NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Markthalle (Breslau)

Die Markthalle (auch Markthalle Nr. 1, poln. Hala Targowa) in Breslau wurde zwischen 1906 und 1908 an der heutigen Ulica Piaskowa (deutsch: Sandstraße) erbaut. Geschichte Die Planungen für eine neue Markthalle begannen 1905. Der Markt wurde bis dahin auf dem Breslauer Neumarkt abgehalten. Für die Planungen und Entwürfe waren Richard Plüddemann und Heinrich Küster zuständig. Als Ort wurde eine Fläche an der damaligen Sandstraße ausgesucht, in der Nähe der Oder (bzw. der Sandbrücke) sowie in direkter Nachbarschaft zum Universitätsviertel. Im Herbst 1905 begann man mit dem Abriss alter Mietshäuser auf dem Grundstück. Ein Jahr später begannen die Bauarbeiten. Die Stahlbetonkonstruktion wurde durch das Bauunternehmen Lolat-Eisenbeton GmbH errichtet. Am 5. Oktober 1908 konnte die Markthalle 1 eröffnet werden. Nach der Eröffnung entwickelte sie sich zu einer der beliebtesten Einkaufsmöglichkeiten der Stadt und ist dies auch noch heute. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Halle stark beschädigt. Kurz nach dem Krieg wurde sie provisorisch wieder hergerichtet und zwischen 1980 und 1983 restauriert. In der Halle werden vor allem Gemüse und Obst angeboten, vereinzelt aber auch andere Waren. Architektur Die Gestaltung der neugotischen Fassade in Ziegelmauerwerk stammt von Architekt Stadtbaurat Richard Plüddemann. Das Dach wird von parabolischen Binder getragen, diese nur innen sichtbare Eisenbeton-Konstruktion konzipierte der Bauingenieur Heinrich Küster. Die Markthalle verfügt über zwei Türme, die jeweils mit Uhren versehen wurden. Einer der Türme wurde 2018/2019 instand gesetzt. Markthalle 2 Zur gleichen Zeit entstand südlich der Breslauer Altstadt an der Friedrichstraße, der heutigen Ulica Kolejowa, die Markthalle 2. Sie wurde in gleicher Bauart mit ähnlichem Grundriss erbaut und war mit rund 3500 m² Verkaufsfläche nur wenig kleiner als die Markthalle 1. Diese Halle wurde im Zweiten Weltkrieg teilweise zerstört und danach nicht wiederaufgebaut. Die Ruinen wurden zunächst stehen gelassen und erst 1973 vollkommen beseitigt. Weblinks Beschreibung der Markthalle (polnisch) Historische Aufnahmen (polnisch) Literatur nach Autoren / Herausgebern alphabetisch geordnet Agnieszka Gryglewska: Wrocławskie hale targowe. 1908–2008. Muzeum Architektury we Wrocławiu, Wrocław 2008, ISBN 978-83-89262-49-3. Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 134. Mirko Seebeck: Wroclaw, Breslau – Ein alternativer Reiseführer: 100 außergewöhnliche Orte, die man nicht verpassen sollte. 240 S., 2025 (2. Aufl.), S. 112–113. ISBN 978-3-9822338-9-5. Ferdinand Werner: Der lange Weg zum neuen Bauen. Band 1: Beton: 43 Männer erfinden die Zukunft. Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms 2016. ISBN 978-3-88462-372-5, S. 331–333. Einzelnachweise
Wrocław Market Hall

Wrocław Market Hall (Polish: Hala Targowa we Wrocławiu, German: Breslauer Markthalle) is a food hall in central Wrocław, Poland. Designed by Richard Plüddemann, it was built between 1906 and 1908 as the Breslauer Markthalle Nr 1, when the city was part of German Empire. The Hall was renowned for its then-innovative application of reinforced concrete trusses, which was unique in Europe at the time. The complex is situated by Piaskowa Street (Sandstraße), at the junction of Plac Nankiera (Ritterplatz) and Św. Ducha Street (Heiligegeiststraße) close to Main Market Square and the historic Old Town. It was erected at the same time as another smaller hall with the same interior structure at Kolejowa Street. Both buildings were created in order to organize street trading in the city center. Once completed, all street markets were moved into the newly opened halls. The building was not severely damaged during World War II and continued to be used as originally intended shortly after, whereas the Kolejowa Hall was destroyed and its ruins demolished in 1973. The Wrocław Market Hall was refurbished between 1980 and 1983, and again in the years 2018–2019; it remains one of the biggest produce markets in the city. Gallery References Praca zbiorowa: Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie 2006 External links Portal of the Hall
Marché couvert de Wrocław

Le Marché couvert de Wrocław (ou Halles de Wroclaw) (en polonais : Hala Targowa we Wrocławiu, en allemand : Breslauer Markthalle) a été conçu par l'Allemand Richard Plüddemann et construit entre 1906-1908 sous le nom de Breslauer Markthalle N° 1, lorsque la ville faisait partie de l'Allemagne. Description Il est situé à proximité de la Place du Marché de Wrocław et des plus vieux quartiers de Wrocław. La halle a été complétée avec des bâtiments analogues rue Kolejowa. Les deux bâtiments ont été construits afin d'organiser le commerce de rue dans le centre-ville. Une fois terminé, tous les marchés de rue ont été déplacés dans les nouvelles halles. Le bâtiment n'a pas été gravement endommagé pendant la Seconde Guerre mondiale et a continué à être utilisé comme marché peu de temps après. Il a été entièrement rénové entre 1980 et 1983. Le Marché couvert de Wrocław reste l'un des plus grands marchés traditionnels de la ville. La Halle Kolejowa a par contre été détruite pendant la guerre de 1940-45. Architecture La Halle était réputée pour son application innovante du béton armé utilisé pour la charpente, ce qui était unique en Europe à l'époque. Références Praca zbiorowa: Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie 2006 Liens externes Portail de la Halle Hala targowa I - Markthalle Ina portalu polska-org.pl Alimentation et gastronomie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Вроцлавский крытый рынок

Вроцлавский крытый рынок (пол. Hala Targowa) — находится в одном из старых районов Вроцлава на перекрёстке улицы Пясковой (пол. ul. Piaskowa) у пересечения с площадью Епископа Нанкера (пол. pl. Nankiera) и улицей Св. Духа (пол. ul. św. Ducha) в непосредственной близости от рынка (центр города) (пол. Rynek), острова Песок и Песочного моста. Архитектор — Р. Плюддеманн, который был выпускником Строительной академии Берлина, а затем стал городским советником в области строительства. Год постройки — 1906—1908. История В начале XX века Вроцлав интенсивно развивался в основном в направлении промышленности и торговли и требовал новых помещений, в то время Вроцлав был одним из густонаселённых городов Германии. Торговый центр был построен для упорядоченной торговли в центре города, которая раньше происходила в основном на Новом базаре. Почти идентичный торговый центр этого архитектора был построен в это же время на Железнодорожной улице, но здание сильно пострадало в 1945 году и в 1973 году было полностью разобрано. Раньше на месте этого торгового центра было подворье любуских епископов (пол. biskupi lubuscy) XIV века, которое в начале XVI века было перестроено в военный арсенал (пол. Arsenał Piaskowy), который был разобран в 1905 году. В северный фасад здания вмурованы каменные пушечные ядрa, как память о последнем предназначении этого места. Описание Здание однопролётное в плане и окружено галереей по периметру. Перекрытие торгового зала опирается на параболические железобетонные арки, которые спроектировал Фридрих Август Кюстер (нем. Friedrich August Küster), это стало одним из первых важнейших инженерных достижений. Арки имеют высоту 20 м, расстояние по горизонтали между ветвями арки — 19 м. Здание имеет подвал высотой 3,7 м. Фасады здания смоделированы по подобию фондовой биржи в Амстердаме и обладают средневековым характером, в то время, как интерьер решён в стиле модерн. Изначально планировалось выполнить несущие конструкции из металла, но, с учётом небольшого бюджета, решено было использовать железобетон. Все расчёты несущих конструкций выполнил Макс Берг (Max Berg), который также спроектировал Зал столетия во Вроцлаве. Бетонные арки была покрыты геометрическим узором, а в окнах вставлены жёлтые стёкла. Здание не сильно пострадало во время военных действий 1945 года и, практически сразу после войны, стало снова использоваться по назначению. Капитальный ремонт был проведён в 1980—1983 годах, и с того времени это одно из самых больших торговых помещений в городе. В настоящее время в здании в основном продают фрукты, овощи и цветы. Примечания
Libero Katowice

Libero Katowice – katowickie centrum handlowe położone przy zbiegu ulic T. Kościuszki i Kolejowej, na obszarze dzielnicy Ligota-Panewniki. Jego budowa rozpoczęła się latem 2016 roku, a zakończyła się w czwartym kwartale 2018 roku. Opis obiektu Całkowita powierzchnia tej galerii handlowej wynosi 120 tys. m², z czego największą część zajmuje powierzchnia handlowa – 42 tys. m², mieści się na niej m.in.: 150 sklepów, 20 restauracji i kawiarni, kino Helios z ośmioma salami, kręgielnia, siłownia oraz strefa medyczna. Libero dysponuje 1540 miejscami parkingowymi. Koncepcję architektoniczną gmachu opracowała pracownia MOFO Architekci, natomiast jego deweloper to Echo Investment z siedzibą w Kielcach. W październiku 2025 roku galeria została sprzedana Summus Capital. Informacje dodatkowe Na placu zewnętrznym znajduje się skate park, a zimą udostępniane jest lodowisko; 18 października 2016 roku uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego; 15 listopada 2018 roku oficjalne otwarcie galerii. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Libero Katowice
Jezioro Klasztorne Duże

Jezioro Klasztorne Duże (Grzybno) (kaszub. Jezoro Klôsztorné Wiôldżé) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim (powiat kartuski, województwo pomorskie) o powierzchni 57,5 ha. Jezioro znajduje się na północnym obszarze Kartuz. Wraz z jeziorami Karczemnym i Klasztornym Małym tworzy jeden akwen zwany jeziorami Kartuskimi. Jezioro o najniższej klasie czystości. Dawniej III klasy, badania przeprowadzone w 1996, spośród kartuskich jezior. Wzdłuż południowego i zachodniego brzegu jeziora przebiega szosa do Mirachowa, zaś północnym brzegiem zawieszona obecnie linia kolejowa Somonino-Kartuzy-Lębork. W latach 2020 do 2023 na zlecenie władz miasta i z wykorzystanie środków unijnych, naukowcy z Katedry Inżynierii Ochrony Wód i Mikrobiologii Środowiskowej na Wydziale Geoinżynierii Uniwersytetu Warmińsko Mazurskiego przeprowadzili rekultywację jeziora. W pierwszej kolejności zalecono władzom gminy aby odciąć dopływ ścieków sanitarnych i burzowych do jeziora co nastąpiło w roku 2018. Następnie przeprowadzono rekultywację przy zastosowaniu dwóch metod. Metodą chemiczną przeprowadzono inaktywację fosforu z wykorzystaniem koagulantów, które związały fosfor z wody w nieszkodliwe związki i strąciły je na dno jeziora. Następnie zastosowano tez metody biologiczne, kształtowanie struktury ichtiofauny, wykorzystano ryby drapieżne, którymi zarybiono jeziora w celu ograniczenia populacji ryb żywiących się bentosem w tym fitoplanktonem produkującymi tlen. Rekultywacja jeziora Klasztorne Duże, została przeprowadzona w ramach unijnego projektu rekultywacji czterech kartuskich jezior za łączną kwotę ponad 60mln zł.. Przed 1920 jezioro nosiło nazwę niemiecką Großer Kloster-See. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne zdjęcia jeziora w bibliotece Polona
Dom Paprockich w Warszawie

Dom Paprockich − zabytkowy drewniany budynek znajdujący się przy ulicy Biruty 18 w Warszawie, w dzielnicy Targówek. Opis Budynek został wzniesiony ok. 1912 przez mieszkające we wsi Targówek małżeństwo Antoninę i Baltazara Paprockich. Dwukondygnacyjny drewniany dom z dwiema klatkami schodowymi od podwórka mieścił lokale mieszkalne na wynajem. Jego forma architektoniczna nawiązywała do tzw. stylu nadświdrzańskiego (m.in. zróżnicowany szalunek z zaakcentowanymi narożnikami, wysoki dwuspadowy dach i ażurowe ganki przed wejściami). W pierwszych dniach powstania warszawskiego w sierpniu 1944 w budynku mieścił się szpital powstańczy. Dom był własnością spadkobierców Paprockich do 1945, później przejął go kwaterunek. Po przebudowie w latach 1999−2000 ronda Żaba, pierwotnie odsunięta od ul. św. Wincentego posesja znalazła się w bezpośrednim sąsiedztwie jej jezdni. Budynek jest reliktem dawnej drewnianej zabudowy Targówka. W 2021 został wpisany do rejestru zabytków. W kulturze W serialu Alternatywy 4 w domu mieszkał profesor prawa Ryszard Dąb-Rozwadowski (w tej roli Mieczysław Voit), zanim przeprowadził się na Ursynów. Zobacz też Oficyna Burkego w Warszawie Przypisy
Ryn Castle

