NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Diocèse de Zamość-Lubaczów

Le diocèse de Zamość-Lubaczów (en latin : Dioecesis Zamosciensis-Lubaczoviensis) est un diocèse catholique de Pologne de la province ecclésiastique de Przemyśl dont le siège est situé à Zamość. Le diocèse comprend les powiats de Zamość, Biłgoraj (en partie), Hrubieszów et Tomaszów Lubelski dans la partie sud de la voïvodie de Lublin, et le powiat de Lubaczów dans la partie nord-est de la voïvodie des Basses-Carpates. En 2022, le territoire est divisé en 19 doyennés et 187 paroisses. L'évêque actuel est Marian Rojek (pl), depuis 2012. Historique Le 3 juin 1991 est créée l'administration apostolique de Lubaczów, sur le territoire pris sur l'archidiocèse de Lviv qui se trouve en Ukraine depuis la Seconde Guerre mondiale. Le diocèse de Zamość-Lubaczów a été créé le 25 mars 1992 dans le cadre de la réorganisation des diocèses polonais ordonnée par le pape Jean-Paul II avec la bulle Totus tuus Poloniae populus. Son territoire a été obtenu à partir de l'administration apostolique de Lubaczów et du diocèse de Lublin (élevé en même temps au rang d'archidiocèse). Il a bénéficié des visites du pape polonais Jean-Paul II en juin 1991 et en juin 1999. Églises importantes du diocèse de Zamość-Lubaczów L'église de la Résurrection-et-Saint-Thomas de Zamość (en polonais : Katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła) est la cathédrale du diocèse. Cocathédrale Saint-Stanislas (pl) (en polonais : Konkatedra św. Stanisława) de Lubaczów. Basiliques mineures : Basilique Saint-Antoine-de-Padoue (en polonais : Bazylika św. Antoniego z Padwy) de Radecznica. Évêques Jan Śrutwa (pl), du 25 mars 1992 jusqu'à sa démission le 5 août 2006, Wacław Depo (pl), du 5 août 2006 jusqu'au 29 décembre 2011, puis archevêque de Częstochowa, Marian Rojek (pl), depuis le 30 juin 2012. Évêques auxiliaires : Mariusz Leszczyński (pl), depuis le 10 juin 1998, également évêque titulaire de Bassiana (de). Annexes Articles connexes Église catholique en Pologne Liste des diocèses catholiques de Pologne Liens externes Site officiel Ressources relatives à la religion : Catholic Hierarchy GCatholic.org (pl) Site officiel Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Diocesi di Zamość-Lubaczów

La diocesi di Zamość-Lubaczów (in latino: Dioecesis Zamosciensis-Lubaczoviensis) è una sede della Chiesa cattolica in Polonia suffraganea dell'arcidiocesi di Przemyśl. Nel 2022 contava 452.550 battezzati su 467.540 abitanti. È retta dal vescovo Marian Rojek. Territorio La diocesi comprende i distretti di Zamość, di Biłgoraj (in parte), di Hrubieszów e di Tomaszów Lubelski nella parte meridionale del voivodato di Lublino e il distretto di Lubaczów nella parte nord-orientale del Voivodato della Precarpazia. Sede vescovile è la città di Zamość, dove si trova la cattedrale dedicata alla Resurrezione del Signore e a San Tommaso apostolo. A Lubaczów sorge la concattedrale del Beato Giacomo Strzemię. A Radecznica si trova la basilica minore di Sant'Antonio da Padova. Il territorio è suddiviso in 19 decanati e in 187 parrocchie. Storia L'amministrazione apostolica di Lubaczów fu eretta nel 1991 su quella parte del territorio dell'arcidiocesi di Leopoli che, dopo la seconda guerra mondiale, era rimasta nei confini della Polonia. Lubaczów era stata sede degli amministratori apostolici di Leopoli durante il periodo sovietico. La diocesi di Zamość-Lubaczów è stata eretta il 25 marzo 1992, nell'ambito della riorganizzazione delle diocesi polacche voluta da papa Giovanni Paolo II con la bolla Totus tuus Poloniae populus. Il territorio è stato ricavato dall'amministrazione apostolica di Lubaczów e dalla diocesi di Lublino (contestualmente elevata ad arcidiocesi). Il 7 ottobre 1993, con la lettera apostolica Christifideles dioecesis, lo stesso papa Giovanni Paolo II ha confermato la Beata Maria Vergine, venerata con il titolo di «Madre del Redentore» (Redemptoris Mater), patrona principale della diocesi. Cronotassi dei vescovi Si omettono i periodi di sede vacante non superiori ai 2 anni o non storicamente accertati. Jan Śrutwa (25 marzo 1992 - 5 agosto 2006 ritirato) Wacław Depo (5 agosto 2006 - 29 dicembre 2011 nominato arcivescovo di Częstochowa) Marian Rojek, dal 30 giugno 2012 Statistiche La diocesi nel 2022 su una popolazione di 467.540 persone contava 452.550 battezzati, corrispondenti al 96,8% del totale. Galleria d'immagini Note Bibliografia (LA) Bolla Totus Tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), p. 1099 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su diocesi di Zamość-Lubaczów Collegamenti esterni Annuario pontificio del 2023 e precedenti, in (EN) David Cheney, Diocesi di Zamość-Lubaczów, su Catholic-Hierarchy.org. (PL) Sito ufficiale della diocesi (EN) Diocesi di Zamość-Lubaczów, su GCatholic.org.
Bisdom Zamość-Lubaczów

Het bisdom Zamość-Lubaczów (Latijn: Dioecesis Zamosciensis-Lubaczoviensis, Pools: Diecezja Zamojsko-Lubaczowska) is een in Polen gelegen rooms-katholiek bisdom met zetel in de stad Zamość. Het bisdom behoort tot de kerkprovincie Przemyśl, en is samen met het bisdom Rzeszów suffragaan aan het aartsbisdom Przemyśl. Geschiedenis In 1991 werd door paus Johannes Paulus II de apostolische administratie Lubaczów opgericht uit voormalige gebiedsdelen van het Oekraïense aartsbisdom Lviv. Op 25 maart 1992 werd de administratie met de apostolische constitutie "Totus Tuus Poloniae populus" door paus Johannes Paulus II verheven tot bisdom met de naam Zamość-Lubaczów. Bisschoppen van Rzeszów 1992–2006 Jan Śrutwa 2006–2011 Wacław Depo sinds 2012 Marian Rojek Hulpbisschoppen sinds 1998 Mariusz Leszczyński Zie ook Katholieke Kerk in Polen Externe links Bisdom Zamość-Lubaczów op gcatholic.org Bisdom Zamość-Lubaczów op catholic-hierarchy.org
Diecezja zamojsko-lubaczowska

Diecezja zamojsko-lubaczowska (łac. Dioecesis Zamosciensis-Lubaczoviensis) − jedna z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii przemyskiej (położona w południowo-wschodniej Polsce) ze stolicą w Zamościu. Ustanowiona 25 marca 1992 przez papieża Jana Pawła II bullą Totus Tuus Poloniae Populus. Instytucje diecezjalne Kuria diecezjalna Sąd biskupi Kapituła katedralna Caritas Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej WSD diecezji zamojsko-lubaczowskiej w Lublinie Katolickie Radio Zamość Biskupi Biskup diecezjalny ks. bp Marian Rojek - od 2012 Biskup pomocniczy ks. bp Mariusz Leszczyński (wikariusz generalny) - od 1998 Biskup senior ks. bp Jan Śrutwa - biskup diecezjalny w latach 1992-2006, senior od 2006 Główne świątynie i sanktuaria diecezji Katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu Konkatedra bł. Jakuba Strzemię w Lubaczowie Bazylika św. Antoniego z Padwy w Radecznicy Sanktuarium MB Szkaplerznej w Hrubieszowie Sanktuarium MB Krasnobrodzkiej w Krasnobrodzie Sanktuarium św. Stanisława BM w Górecku Kościelnym Sanktuarium św. Marii Magdaleny w Biłgoraju Sanktuarium MB Gorajskiej w Goraju Sanktuarium MB Szkaplerznej w Tomaszowie Lubelskim Sanktuarium MB Szkaplerznej w Nabrożu Sanktuarium MB Łaskawej w Lubaczowie Sanktuarium MB Odwachwoskiej w katedrze zamojskiej Sanktuarium MB Łukawieckiej w Łukawcu Patroni Święta Boża Rodzicielka Maryja, Matka Odkupiciela Błogosławiony Jakub Strzemię Rejony Diecezja zamojsko-lubaczowska jest podzielona na pięć rejonów: rejon biłgorajski (dekanaty: Biłgoraj-Południe, Biłgoraj-Północ, Józefów, Tarnogród) rejon hrubieszowski (dekanaty: Hrubieszów-Południe, Hrubieszów-Północ, Grabowiec, Tyszowce) rejon lubaczowski (dekanaty: Lubaczów, Cieszanów, Narol) rejon tomaszowski (dekanaty: Tomaszów-Południe, Tomaszów-Północ, Łaszczów, Tarnoszyn) rejon zamojski (dekanaty: Zamość, Krasnobród, Sitaniec, Szczebrzeszyn) Zobacz też Biskupi zamojsko-lubaczowscy Metropolia przemyska Podział administracyjny Kościoła katolickiego w Polsce Nuncjatura Stolicy Apostolskiej w Polsce Przypisy Bibliografia Konferencja Episkopatu Polski, Informator 2009, Wydawnictwo Diecezji Tarnowskiej Biblos 2009, ISBN 978-83-7332-716-0 Konferencja Episkopatu Polski, Informator 2017, Biblos 2017, ISBN 978-83-7793-478-4 Ks. Witold Zdaniewicz, ks. Sławomir H. Zaręba, Robert Stępisiewicz Wykaz parafii w Polsce 2006, s. 799–812, Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego SAC. Warszawa 2006 ISBN 83-85945-17-2 Linki zewnętrzne Strona diecezji
Епархия Замосць-Любачева

Епархия Замосць-Любачева (лат. Dioecesis Zamosciensis-Lubaczoviensis) — епархия Римско-Католической церкви с центром в городе Замосць, Польша. Епархия Замосць-Любачева входит в митрополию Пшемысля. Кафедральным собором епархии Замосць-Любачева является Собор Воскресения Христова и святого апостола Фомы. В городе Любачев находится сокафедральный Собор блаженного Иакова. История 25 марта 1991 года Святой Престол учредил апостольскую администратуру Любачева. 25 марта 1992 года Римский папа Иоанн Павел II издал буллу Totus tuus Poloniae populus, которой учредил епархию Замосць-Любачева, выделив её из архиепархии Люблина и присоединив территорию апостольской администратуры Любачева. Ординарии епархии епископ Ян Сьрутва (25.03.1992 — 5.08.2006); епископ Вацлав Депо (5.08.2006 — 29.12.2011) — назначен архиепископом Ченстоховы; епископ Мариан Ройек (30.06.2012 — по настоящее время). Источник Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3 Булла Totus Tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), стp. 1099 (лат.) Ссылки Официальный сайт (пол.) Информация (англ.)
Jezioro Zjadłe

Jezioro Zjadłe, Zjadło lub Dziadek (niem. Grund See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Dejna–Guber–Łyna–Pregoła. Znajduje się 8 km w kierunku południowo-wschodnim od Mrągowa. Nad jego południowymi brzegami leży Kosewo Górne. W sąsiedztwie północnych i zachodnich brzegów znajduje się Jezioro Probarskie. Zbiornik bezodpływowy. Dno i ławica muliste. Brzegi łagodnie wyniesione. W otoczeniu znajdują się pola i łąki, a od zachodu i północy – lasy. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 11,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,8 m, a maksymalna – 3,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 138,8 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 203,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 500 m, a szerokość 300 m. Długość linii brzegowej wynosi 1300 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 11,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 138,5 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, płoć, leszcz i karaś. Wśród niezbyt roślinności przybrzeżnej dominuje trzcina, pałka i sitowie. Jezioro leży na terenie otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego, Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód, a także obszaru Natura 2000: PLB280008 Puszcza Piska. Przypisy
Blank Palace

The Blank Palace (Polish: Pałac Blanka) is a historic building on Senatorska Street in Warsaw, Poland. It is adjacent the much larger Jabłonowski Palace. The palace was built by architect Szymon Bogumił Zug between 1762 and 1764 for Filip Nereusz Szaniawski. In 1777, ownership was transferred to a Warsaw banker of French descent, Piotr Blank. In the interwar period, the palace served as the residence of the Mayor of Warsaw, Stefan Starzyński. It was heavily damaged during the 1944 Warsaw Uprising and was rebuilt between 1947 and 1949. The Blank Palace now houses the Ministry of Sport and Tourism. References
Palazzo Blank

Il Palazzo Blank (in polacco Pałac Blanka) è un edificio situato in Ulica Senatorska a Varsavia, in Polonia. Storia Il palazzo fu costruito tra il 1762 e il 1764 dall'architetto Szymon Bogumił Zug, per Filip Nereusz Szaniawski. Nel 1777, la proprietà fu trasferita ad un banchiere di Varsavia di origine francese, Piotr Blank, da cui prese il nome il palazzo. Nel periodo tra le due guerre, il palazzo servì da residenza del sindaco di Varsavia, Stefan Starzyński. Fu gravemente danneggiato durante la rivolta di Varsavia del 1944 e fu ricostruito tra il 1947 e il 1949. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Blank
Pałac Blanka

Pałac Blanka – zabytkowy wczesnoklasycystyczny pałac znajdujący się przy ul. Senatorskiej 14 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Pałac został wzniesiony w latach 1762–1764 według projektu Szymona Bogumiła Zuga dla Filipa Nereusza Szaniawskiego. W 1776 pałac kupił Antoni Aleksander Soldenhoff. W 1777 właścicielem nieruchomości został bankier warszawski pochodzenia francuskiego Piotr Blank, który przekształcił i rozbudował wnętrze oraz elewację zewnętrzną w stylu klasycystycznym oraz dobudował bramę wjazdową. Pałac był własnością Blanka do jego śmierci w 1797. Później przekształcono go na kamienicę czynszową, w której ulokowano mieszkania i sklepy. W 1896 budynek został zakupiony przez magistrat z przeznaczeniem na biura. Od 1915 w pałacu mieściła się Komenda Straży Obywatelskiej, a od 1919 – Komenda Policji Państwowej. W okresie międzywojennym pałac był budynkiem reprezentacyjnym prezydenta miasta, w którym przyjmował on swych gości. Miał wewnętrzne połączenie z pełniącym funkcję ratusza sąsiednim pałacem Jabłonowskim. Do pałacu przylegał wybudowany w latach 30. przy ul. Daniłowiczowskiej 3 budynek Wydziału Technicznego Zarządu Miejskiego. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1944 w budynku urzędowali: Komisarz Rzeszy na miasto stołeczne Warszawę Helmut Otto (od 4 października 1939), starosta miejski Oskar Dengel, a następnie do końca okupacji starosta miejski Ludwig Leist; biura niemieckiej administracji mieściły się także w przylegającym do pałacu budynku Wydziału Technicznego Zarządu Miejskiego. Wyjeżdżając z Warszawy Otto i Dengel wywieźli część wyposażenia pałacu. W marcu 1943 członkowie Kedywu OW AK nadali na Poczcie Głównej dziewięć paczek zawierających bomby zegarowe, z których jedna była zaadresowana do Leista. Jej wybuch spowodował ranienie kilku osób. Podczas powstania warszawskiego w czasie obrony budynku 4 sierpnia 1944 poległ poeta i żołnierz Armii Krajowej Krzysztof Kamil Baczyński. Został zastrzelony przez niemieckiego snajpera, co upamiętnia tablica wmurowana w latach 50. we frontową ścianę pałacu. Pałac wraz z sąsiednim pałacem Jabłonowskich był redutą powstańczą (punktem oporu Polaków) Ratusz, bronioną przez żołnierzy z batalionu „Kiliński”. Pałac został odbudowany w latach 1947–1949. W 1965 roku został wpisany do rejestru zabytków. Swoją siedzibę miał w nim m.in. Wojewódzki Konserwator Zabytków. Pałac jest własnością samorządu województwa mazowieckiego. Jest siedzibą Ministerstwa Sportu i Turystyki. Przypisy
Дворец Бланка

Дворец Бланка (пол. Pałac Blanka) — дворец эпохи раннего классицизма, располагающийся в Варшаве; резиденция руководства Мазовецкого воеводства и Министерства спорта Польши. История Дворец возведён в 1762—1764 годах по проекту Шимона Богумила Цуга и по заказу Филипа Нереуша Шанявского. В 1777 году владельцем дворца стал варшавский банкир французского происхождения Пётр Бланк, который преобразовал и расширил экстерьер и интерьер дворца в стиле классицизма, добавив входные двери. Во дворце Бланка проходили субботние ужины, организованные королём Станиславом Августом Понятовским. Дворец оставался в собственности Бланка до его смерти в 1797 году. Позже дворец Бланка был преобразован во многоквартирный дом с квартирами и магазинами. В 1896 году его выкупили представители магистрата, где были размещены рабочие кабинеты. С 1915 года во дворце располагался штаб Гражданской гвардии, а с 1919 года — Государственной полиции (отделение г. Варшавы). В межвоенные годы дворец использовался как резиденция президента Варшавы Стефана Стажиньского вплоть до начала Второй мировой войны. С 4 октября 1939 года здание было резиденцией рейхскомиссара Варшавы Гельмута Отто, затем руководителей города от имени Генерал-губернаторства Оскара Дангеля и Людвига Лейста. В марте 1943 года члены спецподразделения «Кедыв» Армии Крайовой отправили в Здание Главной почты на площади Наполеона девять посылок с бомбами, одна из которых предназначалась на имя Лейста. В результате взрыва пострадали несколько человек. 4 августа 1944 года, во время Варшавского восстания при обороне здания погиб поэт, солдат Армии Крайовой Кшиштоф Бачинский: его застрелил немецкий снайпер. Память Бачинского увековечена благодаря табличке, установленной на передней стороне здания в 1950-е годы, а также установленным в холле бюстом и ещё одной памятной табличке. В ходе войны, по оценкам экспертов, здание было разрушено на 90%. Его восстановили в 1947–1949 годах, здание было включено в воеводский реестр памятников. В настоящее время дворец принадлежит органам самоуправления Мазовецкого воеводства, также он является резиденцией Министерства спорта Польши. Примечания
Палац Бланка

Пала́ц Бла́нка (пол. Pałac Blanka) — палац збудований у стилі класицизм, знаходиться на вулиці Сенаторській 14 у Варшаві, Польща. Історія Палац будувався в 1762-1764 роках за проектом Шимона Богуміла Цуга для Філіпа Нереуса Шанявського. У 1777 році власником палацу став варшавський банкір французького походження Пйотр Бланк, який трансформував та розширив інтер'єр, а також зовнішній фасад у стилі класицизму та додав вхідні ворота. До палацу по суботах запрошували короля Станіслава Августа Понятовського. Палац був власністю Бланка до його смерті в 1797 році. Пізніше він перетворився на багатоквартирний будинок, в якому розташовувалися квартири і магазини. У 1896 році його було куплено магістратом для офісних цілей. З 1915 року в будівлі розміщена Громадянська гвардія, а з 1919 року - Державна поліція міста Варшава. У міжвоєнний період Палац Бланка був представницьким корпусом мера міста Стефана Старіньського. Так було до 1939 року. 4 серпня 1944 року під час оборони будівлі під час варшавського повстання померає поет і солдат Армії Крайової Кшиштоф Каміль Бачинський. Він був застрілений німецьким снайпером. Кшиштофу зробили меморіальну дошку, вбудовану в 1950-ті роки у передню стінку палацу. У головному залі палацу на постаменті є бюст Бачиньського та його меморіальна дошка. Палац Бланка був перебудований у 1947-1949 роках. В даний час у Палаці розміщено Міністерство спорту та туризму Польщі. Примітки
Palais Bleu (Varsovie)

Le palais Bleu (en polonais Pałac Błękitny) appelé aussi palais Zamoyski, est un palais construit au XVIIIe siècle. Il est situé au no 37 de la rue Senatorska, dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie, en Pologne. Articles connexes Friedrich Albert Lessel Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pałac Błękitny w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Dominique Auzias et Jean-Paul Labourdette, Varsovie 2016/2017, Le Petit Futé, 192 pages (ISBN 979-10-331-4506-6, lire en ligne) Dictionnaire de la conversation et de la lecture, vol. 26, Belin-Mandar, 1839 (lire en ligne), page 463 Portail de Varsovie
Železniční most v Tczewě

Železniční most v Tczewě (polsky Most kolejowy w Tczewie) překonává řeku Vislu ve městě Tczew v Pomořském vojvodství na severu Polska. Je součástí železniční trati Varšava–Gdaňsk. Jednokolejný most byl zprovozněn v roce 1891. Se svojí délkou 1030 m se stal nejdelším železničním mostem v zemi poté, co byla tato oblast připojena k Polsku. 40 m jižně od mostu se nachází most silniční. Most byl dokončen v roce 1891. V první den druhé světové války byl polskou armádou poničen, aby nemohl sloužit postupujícím německým vojskům. V letech 1940 a 1941 byl most provizorně opraven a v roce 1947 byly opravy dokončeny. V roce 1958 byl rekonstruován, roku 1983 byla trať po mostě elektrifikována. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu železniční most v Tczewě na Wikimedia Commons
Brug van Tczew

De Brug van Tczew werd van 1851 tot 1857 bij het huidige Poolse Tczew (toenmalig Duits Dirschau) over de rivier de Wisła gebouwd. De Architect was Friedrich August Stüler. De brug bestaat uit zogenaamde traliedragers die op massieve pijlers liggen, Een voorbeeld voor deze brug was de Britanniabrug in het Verenigd Koninkrijk. In de Tweede Wereldoorlog werd de brug zwaar beschadigd en na de oorlog werd de brug grotendeels vernieuwd. Galerij Literatuur (de) Ramm, Wieland (Hg.) (2004) Zeugin der Geschichte: Die Alte Weichselbrücke in Dirschau / Swiadek przeszlosci: Dawny most przez Wiste w Tczewie, Technische Universiteit Kaiserslautern, ISBN 3-00-014775-6
Błękitny Wieżowiec

Błękitny Wieżowiec (dříve také Złocisty Wieżowiec, Złoty Wieżowiec) je výšková budova na adrese Plac Bankowy 2 ve Varšavském městském obvodu Warszawa-Śródmieście. Nachází se severně od centra města. Má 28 pater, výšku po střechu 100 m a po vrchol 120 m. Výstavba budovy byla zahájena na konci 80. let a dokončena byla v roce 1991. Mrakodrap stojí na místě novoklasicistní Velké synagogy (1875-1877, architekt Leander Marconi), kterou nacisté vyhodili do povětří 16. května 1943, což nám připomíná pamětní deska Městského informačního systému (MSI) na zdi této budovy v ulici Tłomacka. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Błękitny Wieżowiec na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Błękitny Wieżowiec na Wikimedia Commons
Blue Tower (Varsovie)

La Blue Tower, en polonais 'Błękitny Wieżowiec', est un gratte-ciel de 100 mètres de haut construit à Varsovie en Pologne, terminé en 1991. Son nom vient de sa couleur bleue. C'est l'un des gratte-ciel dont la construction a été la plus longue de l'histoire. Le projet initial, avec une hauteur prévue de 80 mètres, a été conçu en 1961 par Jerzy Czyż, Andrzej Skopiński et Jan Furman. La construction, commencée en 1965, a été suspendue 2 ans plus tard à cause d'incertitudes sur les fondations de l'immeuble. La conception de la tour a été révisée en 1971 avec une hauteur portée à 100 mètres. La construction a repris de 1974 à 1980 puis a été de nouveau interrompue jusqu'en 1986 date à laquelle le projet a été repris par 2 architectes ; Lech Robaczyński et Marzena Leszczynska. L'immeuble a été construit sur l'emplacement d'une grande synagogue détruite par les nazis en 1943. La communauté juive a obtenu en dédommagement la mise à disposition de 3 étages. L'immeuble a été conçu par les architectes Jerzy Czyż, Andrzej Skopiński, Jan Furman, Lech Robaczyński, Wadeco Sp. z o.o. L'un des principaux occupants de l'immeuble est la filiale polonaise du groupe automobile français Peugeot. Articles connexes Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liste des plus hauts gratte-ciel de l'agglomération de Varsovie Liens externes Blue Tower sur Emporis Blue Tower sur Skyscraperpage Notes et références Portail des gratte-ciel Portail de Varsovie
Blue Skyscraper

Il Blue Skyscraper (in polacco: Błękitny Wieżowiec, e in italiano Grattacielo Blu) è un edificio situato in Bank Square a Varsavia, in Polonia. Si trova nel luogo che fu occupato prima della seconda guerra mondiale dalla più grande sinagoga di Varsavia, chiamata Sinagoga grande di Varsavia, che fu fatta esplodere dai tedeschi nel 1943. I concetti iniziali per la costruzione del grattacielo erano stati proposti negli anni '50, ma la costruzione iniziò negli anni '70 e fu sospesa poco dopo . La costruzione inutilizzata veniva quindi chiamata spesso "torri dorate" per via del colore della facciata. La costruzione riprese alla fine degli anni '80 e fu completato nel 1991. Il progetto fu modificato, con la facciata color rame con materiale riflettente incolore, che dà un riflesso blu cielo (da qui l'attuale nome). Il grattacielo è alto 120 metri e ha 28 piani. L'edificio è stato sede della Peugeot e Sony, le quali avevano installato grandi insegne al neon sull'edificio, successivamente rimosse. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Blue Skyscraper Collegamenti esterni (EN) Blue Skyscraper, su Skyscraper Center.