NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Allerheiligenkerk (Warschau)

De Allerheiligenkerk (Pools: Kościół Wszystkich Świętych) is een rooms-katholieke kerk in de Poolse hoofdstad Warschau. Bouw De bouw van de kerk ging in 1861 van start. Het ontwerp was afkomstig van de in Polen werkzame Italiaanse architect Enrico Marconi. Het kerkgebouw werd op 31 oktober 1883 gewijd door aartsbisschop Wincenty Popiel. Met de voltooiing van de torens (die pas in 1892 werden gebouwd) kwam het kerkgebouw gereed. Tweede Wereldoorlog Het kerkgebouw raakte tijdens het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog bij de verdediging van de stad in 1939 licht beschadigd. Gedurende de bezetting van was de Allerheiligenkerk een van de drie christelijke godshuizen in het joodse getto (de andere twee waren de Augustinuskerk en de Maria Geboortekerk). Samen met de Maria-Geboortekerk bleef de Allerheiligenkerk operationeel voor de christelijke joden die in het getto zaten opgesloten. In die tijd was priester Marceli Godlewski, die voor de oorlog juist bekendstond om zijn antipathie voor joden, betrokken bij het helpen van joden. Velen hielp hij met het aanbieden van een schuilplaats in de pastorie van de parochie en het ontsnappen uit het getto. Hieronder bevond zich de bekende medicus en immunoloog Ludwik Hirszfeld. In juli 2009 werd de priester postuum onderscheiden met de eretitel Rechtvaardige onder de Volkeren van het instituut Yad Vashem. Na de grote deportaties van de inwoners van het getto in de zomer van 1942 kwam de kerk buiten de gettomuren te liggen. Tijdens de opstand van Warschau werd de kerk zwaar beschadigd. Luchtaanvallen en Duits artilleriegeschut veroorzaakten het instorten van delen van het dak. De oostelijke toren werd eveneens verwoest. Vele waardevolle epitafen en schilderijen werd vernietigd. Na de oorlog De kerk werd na de oorlog gereconstrueerd, echter om ideologische redenen omringd door hogere gebouwen zodat de kerk minder domineerde in de omgeving. Op 8 juni 1987, tijdens het derde apostolische bezoek aan Polen, vierde paus Johannes Paulus II de mis in de Allerheiligenkerk, die het Tweede Nationaal Eucharistische Congres inluidde. Onder de tienduizenden gelovigen bevond zich eveneens Moeder Teresa van Calcutta. In 1993 werd ter gelegenheid van het 15-jarig jubileum van de pontificaat van Johannes Paulus II een beeld van de paus onthuld. Externe link (pl) Website van de parochie van de Allerheilenkerk, Warschau
Kościół Wszystkich Świętych w Łososinie Górnej

