NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieża widokowa na Modyni

Wieża widokowa na Modyni – turystyczna wieża widokowa na wierzchołku Modyni (1029 m n.p.m.) w Beskidzie Wyspowym. Opis Stoki Modyni (nazwa Modyń jest rodzaju żeńskiego) należą do wsi Zalesie, Zbludza, Wola Kosnowa, Kicznia i Młyńczyska, ale szczyt, na którym stoi wieża widokowa znajduje się w obrębie wsi Wola Kosnowa w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Łącko. Wieżę uroczyście oddano do użytku 15 sierpnia 2021 roku. Przed jej oddaniem do użytku Modyń, mimo że jest jednym z najwyższych szczytów Beskidu Wyspowego, była dla turystów mało atrakcyjna, gdyż jest całkowicie porośnięta lasem. Platforma widokowa na wieży umożliwia obserwację całej panoramy 360°. Widoczne są nie tylko szczyty Beskidu Wyspowego, ale także Gorców, Beskidu Sądeckiego, Magury Spiskiej, Tatr, a przy dobrej przejrzystości powietrza widoczny jest nawet Kraków. Budowę wieży widokowej sfinansowała Gmina Łącko przy współudziale środków Unii Europejskiej. Jej koszt wyniósł 715 598 zł, w tym dofinansowanie z UE 234 902 zł. Jest to wieża o konstrukcji drewnianej i wysokości 27 m. Taras widokowy znajduje się na wysokości 20,7 m nad ziemią. Obudowane schody wejściowe umożliwiają wejście na nią nawet osobom z lękiem wysokości, a zadaszenie schodów i platformy widokowej umożliwia korzystanie z wieży również przy złej pogodzie. Co 8 stopni znajduje się pomost spoczynkowy. Łącznie jest 138 stopni. Na platformie nie powinno przebywać więcej niż 25 osób Galeria Szlaki turystyczne Na szczyt Modyni można wejść trzema szlakami turystycznymi, oraz nieznakowanymi drogami leśnymi. Parking przy kapliczce na rozdrożu dróg Zalesie–Młyńczysko. Czas przejścia 40 min (↓ 25 min), suma podejść 280 m Zbludza – Modyń. Czas przejścia 1:40 h (↓ 1:05 h), suma podejść 470 m Łącko – Piechówka – Mała Modyń – Modyń. Czas przejścia 3:20 h (↓ 2.30 h), suma podejść ok. 690 m. Przypisy
Dom Kultury Świt

Dom Kultury Świt – dom kultury położony w warszawskiej dzielnicy Bródno, powstały w 1958 roku. Historia Budowa Domu Kultury Świt rozpoczęła się w 1953 roku i trwała 5 lat. Został on zbudowany w czynie społecznym przez mieszkańców Bródna – jednocześnie była to pierwsza budowa w czynie społecznym w Warszawie. Przypisy
Wieża ciśnień w Strzelcach Krajeńskich

Wieża ciśnień w Strzelcach Krajeńskich – wieża zapewniająca stabilne ciśnienie w miejskim wodociągu Strzelec Krajeńskich, wybudowana w 1929, obecnie jest siedzibą Stowarzyszenia Miłośników Kultury Łemkowskiej Lemko-Tower. Wieża znajduje się w zachodniej części miasta. Historia Wieża ciśnień została zbudowana w 1929 roku razem z innymi elementami centralnego wodociągu miejskiego - ujęciem wody, stacją pomp i uzdatniania wody oraz całą siecią wodociągową. Ujęcia wodne zlokalizowane były w oddalonej o 4 km miejscowości Sławno. Przy ujęciach usytuowana była pompownia, dzięki której woda tłoczona była rurociągiem do wieży. W 1945 wieża ciśnień została uszkodzona pociskiem artyleryjskim. Po krótkim remoncie oddano ją ponownie do użytku. W 1960 dokonano wymiany pokrycia dachowego z blachy miedzianej na blachę stalową ocynkowaną. Ponowna wymiana pokrycia miała miejsce w 1987, wtedy też pomalowano wnętrze budynku. Budowa Wieża stanowi budowlę ceglaną o nieotynkowanym licu muru. Jej trzon wzniesiony został na planie koła. Bryła ukształtowana jest w formie walca zwężającego się ku górze ze stożkowym hełmem w zwieńczeniu i chorągiewką pogodowa z data budowy. Wejście do wieży, w formie ozdobnego portalu mieści się po stronie zachodniej. W najwyższej kondygnacji umieszczono zbiornik wodny, do którego doprowadzone są instalacje. Wieża ciśnień jest budowlą o cechach stylistycznych neorenesansu. Przypisy
Ogród zoologiczny w Dolinie Charlotty

Ogród zoologiczny Dolina Charlotty (Zoo Charlotta) – prywatny ogród zoologiczny założony w 2012 roku o powierzchni ponad 30 hektarów. Jest członkiem Rady Dyrektorów Polskich Ogrodów Zoologicznych i Akwariów, która zrzesza najważniejsze ogrody zoologiczne w Polsce. Lokalizacja Ośrodek jest częścią kompleksu wypoczynkowo-rekreacyjnego Dolina Charlotty położonego w Strzelinku k. Słupska. Ogród zoologiczny jest otoczony lasem bukowym, a od północy graniczy z rzeką Słupią. Na jego terenie znajduje się sztucznie wykopane jezioro. Historia Początkowo w Dolinie Charlotty funkcjonowała stajnia, nieco później powstał zwierzyniec w którym można było zobaczyć zwierzęta takie jak dziki, jelenie szlachetne czy daniele. Wraz z rozwojem tego miejsca powstał Ośrodek Rehabilitacji Ptaków Drapieżnych, który w 2012 roku przekształcił się w Ogród Zoologiczny. W 2012 roku zakończono dwie duże inwestycje – udostępniono zwiedzającym sztucznie wykopane jezioro wraz z wyspami oraz Krainę Bajek. Rok później otwarto fokarium. Kolejne lata to kolejne inwestycje m.in. powiększono jezioro o kolejne 3 wyspy oraz wybudowano nowe pawilony oraz woliery dla zwierząt. Od 2020 roku na terenie zoo funkcjonuje motylarnia. Struktura Ogród zoologiczny w Dolinie Charlotty składa się z kilku części. Pierwsza to Kraina Bajek – mini zoo, gdzie wybiegi zwierząt stylizowane są na scenografię z baśni. Można tu usłyszeć historię Czerwonego Kapturka czy Calineczki. Druga część zoo to Wodne ZOO Safari – trasa łodzią dookoła wysp, na których mieszkają zwierzęta takie jak lemury katta, gibbony czubate czy koronniki szare. Trzy największe wyspy są zamieszkiwane odpowiednio przez przedstawicieli fauny Afryki, Ameryki Południowej oraz Australii. Kolejna część to tzw. żubrowisko, na którym mieszkają żubry od 2011 roku. W pobliżu znajdują się woliery z ptakami drapieżnymi oraz wybiegi wielbłądów dwugarbnych i jaków. Fokarium znajduje się poza terenem ogrodu zoologicznego i jest to największy kompleks basenów dla fok szarych w Polsce. Trzy baseny: medyczny, pokazowy oraz hodowlany mają łącznie powierzchnię ponad 1500m². Z fokami szarymi prowadzone są pokazy treningu medycznego. Stan zwierząt W ogrodzie zoologicznym w Dolinie Charlotty mieszka ponad 30 gatunków ssaków oraz ponad 20 gatunków ptaków. Wiele z nich należy do Europejskiego Programu Ochrony Zwierząt (EEP) np. oryks szablorogi, gibbon czubaty, wyjec czarny. Dla części gatunków prowadzone są Europejskie Księgi Rodowodowe (ESB) np. foka szara. Przypisy Linki zewnętrzne strona główna
Lodownia w Pszczynie

Lodownia w Pszczynie (niem. Eisgrube lub Eiskeller) – niewielka budowla gospodarcza, znajdująca się w parku zamkowym w Pszczynie. Usytuowana jest w północnej części parku, na nieznacznym wzniesieniu na lewym brzegu doliny Pszczynki, z którego widok sięga ponad rozlewiskami rzeki aż po zamek. Wzniesiona w stylu neoromańskim, murowana na planie regularnego sześcioboku, nakryta obecnie płaskim dachem. Ściany ozdobione ślepymi imitacjami okien, w jednej z nich niskie wejście. Budowla przeznaczona była do przechowywania bloków lodu, wyrąbywanych zimą ze stawów i rozlewisk Pszczynki i służących do chłodzenia produktów spożywczych podczas ciepłej pory roku. Według zapisów z 1822 r. za jej właściwe napełnianie lodem odpowiadał kierownik Książęcego Urzędu Budowlanego (Fürstliches Bauamt), którym był wówczas Ludwik Wilhelm Pusch. 17 października 2023 obiekt wpisano do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/1272/23). Przypisy Bibliografia Ignacy Płazak: Pszczyna. Zabytki miasta i regionu. Przewodnik po muzeum. Pszczyna: Urząd Wojewódzki w katowicach, Wydział Kultury i Sztuki, Muzeum Wnętrz Pałacowych, 1974.
Zakoczył

Zakoczył, Czerniawa – polana w Pieninach. Znajduje się na głównym grzbiecie Pienin Czorsztyńskich, pomiędzy szczytami Nowa Góra i Czoło. Rejon polany jest także przełęczą między tymi szczytami. Nazwa polany prawdopodobnie pochodzi od dawnej nazwy Nowej Góry – Czarna Góra. Józef Nyka w przewodniku Pieniny pisał, że była to piękna, koszona polana. Dzięki specyficznym warunkom glebowym, klimatycznym i geograficznym łąki i polany Pienińskiego Parku Narodowego były siedliskiem bardzo bogatym gatunkowo. W latach 1987–1988 znaleziono tu bardzo rzadki, w Polsce zagrożony wyginięciem gatunek porostu – płucnik modry Platismatia glauca. Występował tutaj też storczyk kukawka Orchis militaris, ale zaprzestanie użytkowania polany spowodowało, że wyginął. W niewielkiej odległości na północny wschód od polany Zakoczył jest polana Toporzyskowe, a na północny wschód ciąg koszonych łąk o nazwie Pod Forendówką i Forendówki. Polana znajduje się w Pienińskim Parku Narodowym, w miejscowości Sromowce Niżne w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czorsztyn. Była własnością prywatną. Właścicielom nie opłacało się już polany kosić, wskutek czego zarastała chaszczami i lasem. Doprowadza to do ginięcia roślin i zwierząt, dla których łąki są właściwym siedliskiem i do zmniejszenia bioróżnorodności. Czerniawa została jednak przez dyrekcję parku wykupiona, dzięki czemu prowadzone są na niej przez PPN zabiegi ochrony czynnej; odkrzaczanie i koszenie. Szlak turystyki pieszej Obrzeżem polany Zakoczył prowadzi szlak turystyczny Czorsztyn – zbocza Macelaka – Czoło – przełęcz Szopka – Trzy Korony. Jest to fragment szlaku (Tarnów – Wielki Rogacz) biegnący wzdłuż głównego grzbietu Pienin Właściwych. Przypisy
Jemeriska

Jemeriska – niewielka polana w Małych Pieninach. Znajduje się na prawych zboczach Dubantowskiej Dolinki, administracyjnie w obrębie wsi Jaworki w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica. Po wschodniej stronie Jemerisk wznoszą się Jemeriskowe Skały, przez Józefa Nykę wzmiankowane jako Jemeriskowa Skałka. Znajduje się poza obszarem Pienińskiego Parku Narodowego. Jemeriska znajdują się na wysokości 692 m na skrzyżowaniu ścieżki zielonego szlaku turystycznego wiodącego przez Wąwóz Homole z gruntową drogą z Jaworek do polany Za Potok, na której jest baza namiotowa pod Wysoką. Przy drodze tej jest bacówka, w której można kupić m.in. oscypki. Szlaki turystyczne pieszy: – Jaworki – Wąwóz Homole – Dubantowska Polana – Jemeriska – Za Potok – Polana pod Wysoką – Wysokie Skałki. Czas przejścia 1 godz. 45 min, z powrotem 1 godz. 15 min. konny: pętla z Jaworek przez Jemeriska, polanę Za Potok, Polanę pod Wysoką, Watrisko, Wierchliczkę, przełęcz Rozdziele (Rozdziela) i rezerwat przyrody Biała Woda. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie (stary)

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie (stary) – dawny kościół parafialny należący do parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Wola, na osiedlu Ulrychów, na terenie cmentarza mariawickiego, przy ulicy Wolskiej. Budowa świątyni została ukończona w 1934 roku. Podczas kampanii wrześniowej i powstania warszawskiego kościół został zniszczony. W 1955 roku władze Kościoła mianowały proboszczem kapłana Bernarda Kuklę i powierzyły mu odbudowę świątyni. Dzięki jego poświęceniu, ofiarności mariawitów i wsparciu organizacji ekumenicznych w dniu 23 października 1960 roku biskup naczelny Maria Michał Sitek poświęcił kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Siedem lat później, w dniu 8 kwietnia 1967 roku, biskup Maria Innocenty Gołębiowski poświęcił w świątyni organy o siedmiu głosach. Na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku pogorszył się stan techniczny kościoła – jego mury zaczęły pękać na skutek ruchu na pobliskiej, nowo oddanej linii tramwajowej. W związku z tym została podjęta decyzja o budowie większej świątyni, konsekrowanej w 1997 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Człuchowie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Człuchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat człuchowski diecezji pelplińskiej). Budowa świątyni rozpoczęła się w lipcu 1996 roku. W listopadzie 1999 roku nowo zbudowany kościół został pobłogosławiony przez biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagę. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi (Kochanówka)

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat aleksandrowski archidiecezji łódzkiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1925–1926 według projektu architekta Józefa Kabana, w stylu neoklasycznym. Konsekrowana została w dniu 18 kwietnia 1927 roku przez biskupa Wincentego Tymienieckiego. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Po stronie lewej znajduje się tabernakulum, a po prawej jest umieszczony krzyż. Poza tym świątynia posiada boazerię, Drogę Krzyżową, organy elektryczne, chrzcielnicę, konfesjonał, ławki, nowoczesne żyrandole, ambonkę i sedilia dla kapłanów, lektorów i ministrantów. Zakrystia w kościele jest przeznaczona dla kapłanów i ministrantów. Świątynia jest zaopatrzona w nowe, gazowe ogrzewanie. Całe wyposażenie kościoła zostało wykonane w latach 1999–2005 z drewna dębowego. Wokół świątyni jest położona kostka. Kościół został odwodniony i została założona nowa brama i furtka do szpitala. Kierownikiem prac był architekt Wiesław Darach. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Łodzi (Żubardź)

Kościół świętego Antoniego Padewskiego w Łodzi (Żubardź) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Antoniego Padewskiego w Łodzi (dekanat Łódź-Teofilów-Żubardź archidiecezji łódzkiej). Budowę obecnej świątyni rozpoczęto w dniu 18 sierpnia 1947 roku po odgruzowaniu placu po zburzonym w 1942 roku przez Niemców wcześniejszym kościele. Świątynia została wzniesiona na zachowanych fundamentach i zaprojektowana została przez architekta Alfonsa Emila Graviera. Prace budowlane zostały zakończone w 1951 roku, natomiast kościół został poświęcony w dniu 9 września 1951 roku przez biskupa Michała Klepacza. Budowla reprezentuje styl neoromański. W latach 1999–2000 została dokończona budowa wieży do wysokości 53 metrów i zostały zawieszone 3 dzwony o imionach: Karola, Jubilata i jeden jeszcze bez imienia. Do wyposażenia świątyni należą: cztery ołtarze, ambona i pulpit, tabernakulum metalowe, organy, trzy wspomniane wyżej dzwony, ławki, klęczniki i krzesełka, chrzcielnica, Droga Krzyżowa, krzyż ołtarzowy oraz komplet sześciu lichtarzy. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Łodzi (rzymskokatolicki)

Kościół świętego Franciszka z Asyżu w Łodzi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łódź-Retkinia-Ruda archidiecezji łódzkiej). Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 27 września 1929 roku przez biskupa Wincentego Tymienieckiego. Kościół został zaprojektowany przez architekta Józefa Kabana, w stylu modernistycznym. Budowla jest trzynawowa i posiada wieżę wzniesioną w 1981 roku. Wolno stojąca dzwonnica powstała w 1988 roku. Świątynię konsekrował w dniu 9 października 1932 roku wspomiany wyżej biskup. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny ozdobiony obrazem świętego Franciszka (jest to reprodukcja Murillo Uścisk), organy o 23 głosach, 3 dzwony o imionach: „Franciszek”, „Józef”, „Jan”. 42 witraże – zaprojektowane przez księdza T. Furdynę SDB i wykonane przez T. Żurawskiego, 4 żyrandole, umeblowanie świątyni (ławki, konfesjonały, chrzcielnica), na frontonie świątyni są umieszczone mozaiki św. Franciszka, św. Faustyny, św. Ojca Pio, Jana Pawła II, kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Skarżysku-Kamiennej (nowy)

Kościół świętego Józefa Oblubieńca w Skarżysku-Kamiennej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat skarżyski diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Janusza Gruszczyńskiego, wybudowano ją w latach 1990–1994 dzięki staraniom księdza Tadeusza Stańkowskiego i księdza Marka Lurzyńskiego. Poświęcona została w 1994 roku przez biskupa Edwarda Materskiego. Jest to budowla jednonawowa, murowana, wzniesiona z białej cegły. Przypisy
Kościół św. Marcina w Tomaszowie Mazowieckim (nowy)

Kościół świętego Marcina w Tomaszowie Mazowieckim (nowy) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Znajduje się w dzielnicy Tomaszowa Mazowieckiego – Białobrzegach. Należy do dekanatu tomaszowskiego diecezji radomskiej). Jest to świątynia murowana, wzniesiona w latach 1981–1986 obok starej drewnianej świątyni. Wybudowana została dzięki staraniom księdza Mieczysława Adamskiego według projektu architekta Ludwika Mackiewicza i konstruktora Bogdana Trębińskiego. Kościół został zbudowany w formie rotundy, z cegły klinkierowej. Świątynia została dedykowana przez biskupa Zygmunta Zimowskiego w dniu 11 listopada 2004 roku. Przypisy
Cerkiew św. Michała Archanioła w Cetuli

Cerkiew św. Michała Archanioła w Cetuli – parafialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w latach 1938–39, znajdująca się w Cetuli. Po 1947 cerkiew zamknięta i nieużytkowana. W 1958 przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła filialnego parafii św. Anny w Radawie. Historia obiektu W 1801 zbudowano w Cetuli cerkiew drewnianą. Była odnawiana w 1875. W czasie działań wojennych w 1915 została spalona. Na jej miejscu w 1917 wybudowano drewnianą kaplicę, którą rozebrano po wzniesieniu w latach 1938–39 nowej murowanej cerkwi. Budowla murowana, na planie krzyża z kopułą centralną z prezbiterium zamkniętym trójbocznie i dwoma zakrystiami po bokach. Od zachodu dobudowany pod koniec XX w. przedsionek. Elewacje naw bocznych i ściany frontowej zwieńczone murem attykowym. Kopuła zakończona wieżyczką na sygnaturkę, a w narożach zadaszenia nawy cztery małe wieżyczki. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Kartuzach

Kościół świętego Wojciecha w Kartuzach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kartuski diecezji pelplińskiej). W dniu 1 maja 1997 roku rozpoczęła się budowa świątyni na bazie kaplicy, którą dla parafii zakupił i przekazał ksiądz prałat Henryk Ormiński. W dniu 1 października 2016 roku kościół został poświęcony przez biskupa pelplińskiego Ryszarda Kasynę. Przypisy
Jezioro Martwe (województwo zachodniopomorskie)

Jezioro Martwe (niem. Kl. Musterfiet See) – niewielkie jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Szczecinek. Akwen leży na Pojezierzu Drawskim, około 200 metrów na południe od jeziora Kople. Jezioro jest otoczone lasami i posiada bardzo nieregularną linię brzegową, od południa przylega do mokradeł nazywanych Brzezińskie Bagna. Przypisy
Forest (Gebäude)

Forest ist ein Warschauer Bürocampus mit einem Hochhaus. Der Komplex, der aus mehreren Gebäuden besteht, liegt im Stadtdistrikt Wola an der Grenze zu den Distrikten Śródmieście und Żoliborz. Die Anschrift lautet Ulica Burakowska 14. Der Name greift die naturnahe Gestaltung der Anlage. Das rund zwei Hektar große Gelände enthält neben den Bauten einen großen Anteil von Rasen- und Waldflächen wie auch einem künstlichen Teich (der im Winter als Eisbahn dienen soll). Das Hochhaus hat eine Höhe von 120 Metern, die niedrigeren Gebäude enthalten sechs bzw. acht oberirdische Geschosse. Insgesamt entstehen 79.000 m² Nutzfläche, die vor allem als Büromietraum zur Verfügung gestellt werden. Daneben befinden sich auch Restaurants und Convenience Shops im Gebäude. Ein charakteristisches Merkmal der Gebäude sind geräumige Balkone, Loggien und Terrassen auf den Dächern. Dort befinden sich Mini-Gewächshäuser, Unterstände für Vögel und Insekten sowie ein Fitnessstudio mit einer Laufbahn im Freien. Investor von Forest ist die HB Reavis Poland; die Gestaltung kommt aus dem Studio der HRA Architekci. In unmittelbarer Nähe befindet sich die der Rondo Zgrupowania AK „Radosław“ mit der Megamall Arkadia, dem Maszt Wolności und dem Babka-Hochhaus. Ursprünglich gehörte das Baugrundstück der stadteigenen Müllabfuhr MPO – Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania, die es für 70 Mio. Złoty an den Investor verkaufte. In Folge wurde MPO kritisiert: das Unternehmen habe sich vor dem Verkauf des Grundstücks nicht bemüht, den Wert durch Erlangen einer Baugenehmigung für ein Hochhaus zu erhöhen. Neben 800 Kfz-Parkplätzen bietet Forest auch 260 Fahrradstellplätze. Weblinks Forest bei Urbanity.pl Website des Developers Siehe auch Liste der Hochhäuser in Warschau Einzelnachweise
Forest (skyscraper)

The Forest is a complex of office buildings, including a 120-metre-tall skycsraper, in Warsaw, Poland. It is located at 14 Burakowska Street in the neighbourhood of Powązki, within the district of Wola. It was opened in 2022. History The building complex was an investment of Slovakia-based company HB Reavis, costing 162 million euros. It was designed by architects firm HRA Architekci, and constructed between June 2019 and 28 March 2022. It received the certifications BREEAM and WELL Core & Shell, confirming sustainability of its design. It was also given the Mayor of Warsaw Architecture Award for the best commercial building in the city of 2022. In 2023, it became headquarters to the Bank Pekao. Characteristics The campus includes a 120-metre-tall skyscraper Forest with 29 storeys, surrounded by several 6- and 8-storey-tall buildings. In total they offer a 78,990 m² floor area, of which 71,000 m² is for office spaces, and 5,000 m² for stores and services. Around them is a two-hectare site with a lawn, a small forested area with 200 trees, and an artificial pond. References
Forest (wieżowiec)

Forest – kompleks budynków i wieżowiec znajdujący się w Warszawie w dzielnicy Wola, przy ulicy Burakowskiej 14, w pobliżu ronda Zgrupowania Armii Krajowej „Radosław”. Historia Kampus Forest zaprojektowała pracownia HRA Architekci. Zakończenie budowy i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie kompleksu miało miejsce 28 marca 2022 roku. Kampus powstał na 2-hektarowym terenie i w jego skład wchodzą 120-metrowy wieżowiec oraz przyległe budynki o wysokości od 6 do 8 kondygnacji. Forest już na etapie budowy uzyskał certyfikat BREEAM na poziomie „Excellent” potwierdzający zastosowanie proekologicznych rozwiązań w budynku. Na dachu jednego z budynków znajduje się ogród publiczny. Wokół kompleksu posadzono 200 drzew i 200 krzewów. Inwestycję zrealizowało słowackie przedsiębiorstwo HB Reavis. Koszt inwestycji to 162 miliony euro. Budynek nagrodzono Nagrodą Architektoniczną Prezydenta m.st. Warszawy 2022 w kategorii Najlepszy budynek komercyjny. W 2023 roku drodze znajdującej się po południowej stronie kompleksu nadano nazwę ulica Żubra; stało się to na wniosek jednego z najemców, Banku Polska Kasa Opieki (żubr znajduje się w logo banku). Przypisy
Cmentarz wojenny w Nowym Bruśnie

Cmentarz wojenny w Nowym Bruśnie – cmentarz z I wojny światowej położony na terenie wsi Nowe Brusno, w gminie Horyniec-Zdrój, w powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. Opis Cmentarz znajduje się na prawym brzegu rzeki Brusienki, na wschód od drogi do Łówczy i położony jest w lesie. Ma kształt prostokąta o powierzchni około 1600 m², otoczonego płytkim rowem i wałem ziemnym. Pole grobowe podzielone jest na dwie kwatery niemiecką i rosyjską, oddzielone alejką. Pomnikiem centralnym jest niski monument z betonowych bloków zwieńczony czterospadowym daszkiem i stylizowanym krzyżem maltańskim. Na kwaterze rosyjskiej znajduje się 6 mogił zbiorowych. Pochowano tutaj nieznaną liczbę, niezidentyfikowanych żołnierzy. Na części niemieckiej znajduje się 11 długich mogił oraz 4 krótkie, na których rozłożono równomiernie czworokątne, kamienne płyty, na których wyryto nazwiska żołnierzy lub tylko daty śmierci i przynależność armijna (w przypadku niezidentyfikowanych). Pochowano tutaj 202 żołnierzy niemieckich, w tym 159 zidentyfikowanych. Cmentarz został wyremontowany w latach 1999–2003, ze środków wojewody podkarpackiego oraz Niemieckiego Ludowego Związku Opieki nad Grobami Wojennymi (VDK) w Kassel. W latach 2005–2006 wybudowano drewniane ogrodzenie. Na cmentarzu pochowano żołnierzy niemieckich i rosyjskich poległych podczas szturmu i obrony pozycji na linii rzeki Brusienki w dniach 18–19 czerwca 1915. Galeria Przypisy