NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich

Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich – samorządowa instytucja kultury powiatu jarosławskiego powołana w 1925 roku. Muzeum mieści się w renesansowej kamienicy Orsettich – jednym z zabytków architektury mieszczańskiej w Jarosławiu. Historia Muzeum miejskie w Jarosławiu zostało powołane 13 grudnia 1925 roku na uroczystym posiedzeniu Zarządu Miasta z okazji 550. rocznicy lokacji miasta na prawie magdeburskim. Instytucja należy do najstarszych regionalnych muzeów w Polsce. Pierwsze sale wystawowe urządzono w specjalnie przystosowanych salach na II piętrze jarosławskiego ratusza. 3 maja 1938 roku otwarto nową ekspozycję przeniesioną do pobliskiej kamienicy Attavantich. Od 1945 roku siedzibą Muzeum jest kamienica Orsettich. Instytucja posiada jeden oddział zamiejscowy – Muzeum Dzieduszyckich w Zarzeczu, mieszczące się na I piętrze dawnego pałacu Morskich i Dzieduszyckich. Zbiory Podstawowym zadaniem Muzeum jest gromadzenie, przechowywanie, opracowywanie i konserwacja zabytków sztuki i kultury związanych z historią Jarosławia oraz okolic. W zbiorach jednostki można wyróżnić następujące działy tematyczne: archeologia paleontologia archiwalia etnografia fotografia meble militaria numizmatyka rzemiosło sztuka zbiory biblioteczne. Jedynym z najcenniejszych zabytków w zbiorach Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich jest słynąca łaskami ikona Matki Boskiej Jarosławskiej, zwana Bramą Miłosierdzia, pochodzący z Cerkwi Przemienienia Pańskiego w Jarosławiu. W latach 90. XX wieku ikona powróciła do świątyni jako bezterminowy depozyt. Wystawy stałe Ekspozycję stałą muzeum otwiera wystawa poświęcona najstarszym dziejom okolic Jarosławia - od epoki lodowcowej (ok. 20 tysięcy lat temu) aż do późnego średniowiecza. Kolejna ekspozycja opowiada o okresie największej świetności miasta w XVI i XVII wieku. Dalsza część wystaw stałych obejmuje stylizowane wnętrza mieszczańskie od XVII do początku XX wieku, w które wkomponowano muzealia i pamiątki ilustrujące przeszłość regionu. Na parterze znajduje się Wielka Izba – dawne pomieszczenie reprezentacyjne, z zachowaną oryginalną, XVII-wieczną posadzką ze szkliwionych cegieł – tzw. olstrychu – oraz strop z belek modrzewiowych. Jest też portal z okresu renesansu o cechach ormiańskich, przeniesiony do Muzeum z kamienicy przy ulicy Grodzkiej 3 w Jarosławiu. Na I piętrze budynku można oglądać pomieszczenia od 1. połowy XIX wieku (salonik w stylu biedermeier) do początku XX stulecia (salonik secesyjny). Dyrektorzy Jan Harlender (1925-1939) dr Kazimierz Gottfried (1939-1969) Leszek Smoczkiewicz (1969-1973) Łucja Franciszka Turczak (1973-1986) Krystyna Kieferling (1986-1990) Joanna Kociuba (1990-2001) Paweł Kozioł (2001-2002) Jarosław Orłowski (2002-2017) Łukasz Zagrobelny (2018-2022) Konrad Sawiński (od 2022). Galeria Przypisy Literatura Anna Łuka 80 lat Muzeum w Jarosławiu (1925-2005), Jarosław 2005 Krystyna Kieferling, Zofia Kostka-Bieńkowska 90 lat muzeum w Jarosławiu, Jarosław 2015 Zdzisław Paszyński W kręgu doktora Kazimierza Gottfrieda, Jarosław 2013
Muzeum Kanału „Dętka”

Muzeum Kanału „Dętka” – oddział Muzeum Miasta Łodzi umiejscowiony we fragmencie łódzkich kanałów pod placem Wolności w Łodzi. Historia Udostępniona zwiedzającym Dętka to, zbliżony kształtem do torusa, zbiornik na wodę znajdujący się pod placem Wolności. Zbiornik został wybudowany w 1926 roku według projektu Williama Heerleina Lindleya, a prace nad nim nadzorował Stefan Skrzywan. Gromadząca się w nim woda służyła do okresowego oczyszczania kanałów w centrum miasta. Zbiornik może pomieścić 300 m³ wody, ma 142 metry długości, 187 centymetrów wysokości i ok. 1,5 metra szerokości. Ekspozycja Uroczyste otwarcie wystawy nastąpiło 28 kwietnia 2008 roku, dla zwiedzających udostępniono ją dwa dni później. Wewnątrz zbiornika można obejrzeć wystawę przedmiotów, dokumentów i archiwalnych zdjęć ukazujących powstawanie łódzkiej sieci kanalizacyjnej i wodociągowej. Projekt aranżacji przestrzeni i oświetlenia wystawy przygotowany przez arch. Macieja Słowińskiego. Wystawa przygotowana przez Roberta Kuśmirowskiego. Zobacz też Muzea w Łodzi Przypisy
Muzeum Kazimierza Pułaskiego w Warce

Muzeum imienia Kazimierza Pułaskiego w Warce – muzeum z siedzibą w Warce – Winiarach. Placówka jest jednostką organizacyjną powiatu grójeckiego. Historia Muzeum zostało utworzone na mocy uchwały Rady Ministrów z 18 stycznia 1961 „w sprawie odbudowy dworu w Winiarach oraz przystosowania najbliższego otoczenia do celów turystyczno-wypoczynkowych”. Znajduje się w Warce – Winiarach, przy ul. Pułaskiego 24. Dwór w Winiarach został wzniesiony około roku 1689 jako siedziba Stanisława Antoniego Szczuki, podkanclerzego litewskiego i referendarza koronnego. Zaprojektował go architekt Augustyn Locci, budowniczy m.in. pałacu w Wilanowie. Wskutek wielokrotnych przeróbek w drugiej połowie XIX wieku i w pierwszej połowie XX wieku pałac utracił cechy architektury baroku. Pałac wielokrotnie zmieniał właścicieli i użytkowników. Pałac nabył w XVIII w. Józef Pułaski (1704-1769), ojciec Kazimierza Pułaskiego, starosta warecki, adwokat, polityk i pierwszy marszałek wojsk konfederackich. Kolejno pałac przechodził na własność rodzin Walewskich, Brochowskich, Zaborowskich, Jordanów, Kurtzów, Prozorów oraz księcia Włodzimierza Czetwertyńskiego. W roku 1882 właścicielem majątku Winiary wraz ze Starą Warką został prezes Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego Andrzej Szczuka, następnie jego syn Józef Szczuka, który przekazał go bratu Andrzejowi Szczuce. Następnym właścicielem został Wojciech Hilary Rostworowski, który w 1921 roku sprzedał go hrabiemu Wacławowi Godziemba Dąmbskiemu. W okresie międzywojennym dwór odwiedzali wybitni politycy i artyści. Na podstawie dekretu o reformie rolnej, dwór wraz z parkiem przeszedł w 1946 na własność Skarbu Państwa. W pałacu powstało Samorządowe Gimnazjum Ogólnokształcące wraz z internatem, a następnie Liceum Ogólnokształcące. W latach pięćdziesiątych staraniem PTTK powstało tu muzeum regionalne. Na mocy uchwały Rady Ministrów z 18 stycznia 1961 w pałacu przeprowadzono w latach 1962–1966 generalny remont. Budynek przeznaczono w całości na muzeum. W styczniu 1967 zostało otwarte historyczno-biograficzne Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego. 13 października 1979 w 200. rocznicę śmierci w parku przy muzeum odsłonięto pomnik gen. Kazimierza Pułaskiego autorstwa rzeźbiarza Kazimierza Danilewicza. W roku 2011 rozpisano przetarg na generalny remont i modernizację pałacu w Warce-Winiarach – siedziby Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego wraz z przystosowaniem budynku dla osób niepełnosprawnych oraz budowę Centrum Edukacyjno-Muzealnego przy Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego w Warce wraz z parkingiem z terminem do 31 maja 2012. Obecnie (stan na sierpień 2014) gmach wyremontowanego muzeum jest dostępny dla zwiedzających, trwa zaś rewitalizacja parku pałacowego. Muzeum jest placówką całoroczną, czynną codziennie z wyjątkiem poniedziałków. Wstęp jest płatny, z wyjątkiem czwartków (wstęp wolny). Galeria Bibliografia Strona oficjalna Muzeum
Muzeum Klasztorne oo. Cystersów w Szczyrzycu

Muzeum Klasztorne oo. Cystersów w Szczyrzycu – placówka muzealna, założona w 1954 przez ojców Cystersów, wchodząca w skład zespołu klasztornego Cystersów w Szczyrzycu. Historia Inicjatorem utworzenia muzeum był ojciec Stanisław Kiełtyka – opat klasztoru. Chciał on w ten sposób ocalić przed zniszczeniem i zapomnieniem przechowywane w klasztorze zabytki sztuki sakralnej. Pierwotnie zbiory (podzielone na część militarną i sakralną) eksponowane były w klasztornym przeoracie. Dopiero w 1984 przeniesiono je do całkowicie przebudowanego spichlerza, w którym oglądać je można obecnie. Kustoszem muzeum był ojciec Henryk Jędrzejewski. Ekspozycja Sala górna Przechowywany jest tu najcenniejszy eksponat Muzeum oo. Cystersów – XIX-wieczna kopia mapy z Ebstorf, jest to jedyny egzemplarz w Polsce. Wśród pozostałych zbiorów w tej sali można zobaczyć m.in. numizmaty od czasów Władysława Jagiełły do roku 1918 buzdygany XIX-wieczną litografię przedstawiającą postacie historyczne od Piasta do hetmana Żółkiewskiego bogatą kolekcję broni i elementów uzbrojenia pięknie zdobione wazy japońskie zbiór minerałów, skał, rud metali ząb mamuta Sala środkowa Zgromadzono tu kolekcję zabytków sztuki sakralnej, wśród których najciekawsze to: XVI wieczna figura Matki Bożej „Psałterz Dawida” z XVIII wieku starodruk poezji Jana Kochanowskiego, ornaty i dalmatyki z XVII i XVIII wieku fragmenty wyposażenia cerkwi prawosławnych kolekcja medali Sala dolna Znajduje się tu malowana na szkle ilustracja legendy o założeniu opactwa Cystersów w Szczyrzycu i o Diablim Kamieniu. Obok wyeksponowano stroje szczyrzyckie. Osobną częścią ekspozycji jest dokumentacja historii browaru w Szczyrzycu, której częścią jest bogata kolekcja etykiet piwa szczyrzyckiego, zgromadzona z darów prywatnych kolekcjonerów. W sali tej znajduje się również kolekcja pamiątek związanych z osobą Władysława Orkana, który był absolwentem Szkoły Ludowej, prowadzonej przez Cystersów. Kolekcję muzealną uzupełniają zegary, naczynia liturgiczne oraz stare narzędzia rolnicze. Bibliografia Strona Muzeum Cystersów w Szczyrzycu – zbiory Strona Muzeum Cystersów w Szczyrzycu – historia
Muzeum Komunikacji Miejskiej w Łodzi

Muzeum Komunikacji Miejskiej MPK-Łódź – muzeum o tematyce tramwajowo-autobusowej przy ulicy Wierzbowej 51 w Łodzi. Muzeum zostało otwarte 22 września 2006 z inicjatywy Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego – Łódź Sp. z o.o. przy udziale Klubu Miłośników Starych Tramwajów w Łodzi. Stanowi kontynuację działającej od 1977 Izby Tradycji MPK (w latach 70. nazywała się Izbą Tradycji i Perspektyw). Wśród zgromadzonych eksponatów znalazły się fotografie upamiętniające ponad 100 lat komunikacji miejskiej w Łodzi, bilety, tablice informacyjne, elementy wyposażenia tramwajów oraz wiele innych przedmiotów. Zbiory muzeum obejmują również zabytkowy tabor tramwajowy i autobusowy. Zobacz też Muzea w Łodzi Przypisy Linki zewnętrzne Strona Muzeum Komunikacji Miejskiej MPK-Łódź Łódzkie tramwaje i autobusy – strona poświęcona historii komunikacji miejskiej w Łodzi i okolicach Galeria zdjęć łódzkich zabytkowych tramwajów i autobusów z kolekcji prywatnych
Музей громадського транспорту в Лодзі

Музей громадського транспорту в Лодзі — музей трамваїв і автобусів, що знаходиться на вулиці Вержбова, 51 у м. Лодзі. Музей відкрито 22 вересня 2006 року з ініціативи лодзької міської транспортної компанії за участю клубу любителів старих трамваїв у Лодзі. Серед зібраних експонатів можна побачити фотографії на згадку про понад 100 років громадського транспорту в Лодзі, квитки, інформаційні табла, елементи трамвайного обладнання (табурет водія) та багато інших предметів (кондукторська сумка,трамвайний годинник, друкарська форма та зупинковий стовп). У колекції музею є різні трамвайні вагони: трамвайний вагон «HERBRAND GE-58» експлуатувався в 1910—1958 роках; трамвайний вагон «Lilpop II» експлуатувався в 1929—1973 роках; вагон типу «5N» експлуатувався в 1957—1991 роках; причіп-фургон типу «5ND» курсував трамвайними лініями у 1957—1991 роках. Варто зазначити, що при музею громадського транспорту в Лодзі діє «Академія міських мандрівників». Тут наймолодші мешканці, діти, можуть навчитися безпечної та ввічливої поведінки в громадському транспорті та на дорозі. У музеї часто влаштовують тематичні виставки. У 2022 році відзначалося 20-річчя введення в експлуатацію трамваїв "Cityrunner". З цієї нагоди організували виставу, присвячену цьому виду транспорту. У 2023 році у Лодзі відзначають 75-річчя автобусного транспорту та 60-річчя введення в експлуатацію перших автобусів "Jelcz". Експлуатація цього виду автобусів на MPK-Lodź була офіційно завершена 3 квітня 2022 року. Див. також Музеї в Лодзі Примітки Посилання Сайт Музею громадського транспорту MPK-Lodź Лодзькі трамваї та автобуси — веб-сайт, присвячений історії громадського транспорту в Лодзі та його околицях Фотогалерея історичних трамваїв та автобусів із приватних колекцій
Muzeum Kultury Materialnej „Baćkauszczyna” w Rybołach

Muzeum Kultury Materialnej „Baćkauszczyna” (białorus.: Музей матэрыяльнай культуры “Бацькаўшчына” ў Рыбалах) – muzeum regionalne o charakterze etnograficzno-historycznym założone w 2009 w Rybołach z inicjatywy ks. Grzegorza Sosny, proboszcza miejscowej parafii prawosławnej. Stała ekspozycja jest prezentowana w pochodzącym z początku XIX wieku budynku, w którym do 2007 funkcjonowała szkoła podstawowa. W muzeum eksponowane są stroje, sprzęty gospodarcze, przedmioty codziennego użytku i archiwalne fotografie. Wszystko to, co dokumentuje życie okolicznych białoruskich wsi: Ryboł, Ciełuszek, Wojszek, Pawłów i Soc. W jednej z izb umieszczono tradycyjny wiejski warsztat tkacki.
Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią

Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią, Oddział Muzeum Okręgowego w Pile – skansen w Polsce, prezentuje kulturę ludową północnej Wielkopolski. W ekspozycji znajduje się 28 obiektów. Park etnograficzny zajmuje powierzchnię 13 ha. Muzeum Kultury Ludowej w Osieku obejmuje swoją działalnością północną część Wielkopolski. Gromadzi muzealia i obiekty architektury wiejskiej z terenu Krajny, Pałuk i Puszczy Noteckiej. Na terenie muzeum funkcjonuje także stała ekspozycja archeologiczna. To od niej rozpoczęła się historia muzeum. W 1972 roku przypadkowo odkopano na terenie, gdzie obecnie usytuowany jest skansen, wielokomorowy grób skrzynkowy z kilkunastoma popielnicami. Rozpoczęte potem prace wykopaliskowe, odsłoniły pochówki ciałopalne od wczesnej epoki żelaza do czasów wpływów rzymskich. W czasie badań, które trwały od 1972 do 1977 r. odkryto ogółem 581 pochówków, naczynia gliniane, stosy ciałopalne wyłożone warstwą kamieni, pojedyncze narzędzia, broń i ozdoby z brązu. W chwili obecnej, obiekty odkryte podczas eksploracji udostępnione są w pawilonach archeologicznych, stanowiących integralną część osieckiego muzeum. Obiekty na terenie Muzeum Drewniany dom mieszkalny z Lipki, 1843 r. (obecnie budynek administracyjny) Kapliczka słupowa św. Jana Nepomucena Remiza strażacka z Błękwitu, pocz. XX w. Dwuobiektowa zagroda z Marylina, w tym drewniana stodoła z 3. ćw. XVIII w. Tartak z Wyrzyska, pocz. XX w. Chałupa z Głubczyna, k. XVIII w., konstrukcji ryglowej z narożnym podcieniem Rekonstrukcja drewnianej chałupy zrębowej z Przytarni z podcieniem szczytowym z przełomu XVIII i XIX w. Chałupa podcieniowa z budynkiem inwentarskim z Dźwierszna Wielkiego, przełom XVIII i XIX w. Piwnica ziemna Kuźnia z Kamiennika Studnia z żurawiem Chałupa z Dźwierszna Wielkiego, datowana na 1828 r., konstrukcji szkieletowej Stodoła z Dźwierszna Wielkiego, XIX w. Piec chlebowy ogólnowiejski Kapliczka słupowa – Chrystus Frasobliwy Pasieka uli figuralnych Chałupa z Przysieczyna, poł. XVIII w. Zagroda z Dzierżążna Wielkiego: chałupa konstrukcji szkieletowej z 1834 r. i stodoła z XIX w. Zagroda z Czajcza, lata 30. XX w. Kapliczka murowana Matki Bożej w Koronie Wiatrak „koźlak” z Chojny, 1865 r. Wiatrak „paltrak” z Żelic, 2. poł. XIX w. Wiatrak „holender” z Gromadna, 1897 r. Chałupa z Kałądka, 1 poł. XIX w. Chałupa z Kościerzyna Wielkiego, k. XVIII w., obecnie kawiarnia Ekspozycja archeologiczna Kopia kościoła z Lasek Wałeckich, XVIII w. Chałupa gliniana z Kruszek, k. XIX w. Bibliografia Muzeum Kultury Ludowej w Osieku n. Notecią, Piła 2002 Linki zewnętrzne Oficjalna strona skansenu Informacje o skansenie na stronie osiek.net. osiek.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-20)].
Muzeum w Tykocinie

Muzeum w Tykocinie – Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku – mieszczące się we wnętrzach Wielkiej Synagogi z 1642 r. i Domu Talmudycznego. Muzeum gromadzi i przechowuje pamiątki bogatej historii Tykocina, w tym szczególnie zabytki kultury żydowskiej, która rozwijała się tutaj od 1522 roku. Natomiast w budynku dawnego Domu Talmudycznego mieszczą się wystawy związane z dawna historią Tykocina i okolic. Wystawy stałe Dom Talmudyczny: galeria malarstwa Zygmunta Bujnowskiego, Dom Talmudyczny: Gabinet Glogerowski, Dom Talmudyczny: Wśród pamiątek po prowizorach farmacji – dawna apteka w małym miasteczku, Wielka Synagoga: Wnętrze Synagogi z 1642, Wielka Synagoga: Pokój rabina (w wieży synagogi), Wielka Synagoga: Seder Pesach, czyli wieczerza paschalna (w wieży synagogi). Galeria Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum Szlak Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku
Muzeum Lenina w Poroninie

Muzeum Lenina w Poroninie – placówka muzealna istniejąca w latach 1947–1990 w Poroninie, upamiętniająca Włodzimierza Lenina. Opis Włodzimierz Lenin w latach 1913–1914 mieszkał w Białym Dunajcu, często przebywając w karczmie Pawła Guta-Mostowego. W Poroninie w tych latach Lenin spotykał się z przyjeżdżającymi z Rosji do Austro-Węgier działaczami SDPRR. Lenin zamierzał zorganizować tam w 1914 roku szkołę partyjną na wzór szkoły w Longjumeau pod Paryżem. Miała ona kształcić aktywistów Partii. W realizacji tego projektu przeszkodził wybuch I wojny światowej. Latem Lenin za względów zdrowotnych przyjeżdżał z Krakowa do Poronina z żoną, Nadieżdą Krupską i jej matką Elżbietą Krupską. Pracował tu i prowadził korespondencję z rosyjskimi towarzyszami. Nawiązywał kontakty z miejscową ludnością i urządzał wycieczki w Tatry. Po II wojnie światowej władze komunistyczne zamieniły karczmę w obiekt muzealny, a obok budynku ustawiły pomnik wodza rewolucji październikowej. W kwietniu 1970 działacze podziemnej organizacji Ruch z inicjatywy Stefana Niesiołowskiego rozpoczęli przygotowania do podpalenia muzeum za pomocą ładunków z opóźnionym zapłonem oraz wysadzenia w powietrze pomnika Lenina w ramach akcji „Poronin”. Ostatecznie postanowiono jedynie spalić muzeum 21 czerwca 1970. Operacja nie powiodła się na skutek donosu tajnego współpracownika SB Sławomira Daszuty. W związku z tym skazany został Wiesław Kęcik. W 1990 muzeum zlikwidowano, oddając budynek na potrzeby gminnego ośrodka kultury, a pomnik Lenina zdemontowano. Znajduje się on na Lubelszczyźnie, przy pałacu w Kozłówce (Muzeum Zamoyskich – Galeria Sztuki Socrealizmu). Rzeźba ma otwór w prawym ramieniu, prawdopodobnie powstały przy demontażu pomnika. Ekspozycja stała Wystawa obejmowała okres pobytu Lenina w Krakowie i na Podhalu w latach 1912–1914. Ekspozycja muzealna składała się z około tysiąca eksponatów, m.in. planszy i fotokopii dokumentów dotyczących ruchu robotniczego, ilustracji związanych z przyjazdem Lenina do ówczesnej Galicji, z jego pobytem w Krakowie i na Podhalu. Zamieszczono także fotokopie prac pisarskich i organizacyjnych Lenina, dokumentów dotyczących jego aresztowania, osadzenia w więzieniu w Nowym Targu w sierpniu 1914 oraz jego zwolnienia dzięki interwencji m.in. Jana Kasprowicza i Władysława Orkana. Wśród eksponatów były portrety Lenina i Nadieżdy Krupskiej. Zobacz też Propaganda w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Szlak Lenina Lenin w Polsce Muzeum Lenina w Warszawie Muzeum Lenina w Krakowie przy ulicy Topolowej Przypisy
Muzeum Mazurskie w Szczytnie

Muzeum Mazurskie w Szczytnie – oddział Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie. Historia Powstało w 1945 r. na bazie ocalałych zbiorów dawnego niemieckiego Heimatmuseum, które założono w 1925 r. Muzeum gromadzi zbiory archeologiczne, artystyczno-historyczne, etnograficzne, numizmatyczne i przyrodnicze. Zbiory kartograficzne, niewielka kolekcja, gromadzone są razem z księgozbiorem muzeum, który obejmuje także starodruki. Od 1948 r. muzeum zajmuje pomieszczenia w południowym i wschodnim skrzydle ratusza miejskiego, wzniesionego w 1936 r., którego dziedziniec od zachodu zamykają pozostałości XIV-wiecznego zamku krzyżackiego, gdzie wcześniej miało ono swą siedzibę. Ekspozycje stałe Muzeum Mazurskiego w Szczytnie poświęcone są historii i kulturze materialnej Mazurów. Dokumenty i przedmioty zabytkowe prezentowane na wystawach stałych obrazują skomplikowane dzieje pogranicza polsko-niemieckiego i bogactwo tradycji regionu Mazur, wynikające z jego wielokulturowości. Muzeum organizuje również wystawy czasowe, poświęcone interesującym zjawiskom i faktom z dawnego i współczesnego życia regionu Mazur. W ich ramach prezentowane są także m.in. interesujące kolekcje ze zbiorów własnych oraz innych muzeów polskich, jak również kolekcje prywatne. Doroczne imprezy Jarmark Mazurski
Muzeum města Gdyně

Muzeum města Gdyně, polsky Muzeum Miasta Gdyni, kašubsky Mùzeum Gardu Gdini, je muzeum, které se nachází na adrese Zawiszy Czarnego 1 ve čtvrti Kamienna Góra města Gdyně v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Další informace Městské muzeum Gdyně vystavuje expozice týkající se historie Gdyně a života v ní se stálou expozicí s názvem „Gdynia Dzieło Otwarte“. V muzeu jsou i příležitostné výstavy a muzejní obchod. Nová moderní budova muzea byla otevřená v roce 2007. Vstup do muzea je zpoplatněn. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum města Gdyně na Wikimedia Commons
Muzeum Miejskie „Dom Gerharta Hauptmanna”

Muzeum Miejskie „Dom Gerharta Hauptmanna” – muzeum mieszczące się w Jagniątkowie (dzielnicy Jeleniej Góry) w domu należącym do niemieckiego pisarza noblisty Gerharta Hauptmanna, zbudowanym w 1901 roku według projektu berlińskiego architekta Hansa Grisebacha. Charakterystyka Po II wojnie światowej były różne koncepcje wykorzystania tego miejsca. Do 1997 roku mieścił się w nim Ośrodek Wczasów Dziecięcych „Warszawianka”. Od 2005 roku, m.in. dzięki staraniom Tadeusza Mazowieckiego i Helmuta Kohla, miejsce to ma charakter czysto muzealny. Statutowe cele muzeum to: kultywowanie wielokulturowego dziedzictwa Dolnego Śląska, przechowywanie i udostępnianie spuścizny Gerharta Hauptmanna oraz zbiorów związanych z kulturą i literaturą Śląska. Na ekspozycję stałą składają się pamiątki związane z twórczością i życiem noblisty, m.in. jego sprzęty, listy, pierwsze wydania dzieł. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-168-5. Linki zewnętrzne Historia Muzeum Rajska Hala w willi Hauptmanna