NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Pańskiego w Poznaniu

Kościół Narodzenia Pańskiego w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu, na os. Stefana Batorego, na osiedlu administracyjnym Piątkowo, na Piątkowie. Kościół został zbudowany na planie sześciokąta. Po wschodniej stronie znajduje się zakrystia, a po zachodniej dzwonnica. Po prawej stoi budynek, który kiedyś pełnił funkcję kaplicy. Dziś jest tam plebania, biuro parafialne i sale dydaktyczne. Za plebanią usytuowano garaże. Plac przed kościołem jest wyłożony brukiem. Przy placu stoi krzyż i kamień upamiętniający misje święte. Centralne miejsce zajmuje płaskorzeźba w formie tryptyku, przedstawiająca (od lewej) Wniebowstąpienie, Narodzenie Pańskie i Ofiarowanie Jezusa w Świątyni. Poniżej jest ołtarz, za nim tabernakulum. Po obu stronach znajdują się miejsca siedzące dla służby liturgicznej. Po lewej stronie ołtarza umieszczono chrzcielnicę, przy niej stoi Paschał. Na ścianie obok wisi obraz Jezu ufam Tobie. Naprzeciwko wisi kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Na ścianach wisi rzeźbiona w drewnie Droga Krzyżowa. Dzwonnica tak jak kościół jest zbudowana na planie sześciokąta. Przykryta jest hełmem zakończonym krzyżem. Wisi w niej dzwon Św. Benedykt z Nursji. Dzwon ten dzwoni codziennie o 7:30, 12:00 (na Anioł Pański) i o 17:30. Historia budowy październik 1989 – rozpoczyna się budowa prowizorycznego baraku – kaplicy nazywanej potocznie „Betlejemka”; 10 grudnia 1989 – ks. bp Zdzisław Fortuniak poświęca plac pod budowę kościoła i zaplecza; lipiec 1990 – rozpoczęcie budowy domu katechetycznego, w którym będzie tymczasowa kaplica; 1 listopada 1990 – ks. abp Jerzy Stroba eryguje parafię pw. Narodzenia Pańskiego na os. Stefana Batorego w Poznaniu. Pierwszym proboszczem zostaje ks. Jan Lesiński. Funkcję kościoła parafialnego pełni tymczasowa kaplica; lipiec 1993 – zakończenie budowy domu parafialnego; sierpień 1995 – rozpoczęcie budowy kościoła; 23 października 1997 – wmurowanie kamienia węgielnego przez ks. abp Juliusza Paetza; 29 maja 2007 – poświęcenie dzwonu przez Arcybiskupa Metropolitę Stanisława Gądeckiego; 20 września 2009 – poświęcenie kościoła. Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona parafii – dostęp 06.02.2024
Kościół Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej w Jastrzębsku Starym

Kościół Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej w Jastrzębsku Starym – zabytkowy kościół parafialny w Jastrzębsku Starym, w powiecie nowotomyskim, w województwie wielkopolskim. Do rejestru zabytków został wpisany 26 lutego 1996 pod numerem 2574/A. Historia Wieś założona została przez osadników olęderskich i na mocy przywileju z 1712 włókę ziemi przeznaczono na odprawianie nabożeństw (protestanckich). Z czasem zbudowano tu dom, w którym nauczano dzieci i odprawiano nabożeństwa. Pierwsi rektorzy to Struwe i Born. Byli oni najprawdopodobniej lokalnymi, wyuczonymi rzemieślnikami z sąsiednich miejscowości i nie mogli prowadzić żadnych kazań z ambony, a jedynie je odczytywać. W 1796 kandydat teologii Daniel Gottfried Eck, rektor w Międzychodzie, otrzymał prawo głoszenia kazań w Jastrzębsku, gdzie jednak nadal nie było świątyni i trzeba było jeździć do odległej Chlastawy, piaszczystą i zaniedbana drogą. 13 kwietnia 1779 mieszkańcy wsi i osad okolicznych wystosowali petycję do kasztelana Edwarda Garczyńskiego z prośbą o pastora i kościół dla wsi. Ostatecznie parafię ulokowano w Zbąszyniu, a w Jastrzębsku tylko filię (1787). Budynek kościelny wzniesiono około 1785, natomiast ołtarz i ambona zostały zbudowane dopiero w 1797. W 1855 wzniesiono dzwonnicę i zakupiono dzwon z datków parafian. W 1864 kościół rozbudowano o przybudówkę z wieżyczką. W roku 1893 gmina zbudowała nową dzwonnicę. W 1896 brakujące dwa dzwony podarował emerytowany rolnik Wilhelm Siegemund. Najważniejsze negocjacje celem założenia samodzielnej parafii we wsi odbyły się 29 września 1853. Rozporządzenie gabinetowe rządu królewskiego wskazało, że parafia Stare Jastrzębsko była utworzona z gmin Stare i Nowe Jastrzębsko, Grubsko, Chojniki, Toczeń, Polsko-Czeskie (okolice Stefanowa) i Szklana Huta. Dokument ten datowany jest na 12 kwietnia 1854. Dokument potwierdzający królewskiego ministerstwa opiewa na dzień 15 maja tego samego roku. Pierwszym proboszczem był pastor Emil Grützmacher, który sprawował funkcję rektora w Wieleniu. Obecną świątynię (jako protestancką) wzniesiono w latach 1908-1914. Od 1979 mieści się tu parafia katolicka. Kościół otoczony jest starymi lipami i dębami. Otoczenie Przy kościele stoją: drewniany krzyż z płytą upamiętniającą Rok Jubileuszowy 2000, płyta upamiętniająca misje święte z 2011. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Katowicach-Murckach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Katowicach-Murckach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Katowice-Bogucice archidiecezji katowickiej. Znajduje się on w Katowicach, na terenie dzielnicy Murcki. Historia 7 czerwca 1930 roku został poświęcony teren pod budowę świątyni o powierzchni 7500 m², teren został ofiarowany bezpłatnie przez Jana Henryka XVII – Księcia Pszczyńskiego. Budowa świątyni rozpoczęła się według planów krakowskiego architekta Zygmunta Gawlika. Początkowo prace budowlane były prowadzone przez budowniczego Artura Allnocha ze Świętochłowic, który w pierwszym roku budowy zmarł. Budowa została dokończona przez p. Pintę z Murcek. Ksiądz proboszcz Wiktor Matejczyk uzyskał kredyt na budowę świątyni ze strony Urzędu Wojewódzkiego w wysokości 150 000 złotych oprocentowanej na stopie 8%. Gmina Murcki postanowiła rocznie dawać ze swego budżetu 6 000 złotych na budowę świątyni. Prace budowlane zostały rozpoczęte wiosną 1931 roku. Kamień węgielny pod nową świątynię został poświęcony 20 października 1931 roku. Kamień poświęcił ksiądz infułat Kasperlik z Katowic. Budowa trwała 3 lata. Przy budowie świątyni pracę znaleźli bezrobotni mieszkańcy Murcek. Świątynia została poświęcona pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w dniu 28 października 1934 roku przez księdza biskupa sufragana Teofila Bromboszcza. Akt erekcyjny, czyli z języka łacińskiego Erigere – wznosić, który powołał do istnienia kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Katowicach-Murckach brzmiał: „Działo się to w Murckach w roku pańskim tysięcznym dziewięćsetnym trzydziestym pierwszym, kiedy na stolicy Apostolskiej zasiadł łaskawie nam panujący Ojciec Święty Pius XI, kiedy prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej wybrany był profesor Ignacy Mościcki, prymasem Polski był syn ziemi śląskiej kardynał ks. dr Hlond, kiedy biskupem Ordynariuszem diecezji katowickiej był ksiądz biskup Stanisław Adamski, Wojewodą Śląskim był dr Michał Grażyński, starostą powiatu pszczyńskiego był dr Jarosz, a proboszczem ks. Wiktor Matejczyk wtedy postanowiła parafia mimo czasów trudnych i ogólnej nędzy wybudować na miejscu ofiarowanym przez Księcia Pszczyńskiego na chwałę Boga i pożytek dusz nieśmiertelnych. Kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa, który będzie potomstwu świadectwem zbiorowej ofiarności ludności – prawie wyłącznie robotniczej, poparcia władz województwa śląskiego i stałej pomocy gminy. Kościół powstanie wg Projektu architekta Zygmunta Gawlika z Krakowa. Budowę powierzono budowniczemu Arturowi Allnochowi ze Świętochłowic, który rozpoczął pracę 8 czerwca 1931 r.” Decyzją z 24 kwietnia 2026 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/1655/2026). Przypisy
Kościół św. Jacka w Katowicach

Kościół świętego Jacka – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Katowice-Panewniki archidiecezji katowickiej. Znajduje się w katowickiej dzielnicy Piotrowice-Ochojec, w Ochojcu. Historia W 1937 roku został zakupiony grunt pod budowę świątyni. Wkrótce potem zostały wykonane pierwsze wykopy pod fundamenty świątyni zaprojektowanej przez Henryka Cambioka i Emmanuela Witta. Prace budowlane prowadzono od 1937 do 1940 roku. W dniu 7 maja 1939 roku ksiądz kanonik Stefan Szwajnoch poświęcił kamień węgielny pod budowę. Postanowiono pospieszyć się z budową świątyni, której oddanie – w stanie surowym – zaplanowano już na odpust św. Jacka tego samego roku. Rzeczywiście, w dniu 20 sierpnia zostało odprawione – w niewykończonej jeszcze budowli – pierwsze nabożeństwo. Świątynia została poświęcona w czasie II wojny światowej. Ordynariusz diecezji katowickiej był wówczas wygnany przez niemieckie władze okupacyjne, co było powodem poświęcenia kościoła w dniu 23 czerwca 1940 roku przez księdza kanonika dr. Karola Wilka, proboszcza z Mikołowa. Dopiero po zakończeniu wojny były możliwe dalsze prace związane z wykończeniem wnętrza świątyni (posadzka, ławki, witraże). W listopadzie 1953 roku zostały uroczyście poświęcone nowe organy. Dopiero po 30 latach od momentu rozpoczęcia prac parafia otrzymuje zezwolenie władz państwowych na dokończenie budowy świątyni, wydane w dniu 7 grudnia 1970 roku przez pułkownika Jerzego Ziętka, po długich staraniach księdza biskupa Herberta Bednorza. Głównym projektantem rozbudowy był profesor dr inż. architekt Mieczysław Król, natomiast odpowiedzialnym za budowę był mgr inż. Franciszek Klimek. Wystrój zaprojektował Jerzy Egon Kwiatkowski, a witraże Lidia Kwiatkowska. W związku z tym w dniu 26 czerwca 1972 roku zostały rozpoczęte właściwe prace przy rozbudowie świątyni, które trwały do 1975 roku. Brygady pracujące pod kierownictwem W. Marszałka, B. Mraczka, S. Ławniczka, A. Puśledzkiego sprawnie i szybko wykonały zaplanowane prace. Przy budowie ofiarnie udzielali się księża: ks. W. Szendzielorz i ks. E. Janota. Po zbudowaniu wież został przygotowany krzyż, który został poświęcony w święto Podwyższenia Krzyża, w dniu 14 września 1973 roku. 23 listopada 1973 roku krzyż ten został umieszczony między wieżami świątyni. 15 czerwca 1975 roku została poświęcona kaplica św. Maksymiliana Marii Kolbego. Na uroczystość przybył m.in. Franciszek Gajowniczek, uratowany przez o. Kolbego współwięzień z obozu. Wydarzenie to można nazwać zakończeniem procesu rozbudowy. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Katowicach

