NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maria Himmelfahrt (Żagań)

Die römisch-katholische Pfarrkirche Maria Himmelfahrt (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Żagań (deutsch: Sagan) im Powiat Żagański der Woiwodschaft Lebus in Polen ist Schlesiens einzige erhaltene echte Pseudobasilika. Geschichte 1284 zogen die Augustiner-Chorherren von Naumburg am Bober, wo sie keine günstigen Entwicklungsmöglichkeiten hatten, nach Sagan. Dort gründeten sie mit Zustimmung des Saganer Herzogs Primko und seiner Brüder Konrad und Heinrich das Augustiner-Chorherrenstift Sagan. Zugleich wurde ihnen das Patronatsrecht über die Pfarrkirche zugewiesen. Die Klausurbauten wurden nördlich der Kirche errichtet. Bauwerk Der den Stiftsherren vorbehaltene Rechteckchor ist der älteste erhaltene Bauteil. Der Bau aus Findlingen und Bruchsteinen gehört der Zeit um 1300 an und wurde um 1380/85 um ein Joch nach Westen verlängert. Die Gewölbe wurden nach einem Brand 1472 erneuert. Das breit gelagerte Langhaus und der sich an dessen Südostseite erhebende mächtige Glockenturm bestehen dagegen vollständig aus Backstein. Das Langhaus wurde nach einem Brand 1486 erweitert; dabei wurden bis 1515/16 die Seitenschiffe neu errichtet. Aus dieser Zeit stammen die Netzgewölbe des Baus. In der oberen Zone des fensterlosen hohen Mittelschiffs befinden sich eingetiefte Blenden, die in barockisierter Form erhalten sind. Der Westgiebel stammt aus der spätmittelalterlichen Umbauphase und hat fünf horizontale Ebenen, die durch zahlreiche, dicht aneinander gereihte Segmentbogenblenden gegliedert sind. Der spätgotische Turm wurde nach Einsturz 1439 neu errichtet. Literatur Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 672–676. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1197f. Weblinks
Assumption of the Blessed Virgin Mary Church, Żagań

Assumption of the Blessed Virgin Mary Church in Żagań, Poland, is a Gothic church built between the fourteenth and fifteenth century. The church is part of the Roman Catholic Diocese of Zielona Góra-Gorzów. It is listed as a Historic Monument of Poland. It is one of the burial sites of the Piast dynasty, including Henry IV the Faithful, Henry V of Iron, Henry VII Rumpold, Henry VIII the Sparrow, Jan I of Żagań, Balthasar of Żagań. References
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Żaganiu, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Żagań diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Według dawnych kronikarzy, kościół został zbudowany już w 1183 roku, podczas rządów piastowskiego księcia Bolesława I Wysokiego. Pierwsza źródłowa wzmianka świątyni jest umieszczona na dokumencie biskupa Tomasza II, określającego wielkość archiprezbiteriatów: krośnieńskiego i żagańskiego, z 1272 roku. W drugiej połowie XIV stulecia kanonicy regularni św. Augustyna wybudowali bazylikę o trzech nawach. Po pożarach w latach 1472 i 1486 świątynia została odbudowana jako kościół halowy. Poważnie budowla została przebudowana w 1515 roku, kiedy została wybudowana nowa wieża i wielki zachodni szczyt oraz została podwyższona nawa główna. Po pożarze w 1730 roku odbudowane wnętrze zostało wyposażone w bogaty wystrój rzeźbiarsko-sztukatorski. Zewnętrzna architektura mimo wielu przebudów zachowała do czasów współczesnych charakter gotyku, natomiast loggia, reprezentuje styl renesansowy. W marcu 2011 rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego poaugustiański zespół klasztorny wraz z kościołem został ustanowiony pomnikiem historii. Wyposażenie Świątynia wyposażona jest w stalle z 1695 roku oraz ołtarz Św. Trójcy z XVI wieku. W kościele znajduje się również gotycki sarkofag księcia głogowsko-żagańskiego Henryka IV Wiernego. W świątyni na emporze nad zakrystią mieści się ekspozycja muzealna. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żarach

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żarach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Żarach, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Żary diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1914-1917 w stylu neogotyckim. Architektem był berliński architekt Wolfgang Wagner. Kościół został wzniesiony z inicjatywy katolickiego księdza Karla Ponsensa. Jest to pierwsza katolicka świątynia zbudowana od podstaw po wprowadzeniu reformacji. Wyposażenie Zachowało się oryginalne wyposażenie i wystrój świątyni. Na ołtarzu głównym są przedstawione sceny z życia Maryi oraz ze Starego Testamentu, a na ołtarzu bocznym jest uwieczniona scena podarowania modelu kościoła Chrystusowi. W oknach są umieszczone kolorowe witraże, na sklepieniach znajdują się secesyjnie malowane ornamenty. Przypisy Bibliografia Marta Danowska, Witraże sakralne z okresu od 2. poł. XIX do lat 30. XX wieku w województwie lubuskim, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 5 (2008), Zielona Góra 2008.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włochach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Włochy, należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła We wsi Włochy wraz z powołaniem parafii, już między 1246 a 1270 rokiem został zbudowany drewniany kościół. W 1525 roku (w czasach reformacji), został przejęty przez protestantów. W tamtym czasie obiekt sakralny był pod wezwaniem Św. Mikołaja. W okresie wojny 30-letniej budynek spłonął w czasie pożaru, odbudowany został w 1676 roku, a konsekrował go biskup Jerzy Szustrowicz. W 1927 roku kolejny pożar doszczętnie strawił drewnianą budowlę. Obecną, murowaną świątynię wybudowano w 1929 roku, zachowując plan dawnego, drewnianego budynku. Na wieży kościoła wisi dzwon odlany w 1608 roku. Waży około 270 kg i posiada ton uderzeniowy cis". Organy We wnętrzu kościoła znajdują się organy piszczałkowe. Zostały one wykonane przez firmę Rieger z czeskiego Karniowa w 1930 roku jako opus 2428. Brzmienie tego instrumentu jest ciężkie i monumentalne. Organy posiadają 19 głosów, które obsługują dwa manuały i klawiatura nożna (pedał). Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Włochy - Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. koscioly.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-29)]. Kościół parafialny we Włochach
Kościół Wszystkich Świętych i klasztor Franciszkanów reformatów we Włocławku

Kościół Wszystkich Świętych i klasztor Franciszkanów reformatów we Włocławku – rzymskokatolicki kościół parafialny i klasztor franciszkanów reformatów we Włocławku, przy ulicy Brzeskiej, róg Placu Wolności. Historia Kościół został wybudowany w latach 1639–1644 z fundacji Wojciecha i Doroty Romatowskich. W 1650 roku dobudowana została do kościoła klasztornego przy ścianie północnej kaplica Najświętszej Maryi Panny, a w 1653 roku kaplica Marii Magdaleny. W latach 1764–1775 wzniesione zostały dwie nowe wieże, w XIX wieku klasztor i kościół przebudowano, powiększono kaplicę Najświętszej Maryi Panny. Godne uwagi są cyborium w wielkim ołtarzu oraz drzwi prowadzące z kościoła do zakrystii, inkrustowane przez nieznanego zakonnika. Świątynia stanowi Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej Niezawodnej Nadziei. Przedmiotem kultu jest obraz Matki Bożej Łaskawej, koronowany w 2010. Zobacz też Parafia Wszystkich Świętych we Włocławku Przypisy Bibliografia Włocławek: plan miasta, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, Warszawa 1993
Kościół Wszystkich Świętych w Białej

Kościół Wszystkich Świętych w Białej – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Białej (gmina Trzcianka). Historia Obiekt pochodzi z lat 1852 - 1853 (szachulcowe ściany zostały ukryte pod murowaniem w 1978). Wieża i zakrystia są starsze niż sama świątynia (wcześniejszy kościół) i pochodzą odpowiednio z lat: 1821 i 1640. W latach 1794–1812 proboszczem w Białej był Jan Ignacy Bocheński (1755 - 1812) - pedagog, historyk i regionalista terenów nadnoteckich. Wyposażenie Wyposażenie z XVII i XVIII wieku (ambona, rzeźby, ołtarze, obrazy). Wewnątrz tablica pamiątkowa o treści: Sacerdos / Sigismundus Kęsy SDB / Parochus in Biała 1959 - 1969 / natus 2 VIII 1913 / ordinatus 11 VI 1944 / obiit 11 VII 1994. W kruchcie wyeksponowana jest niewielka kolekcja drewnianej rzeźby religijnej. Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.16, ISBN 83-01-10630-1 tablica pamiątkowa in situ
Kostel Všech svatých (Bojszów)

