NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika i św. Małgorzaty w Janowcu

Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika i Świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zwoleńskiego diecezji radomskiej. Znajduje się na turystycznym szlaku Renesansu Lubelskiego. Murowany kościół został ufundowany około 1350 roku. Ta niewielka, jednonawowa świątynia została rozbudowana w połowie XVI wieku i ufundowana Piotra Firleja, wojewody ruskiego, właściciela Janowca. Została wtedy wybudowana nowa, obszerna nawa i prezbiterium obok starej świątyni. Po przekazaniu nowo zbudowanej, jeszcze nieukończonej, części świątyni protestantom przez kalwina Andrzeja Firleja, kasztelana lubelskiego, stara świątynia pozostała w rękach katolików. Przez następnych kilkadziesiąt lat, prawie do końca XVI wieku w świątyni odbywały się obok siebie nabożeństwa dwóch wyznań: w starej części dla katolików, zaś w nowej dla protestantów. Po przejęciu nowej części świątyni przez proboszczów katolickich w końcu XVI wieku została ujednolicona przestrzeń świątyni – połączono dotychczas oddzielne wnętrza starej i nowej części, przez co stara świątynia stała się boczną kaplicą św. Anny. Wtedy została także wybudowana okazała wieża świątyni, według projektu dobrego architekta, w swoim kształcie zbliżona do wież kościoła św. Stanisława w Czemiernikach. Świątynia jest ozdobiona dekoracją sztukateryjna z herbami rodów Dulskich i Tarłów. Ołtarz główny w stylu barokowym został zaprojektowany zapewne przez Tylmana z Gameren, natomiast ołtarze boczne w stylu późnobarokowym zostały wykonane zapewne w puławskim warsztacie braci Hoffmannów. W prezbiterium jest umieszczony wykonany pod koniec XVI wieku przez Santi Gucciego – manierystyczny pomnik nagrobny Andrzeja Firleja i jego małżonki Barbary ze Szreńskich. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Jarczowie (stary)

Kościół świętego Stanisława Biskupa – dawna cerkiew greckokatolicka, obecnie nieużytkowany kościół rzymskokatolicki należący do dekanatu Tomaszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Jest jedynym rejestrowanym zabytkiem wsi. Jej wizerunek widnieje w herbie gminy Jarczów. Historia obiektu Świątynia została zbudowana jako cerkiew unicka pod wezwaniem Świętego Mikołaja z Miry w 1755 roku. W 1870 roku cerkiew została przejęta przez prawosławnych wiernych. W 1910 roku była remontowana. W 1921 roku świątynia została zamieniona na kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Świętego Stanisława Biskupa. W 1951 i 1963 roku zostały wyremontowane dachy i stropy. Architektura i wyposażenie Świątynia jest jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Budowla jest orientowana, wybudowana z drewna modrzewiowego. kościół jest trójdzielny. Składa się z prezbiterium mniejszego od nawy, zamkniętego trójbocznie z dwoma zakrystiami z lewej i prawej strony. Kruchta znajduje się z przodu nawy i mieści na piętrze dzwonnicę o konstrukcji słupowej z arkadową galeryjką. Dzwonnica nakryta jest dachem namiotowym i zwieńczona jest cebulastym hełmem. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty gontem i ozdobiony sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę. Wieżyczka jest zwieńczona blaszanym hełmem cebulastym z latarnią. Wokół kościoła jest umieszczony wydatny okap. Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada prostą linię parapetu. Do wyposażenia kościoła należy ozdobna belka tęczowa z krucyfiksem oraz ołtarz główny powstały na przełomie XIX i XX wieku. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Józefowie nad Wisłą

