NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Miejski Ośrodek Kultury w Głogowie

Miejski Ośrodek Kultury w Głogowie – instytucja kultury, założona w 1977 r. Od wielu lat największa placówka w Głogowie, działająca w obszarze zadań związanych z tworzeniem, upowszechnianiem, wspieraniem i promowaniem kultury we wszelkich jej odmianach. Podstawowym celem MOK jest pozyskiwanie i przygotowanie społeczności do aktywnego uczestnictwa w kulturze oraz jej współtworzenia. Cel ten realizowany jest poprzez organizowanie wielokierunkowej edukacji kulturalnej, tworzenie warunków dla rozwoju amatorskiego ruchu artystycznego, rozpoznawanie, rozbudzanie i zaspokajanie potrzeb kulturalnych mieszkańców miasta i powiatu głogowskiego oraz wspieranie lokalnych inicjatyw kulturalnych. Sekcje W 2013 roku istnieje około 40 grup warsztatowych i tematycznych, w których pod okiem instruktorów swoje talenty rozwija ponad 750 osób w różnym wieku. Działania warsztatowe obejmują takie dziedziny jak muzyka, teatr, film, sztuki plastyczne, ceramika artystyczna, taniec, fotografia. W naszej ofercie znajdują się również takie grupy zainteresowań, jak koło szachowe, szaradziarskie, aerobik, wolontariat. Przeglądy, konkursy, festiwale Co roku, Miejski Ośrodek Kultury jest nie tylko miejscem, ale i organizatorem zmagań konkursowych na wszystkich poziomach. Część z tych działań cieszy się wieloletnią tradycją. Konkurs Piosenki Obcojęzycznej, Ogólnopolski Turniej Tańca Towarzyskiego, Przegląd Spektakli o Tematyce Profilaktycznej, Turnieje Szachowe, Ogólnopolski Konkurs Recytatorski, i wiele innych. Ośrodek jest również pomysłodawcą i realizatorem kilku festiwali. Głogowskie Spotkania Jazzowe, Międzynarodowy Festiwal im. A. Gryphiusa, Festiwal w Okolicach 5 Muz, Wekeend Qlturalny, Festiwal 7 Kultur, Głogowski Festiwal Róż, Międzynarodowy Festiwal Wratislavia Cantans (współorganizator), Mayday Rock Festiwal Bibliografia www.mok.glogow.pl
Miejski Zakład Kąpielowy w Zabrzu

Miejski Zakład Kąpielowy w Zabrzu - kryty basen miejski w Zabrzu. Basen mieści się w budynku przy Placu Krakowskim 10. Obiekt powstał w latach 1927-1929 jako „Łaźnia miejska” (niem. Stadtbad) i został wzniesiony w stylistyce wczesnego modernizmu i ekspresjonizmu. Basen kąpielowy ma wymiary: 24,5 m x 10 m. W budynku ponadto mieszczą się sala gimnastyczna, sauny (suche i mokre), natryski, kabina do biczy szkockich, szatnie, sanitariaty, pomieszczenia do leżakowania i biura (zarządu basenu i firm zewnętrznych). W 2012 roku zakończyła się gruntowna modernizacja obiektu, która objęła m.in. prace ogólnobudowlane, prace związane z termomodernizacją, modernizacją technologiczną (m.in. urządzenia filtrujące wodę na bazie ziemi okrzemkowej, podgrzewacze wody, dźwigi osobowe i pompy filtrujące). Budynek został również dostosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Miejskiego Zakładu Kąpielowego w Zabrzu. basenkryty.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-24)].
Landschaftsschutzpark Bug-Gebiet

Der Landschaftsschutzpark Bug-Gebiet (polnisch: Nadbużański Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1993 eingerichtete Park liegt auf der Tal des mittleren Bug in Zentralpolen und hat eine Fläche von 741,36 km² sowie eine Pufferzone von 395,35 km². Charakteristisch für den Park ist die Fluss- und Waldlandschaft im östlichen Masowiens. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Homepage
Landschapspark Nadbużański

