NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica św. Mikołaja w Bielsku Podlaskim

Kaplica pod wezwaniem św. Mikołaja – kaplica prawosławna w Bielsku Podlaskim. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica znajduje się w centrum miasta, u zbiegu ulic Józefa Poniatowskiego i Zamkowej. Kaplica została wybudowana w 1996 w miejscu cerkwi św. Mikołaja z 1678, która została spalona w 1941. W sąsiedztwie cerkwi znajdowała się drewniana dzwonnica, która także została zniszczona – obecna kaplica swoją formą nawiązuje do nieistniejącej przycerkiewnej dzwonnicy, aczkolwiek nie jest jej dokładną kopią, ponieważ od oryginału jest nieco niższa. Istniejącą obecnie budowla z 1996 r. jest ośmioboczna, została zbudowana z drewna, w konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce. Wokół ośmiosłupowy podcień, sięgający połowy wysokości kaplicy, z dachem krytym gontem. Całość zwieńczona dachem namiotowym (również krytym gontem) z blaszaną cebulastą kopułą. Przy kaplicy ośmioramienny drewniany krzyż. Ogrodzenie drewniane, na kamiennej podmurówce. Galeria Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 11/2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, s. 16 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane Ciekawe Podlasie – BIELSK PODLASKI (bielski, Bielsk Podlaski)
Kaplica św. Otylii i św. Łucji w Wilkowie

Kaplica św. Otylii i św. Łucji w Wilkowie – zabytkowa drewniana świątynia rzymskokatolicka. Kaplica znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Kaplica została zbudowana w XVII wieku, kiedy to Wilków znajdował się w dobrach klasztornych zakonu benedyktynów z Tyńca. W latach 1977–1980 kaplica przeszła remont kapitalny. Jest to drewniana świątynia orientowana, wzniesiona z drewna na podmurówce z kamieni polnych, oszalowana i przykryta stromym gontowym dachem nad którym góruje sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. We wnętrzu zwraca uwagę bogata dekoracja chóru muzycznego, z elementami snycerki chrząstkowej oraz rzeźbami puttów. Zachował się również portal o wykroju "oślego grzbietu" w przejściu prowadzącym do zakrystii. Ołtarz wykonany jest z drewna i pozłocony. Posiada cechy barokowe. W jego centralnej części umieszczony jest obraz przedstawiający św. Otylię i klęczącego przed nią zakonnika. Obraz ten został namalowany temperą na desce. Na wyposażeniu kościoła znajdują się również dwustronne skrzydła XVI-wiecznego tryptyku z wizerunkami świętych: św. Jana Chrzciciela, św. Doroty, św. Stanisława i św. Katarzyny oraz skrzydła niezachowanego manierystycznego ołtarza z wizerunkami św. Jana i św. Kolomana z przełomu XVI i XVII wieku. Można tu również zobaczyć dwa późnobarokowe posągi świętych. Galeria zdjęć Przypisy
Часовня Святых Отилии и Люции (Вилькув)

Часовня святых Отилии и Люции (пол. Kaplica św. Otylii i św. Łucji) — католический храм, находящийся в селе Вилькув гмины Коцмыжув-Любожица, Краковский повят, Малопольское воеводство, Польша. Часовня является филиальным храмом вилькувского католического прихода и входит в состав краковской архиепархии. Часовня освящена в честь святых Люции и Отилии. Часовня внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Часовня входит в туристический маршрут «Малопольский путь деревянного зодчества». Часовня была построена в XVII веке, когда село Вилькув находилось в собственности бенедиктинского аббатства в Тыньце. Деревянная часовня построена на каменном фундаменте. Крыша, увенчанная небольшой звонницей, покрыта гонтом. Во внутреннем пространстве часовни находятся богато украшенные хоры с резными деревянными элементами. Деревянный алтарь с барочными элементами покрыт позолотой. В центре алтаря размещена икона, на которой изображена святая Отилия со стоящим перед ней на коленях бенедиктинцем. 23 апреля 1977 года часовня была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-443). Примечания Ссылки История и фотографии храма (Polska — Małopolskie — Wilków) (пол.) Информация (пол.)
Каплиця святих Отиліі та Люції (Вількув)

Каплиця святих Отілії та Люції (пол. Kaplica św. Otylii i św. Łucji) — католицький храм, який знаходиться в селі Вількув гміни Коцмижув-Любожиця Краківського повіту, Малопольське воєводство, Польща. Каплиця внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща) та входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури». Історія та опис Каплиця є філіальним храмом Вількувської католицької парафії і входить до складу Краківської архідієцезії. Освячена на честь святих Люції і Отилії. Дана культова споруда була побудована в XVII столітті, коли село Вількув знаходилося у власності абатства Бенедиктинців (Тинець). Дерев'яна каплиця побудована на кам'яному фундаменті. Дах, увінчаний невеликою дзвіницею, вкритий ґонтом. У внутрішньому просторі каплиці знаходяться по-багатому прикрашені хори з різьбленими дерев'яними елементами. Дерев'яний вівтар з елементами бароко вкритий позолотою. У центрі вівтаря розміщена ікона, на якій зображена свята Отилія, а перед нею на колінах стоїть бенедиктинець. 23 квітня 1977 року каплиця була внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща), які охороняються державою (№ А-443). Примітки Посилання Історія і фотографії храму (Polska — Małopolskie — Wilków) [Архівовано 20 грудня 2017 у Wayback Machine.] (пол.) Інформація [Архівовано 7 березня 2016 у Wayback Machine.] (пол.)
Kaplica św. Piotra i św. Pawła w Krakowie

Kaplica Świętych Apostołów Piotra i Pawła – zabytkowa kaplica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VIII przy ul. Madalińskiego 13, na Dębnikach. Neorenesansowa kaplica, w formie rotundy, wzniesiona została w 1883 r. według projektu architekta Józefa Pokutyńskiego. Była to pierwsza świątynia, którą zbudowano na Dębnikach. Ufundowałali ją: rodzina Kirchmayerów, hrabiostwo Łosiowie i Lasoccy. W latach 90. XX wieku przeprowadzono remont kaplicy według planów arch. Konstancji Cęckiewicz. Jej projektu i fundacji jest witraż przedstawiający patronów świątyni, został on wykonany w krakowskiej pracowni witraży Anny i Ireneusza Zarzyckich. Kaplicę ponownie konsekrowano 12 listopada 1993 roku. Galeria Przypisy
Каплиця св. Петра і св. Павла в Кракові

Каплиця Святих Апостолів Петра і Павла - історична каплиця, розташована в Кракові, у дільниці VIII на вул. Мадалінській 13, у Дембніках. Каплиця в стилі неоренесансу у формі ротонди була зведена 1883 року за проектом архітектора Юзефа Покутинського. Це був перший храм, збудований у Дембніках. Його фінансували родина Кірхмаєрів, графи Лосьови та Ласоцькі. У 90-ті роки. ХХ століття каплицю було відреставровано за планами арх. Констанція Цецкевича. Її основою є вітраж із зображенням патронів храму, виготовлений у краківській вітражній майстерні Анни та Іренеуша Заржицьких. Повторне освячення каплиці відбулося 12 листопада 1993 року. Примітки
Kaplica św. Proroka Eliasza w Morzu

Kaplica św. Proroka Eliasza (znana też pod wezwaniem św. Tekli) – prawosławna kaplica cmentarna we wsi Morze. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Starym Korninie, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Pierwsza kaplica cmentarna w Morzu została zbudowana w 1810. Świątynia ta spłonęła w 1941, w czasie walk niemiecko-radzieckich. Obecną kaplicę wzniesiono w 1952. Jest to budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, oszalowana, jednonawowa, z kruchtą. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Dachy blaszane. Nad nawą wieżyczka z baniastym hełmem. Kaplicę gruntownie wyremontowano w 1. dekadzie XXI w., m.in. wykonano fundament, oszalowano i pomalowano elewację, wymieniono pokrycie dachów, odnowiono wnętrze, umieszczono nowy ikonostas. Święta patronalne obchodzone są: 2 sierpnia (według starego stylu 20 lipca) – w uroczystość św. Eliasza; 7 października (według starego stylu 24 września) – w uroczystość św. Tekli. Założony w XIX wieku cmentarz ma powierzchnię 0,3 ha. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Michała Archanioła w Starym Korninie Kościoły drewniane, Morze
Kaplica św. Sebastiana w Niedźwiedziu

Kaplica św. Sebastiana w Niedźwiedziu – murowana kaplica w miejscowości Niedźwiedź, pełniąca rolę kościoła pomocniczego miejscowej parafii. Pierwszy drewniany kościół w Niedźwiedziu ufundował Sebastian Lubomirski w 1593 i służył erygowanej w 1605 parafii do 1 listopada 1695, kiedy to spłonął w pożarze. Rok później wnuk fundatora zadbał o odbudowę kościoła. W 1846 dobudowano do niego murowaną kaplicę, w której stanął ołtarz poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. W 1850 dobudowano jeszcze wieżę. Kościół konsekrował biskup Kazimierz Łubieński. Drewniana część kościoła spłonęła 6 czerwca 1992. Ocalały jedynie figura Najświętszej Maryi Panny oraz 11 stacji Drogi Krzyżowej, namalowanej przez Jana Bulasa. Ocalała kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa jest obecnie częścią kaplicy św. Sebastiana, która stanęła na pogorzelisku w 1992. W ołtarzu kaplicy umieszczono ocalałą figurę Maryi. Przed prezbiterium zawisły obrazy Niepokalanie Poczęta oraz Jezu, Ufam Tobie. W czterech przykościelnych kapliczkach, które kiedyś sąsiadowały ze spalonym kościołem, umieszczono wizerunki Ewangelistów. Brakujące stacje Drogi Krzyżowej domalowała Ewa Gruchalska. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 278-282. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kaplica św. Rozalii w Sławnie

Kaplica Świętej Rozalii w Sławnie – rzymskokatolicka kaplica cmentarna znajdująca się we wsi Sławno w powiecie gnieźnieńskim. Znajduje się na szlaku kościołów drewnianych wokół Puszczy Zielonka. Historia Dzisiejsza kaplica została wybudowana na dawnym grodzisku stożkowatym otoczonym rozległymi bagnami. Świątynia wybudowana w 1785 roku z fundacji księdza Józefa Sztolzmana. Odnowiona w 1930 roku. Architektura i wyposażenie Jest to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej, oszalowana zwrócona prezbiterium na wschód (orientowana). Składa się z nawy i węższego prezbiterium. Wieża posiada konstrukcję słupową, kruchtę i dwa składziki z lewej i prawej strony. Pod nawą i prezbiterium znajdują się dwie krypty. Pochowani są w nich Chełmiccy, dawni właściciele Sławna i fundator kaplicy. Dachy są pokryte gontami. Hełm wieży także jest nimi pokryty, ma kształt cebulasty. Nawa i prezbiterium posiadają wspólny strop, tej samej wysokości. Jest on ozdobiony listwami z malowanym ornamentem. Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny z 1785, 2 ołtarze boczne z figurami Maryi i św. Teresy oraz rzeźba św. Barbary z krzyżem umieszczona na belce tęczowej. W świątyni pochowany jest historyk Benon Miśkiewicz, profesor i rektor (w latach 1972-81) UAM. Otoczenie Kościół otacza cmentarz, na którym znajduje się m.in. grób majora Wojsk Polskich Damazego Dobrogojskiego (zm. 1857) w formie klasycznej kolumny. Naprzeciwko wejścia do kościoła znajduje się grobowiec rodzinny Walterów, w którym spoczywa między innymi powstaniec styczniowy ppor. Witalis Walter właściciel Dziećmiarek i Słępowa. Galeria Przypisy Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. Kościołydrewniane.pl Regionwielkopolska.pl
Cerkiew św. Symeona Słupnika w Orli

Cerkiew pod wezwaniem św. Szymona Słupnika – prawosławna cerkiew pomocnicza w Orli. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Orli, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została wzniesiona w latach 1991–1995 na miejscu, zajmowanym wcześniej przez zniszczoną w XVIII wieku cerkiew św. Jana Teologa, w celu upamiętnienia tej świątyni. Poświęcona w 1995 przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Bazylego. Architektura Wejście do cerkwi prowadzi przez ganek z portykiem, wspierającym tympanon, zwieńczony krzyżem. Połączone nawa i prezbiterium mają formę rotundy, nakrytej kopułą z krzyżem. Okna cerkwi są półkoliste; główne drzwi przeszklone. We wnętrzu jednorzędowy ikonostas, wykonany w szkole ikonograficznej w Bielsku Podlaskim. Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2009, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171 Orla na Podlasiu. Dzieje Cerkwi, miasta i okolic, ks. Grzegorz Sosna i Doroteusz Fionik, ISBN 83-909009-7-1, Ryboły – Białystok 1997.
Kaplica św. Tomasza w Dubinach

Kaplica pod wezwaniem św. Tomasza (Grobowiec Bazylewskich) – prawosławna kaplica (czasownia) cmentarna w Dubinach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Dubinach, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica znajduje się na starym cmentarzu prawosławnym, w pobliżu linii kolejowej Hajnówka – Cisówka. Zbudowana w latach 1897–1898. Wzniesiona na planie kwadratu, murowana, z czerwonej cegły, jednokopułowa. Ufundowana przez dzieci ks. Parfienija Bazylewskiego (miejscowego proboszcza, inicjatora budowy obecnej cerkwi parafialnej). Początkowo grobowiec rodzinny, później kaplica cmentarna. W 1940 zdewastowana przez okupacyjne wojska radzieckie, które urządziły w niej magazyn. W 1945 odzyskana przez prawosławnych, odrestaurowana i ponownie przystosowana do funkcji sakralnych. Obecnie nabożeństwa w kaplicy celebrowane są okazjonalnie (we wsi – na nowym cmentarzu – wzniesiono w 1975 cerkiew pod wezwaniem św. Proroka Eliasza). Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Dubiny: Historia parafii Zaśnięcia Bogurodzicy
Kościół św. Wawrzyńca w Wodzisławiu Śląskim

Kościół Św. Wawrzyńca w Wodzisławiu Śląskim budowany od 2010 w dzielnicy Wilchwy na osiedlu 1 Maja. Początkowo wzniesiono kaplicę, która była budowlą tymczasową. W okolicy kaplicy od 2010 r. powstawał kościół parafialny pw. Św. Wawrzyńca. Podczas wizytacji ks. abp. Damiana Zimonia – metropolitę katowickiego, ks. abp. w niedzielnym kazaniu mówił iż mieszkańcy osiedla 1 Maja mają do kościoła za daleko. Początkowo zlecił przeniesienie zabytkowego kościoła pw. Marii Magdaleny z Bełku, jednak przeniesienie się nie powiodło. Wobec tego w 2010 przystąpiono do budowy nowego kościoła. Aktualnie zasadnicza część świątyni jest gotowa i trwa wykańczanie budowy kościoła. Historia Budowę początkowo kaplicy rozpoczęto w zimie 2009, natomiast poświęcenia dokonano 10 lipca 2010. Pierwsza msza św. na terenie budowy została odprawiona już 24 grudnia 2009 i była to pasterka. Od 2010 r. budowany jest natomiast kościół św. Wawrzyńca. W 2020 r. zakończono wznoszenie wieży kościelnej. Obecnie (2023) trwa jego wykańczanie.
Kaplica „Na Wodzie” św. Józefa Robotnika w Ojcowie

Kaplica „Na Wodzie” – kaplica w miejscowości Ojców na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego, u podnóży skał zwanych Prałatkami. Jest zabytkowym drewnianym obiektem sakralnym pod wezwaniem świętego Józefa Rzemieślnika (Robotnika). Wzniesiona została w 1901, w miejscu dawnych łazienek zdrojowych „Goplana”. Wzniesiono ją na betonowych fundamentach okrakiem nad dwoma brzegami potoku Prądnik. Jak głosi legenda, niezwykłe usytuowanie obiektu wynikało z ominięcia w ten sposób carskiego zakazu budowania na ziemi ojcowskiej, zbudowano więc kaplicę na wodzie. Kapliczka utrzymana jest w stylu tzw. szwajcarsko-ojcowskim. Elementy architektury alpejskiej widoczne są w ażurowej wieżyczce-sygnaturce. Natomiast wnętrze nawiązuje do stylu zakopiańskiego, modnego na początku XX wieku. Są w niej 3 ołtarze o kształcie szczytów chłopskich chałup. W ołtarzu głównym jest symboliczne słońce, 5 świętych i namalowany w 1901 r. przez jedną z kuracjuszek „Goplany” obraz Matki Boskiej Wspomożenia. Są w nim również elementy patriotyczne; po bokach ołtarza umieszczono 2 orły unoszące się nad trzema podnoszącymi się do góry wężami. Orły symbolizują Polskę, 3 węże – trzech zaborców. Przed kaplicą znajduje się łąka zwana polaną Goplana i źródło św. Jana. Przypisy
Часовня «На Воде» (Ойцув)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-694 от 6 февраля 1995 года. Часовня «На Воде», или Часовня святого Иосифа Труженика (пол. Kaplica „Na Wodzie”, Kaplica św. Józefa Robotnika) — католическая деревянная часовня, находящаяся на территории Ойцовского национального парка, Малопольское воеводство, Польша. Часовня входит в туристический марщрут «Путь деревянной архитектуры». Памятник культуры Малопольского воеводства. История Часовня святого Иосифа Труженика была построена в 1901 году над двумя берегами реки Прондник. Согласно местному преданию строители, возвели часовню «на воде», чтобы обойти указ Николая II о запрете строительства религиозных объектов на «Ойцувской земле». 6 февраля 1995 года часовня «На Воде» была внесена в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. Описание Часовня построена так называемом «швейцарско-ойцовском» стиле. Ажурная башня сооружена в «альпийском» стиле. Внутренний интерьер относится к модному в начале XX веке закопанскому стилю. Примечания Ссылки Информация о часовне Архивная копия от 14 августа 2016 на Wayback Machine (пол.) [1] (пол.)
Каплиця «На Воді» (Ойцув)

Каплиця «На Воді», або Каплиця святого Йозефа Роботніка (пол. Kaplica „Na Wodzie”, Kaplica św. Józefa Robotnika) — католицька дерев'яна каплиця, що розташована на території Ойцовського національного парку, село Ойцув, гміна Скала, Краківський повіт, Малопольське воєводство, Польща. Каплиця входить у туристичний маршрут «Шлях дерев'яної архітектури». Пам'ятник культури Малопольського воєводства. Історія Каплиця святого Йосипа Трудівника була побудована в 1901 році над двома берегами річки Пронднік. Згідно з місцевим переказом будівельники, звели каплицю «на воді», щоб обійти указ Миколи II про заборону будівництва релігійних об'єктів на «Ойцувській землі». 6 лютого 1995 року каплиця «На Воді» була внесена до реєстру пам'яток культури Малопольського воєводства. Опис Каплиця побудована в так званому «швейцарсько-ойцовському» стилі. Ажурна вежа споруджена в «альпійському» стилі. Внутрішній інтер'єр належить до модного на початку XX століття закопанського стилю. Примітки Посилання Інформація про каплицю [Архівовано 14 серпня 2016 у Wayback Machine.] (пол.) [1] [Архівовано 24 вересня 2015 у Wayback Machine.] (пол.)
Kaplice różańcowe w Bardzie

Kaplice różańcowe w Bardzie – zespół kaplic poświęconych życiu i męce Jezusa Chrystusa, znajdujących się przy drodze prowadzącej z Barda na górę Różańcową, położoną na północny wschód od Barda. Położenie Kaplice leżą przy drodze wytyczonej na planie czworoboku położonego na wierzchołku, południowym i zachodnim stoku góry Różańcowej, w północno-wschodniej części Barda, na wysokości do 380 m n.p.m. Historia W latach 1902–1904 ówczesny przeor klasztoru redemptorystów Xawery Franz wykupił z rąk prywatnych właścicieli dość znaczny obszar (łatwo dostępny nawet dla ludzi starszych i chorych) i razem z inż. drogowym Pawła Kastnerem wytyczył tam alejkę o szerokości 5 m i długości 1740 m, obsadzając ją lipami i klonami. Prace rozpoczęte w 1905 roku trwały aż do roku 1936, w ich trakcie zdarzały się przerwy i trudności, wynikające np. z I wojny światowej. Projekt kilku pierwszych kaplic wykonał znany niemiecki architekt Ludwig Schneider, twórca wielu kościołów na terenie Dolnego i Górnego Śląska. W latach 1904–1913 wybudowano następujące kaplice: Zwiastowania, Opłakiwania Chrystusa, Jezusa nauczającego w Świątyni, Zmartwychwstania, Dusz pokutujących w czyśćcu, Narodzenia Jezusa, Biczowania, Zesłania Ducha Świętego. W okresie międzywojennym wybudowano następujące kaplice: Krwawego potu Chrystusa, Cierniem koronowania, Ofiarowania Chrystusa, oraz tzw. kaplicę wstępną. Wtedy też wykonano grupę rzeźbiarską ustawioną w otwartej przestrzeni – Ukrzyżowanie. Z powodu wybuchu II wojny światowej nie dokończono w całości programu kaplic różańcowych, brakuje jeszcze trzech: Nawiedzenia, Wniebowstąpienia Pana Jezusa i Wniebowzięcia NMP. Każda kaplica utrzymana jest w innym stylu, posiadają one cechy neoromańskie, neogotyckie i neobarokowe, a umieszczone w nich drewniane rzeźby są prawie naturalnej wielkości. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 12: Góry Bardzkie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-04-5. Joanna Lubos-Kozieł, Kaplice Drogi Różańcowej w Bardzie, [w: Bardo. Skarby sztuki, red. Andrzej Kozieł, Legnica 2011, s. 144-150.]
Kapliczka Przemienienia Pańskiego w Łodzi

Kapliczka Przemienienia Pańskiego w Łodzi – jedna z sześciu drewnianych kaplic, zbudowanych w XVII-XVIII w., należących do klasztoru franciszkanów w łódzkich Łagiewnikach. Największa ze wspomnianych obiektów, została zniszczona przez hitlerowców podczas II wojny światowej (w 1943). Kaplica – dar pielgrzymów Kaplica Przemienienia Pańskiego została wybudowana w połowie XVIII w. z ofiar pielgrzymów, jacy licznie przybywali do Łagiewnik. Modrzewiowy budynek postawiono na wzniesieniu przy drodze, obok cmentarza grzebalnego, w odległości ok. 1 km od klasztoru w kierunku północno-wschodnim. Kaplica, zbudowana w kształcie krzyża łacińskiego, przypominała swym wyglądem wiejski kościółek. Wewnątrz znajdowały się trzy ołtarze: Przemienienia Pańskiego, św. Antoniego oraz św. Onufrego. Obrazy do wspomnianych ołtarzy namalował franciszkanin, o. Piotr Pełczyński. Na święto Przemienienia Pańskiego (6 sierpnia) przy kapliczce obchodzono odpust i urządzano procesję. Czas wojny. Współczesność Podczas II wojny światowej kaplica Przemienienia Pańskiego została zniszczona przez Niemców wiosną 1943 r. Stało się to półtora roku po zniszczeniu i spaleniu trzech innych kaplic: św. Walentego, Matki Bożej Anielskiej oraz kapliczki – domku ojca Rafała. W 1971 r. na miejscu zniszczonej kaplicy drewnianej postawiono nowy, murowany budynek. Kaplica ta wykorzystywana jest obecnie podczas uroczystości pogrzebowych i w święto zmarłych. Zespół kaplic łagiewnickich Cały zespół franciszkańskich kaplic łagiewnickich liczył sześć budynków: kaplica Matki Bożej Anielskiej – zniszczona jesienią 1941; kaplica św. Antoniego oraz św. Rocha i Sebastiana – zachowane do dziś; kaplica Przemienienia Pańskiego – zniszczona wiosną 1943; kaplica cmentarna św. Walentego – zniszczona jesienią 1941; kapliczka-domek Rafała – zniszczona jesienią 1941. Przypisy Materiały źródłowe Piotr Mielczarek OFMConv., Łagiewniki – kościół i klasztor Franciszkanów. Wydawnictwo Ojców Franciszkanów, Niepokalanów, 1995, ISBN 83-86412-15-1. Historia kapliczek i sanktuarium św. Antoniego w Łodzi-Łagiewnikach (z oficjalnej strony franciszkanów - OFMConv.)