NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół poewangelicki w Dobrym Mieście

Kościół poewangelicki – jeden z rejestrowanych zabytków Dobrego Miasta, w województwie warmińsko-mazurskim. Obecnie nie pełni już funkcji sakralnych. Znajduje się w nim Centrum Kulturalno-Biblioteczne. Historia Świątynia została wybudowana według projektu architekta Karla Friedricha Schinkla w latach 1830-1834. Do 1945 roku korzystała z niej dobromiejska parafia ewangelicka. Po 1945 roku budowla została zaadaptowana dla potrzeb miejscowego Domu Kultury, natomiast po pożarze w 1967 roku została umieszczona w niej biblioteka miejska (obecnie funkcjonuje pod nazwą Centrum Kulturalno-Biblioteczne w Dobrym Mieście). Obiekt został otwarty w 1978 roku. Świątynia jest kopią dawnego kościoła ewangelickiego w Ornecie. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu klasycystycznym, murowana z cegły i otynkowana. Wybudowana została na rzucie prostokąta. Jej elewacje zewnętrzne są podzielone arkadami i mają półkoliście sklepione okna. Całość budowli ujęta jest gzymsem wieńczącym na kostkach. Narożniki korpusu wychodzące z lica ściany przechodzą pod dachem w niskie filary nakryte daszkiem namiotowym. Do korpusu świątyni jest dobudowana wysoka wieża na planie kwadratu, posiadająca cztery oddzielone gzymsami kondygnacje. Wieża nakryta jest dachem namiotowym. Została odbudowana po zawaleniu się poprzedniej wieży w 1833 roku. W przyziemiu wieży było umieszczone wejście do kościoła. Wnętrze świątyni jest nakryte drewnianym sklepieniem kolebkowym z częściami stropowymi z lewej i prawej strony, podpartymi przez sześć par kolumn. Wzdłuż elewacji bocznych i wieżowej zostały zachowane piętrowe galerie. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żmudzi

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki parafialny kościół w Żmudzi, wzniesiony jako cerkiew unicka. Historia Cerkiew unicka w Żmudzi została wzniesiona ok. 1753. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej miejscową parafię przemianowano na prawosławną. W dwudziestoleciu międzywojennym, najpóźniej od 1923, cerkiew w Żmudzi była czynna i działała przy niej etatowa parafia wchodząca w skład dekanatu chełmskiego prawosławnej diecezji warszawsko-chełmskiej. Po II wojnie światowej budynek sakralny przejęli katolicy, zaś od 1984 dawna cerkiew jest parafialnym kościołem. Architektura Dawna cerkiew w Żmudzi jest budowlą drewnianą o konstrukcji zrębowej, jednonawową. Na wyposażeniu świątyni przetrwała z dawnego wyposażenia cerkiewnego unicka ikona Ukrzyżowania z 1757, wstawiona do głównego ołtarza. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz św. Antoniego, oba z XVIII w.. Dzwonnica kościelna jest budowlą wolno stojącą. Znajduje się na niej jeden dzwon . Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Koniuszy

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Koniuszy – polski rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Koniusza, (gmina Koniusza, powiat proszowicki, województwo małopolskie). Parafia Parafia należy do dekanatu proszowickiego, diecezji kieleckiej, metropolii krakowskiej. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie Internetowego Kuriera Proszowickiego
Zespół kościoła pw. św. Andrzeja we Wrocimowicach

Zespół kościoła pw. św. Andrzeja we Wrocimowicach – polski rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Wrocimowice, (gmina Radziemice, powiat proszowicki, województwo małopolskie). Na przestrzeni dziejów kościołem opiekował się zakon bożogrobców i znajduje się on na tzw. Małopolskim Szlaku Bożogrobców. Parafia Parafia należy do dekanatu słomnickiego, diecezji kieleckiej, metropolii krakowskiej. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie Internetowego Kuriera Proszowickiego Linki zewnętrzne Informacje o kościele św. Andrzeja we Wrocimowicach na stronie opisującej Małopolski Szlak Bożogrobców
Kościół poewangelicki w Bisztynku

Kościół poewangelicki – jeden z zabytkowych kościołów w Bisztynku, w województwie warmińsko-mazurskim. Obecnie jest nieużytkowany. Od 2002 roku jest remontowany. Kamień węgielny pod budowę świątyni został wmurowany w dniu 10 listopada 1883 roku w rocznicę urodzin Marcina Lutra. Koszt budowy został oszacowany na sumę 50 tysięcy ówczesnych marek niemieckich. W dniu 29 listopada 1888 roku budowla została oddana do użytku. W tym samym dniu konsekrował ją superintendent (odpowiednik biskupa w kościele rzymskokatolickim) D. Carus. kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. W 1945 roku i w latach późniejszych wyposażenie świątyni zostało rozszabrowane. W dniu 29 stycznia 1945 roku żołnierze Armii Czerwonej ostrzelali kościół ogniem karabinów maszynowych. Do dziś widoczne są po tym ślady na elewacji północnej. Od 1945 roku świątynia nie spełniała już funkcji religijnych i wyznaniowych. W koś ciele został urządzony magazyn mebli. W latach siedemdziesiątych XX wieku budowla została zniszczona przez pożar. Prawdopodobnie został on wzniecony po to, aby ukryć malwersacje finansowe w handlu meblami. Ruiny świątyni straszyły przez wiele lat. W 2002 roku gmina ewangelicka przekazała zniszczony obiekt rzymskokatolickiej parafii św. Macieja i Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa. W tym samym roku ówczesny proboszcz tej parafii, ksiądz Stanisław Majewski, rozpoczął remont kościoła. Dzięki jego zaangażowaniu została odbudowana wieża, konstrukcja dachu, została założona nowa instalacja elektryczna, wnętrze zostało otynkowane. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół poewangelicki - Evangelische Kirche fotopolska.eu
Kościół św. Barbary w Lubawie

Kościół Świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Anny w Lubawie. Należy do dekanatu Lubawa diecezji toruńskiej. Jeden z rejestrowanych zabytków miasta. Jest to budowla drewniana wzniesiona w latach 1770–1779 na miejscu dawnego kościoła i szpitala pod wezwaniem św. Jerzego, które mieściły się poza terenem starego miasta. Posiada konstrukcję zrębową. Jest ustawiona na kamiennej podmurówce. kościół składa się z jednej nawy. Przylega do niej zakrystia i skarbiec. Od strony wschodniej znajduje się wieża, wybudowana na planie prostokąta, zwieńczona hełmem z chorągiewką wiatrową z datą 1811. Do wyposażenia kościoła należą ołtarz główny w stylu późnobarokowym, ołtarze boczne, sześć świeczników, wykonanych z cyny, ambona z XVIII wieku, duża ręcznie wykonana kłódka oraz umieszczone przy stropie belka tęczowa, w stylu późnobarokowym, na której znajduje się Grupa Ukrzyżowania. Oprócz tego na konsolach w nawie są umieszczone rzeźby św. Jana Nepomucena i św. Jerzego. Na wieży jest zamontowany, odlany w Gdańsku, zabytkowy dzwon z 1716 roku. Organy posiadają zewnętrzną oprawę w stylu neorenesansowym. Przypisy
Kościół w Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku

Kościół w Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku – kopia kościoła ewangelickiego wzniesionego w latach 1712–1714 znajdującego się we wsi Rychnowo, w województwie warmińsko-mazurskim. W latach 1938–1942 została przeniesiona do Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku. Świątynia została wybudowana w latach 1910–1913 w Królewcu. Jest to budowla drewniana. Do jej budowy użyto bali sosnowych łączonych na jaskółczy ogon. Zrąb budowli jest oparty na podmurówce z kamieni polnych. kościół został zbudowany na planie ośmiokąta. Przy ścianie południowej znajduje się niewielka kruchta, a przy ścianie północnej zakrystia. Dach świątyni jest ośmiospadowy i poszyty trzciną. Wyposażenie kościoła jest repliką oryginalnego wnętrza. Na stropie są umieszczone polichromie przedstawiające Kuszenie Adama w Raju. Na ścianach znajdują się wizerunki 11 Apostołów, na drzwiach wejściowych jest przedstawiony Święty Piotr, z kolei za ołtarzem jest namalowany wizerunek Marcina Lutra. Posadzka jest wykonana z płasko ułożonych cegieł. Ołtarz datowany na 1662 rok został wykonany przez Wenceslausa Paritusa i pochodzi z rozebranej w 1894 roku drewnianej świątyni w Różyńsku Wielkim. W centralnej części ołtarza jest umieszczony obraz namalowany farbą olejną przedstawiający Chrystusa Ukrzyżowanego. Świątynia posiada także polichromowaną ambonę i chór. Ławki dworskie są oddzielone od ławek wiernych i są umieszczone z boku ołtarza. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Lidzbarku Warmińskim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lidzbark Warmiński archidiecezji warmińskiej. Historia Decyzja o budowie kaplicy została podjęta przez biskupa warmińskiego Andrzeja Załuskiego. Kaplica miała być wotum dziękczynnym za odwrócenie epidemii dżumy, która w tym czasie panowała na Warmii. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 8 maja 1709 roku, natomiast w dniu 30 września kaplica została konsekrowana. Powstało w ten sposób sanktuarium dla dawnego rzeźbionego krzyża, który był umieszczony w tym samym miejscu. Od wielu lat przybywali do niego wierni z różnymi prośbami i dziękczynieniami. By lepiej zadbać o pielgrzymów, postanowiono obok kaplicy zbudować plebanię i mianować stałego duszpasterza (od 1734 roku). W 1729 roku w kaplicy została dobudowana wieżyczka na sygnaturkę. Wzrost liczby wiernych odwiedzających sanktuarium wymógł na władzach kościelnych decyzję o rozbudowie kaplicy. W 1787 roku kamień węgielny pod budowę świątyni został położony przez biskupa Ignacego Krasickiego. Ten sam biskup w dniu 18 września 1789 roku poświęcił świątynię. Projekt został przygotowany przez architekta z Bisztynka, Ernesta Masuhra (Mazura). W 1889 roku do kościoła została dostawiona od strony północnej kruchta. W 1945 roku świątynia i jej wystrój zostały poważnie uszkodzone. W następnych latach prowadzone były prace remontowe i konserwatorskie. W latach 1993–1994 wyremontowano dach, a sygnaturka została wtedy nakryta miedzianą blachą. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym, salowa, murowana z cegły i otynkowana. Wybudowano ją na planie prostokąta o długości 24 metrów i szerokości 10 metrów. Prezbiterium jest umieszczone od strony zachodniej (czyli świątynia jest odwrotnie orientowana). Od strony zachodniej jest umieszczona zakrystia, od strony północnej kruchta. Fasada wschodnia o dwóch kondygnacjach mieszcząca wejście do kościoła jest zamknięta trójkątnym szczytem zakończonym krzyżem. Na dachu znajduje się ośmiokątna wieżyczka z chorągiewką – umieszczona jest na niej data 1789. Wnętrze świątyni jest nakryte stropem drewnianym płaskim, polichromowanym. Od strony wschodniej kościół jest poprzedzony jest murem, przy którym znajdują się dwie narożnikowe kaplice. W kościele są umieszczone trzy ołtarze w stylu barokowym pochodzące z końca XVIII wieku. W drewnianym ołtarzu głównym jest umieszczony rzeźbiony krzyż. W jednym z bocznych ołtarzy znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej, klęczącej pod krzyżem, a w drugim – obraz św. Rocha. Świątynia posiada także podpartą słupem, drewnianą ambonę pochodzącą z początku XIX wieku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubawie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Anny w Lubawie. Należy do dekanatu Lubawa diecezji toruńskiej. Znajduje się w lubawskiej dzielnicy Lipy. Jest to obecnie sanktuarium maryjne znane pod nazwą Sanktuarium Matki Boskiej Lipskiej. Kościół został zbudowany w 1870 roku w stylu neogotyckim, na miejscu wcześniejszej murowanej świątyni, wzniesionej w 1629 roku i ufundowanej przez siostry Mortęskie, spalonej w 1861 roku. Obiektem kultu jest figurka Madonny z Dzieciątkiem, czyli Matki Boskiej Lipskiej, pochodząca z XV wieku. Figurka ma 30 centymetrów wysokości. Na tle pozłacanej blachy, widoczne są postacie, ubrane w bogato zdobione stroje. Szaty zostały wykonane z blachy pokrytej srebrem i złotem. Figurka znajduje się w ołtarzu bocznym kościoła św. Anny w Lubawie. Figurkę koronował ksiądz kardynał Stefan Wyszyński w dniu 2 lipca 1969 roku. W dniach odpustu, w rocznicę koronacji figurki (1–2 lipiec), jest ona przenoszona do kościoła w Lipach. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Przemykowie

Kościół parafialny pw. św. Katarzyny w Przemykowie – polski rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Przemyków (gmina Koszyce, powiat proszowicki, województwo małopolskie). Parafia Parafia należy do dekanatu kazimierskiego, diecezji kieleckiej, metropolii krakowskiej. Historia Kościół wzniesiony w latach 1451–1464. W II poł. XVI w. dobudowano nawy boczne, następnie rozbudowany w XVII w. Budynek kościoła jest murowany z cegły, trójnawowy, prezbiterium nakryte sklepieniem gwiaździstym. Wystrój wnętrza głównie późnobarokowy z XVIII w. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie Internetowego Kuriera Proszowickiego
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rachwałowicach

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rachwałowicach – polski rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Rachwałowice (gmina Koszyce, powiat proszowicki, województwo małopolskie). Parafia Parafia należy do dekanatu kazimierskiego, diecezji kieleckiej, metropolii krakowskiej. Historia Pierwsza informacja źródłowa o parafii pochodzi z 1326 r. Kościół, zbudowany z drewna modrzewiowego w 1542 r., został ufundowany przez ks. Wojciecha Kijewskiego. W II połowie XVI w., do roku 1596, kościołem władali protestanci. Parafianie wierni katolicyzmowi w tym okresie na nabożeństwa udawali się do Przemykowa. Powtórnej konsekracji świątyni 23 listopada 1616 r. dokonał biskup krakowski Walerian Lubieniecki. Wyposażenie kościoła Wewnątrz świątyni, w ołtarzu głównym, znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII w. zwanej Rachwałowicką. Wizerunek otaczają liczne, w tym prawosławne wota. W lewym ołtarzu umieszczony jest obraz św. Antoniego, a na zasuwie obraz Pana Jezusa Miłosiernego. W prawym ołtarzu obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Nawę od prezbiterium oddziela belka tęczowa z napisem „Pójdźcie do mnie wszyscy”. W latach 1950–1980 kościół był odnawiany. Z tego to okresu pochodzi polichromia wykonana przez Pawła Mitkę. Taraban – wielki bęben kapeli janczarskich, używany również w dawnym wojsku polskim. Miejscowy przekaz głosi, że zostawił go tu powracający spod Wiednia król Jan III Sobieski. Charakterystyczny dźwięk instrumentu rozlega się podczas procesji rezurekcyjnej i Bożego Ciała. XVI wieczna drewniana skrzynia z okuciami, w której przechowywane są m.in. relikwie bł. Wincentego Kadłubka. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie Internetowego Kuriera Proszowickiego
Kościół św. Trójcy w Witowie

Kościół pw. św. Trójcy w Witowie – polski rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Witowie (gmina Koszyce, powiat proszowicki, województwo małopolskie). Parafia Parafia należy do dekanatu kazimierskiego, diecezji kieleckiej, metropolii krakowskiej. W końcu XVI wieku parafia była siedzibą dekanatu w Diecezji krakowskiej. Historia Witów leży na wysokiej wiślanej skarpie, tuż obok Koszyc – dwa kilometry od koszyckiego rynku. Pierwsze wzmianki o kościele pojawiły się w spisach świętopietrza za lata 1325–1327. Jan Długosz w Liber beneficiorum zapisał informację o murowanym z cegły, pierwszym kościele we wsi pod wezwaniem św. Jadwigi. W skład parafii wchodziły wsie: Górka, Jewszyce, Morsko, Sokołowice, Strzelce Małe i Wielkie oraz miasto Koszyce, którego kościół stanowił filię Witowa. Obecny pw. św. Trójcy pochodzi z I połowy XV w., wzniesiony w stylu gotyckim, przebudowany w latach 1546–1547, remontowany w latach 1914 i 1949 po zniszczeniach wojennych. W drugiej połowie wieku XVI przez dziesięć lat stał się kościołem ariańskim. Po przejęciu przez katolików miała miejsce rekonsekracja i wtedy kościołowi nadano wezwanie św. Trójcy. Terytorium parafii uszczuplone zostało po roku 1815, po Kongresie Wiedeńskim odłączono od niej wsie znajdujące się za Wisłą – będące teraz za państwową granicą. Drugą przyczyną pomniejszenia parafii było erygowanie samodzielnej parafii w Koszycach. Witowska parafia jest od tego czasu niewielka. Współcześnie pozostały w niej prócz Witowa tylko Morsko i Kępa, w sumie nie więcej niż 500 wiernych. Kościół jest jednonawowy z węższym i niższym prezbiterium, zamkniętym wielobocznie. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia. Nawa kościoła przykryta jest płaskim stropem, prezbiterium sklepieniem krzyżowo-żebrowym, zakrystią kolebką. Mury zewnętrzne świątyni pokryte są tynkiem. Według opisu ks. Jana Wiśniewskiego z okresu międzywojennego jest ona murowana z cegły „nieoszabrowanej”. Dachy kościoła są dwuspadowe, bardzo strome. Zachodni szczyt rozczłonkowany jest wnękami okrągłołukowymi z XVI stulecia. W roku 1921 przy ceglanym kościele pojawiła się drewniana kruchta – dzwonnica. Dobudowano ją przy zachodniej elewacji kościoła. Ma ona konstrukcję słupowo – ramową, na fundamencie murowanym, od wysokości około 1,50 metra oszalowana deskami. Jest dwukondygnacyjna: parter pełni rolę kruchty, dzwonnica jest na piętrze. Dzwonnica stanowi dość późny, ale całkiem udany dodatek do bardzo starego kościoła. W kościele zachował się wyjątkowo cenny obraz późnogotycki „Tron Łaski” z pocz. XVI przeniesiony w 2006 r. do Muzeum Diecezjalnego w Kielcach. W kościele znajduje się jego wierna kopia. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie Internetowego Kuriera Proszowickiego Fotografia obrazu „Tron Łaski z Witowa”. gdziebylec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół św. Krzyża w Nidzicy

Kościół świętego Krzyża – luterański kościół parafialny należący do diecezji mazurskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Jest jednym z rejestrowanych zabytków miasta. Historia Świątynia została wybudowana przez katolików, którzy zaczęli osiedlać się w Nidzicy na początku XIX stulecia. Pierwsza placówka katolicka została utworzona w 1854 roku, a budowa świątyni rozpoczęła się w 1858 roku. Jej poświęcenie odbyło się w dniu 3 czerwca 1860 roku pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia najświętszej Maryi Panny. W 1890 roku do świątyni została dobudowana wieża. Budowla służyła katolickim wiernym do 1948 roku. Po 1945 roku wzrastająca liczba ludności napływowej wyznania katolickiego spowodowała, że ówczesne władze przekazały na jej rzecz także znajdującą się w mieście świątynię luterańską. Protesty luteran spowodowały, że wierni obydwóch wyznań zamienili się kościołami. Luteranie, których liczba coraz bardziej malała, otrzymali niewielką świątynię katolicką, katolicy natomiast zatrzymali kościół luterański. Decyzja ta została podjęta przez Ministerstwo Ziem Odzyskanych, a przekazanie świątyni odbyło się w dniu 5 sierpnia 1948 roku. Architektura i wystrój Mury neogotyckiego kościoła zostały wykonane z kamienia ciosanego z głazów narzutowych i cegły. Korpus świątyni, wybudowany na planie prostokąta, nakryty został dachem dwuspadowym. Wieża jest zwieńczona ceglanym szpicem oraz hełmem w kształcie ostrosłupa, na którym jest zatknięty metalowy krzyż. Wnętrze nawy jest nakryte drewnianym stropem kasetonowym. Od 1948 roku świątynia otrzymała wiele cennych zabytków sztuki sakralnej, przeniesionych z dawnych kościołów luterańskich mieszczących się na terenie południowych Mazur. Należą do nich m.in. namalowane na desce obrazy ołtarzowe (najstarsze z XV stulecia). W prezbiterium, po prawej stronie, jest zawieszony tryptyk z 1646 roku. W jego środkowej części jest przedstawiona scena Ukrzyżowania, po lewej stronie – scena Chrztu Jezusa, a po prawej – postać Madonny z Dzieciątkiem. Obok jest umieszczony namalowany na płótnie obraz przedstawiający scenę Zmartwychwstania. Po przeciwległej stronie świątyni znajduje się obraz z XVIII wieku, przedstawiający Jezusa i niewiernego Tomasza Apostoła. W ołtarzu z XVIII wieku jest umieszczony obraz Jezusa Ukrzyżowanego, a z lewej i prawej strony barokowe figury czterech ewangelistów. W prezbiterium są umieszczone również chrzcielnica i tradycyjna ambona, która jest ozdobiona płaskorzeźbami Salomona i św. Marka. Chór muzyczny jest ozdobiony tarczą herbową z XVIII wieku, a w kruchcie jest umieszczona figura Chrystusa Ukrzyżowanego z XVIII wieku. Znajdowała się ona wcześniej w rozebranym w 1823 roku drewnianym kościele w Burkacie. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Urzędowie

Kościół świętego Mikołaja i świętej Otylii – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Urzędów archidiecezji lubelskiej. Obecna świątynia parafialna została wzniesiona w stylu późnobarokowym i została ufundowana przez księdza Józefa Marszałkowskiego, pochodzącego z Urzędowa. Wsparcia finansowego na rzecz budowy kościoła udzielili biskupi Kajetan Ignacy Sołtyk i Antoni Kazimierz Ostrowski oraz mieszkaniec Urzędowa, Franciszek Pikulski. Prace budowlane trwały w latach 1755-1784. Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana, składająca się z trzech naw. Nawy boczne otwierają się do nawy głównej dwiema arkadami filarowymi. Nawa główna nakryta jest sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Ołtarz główny i dwa ołtarze znajdujące się w nawach bocznych powstały w stylu późnobarokowym. W głównym ołtarzu Jest umieszczony obraz św. Otylii i św. Mikołaja. W lewej nawie jest umieszczony w ołtarzu krucyfiks w stylu późnobarokowym, natomiast w nawie prawej obraz Matki Bożej. Pomiędzy lewą nawą a prezbiterium pierwotnie był umieszczony obraz św. Antoniego ozdobiony srebrną sukienką, obecnie znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego w ołtarzu wykonanym w pierwszych latach XXI wieku. W kierunku do prezbiterium pod kątem do nawy głównej jest umieszczony ołtarz drewniany z XX wieku z obrazem św. Franciszka z Asyżu. Po przeciwnej stronie, umieszczony jest symetrycznie, w jednakowym stylu, drewniany ołtarz z obrazem św. Stanisława Kostki. Poiędzy prawą nawą a prezbiterium jest umieszczony drewniany ołtarz z pierwszych lat XXI wieku z obrazem Matki Bożej Urzędowskiej, który powrócił w latach 80. XX wieku po dokonanej w świątyni kradzieży. Ambona drewniana reprezentuje styl późnobarokowy i jest ozdobiona wieloma złoceniami. Drewniana jest także pozłacana chrzcielnica z XIX wieku. Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 20 głosach wykonane w 1975 roku. Większość obrazów zostało namalowanych na przełomie XVIII i XIX wieku. Na zewnątrz, na środku trójdzielnej elewacji frontowej, na szczycie w stylu późnobarokowym, znajduje się Chrystus Ukrzyżowany wyrzeźbiony przez artystę Józefa Rachwała. Z lewej i prawej strony są umieszczone dwie wieże, nad nawą główną znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Po pożarze w 1915 roku odbudowane w latach 1923-1925 hełmy wież zostały pozbawione pierwotnego stylu. W dniu 9 lutego 2003 w kościele została odsłonięta tablica ku czci prof. Ignacego Wośko. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Lubyczy Królewskiej

Kościół Matki Bożej Różańcowej i Świętych Aniołów Stróżów – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tomaszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1903-1904 jako kaplica filialna pod wezwaniem Świętych Aniołów Stróżów, należąca do parafii w Rawie Ruskiej. Co drugą niedzielę odprawiane były w niej msze święte. Podczas II wojny światowej budowla została znacznie zniszczona. Do października 1949 roku świątynia została odbudowana. W tym samym roku kaplica została ustanowiona kościołem parafialnym. Ze względu na wzrastającą liczba wiernych, postanowiono kaplicę rozbudować. W 1979 roku uzyskano pozwolenie na rozbudowę świątyni. Kamień węgielny został poświęcony w Krakowie przez papieża Jana Pawła II. W dniu 26 października 1980 roku został poświęcony nowy kościół przez księdza biskupa Mariana Rechowicza. Architektura i wyposażenie Starsza część świątyni została wybudowana w stylu neogotyckim. W oknach są umieszczone witraże. Wewnątrz znajduje się ołtarz z obrazem Matki Bożej Różańcowej, trzymającej dzieciątko Jezus na rękach. Został przywieziony do Lubyczy przez ks. Jakuba Winiarza w 1946 r. z kościoła w Rawie Ruskiej. Obraz, w typie Hodegetria, pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku. Kiedy nie odprawiane się w kościele nabożeństwa, obraz jest zasłonięty przez wizerunek Anioła Stróża. Przypisy