NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Ducha Świętego w Rogoźnie

Kościół Ducha Świętego w Rogoźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Rogoźno, przy Placu Jana Pawła II. Historia Zaczęto go budować w 1808 jako świątynię ewangelicką. Nieukończona budowla została konsekrowana w 1817, wznoszenie elewacji frontowej zakończono ostatecznie w 1839. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był własnością parafii Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce. W 1945 świątynia ewangelicka została przekazana katolikom, a w 1965 stała się kościołem nowo utworzonej parafii Ducha Świętego. Architektura i wyposażenie Budowla zwrócona jest elewacją frontową na stronę wschodnią, wybudowana w stylu późnoklasycystycznym z elewacją frontową o cechach neoromanizmu, na planie czworokąta, z czworoboczną dobudówką od zachodu, nakryty dwuspadowym dachem blaszanym. Elewacje boczne są podzielone pilastrami, okna są zamknięte półkoliście. Elewacja frontowa jest zamknięta przez dwa potężne filary, zakończone namiotkowymi daszkami. Na środku elewacji umieszczone jest wejście główne, ujęte w trzy arkady, a nad nim wysokie otwory okienne ujęte w potrójną arkadę, a nad nią okrągłe okno. Na szczycie fasady umieszczona jest czworokątna sygnaturka (wieżyczka), wyposażona w zegar, pokryta daszkiem z kulą i krzyżem. Wnętrze ma charakter jednoprzestrzenny. Zwraca uwagę w nim pozorne drewniane sklepienie kolebkowe. Drewniane empory (balkony) boczne oraz chór muzyczny są podparte przez żłobkowane kolumny. W oknach umieszczone są witraże z XIX wieku ukazujące Jezusa oraz Apostołów Piotra i Pawła. Sufit posiada pasy z rozet. Organy pochodzą z I połowy XIX stulecia. Balustrady empor są pełne, posiadają rozety i płyciny. Wyposażenie wnętrza pochodzi z lat współczesnych. Przypisy Bibliografia Zabytki Rogoźna. rogozno.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-24)].
Kościół Ducha Świętego w Podstolicach

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Podstolicach, w powiecie wielickim województwa małopolskiego. Jest zabytkiem architektury drewnianej. Historia Pierwszy kościół w Podstolicach powstał pod koniec XIII wieku, ale dopiero w wieku XVII dokładnie opisano jego wygląd. Był on typem budowli jednonawowej, wraz z niewielką wieżą nad wejściem oraz kopułkowatą wieżyczką, w której umieszczona była sygnaturka. W kościele w tym czasie znajdowały się już cztery ołtarze. Osobno, naprzeciwko wejścia do kościoła stała dzwonnica w której były dwa dzwony. W drugiej połowie XVIII wieku ówczesny proboszcz rozpoczął remont budynku od wymiany desek w jego wnętrzu oraz od pokrycia na nowo dachu kościelnego. W tym samym czasie kościółek został wyposażony w nowe organy. W ciągu następnych kilkudziesięciu lat (do roku 1870) dokonano tylko niewielkich zmian w wystroju kościoła. Obecny kościół w Podstolicach powstał w 1870 roku na miejscu poprzedniego kościółka. Nie posiadał on wówczas wieży, ale dobudowano ją po zniszczeniu w czasie I wojny światowej dzwonnicy stojącej obok. Ze starego kościoła, oprócz dzwonów, przeniesiono w czasie przebudowy także sygnaturkę z roku 1631 o imieniu św. Agnieszki oraz umieszczono trzy ołtarze, które przetrwały do obecnych czasów, uznane przez Wydział Konserwacji Zabytków za obiekty zabytkowe. W roku 1878 przystąpiono do malowania prezbiterium, a dopiero w roku 1885 ozdobiono polichromią pozostałą, środkową część kościoła. Tak przygotowany kościół parafialny konsekrował 22 sierpnia 1889 roku kardynał Albin Dunajewski, biskup krakowski podczas kanonicznej wizytacji w parafii Podstolice. 7 sierpnia 1988 roku kardynał Franciszek Macharski wmurował kamień węgielny, poświęcony przez papieża Jana Pawła II w Tarnowie. W ramach przygotowań do jubileuszu 700-lecia istnienia parafii (2000 r.) przeprowadzono przy kościele wiele prac konserwacyjnych. Odnowiono obrazy w ołtarzach i odrestaurowano organy. W 1996 roku sprawiono feretron z obrazem Zesłania Ducha Świętego — patrona parafii i wizerunkiem Matki Bożej Podstolickiej, a w latach następnych zmodernizowano elektrykę, nagłośnienie oraz zamontowano instalację przeciwpożarową i alarmową. Zabytki Kościoła parafialnego Ołtarz późnobarokowy z XVIII wieku Ołtarz boczny rokokowy z drugiej połowy XVIII wieku Ołtarz boczny lewy, rokokowy, z drugiej połowy XVIII wieku Chrzcielnica z piaskowca Krzyż procesyjny barokowy z XVIII wieku Krucyfiks ludowy Krzyż procesyjny, późnobarokowy z XIX wieku Obraz Matki Bożej Berdyczowskiej Obraz Matki Bożej Częstochowskiej barokowo-ludowy Obraz Matki Bożej Częstochowskiej ludowy Relikwiarz Krzyża św. z XVIII wieku Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Siedlcach

