NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Olivia Star

Olivia Star – wieżowiec biurowy wchodzący w skład Olivia Centre, zlokalizowany przy Alei Grunwaldzkiej w Gdańsku Oliwie. Kamień węgielny pod powstający budynek wmurowano 30 czerwca 2016 roku. Opis Olivia Star ma 180 metrów wysokości (156 metrów sięga najwyższy punkt elewacji), co czyni z niego najwyższy budynek Trójmiasta i lokuje go w czołówce najwyższych budynków w Polsce. Wysokość budynku (180 m) nawiązuje do wydarzeń sierpniowych w Gdańsku w 1980 roku, a architektura szczytu – do sąsiadującej z Olivia Business Centre Hali Olivia. Najwyższe kondygnacje Olivia Star od 17 lipca 2019 są publicznie dostępne. Znajdują się tam m.in.: zewnętrzny taras widokowy na wysokości 130 m (32 kondygnacja), galeria, restauracja, kawiarnie i centrum konferencyjne. Najwyższe piętro, przeznaczone do spotkań biznesowych, może pomieścić 400 osób. Z najwyższego piętra budynku, umiejscowionego ponad 150 metrów nad ziemią, widać: Zatokę Gdańską, Klif Orłowski w Gdyni, port w Gdyni, port w Gdańsku, molo w Sopocie, Półwysep Helski, Mierzeję Wiślaną i Trójmiejski Park Krajobrazowy. Budynek jest połączony z wypełnionym zielenią, przeszklonym ogrodem (zwanym obecnie zimowym). Za dnia ma on służyć pracownikom Olivii jako miejsce spotkań i relaksu, zaś wieczorami pełnić rolę centrum wydarzeń kulturalnych i artystycznych, dedykowanych też mieszkańcom Trójmiasta. Nieruchomość zaprojektowana została przez BJK Architekci, jej generalnym wykonawcą jest firma Pekabex, a inwestorem – firma Olivia Business Centre. Zdaniem inwestora Olivia Star będzie jednym z najnowocześniejszych budynków wysokościowych w Polsce i jednym z kilku budynków w kraju z trójszybową całoszklaną fasadą. Na wszystkich piętrach biurowych znajdą się systemy wentylacji naturalnej. Uchylne fragmenty elewacji pozwolą wentylować świeżym powietrzem indywidualnie każde pomieszczenie. Inwestor będzie starał się o certyfikat BREEAM na poziomie Excellent, potwierdzający ekologiczność budynku. Budowa Przetarg na kupno działki pod budowę centrum biznesowego Olivia odbył się w 2008 roku. Pozwolenie na budowę wysokościowca zostało wydane w grudniu 2013. Pierwotnie zakładano 55 metrów wysokości i 15 kondygnacji. W maju 2016 wydano zgodę na wzniesienie budynku o wysokości 180 metrów. W uroczystości wmurowywania kamienia węgielnego w 2016 roku uczestniczyli między innymi: metropolita gdański abp. Sławoj Leszek Głódź, wojewoda Dariusz Drelich, marszałek pomorski Mieczysław Struk i prezes Olivia Business Centre Maciej Grabski. Przypisy Linki zewnętrzne OliviaStar.pl [online], Oficjalna strona internetowa [dostęp 2020-10-28] (pol.). strona główna serwisu
Muzeum w Polichnie

