NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dominanta (wieża widokowa)

Dominanta, także Info Glob (zapis stylistyczny: infoGLOB) – wieża widokowa wraz z mini pasażem handlowym w Gorzowie Wielkopolskim, znajdująca się na rondzie Świętego Jerzego. Historia Wraz z rondem Świętego Jerzego Dominanta powstała w wyniku przebudowy mostu Staromiejskiego. Budynek został zaprojektowany przez Autorską Pracownię Projektową „Format” (Małgorzata, Waldemar i Mateusz Kłosowscy). Budowę samego ronda ukończono w 2006 roku. W 2007 oddano taras widokowy na wieży. Oficjalnie budowla została oddana do użytku 18 lipca 2008 roku. W mieście cyklicznie odbywają się imprezy z okazji wybudowania wieży, m.in. pięciolecia i dziesięciolecia otwarcia. Na Dniach Gorzowa 2016 odbyła się parada nawiązująca do Dominanty. 20 kwietnia 2013 roku pod budynkiem odbyła się wystawa prac Andrzeja Moskaluka i Emila Kaseli. Opis budynku Wieża Dominanta składa się z ażurowej kuli (postawiona 16 lipca 2007 roku) otoczonej tarasem widokowym (który został oddany dla turystów w połowie lipca 2007 roku), szklanego walca ze spiralnymi schodami prowadzącymi z podziemnego holu na taras oraz osiemnastu giętych podpór. Ściany pokryte są nazwami różnych miast ze wskazaniem ich odległości od Dominanty oraz nazwami miast partnerskich współpracujących z Gorzowem Wielkopolskim. Ma wysokość 20 metrów. Na budynku zainstalowana została trzymetrowa elektroniczna tablica wyświetlająca wiadomości z Gorzowa Wielkopolskiego, temperaturę, zapowiedzi imprez masowych itd. Do wieży prowadzą dwa zejścia podziemne: od ulicy Przemysłowej i Grobla. Konstrukcja została przystosowana do roli galerii handlowej, na którą jest przeznaczone 10 pomieszczeń. Na środku holu zamontowano kulistą fontannę ustawioną na mozaice przedstawiającej różę wiatrów. W pobliżu Info Globu znajduje się centrum handlowe NoVa Park. Odbiór Kontrowersyjny obiekt spotkał się z dużą krytyką. Budynek był wielokrotnie komentowany przez osoby publiczne. Jest jednak również jedną z najbardziej charakterystycznych budowli Gorzowa Wielkopolskiego. Wieża przypomina budową pająka, dlatego też jest potocznie nazywana „Pająkiem”, „Pajączkiem” „Pajęczycą”, „Wielką Pajęczycą”, „Robaczkiem” czy „Teklą” (pajęczycą z serialu Pszczółka Maja). Dominanta została odznaczona antynagrodą Makabryła za najgorszy budynek 2007 roku. Gorzowscy artyści, Adams i Polisz Justin, nagrali utwór muzyczny dotyczący wieży pt. „Dominanta” (z albumu 750+1, wydanego w 50 egzemplarzach na 751-lecie Gorzowa Wielkopolskiego). Info Glob uważany jest za jedną z najdziwniejszych budowli w Polsce. W 2012 roku (oraz następnie w 2016) radny Gorzowa Wielkopolskiego Jerzy Wierchowicz dał propozycję przebudowy budynku. Projekt nie doszedł do skutku. W 2018 roku jedna z mieszkanek Zawarcia złożyła wniosek wyburzenia górnej części Dominanty do budżetu obywatelskiego miasta, jednak urzędnicy wystawili tej propozycji negatywną opinię. Galeria Przypisy
Śmięcka