Kościół Wszystkich Świętych w Łososinie Górnej – zabytkowa drewniana świątynia rzymskokatolicka z XVIII wieku, znajdująca się na terenie dzielnicy Limanowej-Łososina Górna. Historia Drewniany kościół został zbudowany w 1778 na bazie wcześniejszych obiektów sakralnych, w tym kościoła z XV wieku. Od tego czasu był wielokrotnie przebudowywany i remontowany. Ostatni większy remont miał miejsce w 2008 roku, kiedy to pokryto dach blachą miedzianą. Architektura i wnętrze Kościół jest drewniany, z wieżą na planie kwadratu, wielobocznie zamkniętym prezbiterium i dwiema kaplicami bocznymi. Wejście główne znajduje się pod wieżą. Wnętrze świątyni przykryte jest płaskim stropem. Wyposażenie Ołtarze Ołtarz główny barokowy, pochodzący z 1873 roku. Znajduje się w nim XVIII-wieczny obraz Matka Boża z Dzieciątkiem, który jest przysłaniany obrazem Wszyscy Święci adorujący Trójcę Świętą. Powyżej umieszczono również niewielki wizerunek Przemienienie Pańskie. Ołtarze boczne rokokowe: ołtarz z figurą Matka Boska z Dzieciątkiem oraz obrazem Święty Józef z Jezusem ołtarz ku czci Najświętszego Serca Pana Jezuska, z wizerunkiem św. Mikołaja w zwieńczeniu ołtarz św. Tomasza ołtarz Miłosierdzia Bożego Ambona Ambona rokokowa, misternie zdobiona, pochodząca z XIX wieku. Chrzcielnica i kropielnica Pochodząca z 1535 roku kamienna chrzcielnica jest najcenniejszym elementem wyposażenia kościoła. Wykonana jest w stylu gotyckim. Z tego samego okresu pochodzi również zabytkowa kropielnica. Polichromia Zarówno ściany jak i strop kościoła pokrywa figuralna i ornamentalna polichromia, wykonana w 1882 przez Antoniego Miklasińskiego i odnowiona w 1958 przez Andrzeja Chojkowskiego. Do najciekawszych jej elementów należą: Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny Sąd Ostateczny Ukoronowanie Matki Bożej Król Dawid grający na lutni Adoracja Matki Bożej z Dzieciątkiem przez św. Izydora - święty ubrany jest w tradycyjny strój limanowski. Dzwon Na wieży kościoła znajduje się zabytkowy dzwon o imieniu "Święty Andrzej", odlany w 1520 roku. Waży 178 kg; jego średnica to 66 cm, a wysokość klosza ok. 54 cm. Z racji wielkiej wartości historycznej, nie został zabrany przez Austriaków w czasie I wojny światowej ani poddany rekwizycji przez Niemców w czasie II wojny światowej. Z racji złego stanu technicznego od kilkudziesięciu lat nie był używany. W kwietniu 2022 dlatego po otrzymaniu stosownych pozwoleń dzwon odrestaurowano i przywrócono do użytku. 12 kwietnia o godzinie 16:45 został poświęcony przez biskupa Stanisława Salaterskiego. Zobacz też Pomnik Legionistów w Łososinie Górnej Dwór w Łososinie Górnej Przypisy
Evangelický kostel Spasitele (Bílsko-Bělá)

Evangelický kostel Spasitele v Bílsku-Bělé (pol. Kościół ewangelicki Zbawiciela w Bielsku-Białej) je jedním z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Původní evangelická modlitebna v Bílsku byla vystavěna v letech 1782–1790. V letech 1849–1852 byla ke kostelu přistavěna věž. V 80. letech 19. století byl kostel přestavěn v novogotickém stylu podle plánů architekta Heinricha Ferstela. V současnosti je sídelním kostelem biskupa Těšínské diecéze Evangelicko-augsburské církve v Polsku. Vedle kostela stojí pomník reformátora církve Martina Luthera z roku 1909. Související články Ježíšův kostel v Těšíně Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel Spasitele na Wikimedia Commons Stránky evangelické farnosti v Bílsku Galerie
Erlöserkirche (Bielsko)

