NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wojciecha w Borui Kościelnej

Kościół świętego Wojciecha w Borui Kościelnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej. Świątynia znajduje się w centrum wsi, przy placu Kościelnym. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1776–1777 jako zbór ewangelicki. Wybudowany został z muru pruskiego i został pokryty gontem. W czerwcu 1777 roku świątynia została poświęcona, zapewne przez wolsztyńskiego proboszcza parafii protestanckiej pastora Nikisih. Oryginalnie budowla nie posiadała wieży, która została dostawiona ponad 100 lat później, czyli w 1900 roku, z solidnej kamiennej konstrukcji. Zostały zawieszone w niej dzwony, które wcześniej zamontowane były na tragarzach przed świątynią. Dzwony zostały zdemontowane podczas I wojny światowej i przetopione. W 1936 roku zostały kupione nowe dzwony, które w tym samym roku zostały poświęcone i zawieszone w wieży. Po opuszczeniu Borui Kościelnej i okolic przez ludność niemiecką w styczniu 1945 roku, rozpoczęło się porządkowanie kościoła poewangelickiego, które zostało zakończone w maju tego samego roku. W dniu 11 maja 1945 roku świątynia została poświęcona i odprawiono w niej pierwsze nabożeństwo majowe, któremu przewodniczył proboszcz z Nowego Tomyśla, ks. Stanisław Skaziński. Dokładano wszelkich starań, aby kościół pełnił funkcję kościoła parafialnego. Na ten dzień mieszkańcy Borui Kościelnej jednak musieli poczekać jeszcze parę lat. Po 1945 roku dzięki ofiarności mieszkańców wsi, którzy ufundowali szaty liturgiczne, mszał oraz obrusy, mogły odbywać się cotygodniowe msze święte, którym przewodniczył ks. Michał Kosicki, ówczesny proboszcz z Nowego Tomyśla. Zygmunt Nowak ufundował obraz do ołtarza głównego, natomiast z pieniędzy ofiarowanych przez repatriantów została kupiona płaskorzeźba Matki Boskiej Ostrobramskiej. Parafia świętego Wojciecha w Borui Kościelnej została erygowana 15 listopada 1948 roku. Wtedy z rąk ks. arcybiskupa metropolity Walentego Dymka na proboszcza parafii został mianowany, wprowadzony kilka miesięcy wcześniej bo 10 marca 1948 roku, ks. Piotr Szczepański. Oprócz prac wykonywanych w świątyni i na terenie przykościelnym swoim modlitewnym wsparciem służyły matki i panny różańcowe, których wspólnota zawiązała się zaraz po erygowaniu parafii w Borui Kościelnej. W latach 1955–1957 kościół został przebudowany – w jego wnętrzu powstała nowa budowla. Do świątyni zostały dobudowane dwa ołtarze boczne oraz prezbiterium. Po zakończeniu prac, zewnętrzny mur pruski został rozebrany. Ze starego kościoła zachowała się tylko wieża oraz dach. Do powstania nowej budowli przyczynili się wszyscy parafianie. W 1959 roku wewnątrz nowego kościoła została wykonana polichromia. Jej autorem był artysta malarz Teodor Szukała. Organy Organy zostały wybudowane przez Samuela Gottloba Meinerta w 1801 roku. Posiadają 28 głosów oraz mechaniczną trakturę gry. Materiał piszczałkowy instrumentu zachował się w oryginalnym stanie, z wyjątkiem piszczałek prospektowych. Organy stanowią cenny zabytek organmistrzowski oraz należą do największych instrumentów tego typu w okolicy. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Sątopach

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Sątopach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1906 - 1908 jako zbór ewangelicki. Budowla jest murowana, otynkowana, składa się z jednej nawy oraz wieży, na której są umieszczone cztery zegary. Od 1945 roku kościół jest własnością parafii rzymskokatolickiej. Świątynia została zbudowana pod kierownictwem radcy budowlanego Hauptnera z Poznania. Wnętrze kościoła zachowało pierwotny wystrój, m.in. w prezbiterium znajduje się śliczny witraż, przedstawiający Chrystusa nauczającego. Przypisy
Dwór w Starym Tomyślu