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Opole Lubelskie archidiecezji lubelskiej. Historia Świątynia została wzniesiona razem z klasztorem dla zakonu bernardynów w latach 1730-1743 i ufundowana przez Józefa Potockiego, kasztelana lwowskiego. W 1865 roku klasztor został skasowany przez władze carskie za poparcie powstania styczniowego przez bernardynów. Świątynia stała się wtedy kościołem filialnym. W 1915 roku wycofujące się wojska rosyjskie spowodowały pożar kościoła. W dwudziestoleciu międzywojennym świątynia została odbudowana. W 1944 roku kościół został ponownie uszkodzony przez pożar. Odbudowano go po II wojnie światowej. Architektura Budowla jest jednonawowa, wzniesiona na planie prostokąta, w kryptach znajdują się sklepienia kolebkowe. Z lewej i prawej strony elewacji frontowej, Jest umieszczona prostokątna, dwuprzęsłowa nawa z dwiema wieżami na planie kwadratu. Na szczycie nawy znajduje się rzeźba św. Antoniego z Dzieciątkiem, a po jej lewej i prawej stronie dwie kamienne rzeźby – św. Józefa i św. Franciszka z Dzieciątkiem. kościół nakryty jest dachem dwuspadowym, obniżonym nad prezbiterium. Wejście do świątyni jest poprzedzone przedsionkiem, w którego wnętrzu jest umieszczony ołtarz Matki Bożej Częstochowskiej, z obrazem Jezusa Miłosiernego. Nad arkadą prowadzącą do wnętrza budowli jest umieszczony chór muzyczny z organami o 4 głosach wykonanymi w 1968 roku. Nawę główną dzielą pary pilastrów, pomiędzy którymi są umieszczone płytkie arkadowe wnęki ołtarzowe. W prawym narożniku skrzyżowania nawy z transeptem znajduje się ołtarz z obrazem Matki Bożej, flankowany ze wszystkich stron przez dwie kolumny wzniesione w porządku korynckim i pilaster. Z lewej strony jest umieszczona zabytkowa ambona, pod którą jest umieszczony obraz z wizerunkiem Józefa Potockiego. Najważniejszą częścią kościoła jest dwuprzęsłowe, prostokątne prezbiterium. W jego wnętrzu jest umieszczony ołtarz główny Miłosierdzia Bożego, wykonany w XX wieku. W nadstawie ołtarzowej umieszczony jest krucyfiks wykonany w XVIII wieku. Jest otoczony przez zabytkowe obrazy: Matki Bożej, św. Antoniego i św. Franciszka. Wnętrze świątyni reprezentuje styl barokowy. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamionce

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Michów archidiecezji lubelskiej. Jest to budowla murowana, wzniesiona w 1459 roku. W latach 70. XVI wieku została zajęta przez kalwinów. Od około 1610 roku świątynia ponownie należy do katolików. Kościół był wtedy bardzo zaniedbany, remonty zaczęły się jednak około 1679 roku, m.in. został wybudowany portal. Na początku XVIII wieku zostały dobudowane 2 kruchty i kaplica. W XIX wieku zostały odnowione ściany, zostały założone posadzki, został naprawiony dach i na koniec świątynia została gruntownie wyremontowana, dobudowane zostały do niej ponadto kaplica Matki Bożej, przybudówka i wieżyczka. W czasie I wojny światowej budowla została częściowo uszkodzona, prace remontowe zostały ukończone dopiero w 1930 i 1938 roku. Kościół został wybudowany z cegły, posiada jedną nawę, jest otynkowany, reprezentuje styl późnogotycki z przekształceniami (style: barokowy, renesansowy). Przy prezbiterium znajduje się zakrystia ze skarbcem na piętrze oraz od strony południowej - czworokątna kaplica Pana Jezusa wzniesiona w 1734 roku, a od strony północnej – analogiczna kaplica Matki Bożej wzniesiona w latach 1894-1897. Do nawy jest dostawiona kruchta dobudowana w czasach późniejszych, nad nawą jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl rokokowy, późniejsze elementy zostały dodane w XX wieku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego namalowany przez Józefa Buchbindera namalowany w 1900 roku. kościół posiada 4 ołtarze boczne: 2 przy tęczy - w lewym znajduje się obraz św. Stanisława BM namalowany przez Józefa Buchbindera w 1904 roku i obraz Niepokalanego Poczęcia NMP (zapewne z XVIII wieku) i w zwieńczeniu - Matki Bożej z Dzieciątkiem namalowany w XVII wieku. W ołtarzu prawym znajdują się obrazy św. Antoniego (namalowany przez Józefa Buchbindera w 1904 roku), Matki Bożej Szkaplerznej (namalowany przez Józefa Buchbindera w 1904 roku) i w zwieńczeniu – obraz św. Józefa. Ponadto w kaplicach znajdują się ołtarze: po prawej – ołtarz mieszczący duży krucyfiks wykonany przez Antoniego Panasiuka z Warszawy pod koniec XIX wieku), po lewej – ołtarz mieszczący figurę Matki Bożej. W latach 1992–1998 zostały odrestaurowane wszystkie ołtarze. Na chórze muzycznym znajdują się organy wykonane w 1925 roku dzięki ofiarności hrabiego Zamoyskiego. Chrzcielnica pochodzi z przełomu XVIII/XIX wieku. Do sprzętów liturgicznych należą także zabytkowe feretrony i ornaty; świątynia posiada także zabytkowe obrazy, epitafia i nagrobki. Przypisy
