NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel svatého Rocha (Zámrsk)

Kostel svatého Rocha je dřevěná barokní svatyně ve slezské obci Zámrsku. Mohutná hranolová věž pochází ze 16. století, kdy stála při původním kostele. Historie Dnešnímu svatostánku předcházel kostel na stejném místě, postavený ještě před reformací. Ten shořel počátkem 18. století, zachovala se pouze věž z první poloviny 16. století, konstrukčně velmi podobná stavbě věže v nepříliš vzdálených Gutech. Kostel v době reformace sloužil evangelíkům, avšak v roce 1654 jim byl odebrán, podobně jako mnoho jiných na Těšínsku. Stavbu nového dřevěného kostela financoval hraběte Jindřich Bedřich Vlček. Nejprve byla opravena věž, v níž se konaly bohoslužby, než byl kostel postaven znova. Po dokončení v roce 1731 se stal jezuitským misijním kostelem, až do roku 1773, kdy byl přifařen pod Těšínskou, později Hažlašskou faru. V roce 1981 byla vytvořena samostatná Farnost při svatém Rochu v Zámrsku Architektura Budova je sroubena z pečlivě otesaných hranolů, hlavní čtyřboká loď je zakončena trojbokým presbyteriem, na něž navazuje sakristie. Střecha je minimálně členěná, sedlová, krytá štípaným šindelem. Zvonice je čtyřboká, sloupové konstrukce s kosými stěnami. Zachoval se zbytek ochozu (soboty), avšak otevřené stěny byly v době rekonstrukce v 18. století sroubeny, aby se věřícím usnadnila účast na bohoslužbě i za nepříznivého počasí. Odkazy Literatura LONDZIN, Józef. Kościoły drewniane na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Dziedzictwo błog. Jana Sarkandera, 1932. Rudolf Mizia; Henryk Niedoba; Erwin Cienciała. Zamarski, 760 lat wsi. Cieszyn: Komitet Obchodów 760-lecia Wsi Zamarski, 1983. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Rocha na Wikimedia Commons Stránky farnosti
Kościół św. Rocha w Łęgonicach

Kościół św. Rocha w Łęgonicach – rzymskokatolicki kościół w diecezji łowickiej. Położony w okolicy Łęgonic na tzw. Górce Przeprośnej (Górce Zgody). W roku 1666 doszło tu do zawarcia tzw. ugody w Łęgonicach, kończącej rokosz Lubomirskiego. Na pamiątkę tego wydarzenia powstała kaplica. Następnie w latach 30. XX wieku wybudowano tu kościół pod wezwaniem św. Rocha. Kościół, wykonany w całości z cegły, jest jednonawowy z absydą i z 4 małymi kaplicami bocznymi. W czasie pierwszej wojny światowej kościół został zniszczony przez wojska austriackie. Śladem tego zdarzenia są wmurowane pociski (łuski) w południowej ścianie obecnego kościółka. Przypisy
Kościół św. Rodziny w Bytomiu-Bobrku

