NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Alexander Timm House

Alexander Timm House is a tenement located in Bydgoszcz, Poland, at 17 Gdańska street. Location The building stands at the intersection of Gdańska and Pomorska streets. History The house has been built at the initiative of rentier Alexander William Timm in 1852. It was designed by architect B. Brinkmann. Once erected, it was one of the largest tenement houses in the city of Bromberg. The building has been rebuilt in 1910, as commissioned by the city councillor Carl Beck, and designed by O. M. W. Muller. On the wall near the entrance on Gdańska street 17, a commemorative plaque has been placed in honor of Stanisław Brzęczkowski (1897–1955), an artist and educator, who worked at the printing house at 1 Jagiellońska Street. At the end of 2017, a deep restoration of the building has taken place, underlining the different architectural details. Architecture Tenement presents architectural forms of historism, with touches of medieval architecture revival. The southern facade elevation is flanked by octagonal slender towers, topped with battlements. On preserved iconography, one can notice facades painted in red, as for a brick defense wall, putting the finishing touch to the medieval setting. It is the area's oldest two-storey tenement house. Gallery See also Bydgoszcz Dworcowa Street in Bydgoszcz Gdanska Street in Bydgoszcz Pomorska Street in Bydgoszcz References Bibliography (in Polish) Bręczewska-Kulesza Daria, Derkowska-Kostkowska Bogna, Wysocka A. (2003). Ulica Gdańska. Przewodnik historyczny. Bydgoszcz: Wojewódzki Ośrodek Kultury w Bydgoszczy. ISBN 9788386970100.
Kamienica Aleksandra Timma w Bydgoszczy

Kamienica Aleksandra Timma w Bydgoszczy – kamienica położona w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 17. Położenie Budynek stoi u zbiegu ulic: Gdańskiej i Pomorskiej w Bydgoszczy. Historia Kamienicę wzniesiono z inicjatywy rentiera Alexandra Wilhelma Timma w 1852 roku, według projektu budowniczego B. Brinkmanna. W czasach kiedy powstawała, należała do największych kamienic przy ulicy Gdańskiej. Budynek przebudowano w 1910 roku na zlecenie radcy miejskiego Carla Becka według projektu O. M. W. Mullera. W 2017 roku rozpoczęto remont elewacji kamienicy. Po przeprowadzeniu badań stratygraficznych, obejmujących m.in. analizę powłok malarskich, przywrócono historyczną kolorystykę budynku (barwa zbliżona do ceglanej, z beżowym malowaniem detali, m.in. gzymsów). 23 stycznia 2018 zamknięto księgarnię, od kilkudziesięciu lat mieszczącą się na parterze kamienicy. Architektura Kamienica prezentuje formy architektury historyzującej, z elementami nawiązującymi do architektury średniowiecznej. Elewacja południowa jest flankowana ośmiobocznymi wieżyczkami, zwieńczonymi krenelażem. Zachowana ikonografia przedstawia budynek, z elewacjami pomalowanymi na czerwono, co stylistycznie zbliżało go do ceglanej architektury obronnej. Na budynku znajduje się tablica pamiątkowa ku czci Stanisława Brzęczkowskiego (1897–1955) artysty, grafika i pedagoga. Do 2008 roku na szczycie kamienicy znajdował się charakterystyczny neon z reklamą kosmetyków Polleny Urody. Galeria Zobacz też Śródmieście (Bydgoszcz) Przypisy Linki zewnętrzne Bydgoszcz, ul. Gdańska 17 fotopolska.eu Bibliografia Bręczewska-Kulesza Daria, Derkowska-Kostkowska Bogna, Wysocka A., [i inni]: Ulica Gdańska. Przewodnik historyczny, Bydgoszcz 2003
Kamienica Aleksandrowiczów w Krakowie

Kamienica Aleksandrowiczów lub Paryska – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w jego prawobrzeżnej części Podgórzu przy ul. Kazimierza Brodzińskiego 9, ale jako kamienica narożna posiada także adresy: ul. Przy Moście 1 oraz ul. Staromostowa 6. Zbudowano ją około 1906 roku, w stylu historyzmu z elementami secesji. Stanowi charakterystyczny element w panoramie Podgórza widzianego z lewego brzegu Wisły, z Kazimierza. Góruje nad Bulwarem Podolskim. Ze względu na to, że jest podobna do domów nad Sekwaną, nazywana jest w Krakowie kamienicą paryską, zaś na prawym brzegu Wisły kamienicą Aleksandrowiczów gdyż była własnością tej żydowskiej rodziny, właścicieli firmy papierniczej. Z rodziny tej pochodził prof. Julian Aleksandrowicz. Obecnie mieści się w niej Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru oraz Wydział Gospodarki Nieruchomościami krakowskiego Starostwa Powiatowego. Linki zewnętrzne Spacerownik po Podgórzu=2011-03-20.
Kamienica Alko w Rzeszowie

