NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Szebniach

Kościół św. Marcina w Szebniach – kościół rzymskokatolicki pw. św. Marcina, wzniesiony w 1605, znajdujący się w Szebniach. Po wybudowaniu nowego kościoła od 2003 świątynia nieczynna kultowo. Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Pierwszy kościół w Szebniach powstał w 1326. Potem zbudowano jeszcze cztery świątynie i wszystkie spłonęły. Zachowany do dzisiaj wzniesiono w 1605. Odnawiany w 1759. W 1794 przeszedł gruntowny remont wsparty przez Gorajskich ówczesnych właścicieli wsi. Mosiężny żyrandol-pająk, rzeźbę św. Antoniego, obraz św. Teresy, nowy ornat i drugi dzwon zakupiono w 1820. Poświęcony został przez biskupa przemyskiego Franciszka Wierzchlejskiego 29 czerwca 1855. W 1894 z inicjatywy proboszcza Władysława Sarny znacznie przebudowano świątynię. Rozebrano grożącą zawaleniem wieżę-dzwonnicę, przedłużono nawę i dostawiono przybudówki po bokach nawy i prezbiterium. Postawiono nową murowaną dzwonnicę. W 1943 nową dekorację malarską stylizowaną na ludowo wykonał prof. Jan Wodyński. Podczas walk frontowych w styczniu 1945 kościół został poważnie uszkodzony. W lutym 1945 naprawiono dach i ściany, a rok później ołtarze. Nową polichromię wykonał w 1957 malarz Stanisław Szmuc. W 1960 zainstalowano organy czeskiej firmy Riegera pochodzące z kościoła jezuitów w Tarnopolu. Kapitalny remont budowli przeprowadzono w latach 2012–2013. Architektura i wyposażenie Jest to budowla konstrukcji zrębowej, nieorientowana. Świątynia składa się z trzech części. Do trójbocznie zamkniętego prezbiterium od strony wschodniej przylega zakrystia, a od zachodniej murowany skarbczyk. Do szerokiego korpusu nawowego z węższą częścią dostawioną w 1894 przylegają: od północy przylega kwadratowy przedsionek, a od strony zachodniej dwa przedsionki połączone podcieniem na słupach. Dachy dwuspadowe pokryte blachą z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną latarnią. Ściany oszalowane pionowo deskami z listwowaniem, wzmocnione lisicami. Wnętrze nakryte stropami płaskimi z fasetą. Ściany i stropy pokryte polichromią figuralno-ornamentalną. XVIII wieczne wyposażenie kościoła ufundowała rodzina Gorajskich: trzy ołtarze, główny z obrazem św. Marcina i figurą Chrystusa na Krzyżu, boczny lewy z obrazem św. Rodziny i boczny prawy z obrazem Serca Pana Jezusa. Pod chórem kropielnica wykonana z jednego kamienia. Otoczenie Na terenie przykościelnym, arkadowa murowana dzwonnica z końca XIX w. oraz klasycystyczne nagrobki rodziny Gorajskich. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, ss. 172, 173 ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Władysław Sarna, Opis powiatu jasielskiego ,1908, Jasło, ss. 316-322 ISBN 83-7343-071-7 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 272, 273 ISBN 978-83-61577-68-3
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lipkach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny w Lipkach. Świątynia należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Brzezinie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Linki zewnętrzne Lipki. Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa - zdjęcia
Bazylika Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej w Dąbrowie Tarnowskiej

Bazylika Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dąbrowa Tarnowska diecezji tarnowskiej. Historia Budynek wzniesiono w latach 1948–65 według projektu architekta Zbigniewa Wzorka, pracami budowlanymi kierował majster Piotr Marek. Ostateczny projekt kościoła wybrał biskup tarnowski Jan Stepa. Budowla została konsekrowana w 1965 przez biskupa Jerzego Ablewicza. 16 maja 2026 odbyła się uroczystość ogłoszenia tytułu bazyliki mniejszej, nadanego przez ojca świętego Leona XIV. Mszy świętej przewodniczyli kard. Stanisław Dziwisz oraz bp. Andrzej Jeż ordynariusz tarnowski. W tym samym roku ukazała się publikacja na temat kościoła pt. „Od ruin zamku po papieski tytuł” autorstwa ks. Jana Bartoszka. Architektura Reprezentuje styl architektoniczny przedwojennego klasycyzmu i modernizmu, nawiązując do włoskiej Villi Rotonda Andrei Palladio. Świątynię wybudowano z cegły i żelbetu na planie krzyża greckiego, nakrytego w centralnej części kopułą. Ramiona krzyża zamknięte są ścianami prostymi poprzedzonymi monumentalnymi portykami ośmiokolumnowymi, oprócz ramienia północnego, które jest poprzedzone portykiem czterokolumnowym. Gładkie ściany świątyni posiadają wysmukłe, zamknięte półkoliście okna. Elewacje są zwieńczone wydatnym obiegającym gzymsem poważnie wystającym nad lico muru. Świątynia jest nakryta dachami dwuspadowymi. Na osi jest umieszczona spłaszczona kopuła posadowiona na wysokim tamburze posiadającym prostokątne okna, całość jest zwieńczona iglicą. Wewnątrz znajduje się szeroka nawa główna, która ujmują z lewej i prawej strony węższe nawy boczne, z przodu jest poprzedzona płytkim przedsionkiem. Prezbiterium zamknięte jest półkoliście, za nim znajdują się pomieszczenia zakrystii. Ściany przedzielone są pilastrami, nawy są oddzielone kolumnami. Sklepienia prezbiterium, południowej części nawy głównej oraz naw bocznych nakrywa strop żelbetowy z dekoracją kasetonową, podniebie kopuły jest również ozdobione kasetonami. Zobacz też Palladianizm Przypisy
Cereal Partners Poland Toruń Pacific

Cereal Partners Poland Toruń-Pacific – firma produkująca płatki śniadaniowe Nestle. Ma swoje oddziały w trzech miejscowościach: Toruniu, Lubiczu Dolnym i Grębocinie. Łącznie zatrudnia 900 osób. Firma działa w budynku zbudowanym w 1895 roku, gdzie pierwotnie mieściła się krochmalnia braci Morawskich. Po 1918 roku przedsiębiorstwo odkupił rząd polski. Przed II wojną światową firmę wykupiła wielkopolska spółka Luboń-Wronki. W 1947 roku zakład upaństwowiono. Zakład działał jako Przedsiębiorstwo Przemysłu Ziemniaczanego, zajmowało się produkcją krochmalu. W 1976 roku w zakładzie rozpoczęto przygotowania do uruchomienia produkcji płatków śniadaniowych. Płatki wyprodukowane przez Przedsiębiorstwo Przemysłu Ziemniaczanego pojawiły się na rynku w 1977 roku. W 1990 roku zakład sprywatyzowano. Powstała firma Toruń-Pacific, należąca do miasta oraz zagranicznego konsorcjum z siedzibą w San Francisco. W 1994 roku fabryka stała się częścią grupy Cereal Partners Worldwide, należącej do Nestlé i General Mills. Do Cereal Partners Poland Toruń Pacific należy również zakład w Lubiczu Dolnym i centrum logistyczne w Grębocinie. Zakład w Lubiczu Dolnym został zbudowany w 2003 roku, w 2023 roku liczył trzy linie procesowe. W 2019 roku firma otrzymała Nagrodę im. Jacka Kuronia za wspieranie lokalnych banków żywności. Większość produkcji Cereal Partners Poland Toruń-Pacific jest eksportowana do 60 państw. Zobacz też Gospodarka Torunia Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Klępiczu

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Klępiczu – zabytkowy katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Klępicz w gminie Moryń (powiat gryfiński). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku. Murowany z kamienia i cegły, sytuowany jest na rzucie prostokąta. Szczyt wschodni zdobiony jest blendami. Nawę nakrywa dach dwuspadowy. W ścianach bocznych umieszczone są szerokie okna, zamknięte łukiem płaskim. Od strony zachodniej do kościoła przylega dobudowana przypuszczalnie na przełomie XVI i XVII wieku czworoboczna, kamienna wieża, kryta ostrosłupowym dachem zwieńczonym krzyżem. W przyziemiu wieży znajduje się ceglany portal wejściowy. Na wieży zawieszony jest XV-wieczny dzwon. Wnętrze kościoła nakryte jest stropem beczkowym. W prezbiterium umieszczony jest ołtarz przerobiony z neogotyckiego prospektu organowego, z obrazem św. Stanisława w części centralnej. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 25 września 1946 roku. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Zielęcicach

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół filialny w Zielęcicach. Świątynia należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Brzezinie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Pierwsze informacje o kościele w Zielęcicach pochodzą z około 1305 roku. Obecna świątynia pochodzi z początku XV wieku. W 2. połowie XIX wieku została dobudowana wieża kościelna. Pomiędzy XVI wiekiem a 1945 rokiem kościół należał do ewangelików. Odnawiany był w 1864 i 1934 roku. W czasie działań wojennych II wojny światowej uległ zniszczeniu. Odnowiony został w latach 70. XX wieku. Architektura i wnętrze kościoła Jest to gotycka orientowana, murowana budowla, z neogotycką wieżą kościelną. Wnętrze upiększają fragmenty polichromii gotyckiej pochodzącej z 1. połowy XV wieku. Powyżej tabernakulum widoczna jest w obramowaniu ornamentu roślinnego mała litera „M”, tzw. minuskuła. Na ścianach prezbiterium, nawy oraz kaplicy zachowały się krzyże apostolskie (zacheuszki), różnej wielkości, niektóre z nich są widoczne w dekoracyjnych obramieniach. W kaplicy bocznej znajduje się ołtarzyk barokowy pochodzący z XVIII wieku, z rzeźbą Chrystusa Błogosławionego. Wokół kościoła zachowały się fragmenty ceglanego muru gotyckiego. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Chrystusa Króla Fragment polichromii z kościoła w Zielęcicach
Kościół św. Jana Chrzciciela w Dobczycach

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny położony w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w Dobczycach. Należy do parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dobczycach. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół stoi na wzgórzu w północno-wschodnim narożniku lokacyjnego układu urbanistycznego Starego Miasta, w granicach średniowiecznych murów miejskich. Poprzedni budynek został zamknięty i rozebrany po 1790 roku. Obecny wybudował w latach 1828–1834 Jan Turnau (właściciel Dobczyc od 1818), a ukończył go jego syn Jakub . Architektura Budynek klasycystyczny, murowany, orientowany, jednonawowy. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie. Po stronie zachodniej znajduje się wieża. Część materiału budowlanego pochodzi z rozebranego zamku Dobczyckiego. Wystrój Wyposażenie późnoklasycystyczne z połowy XIX wieku. Dziecięce epitafium Sebastiana Lubomirskiego powstałe w XVI wieku. Nagrobek wykonany z białego marmuru. Jest to prostokątna płyta ujęta w profilowane ramy i nosi cechy stylu renesansowego. Marmurowa płyta jest podzielona na dwa pola. W górnym jest umieszczony relief przedstawiający leżące dziecko, podparte trupią czaszką, w lewym górnym rogu znajduje się herb Lubomirskich; ambona; pięć ołtarzy (trzy z nich wykonał Kajetan Domasiewicz w 1851 roku); stacje Drogi Krzyżowej wykonane w XVIII wieku . Do nowego kościoła przeniesiono: kamienną chrzcielnicę; późnogotycką rzeźbę Piety. Późnogotycka nastawa ołtarzowa z około 1500 roku została przekazana do Muzeum Narodowego w Krakowie w 1898 . Nie zachowały się wszystkie części. Do 1939 roku w niepełnej liczbie kwater (jako tryptyk) była wystawiona w Sukiennicach w Krakowie. Od roku 1947 retabulum było eksponowane na wystawie stałej „Polska Sztuka Cechowa od XIV do XV wieku” Muzeum Narodowego w Krakowie w Oddziale w Kamienicy Szołayskich. Obecnie, wraz z oddzielnym skrzydłem ze scenami z życia św. Jana Chrzciciela, znajduje się na wystawie stałej Muzeum Narodowego w Krakowie w Pałacu Erazma Ciołka . Otoczenie W otoczeniu kościoła znajduje się XIX wieczna trójarkadowa dzwonnica z trzema dzwonami. Najstarszy, gotycki, o średnicy 105 cm. odlany w 1504 roku. Na kołnierzu napis w języku niemieckim: Kto odlał ten dzwon - dobrej myśli jest on - bo Bóg da mu zbawienie - więc nie troszczy się o mienie - Dzwon ten został ulany - na cześć św. Jana oddany. Pozostałe dwa dzwony wykonane w odlewni braci Felczyńskich w Przemyślu w 1975 roku . Część materiału budowlanego pochodzi z rozebranego zamku Dobczyckiego. Przypisy Bibliografia Julian Zinkow: Myślenice i okolice. Przewodnik monograficzny. 