NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nadbużański Park Historyczno-Kulturowy w Drohiczynie

Nadbużański Park Historyczno-Kulturowy w Drohiczynie – muzeum z siedzibą w Drohiczynie. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną, działającą w ramach Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury. Park powstał w 2012 roku. W ramach parku znajdują się dwa obiekty muzealne: Muzeum Regionalne, w którym znajdują się zbiory, prezentujące dzieje miasta począwszy od wczesnego średniowiecza (m.in. szklane paciorki pochodzące z Rusi Kujowskiej, ołowiane plomby z okresu od XII od XIV wieku, ozdoby, przedmioty sakralne) po czasu nowożytne, ekspozycja związana z drohiczyńskim garncarstwem, a także wystawa etnograficzna (narzędzia rolnicze, przedmioty codziennego użytku). Ponadto w ramach muzeum działa Muzeum Kajakarstwa, prezentująca stare kajaki (najstarszy z 1950 roku) oraz ich wyposażenie (wiosła, kamizelki, silniki zaburtowe), budynek Starej Gminy (dawny urząd gminy), w którym umiejscowiono wystawę starych motocykli oraz tablic rejestracyjnych z całego świata. Wśród motocykli prezentowane są m.in. francuski Armor z 1915 roku, niemieckie: Zündapp K 500 oraz D-Rad oraz angielski Panther. Na piętrze budynku mieści się ekspozycja archeologiczna. Park jest obiektem sezonowym (maj-wrzesień), czynnym codziennie. W pozostałym okresie zwiedzanie odbywa się w porozumieniu z MGOK. Przypisy Bibliografia Muzeum – Nadbużański Park Historyczno – Kulturowy. kultura-drohiczyn.pl. [dostęp 2014-06-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-20)]. (pol.). Kajaki i motocykle. Ciekawe muzeum w Drohiczynie. bialystok.gazeta.pl, 2013-09-03. [dostęp 2014-06-24]. (pol.).
Regionalne Muzeum Etnograficzne w Górze Kalwarii

Regionalne Muzeum Etnograficzne w Górze Kalwarii – prywatne muzeum z siedzibą w Górze Kalwarii. Placówka jest prywatną inicjatywą Bożeny i Wojciecha Prus-Wiśniowskich – członków Towarzystwa Miłośników Góry Kalwarii i Czerska. Charakterystyka Placówka powstała w 1989 roku. Jej siedzibą jest prywatny budynek, mieszczący się na tzw. „Syjonie” – wzniesieniu, na którym niegdyś stały dominikańskie zabudowania klasztorne. W skład ekspozycji wchodzą m.in. liczne kopie dokumentów, dotyczących historii miasta, militaria pochodzące z okresu II Rzeczypospolitej oraz powojennego, wytwory lokalnego rzemiosła, stroje: ludowe oraz zakonne (dominikańskie i franciszkańskie) oraz wystawa przyrodnicza (muszle, owady, gady oraz ssaki). W ramach wystawy plenerowej eksponowane są wyroby rzemiosła z XIX i XX wieku oraz głazy narzutowe, przywiezione z różnych stron Polski oraz z zagranicy. Zwiedzanie muzeum odbywa się po uzgodnieniu z właścicielami. Bibliografia Muzea regionalne. www.gorakalwaria.pl. [dostęp 2014-06-17]. (pol.). Muzeum Regionalne. www.gorakalwaria.net. [dostęp 2014-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. (pol.).
Muzeum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu

Muzeum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu – muzeum z siedzibą w Inowrocławiu. Placówka jest jednostką organizacyjną powiatu inowrocławskiego. Historia Pierwsze placówki muzealne w Inowrocławiu zostały powołane jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym. W 1927 roku z inicjatywy Akademickiego Koła Kujawian przy Uniwersytecie Poznańskim W Szymborzu otwarta została izba muzealna, poświęcona Janowi Kasprowiczowi. Jej siedzibą był prywatny dom siostry Kasprowicza, Anny Rolirad. Natomiast w 1929 roku w budynku przy ul. Dworcowej 15 otwarto Muzeum Lotniczo-Gazowe, prowadzone przez Ligę Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W 1930 roku inowrocławski Zarząd Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego wystąpił z inicjatywą utworzenia Muzeum Regionalnego Kujaw Zachodnich. W 1931 roku na powołanie placówki wyraził zgodę wojewoda poznański, Roger Adam Raczyński. Opracowano statut muzeum, który przesłano do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, celem zatwierdzenia. Jednocześnie rozpoczęto gromadzenie eksponatów. Nowo utworzone muzeum miało być również placówką macierzystą dla Muzeum Lotniczo-Gazowego. Organizację placówki przerwał jednak wybuch II wojny światowej, w wyniku której utracono wiele zgromadzonych już eksponatów. Do idei powołania muzeum powrócono po zakończeniu działań wojennych. W 1959 roku, uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Inowrocławiu utworzono Muzeum Miejskie im. Jana Kasprowicza. Jego pierwszą siedzibą były sale Teatru Miejskiego przy Pl. Klasztornym 2. Otwarcie ekspozycji miało miejsc 22 lipca 1959 roku. W 1966 roku placówkę przemianowano na Muzeum im. Jana Kasprowicza. W latach 1969–1972 działalność muzeum została zawieszona ze względu na remont budynku. Po wznowieniu działalności, w latach 1976–1980 placówka działała jako oddział Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy. W 1976 roku doprowadzono do wykupu z rąk prywatnych Domu Rodziny Jana Kasprowicza w Szymborzu przy ul. Wielkopolskiej 11, który stał się oddziałem muzeum. Natomiast w 1986 roku odkupiono od Zofii Skomorowskiej dawny pałac mieszczański z 1896 roku, położony przy ul. Solankowej 33. Obiekt ten, stanowiący własność muzeum od 1992 roku, stał się nową siedzibą główną muzeum. Przenoszenie zbiorów do gmachu zakończono w 2007 roku. W 1987 roku do muzeum trafiły zbiory, dotyczące historii likwidowanej właśnie kopalni soli „Solno”. Wystawy Aktualnie muzeum prezentuje następujące wystawy stałe: „Życie i twórczość Jana Kasprowicza” „Młodopolska legenda Stanisława Przybyszewskiego”, „Gabinet Stanisława Szenica” „Artystom Inowrocławskim Pro Memoria” „Miasto na soli – historia i kultura Inowrocławia od pradziejów do 1939 roku” Kopalnia Soli „Solno”. Natomiast w Domu Rodziny Jana Kasprowicza prezentowane są autentyczne pamiątki rodzinne Kasprowiczów oraz ekspozycja etnograficzna. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków. Wstęp jest płatny. Bibliografia Muzeum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu. [dostęp 2014-06-06]. (pol.). Dom Rodzinny Jana Kasprowicza w Szymborzu. www.museo.pl. [dostęp 2014-06-06]. (pol.).
Muzeum Stara Plebania w Karczewie

Centrum Historyczne Ziemi Karczewskiej „Stara Plebania” w Karczewie – muzeum z siedzibą w Karczewie. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną. Placówka mieści się w budynku dawnej plebanii, pochodzącym z 1892 roku. Swoją funkcję pełniła do 1996 roku, kiedy to księża przenieśli się do nowego budynku. Dziesięć lat później – na mocy porozumienia pomiędzy tutejszą parafią a władzami Karczewa – otwarto Centrum Historyczne Ziemi Karczewskiej. Ekspozycja muzealna mieści się w pięciu izbach, z czego cztery przeznaczone są na wystawy stałe. W ramach wystaw prezentowane są m.in. tradycyjny pokój karczewski, wyposażony w dawne meble i sprzęty oraz gabinet proboszczów. Wśród eksponatów przeważają pamiątki związane z historią miasta i okolic. Jedna z sal poświęcona jest życiu i twórczości Michała Elwiro Andriollego. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym w poniedziałki, wtorki i czwartki. Wstęp jest wolny. Bibliografia Centrum Historyczne Ziemi Karczewskiej. www.mgok.karczew.pl. [dostęp 2014-06-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (pol.).
Muzeum Historyczne w Legionowie

Muzeum Historyczne w Legionowie – muzeum założone w 2006 w Legionowie, miejska instytucja kultury. Placówka została powołana uchwałą Rady Miasta Legionowo z dnia 28 czerwca 2006, w oparciu o istniejące od 10 listopada 2001 roku Zbiory Historyczne Miasta Legionowo, działające w ramach tamtejszego Urzędu Miasta. Siedzibą ekspozycji od początku jest Willa, pochodząca z lat 30. XX wieku, w którym do września 2012 roku prezentowana była wystawa poświęcona historii miasta. Dla celów muzeum, w 2008 roku wzniesiono również nowoczesny pawilon wystawowy, w którym umieszczono zbiory archeologiczne, pochodzące m.in. z badań wykopaliskowych, prowadzonych od 2008 roku na terenie Centrum Szkolenia Policji, oraz wystawę poświęconą dziejom Legionowa w latach 1877–1990. Natomiast w maju 2012 roku otwarto Filię muzeum „Na Piaskach” (al. Sybiraków 23), której siedzibą jest przeniesiony z terenów przy ul. Zegrzyńskiej, odrestaurowany budynek kasyna armii carskiej, pochodzący z 1892 roku. W muzeum prezentowane są następujące wystawy stałe: Willa – wystawa biograficzna, poświęcona Alinie i Czesławowi Centkiewiczom, zawierająca liczne pamiątki po małżeństwie pisarzy i polarników (zdjęcia, dokumenty, publikacje), Pawilon – ekspozycja archeologiczna, zawierająca m.in. eksponaty pochodzące z odkrytego na terenie Centrum Szkolenia Policji w Legionowie w 2008 roku cmentarzyska kultury przeworskiej, oraz wystawa prezentująca dzieje Legionowa w latach 1877–1990. Filia „Piaski” – ekspozycja poświęcona stacjonującym w Legionowie jednostkom wojskowym armii carskiej (1892–1915), niemieckiej (1915–1918) oraz Wojsku Polskiemu II Rzeczypospolitej (do 1939 roku). Ponadto prezentowane są eksponaty związane z okupacją hitlerowską lat 1939–1944 oraz jednostkami Ludowego Wojska Polskiego (1 Armia Wojska Polskiego, 1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana im. Tadeusza Kościuszki). Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym w dni robocze oraz w drugą i czwartą niedzielę miesiąca (Willa) oraz pierwszą i trzecią niedzielę miesiąca (Filia Piaski). Przypisy Bibliografia Muzeum Historyczne w Legionowie. muzeum.legionowo.pl. [dostęp 2014-06-12]. (pol.). Muzeum Historyczne w Legionowie. museo.pl. [dostęp 2014-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.).
Muzeum Ziemi Mińskiej w Mińsku Mazowieckim

Muzeum Ziemi Mińskiej w Mińsku Mazowieckim – muzeum z siedzibą w Mińsku Mazowieckim. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną. Opis Placówka powstała w 2005 roku, a jej siedzibą są pomieszczenia Pałacu Łubieńskich, pochodzącego z lat 30. XX wieku. W ramach ekspozycji stałych prezentowane są dzieje miasta w malarstwie miejscowych artystów oraz pamiątki związane z mińską Ochotniczą Strażą Pożarną. Ponadto muzeum posiada zbiory kartograficzne, medalierskie oraz sztuki (prace Jacka Siudzińskiego, Marka Chabrowskiego, Hanny Sawickiej, Louisa Długosza). Natomiast w oddziale muzeum – Muzeum 7. Pułku Ułanów Lubelskich (ul. gen. Sosnkowskiego 4) – mieszczą się zbiory poświęcone temu oddziałowi. Bibliografia Muzeum Ziemi Mińskiej w Mińsku Mazowieckim. [dostęp 2014-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-21)]. (pol.). Linki zewnętrzne Publikacje udostępnione przez Muzeum Ziemi Mińskiej w Mińsku Mazowieckim w Mazowieckiej Bibliotece Cyfrowej
Ogród Czasu (Poznań)

Ogród czasu – grupa pięciu zegarów słonecznych znajdujących się nad Jeziorem Maltańskim w Poznaniu. Historia W sierpniu 2003 roku z okazji 750-lecia lokacji miasta Poznania zostało zbudowane nad brzegiem Jeziora Maltańskiego pięć zegarów słonecznych. Inicjatorem projektu był Konrad Tuszewski, dyrektor Malta-Ski. Projekty zegarów wykonali młodzi artyści, absolwenci Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu Dorota i Andrzej Gosienieccy. Ogród czasu składa się z pięciu zegarów różnej konstrukcji. Największy zegar posiada tarczę o średnicy 6,5 metra. Zegary Odczyt czasu Zegary słoneczne w Ogrodzie czasu wskazują czas prawdziwy-słoneczny dla Poznania. Korektę, którą należy uwzględnić aby odczytać obowiązujący czas przedstawia tabela: Przypisy
Muzeum Mleczarstwa w Rzeszowie

Muzeum Mleczarstwa w Rzeszowie – muzeum mieszczące się w Rzeszowie, w halach produkcyjnych dawnego budynku szkolnej mleczarni Zespołu Szkół Spożywczych im. Tadeusza Rylskiego przy ul. Warszawskiej 20. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną, a patronat nad nią sprawuje Krajowy Związek Spółdzielni Mleczarskich w Warszawie. Rzeszowski Zespół Szkół Spożywczych, w którym mieści się placówka, jest kontynuatorem Krajowej Szkoły Mleczarskiej, powołanej w 1903 roku. Sama zaś idea gromadzenia zbiorów, związanych z mleczarstwem sięga lat powojennych XX wieku. Pierwsza wystawa miała miejsce w 1953 roku z okazji 50-lecia szkoły. Dwadzieścia lat później, w 1974 roku została otwarta Szkolna Izba Pamięci, zawierająca część zbiorów dzisiejszego muzeum. Inicjatorem jej otwarcia był ówczesny dyrektor szkoły Jan Łabaj. Jemu to też – z okazji 100-lecia spółdzielczości mleczarskiej w Polsce – powierzono organizację Muzeum Spółdzielczości i Szkolnictwa Mleczarskiego. Starania zakończyły się sukcesem w 1986 roku, zaś w dwa lata później, w maju 1988 roku udostępniono zwiedzającym wystawę urządzeń i maszyn mleczarskich. Na zbiory muzeum składają się następujące ekspozycje: urządzenia i maszyny mleczarskie, z których najstarsze pochodzą z końca XIX wieku. Wśród eksponatów znajdują się wirówki do mleka, pompy, pasteryzatory, urządzenia serowarskie (m.in. drewniane formy i prasy do serów), maselnice, konwie, nalewarki oraz miary, mierniki i inne urządzenia laboratoryjne, wystawa obrazująca historię mleczarstwa na terenie Galicji (dokumenty, księgi handlowe, podręczniki mleczarstwa, broszury i czasopisma), wystawa związana z historią szkoły oraz jej patronem, Tadeuszem Rylskim, w skład której wchodzą m.in. dawne dokumenty, tabla (najstarsze z 1927 roku), kroniki szkolne, medale oraz odznaczenia. Ponadto w muzeum eksponowany jest samochód Audi z przekrojami podzespołów z 1939 roku, służący do celów dydaktycznych. Zwiedzanie muzeum odbywa się po uzgodnieniu z dyrekcją szkoły. Przypisy Bibliografia Muzeum Mleczarstwa w Rzeszowie. www.museo.pl. [dostęp 2014-03-24].
Muzeum Zagłębia Staropolskiego w Sielpi

