NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Czarne (powiat nidzicki)

Jezioro Czarne – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Mazurskiej, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Omulew–Narew–Wisła. Znajduje się 15 km w kierunku północno-wschodnim od Nidzicy, 0,5 km na północ od wsi Zimna Woda, w pobliżu jeziora Omulew, w kierunku którego w północnej części jeziora odpływ ma Czarna Struga. Linia brzegowa mało rozwinięta. W najbliższym otoczeniu znajdują się łąki i mokradła, w dalszym lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro objęte strefą ciszy. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Omulew w zlewni rzeki Omulew – nr 2. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 50,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,4 m, a maksymalna – 3,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 137,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 727,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1250 m, a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 3400 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 44,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 134,2 m n.p.m. Przyroda Roślinność przybrzeżna bujna, dominuje trzcina i pałka wąskolistna. Wśród bujnej roślinności zanurzonej i pływającej przeważają ramienice i wywłócznik. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka (PLH280052) o łącznej powierzchni 32 612,78 ha. Przypisy
St. Maria Magdalena ortodokse katedral i Warszawa

St. Maria Magdalena ortodokse katedral (polsk Cerkiew św. Marii Magdaleny) er en kirke i bydelen Praga i Warszawa. Den er en af to ortodokse kirker som stadig står i byen, efter at de fleste blev revet ned som symbol på russisk dominans efter at Polen genvandt sin selvstændighed i 1920'erne. Historie Kirken blev tegnet af Mikołaj Syczew og skulle oprindelig kun have én kuppel. På grund af pres fra datidens russiske myndigheder fik kirken også fire mindre kupler. De to vestlige er i dag klokketårne. Grundstenen blev lagt den 14. april 1867, og kirken blev indviet den 29. juni 1869. Kirken var beregnet for den store russiske koloni som havde bosat sig i området omkring Jagiellońska-gaden.
Cathédrale Sainte-Marie-Madeleine de Varsovie

La cathédrale Sainte-Marie-Madeleine de Varsovie est une cathédrale de l'Église orthodoxe de Pologne, située Aleja Solidarności à Varsovie, érigée dans la seconde moitié du XIXe siècle. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Sobór metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de Varsovie Portail du christianisme orthodoxe
Cattedrale di Santa Maria Maddalena (Varsavia)

La cattedrale di Santa Maria Maddalena o cattedrale metropolitana di Santa Maria Maddalena pari agli Apostoli a Varsavia (in polacco: Sobór Metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny w Warszawie) è la chiesa cattedrale ortodossa di Varsavia e sede dell'Eparchia di Varsavia e Bielsk, si trova nel quartiere di Praga. Storia La chiesa fu progettata da Mikolaj Syczew e avrebbe dovuto avere inizialmente una sola grande cupola. A causa delle pressioni da parte delle autorità russe contemporanee, la chiesa ebbe così quattro cupole minori. I due campanili occidentale sono recenti. La prima pietra fu posta il 14 giugno 1867, e la chiesa fu inaugurata il 29 giugno 1869. La chiesa fu costruita per la numerosa colonia russa che si era insediata nella zona intorno Via Jagiellonska (a fine Ottocento, c'erano oltre 40.000 ortodossi a Varsavia). Dal 1921 è cattedrale per la chiesa ortodossa polacca, dopo la distruzione di quella dedicata a Sant'Aleksandr Nevsky (uno dei monumenti principali di Varsavia con il più alto campanile della città), che si trovava vicino al famoso Palazzo Sassone. Si tratta di una delle due chiese ortodosse ancora attive in città dopo che le altre furono demolite per ordine delle nuove autorità polacche, in quanto considerato simbolo della dominazione russa, prima dell'indipendenza della Polonia nel 1920. Note Voci correlate Chiesa ortodossa polacca Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale Ortodossa di Santa Maria Maddalena Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedra.org.pl.
Maria Magdalenakathedraal (Warschau)

De Pools-orthodoxe Metropolitane kathedraal van de Heilige Maria Magdalena gelijk aan de Apostelen (Pools: Sobór metropolitalny Świętej Równej Apostołom Mari) is een kerk in het stadsdeel Praga van Warschau. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1867-1869 als gewone parochiekerk gebouwd voor de groeiende Russische gemeenschap in het gebied. De plaats van de bouw was zorgvuldig uitgekozen: de orthodoxe kerk werd aan de andere zijde van de straat gebouwd van het treinstation dat Warschau verbond met de centrale binnenlanden van Rusland. De in Byzantijns-Russische stijl gebouwde kerk werd op 29 juni 1869 gewijd. Vooraf vertrok om 09:00 uur onder het luiden van de klokken een plechtige processie vanaf de Drie-eenheidskathedraal naar de nieuwe Maria Magdalenakerk, alwaar om 10:00 de wijdingsceremonie begon en aansluitend de Heilige Liturgie en dienst van dankzegging werd gevierd. Ter gelegenheid van de wijding schonk keizerin Marie Alexandrovna een icoon van Maria Magdalena. Een jaar later zou tsaar Alexander II de kerk met een bezoek vereren. Nadat in 1915 veel orthodoxe inwoners naar Rusland waren vertrokken en Polen zijn onafhankelijkheid in 1920 herkreeg, werden de meeste orthodoxe kerken in Polen verwoest of aan andere kerkgenootschappen overgedragen. Slechts twee van de twintig orthodoxe kerken in Warschau bleven orthodox. In 1921 kreeg de kerk de status van kathedraal. Op 17 september 1925 werd in de Maria Magdalenakerk in het bijzijn van de Poolse bisschop, een delegatie van het Oecumenisch patriarchaat van Constantinopel en afgevaardigden van de regering een op 13 november 1924 getekend document voorgelezen, waarin patriarch Gregorius VII de Pools-orthodoxe Kerk autocefaal verklaarde. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de kerk slechts geringe beschadigingen op. Het interieur, waaronder een fraaie iconostase, de vergulde altaren en de beschildering van de kerk, is nog altijd intact. Wel werden de klokken ten behoeve van omsmelting voor de oorlogsindustrie gevorderd. Om de kerk niet te beschadigen werden de klokken nog voor de verwijdering in stukken gedeeld. Naderhand bleek de legering van de klokken echter ongeschikt voor het beoogde doel. De delen werden vervolgens weer aan elkaar gelast en als herinnering bij de ingang van de kerk geplaatst, waar ze ook nu nog altijd staan. De benedenkapel kwam gereed in 1928 en zag er vroeger eenvoudiger uit dan nu. In de Tweede Wereldoorlog diende de kapel voor omwonenden als schuilkelder. De beschildering ervan werd pas in de tweede helft van de 20e eeuw uitgevoerd. In de kapel zijn restanten te zien van mozaïeken uit de in 1926 opgeblazen Alexander Nevski-kathedraal. Externe link (pl) Website van de kathedraal
Catedrala Sfânta Maria Magdalena din Varșovia

Catedrala Sfânta Maria Magdalena din Varșovia este principalul lăcaș de cult al Bisericii Ortodoxe Poloneze. Edificiul a fost construit în anii 1867-1869, în timpul ocupației rusești a Varșoviei. Principalul ctitor a fost guvernatorul Vladimir Cherkassky⁠(en)[traduceți]. Țarina Maria de Hessa a finanțat icoana Mariei Magdalena, sfânta ocrotitoare a bisericii. Catedrala a fost declarată monument istoric în anul 1965.
Sankta Maria Magdalena ortodoxa katedral

Sankta Maria Magdalena ortodoxa katedral (polska: Cerkiew Metropolitarna Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny) är en polsk-ortodox katedral belägen i stadsdelen Praga i Polens huvudstad, Warszawa. Katedralen tillhör Warszawas och Bielsks stift och är huvudkyrkan för den Polsk-ortodoxa kyrkan. Historik Grunden lades den 14 april 1867 och katedralen invigdes den 29 juni 1869. Bilder Se även Lista över kyrkor uppkallade efter Maria från Magdala Östortodoxa kyrkor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankta Maria Magdalena ortodoxa katedral.
Myślewice Palace

The Myślewice Palace (Polish: Pałac Myślewicki) is a rococo-neoclassical palace in Warsaw's Royal Baths Park, in Poland. It was created for King Stanisław August Poniatowski as one of the first buildings in the Royal Baths. Its name derives from that of the nearby now nonexistent village of Myślewice. History Initially, the palace was inhabited by the king's courtiers and later by Józef Antoni Poniatowski, the king's nephew. The cartouche above the main entrance was decorated with his initials JP. In the 19th century and during the People's Republic of Poland the palace served as a guest house and opened its doors to eminent guests such as Napoleon I and U.S. President Richard Nixon. On September 15, 1958, the first meeting of the ambassadors of the People's Republic of China and the United States took place in the palace, which is considered the first attempt to establish contacts between the two countries and resulted in the establishment of diplomatic relations between the two countries. The facade is adorned with a huge shell-bowl with sculptures by Jakub Monaldi depicting Zephyr and Flora, while the mild warping of the roof refers to the popular Chinese designs Large parts of the original interior furnishings survived the last world war - including paintings by Jan Bogumił Plersch from 1778 and Antoni Gerżabka as well as stucco decorations and sculptures. Particularly valuable are the Dining Room with views of Rome and Venice and the Bathroom with a plafond by Plersch depicting Zephyr and Flora See also Neoclassical architecture in Poland Notes External links (in Polish) Pałac Myślewicki
Pałac Myślewicki w Warszawie

Pałac Myślewicki – zabytkowy pałac znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Pałac wzniesiono na polecenie Stanisława Augusta Poniatowskiego w latach 1774–1779, według projektu Dominika Merliniego, w stylu wczesnoklasycystycznym. Jego nazwa pochodzi od pobliskiej, nieistniejącej obecnie, wsi Myślewice. Początkowo mieszkali w nim dworzanie królewscy, później przejął go książę Józef Poniatowski (w kartuszu nad wejściem znajdują się jego inicjały). W okresie międzywojennym był zajmowany przez komendanta Warszawy Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego, a potem wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego. Pałac przetrwał II wojnę światową. Wydział Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy urządził w nim magazyn mebli i detali architektonicznych. Pałac pozostał budynkiem rządowym. W budynku mieściły się apartamenty gościnne Urzędu Rady Ministrów. Zatrzymali się w nim m.in. przywódca Jugosławii Josip Broz Tito, premier Indii Indira Gandhi i wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Richard Nixon. Obiekt został przejęty przez Muzeum Łazienki Królewskie w 1980. W latach 1958–1970 w jadalni pałacu odbywały się poufne rozmowy ambasadorów Chińskiej Republiki Ludowej i Stanów Zjednoczonych, których wynikiem było nawiązanie stosunków dyplomatycznych między tymi państwami. Te wydarzenia upamiętnia tablica znajdująca się przy wejściu. W 2015 zakończył się remont pałacu Myślewickiego, będący częścią większych prac renowacyjnych prowadzonych w Łazienkach. Naprawiono wtedy więźbę dachową i wymieniono jej pokrycie z miedzianej blachy oraz odnowiono elewację. W 2019 przed pałacem odsłonięto pomnik Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego. Opis budynku Korpus główny o trzech kondygnacjach posiada biegnącą przez całą jego wysokość pośrodku niszę wejściową oraz ujęty jest w ćwierćkoliste skrzydła. Fasadę zdobi ogromna muszla z rzeźbami Jakuba Monaldiego, przedstawiająca Zefira i Florę. Łagodne wygięcia dachów nawiązują do popularnych w tamtym czasie wzorów chińskich. Budynek zachował XVIII-wieczny wystrój malarski. W sieni i klatce schodowej są oryginalne polichromie, które wykonał Antoni Herliczka. W jadalni na parterze widoczne są – wykonane przez nadwornego malarza Stanisława Augusta, Jana Bogumiła Plerscha – weduty miast włoskich: widok zamku i mostu Świętego Anioła w Rzymie, widok papieskiej willi Piusa VI w Watykanie oraz dwa widoki placu Świętego Marka w Wenecji. W pokoju krajobrazowym ocalał zespół ośmiu rokokowych widoków z antycznymi ruinami na tle włoskiego krajobrazu, stworzonych przez Antoniego Herliczkę. W pałacu znajduje się jedna z dwóch ocalałych w Polsce XVIII-wiecznych łazienek (druga to łazienka Izabeli Lubomirskiej w pałacu w Wilanowie). Do dziś przetrwały stiuki, marmurowe wykończenia oraz plafon autorstwa Plerscha Zefir i Flora (jedyne takie malowidło artysty zachowane we wnętrzu pałacowym w Warszawie). Łazienka jest połączona sekretnymi schodami z sypialnią umiejscowioną piętro wyżej. Istnieją przesłanki, że miał z nich korzystać sam władca. Galeria Przypisy
Palatul Myślewicki

Palatul Myślewicki (poloneză Pałac Myślewicki) este un palat rococo-neoclasic din Parcul Łazienki, Varșovia. El a fost ridicat de regele Stanisław August Poniatowski ca una dintre primele clădiri din Băile Regale. Numele său provine de la satul neexistent din apropiere Myślewice. Istorie Inițial, în palat locuiau curtenii regelui și mai târziu Józef Antoni Poniatowski, nepotul regelui. Cartușul de deasupra intrării principale a fost decorat cu inițialele sale JP. În secolul al 19-lea și pe timpul Republicii Populare Polone, palatul a servit drept o casă pentru oaspeți, deschizându-și porțile pentru oaspeți eminenți, cum ar fi Napoleon I și Președintele SUA Richard Nixon. La 15 septembrie 1958, prima reuniune a ambasadorilor din Republica Populară Chineză și Statele Unite a avut loc în acest palat, care este considerată ca fiind prima încercare de a se stabili legături între cele două țări. Fațada este împodobită cu un bol mare în formă de cochilie cu sculpturi de Jakub Monaldi reprezentându-i pe Zephyr și Flora, în timp ce deformarea ușoară a acoperișului se referă la popularele desene chinezești. Părțile mari din mobilierul interior originar au supraviețuit din fericire după Al Doilea Război Mondial - tablourile pictate de Jan Bogumił Plersch în 1778 și Antoni Gerżabka, precum decorațiile din stuc și sculpturile. Deosebit de valoroasă este Sufrageria cu vederea spre Roma și Veneția și baia cu plafonul făcut de Plersch reprezentându-i pe Zephyr și Flora. Note Legături externe pl Pałac Myślewicki
Мышлевицкий дворец

Мышлевицкий дворец (пол. Pałac Myślewicki) — дворец в стилях рококо и неоклассицизма, расположенный в варшавском парке Лазенки. Он был возведён для короля Станислава Августа Понятовского, одним из первых строений в парке. Его название происходит от ранее существовавшей там деревни Мышлевице. История Первоначально во дворце жили придворные короля, позднее там поселился племянник короля Юзеф Понятовский. Картуш над главным входом в здании дворца содержит его инициалы JP. В 1788 году была сделана большая пристройка для слуг. В XIX столетии и во время Польской Народной Республики дворец был открыт для приёма именитых зарубежных гостей, среди них, к примеру, были Наполеон I и президент США Ричард Никсон. 15 сентября 1958 года во дворце состоялась первая встреча послов Китайской Народной Республики и США, ставшая первой попыткой наладить международные отношения между странами. Во дворце также размещалось военное училище, курсанты которого в ноябре 1830 года напали на дворец Бельведер, что стало началом Ноябрьского восстания. Сейчас во дворце расположены Музей Игнацы Падеревского и Музей польской эмиграции. Дворец незначительно пострадал во время Второй мировой войны. Примечания Ссылки (пол.) Мышлевицкий дворец
White Building (Warsaw)

