NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Martin's Church, Warsaw

St. Martin's Church (Polish: Kościół św. Marcina) is a church in Warsaw, Poland. It is located on ulica Piwna ("Beer Street") in the Polish capital's Old Town. History It was established in 1353 together with the adjacent Augustinians cloister and a hospital of the Holy Spirit intra muros by Siemowit III duke of Masovia and his wife Eufemia. In 1571 the famous Wojciech Oczko was made a hospital doctor. The church itself, which was a stone, gothic building, was erected at the turn of 14th and 15th century. Its entrance was located from the side of the town walls, not from Piwna street where it is today. The temple had three altars: the main altar of St. Martin and side altars of the Holy Ghost and of St. Dorothy. In the 17th century in the churchyard of the Augustinians' Monastery sessions of local Mazovian parliament were organised. After some fires, which destroyed the church in the 15th and 17th centuries, it was converted in baroque style by Giovanni Spinola from Italy. Also at that time the church was reoriented, the main entrance was changed to Piwna Street, and the altar was moved to the south-western side (to the side of the town walls). In the 17th century, a good standard orchestra was maintained by the Augustinians, which performed in the church. Inside, Adam Jarzębski was buried, a musician and composer that worked for the kings of the Vasa Dynasty. The church was reconstructed in about 1744 according to Karol Bay's design, and resembles the architecture of Bay's Church of Order of the Visitation. The main façade of waved lines represent so-called Melted Sugar style in rococo architecture. The central altar was also changed according to Karol Bay's design with sculptures by Jan Jerzy Plersch in 1751. Interior The facade is baroque, although the interior is completely modern. The profuse early baroque furnishings, created in the 1630s by Jan Henel (sculptor of King Władysław IV Vasa) together with the rococo decorations done in the 1750s, were destroyed by German bombing during the Warsaw Uprising. The church was ruined. It was reconstructed after World War II. Inside the church, at the end of the right nave, there is a chapel of Our Lady of Consolation with a copy of a painting from the 15th century, and at the end of the left one - there is the chapel of Jesus Christ. Next to the sanctuary there is a chapel of St. Francis with the most valuable element of the church's furnishing - a polychromed figure of the Virgin Mary with the Child. See also Visitationist Church References Stefan Kieniewicz, ed. (1984). Warszawa w latach 1526-1795 (Warsaw in 1526-1795) (in Polish). Warsaw. ISBN 83-01033-23-1.: CS1 maint: location missing publisher (link) External links Description and pictures of the church Pictures of the church.
Église Saint-Martin de Varsovie

L'église Saint-Martin (en polonais Kościół św. Marcina) est une église catholique située ulica Piwna (pl) dans la Vieille ville de Varsovie, arrondissement de Śródmieście. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół św. Marcina w Warszawie » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St. Martin's Church, Warsaw » (voir la liste des auteurs). Portail du catholicisme Portail de Varsovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du patrimoine mondial
Sint-Martinuskerk (Warschau)

De Sint-Martinuskerk (Pools: Kościół św. Marcina) is een kerk gelegen in de Poolse hoofdstad Warschau. De kerk is gesitueerd op de ulica Piwna ("Bierstraat") nabij het Oudestadsplein. De kerk van het vroegere Augustijnenklooster stamt uit 1353. Deze kerk werd ingrijpend verbouwd door architect Karol Antoni Bay in 1744. Geschiedenis De kerk werd gebouwd tussen 1353 en 1380 in gotische stijl en was een kloosterkerk die deel uitmaakte van het augustijnenklooster en van het Hospitaal van de Heilige Geest binnen de muren. Het hospitaal was gesticht door hertog Ziemovit III van Mazovië en zijn vrouw Eufemia. De ingang bevond zich eerder aan de zijkant van de stadsmuren en niet aan de Bierstraat waar die vandaag gevestigd is. De kerk had drie altaren: het hoofdaltaar van Sint Martinus en de zijaltaren van de Heilige Geest en van Sinta-Dorothea. In de 17e eeuw vonden er op de binnenplaats van het augustijnenklooster bijeenkomsten plaats van het parlement van het Woiwodschap Mazovië. Naar aanleiding van een aantal branden in de kerk tussen de 15e en 17e eeuw, werd de kerk in de stijl van de barok verbouwd door de Italiaanse architect Giovanni Spinola. Bij deze verbouwing werd de kerk ook geheroriënteerd, kwam de hoofdingang aan de Bierstaat te liggen en werd het hoofdaltaar verplaatst naar het zuidwesten. In 1744 werd de kerk verbouwd in de stijl van de rococo door Karol Antoni Bay. De kerk heeft overeenkomsten met een andere kerk van deze architect in Warschau, de Visitandinnenkerk. Net als deze kerk is de façade golvend. Het hoofdaltaar werd in 1751 voorzien van beeldhouwwerken van de Duits-Poolse beeldhouwer Jan Jerzy Plersch. Het laatbarokke interieur ging verloren tijdens de Opstand van Warschau. Het enige kunstwerk dat gespaard werd, was een kruisbeeld.
Костёл Святого Мартина (Варшава)

Костёл Святого Мартина (пол. Kościół św. Marcina) — церковь в Варшаве (Польша), расположенная на улице Пивна в столичном историческом районе Старом городе. История Костёл Святого Мартина был основан в 1353 году вместе с прилегающими августинским монастырём и госпиталем Святого Духа внутри стен "лат. intro muras", по велению Земовита III, князя Мазовии и его жены Эвфимии. В 1571 году знаменитый Войцех Очко стал доктором в госпитале. Сам костёл, представлявший собой каменное готическое здание, был возведён на рубеже XIV и XV веков. Вход в костёл располагался со стороны городских стен, а не с улицы Пивна, как сегодня. В помещении находилось 3 алтаря: главный алтарь Святого Мартина и боковые алтари Святого Духа и Святой Доротеи. В XVII веке на месте монастырского августинского кладбища проводились заседания местного мазовецкого парламента. После нескольких пожаров, разрушивших церковь в XV и XVII столетиях, костёл был перестроен в стиле барокко итальянцем Джованни Спинола. В это же время он был переориентирован: и главный вход теперь располагался со стороны улицы Пивна, а главный алтарь перемещён на юго-западную часть здания. В XVII веке августинцы содержали оркестр, который выступал в костёле. Внутри церкви был похоронен Адам Яржебский, музыкант и композитор при дворе королей династии Васа. Костёл был реконструирован около 1744 года согласно проекту Кароля Бая, сильно напоминавшего архитектуру костёла Святого Иосифа Обручника (пол. Kościół Św. Józefa Oblubieńca) всё того же Бая. Волнистый фасад, так называемый «расплавленный сахар», выполнен в стиле рококо. Главный алтарь также создан в 1751 году по плану Бая со скульптурами работы Яна Ержи Плерша (пол. Jan Jerzy Plersch). Поздне - барочная отделка интерьера была уничтожена в 1944 году, сохранилась только часть сгоревшего распятия. После войны интерьер был подробно восстановлен по проекту сестры Альмы Скшидлевской, а сохранившаяся часть распятия включена в новое распятие в современном стиле. Интерьер Фасад костёла относится к стилю барокко, в то время как интерьер - к современному стилю. Богатая мебель в стиле раннего барокко, созданная в 1630-е годы Яном Хенелем (скульптор короля Владислава IV) вместе с украшениями в стиле рококо 1750-х годов была уничтожена немцами во время Варшавского восстания. Церковь представляла собой руины и была восстановлена по окончании Второй мировой войны. Внутри церкви, в конце правого нефа находится часовня Богоматери Утешения с копией картины XV века, а в конце левого нефа - часовня Иисуса Христа. Кроме того в святилище есть Часовня Святого Франциска с самым ценным элементом интерьера костёла — полихромная фигура Девы Марии с младенцем. Примечания (пол.) Warszawa w latach 1526-1795 (Warsaw in 1526-1795) (пол.) / Stefan Kieniewicz. — Warsaw, 1984. Ссылки Описание и изображения церкви Изображения костёла.
Maksymilian Goldfeders palæ

Maksymilian Goldfeders palæ (polsk Pałac Maksymiliana Goldfedera) ligger ved Piotrkowska-gaden 77 i Łódź. Det blev bygget i italiensk renæssance i årene 1889-1892 efter tegninger af byarkitekten Hilary Majewski, i et af byens mest repræsentative strøg. Det to etager høje palæ og dets tilbygning husede oprindeligt et bankhus i stueetagen og privatlejligheder i første. Efter Goldfeders død i 1923 gik firmaet til grunde, og bygningen blev i 1930 købt op af et sporvejsselskab. I dag har flere institutioner sine sæder her, blandt andet den kendte studentklub "Siódemki".
Karol Scheiblers palæ

Karol Scheiblers palæ (polsk Pałac Karola Scheiblera) ligger ved Sejrspladsen (det tidligere Vandtorvet) i Łódź. Det er en af tre palæresidenser i det urbanistiske kompleks Księży Młyn. Palæet blev oprindeligt rejst som en beskeden, enetages bygning i 1856, og var fra den tid af fabrikantens faste bosted. I 1860'erne blev en ny etage påbygget efter tegninger af Karol Jan Mertsching, og bygningen fik da en mere representativ karakter. Paladset var den første fabrikantresidens af denne type i Łódź. Efter Scheiblers død blev det i årene 1884-1887 ombygget i neorenæssancestil efter tegninger af Edward Lilpop fra Warszawa. Det gav palæet dets nuværende udseende. Bygningen fik blandt andet et asymmetrisk placeret tårn, som viser indflydelse fra toskansk arkitektur. Ved elevationen mod haven, blev der bygget en risalitt med terrasse. Det stilrige palæindretning står i kontrast til den noget beskedne palæbygning, skønt det ikke er ligeså overdådig udsmykket som i Izrael Poznańskis palads. Scheiblers palæ skulle først og fremmest tjene som bosted, og representative sale findes derfor kun i stueetagen. De er prydet med rigt udsmykkede kaminer og pejse, mens væggene er dækket med vævet stof, paneler og keramiske plader. I en af salene findes også en smuk mosaik fra Antonio Salviattis værksted i Venedig]. Tagene er dekoreret med allegoriske malerier. Det meget rige inventar kommer fra Berlin, Paris og Dresden. Palæet huser i dag Kinematografimuseet (Muzeum Kinematografii) som viser Łódź’ rige filmhistorie. Eksterne Henvisninger Kinematografimuseets hjemmeside
Reinhold Richters villa

Reinhold Richters villa (polsk Willa Reinholda Richtera) ligger ved Ignacy Skorupkos gade 6/8 i Łódź. Bygningen blev opført i årene 1903-1904 efter tegninger af Ignacy Stebelski til fabrikanten Reinhold Richter. I dag huser bygningen rektoratet til Det tekniske universitet i Łódź. Villaen regnes som en af byens mest maleriske og ukonventionelle bygninger. Den er en blanding af flere stilarter: renæssance, manierisme, barok og art nouveau. Hver side af elevationen har forskellig form. Karakteristiske elementer i bygningen er tårnet til højre for hovedindgangen, en træveranda og loggiaer. Det rigt udsmykkede indre er i dag bevaret i sin oprindelige form. Væggene er rejst i rød marmor og pyntet med stukkatur. Ved gaden er også villaens vogterhus bevaret.
Reinhold Richter Villa

Reinhold Richter Villa at Skorupki Street 6/8 in Łódź, Poland in a park named after the bishop Michał Klepacz is now the main office of the Rector of Lodz University of Technology (TUL). The villa was built by an architect Ignatius Stebelski in the years 1903–1904 at then Placowa Street. The building was designed according to German and English examples of "irregular architecture" for Reinhold Richter. His brother, Joseph Richter, had built his villa in the vicinity a few years earlier, so the park joined both buildings. After the death of Reinhold Richter in 1930, his wife Matilda, and their five children co-owned the villa. After the death of Matilda there was a further division of the property. Jadwiga Scheibler née Richter was the last inhabitant till the Second World War. After the war, the villa was taken over by the Association of Workers’ Universities. From 1951 to 1956 it housed the Preparatory Centre for Higher Schools. On 23 November 1954 a document transferring the ownership of the building to Lodz University of Technology was drawn up, but the transfer finally took place in the first half of 1956, when it became the seat of the newly created Faculty of Civil Engineering. From 1969 to 1976 the villa housed the Publications Department of TUL. In 1977 it was decided that the building will be used as the Rector’s main office. One year later the repair and maintenance work started which lasted, with a few years break, until April 1985. The official transfer of the building took place on the 40th anniversary of TUL on 24 May 1985. Bibliography "Richter's Villa. The seat of the Rectorate of Lodz University of Technology". Retrieved 12 March 2015. Edyta Białas. "Willa Reinholda Richtera w Łodzi" (in Polish). Retrieved 12 March 2015.
Villa Reinhold Richter

La villa Reinhold Richter à Łódź (située dans un parc nommé d'après l'évêque Michał Klepacz (pl)) est aujourd'hui le bureau du recteur de l'université polytechnique de Łódź. Histoire La villa a été construite par l'architecte Ignace Stebelski dans les années 1903-1904. Le bâtiment a été conçu en fonction des exemples allemand et anglais d'architecture « irrégulière », pour Reinhold Richter. Son frère, Joseph Richter, avait fait construire sa villa dans les environs, quelques années plus tôt, de sorte que le parc a relié les deux bâtiments. Usages Après la mort de Reinhold Richter en 1930, son épouse Mathilde, et leurs cinq enfants, sont devenus copropriétaires de la villa. Après la guerre, la villa a été reprise par l'Association des travailleurs des universités. De 1951 à 1956, elle a abrité le Centre préparatoire pour les hautes écoles. Le 23 novembre 1954, l'immeuble a été transféré à l'université polytechnique de Łódź. De 1969 à 1976, la villa a abrité le Département des publications de la faculté. En 1977, il a été décidé que le bâtiment serait utilisé comme bureau du recteur principal. Le transfert officiel de l'édifice a eu lieu pour le 40e anniversaire de l'université polytechnique, le 24 mai 1985. Bibliographie (en) « Richter's Villa. The seat of the Rectorate of Lodz University of Technology. » (consulté le 12 mars 2015) (pl) Edyta Białas, « Willa Reinholda Richtera w Łodzi. » (consulté le 12 mars 2015) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Willa Reinholda Richtera

Willa Reinholda Richtera – willa znajdująca się przy ulicy I. Skorupki 6/8 w Łodzi, w parku im. ks. bp. Michała Klepacza, obecnie siedziba rektoratu Politechniki Łódzkiej. Historia Willa zbudowana została według projektu architekta Ignacego Stebelskiego w latach 1903–1904 przy ówczesnej ulicy Placowej. Budynek zaprojektowano na niemieckich i angielskich wzorcach „architektury nieregularnej” dla Reinholda Richtera. W sąsiedztwie znajdowała się wzniesiona kilka lat wcześniej willa jego brata Józefa Richtera, z którą połączona została parkiem. Po śmierci Reinholda Richtera w 1930 roku willa stała się współwłasnością jego żony Matyldy oraz ich pięciorga dzieci. Po śmierci Matyldy nastąpił dalszy podział własności. Ostatnią mieszkanką była do II wojny światowej Jadwiga Scheiblerowa z domu Richter. Po wojnie willa została przejęta przez Towarzystwo Uniwersytetów Robotniczych. W latach 1951–1956 mieściło się tu Studium Przygotowawcze do Wyższych Uczelni. 23 listopada 1954 powstał dokument o przekazaniu budynku Politechnice Łódzkiej, co nastąpiło dopiero w pierwszej połowie 1956 roku, kiedy to został siedzibą nowo powstałego Wydziału Budownictwa Lądowego. W latach 1969–1976 mieścił się tu Dział Wydawnictw PŁ. W roku 1977 postanowiono, że budynek zostanie przeznaczony na siedzibę rektoratu. Rok później rozpoczęto prace remontowe i konserwatorskie, które prowadzono z kilkuletnią przerwą do kwietnia 1985 roku. Oficjalne przekazanie budynku rektorowi nastąpiło w 40. rocznicę powstania Politechniki Łódzkiej, 24 maja 1985 roku. W 2014 roku przeprowadzono renowację południowej ściany budynku, w 2016 zaś rozpoczęto remont dachu i drewnianych balkonów, który został przerwany 8 lipca 2016 roku pożarem. Spaleniu uległa znaczna część oryginalnej więźby dachowej budynku. Budynek posłużył jako redakcja fikcyjnego czasopisma Pasikonik w filmie Kingsajz oraz jako pałac w Schwarzer Forst w odc. 10 serialu Czterej Pancerni i Pies. Przypisy Bibliografia oprac. M. Trocha, A. Boczkowska, E. Chojnacka, R. Przybylski; tł. M. Świt: Willa Reinholda Richtera: siedziba rektoratu Politechniki Łódzkiej. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2013. ISBN 978-83-7283-516-1. EdytaE. Białas EdytaE., Willa Reinholda Richtera w Łodzi, Portal Turystyczno-Krajoznawczy Województwa Łódzkiego, 2 kwietnia 2012 [dostęp 2014-06-08] [zarchiwizowane 2014-06-08] . Linki zewnętrzne Fotografie willi
Galeria Łódzka

Galeria Łódzka ("Łódźgalleriet") er et varehus i centrum af Łódź ved Józef Piłsudskis allé 15/23, ikke langt fra Piotrkowska-gaden. Varehuset blev åbnet den 24. oktober 2002. Det ble bygget af det polske firma Strabag Polska, mens investoren er tyske ECE Projektmanagment Polska. Handelsgalleriet knytter, med sin arkitektur, an til de nærliggende postfabriksbygninger, skønt det er en helt ny konstruktion. Det har fire etager og form som bokstavet "L". Varehuset er bygget på et område som skråner nedover i retningen nord – syd. Derfor bliver det første niveau fra den nordlige indgang første etage i forhold til den sydlige stueetage. Bygningen omgives af en fire etager høj, tildækket parkeringsplads med plads til 1400 biler. Handelsområdet udgør 40.000 m³. Inde i bygningen findes et indkøbscenter, med omkring 170 butikker og flere restauranter. Galeria Łódzka blev i 2002 prisbelønnet af Den polske arkitektforening, og i 2004 fik den tildelt European Shopping Centre Award-prisen fra International Council of Shopping Centres. Begrundelsen var den dygtige indkomponering i bycentrummets infrastruktur, interessante arkitektur og rigtige adgang for biler og anden transport. Eksterne Henvisniner Varehusets hjemmeside Arkiveret 11. august 2007 hos Wayback Machine
Galeria Łódzka

Galeria Łódzka – centrum handlowe w Łodzi przy alei Piłsudskiego 15/23, w centrum miasta, niedaleko ulicy Piotrkowskiej. Galeria Łódzka została otwarta 24 października 2002. Opis Inwestorem Galerii jest niemiecka firma ECE Projektmanagment Polska, która wybudowała już Galerię Dominikańską we Wrocławiu (bardzo podobną do Galerii w Łodzi), a generalnym wykonawcą Strabag Polska. Pierwotnie jednym z najemców galerii miała być sieć hipermarketów HIT, lecz jej właściciel sprzedał polski oddział Tesco, zanim galeria się otworzyła. 17 września 2015, przed wejściem do Galerii Łódzkiej na rogu al. Piłsudskiego i ul. Henryka Sienkiewicza, odsłonięto pomnik Ferdynanda Wspaniałego. W 2017 roku Tesco zapowiedział zamknięcie do 14 września swojego hipermarketu w Galerii. Powodem zamknięcia były zbyt niskie obroty. Na miejscu Tesco swoją placówkę otworzył Lidl, do czego doszło 29 listopada 2018 r. Architektura Swoją architekturą i kolorystyką Galeria nawiązuje do okolicznych budynków pofabrycznych, choć jest to konstrukcja całkowicie nowa. 3-poziomowy budynek galerii handlowej jest wybudowany w kształcie litery L, na terenie opadającym z północy na południe, co powoduje, że poziom znajdujący się na wysokości gruntu od wejścia północnego, staje się pierwszym piętrem od strony wejścia południowego. Budynek Galerii otacza 3-poziomowy, zadaszony, płatny parking na 1400 samochodów. Powierzchnia handlowa wynosi ok. 45 000 m². Wewnątrz znajduje się hipermarket, ok. 170 sklepów oraz kilkanaście restauracji, kawiarni i barów. Galeria została wyróżniona w 2002 roku przez Stowarzyszenie Architektów Polskich. W 2004 roku Galeria otrzymała nagrodę European Shopping Centre Award, w dorocznym konkursie na najlepsze centra handlowe (w kategorii dużych obiektów handlowych – powyżej 35 000 m²), przyznawaną przez Międzynarodową Radę Centrów Handlowych (International Council of Shopping Centres). W uzasadnieniu podano umiejętne wkomponowanie w infrastrukturę centrum miasta, ciekawy projekt architektoniczny oraz właściwy dostęp samochodem i transportem publicznym do obiektu. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Galerii Łódzkiej
Robert Schweikerts palæ

Robert Schweikerts palæ (polsk Pałac Roberta Schweikerta) ligger ved Piotrkowska-gaden 262 i Łódź. Palæet blev rejst i 1910 efter tegninger af Romuald Miller til Robert Schweikert, en tysk fabrikant, og hans kone Emma. Det middelstore palads har en representativ gårdsplads som begrænses af støbejernsstakit samt et vogterhus, stald og vognskur på begge sider af grunden. Bygningen har to etager og mansardtag. Frontelevationen prydes af en portikus. Bag paladset findes en have med en effektfuld træbestand, dam, et lysthus, terrasser samt antikke vaser og skulpturer. I palæinteriøret, som er bevaret i sin oprindelige form, findes smukke glasmalerier. Under 2. verdenskrig husede bygningen en tysk bank, og efter krigen gik den over til henholdsvis Det polske arbejderparti, Den polske spejderbevægelse og Den polske socialistiske ungdomsorganisation. I 1991 blev den overgivet til Universitetet i Łódź, og husede centret for europæiske studier. Fra 1993 huser bygningen Det europæiske institut.
Pałac Roberta Schweikerta

Pałac Roberta Schweikerta – pałac Roberta Teodora Schweikerta (syna Fryderyka Wilhelma Schweikerta) znajdująca się przy ulicy Piotrkowskiej 262/264 w Łodzi. Opis W 1897 roku na terenie posesji znajdowały się: apteka, zakład wód mineralnych i napoi gazowanych, filia warszawskiej fabryki obuwia N.Lejzermana oraz laboratorium chemiczno-farmaceutyczne F. Müllera. Po wyburzeniu istniejących na posesji budynków Robert Schweikert wybudował zespół pałacowy (ukończony w 1913 roku). Główny budynek pałacowy powstał w 1910 według projektu Leona Lubotynowicza, bądź Romualda Millera. Założenie zespołu pałacowego wzorowane jest naposiadłościach magnackich. Jest to niewielki, neobarokowy, wolnostojący pałac z reprezentacyjnym dziedzińcem, który wytyczony jest przez usytuowane po bokach budynki gospodarcze (stajnia, wozownia, stróżówka z pomieszczeniami gospodarczymi) i ograniczony żeliwnym ogrodzeniem z bramami. Budowla jest dwukondygnacyjna z wysokim parterem, portykiem z półkolistym podjazdem oraz dachem czterospadowym z mansardami. Z tyłu pałacu znajduje się ogród „włoski” z symetrycznymi prostokątnymi kwaterami. Dekoracja zewnętrzna pałacu nawiązuje także do uproszczonych form klasycystycznych, historycznych, nadając budowli charakter modernistyczny. Klasycyzujące wnętrza zachowały znaczną część pierwotnych dekoracji. W czasie II wojny światowej w pałacu Schweikertów mieścił się bank niemiecki, a po wojnie kolejno siedziby: PPR, ZHP i ZSMP. W 1991 roku obiekt otrzymał w użytkowanie Ośrodek Studiów Europejskich Uniwersytetu Łódzkiego, pałac poddano renowacji i od 1993 znajduje się w nim Instytut Europejski. Zobacz też Kamienica Henryka Birnbauma Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Pałac europejski Opis pałaców na stronach Instytutu Europejskiego
Karol Poznańskis palæ

Karol Poznańskis palæ (polsk Pałac Karola Poznańskiego) ligger på hjørnet af Gdańska- og 1. Maj-gaden i Łódź. Det er et af byens smukkeste fabrikantpaladser og blev bygget i årene 1904-1908 efter tegninger af Adolf Zeligson. Palæet var en gave fra Izrael Poznański til sønnen Karol. Paladset præges af italiensk renæssance og barok, skønt man også kan finde elementer af art nouveau. Bygningen består af en frontdel og to sidefløje som står vinkelret på hinanden. På yddersiden findes balustrader, karnapper og dekorative friser. Den indre trappeopgang er bevaret i uberørt tilstand i marmor med vifteformede trapper og et effektfuldt glasmaleri. I dag huser paladset Grażyna og Kiejstut Bacewicz musikhøjskole.
Palais Karol Poznański

Le palais Karol Poznański est une ancienne résidence de Łódź, au centre de la Pologne. Il a été construit en 1904. Il abrite aujourd'hui le rectorat de l' Académie de musique de Łódź. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Karol Poznański Palace » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Palais Izrael Poznański Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne