NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Африкаріум

Африкаріум — океанаріум на території Вроцлавського зоопарку, демонструє водні екосистеми (морські й прісноводні) і наземну фауну Африки. Комплекс був відкритий 26 жовтня 2014 року і є першим об'єктом такого типу в Польщі. Об'єкт розділений на зовнішню частину, що представляє узбережжя Намібії у вигляді двох басейнів із пляжами для африканських морських котиків (3600 м³) і пінгвінів (2460 м³), розділених будівлею у формі корабля, де знаходиться ресторан із панорамною терасою, та внутрішню частину, де представлені експозиції чотирьох біотопів: Фауна пляжу і коралових рифів Червоного Моря з басейном об’ємом 900 м³. Фауна Східної Африки з басейном бегемотів (900 м³) і рибами озер Малаві і Танганьїка. Фауна Мозамбіцької протоки з басейном (3100 м³), що представляє, крім іншого, скатів і піщаних акул. Фауна джунглів Конго з басейнами ламантинів (1250 м³) і нільських крокодилів (260 м³), а також із птахами (зал вільних польотів), птахом-мишею, сірим токо і молотоголовом. Весь комплекс налічує 19 акваріумів, басейнів і водоймищ із загальною площею 4,6 тис. м2 і об’ємом понад 15 мільйонів літрів води. Генеральним підрядником об'єкту була вроцлавська компанія PB Inter-System SA. Будівництво комплексу було розпочато на початку 2012 року, завершено в жовтні 2014 року. Посилання Сайт «Африкаріум» [Архівовано 12 березня 2019 у Wayback Machine.] Startuje budowa Afrykarium-Oceanarium we wrocławskim ZOO [Архівовано 28 жовтня 2014 у Wayback Machine.]
Parafia Wszystkich Świętych w Bliznem

Parafia Wszystkich Świętych w Bliznem – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Domaradz. Historia 25 kwietnia 1366 roku król Kazimierz Wielki wydał w Sanoku przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim Bliznego. Wieś lokowano na prawie niemieckim, która obejmowała 50 łanów. W 1402 roku wieś zakupił biskup przemyski Maciej Janina. W 1406 roku król Władysław Jagiełło wydał ponownie przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim dla pozostałej części wsi, którą w 1417 roku zakupił biskup przemyski. W 1366 i 1406 roku w aktach lokacyjnych Bliznego pojawił się też zapis o dwóch łanach uposażeniu kościoła parafialnego. W 1470 roku pojawiła się wzmianka o istnieniu kościoła i parafii. W 1549 roku wykonano polichromię. W 1811 roku przeprowadzono generalny remont kościoła. W 2003 roku zabytkowy drewniany kościół został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Naturalnego i Kulturalnego UNESCO W latach 50. XX wieku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła, ale władze komunistyczne zarekwirowały materiały. W 1993 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła kościoła. 4 lutego 2001 roku bp Stefan Moskwa poświęcił kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Łaski. Proboszczowie parafii: 1948–1964. ks. Jan Obara. 1964–1981. ks. Stanisław Siuta. 1981–2008. ks. kan. Stanisław Wawrzkowicz. 2008– nadal ks. Marek Grzebień. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Wszystkich Świętych w Kacwinie

Parafia Wszystkich Świętych w Kacwinie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Niedzica archidiecezji krakowskiej. Historia Miejscowość i parafia leżą na obszarze Zamagurza Spiskiego, który był przedmiotem sporu pomiędzy biskupstwem krakowskim i ostrzyhomskim (węgierskim) w XIII i XIV wieku. Ostatecznie sporny obszar podporządkowany został archidiecezji ostrzyhomskiej, a od 1776 wydzielonej z niej diecezji spiskiej. W 1920 do Polski przyłączono część Spisza (tworząc Polski Spisz) z 9 parafiami, które na mocy bulli papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas podporządkowano archidiecezji krakowskiej. Przypisy Bibliografia Opis parafii na stronie archidiecezji krakowskiej Strona internetowa parafii
Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jabłonicy Polskiej

Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Jabłonicy Polskiej − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno II. Historia 15 stycznia 1946 roku w Jabłonicy Polskiej, dekretem bpa Franciszka Bardy została erygowana ekspozytura pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, z wydzielonego terytorium parafii Kombornia. Na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew. W 1956 roku dobudowano zakrystię. Na terenie parafii jest 1036 wiernych. Proboszczowie ks. Piotr Kuźniar (ekspozyt) (1946–1958} ks. Eugeniusz Konopka (ekspozyt) (1958–1970) ks. Tadeusz Szajnowski (1970–1988) ks. prał. Mateusz Homik (1988–2025) ks. Paweł Pernal (od 2025) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Świętej Rodziny w Orzechówce

Parafia Świętej Rodziny w Orzechówce – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Domaradz. Historia W 1420 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Orzechówce. Od 1903 roku Jezuici odprawiali msze święte w kaplicy na „Willi”. Od 1904 roku msze święte w kaplicy sióstr Służebniczek Starowiejskich odprawiał kapłan z Jasienicy Rosielnej. W 1981 roku podjęto decyzję o budowie kościoła filialnego. W latach 1982–1984 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. Z. Wojdanowskiego. 13 maja 1984 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił nowy kościół pw. Świętej Rodziny. 9 czerwca 1986 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Jasienica Rosielna. W 1988 roku rozpoczęto budowę domu parafialnego, który 28 października 1990 roku poświęcił bp Edward Białogłowski. 19 czerwca 2011 roku odbyła się konsekracja kościoła, której dokonał abp Józef Michalik Na terenie parafii jest 1400 wiernych. Proboszczowie parafii: 1986–2000. ks. Stanisław Curzytek. 2000–2020. ks. kan. Karol Gonet. 2020– nadal ks. Wojciech Szmuc. Służebniczki Starowiejskie W 1899 roku Agnieszka Nycz zapisała pole na uposażenie kaplicy sióstr Służebniczek Starowiejskich. W 1902 roku Katarzyna Boroń przekazała siostrom dom z gospodarstwem dla sióstr. We wrześniu 1902 roku przybyły pierwsze siostry, a w 1903 roku s. Taida Kajmowicz została nauczycielką w Orzechówce. W 1905 roku rozpoczęto budowę nowego domu zakonnego z kaplicą mszalną, który 15 września 1906 roku poświęcił ks. Jan Samocki. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Kazimierza w Łochowie

Parafia św. Kazimierza w Łochowie – rzymskokatolicka parafia w dekanacie Białe Błota diecezji bydgoskiej. Zasięg Do parafii św. Kazimierza w Łochowie należą niektóre miejscowości z gminy Białe Błota k. Bydgoszczy: Łochowo, Łochowice i Lisi Ogon. Historia Do 1924 r. kościołem parafialnym dla Ciela była fara bydgoska, a następnie po podziale parafii farnej – kościół Świętej Trójcy w Bydgoszczy. 1 lipca 1933 r. arcybiskup gnieźnieński August Hlond erygował parafię św. Antoniego Padewskiego na Czyżkówku w Bydgoszczy, do której włączono również Prądy, Drzewce, Łochowo, Łochowice, Lisi Ogon, Osową Górę, Opławiec i Smukałę. W 1902 r. w centrum Łochowa wzniesiono zbór ewangelicki, służący miejscowej gminie ewangelickiej do 1945 roku. 1 października 1946 r. arcybiskup August Hlond erygował parafię w Łochowie wydzieloną z parafii św. Antoniego Padewskiego w Bydgoszczy, która obejmowała: Łochowo, Łochowice, Lisi Ogon i Murowaniec. Dawny zbór w Łochowie został uroczyście poświęcony i począł pełnić funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Kazimierza. Pierwszym proboszczem był ks. Mieczysław Konopczyński, kolejnymi – ks. Kazimierz Winkiel i ks. Józef Madaliński. W latach 1947–1959 parafia nie miała stałego duszpasterza. 25 marca 2004 r. parafia znalazła się w strukturach nowo powstałej Diecezji Bydgoskiej, a 1 września 2008 r. w dekanacie Białe Błota. Przypisy Bibliografia Łochowo – Parafia pw. św. Kazimierza. [dostęp 2017-04-23].
Apteka Pod Duchem Świętym w Przeworsku

Apteka Pod Duchem Świętym - historyczny budynek znajdujący się w Przeworsku przy ul. Rynek 6. Historia Pierwsza wzmianka o aptece znajdującej się w tym budynku pochodzi z 1855. Wówczas to Feliks Szczęsny Świtalski nabył aptekę "pod Świętym Duchem" od aptekarza Franciszka Ksawerego Kuhna. Była to apteka koncesjonowana (osobista). 4 października 1887 właścicielem apteki został syn Feliksa Świtalskiego - Władysław. W 1896 uczestniczył w Międzynarodowej Wystawie Farmaceutycznej w Pradze, gdzie wystawił wina lecznicze, plastry, wodę do ust i proszek do zębów, wykonane według własnej receptury w przeworskiej aptece. Otrzymał za nie brązowy medal. W Muzeum Farmacji w Krakowie przechowywany jest od 1956 receptariusz rodziny Świtalskich z Przeworska, zawierający sposoby otrzymywania leków oraz przepisy cukiernicze. Po śmierci Władysława Świtalskiego, od 1919, aptekę prowadzi jego żona przy pomocy prowizorów-dzierżawców - najpierw Jana Zacharskiego, a następnie Józefa Marcinkiewicz. W 1933 aptekę nabył na własność Julian Prokesz, z czasem przekazał ją synowi Marianowi. Koncesję na samoistne prowadzenie apteki otrzymał Marian Prokesz od Urzędu Wojewódzkiego we Lwowie w 1938. W latach 20. XX w. do czasu wybudowania szkoły żeńskiej w budynku apteki mieściła się jedna z sal lekcyjnych. W czasie okupacji obiekt włączony był w sieć placówek tajnego nauczania. W 1951 apteka została upaństwowiona i otrzymała nazwę "Apteka Społeczna nr 67" Architektura Sam budynek to XVII-wieczny obiekt konstrukcji murowanej z oficyną. Wewnątrz zachowały się piwnice z czasów powstania kamienicy oraz sklepiony przechód zwany salą rycerską. Eklektyczny front jest typowy dla kamienic przeworskich Uwagi Bibliografia Siedem wieków Przeworska, red. A. Kunysz, Rzeszów 1974. K. Możdżan, Zarys dziejów opieki zdrowotnej i społecznej na Ziemi Przeworskiej do roku 1945, Przeworskie Zapiski Historyczne, t. 2, 1995.
Parafia św. Marcina w Krempachach

Parafia Świętego Marcina w Krempachach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Niedzica archidiecezji krakowskiej. Historia Miejscowość i parafia leżą na obszarze Zamagurza Spiskiego, który był przedmiotem sporu pomiędzy biskupstwem krakowskim i ostrzyhomskim (węgierskim) w XIII i XIV wieku. Ostatecznie sporny obszar podporządkowany został archidiecezji ostrzyhomskiej, a od 1776 wydzielonej z niej diecezji spiskiej. W 1920 do Polski przyłączono część Spisza (tworząc Polski Spisz) z 9 parafiami, które na mocy bulli papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas podporządkowano archidiecezji krakowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii w serwisie diecezji
Parafia św. Marii Magdaleny w Ostrowie

Parafia św. Marii Magdaleny w Ostrowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Przemyśl II. Historia W 1887 roku w Ostrowie zbudowano drewniany kościół, który został poświęcony przez bpa Jakuba Glazera. W 1927 roku zdecydowano o budowie nowego kościoła, ale do budowy nie doszło. 1 września 1970 roku została erygowana parafia pw. św. Marii Magdaleny z wydzielonego terytorium parafii Kuńkowce. Najpierw wybudowano plebanię, a w 1979 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, według projektu mgr inż. arch. Jerzego Noska. 22 lipca 1981 roku kościół został poświęcony przez bpa Stanisława Jakiela. Na terenie parafii jest 1 243 wiernych. Proboszczowie parafii: 1970–1972. ks. Władysław Głowa. 1972–1973. ks. Józef Sroka. 1973–1978. ks. dr Władysław Głowa (po raz drugi). 1978–2005. ks. Jan Karaś. 2005– nadal ks. Krzysztof Pawliszko. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Baszta na Podmurzu

Baszta na Podmurzu – jedna z baszt systemu średniowiecznych fortyfikacji Gdańska, znajdująca się na Głównym Mieście. Jest jedną z najstarszych zachowanych baszt. Sąsiednimi basztami są Baszta Bramy Szerokiej i Baszta Jacek. Historia Piętnastowieczna baszta została prawie całkowicie zniszczona w czasie działań wojennych w 1945 roku. W 1988 roku Miasto Gdańsk przekazało obiekt na siedzibę nowego oddziału Muzeum Historycznego Miasta Gdańska, który został otwarty w 1997 roku. W 2000 roku zmieniono nazwę oddziału na Muzeum Gdańskiego Sportu i Turystyki, które zostało zlikwidowane pod koniec 2008 roku. Zobacz też Plac Kobzdeja Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Surochowie

Parafia św. Michała Archanioła w Surochowie − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Jarosław III. Historia W 1946 roku miejscowa murowana cerkiew w Surochowie została zaadaptowana na kościół rzymskokatolicki. W 1946 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została erygowana ekspozytura w Surochowie, z wydzielonego terytorium parafii Jarosław-Kolegiata, do której przydzielono Sobiecin, Koniaczów i Makowisko. W 1983 roku rozpoczęto generalny remont kościoła, a w latach 1984–1985 artysta Stanisław Gąsior wykonał polichromię. W 1992 roku do parafii przyłączono Zgodę, która posiada kościół filialny pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego (zbudowany w latach 1982–1985, według projektu arch. A. Gustawa i W. Uchmana), a poświęcony 15 sierpnia 1985 roku przez bpa Ignacego Tokarczuka. W 2000 roku na cmentarzu parafialnym przy granicy Surochowa i Sobiecina, rozbudowano kaplicę cmentarną pw. św. Józefa, która jest użytkowana przez wiernych z Sobiecina jako kościół filialny. Na terenie parafii jest 1 490 wiernych (w tym: Surochów – 978, Sobiecin – 367, Zgoda – 145). Proboszczowie parafii: 1946– ?. ks. Karol Jendyk (ekspozyt). ? –1960. ks. Józef Duda (ekspozyt) 1960–1967. ks. Jan Kotyrba (ekspozyt). 1967–1982. ks. Stanisław Rogala. 1982–1987. ks. Józef Hader. 1987–1997. ks. Jan Miksiewicz. 1997–2001. ks. Janusz Mączka. 2001–2002. ks. Stanisław Gorczyca. 2002–2007. ks. Zbigniew Góra. 2007– nadal ks. Krzysztof Pelc. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Michała Archanioła w Wietrznie

Parafia św. Michała Archanioła w Wietrznie − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Dukla. Historia W 1185 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o wsi Wietrzno, gdy została nadana zakonowi Cystersów z Koprzywnicy. Przed 1378 rokiem biskupi krakowscy z inicjatywy cystersów erygowali parafię. W 1752 roku na miejscu wcześniejszego kościoła, obecny drewniany kościół z wykorzystaniem wcześniejszych elementów, który w 1761 roku poświęcono pw. św. Michała Archanioła. Na początku XVII wieku do parafii przyłączono kościół w Bóbrce jako filialny. W 1778 roku siedziba parafii została przeniesiona do Bóbrki, a kościół w Wietrznie stał się filialny. W 1805 roku parafia została przydzielona do nowo utworzonej diecezji tarnowskiej. W 1821 roku parafia została przydzielona do diecezji przemyskiej. 17 marca 1906 roku bp Józef Sebastian Pelczar ponownie erygował parafię. Na terenie parafii jest 700 wiernych. Proboszczowie parafii: 1906–1913. ks. Józef Chwatowicz. 1913–1923. ks. Walerian Rąpała. 1923–1924. ks. Józef Urbanek. 1924–1929. ks. Andrzej Sołtysik. 1929–1933. ks. Stanisław Cieszanowski. 1933–1935. ks. Zdzisław Michalski. 1935–1936. ks. Władysław Bachota. 1936–1942. ks. Tadeusz Witkoś. 1942–1945. ks. Jan Obara. 1945–1948. ks. Tadeusz Głowaty. 1948–1961. ks. Piotr Grądalski (administrator). 1961–1972. ks. Józef Wilk (administrator). 1972–1974. ks. Kazimierz Nawrocki. 1974–1975. ks. Gabriel Marszałek. 1975–2002. ks. Józef Fejdasz. 2002–2007. ks. Andrzej Szajnar. 2007–2014. ks. Jan Wosiewicz. 2014– nadal ks. Ireneusz Wójcik. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej Archiwalne wydania gazetki parafialnej 1995–2002, 2015–2023
Biblioteka Wydziału Teologicznego UAM

Biblioteka Wydziału Teologicznego UAM – biblioteka należąca do Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, zlokalizowana przy ul. Wieżowej 2/4 na Ostrowie Tumskim w Poznaniu. Aktualnie (2014) z inicjatywy archidiecezji poznańskiej trwa budowa nowego gmachu biblioteki. Historia Początki zbioru sięgają roku 1564, kiedy to Adam Konarski powołał w Poznaniu pierwsze w Polsce diecezjalne seminarium duchowne wraz z biblioteką. W 1780 zlikwidowano Akademię Lubrańskiego, w ścisłym związku z którą seminarium działało, co wywołało konieczność reorganizacji tej instytucji i związanej z nią biblioteki. Księgozbiorem zajmował się odtąd wyznaczony w tym celu profesor, książki miały służyć wyłącznie kształceniu kleru diecezjalnego, ale korzystać z nich mogło całe duchowieństwo diecezji. Nie zezwalano na wynoszenie książek poza czytelnię. Księgozbiór cały czas rozwijano, m.in. w 1863 zakupiono kilkaset tomów dzieł patrystycznych wydawnictwa Jacques'a Migne'a. W XIX wieku, podczas kasaty przez Prusaków zakonów na terenie Wielkopolski, księgozbiory zakonne przechodziły niejednokrotnie w całości na rzecz biblioteki. Dwudziestolecie międzywojenne przyniosło zasadnicze zmiany w działaniu instytucji. Zbiory przyporządkowano do archiwum diecezjalnego (w 1939 liczyły około 200 000 egzemplarzy), a w seminarium pozostał jedynie zbiór podręczny. Podczas okupacji hitlerowskiej zbiory zmagazynowano w kościele św. Michała Archanioła przy ul. Stolarskiej, który Niemcy zamienili na magazyn książek. W 1944 alianci zbombardowali ten teren i część księgozbioru spłonęła, w tym kolekcja Migne'a i 40 000 starodruków. Dużą część rozkradziono po wyparciu Niemców i przed zabezpieczeniem kościoła przez władze polskie (straż uniwersytecką). Uratowała się większość książek zgromadzonych w dolnym kościele (świątynia jest dwupoziomowa), a także wywiezionych do Smogulca (inkunabuły). W epoce PRL dyrektor instytucji, ks. Feliks Lenort, sprowadzał do księgozbioru pozycje zakazane przez władze komunistyczne. W 2011 biblioteka liczyła ponownie około 200 000 woluminów. Charakterystyka zbioru Książnica jest jedną z trzech najbardziej cenionych tego typu w Polsce, po bibliotekach KUL i UKSW, a korzystają z niej uczeni z terenu całego kraju. Jest jedyną w Polsce, przy której funkcjonuje własne wydawnictwo. Szczególnie bogate są zbiory dotyczące religioznawstwa i innych wyznań niż rzymskokatolickie. Bardzo obfity jest również zbiór pozycji na temat judaizmu, historii i kultury żydowskiej. Przypisy Bibliografia MAJ, Klejnot bez oprawy, w: Życie Uniwersyteckie, nr 5(212)/2011, UAM Poznań, s.20, ISSN 1231-8825 Linki zewnętrzne strona Biblioteki (wersja archiwalna). teologia.amu.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-07)]. – dostęp 27.8.2014
Parafia św. Rafała Kalinowskiego w Szczepańcowej

Parafia św. Rafała Kalinowskiego w Szczepańcowej − parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno III. Historia W 1982 roku w Szczepańcowej rozpoczęto budowę murowanego kościoła filialnego, według projektu arch. inż. Janusza Hanusa i K. Karpa. 21 sierpnia 1983 roku poświęcono kamień węgielny, a 15 września 1985 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół pw. św. Rafała Kalinowskiego. 7 listopada 1997 roku dekretem abpa Józefa Michalika została erygowana parafia w Szczepańcowej, z wydzielonego terytorium parafii Zręcin. W latach 1998–1999 zbudowano plebanię. Na terenie parafii jest 1128 wiernych. Proboszczowie parafii: 1997–2013. ks. Marian Ruszała. 2013–2018. ks. Mirosław Grendus. 2018– nadal ks. Jacek Rosół. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Stanisława Biskupa w Zręcinie

Parafia św. Stanisława Biskupa w Zręcinie − parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Krosno III. Historia W 1326 roku pojawiła się wzmianka o istniejącym dekanacie w Zręcinie, a parafia była położona na wschodnich krańcach diecezji krakowskiej. Wieś była własnością opactwa cystersów w Koprzywnycy. W 1795 roku parafia została przydzielona do nowej diecezji tarnowskiej. W 1814 roku parafia została przydzielona do diecezji przemyskiej. W 1744 roku zbudowano kolejny drewniany kościół. W 1783 roku po kasacji Cystersów, parafię przejęli księża diecezjalni.. W 1855 roku drewniany kościół konsekrowano. W latach 1874–1878 zbudowano obecny murowany kościół, według projektu arch. Aleksandra Gebauera, z fundacji Karola Klobassy i Ignacego Łukasiewicza. 10 maja 1875 roku poświęcono kamień węgielny. 17 października 1878 roku dziekan jasielski ks. Julian Paszyński poświęcił nowy kościół. 23 czerwca 1883 roku bp Ignacy Łobos dokonał konsekracji kościoła . W 1938 roku na terenie parafii było 7614 wiernych, a do parafii należały: Zręcin, Chorkówka, Kopytowa, Leśniówka, Machnówka, Podniebyle, Świerzowa Polska, Szczepańcowa, Żeglce. Na terenie parafii jest 4400 wiernych (w tym: Zręcin – 2100, Machnówka – 250, Świerzowa Polska – 2050). Proboszczowie parafii: 1642–1662. ks. Mikołaj Twarożkowicz. 1662–1667. ks. Stanisław Kuleski. 1667–1669. ks. Szymon Karczeński. 1669–1676. ks. Stanisław Śliczniewicz. 1677–1689. ks. Walenty Jan Skoblicki. 1689–1698. ks. Kazimierz Lucjusz Świerkliński. 1698–1722. ks. Baltazar Lipieński. 1723–1740. ks. Walenty Ząmbkiewicz. 1740–1763. ks. Andrzej Sulborski. 1764–1777. ks. Stanisław Suchodolski. 1778–1816. ks. Paweł Remiszowski. 1816–1858. ks. Kazimierz Zaleski. 1858–1895. ks. Aleksander Krzeczowski. 1895–1927. ks. Julian Krygowski. 1927–1954. ks. Franciszek Gosztyła. 1954–1978. ks. Stanisław Łuksik (administrator). 1978–2006. ks. Jerzy Moskal. 2006– nadal ks. dr Wacław Socha. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Stanisława we Frydmanie

Parafia Świętego Stanisława we Frydmanie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Niedzica archidiecezji krakowskiej. Historia Miejscowość i parafia leżą na obszarze Zamagurza Spiskiego, który był przedmiotem sporu pomiędzy biskupstwem krakowskim i ostrzyhomskim (węgierskim) w XIII i XIV wieku. Ostatecznie sporny obszar podporządkowany został archidiecezji ostrzyhomskiej, a od 1776 wydzielonej z niej diecezji spiskiej. W 1920 do Polski przyłączono część Spisza (tworząc Polski Spisz) z 9 parafiami, które na mocy bulli papieża Piusa XI Vixdum Poloniae unitas podporządkowano archidiecezji krakowskiej. Przypisy Bibliografia Opis parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
Brzostek (jezioro)

Brzostek – jezioro zlokalizowane na Równinie Wrzesińskiej, w gminie Pobiedziska, na terenie Parku Krajobrazowego Promno, na wschód od wsi Promno. Charakterystyka Akwen całkowicie otoczony lasem. Na południowym brzegu piaszczysta plaża. Nieco na północ dwa leśne parkingi. Brzegami prowadzą szlaki piesze: zielony z Promna-Stacji do Pobiedzisk i niebieski z Promna-Stacji do Wagowa, a także żółta ścieżka nordic walkingu Brzostek - Drążynek. Przyroda W latach 1999–2012 jezioro zarybiano linem, karasiem, karpiem, leszczem, płocią, szczupakiem, węgorzem, okoniem i pstrągiem. Przypisy