NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Małopolskie Centrum Nauki w Krakowie

Małopolskie Centrum Nauki Cogiteon – centrum nauki, instytucja kultury Województwa Małopolskiego. Jej celem jest edukacja przez zabawę i angażowanie się w samodzielne lub zespołowe eksperymenty naukowe, projekty badawcze i społeczne. Formalnie instytucja powstała w grudniu 2017 roku. Do połowy 2022 w krakowskiej dzielnicy Czyżyny ma powstać siedziba, zgodnie z koncepcją przygotowaną przez wrocławskie biuro Heinle, Wischer und Partner Architekci. Projekt został wyłoniony w drodze konkursu architektonicznego. Jego wyniki zostały ogłoszone 17 lutego 2018 roku. Szacunkowa wartość projektu to ok. 120 mln zł. W budynku znajdzie się m.in. wystawa stała, której tematem głównym będzie człowiek. Do momentu realizacji inwestycji budowlanej, Centrum ma zamiar realizować swoją misję m.in. poprzez działalność Wystawy Mobilnej „Naukowiej”. Ekspozycja funkcjonuje od lutego 2019 roku i mieści się w rozsuwanej naczepie. Na jej pokładzie znajduje się kilkanaście eksponatów poświęconych tematyce powietrza. Wystawa ma odwiedzić wszystkie gminy w województwie małopolskim. Pomimo braku prawomocności decyzji o wpisie do rejestru zabytków krajobrazu kulturowego oraz braku rozpatrzenia skarg na wydane pozwolenie na budowę, pod koniec marca 2021 r. rozpoczęto prace budowlane. W drugim tygodniu maja tego samego roku ostateczna decyzja o wpisie do rejestru została podpisana, natomiast wszystkie odwołania oddalone. 5 kwietnia 2024 r. generalny wykonawca budowy przekazał budynek Centrum Nauki. Jednocześnie ogłoszono termin uroczystości otwarcia na 21 i 22 czerwca 2024r. Architektura i budowa Budynek został zaprojektowany na planie trójkąta, z przeszkloną fasadą wejściową i zielonym dachem o zmiennym nachyleniu. Ze względu na wymogi konserwatorskie znaczną część powierzchni zlokalizowano pod ziemią. Cały kompleks obejmuje cztery pawilony, laboratoria, sale konferencyjne, szklarnie oraz ogólnodostępny park z placem zabaw i 296 drzewami. Galeria Przypisy Bibliografia strona Małopolskiego Centrum Nauki (dostęp 29 października 2018)
Sanktuarium Matki Boskiej Skałkowej

Sanktuarium Matki Boskiej Skałkowej – sanktuarium maryjne we wsi Podzamcze w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Ogrodzieniec. Znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr 790 na terenie parafii Przemienienia Pańskiego w Ogrodzieńcu. 14 października 1818 r. na wapiennej skale jednemu z mieszkańców Podzamcza ukazał się wizerunek Matki Boskiej. Później skałę tę nazwano Skałą Matki Boskiej. W uroczystej procesji wzięto obraz Matki Boskiej z kaplicy na Zamku Ogrodzieniec i zamontowano go na miejscu objawienia, a mieszkańcy wsi codziennie zapalali przy nim światło. Wodę ze źródełka wypływającego przy skale uważano za leczniczą i chorzy przybywali obmywać się nią. Źródełko jednak zanikło. W latach 50. XX wieku wybudowano przy skale niewielką kaplicę z kamieni i lekkiej metalowej konstrukcji. Do 1999 r. odbywały się w niej msze św. W 2000 r. na jej miejscu wybudowano większą i ładniejszą kaplicę. Nową kaplicę, zaprojektowaną przez architekta mgr inż. Marka Tonderę wraz z figurą Matki Bożej cechuje nowoczesna stylistyka harmonizująca z otaczająca ją przyrodą. Wejście na plac przed kaplicą przez kamienny łuk z bramą, Na placu obok kaplicy zamontowano nową dzwonnicę i 5 stacji różańcowych. W kaplicy zamontowano historyczny krzyż, wykonany w warunkach konspiracyjnych w latach 50. w cementowni „Wiek”. Galeria Przypisy
Huta żelaza w Wądołku

