NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Uroczysko Dzierzbia

Rezerwat przyrody „Uroczysko Dzierzbia” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Stawiski w województwie podlaskim. Stworzony dla ochrony: wielogatunkowego lasu liściastego o wysokim stopniu naturalności. Zajmuje powierzchnię 71,89 ha (akt powołujący podawał 71,80 ha). Rezerwat nadzoruje Nadleśnictwo Łomża. Rezerwat obejmuje niewielki fragment lasu naturalnego pochodzenia reprezentującego zespół grądu Tilia-Carpinetum. W drzewostanie dominuje grab i dąb szypułkowy. W północnej części rezerwatu występuje szereg starych dębów w wieku ponad 100 lat. Flora rezerwatu liczy ok. 110 gatunków roślin naczyniowych i kilkanaście gatunków mszaków (według innych źródeł ponad 200 gatunków roślin naczyniowych). W południowej części rezerwatu występuje wąskie rynnowate obniżenie okresowo podtapiane, z roślinnością łęgową typu łęgu jesionowo-olszowego (Circaeo-Alnetum). Leży w zatorfionej dolinie rzeki Dzierzbia. Rośnie tu łęg gwiazdnicowo-olszowy z drzewostanem olszowym i podszyciem z leszczyną, trzmieliną zwyczajną, wiciokrzewem i dereniem świdwą. Wśród ziół można tu spotkać m.in. gwiazdnicę gajową, gajowca żółtego, podagrycznika pospolitego i storczyka plamistego. Na glebach mułowo-torfowych w południowej części rezerwatu występuje łęg jesionowo-olszowy, zaś pokłady torfowe porasta ols porzeczkowy. Inne typy lasów to grądy z dębem, grabem i lipą oraz rzadkimi roślinami np. lilią złotogłów, wawrzynkiem wilczełykiem, turówką leśną i fiołkiem przedziwnym. W północno-wschodniej części rezerwatu występuje sosnowo-dębowy bór mieszany – zespół rzadki dla Wysoczyzny Kolneńskiej. Wschodnią część rezerwatu zajmuje dąbrowa świetlista z sosną, brzozą brodawkowatą i warstwą ziół z rzadkim goryszem sinym. Również bogata jest flora źródlisk znajdujących się na terenie Uroczyska. Znajduje się tu 8 gatunków będących pod całkowitą ochroną: widłak wroniec, widłak spłaszczony, widłak jałowcowaty, pomocnik baldaszkowaty, storczyk plamisty, lilia złotogłów. Przypisy
Radolin (Szczecin)

Radolin (do 1945 niem. Bodenberg) – część miasta Szczecina, a zarazem niezamieszkana i niezagospodarowana wyspa Międzyodrza przy zachodnim brzegu jeziora Dąbie. Administracyjnie leży w Szczecinie w dzielnicy Północ. Od południa tworzy na Dąbiu dwie zatoki (patrząc od zachodu): Łękę i Gać. Północno-wschodni fragment dawnej wyspy Fette Ort. Po stronie zachodniej od Gryfii oddzielają ją Odra Zachodnia i Przekop Mieleński, na wschodzie od Czarnołęki (Dębinki) – Wydrnik, po stronie północnej od Dębiny – Święta, od północnego wschodu od Żabiej Kępy oddziela wąski Żabi Rów, a południowo-zachodni cypel wyspy oddzielony jest od Wielkiej Kępy Orlim Przesmykiem. Obszarami leśnymi wyspy wchodzącymi w skład leśnego kompleksu promocyjnego Puszcze Szczecińskie administruje Nadleśnictwo Trzebież. W czasach przedwojennych na wyspie powstała niezachowana współcześnie leśniczówka Forsthaus Bodenberg. Na Radolinie (w opisie lokalizacji podana jest Czarnołęka w jej przylegającej do Radolina, zachodniej części) znaleziono pozostałości osady z XI–XII wieku, a jeszcze wcześniej osada kultury łużyckiej i kultury amfor kulistych. Przypisy
Raduń (jezioro w powiecie choszczeńskim)

Raduń – jezioro na Pojezierzu Choszczeńskim, w pasie Pojezierzy Zachodniopomorskich, administracyjnie położone w gminie Choszczno (powiat choszczeński, województwo zachodniopomorskie). Jezioro znajduje się 2 km od Choszczna, w niewielkiej odległości od drogi wojewódzkiej nr 160. Powierzchnia lustra wody Raduni wynosi 106,8 ha, a jej linia brzegowa równa jest 8450 m. Czysta woda, bogata flora i fauna zadecydowały o wyznaczeniu na tym terenie ośrodków rekreacyjnych, sportowych i turystycznych oraz infrastruktury usługowej i technicznej. Żyją tu m.in. perkozy, kruki wodne, dzikie kaczki i łabędzie. Wiosną można spotkać tu liczne stada czajek, klucze dzikich gęsi oraz żurawi. Zobacz też Raduń Przypisy
Jezioro Radyszyńskie

Jezioro Radyszyńskie (Radyszyn) – jezioro w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Włocławek, leżące na terenie Kotliny Płockiej. Jezioro Radyszyńskie leży w obrębie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 31,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 59,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,7 m, natomiast głębokość maksymalna 10,9 m. Dno jeziora jest piaszczysto-bagnowe. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2004 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Radyszyńskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Radyszyn. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Radyszyńskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Rafako Arena

Rafako Arena – wielofunkcyjna hala widowiskowo-sportowa w Raciborzu, w województwie śląskim, w Polsce. Została wybudowana w latach 1973–1974 i zmodernizowana w latach 2008–2010. Może pomieścić 470 widzów (z możliwością tymczasowej rozbudowy do 1000). Na co dzień na hali swoje spotkania rozgrywają siatkarze KS AZS Rafako Racibórz, obiekt jest również gospodarzem innych zawodów sportowych, m.in. w koszykówce, czy w zapasach. Hala została wybudowana w latach 1973–1974. Obiekt przez lata należał do przedsiębiorstwa Rafako, skąd wzięła się jego potoczna nazwa „hala Rafako”. Po przejęciu hali przez miasto w latach 2008–2010 dokonano jej gruntownej modernizacji i rozbudowy. Prace wykonała firma Borbud. Wyremontowany został m.in. dach, elewacja, wstawiono nowe okna, wymieniono instalacje, podłogi i barierki. Oprócz remontu dawnej trybuny wybudowano również zupełnie nową, od strony południowej, co zwiększyło widownię hali do 470 miejsc siedzących (możliwe jest dostawienie kolejnych miejsc, powiększających widownię do 1000 osób). Utworzone zostało również dodatkowe zaplecze socjalne wzdłuż ściany poprzecznej hali. Koszt modernizacji, który wyniósł 10,6 mln zł, w większości pokryło miasto Racibórz. Dofinansowanie w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego wyniosło 2 mln zł, a 395 tys. zł udało się pozyskać z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dzięki zastosowaniu ekologicznych źródeł ciepła. Otwarcie nowo wyremontowanej hali nastąpiło 22 maja 2010 roku. Na inaugurację rozegrano turniej finałowy Raciborskiej Ligi Piłki Siatkowej. W 2011 roku firma Rafako stała się oficjalnym sponsorem hali, której nadano nazwę Rafako Arena. Hala jest przystosowana do korzystania z niej przez osoby niepełnosprawne. Na obiekcie na co dzień swoje spotkania rozgrywają siatkarze drugoligowego zespołu KS AZS Rafako Racibórz. W hali rozgrywane są także inne zawody sportowe, m.in. rozgrywki amatorskiej ligi piłki nożnej, siatkówki i koszykówki. Korzystają z niej też studenci raciborskiej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej. Możliwe jest także wynajęcie hali, jak również korzystanie z zaplecza rekreacyjnego, np. sauny czy siłowni. Obiekt posiada 5 pokoi hotelowych. W dniach 10–11 grudnia 2005 roku na hali odbyły się XXVI halowe mistrzostwa Polski kobiet w piłce nożnej. W dniach 7–9 października 2011 roku na obiekcie zostały rozegrane Mistrzostwa Świata weteranów w zapasach w stylu klasycznym. 18 lutego 2011 roku na hali odbyła się gala boksu zawodowego „Wojak Boxing Night”. W dniach 21–23 września 2012 roku Arena Rafako gościła warsztaty i pokazy sztuk walki w ramach I Interdyscyplinarnego Festiwalu Japońskich Sztuk Walki, a 9 grudnia 2012 roku ponownie rozegrano tu piłkarskie halowe mistrzostwa Polski kobiet. Tradycją jest także organizowanie na hali studniówek. Przypisy
Ratno (jezioro)

