NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lázeňský park Jastrzębie-Zdrój

Lázeňský park Jastrzębie-Zdrój, polsky Park Zdrojowy Im. Dr. Mikołaja Witczaka nebo Park Zdrojowy Jastrzębie-Zdrój, je park, který se nachází ve čtvrti Zdrój ve městě a městském okrese Jastrzębie-Zdrój ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Park je památkově chráněn. Historie parku Lázeňský park Jastrzębie-Zdrój byl původně ústředním místem zdejších lázní, vzniklých ve 2. polovině 19. století. Park byl založen v roce 1861 v místním dubo-habrovém lese a v jeho okolí byla postavena většina lázeňských budov. Po druhé světové válce prošel park výraznou přestavbou v duchu socialistického realismu. Při slavnostním znovuotevření v červenci 1955 byl park přejmenován na Park Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (česky Park polsko-sovětského přátelství), což připomíná místní kamenný obelisk. V červnu 1991 byl park přejmenován na Park Zdrojowy Im. Dr. Mikołaja Witczaka. Podle plochy parku 18 ha je to největší park ve městě a jeden z největších parků ve Slezském vojvodství. V průběhu let bylo v parku vysazeno mnoho cizokrajných stromů, např. zerav západní (Thuja occidentalis) z Ameriky, cypřišek hrachonosný (Chamaecyparis pisifera) z Asie, cypřišek Lawsonův (Chamaecyparis lawsoniana) z Ameriky, douglaska tisolistá (Pseudotsuga menziesii) z Ameriky, borovice vejmutovka (Pinus strobus) z Ameriky, kaštanovník setý (Castanea sativa Mill.) z jižní Evropy, jinan dvoulaločný (Ginkgo biloba) z Asie a maklura oranžová (Maclura pomifera) z Ameriky. Hojně rozšířené jsou zde také místní habry a břízy. Většina historických budov v parku byla renovována, avšak některé zanikly. Další informace V parku je také krátká naučná stezka. Park je celoročně volně přístupný. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lázeňský park Jastrzębie-Zdrój na Wikimedia Commons
Park Zdrojowy w Jastrzębiu-Zdroju

Park Zdrojowy w Jastrzębiu-Zdroju im. dra Mikołaja Witczaka – publiczny park miejski w Jastrzębiu-Zdroju, położony w dzielnicy Zdrój, pomiędzy ulicami 1 Maja i Witczaka. Pierwotnie był to centralny punkt jastrzębskiego sanatorium, stworzony w drugiej połowie XIX w. To w nim wybudowano większość obiektów sanatoryjnych, z których wiele pozostało do dzisiaj jako zabytki. Po II wojnie światowej w Parku Zdrojowym miały miejsce prace mające na celu jego odbudowanie i uporządkowanie. Nadzór nad prowadzonymi w czynie społecznym pracami prowadziło Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. 22 lipca 1955 r. odbyła się uroczystość oddania do użytku kuracjuszy odnowionego Parku, któremu nadano imię Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Obecnie jest to największy park w mieście, jeden z największych parków w województwie śląskim o powierzchni 18 ha. Na przestrzeni lat do parku sprowadzono wiele gatunków roślin, m.in.: żywotnika zachodniego (Ameryka Północna), cyprysika groszkowego (Japonia), cyprysika Lawsona (Ameryka Północna), daglezji zielonej (Ameryka Północna), sosny wejmutki (Ameryka Północna), sumaka octowca (Ameryka Północna) czy niezwykle rzadkiego kasztana jadalnego (południe Europy), miłorzębu dwuklapowego (Chiny) i żółtnicy pomarańczowej (Ameryka Północna). Występują tu także gatunki popularne w Europie takie jak: Brzoza brodawkowata czy Grab pospolity. Przypisy
Park Zdrojowy im. hrabiego Witolda Skórzewskiego w Konstancinie-Jeziornie

