NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jagdschloss Malepartus

Das Jagdschloss Malepartus (auch Jagdschloss Kunten oder Ottowald) im oberschlesischen Zawadzkie (Zawadzki) stammt aus der Mitte des 19. Jahrhunderts. Es befindet sich in dem Weiler Kąty (Kunten) am Fluss Malapane. Zeitweise bildete das Gebiet den Gutsbezirk Malepartus. Das Jagdschloss besteht teilweise aus Fachwerk, der Großteil aus verputzten Ziegelfassaden und es hat einen markanten sechseckigen Turm. Über dem Eingang befinden sich Wappen. Es ist eine der wichtigsten Sehenswürdigkeiten der Stadt. Seit dem 25. Februar 1986 steht es unter Denkmalschutz. Heute ist es Sitz eines Bildungs- und Naturzentrums, das durch das Forstamt Zawadzkie betrieben wird. Neben einer Rhododendronsammlung und einer Grotte findet man in der Nähe Naturlehrpfade und weitere Attraktionen. Geschichte Im 19. Jahrhundert ließ der schlesische Adelige Andreas Maria von Renard (1795–1874) in diesem Gebiet einen Tiergarten mit Wildtieren anlegen. Überliefert wurde dieser am 31. Mai 1827 auf Landkarten. Der Tiergarten hatte eine Größe von 4850 Hektar. Man hielt in diesem Gebiet Sikahirsche, Karpatenhirsche, Damhirsche und Mufflons. 1856 ließ Andreas Maria von Renard in diesem Tiergarten ebenfalls das Jagdschloss in Kunten erbauen. Bis 1880 war hier ebenfalls das örtliche Forstamt ansässig. Das Forstamt wurde in Eichhorst neu erbaut. Seit 1910 war Graf Franz Hubert von Tiele-Winckler aus Moschen Eigentümer des Schlosses. 1945 wurde das Schloss durch den polnischen Staat konfisziert und verstaatlicht. Zunächst wurde es durch die Lasy Państwowe (Staatsforste) genutzt, dann wurde am 17. März 1953 darin ein Sozialhilfeheim eröffnet, das von den Armen Schulschwestern von Unserer Lieben Frau betreut wurde. 1976 wurde es den Brüdern der christlichen Schulen verkauft. An das ursprüngliche Jagdschloss wurden neue Anbauten gebaut. Derzeit befindet sich ein Kinderheim/Pflegeheim für Kinder in Teilen der Gebäude sowie ein Bildungs- und Naturzentrum. In einem Gedicht des Schriftstellers Hans Niekrawietz (1896–1983) mit dem Titel „Malepartus“ wird das Jagdschloss literarisch erwähnt. Einzelnachweise
Pałacyk myśliwski w Zawadzkiem

Pałacyk myśliwski w Zawadzkiem (niem. Jagdschloss Malepartus) – zabytkowy pałac z XIX w. w mieście Zawadzkie, w województwie opolskim, w powiecie strzeleckim, w gminie miejsko-wiejskiej Zawadzkie. Pałacyk myśliwski wybudowany w 1856 w kolonii Kąty przez hrabiego Andrzeja Renarda. Obiekt do 1880 był siedzibą nadleśnictwa, następnie należał do ks. Christiana-Ernsta zu Stolberg-Wernigerode (1864–1940), żonatego z Marią zu Castell-Rüdenhausen (1864–1942). Od 1910 właścicielem zameczku był hr. Franz Hubert von Thiele–Winckler z Mosznej. Po II wojnie światowej budynek znajdował się w zarządzie Lasów Państwowych, od których nabyli go bracia szkolni. Współcześnie jest siedzibą Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci. Nad wejściem herby małżonków Christiana zu Stolberg-Wernigerode i Marii zu Castell-Rüdenhausen. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Dwerniku

Kościół św. Michała Archanioła w Dwerniku – drewniany rzymskokatolicki kościół pw. św. Michała Archanioła, zbudowany w latach 1979–81, znajdujący się w miejscowości Dwernik w powiecie bieszczadzkim. Historia obiektu W 1938 Dwernik zamieszkiwało 787 wiernych obrządku greckokatolickiego. Po II wojnie światowej w wyniku akcji przesiedleńczej w 1946 mieszkańcy Dwernika zostali wysiedleni do ZSRR, a wieś uległa zniszczeniu. Spłonęła pochodząca z 1785 cerkiew św. Michała Archanioła. Zachował się wieniec starodrzewu i resztki cmentarza. Obecny kościół powstał w latach 1979–81 wg projektu Jana Rządcy. Jako materiał do jego wzniesienia posłużyły fragmenty rozebranej cerkwi w Lutowiskach. Cerkiew św.Michała Archanioła w Lutowiskach zbudowana w 1898, po 1972 stała opuszczona. W latach 1979–80 została rozebrana. Architektura i wyposażenie Budowla jest obiektem nowym, a belki konstrukcyjne i wezwanie stare. Posiada bryłę zupełnie odmienną niż trzykopułowa cerkiew z Lutowisk. Obiekt konstrukcji zrębowej, orientowany, obity gontem. Świątynia trójdzielna z zamkniętym trójbocznie prezbiterium z dwoma bocznymi zakrystiami, szerszą nawą i z babińcem z przylegającym od zachodu przedsionkiem. Blaszany dach jednokalenicowy zwieńczony strzelistą wieżyczką. Wokół daszek okapowy wsparty na wystających belkach zrębu. Nad drzwiami inskrypcja z datą budowy cerkwi: 1898. Wewnątrz pozorne sklepienie kolebkowe. Chór muzyczny wsparty na belkach zrębu. Wyposażenie wnętrza współczesne, a jedynym elementem z dawnego wyposażenia jest umieszczona w ołtarzu głównym ikona św.Michała Archanioła namalowana na blasze. Otoczenie Obok świątyni znajduje się drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, obita gontem z 1995. Całość obwiedziona drewnianym ogrodzeniem z okazałą bramą. Przypisy
Cerkiew św. Paraskewy w Krywem

