NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Edward-Szymkowiak-Stadion

Das Edward-Szymkowiak-Stadion (polnisch Stadion im. Edwarda Szymkowiaka, früher Hindenburg-Kampfbahn) ist ein 1929 erbautes Fußballstadion in der südpolnischen Stadt Bytom. Der Verein Polonia Bytom trägt hier seine Spiele aus. Benannt ist das Stadion nach dem ehemaligen Fußball-Nationaltorhüter Edward Szymkowiak (1932–1990), der zwölf Jahre bei Polonia Bytom spielte. In der Nähe des Stadions liegen das Clubhaus, eine Sporthalle und mehrere Trainingsplätze. Geschichte Vor dem Zweiten Weltkrieg, als Bytom (deutsch Beuthen) noch zu Deutschland gehörte, trug die Anlage den Namen Hindenburg-Kampfbahn. Am 16. August 1942 bestritt die deutsche Fußballnationalmannschaft ein Freundschaftsspiel gegen Rumänien. Das Spiel endete mit einem klaren 7:0-Sieg der deutschen Mannschaft und drei Toren von Fritz Walter vor 50.000 Zuschauern. Der Fußballverein Beuthener SuSV 09 trug seine Heimspiele bis 1945 in der Hindenburg-Kampfbahn aus. In den 1960ern, als Polonia Bytom noch eine Spitzenmannschaft war, konnten ungefähr 60.000 Zuschauer darin Platz finden. So kamen zu einem Spiel des International Football Cup 1964/65 gegen den FC Schalke 04 (6:0) rund 60.000 Zuschauer in das Stadion. Das Stadion war zu dieser Zeit sehr modern und erst einige Jahre alt. Es waren fast nur Stehplätze vorhanden. In den frühen 1980er Jahren geriet Polonia Bytom in eine Finanzkrise, weil Bergwerke im oberschlesischen Kohlerevier, die Polonia finanzierten, schlossen. Es war kein Geld für neue Spieler und für das Stadion vorhanden. Polonia stieg anschließend bis in die dritthöchste polnische Liga ab. Die Spielstätte verfiel immer mehr und der Verein konnte Reparaturen nicht bezahlen. Erst 2007, als Polonia wieder in die Ekstraklasa aufstieg und die Anforderungen des Fußballverbandes PZPN erfüllen musste, investierte der Verein in das Stadion. Die Spiele der Hinrunde 2007/08 musste Polonia aber im Stadion von Ruch Chorzów austragen. Die Anlage bekam eine Flutlichtanlage mit einer Leistung von 1840 Lux, die alte Haupttribüne wurde renoviert und unter dem Spielfeld eine Rasenheizung verlegt. 2008 wurde ein Dach über die Tribüne installiert und schützt die Fans vor Schnee oder Regen bei Spielen. Im Februar 2013 gab der Verein bekannt, die Zuschauerkapazität des Stadions auf 2.304 Plätze zu reduzieren, da er sich finanziell nicht mehr genügend Ordner für die Spiele leisten könne. Am 31. März 2017 erfolgte durch die Stadt Bytom eine Ausschreibung zur Erneuerung des gesamten Sportkomplexes rund um das Stadion. Das Projekt soll bis zum Jahr 2019 realisiert werden und neben einem Stadion mit drei überdachten Tribünen auch eine Mehrzweck-Sporthalle mit zwei Eisflächen und einem Schwimmbad beinhalten. Die Gesamtkosten werden auf 115 Mio. Złoty geschätzt. Panorama Weblinks poloniabytom.com.pl: Stadiongeschichte auf der Homepage des Vereins (polnisch) stadiony.net: Daten zum Stadion (polnisch) stadionwelt.de: Bilder von dem Umbau 2007 Einzelnachweise
Edward Szymkowiak Stadium

Stadion im. Edwarda Szymkowiaka (English: Edward Szymkowiak Stadium) was a multi-use stadium in Bytom, Poland. Until 1945 former name of stadium was Hindenburg Stadium. It is currently used mostly for football matches and served as the home of Polonia Bytom until 2023. The stadium has a capacity of 5,500 people. It was opened in 1929. On 16 August 1942, the venue hosted an official football match between Germany and Romania, which ended 7–0 for Germany. The venue is named after Edward Szymkowiak, legendary Polonia Bytom and Poland national team goalkeeper. The stadium was demolished in 2023. References
Stade Edward-Szymkowiak

Le stade Edward Szymkowiak (Stadion im. Edwarda Szymkowiaka en polonais) est un stade de football situé à Bytom, en Pologne. Construit en 1929, il est utilisé par le Polonia Bytom, le club principal de la ville. Il doit son nom à Edward Szymkowiak, ancien grand gardien du club et de la sélection polonaise. Historique Voir aussi Articles connexes Polonia Bytom Edward Szymkowiak Lien externe (pl) La fiche du stade sur le site du Polonia Bytom. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Pologne
Stadion im. Edwarda Szymkowiaka

Stadion im. Edwarda Szymkowiaka (niem. Hindenburg-Kampfbahn) – stadion piłkarski w Bytomiu, wybudowany w 1929 roku. Natężenie oświetlenia to 1840 luksów, a wymiary boiska wynoszą 105 na 78 metrów. Do 1945 roku na stadionie swoje mecze rozgrywał bytomski klub Beuthener SuSV 09. Patronem stadionu jest Edward Szymkowiak, wieloletni zawodnik Polonii Bytom. Obiekt położony jest w pobliżu Śródmieścia, przy ul. Olimpijskiej 2. Obok stadionu mieści się budynek klubowy, oraz kilka boisk treningowych (m.in. ze sztuczną murawą). Przed renowacją, wokół boiska funkcjonowała bieżnia lekkoatletyczna, obecnie w likwidacji. W latach 2007 – 2008 stadion przeszedł gruntowną renowację dostosowującą go do wymogów licencyjnych PZPN, po awansie Polonii do Orange Ekstraklasy (awans w sezonie 2006/2007). W 2008 roku zakończyły się najpilniejsze prace remontowe. Obecnie na obiekcie znajduje się m.in.: kilka tysięcy miejsc siedzących, zadaszenie na 1500 miejsc, nowoczesne oświetlenie i podgrzewana płyta stadionu. Planuje się też całkowitą renowację lub przebudowę trybun z pełnym ich zadaszeniem. Na początku maja 2009 roku rozpisano konkurs na projekt przebudowy stadionu. W grudniu 2016 roku rozpisano przetarg na zaprojektowanie i zbudowanie za 35 mln zł trzech trybun dla ok. 8,5 tys. widzów. Inwestycja miałaby zostać ukończona w 2019 roku. Obok stadionu miałaby powstać hala sportowa za 70 mln zł. 24 kwietnia 2017 Rada Miasta zdecydowała o likwidacji spółki Bytomski Sport oraz odebraniu środków na budowę kompleksu. Przedsięwzięcie miało być sfinansowane z kredytu Europejskiego Banku Inwestycyjnego. Ze względu na obecny stan techniczny obiektu, od września 2023 roku Polonia rozgrywa swoje mecze na wybudowanym w sąsiedztwie przy ulicy Piłkarskiej obiekcie ze sztuczną murawą. W sąsiedztwie stadionu istnieje zabytkowy park miejski, siedziba klubu judo Czarnych Bytom oraz kopalnia węgla Bobrek-Centrum. Na stadionie rozegrano jeden mecz międzypaństwowy. 16 sierpnia 1942 roku reprezentacja Niemiec wygrała z Rumunią 7:0 w obecności 50 tysięcy widzów. Statystyki średnia liczba kibiców podczas meczu: 5438 liczba zwycięstw gospodarzy na stadionie (w %): 27 (gości 36%) średnia liczba goli w 1 meczu: 2,55 Zobacz też Reprezentacja Śląska w piłce nożnej Polonia Bytom Britannia Beuthen Przypisy
Стадіон імені Едварда Шимков'яка

«Стадіон імені Едварда Шимков'яка» (пол. «Stadion im. Edwarda Szymkowiaka») — футбольний стадіон у місті Битом, Польща, домашня арена місцевого клубу «Полонія». Стадіон побудований та відкритий 1929 року. У 2008 році, у зв'язку з виходом «Полонії» до Екстракляси, було здійснено капітальну реконструкцію арени, у результаті якої стадіон було приведено до вимог ліги. У ході реконструкції було споруджено нові трибуни з окремими пластиковими кріслами на 5 500 глядачів, над 1 500 з яких встановлено дах. Модернізовано систему освітлення та встановлено систему обігріву поля. У 2009 році презентовано новий проект реконструкції стадіону, за яким, зокрема, планується збудувати дах над всіма глядацькими місцями і поблизу стадіону — спортивну залу. У 2016 році було здійснено тендер на реконструкцію, заплановану на 2017—2019 роки. У 2017 році арена перейшла у власність ФК «Полонія», який і фінансує роботи з її модернізації. На території стадіону розташований тренувальний центр «Полонії», до якого входять два тренувальних поля зі штучним покриттям. Арені присвоєно ім'я Едварда Шимков'яка, польського футболіста, який виступав за «Полонію». Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Полонія» Битом (пол.) Stadion im. Edwarda Szymkowiaka (Stadion Polonii Bytom) (пол.) Stadion im. Edwarda Szymkowiaka (нім.)
Spektrum Tower

The Spektrum Tower (formerly TP S.A. Tower) is a highrise office tower in Warsaw, the capital of Poland. It is located at 14/16 Twarda Street in the Warszawa-Śródmieście central business district of the city and used to house the headquarters of its investor, the telecom operator Telekomunikacja Polska S.A. (TP S.A.), with some space being leased to other companies. The building of the tower was initially contracted to PIA Piasecki S.A. on 1 August 1997, originally due to be completed 30 June 2002. In 2002, however, the contractor was found unable to complete the structure due to strained financial standing, and the investor turned to PORR Polska S.A. (who has completed a number of other office buildings and towers in Warsaw) to finish the construction. The Tower was finally completed in December 2003. The Tower was built using the "top-down" technology, with both the over- and underground parts of the structure being constructed simultaneously. During the excavation for the foundation of the Tower, a 580 kg artillery shell from World War II was discovered 8 metres below ground level. The Tower was designed by architects from Apar-Projekt and Arca A&C bureaus, and consists of a composition of cylinders and cuboids. The structural design was the responsibility of TMJ Tomasz Ziętała. The Tower has 30 overground and 5 underground floors, extending 16.5 metres below ground level and rising to 128 metres above ground. The building comprises almost 50,000 m2 of space, over 41,000 of which is usable. Unique features of the building include the helipad on the roof and the external elevator shaft, sloped 14°, which connects the street level with one of the higher office floors with an elevator cabin travelling at 2.5 m/s. Apart from it, there are seven other straight-up elevator shafts in the building core. The Tower is a modern intelligent building, fitted with building automation systems. In July 2008 it was sold to Danish investment fund Baltic Property Trust Optima which sold it in 2012 to a London-based Europa Capital LLP fund See also List of tallest buildings in Poland References "TPSA Tower". Skyscrapers of Warsaw. Retrieved 2006-09-01.
TP S.A. Tower

La TP S.A. Tower es un rascacielos de la capital polaca, (Varsovia), que está formado por una torre de oficinas. Se encuentra ubicado en la calle Twarda, en el distrito financiero de Varsovia, en el centro de la ciudad y alberga la sede de su inversionista, el operador de telecomunicaciones Telekomunikacja Polska (TP), con un pequeño espacio dedicado a otras empresas. Para la construcción de la torre fue contratada inicialmente Piasecki S.A. (PIA) el 1 de agosto de 1997, originalmente prevista para completarse el 30 de junio de 2002. En 2002, sin embargo, el contratista se encontró incapaz de completar la estructura debido a la tensa situación financiera, y la empresa inversora se contrató a PORR Polonia S.A. (Quién ha realizado una serie de edificios de oficinas y torres de Varsovia) para terminar la construcción. Tras la firma del nuevo contrato a principios de 2003, la torre fue terminada en diciembre de 2003. La torre fue construida a través del "top-down" de tecnología, con dos de las partes sobre y bajo tierra de la estructura al mismo tiempo se está construyendo. Durante la excavación de los cimientos de la torre, se encntró 580 kg de cascos de artillería de la Segunda Guerra Mundial ocho metros por debajo del nivel del suelo. La torre fue diseñada por los arquitectos de Apar-Diseño y Arca A & C, Despachos, y consiste en una composición de cilindros y paralelepípedos. El diseño estructural estuvo a cargo de la ATM Thomas Ziętała. La torre tiene 30 pisos y cinco pisos subterráneos, Tiene una profundidad de 16,5 metros por debajo del nivel del suelo y aumenta a los 128 metros de altura. El edificio cuenta con casi 50.000 m² de espacio, más de 41.000 de los cuales son utilizables. Una característica singular del edificio es el hueco del ascensor exterior, inclinado 14°, que conecta el nivel de la calle con una de las plantas de oficinas más altas por medio de una cabina de ascensor que transcurre a 2.5 m/s. Aparte de esto, hay otros siete ascensores rectos en el núcleo del edificio. La torre es un edificio moderno, inteligente, equipado con la construcción de sistemas de automatización. Sobre el edificio se asienta una plataforma de aterrizaje de helicópteros (Helipuerto), lo que impide la maximización de la altura con fijaciones como antenas.​ Véase también Anexo:Edificios más altos de Varsovia Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre TP S.A. Tower.
Tour Spektrum

La tour Spektrum (anciennement TP S.A.) est un gratte-ciel de Varsovie. Sa construction a été achevée en 2001, après deux ans de travaux. Il mesure 128 mètres de hauteur et compte 30 étages. La tour est l'œuvre des cabinets d'architecture APAR Project Sp. z o.o. et Arca A & C Sp. z o.o. Le bâtiment a abrité, entre autres entreprises, le siège de l'opérateur polonais de télécommunications Telekomunikacja Polska, d'où il tirait son nom. La tour est la huitième plus haute de la ville, après les 140 mètres et 42 étages de l'Oxford Tower, et devant l'Orco Tower avec ses 115 mètres et ses 27 étages. Voir aussi Liste des plus hauts gratte-ciel de l'agglomération de Varsovie Références Liens externes (en) Skyscraperpage Portail des gratte-ciel Portail de Varsovie
Spektrum Tower

Spektrum Tower (dawniej TP S.A. Tower lub Twarda Tower) – wieżowiec biurowy przy ulicy Twardej 18 w Warszawie, dawna siedziba Telekomunikacji Polskiej. Opis Projektantami budynku są firmy Apar-Projekt i Arca A&C. Projekt techniczny elewacji wykonały firmy Alfa Planung Polska oraz Tempo. Pierwotnie budynek miał być ukończony na podstawie umowy zawartej dnia 1 sierpnia 1997 roku z firmą PIA Piasecki na dzień 30 czerwca 2002 roku. Jednak pierwotny wykonawca nie był w stanie dokończyć budowy i pod koniec 2002 roku została zerwana umowa, a na początku 2003 roku TP zawarła umowę na dokończenie budynku z firmą PORR Polska. Wybudowanie i wykończenie wieżowca w 2003 roku kosztowało łącznie około 350 milionów złotych. Na pięciu podziemnych kondygnacjach, sięgających 16,5 metra głębokości znajduje się parking podziemny na 314 pojazdów ze stacją ładowania samochodów elektrycznych. Budynek obsługuje 6 szybkobieżnych wind wewnętrznych, dwie windy panoramiczne, dwie obsługujące poziom garażu oraz przeciwpożarowa winda towarowa. Cechą charakterystyczną budynku jest zewnętrzna panoramiczna winda jeżdżąca z prędkością 2,5 m/s w odchylonym o 14° od pionu szybie. W budynku było kilka apartamentów mieszkalnych oraz kawiarnia i dwie restauracje, sala kinowa / aula na 200 osób. Konstrukcja nie jest zwieńczona żadnym masztem, gdyż na dachu budynku znajduje się lądowisko dla śmigłowców. Projekt posiada certyfikat BREEAM na poziomie Very Good. W lipcu 2008 roku TP sprzedała swoją siedzibę przy ul. Twardej duńskiemu funduszowi inwestycyjnemu Baltic Property Trust Optima, podpisując jednocześnie umowę na jej wynajem. Duńczycy sprzedali w 2012 roku biurowiec londyńskiemu funduszowi Europa Capital LLP, należącemu do globalnej korporacji Rockefeller Group. Obecnym właścicielem i zarządcą budynku jest spółka Globalworth. 22 grudnia 2009 roku podpisała umowę z Bouygues Immobilier Polska na budowę i wynajem nowej siedziby Grupy TP, nazywanej Miasteczkiem Orange, przy Alejach Jerozolimskich 160. TP przestała użytkować biurowiec przy ul. Twardej 18 we wrześniu 2013 roku. Przypisy
TP SA Tower

TP SA Tower — небоскрёб в Варшаве, Польша. Высота 30-этажного небоскреба составляет 128 метров, также здание имеет 5 подземных этажей. Строительство планировалось закончить до 30 июня 2002 года, однако генподрядчик, компания PIA Piasecki SA не успел вовремя, после чего в начале 2003 года строительством занялась PORR Polska SA, и небоскреб был сдан в декабре 2003 года. Во время строительства фундамента был найден 580-килограммовый артиллерийский снаряд времен второй мировой войны. Площадь дома составляет 50 000 м ², из них 41 000 м ² полезной площади. В доме находится штаб-квартира компании Telekomunikacja Polska SA. Также в нем расположено кафе и два ресторана и несколько апартаментов, в подземной части расположена автостоянка. Полная стоимость строительства составила 200 млн злотых. Ссылки TP S.A. Tower на SkyscraperPage.com (англ.)
TP S.A. Tower

TP S.A. Tower — хмарочос в Варшаві, Польща. Висота 30-поверхового хмарочосу становить 128 метрів, також будівля має 5 підземних поверхів. Будівництво планувалося закінчити до 30 червня 2002 року, проте генпідрядник, компанія PIA Piasecki S.A. не встиг вчасно, після чого на початку 2003 року генпідрядника було замінено на PORR Polska S.A. і хмарочос було здано в грудні 2003 року. Під час будівництва фундаменту було знайдено 580 кілограмовий артилерійський снаряд часів другої світової війни. Площа будинку становить 50,000 м², з них 41,000 м² корисної площі. В будинку розташована штаб-квартира компанії Telekomunikacja Polska S.A.. Також в ньому розташовано кафе та два ресторани і декілька апартаментів, в підземній частині розташована автостоянка. Повна вартість будівництва склала 200 млн. злотих. Див. також Список найвищих будівель Варшави Список найвищих будівель Польщі Посилання TP S.A. Tower на SkyscraperPage.com (англ.)
Senatorenturm

Der Senatorenturm (polnisch Baszta Senatorska, auch Lubranka) ist ein Wehrturm auf dem Krakauer Wawelhügel. Beschreibung Der Senatorenturm wurde im 15. Jahrhundert unter König Kasimir IV. Andreas gebaut und von Beginn an mit Geschützen versehen. Der Turm war Teil der südlichen Mauerbefestigung des Wawels, die auf das frühe 14. Jahrhundert zurückgeht. 1534 wurde er mit dem Schloss verbunden und in seinen Gemäuern wurden Gemächer für den jungen König Sigismund II. August angelegt. Bereits 1536 zerstörte jedoch ein Brand Teile des Turms, die von 1540 bis 1543 restauriert wurden. Im Jahr 1584 wurde der Magnat Samuel Zborowski vor dem Turm hingerichtet. Umbaumaßnahmen aus dem 19. Jahrhundert sowie der Nazi-Zeit wurden im 20. und 21. Jahrhundert rückgängig gemacht. Literatur Antoni Franaszek: Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu na tle dziejów w czasach nowożytnych. Seria: Biblioteka Wawelska, Wyd: Zamek Królewski na Wawelu, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988 Stepień Piotr, Badania i konserwacja baszty Lubranki, Studia Waweliana XIII, 2007, ISSN 1230-3275. Weblinks
Szenátori-torony (Wawel)

A Szenátori-torony vagy más néven Lubranką (lengyelül: Baszta Senatorska) a legmagasabb bástya a Wawel-dombon, Krakkóban, a waweli erődítményrendszer része. Története A 15. század közepén III. Kázmér lengyel király parancsára építették a több mint 20 méter magas tornyot. A bástya alsó része kőből, a felső része téglából épült fel. 1534-ben összekötötték a királyi palota déli szárnyával, átépítették magát a tornyot is. Eredetileg Lubrankának hívták, a 17-18. században Olbramką, Wolbromką illetve Skarbową volt a neve. Végül a 18. század óta Szenátori-torony néven ismert az építmény. A torony többször lett tűzvész áldozata, például 1656-ban is, amikor a svédek megostromolták a Wawelt. 1858 körül az osztrákok újjáépítették (csakúgy, mint a többi bástyát a Wawelben). A második világháború során újból megrongálódott. Eredeti középkori formáját csupán 2002-2003-ban nyerte vissza, miután restaurálták. Bibliográfia Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988. Krakkó - képes útikönyv, Kier Kiadó, Krakkó 2006.
Baszta Senatorska na Wawelu

Baszta Senatorska (zwana także Lubranką) – najwyższa z trzech w pełni zachowanych baszt na Wawelu. Wraz z basztą Sandomierską tworzy unikatowy zespół tzw. baszt ogniowych. Wzniesiona została prawdopodobnie pomiędzy rokiem 1447 a 1460 w czasach panowania Kazimierza Jagiellończyka, w celu wzmocnienia obronności zamku po rozpowszechnieniu się nowych rodzajów artylerii. W dolnych kondygnacjach z kamienia, w górnych z cegły. Komunikację pionową zapewniały schody umieszczone w grubości muru. Niedługo po wybudowaniu podjęto decyzję o podwyższeniu baszty nakrywając ją wysokim stromym dachem. Około 1517 roku wykuto w murze parteru nową strzelnicę. W 1534 roku wieżę połączono z południowym skrzydłem pałacu królewskiego i przebudowano dolne kondygnacje, m.in. z przeznaczeniem na komnatę dla „młodego króla” tj. Zygmunta Augusta. Według Kroniki Bielskiego w 1595 r. została obniżona najwyższa kondygnacja powyżej kroksztynów „dla wielkiego ciężaru, który na sobie miała”. Wtedy też powstało zwieńczenie z płycinowymi podziałami i okrągłymi okienkami. Jej najstarsza nazwa, Lubranka, pochodzi od nazwiska prokuratora generalnego zamku, Grzegorza z Lubrańca. W XVII i XVIII w. nazywaną ją także Olbramką, Wolbromką i Skarbową. Ostatecznie przyjęła się nazwa baszty Senatorskiej. W październiku 1536 roku pożar zniszczył basztę, którą wyremontowano w latach 1540–1543. W 1584 roku w pobliżu baszty ścięto Samuela Zborowskiego. Baszta była wielokrotnie uszkadzana przez pożary, m.in. w 1656 r. w czasie okupacji szwedzkiej, i odnawiana. Około roku 1858 została przebudowana (podobnie jak inne baszty wawelskie) przez Austriaków, z usunięciem spadzistego dachu i wprowadzeniem pseudogotyckiego krenelaża. Dalsze niekorzystne przeróbki miały miejsce w okresie okupacji hitlerowskiej w latach 1940–1943, gdy zlikwidowano wykusz latrynowy, wykuto okno na parterze, usunięto sklepienie w piwnicy i w miejscu historycznego wejścia umieszczono kominek. Około 1965 roku wymieniono zniszczony pseudogotycki krenelaż z czasów zaborów. Wielokrotnie proponowane przywrócenie historycznego kształtu baszty z nakryciem dachem zostało zrealizowane dopiero w latach 2002–2003 według projektu arch. Piotra Stępnia przy współpracy dr inż. Stanisława Karczmarczyka. Dach pokryto dachówką mnich-mniszka i zrekonstruowano wykusz latrynowy zniszczony przez niemieckich okupantów. Prace te połączone były z konserwacją całości murów baszty. Bibliografia Stepień Piotr, Badania i konserwacja baszty Lubranki, „Studia Waweliana” XIII, 2007, ISSN 1230-3275.
Сенаторская башня

Сенаторская башня или Любранка (пол. Baszta Senatorska, Lubranka) — одна из трёх существующих в настоящее время башен Вавеля, Краков, Польша. Находится на южной части фортификационных сооружений Вавеля. Наряду с Сандомирской башней является частью комплекса так называемых вавельских «Огненных башен» второй половины XV века. Башня была построена во второй половине XV века. Нижняя часть башни была сооружена из камня и верхняя — из кирпича. В 1534 году башня была соединена с южным крылом королевского дворца. В это же время были перестроены нижние этажи башни, как сообщается в хрониках «для юного короля Сигизмунда Августа». Второе название «Любранка» произошло от имени генерального прокуратора замка Гжегожа из Любранцы. В XVII и XVIII веках башня также носило наименование «Ольбрамка», «Вольбромка» и «Скарбовая башня». Башня неоднократно подвергалась пожарам, в том числе и в 1656 году во время Шведского потопа. В 1858 году австрийские власти перестроили башню, которая вошла в систему фортификационных сооружений Краковской крепости. В 2002—2003 годах проводились реставрационные работы под руководством польских архитекторов Петра Стемпня и Станислава Карчмарчика. Литература Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988. Stepień Piotr, Badania i konserwacja baszty Lubranki, «Studia Waweliana» XIII, 2007, ISSN 1230-3275