The White Building (Polish: Biały Budynek) is a historic three-storey-tall building in Warsaw, Poland, located in the neighbourhood of North Downtown, at 6 Twarda Street. It was built prior to 1869, and is now used as an office building of the Union of Jewish Religious Communities in Poland. History It was built prior to 1896, as an outbuilding to a tenement which no longer exists. Together with Nożyk Synagogue it is the last remaining element of a former historic complex of buildings at 6 Twarda Street. During the Second World War, it was used as a polyclinic of Judaism commune, and after its end, a registry centre for the Holocaust survivors. The building contains wall inspirations in Yiddish and Hebrew, dating to that era, which are now a protected cultural property. The building is now the headquarters of the Union of Jewish Religious Communities in Poland and the Children of the Holocaust Association, and until 2019, also the publishing house of journal Midrasz. In 2021, the building received the status of a protected cultural property. The Union of Jewish Religious Communities in Poland had proposed to construct in its place an office skyscraper, however it was rejected in 2022 by Ministry of Culture and National Heritage, due to its protected status. References
Biały Budynek

Biały Budynek – zabytkowy dwupiętrowy budynek znajdujący się przy ul. Twardej 6 w Warszawie. Opis Budynek jest poprzeczną oficyną kamienicy, wzniesioną przed 1896 rokiem. Stanowi jedyny oprócz synagogi Nożyków zachowany obiekt na dużej i intensywnie zabudowanej posesji przy ul. Twardej 6. W czasie II wojny światowej w budynku działało ambulatorium lekarskie gminy żydowskiej, a po jej zakończeniu punkt rejestracji ocalałych z Zagłady. W budynku znajdują się objęte ochroną konserwatorską stare napisy po polsku, w jidysz i hebrajskim, pochodzące z czasów, gdy działało tam ambulatorium. Budynek jest siedzibą m.in. redakcji czasopisma „Midrasz”, Stowarzyszenie Dzieci Holocaustu oraz Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Polsce. Jednym z pomysłów Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie jest zastąpienie Białego Budynku wieżowcem. W 2022 roku Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego odrzuciło odwołanie Gminy i utrzymało decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wpisie w 2021 roku budynku do rejestru zabytków, co uniemożliwiło jego zburzenie i budowę wieżowca. W 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił niekorzystny dla Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie i orzekł, że wpisanie do rejestru zabytków całego budynku, gdy jego znaczna część jest pozbawiona cech zabytkowych, a jego stan techniczny grozi katastrofą, jest działaniem nieproporcjonalnym. Przypisy Linki zewnętrzne Biały Budynek w Warszawie. sztetl.org.pl. [dostęp 2019-07-06].
Tofama

Tofama – firma produkująca pompy, armaturę i aparaturę dla przemysłu chemicznego, petrochemicznego oraz spożywczego z siedzibą przy ulicy Skłodowskiej-Curie 65 w Toruniu. Przedsiębiorstwo powstało w 1920 roku. Początkowo działała jako Fabryka Maszyn Jan Broda i S-ka, w następnych latach jako Zakład Urządzeń Chemicznych „Tofama”. Od lat 50. firma specjalizuje się w produkcji aparatów i urządzeń dla przemysłu chemicznego. W 1995 roku firma została przekształcona w spółkę akcyjną. W sierpniu 2003 roku firma przyjęła obecną nazwę. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona
Kościół Garnizonowy Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gdańsku

Kościół Garnizonowy Świętych Apostołów Piotra i Pawła – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii cywilno-wojskowej Matki Odkupiciela w Gdańsku. Znajduje się w gdańskiej dzielnicy Wrzeszcz Górny. Historia Jest to świątynia wybudowana w 1899 roku. Została zaprojektowana w stylu neogotyckim przez architekta Gotthilfa Ludwiga Möckla. Budowla była odpowiedzią na szybko wzrastającą liczbę mieszkańców Wrzeszcza oraz przybywających do Gdańska żołnierzy wyznania luterańskiego. Od wybudowania do początku II wojny światowej obiekt pełnił funkcję świątyni garnizonowej dla pułku przybocznej cesarskiej kawalerii (Leibhusaren), zajmującego koszary przy ulicy Słowackiego (dawniej Am Hochstrieß). Pierwszym pastorem świątyni był Eduard Karl Lutzew. Po zakończeniu II wojny budowla została przejęta przez katolików i zaczęła pełnić rolę kościoła garnizonowego Wojska Polskiego. Architektura i wnętrze Kościół posiada dwie niesymetryczne nawy oraz zakończone ścianą prostą prezbiterium. Nawę główną nakrywa dach dwuspadowy. Na środku fasady jest umieszczony portal ozdobiony wielką rozetą, zwieńczoną trójkątnym szczytem z ostrołukowymi blendami i posągami Świętych Apostołów Piotra i Pawła. W narożniku północno-zachodnim znajduje się wieża zegarowa razem z kaplicą chrzcielną w przyziemiu. Wnętrze świątyni jest nakryte sklepieniem o charakterze salowym. W nawie bocznej jest umieszczona empora. Witraże, ufundowane przez małżonkę Wilhelma II Hohenzollerna, cesarzową Augustę Wiktorię, przedstawiają sceny z życia Chrystusa. Wykonane zostały przez Ferdynanda Müllera z Quedlinburga. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gdańsk-Śródmieście archidiecezji gdańskiej). Znajduje się w gdańskiej dzielnicy Śródmieście, na terenie Dolnego Miasta. Świątynia początkowo była kaplicą szpitala katolickiego funkcjonującego w pobliżu od połowy XIX wieku. Kaplica została ufundowana przez Felicitas Tietz, donatorkę o wybitnej umiejętności pozyskiwania środków finansowych. W dniu 26 sierpnia 1857 roku został wmurowany kamień węgielny sprowadzony z rzymskich katakumb, do 1860 roku prace budowlane były prowadzone według projektu Juliusza Augusta Lichta. Wybudowana świątynia pełniła funkcję kaplicy szpitalnej, ale na nabożeństwa uczęszczali również katolicy z Dolnego Miasta. W 1894 roku niewielka kaplica została rozbudowana, powstało wówczas wnętrze dla pięciuset wiernych. Następna rozbudowa została wykonana w 1911 roku, pomimo tych przekształceń został zachowany jednolity charakter bryły świątyni. Po II wojnie światowej kościół został objęty przez polskich księży diecezjalnych. Bardzo szybko zostały usunięte ślady wojennych dewastacji, znacznie poważniejszym wyzwaniem stała się duszpasterska działalność w specyficznej już wtedy przestrzeni Dolnego Miasta. Na mszach świętych była odnotowywana mała frekwencja, później dzięki staraniom księdza Franciszka Lądowicza mieszkańcy wykazywali znacznie większe zainteresowanie działalnością kościoła. Na pewno sytuację utrudniał brak plebanii, co ograniczało możliwości prowadzenia działalności duszpasterskiej. W 1949 roku przy świątyni została erygowana parafia obejmująca teren Dolnego Miasta i część Olszynki. Do tego czasu kościół był filią kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Mikołaja. We wnętrzu świątyni zachowało się neogotyckie wyposażenie: ołtarz główny z figurą Maryi Niepokalanie Poczętej, obraz Miłosierdzia Bożego i posąg Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy
Budynek ratusza w Chełmsku Śląskim

Budynek ratusza – dawna siedziba władz miejskich Chełmska Śląskiego. Jest to murowany 3-kondygnacyjny budynek z 1703 r., przebudowany w 1820 r. Linki zewnętrzne Chełmsko Śląskie, zachodnia pierzeja rynku, Rynek 1na portalu polska-org.pl Przypisy