Kościół świętej Rodziny w Bytomiu-Bobrku – jeden z zabytkowych kościołów w Bytomiu, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Bytom-Miechowice. Mieści się przy ulicy Konstytucji, w dzielnicy Bobrek. Historia Pierwotnie Bobrek należał do parafii Świętego Krzyża w Miechowicach. Znaczny przyrost naturalny spowodował podjęcie przez ówczesnego proboszcza parafii miechowickiej ks. prałata Jana Kubotha starań o budowę kościoła w Bobrku. Budowa kościoła rozpoczęła się w dniu 28 marca 1900 roku. Projekt kościoła został opracowany przez architekta Ludwika Schneidera z Opola. Świątynia miała reprezentować styl neoromański. Fundatorami świątyni zostali: hrabia Schaffgotsch, dyrektor huty żelaza "Julia" Tramer, Fundusz Górników, hrabia Thiele-Winckler z Miechowic, parafianie Bobrka i Miechowic, Paweł Bujakowski, restaurator Sobota oraz gospodarz Antoni Mierzwa z Bobrka. Świątynia została poświęcona w dniu 31 sierpnia 1902 roku przez księdza radcę Schirmeisena, konsekrowana w dniu 18 czerwca 1905 roku przez księdza kardynała Jerzego Koppa. Parafia została erygowana w dniu 20 marca 1906 roku. Pierwszym jej duszpasterzem został ksiądz Józef Kubis. Wyposażenie W świątyni zachowało się pierwotne wyposażenie w stylu neoromańskim, pochodzące z początków XX wieku. Ołtarz główny pod wezwaniem Świętej Rodziny, został wykonany przez artystę J. Schneidera i jest zaliczany jest do współczesnych dzieł sztuki. Ołtarze boczne pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny wykonał F. Masorz z Rybnika. W kościele znajdują się również: ambona wykonana przez artystę J. Rifessera z Grödeln z Tyrolu, figury św. Anny i św. Antoniego oraz witraż o tematyce figuralnej wykonany przez firmę Mayer z Monachium. Pozostałe witraże są powojenne i pochodzą z lat sześćdziesiątych XX wieku. Ołtarze znajdujące się w nawach bocznych: pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej oraz pod wezwaniem Krzyża Świętego, jak i pozostałe figury są również powojenne. Na emporze nad wejściem głównym znajdują się 37-głosowe organy firmy Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) wybudowane w 1902 roku. Instrument wykorzystuje trakturę pneumatyczną, posiada dwa manuały oraz pedał. Dzwony Na wieży kościoła wiszą cztery staliwne dzwony. Przypisy
Kościół św. Rodziny w Przedczu

Kościół św. Rodziny w Przedczu – neogotycki kościół w parafii pw. Świętej Rodziny w Przedczu. Powstał w 1909 roku. Historia budowy Budowa kościoła rozpoczęła się wiosną 1904 roku. Fakt, iż parafianie pomagali pracą oraz dysponowali własnym sprzętem sprawił, że koszty wielkiej i okazałej budowli wypadły stosunkowo nisko. Cegłę wypalano we własnej cegielni, a do robienia modelowej cegły sprowadzono maszynę, dzięki czemu cena jej wynosząca w fabryce zwykle 25–50 rubli, wyniosła zaledwie 15 rubli za tysiąc sztuk. W sierpniu tego samego roku ksiądz Franciszek Stopierzyński z Włocławka dokonał poświęcenia fundamentów, a w roku 1906 ukończono roboty murarskie. Użyto do tego 220 sążni kamieni polnych, milion dwieście tysięcy cegły, w tym ponad 200 tysięcy modelowej, 25 wagonów wapna, 5 wagonów cementu. Dwa witraże prezbiterium kosztowały, według rachunku złożonego przez Alexego Baytela z Warszawy, 715 rubli i 20 kopiejek. Dodatkowo zebrano z drobnych składek 1000 rubli. Resztę pokrył ksiądz proboszcz Józef Ornastowski. W 1907 roku ustawiono ołtarz wielki, tak jak wszystkie, neogotycki. Ołtarz wykonano z dębowego drzewa z rzeźbami świętych: Joachima i Anny. W samej górze, w zwieńczeniu, umieszczono figurę Najświętszej Panny Marii Niepokalanie Poczętej i dwóch trąbiących aniołów. W miejscu centralnym ołtarza, znajduje się obraz Świętej Rodziny, pod której wezwaniem jest kościół. W dolnej części ołtarza umieszczono płaskorzeźbę Ostatniej Wieczerzy i czterech ewangelistów. Ołtarz wykonał Zakład Rzeźbiarski Nowakowskiego z Poznania za 4500 rubli (w kwocie tej mieściła się dostawa i cło). Budowę zakończono w 1909 roku. Fasada kościoła, portal i wieże wzorowane były na kościele Świętej Anny w Wilnie. Najokazalsze świątynie nawiązujące do tego stylu wznosił Józef Pius Dziekoński (1844–1927), najwybitniejszy przedstawiciel historyzmu w architekturze. Za kosztorys i plan pobrał wynagrodzenie w kwocie 400 rubli. Linki zewnętrzne Historia kościoła na stronie parafii
Kościół św. Sebastiana w Wieliczce

Kościół św. Sebastiana – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się na południowo-wschodnich obrzeżach Wieliczki przy ul. św. Sebastiana. Modrzewiowy kościółek, położony jest na stromym zboczu wzgórza Babiny wśród kilkusetletnich drzew. Jego budowa została rozpoczęta w 1581 roku, dzięki staraniom ówczesnego żupnika wielickiego Sebastiana Lubomirskiego. Konsekracji świątyni dokonał kardynał Jerzy Radziwiłł w 1598 roku. Jest to jednonawowa, orientowana świątynia z pięciobocznie zamkniętym, węższym od nawy, prezbiterium. Od lewej (północnej) strony do prezbiterium przylega zakrystia. Wzniesiony został jako wotum wdzięczności za ocalenie miasta od epidemii cholery. Kościół od 1 grudnia 2013 roku podniesiony do godności Kościoła Parafialnego na mocy dekretu Metropolity Krakowskiego z dnia 20 listopada 2013 roku Wystrój Kościół posiada obrazy z XVI wieku (Madonna ze Świętym Sebastianem i Świętym Rochem, Święci Andrzej, Mikołaj i Katarzyna; Matka Boska z Dzieciątkiem z 1600 r. Z wieku XVII zachowały się wizerunki św. Marii Magdaleny i św. Anny Samotrzeć. Prawie dwieście lat po wybudowaniu kościół uzyskał barokowy wystrój. Z tego okresu pochodzą zabytkowe organy zbudowane na chórze przez cystersa z Jędrzejowa Eliasza Wykuszewskiego i rokokowy ołtarz główny z wizerunkiem świętego patrona. Lata 1903–1910 to czas renowacji świątyni. W tym czasie Stefan Witold Matejko zaprojektował znajdujące się w kościele witraże, a Włodzimierzowi Tetmajerowi powierzono wykonanie polichromii. Przypisy Linki zewnętrzne Atrakcje turystyczne Wieliczki notka o kościele św. Sebastiana Informacje o kościele św. Sebastiana. free.of.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-21)]. Oficjalna strona kościoła św. Sebastiana
St Dorothea Church, Wrocław

The Church of Sts. Dorothea, Wenceslaus, and Stanislaus (Polish: Kościół św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława, German: St. Dorotheenkirche) is a Gothic Roman Catholic church in the southern part of Wrocław's Old Town. Along with the Old Town of Wrocław, it is designated a Historic Monument of Poland. History The church was founded to commemorate the signing of a treaty between Casimir III the Great of Poland and Charles IV, Holy Roman Emperor. The patrons of the church, Sts. Wenceslaus I, Duke of Bohemia, Stanislaus, and Dorothea represented Bohemia, Poland, and Silesia: the coat of arms of the three realms were placed under the windows on the outside of the apse. The church was built under the supervision of the Augustinian hermits on a plot of land purchased by the burghers Job Stille and Jakob Reymfried. The church was built in 1351 as a three-nave, high hall with a pentagonal chancel and apse covered with a cross vault. The chancel was completed in 1381, and the apse and nave in 1401. In 1350 the church was taken over by the Franciscan order expelled from the Church of St. Vincent. However, the number of brothers continued to dwindle rapidly due to the Reformation and already by 20 October 1534 they had left the building. It was not until October 15, 1561, that Emperor Ferdinand I allowed the deconsecration of the building and their temporary use for storage. Subsequent plains to bring in the Jesuits were unsuccessful, and in 1613 Emperor Matthias returned the building to the Franciscan Order, who took over the buildings on February 6, 1615. In 1686, the interior was rebuilt in an ornate Baroque style, as was the monastery building. In 1707 the church was made a parish church. After the Prussian annexation of the city, and subsequent secularization of the order of 1810, the monastery buildings were used as a jail from 1817, and then after 1852 were used by the court. The former monastery entered a long decay, until the end of the 19th century it was decided to demolish then and the land was sold. On the site of the monastery was built a department store and the Hotel Monopol. In front of the western façade of a church was built a new entrance with a Gothic portal and a small square. During the Siege of Breslau at the end of World War II, the church sustained only minor damage, and as a result it was one of the best preserved medieval buildings in Wrocław. After the war, it was for a time used as the city's procathedral. Gallery References
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Białymstoku

Kościół pw. Świętego Stanisława Biskupa Męczennika w Białymstoku – jeden z białostockich rzymskokatolickich kościołów parafialnych. Należy do dekanatu Białystok-Nowe Miasto. Mieści się przy ulicy Wiadukt. Historia Świątynia została wybudowana w 1895 roku jako garnizonowa cerkiew prawosławna pod wezwaniem św. Zachariasza i Elżbiety przy carskich koszarach 4 Charkowskiego pułku ułanów. W 1919 koszary przejęła armia polska, a cerkiew została zamieniona na kościół katolicki, co wiązało się z nadaniem świątyni nowej oprawy architektonicznej. Po 1945 roku zdewastowana świątynia została odremontowana dzięki staraniom ks. kapelana Wiktora Kłosowicza. W 1952 roku została zlikwidowana parafia garnizonowa, a kościół stał się filią parafii farnej. W 1975 roku przy kościele została utworzona nowa parafia. W dniu 11 stycznia 1990 świątynia została wydzielona z terenu koszar i przeszła na własność parafii, dzięki staraniom proboszcza ks. Antoniego Łuszcza. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Kaliszu

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Kaliszu – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do zakonu franciszkanów konwentualnych; najstarsza świątynia zakonna w Kaliszu. Historia Pierwszy drewniany kościół został ufundowany w 1256 roku przez księżną Jolantę. Budowę murowanej świątyni rozpoczęto w 1257 roku z fundacji księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego i jego żony Jolanty i inwestycja ta prowadzona była kilkanaście lat. Z najwcześniejszej części kościoła wczesnogotyckiego z XIII wieku pochodzi wydłużone prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym i ostrołukowymi oknami z kamiennymi poklasycznymi maswerkami z trójkątem sferycznym i motywem kropli, które mają odpowiedniki w Miśni. Pierwotnie prezbiterium było odgrodzone od nawy przez lektorium. Detal architektoniczny prezbiterium - półośmioboczne podpory i nadwieszone służki wiązkowe, w zakrystii wsporniki - wskazuje, że budowniczowie pochodzili z obszaru morawsko-czeskiego. Później od prezbiterium powstała trójnawowa hala korpusu dobudowana do prezbiterium w XIV wieku. W 1537 i 1559 roku obiekt został zniszczony w wyniku pożaru. Pod koniec XVI wieku rozpoczęto odbudowę, którą zakończono w 1632 roku, gdy dokonano ponownej konsekracji odbudowanego kościoła. W 1637 roku rozbudowano klasztor w stylu barokowym, a w 1640 dobudowano do kościoła dzwonnicę. W 1798 roku Prusacy usunęli franciszkanów, a kościół uległ dewastacji. Sam klasztor Prusacy zamienili na więzienie i przebudowali. W 1858 roku zlikwidowano więzienie i ponownie do klasztoru wrócili zakonnicy. W 1864 roku przeprowadzono restaurację świątyni. W 1902 roku władze rosyjskie zamknęły klasztor. W latach 2017–2019 przeprowadzono gruntowny remont kościoła, obejmujący odnowienie głównego ołtarza, ambony konfesjonałów i organów. Podczas prac dokonano odkrycia krypty oraz natrafiono na cenne monety, m.in. południowosłowiański matapan, denar koronny Władysława Warneńczyka z I połowy XV wieku, dwudenar Zygmunta Augusta z 1570 roku oraz unikatowy denar Kazimierza Wielkiego. Wnętrze Nawy pochodzą z około połowy XIV w. Po uszkodzeniu w wyniku pożaru, zostały odbudowane przez Albina Fontanę w latach 1599–1632 i z tego czasu bogata późnorenesansowa dekoracja stiukowa sklepień. Wyposażenie wnętrza barokowe i rokokowe. W głównym ołtarzu późnobarokowym z 1758 roku obraz Wskrzeszenie Piotrowina Franciszka Smuglewicza, poniżej obraz Matka Boska z Dzieciątkiem Kaspra Kurcza z początku XVII w. W przedłużeniu nawy północnej kaplica Męki Pańskiej, gotycka z XIII wieku, przebudowana w 1632 roku. Przy wejściu do kaplicy renesansowe epitafium ośmioletniego Piotra Bolelickiego z Poznania (zmarłego w 1600 roku). Pod chórem muzycznym tablica poświęcona pamięci Klementyny z Tańskich Hofmannowej. Organy Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1967. Linki zewnętrzne Strona kościoła i klasztoru franciszkanów w Kaliszu Poznaj polskie zabytki: kościół św. Stanisława w Kaliszu
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Brześciu Kujawskim

Kościół Świętego Stanisława Biskupa Męczennika w Brześciu Kujawskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Brześciu Kujawskim, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu brzeskiego. Mieści się przy Placu Władysława Łokietka. Historia, architektura i wyposażenie Świątynia została zbudowana około 1332 roku, i powiększona w XV wieku. Kościół pierwotnie miał trzy nawy. W grudniu 1435 roku biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki i biskup warmiński Franciszek Kuhschmalz w otoczeniu negocjatorów polskich i krzyżackich odczytali w kościele uroczyście postanowienia Pokoju brzeskiego z Zakonem Krzyżackim, a następnie odśpiewano "Te Deum laudamus". Kościół odbudowano po pożarze w 1556. W czasie Potopu szwedzkiego kościół został w 1657 roku podpalony, w wyniku czego zniszczony został dach i sklepienia. W 1710 roku z inicjatywy Tomasza Niemierzy archidiakona włocławskiego, wnętrze kościoła zostało przykryte stropem wspartym na rzędzie filarów dzielącym nawę na dwie części oraz dodano na dachu nowe szczyty w stylu barokowym. W 1806 roku kościół z powodu złego stanu technicznego został zamknięty. W 1812 roku wykorzystany przez wojska francuskie jako magazyn. Kościół został gruntownie odrestaurowany w latach 1819–1830. W 1867 roku przeprowadzono remont staraniem proboszcza Benedykta Cynka i wikariusza Ignacego Płoszczycy. W 1874 roku zburzono kaplice przylegające do kościoła. Świątynia została regotyzowana w latach 1907 –1909 według projektu architekta Tomasza Pajzderskiego. W trakcie tych prac przywrócono pierwotne filary międzynawowe, zrekonstruowano skle­pienia, szczyty podniesiono do pierwotnej wysokości i nadano im formę neogotycką oraz wybudowano dwie kaplice. W latach 80. XX wieku usunięto z kościelnego dachu historyczną dachówkę ceramiczną i w jej miejsce położono blachę. W latach 90. XX wieku skradziona została metalowa gotycka puszka z XV wieku. Wewnątrz znajduje się: w południowej bocznej kaplicy gotycka rzeźba Pokłonu Trzech Króli, będąca fragmentem późnogotyckiego tryptyku z około 1520 roku, wykonanego przez jednego z uczniów Wita Stwosza, witraże pochodzą z lat 1909–1911 i zostały zaprojektowane przez Konrada Krzyżanowskiego, polichromia została wykonana w latach 1925–1927 przez Juliusza Makarewicza z Krakowa, w tym fresk „Arcybiskup Janisław ogłasza Krzyżakom w tej świątyni surową naganę papieża Jana XXII za napady na Polskę". ołtarz główny z 1917 roku, autorstwa rzeźbiarza Stanisława Pawlaka z Warszawy Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Stanisława Biskupa polska-org.pl Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Warszawa: Sport i Turystyka – Muza SA, 2002, s. 64. (pol.).
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Warszawie

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika, właśc. kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika i św. Wawrzyńca Diakona Męczennika – zabytkowy kościół znajdujący się przy ul. Bema 73/75 w dzielnicy Wola w Warszawie. Opis Kościół został wybudowany w latach 1858–1860 według projektu Józefa Orłowskiego. W tamtym czasie obszar ten nie znajdował się w granicach administracyjnych Warszawy. Pierwszym proboszczem został ks. Leopold Rzeczycki. Do kościoła nawiązywały nazwy Droga Kościelna lub Droga Parafialna, obecnej ul. J. Bema. W kościele znajduje się ołtarz z obrazem Matki Bożej Elekcyjnej – miejsce kultu wizerunku maryjnego towarzyszącego elekcjom królów na polach Woli. Obraz nosił pierwotnie nazwę Matki Boskiej Pocieszenia i w czasie elekcji był przenoszony z kościoła św. Wawrzyńca do kaplicy prymasów w szopie senatorskiej na polu elekcyjnym. Powstał w 1621 i jest dziełem nieznanego malarza. Po przejęciu świątyni przez władze rosyjskie w 1834 został przeniesiony przez rodzinę Biernackich do ich prywatnej kaplicy, skąd w 1860 trafił do nowo wybudowanego kościoła. 8 maja, w dniu św. Stanisława, przy kościele odbywał się odpust, który przyciągał tysiące mieszkańców Warszawy. W latach 1927–1932 do świątyni dobudowano dwie nawy boczne według projektu Wacława Popławskiego. W 2009 roku abp Kazimierz Nycz poświęcił tablicę upamiętniającą 200 tys. Polaków rzekomo zamordowanych w obozie KL Warschau, która została umieszczona przy wejściu do kościoła. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Sokolnikach

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Sokolnikach – barokowy drewniany kościół parafialny w Sokolnikach w Gminie Mieleszyn, w powiecie gnieźnieńskim. Świątynia została wybudowana w latach 1682–1712 z fundacji proboszczów Adama Gradowicza i Wawrzyńca Kłosowskiego (medaliony z ich wizerunkami umieszczono na ścianie tęczowej, od strony prezbiterium). Jest orientowana, jednonawowa na planie zbliżonym do kwadratu, z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Wieża frontowa zwieńczona dachem hełmowym i latarnią, kaplica boczna i zakrystia dobudowane w 1772 roku, remont w 1886 roku. Wyposażenie barokowe i polichromie z XVIII/XIX w. Nie zmienione zostały: ołtarz główny, zabytkowe obrazy i piszczałkowe (nadal czynne) organy pochodzące z końca XVIII wieku. Historia świątyni napisana po łacinie umieszczona jest na tablicy na ścianie prezbiterium. Od października 1950 do 1 lipca 1979 roku tutejszym proboszczem był ks. Józef Jachecki (ur. 1905 w Florowie, zm. 1983 w Gnieźnie), który doprowadził do nabycia nowych, odlanych we Wrocławiu dzwonów, pokrycia świątyni nowym dachem krytym gontem i odnowienia polichromii we wnętrzu. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Wieluniu

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Wieluniu - kościół parafialny w Wieluniu. Znajduje się w obrębie Osiedla Stare Sady. Historia Parafia i kościół powstały wskutek gwałtownego rozwoju budownictwa mieszkaniowego w południowo-wschodniej części miasta Wielunia. Kościół budowano w latach 1989-99. Początkowo msze odprawiano w prowizorycznej kaplicy, później w tzw. "kościele dolnym", a od 25 grudnia 1998 w nowym kościele. Kościół został konsekrowany 7 maja 1999 roku. Linki zewnętrzne Oficjalna strona kościoła i działającej w nim parafii Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Wieluniu - na stronie Archidiecezji Częstochowskiej
Kościół św. Stanisława Biskupa w Warszawie

Kościół św. Stanisława Biskupa, zwyczajowo kościół św. Wojciecha – zabytkowy kościół znajdujący się przy ulicy Wolskiej 76 w dzielnicy Wola w Warszawie. Historia Prace nad budową kościoła w stylu neogotyckim rozpoczęto w czerwcu 1898 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Z uwagi na wielkość parafii oraz trudności z uzyskiwaniem od władz rosyjskich pozwoleń na wznoszenie kościołów rzymskokatolickich, od początku planowano zbudowanie świątyni o jak największej powierzchni. Uroczyste otwarcie kościoła nastąpiło 8 lipca 1903. W czerwcu 1925 nastąpił pożar kościoła w wyniku zwarcia przewodów elektrycznych – spłonęły chór, organy i część wieży. 1 kwietnia 1927 dekretem ks. kard. Aleksandra Kakowskiego powołano parafię św. Wojciecha. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Wacław Murawski. Świątynia została uszkodzona podczas obrony Warszawy w 1939. Podczas powstania warszawskiego w 1944 kościół stał się obozem przejściowym dla ewakuowanych mieszkańców stolicy. 8 sierpnia 1944 za pomoc udzieloną więźniom obozu rozstrzelano księży wikariuszy: Stanisława Mączka i Stanisława Kuleszę oraz rezydenta ks. Romana Ciesiołkiewicza. Na przykościelnym cmentarzu odbywały się zbiorowe egzekucje przeprowadzane przez Niemców. W latach 1959–1969 odnowiono wnętrze. W 1965 roku świątynia została wpisana do rejestru zabytków. 31 maja 1966 kard. Stefan Wyszyński konsekrował kościół. W latach 90. XX wieku wykonano polichromie wewnątrz transeptu oraz nowe witraże. 26 stycznia 1997 w świątyni złożono sprowadzone z Gniezna przyznane jej relikwie świętego Wojciecha. Od 16 października 2006 w Kaplicy Pamięci Narodowej, w lewej nawie kościoła, znajduje się symboliczny grób papieża Jana Pawła II, którego pomysłodawcą był ówczesny wikariusz parafii ks. Mariusz Brzostek. W płycie, pod szkłem, umieszczony jest fragment pasa od sutanny Ojca św., podarowany parafii staraniem proboszcza ks. prałata Wojciecha Łagowskiego, przez osobistego sekretarza papieża kardynała Stanisława Dziwisza. Widoczny jest również dokument, podpisany przez kardynała, potwierdzający tę darowiznę. Architektura Budynek kościoła znajduje się na północny wschód od skrzyżowania ulicy Sokołowsiej z ulicą Wolską. Świątynia nie jest orientowana, wejście znajduje się od strony południowej. Kościół jest zbudowany na planie krzyża łacińskiego. Jest trójnawową halą z jednoprzęsłowym transeptem. Nawa główna nieznacznie góruje nad nawami bocznymi, od których oddzielona jest okrągłymi filarami posadowionymi na ośmiobocznych cokołach. Z przodu hali znajduje się smukła wieża o kwadratowej podstawie, wykończona ośmioboczną iglicą. Zarówno korpus budynku, jak transept i prezbiterium kryte są dachami dwuspadowymi. Kościół zbudowany jest z cegły ceramicznej, krytej tynkami wapienno-cementowymi. Zewnętrzna elewacja jest ceglana, tynkowana jedynie miejscami. We wnętrzu znajduje się murowana ambona. Nad kruchtą znajduje się empora nadwieszająca się nad główną nawą. Posadzkę wykonano z kamienia w trzech odmianach barwnych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Wojciecha