NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Wielistowskie Źródliska

Rezerwat przyrody Wielistowskie Źródliska – leśny rezerwat przyrody obejmujący obszary źródliskowe położone na północno-zachodniej krawędzi Pojezierza Kaszubskiego w obrębie leśnictwa Godętowo, na południe od drogi krajowej nr 6. Został utworzony w 2002 roku. Zajmuje powierzchnię 11,68 ha. Ochronie rezerwatu podlega zespół wodnych cieków leśnych o charakterze strumieni górskich, otoczonych buczyną pomorską, ze szczególnym wyróżnieniem zachodzących tu procesów geomorfologicznych i hydrologicznych. Występują tu stanowiska gniezdnika leśnego i paprotki zwyczajnej. Rezerwat stanowi ostoję kruka, myszołowa i dzięcioła dużego. Najbliższa miejscowość to Wielistowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Wielki Las (województwo podlaskie)

Rezerwat przyrody „Wielki Las” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Knyszyn w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 129,33 ha Rok powstania: 1990 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Knyszyńskiej obejmujący głównie liczne zbiorowiska leśne o charakterze borowym i wysokim stopniu naturalności. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat WIELKI LAS. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Winiary Zagojskie

Rezerwat przyrody Winiary Zagojskie – rezerwat stepowy na terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego w gminie Pińczów, w powiecie pińczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 4,75 ha (akt powołujący podawał 4,81 ha) Rok utworzenia: 1960 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 28.03.1960; MP. 37/1960, poz. 187 Numer ewidencyjny WKP: 029 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: kwietny step łąkowy oraz murawa ostnicowa z udziałem rzadkich i prawnie chronionych gatunków roślin Do występujących tu chronionych gatunków roślin należą: miłek wiosenny, ostnica włosowata, dziewięćsił bezłodygowy, len włochaty, ożota zwyczajna. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny z Pińczowa do Wiślicy. Przypisy
Rezerwat przyrody Winnica

Rezerwat przyrody „Winnica” – rezerwat stepowy na terenie Parku Krajobrazowego Międzyrzecza Warty i Widawki, w pobliżu wsi Wielka Wieś B w gminie Widawa, powiecie łaskim, województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 1,54 ha. Przedmiotem ochrony są murawy i zarośla kserotermiczne wraz z rzadkimi gatunkami roślinnymi. Rezerwat położony jest na skarpie zbudowanej z margli górnojurajskich oraz wapieni. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Mimo niewielkiej powierzchni rezerwatu, jego flora jest bardzo bogata – stwierdzono tu występowanie 175 gatunków roślin naczyniowych i 6 gatunków mchów. Obszar rezerwatu otoczony jest gęstymi zaroślami, otaczającymi wyższe partie wzgórza porośnięte roślinnością stepu kwietnego. W niższej partii skarpy przeważają krzewy, m.in.: śliwa tarnina dereń świdwa głóg jednoszyjkowy róża dzika ligustr pospolity wiąz polny Ze względu na duży przyrost zarośli i płynące z tego powodu zagrożenie zagłuszenia głównego celu ochrony (murawy kserotermicznej) prowadzona jest wycinka krzewów na określonym obszarze. W prześwitach i wyższych partiach występują m.in.: gorysz pagórkowy kłosownica pierzasta pierwiosnek lekarski głowienka wielkokwiatowa dziewięćsił bezłodygowy dzwonek boloński dzwonek syberyjski Przez teren rezerwatu prowadzi część ścieżki przyrodniczo-dydaktycznej „Rezerwat Winnica – Starorzecze w Siemiechowie”. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat stepowy „Winnica”. [w:] Portal Korporacyjny Lasów Państwowych [on-line]. Grzegorz Socha (red.): Rezerwaty przyrody województwa łódzkiego. Łódź: Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Łodzi, 2011. ISBN 978-83-934396-0-7.
Rezerwat przyrody Wiosło Małe

Rezerwat przyrody Wiosło Małe – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze Kociewia nad zachodnim brzegiem Wisły, na terenie gminy Gniew w województwie pomorskim. Został utworzony w roku 1965. Jego powierzchnia wynosi 21,88 ha. Rezerwat utworzono w celu ochrony rzadkich gatunków stepowo-leśnych, które wypierane są przez roślinność krzewiastą i drzewiastą oraz inną roślinność zielną. W trakcie inwentaryzacji przeprowadzonej w 2012 roku stwierdzono występowanie na terenie rezerwatu 144 gatunków roślin naczyniowych, w tym 5 objętych ochroną ścisłą (lilia złotogłów, listera jajowata, paprotka zwyczajna, wawrzynek wilczełyko i przylaszczka pospolita) oraz 5 chronionych częściowo (kruszyna pospolita, kopytnik zwyczajny, przytulia wonna, konwalia majowa i bluszcz pospolity). Stwierdzono także obecność 17 gatunków mszaków, w tym objętych ochroną częściową rokieta pierzastego i brodawkowca czystego oraz zagrożonego wymarciem parzocha szerokolistnego. Na terenie rezerwatu urządzono ścieżkę dydaktyczną. Najbliższymi miejscowościami są: osada Małe Wiosło, od której pochodzi nazwa rezerwatu, Opalenie i Widlice. Przypisy Linki zewnętrzne praca zbiorowa: Projekt Planu Ochrony Rezerwatu Przyrody „Wiosło Małe”. 2012. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-25)].
Rezerwat przyrody Wiączyń

Rezerwat przyrody Wiączyń – leśny rezerwat przyrody w gminie Nowosolna, w powiecie łódzkim wschodnim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie leśnictwa Wiączyń w Nadleśnictwie Brzeziny. Zajmuje powierzchnię 8,40 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 4 lutego 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 16, poz. 103 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu liściastego o cechach zespołu naturalnego na granicy zasięgu buka i jodły. Las w rezerwacie jest częścią kompleksu leśnego Wiączyń i stanowi pozostałość dawnej Puszczy Łódzkiej. Runo jest ubogie i nigdy nie pokrywa gleby całkowicie. Przypisy
Rezerwat przyrody Wydrze

Wydrze – rezerwat przyrody położony w miejscowości Wydrze, w gminie Rakszawa, w powiecie łańcuckim, w województwie podkarpackim. Obejmuje oddziały leśne 35d,f,g,h, 44b,c, 45a,b,c leśnictwa Wydrze (Nadleśnictwo Leżajsk). Wraz z okolicą wchodzi w skład Brzóźniańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru Natura 2000 „Lasy Leżajskie” (PLH180047). numer według rejestru wojewódzkiego: 27 akt powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1983 r. Nr 16, poz. 91 (ISAP)) powierzchnia: 15,64 ha (akt powołujący podawał 14,64 ha) rodzaj rezerwatu: leśny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego): fragment drzewostanu z dużym udziałem modrzewia polskiego oraz starodrzewu bukowego z wieloma gatunkami roślin górskich w runie Główne zbiorowisko leśne rezerwatu to żyzna buczyna karpacka występująca tu w formie podgórskiej. W drzewostanie dominuje buk, z domieszką sosny i modrzewia polskiego. Flora rezerwatu liczy 146 gatunków roślin, w tym 15 gatunków górskich takich jak m.in.: żywiec gruczołowaty, sałatnica leśna, kosmatka olbrzymia, przetacznik górski. Przypisy Linki zewnętrzne Wydrze. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-23].
Rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski

Rezerwat przyrody „Wyspa Sołtyski” – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 22,71 ha, utworzony 12 września 1994, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Ińsko. Rezerwat malowniczo położony na wyspie, we wschodniej części jeziora Ińsko, najgłębszego jeziora Pojezierza Ińskiego, na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Ostoja Ińska” (PLB320008) oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Pojezierze Ińskie” (PLH320067). Celem ochrony jest zachowanie siedlisk kluczowych dla bioróżnorodności, zwłaszcza starodrzewia i martwego drewna kwaśnej buczyny Luzulo-Fagenion, grądu środkowoeuropejskiego Galio-Carpinetum oraz kwaśnej dąbrowy Quercetum-robori-petraeae. Istotne jest zabezpieczenie populacji rzadkich, chronionych i zagrożonych gatunków grzybów, zwłaszcza soplówki jeżowatej (Hericium erinaceum), soplówki bukowej (Hericium coralloides), ozorka dębowego (Fistulina hepatica), żagwicy listkowatej (Grifola frondosa), szyszkowca łuskowatego (Stobilomyces strobilaceus), roślin, takich jak: kruszczyka szerokolistnego (Epipactis helleborine), bielistki siwej (Leucobryum glaucum), torfowca kończystego (Sphagnum fallax), grzybienia białego (Nymphaea alba), oraz zwierząt, w szczególności: trzciniaka (Acrocephalus arundinaceus), krakwy (Anas strepera), żaby trawnej (Rana arvalis), żaby jeziorkowej (Rana lessonae) i ropuchy szarej (Bufo bufo). W rezerwacie liczne głazy narzutowe, natomiast wzdłuż linii brzegowej jeziora (już poza wyspą) cenne siedliska przyrodnicze z podwodnymi łąkami ramienic (Charales) oraz ze zbiorowiskami Nympheion, Potamion. Rezerwat udostępniony do zwiedzania. Cały jego obszar podlega ochronie czynnej. Nie bez wpływu na rezerwat jest bliskie sąsiedztwo ośrodków wypoczynkowych, pola namiotowego i kąpieliska miejskiego. Przypisy
Rezerwat przyrody Wygon Grabowiecki

Wygon Grabowiecki – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Grabowiec, na terenie wsi Grabowiec-Góra. Znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Strzelce, ale poza jego gruntami. powierzchnia (według aktu powołującego): 6,38 ha dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 62 (ISAP)). położenie geograficzne: Działy Grabowieckie, gmina Grabowiec, na południe od zabudowań wsi Grabowiec-Góra. przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska susła perełkowanego (jedno z siedmiu w Polsce). Rezerwat obejmuje pas pastwiska (wygonu) ciągnącego się po obu stronach drogi gruntowej prowadzącej ze wsi Grabowiec-Góra na południe do Czartorii. W zbliżonych granicach powołano specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000 „Wygon Grabowiecki” PLH060027, który zajmuje powierzchnię 8,37 ha. W pobliżu znajduje się rezerwat „Rogów”. Przypisy
Rezerwat przyrody Wzgórza Sobkowskie

Rezerwat przyrody Wzgórza Sobkowskie – rezerwat krajobrazowy w gminie Sobków, w powiecie jędrzejowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 37,08 ha (akt powołujący podawał 37,18 ha) Rok utworzenia: 2005 Dokument powołujący: Rozporz. Woj. Święt. 102/2005 z 04.11.2005; Dz. Urz. Woj. Święt. 256/2005, poz. 3138 z 10.11.2005 Obszar rezerwatu obejmuje murawy, zakrzewienia i las. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych krajobrazów i stanowiska roślinności kserotermicznej z licznym udziałem gatunków roślin chronionych. Występujący tu typ siedliskowy lasu to las mieszany świeży. W skład drzewostanu wchodzą: sosna, dąb, modrzew. Odnotowano tu aż 45 gatunków porostów. Teren rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Wzgórze Joanny

Rezerwat przyrody Wzgórze Joanny – leśny rezerwat przyrody położony jest około 1 km m na południowy wschód od Postolina przy drodze z tej wsi do Świebodowa, w gminie Milicz, w powiecie milickim, w województwie dolnośląskim. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy oraz obszaru Natura 2000 PLH020041 „Ostoja nad Baryczą” SOO. Rezerwat został tworzony w 1962 r. w celu zachowania wyspowego stanowiska buka przy wschodniej granicy jego zasięgu oraz znalezisk prehistorycznych. W roku 2011 powiększono obszar rezerwatu do 24,57 ha. Nazwa wzgórza (niem. Johanna's Höhe, 230 m n.p.m.) pochodzi od imienia matki Heinricha von Salischa (1846-1920) - Johanny von Rehdinger (1811-1873), drugiej żony Rudolfa Georga von Salischa (1797-1861). Zameczek myśliwski Na wierzchołku wzniesienia stoi zameczek myśliwski Wieża Odyniec wybudowana po 1850 przez Heinricha Rudolfa von Salischa. Zajmuje najwyższą część wzniesienia o tej samej nazwie, zwanego też Wieżycą, leżącego w paśmie rozdzielających dwie kotliny baryckie morenowych Wzgórz Krośnickich. Poniżej zameczku zlokalizowane jest oczko wodne, okresowo wysychające. Około 30 m na południowy zachód od niego rośnie buk Na szczudłach, który ma częściowo odsłonięty system korzeniowy. Wokół występują też m.in.: niecierpek drobnokwiatowy, czartawa pospolita, bodziszek drobny, głowienka pospolita i marzanka wonna. Przypisy Linki zewnętrzne Ścieżka dydaktyczna: Postolin – Wzgórze Joanny – Postolin. Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2019-04-27].
Rezerwat przyrody Wąwelno

Rezerwat przyrody Wąwelno – rezerwat leśny o powierzchni 4,72 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie sępoleńskim, gminie Sośno. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się w kompleksie leśnym należącym do nadleśnictwa Runowo, położonym na południe od wsi Sośno, na wschód od drogi Sośno-Wąwelno. Rezerwat leży na płaskiej równinie morenowej pociętej płytkimi obniżeniami terenowymi. Zajmuje na niej niewielkie wzniesienie otoczone częściowo zatorfionymi obniżeniami. Historia Rezerwat został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 września 1958 roku (MP nr 81, poz. 466). Charakterystyka Rezerwat chroni fragment lasu liściastego o charakterze grądu środkowoeuropejskiego, z kilkudziesięcioma okazami starych buków zwyczajnych, jesionów wyniosłych, dębów szypułkowych oraz jarząbu brekinii, która odnawia się tu w sposób naturalny. Zespół runa charakterystyczny jest dla cienistych lasów liściastych. W jego skład wchodzą m.in.: marzanka wonna, przylaszczka pospolita, gwiazdnica wielkokwiatowa, konwalijka dwulistna, konwalia majowa, malina kamionka, orlica pospolita, perłówka jednokwiatowa, rutewka orlikolistna i inne. Największa osobliwość rezerwatu – jarząb brekinia, stopniowo zmniejsza swą liczebność. W roku 1954 rosło 16 sztuk, w 1982 – 7 sztuk, a w roku 1995 zinwentaryzowano już tylko 4 sztuki, które rosną do dzisiaj. Na terenie leśnictwa Wąwelno istnieje jeszcze kilka stanowisk tego rzadkiego gatunku. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Wąwóz w Skałach

Rezerwat przyrody Wąwóz w Skałach (do 2017 roku Wąwóz w Skałkach) – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Waśniów w powiecie ostrowieckim oraz w gminie Nowa Słupia w powiecie kieleckim (województwo świętokrzyskie). Znajduje się w otulinie Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 3,01 ha (akt powołujący podawał 3,18 ha) Rok utworzenia: 1994 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚ ZNiL z 19.10.1994, MP. 56/1994, poz. 484 Numer ewidencyjny WKP: 052 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: odsłonięcie dolomitów środkowodewońskich, morfologia i roślinność wąwozu Rezerwat ulokowany jest w głębokim na 30 m wąwozie o stromych zboczach. Znajdują się tu wychodnie dolomitów i wapieni dewońskich. Występują tu unikatowe skamieniałości koralowców, stromatoporoidów, ślimaków oraz brachopodów. Północne zbocza wąwozu porastają murawy naskalne i kserotermiczne. Bezpośrednio na skałach rosną m.in. rojnik pospolity, czosnek skalny, kostrzewa blada, zanokcica murowa, pajęcznica gałęziasta, oman szerokolistny, ciemiężyk pospolity oraz czyściec prosty. Ponadto u podnóża skał występują: szałwia łąkowa, jastrzębiec kosmaczek oraz wilczomlecz sosnka. Południowa część wąwozu częściowo porośnięta jest lasem liściastym. Rosną tu leszczyna, lipa, grab oraz osika. Występują tu także m.in. bluszcz pospolity, groszek wiosenny i konwalia majowa. Murawy kserotermiczne zamieszkiwane są przez wiele gatunków pająków, owadów i ślimaków. Rezerwat od strony północnej sąsiaduje z czynnym kamieniołomem w Skałach. Przypisy
Rezerwat przyrody Węże

