NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Grubnie

Pałac w Grubnie – pałac wzniesiony w 1857/1858 w Grubnie przez Karola Gustawa Rupertiego, o dwóch kondygnacjach w stylu późnoklasycystycznym. Został wzniesiony na planie prostokąta, posadowiony na ławach fundamentowych, wybudowany z cegły ceramicznej i otynkowany. W narożnikach elewacji znajdują się dwie wieżyczki o dachach w kształcie stożków pokrytych łupkami, dach budynku jest czterospadowy, był kryty gontem, po renowacji pokryty blachą ocynkowaną. Ściana frontowa budynku ma 11 osi okiennych. Przed budynkiem znajduje się murowana weranda sięgająca pierwszego piętra. Bryła budynku jest zwarta, ozdobiona skromnymi opaskami okiennymi i gzymsem, wspartym na osobnych konsolach. Stropy w piwnicy składają się z dwóch sklepień – łukowych oraz kolebkowych, murowanych z cegły ceramicznej. Pałac jest otoczony parkiem typu angielskiego założonym na polecenie syna Karola Rupertiego w 1876. Pierwszy zespół miał zostać założony w I połowie wieku XIX. Powierzchnia parku wynosi 11,5 ha, znajdują się w nim dwa stawy o łącznej powierzchni 3,9 ha. Park został ulokowany na skarpie. Pałac w Grubnie miał stanowić źródło zainteresowania niemieckiego malarza krajobrazów i litografa Theodora Alberta (1822–1867). Ok. roku 1860 stworzyć miał litografię pałacu, która stanowić miała wzór dla widokówek wydanych w latach 1901–1930. Grafiki Alberta znaleźć się miały w zbiorach Alexandra Dunckera. Przed frontem pałacu, na wąskich trawnikach rosną świerki, od południowo-zachodniej strony świerki, żywotniki, kilka robinii i lipy. Od północno-wschodniej strony pałacu rosną jesiony i klony. Zbocze skarpy, na której wznosi się pałac, porastają krzewy, wierzby płaczące i rosnące u podnóża jawory. Na terenie parku zinwentaryzowano ponad 1300 drzew i krzewów. Wyróżniono pięć grup wiekowych: Drzewa posadzone/rosnące przed rokiem 1769. Drzewa posadzone w latach 1769–ok. 1860 (Grubno własnością rodziny Zielińskich). Drzewa posadzone w latach ok. 1860–1909 (nasadzenia związane z rodziną Ruperti). Drzewa posadzone w latach 1910–1945 (nasadzenia związane z rodzinami Ruperti i Pusławskich). Drzewa pochodzące z okresu po 1945. Początkowo obszar parku ograniczał się do wzgórza, na którym znajduje się pałac, wąwóz i wąski pas terenu nad nim. Nasadzenia przy drodze krajowej 91 związane są z późniejszymi rozbudowami parku pałacowego organizowanymi przez Rupertich oraz Pusławskich. Część z tych drzew zalicza się do grupy nasadzeń po roku 1945. Po II wojnie światowej w budynku dawnego pałacu działał Ośrodek Doskonalenia Kadr Spółdzielczych. Przypisy
Pałac w Gulczewie

Pałac w Gulczewie – zabytkowy pałac w Gulczewie, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Dwór o elementach neoklasycystycznych zbudowany w końcu XIX wieku. Parterowy z szerokim piętrowym ryzalitem, zawierającym wejście na osi. Ryzalit zwieńczony trójkątnie. Nakryty dachem dwuspadowym. Przy dworze jest park o pow. 2,9 ha. Wieś należała w XIX wieku do rodziny Kamińskich, później przeszła w ręce niemieckie. W 1939 własność Niemca Feilxa Leischera. Przypisy Linki zewnętrzne Gulczewo. Polskie Zabytki. [dostęp 2015-01-03]. (pol.).
Pałac w Jerzmanowej

Pałac w Jerzmanowej – zabytkowy pałac z drugiej połowie XVI w Jerzmanowej – wsi w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, w gminie wiejskiej Jerzmanowa. Historia W 1465 roku wieś Jerzmanowa w województwie dolnośląskim, w powiecie głogowskim, należała do Bernarda i Jana von Loss. Z końcem XVI wieku wieś przeszła pod panowanie rodziny von Mutschelnitz. W tym okresie pojawiły się pierwsze zabudowy siedziby rycerskiej. Natomiast najstarsza faza wzniesienia zespołu dworskiego pochodzi z drugiej połowy XVI wieku. Z inicjatywy von Lossów wzniesiono renesansowy dwór. W latach 1730–1746 dokonano przebudowy pałacu, nadając mu charakter barokowy. Z tego okresu zachował się do dziś portyk z ozdobnym balkonikiem w główniej fasadzie budynku. W 1746 roku siedzibę w Jerzmanowej posiadł Baron Henryk Sack. Przyczynił się on do niezwykle bogatego wyposażenia obiektu. W tym okresie powstały wysokiej klasy stiuki oraz założono bogato zdobioną klatkę schodową z czarnego dębu. Następną przebudowę pałacu dokonano w XIX wieku. Powiększono budynek o boczne ryzality i nadano mu wygląd neoklasyczny. Do pałacu prowadzi droga wjazdowa, po bokach której zgrupowane zostały budynki gospodarcze. Pod koniec XVIII wieku została ona obsadzona lipową aleją. Od południa do elewacji tylnej pałacu przylega plantowany teren, na którym pierwotnie założony był ogród ozdobny o planie prostokąta. Cieszył się on wielką sławą i jeszcze w 1845 roku był często odwiedzany. W XVIII wieku, na wschód od elewacji bocznej pałacu utworzono oś wodną, którą wyznaczał prosty szeroki kanał. Pałac wkomponowano w tzw. konfigurację otaczającego wzgórza i nadano mu odpowiednie walory estetyczne. Założono stawy w parku i zasadzono drzewa wzdłuż alejek, m.in. lipy, klony, graby, wierzby i dęby. Pałac w Jerzmanowej jest dwukondygnacyjną budowlą z poddaszem, założoną na planie litery „C” z ryzalitem na osi elewacji północnej. Pokryty jest dachem mansardowym z lukarnami. Wewnątrz zachował się układ dwutraktowy z sienią przelotową. Na sklepieniach, w dwóch salach pałacu znajdują się platformy stiukowe o niezwykłej tematyce dworskiej, opartej na scenach z Metamorfoz Owidiusza. Platformy wykonane są w formie płaskorzeźb. Jedna z nich przedstawia Aurorę porywającą Kefalosa podczas polowania, wzorowaną na malowidle autorstwa Agostino Carracci znajdującym się w Palazzo Farnese w Rzymie. Na malowidle brata Agostino, Annibale Carracci znajdującym się w tym samym pałacu, wzorowana jest płaskorzeźba w drugim pomieszczeniu przedstawiająca Perseusza z odciętą głową Meduzy, ratującego przykutą do skały, przeznaczoną na pożarcie Andromedę. Pałac położony jest w północno-wschodniej części wsi. Ograniczony jest od północy i zachodu zabudową wiejską, a od południa i wschodu gruntami ornymi. Od października 2015 r. pałac jest własnością Gminy Jerzmanowa. Przypisy
Jagdschloss Julin

Das Jagdschloss Julin (polnisch: Pałac w Julinie) ist ein Jagdschloss im Ortsteil Julin von Wydrze unweit von Leżajsk. Es wurde von dem polnischen Adelsgeschlecht der Potocki errichtet. Geschichte Das Jagdschloss wurde von 1845 bis 1880 von Alfred Józef Potocki im tyrol-schweizerischen Stil in der Gemeinde Rakszawa am Rande des Sandomirer Urwalds errichtet und nach der Fürstin Julia Ewa von Liechtenstein benannt. Die Potocki luden hier bekannte Persönlichkeiten zur Jagd und Sommerfrische ein, unter anderem waren hier Fürst Stanisław Radziwiłł, Rudolf von Österreich-Ungarn und Franz Ferdinand von Österreich-Este zu Gast. Heute wird das Schloss von dem Museum im Schloss Łańcut verwaltet. Es soll zukünftig als Jagdmuseum dienen. Siehe auch Jagdschloss Tarnobrzeg Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Weblinks Literatur Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, Województwo rzeszowskie, Warszawa 1989 (polnisch)
Pałac w Julinie

Pałac w Julinie – zespół pałacowy, położony na terenie obszaru leśnego Julin, który stanowi część wsi Wydrze w gminie Rakszawa. Pałac myśliwski zbudowany został przez II ordynata łańcuckiego – Alfreda Potockiego. Na cześć hr. Julii założono w 1845 folwark i małą osadę Julcin, czyli Julin. Budowę zespołu ukończono w 1880 r., w 1923 założono wodociągi, a w 1925 zbudowano elektrownię. W skład zespołu wchodzą: pałacyk myśliwski, służbówka zwana „dyrektorówką” lub „adiunktówką”, budynek kuchni i lodownia. Od 1996 r. zespół pozostaje w użytkowaniu Muzeum-Zamku w Łańcucie. Pałacyk zbudowany jest w stylu tyrolsko-szwajcarskim z modrzewiowych płazów. Ściany nie są szalowane, a tylko narożniki odeskowane pionowo. Wzniesiony został na rzucie zbliżonym do litery „T”. Częściowo dwukondygnacyjny, w części północnej i południowej parterowy, nakryty jest dachem o skomplikowanej formie, złożonym z kilku dachów dwuspadowych nad poszczególnymi członami budynku. W dachu dekoracyjne kominy i wieżyczka-belweder. Zachowała się dekoracja architektoniczna: ażurowe obramowania okien i drzwi, naczółki okienne, ozdobne szczyty, balkony, balustrady i okapy dachowe. Wewnątrz bogaty wystrój: stolarka okienna i drzwiowa, boazerie, ozdobne stropy, piece i kominki, kute balustrady, szafy biblioteczne. Potoccy wypoczywali tu wśród zieleni, jeździli na polowania, organizowali przyjęcia, na których pojawiały się znane osobistości, jak np. książę Stanisław Radziwiłł, arcyksiążę Rudolf czy arcyksiążę Franciszek Ferdynand. W pobliżu pałacu znajduje się Ośrodek Jazdy Konnej oraz leśna plantacja nasienna Nadleśnictwa Leżajsk. Przypisy Bibliografia Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, Województwo rzeszowskie, Warszawa 1989
Schloss Albrechtsdorf (Karszno)

Schloss Albrechtsdorf (polnisch Pałac w Karsznie) befindet sich in Karszno, einem Ortsteil der Stadt Nowe Warpno (Neuwarp) im Powiat Policki (Pölitzer Kreis) der polnischen Woiwodschaft Westpommern. Das Schloss im Stettiner Zipfel tangiert mit seiner Feldflur das Ostufer des Neuwarper Sees. Geschichte Im späten Mittelalter gehörte der Ort dem ritterschaftlichen Geschlecht de Palude, dessen Name sich im Laufe der Jahrhunderte wie folgt änderte: de Palude, van dem Broke, Broeke, Bruke, Broker und letztendlich von Broeker. Im Jahre 1412 wurde der Ort von Herzog Swantibor III. dem Kloster Jasenitz übereignet. Wahrscheinlich währte die Zugehörigkeit zu Jasenitz bis zur Säkularisation der Klöster im Jahre 1534. Am Ende des 16. Jahrhunderts hatte die alteingesessene Familie von Broeker jedoch wieder die Lehnsrechte an Albrechtsdorf inne. Mit dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurde der Ort polnisch. Aufgrund seiner grenznahen und abseitigen Lage am Neuwarper See wird das Schloss als Leitstelle des polnischen Grenzschutzes genutzt. Bauwerk Das zweigeschossige Herrenhaus ist in Richtung Südwest–Nordost erbaut. Der Bau hat ein hohes Souterrain, Eckquaderung und unter der Traufe eine Konsolreihe. Die Hoffront weist neun Achsen, die Seeseite dreizehn Achsen auf. An der Seefront hat der Bau vorspringende flügelartige Eckrisalite mit polygonalem Schluss und drei Fensterachsen. Der Bau hat zwei Mittelrisalite, die jeweils drei Achsen mit Rundbogenfenstern haben. Der südostseitige Mittelrisalit hat ein Obergeschoss mit Pilastergliederung sowie unter dem Traufgesims den Wappenstein derer von Enckevort und darüber ein schmales Zwerchhaus mit Volutengiebel. An der nordöstlichen Schmalseite hat die Anlage einen dreigeschossigen Rechteckturm, dessen flache Haube kaum über den Dachfirst hinausreicht. Weblinks Detlef Schnell: Albrechstdorf. Pommerscher Greif e.V., Historische Kommission für Pommern e.V., abgerufen am 15. Juni 2024.
Pałac w Karsznie

Pałac w Karsznie – zabytkowy pałac w Karsznie – części Nowego Warpna (powiat policki, województwo zachodniopomorskie). Neorenesansowy pałac zbudowany pod koniec XIX wieku, położony nad brzegiem Jeziora Nowowarpieńskiego, na skraju Puszczy Wkrzańskiej. Z okien pałacu rozciąga się widok na jezioro i półwysep Nowowarpieński oraz wyspę Riether Werder. Położenie Pałac znajduje się w Karsznie – dzielnicy Nowego Warpna. Położony jest w odległości ok. 300 m od drogi wojewódzkiej nr 114, po jej zachodniej stronie. Droga prowadząca do pałacu krzyżuje się z drogą wojewódzką (ul. Szczecińską) w odległości ok. 100 m za zabytkowym kościołem w Karsznie (patrząc od centrum Nowego Warpna). Ze względu na zadrzewienie terenu, pałac nie jest bezpośrednio widoczny z drogi wojewódzkiej. Mimo reprezentacyjnego wyglądu pałac nie jest szeroko znany. Spowodowane to jest jego skrytym położeniem oraz faktem, że przez wiele powojennych lat nie był on publicznie dostępny (mieściła się w nim placówka Wojsk Ochrony Pogranicza, a następnie Straży Granicznej). Historia Inicjatorem budowy pałacu i całego założenia pałacowo-parkowego był Albrecht von Enckevort – właściciel majątku Karszno od 1884 (w rękach rodziny Enckevortów Karszno pozostawało od 1766 do II wojny światowej). Pałac wybudowano w 1898 w stylu neorenesansu francuskiego. Wzory czerpano m.in. z architektury zamków nad Loarą. W 1945 majątek został upaństwowiony. W latach 1974–1983 w pałacu przeprowadzono gruntowny remont dostosowując go do pełnionej funkcji Strażnicy WOP Karszno. W 2009 użytkownikiem pałacu została Książnica Pomorska, która ulokowała tu swoją bibliotekę składową. W pałacu odbywać się także miały imprezy kulturalne, konferencje, wystawy oraz plenery artystyczne. Po kilku latach pałac wrócił do gminy, która wystawiła go na sprzedaż. Nowy właściciel pałacu rozpoczął jego kompleksowy remont. W pałacu będzie prawdopodobnie prowadzona działalność hotelowo-bankietowa. Opis Pałac jest budowlą jednopiętrową, podpiwniczoną, przykrytą mansardowym dachem z lukarnami (jedną od strony frontowej i trzema od strony tylnej). Współcześnie dach jest pokryty blachą, pierwotnie był kryty łupkiem. Prostokątna bryła, zbudowanego z klinkierowej cegły pałacu, wzbogacona została: niewielkim ryzalitem środkowym w fasadzie frontowej; dwoma bocznymi, zakończonymi trójbocznie, wydatnymi ryzalitami w fasadzie tylnej; trójkondygnacyjną, kwadratową wieżą przy elewacji bocznej, północnej; jednokondygnacyjną przybudówką, zakończoną półkoliście przy elewacji bocznej południowej. Pomiędzy bocznymi ryzalitami elewacji tylnej umiejscowiono rozległy taras wsparty na arkadach. Elewacje pałacu urozmaicają liczne zdobienia w postaci gzymsów, opasek okiennych, półkolumn i pilastrów. Na elewacji frontowej umieszczono herb rodziny Enckevort. Wyposażenie ruchome pałacu nie zachowało się. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat wymieniono także większość stolarki okiennej, podłóg, instalacji wewnętrznych itp. Całkowicie przebudowano klatkę schodową (dawną – drewnianą zastąpiła żelbetowa). Przypisy
Pałac w Kopaninie

Pałac w Kopaninie – neobarokowy pałac w Kopaninie (przysiółek do osady Miedary). Historia Wybudowany w 1889 r. przez rodzinę baronów von Fürstenberg. Reprezentuje neobarok francuski. Obecnie dom opieki społecznej dla dzieci. Obiekt ma status zabytku – do rejestru zabytków nieruchomych został wpisany 30 kwietnia 1999 pod numerem A/14/99. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Local
Pałac w Konarzewie

Pałac w Konarzewie – zabytkowy pałac w miejscowości Konarzewo (powiat poznański). Barokowa, piętrowa budowla na planie prostokąta, wzniesiona w latach 1689–1699 dla Andrzeja Aleksandra Radomickiego herbu Kotwicz, kasztelana gnieźnieńskiego, poznańskiego i kaliskiego, późniejszego wojewody kaliskiego i poznańskiego. Historia Radomiccy byli właścicielami Konarzewa do 1808, kiedy to majątek przeszedł drogą dziedziczenia na Franciszka Ksawerego Działyńskiego. W listopadzie 1806 w pałacu zatrzymał się Napoleon Bonaparte. W Konarzewie rozpoczął gromadzenie swoich zbiorów (później przeniesionych do Kórnika) syn Franciszka Działyńskiego, Tytus. Po Działyńskich, Konarzewo odziedziczyli Dzieduszyccy, później przeszło w posiadanie Czartoryskich. Ostatnim przedwojennym właścicielem Konarzewa był książę Roman Jacek Czartoryski. Podczas okupacji pałac został zdewastowany. Po II wojnie światowej własność Skarbu Państwa ostatnio w gestii Agencji Nieruchomości Rolnych. Remonty przeprowadzone w latach 1953 i 1971 spowodowały częściową utratę oryginalnego charakteru wnętrz. Od lat 90. XX wieku popada w ruinę. W 2013 roku nastąpił zwrot pałacu i parku 12 spadkobiercom księcia Romana Jacka Czartoryskiego (wśród nich Olga Stanisławska i Stanisław Czartoryski, ojciec Anny Czartoryskiej) oraz wystawienie ich na sprzedaż. 11 lipca 2023 roku w pałacu wybuchł pożar, w wyniku którego zniszczeniu uległ dach oraz część zabytkowych polichromii. Opis Prosta i elegancka fasada frontowa pałacu zwrócona ku północy z głównym wejściem i herbem Kotwicz Radomickiego, budowniczego pałacu z datą 1697 i sentencją w j. łac. Hanc ædem fieri curavit Andreas a Radomicko Radomicki osiecensis capitaneus. Przed fasadą duży podjazd, otoczony murem z barokową bramą. Fasada ogrodowa z dwupiętrowym ryzalitem. Dach czterospadowy. Wewnątrz pałacu sień, na przestrzał osi głównej, o sklepieniu beczkowym z lunetami oraz podobne pomieszczenie na piętrze. Częściowo zachowana dekoracja sztukatorska i malarska z przełomu XVII/XVIII w. Obok pałacu późnobarokowa oficyna z końca XVII w., kryta łamanym dachem polskim z okienkami powiekowymi. Otaczający rezydencję ogród, pierwotnie urządzony w stylu włoskim (zachowały się tarasy w bezpośrednim pobliżu pałacu), przechodzący w park, został, za czasów Działyńskich, wykorzystany jako zaplecze szkółkarsko-hodowlane arboretum w Kórniku. Galeria Przypisy
Pałac w Kotowie

Pałac w Kotowie – zabytkowy, eklektyczny pałac z lat 1850–1854 we wsi Kotowo (powiat grodziski) w województwie wielkopolskim. Charakterystyka Pałac łączy w sobie angielskie formy neogotyckie tzw. stylu Tudorów z elementami secesji. Około 1910 r. został przebudowywany z istniejącego tu wcześniej dworu dla Konstancji Mielżyńskiej. Ciekawe schody pałacu wykonane w 1911 były pokazywane na Wystawie Wschodnioniemieckiej w Poznaniu. Obok pałacu znajduje się klasycystyczna oficyna z I połowy XIX w. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym o pow. 6,7 ha z I połowy XIX w. Rosną w nim imponujących rozmiarów dęby, wiąz, grab i lipy. Na uwagę zasługuje także ciekawy okaz cypryśnika błotnego o obwodzie 280 cm. Od drogi krajowej nr 32 do pałacu prowadzi aleja lipowa. Od strony zachodniej do parku przylegają budynki dawnego folwarku z końca XIX i początku XX w., z których wyróżnia się 5-kondygnacyjny spichlerz. Ostatnim właścicielem obiektu w 1939 r. był Andrzej Kurnatowski, a od 1963 r. ma tutaj swoją siedzibę Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Eugeniusza Kwiatkowskiego. Po zakończeniu działalności edukacyjnej w pałacu, budynek jest nieużytkowany i jego stan techniczny pogarsza się. Pałac, park krajobrazowy i oficyna wpisane są do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Grodzisk Wielkopolski. Poznań: Wydawnictwo WBP, 1995, s. 61. ISBN 83-85811-26-5. Marcin Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce. Przewodnik, Poznań 1997, ISBN 83-902028-2-4.
Pałac w Kończycach Wielkich

Pałac w Kończycach Wielkich – zabytkowy pałac w stylu francuskiego baroku mieszczący się w Kończycach Wielkich w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim, w gminie Hażlach. Historia Pierwotna siedziba szlachecka w Kończycach Wielkich powstała zapewne na początku XV wieku i wzniesiona została przez Korniców. Następnie wieś była własnością Mniszchów z Kończyc, Karwińskich z Karwiny i Bludowskich z Błędowic. W ręce Wilczków wieś weszła w wyniku małżeństwa Ewy Bludowskiej z Mikołajem Wilczkiem z Dobrej Ziemicy na początku XVII wieku. Nowy właściciel wybudował nowy zamek a obok ufundował drewnianą kaplicę pw. Opatrzności Bożej, w 1776 r. zastąpiona murowaną z fundacji Harasowskich z Harasowa. Z 1806 roku pochodzi najstarszy zachowany wizerunek zamku, posiadał on wówczas dach mansardowy. Od Harasowskich majątek kończycki na początku XIX wieku zakupił Jan Józef Antoni hrabia Larisch von Mönnich. W 1862 w pałacu zasiadł jego wnuk, hrabia Eugeniusz. W 1865 r. ożenił się z Marią hrabianką Deym von Střitež i z tej okazji przebudował zamek w pałac stylizowany na neorenesansową toskańską willę. W 1878 r. zmarła hrabina Maria, a w 1880 r. hrabia Eugeniusz osieracając trzy córki, w tym ośmioletnią Gabrielę, ostatnią właścicielkę pałacu. W 1893 r. wyszła za adiutanta cesarza Feliksa hrabiego von Thuna und Hohensteina, co po raz kolejny przyczyniło się modernizacji pałacu, który otrzymał francuski barokowo-klasycystyczny styl, otoczony krajobrazowym parkiem ze sztucznym stawem. Dama cesarskiego dworu, wielka filantropka, fundatorka jednego z pawilonów Szpitala Śląskiego w Cieszynie, zapisała się w pamięci mieszkańców Kończyc Wielkich jako „Dobra Pani”. W 1945 majątek Gabrieli von Thun und Hohenstein został skonfiskowany przez władze ludowe, które w 1952 r. utworzyły w pałacu państwowy dom dziecka. W 2007 pałac został sprzedany trzem biznesmenom, którzy zamierzali w nim umiejscowić hotel, czego nie zrealizowano i obiekt ponownie został wystawiony na sprzedaż pod koniec 2010 roku. Od 2020 pałac jest w posiadaniu Marcina i Ewy Lipskich, którzy stworzyli tam winnicę - Chateau Kończyce Wielkie. Rozwijają enoturystykę regionalną oraz założyli Fundację im. Dobrej Pani z Kończyć Wielkich, która organizuje projekty kulturowo-społeczne. Przypisy Bibliografia Mariusz Makowski: Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2005, s. 181. ISBN 80-239-6051-2.
Pałac w Kruszewie

