NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia św. Mikołaja w Zakrzowie

Parafia Świętego Mikołaja w Zakrzowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Łany. Parafia składa się z kilku miejscowości, a są to Zakrzów, Jaborowice (numery 5,9,11,13,17), Steblów, Sukowice (ul. Kolejowa i ul. Zwycięstwa numery 1- 33 i 2-20). Już w 1285 r. wspominany jest proboszcz Bogusław, a w 1305 r. parafia w wykazie dziesięcin w Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, potwierdzona w 1418 r. wśród parafii w archiprezbiteracie kozielskim, obejmowała Zakrzów, Steblów i Byczynice. W przeszłości wzniesiono kilka razy świątynię parafialną (m.in. w 1687 r. po protestantyzacji) a obecny kościół wybudowana w 1831 r. i rozbudowano w 1895r. w stylu neobarokowym. Aktualnie parafię zamieszkuje około 1000 wiernych. Kościół parafialny wybudowany w 1831 roku, początkowo pod wezwaniem św. Wawrzyńca, a aktualnie pod wezwaniem św. Mikołaja. Odpust parafialny obchodzony jest 08 września w Narodzenie NMP. W parafii znajduje się od 1934 roku, klasztor Sióstr św. Jadwigi Śląskiej prowincji Katowickiej, w którym posługują trzy siostry. Parafia posiada stronę internetową: https://parafiazakrzow.pl/start.html Galeria Przypisy
Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Goworowicach

Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Goworowicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Otmuchów. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Andrzeja Apostoła w Kamienniku. Przypisy
Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Jarnołtowie

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Jarnołtowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Otmuchów. Obecny kościół został wzniesiony w 1927 i konsekrowany w 1932 przez kard. Adolfa Bertrama. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Łące. 1 czerwca 2023 proboszczem parafii został mianowany ks. Tomasz Gruca. Przypisy
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Nowakach

Parafia świętego Andrzeja Apostoła w Nowakach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Otmuchów. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Bartłomieja w Radzikowicach. Przypisy
Parafia św. Marii Magdaleny w Dziewiętlicach

Parafia Świętej Marii Magdaleny w Dziewiętlicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Paczków. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Jadwigi w Trzeboszowicach. Przypisy
Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Ujeźdźcu

Parafia Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Ujeźdźcu – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Paczków. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Mikołaja w Gościcach. Przypisy
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rożniątowie

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rożniątowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Strzelce Opolskie. Parafię obsługuje proboszcz parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Szymiszowie. Przypisy
Parafia Chrystusa Króla w Bojanowie

Parafia Chrystusa Króla w Bojanowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Pietrowice Wielkie. Parafię obsługuje proboszcz parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Wojnowicach. Galeria Przypisy
Hrad kozelských Piastovců

Hrad kozelských Piastovců (polsky Zamek Piastów kozielskich nebo Zamek w Koźlu) je hrad v části Koźle města Kandřín-Kozlí v okrese Kandřín-Kozlí v Polsku. Nachází se také v mezoregionu Ratibořská kotlina v Opolském vojvodství a regionu Horní Slezsko. Historie a popis hradu Hrad vznikl pravděpodobně současně se založením města Kazimírem I. Opolským v roce 1222. Existují také starší zprávy o hradišti, které asi bylo na jiném místě. Základ hradu byl postaven z cihel na kamenné podezdívce. Na počátku jej tvořila pozdně románská volně stojící obytná věž. Když se město v letech 1312–1335 stalo hlavním městem samostatného Kozelského knížectví, byl hrad rozšířen a sloužil jako knížecí rezidence a ubytování vojáků. Renesanční přestavba části hradu pochází z let 1558–1562. V urbáři z roku 1578 je uvedeno, že hrad byl obehnán dvěma příkopy. Nejstarší částí hradu, která se dochovala dodnes, jsou pozůstatky piastovské věže. V roce 1807 bylo předzámčí přestavěno pro vojenské účely a byla zde postavena lazaretní budova. Kolem roku 1915 byly uvnitř hradu postaveny nové budovy, které z velké části zahladily jeho původní půdorys. Zajímavostí je také to, že v prostoru areálu Hradu byly objeveny pazourkové artefakty z doby kamenné. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad kozelských Piastovců na Wikimedia Commons
Zamek w Kędzierzynie-Koźlu

Zamek w Kędzierzynie-Koźlu – zabytkowy zamek, który znajduje się w Koźlu. Historia Najwcześniejsza faza zamku została najpewniej wzniesiona jako siedziba kasztelańska równocześnie z lokacją miasta przez Kazimierza opolskiego, datowaną na 1222. Pierwszym znanym jego zarządcą był kasztelan Naczesław, wzmiankowany w latach 1222–1230. Założenie wzniesiono z cegły posadowionej na fundamencie kamiennym i w pierwszej fazie składało się z późnoromańskiej wolnostojącej wieży mieszkalnej. Gdy w latach 1312–1335 miasto stało się stolicą samodzielnego księstwa kozielskiego, rządzonego samodzielnie przez Władysława od 1303, zamek rozbudowano, by mógł spełniać funkcję siedziby książęcej oraz kwatery dla drużyny, wzmiankowanej w 1283. Wieżę otoczono murem obwodowym o zarysie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 41,5 × 42,8 m, z bramą umieszczoną od wschodu oraz wzniesioną przy narożniku południowo-wschodnim czworoboczną basztą. Na lata 1558–1562 datowana jest przebudowa w stylu renesansowym, w czasie której powstały zabudowania południowego oraz zachodniego skrzydła. Zobacz też Muzeum Ziemi Kozielskiej w Kędzierzynie-Koźlu Przypisy
Pałac Fipperów w Prudniku

Pałac Fipperów w Prudniku – pałac znajdujący się w Lipach w Prudniku, przy ul. Poniatowskiego 3A. Historia Folwark w Lipach powstał w XVIII wieku. W najstarszych przekazach kartograficznych występuje pod nazwą Piltz Vorwerk lub Buchen Vorwerk. Później nazywany był Linden Vorwerk, czyli Lipowy Folwark. Pałac został wzniesiony na przełomie XIX i XX wieku. Z czasem właścicielami folwarku została mieszczańska rodzina Fipperów, która wybudowała cegielnię w jego okolicy, a także barokową kaplicę przydrożną św. Antoniego. Byli oni również dobroczyńcami położonego na pobliskiej Kaplicznej Górze Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej (zniszczone w 1945). Ostatnim z rodu Fipper właścicielem pałacu był Bruno, który zamieszkiwał w nim wraz z żoną Elsą. Piastował on urząd przewodniczącego powstałego w 1911 w Prudniku Związku Hodowców Buraków. Bruno zginął w 1945, wraz z rodziną został pochowany na cmentarzu w Prudniku. Potomkowie Fipperów mieszkają w Niemczech. W kwietniu 1942 roku pałac w Prudniku znalazł się na liście Grundmanna, sporządzonej przez konserwatora Günthera Grundmanna w celu zabezpieczenia skarbów historii przed zniszczeniami wojennymi. Prudnicka składnica została zaszyfrowana literą „B”, do pałacu przewieziono miejskie zbiory sztuki z Wrocławia. Jak podaje Joanna Lamparska, skrytka w Prudniku zawierała największy zbiór śląskiej rzeźby średniowiecznej. Po zakończeniu II wojny światowej pałac odwiedziła polska komisja rewindykacyjna Ministerstwa Kultury i Sztuki. Zbiory z Prudnika przewiezono do Bytomia, a dwa lata później wróciły do Wrocławia. Po wojnie pałac pełnił funkcję mieszkalną. Był zamieszkiwany między innymi przez Stanisława Szozdę. Obecnie w pałacu znajduje się siedziba Stadniny Koni Prudnik. Architektura Obiekt murowany, dwukondygnacyjny z cegły, wzniesiony na nieregularnym planie zbliżonym do prostokąta. Posiada wieżę przykrytą baniastym hełmem, a na elewacji północnej znajduje się liczba 1899 – rok budowy. Do pałacu przylega niewielkie zadrzewienie, które stanowi pozostałość po dawnym parku i ogrodzie. Tuż obok znajdują się zabudowania pofolwarcze i barokowa kapliczka. W XXI wieku pałac został gruntownie odrestaurowany. Przypisy
Pałac w Twardawie

Pałac w Twardawie – pałac, który znajduje się w Twardawie. Historia Istniejący do dziś pałac został najprawdopodobniej zbudowany w XIX wieku w stylu klasycystycznym, w formie tzw. włoskiej willi. Budynek murowany z cegły, potynkowany, wzniesiony na planie zbliżonym do prostokąta, częściowo podpiwniczony, dwukondygnacyjny, nakryty dachami o niewielkim spadku. W elewacji frontowej niewielki ganek filarowy podtrzymujący balkon, w elewacji bocznej większy ganek, poprzedzony tarasem, wsparty na pilastrowanych filarach i kolumnach. Dominantą obiektu jest kwadratowa pięciokondygnacyjna wieża nakryta płaskim dachem. Elewacje zachowały ślady dawnych podziałów za pomocą lizen i wydatnych gzymsów. Podczas prac remontowych przeprowadzanych w latach 70., pałac lekko zmienił swój dotychczasowy układ pomieszczeń oraz usunięto liczne detale architektoniczne. Budynek otoczony ogrodzeniem można zobaczyć z zewnątrz. Przez wiele lat znajdowały się w nim biura PGR oraz przedszkole, obecnie obiekt nie jest użytkowany. Pałac pozostaje w niezłym stanie technicznym, za nim rozciąga się niewielki park krajobrazowy, w pobliżu znajduje się kościół parafialny. Przypisy
Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Kielczy

Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Kielczy – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji opolskiej, w dekanacie Zawadzkie. Historia Kielcza ok. 1305 roku była wzmiankowana w Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis. W 1376 roku pojawiły się pierwsze wzmianki o parafii i kościele, w składzie archiprezbiteratu toszeckiego. W 1679 roku według sprawozdania wizytacyjnego kościół był murowany. 20 lat później zbudowano kościół drewniany. W 1747 roku poświęcono kolejny kościół drewniany, który w 1777 roku został zniszczony przez wichurę. W latach 1777–1779 przy wsparciu hr. Filipa Colonny, zbudowano obecny murowany kościół w stylu późnobarokowym, którego konsekracji w 1816 roku dokonał bp Emanuel Szymoński. W 1826 roku dobudowano boczną kruchtę. W latach 1831–1832 zbudowano wierzę. W 1867 roku do parafii należały: Kielcza, Żędowice, Zawadzkie, Borowiany, Świerkle i Bemowskie. Ks. Paweł Michna został starokatolikiem współpracujący z państwem, który 20 stycznia 1877 zwołał do Kielczy tzw. „pierwszy sobór księży rządowych” sprzeciwiających się uchwałom Soboru Watykańskiego II, na który przybyło tylko 5 księży. Wierni uczęszczali do kościołów w Wielowsi i Wiśniczu. Gdy ks. Paweł Michno popełnił samobójstwo, w 1877 roku proboszczem został ks. Ignacy Talaczyński również starokatolik. W 1885 roku do parafii został skierowany ks. Józef Wajda, ale rezydował w Żędowicach i dopiero w 1888 roku po wyjeździe ks. Ignacego Talaczyńskiego, przejął parafię w Kielczy. W 1889 roku dobudowano „babinicę” - kruchtę boczną z chórkiem oraz przedsionek z wejściem na chór. W latach 1937–1957 przeprowadzono generalny remont kościoła. Na terenie parafii jest 2 021 wiernych. Proboszczowie parafii: Przypisy
Plac Wolności we Wrocławiu

Plac Wolności we Wrocławiu, německy Exerzierplatz nebo Schloßplatz, je náměstí a městský park v městské čtvrti Stare Miasto ve Wrocławi (Vratislavi) v Polsku. Nachází se také v Dolním Slezsku v geomorfologickém celku Pradolina Wrocławska a v Dolnoslezském vojvodství. Historie a popis Plocha dnešního náměstí Plac Wolności we Wrocławiu sloužila asi od r. 1750 jako vojenské cvičiště a sousedila s palácem pruských králů. Po porážce pruských obránců města v roce 1807 nařídili napoleonští vítězové rozebrání městských hradeb a na jejich místě byla zřízena rekreační a pěší promenáda. A tak Plac Wolności we Wrocławiu je situován podél promenády Promenada Staromiejska a jižní části městského příkopu, která také vznikla po zboření městského opevnění na Napoleonův příkaz v letech 1810–1812. Náměstí bylo i nadále využíváno k přehlídkám a velkým veřejným oslavám a stalo se jedním ze symbolů pruské moci. V srpnu 1911 se zde konal tzv. komers, tj. setkání profesorů a studentů Vratislavské univerzity v souvislosti s jejím 100. výročím. 10. května 1933 se zde konalo nacisty organizované palení knih. Dne 10. května 1933 se zde za účasti Adolfa Hitlera konal sportovní festival gymnastů. První masovou akcí po skončení druhé světové války byla přehlídka vojáků dne 26. května 1945. Později zde vedla několik let provizorní železniční trať, která sloužila k přepravě sutin a cihel ze zničeného města. Až do poloviny 50. let 20. století se náměstí jmenovalo Plac Prezidenta Bolesława Bieruta. Náměstí bylo a je využíváno také ke kulturním a společenským akcím. Ve 21. století zde byl postaven skatepark, který byl po smrtelném úrazu v roce 2005 zrušen. V letech 2007–2010 probíhaly na náměstí archeologické práce v souvislosti s výstavbou budovy Narodowe Forum Muzyki s koncertním sálem pro 1800 osob, která byla dokončena v roce 2015. Současně s výstavbou Národního hudebního fóra probíhala pod náměstím Wolności výstavba podzemního parkoviště pro 660 automobilů. Archeologický průzkum odhalil starší zbytky hradeb a věží. Ve východní části náměstí se nachází malý městský park. Krasnale Filharmonii Wrocławskiej Poblíž budovy Narodowe Forum Muzyki je na podstavci umístěno typické bronzové sousoší malých vratislavských trpaslíků – krasnalů, kteří představují Wroclawskou filharmonii – Krasnale Filharmonii Wrocławskiej. Další informace Náměstí je celoročně volně přístupné. Kolem vede Cyklistická trasa řeky Odry. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Plac Wolności we Wrocławiu na Wikimedia Commons
Freiheitsplatz (Breslau)

Der Freiheitsplatz (polnisch Plac Wolności) liegt in der Breslauer Altstadt. Vor 1945 hieß der Platz nach dem bekanntesten Bauwerk Schlossplatz (polnisch Plac Zamkowy). Geschichte Unmittelbar vor der Stadtbefestigung befand sich ein Exerzierplatz der Preußischen Armee. König Friedrich II. ließ sein Stadtschloss auf dieser Fläche erweitern; das Gebäude wurde namensgebend für den Platz. Nach der Niederlage der Preußischen Armee ließ Napoleon Bonaparte 1807 die Stadtmauer niederreißen und an ihrer Stelle eine begrünte Promenade anlegen. Der Platz diente nun für Militärparaden und Übungen. In den Jahren 1843–1846 erfolgte eine nochmalige bauliche Erweiterung des Stadtschlosses nach Entwurf des Architekten Friedrich August Stüler. Dadurch konnte der König aus seinem Schlafzimmer oder seinem Büro die Militärparaden und Demonstrationen beobachten. Während des Dritten Reiches nutzten die Nationalsozialisten den Platz ebenfalls für ihre Zwecke. Nach Ende des Zweiten Weltkrieges 1945, in den 1950er Jahren erhielt der Platz von der nun polnischen Stadtverwaltung den neuen Namen Plac Wolności (Freiheitsplatz). Das Aussehen des Platzes änderte sich, da der beschädigte Stülersche Flügel vom Stadtschloss abgetragen wurde und zahlreiche weitere Gebäude in der Umgebung zerstört waren und ebenfalls abgeräumt werden mussten. Der Platz wurde als Marktplatz verwendet, präsentierte sich jedoch als städtische Einöde. Nach Ende des Kalten Krieges wurde ein Skatepark mit Rampen eingerichtet. Ein tödlicher Unfall im Jahr 2005 führte jedoch zur Stilllegung als Sportplatz. Ab 2007 erfolgten am Platz Archäologische Grabungen zur Vorbereitung einer Neubebauung. Es entstand das Nationale Forum für Musik (Narodowe Forum Muzyki), welches einen Konzertsaal für 1800 Personen, drei weitere Konzertsäle, Konferenzräume, Büros, eine Bibliothek und Ausstellungsräume beinhaltet. 2015 konnte der moderne Bau seiner Bestimmung übergeben werden. Im Jahresverlauf finden hier verschiedene Festivals statt, u. a. Wratislavia Cantans, Musica Polonia Nova oder das Singing Europe. Weblinks Bildergalerie vom Breslauer Schlossplatz (polnisch) Einzelnachweise
Schloss Turawa

Das Schloss Turawa (poln. Pałac w Turawie) ist eine Schlossanlage im schlesischen Turawa in der Woiwodschaft Opole in Polen. Es liegt am südöstlichen Ortsrand an der ul. Opolska (bis 1945 Oppelnerstraße). Geschichte Das Schloss Turawa wurde zwischen 1728 und 1730 im barocken Stil für Martin von Löwenkron erbaut. Der Entwurf stammt vom Architekten A. Tenschert. Im Auftrag von Anton von Löwenkron wurde 1751 eine Kapelle angebaut. Durch den Architekten L. Lechner entstand im Auftrag von Anna Barbara von Garnier zwischen 1760 und 1761 der Nordflügel. Ende des 19. Jahrhunderts wurde die Inneneinrichtung sowie der Nordflügel durch die Familie von Garnier in Stil des Neorokokos umgestaltet. Zwischen 1933 und 1938 wurde östlich von Turawa der Turawa-Stausee angelegt. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Schloss ab 1949 durch ein Waisenhaus genutzt. Seit 1956 steht die Schlossanlage unter Denkmalschutz. Zwischen 1964 und 1965 erfolgte eine Sanierung und Umbau des Gebäudes für eine Erziehungsanstalt für Jugendliche. 2001 erfolgte die letzte Sanierung des Gebäudes. Architektur Das zweigeschossige barocke Schloss steht auf einem annähernd quadratischen Grundriss. Der Hauptbaukörper ist mit einem Zwischenflügel mit dem Nordflügel verbunden. Letzteres steht ebenfalls auf einem quadratischen Grundriss. Die Hauptfassade des Hauptflügels besitzt an der Westseite einen Volutengiebel. Im Inneren befinden sich Stuckarbeiten im Stil des Neorokokos, welche Ende des 19. Jahrhunderts entstanden. An der Südseite des Hauptflügels befindet sich die Mitte des 18. Jahrhunderts erbaute Schlosskapelle. Die Kapelle entstand in Form eines Eckturms auf rechteckigem Grundriss und mit fünfseitigem Schluss. Bekrönt ist die Kapelle mit einem Zwiebelhelm mit Laterne. Gutshof Zur Schlossanlage gehört der Gutshof, welcher Mitte des 19. Jahrhunderts im klassizistischen Stil entstand. Dieser steht auf einem rechteckigen Grundriss und besitzt einen dreiseitigen Abschluss an der Ostseite. Dieser steht seit 1972 unter Denkmalschutz. Schlosspark Umgeben ist das Schloss vom Schlosspark. Dieser befindet sich derzeit in keinem guten Zustand und verwildert. Der ursprüngliche Teich ist ausgetrocknet. Der Park wurde 1984 unter Denkmalschutz gestellt. Literatur Alexander Duncker (Hrsg.): Die ländlichen Wohnsitze, Schlösser und Residenzen der ritterschaftlichen Grundbesitzer in der preußischen Monarchie nebst den Königlichen Familien-, Haus-Fideicommiss- und Schatull-Gütern in naturgetreuen, künstlerisch ausgeführten, farbigen Darstellungen nebst begleitendem Text. Band 3, Selbstverlag, Berlin 1860/1861, Blatt 141. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Hrsg. Georg Dehio-Nachfolge/Dehio-Vereinigung e.V., Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 964–965. über Familie von Garnier-Turawa: A. Kuzio-Podrucki, Górnośląscy Garnierowie. Zarys dziejów i rodowód, w: Zaranie. Seria Druga, pod redakcją naukową prof. Ryszarda Kaczmarka, nr 9, Katowice 2023. ISSN 0044-183X on-line (polnisch) Weblinks Geschichte des Schlosses (poln.) Einzelnachweise
Pałac w Turawie

