NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Przemienienia Pańskiego w Radoczy

Kościół pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w Radoczy – drewniany kościół parafialny parafii Przemienienia Pańskiego w Radoczy. Z początku XVI wieku, przebudowywany w XVIII, XIX i XX wieku. Znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Historia Budowę kościoła ukończono w 1535 roku, a w latach 1568–1598 służył ewangelikom kalwińskim za sprawą miejscowego dziedzica, Jerzego Ajchingera. Ponownie konsekrowany został przez katolickiego biskupa Mikołaja Oborskiego w roku 1624. Pierwszy poważny remont kościoła nastąpił pod koniec XVIII wieku, renowację w latach 1770–1804 zleciła ówczesna właścicielka miejscowości, Justyna Żarnowieckia. W 1897 roku na dachu dobudowano sygnaturkę. Następna gruntowna modernizacja nastąpiła w 1913 roku, m.in. wybudowano nową wieżę. W 1980 roku stan techniczny kościoła (zbutwiały zrąb) wymusił już nie remont a demontaż kościoła. Zanim to jednak uczyniono dokonano pomierzeń, by móc możliwie najwierniej go odtworzyć. Prace te trwały od 1 lipca 1981 do grudnia 1985 roku. Z kościoła sprzed demontażu pozostały oryginalne jedynie cztery słupy nośne słupowej konstrukcji wieży z początku XX wieku. 31 października 1999 roku arcybiskup Franciszek Macharski powtórnie konsekrował kościół. W rejestrze zabytków nieruchomych województwa małopolskiego znajduje się słupowa konstrukcja wieży kościoła. Galeria zdjęć Architektura Kościół jest orientowany. Do położonego we wschodniej części kościoła wielobocznie zamkniętego prezbiterium przylega murowana zakrystia, tworząca przedłużenie podłużnej osi, szerszej, wydłużonej nawy. Prezbiterium i nawa przykryte są wspólnym jednokalenicowym dachem, krytym eternitem. Położona w zachodniej części kościoła wieża zwieńczona jest dachem strzelistym. Wnętrze Nad nawą i prezbiterium znajduje się płaski strop, podobnie jak ściany wykonany ze świeżego drewna. W stropie nawy zaskrzynienia oparte na słupach. W barokowym ołtarzu głównym wykonanym w latach 1865–1870 mieści się obraz Przemieniania Pańskiego. Pozostałe dwa ołtarze boczne również barokowe. Przypisy Bibliografia Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 39. ISBN 83-89188-43-0. Historia parafii. [w:] www.radocza.pl [on-line]. [dostęp 2011-12-11].
Kościół Przemienienia Pańskiego w Sońsku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Sońsku – kościół rzymskokatolicki w diecezji płockiej. Historia Kościół w Sońsku został zbudowany staraniem ks. proboszcza Franciszka Chełmińskiego, w latach 1904–1905 w stylu neogotyckim, z cegły, na fundamencie z kamienia polnego. Konsekrował go Antoni Julian Nowowiejski – biskup płocki dnia 2 czerwca 1910 roku. Z początku XX w. pochodzi neogotyckie wyposażenie wnętrza i ogrodzenie cmentarza kościelnego. Polichromią przyozdobił kościół Władysław Drapiewski w latach 1931–1932. Częściowo uszkodzony w 1944, po wojnie został odbudowany, polichromia uzupełniona, zabrane w czasie okupacji dzwony zostały zastąpione nowymi. Chodnik wokół kościoła położono w roku 1966, kute z żelaza żyrandole ufundowano w 1969, ołtarz soborowy – w roku 1970, stacje Drogi krzyżowej – w roku 1973. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Starej Wronie

Kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Starej Wronie – katolicki kościół położony jest w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Joniec, w diecezji płockiej. Dokładnie w miejscowości Stara Wrona, często mylonej z samą nazwą „Wrona”, która jest tylko nazwą zwyczajową. Historia Z wizytacji z 1598 r. wiadomo, że w Starej Wronie istniał kościół pod wezwaniem św. Stanisława, który rozebrany został w 1775 r. W tymże roku rozpoczęto budowę nowego, także drewnianego kościoła, którą ukończono około 1780 r. Kościół ten został konsekrowany w 1792 r. Obecny, murowany, neogotycki kościół wzniesiono w latach 1898-1906, kiedy proboszczem był ks. Franciszek Karwacki. Konsekracji świątyni dokonał w 1907 r. bp Apolinary Wnukowski. Po uszkodzeniach wojennych w 1915 r. kościół był remontowany; rzeźby do wnętrza wykonał Wincenty Bogaczyk. Po II wojnie światowej restaurację kościoła przeprowadził ks. Wacław Bernaś, następnie w kościele pełnił funkcję księdza ks. Wawrzyniec Ulanowski, obecnie zaś Sławomir Karłowicz. Do 1800 r. istniała parafia we Wrońskach z kościołem pod wezwaniem św. Marii Magdaleny i św. Doroty. Po pożarze kościoła teren parafii włączono do Starej Wrony. Zobacz też Stara Wrona Parafia Św. Stanisława BM w Starej Wronie Bibliografia Wrona. Parafia pw. św. Stanisława BM. diecezja.plock.pl. [dostęp 2016-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-19)].
Kościół Przemienienia Pańskiego w Stargardzie (polskokatolicki)

Kościół Przemienienia Pańskiego w Stargardzie – położony przy ul. Nadbrzeżnej, obecnie należy do parafii Kościoła Polskokatolickiego. Kościół jest siedzibą dziekana dekanatu pomorsko-wielkopolskiego z siedzibą w Stargardzie, w diecezji wrocławskiej. Jest to neogotycka, salowa świątynia, wzniesiona na planie prostokąta, pierwotnie pięcioprzęsłowa. Kościół powstał pod koniec XIX wieku według projektu L. Braatza. Od początku aż do 1945 kościół należał do starokatolickiej gminy Kościoła Katolicko-Apostolskiego. Świątynia jest obecnie trzyprzęsłowa, od wschodu zamykana pięciobocznym prezbiterium. Nad nim wznosi się arkadowy szczyt z fryzem i sterczynami. Kościół nie ucierpiał w czasie II wojny światowej, jednak aż do 1959 niszczał, ponieważ nie był użytkowany. W tymże roku wschodnią część przekazano Kościołowi Polskokatolickiemu, zaś wtedy jeszcze istniejącą zachodnią część przekazano Kościołowi Zielonoświątkowemu oraz Kościołowi Chrześcijan Baptystów. Wskutek złego stanu w 1984 rozebrano dwa zachodnie przęsła świątyni. Kościół został wpisany do rejestru zabytków 12 grudnia 1996 pod nrem A-1324. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Przypisy
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Tłuszczu

Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Tłuszczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego, w dekanacie Tłuszcz diecezji warszawsko-praskiej. Murowany kościół został wybudowany w latach 1932-1933 na miejscu kaplicy istniejącej od 1930 roku. W 1957 roku rozpoczęła się budowa nowego prezbiterium dzięki staraniom proboszcza księdza Władysława Kwaśniewskiego. Świątynia była stopniowo rozbudowywana, aż uzyskała obecną formę. W dniu 13 maja 2010 roku kościół został konsekrowany przez księdza arcybiskupa Henryka Hosera. We wnętrzu znajdują się witraże projektu Pawła Przyrowskiego. Przedstawiają czterech Ewangelistów. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Wasilkowie

Kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Wasilkowie – murowany, neobarokowy kościół z XIX w., należący do parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Wasilkowie, dekanatu Wasilków, metropolii białostockiej, zlokalizowany w Wasilkowie, w województwie podlaskim, w powiecie białostockim. Historia Wybudowany w latach 1880–1883 według projektu Romualda Lenczewskiego. Podczas II wojny światowej został zniszczony, ale w roku 1944 odbudowany. Do 1961 roku był to kościół parafialny, w latach 1961–1983 – filialny, potem ponownie parafialny. Architektura Kościół nawiązuje do stylów romańskiego i gotyckiego. Nad jednonawowym kościołem góruje wieża - dzwonnica. Wyposażenie Wewnątrz budynku znajduje się 14 obrazów drogi krzyżowej, rzeźbiony konfesjonał oraz chrzcielnica starsza od kościoła - z 1860 roku. Przypisy
Verklärung-Christi-Kirche (Warschau)

