NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lesku

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lesko archidiecezji przemyskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w 1539 roku, razem z zamkiem przez Piotra Kmitę w stylu późnogotyckim z kamienia i cegły. Z tych czasów przetrwał do dziś gotycki zrąb podpartych skarpami murów jednonawowej świątyni. Podczas najazdu szwedzkiego spłonął dach i zostało ograbione wnętrze świątyni. Jakub Jaworski w 1759 roku ufundował barokowe wnętrze kościoła. W 1889 roku kościół został po raz drugi przebudowany. W tym czasie została dobudowana nad kruchtą neogotycka wieża, świątynia natomiast została pokryta blachą (oryginalnie była nakryta gontem). Do budowy wieży został użyty piaskowiec z okolic Leska, natomiast projektantem, i na pewno nadzorującym prace budowlane był Gotfryd Hoffman, architekt dóbr leskich od 1764 roku. W 1769 roku w podziemiach kaplicy św. Antoniego został pochowany, śmiertelnie ranny w bitwie pod Hoszowem, Franciszek Pułaski, brat stryjeczny Kazimierza Pułaskiego. W barokowym ołtarzu z XVIII wieku są umieszczone figury św. Stanisława i Wojciecha – biskupów oraz obraz „Ukrzyżowanie” powstały w XVIII wieku. W kościele jest umieszczone także alabastrowe popiersie Matki Boskiej – dar dla mieszkańców Leska od doktora Hieronima Kőllera, który pełniąc funkcję szambelana papieskiego miał je otrzymać od papieża. Autorstwo tej rzeźby jest przypisywane F. Bertniemu. Nad portalem wejściowym do świątyni jest umieszczony zniszczony herb Kmitów. Wyposażenie kościoła reprezentuje głównie styl barokowy i posiada złocisto-czarny kolor. Nawa i prezbiterium są nakryte XVIII-wiecznym sklepieniem kolebkowym z lunetami. Kaplice i zakrystia są nakryte sklepieniami XVI-wiecznymi, kolebkowymi, krzyżowo-żebrowymi i sieciowymi. Upamiętnienie W świątyni zostały ustanowione epitafia, na których zostali upamiętnieni: Józef Kanty Ossoliński, Teresa Stadnicka, Franciszek Pułaski (dwa epitafia), hr. Edmund Krasicki, hr. Maria Aniela Krasicka, ks. Gracjan Piotrowski, ks. Ludwik Praszałowicz, ks. Ludwik Paluch, ks. Kazimierz Nawrocki, August i Izabela Krasiccy. Ustanowiono także tablice pamiątkowe, na których zostali upamiętnieni: proboszczowie z lat 1478-1978 ofiary zbrodni katyńskiej pochodzące z Leska i ziemi leskiej: Apolinary Beluch, Jan Brodawka, Stanisław Czyż, Izydor Karaczewski oraz zmarli na Sybirze Przypisy Bibliografia Józef Budziak. Leskie cmentarze. „Nowiny”. Nr 255, s. 4, 31 października, 1, 2 listopada 1986.
Kościół św. Stanisława Biskupa w Łańcucie

