NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Мостова брама (Варшава)

Мостова брама (пол. Brama Mostowa) — це історична споруда у Варшаві, розташована на узбережжі річки Вісли. Історія Спочатку Мостова брама була споруджена в 1582 році як одна з брам у міських стінах Варшави. Вважають, що будівником був Еразм із Закроцима. На відміну від інших брам, її побудували для запобігання поширенню вогню від густо забудованого міста до новозбудованого дерев’яного мосту через річку. Тому брама отримала саме таку назву — Мостова брама. Хоча міст був зруйнований у результаті повені у 1603 році, а наступні мости були побудовані південніше, та назва залишилась. Брама в 1648-1649 роках була розширена, виконувала нове призначення до 1769 року, коли її перетворили на міську в'язницю. Тоді ж розбудували (можливо, керував розбудовою Якуб Фонтана) вздовж вулиці Болець. Наступна перебудова була проведена між 1796 і 1806 роками. Площа Мостової брами була збільшена, в’язні вивозили з міста бруд, сміття, бруд та сміття. На території було влаштовано тюремний сад. Після 1793 р. на двоповерховому павільйоні був побудований лазарет, а зі сходу стіна повністю закривала вежу. Під час Королівства Конгресового у в приміщенні розміщувався головний ізолятор Варшавського та Каліського воєводств. Після Листопадового повстання та рішення Росії звести Варшавську цитадель, у 1833 році в'язниця була ліквідована. Будівлю відремонтували, щоб перетворити на приватний будинок. У зв’язку з новим призначенням вуличної будівлі вулиці було надано назву «Благоустрій», але жителі міста назвали її «Болісна», оскільки сім’ї супроводжували затриманих до в’язниці. Будинки були продані Юзефу Вілсону, який відбудував їх. До 1921 р. споруда виконувала функції житлового будинку, кілька разів змінюючи власників. Тут мешкали бідні люди, переважно євреї. У 1921 році Мостова брама перейшла у власність Міністерства сільського господарства, після ремонту використовувалась для житла для своїх працівників. Під час Варшавського повстання з 8 по 28 серпня 1944 року будівля була бастіоном оборони Старого міста з боку Вісли. Споруду було серйозно пошкоджено. Мостову браму разом із будівлею в'язниці було відновлено в 1961–1965 роках за задумом Яна Грудзінського>. Первісний вигляд будівлі відновлено, на східному фасаді реконструйовано арку готичних воріт. Опис Спочатку це була цегляна споруда прямокутного плану, з прохідною брамою та можливостями для стрільби. На будівлі було розміщено пам’ятну табличку з польським орлом та літерою «А» латинським шрифтом. Сучасність У 1994 році на стіні Будівлі було відкрито меморіальну дошку, присвячену воїнам, які воювали під час Варшавського повстання. У 2010–2012 роках підвал будівлі був відремонтований, його включили до культурного маршруту Старого міста. Тоді ж було збудовано амфітеатр на місці колишнього рову з північної сторони. Бібліографія Artykuł Władysława Korotyńskiego znaleziony w Zbiorach Korotyńskich sygn. I-87k.16-22 i sygn. I-87k.87; i zbioru Przyborowskiego sygn. XXIk.72 Примітки Посилання Stara Prochownia Theatre [Архівовано 12 квітня 2020 у Wayback Machine.]
Staropole (Lubusz)

Staropole (prononciation : [starɔˈpɔlɛ]) est un village polonais de la gmina de Lubrza dans le powiat de Świebodzin de la voïvodie de Lubusz dans l'ouest de la Pologne. Il se situe à environ 5 kilomètres au nord de Lubrza (siège de la gmina), 13 kilomètres au nord-ouest de Świebodzin (siège du powiat), 46 kilomètres au nord de Zielona Góra (siège de la diétine régionale) et 46 kilomètres au sud de Gorzów Wielkopolski (capitale de la voïvodie). Le village comptait approximativement une population de 426 habitants en 2010. Histoire Le nom allemand du village était Starpel. Après la Seconde Guerre mondiale, avec la mise en œuvre de la ligne Oder-Neisse, le village est intégré à la république populaire de Pologne. La population d'origine allemande est expulsée et remplacée par des polonais. De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Zielona Góra. Depuis 1999, il appartient administrativement à la voïvodie de Lubusz. Références Portail de la Pologne
Staropole (województwo lubuskie)

Staropole (niem. Starpel) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. Przez wieś przepływa Kanał Staropole. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim. Historia Pierwsze wzmianki pochodzą z 1237 roku. Od 1304 roku wieś należała do cystersów z Paradyża. Nazwa miejscowości w staropolskiej formie Starepol wymieniona jest w łacińskim dokumencie z 27 października 1311 roku. Do czasu zniszczenia podczas drugiej wojny światowej we wsi znajdował się zespół pałacowy, po którym dziś pozostały ruiny i zaniedbany park dworski o powierzchni około 4,6 ha. Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: cmentarz z XIX wieku/XX wieku; przedwojenny, niemiecki, ewangelicki, na którym znajduje się kilka nagrobków z przełomu XVIII i XIX wieku, położony jest w lesie nieopodal wsi obiekty Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, z lat 1934–45 → Międzyrzecz, Centralny Odcinek MRU: schrony bojowe: Pz.W. NORD Pz.W. nr: 701; 702; 703; 706; 712; 713; 714; 715; 766; 780a, b; 782; 783 wieże pancerne: Pz.T. nr 2; 3 wylot podziemnego kanału odwadniającego, nr 2594 urządzenia spiętrzające, nr: 712; 714 Sport W Staropolu działa klub piłkarski Radość Staropole, w sezonie 2017/2018 występuje w C klasie, grupa Świebodzin. Zobacz też Przystanek kolejowy w Staropolu Przypisy
Старополе (Любуське воєводство)

Старополе (пол. Staropole) — село в Польщі, у гміні Любжа Свебодзінського повіту Любуського воєводства. Населення — 424 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Зеленогурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi

Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi (dawn. Teatr Polski w Łodzi, Teatr Miejski w Łodzi, Theater zum Litzmannstadt) – najstarszy łódzki teatr, kontynuator tradycji najstarszej stałej sceny w mieście uruchomionej 6 października 1888 z inicjatywy Łucjana Kościeleckiego przy ul. Piotrkowskiej. Historia teatru Inauguracyjną sztuką wystawioną w teatrze było Małżeństwo Apfel Kazimierza Zalewskiego. Po pożarze gmachu przy ul. Piotrkowskiej, teatr został przeniesiony do budynku przy ul. Cegielnianej 63 (obecnie ul. Jaracza 27), gdzie działa do dziś. Zanim teatr zyskał jako patrona Stefana Jaracza, znany był jako Teatr Polski, a później jako Teatr Miejski. W czasie II wojny światowej teatr działał jako niemiecki Theater zum Litzmannstadt. Po wojnie zespół Teatru Wojska Polskiego kierowany przez Władysława Krasnowieckiego obrał jako swoją siedzibę gmach obecnego teatru. Po przeniesieniu się, w 1949, części zespołu Teatru Wojska Polskiego do Warszawy teatrowi nadano imię Stefana Jaracza. Od początku istnienia sceny z teatrem wiązały się wielkie osobowości teatralne, np. Karol Adwentowicz, Ina Benita, Zbigniew Bielski, Irena Burawska, Krzysztof Chamiec, Jadwiga Chojnacka, Antonina Dunajewska, Mikołaj Grabowski, Wirgiliusz Gryń, Andrzej Herder, Emil Karewicz, Władysław Hańcza, Kazimierz Iwiński, Stefan Jaracz, Janusz Kłosiński, Władysław Krasnowiecki, Jan Kreczmar, Ignacy Machowski, Andrzej Mastalerz, Jan Mroziński, Juliusz Osterwa, Bogusław Sochnacki, Henryk Szletyński, Jan Świderski, Józef Węgrzyn, Edmund Wierciński, Czesław Wołłejko, Jacek Woszczerowicz, Stanisława Wysocka, Aleksander Zelwerowicz, Michał Znicz, Feliks Żukowski, scenografowie, np. Konstanty Mackiewicz, Andrzej Pronaszko oraz reżyserzy, np. Tadeusz Bradecki, Zbigniew Brzoza, Iwo Gall, Mariusz Grzegorzek, Jerzy Grzegorzewski, Jacek Orłowski, Maciej Prus, Barbara Sass, Leon Schiller, Tomasz Zygadło. W latach 1965–1988 drugą sceną Teatru im. S. Jaracza był Teatr 7.15. W 2009, z okazji jubileuszu 120-lecia, teatr został uhonorowany Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Sceny Teatru im. S. Jaracza w Łodzi Duża Scena Mała Scena Scena Kameralna Dyrektorzy Wybrani aktorzy Przypisy Bibliografia MonikaM. Mokrzycka-Pokora MonikaM., Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi, [w:] Teatry i grupy teatralne [online], Culture.pl [dostęp 2022-01-05] . Linki zewnętrzne Strona w bazie e-teatr.pl
Fort X der Festung Warschau

