Ambasada Francji w Warszawie

Ambasada Francji w Warszawie, Ambasada Republiki Francuskiej (fr. Ambassade de France à Varsovie) – francuska placówka dyplomatyczna w Polsce, mieszcząca się w Warszawie przy ul. Pięknej 1, pomiędzy ulicami Jazdów i Johna Lennona. Podział organizacyjny Kancelaria dyplomatyczna (Chancellerie) Dział konsularny (Section consulaire) Dział prasowy (Service de presse) Dział współpracy kulturalnej (Service de coopération et d’action culturelle) - Instytut Francuski w Polsce Instytut Francuski w Warszawie (Institut français de Varsovie), ul. Widok 12 Centrum Informacji Francuskiej (Le Centre d’Information sur la France) Instytut Francuski w Krakowie (Institut français de Cracovie), ul. Stolarska 15 Dział spraw społecznych (Service du Conseiller pour les Affaires sociales) Regionalny dział ekonomiczny (Service économique régional) Misja ekonomiczna Business France (Mission économique Business France) Attaché Obrony (Attaché de défense) Delegatura Biura ds. międzynarodowej współpracy technicznej policji (Service de coopération technique internationale de police – SCTIP) Dział administracyjny i finansowy (Service administratif et financier) Liceum Francuskie w Warszawie (Lycée français René-Goscinny de Varsovie), ul. Walecznych 4/6 (1919) Konsulat Generalny Republiki Francuskiej w Krakowie (Consulat général de France à Cracovie), ul. Stolarska 15 Siedziba Po I wojnie światowej Po I wojnie światowej, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych w 1919, rozpoczęło swą pracę poselstwo, mając kilka kolejnych lokalizacji – w willi Wernickiego w Al. Ujazdowskich 31 (1919–1928), od 1924 w randze ambasady, oraz w pałacu Lesserów w Al. Ujazdowskich 6a/ul. Pięknej 10 (lata 20. XX w.), w domu Szelechowa w Al. Ujazdowskich 15 róg al. Róż 2 (1928–1936), w latach 1936–1939 w pałacu Branickich, tzw. Czerwonym Pałacu z 1887 (proj. Leandro Marconi) przy ul. Frascati 22 (zburzonym w czasie II wojny światowej). W okresie wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania. Biuro Radcy Handlowego znajdowało się przy ul. Foksal 11 (1923–1935). Instytut Francuski mieścił się w Pałacu Staszica przy ul. Nowy Świat 72 (1925–1939). Francja utrzymywała też konsulaty: w Warszawie: w al. Róż 2 (1923–1938), Gdyni: przy ul. 10-go Lutego/Sienkiewicza 36 (1938), Katowicach: przy ul. 3 Maja 23 (1923–1939), Krakowie: przy ul. Pawiej 3, w pałacyku Jutkiewiczów z 1893 (proj. Wandalina Beringera) przy ul. Potockiego 9, w kamienicy z 1912 przy ul. Studenckiej 1 róg ul. Podwale 4 (1938), Lwowie (1923-1939): przy ul. Czarnieckiego 4, ob. Винниченка/Wynnyczenka (1928–1939), Łodzi: w al. Kościuszki 3 (agencja konsularna) (1928–1938), Poznaniu: przy ul. Wielkie Garbary 4 (1928), przy Wałach Wazów 15 (1938), Toruniu: w budynku z 1896 (proj. Carl Gustaw Wilhelm Walter) przy ul. Bydgoskiej 34 (1920-1922), w kamienicy z 1888 przy ul. Mostowej 28 (obecnie nr 30) (1922–1939), Samodzielną strukturą, organizacyjnie poza ambasadą, była Francuska Misja Wojskowa (1919–1932), początkowo z siedzibą w hotelu Europejskim przy ul. Krakowskie Przedmieście 13 (1919), następnie w pałacu Raczyńskich przy ul. Krakowskie Przedmieście 5 oraz w hotelu Narodowym w al. Jerozolimskich 47 (1924–1925). Po II wojnie światowej Stosunki dyplomatyczne reaktywowano w 1944, najpierw na szczeblu przedstawicieli politycznych, delegatów, a od 1945 ambasadorów. W latach 1945–1971 ambasada mieściła się m.in. przy ul. Poselskiej 21 (1945), ul. Zakopiańskiej 9c (1948–1971). Na początku lat 60. planowano zbudować ambasadę w miejscu spalonego w 1939 pałacu Kronenberga i Teatru Żydowskiego na rogu pl. Małachowskiego z ówczesnym pl. Zwycięstwa, lecz do tego nie doszło i ostatecznie w tym miejscu powstał hotel Sofitel Victoria. Obecny budynek przy ul. Pięknej 1 zbudowano w stylu awangardowego modernizmu z odlewami aluminiowymi na fasadzie pomysłu arch. Jeana Prouvé i ze stalowym dachem wiszącym w powietrzu na linach w latach 1967–1971 (arch. Bernard Zehrfuss, Henry Bernard i Guillaume Gillet). W ceremonii wmurowania kamienia węgielnego w 1967 wziął udział gen. Charles de Gaulle. W latach 2001–2004 przeprowadzono w budynku ambasady prace renowacyjne (arch. Jean Philippe Pargade i Roman Gal). W tym czasie ambasada miała tymczasową siedzibę przy ul. Puławskiej 17. Biuro Radcy Handlowego znajdowało się m.in. przy ul. Zwycięzców 16 (1945–1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1951), ul. Dąbrowieckiej 21 (1955–1966), rezydencja ambasadora w willi rodziny Rotsteinów z 1938 (proj. Lucjan Korngold) przy ul. Krynicznej 6 (1945–1948), ul. Miedzeszyńskiej 94 (1948–1966), oraz w pierwszych latach powojennych Biuro Rewindykacji przy ul. Francuskiej 15 oraz Misja Poszukiwawcza przy ul. Krynicznej. Instytut Francuski tuż po wojnie mieścił się w odbudowanym skrzydle domu w Al. Jerozolimskich 32, po wznowieniu działalności w latach 1967–1968 w al. Wyzwolenia 14, a w latach 70., 80. i 90. (1990) na ul. Świętokrzyskiej 36. Połączony z utworzonym na fali przemian politycznych i społecznych z Francuskim Ośrodkiem Kształcenia i Informacji Kadr (CEFFIC), od 1994 do września 2009 Instytut Francuski miał siedzibę w budynku dawnego Banku Landaua, na ul. Senatorskiej 38. Od 28 września 2009, Instytut znajduje się przy ul. Widok 12. Od 1961 Francja utrzymywała też w Polsce wymieniony powyżej Francuski Ośrodek Dokumentacji Naukowo-Technicznej (Centre de documentation française scientifique), który następnie zmienił nazwę na Ośrodek Francuskiej Dokumentacji Technicznej przy ul. Marszałkowskiej 77–79 (1972–1990) wraz z filiami – w Gdańsku, w Domu Technika NOT przy ul. Rajskiej 6 (1975–) i w Katowicach, w Domu Technika NOT przy ul. Podgórnej 4 ([1968]–1990). Funkcjonowały/funkcjonują też konsulaty: w Krakowie (Konsulat Generalny): przy ul. Karmelickiej 9 (1946), ul. Kapucyńskiej 5, w bud. z 1889 przy ul. Krupniczej 5 (lata 50. i 60. XX w.), w Kamienicy pod Opatrznością z XIV w. przy ul. Stolarskiej 15 (1984–) Gdańsku/Gdyni (1945-1990): w Gdańsku przy ul. Pięknej 16 (1945), następnie w Gdyni przy ul. Starowiejskiej 37-2, ul. I Armii WP (1946) oraz przy skwerze Kościuszki (1948); w Gdańsku przy ul. Rokossowskiego 21/ul. Konarskiego 1 (1947–1975), agencja konsularna w Gdańsku w wieżowcu Zieleniak przy Wałach Piastowskich 1 (1980–1990) Szczecinie (1946–1951): początkowo w hotelu Continental przy ul. 3 Maja 1, następnie w willi rodziny armatorskiej Eduarda Gribelsa przy ul. Wielkopolskiej 19 Warszawie: przy ul. Zakopiańskiej 14 (1945–1948), ul. Szczuczyńskiej 6 (1950), ul. Willowej 5 (1964–1966) Toruniu: przy ul. Mostowej 28 (obecnie nr 30) (1945–1947) Zobacz też Ambasada RP w Paryżu Przedstawiciele dyplomatyczni Francji w Polsce Konsulat Francji w Gdańsku Przypisy Bibliografia Karol Romer: Zagraniczny korpus dyplomatyczny w Polsce, [w:] Dziesięciolecie Polski Odrodzonej 1918-1928, IKC, Kraków/Warszawa 1928, s. 249–260 Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938. Tadeusz Kur: Rezydencje dyplomatyczne w krajobrazie Warszawy, Stolica 1961, nr 29/30, s. 6–7. Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN, Warszawa 1973. Romuald Gelles: Konsulaty we Wrocławiu wczoraj i dziś, Wydawnictwo TW „Wratislavia”, Wrocław 1996, s. 192, ISBN 83-86221-07-0. Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918–1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, ISBN 83-226-1334-2. Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7452-019-5 PatrykP. Pleskot PatrykP., Dyplomata czyli szpieg ? Działalność służb kontrwywiadowczych PRL wobec zachodnich placówek dyplomatycznych w Warszawie (1956-1989), Warszawa: IPN, 2013, s. 656, ISBN 978-83-7629-487-2 . Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie, Historia i działalność, Petrus, Kraków 2014, s. 174, ISBN 978-83-7720-051-3. Linki zewnętrzne Oficjalna strona