Rezerwat przyrody Węże – rezerwat przyrody nieożywionej w województwie łódzkim, powiecie pajęczańskim, gminie Działoszyn, w sąsiedztwie wsi Węże. Znajduje się w granicach Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia rezerwatu wynosi 20,74 ha. Utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 10 grudnia 1971 roku w celu ochrony wapiennego ostańca jurajskiego, góry Zelce, który wznosi się 45 metrów ponad krawędź doliny Warty. Leży on na wysokości około 220 m n.p.m. Liczne zjawiska krasowe, m.in. jaskinie (w tym: Jaskinia Niespodzianka, Zanokcica, Stalagmitowa, Za Kratą, Dwuwylotowa, Draba, Mała, Profesora Samsonowicza). Do ruchu turystycznego przystosowane były jaskinie Stalagmitowa i Za Kratą. Wyposażono je w żelazne drabiny ułatwiające pokonanie jaskiniowych studni. Obecnie wstęp do wszystkich jaskini na terenie rezerwatu dozwolony jest jedynie za zgodą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi. W jaskiniach odkryto stanowiska kopalnej fauny plioceńskiej. Powierzchnię wzgórza porastają murawy kserotermiczne i naskalne. Obszar rezerwatu jest najbardziej na północ wysuniętym przykładem „jurajskiego” krajobrazu w Polsce (ostańce skalne, jaskinie itp.). Przez teren rezerwatu przebiegają szlaki: Szlak Jury Wieluńskiej (czerwony) oraz Szlak Rezerwatów Przyrody ZPK (niebieski). W sierpniu 2017 otwarto ścieżkę dydaktyczną – „Najcenniejsze walory przyrodnicze Miasta i Gminy Działoszyn”, która również przebiega przez rezerwat Węże. W ramach ścieżki ustawiono przed jaskiniami tablice informacyjne z planami, mapę rezerwatu oraz opis walorów przyrodniczych obiektu. Poruszanie się po rezerwacie ułatwiają liczne strzałki ułatwiając lokalizację opisywanych jaskiń. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Węże w Portalu Turystyczno-Krajoznawczym Województwa Łódzkiego
Rezerwat przyrody Zabuże

Rezerwat przyrody Zabuże – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Sarnaki (woj. mazowieckie), w pobliżu rzeki Bug. Znajduje się pomiędzy miejscowościami Zabuże, Stare Mierzwice i Stare Hołowczyce, na terenie Parku Krajobrazowego „Podlaski Przełom Bugu” oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Nadbużańska” PLH140011. Zajmuje powierzchnię 33,15 ha. Od północy graniczy z rezerwatem „Mierzwice” oraz ze stanowiskiem dokumentacyjnym „Wychodnia głazów Mierzwice”. Celem ochrony jest zachowanie starodrzewu dębowego pochodzenia naturalnego, występującego w zespole o charakterze grądu, interesujących form geomorfologicznych oraz stanowisk wielu gatunków roślin rzadkich i chronionych, jak też bogatej awifauny. Krajobraz rezerwatu urozmaicają głębokie wąwozy i głazy narzutowe. Z gatunków objętych ochroną gatunkową występują tu między innymi: orlik pospolity, gnieźnik leśny, tajęża jednostronna, pluskwica europejska, pomocnik baldaszkowy. Przez teren rezerwatów „Zabuże” i „Mierzwice” przebiega szlak pieszy. Przypisy
Rezerwat przyrody Zabrzeźnia

Rezerwat przyrody Zabrzeźnia – leśny rezerwat przyrody utworzony 1 sierpnia 1984 r. decyzją ówczesnego wojewody łódzkiego (Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lipca 1984). Obejmuje on powierzchnię 27,62 ha i położony jest ok. 2 km na północny zachód od centrum Głowna (w granicach miasta), w powiecie zgierskim, w województwie łódzkim. Głównym celem ochrony jest zachowanie i ochrona jodły pospolitej (Abies alba), występującej w tym rezerwacie na północnej granicy jej naturalnego zasięgu oraz naturalizacja występujących w rezerwacie zespołów grądowych. W 1994 r. w rezerwacie spisano występujące w nim jodły: 78 sztuk, w tym 4 zamierające i 3 suche. Najwyższe przekraczały 30 m wysokości i miały po 110–165 cm obwodu w pierśnicy. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Grzegorz Socha (red.): Rezerwaty przyrody województwa łódzkiego. Łódź: Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Łodzi, 2011. ISBN 978-83-934396-0-7.
Rezerwat przyrody Zakole Zakroczymskie

Rezerwat przyrody Zakole Zakroczymskie – wodny rezerwat przyrody położony w województwie mazowieckim na gruntach: wsi Sady w gminie Czosnów, wsi Stare Grochale w gminie Leoncin, miasta Zakroczym. Obejmuje obszar wysp, piaszczystych łach oraz wód rzeki Wisły. Został powołany na mocy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998, na powierzchni 528,42 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 maja 2019 powiększono go do 545,4755 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór nad rezerwatem sprawuje zastępca Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie – Regionalny Konserwator Przyrody. Rezerwat leży w obrębie otuliny Kampinoskiego Parku Narodowego, w granicach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Kampinoska Dolina Wisły” PLH140029 oraz ptasiego „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Od zachodu graniczy z rezerwatem „Wikliny Wiślane”, a od wschodu z rezerwatem „Kępy Kazuńskie”. Przypisy
Rezerwat przyrody Zarośle

Zarośle – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Tomaszów Lubelski, w powiecie tomaszowskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego. położenie geograficzne: Roztocze Środkowe powierzchnia (według aktu powołującego): 64,02 ha rok utworzenia: 1998 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. U. nr 161, poz. 1103). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie lasów jodłowo-bukowych z gatunkami roślin rzadkich i chronionych. Główne zespoły roślinne występujące na terenie rezerwatu to żyzna buczyna karpacka (w formie zdegenerowanej) oraz wyżynny jodłowy bór mieszany. Rosną tu m.in.: wawrzynek wilczełyko, bez koralowy, szczyr trwały, czartawa drobna i starzec Fuchsa. Przypisy
Rezerwat przyrody Zasolnica

Rezerwat przyrody Zasolnica (także Buczyna na Zasolnicy) – rezerwat przyrody położony w zachodniej części Beskidu Małego, na zboczach góry Zasolnicy (567 m n.p.m.) wchodzącej w skład Grupy Magurki Wilkowickiej. Rezerwat powstał w 1973 roku w celu ochrony naturalnego obszaru występowania buczyny karpackiej, obejmuje obszar 16,65 hektarów. Leży na terenie gminy Porąbka, w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Małego. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Zobacz też Rezerwat przyrody Szeroka w Beskidzie Małym Rezerwat przyrody Madohora Przypisy
Rezerwat przyrody Łacha Jelcz

Rezerwat przyrody Łacha Jelcz – wodny rezerwat przyrody w gminie Jelcz-Laskowice, w powiecie oławskim (województwo dolnośląskie). Przylega do miejscowości Jelcz, stanowiącej część miasta Jelcz-Laskowice. Rezerwat został utworzony w 1954 roku w celu ochrony naturalnego stanowiska rośliny wodnej – kotewki orzecha wodnego. Pierwotnie zajmował powierzchnię 6,90 ha, w 2014 roku został powiększony do 59,68 ha i objął ochroną całe starorzecze Odry z przylegającym lasem. Celem ochrony rezerwatu jest obecnie „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych flory i fauny oraz naturalnych procesów sukcesyjnych w ekosystemie starorzecza rzeki Odry”. Dla rezerwatu przyrody ustalono rodzaj – wodny. Ze względu na dominujący przedmiot ochrony jest to rezerwat typu biocenotycznego i fizjocenotycznego, podtypu biocenoz naturalnych i półnaturalnych. Ze względu na główny typ ekosystemu jest to rezerwat wodny, podtypu rzek i ich dolin, potoków i źródeł. Oprócz kotewki na terenie rezerwatu występuje m.in. salwinia pływająca, kruszczyk szerokolistny, grążel żółty, grzybienie białe, strzałka wodna, niezapominajka błotna. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 .