Pałac w Turawie – zabytkowy pałac znajdujący się w Turawie położonej w województwie opolskim, powiecie opolskim, w gminie Turawa Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest: zespół pałacowy, z XVIII-XIX w.: pałac (wypisany z księgi rejestru) park. Park otacza pałac, znajdują się w nim ciekawe zabytki przyrody: dąb szypułkowy o obwodzie 350 cm, dwa jesiony o obwodach 300 i 505 cm oraz lipa drobnolistna o obwodzie 450 cm Historia Pałac pochodzi z XVIII wieku, pierwszą budowlą tego typu w Turawie był zameczek myśliwski, który zbudowali książęta opolscy. Później właścicielką zamku była Katarzyna Kokorz von Kamenz, która sprzedała go rodowi Kochtitzki von Kochtitz w 1596 roku. Turawę od Kochtitzkich w 1629 roku nabył Jan Dombrowka z Jasieni. Kolejnym właścicielem był Jan von Blankovsky. W 1712 roku od Franciszka Blankovsky, dobra turawskie nabywa Martin Scholz von Loewenckron, który w 1730 roku rozpoczął budowę obecnego pałacu w Turawie według planów opolskiego architekta Adama Tentscherta. Budowa kolejnych skrzydeł pałacu była kontynuowana przez syna pierwszego właściciela, Józefa von Loewenkrona, który w 1751 roku zbudował kaplicę z wieżą zakończoną hełmem gontowym i z dzwonem. Kolejna rozbudowa miała miejsce w 1761 roku – zbudowano skrzydło od północy, oraz bramę wjazdową. W 1847 roku Karl hrabia von Garnier przeprowadza kolejną rozbudowę i remont nieco zaniedbanego już pałacu. W 1937 roku rodzina von Garnier przekazała pałac na sierociniec. Po II wojnie światowej, w 1949 roku, pałac oddano na siedzibę Domowi Dziecka w Turawie. Po pożarze budynku Urzędu Gminy do czasu budowy nowego budynku, w pałacu mieścił się Urząd Gminy Turawa. W latach 1964–1965 barokowy pałac z neorokokową dekoracją został przebudowany na potrzeby wychowanków Domu Dziecka. Do dziś zachowała się neorokokowa sala balowa ze złoconymi, rzeźbionymi, dębowymi drzwiami, neorenesansowy kredens, neorokokowe, marmurowe kominki, barokowe szafy biblioteczne, złocone dekoracje ścian, dekoracyjne piece kaflowe, stiuki w sali kredensowej. Przypisy Literatura O rodzie von Garnier: A. Kuzio-Podrucki, Górnośląscy Garnierowie. Zarys dziejów i rodowód, w: Zaranie. Seria Druga, pod redakcją naukową prof. Ryszarda Kaczmarka, nr 9, Katowice 2023 * on-line
Schloss Kostau

Schloss Kostau (polnisch Pałac w Kostowie) ist ein Schloss im oberschlesischen Kostów (dt. Kostau), einem Ort der Stadt- und Landgemeinde Byczna in der Verwaltungseinheit Opole im Südwesten von Polen. Geschichte Kostau gehörte bis ins 18. Jahrhundert den von Frankenberg-Proschlitz. Das Schloss wurde Ende des 18. Jahrhunderts von Freiherr Friedrich von Strachwitz erbaut. Im Jahre 1833 war Hyacint von Aulock Besitzer. Über die von Glisczinski gelangte der Besitz an die von Ballestrem, die das Schloss zeitgemäß umgestalten ließen. Bei diesem Umbau wurde der Balkon überdacht, das Mansardgeschoss ausgebaut, und ein achteckiger Turm in barocker Form angebaut. Im Jahr 1955 brannte das Schloss ab. Beim Wiederaufbau wurde ein drittes Stockwerk hinzugefügt. Architektur Der Bau war ein zweigeschossiges, mit einem Mansarddach gedecktes Gebäude mit einem zentralen dreigeschossigen Risalit. Mit der Rekonstruktion nach dem Brand 1955 wurden die meisten Stilmerkmale des ursprünglichen Baus verwischt. Die elfachsige Nordfassade trägt einen zentralen dreiachsigen Risalit. Die Gartenfassade trägt einen weniger markanten Risalit, vor dem ein viersäuliger Vorbau einen Balkon auf Höhe des ersten Stocks trägt. Im Westen wurde dem Palast ein dreiachsiger Anbau vom Ende des neunzehnten Jahrhunderts hinzugefügt, im Osten ein Turm. Heute trägt der Bau ein Walmdach. Die ursprünglich reich verzierten Fassaden wurden nur vereinfacht rekonstruiert. Literatur Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Weidlich, Frankfurt/Main 1971, S. 127–128 Weblinks Geschichte Schloss Kostau (poln.)
Pałac w Kostowie

Pałac w Kostowie – zabytkowy pałac, który znajduje się w Kostowie. Historia Późnobarokowy pałac został wzniesiony pod koniec XVIII w. dla Friedricha von Strachwitz. Był to budynek dwukondygnacjowy, nakryty dachem mansardowym, z centralnie umieszczonym trzykondygnacyjnym ryzalitem, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Około 1900 pałac został przebudowany dla rodziny von Ballestrem, między innymi dobudowano ośmioboczną wieżę, zwieńczoną baniastym hełmem. W 1955 pałac został w znacznym stopniu zniszczony przez pożar. Odbudowa z lat 1957–1958 zniekształciła sylwetkę budynku, poprzez dodanie trzeciej kondygnacji oraz zatarła większość cech stylowych. Przypisy