Het Landschapspark Nadbużański (Pools: Nadbużański Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Mazovië in Polen. Het park werd opgericht in 1993 en is 741,36 vierkante kilometer groot. Het park omvat de oevers en draslanden van de Westelijke Boeg. Externe link Officiële website
Muzeum Bombki Choinkowej w Nowej Dębie

Muzeum Bombki Choinkowej w Nowej Dębie – prywatne muzeum położone w Nowej Dębie, w województwie podkarpackim. Placówka jest przedsięwzięciem Janusza Bilińskiego, właściciela przedsiębiorstwa Firma Biliński, produkującego ozdoby choinkowe. Opis Muzeum powstało w 2012 roku i jest owocem kilkunastoletniej pasji kolekcjonerskiej jego właściciela. Wystawa obejmuje kilka tysięcy eksponatów, umieszczonych na choinkach. Część choinek jest ubrana tematycznie, m.in. w stylu amerykańskim, francuskim, norweskim, witoriańskim czy nawiązującym do Halloween. Wśród eksponatów wyróżniają się wyroby na rynek duński: stylizowane na jaja Fabergé oraz wyprodukowane z okazji dwusetnej rocznicy urodzin Hansa Christiana Andersena. Znajdują się tu również ozdoby w kształcie budynków z terenu Podkarpacia (m.in. zamku w Krasiczynie, zamku w Łańcucie i kościoła w Komańczy) oraz bombki firmowe. Integralną częścią zwiedzania muzeum jest prezentacja procesu powstawania i zdobienia bombek. Muzeum jest obiektem całorocznym, wstęp jest bezpłatny. Bibliografia Muzeum Bombki Choinkowej. nowadeba.pl. [dostęp 2014-04-11]. (pol.). Poczuj magię świąt – w krainie bombki choinkowej. podkarpaccy.pl, 2013-12-20. [dostęp 2014-04-11]. (pol.). Muzeum Bombki Choinkowej w Nowej Dębie. tarnobrzeski.pl. [dostęp 2014-04-11]. (pol.).
Muzeum Energetyki Jeleniogórskiej

Muzeum Energetyki Jeleniogórskiej w Szklarskiej Porębie – muzeum prowadzone przez oddział Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Jeleniej Górze, znajdujące się w budynku starej siłowni wodnej w Szklarskiej Porębie (niem. Schreiberhau). Budynek muzeum jest położony w dolinie Kamiennej, w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr 3. Historia Siłownia w Schreiberhau została wybudowana w 1900 roku, na potrzeby założonej w 1872 roku przez Otto Opitza fabryki papy i tektury. Prywatny zakład został w 1935 roku włączony do ogólnokrajowej sieci energetycznej Niemiec. Po II wojnie światowej miejscowość znalazła się w granicach Polski. Starą siłownię wodną przekształcono w muzeum z inicjatywy inż. Ludwika Szczepaniaka. Muzeum otwarto 15 maja 1975 roku, a inicjator utworzenia placówki został jej wieloletnim kustoszem. Eksponaty Wśród około 600 eksponatów znajdują się urządzenia używane od początku XX wieku przez elektryków i elektroenergetyków. Są wśród nich m.in. liczniki energii elektrycznej, przekładniki prądowe oraz napięciowe, transformatory, izolatory energetyczne, prądnice, przyrządy pomiarowe, a także agregat prądotwórczy z 1912 roku. Wśród eksponatów znajdują się również: umundurowanie energetyków, adresarka z 1925 roku oraz książki i czasopisma. Od 1995 roku istnieje możliwość obejrzenia – ze specjalnego balkonu – funkcjonującej elektrowni wodnej, w której pracują dwie turbiny Francisa o mocy 0,057 MW i 0,099 MW. Maszyny zostały wyprodukowane przez firmę Briegleb, Hansen Gotha & Co w roku 1922. Godziny otwarcia Dla turystów indywidualnych muzeum jest czynne w każdą sobotę wakacji, od godz. 10.00, natomiast dla grup zorganizowanych – po wcześniejszym uzgodnieniu z oddziałem Stowarzyszenia lub firmą Tauron Dystrybucja. Wstęp do muzeum jest bezpłatny. Dodatkowe atrakcje turystyczne W otoczeniu Muzeum znajdują się liczne obiekty wpisane na listę Narodowego Instytutu Dziedzictwa. W rejonie Szklarskiej Poręby znajdują się liczne szlaki turystyczne (piesze i rowerowe) oraz obiekty sportów zimowych (narciarskie trasy biegowe i wyciągi). Bibliografia Muzeum Energetyki. www.szklarskaporeba.pl. [dostęp 2014-01-09]. Przemysław Wiater: Elektrownia wodna Szklarska Poręba II, Muzeum Energetyki Jeleniogórskiej. www.prumyslovepamatky.cz. [dostęp 2014-01-09]. Dariusz Wojtala: Dawnej energetyki czar. www.fzpep.com.pl. [dostęp 2014-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-21)]. Linki zewnętrzne Strona Stowarzyszenia Energetyków Polskich Oddział Jeleniogórski. sep.jgora.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-01)].
Gorczański Ośrodek Historii Turystyki Górskiej na Turbaczu

Gorczański Ośrodek Historii Turystyki Górskiej na Turbaczu – placówka muzealna Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego z ekspozycją poświęconą historii turystyki górskiej w Gorcach, położona pod szczytem Turbacza. Powstała 11 maja 1980, w drewnianym budynku położonym w bezpośrednim sąsiedztwie schroniska PTTK na Turbaczu. Obecnie ekspozycja ośrodka prezentowana jest w budynku schroniska. Obecna nazwa ośrodka została nadana uchwałą Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK z 6 czerwca 2016. Zbiory Wśród eksponatów znajdują się zdjęcia i dokumenty dotyczące ponad 40 nieistniejących już schronisk na terenie Karpat, wystawa biograficzna poświęcona Władysławowi Orkanowi oraz ekspozycja dotycząca walk partyzanckich w tych rejonach podczas II wojny światowej. Obecnie zbiory muzealne zostały przeniesione do wydzielonego pomieszczenia w schronisku i są udostępnione zwiedzającym w formie wystawy. Ekspozycja ośrodka czynna jest codziennie. Wstęp jest bezpłatny. Galeria Przypisy Bibliografia Ośrodki Kultury Turystyki Górskiej. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK. [dostęp 2017-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-14)]. (pol.). Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Makowski, Beskid Wyspowy, Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Bielsko-Biała: Wyd. "Logos" Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 92. ISBN 978-83-925599-5-5.
Muzeum Magurskiego Parku Narodowego w Krempnej

Muzeum Magurskiego Parku Narodowego w Krempnej – muzeum działające w ramach Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego im. Jana Szafrańskiego Magurskiego Parku Narodowego, z siedzibą w Krempnej. Placówka została otwarta 3 czerwca 2005 roku. Na stałe ekspozycje muzeum składają się: sala z multimedialną projekcją, prezentującą faunę i florę Beskidu Niskiego, dioramy prezentujące poszczególne pory roku oraz interaktywna ekspozycja na trzech poziomach korytarzy budynku. Placówka czynna jest przez cały rok, z wyjątkiem poniedziałków i świąt. Wstęp jest płatny. Projekt budynku muzeum został wyłoniony w wyniku konkursu architektonicznego w 1999 roku. Zwyciężyła Pracownia Architektoniczna Archicomp z Rzeszowa. Przypisy Bibliografia Wystawy stałe. magurskipn.pl. [dostęp 2014-02-06]. Muzeum Magurskiego Parku Narodowego w Krempnej. podkarpackie.travel. [dostęp 2014-02-06]. Muzeum Magurskiego Parku Narodowego w Krempnej. bieszczady.com.pl. [dostęp 2014-02-06]. Linki zewnętrzne Muzeum Magurskiego Parku Narodowego w Krempnej. polska.travel [dostęp 2023-02-14]
Muzeum Miejskie Dzierżoniowa

