NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Królowa Rówień

Królowa Rówień – dość rozległy i mniej więcej równy teren stanowiący górne piętro Doliny Olczyskiej w Tatrach Zachodnich, w miejscu, gdzie graniczy ona z Doliną Gąsienicową. Nazwa pochodzi od nazwiska dawnego właściciela. Królowa Rówień to obszar pomiędzy południowymi stokami Wielkiej Kopy Królowej, wschodnimi Małej Kopy Królowej i Kopy Magury oraz północno-zachodnimi Królowego Grzbietu. Znajduje się na średniej wysokości ok. 1500–1600 m n.p.m. W przeszłości były to tereny pasterskie, tzw. Hala Królowa. Obecnie teren jest w większości zarośnięty kosodrzewiną z domieszką wierzby śląskiej. Na skraju równi znajdują się wielkie granitowe bloki skalne przywleczone w przeszłości przez lodowiec. Rówień zazwyczaj jest sucha, tzn. nie płynie nią żaden potok. Woda wsiąka bowiem w wapienne podłoże i płynie podziemnymi przepływami. W dolnej, wschodniej części zaczyna się łożysko Suchego Potoku Olczyskiego, który jednak prawie zawsze jest wyschnięty. Woda płynie nim tylko po dużych opadach. Z Królowej Równi Wyżniej rozpościera się jeden z ładniejszych widoków w Tatrach. Jest zaskakująco rozległy. Franz Dénes pisał o nim: „stoimy nagle przed jednym z najwspanialszych widoków wysokogórskich w całych Tatrach”. Mimo łatwego (jak na tatrzańskie warunki) terenu zdarzały się tutaj przypadki śmierci wskutek zabłądzenia (zapewne we mgle lub w nocy). Z rzadkich w Polsce gatunków roślin występuje podejźrzon rutolistny. Wzdłuż ścieżki turystycznej ciekawa roślinność tatrzańska, m.in. płożące się przy ziemi wierzba alpejska i żyłkowana, licznie kwitną tu (nawet na samej ścieżce) dzwonek wąskolistny, skalnica nakrapiana i inne. Szlaki turystyczne – szlak niebieski z Kuźnic przez Boczań, Skupniów Upłaz i Przełęcz między Kopami do Murowańca. Czas przejścia: 2 h, ↓ 1:35 h Nartostrady – Trasa Gąsienicowa z Kasprowego Wierchu przez górną część Równi Królowej, Dolinę Olczyską i Nosalową Przełęcz do Kuźnic. Przypisy
Krąg (jezioro w województwie pomorskim)

Krąg – przepływowe jezioro wytopiskowe, położone w mezoregionie Bory Tucholskie, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, w gminie Stara Kiszewa (powiat kościerski, województwo pomorskie). Charakterystyka Jezioro znajduje się na „Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Wierzycy”. Jest połączone wąskimi strugami z systemem wodnym dorzecza Wierzycy i z jeziorem Kozielnia. Charakteryzuje się niskimi brzegami zupełnie porośniętymi trzciną i sitowiem. Wschodnia zatoka przekształciła się w torfowisko chronione w ramach rezerwatu przyrody Mechowisko Krąg. Jezioro Krąg jest ostoją ptactwa wodnego. Dane morfometryczne Powierzchnia całkowita: 148,4 ha wysokość lustra: 120,8 m n.p.m. maksymalna głębokość: 2 m. Zobacz też Jezioro Krąg - obszar chroniony Krąg Konarzyny Olpuch Zamek Kiszewski
Duchy of Łowicz

