NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina i św. Stanisława Biskupa w Rakoniewicach

Kościół pw. św. Marcina i św. Stanisława w Rakoniewicach – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka w Rakoniewicach w Wielkopolsce. Należy do parafii św. Marcina i św. Stanisława Biskupa w Rakoniewicach. Historia i architektura Zbudowana w latach 1797–1805 przez Ewę Zakrzewską, wdowę po kasztelanie santockim, dziedzicu Rakoniewic. W latach 1914–1915 (albo 1913–1917 albo 1917) kościół został przebudowany i powiększony według projektu architekta poznańskiego Rogera Sławskiego. Kościół został powiększony o prezbiterium, dwie zakrystie oraz nawę poprzeczną z dwoma ołtarzami. Wyposażenie W ołtarzu znajduje się kopia obrazu Szymona Czechowicza z poznańskiej fary. Przypisy
Kościół św. Marcina w Borzyszkowach

Kościół św. Marcina w Borzyszkowach – drewniany kościół parafialny we wsi Borzyszkowy, w gminie Lipnica, w powiecie bytowskim, w województwie pomorskim. Historia Świątynia wybudowana w latach 1721–1724. Wzniesiona dzięki staraniom księdza Wojciecha Kleknera. Remontowana w 1913 roku (cieśla A. Lenz) i w latach 1936–1937. W latach 50. XX w. zostało przebudowane przyziemie wieży i dobudowano kruchtę z przodu. Odnowiona w 1971 roku. W 1995 roku zostało wymienione pokrycie dachu. Wśród wiernych przekazywana jest następująca legenda: "po pożarze kościoła ludzie byli zdania, iż miejsce, gdzie stała świątynia, jest felerne, trzeba zatem kościół parafialny postawić w innym miejscu. Spory w sprawie nowej lokalizacji zakończyć miało następujące wydarzenie: na Świętego Jana (24 czerwca) spadł śnieg na miejscu spalonego kościoła. Społeczność odczytała to wydarzenie jako znak, iż nowa świątynia winna stanąć na dotychczasowym miejscu". Budowa i wyposażenie Świątynia drewniana, jednonawowa o konstrukcji zrębowej. Orientowana, wybudowana z drewna sosnowego. Prezbiterium jest mniejsze, znajduje się od strony nawy, jest zamknięte trójkątnie, z boku mieści się zakrystia. Wieża znajduje się z przodu, posiada konstrukcję słupowo – ramową, jest zbudowana nad nawą, kruchta znajduje się przed nią. Posiada iglicowy blaszany miedziany hełm z chorągiewką z datą „1993”. Dzwon wykonany w 1796, został odlany przez J.M. Meyera. Z boku nawy mieści się druga kruchta. Dach ma dwie kalenice, jest nakryty gontem z czworokątną wieżyczką na sygnaturkę, wyposażoną w dzwon z 1722 roku, odlany przez M. Wittwercka. Jest zakończona blaszanym hełmem z chorągiewką. W kościele sufit płaski z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami i posiada prospekt organowy z 1982 roku. Polichromia prezentuje niebo z gwiazdami. Belka tęczowa ma krzyż i późnobarokowe rzeźby Matki Bożej, Świętego Jana Ewangelisty i Świętej Marii Magdaleny z 1 połowy XVIII stulecia. Ołtarz główny z przełomu XVIII i XIX stulecia, wykonany w duchu klasycyzmu. Ołtarze boczne z 1 poł. XVIII stulecia,wykonane w duchu baroku. Ambona z połowy XVIII stulecia, wykonana w duchu baroku, posiada rzeźby Chrystusa, Ewangelistów i Michała Archanioła zabijającego smoka, posiadająca baldachim i malowane herby miejscowej szlachty. Chrzcielnica z 1 poł. XVIII stulecia, wykonana w duchu baroku. Obecny dzwon na wieży parafia otrzymała w 1948 roku, w miejsce dwóch zabranych przez okupanta w 1943 roku. Zewnętrzna średnica dolna dzwonu: 66 cm., wysokość: 55 cm., waga 143 kg. Dokoła znajduje się napis: "Durch Gottes gnade goss mich I.M. Meyer in Neu Stettin Anno 1796". Na dzwonie widnieje również napis: "Psalm 95 v. 6" oraz tekst: "Kommet in das Haus des Herrn anzubeten euren Gott Horet seinen willen gern und verlast nicht sein gebot So wird er nach diesen leben euch des himmels freunde geben". Przypisy Bibliografia Informacje o świątyni
Kościół św. Marcina w Bukowcu (powiat karkonoski)

Kościół pod wezwaniem świętego Marcina w Bukowcu – późnogotycka świątynia będąca kościołem filialnym parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Bukowcu. Historia Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1399 i 1402 roku. W XVI wieku budowla ta prawdopodobnie została przebudowana przez śląski ród von Zedlitzów, otrzymując obecną formę. Jest to budowla jednonawowa, orientowana, z wieżą od zachodu i kaplicą dobudowaną od północy. W tym czasie we wnętrzu kościoła umieszczony został nagrobek z herbem arystokratycznego rodu. Herb ten znajduje się również na zworniku sklepienia krzyżowo-żebrowego nad prezbiterium świątyni. Kaplica północna, najstarsza część kościoła, zachowała sklepienie kryształowe, bardzo rzadko spotykane na terenie Polski. Obecnie budynek spełnia rolę kaplicy cmentarnej. Kościół otoczony jest kamiennym murem obronnym z basztą bramną. Tuż obok niej znajduje się kamień z rytem krzyża rozdwojonego u podstawy. Przypisy Bibliografia Karkonosze Klub Miłośników Karkonoszy - Bukowiec. karkonosze.ws. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-19)]. Słownik geografii turystycznej Sudetów Tom 5. - Rudawy Janowickie.
Kościół św. Marcina w Bukowcu (powiat nowotomyski)

Kościół Świętego Marcina w Bukowcu – zabytkowy drewniany kościół rzymskokatolicki zbudowany w latach 1737–1742 w Bukowcu, ufundowany przez starostę śremskiego Karola Opalińskiego z Bnina. Historia i architektura Świątynia ma konstrukcję zrębową, z zewnątrz oszalowaną. Od strony zachodniej posiada wieżę zakończoną cebulastym hełmem barokowym z latarnią. Wejścia do kościoła od strony południowej i zachodniej prowadzą przez podcienia. Wewnątrz znajdują się 4 barokowe ołtarze. W ołtarzach obrazy świętych: Matki Bożej, św. Apolonii, św. Wawrzyńca, św. Marcina, św. Izydora, św. Jana Nepomucena, św. Walentego i św. Kazimierza królewicza. Na uwagę zasługuje chrzcielnica, ambona i kaplica Serca Jezusowego. W latach 1923/1925 kościół został rozbudowany o poprzeczną drewnianą nawę według projektu Stefana Cybichowskiego. Znajdujące się w kościele witraże figuralne, przedstawiające sceny biblijne i życie świętych, ufundowane przez parafian, wykonała krakowska Pracownia Witraży rodziny Żeleńskich według projektu Franciszka Mączyńskiego. Mówiąc o wnętrzu kościoła warto wspomnieć również o oryginalnej dekoracji malarskiej i ciesielskiej wnętrza. Oprócz motywów geometryczno-roślinnych ściany zdobi pionowy ornament ze szlifami generalskimi. Jest to pamiątka z okresu międzywojennego, gdy patronem świątyni był gen. Kazimierz Sosnkowski - właściciel pobliskiej osady Porażyn. W 1981 powstała dzwonnica z 3 dzwonami: Najświętszego Serca Pana Jezusa, św. Marcina i Matki Bożej, a rok później rozpoczął się trwający dwa lata remont budynku kościelnego. Wokół kościoła oraz w dworskim parku rosną pomnikowe drzewa m.in. lipy szerokolistne, lipy srebrzyste, wiąz szypułkowy, jesion wyniosły. Po bokach kamiennej groty Matki Boskiej stoją rzeźby św. Jana Nepomucena i św. Józefa Kalasantego z końca XIX w.. Przy kościele głaz pamiątkowy 600-lecia Bukowca (1409-2009). Naprzeciwko świątyni zachował się dom katolicki z 1900 r. Przypisy Bibliografia Paweł Anders: "Nowy Tomyśl", Wydawnictwo WBP, Poznań 1998, ISBN 83-85811-51-6, Regionwielkopolska.pl
Kostel svatého Martina (Cieszowa)

Kostel svatého Martina z roku 1751 a byl postaven v obci Cieszowa, gmina Koszęcin, okres Lublinec, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Sadów, diecéze gliwická, je farním kostelem farnosti Svatého Martina a následovníků v Cieszowě. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem A/72/78 z 10. 3. 1978 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie První zmí,ka pochází z roku 1679, kdy v místě stála kaplička sv. Martina z 13. století. Původní kostel z roku 1598 byl kostelem protestantským. Kostel (současný) byl postaven v roce 1751 a jeho stavitelé ve stejném období také postavili v obci synagogu. Architektura Jednolodní dřevěná stavba je ukončena trojbokým kněžištěm, ke kterému ze severní strany přimyká sakristie s panskou tribunou. Hranolová věž je bedněna deskami a zakončená osmibokou bání s lucernou. Střecha kostela je sedlová krytá šindelem. Stěny kolem kostela obepínají soboty. Interiér Hlavní oltář je novogotický s obrazem patrona kostela sv. Martina. Boční oltáře jsou z 18. století v barokním slohu. Hudební kruchta je podpírána čtyřmi vyřezávanými sloupy. Pod lodi kostela je krypta, ve které se do roku 1960 nacházely ostatky majitelů obce. Jižně od kostela se nachází hřbitov. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Marcina w Cieszowej na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Martina na Wikimedia Commons
Kościół św. Marcina w Cieszowej

Kościół św. Marcina w Cieszowej – drewniany kościół z 1751 r. położony na terenie miejscowości Cieszowa w dekanacie Sadów, w diecezji gliwickiej, jest siedzibą parafii pw. św. Marcina Biskupa i Wyznawcy w Cieszowej. Kościół znajduje się wraz z kilkoma innymi kościołami ziemi lublinieckiej na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Historia i architektura W 1679 r. była wzmiankowana kaplica św. Marcina, która w tym miejscu istnieć miała już w XIII wieku. Pierwotnie w miejscu obecnego kościoła stał kościół protestancki, wzniesiony w 1598 r. Kościół w obecnym kształcie wybudowany został w roku 1751, a jego budowniczy w tym samym czasie postawił w miejscowości także synagogę. Kościół jest orientowany, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej. Wnętrze Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie, przylega do niego od strony północnej zakrystia z lożą kolatorską. Od północy przylega wieża szalowana deskami, z ośmiobocznym hełmem i latarnią. Wokół świątyni obiegają soboty. Dach kościoła jest typu siodłowego, jednokalenicowy, kryty gontem. Ołtarz główny jest neogotycki z obrazem patrona kościoła – św. Marcina. Boczne ołtarze z XVIII w. są w stylu barokowym. Chór muzyczny wsparty jest na czterech ozdobnie wyrzynanych słupach. Pod nawą kościoła znajduje się krypta, w której do 1960 roku znajdowały się prochy właścicieli miejscowości. Na południe od kościoła rozciąga się cmentarz. Organy w kościele wybudował Gottfried Wilhelm Scheffler w 1770 roku. W 1869 roku instrument został rozbudowany przez Antona Czopkę z Olesna. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Marcina w Cieszowej
Kościół św. Marcina w Czermnej

Kościół św. Marcina w Czermnej – rzymskokatolicki dawny kościół parafialny pw. św. Marcina Biskupa w Czermnej z 1520 roku. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim. Historia obiektu Kościół pw. św. Marcina został zbudowany w 1520 roku, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej świątyni w parafii Czermna, istniejącej od 2. połowy XIV wieku. W 1537 roku został poświęcony. W XVIII wieku kościół został przebudowany i powiększony przez dostawienie wieży i kaplicy Serca Jezusowego, przylegającej do południowej nawy. Jednocześnie dotychczasowe, jednonawowe wnętrze przez wprowadzenie filarów i arkad przekształcono na trzynawowe, z barokowym wystrojem. Odnawiany w 1850, 1877 roku. W 1911 roku pokryty blachą. W 1954 roku kościół otrzymał przywilej sanktuarium maryjnego. Remontowany w 1968 roku. Od 2006 roku pełni przejściowo funkcję kaplicy cmentarnej. Obecnie trwają prace konserwatorskie w celu przywrócenia mu dawnej świetności. Architektura i wyposażenie Kościół św. Marcina jest trzynawowym, orientowanym kościołem halowym konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej od zachodu. Korpus kościoła otaczają soboty. Budynek przykryty jest dwuspadowym dachem z neogotycką wieżyczką na sygnaturkę z XIX wieku. Kaplica nakryta jest ośmiopolową kopułą z latarnią. Wnętrze kościoła nakryte stropem płaskim, w nawie z zakrzywieniami, podparte czterema ośmiobocznymi filarami. Stropy i ściany pokryte polichromią ornamentalną i figuralną z 1877 roku. Wyposażenie pochodzi z różnych okresów, głównie z XVII, XVIII i XIX wieku. W kościele znajduje się pięć ołtarzy. Rokokowy ołtarz główny ma w zwieńczeniu barokowy obraz Świętej Trójcy oraz rzeźby czterech Ewangelistów. Do 2000 roku w ołtarz ten wprawiony był słynący łaskami obraz Matki Bożej Pocieszenia, po czym został przeniesiony do ołtarza nowo wybudowanego Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Ponadto w wyposażeniu świątyni znajdują się między innymi: kamienna chrzcielnica i późnogotycki krucyfiks z XVI wieku, stacje drogi krzyżowej z XVIII wieku oraz obrazy z XVII i XIX wieku. Otoczenie kościoła Obok stoi wolnostojąca murowana dzwonnica parawanowa z XVIII/XIX wieku z dwoma dzwonami odlanymi w 1946 roku. Jeden z nich stanowi wotum za ocalenie ludności wsi podczas II wojny światowej i został ufundowany przez parafian. Kościół otoczony jest kamiennym ogrodzeniem z bramą i czterema kapliczkami. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, str. 153, ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 185–186, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 . Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03] Gmina Szerzyny [dostęp 2009-10-18] Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Czermna
Kościół św. Marcina w Grębocicach

