NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jozafata Kuncewicza w Gęsi

Kościół św. Jozafata Kuncewicza w Gęsi – rzymskokatolicki kościół położony w miejscowości Gęś, w gminie Jabłoń, powiecie parczewskim. Kościół murowany w stylu neogotyckim, jednonawowy, na planie krzyża łacińskiego wybudowany w latach 1912-1913. Erygowany 8 kwietnia 1919 roku przez biskupa Henryka Przeździńskiego. Główną fundatorką świątyni była księżna Maria Czetwertyńska (1853-1931), żona księcia Włodzimierza Swiatopełk-Czetwertyńskiego (1837-1918). Kościół posiada dwa boczne ołtarze. Ołtarz św. Franciszka z Asyżu i ołtarz św. Katarzyny Aleksandryjskiej, które zostały poddane renowacji staraniem proboszcza parafii ks. Henryka Kalitki. Kościół św. Jozafata wpisany jest do rejestru zabytków pod nr: A-276 z 17.09.1997 roku. Przypisy Bibliografia ks. Stanisław Dzyr, Poszliśmy za Panem na Jego żniwo. Historia parafii Gęś, ISBN 978-83-7257-515-9 JerzyJ. Żywicki JerzyJ., Architektura neogotycka na Lubelszczyźnie, Lublin: Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, 1998, ISBN 83-908495-0-X, OCLC 750606562 . Opracowanie tekstu: Stanisław Jadczak, XV Lat Powiatu Parczewskiego 1999-2014, ISBN 978-83-7847-214-8
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gołczy

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gołczy – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Gołcza, w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Gołcza. Historia Wybudowany w latach 1946–1952 kościół murowany, konsekrowany 29 maja 1983 roku przez bpa Stanisława Szymeckiego. Wystój wnętrza kościoła pochodzi w zdecydowanej większości z 1974 roku, autorstwa krakowskich artystów z rodziny Mitków. Obiekt wybudowano w czasie posługi proboszcza ks. Józefa Pluta. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca murowana dzwonnica. Inne W okolicy Kościoła znajdują się dwa cmentarze. Stary, z początku XIX w., jest cmentarzem małym, na którym pochówki odbywają się okazjonalnie, oraz nowy o powierzchni dwóch hektarów. Zobacz też Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gołczy Kościół Najświętszej Marii Panny Matki Kościoła w Przesławicach Przypisy Bibliografia historia kościoła na stronie · Diecezji Kieleckiej
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Goszczanowcu

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Goszczanowcu – katolicki kościół filialny znajdujący się w Goszczanowcu (gmina Drezdenko, numer 77). Architektura Jednonawowy kościół w stylu neogotyckim powstał w 1867. Wykonano go z kamienia polnego (nawa i podstawa wieży) oraz z cegły (wieża). Okazała budowla przypomina czasy, gdy Goszczanowiec, w drugiej połowie XIX wieku, należał do najbogatszych wsi w dolinie Noteci. Przed kościołem stoi pomnik 23 mieszkańców wioski poległych w latach 1914-19, na którym po II wojnie światowej posadowiono figurę Matki Boskiej. Cmentarz Za kościołem (na osi absydy, poza opłotowaniem) teren mocno zarośniętego dawnego cmentarza protestanckiego z nielicznymi pozostałościami nagrobków i powalonym obeliskiem z datami 1914–1918 i krzyżem. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Vianneya w Goszczanowie

Kościół pw. św. Jana Vianney w Goszczanowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Goszczanowie (gmina Drezdenko). Historia Neogotycki kościół powstał w drugiej połowie XIX wieku, na wzniesieniu górującym nad Stawem Goszczanowskim. Pierwotnie służył miejscowym ewangelikom, jako parafialny. W 1945 poświęcony, jako katolicki, parafialny, z filią w Lipkach Wielkich (potem sytuacja ta odwróciła się i obecnie to świątynia w Goszczanowie jest filią wielkolipeckiej). Otoczenie Przy kościele, w sąsiedztwie współczesnego cmentarza parafialnego, znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego w postaci nielicznych, prawie nieczytelnych nagrobków. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Goszczanówku

