NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Лютеранское кладбище Варшавы

Евангелистско-аугсбургское кладбище (пол. Cmentarz ewangelicko-augsburski) — лютеранское кладбище в столице Польши — г. Варшава. Расположено в западной части города в районе Воля на ул. Млынарская. Место упокоения многих известных деятелей культуры и науки Польши. История Исторически здесь хоронили протестантов, последователей аугсбургское исповедания. Кладбище было освящено 2 мая 1792 года. Построено по проекту известного архитектора саксонской эпохи Шимона Богумила Цуга. С момента открытия на кладбище похоронены более 100 000 человек. Массовые загоронения производились в 1794 году во время восстания Костюшко и во время Второй мировой войны, причём на территории кладбища в 1944 году происходили ожесточённые бои варшавян с немецкими оккупантами, в результате чего часть кладбища серьёзно пострадала. Сейчас многие надгробия разрушены или находятся в плохом состоянии. Создан общественный комитет по восстановлению кладбища, собирающий средства на возвращение былой славы и красы лютеранскому кладбищу Варшавы. Литература Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK «Kraj», 1991. ISBN 83-7005-333-5. Ссылки Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie (пол.) Фотографии кладбища
Brama Wojanowska

Brama Wojanowska (niem. Schildauer Tor) – barokowa brama z XVIII w. w mieście Jelenia Góra, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Gotycka brama z połowy XIV w. stanowiła część średniowiecznego zabytkowego kompleksu murów obronnych. Pierwotną bramę wyburzono w 1755. W XVIII w. postawiono w tym miejscu barokową bramę spełniającą funkcję porządkowo-rogatkową. Jej furty i słupy ozdabiają rokokowe kartusze z herbami, od lewej: Jeleniej Góry, Prus i Śląska oraz z inskrypcją w j. łac. Praestes paCe reDepta et hIsCe sVbaLIs MoenIa tVta praestat zawierającą chronostych MDCCLVVIII – 1763. Obiekt znajduje się na wschodnim krańcu starego miasta, u wylotu ul. Konopnickiej, w kierunku drogi do Wojanowa. Przypisy
Pałac w Komorowicach (powiat strzeliński)

Pałac w Komorowicach (niem. Schloss Kummelwitz) – pałac we wsi Komorowice (powiat strzeliński), położonej w Polsce, w województwie dolnośląskim, w gminie Kondratowice. Pałac wybudowany w 1630 przez Heinricha von Waldau i jego żonę Elisabeth von Mettich jako siedziba rycerska, następnie przebudowany w 1730 przez Krzysztofa Henryka von Burgsdorffa (1693-1776) i jego żonę Helene Hedwig von Paczensky und Tenczin (1695-1753); powiększony w 1772 oraz na początku XX w. W 1822 właścicielem był Wilhelm Carl Lebrecht von Korckwitz (1765–1828). Na elewacji herby: na północnej ścianie: Heinricha von Waldau (L) i jego żony Elisabeth von Mettich (P, zm. 1637) oraz rok 1630 na północnej ścianie: Krzysztofa Henryka (Christophera Heinricha) von Burgsdorffa (1693-1776) z inicjałami C.H.V.B. oraz Helene Hedwig von Paczensky und Tenczin (1695-1753) z inicjałami H.H.V.B.G.V.P. nad wejściem od strony południowej: Wilhelma Carla Leberechta Korckwitz und Kuschdorf (1765–1828) z rokiem MDCCCXXII (1822). Przypisy Bibliografia Marek Staffa (red.), Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, T. 21 (N-Ż), Wrocław 2008, ss. 431-432
Kościół ewangelicko-augsburski w Pasymiu

Kościół ewangelicko-augsburski w Pasymiu – jeden z rejestrowanych zabytków miasta Pasymia, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do diecezji mazurskiej kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Historia Obecny kościół został wybudowany w drugiej połowie XV wieku. W tym czasie zakończono również budowę przylegającej do niego wysokiej wieży dzwonniczej. Świątynia była restaurowana po pożarach z lat 1583 i 1750. Po tym drugim, wieża została obniżona o jedną kondygnację i nakryta kopulastym hełmem, mury wzmocniono przyporami, stare drewniane sklepienie w środkowej nawie zastąpiono nowym sklepieniem kubełkowym, przebudowano również kruchtę południową (lata 1765–1775). Od tego czasu w niezmienionej formie budowla przetrwała do czasów współczesnych. Od 1525 roku świątynia należy do wiernych kościoła ewangelicko-augsburskiego. Architektura i wystrój Późnogotycki kościół został wybudowany z cegły na planie prostokąta. Jest to jednonawowa budowla salowa z zakrystią od strony północnej i kruchtą od strony południowej. Korpus świątyni jest oszkarpowany, a w jego elewacjach znajdują się okna ostrołukowe. kościół nakryty jest dachem dwuspadowym złożonym z dachówek. Od strony zachodniej jest umieszczona szeroka, masywna wieża wzniesiona z cegły na fundamencie z kamienia polnego, zakończona barokowym hełmem, nakrytym gontem w 1770 roku. Świątynia posiada mnóstwo cennych zabytków, należy do nich m.in. ołtarz główny wykonany w 1673 roku (polichromia namalowana w 1713 roku przez C. Heimkego). W jego centralnej części znajduje się płaskorzeźba Trójcy Świętej – po jej lewej i prawej stronie są umieszczone figury czterech ewangelistów, a poniżej – scena Ostatniej Wieczerzy. Niedaleko ołtarza są umieszczone duże figury Mojżesza i Aarona, a za nimi, na ścianach, są umieszczone gotyckie stalle z końca XV wieku. Ambona w kościele została wykonana w 1680 roku, z kolei organy, powstały w królewieckim warsztacie Jahanna Jozuego Mosengela w 1705 roku (budowa całego prospektu została zakończona w 1744 roku). Dzwony w świątyni zostały ufundowane w latach 1774, 1785 i 1845. W kościele są umieszczone również: krucyfiks z XVI wieku (naprzeciwko ambony), świecznik w formie głowy jelenia z 1608 roku (w środkowej nawie), epitafium Krzysztofa Hartknocha zmarłego w 1687 roku oraz epitafia wiernych poległych w czasie wojen napoleońskich, wojny francusko-pruskiej w 1871 roku i I wojny światowej. Galeria Przypisy
Evangelische Kirche (Zülz)

Die ehemalige evangelische Kirche von Zülz befindet sich Zülz (poln. Biała) in der Woiwodschaft Oppeln. Die Kirche liegt in der Altstadt an der ul. Kościuszki. Das Gotteshaus wurde im neogotischen Stil erbaut und besitzt keinen Kirchturm. Geschichte 1850 entstand eine evangelische Kirchengemeinde in Zülz, die zur altpreußischen Kirchenprovinz Schlesien gehörte. Der Grundstein für das Gotteshaus, für die 1850 entstandene evangelische Gemeinde von Zülz, wurde am 10. Juni 1872 gelegt. Die historistische Kirche wurde durch einen Kollektivfonds mit Unterstützung des Gustav-Adolph-Vereins gebaut. Am 23. Oktober 1873 wurde das Gotteshaus eingeweiht und der erste Gottesdienst gefeiert. Den Gottesdienst hielt Pastor Grindel. Mit der Vertreibung eines Teiles der deutschen Bevölkerung von Zülz im Jahr 1945 und den anschließenden Jahren verlor das Kirchengebäude seine Funktion als evangelische Kirche. Heute wird das Gebäude als Werkstatt einer Tischlergesellschaft genutzt. Weblinks Einzelnachweise
Kościół ewangelicki w Białej