Muzeum Miejskie Dzierżoniowa – instytucja kultury w Dzierżoniowie, znajdująca się przy ulicy Świdnickiej 30. Muzeum zostało otwarte 1 maja 2011 roku. Powstało poprzez przekształcenie Izby Regionalnej, działającej przy Dzierżoniowskim Ośrodku Kultury. W muzeum znajdują się zbiory kartograficzne i dokumenty dotyczące miasta, a także okolicznych miejscowości. Można zobaczyć zbiory, które obejmują zabytki przemysłu i rzemiosła, w tym stałą wystawę poświęconą fabryce urządzeń radiowych – Diorze. Bibliografia Muzeum Miejskie Dzierżoniowa Linki zewnętrzne Wycieczka po muzeum w Dzierżoniowie w serwisie YouTube
Muzeum Młynarstwa i Wsi w Ustrzykach Dolnych

Muzeum Młynarstwa i Wsi w Ustrzykach Dolnych – prywatne muzeum położone w Ustrzykach Dolnych. Jest ono przedsięwzięciem Bożeny i Janusza Bałkota. Placówka działa w budynku dawnego młyna, pochodzącym z 1905 roku. Do czasów I wojny światowej mieściła się tu Fabryka Narzędzi Wiertniczych Stanisława Glazora, zniszczona podczas działań wojennych. Po wojnie obiekt został przejęty przez firmę „Lignum” braci Hauserów, która utworzyła w nim młyn parowy. Obiekt, w którym znajduje się muzeum, zakończył działalność w 2007 roku. Otwarcie placówki miało miejsce w 2010 roku. Wewnątrz budynku zachowano oryginalne wyposażenie, służące do mielenia zboża, Ponadto w ramach ekspozycji prezentowane są urządzenia młynarskie, pochodzące z XIX wieku, z których najcenniejszym jest gniotownik walcowy, datowany na lata trzydzieste XIX stulecia. Oprócz gniotownika prezentowane są m.in. mlewniki walcowe, odsiewacze ramowe, łuszczarka, szczotkarka, szafy aspiracyjne oraz tryjer. Na przymuzealnym podwórzu znajduje się ekspozycja dawnych maszyn rolniczych, w szczególności służących do młócenia zboża i mielenia ziarna, pochodzących z XIX i XX wieku. Muzeum jest obiektem całorocznym, wstęp jest płatny. W tym samym budynku znajduje się lokal gastronomiczny „Kawiarnia we Młynie”. Przypisy
Muzeum Politechniki Krakowskiej

Muzeum Politechniki Krakowskiej – uczelniane muzeum powołane w dniu 4 czerwca 2004 roku, a otwarte dnia 30 maja 2005 roku. Charakterystyka Muzeum mieści się na kampusie PK, w budynku dawnego aresztu wojskowego (dawny areszt Koszar Arcyksięcia Rudolfa). Muzeum gromadzi i eksponuje muzealia związane z PK oraz z jej patronem – Tadeuszem Kościuszką. Zgodnie z zapisem w akcie powołującym „Muzeum upowszechnia wiedzę o historii Politechniki Krakowskiej, a także o historii techniki i nauki oraz edukacji.”.
Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Dolnych

Muzeum Przyrodnicze Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Dolnych – muzeum, działające w ramach Ośrodka Naukowo-Dydaktycznego Bieszczadzkiego Parku Narodowego z siedzibą w Ustrzykach Dolnych. Idea powstania muzeum sięga 1968 roku, a pierwotnie placówka miała funkcjonować jako Muzeum Fauny Bieszczadzkiej. W 1974 roku rozpoczęto budowę obecnego gmachu muzeum. Obiekt zakończono i otwarto w 1986 roku, a w 1991 roku został on przejęty przez Bieszczadzki Park Narodowy. Oprócz funkcji muzealnej, w Ośrodku prowadzona jest również działalność naukowa i dydaktyczna. Na ekspozycję muzealną składają się eksponaty związane z terenem Bieszczadów i obejmujące ich faunę i florę (także tę prehistoryczną), geologię, hydrologię, etnografię, architekturę oraz zagadnienia ochrony środowiska. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym od wtorku do soboty, a w okresie letnim (lipiec-sierpień) również w niedzielę. Wstęp jest płatny. Zobacz też Bieszczadzki Park Narodowy Bibliografia Muzeum Przyrodnicze BdPN w Ustrzykach Dolnych. www.museo.pl. [dostęp 2014-02-03].
Museum des Tatra-Nationalparks

Das Museum des Tatra-Nationalparks (poln. Muzeum Przyrodnicze Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem) wurde 1984 in Zakopane als Naturkundemuseum gegründet. Der Sitz des Museums befindet sich im Stadtteil Bystre an der Grenze zum Tatra-Nationalpark. Bis 2004 hatte das Museum eine Dauerausstellung, die von den Professoren Witold Paryski und Mieczysław Klimaszewski entworfen wurde. Seit 2005 werden wechselnde Ausstellungen in den Museumsräumen auf einer Fläche von ca. 600 m² gezeigt. Das Museum trägt den Namen des Ehepaars Zofia Radwańska-Paryska und Witold Paryski, die ihre Tatra-Sammlung dem Museum gestiftet haben. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks Homepage Informationen auf der Seite des Nationalparks
Centrum Edukacji Przyrodniczej Tatrzańskiego Parku Narodowego

Centrum Edukacji Przyrodniczej Tatrzańskiego Parku Narodowego, dawniej Muzeum Przyrodnicze Tatrzańskiego Parku Narodowego w Zakopanem – placówka Tatrzańskiego Parku Narodowego, która funkcjonowała pod nazwą Muzeum Przyrodniczego TPN w latach 1984–2004. Muzeum zostało utworzone w 1984 roku, a w jego powstaniu brali udział m.in. prof. Witold Paryski oraz prof. Mieczysław Klimaszewski. Głównym tematem wystawy prezentowanej w placówce była tatrzańska przyroda oraz historia ochrony przyrody w Tatrach. W 2004 roku podjęto decyzję o przekształceniu muzeum w ośrodek edukacji przyrodniczej. Zmodernizowano wystawę i rozpoczęto realizację licznych programów edukacyjnych skierowanych do turystów i społeczności lokalnej. W latach 2015–2017 dzięki wsparciu Funduszy Norweskich oraz środków Unii Europejskiej dokonano rozbudowy i przebudowy Centrum. Obecnie prezentowana jest w nim nowoczesna multimedialna ekspozycja przyrodnicza. W Centrum znajduje się też Ośrodek Dokumentacji Tatrzańskiej im. Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda H. Paryskiego. Placówka ta przejęła liczący kilkadziesiąt tysięcy pozycji zbiór Zofii i Witolda Paryskich, w skład którego wchodzą m.in. książki, czasopisma, mapy, fotografie i karty pocztowe. Bibliografia Centrum Edukacji Przyrodniczej TPN. biletcep.tpn.pl. [dostęp dostęp 2020-12-23].zły zapis daty dostępu Ośrodek Dokumentacji Tatrzańskiej im. Zofii Radwańskiej-Paryskiej i Witolda H. Paryskiego. biblioteka.tpn.pl. [dostęp dostęp 2020-12-23].zły zapis daty dostępu Tatrzański Park Narodowy. tpn.pl. [dostęp 2020-12-23].
Muzeum Przyrodnicze Świętokrzyskiego Parku Narodowego na Świętym Krzyżu