Cerkiew św. Paraskewy w Krywem – parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1842 w miejscowości Krywe. Po 1947 wieś całkowicie wysiedlono i zniszczono. Ocalała cerkiew, opuszczona popadła w ruinę. Historia Pierwsze wzmianki o tutejszej cerkwi pochodzą z 1589, obecna jest trzecią z kolei, zbudowana w 1842 na miejscu poprzedniej wzmiankowanej w 1756. W 1916 była remontowana i częściowo przebudowywana. Opuszczona po 1947. W 1995 zespół cerkiewny (cerkiew, dzwonnica, cmentarz) wpisano do rejestru zabytków. Obecnie cerkiew w ruinie, brak jej dachu. Mury są w większości zachowane. 3 sierpnia 2011 w ruinach cerkwi odbył się ślub jedynych mieszkańców Krywego, Antoniny i Stanisława Majsterków. W 2012 Gmina Lutowiska przeprowadziła częściowy remont obiektu. Ulokowana na wzgórku o nazwie Diłok. Wymurowana z kamienia. To budowla orientowana, dwudzielna z prezbiterium zamkniętym półkoliście i szerszą nawą na rzucie prostokąta. W zbiorach Muzeum Historycznego w Sanoku znajdują się dwie ikony z Krywego: Zaśnięcie Marii (XVII/XVIII w.) i św. Jerzy (XVIII w.). Otoczenie Cerkiew otacza wieniec starych lip i jesionów. Obok cerkwi murowana dzwonnica parawanowa na dwa dzwony z drugiej połowy XIX w., obecnie pozbawiona dachu i dzwonów. Na północ od cerkwi resztki zdewastowanego cmentarza parafialnego z kilkoma nagrobkami między innymi Julii i Mikołaja Pisarczyków właścicieli majątku. Cmentarz był porządkowany w 1993. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ustrzyki Dolne archidiecezji przemyskiej. Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim. Kościół był budowany w latach 1908-1909 według projektu architekta Jana Tarczałowicza. 3 maja 1912 biskup Józef Sebastian Pelczar, poświęcił świątynię. Kościół otrzymał wezwanie Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Świątynia nie została uszkodzona w toku walk obu wojen światowych, ale gdy po wojnie Ustrzyki Dolne zostały na kilka lat włączone do Związku Radzieckiego, wnętrze kościoła zostało zdewastowane na skutek przeznaczenia budynku na magazyn zbożowy. W tym czasie został zniszczony także obraz Matki Bożej Szkaplerznej umieszczony w głównym ołtarzu, czczony jako obraz Królowej Polski. Częściowo zniszczone zostały także boczne ołtarze oraz sprzęty wyposażenia kościelnego i liturgicznego. Po tzw. korekcie granicy wschodniej i powrocie Ustrzyk Dolnych do Polski, w 1952 roku świątynia została przywrócona do funkcji sakralnych i została przy niej utworzona samodzielna placówka duszpasterska jako parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. W ołtarzu głównym na miejsce zniszczonego obrazu Matki Bożej Szkaplerznej umieszczono przeniesiony z Bełza przez polskich przesiedleńców XVII-wieczny obraz Matki Bożej Bełskiej, kopię Matki Bożej Częstochowskiej autorstwa lwowskiego artysty Fedora Seńkowicza, czczoną uprzednio w kościele św. Mikołaja w Bełzie. 26 czerwca 1967 roku arcybiskup Ignacy Tokarczuk konsekrował świątynię. W latach 2015–2018 kościół przeszedł znaczne zmiany konstrukcyjne; dobudowano nową nawę główną zachowując styl oryginalnej budowli, przy czym świątynia została przeorientowana z północy na wschód. Przypisy
Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny w Strwiążyku

Cerkiew Soboru Najświętszej Maryi Panny (obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pw. bł. Marii Ledóchowskiej) – cerkiew greckokatolicka znajdująca się w Ustrzykach Dolnych, na osiedlu Strwiążek. Jest to świątynia murowana wzniesiona w 1831 lub 1838 roku. Wew wnętrzu znajdował się ołtarz główny (wzorowany na świątyniach łacińskich) oraz ikonostas składający się tylko z czterech ikon namiestnych oraz Carskich i Diakońskich Wrót. Wyposażenie to pochodziło z przełomu XIX i XX wieku. Po 1951 roku w świątyni nie były odprawiane żadne nabożeństwa. Sporadycznie Cerkiew była wykorzystywana jako magazyn. W 1973 roku została przekazana rzymskokatolickiej wspólnocie w Ustrzykach Dolnych. Od 1977 roku, po kapitalnym remoncie, pełni funkcję kościoła filialnego parafii świętego Józefa Robotnika pod wezwaniem błogosławionej Marii Ledóchowskiej. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 246, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 .
Dwór w Grabownicy Starzeńskiej

Dwór w Grabownicy Starzeńskiej – zespół dworski ukształtowany w końcu XVIII w., znajdujący się w miejscowości Grabownica Starzeńska. Zespół złożony z murowanego dworu oraz otaczającego go parku o charakterze krajobrazowym jest przykładem typowego kompleksu dworsko-parkowego z końca XVIII i początku XIX wieku o znacznych walorach historycznych. Historia Dwór wraz z niewielkim ogrodem o charakterze użytkowym został wzniesiony w miejscu starszej siedziby mieszkalnej w ostatniej ćwiartce XVIII w. przez Piotra Starzeńskiego. W 1845 Wojciech Kajetan Starzeński sprzedał majątek dworski Teofilowi Wojciechowi Ostaszewskiemu i w rękach Ostaszewskich pozostawał do 1893. Ostaszewscy gruntownie przebudowali budynek dworski, wybudowali trzy oficyny, drewniany dom mieszkalny, a ogród użytkowy przekształcili w rozległy park krajobrazowy. W 1889 majątek ziemski stał się własnością Pawła Tyszkowskiego, który w 1912 zapisał go na rzecz Akademii Umiejętności w Krakowie. W 1944 zespół dworsko-parkowy został przejęty na własność Skarbu Państwa. Po okresie dewastacji powojennej w 1954 przystosowany został dla potrzeb administracyjnych PGR. W latach 70. XX w. użytkowany przez Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w Brzozowie. W latach 80. XX w. budynek dworski gruntownie odrestaurowano. Od 1992 dwór i otaczający go park znajdowały się przejściowo w zarządzie Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Później budynek dworu przeszedł na własność prywatną i zaczął być wykorzystywany jako lokal gastronomiczno-usługowy. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Humniskach

Kościół św. Stanisława Biskupa w Humniskach – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Stanisława Biskupa, zbudowany w XV w., znajdujący się w miejscowości Humniska. Kościół w Humniskach jest jedną z najstarszych zachowanych drewnianych świątyń w Polsce. Reprezentuje wyjątkowo rzadki przykład rozplanowania gotyckich kościołów drewnianych - wzniesionych na planie krzyża, jednoprzestrzennych, jednonawowych z transeptem kaplicowym. W 1984 obiekt wpisano do rejestru zabytków. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Kościół został wzniesiony w XV w. W 1556 konsekrowany. W 1624 został uszkodzony podczas najazdu tatarskiego; wyremontowany w 1646. W 1699 dobudowana została murowana zakrystia. Kolejne remonty miały miejsce w XVIII w. oraz w drugiej połowie XIX w. Gruntowna przebudowa i rozbudowa kościoła nastąpiła w latach 1887–1889 (dobudowa kaplicy południowej) oraz w latach 1898–1900 (dobudowa kaplicy północnej, przedłużenie nawy w kierunku zachodnim, dobudowa kruchty, przebudowa zakrystii oraz obniżenie dachów). W 1930 zmieniono pokrycie dachowe z gontu na blachę stalową, a w 1932 ściany kościoła pokryto polichromią wykonaną przez malarza Władysława Lisowskiego z Sanoka. W XX w. dokonano dwóch remontów w latach 50. i w latach 1978–1980 (nastąpiła m.in. wymiana pokrycia dachowego na blachę miedzianą, wykonano nową konstrukcję wieżyczki na sygnaturkę). W 2002 odkryto dekorację malarską belek stropowych z drugiej połowy XV w. oraz renesansowe malowidła, zachowane na belkach górnych wieńców ścian aneksów transeptowych. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana, na kamiennym podmurowaniu. Budynek jednoprzestrzenny: trójbocznie zamknięte prezbiterium tej samej szerokości, co nawa, całość na rzucie wydłużonego prostokąta z płytkimi ramionami transeptu, w przedłużeniu których dwie kaplice. Prezbiterium i nawa nakryte wspólnym, jednokalenicowym dachem dwuspadowym. Nad ramionami transeptu daszki pulpitowe, na kalenicy wiatrowskaz w kształcie koguta z datą 1648, ozdobny gzyms wieńczący z zaczepami. Wewnątrz stropy płaskie. Ściana tęczowa zamknięta łukiem półkolistym, z belką tęczową, na której został umieszczony barokowy krucyfiks. Kaplice otwarte do aneksów transeptowych półkolistymi arkadami. Chór muzyczny wsparty na czterech słupach, także z półkolistymi arkadami. Na nim 21-głosowe organy. Wyposażenie, głównie z XVII i XVIII w., obejmuje m.in. manierystyczny ołtarz główny z pierwszej połowy XVII w. (przeniesiony ze zburzonego kościoła kapucynów w Bliznem), cztery późnobarokowe ołtarze boczne z XVIII w., barokową ambonę, kamienną gotycka chrzcielnicę oraz kamienną kropielnicę z XVI w.. Otoczenie Od strony wschodniej znajduje się murowana, dzwonnica parawanowa z trzema dzwonami. Teren przykościelny otoczony drewnianym, współczesnym ogrodzeniem. Przypisy Linki zewnętrzne HUMNISKA – Kościół Rzymskokatolicki pw. św. Stanisława Biskupa | Światynia 3D
Kościół św. Michała Archanioła i św. Anny w Dydni

Kościół świętego Michała Archanioła i świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Grabownica archidiecezji przemyskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim. Używana jest do dziś. Ufundowana została przez Feliksa Pohoreckiego i dydniańskich parafian. Konsekrowana została (pod poprzednim tytułem św. Anny) w 1882 roku przez biskupa Ignacego Łobosa. Wyposażenie wnętrza powstało w XVIII i XIX wieku. Z wyposażenia poprzedniej świątyni przetrwały m.in. obrazy: Świętej Rodziny, namalowany w XVIII wieku, umieszczony w nowym ołtarzu, św. Józefa z Dzieciątkiem, pochodzący z kaplicy dworskiej w Temeszowie, św. Anny Samotrzeciej (powstały w I połowie XIX wieku), portret biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego (wykonany około 1754 roku), rzeźba św. Michała Archanioła w stylu barokowym (powstała w 1719 roku), kielich w stylu barokowym, dwa lichtarze wykonane z cyny, kapa z XVIII wieku wykonana z tkaniny z nowszą pretekstą i kapturem, oraz kamienna kropielnica powstała na przełomie XVII/XVIII wieku. Organy o 16 głosach wykonane zostały na początku XX wieku. Polichromia jest dziełem malarza M. Kamińskiego i wykonana została w 1960 roku. Przypisy
Dwór w Dydni

Dwór w Dydni – zabytkowy dwór wybudowany na początku XIX w., znajdujący się w miejscowości Dydnia w powiecie brzozowskim. Opis Poprzedni dwór zapewne drewniany wzmiankowany był w 1752. Obecnie istniejący powstał na początku XIX w. W XVIII w. Dydnia była własnością biskupa Wacława Hieronima Sierakowskiego, a od 1855 Feliksa Pohoreckiego. Szlachetny w swej prostej klasycyzującej formie dwór to budynek parterowy, murowany z cegły, na rzucie prostokąta, nakryty czterospadowym dachem z wystawkami z obu stron. Układ wnętrz z sienią i salonem na osi. W niektórych pomieszczeniach parkiety w układzie geometrycznym. W końcu lat 20. XX w. majątek należał do Bolesława Dydyńskiego i liczył 690 ha. W 1956 dwór zdeformowano wykonując remont adaptujący go na sklep i magazyn. W 2008 prawie cały park wycięto, a istniejący jeszcze fragment stawu zasypano. Z założenia dworskiego zachowała się oficyna i wzniesiony około połowy XIX w. spichlerz o dwóch kondygnacjach. Przyziemie murowane, piętro drewniane. Przypisy
Kostel Panny Marie Čenstochovské (Jabłonka)

