NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Pomocy Społecznej im. Tadeusza Piekarza w Harbutowicach

Dom Pomocy Społecznej im. Tadeusza Piekarza w Harbutowicach – dom pomocy społecznej dla osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie powstały w 1993 r. w Harbutowicach. Historia Teren zajmowany obecnie przez DPS był przez okres zaborów posiadłością rodziny Lewakowskich. Dwór tej rodziny mieścił się w Izdebniku. Na terenie Harbutowic prowadzone było wyspecjalizowane gospodarstwo ze stawem, hodowlą zwierząt i przetwórstwem rolnym. Kłopoty finansowe Lewakowskich spowodowały konieczność sprzedania dóbr harbutowickich. W 1923 r. Jakub Lewakowski sprzedał budynki podworskie z przyległościami i stawem mieszczanom krakowskim. Staraniem dyrektora Żeńskiego Gimnazjum i Liceum nr X im. Królowej Wandy w Krakowie – Gustawa Leśnodorskiego powstało Stowarzyszenie Kolonii i Wypoczynku Dzieci i Młodzieży w Harbutowicach (do dziś mieszkańcy na to miejsce mówią „kolonia”). Z ośrodka korzystały też uczennice VII Liceum Ogólnokształcącego im. Zofii Nałkowskiej w Krakowie. W lecie i w zimie odbywały się tu kolonie w czasie przerwy szkolnej. W czasie roku szkolnego oddziały Gimnazjum spędzały w Harbutowicach dwa tygodnie, wraz ze zmieniającym się gronem profesorskim. Ucząc się, korzystały jednocześnie ze świeżego powietrza, górskich spacerów, łódek na stawie (dziś staw osuszony) i innych przyjemności. W czasie wojny Stowarzyszenie zawiesiło swoją działalność a majątek jego dostał się pod administrację Generalnego Gubernatora. W 1945 r. utworzono tu sierociniec Dom Małych dla dzieci z Warszawy, Lwowa i rosyjskich uwolnionych z obozu w Oświęcimiu. W 1956 r. Stowarzyszenie Kolonii i Wypoczynku zostało odgórnie rozwiązane, a majątek przekazany Związkowi Nauczycielstwa Polskiego na cele szkoleniowo-wypoczynkowe. Od 1991 r. działał tu ośrodek Biura Turystyki ZNP Logos. W roku 1993 ZNP sprzedał Ośrodek Wypoczynkowo Szkoleniowy w Harbutowicach Wojewodzie Krakowskiemu Tadeuszowi Piekarzowi na potrzeby Domu Pomocy Społecznej. W 2005 r. jego imieniem nazwno DPS. Opis Obecnie dyrektorem obiektu jest Agnieszka Lis. DPS na stałe zamieszkuje ok. 75 osób. Na terenie 2,65 ha znajdują się dwa budynki, parking oraz rozległy obszar dawnego park dworskiego wpisanego do Gminnej Ewidencji Zabytków (oznaczenie H8). W budynku A mieszczą się trzy oddziały mieszkalne, administracja, kuchnia wraz ze stołówką, magazyny i pracownie terapeutyczne. Natomiast budynek B pełni funkcję Warsztatów Terapii Zajęciowej i jednego oddziału mieszkalnego. Przy DPS-ie działa Stowarzyszenie Wspomagania Osób Niepełnosprawnych „KOLONIA” wpisane do KRS pod numerem 0000039520. W kulturze Zofia Kucówna w swoich książkach często wspominała młodzieńcze pobyty w tym miejscu. W Zdarzeniach potocznych nazywa dom kolonijny „Wielką Republiką Harbutowicką”, która została proklamowana przez młode, piękne dziewczyny. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Domu Pomocy Społecznej
Kompania Piwowarska

Kompania Piwowarska (som på polsk betyder Brewing Company) er et bryggeri etableret i Polen i 1999 som et resultat af fusion af to SABMiller ejede polske bryggerier The Lech brewery i Poznań, og Tyskie Górny Śląsk i Tychy. Selskabet ejer også Dojlidy Brewery. De tre bryggerier har en kapacitet på 15.1 millioner Hektoliter.Kompania Piwowarska står for 45% af det polske ølmarked.
Kompania Piwowarska

Die Kompania Piwowarska SA ist ein polnisches Brauereiunternehmen, welches seit 2017 in Besitz des japanischen Brauereikonzerns Asahi Beer ist. Bis dahin gehörte es zu SABMiller (bis 2009 nur 71,9 Prozent, danach zu 100 %). Im Zuge deren Fusion mit AB-InBev 2016 wurde Kompania Piwowarska aus dem SABMiller-Konzern herausgelöst. Das Unternehmen deckte nach eigenen Angaben 2016 36,9 Prozent des Biermarktes in Polen ab. Das Unternehmen verkauft die Marken Tyskie, Żubr, Lech, Dębowe Mocne, Redd’s, Pilsner Urquell, Gingers, Wojak, Grolsch, Książęce und Velkopopovický Kozel. Marken Polnische Marken Die beiden Hauptmarken von Kompania Piwowarska sind Lech und Tyskie. Außerdem werden die polnischen Marken Żubr, Dębowe Mocne, Wojak und Książęce produziert. Ausländische Marken Im Zuge des Übergangs von SABMiller zu Asahi wurden auch weitere europäische Marken übernommen. Diese gehören in Polen weiterhin zum Vertrieb von Kompania Piwowarska. Dies sind unter anderem Grolsch aus den Niederlanden sowie die Marken Pilsner Urquell und Velkopopovický Kozel der tschechischen Plzeňský Prazdroj a. s. REDD’S Das Getränk REDD’S war vom SABMiller-Konzern ursprünglich für den südafrikanischen Markt entwickelt worden und gehört dort auch zu den wichtigen Biermischgetränken. Weiterhin ist das Getränk in Russland, Kolumbien und Botswana erhältlich. Für den polnischen Markt wird es von Kompania Piwowarska in Posen hergestellt. REDD’S gibt es hier in fünf Geschmacksrichtungen. Wirtschaftliche Daten Das Unternehmen hat Brauereien in Tychy, Posen und Białystok. Es verkaufte im Geschäftsjahr 2017 13,8 Millionen Hektoliter Getränke (zum Vergleich: Geschäftsjahr 2006 11,4 Millionen Hektoliter). Die Marke Tyskie hat einen Anteil am polnischen Biermarkt von 17 Prozent und Żubr von 11 Prozent. (Stand 2006) Geschichte Das Unternehmen entstand 1999 aus dem Zusammenschluss der Lech Browary Wielkopolski SA und der Browarów Tyskich Górny Śląsk SA. Beide Unternehmen waren mehrheitlich seit 1995 (Lech Browary Wielkopolski) bzw. 1996 im Besitz der South African Breweries, heute SABMiller. 2006 erwarb die Kompania Piwowarska SA von der Radeberger Gruppe eine Brauerei in Białystok. Die Brauereigruppe kam 2016 mit der Übernahme von SABMiller in den Besitz von AB-InBev. Durch Auflagen der EU-Kommission zur Fusion, musste das Central and Eastern Europe Business der ehemaligen SABMiller verkauft werden. Der Verkauf an Asahi Beer wurde zum 31. März 2017 abgeschlossen. Siehe auch Bier in Polen Liste aktiver Brauereien in Polen Weblinks Einzelnachweise
Kompania Piwowarska

Kompania Piwowarska is a Polish brewing group based in Poznań, established in 1999. Since 2017 it has been owned by Asahi Breweries. Kompania Piwowarska currently has three breweries: Lech Browary Wielkopolski in Poznań, Tyskie Browary Książęce in Tychy and Browar Dojlidy in Białystok. Tyskie Browary Książęce (Princely Brewery Tychy), one of the oldest breweries in Europe, was founded in 1629. The three breweries have a total capacity of 15.1 million hectolitres. The company was owned by SABMiller from 2009 to 2017. As part of the agreements made with regulators before Anheuser-Busch InBev was allowed to acquire SABMiller in 2016, it was announced on December 13, 2016, that Kompania Piwowarska would be sold to Asahi Breweries of Japan. Major brands Kompania Piwowarska currently controls 45% of the Polish beer market. Lech The main Lech brands are Lech Premium a 5.0% abv pale lager, Lech Pils 5.5% pale lager Lech controls 8% of the Polish beer market. The Poznań brewery brews Dębowe Mocne (Oak Strong), which is 7%. Currently produced types are "Lech Premium", "Lech Pils" Tyskie Tyskie is one of the best selling brands of beer in Poland, with around 18% of the Polish market. Tyskie also has a world distribution. The main brands are Tyskie Gronie, a 5.0% pale lager, Dojlidy The main Dojlidy Brewery brand is the 6% pale lager, Żubr (European bison). Brands produced in Poland References External links Kompania Piwowarska SA website (www.kp.pl)
Kompania Piwowarska

La Kompania Piwowarska è un birrificio polacco fondato nel 1999 in seguito alla fusione di due grandi birrifici polacchi, la Lech Browary e la Browary Tyskie Górny. L'investitore principale dell'azienda è la South African International, ora chiamata SABMiller che ha comprato la maggioranza delle due fabbriche nel 1995. Oggi la Kompania Piwowarska produce due marche di birra, la Lech e la Tyskie, presenti in vari tipi, e sono le birre più consumate in Polonia. Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kp.pl.
Kompania Piwowarska

Kompania Piwowarska is een Poolse brouwerijgroep met hoofdzetel in Poznań. De brouwerijgroep is de grootste van het land en is in handen van de Japanse Asahi Group Holdings. Geschiedenis De groep bestaat uit drie brouwerijen. De oudste brouwerij Tyskie Browary Książęce werd opgericht in 1629, Browar Dojlidy ontstond in 1768 en de jongste brouwerij Lech Browary Wielkopolski startte op 16 mei 1980. In 1995 verkreeg South African Breweries (het huidige SABMiller) de meerderheid van de aandelen van de Lech Browary Wielkopolski en in 1996 de meerderheid van de aandelen van de Tyskie Browary Książęce. Op 4 mei 1999 worden de twee brouwerijen samengebracht in de Kompania Piwowarska. Op 30 april 2003 werd de Browar Dojlidy bij de groep opgenomen. In januari 2008 werd een vierde brouwerij Browar Belgia te Kielce overgekocht van Brouwerij Palm. Deze brouwerij werd in 2009 gesloten. In 2009 kocht SABMiller de resterende 28,1% van de Kulczyk Holding S.A. en werd zo 100% eigenaar van de groep. In december 2016 werden de Oost-Europese activiteiten van AB InBev (inmiddels gefuseerd met SABMiller) overgenomen door de Japanse Asahi Group Holdings voor een bedrag van 7,3 miljard euro, waaronder de merken als Tyskie, Lech (Polen), Pilsner Urquell (Tsjechië) en Dreher (Hongarije). Brouwerijen Tyskie Browary Książęce Browar Dojlidy Lech Browary Wielkopolski Bieren Tyskie Lech Żubr Dębowe Mocne Redd's (reeks fruitbieren) Gingers (gemberbier) Wojak Książęce Zie ook Bier in Polen Externe link (en) Officiële website
Kompania Piwowarska

Компанія Пивоварська (пол. Kompania Piwowarska) — польська пивоварна компанія зі штаб-квартирою в місті Познань, яка об'єднує три пивоварні: «Lech Browary Wielkopolski» (Познань), «Browar Książęcy w Tychach» (Тихи) i «Browar Dojlidy» (Білосток). Належить японському концерну «Asahi Breweries».. Марки пива Tyskie Gronie Tyskie Klasyczne Tyskie z tanka Lech Premium Lech Pils Lech Free Lech Ice Shandy Żubr Żubr Ciemnozłoty Żubr Prażubr Dębowe Mocne Wojak Jasny Pełny Książęce Złote Pszeniczne Książęce Czerwony Lager Książęce Ciemne Łagodne Książęce Korzenne Aromatyczne Książęce Chlebowo-Miodowe Książęce Jasne Ryżowe Książęce Świeży Chmiel Redd’s Apple Redd’s Raspberry Redd’s Cranberry Redd’s Grapefruit and Pineapple Gingers Grolsch 10,5 Captain Jack. Див. також Grupa Żywiec Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 1 травня 2020 у Wayback Machine.] (пол.)
Międzynarodowy Instytut Mechanizmów i Maszyn Molekularnych Polskiej Akademii Nauk

Instytut Mechanizmów i Maszyn Molekularnych Polskiej Akademii Nauk (IMol) – jednostka naukowa Polskiej Akademii Nauk o statusie instytutu, z siedzibą w Warszawie, przy ul. Flisa 6. Prowadzi badania podstawowe i stosowane w naukach biologicznych, biochemicznych, biomedycznych i biotechnologicznych. Został utworzony w grudniu 2020 r., a działalność naukową rozpoczął w połowie 2021 r. Jest pierwszym po ponad 25 latach nowo utworzonym instytutem naukowym Polskiej Akademii Nauk. Powstał na bazie Międzynarodowej Agendy Badawczej FNP „ReMedy” (Regenerative Mechanisms for Health). Projekt był kierowany przez prof. Agnieszkę Chacińską i prof. Magdę Konarską. Międzynarodowymi partnerami IMol są Centrum Medyczne Uniwersytetu w Getyndze oraz Instytut Naukowy Weizmana w Izraelu. Ponad połowa zespołu naukowego IMol jest reprezentowana przez zagranicznych naukowców z całego świata. Kierownictwo Dyrekcja: Dyrektor: prof. Agnieszka Chacińska Zastępca Dyrektora ds. naukowych: prof. Magda Konarska Rada Naukowa: Przewodniczący: prof. Phillip Sharp (laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny z 1993 r.). Zastępca Przewodniczącego: prof. Witold Filipowicz Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona IMol
Международный институт молекулярных механизмов и машин Польской академии наук

Институт молекулярных механизмов и машин Польской академии наук (Аймол) – ориг. Instytut Mechanizmów i Maszyn Molekularnych Polskiej Akademii Nauk (IMol) – научно-исследовательское подразделение Польской академии наук со статусом института, расположенное в Варшаве по адресу: улица М. Флиса, 6 . Аймол проводит фундаментальные и прикладные исследования в области биологических, биохимических, биомедицинских и биотехнологических наук. Институт основан в декабре 2020 года и начал свою научную деятельность в середине 2021 года Это первый созданный научный институт Польской академии наук за более чем 25 лет . Он был создан на основе международной исследовательской программы FNP «ReMedy» ( Regenerative Mechanisms for Health ). Проект возглавляли профессора Агнешка Хачиньска и Магда Конарска. Международными партнерами Аймола являются Медицинский центр Гёттингенского университета и Институт имени Вейцмана в Израиле. Более половины научной команды Аймола составляют иностранные ученые со всего мира . Управление Дирекция : Директор: профессор Агнешка Хачиньска Заместитель директора по научным вопросам: профессор Магда Конарска Научный совет : Председатель: профессор Филипп Шарп ( лауреат Нобелевской премии по физиологии или медицине 1993 года). Заместитель председателя: проф. Витольд Филипович Примечания Ссылки Официальный сайт IMol
Aleksandrów Trzeci

Aleksandrów Trzeci (Aleksandrów III) – część wsi Aleksandrów w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Aleksandrów. Stanowi środkowo-zachodnią część Aleksandrowa, najdłuższej wsi w województwie lubelskim. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Aleksandrowie. Przypisy
Mohylové pohřebiště v lese Obora

Mohylové pohřebiště v lese Obora, polsky Całopalne Cmentarzysko Kurhanowe w Lesie Miejskim Obora, je archeologická lokalita raně středověkého mohylového pohřebiště. Nachází se v Arboretu Bramy Morawskiej v městském lese Obora v městské čtvrti Obora města Racibórz (Ratiboř) v jižním Polsku. Geograficky se nachází také v okrese Ratiboř v pohoří Płaskowyż Rybnicki v krajinném parku Park Krajobrazowy Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich ve Slezském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis místa Raně středověké mohylové celopalové pohřebiště, které pochází z 6. až 9. století, leží na zalesněné vyvýšenině v městském lese Obora a je jedinou archeologickou lokalitou tohoto typu zapsanou v seznamu kulturních památek Slezského vojvodství. Je také jedním z pouhých tří mohylových pohřebišť, které se nacházejí v Horním Slezsku. Mohyly nejsou vysoké, ale mají zachovalou terénní formu a jsou tedy poměrně čitelné. Památka, která je v regionu ojedinělá, je tedy cenným pramenem pro poznání nejstarších dějin západních Slovanů. Pohřebiště se skládá ze tří mohylových skupin (tzv. kurhanů) vzdálených od sebe cca 0,3 až 0,5 km od centrálního komplexu. Doposud bylo objeveno 25 kurhanů a průměr mohyl se pohyboval od 5 do 10 m a s výškou do cca 1 m. Byly objeveny i nemohylové hroby bez kremací. Je třeba dodat, že na lokalitě byly nalezeny také zlomky keramiky z neolitu a rané doby bronzové. Archeologický výzkum Archeologické výzkumy byly prováděl nejprve D. Stöckel v 2. polovině 19. století a v letech 1961 a 1964 až 1969, kdy je vedla Elżbieta Dąbrowska. Vykopávky ukázaly, že se zde především používala kremace, kdy se spálené ostatky zemřelého ukládaly do popelnice a pokládaly na vrchol mohyly a nebo se rozptýlily v jejím náspu či pod ním. Je pravděpodobné, že mohyly sloužily k ukládání ostatků zemřelých opakovaně. Mezi lidskými kostmi byly nalezeny také spálené zvířecí kosti, což dokazuje, že zvířecí oběti byly součástí pohřbu a poskytovaly výbavu zemřelému, přičemž samotná zvířata byla nejspíše spálena spolu s lidmi na hranici. Lze dodat, že v Horním Slezsku, konkrétně v Opolském vojvodství, byly nalezeny pouze dvě analogické archeologické lokality Izbicko (okres Strzelce), a Rozumicíce (okres Głubczyce). Zajímavostí jsou také starší nálezy z neolitu a rané doby bronzové. Další informace Místo je celoročně volně přístupné a doplněné informačními tabulemi. Lze k němu dojít buď odbočkou ze silnice mezi vesnicí Kobyla a městskou částí Dębicz a nebo po stezce v Arboretu Bramy Morawskiej. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mohylový hřbitov v lese Obora na Wikimedia Commons
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP przy ul. Granicznej w katowickiej dzielnicy Osiedle Paderewskiego-Muchowiec. Historia Pierwszy kościół przy ul. Granicznej, przylegający do klasztoru Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej, wzniesiono w 1951 roku. Autorem projektu był architekt Affa. Poświęcono go 1 listopada 1951 roku. Przy kościele erygowano kurację 1 maja 1952 roku. Rektorem został wyznaczony ks. Józef Kurpas. Gdy rozbudowano pobliskie Osiedle Paderewskiego, postanowiono powiększyć świątynię. Władze diecezji otrzymały pozwolenie na rozbudowę w maju 1978 roku. Wybrano projekt inż. Stanisława Kwaśniewicza i Mieczysława Molickiego. Pracami kierowali inżynierowie Franciszek Klimek i Józef Choma. Autorem projektu aranżacji wnętrza był Stanisław Kwaśniewicz, natomiast witraże zaprojektował Roman Nyga. Wybudowany nowy kościół pobłogosławił bp Herbert Bednorz 26 listopada 1983 roku. Stary kościół rozebrano w 1984 roku, a na jego miejscu wzniesiony został dom parafialny z salami katechetycznymi i mieszkaniami dla księży. Budowa kompleksu została ukończona w 1987 roku. Konsekracja kościoła nastąpiła 26 listopada 1983 roku. Poświęcenia dokonał abp Damian Zimoń 11 października 1997 roku. Świątynia jest pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Bazilika Nanebevzetí Panny Marie (Hnězdno)

Bazilika Nanebevzetí Panny Marie a svatého Vojtěcha (polsky Bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie) je pozdně gotický katedrální kostel v polském Hnězdně ve Velkopolském vojvodství, na Lechově kopci. Kostel je však staršího založení a je spojen s korunovacemi polských králů a uložením ostatků svatého Vojtěcha. Historie Na místě existovala svatyně již v 10. století a v roce 997 zde byla pohřbena Doubravka Přemyslovna, česká vdova po prvním historickém polském knížeti Měškovi I. Jeho syn Boleslav Chrabrý získal z pohanského Pruska ostatky svatého Vojtěcha a pohřbil je v kostele. Následně bylo ve Hnězdně roku 1000 se souhlasem císaře Oty III. zřízeno arcibiskupství. Český kníže Břetislav I. se roku 1038 vypravil na vojenskou výpravu do Hnězdna, kostel vyplenil a odvezl Vojtěchovy ostatky do Prahy, kde byly uloženy do rotundy svatého Víta. Kostel byl pak přestavěn v románském stylu a 1064 vysvěcen. V kostele byli korunováni polští králové: Boleslav Chrabrý (1025), Měšek II. Lambert (1025), Boleslav II. Smělý (1076), Přemysl II. Velkopolský a český Václav II. (1300). Kostel byl nově postaven ve stylu gotiky ve 14. a na začátku 15. století. Po požárech v 17. a 18. století byl interiér upravován v raně barokním stylu a klasicistně s prvky pozdního baroka. Popis Jedná se o trojlodní katedrálu s dvojicí věží v západním průčelí. Uprostřed chrámu se nachází velký zlacený baldachýn a pod ním bohatě zdobená stříbrná barokní relikviářová thumba svatého Vojtěcha. Významnou památkou jsou bronzové románské dveře s cyklem reliéfů s výjevy ze života sv. Vojtěcha. Byly vytvořeny kolem roku 1175 a jsou jedinečnou památkou svého druhu ve střední Evropě. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika Nanebevzetí Panny Marie v Hnězdně na Wikimedia Commons
Catedral de Gniezno

La catedral de Gniezno o Catedral basílica de la Asunción de la Virgen María (en polaco: Katedra Gnieźnieńska) es una catedral gótica en Gniezno, Polonia. Es la catedral de la arquidiócesis de Gniezno de la Iglesia católica. La catedral es famosa por las puertas de bronce del siglo XII (aprox. 1175) decoradas con escenas del martirio de San Adalberto y por el sarcófago de plata con las reliquias del santo. El sarcófago lo forjó Peter von der Rennen en el año 1662 después de que el anterior (depositado en el año 1623 por el rey Segismundo III Vasa) fuera robado por los suecos en el año 1655, durante el periodo de la historia polaca conocido como El Diluvio. Coronaciones reales en la catedral 25 de diciembre de 1024 - Boleslao I el Bravo 25 de diciembre de 1025 - Miecislao II Lambert y su esposa Richensa de Lotharingia 25 de diciembre de 1076 - Boleslao el Generoso y su esposa Wyszesława de Kiev 26 de junio de 1295 - Przemysl II y su esposa Margaret de Brandenburgo Agosto de 1300 - Wenceslao II de Bohemia El presbiterio y la nave En el centro del presbiterio de la catedral se encuentra el baldaquino dorado (basado en el Altar de Bernini) y debajo el relicario barroco dorado de plata: el féretro de San Adalberto con una caja de madera, probablemente de cedro, que data del siglo XII cubierta con relieves con los restos del santo en su interior. Detrás del santuario se encuentra una lápida medieval de mármol rojo que data de 1480 que conmemora al patrón. En el lado norte del presbiterio hay un taburete bañado en oro con el emblema del Primado Stefan Wyszyński y sobre el trono cuelga el escudo del actual Arzobispo de Gniezno, Józef Kowalczyk. Además, al final del presbiterio hay un gran altar de sacrificios con un relieve de San Adalberto. Sobre el altar hay una viga de arco iris con un precioso crucifijo gótico de tilo que data de alrededor de 1430. El resto de la nave consta de sillas para los fieles y una pequeña sala para los funcionarios de la iglesia. Galería Véase también Congreso de Gniezno Catedral de Wawel Catedral de Poznań Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Catedral de Gniezno.
Cathédrale de Gniezno

La cathédrale de Gniezno, ou de son nom complet basilique primatiale Notre-Dame-de-l'Assomption (en polonais : Bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny), également connue sous le nom de sanctuaire de Saint-Adalbert, est un édifice religieux de style gothique situé à Gniezno en Pologne, dont la construction remonte au XIVe siècle. Elle occupe le site d'une ancienne cathédrale dans laquelle furent couronnés les cinq premiers rois de Pologne. Historique La construction de l'édifice actuel remonte au milieu du XIVe siècle, mais une cathédrale occupait déjà les lieux depuis la fin du Xe siècle. L'édifice abrite la porte de Gniezno (en), ornée de scènes du martyre d'Adalbert de Prague, ainsi qu'un cercueil reliquaire en argent pur du saint, réalisé en 1662 par Peter von der Rennen (de). Le précédent cercueil, commandé en 1623 par le roi Sigismond III Vasa, avait été volé par les Suédois en 1655 lors du Déluge. Depuis le 16 septembre 1994, la cathédrale est classée comme l'un des monuments historiques de Pologne (polonais : Pomnik historii) par l'Institut national du patrimoine (pl). Couronnements royaux Les cinq premiers rois de Pologne ont été couronnés dans l'ancienne cathédrale : 18 avril 1025 : Boleslas Ier de Pologne ; 25 décembre 1025 : Mieszko II Lambert et son épouse Richezza de Lorraine ; 25 décembre 1076 ; Boleslas II de Pologne et son épouse Wyszesława de Kiev ; 26 juin 1295 : Przemysł II et son épouse Marguerite de Brandebourg ; août 1300 : Venceslas II de Bohême. Galerie Chapelles latérales Chapelle Potocki, autel construit par Pompeo Ferrari en 1727-1730 Notes et références Voir aussi Bibliographie Tomasz Plóciennik, « L'inscription OSSA TRIUM... à la cathédrale de Gniezno », Cahiers de Civilisation Médiévale, vol. 50, no 200,‎ 2007, p. 401–408 (DOI 10.3406/ccmed.2007.2976, lire en ligne). Articles liés Basilique primatiale Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org (pl) La cathédrale sur le site officiel de l'archidiocèse Portail du catholicisme Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne