NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz rzymskokatolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu

Cmentarz rzymskokatolicki przy ul. Smutnej w Sosnowcu – cmentarz parafialny wchodzący w skład Cmentarza Wielowyznaniowego w Sosnowcu. Historia cmentarza Cmentarz został poświęcony w 1895 r. Zajmuje powierzchnię 5,5 ha. Administracyjnie podlega parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny przy ul. Kościelnej w Sosnowcu. W 1920 r. w centralnej części nekropolii – na mogile trzynastu uczestników pierwszego powstania śląskiego – wybudowano Mauzoleum Braci Ślązaków zwane Pomnikiem Powstańców Górnego Śląska, które zostało uroczyście odsłonięte w dniu 19 grudnia 1920 r., a w samej uroczystości udział wzięły tysiące osób, wśród nich ówczesny marszałka Sejmu Wojciecha Trąpczyńskiego. W pierwszych dniach II wojny światowej, w końcu września 1939 r., mauzoleum uległo zniszczeniu. Po wojnie – na jego gruzach – została wzniesiona jednonawowa kaplica pw. Wszystkich Świętych. Nad wejściem zachował się wykuty w kamieniu napis Poległym Bojownikom Śląska. Sama kaplica stała się kościołem erygowanej w 1957 r. nowej parafii. Ale dopiero w 1982 r. ówczesny proboszcz ks. kanonik Stanisław Szopa uzyskał zgodę na budowę nowego kościoła. Rok później, w 1983, został wmurowany kamień węgielny, który został poświęcony przez papieża Jana Pawła II. I 5 czerwca 1990 ordynariusz częstochowski biskup Stanisław Nowak poświęcił nową świątynię pw. Józefa Rzemieślnika przy ul. Smutnej 5. Na cmentarzu znajdują się okazałe grobowce rodzinne wykonane przez znane rodziny kamieniarskie. Do najciekawszych należą: grób z piaskowca rodziny Woźniaków oraz rzeźba kobiety wykuta w kamieniu na grobie rodziny Podlaskich. Pochowani na cmentarzu Tadeusz Gruszczyński (1901–1945) – pierwszy polski wiceprezydent miasta Gliwice, zastrzelony przez radzieckiego żołnierza Zygmunt Hyra – kanonik, proboszcz parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu Stefan Jarzębski (1917–2008) – profesor, minister środowiska Teresa Janina Kierocińska (1885–1946) – siostra zakonna i założycielka zgromadzenia Karmelitanek Bosych od Dzieciątka Jezus, kandydatka na ołtarze – Sługa Boża Jan Macherski (1902–1995) – polski farmaceuta. Dominik Roch Milbert (1854–1916) – proboszcz i budowniczy sosnowieckiej katedry Kazimierz Podgórski (1914–1967) – proboszcz w Lubieniu, Radoszewicach, Sokolnikach Aleksander Rene – działacz społeczny i sportowy Wacław Stacherski (1915–1944) – poeta, komendant Inspektoratu Katowice Armii Krajowej Wacław Wiciński – kanonik, proboszcz sosnowieckiej parafii Wniebowzięcia NMP Tadeusz Wnuk (1945–2018) – prezydent Sosnowca (1978–1979), wojewoda katowicki (1985–1990), senator V kadencji Lucjan Stępień (1920–2008) – polski rzemieślnik, mechanik i polityk, poseł na Sejm PRL IX kadencji Jan Woźniak – polski przemysłowiec Henryk Pytel (1955–2024) – polski hokeista i trzykrotny olimpijczyk Tadeusz Oleksy (1956–2023) – działacz Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w Kopalni Węgla Kamiennego „Sosnowiec” Tomasz Kostro (1947–2024) – sosnowiecki dziennikarz, regionalista, autor książek Zbiorowa mogiła zakonnic Przypisy
Cmentarz w Grabowie (Warszawa)

Cmentarz w Grabowie – rzymskokatolicki cmentarz parafialny znajdujący się przy ul. Poloneza w Warszawie, w dzielnicy Ursynów, należący do parafii św. Zofii Barat. Cmentarz został wyświęcony przez kardynała Józefa Glempa 27 czerwca 1995, razem z nową plebanią. Nekropolia na powierzchnię 1 ha. Pochowani na cmentarzu Danuta Barbara Dziekańska (1924–2008) − działaczka harcerska Jan Kacprzak (1943–2000) – profesor Politechniki Warszawskiej Krystyna Kamieńska-Trela (1938–2015) – chemik Grzegorz Krzemiński (1947–2010) − dziennikarz Tomasz Merta (1965–2010) − urzędnik państwowy Mirosław Pietrewicz (1941–2022) – profesor ekonomii, wiceprezes Rady Ministrów Przypisy
Cmentarz w Pomiechowie

Cmentarz w Pomiechowie – cmentarz parafialny-rzymskokatolicki w Pomiechowie w powiecie nowodworskim, w województwie mazowieckim, pomiędzy ulicą: Kościelną, Rybacką oraz Plażową, w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Pomiechówek. Na cmentarzu znajdują się zachowane nagrobki z początku XIX wieku. Ważniejsze obiekty Kwatera żołnierzy poległych w bitwie nad Wkrą 14–15 sierpnia 1920 r. Kwatera obrońców Fortu III z września 1939 Grób działaczy podziemia niepodległościowego pomordowanych w latach 1943–1944 W kwaterze zamordowanych na III Forcie w Pomiechówku w latach 1939–1945, działacze PPS i PPR są pochowani obok żołnierzy AK, bez względu na dzielące ich różnice polityczne. Znane osoby pochowane na cmentarzu Tadeusz Czekajło (1948–1993) – podpułkownik, pilot doświadczalny klasy „M” Zofia Dobrowolska (1891–1969) – nauczycielka, dyrektorka szkół Bronisław Dobrowolski (1911–1943) – ksiądz, wikariusz w parafii w Nasielsku, członek AK (kwatera wojenna) Jan Fabijański (1862–1930) – ksiądz kanonik katedralny, proboszcz parafii Pomiechowo Filip Fonder (1889–1950) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari Janina Karłowicz (1907–1944) – żołnierz AK ps. „Amicis”, zamordowana przez nazistów 30 lipca 1944 r. (kwatera wojenna) Ignacy Kiliś (1904–1970) – proboszcz parafii Karczmińska Wacław Kiliś (1897–1944) – ochotnik wojny 1919–1920, żołnierz podziemia II wojny światowej, zamordowany w Forcie III w Pomiechówku, Kawaler Krzyża Walecznych Wojciech Kurpiewski (1966–2016) – kajakarz, srebrny medalista olimpijski z Barcelony (1992), medalista mistrzostw świata Kazimierz Majewski (1789–1831) – podpułkownik, dowódca „Czwartaków” Stanisław Muzal (1936–2008) – ksiądz kanonik, wieloletni proboszcz parafii w Górze Tadeusz Nikicin (1951–2019) – ksiądz kanonik, proboszcz parafii Zawidz Kościelny Jan Orliński (1911–1943) – I sekretarz KP PPR w Płocku (kwatera wojenna) Jan Przedmojski (1930–2022) – profesor Politechniki Warszawskiej Franciszek Skórnicki (1911–1939) – kleeberczyk, poległy w bitwie pod Kockiem Władysław Stępień (zm. 1940) – porucznik, ofiara zbrodni katyńskiej (grób symboliczny) Zygmunt Szewczykiewicz – sekretarz KP PPR w powiecie płockim w latach 1942–1943 (kwatera wojenna) Mieczysław Teodorczyk (1899–1944) – współorganizator Polskiej Organizacji Zbrojnej „Znak” i jej komendant na Kujawach, Ziemi dobrzyńskiej i Mazowszu (kwatera wojenna) Aleksander Uklański (1901–1990) – profesor Politechniki Warszawskiej Józef Zaremba (1869–1937) – ksiądz kanonik, proboszcz parafii Pomiechowo Jerzy Żytecki (1920–1981) – profesor, dziekan Wydziału Technologii Drewna SGGW w Warszawie, w latach 1969–1978 Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz parafialny w Pomiechowie [dostęp 2024-03-07].
Cmentarz wojenny nr 317 – Bogucice

Cmentarz wojenny nr 317 – Bogucice – zabytkowy cmentarz żołnierzy poległych w I wojnie światowej, znajdujący się we wsi Bogucice, w gminie Bochnia, powiecie bocheńskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Z tej liczby w okręgu bocheńskim cmentarzy jest 46. Cmentarz znajduje się około 200 m od drogi prowadzącej z Bochni do Uścia Solnego. Pochowanych jest na nim łącznie 52 żołnierzy poległych w dniu 30 listopada 1914 roku. Są oni pogrzebani w 7 grobach zbiorowych oraz 1 pojedynczym. Wśród nich jest: 11 żołnierzy armii austriackiej m.in. z 55 Pułku Piechoty, 95 Pułku Piechoty 16 Pułku Piechoty Obrony Krajowej, 32 Pułku Piechoty Obrony Krajowej. Z nazwiska znanych jest 5 żołnierzy. 41 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano tylko 2 żołnierzy. Cmentarz zaprojektowany został przez Franza Starka. Zachowany jest w bardzo dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o łącznej powierzchni 114 m². Ogrodzenie jest wykonane z betonowych słupów, połączonych dwoma poprzeczkami z rur metalowych. Wejście pomiędzy dwoma słupami betonowymi zagrodzone jest masywnym łańcuchem z kutego żelaza. Głównym obiektem na cmentarzu jest betonowy pomnik w kształcie krzyża. Na pomniku umieszczony jest także żeliwny krzyż charakterystyczny dla dużej części cmentarzy z IX okręgu Bochnia. Na grobach zachowały się oryginalne kute krzyże jedno- i dwuramienne. Galeria Przypisy
Cmentarz wojenny nr 327 – Niepołomice

Cmentarz wojenny nr 327 – Niepołomice – wydzielona kwatera na cmentarzu parafialnym w Niepołomicach. Według większości źródeł cmentarz był częścią IX okręgu cmentarnego - Bochnia. Głównym architektem tego okręgu był Franz Stark i to prawdopodobnie on zaprojektował pierwotny wystrój cmentarza. Obecny wygląd cmentarza wojennego jest skutkiem kilku remontów i reorganizacji kwatery z I wojny. W latach 20 cmentarz pełnił rolę cmentarza garnizonowego i chowano na nim żołnierzy polskich służących w garnizonie niepołomickim. W późniejszym okresie na cmentarzu wojennym pojawiło się jeszcze kilka nowych grobów. Układ grobów zmieniał się kilkukrotnie w czasie prowadzonych remontów. Istotne zmiany nastąpiły również podczas ostatniego remontu w latach 90. Wszystkie te działania doprowadziły niemal do całkowitego zatracenia pierwotnego kształtu i wystroju cmentarza. Obecnie trwają starania Gminy Niepołomice o przeprowadzenie kolejnego remontu, zmierzającego tym razem do przywrócenia pierwotnego wystroju cmentarza. Bibliografia więcej informacji o cmentarzu 327 - www.cmentarze.jasonek.pl. cmentarze.jasonek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. Cmentarze I wojny światowej
Cmentarz Śmiechowski w Wejherowie

Cmentarz Śmiechowski – największy cmentarz w Wejherowie, położony przy ulicy Edmunda Roszczynialskiego, w dzielnicy Śmiechowo. Mimo iż jest administrowany przez parafię katolicką pod wezwaniem Świętej Trójcy, pełni rolę cmentarza komunalnego. Historia cmentarza Historia cmentarza sięga roku 1942. Całkowicie zapełnił się Stary Cmentarz, którego powiększenie nie było możliwie (alarmujące informacje o przepełnieniu pojawiły się, m.in. w 1939). Niemcy założyli nową nekropolię z przeznaczeniem dla Polaków. Powstały szczegółowe plany oraz rozpoczęto budowę drogi z cmentarza do miasta. W 1944 nastąpiły pierwsze pochówki. Mimo poszukiwań innych miejsc pod cmentarz, jednak zdecydowano się na lokalizację wcześniej wybraną przez Niemców. Dyrekcja Lasów Państwowych przekazała ten teren w wieczyste użytkowanie miastu. Administratorem cmentarza została parafia pw. Świętej Trójcy. Cmentarz w latach 1949–1959 był nekropolią wyznaniową – katolicką. Projekt cmentarza kuria biskupia w Pelplinie zatwierdziła w 1952 roku, a prezydium PRN dopiero w 1956 roku. Pierwszy pogrzeb odbył się latem 1957 roku. W 1959 decyzją władz cmentarz stał się nekropolią komunalną. Do 1978 roku trwało zagospodarowywanie nekropolii. W centrum cmentarza stanął wysoki krzyż. Problemem okazała się budowa kostnicy. Prezydium PRN zaleciło wybudowanie kostnicy na koszt parafii, a Kościół twierdził, że budowę powinno sfinansować miasto. Przez kilkadziesiąt lat kostnicy nie zbudowano, a jej funkcję pełniła kaplica – kostnica przy dawnym szpitalu (ul. św. Jacka). Okazały dom przedpogrzebowy wybudowano dopiero na początku lat osiemdziesiątych. Budowę w całości sfinansowała parafia. Kościół został konsekrowany przez ordynariusza chełmińskiego Mariana Przykuckiego. Później doprowadzono do cmentarza bieżącą wodę i elektryczność, a na główną aleję wylano asfalt. Od strony ul. Roszczynialskiego postawiono nowe ogrodzenie, a w głębi cmentarza wybudowano obiekt gospodarczy. Kilka lat temu nekropolia zyskała również nowe oświetlenie. Obecnie Cmentarz Śmiechowski jest jedynym wykorzystywanym miejscem pochówku w Wejherowie, co sprawia, że zaczyna na nim brakować miejsca. Możliwości powiększenia cmentarza są ograniczone ze względu na jego naturalne położenie, jest on bowiem z trzech stron otoczony wzgórzami morenowymi. Osoby pochowane na cmentarzu Henryk Józefczyk (1938–2014) – poeta, prozaik, publicysta, pedagog Leszek Owsiany (1919–2008) – pilot 300. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Mazowieckiej” RAF i 1586 Eskadry Specjalnego Przeznaczenia Zbigniew Pranga (1947–2013) – pierwszy prezydent Wejherowa Otylia Szczukowska (1900–1974) – kaszubska działaczka kultury, badaczka folkloru, rzeźbiarka Leon Żelewski (1930–2019) – biochemik, profesor n. farm. Przypisy
Cmentarz św. Rocha w Częstochowie

Cmentarz św. Rocha w Częstochowie – nekropolia położona przy wschodniej granicy dzielnicy Lisiniec. Jest najstarszym czynnym cmentarzem na terenie Polski. Istnieje kilka teorii powstania cmentarza: cmentarz pielgrzymów zmarłych w drodze na Jasną Górę cmentarz zakaźny przeznaczony dla zmarłych podczas epidemii; teorię tę może potwierdzać to, że święty Roch miał chronić przed chorobami zakaźnymi Pierwszych pochówków dokonano w 1641 r. Cmentarz powiększono w 1737 r., a dwa lata później pojawiły się pierwsze grobowce murowane. W 1767 r. został po raz pierwszy obwiedziony murem, później zrujnowanym i odbudowanym. Na cmentarzu znajdują się zabytkowe nagrobki z lat 1849–1906. W 1898 roku wydzielono z jego terytorium cmentarz prawosławny, ale po odzyskaniu niepodległości teren został katolikom zwrócony. Pierwsza kaplica na terenie cmentarza powstała w latach 1641–1642. Zniszczona w czasie potopu szwedzkiego, zastąpiona została zbudowanym na jej miejscu obecnym kościołem pw. św. Rocha i św. Sebastiana (konsekrowany w 1680 roku). W 1739 roku odnowiony, a w 1771 roku, w czasie walk konfederatów barskich, splądrowany. Przebudowany w latach 1783–1785. Rozebrano wtedy najwyższą część wieży, po bokach dostawiono dwie wieże i wzniesiono zakrystię. Do 1880 roku obsługiwany był przez paulinów. Posiada cechy budowli barokowej. Jednonawowy. W kaplicy cmentarnej znajduje się płyta upamiętniająca marszałka Józefa Piłsudskiego. Obok kaplicy postawiono symboliczny grób-pomnik z położoną na nim otwartą księgą z nazwiskami osób związanych z konspiracją, a poległych w czasie okupacji lub w okresie PRL-u. Na cmentarzu na uwagę zasługują ponadto: kwatera wojenna (17 mogił indywidualnych) powstańców śląskich poległych w 1921 groby powstańców z 1863 grób zbiorowy wojenny 13 ofiar terroru hitlerowskiego, w tym 10 zakładników rozstrzelanych na Rynku Wieluńskim 1 listopada 1943 kwatera wojenna żołnierzy niemieckich, austriackich i rosyjskich poległych w latach 1915–1918 mogiła zbiorowa wojenna żołnierzy ruchu oporu poległych w 1944 oraz ofiar terroru hitlerowskiego poległych w 1939 symboliczny grób braci Jerzego, Rajmunda i Włodzimierza Sosnowskich, poległych w czasie II wojny światowej Na terenie kompleksu cmentarnego znajduje się także wydzielona część tworząca odrębny cmentarz ewangelicko-augsburski wraz z kwaterą żołnierzy niemieckich poległych w czasie I wojny światowej. Pochowani Na cmentarzu św. Rocha pochowani są m.in. Marek Czerny, Stanisława Gall-Kron, Feliks Gross-Korczyński, Bronisław Idzikowski, Marian Kaznowski, Ignacy Kozielewski, Stefan Kwoczała, Piotr Machalica, Zbigniew Michałowski, Marek Perepeczko, Jan Pietrzykowski, Stefan Policiński, Halina Poświatowska i Adolf Poświatowski, Hanna Przewłocka, Antoni Zimniak. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna Miejsca pamięci w Częstochowie. katowice.uw.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-12)].
Кладбище Святого Роха (Ченстохова)

Кладбище Святого Роха (пол. Cmentarz św. Rocha) — некрополь, расположенный в западной части Ченстоховы, Польша. Есть несколько версий возникновения кладбища: Возникло как кладбище паломников, умерших по пути на Ясную Гору; Возникло как кладбище для умерших во время эпидемий (считается, что святой Рох оберегает от эпидемий). Первые захоронения были сделаны в 1641. Кладбище было расширено в 1737 г., а спустя два года появились первые каменные гробницы. В 1767 году было впервые обнесено стеной, позже разрушенной и восстановленной. На кладбище есть старинные надгробия 1849—1906 годов. В 1898 году на его территории возникло православное кладбище, но, после обретения независимости, участок был возвращен католикам. Первая часовня на территории кладбища была построена в 1641—1642 годах. Разрушена во время шведского потопа. На её месте был воздвигнут нынешней костёл св. Роха и св. Себастьяна (освящен в 1680 году). В 1739 году он был реконструирован, а в 1771 году, во время боев барских конфедераций, разграблен. Перестроен в 1783—1785 годах. Тогда была снесена верхняя часть башни, а по бокам пристроены две башни костела и ризница. В 1880 году был передан в ведение паулинов. Односводный, имеет черты барокко. В кладбищенской часовне находится плита, установленная в память маршала Юзефа Пилсудского. Рядом с часовней установлена символическая могила-памятник с расположенной на нём открытой книгой с именами людей, связанных с подпольем, погибших во время оккупации или в период ПНР. Также внимания на кладбище заслуживают: Воинский участок, 17 могил силезских повстанцев, погибших в 1921 году Могилы повстанцев 1863 года Братская могила 13-ти жертв гитлеровского террора, в том числе 10 заложников, расстрелянных на Велюньском рынке 1 ноября 1943 года Воинский участок немецких, австрийских и российских солдат, погибших в 1915—1918 годах Братская могила бойцов движения сопротивления, погибших в 1944 и жертв гитлеровского террора, погибших в 1939 Символическая могила братьев Ежи, Реймонда и Владимира Сосновских, погибших во время Второй мировой войны На территории кладбища есть также отдельная секция, образующая отдельное евангелическо-лютеранское кладбище, где имеется участок немецких солдат, погибших во время первой мировой войны. На кладбище св. Роха также похоронены: Стефан Поличиньский (ченстоховский скульптор и автор ряда памятников на этом кладбище), Халина Посвятовская и Ян Петшиковский. Примечания
Cmentarz św. Rocha w Zabłudowie

Cmentarz św. Rocha w Zabłudowie – zabytkowy cmentarz rzymskokatolicki położony w Zabłudowie przy ulicy Świętego Rocha 4, w powiecie białostockim, w województwie podlaskim. Historia Początki dzisiejszego cmentarza należy łączyć ze szpitalem parafialnym uposażonym przez księdza Klemensa Labickiego w 1688 roku. Na początku XVIII wieku wskutek epidemii cholery szpital szybko zapełniał się śmiertelnie chorymi, dlatego zaczęto szukać nowych miejsc pochówków. Plac stał się więc zaczątkiem dzisiejszego cmentarza, na terenie którego chowano zasłużonych mieszkańców miasta, szlachciców, właścicieli majątków. Początkowo znajdował się on poza granicami miasta. Z powodu postępującej rozbudowy Zabłudowa w 1850 roku Kazimierz Ostaszewski (1786-1855) ufundował kamienne ogrodzenie. W 1936 roku pisarz Ferdynand Antoni Ossendowski tak opisywał cmentarz w Zabłudowie: "Na nowym cmentarzu znajduje się kaplica św. Rocha; w jej jasnem, radosnem wnętrzu, w oknach gotyckich, poza obrazem artystycznej roboty, zwraca uwagę portret fundatora, a był nim mieszczanin zabłudowski, rotmistrz huzarów rosyjskich, Kazimierz Ostaszewski w r. 1850. Druga kapliczka św. Magdaleny stoi na starym zupełnie zarośniętym cmentarzu. Wzniósł ją również ten sam nabożny huzar." Na cmentarzu pochowana jest m.in. najstarsza Polka, Katarzyna Piotrowska. Napis na jej pomniku głosi: "Sto trzynaście lat przeżywszy na ziemi, pod tym głazem spoczywam po między grzesznemi, ziomku, zostaw nabożne za duszę westchnienie, niech stwórcę oglądają nasze grzeszne cienie. Pomnik ten ufundował własnym kawaler Kazimierz Ostaszewski, major od Huzarów wojsk Rosyjskich i Kawaler, w roku 1853, przez wzgląd na pobożną i przykładną 113-letnią na tym padole pielgrzymkę ś.p. Panny Katarzyny Piotrowskiej, zeszłej w 1852 roku, Czerwca 13 dnia." Cmentarz został zamknięty w 1905 roku, jednak ostatniego pochówku dokonano na prośbę rodziny zmarłego w roku 1940. Obiekty na terenie cmentarza Kaplica pw. św. Rocha, erygowana pod koniec XVIII wieku przez zabłudowskiego plebana Jakuba Pilkiewicza. Brama wejściowa z czasów fundacji ogrodzenia cmentarza w 1850 roku. Tablica poświęcona fundatorowi kaplicy majorowi Kazimierzowi Ostaszewskiemu. Tablica z nazwiskami poległych za ojczyznę w latach 1918-1920 mieszkańcom ziemi zabłudowskiej. Najstarszy nagrobek pochodzący z 1853 roku, wystawiony przez Kazimierza Ostaszewskiego opiekunce z lat dziecięcych, Katarzynie Piotrowskiej, która zmarła w wieku 113 lat. Stan obecny Istnieje zagrożenie całkowitej dewastacji nagrobków, a także zarośnięcia terenu zabytkowego cmentarza. Dlatego młodzi mieszkańcy miasta, członkowie Koła Historycznego przy Szkole Podstawowej w Zabłudowie kilka lat temu objęli go symboliczną opieką biorąc udział w ogólnopolskim programie „Chrońmy ślady przeszłości”, stworzonym w Centrum Edukacji Obywatelskiej w Warszawie. Przypisy Linki zewnętrzne http://www.zabludow.pl/historia.html
Cmentarz żydowski w Aleksandrowie Łódzkim

Cmentarz żydowski w Aleksandrowie Łódzkim – cmentarz żydowski w Aleksandrowie Łódzkim przy ul. Górnej. Powstał około 1822 roku. Jest miejscem spoczynku cadyków z rodziny Danziger oraz Henocha Henicha – przywódcy chasydów z Góry Kalwarii. Do naszych czasów zachowały się dwa okazałe grobowce i kilka macew z czytelnymi płaskorzeźbami. Teren nekropolii zajmuje powierzchnię 0,8 ha i jest ogrodzony betonowym parkanem. Zobacz też synagoga w Aleksandrowie Łódzkim historia Aleksandrowa Łódzkiego Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 115. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski przy ul. Górnej. Wirtualny Sztetl. [dostęp 2018-09-16].
Cmentarz żydowski w Bolesławcu (województwo łódzkie)

Cmentarz żydowski w Bolesławcu – zajmuje powierzchnię 0,58 ha, na której zachowało się tylko kilkanaście nagrobków. Teren kirkutu jest mocno zdewastowany. Przyczyniła się do tego m.in. miejscowa Spółdzielnia Gminna. Na powierzchni 0,6 hektara zachowało się około 10 powalonych nagrobków. Najstarszy z nich pochodzi z 1883 r. Cmentarz nie posiada ogrodzenia. Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 101. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Bolesławcu. sztetl.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami. ziemialodzka.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-02)].
Cmentarz żydowski w Cedyni

Cmentarz żydowski w Cedyni – powstał prawdopodobnie w pierwszej połowie XIX wieku i znajduje się w pobliżu ul. Kościuszki. Okres III Rzeszy przetrwał w dość dobrym stanie, lecz w czasach PRL popadł w zapomnienie i niszczał. Prowadzący na nim badania antropolodzy z Poznania usunęli część macew. Staraniem miejscowych społeczników odszukano i ustawiono siedem macew. Cechują się one brakiem elementów typowych dla żydowskiej sztuki sepulkralnej. Nekropolia jest wpisana do rejestru zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz na kirkuty.xip.pl Cmentarz żydowski w Cedyni na portalu Wirtualny Sztetl
Jüdischer Friedhof (Chełm)

Der Jüdische Friedhof in Chełm, einer polnischen Stadt in der Wojewodschaft Lublin, wurde im 15. Jahrhundert angelegt. Auf dem etwa 1,9 Hektar großen jüdischen Friedhof an der Kolejowa-Straße sind heute noch viele Grabsteine (Mazevot) vorhanden. Weblinks Jüdischer Friedhof in Chełm, polnisch bei Virtuelles Schtetl