NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Лазенковский мост

Лазенковский мост (пол. Most Łazienkowski) — пятипролётный стальной автомобильный мост через Вислу в Варшаве, Польша. Сооружение имеет 423 м в длину и 28 м в ширину. На мосту есть по три полосы для движения в каждом направлении и тротуары для пешеходов. Название связано с парком Лазенки и дворцом Лазенки, которые расположены к юго-западу от моста. Генеральный план Варшавы, предусматривавший строительство Лазенковского моста был утверждён в 1960-х годах. Проект моста был разработан бригадой инженеров бюро «Транспроект» под руководством Ежи Мазура. Строительство велось с 1971 по 1974 год. Официальное открытие состоялось 22 июля 1974 года в День возрождения Польши, о чём свидетельствует бронзовая мемориальная доска, установленная на южной балюстраде Мост стал продолжением аллеи Народной Армии и вошёл в состав новой Лазенковской трассы. С 1981 до 1998 года он носил название «Лазенковский мост имени генерала Зыгмунта Берлинга» в честь польского военачальника, участника Второй Мировой войны, но на практике это название практически не использовалось. После открытия мост неоднократно подвергался ремонту. В 1975 году на мосту произошёл первый пожар. Более крупный пожар произошёл 14 февраля 2015 года — горели доски, демонтированные с технического помоста. Из-за повреждений конструкций моста он был закрыт на несколько месяцев на реконструкцию. Были полностью заменены конструкции моста. Повторное открытие моста состоялось 28 октября 2015 года. Автомобильное движение на мосту достаточно интенсивное. В среднем по нему проезжает 117 752 автомобилей за день (по данным 2015 года). Примечания Ссылки Most Lazienkowski на сайте Structurae
Лазєнковський міст

Лазєнковський міст (пол. most Łazienkowski) (у 1981—1998 роках міст генерала Зигмунта Берлінга) — міст у Варшаві над Віслою. Міст був відкритий 22 липня 1974 року водночас з Лазєнковською трасою. Назва мосту походить від парку і Лазєнковського Палацу, що знаходяться трохи південніше самого мосту. Посилання Міст на Google Maps
Most Świątnicki

Most Świątnicki – most drogowy położony we wschodniej części Wrocławia, w rejonie osiedla Świątniki (i Księże Małe), w ciągu ulicy Świątnickiej, stanowiący przeprawę nad rzeką Zielona. Współczesna konstrukcja mostu wybudowana została w 1998 roku. Dopuszczalna masa pojazdu 30 t. Most został wykonany jako jednoprzęsłowy. Jego ustrój nośny stanowi 5 dźwigarów wykonanych z belek stalowych o przekroju dwuteowym. Pomost wykonany został jako drewniany. Jego długość wynosi 13,6 m, a całkowita szerokość 10,66 m, w tym 6 m to jezdnia, oraz dwa chodniki po 1,25 m każdy. Przypisy Linki zewnętrzne Most Świątnickiw Wikimapii (dostęp 2012-02-12)
Cross-City Bridge

The Cross-City Bridge (Polish: Most średnicowy) is a rail bridge over the Vistula River in Warsaw, north of the Poniatowski Bridge. It forms a part of the Warsaw Cross-City Line and was originally built between 1921 and 1931 to connect the (now defunct) Warszawa Główna railway station and what is now the Warszawa Wschodnia railway station. History and description The bridge was designed by Aleksander Pstrokoński. Construction began in 1921 and extended more than 10 years because of a financial crisis, effecting the Polish Building Society (Polskie Towarzystwo Budowlane). Foundations were pneumatically positioned with a metal structure above the pillars. The bridge consisted of four spans of over 90 m, with high arches. On 13 September 1944, the bridge was blown up by retreating German troops. Between 1945 and 1949 the bridge was rebuilt in a considerably modified form, with smaller pillars and different design methodology, and was opened to rail traffic on 23 June 1949. A twin bridge was built in the 1960s shortly before the start of the construction of the Warszawa Centralna railway station. Currently, the bridge gives the impression of being monolithic, although it actually consists of two independent platforms supported on a common pillars. The four rail tracks link the main railway stations in Warsaw. The two tracks on the north side are designed for long-distance traffic, while the other two are usually used by commuter trains. The bridge has five spans and length of 445 m. Bibliography Encyklopedia Warszawy (1994 ISBN 83-01-08836-2) (in Polish).
Most średnicowy w Warszawie

Most średnicowy – most kolejowy na Wiśle w Warszawie znajdujący się na trasie linii średnicowej, zbudowany w latach 1921–1931 w celu połączenia Dworca Głównego z Dworcem Wschodnim. Historia Przeprawę zaprojektował Aleksander Pstrokoński. Budowę mostu, rozpoczętą w 1921 i przedłużającą się ponad 10 lat z powodu trudności finansowych, realizowało Polskie Towarzystwo Budowlane. Na wykonanych metodą pneumatyczną fundamentach kamiennych wzniesiono filary unoszące metalową konstrukcję. Most składał się z 5 przęseł o rozpiętości ponad 90 m, z wysokimi łukami kratownic. Główne prace montażowe wykonało przedsiębiorstwo K. Rudzki i S-ka. Most został wysadzony przez Niemców podczas powstania warszawskiego i walk toczonych na Pradze w godzinach popołudniowych 13 września 1944. W latach 1945–1949 most został w całkowicie zmienionej formie odbudowany według projektu Franciszka Szelągowskiego, na obniżonych o 5 m filarach. Podczas dyskusji nad odbudową przeprawy podnoszono m.in. argument, że przedwojenna konstrukcja wpływała negatywnie na krajobraz Wisły. Odbudowany most został otwarty 23 czerwca 1949 roku. Obniżenie filarów nie spowodowało fizycznego obniżenia torowiska, ponieważ odwrócono konstrukcję mostu: pierwotnie był podwieszony na łukowatych przęsłach, zaś po odbudowie wspiera się na nich. Podczas odbudowy jednocześnie dobudowano bliźniacze filary w nurcie Wisły, przewidując przyszły rozwój kolei. Bliźniaczy most wybudowano w latach 60. XX w., niedługo przed rozpoczęciem budowy Dworca Centralnego. Obecnie most sprawia wrażenie monolitycznego, mimo że składa się w rzeczywistości z dwóch niezależnych pomostów wspartych na wspólnych filarach. Na każdym pomoście znajdują się po dwa tory kolejowe. Dwa tory od strony północnej przeznaczone są dla ruchu dalekobieżnego, dwa pozostałe są zwykle używane przez pociągi podmiejskie. Most ma 5 przęseł i długość 445 m. Przypisy Linki zewnętrzne Most średnicowy z satelity
Most św. Klary

Most Świętej Klary (niem. Clarenbrücke, Klarenwerder Brücke) – most drogowy we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad kanałem wodnym – Upustem Klary, który jest elementem Piaskowego Stopnia Wodnego. Most ten łączy Wyspę Słodową z Wyspą Bielarską. Obecny most to konstrukcja wybudowana w 1992 roku, a wyremontowana została wraz z kanałami roboczymi młynów, w 2001 roku. Konstrukcja mostu oparta jest na stalowych dwuteownikach, dwa przęsła mostu przerzucone są nad kanałami dwóch rynien roboczych, nieistniejących już Młynów Świętej Klary, rozdzielonych filarem. Rozpiętość całkowita mostu – dwóch przęseł różnej rozpiętości – wynosi 20,6 m, a szerokość 6,8 m. Nawierzchnia pomostu użytkowego – drewniana, także balustrada i pochwyt – drewniane. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Stopnie wodne we Wrocławiu wyspa Słodowa Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Most Klary, św. na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2009-11-30) Most św. Klary w Wikimapii (dostęp 2009-11-30) Most św. Klary na stronie Fotopolska.eu (dostęp 2010-09-22)
Most Żernicki

Most Żernicki (Lohebrücke-Neukirch; w 1948 r. Most Żerdnicki) – most położony we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad rzeką Ślęza. Most zlokalizowany jest w rejonie osiedla Żerniki, w ciągu Ulicy Żernickiej. Most został zbudowany w 1932 roku, a następnie, w roku 1952, odbudowany na dawnych podporach. Jego długość całkowita wynosi 37,3 m, a szerokość całkowita 7,3 m, w tym 5,9 m to jezdnia, a 0,7 to chodniki. Konstrukcja mostu została wykonana w postaci trzech przęseł, ustrój nośny płytowo–żebrowy, technologia wykonania żelbetowa. Nawierzchnia wykonana została jako bitumicza. Zbyt mała szerokość mostu (jezdni, chodników), wymusiła wybudowanie w 2007 roku, równolegle do mostu Kładki Żernickiej, dla ruchu pieszego i rowerowego. Przez most przeprowadzone są linie autobusowe komunikacji miejskiej obsługujące wschodnie osiedla miasta (linie nr 109, 129, 148, 609). Przedwojenne niemieckie nazwy mostów przerzuconych nad rzeką Ślęzą – Lohebrücke – znaczą most na Ślęzie; nazwa ta stosowana była w odniesieniu do wszystkich ówczesnych mostów przerzuconych przez rzekę Ślęza – Lohe; Neukirch stanowi nawiązanie do poprzedniej nazwy ulicy Żernickiej – Neukircher Str. – obowiązującej od 8 sierpnia 1933 r. W październiku 2017 most został wyłączony z ruchu (zbudowano równoległą przeprawę w sąsiedztwie mostu, kilkanaście metrów na południe od niego) w związku z koniecznością jego rozbiórki i zastąpienia starego mostu nową konstrukcją. Nowy most powstać ma – według zatwierdzonego harmonogramu – do października 2018 roku. W grudniu 2017 r. zakończono palowanie pod fundamenty. Nowy most ma mieć 61 m długości i ma być o 1,5 m wyższy od poprzedniego. Nowy termin zakończenia budowy wyznaczono na lato 2018. Na 17 sierpnia 2018 planuje się otwarcie mostu dla ruchu kołowego. Planuje się następnie remont kładki pieszo-rowerowej. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Mosty Żernickie Przypisy Linki zewnętrzne Most Żernicki na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2010-05-27) Most Żernicki w Wikimapii (dostęp 2010-05-27)
Mostostal Płock

Mostostal Płock SA – polskie przedsiębiorstwo budowlane z siedzibą w Płocku, notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Specjalizuje się w budowie i montażu instalacji, konstrukcji i zbiorników przemysłowych. Struktura Podmiotem dominującym wobec Mostostalu Płock SA jest spółka Mostostal Warszawa. Mostostal Płock ma połowę udziałów w spółce Centromost SA, powstałej na bazie majątku dawnej Płockiej Stoczni Rzecznej. Działalność Przedsiębiorstwo prowadzi działalność w następujących obszarach: budowa i montaż instalacji przemysłowych dla przemysłu: chemicznego, petrochemicznego, drzewnego, metalowego, maszynowego, energetycznego oraz dla cukrowni i cementowni; produkcja konstrukcji stalowych i ich elementów; budowa zbiorników magazynowych; budowa stalowych jednostek pływających. Ponadto spółka świadczy usługi obejmujące: zaopatrzenie budów w sprzęt montażowy oraz jego wynajem; szkolenie i egzaminowanie spawaczy; badania laboratoryjne. Historia Spółka powstała w wyniku przekształceń własnościowych Płockiego Przedsiębiorstwa Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych. W 1988 Mostostal Płock wraz ze spółką Centromor SA zawiązał spółkę Centromost SA, która nabyła majątek Płockiej Stoczni Rzecznej. 15 września 1998 akcje Mostostalu Płock po raz pierwszy były notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Akcjonariat Według danych z maja 2008 największymi akcjonariuszami spółki są: Mostostal Warszawa SA – 48,66% akcji i 52,20% głosów na WZA; ING Nationale-Nederlanden Polska OFE – 7,20% akcji i 6,08% głosów; AIG Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. – 6,03% akcji i 5,09% głosów. Pozostali posiadają 38,11% akcji i 36,63% głosów na WZA. Przypisy
Mosty Bolesława Krzywoustego

Mosty Bolesława Krzywoustego (Annabergbrücke) – zespół dwóch mostów położonych we Wrocławiu, stanowiących przeprawę drogową nad rzeką Widawa. Mosty położone są w ciągu ulicy Bolesława Krzywoustego, po której do końca 2019 roku wyznaczony był przebieg drogi krajowej nr 98 (dawniej nr 8 i równocześnie drogi europejskiej E67). Na lewym brzegu rzeki rozciąga się obszar osiedla Kowale – Mirowiec (południowo-zachodnie przyczółki mostów), a na prawym brzegu rzeki położone jest osiedle Psie Pole (północno-wschodnie przyczółki mostów). Przez most przebiegają linie autobusowe komunikacji miejskiej obsługujące komunikację tzw. Zawidawia. Pierwszy z mostów (północny), wybudowany został w roku 1953, a drugi, południowy, w 1978 roku. Przeprawa znajduje się w lokalizacji, w której przed II wojną światową znajdował się most o nazwie Annabergbrücke; nazwa upamiętniała bitwę o Górę św. Anny z 1921 roku. Most północny, to most o długości całkowitej 61,9 m i szerokości całkowitej 14,1 m, w tym 10,1 m to jezdnia oraz chodnik o szerokości 2 m. Nawierzchnia jezdni wykonana została z asfaltobetonu, a chodnika jako bitumiczna. Konstrukcja mostu to trzy przęsła, których elementami nośnymi są dźwigary w postaci sześciu belek żelbetowych typu Gerbera. Most południowy również ma długość 61,9 m, jego szerokość to 11,5 m, chodnik także szerokości 2 m. 3 lipca 2017 r. zakończył się trwający 2 lata remont mostów prowadzony w ramach modernizacji Wrocławskiego węzła wodnego. Przypisy Linki zewnętrzne Mosty Bolesława Krzywoustego w Wikimapii (dostęp 2010-04-12)
Mosty Mieszczańskie

Mosty Mieszczańskie – zespół dwóch położonych obok siebie mostów, przerzuconych we Wrocławiu nad Odrą, jednym z jej ramion, tzw. Odrą Północną, pomiędzy Kępą Mieszczańską a prawym (na tym odcinku – wschodnim) brzegiem rzeki. Oba są dwuprzęsłowe, tramwajowo-drogowe i umieszczone prawie równolegle do siebie. Starszy, z roku 1876, ma ażurową konstrukcję kratownicową z górnym pasem o kształcie zbliżonym do parabolicznego, stalową, nitowaną. Nazwany był na cześć niemieckiego cesarza Wilhelma – Wilhelmsbrücke. Przęsła tego mostu mają długość 62 m każde, szerokość mostu wynosi 13,87 m. Obecnie prawie całkowicie wyłączony z użytku, służy jedynie jako przelotowa bocznica dla oczekującego na wezwanie tramwaju rezerwowego, a także jako trasa spacerowa piesza i rowerowa. Jako zabytek inżynieryjny objęty jest ochroną prawną. W roku 1997 oddano do użytku nowy Most Mieszczański: prowadzą przezeń po trzy pasy ruchu samochodowego w obu kierunkach i (pośrodku) podwójne torowisko tramwajowe oraz na obu krawędziach chodniki. Konstrukcyjnie każdy pas jezdni oraz dwukierunkowe torowisko stanowią trzy oddzielne budowle wsparte na wspólnym środkowym filarze. Długość każdego z przęseł tego mostu wynosi 65 metrów. Wraz z również nowo wybudowanym Mostem Dmowskiego prowadzącym w kierunku ulicy Długiej przejął część ruchu tranzytowego w kierunku Leśnicy, Środy Śląskiej i dalej, do Legnicy lub Lubina. Zobacz też Wrocław Wrocławskie mosty i kładki Bibliografia Maciej Łagiewski, Mosty Wrocławia. Wydawnictwo Ossolineum, str. 61, 1989 ISBN 83-04-02937-5.
Mosty Jagiellońskie

Mosty Jagiellońskie – zespół czterech jednoprzęsłowych mostów drogowych przerzuconych we Wrocławiu nad kanałami Odry (Kanałem Żeglugowym i Kanałem Powodziowym), łączących osiedla Zacisze i Mirowiec. Starsze dwa mosty wybudowano w latach 1916–1917 nad świeżo przekopanymi kanałami rzeki w ramach wielkiego projektu udrożnienia transportu drogowego i żeglugi w granicach miasta oraz budowy systemu zabezpieczeń przeciwpowodziowych. Południowy most, nad Kanałem Powodziowym, zaprojektowany przez inżyniera Christiana Nakonza, miał stalowy pomost podwieszony na sztywnych wieszakach podtrzymywanych przez dwuprzegubowe dźwigary łukowo-kratowe. Od nazwiska projektanta nosił on nazwę "mostu Nakonza", która przez fonetyczne skojarzenie z peryferyjnym położeniem mostu przekształcona została po II wojnie światowej w nazwę "mostu Na Końcu". Krótszy od południowego most północny, wybudowany w 1917 na przedłużeniu południowego nad Kanałem Żeglugowym ma ramowo-belkową konstrukcję z belek żelbetowych; podstawy ramy przęsła wsparte są o konstrukcję znajdującej się tu śluzy "Zacisze". Mosty Jagiellońskie dopiero w latach 70. uzyskały swoją oficjalną współczesną nazwę. 22 lipca 1984 do eksploatacji oddano niemal bliźniaczo wyglądające nowe mosty, równoległe do poprzednich, położone na zachód od starych, zaprojektowane przez Krystynę Angerman; wybudował je wrocławski "Mostostal". Trzystutonowy most południowy ma 60,70 metrów długości (stary - 60,49 m), a 170-tonowy północny - 39,0 metrów (stary - 21,65 m). Uwagi
Mosty kolejowe w Poznaniu

Mosty kolejowe w Poznaniu – mosty kolejowe w granicach administracyjnych miasta Poznania ułożone w kolejności wzdłuż biegu rzeki. Linia kolejowa nr 272 most dębiński, na rzece Warcie, łączący lewobrzeżne osiedla administracyjne Zielony Dębiec i Wildę (znajdujące się na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Wilda) z prawobrzeżnym osiedlem administracyjnym Starołęka-Minikowo-Marlewo (na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Nowe Miasto). Po południowej stronie mostu znajduje się kładka pieszo-rowerowa. Linia kolejowa nr 3 most bez nazwy, na rzece Warcie, łączący lewobrzeżne osiedle administracyjne Stare Miasto (na obszarze dawnej dzielnicy administracyjnej Starego Miasta) z Ostrowem Tumskim w osiedlu administracyjnym Ostrów Tumski-Śródka-Zawady-Komandoria (na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Nowe Miasto), w pobliżu stacji kolejowej Poznań Garbary most bez nazwy nad tzw. ulgą Warty, na Ostrowie Tumskim most bez nazwy, na rzece Cybinie, łączący prawobrzeżną Śródkę z Ostrowem Tumskim, w ramach osiedla administracyjnego Ostrów Tumski-Śródka-Zawady-Komandoria most bez nazwy, na rzece Cybinie, na terenie osiedla administracyjnego Antoninek-Zieliniec-Kobylepole (na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Nowego Miasta), w pobliżu stacji kolejowej Poznań Antoninek Linia kolejowa nr 395 most bez nazwy, kratownicowy, połączony z estakadą, na rzece Warcie, łączący lewobrzeżną dzielnicę Naramowice (na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Starego Miasta) z prawobrzeżną dzielnicą Główna (na terenie dawnej dzielnicy administracyjnej Nowe Miasto), w pobliżu przystanku osobowego Poznań Karolin, położonego na linii kolejowej nr 356 i stacji Koziegłowy, położonej na linii kolejowej nr 395. Oddany do użytku w 1970 roku jako jednotorowy, następnie do 1986 roku dobudowano drugi tor. Przypisy
Mosty Średzkie

Mosty Średzkie, to zespół czterech mostów, stanowiących przeprawę nad rzeką Bystrzyca we Wrocławiu, w rejonie osiedla Leśnica. Mosty zlokalizowane są w ciągu ulic: Ulica Kosmonautów – Ulica Średzka, stanowiących część drogi krajowej nr 94. Na Mosty Średzkie składają się dwa mosty stare wybudowane w 1948 roku w miejscu zburzonych podczas działań wojennych i dwa mosty nowe wybudowane w 1995 roku. Mosty wschodnie, stary i nowy, przerzucone są nad głównym korytem rzeki Bystrzyca. Mosty zachodnie, stary i nowy, przerzucone są nad ramieniem bocznym – młynówką odprowadzającą wodę z Młyna Leśnica. Obecnie, po regulacjach rzeki przeprowadzonych także w tym rejonie, dla potrzeb budowy Zbiornika Mietków, z dawnej młynówki pozostał końcowy odcinek zasilany wodami potoku Leśna. W skład tego zespołu mostów wchodzą następujące mosty: nowy most Średzki wschodni nowy most Średzki zachodni stary most Średzki wschodni (Weistritz Brücke) stary most Średzki zachodni (Mühlgrabenbrücke). Nowe mosty zostały wybudowane na południu, powyżej mostów starych. Historia Obecne mosty, to konstrukcje wybudowane już w okresie powojennym. W miejscu tym istniały przeprawy mostowe znacznie wcześniej. Początkowo były to mosty drewniane, które w ciągu historii ulegały wielokrotnie zniszczeniom i były odbudowywane. Przed wojną istniały w tym miejscu mosty łukowe, betonowe, wybudowane w latach 1909–1912 podczas regulacji rzeki. Zniszczone podczas działań wojennych w 1945 roku, zostały odbudowane w 1948 roku. W 1952 roku przeprowadzono przez mosty wybudowaną linię tramwajową do Leśnicy. Znaczące zwiększenie natężenia ruchu wymusiło budowę nowych mostów, równolegle do starych, tak aby rozdzielić kolidujący na ze sobą na starych mostach ruch samochodowy i tramwajowy. Przed wybudowaniem w 1995 roku nowych mostów dla ruchu tramwajowego, podwójna linia tramwajowa redukowana była przed mostami starymi do pojedynczego toru, a ruch tramwajowy odbywał się w pasie drogowym. Obecnie nowe mosty zapewniają możliwość przeprawy na dwóch torach dla ruchu tramwajowego, a na starych mostach pozostawiono jezdnię dla ruchu kołowego. Zestawienie Konstrukcja Mosty stare, to mosty jednoprzęsłowe, żelbetowe. Nawierzchnia jezdni bitumiczna. Nowe mosty zostały wybudowane również jako jednoprzęsłowe o konstrukcji w postaci łuku z pełnościennym ustrojem nośnym, żelbetowym. Nawierzchnia jezdni, w której przebiegają dwa tory tramwajowe, również bitumiczna. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Mosty Średzkie na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2010-01-29) Mosty Średzkie w Wikimapii (dostęp 2010-01-29)
Mrówki (grodzisko)

Mrówki (grodzisko) – późnośredniowieczne grodzisko stożkowate, położone 800 metrów na południowy wschód od przysiółku Mrówki, w lesie, na półwyspie nad Jeziorem Kownackim. Zostało zidentyfikowane w 1923 roku, a przebadane archeologicznie na początku lat 70. XX wieku. Lokalnie błędnie określane jako kopiec napoleoński. Wyniki badań archeologicznych Gród znajdował się na stożkowatym kopcu wysokim na 7 metrów. Jego dolna średnica wynosiła ponad 40 metrów. Nasyp otoczony był fosą, od północy połączoną z jeziorem, co zapewniało stały napływ wody. Szczyt kopca otaczała palisada. Główną budowlą na gródku była wieża obronna, na planie pięciokąta, o długości boków 3 metrów. W wyniku prac wykopaliskowych odsłonięto także piwniczkę i pozostałości kuźni. Wśród zabytków ruchomych są groty bełtów i części kuszy, ostrogi oraz elementy oporządzenia jeździeckiego. Znaleziono także narzędzia rolnicze (sierpy) i stolarskie (świdry i topór). Szalki wagi do odmierzania kruszców, wyroby z kości, bądź naczynia szklane, świadczą o wysokim statusie społecznym jej mieszkańców. Na podstawie znalezionych szczątków kostnych zwierząt odtworzono ich jadłospis. Przeważały drób, wieprzowina i wołowina (ok. 70%), ale polowano także na dziki, sarny, jelenie i zające. Skansen W 1973 roku na terenie grodziska utworzono skansen archeologiczny jako filię Muzeum Okręgowego w Koninie. Zrekonstruowano m.in. umocnienia (fosa, palisada, most i brama) oraz część zabudowy (wieża, chata, szałasy rybackie, drewniana kuźnia). Galeria Linki zewnętrzne Skansen Archeologiczny w Mrówkach. muzeum.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-08)].
Stadtmauer (Krakau)

Die Stadtmauer ist ein Baudenkmal der Stadt Krakau in Polen. Heute besteht nur noch ein kleiner Teil an der Piaristenstraße mit dem Florianstor, dem Stadtarsenal und dem Barbakan sowie zwei Basteien am nördlichen Rand der Krakauer Altstadt. Am Westrand der Altstadt ist teilweise das Metzgertor als Teil der Mauer des Dominikanerinnenklosters erhalten. Geschichte Es ist nicht bekannt, ob Krakau vor dem Ersten Mongoleneinfall in Polen 1241 eine Stadtmauer besaß. Möglicherweise war nur der Stadtteil Okół befestigt, der von den Mongolen nicht erobert werden konnte. Leszek der Schwarze erlaubte den Bürgern Krakaus ab 1285 eine vier Kilometer lange Stadtmauer um die ganze Altstadt zu errichten. Die Mauern wurden Anfang des 14. Jahrhunderts fertiggestellt und bestanden aus zwei Mauerringen und einem Stadtgraben. Der innere Mauerring war sieben Meter hoch und zwei bis drei Meter breit. Der ca. 10 Meter vorgelagerte Mauerring war ca. zwei Meter hoch. Dazwischen befand sich der Stadtgraben, der durch den Königlichen Mühlbach gewässert wurde. Der innere Mauerring wurde durch ca. zehn Meter hohe Basteien verstärkt. Die jeweiligen Zünfte waren für die einzelnen Türme verantwortlich. Die Stadtmauer besaß zehn Stadttore, 39 Türme, wahrscheinlich fünf Rondelle und einen Barbakan. Im 17. Jahrhundert waren die mittelalterlichen Verteidigungsanlagen modernen Waffen nicht mehr gewachsen, so wurde in dieser Zeit Krakau mehrmals von den Schweden eingenommen. Kaiser Franz Habsburg ließ die Stadtmauer in den Jahren 1810 bis 1814 größtenteils abreißen und damit den Stadtgraben auffüllen. An ihrer Stelle wurde der Planty-Park angelegt. Anstelle der Tore und Basteien wurden Gedenktafeln errichtet. Literatur W. Bramy miejskie: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, S. 83. ISBN 83-01-13325-2. W. Baszty: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, S. 48, 49. ISBN 83-01-13325-2. J. Adamczewski: Kraków osobliwy, Kraków 1996, S. 68. Weblinks