NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Rudence

Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Rudence – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Rudence. Historia Zbudowana w latach 1843-1844, w miejscu starszej drewnianej cerkwi. Należała do parafii w Uhercach Mineralnych. W 1869 zmieniono wezwanie cerkwi z Opieki NMP (czasem Ucieczki do Egiptu) na Soboru NMP. Cerkiew jest orientowana, konstrukcji zrębowej. Obok znajduje się cmentarz cerkiewny, obecnie już pozbawiony nagrobków, otoczony starymi drzewami. Po 1947 użytkowana była jako magazyn zboża. Około 1970 zachowany był jeszcze kompletny ikonostas z XIX w oraz kilka starszych ikon z XVII–XVIII w. W 1971 cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki (parafia w Uhercach Mineralnych), aktualnie jest to kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W 1976 nastąpiła kradzież większości wyposażenia, a ostatnie 3 ikony sprzedano Muzeum Historycznemu w Sanoku. Ikonostas pozbawiony ikon przecięty został na trzy części. Środkową przesunięto w głąb prezbiterium i ustawiono ok. 1,5 m od tylnej ściany tworząc w ten sposób małą zakrystię. W nawie głównej XIX-wieczna polichromia z przedstawieniem św. Trójcy. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X.
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Kopyśnie

Cerkiew Opieki NBMP w Kopyśnie – murowana greckokatolicka cerkiew filialna w Kopyśnie została zbudowana w 1821, rozbudowana w 1923, odnowiona w 1929. Należała do parafii greckokatolickiej w Rybotyczach. W czasie rozbudowy cerkwi w 1923 (przedłużono ją wtedy w kierunku zachodnim), natrafiono na grób duchownego pochowanego między fundamentami wcześniejszej świątyni. Według przypuszczeń mógł to być władyka przemyski (1591–1609) Mychajło Kopysteńskyj. We wnętrzu cerkwi znajduje się ikonostas namalowany w 1854 przez Lisikiewicza. Cerkiew obecnie nie jest używana. Obok cerkwi znajduje się dzwonnica parawanowa z 1821. Bibliografia Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, Warszawa 1992 Dmytro Błażejowśkyj, Historical sematism of the Eparchy of Peremysl, Lwiw 1995
Katedra Pokrowa Matki Bożej w Olsztynie

Katedralny Sobór Greckokatolicki Pokrowa Matki Bożej w Olsztynie (ukr. Катедральний собор Покрову Пресвятої Богородиці) – cerkiew greckokatolicka mieszcząca się przy ulicy Lubelskiej w Olsztynie. Świątynia została wybudowana w latach 1997–2000. Zaprojektowali ją: Jan Smut, Grzegorz Dżus, Piotr Hnatiuk, Roman Farańczuk, Sławomir Karlicki, Katarzyna Basarab, Maria Duber, Włodzimierz Lipiński oraz inni parafianie. Fasada ma nietypowy, zbliżony do industrialnego charakter. Świątynia posiada jedną kopułę i współczesny ikonostas. 25 listopada 2020 papież Franciszek ustanowił cerkiew katedrą nowo powstałej eparchii olsztyńsko-gdańskiej. Proboszczem miejscowej parafii katedralnej jest protojerej Jan Hałuszka, protosynkel eparchii olsztyńsko-gdańskiej. Przypisy
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Wołowie

Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Wołowie – cerkiew greckokatolicka w Wołowie, w województwie dolnośląskim. Znajduje się przy ulicy Józefa Piłsudskiego. Świątynia mieści się w dawnej kaplicy cmentarnej pw. św. Krzyża z 1678 r., przebudowanej i powiększonej na początku XX w. Parafia greckokatolicka w Wołowie istnieje od 1957 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Linki zewnętrzne www.cerkiew.net.pl
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Roztoce

Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Roztoce – drewniana cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Roztoce, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim. Cerkiew została zbudowana w 1936 roku na miejscu wcześniejszej cerkwi z 1822 roku. Jest to cerkiew zbudowana na planie krzyża greckiego, z centralną kopułą na ośmiobocznym bębnie. Świątynia jest trójdzielna, nieorientowana. Zbudowana jest metodą konstrukcji zrębowej, w pionie oszalowana jest deskami. Cerkiew należy do grupy zabytków, licznie reprezentowanych na obszarze południowo-wschodniej Polski, których forma ukształtowała się w wyniku poszukiwań stylistycznych, mających doprowadzić do wypracowania form tzw. uniwersalnego „ukraińskiego stylu narodowego”. Oryginalny wystrój wnętrza cerkwi został rozkradziony po akcji „Wisła”. Wokół cerkwi znajdują się stary cmentarz z resztkami nagrobków. Po wojnie cerkiew przemianowano w filialny kościół rzymskokatolicki pw. św. Piotra i Pawła. Dzwon przy cerkwi zawieszony jest na belce umieszczonej pomiędzy dwiema lipami. Galeria Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoj Eparchii z wkluczenniem Apostolśkoj Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wólce Żmijowskiej

Cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wólce Żmijowskiej – drewniana cerkiew greckokatolicka z 1896 znajdująca się w Wólce Żmijowskiej. Od 1947 obiekt nieczynny kultowo. Historia obiektu Cerkiew postawiono w latach 1894-96 z inicjatywy proboszcza ze Żmijowisk Kiryła Obuszkiewicza pod kierownictwem majstra ciesielskiego Józefa Hrybińskiego z Wielkich Oczu. Poświęcona w 1896. W 1898 malarz z Krakowa Stefan Fedorowski wykonał polichromię w sanktuarium oraz przemalował ikonostas zakupiony w Wierzbianach. Cerkiew odnawiano w 1914 i 1927. Dzwonnicę z 1878 rozebrano po II wojnie światowej na opał. Od 1947 po wysiedleniu ludności ukraińskiej, świątynia opuszczona i nieużytkowana. W 1991 roku przeprowadzono remont cerkwi z inicjatywy Pracowni Kultury Tęczy działającej pod auspicjami UNESCO. W 2014 wykonano remont konstrukcji dachu i wymieniono jego pokrycie. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej zwęgłowanej na obustronny obłap z krytym czopem, trójdzielna, orientowana, posadowiona na otynkowanej podwalinie kamienno-ceglanej. Wyposażenie nie zachowało się. W Muzeum Kresów w Lubaczowie znajduje się fragment ikonostasu z 1894 cerkwi w Wólce Żmijowskiej. We wnętrzu ściana ikonostasowa, fragmenty polichromii i zdewastowany chór. Cerkiew należała do parafii w Żmijowiskach. Przypisy Bibliografia Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 315, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Cerkiew Poczęcia Świętego Jana Chrzciciela w Człuchowie

Cerkiew Poczęcia Świętego Jana Chrzciciela w Człuchowie – cerkiew greckokatolicka w Człuchowie, w województwie pomorskim. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1994-1996 przez ks. Piotra Szwec-Nadwornego i poświęcona 9 listopada 1996 roku. Mieści się przy ulicy Romualda Traugutta 12. Parafia greckokatolicka w Człuchowie istnieje od 1991 roku. Należy do eparchii olsztyńsko-gdańskiej. Linki zewnętrzne www.cerkiew.net.pl
Heliga korsets upphöjelses kyrka

Heliga korsets upphöjelses kyrka, också kallad Ortodoxa kyrkan för det heliga korsets upphöjelse, (polska: Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego) är en polsk-ortodox trä- och församlingskyrkobyggnad belägen i byn Narew i Podlasiens vojvodskap, i nordöstra Polen. Kyrkan är helgad åt Det heliga korsets upphöjelse, är församlingskyrka för den lokala Heliga korsets upphöjelses ortodoxa församling och tillhör sedan 1960-talet Warszawas och Bielsks stift. Historia Tidigare kyrkor 1529 uppfördes det en östortodox kyrka i Narew, men den kyrkan vet man inte så mycket om. 1560 dök det upp uppgifter i ett register om att det fanns en rysk-ortodox kyrka i byn. Nuvarande kyrkan 1882 påbörjades byggandet av den nuvarande kyrkan, som invigdes den 9 maj 1885. 1901 blev den en del av stiftet Grodno. Den 12 april 1990 bröt en brand ut som förstörde hela kyrkan, där även en församlingsmedlem omkom efter att försökt rädda en inventarie. Återuppbyggnaden av den förstörda kyrkan leddes av den dåvarande församlingsprästen Teodor Weremiejuk, och sedan från 1991 till 1994 av Basil Roshchenko. Alla församlingsbor deltog aktivt i återuppbyggnaden av kyrkan. Med gemensamma ansträngningar renoverades kyrkan, hela interiören, ikonostasen och ikonerna restaurerades. Den 25 september 1994 invigdes den renoverade kyrkan. Bilder Källor Parafia Prawosławna w Narwi (narew.gmina.pl) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heliga korsets upphöjelses kyrka.
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Wałczu

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Wałczu – cerkiew greckokatolicka w Wałczu, w województwie zachodniopomorskim. Parafia greckokatolicka w Wałczu istnieje od 1959 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej w dekanacie poznańskim. Historia Świątynia została wybudowana jako luterańska kaplica szpitalna z dobudowaną doń kostnicą w latach 1923-1924. Reprezentuje styl eklektyczny z przewagą elementów neoromańskich. Na ścianie wschodniej cerkwi wmurowana jest płaskorzeźba z lat dwudziestych XX wieku, umieszczona tam jako uhonorowanie poległych w czasie I wojny światowej a przedstawiająca Chrystusa pocieszającego młodą kobietę z dzieckiem – wdowę po żołnierzu. Pierwotnie na ścianie kościoła umieszczone były też nazwiska poległych w okresie I wojny światowej. Świątynia mieści się przy ulicy 12 Lutego. We wnętrzu znajduje się współczesny ikonostas wykonany przez ukraińską ikonografkę Walentynę Biriukowicz. Przypisy
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Seroczynie

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Seroczynie – cerkiew w Seroczynie wzniesiona na przełomie XVIII i XIX w., obecnie nieużytkowana. Pierwsza cerkiew prawosławna w Seroczynie została wzniesiona w pierwszej połowie XVI w. Po stu latach, w ramach postanowień unii brzeskiej przeszła na własność parafii unickiej (greckokatolickiej). W 1670 na jej miejscu Zbigniew Ossoliński ufundował nową świątynię tego samego wyznania. W końcu XVIII w. lub na początku XIX w. Stanisław Ossoliński sfinansował wzniesienie trzeciej cerkwi na tym samym miejscu. W 1822 i 1849 była ona remontowana; drugiej renowacji towarzyszyło wstawienie organów. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 unicka parafia seroczyńska powróciła do prawosławia i przymusowo przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1878 przeprowadzono gruntowny remont cerkwi, w czasie którego przebudowano obiekt, wstawiono ikonostas, zbudowano w sąsiedztwie świątyni dzwonnicę z trzema dzwonami. 18 marca 1879 miała miejsce ponowna konsekracja budynku. W 1888 po kolejnym remoncie obiekt był wyświęcany po raz kolejny. Po I wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości przez Polskę majątek parafii prawosławnej w Seroczynie znalazł się pod zarządem państwowym, zaś w grudniu 1918, na mocy rozporządzenia rzymskokatolickiego biskupa podlaskiego Henryka Przeździeckiego przekazany miejscowej społeczności rzymskokatolickiej. Obiekt pełnił funkcje kościoła do 1993, gdy oddano do użytku nową świątynię tego wyznania. Od tego czasu stoi pusty. W nowym kościele stoją wszystkie ołtarze ze starego budynku: główny, rokokowy (2. poł. XVIII w.) oraz dwa boczne, barokowe. Ambonę natomiast pozostawiono w starym kościele. Położenie na szlakach Obiekt znajduje się na Pętli Siedleckiej szlaku Drewniane Skarby Mazowsza. Zobacz też Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Ciechanowcu Cerkiew św. Mikołaja w Drohiczynie Przypisy
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Warze

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Warze – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Warze, w gminie Nozdrzec, w powiecie Brzozowskim, w województwie podkarpackim. W Warze do dziś zachowała się drewniana cerkiew greckokatolicka pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Stoi ona na niewielkim wzniesieniu, w pobliżu cmentarza parafialnego. Budowla jest orientowana, o konstrukcji zrębowej, wybudowana na kamiennym podmurowaniu. W 1946 zmieniona została na rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Stanisława Biskupa w Nozdrzcu i przez 40 lat służyła katolikom. Obecnie kościółek nie jest użytkowany. Jego rolę przejęła nowa świątynia pod tym samym wezwaniem poświęcona w 1985. W przeszłości cerkiew należała do parafii greckokatolickiej w Hłudnie. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Linki zewnętrzne B. Śnieżek: Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – prezentacja zdjęć ( YouTube ). 02.02.2011. [dostęp 2012-09-09].
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Dachnowie

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Dachnowie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Dachnowie. Od 1992 obiekt nieczynny kultowo. Cerkiew została włączona do Podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Cerkiew zbudowana została w 1929, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1735. Do parafii należała cerkiew filialna w Załużu. Parafia należała do dekanatu oleszyckiego, po I wojnie światowej do cieszanowskiego. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Do 1992 pełniła rolę kościoła parafialnego parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Dachnowie. Galeria Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Huwnikach

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Huwnikach – murowana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Huwnikach. Zbudowana w 1825, w stylu klasycyzującym, jednonawowa. Wybudowana jako rzymskokatolicka kaplica grobowa rodziny Tyszkowskich, których prochy spoczywają w katakumbach świątyni. Wewnątrz zachowana polichromia figuralno-geometryczna z 1913 wykonana przez Andrija Demkowycza. Obok cerkwi znajduje się murowana dzwonnica zbudowana w 1825 na planie kwadratu z brogowym dachem krytym gontem. Cerkiew należała do greckokatolickiej parafii w Makowej. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowski, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Andrzej Saładiak, Pamiątki i zabytki kultury ukraińskiej w Polsce, Burchard Edition, Warszawa 1993
Cerkiew Pokrow Bogarodzicy w Buszkowicach

Cerkiew Pokrowy Bogarodzicy w Buszkowicach – murowana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Buszkowicach. Zbudowana na miejscu starszej, drewnianej cerkwi w 1900. Po tej poprzedniej cerkwi pozostała drewniana dzwonnica, znajdująca się na pobliskim cmentarzu. Cerkiew należała do greckokatolickiej parafii w Żurawicy. Po II wojnie światowej użytkowana przez Kościół rzymskokatolicki. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Pokrow Bogarodzicy w Kańczudze

Cerkiew Pokrow Bogarodzicy w Kańczudze – cerkiew greckokatolicka w Kańczudze, obecnie kościół rzymskokatolicki. Obok cerkwi stoi murowana dzwonnica z XVIII wieku. Murowana, wzniesiona w 1643 jako kaplica rzymskokatolicka. W 1740 przejęta jako cerkiew greckokatolicka, w tym okresie postawiono także murowaną dzwonnicę. Cerkiew od co najmniej 1828 do 1930 była cerkwią filialną parafii w Krzeczowicach, po tym roku niezależna asystenturą obsługiwaną przez księdza z Krzeczowic. Cerkiew została odnowiona w 1911, później kilkakrotnie przebudowywana. Po 1947 została zamieniona na magazyn. W latach 1984–1994 nastąpiła gruntowna restauracja. Została z powrotem poświęcona w 1995, jako kościół rzymskokatolicki pw. MB Łaskawej. W 2023, podczas prac konserwatorskich, odkryto ślady wskazujące na to, że cerkiew mogła powstać prawdopodobnie nawet przed połową XVI wieku. Byłaby wtedy najstarszą murowaną cerkwią w Polsce (w rzeczywistości fragmenty, uznawanej dziś za najstarszą cerkwi w Posadzie Rybotyckiej, pochodzą z przełomu XIV i XV wieku). Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939). Lwów, 1995. ISBN 5-7745-0672-X. (ukr.)
Cerkiew Pokrow Najświętszej Maryi Panny w Podemszczyźnie

Cerkiew Pokrow Najświętszej Maryi Panny w Podemszczyźnie – niezachowana drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, z 1882 położonej w Podemszczyźnie. Historia Cerkiew zbudowana została w 1882, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi datowanej na około 1596. Do parafii należały filialne cerkwie w Chotylubiu i Krzywem. Parafia należała do dekanatu lubaczowskiego, po I wojnie światowej do dekanatu cieszanowskiego. Cerkiew została spalona jesienią 1944 w trakcie akcji pacyfikacyjnej. Pozostały tylko ruiny parawanowej dzwonnicy z 1909. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, s. 377 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Berezce

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Berezce – greckokatolicka murowana cerkiew, wzniesiona we wsi Berezka. Po 1947 opuszczona, obecnie w stanie ruiny. Historia Cerkiew w Beresce wzniesiono w roku 1868. Zastąpiła we wsi wcześniejszą drewnianą cerkiew, pochodzącą z XV wieku (prawdopodobnie z roku 1444 – taka data widniała na jednej z belek ściągających zwieńczenie), która rozebrana została w drugiej połowie XIX wieku. W roku 1914 przeprowadzono renowację ikonostasu, zaś w roku 1920 odnowiono całą cerkiew. Po roku 1947 stała opuszczona. W roku 1950 bez powodzenia próbował przejąć ją kościół rzymskokatolicki. 2 lutego 1953 roku Państwowe Gospodarstwo Rolne w Olszanicy otrzymało od Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej zezwolenie na rozbiórkę cerkwi w Berezce, a także cerkwi w Dziurdziowie, Hoczwi, Mchawie, Myczkowie i Średniej Wsi. Do rozbiórki jednak nie doszło, gdyż w maju tego samego roku w Beresce powstała spółdzielnia produkcyjna, której ostatecznie przekazano budynek cerkwi. W latach 50. zerwana została blacha z dachu. Obecnie cerkiew znajduje się w ruinie. Zachowały się mury do wysokości gzymsu koronującego. Budowa Nawa, zbudowana na planie ośmiokąta, nieproporcjonalnie duża w porównaniu z babińcem i prezbiterium, wzniesionymi na planie prostokąta. Nad nawą znajdowała się, niezachowana do czasów obecnych, ośmiopolowa kopuła o konstrukcji drewnianej. Wokół cerkwi Dzwonnica Przy cerkwi znajdowała się nieistniejąca już dzwonnica, na której w XIX wieku wisiały, opatrzone ruskimi napisami, dwa dzwony z 1671 i 1697 roku. Murowana kaplica Na miejscu rozebranej cerkwi z XV wieku wzniesiono w XIX wieku murowaną kaplicę. Od 1970, po powiększeniu, służyła jako kościół rzymskokatolicki. Została rozebrana w latach 90. XX wieku, a na jej miejscu wybudowano nowy kościół. Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 23-24, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Wirtualny Spacer po ruinach cerkwi w Berezce. atrakcjewbieszczadach.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Manastercu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Manastercu – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Manastercu. Cerkiew została zbudowana w latach 1818–1820, poświęcona w 1822, odnowiona w 1934. Parafia należała do dekanatu leskiego. Należała do niej również filialna cerkiew w Bezmiechowej. W 1965 cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki, i zamieniona w kościół pw. Przemienienia Pańskiego. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Nowym Lublińcu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Nowym Lublińcu – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Nowym Lublińcu. Projekt – architekta Wasyla Nahirnego. Cerkiew wzniesiona w 1908, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1670, remontowanej w 1770. Należała do greckokatolickiego dekanatu lubaczowskiego, po I wojnie światowej do dekanatu cieszanowskiego. Do parafii należała filialna cerkiew w Starym Lublińcu. W roku 1947, po wysiedleniu ludności ukraińskiej w ramach Akcji "Wisła", cerkiew przekazana została pod jurysdykcję kościoła rzymskokatolickiego w Polsce i obecnie jest kościołem filialnym parafii Przemienienia Pańskiego w Starym Lublińcu. W cerkwi zachowała się wyjątkowa Ikona Bogurodzicy Hodegetrii z XVII w., ozdobiona sukienkami z ażurowymi koronami Po dokonaniu jej restauracji, ze względu na zabezpieczenie oryginał Ikony znajduje się w greckokatolickiej kaplicy Ekumenicznego Domu Pomocy Społecznej w Prałkowcach. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Ploskach

Cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Ploskach. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia pochodzi z końca XVIII w.; rozbudowana w latach 1940–1944. Wzniesiona na planie krzyża, drewniana, o konstrukcji zrębowej, jednonawowa. Prezbiterium zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią. Dachy cerkwi blaszane. Nad frontową częścią nawy wieżyczka zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Nad środkową częścią cerkwi czworoboczna wieża z dachem namiotowym zwieńczonym kopułą. W listopadzie 2019 r. rozpoczęto generalny remont cerkwi, w ramach którego odrestaurowano dzwonnicę i wymieniono jej okna, odnowiono krzyże, pokryto wszystkie dachy miedzianą blachą, oszalowano ściany, wymieniono stolarkę okienną i drzwiową, docieplono nawę i prezbiterium, wymieniono podłogę, zainstalowano centralne ogrzewanie podłogowe oraz wykonano nowe kamienne schody przed wejściami. Główna uroczystość obchodzona jest 19 sierpnia (według starego stylu 6 sierpnia) – w święto Przemienienia Pańskiego. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 8 lipca 1991 pod nr A-37. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Ploski