NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szaniec FS-29

Szaniec FS-29 – budowla fortyfikacyjna twierdzy Kraków z 1854 roku, najlepiej zachowana w mieście budowla typu FS (niem. feldschanze – szaniec polowy). Znajduje się na Skałkach Twardowskiego, niedaleko od ul. Tynieckiej. Szaniec ten wzniesiono podczas rozbudowy pierścienia twierdzy krakowskiej w latach 1854–56 następstwie wojny krymskiej ciągiem standardowych szańców o charakterze półstałym, numerowanych od 1 do 29. Szańce te miały sześcioboczny narys, co przy kącie rozwarcia strzelnic 60° nie pozostawiało pól nie pokrytych ogniem. Uzbrojenie stanowiło 10 dział, po dwa na każdą z trzech linii wału czoła, i po dwa na barki, chroniące międzypola. Tylny odcinek obrysu był włamany do wnętrza dwoma krótkimi wałami, tworzącymi szyję. Przeznaczone były one do użycia broni ręcznej w celu obrony mostu zwodzonego i bramy do fortyfikacji. Szaniec FS 29 ma bardzo typowy sześciokątny narys, wyróżnia go jedynie fosa kuta w skale. W 1860 dodano mu poprzecznice, a tuż przed I wojną światową – schrony pogotowia z podkopów i blachy falistej. W 1990 szaniec został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-831. Szaniec IS-29½ W latach 1888–90 na przedpolu FS 29 wzniesiono uzupełniający szaniec piechoty (infanterieschanze) IS-29½; zachowały się z niego niewielkie pozostałości. Przypisy
Areszt Śledczy w Krakowie-Podgórzu

Areszt Śledczy w Podgórzu – zabytkowy areszt śledczy w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ul. Stefana Czarnieckiego 3, w Podgórzu. Areszt śledczy został wzniesiony w 1905 według projektu Ferdynanda Lieblinga jako gmach Sądu Powiatowego i Urzędu Podatkowego Miasta Podgórza. 22 maja 1996 został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych. Własność Skarbu Państwa. Historia Autorem projektu gmachu był Ferdynand Liebling. Budowlę wzniesiono w 1905 roku, przeznaczając ją na siedzibę Sądu Powiatowego oraz Urzędu Podatkowego Miasta Podgórza. W okresie hitlerowskiej okupacji gmach wykorzystywano do przetrzymywania i torturowania uczestników krakowskiej konspiracji, w szczególności członków Armii Krajowej. Od marca 1941 roku budynek znajdował się w obrębie getta krakowskiego – strefy przymusowego osiedlenia ludności żydowskiej, ustanowionej przez nazistowskie władze okupacyjne na obszarze Podgórza. Wskutek deportacji z czerwca 1942 roku obszar getta uległ pomniejszeniu, a areszt opuścił jego terytorium. Po zakończeniu działań wojennych obiekt służył przez pewien okres władzom komunistycznym jako placówka penitencjarna o charakterze politycznym. W 1971 roku przeszedł pod zarząd Służby Więziennej, funkcjonując odtąd jako filia Aresztu Śledczego z centralą przy ulicy Montelupich. W 1974 roku Jerzy Filas skomponował utwór „Czarny chleb i czarna kawa” podczas pobytu w areszcie przy ulicy Czarnieckiego w Podgórzu. Dziewiętnastoletni student AWF został osadzony za wykonywanie pieśni antykomunistycznych pod monumentem Adama Mickiewicza na krakowskim Rynku Głównym. Z powodu braku środków finansowych na opłacenie grzywny zamieniono mu karę na 72 dni pozbawienia wolności. Wywodzący się z rodziny o muzycznych tradycjach więzień rozpoczął komponowanie utworów w celi. Po zniszczeniu wszystkich jego tekstów przez funkcjonariuszy straży więziennej podjął nieudaną próbę odebrania sobie życia. Utwór „Czarny chleb i czarna kawa” powstał po jego uratowaniu. Likwidacja aresztu śledczego wykonana została 31 marca 2018 roku. Osoby przebywające w placówce zostały przeniesione do innych jednostek penitencjarnych, a budynek stał się własnością Skarbu Państwa. 22 maja 1996 budynek aresztu został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Instytut Pamięci Narodowej Latem 2024 roku wyremontowany budynek dawnego aresztu został zajęty przez Krakowski Oddział Instytutu Pamięci Narodowej. Przypisy
Kamienica przy ulicy Józefińskiej 31 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Józefińskiej 31 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ul. Józefińskiej, w Podgórzu. Budynek został wzniesiony w 1875. W 1898 kamienica została gruntownie przebudowana i nadbudowana zgodnie z projektem Zygmunta Luksa. Po 1950 odbył się remont budynku. 25 października 1982 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 187. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kamienica przy ulicy Kalwaryjskiej 3 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Kalwaryjskiej 3 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ulicy Kalwaryjskiej, w Podgórzu. Kamienica została wzniesiona około 1905 roku zgodnie z koncepcją Zygmunta Kulki. W 1908 roku drugie piętro budynku zostało nadbudowane według projektu tego samego architekta. Jest utrzymana w stylu modernistycznym. Powstała z materiałów ceglanych. 17 stycznia 1991 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Kalwaryjskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Kalwaryjskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ulicy Kalwaryjskiej, w Podgórzu. Kamienica została wzniesiona w 1910 roku, według projektu architektów Jana Wilczyńskiego oraz Alfreda Kramarskiego. 3 lipca 1989 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 189. ISBN 978-83-922906-8-1.
Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 24 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 24 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ul. B. Limanowskiego, na rogu z ul. św. Benedykta 1, w Podgórzu. Powstanie gmachu datuje się na rok 1885. W 1906 roku drugie piętro kamienicy zostało nadbudowane, co zrealizowano na podstawie projektu przygotowanej przez Beniamina Torbego. Konstrukcja obiektu opiera się na surowcach ceglanych. 18 kwietnia 1990 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 26 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 26 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ul. Bolesława Limanowskiego, w Podgórzu. Jej projekt został opracowany przez Adama Dębskiego. Jest datowana na 1894 rok. Została wybudowana z materiałów ceglanych. 6 grudnia 1976 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 38 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Bolesława Limanowskiego 38 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ul. Bolesława Limanowskiego, w Podgórzu. Jej projekt został opracowany przez Józefa Dika. Jest datowana na 1886 rok. Została wybudowana z materiałów ceglanych. W 1906 roku dobudowano oficynę, natomiast w 1925 roku dokonano nadbudowy drugiego piętra kamienicy według projektu Antoniego Dostala. 12 kwietnia 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Dwór Czeczów w Bieżanowie

Dwór Czeczów – zabytkowy dwór położony przy ul. ks. Jerzego Popiełuszki 36 w Krakowie, w Bieżanowie, w dzielnicy XII Bieżanów-Prokocim. Od 2007 roku pełni funkcję filii Centrum Kultury Podgórza oraz siedziby Towarzystwa Przyjaciół Bieżanowa. Zespół dworsko-parkowy (dwór wraz z oficyną i ogrodem) został wpisany do rejestru zabytków 27 sierpnia 1990 roku pod numerem A-859. Historia Wieś Bieżanów po raz pierwszy wzmiankowana została w 1212 roku. W czasach nowożytnych funkcjonował tu majątek należący do Kapituły Krakowskiej. W wyniku I rozbioru Polski dobra bieżanowskie trafiły w ręce świeckie. Około połowy XIX wieku zakupiła je rodzina Czeczów. W latach 1870–1880 Karol Czecz de Lindenwald, wzniósł nową rezydencję – obecny dwór. Po II wojnie światowej obiekt został przejęty przez państwo i pełnił funkcje opiekuńcze: mieścił się tu dom dziecka i zakład wychowawczy. W latach 90. XX w. spadkobiercy Czeczów przekazali dwór miastu Kraków z warunkiem przeznaczenia na cele kulturalne. Generalny remont przeprowadzono w latach 2006–2007, przy udziale środków Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa. Architektura i otoczenie Dwór reprezentuje styl eklektyczny z dekoracją neorenesansową. Bryła budynku jest zróżnicowana: z wieżyczką narożną, loggią ogrodową i kolumnowym ryzalitem nad wejściem. Elewacje zdobią boniowane portale, gzymsy i motywy roślinne. Założenie obejmuje parterowy korpus główny z piętrową częścią środkową oraz dwukondygnacyjną oficynę. Wnętrza częściowo zachowały wystrój z XIX wieku – klasycystyczne meble i stylizowane detale. Dwór otacza dawny park krajobrazowy z XIX wieku, obecnie zdziczały. Planowana jest jego rewitalizacja w latach 2025–2027. Kontekst lokalny Dwór zlokalizowany jest w historycznym Bieżanowie – dawniej wsi, obecnie części Krakowa. W sąsiedztwie znajduje się zabytkowy kościół parafialny i wiejska zabudowa, co podkreśla jego znaczenie w lokalnym krajobrazie kulturowym. Współczesne funkcje Obecnie obiekt pełni funkcję ośrodka kultury – filii Centrum Kultury Podgórza. Organizowane są tu koncerty, wystawy, warsztaty dla dzieci i dorosłych, zajęcia edukacyjne i artystyczne (plastyka, muzyka, taniec, ceramika). Funkcjonują m.in. Klub Seniora i Klub Rodzica. Budynek jest przystosowany dla osób z niepełnosprawnościami i otwarty dla zwiedzających w dni robocze i podczas wydarzeń. Wstęp na wydarzenia jest bezpłatny lub symboliczny. Postaci związane z dworem Właścicielem dworu był Karol Czecz de Lindenwald – gospodarz i działacz społeczny, wiceprezes Towarzystwa Rolniczego w Krakowie. Dwór był również związany z jego synami – Henrykiem (ps. „Lasek”) i Karolem (ps. „Baca”) Czeczami – żołnierzami Armii Krajowej, poległymi podczas II wojny światowej. Ochrona konserwatorska Dwór Czeczów jest wpisany do rejestru zabytków jako zespół dworsko-parkowy. Podlega ochronie konserwatorskiej, a wszelkie prace były prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Przypisy
