NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Bartosze

Rezerwat przyrody Bartosze (do 2018 roku Ostoja Bobrów Bartosze) – leśny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim w gminie Ełk, w nadleśnictwie Ełk. Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 czerwca 1964 roku (M.P. z 1964 r. Nr 45, poz. 220 (ISAP)) pod nazwą „Ostoja Bobrów Bartosze” w celu ochrony stanowisk bobra europejskiego, które znajduje się bagnistym brzegu jeziora Szarek. Zajmuje powierzchnię 190,15 ha (akt powołujący podawał 190,17 ha). Teren rezerwatu w większości porastają trudno dostępne podmokłe lasy w typie lasu mieszanego bagiennego, lasu wilgotnego, lasu mieszanego świeżego, lasu świeżego i olsu. Ponieważ z biegiem lat populacja bobrów w Polsce silnie się rozrosła, stwierdzono, że ochrona rezerwatowa tego gatunku nie jest już konieczna, uznano jednak za zasadne dalszą ochronę obiektu. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2018 roku zmieniło typ rezerwatu z faunistycznego na leśny, zaś jako nowy cel ochrony podano: „zachowanie i ochronę procesów ekologicznych w siedliskach bagiennych”; zarządzeniem tym zmieniono także nazwę rezerwatu na „Bartosze”. Przypisy
Rezerwat przyrody Osetnica

Rezerwat przyrody Osetnica – krajobrazowy rezerwat przyrody w województwie mazowieckim, położony w południowo-wschodniej części miasta Gostynin, niewielki jego fragment leży na terenie gminy wiejskiej Gostynin. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987 r. (M.P. z 1988 r. Nr 5, poz. 47) na powierzchni 54,66 ha. Celem ochrony, według aktu powołującego, jest zachowanie unikalnego krajobrazu przełomu rzeki Osetnicy. Rezerwat leży na terenie morenowym, z licznymi pagórkami. Znajdują się tu liczne siedliska zwierząt i różnorodne zespoły roślinne. Przypisy Linki zewnętrzne Mazowieckie rezerwaty przyrody - Osetnica. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-13].
Rezerwat przyrody Ostra Góra

Rezerwat przyrody Ostra Góra – ścisły leśny rezerwat przyrody położony w Karniowicach w gminie Trzebinia w zachodniej części województwa małopolskiego, na południe od drogi łączącej wsie Myślachowice i Psary, na obszarze Nadleśnictwa Chrzanów. Leży w obrębie otuliny Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Rezerwat, ustanowiony w roku 1959 w celu ochrony naturalnego fragmentu buczyny karpackiej, znajduje się na triasowym, zalesionym wzgórzu Ostra Góra o wysokości 438 m n.p.m. charakteryzującym się ostrą granią (stąd nazwa), a obejmuje powierzchnię 7,22 ha. Przebiegająca równoleżnikowo grań rozdziela obszar występowania dolomitów na południu od gleb wapiennych po stronie północnej. Jest to także obszar występowania zlepieńca myślachowickiego. Do końca XIX wieku pozyskiwano z tego obszaru kamień. Skład gatunkowy chronionej buczyny karpackiej, otoczonej borem, charakteryzuje się występowaniem żywca gruczołowatego, przylaszczki, czworolistu, fiołka leśnego, kopytnika, dąbrówki rozłogowej, bluszczu, orlika, kruszczyka szerokolistnego, buławnika czerwonego i mieczolistnego, a także wilczej jagody, podagrycznika i szczyru trwałego. Ekosystem występujący na obszarze rezerwatu powstawał w wyniku wielokrotnej regeneracji po zaniechaniach różnych form działalności człowieka (wyręby, wywóz ściółki, wypas owiec i innych zwierząt). Galeria Przypisy Bibliografia Piotr Grzegorzek, Zielone Perły Trzebini. Ostra Góra (ulotka), wyd. Urząd Miasta w Trzebini, 2002 Rezerwaty przyrody województwa katowickiego. Pod redakcją:Wojciech Beblo, Stanisław Wika. 1996
Rezerwat przyrody Ostrowy