Muzeum w Polichnie – zlikwidowane muzeum, stanowiące oddział Muzeum w Piotrkowie Trybunalskim, znajdujące się we wsi Polichno (powiat piotrkowski) w bezpośrednim sąsiedztwie drogi ekspresowej S8. Historia Muzeum zostało otwarte w październiku 1968 roku jako Muzeum Czynu Partyzanckiego, w dwa lata po odsłonięciu w Polichnie Pomnika Czynu Zbrojnego GL i AL autorstwa Antoniego Biłasa, upamiętniającego działania w tym rejonie w 1942 roku oddziału Gwardii Ludowej pod dowództwem Franciszka Zubrzyckiego „Małego Franka”. Projektantami budynku byli Jan Michalewicz i Stanisław Żałobny. W 1973 roku obiekt przeszedł remont, podczas którego w jego sąsiedztwie urządzono "skansen partyzancki", tj. zrekonstruowano ziemiankę z okresu II wojny światowej. W latach 1999–2012 placówka została zamknięta dla zwiedzających. W tym okresie w budynku mieściły się m.in. placówki handlowe (salon huty szkła, bar). Jej ponownie otwarcie nastąpiło w 2013 roku. Muzeum zostało zlikwidowane a nieruchomość wystawiona na sprzedaż w 2023 roku. Ekspozycje lata 60. XX wieku – Ruch oporu w latach 1939-1945. Lata 70. XX wieku – XXX –lecie zwycięstwa nad faszyzmem, Lata 80. XX wieku – Ruch oporu na ziemiach polskich, Lata 90. XX wieku – Walka o Rzeczpospolitą w latach 1939–1948, 2013 – Walka o Rzeczpospolitą w latach 1939–1956 2015 – Meandry historii – z prądem czy pod prąd? Historia wskaże Ci drogę. Przypisy Bibliografia Historia oddziału w Polichnie. muzeumpiotrkow.pl. [dostęp 2017-07-21]. (pol.). Pomnik i Muzeum Czynu Zbrojnego GL i AL. www.sztuka.net, 2007. [dostęp 2017-07-21]. (pol.). Linki zewnętrzne Mały Franek - najsławniejszy partyzant w PRL na youtube.com
Szaniec IS-V-6

Szaniec IS-V-6 (Infanterieschanze – szaniec piechoty) – szaniec wchodzący w skład V obszaru warownego Twierdzy Kraków. Powstał w 1887 roku, jako typowy obiekt tego typu o kształcie zbliżonym do owalu, z charakterystycznym półkolistym wysunięciem do przodu części czołowej i w pewien sposób cofniętymi barkami w partiach szyi. Szaniec był wyposażony w suchą fosę o głębokości około 2-3 metrów, o stromych stokach i profilu trójkątnym. Szaniec był zbudowany jako obiekt całkowicie ziemny, nie posiadający żadnych elementów kubaturowych w okresie pokoju. Wewnątrz zaplanowano jednak miejsca na schrony drewniano-ziemne, osłaniane przez nasypy ziemne. Schrony miały zostać wykonane dopiero podczas przygotowań mobilizacyjnych do obrony. W ramach przygotowań do I wojny światowej ów szaniec nie został ujęty w planie mobilizacyjnym, podobnie jak inne tego typu obiekty, jako że już wcześniej uznano je za przestarzałe. Na przestrzeni lat, obiekt został częściowo zniszczony, poprzez utworzenie pola uprawnego, które praktycznie przecięło szaniec na dwie części. Szaniec znajduje się w Dzielnicy III Prądnik Czerwony, na obszarze między ulicą Reduta od strony południowej, wzdłuż której od początku XXI wieku zostały wybudowane nowe budynki mieszkalne, a potokiem Sudół Dominikański od strony północnej. Na obszarze tym w latach 2018-2019 zrealizowano Park Reduta. W skład kompozycji przestrzennej nowego parku wszedł także Szaniec IS-V-6, którego otoczenie uporządkowano, szaniec otoczono betonową alejką spacerową, wykonano również oświetlenie. Przypisy
Park Milowice

Niewielki park miejski, zwany też Parkiem z Kamieniem, o powierzchni 1,7 ha, jeden z trzech parków znajdujących się w sosnowieckiej dzielnicy Milowice przy ul. Baczyńskiego i Szosowej. Jeden z najstarszych parków w mieście, utworzony w 1922 roku. Park powstał na terenach rolnych i nieużytków. Pierwotnie istniała tam sadzawka z dwiema fontannami. W czasie II wojny światowej zniszczony, został odbudowany około 1960 roku. Powstał wtedy amfiteatr (muszla koncertowa), podest taneczny, ogródki jordanowskie, sztuczny zbiornik wodny z dwiema fontannami oraz drewnianym mostkiem, huśtawki a cały park posiadał ogrodzenie. Nadano mu wówczas nazwę: Park 22 Lipca. W 2005 roku z okazji 900-lecia istnienia Milowic w parku postawiono pomnik w postaci głazu pamiątkowego z inskrypcjami, który poświęcił biskup Adam Śmigielski. Od 2015 roku dzięki projektom mieszkańców składanym w ramach budżetu obywatelskiego park zyskał plenerową siłownię, nowoczesny plac zabaw, wymieniono oprawy lamp oświetlenia, wymieniono ławki i wyremontowano alejki. Drzewostan parku tworzy 11 gatunków drzew i krzewów. Najstarsze sięgają wiekiem początków parku. Do grupy najliczniej rosnących drzew należy zaliczyć takie gatunki jak: kasztanowiec zwyczajny, robinia akacjowa, klon zwyczajny i brzoza brodawkowata. Mniej licznie występują dęby i jawory. Bibliografia Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody „pro Natura”: Waloryzacja przyrodnicza miasta Sosnowca. 1999. (pol) Milowice.com.pl: Parki w Milowicach. 2008. (pol) Park i na starych zdjęciach w prezentacji historii Milowic Przypisy
Most pod Ostródą

Most pod Ostródą – most typu extradosed w ciągu drogi krajowej nr 16, pod Ostródą w Województwie warmińsko-mazurskim. Most w ciągu południowej obwodnicy Ostródy wybudowany jest nad głęboką rynną polodowcową jeziora Morliny, przez którą płynie Ornowska Struga. Most drogowy jest mostem typu extradosed o dwóch pasach ruchu w każdą stronę wraz z pasami awaryjnymi o długości 677 m. Pylony pojedyncze na środku mostu mają wysokość około 60 m nad poziomem terenu. Budowa mostu w latach 2015–2017 zrealizowana została przez Budimex. Koszt budowy mostu, wraz z budową dróg dojazdowych wyniósł prawie 150 mln zł i finansowany był przez Krajowy Fundusz Drogowy. Linki zewnętrzne _ Structurae zestawieniem mostów typu extradosed
Most Nadwiślańskiego Urzecza

Most Nadwiślańskiego Urzecza – most drogowy nad Wisłą położony w ciągu drogi krajowej nr 50, stanowiącej fragment tranzytowej obwodnicy Warszawy w miejscowościach Góra Kalwaria oraz Ostrówek. Jednocześnie najbliższa na południe od Warszawy przeprawa drogowa przez Wisłę. Most powstał w 1954 według projektu Franciszka Szelągowskiego. W Roku Rzeki Wisły (2017) podjęto starania na rzecz nadania przeprawie imienia Nadwiślańskiego Urzecza z inicjatywy badacza tego regionu Łukasza Maurycego Stanaszka. 28 listopada uchwałę w tej sprawie przyjęli radni Karczewa, a 29 listopada radni Góry Kalwarii. W sierpniu 2022 roku rozpoczęto remont przeprawy. W ramach prac przewidziano: wymianę urządzeń dylatacyjnych, ułożenie nowej nawierzchni (zarówno na samym moście jak i odcinkach dojazdowych), zastosowanie zabezpieczeń antykorozyjnych na fragmentach konstrukcji, naprawę i uzupełnienie systemu odwodnienia, naprawę barier energochłonnych i balustrad (na moście oraz odcinkach dojazdowych). Zakładanym terminem zakończenia remontu jest luty 2023 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Piotr Chmielewski: Most na Wiśle już nie bezimienny. Co myślicie o nazwie?. piasecznonews.pl, 2017-11-28. Punkt kamerowy Góra Kalwaria most - E. [w:] Kamery na drogach Polski [on-line]. Traxelektronik. [dostęp 2020-08-16]. (pol.). Punkt kamerowy Góra Kalwaria most - W. [w:] Kamery na drogach Polski [on-line]. Traxelektronik. [dostęp 2020-08-16]. (pol.).
Cukrownia w Bierutowie

Cukrownia w Bierutowie powstała w roku 1883. 50 lat później w wyniku rozbudowy zakładu stała się najnowocześniejszą i drugą co do wielkości w Europie. Obecnie kompleks zabudowań nie jest już wykorzystywany w swoim pierwotnym celu. Wewnątrz znajdowały się m.in. podziemne wodne linie produkcyjne do transportu i oczyszczania buraków cukrowych. 21 stycznia 1945 roku Bernstadt (Dzisiejszy Bierutów) zajęły wojska sowieckie, które zdecydowały o wywiezieniu urządzeń cukrowni do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, maszyny te jednak nigdy nie dotarły do Związku Radzieckiego, ale zostały porzucone pod wschodnią granicą Polski, gdzie niszczały przez wiele lat. Po II wojnie światowej kompleks budynków cukrowni był wykorzystywany głównie w celach magazynowych. Około 2000 roku działalność ta została zaprzestana, a dawna cukrownia sprzedana w ręce prywatne. Wewnątrz został niemal ukończony zespół dyskotek stylizowanych na średniowieczny kompleks zamkowy. Miał należeć do największych tego typu obiektów w Europie, ale kompleksu nigdy nie oddano do użytku. Część kompleksu jest porzucona i dewastowana, fragmenty zostały też częściowo rozebrane. Na kompleks cukrowni składały się: hale produkcyjne, hale magazynowe, place magazynowe, bocznice kolejowe, urządzenia do obsługi pociągów towarowych transportujących cukier i buraki cukrowe, kolejki wąskotorowe do zwożenia z pól buraków, parowozownie, drogi wewnętrzne o nawierzchni granitowej, wiadukty, podziemne linie produkcyjne itd. Poza częścią kilkanaście lat temu przekształconą w "średniowieczny kompleks" pozostałe obiekty są opuszczone. Wysoki na ok. 90 m komin jest wykorzystywany jako przekaźnik telekomunikacyjny. Przypisy
Parafia św. Floriana w Wirach

Parafia Świętego Floriana – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Wiry, w gminie Komorniki, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu lubońskiego. Bibliografia Wiry – Parafia pw. św. Floriana. archpoznan.pl. [dostęp 2017-08-24].
Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Kicinie

Parafia pw. św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Kicinie – rzymskokatolicka parafia z siedzibą w Kicinie w gminie Czerwonak, przynależąca do dekanatu czerwonackiego w archidiecezji poznańskiej. Historia W 1510 roku już istniała parafia pw. Wszystkich Świętych w Kicinie. W latach 1610–1620 przeprowadzono odbudowę kościoła. W latach 1749–1751 rozebrano stary kościół i zbudowano nowy. 20 listopada 1752 roku odbyła się konsekracja kościoła pw. Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. W 1812 roku utworzono unię personalną parafii Kicin i Wierzenica. W 1830 roku przeniesiono cmentarz w nowe miejsce. W 1852 roku była epidemia cholery. W latach 1945–1946 zbudowano kościół filialny w Czerwonaku. W 1947 roku parafia w Wierzenicy stała się samodzielna. 24 grudnia 1978 roku erygowano nową parafię w Czerwonaku. Terytorium Janikowo, Kicin, Kliny. Komendariusze i proboszczowie Przypisy Linki zewnętrzne Kicin – Parafia pw. św. Józefa
Parafia św. Michała Archanioła w Uzarzewie

Parafia Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Uzarzewo, w gminie Swarzędz, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu swarzędzkiego. Parafia w Uzarzewie powstała prawdopodobnie w XII wieku. Kościół parafialny wzniesiono w XVIII wieku, w miejscu wcześniejszego, który został rozebrany w 1749. Jest to świątynia drewniana, jednonawowa, o konstrukcji szachulcowej. Obiekt leży na Szlaku Kościołów Drewnianych wokół Puszczy Zielonka. Parafia znajduje się w unii personalnej z parafią w Biskupicach. Przypisy Bibliografia Uzarzewo – Parafia pw. św. Michała Archanioła. archpoznan.pl. [dostęp 2017-08-29].
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Tulce, w gminie Kleszczewo, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu swarzędzkiego. Od 2011 roku proboszczem parafii jest ks. Marian Libera. Parafia tulecka istniała już w XII wieku. Murowany, późnoromański kościół parafialny powstał w XIII wieku. Znajduje się na Szlaku Romańskim. Zobacz też Kaplica św. Stanisława Kostki w Gowarzewie Przypisy Bibliografia Tulce – Parafia pw. Narodzenia NMP. archpoznan.pl. [dostęp 2021-09-10].
Parafia św. Wawrzyńca w Niepruszewie

Parafia Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Niepruszewo, w gminie Buk, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu bukowskiego. Parafia w Niepruszewie istniała już w I poł. XV wieku (zachowała się wzmianka z roku 1442). W latach 40. XIX wieku proboszczem parafii był, po uwolnieniu z więzienia, działacz społeczny Franciszek Bażyński. Przypisy
Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Czerlejnie

Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Czerlejno, w gminie Kostrzyn, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu kostrzyńskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Czerlejno – Parafia pw. NMP Wniebowziętej. archpoznan.pl. [dostęp 2017-09-01]. [zarchiwizowane z tego adresu].
Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej w Krośnie

Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Krosno, w gminie Mosina, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu lubońskiego. Granice parafii obejmują miejscowości: Krosno, Borkowice, Drużyna, Krosinko i Nowinki. Jako samodzielna parafia funkcjonuje od 1979 roku. Obecnym proboszczem jest ks. Paweł Kujawa. Do parafii należy cmentarz rzymskokatolicki położony w Krośnie przy ul. Piaskowej. Kościół Świątynia wzniesiona została w latach 1779–1881 jako kościół ewangelicki. Budowla ma konstrukcję szkieletową, wypełnioną cegłą (tzw. mur pruski) i otynkowaną. Wieżyczkę przykrywa barokowy hełm z latarnią. Obok świątyni stoją dawna pastorówka i drewniana dzwonnica z początku XX w. Wewnątrz znajdują się piętrowe empory oraz rokokowa ambona. Historia W 1945 roku kościół w Krośnie został przekazany parafii rzymskokatolickiej w Mosinie. Arcybiskup Poznański Metropolita Jerzy Stroba erygował parafię w Krośnie dekretem z dnia 27 marca 1979 r. Dekret wszedł w życie w dniu uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego 15 kwietnia 1979 r. Proboszczowie ks. Czesław Szperzyński (1979–1991) ks. Bolesław Wacław Kryś (1991–2012) ks. Paweł Kujawa (od 2012) Wspólnoty parafialne Schola dziecięca Schola młodzieżowa Ministranci Lektorzy Rada parafialna Żywy Różaniec Bibliografia Anna Pniewska: Historia kościoła parafialnego pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Krośnie. parafiakrosno.pl. [dostęp 2019-02-14]. Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii Kanał w serwisie YouTube Informacje na stronie archidiecezji poznańskiej
Parafia Świętego Marcina i Świętego Piotra w Okowach w Konarzewie

Parafia świętego Marcina i świętego Piotra w Okowach w Konarzewie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Konarzewo, w gminie Dopiewo, w powiecie poznańskim; należy do dekanatu komornickiego. Bibliografia Konarzewo – Parafia pw. św. Marcina. archpoznan.pl. [dostęp 2017-09-02].
Parafia św. Jadwigi i św. Jakuba Apostoła w Lusowie

Parafia pw. Świętej Jadwigi i Świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicka parafia w archidiecezji poznańskiej w dekanacie przeźmierowskim. Siedziba parafii znajdująca się we wsi Lusowo, w gminie Tarnowo Podgórne, w powiecie poznańskim. Erygowana w XIII wieku. Historia Wieś Lusowo została przekazana Kościołowi i oddana w zarząd kapitule poznańskiej przez księcia Mieszka III w 1146 roku jako wotum wdzięczności za zwycięstwo nad Władysławem Wygnańcem (oblężenie Poznania). Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła (być może parafialnego) pochodzi z 1244 roku. Dokument erekcyjny parafii został wystawiony przez biskupa poznańskiego Jana Gerbisza w 1288 roku. Początkowo kościół nosił wezwanie św. Jakuba. W 1499 roku bp Wojciech z Bydgoszczy dokonuje poświęcenia nowej świątyni, murowanej, której nadaje tytuł św. Jakuba i św. Jadwigi Śląskiej. W 1913 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, pozostawiając ze starej budowli jedynie prezbiterium. Istniejącą do dziś świątynię konsekrował w 1918 roku kard. Edmund Dalbor. W 2014 roku wydzielono zachodnią część parafii tworząc z niej nową pw. św. Rity w Lusówku. Zasięg parafii Batorowo (część), Kobylniki, Lusowo, Sady, Swadzim. Proboszczowie 1730–1748 ks. Stanisław Strzałkowski 1748–1756 ks. Szymon Czwardowicz 1756–1765 ks. Franciszek Pteczyński 1765–1808 ks. Wojciech Mierzewski 1808–1822 ks. Łukasz Domaradzki 1823 ks. Onufry Tretnik 1824 ks. Józef Kozłowski 1825–1855 ks. Mikołaj Bątkiewicz 1855–1863 ks. Ignacy Sumiński 1863–1878 ks. Jan Eweryst Pawłowski 1878–1884 ks. Tomasz Pawlicki 1884–1886 ks. Antoni Niedbał 1886–1898 ks. Maksymilian Dalkowski 1898–1905 ks. Mikołaj Goński 1905–1906 ks. Antoni Jezierski 1906–1928 ks. Ignacy Serdecki 1928–1930 ks. Józef Skowronek 1930–1940 ks. Antoni Czeszewski 1945 ks. Mikołaj Hentrich OMI 1945–1965 ks. Kazimierz Dworak 1965–1970 ks. Adam Marciniak 1970–1977 ks. Alfons Jagodziński 1977–2012 ks. Ignacy Karge 2012–2023 ks. Dariusz Madejczyk od 2023 ks. Rafał Pleszewa Przypisy Bibliografia Lusowo – parafia pw. św. Jadwigi i św. Jakuba Ap.. archpoznan.pl. [dostęp 2020-05-18].
Agatowa Kamienica w Lwówku Śląskim

Agatowa Kamienica w Lwówku Śląskim (niem. Altes Bürgerhaus, Studenten- und Schülerherberge, Heimatschutzhaus, Markt 8) – zabytkowa, renesansowa kamienica w Lwówku Śląskim 2 poł. XV w., dawny dom burmistrza. Rys historyczny Lwówek Śląski jest jednym z najstarszych miast Dolnego Śląska. W 1217 r. książę Henryk Brodaty nadał prawa miejskie osadzie górniczej z XII w. Dzięki wydobyciu złota i przedsiębiorczości mieszkańców – rzemieślników to bogate miasto, liczące w XIV w. 11 tysięcy mieszkańców, było trzecim ważnym ośrodkiem Dolnego Śląska. Większe od Lwówka Śląskiego w owym czasie były tylko Wrocław i Świdnica. O dawnej zamożności Lwówka Śląskiego świadczą do dziś zachowane: kościoły, kompleks podwójnych murów obronnych z fosą i basztami i zabudowa mieszkalna. W trakcie działań wojennych w 1945 r. znaczna część pierwotnej zabudowy miejskiej uległa zniszczeniu, a po wojnie została rozebrana. W miejsce zburzonych budynków wzniesiono w latach 60. i 70. XX w. charakterystyczne bryłowate, kilkupiętrowe budynki mieszkalne. W latach powojennych zachowały się jedynie najstarsze kamienice znajdujące się w bloku śródrynkowym. Charakterystyka kamienicy Na Placu Wolności, czyli w Rynku Miejskim, zachował się okazały ratusz. Na wprost wschodniej fasady ratusza, znajduje się kamienny budynek ław cechowych szewców i piekarzy, powstały w XIII w. Budynek ław chlebowych i obuwniczych jest jedną z trzech zabytkowych kamienic w rynku. Obok niego znajduje się Agatowa Kamieniczka, która dawniej służyła jako dom burmistrzów. Gotycka kamienica pochodząca z drugiej połowy XV w. została z czasem przebudowana w stylu renesansowym. Budowla ta nazywana Agatową Kamienicą mieści obecnie sklep z kamieniami i minerałami (agatami) stąd też ta oryginalna nazwa samego budynku. Agatowa Kamienica, znajdująca się dziś pod adresem pl. Wolności 22, jest zabytkiem wpisanym do rejestru NID w 1956 r. pod pozycją 596061. Zobacz też Kamienica Ław Szewskich i Chlebowych w Lwówku Śląskim agaty z Płóczek Górnych koło Lwówka Śląskiego Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kamienicy Pozostałe zdjęcie kamienicy
Parafia św. Marcina i św. Wincentego Męczennika w Skórzewie

Parafia świętego Marcina i świętego Wincentego Męczennika – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Skórzewo, w gminie Dopiewo, w powiecie poznańskim. należy do dekanatu komornickiego. Historia parafii Parafia w Skórzewie liczy około 700 lat (erekcja parafii – 1306). Tereny te pierwotnie należały do kościoła św. Marcina w Poznaniu, a lokalna świątynia była drewniana (ufundowana w 1300). Osoby związane z parafią Stanisław Kozierowski, o. Marian Żelazek (tutaj ochrzczony), Marian Dąbrowski Słap (młodszy), herbu Drogosław – archidiakon pszczewski, kanclerz bpa Łukasza II Górki, zmarły w 1550, Michał Sławiński, herbu Nałęcz, wikariusz generalny, zmarły w 1606 Cmentarz Obok świątyni znajdują się pozostałości cmentarza przykościelnego z kilkoma starymi nagrobkami, m.in. proboszcza Edwarda Landsberga (15.11.1824–7.11.1894), małżeństwa Wierzbińskich, ks. A. Wróblewskiego (zm. 30.4.1838), czy ks. Józefa Cilskiego (w Skórzewie w latach 1838–1868, żeliwny krzyż). Oprócz tego w Skórzewie znajduje się drugi cmentarz – przy ul. Kolejowej, z modernistyczną kaplicą przedpogrzebową pw. Chrystusa Króla i dużym grobowcem rodziny Freudenreichów. Przypisy Bibliografia Skórzewo, Parafia pw. św. Marcina i św. Wincentego M.. archpoznan.pl. [dostęp 2017-09-07].
Parafia św. Michała Archanioła i Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Rogalinku

Parafia świętego Michała Archanioła i Matki Bożej Wspomożenia Wiernych – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Rogalinek, w gminie Mosina, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu Poznań-Starołęka. Kościół Kościół parafialny, wzniesiony w latach 1682–1712, został ufundowany wielkopolskiego Hieronima Wierzbowskiego. W latach 1779 i 1875 był odrestaurowany. W 1964 roku arcybiskup Antoni Baraniak podniósł świątynię do rangi sanktuarium. W 1968 roku i ponownie od 2016 roku budynek był remontowany i konserwowany. Wewnątrz znajduje się replika figury Matki Bożej z Dzieciątkiem, wyłowionej przez dzieci z rzeki Warty prawdopodobnie w XVIII wieku. Oryginalna figura, nazywana Panią Warty, została ukradziona w sierpniu 2002 roku. Szlaki turystyczne i pielgrzymkowe Obok kościoła przebiega szlak turystyczny Osowa Góra – Sulęcinek i szlaki pątnicze – Wielkopolska Droga św. Jakuba oraz Wielkopolski Szlak Świętego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Na przystanku autobusowym w centrum wsi kończy się szlak pieszy Wiórek – Rogalinek. Kościół w Rogalinku jest także punktem startowym Drogi Opanowania – jednego z przyrodniczych szlaków pielgrzymkowych Rogalińskie Drogi, utworzonych z okazji 200-lecia kościoła pw. św. Marcelina w Rogalinie. Dla tego szlaku opublikowano broszurę przyrodniczą pt. „O owadach i ekologii, nie tylko nad Wartą”. Przypisy
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Boruszynie

Parafia św. Andrzeja Apostoła w Boruszynie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, dekanacie czarnkowskim. Miejsca kultu Kościół św. Andrzeja Apostoła w Boruszynie – kościół parafialny Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Tarnówku – kościół filialny Przypisy
Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha w Sędzinach

Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha w Sędzinach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie bukowskim. Przypisy