Ratno (także: Czerwone) – jezioro w Polsce, położone w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Torzym, w otulinie Puszczy Rzepińskiej. Znajduje się ok. 4 km na zachód od miejscowości Pliszka. Przez Ratno przepływa rzeka Pliszka w swym środkowym biegu. Od 2017 jego obszar jest chroniony przez Rezerwat przyrody Jezioro Ratno. Zobacz też Pliszka jezioro Bobrze Linie Przypisy
Ratusz dawnej jurydyki Garbary w Krakowie

Ratusz jurydyki Garbary (Piasek) – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Karmelickiej 12, na Piasku. Największa miejska jurydyka Garbary, zwana również Piasek, miała własny urząd wójta. Jako jedyna posiadała także własny ratusz gdzie urzędował wójt i znajdowała się izba rady, kancelaria oraz areszt. Budynek ratusza, XVIII-wieczna kamieniczka z późnobarokową fasadą zachował się do dzisiaj w prawie niezmienionej formie, mimo że wójt przestał tam urzędować w początkach XIX wieku, gdy Austriacy znieśli jurydyki. Zobacz też pozostałe ratusze w Krakowie Bibliografia Encyklopedia Krakowa, red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Ратуша юридики Гарбары

Ратуша юридики Гарбары (пол. Ratusz jurydyki Garbary) — историческое здание, находящееся на улице Кармелицкой, 12 в краковском районе Пясек, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. Наибольшая краковская юридика Гарбары имела своё местное самоуправление; в частности у неё была собственная ратуша, где собирался совет, находилась канцелярия и место заключения. Юридика прекратила своё существование в начале XIX века, когда австро-венгерские власти запретили её деятельность. Ратуша с позднебарочным фасадом была построена в XVIII веке. Фасад в неизменной форме сохранился до нашего времени. 16 июля 1966 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-311). Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Joanna Czaj-Waluś, Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz, Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa — redakcja Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8
Ratusz w Aleksandrowie Łódzkim

Ratusz w Aleksandrowie Łódzkim – klasycystyczna budowla w Aleksandrowie Łódzkim, siedziba władz miejskich. Ratusz znajduje się w rejestrze zabytków (nr. rej. A/625 z 25. 08. 1967 r.). Historia Ufundowany przez Rafała Bratoszewskiego ratusz wybudowano w 1824 roku. Dwukondygnacyjny budynek powstał z cegły na rzucie zbliżonym do kwadratu. Kondygnacje budynku oddzielone są gzymsami. Na fasadzie znajduje się trzyosiowy środkowy ryzalit posiadający półkolisty balkon. Nad balkonem mieści się półkoliste okienko. Na szczycie budynku znajduje się maska Temidy z zasłoniętymi oczyma - symbol ślepej sprawiedliwości i data budowy ratusza - 1824. Dach ratusza jest czterospadowy. Funkcja Obecnie ratusz pełni nadal swoją funkcję - jest siedzibą władz miejskich. Zdjęcia Zobacz też Historia Aleksandrowa Łódzkiego Ratusz Przypisy Bibliografia Roman Pawlak. Polska. Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2003. ISBN 83-7200-991-0
Bílská radnice

