NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Оєжиці

Оєжиці (пол. Ojerzyce, нім. Oggerschütz) — село в Польщі, у гміні Щанець Свебодзінського повіту Любуського воєводства. Населення — 211 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Зеленогурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Okrzeja (jezioro)

Okrzeja – jezioro na Wysoczyźnie Łobeskiej, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Węgorzyno, na północny wschód od miasta Dobra. Charakterystyka Okrzeja jest jeziorem polimiktycznym, przez które przepływa rzeka Ukleja. Jest płytkim zbiornikiem położonym w obniżeniu terenu. Misa jeziorna ma nieregularny kształt, wydłużony w kierunku południkowym. Jezioro ma długość ok. 2 km, a szerokość do 800 m. Wzdłuż zachodniego brzegu Okrzei znajduje się stroma zadrzewiona skarpa, do której krawędzi przylegają pola uprawne. Wysoka skarpa występuje także przy zalesionym południowo-wschodnim brzegu. Całkowita powierzchnia zlewni jeziora wynosi 102,9 km², w tym bezpośrednia zlewnia 1,9 km². Lasy zajmują 59% obszaru zlewni bezpośredniej, a grunty orne 38%. Rzeka Ukleja płynąca z jeziora Mielno wpada do Okrzei przy wschodnim brzegu, a wypływa w północno-wschodniej zatoce szerokim i wyraźnym korytem. Nad północnym i południowym brzegu jeziora znajdują się pola biwakowe. Dominującymi gatunkami w Okrzei są: płoć, ukleja i leszcz. Zbiornik w typologii rybackiej jest jeziorem sandaczowym. Administratorem wód Mielna jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Utworzył on obwód rybacki obejmujący wody jezior: Okrzeja, Mielno, Sambórz Duży oraz wody rzeki Ukleja na odcinku od jeziora Mielno do ujścia do niej strugi Dobrzenicy, wraz z wodami jej dopływów. Północny i zachodni brzeg Okrzei stanowi granicę między gminą Węgorzyno a gminą Radowo Małe. Ok. 1,1 km na północ od jeziora leży wieś Rogowo, a ok. 3,4 km na południowy zachód leży miasto Dobra. Hydronimia W dokumencie z 1284 roku nazwę jeziora zapisano jako Wokreya. W 1955 roku zmieniono urzędowo niemiecką nazwę jeziora – Quern-See, na polską nazwę – Skwiernie. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła nazwę Okrzeja. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody wynosi według różnych źródeł od 92,4 ha do 105,8 ha. Średnia głębokość jeziora jest na poziomie 2,6 m, a maksymalna głębokość sięga 4,4 m. Objętość wody w jeziorze wynosi 2 721,5 tys. m³. W 2000 i 2006 roku dokonano badań czystości wód Okrzei, które oceniono na III klasę czystości. Jezioro zostało określone jako nieodporne na degradację biologiczną. Przypisy
Okunie (jezioro)

Okunie – jezioro na Pojezierzu Wałeckim, położone w granicach miasta Trzcianka, w woj. wielkopolskim. Jego powierzchnia wynosi 9,77 ha, a średnia głębokość to 3,0 m. Maksymalna głębokość 6,3 m, a rzędna zwierciadła wody 77,0 m n.p.m.. Zbiornik o owalnym kształcie, słabo rozwiniętym dnie i linii brzegowej. Dno mulisto-skaliste, woda barwy lekko żółtej, o słabej przezroczystości. Występuje: rdest pływający, wywłócznik kłosowy oraz rogatek sztywny. Do najliczniej reprezentowanych gatunków należą: leszcz, lin oraz płoć, okoń i karaś. Zobacz też inne znaczenia hasła Okunie Jezioro Okunie Przypisy
Okunkowo