Kościół Świętego Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łańcut I archidiecezji przemyskiej. Świątynia murowana pod wezwaniem świętej Barbary została wzniesiona w 1488, następnie została zamieniona na zbór protestancki w 1569. Spalona i odbudowana została w 1624. Katolicy odzyskali ją w 1628. Kościół został odbudowany w 1635 i otrzymał obecne wezwanie. Obecny kształt kościoła jest efektem gruntownej przebudowy przeprowadzonej w latach 1896–1900 z wykorzystaniem dawnych murów. W świątyni umieszczony łaskami słynący obraz Matki Boskiej Szkaplerznej, chrzcielnica w stylu barokowym, wykonana z czarnego marmuru w II połowie XVII wieku. Kult Matki Bożej Szkaplerznej W południowym ramieniu transeptu kościoła znajduje się kaplica z cudownym, koronowanym obrazem Matki Bożej Szkaplerznej. Wizerunek, sprowadzony z Krakowa w 1670 roku, jest swobodną kopią krakowskiego obrazu Matki Bożej Piaskowej, koronowanego w 1883 roku. W jego kompozycji widoczne są nawiązania do wzorów bizantyjskich, zwłaszcza typu ikonograficznego Hodegetria – „Tej, która wskazuje drogę”. Obecnie znajduje się on w eklektycznym, dwukondygnacyjnym ołtarzu z 1900 roku, zaprojektowanym przez Kazimierza Chodzińskiego. Wyrazem kultu są złote korony wotywne, nałożone 20 września 1992 roku przez arcybiskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka. Korony zostały poświęcone przez papieża Jana Pawła II 2 czerwca 1991 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Narolu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Narol diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1790-1804 i ufundowana przez Feliksa Antoniego Łosia. W 1914 roku została zniszczona, następnie została odbudowana w latach: 1915-1917, w 1836 roku otrzymała polichromię, wykonaną przez Teszeyre, wymalowana w roku 1957 i 2000. Architektura Jej prezbiterium jest zwrócone w stronę zachodnią, budowla jest murowana, reprezentuje styl klasycystyczny, posiada jedną nawę i prezbiterium zamknięte półkoliście, opięte trzema przyporami. Po obu stronach świątyni są umieszczone dwie kaplice, wzniesione na planie kwadratu. W dolnej kondygnacji znajduje się przedsionek. Wieża jest zwieńczona dachem hełmowym przypominającym dawny. Wewnątrz ściany są podzielone wertykalnie za pomocą filarów przyściennych, utworzonych z parzystych pilastrów, wnętrze jest nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami wykonanym w 1916 roku. Kaplice są otwarte do nawy półkolistymi arkadami, zakrystia znajduje się w absydzie prezbiterium za głównym ołtarzem, chór muzyczny jest murowany i podparty dwoma filarami. Ściany zewnętrzne świątyni są rozczłonkowane pilastrami toskańskimi, ściany kaplic są rozczłonkowane lizenami. Wieża Wieża posiada trzy kondygnacje, w narożach poszczególnych kondygnacji są umieszczone pilastry toskańskie, w środku znajdują się otwory okienne półkoliste, nad pierwszą kondygnacją od strony wschodniej jest umieszczony przyczółek trójkątny, w nim znajduje się herb Dąbrowa, dach hełmowy wieży został wykonany z blachy, posiada kształt baniasty i jest ozdobiony latarnią. Dach został wykonany z blachy, nad nawą jest dwuspadowy, a nad prezbiterium wielospadowy. Na elewacji wschodniej po obu stronach wieży znajdują się woluty i wazony. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Oleszycach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Cieszanów diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Kamień węgielny pod budowę nowej świątyni został poświęcony w dniu 20 września 1903 roku. Kościół został wzniesiony w latach 1903–1906, według projektu architekta Włodzimierza Podhoreckiego ze Lwowa, konsekrowany został w dniu 7 września 1907 roku przez świętego arcybiskupa Józefa Bilczewskiego. Jest to budowla neogotycka, trzynawowa, posiadająca transept i prezbiterium. Umieszczone są w niej, wykonane z alabastru nagrobki fundatorów Jana i Heleny Ramszów w stylu renesansowym. W latach 1970–2000 świątynia została gruntownie wyremontowana. Przypisy
Kościół św. Marcina w Sierakowicach (ceglany)

Kościół św. Marcina w Sierakowicach – kościół parafialny pod wezwaniem św. Marcina z Tours w miejscowości Sierakowice na Pomorzu Gdańskim, w diecezji pelplińskiej, ceglany, neogotycki, w latach 1903-2010 stanowiący całość z wcześniejszym, drewnianym kościołem św. Marcina, obecnie osobno stojącym w pobliżu. Historia Parafia rzymskokatolicka w Sierakowicach została erygowana w XIV wieku. W latach 1820–1823, w miejscu kościoła wzniesionego w połowie XVII wieku, zbudowano kolejny kościół drewniany. Gdy pod koniec XIX wieku znacząco wzrosła liczba parafian, zaplanowano stopniową budowę nowego, obszerniejszego. W 1903 roku rozebrano drewnianą wieżę i na jej miejscu postawiono drugi, większy, ceglany korpus i wieżę w stylu neogotyckim. W ciągu kolejnych stu lat kilkakrotnie planowano rozebranie części drewnianej i rozbudowę kościoła z cegły, lecz z różnych powodów tego nie zrealizowano. W latach 2010–2011 drewniana część kościoła została przeniesiona kilkadziesiąt metrów dalej, na teren dawnego ogrodu parafialnego i tam zrekonstruowana. Równocześnie na jej miejscu zbudowano z cegły dłuższy korpus wraz z prezbiterium i zakrystią, na podstawie planów zatwierdzonych w 1901 roku. Kościół ceglany św. Marcina stanowi jeden z elementów Parku Kulturowego Ośmiu Błogosławieństw w Sierakowicach. Wyposażenie Wszystkie historyczne elementy wnętrza kościoła św. Marcina w Sierakowicach, z wyjątkiem krucyfiksu w kruchcie, zostały przeniesione do kościoła drewnianego. W związku z tym, od tego czasu do 2017 roku trwa wyposażanie kościoła ceglanego. Jego wystrój całkowicie odstaje od neogotyckiej bryły i nawiązuje do stylistyki posoborowej. Zdaniem autora wnętrza, Jarosława Wójcika, właściciela Pracowni Plastycznej w Sierakowicach, sklepienie swym kształtem oraz rozplanowaniem oświetlenia ma przypominać Namiot Spotkania. We wnętrzu nowego ołtarza znajduje się portatyl ze starego, drewnianego ołtarza. W prezbiterium dominuje mozaika przedstawiająca Oblicze Chrystusa z Całunu Turyńskiego. Zobacz też Kościół św. Marcina w Sierakowicach (drewniany) Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czeremsze (województwo podlaskie)

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Hajnówka diecezji drohiczyńskiej. Budowa świątyni została rozpoczęta w 1957 roku, w czasie urzędowania księdza Władysława Siekierko, pierwszego proboszcza w Czeremsze. Pracami kierował brat księdza proboszcza inżynier architekt Lucjan Siekierko. Nowy kościół parafialny został poświęcony w dniu 21 września 1958 roku przez księdza prałata Bronisława Kiełbassę, dziekana z Bielska Podlaskiego. Budowla została uroczyście konsekrowana w dniu 21 września 1971 roku, w XVI Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, przez księdza Władysława Jędruszuka, administratora apostolskiego diecezji pińskiej. W latach 1986–1989 zostały zamontowane metalowe okna oraz zainstalowano centralne ogrzewanie pod kierownictwem księdza Mariana Wyszkowskiego. W latach 2012–2013 dzięki staraniom księdza kanonika Henryka Kalinowskiego zostały wstawione witraże. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Grodzisku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Brańsk diecezji drohiczyńskiej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1987–1990, dzięki staraniom księdza prałata Henryka Nowaka, proboszcza parafii w latach 1981–2003, według projektu architektów: inżyniera Andrzeja Adamczuka i inżyniera Stanisława Adama Piluta z Lublina. Kamień węgielny pod budowę kościoła, został poświęcony w dniu 28 maja 1989 roku przez księdza biskupa Władysława Jędruszuka, administratora apostolskiego diecezji pińskiej. Nowa świątynia została konsekrowana w dniu 4 listopada 1990 roku przez wspomnianego wyżej księdza biskupa Władysława Jędruszuka. Przypisy
Lejnîțea, Ivanîci

Lejnîțea (în ucraineană Лежниця) este un sat în comuna Poromiv din raionul Ivanîci, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Lejnîțea era vorbitoare de ucraineană (99,55%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Лежница

Лежница (укр. Лежниця) — село в Поромовской сельской общине Владимирского района Волынской области Украины. До 2020 года входило в Иваничевский район. Код КОАТУУ — 0721184402. Население по переписи 2001 года составляет 443 человека. Почтовый индекс — 45311. Телефонный код — 3372. Занимает площадь 5,8 км². Ссылки Лежница на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Лежниця

Лежни́ця — село в Україні, у Поромівській громаді Володимирського району Волинської області. Населення становить 443 осіб. Географія Село розташоване на правому березі Західного Бугу. Історія У 1906 році село Хотячівської волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 26 верст, від волості 16. Дворів 15, мешканців 90. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Поромівської сільської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Іваничівського району, село увійшло до новоутвореного Володимир-Волинського району (від 18 липня 2022 Володимирського). Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 657 осіб, з яких 317 чоловіків та 340 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкали 443 особи. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Література Цинкаловський О. Стара Волинь і Волинське Полісся. Краєзнавчий словник — від найдавніших часів до 1914 року. — Вінніпег : Накладом Товариства «Волинь», 1986. — Т. 2 : Л — Я. — 578 с. Посилання Погода в селі Лежниця [Архівовано 19 вересня 2020 у Wayback Machine.]
Königsschloss Łęczyca

Das Königsschloss Łęczyca (Zamek Królewski w Łęczycy) befindet sich in Łęczyca, einer Stadt im Powiat Łęczycki in der Woiwodschaft Łódź, Polen. Lage Das Schloss liegt im äußersten Nordwesten der Woiwodschaft und gehört historisch zu Großpolen. Łęczyca war im 13. und 14. Jahrhundert Hauptstadt des Herzogtum Łęczyca. Danach fiel es an das Königreich Polen als erledigtes Lehen. Es wurde zur Hauptstadt der Woiwodschaft Łęczyca und königlicher Regierungssitz. Geschichte Der Burgbau wurde wohl bereits um 1345 von Władysław dem Krummen als Wasserburg im backsteingotischen Stil an der Bzura begonnen. Nach seinem Tod 1352 fiel das Herzogtum Herzogtum Łęczyca an den polnischen König Kasimir den Großen. Dieser vollendete die Burg, die er als Königssitz neben dem Wawel in Krakau nutzte. 1406 wurde die Burg von den Rittern des Deutschen Ordens erobert und gebrandschatzt. Nach dem Wiederaufbau weilten die polnisch-litauischen Könige Władysław II. Jagiełło während des Krieges zwischen dem Orden und Polen-Litauen 1409 bis 1411 und Kasimir IV. Andreas während des Dreizehnjährigen Krieges auf der Burg. In den Jahren 1420, 1448, 1454 und 1462 fand der Sejm auf der Burg statt. In der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts brannte die Burg jedoch ab. In den Jahren 1563 bis 1565 wurde die Burg als Renaissance-Bau von dem Königlichen Schatzmeister Jan Lutomirski wieder aufgebaut. 1655 wurde das Schloss von den Schweden unter Feldmarschall Robert Douglas erobert. Im Jahr darauf gelang es dem polnisch-litauischen König Johann II. Kasimir, das Schloss zurückzuerobern. Das Schloss wurde auch während des Großen Nordischen Kriegs 1705 und während der Konföderation von Bar 1769 belagert und geplündert. Nach den polnischen Teilungen wurde in den Jahren 1794–1797 von den Preußen die Ruine als Festungsbau befestigt. In den 1830 wurden Teile der Burg abgetragen und als Baumaterial verwendet. Ab 1964 wurde die Ruine im ursprünglich gotischen Stil restauriert. Heute beherbergt das Schloss ein Museum. Weblinks Fußnoten Janusz Pietrzak: Zamki i dwory obronne w dobrach państwowych prowincji wielkopolskiej: Studium z dziejów państwowych siedzib obronnych na przełomie średniowiecza i nowożytności. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 2003, ISBN 83-86395-17-6. L. Kajzer: Zamki i dwory obronne w Polsce centralnej. Wydawnictwo DiG, Warszawa 2004, ISBN 83-7181-328-7. Leszek Kajzer, Stanisław Kołodziejski, Jan Salm: Leksykon Zamków w Polsce. Arkady, 2002, ISBN 83-213-4158-6.
Łęczyca Castle

The Łęczyca Royal Castle is a medieval castle in Łęczyca, Poland, that was erected by Casimir III the Great as a fortification during 1357–1370. History Immediately after its completion, the Castle became a residence of king Casimir the Great, and then was the seat of the governor of Łęczyca. In 1406 it was burned by the Teutonic Knights and rebuilt in the following years to serve as a place of a conference in 1409, where decisions were taken in connection with the approaching war with the Order. After the Battle of Grunwald many of the Teutonic Knights were incarcerated here. In subsequent years, four diets were held here (1420, 1448, 1454 and 1462), and the castle became the seat of the king Casimir IV Jagiellon during another war with the Order (1454-1466). After a great fire in the second half of the 15th century the castle remained in ruins till the early 1560s. Then, in 1563–1565, Jan Lutomirski, Grand Treasurer of the Crown completely rebuilt the castle. The cost of the entire project amounted to nearly 3,000 florins, derived from the royal treasury. The disasters that struck the stronghold in the first half of the 17th century helped the Swedish General Robert Douglas, Count of Skenninge to take the castle, which was defended by starosta Jakub Olbrycht Szczawiński, during the Deluge in 1655. The destruction was completed in 1707 during another Swedish occupation. Over the next years local residents used the remains of the castle as a source of building materials. After the World War II, the castle became the seat of the scout troop, and in 1964 reconstruction started. See also Castles in Poland References External links (in Polish) Muzeum w Łęczycy
Castelul Łęczyca

Castelul Regal Łęczyca este un castel medieval situat în Łęczyca, Polonia. Castelul a fost ridicat de Cazimir al III-lea cel Mare ca o fortificație, de-a lungul anilor 1357-1370. Istoric Imediat după ce a fost finalizată construcția castelului, acesta a devenit reședința regelui Cazimir cel Mare, iar apoi a fost sediul guvernatorului od Łęczyca. În 1406 a fost ars de către cavalerii teutoni și reconstruit în următorii ani pentru a servi ca un loc pentru conferințe în 1409, unde au fost luate deciziile în legătură cu războiul ce se apropia cu Ordinul. După Bătălia de la Grunwald, mulți dintre cavalerii teutoni au fost încarcerați aici. În anii următori, aici au avut loc patru diete (1420, 1448, 1454 și 1462), iar castelul a devenit sediul regelui Cazimir al IV-lea Jagiellon dintr-un alt război cu Ordinul (1454-1466). După un incendiu mare în a doua jumătate a secolului al XV-lea, castelul rămâne în ruine pâna la îceputul anilor 1560. Apoi, în 1563-1565, Jan Lutomirski, Marele trezorier al Coroanei a reconstruit castelul complet. Costul întregului proiect s-a ridicat la aproape 3.000 de florini, luați din trezoreria regală. Dezastrele care au lovit cetatea în prima jumătate a secolului al XVII-lea l-au ajutat pe generalul suedez Robert Douglas, Conte de Skenninge, să ia castelul, care a fost apărat de starostele Jakub Olbrycht Szczawiński, din timpul Potopului în 1655. El a fost distrus complet în 1707 în timpul unei altei ocupații suedeze. De-a lungul următorilor ani, localnicii au folosit ruinele castelului ca o sursă de materiale de construcție. După Al Doilea Război Mondial, castelul a devenit sediul trupei de cercetași, iar în 1964 s-a început reconstrucția lui. Referințe Legături externe pl Muzeum w Łęczycy Arhivat în 2 februarie 2018, la Wayback Machine.
Ленчицкий замок

Ленчицкий замок (пол. Zamek królewski w Łęczycy) — воссозданный во второй половине XX века из руин средневековый замок в польском городе Ленчице. В XIV—XV веках Ленчица служила основным плацдармом борьбы Польского королевства с тевтонскими рыцарями. Первый кирпичный замок, возведённый при Казимире Великом в 1357-70 годах, был разорён тевтонцами в 1406 году. После Грюнвальдской баталии в стенах крепости держали пленных рыцарей. На протяжении XV века Ленчицкий замок четырежды становился местом проведения сейма; в 1433 году здесь было подписано польско-тевтонское перемирие. После пожара, опустошившего замок в конце XV века, он был заброшен за ненадобностью и утратил былое значение. В 1560-е годы за восстановление принялся великий подскарбий коронный Ян Лютомирский. В 1655 году замок захвачен шведскими войсками во главе с генералом Робертом Дугласом. Окончательно разрушен во время Северной войны (1707), после чего местные жители стали разбирать старинную постройку на стройматериалы. В 1964 году правительство Польской Народной Республики приняло решение воссоздать королевский замок в Ленчице. Основная музейная экспозиция занимает входящий в замковый ансамбль т.н. Новый дом (1563—64). По легенде в подземельях обитает дьявол Борута. Ссылки Сайт музея при замке Архивная копия от 2 февраля 2018 на Wayback Machine
Света Параскева (католическа църква в Квятон)