Śmięcka (ausgesprochen ˈɕmʲɛw̃t͡ska, amtlich Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego) ist eine kreisförmige künstliche Insel im polnischen Teil des Stettiner Haffs und gehört zur Gemeinde Stepnica. Śmięcka entstand 2021 aus dem Material, das bei der Vertiefung und Verbreiterung der Fahrrinne zwischen Stettin und Świnoujście angefallen ist. Śmięcka liegt südöstlich der ebenfalls künstlichen Insel Brysna, die zeitgleich entstand. Beide Inseln sind als reines Vogelschutzgebiet konzipiert und bleiben daher unbewohnt. Auf Śmięcka befindet sich lediglich eine technische Landungsplattform, ansonsten wird die Insel bepflanzt. Während der Planungsphase trug die Insel zunächst die Projektbezeichnung W28. Bei einer 2020 vom polnischen Ministerium für Meereswirtschaft und Binnenschifffahrt organisierten Internetabstimmung zur Benennung der Insel, an der 21.912 Personen teilgenommen hatten, gewann der Vorschlag Śmięcka mit insgesamt 8.735 Stimmen vor den Vorschlägen Wyraj und Przygoda. Der Name soll an eine gleichnamige ehemalige Ortschaft am Ufer des Stettiner Haffs erinnern. Obwohl sich im Volksmund der Name Śmięcka durchgesetzt hat, war das Ergebnis der Internetabstimmung aus verwaltungspolitischer Sicht nicht bindend, zumal dem Ministerium für Meereswirtschaft und Binnenschifffahrt die Kompetenz zur Namensvergabe fehlt. 2024 entschied die Gemeinde Stepnica, der Insel den amtlichen Namen Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego (deutsch „Tadeusz-Przygoda-Wronowski-Insel“) zu verleihen, welcher 2025 vom polnischen Ministerium für Inneres und Verwaltung bestätigt wurde. Weblinks Nachweise
Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego

Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego (wcześniej nieoficjalnie Śmięcka) – sztuczna wyspa położona na Zalewie Szczecińskim. Powstała w latach 2021–2022 podczas pogłębiania toru wodnego Szczecin – Świnoujście. Jest jedną z dwóch wysp powstałych w tym czasie. Druga to położona na północ Wyspa Jana Zabawy-Wróblewskiego (wcześniej Brysna). Wyspa ma być przez kolejne kilka lat używana jako miejsce składowania urobku z dna morskiego. Kilka lat po powstaniu (w 2024) miała obszar około 252 hektarów, z czego 212 ha zajmował zbiornik wodny. Nazwa Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zorganizowało w 2020 r. internetowe głosowanie na nazwę wyspy. Głosów oddało łącznie 21 912 osób. Na nazwę Śmięcka oddano 8735 głosów. Na kolejnych miejscach były Wyraj (5988 głosów) i Przygoda (2575 głosów). Nazwa Śmięcka nawiązuje do nazwy uroczyska i nieistniejącej obecnie wsi nad zalewem. Wcześniej wyspa nosiła nazwę techniczną W28. Nazwa Śmięcka nigdy nie została formalnie przyjęta – Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie miało kompetencji do nadawania oficjalnych nazw wyspom ani prawnych podstaw do zgłaszania propozycji takich nazw. Formalna procedura nadawania nazwy wyspie nastąpiła, gdy rada gminy Stepnica, na której obszarze leży wyspa, przyjęła uchwałę o nadaniu wyspie nazwy – w uchwale z 26 marca 2024 zaproponowano dla wyspy nazwę Tadeusz Przygoda Wronowski, by następnie uchwałą z 25 września 2024 r. zmienić proponowaną nazwę na Wyspa Tadeusza Przygody-Wronowskiego. Propozycja ta została zaakceptowana i ogłoszona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Dzienniku Ustaw, a następnie weszła w życie z dniem 1 stycznia 2025 roku. Przyroda W badaniach wykonanych w czerwcu 2024 r. w akwenie zajmującym większość wyspy stwierdzono występowanie 11 gatunków zooplanktonowych o niedużym zagęszczeniu. Dominantem była inwazyjna Eurytemora carolleeae. Pojawiał się też inwazyjny Acanthocyclops trajani. W tym samym czasie woda w zbiorniku miała przewodność elektrolityczną podobną jak w otaczającym Zalewie Szczecińskim – 2097 µS/cm. Przypisy
Socha Ježíše Krista v Żywci

Socha Ježíše Krista v Żywci, polsky Rzeźba Jezusa Chrystusa w Żywcu nebo Pomnik Jezusa w Żywcu, je vápencová skulptura a pomník ve čtvrti Śródmieście města Żywiec v okrese Żywiec ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Geograficky se také nachází v kotlině Kotlina Żywiecka. Historie a popis Sochu Ježíše Krista v Żywci vytvořil polský sochař a pedagog Czesław Dźwigaj (*1950). Byla odhalena 16. října 1980. Jak uvádí jedna z desek na podestě skulptury, tak odhalení proběhlo u příležitosti 2. výročí funkce papeže Jana Pavla II. Stojí u konkatedrálního kostela Narození Panny Marie (Konkatedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żywcu). Skulptura zobrazuje Ježíše Krista v neobvyklé póze, který stojí před křížem. Ježíš je oděn v dlouhém rouchu a levou rukou ukazuje k nebi. Pravá ruka směřuje k zemi s dlaní ve vodorovné poloze. Postava Ježíše jako by vycházela z kříže. Celé dílo je umístěno na nízkém soklu ve tvaru odstupňovaného kvádru. Na druhé desce umístěné na podestě skulptury je nápis: Další informace Skulptura je celoročně volně přístupná. Czesław Dźwigaj je také autorem nedalekého pomníku Jana Pavla II. v Żywci u zvonice v Żywci. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Socha Jěžíše Krista v Żywci na Wikimedia Commons
Kościół bł. Władysława z Gielniowa

Niektóre kościoły pod wezwaniem bł. Władysława z Gielniowa: Kościół bł. Władysława z Gielniowa w Gielniowie Kościół bł. Władysława z Gielniowa w Olbrachcicach Kościół bł. Władysława z Gielniowa w Warszawie
Dolores (koparka)

Dolores – koparka wielonaczyniowa typu SRs1800 pracująca od 2011 w odkrywce Jóźwin II B na rzecz Kopalni Węgla Brunatnego "Konin", aktualnie wyłączona z użytkowania i ustawiona w przestrzeni publicznej na terenie gminy Kleczew. Obecnie jest lokalną atrakcją turystyczną, a według planów w przyszłości ma być eksponatem nowego Oddziału Muzeum Okręgowego w Koninie. Jest to koparka produkcji niemieckiej, którą zakupiono w Hiszpanii od galicyjskiej kopalni As Pontes. Do Polski sprowadzono ją w 2009 roku. Jej całkowita długość wynosi 118 metrów, wysokość 38 metrów, a szerokość 27 metrów, waga zaś przekracza 2,5 tys. ton. Jest ona bliźniaczo podobna do Carmen, która rozpoczęła eksploatację 2 września 2010 roku. W przyszłości Dolores stanowić ma atrakcję parku maszyn górniczych, który będzie prezentował dziedzictwo przemysłowe Konińskiego Zagłębia. Plany te mają wpisywać się w ideę sprawiedliwej transformacji, a jednym z pomysłów jest np. zatrudnienie w nowej atrakcji turystycznej byłych górników oraz połączenie kolejowe między Koninem a Kleczewem po torach górniczych. W 2024 Sejmik Województwa Wielkopolskiego zdecydował o przeznaczeniu środków na zakup koparki przez Muzeum Okręgowe w Koninie. Jednym z podmiotów, który zabiega o popularyzację wiedzy na temat koparki Dolores jest Fundacja Dolores, której pierwszym celem było uratowanie maszyny. Przypisy Linki zewnętrzne Aleksandra Braciszewska-Benkahla: Podążając za Dolores. Kolejny krok w wyprowadzaniu koparki z odkrywki. lm.pl, 2023-07-29. [dostęp 2024-05-11]. Dolores, panna na wydaniu. gloskoninski.pl. [dostęp 2024-05-11]. Damian Michał Rybak: Kleczew, koparka „Dolores”: symbol epoki dla pracujących na odkrywce górników czy też ekologiczna katastrofa i przyczyna degradacji jezior…?. dziedzictworegionu.pl, 2024-03-30. [dostęp 2024-05-11].
Morela Retkińska

Morela retkińska – rzeźba Ryszarda Popowa ustawiona przy skrzyżowaniu ul. Waltera-Janke i ul. Maratońskiej w Łodzi w 1975. Okoliczności powstania W 1973 w Muzeum Sztuki w Łodzi odbyła się wystawa, na której wyeksponowano dzieło Kula-raster autorstwa François Morelleta. Obiekt ten był trójwymiarowym modelem, wpisującym się w nurt abstrakcji geometrycznej, wykorzystującym zjawisko iluzji optycznej. Zainspirowany tym obiektem Ryszard Popow, stworzył własną interpretację kuli Morelleta, składającą się z metalowych wykrojek (odpadów produkcyjnych) z fabryki UNIPROT. W porównaniu z oryginałem, łódzka wersja cechowała się inną skalą oraz zastosowaniem powtórzonego motywu okręgu (w porównaniu z prostopadłymi prętami Morelleta). Stworzoną we współpracy z Janem Hryckiem rzeźbę ustawiono pośrodku pół koniczynki nowo wybudowanej trasy łączącej łódzkie osiedla. Dzieło Popowa otrzymało tytuł Morela Retkińska nawiązujący do nazwiska autora pierwowzoru oraz lokalizacji rzeźby. Potocznie zyskała również nazwę Kuli na wiaduktach oraz Kuli z dziurami. Rzeźba została zaklasyfikowana w 2018 roku w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Łodzi jako dobro kultury współczesnej. Rzeźba w kulturze Morela powstała w początkowej fazie budowy nowych osiedli bloków z wielkiej płyty na Retkini, w związku z czym trwale wpisała się w krajobraz osiedla. Geometryczna kula jest mocnym akcentem wizualnym pośród modernistycznej zabudowy. Jej awangardowy, niecodzienny i bezkompromisowy wygląd sprawił, że stała się m.in. tłem dla okładki albumu Tabasko autorstwa O.S.T.R. Morela jest przez środowisko miłośników sztuki PRL i powojennego modernizmu traktowana jako jeden z symboli Łodzi. Zobacz też Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego w Bydgoszczy Op-art Przypisy
Mini Zoo Żywiec

Mini Zoo Żywiec, polsky také Żywieckie Mini Zoo, je minizoo v parku Park zamkowy w Żywcu ve čtvrti Śródmieście města Żywiec v okrese Żywiec v jižním Polsku. Geograficky se také nachází na pravém břehu řeky Koszarawa v mezoregionu Kotlina Żywiecka ve Slezském vojvodství a v Horním Slezsku. Historie a popis Mini Zoo Żywiec nabízí ke zhlédnutí poměrně „běžná“ zvířata. Například domácí zvířata, kterými jsou slepice, kachny, husy, kozy, ovce, krávy atp. a dále jelenovití, pávi, prasata, klokani, pštrosi, hlodavci, poníci, osli, želvy aj. Součástí minizoo jsou také Městská stáj (Stajnia Miejska). Je to malý prostor s poměrně velkým množstvím zvířat. Některá zvířata je možné krmit a dotýkat se jich. Další informace Minizoo je volně přístupné v provozní době, avšak v pondělí je zavřeno. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mini Zoo Żywiec na Wikimedia Commons
Rathaus (Chorzów)

Das Rathaus im schlesischen Chorzów (deutsch Königshütte) liegt am Ring (polnisch Rynek), dem Königshütter Marktplatz. Geschichte Der Rathausbau stammt aus den Jahren 1874 bis 1876. Das ursprünglich historistische Gebäude mit Neorenaissance- und Manierismus-Elementen wurde von 1927 bis 1930 erweitert und im modernen Stil umgestaltet. Dabei erhielt das Gebäude einen Seitenflügel und seinen 36,6 Meter hohen Turm. Das ursprüngliche Gebäude mit Neorenaissance-Fassade und Mansarddach wurde von dem örtlichen Baumeister Daniel Grötschel ausgeführt. Über dem Portal befanden sich das Wappen von Königshütte und eine Uhr. Der Ausbau und die Umgestaltung von 1927 bis 1930 erfolgten nach Plänen von Karol Schayer und W. Eysmontt aus Kattowitz. Die Umgestaltung sollte einen Bruch mit der bisherigen deutschen Geschichte der Stadt darstellen und ein Symbol für den neuen politischen Charakter Ostoberschlesiens werden. 1941 wurde das Gebäude um ein Stockwerk erhöht. Im Repräsentationssaal befinden sich schmuckvoll gestaltete Fenster, mit Darstellungen von Bergbau und Hüttenwesen, Handel und Industrie. Weblinks Wahrzeichen der Stadt Chorzów (polnisch) Einzelnachweise
Ratusz w Chorzowie

Ratusz w Chorzowie – ratusz wybudowany w latach 1874–1876, przebudowany w latach 1927–1929 przy Rynku w Chorzowie-Centrum, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Obiekt został wybudowany na potrzeby założonego w 1868 roku miasta Królewska Huta (Königshütte) w latach 1874–1876 za kwotę 200 tys. marek według projektu miejscowego budowniczego Bennona Groetschela, który został ukończony w 1873 roku. Znajdowały się w nim biura urzędowe i Królewski Urząd Stanu Cywilnego. W latach 1927–1929 budynek został poddany przebudowie i rozbudowie, zgodnie z projektem Karola Schayera i Witolda Eysymontta. Powstało wówczas nowe skrzydło przy obecnej ul. Jagiellońskiej oraz dobudowano wieżę, zmieniono wygląd wnętrz i elewacji zewnętrznej. Budynek stanowi obecnie siedzibę prezydenta Chorzowa i Urzędu Miasta Chorzów. Architektura Budynek pierwotnie wzniesiony w stylu historycznym z elementami neorenesansowymi i manierystycznymi. Na drugim piętrze była sala obrad dla radnych o charakterze reprezentacyjnym, którą poddano gruntownej renowacji w latach 1927–1929. Ściany licowano zielonym marmurem, wykonano nowy strop kasetonowy, wstawiono nowe siedziska i stół prezydialny. W otwory okienne osadzono trzy prostokątne witraże o wymiarach 640 na 215 cm z alegoriami hutnictwa, handlu i przemysłu oraz górnictwa. Jako przykład stylistyki art déco witraże te należą do światowego dziedzictwa kulturalnego. W końcu 1929 r., magistrat Królewskiej Huty ogłosił konkurs na wykonanie witraży do reprezentacyjnej sali posiedzeń, na który wpłynęło sześć projektów plastycznych: Jana Piaseckiego, Ludwika Konarzewskiego, Jana Wałacha oraz trzy projekty Zofii Leśniakówny. Pierwotnie wybrano projekt Leśniakówny, ale na wniosek projektanta budynku, inżyniera Schayera, przy aprobacie pierwszego prezydenta Chorzowa, Wincentego Spaltensteina, wytypowano projekt Piaseckiego. Witraże: Górnictwo, Handel i Przemysł oraz Hutnictwo wykonał Krakowski Zakład Witrażów S.G. Żeleński. Przypisy Bibliografia Joachim Otte, Ryszard Szopa: Symbole Chorzowa. Chorzów: 2007, seria: Biblioteka Chorzowska nr 9. ISBN 978-83-60360-12-5. Hilary Majkowski: O starych witrażach, witrażownictwie polskiem i twórczości Jana Piaseckiego. Kraków: Redakcja "Rzeczy Pięknych", 1930.
Sint-Catharinakerk (Warschau)

De Sinta-Catharinakerk (Pools: Kościół św. Katarzyny) in Warschau is een kerk van de benedictijnen. De voorgaande missiepost is gesticht in 1045 en een parochie sinds 1238, daarmee de oudste parochie van Warschau en van Mazovië. De parochie werd gesticht door hertog Koenraad I van Mazovië. De parochie werd vijftig jaar voor de stichting van Warschau en haar Oude Stad gesticht. De huidige kerk met losstaande klokkentoren stamt echter uit 1848. De huidige kerk is een voorbeeld van neoromaanse architectuur en ontworpen door architect Franciszek Maria Lanci. De kerk is opgedragen aan Sinta-Catharina van Alexandrië. Geschiedenis In 1065 werd een benedictijnse missiepost gesticht in de huidige Warschause wijk Służew. Dit was toen slechts een verhoging aan de Weichsel. De missiepost was gebouwd over een eerdere heidens heiligdom aan deze rivier. Dit blijkt uit archeologisch onderzoek. Er zijn namelijk resten van eeuwenlange laag verbrande aarde gevonden, rondom de kerk. De parochie van Sinta-Catharina werd in 1238 gesticht door de Mazovische hertog Koenraad I en de toenmalige bisschop van Poznań, Paweł Bniński. In de 13e eeuw werd de houten kerk gebouwd. Later werd de kerk verbouwd tot een stenen kerkgebouw in Mazovisch-gotische stijl. De kerk werd in 1742 door prins August Aleksander Czartoryski herbouwd. Zijn afbeeldingen zijn te vinden op schilderijen van Bernardo Bellotto en Wincenty Kasprzycki in de kerk. Tot de 18e eeuw was de kerk onderdeel van het bisdom Poznań. In de 18e eeuw werd het bisdom Warschau opgericht. De beschermheren van de parochie waren eerst de Służewski's, later werd de parochie onderdeel van het landgoed Wilanów in de wijk Wilanów. De mecenassen van de kerk en haar parochie waren achtereenvolgens de Czartoryski, Potocki en de Branicki. In 1848 werd de kerk nogmaals herbouwd in neoromaanse stijl, in dit geval door de architect Franciszek Maria Lanci. De parochieschool werd vanaf 1673 geleid door de Poolse congregatie van de marianen. Aansluitend tot 1945 was de parochie in gebruik als weeshuis en verpleeghuis voor de armen, ouderen en lichamelijk beperkten. De kerk en de nabij gelegen klokkentoren bleven gespaard in de Opstand van Warschau.
Silniční most přes Odru (Ścinawa)

Most přes Odru we Ścinawě, nazývaný také Most Drogowy na Odrze a německy Oder Brücke bei Scinawa, je ocelový příhradový most přes řeku Odra ve městě Ścinawa ve gmině Ścinawa v okrese Lubin v západním Polsku. Nachází se také v Dolnoslezském vojvodství v mezoregionu Obniżenie Ścinawskie v Dolním Slezsku. Spojuje na pravém břehu vesnice Małowice a Iwno se Ścinawou na levém břehu. Historie a popis První dřevěný most závěsné konstrukce s padacím mostem zde byl postaven v 1. polovině 19. století. Na konci 90. let 19. století bylo rozhodnuto o výstavbě nové konstrukce z důvodu špatného technického stavu dřevěného mostu a nedostatečnosti rozpětí padacího mostu pro lodní plavbu. Nový most byl postaven v blízkosti starého mostu v letech 1900 až 1903 a zničen v roce 1945. V letech 1975-1976 byla dřevěná mostovka nahrazena železobetonovou mostovkou z prefabrikovaných panelů a v pozdějších letech byly provedeny další modernizace a renovace mostu. Současný nýtovaný most, který má uváděnou celkovou délku mostu 350,20 m, se skládá ze dvou samostatných částí na principu Gerberova příhradového nosníku: Část nad korytem řeky – ocelová třípolová příhradová konstrukce (55,00 + 89,40 + 55,00 m). Část nad záplavovým územím – pětipolová příhradová konstrukce (5× 30,00 m). Přes most vede silnice č. 337. Další informace Most je celoročně volně přístupný a kromě solniční dopravy je využíván také pro pěší a cyklisty. Vede přes něj turistická poutní trasa Svatojakubská cesta. V sousedství se nachází železniční most. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Silniční most přes Odru ve Ścinawě na Wikimedia Commons
Weinberg (Görlitz)

De Weinberg (ook wel die Weinberge, Weinberggelände of Obermühlberge genoemd) is een park op een heuvel in het Duitse Görlitz. Het park strekt zich uit over ongeveer 1,5 km aan de westzijde van de Neisse, vanaf de Obermühle en het Neisseviaduct in het noorden tot aan de Zittauer Straße in het zuiden. Het park is in verschillende fasen aangelegd in de negentiende eeuw. De naam verwijst naar wijngaarden die hier de vroeger gelegen hebben. Het is een bosrijk en heuvelachtig park met enkele waterpartijen nabij de rivier de Neisse. Op het hoogste punt van het park, een 214 meter hoge heuvel staat sinds eind negentiende eeuw het in Zwitserse stijl gebouwde Weinberghaus met daarnaast een uitkijktoren, de Weinbergturm. Bij watermolen de Obermühle was tot 1945 een haven in gebruik voor de binnenvaart. In 1999 is deze weer in gebruik genomen voor de verhuur van plezierbootjes. Andere voorzieningen zijn een smalspoorlijntje en een natuurbad (het Volksbad). De gebieden Berggarten, Friedenshöhe en Schellergrund maken ook deel uit van de Weinberg. In het westelijk deel van het park bevindt zich sinds 1871 bierbrouwerij Landskron. De Berggarten is in 1940 ontworpen als privétuin bij een villa aan de Heinzelstraße. In 1961 werd de tuin opnieuw ingericht. Het park ligt op een zuidhelling en bestaat uit een weide waar naald- en loofbomen omheen zijn geplant. Op het laagste deel staan rodondendrons. Afbeeldingen
Dom Prasy Śląskiej

Dom Prasy Śląskiej ist ein Gebäude am südwestlichen Ende des Rynek (Marktplatz) in Kattowitz an der Einmündung der ulica 3 Maja in den Rynek. Das Gebäude wurde 1963 im Rahmen der Neugestaltung der Innenstadt fertiggestellt. Für seinen Bau wurden zwei im Krieg beschädigte Gebäude abgerissen. Es war eines ersten in Polen das mit einer reinen Glasfassade versehen wurde. Zunächst als „Haus des Sports“ wurde es kurze Zeit später in „Haus der Presse“ umbenannt. In den unteren drei Etagen des Gebäudes war das Reisebüro Obris und ein Café mit 350 Plätzen untergebracht, in den oberen mehrere Zeitungsredaktionen. Im Frühjahr 2011 begann der Umbau und die Modernisierung des seit 2009 leerstehenden Gebäudes, die Arbeiten wurden von Mostostal Warszawa ausgeführt. Vor Beginn des Umbaus wurde es nur noch gastronomisch genutzt. Im Rahmen des Umbaus wird der Haupteingang von der ul. Młyńska zum Rynek verlegt. Nach dem Umbau wird die Fassade ein neues Gesicht haben, zudem wurde eine Etage verkleinert. Ein Teil der Stadtverwaltung wird das Gebäude nutzen. Die Gesamtkosten werden sich auf ca. 20 Millionen Złoty belaufen. Literatur Ewa Chojecka: Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, S. 453. Weblinks Bilder vom Gebäude www.mmsilesia.pl vom 19. Juni 2009 (polnisch) Fußnoten