Park Zdrojowy im. hr. Witolda Skórzewskiego w Konstancinie-Jeziornie – park zlokalizowany w Konstancinie-Jeziornie, w powiecie piaseczyńskim, w woj. mazowieckim. Historia Park powstał na przełomie XIX i XX wieku, urządzono go w stylu angielskim i należał do pierwotnego planu zagospodarowania letniska Konstancin jako "park zakładowy" wraz z drugim parkiem na terenie obecnego osiedla Grapa. W 2009 roku uchwałą Rady Miejskiej Konstancina-Jeziorny nadano mu imię hr. Witolda Skórzewskiego, na cześć założyciela letniska Konstancin. W latach 2010–2012 miała miejsce rewitalizacja parku. Dokonano regulacji drzewostanu, oczyszczenia brzegów rzek Jeziorki i Małej, wymiany ciągów pieszych oraz wybudowano system pomostów na podmokłym terenie na wschodnim skraju parku. W ramach rewitalizacji przebudowano nie tylko Aleję Główną w parku, ale także ul. Sienkiewicza, tworząc Trakt Spacerowy im. H. Sienkiewicza, biegnący w osi Alei Głównej aż do ul. Sobieskiego. Wybudowano także dwa nowe place zabaw (przy ul. Matejki i przy ul. Sienkiewicza), oraz wybudowano od nowa plac zabaw przy restauracji Zdrojowa. Infrastruktura Od 1900 do 1952 roku do parku dojeżdżały pociągi kolejki wilanowskiej kursujące z Placu Unii Lubelskiej w Warszawie. Przystanek kolejowy Konstancin znajdował się w miejscu obecnego Centrum Hydroterapii "Eva Park&Spa". Należący do niego budynek dworca zaprojektował Józef Pius Dziekoński. Przy głównej alei znajduje się tężnia solankowa wzniesiona w latach 1974–1979 (40 m długości i 6 m wysokości). Na jej wewnętrznym placu zlokalizowany jest grzybek inhalatora, z którego wydobywa się mgła solankowa. Wstęp do tężni jest płatny, czynna jest cały rok (zimą tylko w weekendy). Pod koniec 2014 roku wyburzono stojące naprzeciw tężni budynki uzdrowiska "Przy Źródle" i wybudowano w tym miejscu nowoczesne Centrum Hydroterapii, którego otwarcie odbyło się w połowie 2016 roku. Przy głównej alei parku przed wojną postawiono w parku głaz z ku czci założyciela Konstancina – Witolda hr. Skórzewskiego (1937), zaś w 1997 – kolumnę na pamiątkę 100-lecia założenia letniska. Na skrzyżowaniu ulic Piotra Skargi i Źródlanej zlokalizowana jest Kawiarnia Beza. Przy ul. Źródlanej znajduje się budynek Hotelu Konstancja. Między aleją główną a ul. Matejki w pierwszej dekadzie XXI wieku wybudowany został amfiteatr. Na jego tyłach do lat 60. XX wieku znajdowało się drewniane kasyno. Powstało w 1899 r. według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Na terenie Parku znajduje się stacja Konstancińskiego Roweru Miejskiego, przy skrzyżowaniu alei Sienkiewicza z ulicą Sobieskiego. Oprócz zwykłych rowerów dla dorosłych są tam również małe rowery dla dzieci. W 2017 roku park powiększono o alejki biegnące wzdłuż Jeziorki do Grapy po wale przeciwpowodziowym oraz po dawnej grobli kolejki wilanowskiej, wzdłuż której posadzono sto dębów na pamiątkę stulecia uzdrowiska, tworząc żywą "Aleję Pomnik". Utworzono również "Bulwar imienia prof. Jana Haftka" w miejscu części ulicy Mostowej. Przypisy
Park im. 1 Maja w Łodzi

Park im. 1 Maja, inaczej Stawy Stefańskiego – miejski obiekt rekreacyjny, mieszczący się na terenie Rudy Pabianickiej na Górnej w Łodzi, pomiędzy ulicami Rudzką, Farną, Patriotyczną i Głębinową. Swą nazwę zawdzięcza lokalnemu przedsiębiorcy i historycznemu właścicielowi tych ziem, Aleksandrowi Stefańskiemu. Opis Na terenie parku znajduje się staw o powierzchni 11,4 hektara, stanowiąc poszerzenie koryta rzeki Ner. Niegdyś staw był prywatną własnością i wchodził w skład Folwarku Ruda. W sąsiedztwie znajdował się dworek. Po pierwszej wojnie światowej staw został wykupiony przez prywatnego przedsiębiorcę, Aleksandra Stefańskiego. Wskutek prowadzonej eksploatacyjnej gospodarki większość bytujących tu zwierząt wyginęła bądź opuściła te tereny. Z roku na rok zanieczyszczenie stawu zwiększało się i wymagał on gruntownego oczyszczenia. Dokonali tego później okupanci. Po zakończeniu II wojny światowej Ruda Pabianicka znalazła się w granicach miasta Łodzi, a park stał się obiektem zainteresowania władz miasta. W kilka lat po wojnie postanowiono o wybudowaniu ośrodka wypoczynkowego w Rudzie Pabianickiej. Część terenów od strony zachodniej przeznaczono pod park. Wybudowano drogi, posadzono drzewa i krzewy. W 1949 roku rozpoczęto budowę kąpieliska. Pogłębiono staw, a z wydobytego piachu usypano górę saneczkową, natomiast stajnie z dawnego folwarku przekształcono w szatnie dla gości spędzających czas nad wodą. Powstał również drugi, mniejszy staw, pełniący rolę osadnika i zarybiony. Prace zakończono w 1951 roku. Ułożono nawierzchnię bitumiczną w alejach parkowych, wyremontowano restauracje i inne budynki. Staw pokrywa się z korytem rzeki Ner, rozciąga się na długości 2,5 km i szerokości do 165 m, głębokość od 1 m do 4 m. Zaraz po wejściu do parku oczom ukazuje się szerokie lustro wody, otoczone wieńcem starych drzew, przeważa olcha czarna, wierzby białe, odmiana złota zwisająca. Oprócz tych drzew jest brzoza, różne topole, kasztanowce. W parku znajduje się wiele pomników przyrody między innymi topola o obwodzie 4,45 m czy wierzba płacząca, która zasługuje na uznanie ze względu na swoje rozmiary i kształt. Z roślin wodnych znajdują się tu żółte grążele oraz rdestnica grzebieniasta. W 1961 roku harcerze otworzyli tu swoją stanicę wodną, obecnie już nieistniejącą. Działa natomiast przystań i szkutnia Klubu Sportów Wodnych „Łódź-Ruda”. Aktualnie obiektem administruje MOSiR w Łodzi. Od 2009 roku park znajduje się w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Ruda Willowa”. Zobacz też Stawy Jana Parki w Łodzi Łódzki Ogród Botaniczny Palmiarnia Łódzka Przypisy Bibliografia Park 1 Maja w Łodzi - Stawy Stefańskiego [online], parki.org.pl [dostęp 2012-03-25] [zarchiwizowane z adresu 2010-06-05] (pol.).
Edward Szymański Park

The Edward Szymański Park (Polish pronunciation: [ˈɛ.dvart ʂɨˈmaɲ.ski]; Polish: Park im. Edwarda Szymańskiego) is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the neighbourhood of Ulrychów, within the district of Wola, between Elekcyjna Street, Wolska Street, Prymas Tysiąclecia Avenue, and Górczewska Street. It was opened in 1974. History The park was opened in 1974. It was named after Edward Szymański (1907–1943), a 20th-century poet and socialist activist. Characteristics The park is located in the neighbourhood of Ulrychów within the district of Wola, between Elekcyjna Street, Wolska Street, Prymas Tysiąclecia Avenue, and Górczewska Street. It borders the Sowiński Park to the west, and the Moczydło Park to the north. It has the total area of 20.45 ha. The park includes a monument of Edward Szymański, the Oczko pond, and water cascades. Gallery References
Park im. Edwarda Szymańskiego w Warszawie

Park im. Edwarda Szymańskiego – park miejski znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Wola. Opis Jest otoczony ulicami Elekcyjną (odcinającą go od parku im. gen. Józefa Sowińskiego), Wolską, aleją Prymasa Tysiąclecia i ulicą Górczewską. Park został założony w 1974. Jego patronem jest poeta robotniczy pochodzący z Woli – Edward Szymański. Na terenie parku znajdują się kaskady wodne, fontanny, siłownia, skatepark, popiersie patrona, staw Oczko oraz dwa drewniane place zabaw. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Park im. Edwarda Szymańskiego na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park Henryka Jordana

Park Henryka Jordana, polsky Park im. Henryka Jordana w Krakowie nebo zkráceně Park Jordana, je městský park (tzv. polský Jordánský park) v městská části V Krowodrza v Krakově v Malopolském vojvodství v Polsku. Historie Park Henryka Jordana, je typicky polský typ dětského/mládežnického parku, který vznikl roce 1889 z iniciativy filantropa prof. Dr. Henryka Jordana (1842-1907) a to na místě bývalé zemědělské a průmyslové výstavy, která se na místě konala o dva roky dříve. Výstavbou parku byl v polovině roku 1888 pověřen vedoucí městských zahrad Boleslav Malecki. Po regulaci řeky Rudawy, vysazení stromů, keřů a postavení dřevěných pavilonů, byl otevřen městský park s hřišti, tělocvičnami, sportovišti a dětským bludištěm. Později se v parku nacházely také tenisové kurty, bazén a skluzavka. Sportovní cvičení se zde konala pouze v létě, zatímco v zimě se cvičilo v teplejším sále františkánského kláštera. Plánování aktivit v parku, výběr průvodců a skupin a přednášky o polské historii měl na starosti Henryk Jordan. Jako výraz vděčnosti, pojmenovala městská rada park po Henryku Jordanovi. Podobné typicky polské parky po vzoru krakovského vznikaly i v dalších městech a říkalo se jim Jordánské zahrady/parky. V současné době má park rozlohu cca 0,215 km2 a nabízí také volejbalové, fotbalové a basketbalové hřiště, skatepark, dětská hřiště, malý rybník, kopec s možností zimního sáňkování, koncertní mušli, vodní hřiště, stravovací zařízení a dopravní hřiště pro děti a mládež. Na území parku působí sdružení Park Dr. Henryka Jordana (Towarzystwo Parku im. dr Henryka Jordana). Sochy v parku Do roku 1914 bylo v parku umístěno 46 bust slavných polských básníků, učenců, spisovatelů a samotného tvůrce parku. Busty byly vytesány z tyrolského mramoru a umístěny na vysokých čtyřbokých podstavcích. Busty se začaly do parku instalovat na přelomu 80. a 90. let 19. století, avšak některé byly zhotoveny již dříve. V roce 1914 byla v parku umístěna také velká busta Henryka Jordana u hlavní aleje v květinovém záhonu, na centrálním místě kruhového náměstí. Během první světové války byla u příležitosti 86. narozenin císaře Františka Josefa v parku Jordán umístěna busta císaře Františka Josefa, která se nedochovala. Během druhé světové války byl park silně zdevastován a busty významných Poláků zachránil Kazimierz Łuczywo, který je ukryl ve svém ateliéru. Podle údajů z roku 2022, se v parku nachází 54 bust, 1 centrální památník Henryka Jordana a 1 vojenský památník Medvěd Wojtek. Další informace Park je celoročně volně přístupný v otvírací době. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Henryka Jordana na Wikimedia Commons
Henryk-Sienkiewicz-Park

Der Henryk-Sienkiewicz-Park in Włocławek ist einer der ältesten Stadtparks in Polen. Geschichte Ein erster Stadtpark entstand 1824 in der Nähe des Franziskanerklosters und der St.-Adalbert-Kirche (in der Nähe der heutigen Słowackiego-Straße). Er wurde aufgrund des sandigen Bodens 1830 geschlossen. Der zweite Park – später „Sächsischer Garten“ genannt – entstand in den Jahren 1841–1845 auf dem Gebiet des heutigen Wolności-Platzes. Seine Fläche betrug 8044 m². Ein Teil des Gartens wurde 1905 zugunsten des Baus der orthodoxen Nikolaikirche geschlossen und schließlich insgesamt mit dieser Kirche abgetragen. Der heutige Park wurde 1870 auf nur ein kleines Gebiet am rechten Ufer des Flusses Zgłowiączka an einem völlig unbewaldeten Flusshang angelegt. Das Erweiterungsprojekt nach 1916 wurde – im englischen Stil – vom Gärtner Franciszek Szanior realisiert. Während der Zweiten Polnischen Republik wurde der Park auf eine Fläche von 23.446 m² erweitert und in den Jahren 1926–1939 bis zur Eisenbahnbrücke ausgedehnt. 1923 wurde im Park ein Kiosk mit Obstverkauf eingerichtet. 1925 kam eine Konzertmuschel hinzu, die den Beginn des späteren Amphitheaters bildete, das bis zum Ende des 20. Jahrhunderts in Betrieb war. Hier fanden für kulturelle Veranstaltungen wie Konzerte und Festivals statt, bis es zu Beginn des 21. Jahrhunderts verwahrloste und 2006 zusammen mit dem angrenzenden Parkowa-Café abgerissen wurde. Im Jahr 2008 wurde an seiner Stelle ein Spielplatz gebaut, der bei den Einwohnern auf Widerspruch stieß. In den 1920er Jahren gab es ein Gewächshaus. 1924 enthüllte man ein Denkmal von Oberst Bechi (der auch eine eigene Straße in Włocławek hat), das jedoch 1939 niedergerissen wurde. Im nächsten Jahrzehnt entstanden unter anderem eine Konditorei und ein Funk-Megaphon. Charakteristik Der Henryk-Sienkiewicz-Park befindet sich an der Mündung der Zgłowiączka in die Weichsel, im Stadtzentrum, neben der Kathedralbasilika Mariä Himmelfahrt. Die Fläche des Parks beträgt 40,18 Hektar, und die Dichte der Bäume und Sträucher beträgt etwa 200 Stück pro Hektar. Es gibt 65 Baumarten im Park, 53 davon sind Laubbäume. Der Schriftsteller Henryk Sienkiewicz wurde 1916 Schirmherr des Parks. Er hatte Włocławek zwischen 1903 und 1904 im Zusammenhang mit einer Überschwemmung in der Stadt besucht, wo er auch ein Kapitel seiner Novelle las und schließlich die Ehrenmitgliedschaft im Ruderverein Włocławek annahm. Die Bürger veranlassten zu seinem Gedenken die Aufstellung seiner Büste im Park. Eine der Attraktionen des Parks ist eine historische Trauerweide, deren Stamm fast auf der Oberfläche des Flusses Zgłowiączka liegt. Im November 2017 beschlossen die Stadtbehörden, den Baum zu fällen. Die Entscheidung stieß bei den Einwohnern auf breiten Protest, so dass der Plan aufgegeben wurde, die Trauerweide zu fällen, stattdessen wurde beschlossen, den Baum besser zu pflegen. Aufgrund seiner Lage ist der Park bei Weichselhochwasser Überschwemmungen ausgesetzt. Dies geschah 1937 und 2010. Galerie Weblinks Einzelnachweise
Park im. Jadwigi Dziekońskiej w Białymstoku

Park im. Jadwigi Dziekońskiej – park miejski o powierzchni ok. 3 ha położony w centrum Białegostoku w pobliżu dworca autobusowego oraz kolejowego PKP. Położenie Tereny zielone położone pomiędzy ul. Bohaterów Monte Cassino, ul. Dąbrowskiego i kościołem św. Rocha uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w 1981 roku nazwano imieniem Jadwigi Dziekońskiej, która w ostatnim okresie swego życia pełniła funkcję kuriera – łączniczki do zadań specjalnych przy szefie łączności w Komendzie Okręgu Armii Krajowej. Historia parku W 2001 r. wykonano modernizację obiektu według projektu mgr. inż. arch. Jana Kabaca. Założeniem koncepcji było uzupełnienie istniejącej zieleni parkowej nowymi nasadzeniami, w wyniku czego uzyskano zwarty, zielony kompleks parku odizolowany od ruchliwych ulic poprzez gęsty szpaler krzewów i średniowysokich drzew. Posadzono drzewa (klon, lipa, jarzębina) oraz krzewy (kalina, budleja, pięciornik, irga, oliwnik, lilak), a także róże. W październiku 2009 roku w pobliżu budynku Wojewódzkiego Centrum Animacji Kultury rozpoczęto budowę skateparku, którego oficjalnego otwarcia w dniu 8 lipca 2010 roku dokonali prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski w obecności aktorki Krystyny Jandy (propagatorki jazdy rowerowej). Obecnie jest to jeden z dwóch białostockich skateparków – obok Skateparku Węglowa mieszczącego się nie tylko w plenerze, ale także w hali. Ogólnodostępny, oświetlony plac umożliwiający korzystanie z niego w godzinach wieczornych. Umieszczono tam szereg przeszkód oraz platform i wzniesień, Znajdą się tam schodki, murki, pochylnie o zróżnicowanych długościach i wysokościach od 0,45 m do 1,5 m nad powierzchnią gruntu. Ważniejsze obiekty zabytkowy kościół św. Rocha zaprojektowany przez Oskara Sosnowskiego, cztery budynki, w kształcie walców z przeszklonymi stożkowymi dachami tzw. Białostockie Spodki, zaprojektowane przez Henryka Toczydłowskiego, siedziba Wojewódzkiego Ośrodka Animacji Kultury, skatepark - ogólnodostępny plac z licznymi trasami do jazdy na deskorolkach, a także przeznaczony do uprawiania sportów takich jak skateboarding, BMX pomnik Jadwigi Dziekońskiej, fontanna w otoczeniu skalniaków. Przypisy
Park im. Jana Kilińskiego w Łodzi

Park im. Jana Kilińskiego w Łodzi – łódzki park położony w rejonie ulic Kilińskiego i Tymienieckiego. Teren na którym znajduje się park był położony poniżej grobli stawu młyńskiego Lamus. W 1881 roku Ludwik Grohman rozpoczął tu budowę swojej willi, którą otoczył ogrodem. Ogród jest widoczny na planie miasta z roku 1897. Na jego terenie znajdowały się dwie altany, staw i częściowo odkryty strumień z przerzuconymi nad nim kładkami, klomby i boczne placyki. Ogród przecinała gęsta sieć alejek. Ogród został przekształcony na park publiczny w latach 1950–1953 przez Łódzkie Przedsiębiorstwo Ogrodnicze. W tym czasie zmienił się układ przestrzenny parku, celem wprowadzanych zmian było ułatwienie komunikacji pieszej pomiędzy ulicami otaczającymi park. Główna zmiana polegała na utworzeniu dwóch szerokich, prostopadłych do siebie alei – pierwszej łączącej ulicę 8 marca (dziś Tymienieckiego) z ulicą Kilińskiego i drugiej, stanowiącej przedłużenie ulicy Targowej. W parku rośnie ok. 450 drzew i krzewów 67 różnych gatunków, wśród nich 20 uznano za pomniki przyrody. Najstarsze z drzew liczą sobie około 130 lat. Bibliografia Parki i Ogrody Łodzi – Ogrody Księżego Młyna, pod redakcją Romualda Olczaka, Stowarzyszenie Film – Przyroda – Kultura, Łódź 2008, ISBN 978-83-924031-2-8 Linki zewnętrzne Park im. Kilińskiego w serwisie fotopolska.eu
Józef Poliński Park

The Józef Poliński Park is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the neighbourhood of Grochów, within the district of Praga-South, at the crossing of Garwolińska Street and Szaserów Street. The park was opened in 1962 History The park was opened in 1962, replacing community gardens, and originally named the Chasseur Park (Polish Park Szaserów). In 2000, it was renamed to its current name, after Józef Poliński (1891–1944), a local social activist and a soldier of the Home Army in the World War II. There was also added a monument dedicated to him. The park was renovated in 2015, during which a fence, dog park, a new children playground, a fountain, and two pavilions were added. In 2017, in the park was unveiled a monument dedicated to Maciej Sulkiewicz (1865–1920), an independence fighter and the General Staff of Azerbaijani Armed Forces, and Vali bey Yadigarov (1897–1971), a soldier of the Home Army in the World War II. They were founded by the government of Azerbaijan. Characteristics The park is located in the neighbourhood of Grochów in the district of Praga-South, at the crossing of Garwolińska Street and Szaserów Street. It has the total area of 5.52 ha. There are located monuments dedicated to Józef Poliński, Maciej Sulkiewicz, and Vali bey Yadigarov. Notes References
Park im. Józefa Polińskiego w Warszawie

Park im. Józefa Polińskiego – park w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Opis Park powstał w 1962 w miejscu ogródków działkowych i nosił nazwę park Szaserów. Obecna nazwa została nadana w 2000. Park jest zlokalizowany w kwartale ulic: Garwolińskiej, Szaserów, Kobielskiej oraz drogi wewnętrznej łączącej ul. Szaserów z Prochową. W XIX wieku wzniesiono tu Fort XIA Twierdzy Warszawa, nazywany Grochów Mały, którego ostatnie ślady zostały zatarte w 1957 przy budowie okolicznych osiedli mieszkaniowych. Wśród obiektów na terenie parku znajdują się sztuczna górka, boisko piłkarskie, plac zabaw, a także pomnik-obelisk Józefa Polińskiego. W latach 2015 i 2016 park przeszedł kompleksową rewitalizację, w ramach której został ogrodzony, wybudowano wybieg dla psów, nowoczesny plac zabaw oraz fontannę, wycięto część drzew oraz wykonano nowe nasadzenia. Powstały również dwa pawilony: wystawowy oraz kawiarniany. W 2017 w parku odsłonięto popiersia Macieja Sulkiewicza, który walczył o niepodległość Azerbejdżanu, i Veli bej Jedigara, żołnierza Armii Krajowej. Upamiętnienia ufundował rząd Azerbejdżanu. Przypisy Linki zewnętrzne Park im. Józefa Polińskiego na stronach m.st. Warszawy
Dubielpark

Der Dubielpark ist ein denkmalgeschützter Park nördlich des Zentrums von Zabrze (deutsch: Hindenburg OS). Vor 1945 wurde er als Stadt- bzw. Skagerrakpark bezeichnet. Nördlich fließt das Beuthener Wasser. Geschichte Der Dubielpark entstand auf unbebautem Gebiet von 1924 bis 1930. 1930 wurde er planmäßig umgestaltet. Entworfen wurde der Park durch den deutschen Landschaftsarchitekten Gustav Allinger (1891–1974) in Zusammenarbeit mit Fritz Berckling. Neben einer großen Parkwiese wurden auch ein Planschbecken und ein Ballplatz angelegt, der im Winter als Eisbahn genutzt werden konnte. 1934 wurde er in Erinnerung an die Skagerrakschlacht „Skagerrakpark“ benannt. Am 4. Juni 1939 wurde das Denkmal der Kriegsmarine und Kolonialtruppen bestehend aus einem Granitblock und einem Anker enthüllt. Nach 1945 wurde der Stadtpark in „Poległych Bohaterów“ umbenannt. In den 1950er Jahren wurde der Kanal am Park zugeschüttet. Seit der politischen Wende von 1989 wird er als „Park przy ul. Dubiela“ bzw. kurz als „Park Dubiela“ bezeichnet. 2012 wurde er als Kulturdenkmal eingetragen. Weblinks Die Planungen Allingers Artikel der Stadt mit Geschichte Artikel Einzelnachweise
Park im. Poległych Bohaterów w Zabrzu

Park Miejski w Zabrzu (potocznie Park Dubiela) – zabytkowy park położony w dzielnicy Centrum Północ oraz Śródmieście w Zabrzu. Został zaprojektowany przez berlińskiego architekta krajobrazu prof. Gustava Allingera. Budowa parku została rozpoczęta w 1924 roku pomiędzy rzeką Bytomką a (zasypanym w latach 1953-1956) Kanałem Sztolniowym. Ówcześnie nosił nazwę "Stadt-Park" (park miejski) lub "Skagerrak-Park" (patrz bitwa jutlandzka). Po II wojnie światowej jego nazwa została zmieniona na im. Poległych Bohaterów, obecna nazwa to Park Miejski. Przypisy