Okunkowo – jezioro wytopiskowe w Polsce położone w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy na Pojezierzu Kaszubskim ("Kartuski Obszar Chronionego Krajobrazu") przy turystycznym szlaku Kartuskim. Jezioro znajduje się na obszarze wsi Mezowo. Ogólna powierzchnia: 8,64 ha
Olivia Centre

The Olivia Centre, formerly known as the Olivia Business Centre, is a business park located in Oliwa, Gdańsk. It is the largest business park in northern Poland and includes the tallest building in northern Poland, Olivia Star. Buildings and characteristics The Olivia Centre is built in a modern style and consists of several buildings; 8 buildings have been completed in the park as of 2025. They have approximately 230,000 m2 (2,500,000 ft2) of combined floor area, 175,000 m2 (1,880,000 ft2) of which is used as office space. The buildings all share the address Grunwaldzka 472, but with different alphabetical suffixes. The following buildings are part of the park, from earliest to latest completed: Olivia Gate, completed in 2011, was the first building constructed in the Centre. It has 30,565 m2 (329,000 ft2) of floor area and a height of 28 metres (92 ft). Olivia Point, completed in January 2013, has a height of 29 m (95 ft) and 14,150 m2 (152,300 ft2) of floor area. Olivia Tower, also completed in January 2013, has a height of 47 m (154 ft) and 19,800 m2 (213,000 ft2) of floor area. Olivia Four, completed in March 2014, has a height of 47 m (154 ft) and 20,500 m2 (221,000 ft2) of floor area. Olivia Six, the fifth building, completed in May 2015, has a height of 55 m (180 ft) and 27,700 m2 (298,000 ft2) of floor area. Olivia Star, originally Olivia Five, completed in April 2018, is a skyscraper and the tallest building in northern Poland, at a height of 180 m (590 ft) and with 67,672 m2 (728,420 ft2) of floor area. Olivia Prime, constructed in two sections, was completed in 2020 and constructed in two segments. It is 55 m (180 ft) tall and has 30,000 m2 (320,000 ft2) of floor area. Olivia Eight, completed in December 2019, is 55 m (180 ft) tall and has 25,000 m2 (270,000 ft2) of floor area. History and construction The Olivia Business Centre was first proposed in 2009 by an eponymous investment group, with work on the first building, Olivia Gate, beginning in March 2010. The next two buildings to be completed were Olivia Point and Olivia Tower, both opened in January 2013. The next building, completed in March 2014, was Olivia Four. Once the fifth building, Olivia Six, was completed in May 2015, the Olivia Business Centre became the second-largest business park in Poland. In April 2015, work began on Olivia Star, the next part of the park and the tallest building in northern Poland. It was completed in April 2018 and has a total height of 180 metres (590 ft). The next component, Olivia Prime A, another skyscraper, was completed in 2018, and the accompanying Prime B was completed in 2020. Olivia Eight, another building, was completed in December 2019. Since 2023, two apartment buildings, Olivia Nord and Olivia Nowa, are being built. The construction of another such building, Olivia Pulse, was proposed in February 2025. References
Orawski Duży Stawek

Orawski Duży Stawek – naturalny, stały zbiornik wodny na południowych stokach Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim, jeden z najwyżej położonych stawków w masywie babiogórskim. Położenie Leży na wysokości 1460 m n.p.m. na niewielkim spłaszczeniu stokowym u wylotu jednej z głębszych, suchych dolinek powyżej źródlisk potoku Spod Kuhni, ok. 600 m na południowy wschód od Gówniaka i ok. 400 m na północny wschód od Mułowego Stawku. Położony jest powyżej górnej granicy lasu, wśród zwartych łanów kosodrzewiny. Niedostępny dla turystów, widoczny jest z dala tylko fragmentarycznie, z jednego ze spiętrzeń grani babiogórskiej. Pochodzenie Staw jest zbiornikiem wodnym typu wannowego, powstał w starej, płytkiej niszy osuwiskowej, której dno, a zwłaszcza brzegi zostały uszczelnione ilastym materiałem mineralnym. Hydrografia Kształt stawu jest nieco wydłużony, o nieregularnych brzegach. Jego powierzchnia wynosi średnio ok. 200 m², a maksymalna głębokość (według różnych źródeł) od 0,6 do 1,0 m. Brzegi całkowicie zarosłe kosodrzewiną, od strony południowej podmokłe. Dno opadające łagodnie ku środkowi niecki zbiornika, muliste, o miąższości mułu do ok. 15 cm. Woda przezroczysta, bardzo zimna. Stawek zasilany jest obficie wiosną wodami roztopowymi, a latem wodami opadowymi, jednak stan wody na ogół nie wykazuje zależności od opadów. Ponieważ zbiornik nie posiada stałych dopływów i odpływów powierzchniowych, najprawdopodobniej zasilany jest wydajnymi wysiękami podziemnymi i w taki sam sposób odprowadzany jest z niego nadmiar wody. Fauna W wodach stawku rozmnaża się traszka górska. Wśród dość ubogiej fauny bezkręgowców w zbiorniku wyróżnia się widłonóg Mixodiaptomus tatricus (Wierz.) – endemit karpacki, który tu znajduje swe najwyższe miejsce występowania w masywie babiogórskim. Bibliografia Babia Góra. Zawoja. Mapa turystyczna 1 : 30 000, wyd. Compass, Kraków 2005, ISBN 83-89165-09-0; Łajczak Adam: Matka Niepogód, w: „Babiogórskie ścieżki”, wyd. COLGRAF-PRESS, Poznań 1995, ISBN 83-86258-08-X; Midowicz Władysław (red.): Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, s. 52-53, ISBN 83-85557-04-0; Szafer Władysław (red.): Babiogórski Park Narodowy, Polska Akademia Nauk – Zakład Ochrony Przyrody, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963; Zabierowski Kazimierz (red.): Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Kraków 1983, ISBN 83-01-04137-4;
Organika Trade

Organika Trade is a skyscraper office building in Gdańsk, Poland, located at 11 Heweliusza Street, within the Old Town neighbourhood of the Sródmieście district. The building is 80 metres (260 ft) tall when measured up to the roof, and 97 m (318 ft) tall overall. It was opened in 1980. Architectural specifications The building is 80 metres (260 ft) tall when measured up to the roof, and 97 m (318 ft) tall overall. It has 20 floors, and of its floor area of 12,640 m2 (136,100 ft2), approximately 10,000 m2 (110,000 ft2) is dedicated to office space, whereas 300 m2 (3,200 ft2) is used for other commercial space, i.e. shops and other services. History Construction of the building (previously known as Navimor and Prorem) started in 1975 and concluded in 1980. It was renovated from 1998 to 2000. With a height of 80 metres (260 ft), it was the tallest building in Gdańsk before it was surpassed by Centrum Biurowe Neptun in 2014. In March 1981, a man named Radek Cieśluk successfully jumped from the building with a hang glider. A proposal was put forward in 2013 to construct a building on Organika Trade's site at a height of 200 metres (660 ft), but was ultimately rejected in 2015. The skyscraper stands to this day, and a nearby apartment building development was put up there instead. References
Organika Trade

Organika Trade – jeden z najwyższych budynków w Gdańsku. Położony jest przy ulicy Heweliusza, na Starym Mieście. Zbudowany został w latach 70. XX wieku. Był wtedy najwyższym biurowcem w Gdańsku. Budynek ma 12 640 m² powierzchni całkowitej. Obecnie budynek należy do spółki Heveliusa 11. Przypisy
Organistówka w Grodzisku Wielkopolskim