The Duchy of Łowicz (Polish: Księstwo Łowickie Russian: Ловичское княжество, Księżak dialect: Ksinstwo) is a historical region in Poland, located in south-western Masovia, in the basin of the Bzura River, around the towns of Łowicz and Skierniewice. From the early Middle Ages until the partitions of the Polish–Lithuanian Commonwealth it was an estate of the Roman Catholic archbishopric of Gniezno. In the 19th century it belonged to the Russian tsars. The Duchy of Łowicz retains its identity of a separate historical and cultural region inhabited by the ethnic group of Księżaks (Łowiczans) who speak the Księżak dialect of the Polish language. Their cultural distinctiveness is a result of the centuries long affiliation with the land estate. History The Łowicz castellany, existing since the early Middle Ages, was originally a complex of estates of the archbishops of Gniezno, stretching around Łowicz, confirmed as part of the endowment of the Gniezno archbishopric as early as 1136. Rapid development of settlement in its area took place only in the 14th century during the reign of the archbishops Janisław and Jarosław Bogoria of Skotniki. In 1795, after the third partition of the Polish–Lithuanian Commonwealth, the Duchy of Łowicz was seized by the Prussian authorities, and subsequently by Napoleon (1806), who donated it to the marshal of France Louis Davout (1807). In 1815 it became a property of the government of the Kingdom of Poland, and in 1820 it was granted by Tsar Alexander I to Grand Duke Constantine and his wife Joanna Grudzińska (the Duchess of Łowicz). In 1838, the inhabitants of the Duchy of Łowicz were emancipated as one of the first groups of peasants in the country. The arable land allotments granted to the Księżak peasants at that time ranged from 30 to 50 morgas; communal pastures also came under the ownership of the village communities. The abolition of serfdom and granting land to the Księżaks contributed to a significant increase in their wealth and the development of their rich material culture in the second half of the 19th century. As a result of the popularization of sheep breeding, the modern Księżak clothing was formed at that time. From 1838 until World War I, the duchy remained the direct property of the tsars, who often organized large-scale hunts in the area. For this purpose, by decree of the tsar, a menagerie and a pheasantry were established in the forests of the duchy (Zwierzyniec and Bażantarnia in the present-day commune of Maków), where game was bred. By the end of the 19th century, this menagerie housed approximately 500 fallow deer, 30 red deer, and approximately 500 pheasants. The duchy existed until 1918, when the Second Polish Republic was established. After that, the name Duchy of Łowicz remained in use, but from then it has a purely historical and cultural character. References
Ethnographischer Park Kujawien-Dobrin

Der Ethnographische Park Kujawien-Dobrin in Kłóbka (polnisch Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce) ist ein im Jahr 1993 gegründetes Freilichtmuseum in Kłóbka, das eine Niederlassung des Regionalmuseums Kujawien-Dobrin in Włocławek ist. Das Freilichtmuseum befindet sich an den beiden Ufern des Flusstals der Lubieńka und besteht aus einem alten Dorf und einer Park-Hof-Anlage, die damals der Familie Orpiszewski gehörte. Auf der Fläche von 13 Hektar befinden sich 18 Gebäude der Volksarchitektur in zwei Sektoren geteilt: Kujawien-Land (zwei Bauernhöfe) und Dobrin-Land (ein Bauernhof). Holzgebäude mit Innenausstattung, traditionelle Gegenstände und Werkzeuge zeigen das tägliche Leben der Bauernfamilien vom späten 18. Jahrhundert bis in die 1930er Jahre. Im Hof befindet sich eine Ausstellung alter Innenräume und eine biographisch-artistische Ausstellung über Maria Orpiszewska geb. Wodzińska, der Verlobten Frédéric Chopins. Im historischen Park gibt es einen Geschichte- und Naturlehrpfad. Auf dem Gebiet des Freilichtmuseums befinden sich: Bauernhäuser Scheunen Stallgebäude: Speicher kleine Koben Kuhställe Pferdeställe Erdhütten, Brunnen, Bienenstöcke Handwerksbetriebe eine Schmiede eine Ölmühle eine Töpferei eine Windmühle eine Schule ein Wirtshaus eine Feuerwache eine kleine Kirche ein Hof Freilichtmuseumsplan Weblinks Der Ethnographische Park Kujawien-Dobrin in Kłóbka (polnisch)
Parc ethnographique de la région de Dobrzyń et de Couïavie à Kłóbka

Le parc ethnographique de la région de Dobrzyń et de Couïavie à Kłóbka est situé des deux côtés de la vallée de la rivière Lubieńka et se compose d'un ancien village, d'un complexe de parcs ainsi que de manoirs ayant précédemment appartenu à la famille Orpiszewski. Il couvre une superficie de 13 hectares avec 18 objets d'architecture folklorique collectés dans deux secteurs : la Couïavie (deux fermes) et la région de Dobrzyń (une ferme). Les bâtiments en bois avec mobilier intérieur, objets et outils traditionnels illustrent la vie quotidienne des familles paysannes de la fin du XVIIIe siècle aux années 1930. L'un des manoirs abrite une exposition d'anciens intérieurs mais aussi une exposition biographique et artistique de Maria Orpiszewska de la famille Wodzińscy, la fiancée de Frédéric Chopin. Dans le parc, on trouve un parcours d'éducation historique et naturelle. Plan du musée en plein air Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes (pl + en) Site officiel Article connexe Musée ethnographique à Włocławek, autre filiale du musée de la région de Dobrzyń et de Couïavie. Portail des musées Portail de la Pologne
Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce

Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce – skansen w Kłóbce założony w roku 1993, jest oddziałem Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku. Charakterystyka Skansen jest położony po obu stronach doliny rzeki Lubieńki i składa się z dawnej wsi oraz zespołu parkowo-dworskiego należącego niegdyś do rodu Orpiszewskich. Obejmuje obszar 13 ha, na którym zgromadzono 18 obiektów architektury ludowej zebranej w dwóch sektorach: Ziemi Kujawskiej (dwie zagrody) i Ziemi Dobrzyńskiej (jedna zagroda). Drewniane zabudowania z wyposażeniem wnętrz, tradycyjne przedmioty i narzędzia pokazują życie codzienne rodzin chłopskich od końca XVIII wieku do lat 30. XX wieku. We dworze ekspozycja dawnych wnętrz oraz wystawa biograficzno-artystyczna Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej, narzeczonej Fryderyka Chopina. W zabytkowym parku ścieżka edukacji historyczno-przyrodniczej. Ekspozycja Na terenie skansenu eksponowane są przykłady architektury kujawskiej i dobrzyńskiej. Ekspozycja obejmuje: garncarnię zagrodę kujawską nr 1 - z chałupą z końca XVIII w., przeniesioną z Wielkiego Pułkowa, ze stodołą, spichlerzem oraz owczarnią zagrodę kujawską, przeniesioną z Zalesie (powiat włocławski), na którą składa się chałupa z 1840 r., stodoła, olejarnia, obora zagrodę dobrzyńską, z domem z k. XVIII w. i budynkami gospodarczymi wiatrak koźlak z Zadusznik szkołę z okresu międzywojennego karczmę z Wielkiego Pułkowa kuźnię remizę kościół przeniesiony z Brzeźna pasiekę Zagrody uzupełnione są o dodatkowe elementy, takie jak studnie i piwniczki-ziemianki. W 2013 na potrzeby skansenu odrestaurowano spichrz dworski, w którym mieści się ekspozycja maszyn rolniczych. Od 2015 r. częścią parku etnograficznego jest również teren dworu Orpiszewskich z końca XVIII w. W 2023 r. zrekonstruowano dawny drewniany młyn wodny na rzece Lubience, w którym eksponowane jest wyposażenie młyna z lat 20. XX w. Galeria zdjęć Plan skansenu Linki zewnętrzne Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce. Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku.
Parque Etnográfico de Cujávia e Dobrzyń

Parque Etnográfico Cujávia e Dobrzyń o museu ao ar livre em Kłóbka foi fundado em 1993, e um filial do Museu da Terra de Cujávia e Dobrzyń em Włocławek. O museu ao ar livre situa-se nos ambos lados da vale do rio Lubieńka e compõe-se duma aldeia antiga e palácio rodeado por um parque da família Opriszewscy. todo complexo situa-se na área de 13 ha na qual são acumulados 18 objectos da arquitectura popular, divididos em dois setores: Terra de Cujávia (dois currais) e Terra de Dobrzyń (um curral). Os edifícios de madeira com um equipamento no interior, objetos tradicionais e ferramentas mostram a vida cotidiana das famílias campesinas desde do fim do século XVIII até os anos 30 do século XX. No palácio fica a exposição de interiores antigos e a exposição biográfico-artística de Maria da familia Wodzińscy Orpiszewscy, a noiva de Frederic Chopin. No parque histórico fica a trilha de educação histórico-natural. No território do museu ao ar livre ficam: cabanas armazéns edificios pecuarios: celeirós pocilgas curral estábulos depósitos subterrâneo, poços e colmeias oficinas de artesanato: forja lagar de azeite olaria moinho escola pousada posto de bombeiros igreja palácio Plano do parque Bibliografia Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce. Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku. (pol.). Notas Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em polonês/polaco cujo título é «Kujawsko-Dobrzyński Park Etnograficzny w Kłóbce», especificamente desta versão.
Kukląg

Kukląg – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. olsztyńskim, w gminie Purda, leżące na terenie Pojezierza Olsztyńskiego. Znajduje się około 2 km na południowy wschód od granic Olsztyna. Przyjmuje wody kilku dopływów, między innymi Kanału Szczęsne a odpływ wód odbywa się w kierunku północno-wschodnim do Jeziora Klebarskiego. Jezioro ma wydłużony kształt, linia brzegowa słabo rozwinięta, brzegi niskie i płaskie. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 153,0 ha do 163,4 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 114,2 m n.p.m. lub 114,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,5 m, natomiast głębokość maksymalna 25,0 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1989 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Kukląg. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Linowskie. Przypisy Bibliografia Inspektorat Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Olsztynie, Olsztyn 2007 r. [1] Linki zewnętrzne Jezioro Kukląg w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Kukowo (jezioro)

Kukowo – jezioro w gminie Bargłów Kościelny, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Jezioro położone jest na Pojezierzu Ełckim. Ma kształt wydłużony z północy na południe. W zachodniej części jeziora znajduje się cypel. Południowo-zachodni brzeg jest zadrzewiony. Na północ od jeziora leży wieś Kukowo, a ok. 0,5 km na południowy wschód – jezioro Reszki, połączone ciekiem wodnym. Z zachodniej części jeziora wypływa ciek wodny, prowadzący do rzeki Przepiórka. W jeziorze występują gatunki ryb: lin, karp, okoń, płoć, sandacz, szczupak. Łowisko jeziora Kukowo jest zarządzane przez Gospodarstwo Rybackie Łomża. Kukowo wchodzi w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu Jeziora Rajgrodzkie. Przy wschodnim brzegu jeziora znajdują się pomniki przyrody – dwa jałowce pospolite. Przypisy Bibliografia Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2012-02-05]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 166, ISBN 83-239-9607-5 . Nasze łowiska. Gospodarstwo Rybackie Łomża. [dostęp 2012-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-07)].
Kupiec Poznański

Kupiec Poznański – centrum handlowo-biurowe, należące do spółki akcyjnej Kupiec Poznański powstałej w 1997 roku, znajdujące się w centrum Poznania przy placu Wiosny Ludów. Układ Projekt powstał w pracowni projektowej Litoborski & Marciniak. Budynek o łącznej powierzchni 32.000 m² ukończono w 2001 roku. Składa się on z pięciu kondygnacji nadziemnych i jednej podziemnej. Łączy on w sobie funkcję biurową i handlową. Na parterze, I i II piętrze zlokalizowane są sklepy, kawiarnie i punkty usługowe, natomiast trzy ostatnie kondygnacje przeznaczone są na pomieszczenia biurowe. Na elewacji znajduje się tablica upamiętniająca prezydenta USA – Herberta Hoovera, którego imię nadano obecnemu placowi Wiosny Ludów w 1946, w dowód wdzięczności za pomoc tego polityka dla Polski. Nazwa została potem zmieniona przez komunistów. Parcela Dariusza Bąkowskiego Na narożniku placu Wiosny Ludów i Podgórnej znajduje się niewielka działka należąca do Dariusza Bąkowskiego. Podczas powstawania Kupca Poznańskiego nie zgodził się on na wykupienie tej działki – obecnie budynek Kupca otaczający działkę z dwóch stron wykończono w ten sposób, ze przylegające do parceli ściany są ślepe i nieotynkowane. Następnie wniósł on oskarżenie do prokuratury przeciw prezydentom Poznania Wojciechowi Szczęsnemu Kaczmarkowi oraz Ryszardowi Grobelnemu, obwiniając ich o narażenie miasta na straty podczas budowy Kupca (sąd uwolnił ich od zarzutów). Dariusz Bąkowski protestował również przeciwko budowie odcinka trasy tramwajowej na Rataje na ul. Podgórnej, argumentując, że uniemożliwi to podłączenie mediów do planowanej przez niego inwestycji – kamienicy. Zobacz też „Kupiec” – poznańskie czasopismo kupieckie zaraza w Poznaniu (1709) – podczas epidemii dżumy, w miejscu galerii znajdował się dół, w którym grzebano zwłoki ofiar choroby i głodu Przypisy Linki zewnętrzne Pozwolenie na budowę kamienicy na parceli Dariusza Bąkowskiego w lokalnej gazecie
Kąpielisko Oporów