Bílská radnice se nachází na Radničním náměstí v Bílsku-Bělé ve Slezském vojvodství v Polsku. Jedná se o novorenesanční stavbu postavenou místním architektem Emanuelem Rostem mladším v letech 1895–1897, která patří mezi nejdůležitější kulturní památky města. Je sídlem Městského úřadu, Zastupitelstva města a primátora. Jelikož na sklonku 19. století město Bělá (Bílsko-Bělá vzniklo spojením dvou měst až roku 1951, radnice se nachází v někdejší Bělé) mělo sotva osm tisíc obyvatel, obrovská budova nové radnice byla pro potřeby magistrátu příliš velká. Kromě magistrátu tak v budově sídlila i městská spořitelna, městská policie s věznicí, Občanské sdružení a muzeum, v podkroví se navíc nacházely byly úřednické byty. Kvůli nedostatku místa v centru výstavba proběhla na prázdné ploše mimo tehdejší zástavbu. Dvoupatrová budova radnice má obdélníkový tvar. Její celková plocha činí 1 278 m². Nejbohatěji vyzdoben je středový rizalit fasády. Medailony z představami včel (symboly pracovitosti) a socha Eiréné (řecká bohyně míru) s rohem hojnosti a malým Plútem (symbol bohatství) souvisejí s někdejší přítomností městské spořitelny. Rohová hodinová věž dosahuje výšky 52 m. Nikdy neplnila žádnou praktickou funkcí a měla pouze symbolický význam. Nejhonosnější místností je zasedací sál rady v prvním patře s bohatou malířskou výzdobou. Původně se v ní nacházela portrétní galerie bělských starostů, ta byla však po roce 1945 odstraněna. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bílská radnice na Wikimedia Commons Stránky Městského úřadu v Bílsku-Bělé Historické a současné fotografie radnice Virtuální prohlídka Archivováno 18. 2. 2009 na Wayback Machine. Ratusz - Radnice na portalu polska-org.pl (polsky)
Ratusz w Bninie

Ratusz w Bninie – zabytkowy barokowy ratusz znajdujący się w Bninie, części Kórnika, dawniej samodzielnym mieście. Historia Mieści się na małym prostokątnym rynku. Został wzniesiony w połowie XVIII wieku na rzucie prostokąta. Dwukondygnacyjna budowla jest murowana i otynkowana. W centralnej części znajduje się sień przelotowa. Czterospadowy, mansardowy dach wieńczy wieża z zegarem. Jej zwieńczeniem jest barokowy hełm z blachy z prześwitem oraz iglica z herbem rodu Działyńskich – Ogończykiem. Otynkowanie jest urozmaicone opaskami wokół okien i drzwi. W bnińskim ratuszu mieści się poczta, biblioteka i muzeum. Zobacz też Ratusz w Kórniku Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - W Izbie Pamiątek w Bninie” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Ratusz w Boguszowie-Gorcach

Ratusz w Boguszowie-Gorcach – mieści się w najstarszej dzielnicy miasta – Boguszowie. Barokowa budowla została wzniesiona w 1737 roku. Obecnie ratusz jest siedzibą władz miejskich. Budowla leży na wysokości 592 m n.p.m. i jest najwyżej położonym w Polsce zabytkowym ratuszem miejskim. Historia Ratusz w Boguszowie-Gorcach został wzniesiony w latach 1723–1731 przez Christopha Köhlera. W roku 1789 dobudowano wieżę, a w roku 1813 dobudowano nowy szczyt. W 1900 roku budynek został odremontowany. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 15 czerwca 1976 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz jest budowlą wzniesioną na planie czworoboku, wielotraktową, trzykondygnacyjną, nakrytą dachem łamanym z facjatkami. Główne wejście do budowli jest półkoliste i mieści się przy elewacji frontowej. Do bryły przylega czworoboczna wieża z czterema kondygnacjami, wsparta na arkadowych kolumnach, zakończona blaszanym hełmem z prześwitem i iglicą. Obecnie ratusz jest siedzibą władz miejskich Boguszowa, Gorców i Kuźnic Świdnickich, które w roku 1973 zostały połączone i jedno miasto. Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, Muza SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii”
Ratusz w Bystrzycy Kłodzkiej

