NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wronki railway station

Wronki railway station is a stop on the Poznań–Szczecin railway in Poland. It serves the town of Wronki in the Greater Poland Voivodeship and opened in 1848. Train services using the station are operated by PKP and Polregio. The station building dates from 1880 and has been a registered monument since 2002. Modernisation In 2012 and 2013 2.6 million Złoty was spent on modernising the station and improving accessibility for less able people. Train services Lines stopping at the station include: Intercity Swinoujscie - Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Warsaw - Bialystok / Lublin - Rzeszow - Przemysl Intercity Swinoujscie - Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Leszno - Wroclaw - Opole - Katowice - Krakow - Rzeszow - Przemysl Intercity Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Lowicz - Lodz - Krakow Intercity Gorzow Wielkopolskie - Krzyz - Poznan - Ostrow Wielkopolski - Lubliniec - Czestochowa - Krakow Regional service (R) Szczecin - Stargard - Dobiegniew - Krzyz - Wronki - Poznan References This article is based upon a translation of the Polish language version as of October 2016. External links Media related to Wronki train station at Wikimedia Commons
Wronki (stacja kolejowa)

Wronki – stacja kolejowa we Wronkach, w województwie wielkopolskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego. Budynek dworca pochodzi z roku 1880, a w 2002 został wpisany do rejestru zabytków NID. Ruch pasażerski Opis Zespół stacji kolejowej zlokalizowany jest w ciągu ul. Dworcowej, w południowej części miasta na linii łączącej Poznań ze Szczecinem. Naprzeciwko dworca znajduje się przystanek komunikacji autobusowej utworzony w latach 70. XX wieku. Usytuowany po północnej stronie torów kolejowych dworzec zawiera cechy stylowe eklektyzmu połączonego z elementami zapożyczonymi z architektury tyrolskiej. Charakter ten w szczególności obejmuje drewniane elementy dachu w postaci szerokich, dekoracyjnie potraktowanych okapów. Budynek zbudowano z ceramicznej cegły. Ściany na piętrze i poddaszu mają konstrukcję ryglową. W piwnicy znaleźć można stropy ceramiczne, wyżej drewniane belkowe, nad halą dworcową strop żelbetowy. Historia W 1848 roku została uruchomiona pierwsza wielkopolska linia kolejowa z Poznania do Stargardu przez Krzyż. W roku 1880 wybudowano obecny dworzec kolejowy. W latach 1909–1910 włączono drugi tor i rozbudowano stację Wronki uzyskały połączenie z Obornikami Wielkopolskimi. Powstała wtenczas nastawnia i parowozownia z warsztatami remontowymi. W latach 2012–2013 przeprowadzono kosztem 2,6 mln zł gruntowny remont dworca, przystosowując go dla potrzeb niepełnosprawnych. Prace trwały niemal półtora roku. W listopadzie 2013 otwarto dworzec dla podróżnych. Przypisy Linki zewnętrzne Wronki, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Wronki w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Cerkiew św. Paraskewy w Nowym Bruśnie

Cerkiew św. Paraskewy w Nowym Bruśnie – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1713 we wsi Nowe Brusno. W latach 1713–1947 użytkowana jako greckokatolicka cerkiew filialna parafii w Starym Bruśnie. Po 1947 świątynia przejęta przez Skarb Państwa, nieczynna kultowo. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1987 i włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Cerkiew zbudowana w 1713 przez cieślę Stefana Sienko Siematiewskiego z Płazowa fundacji Maurycego Kurdwanowskiego rotmistrza królewskiego i starosty bełskiego. Pierwotnie była to drewniana świątynia konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna. Do większej nawy od zachodu przylegał niewielki prostokątny babiniec, na którego piętrze znajdowała się kaplica św. Mikołaja z galerią arkadową od zewnątrz. Od wschodu nawy znajdowało się tej samej szerokości prezbiterium zamknięte trójbocznie. Około 1850 przebudowano sanktuarium. W 1873 dobudowano zakrystię. W 1903 znacznie przekształcono bryłę budowli. Od zachodu dobudowano nowy większy babiniec, który przykryto ośmiopołaciową kopułą dominującą w wyglądzie cerkwi. Pozostałe dwie kopuły, którym zmieniono profile pokryto blachą i zwieńczono nowymi pseudolatarniami z cebulastymi hełmami zakończonymi krzyżami. Zlikwidowano soboty pozostawiając zadaszenie wokół prezbiterium. W 1947 cerkiew przejął Skarb Państwa i nieużytkowana ulegała dewastacji. w 1962 zniszczony ikonostas i resztki wyposażenia zabezpieczono w muzeach w Łańcucie i Przemyślu. W 1980 cerkiew zagrożona była rozebraniem. w 1990 podparto ściany stemplami i kozłami. W 1994 rozpoczęty remont przerwano z powodu braku koncepcji. W 2014 obiekt przejęło Muzeum Kresów w Lubaczowie. W latach 2014–2019 wykonano remont obejmujący pełną konserwację świątyni. Architektura Wykonywany remont cerkwi w latach 2014–2016 ma na celu przywrócenie jej pierwotnej bryły i obejmuje: wykonanie fundamentów konserwację i częściową wymianę ścian odtworzenie zakrystii konserwację babińca z rekonstrukcją kaplicy św. Mikołaja konserwację kopuł nad nawą i prezbiterium z wymianą poszycia dachowego rekonstrukcję sobót, podłóg, stolarki okiennej i drzwiowej odbudowę ogrodzenia Zobacz też kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Bruśnie Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2002, ISBN 978-83-62460-26-7. Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 195–196, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Церква Святої Параскеви (Нове Брусно)

Греко-католицька церква Святої Параскеви в с. Нове Брусно збудована в 1713 році. До 1947 року служила за призначенням. Після депортації українців із села до УРСР, а також на північно-західні терени Польщі використовувалася як склад. До 2014 року фактично стояла в руїні. У 2014 році розпочалась велика реконструкція церкви Святої Парскеви, її фактично було розібрано на частини та зібрано знову. Але з трохи іншими, більш спольщеними рисами в архітектурі куполів. Цікаво, що під час реконструкції було відновлено дерев'яні галереї навколо церкви, що у 70 роках 20 століття були відсутні. У кінці 2016 році в мережі з'явилася інформація про те, що біля церкви в Новому Брусні буде міні скансен (Музей народної архітектури та побуту), туди перенесуть дерев'яну дзвіницю та хату. Історія храму Греко-католицьку церкву Святої Параскеви в с. Нове Брусно (раніше Воля Бруснянська) збудовано у 1713 році на кошти белзького старости Маврикія Курдановського Степаном Сіматівським. Це дерев'яна святиня, збудована зі зрубу (без використання цвяхів), тридільна. До нави зі заходу прилягав невеликий прямокутний бабинець, у якому спочатку була каплиця Святого Миколая зі зовнішньою дерев'яною галереєю. Зі сходу знаходиться вівтарна частина. Близько 1850 прибудовано святилище. У 1873 добудовано захристіє. В 1903 значно змінено будову: зі заходу добудовано новий більший бабинець, який увінчано восьмигранним куполом, що домінує у вигляді церкви. Інші два куполи покрито бляхою та увінчано новими хрестами. Над вівтарною частиною частково під куполом залишено піддашшя. В 1947 році церква перейшла у власність польського державного казначейства (стала державною власністю), не використовувалась та спустошувалась. У 1962 знищено іконостас, його частини зараз знаходяться у музеях Перемишля та Ланцута. У 1980 церкві загрожувало повне знищення. У 1990 році стіни підперто дерев'яними підпорами для зміцнення та захисту від худоби. В 1994 році розпочато ремонт, який перервано через брак проекту. В 2014 році храм перейшов у підпорядкування Любачівського Музею Кресів. У 2014-2016 роках відбулась реконструкція святині. Фотогалерея Джерела Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ISBN 978-83-62460-26-7 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, str. 195-196, ISBN 978-83-61577-68-3
Stróże (stacja kolejowa)

Stróże – stacja kolejowa w Stróżach, w województwie małopolskim, w Polsce. W Stróżach rozpoczyna się linia dwutorowa na trasie 96 Tarnów – Leluchów (w kierunku Grybowa). W linię jednotorową przechodzi ponownie za stacją Nowy Sącz. Stacja Stróże jest stacją początkową linii 108. Ruch pasażerski Przypisy
National Museum in Szczecin

The National Museum in Szczecin (Polish: Muzeum Narodowe w Szczecinie) is a national museum in Szczecin, Poland, established on 1 August 1945. The museum features ancient and modern art, archaeological, historical, numismatic, nautical and ethnographic collections and is divided into six branches, five located in Szczecin and one in Gryfice. Departments The six branches are: Main Building of the Muzeum Narodowe w Szczecinie, Wały Chrobrego 3 – Maritime Museum Szczecin's History Museum, Old Town Hall, Księcia Mściwoja II 8 Museum of Regional Traditions, Staromłyńska 27 Museum of Contemporary Art, Palace of the Heads, Staromłyńska 1 Dialogue Center "Breakthroughs" (Polish: Centrum Dialogu „Przełomy”), Solidarności 1 Square Narrow Gauge Railway Exhibition in Gryfice Directors Lech Krzekotowski (1945–1949) Józef Marciniak (1949–1952) Natalia Pacanowska-Haltrecht (1952–1955) Władysław Filipowiak (1955–2000) Lech Karwowski (2001–present) Old Art Gallery collection See also List of museums in Poland References External links National Museum, Szczecin, Official website National Museum, Szczecin, Facebook fan page
Національний музей (Щецин)

Щецинський національний музей (пол. Muzeum Narodowe w Szczecinie) — польський державний багатопрофільний музей у Щецині, що зберігає археологічну, історичну, нумізматичну, мореплавну, етнографічну колекції та зібрання витворів давнього і сучасного мистецтва. Зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. Заснований у 1945 році як Щецинський міський музей. Восени 1947 року набув краєзнавчого статусу і як Музей Західного Помор'я опікувався музеями західнопоморського краю. У 1970 році на знак визнання надрегіональної цінності його фондів ранг музею було підвищено до національного. У 1970-х Національний музей у Щецині збагатився на ще дві будівлі: Староміську ратушу, де створено Музей історії Щецина, і ліве крило будівлі колишньої комендатури гарнізону Щецинської фортеці, де нині розташовано Музей сучасного мистецтва. Посилання Офіційний сайт музею (пол.)
Kościół poewangelicki w Zamętach

Kościół poewangelicki w Zamętach – filialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Zamęty, w gminie Mycielin (powiat kaliski). Należy do parafii Wszystkich Świętych w Dzierzbinie. Historia Według daty na fasadzie czołowej obiekt zbudowano w 1925. Służył miejscowej społeczności protestanckiej, gdyż do niej należeli w większości gospodarujący tutaj Olędrzy i ich potomkowie. Po 1945 kościół został przekazany przez ewangelicką parafię kaliską kościołowi katolickiemu. Przy kościele stoi krzyż misyjny z datą 1994. Około 200 metrów na wschód od kościoła zlokalizowany jest dawny cmentarz ewangelicki, częściowo zdewastowany przez wydobycie piasku, z resztkami nagrobków. Galeria Zobacz też kościół Wszystkich Świętych w Dzierzbinie - parafialny Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Dzierzbinie

Kościół Wszystkich Świętych – parafialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Dzierzbin, w gminie Mycielin (powiat kaliski). Funkcjonuje przy nim parafia Wszystkich Świętych. Historia Kościół wzniesiono z kostki granitowej najprawdopodobniej w końcu XII wieku. Z tego obiektu pozostał do dziś korpus nawowy. W następnych wiekach przeszedł kilka przebudów z wykorzystaniem cegły. Dobudowano m.in. gotyckie prezbiterium. Brama na teren kościelny pochodzi z 1919. Przy kościele stoi metalowa dzwonnica z dwoma dzwonami. W 2011 nastąpiło odnowienie wnętrz kościoła – wykonano nową posadzkę w prezbiterium oraz w korpusie nawowym, jak również w zakrystii. W prezbiterium posadowiono nowy ołtarz oraz ambonę. Zmodernizowano też instalację elektryczną i pomalowano wnętrze. Wnętrze Na wyposażeniu świątyni są trzy rokokowe ołtarze z końca XVIII wieku. Polichromia autorstwa Stefana Derbicha pochodzi z 1979. Otoczenie Plebania kryta dachem naczółkowym zbudowana została na przełomie XIX i XX wieku. Przy kościele rośnie lipa o obwodzie 400 cm. Turystyka Kościół znajduje się na przebiegającym przez powiat koniński Szlaku Piastów, stanowiącym uzupełnienie Szlaku Piastowskiego. Galeria Zobacz też kościół poewangelicki w Zamętach - filialny Przypisy
Kościół św. Doroty w Grochowach

Kościół św. Doroty – parafialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Grochowy, w gminie Rychwał (powiat koniński). Historia Parafia we wsi powstała na przełomie XIV i XV wieku. Pierwszą świątynię wzniesiono w pierwszej połowie XV wieku lub wcześniej. Następny kościół (był on pod wezwaniem św. Doroty i św. Tadeusza) wzniesiono w 1525 z drzewa modrzewiowego. Miał podcienia i był pokryty gontami. Konsekrował go w 1727 sufragan gnieźnieński Franciszek Józef Kraszewski. W 1790 papież Pius VI nadał parafii odpust zupełny dla niektórych świąt. W XVIII wieku parafię zamieszkiwało 1330 katolików. Obecny kościół wzniesiono z cegły w latach 1909-1912. Reprezentuje styl neoklasycystyczny. Inicjatorami budowy byli księża: Wincenty Zgadzajewski, Cyryl Gutowski i Edmund Gizowski. Elewacje remontowano w latach 2005-2008, a w 2013 ogrodzenie. 25 sierpnia 1855 w świątyni ślub brali malarz Juliusz Kossak i Zofia Gałczyńska - córka dziedzica pobliskich Siąszyc. Architektura Obiekt na rzucie prostokąta z transeptem. Ołtarze barokowe. W głównym z nich obraz Matki Boskiej z XVII wieku (malowany na płótnie i naciągnięty na deskę). Być może obraz maryjny znajdował się już w kościele z 1525. Otoczenie Metalowa dzwonnica zawiera trzy dzwony, m.in. ufundowany przez parafian i ks. J. Błaszczyka w 1947 oraz noszący nazwę "Maksymilian Kolbe" z 1976. Przed wejściem do świątyni grób ks. Wincentego Zgadzajewskiego - lokalnego proboszcza (ur. 15 kwietnia 1870, zm. 24 stycznia 1909), a także dziedzica Siąszyc - Piotra Gałczyńskiego i jego syna Wojciecha, sybiraka i powstańca listopadowego. Kaplica przedpogrzebowa zbudowana w latach 1998-2000, jako wotum roku jubileuszowego. Drewniany krzyż ufundowany przez rodziców i dzieci pierwszokomunijne w 2006. Galeria Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Dąbiu

Kościół ewangelicko-augsburski w Dąbiu – dawny neogotycki kościół ewangelicko-augsburski zlokalizowany w Dąbiu przy ul. 1 Maja. Historia Świątynię budowano w latach 1801-1806. Inicjatorem budowy był Johan Georg Hörning, pastor z Władysławowa, a fundatorami mieszkańcy miasta i okolicy (parafia ewangelicka w Dąbiu powstała dopiero w 1806). Budowniczym był Johann Becker, majstrem ciesielskim Peter Henning, a majstrem stolarskim Andreas Neumann. Kościół ten posiadał wymiary: 15 metrów długości i 9 metrów szerokości. Miał siedmiogłosowe organy i 54 kilogramowy dzwon. W 1905 ten nieznany z ikonografii obiekt przebudowano w duchu neogotyckim. Zbudowano m.in. efektowny portal ozdobiony trójkątną wimpergą, jak również wyposażone w witraże okna ostrołukowe. Całość zwieńczono wieloboczną wieżą ze spiczastym, blaszanym hełmem. Po 1945 zaniechano użytkowania świątyni, która przeszła w prywatne ręce (właścicielem jest Kazimierz Kruk). Około 2015 obiekt odnowiono, jednak nadal nie pełni funkcji sakralnych. Galeria Zobacz też kościół św. Mikołaja w Dąbiu - katolicki Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nieradzie

Kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Nieradzie – jest świątynią parafii rzymskokatolickiej parafii rzymskokatolickiej pod tym samym wezwaniem. Historia 27 marca 1981 roku wydano pozwolenie na budowę kaplicy mszalnej. 4 lipca 1982 roku biskup Franciszek Musiel dokonał poświęcenia jeszcze niewykończonego kościoła. Prace nad jego wystrojem były prowadzone według projektu ks. Bogdana Blajera. Świątynię tę konsekrował 17 września 2005 roku arcybiskup Stanisław Nowak. Do kościoła przylega od południa cmentarz parafialny. Przypisy
Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa we Wrzosowej