Kościół ewangelicki w Białej – dawny kościół ewangelicki w Białej, obecnie pełniący funkcję biblioteki. Historia Na mocy decyzji księcia w 1840 wydano zgodę na organizację cztery razy do roku ewangelickich nabożeństw w kaplicy św. Rocha w Białej. W 1846 uruchomiona została niewielka luterańska szkoła wyznaniowa, natomiast bialska parafia ewangelicka oficjalnie rozpoczęła działalność 1850. Budowa kościoła została rozpoczęta podczas położenia kamienia węgielnego 10 czerwca 1872 roku. Środki na ten cel pochodziły z funduszy własnych zboru, jak również dotacji udzielonej przez Gustav-Adolph-Verein. Uroczystość poświęcenia gotowej budowli miała miejsce 23 października 1873, a pierwsze nabożeństwo w nowym kościele poprowadził pastor Grindel. W latach 80. XX wieku w budynku został uruchomiony warsztat stolarski i dawna świątynia została podzielona na trzy kondygnacje. Po remoncie obiekt stał się siedzibą Miejskiej i Gminnej Biblioteki Publicznej w Białej, otwartej w tej lokalizacji 16 grudnia 2019. Powstała tu również czytelnia, sala komputerowa i pomieszczenia konferencyjne, a także punkt darmowej pomocy prawnej. 15 stycznia 2020 w budynku uruchomiono również klub seniora, dla którego powstała sala spotkań, salka gimnastyczna oraz kuchnia. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ostrowie Mogileńskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Ostrowie Mogileńskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzeleński archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się we wsi Ostrowo, w gminie Strzelno, w powiecie mogileńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w 1870 roku w stylu neoromańskim. Podczas II wojny światowej cenne elementy wyposażenia świątyni zostały zrabowane przez okupanta. Po zakończeniu wojny kościół powoli się odradzał: w oknach zostały wstawione witraże, została wykonana nowa aranżacja prezbiterium, przeprowadzony został remont wieży. Kościół został konsekrowany w 1965 roku. Z zabytkowych elementów wyposażenia można wyróżnić: namalowany na desce manierystyczny obraz „Koronacja Matki Boskiej” z początku XVII stulecia, barokowy obraz „św. Franciszek z Asyżu” z XVIII stulecia, krucyfiks z XVII wieku z bocznymi rzeźbami Maryi i św. Jana Apostoła, manierystyczny kielich ozdobiony bogatą dekoracją odlewniczą i trybowaną z motywami wstęgowo roślinnymi z główkami puttów na nodusie i koszyczku z 1630 roku, relikwiarz w stylu rokokowym z glorią promienistą wykonany zapewne w 1767 roku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Wójcinie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Wójcinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzeleński archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się we wsi Wójcin, w gminie Jeziora Wielkie, w powiecie mogileńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Obecnie istniejący kościół jest czwartym co do kolejności powstania. Wybudowany został w 1916 roku w stylu neobarokowym. Budowla jest murowana i otynkowana. Konsekrowana została w 1924 roku. Częściowo zachowało się wyposażenie z poprzedniej świątyni drewnianej wybudowanej w 1734 roku z fundacji Jana Rostkowskiego, rozebranej w 1914 roku. Krucyfiks umieszczony w ołtarzu głównym i dwa ołtarze boczne powstały w XVIII wieku. W ścianę budowli została wmurowana tablica z 1883 roku, upamiętniająca 200. rocznicę zwycięstwa Jana III Sobieskiego pod Wiedniem. Kościół jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Stodołach

Kościół Świętego Wojciecha w Stodołach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzeleński archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się we wsi Stodoły, w gminie Strzelno, w powiecie mogileńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Poprzedni kościół drewniany został wzniesiony w XVI wieku. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim, w 1897 roku. W latach 1956–1957 kościół został rozbudowany (wydłużone zostało prezbiterium). Budowla została konsekrowana w 1993 roku. Do zabytków świątyni należą 2 ołtarze boczne w stylu barokowym z 1700 roku, a także krucyfiks wykonany w 2. połowie XVI stulecia. Kościół wpisano go gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żarowie (województwo zachodniopomorskie)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żarowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żarowo w gminie Stargard, w powiecie stargardzkim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grzędzicach. Historia i architektura Wzniesiony w stylu arkadowym kościół został zbudowany w latach 1856–1858. Rozplanowany jest na rzucie prostokąta, z pięcioboczną absydą od strony wschodniej. Korpus nawowy murowany jest z kamienia polnego, natomiast wyższe partie budowli oraz ościeża okien wykonano z cegły. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym. Szczyt wschodni ma formę schodkową i ozdobiony jest blendami. Od zachodu kościół posiada trzykondygnacyjną wieżę, nakrytą dachem namiotowym. W licu wieży umieszczone są schodkowe ceglane fryzy, okrągłe blendy oraz otwory okienne. Wnętrze kościoła nakrywa odeskowany, belkowany stop. W prezbiterium, oddzielonym od nawy łukiem tęczowym, umieszczony jest ołtarz z obrazem Najświętszego Serca Jezusa. W zachodniej części kościoła znajduje się wsparta na czterech filarach empora muzyczna. Oryginalne ławki pochodzą z czasu budowy kościoła. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1948 roku. Kościół nie figuruje w wojewódzkim rejestrze zabytków nieruchomych ani w gminnej ewidencji zabytków. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Rymanowie-Zdroju

Kościół św. Stanisława Biskupa w Rymanowie-Zdroju – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w centrum Rymanowa-Zdroju, w parku zdrojowym, na brzegu rzeki Tabor. Historia i architektura Pierwsza, drewniana kaplica dla kuracjuszy powstała w 2. połowie XIX wieku. Świątynia murowana ukończona została w 1926 na prawym brzegu rzeki Tabor, poniżej Łazienek Zdrojowych (jej wznoszenie zainicjowano przed I wojną światową), a poświęcił ją biskup Karol Fischer. Obiekt przynależał do parafii w Rymanowie i korzystali z niego pacjenci sanatoriów, a podczas II wojny światowej ogół wiernych. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku doszło do remontu i wyposażenia świątyni (powstał wówczas m.in. chór z organami i obecne witraże). 3 lutego 1974 powstała przy kościele parafia, a erygował ją biskup Ignacy Tokarczuk. W następnych latach dodano m.in. polichromię autorstwa Kazimierza Florka z Sanoka (sceny z życia Jezusa, tajemnice różańcowe, 1000-lecie Chrztu Polski, 600-lecie diecezji przemyskiej). W 1999 rozpoczęto rozbudowę świątyni, która trwała do 2004 (konsekrował ją arcybiskup Józef Michalik 7 listopada 2004). W 2005 rozpoczęto wznoszenie nowej plebanii (ukończonej w 2013), w 2007 sprowadzono relikwie św. Faustyny Kowalskiej (wprowadził je biskup Adam Szal), a w 2010 posadowiono pomnik pensjonariuszy, wysiedlonych przez Niemców z krakowskiego domu opieki, którzy zmarli w Rymanowie. 15 lipca 2015 kościół uzyskał relikwie św. Jana Pawła II. W ołtarzu głównym umieszczono wizerunek Chrystusa na krzyżu wyrastającym z winnego krzewu. Tabernakulum ma formę chleba. Stacje Drogi Krzyżowej namalowano farbą olejną na płótnie. W prawej nawie kościoła wisi obraz Miłosierdzia Bożego w płonącym krzewie. W 2024 wydano publikację „50 lecie Parafii pw. św. Stanisława BM w Rymanowie-Zdroju”. Mszę świętą jubileuszową odprawił biskup Stanisław Jamrozek, dla którego Rymanów-Zdrój był pierwszą placówką po święceniach kapłańskich w 1989. Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Żórawinie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Żórawinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Borów archidiecezji wrocławskiej). Świątynia została wzniesiona w 1913 roku jako zbór ewangelicki. Razem z budynkami, które pełniły funkcję plebanii i sal parafialnych, stanowi typowe założenie dla kościołów protestanckich. Po zakończeniu wojny świątynia została przebudowana i przystosowana do pełnienia funkcji kościoła rzymskokatolickiego. Kościół otrzymał także część wyposażenia z kościoła Świętej Trójcy w Żórawinie, m.in. manierystyczną chrzcielnicę znajdującą się w absydzie. Budowniczym świątyni oraz proboszczem gminy protestanckiej w Żórawinie był pastor dr Alfred Wiesenhütter, autor słynnego leksykonu opisującego śląskie kościoły ewangelickie pod tytułem „Der Evangelische Kirchbau Schlesiens” wydanego we Wrocławiu w 1926 roku, którego grób znajduje się na cmentarzu w Żórawinie W kościele znajdują się organy wybudowane przez firmę Schlag & Söhne w 1914 roku. Instrument posiada 15 głosów, 2 klawiatury oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Organy znajdują się na chórze naprzeciwko głównego ołtarza. Prospekt jest zwieńczony dwiema wieżami zbudowanymi z największych piszczałek. Organista gra skierowany przodem w stronę prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Dźwierzchnie