Muzeum Zagłębia Staropolskiego w Sielpi – muzeum, położone we wsi Sielpia Wielka (powiat konecki). Placówka mieści się w dawnym zespole produkcyjnym, obejmującym pudlingarnię i walcownię, powstałym w pierwszej połowie XIX wieku i stanowi oddział Muzeum Techniki i Przemysłu NOT w Warszawie. Historia Zakład w Sielpi powstał w latach 1821–1841 z inicjatywy Stanisława Staszica i Ksawerego Druckiego Lubeckiego na terenie Staropolskiego Okręgu Przemysłowego. Budowę obiektów przemysłowych oraz osiedla robotniczego sfinansował Bank Polski. Rocznie produkował on około trzech tysięcy ton wyrobów stalowych. Działający w oparciu o węgiel drzewny zakład podupadł pod koniec XIX wieku, jednak został zamknięty dopiero w 1921 roku. Od 1934 roku pełnił funkcję placówki muzealnej. Podczas II wojny światowej muzeum zostało zdewastowane i obrabowane przez Niemców (wywieziono z niego 72 wagony żelaza, urządzeń i wyposażenia). W latach 1956–1959 obiekt odremontowano, a w 1962 roku nastąpiła jego reaktywacja, tym razem jako oddział warszawskiego muzeum. Aktualnie ekspozycja obejmuje zespół dawnych zabudowań, wraz z urządzeniami walcowniczymi i hutniczymi. Do najcenniejszych eksponatów należą: 8-metrowe koło wodne, wykonane według projektu Filipa de Girarda oraz około 30 maszyn z przełomu XVIII i XIX wieku, takich jak tokarki, strugarki, prasy, wiertarki i obrabiarki. W ramach ekspozycji plenerowej prezentowane jest koło wodne wraz z młotem, pochodzące z XVI-wiecznej kuźni. Muzeum jest obiektem całorocznym. Wstęp jest płatny. Galeria Bibliografia Muzeum Zagłębia Staropolskiego w Sielpi. konskie.travel, 2009. [dostęp 2014-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-22)]. (pol.). Muzeum Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego w Sielpi. swietokrzyskie.org.pl. [dostęp 2014-05-22]. (pol.).
Izba Pamięci Drogownictwa w Skwierzynie

Izba Pamięci Drogownictwa w Skwierzynie – muzeum położone w Skwierzynie, poświęcone historii drogownictwa. Placówka działa w pochodzącym z 1980 roku budynku administracyjnym skwierzyńskiego Obwodu Drogowego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Inicjatorem jego powstania był kierownik Obwodu, Stanisław Brzeziński. W zbiorach muzeum znajdują się m.in. liczne dokumenty, publikacje, mapy oraz plany związane z budową dróg (m.in. akt erekcyjny przepustu przez drogę lokalną we wsi Rokitno, sporządzony w języku niemieckim, odkopany w butelce podczas prac drogowych w latach 80. XX wieku), przyrządy pomiarowe, sprzęt do liczenia, narzędzia wykorzystywane przez drogowców, elementy umundurowania oraz pamiątki okolicznościowe (medale, dyplomy, odznaczenia). Osobną część kolekcji zajmują tablice, drogowskazy oraz znaki drogowe (placówka posiada zrekonstruowany komplet znaków, obowiązujących w Polsce w 1938 roku). W skład ekspozycji plenerowej wchodzą kamienie milowe, drogowskazy kamienne oraz drewniane, bariery i poręcze, a także walec doczepny, wyprodukowany przed II wojną światową w fabryce Gutmanna we Frankfurcie nad Odrą. Zobacz też Muzeum Drogownictwa w Szczucinie Bibliografia Izba Pamięci Drogownictwa. www.gddkia.gov.pl, 2009-07-22. [dostęp 2014-02-21]. Izba Pamięci Drogownictwa. www.skwierzyna.pl. [dostęp 2014-02-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-19)]. Przypisy
Wystawa Pamiątek Regionalnych w Słońsku

Wystawa Pamiątek Regionalnych w Słońsku – sezonowa wystawa muzealna z siedzibą we wsi Słońsk (powiat sulęciński). Ekspozycja jest prowadzona przez Towarzystwo Przyjaciół Słońska „Unitis Viribus”. Aktualnie prezentowana ekspozycja funkcjonuje od 2001 roku. Powstała ona w oparciu o zorganizowaną w 1995 roku wystawę pt. „Słońsk jakiego nie znamy”, wzbogaconą następnie o eksponaty przekazane przez mieszkańców regionu. Siedzibą placówki jest szachulcowy budynek dawnej plebanii protestanckiej, pełniący także rolę szkoły, położony w sąsiedztwie dawnego kościoła joannitów. W ramach wystawy prezentowane są pamiątki, związane z historią Słońska i okolic, m.in. dawne dokumenty i fotografie, przedmioty codziennego użytku, narzędzia rolnicze, a nawet wykopaliska archeologiczne. Wystawa jest czynna codziennie w miesiącach wakacyjnych (lipiec-sierpień), w pozostałych terminach – po telefonicznym uzgodnieniu. Linki zewnętrzne Towarzystwo Przyjaciół Słońska „Unitis Viribus” Bibliografia Wystawa Pamiątek Regionalnych. www.tps-unitisviribus.org.pl. [dostęp 2014-06-05]. (pol.). Wystawa Pamiątek Regionalnych prowadzona przez Towarzystwo Przyjaciół Słońska „Unitis Viribus”. www.ziemialubuska.pl. [dostęp 2014-06-05]. (pol.). Wystawa Pamiątek Regionalnych. www.polskaniezwykla.pl. [dostęp 2014-06-05]. (pol.).
Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny Poleskiego Parku Narodowego w Starym Załuczu

Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny Poleskiego Parku Narodowego (inna nazwa: Muzeum Poleskiego Parku Narodowego) – ośrodek edukacyjny i muzeum przyrodnicze zlokalizowane w Starym Załuczu. Gromadzi zbiory związane z Polesiem Zachodnim, w szczególności z Poleskim Parkiem Narodowym. Ośrodek funkcjonuje od 1993. Ekspozycja Ekspozycja muzealna w budynku głównym składa się z 5 działów: geograficznego, akwarystycznego, historycznego, etnograficznego, przyrodniczego. Ponadto na terenie ośrodka znajduje się wiata wystawiennicza, w której prezentowane są duże eksponaty etnograficzne. Wstęp na ekspozycję odbywa się w godzinach pracy placówki. Nie jest wymagana obecność przewodnika. Ścieżka przyrodnicza „Żółwik” Na terenie ośrodka znajduje się ścieżka przyrodnicza „Żółwik”, prezentująca wiadomości dotyczące żółwia błotnego, lasu i zwierząt go zamieszkujących. Przypisy Bibliografia Wiesław Piotrowski, Ewa Piasecka, Jarosław Szymański: Muzeum Poleskiego Parku Narodowego. Urszulin: PPH Zapol, Domachowski Sobczyk sp. j., 2005, s. 21. ISBN 83-60140-11-1.
Muzeum Polskiego Przemysłu Siarkowego

Muzeum Polskiego Przemysłu Siarkowego (MPPS) – muzeum historii techniki utworzone w 2013 w Tarnobrzegu, oddział Muzeum Historycznego Miasta Tarnobrzega. Budynek i otoczenie muzeum Muzeum mieści się w zabytkowym spichlerzu dworskim z 1843 roku, kilkaset metrów na północ od zabudowań zamku – rodowej siedziby Tarnowskich. Obiekt został wzniesiony w stylu klasycystycznym według projektu Jana Bogdana Tarnowskiego, zaś w latach 1989–1991 wyremontowany i adaptowany na potrzeby muzeum. Budynek muzeum posiada trzy kondygnacje, ściany budynku wzniesiono z cegły, dach kryty dachówką ceramiczną. Podczas restauracji obiektu zadbano, by zachować wewnątrz budynku oryginalne modrzewiowe belkowe stropy oraz pierwotny układ wnętrz. Autorem projektu renowacji budynku muzeum był arch. Andrzej Pawlik, na podstawie koncepcji Adama Wójcika. Na dziedzińcu Muzeum znajduje się pomnik poświęcony pamięci marszałka Józefa Piłsudskiego, ufundowany przez Towarzystwo Przyjaciół Tarnobrzega i Muzeum Historyczne Miasta Tarnobrzega. Pomnik został odsłonięty w 1995 roku na pamiątkę 60 rocznicy śmierci Naczelnika Państwa. Obok znajduje się pamiątkowy obelisk poświęcony koniom ze sławnej niegdyś stadniny dzikowskiej, zrabowanej przez armię rosyjską podczas I wojny światowej. Obelisk posadowiono początkowo na łące dzikowskiej z polecenia hr. Zdzisława Tarnowskiego. Znajduje się tu również głaz narzutowy pochodzący z zagrody wybitnego działacza chłopskiego i senatora II Rzeczypospolitej, Wojciecha Wiącka z Machowa. Zobacz też Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku Narodowe Muzeum Techniki w Warszawie Tarnobrzeskie Zagłębie Siarkowe Linki zewnętrzne Oficjalna strona Towarzystwa Przyjaciół Tarnobrzega. tptbg.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-11)].
Skała Jelinka

Skała Jelinka – skała w zachodnich zboczach Doliny Strążyskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w odległości 1 km od wylotu doliny, powyżej Kominów Strążyskich. Władysław Cywiński pisze o niej: „ochrzczona dopiero po umocowaniu na niej szpetnej tablicy”. Nazwano ją w czasach, gdy w Tatrach panowała moda na nadawanie nazw obiektów geograficznych od nazwisk zasłużonych dla Tatr ludzi. Edward Jelinek (1855-1897) był czeskim publicystą, który przez ćwierć wieku działał intensywnie na rzecz braterstwa polsko-czeskiego. Często bywał w polskich Tatrach, znał osobiście większość polskiej elity kulturalnej związanej z Zakopanem końca XIX w., w tym m.in. malarza Walerego Eljasza-Radzikowskiego oraz jego syna Stanisława. Po śmierci Jelinka z inicjatywy Walerego Eljasza-Radzikowskiego jako wyraz wdzięczności dla wielkiego przyjaciela Polaków odlano z żeliwa i zamontowano na bezimiennej dotąd skale w Dolinie Strążyskiej tablicę o następującej treści: Na cześć i sławę Edwarda Jelinka, szlachetnego syna pobratymczego narodu czeskiego, wiernego przyjaciela Polaków tablicę tę na skale tatrzańskiej umieścili zebrani z całej Polski rodacy w r. 1897. Dwa lata później, 27 lipca 1899 r., odbyła się przy tej skale druga uroczystość ku czci Jelinka. Poniżej tablicy zamocowano brązowy medalion z jego podobizną – dzieło Tadeusza Breyera, studenta Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, wykonane pod kierunkiem prof. Leona Wyczółkowskiego. Jak donosił pierwszy numer debiutującego na rynku Przeglądu Zakopiańskiego (nr 1 z dn. 3 sierpnia 1899) „Myśl uczczenia tym sposobem nieodżałowanego przyjaciela narodu naszego i naszej ziemi, powzięło grono osób z Sienkiewiczem na czele. W uroczystości, obok samego Sienkiewicza, uczestniczyła delegacja z Czech (m.in. pedagog i tłumacz dzieł literatury polskiej na język czeski František Vondráček (1865-1954)) oraz liczni polscy sympatycy, m.in. wspomniany Leon Wyczółkowski. Brak jest informacji o tym, by kiedykolwiek nadawano oficjalnie turniczce nad Strążyskim Potokiem nazwę „Skała Jelinka”. Nazwa urobiła się w krótkim czasie samoistnie dzięki wspomnianym artefaktom, wyróżniającym skałę od innych tego typu tworów w licznie odwiedzanej dolinie. Przypisy
Bernadowa

Bernadowa – polana w Gorcach. Znajduje się na południowym, opadającym do Nowego Targu-Kowańca grzbiecie wierzchołka 1039 m (po wschodniej stronie Bukowiny Obidowskiej). Prowadzi przez nią zielony szlak turystyczny na Stare Wierchy, jest to jeden z czterech szlaków turystycznych z Nowego Targu w Gorce. Polana Bernadowa jest jedną z trzech polan przy tym szlaku (wyżej jest Kotlarka, a po drugiej stronie grzbietu Roznowa). Polana Bernadowa położona jest na wysokości 780–800 m. Przy szlaku turystycznym jest na niej żelazny krzyż. Jest własnością prywatną, znajduje się poza obszarem Gorczańskiego Parku Narodowego i należy do Nowego Targu. Dawniej była użytkowana pastersko, obecnie nie jest już wypasana, ale podobnie jak wiele innych polan w Gorcach jest przez właścicieli wykorzystywana w celach rekreacyjnych (domki letniskowe). Polana należy do miasta Nowy Targ. Szlak turystyczny odcinek: Nowy Targ-Kowaniec – Bernadowa – Kotlarka – Roznowa – skrzyżowanie z czarnym szlakiem. Odległość 4,2 km, suma podejść 390 m, czas przejścia 1 godz. 30 min. z powrotem 50 min. Przypisy