1993. Dla turystów. dobczyce.pl. [dostęp 2021-02-13]. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Katarzyna Moskal: Poliptyk z Dobczyc. Dzieje, ikonografia oraz próba rekonstrukcji PDF. cejsh.icm.edu.pl, 2014.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Kruszynie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Kruszyna w województwie opolskim. Świątynia należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Kruszynie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 7 kwietnia 1964 roku, pod numerem 770/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia i architektura kościoła Pierwsze informacje o kościele w Kruszynie pochodzą z około 1325 roku. Obecna świątynia pochodzi z początku XVI wieku. W latach 1536–1945 kościół należał do ewangelików. Wielokrotnie był przebudowywany i odnawiany o czym świadczą pozostałości po dekoracyjnym zdobieniu ścian techniką sgraffitową. Wnętrze kościoła zdobią fragmenty polichromii. Drewniane elementy bocznych ołtarzy wykonane zostały XVII-wieczną metodą snycerską. Kościół otacza XV-wieczny mur. Przypisy Linki zewnętrzne Dokumentacja inwentaryzacyjna kościoła ze zbiorów Politechniki Wrocławskiej (Dolnośląska Biblioteka Cyfrowa) Kościół parafialny w Kruszynie
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Prędocinie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Prędocin w województwie opolskim. Świątynia należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Kruszynie w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. 25 stycznia 1965 roku do rejestru zabytków województwa opolskiego wpisano: kościół ewangelicki, ob. rzym.-kat. fil. pw. MB Częstochowskiej, szach., 1655-56, XIX, XX, nr rej.: 946/65 z 25.01.1965 (nie istnieje) Historia kościoła Kościół został wybudowany w latach 1655–1656. Do zakończenia II wojny światowej był świątynią ewangelicką. Przebudowywany w XIX i XX wieku. Budowla o typie szachulcowym. Przypisy
Kościół Przenajświętszej Trójcy w Jordanowie

Kościół Przenajświętszej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jordanów archidiecezji krakowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1908–1913 według projektu architekta Jana Sas–Zubrzyckiego, profesora Politechniki Lwowskiej. Kamień węgielny został położony 17 października 1908 roku. Budowniczym świątyni był ksiądz Ludwik Choróbski. Świątynia została poświęcona 8 grudnia 1912 roku. 15 lat później został ukończony ołtarz główny. 8 grudnia 1972 roku kościół został konsekrowany przez kardynała Karola Wojtyłę. Na jego szczycie znajduje się figura Matki Bożej Niepokalanej. Budowla ma 50 metrów długości i 30 metrów szerokości. Została zbudowana z czerwonej cegły, z kamiennym cokołem, w stylu neogotyckim. Nad nawą główną znajduje się sygnaturka z czterema wieżyczkami. W dużej wieży znajdują się obecnie trzy dzwony, które zostały kupione tuż po zakończeniu II wojny światowej. Jeden dzwon posiada napis: „Królowo Korony Polskiej, módl się za nami – Królowi wieków nieśmiertelnemu cześć i chwała”, drugi – „Królowo Polski, Ciebie za patronkę narodu polskiego uznajemy. Pomnij na oddany Tobie naród”. Natomiast trzeci dzwon jest dedykowany Trójcy Przenajświętszej. We wnętrzu kościoła jest umieszczonych wiele obrazów i rzeźb. Najstarsze z nich powstały w XVI wieku. Przeniesione zostały z poprzedniego, nieistniejącego już, drewnianego kościoła, który był zbudowany w Jordanowie w latach 1576–1579. Najcenniejsze obrazy w świątyni przedstawiają Trójcę Świętą oraz Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny. Oba zostały namalowane w 1580 roku. Na ścianach kościoła są również zawieszone obrazy z XVII wieku przedstawiające św. Annę Samotrzeć i Chrystusa w cierniowej koronie. W kaplicy sióstr prezentek są umieszczone obrazy powstałe w XVIII wieku Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus i Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia. Obraz Matki Bożej Trudnego Zawierzenia W transepcie kościoła po prawej stronie znajduje się Rokokowy ołtarz boczny, w którym umieszczono uważaną za cudowną kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1618 roku. Jest namalowany na płótnie naklejonym na sosnową deskę. Z inicjatywy proboszcza ks. kan. Franciszka Grygi, w 1967 roku usunięto dwie młodsze warstwy malarskie, przywracając wizerunkowi pierwotny wygląd. 25 września 1994 roku obraz został ukoronowany przez kardynała Franciszka Macharskiego i otrzymał tytuł Matki Bożej Trudnego Zawierzenia. 9 października 2010 roku obraz został ukoronowany przez kardynałów Stanisława Dziwisza i Antonia Cañizaresa Lloverę koronami pobłogosławionymi przez papieża Benedykta XVI. Przypisy
III Liceum Ogólnokształcące im. Samuela Bogumiła Lindego w Toruniu

III Liceum Ogólnokształcące im. Samuela Bogumiła Lindego w Toruniu – szkoła ponadpodstawowa, założona w 1948 roku w Toruniu. Mieści się przy ul. Leona Raszei 1. Dyrektorem szkoły jest Andrzej Więckowski, wicedyrektorem Tomasz Knut. Historia Początki szkoły sięgają 1948 roku, kiedy to otworzono 11-letnią szkołę rozwojową (7-klasową szkołą podstawową i 4-klasowe liceum). Jej pierwszym dyrektorem został Gustaw Wawrzyński. Mieściła się ona w modernistycznym budynku na Stawkach. W 1958 roku szkole nadano imię Samuela Bogumiła Lindego. W 1966 roku, w wyniku reformy oświatowej, szkołę rozdzielono na dwie osobne placówki – Szkołę Podstawową nr 14 i III Liceum Ogólnokształcące. W roku szkolnym 1970/1971 w III LO pierwszy raz dokonano podziału klas na profile: humanistyczny, matematyczno–fizyczny i geograficzny. Od 1 września 1983 roku szkoła, jako pierwsza w Toruniu, rozpoczęła edukację uczniów niepełnosprawnych ruchowo. W 1991 roku szkołę przeniesiono do nowego budynku. Przeniesienie szkoły spotkało się z protestami. W latach 2007–2012 szkoła funkcjonowała jako Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 3 (wraz z Gimnazjum nr 30). Po wygaśnięciu gimnazjum szkoła wróciła do poprzedniej nazwy. Do 2018 roku szkołę opuściło 6,5 tys. absolwentów, pracowało 364 nauczycieli i 69 pracowników szkoły. Absolwenci bp Wojciech Polak – Prymas Polski Jarosław Felczykowski – aktor Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu Anna Antonowicz – aktorka Przypisy Linki zewnętrzne oficjalna strona szkoły
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Gaci

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny w Gaci, województwo dolnośląskie. Świątynia należy do parafii św. Jakuba Apostoła w Małujowicach w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 26 stycznia 1957 roku, pod numerem A/1283/411 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego. Historia kościoła Pierwsze informacje o kościele w Gaci pochodzą z 1306 roku. Prezbiterium, zakrystię oraz fundamenty pod pierwsze przęsło nawy wzniesiono w 1 poł. XIV wieku. Około 1450–1460 roku wyposażono świątynię w malowany tryptyk ze sceną Ukrzyżowania Jezusa Chrystusa. W 1534 r. kościół został przejęty przez protestantów. Na początku XVII wieku wybudowano w konstrukcji szachulcowej nawę z kruchtą oraz nakryto prezbiterium drewnianym, polichromowanym stropem z dekoracją o motywach roślinno-zwierzęcych. W zakrystii powstało sklepienie kolebkowe i nadbudowano nad nią lożę kolatorską. W 1. połowie XVII wieku nawę ozdobiono polichromia. W latach 1725–1726 wykonano sygnaturkę, która pełniła funkcję dzwonnicy. Sygnaturka została odnowiona w 1864 roku oraz wykonano więźbę dachową a także wybudowano kruchtę. W czasie działań wojennych, w 1945 roku, kościół został zniszczony. Dopiero w 1956 r. rozpoczęto jego odbudowę. W 1958 roku wykonano nowy dach nad prezbiterium a w 1962 roku murowaną nawę, którą zaprojektował profesor F. Kozakiewicza. W 1982 roku zrekonstruowano sygnaturkę zmieniając kształt hełmu a w 1987 roku nowy strop położono nad prezbiterium i nawą. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla orientowana, jednonawowa, z trójbocznie zamkniętym, gotyckim prezbiterium oraz nawą w kształcie prostokąta. Prezbiterium od północnej strony jest wydłużone. Zakrystia sklepiona jest kolebą ponad którą znajduje się loża kolatorska z zamurowanymi arkadami. Cokół i dolna część prezbiterium wykonane zostały z rudy darniowej, natomiast powyżej aż do stropu z cegły zendrówki. Całość kościoła pokrywa stromy dach z gontu. Na prezbiterium znajduje się sygnaturka z namiotowym hełmem, u której szczytu znajduje się chorągiewka z datą 1864. Dekorację zachodniej części prezbiterium są trzy blendy. Okna są ostrołukowe z maswerkami. Wnętrze kościoła salowe, prezbiterium i nawa nakryte współczesnym stropem. Do cennych zabytków należą: renesansowa, całopostaciowa, płyta nagrobna Wenczela von Oppersdorfa, zmarłego w 1546 roku, manierystyczne epitafium Anny Marii von Kuschenbar und Schorckav, zmarłej w 1618 roku, barokowe epitafium barona Moritza Kottulinskiego, zmarłego w 1675. Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce. Seria Nowa, t. IV, z. 4, Województwo wrocławskie (dolnośląskie), pod red. E. Kołaczkiewicz, Powiat oławski Warszawa 2013, s. 28-30. Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska. Warszawa 2005, s. 73. Zabytki sztuki w Polsce. Śląsk, Warszawa 2006, s. 255. Przypisy
Klasztor Klarysek od Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu w Kętach

Klasztor Klarysek od Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu – jeden z zabytków miasta Kęty, w województwie małopolskim. Należy do zakonu klarysek od wieczystej Adoracji. Klasztor założony został przez Matkę Marię od Najświętszego Serca Jezusa (Walentynę Łempicką) jako filia sióstr Kapucynek. W dniu 9 czerwca 1880 roku ksiądz biskup Albin Dunajewski, ówczesny ordynariusz archidiecezji krakowskiej, udzielił pozwolenia na osiedlenie się sióstr w mieście. W tym celu jeszcze w 1880 roku zakupiona została działka z budynkiem starej poczty i przylegającym do niej małym domkiem. W 1881 roku rozpoczęły się prace budowlane według projektu inżyniera B. Margockiego z Poznania. Istniejące wcześniej budynki zostały rozbudowane i wyremontowane. Prostopadle do już istniejącego domu zostało dobudowane również drugie skrzydło klasztoru. W dniu 13 lipca 1885 roku ksiądz Piotr Semenenko, generał Zgromadzenia Księży Zmartwychwstańców, poświęcił i wmurował kamień węgielny pod budowę klasztornej świątyni. W dniu 26 czerwca 1890 roku ksiądz biskup Dunajewski konsekrował dzwon, ufundowany przez zakroczymskich kapucynów. W dniu 13 grudnia 1892 roku proboszcz z Kęt ksiądz Maciej Warmuz poświęcił nowo wybudowany kościół i odprawił w nim pierwszą mszę świętą, natomiast w dniu 10 września 1893 roku ksiądz kardynał Albin Dunajewski dokonał konsekrował go i nadał mu wezwanie Trójcy Przenajświętszej. Mimo kilkuletnich starań, kapucynkom nie udało się uzyskać zatwierdzenia swego zgromadzenia w Galicji przez ówczesne władze. Kiedy w 1907 roku pojawiła się groźba kasaty zakonu, siostry zdecydowały się na połączenie z zakonem Franciszkanek Najświętszego Sakramentu ze Lwowa, zwanym obecnie siostrami Klaryskami od Wieczystej Adoracji. W dniu 15 czerwca 1909 roku Stolica Apostolska wyraziła zgodę na połączenie. W dniu 10 stycznia 1910 roku w Kętach podpisany został akt unii, w wyniku którego kapucynki z Kęt zostały inkorporowane do zgromadzenia Franciszkanek Najświętszego Sakramentu. Świątynia klasztorna została przebudowana tak, aby dostosować wnętrze do charyzmatu wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu. Została wyburzona ściana za ołtarzem i w części środkowej został ustawiony Tron Eucharystyczny. Od strony południowej została dobudowana również kaplica pod wezwaniem Męki Pańskiej. W dniu 6 lutego 1910 roku ksiądz biskup Anatol Nowak uroczyście wystawił Najświętszy Sakrament. Od tego dnia trwa w Kętach nieprzerwanie adoracja Jezusa ukrytego w białej Hostii. W dniu 30 sierpnia 1913 roku w klasztorze w Kętach wprowadzona została klauzura papieska. Przypisy