Dwór w Starym Tomyślu – zabytkowy, barokowy dwór, położony we wsi Stary Tomyśl, w powiecie nowotomyskim, w województwie wielkopolskim. Barokowy dworek wzniesiono pod koniec XVIII wieku dla ówczesnych właścicieli Starego Tomyśla, Szołdrskich. Ostatnim właścicielem był Niemiec, Maksymilian von Poncet. Jest to budynek parterowy, o mieszkalnym poddaszu, z mansardowym dachem. Zbudowany został z cegły. W fasadzie umieszczony ryzalit, zwieńczony wolutowym szczytem. Przy dworze znajduje się zabytkowy park z pomnikami przyrody: cisem zwyczajnym oraz lipą drobnolistną. Jeszcze przed dworem znajduje się pałac z 1916 roku, wybudowany dla ostatniego właściciela, który przeszedł w latach 70. na potrzeby szkoły. Dobudowane zostały wówczas dwa piętra. Przypisy Bibliografia Tadeusz S. Jaroszewski: Dwory i dworki w Polsce. Przewodnik. Warszawa: MUZA SA, 1997, s. 114. ISBN 83-7200-275-4. Linki zewnętrzne Zdjęcie dworu w Starym Tomyślu
Kościół św. Michała Archanioła w Wytomyślu

Kościół świętego Michała Archanioła w Wytomyślu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lwówecki archidiecezji poznańskiej). Jest to budowla w stylu klasycystycznym wzniesiona pod koniec XVIII wieku i ufundowana przez Feliksa Szołdrskiego. Świątynia jest jednonawowa i posiada z boku dwie symetryczne kaplice. Od zewnątrz wmurowane są na niej epitafia Karola Cunowa (1787-1833) i zamęczonego w KL Dachau proboszcza księdza Kazimierza Echausta (1871-1941). Wnętrze nakrywa sklepienie zwierciadlane z lunetami. Do wyposażenia należą między innymi trzy ołtarze w stylu klasycystycznym pochodzące z czasów budowy. W ołtarzu głównym jest umieszczony krucyfiks, obraz św. Michała i rzeźby aniołów w stylu barokowym. Z lewej znajduje się późnogotycka rzeźba św. Anny Samotrzeć z początku XVI wieku, natomiast po bokach ołtarza są zawieszone dwa wielkie obrazy, ufundowane przed I wojną światową przez dziedziców okolicznych majątków. Ceramiczne stacje drogi krzyżowej zostały wykonane w XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Dakowach Mokrych

Kościół świętej Katarzyny w Dakowach Mokrych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bukowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1901–1904 według projektu Heliodora Matejki, dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza Wojciecha Grośty. Budowla reprezentuje styl neoromański, i charakteryzuje się wieżą o smukłym dachu hełmowym. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl neobarokowy: w ołtarzu głównym jest umieszczona kopia obrazu Rafaela Madonna Sykstyńska; balustrada przed ołtarzem powstała około 1775 roku i pochodzi z kościoła poreformackiego w Woźnikach). W zewnętrzne ściany kościoła zostały wmurowane tablice pamiątkowe: od strony południowej poświęcona 31 ofiarom II Wojny Światowej; na prezbiterium znajduje się epitafium księdza Stanisława Wyrwickiego – zmarłego w 1942 roku w obozie hitlerowskim w Dachau, od strony północnej dedykowana rodzinie Dokowskich herbu Leszczyc – dziedzicom wsi w XV-XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Przyprostyni