Kościół Świętej Katarzyny w Dźwierzchnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został wzniesiony w latach 1905-1907, w 1975 roku został odbudowany po pożarze. Budowla jest niewielka, na planie prostokąta, z wydzieloną kruchtą i zakrystią oraz z wyższym, wielobocznie zamkniętym prezbiterium. Ściany kościoła są ceglane. Świątynia jest usytuowana na kamiennym cokole. Kościół charakteryzuje się tynkowanym pasem fryzu - w zwieńczeniu korpusu, w prezbiterium poprzedzonym ceglanym, ażurowym fryzem. W dekoracji fasady korpusu znajduje się rząd niskich blend arkadowych z tynkowanym wnętrzem; w szczycie kruchty blendy są ostrołukowe, tynkowane, z ceglanym laskowaniem. Portal budowli jest ostrołukowy, umieszczony w profilowanych węgarach. Okna kościoła są ostrołukowe. W 1957 roku świątynię konsekrował ksiądz kardynał Stefan Wyszyński. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Gąskach

Kościół Chrystusa Króla w Gąskach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gniewkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1906–1909 dla kolonistów niemieckich, w 1945 roku została poświęcona i przekazana parafii w Parchaniu. Dawny ewangelicki zbór został zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce, nakryty jest dwuspadowymi dachami, złożonymi z dachówek. Od południowej strony jest umieszczona kwadratowa wieża, nakryta dachem iglicowym. Kościół powstał w stylu neogotyku niemieckiego. Wnętrze świątyni oryginalnie miało surowe wyposażenie, obecnie ołtarz główny jest ozdobiony rzeźbą Chrystusa Króla, z kolei po prawej stronie usytuowany jest krucyfiks z Jezusem Cierpiącym, a po lewej jest zawieszony obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Ołtarz jest uzupełniony wyciętymi w drewnie różnymi elementami biblijnymi. W nawach bocznych znajdują się ołtarze z obrazami Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Józefa. Przy wyjściu z świątyni jest umieszczona stylowa chrzcielnica. Ciekawy jest również drewniany chór muzyczny ze wspaniałymi organami zbudowanymi w 1910 roku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Górze

Kościół Świętej Trójcy w Górze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat inowrocławski II archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został zbudowany w 1829 roku. Ufundowany został przez szambelana Józefa Kościelskiego. Budowla jest orientowana, klasycystyczna, charakteryzuje się trójnawowym wnętrzem, z kolebkowym, osobnym dla każdej nawy, sklepieniem. Wyposażenie świątyni reprezentuje głównie styl rokokowy z XVIII wieku. Na spadzistym, pokrytym dachówką dachu, od strony zachodniej umieszczona jest ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Z zabytków zachowały się rokokowy ołtarz główny i ołtarze boczne (z XVIII wieku), chrzcielnica (z XVI-XVII wieku), liczne obrazy (z XVI-XVIII wieku), prospekt organowy (wybudowany w 1825 roku) oraz dzwonnica z zabytkowym dzwonem z 2. połowy XVIII stulecia. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Jabłówku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Jabłówku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat barciński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny murowany kościół poewangelicki w stylu neogotyckim został wzniesiony w 1901 roku na planie krzyża greckiego. Świątynia charakteryzuje się murowaną wieżą z dzwonem z 1901 roku. Wnętrze kościoła nakrywa podwieszony strop. W 1996 roku została ustawiona przed świątynią kapliczka z figurą Jezusa Miłosiernego. Kościół jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół św. Urszuli Ledóchowskiej w Lubostroniu

Kościół świętej Urszuli Ledóchowskiej w Lubostroniu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat barciński archidiecezji gnieźnieńskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1986 roku, natomiast w 1988 roku został wmurowany kamień węgielny. Kościół został konsekrowany w dniu 27 sierpnia 1996 roku przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Parafię erygował Prymas Polski kardynał Józef Glemp w dniu 27 sierpnia 1991 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wierzchosławiu

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Wierzchosławiu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Wierzchosław w gminie Goleniów, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Jacka w Stepnicy. Historia i architektura Murowany z cegły, neogotycki kościół wzniesiony został w 1907 roku. Sytuowany na rzucie prostokąta, zamknięty jest od wschodu trójbocznym prezbiterium. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Do kościoła przylega czworoboczna wieża, nakryta ośmiobocznym hełmem, do której dostawiona jest mniejsza okrągła wieżyczka schodowa. Wnętrze kościoła nakrywa podwyższany, odeskowany strop kolebkowy. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Zachowała się wsparta na słupie przyścienna ambona, pochodząca z 1910 roku, żyrandol z 1907 roku oraz oryginalne ławki z okresu budowy kościoła. W kościele znajduje się także kamienna chrzcielnica. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 25 sierpnia 1946 przez ks. Jana Szyperskiego TChr. Kościół został wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty w Murzynnie

Kościół świętego Mateusza Apostoła i Ewangelisty w Murzynnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie gniewkowskim archidiecezji gnieźnieńskiej w miejscowości Murzynno w województwie kujawsko-pomorskim. Obecny kościół, szósty z kolei, został wzniesiony z cegły w 1934 roku według projektu poznańskiego architekta Lucjana Michałowskiego. Świątynia została zbudowana w stylu nawiązującym do architektury neobarokowej i neoklasycystycznej. Z przodu jest usytuowana czworoboczna wieża nakryta płaskim dachem. Wnętrze kościoła może pomieścić 700 wiernych. Budowla nie jest konsekrowana. Wnętrze zostało urządzone w stylu współczesnym, po ołtarzach głównym i bocznych nie zachowały się żadne informacje. Kościół został wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gudziszu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gudziszu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Gudzisz w gminie Boleszkowice, w powiecie myśliborskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarbinowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1845 roku na miejscu wcześniejszej świątyni. Murowany jest z kamieni narzutowych oraz czerwonej cegły. Sytuowany na rzucie prostokąta, jest budowlą bezwieżową, zakończoną od wschodu pięcioboczną absydą. Od strony północnej do nawy przylega budynek zakrystii. Główny portal wejściowy znajduje się w fasadzie zachodniej. Zarówno portal, jak i okna mają formę uskokową i zakończone są łukami ostrymi. Ceglane szczyty mają formę schodkową, szczyt zachodni zdobiony jest ponadto blendami w układzie piramidalnym. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa, doświetlana trzema niewielkimi ostrołukowymi oknami. Oddzielający nawę od prezbiterium łuk tęczowy pokryty jest polichromią. Zachowały się ławki z początku XX wieku i jeden witraż z końcówki wieku XIX. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 8 lutego 1948 roku przez ks. Stefana Blezenia SDB. Kościół nie jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy