NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Warniak

Warniak – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Jest to jezioro doświadczalne Instytutu Rybactwa Śródlądowego. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 7 km w kierunku północnym od Giżycka. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jest połączony ciekiem wodnym wypływającym na południu z jeziorem Dgał Wielki. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dgał Wielki w zlewni rzeki Węgorapa – nr 3. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 38,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,2 m, a maksymalna – 3,7 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 120,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 456,7 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1000 m, a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 2620 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 36,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 121,2 m n.p.m. Przypisy
Harsz (jezioro)

Harsz – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 8 km w kierunku południowym od Węgorzewa. W okolicach południowych brzegów położona jest wieś Harsz, a północnych przysiółek Róg. Jezioro ma połączenie z jeziorem Mamry od północnego zachodu poprzez ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Harsz. Dno i ławica kamieniste i twarde. Otoczenie brzegów stanowią pola i łąki, na północy – lasy. Występuje wyraźny podział na dwie części. Większa jest położona na południowym wschodzie, nazywana jest Duży Harsz lub Wielki Harsz, a mniejsza północna nosi nazwę Harsz Mały lub Mały Harsz. Przesmyk pomiędzy obiema częściami jest szeroki na ok. 100 m i długi na 400 m i nazywany jest Szyja. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o małym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (5a). Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Mamry Północne na rzece Węgorapa – nr 1, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Objęte jest strefą ciszy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 216,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 11,4 m, a maksymalna – 47,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,8 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 24707,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 2800 m, a szerokość 1020 m. Długość linii brzegowej wynosi 10450 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 193,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 116,0 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sieja, szczupak, leszcz, płoć i okoń. Roślinność przybrzeżna równomierna, większe skupiska trzciny występują na północnym zachodzie. Wśród roślinności zanurzonej pokrywającej ok. 30% powierzchni dna występują moczarka, wywłócznik, jaskier krążkolistny, rdestnica i ramienice. Przypisy
Dgał Mały

Dgał Mały – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Jest to jezioro doświadczalne Instytutu Rybactwa Śródlądowego. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 7 km w kierunku północnym od Giżycka. Dno i stoki ławicy muliste. Otoczenie brzegów stanowią pola i łąki, na północy i północnym zachodzie – tereny podmokłe. Brzegi od strony wschodniej i południowo-zachodniej wysokie, gdzieniegdzie strome. Zbiornik wodny jest połączony ciekiem wodnym od strony południowej z jeziorem Dgał Wielki. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dgał Wielki w zlewni rzeki Węgorapa – nr 3. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 14,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,0 m, a maksymalna – 16,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 120,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 714,9 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 650 m, a szerokość 290 m. Długość linii brzegowej wynosi 1570 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 13,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 119,3 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sandacz, tołpyga, leszcz, płoć i okoń. Roślinność przybrzeżna nierównomierna, przeważa trzcina. Nie występuje roślinność zanurzona. Przypisy
Wojsak

Wojsak – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Giżycko. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Giżycka, na północnym zachodzie. Ma połączenie z Kisajnem i Kanałem Giżyckim. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do karasiowych. Dno i stoki ławicy muliste. Otoczenie brzegów stanowią tereny podmokłe, bagniste i płaskie. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dargin w zlewni rzeki Węgorapa – nr 1. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 35,2 ha. Maksymalna głębokość zbiornika wodnego to 1,9 m. Maksymalna długość jeziora to 1430 m, a szerokość 400 m. Długość linii brzegowej wynosi 3050 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 18,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 116,1 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. karaś, szczupak, lin, płoć i okoń. Roślinność przybrzeżna nierównomierna, przeważa trzcina. Wśród roślinności zanurzonej przeważają osoka aloesowata i ramienice. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Lewiczynie