Pałac w Kruszewie – pałac wybudowany w XVIII wieku (po 1780 roku) we wsi Kruszewo 12 km na północny wschód od Czarnkowa, przy drodze nr 182 do Ujścia, główna siedziba hrabiów Świnarskich. Historia W 1870 roku, hrabia Roman Świnarski wymienił z Wallenbergiem ziemię kruszewską na dobra w Obrze k. Chodzieży. Nowy właściciel rozebrał stare budynki i pałac i wzniósł nowy neorenesansowy pałac z charakterystyczną okrągłą basztą. Wokół pałacu znajduje się park o powierzchni 7,5 hektara ze stawem. Do II wojny światowej pałac i okoliczne ziemie wielokrotnie zmieniały właściciela. W latach dwudziestych XX wieku pałac stał się własnością zgromadzenia zakonnego Misionarzy Świętej Rodziny ( MSF ), który urządził w nim niższe seminarium duchowne. W czasie II wojny światowej znajdował się w nim dom matki i dziecka następnie siedziba dla „zbombardowanych Niemców”. Po wojnie pałac został zaadaptowany dla ośrodka zdrowia, później na dom dziecka, sanatorium, a od 1960 roku funkcjonował jako szpital ftyzjatryczny. W 1995 roku pałac powrócił do ostatnich przedwojennych właścicieli - zgromadzenia zakonnego Misionarzy Świętej Rodziny (MSF), który otworzył w nim Nowicjat. W 1998 roku obiekt został sprzedany przez zakon prywatniej firmie. Obecnie wystawiony jest na sprzedaż. Opis architektoniczny Pałac w Kruszewie jest budynkiem sześciokondygnacyjnym wybudowanym na planie prostokąta z wysoką, cylindryczną wieżą mieszczącą klatkę schodową, zwieńczoną cebulastym hełmem. Budynek został pokryty dachem dwuspadowym ze szczytami, a wokół niego roztacza się park krajobrazowy graniczący z Puszcza Notecką. Przypisy Linki zewnętrzne Historia pałacu i wsi Kruszewo Zdjęcia pałacu
Pałac w Kryspinowie

Pałac w Kryspinowie – zabytkowy pałac we wsi Kryspinów, w powiecie krakowskim, wzniesiony w pierwszej połowie XIX w. w stylu neorenesansowym. Obiekt wraz z parkiem ze stawami wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie. Pałac wybudowany został przez Jana Skirlińskiego pod koniec XIX w. według projektu Zygmunta Hendla, z wykorzystaniem murów z pałacu istniejącego tu na przełomie XVIII i XIX w. Po śmierci Skirlińskiego pałac został sprzedany rodzinie Suskich z Krakowa, potem przeszedł w ręce ich spadkobierców: Jaworskich, Madeyskich, Czechowiczów. Po roku 1945 w pałacu istniał Państwowy Dom Dziecka. W latach 50. XX w. należał do Gminnego Ośrodka Maszynowego, później do Państwowego Ośrodka Maszynowego, w połowie lat 90. XX w. krótko należał do firmy PROMEROL, wkrótce pałac powrócił do spadkobierców Suskich. Przypisy