Organistówka – budynek w Grodzisku Wielkopolskim z 1685, pełniący funkcję organistówki; budowla murowana, otynkowana, prostokątna, piętrowa. W piwnicach sklepienia kolebkowe. Na parterze i piętrze strop o profilowanych belkach. Szczyty elewacji bocznych późnorenesansowe. W 1741 był to dom szkolny posiadający 3 izby ogrzewane i komorę. Szkołą zarządzał Szymon Tymowicz, ucząc ok. 80 dzieci. Przypisy
Orion Business Tower

Orion Business Tower – biurowiec przy ul. Sienkiewicza 85/87 (na rogu al. Piłsudskiego) w Łodzi. Historia Biurowiec został wybudowany w 1978 roku, u zbiegu nowo powstałej łódzkiej trasy W-Z i ul. Sienkiewicza. Ma 62 metry wysokości i liczy 17 kondygnacji. W 2002 roku został całkowicie przebudowany, powierzchnia najmu budynku to 10 000 m². W 1970 roku wieżowiec zaprojektował łódzki architekt Aleksander Zwierko. Wygrał konkurs na przebudowę centrum Łodzi. Jego dziełem są także pozostałe biurowce przy al. Piłsudskiego, domy handlowe „Juventus” i „Hermes” oraz bloki na łódzkim „Manhattanie”. Wieżowiec powstał w systemie „ramka-trzon”. Była to wówczas bardzo nowatorska metoda. W trzonie budowli są dwie klatki schodowe, cztery windy, drzwi ewakuacyjne, sanitariaty. Wokół trzonu – prefabrykowane ramki. Budynek wykonano metodą wylewaną. Głównymi materiałami budowlanymi były szkło oraz aluminium. Pierwotnie właścicielem budynku była spółka budowlana Unibud. W latach 90. wieżowiec został przejęty za długi przez Powszechny Bank Gospodarczy Nieruchomości, który rozpoczął jego remont. Jednak wkrótce PBG został wchłonięty przez Pekao SA i wieżowiec stał się własnością spółki okołobankowej Pekao Development, należącej do Pekao SA. W 2002 r. budynek został ponownie sprzedany. Nabywcą była spółka giełdowa Echo Investment, która dokończyła przeciągający się remont. Projekt przebudowy wieżowca powstał w łódzkiej firmie „Galbex”. Remont rozpoczęto jesienią 1997 r. Z wieżowca z lat 70. został tylko szkielet. Wewnątrz zupełnie go zmodernizowano, a na zewnątrz pokryto podwójną warstwą szkła. Na nową elewację zużyto łącznie ok. 13 tys. m² szkła. Od strony ul. Roosevelta dobudowano także niższą 5-kondygnacyjną część, której nadano pomarańczowy kolor. W sierpniu 2002 roku ukończono modernizację. Kolejną modernizację Orion przeszedł w 2013 roku, zmodernizowane zostały powierzchnie wspólne (hole windowe oraz recepcja) oraz system centralnej klimatyzacji budynku. Obiekt posiada parking dla samochodów i rowerów. Przypisy
Orlinek

Die Orlinek ist eine Skisprungschanze in Karpacz in Polen. Auf ihr wurden die Sprungwettbewerbe der Spezialspringer und der Kombinierer bei den Junioren-Weltmeisterschaften 2001 ausgetragen. Darüber hinaus war sie Austragungsort der polnischen Skisprungmeisterschaften in den Jahren 1948 und 2004. Technische Daten Schanzenrekorde Internationale Wettbewerbe Genannt werden alle von der FIS organisierten Sprungwettbewerbe. Weblinks Sylwetka skoczni na skisprungschanzen.com Einzelnachweise
Orlinek (ski jumping hill)

Orlinek is a ski jumping hill in Karpacz, Poland. History The first ski jumping hill in Karpacz, then known as Krummhübel, was opened in 1912 during the German Empire era. A record jump of 45.5 metres (149 ft) was set in 1938 by Karl-Heinz Breiter. During the World War II, the ski jump was abandoned and destroyed. After the war, Karpacz was placed under Polish administration, and a second ski jump was built under the leadership of Stanisław Marusarz. However, this ski jumping hill named Orlinek, collapsed during a storm in 1962. A replacement was built in 1978 and underwent modernization in 2000. The current record for the jump stands at 94.5 metres (310 ft), set by Adam Małysz. References External links Sylwetka skoczni na skisprungschanzen.com
Orlinek

Orlinek est un tremplin de saut à ski, situé à Karpacz en Pologne. Historique C'est en 1912 que le premier tremplin à Karpacz (alors Krummhübel, Empire Allemand) a été construit sous le nom de Schneekoppenschanze. Durant son existence il a été agrandi deux fois. Son dernier record de 45,5 m a été établi en 1938 par Karl-Heinz Breiter. Pendant la Seconde Guerre mondiale le tremplin est abandonné et détruit. Après la fin des hostilités, quand Karpacz est devenue polonaise un second tremplin est érigé sous la direction de Stanisław Marusarz. Le nouveau site reçoit le nom d'Orlinek. En 1962 la construction s'écroule pendant une tempête. Une installation toute neuve de K-73 est mise en place en 1978. Ce nouveau tremplin est complètement modernisé en 2000 pour les championnats du monde junior de ski nordique, un ascenseur et des nouveaux postes pour les juges sont installés. Records d'Orlinek Notes et références Liens externes Ressource relative au sport : Ski Jumping Hill Archive Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du saut à ski Portail de la Pologne
Orlinek (skocznia narciarska)

Orlinek im. Stanisława Marusarza – normalna skocznia narciarska w Karpaczu o rozmiarze HS-94. Historia Pierwsza skocznia narciarska w Karpaczu powstała w 1912 roku i nosiła nazwę Schneekoppenschanze. W czasie swojego istnienia była dwukrotnie powiększana, jej ostatni rekord ustanowił Niemiec Karl-Heinz Breiter w 1938 roku, osiągając 45,5 metra. Po zakończeniu działań wojennych na pobliskim terenie została zbudowana, pod kierownictwem Stanisława Marusarza, nowa skocznia, której nazwa „Orlinek” odwoływała się do istniejącej w Karpaczu w latach 1945-1946 Szkoły Orląt. Obiekt ten istniał do roku 1962, kiedy to wieża najazdowa zawaliła się wskutek wichury. Skocznia została odbudowana w roku 1978. Powstał wtedy zupełnie nowy najazd o metalowej konstrukcji z punktem konstrukcyjnym na 73. metrze. W roku 2000, w związku z zaplanowanymi na kolejny rok mistrzostwami świata juniorów w narciarstwie klasycznym, Orlinek został gruntownie zmodernizowany. Skocznia została powiększona (punkt „K” 85 m), ponadto zamontowana została winda dla zawodników i nowe stanowiska dla sędziów. Na przełomie stycznia i lutego 2001 roku skocznia Orlinek była areną zmagań najlepszych młodych skoczków i kombinatorów norweskich. W rozegranym 1 lutego konkursie drużynowym skoków zwyciężyła reprezentacja Finlandii, pokonując Austriaków i Niemców. Dwa dni później odbyła się rywalizacja indywidualna w której triumfował Veli-Matti Lindström przed Manuelem Fettnerem i Florianem Lieglem. Od czasu ostatniej przebudowy skocznia często gościła zawodników startujących w Pucharze Kontynentalnym w kombinacji norweskiej (ostatni raz w sezonie 2009/2010), w 2004 roku na Orlinku odbyły się mistrzostwa Polski w skokach narciarskich, podczas których Adam Małysz uzyskał rekordową odległość – 94,5 metra. Od sezonu 2009/2010 na skoczni nie odbyły się żadne zawody. W roku 2011 zlikwidowana została sekcja skoków narciarskich klubu sportowego w Karpaczu, co oddaliło możliwość zmiany tego stanu rzeczy. W sezonie letnim wieża skoczni wykorzystywana jest jako centrum sportów ekstremalnych (skoki na bungee, zjazdy na linie) i punkt widokowy, natomiast zeskok, zalany w dolnej części, niszczeje. Parametry skoczni Punkt konstrukcyjny: 85 m Wielkość skoczni (HS): 94 m Długość najazdu: 85 m Nachylenie progu: 10° Wysokość progu: 2,2 m Nachylenie zeskoku: 33° Rekordziści skoczni Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sylwetka skoczni na skisprungschanzen.com Skocznia w Karpaczu na panoramie z lotu ptaka
Orzechowo (jezioro na Pojezierzu Kaszubskim)

Orzechowo (kaszb. Òrzéchòwò) – przepływowe jezioro wytopiskowe położone w gminie Szemud (powiat wejherowski, województwo pomorskie), na południowy zachód od Warzna na Pojezierzu Kaszubskim. Ogólna powierzchnia jeziora wynosi 15,1 ha.
Orzeł Wierzbica

Gminny Klub Sportowy Orzeł Wierzbica – polski klub sportowy założony w 1952 roku w Wierzbicy. Początkowo klub występował pod szyldem Budowlani, nazwa Orzeł pojawiła się w 1953 roku. W latach 70. i 80. XX wieku zespół piłkarski regularnie uczestniczył w rozgrywkach trzeciego poziomu ligowego. Największym sukcesem w tej klasie rozgrywkowej było zajęcie piątego miejsca w sezonach 1978/1979 i 1983/1984 (osiem punktów straty do zwycięzcy). W 1987 roku Orzeł zdobył Puchar Polski na szczeblu okręgu. W sezonie 2009/2010 klub powtórzył ten sukces, zwyciężając w finale Pogoń Siedlce po serii rzutów karnych (1:1, k. 4:3). Ponadto piłkarze z Wierzbicy czterokrotnie uczestniczyli w rozgrywkach pucharu kraju na szczeblu centralnym, zawsze odpadając z rywalizacji w pierwszej rundzie (1979/1980, 1981/1982, 1987/1988, 2010/2011). Wychowankiem klubu jest wielokrotny reprezentant Polski Jacek Zieliński, członek Klubu wybitnego reprezentanta. Zawodnikiem sekcji zapaśniczej był m.in. w latach 1980–1987 Włodzimierz Zawadzki, późniejszy mistrz olimpijski. Przypisy
Orzyc (jezioro)

Orzyc (Aryc) – jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Barczewo. Orzyc ma powierzchnię 57,6 ha. Długość zbiornika wynosi 1,35 km, szerokość natomiast 0,45 km. Głębokość średnia jeziora to 4,6 m, a maksymalna 11,5 m. Orzyc jest położony w odległości około 2 km w kierunku wschodnim od Barczewa. Od strony południowej do zbiornika wpływa struga z jeziora Orzyc Mały (Orzyczek), od północy znajduje się ujście wody prowadzące kanałem do rzeki Pisy. Linia brzegowa o długości 3,8 km rozwinięta jest słabo, zawiera dwa półwyspy. Brzegi łagodne, jedynie po stronie zachodniej w niektórych miejscach strome. Na północnym brzegu miejscowość turystyczna Zalesie. W Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Pregoły zostało wyznaczone jako jednolita część wód Orzyc o kodzie PLLW30427. W 2011 roku zaliczano je do typu 5a (Jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o małym wypływie zlewni, stratyfikowane z Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich). W typologii z 2023 roku to typ WSm_a (Jezioro na podłożu wapiennym, o małej wartości współczynnika Schindlera, stratyfikowane). Administrowane jest przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Białymstoku. Przez Orzyc prowadzi szlak kajakowy. W jeziorze obecne są następujące gatunki ryb: sandacze, szczupaki, leszcze, płocie i węgorze. Przypisy
Orło (jezioro)