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Katowice-Piotrowice archidiecezji katowickiej. Znajduje się w katowickiej dzielnicy Podlesie. Historia Komitet Budowy Kościoła zawiązał się w 1920 roku. Pierwsze zebranie Komitetu Budowy Kościoła odbyło się w dniu 6 stycznia 1920 roku. Fundament pod świątynię został położony 30 marca 1920 roku. W pracach pomagały gminy Zarzecze i Kostuchna. Po czterech miesiącach gorączkowej pracy, tj. w dniu 7 listopada, budowla stanęła pod dachem. W tym czasie papieżem był Benedykt XV, w diecezji wrocławskiej biskupem był książę dr A. Bertram, dziekanem dekanatu mikołowskiego był ksiądz J. Kapica, proboszczem w Mikołowie ksiądz P. Dworski, a wikariuszami parafii byli ks. Wientzek i ks. dr Szramek. Świątynia powstała jako filialna parafii w Mikołowie. W głównym ołtarzu został umieszczony Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej Królowej Korony Polskiej. Obraz został zamówiony u ojców paulinów na Jasnej Górze już w 1919 roku. Został wykonany przez artystę malarza Bolesława Rutkowskiego na wzór cudownego obrazu częstochowskiego, pod nadzorem przeora klasztoru. W 1920 roku obraz został sprowadzony z największą uroczystością do świątyni. Uroczystość rozpoczęła się już w klasztorze na Jasnej Górze kiedy dokonano prastarym zwyczajem pocierania obrazu o oryginalny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Kazanie wygłosił podczas tej uroczystości sam przeor klasztoru jasnogórskiego. Po przewiezieniu obrazu koleją do Mikołowa został on sprowadzony do świątyni w Mikołowie, skąd następnie wyruszyła procesja wraz z obrazem do świątyni w Podlesiu. W dniu 15 sierpnia 1921 roku nowa świątynia została poświęcona przez księdza prałata Kapicę z Tychów, ówczesnego delegata biskupiego na Śląsk Polski. Pierwsza msza święta została odprawiona przez księdza Rozmusa, rodaka z Podlesia. Początkowo dojeżdżali księża z Mikołowa w celu odprawienia nabożeństw. W końcu ksiądz kardynał Bertram mianował kuratusem świątyni dotychczasowego wikarego z Mikołowa księdza Wientzka. Decyzją Administracji Apostolskiej w Katowicach z dnia 1 września 1925 roku Podlesie zostało odłączone z parafii mikołowskiej i została utworzona samodzielna parafia w Podlesiu z jednoczesnym mianowaniem kuratusa Karola Wientzka proboszczem w Podlesiu. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starogardzie Gdańskim

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starogardzie Gdańskim – modernistyczna świątynia rzymskokatolicka, kościół parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starogardzie Gdańskim, główny kościół dekanatu Starogard Gdański. Kalendarium budowy: 7 czerwca 1986 – wmurowanie kamienia węgielnego, 11 listopada 1989 – uroczystości w nowym, lecz jeszcze nie konsekrowanym kościele, 10 czerwca 1994 – konsekracja kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Aleksandrowie Dużym

Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej – kościół polskokatolicki w Aleksandrowie Dużym, w województwie mazowieckim, powiecie lipskim, gminie Sienno. Jest to świątynia parafii w Osówce, w dekanacie kieleckim diecezji krakowsko-częstochowskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP. Kościół wzniesiono w 1931 r. Jest to budowla drewniana, salowa (bez wyodrębnionego prezbiterium), zamknięta trójbocznie, z dwiema bocznymi zakrystiami. Dach blaszany, jednokalenicowy z ośmioboczną wieżyczką, zwieńczoną blaszanym hełmem z latarnią. W pobliżu kościoła dzwonnica konstrukcji metalowej. Kościół został wpisany do rejestru zabytków 25 maja 2017 r. pod decyzją nr 641/2017. Przypisy
Kościół Świętych Cyryla i Metodego w Knurowie

Kościół Świętych Cyryla i Metodego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Knurów archidiecezji katowickiej. Historia i architektura W 1447 parafia knurowska przynależała do dekanatu gliwickiego. W trakcie wojny 30-letniej utraciła samodzielność, by odzyskać ją 1 lipca 1915. W 1599 na miejscu wcześniejszej świątyni zbudowany został kościół drewniany św. Wawrzyńca, który w 1935 został przeniesiony do Chorzowa (obecnie parafialny tamże). W 1926 zbudowano tymczasowy kościół św. Wawrzyńca, który poświęcono 19 grudnia 1926 (obecny dom parafialny). Budowa istniejącej do dziś świątyni została rozpoczęta w 1937, według projektu architekta Henryka Gambca z Piotrowic Śląskich. Prace budowlane trwały od 1937 do 1947 roku. Świątynia została poświęcona w dniu 13 lipca 1947 roku przez biskupa pomocniczego katowickiego Juliusza Bieńka. Wystrój wnętrza świątyni powstał w latach 1960–1968 według własnego projektu rzeźbiarza Henryka Burzca z Zakopanego. Wystrój Henryka Burzca Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Knurowie

Kościół świętego Antoniego z Padwy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Knurów archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Krywałdzie, dzielnicy Knurowa. Świątynia została wzniesiona w 1908 roku jako zakładowa cechownia prochowni. Od 1921 roku w byłej cechowni, po tragicznych eksplozjach w latach 1920 i 1921 zaczęły być odprawiane regularnie nabożeństwa dwa razy w miesiącu, którym przewodniczył ksiądz Paweł Staffa z Wilczy. Od 1927 roku niedzielne msze święte i nabożeństwa liturgiczne były sprawowane przez duchownych z kościoła św. Wawrzyńca, następnie z kościoła świętych Cyryla i Metodego w Knurowie. W 1930 roku został zakupiony ołtarz, wykonany przez Pawła Keisera z Rybnika. W 1936 roku do kaplicy została dostawiona zakrystia; W dniu 1 września 1966 roku przy kościele erygowana została stacja duszpasterska, a jej pierwszym rektorem został ksiądz Tadeusz Milik. W latach 1968–1969 został zmieniony ołtarz główny, zgodnie z zaleceniami Soboru Watykańskiego II, stary ołtarz główny oraz dwa boczne zostały zdemontowane. W dniu 6 marca 1981 roku przy kościele została erygowana parafia pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy. Przypisy
Chapel of St. Maximilian Maria Kolbe

Chapel of St. Maximilian Maria Kolbe is a Roman Catholic chapel located within the Parish of the Transfiguration in Sanok, Poland. The chapel is situated at 10 Zagrody Street, in the southern part of the Downtown district, above the Płowiecki Stream. History The chapel occupies a site that was part of a 34-hectare agricultural estate owned by the Franciscan friars in Sanok. On 8 May 1950, communist authorities of the Polish People's Republic nationalized this land without compensation. The monastery retained only 194 ares (approximately 2 hectares) on the city center side of the railway line, which included farm buildings, a residential house, and a garden. In 1973, half of this remaining land, including farm buildings and part of the garden, was expropriated with compensation, and the site was used to build the First General High School in Sanok. In 1973, Bishop Tadeusz Błaszkiewicz issued a decree establishing a public chapel in the former residential building. The chapel was dedicated by Bishop Błaszkiewicz on 3 February 1974 and opened that year, primarily serving youth and the elderly. On 15 December 1983, the Franciscan Provincial Chapter, and on 28 December 1983, the Przemyśl Bishop's Curia, agreed to transfer the chapel to the Archdiocese of Przemyśl. On 24 March 1984, Father Krzysztof Pacześniak was appointed rector of the chapel, assuming the role in July 1984 after serving in the Parish of the Transfiguration. Since 1981, he had been a chaplain at the Sanok Specialist Hospital, and from September 1984, he also served as a catechist at the nearby First High School. On 14 March 1985, Bishop Ignacy Tokarczuk visited the rectorate and decided to renovate a farm building to house the chapel. During the renovations, the building was dedicated by Bishop Tadeusz Błaszkiewicz on 16 June 1985. In 2016, Father Krzysztof Pacześniak retired as rector. Father Jacek Michno became the chapel's priest in 2016, and was succeeded by Father Michał Kozak in 2019. Commemorations A plaque in the chapel commemorates Grzegorz Przemyk (1964–1983). Initiated by Father Adam Sudoł, it was installed by Marian Witalis and Marian Kunc. Funded by school youth, it was unveiled on 30 May 1987. The inscription, quoting Psalm 37:17, reads: "…the arms of the wicked shall be broken, but the Lord upholds the righteous PS 37,17. To Grzegorz Przemyk, victim of violence and lawlessness. Sanok, May 1987. School Youth". In the 20–31 July 1987 issue of Gazeta Sanocka – Autosan, editor-in-chief Wiesław Koszela protested the plaque's installation in an article titled Jeszcze jedna tablica i jeszcze jedno pytanie: w czyim imieniu? (Another Plaque and Another Question: In Whose Name?). On 15 August 2021, during the patronal feast, ceremonies marked the unveiling of a monument near the chapel commemorating victims of German concentration camps on the 80th anniversary of St. Maximilian Kolbe's death, as well as honoring his legacy around the chapel. References
Kościół św. Marii Magdaleny w Kuźni Raciborskiej

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kuźnia Raciborska diecezji gliwickiej. Historia Budowa murowanej świątyni rozpoczęła się w 1900 roku. Kościół został zaprojektowany w stylu neoromańskim przez architekta Ludwiga Schneidera. Budowla została ufundowana przez księcia raciborskiego Wiktora II Amadeusza von Ratibor. Świątynia została pobłogosławiona w dniu 4 października 1903 roku, natomiast uroczyście została poświęcona w dniu 30 czerwca 1917 roku. Organy W latach 1904-1905 zakład organmistrzowski Paula Berschdorfa z Nysy wybudował w kościele 15-głosowe organy. Instrument posiada dwa manuały i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Organy znajdują się na emporze nad wejściem głównym, prospekt został wykonany w stylu neoromańskim. Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Poznaniu

Kościół Opatrzności Bożej w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. ks. Wacława Gieburowskiego na os. Bolesława Chrobrego na osiedlu administracyjnym Piątkowo na Piątkowie. Historia Pierwotnie stała w tym miejscu kaplica pogrzebowa pw. św. Stanisława Kostki. Pierwszą mszę odprawiono jeszcze w kaplicy 1 listopada 1973. W 1981 utworzono ośrodek duszpasterski, a parafię erygowano 1 lutego 1983. Obecny kształt kościół otrzymał w latach 1980–1986, w tym czasie dobudowano od wschodniej strony dom parafialny. Konsekracja kościoła nastąpiła 15 grudnia 2002 przez ks. arcybiskupa Stanisława Gądeckiego. Opis Kościół zbudowano na planie prostokąta, z kaplicą z boku. Nakryty jest drewnianym stropem. Pośrodku ściany prezbiterium płaskorzeźba „Oka Opatrzności Bożej”. Po lewej krzyż z rzeźbą Chrystusa. Obie rzeźby, to dzieła Eugeniusza Olechowskiego. Po prawej umieszczono obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Po lewej stronie prezbiterium ustawiono chrzcielnicę. Nad wejściem do zakrystii obraz Miłosierdzia Bożego. W nawie stacje drogi krzyżowej autorstwa Eugeniusza Olechowskiego. Witraże w nawie zaprojektował Janusz Pstrąg. Zostały wykonane w warsztacie Marka i Piotra Janków. Na krańcu nawy figura św. Antoniego Padewskiego. Za figurą chór muzyczny z organami. W bocznej kaplicy ołtarz z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej. Po prawej stronie głównego wejścia do kościoła dzwonnica. Do kościoła, od prawej strony przylega cmentarz parafii św. Stanisława Kostki. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 71, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Alicja Lepiarz, Agnieszka Meissner, "Poznańskie parafie", Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2008, s. 78-79, ISBN 978-83-60069-54-7
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Odkupiciela w Poznaniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Odkupiciela w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu na osiedlu Władysława Jagiełły na osiedlu administracyjnym Piątkowo na Piątkowie. Historia 20 sierpnia 1987 rozpoczęto budowę kaplicy. 11 listopada 1987 ks. arcybiskup metropolita poznański Jerzy Stroba poświęcił kaplicę, tym samym ustanawiając ośrodek duszpasterski. W 1991 erygowano parafię, a w 1993 rozpoczęła się budowa kościoła. W 1997 nastąpiło poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego, przywiezionego z Ziemi Świętej, z Góry Ośmiu Błogosławieństw. Pierwszą mszę w kościele odprawiono w święto Bożego Ciała w 1998. W 2010 nastąpiła rozbiórka kaplicy. Architektura Autorem projektu świątyni jest architekt Jan Kopydłowski. Kościół zbudowany jest na planie zbliżonym do krzyża greckiego, z wieżą wkomponowaną w ramię boczne. Od strony południowej przylega dom parafialny. W 2004 na placu przed kościołem ustawiono nowoczesną w kształcie kapliczkę z rzeźbą Matki Boskiej Odkupicielki. W 2011 postawiono przy kościele pomnik Jana Pawła II. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 65, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Alicja Lepiarz, Agnieszka Meissner, "Poznańskie parafie", Wydawnictwo Kwartet, Poznań, 2008, s. 74-75, ISBN 978-83-60069-54-7