Kościół świętego Stanisława Biskupa w Przyprostyni – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Zbąszyniu (dekanat zbąszyński archidiecezji poznańskiej). Jest to kościół cmentarny wzniesiony w 1810 roku. Budowla jest bezstylowa, murowana, otynkowana, salowa, zamknięta trójbocznie. Wyremontowana została w 1999 roku. Przy narożnikach są umieszczone szerokie pilastry. Na kalenicy dachu, przy fasadzie znajduje się drewniana ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta cebulastym dachem hełmowym. Wnętrze nakrywa strop. Chór muzyczny jest drewniany i podparty dwoma kolumnami. Charakteryzuje się wybrzuszoną balustradą, na której jest umieszczony monogram SS. W świątyni znajdują się obrazy: Św. Konstancji (z około połowy XVII wieku), Chrystusa na krzyżu, według napisu na odwrocie fundacji W.W.E.F. (z 1693 roku), Matki Boskiej Niepokalanej (z końca XVIII wieku, ale rama jest współczesna). Rzeźba Św. Filipa Nereusza w stylu rokokowym pochodzi z 3 ćwierci XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Zbąszyniu

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Zbąszyniu. Jest to świątynia wzniesiona w XVIII wieku. Niektóre źródła podają datę budowy w XVII wieku. Budowla była restaurowana w 1922 roku. Kościół jest drewniany i posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest nieorientowana. Budowla jest salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięta jest trójbocznie. Z przodu nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze jest otynkowane i nakryte płaskim stropem. Ołtarz główny murowany o cechach stylu klasycystycznego powstał na początku XX wieku. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Objezierzu

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła w Objezierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat obornicki archidiecezji poznańskiej). Świątynia została wzniesiona jako niewielka budowla romańska zapewne w 1. połowie XIII wieku. Około 1550 roku została rozbudowana w stylu gotyckim, w 1775 roku została gruntownie odrestaurowana, natomiast w 1914 roku zostało zbudowane nowe prezbiterium. Najstarsza część kościoła – wieża i zachodnia część nawy – wymurowane zostały częściowo z ciosów granitowych. Przy nawie od strony północnej jest umieszczona dawna piętrowa zakrystia, przebudowana w 1914 roku na dwie kaplice, św. Antoniego (w dolnej kondygnacji) i św. Anny (w górnej kondygnacji), natomiast od południowej – obszerna kaplica Serca Jezusowego wybudowana w 1860 roku. Przy prezbiterium od strony północnej znajduje się zakrystia, natomiast od strony południowej kaplica grobowa Turnów. Rozbudowana bryła świątyni zawiera elementy architektury romańskiej, późnogotyckiej, barokowej i eklektycznej z XX wieku. Wnętrze nawy i prezbiterium jest nakryte stropem z fasetą. Jednolite wyposażenie wnętrza w stylu rokokowym powstało w 4. ćwierci XVIII wieku. W ołtarzu kaplicy św. Anny jest umieszczona późnogotycka rzeźba św. Anny nauczającej Marię, wykonana na początku XVI wieku. W nawie znajdują się dwie późnorenesansowe płyty nagrobne z leżącymi postaciami zmarłych, Andrzeja Objezierskiego, zmarłego w 1594 roku, i jego małżonki Anny z Jaruchowskich, zmarłej w 1582 roku. Przypisy
Pałac w Objezierzu

Pałac w Objezierzu – zabytkowy pałac we wsi Objezierze (województwo wielkopolskie). Klasycystyczny pałac wybudowany w latach 1792-1798 według projektu Jana Chrystiana Kamsetzera dla Anieli Węgorzewskiej z Kwileckich. Kolejnym właścicielem był Wincenty Turno, który w 1841 przebudował obiekt. Wtedy od frontu dobudowano portyk z czterema kolumnami jońskimi podtrzymującymi fronton z fryzem, zawierającym sentencję w j. łac. z psalmu Dawida Non nobis domine non nobis sed domini tuo da gloriam (Nie nam Panie, nie nam, ale imieniu Twojemu na chwałę, Ps 115,1). Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z końca XVIII w. zmieniany do XIX w. dom ogrodnika z XIX w.. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Budziszewku

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Budziszewku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rogoziński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1755 roku. Ufundowana została przez Władysława Tomickiego miecznika wielkopolskiego. W 1831 roku w świątyni odbył się chrzest Marii Tekli Łubieńskiej, na którym ojcem chrzestnym był przebywający w Wielkopolsce Adam Mickiewicz. Budowla była restaurowana w 1871 roku (dzięki staraniom Stanisława Łubieńskiego) i w 1905 roku. W 1878 roku świątynia została odebrana katolikom przez właściciela okolicznych dóbr von Treskow planującego zburzyć starą świątynię. Na mocy wyroku sądu budowla wróciła do rąk katolików. Kościół został zrujnowany podczas II wojny światowej. W latach 1959–1960 budowla została gruntownie odrestaurowana, m.in. zostały wymienione częściowo ściany i założono nowe stropy. Budowla drewniana, jednonawowa, posiada częściowo konstrukcję zrębową, częściowo żelazną (wykonaną po remoncie w 1960 roku). Świątynia orientowana, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. Kościół posiada pozorny transept w formie kaplic bocznych o kalenicach niższych od nawy głównej, zamknięty ścianą prostą. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, po jego bokach są umieszczone dwie zakrystie. Od frontu znajduje się wieża konstrukcji słupowej, posiadająca kruchtę w przyziemiu, nadbudowana nad nawą. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem namiotowym z krzyżem. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą miedzianą z ośmiokątną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona barokowym, baniastym, blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakrywa strop płaski obejmujący nawę i prezbiterium z fasetą. Na chórze muzycznym są umieszczone organy z 1905 roku. Ołtarz główny reprezentuje styl późnobarokowy, ołtarze boczne w stylu rokokowym są ozdobione licznymi rzeźbami, dwa konfesjonały pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Chrzcielnica z alabastru charakteryzuje się nakryciem w formie korony z krzyżem z XVIII wieku. Pod kościołem jest umieszczona krypta. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Pruścach

Kościół świętego Stanisława Biskupa w Pruścach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rogoziński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia, murowana, została wzniesiona w latach 1869–1871 i ufundowana przez ówczesnych dziedziców wsi – Szułdrzyńskich. Budowla jest orientowana, nosi cechy stylu klasycystycznego, bryła jest nakryta blaszanym dachem dwuspadowym. Od frontu jest umieszczona trójkondygnacyjna prostokątna wieża mieszcząca kruchtę w przyziemiu zwieńczona kulą i krzyżem. Układ wnętrza to pseudobazylika – nawa główna i prezbiterium tworzą jedną przestrzeń halową, z kolei nawy boczne oddzielają od nawy głównej arkady podparte filarami. Do wyposażenia kościoła należy XVIII-wieczny ołtarz główny z obrazem św. Stanisława Biskupa. Sklepienie prezbiterium jest ozdobione polichromią z 1981 roku wykonaną przez malarza Teodora Szukałę przedstawiającą apostołów Piotra i Pawła a także sceny z życia i męczeńskiej śmierci św. Stanisława Biskupa. W świątyni są umieszczone relikwie patrona parafii i znajdują się w feretronie podobnym do złotej kopuły katedry wawelskiej, zwieńczonym figurką świętego. 23 kwietnia 1982 roku arcybiskup Jerzy Stroba konsekrował w kościele sanktuarium św. Stanisława Biskupa. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Biskupicach Ołobocznych

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1726 roku. Wybudowana została dzięki staraniom proboszcza Marcina Romieńskiego. W latach 1919–24 została przedłużona nawa, a także zostały dobudowane transept i wieża. Zostały odrestaurowane wówczas dekoracja i stolarka rzeźbiarska. Kościół został odnowiony w 2005 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją na planie krzyża łacińskiego. Dwie kaplice są umieszczone symetrycznie po bokach nawy i tworzą pozorny transept, zamknięte są prostokątnie i mają kalenice niższe od nawy głównej. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się piętrowa zakrystia. Druga kruchta jest umieszczona z boku nawy i jest poprzedzona podcieniem, nakryta jest dachem namiotowym i zwieńcza ją wieżyczka z latarnią. Od frontu znajduje się wieża kwadratowa z kruchtą w przyziemiu. Jest ona zwieńczona gontowym cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się drewniana wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona gontowym dachem hełmowym z latarnią. We wnętrzu nawa nakryta jest stropem belkowanym, prezbiterium nakryte jest sklepieniem pozornym, ośmiobocznym z kasetonami. Chór muzyczny jest podparty dwoma ozdobnymi słupami i charakteryzuje się wystawionym parapetem w części środkowej, znajduje się na nim prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowymi rzeźbami Grupy Pasyjnej z 1 połowy XVIII wieku. Ołtarz główny w stylu barokowym powstał w 1 połowie XVIII wieku. W ołtarzu bocznym wykonanym w 2 połowie XVIII wieku znajduje się rzeźba Świętego Antoniego z 1919 roku, dłuta Marcina Rożka. Przypisy
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Gostyczynie

Kościół świętego Mikołaja Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Historia Obecna świątynia murowana została wybudowana zapewne w XVI/XVII wieku. Konsekrowana została w 1638 roku pod wezwaniem świętego Mikołaja. Już w 1520 roku stara świątynia nosiła wezwanie świętego Mikołaja. Około 1640 roku od strony północnej została dostawiona kaplica świętego Jana Nepomucena dzięki staraniom ówczesnych właścicieli wsi, Szołdrskich. Świątynia została przebudowana w XVII wieku, natomiast rozbudowano ją w 1767 roku. Odnowiona została w 1950 i 1968 roku, utraciła wówczas niemal cechy stylowe. Architektura i wyposażenie Budowla jest orientowana, murowana, otynkowana. Posiada jedna nawę, prezbiterium jest prostokątne, węższe w stosunku do nawy. Przy nim od strony północnej jest umieszczona zakrystia. Przy nawie od strony północnej znajduje się wspomniana wyżej kaplica, od strony południowej jest umieszczona kruchta, nad którą mieści się kaplica otwierająca się do nawy. Na kalenicy znajduje się barokowa wieżyczka na sgnaturkę, nakryta dachem namiotowym. Na belce tęczowej jest umieszczony krucyfiks w stylu barokowym. Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny z krucyfiksem, ozdobiony rzeźbami świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz obrazami Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Świętej Rodziny, namalowanymi w I połowie XVIII wieku, dwa ołtarze boczne w stylu rokokowym, ozdobione obrazami świętego Mikołaja, Ukrzyżowania, świętej Barbary i Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W kaplicy jest umieszczony ołtarz w stylu rokokowym, ozdobiony rzeźbą świętego Jana Nepomucena. Ambona, chrzcielnica, balustrada chóru muzycznego, prospekt organowy i dwie ławy reprezentują jednolity styl rokokowy. Dwa konfesjonały z ornamentem pochodzą z I połowy XVIII wieku. Organy Pierwsze organy w tym kościele wybudowała w 1848 roku firma Jacoba Spiegla z Rychtalu. Instrument został przebudowany w 1971 roku przez firmę Władysława Kaczmarka z Wronek na trakturę pneumatyczną ze zmniejszeniem dyspozycji 7 głosów. W 2010 roku miał miejsce remont polegający na wymianie zniszczonego głosu Subbas 16' oraz niektórych piszczałek i części traktury. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ociążu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ociążu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1785 – 86. Rozbudowana została w 1927 roku – przedłużona została wówczas nawa. W latach 1929, 1959, 1985 i 2001 – 02 kościół był remontowany. W lutym 2003 roku został okradziony z figur. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie; przylegają do niego: murowana zakrystia i drewniana kaplica grobowa Wandy Tyszkiewiczowej. Z boku nawy umieszczona jest kruchta. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. W środkowej części znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany, cebulasty barokowy dach hełmowy z latarnią. Nad wejściem od frontu, jest umieszczony okap podparty drewnianymi słupami. Wnętrze jest otynkowane, w dolnej partii ścian jest ozdobione boazerią. Nawa i prezbiterium nakryte są płaskimi stropami z fasetami. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami, charakteryzuje się prostą linią parapetu, na chórze są umieszczone barokowe organy. Polichromia została wykonana przez Wiktora Gosienieckiego w 1929 roku. Na stropie znajduje się Matka Boża z Dzieciątkiem. Formy plafonów, kasetonów, medalionów charakteryzują się ornamentem roślinno – geometrycznym. Ołtarz główny w stylu rokokowym z końca XVIII wieku reprezentuje typ szafiasty. Dwa ołtarze boczne w stylu rokokowym z końca XVIII wieku są ozdobione obrazami z postaciami fundatorów i Matką Bożą Śnieżną z 1637 roku. W świątyni znajduje się także płyta nagrobna Władysława Podczaskiego, pułkownika piechoty polskiej i żołnierza Napoleona walczącego w 1812 roku pod Moskwą. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Szczurach

Kościół świętego Michała Archanioła w Szczurach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Raszków diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1762 roku. Wybudowana została dzięki staraniom proboszcza Kazimierza Kędzierskiego i parafian. W latach 1886, 1928 i 1948 kościół był odnawiany. W 1954 i 1970 zostało wymienione pokrycie dachu. W latach 1963 – 66 świątynia została odnowiona przez Józefa Berdyszaka. W 2000 roku budowla była remontowana. W dniu 31 lipca 2002 roku kościół został okradziony z 12 figur aniołów i rzeźby ukrzyżowania Chrystusa. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu i z boku nawy znajdują się dwie kruchty. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany, cebulasty dach hełmowy i latarnia. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem obejmującym nawę i prezbiterium. Belka tęczowa jest ozdobiona małą późnobarokową grupą pasyjną z 2 połowy XVIII wieku. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, dwa ołtarze zawieszone w nawie na ścianach bocznych, ambona i chrzcielnica (w formie klęczącego anioła) reprezentują styl rokokowy i powstały w 2 połowie XVIII wieku. Dwie barokowe kropielnice pochodzą z 1 połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wysocku Wielkim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wysocku Wielkim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrów Wielkopolski I diecezji kaliskiej). Jest to świątynia charakteryzująca się późnogotycką bryłą, wzniesiona w XVI wieku, a następnie restaurowana i podwyższona około 1684 roku. Wybudowana została na wzgórzu, które według podań było miejscem kultów pogańskich. Można sądzić, że pierwotny kościół był drewniany, podobnie jak inne świątynie w tamtych czasach. Budowla jest orientowana, murowana, zbudowana z cegły w układzie polskim. Kościół składa się z jednej nawy oraz prosto zamkniętego niższego i węższego prezbiterium. Od zachodu i południa przy nawie są umieszczone kruchty. W murach zauważyć można fragmenty kamienia ciosanego. Ostatecznej przebudowy kościoła dokonał przed 1684 rokiem ówczesny proboszcz, ks. Jan Strzębosz. We wnętrzu kościoła znajduje się wspaniały ołtarz główny z bramkami, z końca XVIII wieku, ozdobiony krucyfiksem z XVII wieku oraz rzeźbami Matki Boskiej i św. Jana. W ołtarzu na pierwszy planie znajduje się wspaniały, dużych rozmiarów krzyż gotycki z ukrzyżowanym Chrystusem. Pod krzyżem stoi Matka Boska, a klęczy św. Jan Apostoł. Na drewnianych murkach, poszerzających ołtarz, stoją postacie z dalszego planu Golgoty, Józefa z Arymatei i Marii Kleofasowej. Zwieńczeniem ołtarza jest obraz przedstawiający św. Mikołaja, biskupa z Mirry a także dwie siedemnastowieczne rzeźby aniołów. świątynia posiada także dwa boczne, późnobarokowe ołtarze z końca XVIII wieku. Cennym zabytkiem jest także rokokowa ambona z końca XVIII wieku, wykonana z jednego pnia dębu i w tym samym rodzaju fronton do późnobarokowej chrzcielnicy. W prezbiterium kościoła są umieszczone obrazy namalowane przez hrabiego Stanisława Szembeka. Przypisy