Jezioro Orło – rynnowe jezioro polodowcowe na północny wschód od Rynu w województwie warmińsko-mazurskim, powiat giżycki, gmina Ryn, w dorzeczu rzeki Pisy. Jezioro ma długość 2,98 km, średnią szerokość 0,39 km, a maksymalna głębia 26,6 m znajduje się we wschodniej jego części. Oś jeziora przebiega równoleżnikowo, z odchyleniem w kierunku południowym w części zachodniej jeziora. Południowo-zachodni brzeg jeziora jest zalesiony. W pobliżu północno-zachodniego brzegu przebiega droga wojewódzka nr 642, która oddziela jezioro od wsi Głąbowo. Na północny wschód od akwenu znajduje się wieś Orło. Wody z Jeziora Orło odprowadza strumień do Jeziora Ołów. Bibliografia Giżycko z dziejów miasta i okolic, wyd. "Pojezierze", Olsztyn, 1983. (str. 21) Jezioro Mamry, mapa turystyczna 1:60 000, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa-Wrocław, 1985 (Jez. Orło – oznaczenie głębokości w różnych punktach jeziora).
Orłowiec (Rydułtowy)

Orłowiec (nazwa historyczna: Orłowice) – osiedle w Rydułtowach. Historia W 1926 r. doszło do połączenia samodzielnych dotychczas gmin: Rydułtowy Dolne, Rydułtowy Górne, Orłowiec, Radoszowy Dolne, Radoszowy Górne oraz Kolonii Buńczowiec w jedną gminę Rydułtowy liczącą około 13 tys. mieszkańców. Obecnie Orłowiec jest największym osiedlem mieszkaniowym w Rydułtowach, którego zarządcą jest Spółdzielnia Mieszkaniowa „Orłowiec”. Katolicy mieszkający w Orłowcu należą do Parafii Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych przy ul. Ks. Bolesława Szyszki 1, erygowanej w 1980 roku. Parafia ma własny kościół parafialny poświęcony 7 listopada 1982 roku przez bpa Herberta Bednorza. Przypisy
Osiedle 2 Pułku Lotniczego

Osiedle 2 Pułku Lotniczego – osiedle Krakowa, imienia 2 Pułku Lotniczego, wchodzące w skład Dzielnicy XIV Czyżyny, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Od północy sąsiaduje z osiedlem Dywizjonu 303, od którego jest oddzielone pasem startowym dawnego Lotniska Rakowice-Czyżyny. Od południa osiedle ograniczone jest przez aleję Jana Pawła II, a od wschodu przez ul. Marii Dąbrowskiej. Ulica Mieczysława Medweckiego dzieli osiedle na dwie części: północną i południową. Historia Podczas budowy nosiło roboczą nazwę Lotnisko Południe. Decyzją Rady Narodowej m. Krakowa z 23 września 1980 opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej m. Krakowa nr 16 z 30 października 1980 poz. 69 zmieniono mu nazwę na Osiedle 2 Pułku Lotniczego. Na osiedlu znajdują się m.in. Szkoła Podstawowa nr 155 im. św. Jadwigi Królowej, dwa przedszkola, urząd pocztowy. W bezpośrednim pobliżu jest także: dworzec autobusowy „Czyżyny”, Centrum Handlowe Nowe Czyżyny, Wydział Mechaniczny Politechniki Krakowskiej i Akademia Kultury Fizycznej. Na osiedlu znajduje się kilkadziesiąt bloków mieszkalnych, najwyższe mają około 50 metrów i 15 pięter. Większość powstała w czasach PRL. Pierwsze z nich zostały oddane do użytku w 1978 roku. Od 1995 roku powstają nowsze budynki, których inwestorem jest Spółdzielnia Mieszkaniowa „Czyżyny”. Przypisy Linki zewnętrzne Spółdzielnia Mieszkaniowa „Czyżyny”