NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża w Krakowie

Kościół św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża – zabytkowy rzymskokatolicki kościół konwentualny karmelitanek bosych znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy II Grzegórzki przy ul. Mikołaja Kopernika 44, na Wesołej. Zbudowany został w latach 1720–1730 z fundacji kanclerza Jana Szembeka, konsekracji nowej świątyni dokonał w 1730 biskup warmiński Krzysztof Jan Szembek, brat fundatora. W drugiej połowie XVIII w. przeniosły się tutaj z domu zakonnego przy kościele św. Marcina karmelitanki. Kościół zbudowany jest w stylu barokowym, na planie krzyża greckiego. Skromną fasadę z pilastrami zdobi portal. Przed kościołem wznosi się kolumna marmurowa z 1668. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Teresy z Avili ofiarowany przez fundatora. Z kościołem związana jest historia zakonnicy Barbary Ubryk, która po dziwnych zachowaniach, śmiechu na głos w kościele, trwających wiele godzin spowiedziach i napadach egzaltowanej pobożności została zamurowana w celi, w której w nieludzkich warunkach więziona była 21 lat (od 1848 do 1869). Wieść o tym wywołała skandal i rozruchy przeciwko duchowieństwu. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 748. Rożek M., Gondkowa B., 2003, Leksykon kościołów Krakowa, Verso Kraków, s. 170. Fabiański M., Purchla J., 2001, Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie, Kraków, s. 235-237. Ludwik Stomma: Skandale polskie. Warszawa: Demart, 2008, s. tak. ISBN 978-83-7427-422-7.
Kościół św. Teresy w Łodzi

Kościół Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i Świętego Jana Bosko – katolicka świątynia parafialna, znajdująca się przy ulicy Kopcińskiego 1/3 w Łodzi (przy rondzie Solidarności). Duszpasterstwo prowadzą salezjanie. Historia Budowa kościoła rozpoczęła się w kwietniu 1950 roku tuż obok drewnianego kościoła z 1493 roku. Po ukończeniu budowy w roku 1963 drewniany kościół rozmontowano i przeniesiono do wsi Łękawa. Projekt architektoniczny nowej świątyni opracowali Józef i Witold Korscy. Kościół został zaklasyfikowany w 2010 roku w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Łodzi jako dobro kultury współczesnej. W późniejszych latach został wpisany do gminnej ewidencji zabytków miasta Łodzi. Architektura Świątynia zbudowana jest na planie w kształcie krzyża greckiego. Podstawa kościoła ma wymiary 50 na 50 m, a wysokość świątyni (od ziemi do górnego końca krzyża na kopule) wynosi 64 m. Kopuła ma średnicę 23 m. Poza kopułą główną kościół posiada 4 kopuły boczne, umieszczone w rogach. Organy Na chórze muzycznym znajdują się organy o mechanicznej trakturze gry i elektrycznej trakturze rejestrów. Posiadają 64 głosy rozłożone na 4 klawiatury ręczne i pedał. Instrument został zbudowany w 1992 roku przez firmę „Kamińscy” z Warszawy. Dyspozycja organów Poszczególne głosy oznaczono kolorami: głosy językowe, mixtury. Długość największej piszczałki głosu w stopach: np. 8' ≈ 2,5 m Tremolo dla manuału I, III i IV, szafa ekspresyjna (manuały III i IV), wskaźnik crescendo Dodatkowe registry: połączenia manuałów, elektroniczna pamięć kombinacji typu Setzer Zobacz też Parafia św. Teresy i św. Jana Bosko w Łodzi Przypisy Linki zewnętrzne Internetowa strona parafii. [dostęp 2009-12-20].
Kościół św. Teresy z Lisieux w Wołczynie