Kostel Všech svatých v Bojszowě je filiální kostel, který byl postaven v 16. století a nachází se v Bojszowě gmina Rudziniec, okres Gliwice, Slezské vojvodství a náleží děkanátu Pławniowice diecéze gliwické. Dřevěný kostel je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství na hlavní trase a také v součástí gliwické trasy. V blízkosti kostela vede turistická zelená Trasa Sto let turistiky. Kostel je zapsán do seznamu kulturních památek Polska pod číslem A/344/60 12. dubna 1960. Historie První zmínky o kostele jsou z roku 1376. Další zmínka pochází z roku 1447. Na základě dendrochronlogických průzkumů se stáří kostela datuje do roku 1506. Kostel byl využíván v době reformace protestanty a na počátku 17. století byl předán katolické církvi. Kolem roku 1598 byly sloučeny Bojszów a Łączę do jedné farnosti a kolem roku 1700 rozšířena o Rachowice. Samostatnou farností se Bojszów stal v roce 1959. Kostel byl opravován po třicetileté válce a později v letech 1862, 1905 a 1964. Po roce 1982, vzhledem k tomu, že byl postaven nový kostel, stal dřevěný kostel filiálním, a je užíván v případech konání svatebních nebo pohřebních obřadů. Architektura Jednolodní orientovaná dřevěná roubená stavba s dřevěnou věží sloupové konstrukce z roku 1545, která stojí na cihelné podezdívce. Loď je čtvercového půdorysu s kruchtou, zakončena trojbokým kněžištěm. Ke kněžišti byla v roce 1509 na severní straně přistavena sakristie. V roce 1545 byla přistavěna k průčelí lodi věž, která má deskové bednění, zvětšené zvonové patro kryté osmi bokou jehlanovou střechou. Střecha kostela je šindelová, sanktusník má deskové bednění a stanovou střechu. K obvodu kostela se přimykají soboty, nad sobotami jsou stěny kostela šalovány (bedněny) deskami a absida kněžiště je krytá šindelem. Na jižní části lodi byl dodatečně prolomen vstup pro ženy tzv. babinec. Interiér Vnitřek kostela je převážně barokní. Vítězným obloukem prochází sponový trám na němž se nachází Ukřižování a nápis CREDO IN UNUM DEUM. Hlavní oltář z období kolem roku 1700 má obraz Seslání Ducha Svatého. Boční oltář na evangelijní straně pochází z 18. století s obrazem Ježíše Krista z přelomu 17. a 18. století. Boční oltář na straně epištolní pochází z 18. století s obrazem svatého Josefa s Dítětem. Ambon je barokní z 17. století s baldachýnem z. 18. století. Pozdněgotická dubová křtitelnice z 16. století byla už zmiňována ve vizitačním protokolu v roce 1679. Pozdněgotické jsou také portály z počátku 16. století. V roce 1965 byl strop lodi vyzdoben polychromií. Okolí Kolem kostela se rozprostírá hřbitov, který je ohrazen současným dřevěným plotem s brankou sloupové konstrukce z roku 1728. V blízkosti dřevěného kostela se nachází nový farní zděný kostel Nanebevzetí Panny Marie. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Wszystkich Świętych w Bojszowie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Všech svatých na Wikimedia Commons
Kościół Wszystkich Świętych w Bojszowie