Kaplica św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wiardunkach

Kaplica św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wiardunkach – rzymskokatolicka kaplica znajdująca się we wsi Wiardunki, w województwie wielkopolskim, w gminie Ryczywół. Budowę kaplicy rozpoczęto w 1984, a konsekracji dokonano w 1986 (początkowo pełniła rolę punktu katechetycznego). Obiekt został zbudowany z funduszy mieszkańców wsi i z tych samych funduszy jest utrzymywany. Przed kaplicą stoi drewniany krzyż misyjny z tabliczkami, upamiętniającymi wizytę Księży Sercanów w 1987 oraz Księży Filipinów w 2012. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Komarowie-Osadzie

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tyszowce diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Obecna świątynia została wybudowana w latach 1904-1911 według projektu architekta Kazimierza Skórewicza. Podczas działań wojennych w latach 1939-1944 kościół został uszkodzony, a w latach 1944-1945 został wyremontowany. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim i składa się z trzech naw. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły i pokryta blachą miedzianą. Wyposażenie Ołtarz główny Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z początku XVIII wieku i został przeniesiony z poreformackiego kościoła św. Katarzyny w Zamościu. Po zniszczeniach z 1939 roku został uzupełniony. W nim znajduje się krucyfiks w stylu późnobarokowym z 2. połowy XVIII wieku, pochodzący z kościoła bernardyńskiego św. Antoniego z Padwy w Radecznicy. Umieszczony jest na tle obrazu z malowanymi wizerunkami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty oraz przedstawieniem Jerozolimy w tle, wykonanymi w tym sam czasie co ołtarz, gruntownie przemalowanymi. Pozostałe Chrzcielnica w stylu rokokowym pochodzi z 3. ćwierci XVIII wieku i jest zwieńczona pokrywą w kształcie ażurowej korony. Krucyfiks w stylu barokowym, który został wykonany w końcu XVII wieku i pochodzi zapewne z franciszkańskiego kościoła Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Zamościu. Obraz Trójcy Świętej pochodzi z 1. połowy XIX wieku i znajduje się w nowszym ołtarzu bocznym. Monstrancja w stylu klasycystycznym z datą 1830. Puszka gładka z datą 1807 została ufundowana przez Jędrzeja Dragana. Świecznik do paschału drewniany pochodzi z XVIII-XIX wieku. Dwa świeczniki w kształcie klęczących aniołków, w stylu późnobarokowym z XVIII wieku. Żyrandol kryształowy z XVIII wieku o pięciu ramionach. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Komarówce Podlaskiej

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Komarówka Podlaska diecezji siedleckiej. Obecna świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1907-1910. konsekrowana w 1913 roku przez biskupa Franciszka Jaczewskiego. Jest to budowla murowana, bazylikowa: wzniesiona na planie krzyża (trzynawowa z transeptem i czworobocznie zakończonym prezbiterium). Nawa główna jest wyższa, natomiast nawy boczne są niższe i nakryte krzyżowo-żebrowymi sklepieniami podpartymi filarami wewnętrznymi i przyporami na zewnątrz murów. Fasada świątyni została zaplanowana po przekątnej (linii ukośnej z dużą wieżą, poprzez dach nad nawą główną do wieży niższej) z rozetą w korpusie głównym nad chórem muzycznym. Wystrój i wyposażenie (ołtarze, stalle, konfesjonały, obudowa organów, baptysterium, stolarka zakrystii) reprezentują także styl neogotycki. Większość wystroju, czyli stolarkę artystyczną i wyroby snycerskie wykonał samouk Franciszek Maksymiuk z Komarówki Podlaskiej. Przypisy
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Konstantynowie

