NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Porębie

Kościół Zesłania Ducha Świętego w Porębie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zawiercie – Świętych Piotra i Pawła. Historia Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim dzięki staraniom księdza Franciszka Pędzicha, wikariusza z Ciągowic i parafian. Budowa kościoła została rozpoczęta w 1901 roku w dzień Zielonych Świąt, a pierwsza msza została w nim odprawiona już w dniu 4 grudnia tego samego roku. Świątynia została poświęcona rytem zwykłym w dniu ustanowienia samodzielnej parafii, tj. 13 marca 1908 roku, natomiast uroczystym (konsekrowana) w dniu 9 czerwca 1957 roku przez biskupa Zdzisława Golińskiego. Od tego czasu kościół był wyposażany w konieczne sprzęty służące do sprawowania Liturgii oraz na bieżąco upiększany (jego wystrój został zmieniony po 1966 roku), następnie poddawany remontom. W ostatnim dziesięcioleciu do ważniejszych prac wykonanych w kościele należą m.in.: odmalowanie wnętrza, wymiana pięciu drzwi, kupienie nowych ławek. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pszowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pszów archidiecezji katowickiej. Znajduje się w pszowskiej dzielnicy Krzyżkowice. W dniu 10 stycznia 1934 roku dzięki pomocy mieszkańców Pszowa zaczęto przywozić materiały budowlane. W dniu 19 marca zostały zalane fundamenty, Natomiast już w dniu 1 kwietnia została wmurowana pierwsza cegła. Budowa postępowała bardzo szybko ze względu na zgromadzone liczne fundusze. Świątynia była budowana pod kierownictwem Walentego Maciejka, budowniczego z Pszowa. W dniu 8 grudnia 1934 roku w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny dziekan ksiądz Knosała proboszcz parafii w Pszowie poświęcił nową świątynię pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krzyżkowicach. Ostatecznie, samodzielna placówka duszpasterska w Krzyżkowicach została erygowana w dniu 3 listopada 1935 roku. W 1936 roku kościół został otoczony parkanem. W świątyni zostały ustawione ławki oraz dwa boczne ołtarze: Matki Boskiej i św. Barbary. Zostały zakupione cztery dzwony odlane z brązu: Barbara (1165 kg), Antoni (580 kg), Maria (340 kg) i Izydor (243 kg), które zostały poświęcone przez biskupa Juliusz Bieńka. Podczas II wojny światowej okupant niemiecki skonfiskował trzy dzwony i został tylko jeden – Izydor oraz sygnaturka. Przed wybuchem II wojny światowej zostały zakupione organy wykonane przez rybnicką firmę Klimosz. Podczas wojny został zamontowany zegar z trzema tarczami wykonany przez ratyzbońską firmę Ranscher. W czasie przechodzenia frontu świątynia została uszkodzona, uszkodzenia zostały szybko naprawione w 1945 roku. W 1946 roku został ufundowany przez rodzinę Somerla krzyż misyjny. W 1949 roku został zamontowany w świątyni nowy ołtarz główny wykonany przez profesora Maciejewskiego z Krakowa. Obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa został namalowany przez księdza profesora Kramarczyka z Krakowa i ufundowany przez pana Jasitę. W 1950 roku ołtarz został pozłocony i zostały na nim postawione posągi świętych Apostołów Piotra i Pawła wykonane przez profesora Kalfasa w Krakowie. W 1956 roku została zamontowana pierwsza aparatura głośnikowa. Zostały zamówione również trzy nowe dzwony w hucie „Małapanew”, które zostały zawieszone w dniu 3 czerwca 1958 roku i zostały poświęcone przez księdza proboszcza Pilawę. Z okazji srebrnego jubileuszu zostały kupione posągi św. Jacka i św. Jadwigi wykonane przez pana Maksymiliana Tkocza z Rybnika. Przypisy
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Pszowie

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pszów archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Pszowie, w województwie śląskim. Stanowi część Kalwarii Pszowskiej i jest jej XV stacją. Budowla składa się z prostokątnej nawy głównej i o połowę od niej niższych dwóch naw bocznych oraz wyodrębnionego prezbiterium zamkniętego półkolistą absydą. Wejście główne jest umieszczone na osi fasady i posiada dobudowaną kruchtę. nawę główną nakrywa dach dwuspadowy, prezbiterium – dach stożkowy, nawy boczne – dach pulpitowy, natomiast kruchtę – dach dwuspadowy. Fasada jest zwieńczona trójkątnym szczytem. Na kalenicy dachu znajduje się czworokątna sygnaturka ze stożkowatym daszkiem. W elewacjach bocznych są umieszczone małe okna półkoliście zamknięte. Podobne okno znajduje się w absydzie, natomiast na środku jej górnej kondygnacji jest umieszczone okno okrągłe, a z lewej i prawej strony dwa okna w formie leżącego owalu. W fasadzie znajdują się dwa osiowo umieszczone okna: owalne i okrągłe. Kościół został wzniesiony w latach 1910–1911. W dniu 9 czerwca 1978 roku została utworzona przy nim stacja duszpasterska, natomiast w 1999 roku została erygowana samodzielna parafia. W latach 1981–1984 został przeprowadzony jej generalny remont, z kolei w 1987 roku zostało wymienione wyposażenie świątyni i została zbudowana obok niej stalowa dzwonnica. Przypisy
Peter-Paul-Kirche (Pyskowice)

Die Peter-Paul-Kirche im oberschlesischen Pyskowice (Peiskretscham) ist eine evangelische Filialkirche. Die Kirche im neogotischen Stil stammt aus dem späten 19. Jahrhundert und ist den heiligen Peter und Paul geweiht. Die Peter-Paul-Kirche gehört der Evangelisch-Augsburgischen Gemeinde in Gliwice (Gleiwitz) an. Sie befindet sich an der Ulica Sienkiewicza 8 am südwestlichen Rand der Altstadt. Geschichte Peiskretscham hatte sich um 1560 der Reformation angeschlossen; die aus dem 15. Jahrhundert stammende Nikolauskirche war bis 1629 evangelisch. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurden die Protestanten von Peiskretscham durch Geistliche aus Gleiwitz betreut, später aus Groß Strehlitz. Mit dem Bau einer evangelischen Kirche in Tost im Jahr 1876 wurde eine gemeinsame evangelische Gemeinde für Tost und Peiskretscham gegründet, die zum Kirchenkreis Gleiwitz der preußischen Kirchenprovinz Schlesien gehörte. Die Zahl der Protestanten stieg in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts stark an. 1894 legte man den Grundstein für eine evangelische Kirche in Peiskretscham. Am 6. Januar 1897 wurde die Kirche durch Generalsuperintendent David Erdmann eingeweiht. Im selben Jahr ließ man zwei Glocken in Bochum fertigen sowie eine Orgel durch die Schweidnitzer Firma Schlag und Söhne herstellen. Neben der Kirche wurde ein evangelischer Friedhof eingerichtet. 1926 zählte die Stadt 514 Protestanten. Architektur Bei der Peter-Paul-Kirche handelt es sich um ein neogotisches Bauwerk mit einer roten Ziegelsteinfassade. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm. Literatur Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch. Fünfter Band: Oberschlesien Ostoberschlesien Ostschlesien. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2015, S. 33 f. 35–38. Weblinks Website der Kirchengemeinde Artikel über die Kirche
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Pyskowicach

Kościół Piotra i Pawła – kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w Pyskowicach. Należy do diecezji katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Prace budowlane zostały rozpoczęte położeniem i poświęceniem kamienia węgielnego latem 1894 roku, natomiast zakończone zostały półtora roku później. Były prowadzone przez mistrza budowlanego Teodora Schmitsa. W Święto Epifanii, w dniu 6 stycznia 1897 roku świątynia została poświęcona. Kościół konsekrował Superintendent ksiądz doktor Erdmann. W tym samym roku zostały kupione dla świątyni dwa dzwony wykonane przez ludwisarnię w Bochum oraz organy wykonane przez firmę Schlag und Söhne ze Świdnicy. Podczas II wojny światowej świątynia nie została uszkodzona. Pierwsze nabożeństwo po zakończeniu wojny zostało odprawione w świątyni, w niedzielę 17 marca 1946 roku. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim. Jest to budowla murowana wzniesiona na planie prostokąta z czerwonej cegły i posiada dwuspadowy dach pokryty dachówką. Przypisy
Kościół św. Paschalisa w Raciborzu

Kościół świętego Paschalisa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Racibórz diecezji opolskiej. Znajduje się w raciborskiej dzielnicy Płonia. Historia świątyni zaczyna się od zakupienia w 1920 roku przez franciszkanina, ojca Ksawerego Zgolnika znajdującą się przy ulicy Sudeckiej nierentowną gospodę z dużą salą taneczną (Weinquelle). Szybko została ona zaadaptowana dla potrzeb franciszkanów, urządzono w niej cele klasztorne. W sali została urządzona prowizoryczna świątynia. Ambona została ufundowana przez raciborski magistrat. Kupione zostało 30 ławek, natomiast ołtarz główny został przekazany przez franciszkanów ze swojej bazyliki w Panewnikach. Z kolei z Opolda w Turyngii zostały sprowadzone dwa stalowe dzwony noszące nazwy św. Franciszek i św. Antoni. W pierwszy dzień Zielonych Świąt, czyli w dniu 23 maja 1920 roku zabrzmiały dzwony świątyni na Ostrogu i z tego miejsca ksiądz dziekan Pfleger razem z ojcami i braćmi na powozach udali się do świątyni na Płoni. Przy starej szkole ludność Płoni powitała zakonników. Dziekan pobłogosławił kościół i powierzył franciszkanom duszpasterstwo nad ludnością Małej i Wielkiej Płoni. Wkrótce też franciszkanie wybudowali obok świątyni okazały klasztor. W dniu 1 stycznia 1932 roku kardynał Adolf Bertram erygował nową parafię na Płoni pod wezwaniem św. Paschalisa Baylona. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Łukowie – kościół parafialny zlokalizowany w Łukowie przy ul. ks. Jerzego Popiełuszki 11. Historia Parafię erygowano w 1989, a misję jej tworzenia powierzono księdzu prałatowi Mirosławowi Łubikowi. Kamień węgielny kościoła poświęcił biskup Henryk Tomasik 26 kwietnia 1997. 21 kwietnia 2003 biskup Zbigniew Kiernikowski, w towarzystwie biskupa Henryka Tomasika i biskupa Jana Mazura, dokonał uroczystości poświęcenia kościoła. 25 maja 2015 w uroczystości 25-lecia parafii udział wzięli biskupi: Kazimierz Gurda (przewodniczył), Henryk Tomasik, Cyryl Klimowicz i Piotr Sawczuk. Tablica pamiątkowa W 2003 wmurowano tablicę ku czci budowniczych i dobrodziejów kościoła. Organy W świątyni odbywają się koncerty muzyki poważnej. Organy skonstruował niemiecki twórca Hans Wolf w 1968 z wykorzystaniem elementów z poprzednich (XIX-wiecznych). Instrument został przywieziony z Weyhe (Dolna Saksonia) w 2005. Demontażu i przewozu dokonała firma Ladach z Wuppertalu. W 2006 organy zmontował brat Michał Klepacki (jezuita). Mają 21 głosów, trakturę mechaniczną i manuały C-f3, pedał C-d1. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Raciborzu

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tworków diecezji opolskiej. Znajduje się w raciborskiej dzielnicy Sudół. Budowa świątyni w stylu neogotyckim rozpoczęła się w 1904 roku. Kościół konsekrował w 1905 roku biskup wrocławski, kardynał Georg Kopp. Świątynia posiada relikwie świętej siostry Faustyny Kowalskiej, niemieckiej zakonnicy katolickiej błogosławionej Marii Merkert a także błogosławionego Liboriusza Wagnera. W 2011 roku Kuria Metropolitalna w Krakowie przekazała do świątyni relikwię świętego Jana Pawła II. Jest to kropla krwi papieża znajdująca się w oprawie wykonanej ze szlachetnego metalu. Na wniosek parafii budynek kościoła wpisano do rejestru zabytków 26 września 2023 roku (nr rej. A/1266/23); ochroną objęto także mur wokół kościoła. Galeria Przypisy
Kościół św. Apostołów Mateusza i Macieja w Raciborzu

Kościół świętych Apostołów Mateusza i Macieja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pogrzebień archidiecezji katowickiej. Znajduje się w raciborskiej dzielnicy Brzezie. Projekt świątyni opracował w 1904 roku berliński architekt Oskar Hoßfeld, autor wielu świątyń, m.in. w Szczecinie, Poznaniu, Wrocławiu i w Strzelcach Opolskich. Zaprojektowana przez niego świątynia jest jednonawowa, reprezentuje styl modernistyczny. Została wzniesiona z cegły klinkierowej, częściowo została otynkowana. Fasada jest zwieńczona szczytem ze stylizowanymi wolutami. Trzy portale są ozdobione płycinami. Znajdujące się w fasadzie dwa okna mają kształt i obramowania wyraźnie w stylu secesyjnym. Do ściany północnej jest dobudowana czworokątna wieża, nakryta dachem hełmowym w stylu neobarokowym, zakończonym ostrosłupową iglicą. Świątynia posiada boczną dobudówkę od strony północnej, będącą niższą nawą boczną. Nawę główną nakrywa drewniany strop z ozdobnymi kasetonami. Trójbocznie zamknięte prezbiterium jest nakryte sklepieniem kopulastym. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 24 września 1904 roku. Prace budowlane prowadził budowniczy Józef Kuballa z Raciborza. Nowa świątynia została poświęcona w dniu 5 listopada 1906 roku. Budowla posiada późnobarokowy wystrój. Wyposażenie pochodzi częściowo ze starego kościoła. Ołtarz główny i obydwa ołtarze boczne reprezentują styl barokowy i powstały w XVII wieku. Polichromia została wykonana przez Józefa Langera z Wrocławia w 1909 roku. W 1971 roku zamalowano ją. Przypisy
Kościół ewangelicki w Miszkowicach

Kościół ewangelicki w Miszkowicach – barokowy kościół ewangelicki w Miszkowicach, znajdujący się w stanie ruiny. Historia Miszkowice posiadały dwa kościoły stosownie do wyznania mieszkańców: kościół katolicki (obecnie pw. Wszystkich Świętych) i protestancki. Obie świątynie zbudowano na końcu wsi w niewielkiej odległości od Jarkowic, stąd wydaje się, że wioski te skazane były na bliskie współżycie. Kościół został wzniesiony w latach 1771–1773 przez kowarskiego budowniczego Bandta. Kościół założony był na rzucie prostokąta, z kwadratową wieżą dostawioną na osi od wschodu, nakryty dachem łamanym z lukarnami. Posiadał wysokie okna w opaskach. Wnętrze było trzykondygnacyjne, z drewnianymi emporami bogato polichromowanymi i zdobionymi, podobnie jak strop i ściany. Po II wojnie światowej do 1947 r. kościół był użytkowany przez niemieckich mieszkańców, którzy jeszcze pozostawali w Miszkowicach. Po 1947 r. na krótko przez katolików, jednak przedstawiciele ówczesnej władzy kazali jeden z kościołów odebrać parafii. Wyposażenie kościoła ewangelickiego (ołtarz, ambona i chrzcielnica) zostało przewiezione przez ks. Władysława Lupę (1910–1981) do kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłakowicach. Zimą 1997 r. rozebrano kopułę wieży, ponieważ groziła katastrofą budowlaną. W połowie kwietnia 1998 r. zawaliła się część dachu, wieży i muru podpierającego strop kościoła. Zobacz też Kościół ewangelicki Imienia Krzyża Chrystusa w Lubawce Kościół ewangelicki w Chełmsku Śląskim Kościół ewangelicki w Krzeszowie Kaplica Lutra w Okrzeszynie Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 8: Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, red. Marek Staffa, Wrocław 1997. Stanisław Książek, Terytorialna organizacja kościelna Kotliny Kamiennogórskiej w XX wieku, Kamienna Góra 2000. Małgorzata Krzyżanowska-Witkowska, Łukasz Wyszomirski, Kościoły Diecezji Legnickiej: nasze dziedzictwo, t. 2, Bydgoszcz 2016. Linki zewnętrzne Kościół na starych pocztówkach Wystrój wewnętrzny kościoła
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Domanowie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Józefa Oblubieńca w Wierzchosławicach, mieszczący się w Domanowie w dekanacie Bolków w diecezji świdnickiej. Historia Kościół filialny wzmiankowany w 1371 r. Obecny wzniesiono w II poł. XVI w., przebudowano ok. 1677 r., restaurowano w latach 1732, 1957 i 1962. Orientowany, murowany, jednonawowy z wieżą od zachodu i prostokątnym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowym, z zakrystią od północy, kruchtą od południa, nakryty dwuspadowymi dachami. We wnętrzu zachowały się m.in.: ołtarz główny, rokoko bogato rzeźbione z XVIII w., 2 barokowe rzeźby, obraz olejny na płótnie – Wniebowstąpienie Pańskie, kielich pozłacany z wizerunkami świętych na czaszy i podstawie. Stowarzyszenia i ruchy Służba Liturgiczna, Dzieci Maryi, Rada Parafialna, Żywy Różaniec, Wspólnota Miłości Serca Jezusowego. Bibliografia Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Schematyzm Diecezji Świdnickiej, Świdnica 2010. Zobacz też Domanów Parafia św. Józefa Oblubieńca w Wierzchosławicach Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Radlinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Niedobczyce archidiecezji katowickiej. Znajduje się w dzielnicy Biertułtowy, będącej centrum obecnego miasta Radlin. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1926-1928, poświęcona w dniu 7 października 1928 roku przez księdza kanclerza Jana Skrzypczyka. Budowla została konsekrowana 3 października 1971 roku przez biskupa katowickiego Herberta Bednorza. Zaprojektowana została przez Jana Affę z Raciborza. 1 grudnia 1983 roku wnętrze świątyni zostało zniszczone przez pożar, który był efektem podpalenia. 3 października 1986 roku biskup katowicki Damian Zimoń konsekrował nowy ołtarz i poświęcił wystrój prezbiterium zaprojektowane przez artystę plastyka Zygmunta Brachmańskiego. Architektura Świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym. Budowla jest pięcionawowa i posiada okazałe wieże o wysokości 56 metrów, może pomieścić 4,5 tys. wiernych. We wnętrzu znajdują się ołtarze boczne wykonane przez Franciszka Tolka z Pawłowic. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Krakowie (ul. Witosa)

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XI Podgórze Duchackie przy ul. W. Witosa 9, na osiedlu Kurdwanów Nowy. Jest świątynią parafialną Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Posługę pełnią księża diecezjalni. Kościół wykonano w stylu postmodernistycznym według projektu architekta Olgierda Krajewskiego. Historia Pomysły wybudowania kościoła na nowo powstałym osiedlu Kurdwanów pojawiły się po raz pierwszy w 1984 r. W Wielki Piątek 4 kwietnia 1985 roku został wzniesiony i poświęcony krzyż na placu pod budowę kościoła. 29 stycznia 1986 władze dzielnicy wydały oficjalną zgodę na budowę. Zasadnicze prace budowlane zaczęły się jednak dopiero w 1989 r. Od 1993 r. sprawowano liturgię w nawie głównej kościoła, będącej w stanie surowym. Prace wykończeniowe zakończono w 1998 r. Rok później świątynia otrzymała organy. Zwieńczaniem prac nad budową świątyni było poświęcenie trzech dzwonów i konsekracja kościoła, jaka dokonała się 31 grudnia 2001 r. za pośrednictwem kard. Franciszka Macharskiego. Bibliografia Serwis archidiecezji krakowskiej. [dostęp 2018-08-15]. Witryna parafii. [dostęp 2018-08-15].
Kościół św. Józefa Robotnika w Bytomiu (Vitor)

Kościół św. Józefa Robotnika w Bytomiu – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny w Bytomiu-Stroszku-Dąbrowie Miejskiej (tzw. osiedle Vitor), wzniesiony w latach 2014–2015. Historia Na skutek m.in. szkód górniczych, które wpłynęły na stan pierwotnego kościoła oraz przesiedleń mieszkańców, a więc redukcji liczby wiernych, którzy mieszkali w pobliżu tej świątyni, zdecydowano się na budowę nowego obiektu. W 2008 roku biskup Jan Wieczorek zlecił budowę nowego kościoła dla parafii św. Józefa w Bytomiu. W drodze konkursu w 2009 roku Diecezjalna Komisja Budowlana wybrała do realizacji projekt dra hab. inż. arch. Jana Rabieja, który współtworzyła firma Techmeko z Politechniki Śląskiej. W 2010 roku od gminy Bytom kupiono działkę pod budowę świątyni, a w 2013 roku uzyskano pozwolenie na jej budowę. 31 marca 2014 roku rozpoczęto budowę kościoła i plebanii, a 1 maja 2015 roku wmurowano kamień węgielny w ścianę prezbiterium; konstrukcja nośna została wzniesiona przez firmę Eurolam. Budowę zakończono w grudniu tegoż roku. 4 czerwca 2015 roku w nowym kościele odprawiono po raz pierwszy mszę świętą, a od 16 grudnia 2015 roku rozpoczęto regularne użytkowanie świątyni i plebanii. Architektura Jest to budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony, wzniesiony na planie równoramiennego krzyża. Konstrukcja nośna świątyni została wykonana z klejonego drewna. Są to trójprzegubowe ramy o rozpiętości 12 m w osiach podpór żelbetowych, złożone z bumerangowych dźwigarów. Zewnętrzne przegrody obiektu wykonano z prefabrykatów o szerokości 2 m. Wielopołaciowy dach (połacie o nachyleniu 35° oraz 70°) nakryto blachą, wieńczy go wieża-iglica zakończona krzyżem. Wystrój świątyni został zaprojektowany również przez Jana Rabieja, włączono do niego elementy ze starego kościoła, m.in.: krzyż z figurą Chrystusa Ukrzyżowanego, figurę św. Józefa, tabernakulum oraz organy. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Poznaniu

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, usytuowany na osiedlu Bolesława Śmiałego na obszarze osiedla administracyjnego Piątkowo na Piątkowie w Poznaniu. Historia 1 kwietnia 1990 na placu budowy odprawiono pierwszą mszę świętą. 23 grudnia 1990 ks. Jerzy Stroba utworzył ośrodek duszpasterski oraz poświęcił tymczasową kaplicę. 1 stycznia 1992 ks. arcybiskup Jerzy Stroba wydał dekret erekcyjny, ustanawiający powstanie parafii. 21 marca 1999 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod nową świątynię. Aktu wmurowania dokonał ks. arcybiskup Juliusz Paetz. We wrześniu 2002 rozpoczęto budowę wieży przy kościele, którą ukończono 28 października 2004. Wieża zostaje zwieńczona krzyżem. 18 maja 2005 w wieży na wysokości 18 m zainstalowano dzwon św. Stanisława Biskupa i Męczennika. 24 listopada 2009 powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w Poznaniu, wydał pozwolenie na użytkowanie kościoła i wieży. 8 maja 2012 odbyła się uroczystość poświęcenia kościoła przez ks. arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, metropolitę poznańskiego. Architektura Świątynię wraz z zapleczem duszpasterskim i mieszkalnym wybudowano według projektu architekta Eugeniusza Skrzypczaka. Galeria Zobacz też Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Poznaniu (Chyby) Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 86, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Alicja Lepiarz, Agnieszka Meissner, „Poznańskie parafie”, Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2008, s. 82-83, ISBN 978-83-60069-54-7