Kościół parafialny pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa we Wrzosowej – kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa we Wrzosowej. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1974–1978 według projektu architektów Stanisława Kwaśniewicza i Mariana Ficenesa. 15 października 1978 r. świątynię poświęcił rytem zwykłym biskup częstochowski Stefan Bareła, a 9 listopada 2002 r. rytem uroczystym arcybiskup Stanisław Nowak. W latach 2010–2011 kościół został wyremontowany, m.in. pokryty nową blachą. Przy kościele znajduje się cmentarz parafialny. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Poraju

Kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Poraju – kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Poraju. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Kościół został zbudowany staraniem proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Choroniu, ks. Augustyna Kańtocha. Kamień węgielny pod jego budowę pobłogosławił biskup Antoni Zimniak 26 kwietnia 1936 roku, a ukończony kościół poświęcił dziekan zawierciański ks. Bolesława Wajzler w 1939 roku. Był on rozbudowywany w latach 1947-1948, kiedy dobudowano zakrystię i balkon nad głównym wejściem oraz w 1957, kiedy m.in. wykonano marmurowy ołtarz. Konsekracji świątyni dokonał 22 września 1957 roku biskup Zdzisław Goliński. Staraniem ks. Michała Komasy przebudowano ołtarz główny i dobudowano wieżę. Przed kościołem znajduje się figura św. Jana Pawła II. Bibliografia Poraj – Najświętszego Serca Pana Jezusa [online], Archidiecezja częstochowska [zarchiwizowane z adresu 2014-04-11] (pol.).
Kościół św. Wojciecha i Stanisława w Wilamowie

Kościół św. Wojciecha i Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny w Wilamowie, w powiecie poddębickim, w województwie łódzkim (gmina Uniejów). Historia Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła we wsi pochodzi z początku XV wieku. W latach 20. XVI wieku należał do Marcina z Iwanowic. Świątynia ta była drewniana, kilkakrotnie odbudowywana. W 1894 powstał obecny kościół w stylu neogotyckim. Cennym zabytkiem jest około siedemsetletnia kropielnica. Budowniczym obiektu był ks. Paweł Romanowski, który spoczywa na lokalnym cmentarzu. Galeria Przypisy
Kościół bł. Karoliny Kózkówny w Wanatach

Kościół bł. Karoliny Kózkówny w Wanatach – kościół parafialny pod wezwaniem Karoliny Kózkówny w Wanatach. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Kościół według projektu architekta Zygmunta Fagasa wybudowano w latach 1990-2000. 21 września 1991 r. biskup częstochowski Stanisław Nowak wmurował kamień węgielny, poświęcony przez papieża Jana Pawła II podczas Światowego Dnia Młodzieży na Jasnej Górze 15 sierpnia 1991 r. Świątynia została uroczyście poświęcona przez arcybiskupa Stanisława Nowaka 16 lipca 2000 r. Przypisy
Kościół św. Tomasza Apostoła w Osinach

Kościół parafialny pw. św. Tomasza Apostoła w Osinach – kościół parafialny pod wezwaniem św. Tomasza Apostoła w Osinach. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia W 2003 roku podjęto budowę kościoła według projektu architekta Krzysztofa Zyskowskiego. 20 września 2003 roku arcybiskup częstochowski Stanisław Nowak wmurował kamień węgielny pobłogosławiony przez Jana Pawła II. W roku 2004 wybudowano pierwszą część kościoła, z wieżą i chórem. 21 maja 2006 r. do świątyni uroczyście wprowadzono relikwie św. Tomasza Apostoła przywiezione z Ortony, gdzie spoczywają szczątki świętego, przez arcybiskupa Carlo Ghidellego i arcybiskupa Stanisława Nowaka. 2 lipca 2011 r. arcybiskup Stanisław Nowak poświęcił kaplicę, w której przechowywane są relikwie świętego. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia w Jastrzębiu

Kościół parafialny pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia w Jastrzębiu – kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia w Jastrzębiu. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Po 1982 roku ks. Idzi Stacherczak kupił działkę i przystąpił do budowy kościoła wraz z zapleczem mieszkalno-duszpasterskim według projektu architekta Zygmunta Fagasa. Świątynię tę poświęcił rytem zwykłym 28 listopada 1984 roku biskup Miłosław Kołodziejczyk, a uroczystym (konsekrował) 10 listopada 1991 roku biskup Stanisław Nowak. W ołtarzu głównym znajduje się krzyż oraz obrazy Matki Boskiej Ostrobramskiej i św. Barbary, patronki górników. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Zakopanem

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata – kryty gontem drewniany kościół salwatorianów przy ul. Bulwary Słowackiego 2. Wybudowany w latach 1956-68 według projektu Mariana Dziewońskiego i Jerzego Habra, łączącego styl zakopiański z nowoczesnym. Przy kościele funkcjonuje stały konfesjonał na dzwonek w godz. 9-12 oraz 15-17. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czeladzi

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny z początku XX wieku w Czeladzi, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego, należący do dekanatu czeladzkiego diecezji sosnowieckiej. Historia i architektura Jest to kościół reprezentujący cechy stylu neoromańskiego, wzniesiony w latach 1904–1913, według projektu architektów: Tomasza Pajzderskiego i Hugona Kudera. Świątynia została uroczyście poświęcona (konsekrowana) w dniu 28 września 1958 roku przez biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. Monumentalną budowlę zbudowano na planie krzyża łacińskiego z wielobocznie zamkniętym prezbiterium oraz wieżami znajdującymi się po bokach transeptu oraz na skrzyżowaniu z nawą główną oraz przy wejściu. Wyposażenie We wnętrzu znajduje się m.in. polichromia autorstwa Macieja Makarewicza, wykonana w latach 1963-1968 a także bogata dekoracja rzeźbiarska. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kościerzycach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kościerzycach – rzymskokatolicki kościół filialny. Świątynia należy do parafii Najświętszego Imienia Maryi w Czepielowicach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. 2 marca 1964 roku kościół został wpisany pod numerem 707/64 do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Świątynia leży na Szlaku Polichromii Brzeskich (Szlak Polichromii Brzeskich to największe skupisko tego typu malowideł w Polsce. Zdobią one ściany, stropy i sklepienia kościołów w 18 miejscowościach położonych w okolicach Brzegu). Historia kościoła Kościół w Kościerzycach zbudowany został na przełomie XIV i XV wieku. Przebudowany został w XVI wieku. Pierwotnie nosił wezwanie św. Jerzego. Od 1535 do 1945 roku, z przerwą w latach 1701–1709, był kościołem protestanckim. Po II wojnie światowej został przekazany katolikom. Obecnie jest świątynią filialną parafii w Czepielowicach. Architektura i wnętrze kościoła Jest to świątynia murowana z cegły na kamiennym podmurowaniu z prostokątnym, zamkniętym ścianą prostą prezbiterium, do którego przylega czworoboczna wieża oraz zakrystia. Nawa kościoła jest szersza i wyższa od prezbiterium. Do niej dobudowane zostały prostokątne kruchty. Elewacja kościoła jest oskarpowana i nakryta dachem dwuspadowym z częścią dachową przechodzącą nad zakrystię. Wieża jest pięciokondygnacyjna, o murowanych dwóch dolnych kondygnacjach, a pozostałych w konstrukcji szkieletowej, wykonanych na przełomie XVII i XVIII wieku. Wieżę pokrywa dach namiotowy z lukarnami. Nawa i prezbiterium nakryte są sufitami z sieciową dekoracją stiukową imitującą żebrowanie, która została wykonana prawdopodobnie w XVI wieku. Na trzech ścianach nawy znajdują się drewniane empory wsparte na kolumnach. W tej części kościoła znajduje się barokowy prospekt organowy. Przy łuku tęczy, znajduje się przyścienna ambona, pochodząca z około 1700 roku, dekorowana figurami Ewangelistów oraz obrazem Chrystusa Błogosławiącego. Ponadto w kościele zachowały się: barokowy ołtarz główny z XVIII wieku, drewniana chrzcielnica z XIII wieku, stalle, ławy kościelne, kolisty witrażyk przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem z XVI wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościerzyce: Kościół Nawiedzenia NMP