Kamienica „Alko” w Rzeszowie - to kamienica, znajdująca się w ciągu zabudowy północnej pierzei rzeszowskiego Rynku. Kamienica ta to okazały budynek, którego budowa rozpoczęła się w wieku XVII. Początkowo plan obejmował budowę parterowego budynku z rozległymi dwukondygnacyjnymi piwnicami. Pierwszej nadbudowy dokonano w początku XIX wieku, kolejnej przebudowy w roku 1897. Obecnie „Alko” posiada typową, klasycystyczną architekturę z biało-różową, prostą elewacją. Sąsiaduje ona ze stosunkowo młodymi kamienicami hotelu, wybudowanymi w latach 90. oraz najokazalszą kamienicą w rynku, w której mieści się obecnie oddział rzeszowskiego PTTK. W samym budynku mieści się schronisko PTSM - „Alko”. Swoją nazwę kamienica zawdzięcza przedwojennemu napisowi widocznemu nad parterem. Mieściła się tu bowiem wytwórnia alkoholi wysokojakościowych (głównie likierów, rosolisów, rumu i koniaków), której właścicielem był Lischutz Hirsch. Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Rynek w Rzeszowie Przypisy
Kamienica Amodejowska w Krakowie

Kamienica Amodejowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 18, na Starym Mieście. Najwcześniejsze zapisy, wspominające o kamienicy, pochodzą z końca XVI wieku, ale dom na tym miejscu istniał już w średniowieczu. Przebudowana na przełomie XVI i XVII w stylu renesansowym. Jej nazwa pochodzi podobno od węgierskiego wojewody Amadeja Aby, który wsparł Łokietka podczas buntu wójta Alberta. W drugiej połowie XVII wieku była własnością rajcy B. Amadei. Uległa zniszczeniu w wielkim pożarze Krakowa w 1850 roku. Została odbudowana, według projektu Feliksa Radwańskiego, lecz połączono ją z sąsiadującą kamienicą Hetmańską. Pierwotny kształt odzyskała po rewaloryzacji w latach 1980–1987. Obecnie znajduje się w niej hostel. 23 maja 1932 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski, Kraków od A do Z, Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992. JanJ. Adamczewski JanJ., Ech, mój Krakowie, MałgorzataM. Bachrach (ilustr.), Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1980, ISBN 83-08-00206-4, OCLC 169909633 . Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Bronisław Schönborn, Oglądamy Kraków, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1979, ISBN 83-0800093-2.
Kamienica Badeniowska w Krakowie

Kamienica Badeniowska – zabytkowa kamienica o charakterze pałacowym przy ul. Sławkowskiej 10 na rogu z ul. św. Tomasza 10). Dwupiętrowa kamienica z pierwszej połowy XIV wieku. Wielokrotnie przebudowana. Klasycystyczna attyka. Fasada w stylu rokoko. Od 1710 w rękach rodziny Badenich. Do lat 90. XX wieku na parterze kamienicy mieścił się największy krakowski antykwariat naukowy. 7 kwietnia 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Zobacz też Pałac Badenich w Krakowie – tzw. Pałacyk Ewy Brandysowej przy ul. Sławkowskiej 32 (na rogu z ul. Pijarską 7). Przypisy
Bentkowski Tenement

The Bentowski Tenement (Polish pronunciation: [bɛntˈtkɔf.ski]; Polish: Kamienica Bentkowskiego) is a four-storey neoclassical tenement house in Warsaw, Poland, located at 49 New World Street, within the neighbourhood of North Downtown. It was originally built in the early 1820s, and was later rebuilt in the 19th and 20th centuries. Currently, it houses the seat of the Polish Economic Society. The building is included on a heritage list. History The tenement house was built between around 1820 and 1822, as a residence of historian and linguist Feliks Jan Bentkowski. It was designed by architect Hilary Szpilowski. In the second half of the 19th century, a sculptor Adam Zelt lived in the tenement house. The building was rebuilt in the 19th century, and again at the beginning of the 20th century. On 12 November 1943, during the Second World War, in front of the building German soldiers executed 20 prisoners of Pawiak. The event is commemorated with a plaque on its façade. The building was burned down and partially demolished during the conflict. It was rebuilt between 1947 and 1949, in accordance to the design by Zygmunt Stępiński and Mieczysław Kuźma. In 1965, the tenement house, together with its garden and fence, was entered into the heritage list. Currently, it housed the seat of the Polish Economic Society. Characteristics The tenement house is built on a rectangular plan. In the central part of the façade there are four Doric semi-columns. It is an 11-axis and 2-bay building, with a balcony on the first floor, located above the entrance gate. References
Kamienica Bentkowskiego w Warszawie

Kamienica Bentkowskiego – zabytkowa klasycystyczna kamienica znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 49 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kamienica została wzniesiona ok. 1820−1822. Projekt budynku wykonał Hilary Szpilowski dla Feliksa Bentkowskiego. W drugiej połowie XIX wieku w kamienicy mieszkał Adam Zelt (rzeźbiarz). Budynek został przebudowany w XIX wieku i na początku XX wieku. Następnie uległ spaleniu podczas II wojny światowej (1939) i został częściowo wyburzony. W latach 1947–1949 odbudowany według projektu Zygmunta Stępińskiego i Mieczysława Kuźmy. Kamienica zbudowana jest na planie prostokąta. W środkowej części fasady znajdują się cztery doryckie półkolumny. Jest to budynek 11-osiowy, 2-traktowy, z balkonem na pierwszym piętrze (znajdującym się nad bramą). W 1965 kamienica wraz z ogrodem i ogrodzeniem została wpisana do rejestru zabytków. W budynku ma siedzibę Polskie Towarzystwo Ekonomiczne. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 244.
Kamienica Betmanowska w Krakowie

Kamienica Betmanowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto na Starym Mieście przy Rynku Głównym 44. Powstała przez połączenie dwóch innych kamienic: Bełzowskiej i Betmanowskiej. Połączono je w całość w 1841 roku, dla Wincentego Kirchmayera. Na fasadzie nad wejściem znajduje się gotyckie godło kamienicy Betmanowskiej (patrząc od strony Rynku Głównego to prawa część obecnej kamienicy), głowę św. Jana, dlatego kamienica nosiła nazwę „Pod Ściętą Głową”. W drugiej kamienicy mieszkał żupnik wielicki Seweryn Bethman. Przebudowując kamienicę Kirchmayer umieścił na attyce alegorie handlu i przemysłu: płaskorzeźby Ateny, Cerery, Hermesa a w tle żaglowiec i pociąg. W 1849 kwaterował w kamienicy feldmarszałek Iwan Paskiewicz idący z wojskami na Węgry. 9 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-92298-1 Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2 Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2012, ISBN 978-83-7505-661-7
Kamienica Bolesława Richelieu w Poznaniu

Kamienica Bolesława Richelieu – zabytkowa kamienica zlokalizowana w Poznaniu, przy ul. Grunwaldzkiej 20a (róg Stolarskiej) na Grunwaldzie (Osiedle Św. Łazarz), w bezpośrednim sąsiedztwie dawnego hotelu Polonia. Charakterystyka Budynek wpisany do rejestru zabytków pod nr A 469 w dniu 14 czerwca 2002 roku. Obiekt wzniesiono w latach 1901-1902, według projektu Paula Pitta dla Bolesława Richelieu – sztukatora, z którym Paul Pitt ściśle współpracował. Kamienica wykonana została w stylu secesyjnym. Wybudowana na rzucie litery „L” jest czterokondygnacyjna, z wysokim, wielospadowym dachem, kryjącym użytkowe poddasze. Bryłę budynku wzbogaca narożna wieżyczka zwieńczona hełmem. Elewacje posiadają bogaty wystrój architektoniczno-rzeźbiarski, ozdobione są balkonami i szczytami. Wśród dekoracji sztukatorskich wykonanych przez Bolesława Richelieu wyróżniają się przedstawienia fantastycznych zwierząt i roślin, takie jak wizerunek smoka wieńczący portal, fantastyczne węże zdobiące fryz między trzecią a czwartą kondygnacją kamienicy oraz dominujące w elewacji przedstawienie drzewa w centralnej części czwartej kondygnacji. Przy głównym wejściu do budynku zachowała się sygnatura architekta. Przypisy
Kamienica Bonerowska w Krakowie

Kamienica Bonerowska (także Kamienica Firlejowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 9, na Starym Mieście. Należała do Seweryna Bonera ożenionego z Zofią z Betmanów, potem dom trafił w ręce Firlejów – tu do chrztu Henryka Firleja trzymał Henryk III Walezy. W kamienicy odbyły się zaślubiny Maryny Mniszkówny z Dymitrem Samozwańcem. Pierwotnie gotycka, w XVI wieku przebudowana na renesansową i zwieńczona ogromną 9-metrową attyką z manierystycznymi pozłacanymi rzeźbami. Attykę usunięto w XIX wieku, jednak oryginalne rzeźbione hermy zachowały się i na tej podstawie attykę zrekonstruowano w 1962 roku. Zrekonstruowano także gotycko-renesansowe obramowania okien na 1 piętrze. Portal późnobarokowy z XVIII wieku pierwotnie posiadał po bokach figury. W kamienicy jest przejście do ulicy Stolarskiej zwane Pasażem Bielaka. 23 lutego 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Andrzej Fischinger, Józef Lepiarczyk W sprawie attyki kamienicy Bonerowskiej w Krakowie Ochrona Zabytków, rok 1957, tom 10, Numer 4 (39) Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. I s. 600
Kamienica Bornbachów w Warszawie

Kamienica Bornbachów – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Brzozowej 5 róg ulicy Celnej na Starym Mieście w Warszawie. Historia Pierwszą zabudową działki o numerze hipotecznym 69, na której znajduje się kamienica, były budynki gospodarcze, powiązane z dużo starszą kamienicą przy Rynku Starego Miasta 2 wzniesioną około roku 1451. Tylna część posesji, pozostająca wciąż w rękach rodziny Bornbachów, została zabudowana dopiero w początkach XVI wieku. Wzniesionymi obiektami były oficyna, połączona z domem frontowym przy Rynku wąskim skrzydłem wybudowanym wzdłuż ulicy Celnej, oraz późnogotycki budynek, będący pierwotnie prawdopodobnie spichlerzem, wznoszący się nad dawną uliczką podmurną, wraz z przybudówką za murem obronnym. Budynek spichlerza wzniesiony na arkadach nad przesklepioną wówczas uliczką podmurną opierał się ścianą wschodnią na murze obronnym, zaś jego narożnik stykał się z Bramą Gnojną. Być może w roku 1626 budynek spichlerza został przebudowany na kamienicę mieszkalną; jednocześnie zamurowano i podpiwniczono dawną uliczkę podmurną, wtapiając ją w bryłę kamienicy; ówcześnie nad ulicą Celną przerzucono łuki rozporowe. Po roku 1752 kamienica została częściowo rozebrana i odbudowana dla Jana Ciecierskiego, regensa konwiktu Collegium Nobilium. Z tego okresu pochodzi barokowa elewacja od strony ulicy Brzozowej oraz trzecie, dobudowane piętro. Po roku 1832 w związku z poszerzeniem ulicy Celnej rozebrano Bramą Gnojną, zachowując jedynie jej boczną ścianę jako część bocznej elewacji kamienicy. W roku 1944 kamienica została spalona, zachowały się jednak jej mury magistralne wzdłuż ulic Brzozowej i Celnej. Poprzedzające rekonstrukcję kamienicy badania prowadzone w latach 1956–57 pod kierunkiem Stanisława Żaryna doprowadziły do odsłonięcia i zabezpieczenia ściany Bramy Gnojnej oraz części późnogotyckiego budynku wzniesionego nad dawna uliczką podmurną. Podczas odbudowy w latach 1956–61 częściowo zrekonstruowano gotyckie partie muru oraz odtworzono przesklepienie dawnej uliczki podmurnej wraz z jej wylotem na ulicę Celną. Wnętrza kamienicy zaprojektowano na nowo, zachowując jednak szesnastowieczne fundamenty, zachowane mury magistralne oraz nakryte kolebkowymi sklepieniami zachowane piwnice z XVII I XVIII wieku. W elewacji bocznej kamienicy do wysokości drugiego piętra wyeksponowano wewnętrzne lico bocznej ściany Bramy Gnojnej z końca XIV wieku, wraz ze śladami spływu sklepienia wnętrza bramy. Trójkątny szczyt z okulusem wznoszący się nad wylotem dawnej uliczki podmurnej jest powojenną kreacją dokomponowaną do reliktów Bramy Gnojnej, zaprojektowaną podczas odbudowy w latach 1956-1961. Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 1. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 1995, s. 229. ISBN 83-902793-5-5. Praca Zbiorowa: Katalog Zabytków Sztuki tom XI część 1: Stare Miasto. Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1993, s. 288. ISBN 83-221-0628-9.
Kamienica Bornbachowska w Warszawie

Kamienica Bornbachowska (Burbachowska), Winklerowska, Stary Konwikt – czterokondygnacyjna, trzytraktowa narożna kamienica znajdująca się przy Rynku Starego Miasta 2 róg ulicy Celnej w Warszawie. Kamienica jest siedzibą Staromiejskiego Domu Kultury. Historia Kamienica została wzniesiona w drugiej połowie XV wieku. W latach 1449–1650 znajdowała się w posiadaniu patrycjuszowskiej rodziny Burbachów. W 1607 r. uległa spaleniu. Odbudowana w 1626 r. Nadano jej wówczas styl barokowy. Kamienica otrzymała cztery kondygnacje, pośrodku wąską sień, trzy trakty, trzyosiową fasadę oraz wykusz przy elewacji bocznej. W drugiej połowie XVII wieku właścicielami jej byli m.in. Jabska i Podgórski. W pierwszej połowie XVIII wieku znalazła się w rękach rodziny Winklerów, przed 1752 r. przeszła w posiadanie Macieja Grabowskiego (podskarbi wielki koronny), a w latach 1748–1773 jezuitów litewskich. W 1752 r. została przebudowana (powstał wówczas konwikt jezuicki i szkoła Roberta, w której uczył A. Magier). Nadbudowano i ujednolicono elewację boczną. W latach 1780–1794 znalazła się w posiadaniu Franciszka Barssa, następnie Tomasza Langnera, w latach 1876–1878 była własnością rodziny Drożdżyńskich (Drożdżewskich), a 1887–1915 Stanisława Kurczyńskiego. Od 1928 r. znajdował się w niej Policyjny Dom Zdrowia. Również w 1928 r. na budynku znalazła się polichromia autorstwa Leonarda Pękalskiego. Od 1930 r. kamienica należała do Stowarzyszenia Polski Dom Zdrowia. Podczas II wojny światowej kamienica została spalona i zburzona. Zachowały się piwnice, fragment ściany oraz węgary portalu głównego. W latach 1952–1953 budynek został odbudowany według projektu Anny Boyé Guerquin. Odtworzono bryłę budynku, bezstylowe elewacje i na nowo zaprojektowano wnętrza. Zobacz też Kamienica Bornbachów w Warszawie Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 244–245.
Kamienica Busserowska w Warszawie

Kamienica Busserowska, Skwarczyńskich, Ziembowiczowska, Przewoźnikowska – czterokondygnacyjna, trzytraktowa kamienica wzniesiona w połowie XV wieku, znajdująca się przy Rynku Starego Miasta nr 24 w Warszawie. Opis Kamienica wzmiankowana była po raz pierwszy w 1541 r., przy okazji zmiany właściciela. Stanisław Cuszibita (Kuszibit) przekazywał prawo własności domu zięciowi Jerzemu Filipowiczowi (przewoźnikowi i kupcowi). Prawdopodobnie wówczas została przebudowana (w piwnicach utworzono układ trzytraktowy i założono sklepienia). Natomiast w 1569 r. otrzymała nazwę Przewoźnikowska. We wczesnych latach swojego istnienia kamienica znajdowała się w posiadaniu Kozianogów, następnie Małodobrych, a w XVI wieku rodziny miodowników i piekarzy – Weissów (Weyssów, Weiszów), którzy po 1599 r. wyremontowali budynek. W latach 1600–1671 była własnością rodziny Busserów. W tym okresie została również przebudowana na zlecenie Łukasza Bussera (rajcy). Nadano jej wówczas barokowy charakter. W połowie XVII wieku należała do Jana Ziembowicza (rajcy). Kamienicę nadbudowano w pierwszej połowie XVIII wieku. Około 1784–1797 była własnością Jakuba de Roussy. W latach 1780–1796 mieściła się w niej drukarnia Piotra Dufoura, a później Tomasza Le Bruna. W połowie XIX wieku drukowano tam „Tygodnik Ilustrowany” w zakładzie J. Ungra. Około 1816–1821 właścicielem był Jan Reszke (Reszkie), ok. 1852 r. Łukasz Rudnicki, w latach 1876–1880 Bronisław Chlebowski, a ok. 1887–1915 Moszek Lamrantz. W 1919 r. część pomieszczeń została wyremontowana. Kolejnymi właścicielami nieruchomości byli Lesznowscy (związani z „Gazetą Warszawską” – w XX wieku organ endecji, w latach 1935–1939 ukazywała się jako „Warszawski Dziennik Narodowy”). Od 1924 r. ostatnim prywatnym właścicielem kamienicy był Wacław Szadurski. W 1928 r. na budynku pojawiły się polichromie Edwarda Okunia. Przeprowadzono wówczas także remont fasady, podczas którego m.in. po prawej stronie wstawiono ponownie okno, a pod ławami okien drugiej kondygnacji pojawiły się konsole. Podczas II wojny światowej budynek spalono i zburzono. Odbudowano go w latach 1952–1953 według projektu Teodora Burszego. Po wojnie na parterze kamienicy mieściła się księgarnia literacka, a od 12 grudnia 1955 Klub Księgarza oraz Stowarzyszenie Księgarzy Polskich. W klubie organizowana jest Warszawska Premiera Literacka (od 1985 r.), której organizatorami są: Instytut Książki, Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy – Biblioteka Główna województwa mazowieckiego, Fundacja Kultury Polskiej oraz Zarząd Okręgu Warszawskiego Stowarzyszenia Księgarzy Polskich. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 1983 na fasadzie kamienicy umieszczono żeliwną tablicę upamiętniającą polskich księgarzy. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 245.
Rynek 6 (Lublin)

Das Gebäude an der Adresse Rynek 6 befindet sich in der historischen Altstadt von Lublin in Polen, genauer: am Marktplatz. Geschichte Das Wohnhaus wurde im 15. Jahrhundert errichtet und war im Besitz des aus Chelm stammenden Stefan de Wilczyno. Nach dem Brand im Jahr 1575 wurde es von Piotr Mularz wieder aufgebaut und mit Sgraffito versehen. 1670 wurde das Gebäude untermauert. Zu dieser Zeit wurde auch das Dachgeschoss umgestaltet. Während archäologischer Untersuchungen in den 1920er Jahren wurde eine Vielzahl an Mauerresten aus der Gotik und Renaissance an den Fensterrahmen sowie zwei Portale im Hinterhof entdeckt. In der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts war das Haus im Besitz der Cichorzewski Familie. Vermutlich zu dieser Zeit wurde ein Renaissancedach geschaffen. Danach ging es in den Besitz der Lemek Familie über. Eine erneute Renovierung und Erweiterung fand Anfang des 20. Jahrhunderts statt. 1938 wurde die Fassade instand gesetzt und ein Sgraffito-Fries von Szczęsny Felicjan Kowarski hinzugefügt. Im gleichen Jahr wurde auch ein Portal mit Glyphen aus dem 17. Jahrhundert freigelegt. Nach der Zerstörung des Gebäudes im Zweiten Weltkrieg wurde es 1954 wieder aufgebaut. Der Wiederaufbau umfasste die Umgestaltung des dritten Stockes in ein weiteres Geschoss. Die Gestaltung des Daches wurde nach freien Interpretationen auf Basis historischer Formen durchgeführt. Ebenso die Sgraffito von Maria und Lech Grześkiewicz mit Darstellungen des Händlerlebens und Figuren. Literatur Marta Denys, Dariusz Kopciowski, Agnieszka Martinka, Jacek Studziński, Jadwiga Teodorowicz-Czerepińska, Stanisław Turski: Lublin – The Guidebook. Lublin 2012, ISBN 978-83-7548-119-8, S. 107–108. Weblinks
Kamienica Chociszewska w Lublinie

Kamienica Chociszewska – kamienica przy lubelskim Rynku z numerem 6, która rozpoczyna tak zwaną „stronę Lubomelskich” Starego Miasta. W 1524 roku jej właścicielem był rajca Adam Doydzwon, a następnie Barbara Skromowska. W kamienicy tej odkryto fragmenty późnogotyckich obramień okiennych. Po 1630 roku kamienica stała się własnością Chociszewskich, stąd jej nazwa – chociszewska. Przypisy