Klarissenkloster Krakau

Das Klarissenkloster Krakau ist ein Kloster der Klarissen in Krakau, Polen. Es liegt innerhalb der Stadtmauern in der Krakauer Altstadt, unweit der Andreaskirche. Geschichte Das Kloster wurde 1245 von der Seligen Salomea, der Tochter des polnischen Seniorherzogs Leszek des Weißen aus der Dynastie der Piasten, in Zawichost gegründet. Die ersten Klarissen kamen aus Prag nach Polen. Ladislaus Ellenlang holte die Klarissen 1316 in den Krakauer Stadtteil Okół, wo das Kloster bis zum heutigen Tag besteht. 1802 wurde eine Mädchenschule beim Kloster eingerichtet. Die Schule wurde 1951 während des Stalinismus geschlossen. Literatur Marian Kanior: Błogosławiona Salomea. W: Polscy święci. red. Joachim Roman Bar. T. 11. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1987 A. Karwacki: Błog. Salomea za życia i po śmierci. W siedemsetną rocznicę jej urodzin, Kraków: Nakładem OO. Franciszkanów – drukarnia „Prawdy“, 1911 Weblinks Homepage
Klasztor klarysek w Krakowie

Klasztor klarysek w Krakowie – klasztor sióstr klarysek znajdujący się w Krakowie, przy ul. Grodzkiej 54, na Starym Mieście. Leży w archidiecezji krakowskiej. Historia Klasztor został założony w 1245 przez bł. Salomeę, córkę Leszka Białego i pierwszą polską klaryskę. Był to pierwszy klasztor tego zakonu na ziemiach polskich. Początkowo mieścił się on w Zawichoście, a przy klasztorze otworzono szpital. Pierwsze siostry przybyły z klasztoru klarysek w Pradze. W późniejszych latach klasztor przeniósł się do podkrakowskiej Skały. W 1316 książę krakowski Władysław I Łokietek ofiarował klaryskom klasztor przy kościele św. Andrzeja Apostoła na Okole (kilkadziesiąt lat później włączonemu do Krakowa), w którym pozostają do dziś. Po rozbiorach Polski zaborca austriacki pozbawił klasztor posiadłości ziemskich, z których dotychczas się utrzymywał. Rząd austriacki wymógł, aby siostry podjęły pracę na rzecz społeczności lub rozwiązały wspólnotę. Dlatego w 1802 zdecydowano przy klasztorze utworzyć szkołę dla dziewcząt. Obowiązki nauczyciela ograniczały jednak możliwość prowadzenia życia kontemplacyjnego. W latach 1927–1928 w klasztorze przebywała, jako kandydatka do zakonu, Rozalia Celakówna, pielęgniarka i mistyczka. W czasie II wojny światowej w klasztorze zamieszkały również dominikanki, józefitki obrządku greckokatolickiego i szarytki, które okupant niemiecki usunął ze swoich klasztorów, a także kilka rodzin. Siostry udzielały również pomocy potrzebującym. Po nastaniu komunizmu znacjonalizowano resztki posiadłości ziemskich klasztoru oraz w 1951 nakazano zamknąć szkołę. Paradoksalnie likwidacja szkoły spowodowała, że siostry mogły wrócić do klauzury papieskiej. Znane klaryski krakowskie bł. Salomea Przypisy Bibliografia Strona internetowa klasztoru
Kamienica przy ulicy św. Anny 4 w Krakowie

Kamienica przy ulicy św. Anny 4 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy św. Anny, na Starym Mieście. Kamienica została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. W I połowie XVII wieku i w II połowie XIX wieku była przebudowywana. Posiada boniowany portal. 19 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Ariańskiej 4 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Ariańskiej 4 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy II przy ulicy Ariańskiej, na Wesołej. Kamienica została wzniesiona w 1893 roku według projektu architekta Karola Janeckiego. W 1939 roku budynek został nadbudowany o trzecie piętro zgodnie z projektem Stanisława Mehla. W 1967 roku odbył się remont budynku. 29 września 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 111. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kamienica przy ulicy Ariańskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Ariańskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy II przy ulicy Ariańskiej, na Wesołej. Kamienica została wzniesiona w latach 1911–1912 według projektu architekta Władysława Kleinbergera. W latach 1966–1968 odbył się remont budynku. 29 września 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 111. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kamienica przy ulicy Ariańskiej 15 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Ariańskiej 15 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy II przy ulicy Ariańskiej, na Wesołej. Kamienica została wzniesiona w 1906 roku według projektu architekta Władysława Kleinbergera. W 1958 roku odbył się remont budynku. 26 stycznia 1989 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 111. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Podstacja elektryczna Biskupia w Krakowie

Podstacja elektryczna Biskupia – zabytkowa podstacja elektryczna, zlokalizowana pomiędzy ulicami: Łobzowską, Biskupią i Adama Asnyka na krakowskim Piasku. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1908–1913 według projektu architekta Jana Rzymkowskiego. W 2004 zakład energetyczny sprzedał go z przeznaczeniem na funkcję biurowo–mieszkalną. W latach 2005–2006 został on przebudowany bez ingerencji w zewnętrzną bryłę. Wnętrze dawnej maszynowni zaaranżowano z pozostawieniem i wyeksponowaniem kluczowych elementów zabytkowej konstrukcji: słupów nitowanych, oryginalnych stropów Kleina oraz suwnicy, stanowiącej główny akcent kompozycyjny w osiowym układzie przestrzeni. W 2007 zrewitalizowany obiekt otrzymał od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego tytuł „Zabytek zadbany”. 9 kwietnia 1988 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Elewacje budynku wykonane są z cegły i ozdobione bogatą kamieniarką otworów okiennych. Boczna fasada od strony ulicy Łobzowskiej posiada arkadowy fryz, a narożnik budynku udekorowany jest rzeźbą chimery, która pierwotnie trzymała w paszczy zaczep lampy elektrycznej. Od strony ulicy Asnyka obiekt połączony jest z budynkiem administracyjnym Zakładu Energentycznego. Przypisy
Kamienica przy ulicy Basztowej 3 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Basztowej 3 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Basztowej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w latach 1887–1888 według projektu architekta Tadeusza Stryjeńskiego. W 1912 roku budynek został nadbudowany o trzecie piętro, zgodnie z projektem wykonanym w 1908 roku przez Wacława Krzyżanowskiego i Józefa Pakiesa. W latach 1957–1958 budynek został nadbudowany o czwarte piętro. 27 listopada 1975 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 115. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Basztowej 23 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Basztowej 23 – zabytkowa kamienica, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Basztowej, na Kleparzu. Jest to budynek wzniesiony w stylu neorenesansowym w 1890 roku według projektu Sławomira Odrzywolskiego we współpracy z Władysławem Kaczmarskim jako trzypiętrowa kamienica o charakterze czynszowym. W 2006 roku kamienica przeszła remont konserwatorski elewacji. W kamienicy nad bramą tylną znajduje się secesyjny witraż w łukowatym kształcie z motywem maków, wykonany ze szkła ornamentowego i mąconego w 1914 roku w Krakowskim Zakładzie Witrażów S.G. Żeleński. Przypisy
Kamienica przy ulicy Basztowej 24 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Basztowej 24 – zabytkowa kamienica, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Basztowej, na Kleparzu. Jest to budynek wzniesiony w stylu neorenesansowym w latach 1889–1890 według projektu Sławomira Odrzywolskiego we współpracy z Władysławem Kaczmarskim jako trzypiętrowa kamienica o charakterze czynszowym, analogicznie jak sąsiednia kamienica przy ulicy Basztowej 23. W 2012 roku kamienica przeszła remont konserwatorski elewacji. Obecnie (2021) kamienica pełni funkcje hotelowe. Przypisy
Kamienica Gostkowskich w Krakowie

Kamienica Gostkowskich (znana także jako Kamienica Glixellich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Brackiej 3–5, na Starym Mieście. Historia W XIII wieku działka, na której znajduje się obecnie kamienica, stanowiła część posesji wójtowskiej, obejmującej również obszar zajmowany dziś przez sąsiednią Kamienicę Niderlandowską (nr 7). W końcu XIII wieku wójt Henryk wzniósł na niej murowaną wieżę mieszkalną z jednym pomieszczeniem na każdej kondygnacji. Była ona własnością kolejnych wójtów, aż do buntu wójta Alberta, gdy została skonfiskowana przez króla i przekazana Spytkowi z Melsztyna, późniejszemu kasztelanowi krakowskiemu. Jego spadkobiercy w II połowie XIV wieku wznieśli z wykorzystaniem wójtowskiej wieży okazałą rezydencję miejską. W XV wieku miała miejsce dalsza rozbudowa pałacu, m.in. dobudowano tylny trakt, a w fasadzie umieszczono wielkie kamienne okna. W XV wieku gmach uległ podziałowi na dwa budynki: północny, zwany Bursą Węgierską, i południowy, zwany domem Jerzego z Drohobycza. Dom północny stał się w 1464 za pośrednictwem Jana Długosza własnością Akademii Krakowskiej i przez kolejne osiemdziesiąt lat pełnił funkcję bursy dla węgierskich studentów Akademii. W 1776 został zakupiony na licytacji przez S. Glixellego, który przeprowadził gruntowny remont, m.in. usuwając gotycką kamieniarkę. W 1818 otworzył on w budynku dom zajezdny, urządzając na parterze traktiernię, na piętrze pokoje gościnne, w sieni wozownię, a w oficynie stajnię. Dom południowy przez cały okres od połowy XV do połowy XIX wieku pozostawał własnością mieszczańską. Obie kamienice spłonęły podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Kamienica Gostkowskich powstała w latach 1851–1852 w wyniku odbudowy i scalenia obu budynków według projektu Bogumiła Trennera dla R. Gostkowskiego. Podczas prac wzniesiono też nową klatkę schodową i oficyny oraz zaadaptowano pierwsze piętro na mieszkania. W latach 1934–1935 przekształcono otwory w parterze fasady oraz usunięto kolumnę międzyokienną, będącą ostatnim zachowanym elementem dekoracji nowożytnej. W 1904 Zygmunt Sarnecki otworzył w tej kamienicy pierwszy w Krakowie salon sprzedaży dzieł sztuki – „Ars”. Pod nr 5 w połowie lat 30. XX wieku mieściła się Sala Królestwa krakowskiego zboru Świadków Jehowy. Pod tym adresem mieściła się też filia administracji czasopisma „Złoty Wiek”. W latach 2000–2011 swoją siedzibę miała kawiarnia Stara Prowincja. Od 2004 obok niej znajduje się kawiarnia Grzegorza Turnaua Nowa Prowincja. 20 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica reprezentuje styl późnoklasycystyczny. Ma ona dwie kondygnacje. Fasada jest dziewięcioosiowa, o prostym wystroju. W czwartej osi parteru znajduje się kamienny, półkoliście zwieńczony portal. Parter i pierwsze piętro oddzielone są od siebie gzymsem. Okna piętra ozdobione są gzymsami nadokiennymi. Przypisy
Kamienica przy ulicy Brackiej 4 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Brackiej 4 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Brackiej, na Starym Mieście. Historia Pierwotnie działka, na której stoi obecnie kamienica, była zapleczem posesji przyrynkowej Kamienicy Hetmańskiej. Pierwsza zabudowa powstała na niej na początku XIV wieku. Budynek wyodrębnił się z zespołu zabudowy Kamienicy Hetmańskiej w I połowie XVII wieku. W 1733 przeszedł przebudowę według projektu Jana Zygmunta Deybla. W latach 1816–1821 został przebudowany w stylu późnoklasycystycznym według projektu Jana Drachny i Szczepana Humberta. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowana została w latach 1850–1852 według projektu Feliksa Radwańskiego. 20 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada jest pięcioosiowa, o prostym wystroju, w dolnej części wsparta szkarpami. W drugiej osi parteru znajduje się boniowany, półkoliście zwieńczony portal. Parter i pierwsze piętro oraz pierwsze i drugie piętro oddzielone są od siebie gzymsami. Przypisy