NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu

Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu (ul. Wierzbięcice 20) – jedyny zachowany budynek mieszkalny spośród zespołu ośmiu zbudowanych przez pierwszą w Poznaniu spółdzielnię mieszkaniową – Spar- und Bauverein (niem. Towarzystwo Oszczędzania i Budowania). Jest pozostałością pierwszego w mieście osiedla spółdzielczego. Charakterystyka Kolonia budynków zbudowana została w technologii muru pruskiego w latach 1894–1897. Zachowany budynek znajduje się na narożniku ulic Wierzbięcice i Św. Czesława na Wildzie. Na każdej kondygnacji 2-piętrowego budynku zaplanowano pierwotnie cztery trzypokojowe mieszkania z kuchnią. Urządzenia sanitarne ulokowano na półpiętrach. Narożnik zaakcentowany jest ryzalitem i dodatkową kondygnacją mieszkalną. Całość nakrywa stromy dach dwuspadowy. Zachodnia elewacja ożywiona jest balkonem zdobionym dekoracją snycerską. Pomiędzy kondygnacjami zaakcentowano profilowane ostatki belek stropowych. Budynek Spar- und Bauverein stanowi jeden z najciekawszych obiektów architektonicznych przy ul. Wierzbięcice – zabudowanej monumentalnymi, wielopiętrowymi kamienicami z przełomu XIX i XX w. Do 1918 funkcjonowała tutaj restauracja Kyffäuser – popularna wśród niemieckich nauczycieli, studentów i wojskowych oraz członków wildeckiego Turnverein (klubu atletycznego). Po 1989 znajdował się tutaj pub, a od 2015 w części parterowej mieści się rzemieślnicza pracownia chleba. Zobacz też Willa Bajerleina w Poznaniu – historyzująca willa w pobliżu Collegium Marianum w Poznaniu – wczesnomodernistyczny budynek szkolny w pobliżu Paulinum w Poznaniu – okazały gmach internatu w pobliżu Kamienica pod Koroną w Poznaniu – neorenesansowa realizacja w pobliżu Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich w Poznaniu – zabytkowy park w pobliżu Szkoła przy ul. Różanej w Poznaniu – zabytkowa szkoła w pobliżu Kolonia robotników kolejowych na Wildzie – inna realizacja Spar- und Bauverein Osiedla na Dębcu i Świerczewie w Poznaniu – niemieckie osiedla na Dębcu poczekalnia tramwajowa na Sołaczu – inny zabytkowy drewniany budynek w Poznaniu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 310, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Drewniany Poznań” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Budynek Szkoły Muzycznej w Przeworsku

Budynek Szkoły Muzycznej w Przeworsku (Kamienica Zborowskiego) – zabytkowy budynek w Przeworsku znajdujący się przy ul. Krakowskiej 2 (dawniej 20) na zbiegu z ul. Konopnickiej. Historia Kamienica wzniesiona przez przeworskiego adwokata Bolesława Zborowskiego według projektu Józefa Zająca - mistrza murarskiego z Jarosławia. W chwili oddania do użytku w 1912 była jedyną prywatną kamienicą powstałą na terenie miasta od początku XX wieku. Pierwotnie zamieszkiwana przez właściciela i jego rodzinę. W 1935 willa została zakupiona, rozbudowana i zaadaptowana na potrzeby Starostwa Powiatowego w Przeworsku. W 1971 władze miasta przekazały obiekt Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. Mieczysława Karłowicza. Po kapitalnym remoncie, 18 pomieszczeń przeznaczono na sale lekcyjne, zaś 3 do celów administracyjnych. Architektura Kamienica została wzniesiona w duchu eklektyzmu. Charakteryzuje się urozmaiconą bryłą i bogatym wystrojem elewacji. Bibliografia Małgorzata Wołoszyn: Dawny Przeworsk na pocztówce i fotografii do 1944. Rzeszów: Libra, 2011, s. 31. ISBN 978-83-89183-88-0.
Budynek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu

Budynek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Mielcu – murowany, dwukondygnacyjny budynek znajduje się Mielcu przy ul. Sękowskiego 1. Do rejestru zabytków został wpisany 23.09.2011 pod numerem A-662. Obecnie jest własnością Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół 1893”. Budynek został zbudowany dzięki składkom Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i mielczan. Przed II wojną światową mieściło się w nim kino „Sokół” i dom kultury, obok utworzono ogródek jordanowski. Podczas okupacji niemieckiej oprócz kina, któremu Niemcy zmienili nazwę na „Skala” istniała tu stołówka i restauracja. Jesienią 1945 r. działające od marca kino „Sokół” zostało upaństwowione i zmieniono mu nazwę na „Odra”. Na początku lat pięćdziesiątych kino otrzymało nazwę „Bajka”. W budynku mieściła się także biblioteka i dom kultury. Po likwidacji kina w 1998 r. swoją siedzibę miała tu do 2012 r. Wyższa Szkoła Gospodarki i Zarządzania w Mielcu. W latach 2013–2017 w budynku siedzibę miało Niepubliczne Gimnazjum w Mielcu. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 210-211. ISBN 83-87549-23-1.
Budynek administracyjny MTP

Budynek administracyjny MTP (pawilon 101, także: Dom Administracyjny) – neobarokowy budynek administracyjny Międzynarodowych Targów Poznańskich. Historia Zbudowany w latach 1924–1925 według projektu Stefana Cybichowskiego dla nowo utworzonych Targów Poznańskich. Podczas PeWuKi w 1929 budynek pełnił funkcję administracji wystawy. Był jednym z dwóch obiektów o charakterze pałacowym, zamykających widok na tereny targowe od strony Dworca Głównego. Drugim był Pałac Targowy. Składa się z dwóch zasadniczych brył: głównej, trójkondygnacyjnej, z nieistniejącym obecnie dwuspadowym dachem (w czasie PWK biura, restauracja i cukiernia) oraz stojącego na tyłach belwederu z salą balowo-koncertową. Charakterystyczny jest półowalny ryzalit z korynckimi pilastrami od strony dworca. Belweder charakteryzował się natomiast bardzo rozbudowaną sferą dekoracji (oculusy, festony, attyka, kartusz herbowy itp.). Zniszczenia II wojny światowej pozbawiły budynek większości dekoracji, dachu, a belweder odarły z większości dekoru. Pozostały m.in. para puttów z rogami obfitości i kartusz z datą budowy – 1925. Przez wiele powojennych lat na budynku umieszczony był charakterystyczny neon z napisem Witamy w Poznaniu. Budynek na drugim piętrze mieścił w latach powojennych pracownię A-VII Wystaw i Targów Centralnego Biura Projektów Architektonicznych i Budowlanych w Warszawie, kierowaną przez prof. Bolesława Szmidta. Funkcjonowała tu także Pracownia Plastyczna Wystaw i Targów, zajmująca się oprawą plastyczną tego typu imprez. Oprócz pracowników etatowych (m.in. Henryk Jarosz, Henryk Marcinkowski i Henryk Peisert), do współpracy zapraszano m.in. Józefa Oźmina, Łucję Oźmin, Kazimierza Bieńkowskiego, Zbigniewa Kaję, czy Edmunda Łubowskiego. Budynek odegrał istotną rolę w formowaniu się poznańskiego ośrodka telewizyjnego. W 1956 jedna z francuskich firm wyemitowała z tego miejsca (w ramach działań marketingowych i ekspozycyjnych) program telewizyjny, widoczny na monitorach w innych halach. Spowodowało to zainteresowanie władz otwarciem stałego ośrodka TV w Poznaniu, co stało się w 1957 (pierwszy program nadano 1 maja). Urządzenia ulokowano w obszernej sali recepcyjnej, a nową restaurację (Adrię) wybudowano obok. W sąsiedztwie stoi Hala Przemysłu Ciężkiego. Przypisy Bibliografia Joanna Bielawska-Pałczyńska, Hanna Hałas-Rakowska, Śladami Powszechnej Wystawy Krajowej, w: Renowacje i zabytki, nr 2(42)/2012, s. 132–133, ISSN 1643-2029. Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 128, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Budynek dawnego szpitala górniczego w Sławkowie

Budynek dawnego szpitala górniczego w Sławkowie – dom z XVIII wieku, przebudowywany w XIX i XX wieku, znajdujący się w Sławkowie w powiecie będzińskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Tradycja wiąże miejsce z istniejącym tu w XV w. domem, w którym miał się narodzić Świętosław Milczący. Obecny budynek wzniesiony został z fundacji Andrzeja Załuskiego w 1758 r. jako szpital górniczy. Kilkakrotnie odnawiany budynek nie zachował cech stylowych. Nad wejściem widnieje tablica erekcyjna z łacińską inskrypcją i herbem fundatora. Nad tablicą, po obu stronach środkowego okna na pierwszym piętrze, widoczna jest odnowiona polichromia przedstawiająca po lewej stronie postać bł. Świętosława w szatach kapłańskich z krzyżem w ręku, a po prawej św. Stanisława w szatach pontyfikalnych z Piotrowinem u stóp. Od 1800 r. w budynku działała sławkowska szkoła elementarna, a w późniejszych czasach funkcjonowały tu szkoła powszechna i podstawowa (do 1958), a następnie przedszkole. Do maja 2014 r. w dwóch pomieszczeniach na parterze budynku mieściły się biblioteka parafialna i „Caritas”. Po kompleksowej rewitalizacji przeprowadzonej w ramach projektu „Rewitalizacja zabytkowego centrum miasta Sławków – etap I” budynek oddano do użytku 23 listopada 2015 r. Obecnie jest własnością miasta. Mieszczą się w nim Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, Dzienny Dom Pobytu Seniora „Wigor”, świetlica środowiskowa i „Caritas”. Galeria Przypisy
Budynek dyrekcji rzeźni miejskiej w Łodzi

Budynek dyrekcji rzeźni miejskiej – znajduje się w Łodzi przy ul. Inżynierskiej 1/3, tuż obok parku im. J. Poniatowskiego. Historia Budynek powstał w latach 1896–1902 według projektu Feliksa Nowickiego. Projektantem konstrukcji stalowych był inż. Walenty Dubeltowicz (1844–1913), pierwszy dyrektor przedsiębiorstwa tramwajów konnych w Warszawie (w latach 1881–1883), znany przede wszystkim jako najbardziej doświadczony budowniczy stalowych mostów w Królestwie Polskim. Poza tą inwestycja współpracował też przy budowie rzeźni miejskiej w Warszawie. Pierwotnie budynek był siedzibą dyrekcji Towarzystwa Akcyjnego Rzeźni Miejskich w Rosji. Po roku 1918 rzeźnia przeszła pod zarząd prywatny. Przypisy
Budynek mieszkalny Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” w Warszawie

Budynek mieszkalny Zakładów Amunicyjnych „Pocisk” – zabytkowy budynek przy ulicy Chodakowskiej 22 (dawniej Terespolskiej 22) w Warszawie, w dzielnicy Praga-Południe. Tylna część obiektu została wybudowana w 1914 roku. Frontowa zaś musiała istnieć już w 1908 r., bowiem znajduje się na mapie z tego okresu. Front został prawdopodobnie przebudowany w 1919 roku, być może według projektu Czesława Przybylskiego na co wskazują pewne podobieństwa do Gmachu Państwowego Zakładu Epidemiologicznego jego autorstwa. Opis Budynek nie posiada członu frontowego. Składa się z dwóch poprzecznych oficyn oraz powiązanych z nimi oficyn bocznych. Pierwsza oficyna poprzeczna liczy trzy kondygnacje, nakryta jest mansardowym dachem. Północna partia jej fasady ma formę trójbocznego ryzalitu, do którego dobudowana jest dwukondygnacyjna i czteroosiowa oficyna boczna. Pozostała partia oficyny liczy pięć osi, na ostatniej z nich ulokowany jest przejazd bramny, nad którym znajduje się okno stróżówki w kształcie półkola. Powyżej pierwszego piętra na osi tej nadwieszono półkolisty, dwukondygnacyjny wykusz z trzema oknami na każdym z pięter. Na poziomie dachu mansardowego wykusz przechodzi w nakrytą płaską kopułą glorietę z czterema arkadami na kolumienkach i tralkową balustradą u podstawy. Dopełnieniem wystroju elewacji są rozdzielające gzymsy. Historia Tylna część budynku (oficyna) została wybudowana w 1914 r., o czym świadczy data z cegieł na bocznej ścianie oficyny. Część frontowa jest zaznaczona na mapie, pochodzącej z 1908 r. Księga wieczysta dla nieruchomości została założona w dniu 15 marca (na wniosek z 25 stycznia) 1899 roku, pierwszą ujawnioną właścicielką gruntu była Anna Zofia Załuska, która kupiła nieruchomość za 900 rubli. W 1905 roku właścicielem został Mikołaj Osiński, a w 1913 roku właścicielami byli: Jan Pytliński (Iwan Pawłowicz Pytliński) do połowy oraz Adam Pawłowicz Pytliński i Franciszka Jakowlewna Zimoch-Pytlińska do drugiej połowy. W 1914 r. nieruchomość nabyli Leon i Antonina Doley. W latach 20. i 30. XX wieku właścicielem budynku były Zakłady Amunicyjne "Pocisk" - spółka akcyjna. Po wybuchu wojny firma znalazła się w złej sytuacji finansowej. Aby wypłacić zaległe wynagrodzenia pracownikom, w dniu 18 czerwca 1941 r. budynek został sprzedany Feliksowi i Michalinie Rachmielowskim. Budynek pozostawał w ich rękach do 1 maja 1968 r., gdy na mocy artykułu 7, ust. 5 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie miasta stołecznego Warszawy, przeszedł na własność Skarbu Państwa. Część oficyny tyniej była niegdyś wynajmowana przez Centralę Handlową Przemysłu Elektrotechnicznego, miał tam też miejsce zakład przetwórczy Rachmielowskich- firma Bekoma, w późniejszym zaś czasie był tam zakład krawiecki. W 2006 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. W 2010 r. zostały unieważnione decyzje z lat 60., odbierające własność prywatnym właścicielom, wobec czego budynki są obecnie własnością prywatną. Wykonywane są doraźne prace zabezpieczające budynki przed zniszczeniem. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kamienicy z 2022 roku
Budynek Łaźni Miejskiej w Katowicach

Budynek Łaźni Miejskiej w Katowicach (niem. Städtisches Badehaus) – budynek użyteczności publicznej przy ul. Adama Mickiewicza 5 w Katowicach, wzniesiony w latach 1894–1895 w stylu eklektycznym, przebudowany w 1911 i w latach 1996–1997, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. W ciągu drugiej połowy XIX wieku wykształcił się reprezentacyjny zespół zabudowy wzdłuż ul. Adama Mickiewicza (ówczesna August-Schneider-Straße). Najwcześniej powstał, usytuowany najbliżej rynku, budynek łaźni miejskiej – utrzymany w stylu ceglanego historyzmu (oddany do użytku w 1895), a dalej budynek szkoły – gimnazjum miejskiego (obecnie III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza), neogotycki z elementami neorenesansu i modernizmu, i najbardziej reprezentacyjny obiekt całego zespołu, założona na planie krzyża greckiego – Synagoga Wielka. Łaźnię wzniesiono kosztem 155 000 marek niemieckich i oddano do użytku w 1895 roku. Koszty budowy basenu pokrył Richard Holtze, który na ten cel przekazał wysoką nagrodę, przyznaną mu od społeczeństwa miasta w 25. rocznicę uzyskania doktoratu. W lipcu 1928 z łaźni korzystało 12 530 osób. W latach 80. XX w. w dolnej części budynku znajdował się salon gier z automatami do gry. W latach 1997–1999 gmach zaadaptowano na potrzeby siedziby Inspektoratu PZU Życie SA; autorami projektu przebudowy z lat 1996–1997 byli Jan Pallado i Aleksander Skupin. Powierzchnia całkowita obiektu wynosi 1880 m², a kubatura – 10 360 m³. Za plan modernizacji obiektu architekci otrzymali nagrodę Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, nagrodę Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz wyróżnienie „Architektura Roku 2000” województwa śląskiego. W budynku mieści się siedziba Inspektoratu PZU Życie SA. W 2005 r. na fasadzie budynku odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci Richarda Holtzego – współzałożyciela miasta Katowice. Przypisy Bibliografia Lech Szaraniec: Osady i osiedla Katowic. Katowice: Oficyna "Artur", 1996, s. 19. ISBN 83-905115-0-9. Katowice − Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, ss. 10, 13. Barbara Klajmon: Katowicka kamienica mieszczańska 1840−1918, wyd. I, Katowice 1997. Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922-1939. Łódź: Księży Młyn, 2010, s. 71. ISBN 978-83-7729-021-7.
Ťatliakova chata

Ťatliakova chata je vysokohorská chata v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Nachází se v nadmořské výšce 1393 m. Je významným turistickým cílem a je velmi často navštěvována. Dají se z ní podniknout různé výlety: např. na sedlo Zábrať, Roháčská plesa, Rákoň, Smutné sedlo a jiné. Dá se k ní dostat od chaty Zverovka za 1.30 hodiny chůze po asfaltové cestě. U chaty se nachází Ťatliakovo jezero. Historie Již v roce 1883 stála na břehu Roháčského potoka malá útulna. Rozvoj turismu podnítil v roce 1933 výstavbu srubu a na podnět Jana Ťatliaka v roce 1937 i výstavbu chaty na nynějším místě. Dokončena byla v roce 1941, ale již v roce 1944 byla vypálena Němci. Dvoupodlažní chata byla obnovena hned po skončení války naproti dnešnímu bufetu, poté byla v roce 1953 přistavěna lyžárna. Samotná chata vyhořela 28. května 1963 a zůstala zachována jen lyžárna, ve které od roku 1971 fungoval bufet. Pro nedostatek financí a následné včlenění Západních Tater do TANAPu v roce 1987 už chata nebyla obnovena. Přístup Po značce ze Zuberce přes Brestovou a Zverovku Po značce ze Smutného sedla Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ťatliakova chata na slovenské Wikipedii. Související články Seznam horských chat ve Vysokých Tatrách Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ťatliakova chata na Wikimedia Commons Historie chaty Www.turistickamapa.sk
Bukowe Berdo

Bukowe Berdo – masyw górski w polskich Bieszczadach w postaci podłużnego pasma (kierunek przebiegu: NW-SE) o trzech kulminacjach: 1201 (Szołtynia), 1238 (Połonina Dźwiniacka) oraz 1311 m (Bukowe Berdo, w niektórych przewodnikach również nazywana Połoniną Dźwiniacką, np ). Charakteryzuje się liczną obecnością piaskowcowych skałek. Szczytowe partie zajmuje połonina. Południowo-zachodni stok opada bezpośrednio do doliny Terebowca, natomiast północne i pn.-wsch. zbocza przechodzą w rozczłonkowane grzbiety m.in. Obnogi (1081 m), Grandysowej Czuby (1026 m) i Mucznego (861 m). Bukowe Berdo poprzez płytką przełęcz łączy się z masywem Krzemienia. Z góry, szczególnie z najwyższego wierzchołka, rozciąga się rozległy widok na północ i wschód, głównie na tereny ukraińskie. Grzbietem (z ominięciem wierzchołka 1238 m) wiedzie niebieski szlak turystyczny na odcinku Otryt – Wołosate, z którym na północny zachód od kulminacji 1201 m łączy się żółty szlak z Mucznego. W dolnej części połoniny wysokość wynosi 1150 m n.p.m. Roślinność Partie grzbietowe poniżej Połoniny Dźwiniackiej masowo porasta krzewiasta forma jarzębiny, co szczególnie efektownie wygląda jesienią, gdy dojrzeją na czerwono jej owoce. Ciekawa flora. Występuje tutaj m.in. kilka bardzo rzadkich gatunków: groszek wschodniokarpacki, dzwonek szerokolistny, turzyca dacka, turzyca skalna, zaraza macierzankowa. Szlaki turystyczne niebieski na odcinku Pszczeliny-Widełki – Bukowe Berdo – Krzemień (czasy przejścia do wierzchołka 1311 m): z Pszczelin-Widełek 3.45 h z Krzemienia 0.20 h Muczne – wierzchołek 1201 m: z Mucznego 1.15 h, na szczyt 1311 m dalej niebieskim szlakiem ok. 1 h. Przypisy Bibliografia Bieszczady i Góry Sanocko-Turczańskie. Mapa turystyczna. Skala 1:75 000. Wydanie trzecie. Warszawa: PPWK S. A. ISBN 83-7329-436-8. Bieszczady Wysokie. Panoramy widokowe, schematy szlaków turystycznych. Piwniczna-Zdrój: Agencja Wydawnicza WiT. ISBN 83-895-80-00-4. Wojciech Krukar, i inni: Bieszczady. Przewodnik dla prawdziwego turysty.. Wyd. XV. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2016. ISBN 978-83-62460-79-3.
Bukrzyno Małe

Bukrzyno Małe (kszb. Jezoro Môłé Bùkrzëno) – śródleśne jezioro rynnowe w Polsce położone w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca na obszarze Pojezierza Kaszubskiego, między miejscowościami Stare Czaple, Przewóz i Czapielski Młyn. Ogólna powierzchnia: 17,8 ha
Mesko (Unternehmen)

Mesko S. A. ist ein polnisches Rüstungsunternehmen, das in Skarżysko-Kamienna den Hauptsitz hat. Der aktuelle Vorstandsvorsitzende ist Tomasz Stawiński. Unternehmensgeschichte Im Jahr 1922 beschloss der polnische Ministerrat den Aufbau eines staatlichen Rüstungsbetriebes, der den Namen Państwowa Fabryka Amunicji „MESKO“ erhielt. Als Standort wurde die ländliche Siedlung Kamienna ausgewählt, die im Zuge der Fertigstellung der Fabrikanlagen zur Stadt namens Skarżysko-Kamienna erhoben wurde. Das Mesko-Werk wurde zum wichtigsten Arbeitgeber in der Region und belieferte die neu gegründeten Polnischen Streitkräfte mit Gewehr- und Artilleriemunition. In den 1920er- und 1930er-Jahren beschäftigte das Unternehmen mehrere Tausend Personen und galt als eine der modernsten Rüstungsfabriken Europas. Nach dem Überfall der Wehrmacht sollte die Produktion zunächst weitergeführt werden, bevor das Unternehmen von zwei deutschen Firmen übernommen wurde. Das Werk Nr. 1 wurde von der HASAG übernommen und die Firma Richling übernahm das Werk Nr. 3, wo Zünder hergestellt wurden. Während des Zweiten Weltkrieges wurde die Produktion von Munition, unter anderem für den Karabiner 98k, fortgesetzt. Hierbei kam es auch zu Deportationen von Arbeitskräften und Exekutionen von jüdischen Angestellten. Im Zuge der Operation Bagration rückte die Rote Armee immer weiter Richtung Westen vor und es wurde entschieden, die Werkzeugmaschinen zu demontieren. Im Jahr 1944 erfolgte eine Verlegung des Unternehmens mitsamt der Arbeiter nach Tschenstochau, später ins Deutsche Reich. Mit der Gründung der Volksrepublik Polen stieg in den 1950er- und 1960er-Jahren die Zahl der Beschäftigten wieder deutlich an, die Produktionskapazitäten wurden ausgebaut und die Produktpalette wurde diversifiziert. Neben militärischer Ausrüstung wurde auch für den zivilen Markt produziert. So wurden unter anderem Textilmaschinen, Webstühle, Haushaltsgeräte, Leuchtmittel und Lampen sowie PKW-Anhänger und Gasherde produziert. Im Zuge der Unternehmensumstrukturierung, bedingt durch den Zerfall des Kommunismus in Polen, wurde die zivile Produktionssparte an kleinere Unternehmen übergeben, was Mesko die Möglichkeit gab, sich wieder auf das Kerngeschäft zu konzentrieren und es gleichzeitig auf ausländische Märkte auszuweiten. Ab 2005 gehört Mesko zur Industriegruppe Polski Holding Obronny und seit 2014 zur Polska Grupa Zbrojeniowa. Militärische Produkte Quelle PPZR Grom – MANPADS PPZR Piorun – MANPADS SPIKE-LR – Panzerabwehrlenkwaffe (Lizenzproduktion) NLPR-70 – ungelenkte Luft-Boden-Rakete Unterschiedliche Munitionsarten verschiedenen Kalibers, wie z. B. Gewehr-, Mörser-, Artillerie- und Panzermunition Weblinks Offizielle Homepage (polnisch, englisch) Ausführliche Beschreibung des Produktportfolios auf army-technology.com (englisch) Einzelnachweise
Mesko