Die Erlöserkirche (polnisch Kościół Zbawiciela) ist die evangelisch-lutherische Gemeindekirche von Bielsko (deutsch: Bielitz), heute einem Stadtteil von Bielsko-Biała in der polnischen Woiwodschaft Schlesien. die Kirche ist zu Ehren Jesu Christi als Erlöser benannt. Geschichte In der zum Herzogtum Teschen gehörigen Stadt Bielitz hatte sich die Reformation bereits vor ihrer offiziellen Einführung 1545 durch Herzog Wenzel III. etabliert und konnte sich auch über die Zeit der Gegenreformation hinweg behaupten. Nach Erlass des Toleranzpatents Josephs II. von 1781 entstand zunächst ein provisorischer Betsaal und anschließend nach Plänen von Simon Gottlieb Zug der heutige Kirchenbau, zu dem am 19. März 1782 der Grundstein gelegt wurde. Die Einweihung 1790 erfolgte durch den Superintendenten für Mähren und Schlesien und ersten Pfarrer der Erlöserkirche, Johann Traugott Bartelmus. Beim Stadtbrand von Bielitz am 6. Juni 1808 wurde die Kirche beschädigt und am Weihnachtstag 1825 durch einen Orkan das Kirchendach abgedeckt, das 1828 in Schiefer neugedeckt wurde. Der Turm wurde 1849 bis 1852 nach einem Entwurf von Emanuel Rost (1816–1889) zugefügt. Auf Initiative des damaligen Pfarrers Ferdinand Schur erfolgte 1881 eine neugotische Umgestaltung durch Heinrich Ferstel, nach dessen Entwurf der Turm 1896 erhöht wurde. Neben der Kirche wurde 1900 das von Franz Vogl aus Wien geschaffene Lutherdenkmal aufgestellt. Nach dem Polnisch-Tschechoslowakischen Grenzkrieg von 1919 wurde Bielitz zusammen mit den an Polen gefallenen Gemeinden des ehemaligen Seniorats Schlesien der Superintendentur Mähren und Schlesien der neugegründeten Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen zugeordnet und bildet heute den Sitz der Diözese Cieszyn. Architektur Die zunächst als Bestandteil des Bielitzer Zion als klassizistische Saalkirche erbaute Bielitzer Erlöserkirche präsentiert sich nach dem Umbau durch Ferstel als eine dreischiffige Emporenhalle mit vorgestelltem, von einem Spitzhelm bekröntem Turm und einem polygonalen Altarraum. Der seit der Umgestaltung neugotisch eingewölbte Kirchenraum wird von den doppelgeschossig eingebauten Emporen beherrscht. Im Altarraum befindet sich ein steinerner Kanzelaltar, seitlich davon ein Ölgemälde der Kreuzigung von Daniel Penther aus Lemberg von 1867. Orgel Nach ihrem Umbau im Jahr 1881 erhielt die Kirche eine Orgel mit neugotischem Prospekt, in das 1933 ein neues Werk mit pneumatischer Traktur der Gebrüder Rieger Orgelbau aus Jägerndorf in Mähren (op. 2598) eingebaut wurde. Die von dem damaligen Organisten Ivo Braeutigam konzipierte Disposition von 28 klingenden Registern auf zwei Manualen und Pedal lautet wie folgt: Koppeln: II/I, I/P, II/P, I/I 4′, II/I 16′, II/I 4′, II/II 16′, II/II 4′, II/P 4′ Spielhilfen: Freie Kombination, feste Kombinationen (Piano, Mezzoforte, Forte, Fortissimo, Tutti), Zungen ab, Tremolo II. Man., Crescendo, Schweller II. Man. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 130, ISBN 3-422-03109-X. Einzelnachweise Weblinks Website der Kirchengemeinde
Erlöserkirche (Cieplice Śląskie-Zdrój)

Die Erlöserkirche (polnisch Kościół Zbawiciela) ist die evangelisch-lutherische Kirche von Cieplice Śląskie-Zdrój (deutsch: Bad Warmbrunn), einem als Heilbad bekannten Stadtteil von Jelenia Góra (Hirschberg) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Sie gehört der Diözese Breslau der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen an. Geschichte Bereits unmittelbar nach dem Ende des Ersten Schlesischen Kriegs, mit dem Schlesien an Preußen fiel, hatten die Evangelischen der Stadt Hirschberg im Dezember 1741 eine Delegation an den preußischen König Friedrich II. nach Breslau mit der Bitte um Erlaubnis für einen Kirchenbau geschickt, die am 29. Dezember 1741 gewährt und am 4. Januar 1742 bestätigt wurde. Die in unmittelbarem Anschluss daran als Fachwerkbau errichtete „Gnadenkirche“ in Hirschberg konnte bereits am 18. März 1742 durch Jeremias Ketzler geweiht werden. Erster Pfarrer der lutherischen Gemeinde war von 1742 bis 1747 der auch als Kirchenlieddichter bekannte Adam Gottfried Thebesius. Unter dem ab 1758 als Pfarrer amtierenden August Jacob Fritze wurde in den Jahren 1774 bis 1777 der jetzige barock-klassizistische Kirchenbau durch den Hirschberger Baumeister Demus errichtet. Während der Bauarbeiten stürzte am 6. September 1776 der Turm ein und musste durch den Maurermeister Liebusch wiedererrichtet werden. Die Weihe der fertiggestellten Kirche erfolgte am Reformationstag, dem 31. Oktober des Jahres 1777. Architektur Die Erlöserkirche ist ein über rechteckigem Grundriss errichtete Saalkirche mit westlich vorgesetztem Turm mit Laternenaufsatz und polygonal ausgebildeten Mittelrisaliten, abgeschlossen durch ein Mansardwalmdach. Der von einer Scheinkuppel gedeckte Innenraum wird von zweigeschossigen, von Säulen getragenen Emporen geprägt. Ausstattung Aus der bauzeitlichen Ausstattung der Kirche haben sich der Säulenaltar mit den Statuen der Apostel Petrus und Paulus sowie Maria und Johannes Evangelist von Heinrich Wagner und die kelchförmige, von einer Auferstehungsgruppe bekrönte Kanzel erhalten. Die auf der Empore über dem Altar aufgestellte Orgel von Johann Gottlieb Meinert aus Stettin wurde 1927 im bestehenden Prospekt durch ein Instrument von Gustav Heinze aus Sorau ersetzt. Der Orgelprospekt wird von dem Stifterwappen des preußischen Ministers Johann Nepomuk von Schaffgotsch bekrönt. Der Kristallleuchter wurde Anfang des 19. Jahrhunderts in der Josephinenhütte in Schreiberhau gefertigt. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 396f. ISBN 3-422-03109-X Piotr Oszczanowski: Historia Kościoła Zbawiciela. digitalisat Weblinks
Kościół Zbawiciela w Jeleniej Górze-Cieplicach

Kościół Zbawiciela – kościół parafialny parafii ewangelicko-augsburskiej należący do diecezji wrocławskiej. Znajduje się w Cieplicach Śląskich-Zdroju, dzielnicy Jeleniej Góry. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1774–1777 według projektu Demusa z Jeleniej Góry. Budowla jest jednonawowa i posiada empory. Nakrywa ją łamany czterospadowy dach. Charakteryzuje się barokowo-klasycystycznym wyposażeniem wnętrza. W okresie letnim miejsce koncertów organowych. Galeria Przypisy Bibliografia Jelenia Góra: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych imienia Eugeniusza Romera, S.A., Warszawa-Wrocław 1999. ISBN 83-7000-552-7 Linki zewnętrzne Kościół ewangelicko-augsburski Zbawiciela - Ewangelische Kirche na str. polska-org.pl
Kościół Zbawiciela w Sopocie

Kościół Zbawiciela w Sopocie – kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w Gdańsku z siedzibą w Sopocie i biskupa diecezji pomorsko-wielkopolskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej – lecz nie nosi tytułu katedry, którego pragmatyka służbowa KEA nie przewiduje. Kościół mieści się nieopodal mola przy skwerze ks. Otto Bowiena, zaś biuro parafii przy ul. Kościuszki 51. Historia Pierwsi protestanci w Sopocie osiedlili się w latach 20. XIX wieku. Początkowo ci uczęszczali do parafii w Małym Kacku, obecnie dzielnica Gdyni. W miesiącach letnich liczba ewangelików wzrastała do około tysiąca, w związku z czym nabożeństwa odprawiano pod gołym niebem. W 1870 roku uzyskano zgodę na budowę kaplicy. Gotową budowlę konsekrowano 18 sierpnia 1871 i nadano jej imię kaplicy Pokoju. W 1890 erygowano sopocką parafię. Kurort rozrastał się, przez co rosła liczba protestantów. 22 października 1899 rozpoczęto budowę nowego kościoła (obecnie kościół św. Jerzego), którą ukończono w 1901. W 1910 roku liczba parafian wynosiła już ponad 8 tysięcy. W 1913 roku rozpoczęto budowę nowej świątyni na miejscu kaplicy Pokoju – zaprojektował ją Adolf Bielefeldt. Przez I wojnę światową obiekt konsekrowano dopiero w październiku 1919 roku. Po II wojnie światowej kościół przejął imię kościoła Zbawiciela po kościele św. Jerzego, który nosił je przed wojną. Organy Organy zostały wybudowane w 1915 roku przez znaną firmę "Orgelbauanstalt A. Terletzki Inh. Ed. Wittek" z Elbląga. Instrument został ufundowany przez Eduarda Herbsta, przemysłowca z Łodzi, i poświęcony wraz z całym kościołem w 1919 roku. Posiada pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Zbawiciela w Tarnowskich Górach

