Kościół Świętej Trójcy w Świerznie

Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy w Świerznie – kościół parafialny z roku 1681 będący siedzibą parafii Świętej Trójcy w Świerznie, w województwie zachodniopomorskim, powiecie kamieńskim. Kościół zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części Świerzna, po zachodniej stronie drogi. Działka przykościelna rozległa w formie regularnego prostokąta. Na przedzie działki posadowiony jest budynek kościoła, zwrócony tylną ścianą szczytową w kierunku drogi. W głębi mieści się plebania wzniesiona pod koniec lat dziewięćdziesiątych, usytuowana kalenicowo. Teren przykościelny od południa i wschodu ogrodzony jest ażurowym murem ceglanym, w pozostałej części siatką drucianą. Bezpośrednie otoczenie kościoła obsadzone kasztanowcami. Po północnej stronie budynku kościelnego znajduje się niewielki cmentarzyk; zachowane są tutaj nagrobki z końca XIX wieku. Kościół jest obiektem trójfazowym: początkowo obrys zasadniczej bryły budynku kościelnego wynosił 1320×830 cm, do niego od strony zachodniej dostawiona była drewniana wieża na rzucie kwadratu 530×530 cm. Drugą fazę stanowi przedłużenie ścian długich w kierunku zachodnim, obudowujące wieże, tak ze obecnie wieża wyrasta z korpusu kościoła. Wreszcie trzecią fazę stanowi przedłużenie ścian długich o około 280 cm w kierunku wschodnim. Historia Kościół wzniesiono w 1681 roku przez budowniczego Christiana Krone, z inicjatywy Joachima Heinricha i Kaspara von Flemmingów. W XVIII wieku obiekt był kilkukrotnie rozbudowywany – w 1708 roku powiększono jego część zachodnią, a w 1727 wschodnią. W tym samym roku zakupiono również wyposażenie wnętrza. Kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy został poświęcony 13 października 1946 roku. Opis Kościół ma formę kościoła salowego bez jakichkolwiek podziałów wewnętrznych. Świątynia jest zbudowana w konstrukcji ryglowej, szkielet konstrukcyjny jest z dębiny, a wypełnienie z cegły ceramicznej. Kwatery międzyryglowe otynkowane i pobielone. Elementy drewniane szkieletu poczernione impregnatem. Od strony zachodniej znajduje się wieża, również ryglowa, wypełniona cegłą, z górną częścią odeskowaną i zwieńczoną ośmiobocznym hełmem. Podwaliny zwęgłowane na nakładkę. Ściany obwodowe osadzone są na kamienno-ceglanych ławach fundamentowych. Podmurówka o wysokości do pięćdziesięciu cm niweluje lekki spadek terenu. Drzwi klepkowe (klepki) ułożone w jodełkę, nabite ćwiekami, zawieszone na pasowych zawiasach kowalskiej roboty. Drzwi pomiędzy wieżą a nawa dwuskrzydłową, płycinowe z naświetlem. Okna w przeważającej większości wtórne – o ostrołukowych nadprożach. Prostokątne, niewielkie okienka pierwotne, szklane w ołów, zachowały się jedynie w wieży. Posiadają one drobny podział kwaterowy za pomocą szczeblin. Są pojedyncze, stałe z prostymi drewnianymi opaskami. stopy belkowe nagie z trzema podciągami od strony nawy. Podłoże stanowi betonowa posadzka. Empora muzyczna zachowana jedynie przy zachodniej ścianie szczytowej. Pierwotnie podobne empory z drewna sosnowego znajdowały się wzdłuż obu ścian długich. Balustrada z ozdobnie profilowanych desek. Wyposażenie W części centralnej umieszczone organy firmy Grüneberga ze Szczecina z 1907 roku. o trójdzielnej obudowie. Pierwotnie znajdowały się tutaj organy szafowe z XVIII wieku. Na nieistniejących obecnie emporach wschodniej ("empora patronowa"), północnej i południowej umieszczone były tzw. wywody szlacheckie Bogusława Bodo von Flemminga oraz różnego rodzaju napisy, daty oraz herby. Pierwotnie ołtarz umiejscowiony był mniej więcej pośrodku nawy; był to tzw. ołtarz ambonalny (Kanzellaltar). Jego fragmenty w formie wtórnej stanowią obecny ołtarz z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem umieszczoną centralnie w prezbiterium. W predelli ołtarza ukazano płaskorzeźbę Ostatniej Wieczerzy. Po lewej stronie ołtarza znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, a po prawej ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W tylnej części nawy mieściła się prawdopodobnie salka katechetyczna. W kościele znajdowało się niegdyś cenne wyposażenie ruchome. Źródła wymieniają m.in.: srebrne kielichy z grawerowanymi herbami Flemmingów (początek XVIII wieku), srebrna złocona patena z 1707 roku, klepsydra z 1727 roku, woreczek z dzwonkiem do zbierania datków (Klingelbeutel) z 1797 roku, dwa barokowe świeczniki z drewna i inne. Cennym elementem wyposażenia była również ozdobna chrzcielnica z drewna sosnowego (z 1730 roku) umieszczona pierwotnie na barierze ołtarza. Dach trójspadowy, połacie pokryte karpiówką ułożoną w "rybią łuskę", kalenica i naroża wyłożone gąsiorami ceramicznymi. Konstrukcja więźby dachowej krokwiowo-jętkowa (jętki zdwojone) z trójdzielną podporą stołową, wzmocnione zastrzałami stropowymi. Strych jednoprzestrzenny, wejście po dwubiegowych schodach ze spocznikiem, obudowanych deskową klatką schodową od strony wieży. W kościele znajduje się również zdobiona chrzcielnica, a także figury Matki Bożej, Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Józefa z Dzieciątkiem. Na ścianach rozmieszczono stacje Drogi Krzyżowej. Wieża Ściana zachodnia ryglowa z wypełnieniem z cegły ceramicznej (analogiczne jak ściany korpusu kościoła), szkielet konstrukcyjny pozostałych ścian ukryty przedłużeniem ścian długich. Górna pierwszego prostopadłościennego korpusu wieży pionowo odeskowana. Zwieńczenie w formie hełmu na rzucie ośmiobocznym. Pokrycie z blachy ocynkowanej (pierwotnie gontowe). Na jednej z belek w przyziemiu wieży umieszczony napis: Baumeister Hand Wangerin Anno 1708 Dawid Wangerin den 26 Martij. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.). Linki zewnętrzne Opis kościoła na stronie gminy Świerzno