NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Przejście graniczne Krościenko-Smolnica

Przejście graniczne Krościenko-Smolnica – polsko-ukraińskie drogowe przejście graniczne położone w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne, w miejscowości Krościenko. Do przejścia dochodzą polska droga krajowa nr 84 i ukraińska droga T1401. Opis Przejście graniczne Krościenko-Smolnica, początkowo zostało utworzone wyłącznie dla uproszczonego ruchu granicznego. Dopuszczony był ruch osobowy, na podstawie przepustek dla obywateli Polski i Ukrainy. Organy Straży Granicznej dokonywały odprawy granicznej i celnej. Następnie dzięki umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy, utworzono ogólnodostępne z miejscem odprawy granicznej na terytorium Polski. Czynne jest przez całą dobę. Dopuszczony jest ruch osób, środków transportowych i towarowy pojazdami o masie całkowitej do 7,5 tony niezależnie od przynależności państwowej oraz początkowo na podstawie przepustek uproszczony ruch graniczny, a następnie zmieniono na mały ruch graniczny. Przejście graniczne obsługuje Placówka Straży Granicznej w Krościenku. Przejście graniczne w Krościenku zostało otwarte 20 listopada 2002 r. dla ruchu samochodów osobowych, mikrobusów i samochodów ciężarowych o masie całkowitej do 3,5 tony. Czynne było w godzinach 8.00 – 18.00. 29 sierpnia 2003 r. stało się przejściem całodobowym. Wtedy też stało się pierwszym przejściem na polsko-ukraińskiej granicy, na którym wprowadzono wspólną odprawę graniczną służb polskich i ukraińskich. 11 stycznia 2006 r. zezwolono na ruch osobowy i towarowy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 tony, bez względu na ich przynależność państwową, z wyłączeniem ładunków podlegających kontroli sanitarnej, weterynaryjnej, fitosanitarnej oraz ładunków niebezpiecznych. W każdym kierunku na przejściu znajduje się 5 pasów odpraw granicznych – 3 dla samochodów osobowych, 1 dla pojazdów ciężarowych i 1 dla autokarów. Linia graniczna przebiega tuż za szlabanem terminala granicznego od strony ukraińskiej. Jest to jednocześnie granica zewnętrzna Unii Europejskiej. Przejście graniczne polsko-radzieckie W okresie istnienia Związku Radzieckiego od 24 stycznia 1986 zaczął funkcjonować tu polsko-radziecki Punkt Uproszczonego Przekraczania Granicy Krościenko-Smolnica. Przekraczanie granicy odbywało się na podstawie przepustek. Organy Wojsk Ochrony Pogranicza wykonywały odprawę graniczną i celną. Zdjęcia Zobacz też Przejście graniczne Krościenko-Chyrów (kolejowe) Przypisy Linki zewnętrzne Kamery internetowe na granicy w Krościenku – wyjazd z Polski Kamery internetowe na granicy w Krościenku – wjazd do Polski
Кросценко — Смильница

Пограничный переход Кросценко—Смильница (пол. Przejście graniczne Krościenko-Smolnica, укр. Пункт пропуску через державний кордон України «Смільниця») — польско-украинский дорожный пункт пропуска через государственную границу. Код пункта пропуска по украинской классификации — 20911 07 00 (11). Относится к Львовской таможне. С польской стороны находится неподалёку от деревни Кросценко, в 12 км от города Устшики-Дольне. С украинской неподалёку от села Старява. К переходу подходят польская краевая дорога № 84 и украинская дорога T1412. Переход был открыт 20 ноября 2002 года для международного движения личного автотранспорта, микроавтобусов и грузового автотранспорта общей массой до 3.5 тонн. Часы работы были с 8:00 до 18:00. С 29 августа 2003 года работает круглосуточно. Тогда-же стал первым на польско-украинской границе пунктом общего обслуживания, в котором польские и украинские службы работают совместно. 11 января 2006 года расширена допустимая масса автомобиля до 7.5 тонн, без ограничений на государственную принадлежность, с исключением грузов подлежащих санитарному, ветеринарному и фито-контролю, а также небезопасных грузов. В каждом направлении действует пять полос пропуска: 3 для частного автотранспорта (в том числе один для граждан ЕС), 1 для грузового и один для автокаров. Переход не предназначен для пешего пересечения границы. Пограничная линия проходит сразу-же за украинским шлагбаумом, а весь комплекс перехода располагается по польскую сторону границы. Весной 2022 г. польская сторона начала работы по восстановлению заброшенной железнодорожной линии между Кросценко и Смильницей. В феврале 2023 года Украина менее чем за год восстановила около 70 км железной дороги возле границы с Польшей на двух участках: госграница — Старжава — Хыров — Нижанковичи — госграница (линия 102) и Хыров — Самбор. Примечания Ссылки Пункти пропуску на кордоні з Польщею — Державна прикордонна служба (недоступная ссылка) (укр.) Bieszczadzki Oddział Straży Granicznej w Przemyślu (пол.)
Кладбище на улице Сенкевича (Катовице)

Кладбище на улице Сенкевича (пол. Cmentarz przy ul. Henryka Sienkiewicza) — историческое кладбище, находящееся в городе Катовице, Польша. На кладбище похоронены известные польские деятели культуры, искусства и науки. История Кладбище было основано в 1911 году и является собственностью католического прихода церкви святых апостолов Петра и Павла. До II Мировой войны на территории кладбища была построена католическая часовня в модернистском стиле. В 1983 году кладбище было расширено и оно стало состоять из старой и новой частей. Известные личности, похороненные на кладбище Кристина Бохенек (1953—2010) — общественный деятель; Ежи Дуда-Грач (1941—2004) — польский живописец; Миколай Хенрик Гурецкий (1933—2010) — польский композитор; Збигнев Цыбульский (1927—1967) — польский актёр; Альфред Шклярский (1912—1992) — польский детский писатель; Источники Jerzy Abramski: Ulice Katowic. Zawiercie: Graf−Mar, 2000, стр. 146−154. ISBN 83-913341-0-4. Waldemar Jama, Aleksandra Niesyto: Cmentarze Katowic. Katowice: Muzeum Historii Katowic, 1997, s. 8. ISBN 83-907154-5-7.
Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu

Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu – wojenna nekropolia oficerów radzieckich poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób odniesionych w czasie oblężenia Wrocławia w roku 1945. Pochowano tu 763 radzieckich oficerów, w tym 69 nieznanych z imienia i nazwiska, pochodzących głównie z 6. Armii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem gen. Władimira Głuzdowskiego. Wśród pochowanych znajdują się także dwaj niemieccy antyfaszyści: Horst Viedt i Josef Wagner, którzy zginęli podczas akcji dywersyjnej 6 maja 1945. Cmentarz bywa często nazywany „cmentarzem żołnierzy radzieckich”. Jest to błąd, gdyż żołnierze (nie oficerowie), polegli w tym samym okresie, pochowani są w innym miejscu Wrocławia (Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze). Lokalizacja Cmentarz znajduje się między ulicami Karkonoską a Wyścigową na działce o powierzchni 5,3 ha w kształcie trójkąta o rozszerzonej podstawie. Nekropolia charakteryzuje się ściśle rozplanowanym układem geometrycznym, głównym elementem jest zaprojektowana w roku 1947 przez Romana Felińskiego glorieta, złożona z pięciu połączonych ze sobą kolumn, usytuowana na wysokim cokole z wyrzeźbioną w granicie urną. Od gloriety prowadzą w kierunku bocznych wejść dwie symetrycznie rozmieszczone aleje drzew. Pomiędzy alejami a głównym wejściem znajdują się dwie jednakowe kwatery podzielone na pola grzebalne przedzielone siatką żywopłotu. W środku obu kwater, na placykach w kształcie koła, znajdują się obeliski wykonane z marmuru. Główne wejście zdobią dwie armaty ZiS-3, natomiast boczne wejścia cztery czołgi T-34, będące w czasie trwania walk na wyposażeniu 6 armii I Frontu Ukraińskiego. Jeden z czołgów, o numerze 212, wiosną 1945 roku został zniszczony przez Niemców na rogu ulic Hallera i Gajowickiej. Historia Budowę cmentarza rozpoczęto w kwietniu 1945 roku, w momencie gdy walki jeszcze trwały. Obecny kształt cmentarz zyskał w roku 1947, autorem projektu był Tadeusz Ptaszycki. W latach późniejszych kilkukrotnie miały miejsce prace konserwatorskie, m.in. w roku 1962 wymieniono nagrobki z czarnego kamienia na lastrykowe. W roku 1985 odsłonięto tablicę poświęconą pamięci generała-majora Iwana Połbina, najwyższego rangą oficera, który poległ w walkach o Wrocław, a szczątków którego nie udało się odnaleźć. Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, JanJ. Harasimowicz (red.), WłodzimierzW. Suleja (red.), MariolaM. Abkowicz, Wrocław: Wyd. Dolnośląskie, 2006, ISBN 83-7384-561-5, ISBN 978-83-7384-561-9, OCLC 76363702 . Antkowiak Z., 1997, Wrocław od A do Z, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków. ISBN 83-04-04340-8 Żuławiński J., 1979, Miejsca upamiętnione we Wrocławiu [w:] Kalendarz Wrocławski 1979, Towarzystwo Miłośników Wrocławia, Wrocław.= Linki zewnętrzne Wikimapia Zdjęcia i opis cmentarza (po rosyjsku). allday.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-16)].
Кладбище советских офицеров во Вроцлаве

Кладбище советских офицеров во Вроцлаве (польск. Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu) — мемориальный комплекс во Вроцлаве, на котором похоронены 763 офицера Красной Армии, погибших в 1945 при штурме Бреслау. Открыт в 1945 году. Площадь — 5,3 га. В другой части города находится Кладбище советских солдат. Галерея Ссылки Расположение кладбища на карте Вроцлава Снимки кладбища Снимки кладбища (описанные по-польски) Фотографии кладбища в канун 9 мая 2010 года Офицерский мемориал Вроцлав Архивная копия от 9 января 2014 на Wayback Machine
Kowale (rejon żółkiewski)

Kowale (ukr. Ковалі) – wieś na Ukrainie w rejonie lwowskim (wcześniej w rejonie żółkiewskim) obwodu lwowskiego. Historia Pod koniec XIX w. przysiółek wsi Dziewięcierz w powiecie rawskim. Przypisy Linki zewnętrzne Kowale 3.), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 506 . Ковалі (Kowale) na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Kovali, Jovkva

Kovali (în ucraineană Ковалі) este un sat în comuna Deveatîr din raionul Jovkva, regiunea Liov, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Kovali era vorbitoare de ucraineană (99,14%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Ковали (Львовский район)

Ковали (укр. Ковалі) — село в Рава-Русской городской общине Львовского района Львовской области Украины. Население по переписи 2001 года составляло 116 человек. Занимает площадь 1,85 км². Почтовый индекс — 80321. Телефонный код — 3252. Ссылки Ковали на сайте Верховной рады Украины
Ковалі (Львівський район)

Ковалі́ — село в Україні, у Львівському районі Львівської області. Населення становить 116 осіб. Орган місцевого самоврядування - Рава-Руська міська рада. Історія До 1940 року Ковалі були присілком села Дев'ятир. Примітки Посилання Погода в селі Ковалі [Архівовано 21 Грудня 2011 у Wayback Machine.]
Vyšné Tomanovské pleso

Vyšné Tomanovské pleso je ledovcové jezero ve skupině Tomanovských ples v Tomanovské dolině, jež je horní větví Tiché doliny v Západních Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,1925 ha a je 62 m dlouhé a 41 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,7 m a objem vody v něm činí 1234 m³. Leží v nadmořské výšce 1597 m. Okolí Okolí plesa je porostlé travou a kosodřevinou. Na jihovýchodě se zvedají svahy Liptovské Tomanové a na jihozápadě svahy Poľské Tomanové. Na západě se nacházejí Malé a Nižné Tomanovské pleso a ve vzdálenosti půl kilometru vede Polsko-slovenská státní hranice. Vodní režim Pleso má dva nepravidelné drobné povrchové přítoky a odtéká z něj na severovýchod zdrojnice Tomanova potoka, který o něco níže překonává Tomanovský vodopád. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Červená turistické značce z Rázcestí pod Tomanovou, která vedla 400 m severně dále na Tomanovské sedlo a do Polska byla zrušena v roce 2008. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Tomanowe Stawki
Воинское кладбище в Пикулице

Воинское кладбище в Пикулице (в Пикуличах) — расположено в селе Пикулицы, в 5 км от Перемышля, в Польше. История образования Образовалась в 1919 — не позднее 1922 гг., в период польско-советской, а также польско-украинской войн у лагеря пленных №4 в Пикулице, в котором власти Польской республики содержали военнопленные из РККА, а также украинских формирований (армия УНР, Галицкая армия). В 1919—1920 году в лагере была наивысшая смертность от эпидемий, причём большевики из-за голода, инфекционных заболеваний и жестокого обращения страдали в большей степени. В 1930-х годах советские государственные органы задокументировали лишь минимум — 178 красноармейцев в 5 братских захоронениях в Пикулице — большая часть осталась неустановленными. Состояние сто лет спустя Все годы советской власти вопрос ухода за захоронениями красноармейцев, воевавших с Польшей за идеалы социализма, не поднимался в отношениях социалистических советского и польского государств. Так проявилось деликатное отношение Москвы к самим собою разумевшимся национальным чувствам близкого союзника. Но и после падения коммунистических режимов мало что изменилось. По состоянию на 2017 год лишь добровольцы украинских патриотических организаций осуществляют надзор за надлежащим состоянием воинского кладбища в Пикуличах — в части могил украинских пленных, а также иных украинских деятелей более позднего времени. См.также Военнопленные польско-советской войны Кладбище военнопленных и интернированных под Стшалковом Кладбище военнопленных в Тухоле Воинское кладбище в Щипёрно Кладбище при лагере Домбе Воинское кладбище в Вадовицах Примечания
Jorzec