Das Fort X der Festung Warschau (auch Fort „Augustówka“ oder „Siekierki“ genannt) war eines der Artillerie-Forts des äußeren Verteidigungsgürtels der Warschauer Festungsanlagen des 19. Jahrhunderts. Es wurde in den 1880er Jahren errichtet und liegt im heutigen Gebiet Siekierki des Warschauer Stadtteils Mokotów. Es war das letzte Fort auf der Westseite der Weichsel und sicherte Richtung Süden. Anschlussfort nach Westen war das Fort IX. Aufgrund seiner Lage im Feuchtgebiet nahe der Weichsel wurden für den Bau weder Ziegelsteine noch Beton verwendet, sondern ausschließlich Erdwälle für die Batterien errichtet. Die Unterkünfte bestanden vermutlich aus Holz oder Zelten. Der „nasse Verteidigungsgraben“ führte zu einer Drainage der Anlage. Im Jahre 1913 wurden im Rahmen der weitgehenden Aufgabe der Warschauer Festungsanlagen verschiedene Teile des Forts zerstört. Im Jahr 1939 wurde das Fort erneut zur Verteidigung eingerichtet und von der polnischen Armee im Warschauer Abwehrkampf genutzt. 1944 kämpften aus der Anlage deutsche Truppen. Nach dem Zweiten Weltkrieg richtete die Armee hier einen Schießplatz ein, der zwischenzeitlich aufgelöst ist. Heute ist das Gelände des Forts frei zugänglich, im früheren Kehlbereich befindet sich ein Fußballplatz und an den Hängen der ehemaligen Befestigung sind Fahrrad- und Motocross-Strecken eingerichtet. In unmittelbarer Nähe passiert die neue Siekierkowski-Schnellstraße (Stadtautobahn 724) das Fort, direkt daneben befindet sich das Sanktuarium „Matki Bozej Naczycicielky Modziezy“. Der frühere Fortgraben wurde saniert und in einen neu angelegten west-ostwärts verlaufenden Fahrradweg integriert. Weblinks
Fort X Twierdzy Warszawa

Fort X („Augustówka“, „Siekierki“) – jeden z fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Warszawa, wybudowany w latach 80. XIX wieku. Opis Ze względu na położenie na terenie podmokłym, blisko brzegów Wisły, budowniczowie fortu nie wyposażyli go w żadne ceglane bądź betonowe schrony, nadając mu kształt ziemnej, dwuwałowej baterii otoczonej mokrą fosą. Umocnienie zamykało dolinę Wisły. W 1913 w ramach likwidacji twierdzy część elementów fortu zniszczono. W 1939 w oparciu o fort broniły się wojska polskie, a w 1944 niemieckie. Po wojnie na jego terenie urządzono strzelnicę wojskową. Obecnie pozostałości fortu można łatwo obejrzeć z Trasy Siekierkowskiej, w czasie budowy której teren umocnienia został uporządkowany, jednak bez wykorzystania jego walorów jako zabytku. Fort otoczony był kilkoma mniejszymi satelitarnymi stanowiskami obronnymi. Jedno z nich mieściło się w rejonie dzisiejszej ul. Wolickiej 13; jest ono dobrze widoczne na zdjęciach lotniczych z lat 30. i 40. Przypisy Bibliografia Lech Królikowski, Twierdza Warszawa, Warszawa 2002. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps. Widoczna fosa i wały fortu. W zachodniej części teren przecina Trasa Siekierkowska.
ORCO Tower

Der ORCO Tower (früher: FIM-Tower) ist ein Bürohochhaus in der Warschauer Innenstadt. Es liegt im Stadtteil Ochota an der Aleje Jerozolimskie 81 (Ecke Ulica Tytusa Chałubińskiego) in unmittelbarer Umgebung des Warschauer Zentralbahnhofs und des höheren Centrum LIM. Eigentümer des Gebäudes ist die ORCO Property Group. Geschichte Im Jahr 1911 war an der Stelle des heutigen Hochhauses das Burchard-Apartmenthaus (poln.: Kamienica Burcharda) errichtet worden. Dieses Gebäude war 1973 im Rahmen des Baues des Zentralbahnhofs und der Überbrückung der Aleje Jerozolimskie abgerissen worden. Der Platz wurde damals zur vorübergehenden Umleitung der Straßenbahn benötigt. Nach Rückverlegung der Schienentrasse blieb das Grundstück bis Anfang der 1990er Jahre unbebaut. Von 1992 bis 1996 wurde von der italienischen Immobilienentwicklungsgesellschaft Fortrade Financing S.p.A. der FIM Tower im Stil der postmodernen US-amerikanischen Bürohochhäuser der 1980er Jahre errichtet. Architekten waren Lorenzo Martinoia, Jacek Sokalski und Amadeo Strada. Das Hochhaus verfügt bei einer Höhe von 115 Metern über 27 Stockwerke. Es gibt keine Untergeschosse. Von gesamt knapp 21.000 Quadratmeter Nutzfläche stehen rund 14.000 Quadratmeter als Bürofläche zur Verfügung. Ein bedeutender Mieter der Anfangsjahre war das polnische Telekommunikationsunternehmens Polkomtel (Marke: Plus), welches ein großes Logo an den obersten Stockwerken anbringen ließ. Im Juli 2006 übernahm der Investmentfonds „Endurance“ der luxemburgischen ORCO-Gruppe das Gebäude; 2008 kam es unter dem neuen Eigentümer es zu einer umfassenden Sanierung, das Hochhaus wird seitdem als ORCO Tower bezeichnet. Größter Mieter ist seitdem das IT-Unternehmen Comarch. Zur Fußball-Europameisterschaft 2012 wurde das gesamte Hochhaus mit einer Werbung des Sportartikelherstellers Nike versehen (siehe Foto). Einzelnachweise Weblinks Information zum Hochhaus (Memento vom 28. August 2013 im Internet Archive) bei WieżowceWarszawy.pl (in Englisch, abgerufen am 28. Dezember 2013) Information zum Hochhaus bei WarszwaWiki (in Polnisch, abgerufen am 28. Dezember 2013) Information zum Hochhaus bei Urbanity.pl (in Polnisch, abgerufen am 28. Dezember 2013) Siehe auch Liste der Hochhäuser in Warschau
Orco Tower

L'Orco Tower appelée aussi 'FIM Tower' est un gratte-ciel de 115 mètres de hauteur construit à Varsovie en Pologne de 1992 à 1996. La surface de plancher de l'immeuble est de 15 000 m2. Les concepteurs de la tour ont voulu que le maximum de l'espace soit utilisé ce qui fait que le hall d'entrée et la réception ont une taille très réduite. En moyenne 85 % de la surface de chaque étage est utilisé comme espace de bureaux. La façade en bleu sombre est décorée avec des plaques de couleur saumon. L'immeuble a été conçu par Amadeo Strada, Lorenzo Martinoia, Jacek Sokalski, Christian Biecher & Associés Articles connexes Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liste des plus hauts gratte-ciel de l'agglomération de Varsovie Liens externes Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Portail des gratte-ciel Portail de Varsovie
Central Tower

Central Tower (chiamata precedentemente FIM Tower e ORCO Tower) è un grattacielo realizzato in stile modernista situato nel quartiere Ochota di Varsavia, in Polonia. È nelle immediate vicinanze della stazione centrale di Varsavia. Note Voci correlate Architettura del Novecento Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Central Tower Collegamenti esterni (EN) Central Tower, su Structurae. (EN) Central Tower, su Skyscraper Center.
Landschaftsschutzpark Strzelce

Der Landschaftsschutzpark Strzelce (polnisch: Strzelecki Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1983 eingerichtete Park liegt im Tal des Mittleren Bugs in Ostpolen und hat eine Fläche von 120,26 km² sowie eine Pufferzone von 114,86 km². Charakteristisch für den Park ist die Sumpflandschaft des Wolhyniener Polesien. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Strzelce Landscape Park

Strzelce Landscape Park (Strzelecki Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in eastern Poland, on the border with Ukraine. The Park was established in 1983, and covers an area of 111.17 square kilometres (42.92 sq mi). The Park lies within Lublin Voivodeship: in Chełm County (Gmina Białopole, Gmina Dubienka) and Hrubieszów County (Gmina Horodło, Gmina Hrubieszów, Gmina Uchanie). It takes its name from the village of Strzelce in Gmina Białopole. Within the Landscape Park are two nature reserves.
Landschapspark Strzelce

Het Landschapspark Strcelze (Pools: Strzelecki Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Opole in Polen. Het park op de grens met Oekraïne werd opgericht in 1983 en is 120 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen en het dal van de Westelijke Boeg. Externe link Officiële website
Strzelecki Park Krajobrazowy

Strzelecki Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony na pograniczu powiatu chełmskiego i hrubieszowskiego (województwo lubelskie). Leży na terenie gmin Dubienka, Białopole, Horodło i Hrubieszów. Powierzchnia Parku wynosi 120,26 km², natomiast jego otulina liczy 114,86 km². Najbardziej czytelną formą rzeźby jest rozległa dolina Bugu, osiągająca największą szerokość w północnej części parku. Rzeka ma charakter naturalny, tworzy liczne zakola. Pozostałością wielu dawnych odciętych przez rzekę zakoli są starorzecza, tzw. „bużyska”, ulegające szybkiemu zarastaniu. Jest to typowy park leśny (92% powierzchni w obrębie powiatu chełmskiego stanowią lasy) z dominacją gatunkową sosny. W parku występuje wiele rzadkich gatunków roślin, 35 znajduje się pod ścisłą ochroną m.in.: obuwik pospolity, storczyk kukawka i goździk pyszny. Lasy Strzeleckiego Parku Krajobrazowego zostały wpisane na listę ostoi ptaków o znaczeniu krajowym, natomiast dolina Bugu jako ostoja o znaczeniu europejskim. Niektóre z gatunków ptaków, jak np. orlik krzykliwy, znalazły tu optymalne warunki do rozrodu. Liczne są również inne gatunki drapieżnych ptaków leśnych: myszołowy, jastrzębie, trzmielojady. Z innych kręgowców należy wymienić ginącego w Polsce żółwia błotnego oraz bobra i wydrę. Na terenie parku utworzono dwa rezerwaty przyrody: Siedliszcze i Liski, o łącznej powierzchni 106 ha. Za pomniki przyrody (w parku i jego najbliższym sąsiedztwie) uznano 11 obiektów. Zobacz też parki krajobrazowe w Polsce Przypisy
Studzianki-Kolonia

Studzianki-Kolonia (prononciation : [stuˈd͡ʑaŋki kɔˈlɔɲa]) est un village polonais de la gmina de Zakrzówek dans le powiat de Kraśnik de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Il se situe à environ 17 kilomètres à l'est de Kraśnik (siège du powiat) et 42 kilomètres au sud de Lublin (capitale de la voïvodie). Le village comptait approximativement une population de 320 habitants en 2006. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne Voïvodie de Lublin. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Studzianki-Kolonia (województwo lubelskie)

Studzianki-Kolonia – kolonia w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie kraśnickim, w gminie Zakrzówek. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego. Miejscowość stanowi sołectwo gminy Zakrzówek. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 270 mieszkańców. Zobacz też Studzianki, Studzianki Pancerne Przypisy Linki zewnętrzne Studzianki 1(6), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 497 .
Smreczyński Staw

Smreczyński Staw je největší jezero v Kościeliské dolině v Západních Tatrách v Polsku. Je vůbec největším jezerem, které se nachází v polské části Západních Tater. Má rozlohu 0,7520 ha a je 112 m dlouhé a 99 m široké. Dosahuje maximální hloubky 5,3 m a objemu 13 540 m³. Leží v nadmořské výšce 1226 m. Okolí Nachází se uprostřed lesa v dolní východní části širokého morénového hřbetu, který spadá na sever ze Smrečinského vrchu mezi Pyszniańskou a Tomanowou dolinou. Vodní režim Pleso má malý povrchový přítok ale nemá povrchový odtok. Náleží k povodí Dunajce. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné po černé turistické značce od Schroniska na Hali Ornak. Délka výstupu je 25 minut. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Smreczyński Staw na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Smreczyński Staw
Smreczyński Staw

Der Smreczyński See (pl. Smreczyński Staw) in Polen ist ein Gletschersee im Tal Pyszniańska (pl. Dolina Pyszniańska) in der Westtatra. Er befindet sich in der Gemeinde Kościelisko und ist über einen ▬ schwarz markierten Wanderweg erreichbar. In der Nähe des Sees befindet sich die Ornak-Hütte. Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Panorama
Smreczyński Staw

Smreczyński Staw – polodowcowe jezioro morenowe w polskich Tatrach Zachodnich. Nazwa pochodzi od dawnej Hali Smreczyny. Opis Staw znajduje się w górnej części Doliny Kościeliskiej, u wylotu Doliny Pyszniańskiej i Hali Smreczyny, na wysokości 1226 m. Powstał w zagłębieniu między morenami dwóch lodowców. Średnia głębokość – 1,8 m, głębokość maksymalna – 5,3 m, powierzchnia – 0,75 ha, pojemność – 13 540 m³. Przeźroczystość wody wynosi zaledwie 1,5–2 m. Otoczony jest lasem, ponad którym widoczne są szczyty: Smreczyński Wierch (2086 m n.p.m.), Kamienista (2126 m), Błyszcz (2158 m), zbocza Starorobociańskiego Wierchu (2178 m), przez które przebiega granica polsko-słowacka. Blisko stawu są dwie zarastające leśne polany: Wyżnia i Niżnia Smreczyńska. Przyroda Od innych tatrzańskich jezior różni się wysokim rozwojem życia organicznego i występowaniem płazów; stwierdzono traszkę górską i karpacką oraz żabę trawną. Jest to jedno z nielicznych jezior tatrzańskich, które nie jest położone na dnie dzikiego kotła polodowcowego otoczonego stromymi ścianami, lecz na równinie w lesie. Brzegi są bagniste, porośnięte roślinami bagiennymi. W 1850 r. Kazimierz Wodzicki ocenił: „woda brunatna i śmierdząca, pełna robactwa”. Smreczyński Staw znajduje się na obszarze ochrony ścisłej „Pyszna, Tomanowa, Pisana”. W wodzie obfity fitoplankton, głównie bruzdnice, oraz rzadki w Polsce słodkowodny krasnorost Batrachospermum. Nad brzegami rośnie czermień błotna – gatunek rzadki w Karpatach. Na stawie zatrzymują się na odpoczynek ptaki przelotne. Smreczyński Staw w kulturze Górale uważali, że jezioro to nie ma dna. Według legendy, gdy pewien gazda zaczął kopać rów odwadniający, by spuścić z niego wodę i zamienić go na łąkę, głos z wody ostrzegł go, że zatopi wszystkie miejscowości, aż do morza. Począwszy od lat 30. XIX w. Smreczyński Staw był zwiedzany i podziwiany przez wielu znanych twórców. Malowali go m.in. Walery Eljasz-Radzikowski, Wojciech Gerson, Leon Wyczółkowski. W 1832 r. dwukrotnie, w połowie maja i pod koniec sierpnia, oglądał go Seweryn Goszczyński. Staw nie wywarł jednak na nim najlepszego wrażenia, bo tak wspomniał go w swoim Dzienniku podróży do Tatrów: (...) na wysokim przedstopniu Pysznej leży Smreczyn Staw. Obszerne to dosyć jezioro ustronnego wdzięku. Otacza je przyroda żyjąca, ale je szpeci przystęp najeżony pniami zrąbanego lasu; sama też woda nie ma czystości wód górskich, a brzegi bagniste utrudniają zbliżenie do niej. Poeta umieścił go później w utworze Oda. Znacznie później Stefan Żeromski opisał staw w II tomie Popiołów, w rozdziale „Góry i doliny”, i nazywał go „Zmiennym”. Szlaki turystyczne od krzyżówki z główną drogą biegnącą Doliną Kościeliską, tuż poniżej schroniska na Hali Ornak. Trasa zaczyna się na wysokości 1106 m n.p.m. i prowadzi przez ścisły rezerwat przyrody: długość 1,2 km, różnica wysokości 120 m (30 min, ↓ 25 min). Przypisy