NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława w Chmielowie

Kościół św. Stanisława w Chmielowie – rzymskokatolicki kościół ufundowany w 1926 roku. Parafia w Chmielowie (przedtem należała do parafii Miechocin) powstała dwa lata wcześniej. Do parafii w Chmielowie należały również wsie: Cygany i Jadachy (do 1983). Kościół pw. św. Stanisława Biskupa wybudowany został przy wsparciu Zdzisława hr. Tarnowskiego z Dzikowa. Zaprojektował go Wacław Krzyżanowski. Wyglądem przypomina on niektóre katedry. Ma długość 36 metrów, szerokość 18 metrów, a wieża 50 metrów wysokości. Kościół wybudowany został w stylu barokowym i rokokowym. Ściany świątyni pokryte są bardzo gęstą polichromią cechującą się śmiałym zestawieniem kolorystycznym i wyraźnymi inspiracjami sztuki ludowej. Girlandowe ornamenty biegną po krawędziach sklepienia, po gzymsach, pilastrach, ścianach, łukach przypomina to miejscami wzorzysta tkaninę. Zewnętrzny wystrój architektury tego zabytku został zdominowany przez bogato rozbudowaną wieżę na ośmiobocznym korpusie przypomina ona cebulkę, która jest charakterystycznym elementem w krajobrazie okolicy. Od wieży odchodzą cztery bliźniacze ramiona, które zakończone są wysokimi szczytami z esowatymi spływami, z wyeksponowanymi motywami ślimacznicy. Poświęcenie kościoła nastąpiło 19 grudnia 1926 roku. Przypisy Bibliografia Strona parafii, historia. parafiachmielow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-31)]. Linki zewnętrzne Budowa kościoła w Chmielowie. infonowadeba.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-03)].
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Jodłowej

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Jodłowej − zabytkowy drewniany kościół z XVII wieku, znajdujący się w centrum wsi Jodłowa. Obiekt na trasie szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego (trasa VIII). Kościół św. Stanisława został wybudowany w latach 1670 − 1679 na miejscu poprzedniego kościoła parafialnego, zniszczonego przez pożar w 1656 roku. Konsekrował go w 1683 roku Mikołaj Oborski, biskup sufragan krakowski. W latach 20. i 30. XX wieku kościół został rozbudowany przez przedłużenie nawy oraz zamianę stropów płaskich w nawie głównej i prezbiterium przez sklepienia pozorne. Jest to barokowa, trójnawowa, orientowana świątynia konstrukcji zrębowej, zbudowana z drewna modrzewiowego i jodłowego na podmurówce z kamienia. Budynek przykryty jest dachem dwuspadowym krytym blachą z barokową wieżyczką sygnaturki. Prezbiterium kościoła jest zamknięte trójbocznie. Nawa główna jest oddzielona od naw bocznych zamkniętymi półkoliście arkadami. Wnętrze kościoła pokryte jest polichromią figuralną i ornamentalną z 1932 roku, autorstwa Józefa Dutkiewicza. Ołtarz główny i ołtarze w nawach bocznych kościoła reprezentują styl barokowy. Ponadto w wyposażeniu znajdują się dwa klasycystyczne ołtarze boczne, rokokowa ambona w kształcie łodzi i kamienna renesansowa chrzcielnica z XVII wieku. Kościół św. Stanisława stanowił od 1900 roku ośrodek kultu Dzieciątka Jezus, którego figurka (kopia figury z kościoła karmelitów w Pradze) była umieszczona w ołtarzu głównym. W 2008 roku figurka została przeniesiona do nowo wybudowanego Sanktuarium Dzieciątka Jezus. Od roku 2011 w ołtarzu głównym znajduje się obraz "św. Mikołaj" z 1528 roku. Renowacją i konserwacją obrazu zajmowała się Barbara Czajkowska-Palusińska. Obok kościoła znajduje się wolno stojąca klasycystyczna dzwonnica z przełomu XVIII i XIX wieku z trzema dzwonami. Cały kompleks, wraz z otaczającym go ogrodzeniem z bramkami i kaplicami oraz cmentarzem, został 3 listopada 1971 roku wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-151. Rosnący wokół kościoła starodrzew lipowy ma status pomnika przyrody. Przypisy Bibliografia Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 3 września 2012] Gmina Jodłowa [dostęp 23 października 2009]
Kościół św. Stanisława w Kobylinie

Kościół Świętego Stanisława w Kobylinie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Kobylin. Należy do dekanatu Krotoszyn. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Architektura Jest to budowla jednonawowa, orientowana, z nieco węższym i niższym prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Od strony południowej przylega do świątyni barokowa kaplica, wybudowana na planie ośmiokąta i pokryta kopułą, z datą 1701. Zewnętrzne elewacje kaplicy podzielone są pilastrami, na zewnątrz – naroża opasane pilastrami przełamanymi. Historia i wyposażenie Pierwotnie była to budowla późnogotycka z lat 1512–1518, od końca szesnastego do osiemnastego stulecia, kilkakrotnie była rozbudowywana i przebudowywana. Zniszczona w 1707 roku przez pożar została w XVIII wieku odbudowana w stylu barokowym. W kościele znajduje się renesansowy Tryptyk kobyliński z około 1517 roku wykonany temperą na drewnie, ukazujący zabójstwo św. Stanisława, ufundowany przez Jana Konarskiego, biskupa krakowskiego, mecenasa sztuki, którego nagrobek w kształcie rycerza w zbroi w pozycji leżącej mieści się w kruchcie. Świątynia posiada również dwa boczne barokowe ołtarze wykonane około roku 1700, barokowa ambona z końca XVII wieku, chrzcielnica renesansowa z 1518 i barokowa z XVII/XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2002 ISBN 83-7200-965-1 Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”,1967 Linki zewnętrzne Marian Sokołowski: O dekoracyi wewnętrznej drewnianych kościołów Kobylin i Libusza (1884) w bibliotece Polona
Kościół św. Stanisława w Jawornicy

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Jawornicy – kościół rzymskokatolicki w dekanacie Lubliniec, diecezji gliwickiej. Znajduje się na granicy Lublińca i wsi Jawornica, jednak administracyjnie należy do Jawornicy w gminie Kochanowice. Historia Jawornica stanowiła dawniej część parafii św. Mikołaja w Lublińcu. Z powodu znacznego oddalenia miejscowości od kościoła parafialnego w Lublińcu oraz rozbudowy Jawornicy, jej mieszkańcy, a przede wszystkim proboszcz w Lublińcu, czynili starania o zezwolenie na budowę nowego kościoła. W czerwcu 1977 r. uzyskano odpowiednią zgodę i wiosną 1978 r. przystąpiono do prac budowlanych. 25 czerwca 1980 r. dekretem Biskupa Katowickiego erygowano w Lublińcu przy ul. Misia nową parafię św. Stanisława Biskupa i Męczennika.Dwa tygodnie później, 6 lipca 1980 r. zginął przy budowie budowniczy kościoła, proboszcz parafii św. Mikołaja, ks. dziekan Paweł Miś. Poświęcenia nowo zbudowanego kościoła dokonano 12 października 1980. Organy Organy sprowadzono do Jawornicy z parafii Wniebowzięcia NMP w Katowicach na początku XXI wieku. Na bieżąco są wykonywane drobne naprawy z powodu problemami ze starymi mieszkami oraz wadliwymi elektromagnesami. W styczniu 2021 roku Jakub Mizera uruchomił 95% instrumentu i poddał go wstępnemu strojeniu. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Diecezja gliwicka Informacja o parafii na stronie diecezji gliwickiej
Kościół św. Stanisława w Nowym Korczynie

Kościół św. Stanisława w Nowym Korczynie – gotycki kościół pw. św. Stanisława ulokowany w Nowym Korczynie w województwie świętokrzyskim. Wchodzi w skład zespołu pofranciszkańskiego. Dekretem biskupa Jana Piotrowskiego z 2015 roku, ustanowiony Diecezjalnym Sanktuarium Świętej Kingi. Został ufundowany w 1257 przez Bolesława Wstydliwego i jego żonę św. Kingę. W XIV w. rozbudowany przez Kazimierza Wielkiego. Barokowe wyposażenie świątyni pochodzi z XVII i XVIII wieku. W XVIII w. do kościoła dobudowano dzwonnicę połączoną niewielkim przejściem z fasadą zachodnią. Na fasadzie świątyni znajduje się neobarokowy szczyt dobudowany w XIX wieku. Wewnątrz barokowa polichromia ukończona do 1761. Autorami polichromii byli wybitny malarz Maciej Rejchan (sklepienie korpusu) i pomagający mu Mikołaj Janowski (sklepienie prezbiterium, chór zakonny, ściana tęczowa). Prezbiterium kościoła posiada sklepienie krzyżowo-żebrowe z XIV w. Nawa natomiast sklepienie kolebkowe z lunetami z XVII w. Ściany prezbiterium pokrywają malowidła przedstawiające sceny z życia św. Stanisława. Na ołtarzu głównym umieszczony jest obraz Wskrzeszenie Piotrowina autorstwa Macieja Reichana. W kościele znajduje się także sześć późnobarokowych ołtarzy bocznych. W czasie działań wojennych w 1945 roku częściowo uszkodzono zachodnie przęsło korpusu. Do prezbiterium kościoła przylega skrzydło dawnego klasztoru (obecnie plebania) po licznych pożarach i przebudowach bezstylowe. Przypisy Bibliografia MichałM. Jurecki MichałM., GrzegorzG. Matyja GrzegorzG., Ponidzie. W świętokrzyskim stepie, Kraków: „Bezdroża”, 2004, ISBN 83-89676-16-8, OCLC 830623047 . Linki zewnętrzne Wirtualny Spacer wykonany w kościele św. Stanisława w Nowym Korczynie
Kościół św. Stanisława w Nakle nad Notecią

Kościół Świętego Stanisława w Nakle nad Notecią – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Nakło nad Notecią. Mieści się przy ulicy Księdza Piotra Skargi. Świątynia została zbudowana w 1895 roku dla wspólnoty ewangelicko-unijnej i był jej własnością aż do 1945 roku. Wkraczająca armia sowiecka w styczniu 1945 roku zniszczyły wieżę kościelną, która w roku 2016 została zrekonstruowana. Po zakończeniu działań wojennych świątynię przejęła parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika, która została powołana dekretem kardynała Edmunda Dalbora w 1925 roku i nie posiadała swojej świątyni. Wierni zajęli się odbudową zniszczonej budowli i już na odpuście w 1945 roku prace remontowe zostały zakończone. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny, który został wykonany w 1947 według projektu profesora Bieńkowskiego z Poznania. Zaprojektował on również ołtarze boczne, które zostały zamontowane w 1948 roku. Polichromia została namalowana przez dwóch artystów: Kazimierza Jasnocha i Włodzimierza Bartoszewicza z Poznania. 31 sierpnia 2016 zakończyła się odbudowa 58 metrowej wieży kościoła. Przypisy Linki zewnętrzne Polska niezwykla.pl
Kościół św. Stanisława w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół św. Stanisława w Ostrowcu – kościół parafialny pw. Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika zlokalizowany w dzielnicy Denków, Ostrowca Świętokrzyskiego. Historia Pierwszy, drewniany kościół pw. św. Stanisława został ufundowany w 1581 przez Stanisława i Kaliksta Michowskich. Uposażenie kościoła potwierdził w 1612 Stanisław Tarnowski, jeden z kolejnych właścicieli Denkowa. W okresie reformacji na początku XVII w. z kościoła korzystali oprócz katolików także miejscowi kalwiniści. Przez pewien czas był więc świątynią ekumeniczną. W 1633 miała miejsce rekoncyliacja kościoła. Na pewien czas biskup krakowski Tomasz Oborski zmienił jego wezwanie na św. Trójcy. Pod koniec XVII w. drewniany kościół znajdował się w fatalnym stanie. W 1691 świątynię rozebrano i rozpoczęto budowę nowego murowanego kościoła w stylu barokowym. Budowę ukończono w 1702. Fundatorami nowej świątyni byli Kacper Teodor i Anna Siemianowscy, dziedzice Bodzechowa. W 1741 miała miejsce konsekracja kościoła. W 1807 hrabia Jacek Małachowski ufundował dzwonnicę oraz zakrystię. W 1904 kościół odnowiono. Budowla została też w tym czasie przedłużona i dobudowano do niej dwie boczne kaplice pw. Przemienienia Pańskiego oraz pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Od 1971 kościołem opiekują się księża Sercanie. W latach 90. XX w. rozebrano drewnianą plebanię z XIX w. Budowla Świątynia ma obecnie kształt krzyża łacińskiego. Na późnobarokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz NMP z Dzieciątkiem z przełomu XVII i XVIII w., a także obrazy św. Barbary oraz św. Stanisława. W ołtarzach bocznych umieszczone są obrazy Świętej Rodziny i św. Antoniego Padewskiego. W kaplicy bocznej Najświętszego Serca Jezusowego znajdują się obrazy Serca Jezusowego oraz św. Ignacego. Na zewnętrznych ścianach prezbiterium kościoła znajdują się trzy figury: św. Floriana pośrodku z 1824, Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia z 1865 po lewej oraz św. Stanisława po prawej. Wewnątrz kościoła umieszczone są epitafia Kacpra Teodora Siemianowskiego, chorążego sandomierskiego z 1704 oraz Franciszka Siemianowskiego z 1723. Przy ołtarzu znajdują się marmurowe tablice nagrobne członków rodu Kotkowskich, z końca XIX w., a także epitafia księży: Jana Nowakowskiego, Franciszka Piotrowskiego, Ignacego Jopowicza oraz Władysława Korpikiewicza. Otoczenie kościoła Przed wejściem do kościoła znajduje się krzyż nagrobny Magdaleny Rogojskiej. Na otaczającym kościół murze, przy jednym z wejść, umieszczona jest tablica epitafijna ks. Stanisława Wielockiego. Wykonano ją w 1714 z piaskowca. Płyta pierwotnie znajdowała się w przedsionku kościoła, rozebranym w trakcie przebudowy. Obok kościoła usytuowana jest drewniana dzwonnica z XIX w. Przypisy Bibliografia Waldemar Brociek, Ostrowiec Świętokrzyski i okolice. Część I, Kielce 1997. Ostrowiec Świętokrzyski. Monografia historyczna miasta, Ostrowiec Świętokrzyski 1997. Linki zewnętrzne Strona internetowa Parafii Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ostrowcu Świętokrzyskim
Kościół św. Stanisława w Skierniewicach

Kościół św. Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny w Skierniewicach, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu Skierniewice-Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji łowickiej. Kościół został wybudowany w 1720 r. na zlecenie Arcybiskupa Stanisława Szembeka w stylu barokowym. Na głównych drzwiach wejściowych znajduje się herb Stanisława Szembeka. Wewnątrz kościoła usytuowane są trzy klasycystyczne ołtarze. Obok kościoła znajduje się budynek dawnego szpitala oraz cmentarz Św. Rocha, gdzie pochówki zakończono w 1911 r. 4 maja 2002 roku sprowadzono do kościoła Relikwię Św. Stanisława z katedry na Wawelu. 8 maja tego samego roku ks. Biskup Alojzy Orszulik wydanym dekretem ustanowił Sanktuarium Świętego Stanisława kościołem parafialnym. Patron Parafii Święty Stanisław ze Szczepanowa Zobacz też Kościół Świętego Jakuba w Skierniewicach Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach Cmentarz Św. Rocha w Skierniewicach Przypisy
Kościół św. Stanisława w Skrzyszowie

Kościół św. Stanisława Biskupa − drewniany późnogotycki kościół zbudowany w Skrzyszowie w 1517 roku. Świątynia powstała z fundacji Jana Amora Tarnowskiego, hetmana wielkiego koronnego i kasztelana krakowskiego. Budowniczym był cieśla Jan z Czchowa, na co wskazuje zachowana sygnatura na portalu. Jest to drewniany, jednonawowy kościół z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, konstrukcji zrębowej, otoczony otwartymi sobotami. W wyniku dwukrotnej rozbudowy, w latach 1770–1776 oraz 1893–1894 dobudowano wydłużone kaplice o charakterze transeptu, zakrystię oraz wieżę konstrukcji słupowo-ramowej z nadwieszoną izbicą, nakrytą hełmem namiotowym. Kościół nakrywają dachy dwuspadowe, pobite gontami, z wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze, nakryte płaskimi stropami ozdobione jest secesyjną polichromią z 1906 r. Prezbiterium od nawy oddziela półkolisty łuk tęczowy z profilowaną belką, na której umieszczony jest późnogotycki krucyfiks z końca XV w. oraz posągi Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. W kościele znajdują się trzy późnogotyckie portale, dwa schodkowe (typu „długoszowskiego”) i jeden – prowadzący do zakrystii – zamknięty w ośli grzbiet. W barokowym ołtarzu głównym z XVIII w., znajduje się późnogotycki obraz św. Stanisława Biskupa ze św. Wacławem i Michałem Archaniołem. Stanowił on pierwotnie część tryptyku, którego skrzydła znajdują się obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie. Muzeum posiada również w zbiorach bizantyjską ikonę przedstawiającą Matkę Boską z Dzieciątkiem, pochodzącą prawdopodobnie z XV w. oraz gotycką rzeźbę św. Barbary z końca XV w. Zobacz też Szlak Architektury Drewnianej (województwo małopolskie) Przypisy Bibliografia AndrzejA. Matuszczyk AndrzejA., Pogórze Karpackie, Tarnów: Oddział PTTK [Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego] „Ziemi Tarnowskiej”, 1995, ISBN 83-903260-1-9, OCLC 891189204 . Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03]
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wolinie

Kościół pw. Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Wolinie – świątynia wybudowana w stylu neogotyckim z cegły w 1848 roku jako luterańska. Mieści się przy ulicy Kościelnej 19. Patronem świątyni jest Stanisław ze Szczepanowa. Historia Kościół zbudowany został jako świątynia staroluterańska w roku 1848. Od 1951 do 2000 był kościołem parafialnym parafii świętego Stanisława w Wolinie, obecnie kościół filialny. Poświęcony został 22 grudnia 1946 roku. Architektura Jest to kościół wzniesiony z cegły na planie prostokąta, posiadający wydzielone trójbocznie zamknięte prezbiterium. Nakryta jest dachem dwuspadowym złożonym z dachówki z wyrastającą sygnaturką zwieńczoną ośmiobocznym hełmem. We wnętrzu znajdują się: strop belkowany odeskowany, od strony zachodniej, nad wejściem znajduje się empora chórowa, wsparta na czterech filarach, a na niej są umieszczone czynne siedmiogłosowe organy o trakturze mechanicznej, wykonane w połowie XIX wieku. We wnętrzu, w prezbiterium pomiędzy oknami umieszczony jest obraz patrona świątyni: św. Stanisława. W kościele jest chrzcielnica z drewnianą pokrywą. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Stanisława w Świątnikach Górnych

Kościół św. Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Świątniki Górne, w województwie małopolskim. Mieści się przy ulicy księdza Stanisława Koniecznego. Historia Z dniem 17 maja 1846 r. Konsystorz Tarnowski ustanowił w Świątnikach Górnych kapelanię lokalną, niezależną od parafii w Mogilanach. Pierwszym kapelanem wybranym na drodze konkursu był ks. Józef Nowakowski. Prace nad budową kościoła rozpoczęły się 9 czerwca 1846 roku. Dnia 3 września 1847 r. został wmurowany kamień węgielny poświęcony przez księdza Stanisława Osuchowskiego, dziekana wielickiego i proboszcza parafii w Bieżanowie. W 1855 r. został przywieziony dzwon zakupiony przez kupców świątnickich na Węgrzech. Poświęcenie świątyni i pierwsze nabożeństwo miało miejsce w dniu 8 grudnia 1856 r. - mszę odprawił ks. Osuchowski, a kazanie wygłosił ks. Kompreda. 27 czerwca 1858 r. został konsekrowany ołtarz główny podczas wizytacji ks. Józefa Alojzego Pukalskiego, biskupa tarnowskiego. Podczas konsekracji umieszczone zostały w ołtarzu relikwie świętych Fortunata i Felicyta. Nadano patrona w postaci św. Stanisława, biskupa i męczennika. Od roku 1880 kapelania powróciła do archidiecezji krakowskiej. Kapelania lokalna istniała w Świątnikach do roku 1888, kiedy to zarządzeniem cesarza Franciszka Józefa I niektóre kapelanie zostały przekształcone w parafię. W tym samym czasie do kościoła trafił prywatny neogotycki ołtarzyk po ks. Karolu Telidze, wykonany z przyciemnianego dębu. Około roku 1905 świątnicy wawelscy przywieźli dwa marmurowe ołtarze dłuta Francesco Placidiego w stylu barokowym, usunięte z katedry krakowskiej podczas jej generalnej renowacji. Podczas I wojny światowej wojska austriackie zarekwirowały dzwony kościelne: większy 350 kg w 1915 roku i mniejszy 185 kg płacąc ekwiwalent odpowiednio 1400 i 692 koron. Po wojnie zakupiono ze składek parafian nowe dzwony: „Józef” ważący 185 kg i „Jan Ewangelista” ważący 100 kg, które zostały poświęcone uroczyście 1 września 1921 przez ks. Anatola Nowaka, biskupa sufragana krakowskiego. Dzwony te w 1943 roku zabrały wojska niemieckie, udało się jedynie zachować XVIII-wieczną sygnaturkę, gdyż w jej miejsce umieszczono dzwon szkolny. W latach 1925–1927 trwał generalny remont kościoła zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Podniesiono wieże kościelne o 3.5 metra i zmieniono pokrycie dachowe. Wykonano nową polichromię i witraż autorstwa i projektu Mieczysława Różańskiego. W latach 1983–1984 został przeprowadzony kolejny remont kościoła: nowa polichromia wykonana przez malarza Zygmunta Wiglusza, odnowienie ołtarza głównego, wymiana ławek i konfesjonałów (zniszczone zostały konfesjonały wawelskie), nowe pokrycie dachowe i nowe zegary na wieżach. Ustanowiono drugiego patrona w osobie królowej Jadwigi. Przypisy Bibliografia Jerzy Czerwiński, Od kapelanii do parafii czyli historia duszpasterstwa w Świątnikach Górnych Jerzy Czerwiński, Kościół świątnicki i dzieje parafii w starych fotografiach Parafia Rzymskokatolicka pod wezwaniem św. Stanisława BM w Świątnikach Górnych Wirtualna wycieczka po kościele parafialnym w Świątnikach Górnych
Kościół św. Stanisława w Żerkowie

Kościół św. Stanisława w Żerkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Żerków w województwie wielkopolskim. Kościół został wybudowany w stylu barokowym w latach 1717–1718. Posiada jedną nawę i wnętrze kryte spłaszczoną kopułą pokrytą bogatą późnobarokową dekoracją stiukową. We wnętrzu znajdują się: malowidła ścienne, obraz św. Stanisława w głównym ołtarzu (pędzla A. Swacha) i portrety trumienne Radomickich: Hieronima, wojewody inowrocławskiego (zm. 1652), i Zofii z Ossowskich (zm. 1662), Kazimierza (zm. 1679), Jana (zm. 1684) i Ludwiki z Zaleskich (zm. 1723) oraz księdza Jakuba Kaczyńskiego (zm. 1739). Przy północnej nawie znajduje się renesansowa kaplica ośmioboczna fundacji Roszkowskich z lat 1600–1610. W niej wczesnobarokowe nagrobki Jana Roszkowskiego, kasztelana poznańskiego (zm. 1613), i Andrzeja Roszkowskiego (zm. 1615) oraz 3 tumby z czarnego marmuru z początku XVIII wieku: Zofii Radomickiej (zm. 1662), Stefana Radomickiego (zm. 1690) i Wiktorii Radomickiej (zm. 1709), fundacji Macieja Radomickiego. W drzwiach frontowych i zakrystii zachowały się bogato ornamentowane zamki. Kościół wpisany został do rejestru zabytków KOBiDZ pod numerem 619 w dniu 16 marca 1991 roku. Parafia jest siedzibą dekanatu Żerków i należy do rzymskokatolickiej diecezji kaliskiej. Przypisy Bibliografia FranciszekF. Jaśkowiak FranciszekF., Województwo poznańskie. Przewodnik, Warszawa: Sport i Turystyka, 1967 .
Kościół św. Stefana Węgierskiego w Barwicach

Kościół pw. Świętego Stefana Węgierskiego w Barwicach – rzymskokatolicka świątynia parafialna parafii pw. św. Stefana w Barwicach, dekanatu Barwice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, zlokalizowany w Barwicach, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim. Historia i architektura Jest to świątynia zbudowana w latach 1861-1864 w stylu neogotyckim z elementami stylu arkadowego, jednonawowa. Jako kościół katolicki poświęcona w dniu 2 września 1945 r. Została wybudowana z czerwonej cegły na fundamencie z kamienia, posiada dwuspadowy dach. Od strony zachodniej mieści się strzelista wieża, wyposażona w trzy tarcze zegarowe oraz dzwon. Szczyty budowli są zakończone sterczynami. W kruchcie znajduje się chrzcielnica wykonana z cyny. Wnętrze pokryte jest drewnianym, łamanym stropem, podpartym razem z emporami przez dwa rzędy drewnianych słupów. Prezbiterium jest zamknięte pięciokątnie. W nawie i prezbiterium znajduje się 13 półokrągle sklepionych okien, wyposażonych w neogotyckie witraże. Ołtarz główny został wykonany po 1945 r. Wnętrze jest otoczone aż do prezbiterium przez empory: dwie boczne i chórową z organami oraz neogotyckim prospektem. Posadzki są nowe i zostały wykonane z brazylijskiego granitu. Organy Organy zostały zbudowane w 1863 r. przez warsztat B. Grüneberga ze Szczecina. Są wyposażone w jedną wiatrownicę i dwa manuały. Posiadają 13 głosów, dwie klawiatury i pedał, traktura gry i traktura rejestrów są mechaniczne. W 2010 instrument przeszedł kapitalny remont. Otoczenie Bezpośrednio przy kościele stoją: pomnik Jana Pawła II, głaz pamiątkowy z okazji 70-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Przypisy