NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieżowiec Zjednoczenia Przemysłu Ceramiki Budowlanej w Poznaniu

Wieżowiec Zjednoczenia Przemysłu Ceramiki Budowlanej w Poznaniu – modernistyczny wieżowiec, położony w Poznaniu, u zbiegu ulic Zwierzynieckiej i Gajowej na Jeżycach. Sąsiaduje z zabytkową zajezdnią tramwajową przy ul. Gajowej, Muzeum Kazimiery Iłłakowiczówny, Starym ZOO, przedwojennym konsulatem niemieckim i kamienicą przy ul. Zwierzynieckiej 20. Charakterystyka Budynek powstał w latach 1963-1967, a zaprojektowała go Aleksandra Hubert, w zgodzie z modernistycznymi tendencjami lecorbusierowskimi – powstał w konstrukcji szkieletowej, wsparty na filarach w parterze, w kontraście do otaczającej go, niższej, przede wszystkim historyzującej i secesyjnej, zabudowy jeżyckiej (głównie kamienice). Ma rzut nieforemnego ośmioboku. Nawiązuje do wieżowca Grattacielo Pirelli w Mediolanie, którego współprojektantem był Pier Luigi Nervi i tym samym jest jednym z dwóch poznańskich odwołań do dokonań tego architekta (oprócz Hali Arena). Z uwagi na przeznaczenie obiektu, punktowiec wyłożony jest na elewacji płytkami ceramicznymi. Obecnie budynek mieści biura. Został niedbale odnowiony – m.in. płytki ceramiczne pomalowano farbą elewacyjną. Dojazd Dojazd zapewnia tramwaj linii 2 do przystanku Stare ZOO. Zobacz też Budynek Marago w Poznaniu – inny przykład modernizmu w sąsiedztwie (1960), Domy Towarowe Alfa, Punktowce Piekary, Drukarnia Concordia – w pobliżu, Osiedle Vesty w Poznaniu – w pobliżu, Resursa kupiecka w Poznaniu, kamienica przy ul. Zwierzynieckiej 20 – w pobliżu. Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8. Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 121, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Vikarhaus auf dem Wawel

Das Vikarhaus auf dem Wawel (polnisch Wikarówka na Wawelu oder Dom kapitulnym po Koniecpolskim) ist ein Gebäude auf dem Krakauer Wawelhügel. Beschreibung Bis 1441 gehörte das backsteingotische Gebäude den polnischen Königen, als König Władysław III. es dem Großkronkanzler Jan Taszka Koniecpolski schenkte. Dessen Witwe vermachte es wiederum dem Domkapitel der Wawel-Kathedrale. Das Domkapitel ließ das Gebäude 1522 im Stil der Renaissance ausbauen. 1825 wurde sein nördlicher Teil abrissen. Antoni Siedek baute das Gebäude 1889 um, wodurch es seinen gotischen Elemente verlor. Heute wird das Gebäude vom Pfarramt und als Wohnung für Kleriker der Kathedrale genutzt. Literatur Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom IV, Część 1 Wawel, Instytut PAN, Warszawa 1965, S. 144–145 Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie, Przewodnik. Wyd. 2. Kraków: 1988. Weblinks
Vikáriusok háza (Wawel)