Rezerwat przyrody Ostrowy – leśny rezerwat przyrody w gminie Nowe Ostrowy, w powiecie kutnowskim, w województwie łódzkim. Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 listopada 1969 r. (MP Nr 50 poz. 338 z 1969 r.) na powierzchni 13,04 ha, w gromadzie Ostrowy. Według zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu wielogatunkowego lasu liściastego o charakterze naturalnym. Rezerwat zlokalizowany jest w leśnictwie Ostrowy (Nadleśnictwo Kutno, obręb Kutno). Jest to rezerwat leśny (L): według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (PFi) podtypu zbiorowisk leśnych (zl), według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat lasów i borów (EL) podtypu lasów nizinnych (lni). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu, w obrębie tego samego kompleksu leśnego znajduje się rezerwat „Ostrowy-Bażantarnia”. Walory przyrodnicze Obszar rezerwatu jest jednym z niewielu w gminie Nowe Ostrowy naturalnych fragmentów przyrody ojczystej. Posiada dużą wartość fitosocjologiczną, florystyczną i krajobrazową. Pełni jednocześnie istotną funkcję dydaktyczną dla uczniów i studentów okolicznych szkół. Jest atrakcją turystyczną gminy. Zbiorowisko roślinne w rezerwacie stanowi subkontynentalny grąd niski z udziałem lipy drobnolistnej, jesionu i klonu polnego w drzewostanie. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 180 gatunków roślin naczyniowych i 12 gatunków mchów. Do chronionych i rzadkich roślin lądowych występujących w rezerwacie należą: kruszczyk szerokolistny Epipactis latifolia, kopytnik pospolity Asarum europaeum, kruszyna pospolita Frangula alnus, konwalia majowa Convallaria majalis, szczyr trwały Mercurialis perennis, klon polny Acer campestre, fiołek przedziwny Viola mirabilis, pszeniec gajowy Melampyrum nemorosum, turzyca leśna Carex sylvatica, itd. Przypisy
Rezerwat przyrody Ostrzycki Las

Rezerwat przyrody "Ostrzycki Las" (kaszub. Òstrzëcczé Las) – leśny rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, nad zachodnim brzegiem Jeziora Ostrzyckiego. Został utworzony w 1960 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi obecnie 60,55 ha (w chwili utworzenia zajmował 16,79 ha, w 1989 roku został powiększony do 55,13 ha). Ochronie rezerwatu podlega głównie buczyna, tj. las z dominacją buka, wykształcona tu w kilku odmianach – kwaśnej, żyznej oraz nawapiennej buczyny storczykowej, istniejącej tu dzięki pokładom kredy jeziornej. Znajdują się tu również stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie, m.in. storczykowate (np. storzan bezlistny, obuwik pospolity, kruszczyk szerokolistny, buławnik czerwony), a także widłaki i elementy flory typowo podgórskiej, np. tojad dzióbaty. Łącznie na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie ponad 400 gatunków roślin naczyniowych, 16 z nich jest objętych ochroną ścisłą, a 8 – częściową. Rezerwat leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Kartuzy. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2015 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat „Ostrzycki Las” leży w obrębie obszaru Natura 2000 Uroczyska Pojezierza Kaszubskiego PLH220095. Najbliższe miejscowości to Ostrzyce, Nowe Czaple i Pierszczewko. Przypisy
Rezerwat przyrody Ostrowy nad Brynicą

Rezerwat przyrody Ostrowy nad Brynicą – leśny rezerwat przyrody w gminie Górzno, w powiecie brodnickim, w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w granicach Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje powierzchnię 2,06 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 28 lipca 1962 roku (M.P. z 1962 r. Nr 68, poz. 316 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego z udziałem lipy drobnolistnej oraz z bogatym skupiskiem roślin kserotermicznych. Głównym zbiorowiskiem leśnym na terenie rezerwatu jest grąd subkontynentalny, na niewielkiej powierzchni występuje też łęg jesionowo-olszowy. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy
Ostrów Trzebielski

Rezerwat przyrody Ostrów Trzebielski – rezerwat faunistyczny obejmujący małą wyspę na Jeziorze Trzebielskim na obszarze regionu Kaszub zwanym Gochy. Został założony w 1987 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 8,29 ha (akt powołujący podawał 8,10 ha). Otulina rezerwatu zajmuje 76,47 ha. Ochronie rezerwatu podlegają miejsca lęgowe mewy srebrzystej, rybitwy zwyczajnej i mewy śmieszki. Jednocześnie teren ten znajduje się w zasięgu obszaru Natura 2000 – SOO „Ostoja Borzyszkowska” (PLH220079). Najbliższe miejscowości to Lipnica i Osusznica. Przypisy
Rezerwat przyrody Ozy Kiczarowskie

Rezerwat przyrody „Ozy Kiczarowskie” – rezerwat przyrody nieożywionej w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Stargard, 2,2 km na południe-południowy zachód od Kiczarowa, 2,5 km na północny zachód od Ulikowa, 4,5 km na północny wschód od Stargardu, po południowej stronie drogi krajowej nr 20 do Chociwla. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 lipca 1962 r. na powierzchni 4,70 ha. Obecnie zajmuje powierzchnię 1,88 ha. Jest to rezerwat przyrody nieożywionej, typu geologicznego i glebowego, podtypu form tektonicznych i erozyjnych. Obejmuje zespół form o kształcie wałów i wydłużonych pagórków, o osiach zorientowanych południkowo, porośnięty murawami kserotermicznymi, położony w całości na gruntach prywatnych. Celem ochrony jest zachowanie wyróżniającego się w krajobrazie, dobrze ukształtowanego ozu zbudowanego z piasków i żwirów, pochodzących z akumulacji czołowej w czasie ostatniego zlodowacenia bałtyckiego, stanowiącego charakterystyczny element rzeźby w obszarze polodowcowej wysoczyzny morenowej wraz z porastającymi je płatami zbiorowisk roślinności ciepłolubnej. Ozy Kiczarowskie są jednym z większych zespołów ozów w Polsce. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2008 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Panieńskie Skały

Die Panieńskie Skały in Krakau sind ein Naturschutzgebiet im Wolski-Wald im Stadtteil Wola Justowska. Geschichte Das Naturschutzgebiet wurde 1953 auf mit Mischwald bewachsenen Kalkfelsen der südlichen Ausläufer des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Das Gebiet gehörte dem Norbertinerinnenkloster. Von diesem leitet sich auch der Name des Naturschutzgebiets ab, der sich als „Jungfrauenfelsen“ übersetzen lässt. Nach der Legende sollen sich die Nonnen des Klosters beim Mongolensturm 1241 hier vor den Tataren versteckt haben. Als die Tataren die Nonnen aufspürten, sollen diese entweder zu Felsen erstarrt oder von den Felsen begraben worden sein, sodass die Nonnen ihre Jungfräulichkeit behielten. Lage Oberhalb des Naturschutzgebiets befinden sich der Piłsudski-Hügel und der Tiergarten. Unterhalb des Naturschutzgebiets befindet sich das Villenviertel Wola Justowska. Das Naturschutzgebiet ist über einen gelb markierten Wanderweg erreichbar. Weblinks Nachweise twojamalopolska.pl
Паненские скалы (заповедник)

Пане́нские скалы, просторечное название — Во́льские скалы, Пши́гжиб (пол. Panieńskie Skały, Wolskie Skały, Przygrzyb) — заповедник в Польше в западной части Кракова на территории Белянско-Тынецкого ландшафтного парка. География Заповедник находится в северной части холмистой системы под названием «Пасмо-Совиньца» в Вольском лесу со стороны краковского района Воли-Юстовской. История Заповедник «Паненские скалы» был основан в 1953 году для охраны глубокого ущелья под названием «Вольски-Дол». Дно ущелья называется «Тропинкой Грабовского» и названа в честь автора первого путеводителя по Кракову и его окрестностям Амброзия Грабовского. Он же в 1822 году дал этим скалам их современное название. Участок в верхней своей части имеют форму ворот и названы «Воротами Вольского Дола». Это название им дали монахини-норбертанки из соседнего монастыря в краковском районе Сальватор. В этих скалах в 1241 году монахини скрывались от нашествия татар на Краков. Согласно местной легенде скалы укрыли монахинь, закрыв их от надругательства татарами. По другой версии монахини укрылись в одной из скальных пещер. В память о предполагаемом чуде здесь была поставлена статуя Пресвятой Девы Марии. Поблизости от заповедника находилась деревянная Церковь Пресвятой Девы Марии Королевы Польшицерковь Пресвятой Девы Марии Королевы Польши, в которой снимались последние сцены фильма «Потоп» режиссёра Ежи Гофмана. Эта церковь сгорела в ночь с 5 на 6 апреля 2002 года. Описание Площадь заповедника составляет 6,41 га. Верхняя часть этого ущелья покрыта лесом, а нижняя часть оголена отвесными скалами, высота которых составляет от нескольких до десятков метров. Склоны заповедника покрыты естественным буковым лесом с участками дуба, сосны, граба, клёна и цветущего плюща. Старейшие деревья возрастом около 160 лет произрастают в Вольском лесу. Деревья сохранились благодаря покупке в 1917 году этого участка Сберегательной кассой города Кракова. В подлеске произрастают ветреница дубравная, пролесник многолетний, селезёночник очерёднолистный, фиалка Ривинуса, медуница неясная, печёночница благородная, копытень европейский, ландыш и волчеягодник обыкновенный. Туризм Через заповедник проходит пеший туристический маршрут от Аллеи Каштановой через аллею Паненских скал до самой высокой точки Вольского леса и далее до Краковского зоопарка. Примечания Источник Encyklopedia Krakowa. Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2. Beata Konopska, Michał Starzewski: Kraków w biegu — atlas miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera. Ссылки Rezerwat przyrody Panieńskie Skały (пол.). Архивировано из оригинала 5 марта 2016 года. PANIEŃSKIE SKAŁY (пол.). Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года.
Rezerwat przyrody Parkowe

Rezerwat przyrody „Parkowe” – rezerwat leśny na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, położony w miejscowościach Złoty Potok i Siedlec (gmina Janów, powiat częstochowski, województwo śląskie). Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Złotopotocka” PLH240020. Rezerwat ma charakter leśno-krajobrazowy. Zarządzany jest przez Nadleśnictwo Złoty Potok. Został utworzony 3 września 1957 dla zachowania wzgórz wraz z fragmentami doliny Wiercicy, a także form skalnych i starodrzewia. Powierzchnia rezerwatu wynosi obecnie 234,13 ha. Historia rezerwatu w VIII w. istniał na tym terenie przedhistoryczny gród, usytuowany na wapiennym wzgórzu na terenie rezerwatu; w latach 1852–1858 teren dzisiejszego rezerwatu był własnością gen. Wincentego Krasińskiego, ojca Zygmunta; 1881 – powstaje pierwsza w kraju pstrągarnia; 1907 – początki rezerwatu – hrabia Raczyński ogranicza wyrąb lasu na tym terenie; 1927 – powstaje rewir rezerwatowy o nazwie „Parkowe” o powierzchni 105 ha; 1957 – zatwierdzenie rezerwatu „Parkowe” na powierzchni 153,22 ha; 1984 – powstaje projekt poszerzenia rezerwatu o kolejne 83 ha; 2011 – rezerwat zostaje powiększony do 234,13 ha. (na podstawie opracowania Janusz Hereźniak Rezerwaty przyrody ziemi częstochowskiej). Opis Na terenie rezerwatu wyróżnia się: łęg jesionowo-olszowy, grąd subkontynentalny, buczynę sudecką, ciepłolubną buczynę storczykową, kwaśną buczynę niżową, bory mieszane sosnowo-dębowe i świeży bór sosnowy. W obrębie rezerwatu znajdują się liczne ostańce, m.in. Diabelskie Mosty, Skała z Krzyżem, Brama Twardowskiego, a także jaskinie i schroniska (m.in. Grota Niedźwiedzia). We wschodniej części rezerwatu dwoma źródłami (Źródło Elżbiety i Źródło Zygmunta) wypływa rzeka Wiercica. Jest jeszcze Źródło Spełnionych Marzeń, a nad Wiercicą zabytkowy Młyn Kołaczew. Flora (wybrane gatunki): buławnik czerwony, czosnek niedźwiedzi, lilia złotogłów, storzan bezlistny, żywiec dziewięciolistny. Fauna (wybrane gatunki): wypławek alpejski, źródlarka karpacka, kozioróg dębosz, pstrąg tęczowy, pstrąg potokowy, gniewosz, myszołów włochaty, gołąb grzywacz, gołąb siniak, dzik, sarna. Rezerwat nie posiada planu ochrony; na mocy ustanowionych w maju 2014 roku na okres 5 lat zadań ochronnych jego obszar objęto ochroną czynną. W bezpośredniej bliskości rezerwatu „Parkowe”, w kierunku południowo-zachodnim znajduje się rezerwat „Ostrężnik”. Przypisy Linki zewnętrzne Plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa Złoty Potok na okres 01.01.2016 r. – 31.12.2025 r. Program Ochrony Przyrody. [online], Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Katowicach, s. 30–32 .
Rezerwat przyrody Perna

Rezerwat przyrody Perna – leśny rezerwat przyrody w gminie Nowe Ostrowy, w powiecie kutnowskim, w województwie łódzkim. Zlokalizowany jest w leśnictwie Perna, w obrębie leśnym Kutno (Nadleśnictwo Kutno). Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 r. (MP nr 11 poz.64 z 1975 r.) na powierzchni 15,27 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie lasu liściastego o cechach naturalnego zespołu grądu, z bogatą florą i dużym zróżnicowaniem drzewostanu. Jest to rezerwat leśny (L): według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (PFi) podtypu zbiorowisk leśnych (zl), według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat leśny i borowy (EL) podtypu lasów nizinnych (lni). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Walory przyrodnicze Wysokie walory przyrodnicze i krajobrazowe przyciągają zainteresowanie nie tylko naukowców, ale także turystów i mieszkańców okolicznych miejscowości. Występują tu fitocenozy subkontynentalnego grądu niskiego w odmianie kujawskiej. Rezerwat położony jest na wysokości około 120 m n.p.m., w lokalnym zagłębieniu terenu, gdzie na głębokości 1,5 m (i głębiej) zalegają gliny lekkie i średnie silnie spiaszczone. Ma bardzo wysokie walory fitocenotyczne, florystyczne, krajobrazowe i estetyczne. Ogółem na terenie rezerwatu zostało wyróżnionych 105 gatunków roślin naczyniowych oraz 10 gatunków mchów. Wśród tej ilości roślin odnotowywano występowanie gatunków chronionych lub rzadkich, takich jak: kruszczyk szerokolistny Epipactis latifolia, podkolan biały Platanthera bifolia. Występują tu również: kalina koralowa Viburnum opulus, kruszyna pospolita Frangula alnus, kopytnik pospolity Asarum europaeum. Z roślin rzadkich występujących w regionie odnotowywano występowanie: fiołek przedziwny Viola mirabilis, głóg dwuszyjkowy Crataegus laevigata, klon polny Acer campestre. Przypisy
Rezerwat przyrody Piecki

Rezerwat przyrody Piecki – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego i gminy Brusy. Został utworzony w roku 2001. Powierzchnia rezerwatu wynosi 19,42 ha, natomiast jego otulina zajmuje 93,85 ha. Ochronie rezerwatu podlega obszar trzech jezior Piecki, Piecki Małe i Kaczewo wraz z okolicznymi torfowiskami wysokimi i przejściowymi oraz borem bagiennym. Jezioro Piecki jest jeziorem lobeliowym. Występują tu stanowiska roślin podlegających ochronie i rzadkich (m.in. rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia, rosiczka długolistna, bażyna czarna, widłak wroniec i widłak goździsty). Najbliższa miejscowość to Rolbik. Przypisy
Rezerwat przyrody Piłaki

Rezerwat przyrody Piłaki – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Sorkwity, nadleśnictwie Mrągowo. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 9 października 1991 roku. Zajmuje powierzchnię 53,12 ha (akt powołujący podawał 52,45 ha). Ochroną objęto noclegowiska żurawi, miejsca żerowania i gniazdowania licznych gatunków ptaków, stanowiska rzadkich gatunków roślin. Przypisy
Rezerwat przyrody Pod Rysianką

Rezerwat przyrody „Pod Rysianką” – rezerwat leśny w Beskidzie Żywiecko-Orawskim, na północno-wschodnich stokach przełęczy między Rysianką i Trzema Kopcami. Zajmuje powierzchnię 27,02 ha (akt powołujący podawał 27,54 ha). Leży w granicach Żywieckiego Parku Krajobrazowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Beskid Żywiecki” PLH240006 i ptasiego „Beskid Żywiecki” PLB240002. Utworzono go w 1970 roku na wysokości 950–1170 m n.p.m. Jego obszar obejmuje również źródła potoku Sopotni. Głównym celem ochrony w rezerwacie jest „zachowanie ze względów naukowych lasu jodłowo-świerkowo-bukowego, będącego fragmentem pierwotnej puszczy karpackiej regla dolnego w Beskidzie Żywieckim”. W rezerwacie stwierdzono występowanie 133 gatunków roślin naczyniowych, w tym 13 chronionych. Wiele z występujących tutaj gatunków jest rzadkich – paprotnica górska, wierzbownica mokrzywcowa, wierzbownica zwieszona, tocja alpejska czy złocień okrągłolistny. W rezerwacie znajduje się jedno z nielicznych w Polsce stanowisk tojadu mocnego morawskiego. Ze zwierząt występuje tutaj m.in. jeleń europejski, borsuk, lis, sarna i dzik. Sporadycznie pojawiają się wilki, rysie i niedźwiedzie. Z rzadkich ptaków zaobserwować głuszca, gila, kruka i pliszkę górską. Rezerwat położony jest na terenie Nadleśnictwa Jeleśnia. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Katowicach. Rezerwat nie posiada planu ochrony; na mocy ustanowionych w sierpniu 2016 roku na okres 5 lat zadań ochronnych jego obszar objęto ochroną ścisłą. Południową granicą rezerwatu przebiega czerwony Główny Szlak Beskidzki. Przypisy
Rezerwat przyrody Podjabłońskie

Podjabłońskie – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Ceranów w województwie mazowieckim. Leży na terenie leśnictwa Ceranów w oddziałach 43 i 53. Znajduje się w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany na mocy Rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego Nr 75 z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.Urz.Woj.Maz. nr 191, poz. 6240). Zajmuje powierzchnię 38,48 ha. Zgodnie z rejestrem gruntów są to działki nr 2154 i 2158 o powierzchni 38,25 ha. Według Zarządzenia celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych siedlisk przyrodniczych roślin charakterystycznych dla zbiorowisk dąbrowy świetlistej (Potentillo albae – Quercetum), w tym wielu prawnie chronionych rzadkich i ginących gatunków roślin, m.in. orlika pospolitego oraz okrzynu szerokolistnego. Przedmiotem ochrony są siedliska przyrodnicze roślin charakterystycznych dla zbiorowisk dąbrowy świetlistej. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat florystyczny (Fl) objęty ochroną częściową; według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat florystyczny (Fl), podtypu roślin zielnych i krzewinek (zk); według głównego typu środowiska należy do lasów i borów (L) podtypu lasów nizinnych (lni). Przypisy
Rezerwat przyrody Podzamcze

Podzamcze – stepowy rezerwat przyrody znajdujący się w północnej części miasta Bychawa (w dzielnicy Podzamcze), w gminie Bychawa, w powiecie lubelskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Czerniejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. położenie geograficzne: Wyniosłość Giełczewska powierzchnia (według aktu powołującego): 3,40 ha rok utworzenia: 1974 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 12 lipca 1974 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 28, poz. 172). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie zbiorowisk roślinności kserotermicznej. Rezerwat obejmuje zbocze o wysokości względnej 33 m i ekspozycji południowej. Stwierdzono tu występowanie 210 gatunków roślin, do ciekawszych gatunków należą m.in. oman wąskolistny, oman szorstki, ostrożeń pannoński, wisienka karłowata, turzyca niska, turzyca Michela, kostrzewa walezyjska. Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony. Jego obszar objęty jest ochroną czynną, gdyż w wyniku naturalnej sukcesji dochodzi do zarastania murawy kserotermicznej przez roślinność zielną, krzewiastą i drzewiastą, a w konsekwencji do zanikania cennych gatunków roślin będących celem ochrony rezerwatu. Przypisy
Rezerwat przyrody Podolany

Rezerwat przyrody Podolany – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Białowieża w województwie podlaskim, od północy graniczący z linią kolejową z Hajnówki do Białowieży na odcinku Grudki – Białowieża Towarowa. Został utworzony w 1995 roku i zajmuje powierzchnię 15,10 ha. Przedmiotem ochrony jest grąd – typowe dla Puszczy Białowieskiej zbiorowisko leśne. W tym miejscu występują warianty czyśćcowy i turzycowy grądu z dużym udziałem dorodnych, pomnikowych, ponad 300-letnich dębów szypułkowych. Znajdują się tu też stanowiska żagwicy listkowatej i storczyka plamistego. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Król Podolan - najpotężniejszy dąb w rezerwacie