Kościół Zbawiciela w Tarnowskich Górach – zabytkowy kościół parafialny Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Tarnowskich Górach. Budowla wznosi się przy tarnogórskim rynku (nr 12). Historia Kościół powstał w 1780 roku na miejscu jednej z kamienic podarowanych miastu przez majętnego mieszkańca. Budowniczymi świątyni byli architekt Christoph Worbs ze Strzelec oraz cieśla Jan Karol Henning z Opola. W 1842 wieża została podwyższona, a w 1900 r. przebudowano go w stylu neoromańskim zgodnie z projektem Adolfa Seiffharta. Architektura Budowla w stylu neoromańskim. Na zewnętrznej ścianie świątyni wmurowano w 2008 roku tablicę z okazji 160. rocznicy chrztu w tej świątyni światowej sławy patologa, psychiatry i neurologa Carla Wernickego. Wnętrze Jednonawowe wnętrze otaczają empory – często spotykane w świątyniach ewangelickich. Centrum uwagi wiernych stanowi ołtarz i umieszczona nad nim kazalnica. Po lewej stronie znajduje się wolnostojąca chrzcielnica. Galeria Przypisy Bibliografia Marian Broniec, Ryszard Bednarczyk, Arkadiusz Czech, Mieczysław Filak, Krzysztof Gwóźdż, Jan Hahn, Marek Kandzia, Alicja Kosiba-Lesiak, Zofia Krzykowska, Dominik Ochman, Marek Panuś, Przemysław Rubacha, Anna Sopuch, Gabriela Szubińska, Marek Wojcik, Roman Wolniszewski: Przewodnik Tarnowskie Góry. Tarnowskie Góry: Drukpol sp.j., 2009. ISBN 978-83-61458-36-4.Sprawdź autora:15. Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), Wydawnictwo „Głos Życia”, Katowice 2003.
Erlöserkirche (Wałbrzych)

Die Erlöserkirche ist ein evangelisches Kirchengebäude in Wałbrzych (dt. Waldenburg/Niederschlesien). Geschichte und Bauwerk Die evangelische Erlöserkirche in Waldenburg wurde in den Jahren 1785 bis 1788 nach dem Entwurf von Carl Gotthard Langhans errichtet. Die Kirche gehört der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen, der Breslauer Diözese. Die Bauarbeiten wurden am 8. August 1785 begonnen und am 24. November 1788 beendet. Das alte kleine Kirchengebäude aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde vorher abgebrochen, nur die Orgel aus dem Jahr 1746 von Johann Georg Neßling wurde in die neue Kirche eingebaut. Das Kirchengebäude steht auf einem rechteckigen Grundriss (39 × 22 m); der quadratische Glockenturm an der Westfassade steht auf einem 8 × 14 m großen Sockel mit einer mächtigen, auf zwei Säulen ruhenden Bogenarkade. Der Turm ist mit vier Ecktürmchen gekrönt, die achteckige Gloriole trägt eine hohe Turmspitze. Die drei Emporen bilden einen ovalen Innenraum. Die ebenfalls ovale Kuppel ruht auf Säulen mit ionischen Kapitellen. Die Kirche wurde 1862–1865 renoviert, der Glockenturm umgebaut. Die Kirche wurde am 25. Januar 1964 in das Verzeichnis der Baudenkmäler unter der Nr. A/4622/1052 eingetragen. Orgel Die Orgel wurde im Jahre 1913 von der Orgelbaufirma Schlag & Söhne in einem vorhandenen Orgelgehäuse von Johann Georg Neßling aus der alten Kirche (1746) eingebaut. 1996 wurde die Orgel durch die Breslauer Firma Szydłowski renoviert. Das Kegelladen-Instrument hat 47 Register auf drei Manualwerken und Pedal. Die Trakturen sind pneumatisch. Koppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P; III/I und III/III als Sub- und Superoktavkoppeln Weblinks Kirchengemeinde in Wałbrzych Die Orgel Einzelnachweise
Kościół Zbawiciela w Wałbrzychu

Kościół Zbawiciela w Wałbrzychu – świątynia należy do parafii ewangelicko-augsburskiej i mieści się na Placu Kościelnym tuż obok wałbrzyskiego rynku. W miejscu, w którym teraz stoi okazały budynek sakralny znajdował się wcześniej mały kościół, który wybudowany został w pierwszej połowie XVIII wieku. Decyzja o zniszczeniu świątyni i wybudowaniu na jego miejsce większej spowodowana była tym, iż liczba 1000 miejsc szybko okazała się zbyt mała. Budowę nowego kościoła rozpoczęto 8 sierpnia 1785 roku. Architektem został znany już wówczas, urodzony w Kamiennej Górze Carl Gotthard Langhans, projektant między innymi Bramy Brandenburskiej. Budowę świątyni zakończono 24 listopada 1788 roku. Organy zbudowane w latach 1746–1748 pochodzą ze świątyni wcześniej zburzonej. Konsultantem muzycznym ich przebudowy był laureat Pokojowej Nagrody Nobla, Albert Schweitzer. Podczas wojen napoleońskich przed świątynią został postawiony namiot służący przebywającym w Wałbrzychu wojskom rosyjskim za tymczasową świątynię prawosławną. W latach 1862–1865 zostały wykonane prace restauracyjne, w ramach których przebudowano między innymi wieżę świątyni. Przed świątynią od 1884 roku znajdował się pomnik upamiętniający wojnę francusko - pruską. Dopiero w latach pięćdziesiątych XX wieku w miejscu tego pomnika postawiono inny, ku czci Juliana Marchlewskiego. Po upadku komunizmu w Polsce rozebrano ten obiekt, a na jego miejscu ma powstać nowy Kościół Zbawiciela. Budynek posiada trzy empory. Wnętrze świątyni niewiele się zmieniło od czasów ukończenia budowli. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni Kościół ewangelicko-augsburski Zbawiciela - Evangelische Kirche (Erlöserkirche) w portalu polska-org.pl
Kościół Zbawiciela Świata w Ostrołęce

Kościół pw. Zbawiciela Świata w Ostrołęce – parafialny kościół rzymskokatolicki. Obecny kościół zbudowany został w latach 1997–2000. Parafia istnieje natomiast od roku 1989. Historia Pomysł powstania nowego kościoła w Ostrołęce pojawił się już pod koniec lat 70. zeszłego wieku. Rozrastająca się w latach 80. wojewódzka Ostrołęka nie mogła wciąż trwać w ramach dwóch śródmiejskich parafii. Zwłaszcza parafia pw. św. Antoniego Padewskiego była zbyt duża, aby można było w niej bezproblemowo prowadzić działalność duszpasterską. W 1976 r. przedstawiciele ostrołęckiego duchowieństwa, na czele z proboszczem parafii św. Antoniego ks. J. Biernackim, podjęli starania o utworzenie nowej parafii. W 1982 r. władze państwowe wyraziły zgodę na budowę domu parafialnego i kościoła przy ul. Goworowskiej. W grudniu 1986 odprawiona została pierwsza msza święta w tymczasowej, drewnianej kaplicy, wkrótce potem zaczęto budować dom parafialny. 3 grudnia 1989 r. na mocy dekretu biskupa łomżyńskiego J. Paetza ustanowiona została parafia Zbawiciela Świata, a jej pierwszym proboszczem został ks. P. Zabielski. W grudniu 1996 r. w wyniku pożaru zniszczona została całkowicie drewniana kaplica. Paradoksalnie wydarzenie to spowodowało przyspieszenie budowy nowego kościoła. Ostatecznie powstał on w roku 2000. Konstrukcja i symbolika Pierwszy projekt zakładał budowę gigantycznej świątyni o powierzchni 3,5 tys. m². Ostatecznie zdecydowano się mniejszy, murowany kościół o długości 42 m, szerokości 30 m i wysokości 33 m (wraz z krzyżami 40 m). Konstrukcja świątyni symbolizować ma Wszechświat. W ołtarzu głównym znajduje się tabernakulum w kształcie słońca, a na tle mozaiki przedstawiającej Wszechświat oraz na tle krzyża znajduje się figura zmartwychwstałego Jezusa w geście błogosławieństwa. Na każdym z dwunastu filarów w kościele znajdują się naturalnej wielkości figury apostołów. Na zewnątrz, tuż przed wejściem do kościoła, góruje postać Zbawiciela Świata z rozłożonymi rękoma, symbolicznie obejmującymi parafię. Parafia Parafia pw. św. Zbawiciela Świata w Ostrołęce należy do dekanatu diecezji łomżyńskiej. Jej proboszczem jest ks. prałat Jarosław Kotowski. Zobacz też dekanat Ostrołęka - św. Antoniego parafia Zbawiciela Świata w Ostrołęce Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona parafii informacje o parafii na stronie Diecezji Łomżyńskiej lokalizacja kościoła na mapie Ostrołęki wirtualny spacer