Kościół świętej Elżbiety Węgierskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Janów Podlaski diecezji siedleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1905-1909, dzięki ofiarności hrabiego Stanisława Zyberk-Platera i parafian i dzięki staraniom księdza Andrzeja Olędzkiego. Zaprojektowana została przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Kościół został poświęcony w 1909 roku. Prawie do 1939 roku trwało kompletowanie wyposażenia świątyni: (ołtarze, konfesjonały, ławy, niezbędny sprzęt liturgiczny). Część wyposażenia została wykonana przez Franciszka Maksymiuka z Komarówki Podlaskiej. Z okazji 25-lecia śmierci fundatora, w 1936 roku, w kościele została umieszczona upamiętniająca go, tablica z marmuru (jest pochowany w krypcie pod prezbiterium). Budowla została wzniesiona w stylu neogotyckim i znajduje się naprzeciwko pałacu w Konstantynowie. Jej fasada zwrócona jest w stronę południową. kościół jest murowany, wybudowany z czerwonej cegły (jest postawiony na niskim granitowym cokole), na zewnątrz jedynymi otynkowanymi elementami są pola dekoracyjnych blend. Kościół składa się z: trzynawowego, halowego korpusu z wysoką wieżą frontową i prostokątnego prezbiterium zamkniętego pięciokątną absydą, z zakrystią, lożą i skarbczykiem z lewej i prawej strony. Narożniki między bokami wieży a elewacją frontową korpusu są wypełnione przez małe, kwadratowe dobudówki, w których znajdują się kruchty boczne. Wewnętrzne wyposażenie świątyni jest dopasowane do neogotyckiego stylu i zostało wykonane w tym samym czasie (nielicznymi elementami starszego wyposażenia są m.in. barokowy krucyfiks i ornat z XVIII wieku). Wykonane z drewna i snycersko dekorowane ołtarze (główny i dwa boczne), konfesjonały, ambona, chrzcielnica, klęczniki, stacje Męki Pańskiej posiadają charakter neogotycki. Większość elementów została ufundowana, razem ze świątynią, przez wspomnianego wyżej Stanisława Zyberk-Platera i jego małżonkę, Elżbietę z Tyszkiewiczów. Przypisy
Kościół św. Anny w Końskowoli

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli. Znajduje się na Szlaku Renesansu Lubelskiego. Świątynia została zbudowana na początku XVII wieku, konsekrowana w 1613 roku. Kościół został wzniesiony w stylu renesansu lubelskiego. Jest to niewielka, jednonawowa, pozbawiona wieży budowla o smukłych proporcjach, zamknięta węższym półkolistym prezbiterium. Jej trójkątne, dekoracyjnie rozczłonkowane szczyty są zwieńczone typowymi dla renesansu lubelskiego sterczynami. Sklepienie kolebkowe jest pokryte sztukateriami, które tworzą geometryczne wzory uzupełnione płaskorzeźbami. W pomieszczeniach nad zakrystią znajduje się cenna polichromia wykonana na początku XVII wieku. Ołtarz główny został wykonany w stylu manierystycznym; znajduje się w nim obraz z XVII wieku przedstawiający świętą Annę Samotrzecią, namalowany przez lubelskiego artystę – Stanisława Szczerbica. Na obrazie w lewym dolnym rogu ołtarza jest przedstawiony duchowny, utożsamiany z księdzem Stanisławem z Zalesia Lisowiczem. Obok wizerunku proboszcza końskowolskiego i prepozyta szpitalnego jest przedstawiony także znak herbowy w kształcie tarczy, na której znajduje się czerwone serce przekłute strzałą. Przypuszcza się, że w kościele tym został pochowany ksiądz Stanisław Lisowicz. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kraśniczynie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krasnystaw – Wschód archidiecezji lubelskiej. Jest to świątynia zbudowana w latach 1840–1857 jako cerkiew unicka na miejscu poprzedniej budowli, której data erekcji jest nieznana. Około 1875 roku została zamieniona na cerkiew prawosławną istniejącą do wybuchu I wojny światowej. Od 1920 roku jest to kościół rzymskokatolicki. Do 1972 roku był to kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Łukasza w Surhowie. Od 1972 jest to samodzielny kościół parafialny. Budowla jest murowana i otynkowana, została wzniesiona z kamienia. Kościół jest orientowany. Został zbudowany na planie prostokąta i składa się z kwadratowego prezbiterium i identycznej kruchty od strony zachodniej oraz prostokątnej zakrystii. Wnętrze jest nakryte stropami. Dach jest nakryty blachą i ozdobiony sygnaturką. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Sękowicach

Kościół pw. Świętej Rodziny w Sękowicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Sękowicach (gmina Gubin). Historia i architektura Kościół poewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, szachulcowy, został zbudowany w drugiej połowie XVII wieku na miejscu starszej świątyni. Założony na rzucie ośmioboku, z prostokątną zakrystią od wschodu, z kruchtą i wejściem do empory od południa. Posiada ośmiospadowy dach z tamburem i latarnią. Z wystroju zostały zachowane renesansowe nagrobki, barokowy ołtarz oraz chrzcielnica z drugiej połowy XVII wieku. W 1813 roku miał miejsce remont kościoła, następny był na początku XX wieku, a ostatnią gruntowną jego renowację ukończono w latach 2007-2014, ratując obiekt przed katastrofą budowlaną. Od 24 lutego 1946 roku pełni funkcję kościoła filialnego pw. Świętej Rodziny. Pod koniec lat 80 XX wieku przy kościele znajdowała się osiemnastowieczna dzwonnica, konstrukcji drewnianej, oszalowana i nakryta dachem namiotowym. Kościół stanowi jedną z najciekawszych pod względem architektonicznym budowli szkieletowych województwa lubuskiego. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górnowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Górnowie, w gminie Banie (powiat gryfiński). Należy do parafii Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Baniach. Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został w XIV wieku. Sytuowany jest na planie prostokąta. Od zachodu wznosi się dostawiona na przełomie XV i XVI wieku masywna, czworoboczna wieża kamienna z krenelażem, w wyższej partii przechodząca w ceglany ośmiobok nakryty stożkowym hełmem zwieńczonym krzyżem. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendowaniem. Na przełomie XVIII i XIX wieku kościół został gruntownie przebudowany. W ścianie południowej widoczny jest ślad po zamurowanym portalu średniowiecznym. Ściany zewnętrzne kościoła są otynkowane. Teren wokół świątyni otacza dawny cmentarz, ogrodzony kamiennym murem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W prezbiterium zachował się XVIII-wieczny, barokowy ołtarz (oryginalnie ambonowy), z ażurowymi zdobieniami i dwiema kolumnami wspierającymi baldachim. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 14 lipca 1946 roku przez ks. Michała Chrąchola SDB. W trakcie przeprowadzonych w 2015 roku prac konserwatorskich odkryte zostały datowane na 3. ćwierć XVI wieku polichromowane deski stropowe, umieszczone wtórnie w XVIII wieku w obrębie więźby dachowej. Jest to najstarszy odkryty do tej pory polichromowany strop na terenie Pomorza Zachodniego. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła w Kurowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Garbów archidiecezji lubelskiej. Znajduje się na Szlaku Renesansu Lubelskiego. Historia i architektura Jest to trzynawowa świątynia wzniesiona w stylu poźnorenansowym. Obecna budowla została wzniesiona etapami. Na początku była budowana przez rodzinę Kurowskich. Murowane prezbiterium i zakrystia oraz nawa główna drewniana na podmurówce powstały zapewne w połowie XV wieku. W połowie XVI wieku świątynia została rozbudowana - powstały nawy boczne. Nawa główna murowana została wzniesiona w II połowie XVII wieku (ok. 1660 rok) – przez rodzinę Zbąskich. W I połowie XVIII wieku zostały odnowione nawy boczne. W takim kształcie świątynia pozostała niezmieniona do dziś. Budowla jest murowana i posiada siedem ołtarzy drewnianych. W głównym znajdują się trzy obrazy: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, św. Michała Archanioła i św. Jana Nepomucena oraz drewniany krzyż z wizerunkiem Pana Jezusa. W prawej nawie bocznej są umieszczone ołtarze św. Rodziny i Wskrzeszenie Piotrowina za pośrednictwem św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Na pierwszym filarze po prawej stronie znajduje się ołtarz św. Franciszka z Asyżu. W nawie lewej był umieszczony ołtarz z obrazem św. Tekli namalowanym przez Fryderyka Baumana (1765 – 1845). Obecnie na jego miejscu znajduje się ołtarz z obrazem Pana Jezusa Miłosiernego, obok którego jest umieszczony posążek św. Franciszka z Asyżu. Natomiast obraz św. Tekli jest umieszczony w prezbiterium po lewej stronie ołtarza głównego. W lewej nawie jest umieszczony obraz św. Piotra Apostoła i posążek Najświętszego Serca Pana Jezusa. Na pierwszym lewym filarze jest umieszczony obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Ponadto świątynia posiada ambonę i emporę chórową z XIX wieku. Na chórze znajdują się organy o 10 głosach przebudowane w 1939 roku. Na końcu prawej nawy jest umieszczony nagrobek Stanisława Zbąskiego (1540 – 1585) wykonany z pomalowanego wapienia. Misa chrzcielna z I połowy XIX wieku znajduje się przy prezbiterium po prawej stronie. Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Markuszowie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Garbów archidiecezji lubelskiej. Kościół został wzniesiony po zburzeniu dawnego, niewielkiego kościoła drewnianego pw. św. Małgorzaty wzmiankowanego już w 1440 roku. Kościół zaczęto budować 12 czerwca 1676 roku, gdy ks. Józef Nieradzki „położył” kamień węgielny pod przyszły kościół parafialny i był administratorem jego budowy. Budowę kościoła zakończono w 1682 roku. Fundatorami kościoła byli Jan i Andrzej Firlejowie. Częściowym fundatorem był też ks. Józef Nieradzki, który przed swoją śmiercią w 1678 roku, przeznaczył znaczną kwotę „na dokończenie budowy kościoła. Po śmierci ks. Nieradzkiego budowę kontynuował jego następca ks. Józef Zagórski. Konsekracji kościoła dokonał 15 października 1690 roku – ks. Biskup Stanisław Szembek. Kościół otrzymał potrójne wezwanie: św. Józefa, św. Michała Archanioła i św. Macieja Apostoła. W dniu 23 września 1811 roku na skutek pożaru, kościół uległ częściowemu zniszczeniu. Spalił się gontowy dach na kościele, chór z organami, schody wejściowe „prowadzące” na chór oraz drewniana dzwonnica. Po tym zdarzeniu ówczesny dziedzic Markuszowa hr. W. Tarnowski – „(…) pozostałe szczątki murów starannie poprawił, cały gmach pokrył i tym sposobem przyprowadził kościół do pierwotnej dobroci, a następnie i porządku (…)”. W 1830 roku położono nowy dach na kościele - kryty gontem, dwie wieże kryte były blachą. W 1855 roku proboszcz informował, że zły stan kościoła ulega ciągle stopniowemu pogorszeniu. Pisał, że „kopuły na kościele ledwo wiszą, lada dzień grożą zawaleniem”. W 1862 wykonano wówczas nowe pokrycie dachowe z dachówki ceramicznej oraz zrzucono barokowe kopuły na wieżach, a na ich miejsce nie zrealizowano nowych. W latach 1866–1867 podjęto kolejny remont i wówczas blacharz z Lublina zobowiązał się „pokryć blachą angielską obydwie wieże w kościele”. Gruntownie kościół został wyremontowany w 1884 roku. W 1919 roku została dobudowana od strony południowej świątyni druga większa zakrystia. W 1972 roku została wymieniona drewniana konstrukcja dwóch wież, dach został pokryty nową blachą, a także została odnowiona elewacja zewnętrzna. Jest to budowla jednonawowa wzniesiona w stylu barokowym. Przy prezbiterium znajdują się dwie zakrystie, przy elewacji frontowej są umieszczone dwie wieże, ołtarze są wykonane z drewna. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowy i posiada rokokową dekorację. W ołtarzu są umieszczone obrazy: Matki Bożej Częstochowskiej (1920 rok), Trójcy Świętej, Świętej Rodziny (XVIII wiek) i Miłosierdzia Bożego (1981 rok). Dwa ołtarze boczne są umieszczone przy tęczy: po prawej stronie - miezczący obraz Komunii św. Stanisława Kostki, a po lewej stronie - mieszczący obraz św. Franciszka z Asyżu. W nawie po prawej stronie znajduje się kolejny ołtarz mieszczący obraz św. Antoniego, zaś po lewej stronie nawy jest umieszczony ołtarz z posągiem Chrystusa Ukrzyżowanego. Do wyposażenia świątyni należą także zabytkowe obrazy i tablice nagrobkowe. Przypisy