NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Dalkowskie Jary

Rezerwat przyrody Dalkowskie Jary – leśny rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce na Wzgórzach Dalkowskich, na terenie leśnictwa Dalków (województwo dolnośląskie, powiat polkowicki, gmina Gaworzyce). Rezerwat położony jest w północno-środkowej części Wzgórz Dalkowskich, około 1,0 km na południowy zachód od miejscowości Dalków. Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 na powierzchni 17,17 ha. Został powiększony w 2002 na mocy Rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 lipca 2002, obecnie zajmuje powierzchnię 36,12 ha. Został utworzony w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego. Rezerwat chroni rozłożyste dęby oraz fragment lasu świeżego z przewagą buka. Ochronie podlegają również intensywnie ukształtowane formy geomorfologiczne terenu oraz krajobraz kulturowy. Rezerwat obejmuje zalesioną szczytową partię Garbu Kocich Gór w głównym Grzbiecie Wzgórz Dalkowskich. Znajduje się tu wzgórza o stromych zboczach żłobione siecią wąwozów. Na stosunkowo małej powierzchni rezerwatu różnica wysokości wynosi 65 m pomiędzy bezwzględnymi wysokościami 150–215 m. W rezerwacie wyodrębniono dwa zespoły buczyn rosnących na granicy zasięgu buka: żyzna buczyna niżowa (Melico Fagetum) i buczyna kwaśna (Luzulo pilosae- Fagetum) o charakterystycznej dla Wzgórz Dalkowskich zubożałej postaci. Obok dojrzałych buczyn występują stadia lasów regenerujących. W partii szczytowej rezerwatu znajdują się pozostałości po dwóch grodziskach z dość dobrze zachowanymi fosami obronnymi określone jako zabytki kultury łużyckiej i wczesnośredniowiecznej. Grodziska ujęte są w rejestrze zabytków kultury. Inne W rezerwacie znajduje się 7 pomników przyrody, których wiek przekracza 200 lat. Do 1945 roku obszar rezerwatu „Dalkowskie Jary” stanowił własność większego majątku ziemskiego. Ostatnim właścicielem ziem i terenu był Richard von Hindersin, dzięki któremu w rezerwacie zachowały się okazałe buki. Przypisy
Rezerwat przyrody Darzlubskie Buki

Rezerwat przyrody Darzlubskie Buki (często jako Darżlubskie Buki; kaszub. Darżlëbsczé Bùczi) – leśny rezerwat przyrody na obszarze leśno-bagiennym Puszczy Darżlubskiej, na terenie gminy wiejskiej Puck w województwie pomorskim (utworzony w 1960 r., o powierzchni 27,08 ha). Ochronie rezerwatu podlega głównie buczyna pomorska (buki i dęby). Najbliższe miejscowości to Leśniewo, Mechowo i Darzlubie. Przypisy
Rezerwat przyrody Debrza

Rezerwat przyrody Debrza – leśny rezerwat przyrody na przedmieściach Tarnowa w województwie małopolskim, o powierzchni 9,50 ha. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Gromnik (leśnictwo Skrzyszów). Ochronie podlega starodrzew dębowo-lipowy, reprezentujący zespół wysokiego i niskiego, żyznego subkontynentalnego grądu. W północno-zachodniej części rezerwatu rosną 250-300-letnie dęby. Na florę rezerwatu składają się m.in. gatunki chronione: bluszcz pospolity, wawrzynek wilczełyko, kopytnik pospolity, kruszyna pospolita i konwalia majowa. Faunę reprezentują: żaby, ropucha szara, dzięcioł zielony, dzięcioł duży, puszczyk, pójdźka, kowalik, pierwiosnek, piecuszek, świstunka leśna, zięba, kos, drozd śpiewak, jeż wschodni, łasica i wiewiórka. Historia Przez wiele lat woda z rezerwatu była używana do produkcji trunków w pobliskiej gorzelni książąt Sanguszków, leżącej na zachód od „Debrzy”. Wodę przesyłano stąd systemem drewnianych rur. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 stycznia 1995 roku. Budowana w jego pobliżu autostrada Kraków-Rzeszów według pierwotnego planu miała pochłonąć do 31 arów rezerwatu, co wiązałoby się m.in. z wycinką części drzew. Po dokonaniu korekty planu trasa autostrady ominęła ten obszar i rezerwat pozostał nietknięty. Przypisy
Rezerwat przyrody Diabli Skok

Rezerwat przyrody Diabli Skok – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Jastrowie, powiecie złotowskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 20,97 ha (akt powołujący podawał 11,62 ha, w 2003 roku rezerwat został powiększony). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 37,27 ha. Rezerwat został utworzony w 1961 roku w celu ochrony starodrzewu bukowego i mieszanego na stromych zboczach wąwozu oraz licznych źródeł z charakterystyczną florą mchów i wątrobowców. Jako cel ochrony podaje się obecnie „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych kompleksu ekosystemów leśnych, szuwarowych i źródliskowych, wykształconych na stokach wzniesień morenowych oraz na przyległym do nich brzegu jeziora Krąpsko Małe”. Rezerwat obejmuje głęboki jar, w którym panuje mikroklimat pozwalający na rozwój roślinności charakterystycznej dla obszarów górskich, niespotykanej w północnej Polsce. Na stromych zboczach znajdują się liczne źródła, które dają początek rzece Rurzycy i jeziorom, przez które przepływa. Florę rezerwatu reprezentuje 285 gatunków, w tym wiele gatunków chronionych. Występuje tu m.in. wawrzynek wilczełyko, wiciokrzew pomorski, porzeczka czarna, przylaszczka pospolita, konwalia majowa, grzybienie białe, grążel żółty, a także przetacznik górski i niezapominajka leśna. Licznie występują tu grzyby, m.in. soplówka bukowa, szmaciak gałęzisty, monetka bukowa. Przez teren rezerwatu i wokół niego przebiega szlak pieszy. Rezerwat „Diabli Skok” leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy. Od południowego wschodu graniczy z rezerwatem „Wielkopolska Dolina Rurzycy”. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 października 1961 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1961 r. Nr 84, Poz. 353 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. Rozporządzenie Nr 36/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie rezerwatu przyrody zmienione przez: Rozporządzenie Nr 51/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 września 2003 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 5 lutego 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Diabli Skok” Przypisy
Rezerwat przyrody Diabla Góra

Rezerwat przyrody Diabla Góra – rezerwat krajobrazowy położony w gminach Aleksandrów (powiat piotrkowski) i Żarnów (powiat opoczyński) w województwie łódzkim, w Nadleśnictwie Przedbórz na terenie obrębu Reczków. Obejmuje on teren wzniesienia o nazwie Diabla Góra. Znajduje się w granicach Piliczańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Powierzchnia rezerwatu wynosi 161,19 hektarów (akt powołujący podawał 159,00 ha). Utworzony na podstawie zarządzenia Ministerstwa Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 29 grudnia 1987 roku. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie porośniętego lasem izolowanego wzgórza z wychodniami skał piaskowcowych, które było miejscem bitew partyzanckich okresu II wojny światowej. Gatunkiem dominującym w drzewostanie jest sosna z domieszką dębu. Wyróżniono tu następujące zbiorowiska roślinne: kwaśna dąbrowa, bór mieszany oraz bór sosnowy świeży występujący na zalesionych gruntach porolnych. Z ciekawszych zwierząt odnotowano tu gniewosza plamistego – gatunek węża wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest punktem początkowym czerwonego szlaku turystycznego prowadzącego do Łącznej. Przez Diablą Górę przebiega pieszy Szlak Rekreacyjny Rzeki Pilicy. Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki

Rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki – krajobrazowy rezerwat przyrody w Dolinie Eliaszówki na Wyżynie Olkuskiej (część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej). Znajduje się w obrębie Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie oraz dwóch obszarów siedliskowych sieci Natura 2000: „Czerna” PLH120034 i „Dolinki Jurajskie” PLH120005. Administracyjnie leży w województwie małopolskim, powiecie krakowskim, gminie Krzeszowice. Opis rezerwatu Ma powierzchnię 109,57 ha, utworzony został w 1989 r. i jest rezerwatem częściowym. Obejmuje dolną, zbudowaną z wapieni część Doliny Eliaszówki pokrytą starodrzewiem grądu, buczyną karpacką i buczyną ciepłolubną, w dnie łęgiem olszowo-jesionowym. Dnem płynie Krzeszówka (dawniej nazywana Eliaszówką) ze Źródłem proroka Eliasza i Źródłem proroka Elizeusza. Doliną prowadzi droga na trasie Krzeszowice-Gorenice-Olkusz. Nad doliną w miejscowości Czerna znajduje się zespół kościoła i klasztor karmelitów bosych w Czernej oraz ruiny tzw. Diabelskiego Mostu. Rezerwat otacza z wszystkich stron zespół klasztoru. W obrębie rezerwatu występują odsłonięcia skalne. W runie leśnym wiosną licznie zakwita żywiec gruczołowaty, złoć żółta, zawilec gajowy, marzanka wonna, szczyr trwały, lepiężnik biały. Występują także nerecznica samcza, przetacznik górski, paprotnik kolczysty, tojad mołdawski, gajowiec żółty, parzydło leśne, żywiec dziewięciolistny, pierwiosnek wyniosły i inne. W obrębie rezerwatu znajduje się wąwóz Kulenda oraz kilka jaskiń i schronisk: Jaskinia pod Bukami, Grota Świętego Hilariona, Okap pod Grotą Świętego Hilariona, Schronisko przy Grocie Świętego Hilariona, Grota Świętego Onufrego i Jaskinia za Siedmioma Progami. Szlaki turystyczne – pieszy z Olkusza przez Dolinę Eliaszówki i rezerwat przyrody oraz Dolinę Racławki do Paczółtowic. – rowerowy z Krzeszowic przez Bartlową Górę, Dolinę Eliaszówki, Dębnik i Siedlec do Krzeszowic. Przypisy
Долина-Элиашувки (заповедник)

Доли́на-Элиашу́вки (пол. Rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki) — наименование ландшафтного заповедника в Польше, который находится в административных границах Краковского повята Малопольского воеводства. Заповедник располагается в нижней части долины Элиашувка, от которой получил своё наименование. Долина Элиашувка находится на Краковско-Ченстоховской возвышенности и входит в состав ландшафтного парка «Долинки-Краковске». На территории заповедника находятся многочисленные выступающие из земли известковые скалы.и протекает река Элиашувка, ручьи пророка Илии и пророка Елисея. Около деревни Черна, находящейся на территории заповедника, находятся монастырский комплекс босых кармелитов и руины Дьвольского моста. Заповедник был основан 3 марта 1989 года указом Министра охраны окружающей среды. Занимает площадь 106,68 гектаров. Целью заповедника является сохранение и защита смешанного буково-грабового тугайного леса и окружающего его окружающей среды. В заповеднике произрастают Cardamine glanduligera, гусиный лук жёлтый, ветреница дубравная, подмаренник душистый, пролесник многолетний, Petasites albus, щитовник мужской, вероника горная, Polystichum aculeatum, борец молдавский, яснотка зеленчуковая, Dentaria enneaphyllos и первоцвет высокий. С 2001 года заповедник включён в европейскую программу «Natura 2000». Через заповедник проходят велосипедный и пешие туристические маршруты. Примечания Литература Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13050-4. Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 10 февраля 2015 года.
Rezerwat przyrody Dobryń

Dobryń – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Zalesie, w powiecie bialskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (według aktu powołującego) – 86,60 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 87,66 ha rok utworzenia – 1983 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 16, poz. 91). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie lasu o charakterze naturalnym z licznymi drzewami dębu szypułkowego o charakterze pomnikowym. Teren rezerwatu porastają takie zespoły leśne, jak: ols, łęg olszowo-jesionowy, grąd subkontynentalny. Głównym gatunkiem lasotwórczym jest olsza czarna, której towarzyszy dąb szypułkowy. Z roślin chronionych występuje tu: wawrzynek wilczełyko, podkolan zielonawy, listera jajowata, orlik pospolity czy gnieźnik leśny. Z rzadszych ptaków występuje orlik krzykliwy i bocian czarny. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Chotyłów (leśnictwo Dobryń). Nie posiada planu ochrony. W zbliżonych granicach powołano obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Dobryń” PLH060004. Od południa do rezerwatu przylega droga krajowa nr 2. Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Ilanki

Dolina Ilanki – największy torfowiskowo-leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim. Jest położony na terenie gminy Torzym, w powiecie sulęcińskim. Został utworzony na mocy Rozporządzenia Wojewody Lubuskiego Nr 11 z dnia 6 grudnia 2000 roku. Zajmuje powierzchnię 239,53 ha (akt powołujący podawał 239,23 ha). Ochrona Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych różnego rodzaju torfowisk, zespołów źródeł w obrębie naturalnego i półnaturalnego krajobrazu wyróżniającego się bogactwem flory, fauny i swoistych, rzadkich fitocenoz. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (na powierzchni 86,69 ha), czynną (104,19 ha) i krajobrazową (48,65 ha). Charakterystyka rezerwatu Rezerwat obejmuje najciekawszy przyrodniczo fragment doliny Ilanki z jeziorem Pniów. Dolina ma zróżnicowany charakter, na odcinku bliższym miasta Torzymia jej szerokość sięga 1,0 km. Rzeka meandruje tu wśród torfowisk niskich na podłożu wapiennym (ich łączna powierzchnia wynosi około 90,0 ha), jednych z najlepiej zachowanych na ziemi lubuskiej. Krawędź doliny jest wysoka, porośnięta lasami sosnowymi i bukowymi. Podłoże torfowisk jest silnie uwodnione. Jezioro Pniów otacza ruchome pło zarastające taflę wody. Torfowiska od wielu lat nie są użytkowane. W dalszej części dolina zwęża się, a Ilanka płynie wąwozem o silnie nachylonych ścianach, przypominając rzekę górską. Wąskim pasem obejmują ją lasy łęgowe, miejscami przechodzące w olsy. Do rzeki wpada tu kilka strumieni wypływających ze źródlisk na zboczach. W dalszym biegu dolina rozszerza się, a jej dno zajmują nieużytkowane, silnie podtopione łąki oraz lasy łęgowe. Flora i fauna Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie ponad 380 gatunków roślin, z czego 320 to rośliny naczyniowe. Ochroną ścisłą objęte są m.in. storczyki – krwisty i szerokolistny, listera jajowata i kruszczyk błotny; wiele gatunków objęto ochroną częściową. Rezerwat jest największą w Polsce znaną ostoją zagrożonego situ tępokwiatowego. Dolina Ilanki stanowi ważną ostoję zwierząt. Występuje tu około 80 gatunków ptaków, w tym bociany czarne, żurawie, pliszki górskie, dziwonie i pluszcze. Ze ssaków na uwagę zasługują wydra i bóbr, a z ryb – minóg strumieniowy i pstrąg potokowy. Inne formy ochrony przyrody Od 2009 roku teren rezerwatu wchodzi w skład specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Dolina Ilanki” PLH080009 o powierzchni 2232,83 ha. Ponadto teren ten leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Ilanki. Rezerwat sąsiaduje z utworzonym w 2017 roku rezerwatem torfowiskowym „Dolina Ilanki II”. Przypisy Linki zewnętrzne Dolina Ilanki. [w:] Polska Niezwykła [on-line]. [dostęp 2018-06-13].
Rezerwat przyrody Dolina Kluczwody

Rezerwat przyrody Dolina Kluczwody – krajobrazowy rezerwat przyrody znajdujący się w środkowej części Doliny Kluczwody, na terenie wsi Zelków w gminie Zabierzów, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Krzeszowice (leśnictwo Dubie). Opis Rezerwat został utworzony w 1989 roku celem ochrony lasu grądowego, muraw naskalnych i charakterystycznego krajobrazu. Znajduje się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej w jednej z piękniejszych dolin wchodzących w skład Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Według aktu powołującego rezerwat zajmuje powierzchnię 35,22 ha. Rezerwat zajmuje część zachodniego zbocza doliny. Skaliste i nasłonecznione skały pokryte są naskalnymi murawami z charakterystycznymi gatunkami roślin wapieniolubnych, a zbocza krzaczastymi zaroślami z takimi gatunkami, jak: bez czarny, leszczyna pospolita, wiciokrzew suchodrzew, trzmielina europejska, szakłak pospolity. W lesie porastającym znaczną część doliny dominuje grab, buk, klon jawor, jesion wyniosły, modrzew i olcha czarna. W runie leśnym zakwitają m.in.: przylaszczka pospolita, śledziennica skrętolistna, oman wąskolistny, konwalia majowa, lilia złotogłów, len złocisty, ostrożeń pannoński i niektóre gatunki storczykowatych. Z większych ssaków spotkać tu można dzika, sarnę, lisa, a z ptaków – bażanta, jerzyka, pustułkę, sójkę. Dnem doliny, obrzeżami rezerwatu płynie dość bystry potok Kluczwoda tworzący dwie niewielkie kaskady. Teren rezerwatu stanowi jedną z 11 enklaw wchodzących w skład obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dolinki Jurajskie” PLH120005. Szlaki turystyki pieszej – czarny z Modlnicy przez Tomaszowice i całą długość Doliny Kluczwody do Jaskini Wierzchowskiej. – niebieski z Bolechowic przez Gacki, Dolinę Kluczwody do Prądnika Korzkiewskiego. Szlaki rowerowe – zataczający pętlę czerwony szlak z Bolechowic przez Zelków, górną część Doliny Kluczwody, Wierzchowie, Bębło, Dolinę Będkowską (w dół), Łączki, Kobylany, Dolinę Kobylańską (w górę), Krzemionkę, Dolinę Bolechowicką (w dół) do Bolechowic. – czarny z Ojcowskiego Parku Narodowego przez Czajowice i górną część Doliny Kluczwody do Jaskini Wierzchowskiej. Przypisy
Долина-Ключводы (заповедник)

Доли́на-Ключво́ды (пол. Rezerwat przyrody Dolina Kluczwody) — наименование лесного заповедника в Польше, который находится в административных границах сельской гмины Забежув Краковского повята Малопольского воеводства. Заповедник располагается в средней части долины Ключводы, от которой получил своё наименование. Долина Ключводы находится на Краковско-Ченстоховской возвышенности и входит в состав ландшафтного парка «Долинки-Краковске». Заповедник был основан 3 марта 1989 года указом Министра охраны окружающей среды. Занимает площадь 35,29 гектаров. Целью заповедника является сохранение и защита смешанного лиственного грабово-дубового леса, уникальной тектонической структуры и характерной окружающей среды, на территории на которой находится луговой покров юрского периода. На территории заповедника протекает ручей Ключвода, образующий в некоторых местах небольшие водопады. Заповедник занимает западную скальную часть долины, которая покрыта лугами, на которых произрастают характерные для скал растения-кальцефилы — кустарники бузина чёрная, лещина обыкновенная, жимолость настоящая, бересклет европейский и крушина слабительная. В смешанном лиственном лесе преобладают граб и дуб. Также встречаются бук, клён белый, ясень обыкновенный, лиственница и ольха чёрная. В подлеске произрастают печёночница благородная, селезёночник очерёднолистный, Inula ensifolia, ландыш майский, лилия кудреватая, лён жёлтый, Cirsium pannonicum и некоторые виды орхидных. Из животных в заповеднике обитают кабан, европейская косуля, лисица, обыкновенный фазан, чёрный стриж, обыкновенная пустельга и сойка. Через заповедник проходят пешие и велосипедные туристические маршруты. Примечания Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 10 февраля 2015 года. Информация (пол.). Архивировано из оригинала 3 апреля 2015 года.
Rezerwat przyrody Dolina Kamionki

Rezerwat przyrody Dolina Kamionki – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Międzychód, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Znajduje się w Parku Krajobrazowym Dolina Kamionki (do 2019 będącego częścią Pszczewskiego Parku Krajobrazowego), zajmując 59,30 ha (czyli około 2% powierzchni parku). Został utworzony w 2004 roku w celu ochrony fragmentu doliny rzecznej w rynnie polodowcowej, lasu, terenów podmokłych z 13 stanowiskami roślinnymi. Podstawa prawna Rozporządzenie Nr 30/2004 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie rezerwatu przyrody (Dz.Urz. Woj.Wlkp. Nr 41, Poz. 1004) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Dolina Kamionki” (Dz.Urz. Woj.Wlkp. Poz. 5088) Przedmiot ochrony Objęty ochroną został południowy fragment doliny rzeczki Kamionki, położony około 4 km na północ od wsi Lewice. Dolina rzeki Kamionki charakteryzuje się wyjątkową różnorodnością utworów geologicznych co pośrednio wpływa na jej nieprzeciętne walory przyrodnicze. Szczególnie wyróżniają się tu zbiorowiska leśne – dobrze zachowane grądy i olsy. W wielu miejscach zachowały się liczne okazy drzew o wymiarach pomnikowych, w szczególności okazałe buki. W nielicznych miejscach spotkać można naturalne odnowienie cisa. Interesująco przedstawia się również skład gatunkowy runa. Występuje tu między innymi buławnik czerwony, wawrzynek wilczełyko, listera jajowata i podkolan biały. Nierzadko można spotkać też kwitnące okazy bluszczu. Dolina Kamionki to również cenne fragmenty zbiorowisk łąkowych z pełnikiem europejskim. Krawędzie doliny w niektórych miejscach, porastają zbiorowiska roślin kserotermicznych. Przypisy Bibliografia Stefanek W. 1979, Walory przyrodnicze i krajobrazowe doliny rzeki Kamionki, „Chrońmy Przyrodę Ojczyzny” nr 35, 2: 35–42 Stefanek W., Kicińska-Nabzdyk J. 1974, Roślinność rzeki Kamionki, Poznań Stefanek W., Antkowiak W. 1994, Problemy ochrony przyrody w dolinie rzeki Kamionki, „Przegląd przyrodniczy” nr 5, 3–4: 249–257
Rezerwat przyrody Dolina Kulawy

Rezerwat przyrody Dolina Kulawy – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie pomorskim. Powołany w celu zachowania kompleksu torfowisk soligenicznych, źródlisk, jezior mezotroficznych oraz leśnych i nieleśnych ekosystemów lądowych z charakterystycznymi dla tych ekosystemów biocenozami. Rezerwat składa się z dwóch części o łącznej powierzchni 154,55 ha (akt powołujący podawał 155,41 ha). W celu dodatkowego zabezpieczenia, wokół rezerwatu istnieje otulina o powierzchni 350,40 ha. Lokalizacja Rezerwat Dolina Kulawy położony jest w gminie Studzienice w powiecie bytowskim oraz w gminie Brusy w powiecie chojnickim (województwo pomorskie) na terenie Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Obszar rezerwatu należy do Nadleśnictwa Osusznica (Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Szczecinku) oraz Nadleśnictwa Przymuszewo (Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Toruniu). Turystyka i edukacja Na terenie rezerwatu wyznaczona została ścieżka przyrodnicza „Dolina rzeki Kulawy”. Na ścieżce biegnącej wzdłuż rzeki Kulawy utworzonych zostało 13 przystanków: Rzeka Kulawa Łęg olchowo-jesionowy Przegląd siedlisk leśnych Łąka Świat zwierząt Stodoła – pomnik przyrody (jedna ze ścian porośnięta rzadkimi porostami) Stanowisko dokumentacyjne (profil glebowy) Most ze spiętrzeniem Rabat brzozowy Wrzosowisko Dolina Mnichów Jeziora (Małe Głuche, Duże Głuche, Szczeczonek) Wykaz roślin rzadkich i ginących objętych ochroną gatunkową występujących w zasięgu ścieżki przyrodniczej Przez teren rezerwatu przebiega pieszy turystyczny „Szlak Zaborski”: Brusy – Drzewicz. Zobacz też rzeka Kulawa Przypisy Linki zewnętrzne Dolina Kulawy na stronie Zaborskiego Parku Krajobrazowego. [dostęp 2018-05-21].