Huta żelaza w Wądołku – huta żelaza działająca w latach 1805–1880 w Wądołku na terenie Prus Wschodnich, obecnie województwo warmińsko-mazurskie, powiat piski, gmina Pisz. Była to jedyna huta żelaza funkcjonująca na Mazurach. Prace przy budowie huty rozpoczęto już w roku 1799, po przeprowadzeniu wnikliwych badań i rozpoznania geologicznego, zleconych przez Królewską Komisję ds. Górnictwa i Hutnictwa. Prace wstępne polegały one na budowie niewielkiej cegielni mającej dostarczyć materiału do budowy huty. Pierwszy etap zakończono w roku 1806, a rozbudowę w roku 1822. Dla potrzeb energetycznych zakładu polodowcową rynnę rzeki Rybnicy przegrodzono groblą w najwęższym miejscu. W wyniku tego powstał 2-hektarowy staw o owalnym kształcie. Nosił on nazwę Staw Dolny (niem. Unter Teich) lub Staw Młyński (Mühlenteich). Jaz mógł spiętrzyć wodę do maksymalnego poziomu 2 metrów. Nadmiar odprowadzany był podziemnym kanałem istniejącym po dziś dzień. Żelazo pozyskiwane było z występującej na tych terenach rudy darniowej. Huta posiadała turbinę wodną do której napędzania używano spiętrzonej wody rzeki Rybnica. Fundamenty wielkiego pieca miały formę kwadratu o boku 7,25 metra i zbliżonej głębokości. Komin miał wysokość 12 metrów (przekrój u podstawy – 2,5 metra, u góry – 0,5 metra). Obok pieca wzniesiono pomieszczenia na dmuchawy, kuźnię, magazyn, stajnię, skład węgla drzewnego i turbinę wodną zapewniającą napęd. Całość kosztowała 200.000 talarów. Obok huty powstało osiedle pracownicze (osada Wondolleck lub Wondollek): trzy domy dla zarządu, trzy domy dla majstrów i modelarza, a także mieszkania dla dwunastu rodzin robotniczych. Fachowców sprowadzono ze Śląska i Westfalii. Żelazo z huty było stosowane głównie do odlewania garnków, odważników, wag, narzędzi rolniczych, płyt, rusztów i palenisk, sprzedawanych po cztery pruskie grosze za funt. Osobnym działem produkcji były krzyże i tablice nagrobne z inskrypcjami, do dziś spotykane na mazurskich cmentarzach. Towar sprzedawano na terenie Mazur, Mazowsza i w Królewcu. Do końca 1805 wytworzono około 400 ton czystego żelaza i odlewów żeliwnych. Od czerwca 1805 do marca 1806 przerobiono w hucie 1556,5 ton rudy darniowej, zużywając do wytopu 820 ton węgla drzewnego i 168,7 tony wapna sprowadzanego z okolic Białej Piskiej. Roczny przerób huty w roku 1857 wyniósł 4000 ton rudy darniowej (z jednej tony otrzymywano ok. 355 kg żelaza). Na przełomie lat 1879/1880 zaprzestano całkowicie produkcji żelaza, a w roku 1889 huta została zlikwidowana – zburzono wielki piec i odlewnię. Przyczyną wygaszenia zakładu była konkurencja tanich produktów z Niemiec. Większość budynków i część urządzeń huty istniała jeszcze w 1937. Po 1945 zakłady zostały opuszczone i rozszabrowane. Do czasów obecnych przetrwały jaz na Rybnicy (przebudowany w 1933) oraz przyziemna część wielkiego pieca. Obiekty te znajdują się za opuszczoną leśniczówką Jeleni Bór. Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Dziećmarowie

Parafia św. Michała Archanioła w Dziećmarowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Dziećmarowie. Należy do dekanatu Kietrz diecezji opolskiej. Historia Miejscowy kościół wzmiankowano już w 1307 i stanowił później filię parafii Babice w diecezji ołomunieckiej. W 1668 erygowano własną parafię, która należała później do diecezji wrocławskiej. Jej grunty wynosiły 25 ha. Kościół spłonął w 1785. Rok później joannici ufundowali nowy kościół. Przypisy
St. Florian (Matzkirch)