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Goszczanówku – katolicki kościół filialny znajdujący się w Goszczanówku (gmina Drezdenko, numer 18). Stoi pośród rozproszonej zabudowy wsi, w sąsiedztwie starej szkoły. Historia Jednonawowy kościół powstał w 1912, jako świątynia ewangelicka. Obiekt ceglany z niewielką, drewnianą wieżą, wtopioną w bryłę. Otynkowany na biało. Otoczenie Przy kościele, od strony drogi, stoi się kamienny obelisk z wieńcem laurowym, poświęcony mieszkańcom wsi poległym w I wojnie światowej, pozbawiony obecnie jakichkolwiek tablic inskrypcyjnych. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gościmiu

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gościmiu - katolicki kościół filialny znajdujący się w Gościmiu (gmina Drezdenko). Architektura Ceglana świątynia z transeptem, stojąca przy głównej ulicy wsi, zbudowana została w stylu neogotyckim i pochodzi z 1898. Pierwotnie była kościołem ewangelickim i stanęła w miejscu wcześniejszego obiektu sakralnego o nieznanej formie. Z uwagi na modernizację przeprowadzoną w latach 80. XX wieku pierwotne dekoracje wnętrza zostały zniszczone. W 2011 częściowo je odtworzono. W prezbiterium polichromie i monochromie wyobrażały elementy floralne i wici roślinne. Występowały także złocenia ceramicznych żeber sklepienia. Wystrój ten należał do najcenniejszych w rejonie Gorzowa i będzie poddawany dalszym renowacjom. Wyposażenie Organy w kościele są dziełem Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą. Powstały w 1898, wraz ze świątynią. Instrument posiada mechaniczną trakturę gry i połączeń oraz pneumatyczną trakturę rejestrów. Jest zdobiony motywami roślinnymi. Piszczałki cynkowe wstawiono w miejsce wcześniejszych z wysokoprocentowej cyny w 1917 (poprzednie zarekwirowano na cele wojenne). Galeria Przypisy
Костёл Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии (Госьцим)

Костёл Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии (Kościół Niepokalanego Poczęcia) — католический храм в селе Госьцим, входящим в гмину Дрезденко, Стшелецко-Дрезденецкий повят, Любушское воеводство Польши. Описание Кирпичный костёл в неоготическом стиле был построен в 1898 году на центральной улице Госцима. Изначально это была протестантская церковь, построенная на месте еще более раннего храма. В связи с модернизацией 1980-х годов оригинальные предметы интерьера были разрушены. В 2011 году они были частично восстановлены. Церковный орган был создан Вильгельмом Зауером мастером из Франкфурта на Одере в 1898 году, а в 1917 году он был модернизирован. Галерея Примечания
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Górsku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Górsku – świątynia rzymskokatolicka należąca do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Górsku. Pierwotnie była kościołem ewangelickim. Znajduje się w rejestrze zabytków. Historia Świątynię wzniesiono w 1613 jako kościół ewangelicki. Został zrujnowany w okresie potopu szwedzkiego (1655-1660). Odbudowano go w latach 1660-1674. Renowacji poddano go w 1927. W okresie II Rzeczypospolitej należał do parafii wchodzącej w skład superintendentury (diecezji) Toruń Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po II wojnie światowej świątynia została przejęta przez Kościół katolicki. Architektura i wyposażenie Jest to budowla wczesnobarokowa wzniesiona z cegły na planie prostokąta, salowa, orientowana. W obiekcie zachowały się następujące zabytki: chrzcielnica z ok. 1230, kielich z 1600, ambona z 1608, polichromia z ośmioma malowidłami na stropie z 1694, chór i organy z 1700, lichtarz paschalny z 1717 ołtarz główny z 1727. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 134 – Siedliska

Cmentarz wojenny nr 134 w Siedliskach – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Siedliska w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Bobowa. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Opis cmentarza Projektantem był Polak Jan Szczepkowski. Cmentarz znajduje się na stoku opadającym do drogi Ciężkowice – Bobowa i z drogi tej prowadzi schodkami główne wejście na cmentarz. Zamknięte jest żelazną, kutą, dwuskrzydłową bramką. Po przeciwległej stronie cmentarza jest druga, jednoskrzydłowa furtka wyprowadzająca na cmentarz komunalny. Cmentarz wojenny wykonano na planie prostokąta. Głównym elementem ozdobnym jest osadzony na betonowym cokole betonowy krzyż. Nagrobki umieszczono w rzędach, cmentarz obsadzono drzewami. Wszystkie nagrobki mają identyczne krzyże wykonane ze stalowych płaskowników i osadzone są na betonowych cokołach z imiennymi tabliczkami poległych żołnierzy. Ogrodzenie cmentarza stanowią murowane z kamienia łupanego slupki, pomiędzy którymi umieszczono wykonane ze stalowych płaskowników płotki. Na zdjęciu w pracy Brocha i Hauptmanna krzyż na cokole był drewniany, później widocznie zamieniono go na betonowy. Cmentarz zachowany jest w dobrym stanie, poddany został gruntownemu remontowi, w ramach którego m.in. wykonano nowe tabliczki imienne, oczyszczono teren, odmalowano krzyże itd. W 2015 r. usuwa się mające 100 lat lipy, które niszczą cmentarz i stanowią zagrożenie dla ludzi. Polegli W 4 grobach zbiorowych i 42 pojedynczych pochowano 52 żołnierzy, wszyscy z armii austro-węgierskiej. Wszyscy byli narodowości węgierskiej i wszyscy zostali zidentyfikowani. Na tabliczkach wymienione są ich nazwiska, stopień wojskowy i przynależność do jednostek wojskowych. Przypisy Linki zewnętrzne Lista poległych
Jezioro Tomaszne

Jezioro Tomaszne (daw: Orechow) – jezioro linowo-szczupakowe, eutroficzno-oligotroficzne w zachodniej części pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego w gminie Sosnowica, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Jezioro położone jest w bezpośrednim sąsiedztwie wsi Nowy Orzechów i Stary Orzechów. Długość jego brzegu wynosi 3 km 650 m, objętość 2 208 000 m³ i powierzchnię wynoszącą 85,5 hektara. Zostało włączone do systemu Kanału Wieprz-Krzna jako zbiornik retencyjny o powierzchni zalewowej 95 ha. Obecnie jezioro jest rezerwuarem wody dla zespołu stawów Jedlanka. W latach 1995–2001 jezioro posiadało III klasę czystości wody. Latem wykorzystywane jest w celach rekreacyjnych, pomimo braku kąpieliska. Prawie wszystkie brzegi jeziora porośnięte są trzciną pospolitą. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa i św. Anny w Kiszewie

Kościół Najświętszego Serca Jezusa i św. Anny – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Kiszewie (gmina Oborniki). Historia i architektura Modernistyczna świątynia została wybudowana w latach 1934-1935 według projektu Stefana Cybichowskiego. Parafia istniała w Kiszewie już w XIV wieku, jednak pierwszy zapis o istnieniu tu kościoła pochodzi z 1407. Nie ma jednoznacznych danych mówiących o tym, że kościół przejściowo znajdował się w rękach protestantów, ale istnieje taka możliwość. Pod koniec XVI wieku świątynia była w złym stania, a być może uległa spaleniu. W początku XVII wieku parafia kiszewska była prepozyturą klasztoru benedyktynów z Lubinia. Przyczynił się do tego Stanisław Kiszewski - opat w Lubiniu oraz właściciel Kiszewa. W 1641 istniał we wsi drewniany kościół kryty gontem pod wezwaniem św. Anny. W kaplicy stał ołtarz Matki Boskiej Różańcowej oraz nagrobek Mikołaja Mierzewskiego - właściciela Kiszewa. Wokół kościoła znajdował się niewielki cmentarz otoczony drewnianym płotem. W 1726 istniała już drewniana wieża, dobudowana i wyposażona w dzwony. Świątynia dysponowała pięcioma ołtarzami. W kościele rozwijał się kult Męki Pańskiej, a przy jednym z krzyży wieszano liczne wota. W 1736 powódź na Warcie spowodowała częściowe uszkodzenie kościoła. W 1739 zakończono bardzo gruntowny remont, a w zasadzie rekonstrukcję świątyni. Koszta tych działań poniósł właściciel Kiszewa - Józef Mycielski, kasztelan poznański. W 1787 benedyktyni z Lubinia zrzekli się parafii kiszewskiej (powodem było zmniejszanie się liczby zakonników nękanych restrykcjami pruskimi). 1 kwietnia 1823, podczas pożaru wsi spłonął zarówno kościół, jak i plebania oraz budynki gospodarcze. Stopiły się nawet dzwony. Z uwagi na słabe dochody i małą liczbę wiernych biskup Marcin Dunin wydał 18 lipca 1841 dekret o połączeniu parafii kiszewskiej z obornicką. Od 1858 podejmowano starania o odbudowę zniszczonej świątyni. Pod koniec XIX wieku rozpoczęto zbiórkę pieniędzy na odbudowę, jednak sprawa była blokowana przez ówczesnego właściciela wsi - księcia Ernesta Sachsen Coburg Gotha. Wydarzenia I wojny światowej ostatecznie położyły kres temu konfliktowi. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości sprawa odbudowy stała się bardziej realna. W 1922 wybudowano w miejscu dawnego kościoła kaplicę pod wezwaniem św. Izydora, rozbudowaną potem w 1924. W 1934 rozpoczęto budowę obecnej świątyni. Konsekrowano ją w 1935. 26 października 1936 wznowiono parafię kiszewską. W latach 1960–1962 kościół przeszedł gruntowny remont. Charakterystyczna wieża kościelna stanowi dobry punkt orientacyjny, widoczny nawet z dużych odległości. Galeria Zobacz też kaplica św. Wojciecha w Stobnicy Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krobielewku

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krobielewku – kościół filialny zlokalizowany we wsi Krobielewko, w gminie Skwierzyna (województwo lubuskie). Należy do parafii św. Mikołaja Biskupa ze Skwierzyny. Historia Obiekt zlokalizowany jest we wschodniej części wsi, na południe od drogi wojewódzkiej nr 199. Drewniany kościół, na wysokiej podmurówce ceglano-kamiennej (do jednego metra), powstał w 1924, a poświęcono go w 1927. Wejście do świątyni odbywa się przez czworokątną wieżę krytą spiczastym hełmem (górna część wieży jest ośmioboczna). Nawa wzniesiona została na planie wydłużonego prostokąta. Dach nawy pokryty jest papą, a wieża blachą. Stolarka okien i drzwi jest drewniana. Otoczenie Przy kościele stoi dzwonnica stalowo-drewniana z dzwonem sygnowanym przez Hedwig i Udo von Brandis z Bochum (1918). Po drugiej stronie wiejskiej drogi gruntowej położony jest stary, nieużywany cmentarz ewangelicki w formie lapidarium. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi Panny w Leśniewie

Kościół Niepokalanego Serca Maryi Panny w Leśniewie – katolicka świątynia parafialna położona w Leśniewie. Historia Świątynia została wzniesiona w 1892 na potrzeby parafii Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej. W okresie międzywojennym parafia ewangelicka należała do wejherowskiej superintendentury (diecezji) Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po II wojnie światowej wysiedlono miejscową ludność niemiecką, która była skupiona w parafii. W to miejsce napłynęła polska ludność katolicka. W związku z tym katolicki proboszcz z Pucka ks. Feliks Fischoeder i proboszcz z Mechowa ks. Walerian Labenz uzyskali zgodę władz państwowych na przejęcie kościoła na potrzeby kultu katolickiego. Poświęcenia dokonał ks. Fischoeder 16 grudnia 1951. Po 2005, dzięki staraniom proboszcza ks. Kazimierza Synaka, dokonano remontu kościoła i wymieniono dzwony kościelne. Architektura Gmach wzniesiono w stylu neogotyckim Jest jednonawowy, murowany, z czerwonej cegły. Dach pokryto dachówką holenderką. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Lipkach Małych

Kościół pw. św. Stanisława Kostki w Lipkach Małych – katolicki kościół filialny znajdujący się w Lipkach Małych (gmina Santok). Należy do parafii w Lipkach Wielkich. Architektura Pierwszy, szachulcowy kościół zbudowano w tym miejscu w 1745 lub 1806 dla społeczności miejscowych protestantów. W 1907 starą świątynię zastąpiono obecną, w stylu neogotyckim. Wewnątrz zachowane jest oryginalne wyposażenie, w tym witraż. Otoczenie Na terenie okalającym świątynię znajduje się kilka nagrobków, a także pomnik ofiar I wojny światowej (pozbawiony jakichkolwiek napisów, ozdobiony krzyżem i gałęziami dębu i oliwną), jak również obelisk maryjny wykonany z wtórnie użytej płyty nagrobnej i odwróconej chrzcielnicy (zapewne dzieło osadników powojennych). Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lipkach Wielkich

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lipkach Wielkich – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Lipkach Wielkich (gmina Santok). Historia Neobarokowa świątynia wznosi się na środku placu Kościelnego w centrum wsi. Obiekt powstał w latach 1910–1911 na miejscu po starszej szachulcowej budowli, jako kościół ewangelicki. Gmina protestancka istniała tutaj już w 1647. Funkcjonowanie kościoła w Lipkach Wielkich wzmiankowano w 1692 (obiekt szachulcowy). Kościół w Lipkach Wielkich był świątynią filialną parafii w Goszczanowie, a od 26 czerwca 1861 stał się kościołem parafialnym dla wiernych z Nowego Polichna i Lipek Małych. W latach 1991–1992 świątynia była gruntownie wyremontowana. Konsekrowano ją 7 października 1993 (bp Adam Dyczkowski). Zachowane jest wyposażenie z XVIII-XX wieku, w tym organy z 1911 (odrestaurowane w 1997), na których organizowane są koncerty. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubuskiego (nr rej.: L-732/A z 5.12.2016). Otoczenie Przy kościele stoi kapliczka maryjna na ceglanym cokole. Wewnątrz wiszą tablice pamiątkowe: upamiętniająca konsekrację kościoła w 1993, ku czci ks. kan. Jana Nuckowskiego - proboszcza w Lipkach Wielkich w latach 1988-1998, upamiętniająca wszystkich proboszczów wielkolipeckich od 1946, fundacji Jana Lisieckiego (1997). Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa w Lubiatowie

Kościół pw. św. Józefa w Lubiatowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Lubiatowie (gmina Drezdenko). Historia Świątynia pochodzi prawdopodobnie z 1736 i została pierwotnie zbudowana dla luteran, którzy w tym czasie, w liczbie około stu osób, zamieszkiwali wieś (katolików wówczas w osadzie nie było). Początkowo w Lubiatowie mieściła się protestancka parafia, którą później przeniesiono do Goszczanowa. 19 marca 1946 świątynię przejęli katolicy - był filią parafii w Trzebiczu, obsługiwaną przez kanoników laterańskich. W 1994 biskup Adam Dyczkowski erygował nową parafię w Rąpinie, do której włączono lubiatowski kościół, jako filię. Architektura Świątynia powstała w technice szachulcowej. Kryta jest dachem naczółkowym. W XIX wieku dobudowano prospekt organowy, a obok kościoła posadowiono otwartą dzwonnicę w formie kozła. W początku lat 80. XX wieku dodano zakrystię oraz kruchtę (wcześniej remont przeprowadzono w latach 1958-1959). Elewacja od strony kruchty pokryta jest wtórnie cegłą. Elewacje boczne zachowały pierwotny układ otworów okiennych, jednak zastosowano w nich nową stolarkę z witrażami. Wyposażenie Wewnątrz zachowany jest XVIII-wieczny ołtarz. Poza tym wnętrze jest poważnie przekształcone (np. dodano podest w prezbiterium, zalano betonem oryginalną posadzkę, strop obito płytą pilśniową). Ściany zdobiły powojenne malowidła ludowe z 1985, potem zamalowane. Obok kościoła stoi współczesny krzyż misyjny oraz figura Matki Bożej na cokole. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ludomach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ludomach – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Ludomy, w województwie wielkopolskim, gminie Ryczywół. Należy do miejscowej parafii św. Jana Chrzciciela. Kościół stoi na skraju parku dworskiego z XVIII/XIX wieku. Został wzniesiony w 1910 w stylu neorenesansowym dla ludomskiej społeczności protestanckiej. Historia W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Oborniki-Chodzież Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Architektura Świątynia jest jednonawowa z wbudowaną w bryłę niską, czworoboczną wieżą, którą wieńczy cebulasty hełm. Kościół tworzy całość architektoniczną z dawnymi zabudowaniami parafialnymi. Obecnie jest nieczynny dla celów religijnych. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Ludomach

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Ludomy, w województwie wielkopolskim, gminie Ryczywół. Trójnawowa, orientowana świątynia została wybudowana w latach 1868-1871 na niewielkim wzniesieniu, będącym widokową dominantą wsi. Kościół zbudowano na planie prostokąta, z wieżą o kwadratowym rzucie. Prezbiterium ujęte jest po bokach prostokątnymi zakrystiami. Nad portalem wejściowym, pod wieżą, trzy rzeźby przedstawiające Matkę Boską, Jezusa i św. Jana Chrzciciela. Wewnątrz sklepienie krzyżowe nad nawą główną, a gwiaździste nad nawami bocznymi. Sklepienie w prezbiterium sieciowo-gwiaździste, z wyraźnie zaznaczonymi żebrami ujętymi zwornikiem. W środku rzeźby barokowe i obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem na desce (początek XVII wieku) okryty sukienką pochodzącą z 1723 (Matka Boska Ludomska). W nawach znajdują się zamurowane zejścia do grobowców rodzinnych Grabowskich oraz Łakomickich. Ołtarz główny (gips) pochodzi z 1880 i zawiera obraz Chrzest Chrystusa, który jest kopią oryginału z 1871 wykonaną w 1954. Oryginał znajduje się w Muzeum Archidiecezjalnym w Poznaniu. Tabernakulum z drewna dębowego wykonano w 1954. Ołtarze boczne pochodzą z 1880. Organy wykonali bracia Walter w Żaganiu w 1871. Kropielnica z drewna, bogato rzeźbiona, pochodzi z 1 połowy XVIII wieku. Przy kościele rośnie lipa drobnolistna o obwodzie 370 cm. W pobliżu wejścia znajduje się grób ks. Stanisława Wysockiego (2.9.1861-25.4.1917), proboszcza ludomskiego w latach 1900-1917. Zobacz też kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ludomach Przypisy
Cerkiew św. Dymitra Męczennika w Łukawcu

Cerkiew św. Dymitra Męczennika w Łukawcu – zabytkowa drewniana cerkiew greckokatolicka, z 1701, znajdująca się w miejscowości Łukawiec. Cerkiew należy do grupy tradycyjnych świątyń drewnianych Kościoła Wschodniego i nawiązuje do najstarszych cerkwi drewnianych z XVI/XVII w. reprezentowanych na terenie Polski przez cerkwie w Radrużu i Gorajcu. Historia Wybudowana w 1701 z fundacji gromady wiejskiej. Gruntownie remontowana w 1753. W 1853 obok postawiono drewnianą dzwonnicę. Zasadniczą przebudowę wykonano w 1923, powiększając babiniec i dobudowując kruchtę i zakrystię. Na początku lat 40. XX w. wnętrze pokryto polichromią. Po 1947 stała opuszczona. W latach 60. XX w. zmieniono ją w magazyn nawozów. W 1987 pożar strawił zachodnią część świątyni. Została odbudowana w latach 1990-1993. Architektura i wyposażenie Cerkiew wzniesiona z drewna w konstrukcji zrębowej, posadowiona częściowo na peckach (wbitych w ziemię drewnianych palach). Trójdzielna, złożona z prezbiterium na rzucie zbliżonym do kwadratu, zamkniętego od wschodu trójbocznie, niemal kwadratowej nawy, większej od pozostałych członów budowli oraz nieco mniejszego babińca, również na planie zbliżonym do kwadratu. Do prezbiterium od północy dobudowana niewielka, prostokątna zakrystia. Babiniec i prezbiterium nakryte są dachami dwuspadowymi. Połać dachu nad zakrystią stanowi przedłużenie połaci dachu nad prezbiterium. Cerkiew obiega gontowy daszek okapowy wsparty na konsolkach. We wnętrzu babiniec i prezbiterium przekryte są sklepieniami zrębowymi. Nad nawą czworoboczna kopuła zrębowa. Wyposażenie cerkwi nie zachowało się. Niektóre ikony trafiły do okolicznych muzeów. Świątynia otoczona jest drewnianym ogrodzeniem. W jej sąsiedztwie rosną dęby szypułkowe, w tym pomnik przyrody. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Murzynowie

Kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Murzynowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Murzynowie (gmina Skwierzyna). Należy do parafii św. Mikołaja Biskupa w Skwierzynie. Historia Świątynia poewangelicka, ceglana, tynkowana, pochodząca z lat 1834-1837, z wieżą i absydą dobudowanymi w 1883 lub 1893. Murowany, jednonawowy z węższym prezbiterium. Okna i blendy uskokowe i dach dwuspadowy. Reprezentuje styl arkadowy zwany też okrągłołukowym (Rundbogenstil). Pierwszy kościół ufundował w tym miejscu Antoni Jabłonowski – ostatni starosta międzyrzecki i kasztelan krakowski w 1774. Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej powiększono w obiekcie okna. Stolarka okienna i witraże są powojenne. W 2013 rozpoczęto remont wieży ze środków unijnych. Przed głównym wejściem rośnie dąb o obwodzie 480 cm. Misje święte odbyły się w 2012, o czym informuje tabliczka na krzyżu misyjnym. Galeria Przypisy