Die katholische Kirche der Verklärung Christi (polnisch Kościół Przemienienia Pańskiego) in Warschau ist eine katholische Kapuzinerkirche an der ul. Miodowa in der Warschauer Innenstadt unweit des Schlossplatzes. Geschichte Die Kirche und das Kloster der Kapuziner wurden 1683 von König Johann III. Sobieski als Votiv für die Siege in den Schlachten bei Chocim und Wien gestiftet und von 1683 bis 1694 im Stil des Barock von Isidoro Affaitati dem Jüngeren, Augustyn Wincenty Locci und Tylman van Gameren errichtet. Der König-Stifter ließ sein Herz in der Kirche beisetzen. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Warschauer Innenstadt an der ul. Miodowa unweit des Schlossplatzes. Literatur Homepage Weblinks
Kapucijnenkerk (Warschau)

De Kapucijnenkerk, Transfiguratiekerk of voluit De Kapucijnenkerk van de Transfiguratie, (Pools: Kościoł Kapucynów) is een kerk in Warschau. De kerk werd gesticht door Jan III Sobieski uit dankbaarheid aan God, wegens het halen van de overwinning op het Beleg van Wenen in 1683. De kerk ligt naast het Pac-paleis aan de Ulica Miodowa en vlak bij het Koninklijk Kasteel. Het is de kerk van de kapucijnen in Warschau. Geschiedenis De kerk is gesticht uit dankbaarheid aan God door Jan III Sobieski, wegens de overwinning van Polen-Litouwen op het Ottomaanse rijk bij het Beleg van Wenen in 1683. De werkzaamheden begonnen in 1683 en duurden tot 1692. De architecten waren Izydor Affaita en Carlo Ceroni. Waarschijnlijk maakte de architecten gebruik van de ontwerpen van Tielman van Gameren en Augustino Locci de Jongere. In de kerk wordt de urn met het hart van Koning Jan III Sobieski bewaard, zijn lichaam is bijgezet in de Koninklijke crypte van de Wawelkathedraal in Krakau. De strakke fącade toont enig verwantschap met de Kapucijnenkerk in Rome. Externe link Kapucijnenkerk (Warschau): Homepage
Kościół Przemienienia Pańskiego w Węgierskiej Górce

Kościół Przemienienia Pańskiego w Węgierskiej Górce – kościół w Węgierskiej Górce, wybudowany w latach 1977–1981. Należy do parafii św. Katarzyny w Cięcinie. Historia Po wizytacji kanonicznej w parafii w Cięcinie 6 czerwca 1972 r. kardynał Karol Wojtyła wpisał w Tece Wizytacji: 21 stycznia 1976 r. kardynał Karol Wojtyła przewodniczył tu uroczystościom pogrzebowym tragicznie zmarłego kanonika ks. Jana Bryndzy i wygłosił kazanie: Cztery miesiące przed wyborem na papieża – 18 czerwca 1978 r. kardynał Karol Wojtyła dokonał aktu wmurowania kamienia węgielnego pod budowę kościoła pw. Przemienienia Pańskiego w Węgierskiej Górce. Odprawił z tej okazji Mszę św. koncelebrowaną i wygłosił kazanie. Wspomniał w nim pierwszego budowniczego kościoła – śp. ks. Jana Bryndzę: „Niech jego trud będzie kamieniem węgielnym kościoła, któremu na imię Przemienienie Pańskie”. Bryła kościoła przypomina trzy namioty. Znajdują się w niej największe organy piszczałkowe na Żywiecczyźnie, ponadto witraże przedstawiające sceny z życia Jezusa i Maryi, ołtarz główny ze sceną Przemienienia Pańskiego, oraz dwa boczne ołtarze wykonane z mozaiki marmurowej. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Śniatyczach

Kościół Przemienienia Pańskiego w Śniatyczach – rzymskokatolicki kościół w Śniatyczach, wzniesiony w 1838 jako cerkiew unicka. Następnie od 1875 do 1918 był świątynią prawosławną. W rękach katolików pozostaje od 1918. Historia W 1838 z fundacji hrabiny Antoniny Załuskiej w Śniatyczach została wzniesiona cerkiew unicka św. Jana Ewangelisty, która zastąpiła starszą świątynię istniejącą co najmniej od 1722 i noszącą wezwanie św. Jana Chrzciciela. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej obiekt przejął Rosyjski Kościół Prawosławny. W 1918 budynek został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego i w 1919 odnowiony. W latach II wojny światowej prawosławni na krótko odzyskali cerkiew. W latach 60. XX wieku, gdy obiekt ponownie pełnił funkcje kościoła, został gruntownie wyremontowany. Architektura Fasadę budynku zdobi neogotycki szczyt stanowiący adaptację na grunt cerkiewnej architektury drewnianej elementów zdobniczych typowych dla dziewiętnastowiecznych świątyń murowanych. Przypisy
Kościół Przenajświętszego Sakramentu w Łanach

Kościół pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu w Łanach – świątynia mariawicka, siedziba parafii Przenajświętszego Sakramentu w Markuszewie, położonej w diecezji lubelsko-podlaskiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Kościół Przenajświętszego Sakramentu znajduje się w Łanach, w gminie Markuszów, powiecie puławskim w województwie lubelskim. W otoczeniu świątyni znajduje się cmentarz mariawicki. Świątynię wybudowano w latach 1907–1909 pod przewodnictwem kapłana Piotra Marii Ładysława Golińskiego z własnych składek parafialnych. Drewniany – aktualnie remontowany kościół ma konstrukcję sumikowo-łątkową i wieńcową. Oszalowany budynek sakralny został wzniesiony na murowanej podmurówce, pierwotnie był kryty gontem. Kościół jest trójnawową budowlą halową z chórem muzycznym. Prezbiterium jest oddzielone od reszty świątyni ażurową balustradą wykonaną z drewna. Kościół wpisano do rejestru zabytków 13 lutego 1984 pod nr A/873. Przypisy
Kościół Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu

Kościół pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu – świątynia mariawicka, siedziba parafii Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu, położonej w diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Kościół Przenajświętszego Sakramentu znajduje się w Łowiczu przy Alejach Henryka Sienkiewicza, w powiecie łowickim w województwie łódzkim. Zaprojektował ją zapewne Jan Zaze. Świątynia wybudowana w 1910 w stylu neogotyckim typu bazylikowego, powstała na planie krzyża łacińskiego. Kościół murowany z cegły ceramicznej w wątku kowadełkowym. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Od południa pięcioboczny, przepruty ostrołukowym arkadowaniem przedsionek. Front kościoła zdobi wysoka neogotycka wieża oraz para pinakli. Nawa główna o sklepieniu krzyżowo-kolebkowym jest znacznie wyższa niż boczne, wsparte na 8 kolumnach. Wyposażenie kościoła jest bardzo skromne. W ołtarzu głównym znajduje się Chrystus Ukrzyżowany, na prawo od ołtarza ikona Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, po stronie lewej – ambona metalowa, koszowa z 1910. Na antepedium ołtarza widnieje herb Łowicza. Nad ołtarzem znajduje się pozłacana konfesja. W 2002 kościół wpisano do rejestru zabytków. Nabożeństwa w kościele odbywają się 3 razy w miesiącu. 4 września 1910, w nowo zbudowanym kościele odbyła się konsekracja biskupia kapłanów: Romana Marii Jakuba Próchniewskiego i Leona Marii Andrzeja Gołębiowskiego. Sakry udzielił biskup Jan Maria Michał Kowalski przy współudziale biskupów Gerarda Gula i Jakuba van Thiela. 9 czerwca 1935 r. w kościele miała miejsce konsekracja biskupia proboszcza miejscowej parafii, kapłana Stanisława Marii Tytusa Siedleckiego. Sakry udzieliła siostra biskupka Zofia Maria Honorata Klichowska-Próchniewska przy współudziale sióstr biskupek Heleny Marii Melanii Kubickiej i Stanisławy Marii Dezyderii Spodar. Kościół wpisano do rejestru zabytków 15 kwietnia 2002 pod nr A/3. Przypisy
Kościół Przenajświętszej Trójcy w Krakowie

Kościół Przenajświętszej Trójcy – rzymskokatolicki kościół klasztorny trynitarzy znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze, przy ulicy Łanowej 1, w Płaszowie. Wspólnota krakowska składa się zarówno z ojców, braci, jak i osób przygotowujących się do kapłaństwa oraz życia braterskiego we wspólnocie zakonnej. Przełożonym wspólnoty krakowskiej jest Minister Domu. Obok kościoła znajduje się budynek Wyższego Seminarium Duchownego trynitarzy. Zobacz też Dawny trynitariański Kościół Świętej Trójcy w Krakowie (ul. Krakowska) Linki zewnętrzne Witryna internetowa Kościoła i Zakonu oo. Trynitarzy w Krakowie. trynitarze.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-07-03)]. Lokalizacja Kościoła na WikiMapa
Kościół Rozesłania św. Apostołów w Chełmie

Kościół Rozesłania św. Apostołów w Chełmie – kościół parafialny w parafii rzymskokatolickiej pod tym samym wezwaniem, położony przy ul. Lubelskiej 55 w Chełmie. Historia Ufundowany przez Króla Polski Władysława Jagiełłę za zasługi Chorągwi Białego Niedźwiedzia z Chełma, która miała znaczący udział w bitwie pod Grunwaldem. Pierwotnie był to kościół drewniany wzniesiony w 1417. W 1578 kościół spłonął, po czym na jego miejscu wybudowano w 1585 kościół murowany, który został w 1754 rozebrany z powodu złego stanu technicznego. W latach 1753–1763 zbudowano obecny kościół pw. Rozesłania św. Apostołów. Fundatorami byli Marianna i Andrzej Wolscy oraz Wacław Piotr Rzewuski. Budowę kościoła powierzono architektowi Pawłowi Antoniemu Fontanie a pracami budowlanymi kierował Tomasz Rezler. Kościół konsekrował w 1795 biskup Jan Kanty Lenczowski. Świątynia uniknęła zniszczeń w ciągu swej historii, była tylko wielokrotnie remontowana, ostatni raz w 1994, kiedy to wymieniono pokrycie dachu na blachę miedzianą i położono tynki zewnętrzne. Architektura Trzynawowy kościół został wzniesiony w stylu późnobarokowym. Fasada zachodnia z dwiema skośnie ustawionymi wieżami, w charakterystyczny sposób odsuniętymi od eliptycznego korpusu z obejściem i z wydłużoną prostokątnie partią wschodnią. Na prawej wieży umieszczono w 1970 zegar. Przy prezbiterium znajdują się dwie prostokątne zakrystie z lożami na piętrze. Ośmioboczna nawa główna jest otoczona obejściem z kaplicami. Na dachu nawy znajduje się sygnaturka. Na dziedzińcu przed fasadą stoją symetrycznie ustawione figury późnobarokowe: Matki Boskiej Łaskawej i św. Józefa Kalasantego. Wystrój wnętrza Późnobarokowa polichromia (ok. 1758), pędzla Józefa Majera, była przemalowywana i kilkakrotnie restaurowana. Drewniane ołtarze, ambonę i chrzcielnicę wykonał w stylu rokokowym w trzeciej ćwierci XVIII w. Michał Filewicz. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks, a na zasuwie – obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Ołtarze boczne po lewej stronie mieszczą obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej, św. Antoniego, Adoracji Matki Boskiej przez św. Józefa Kalasantego, św. Kajetana z Dzieciątkiem i Matki Bożej (wszystkie pędzla Szymona Czechowicza). Ołtarze boczne po prawej zawierają obrazy: św. Józefa z Dzieciątkiem – (pędzla Czechowicza), Matki Boskiej Łaskawej, Przemienienia Pańskiego (kopia Rafaela). W nawie stoją zabytkowe ławki rokokowe i cztery późnobarokowe konfesjonały. W zakrystii znajdują się zabytkowe naczynia i szaty liturgiczne. Przypisy Bibliografia Historia parafii i kościoła
Kostel svatého Josefa (Přemyšl)