Kościół Wszystkich Świętych w Bojszowie – kościół z XVI wieku znajdujący się w Bojszowie (gmina Rudziniec, powiat gliwicki, województwo śląskie), w dekanacie Pławniowice, na terenie diecezji gliwickiej. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego na trasie głównej oraz w pętli gliwickiej. W pobliżu kościoła przebiega także zielony Szlak Stulecia Turystyki. Historia Pierwsze wzmianki o parafii w Bojszowie pochodzą z 1376 roku. Kościół wymieniony jest także w 1447. Ostatnie badania dendrologiczne wskazują, że obecny kościół pochodzi z 1506 r. Fundatorem kościoła była rodzina Ozorowskich. Kościół był używany przez protestantów w okresie reformacji, odzyskany przez katolików w początku XVII wieku. Około 1598 Bojszów i Łączę połączono w jedną parafię, zaś około 1700 r. powiększono ją o Rachowice. Samodzielną parafią Bojszów stał się ponownie w 1959 r. Kościół remontowano po wojnie trzydziestoletniej, a później także w XVIII wieku oraz w latach 1862, 1905 i 1964. W 1880 roku organmistrz Carl Volkmann z Gliwic wybudował w kościele 7-głosowe organy. Instrument posiadał jeden manuał oraz pedał, wykorzystywał w pełni mechaniczną trakturę. Po 1982, ze względu na postawienie nowego kościoła, stara świątynia została kościołem filialnym, używanym okazjonalnie podczas ślubów i pogrzebów. W 1983 roku organy Volkmanna przeniesiono do nowego kościoła parafialnego pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Bojszowie. Architektura i wnętrze Świątynia o konstrukcji zrębowej z wieżą o konstrukcji słupowej z 1545 roku, na ceglanej podmurówce. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, zwrócone w kierunku północno-wschodnim. Do prezbiterium przylega od północy zakrystia z 1509 r. Nawa kwadratowa, szersza i wyższa z kruchtą. Do nawy w 1545 r. dobudowano wieżę czołową. Wieża posiada ściany szalowane deskami i podwieszoną izbicę przykrytą stożkowym hełmem na rzucie ośmioboku. Dach kościoła gontowy, powyżej nawy, wieżyczka na sygnaturkę, szalowana deskami i przykryta daszkiem namiotowym. Wokół świątyni soboty, ściany powyżej sobót szalowane deskami i pobite gontem na absydzie prezbiterium. Od południa do nawy dobudowano tzw. babiniec (wejście dla kobiet). Wnętrze głównie barokowe. Ołtarz główny z około 1700 roku z obrazem Zesłania Ducha Świętego. Ołtarz boczny lewy z XVIII wieku z barokowym obrazem Chrystusa Miłosiernego (z przełomu XVII wiek i XVIII wieku). Ołtarz boczny prawy z początku XVIII wieku z obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem. Ambona barokowa, z XVII wieku, z baldachimem z XVIII wieku. Późnogotycka dębowa kropielnica z XVI wieku, wymieniona w protokole wizytacyjnym z 1679 roku. Późnogotyckie są również portale z początku XVI wieku. Wewnątrz kościoła współczesna polichromia patronowa na stropie z 1965. Otoczenie Wokół kościoła cmentarz otoczony współczesnym, drewnianym parkanem z bramką z 1728 r. o konstrukcji słupowej. W pobliżu znajduje się nowy, murowany kościół parafialny pw. Nawiedzenia NMP. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół pw. Wszystkich Świętych. Oficjalna strona Sołectwa Bojszów. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-19)].
Kościół Wszystkich Świętych w Brusach

Kościół Wszystkich Świętych w Brusach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Brusy, w województwie pomorskim. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Monumentalna budowla została wybudowana w latach 1876–1879. Budowę rozpoczął ówczesny Proboszcz Ksiądz Augustyn Wika-Czarnowski. Budowa i wyposażenie Kościół został zaprojektowany przez Adolfa Dankerta z Brandenburga jako budowla neoromańska i posiada trzy nawy. Świątynia charakteryzuje się dwiema zblokowanymi strzelistymi wieżami. Posiada duże wymiary – 60,9 m długości, 26 m szerokości i 12 m wysokości. W nawie południowej umieszczony jest ciekawy ołtarz „bracki” z XVII wieku, wykonany w stylu barokowym, pochodzi on z poprzedniej drewnianej świątyni. W jego centrum umieszczony jest obraz Matki Bożej Szkaplerznej z XVIII wieku, zasłonięty innym obrazem przedstawiającym Maryję jako Królową Wszystkich Świętych. Na chórze o dwóch kondygnacjach umieszczone są organy firmy Zauera z Frankfurtu nad Odrą, zamontowane w 1880 roku. Ołtarz główny, wykonany przez Juliusza Zindlera z Chojnic, kupiony w 1883 roku został zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku. Obecny ołtarz główny został wykonany w 1950 roku według projektu artysty malarza Władysława Drapiewskiego z Pelplina, który również namalował obraz Chrystusa Króla. W nawie północnej umieszczony jest krucyfiks z XVIII wieku, pochodzący z poprzedniej budowli. Chrzcielnica, ambona, droga krzyżowa i dwa konfesjonały, które są arcydziełami sztuki snycerskiej „szkoły monachijskiej” zostały wykonane w drugiej połowie XIX wieku. W 1990 roku kościół został wzbogacony o trzy nowe ołtarze: Matki Bożej Częstochowskiej, Miłosierdzia Bożego i Świętego Huberta. Od 1999 roku bryła zewnętrzna świątyni jest iluminowana. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kościół Wszystkich Świętych w Brodach

Kościół pw. Wszystkich Świętych w Brodach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Brodach, w gminie Brody, w powiecie żarskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Lubsko. Mieści się przy ulicy Traugutta. Historia Jest to budowla barokowa, salowa z XVII wieku, przebudowana w 1725 roku, wieża zakończona jest baniastym hełmem z latarnią. Odbudowana w latach 1981–1983, poświęcona 30 października 1983 roku. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny wykonany z piaskowca. Mieszczą się w nim relikwie świętej Amatii i świętej Perpetuy. Do 1945 świątynia ewangelicka, obecnie rzymskokatolicka. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 147. (pol.). Brody, ul. Traugutta Romualda, kościół Wszystkich Świętych (dawniej - kościół ewangelicki) fotopolska.eu
Kościół Wszystkich Świętych w Chludowie

Kościół Wszystkich Świętych – kościół parafii rzymskokatolickiej znajdujący się przy ulicy Kościelnej 3 w Chludowie. Zbudowany w 1736 r. z drewna modrzewiowego z fundacji owińskich cysterek w miejscu poprzedniego, spalonego w 1710 r. Poświęcony w 1744 r.przez bpa Józefa Kierskiego – sufragana poznańskiego, w latach 1771 do 1926 filia kościoła cysterek z Owińsk. Salowy z dwiema kaplicami po bokach, tworzącymi rodzaj transeptu. W lewej kaplicy znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w towarzystwie świętych Wojciecha i Mikołaja, namalowany na desce lipowej pochodzi z XVI wieku. Kościół został gruntownie wyremontowany w latach 1968 do 70 – wymiana stropów i pokrycia dachu (obecnie dachówka), zostało odnowione i uzupełnione wyposażenia (nowe ławki, boczne ołtarze, ołtarz i ambona posoborowe, konfesjonał, organy – piszczałkowe, pneumatyczne,12-głosowe). Stojąca obok kościoła dzwonnica i wiszące w niej dzwony pochodzą z roku 1936, ufundowane jako wotum wdzięczności parafian za 200 lat kościoła. W grudniu 2008 została wyremontowana wieża oraz zamontowana iluminacja. Przed kościołem stoi pomnik Jana Pawła II na postumencie kamiennym, z napisem Nie bójcie się być świętymi współczesnego wieku. Przy dzwonnicy umieszczono natomiast głaz pamiątkowy z napisem: O szczęśliwe Chludowo zroszone krwią tylu męczenników / (O M. Żelazek SVD) / 8.08.2005 (fundacji rodziny Ciślaków). Kościół jest ośrodkiem kultu religijnego parafian jak i odwiedzających go pielgrzymów, którzy modlą się u stóp Królowej Pokoju – Pani Chludowa, która opiekuje się wsią od XVIII wieku. Msze święte są odprawiane codziennie o godz. 18.15, a w niedzielę i święta o 8.00; 9.30 i 11.00 (w okresie wielkiego postu o godz. 15.00 z nabożeństwem gorzkich żali). Uroczystości kościelne uświetniane są przez Zespół Pieśni i Tańca Chludowianie, jak również przez miejscową orkiestrę dętą. Od 1945 roku kościołem i parafią opiekują się misjonarze werbiści, których nowicjat mieści się w Chludowie. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia pod wezwaniem wszystkich świętych w Chludowie. [dostęp 2011-04-18].
Kościół Wszystkich Świętych w Drohiczynie

Kościół benedyktynek w Drohiczynie pw. Wszystkich Świętych – kościół należący do sióstr benedyktynek. Mieści się w Drohiczynie, w powiecie siemiatyckim, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Drohiczyn diecezji drohiczyńskiej. Historia W 1621 roku do świątyni pod wezwaniem Wszystkich Świętych, istniejącej od 1560 roku, Wojciech Niemira sprowadził siostry benedyktynki, pochodzące z Torunia. Budowla została zbudowana w latach 1734–1738. Jej fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Benedyktynki uczyły dziewczęta ze stanu szlacheckiego. Pomimo ograniczeń benedyktynki z Drohiczyna kontynuowały swoje działania oświatowe aż do skasowania zgromadzenia w 1865 roku. Pod koniec XIX stulecia klasztor razem z kościołem uległy poważnej dewastacji. Wtedy to właściciel sąsiedniej wsi Korczew Krystyn Ostrowski zaczął starać się o odbudowanie kościoła i klasztoru sióstr benedyktynek. W 1919 roku powstał Komitet Odbudowy Kościoła i Klasztoru Sióstr Benedyktynek. Dzięki jego działaniom również w dwudziestoleciu międzywojennym zostały wyremontowane sklepienia, wprawiono okna i założono posadzki. W okresie międzywojennym odbudową zajął się prefekt drohickiego gimnazjum ks. Kazimierz Dobrzycki. W tych czasach świątynia pełniła funkcję kościoła szkolnego. Budowla posiada rokokową fasadę. Uwagi Przypisy Bibliografia M. Milecka, I. Brankiewicz, E. Widelska, „Klasztor benedyktynek w Drohiczynie–ewolucja przekształceń przestrzennych zespołu klasztornego po ukazie carskim z 17 VII 1832 r.” [w:] Losy klasztorów i zbiorów poklasztornych w okresie represji po upadku powstania listopadowego w 1831 roku, Wrocław Linki zewnętrzne Aneta Kułak (oprac.), Jarosław Bochyński (uzup.): Drohiczyn – kościół pw. Wszystkich Świętych. zabytek.pl, 2015-11-26. [dostęp 2024-01-06]. Historia. benedyktynki-drohiczyn.pl. [dostęp 2024-01-06]. Kościół klasztorny s. Benedyktynek p.w. Wszystkich Świętych (DROHICZYN). ciekawepodlasie.pl. [dostęp 2024-01-06]. Strona poświęcona historii Kościoła Wszystkich Świętych w Drohiczynie
Kościół Wszystkich Świętych w Jastrzębiu-Zdroju

Kościół Wszystkich Świętych w Jastrzębiu-Zdroju – zabytkowy, orientowany, barokowo-klasycystyczny kościół leżący na terenie Jastrzębia-Zdroju w sołectwie Szeroka, wzniesiony w latach 1796-1801. Historia i opis Obecny kościół powstał na bazie istniejącego wcześniej drewnianego kościoła. Wykopanie fundamentów pod obecny murowany kościół miało miejsce w kwietniu 1796 roku, uroczystego poświęcenia kamienia węgielnego dokonano 21 kwietnia tego samego roku. Ceremonii dokonał inwestor budowy, ks. Ignacy Alojzy Skrzyszowski. Budowla została wzniesiona w ciągu trzech lat przez mistrza murarskiego Andreasa Langera z Braciszowa z dziesięcioma pracownikami. Gotowy murowany, choć jeszcze w stanie surowym kościół stanął w 1801 roku, poświęcenie go zaś miało miejsce 2 lata później. Wiosną 1942 roku, żołnierze niemieccy zdjęli z kościoła wszystkie dzwony, w tym także pochodzący z 1520 r. Dzwon Ósmej Godziny, który przewieziono wpierw do Pszczyny, później do Hamburga, gdzie miał zostać przelany na cele wojskowe. Jednak zakłady zniszczono w trakcie alianckich nalotów dywanowych. Wojna się skończyła, a dzwon ocalał. Po latach ustalono, że ten ostatni dzwon bił w kaplicy Leonarda w niemieckim mieście Güglingen. W 2006 roku w Szerokiej powołano Komitet dla Odzyskania Dzwonu który wszedł w korespondencję z niemiecką parafią. W końcu, po 70 latach, zagrabiony dzwon powrócił do kościoła w Szerokiej 16 listopada 2012 roku. Nawa kościoła zbudowana jest na planie prostokąta, prezbiterium węższe, zakończone apsydą. W części zachodniej znajduje się wieża zwieńczona hełmem cebulastym z ośmioboczną latarnią. Dach 2-spadowy. Wewnątrz zachowały się drzwi klepkowe z antabami, zamkami i okuciami pochodzące z 1800 roku, ambona z umieszczonym na jej szczycie pelikanem – symbolem Chrystusa, tabernakulum, późnobarokowy ołtarz główny z 1810 roku, a także obraz Wszystkich Świętych z Trójcą Świętą. Na chórze znajdują się organy ufundowane przez Wawrzyńca Stencla z 1785 roku, które wykonał organomistrz Antoni Staudinger. Budynek został otoczony murowanym parkanem, na którym wzniesione zostały cztery stacje Drogi Krzyżowej. W parkanie ujęto wejściową bramę cmentarną, na której umieszczono napis w języku polskim "Tu jest Dom Boży i brama niebieska". Tuż przy bramie znajduje się kamienny krzyż ufundowany przez gminę szerocką w 1855 roku. Przypisy Bibliografia Parafia Wszystkich Świętych w Szerokiej. [w:] E-ncyklopedia [on-line]. 2013-06-06. [dostęp 2013-09-24]. (pol.).