„Света Параскева“ (на полски: Cerkiew św. Paraskewy) е бивша гръкокатолическа, понастоящем римокатолическа църква, намираща се в село Квятон, Горлицки окръг на Малополското войводство. Храмът е разположен на турискическия маршрут „Път на дървената архитектура“. Храмът се намира близо до пътя за Уще Горлицк, в непосредствена близост до православната църква със същото име. История Църквата „Света Параскева“ в Квятон е построена през втората половина на XVII век. Има писмени доказателства, че храмът е построен през 1700 г. През 1743 г. към храма е добавена дървена кула. Църквата е преустроявана и ремонтирана няколко пъти. Корпусът е ремонтиран през 1811, 1904, 1967 и 90-те години на XX век. Кулата е ремонтирана през 1863, 1911, 1928 и 1967 година. След 1946 г., когато жителите на селото – лемките, са преселени в западните територии на Полша по време на операция „Висла“, църквата е прехвърлена към католическата общност на село Квятон. Описание Дървената църква е построена в трикуполен стил от XVII век, характерен за западнолемската архитектура. Архитектурната структура на църквата е разделена на три квадрата: презвитерий, неф и портик. Всички външни елементи на храма, включително стените, са покрити с гонт. Всеки купол е увенчан с декоративен кръст с различна форма. Дворът на църквата е ограден от дървена ограда с порта, която, подобно на самата църква, е покрита с гонт. Източници G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Външни препратки ((pl)) История и снимки на храма (Polska – Malopolskie – Kwiatoń I)
St. Paraskevi Church, Kwiatoń

St. Paraskevi Church in Kwiatoń is a Gothic, wooden church located in the village of Kwiatoń from the nineteenth-century, which together with different tserkvas is designated as part of the UNESCO Wooden tserkvas of the Carpathian region in Poland and Ukraine. History The tserkva was built in the second half of the seventeenth century as an Eastern Catholic church. The date of the completion of the tserkva was dated at 1700. The tower was built in 1743. The date for the completion of the tserkva was found on one of its wooden framework columns. However, this date could relate to the renovation of the old tower. The tserkva's tower is considered to be the oldest tower built in the Lemko church architectural style. After Operation Vistula in 1947, the tserkva was transformed into a Latin-rite Catholic church, belonging to the Uście Gorlickie parish. See also Paraskeva of the Balkans References
Церковь Святой Параскевы (Квятонь, грекокатолическая)

Церковь святой Параскевы (пол. Cerkiew św. Paraskewy) — бывшая грекокатолическая, в настоящее время римско-католическая церковь, находящаяся в селе Квятонь, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Храм находится на туристическом маршруте «Путь деревянной архитектуры». Храм располагается возле дороги на Усце-Горлицке в непосредственной близости от одноимённой православной церкви. История Храм святой Параскевы в Квятоне был построен во второй половине XVII века. Существуют письменные свидетельства, что храм был построен в 1700 году. В 1743 году к храму была пристроена деревянная башня. Храм неоднократно перестраивался и ремонтировался. Ремонт корпуса производился в 1811, 1904, 1967 и 90-х годах XX столетия. Башня ремонтировалась в 1863, 1911, 1928 и 1967 годах. После 1946 года, когда жители села, бывшие лемками, были переселены на западные территории Польши во время операции «Висла», храм был передан католической общине села Квятонь. Описание Деревянная церковь построена в характерном для западнолемковской архитектуры трёхкупольном стиле XVII века. Архитектурная структура церкви разделяется на три квадрата: пресвитерий, неф и крыльцо. Все внешние элементы храма, в том числе и стены, покрыты гонтом. Каждый купол увенчан декоративным крестом различной формы. Церковный двор обнесён деревянным ограждением из брёвен с воротами, которые также, как и сама церковь, покрыты гонтом. Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska — Malopolskie — Kwiatoń I (пол.)