Kąpielisko Oporów (Badesportpark Opperau, Volksbad Opperau – Kąpielisko Ludowe na Oporowie) – kąpielisko położone w południowej części Wrocławia, na osiedlu Oporów, w południowo-wschodniej części dawnej dzielnicy Fabryczna. Znajduje się przy ulicy Harcerskiej 25, która wcześniej nosiła nazwę Am Sportbad, czyli Przy basenie sportowym. Cały ośrodek obejmował oprócz budynków i budowli związanych z rekreacją wodną i pływaniem także inne obiekty sportowe związane z uprawianiem sportu i różnych form rekreacji. Projektantem był Richard Konwiarz Historia W miejscu, w którym zbudowano Kąpielisko Oporów, wcześniej eksploatowano złoża gliny dla potrzeb miejscowej cegielni, funkcjonującej do lat 20. XX wieku. Po zakończeniu wydobywania dostępnego surowca z wyrobisk, zostały one zalane wodą. W ten sposób powstały 3 stawy, tzw. glinianki. Mając gotowe wykopy, postanowiono wykorzystać je wraz z przyległym terenem na potrzeby budowy ośrodka sportu i rekreacji obejmującego także otwarte pływalnie. I tak jedna z glinianek została zasypana, drugą pozostawiono jako staw gondolowy, w którym można było pływać tylko w wypożyczonych łodziach i kajakach, a trzeci wykorzystano jako zagłębienie, w którym umieszczono niecki basenów i w ten sposób wykorzystano go do budowy kąpieliska. Infrastruktura Na infrastrukturę całego ośrodka składały się: budynek przy ulicy Harcerskiej, w którym znajdowały się między innymi kasy, przebieralnie, bufet i inne niezbędne pomieszczenia, brodzik dla dzieci z plażą o powierzchni 2750 m2, basen długości 100 m, podzielony wzdłuż na dwie równe części o jednakowej szerokości: dla osób umiejących pływać o głębokości od 2,5 do 3,5 m, oraz dla osób nieumiejących pływać o głębokości od 1 do 1,3 m, basen od głębokości około 4 m z wieżą dla skoczków o wysokości 4 m, za nim boisko o powierzchni 342 m², które otoczone było torem żużlowym o długości 120 m, na zachód od basenu znajdowały się trawiaste place sportowe: o powierzchni 7700 m² przeznaczony dla mężczyzn, oraz o powierzchni 7500 m² przeznaczony dla kobiet, plac sportowy przeznaczony dla dzieci o wymiarach 55 × 30 m, posiadał także piaskownicę o powierzchni 400 m², teren przeznaczony do opalania o powierzchni 1540 m², z podziałem na część przeznaczoną dla kobiet i osobno dla mężczyzn, staw gondolowy o głębokości 10 m położony w południowej części kompleksu. Współcześnie Współcześnie urządzony został tu także plac zabaw dla dzieci oraz boisko do minikosza. Kąpielisko, na mocno zredukowanej powierzchni, zostało ponownie uruchomione w czerwcu 2016 roku. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Kąpielisko Oporów w Wikimapii (dostęp 2012-01-05)
Kąpielisko Glinianki

Kąpielisko Glinianki – kąpielisko położone w zachodniej części Wrocławia, utworzone w oparciu o trzy zbiorniki wodne – glinianki, powstałe w wyniku eksploatacji na potrzeby pobliskich cegielni występujących tu złóż gliny (zbiorniki poeksploatacyjne). Ponieważ cegielnie zostały zniszczone podczas działań wojennych pod koniec II wojny światowej, zaprzestano wydobycia stąd surowca, a wykopy zostały zalane wodą, tworząc zespół trzech stawów. Kąpielisko położone jest przy ulicy Kosmonautów 2. Zachodni zbiornik przeznaczono do kąpieli, natomiast wschodni do uprawiania sportów wodnych. Początkowo zbiorniki te wykorzystywano do kąpieli, mimo iż nie było tu zorganizowanego kąpieliska ("na dziko"). Zbiorniki gwarantowały w tamtym czasie wyjątkową czystość wody. Z czasem miejsce to stało się na tyle popularne, że postanowiono utworzyć tu kąpielisko. Od początku lat 60. XX wieku wyznaczono tu już strzeżone miejsce do kąpieli, uruchomiono także wypożyczalnię kajaków i rowerów wodnych. Od 1967 roku funkcjonuje jako Kąpielisko Glinianki. W latach 70. XX wieku wybudowano szatnie, toalety, prysznice i kioski gastronomiczne. Z kolei w latach 80 XX wieku został zbudowany pawilon wejściowy, w którym usytuowano kasy i biura. Powstało też boisko gier. Wypożyczalnia sprzętu wodnego rozszerzyła ofertę o sprzęt żeglarski. w 1996 roku zainstalowano zjeżdżalnię wodną (długości 90 m), którą usunięto w 2013 roku. Obecnie dostępne są takie inne atrakcje i urządzenia, np. stoły do gry w tenisa stołowego, boisko do piłki plażowej oraz pole biwakowe. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Kąpielisko Glinianki w Wikimapii (dostęp 2012-01-11) Kąpielisko Glinianki (wejście) we Wroclaw360. wroclaw360.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-28)]. (dostęp 2012-01-11)
Kępa Parnicka

Kępa Parnicka (niem. Silberwiese) – wyspa rzeczna na Międzyodrzu w Szczecinie oraz część miasta w granicach osiedla Międzyodrze-Wyspa Pucka. Charakterystyka Jej powierzchnia wynosi ok. 25 ha. Od zachodu opływa ją na Odra Zachodnia. Na północy oddzielona jest od Łasztowni Kanałem Zielonym, natomiast w południowej części jest połączona z Wyspą Zieloną groblą usypaną przez stare koryto płynącej obecnie po jej wschodniej stronie Parnicy. Historia Od 1243 stanowiła własność Szczecina, używana jako miejsce wypasu bydła i pozyskiwania drewna. W XVII wieku, podczas panowania szwedzkiego, zabudowana fortyfikacjami. W XVIII wieku fortyfikacje na wyspie zostały rozebrane. Rozpoczęto osuszanie terenu i wznoszenie magazynów. Niemiecka nazwa wyspy oznacza dosłownie srebrną łąkę z uwagi na istniejącą tu swego czasu hutę srebra. W 1841 wyspę kupiło Towarzystwo Budowy Kolei. W 1846 w północnej części zbudowano przecinający wyspę nasyp kolejowy (pomiędzy współczesnym dworcem Szczecin Główny i stacją Szczecin Port Centralny), zaś jej południową część przeznaczono pod zabudowę mieszkalną. W 1850 powstał drogowy Most Zielony łączący wyspę z Łasztownią ponad Kanałem Zielonym, a w 1854 Most Dworcowy, łączący ją z lewobrzeżną częścią Szczecina. W 1868 wzdłuż linii kolejowej przecinającej północną część wyspy wybudowano blaszany tunel w celu ochrony przeciwpożarowej pobliskich składów od iskier sypiących się z kominów przejeżdżających lokomotyw. Tunel został zdemontowany w 1924. W czasie II wojny światowej na Kępie Parnickiej mieścił się obóz pracy przymusowej. W 1944 większa część zabudowań została zniszczona w wyniku nalotu alianckiego. Po 1945 nie odbudowano wysadzonego przez Niemców Mostu Dworcowego, zaś zabudowę mieszkalną zastąpiono składowo-magazynową. Do początków XXI wieku przetrwało jedynie 8 budynków o charakterze mieszkalnym stanowiących część osiedla Międzyodrze-Wyspa Pucka. Główną ulicą jest Leona Heyki, przy której znajduje się m.in. baza autobusowa PKS Szczecin, a także baza Szczecińskiego WOPR. Na Kępie Parnickiej znajduje się też siedziba Sanepidu. Na przełomie lat 2021 i 2022 rozpoczęto na Kępie Parnickiej realizację dwóch osiedli mieszkaniowych: „Nowa Przystań” – firmy Siemaszko i osiedla „Sedina Apartamenty” firmy Budnex. Zobacz też Parnica Most Dworcowy Przypisy
Passarel·la del Pare Bernatek

La Passarel·la del Pare Bernatek (en polonès Kładka Ojca Bernatka) és una passarel·laper a vianants i ciclistes sobre el riu Vístula a Cracòvia que connecta Kazimierz amb Podgórze, construïda al lloc de l'antic pont Podgórski. Per decisió de l'Ajuntament de Cracòvia, va ser anomenada en honor al Pare Laetus Bernatek, un religiós que, a finals del segle XIX i principis del XX, va impulsar la construcció dels edificis de l'Hospital dels Germans Bonifacis de Sant Joan de Déu a Cracòvia.