A Vikáriusok háza (lengyelül: Wikarówka, más néven Domem kapitulnym po Koniecpolskim vagy Domem wikariuszy zamkowych) a 3-as számú épület a Wawel-dombon, Krakkóban. A Waweli székesegyháztól nyugatra áll. Története Az épület 1441-ig királyi tulajdonban volt, amikor is I. Ulászló magyar és lengyel király Jan Taszka Koniecpolski kancellárnak adományozta. Az új tulajdonos halála után özvegye, Siennai Dorota és fia, Jakub Koniecpolski átadta a krakkói káptalanságnak. Az eredetileg gótikus stílusú házat 1522 után Piotr Sienicki kanonok megrendelésére reneszánsz elemekkel gazdagították úgy, hogy új ablakkereteket építettek be feltételezések szerint Kasper Simon kőfaragó közreműködésével. A 16. század második felében bővítették az épületet, 1825-ben pedig lebontották a mellette állót. A 19. század első felében manzárdszintet húztak rá a déli oldalon. 1889-ben Antoni Siedek emeletráépítéssel kétemeletesre bővítette, ekkor beépítették a középkorból származó, gótikus stílusú, vakablakokkal díszített csúcsos, háromszögoromzatot. 1958-ban Stefan Walczy mérnök kidolgozott egy tervet a Wawel felújítását vezető Alfred Majewski irányításával az 1889-es átalakítások megszüntetése érdekében, azonban a terv nem valósult meg. Napjainkban az épületben a székesegyház hivatalai és paplakások találhatók. Építészet A Wikarówka kétemeletes, belső udvarral rendelkező épület. Északról lépcsőházas torony támasztja, amelyet az 1889. évi eklektikus felújítás során emeltek. Az egész második emelet és néhány neoreneszánsz elem szintén ebből az időből származik. A 16. század első felében reneszánsz erkélyablakot alakítottak ki az első emeleten, amelyet a Belina nemesi család címere díszít. Hét kora reneszánsz kő ablakkeret is készült ekkoriban, majd a század második felében további öt. Az udvar építészeti elemeiből egy gótikus, faragott kapu, továbbá két félköríves, szintén faragott kapu őrződött meg. Érdekesség Egyes adatok szerint 1573-ban a székesegyház és az épület közelében Samuel Zborowski megölte Andrzej Wapowskit. Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Wikarówka na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Wikarówka na Wawelu

Wikarówka, zwana również Domem kapitulnym po Koniecpolskim lub Domem wikariuszy zamkowych – budynek nr 3 na wzgórzu wawelskim w Krakowie. Mieści się na zachód od katedry wawelskiej. Historia Budynek był własnością królewską do 1441 r. gdy król Władysław III Warneńczyk ofiarował go kanclerzowi wielkiemu koronnemu Janowi Taszce Koniecpolskiemu. Po jego śmierci, wdowa po nim Dorota z Sienna i ich syn Jakub Koniecpolski przekazali budynek Kapitule Krakowskiej. Pierwotnie budynek zbudowany w stylu gotyckim został staraniem kanonika krakowskiego Piotra Sienickiego wzbogacony o elementy renesansowe po 1522 roku, gdy dodano nowe obramienia okienne autorstwa być może Kaspra Simona. Rozbudowano go w 2. połowie XVI wieku. W 1825 roku zburzono budynek przylegający do Wikarówki od północy. W 1 ćw. XIX wieku dodano pięterko mansardowe od południa. W 1889 roku Wikarówkę nadbudowano o jedno piętro wg projektu architekta Antoniego Siedeka zasłaniając przy tym dolną część gotyckiego szczytu z blendami powstałego jeszcze w średniowieczu. Po 1958 roku dr inż. arch. Stefan Walczy opracował pod kierunkiem Dyrektora Kierownictwa Odnowienia Wawelu prof. Alfreda Majewskiego projekt usunięcie zniekształceń z 1889 roku dokonanych w bryle Wikarówki, który to jednak projekt nie został zrealizowany. Obecnie budynek wykorzystywany jest na kancelarię parafialną, a także mieszkania kleru katedralnego. Architektura Wikarówka jest trójkondygnacyjną budowlą z dziedzińcem wewnętrznym. Od północy znajduje się wieżyczka z klatką schodową, która została dobudowana podczas eklektycznej przebudowy budynku w 1889 roku. Z tego okresu pochodzi również drugie piętro oraz pewne elementy neorenesansowe. Z 1. połowy XVI wieku pochodzi nadwieszony na kroksztynach renesansowy wykusz na pierwszym piętrze, który udekorowany jest herbem Belina. Siedem wczesnorenesansowych kamiennych obramień okiennych pochodzi z 1 poł. XVI wieku, a pięć obramień z 2. poł. XVI wieku. Od podwórza zachował się gotycki portal fazowany, kolejne dwa półkoliste fazowane portale z pocz. XVI wieku znajdują się w piwnicy. Przypuszczalnie pod tynkiem zachowały się fragmenty gotyckich ceglanych murów. Piwnice częściowo sklepione kolebkowo. Przypisy Bibliografia "Katalog zabytków sztuki w Polsce". Tom IV, "Część 1 Wawel", Instytut PAN, Warszawa 1965, s.144-145 Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie, Przewodnik. Wyd. 2. Kraków: 1988.
Willa „Bożenka” w Milanówku

Willa „Bożenka” w Milanówku – zabytkowa willa w Milanówku, położona przy ul. Spacerowej 3, wybudowana w 1911 roku na zlecenie Emilii Marii Zajdy. Od 1990 stanowi siedzibę Integracyjnej Społecznej Szkoły Podstawowej nr 18. Historia Działka pod budowę willi została nabyta przez E.M. Zajdę w 1910 roku od Michała Lasockiego, założyciela letniska Milanówek. Wartość transakcji wyniosła 1400 rubli. W 1911 wzniesiono tam budynek, w którym pierwotnie mieścił się pensjonat. W 1919 gmach stał się siedzibą nowo utworzonej szkoły, Humanistycznego Gimnazjum Koedukacyjnego, popularnie zwanego po prostu Gimnazjum w Milanówku. W 1939 gimnazjum zaprzestało działalności z uwagi na wybuch II wojny światowej, zaś budynek został na krótko zajęty na potrzeby armii niemieckiej, która umieściła tam zarówno kwatery żołnierzy, jak i szpital polowy. W 1940 przywrócono jego rolę oświatową, tworząc dwuklasową szkołę handlową, która oprócz swej oficjalnej roli stanowiła też punkt koordynacyjny tajnych kompletów w Milanówku. Po wybuchu powstania warszawskiego willa stała się główną siedzibą ewakuowanego z Warszawy Szpitala Dzieciątka Jezus, przy czym część oddziałów ulokowano w dwóch innych budynkach Milanówka: w szkole podstawowej przy ul. Królewskiej oraz w willi „Kresy” przy pobliskiej ul. Słowackiego, która funkcjonowała jako szpital dziecięcy. Po zakończeniu wojny do „Bożenki” wróciło gimnazjum, przekształcone potem w liceum ogólnokształcące, które miało tam siedzibę do 1961 roku, kiedy to zostało przeniesione do nowszego budynku przy ul. Piasta. W 1988 „Bożenka” znalazła się wśród blisko 400 budynków położonych w Milanówku, wpisanych wspólnie do rejestru zabytków jako zespół urbanistyczno-krajobrazowy (wpis nr 1319-A). W 1990 większość willi stała się siedzibą Integracyjnej Społecznej Szkoły Podstawowej, od 1996 noszącej imię Emila Fieldorfa. Przez wiele lat szkoła dzieliła gmach z Miejską Biblioteką Publiczną, jednak ostatecznie biblioteka została przeniesiona do nowego budynku Urzędu Miasta, położonego przy tej samej ulicy. Przypisy Bibliografia Maria Smoleń: Przyczynek do dziejów Humanistycznego Gimnazjum Koedukacyjnego w Milanówku (1919 - 1928) – cz. 3. obiektyw.info, 2012-05-12. [dostęp 2013-01-12]. Milanówek: Mały Londyn: Trasa „B” - północna część miasta, milanowek.pl (Urząd Miasta Milanówka) [dostęp 2012-01-12] Linki zewnętrzne Intergracyjna Społeczna Szkoła Podstawowa nr 18 w Milanówku [dostęp 2013-01-12]
Willa „Modrzejówka” w Krakowie

Willa „Modrzejówka” – zabytkowa willa znajdująca się w Krakowie przy ul. A. Grottgera 11/ ul. Mazowieckiej 14c, na Krowodrzy. Była własnością Heleny Modrzejewskiej. W 1884 parcelowane tereny folwarczne (zlokalizowane w obecnej dzielnicy Krowodrza, w obszarze wyznaczanym przez dzisiejsze ulice Grottgera, Gzymsików, Mazowiecką i częściowo Sienkiewicza), które należały do krakowskiego szpitala św. Łazarza zakupiła Helena Modrzejewska z zamiarem wybudowania w tym miejscu nowego domu. Willa „Modrzejówka” została zaprojektowana i budowana pod nadzorem przyrodniego brata Heleny Modrzejewskiej Adolfa Opida. Budynek z oranżerią został wzniesiony pod ówczesnym adresem całej posesji – przy ul. Mazowieckiej 14c. Posiadłość została otoczona modrzewiowym parkiem i ogrodem. Modrzejewska wraz z mężem wyposażali ją w meble, ale ostatecznie nigdy w tym domu nie zamieszkali. W 1895 Modrzejewska opisywała swoje plany w stosunku do tej willi: W 1895 Modrzejewska uczestniczyła w światowym Kongresie Kobiet w Chicago, na którym wygłosiła patriotyczną propolską mowę. Osiadła w Stanach Zjednoczonych chcąc zrobić karierę w kraju anglosaskim, szlifując i testując daleko od Europy umiejętności językowe w celu spełnienia największego marzenia, jakim było zagranie Szekspira w Londynie. Poza tym w Europie nie chciała grać po niemiecku, a władze rosyjskie nałożyły na nią zakaz wjazdu na teren imperium (ukaz nie został nigdy uchylony). W 1897 „Modrzejówkę, tj. realność położoną przed rogatką Krowoderską, obejmującą prawie 3 morgi przestrzeni i dom mieszkalny”, czyli całą nieruchomość wraz willą, kupiło na własność Towarzystwo Tanich Mieszkań dla robotników katolików w Krakowie powołane do życia w maju 1897 przez Henryka Jordana, jako pierwsze w Krakowie stowarzyszenie budowlane. Celem działalności towarzystwa była budowa tanich domów dla robotników i ich rodzin, co miało przeciwdziałać pogłębianiu się katastrofalnej sytuacji mieszkaniowej ubogiej części społeczeństwa Krakowa. Prace projektowe dla tych domów prowadzili znani krakowscy architekci. Dwa pierwsze domy otwarto uroczyście 1 czerwca 1900, a w willi zorganizowane zostało miejsce noclegowe przeznaczone dla kawalerów znajdujących się pod opieką osób z Przytuliska dla Weteranów z 1863. Z przyczyn formalno-prawnych Towarzystwo straciło możliwość funkcjonowania w 1937, zaś cały jego majątek przekazano krakowskiemu Arcybractwu Miłosierdzia. W 2000 willa, wraz z dawnymi budynkami robotniczymi osiedla Modrzejówka, została wpisana do rejestru zabytków. Arcybractwo Miłosierdzia zamierza udostępnić część nieruchomości Fundacji dla Modrzejewskiej z przeznaczeniem na rodzaj salonu aktorki, który dotychczas funkcjonuje w siedzibie arcybractwa. Zobacz też Osiedle Modrzejówka Przypisy
Willa Adolfa Landsberga w Poznaniu

Willa Adolfa Landsberga – jedna z okazałych willi, zlokalizowanych w zachodniej części poznańskiej Dzielnicy Cesarskiej, w sąsiedztwie innych podobnych rozwiązań z tego okresu (np. Niemiecki Bank Listów Zastawnych lub Instytut Higieny). Historia Została zbudowana dla zamożnego adwokata – Adolfa Landsberga. Kolejno mieściły się tutaj dwa konsulaty – Konsulat Stanów Zjednoczonych (1946-1948), następnie Konsulat Generalny ZSRR (1948-1951). Obecnie siedziba Wydawnictwa Poznańskiego. Budynek stoi przy ul. Fredry 8 (róg Wieniawskiego), w prawie bezpośrednim sąsiedztwie Opery i Parku Wieniawskiego, otoczony dużym ogrodem. Zaprojektowany w 1911, według projektu Hansa Uhla. Zdradza wyraźne formy klasycyzujące, posiada pilastry i skromne sztukaterie, które tworzył Martin Samter, a także dach mansardowy. Dwie sąsiednie wille od południa zburzono po zniszczeniach wojennych i wybudowano w ich miejscu gmach NOT (1963). Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie Poznań, 2008, s. 309, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Willa Bajerleina w Poznaniu

Willa Bajerleina w Poznaniu (także: Beierleina, Bayerleina) – zabytkowy, historyzujący dom (willa miejska) w Poznaniu przy ul. Różanej 13 (róg Żupańskiego) na Wildzie. Obiekt charakteryzuje się nieszablonową dekoracją sztukateryjną i ciekawymi rozwiązaniami formalnymi elewacji. Stanowi nietypowy dla tej części Wildy przykład zabudowy willowej. Bamberska geneza Rodzina Bajerleinów wywodziła się z poznańskich Bambrów, których potomkowie, w początkach XX wieku, zbudowali wiele okazałych kamienic. Michał Bajerlein aktywnie włączał się w życie społeczne Wildy, m.in. w 1923 ufundował drewnianą ambonę dla Kościoła Zmartwychwstańców. Historia Willa przy ul. Różanej 13 została wybudowana w 1903 w niewielkim ogrodzie, na jaki pozwalały ścisłe plany rozwoju dzielnicy (w zasadzie nie przewidywano tutaj zabudowy innej niż kamienice). W początkach XX wieku rejon ten ulegał intensywnej zabudowie, m.in. w pobliżu (ul. św. Czesława) powstało wcześniej pierwsze spółdzielcze osiedle w Poznaniu, zrealizowane przez Spar- und Bauverein. Architektura Najbardziej charakterystycznym elementem, otynkowanej na żółto, elewacji willi jest figura Michała Archanioła (patrona fundatora). Stoi ona w specjalnej kaplicy (aediculi), wspartej na kolumnie toskańskiej. Figura została zakupiona przez Michała Bajerleina w 1900 na wystawie światowej w Paryżu i przewieziona do Poznania z myślą o ustawieniu w tym właśnie miejscu. Założeniu centralnemu (z kapliczką) podporządkowano wystrój całej fasady i innych elementów dekoracyjnych. Dzięki temu tworzy ona niepowtarzalną i jednolitą kompozycję w stylu historycznym, wpisując się w program zabudowy Wildy okazałymi kamienicami tego rodzaju. Poniżej figury Michała Archanioła znajduje się, wkomponowana w trzon kolumny, ikona Matki Boskiej Częstochowskiej (prawdopodobnie późniejsza). Według Marcina Libickiego kompozycja i usytuowanie willi względem kontekstu urbanistycznego jest mistrzowskim przykładem rozwiązania tego rodzaju zadania. Dojazd Dojazd zapewniają tramwaje MPK Poznań linii 2 i 9 (przystanek Różana). Przypisy Bibliografia MagdalenaM. Mrugalska-Banaszak MagdalenaM., Wilda – dzielnica Poznania 1253-1939, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 1999, s. 186-187, ISBN 83-87847-20-8, OCLC 177304975 . Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 259, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań – przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 232, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.191, ISBN 83-89525-07-0 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 http://www.poznan.pl/mim/public/turystyka/pages.html?co=list&id=4791&ch=4797&instance=1017&lang=pl – bamberskie zabytki w Poznaniu, w tym Willa Bajerleina
Villa Baszta

Die Villa Baszta (polnisch Willa Baszta) in Krakau ist eine Villa an der ul. Jodłowa 13a am Wolski-Wald im Stadtteil Przegorzały. Geschichte Die Villa wurde in den Jahren von 1928 bis 1929 von Adolf Szyszko-Bohusz für sich selbst in Form einer mittelalterlichen Rotunde gebaut. Das Grundstück für den Bau, einen bewaldeten Felsen, erwarb er von dem Kamaldulenserkloster. Die Villa wurde 1940 von den deutschen Besatzern beschlagnahmt und Otto Wächter zog in die Villa ein. An die Villa wurde 1942 bis 1943 das Schloss Wartenberg gebaut. Das Gebäude wird derzeit von der Jagiellonen-Universität genutzt. Lage Der Blick von der Villa nach Süden reicht bis an die Tatra und das Massiv der Babia Góra. Unterhalb der Villa befindet sich das Naturreservat Skałki Przegorzalskie. Oberhalb der Villa befindet sich das Gästehaus der Jagiellonen-Universität. Weblinks Nachweise Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Villa Baszta

La Villa Baszta (en polonais Willa Baszta) est une villa historiciste située à Cracovie en Pologne, dans la forêt de Wolski. Histoire La villa a été construite pour lui-même sous la forme d'une rotonde médiévale par Adolf Szyszko-Bohusz (en) entre 1919 et 1928. Il acheta le terrain pour la construction, un rocher boisé, au monastère camaldule. La villa a été confisquée par les occupants allemands en 1940 et Otto Wächter a emménagé dans la villa. Le château de Wartenberg a été construit sur la villa de 1942 à 1943. Le bâtiment est actuellement utilisé par l'université Jagellonne de Cracovie. Emplacement La vue de la villa au sud s'étend jusqu'aux Tatras et au massif de Babia Góra. La réserve naturelle Skałki Przegorzalskie est située en dessous de la villa. La maison d'hôtes de l'université Jagellonne est située au-dessus de la villa. Voir aussi Château Wartenberg Référence Encyclopédie de Cracovie par Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, (ISBN 83-01-13325-2) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Cracovie
Willa Baszta w Przegorzałach

Willa Baszta zwana także Odyniec lub Zameczek – zabytkowy budynek znajdujący się w zachodniej części Krakowa, w Dzielnicy VII Zwierzyniec przy ul. Jodłowej 13a, w Przegorzałach. Zaprojektowana została przez architekta Adolfa Szyszko-Bohusza jako dom własny. Modernistyczny budynek powstał w latach 1928–1929 na parceli, którą kupił w 1916 od bielańskich kamedułów. Było to ok. 9 ha zalesionego wapiennego wzgórza. Jest to oryginalna budowla, półrotunda, w kształcie nawiązująca do średniowiecznej baszty i utrzymana w tradycji romantycznego historyzmu. Nad portalem willi znajdują się dwa kartusze z herbami. Po lewej stronie znajduje się herb Szyszko-Bohusza Odyniec (stąd jedna z nazw willi), a po prawej herb Korab. Dom posiadał basen i ogród. Poniżej, przy drodze dojazdowej znajdują się garaże a przy wjeździe do posiadłości, u podnóża wzniesienia znajduje się, zachowana do dzisiaj, stróżówka. Zbudowana z wapiennych ciosów na Skale Przegorzalskiej, na południowo-zachodnim skraju Lasu Wolskiego, w Paśmie Sowińca, dominuje nad doliną Wisły. Z tarasu, który znajduje się po zachodniej stronie budynku, roztacza się panorama doliny rzeki, wzgórz Pogórza Wielickiego, a gdy dopisuje pogoda można zobaczyć Tatry. W 1940 zajęli ją Niemcy i wprowadził się do niej szef dystryktu krakowskiego Generalnego Gubernatorstwa dr Otto Wächter. Obok willi w latach 1942–1943 zbudowano okazały gmach - obecnie to Zinar Castle - 5 gwiazdkowy hotel, przed laty zwany Zamkiem w Przegorzałach lub Belwederem (pierwotnie nazwa „Belweder” odnosiła się do willi), a przez Niemców nazywany Schloss Wartenberg (Zamek Strażnica). Budynek, którego budowy nie ukończono, miał być przeznaczony na luksusowe sanatorium dla lotników Luftwaffe, pod koniec wojny mieścił się tutaj szpital. Niemcy nie zdążyli zrealizować planów budowy kolejki linowej do Zameczku. Pod koniec 1945 rodzina Bohuszów podjęła starania o odzyskanie nieruchomości, bez rezultatu. W 1952 cały kompleks zajął Instytut Badawczy Leśnictwa podlegający Ministerstwu Leśnictwa. W 1973 podjęto decyzję o umieszczeniu tutaj Instytutu Badań Polonijnych UJ, formalnie Instytut powołano do życia w 1976 rozpoczynając równocześnie na zapleczu obu budowli budowę kolejnego gmachu Kolegium Polonijnego im. Kazimierza Pułaskiego zaprojektowanego przez architektów: Tomasza Mańkowskiego i Dariusza Kozłowskiego. Inwestycję ukończono ostatecznie w 1991. Obecnie w budynku mieści się Instytut Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Poniżej tych budowli, na stromym wschodnim zboczu znajduje się rezerwat przyrody Skałki Przegorzalskie. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Linki zewnętrzne Dom własny Adolfa Szyszko-Bohusza. szlakmodernizmu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-21)].. szlakmodernizmu.pl