Kościół św. Wojciecha w Lewiczynie – zabytkowy, drewniany kościół w Lewiczynie, w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim. Wraz z dzwonnicą i cmentarzem wpisany do rejestru zabytków w 1962 i 1981. Historia Pierwszą drewnianą świątynię wzniesiono w tym miejscu w XIII w. Jej fundatorami byli Lewiccy z Lewiczyna herbu Prawda. Po 300 latach drewniany budynek był w tak złym stanie, że postanowiono zastąpić go nowym. W latach 1606–1608 na miejscu starego kościoła powstał drugi, bardziej okazały, istniejący do dziś. Został ufundowany przez podstolego czerskiego Prokopa Oborskiego. Konsekracja kościoła nastąpiła 27 kwietnia 1608. W połowie XVII w. staraniem miejscowego proboszcza, ks. Andrzeja Gałokowskiego, dobudowano dwuwieżową fasadę. W 1730, podczas silnej burzy, świątynia mocno ucierpiała. Uszkodzony kościół odbudowano, ale już jako jednowieżowy i tak pozostało do dziś. Architektura Jednonawowy kościół z drzewa modrzewiowego z bogatym barokowym wystrojem. Ołtarz główny z 1750 ufundowany przez ks. Antoniego Wilskiego, kanonika żmudzkiego i proboszcza lewiczyńskiego. Ołtarze boczne pochodzą z 1742, ambona z 1753. Najcenniejszym i najstarszym skarbem kościoła jest Cudowny Obraz Matki Bożej, Pocieszycielki Strapionych, Pani Ziemi Grójeckiej. Został on sprowadzony do Lewiczyna przez rodzinę Oborskich i w 1604 podarowany kościołowi przez ks. Jana Opalińskiego, opata z Rokitna, który go otrzymał w spadku po matce. Obraz został namalowany na cyprysowych deskach o wymiarach 85,5 x 118 cm i jest przyozdobiony sukienką wykonaną w XVII w. ze srebrnej blachy. 10 sierpnia 1975, w imieniu papieża Pawła VI, prymas Stefan Wyszyński oraz kardynał Karol Wojtyła dokonali uroczystej koronacji obrazu. Galeria Przypisy
Lemięt

Lemięt lub Leminek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 10 km w kierunku południowo-wschodnim od Węgorzewa. Jezioro ma połączenie z jeziorem Święcajty od północnego zachodu poprzez ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Lemięt. Linia brzegowa miernie rozwinięta. Większa część brzegów niska, gdzieniegdzie podmokła, z wyjątkiem części północno-wschodniej i częściowo południowej, gdzie brzegi są wysokie, miejscami strome. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6a). Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Mamry Północne na rzece Węgorapa – nr 1, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 78,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,9 m, a maksymalna – 18,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,8 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 4620,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1400 m, a szerokość 780 m. Długość linii brzegowej wynosi 3770 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 65,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 116,2 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sieja, szczupak, leszcz, płoć i okoń. Roślinność przybrzeżna nierównomierna, większe skupiska, głównie trzciny i sitowia, na zachodzie. Przy brzegu południowo-wschodnim brak oczeretów. Wśród roślinności zanurzonej występuje m.in. rogatek, wywłócznik, jaskier krążkolistny i rdestnica. Wokół brzegów stanowiska czarnej olszy. Przypisy
Stręgielek (jezioro)

Stręgielek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 10 km w kierunku południowo-wschodnim od Węgorzewa, pół kilometra na północny zachód od wsi Stręgielek. Jezioro ma połączenie z jeziorem Stręgiel na północy poprzez krótki i płytki ciek wodny. Linia brzegowa miernie rozwinięta. Większa część brzegów niska i płaska, część południowa podmokła i bagnista. W otoczeniu znajdują się pola i łąki, a od zachodu także lasy. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Stręgiel w zlewni rzeki Węgorapa – nr 9, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 34,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,0 m, a maksymalna – 6,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1049,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 920 m, a szerokość 570 m. Długość linii brzegowej wynosi 2620 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 37,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 115,2 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sandacz, szczupak, leszcz, płoć i okoń. Roślinność przybrzeżna równomierna, większe skupiska na południu, głównie trzciny. Wśród niezbyt obfitej roślinności zanurzonej występuje m.in. rdestnica i mech wodny. Przypisy
Piecek

Piecek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 14 km w kierunku południowo-wschodnim od Węgorzewa. Jezioro jest bezodpływowe, leży na północ od przysiółka Sapieniec. Linia brzegowa miernie rozwinięta. Dno muliste. Brzegi gdzieniegdzie wysokie. W otoczeniu znajdują się pola i łąki. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Stręgiel w zlewni rzeki Węgorapa – nr 9, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 23,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,3 m, a maksymalna – 8,4 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 117,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 556,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1100 m, a szerokość 280 m. Długość linii brzegowej wynosi 2650 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 20,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 121,2 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sandacz, szczupak, leszcz i lin. Roślinność przybrzeżna skąpa, dominuje trzcina, pałka i skrzyp. Wśród nielicznej roślinności zanurzonej występuje m.in. rogatek i wywłócznik, na południu zbiornika wodnego także osoka aloesowata. Przypisy
Brożówka (jezioro)

Brożówka – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Kruklanki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 12 km w kierunku północno-wschodnim od Giżycka, na południe od jeziora Gołdapiwo, z którym jest połączone krótkim ciekiem. Do jeziora wpada też od południa ciek łączący zbiornik wodny z Jeziorem Małym. Na wschodnim brzegu leżą zabudowania wsi Brożówka. Linia brzegowa jest miernie rozwinięta. Dno jest regularne, ławica łagodna. Brzegi są w większości niskie i płaskie, w części południowej – podmokłe, a na zachodzie zalesione i strome. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Gołdapiwo w zlewni rzeki Węgorapa – nr 8, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Objęte jest strefą ciszy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 59,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,0 m, a maksymalna – 9,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 2394,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1150 m, a szerokość 770 m. Długość linii brzegowej wynosi 3000 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 62,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 117,8 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, płoć, sandacz, okoń, leszcz i węgorz. Przypisy
Biała Kuta

Biała Kuta – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 12 km w kierunku północno-wschodnim od Giżycka, 1 km na północny wschód od wsi Wilkus. Do jeziora wpada od wschodu ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Krzywa Kuta od strony jeziora Krzywa Kuta, który następnie wypływa na południu w kierunku jeziora Wilkus. Dno jest grząskie. Brzegi porastają lasy m.in. olchy i brzozy. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Stręgiel w zlewni rzeki Węgorapa – nr 9, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 21,3 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,4 m, a maksymalna – 3,2 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 134,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 318,2 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1200 m, a szerokość 380 m. Długość linii brzegowej wynosi 2700 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 17,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 134,6 m n.p.m. Przyroda Roślinność przybrzeżna to głównie trzcina. Wśród niezbyt obfitej roślinności zanurzonej występuje m.in. rdestnica. Przypisy
Czarna Kuta

Czarna Kuta – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 15 km w kierunku północno-wschodnim od Giżycka, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań wsi Kuty, które zajmują północny brzeg zbiornika wodnego. Do jeziora wpada od wschodu ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Czarna Kuta, który następnie wypływa na zachodzie w kierunku jeziora Głęboka Kuta. Linia brzegowa jest średnio rozwinięta. Dno jest wyrównane, piaszczyste. W otoczeniu, oprócz zabudowań wiejskich, znajdują się także łąki i pola. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Stręgiel w zlewni rzeki Węgorapa – nr 9, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 25,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,2 m, a maksymalna – 4,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 125,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 558,7 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 920 m, a szerokość 420 m. Długość linii brzegowej wynosi 2700 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 23,5 ha. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, płoć, leszcz, karaś i węgorz. Roślinność przybrzeżna to głównie trzcina, ale spotkać można także tatarak i pałkę. Wśród roślinności zanurzonej występują m.in. wywłócznik, rdestnica, jaskier, rogatek, rdest ziemnowodny. Przypisy
Wilkus (jezioro)

Wilkus – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie węgorzewskim, w gminie Pozezdrze. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Sapina–Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 15 km w kierunku południowo-wschodnim od Węgorzewa, na zachód od osady Wilkus. Do jeziora wpada od wschodu, od strony jeziora Gołdapiwo rzeka Sapina, która wcześniej mija śluzę Przerwanki. Na północnym zachodzie zbiornika znajduje się przewężenie, za którym znajduje się jezioro Brżąs. Dno jest mało urozmaicone. Brzegi na wschodzie są wysokie, na południu i zachodzie niskie. W otoczeniu znajdują się lasy, pola i łąki, miejscami podmokłe. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, niestratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6b). Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Stręgiel w zlewni rzeki Węgorapa – nr 9, jego użytkownikiem jest Polski Związek Wędkarski. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 96,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,8 m, a maksymalna – 5,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,5 m n.p.m. Maksymalna długość jeziora to 2160 m, a szerokość 900 m. Długość linii brzegowej wynosi 7400 m. Często jeziora Wilkus i Brżąs traktowane są jako jedno jezioro o nazwie Wilkus. Według takiego założenia zgodnie z danymi Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody wynosi 136,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,4 m, a maksymalna – 5,6 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 116,5 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1894,8 tys. m³. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię tak rozumianego jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 107,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 116,3 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, płoć, sandacz, okoń, leszcz, lin, karaś, jaź i węgorz. Roślinność przybrzeżna to głównie trzcina, występują też stanowiska pałki wąskolistnej. Wśród nierównomiernie rozłożonej roślinności zanurzonej występują m.in. wywłócznik, rogatek i jaskier krążkolistny. Największe skupiska znajdują się w zatoce w zachodniej części akwenu. Można spotkać także następujące gatunki: moczarka, strzałka wodna oraz grążel żółty. Przypisy
Parafia bł. Jerzego Popiełuszki w Plewiskach

Parafia pw. bł. Jerzego Popiełuszki w Plewiskach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej w dekanacie komornickim. Bibliografia Plewiska – Parafia pw. bł. Jerzego Popiełuszki. archpoznan.pl. [dostęp 2017-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-23)].
Kaplica ewangelicka w Cieszynie-Krasnej

Kaplica ewangelicka w Cieszynie-Krasnej – ewangelicka kaplica cmentarna w Cieszynie, w dzielnicy Krasna w województwie śląskim w Polsce. Historia Ewangelicy z Krasnej należeli do parafii w Cieszynie od momentu jej powstania. Odległość od Kościoła Jezusowego i tamtejszego cmentarza powodowała trudności szczególnie dla organizacji pogrzebów oraz troszczenia się o groby. W związku z tym 5 kwietnia 1908 roku odbyło się zebranie miejscowych parafian odnośnie do budowy własnego cmentarza z kaplicą. Na zebraniu powołano Wydział Cmentarny, a Jan Mendrok ofiarował pole potrzebne pod budowę. Zebrano również środki finansowe i zawiązano Komitet Budowy Kaplicy. Kolejne zebranie miało miejsce 5 listopada 1910 roku. Ustalono wtedy konieczność postawienia kaplicy, na którą środki zgromadzone zostaną poprzez składki wiernych oraz przekazanie części pieniędzy zebranych podczas poprzedniego zgromadzenia. Budowa była w większości prowadzona przez samych parafian, zajmowali się oni także wypalaniem cegły. Po zakończeniu prac zadbano o wyposażenie świątyni. W późniejszych latach na wieży zamontowano dwa dzwony o wadze 400 kg i 250 kg, które podczas I wojny światowej zostały zajęte i przetopione na kule armatnie. W kaplicy cmentarnej nabożeństwa odbywały się jedynie z okazji Pamiątki Założenia, Dziękczynnego Święta Żniw i pogrzebów. Parafianie nadal uczęszczali do Kościoła Jezusowego. Obecnie kaplica należy w dalszym ciągu do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Cieszynie. Nabożeństwa odbywają się co dwa tygodnie oraz z okazji świąt parafialnych. Przypisy