Muzeum Przyrodnicze Świętokrzyskiego Parku Narodowego na Świętym Krzyżu – muzeum, działające w ramach Świętokrzyskiego Parku Narodowego w latach 1972–2026. Siedziba muzeum znajdowała się na Świętym Krzyżu (Łysa Góra) (594 m n.p.m.) w granicach administracyjnych Nowej Słupi. Historia Placówka mieściła się w budynku należącym w przeszłości do zespołu zabudowań opactwa benedyktynów na Łysej Górze. Został on przejęty przez Park Narodowy w 1950 roku. W 1972 roku urządzono tu pierwszą ekspozycję, która funkcjonowała do 2009 roku. Wówczas przystąpiono do rozmontowania starej wystawy, celem urządzenia nowej – nowoczesnej i multimedialnej. W tej formie zbiory muzeum zostały udostępnione od dnia 1 grudnia 2010 roku. Na ekspozycję muzealną składały się eksponaty związane z terenem Gór Świętokrzystkich i obejmujące ich faunę i florę (także tę prehistoryczną), geologię, hydrologię, klimat oraz zagadnienia ochrony środowiska. Zaprezentowana była również historia osadnictwa ludzkiego na tych terenach oraz rozwoju przemysłu, w szczególności hutnictwa żelaza i szkła. Muzeum było obiektem całorocznym, z wyjątkiem świąt. Wstęp był płatny. Od początku lipca 2026 roku muzeum nie działa; część eksponatów trafiła do siedziby Świętokrzyskiego Parku Narodowego w Bodzentynie. Pozostałe mają znaleźć się w powstającym Centrum Edukacyjnym w Nowej Słupi, otwarcie którego jest zaplanowane na jesień 2028 roku. Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego na odcinku: Święta Katarzyna - Łysica - Przełęcz świętego Mikołaja - Kakonin - Przełęcz Hucka (Huta Szklana) - Łysa Góra - Trzcianka - Kobyla Góra - Paprocice Niebieski szlak turystyczny Święty Krzyż - Pętkowice na odcinku: Łysa Góra - Nowa Słupia - Grzegorzowice - Pokrzywianka - Włochy - Pokrzywnica - Kałków Zobacz też Świętokrzyski Park Narodowy Przypisy Bibliografia Muzeum Przyrodnicze ŚPN na Świętym Krzyżu. www.museo.pl. [dostęp 2014-02-05].
Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie „Knieja” w Nowosiółkach

Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie „Knieja” w Nowosiółkach – prywatne muzeum położone we wsi Nowosiółki (powiat leski), stanowiące własność Henryki i Jerzego Wałachowskich. Placówka powstała w 2002 roku. Na wystawie prezentowane są trofea łowieckie z Polski (jeleń karpacki, sarna, mniejsze ptaki i ssaki) oraz zagranicy (piżmowiec syberyjski i niedźwiedź brunatny z Syberii, renifer z Laponii). Poza zbiorami przyrodniczymi w placówce prezentowane zdjęcia, obrazujące historię Nowosiółek i okolicy. W pobliżu muzeum poprowadzona jest ścieżka przyrodnicza „Na tropie mieszkańców karpackiej puszczy” oraz znajduje się zagroda, w której hodowane są świniodziki oraz zlokalizowany jest staw rybny. Muzeum świadczy również usługi przewodnickie oraz gastronomiczne po uprzednim zamówieniu. Placówka jest obiektem całorocznym. Wstęp jest płatny Bibliografia Muzeum Przyrodniczo-Łowickie Knieja. www.museo.pl. [dostęp 2014-04-10]. (pol.). Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie „Knieja” w Nowosiółkach. www.baligrod24.pl. [dostęp 2014-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-04)]. (pol.).
Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie w Uzarzewie

Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie – muzeum przyrodnicze zlokalizowane w Uzarzewie. Oddział Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego ze Szreniawy. Muzeum Placówka powstała w 1977 (od 1982 jest oddziałem muzeum w Szreniawie) i obrazuje historię łowiectwa i myślistwa Wielkopolski. Inicjatorem założenia była Wojewódzka Rada Łowiecka w Poznaniu. Siedzibą jest dwór z połowy XIX wieku, inne zabudowania folwarczne i park (6 ha). W stajni znajduje się ekspozycja przyrodnicza – Środowiska zwierząt łownych (od 1993). Nowy pawilon prezentuje przekazaną muzeum kolekcję Adama Smorawińskiego (rozbudowany w 2010). Obejmuje ona egzotyczne trofea myśliwskie i kolekcję spreparowanych papug (78 gatunków). Oprócz powyższego w zbiorach znajdują się: myśliwska broń biała i palna, wypchane zwierzęta, trofea medalowe, egzemplarze deformacji poroży, stare dokumenty oraz obrazy i rzeźby o tematyce łowieckiej. W 2022 udostępniona została wystawa stała akwarel profesora Jana Bogumiła Sokołowskiego, ornitologa, twórcy idei praktycznej ochrony ptaków, popularyzatora wiedzy przyrodniczej, pisarza i malarza krajobrazu Wielkopolski. Pałac Eklektyczny obiekt fundacji Józefa Żychlińskiego został zaprojektowany przez artystę z kręgu Stanisława Hebanowskiego. Zbudowany w 1860, a potem rozbudowany (trzykondygnacyjna wieża i skrzydła boczne). Bliski jest architektonicznie willom włoskim. W centrum trójosiowy ryzalit z niewielką attyką. Park stworzony przez Augustyna Denizota, sprowadzonego do Polski przez hrabiego Albina Węsierskiego (zaprojektował też m.in. park w Turwi). Przypisy Linki zewnętrzne Mój Poznań, moja Wielkopolska - Uskrzydlony profesor w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Mój Poznań, moja Wielkopolska - Łowiectwo w pałacu w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Mój Poznań, moja Wielkopolska - Salonik w Uzarzewie w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Muzeum Regionalne Ziemi Limanowskiej w Limanowej

Muzeum Regionalne Ziemi Limanowskiej w Limanowej – muzeum położone w Limanowej. Placówka jest gminną jednostką organizacyjną. Mieści się w pomieszczeniach Dworu Marsów, pochodzącego z przełomu XVIII i XIX wieku. Muzeum powstało w 1970 roku, a wśród inicjatorów powstania placówki była liczna grupa osób, związanych z PTTK. Limanowski oddział Towarzystwa administrował muzeum do 1986 roku, kiedy to zostało ono przejęte przez gminę. Od początku istnienia placówka mieściła się w Dworze Marsów, zajmując najpierw część budynku, a po 1987 roku – jego całość. Aktualnie muzeum posiada następujące ekspozycje: etnograficzną, prezentującą tradycję i kulturę Lachów Limanowskich, Lachów Sądeckich, Zagórzan i Górali Łąckich (Białych), historyczno-artystyczną, obejmującą eksponaty związane z historią Limanowej i regionu (m.in. oryginały przywilejów królewskich oraz dokumentów lokacyjnych od XVI do XVIII wieku). W części artystycznej znajdują się prace autorstwa m.in. Maksymiliana Brożka, Kazimierza Kopczyńskiego oraz Antoniego Bieszczada. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków. Wstęp jest płatny. W wyniku kontroli, przeprowadzonej przez pracowników Archiwum Państwowego w 2011 roku, ujawniono zaginięcie po 2009 roku cennych dokumentów związanych z historią miasta, m.in. przywileju lokacyjnego wydanego przez Zygmunta Augusta w 1565 roku oraz przywilejów miejskich nadanych przez Zygmunta III Wazę. W wyniku prowadzonego śledztwa na karę roku więzienia w zawieszeniu na trzy lata oraz zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych oraz wykonywania zawodu muzealnika przez trzy lata za niedopełnienie obowiązków służbowych skazany został ówczesny dyrektor muzeum. Bibliografia Muzeum Regionalne Ziemi Limanowskiej. www.museo.pl. [dostęp 2014-03-12]. Były dyrektor muzeum skazany w związku z zaginięciem aktu lokacyjnego Limanowej. www.gazetakrakowska.pl, 2014-02-12. [dostęp 2014-03-12].