Ratusz w Bystrzycy Kłodzkiej – wybudowany w latach 1851-1852, zabytkowy ratusz, położony na bystrzyckim rynku, obecnie siedziba kilku instytucji. Historia Niektóre źródła podają, że pierwszy ratusz istniał w Bystrzycy Kłodzkiej już w XIV wieku. Został on zniszczony podczas wojen husyckich. Odbudowano go w latach 1540-1541, a wieżę w roku 1583. Budowla ta spłonęła w roku 1703, a po ponownym pożarze w 1823 roku została rozebrana. Obecna budowla została wzniesiona w latach 1852-1854. W roku 1936 ratusz odnowiono, kolejna renowacja została przeprowadzona w 1962 roku. Decyzjami wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 sierpnia 1965 roku (wieża) i z 21 maja 2008 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Budynek został wzniesiony na rzucie czworokąta i posiada trzy kondygnacje i ryzalit z wejściem. Stylem luźno nawiązuje do renesansu florenckiego. Część bryły pokryta jest dekoracją sgraffitową. Wieża budowli składa się z dwóch różnej średnicy ośmiokątów i posiada ganek na kroksztynach, z metalową galeryjką. Wieża zwieńczona jest krenelażem na machikułach. Obecnie ratusz jest siedzibą szkoły muzycznej, biblioteki, banku i Urzędu Stanu Cywilnego. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, "Zabytkowe ratusze", Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0 Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Dolny Śląsk na fotografii" Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Polska na fotografii"
Ratusz w Czarnkowie

Ratusz w Czarnkowie – mieści się przy Placu Wolności (Rynku). Jest to budowla eklektyczna wybudowana w połowie XIX wieku. Obecnie siedziba Urzędu Miasta. Na ścianie budynku jest umieszczona tablica ku czci czarnkowian poległych i pomordowanych w drugiej wojnie światowej. Budowla została wpisana do rejestru zabytków 3 kwietnia 1963 roku. Przypisy
Ratusz w Częstochowie

Ratusz w Częstochowie – ratusz w Częstochowie, w Śródmieściu, przy pl. Władysława Biegańskiego, klasycystyczny, wzniesiony w latach 1828–1836 według projektu Franciszka Reinsteina, przebudowany w 1908; wpisany do rejestru zabytków w 1960. Historia Pierwotnie istniały dwa odrębne miasta, Stara i Nowa Częstochowa, każde z miast miało własny ratusz. Ratusz Nowej Częstochowy spłonął prawdopodobnie w okresie konfederacji barskiej, natomiast ratusz Starej Częstochowy zniszczony został w okresie wojen napoleońskich. Obecny ratusz został wybudowany w latach 1828–1836, po połączeniu miast, według projektu architekta województwa kaliskiego Franciszka Reinsteina. Koszt budowy ratusza wyniósł 45.000 ówczesnych złotych. W 1841 zabudowania ratuszowe ogrodzono podmurowanym parkanem. Początkowo jedynie parter pełnił funkcję biurowe, piętro natomiast przeznaczono na mieszkania dla urzędników. W położonych po obu stronach budynku pawilonach znajdowały się areszty, ale w 1849 jeden z nich przeznaczono na mieszkanie służbowe kasjera miejskiego, a w drugim obok pomieszczeń aresztu zlokalizowano odwach. Usytuowany jest po południowej stronie pl. Władysława Biegańskiego, w połowie odległości pomiędzy rynkami obu dawnych miast. Piętrowy, murowany, późnoklasycystyczny. Pierwotnie na planie kwadratu z dwoma pawilonami bocznymi. W związku z wizytą cesarza w mieście, w 1854 przeprowadzono remont elewacji budynku. Po przebudowie w 1908 na planie wydłużonego prostokąta z ryzalitami w narożnikach oraz okrągłą dwukondygnacyjną wieżą zwieńczona gzymsem, tarasowatym dachem z żelazną balustradą, nad którą umieszczono tarcze zegarowe. W starszej części budowli dwutraktowe wnętrze z sienią na osi i jednobiegowymi schodami na piętro. Pierwotnie obok ratusza wybudowane były dwa pomieszczenia stanowiące więzienie i odwach. Do dziś pozostało pomieszczenie po odwachu od strony zachodniej także późnoklasycystyczne, początkowo na planie podkowy, po przekształceniach zbliżony do kwadratu. W 1959 Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Częstochowie przekazało Ratusz na cele muzealne. Od 1967 ratusz i odwach są siedzibą Muzeum Częstochowskiego. W kwietniu 2004 rozpoczęto generalny remont zespołu budynków Ratusza. Trwał on dwa lata, a budynek został uroczyście otwarty 16 maja 2006. Budynek został dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Wyeksponowano zabytkowe piwnice i klatki schodowe, na wieży usytuowany został punkt widokowy, a cały zespół budynków zyskał jednolitą elewację. Galeria Zobacz też Ratusz w Nowej Częstochowie Ratusz w Starej Częstochowie Przypisy Linki zewnętrzne Ratusz po remoncie!. czestochowa.pl, 2006-05-16. [dostęp 2016-06-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)]. (pol.).
Ченстоховская ратуша

Ченстохо́вская ра́туша (пол. Ratusz w Częstochowie) — архитектурный памятник в Польше, ратуша, находящаяся в центре города Ченстохова на площади Владислава Беганьского. Внесена в реестр охраняемых памятников Силезского воеводства (№ 271/60 от 11 марта 1960 года и № 8/78 от 13 февраля 1978 года). В Позднем Средневековье Ченстохова разделялась на две части: на Новую Ченстохову и Старую Ченстохову, каждая из которых имела собственную ратушу. Ратуша Новой Ченстоховы сгорела во время Барской конфедерации, а ратуша Старой Ченстоховы была разрушена во время наполеоновских войн. Строительство современной ратуши в стиле классицизма по проекту Францишка Рейнштейна было начато в 1828 году и закончено в 1836 году. В 1908 году ратуша была перестроена. С 1967 года в здании ратуши находится Ченстоховский музей. Примечания Литература Stefan Krakowski, Alfred Czarnota: Dzieje Częstochowy od zarania do czasów współczesnych. Katowice: Śląsk, 1964, s. 94-95.
Radnice v Darłowu

Radnice v Darłowu je historická budova radnice, dnes městského úřadu v severopolském městě Darłowo, v okrese Sławno Západopomořanského vojvodství. Historie Současný městský úřad sídlí v budově historické radnice. Ta vznikla v roce 1725 při barokní přestavbě někdejší tržnice, k níž bylo přistavěno jedno patro. Nad hlavním vchodem se nachází kamenný renesanční portál předchozí radnice, která v roce 1722 vyhořela. Před radnicí stojí kašna s fontánou – pomník Rybáře z roku 1919. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ratusz w Darłowie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu radnice v Darłowu na Wikimedia Commons Popis radnice
Ratusz w Darłowie

Ratusz w Darłowie – funkcję ratusza w Darłowie pełnią dawne hale targowe, przebudowane w 1725 poprzez dobudowanie jednej kondygnacji. Budowli nadano styl barokowy. Nad głównym wejściem znajduje się kamienny renesansowy portal pochodzący z poprzedniego ratusza, który spłonął w 1722. Przed ratuszem znajduje się fontanna z 1919. Przypisy Linki zewnętrzne Opis ratusza
Ratusz w Gostyniu

Ratusz w Gostyniu powstał w I poł. XIX wieku. Wcześniejszy budynek spłonął w wielkim pożarze miasta w 1811. Współczesny kształt nadała mu przebudowa w latach 1910–1912 według projektu L. Michałowskiego. Podczas II wojny światowej w piwnicach mieściło się więzienie. We frontowej ścianie ratusza, ozdobionej ryzalitem, umieszczono tablicę upamiętniającą ofiary hitlerowców z napisem „Stąd wyszli na szaniec śmierci, by nam dać zwycięstwo, bohaterowie nasi najdrożsi. 21.X.1939 r.” (jedną z ofiar egzekucji byli Stanisław Karłowski, Mieczysław Hejnowicz, Edward Bronisław Potworowski). Budynek jest siedzibą władz samorządowych. Przypisy