Die Pfarrkirche St. Florian ist eine spätbarocke Kirche im oberschlesischen Matzkirch. Geschichte Die Kirche, deren Grundstein 1754 gelegt wurde, geht auf eine Initiative von Abt August Renner des Klosters Rauden zurück. Der Bau wurde von Michael Clement ausgeführt 1773 Ausmalung bis 1776 durch Franz Sebastini und blieb unvollendet. Bauwerk Dir Kirche, auf einem kleinen Hügel in der Mitte des Dorfes, ist ein spätbarocker Saalbau. Die Kirche hat einen eingezogenen Chor, bei dem der Übergang zum Chor durch beiderseitige Abschrägung des Chorbogens gestaltet ist. Das Gebäude ist ein verputzter Ziegelbau mit Sockelgeschoss und Fachwerkfassaden, mit Anbauten an der Nord- und Südseite des Chors und an der Nordseite des Schiffs. An der Westseite der Kirche befindet sich eine Vorhalle mit zwei Anbauten, die in den Korpus der Kirche einbezogen sind. Der Innenraum der Kirche ist durch Wandpilaster gegliedert und mit einem Tonnengewölbe mit Lünetten bedeckt, während in der Kapelle und der Vorhalle ein Kreuzgewölbe tragen. Im Chorraum sind die Visionen des Hl. Bernhard abgebildet. In Medaillons sind vier allegorische Frauengestalten der Milde, der Frömmigkeit, der Süßigkeit und der Jungfräulichkeit dargestellt. Der Innenraum hat ferner einige gemalte Seitenaltäre. Verweise Über die Pfarrei Nachweise Günther Grundmann: Barocke Kirchen und Klöster in Schlesien. Bergstadtverlag Korn, 1971, S. 168. Baubeschreibung auf zabytek.pl
Parafia św. Floriana w Maciowakrzu

Parafia pw. św. Floriana w Maciowakrzu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Maciowakrzu. Należy do dekanatu Kietrz diecezji opolskiej. Na obszarze parafii leżą również miejscowości Dobrosławice, Koza i Szczyty. Historia Według tradycji pierwszy drewniany kościół wybudowano już około 1100 roku. Miejscowość i parafię wzmiankowano w liście biskupa wrocławskiego Wawrzyńca z 1223 roku. W 1264 biskup Tomasz przekazał ją cystersom z Rud, których własnością była do 1810 roku. Przypisy
Zespół Szkół Elektronicznych im. Wojska Polskiego w Bydgoszczy

Zespół Szkół Elektronicznych im. Wojska Polskiego w Bydgoszczy – zespół szkół ponadgimnazjalnych w Bydgoszczy, położony przy ulicy Mieczysława Karłowicza 20. Według rankingu techników Perspektywy w 2018 roku był najlepszą szkołą techniczną w Bydgoszczy oraz drugą w Polsce. W latach 1998–2019 dyrektorem był mgr Roman Wojciechowski, natomiast 2 września 2019 roku to stanowisko objął mgr Piotr Siwka. Obecnie dyrektorem jest mgr Marcin Chabowski. 1 lutego 2018 władze miejskie ogłosiły przetarg na budowę nowej hali sportowej, zlokalizowanej pomiędzy internatem a ul. Wyczółkowskiego. Obiekt, mający zastąpić 50-letnią salę, miał zostać oddany do użytku 30 czerwca 2019, a następnie na początku roku szkolnego 2019/2020, jednak ze względu na opóźnienie budowy nastąpiło to w lutym 2020 (oficjalne otwarcie 2 marca 2020). Hala mieści dużą salę do gier, salę fitness i trybunę na 250 osób, a także dostosowaną do potrzeb osób z niepełnosprawnością pracownię komputerową. Współpracujące firmy Szkoła współpracuje z firmami z branży elektronicznej oraz informatycznej. Ivy Technology (dawniej iQor Global Services) (od 2016) - klasa patronacka o profilu elektronicznym. 1 Batalionem Dowodzenia i Zabezpieczenia w Bydgoszczy (od 2018) - klasa wojskowa o profilu informatycznym w której uczniowie oprócz standardowego wykształcenia, uczestniczą w zajęciach z wojskowymi na strzelnicach, obozach oraz poligonach wojskowych. ATOS Polska (od 2019) - klasa patronacka o profilu informatycznym. Politechnika Bydgoska (od 2023) - klasa patronacka o profilu teleinformatycznym. Orkiestra szkolna Telewizja szkolna W szkole działa studio telewizji tworzonej przez uczniów pod przewodnictwem Wojciecha Hermanowskiego – ajpiTV. Realizuje ona materiały video z wydarzeń związanych ze szkołą, a także bierze udział w różnych konkursach. Jednym z nich jest „Sztuka wyboru” – konkurs połączony z warsztatami filmowymi organizowany przez Komendę Wojewódzką Policji w Bydgoszczy oraz Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego przy współpracy z Międzynarodowym Festiwalem Filmowym Camerimage. Szkoła w pierwszej edycji pod nazwą „Kręcę filmy, a nie jointy” otrzymała wyróżnienie za film pt. „Ścieżka”, w trzeciej edycji nazwanej „Nie kliknij w przestępstwo” otrzymała II miejsce za film pt. „Reality”, a w piątej edycji pt. „Kamera! Akcja! Reakcja! ...czyli Bezpieczne Wakacje” film pt. „Kochanek” zdobył III miejsce. Przypisy
Parafia Apostołów św. Piotra i Pawła w Grodzisku

Parafia św. Apostołów Piotra i Pawła w Grodzisku – rzymskokatolicka parafia położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Świnice Warckie. Administracyjnie należy do diecezji włocławskiej, dekanat uniejowski Odpust na terenie parafii odbywa się 29 czerwca. Historia Parafia została tu założona na przełomie XIV i XV w. (do 1818 r. należała do archidiecezji gnieźnieńskiej). Z racji istnienia dwóch wikariuszy czy mansjonarzy pleban nosił tytuł prepozyta. Pierwszy kościół parafialny pw. Nawrócenia św. Pawła, drewniany, istniał zapewne od początku funkcjonowania parafii, fundowany i uposażony przez rodzinę Chebdów. Obecny kościół parafialny pod wezwaniem św. Apostołów Piotra i Pawła został wystawiony przez Jana Rudnickiego, miejscowego dziedzica w 1612 r. (konsekrowany w r. 1620, odnawiany w latach 1909–1911, 1920, 1979). Jest to budynek późnorenesansowy, murowany, jednonawowy, oszkarpowany. Prezbiterium zamknięte półkolistą absydą, nakryte eliptyczną konchą. W nawie strop, w zakrystii sklepienie kolebkowe. Dwa portale kamienne, późnorenesansowe z XVII w. Ołtarz główny barokowy z XVII w. z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, w sukience z 1902 r. Dwa boczne ołtarze rokokowe, płyta nagrobna klasycystyczna – Franciszka Morzkowskiego (1822 r.). Podłoga drewniana wykonana w 2000 r. Wokoło kościoła położono kostkę brukową i dokonano nasadzeń nowych drzew i krzewów. Postawiono 7 masztów flagowych i dwie gabloty ogłoszeniowe. Przed świątynią zainstalowano 12 lamp oświetleniowych, a w świątyni nowe klęczniki, taborety, krzesła i nowy dębowy ołtarz soborowy. W 1999 r. poddano renowacji i pozłocono wszystkie naczynia liturgiczne. Wymieniono okna na witrażowe. Kaplica na cmentarzu grzebalnym z r. 1850 pw. św. Józefa, kryta blachą, w 1992 r. po generalnym remoncie, oddana do użytku jako dom pogrzebowy. Latem 1997 r. dokupiono 0,20 ha ziemi do cmentarze grzebalnego i ogrodzono elementami metalowymi. Proboszczowie ks. Franciszek Pawelski (1895–1909) ks Zygmunt Wroniecki (1909–1912) ks. Franciszek Tański (1912–1919) ks, Lucjan Nowicki (1919–1923) ks. Jan Gąsowski (1923–1932) ks, Teodor Portych (1932–1941) o. Felicjan Szklany OFMRef (1945–1947) ks. Franciszek Żelisko (1947) ks Marian Opaliński (1947–1967) ks. Henryk Kryjon (1967–1972) ks. Eugeniusz Lewandowski (1972–1985) ks, Jan Dudek (1985–1986) ks. Piotr Cieśla (1986–1990) ks. Andrzej Szymaniak (1990–2007) ks, Aleksander Rybczyński (2007–2020) ks. Marek Zieliński (od 2020) Kapliczki Grodzisko, Kosew Duży – 3, Parski, Polusin – 2, Władysławów – 2, Zbylczyce. Linki zewnętrzne Parafia Grodzisko – Historia Opis parafii na stronie internetowej diecezji włocławskiej
Parafia św. Barbary w Starogrodzie

Parafia świętej Barbary w Starogrodzie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Chełmno. Zobacz też kościół św. Barbary w Starogrodzie kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kokocku Przypisy
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Łunawach

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Łunawach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Chełmno. Przypisy
Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Grzywnie

Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Grzywnie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Chełmża. Kościół Wioski Grzywna Brąchnówko Browina Kuczwały Mała Grzywna Ostaszewo Sławkowo Wytrębowice Zęgwirt Przypisy
Schronisko na Górze Świętej Anny

Schronisko na Górze Świętej Anny (Annanaude) – nieistniejące schronisko turystyczne położone na wys. około 640 m n.p.m., na południowy zachód od szczytu Góry Świętej Anny (647 m n.p.m.) w paśmie Wzgórz Włodzickich. Obiekt znajduje się w granicach administracyjnych Nowej Rudy. Historia W 1882 roku w miejscu schroniska powstał pawilon letniskowy, obsługujący turystów i pielgrzymów zmierzających do kościoła św. Anny. W 1903 roku z inicjatywy Carla Ferche – przewodniczącego noworudzkiej sekcji G.G.V. (Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego) obiekt został rozbudowany, uzyskując funkcje noclegowe. Po II wojnie światowej do 1950 roku znajdował się w rękach prywatnych, następnie został przejęty przez państwo i urządzono w nim ośrodek wczasowo-kolonijny. W latach 80. XX wieku znajdował się rękach noworudzkiej straży pożarnej. Następnie w 2008 został sprzedany w ręce prywatne przez starostwo w Kłodzku, jednak żaden z właścicieli nie przywrócił go do użytkowania. Szlaki turystyczne W pobliżu budynku dawnego schroniska przechodzą dwa znakowane szlaki turystyczne: na trasie: Kościelec – Góra Wszystkich Świętych – Góra Świętej Anny - Przełęcz pod Krępcem – Nowa Ruda – Włodzicka Góra – Świerki Dolne – Kompleks Gontowa – Sokolec – Schronisko Sowa – Wielka Sowa, z Sarn do Nowej Rudy. Przypisy Bibliografia Schronisko "Góra Anny' na Górze Świętej Anny. ziemia-klodzka.pl. [dostęp 2018-07-21]. (pol.). Schronisko na Górze św. Anny.. polskaniezwykla.pl. [dostęp 2018-07-21]. (pol.). Linki zewnętrzne Zdjęcia obiektu (dolny-slask.org.pl)
Parafia Ducha Świętego w Podstolicach

Parafia Ducha Świętego w Podstolicach – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Wieliczka Zachód archidiecezji krakowskiej. Została erygowana w 1292 roku. Od 2019 roku proboszczem jest ks. Józef Małota. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Ducha Świętego Podstolice. facebook.com
Parafia św. Małgorzaty w Łobdowie

Parafia Świętej Małgorzaty w Łobdowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Golub. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Łobdowo, Hamer, Karczewo, Kujawa, Mokrylas, Sortyka, Wielkie Pułkowo. Przypisy
Parafia św. Marii Magdaleny w Ostrowitem