Kościół pw. Ducha Świętego w Siedlcach – rzymskokatolicki kościół położony w Siedlcach przy ulicy Brzeskiej 37. Kościół murowany w stylu współczesnym, wybudowany w latach 1995–1999 staraniem ks. prałata Stefana Kornasa.Konsekrowany w roku 1999 przez ks. bp. Jana Wiktora Nowaka. Zobacz też Parafia Ducha Świętego
Heilig-Geist-Kirche (Tychy)

Die Heilig-Geist-Kirche (polnisch Kościół Ducha Świętego) steht in Tychy in der polnischen Woiwodschaft Schlesien und gehört zu den wichtigsten Beispielen des Kritischen Regionalismus in Polen. Geschichte Die Kirche wurde von 1979 bis 1983 nach einem Entwurf des Architekten Stanisław Niemczyk erbaut. Da die kommunistischen Machthaber den Kirchenbau zu der Zeit erschwerten, fehlten auch beim Bau der Heilig-Geist-Kirche in Tychy Baumaterialien und Baumaschinen. Der Bau der Kirche konnte erst durch die Mithilfe von neun Pensionären und weiteren Aufbauhelfenden ermöglicht werden, die die Herstellung der erforderlichen größeren Betonelemente koordinierten und dabei zahlreiche einfache Betonmischer nutzten. Architektur Die Heilig-Geist-Kirche hat die Form eines schiefen Pyramidenstumpfes mit rechteckigem Grundriss, wobei die Längsseiten die größten Ausmaße aufweisen. Die Form der Kirche erinnert dadurch an ein Zelt. Auf der rechteckigen Deckfläche des Pyramidenstumpfes befinden sich vier kleine Türmchen, jeweils in einer der Ecken der Fläche, sowie eine kleine mittig positionierte unregelmäßige Pyramide. Das Dach und die Türmchen sind mit Kupferblech gedeckt. Wenige Meter nordwestliche des Hauptgebäudes steht der freistehende Glockenturm aus Backsteinmauerwerk. Der Kircheninnenraum konnte trotz der zeltartigen Form durch Stahlbetonträger ohne störende Stützbalken errichtet werden. Die Holzdecke enthält Malereien von Jerzy Nowosielski. Die Heilig-Geist-Kirche zeichnet sich durch einen modernen, aber dennoch eindeutig polnischen Charakter aus. Die Kirche zählt zwar zu den interessantes Kirchen, die im sozialistischen Polen errichtet wurden, jedoch führte die ungewöhnliche Form des Gebäudes in der Öffentlichkeit auch zu Diskussionen. Auszeichnungen 1983 wurde das Gebäude mit dem SARP-Preis für Architektur des Verbandes Polnischer Architekten SARP ausgezeichnet. Weblinks Einzelnachweise
Kościół Dzieciątka Jezus w Warszawie (Żoliborz)