Kostel svatého Josefa v Přemyšlu (Kościół Salezjanów) byl postaven saleziánským řádem, v novogotickém stylu, v letech 1912–1923. Historie Vlastní stavba Základní kámen kostela byl položen 4. května 1913. Do začátku 1. světové války se podařilo postavit chrámové lodě. V letech 1922–1923 byly vystavěny gotické klenby. Kostel byl vysvěcen 6. listopadu 1927. Stavba a interiér kostela vycházela z návrhu italského architekta Maria Ceradiniho. Interiér Hlavní oltář z pozlaceného dubu byl vytvořen v roce 1927 ve třech kompozičních úrovních. Po stranách jsou dva obrazy místního malíře Mariana Strońského. Mezi nimi jsou čtyři gotické věžičky s postavami světců: sv. Tereza z Ávily, sv. František Saleský, sv. Barbora a sv. Stanislav Kostka. V letech 1949–1950 byly postaveny dva boční oltáře, které vytvořil místní sochař Kazimierz Koczapski. Na pravé straně je oltář "Srdce Ježíšova", po stranách dvě sochy svatých: sv. Pius X. a sv. František Saleský. Vlevo je oltář "Panny Marie Pomocnice křesťanům" s postavami bl. Augusta Czartoryského a sv. Dominika Savio. Vnitřní polychromii vytvořil v letech 1961–1962 krakovský malíř Stanisław Jakubczyk. Na zadních sloupech jsou menší oltáře sv. Terezy od Ježíška a sv. Antonína. Na chóru jsou 39 rejstříkové koncertní varhany z roku 1925, od české společnosti Reiger (přestavěny v roce 1967 a renovovány v roce 2000). Interiér chrámu doplňuje šest gotických zpovědnic a dřevořezby Křížové cesty. V hlavní lodi byla v roce 1925 položena mozaiková podlaha, obsahující 12 znaků zvěrokruhu, orámovaná buddhistickou svastikou, což znamená štěstí a prosperitu. V kapli je oltář vytvořený v roce 1938 přemyšlským rodákem, Janem Wojtowiczem, s postavou sv. Jana Boska, zakladatele salesiánské kongregace. Na skleněné stěně kaple visí portréty svatých salesiánů: bl. kněze Michaela Rua a sv. Dominika Savio, a na boční stěně obraz sv. Maria Dominiky Mazzarello, spoluzakladatelky řádu "Dcery Panny Marie Pomocnice křesťanů". Boční stěny jsou pokryty freskami zobrazujícími scény ze života sv. Jana Bosko, jejich autorem je Stanisław Jakubczyk. Tato kaple sloužila žákům bývalé "Varhanické školy". Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Salezjanów w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Josefa na Wikimedia Commons Oficiální stránky Parafia św. Józefa w Przemyślu Archivováno 27. 6. 2020 na Wayback Machine.
Kościół Salezjanów w Przemyślu

Kościół Salezjanów w Przemyślu – kościół św. Józefa, zbudowany w stylu neogotyckim w latach 1912–1923 przez Zgromadzenie Salezjanów w dzielnicy Zasanie. W 2023 roku arcybiskup Adam Szal ustanowił świątynię Sanktuarium Świętego Józefa, Wychowawcy i Opiekuna Zbawiciela. Historia Kamień węgielny pod kościół wmurowano 4 maja 1913, a poświęcenia dokonał biskup św. Józef Sebastian Pelczar. Do wybuchu I wojny światowej wzniesiono nawy. W latach 1922–1923 położono gotyckie sklepienie. Kościół został poświęcony 18 listopada 1923, a konsekrowany 6 listopada 1927. Budowę i wystrój wewnętrzny kościoła zrealizowano w oparciu o projekt włoskiego architekta Mario Ceradiniego. Ołtarz główny z drewna dębowego, złocony wzniesiony został w 1927 z fundacji bp Anatola Nowaka, w trzech kompozycyjnych wieżycach. Po bokach znajdują się dwa obrazy przemyskiego malarza Mariana Strońskiego. Między nimi znajdują się cztery gotyckie wieżyczki z figurami świętych: św. Teresy Wielkiej, św. Franciszka Salezego, św. Barbary i św. Stanisława Kostki. W latach 1949–1950 wybudowano dwa boczne ołtarze, które wykonał przemyski rzeźbiarz Kazimierz Koczapski. Z prawej strony znajduje się ołtarz Serca Pana Jezusa, po bokach którego stoją figury świętych: św. Piusa X i św. Franciszka Salezego. Z lewej strony – ołtarz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych z figurami bł. ks. Augusta Czartoryskiego oraz św. Dominika Savio. W 2004 przeniesiono do antepedium tego ołtarza trumnę z ciałem bł. ks. Augusta Czartoryskiego, którą przeniesiono z przedsionka kościoła. Polichromię wnętrza wykonał w latach 1961–1962 artysta malarz Stanisław Jakubczyk z Krakowa. Na tylnych filarach znajdują są ołtarzyki: św. Teresy od Dzieciątka Jezus i św. Antoniego. W chórze znajdują się 39-głosowe koncertowe organy, czeskiej firmy Reigera z 1925 (przebudowane w 1967, odnowione w 2000). Wnętrze świątyni uzupełnia sześć gotyckich konfesjonałów oraz płaskorzeźby Drogi Krzyżowej. W nawie głównej wyłożono w 1925 terazzową posadzkę przedstawiającą 12 figur zodiaku, obramowanych znakiem krzyża równoramiennego o załamanych ramionach – swastykami buddyjskimi, oznaczającymi szczęście i powodzenie. W kaplicy usytuowany jest ołtarz wykonany w 1938 r. przez Jana Wojtowicza z Przemyśla z figurą św. Jana Bosko, założyciela Zgromadzenia Salezjańskiego. Na przeszklonej ścianie kaplicy wiszą portrety świętych Salezjanów: bł. ks. Michała Rua oraz św. Dominika Savio, a na bocznej ścianie obraz współzałożycielki sióstr Córek NMP Wspomożenia Wiernych, św. Marii Dominiki Mazzarello. Polichromię ścian bocznych przedstawiającą sceny z życia św. Jana Bosko, wykonał Stanisław Jakubczyk. Kaplica ta służyła chłopcom dawnej Szkoły Organistowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia św. Józefa w Przemyślu
Kościół Stanisława Biskupa i Męczennika w Starych Bielicach

Kościół Stanisława Biskupa i Męczennika w Starych Bielicach – neogotycki kościół wzniesiony w latach 1894–1897. Został poświęcony 16.12.1945 roku jako katolicki św. Stanisława Biskupa i Męczennika, stając się filią parafii w Biesiekierzu. Architektura Świątynia jest orientowana: od strony wschodniej posiada wydzielone prezbiterium, zamknięte trójbocznie, oszkarpowane w narożach, a od zachodu wysoką wieżę przykrytą dachem dwuspadowym z iglicą. Wyposażenie Posiada dzwon wieżowy odlany w 1905 roku w Szczecinie. Wewnątrz zachowała się kropielnica wykuta w granicie na przełomie XIV i XV wieku. Bibliografia Wacław Nowicki, Koszalin i okolice, Wyd. Region Gdynia 2005, ISBN, 83-89178-73-7, s. 149-150