Parafia Świętej Marii Magdaleny w Ostrowitem – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Golub. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Ostrowite, Gajewo, Napole, Poćwiardowo, Skępsk. Przypisy
Parafia św. Marcina we Wrockach

Parafia Świętego Marcina we Wrockach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Golub. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Wrocki, Cieszyny, Florencja, Grabówiec, Józefat, Kujawa, Pląchoty, Pusta Dąbrówka, Słoszewy, Wymokłe. Przypisy
Plac Wolności w Nisku

Plac Wolności – centralny plac Niska, okalający w całości Duże Planty. Na całej swojej długości ma charakter jednojezdniowej drogi, która łączy się z głównymi szlakami drogowymi miasta: ul. Wolności, ul. Sandomierską oraz z pobocznymi: ul. Kościuszki, ul. Słowackiego, ul. Mickiewicza i ul. Paderewskiego. Walory turystyczne Plac Wolności pełni funkcję rynku miejskiego, zatem jest miejscem często odwiedzanym przez turystów i wzmiankowanym przez przewodniki dla nich przeznaczone. Budynki i obiekty Urząd Gminy i Miasta Nisko, pl. Wolności 14 Starostwo Powiatowe w Nisku, pl. Wolności 2 Sąd Rejonowy w Nisku, pl. Wolności 14 Areszt Śledczy w Nisku, pl. Wolności 15 Liceum Ogólnokształcące im. Hetmana Stefana Czarnieckiego, pl. Wolności 3 Duże Planty oraz Planty Miast Partnerskich Pomnik Chrystusa Króla Pomnik Orląt Lwowskich Pomnik Niepodległości Przypisy
Parafia św. Mikołaja w Kruszynach

Parafia Świętego Mikołaja w Kruszynach – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Kruszynach, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Jabłonowo Pomorskie. Do parafii należą wierni z miejscowości: Kruszyny, Brudzawki i Zgniłobłoty. Przypisy
Parafia św. Małgorzaty w Płowężu

Parafia Świętej Małgorzaty w Płowężu – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Jabłonowo Pomorskie. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Płowęż, Adamowo, Mierzyn, Nowa Wieś Szlachecka, Płowężek, Rywałdzik. Przypisy
Parafia św. Mikołaja w Szwarcenowie

Parafia Świętego Mikołaja w Szwarcenowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Kurzętnik. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Szwarcenowo, Czachówki, Wielka Wólka, Wonna. Przypisy
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Tereszewie

Parafia Świętego Antoniego Padewskiego w Tereszewie – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Tereszewie w dekanacie Kurzętnik w diecezji toruńskiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Tereszewo, Kaługa, Kąciki, Lipowiec, Małe Bałówki, Szafarnia, Tomaszewo, Wielkie Bałówki. Przypisy
Parafia św. Mikołaja w Łąkorzu

Parafia Świętego Mikołaja w Łąkorzu – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Łąkorzu, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Kurzętnik. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Łąkorz, Gaj, Iwanki i Łąkorek. Przypisy
Parafia św. Wawrzyńca w Kiełpinach

Parafia Świętego Wawrzyńca w Kiełpinach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji toruńskiej, w dekanacie Lidzbark Welski. Na obszarze parafii leżą miejscowości: Kiełpiny, Grądy, Gronowo, Rynek, Tarczyny. Przypisy
Studzienka Taschnera w Poznaniu

Studzienka Taschnera w Poznaniu – fontanna usytuowana na dziedzińcu Muzeum Etnograficznego przy ul. Mostowej 7 w Poznaniu. Fundatorem Studzienki Taschnera była niemiecka Krajowa Komisja Artystyczna. Odsłonięcia dokonano w 1908 roku. Usytuowana została w południowo-wschodnim narożniku dziedzińca obecnego Urzędu Miejskiego przy Placu Kolegiackim w Poznaniu. Pruski kronikarz Poznania, Arthur Kronthal tak napisał o studzience: „Fontanna wykonana z piaskowca przez Ignatiusa Taschnera składa się z ciężkiej, przysadzistej kolumny spoczywającej na ośmiokątnym stopniu. Jej bogato rozczłonkowana głowica dźwiga konstrukcję przypominającą tabernakulum, ozdobioną postaciami dzieci siedzących na delfinach. Zakończenie górnej części kopuły (przybranej jakby sznurkiem) stanowi figurka putta, obejmująca w iście zabawny sposób rybę. Ośmioboczna cembrowina fontanny przedstawia na czterech polach różnorakie sposoby wykorzystania wody”. Studzienka Taschnera to wysoka kolumna umieszczona pośrodku ośmiobocznego basenu. Na jego czterech ścianach znajdują się płaskorzeźby ukazujące różne sposoby wykorzystania wody. W dolnej części kolumny znajdują się maszkarony, natomiast w środkowej części umieszczone są postacie dzieci siedzących na delfinach. Na szczycie posadowiono postać chłopca trzymającego oburącz wielką rybę. Projektantem i twórcą studzienki był uznany berliński rzeźbiarz i grafik Ignatius Taschner (1871–1913). Studzienka Taschnera stała na pierwotnym miejscu do połowy lat 60. XX w. W 1965 została rozebrana i złożona w magazynach na poznańskiej Cytadeli. Poznański oddział „Towarzystwa Opieki nad Zabytkami”, przy wsparciu lokalnych kupców i rzemieślników, zebrał środki, które umożliwiły zrekonstruowanie zabytkowej studzienki. 15 listopada 1992 została ponownie ustawiona, tym razem w ogrodzie dawnej loży masońskiej, przed wejściem do Muzeum Etnograficznego. Przypisy Bibliografia „Poznań oczami Prusaka wzorowego” Arthur Kronthal, Wydawnictwo Miejskie Posnania, Poznań 2009, s. 61-62, ISBN 978-83-7503-068-6
KTW-Hochhäuser

Die KTW-Hochhäuser (Eigenschreibweise „.KTW“, polnisch Biurowce .KTW) sind ein Bürokomplex in Katowice, Woiwodschaft Schlesien, Polen. KTW II ist mit 134 Metern Höhe das höchste Gebäude der Stadt, KTW I ist 66 Meter hoch. Der Gebäudekomplex wurde zwischen 2016 und 2022 errichtet. Die KTW-Hochhäuser stehen im Süden des Stadtbezirks Koszutka (deutsch Kossutka) an der Aleja Walentego Roździeńskiego 1 und sind Teil der Bebauung rund um den Platz Rondo Generała Jerzego Ziętka am Nordende der Innenstadt. Nördlich angrenzend liegen die Arena Spodek und das Internationalen Kongresszentrums (MCK). Quer auf der anderen Seite des Platzes erhebt sich das Wohnhochhaus Superjednostka (61 Meter, 15 Etagen), etwas südlich das Altus-Hochhaus (125 Meter, 30 Etagen). Östlich der KTW-Hochhäuser, durch eine Straße getrennt, liegt der Neubau des Nationalen Symphonieorchesters des Polnischen Rundfunks, dahinter das Schlesische Museum. Geschichte Von 1974 bis 2015 stand an dieser Stelle das DOKP-Hochhaus, das nach aufgegebenen Umbauplänen 2015 abgebrochen wurde. Nachdem 2018 der Bau des Hochhauses KTW I vollendet worden war, wurde von 2019 bis 2022 das doppelt so hohe KTW II erbaut. Weblinks Webpräsenz der KTW-Hochhäuser (polnisch, englisch)
KTW (complexe immobilier)

KTW (également appelé .KTW) est un complexe de deux immeubles de grande hauteur situé à Katowice, en Pologne. KTW I, le premier bâtiment du projet, a été achevé en 2018, culminant à 66 mètres. La deuxième tour, KTW II, culminant à 134 mètres et achevée en 2022, est le plus haut bâtiment de la ville et de la région de Haute-Silésie. KTW est situé Aleja Roździeńskiego, dans le quartier de Koszutka (en). Le complexe se trouve à proximité de la salle omnisports du Spodek, de l'Orchestre symphonique national de la radio polonaise et du Centre international des congrès de Katowice. Liens externes Site officiel Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « KTW (Katowice) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne