NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Italienischer Militärfriedhof Warschau

Italienischer Militärfriedhof Warschau (italienisch Cimitero militare italiano a Varsavia) befindet sich im Stadtteil Bielany an der Marymoncka-Straße 40 gegenüber der Wrzeciono-Siedlung. Er wurde 1926 errichtet und 1930 eingeweiht. Damals befand er sich außerhalb des Stadtgebietes, heute liegt er am Rande eines dicht bebauten Stadtteiles. Auf einem Areal von 0,8 ha wurden 898 italienische Soldaten – Opfer beider Weltkriege – bestattet. Es waren Gefallene und Kriegsgefangene des Ersten und Zweiten Weltkriegs sowie Opfer der Konzentrationslager. Der Friedhof wurde vom Technischen Büro des Hauptkommissariats für Militärfriedhöfe in Rom entworfen und auf Kosten des italienischen Staates errichtet. Aus Italien wurden die Grabsteine sowie Elemente der Umzäunung geliefert. Das Bauvorhaben wurde im Stil der Monumentalbauten der Mussolini-Ära erbaut. Die steinerne Ringmauer ist mit Lorbeerzweigen und Panoplien – Schildern der römischen Legionäre – geschmückt. In der Mitte des Friedhofgeländes befindet sich die Gedenktafel zu Ehren italienischer Generäle – Opfer des Waffen-SS-Mordes vom 28. Januar 1945 in der Ortschaft Kuźnica Żelichowska (Powiat Czarnkowsko-Trzcianecki, Woiwodschaft Großpolen) (damals Selchowhammer). Es waren Carlo Spatocco, Giuseppe Andreoli, Emanuele Balbo Bertone di Breme, Ugo Ferrero, Alberto Trionfi sowie Alessandro Vaccaneo. Der Friedhof wurde 1970 gründlich renoviert. Das monumentale Tor aus Sandstein wurde durch geschmiedetes Gitter ersetzt. Der Friedhof wird von der italienischen Botschaft in Warschau verwaltet. Der Militärfriedhof wurde auf einem quadratischen Grundstück errichtet. Auf dem Ende der Hauptachse befindet sich ein Altar mit Kreuz, sowie eine Tafel mit dem Namen der Ortschaften, wo die Toten ursprünglich begraben wurden. Seitlich befinden sich unterirdische Katakomben. Ein weiterer italienischer Militärfriedhof befindet sich in Breslau. Einzelnachweise Literatur Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. (Warschauer Friedhöfe. Historischer Reiseführer). PTTK "Kraj", Warszawa 1991, ISBN 83-7005-333-5, S. 166–168. Roberto Zamboni: Dimenticati di Stato. 2014. Cimitero militare italiano 2011 – YouTube Sacrario Militare Italiano a Varsavia
Cimitero militare italiano a Varsavia

Il cimitero militare italiano di Varsavia si trova nel quartiere Bielany, in via Marymoncka, 40. Storia Come riporta il cartello all'ingresso, venne costruito tra il 1926 e il 1927 e consacrato solennemente il 15 giugno 1930 alla presenza del Ministro degli Esteri Dino Grandi. Il cimitero si trova nelle zone suburbane a nord di Varsavia, ora ai margini dello sviluppo urbano. Nel cimitero, su una superficie di 1 ettaro, sono sepolti dalla sua fondazione 868 militari italiani (di cui 841 noti) catturati dall'esercito dell'impero tedesco sul fronte italiano e morti nei campi di prigionia in territorio polacco durante la prima guerra mondiale. Dal secondo dopoguerra sono qui sepolti altri 1413 cittadini italiani (di cui 1238 noti) uccisi in guerra o assassinati in campi di prigionia nazisti e nei campi di concentramento durante la seconda guerra mondiale. Questi caduti sono custoditi in quattro costruzioni poste ai lati dell'altare e del viale d'ingresso. Il cimitero è stato progettato dall'ufficio tecnico del Distretto centrale dei cimiteri militari a Roma e realizzato a spese del governo italiano in uno stile classicheggiante e monumentale, con due bassi recinti in pietra decorati con rami di alloro e panoplie, propri delle legioni romane. Le lapidi e gli elementi della recinzione metallica sono stati inviati dall'Italia. Il cimitero ha una forma quadrata con due viali principali che si intersecano ad angolo retto. Alla fine del viale che porta dall'ingresso al cimitero vi è un altare con una croce, dietro il quale si erge la stele con incisi i nomi dei luoghi da cui vennero riesumati i cadaveri degli italiani uccisi e assassinati nella seconda guerra mondiale. I nomi dei caduti del primo conflitto mondiale sono segnati su altre due lapidi poste sopra i due manufatti seminterrati a lato dell'altare. Al centro del cimitero è una lapide commemorativa in onore dei sei generali italiani (Carlo Spatocco, Giuseppe Andreoli, Emanuele Balbo Bertone, Ugo Ferrero, Alberto Trionfi, Alessandro Vaccaneo) assassinati dalle SS il 28 gennaio 1945 presso la Kużnica Żelichowska nella regione Wielkopolska. Il cimitero è stato completamente rinnovato nel 1970; con quell'intervento venne rimosso il portale monumentale in pietra arenaria, sostituito dal cancello in ferro battuto. Oggi il cimitero è sotto la cura dell'Ambasciata d'Italia a Varsavia. Note Bibliografia (PL) Karol Mórawski, Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny (Cimiteri di Varsavia. Guida storica), Warszawa, PTTK "Kraj", 1991, pp. 166-168, ISBN 83-7005-333-5. Paolo Formiconi (a cura di), Cittadini e Soldati - I Sacrari militari italiani all'estero, Roma, Ufficio Storico del V Reparto dello Stato Maggiore della Difesa, 2021, ISBN 978-88-98185-46-7. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero militare italiano a Varsavia Collegamenti esterni Cimitero militare italiano a Varsavia, su youtube.com.
Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie

Cmentarz Żołnierzy Włoskich w Warszawie (wł. Cimitero militare italiano a Varsavia) – nekropolia znajdująca się w warszawskiej dzielnicy Bielany, przy ul. Marymonckiej 40. Opis Na cmentarzu o powierzchni 0,8 ha pochowano 898 żołnierzy włoskich wziętych do niewoli przez wojska Cesarstwa Niemieckiego na froncie włoskim i zmarłych w obozach jenieckich na terenie Polski podczas I wojny światowej (w szesnastu rzędach) oraz 1415 obywateli Włoch poległych lub zamordowanych w hitlerowskich obozach jenieckich i koncentracyjnych podczas II wojny światowej, których prochy złożono na cmentarzu w latach 1957–1967. Cmentarz został zaprojektowany na terenach podmiejskich przez Biuro Techniczne Komisariatu Głównego ds. Cmentarzy Wojskowych w Rzymie. Realizacja projektu odbyła się na koszt rządu włoskiego. Z Włoch dostarczono kamienie nagrobne oraz elementy ogrodzenia. Projekt utrzymany jest w monumentalnym stylu czasów Mussoliniego. Niewysokie ogrodzenie kamienne zdobią gałęzie wawrzynu i panoplia – tarcze legionów rzymskich. Na środku cmentarza znajduje się tablica pamiątkowa ku czci sześciu włoskich generałów (Spatocco, Andreoli, Balbobertone, Ferrero, Trionfi, Vaccaneo) zamordowanych przez oddział Waffen-SS 28 stycznia 1945 w Kuźnicy Żelichowskiej w województwie wielkopolskim. W 1970 cmentarz został poddany gruntownemu remontowi, w trakcie którego usunięto pierwotnie prowadzącą na cmentarz monumentalną bramę z piaskowca, którą zastąpiła kuta żelazna furtka. Cmentarz ma kształt kwadratu z dwiema krzyżującymi się pod kątem prostym głównymi alejami. Na końcu alejki wiodącej od wejścia w głąb cmentarza znajduje się ołtarz z krzyżem, za którym stoi stela z wyrytymi nazwami miejscowości, z których ekshumowano ciała poległych i pomordowanych Włochów. Po bokach od steli znajdują się ściany, za którymi są zagłębione w ziemi katakumby. Przed głównym wejściem dwa ujęcia wody wykute w kamieniu. Nekropolia znajduje się pod opieką Ambasady Włoch w Polsce. Zobacz też Cmentarz Żołnierzy Włoskich we Wrocławiu Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK Kraj, 1991, s. 166-168. ISBN 83-7005-333-5. Cimitero militare italiano 2011 – YouTube
Cmentarz wojenny w Biskupicach

Cmentarz wojenny w Biskupicach – cmentarz z okresu I wojny światowej, znajdujący się w miejscowości Biskupice, obok Pilicy. Pochowano na nim żołnierzy armii austro-węgierskiej i rosyjskiej. W listopadzie i grudniu 1914 r. w okolicy toczyły się ciężkie walki pomiędzy Austriakami i Rosjanami; pogrzebanych w różnych miejscach żołnierzy obu stron w 1918 r. przeniesiono na nowo utworzony, staraniem władz austriackich, cmentarz wojenny, położony na ziemi wykupionej od Kazimierza Arkuszewskiego. Zgodnie z ówczesnymi założeniami polegli z wrogich sobie armii mogli być pochowani w tym samym miejscu, w symboliczny sposób zrównując się w obliczu śmierci. Znajdowało się tutaj 5 mogił zbiorowych oraz 53 pojedyncze, na których umieszczono drewniane krzyże. Plan cmentarza, wykonany przez Kriegsgraber – Abteilung des K.u.K Kreiskomandes Olkusz (Wydział Grobownictwa C. i K. Komendy Powiatowej w Olkuszu) przedstawiał rozmieszczenie grobów, ich wymiary, mur, fosę i drzewostan. Cmentarz został zaprojektowany przez inżyniera Knella z Lublina. Nie zachowała się austriacka dokumentacja zawierająca pochowanych w Biskupicach, dlatego informacje o nich są bardzo skąpe. Wiadomo, że przeniesiono tutaj żołnierzy pierwotnie spoczywających w Smoleniu (125 ciał), Sławniowie (120), Strzegowej (110), Złożeńcu (711) oraz prawdopodobnie pochowanych w Pilicy na terenie targowiska miejskiego (około 140). W połowie lat 30. odnotowano, że spoczywa na nim 779 Austriaków i 219 Rosjan, ogółem 998 osób. Później przybyły jeszcze 2 kolejne mogiły zbiorowe, powstałe w wyniku kolejnych akcji komasacyjnych. W tym okresie na cmentarzu znajdowało się jeszcze 35 tabliczek z danymi personalnymi żołnierzy, obecnie zachował się tylko jeden zidentyfikowany nagrobek – austriackiego podporucznika Ernesta Jentkiewicza. W latach 30. XX w. cmentarz, zachwaszczony i zaniedbany, uporządkowano. Ponownie zrobiono to w 1995 r., powstało wtedy także współczesne ogrodzenie. Ostatni pochówek na cmentarzu odbył się jesienią 2010 r. – spoczął tutaj niezidentyfikowany żołnierz austriacki, ekshumowany we wrześniu z okolic Smolenia. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o cmentarzu wraz z listą zidentyfikowanych żołnierzy oraz prawdopodobnych jednostek macierzystych Plan cmentarza z 1918 roku
Niemiecki cmentarz wojskowy w Olsztynie

Niemiecki cmentarz wojskowy w Olsztynie – nekropolia położona w Olsztynie (Jakubowie), w pobliżu al. Wojska Polskiego. Cmentarz został poświęcony w marcu 1915 r., jednak pierwsze pochówki żołnierzy niemieckich poległych pod Olsztynem odbyły się już w sierpniu 1914. W czasie I wojny światowej pochowano na nim 87 żołnierzy. W okresie międzywojennym chowano tu także osoby cywilne, a w czasie II wojny światowej znowu żołnierzy. Po wojnie cmentarz uległ dewastacji. Odrestaurowany został w 1992 r. z inicjatywy przewodniczącego Związku Mniejszości Niemieckiej w Olsztynie. W oficjalnej niemieckiej wersji cmentarz nazywa się Ehrenfriedhof (Cmentarz Honorowy). Bibliografia Praca zbiorowa pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego, Olsztyn 1353-2003, Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Olsztyn 2003, s. 610, ISBN 83-87643-38-6
Cmentarz przy ul. Brackiej w Katowicach

Cmentarz przy ul. Brackiej w Katowicach − cmentarz parafialny parafii św. Jana i Pawła w Dębie, zlokalizowany przy ulicy Brackiej, na pograniczu katowickich dzielnic Dąb i os. Tysiąclecia. Cmentarz powstał w 1894. Po 1952 władze miejskie nakazały ekshumację ciał z fragmentu cmentarza. Na tym miejscu wybudowano przepompownię wody. Na cmentarzu istnieje historyczna neogotycka kaplica. Początkowo cmentarz miał powierzchnię 1 ha i 24 arów, w 1917 dokupiono 69 arów gruntu. Teren wraz ze starodrzewem został objęty ochroną konserwatorską. Obecnie cmentarz ma powierzchnię 2,343 ha (w tym 2,3365 ha w granicach ogrodzenia). Pochowani Są na nim pochowani górnicy, polegli w pożarze w kopalni „Cleophas” (późniejszy „Kleofas”) z 3 na 4 marca 1896 (grób zbiorowy, zginęło wówczas 104 górników). Na cmentarzu pochowani są również m.in.: powstańcy śląscy z lat 1919−1921 (pochowani w kwaterze wojennej), Janusz Chmielowski (1878-1968) – inżynier budowy maszyn, matematyk, Jan Paściak (1921-1987) − chemik, profesor Uniwersytetu Śląskiego, Henryk Przybylski (1938–2011) – politolog, profesor Akademii Ekonomicznej w Katowicach. Przypisy
Cmentarz przy ul. Brynicy w Katowicach

Cmentarz przy ul. Brynicy w Katowicach – rzymskokatolicki cmentarz parafialny parafii św. Jadwigi Śląskiej, zlokalizowany przy ul. Brynicy, w Katowicach, na terenie dzielnicy Szopienice-Burowiec. Cmentarz w obecnym miejscu otwarto w latach 70. XIX wieku, na terenie uposażenia plebańskiego, kupionego od żydowskiego kupca Marka Tiemedorfera. Pierwszą osobą pochowaną na cmentarzu była Marianna Mildner. W 1883 roku jego teren powiększono – nowa część została poświęcona w 1885 roku. W 1899 roku wokół cmentarza wzniesiono nowy mur, a w latach 1922–1923 kolejny raz go powiększono – wówczas też wytoczono alejki z drzewami, a teren podzielono na poszczególne kwatery. Na terenie cmentarza istnieje niewielka mogiła powstańcza powstańców śląskich i poległych w czasie II wojny światowej oraz mogiły kombatantów. Po lewej stronie od wejścia mieści się grób zbiorowy dwóch nauczycielek: Franciszki Mokrzyckiej oraz Józefy Kantor – harcmistrzyni, drużynowej Konspiracyjnej Drużyny „Mury” w KL Ravensbrück. Na cmentarzu spoczywają m.in.: ks. Konrad Ściborski (pierwszy proboszcz parafii w Szopienicach), ks. major Karol Woźniak (powstaniec śląski), Józef i Jadwiga Daniel (uczestnicy powstań śląskich) i W. Pełka. Obecnie cmentarz zajmuje powierzchnię 3,957 ha. Przypisy
Cmentarz przy ul. Cmentarnej w Katowicach

Cmentarz przy ul. Cmentarnej w Katowicach – rzymskokatolicki cmentarz parafialny parafii św. Anny, zlokalizowany przy ulicy Cmentarnej w Katowicach, w dzielnicy Janów-Nikiszowiec. Obok cmentarza znajduje się staw Janów. Cmentarz został założony w 1910 roku, wraz z powstaniem parafii św. Anny w Janowie. W 1928 roku na cmentarzu wzniesiono pomnik ku czci poległych w powstaniach śląskich, a w 1936 roku cmentarz powiększono do obecnych rozmiarów. Parafia odkupiła pod nową część 6 430 m² gruntu od kopalni „Giesche” za kwotę 10 gr za metr kwadratowy. W czasie II wojny światowej, gdy cmentarz przejęły władze, pomnik powstańców zburzono. Został odbudowany po wojnie. W 1988 roku cmentarz sprofanowano – zostało uszkodzonych 85 grobów, niektóre płyty odsunięto, a krzyże wsadzono górną częścią w ziemię. Na cmentarzu znajduje się, pochodzący z połowy XIX wieku, krzyż z figurą. Cmentarz zajmuje powierzchnię 2,2575 ha. Zobacz też Janów-Nikiszowiec Nikiszowiec Przypisy
Cmentarz wojenny nr 122 – Łużna

Cmentarz wojenny nr 122 w Łużnej – żołnierskie miejsce pochówku z czasów I wojny światowej zlokalizowane w Łużnej na wzgórzu Pustki. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Historia Cmentarz powstał w miejscu walk. Na Pustkach znajdowały się okopy rosyjskie. 2 maja 1915 r. sprzymierzone wojska austro-węgierskie i niemieckie rozpoczęły operację przełamania frontu rosyjskiego zwaną bitwą pod Gorlicami. Po trwającym 4-godzinnym ostrzale artyleryjskim z wszystkich dział wysunięte okopy rosyjskie zostały przez artylerię zniszczone. Ukryte w lesie przetrwały jednak ogień artyleryjski i pozwoliły armii rosyjskiej stawić opór. Wojska austro-węgierskie i niemieckie zdobyły wzgórze po ataku na bagnety, lecz poniosły duże straty w ludziach. Na cmentarzu w 15 grobach zbiorowych i 3 pojedynczych pochowanych jest 154 żołnierzy armii rosyjskiej. Opis cmentarza Znajduje się on na zachodnim zboczu Pustek, poniżej cmentarza wojennego nr 123. Zaprojektował go kierownik artystyczny okręgu IV Jan Szczepkowski. Zbudowany jest na planie prostokąta i otoczony od frontu kamiennymi słupami połączonymi parami rur, a z pozostałych stron murem kamiennym. Na cmentarz wchodzi się drewnianą bramą. Na wprost od wejścia znajduje się ściana pomnikowa z tablicą podającą liczbę pochowanych tu żołnierzy. Góruje nad nią krzyż lotaryński. Nagrobki mają formę kamiennego, stopniowanego cokołu. Na każdym z trzech stopni stoi żeliwny krzyż lotaryński. Na najwyższym stopniu cokołu umieszczona jest emaliowa tabliczka nagrobna. Na środku cmentarza wyróżnia się pojedynczy wyższy krzyż lotaryński. W grobie tym pochowany jest rosyjski oficer. Cmentarz przeszedł remont i obecnie zachowany jest w dobrym stanie, mimo że zatarły się pola grobowe. Na cmentarzu pochowani są wyłącznie żołnierze armii rosyjskiej. Nie jest to jedyne miejsce pochówku żołnierzy tej armii poległych w walkach o Pustki. Na znajdującym się obok cmentarzu nr 123 spoczywa 212 carskich żołnierzy. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 121 – Biesna

Cmentarz wojenny nr 121 w Biesnej – austriacki cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w Biesnej w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Łużna. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Opis cmentarza Znajduje się on na skraju lasu przy drodze wojewódzkiej nr 977 obok przystanku autobusowego. Cmentarz zaprojektował kierownik artystyczny okręgu IV Jan Szczepkowski. Zbudowany jest na planie prostokąta. Od frontu i od tyłu ogrodzony jest kamiennymi słupami połączonymi parą metalowych rur i kamienną podmurówką, a z boków kamiennym murem. Wejście stanowi dwuskrzydłowa metalowa furtka. Naprzeciw wejścia, w tylnej części ogrodzenia jest ściana pomnikowa z górującym nad nią krzyżem łacińskim. W zagłębieniu ściany umiejscowiona jest tablica z inskrypcją w języku niemieckim następującej treści: Można to przetłumaczyć następująco:: Mogiły ułożone są równolegle przodem do wejścia. Nagrobki mają formę małych betonowych stel z odlanym krzyżem lub dużych betonowych stel z wysuniętą, położoną ukośnie i łamaną ścianą środkową z górującym krzyżem. Pochowani Na cmentarzu w 15 grobach zbiorowych i 34 pojedynczych pochowanych jest 137 żołnierzy Armii Austro-Węgierskiej, głównie Węgrów. Walczyli w 9, 10, 11 i 16 Pułku Piechoty Honwedów oraz 5 Batalionie Saperów. Zginęli w 1915 roku podczas bitwy pod Gorlicami. Losy cmentarza Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność. Ogrodzenie i ściana pomnikowa utrzymały się w dobrym stanie. Wiele elementów cmentarza nr 121 uległo jednak bezpowrotnemu zniszczeniu. Pola grobowe zatarły się, krzyże i stele uległy zniszczeniu. Tabliczki imienne zniknęły, lub napisy na nich uległy zatarciu. Zachowała się jednak dokumentacja cmentarza. Na jej podstawie w 2016 r. staraniem wojewody małopolskiego oraz ministra obrony Węgier wykonano remont cmentarza. Galeria zdjęć Przypisy
Cmentarz wojenny nr 230 – Dęborzyn

Cmentarz wojenny nr 230 w Dęborzynie – cmentarz wojenny z I wojny światowej. Zaprojektowany przez Gustava Rossmanna. Spoczywa tu 38 żołnierzy austro-węgierskich i 32 rosyjskich. Położony jest na stromej skarpie. Krzyże nagrobne wykonano z drewna, podobnie ogrodzenie. Betonowy krzyż z tablicą o treści (tłum.): „Śmierć worała nas w ziemię. Teraz wy żniwujcie.” Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne I wojny światowej
Cmentarz wojenny nr 231 – Jodłowa

Cmentarz wojenny nr 231 w Jodłowej – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Gustava Rossmanna, położony na terenie wsi Jodłowa, w powiecie dębickim, w województwie podkarpackim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do V Okręgu Cmentarnego Pilzno. Opis Znajduje się w centrum Jodłowej, przy cmentarzu parafialnym. W centralnej części znajduje się kamienny pomnik zwieńczony zniczem. Wyryto na nim napis (tłum.): "Sam Bóg dał nam prawo do waszych serc". Nagrobki wykonane są z kamienia, zwieńczone żeliwnymi krzyżami. Na cmentarzu w 2 mogiłach zbiorowych i 48 grobach pojedynczych pochowano 77 żołnierzy: 35 austro-węgierskich 42 rosyjskich poległych w maju 1915. Galeria Przypisy Bibliografia BogdanB. Stanaszek BogdanB., Brzostek i okolice, Brzostek: Towarzystwo Miłośników Ziemi Brzosteckiej, 1997, s. 140, ISBN 83-901833-3-1, OCLC 751187915 . Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne z I wojny światowej
Cmentarz wojenny nr 229 – Skurowa

Cmentarz wojenny nr 229 – Skurowa − cmentarz wojenny z I wojny światowej. Cmentarz znajduje się w północnej części miejscowości Błażkowa, jednak w ewidencji austriackiej a w związku z tym i w polskiej literaturze figuruje jako Skurowa, miejscowość znajdująca się 300 metrów na wschód od niego. Cmentarz został zaprojektowany przez Gustava Rossmanna. W dziewięciu grobach masowych pochowano tu 54 żołnierzy austro-węgierskich oraz 34 rosyjskich. W centrum znajduje się betonowy krzyż z metalową koroną cierniową. Na tablicy inskrypcyjnej znajduje się napis (tłum.): "Teraz wy czuwajcie, my zmęczyliśmy się". Bibliografia BogdanB. Stanaszek BogdanB., Brzostek i okolice, Brzostek: Towarzystwo Miłośników Ziemi Brzosteckiej, 1997, s. 194, ISBN 83-901833-3-1, OCLC 751187915 . Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V-VII), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne z I wojny światowej
Cmentarz żołnierzy niemieckich w Mławce

Mławka – cmentarz żołnierzy armii niemieckiej z I i II wojny światowej (niem. Deutsche Kriegsgräberstätte Mlawka) – cmentarz z okresu I wojny światowej i II wojny światowej znajdujący się w powiecie działdowskim, gm. Iłowo-Osada. Cmentarz usytuowany jest na północny zachód od Mławy, wśród lasu, około 300 m od drogi 544 Mława – Działdowo. Teren cmentarza otoczony jest ogrodzeniem, jest w dużej części zadrzewiony. Cmentarz został założony w okresie I wojny światowej i pochowano na nim nieokreśloną liczbę żołnierzy Cesarstwa Niemieckiego. W czasie inwazji niemieckiej na Polskę w 1939 roku w okolicach Mławy rozegrała się trwająca 4 dni bitwa, zwana bitwą pod Mławą. W wyniku walk zginęło około 1200 żołnierzy polskich oraz 1800 niemieckich. Żołnierze niemieccy zostali pochowani na trzech cmentarzach zbiorowych. Jednym z nich został umiejscowiony w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza z I wojny światowej. W latach 1940–1944 cmentarz był budowany oraz utrzymywany przez polskich więźniów obozów hitlerowskich w Iłowie i Mławce. Do 1945 roku zostało pochowanych na nim 1547 żołnierzy niemieckich. Staraniem Ludowego Niemieckiego Związku Opieki nad Grobami Wojennymi (Volksbund Deutsche Kriegsgraberfursorge e. V) oraz Polskiej Fundacji Pamięć nekropolia została zrekonstruowana w latach dziewięćdziesiątych, a uroczyste otwarcie nastąpiło 5 października 1996 roku. Na cmentarz przeniesiono ekshumowanych z okolicznych cmentarzy żołnierzy. Całkowita liczba pochówków z okresu II wojny światowej wynosi 12 479. Zdecydowana większość nazwisk pochowanych wyryta jest na parudziesięciu blokach granitowych. Bibliografia Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Mławka – cmentarz żołnierzy armii niemieckiej z I i II wojny światowej Deutscher Soldatenfriedhof Mlawka – częściowa lista pochowanych. Urząd Miasta w Mławie – Nekropolie. mlawa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-31)].
Воинское кладбище № 222 (Бжостек)

Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-398 от 29 ноября 1996 года. Воинское кладбище № 222 (пол. Cmentarz wojenny nr 222) — воинское кладбище, расположенное в городе Бжостек, Подкарпатское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской армии, погибшие в мае 1915 года во время Первой мировой войны. Памятник культуры Подкарпатского воеводства. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. На кладбище площадью 72 квадратных метра находится 3 братские могилы, в которых похоронены 46 австрийских солдат. Автором некрополя был австрийский архитектор Густав Россман. 29 ноября 1996 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Подкарпатского воеводства. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V—VII), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Ссылки Метрика кладбища (пол.) Информация о кладбище (пол.)