Kostel Panny Marie Čenstochovské je římskokatolický dřevěný farní kostel v Jabłonce v gmině Dydnia v okrese Brzozów v polském Podkarpatském vojvodství. Kostel náleží pod římskokatolický děkanát Grabownica arcidiecéze přemyšlské. Kostel je od roku 1995 kulturní památkou pod registračním číslem A-1412 a nachází se na Stezce dřevěné architektury Podkarpatského vojvodství. Historie Dřevěný kostel nechal postavit statkář Antoni Kraiński v letech 1936–1939. Stavbu podle projektu krakovského architekta Bogdana Tretera provedl mistr Władysław Myćka z Niebocka. Kostel byl opraven v roce 1978 a devadesátých letech 20. století. Popis Kostel byl postaven v centru vesnice na východní straně silnice, která prochází vsí. Je to orientovaná trojlodní dřevěná roubená stavba postavena na půdorysu obdélníku s trojbokým závěrem. Předsíň má štenýřovou konstrukci. Stavebním materiálem bylo modřínové dřevo. Kostel má stupnicovou sedlovou střechu krytou deskami připomínající šindel, nad kněžištěm je valbová střecha. Na hřebeni je osmiboká novogotická věžička (sanktusník) se dvěma lucernami (na sebou) a ukončena plechovou jehlancovou střechou. Venkovní stěny kostela jsou bedněny svisle položenými deskami, které jsou seříznuté do špičky. V interiéru je dvěma řadami sloupů oddělena hlavní loď od nižších a užších bočních lodí. Hlavní loď, která je osvětlena okny ve stupni oddělující střechy, plynule přechází v trojboce uzavřené kněžiště, které je od lodi oddělené balustrádou a sponovým trámem. Kolem kněžiště vede krytá chodba – ambit, který plní roli sakristie. Na sponovém trámu je umístěna řezba představující Ukřižování Krista. Na straně západního průčelí je umístěna kruchta. Interiér a plochý strop mají dřevěné obložení ve tvaru rybí kosti s ornamenty, které jsou charakteristické pro zakopanský styl. Podlaha je vyložena dubovými kostkami. Hlavní oltář je z roku 1937, boční oltáře jsou zasvěcené Ježíši a svatému Stanislavu Kostkovi. Lustr z 19. století pochází ze zámku Kraińských. U kostela stojí kamenná plastika Panny Marie z roku 1880 a kovová otevřená zvonice. Galerie Odkazy Reference Literatura RUSZCZYK, Grażyna. Architektura drewniana w Polsce. 1. vyd. Warszawa: Sport i Turystyka-MUZA SA, 2009. 574 s. ISBN 978-83-7495-623-9. (polsky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel Panny Marie Čenstochovské na Wikimedia Commons
Dwór w Końskiem

Dwór w Końskiem – zabytkowy dwór wybudowany na przełomie XVIII i XIX w., wraz z parkiem, znajdujący się w miejscowości Końskie w powiecie brzozowskim. Opis Na przełomie XVIII i XIX w. w otoczeniu XVIII wiecznego parku wzniesiony został w Końskiem dwór z cegły i kamienia. Zwrócony frontem do północy, na planie prostokąta, parterowy budynek zachwyca doskonałością formy i sprawia wrażenie prawdziwego szlacheckiego domu. Dwór pokryty czterospadowym dachem z dwoma portykami nad, którymi dachy dwuspadowe. W elewacji frontowej portyk trójarkadowy, w elewacji ogrodowej czterokolumnowy. Oba zwieńczone trójkątnymi frontonami. Okna powiększone w XIX w. Wnętrza w układzie dwutaktowym przekształcone w 1958. Obok znajduje się wzniesiona równocześnie z dworem murowana parterowa oficyna częściowo podpiwniczona. W skład zespołu dworskiego wchodzą także zachowane budynki gospodarcze i dwa zarastające stawy. W pierwszej połowie XIX w. posiadłość należała do Fabrych, a potem do Reitzensteinów, w tym około połowy stulecia do Salomei Reitzenstein. Przynajmniej od około 1880 do początków XX w. była własnością Alfonsa Reitzensteina. W późnych latach dwudziestych XX w. majątek liczący 435 ha należał do Marii Nowak. Po wojnie gospodarował w nim PGR. W latach późniejszych dwór został odrestaurowany przez Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej w Brzozowie, a następnie znalazł się w rękach prywatnych. Przypisy
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Jabłonicy Polskiej

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Jabłonicy Polskiej – dawna murowana cerkiew greckokatolicka w Jabłonicy Polskiej, obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Zwiastowania NMP. Historia Istnienie drewnianej cerkwi prawosławnej w Jabłonicy Polskiej było wzmiankowane już w XV wieku, jednak nie wiadomo nic bliższego nt. wyglądu i dalszych losów tego obiektu. Jest prawdopodobne, że cerkiew ta została spalona przez Tatarów, którzy w wieku XVII zniszczyli pobliski Brzozów, Haczów i Trześniów. Jednak już w II poł. XVIII wieku opisy wizytacji dekanatu dukielskiego informują o istnieniu "od dawna" cerkwi greckokatolickiej, drewnianej, obitej gontem, bogato wewnątrz dekorowanej, lecz będącej w złym stanie technicznym (zwłaszcza chór i główny ołtarz). Ówczesny opis świątyni mówi też o istnieniu w niej dwóch ikon – Chrystusa Zbawiciela i Matki Bożej, i dwóch bocznych ołtarzy – Matki Bożej i św. Michała Archistratega. W 1786 inny opis, pochodzący z czasów inwentaryzacji dokonywanej na rozkaz cesarza Józefa II informuje już o czterech ołtarzach i o wolnostojącej dzwonnicy z dwoma dzwonami. Dokument ten chwali zamiar hrabiny Marianny Załuskiej, pragnącej ufundować nową cerkiew, co sugeruje, że obiekt wcześniejszy musiał nadal być w kiepskim stanie. Po 1947 i Akcji „Wisła” cerkiew przejęli katolicy obrządku łacińskiego, którzy usunęli z wnętrza ikonostas i dokonali innych zmian we wnętrzu obiektu, dostosowując go do wymogów liturgii rzymskokatolickiej. W 1959 obiekt został wyremontowany, a dwa lata później – przemalowany. Zmieniono również dotychczasowy płaski sufit na beczkowy. W 1967 kościół otrzymał nowy przedsionek, a rok później – organy. Natomiast w 2018 w kościele zamontowano elektroniczny wyświetlacz oraz nowe organy. Architektura Dawna cerkiew w Jabłonicy Polskiej jest jednonawowa, z wyodrębnionym przedsionkiem i prezbiterium. Po ostatniej przebudowie posiada dwie wieże – sygnaturkę nad nawą oraz wznoszącą się od zachodu, zwieńczoną cebulastą kopułą dzwonnicę nad wejściem do świątyni. Jest murowana, z dobudowaną od strony prezbiterium zakrystią. Przypisy Bibliografia Historia dawnej cerkwi w Jabłonicy Polskiej. members.lycos.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-03)].
Dwór w Izdebkach

Dwór w Izdebkach – zabytkowy dwór otoczony parkiem, wybudowany w drugiej połowie XIX w., znajdujący się w miejscowości Izdebki w powiecie brzozowskim. Opis Budowniczym dworu na miejscu starszego, był w drugiej połowie XIX w. prawdopodobnie ówczesny dziedzic Izdebek Bonawentura Bukowski. Niektóre źródła wymieniają, że zrobiła to jego córka Henryka Zakliczyna na początku XX w. Dwór odwołujący się do tradycji włoskiej willi renesansowej zaprojektował Tadeusz Stryjeński. To budynek podpiwniczony, piętrowy, wybudowany z cegły, stromy dach przykryty dachówką karpiówką. Główne wejście do budynku zaakcentowano portykiem wgłębnym z parą kolumn, nad którym zaprojektowano taras wygrodzony balustradą z tralek. We wnętrzu układ trzytraktowy z sienią na osi, z której kręte schody prowadzą na piętro. Po II wojnie światowej dwór przeszedł na własność Skarbu Państwa. Mieścił się w nim posterunek Milicji Obywatelskiej, później ZOZ Brzozów. Po przeprowadzeniu prac remontowych, w 2003 stał się siedzibą Środowiskowego Domu Samopomocy. Dwór otoczony jest parkiem krajobrazowym, w którym zachowany jest licznie starodrzew. W obrębie parku znajduje się spichlerz dworski (w ruinie) wybudowany na przełomie XVIII i XIX w. Parter murowany z drewnianym piętrem konstrukcji zrębowo-łątkowej. Przypisy