Ryn Castle is a fourteenth-century castle located between Ryn and Ołów Lake, by Liberty Square (Plac Wolności) in Ryn, Poland. History Ryn Castle is a late fortress built by the Teutonic Order. The fortress was built in the place of a former, smaller stronghold, as ordered by the Grand Master of the Teutonic Order Winrich von Kniprode in c. 1377, to serve as a convent and a headquarters for launching attacks against the Grand Duchy of Lithuania to its east. In 1410, after the Teutonic defeat at the Battle of Grunwald, the castle's fortifications were dismantled, limited to one Gothic building in the eastern part of the castle-complex. At the onset of the Thirteen Years' War, in 1455, the castle was occupied by local peasants, later recovered by George von Schlieben, whom massacred the peasants in front of the castle at the Battle of Ryn. In 1525, the castle became the residence of the Duke of Royal Prussia. During the Deluge, in 1657, the castle was burned down by Tatars. By the beginning of the nineteenth-century, the castle was a private residence. After being bought back, in 1853, the Prussian authorities reutilised it into a prison. The castle burned down in 1881. After 1945, the castle was adapted to serve as a community centre, a small museum and the municipal council. After 1990, the town authorities sold the property to a private person, that adapted it into a four-star hotel (Hotel Zamek Ryn****). References External links Ryn Castle (mojemazury.pl) Ryn Castle (zamki-gotyckie.pl) Hotel Ryn (zamekryn.pl)
Zamek w Rynie

Zamek w Rynie – położony na wzniesieniu pomiędzy Jeziorem Ryńskim i Ołów, mieści się przy Placu Wolności. Zamek obecnie pełni funkcję hotelu. Historia Budowę zamku rozpoczęto na miejscu wcześniejszej niewielkiej warowni na polecenie wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego Winricha von Kniprode około 1377 roku z przeznaczeniem na siedzibę konwentu i jako miejsce, z którego można było przeprowadzać ataki na wschód przeciwko Litwie. Zamek miał mieć początkowo w obrębie prostokąta murów o wymiarach 44 x 52 metry dwa skrzydła: od południowego wschodu i północnego wschodu, wkrótce jednak po zbudowaniu pierwszego budynku od południowego wschodu do wysokości parteru i piwnicy pod drugi budynek, prace budowlane przerwano. Prace budowlane wznowiono około 1393 roku z inicjatywy wielkiego mistrza Konrada von Wallenrode, który chciał przeznaczyć zamek w Rynie na siedzibę nowego komturstwa dla swojego brata Fryderyka. Podniesiono wtedy parterowe skrzydło południowo-wschodnie budując nad nim kaplicę i inne niezbędne pomieszczenia. Jednakże po klęsce w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku zasięg budowy ograniczono do czworokąta murów z jednym budynkiem gotyckim wzdłuż wschodniego boku. W latach 1394–1422 zamek był na krótko siedzibą komturów, później wójtów krzyżackich. Po wybuchu wojny trzynastoletniej w 1455 roku został zdobyty przez chłopów, którzy wystąpili przeciwko nadużyciom załóg krzyżackich, a następnie odzyskany przez Jerzego von Schliebena, który pod zamkiem ich krwawo rozgromił. Po 1525 zamek był siedzibą starostów księcia pruskiego. Podczas szwedzkiego Potopu, w 1657 roku zamek spalili Tatarzy. Na początku XIX wieku zamek był własnością prywatną. Po odkupieniu w 1853 roku, został przebudowany przez władze pruskie na więzienie. Zamek spłonął w 1881 roku. Po 1945 roku zaadaptowano go na dom kultury, niewielkie muzeum i urząd miasta. Po 1990 roku władze miejskie sprzedały go osobie prywatnej, która zaadaptowała go na czterogwiazdkowy hotel. Architektura Z czasów średniowiecza pochodzi jedno skrzydło, natomiast trzy pozostałe zbudowane w czasach nowożytnych. „Najmłodsze”, więzienne, zostało zbudowane w XIX wieku. Stan obecny Obecnie zamek został zaadaptowany na Hotel ZAMEK RYN**** (hotel, restauracja, basen, sauny, kręgielnia, unikalny zadaszony dziedziniec wewnętrzny). Zamek w literaturze U schyłku XIV wieku komturem na zamku był Konrad von Wallenrode, który zainspirował Adama Mickiewicza do napisania na zsyłce w Rosji przed 1828 rokiem poematu „Konrad Wallenrod”. Przypisy Bibliografia Polska: mapa zamków - Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995 Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 183-184
Ordensburg Stuhm

Die Ordensburg Stuhm ist eine teilerhaltene Deutschordensburg im heute polnischen Sztum (Stuhm) im historischen Westpreußen. Bauwerk Die Burg ist außergewöhnlich unregelmäßig. Die Wohngemächer waren in zwei langen und niedrigen Flügelbauten untergebracht. Der etwa 50 m lange Hauptflügel befindet sich an der Südseite und zeigt im Keller und Erdgeschoss noch mittelalterliche Bausubstanz. Im Innenbereich der Burg stehen heute Bauten des 19. Jahrhunderts. Die Burg verfügte über zwei hohe Mauertürme und einen Torturm, deren untere Bereiche noch erhalten sind. Die Ringmauer aus Backstein über einem hohen Feldsteinsockel ist aus dem Mittelalter erhalten. Geschichte Der Ort, an dem sich eine prußische Burg befand, wurde 1236 vom Deutschen Orden erobert. Die Ordensburg wurde wohl erst um 1330 angelegt, 1331 ist ein Komtur erwähnt, danach sind nur noch Vögte als Verwalter belegt. Stuhm wurde vom Hochmeister und seinen Gästen als Erholungssitz genutzt. Im Jahr 1377 war Herzog Albrecht von Österreich hier zu Gast und stiftete Geld für einen Turmbau. Kurz 1410 von polnischen Truppen besetzt, wurde die Burg zwischen 1415 und 1420 umfassend ausgebaut, obwohl sich der Orden nach dem verlorenen Krieg gegen Polen ansonsten kaum Investitionen leisten konnte. Infolge des Zweiten Friedens von Thorn fiel die Burg an Königlich Preußen und wurde Sitz eines Starosten. Während der Nordischen Kriege wurde die Burg beschädigt. Nach einem Brand 1693 setzte der Verfall ein und die Burg wurde zum Teil abgetragen. Nach Kriegsbeschädigungen 1945 wurde die Burg, nunmehr innerhalb der verschobenen Grenzen Polens gelegen, 1966 bis 1971 restauriert. Literatur Christofer Herrmann: Burgen im Ordensland: Ein Reisehandbuch zu den Deutschordens- und Bischofsburgen in Ost- und Westpreußen. Freiburg 2006, ISBN 3-87057-271-X, S. 270–272. Weblinks
Sztum Castle

Sztum Castle (Polish: Zamek w Sztumie) is a castle located by Lake Zajezierskie, on Galla Anonima Street. History The castle was built in the Gothic architectural style in the years of 1326 to 1335, in the shape of a polygon with two towers, in the location of a former Old Prussian gord. The castle functioned as the headquarters of a Prussian Vogt. The castle became part of the Kingdom of Poland in 1410. After the Thirteen Years' War (1454–66), the castle became the headquarters for the Starosta. The castle was destroyed during the Deluge wars with the Swedish Empire, and partially deconstructed by the Prussians. Currently, two wings of the castle exist which were reconstructed in the nineteenth century, the prison tower, gates and fortification walls. The castle was the formerly housed the Sztum Centre of Culture (Sztumskie Centrum Kultury). See also Malbork Castle Kwidzyn Castle References
Kazimierz-Palast

Der Kazimierz-Palast (polnisch Pałac Kazimierzowski) ist ein aus dem 17. Jahrhundert stammendes Gebäude in Warschau, Polen. Es befindet sich an der Krakowskie Przedmieście 26/28 am Warschauer Königsweg. Seit 1824 befindet sich im Palast das Rektorat der Universität Warschau. Geschichte Er wurde von König Sigismund III. Wasa für seine Söhne König Władysław IV. Wasa und Johann II. Kasimir als Villa Regia malerisch über dem Steilufer der Weichsel, heute Kazimierz-Park, errichtet. Während der schwedischen Besetzung 1655 bis 1660 wurde der Palast geplündert und zerstört. Einige der erbeuteten Bauteile wurden bei einem Weichselniedrigwasser im Jahr 2012 wiedergefunden. 1660 wählte es Johann II. Kasimir Wasa nach dem Wiederaufbau durch Isidoro Affaitati als seine Sommerresidenz. Von 1737 bis 1739 wurde es von Joachim Daniel von Jauch und Johann Sigmund Deybel von Hammerau im Stil des Spätbarock umgebaut. Der Palast wurde von 1765 bis 1768 zum Kadettenkorps der Ritterschule von Domenico Merlini umgebaut. Die Ritterschule befand sich hier bis 1795. Hier studierten unter anderen Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski, Julian Ursyn Niemcewicz und Józef Sowiński. 1807 übernahmen die Franzosen den Palast. 1808 wurde es wieder Bildungszwecken zugänglich gemacht und bis 1830 von Hilary Szpilowski, Adam Idźkowski (1798–1879), Wacław Ritschel (1794–1872) und Michał Kado (1765–1824) im Stil des reifen Klassizismus umgebaut. 1817–1830 befand sich hier das berühmte Warschauer Lyzäum. 1820 wurde das Innere eingebaut. Seit 1824 ist der Palast das Rektorat der Universität Warschau. Auch das Säulenportal stammt auch dieser Zeit. 1815 und 1816 kamen die beiden streng klassizistischen Seitenflügel von Hilary Szpilowski hinzu, die seit 1861 von der Regierungskommission für Religion und Aufklärung genutzt wurden, heute dem Institut der Rechtswissenschaften und dem Institut der Geschichte der Kunst und Orientalistik. Antoni Sulimowski (1809–1867) fügte die korinthischen Säulen hinzu. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks Pałac Kazimierzowski im Narodowy Instytut Fryderyka Chopina (englisch, polnisch) Pałac Kazimierzowski in warszawa1939.pl (polnisch) Einzelnachweise
Palais de Kazimierz

Le palais de Kazimierz (en polonais : Pałac Kazimierzowski) est un édifice historique situé à Varsovie en Pologne. Construit à l'origine au XVIIe siècle, il est reconstruit entre 1945 et 1954. Il abrite par périodes le siège de l’université de Varsovie depuis le XIXe siècle. Portail des châteaux Portail de Varsovie
Palazzo Kazimierz

Il Palazzo Kazimierz (in polacco: Pałac Kazimierzowski) è un palazzo situato a Varsavia, in Polonia, sulla cosiddetta Strada Reale, in via Krakowskie Przedmieście 26/28. Eretto inizialmente nel 1637-41, durante la sua storia il complesso edilizio venne più volte distrutto e riedificato. La prima ricostruzione avvenne nel 1660 per volere di re Giovanni II Casimiro (in polacco Jan II Kazimierz Waza, dal quale l'edificio prende nome) e ancora nel 1765-68 da Domenico Merlini, per il Corpo dei Cadetti istituito dal re Stanislao II Augusto. Dal 1816 il Palazzo Kazimierz ospitò a più riprese la sede dell'Università di Varsavia, che fu chiusa varie volte dalle autorità imperiali russe e anche nel 1939-44 dai tedeschi durante l'occupazione nazista. Durante la seconda guerra mondiale, il Palazzo Kazimierz fu nuovamente distrutto dai bombardamenti. Dopo la guerra, nel 1945-54, le autorità sovietiche ricostruirono il palazzo su progetto di Piotr Biegański. Il Palazzo Kazimierz dalla fine del XX secolo, ospita il rettorato dell'Università di Varsavia e il Museo di Storia dell'Università di Varsavia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Kazimierz Collegamenti esterni Palazzo Kazimierz, su bg.uw.edu.pl. Palazzo Kazimierz, su polskiezabytki.pl.