NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Iłowej

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Iłowej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Iłowej, w powiecie żagańskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Żagań, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Mieści się przy ulicy Żagańskiej. Architektura i wyposażenie Świątynia konsekrowana w dniu 17 października 1937 roku przez arcybiskupa wrocławskiego Adolfa Bertrama. Budowla została zaprojektowana przez architekta Mertena. Na wieży usytuowanej obok zachodniego wejścia mieściły się trzy dzwony. We wnętrzu świątyni znajduje się: sufit wykonany z kasetonów, posadzka wykonana z czerwonych i brązowych cegieł, mozaika przedstawiająca Chrystusa, znajdująca się w ołtarzu głównym, wykonana przez artystę Süssmutha z Pieńska, rzeźba Madonny w stylu barokowym – dar parafii rzymskokatolickiej w Otmuchowie Na dolnym piętrze wieży mieści się kaplica chrzcielna. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Głogowie

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Głogowie – kościół parafialny należący do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Głogowie, dekanatu Głogów – św. Mikołaja, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Głogowie, w powiecie głogowskim, w województwie lubuskim. Architektura Świątynia zbudowana w roku 1910 przez budowniczego Michaela w stylu neogotyckim. Orientowany, z kwadratową wieżą i przyporami. Wyposażenie Wyposażenie głównie dziewiętnastowieczne. Na zewnętrznej, północnej ścianie kościoła wmurowane są cztery płaskorzeźby ze stacji różańcowych z 2 połowy XVII wieku, rozmieszczonych pierwotnie na drodze z Głogowa do Grodowca. Obok barokowa Grupa Ukrzyżowania, wykonana z piaskowca. Kościół mieści się w dzielnicy Krzepów, przy ulicy Kościelnej. Przypisy .
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Janikowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Janikowie – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Janikowie, w powiecie inowrocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu barcińskiego archidiecezji gnieźnieńskiej. Pierotnie była to świątynia murowana, wybudowana w 1925 roku przez cukrownię jako kaplica. Następnie została rozbudowana w 1977 roku do rozmiarów kościoła na planie krzyża. Wnętrze kościoła utrzymane jest w stylu współczesnym, ściana prezbiterium jest ozdobiona grafiką z wizerunkiem Chrystusa, w oknach są umieszczone wspaniałe witraże. W kościele znajdują się organy 7-głosowe z jedną klawiaturą, trakturą gry i trakturą rejestrów pneumatycznymi. Kontuar instrumentu jest wolnostojący, jest usytuowany bokiem do ołtarza. Obecnie organy są wyłączone z użytkowania. W przyszłości mają być remontowane. Przypisy
Herz Jesu (Karpacz)

Die römisch-katholische Herz-Jesu-Kirche (polnisch Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) in Karpacz (deutsch Krummhübel) im Powiat Jeleniogórski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, wurde 1907–1908 als evangelische Kirche errichtet. Sie steht als Kulturdenkmal unter Denkmalschutz. Geschichte Die Kirche wurde aus Spendengeldern und mit finanzieller Unterstützung durch das Königreich Preußen nach einem von Kaiser Wilhelm II. befürworteten Entwurf aus der staatlichen Bauverwaltung in Berlin erbaut. Die Grundsteinlegung fand am 4. August 1907 statt, am 13. September 1908 konnte die Kirche feierlich eingeweiht werden. Sie wurde nach 1945, als die evangelische deutsche Gemeinde infolge des Zweiten Weltkriegs vertrieben war, von der polnischen katholischen Gemeinde übernommen und dem Herz Jesu geweiht. Literatur Karl-Heinz Drescher: Die evangelische Kirche von Krummhübel wird 100. In: Schlesische Bergwacht, Ausgabe April 2008. (online auf riesengebirgler.de, zuletzt abgerufen am 21. Februar 2021) Weblinks Einzelnachweise
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Karpaczu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Karpaczu – zabytkowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Karpaczu. Historia Kościół został zbudowany jako świątynia ewangelicka dzięki staraniom „Stowarzyszenia Budowy Kościoła”, na którego czele stał pastor Richard Gunther z Miłkowa. Uroczyste poświęcenie kościoła odbyło się 13.09.1908 r. pod przewodnictwem generalnego superintendenta D. Haupta. Od końca II wojny światowej służy katolikom. Budowla ma cechy neoromanizmu i neogotyku. 2 czerwca 1972 r. prymicyjną mszę świętą w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Karpaczu odprawił ks. Jerzy Popiełuszko. Wyposażenie Z jego wyposażenia na uwagę zasługują: ołtarz z piaskowca upamiętniający 1000- lecie chrztu Polski, tryptyk ołtarzowy z centralnym obrazem Pana Jezusa z otwartym sercem oraz obrazy boczne przedstawiające św. Józefa i św. Izydora, obraz św. Antoniego namalowany na tle Karkonoszy i Karpacza ambona wykonana w szkole drzeworytnictwa w Cieplicach, witraże w prezbiterium przedstawiające Mojżesza i św. Pawła, sufit ozdobiony kasetonami z motywami roślinnymi. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-168-5. Informacja na stronie internetowej Karpacza
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kiszkowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kiszkowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Kiszkowie, w powiecie gnieźnieńskim. Jeden z dwóch rejestrowanych zabytków wsi, obok kościoła parafialnego. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia i architektura Świątynia wybudowana w latach 1880–1882 w stylu neogotyckim z ofiar parafian oraz z fundacji Gustawa Adolfa, która miała wspierać budowę świątyń ewangelickich. Do 1945 kościół służył mieszkającej we wsi i okolicach wspólnocie luteran, pochodzenia niemieckiego. Wnętrze świątyni przebudowane. W prezbiterium zachowały się trzy witraże z 1897 roku. Pozostałe pochodzą z 2006 roku. Z okresu budowy zachowały się drzwi drewniane i posadzka z cegły. Świątynia zachowała pierwotny kształt - półkoliście zamknięte okna i portal, pilastry i zabytkowy gzyms wieńczący, który jest charakterystyczny dla architektury sakralnej końca XIX wieku. W 1996 świątynia została wpisana do rejestru zabytków. W latach 1997–2009 została poddana remontowi. 20 września 2009 kościół został konsekrowany przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Linki zewnętrzne Polskaniewzwykła.pl Informacja o konsekracji świątyni
Церковь Святейшего Сердца Иисуса (Кишково)

Церковь Святейшего Сердца Иисуса (пол. Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) — бывшая лютеранская церковь, в настоящее время католический храм, находящийся в селе Кишково Гнезненского повята Великопольского воеводства, Польша. Памятник культуры Великопольского воеводства. История Строительство лютеранской церкви в Кишково началось в 1880 году на средства прихожан и фонда Густава Адольфа, который поддерживал строительство лютеранских храмов. Строительство церкви в неоготическом стиле закончилось в 1882 году. До 1945 году храм принадлежал общине немецких лютеран, проживавших в Кишково и его окрестностях. После войны храм был передан католической общине села. 6 сентября 1996 года церковь была внесена в реестр памятников культуры Великопольского воеводства. 20 сентября 2009 года состоялось освящение церкви, которое совершил гнезненский архиепископ Генрик Мушинский. Описание Интерьер церкви был перестроен в соответствии с католическими канонами. В алтаре сохранились три оригинальных витража 1897 года. Остальные витражи были установлены в 2006 году. После переоборудования сохранились также деревянные двери и кирпичный пол. Храм сохранил свою оригинальную первоначальную форму, характерную для конца XIX века. Ссылки Информация (пол.) Abp Muszyński konsekrował poewangelicki kościół w Kiszkowie (пол.)
