NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arboretum w Lipnie

Arboretum w Lipnie – park dendrologiczny w Lipnie koło Niemodlina, najstarsze arboretum w Polsce. Historia Jest to obszar, który we wczesnym średniowieczu zajmowała Przesieka Śląska, puszcza oddzielająca Śląsk Dolny od Górnego, gdzie w XVIII wieku urządzono krajobrazowy park angielski. Założony został w 1782 roku przez Jana Nepomucena Karola Praschmę, właściciela dóbr niemodlińskich (jako pierwsze posadzono dwa jałowce wirginijskie – obecnie jedne z najstarszych i najwyższych w Polsce). Urządzenie ogrodu powierzono nieznanemu ogrodnikowi wirtemberskiemu. Po II wojnie światowej nastąpił znaczny ubytek roślin: w 1952 było tu 135 gatunków, a w 1977 już tylko 95. Współczesność Obecnie wchodzi w skład administrowanego przez Nadleśnictwo Tułowice zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Lipno” i zajmuje obszar 4,18 ha, położony w oddziale 154g Leśnictwa Goszczyce. Na terenie ogrodu rośnie wiele gatunków drzew ze strefy umiarkowanej Ameryki Północnej, Azji, Europy Południowej, sprzyjają temu panujące tu warunki klimatyczne i gruntowe. Park jest najcieplejszym miejscem Opolszczyzny – średnia roczna temperatura wynosi 8,6 °C, a śródleśne położenie ogrodu sprawia, że rosnące tu rośliny są osłonięte od mrozu i wiatru. Park dysponuje interesującą kolekcją azalii i rododendronów. Rośnie tu jeden z najstarszych i największych w Polsce żywotników olbrzymich. Inne cenne rośliny to: tulipanowiec amerykański, ambrowiec balsamiczny, czy grujecznik japoński. Grzyby reprezentuje m.in. rzadki gwiazdosz frędzelkowany. Galeria Zobacz też Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Lipno” Przypisy Bibliografia Danuta Emmerling: Lipno najpiękniejszy park Opolszczyzny. Opole: Śląskie Wydawnictwo ADAN, 2003. ISBN 83-915371-4-5. Linki zewnętrzne Ogród Dendrologiczny w Lipnie. [w:] Strona gminy Niemodlin [on-line].
Arsenał w Stargardzie

Arsenał (lub Zbrojownia) – budynek położony w południowej części Starego Miasta w Stargardzie, o wymiarach 12,3 × 16,5 m, powstały ok. roku 1500. Ściany zostały udekorowane (podobnie jak baszta Morze Czerwone) układanymi z cegły zendrówki pasami rombowymi Budynek początkowo jednokondygnacyjny w różnych okresach zmieniał swoją funkcję. W celu zwiększenia powierzchni z czasem wprowadzono drewniany strop, tworząc dwie kondygnacje. W przyziemiu znajdował się magazyn – zbrojownia, a pierwsze piętro służyło jako warsztat naprawy i produkcji sprzętu wojskowego. Po pożarze w 1635 roku rozpoczęto przebudowę arsenału, w czasie której oparto sklepienie na dwóch sześciobocznych filarach. Powrócono także do konstrukcji jednopoziomowej. W XIX wieku ponownie przebudowano zbrojownię, przystosowując ją do więzienia. W czasie I wojny światowej obiekt uległ zniszczeniu, a odbudowany został dopiero w 1936 roku. Arsenał ponownie uległ zniszczeniu w czasie II wojny światowej. Zbrojownię odbudowano w latach 1974–1977, a jej wnętrza przystosowano do funkcji Archiwum Państwowego. Stargardzki Arsenał stanowi unikat na Pomorzu, ponieważ w żadnym z miast nie zachowała się budowla o podobnym przeznaczeniu. Bibliografia Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 47-48. Olszewski E., Stargardzkie abc, Stargard 2001, s. 11. Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 65-66.
Augustana

Augustana – zwięzłe określenie Augsburskiego Wyznania Wiary (łac. Confessio Augustana – Konfesja Augsburska), najważniejszej księgi symbolicznej luteranizmu. Nazwę Augustana nosi w Polsce powstały w 1992 ośrodek wydawniczy Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP w Bielsku-Białej, z siedzibą przy pl. Marcina Lutra 3, na Bielskim Syjonie oraz będące jego częścią Wydawnictwo Augustana. Linki zewnętrzne Wydawnictwo Augustana Klub Księgarni Augustana. kka.augustana.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-19)].
Maciejowa-Hütte

Die Maciejowa-Hütte (pl. Bacówka PTTK na Maciejowej) liegt auf einer Höhe von 852 m ü. NN in Polen in den Beskiden auf dem nördlichen Berghang des Turbacz. Geschichte Die erste Hütte wurde 1977 erbaut. Sie liegt in der Nähe eines Skigebiets am Rand des Nationalparks Gorce. Zugänge Die Hütte ist u. a. zu erreichen: ▬ vom Turbacz auf dem rot markierten Beskiden-Hauptwanderweg ▬ von Rabka-Zdrój auf dem rot markierten Beskiden-Hauptwanderweg ▬ von Piątkowa Góra auf dem grün markierten Wanderweg ▬ von Poręba Wielka auf dem gelb markierten Wanderweg Gipfelbesteigungen Gipfel in der näheren Umgebung der Hütte sind: Turbacz (1310 m) Maciejowa (815 m) Siehe auch Stare-Wierchy-Hütte Turbacz-Hütte Rzeki-Hütte Na-Skałce-Hütte Liste von Schutzhütten in Polen Weblinks Homepage Literatur Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Makowski, Beskid Wyspowy, Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, S. 80–96. ISBN 978-83-925599-5-5. Marek Cieszkowski, Paweł Luboński: Gorce – przewodnik dla prawdziwego turysty. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2004. ISBN 83-89188-19-8. Gorce. Mapa turystyczna 1:50 000. Kraków: Compass, 2007. ISBN 978-83-89165-39-8. Jolanta Wyznakiewicz: Wędrówka przez Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Przewodnik turystyczny. Warszawa-Kraków: Zakł. Wyd.-Propagandowy PTTK, 1982.
Bacówka PTTK na Maciejowej

Bacówka PTTK na Maciejowej – schronisko turystyczne PTTK w Gorcach. Położone jest na polanie Przysłop, na grzbiecie odchodzącym od Turbacza do Rabki. Nazwa schroniska jest myląca, znajduje się ono bowiem około 1 km na południowy wschód od szczytu Maciejowej (836 m n.p.m.), na wysokości 852 m n.p.m. Znajduje się w granicach miasta Rabka-Zdrój. Opis schroniska Jest to schronisko turystyki kwalifikowanej, przeznaczone do obsługi turystów indywidualnych. Wybudowane zostało w 1977 według projektu S. Karpiela. Wnętrze schroniska ma oryginalny wystrój; ściany pokryte są rzeźbami wykonanymi przez absolwentów Liceum Sztuk Plastycznych im. A. Kenara z Zakopanego, również pozostałe detale wykończenia i sprzęt (krzesła, osłony grzejników i inne) są stylowe. Obiekt należał do Klubu Bacówkarza. Schronisko stanowi bazę dla uprawiania górskiej turystyki pieszej, rowerowej i narciarskiej. Posiada miejsca noclegowe, bufet z ciepłymi posiłkami. Organizuje spotkania literackie, okolicznościowe imprezy, obozy i sylwestra. Otoczenie schroniska Zimą w pobliżu funkcjonowały dwa wyciągi narciarskie – Maciejowa I i Maciejowa II. Niedaleko bacówki znajduje się granica Gorczańskiego Parku Narodowego. Ze schroniska szeroka panorama widokowa od szczytu Wierchowej po Babią Górę. W dalszej perspektywie (przy dobrej pogodzie) widoczny jest łańcuch Tatr oraz słowackie góry Wielki Chocz i Mała Fatra. Szlaki turystyki pieszej – czerwony (Główny Szlak Beskidzki) z Rabki przez Maciejową. Czas przejścia: 1:45 h, ↓ 1:15 h – czerwony (Główny Szlak Beskidzki) na Turbacz przez Stare Wierchy i Obidowiec. Czas przejścia: 3:0 h, ↓ 2:40 h – zielony z Piątkowej Góry przez Rdzawkę i Świńską Górę do Bacówki na Maciejowej. Czas przejścia: 2:35 h, ↓ 2:30 h – zielony z Poręby Wielkiej. Czas przejścia: 1:15 h, ↓ 0:50 h Do bacówki prowadzą również liczne szlaki rowerowe. Przypisy
Bagno Pilchowskie

Bagno Pilchowskie, także Jezioro Pilchowskie (niem. Polchower See) – wysychające i porastające szuwarami jezioro położone ok. 1 km na zachód od wsi Pilchowo w powiecie polickim. Na arkuszu mapy katastralnej Pomorza Szwedzkiego z roku 1692 dotyczącego Pilchowa jezioro ma długość ok. 600 m i szerokość ok. 300 m. Podobne rozmiary ma to jezioro na mapie okolic Szczecina z 1940 r. Wpada do niego strumień Wielecki Potok. Ponieważ jezioro jest w zaawansowanym stadium lądowacenia i upodabnia się coraz bardziej do bagna, ostatnie wydawnictwa kartograficzne odnotowują je już jako Bagno Pilchowskie. Bagno Pilchowskie jest siedliskiem m.in. kumaka nizinnego i żółwia błotnego – gatunków objętych ochroną według prawa polskiego i unijnego. Przypisy Bibliografia T. Białecki, L. Turek-Kwiatkowska, Szczecin stary i nowy, Szczecin 1991, str. 360.
Bank Ludowy w Witkowie

Bank Ludowy w Witkowie – dawna siedziba Banku Ludowego w Witkowie, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy Starym Rynku pod numerem 14. Został wybudowany w 1913 roku. W dniu 9 czerwca 2003 roku został wpisany do rejestru zabytków. Obecnie siedziba centrali Banku Spółdzielczego w Witkowie. Galeria Linki zewnętrzne Bank Spółdzielczy w Witkowie - Historia Banku. bswitkowo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-19)].
Bartąg (jezioro)

Bartąg, potocznie Bartążek (dawn. Bartężkowe, Bartajskie, niem. Klein Bertunger See, hist. Bertingen, Berting) – jezioro położone w dorzeczu rzeki Łyny, w gminie Stawiguda (powiat olsztyński, województwo warmińsko-mazurskie), około 4 km na południe od granic Olsztyna. Nazwa Nazwa jeziora pochodzi od pruskiego pola (lauksu) Berting, znajdującego się w ziemi Berting (terra Bertingen) i ma związek z bartnictwem. Miejscowości Nad jeziorem położone są trzy miejscowości, historycznie ze sobą powiązane. Na południowym krańcu jeziora leży wieś Bartążek (niem. Klein Bertung), na północno-wschodnim osada Owczarnia (niem. Neu Bertung). Na zachód od jeziora znajduje się wieś Bartąg (niem. Gross Bertung). Charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro znajduje się na Pojezierzu Olsztyńskim. Brzegi przeważnie o łagodnych stokach i tylko miejscami strome, długość linii brzegowej wynosi 4400 m. Jezioro położone w krajobrazie rolniczym (otwartym) z nielicznymi nadbrzeżnymi drzewami. W zlewni znajdują się łąki, pola uprawne oraz zabudowania. Dno przy brzegu piaszczyste, głębiej muliste. Szuwary porastają na prawie całej linii brzegowej. Wśród elodeidów występują rdestnice, ramienice i rogatek. Do jeziora wpływają nieliczne, małe drobne cieki śródpolne, a wypływa niewielki ciek (w części południowej), regulowany zastawką (odpływ częściowo prowadzony drenami), kierując się do Jeziora Kielarskiego. Ryby W jeziorze występują następujące gatunki ryb: leszcz płoć okoń szczupak węgorz jazgarz kiełb Przypisy Bibliografia „Jeziora okolic Olsztyna – przewodnik wędkarski”, cz. 1, Olsztyn 1996, Instytut Rybactwa Śródlądowego
Basteja przy Baszcie Tkaczy

Basteja (przy baszcie Tkaczy) – basteja w Stargardzie Została wzniesiona w XVI wieku z myślą o nowym sposobie obrony obwałowań miejskich, opartym o broń palną. Dlatego na jej ścianach zewnętrznych rozmieszczone zostały liczne otwory strzelnicze: kluczowe i szczelinowe. Na górze budowli znajdowała się platforma do ustawiania armat. W XIX wieku basteja utraciła znaczenie militarne. Została podwyższona o jedno piętro i przystosowana do funkcji mieszkalnych. W 1945 roku basteja została zniszczona i przez kilka dekad pozostawała w ruinie. Została odbudowana w latach 1979–1980, a jej wnętrze przystosowano do funkcji muzealnych. Obecnie, od czerwca 2013 roku, w przebudowanej i wyremontowanej Bastei znajduje się multimedialna wystawa stała Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Stargardzie o historii miasta do lat 20. XX wieku. Oprócz wystawy, w Bastei organizowane są spotkania, wykłady historyczne oraz urodziny dla dzieci i gry typu escape room dla dorosłych. Basteja przy Baszcie Tkaczy jest jedyną w całości zachowaną z trzech budowli tego typu w Stargardzie. Są one unikatem w skali Pomorza. Basteja, Kolegiata Mariacka i mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Przypisy
Bastion (fort reditowy) V „Lubicz”

Bastion V „Lubicz” – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Pierwotnie standardowy fort reditowy z 1861–1866. Bliźniaczy do Bastionu III „Kleparz”. Narys bastionu z centralną reditą i fosą klasyczną z kaponierami. Około roku 1888 miała miejsce modernizacja obiektu z wykonaniem poprzecznic na wale. Po 1907 r. dobudowano koszary artylerii. W latach II wojny światowej zabudowania fortu pełniły rolę magazynów. Fort został częściowo zburzony i zniwelowany, a następnie zasypany ziemią w 1950 r. Obecnie w miejscu bastionu znajduje się Rondo Mogilskie. Ruiny bastionu odkopano i wyeksponowano przy okazji gruntownej przebudowy ronda. Ostatecznie prace konserwatorskie przy ruinach zakończyły się w grudniu 2008 r. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Bastion V „Lubicz” w WikiMapia
Bastion Ceglarski

Bastion Ceglarski – fragment fortyfikacji Wrocławia, wybudowany w 1585 w północno-wschodniej części pasa murów zewnętrznych okalających wrocławskie Nowe Miasto. Zburzony wraz z murami na początku XIX wieku. Historia Bastion powstał w 1585 w miejscu, gdzie wcześniej znajdowała się jedna z bastei flankujących znajdującą się tu Bramę Ceglarską. Zaprojektowany był w systemie nowowłoskim przez Hansa Schneidera von Lindau, architekta, budowniczego i fortyfikatora kilku miast na Pomorzu i Śląsku. Wyposażony był w kazamaty (podobnie jak inny z wrocławskich bastionów projektu Schneidera – Bastion Sakwowy), w późniejszym okresie otrzymał jeszcze rawelin i kawalierę. Po likwidacji fortyfikacji miejskich po roku 1807, bastion zamieniono na wzgórze widokowe, które weszło w skład promenady spacerowej; kazamaty zasypano, a wszystkie urządzenia wojskowe zlikwidowano. Później na cześć pisarza i aktora Karla von Holteia wzgórze nazwano Holtei Höhe (pol. Wzgórze Holteia), a na jego szczycie wystawiono pomnik z popiersiem artysty. Po roku 1945 przemianowano je na Wzgórze Polskie; znajduje się ono w czworoboku dzisiejszych ulic Garncarskiej, Purkyniego, Promenady Staromiejskiej i biegnącego wzdłuż brzegu Odry Bulwaru Xawerego Dunikowskiego. Z dawnego bastionu pozostały fragmenty murów, portalu i działobitni (stanowisko ogniowe działa) oraz zasypane kazamaty. Ostatnie prace konserwatorskie podejmowano w latach 70. i 80. XX wieku, jednak ich nie zakończono. W 2025 zaplanowano remont tarasu artyleryjskiego oraz rekonstrukcję trzech stanowisk artyleryjskich. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5. Linki zewnętrzne Bastion Ceglarski/Wzgórze Polskie we Wratislavie Amici
Adelsturm

Der Adelsturm (polnisch Baszta Szlachecka ) war ein backsteingotischer Wehrturm auf dem Krakauer Wawelhügel. Es sind nur die Fundamente des Turms erhalten. Beschreibung Der Adelsturm wurde im 15. Jahrhundert unter König Kasimir IV. Andreas gebaut. Der Turm war Teil der südlichen Mauerbefestigung des Wawels, die auf das frühe 14. Jahrhundert zurückgeht. Der Turm wurde ab 1851 von den Österreichern im Zuge des Umbaus der Wehranlagen des Wawels zur Krakauer Zitadelle im Rahmen der Festung Krakau abgetragen. Bei dieser Umbaumaßnahme wurden auch die benachbarten Wehrtürme Tęczyński-Turm und Frauenturm abgebaut. Die Fundamenten aus Kalkstein wurden 1958 gesichert und teilweise rekonstruiert. In dieser Form bestehen sie bis heute. Der Name geht darauf zurück, dass in seinen Lochgefängnissen politische Gegner aus dem Ersten Stand des jeweils regierenden polnisch-litauischen Königs festgehalten wurden. Literatur Antoni Franaszek: Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu na tle dziejów w czasach nowożytnych. Seria: Biblioteka Wawelska, Wyd: Zamek Królewski na Wawelu, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988 Jacek Purchla: Jak powstał nowoczesny Kraków. Studia nad rozwojem budowlanym miasta w okresie autonomii galicyjskiej. Biblioteka Krakowska nr 120, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979, ISBN 83-08-00148-3 Weblinks
Nemesek bástyája (Wawel)

A Nemesek bástyája (lengyelül: Baszta Szlachecka na Wawelu) a krakkói Wawel-dombon álló bástya, mely a 14. században épült. Napjainkban restaurálva látható. Története A bástya építésének éve pontosan nem ismert. A Krakkót megszállva tartó osztrák hadsereg hadászati célból a 19. század közepén részben elbontotta, és beépítette a krakkói erőd (Twierdza Kraków) védelmi rendszerébe. Felső részét 1958-ban újjáépítették a mellette álló Tęczyński-bástyával (Baszta Tęczyńska) és Kisasszony-bástyával (Baszta Kobieca) együtt. Nevét onnan kapta, hogy egykor várbörtön működött a falai között, ahol a nemesi (szlachta) származású elítéltek töltötték a büntetésüket. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Baszta Szlachecka na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Baszta Szlachecka na Wawelu

Baszta Szlachecka – baszta na Wawelu, z XIV w. Część górną zrekonstruowano w 1958 roku. Nazwa pochodzi od dawnej funkcji budowli-więzienia dla szlachty. Obok niej znajduje się baszta Tęczyńska (od wschodu) i baszta Kobieca (od zachodu). Bibliografia Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie. Przewodnik, Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988, wyd. drugie.
Baszta Więzienna w Kołobrzegu

Baszta Więzienna w Kołobrzegu – jedna z dwóch zachowanych baszt średniowiecznych w Kołobrzegu. Historia Baszta została wzniesiona w XIV wieku. Wchodziła w skład północnego odcinka gotyckich murów miejskich. W średniowieczu pełniła funkcję więzienia. Przetrzymywano w niej ludzi oczekujących na proces lub wykonanie wyroku. Opis Baszta znajduje się na podwórzu przed blokiem mieszkalnym przy ul. Wąskiej (dojazd od strony ul. Łopuskiego) w sąsiedztwie osiedlowego parkingu i placu zabaw dla dzieci. Z budynku wieży zachowały się w całości tylko przyziemia i jedna ściana pierwszej kondygnacji zabezpieczona w formie trwałej ruiny. Zobacz też Baszta Lontowa w Kołobrzegu Zabytki Kołobrzegu Bibliografia JerzyJ. Patan JerzyJ., Przewodnik po Kołobrzegu i okolicach, Kołobrzeg: Agencja Wydawnicza „Patan-Press”, 1996, ISBN 83-905486-0-9, OCLC 749258558 .
Baza namiotowa Głuchaczki

Baza namiotowa Głuchaczki – studencka baza namiotowa pod szczytem Mędralowej na Głównym Szlaku Beskidzkim. Baza oferuje 40 miejsc noclegowych w warunkach turystycznych w 10-osobowych namiotach, 20 miejsc na nocleg w namiotach własnych, prysznic (woda ogrzewana tylko przez kolektor słoneczny), bezpłatny wrzątek lub herbatę, kuchnię turystyczną. Baza prowadzona jest przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Katowicach i czynna jest tylko w sezonie letnim (lipiec-sierpień). Znajduje się w pobliżu Babiej Góry i Pilska i stanowi idealną bazę wypadową na oba te szczyty, jak i wiele innych. Według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego znajduje się w Beskidzie Makowskim. Na mapach i w przewodnikach turystycznych często teren ten zaliczany jest do Beskidu Żywieckiego. Szlaki turystyki pieszej – czerwony z Markowych Szczawin. Czas przejścia: 4.00 h, suma podejść 160 m. – czerwony z przełęczy Glinne. Czas przejścia: 3.00 h, suma podejść 550 m. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa bazy.
Baza namiotowa w Wisłoczku

Baza namiotowa w Wisłoczku – studencka baza namiotowa, prowadzona przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Rzeszowie, położona na północnym skraju wsi Wisłoczek, w dolinie potoku Wisłoczek (dopływ Wisłoka) w Beskidzie Niskim. Baza oferuje 20 miejsc noclegowych w dwóch namiotach oraz możliwość rozbicia własnych. Na jej terenie znajduje się wiata kuchenna oraz studnia. W pobliżu znajduje się wodospad, dający możliwość kąpieli. Czynna jest w okresie letnim (1 lipca – 31 sierpnia). Szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki na odcinku: Iwonicz-Zdrój – Rymanów-Zdrój – Wisłoczek – Puławy – Pasmo Bukowicy – Przybyszów – Wahalowski Wierch – Komańcza Bibliografia Informacje na stronie SKPB Rzeszów dostęp [2012-06-21] Informacje na stronie www.chatki.yoyo.pl dostęp [2012-06-21]
Baza namiotowa na Hali Górowej

Baza namiotowa Hala Górowa – studencka baza namiotowa, położona na wysokości 1134 m n.p.m. na Hali Górowej, na południowo-wschodnim stoku Buczynki w Beskidzie Żywieckim. Baza czynna jest od połowy czerwca do połowy września. Posiada 60 miejsc noclegowych w budynku drewnianej bacówki, zaadaptowanej na cele mieszkalne, oraz wieloosobowych namiotach; ponadto istnieje możliwość rozbicia własnego namiotu. Na miejscu dostępna jest kuchnia turystyczna oraz ciepły prysznic (po uprzednim napaleniu w piecu typu „koza”). Baza istnieje od 1985 roku i prowadzona jest przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Katowicach. Stanowi dogodny punkt wypadowy do wycieczek na Pilsko, w pobliżu przebiega też Główny Szlak Beskidzki. Dojście do bazy – zielony szlak: Sopotnia Wielka – Hala Jodłowcowa – Hala Górowa – Schronisko PTTK na Hali Miziowej – czarny szlak: Korbielów (przystanek PKS „Szkoła”) – Przełęcz Przysłopy – Hala Uszczawne – Hala Malorka – Uszczawne Wyżne (skrzyżowanie ze szlakiem zielonym) Istnieje możliwość dojścia z doliny Buczynki tzw. „chodnikiem arcyksięcia” (bez znaków). Linki zewnętrzne Strona internetowa bazy.
Chatka studencka i baza namiotowa w Zyndranowej

Chatka studencka i baza namiotowa w Zyndranowej – chatka studencka wraz z bazą namiotową położona w górnej części wsi Zyndranowa w dolinie potoku Panna (Sołotwina) w Beskidzie Niskim. Chatka czynna jest od lipca do września oraz w innych terminach po uprzednim uzgodnieniu. Obiekt może pomieścić do 35 osób, posiada dostępną kuchnię oraz jest zelektryfikowany. Węzeł sanitarny znajduje się na zewnątrz budynku. Obok chatki jest możliwość rozbicia namiotu oraz skorzystania z wiaty ogniskowo - noclegowej przez cały rok. Dojazd i szlaki turystyczne Do chatki można dotrzeć drogą jezdną z Zyndranowej, tam też znajduje się najbliższy przystanek PKS. W pobliżu chatki przebiegają następujące szlaki turystyczne: (graniczny) Barwinek – Przełęcz Dukielska (dojście do chatki szlakiem chatkowym) – Jałowa Kiczera (zejście do chatki szlakiem dojściowym) – Czeremcha – Jasiel – Kanasiówka Barwinek – Zyndranowa - Czerwony Horb – Tylawa – Czerteż – Pustelnia Św. Jana z Dukli. Zobacz też chatka studencka