника є доктор Кароль Бадина . Примітки Бібліографія Ухвала Краківської міської ради No XXV/170/91 від 14 червня 1991 р. про зміну назв вулиць і площ.
Sowiński Park

The General Józef Sowiński Park, also simply known as the Sowiński Park, is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the neighbourhood of Ulrychów, within the district of Wola, between Elekcyjna Street and Wolska Street. It was opened in 1936. History The park was proposed by the Friends of Wola Society, commotioned by the mayor of Warsaw, Stefan Starzyński, and designed by Zygmunt Hellwig and Kazimierz Kozłowski. It was opened on 3 August 1936. The park was named after Józef Sowiński, a 19th-century general in the Polish insurgent military of the November Uprising. He died on 6 September 1831, in a battle against Russian forces which took place near the current location of the park. On 28 November 1937, there was unveiled the General Józef Sowiński Monument by Tadeusz Breyer. In 1944, during the Warsaw Uprising in the Second World War, the Wehrmacht had stationed a Karl-Gerät self-propelled siege mortar next to the monument. In August 1944, in the park 1,500 people were executed by the German forces, and bodies of 6000 victims of the Wola massacre were burned down there. In the 1950s there was erected a commemorative plaque. After the war, the park was restored to its original form. Additionally, there was added an amphitheatre with 3,000 seats. In 2002, it was rebuilt, with a roof and 2,000 seats. In 2019, in the park was opened a graduation tower. Characteristics The park is located in the neighbourhood of Ulrychów within the district of Wola, between Wolska Street, Elekcyjna Street, and Pustola Street. It borders the Orthodox Cemetery to the west, and the Edward Szymański Park to the east. It has the total area of 8.3 ha. The park includes the General Józef Sowiński Monument by Tadeusz Breyer, an amphitheatre with 2,000 seats, and a graduation tower. Notes References
Park im. gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie

Park im. gen. Józefa Sowińskiego – park miejski znajdujący się u zbiegu ulic Elekcyjnej i Wolskiej w warszawskiej dzielnicy Wola. Graniczy z cmentarzem prawosławnym i parkiem im. Edwarda Szymańskiego. Historia Park powstał z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Woli według projektu Zygmunta Hellwiga i Kazimierza Kozłowskiego z inicjatywy komisarycznego prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego. Zlokalizowano go częściowo na terenie reduty Sowińskiego, częściowo na terenie dawnych glinianek i cegielni Merenholca, włączono w jego obręb także fragmenty wałów. Zniwelowany teren o powierzchni ok. 6 ha wraz z usypanymi tarasami obsadzono drzewami i krzewami. Powstały też plac zabaw dla dzieci i boiska. Był to pierwszy publiczny park na Woli. Park został otwarty dla publiczności 3 sierpnia 1936 roku. Poświęcenia dokonał ksiądz Wacław Murawski. 28 listopada 1937 roku w parku odsłonięto pomnik gen. Józefa Sowińskiego dłuta Tadeusza Breyera. W czasie powstania warszawskiego w pobliżu pomnika patrona parku znajdowało się stanowisko bojowe „Ziu” – niemieckiego samobieżnego moździerza typu Karl. W sierpniu 1944 roku Niemcy zamordowali tam około 1500 osób i spalili zwłoki 6000 ofiar rzezi na Woli. Wydarzenia te upamiętnia tablica pamiątkowa projektu Karola Tchorka ustawiona w latach 50. XX wieku. Po wojnie park został odrestaurowany, z zachowaniem pierwotnego układu kompozycyjnego. W miejscu dawnej glinianki zbudowano amfiteatr na 3000 osób. Po roku 2000 został on zadaszony dachem namiotowym na 4 masztach, z 2000 miejsc siedzących na widowni. W 2019 roku w parku w ramach realizacji projektu zgłoszonego do budżetu obywatelskiego powstała tężnia solankowa, w 2021 rozbudowano plac zabaw dla dzieci. Przypisy Bibliografia Karol Mórawski (red.), Leksykon Wolski, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1997 Linki zewnętrzne Park Sowińskiego na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park im. gen. Jarosława Dąbrowskiego w Łodzi

Park im. gen. Jarosława Dąbrowskiego – obszar zieleni miejskiej położony w południowej części Łodzi między ulicami Rzgowską, Jarosława Dąbrowskiego, Podmiejską i Stanisława Jachowicza w dzielnicy Górna. Park założono w 1960 roku według projektu inż. Kazimierza Chrabelskiego. Już podczas budowy powierzchnię parku znacznie ograniczono, lokalizując w nim obiekty sportowe Młodzieżowego Klubu Sportowego Metalowiec, przedszkole i łaźnię miejską, która została przebudowana na siedzibę banku. We wschodniej części obok boiska sportowego na gruzach starej fabryki usypano górkę saneczkową. Na południe od górki przy ulicy Stanisława Jachowicza jesienią 2006 roku zbudowano siłownię parkową. Park zajmuje powierzchnię 6,5 ha, przylegające do niego tereny sportowe 2 hektary. W drzewostanie brakuje egzotycznych i rzadkich gatunków występujących w innych łódzkich parkach. Dominują tu głównie lipy, dęby, topole, brzozy, jarzębiny, robinie. W 2009 roku teren na południe od parku (przy ulicy Łukasińskiego) poddany został zmianom; zburzono budynki, uprzątnięto gruzy. W tym miejscu powstać mają budynki mieszkalne (315 lokali, do trzynastu pięter wysokości), zrekonstruowane mają być dwie ze ścian zburzonej fabryki. W pobliżu Tuż przy parku, niecałe 100 m na południe od niego znajduje się niewielki Park Miejski przy ul. Leczniczej oraz zabytkowa Przychodnia Miejska. Fabryka Aleksandra Schichta – ul. Łukasińskiego 4 (obecnie osiedle Arboretrum) Po przeciwnej stronie ulicy Dąbrowskiego znajdują się: Fabryka braci Stolarow dawny szpital dla Polaków w czasie okupacji hitlerowskiej, ulica Łomżyńska 17/19 Przędzalnia wełny Juliusza Kolmana przy ulicy Łomżyńskiej 22 Przy parku, od strony ulicy Rzgowskiej znajdują się budynki dawnych Łaźni Miejskich. Wyższa Szkoła Informatyki i Umiejętności zajezdnia tramwajowa Dąbrowskiego Zobacz też Parki w Łodzi