Jorzec – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mikołajki. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 5 km w kierunku północno-zachodnim od Mikołajek. W pobliżu północno-zachodniego brzegu leży wieś Faszcze. Przez jezioro przepływa Jurzec – czwartorzędowy ciek o łącznej długości 17,091 km, który wpada do zbiornika wodnego od południa, prowadząc wody z jeziora Zelwążek, a wypływa na północy kierując się do jeziora Tałty. Na północ od akwenu, znajduje się również połączone ciekiem wodnym – jezioro Kociołek. Linia brzegowa średnio rozwinięta. Brzegi łagodne i płaskie, z wyjątkiem krańców wschodnich i zachodnich, które są wysokie, gdzieniegdzie strome. W otoczeniu znajdują się łąki, pola i pastwiska, a także przy południowo-zachodnich brzegach – lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do leszczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Inulec w zlewni rzeki Pisa – nr 29. Objęte jest strefą ciszy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha, a także obszaru Natura 2000 – specjalny obszar ochrony siedlisk: Mazurska Ostoja Żółwia Baranowo (PLH280055) o powierzchni 4305,1 ha. Przed 1950 jezioro nosiło niemiecką nazwę: Kleiner Jauer See. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 41,9 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,5 m, a maksymalna – 11,6 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 118,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 2308,7 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1840 m a szerokość 300 m. Długość linii brzegowej wynosi 4250 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 41,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 117,8 m n.p.m. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. leszcz, szczupak, lin, okoń, płoć i karaś. Roślinność przybrzeżna mało rozwinięta, nieliczna roślinność podwodna. Występuje grzybień biały. Przypisy
Kuchenka (jezioro)

Kuchenka – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mikołajki. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 8 km w kierunku północnym od Mikołajek, w sąsiedztwie jeziora Tałty, przy jego zachodnim brzegu w środkowej części. W pobliżu północno-zachodniego brzegu akwenu leży wieś Jora Mała. Brzegi pagórkowate. W otoczeniu znajdują się łąki, pola i pastwiska, a także przy wschodnich brzegach – lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Kuchenka w zlewni rzeki Pisa – nr 27. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich o łącznej powierzchni 85 527,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 14,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,9 m, a maksymalna – 4,5 m. Objętość jeziora wynosi 280,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 920 m, a szerokość 220 m. Długość linii brzegowej wynosi 2250 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 13,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 117,8 m n.p.m. Przypisy
Костёл Божией Матери Неустанной Помощи (Тарнобжег)

Костёл Божией Матери Неустанной Помощи в Тарнобжеге. Главный храм римско-католического прихода Божией Матери Неустанной Помощи в тарнобжеском районе Сербинув. Сооружение возникло в 1984 году по инициативе приходского священника Михаила Юзефчика. Архитектура Костёл состоит из верхней и нижней частей, а также соприкасающихся с ними зданий. Алтарь «верхнего костёла» целиком покрытый мозаикой состоит из трех частей: св. Архангел Михаил, Крест и Божия Матерь Неустанной Помощи. В левой части алтаря изображены демоны атакующие людей. Архангел Михаил разделяет их и с помощью трости направляет людей в сторону Креста и Богоматери. В конце первой части алтаря толпа превращается в волны. В серединной части алтаря находится распятие Иисуса Христа. Отдельные лица появляются в правой части алтаря — уже как молящиеся и преклоняющиеся перед Богом, с крестами в руках. Похожую стилистику мозаики сохраняет боковой алтарь Милосердного Иисуса. В левом боковом нефе расположены четыре витража, изображающие евангельские добродетели милосердия. В правых боковых нефах находятся барельефы польских святых. В верхней части костёла огромные хоры, где кроме органов, множество картин. Нижняя часть костёла значительно меньше верхней. Главный элемент алтаря здесь — латунный барельеф Тайной Вечери. У входа в храм стоят фигуры четырёх евангелистов. На фасаде здания написана огромная фреска Божией Матери Фатимской. Здание костёла строилось в 80-е годы, когда практически невозможным считалось получить разрешение от коммунистического начальства на постройку нового храма. Тарнобжег очень быстро развивался и в связи с этим считалось, что ок. 2000 г. число населения превысит 100 тысяч. По этим причинам построили огромный костёл, будучи в состоянии вместить несколько тысяч человек. Реликвии В главный алтарь верхней церкви положены мощи святых: Бояновски, Эдмунд Боско, Иоанн Хмелёвский, Альберт Гораздовски, Сигизмунд Мать Тереза Ковальская, Фаустина Молла, Джанна Беретта Пио из Пьетрельчины Галерея Примечания
Philharmonie Krakau

Die Philharmonie Krakau (polnisch Filharmonia Krakowska), offiziell nach Karol Szymanowski benannt, ist das bedeutendste Konzerthaus in der polnischen Stadt Krakau. Geschichte Erste ernsthafte Versuche zum Aufbau eines Sinfonieorchesters gehen auf das 18. Jahrhundert zurück, doch erst 1909 wurde in Krakau ein Berufsorchester unter der Leitung des Komponisten Feliks Nowowiejski gegründet. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde ein 80-köpfiges Sinfonieorchester aufgebaut, das seine Tätigkeit am 18. Mai 1919 mit einer Aufführung zur Feier des hundertsten Geburtstags von Stanisław Moniuszko aufnahm. Im Jahr 1937 gründete der Vorstand der Musikgesellschaft Krakau eine selbständige Abteilung unter der Bezeichnung Krakauer Philharmonie. Das dazugehörige Orchester erhielt den Namen Krakauer Sinfonieorchester und führte bis zum Ausbruch des Zweiten Weltkriegs Konzerte durch. Die letzte Aufführung fand am 21. Mai 1939 statt. Auf dem Programm standen die 5. Sinfonie von Beethoven und ein Violinkonzert von Emil Młynarski, mit Irena Dubiska als Solistin. Während der deutschen Besetzung Polens unter Generalgouverneur Hans Frank wurde unter der militärischen Führung von Bruno Müller, dem Leiter der Sonderaktion Krakau, ein Sinfonieorchester unter der Bezeichnung Philharmonie des Generalgouvernements gegründet, zu deren Veranstaltungen im Wesentlichen Soldaten der Wehrmacht als Publikum zugelassen waren. Nach dem plötzlichen Tod des Generalmusikdirektors und Chefdirigenten Hans Rohr am 6. Januar 1942 wurde Rudolf Hindemith (Bruder des Komponisten Paul Hindemith) sein Nachfolger, der 1944 von Hans Swarowsky abgelöst wurde. Das heutige Krakauer Sinfonieorchester nahm seine Tätigkeit in der Philharmonie Krakau am 3. Februar 1945 unter der Leitung von Zygmunt Latoszewski (1902–1995) auf. Es war das erste professionelle Orchester im Nachkriegspolen. Zu den bedeutendsten Dirigenten und Musikdirektoren in den vergangenen Jahrzehnten gehören Witold Rowicki, Jerzy Katlewicz, Jerzy Maksymiuk, Antoni Wit, Hermann Abendroth, Rafael Kubelík, Helmuth Rilling und Roland Bader von den Berliner Philharmonikern. Architektur und Orgel Das Gebäude, entworfen durch den Architekten Józef Pokutyński (1859–1929) und finanziert durch Erzbischof Adam Stefan Sapieha, wurde 1931 eingeweiht. Es entstand auf dem Gelände der Herz-Mariä-Kirche und diente zunächst als Katholisches Haus. Es ist von neobarocken Stilelementen des Maison du Peuple („Volkshaus“) in Brüssel beeinflusst, das 1899 eröffnet und 1965 abgerissen wurde. Der Hauptsaal, für Orchesteraufführungen konzipiert, enthält nach einem Umbau 693 Sitzplätze. Zudem gibt es einen Goldenen Saal und einen Blauen Saal für Aufführungen kammermusikalischer Werke. 1982 wurde eine Orgel der Firma Alexander Schuke Potsdam Orgelbau aus Potsdam eingeweiht, die im Dezember 1991 durch einen Brand zerstört und 1996 durch ein neues Instrument der Orgelmanufaktur Klais aus Bonn ersetzt wurde. Die Klais-Orgel verfügt über 51 Register auf drei Manualen und Pedal. Literatur Geschichte der Philharmonie Krakau (englisch, aus der Homepage) Weblinks Homepage (polnisch–englisch) Einzelnachweise