NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Evangelische Kirche (Kamieniec Ząbkowicki)

Die Evangelische Kirche Hl. Dreifaltigkeit (polnisch Kościół ewangelicki Trójcy Świętej) war vormals ein evangelisches Kirchengebäude in Kamieniec Ząbkowicki (deutsch: Kamenz). Es liegt östlich vom Ortskern in unmittelbarer Nähe zum Schloss Kamenz. Das Gebäude wird derzeit als Konzertsaal und Kulturzentrum genutzt. Geschichte Der Kirchenbau entstand zwischen 1875 und 1885 nach den Entwürfen des Architekten Ferdinand Martius im neugotischen Stil. Gestiftet wurde es von der Prinzessin Marianne von Oranien-Nassau. Die Weihe des Kirchenbaus erfolgte am 15. Juli 1875. Bis zum Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 diente der Kirchenbau der evangelischen Kirchengemeinde von Kamenz. Durch die Vertreibung der deutschen Einwohner nach 1945 wurde das Gebäude nicht mehr als Gotteshaus genutzt. Zunächst wurde es als Lagerstätte genutzt. Seit 1966 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. Wegen fehlender Sanierungsarbeiten verfiel das Gebäude zusehends. 1983 brannte der Dachstuhl des Gebäudes ab. Danach begannen Sanierungsarbeiten am Bau und die Kirche wurde zu einem Kulturzentrum umgebaut, das 1992 eröffnet wurde. Heute finden im Gebäude u. a. auch Konzerte statt. Architektur Die Backsteinkirche wurde im Stil der Neogotik auf einem kreuzförmigen Grundriss erbaut. An der Westseite befindet sich der 52 m hohe Glockenturm mit einem steilen Spitzdach. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Evangelische Kirche (poln.) Geschichte Evangelische Kirche Zabytek.pl (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 419. Einzelnachweise
Kościół poewangelicki w Kamieńcu Ząbkowickim

Kościół poewangelicki – zabytkowa świątynia protestancka w Kamieńcu Ząbkowickim, w powiecie ząbkowickim, w województwie dolnośląskim. Obecnie nie pełni funkcji sakralnych. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego pod numerem:A/4279/1842 z 8.10.1966, jest częścią pomnik historii "Kamieniec Ząbkowicki – zespół architektoniczno-krajobrazowy". Jest to budowla wzniesiona w 1885 roku i zaprojektowana przez Ferdinanda Martiusa – współautora i budowniczego pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim. Do powstania świątyni znacznie przyczyniła się księżna Marianna Orańska. Kościół, nazywany „Czerwonym kościółkiem”, reprezentuje styl neogotycki. Świątynia posiada jedną nawę z transeptem i jest orientowana. Wybudowana została przeważnie z cegły, ale elementy dekoracyjne, wykończenia murów, okien, otworów drzwiowych powstały z piaskowca. Od strony zachodniej do świątyni jest dobudowana wieża o wysokości 52 metrów. Od chwili wybudowania do zakończenia II wojny światowej kościół należał do gminy ewangelickiej. Burzliwa jest powojenna historia budowli – obiekt przez wiele lat pełnił funkcje magazynowe, i dzięki temu – chociaż zaniedbany – był utrzymywany przez kilkadziesiąt lat w niezłym stanie technicznym. Co pewien czas były podejmowane próby ratowania świątyni i jej adaptacji na cele społeczne. Dopiero w latach 80. XX wieku, dzięki staraniom Towarzystwa Miłośników Ziemi Kamienieckiej, rozpoczęła się restauracja kościoła. Prace, przerwane w końcu lat 80. (na skutek zmian ustrojowych w Polsce), były kontynuowane ponownie w połowie lat 90. Po wykonanej restauracji świątynia pełni funkcję centrum kultury – jest siedzibą Gminnego Centrum Wystawienniczego. Przypisy
Kościół św. Barbary w Stoszowicach

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny (dekanat Ząbkowice Śląskie-Południe diecezji świdnickiej). Jest to świątynia wzmiankowana w 1283 roku. Oryginalnie była to budowla gotycka, powstała w XV wieku, następnie została gruntownie przebudowana w stylu barokowym około 1763 i w 1781 roku. Kościół jest orientowany, murowany, posiada jedną nawę bez wyodrębnionego prezbiterium. Od strony zachodniej znajduje się wieża wprowadzona do wnętrza nawy. Budowlę nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami na gurtach spływających na przyścienne pilastry. We wnętrzu zachowała się centralna część rzeźbionego gotyckiego tryptyku, powstałego w 2. połowie XV wieku oraz bogate wyposażenie w stylu rokokowym, pochodzące z 2. połowy XVIII wieku. Przypisy
Mariä Schmerzen (Kaubitz)

Die Wallfahrtskirche Mariä Schmerzen (polnisch kościół parafialny pw. Matki Boskiej Bolesnej) in Bobolice, einem Ortsteil der Stadt- und Landgemeinde Ząbkowice Śląskie im Powiat Ząbkowicki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, wurde von 1495 bis 1501 als Stiftung des Domherrn am Breslauer Dom Christoph von Reibnitz und dessen Bruder Dipprand an der Stelle eines Vorgängerbaus aus der Mitte des 15. Jahrhunderts errichtet. Die Mariä Schmerzen geweihte Kirche ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf Initiative des Kanonikers Anton Zinneburg wurde die Kirche von 1730 bis 1736 im Stil des Barock umgebaut und erweitert. Die barocke Ausstattung mit Hauptaltar, sechs Seitenaltären und Kanzel entstand in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Die Gemälde Unbefleckte Empfängnis Mariä und Heilige Barbara schuf der aus Bayern gebürtige Maler Felix Anton Scheffler. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. München und Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 145–146. Weblinks
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Bobolicach

Kościół Matki Boskiej Bolesnej, Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej – zabytkowy kościół w miejscowości Bobolice (województwo dolnośląskie). Kościół filialny z XV–XVIII w. W przyporze świątyni wmurowana tablica z kartuszem zawierającym herby fundatora Hansa von Reibnitza oraz jego żony Barbary von Stosch i rok 1447. Kult Matki Boskiej Bolesnej Kult Matki Boskiej sięga pierwszej połowy XV wieku i związany jest z gotycką figurką Piety. Rzeźba, wykonana z drewna, mierzy około 60 cm wysokości i uchodzi za obiekt licznych łask. Pierwotnie umieszczona była na drzewie w ogrodzie należącym do rodu Reibnitzów i znana była jako „Pani z zielonego drzewa”. W 1495 roku została przeniesiona do nowo budowanego kościoła pielgrzymkowego. Przez wieki wokół wizerunku rozwinął się silny kult maryjny, a miejsce to stało się celem licznych pielgrzymek. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Kozińcu

Kościół świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jadwigi w Przedborowej (dekanat Ząbkowice Śląskie-Północ diecezji świdnickiej). Pierwotna świątynia była wzmiankowana w 1452 roku. Obecna w stylu barokowym została zbudowana w 1749 roku, następnie została odrestaurowana w 1801 roku. Budowla jest murowana, jednonawowa, posiada kwadratowe prezbiterium i wieżę od strony zachodniej. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, spływającym na przyścienne pilastry. Wyposażenie świątyni jest skromne, reprezentuje styl późnobarokowy i powstało w drugiej połowie XVIII wieku. Przypisy
Schloss Schlause

Schloss Schlause (polnisch Dwór w Służejowie) ist ein ruinöses Schloss in Służejów, Powiat Ząbkowicki (Kreis Frankenstein), Woiwodschaft Niederschlesien. Für 1290 ist ein Rittersitz in Schlause belegt. Dieses wurde um 1600 im Auftrag von Hans von Czirn zu einem Renaissanceschloss ausgebaut. In den Jahren 1801 und 1831 wurde das Schloss umgebaut. Im Jahr 1935 wurde ein neuer Flügel hinzugefügt. Weblinks Dwór w Służejowie (polnisch)
Dwór w Służejowie

Dwór w Służejowie – zabytkowy dwór z XVII w. we wsi Służejów, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ziębice. Opis Renesansowy dwór wybudowany około 1600 r., przebudowany w latach: 1801, 1831, 1933-35. Obiekt dwukondygnacyjny założony na planie prostokąta, kryty czterospadowym dachem mansardowym z sześciokondygnacyjną wieżą od frontu, wybudowaną na planie kwadratu, przechodzącą w ośmioboczną. W wieży główne wejście w kamiennym portalu. Nad nim płycina z dwoma kartuszami trzymanymi po bokach przez gryfy zawierającymi herby rodów: von Czirn (L) i von Pannwitz (P), zwieńczona trójkątnym frontonem z głową anioła ze skrzydłami w środku. Obiekt jest częścią zespołu dworskiego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red. Słownik geografii turystycznej Sudetów, T. 21 N-Ż. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2008, s. 307
Kościół św. Piotra i Pawła w Miedzianej

Kościół św. Piotra i Pawła w Miedzianej – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Miedziana w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim. Należy do parafii św. Józefa Rzemieślnika w Zawidowie. Wpisany do rejestru zabytków 25 stycznia 1966 pod numerem 1488. Historia Pierwsza wzmianka o świątyni we wsi pochodzi z 1346. Obiekt ten został spalony przez husytów w 1427. W 1529 przejęli go protestanci. Obecna barokowa budowla została wzniesiona dla parafii ewangelickiej w latach 1725-1736 (lub 1726-1730). Była restaurowana po 1945, kiedy to zaadaptowano ją na potrzeby katolików, repatriowanych do Miedzianej z różnych terenów Polski, w tym zamieszkałych tutaj osadników wojskowych. Herby Od strony północnej po obu stronach wieży znajdują się dwa alkierze z trzema herbami poniżej okien pierwszego pietra. Na lewym dwa herby von Hochberg z rokiem 1726 i inicjałami C.V.H i C.H.V.S.; na prawym: von Hochberg z rokiem 1729 i inicjałami O.C.F.V.H. Otto Conrad Freiherr von Hoberg (ur. 1670) Z uwagi na bogate wyposażenie wnętrza obiekt uznawany jest za jeden z najpiękniejszych kościołów wschodnich Łużyc. Znajduje się tu m.in. rokokowy piec kaflowy z 1730. Kościołowi towarzyszy dawna pastorówka (obecnie dom mieszkalny). Otacza go mur z budynkiem bramnym. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Radzimowie Górnym

Kościół św. Marii Magdaleny w Radzimowie Górnym – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Radzimowie Górnym w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim. Funkcjonuje przy nim parafia św. Marii Magdaleny. Historia Kościół we wsi wzmiankowano w 1346. Został on przebudowany w 1528. Obecna świątynia o cechach klasycystycznych (lub barokowych) wzniesiona została (jako ewangelicka) w latach 1803-1806 w pobliżu starej (zburzonej w 1803). Była remontowa­na na początku XX wieku. Uniknęła zniszczeń II wojny światowej. 25 stycznia 1966 wpisano ją do rejestru zabytków pod numerem 499. 11 czerwca 1837 w wieżę świątyni uderzył piorun zabijając na miejscu trzynastoletnią dziewczynkę i ogłuszając trzynaście osób Architektura Kościół wzniesiono na planie prostokąta ze ściętymi narożami. Jest salowy, z pięcioprzęsłową nawą i smukłą wieżą na planie kwadratu, która przybudowana jest do korpusu nawowego na jego osi. Górna część wieży przechodzi w ośmiobok zwieńczony hełmem z prześwitem. Wewnątrz zawieszone są trzy dzwony. Obiekt pokryto dachem dwuspadowym. Wnętrze otaczają z trzech stron drewniane empory o dwóch kondygnacjach. Wyposażenie wnętrza (ołtarz, ambona, chrzcielnica, organy) jest oryginalne, klasycystyczne. Zachowały się dwa manierystyczne kamienne nagrobki kobiece pochodzące z XVII wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Anny i św. Michała Archanioła w Studniskach Dolnych

Kościół św. Anny i św. Michała Archanioła w Studniskach Dolnych – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Studniskach Dolnych w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim. Przynależy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulikowie. Historia Obiekt sakralny we wsi był wzmiankowany w 1346. Obecny kościół powstał najprawdopodobniej w XVII wieku w wyniku przebudowy pierwotnego. Po raz kolejny przebudowano go w latach 1759 i 1839-1840. XIX-wieczna przebudowa przyniosła dostawienie wysokiej przybudówki od południa i drugiej, od zachodu. Świątynia uniknęła zniszczeń podczas II wojny światowej. 11 września 1961 wpisano ją do rejestru zabytków pod numerem 944. Kościół ma powierzchnię 354 m². Jest budowlą jednonawową z wyodrębnionym prezbiterium na planie kwadratu, które jest zamknięte apsydą. Długość bryły wynosi 29,5 metra, a szerokość 12,05 metra. Z pierwszego kościoła zachował się romański portal, a wewnątrz sklepienia krzyżowo-żebrowe. Ołtarz pochodzi z 1610, natomiast ambona z pierwszej połowy XVII wieku. Galeria Przypisy
Kościół ewangelicki w Ruszowie

Kościół ewangelicki w Ruszowie – nieczynna świątynia protestancka pod imieniem św. Jerzego w Ruszowie w województwie dolnośląskim. Obiekt został wzniesiony jako budowla gotycka na początku XVI wieku. Na przestrzeni wieków był rozbudowywany. Jest jednonawowy, pokryty dwuspadowym dachem. Do nawy przylega wieża na planie kwadratu. Obiekt został poważnie zniszczony w 1945 i opuszczony. W budowli znajduje się 16 kamiennych nagrobków i epitafiów z XVIII i XIX w.. Kościół okala cmentarz. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Łagowie

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego w Łagowie – zabytkowy kościół wybudowany w miejscowości Łagów (województwo dolnośląskie). Kościół filialny zbudowany w XIII wieku, przebudowany na przełomie XVIII/XIX w. Na ścianie kaplicy nagrobnej, zaraz przy dachu kartusze z herbami szlacheckimi (od lewej) von: Klette, Schütz, Ender, Hoffmann. Przy kościele zabytkowy cmentarz ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki z przełomu XVIII/XIX w. W murze cmentarza fronton nagrobka zawierający kartusz z herbem Geissler. Przypisy Bibliografia Marek Staffa (red.), Słownik geografii turystycznej Sudetów, Pogórze Izerskie, T. 2, (A-Ł), Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6, s. 447.
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Osieku Łużyckim

Kościół Narodzenia NMP w Osieku Łużyckim – zabytkowy kościół w miejscowości Osiek Łużycki. Pierwotnie gotycki kościół ewangelicki, obecnie rzym.-kat. parafialny, zbudowany w 1532, przebudowany w XVII w. Przy kościele cmentarz ewangelicki, obecnie rzym.-kat. z XVII w. W agrafie (zworniku) nad wejściem tarcza herbowa z dwoma herbami szlacheckimi von: Seidel, właścicieli pałacu w pobliskiej Łomnicy. Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-61-4, s. 165-166
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radomierzycach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Radomierzycach, należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Osieku Łużyckim (dekanat Zgorzelec diecezji legnickiej). Historia Świątynia w Radomierzycach była wzmiankowana już w XIII wieku. Następna, zbudowana została na początku XVI wieku, spłonęła w 1686 roku, i została odbudowana około 1700 roku oraz wyremontowana pod koniec XIX w. Architektura Budowla barokowa, orientowana, murowana z kamienia, składa się z nawy głównej, do której przylega prezbiterium zakończone trójbocznie, natomiast z obu stron nawy są dobudowane piętrowe skrzydła, na osi korpusu jest umieszczona kwadratowa wieża, zakończona iglicowym dachem hełmowym z prześwitem od zachodu. Kościół nakryty jest dachami wielopołaciowymi, wnętrze nakrywa sklepienie krzyżowe, portale i okna w opaskach mają kształt prostokąta. Wyposażenie We wnętrzu można zobaczyć barokowy i rokokowy wystrój i wyposażenie, m.in. drewniany, polichromowany ołtarz i ambona z XVIII stulecia, tablica z napisem z 1712 roku, a także prospekt organowy wykonany w II połowie XIX wieku. Otoczenie W murach obwodowych zachował się zespół kamiennych nagrobków i epitafiów z XVII i XVIII stulecia. W murze cmentarnym jest umieszczony nagrobek rycerza „de Losowa”zmarłego w 1313 roku. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Pielgrzymce

Kościół Świętego Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotoryja diecezji legnickiej). Historia Jest to świątynia wybudowana w połowie XIII wieku, następnie została rozbudowana w XVI wieku, a później przebudowana i powiększona według projektu architekta G. Simonettiego w 1717 roku. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1926 roku. Architektura Budowla jest orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia łamanego i silnie oskarpowana. Posiada prostokątną nawę nakrytą sklepieniem kolebkowym na gurtach oraz prostokątne prezbiterium i wieżę od strony zachodniej zwieńczoną dachem hełmowym z prześwitem, na wieży znajduje się dzwon odlany w 1879 roku. Budowla nakryta jest dachem łamanym z powiekami, w elewacji zachodniej znajduje się romański portal uskokowy, z kolei przy elewacji północnej są umieszczone liczne przybudówki, kruchta, zakrystia, loża kolatorska, neoklasycystyczne mauzoleum von Elsnerów wybudowane w 1852 z frontonem (szczytem) nad kolumnadą zawierającym herby rodziców Oskara von Elsner: Friederike von Debschitz (1793-1869) i Sylviusa von Elsner (1783-1851). Sylviusa von Elsner, okręgowy komisarz policji był właścicielem majątku w latach 1825-1840. Wnętrze jest nakryte sklepieniem kolebkowym na gurtach ozdobione plafonami i sztukaterią, powstałymi w XVIII wieku. We wnętrzu znajdują się drewniane dwukondygnacyjne empory z obrazowymi przedstawieniami biblijnymi i elementami snycerskimi umieszczonymi na parapetach. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą m.in. polichromowany ołtarz główny powstały w XVIII wieku, kamienna chrzcielnica, wykonana w 1612 roku, polichromowana ambona zbudowana w XVIII wieku, prospekt organowy pochodzący z I połowy XVIII wieku. W ścianach magistralnych zachował się zespół epitafiów i płyt nagrobnych pochodzących z różnych epok. Przypisy
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Lubiechowej

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Lubiechowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Świerzawie dekanatu Świerzawa diecezji legnickiej. Architektura Wzmiankowany w 1317, był wzniesiony już w 2. ćw. XIII w., przebudowany w pocz. XVI w. (wieża), restaurowany w 1677 i w XIX w., remontowany w 1951. Romański, orientowany, murowany z kamienia, jednonawowy z prostokątnym w rzucie prezbiterium, z wieżą od zachodu, nakryty dachami dwuspadowymi. W elewacjach ostrołukowe portale z XIV i XV w., okna ostrołukowe lub półkoliste rozglifione, być może w XIX w. nadbudowano mury nawy i zakończono fryzem. Kościół otoczony jest kamiennym murem z bramą z XV w. Wyposażenie We wnętrzu zachowały się m.in. zespół fresków w prezbiterium i nawie, najstarsze z XIV w., kamienne sakramentarium ścienne, lektorium, na które prowadzą kamienne schody w grubości muru, drewniany ołtarz z 1613 r., kamienna chrzcielnica z 1594 r. i drewnianą pokrywą z II poł. XVIII w., ołtarz boczny i drewniany prospekt organowy, obrazy olejne z XVII w. W murach kościoła zespół renesansowych całopostaciowych nagrobków z XVI–XVII w. przedstawiający członków rodu von Zedlitzów. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. św. Piotra i Pawła w Lubiechowej na str. polska-org.pl
Kościół parafialny w Podgórkach

Kościół parafialny w Podgórkach – zabytkowy kościół we wsi Podgórki (województwo dolnośląskie). Kościół zbudowany w XIII w., przebudowany w XVI w. Przy kościele nieczynny zabytkowy cmentarz. Na ocalałym murze kościoła dwie płyty nagrobne z początku XVII w. małżonków z herbami szlacheckimi, von: Georga Heinricha Zedlitza: ojcowskimi po lewej stronie, von: Zedlitz (ojca), Zedlitz, Rödern, Bock. matczynymi po prawej stronie, von: Schindel (matki), Niempsch, Tscheschaw, Seidlitz. Hedwig von Zedlitz zd. von Rödern: ojcowskimi po lewej stronie, von: Rödern (ojca), Rödern, Tobel, Schafgotsch (współcześnie). matczynymi po prawej stronie, von: Logau (matki), Tscheschaw, Schwetling, Schreibersdorf. a wewnątrz wieży: Bernharda von Zedlitza (zm. 1616). Przypisy
Kościół św. Ignacego Loyoli w Suchcicach

Kościół pw. św. Ignacego Loyoli – zabytkowy drewniany kościół katolicki znajdujący się w Suchcicach, w gminie Drużbice, w powiecie bełchatowskim, w województwie łódzkim. Jest kościołem parafialnym w parafii św. Ignacego Loyoli w Suchcicach, w dekanacie bełchatowskim, w archidiecezji łódzkiej. Historia Drewniany modrzewiowy kościół pw. św. Ignacego Loyoli został wybudowany w 1779. Fundatorem świątyni był Ignacy Andrzej Suchecki herbu Poraj, chorąży sieradzki, ówczesny dziedzic wsi. 25 grudnia 1780 abp gnieźnieński Antoni Ostrowski erygował parafię Suchcice. Architektura i wyposażenie Kościół jest drewniany, modrzewiowy, odnowione wnętrze pokryto drewnem sosnowym, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami. Dach wielospadowy, kryty drewnianym gontem. Od północnej strony dobudowana w 1903 kruchta.Dach zwieńczony wieżyczką, z krytą miedzianą blachą sygnaturką. Wokół kościoła rosną stare zabytkowe lipy. Murowana dzwonnica, z dwoma dzwonami, ulokowana jest w przykościelnym ogrodzeniu. W rejestrze zabytków pod nr 179 (decyzja z 26 maja 1967) wpisany jest budynek a pod nr 337 (decyzja z 28 marca 1984) park dworski i zieleń wokół kościoła. Wyposażenie kościoła ołtarz główny z obrazami św. Ignacego Loyoli i Świętej Trójcy, ołtarze boczne z obrazami św. Kazimierza, św. Antoniego Padewskiego, Ewy i Matki Bożej Jasnogórskiej, drewniana rzeźbiona droga krzyżowa (1991). Ołtarze wykonane są z desek pokrytych malowanym płótnem. Galeria Bibliografia rejestr zabytków M.J. Minakowski, Wielka Genealogia Minakowskiego Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XI. str. 532
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Grzmiącej

Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego – mariawicki kościół parafialny w diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Kościół znajduje się we wsi Grzmiąca w województwie łódzkim, powiecie brzezińskim, gminie Brzeziny, w pobliżu drogi wojewódzkiej nr 708 (Stryków – Brzeziny). Historia Świątynia została zbudowana w latach 1908–1911, konsekrowana przez biskupa łódzkiego Leona Marię Andrzeja Gołębiowskiego. W latach 1935–1941 należała do mariawitów felicjanowskich. Do czasu powstania samodzielnej parafii w Grzmiącej (1948) był to kościół filialny parafii w Lipce. W 1970 r. dokonano przebudowy obiektu z jednonawowego na trójnawowy, wykonano nowe sklepienie oraz zmieniono wystrój wnętrza. Kościół wpisano do rejestru zabytków 3 czerwca 2009 pod nr A/78. Architektura Budowlę wzniesiono z cegły, na planie krzyża, w stylu neogotyckim. W sąsiedztwie kościoła (od strony wejścia) znajduje się metalowa dzwonnica. Zobacz też Cmentarz mariawicki w Grzmiącej Przypisy
Ratusz w Dąbrowicach

Ratusz w Dąbrowicach – zabytkowa siedziba Urzędu Miasta i Gminy oraz Ochotniczej Straży Pożarnej w Dąbrowicach, znajdująca się przy wschodniej pierzei Nowego Rynku. Budowla została wzniesiona w połowie XIX wieku, w stylu neogotyckim. Przebudowana została na początku XX wieku. Na elewacji frontowej, na czworokątnej wieży znajduje się płaskorzeźba orła bez korony. Od 1 stycznia 2023 roku, kiedy to Dąbrowice odzyskały prawa miejskie, ratusz jest ponownie siedzibą burmistrza i Rady Miejskiej. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Strzelcach

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kutno – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Budowa świątyni została rozpoczęta przez księdza Jana Sobolewskiego w 1906 roku. Nowy kościół (już trzeci), murowany z cegły, pokryty dachówką, został ukończony w 1911 roku. 8 czerwca 1917 roku budowla została konsekrowana przez arcybiskupa Aleksandra Kakowskiego. Proboszczem parafii był wtedy ksiądz Ludwik Kloczyński. Nowa świątynia to budowla trzynawowa, reprezentująca styl neogotycki i posiadająca neoromańską dzwonnicę. Autorem projektu kościoła był architekt Józef Pius Dziekoński. We wnętrzu budowli znajdują się cztery ołtarze przebudowane w latach 1956–1957. Podczas II wojny światowej kościół pełnił funkcję magazynu, w którym była przechowywana słoma makowa, służącą hitlerowcom do produkcji morfiny. Rysunek makówki został utrwalony po zakończeniu wojny we freskach znajdujących się w kaplicy. Ma przypominać lata zbezczeszczenia budowli przez nazistów. Przypisy