NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Polder Sątopy-Samulewo

Rezerwat przyrody Polder Sątopy-Samulewo – faunistyczny rezerwat przyrody w gminie Bisztynek, w powiecie bartoszyckim, w województwie warmińsko-mazurskim. Został powołany w 2009 roku (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2009 r. Nr 166, poz. 2325) i zajmuje powierzchnię 333,3 ha z otuliną o powierzchni 793 ha. Wcześniej ten sam obszar był objęty ochroną jako użytek ekologiczny. Celem ochrony jest zachowanie rozlewiska w widłach rzek Sajny i Rynu, stanowiącego lęgowisko licznych gatunków ptaków wodno-błotnych oraz miejsca koncentracji ptaków w okresie jesiennych i wiosennych migracji. Polder rozciąga się pomiędzy miejscowościami Sątopy-Samulewo a Pleśno. Rezerwat jest położony w obrębie projektowanego obszaru Natura 2000 „Polder Sątopy-Samulewo” PL160 OSO o powierzchni 1425 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Pomorze

Rezerwat przyrody Pomorze – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Giby w województwie podlaskim. Powierzchnia: 19,84 ha (akt powołujący podawał 20,45 ha) Rok powstania: 1983 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: drzewostan Puszczy Augustowskiej oraz pozostałości dawnego grodziska. Rezerwat chroni najstarszy ponad 200-letni drzewostan sosnowy (bór świeży) Puszczy Augustowskiej, znajdujący się na wzniesieniu morenowym nad rzeką Marycha. Głównym zbiorowiskiem leśnym jest las mieszany, a nad rzeką występuje łęg jesionowo-olszowy. W podszycie występuje głównie leszczyna, a w mniejszej ilości wiciokrzew, jarzębina, kalina koralowa, trzmielina brodawkowata, kruszyna pospolita oraz podrost dębu szypułkowego, brzozy omszonej i osiki. Nad rzeką w południowej części rezerwatu wznosi się średniowieczne grodzisko Jaćwingów. Nadzór nad rezerwatem sprawuje nadleśnictwo Pomorze. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Bibliografia Rezerwat przyrody Pomorze. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-02-17]. Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Pomorze – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-02-17].
Rezerwat przyrody Przecinka

Rezerwat przyrody Przecinka – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Rachanie, w powiecie tomaszowskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Roztocze Środkowe powierzchnia (według aktu powołującego): 32,91 ha rok utworzenia: 1998 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 21 grudnia 1998 w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 161, poz. 1098). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie starodrzewia bukowego z licznymi sędziwymi o okazałych rozmiarach drzewami Rezerwat przyrody „Przecinka” leży w obrębie Tomaszów, leśnictwie Werechanie. Celem ochrony w rezerwacie tym jest zachowanie starodrzewia bukowego z licznymi sędziwymi o okazałych rozmiarach drzewami (średnia pierśnica 73 cm, średnia wysokość 32 m). Przedmiotem ochrony jest kresowe stanowisko buka poza granicą jego zasięgu. Rezerwat ten jest cennym obiektem fitocenotycznym ze względu na dobrze zachowane fragmenty żyznej buczyny karpackiej w formie podgórskiej Dentario glandulosae – fagateum collinum, która na omawianym terenie ma charakter wyraźnie ekstrazonalny. Występuje tylko przy szczególnej kombinacji warunków środowiska. Buczyna ta jest postacią mniej typową, odchylona w kierunku niżowych lasów liściastych typu grądowego. W drzewostanie panuje buk, liczną domieszkę stanowi grab, nieliczną – lipa drobnolistna, jawor, dąb szypułkowy, klon zwyczajny oraz sosna pospolita. W rezerwacie znajduje się także niewielki płat grądu typowego Tilio – Carpinetum typicum. Warstwę drzew buduje grab z domieszką buka i brzozy. O walorach rezerwatu decyduje również występowanie wśród gatunków drzewiastych okazów o wartości pomnikowej, odznaczających się wyjątkowymi rozmiarami. Przypisy
Białka-Durchbruch