Kościół Dzieciątka Jezus – kościół parafialny w Warszawie. Świątynia znajduje się w warszawskiej dzielnicy Żoliborz, na tyłach placu Inwalidów, przy ulicy Czarnieckiego. Należy do parafii Dzieciątka Jezus w Warszawie. Historia Kościół powstał w 1949 roku. Pierwszy proboszcz parafii pod tym samym wezwaniem, ks. Bronisław Piórkowski, na fundamentach zburzonej podczas powstania warszawskiego kamienicy przy ulicy Czarnieckiego 15 na osiedlu Żoliborz Oficerski rozpoczął budowę niewielkiej kaplicy. W związku z powiększającą się liczbą wiernych uczestniczących w nabożeństwach wystąpiono o zgodę na budowę większego kościoła w innej lokalizacji, jednak władze komunistyczne nie zgodziły się na to. W związku z tym ks. Piórkowski, mimo represji karnych, stopniowo rozbudowywał świątynię w głąb ogrodu znajdującego się za kaplicą. Prace zakończono w 1959 roku. W latach 1973−1977 świątynię rozbudowano według projektu architekta Władysława Pieńkowskiego i konstruktora Konstantego Jankowskiego. Obmurowano i podwyższono o 2 metry ściany, wykonano nowy strop z żelbetowych prefabrykatów, dobudowano zakrystię, kancelarię i salę katechetyczną. W latach 1998−1999 przeprowadzono remont generalny świątyni. W 2005−2007 wykonano witraże, których tematem jest historia zbawienia. Główny z nich przedstawia Świętą Rodzinę. 25 czerwca 2006 roku ks. Prymas Józef Glemp dokonał konsekracji świątyni. Z kościołem i parafią Dzieciątka Jezus swoją pracą kapłańską związani byli duchowni: Jerzy Popiełuszko, Roman Indrzejczyk, Edward Materski, Alojzy Orszulik, Jerzy Modzelewski, Antoni Pawłowski, Władysław Miziołek, Jan Szymborski. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku na mocy indultu kardynała Józefa Glempa z 1996 roku w kościele odprawiano msze w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Od 1999 odbywały się tutaj nabożeństwa egzorcystyczne prowadzone przez ks. Jana Szymborskiego Opis kościoła Z zewnątrz od strony ulicy Czarnieckiego kościół wygląda jak dom mieszkalny. Jedynie od strony podwórza widać długi, żelbetowy, budynek w kształcie prostopadłościanu, w którym od 1977 roku znajduje się główna nawa świątyni. Wewnątrz kościoła ściana prezbiterium wykonana jest z surowej cegły. Na jednej ze ścian bocznych znajduje się wykonana w 1979 Droga Krzyżowa autorstwa Hanny Szczypińskiej. Ołtarz główny wykonano z białego marmuru. W centrum ściany ołtarzowej umieszczono obraz Matki Bożej, obok krzyż, nad tabernakulum zaś białą gołębicę - symbol Ducha Świętego. Przy ołtarzu zawieszono wota dziękczynne. Tabernakulum i ołtarz zostały wykonane według projektu Władysława Pieńkowskiego Ambona, autorstwa Jerzego Jarnuszkiewicza i Ireny Czayki, stanowi przykład prostej metaloplastyki z wykorzystaniem symboliki ewangelijnej. W kościele znajdują się ponadto figury Matki Bożej, św. Józefa z Dzieciątkiem, św. Antoniego oraz obraz św. Judy Tadeusza. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Dzieciątka Jezus w Warszawie
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Lasowicach Wielkich

Kościół Ewangelicki Świętych Piotra i Pawła – ewangelicko-augsburski kościół parafialny w Lasowicach Wielkich, należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętych Piotra i Pawła w diecezji katowickiej. Historia kościoła Do 1862 roku ewangelicy z Lasowic w większości uczęszczali na nabożeństwa do Kluczborka. W 1862 roku została zakupiona działka pod budowę kościoła. Dnia 16 czerwca 1864 roku położono kamień węgielny pod budowę, a 29 czerwca 1866 roku, po zakończeniu prac budowlanych kościół został konsekrowany. W 1878 roku wybudowana została przestronna plebania. Niestety, 13 lutego 1913 roku, spłonęła, jednak już jesienią tego samego roku została odbudowana. W 1910 roku zostały zakupione nowe organy z 14 głosami oraz 2 manuałami (dotychczas używane były już stare i wysłużone). Po zakończeniu II wojny światowej kościół pozostał w rękach ewangelików. W 1995 roku została wymieniona dachówka na kościele. W 2001 roku świątynia została odmalowana. W 2006 roku obchodzono jubileusz 140-lecia istnienia kościoła. Z okazji tej umieszczono na frontowym murze kościoła tablicę pamiątkową. Przypisy Linki zewnętrzne 140 lat kościoła Apostołów Piotra i Pawła w Lasowicach Wielkich
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Częstochowie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Częstochowie – kościół parafii Ewangelicko-Augsburskiej. Mieści się przy skrzyżowaniu ulicy Śląskiej z ulicą Mikołaja Kopernika. Historia i wyposażenie Budowla wzniesiona w latach 1912-1913 według projektu architekta Augusta Allerta z firmy budowlanej Ludwika Buhlego w Częstochowie. Poświęcona w dniu 8 grudnia 1913 roku przez biskupa Juliusza Burschego. Neogotycka świątynia z elementami modernistycznymi, na swój sposób monumentalna, z ostrą w kształcie i zaznaczającą się w okolicy wieżą, nawiązująca do architektury północnoniemieckiej. Murowana z cegły, o jednej nawie. Wyposażenie świątyni neogotyckie wykonane po 1913 roku. Ciekawy neobarokowy żyrandol z XIX stulecia. Świątynia została częściowo uszkodzona w styczniu 1945 roku (w czasie wybuchu amunicji zostały zniszczone witraże). Restaurowana w latach 1955-1961, a remontowana w latach 1983–1990 z wymianą dachu i pokryciem go blachą miedzianą. W 1992 roku zostało odnowione wnętrze i zostały wymienione stare ławki podniszczone przez korniki - na nowe. W 2000 roku kościół został osuszony, wyremontowano część elewacji oraz wieżę. W 2002 świątynia została wewnątrz wymalowana, według projektu kolorystycznego artysty plastyka Wojciecha Białka. W 2003 roku zamontowano sześciogłosowe organy piszczałkowe, które wcześniej znajdowały się w kaplicy ewangelickiej w Siemianowicach Śląskich. Bibliografia Częstochowa: plan miasta, Polskie Wydawnictw Kartograficznych S.A., Warszawa-Wrocław 1999, ISBN 83-7000-478-4 Przypisy
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Kędzierzynie-Koźlu

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Kędzierzynie-Koźlu – kościół filialny parafii ewangelicko-augsburskiej w Zabrzu. Mieści się przy ulicy Głowackiego, w Kędzierzynie-Koźlu, w dzielnicy Kędzierzyn, w województwie opolskim. Historia Świątynia została zbudowana dzięki składkom luterańskich wiernych z ówczesnego powiatu kozielskiego. Plac pod budowę kościoła został ofiarowany przez księcia von Hohenlohe-Oehringen ze Sławięcic. Biblia ołtarzowa została ufundowana przez księżną Augustę Wiktorię. W dniu 6 lipca 1903 roku budowla została poświęcona jako filialna luterańskiej parafii kozielskiej. Kościół poświęcił superintendent generalny Nemitz z Wrocławia. W 1934 roku stał się samodzielnym kościołem parafialnym. Po II wojnie światowej pierwsze nabożeństwo zostało odprawione w dniu 27 czerwca 1948 roku przez księdza seniora Alfreda Hauptmanna. Od tego czasu świątynia jest filią zabrzańskiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku budowla została wyremontowana. Pierwsze nabożeństwo w odnowionej świątyni odbyło się w dniu 22 października 1995 roku. W 2003 roku minęło sto lat od poświęcenia kościoła. Przypisy
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rybniku

Kościół ewangelicko-augsburski w Rybniku – kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w Rybniku. Mieści się przy ulicy Miejskiej, w Rybniku, w województwie śląskim. Pierwszy kościół powstał w 1791 roku według projektu architekta Franciszka Ilgnera z dawnej sieciarni zamkowej, którą wcześniej wykorzystywano do przechowywania i suszenia sieci rybackich. Po 5 latach kościół uległ spaleniu, a odbudowany służył ewangelikom do 1853 roku, kiedy ponownie świątynię strawił pożar. W tym samym roku został odbudowany i ten murowany kościół służy do dzisiaj. Neoromańska wieża, przy fasadzie frontowej od strony północnej, została dobudowana do budynku kościoła w 1875 r. Wewnątrz znajduje się jedna kondygnacja empor i skromne, ale oryginalne wyposażenie w stylu późnego baroku. Strop kościoła jest drewniany, okna półkoliste, ołtarz ambonowy, empory wsparte na czworobokowych filarach. W ołtarzu obecnie znajduje się kopia obrazu Bernarda Plockhorsta "Chrystus i syn marnotrawny", wykonana w drugiej połowie XIX wieku. Przypisy Bibliografia Aleksander Żukowski, Anna Gudzik: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 287. ISBN 978-83-60891-27-8.
Evangelický kostel v Ustroni

Evangelický kostel apoštola Jakuba Staršího v Ustroni (pol. Kościół ewangelicki p.w. apostoła Jakuba Starszego w Ustroniu) je jeden z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Evangelická modlitebna v Ustroni byla vystavěna v klasicistním stylu v roce 1835 na místě starší dřevěné modlitebny z roku 1785. V letech 1856–1857 byla k modlitebně přistavěna věž. V kostele se nachází rokoková kazatelna z přelomu 18. a 19. století. Oltář je z roku 1883; autorem oltářního obrazu je Július Štetka. Po stranách oltáře jsou na stěnách presbytáře 4 obrazy Eugena Schaeffera z let 1831–1839. Interiér doznal v roce 1990 změny způsobené přemalbou. Související články Ježíšův kostel v Těšíně Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel v Ustroni na Wikimedia Commons Článek o kostele na serveru Dziedzictwo (polsky) Archivováno 27. 9. 2007 na Wayback Machine.
Jakobskirche (Ustroń)

Die Jakobskirche (polnisch Kościół Ewangelicko-Augsburski Apostoła Jakuba Starszego w Ustroniu) im Zentrum von Ustroń, Polen, ist eine evangelische Pfarrkirche in den Schlesischen Beskiden. Sie ist dem Jakobus dem Älteren geweiht. Geschichte Im Zuge des Reformation übernahmen die Lutheraner um die Mitte des 16. Jahrhunderts die Pfarrkirche von Ustroń. Als diese im Rahmen der Gegenreformation 1654 wieder an die Katholiken übergeben wurde, verboten die Habsburger lutheranische Gottesdienste und die Lutheraner zogen sich zur Abendmahlfeier in die Wälder der Schlesischen Beskiden zurück, wo sie sogenannte Waldkirchen errichteten. Als im Zuge der Josephinischen Reformen die lutherische Konfession wieder zugelassen wurde, errichteten die Lutheraner zunächst 1783 das Pfarrhaus und 1785 eine neue evangelische Kirche in Ustroń. Der gegenwärtige Kirchenbau wurde von 1835 bis 1838 unter dem Pfarrer der Gemeinde und zeitweiligem Abgeordneten der Frankfurter Nationalversammlung, Carl Friedrich Kotschy, gebaut und der Turm 1856–1857 angefügt. Architektur und Ausstattung Die Jakobskirche ist als stark reliefierter spätklassizistischer rechteckiger Baukörper mit differenzierter Pilastergliederung errichtet, dem auf der Chorseite ein Dreiecksgiebel aufgesetzt ist, die von klassischem Gebälk gerahmten Fenster sind mit Halbkreisfenstern kombiniert. Der Innenraum wird durch doppelgeschossige Emporen über massiven Säulen mit Kapitellen, darüber, in der obersten Emporenebene mit kleineren Säulen geprägt, das Schiff ist von einem korbbogigen Tonnengewölbe, die Apsis mit Kalotte gedeckt. Zu der qualitätvollen Kirchenausstattung gehört ein Säulenaltar mit Abendmahlsdarstellung, bekrönt durch die Statuen von Petrus und Paulus sowie die seitlich gestellte Kanzel mit Engelsfigur auf dem Schalldeckel. Dem Apsisrund sind großformatige Gemälde der Passion und Auferstehung Jesu Christi eingefügt. Orgel Die Kirche besitzt eine Orgel mit neunteiligem klassizistischem Prospekt aus der Erbauungszeit, in das 1938 von der Polnischen Orgelfabrik in Brzezinka in Oberschlesien, einer polnischen Niederlassung der Firma Rieger Orgelbau aus Jägerndorf in Tschechien, unter teilweiser Verwendung älterer Register ein neues Werk mit 29 Registern auf zwei Manualen und Pedal eingebaut wurde. Eine grundlegende Wiederherstellung fand 2001 durch den Orgelbauer Olgierd Nowakowski statt. Die Disposition lautet wie folgt: Weblinks Literatur Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Pracownia na pastwiskach, Cieszyn 2012, ISBN 978-83-933109-3-7, S. 213. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 978. ISBN 3-422-03109-X Einzelnachweise
Kościół ewangelicko-augsburski w Wołczynie

Kościół ewangelicko-augsburski w Wołczynie – ewangelicko-augsburski kościół parafialny, należący do Parafii Ewangelicko-Augsburska w Wołczynie, w diecezji katowickiej, znajdujący się przy ulicy Byczyńskiej w Wołczynie. Historia kościoła W latach czterdziestych XIX wieku powstała w Wołczynie nowa parafia staroluterska, która w 1848 roku zbudowała własny kościół przy ul. Byczyńskiej, ta właśnie świątynia jest obecnie parafialną. W 1925 roku została dobudowana wieża. Pierwszym proboszczem był ksiądz Edward Kellner. Linki zewnętrzne Strona parafii ewangelickiej w Wołczynie Historia kościoła. luteranie.hostwww.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. Oficjalna strona Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce
Nikolaikirche (Byczyna)

Die Nikolaikirche in Byczyna (dt. Pitschen) im Powiat Kluczborski in der Woiwodschaft Oppeln wurde am Ende des 14. Jahrhunderts errichtet. Geschichte An der Stelle der heutigen Backsteinkirche befand sich eine 1283 erwähnte Holzkirche, die den Hussiten 1430 zum Opfer fiel. Am Ende des 14. Jahrhunderts wurde eine Backsteinkirche errichtet, die 1556 von der evangelischen Gemeinde übernommen wurde. 1694 bis 1707 war die Kirche wieder katholisch, seit 1707 bis heute evangelisch. 1790–1791 wurde die Kirche renoviert und bekam eine barocke Ausstattung. 1886–1888 wurde die Kirche erneut renoviert, wobei die barocken Elemente durch neugotische ersetzt wurden. Seit dem Kriegsende 1945 wirkt die Kirche als Filiale der Evangelisch-Augsburgischen Gemeinde in Konstadt (poln. Wolczyn). Die Kirche wurde am 14. April 1964 unter der Nummer „801/64“ in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Oppeln eingetragen. Architektur Die Kirche befindet sich am nordöstlichen Rande der Altstadt. Sie ist von neuer Bebauung umgeben. Die Kirche ist geostet. In der Mitte der Westfassade ist der Glockenturm angebaut. Die Kirche wurde als dreischiffige Basilika errichtet. Von der Nordseite wurde eine zweigeschossige Sakristei angebaut. Die drei Kirchenschiffe, der Chor und beide Vorhallen sind mit Kreuzrippengewölben überspannt. Der Bogenschub der Gewölbe wird durch Strebepfeiler aufgehalten. Die Kirche ist mit Satteldächern aus Dachziegeln bedeckt. In der Mitte des Dachfirsts steht ein Dachreiter. Der vierstöckige Turm erhielt im 19. Jahrhundert einen neuen Oberteil mit dekorativen neugotischen Hurden. Der Dachreiter wurde erhöht. Im westlichen Ende des Mittelschiffes befindet sich der Orgelchor und eine hölzerne Empore. Die Inneneinrichtung ist fast ausschließlich neugotisch. Sie besteht aus dem Hochaltar in Form eines Triptychons, Chorgestühl, Empore, Predigtkanzel und einem steinernen Taufbecken. Außerdem sind auch ältere Kunstwerke vorhanden: gotisches Kruzifix aus der 2. Hälfte des 15. Jahrhunderts; Porträt von Pastor Albrecht Opala († 1566), Barocke Ölbilder unbekannter Maler: Auferstehung Christi und Kreuzigung. In der Gruft befinden sich Grabmäler des Fürsten Max von Württemberg (gestorben in russischer Haft 1709 nach der verlorenen Schlacht bei Poltawa), der Familie Frankenberg, des Pastors Opollius u. a. Weblinks Beschreibung (polnisch) Einzelnachweise
Franziskanerkirche (Przemyśl)

Die Franziskanerkirche (poln. Kościół Franciszkanów) ist eine römisch-katholische Kirche in der Altstadt von Przemyśl. Geschichte Das Franziskanerkloster stammt aus dem Jahr 1237. Der Kirchenbau wurde 1378 vollendet und von Bischof Erik von Winsen eingeweiht. Er wurde 1638 durch einen Brand stark beschädigt und die Kirche wurde bis 1658 im Barockstil wieder aufgebaut. Der heutige Bau stammt aus den Jahren 1754–1778. Literatur M. Kaniewski: Kościoły starego Przemyśla. Przemyśl, 1987 Weblinks Homepage