NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Zdrojowy w Cieplicach Śląskich-Zdroju

Park Zdrojowy w Cieplicach Śląskich-Zdroju – park zdrojowy w Cieplicach Śląskich-Zdroju, znajdujący się w uzdrowiskowej części miasta, na północ od Parku Norweskiego. Południową granicą parku płynie rzeka Wrzosówka. Historia Park założony został w miejscu ogrodu warzywnego, powstałego w r. 1713. Pierwsze informacje o ogrodzie w stylu francuskim w pobliżu dworu pochodzą z 1748 r. W 1796 r., w trakcie budowy nowego pałacu Schaffsgotschów, została założona główna aleja parkowa. Pierwsze większe założenie w guście angielskim powstało w 1819 r. W r. 1838 park z dużym rozmachem i gruntownie przebudowano w stylu angielskim, m.in. pod kątem widoków na pasmo Karkonoszy. Podzielono go na część zamkową, dostępną tylko dla lokatorów pałacu Schaffsgotschów oraz ogólnodostępną, zdrojową. Obiekty na terenie parku Pawilon uzdrowiskowy "Edward" z fontanną Pałac Schaffsgotchów, obecnie siedziba filii Politechniki Wrocławskiej Galeria (dawny pawilon zdrojowy) projektu Carla Gottfrieda Geisslera Teatr Zdrojowy z 1836 r. muszla koncertowa Pomnik Marysieńki Sobieskiej dwa miecze stylizowane na grunwaldzkie Roślinność 68 proc. parku pokrywają drzewa. Porasta go 78 gatunków i odmian drzew i krzewów, najczęściej występujące to lipa drobnolistna, klon zwyczajny, dąb szypułkowy i świerk pospolity. W zachodniej części spotyka się gatunki przywleczone: kolkwicję chińską, magnolię drzewiastą, ambrowca balsamicznego i inne. Szlaki turystyczne Przez park przebiegają następujące szlaki turystyczne: Karpniki Sosnówka, Karpacz Górny Przypisy
Wyspa Pomorska

Wyspa Pomorska – niewielka wyspa na Odrze we Wrocławiu, oddzielona od znacznie większej, położonej na północ od niej Kępy Mieszczańskiej przez Śluzę Mieszczańską, leży w obrębie Śródmiejskiego Węzła Wodnego – Dolnego. Wyspa połączona jest z Kępą Mieszczańską mostem Pomorskim Środkowym oraz ze Starym Miastem mostem Pomorskim Południowym. Wyspa Pomorska powstała w wyniku wykonania przekopu na potrzeby budowy Śluzy Mieszczańskiej i szlaku wodnego. Wyspa Pomorska jest rozciągnięta i bardzo wąska, w najszerszym miejscu ma 28. Blisko środka wyspy rośnie 200-letni dąb. Od kilku lat cały teren wyspy na wschód od Mostów Pomorskich obejmuje budynek Marina III. Budynek jest od niej szerszy, dlatego też zastosowano legary wspierające tarasy zewnętrzne na parterze. Pod budynkiem, a wewnątrz wyspy znajduje się dwupoziomowy parking podziemny obsługujący apartamenty mieszczące się w budynku. Przypisy
Park Zdrojowy w Goczałkowicach-Zdroju

Park Zdrojowy w Goczałkowicach-Zdroju – park zdrojowy w Goczałkowicach-Zdroju, zrewitalizowany w latach 2010-2015 za ok. 2,5 mln zł. Obiekty na terenie parku zegar słoneczny ażurowe altany stoły do gry w szachy siłownia zewnętrzna tężnia solankowa magnezowo-sodowa Przypisy
Schloss Briesen