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa - Kościół w Koszęcinie w diecezji gliwickiej zbudowany w latach 1907–1908. Historia W 1906 roku została podpisana umowa zezwalająca na budowę nowego kościoła obok wybudowanej w 1899 roku plebanii. Projekt i kosztorys wykonał architekt Ludwig Schneider z Opola. Kuria wrocławska zatwierdziła projekt i kosztorys obniżając jednocześnie koszt budowy ze 115 tys. marek do równych 100 tysięcy. Duże koszty budowy pokrył książę Hohenlohe, przeznaczył 60 tys. marek, całość drewna na kościół, 400 tys. sztuk cegły. Parafia pokryła koszty w wysokości 33 tys. marek zaciągając na całą sumę pożyczkę. Do roku 1922 spłacono zaledwie kilka tysięcy marek. Pozostałą kwotę spłacono w 1923 roku dzięki inflacji za równowartość 8 chlebów. Budowa kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie trwała niespełna 2 lata – od wiosny roku 1907 do 15 października 1908 roku, kiedy to świątynia została poświęcona. Zimą roku 1907 zwożono saniami wszelkie potrzebne materiały budowlane, wiosną przystąpiono do budowy wykonując wszystkie prace ręcznie bez jakiejkolwiek mechanizacji. Do dziś w kościele nie dokonano żadnych przeróbek architektonicznych. Zmieniło się tylko pokrycie wieży i dachu kościoła, szary łupek i glinianą dachówkę zastąpiono w latach 70. blachą cynkową, a kilka lat temu całość pokryła blacha miedziana. Pierwsze nabożeństwo w nowym kościele odprawił budowniczy ksiądz Boehm. Książę Karol zu Hohenlohe-Ingenfingen ufundował ołtarz główny oraz ołtarz św. Józefa. Konsekracji kościoła dokonał biskup wrocławski w dniu 15 czerwca 1916 roku. Do ołtarza głównego włożono wówczas relikwie św. Gerona i św. Socierona. Czasy współczesne W późniejszych latach świątynia została zelektryfikowana, wybudowano boczny ołtarz Matki Boskiej. Na krótko przed zakończeniem I wojny światowej mistrz Karl Spiegel zbudował 18-głosowe organy. W maju 1998 roku kościół NSPJ w Koszęcinie wraz ze stojącą obok plebanią zostały zaliczone do obiektów zabytkowych. Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie liczy dzisiaj około 3100 parafian zamieszkujących Koszęcin, Nowy Dwór i Irki. W latach powojennych erygowano – wyłączoną z koszęcińskiej parafii – nową parafię Podwyższenia Krzyża Świętego w Strzebiniu (1957 r.) przy wybudowanym w 1950 roku kościele. W roku 1977 erygowano w Drutarni nową parafię, przyłączając do niej miejscowości Brusiek z drewnianym kościółkiem i jej część Krywałd. Miejscowość Piłka została przyłączona do parafii w Rusinowicach (1985 r.) W roku 1987 wybudowano w Drutarni kościół pw. Matki Boskiej Fatimskiej, przy którym gromadzi się Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (Lubocza)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie przy ul. Niewielkiej 1a, w Luboczy. W roku 1928 w Luboczy ss. Norbertanki zwierzynieckie (dawne właścicielki wsi) utworzyły ochronkę dla dzieci. W 1931 roku została otwarta kaplica z prawem przechowywania Najświętszego Sakramentu. Odtąd dwa razy w tygodniu kapłan z Pleszowa przyjeżdżał tutaj odprawiać mszę. W latach 1975-76, przeniesiono przedszkole do budynku nowej szkoły i dzięki temu możliwe było poszerzenie kaplicy poprzez zaadaptowanie opuszczonych pomieszczeń do celów sakralnych. Potem dobudowano wejście główne i schody od strony ul. Lubockiej. W dniu 12 listopada 1985 roku ks. kardynał Franciszek Macharski erygował parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie Luboczy a kaplica ss. Norbertanek stała się kościołem parafialnym. Obiekty zostały następnie wykupione od sióstr przez parafię. Jesienią 2005 roku została zbudowana na placu kościelnym grota Matki Bożej z Lourdes, przy której wierni modlą się podczas nabożeństw majowych. 16 grudnia 2005 roku ks. arcybiskup Stanisław Dziwisz poświęcił kościół. Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2011-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-10-25)].
Herz-Jesu-Kirche (Krakau-Nowy Świat)

Die Herz-Jesu-Kirche (polnisch Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Garncarska 24 im Stadtteil Nowy Świat. Geschichte Die Kirche wurde vor 1900 im Jugendstil mit Elementen der Romanik und des Eklektizismus von Wacław Kaczmarski und Sławomir Odrzywolski für die Kongregation der Dienerinnen des heiligen Herzen Jesu errichtet und 1900 eingeweiht. Die Figuren schuf Jan Tombiński. Bei der Kirche ist ein kleines Museum des Ordensgründers, Bischofs Józef Sebastian Pelczar, eingerichtet. Die erste Oberin, die Selige Klara Ludwika Szczęsna, ist in der Kirche bestattet. Weblinks Literatur Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 460. Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Kraków: Verso, 2003, s. 127.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (ul. Garncarska)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny sercanek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Garncarskiej 24, na Nowym Świecie. Zbudowany został w końcu XIX w. w stylu eklektycznym z przewagą elementów neoromańskich według planów Władysława Kaczmarskiego, na gruntach ofiarowanych zakonnicom przez księżną Wandę Jabłonowską, finansowany przez Zofię Wołodkowiczową. Poświęcony został w 1900 roku. Na frontowej fasadzie kościoła i klasztoru znajdują się rzeźby autorstwa Jana Tombińskiego. W domu zakonnym przy kościele istnieje muzeum poświęcone biskupowi Józefowi Sebastianowi Pelczarowi, założycielowi zgromadzenia sercanek. W kościele zaś w kaplicy bocznej ołtarz z portretem i relikwiami biskupa Pelczara oraz drugi w którym złożono w 1995 przeniesione z Cmentarza Rakowickiego doczesne szczątki założycielki zgromadzenia Klary Ludwiki Szczęsnej. Przy ołtarzu św. Józefa umieszczono w 2011 niewielki ołtarz Jana Pawła II wraz z relikwiami. Ołtarz główny wykonał w 1899 r. Kazimierz Wakulski, autorem ołtarzy bocznych był Wit Wisz. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 460. Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Kraków: Verso, 2003, s. 127. Małgorzata Niechaj: Od ambon do ołtarzy - twórczość rzeźbiarza Wita Wisza [w:] „Krakowski Rocznik Archiwalny. Tom XIX”. 2012. Linki zewnętrzne Kraków na starych widokówkach. Kościół Sercanek i tajemniczy mur
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (ul. Saska)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny księży sercanów, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze, przy ul. Saskiej 2, w Płaszowie. Niewielki modernistyczny, jednonawowy budynek projektu Franciszka Mączyńskiego wzniesiono w latach 1930–1931. Ma powierzchnię ok. 200 m². Konstrukcja kościoła została wykonana z żelbetu, ściany z cegły. Ołtarz główny projektował Jan Budziło. We wrześniu 1928 roku w Płaszowie zamieszkali księża sercanie. Zbudowano dom zakonny. Ruszyła także budowa kościoła, który 4 października 1931 roku został poświęcony przez ks. infułata Kulinowskiego, w zastępstwie ks. kardynała Adama Sapiehy. Ufundowano dwa boczne ołtarze, jeden poświęcony Matce Bożej Płaszowskiej (której obraz uroczyście wprowadzono do kościoła 21 listopada 1931 roku), drugi św. Józefowi. Początkowo był to kościół rektoralny parafii podgórskiej. Kościołem parafialnym został z dniem 1 stycznia 1939 roku kiedy erygowano parafię w Płaszowie. Przypisy Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2021-11-14].
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (ul. Ludźmierska)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta na os. Teatralnym przy ul. Ludźmierskiej 2, w Nowej Hucie. Niewielki kościół projektu Krzysztofa Ingardena i Przemysława Gawora we współpracy z Jackiem Ewý zbudowano w miejscu, gdzie miała powstać pierwsza nowa nowohucka świątynia, bo taką przewidziano w planach budowy Nowej Huty. W dniu 17 marca 1952 roku arcybiskup Eugeniusz Baziak, w parafii bieńczyckiej, poświęcił krzyż (zwany potem Nowohuckim), który następnie w uroczystej procesji przeniesiono i postawiono na miejscu budowy kościoła. Ówczesne władze zaostrzyły jednak politykę wobec Kościoła i cofnięto zezwolenie na budowę. Komuniści zamiast kościoła postanowili wybudować szkołę „tysiąclatkę” (dzisiejsza Szkoła Podstawowa nr 87 w Zespole Szkół Ogólnokształcących Sportowych nr 2). Krzyż chciano usunąć ale mieszkańcy Nowej Huty stanęli w jego obronie i w dniu 27 kwietnia 1960 r. i kilku następnych doszło do starć z milicją. Krzyż pozostał na swoim miejscu, wybudowano szkołę, a kościół zaczęto budować dopiero w 1996 roku. Poświęcił go, w dniu 22 czerwca 2001, ks. kard. Franciszek Macharski. Przed kościołem, na pamiątkę tamtych wydarzeń, postawiono w 2007 roku, Pomnik Krzyża Nowohuckiego. Zobacz też Obrona Krzyża Nowohuckiego Krzyż Nowohucki Pomnik Krzyża Nowohuckiego Przypisy Bibliografia MaciejM. Miezian MaciejM., DominikaD. Zaręba DominikaD., Krzysztof JustynK.J. Pucek Krzysztof JustynK.J., PawełP. Klimek PawełP., Nowa Huta, socjalistyczna w formie,fascynująca w treści, Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2004, ISBN 83-918869-9-9, OCLC 831122710 . Linki zewnętrzne Historia kościoła. [dostęp 2010-08-07].
Herz-Jesu-Kirche (Krakau-Kleparz)

Die Herz-Jesu-Kirche (polnisch Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Warszawska 8 im Stadtteil Kleparz. Geschichte An der Stelle der Herz-Jesu-Kirche stand seit dem 16. Jahrhundert die Simon-und-Juda-Kirche, die Mitte des 19. Jahrhunderts abgerissen wurde. In den Jahren 1869 bis 1871 wurde die heutige Kirche im Stil der Neoromanik von Filip Pokutyński für die Genossenschaft der Töchter der christlichen Liebe vom heiligen Vinzenz von Paul errichtet. Der Gründer des Klosters Bischof Ludwik Łętowski ist in der Kirche beigesetzt. Weblinks Literatur Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków 2000, s. 460. M. Rożek, B. Gondkowa: Leksykon kościołów Krakowa. Kraków: Verso, 2003, s. 130–131.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (ul. Warszawska)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół konwentualny szarytek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Warszawskiej 8, na Kleparzu. Kościół i klasztor zostały zbudowane w latach 1869–1871 według projektu Filipa Pokutyńskiego w stylu neoromańskim na miejscu zburzonego w 1871 roku kościoła śś. Szymona i Judy. Jest to jednonawowa świątynia z transeptem i niewielkim prezbiterium zamkniętym absydą. Kościół jest wkomponowany w zabudowę klasztoru i praktycznie niewidoczny od strony ulicy. Wewnątrz znajduje się krypta, w której pochowano fundatora klasztoru biskupa Ludwika Łętowskiego. Przypisy Bibliografia Rożek M., Gondkowa B. Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso 2003, s. 130–131. Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2 Praca zbiorowa, Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji, Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1 Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2012, ISBN 978-83-7505-661-7
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lichwinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół, który pierwotnie znajdował się w Ropczycach, następnie w Nagoszynie, następnie w Lichwinie, gdzie spłonął w 1979 roku. Historia Kościół został wzniesiony w 1650 roku w Ropczycach. W 1792 roku został przeniesiony do Nagoszyna koło Dębicy. W 1926 roku został przeniesiony do Lichwina. Kościół był zbudowany z drewna, na dachu była mała sygnaturka. Dach był dwuspadowy, a w czasie montażu w Lichwinie nawę i prezbiterium pokryto oddzielnymi dachami, dobudowano również wieżę. Świątynia była wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych, pod numerem 640 z 7 lipca 1959 roku. W nocy z 3 na 4 kwietnia 1979 roku wybuchł pożar i kościół całkowicie spłonął. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krzyżu Wielkopolskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krzyżu Wielkopolskim – jeden z rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Krzyż Wielkopolski. Mieści się przy ulicy Poznańskiej. Należy do dekanatu Trzcianka diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Świątynia została zbudowana w latach 1935–1936, konsekrowana w 1937 roku. Budowla jednonawowa, posiada dwie wieże o hełmach namiotowych. Jest najwyższym budynkiem w mieście. Msze święte odprawiane są w świątyni przez księży salwatorianów. Przypisy Bibliografia Wielkopolska północna. Mapa turystyczna. Wydawnictwo BiK, Piła 2000, ISBN 83-87373-72-9
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubieniu Kujawskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubieniu Kujawskim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Lubień Kujawski, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim, przy Placu Wolności. Należy do dekanatu chodeckiego. Historia Kościół w stylu neoromańskim został wybudowany w latach 1884–1886 według projektu architekta Artura Goebela z Warszawy, poświęcony w 1909 pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Rocha. Wcześniej w Lubieniu były tylko świątynie drewniane. Kilkanaście lat trwało wykończenie wnętrza. Tablice We wnętrzu i na ścianach zewnętrznych znajdują się tablice pamiątkowe ku czci: Tadeusza Kościuszki w setną rocznicę zgonu powieszona 15 października 1917 przez pierwszego burmistrza miasta Lubienia (na zewnątrz, przy wejściu), Tadeusza Sypniewskiego (ur. 21 listopada 1881, zm. 1942), proboszcza lubieńskiego (1937-1940), zamordowanego przez niemców w ich obozie koncentracyjnym w Dachau, dwunastu proboszczów lubieńskich pełniących obowiązki w parafii w latach 1909-2009, Henryka Treberta, zawiadowcy stacji Kaliska Kujawskie, zmarłego 4 maja 1899. Są tu też epitafia dawnych właścicieli dóbr lubieńskich: Józefy z Gliszczyńskich Rutkowskiej (dziedziczki Kamiennej, zm. 27 lutego 1900), Marii z Rutkowskich Ciechomskiej (1861-1925) i Witolda Ciechomskiego, majora 2. Pułku Ułanów Grochowskich, kawalera Orderu Virtuti Militari i Krzyża Walecznych (1888-1921), Henryka Ciechomskiego, właściciela Kostulina, sędziego gminnego (1855-1936), Mariana Rutkowskiego, dziedzica Kamiennej (1817-1897), Witolda Radziszewskiego, zmarłego 2 sierpnia 1907. Na zewnątrz, w pobliżu głównego wejścia stoi pomnik (stela) ku czci ofiar zbrodni katyńskiej, katastrofy smoleńskiej i przemocy w okresie PRL odsłonięty w 2011. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lini

Kościół rzymskokatolicki pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lini – rzymskokatolicki kościół parafialny (od 1923). Parafia Linia znajduje się około 35 km na południowy zachód od Wejherowa i około 18 km na południowy wschód od Lęborka w województwie pomorskim. Kościół usytuowany jest w centrum wsi przy ulicy Długiej, ołtarzem zwrócony jest w kierunku północnym. Naprzeciwko kościoła znajduje się Plac kanonika Bazylego Olęckiego, któremu kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lini zawdzięcza swój obecny wygląd. Historia W maju 1923 r. powstał Komitet Budowy Kościoła w Lini. W listopadzie 1923 r. J. Wesołowski z Kartuz wykonał projekt kościoła. Początkowo kościół miał być ceglany z dachem pokrytym dachówką. Ze względów ekonomicznych odstąpiono od tego projektu. Wybudowana w latach 1924–1926 świątynia zbudowana była z tzw. „pruskiego muru”, posiadała wymiary 15,2 × 30 m Poświęcenie kościoła odbyło się w 1926 r. Wówczas też parafia otrzymała w darze, prawdopodobnie od proboszcza z Sianowa zabytkową monstrancję pochodzącą z 1723 r. W 1933 r. za sprawą ks. Alfonsa Gołuńskiego sufit kościoła został pokryty polichromią przedstawiającą dwunastu apostołów na tle roślinnym. Po objęciu parafii przez ks. Bazylego Olęckiego rozpoczęła się trwająca w latach 1967–1979 przebudowa kościoła, przebiegająca w kilku etapach. W 1967 r. przebudowano ścianę szczytową, jej projekt wykonał Jerzy Światek. Rozebrano wówczas stare fundamenty i zastąpiono je żelbetowymi ławami. W październiku stary chór zastąpiono nowym, również z żelbetu. W 1971 r. wymieniono pozostałe stare fundamenty na żelbetowe. W marcu 1975 r. rozpoczęto przebudowę prezbiterium, pod którym wybudowano podziemia. Prezbiterium zostało powiększone o 6 m w kierunku północnym oraz poszerzone o 5 m. W maju 1977 r. rozpoczęto przebudowę przedsionka z wieżą według projektu Bronisława Rocławskiego z Wejherowa. Wieża w dolnej części zbudowana została z ciosanego kamienia, zaś w górnej z cegły pokrytej tynkiem. Przypisy