Der Białka-Durchbruch bei Krempachy (polnisch Pieniński Przełom Białki pod Krempachami) ist eine Schlucht der Białka durch das Gebirge der Pieninen (Zipser Pieninen). Das Gebiet wird als Natura-2000-Reservat geschützt. Geologie Die Pieninen bestehen aus Kalkstein aus dem Erdzeitalter der Kreide (vor ca. 145–120 Millionen Jahre). Der Durchbruch befindet sich zwischen den beiden Kalkbergen Obłazowa und Kramnica. In den Kalkfelsen befinden sich drei Höhlen, darunter die Jaskinia Obłazowa. Archäologie In der Höhle Jaskinia Obłazowa haben Archäologen menschliche Spuren aus der Altsteinzeit vor 40.000 Jahren gefunden, unter anderem einen 30.000 Jahre alten Bumerang aus Mammutknochen, den bisher ältesten gefundenen Bumerang. Panorama Weblinks Nachweise Józef Nyka, Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX, Latchorzew, 2006, Wyd. Trawers, ISBN 83-915859-4-8
Białka Gorge near Krempachy

The Białka Gorge near Krempachy (Polish: Przełom Białki, literally "Białka River Gorge") is a landscape nature reserve in the Lesser Poland Voivodeship, in Nowy Targ County. It is located in the towns of Krempachy and Nowa Biała (Nowy Targ commune), a small part of it also lies in the town of Trybsz (Łapsze Niżne commune). It is the gorge of the Białka river. The reserve lies within the boundaries of the Southern Małopolska Protected Landscape Area and the Białka Valley Natura 2000 habitat area PLH120024 (Dolina Białki). References External links Media related to Przełom Białki at Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Przełom Hołubli

Przełom Hołubli – rezerwat przyrody na terenie gmin Krasiczyn (obręb ewidencyjny Korytniki) oraz Przemyśl (obręb ewidencyjny Wapowce), w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. Położenie Rezerwat obejmuje fragment stoku na prawym (orograficznie) zboczu doliny potoku Hołubla, w jego środkowym biegu, na wysokości od ok. 240 (dno doliny) do ok. 350 m n.p.m. Stok ma wystawę północno-wschodnią. Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego, na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Krasiczyn. Dane rezerwatu numer według rejestru wojewódzkiego: 49 powierzchnia: 46,32 ha (akt powołujący podawał 46,42 ha) dokument powołujący: M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 53 (ISAP) rodzaj rezerwatu: rezerwat florystyczny (do 2017 roku – leśny) typ rezerwatu – krajobrazów podtyp rezerwatu – krajobrazów naturalnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich cel ochrony: zachowanie ze względów naukowych, edukacyjnych i krajobrazowych malowniczego fragmentu przełomowej doliny potoku Hołubla oraz lasu dębowo-bukowego z udziałem lipy. Dominującym zbiorowiskiem roślinnym jest grąd (w podzespołach niskim, typowym i wysokim), występuje tu również żyzna buczyna karpacka w formie podgórskiej oraz podgórski łęg jesionowy. Flora naczyniowa rezerwatu liczy około 166 gatunków, w tym rzadkich i chronionych jak m.in.: podkolan biały, lilia złotogłów, gnieźnik leśny, wawrzynek wilczełyko, kłokoczka południowa, paprotka zwyczajna, pokrzyk wilcza jagoda, cebulica dwulistna, skrzyp olbrzymi. Turystyka W dolinie Hołubli Nadleśnictwo Krasiczyn urządziło ścieżkę przyrodniczą „Dolina Hołubli”. Jest ona oznakowana typowymi biało-zielonymi kwadratami. Posiada dwa warianty: krótszy (ok. 2 km), prowadzący drogą w górę doliny Hołubli (i powracający tą samą drogą), zupełnie łatwy i dostosowany również dla osób niepełnosprawnych, oraz wariant dłuższy (ok. 4 km), trudniejszy (ok. 170 m podejścia), poprowadzony leśnymi dróżkami wokół rezerwatu przyrody „Przełom Hołubli”. Przypisy Linki zewnętrzne Przełom Hołubli. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-25].
Rezerwat przyrody Przełom Osławy pod Mokrem