MESKO is a Polish defense technology company established in 1922, operating from August 25, 1924 as Państwowa Fabryka Amunicji (National Ammunition Factory), then Zakłady Metalowe MESKO SA (Metal Factory MESKO SA). At present the company produces various munitions with headquarters in Skarżysko-Kamienna, Poland. In the past, the factory was a manufacturer of home appliances, as in the communist period it belonged to the "Predom" union of industries. Currently part of the Polish Armaments Group (Polska Grupa Zbrojeniowa) concern, previously to the Bumar group. Current products Grom – Man-Portable Air Defense System (MANPADS) Piorun – MANPADS SPIKE-LR – Anti-Tank Guided Missile (ATGM) NLPR-70 – Unguided rocket for use for air-to-ground purposes Various small arms ammunition Pirat – ATGM Moskit – ATGM (under development) References "Konsolidacje w Grupie Bumar". Altair Agencja Lotnicza Sp. z o.o. 2011-09-01. Retrieved 2015-02-28. "E-RAPORT MSPO 4/2010 - RAKIETOWE MESKO". Altair Agencja Lotnicza Sp. z o.o. 2010-09-08. Retrieved 2015-02-28. External links MESKO SA – Strona oficjalna MESKO-ROL MESKO-AGD
Mesko

Mesko est une société polonaise de technologie de défense fondée en 1922, opérant à partir du 25 août 1924 sous le nom de Państwowa Fabryka Amunicji (Usine nationale de munitions), puis Zakłady Metalowe MESKO SA (Usine de métaux MESKO SA). À l’heure actuelle, la société produit diverses munitions. Son siège social est à Skarżysko-Kamienna, en Pologne. Dans le passé, l’usine était un fabricant d’appareils électroménagers, car à l’époque communiste, elle appartenait au syndicat des industries « Predom ». Elle fait actuellement partie du groupe polonais d’armement (Polska Grupa Zbrojeniowa), auparavant du groupe Bumar-Łabędy. Produits actuels Grom : MANPADS Piorun : MANPADS SPIKE-LR – Missile antichar guidé NLPR-70 : Roquette non guidée pour une utilisation à des fins air-sol Diverses munitions pour armes légères Munitions d'artillerie. En 2024, Eurenco signe un contrat de coproduction avec MESKO. Missile antichar Pirat Missile antichar Moskit Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mesko » (voir la liste des auteurs). Liens externes « Konsolidacje w Grupie Bumar », Altair Agencja Lotnicza Sp. z o.o., 1er septembre 2011 (consulté le 28 février 2015) « E-RAPORT MSPO 4/2010 - RAKIETOWE MESKO », Altair Agencja Lotnicza Sp. z o.o., 8 septembre 2010 (consulté le 28 février 2015) MESKO SA – Strona oficjalna MESKO-ROL MESKO-AGD Portail des entreprises Portail de l’histoire militaire Portail des armes Portail de la Pologne