NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadion Miejski u Gdanjsku

Stadion Miejski u Gdanjsku (polj. Gdańsk), (prije zvan Baltic Arena, PGE Arena Gdańsk), nogometni je stadion u poljskom gradu Gdanjsku. Otvoren je 2011. godine. Ima kapacitet od 44 000 gledatelja. Koristi ga Lechia, nogometni klub iz Gdanjska. Na ovome se stadionu odigrao četvrtfinale i tri utakmice skupina Europskog nogometnog prvenstva, koje se 2012. održalo u Poljskoj i Ukrajini. Dana 26. svibnja 2021. godine odigrana je završnica UEFA Europske lige 2020./21. Izvori Vanjske poveznice Euro-Gdańsk.pl Arhivirana inačica izvorne stranice od 24. siječnja 2010. (Wayback Machine)
Stadion Energa Gdańsk

A Polsat Plus Arena Gdańsk (egykori nevén: Stadion Gdańsk, Stadion Energa Gdańsk, PGE Arena, Baltic Arena) egy labdarúgó-stadion Gdańskban, Lengyelországban. A stadion a Lechia Gdańsk nevezetű helyi csapat otthonául szolgál, illetve a 2012-es labdarúgó-Európa-bajnokság egyik helyszíne is volt. Befogadóképessége 43 615 fő számára biztosított, amely mind ülőhely. Az Ekstraklasa mezőnyében az első, míg Lengyelországban a harmadik legnagyobb stadionnak felel meg. Az építési munkálatokat 2008-ban kezdték és 2011-ben fejeződtek be. A stadionavató mérkőzésen a Lechia Gdańsk 1–1-es döntetlent játszott a Cracovia ellen. A legelső nemzetközi találkozóra 2011. szeptember 6-án került sor. Ekkor Lengyelország–Németország barátságos találkozót rendeztek, a végeredmény pedig 2–2 lett. 2021. május 21. óta a stadion névhasználati jogát megvásárló Polsat és Plus nevű cégek után a stadion a Polsat Plus Arena Gdańsk nevet viseli. Barátságos mérkőzések Története Lengyelország 2007 áprilisában nyerte el a 2012-es labdarúgó-Európa-bajnokság társrendezési jogát. A gdański stadiont a pályázatban foglaltak szerint építették fel, hogy alkalmas legyen az EB megrendezésére. A munkálatok 2008-ban kezdődtek és 2011-ben fejeződtek be. A létesítményt 43 615 főre tervezték, ahol három csoportmérkőzést és egy negyeddöntőt rendeznek. 2012-es Európa-bajnokság A következő csoportmérkőzéseket rendezték a Polsat Plus Arena Gdańsk-ban (akkor még PGE Arena-ban): Képek a stadionról Jegyzetek További információk Információk a stadionok.hu honlapján Archiválva 2013. április 6-i dátummal a Wayback Machine-ben A PGE Arena hivatalos honlapja
Stadio Gdańsk

Lo stadio Gdańsk (in polacco Stadion Gdańsk), già noto come PGE Arena Gdańsk, è uno stadio di Danzica, città della Polonia. Inaugurato nel 2011, è stato costruito in vista del campionato europeo di calcio 2012, organizzato da Polonia e Ucraina. Ha ospitato tre partite del girone C e un quarto di finale del torneo. Annoverato tra gli stadi più belli e moderni d'Europa, è sede delle partite casalinghe del Lechia Gdańsk, dalla terza giornata del campionato 2011-2012 (1-1 contro il Cracovia). Costruzione Le dimensioni dello stadio sono: 236 m di lunghezza, 203 m di larghezza e 45 m di altezza. La facciata, di superficie totale a 4,5 ha, è ricoperta da 18 000 moduli di policarbonato, con 6 varietà di colori ricordanti l'ambra (di cui Danzica è considerata "capitale" mondiale). I due loghi dello stadio (sospesi sulla parte occidentale ed orientale), sono stati realizzati con la tecnica del LED, ed hanno un'altezza di 8 m e lunghezza di 35 m. Le dimensioni del campo sono di 105 m × 68 m. Capienza La capienza dello stadio è di 43 615 posti nelle partite di campionato. Durante il campionato europeo del 2012 la capienza fu ridotta a 40 000 spettatori. Nello stadio si trovano 40 box vetrati, otto di 60 m², e trentadue di 30 m². Ci sono anche 1383 posti "VIP" di standard superiore, dotati di comode sedie e si trovano appena sotto i box. I clienti dei box e dei posti "VIP" hanno un ingresso separato rispetto al resto dei tifosi. Tutti i sedili dello stadio hanno varietà di colori verdastre, sia chiarissime che scure, in riferimento ai colori sociali della squadra di casa: il bianco e verde. Inoltre, sulle tribune sud, i sedili sono stati colorati in bianco per raffigurare la scritta "Lechia Gdańsk". Calendario 2011 19 luglio - Sottoscrizione del Permesso Ufficiale all'utilizzo dell'impianto: ultimazione formale dei lavori 6 agosto - Inaugurazione ed open day dell'impianto. 14 agosto - Partita inaugurale - Lechia Gdańsk – Cracovia (1:1) 6 settembre - prima partita internazionale - amichevole Polonia – Germania (2:2) 2012 10 giugno - prima partita di UEFA EURO 2012 - Spagna - Italia (1:1) 27 settembre - Concerto della cantante statunitense Jennifer Lopez: unica tappa polacca del Dance Again World Tour 14 novembre - partita amichevole - Polonia - Uruguay (1:3) 2013 19 giugno - Concerto del gruppo statunitense Bon Jovi: tappa polacca del Because We Can - The Tour 20 luglio - partita amichevole Lechia Danzica - Barcellona 14 agosto - partita amichevole - Polonia - Danimarca 2014 19 agosto - Concerto del cantante statunitense Justin Timberlake: unica tappa polacca del The 20/20 Experience World Tour 2015 29 luglio - partita amichevole Lechia Danzica - Juventus 2017 20 giugno - Concerto del gruppo statunitense Guns N' Roses: unica tappa polacca del Not in this Lifetime 2021 26 maggio - Finale di Europa League tra Villarreal e Manchester United Partite del campionato europeo di calcio 2012 Lo stadio ha ospitato le seguenti partite del campionato europeo di calcio 2012: Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gdańsk Arena Collegamenti esterni Sito ufficiale, su polsatplusarenagdansk.pl.
Polsat Plus Arena Gdańsk

De Polsat Plus Arena Gdańsk, voorheen Stadion Energa Gdańsk en PGE Arena Gdańsk geheten (of kortweg Baltic Arena, de oorspronkelijke naam), is een multifunctioneel stadion in de Poolse stad Gdańsk. Het stadion telt 43.615 zitplaatsen en is opgetrokken in de vorm van een grote barnsteen gebouwd. Het stadion werd gebouwd in het kader van het Europees kampioenschap voetbal 2012. De bouw startte in 2008 en is in 2011 afgerond. Het stadion biedt ruimte aan een veelheid van evenementen, concerten, congressen en diende als thuishaven voor vier voetbalwedstrijden van het Europees kampioenschap (drie groepswedstrijden en een kwartfinale). In en rond het stadion zijn ook een zwembad, kantoren, winkels, een hotel en parkeermogelijkheden (6.500 auto's) gerealiseerd. Het stadion werd na het EK de thuisbasis van Lechia Gdańsk. In dit stadion vond tevens de finale plaats van de UEFA Europa League 2020/21. Naamswijzigingen Baltic Arena (tijdens de bouw) PGE Arena Gdańsk (tussen 2010 en 2015) Arena Gdańsk (tijdens het EK 2012) Stadion w Gdańsku Letnicy (tussen oktober en november 2015) Stadion Energa Gdańsk (tussen 2015 en 2020) Polsat Plus Arena Gdańsk (vanaf 21 mei 2021) Europees kampioenschap voetbal 2012
Stadion Gdańsk

O Stadion Gdańsk, anteriormente chamado de Arena Bałtycka e Polsat Plus Arena Gdańsk, é um estádio de futebol localizado em Gdańsk, Polônia. Sua capacidade é de 41.620 pessoas. O estádio foi aberto pelo primeira vez para os torcedores no dia 6 de agosto de 2011. Foi também o estádio da final da UEFA Europa League em 26 de maio de 2021 entre Villareal e Manchester United. Eurocopa 2012 Recebeu quatro partidas da Eurocopa 2012. Referências
PGE Arena Gdańsk

PGE Arena Gdańsk (/ˌpɛ.ɡʲɛ.ˈʔɛ a.ˈrɛ.na ˈɡdaɲsk/), cunoscut în trecut ca Arena Baltică, este un stadion de fotbal din Gdańsk, Polonia. Este folosit în special pentru meciuri de fotbal și este stadionul gazdă al echipei Lechia Gdańsk. Stadionul este amplasat pe ul. Pokoleń Lechii Gdańsk („ Strada Generațiile Lechia Gdańsk”) în partea de nord a orașului (cartierul Letnica). Capacitatea stadionului este de 43.615 locuri, toate fiind acoperite. PGE Arena Gdańsk este cea mai mare arenă din Ekstraklasa și a treia ca mărime din țară (după Stadionul Național și Stadionul Silesia). Referințe Legături externe PGE Arena Gdańsk - site oficial pl Official Gdańsk city preparation website Arhivat în 24 ianuarie 2010, la Wayback Machine. pl Official Gdańsk city coordinating company website Arhivat în 7 septembrie 2011, la Wayback Machine. en
Полсат Плюс Арена

«Полсат Плюс Арена Гданьск» (пол. Polsat Plus Arena Gdańsk), некоммерческое название «Арена Гданьск» (пол. Arena Gdańsk), в 2010–2014 гг — «ПГЕ Арена Гданьск» (пол. PGE Arena Gdańsk); в 2015–2020 гг — «Энерга Гданьск» (пол. Stadion Energa Gdańsk) — футбольный стадион в Гданьске, вместимостью около 44 тысяч зрителей. Строительство стадиона было приурочено к Чемпионату Европы по футболу 2012 года, в рамках которого он принял четыре матча. История Строительство стадиона началось в 2008 году и завершилось в 2011 году. Стоимость строительства сооружения оценивается в 623 млн злотых. До декабря 2009 года стадион носил рабочее название Балтийская арена, пока польский энергоконцерн «ПГЕ» не приобрёл за 35 млн злотых право на название арены на 5 лет. После этого коммерческие наименования стадиона включали в себя названия энергетической компании «Энерга» и телекоммуникационной компании «Полсат Плюс». Стадион был официально открыт 6 августа 2011 года. Снаружи стадион внешне напоминает янтарь, широко встречающийся на Балтийском побережье. Предназначение Арена приняла три матча группы C и четвертьфинал Чемпионата Европы 2012 года. После Евро-2012 на стадионе играет местный футбольный клуб «Лехия». Также на стадионе прошёл финал Лиги Европы УЕФА 2020/21. Матчи чемпионата Европы 2012 года Время местное Ссылки Примечания
Градски стадион у Гдањску

Градски стадион у Гдањску (из спонзорских разлога од 2021. године познат под називом Полсат плус арена Гдањск, а пре познат као Арена Гдањск и ПГЕ арена Гдањск), фудбалски стадион у Гдањску, Пољска. Највише се користи за фудбалске утакмице и домаћи је стадион Лехије Гдањск. Стадион се налази на адреси ul. Pokoleń Lechii Gdańsk 1 у северном делу града. Ово је стадион четврте категорије УЕФА. Има капацитет од 43.615 седећих места, а сва места су покривена. ПГЕ арена је највећи стадион у Екстракласи и трећи највећи стадион у Пољској (након Националног стадиона и Шлеског стадиона). Изградња стадиона је почела 2008, а завршена средином 2011. Стадион је 19. јула 2011. добио дозволу за коришћење, а отворен је 14. августа 2011. лигашком утакмицом Лехије и Краковије (1:1). Први меч репрезентације, Пољска - Немачка, је одигран 6. септембра 2011. и завршен је резултатом 2:2. У почетку је пројекат носио радни назив Балтичка арена. Назив ПГЕ арена добила је 25. маја 2010, када је потписан спонзорски уговор на пет година са Пољском енергетском групом (PGE Group). Градски стадион је био домаћин финала УЕФА Лиге Европе 2021. Утакмице на Европском првенству 2012. На Европском првенству у фудбалу 2012. стадион је био домаћин три утакмице групне фазе и једне утакмице четвртфинала. Галерија Референце Спољашње везе Званичан сајт ПГЕ арене
Polsat Plus Arena Gdańsk

Polsat Plus Arena Gdańsk (tidigare kallad PGE Arena Gdańsk, Baltic Arena/Arena Bałtycka och Stadion Energa Gdańsk) är en arena i Gdańsk i Polen där man spelade matcher vid Europamästerskapet i fotboll för herrar 2012. Arenan invigdes i juni 2011 och den första matchen spelades mellan Lechia Gdańsk och Cracovia den 14 augusti 2011. Den 26 maj 2021 spelades finalen i Uefa Europa League 2020/2021 i arenan. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Polsat Plus Arena Gdańsk.
Liegende Löwen (Gliwice)

Die Liegenden Löwen sind zwei Löwenskulpturen vom Bildhauer Johann Gottfried Schadow in der polnischen Stadt Gliwice (Gleiwitz). Die Skulpturen befinden sich auf zwei Sockeln vor dem städtischen Palmenhaus im Frédéric-Chopin-Park in Gliwice, dem früheren Stadtpark. Die Skulpturen stellen zwei nach vorne schauende Löwen mit erhobenen Köpfen dar. Die Skulpturen wurden 1830 in der Eisengießerei der Gleiwitzer Hütte aus Gusseisen hergestellt. Zunächst standen die Löwen auf dem Hüttenfriedhof, wo sie den Eingang schmückten und einander gegenübergestellt wurden. 1938 wurden sie in den Stadtpark verlegt und vor dem dortigen Mausoleum aufgestellt. Während das Mausoleum nach 1945 zerstört wurde, standen die Löwen dort bis 1998, bis sie im Zusammenhang einer Umwidmung des Standortes zu einem Mahnmal vor dem renovierten Palmenhaus aufgestellt wurden. Zwei weitere Kopien des Löwen von Schadow stehen vor den Gliwickie Zakłady Urządzeń Technicznych, der früheren Eisengießerei. Siehe auch Schlafender Löwe (Gliwice) Wachender Löwe (Gliwice) Liste der Denkmale in Gliwice Einzelnachweise Weblinks Sehenswürdigkeiten in Gliwice (auf Deutsch)
Lwy leżące

Lwy leżące (niem. Liegende Löwen) – rzeźby znajdujące się przed Palmiarnią Miejską w Gliwicach, w parku Fryderyka Chopina. Przedstawiają dwa lwy z uniesionymi głowami. Informacje ogólne Rzeźby zostały odlane z żeliwa w 1830 roku w Królewskiej Odlewni Żeliwa w Gliwicach. Autorem rzeźb jest Johann Gottfried Schadow. Podobne rzeźby, odlane z oryginalnej formy, zachowanej do dziś w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych, stały dawniej na cmentarzu Hutniczym. Przypisy
Kościół św. Klemensa w Zielęcinie

Kościół św. Klemensa w Zielęcinie – rzymskokatolicki kościół w Zielęcinie, w województwie wielkopolskim. Kościół w Zielęcinie istniał już przed 1510, prawdopodobnie z fundacji rodziny Zielęckich. W połowie XVI wieku właściciele majątku przeszli na protestantyzm i kościół stał się siedzibą zboru. Ok. 1640 kościół został ponownie przekazany katolikom. Istniejący budynek konstrukcji szachulcowej pochodzi właśnie z XVII wieku. Z tego okresu (ok. 1630) pochodzi zachowany wczesnobarokowy ołtarz. W 1781 Ignacy Swinarski, dziedzic Zielęcina odrestaurował drewniany kościół i rozbudował go o wieżę. Dach jest kryty gontem. W 1965 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Kozienicach

Kościół Świętego Krzyża w Kozienicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu kozienickiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1868-1869 jako piąta z kolei. Kamień węgielny został położony w dniu 14 czerwca 1868 roku. Budowla została konsekrowana w dniu 24 października 1869 roku przez biskupa sandomierskiego Michała Józefa Juszyńskiego. Głównym budowniczym świątyni był ksiądz Józef Khaun, a duże nakłady finansowe - prawie 7000 rubli poniósł generał Włodzimierz Den. Świątynia została wzniesiona w stylu a'la bazylikowym lub pseudobazylikowym. Posiada trzy nawy, jest halowa, wzniesiona na planie prostokąta. Budowla jest orientowana, prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i nieco szersze od nawy głównej, posiada 2 zakrystie, które mają osobne wejścia z zewnątrz. Główne wejście do kościoła jest umieszczone w elewacji frontowej i równocześnie wieżowej. Budowla posiada także cztery boczne wejścia, po dwa z przodu i po dwa z tyłu. Okna, ozdobione łukami półokrągłymi, są umieszczone tylko w ścianach nawa bocznych. Nawy boczne są obniżone w stosunku do nawy głównej i są nakryte sufitami. Budowla posiada 5 ołtarzy reprezentujących styl rokokowy. Są to: ołtarz główny i 4 boczne, umieszczone symetrycznie po 2 w nawach bocznych. Nad ołtarzem głównym znajduje się obraz św. Rocha namalowany olejem na płótnie. Lewe ołtarze boczne to: ołtarz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus i ołtarz Przemienienia Pańskiego. Prawe ołtarze boczne to ołtarz św. Antoniego i ołtarz św. Franciszka obejmującego ukrzyżowanego Chrystusa. Ambona została wykonana z drewna i jest pomalowana na kremowo. Chrzcielnica została wykonana z marmuru w kształcie dużej wazy. Ufundowali ją w 1929 roku parafianie z dobrowolnych datek. Feretrony przedstawiają 14 stacji Drogi Krzyżowej namalowanych na płótnie. Do najstarszych sprzętów liturgicznych należą; monstrancja wieżyczkowa wykonana w 1587 w Krakowie, wczesnobarokowa puszka na komunikanty z 1 połowy XVII stulecia oraz barokowy trybularz. Przypisy
Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła w Zbąszyniu

Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła w Zbąszyniu – muzeum z siedzibą w Zbąszyniu. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną, działającą w strukturach Zbąszyńskiego Centrum Kultury. Historia muzealnictwa na ziemi zbąszyńskiej sięga 1938 roku, kiedy to we wsi Przyprostynia otwarto Muzeum Ziemi Zbąskiej, prezentujące pamiątki historyczne oraz zbiory etnograficzne. Placówka funkcjonowała do wybuchu II wojny światowej. W latach 60. XX wieku, z inicjatywy PTTK otwarto Muzeum Regionalne Ziemi Zbąszyńskiej. Jego siedzibą były pomieszczenia wieży bramnej zbąszyńskiego zamku. Działało ono do rozwiązania oddziału Towarzystwa w 1990 roku. Zgromadzone zbiory przekazano Zbąszyńskiemu Centrum Kultury. Eksponaty te były prezentowane w latach 2000-2002 w ramach wystaw czasowych, natomiast w 2004 roku trafiły od utworzonego Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła. Siedzibą placówki został budynek dawnej Szkoły Podstawowej nr 2, mieszczący się przy tutejszym rynku. Aktualnie w muzeum prezentowane są następujące wystawy stałe: historyczno-archeologiczna, prezentująca dzieje Zbąszynia począwszy od pradziejów (eksponaty z epok: kamienia, brązu i żelaza) po XX wiek. Wśród eksponatów znajdują się m.in. XIX-wieczny bicykl oraz reprodukcje przedwojennych pocztówek, ukazujących widoki miasta, etnograficzna, ukazująca kulturę ludową regionu (stroje, przedmioty codziennego użytku, instrumenty muzyczne). W ramach wystawy prezentowane są kozły - ludowe, dęte instrumenty muzyczne, od których wziął swoją nazwę Region Kozła. Bibliografia Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła w Zbąszyniu. www.zck.org.pl. [dostęp 2014-10-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-14)]. (pol.). Muzeum Ziemi Zbąszyńskiej i Regionu Kozła. www.turystykapnt.pl. [dostęp 2014-10-09]. (pol.).
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wyszkowie-Rybienku Leśnym

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wyszkowie-Rybienku Leśnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu radzymińskiego diecezji warszawsko-praskiej. Znajduje się w dzielnicy Wyszkowa, Rybienku Leśnym. Drewniana świątynia została wzniesiona w stylu zakopiańskim w latach 1933–1936, dzięki ofiarom wczasowiczów z Warszawy i staraniom księdza Wiktora Mieczkowskiego, proboszcza parafii św. Idziego w Wyszkowie według projektu architekta Juliana Bursche z Warszawy. Architekt w 1933 roku razem z małżonką zaczął zbierać ofiary od wczasowiczów i gromadzić materiały budowlane. W dniu 3 maja 1938 roku kościół został poświęcony przez biskupa płockiego Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Częściowo zniszczona w 1945 roku świątynia została odbudowana po wojnie. W latach 1975–1978 do kościoła została dobudowana murowana wieża-dzwonnica zamknięta wysmukłym trójkątnym szczytem według projektu architekta Arkadiusza Ławrowa, w której zostały umieszczone trzy dzwony. Jednocześnie zwiększono powierzchnię budowli i podwyższono elewację frontową. W dniu 1 sierpnia 1975 roku przy kościele została erygowana parafia Matki Bożej Królowej Polski przez biskupa płockiego Bogdana Mariana Sikorskiego. Od 25 marca 1992 roku kościół należy do diecezji warszawsko-praskiej. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Przyłękach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Przyłękach – kościół położony we wsi Przyłęki, którego patronem jest Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Kościół pełnił w przeszłości funkcje: zboru ewangelickiego (1915–1924), świątyni parafialnej (1924–1937) oraz kaplicy filialnej (1937–2009). Położenie Kościół znajduje się przy ul. Zabytkowej 2 we wsi Przyłęki, gmina Białe Błota, powiat bydgoski. Historia Kościół wzniesiono w 1915 r. dla mieszkańców wyznania ewangelickiego w Przyłękach i okolicznych wsiach. Ewangelicy stanowili wówczas przytłaczającą większość mieszkańców tego rejonu. Gdy w 1920 r. wieś znalazła się w odrodzonej Rzeczypospolitej, kaplicę przekazano katolikom. Miejscowa gmina ewangelicka zadowoliła się neogotycką świątynią w Cielu. 10 kwietnia 1924 r. kard. Edmund Dalbor dokonał podziału bydgoskiej parafii farnej. Erygowane wówczas zostały cztery nowe parafie w Bydgoszczy oraz parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Brzozie-Przyłękach. Była kaplica ewangelicka w Przyłękach stała się rzymskokatolickim kościołem parafialnym. Wkrótce jednak okazało się, że świątynia jest za mała. Na początku lat 30. XX w. zdecydowano, że konieczna jest budowa nowej świątyni parafialnej, a miejscem jej lokalizacji będzie największa wieś w parafii – Brzoza. Kościół Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Brzozie wzniesiono w latach 1934–1937 według projektu arch. Stefana Cybichowskiego. Stał się on nowym kościołem parafialnym, podczas gdy świątynia w Przyłękach stała się kościołem filialnym. W czasie II wojny światowej Niemcy przekazali dla potrzeb ewangelików kościół w Brzozie, natomiast Polacy gromadzili się na modlitwę w kościele w Przyłękach. Wkrótce jednak i ten kościół zamknięto. Po II wojnie światowej świątynia w Przyłękach pełniła nadal funkcję kaplicy filialnej parafii Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Brzozie. 7 października 2009 roku Ordynariusz Bydgoski ks. bp Jan Tyrawa utworzył w Przyłękach nową parafię pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, której świątynią parafialną została miejscowa kaplica. Architektura Kościół wzniesiono na planie prostokąta z wieżą od frontu. Przypisy
Zakład Usługowo Remontowy Tramwajów Śląskich

Zakład Usługowo Remontowy – zakład należący do Tramwajów Śląskich zajmujący się remontem taboru i podzespołów tramwajowych, produkcją elementów torowych oraz utrzymaniem systemu łączności. Zakład znajduje się w Chorzowie przy ul. Inwalidzkiej 5. Do 2006 roku zakład pełnił funkcję zajezdni tramwajowej. Historia Pod koniec XIX wieku rozpoczęto budowę linii tramwajowych w Hajdukach (obecnie Chorzów Batory). 7 września 1899 rozpoczęto eksploatację linii Hajduki – Katowice, a 19 listopada linii Hajduki – Królewska Huta (obecnie dzielnica Centrum Chorzowa). Wraz z budową linii tramwajowych w Hajdukach wybudowano zajezdnię pomiędzy obecnymi ulicami Zamenhofa, Ratuszową, Trzyniecką i Długą. Na terenie zajezdni znajdowała się dwuczęściowa hala postojowa dla wagonów, pierwsza część przeznaczona była dla wagonów silnikowych i była zamykana, a druga część była przeznaczona dla wagonów doczepnych i była otwarta. W każdej części znajdowały się po 3 tory mające po 4 stanowiska. Na terenie zajezdni znajdowały się również tory odstawcze, warsztat, lakiernia, stolarnia i kuźnia. Obok zajezdni powstała elektrownia zasilająca sieć tramwajową. W połowie 1929 roku rozpoczęto budowę nowych warsztatów głównych i zajezdni przy obecnej ulicy Inwalidów w niewielkiej odległości od starej zajezdni. 5 sierpnia 1930 roku gotowa była hala postojowo-przeglądowa, 8 listopada warsztaty, a 22 grudnia biura. W 1932 roku wybudowano jeszcze suszarnię piasku i skład soli oraz oddano do użytku windę towarową. Ogółem na terenie zajezdni powstało: 8-torowa hala warsztatu głównego ze składnicą i garażami, 8-torowa hala wagonowa, budynek administracyjny, budynek mieszkalny, lakiernia, suszarnia piasku i skład soli. Hala warsztatu wyposażona była w napędzaną elektrycznie przesuwnicę wagonów. Stara zajezdnia została sprzedana gazowni i w 1937 roku rozebrana. Na początku XXI wieku podjęto decyzję, że chorzowska zajezdnia będzie zajmować się tylko naprawami tramwajów. Pomiędzy 15 czerwca a 12 sierpnia 2006 zajezdniom Zawodzie i Stroszek przekazano obsługę wszystkich relacji dotychczas obsługiwanych przez zajezdnię w Chorzowie Batorym: 6 maja 2022 dawna zajezdnia tramwajowa w Chorzowie-Batorym przy ul. Inwalidzkiej 5 została wpisana do rejestru zabytków (nr rej. A/980/2022). Wpis do rejestru zabytków objął budynek administracyjny, budynek warsztatu, budynek wozowni oraz budynek dawnej kuchni. Zestawienie zmodernizowanych tramwajów Zobacz też Tramwaje w Chorzowie Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Bonikowie

Kościół św. Mikołaja w Bonikowie – rzymskokatolicki kościół w Bonikowie, w województwie wielkopolskim. Dokumenty świadczą, że kościół parafialny w Bonikowie istniał już w roku 1580. W 1610 podano, że był drewniany i był pod wezwaniem św. Mikołaja. Kościół podupadł, gdyż w 1661 został przekazany w stanie ruiny przez Jana Kazimierza mansjonarzom z Kościana. Istniejący szachulcowy kościół pochodzi z 1785 roku. Data wybudowania została uwieczniona na belce tęczowej. Na wyposażeniu kościoła jest późnorenesansowy ołtarz z mensą z 1787, późnogotycka rzeźba Maryi Panny, chrzcielnica z ok. 1700 i gotycko-renesansowy krucyfiks z II poł. XVI wieku. Obraz Matki Boskiej Śnieżnej w ołtarzu pochodzi z 1621. Od 1955 roku kościół w Bonikowie figuruje w rejestrze zabytków. Galeria Przypisy