Przełom Osławy pod Mokrem – rezerwat przyrody położony w miejscowościach Wysoczany (gmina Komańcza) oraz Mokre (gmina Zagórz), w powiecie sanockim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 88 powierzchnia – 142,52 ha (akt powołujący podawał 142,79 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.93.1558 rodzaj rezerwatu – krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego): przełomowy odcinek rzeki Osławy oraz zbiorowiska leśne z licznymi stanowiskami roślin chronionych i rzadkich w runie Przypisy Linki zewnętrzne Przełom Osławy pod Mokrem. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16]. Rezerwaty przyrody na terenie Nadleśnictwa Lesko. Nadleśnictwo Lesko – Lasy Państwowe, 2015-10-07. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Przylesie

Rezerwat przyrody Przylesie – rezerwat leśny znajdujący się w powiecie brzeskim, w gminie Olszanka, w województwie opolskim. Jest położony w zachodniej części tzw. Wysokiego Lasu (lasu przyleskiego, dawniej Hochwald), zlokalizowanego przy zachodniej granicy gminy, na północ od drogi wojewódzkiej nr 401, ok. 600 m na zachód od wsi Przylesie. Rezerwat obejmuje oddziały leśne 287-g, 288-d, h-j w obrębie Karłowice, leśnictwie Prędocin (Nadleśnictwo Brzeg). Znajduje się poza granicami wielkoobszarowych form ochrony przyrody. Rezerwat przyrody Przylesie został powołany do życia zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego nr 70 z dnia 20 czerwca 1969 r. Początkowo zajmował powierzchnię 14,94 ha. Obecnie obejmuje swoim zasięgiem obszar 17,24 ha (około 5% powierzchni Wysokiego Lasu), a planuje się go rozszerzyć do powierzchni 30 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Rezerwat chroni fragment lasów liściastych naturalnego pochodzenia, tworzących formy przejściowe od grądów do olsów i łęgów olchowo-jesionowych. Drzewostan części rezerwatowej lasu jest jedno- (drzewostan olchowy i jesionowy, z nalotami klonu i jaworu) lub dwupiętrowy (piętro górne – dominacja dębu szypułkowego i, jak się przypuszcza, burgundzkiego, dolne – grab zwyczajny, jesion wyniosły, klon jawor, wiąz, lipa). Szczególnie efektownie prezentuje się 200-letni drzewostan dębowy, stanowiący unikat na skalę całego kraju. W rezerwacie stwierdzono występowanie 7 gatunków roślin chronionych (stan na 2012 rok), są to: podkolan biały (Platanthera bifolia), przytulia wonna (Galium odoratum), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), kopytnik pospolity (Asarum europaeum), kalina koralowa (Viburnum opulus), konwalia majowa (Convallaria majalis) i bluszcz pospolity (Hedera helix). Przypisy
Rezerwat przyrody Przyłęk

Rezerwat przyrody Przyłęk – leśny rezerwat przyrody w gminie Nysa, w powiecie nyskim, w województwie opolskim. Zajmuje powierzchnię 0,94 ha (akt powołujący podawał 0,80 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 17 września 1952 roku (M.P. z 1952 r. Nr 85, poz. 1348 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu liściastego lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego. Teren rezerwatu porasta las świeży, zaliczany do zespołu grądu typowego Galio sylvatici-Carpinetum. W skład drzewostanu wchodzą: lipa drobnolistna, dąb szypułkowy, grab pospolity, klon jawor, klon zwyczajny, świerk pospolity, sporadycznie występuje jesion wyniosły. W bogatym podszycie rośnie głównie bez czarny. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 125 gatunków roślin naczyniowych, cztery z nich według stanu na rok 2012 podlegały ochronie: przylaszczka pospolita, bluszcz pospolity, kalina koralowa, konwalia majowa. Rezerwat znajduje się na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Prudnik. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Przyłęk nad Białą Głuchołaską” PLH160016. Przypisy
Rezerwat przyrody Pupy

Leśny rezerwat przyrody Pupy – położony jest na terenie gminy Świętajno w województwie warmińsko-mazurskim, na terenie leśnictwa Niedźwiedzi Kąt, Nadleśnictwa Spychowo. Powołany dla ochrony: starodrzewu mieszanego złożonego z świerka, sosny, dębu i buka. Około 30% drzewostanu stanowią drzewa liczące ponad 100 lat, a niektóre mają nawet ponad 250 lat. Występują drzewa pomnikowe. Rezerwat leży na terenie Puszczy Piskiej. Rezerwat utworzony został w 1995 roku, ma 58,12 ha. Rezerwat jest położony na Równinie Mazurskiej oraz urozmaicony niedużymi zabagnieniami. Większość stanowi las mieszany dębowo-sosnowo-świerkowy (ok. 80%), a pozostałą część zajmują: oles, bór mieszany świeży, torfowiska niskie i przejściowe. Na jego terenie znajduje się dwukilometrowa ścieżka dydaktyczna. Nazwa rezerwatu pochodzi od przedwojennej, niemieckiej nazwy miejscowości Puppen, którą po wojnie przemianowano na Pupy. W 1959 r. zmieniono tę kontrowersyjną nazwę na zaczerpnięte z powieści Henryka Sienkiewicza Spychowo. Aby zachować historyczną nazwę, leśnicy postanowili nazwać tak pobliski rezerwat. W rezerwacie i jego najbliższej okolicy odnotowano występowanie 28 gatunków ssaków, 38 gatunków ptaków lęgowych, 13 gatunków ptaków przelotnych, 10 gatunków płazów, 3 gatunki gadów, a także 13 gatunków drzew, 7 gatunków krzewów, 105 roślin zielnych i 16 gatunków mchów. Wyróżniono tu dotychczas 100 gatunków porostów i grzybów naporostowych. Występuje tu 16 taksonów objętych ochroną gatunkową oraz 28 zagrożonych w Polsce wymarciem. Spośród porostów odnotowanych występuje puchlinka ząbkowata (Thelotrema lepadinum), której stanowisko w tym obiekcie jest jedynym znanym dotychczas na terenie Puszczy Piskiej. Gatunki roślin chronionych lilia złotogłów (Lilium martagon) wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) bagno zwyczajne (Ledum palustre). Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Pużyckie Łęgi

Rezerwat przyrody Pużyckie Łęgi – leśny rezerwat przyrody na obszarze Wysoczyzny Żarnowieckiej w kompleksie leśnym Lasów Lęborskich. Został utworzony w 2001 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 4,93 ha, a powierzchnia jego otuliny – 9,86 ha. Ochronie rezerwatu podlega odcinek leśnej doliny Pużyckiej Strugi z charakterystyczną roślinnością obszaru źródliskowego. Występują tu również stanowiska roślin podlegających ochronie i rzadkich (m.in. pełnik europejski, stoplamek plamisty, fiołek torfowy, wielosił błękitny i wawrzynek wilczełyko. Najbliższe miejscowości to Pużyce i Świchowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Pępowo

Rezerwat przyrody Pępowo – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1958 roku, położony w mezoregionie Wysoczyzna Kaliska, w powiecie gostyńskim, w gminie Pępowo, koło wsi Siedlec. Zajmuje powierzchnię 12,21 ha (akt powołujący podawał 11,53 ha). Rezerwat leśny, częściowy, powołany w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego z udziałem dębu, buka oraz brekinii i modrzewia. Zespoły roślinności potencjalnej: grąd środkowoeuropejski Galio-Carpinetum betuli. W rezerwacie można spotkać następujące gatunki chronione: rośliny – Sorbus torminalis, Convallaria maialis, Frangula alnus; porosty – Melanelia fuliginosa. Akty prawne: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 62, poz. 354 (ISAP)) ; Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 123, pozycja 2401); Zarządzenie Nr 8/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 5 października 2009 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Pępowo”. Obiekt administrowany przez nadleśnictwo Piaski. Przypisy
Płużnica (přírodní rezervace)

Přírodní rezervace Płużnica je lesní přírodní rezervace nacházející se na území gminy Strzelce Opolskie (okres Strzelce, Opolské vojvodství) v Polsku. Rezervace byla založena nařízením polského ministerstva lesnictví a dřevařského průmyslu ze dne 30. dubna 1957 (M.P. 1957 r. Nr 41 poz. 268). Rozkládá se na ploše 3,17 ha v nadlesnictví Rudziniec. Cílem je zachování části přírodního smíšeného lesa pro naučné a edukační cíle. Dominantní část tvoří buky, borovice a smrk. Společenství dotváří dub letní, habr obecný a bříza bělokorá a v lesním podrostu hasivka orličí, violka lesní a brusnice borůvka. Z potvrzených 25 druhů ptáků to je např. datel černý a holub doupňák. Odkazy Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rezerwat przyrody Płużnica na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Płużnica (přírodní rezervace) na Wikimedia Commons Literatura Dziennik urzęndowy województwaopolskiego,Opole, dnia 3 kwietnia 2008 r.Nr 23, poz. 730, s.1493 Archivováno 24. 9. 2015 na Wayback Machine.
Rezerwat przyrody Płużnica

Rezerwat przyrody Płużnica – leśny rezerwat przyrody w gminie Strzelce Opolskie, w powiecie strzeleckim, w województwie opolskim. Zajmuje powierzchnię 3,41 ha (według aktu powołującego 2,74 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 kwietnia 1957 roku (M.P. z 1957 r. Nr 41, poz. 268 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego o charakterze naturalnym. W drzewostanie dominuje buk, sosna i świerk. Występuje też dąb szypułkowy, grab pospolity i brzoza brodawkowata, a w runie leśnym fiołek leśny i borówka czarna. Faunę reprezentują niemal wyłącznie gatunki pospolite i niezagrożone. Z ciekawszych ptaków występują tu dzięcioł zielony i gołąb siniak. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Rudziniec. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przypisy
Rezerwat przyrody Redykajny

Rezerwat przyrody Redykajny – rezerwat torfowiskowy położony na terenie Lasu Miejskiego w Olsztynie. Został ustanowiony zarządzeniem Wojewody Olsztyńskiego z 22 grudnia 1948 roku na obszarze o powierzchni 10,38 ha. Jednak teren ten podlegał ochronie już od 1907 roku na mocy decyzji ówczesnych władz niemieckich. Obecnie rezerwat zajmuje powierzchnię 9,96 ha. Rezerwat obejmuje torfowisko przejściowe z fragmentem torfowisk wysokiego i niskiego. Znajdują się tam gatunki roślin zaliczane do reliktów polodowcowych (mchy torfowce, modrzewnica północna, rosiczki, wełnianki, bagno zwyczajne, borówka bagienna, turzyca strunowa). Na przełomie XX i XXI w. w rezerwacie stwierdzono obecność 76 gatunków porostów, natomiast w 2024 93 gatunki (przy czym części gatunków stwierdzonych wcześniej nie stwierdzono w późniejszej inwentaryzacji). Zobacz też rezerwat przyrody Mszar w Olsztynie Osiedle Redykajny w Olsztynie Przypisy
Rezerwat przyrody Rogoźnica

Rezerwat przyrody „Rogoźnica” (lokalna nazwa „Borki”) – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Mrozy, w leśnictwie Jeziorek (Nadleśnictwo Mińsk), na wschód od wsi Borki. Ustanowiony Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998 r. (Dz.U. nr 161, poz. 1099) na powierzchni 77,89 ha. Leży na wschodnim krańcu Mińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Według Zarządzenia celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie kompleksu olsów położonych w dolinie rzeki Kostrzyń oraz bagna porośniętego roślinnością torfowiskową, w tym rzadką i chronioną. Rezerwat nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat leśny (L) częściowy. Według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (PFi), podtypu zbiorowisk leśnych (zl), natomiast według głównego typu ekosystemu należy do rezerwatów różnych ekosystemów (EE), podtypu lasów i torfowisk (lt). Walory przyrodnicze Jest to obszar lasu obejmujący dość skrajne żyznościowo zbiorowiska roślinne od Bśw (bór świeży) do Ol (ols), Lśw (las świeży) i LMśw (las mieszany świeży). Jest to w szczególności kompleks olsów położonych w dolinie rzeki Kostrzyń oraz śródleśnego bagna stanowiącego naturalny rezerwat wodny. Występuje tu rzadkie na Nizinie Południowopodlaskiej kontynentalne torfowisko wysokie Ledo-Sphagnetum magellanici. Odnotowano tu co najmniej 71 gatunków ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych, m.in. takie gatunki jak: bocian czarny, trzmielojad, żuraw, siniak, puszczyk zwyczajny, dzięcioł czarny, dzięcioł średni, dzięciołek, samotnik, strumieniówka, lerka, muchołówka mała, gil czy dziwonia. Ze ssaków występują ty m.in. bobry. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Rogóźno Zamek

Rezerwat przyrody „Rogóźno Zamek” – leśny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim. Powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 września 1974 r. na obszarze 28,39 ha w celu zachowania fragmentu wielogatunkowego lasu liściastego o charakterze naturalnym z udziałem jarzębu brekinii oraz wyjątkowo bogatym runem. Od roku 2006 zajmował większy obszar (71,9302 ha), zaś jego celem stało się ponadto zabezpieczenie i zachowanie źródlisk oraz wód rzeki Gardęgi. W grudniu 2017 powierzchnię rezerwatu skorygowano do 73,45 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (73,09 ha) i czynnej (0,36 ha). Położenie Rezerwat położony jest w całości w gminie Rogóźno w powiecie grudziądzkim, na obszarze będącym pod zarządem Nadleśnictwa Jamy. Charakterystyka Podstawowym obiektem ochrony w rezerwacie „Rogóźno Zamek” jest wielogatunkowy las liściasty, w którym wyróżnić można zespoły grądu zboczowego z udziałem klonu pospolitego, lipy drobnolistnej, klonu polnego, wiązu górskiego, dębu szypułkowego, a także grądu typowego z udziałem lipy drobnolistnej, grabu pospolitego, dębu szypułkowego, buka zwyczajnego, klonu pospolitego, wiązu polnego, wiązu górskiego, czeremchy pospolitej, sosny pospolitej. Największą osobliwością jest objęty w Polsce ochroną gatunkową jarząb brekinia. Skupisko dziesięciu tych drzew występujących na terenie rezerwatu uznano za pomnik przyrody. Są to okazy około 120-letnie o wysokości 14–18 metrów i obwodzie w pierśnicy 64–120 cm.W skład rezerwatu wchodzi odcinek rzeki Gardęgi na odcinku około 7000 metrów oraz powierzchni 4,18 ha oraz jar wyżłobiony przez tę rzekę w wysoczyźnie morenowej. Jar charakteryzuje się bardzo stromymi zboczami o nachyleniu dochodzącym do 45°. Na dnie jaru występuje łęg olszowo-jesionowy z udziałem jesionu wyniosłego, wiązu polnego, czeremchy pospolitej, lipy drobnolistnej. Obiekty historyczne W południowo-zachodniej części rezerwatu „Rogóźno Zamek” znajduje się wzniesienie zwane górą zamkową, na której szczycie stoją ruiny zamku krzyżackiego wybudowanego w końcu XIII wieku. Zamek składający się z trzech części i zajmujący powierzchnię 55 400 m², był siedzibą komturów i wójtów krzyżackich. Obecnie na szczycie góry zamkowej zachowała się wieża zamku głównego oraz fragmenty murów obronnych. Pierwotnie zamek posiadał 22 wieże i 7 bram. Przypisy Bibliografia Portal Korporacyjny Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Jamy. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)]. Starostwo Powiatowe w Grudziądzu. [dostęp 2010-10-12].