Burg Briesen im polnischen Wąbrzeźno (Briesen) ist die Ruine einer Burg des Bistums Kulm im historischen Westpreußen. Geschichte Der Bau der steinernen Burg, damals Burg Friedeck genannt, wurde Anfang des 14. Jahrhunderts unter Bischof Hermann (1303–1311) begonnen. Während des Dreizehnjährigen Kriegs wurde die Burg 1454 polnisch besetzt, 1464 von Ordenstruppen gebrandschatzt. Nach den Kriegsschäden wurde die Burg wieder aufgebaut und diente weiterhin als Bischofssitz. In den Jahren 1611 bis 1613, während der Herrschaft des Bischofs Maciej Konopacki, erfolgte der barocke Ausbau des Schlosses. Während des Nordischen Kriegs wurde die Burg 1655/56 von schwedischen Truppen zerstört. Im Jahr 1670 ist die Burg als Ruine erwähnt. Im Lauf des 18. und 19. Jahrhunderts wurden die Mauern der Vorburg und der Hauptburg abgetragen. Architektur Die Burg stand auf dem künstlich erhöhten Ende der Halbinsel im Schlosssee. Die Burg war nach dem klassischen Kastelltyp der Deutschordensburgen dreiflügelig aus Ziegeln auf einem Steinfundament gebaut. Die Stellung des achteckigen Bergfrieds war ungewöhnlich, der in der Mitte der Ostseite angebaut war und mit der Hälfte seines Umfangs über die Flucht der Ringmauer hervortrat. Die befestigte Vorburg hatte ca. 120 m Länge und war von der Hauptburg durch einen Graben getrennt. Der Eingang in die Vorburg führte durch das Tor in der nordöstlichen Mauer, das zusätzlich durch zwei Ecktürme geschützt war. Inventare aus dem 17. Jahrhundert belegen, dass sich im Hauptgeschoss des Südflügels eine Kapelle, Sakristei und Winterremter befanden, während der Ostflügel den Sommerremter und der Nordflügel die bischöflichen Wohngemächer beherbergten. Heutiger Zustand Am besten erhalten ist der Bereich um den Bergfried herum, wo Fragmente der Umfassungsmauern nach bis zur Höhe von zwei Metern stehen und darunter ein Keller mit Fragmenten des Gewölbes erhalten ist. Nachweise Christofer Herrmann: Burgen im Ordensland Preußen: Handbuch zu den Deutschordens- und Bischofsburgen in Ost- und Westpreußen. Michael Imhof Verlag, 2015, S. 83–84. Wabrzezno Bishop’s Castle. Abgerufen am 13. Mai 2021 (englisch). Weblinks
Zamek w Wąbrzeźnie

Zamek w Wąbrzeźnie – ruiny zamku biskupów chełmińskich znajdujące się w mieście Wąbrzeźno, w województwie kujawsko-pomorskim. Położone są nad Jeziorem Zamkowym. Historia Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim przed 1321 rokiem na polecenie biskupa chełmińskiego Hermana von Prizna na planie kwadratu. Rezydowali w nim biskupi chełmińscy. Podczas wojen polsko-krzyżackich w XV wieku budowla została uszkodzona. W latach 1611–1613 biskup Maciej Konopacki gruntownie przebudował zamek na rezydencję w stylu barokowym. Po 1655 roku zamek został zniszczony przez pożar i popadł w ruinę. Szczególnie duże prace rozbiórkowe prowadzono około 1869 roku. W 1920 roku na miejscu zamku założono park. Do dziś przetrwały fragmenty murów przyziemia. W latach 2010–2011 na zamku przeprowadzono badania archeologiczne pod kierunkiem dr hab. Marcina Wiewióry. Architektura Zamek składał się z zamku wysokiego o wymiarach 36 x 37 metrów i rozległego przedzamcza o wymiarach około 70 x 100 metrów. Zamek Wysoki miał trzy skrzydła, a budynki dwa piętra. W głównym, południowym skrzydle zamku wysokiego mieściła się na piętrze kaplica św. Marka oraz refektarz. Od strony wjazdu znajdował się mur pośrodku którego znajdowała się oktagonalna wieża broniąca bramy. Dach pokryty był czerwoną dachówką typu mnich i mniszka. Przypisy Bibliografia Wasik Bogusz, Próba rekonstrukcji etapów budowy i układu przestrzennego zamku na podstawie wyników badań historycznych, archeologicznych i architektonicznych, [w:] Zamek biskupów chełmińskich w Wąbrzeźnie w świetle badań archeologiczno-architektonicznych. Studia i materiały, red. dr hab Marcin Wiewióra, Toruń 2014, s. 207–214 Wasik Bogusz, Wiewióra Marcin, Majewski Maciej, Studia nad warsztatem budowlanym zamku biskupów chełmińskich w Wąbrzeźnie, Wiadomości Konserwatorskie 2014, s. 54-65
Parafia św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Głogowcu

Parafia św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Głogowcu – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Kutno – św. Wawrzyńca w diecezji łowickiej.Od 2010 roku proboszczem parafii jest ks. Piotr Kalisiak. Parafia liczy 1380 wiernych. Erygowana w 1434 przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Wojciecha Jastrzębca. Parafialny kościół Narodzenia NMP i św. Wojciecha jest jednocześnie diecezjalnym Sanktuarium Matki Bożej Głogowieckiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Chrosno, Głogowiec, Klonowiec Stary, Klonowiec Wielki, Raciborów, Siemianów i Wola Raciborowska. Przypisy Linki zewnętrzne św. Wojciecha w Głogowcu. diecezja.lowicz.pl. [dostęp 2017-05-21].
Most Racławicki

Most Racławicki – most łączący wrocławskie osiedla Oporów i Krzyki-Partynice poprzez Aleję Piastów na lewym brzegu rzeki (osiedle Oporów) i Ulicę Racławicką na prawym brzegu rzeki (osiedle Krzyki-Partynice). Most stanowi przeprawę przez rzekę Ślęza. Nazwę temu mostowi nadano uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 marca 2017 r. numer XXXVII/808/17 . Przypisy Bibliografia RMWr, UCHWAŁA NR XXXVII/808/17 RADY MIEJSKIEJ WROCŁAWIA z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie nadania nazwy mostowi na terenie Wrocławia, Wrocław: Biuletyn Urzędowy RMW z 2017 r. poz.92; Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia, Oficjalny Serwis Wrocławia, 23 marca 2017 . Linki zewnętrzne: "wydawca".
Szkoła Policji w Słupsku

Szkoła Policji w Słupsku – centrum szkoleniowe Policji utworzone 10 sierpnia 1990 r., z przekształcenia dotychczasowego zaplecza szkoleniowego Milicji Obywatelskiej. Historia Historia szkoły rozpoczęła się 28 maja 1945, kiedy ówczesny Komendant Główny Milicji Obywatelskiej na mocy rozkazu nr 99 powołał do życia z dniem 1 czerwca 1945 Centrum Wyszkolenia MO w Słupsku. W pierwszych latach działalności w Słupsku znajdowała się Szkoła Oficerska, Szkoła Przewodników Psów Służbowych oraz Szkoła Szeregowych. W późniejszych latach, po reorganizacji Centrum Wyszkolenia, w 1954 szkolenie oficerów przeniesiono do Szczytna, szkolenie milicjantów pionu kryminalnego – do Piły, zaś w 1949 szkolenie psów służbowych – do Sułkowic. Wielokrotnie zmieniano nazwy zasadniczej placówki szkoleniowej Centrum: 1945–1947 – Ogólnopaństwowa Szkoła Szeregowych 1947–1954 – Szkoła Podoficerska MO 1954–1957 – Ośrodek Szkolenia Szeregowych Milicji Obywatelskiej (OSSMO) 1957–1985 – Szkoła Podoficerska Milicji Obywatelskiej (SPMO) 1985–1990 – Szkoła Milicji Obywatelskiej (SMO) Uchwałą Rady Państwa w 1974 Szkoła Podoficerska MO w Słupsku została odznaczona Orderem Sztandaru Pracy II klasy za osiągnięcia w szkoleniu i doskonaleniu kadr oraz za udział w utrwalaniu ładu, porządku i w zagospodarowaniu Wybrzeża Środkowego. W 1990 Milicję Obywatelską przekształcono w Policję, a Szkoła Milicji Obywatelskiej w Słupsku stała się Szkołą Policji i zachowała swój merytoryczny profil – nadal specjalizuje się w kształceniu policjantów służby prewencyjnej. Od 1945 szkoła w Słupsku wykształciła na różnego rodzaju kursach około ćwierć miliona absolwentów. Struktura organizacyjna Komendanci Siedziba Szkoła mieści się w wydzielonym i zamkniętym fragmencie miasta, położonym pomiędzy ul. Jana Kilińskiego i Tadeusza Kościuszki kompleksie kilkudziesięciu budynków m.in. po byłej niemieckiej szkole żeńskiej (Lessingschule) z 1929, lazarecie z lat 30 XX w. oraz kilkunastu willach. Przypisy Bibliografia Kalendarium Historia Szkoły Policji w Słupsku, film
Rezerwat przyrody Buczyna Storczykowa na Białych Skałach

Rezerwat przyrody „Buczyna Storczykowa na Białych Skałach” – leśny rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, w woj. dolnośląskim, w powiecie złotoryjskim, w gminie Świerzawa o powierzchni 8,76 ha. Celem jego ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentów rzadkich, żyznych buczyn sudeckich i ciepłolubnych buczyn storczykowych wraz z całą różnorodnością flory i fauny oraz obiektów przyrody nieożywionej w postaci wychodni skał dolomitowych występującej na tym obszarze. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują za to zadania ochronne, z których wynika, że obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Położenie Rezerwat położony jest na wysokości ok. 455–550 m n.p.m., obejmując północny stok góry Maślak (715 m n.p.m.) na Południowym Grzbiecie Gór Kaczawskich. Leży w oddziale leśnym 333 Nadleśnictwa Złotoryja. Przyroda Wielkim walorem rezerwatu są naturalne zespoły leśne, do których należą: ciepłolubna buczyna storczykowa Cephalanthero-Fagenion, obejmująca północne i zachodnie części rezerwatu na stromych stokach góry i wokół wychodni skalnych. Oprócz charakterystycznych form buka, które cechuje karłowatość, a także powyginane i powykręcane konary, możemy tutaj wyróżnić kilka innych gatunków drzew jak lipa szerokolistna, wiąz górski, jawor i jesion wyniosły. Charakteryzuje się dużym bogactwem gatunkowym runa leśnego. Występuje tu m.in. podkolan biały, kruszczyk szerokolistny, buławnik wielkokwiatowy, lilia złotogłów, szczyr trwały, wawrzynek wilczełyko, orlik pospolity. żyzna buczyna sudecka Dentario enneaphylli-Fagetum, z domieszką świerka, jaworu, dębu i grabu. Występuje ona we fragmentach lasu, gdzie wcześniej prowadzono gospodarkę leśną i wciąż zachowały się w niej resztki świerczyny, które zakwaszają glebę, utrudniając tym samym wzrost wapieniolubnych taksonów zespół zanokcicy murowej Asplenietum trichomano-rutae-murariae, obejmuje roślinność na wychodniach skalnych z charakterystycznymi przedstawicielami jak zanokcica murowa, paprotnica krucha i paprotka zwyczajna, a także oman szlachtawa. Łącznie na terenie rezerwatu występuje około 140 gatunków, podgatunków i odmian roślin naczyniowych, w tym 20 gatunków chronionych, m.in. goryczka orzęsiona, gółka długoostrogowa, konwalia majowa, kopytnik pospolity, marzanka wonna, śnieżyczka przebiśnieg. Rezerwat stanowi ważną ostoję dla popielicy i innych drobnych ssaków. Przypisy
Rezerwat przyrody Kanigóra

Rezerwat przyrody Kanigóra – leśny rezerwat przyrody w gminie Oława, w powiecie oławskim, w województwie dolnośląskim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 marca 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 37, poz. 216 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów dydaktycznych i kulturalnych kilkusetletniego, dobrze zachowanego wielogatunkowego lasu łęgowego o cechach zespołu naturalnego, charakterystycznego dla doliny rzeki Odry. Powierzchnia rezerwatu wynosi 5,40 ha (akt powołujący podawał 4,36 ha). Przyroda Teren rezerwatu porasta las dębowo-grabowy o charakterze pierwotnym z domieszką lipy i olszy, charakterystyczny dla doliny Odry. Występuje tu około 134 gatunków roślin wyższych, należących do 48 rodzin, w tym wiele gatunków rzadkich lub chronionych, m.in. śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum), złoć mała (Gagea minima), zerwa kłosowa (Phyteuma spicatum) i przetacznik górski (Veronica montana). Teren rezerwatu stanowi ostoję rzadkich gatunków grzybów nadrzewnych, grzybów wielkoowocnikowych i śluzowców, w tym zagrożony gatunek: twardziak tygrysi. Rezerwat stanowi też ostoję zwierząt, głównie chrząszczy z rodziny biegaczowatych, a także licznych gatunków ptaków i ssaków. Przypisy
Jaworzyna (Obidowska)

Jaworzyna, Jaworzyna Obidowska – polana na zachodnich, opadających do doliny Lepietnicy zboczach Turbacza w Gorcach. Nazwa polany wskazuje, że dawniej rosły tutaj jawory, obecnie jednak zbocza Turbacza porastają głównie lasy świerkowe. Jaworzyna położona jest na wysokości około 1120–1220 na terenie prywatnym, poza granicami Gorczańskiego Parku Narodowego. Kiedyś była wykorzystywana gospodarczo, obecnie jest tylko koszona. Z polany ograniczone widoki na dolinę Lepietnicy i wznoszące się nad nią grzbiety ze szczytami Rozdziele, Solnisko, Bukowina Miejska i Bukowina Obidowska. Mimo bliskości schroniska PTTK na Turbaczu polana znana jest niewielu tylko turystom. W 1943 r. ukrywali się na niej na niej partyzanci. Na polanie znajduje się stylowy drewniany domek oraz harcerska chata „Bene” należąca do Szczepu Szarej Siódemki. Przez polanę nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Poniżej znajduje się druga polana – Jaworzynka. Polana należy do wsi Obidowa w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Nowy Targ. Przypisy
Kaplica św. Anny w Poświętnem

Kaplica św. Anny jest drugim kościołem powstałym na niewielkim wzniesieniu zwanym Dziewiczą lub Panieńską Górą. Wybudowana na przełomie XVIII i XIX wieku w miejscu rozebranej około 1782 r. pierwszej, drewnianej świątyni z 1673 r. Historia budowy pierwszego kościoła w Studziannie wiąże się z objawieniem maryjnym, którego doświadczył złożony chorobą murarz Wojciech ze Smardzewic z 12 na 13 grudnia 1664 roku w dworze w Studziannie. W objawieniu Matka Boża poprosiła, aby Wojciech wybudował jej kaplicę na Dziewiczej lub Panieńskiej Górze, nazywanej tak na cześć dziewcząt, które poniosły w tym miejscu śmierć, broniąc swojego dziewictwa przed napastliwymi żołnierzami. Kaplica świętej Anny stoi w miejscu pierwszego kościoła sanktuaryjnego w Studziannie, pod wezwaniem Najświętszego Imienia Jezus, Maryi Panny i Św. Józefa, którego budowę rozpoczęto poświęceniem kamienia węgielnego w 1672 roku, a pierwsze nabożeństwa odbyły się już rok później. Poza krótkimi wzmiankami w kronikach, nie zachował się żaden opis lub rycina przedstawiająca pierwszą studziańską świątynię. Wiadomo jedynie, że był to drewniany budynek, wysoko podmurowany, nader pięknie i kosztownie urządzony. Kościół ów wyposażony był w ołtarz główny, w którym znajdował się obraz Świętej Rodziny oraz przynajmniej dwa boczne ołtarze: Chrystusa Ukrzyżowanego i Św. Filipa Nerii. Świątynia posiadała podziemia, w których chowano kustoszy sanktuarium oraz jego fundatorów i osoby zasłużone. Szybki wzrost ruchu pątniczego wymógł budowę kolejnej świątyni sanktuaryjnej, i być może już w 1688, w niewielkiej odległości od Dziewiczej Góry, zaczęto stawiać fundamenty obecnego kościoła. Cudowny Obraz pozostał jednak w pierwszej świątyni aż do 1776 r. Istniała ona do 1782 roku, kiedy dokonano jej rozbiórki, wynikającej prawdopodobnie ze złego stanu budynku, dotkniętego pożarem przynajmniej dwukrotnie – w 1721 i 1751 r. Z czasem, pod koniec XVIII lub na początku XIX w., wybudowano niewielki kościółek pod wezwaniem św. Anny. Wyposażony został w jeden ołtarz, nad którym zawieszono obraz św. Anny z Maryją oraz kopie obrazu Świętej Rodziny. Tytuł świątyni może wiązać się z fundatorami studziańskich świątyń, gdyż w rodzinie Starołęskich-Zbąskich imię Anna występowało dość często. Również nie bez znaczenia był kult św. Anny w Smardzewicach, skąd pochodził ród Zbąskich oraz „mularz” Wojciech. Przypisy Bibliografia W. Nater, S. Stanik, Dzieje sanktuarium Matki Boskiej Świętorodzinnej w Studziannie, Łódź 1992.
Kościół św. Józefa i klasztor Bernardynek w Chęcinach

Kościół świętego Józefa i klasztor Bernardynek – rzymskokatolicki zespół kościelno-klasztorny w Chęcinach w województwie świętokrzyskim. Świątynia została zbudowana w stylu wczesnobarokowym. Jest złożona z dwuprzęsłowej nawy z półkolistą absydą prezbiterialną (pochodzącą prawdopodobnie z XVI wieku) i nowszej części zachodniej (zbudowanej po 1673 roku), również dwuprzęsłowej, z chórem zakonnym znajdującym się na piętrze. Przy prezbiterium, od strony południowej i wschodniej, są umieszczone: przedsionek, zakrystia i składzik. Przy nawie jest dobudowana wąska, prostokątna kaplica. Zachodnia elewacja obiektu wygląda bardzo skromnie i jest zwieńczona trójkątnie – ozdobiona jest jedynie lizenami i niszami. Na osi jest umieszczony portal, a nad nim znajduje się okno. Klasztor powstał pod koniec XVII wieku dla zakonu klarysek. W 1700 i 1731 roku został zniszczony przez pożary. W XIX wieku został gruntownie przebudowany. Klaryski mieszkały w klasztorze do początku XX wieku. Od 1930 roku klasztor jest własnością sióstr Bernardynek. Klasztor składa się z dwóch prostokątnych budynków, obecnie nie posiadających cech stylowych. Po obu stronach korytarza są umieszczone klasztorne pomieszczenia, część jest nakryta sklepieniami, a resztę - w tym również refektarz nakrywają płaskie stropy. Północna elewacja klasztoru, właściwie najbardziej reprezentacyjna, oprócz bardzo prostych obramień okien wygląda bardzo skromnie. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Chmielniku

Kościół świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chmielniku. Świątynia znajduje się na terenie dawnego Starego Chmielnika. Budowla ta została konsekrowana przez biskupa krakowskiego Bodzantę w 1354 roku. Wspomniany jest przez Jana Długosza jako świątynia drewniana, która istniała już w 1440 roku. Obecna świątynia została wzniesiona na początku XVI wieku. Jej historia była bardzo burzliwa. W 1552 roku została sprofanowana przez innowierców podjudzonych przez Jana Oleśnickiego, dziedzica Chmielnika, którzy przez wiele lat byli jej właścicielami. W połowie XVII wieku zostało wykonane nowe wyposażenie wnętrza, m.in. nowy ołtarz, ale mury nie zostały wyremontowane. Znajdowały się one w bardzo złym stanie technicznym, dlatego w 1782 roku postanowiono je rozebrać, zachowując tylko prezbiterium. W 1787 roku nabożeństwa zostały przeniesione do nowo wzniesionej świątyni pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Pod koniec XIX wieku, ze względu na zły stan techniczny świątyni ks. Jan Zychowicz przeprowadził jej remont. Budowla została wzniesiona na planie prostopadłościanu i jest zamknięta półkoliście od strony wschodniej, nakrywa ją czterospadowy dach. Kościół posiada sklepienie kolebkowe z lunetami, chór drewniany, podparty półfilarami. Ołtarz w stylu barokowym został wykonany z drewna. Przypisy
Park Wojewodów Pomorskich w Toruniu

Park Wojewodów Pomorskich w Toruniu – park położony przy ul. Aleksandra Fredry w centrum Torunia. Został zrewitalizowany w 2017 roku. Obszar parku stanowi założenie ogrodowe zespołu z pocz. XX wieku. Ogród mieścił się dawniej w siedzibie Wojewodów Pomorskich (ob. siedziby Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, WFOŚiGW). W 2016 roku WFOŚiGW zagospodarował park. W 2017 roku park został zrewitalizowany. Przypisy
Kaplica Matki Bożej Pocieszenia w Kielcach

Kaplica Matki Bożej Pocieszenia – zabytkowa kaplica znajdująca się w kieleckiej dzielnicy Dąbrowa. Historia i architektura Świątynia została wzniesiona w 1866 roku, dzięki staraniom księdza Józefa Ćwiklińskiego. Jest to budowla drewniana posiadająca konstrukcję zrębową. Kaplica jest orientowana, salowa, nie posiada wyodrębnionego od nawy prezbiterium, zamknięta Jest trójbocznie. Od frontu nawy znajduje się kruchta, natomiast z boku mieści się zakrystia. Świątynia nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gonta, na dachu znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym hełmem cebulastym z latarnią. Wnętrze kaplicy jest otynkowane i nakryte stropem płaskim. Budowla posiada mały chór oraz ołtarz pochodzący z XIX wieku. Przypisy
Dom mieszkalny profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego (plac Inwalidów)

Dom mieszkalny profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy V przy placu Inwalidów 4, na Nowej Wsi. Historia Modernistyczny budynek ukończony został w 1926 roku. Był jedną z kilku kamienic wybudowanych w latach 20. XX wieku dla kadry profesorskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zaprojektowany został w stylu art déco przez Ludwika Wojtyczkę, we współpracy ze Stefanem Żeleńskim i Piotrem Jurkiewiczem. Jest to trzypiętrowy budynek na rzucie prostokąta. Główna klatka schodowa doświetlona jest od góry świetlikiem, od strony podwórka znajduje się druga, zewnętrzna, przeznaczona początkowo dla służby. Elewacja ozdobiona jest sgraffitową dekoracją o geometryczno-roślinnych motywach. W listopadzie 1939 roku, po zajęciu Krakowa przez Niemców, mieszkańcy kamienicy otrzymali nakaz eksmisji – mieli czterdzieści osiem godzin na opuszczenie lokali, pozwolono im zachować dobytek, gdyż pomieszczenia w budynku przeznaczono na biura. W filmie Andrzeja Wajdy Człowiek z marmuru główny bohater Mateusz Birkut w jednej ze scen rozbija szybę w bramie kamienicy, tę scenę zrealizowano właśnie w bramie kamienicy przy ówczesnym Placu Wolności. W budynku zamieszkiwali między innymi Adam i Irena Vetulani, ich synowie Jerzy i Jan oraz ich synowa Maria Vetulani. Galeria Przypisy Bibliografia MichałM. Wiśniewski MichałM., Ludwik Wojtyczko. Krakowski architekt i konserwator zabytków pierwszej połowy XIX wieku, Kraków: Wydawnictwo WAM, 2003, ISBN 83-7318-241-1, OCLC 830542616 .