NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Olszanka (województwo zachodniopomorskie)

Rezerwat przyrody „Olszanka” – rezerwat leśno-torfowiskowy o powierzchni 1354,95 ha, utworzony 21 grudnia 1998, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminach Stepnica i Goleniów, w zachodniej części Puszczy Goleniowskiej, 2,5 km na południe od Stepnicy. Charakterystyka Rezerwat położony w estuarium Odry, na jej wschodnim brzegu, w obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 Puszcza Goleniowska (PLB 320012). 24 października 2006 decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego powiększono obszar rezerwatu przyrody „Olszanka” poprzez likwidację rezerwatu przyrody „Wilcze Uroczysko”. Celem ochrony jest zachowanie fragmentów bałtyckiego torfowiska wysokiego, olsów, borów i lasów bagiennych z licznymi stanowiskami rzadkich i ginących gatunków roślin, takich jak: długosz królewski (Osmunda regalis), wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum), widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum), wrzosiec bagienny (Erica tetralix), woskownica europejska (Myrica gale), bażyna czarna (Empetrum nigrum), bagno zwyczajne (Ledum palustre), dzięgiel litwor (Angelica archangelica), listera jajowata (Listera ovata). Rezerwat wraz z najbliższymi okolicami jest siedliskiem bielika (Haliaeetus albicilla), jednym z największych skupisk jego stanowisk w Europie. Południową granicą rezerwatu jest rzeka Krępa, 1 km na południe rezerwat przyrody „Uroczysko Święta”. Nadzór nad obiektem sprawuje Nadleśnictwo Goleniów. Zobacz też Dolina Dolnej Odry Roztoka Odrzańska Domiąża Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody — Nadleśnictwo Goleniów — Portal Korporacyjny Lasów Państwowych
Rezerwat przyrody Olszanka Myśliszcze

Rezerwat przyrody Olszanka Myśliszcze – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka w województwie podlaskim, w dolinie Leśnej Prawej. Powierzchnia według aktu powołującego: 278,32 ha Rok powstania: 1995 Rodzaj rezerwatu: faunistyczny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej ze specyficznymi środowiskami występowania reliktowej fauny motyli odznaczającej się dużym bogactwem gatunków i występowaniem form endemicznych. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Olszanka-Myśliszcze. [w:] Encyklopedia Puszczy Białowieskiej [on-line].
Rezerwat przyrody Olszynka Grochowska

Olszynka Grochowska – leśny rezerwat przyrody w Warszawie. Rezerwat powołany został na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 r. ogłoszonego w Monitorze Polskim nr 39 z 1983 r. poz. 230. Historia Obszar rezerwatu częściowo pokrywa się z miejscem walk toczonych w trakcie powstania listopadowego - m.in. bitwy pod Olszynką Grochowską. Zalesianie terenu rozpoczęło się w 1936 roku i było kontynuowane po II wojnie światowej w latach 1947–1950. Rezerwat przyrody został utworzony na tym terenie w 1983 na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. W 2016 w rezerwacie wyznaczono cztery kilometry szlaków dla ruchu pieszego. Opis Powierzchnia rezerwatu wynosi 59,449 ha, wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 111,47 ha. Ochroną objęto prawie całe uroczysko leśne, wyłączając jedynie tereny zdewastowane, poprzecinane torami kolejowymi, liniami elektrycznymi, rurociągami. Teren rezerwatu jest własnością Skarbu Państwa i administrowany jest przez Lasy Miejskie - Warszawa – Obwód Leśny „Las Sobieskiego”. Celem ochrony jest szata roślinna i miejsce o znaczeniu historycznym. Na południowym skraju rezerwatu znajdują się fragmenty umocnień ziemnych z okresu insurekcji kościuszkowskiej. Znajduje się tam również pomnik upamiętniający poległych w bitwie pod Olszynką Grochowską. Historyczny teren Olszynki Grochowskiej o powierzchni 33 ha został zakupiony przed II wojną światową przez Zarząd Miejski m.st. Warszawy. Przez rezerwat płynie Kanał Kawęczyński, do którego uchodzi tutaj Kanał Rembertowski. Rezerwat jest siedliskiem licznych gatunków zwierząt, wśród ssaków można tam spotkać między innymi bobra, lisa, łasicę, mysz leśną czy zająca. Jeśli chodzi o ptaki; sikorę, kosa, szpaka, sójkę, kowalika, drozdy, a nierzadko również ptaki drapieżne takie jak jastrząb. Późną porą widuje się lub słyszy także sowy. Galeria Zobacz też Olszynka Grochowska Olszynka Grochowska (obraz Wojciecha Kossaka) Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody "Olszynka Grochowska". twoja-praga.pl. [dostęp 2019-07-25].
Rezerwat przyrody Olszyny Rakutowskie

Rezerwat przyrody Olszyny Rakutowskie – leśny rezerwat przyrody w gminie Baruchowo, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Zajmuje powierzchnię 174,62 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 października 1978 roku (M.P. z 1978 r. Nr 33, poz. 126 (ISAP), § 12). Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie olsów i łęgów jesionowo-olszowych, zachowanych w stanie naturalnym. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (165,43 ha) i czynnej (9,19 ha). Rezerwat „Olszyny Rakutowskie” oraz sąsiedni rezerwat „Jezioro Rakutowskie” leżą w granicach Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego, a także wchodzą w skład obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 „Błota Rakutowskie”. Przypisy Linki zewnętrzne Olszyny Rakutowskie [dostęp 2015-12-14] REZERWAT "OLSZYNY RAKUTOWSKIE" gm. Kowal, pow. Włocławek [dostęp 2015-12-14]
Rezerwat przyrody Olszyny Rumockie

Rezerwat przyrody Olszyny Rumockie – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1994 r. na gruntach wsi Rumoka, na terenie gminy Lipowiec Kościelny, na gruntach leśnictwa Mostowo, nadleśnictwa Dwukoły, na tarasie zalewowym i nadzalewowym rzeki Mławki. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych naturalnych łęgów olszowo-jesionowych oraz miejsc lęgowych licznych gatunków ptaków, w tym bociana czarnego. Rezerwat zajmuje powierzchnię 148,95 ha (akt powołujący podawał 149,51 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 355,8208 ha. Rezerwat jest objęty ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Opalonki

Rezerwat przyrody „Opalonki” – stepowy rezerwat przyrody położony w południowej Polsce na Wyżynie Miechowskiej. Administracyjnie leży w obrębie miejscowości Klonów, w gminie Racławice, w powiecie miechowskim (województwo małopolskie). Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Klonów). Rezerwat został utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa z dnia 19 lutego 1955 roku. Zajmuje powierzchnię 2,42 ha (akt powołujący podawał 2,23 ha). Rezerwat jest położony na południowym stoku wzgórza zbudowanego ze skał górnokredowych, pociętego drobnymi parowami. Jest to rezerwat o charakterze stepowym. Na niewielkiej powierzchni występuje bogactwo roślinności kserotermicznej. Obejmuje fragment enklawy leśnej, sąsiadującej z gruntami rolnymi, gdzie występują rzadkie i chronione krzewy i rośliny zielne. Występuje tu zespół omanu wąskolistnego, ciepłolubnych zarośli Peucedano cervariae – Coryletum oraz lasu klonowo-lipowego. Rezerwat leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej. W niemal identycznych jak rezerwat granicach utworzono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Opalonki” PLH120071 o powierzchni 2,40 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Orle nad Jeziorem Dużym

Rezerwat przyrody Orle nad Jeziorem Dużym (kaszb. Òrlé nad Wiôldżim Jezorã) – leśny rezerwat przyrody w województwie pomorskim, w gminie Liniewo, nad Jeziorem Dużym. Został utworzony w 1963 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 1,67 ha (akt powołujący podawał 1,56 ha). Ochronie rezerwatu podlega las grądowy z ponad dwustuletnimi dębami. Oprócz dębu rośnie tam jawor, buk, modrzew, świerk, brzoza, grab, robinia akacjowa i jesion. W XIX wieku na tym terenie istniał cmentarz. Najbliższe miejscowości to Orle i Garczyn. Przypisy
Rezerwat przyrody Osetno

Rezerwat przyrody „Osetno” – rezerwat leśny w województwie zachodniopomorskim, w gminie Stare Czarnowo, we wschodniej części Puszczy Bukowej, 3 km na północ od Starego Czarnowa, 2,5 km na zachód od Kołbacza i 2 km na wschód od Dobropola Gryfińskiego. Leży na terenie Szczecińskiego Parku Krajobrazowego „Puszcza Bukowa” oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Wzgórza Bukowe” PLH320020. Został utworzony na mocy Rozporządzenia Nr 44/2008 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 14 listopada 2008 r. Zajmuje powierzchnię 112,22 ha (akt powołujący podawał 111,59 ha). Rezerwat jest obszarem źródliskowym i ostoją rzadkich gatunków ptaków, takich jak: bielik (Haliaeetus albicilla), kania ruda (Milvus milvus) czy muchołówka mała (Ficedula parva). Jednak najistotniejszym celem ochrony jest zachowanie grzybów kapeluszowych w ekosystemach leśnym i borowym z dużą ilością rozkładającego się drewna, sprzyjającego rozwojowi wybitnie różnorodnej mikroflory. W starym drzewostanie buczynowym stanowiska bardzo rzadkich żylaka kolczastego (Phlebia uda) i gąski czarnołuskowej (Tricholoma atrosquamosum). Jest to jeden z pierwszych rezerwatów mykologicznych w Polsce. Rezerwat znajduje się na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Gryfino. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez rezerwat prowadzi znakowany zielony turystyczny Szlak im. Bolesława Czwójdzińskiego. Przypisy
Rezerwat przyrody Osiek

Rezerwat przyrody Osiek – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko mazurskim, w gminie Wilczęta, w nadleśnictwie Młynary. Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1970 roku pod nazwą Osiek II. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z dnia 16 sierpnia 2017 roku zmieniło jego nazwę na Osiek. Rezerwat zajmuje powierzchnię 43,40 ha (akt powołujący podawał 43,60 ha). Celem ochrony jest zachowanie torfowiska wysokiego ze stanowiskami maliny moroszki Rubus chamaemorus. Jest to gatunek arktyczno-borealny, zaliczany do roślin ginących. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Osiek. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-11-30].
Osiedle Kormoranów

Rezerwat przyrody Osiedle Kormoranów – leśny rezerwat przyrody położony na obszarze gminy Przechlewo w województwie pomorskim. Został utworzony w 1956 roku i zajmuje powierzchnię 20,38 ha (akt powołujący podawał 22,30 ha). Ochronie rezerwatu podlegała jedna z największych w Polsce kolonii kormoranów. Rezerwat był również miejscem lęgowym czapli siwej. W 1963 roku znajdowały się tu 392 gniazda kormoranów. W 1969 doliczono się 800 kormoranów i 480 czapli siwych. Tak duże nagromadzenie ptaków na niewielkiej przestrzeni spowodowało poważne zniszczenia lasu ich żrącymi ekskrementami. W rezultacie ptaki te same opuściły rezerwat w poszukiwaniu dogodniejszych miejsc lęgowych. W 1984 roku kormoranów już tu nie było, a czaple gniazdowały do końca lat 80. Obecnie jako cel ochrony w rezerwacie podaje się „zachowanie cennego ekosystemu leśnego wraz z jego charakterystycznymi biocenozami, w szczególności fitocenozą żyznej buczyny pomorskiej Galio odorati – Fagetum oraz populacjami cennych gatunków roślin, grzybów i zwierząt”. W drzewostanie dominuje starodrzew bukowy z domieszką dębu, świerka, topoli i grabu. Najbliższe miejscowości to Przechlewo i Pakotulsko. Przypisy
Rezerwat przyrody Osiny

Rezerwat przyrody Osiny – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Warlubie, w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim, w pobliżu miejscowości Osiny. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 26 stycznia 1962 roku. Zajmuje powierzchnię 21,30 ha (akt powołujący podawał 21,91 ha). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych śródleśnego torfowiska wysokiego z charakterystycznym zespołem roślinności torfowiskowo-bagiennej. Rezerwat leży na terenie podlegającym Nadleśnictwu Osie, stanowiącym zatorfioną odnogę jeziora Łąkosz wśród sfalowanego pola sandrowego. Przeważają torfowiska wysokie i przejściowe. Występujący tu zespół leśny zaliczany jest do olsu torfowcowego, a w drzewostanie dominuje olsza czarna, brzoza omszona i sosna zwyczajna. Do występujących tu roślin rzadkich i chronionych należą m.in. rosiczka okrągłolistna, przygiełka brunatna czy bagnica torfowa. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 65,08 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy
Rezerwat przyrody Ostnicowe parowy Gruczna

Rezerwat przyrody Ostnicowe parowy Gruczna – rezerwat stepowy o powierzchni 23,79 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie świeckim, gminie Świecie. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 9,56 ha. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Wysoczyzna Świecka. Znajduje się ok. 200 m na wschód od drogi krajowej nr 5, na południe od wsi Gruczno, na stromym zboczu doliny Wisły. Rezerwat jest położony w obrębie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego należącego do Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Charakterystyka Rezerwat chroni zespoły muraw kserotermicznych na stromych zboczach doliny Wisły. Do najcenniejszych zespołów florystycznych należy ok. 200 kęp ostnicy Jana – stepowego gatunku trawy rzadko spotykanej w Polsce. Murawy porastające zbocza posiadają wiele gatunków roślin charakterystycznych dla formacji stepowej, z uwagi na warunki siedliskowe, np. nagrzewanie się latem przypowierzchniowych warstw gleby do 60 st. C. Występują tu rośliny murawowe takie jak: ostnica włosowata, dzwonek syberyjski, wężymord stepowy oraz fiołki (kosmaty, podgórski, mały). Rezerwat podlega czynnej ochronie polegającej na wycinaniu zarośli oraz wypasie owiec wrzosówek. Szlaki turystyczne Ok. 3 km na wschód od rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Nadwiślański” Bydgoszcz Leśna - Świecie 52 km. Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na lewym zboczu Doliny Wisły: Kozielec (florystyczny), Parów Cieleszyński (krajobrazowy), Ostnicowe Parowy Gruczna Do ciekawych formacji należą również: użytek ekologiczny „Prodnia” w miejscu maksymalnego zwężenia Doliny Dolnej Wisły, w miejscowości Jarużyn oraz pomnik przyrody Jaskinia Bajka w Gądeczu. Zobacz też Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Ostnicowe parowy Gruczna. Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. [dostęp 2019-04-21].
Rezerwat przyrody Ostoja Bobrów Marycha

Ostoja Bobrów Marycha – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Krasnopol w województwie podlaskim. Został powołany w 1960 roku na powierzchni 208,51 ha. W 2009 roku został znacznie zmniejszony i jego powierzchnia wynosi obecnie 56,13 ha. Celem ochrony rezerwatu jest ochrona bobrów. Jest to rezerwat: według głównego przedmiotu ochrony należy do typu rezerwatów faunistycznych (Fn) podtypu ssaków (ss), według głównego typu środowiska jest to rezerwat leśny i borowy (EL) podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Walory przyrodnicze, kulturowe i krajobrazowe Rezerwat stanowi zwarty blok drzewostanów na siedliskach typu: ols jesionowy (OlJ), las mieszany bagienny (LMb), ols (Ol), las mieszany świeży (LMśw), las mieszany wilgotny (LMw), las wilgotny (Lw). Przez środek rezerwatu przepływa rzeka Czarna, którą zasiedliła rodzima populacja bobrów. Gatunkami panującymi są świerk, sosna, brzoza i olsza, rzadko występuje jesion, lipa, dąb, wiąz i osika. Jakość drzewostanów jest dobra. Z roślin chronionych na terenie rezerwatu występują sporadycznie wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), orlik pospolity (Aquilegia vulgaris), bluszcz pospolity (Hedera helix), widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum). Z roślin rzadkich występuje przystrumieniowy sadziec konopiasty (Eupatorium cannabinum). Przypisy
Rezerwat przyrody Ostoja bobrów na rzece Pasłęce

Rezerwat przyrody „Ostoja bobrów na rzece Pasłęce” – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim i przebiegający przez gminy: Stawiguda, Olsztynek, Gietrzwałd, Jonkowo, Świątki, Łukta, Lubomino, Miłakowo, Orneta, Godkowo, Płoskinia, Wilczęta, Braniewo oraz miasto Braniewo. W jego skład wchodzą rzeka Pasłęka i jezioro Isąg oraz tereny leśne przyległe do nich, a także pasy gruntów przybrzeżnych o szerokości 100 m na gruntach państwowych i 10 m na gruntach prywatnych. Rezerwat utworzono w celu ochrony bobrów. Pierwszy rezerwat pod nazwą „Rezerwat Bobrowej Dębiny” został utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 17 kwietnia 1965 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Akt prawny powołujący rezerwat pod nazwą „Ostoja bobrów na rzece Pasłęce” został wydany 5 stycznia 1970 roku. Następnie został zmieniony w 1989, w 2000, a także w 2001 roku. Kolejne zarządzenie w sprawie zmiany granic rezerwatu wydane w roku 2009 zostało pół roku później uchylone. Rezerwat zajmował początkowo 4030,25 ha. Obecnie jego powierzchnia liczy 4249,2 ha. Rezerwat ten jest największym rezerwatem w województwie warmińsko-mazurskim. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej i krajobrazowej. Na terenie rezerwatu obowiązuje zakaz przebywania osób nieupoważnionych (z wyjątkiem gruntów prywatnych) oraz zakaz wznoszenia budowli i urządzeń komunikacyjnych i innych technicznych. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Ostoja Bobrów na Rzece Pasłęce [online], Encyklopedia Warmii i Mazur [dostęp 2019-01-27] (pol.).
Rezerwat przyrody Ostoja żółwia błotnego

Rezerwat przyrody Ostoja żółwia błotnego – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Osieczna, powiecie leszczyńskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 4,42 ha. Został utworzony w 1974 roku w celu ochrony stanowiska żółwia błotnego (Emys orbicularis) w naturalnym biotopie – bagno połączone z jeziorem w kompleksie leśnym. Występują tu także inne gady i płazy: zaskrońce, ropuchy, kumaki i żaby brunatne. Według badań prowadzonych przez ekspertów od tych gadów, żółw wyniósł się już z tego rezerwatu lub też został wyłapany. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 maja 1974 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1974 r. Nr 20, Poz. 121) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 10/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Ostoja Żółwia Błotnego” Zobacz też Rezerwat przyrody Czarne Doły Przypisy
Rezerwat przyrody Ostrowy-Bażantarnia

Rezerwat przyrody Ostrowy-Bażantarnia – leśny rezerwat przyrody w gminie Nowe Ostrowy, w powiecie kutnowskim, w województwie łódzkim. Zlokalizowany jest w obrębie Kutno w leśnictwie Ostrowy (Nadleśnictwo Kutno). Zajmuje powierzchnię 27,24 ha. Powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26.03.1975 r. (MP nr 11 poz. 64 z 1975 r.). Według Zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie fragmentu lasu liściastego o cechach zespołu naturalnego. Przedmiotem ochrony jest wilgotny las liściasty zaliczony do grądu niskiego. Jest to rezerwat leśny (L): według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (PFi) podtypu zbiorowisk leśnych (zl), według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat lasów i borów (EL) podtypu lasów nizinnych (lni). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu, w obrębie tego samego kompleksu leśnego znajduje się rezerwat „Ostrowy”. Walory przyrodnicze Obszar ten charakteryzuje się dość bogatą różnorodnością struktury drzewostanu i składu gatunkowego oraz dużym stopniem naturalności. Runo jest kilkuwarstwowe, o naturalnej zmienności fenologicznej. Występują tu rośliny chronione i niektóre osobliwości florystyczne regionu. Ogółem na terenie rezerwatu wyróżniono 197 gatunków roślin naczyniowych oraz 14 gatunków mchów. Wśród tej ilości roślin, stwierdzono występowanie gatunków chronionych lub rzadkich, takich jak kruszczyk szerokolistny (Epipactis latifolia), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), kopytnik pospolity (Asarum europaeum), kruszyna pospolita (Frangula alnus), konwalia majowa (Convallaria majalis), kalina koralowa (Viburnum opulus), klon polny (Acer campestre), fiołek przedziwny (Viola mirabilis), pszeniec gajowy (Melampyrum nemorosum) i selernica żyłkowana (Cnidium dubium). Przypisy
Rezerwat przyrody Ostrów Panieński

Rezerwat przyrody Ostrów Panieński – rezerwat leśny o powierzchni 14,43 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie chełmińskim, gminie Chełmno. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Dolina Fordońska. Znajduje się ok. 1,5 km na zachód od Chełmna, na zalewowej terasie doliny Wisły, w sąsiedztwie rzeki. Rezerwat jest położony w obrębie Chełmińskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Charakterystyka Rezerwat obejmuje fragment naturalnego lasu łęgowego wiązowo-jesionowego. W drzewostanie obok wiązu (szczególnie pospolitego, rzadziej górskiego i szypułkowego), we wszystkich warstwach roślinności występuje licznie klon polny, którego stanowisko jest najbardziej wysunięte na północ, na północno-wschodniej granicy zasięgu. Drzewostan tworzą również: dąb szypułkowy, topola biała, topola czarna. Niektóre dęby mają 250 lat i osiągnęły rozmiary pomnikowe, wiązy 120–150 lat i 1,7 m obwodu. Ogółem występuje ok. 20 gatunków drzew, 15 gatunków krzewów, 96 gatunków roślin zielnych. Do częściej spotykanych krzewów należą: bez czarny, dereń świdwa i czeremcha pospolita. W runie występuje m.in. bluszczyk kurdybanek, podagrycznik pospolity, pokrzywa zwyczajna, storczyk, krwawnik wierzbolistny, czosnek wężowy i inne. Występują tu także charakterystyczne dla łęgów zielne pnącza: chmiel, kielisznik zaroślowy i rzadki wyżpin jagodowy. Szlaki turystyczne W sąsiedztwie rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Chełmińskich” Bydgoszcz Fordon – Chełmno 48 km. Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na prawym zboczu Doliny Wisły: Wielka Kępa Ostromecka (leśny), Las Mariański (leśny), Reptowo (faunistyczny), Linje (torfowiskowy), Płutowo (leśny), Zbocza Płutowskie (stepowy), Góra św. Wawrzyńca (stepowy), Ostrów Panieński, Łęgi na Ostrowiu Panieńskim (leśny) Zobacz też Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy