NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Pod Złotym Słońcem we Wrocławiu

Kamienica Pod Złotym Słońcem (niem.: Haus Zur Goldenen Sonne)) – kamienica na wrocławskim Rynku, wybudowana w stylu barokowym. Historia kamienicy Kamienica powstała na miejscu dwóch domów z XIII wieku, z których zachowały się wnęki okienne z tego okresu. Następnie była wielokrotnie przebudowywana i powiększana, ostateczny wygląd uzyskała po przebudowie i nadaniu jej stylu barokowego w latach 1694–1695 oraz remontach w latach 1727 i 1740. Zamieszkiwana przez bogatą rodzinę Bonerów, którzy posiadali w niej zamontowany w XV wieku sejf – odkryty potem przez archeologów. Kamienica była miejscem kwaterowania najważniejszych gości, razem z kamienicami Pod Błękitnym Słońcem i Pod Siedmioma Elektorami, z którymi była połączona przejściami, stanowiła rezydencję dla króla Czech Władysława Jagiellończyka, cesarza Rudolfa II oraz Ferdynanda II. Po 1945 W czasie II wojny światowej zachodnia pierzeja rynku, przy której znajduje się kamienica została uszkodzona w niewielkim stopniu. Od roku 1965 do grudnia 2004 w Kamienicy Pod Złotym Słońcem mieściły się sale ekspozycyjne Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu. Od 2010 roku, po zakończeniu remontu generalnego, kamienica zaczęła ona pełnić funkcję Muzeum „Pana Tadeusza”: miejsca przechowywania i ekspozycji rękopisu Pana Tadeusza; w jego strukturze znalazły się też gabinety Jana i Jadwigi Nowak-Jeziorańskich oraz Władysława i Zofii Bartoszewskich. Przypisy Bibliografia Wojciech Brzezowski: Dom mieszkalny we Wrocławiu w okresie baroku. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 2005. Linki zewnętrzne naszemiasto.pl: Kamienica, z której bije blask złotego słońca, czyli Rynek 6 gazeta.pl: Złote Słońce zaczyna już świecić na wrocławskim Rynku gazeta.pl: Skarby w kamienicy Pod Złotym Słońcem portalwiedzy.onet.pl: Zdjęcie sprzed remontu Kamienica "Pod Złotym Słońcem" na zdjęciach archiwalnych i współczesnych
Golden Head Tenement

Pod Złotą Głową Tenement House (Polish: Kamienica Pod Złotą Głową) is a tenement house located at 13 Main Square in Kraków in the District I Old Town. The construction of the tenement house was completed in the 14th century. Over the following centuries, it was repeatedly rebuilt, including in the 15th century, 18th century, 19th century, and in 1938. In 1853, General Józef Chłopicki lived in this tenement house. On April 18, 1968, the tenement house was entered into the Polish register of monuments. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Pod Złotą Głową w Krakowie

Kamienica Pod Złotą Głową – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 13, na Starym Mieście. W 1853 roku mieszkał w tej kamienicy generał Józef Chłopicki. 18 kwietnia 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Pretoriusa w Przeworsku

Kamienica Pretoriusa Przeworsku - kamienica znajdująca się w Przeworsku przy ul. Piłsudskiego 4 (w chwili wzniesienia obiektu ul. Krakowska 6). Właścicielem i inicjatorem wzniesienia budynku był bogaty mieszczanin - Michał Pretorius - jedyny ewangelik w ówczesnym Przeworsku. Obiekt ma dwie elewacje - zachodnią, trzykrotnie łamaną od strony ul. Piłsudskiego i wschodnią wzdłuż przejścia do ul. Kazimierzowskiej. Obiekt zdobi balkon z metalowymi wspornikami i balustradą. Charakterystycznym elementem ściętego fragmentu budynku jest prostokątny wykusz, oparty na ozdobnych, kamiennych wspornikach i zwieńczony szpiczastym dachem. Przypisy Bibliografia Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974. Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpcki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-40-9.
Kamienica Rydzikowska w Jarosławiu

Kamienica Rydzikowska – ulokowana jest przy Rynku 14 w Jarosławiu. Powstała w XVI lub XVII wieku. Podcienia dobudował w 1615 roku Mikołaj Kulig z Muniny na zlecenie właściciela Wojciecha Rydzika. Reprezentuje najlepiej zachowany typ tzw. kamienic jarosławskich z zamkniętym, krytym dachem dziedzińcem wewnętrznym - wiatą. W tylnej części kamienicy znajdowała się wielka izba, reprezentacyjne pomieszczenie mieszczańskie domu, parter przeznaczony był na cele handlowe a piętro mieściło izby mieszkalne. Kamienica posiada rozbudowany, 3-kondygnacyjny system piwnic, dawnych składów kupieckich. Obecnie zlokalizowana jest tutaj Podziemna Trasa Turystyczna im. prof. Feliksa Zalewskiego - autora projektu renowacji piwnic. Właściciele kamienicy Filip Prokopowicz (XVI wiek-1614) Wojciech Rydzik (1614-1641) Walenty i Zofia Zawisza z domu Rydzik (1641-1717) Eliasz Wapiński (1717-1777) Andrzej Wapiński (1777-1807) Jan Wapiński (1807-1831) Jan Walter (1993-2015) Przypisy
Kamienica Różyckich w Rzeszowie

Kamienica Różyckich – kamienica znajdująca się w Rzeszowie. Położenie Budynek znajduje się w Śródmieściu w bezpośrednim sąsiedztwie zamku. Jest to kamienica narożna, więc spotkać się można z 2 adresami – Plac Śreniawitów 2, lub al. Pod Kasztanami 18. Charakterystyka Po parcelacji tych terenów działkę nabywał lekarz Leon Różycki wraz z żoną Heleną de domo Hein. Małżonkowie mieli w planach budowę domu (wówczas była to okolica z typową zabudową willową) projektu miejskiego architekta K. Hołubowicza. Z niewyjaśnionych, jednak przyczyn rezygnowali z tego zamiaru i postanowili wybudować okazałą kamienicę, projektu nieznanego wcześniej Henryka Starka. Budowa zakładała nowoczesne, jak na owe czasy zastąpienie stropu drewnianego żelbetowym. Budowa trwała do roku 1910. 18 lat później dom odkupili Krausowie. W czasie II wojny światowej niemieckie władze okupacyjne przejmowały dom i lokowały w nim gestapo. Wówczas piwnice zamienione zostały na cele. Do złej sławy budynku przyczynił się fakt, że w czasach powojennych swoją siedzibę miał tu również Urząd Bezpieczeństwa, a wielu żołnierzy AK było w nim więzionych. W 1955 roku UB przenosił się do nowej siedziby przy ulicy Dąbrowskiego. Kamienica powróciła w ręce właścicieli, ci jednak nie byli w stanie jej utrzymać i zrzekają się prawa własności na rzecz Skarbu Państwa w 1972 roku. W 2002 roku zniszczono wszystkie piece kaflowe wewnątrz, zastępując je CO. Budynek to klasyczna secesyjna kamienica narożna. Zarówno we wnętrzu, jak i na elewacji zachowało się wiele autentycznych elementów, jak np. metaloplastyka (balustrady schodów i balkonów, okucia drzwi), czy sztukaterii i fasetek. Ciekawym elementem są narożne okna o typowym dla art nouveau kształcie oddzielone kwiatowym ornamentem, projektu Stanisława Majerskiego. Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Aleja Pod Kasztanami w Rzeszowie Bibliografia Skarby podkarpackie nr 2 (9) 2008 marzec – kwiecień ISSN 1898-6579 (str. 36–37)
Kamienica Straszewska w Krakowie

Kamienica Straszewska (Tuczowska) − zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 22, na Starym Mieście. 24 listopada 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992.
Kamienica Szołayskich w Krakowie

Kamienica Szołayskich – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy placu Szczepańskim 9, na rogu z ulicą Szczepańską 11, na Starym Mieście. Została wybudowana w latach 1815–1818 dla T. i W. Marciszewskich. Wykorzystano mury średniowiecznej kamienicy, wznosząc nową część na terenie dawnego cmentarza przy kościele św. Szczepana. Fasadę zwrócono w kierunku placu. W latach 1849–1856 w kamienicy mieściła się redakcja i drukarnia „Czasu”. W połowie XIX w. mieszkał w niej M. Wiszniewski, od 1902 r. była w posiadaniu Włodzimiery i Adama Szołayskich. W roku 1904 została podarowana gminie Kraków na siedzibę muzeum, przekazana faktycznie w roku 1928. Od 1934 roku mieścił się w kamienicy Oddział im. Feliksa „Mangghi” Jasieńskiego, po wojnie znajdowała się w niej galeria sztuki średniowiecznej. W roku 1955 ujednolicono kompozycję parteru od strony placu Szczepańskiego według projektu F. Chrisa. W 2003 roku, po remoncie, kamienicę przeznaczono na siedzibę istniejącego od 1983 roku muzeum Stanisława Wyspiańskiego, które do 2002 roku mieściło się przy ul. Kanoniczej 9. Stałe ekspozycje muzeum poświęcone są Stanisławowi Wyspiańskiemu oraz Feliksowi Jasieńskiemu. Przestrzeń ekspozycyjną stanowi ciąg sal o układzie amfiladowym, na dwóch piętrach połączonych drewnianą klatką schodową. Ściany niektórych pomieszczeń obu kondygnacji zdobi odkryta i zrekonstruowana polichromia z różnych epok. Od 2012 roku, po kolejnym remoncie, mieści się tu oddział Muzeum Narodowego „Kamienica Szołayskich im. Feliksa Jasieńskiego”. Znajdują się tu ekspozycje stałe i czasowe, odbywają się wykłady, koncerty i spektakle teatralne oraz zajęcia plastyczne dla młodzieży. Na parterze znajduje się centrum informacji, sklep i kawiarnia. W pierwszą rocznicę śmierci Wisławy Szymborskiej, 1 lutego 2013 roku, w Kamienicy Szołayskich otwarto wystawę „Szuflada Szymborskiej”. W kilku pomieszczeniach zaprezentowano zbiory poetki – przedmioty z jej mieszkania, wyklejanki, bibeloty, książki, fotografie oraz komodę i kanapę. 5 kwietnia 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 377. ISBN 83-01-13325-2
Дом Шолайских

Дом Шолайских (пол. Kamienica Szołayskich) — историческое здание, архитектурный памятник, находящийся на Щепанской площади, 9 в краковском районе Старый город, Польша. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Строительство дома в средневековом началось в 1815 году и закончилось в 1818 году. Дом строился для супружеской четы Марцишевских. Задняя часть дома была направлена в сторону старого кладбища, которое находилось около несуществующей сегодня церкви святого Стефана. Фасад дома направлен на Щепанскую площадь. С 1849 по 1856 год в здании находилась редакция и типография газеты «Czas». Со второй половины XIX века в доме проживал М. Вишневский, а с 1902 года здание находилось во владении Влодзимежа и Адама Шолайских. В 1904 году дом был подарен городскому совету Кракова для организации в нём музея, который был основан в 1928 году. С 1934 года в здании размещалась коллекция польского искусствоведа Феликса Ясенского под названием «Mannghi». После Второй мировой войны в доме находилась галерея средневекового искусства. В 1955 году фасад дома был отреставрирован по проекту архитектора Ф. Хриса. 5 апреля 1968 года дом был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№А-108). C апреля 2004 года после очередной реставрации в доме стал действовать Музей Станислава Выспянского, который является филиалом краковского Национального музея. Примечания Литература Encyklopedia Krakowa, Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 377. ISBN 8301133252 Ссылки Информация (пол.)
Будинок Шолайських

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-108 від 5 квітня 1968 року. Будинок Шолайських (пол. Kamienica Szołayskich) — історична будівля, архітектурна пам'ятка, що знаходиться у Кракові на Щепанський площі, 9 в районі Старе місто. Будівлю внесено до реєстру пам'яток Малопольського воєводства, які охороняються державою. Опис Будівництво розпочалося в 1815 році і завершилося у 1818 році. Дім будувався для подружжя Марцишевських. Задня частина будинку була направлена в сторону старого кладовища, яке знаходилося поблизу неіснуючої сьогодні церкви святого Стефана. Фасад будинку спрямований на Щепанську площу. З 1849 по 1856 рік у будівлі функціонувала редакція і друкарня газети «Czas». З другої половини XIX століття тут проживав М. Вишневський, а з 1902 року будинок перебував у володінні Влодзімежа та Адама Шолайських. У 1904 році будинок був подарований міській раді Кракова для створення в ньому музею, який і був заснований в 1928 році. З 1934 року у даному приміщенні розміщувалася колекція польського мистецтвознавця Фелікса Ясенського під назвою «Mannghi». Після Другої світової війни в будинку знаходилася галерея середньовічного мистецтва. У 1955 році фасад будинку був відреставрований за проектом архітектора Ф. Хриса. 5 квітня 1968 року будинок був внесений до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (№ А-108), які охороняються державою. Сьогодення У квітні 2004 року, після чергової реставрації, у даному приміщенні відкрився Музей Станіслава Виспянського, який є філією краківського Національного музею. Примітки Література Encyklopedia Krakowa, Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000., s. 377. ISBN 8301133252 Посилання Інформація (пол.)
Kamienica Tekielskiego w Rzeszowie

Kamienica Tekielskiego – kamienica mieszcząca się przy ulicy 3 Maja pod numerem 32 w Rzeszowie. Położenie Kamienica Tekielskiego to narożny budynek znajdujący się na złączeniu głównego miejskiego deptaku - ulicę 3. Maja z ulicą Zamkową. Najwyższy ściana kamienicy (skośne naroże) znajduje się ponadto na wprost alei Lubomirskich. Posesja, na której wybudowano dom początkowo był własnością rodziny Fechtdegenów. W 1910 roku parcelę zakupił rzeszowski architekt Tadeusz Mateusz Tekielski, który wcześniej stworzył zabudowę willową przy pobliskiej alei Pod Kasztanami i kilka innych realizacji w mieście. Charakterystyka Zaprojektował on dla siebie wysoki 5-kondygnacyjny, podpiwniczony budynek w stylu secesji z pojedynczym wejściem od ul. Zamkowej. Plan obiektu w dużej części zdeterminował kształt działki – Tekielski projektując fasadę budynku dopasował go do biegu ulic, w taki sposób, że kamienica zyskała plan zbieżnego wielokąta. Przedni trakt jest również nieregularny, przechodzi on w dwie oficyny. 2 klatki schodowe umieszczono natomiast w trakcie tylnym. Dopasowanie to spowodowało ponadto podzielenie fasady na trzy części. Skośnie usytuowana, najwyższa posiada charakterystyczne flankowanie przez słupki zakończone kulami. Trójkątny szczyt wieńczy kartusz i emblematem architekta i jego żony (T. T. J. - Tekielscy Tadeusz i Jadwiga), opleciony bogatym ornamentem roślinnym. Poniżej znajduje się trójdzielna kompozycja okien o nierównej wysokości z łacińską sentencją – Sibi et posterati (Sobie i potomności) i datą budowy (1910 r.). Równomierny rozkład okien w siatce 3 x 4 celowo zaburzony został przez dodanie od strony 3 Maja dużego wykuszu nad którym nadstawiono pojedynczą balkonową loggię krytą stromym dachem. Od strony Zamkowej na wysokości w. w. wykuszu znalazła się loggia analogiczna do poprzedniej, jednak nie jest ona kryta skośnym dachem, w zamian służy za podstawę do niewielkiego balkonu na 2. piętrze budynku. Obie konstrukcje wsparte są na trzystopniowych kroksztynach, występujących z elewacji na wysokości połowy parteru. Fasady boczne kamienicy są symetryczne. W połowie pierwszego piętra zaznaczony jest płytki wykusz wsparty na kroksztynach z 3 oknami o nierównej szerokości. Charakterystyczna jest również kompozycja portalu wejściowego umieszczonej od strony ulicy Zamkowej. Bogato zdobiony kamienny portal wypełniają półokrągłe, dwuskrzydłowe drewniane drzwi z metalową kratą (bliźniacze do drzwi Kamienicy Czyncielów w Krakowie – od strony Placu Mariackiego). Od strony ul. Zamkowej budynek łączy się z zaprojektowaną najprawdopodobniej również przez Tekielskiego kamienicą narożną Zamkowa-Zygmuntowska z ok. 1935 roku. Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Ulica 3 Maja w Rzeszowie Aleja Pod Kasztanami w Rzeszowie Przypisy Bibliografia Dzieje Rzeszowa. Feliks Kiryk (red.). T. 2. Rzeszów: 1998. Barbara Tondos: Architektura Rzeszowa w Okresie Autonomii Galicyjskiej. Rzeszów: Akces, 1997. ISBN 978-83-907343-0-9.
Rynek 17 (Lublin)

Das Gebäude an der Adresse Rynek 17 befindet sich in der historischen Altstadt von Lublin in Polen, genauer: am Marktplatz. An der Stelle des heutigen Gebäudes befanden sich im 15. Jahrhundert zwei Häuser, die gegen Ende des 16. und Anfang des 17. Jahrhunderts im Stil der Renaissance umgebaut wurden. Geschichte Im Jahr 1771 wurden beide Häuser aus dem 15. Jahrhundert zu einem einzigen Haus zusammengeführt. Ignacy Baranowski, ein späterer Professor an der Universität von Warschau kam 1833 hier zur Welt. Ein Jahr später, 1834, ging das Gebäude in den Besitz von Tadeusz Wieniawski über. Tadeusz war der Vater von Henryk Wieniawski (1835–1880) und Józef Wieniawski (1837–1912), beide Komponisten, die hier geboren wurden. Während es im Besitz der Wieniawski Familie war, wurde das Gebäude 1840 komplett umgebaut. Die Initialen der Familie wurden während dieses Umbaus am Balkon angebracht der 1938 jedoch wieder entfernt wurde. 1875 wurde das Gebäude um ein weiteres Stockwerk auf insgesamt drei vergrößert, das jedoch bereits während einer Rekonstruktion 1949 wieder abgebrochen wurde. Literatur Marta Denys, Dariusz Kopciowski, Agnieszka Martinka, Jacek Studziński, Jadwiga Teodorowicz-Czerepińska, Stanisław Turski: Lublin – The Guidebook. Lublin 2012, ISBN 978-83-7548-119-8, S. 124–125. Weblinks
Kamienica Wieniawskich w Lublinie

Kamienica Wieniawskich – kamienica w Lublinie przy Rynku. Mieszkał w niej Tadeusz Wieniawski, ojciec genialnego skrzypka i kompozytora – Henryka, który urodził się tu w 1835 roku. Historia Kamienica z numerem 17 tzw. Wieniawskich, w latach 1834–1849 była własnością Tadeusza Wieniawskiego, doktora medycyny i chirurgii. Tutaj też przyszedł na świat w 1835 roku skrzypek Henryk Wieniawski. Także tutaj urodził się w 1833 roku Ignacy Baranowski, doktor medycyny, profesor UW. Dlatego znajdują się tutaj tablice upamiętniające wspomnianych Lublinian. Pierwotnie były to dwie kamienice, należące do rodzin Stanów i Cholewów, ale po pożarze w 1575 roku zmodernizowano je i połączono w jedną całość. Następnymi właścicielami byli Żędzianowie, Konopnicowie i Ormianie Muratowiczowie. Renesansową attykę w XIX wieku rozebrano. Zobacz też zabytki Lublina Przypisy
Kamienica Balcerowska w Warszawie

Kamienica Balcerowska, także kamienica Winklerowska – czterokondygnacyjna i trzytraktowa kamienica wzniesiona w XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 20 w Warszawie. Budynek mieści Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Wnętrze połączone jest z sąsiednim budynkiem nr 18, również użytkowanym przez Muzeum Literatury. Historia Kamienica wzniesiona została w XV wieku jako budynek jednotraktowy z piwnicą przykrytą stropem. W XVI wieku budynek został przebudowany i powiększony przez rodzinę Baltazar (Balcer). W 1599 roku dobudowano nową ścianę od kamienicy nr 18 oraz tylny trakt. W wyniku przebudowania stała się dwutraktowa, dwupiętrowa ze sklepionymi piwnicami, sienią na parterze i sklepioną izbą tylną. Następnie dobudowano oficynę gospodarczą i mur zamykający pierwsze podwórze, powstał także budynek za murem obronnym (ul. Brzozowa nr 23). Kolejna przebudowa miała miejsce w XVII wieku. Kupił ją podskarbi koronny Maciej Grabowski za sumę 27 000 florenów, w 1752 roku otwarto w niej Collegium Nobilium jezuitów w Warszawie. Jako pierwszego właściciela wzmiankuje się Gambala (1476-1498), a następnie od 1511 roku Baltazara (Balcer). Kolejnymi jej właścicielami była m.in. rodzina Winklerów, Ptaszyńskich (1812-1921), Duratowiczów (ok. 1844-1953), a następnie Michał Wliczan (ok. 1876-1915) oraz Tadeusz Jan Kazimierz Borowski. W 1928 roku usunięto balkon na I p. i Felicjan Szczęsny Kowarski wykonał polichromie. Częściowo zniszczona podczas II wojny światowej. Zachowały się m.in. piwnice, fragmenty przyziemie fasady i portale. W 1948 roku odsłonięto detale gotyckie, m.in.: w fasadzie portal, resztki profilowań zejścia do piwnicy i wnęk okiennych. Odbudowana w latach 1952−1953 według projektu Anny Boye-Guerquin. Zachowano niezniszczone relikty, zrekonstruowano fragment muru i glifu okiennego znajdującego się nad portalem głównym fasady. Wnętrza i elewacja podwórzowa powstały według nowego projektu. Na parterze znajdują się fragmenty malowideł z pierwszej połowy XVI wieku (Oblicze Chrystusa adorowane przez dwa anioły). W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kamienica Wosińska w Krakowie

Kamienica Wosińska (Lukinowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 37, na Starym Mieście. Pierwotnie na parceli 37 znajdowały się dwie kamienice średniowieczne. W XVI wieku zostały one połączone. W XVII wieku kamienica należała do rodzin Sztametów, Pestalozzich, Wosińskich i Luccinich. Od 1842 roku należała do Żeleńskich. 15 kwietnia 1936 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2006. Jan Adamczewski, Mała Encyklopedia Krakowa, Kraków 1996.
Steinhagen i Saenger Tenement

The Steinhagen i Saenger Tenement is an International Style tenement residential building, located in the city of Warsaw, Poland, at 3 Marii Konopnickiej Street. The building was built in 1938. History The tenement was designed by architects Jerzy Gelbard and Roman Sigalin, co-owners of architecture firm Biuro Projektów Jerzy Gelbard i Roman Sigalin – Architekci SARP. It was built between 1937 and 1938. The building was originally owned by Steinhagen i Saenger, a paper and cellulose manufacturer company, owned by Robert Seanger. Characteristics The tenement was designed in the International Style. The building has five storeys. Its elevation was covered in the tiles made from the Szydłowiec sandstone. The design of its bay windows was characteristic for that commissioned architectural firm. Citations Notes References
Kamienica firmy Steinhagen i Saenger w Warszawie

Kamienica firmy „Steinhagen i Saenger” – kamienica znajdująca się przy ulicy Marii Konopnickiej 3 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kamienica powstała w latach 1937–1938 według projektu Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina. Należała do spółki Steinhagen i Saenger SA (fabryki papieru i celulozy). Elewacja budynku została obłożona płytami piaskowca szydłowieckiego. Układ wykuszy stanowi typowe rozwiązanie dla tej spółki architektów. Kamienica stanowi przykład warszawskiej kamienicy z końca lat 30. XX wieku o luksusowym wykończeniu fasady i wnętrz. Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica na portalu warszawa1939.pl
Kamienica pod Aniołkami w Krakowie

Kamienica pod Aniołkami – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Kanoniczej 2, na rogu z ul. Senacką 7, na Starym Mieście. Cechą charakterystyczną kamienicy jest jej późnorenesansowa attyka typu krenelażowego. Zobacz też Kamienica pod Aniołkiem (ul. Floriańska 11) Przypisy Bibliografia J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, s. 294-296. Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa - Kraków 2000, s. 208-209. M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, s. 69-82.