Kościół pw. św. Marcina w Grębocicach – obiekt sakralny w Grębocicach. O kościele po raz pierwszy wspomniano w roku 1376. W czasie reformacji kościół przejęli protestanci, zwrócony katolikom w 1654 roku. Architektura Obecny kościół z cegły i kamienia wybudowany został około 1500 roku. Przebudowany w roku 1813. W 1995 dach wieży pokryto miedzianą blachą. Kubatura kościoła wynosi 3500 m³, a powierzchnia użytkowa 375 m². orientowany, posiada późnobarokowe wnętrze, z XVIII wieku. Po stronie zachodniej jest umiejscowiona wieża na rzucie kwadratu. Wejście do niej znajduje się po stronie północnej (klatka schodowa). W przyziemiu elewacji frontowej znajduje się pięć płaskorzeźb, które pochodzą z kapliczek różańcowych. Po stronie północnej dobudowana kaplica, przy prezbiterium, od strony południowej zakrystia (ze sklepieniem krzyżowym). Wydarzeniem, które wpłynęło na rangę kościoła było ochrzczenie w nim urodzonego w Grębocicach Hieronima Scultetusa – biskupa brandenburskiego, zwierzchnika i polemisty Marcina Lutra. W latach 2004-2010 kościół został kompleksowo wyremontowany. Wnętrze Kościół składa się z: trójprzęsłowej nawy głównej wraz z ołtarzem prostokątnego prezbiterium (nakrytego stropem) dwuprzęsłowego i niższego od nawy chóru muzycznego; znajdują się na nim organy mechaniczne z roku 1861. Wybudowała je firma Walter Gebrüder.) Wyposażenie Ołtarze Antepedium ołtarza głównego ukazuje wieczerzę w Emaus. Przy głównym ołtarzu znajduje się obraz św. Marcina oddającego płaszcz żebrakowi. Rzeźby czterech Ojców Kościoła Grzegorza Wielkiego Ambrożego z Mediolanu św. Augustyna św. Hieronima pustelnika Ołtarze boczne ołtarz Świętej Rodziny ołtarz św. Anny Otoczenie Przy kościele znajduje się dom pogrzebowy oraz cmentarz z kilkunastoma nagrobkami z lat 40-60 XX wieku oraz kilkoma ocalałymi nagrobkami z wieku XIX. Bibliografia M.R.Górniak,Gmina Grębocice. Informator historyczno-geograficzny,Grębocice-Lublin 2005 M.R Górniak,MIT- Głogowski Miesięcznik Kulturalny ,Głogów 1996 M.R.Górniak,I.Pakiet, Gmina Grębocice,Grębocice 2002 Linki zewnętrzne i płyty nagrobne na kościele św. Marcina z Tours w Grębocicach
Church of St. Martin, Kaczanowo

The Church of St. Martin (Polish: Kościół św. Marcina) in Kaczanowo, Poland is a historic wooden church built in 1763–1765 in Wielkopolska Region. It is the second wooden church erected at the same location after the original structure fell apart. The actual parish existed from before 1404. Description The St. Martin is a single-nave church, built in the popular style of Polish 18th century wooden churches. It was renovated in the 19th and early 20th century, with polychrome added in 1958 by Edmund Budasza. Next to the church, stands an intricately carved wooden pole, previously within the grounds of the old church cemetery. It was erected in 1854 and made by local amateur artist Józef Kalasanty Jakubowski (1786-1877), professor of Gymnasium of St. Mary Magdalene in Poznań and founder of local library. Placed on top is the figure of St. John of Nepomuk (Jan Nepomucen). There is a number of smaller carvings of various subjects on all sides including themes from Polish history. Gallery Notes and references
Kościół św. Marcina w Kaczanowie

Kościół św. Marcina w Kaczanowie – zabytkowy drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny w Kaczanowie, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Jednonawowy kościół Świętego Marcina z XVIII wieku, przebudowywany w XIX i XX wieku. Polichromia została wykonana w 1958 przez Edmunda Budasza. Przy kościele stoi rzeźbiony słup z 1855. Na jego szczycie umieszczono figurę św. Jana Nepomucena, a na bokach widnieje szereg płaskorzeźb o tematyce religijnej i patriotycznej. Autorem tej rzeźby jest urodzony w Kaczanowie Józef Kalasanty Jakubowski (1786-1877), absolwent gimnazjum w Trzemesznie, profesor gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina w Kazimierzu Biskupim

Kościół Świętego Marcina w Kazimierzu Biskupim – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Kazimierz Biskupi. Mieści się przy ulicy Kościelnej, gdzie jak głosi tradycja znajdowała się pustelnia Mateusza – jednego z Pięciu Braci Męczenników. Kościół, pierwotnie romański z drugiej połowy XII wieku, wybudowany z granitu i piaskowca. Według Jana Długosza jego fundatorem miał być Piotr Włostowic. Według innej hipotezy założycielem świątyni był Piotr Wszeborowic. Pierwsza wzmianka o tym kościele pochodzi z "Roczników" Długosza, który napisał o przekazaniu Kazimierza biskupstwu lubuskiemu przez Henryka Brodatego w 1237 r. Przez wieki przechodził przebudowy – dzisiaj możemy znaleźć ślady romańskiego portalu w ścianie południowej i znaki kamieniarskie – krzyż na podstawie (Ziemia) oraz krzyż na okręgu (Wenus). Około 1512 przebudowany w stylu późnogotyckim z fundacji bp. Lubrańskiego. Spalony przez Szwedów na początku XVIII wieku, odbudowany. W 1859 powiększony. Podczas II wojny światowej Niemcy zamknęli świątynię i przeznaczyli ją na magazyn zbożowy. Z kościoła ukradli złoty kielich z XV wieku, dzwony oraz skonfiskowali bibliotekę parafialną liczącą 1090 tomów. Z romańskiego kościoła zachowana apsyda, ściany prezbiterium i dolne partie murów nawy. Od południa zamurowany romański portal. Wyposażenie wnętrza rokokowe z 1 połowy XVIII wieku, w barokowym ołtarzu głównym obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII wieku, w sukience z 1766 roku, ołtarze boczne rokokowe. Ołtarz po lewej stronie poświęcony Pięciu Braciom Męczennikom ze srebrną trumienką z relikwiami świętych Męczenników, znajdującą się w ozdobnym relikwiarzu, ufundowanym przez kazimierskie Bractwo Szewskie w 1927 roku. Na stropie polichromia z około połowy XIX wieku – hagiografia Pięciu Męczenników. Ich zabójcy przedstawieni w pikielhaubach. W kościele znajduje się również późnogotycka rzeźba Matki Bożej i kamienna chrzcielnica z XVI wieku. Cmentarz parafialny Na pobliskim cmentarzu znajduje się mogiła nieznanych polskich żołnierzy, poległych w 1939 roku. Oprócz nich znajduje się tu również grób Stanisława i Wandy Mańkowskich oraz głaz z tablicą pamiątkową, poświęconą poległym w walce o niepodległość Polski w 1918 roku. Na kazimierskim cmentarzu spoczywa Marcin Kolczyński - mieszkaniec Kazimierza Biskupiego, który 2 sierpnia 2020 roku w miejscowości Julianadrop w Holandii uratował trójkę topiących się w morzu dzieci. Swój bohaterski czyn przypłacił jednak własnym życiem. Na cmentarzu spoczywa legionista i weteran I Wojny Światowej - Józef Ślugaj, którego grób został ostrzelany przez komunistów po II Wojnie Światowej. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str. 98. Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy Świat Małych Miasteczek, Sport i Turystyka-MUZA SA, Warszawa 2002, str. 426. Zygmunt Świechowski, Katalog architektury romańskiej w Polsce, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2009, str. 158–159.
Kościół św. Marcina w Kołobrzegu (ul. Portowa)

Kościół św. Marcina w Kołobrzegu – kościół parafii rzymskokatolickiej św. Marcina w Kołobrzegu. Historia Przed II wojną światową w miejscu dzisiejszej świątyni stał kościół ewangelicki św. Mikołaja. Uległ on częściowemu zniszczeniu w 1945 roku. Przetrwał jako trwała ruina do lat 60. XX wieku. Po wyburzeniu kościoła w jego miejscu został postawiony modernistyczny budynek klubu garnizonowego. Od lat 80. XX wieku obiekt powoli niszczał. Był w tym czasie wykorzystywany do różnych celów m.in. stołówki i sali tanecznej dla wczasowiczów mieszkających w Dzielnicy Uzdrowiskowej. W latach 2001–2004 budynek został przebudowany i zaadaptowany na kościół parafii rzymskokatolickiej św. Marcina w Kołobrzegu. Dawna sala klubowa została zamieniona na nawę świątyni, a zaplecze gospodarcze na plebanię. Zobacz też Kościół św. Marcina w Kołobrzegu Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu Linki zewnętrzne Parafia rzymskokatolicka św. Marcina w Kołobrzegu
Martinskirche (Krakau)

Die Martinskirche (polnisch Kościół św. Marcina) in Krakau ist eine evangelisch-augsburgische Kirche an der Grodzka-Straße 56, im südlichen Teil der Krakauer Altstadt, konkrete deren Stadtteil Okół. Geschichte Die erste Kirche an dieser Stelle wurde im 12. Jahrhundert im romanischen Stil errichtet. Sie wurde während des Mongolensturms im 13. Jahrhundert beschädigt. Das derzeitige Kirchengebäude wurde 1637 bis 1640 für die Unbeschuhten Karmelitinnen von Giovanni Battista Trevano erbaut. Die Nonnen verließen das Kloster und die Kirche 1787, als sie ins Kloster bei der Theresienkirche umzogen. 1816 wurde die Kirche den Lutheranern übergeben, die Gemeinde gehörte der Superintendentur A. B. Galizien. Im Jahr 1921 zählte Krakau 726 evangelische Protestanten (darunter auch Reformierte), im nächsten Jahr wurde aber zwischen ethnischen Polen (in der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen, 1937 um 1300 Seelen, am meisten aus Teschener Schlesien) und Deutschen (in der Evangelischen Kirche Augsburgischen und Helvetischen Bekenntnisses in Kleinpolen, 1937 um 300 Mitglieder) getrennt. Im Zweiten Weltkrieg mussten die Protestanten eine andere Kirche besuchen, ab 1945 wurde wieder die Martinskirche von ihnen benutzt. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im südlichen Teil der Krakauer Altstadt im Stadtteil Okół, einem der ältesten Stadtteile Krakaus. Weblinks Homepage
Église Saint-Martin de Cracovie

L'église Saint-Martin (polonais : Kościół św. Marcina) est une église évangélique d'Augsbourg située au 56, rue Grodzka, dans la partie sud de la vieille ville de Cracovie, en Pologne. Historique La première église sur ce site a été construite au XIIe siècle en style roman. Elle a été endommagée lors de la conquête mongole du XIIIe siècle. L'église actuelle a été construite de 1637 à 1640 pour les Carmes Déchaussées par Giovanni Trevano. Les religieuses ont quitté le monastère et l'église en 1787 lorsqu'elles ont déménagé au monastère de Theresienkirche. En 1816, l'église fut remise aux luthériens. En 1921, Cracovie comptait 726 protestants évangéliques (y compris des réformés), mais l'année suivante, une distinction fut faite entre les Polonais de souche (environ 1 300 âmes en 1937, principalement de Cieszyn Silésie) et les Allemands (en 1937 environ 300 membres). Pendant la Seconde Guerre mondiale, les protestants ont dû utiliser une autre église et, à partir de 1945, ils ont de nouveau utilisé l'église Saint-Martin. Localisation géographique L'église est située dans la partie sud de la vieille ville de Cracovie dans le quartier d'Okół, l'un des quartiers les plus anciens de Cracovie. Galerie Liens externes Page d'accueil Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de Cracovie Portail du patrimoine mondial