NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Лодзь (аеропорт)

Аеропорт Лодзь імені Владислава Реймонта також Лодзь-Люблінек (IATA: LCJ, ICAO: EPLL) пол. Port lotniczy Łódź-Lublinek — міжнародний аеропорт в центральній Польщі, розташований приблизно за 6 км на південний захід від центру міста Лодзь. Аеропорт знаходиться в експлуатації з 13 вересня 1925 року і в 2010-і сталося чимало оновлень, що дозволяє йому працювати з низькобюджетними авіакомпаніями. Аеропорт має три термінали : Термінал I офіційно відкрито 1 червня 2012 після трьох років будівництва. Повне відкриття трафіку відбулося 30 червня 2012. General Aviation Terminal модернізовано 1997 року, слугує авіації загального призначення та VIP рейсам. Вантажний термінал відкрито 16 вересня 2009. Транспортне сполучення Аеропорт сполучений з центром Лодзя автобусними маршрутами 88A і 88B, які з'єднують його зі станціями Лодзь-Каліска і Лодзь-Фабрична. Авіалінії та напрямки, жовтень 2020 Статистика Примітки Див. також Список аеропортів Польщі Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Лодзь (аеропорт) Official website of Łódź Airport [Архівовано 30 липня 2013 у Wayback Machine.] (англ.) Official website of Łódź Airport [Архівовано 14 червня 2017 у Wayback Machine.] (пол.) Lotnisko dla Łodzi Association (The Airport for Łódź Association) (англ.)
Zoologická zahrada Žitava

Zoologická zahrada Žitava (německy: Tierpark Zittau) v Žitavě v Sasku byla založena v roce 1965, přičemž snahy o založení byly již počátkem 19. století formou jeleního výběhu a ptačí voliéry. Od roku 1968, kdy se otevřela veřejnosti, chová zoo na 7 hektarech 380 zvířat 70 živočišných druhů. Zoo je umístěno v parku Weinaupark z roku 1876, který byl založen v anglickém stylu a zachoval se dodnes. Kromě domácího zvířectva má zoo několik tematických průchozích expozic včetně klokanů, tučňáků, lam, velbloudů, medvídkovitých, rysů a sov. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zoo Žitava na Wikimedia Commons Oficiální web zoo (v němčině)
Tierpark Zittau

Der Tierpark Zittau ist ein sieben Hektar großer Tierpark in Zittau. Der Tierpark nennt sich selbst auch Zoo im Dreiländereck. Er wurde 1965 gegründet und stellt seit 1968 einen abgeschlossenen Tierpark dar. Seine Ursprünge gehen bis zum Beginn des Jahrhunderts auf ein Rehgehege und eine Waldvogelvoliere zurück. Der Tierpark befindet sich im sogenannten Weinaupark, der ab 1876 im englischen Stil angelegt wurde und heute noch im Wesentlichen erhalten ist. Neben der Darstellung der einheimischen Tierwelt besitzt der Tierpark vor allem thematische Anlagen wie eine Südamerikaanlage oder auch die begehbaren Einrichtungen Australienanlage und Damwildanlage. Der Tierbestand besteht aus ca. 380 Tieren in 70 Arten, beispielsweise Pinguine, Kängurus, Lamas, Nasenbären, Luchse und Uhus. Der Tierpark, der auch Partnerzoo der Stiftung Artenschutz ist, hat jährlich zwischen 50.000 und 60.000 Besucher. Er befindet sich seit 2004 in der Trägerschaft eines Vereins. Gezeigt werden auch eine Ausstellung mit alten Landwirtschaftsgeräten, eine Fledermaus-Ausstellung, eine Pilz-Ausstellung und ein Lehmbauzentrum. Tiere im Tierpark der Stadt Zittau: Weblinks Tierpark Zittau
Gryf (hrad)

Hrad Gryf (německy Greiffenstein) je gotický hrad ve vesnici Proszówka na území gminy Gryfów Śląski v okrese Lwówek Śląski v polském Dolnoslezském vojvodství. Zříceniny hradu Gryf jsou zapsané na seznamu nemovitých kulturních památek polského Národního památkového ústavu (Narodowy Institut Dziedzictwa). Geografie Hrad Gryf stojí na 448 metrů vysokém čedičovém Hradním vrchu (polsky Góra Zamkówa) nad vesnicí Proszówka, zhruba 3,5 km severovýchodně od města Mirsku. Správní středisko místní městsko-vesnické gminy Gryfów Śląski se nachází necelé 4 km severněji. Celá tato oblast v jihozápadním výběžku Polska leží v podhůří Jizerských hor. Nejkratší vzdálenost k česko-polské státní hranici na západě je od hradu Gryf vzdušnou čarou přibližně 10 km. Nejbližšími sídly na české straně hranice jsou Jindřichovice pod Smrkem a Nové Město pod Smrkem. Historie Podle německých pramenů hrad pravděpodobně vznikl již ve 12. století na návrší, vzdáleném zhruba 2 km východně od řeky Kwisy, která pramení v Jizerských horách a poté teče na sever k městu Gryfówu, kde se prudce stáčí na západ směrem do Leśné. Podle jiných zdrojů byl hrad postaven až ve 13. století na místě, kde dříve bývalo hradiště (tzv. grod) lidí ze slezského kmene Bobřanů. Až do konce 14. století patřil hrad svídnickým knížatům, poté přešel do vlastnictví českého krále Václava IV. Po smrti Václava IV. v roce 1419 hrad Gryf získali Schaffgotschové. Hrad zůstal v držení tohoto německého slezského rodu až do roku 1798. V 16. a 17. století byl hrad stavebně upravován. V průběhu třicetileté války byl hrad Gryf dvakrát obléhán. V roce 1639 hrad obléhání odolal, v roce 1645 však byl Švédy dobyt. O sto let později, v roce 1745, byl hrad obsazen pruskou armádou. V roce 1799 bylo zdivo opuštěného hradu zčásti rozebráno a použito jako materiál na výstavbu hospodářství v podhradí, kde si Schaffgotschové nechali v 18. století postavit zámek. Areál hradu měl tři části: dolní, nejmladší, která se zachovala nejméně ze všeho, dále část střední a nakonec část horní. Horní hrad byl postaven na půdorysu nepravidelného pětiúhelníku. Na zdi hradní kaple býval vyobrazen velký gryf, od nějž se odvozuje jméno hradu. Hradní zřícenina je v soukromém vlastnictví. Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Burg Greiffenstein na německé Wikipedii a Zamek Gryf na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gryf na Wikimedia Commons
Zamek Gryf

Zamek Gryf (niem. Greiffenstein) – ruiny średniowiecznego zamku we wsi Proszówka, na wzgórzu (447 m n.p.m.) panującym nad drogą Gryfów Śląski – Mirsk (obecnie droga wojewódzka nr 361), 6 km na południe od Gryfowa i 2 km na północny wschód od Mirska. Historia Zamek wybudował w XIII wieku książę głogowski Konrad na miejscu dawnego grodu Bobrzan. Do końca XIV wieku znajdował się w rękach książąt świdnickich, później króla czeskiego Wacława IV. W 1419 roku stał się własnością rodu Schaffgotschów i pozostał w ich rękach do 1798 r. W XVI i XVII wieku był powiększany i umacniany, między innymi poprzez dodawanie attyk do zamku górnego oraz rozbudowę zamku dolnego i bramy wjazdowej. W 1526 Urlich von Schaffgotsch (zm. 1543) rozpoczął przebudowę zamku a w 1546 Hans von Schaffgotsch wzniósł mury obronne. W 1617 Hans Ulrich von Schaffgotsch (1595–1635) urządził pod zamkiem turniej rycerski. Warownia była dwukrotnie oblegana przez Szwedów. W 1639 r. obroniła się, ale została zdobyta w 1645 r. Obrońca zamku Christoph Leopold von Schaffgotsch (1623–1703) musiał się poddać. Sto lat później w 1745 r. zajęła przez wojska pruskie. W 1778 r. był już silną twierdzą. W 1799 r. został częściowo rozebrany na materiał do budowy folwarku usytuowanego poniżej zamku. Od tego czasu pozostaje w ruinie. Zachowały się jedynie fragmenty murów obronnych z bramami, resztki kaplicy, budynków mieszkalnych i gospodarczych. Obecnie zamek jest własnością prywatną. Architektura Zamek składał się z trzech elementów: zamku górnego, zamku średniego i najmłodszego, a zarazem najsłabiej zachowanego zamku dolnego. Najwyższą część zamku wzniesiono na planie nieregularnego pięcioboku, na północ ulokowano zamek średni, natomiast zamek dolny zajmował największą, wschodnia część. W kaplicy na jednej ze ścian namalowany był swego czasu wizerunek dużego gryfa, od którego pochodzi nazwa zamku. Z pierwotnej substancji budowlanej zachowały się mury zamku górnego oraz fragmenty bramy i wieży wjazdowej na dolnym przedzamczu. Galeria Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów Pogórze Izerskie (A-Ł), T. 2,Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6, s. 257-258 Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. L. Kajzer, S. Kołodziejski, J. Salm: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2012, s. 401–402. ISBN 978-83-213-4158-3. o właścicielach zamku w A. Kuzio-Podrucki, Schaffgotschowie. Dzieje wielkiego rodu z Europy Środkowej, Katowice 2024, ISBN 978-8367152-61-7 A. Kuzio-Podrucki, Schaffgotschowie. Zmienne losy śląskiej arystokracji, Bytom 2007, ISBN 978-83-923733-1-5 – info o książce na stronie: Śląska szlachta i arystokracja Linki zewnętrzne Wratislaviae Amici: Zamek Gryf. wroclaw.hydral.com.pl. [dostęp 2011-02-11]. Jakub Jagiełło: Zamek Gryf w Proszówce. www.ciekawe-miejsca.net. [dostęp 2011-02-11]. Opis na zamki.pl Archiwalne materiały związane z zamkiem w bibliotece Polona
Гриф (замок)

Замок Гриф (пол. Zamek Gryf, нем. Greiffenstein) — один из памятников средневековой рыцарской архитектуры Нижней Силезии. Замок находится в деревне Прошувка в гмине Грыфув-Слёнский в Львувецком повяте Нижнесилезского воеводства Польши. Построил его в XIII веке, на месте городища племени бобжанов, князь Конрад II Горбатый из силезской ветви династии Пястов. Дважды осаждали его Шведы — в 1639 году он защитился, но добыли его в 1645. В 1799 году частично разобрали крепость и с тех пор остаётся в разрушении. Ссылки Zamek Gryf (пол.)
Замок Гриф

Замок Гриф (пол. Zamek Gryf, нім. Burg Greiffenstein) — руїни середньовічного замку, що розташовані на пагорбі (447 м над рівнем моря) в селі Прошувка, в гміні Грифув-Шльонський Львувецького повіту Нижньосілезького воєводства в Польщі. Історія Замок побудував у XIII столітті глогувський князь Конрад II Горбатий на місці давніх оборонних укріплень племені бобрян. До кінця XIV століття замок володіли свідницькі князі, потім він перейшов у володіння чеського короля Вацлава IV. У 1419 році він перейшов у власність родини Шаффґочів, яка володіла ним аж до 1798 року. У XVI—XVII століттях його було розширено та зміцнено, серед іншого додано аттик до верхнього замку та розбудовано нижній замок і в'їзні брами. Двічі замок осаджували шведські війська: у 1639 році він встояв, натомість у 1645 році шведам вдалося його здобути. Через сто років, у 1745 році, замок зайняли прусські війська. У 1799 році замок частково розібрали на потреби будівництва фільварку, розташованого нижче замку. З того часу він залишається зруйнованим. В наш час замок перебуває у приватній власності. Архітектура Замок складався з трьох елементів: верхнього замку, середнього замку та наймолодшого, а також найменш збереженого нижнього замку. Найвища частина замку була побудована за планом неправильного п’ятикутника, на північ від нього розташовувався середній замок, тоді як нижній замок займав найбільшу, східну частину. У каплиці на одній із стін колись було намальовано зображення великого грифа, від якого й походить назва замку. Світлини Примітки
Neuer Friedhof in Zakopane

Der neue Friedhof in Zakopane (polnisch: Nowy Cmentarz w Zakopanem) wurde 1908 eingerichtet. Geschichte Der Entschluss, einen neuen Friedhof zu bauen, wurde 1904 gefasst, nachdem die Bestattungsplätze auf dem Alten Ehrenfriedhof ausgingen. Die erste Bestattung fand 1907 statt, der Friedhof wurde jedoch erst 1908 von Pfarrer Kazimierz Kaszelewski eingeweiht. Auf dem Friedhof befindet sich auch der Soldatenfriedhof Nr. 378 in Zakopane aus dem Ersten Weltkrieg, auf dem gefallene Soldaten der Polnischen Legionen, die aus der Region Podhale stammten, ihre letzte Ruhestätte fanden. Die Friedhofskapelle wurde 1924 errichtet. Der Friedhof wurde 1925 und 1986 vergrößert. Während des Zweiten Weltkriegs fanden Hinrichtungen auf dem Friedhof statt. Ein Mahnmal erinnert an die Opfer. Insgesamt sind ca. 25.000 Personen hier bestattet. Auf dem Friedhof gibt es Gräber von bedeutenden Personen, insbesondere Geistlichen, Künstlern, Schriftstellern, Musikern, Bergführern, Bergsteigern, Wintersportlern, aber auch von in der Tatra verunglückten Alpinisten. Häufig fanden Begräbnisse beliebter Zakopaner statt, an denen mehrere tausend Trauernde teilnahmen. Lage Der Friedhof befindet sich im Zentrum Zakopanes. In unmittelbarer Nähe befindet sich die Straße Zakopianka an der Mündung des Gebirgsbachs Bystra in die Zakopianka. Gräber von bekannten Verstorbenen Es ruhen hier unter anderen: Andere Friedhöfe in Zakopane Alter Friedhof in Zakopane Jüdischer Friedhof in Zakopane Soldatenfriedhof Nr. 378 in Zakopane Weblinks Zwiedzanie Nowego Cmentarza w Zakopanem - Zakopane, Tatry i Podhale - Zakopiański Portal Internetowy - z-ne.pl Information über den Friedhof auf der Website von Zakopane Literatur Maciej Pinkwart, Janusz Zdebski: Nowy cmentarz w Zakopanem – Przewodnik biograficzny. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1988.
Новое кладбище (Закопане)

Новое кладбище (пол. Nowy Cmentarz) — кладбище, находящееся в городе Закопане, Подкарпатское воеводство. Кладбище располагается на улице Новотораской у подножия горы Губалувка. На кладбище похоронены многие известные личности, связанные с Закопане и Подгалье. История Решение об организации нового кладбища в Закопане было принято городским советом в 1904 году. В 1907 году на кладбище было произведено первое захоронение торговца Юзефа Словника. В 1924 году на территории кладбища была сооружена небольшая каменная часовня. В 1925 году кладбище было расширено. Во время Второй мировой войны производились массовые экзекуции местного населения. На кладбище были перенесены прах генералов Анджея Галицы, Мариана Янушайтиса-Жеготы и Мечислава Боруты-Спеховича. На кладбище находится участок воинского захоронения (квартал XIII) времён Первой мировой войны. Известные личности, похороненные на кладбище В скобках указан квартал и номер могилы. Блоцкий, Влодзимеж (1885—1920) (XHl-CD-6) — польский живописец и график Розвадовский, Зигмунт (1870—1950) — польский живописец. Смречинская, Катажина (1846—1936) (XVI-4-19) — польская писательница, сказочница. Источник Maciej Pinkwart, Janusz Zdebski: Nowy cmentarz w Zakopanem — Przewodnik biograficzny. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK «Kraj», 1988. Ссылки Zwiedzanie Nowego Cmentarza w Zakopanem Архивная копия от 11 июля 2015 на Wayback Machine (пол.)
Новий цвинтар (Закопане)

Новий цвинтар (пол. Nowy Cmentarz) — некрополь, у місті Закопаному. Розташований на вулиці Новотораській 41, біля підніжжя гори Губалувки. На цвинтарі поховані багато відомих осіб, пов'язаних з містом. Історія цвинтаря Рішення про організацію нового цвинтаря в Закопаному прийняла міська рада (1904 року). 1907 року на цвинтарі було проведено перше поховання торговця Юзефа Словника. У 1924 році на території Нового цвинтаря була споруджена невелика кам'яна каплиця. 1925 році цвинтар розширено. Під час Другої світової війни на Новому цвинтарі проходили масові екзекуції місцевого населення. На цвинтар перенесено прах генералів Анджея Ґалиці, Мар'яна Янушайтіс-Жеґоти і Мечислава Борути-Спеховіча. На Новому цвинтарі є ділянка військового поховання (XIII) часів Першої світової війни. Відомі особистості, поховані на цвинтарі Влодзімеж Блоцький (1885—1920) — польський живописець і графік Луцькевич Іван Іванович (1881—1919) — ініціатор білоруського національного руху Зигмунт Розвадовський (1870—1950) — польський художник, баталіст Катажина Смречінська (1846—1936) — польська письменниця, казкарка Гелена Сікорська (1888—1972) — польська громадська діячка, дружина прем'єр-міністра Владислава Сікорського Мечислав Щука (1898—1927) — польський художник-авангардист Ян Слюсарчик (1903—1980) — польський скульптор, живописець і педагог, професор Варшавської академії красних мистецтв. Світлини Джерела Maciej Pinkwart, Janusz Zdebski: Nowy cmentarz w Zakopanem — Przewodnik biograficzny. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK «Kraj», 1988.(пол.) Примітки Посилання Zwiedzanie Nowego Cmentarza w Zakopanem (пол.) Закопане, Новий муніципальний цвинтар по вул. Новотораській (пол.)
Щава (гміна Щава)

Щава (пол. Szczawa) — село в Польщі, у гміні Щава Лімановського повіту Малопольського воєводства. Населення — 1974 особи (2011). У 1975—1998 роках село належало до Новосондецького воєводства. Географія Селом протікає річка Камениця, у яку впадає річка Щава. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Щава (гміна Щава) .
Szczeglin, Świętokrzyskie Voivodeship

Szczeglin [ˈʂt͡ʂɛɡlin] is a village in the administrative district of Gmina Stopnica, within Busko County, Świętokrzyskie Voivodeship, in south-central Poland. It lies approximately 5 km (3 mi) south-east of Stopnica, 21 km (13 mi) east of Busko-Zdrój, and 59 km (37 mi) south-east of the regional capital Kielce. References
Щеглін (Свентокшиське воєводство)

Щеглін (пол. Szczeglin) — село в Польщі, у гміні Стопниця Буського повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 140 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Келецького воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .
Rathaus (Szydłowiec)

Das Rathaus in Szydłowiec steht auf dem Alten Markt von Szydłowiec in der Woiwodschaft Masowien in Polen. Es wurde von 1602 bis 1626 im manieristischen Stil von Kacper Fodyga (Gaspare Fodige) erbaut. 1809 wurde es beim Österreichischen Feldzug gegen das Herzogtum Warschau sowie während des Ersten Weltkriegs beschädigt. In den Jahren 1809, 1918 und 1945 wurde das Rathaus restauriert. Das Gebäude wird weiterhin als Rathaus und Standesamt genutzt. Heute gehört es zu den wertvollsten Baudenkmälern der Spätrenaissance in Polen. Literatur Danuta Paprocka: Szydłowiec, Krajowa Agencja Wydawnicza. Kraków 1983. Weblinks
Szydłowiec Town Hall

Szydłowiec Town Hall is a late Renaissance building that is the seat of the mayor and local government administration of Szydłowiec, Poland. Function The town hall is the seat of the Mayor and The Town Council administration. History In the centre of typical medieval town square of Szydłowiec there is a late Renaissance town hall built in 1602–1629. It is counted among the most impressive and precious monuments of Burgher architecture in Poland. Its silhouette resembles to some degree the town hall of Sandomierz, but makes a grander impression. Its noble figure makes the town hall the most characteristic landmark of the town. In front of the town hall's façade there is the town's historical pillory. It goes back to the first half of the 17th century. Szydłowiec's pillory is a unique monument of the kind in Poland. Sources Łoziński, J. Z. and Wolff, B., eds. (1961). Katalog Zabytków Sztuki w Polsce. Vol. 3. Warsaw: E. Krygier, J. Z. Łoziński. Słomińska-Paprocka, D. (2009). Powiat szydłowiecki w województwie mazowieckim. Szydłowiec. "Ratusz (Town hall)". (2015). Szydlowiec.pl. Retrieved 30 March 2022. "Ratusz (Town hall)". (2020). Zabytek.pl. Retrieved 30 March 2022. "Ratusz w Szydłowcu". (2013). Infoturystyka.pl. Retrieved 30 March 2022.
Ratusz w Szydłowcu

Ratusz w Szydłowcu – późnorenesansowy budynek, który jest siedzibą burmistrza i administracji samorządowej Szydłowca. Ratusz został wybudowany w latach 1602–1629 i zgodnie z regułami prawa magdeburskiego umiejscowiony pośrodku czworobocznego Rynku. Historia Przy projektowaniu i pracach budowlanych zatrudnieni zostali Kasper Fodyga, a później jego brat Albrecht. Fundusze na budowę ratusza, rozpoczęto zbierać w 1599 roku, po trzech latach zebrano wystarczającą sumę. W 1626 roku ukończono budowę bryły ratusza, pozostały tylko zadaszenie i tynk. Trzy lata później ukończono budowę ratusza, a przed frontem ustawiono pręgierz. Na wieży ratusza umieszczono renesansowy hełm (częściowo różniący się od obecnego), niewielkie hełmiki na bocznych wieżyczkach oraz zegar. Ratusz otynkowano no biało a w attyce wymalowano Mękę Pańską metodą sgraffito. W 1809 roku został zdewastowany przez Austriaków, następnie planowano jego rozbiórkę i postawienia nowego ratusza otoczonego sklepami, jednak tego planu nie zrealizowano. Ponownie budynek ucierpiał podczas I wojny światowej. Górne piętra wieży zostały wysadzone w powietrze, a ponieważ miasto nie posiadało funduszy na jej odbudowę została nakryta dachem, a wejście na piętro poprowadzono zewnętrznymi schodami. Budynek przebudowywano w 1809, 1918, i 1945 roku ostatecznie uzyskując obecną formę. Opis Ratusz zbudowany jest na planie prostokąta, posiada w każdym rogu wieżyczkę. W części wschodniej budowli umieszczona jest wysunięta na zewnątrz wieża wzniesiona na planie kwadratu przechodząca u góry w ośmioboczną. Wieża sklepiona jest kopułą z sygnaturką. Poniżej znajduje się balkon, a pod nim trzy zegary. W podziemiu wieży znajdowało się więzienie. Na piętrach umieszczone są okna z kamiennymi obramieniami i gzymsami. Łukowate okna w attyce wybite zostały w XIX wieku. Obecnie budynek jest otynkowany na biało. Obecnie ratusz jest siedzibą władz miejskich. Ponadto mieści się tu urząd stanu Cywilnego i Wydział Spraw Obywatelskich. W wykutej w skale piwnicy znajduje się kawiarnia "Piwnica Szydłowiecka". Budowla ta należy do najlepiej zachowanych późnorenesansowych zabytków w Polsce. Galeria Linki zewnętrzne Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona
Synagoge (Szydłów)

Die Synagoge in Szydłów, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Heiligkreuz, wurde in der Mitte des 16. Jahrhunderts erbaut. Sie ist heute ein Kulturzentrum. Geschichte Das Baujahr der Synagoge liegt zwischen 1534 und 1564. Neben der Burg und der Kirche war sie eine von drei steinernen Gebäuden und wahrscheinlich Teil der Stadtbefestigung. Zu Beginn des 17. Jahrhunderts wurde die Halle umgebaut und im Westen ein steinernes Vestibül mit einer hölzernen Frauenempore darüber angebaut. Ende des 19. Jahrhunderts zerstörte ein Feuer das Gebäude; im Zuge des Wiederaufbaus wurde die Frauenempore durch eine gemauerte Struktur ersetzt. Eine Renovierung fand 1928–1936 statt. Während der deutschen Besetzung im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge geschlossen und verwüstet, die Bima und Teile des Toraschreins wurden demontiert. Die Halle wurde als Lager genutzt. Nach dem Krieg stand das Gebäude zunächst leer; 1953 wurde es für einige Zeit zu einem Kino, stand aber danach wieder leer. 1978–1981 fanden erste Renovierungen statt, umfangreiche dann nach 2018. Heute dient die Synagoge als Kulturzentrum. Beschreibung Das spätgotische Gebäude hat bis zu zwei Meter dicke Mauern, die zusätzlich von zwölf Strebepfeilern verstärkt werden. Das Dach ist von einer Attika mit Zinnen verdeckt. Die langen, schmalen Fenster sind hochgelegen, die Süd- und die Nordwand haben je vier; an der Ostwand sind zwei mit einem Okulus oben zwischen ihnen. Im Westen sind zwei weitere runde Fenster. Darunter sind noch vier Öffnungen, die durch die Wand gebrochen wurden, um den Frauenraum mit dem Gebetsraum zu verbinden. Die Haupthalle ist 14,40 × 10,40 m groß und ist mit einem gotischen Kreuzgewölbe versehen. Sie liegt einige Stufen tiefer als das Vestibül. Neben dem Vestibül ist ein weiterer Raum. Der steinerne Toraschrein ist im Stil der Spätrenaissance gestaltet. Er wird von zwei Pilastern eingerahmt. Die Bima in der Raummitte ist nicht mehr vorhanden. Sie bestand aus einer achteckigen Plattform, die von einer steinernen Balustrade umrandet war, über der sich eine Arkade aus acht Bögen befand. Quellenangaben Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Beschreibung auf der Seite der Stadt Abgerufen am 4. Februar 2021 Fotos von 2000. Center of Jewish Art Abgerufen am 4. Februar 2021