Kościół św. Teresy z Lisieux w Wołczynie – rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii NMP Niepokalanie Poczętej w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Historia Pierwsze informacje o drewnianym kościele pochodzą z 1315 roku. W 1588 roku uległ on spaleniu. Na jego miejsce w 1593 roku wybudowano, również drewnianą świątynię, która została rozebrana w 1776 roku. Obecny kościół wzniesiony zostaje w latach 1770–1799, staraniem księdza Georga Freitaga, który po zakończeniu budowy poświęca nową budowlę. Od tej pory do 1945 roku, kościół należy do ewangelików i jest pod wezwaniem św. Barbary. Przy budowie użyto materiału budowlanego pochodzącego z ruin zamku Jana v. Borschnitz-Jeltsch, istniejącego na miejscu obecnego cmentarza. Wieża kościoła pochodzi z 1834 roku, na szczycie której położono metalową kulę z historycznymi dokumentami. W 1865 roku na wieży założono zegar. W latach 1899–1900 kościół został powiększony według projektu architekta Hansa Polziga, przez budowniczego Bernarda Schulza. W latach 1927–32 nastąpiło gruntowne odnowienie świątyni (wzniesiono obecny dach, wieżę). W latach 1929–1930 założono ogrzewanie kościoła. W 1945 roku kościół przejmują katolicy, a jego wezwanie zostaje zmienione na św. Teresy z Lisieux. Architektura i wnętrze Kościół nie posiada wyraźnego stylu, jest orientowany, murowany, otynkowany, z kwadratową wieżą. Dachy mansardowe kryte są eternitem. Wieża podzielona jest gzymsami na pięć kondygnacji, okna w niej zamknięte są półkoliście z uskokiem. Kościół posiada troje drzwi klepkowych z okuciami barokowymi. Prezbiterium jest krótkie i wraz z zakrystią zbudowano je w latach 1899–1900. Nawa z kruchtami jest w kształcie prostokąta. W nawie widać sklepienia kolebkowe z płaskimi odcinkami stropowymi, wspartymi na profilowanych słupach drewnianych, stanowiących przedłużenie podpór empor. Kruchty sklepione są kolebkowo. Empory wzdłuż północnej, zachodniej i południowej ściany nawy wsparte są na osiemnastu profilowanych słupach. Empora od zachodu służy jako chór muzyczny i wybrzuszona jest w części środkowej. Okna znajdują się w dwóch kondygnacjach, zamknięte są łukiem spłaszczonym. Wejścia do kruchty zamknięte są półkoliście. Ołtarz główny posiada fragmenty dekoracji snycerskiej z I połowy XVIII wieku. We wnętrzu kościoła znajdują się ponadto: późnobarokowy z XVIII wieku obraz Matki Boskiej, barokowy posąg Chrystusa Zmartwychwstałego (posąg jest uszkodzony), krucyfiks z II połowy XVIII wieku, komoda i dwa krzesła z przełomu XVIII/XIX wieku. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Sauer w 1926 roku jako opus 1330. Prospekt ma bogatą dekorację rokokową z kartuszem herbowym. Szafa organowa jest wcześniejsza od instrumentu i pochodzi z 1784 roku. Instrument był odnawiany w 1901 roku, 1926 roku i 1934 roku. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła na stronie parafii rzymskokatolickiej w Wołczynie. wolczynparafia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-17)].
Kościół św. Teresy z Ávili w Wyśmierzycach

Kościół św. Teresy z Ávili w Wyśmierzycach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Wyśmierzyce. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Jego budowa została ukończona w 1856. Był to kościół murowany. Jego fundatorem był Zenon Korwin-Krasowski, właściciel wsi Grzmiąca. Okazało się jednak że świątynia jest za mała. W latach 1868–1879 świątynia została rozbudowana dzięki funduszom Teresy z Brochowskich Witkowskiej. W 1920 po raz kolejny powiększono świątynię, dobudowując fronton. W takim stanie kościół zachował się do dzisiaj. Wyposażenie Wyposażenie świątyni pochodzi głównie z epoki baroku. Są to m.in. obrazy Trójcy Świętej i Pokłonu Trzech Króli pochodzące z XVII wieku oraz sprzęt i szaty liturgiczne z XVII-XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Informacje o świątyni. wysmierzyce.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-26)].
Thomaskirche (Krakau)

Die Thomaskirche (polnisch Kościół św. Tomasza) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Szpitalna 12, im nördlichen Teil der Krakauer Altstadt. Sie wurde für die Karmeliten erbaut. Die Kirche befindet sich am nördlichen Teil der Krakauer Altstadt an der Kreuzung der ul. św. Tomasza und der ul. Szpitalna. Geschichte An der Stelle der heutigen Kirche befand sich im 16. Jahrhundert bis 1591 eine Kirche der Polnischen Brüder. Die Thomaskirche wurde mit dem dazu gehörenden Karmelitenkloster in den Jahren 1618 bis 1621 im Stil des Frühbarocks erbaut. Die Kirche und das Kloster wurde 1800 von den Spiritanerinnen übernommen. Weblinks Homepage
Костел св. Апостола Томаша в Кракові

Костел св. Апостола Томаша – римо-католицький конвентуальний костел, розташований у Кракові на вулиці Шпитальній, 14, на розі вул. Томаша 23, у Старому місті . Храм адміністративно підпорядковується парафії Базиліки Святої Марії . Історія Цей костел був збудований на початку 17 століття. Раніше на цьому місці був дерев'яний костел братів поляків, зруйнований під час антипротестантських заворушень 23 травня 1591 року. 18 жовтня 1618 року Веспазіан Пйотровський подарував кам’яницю, розташовану на місці колишнього костелу кармелітам на Піску, які, бажаючи мати осередок у місті, перетворили її на філіальний костел. Костел святого апостола Фоми освятив єпископ Томаш Оборський 24 вересня 1621 року. Новий покровитель був обраний не випадково – в епоху Контрреформації часто траплялося, що на місцях колишніх громад зводилися церкви чи каплиці під покровом св. Апостола Томаша. Кармеліти покинули це місце в 1787 році, ймовірно після пожежі костелу. З 1800 р. новими господарками костелу й монастиря стали канічки , які доглядали хворих у сусідньому шпиталі Св. Духа. Вони оселилися на цьому місці в 1851 році, трохи раніше, в 1828 році, були зроблені відповідні офіційні позначки в поземельній і заставній книгах про передачу церкви і прилеглої до неї території з півдня кам'яниці, де розміщувався монастир, у власність духівниць. У 1963 році костел піддався капітальній консервації. З 2018 року там зберігаються тлінні останки Преподобної Слуги Божої сестри Емануели Кальб . Інтер'єр Костел — ранньобарокова, однонавна, трипрольотна будівля, перекрита склепінням із люнетами. Фасад храму двоярусний, портал, що веде до внутрішнього простору, виконано з дембніцького мармуру в першій половині XVII ст. Над нею в нішах встановлені кам'яні статуї Христа, а також св. Петра і св. Павла з того ж періоду, спочатку вкриті поліхромією, знятою у 1933 році. У маленькому притворі - барокова фігура Ісуса Милосердного, перенесена сюди з костелу Св. Духа . У головному вівтарі знаходиться образ Матері Божої Шкапулярної, також є образ Яна Бонковського, який зображує зішестя Святого Духа, написаний в 1932 році. Ліворуч, у бічному вівтарі, розміщене на фоні картини з видом Єрусалиму розп’яття середини XVII ст., також перенесене з храму св. Духа, і традиція пов'язувала його зі святою особою Німфою Сухонською (1688-1709), яка прославилася порятунком жертв чуми 1707-1709 років. Її жертвою стала сама сестра Німфа, яка померла 6 червня 1709 року. Її прах поховали в склепах під церквою Св. Духа, в монастирі можна побачити сучасний портрет Німфи Сухоньської роботи Яна Бонковського 1931 року. Ліворуч від входу є сповідь бл. Емануеля Калба . У бічному вівтарі з правого боку зображено Діву Марію з Немовлям в оточенні святих, серед яких: пророк Ілля (покровитель ордену кармелітів), пророк Єлисей, св. Діонісій , св. Кирило та монах з макетом місцевої церкви. Бароковий амвон початку XVIII століття зі статуеткою ангела в накінченні. Виноски Бібліографія Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. IV, miasto Kraków. cz. III, kościoły i klasztory Śródmieścia. — Wyd. 2-gie. — 1978. Michał Rożek. Profetyczne wizje. — Dziennik Polski. — 2004. — 17 września.
Church of St. Thomas in Sosnowiec

The Church of Saint Thomas the Apostle in Sosnowiec is a Roman Catholic parish church in Sosnowiec, Poland. It belongs to the deanery of St. Thomas the Apostle. It is located at Orla Street, in the Pogoń district. The temple was built in the years 1904-1911 in the gothic revival style according to the design of the architect Józef Pomian-Pomianowski. It is a brick building, built on a Latin cross plan with an extensive presbytery. It is a building with three naves, basilica type. The body of the temple is varied, there are two contemporary openwork towers next to the façade, because in the years 2004–2007 they were added thanks to the efforts of the parish priest, Fr. Jan Szkoc, designed by Ewa and Tomasz Taczewski. The furnishings of the temple were built in stages, but neo-Gothic elements dominate. The interior was enriched by a wooden, carved main altar with the features of the Art Deco style, located at the intersection of the nave and the transept. References
Kościół św. Tomasza Apostoła w Sosnowcu

Kościół Świętego Tomasza Apostoła w Sosnowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sosnowcu. Należy do dekanatu św. Tomasza Apostoła. Mieści się przy ulicy Orlej, w dzielnicy Pogoń. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1904–1911 w stylu neogotyckim (zastosowano łuki ostre, jednak kompozycja budzi skojarzenia z modernizmem) według projektu architekta Józefa Pomian-Pomianowskiego. Projekt został zrealizowany w całości poza fasadą, uproszczono także szczyt transeptu oraz zmieniono proporcje portalu głównego. Bryła przypomina wcześniejszy projekt bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dąbrowie Górniczej z 1901 roku. Przy fasadzie w latach 2004–2007 zostały dobudowane dwie wieże staraniem proboszcza ks. Jana Szkoca, według projektu Ewy i Tomasza Taczewskich. Architektura Jest to bazylika murowana z cegły, wybudowana na rzucie krzyża łacińskiego z rozbudowanym, zamkniętym wielobocznie prezbiterium. Budowla o trzech nawach, z zewnątrz łęki oporowe nad nawami bocznymi. Bryła świątyni jest urozmaicona, przy fasadzie znajdują się dwie współczesne ażurowe wieże. Na dachu smukła sygnaturka w stylu neogotyckim. Elewacje obiega fryz akantowy, na szczycie fasady dwa łezkowate okna. Wnętrze jasne oraz przestronne. Wyposażenie świątyni powstawało etapami, dominują jednak elementy o cechach stylu neogotyckiego. Wnętrze zostało wzbogacone przez drewniany, opracowany techniką snycerską ołtarz główny, o cechach stylu Art déco, mieszczący się na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu. Galeria Przypisy Bibliografia JacekJ. Owczarek JacekJ., Architektura sakralna Sosnowca do 1914 roku, [w:] EwaE. Chojecka (red.), O sztuce Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego XV-XX wieku: sztuka Śląska odkrywana na nowo, Katowice: Muzeum Śląskie, 1989, ISBN 978-83-85039-10-5 .
Kościół św. Tomasza w Będzinie

Kościół cmentarny pw. św. Tomasza w Będzinie – pochodzący z 1834 r. murowany kościół katolicki z barokowym ołtarzem oraz gotyckimi rzeźbami. W otoczeniu znajduje się cmentarz rzymskokatolicki z najstarszymi, bogato zdobionymi, secesyjnymi rzeźbami oraz nagrobkami. Wcześniej, od II poł. XVI w., istniał kościół drewniany. Został on zbudowany przez mieszkańców miasta wyznania rzymskokatolickiego po zajęciu kościoła pw. Świętej Trójcy przez braci polskich. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Tomasza polska-org.pl
Kościół św. Tomasza Apostoła w Warszawie

Kościół pw. św. Tomasza Apostoła znajduje się w Warszawie w dzielnicy Ursynów, przy ulicy Dereniowej 12. W kościele przechowywana jest część relikwii św. Tomasza Apostoła, uroczyście przekazana 10 października 2007 przez abp Carlo Ghidelli, arcybiskupa archidiecezji Lanciano – Ortona. Historia Początki kościoła wiążą się z budową tymczasowej kaplicy w sierpniu 1983, ukończonej w grudniu tego roku i poświęconej przez kardynała Glempa w roku następnym. Początkowy projekt budowy kościoła na skarpie wiślanej (w miejscu wyeksponowanym) przed rokiem 1989 nie spotkał się z przychylnością władz i ostatecznie budowę zlokalizowano w centrum osiedla Ursynów Południowy. 15 czerwca 1995 prymas Polski kardynał Józef Glemp wmurował kamień węgielny pod nową świątynię (poświęcony przez papieża Jana Pawła II w dniu 8 czerwca 1987). Budowa obiektu zaprojektowanego przez architektów Andrzeja Fabierkiewicza i Stanisława Stefanowicza trwała kilka lat. 23 grudnia 2001 prymas Polski poświęcił nowo wybudowany kościół. W pierwszym etapie ukończono budowę domu katechetycznego o nazwie Betania (1986–1992), poświęconego przez prymasa Polski dnia 12 maja 1992, będącego zapleczem parafii. Tutaj też w czerwcu 1994 otwarto pierwszy w Polsce Dom Dziennego Pobytu Fundacji Alzheimerowskiej oraz 30 listopada 1997 otwarto Galerię „TeKa” dla twórców nieprofesjonalnych. 13 września 2006 około godziny 18 doszło do pożaru dachu kościoła, w wyniku czego zniszczeniu uległo około 150 m² jego powierzchni. Przyczyną pożaru było zaprószenie ognia przez robotników pracujących na dachu świątyni. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Trójcy i św. Floriana w Zawierciu

Kościół Świętej Trójcy i Świętego Floriana – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Zawierciu, w dzielnicy Skarżyce. Mieści się przy ulicy Skarżyckiej. Architektura Kościół został konsekrowany w roku 1598, w 1610 zostały dobudowane trzy kaplice. Świątynię ponownie konsekrował biskup pomocniczy krakowski Mikołaj Oborski w roku 1678. Trzy okrągłe kaplice są symbolem Trójcy Świętej. Przy fasadzie świątyni umieszczona jest wieża, posiadająca dach łamany, zwieńczona czworoboczną sygnaturką. Przy trzech stronach wieży umieszczone są okna, niżej znajdują się okienka strzelnicze. Wieże z okrągłymi kaplicami są złączone kamiennymi murami. W środkowej kaplicy umieszczone jest prezbiterium z klasycystycznym ołtarzem głównym. Wykonany jest on z drewna i posiada bogate złocenia. Znajduje się w nim obraz przedstawiający Świętą Trójcę. Ołtarz ozdobiony jest dwiema kolumnami i dwoma pilastrami. Po północnej stronie znajduje się kaplica boczna z ołtarzem z XVII wieku, w którym umieszczony jest obraz Narodzenia Pańskiego i Pokłonu Pasterzy. Wyposażenie Do zabytkowego wyposażenia świątyni należą: monstrancja posiadająca ozdoby w postaci promieni, gron winogrona i korony na szczycie, kielich z inskrypcją „Ten kielich nakładem ks. J. Rudzkiego, plebana skarżyckiego – przerobiony i pozłocony roku 1777”, puszka z XVII wieku ukryta w srebrnej oprawie, oraz ornaty z XVII i XVIII wieku posiadające bogatą ornamentykę. Zabytek Kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa śląskiego pod numerem A/785/2021 w dniu 17 czerwca 1967 roku. Sanktuarium maryjne 15 sierpnia 1999 roku ksiądz arcybiskup metropolita częstochowski Stanisław Nowak podniósł kościół parafialny w Zawierciu-Skarżycach do godności Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Skarżyckiej. Przedmiotem kultu jest obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem umieszczony w lewym ołtarzu bocznym. Wizerunek, według tradycji pochodzący z początku XVII wieku, jest repliką obrazu Matki Bożej Śnieżnej (Salus Populi Romani – Ocalenie Ludu Rzymskiego) z Bazyliki w Rzymie i od dawna otaczany jest szczególną czcią wiernych. 7 września 2025 roku arcybiskup Wacław Depo dokonał koronacji obrazu, nadając mu oraz sanktuarium tytuł Pani Skarżyckiej – Matki Nadziei. Przypisy Bibliografia Polskie Szlaki.pl Zestawienia zabytków nieruchomych – województwo śląskie (stan na 31.12.2025 r.). Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2026-04-03].
Dreifaltigkeitskirche (Cieszyn)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Kościół św. Trójcy) in Cieszyn, Polen, ist eine katholische Kirche am Rand der Altstadt. Geschichte Die Kirche wurde 1585 gestiftet und bis 1594 im Stil des Frühbarocks als erste lutherische Kirche in Cieszyn erbaut. Sie wurde inmitten eines neu angelegten Pestfriedhofs als Friedhofskirche errichtet. Die Kirche entstand ursprünglich nördlich vor der Stadtmauer. 1654 wurde die Kirche katholisch. 1865 wurde der Friedhof aufgelassen und an seiner Stelle ein Park angelegt. 1864 wurde ein neugotischer Turm errichtet. Ausstattung Die Altäre im Régence-Stil stammen aus dem zweiten Viertel des 18. Jahrhunderts, der 1896 erneuerte Hauptaltar zeigt unter anderem Figuren der heiligen Theresa und Hedwig. Die Seitenaltäre haben Gemälde des heiligen Tobias mit dem Erzengel Raphael und des heiligen Sebastian, diese stammen aus dem 19. Jahrhundert. An den Außenwänden gibt es steinerne Grabmale aus dem 17. Jahrhundert. Weblinks Literatur Teresa Małkowska-Holcerowa i Jan Samek (red.): Katalog zabytków sztuki w Polsce. Miasto Cieszyn i powiat cieszyński. T. IV, z. 3: Województwo katowickie. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1974. Einzelnachweise
Kościół św. Trójcy w Elblągu

Kościół Świętej Trójcy w Elblągu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Elblągu, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Elbląg Śródmieście diecezji elbląskiej. Jest to dawny ewangelicki zbór, wzniesiony w 1838, który w latach 90. XX wieku został przeniesiony z Nowej Cerkwi do Elbląga (w stanie ruiny, do której doprowadziło użytkowanie jako magazyn zboża). W latach 1990–1999 świątynia została zrekonstruowana i wyposażona. Wieża została zaprojektowana przez architekta J. Różańskiego z Elbląga i mieści się nad prezbiterium, a nie jak w typowych kościołach nad głównym wejściem. Budowla w stanie surowym została ukończona i poświęcona w 1992. Z wystroju wnętrza do dziś nic się nie ostało, nie zachował się też żaden ze sprzętów liturgicznych, zapewne zostały one skradzione bądź przeniesione do innych świątyń. Zrekonstruowane zostały empory razem z balustradami oraz drewniane schody prowadzące na chór, pozostałe wyposażenie wnętrza reprezentuje architekturę nowoczesną. Budowla została wzniesiona w typowym dla Żuław Wiślanych stylu. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Iwanowicach

Kościół św. Trójcy w Iwanowicach – drewniana świątynia w Iwanowicach Włościańskich (Iwanowicach) w województwie małopolskim, w diecezji kieleckiej. Jest jednym z zabytków na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Usytuowany jest w samym środku wsi, na niewielkim wzniesieniu. Powstał w 1745 na bazie gotyckiej świątyni z 1408, w której w XVI w. działali bracia polscy. W 1557 odbył się Synod piotrkowski. Rekatolicyzacja wsi nastąpiła po przejściu rodziny Dłuskich, właścicieli Iwanowic na katolicyzm. Wówczas kościół wcześniej zamieniony na zbór, po odrestaurowaniu ponownie został konsekrowany w 1624. Obecny kościół ufundował dziedzic Iwanowic August Aleksander Czartoryski. Kościół św. Trójcy zbudowany jest w konstrukcji zrębowej o ścianach pionowo oszalowanych z listowaniem i ze stromym dachem pokrytym blachą. Posiada dwie wieże o konstrukcji słupowo-ramowej. Szczyty zwieńczone są hełmami kopulastymi z pozornymi latarniami, a pomiędzy nimi znajduje się kruchta. Do prezbiterium została dobudowana murowana zakrystia, dawniej spełniająca rolę skarbczyka, i kaplica św. Anny Samotrzeć, która pierwotnie była zakrystią. Wewnątrz zastosowane są sklepienia pozorne. Nad wejściem do zakrystii znajduje się ostrołukowy portal gotycki będący częścią innego kościoła. W świątyni znajdują się trzy zabytkowe rzeźby gotyckie: Świętego Krzysztofa z lat 1480–1490 z warsztatu Wita Stwosza, Chrystusa Zmartwychwstałego z pierwszej połowy XVI w. oraz rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVI w., a także trzy ołtarze z obrazami z okresu późnego renesansu w stylu manieryzmu z pierwszej połowy XVII w. Na ołtarzu bocznym widoczny jest gotycki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem odsłonięty w 1973 podczas przeprowadzanych prac renowacyjnych oraz na głównym ołtarzu dzieło Adoracja Świętej Trójcy. W ołtarzu głównym znajduje się późnogotycki krucyfiks z pierwszej połowy XVI w. Świątynia była wielokrotnie odnawiana m.in. w XIX w. i w latach 70. XX w. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Szlak architektury drewnianej, wyd. Bezdroża, Kraków 2005, ISBN 83-89283-52-2. Marian Konarski Sztuka sakralna, wyd ZZJPK, Kraków 1993, s. 21, 53. Osadnictwo i krajobraz, wyd. ZZJPK, Kraków 1997, ISBN 83-901471-7-3, s. 26.