NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церква Покрови Пресвятої Богородиці (Ждиня)

Пам'ятка культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер A-597 від 10 червня 1989 року. Церква Покрова Пресвятої Богородиці (пол. Cerkiew Opieki Matki Bożej) — чинна дерев'яна церква парафії Перемишльсько-Новосончівської єпархії Православної церкви Польщі у селі Ждиня. Внесена до списку об'єктів на «Шляху дерев’яної архітектури в Малопольському воєводстві». Історичний огляд Першу церкву в Ждині звели в першій половині XVI столітті. Теперішня будівля з'явилась 1795 року. Спочатку церква належав греко-католицькій громаді. 1947 року під час операції «Вісла» лемки були переселені на західні території Польщі, а храм передали у державну власність. 1956 року після повернення депортованих до села церкву спільно використовували римо-католицька й православна громади Ждині. Згідно із Законом від 17 грудня 2009 року про регулювання правового статусу церковного майна храм передали у власність Православній церкві Польщі. Архітектура Дерев'яна церква збудована у західнолемківському архітектурному стилі. У плані — тридільний: бабинець, нава й вівтар. Над бабинцем зведена дерев'яна прямокутна дзвіниця, увінчана ліхтарем з латинським хрестом. Так само височіють бані над навою і нижчим від неї вівтарем. Інтер'єр Усередині церкви зберігся іконостас з елементами бароко, датований XVIII століття, який відреставрували 2007 року. Внутрішні стіни покриті поліхромією. Церква оточена кам'яним муром з брамою-дзвіницею. 10 червня 1989 року внесена до реєстру пам'яток архітектури. Див. також Лемківський храм Список лемківських храмів Примітки
Церковь Святых Космы и Дамиана (Сквиртне)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер 446 от 5 марта 1991 года. Церковь святых Космы и Дамиана (пол. Cerkiew św. św. Kosmy i Damiana) — бывшая грекокатолическая, в настоящее время римско-католическая церковь, находящаяся в селе Сквиртне, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Церковь находится на туристическом маршруте «Путь деревянной архитектуры». Архитектурный памятник Малопольского воеводства. История Первое упоминание о церкви относится к 1832 году. Первоначально церковь была грекокатолической. Храм был перестроен в 1837 и 1900 годах. В 1967 и 1993 годах церковь была отреставрирована. После 1946 года, когда жители села, бывшие лемками, были переселены на западные территории Польши во время операции «Висла», храм был передан римско-католической общине села Сквиртне. 5 марта 1991 года церковь святых Космы и Дамиана была внесена в список архитектурных памятников Малопольского воеводства. Описание Деревянная церковь построена в характерном для западнолемковской архитектуры трёхкупольном стиле XIX века. Вся церковь, в том числе и внешние стены, покрыта гонтом. Алтарная часть храма несколько шире, чем части нефа и входа. Внутренние стены храма покрыты полихромией, датируемой началом XX века. Алтарь церкви был изготовлен в первой половине XIX века. Алтарь отделён от нефа современным иконостасом. На стенах церкви находятся иконы XIX века, которые ранее находились в оригинально иконостасе. На потолке центрального нефа изображена Святая Троица. Церковный двор обнесён деревянным ограждением с входом. Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska — Malopolskie — Skwirtne (пол.)
Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Białej Podlaskiej

Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego – prawosławna cerkiew parafialna w Białej Podlaskiej. Należy do dekanatu Biała Podlaska diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia została wybudowana w latach 1985–1989 przy ulicy Terebelskiej 19. Konsekracja miała miejsce 24 września 1989. Obiekt został wzniesiony z prywatnej fundacji Nikifora Kuźmickiego, który pokrył 2/3 kosztów inwestycji, oraz z datków wiernych. Nowa cerkiew parafialna w Białej Podlaskiej zastąpiła starszą, drewnianą świątynię położoną w obrębie sąsiedniego cmentarza prawosławnego. Świątynia jest dwupoziomowa, patronem dolnej cerkwi jest św. Atanazy Brzeski. W obiekcie znajduje się ikona z cząstką jego relikwii. We wnętrzu znajduje się współczesny ikonostas i ikony z nieistniejących cerkwi Południowego Podlasia. Polichromię wykonał Eugeniusz Świnarczuk z Kowla na Ukrainie. Na fasadzie cerkwi umieszczono malowidło przedstawiające jej patronów. W sąsiedztwie świątyni znajduje się dom parafialny. Świątynię otacza niewielki czynny cmentarz – założony w 1810 jako unicki, od 1870 prawosławny, z nagrobkami z XIX w. i młodszymi. W latach 2013–2014 cerkiew została gruntownie wyremontowana; jej ponownego poświęcenia dokonał 21 września 2014 arcybiskup lubelski i chełmski Abel. Galeria Przypisy
Heliga Kyrillos och Methodios kyrka, Biała Podlaska

Heliga Kyrillos och Methodios kyrka (polska: Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego; kyrkslaviska: Цр҃ковь Свѧты́хъ Кѷрї́лла и҆ Меѳо́дїѧ) är en polsk-ortodox församlingskyrkobyggnad, belägen vid Terebelskagatan 19 i staden Biała Podlaska i Lublins vojvodskap, i östra Polen. Kyrkan är helgad åt de bysantinska missionärerna och helgonen Helige Kyrillos och Helige Methodios och tillhör Lublins och Chełms stift. Historia På den platsen där Heliga Kyrillos och Methodios ortodoxa kyrka står, stod det tidigare en äldre träkyrka. Den nuvarande kyrkan började byggas år 1985 och stod klar år 1989. Invigningen ägde rum den 24 september 1989. Byggnaden uppfördes bland annat med hjälp av donationer från de lokala församlingsmedlemmarna. Mellan åren 2013 och 2014 genomgick kyrkan en renovering, vilket ledde till att byggnaden fick återinvigas den 21 september 2014 av ärkebiskop Abel av Lublin och Chełm. Kyrkan Kyrkobyggnaden har två våningar. Den nedre våningen är helgad åt martyren Sankt Athanasius av Brest. På kyrkans fasad finns mosaiker som bland annat föreställer Andrej Rubljovs Treenighetsikon och kyrkans skyddshelgon, Kyrillos och Methodios. Övrigt Kyrkan är omgiven av en liten kyrkogård som ursprungligen bildades 1810 som en östkatolsk kyrkogård, men blev östortodox 1970. I närheten av byggnaden finns ett församlingshem. Bilder Källor Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego (Biała Podlaska) - Przewodnik - Dioblina Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heliga Kyrillos och Methodios kyrka, Biała Podlaska.
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Białej Podlaskiej

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Białej Podlaskiej – parafia rzymskokatolicka w Białej Podlaskiej. Historia Parafia powołana po I wojnie światowej. Początkowo działała przy kościele św. Anny, a od 1919 roku przy kościele Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Do parafii należą wierni z Białej Podlaskiej (część) oraz z miejscowości: Grabanów, Grabanów-Kolonia, Hola, Julków, Sławacinek Nowy, Sławacinek Stary, Styrzyniec, Wilczyn i Zacisze. Przy parafii działalność prowadzą: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Drużyna Harcerzy i Harcerek, Legion Maryi, Koło Różańcowe, Kościół Domowy, Rycerstwo Niepokalanej, chór parafialny, liga parafialna piłki nożnej. Proboszczowie ks. Feliks Optowski (1918–1920) ks. Ludwik Romanowski (1920–1929) ks. Stefan Ginalski (1929–1939) ks. Franciszek Próchniewicz (1939–1947) ks. Jan Zybka (1947–1961) ks. Jan Bszak (1961–1973) ks. Franciszek Jóźwiak (1973–1976) ks. inf. Antoni Laszuk (1976–2003) ks. Marian Daniluk (2003–2025) ks. Marek Andrzejuk (od 2025) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji siedleckiej
Parafia bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej

Parafia bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej – parafia rzymskokatolicka w Białej Podlaskiej. Parafia została erygowana 28 października 1990 roku przez bp. Jana Mazura. Pierwszym proboszczem, organizatorem życia parafialnego i budowniczym kościoła był ks. Stanisław Zajko. Parafia obejmuje część Białej Podlaskiej. Proboszczowie ks. prał. Stanisław Zajko (1990–2006) ks. prał Janusz Onufryjuk (2006–2021) ks. kan. Jarosław Kiesieliński (01.07.2021–29.08.2021) ks. kan. Zbigniew Karwowski (od 01.9.2021) Zobacz też Kościół bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie diecezji siedleckiej
Kościół bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej

Kościół Błogosławionego Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej – kościół parafialny parafii Błogosławionego Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej. Historia 28 października 1990 roku biskup ordynariusz diecezji siedleckiej Jan Mazur erygował parafię błogosławionego Honorata Koźmińskiego, utworzoną z części parafii Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej. Parafia korzystała z kaplicy przy ulicy Janowskiej, obok której znajdowały się mieszkania księży. Kaplica służyła parafii przez 8 lat. Pierwszym proboszczem parafii, organizatorem życia parafialnego i budowniczym był ks. Stanisław Zajko. W listopadzie 1991 r. radni miejscy na sesji Rady Miasta przekazali nieodpłatnie plac pod budowę kościoła przy ulicy Terebelskiej. W lutym 1992 roku Komisja Sztuki i Architektury w siedleckiej kurii zatwierdziła do realizacji plan kościoła i budynku parafialnego. Plany wykonywali inżynierowie Janusz Jaworski i Witold Kalinowski z Warszawy. 2 sierpnia 1992 r. dokonano poświęcenia placu pod budowę kościoła przy ul. Terebelskiej 50A i postawiono krzyż. Przystąpiono do budowy kościoła. W lipcu 1993 r. biskup Jan Mazur poświęcił kamień węgielny. W latach 1992–1998 wysiłkiem parafian, mieszkańców Białej Podlaskiej i pierwszego proboszcza, księdza Stanisława Zajko, wybudowano kościół i plebanię. 4 października 1998 r. ksiądz biskup Jan Wiktor Nowak, ordynariusz diecezji siedleckiej, dokonał poświęcenia świątyni i plebanii. Kościół ma styl współczesny, kształt bryły nieregularny. Wewnątrz podparty na 8 filarach, na których opiera się więźba dachowa. W listopadzie 1999 roku parafia przeżywała misje ewangelizacyjne Z wiarą Ojców w Trzecie Tysiąclecie, które przeprowadzili księża z diecezji – ks. Franciszek Juchimiuk i ks. Sylwester Ługowski. Misje Ewangelizacyjne były okazją do postawienia przez parafian krzyży: przy ul. Królowej Jadwigi (przy bloku nr 7), przy Szkole Podstawowej nr 9, na rogu ulic Radziwiłłowskiej i Osiedle Sitnickie oraz dwa krzyże przy ul. Anny Jagiellonki. W trakcie dalszych prac w otoczeniu kościoła ogrodzono teren, utworzono parking i założono pierwsze zieleńce. W kolejnych latach wnętrze świątyni wzbogaciło się w ławki, konfesjonały, krzyż w głównym ołtarzu, pierwsze witraże i mozaiki, a w 2003 r. – organy. W sierpniu 2006 roku proboszczem parafii został ks. kanonik Janusz Onufryjuk, budowniczy i organizator parafii św. Brata Alberta w Łukowie. Nowy proboszcz kontynuuje dzieło swego poprzednika, dba o wystrój świątyni i parafię. W 2007 roku przeprowadzono remont i pomalowano kościół wewnątrz. Zobacz też parafia bł. Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej Linki zewnętrzne Parafia rzymskokatolicka Błogosławionego Honorata Koźmińskiego w Białej Podlaskiej
Stadion OSiR-u w Raciborzu

Stadion OSiR-u – wielofunkcyjny stadion sportowy położony w Raciborzu w dzielnicy Ostróg, na terenie miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Zbudowany został w latach 1964–1971 w czynie społecznym przez mieszkańców Raciborza. Po wybudowaniu jego pojemność wynosiła 30 000 widzów. Po powodzi w 1997 obiekt został wyremontowany, drewniane ławki zastąpiono plastikowymi siedzeniami (bez oparć), miejsca na łukach natomiast zlikwidowano (pozostawione wały ziemne porasta obecnie trawa). Zmniejszyło to pojemność do około 10 000 (z czego 6000 to miejsca siedzące). Na stadionie swoje spotkania rozgrywają piłkarze klubu Unia Racibórz. Historia Na stadionie jedno spotkanie w ramach Pucharu Intertoto 26 czerwca 1985 roku rozegrał Górnik Zabrze, wygrywając z drużyną BSC Young Boys 3:0 (0:0). Trzykrotnie zagościła na nim również kobieca reprezentacja Polski, która w towarzyskim pojedynku 31 maja 2009 roku przy publiczności około 2500 widzów pokonała reprezentację Czech 2:0 (0:0), 24 czerwca 2010 roku odniosła zwycięstwo 1:0 (0:0) nad reprezentacją Bośni i Hercegowiny w meczu eliminacji do Mistrzostw Świata 2011 (widzów około 2000), a 21 września 2011 roku przegrała 0:2 z kadrą Rosji w eliminacjach do Euro 2013 (widzów 2500) – mecz ten ostatecznie zweryfikowano jednak na walkower 3:0 dla Rosjanek ze względu na występ w reprezentacji Polski nieuprawnionej zawodniczki. 30 września 2009 swój mecz w ramach kobiecej Ligi Mistrzów rozegrała drużyna Unii Racibórz, przegrywając z zespołem SV Neulengbach 1:3 (0:2). Z tego powodu obiekt przeszedł skromną modernizację, odremontowane zostały m.in. szatnie i gabinety odnowy biologicznej. Rok później, 22 września 2010 roku Unitki ponownie zagrały w Lidze Mistrzów, tym razem z duńskim Brøndby IF. Mecz zakończył się porażką 1:2, a na stadion przyszło około 3000 widzów. Dwa lata później, 27 września 2012 roku po raz trzeci rozegrano tu mecz 1/16 finału kobiecej Ligi Mistrzów, tym razem z niemieckim VfL Wolfsburg (wynik: 1:5, widzów: 5125). Stadion od sezonu 2009/2010 do czasu likwidacji klubu na przełomie lat 2013 i 2014 był również areną zmagań Unitek w Ekstralidze. Poza rozgrywkami sportowymi na stadionie odbywa się także wiele imprez kulturalnych organizowanych przez miasto. Na meczu Ligi Mistrzów z zespołem SV Neulengbach 30 września 2009 roku padł rekord Polski we frekwencji na meczu piłki nożnej kobiet (około 4200 widzów). Rekord ten został jeszcze poprawiony na meczu Ligi Mistrzów z VfL Wolfsburg 27 września 2012 roku, kiedy to na mecz przyszło 5125 widzów. Wyniki te zostały pobite 22 października 2015 roku podczas spotkania kobiecych reprezentacji Polski i Słowacji na Stadionie Miejskim w Tychach, które obejrzało z trybun 6041 widzów. W latach 2016–2018 kosztem 11 mln zł stadion został zmodernizowany, m.in. położono ośmiotorową, tartanową bieżnię lekkoatletyczną i wymieniono murawę. Po modernizacji na stadion powrócili piłkarze Unii Racibórz, którzy przedtem przez dłuższy czas grali na stadionie przy ul. Srebrnej. W dniach 3–5 lipca 2019 roku na obiekcie odbyły się 73. Mistrzostwa Polski Juniorów w lekkiej atletyce. Przypisy
Stadio Olimpico (Poznań)

Lo Stadio olimpico (in polacco Stadion Olimpii) è uno stadio della città polacca Poznań di proprietà dello stato utilizzato per incontri di calcio e di football americano. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadion Olimpii Poznań Collegamenti esterni Stadion Olimpii Poznań, su arenysportowe.eu.
Skansen Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim

Skansen Osadnictwa Nadwiślańskiego – skansen w Wiączeminie Polskim poświęcony kulturze Olędrów, związanej z mennonityzmem i luteranizmem. Prace nad utworzeniem skansenu prowadziło Muzeum Mazowieckie w Płocku. Historia W 2013 Muzeum Mazowieckie zakupiło teren o powierzchni 2,3 hektara. Na działce znajdował się kościół, budynek dawnej szkoły z mieszkaniem nauczyciela oraz zaniedbany cmentarz ewangelicki. W 2015 wykonano remont kościoła, który następnie udostępniono do zwiedzania. W kościele i jego otoczeniu organizowane są imprezy kulturalne. Kościół w Wiączeminie Polskim zbudowano z cegły na 3,5-metrowym wzniesieniu (dla ochrony przed powodziami) w 1935. Początkowo służył ewangelikom, po 1945 używany przez wiernych kościoła rzymsko-katolickiego, później został opuszczony. Od 2013 należy do Muzeum Mazowieckiego. Na teren skansenu zostały przeniesione dwie zagrody z okolicznych wsi. Jedną z nich jest typowo olęderski Langhof – długi budynek gdzie część mieszkalna i gospodarcza (obora i stodoła) są połączone pod jednym dachem, drugą zaś – zagroda typu polskiego. W 2017 roku Muzeum Mazowieckie otrzymało 7,5 milionów złotych na skansen, z czego połowę od Unii Europejskiej a połowę od Samorządu Województwa Mazowieckiego Otwarcie skansenu odbyło się dnia 14 października 2018 roku. 1 kwietnia 2022 pod opieką skansenu znalazł się mennonicki dom modlitwy w Nowym Wymyślu. Zobacz też Olęderski Park Etnograficzny w Wielkiej Nieszawce Żuławski Park Historyczny w Nowym Dworze Gdańskim Przypisy
PZL Mielec

A PZL Mielec, teljes nevén Polskie Zakłady Lotnicze Sp. z o.o. – PZL Mielec (magyarul Lengyel Repülőgépgyárak), korábban WSK-Mielec, majd WSK PZL-Mielec a lengyelországi Mielec városban működő repülőgépgyár. A legnagyobb kapacitású lengyelországi repülőgépgyár. A céget 2007-ben megvásárolta az amerikai United Technologies Corporation vállalat és a Sikorsky Aircraft Co.-hoz kapcsolta. A lengyel gyár azonban megtartotta saját gyártmányjelzését. 2015 júliusában a Sikorsky Aircraft Corporationt 9 milliárd USD-ért megvásárolta a Lockheed Martin, így ennek a 100%-os tulajdonába került a PZL Mielec. A gyártmányokegy részénél a Mielecre utaló M típusjelzést használták. Története 1938–1939 között építették a Központi Ipari Körzet fejlesztési projekt részeként, az Állami Repülőgépgyárak (PZL) 2. sz. repülőgépgyártó üzemeként a gyártókapacitás bővítése céljából. A cég a WP–2 jelzést kapta (WP – Wytwórnia Płatowców 2 , magyarul 2-es sárkány üzem). Ezzel egy időben épült fel a közeli Rzezsówban a PZL új motorgyára is. 1938 júliusában kezdte meg működését az üzem, ahol a PZL.37 Łoś bombázó gyártása indult el a PZL okęciei központi gyárából szállított alkatrészek és részegységekből. Ekkor kb. 700 ember dolgozott az üzembe, ahol Lengyelország német megszállásáig kb. 120 repülőgépet építettek. A tervek között szerepelt a PZL.64 Sum könnyű bombázó és a PZL.50 Jastrząb vadászrepülőgép gyártása is Mielecben, de erre a háború miatt már nem kerülhetett sor. A várost 1939. szeptember 13-án foglalták el a német csapatok, ezután a repülőgépgyártó üzem a Heinkel cég alárendeltségébe került. A német megszállás alatt kezdetben a He 111-es bombázó vezérsíkjait gyártották. Az üzemben gyártották a He 117 Grief bombázót és a He 219 éjszakai vadászrepülőgépet is, és a He 111 összeszerelése is folyt. Emellett repülőgép-javítást is végzett az üzem, többek között a He 111 bombázó és a Ju 52-es szállító repülőgépeket javítottak ott. Gyártmányai Korábbi gyártmányai LWD Szpak–4T CSS–13 TS–8 Bies PZL M–2 PZL M–4 Tarpan An–2 Lim–1 (MiG–15) Lim–2 (MiG–15bisz) SB Lim–1 SB Lim–2 Lim–5 (MiG–17F) Lim–6 PZL TS–11 Iskra PZL M–15 Belphegor PZL M20 Mewa PZL M26 Iskierka PZL I–22 Iryda Jelenlegi gyártmányai PZL M28 PZL M28B Bryza PZL M18 Dromader S–70i Black Hawk Kapcsolódó szócikkek PZL Jegyzetek Források Mariusz Wojcuech Majewski: Samoloty i zakłady lotnicze II Rzecsypospolitej, ZP Grupa, Warszawa, 2008, ISBN 978-83-922944-5-0, pp. 167–174. További információk A PZL Mielec honlapja
Polskie Zakłady Lotnicze

Polskie Zakłady Lotnicze (in precedenza Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego "PZL-Mielec" e ancora prima Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego – Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione) è un produttore aerospaziale polacco, con sede a Mielec. È inoltre il più grande produttore aerospaziale in Polonia del dopoguerra. Nel 2007 è stata acquisita da Sikorsky Aircraft Corporation, mantenendo però il suo marchio. Storia Prima del 1945 Nel 1938-1939 venne costruita a Mielec una fabbrica denominata come PZL WP-2 (Wytwórnia Płatowców 2 - Fabbrica aeronautica di fusoliere n° 2), come una divisione del maggiore costruttore aeronautico polacco PZL con sede a Varsavia (Państwowe Zakłady Lotnicze - Fabbrica statale di costruzioni aeronautiche), ma la produzione iniziò effettivamente solo a partire dallo scoppio della seconda guerra mondiale. Nel marzo 1939 venne prodotto il primo aereo: il bombardiere PZL.37 Łoś, assemblato con componenti forniti dalla fabbrica di Varsavia PZL WP-1. Durante la seconda guerra mondiale, Mielec fu occupata dai tedeschi a partire dal 13 settembre 1939. Durante l'occupazione la fabbrica divenne parte integrante della Ernst Heinkel Flugzeugwerke, per la produzione di alettoni dei bombardieri Heinkel He 111 e riparazione dei trimotori da trasporto Junkers Ju 52. Nel luglio del 1944 i tedeschi in ritirata si portarono via tutte le macchine e le attrezzature. Mielec venne requisita dall'Armata Rossa il 6 agosto 1944. In un primo momento, la fabbrica fu gestita dai sovietici e destinata ai lavori di riparazione. Il 22 luglio 1945 fu restituita ai polacchi. Presente e futuro Il 16 marzo 2007 la Polskie Zakłady Lotnicze venne acquisita dalla statunitense Sikorsky Aircraft Corporation, una società appartenente alla United Technologies Corporation (UTX). Tra le altre attività, la Polskie Zakłady Lotnicze è stata destinata all'assemblaggio finale del S-70 Blackhawk La vendita senza asta pubblica e le sue conseguenze sono state pesantemente criticate dalla stampa militare polacca che ha ritenuto che il basso prezzo (56,1 milioni di PLN) fosse dovuto a pressioni della lobby filo-americana. È stato inoltre sottolineato che l'esercito polacco ha concordato nel dicembre 2008 l'acquisto di 12 aerei considerati inutili, i M-28B, per un prezzo due o tre volte superiore al loro valore reale e ai prezzi all'esportazione. Note Bibliografia (PL) Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski, Polski przemysł lotniczy 1945-1973, Warszawa, Wydawnictwo MON, 1974, ISBN non esistente. (PL) Tomasz Kwasek, Pierwszy S-70i Black Hawk z Mielca, 2010, ISBN non esistente. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su PZL Mielec Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su pzlmielec.com.pl. (EN) Sito ufficiale, su pzlmielec.com.pl.
PZL Mielec

PZL Mielec (Polskie Zakłady Lotnicze - Poljske letalske delavnice), v preteklosti WSK-Mielec (Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego) in WSK "PZL-Mielec" je poljski proizvajalec letal in helikopterjev. Je največji proizvajalec letal v državi. Od leta 2007 je v lasti ameriškega Sikorsky Aircraft, se pa še vedno uporablja blagovna znamka PZL. Sikorsky je zatem leta 2015 postal del konglomerata Lockheed Martin. Zrakoplovi PZL Sklici Bibliografija Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski Polski przemysł lotniczy 1945-1973 (Polish aviation industry...), Wydawnictwo MON, Warsaw 1974 (no ISBN) Zunanje povezave PZL Mielec Uradna stran
PZL-Mielec

PZL-Mielec är en polsk flygplanstillverkare och även helikoptertillverkare som bland annat har tillverkat Antonovplan på licens, så som AN-2, AN-28 och AN-38, ägs sedan 2007 av amerikanska Sikorsky. Man har också byggt egna flygplan som bl.a. PZL M-15 Belphegor och var ett jetdrivet biplan som tillverkades av polska PZL-Mielec för flygbesprutning. Såldes till Sovjetunionen i ett hundratal exemplar, tillverkningen upphörde 1981. Man har tillverkat helikoptern Mil-2 på licens och idag tillverkas Black Hawk eftersom Sikorsky äger detta dotterbolag. Se även PZL-Mielec M-18 Dromader Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör PZL-Mielec.﻿
PZL Mielec

PZL Mielec — найбільший авіаційний завод у Польщі, розташований у місті Мелець Підкарпатського воєводства. Заснований у 1938 році. Після Другої світової війни став найбільшим польським авіаційним виробництвом, яке виготовляло літаки переважно на експорт і з 1949 року носила назву WSK Mielec (Завод комунікаційного обладнання), а потім WSK "PZL-Mielec". У 1998 році в результаті реструктуризації завод став самостійним суб'єктом господарювання. З 2007 року є дочірньою компанією американського холдингу Sikorsky Aircraft, а 2015 року весь холдинг був поглинутий і увійшов у склад Lockheed Martin. На даний момент PZL Mielec є найбільшим заводом Lockheed Martin за межами США. Приміщення компанії знаходяться в спеціальній економічній зоні «Євро-Парк Мелець». Примітки
Uchorowo

Uchorowo [uxɔˈrɔvɔ] is a village in the administrative district of Gmina Murowana Goślina, within Poznań County, Greater Poland Voivodeship, in west-central Poland. Uchorowo was first mentioned in written records in 1388. It has a 19th-century manor house (last restored in 1987), and a neo-Gothic chapel dating from 1890. The village formerly had a parish church and a primary school. About 3 km south-west of Uchorowo, past the hamlet of Szymankowo, is the Śnieżycowy Jar nature reserve, founded in 1975 and now covering 9 hectares. It is most notable for the large numbers of spring snowflakes (Leucojum vernum) which bloom in March. This is one of the few places where this flower is found in lowland Poland. It is thought to have been brought here by human intervention in the 19th century. Notes References Local authority website Murowana Goślina i okolice, N. Kulse, Z. Wojczak (local publication) Article on nature reserve (in Polish)