NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Górka Klasztorna

Górka Klasztorna – część wsi Rataje w Polsce, położona w województwie wielkopolskim, w powiecie pilskim, w gminie Łobżenica. W latach 1975–1998 Górka Klasztorna administracyjnie należała do województwa pilskiego. Nazwa Górka Klasztorna powstała w roku 1923, od czasu objęcia tej miejscowości przez księży Misjonarzy Świętej Rodziny. Poprzednio nazywano ją Górką pod Łobżenicą lub Górką na Krajnie. W czasach przedchrześcijańskich ważne miejsce kultu, które ówcześnie znajdowało się w środku prastarej puszczy porastającej okolice. Obecnie zrekonstruowany kamienny krąg w przyklasztornym parku z tablicą informacyjną. Istnieje hipoteza podważająca autentyczność tego kręgu. W Górce Klasztornej znajduje się Sanktuarium Maryjne z bazyliką NMP Niepokalanie Poczętej, w której znajduje się Cudowny Obraz Matki Bożej Góreckiej z XVII wieku, koronowany 6 czerwca 1965 przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. Górka Klasztorna jest najstarszym w Polsce miejscem kultu maryjnego. Matka Boża objawiła się w tym miejscu pasterzowi w roku 1079. Dzisiaj miejsce to jest znane z cudownego obrazu Matki Bożej Góreckiej oraz studzienki, w której woda z chwilą ukazania się Maryi nabrała cudownych właściwości. Jest to najstarsze sanktuarium maryjne w Polsce. 14 czerwca 2015 odbyło się uroczyste nadanie tytułu bazyliki mniejszej sanktuarium w Górce Klasztornej z okazji 50-lecia koronacji obrazu MB Góreckiej. W 1971 w Górce Klasztornej ustanowiono rzymskokatolicką parafię NMP Niepokalanie Poczętej. Górka Klasztorna jest znana również z wystawianych co roku pasyjnych misteriów, zaś latem odbywa się festiwal „Maria Carmen”. Zobacz też Górka Duchowna – wieś w południowej części województwa wielkopolskiego (także Sanktuarium Maryjne) Przypisy Linki zewnętrzne Górka (7) Klasztor-Kloster, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 710 .
Górka Klasztorna

Górka Klasztorna är en by i Storpolens vojvodskap i västra Polen. Górka Klasztorna är en betydande vallfartsort och pilgrimer kommer till den mirakulösa bilden Vår Fru av Górka för att be. I oktober 1939 inrättade Volksdeutscher Selbstschutz ett provisoriskt koncentrationsläger i klosterbyggnaden i Górka Klasztorna. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från polskspråkiga Wikipedia, Górka Klasztorna, 29 juni 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Górka Klasztorna.
Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka

Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka im. św. Jana Pawła II Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 6 Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach – jeden z największych szpitali dziecięcych w Polsce, znajdujący się w dzielnicy Katowic Ligocie-Panewnikach. W GCZD znajduje się 18 oddziałów szpitalnych, na bazie których funkcjonuje 6 klinik Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. W szpitalu działa także 29 poradni specjalistycznych. Rocznie w GCZD przyjmuje ok. 16 tysięcy pacjentów na oddziały szpitalne oraz udziela ok. 80 tysięcy specjalistycznych porad ambulatoryjnych. W 2013 przy szpitalu oddano do użytku sanitarne lądowisko, a w 2019 został dodany oddział położniczy, który został zamknięty po 1,5 roku działalności. Linki zewnętrzne Oficjalna strona Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka
Główki (jezioro w Kotlinie Gorzowskiej)

Jezioro Główki – jezioro położone w gminie Wieleń (powiat czarnkowsko-trzcianecki, województwo wielkopolskie). Jezioro ma nieregularny wydłużony kształt. Południowe i zachodnie brzegi jeziora przechodzą w podmokłe łąki. Jezioro za pomocą rowu melioracyjnego jest połączone z rzeką Miałką. Nazwa akwenu po raz pierwszy pojawiła się w 1568. Zobacz też Jezioro Wielkie (gmina Wieleń) – sąsiadujące Przypisy
Głęboczek (jezioro we wsi Góra)

Jezioro Głęboczek – jezioro morenowe w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, we wsi Góra, leżące na terenie Pojezierza Poznańskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 8 ha, przez 8,2 z pomiarów planimetrycznych, do 8,5 ha. Jednakże wykaz jezior w powiecie międzychodzkim sugeruje, że powierzchnia akwenu jest trzykrotnie wyższa, osiągając 23,85 ha. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,6 m, natomiast głębokość maksymalna 13,3 m. Zobacz też Głęboczek Głęboczek Duży Głęboczek Mały Przypisy
Głęboczko

Głęboczko (kaszb. Jezoro Głãbòczkò) – jezioro wytopiskowe położone na Pojezierzu Bytowskim, w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim. Jest zaliczane do jezior lobeliowych. Jezioro zajmuje obszar 20,5 ha, który objęty jest rezerwatem wodno-florystycznym Jezioro Głęboczko. Ochronie rezerwatu podlegają występujące tu stanowiska lobelii jeziornej, poryblinu jeziornego, wywłócznika skrętoległego, grążla żółtego, turzycy dzióbkowatej i nitkowatej oraz skrzypu bagiennego. Zobacz też Pomysk Wielki Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat wodno-florystyczny Jezioro Głęboczko
Głębokie Jezioro (gmina Kartuzy)

Głębokie Jezioro (kaszb. Jezoro Głãbòczé) – wytopiskowe jezioro lobeliowe we wsi Sitno w północnej Polsce, w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Przodkowo, na obszarze Pojezierza Kaszubskiego ("Kartuski Obszar Chronionego Krajobrazu"). Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Głębokie Jezioro. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Głębokie. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 44,7 ha przez 51,0 ha do 56,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 159,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,2 m, natomiast głębokość maksymalna 18,2 m lub 20,9 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1992 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Dno muliste. W północnej części jeziora torfowisko sfagnowe. Zobacz też inne jeziora o nazwie: Jezioro Głębokie Jezioro Karlikowskie (województwo pomorskie) Jezioro Sitno (województwo pomorskie) Jar Rzeki Raduni Radunia Kartuzy Żukowo Przypisy
Bacmania

Bacmania lub Hala Bacmańska – polana w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Położona jest na południowych, podszczytowych stokach Boraczego Wierchu (1244 m) i południowym grzbiecie łączącym go z Bacmańską Górą (1054 m). W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hali”, niemająca jednak nic wspólnego z halą jako piętrem roślinnym w górach. Hala Bacmańska znajduje się na wysokości około 1125–1200 m, powyżej źródlisk potoku Z Gawłowskiego i Śmierdzącego Potoku. Na mapie Geoportalu jest podpisana także jako Motykówka, ta nazwa pochodzie od należącego do miejscowości Złatna osiedla Motykówka. Prowadzą przez nią dwa szlaki turystyczne. Polana jest dobrym punktem widokowym na południową stronę, szczególnie na graniczny, polsko-słowacki grzbiet od Pilska po Wielką Raczę. Panorama widokowa sięga po Tatry, Góry Choczańskie, Małą Fatrę i Wielką Fatrę. Nazwa Nazwa hali związana jest z jej dawną pasterską gospodarką i jest zbitką dwóch słów; pierwsze pochodzi od węgiersko-wołoskiego słowa baca, drugie od niemieckiego słowa der Mann oznaczającego człowieka. Jest to jednak tylko przypuszczenie. Nazwa jest unikatowa, występuje tylko w trzech miejscach w Beskidzie Żywiecko-Orawskim; w Polsce jest jeszcze potok Bacmański, a na Słowacji Bacmańska Grapa. Na mapie Kummersberga Bacmańska Góra miała zniekształconą nazwę Badzmańska Góra, w encyklopedii Schneidera poprawną oraz uwagę, że na jej szczycie jest hala i skałki. Szlaki turystyczne Rajcza – Zapolanka – Redykalny Wierch – hala Bacmańska – Lipowska – Rysianka – Romanka Milówka – schronisko PTTK na Hali Boraczej – Redykalny Wierch – Lipowski Wierch – schronisko PTTK na Hali Rysiance – Żabnica-Skałka Przypisy
Hala Barania

Hala Barania (980 – 1045 m n.p.m.) – duża polana w Beskidzie Śląskim opadająca na wschód spod grzbietu łączącego Baranią Górę z Magurką Radziechowską. Administracyjnie leży na terenie Kamesznicy w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Milówka.. Od co najmniej XVII w. był to ruchliwy ośrodek gospodarki pasterskiej, obejmujący tereny aż po szczyt Baraniej Góry (z tego czasu pochodzi określenie „hala” w sensie terenu wypasowego). Wspominał ją w pisanym na początku XVIII w. „Dziejopisie Żywieckim” żywiecki wójt Andrzej Komoniecki, pisząc o granicy „państwa żywieckiego”, iż ta idzie Od Wołowca polany do Hale Baraniej, potym do Skałki (...). Okresowo wypasana była jeszcze po II wojnie światowej, obecnie mocno zarasta lasem. Z polany interesujący widok ku wschodowi, na Beskid Żywiecki: widać stąd dobrze masywy Romanki, Pilska i Lipowskiej oraz pasmo Babiej Góry. Przypisy
Bieguńska

Bieguńska – dawna hala pasterska w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Położona jest na południowych, podszczytowych stokach pomiędzy Boraczym Wierchem (1244 m) a Lipowskim Wierchem (1324 m). W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hali”, niemająca jednak nic wspólnego z halą jako piętrem roślinnym w górach. Drugi człon nazwy pochodzi od właściciela o nazwisku Biegun. Jest to jedna z większych hal Beskidu Żywieckiego. Hala Bieguńska znajduje się na wysokości około 1160–1225 m powyżej źródeł Zająców Potoku i Śmierdzącego Potoku. W rzeczywistości wyróżnia się tutaj dwie hale; część zachodnia to Hala Gawłowska, część wschodnia to hala Bieguńska. Prowadzą przez nią dwa szlaki turystyczne. Polana jest dobrym punktem widokowym na południową stronę, szczególnie na graniczny, polsko-słowacki grzbiet od Pilska po Wielką Raczę. Widoczne z niej są również Tatry i Góry Choczańskie. W przenawożonych miejscach, gdzie dawniej stały koszary dla owiec rosną łany szczawiu alpejskiego. Bieguńska znajduje się w granicach wsi Złatna i jej górną częścią i grzbietem biegnie granica między wsiami Złatna i Żabnica – obydwie w województwie śląskim, w powiecie żywieckim. Szlaki turystyczne Rajcza – Zapolanka – Redykalny Wierch – hala Bacmania – hala Bieguńska – Lipowska – Rysianka – Romanka Milówka – schronisko PTTK na Hali Boraczej – Redykalny Wierch – hala Bacmańska – hala Bieguńska – schronisko PTTK na Hali Rysianka – Żabnica-Skałka. Przypisy
Hala Cebulowa

Hala Cebulowa, Hala Cebula – dawna pasterska hala na północnym grzbiecie Pilska w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Położona jest na wysokości około 1280–1308 m n.p.m.n. u północno-zachodnich podnóży wypiętrzenia Kopiec. Dołem przylega do Hali Mizowej, górą podchodzi pod graniczny polsko-słowacki grzbiet. Ma na niej źródła potok W Cebuli, będący największym dopływem Sopotni Wielkiej. Nazwa hali pochodzi od masowego występowania na niej czosnku syberyjskiego, pospolicie zwanego kiedyś przez miejscowych „cebulą” (patrz: Cudzichowa). Dawniej Hala Cebulowa tętniła życiem pasterskim. Po 1980 w całym Beskidzie z powodu nieopłacalności ekonomicznej zaprzestano wypasu na halach górskich. Ostatnio znów przywrócono tutaj tzw. wypas kulturowy. Hala Cebulowa jest miejscem występowania kilku rzadkich w Polsce gatunków roślin: niebielistka trwała, czosnek syberyjski i pełnik alpejski, które tworzą tutaj wyjątkowe w skali Polski zbiorowisko. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono także występowanie wierzbownicy zwieszonej. Hala Cebulowa znajduje się w granicach wsi Sopotnia Wielka w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Jeleśnia. Dolną częścią hali prowadzi zielony szlak turystyczny. Szlak turystyczny Sopotnia Wielka – Uszczawne – Hala Jodłowcowa – schronisko PTTK na Hali Miziowej. Przypisy
Hala Górowa

Hala Górowa – rozległa, nieco rozczłonkowana polana w Grupie Pilska w Beskidzie Żywiecko-Orawskim, administracyjnie w granicach wsi Korbielów w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Jeleśnia. Polana położona jest w grzbiecie odchodzącym na północ od szczytu Pilska, na wschodnich zboczach szczytu Góra Hunców, opadających ku północnemu wschodowi, do dolinki potoku Buczynka. Jej górny kraniec sięga prawie po wspomniany grzbiet (blisko 1180 m n.p.m.) i graniczy z położoną po zachodniej stronie grzbietu Halą Jodłowcową. Od zamierzchłych czasów była ośrodkiem szałaśniczym, na którym wypasali swe owce górale z Krzyżowej. Jak jednak wynika z badań, prowadzonych tu przez Ludomira Sawickiego, w 1914 r. nie pasiono tu już wcale owiec, a jedynie 43 krowy. W latach międzywojennych (od 1929 do 1939) polany dzierżawione były przez Małopolskie Towarzystwo Rolnicze, które prowadziło tu wzorcowe górskie gospodarstwo hodowlane. Obecnie w sezonie letnim, w oparciu o zaadaptowany stary szałas pasterski, funkcjonuje tu studencka baza namiotowa, prowadzona przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich z Katowic. Przypisy
Hala Janoszkowa

Hala Janoszkowa – polana na Lachów Groniu (1045 m) w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Znajduje się na jego szczycie i grzbiecie, dzięki temu rozciąga się z niej szeroka panorama widokowa. W kierunku południowo-wschodnim widok na masyw Babiej Góry z Cylem (Małą Babią Górą) i na Pasmo Policy, w którym łatwo rozpoznać można Okrąglicę po wieży przekaźnika telekomunikacyjnego. W kierunku północno-wschodnim dobry widok na pobliski Jałowiec. Od strony południowej roztacza się widok na Pilsko. Jest to dawna hala pasterska, na której wypasano owce. Na hali stały szałasy i prowadzono tradycyjną gospodarkę szałaśniczą. Ostał się jeszcze jeden szałas, a pod dużym świerkiem jest źródełko z wodą. Z powodu nieopłacalności ekonomicznej zaniechano już wypasu i polana stopniowo zaczyna zarastać borówczyskami i lasem. Prowadzi przez nią szlak turystyczny z położonej u podnóży Lachów Gronia miejscowości Koszarawa. Według regionalizacji Polski opracowanej przez Jerzego Kondrackiego Hala Janoszkowa znajduje się w Paśmie Jałowieckim należącym do Beskidu Makowskiego. Na mapach i w przewodnikach turystycznych Pasmo Jałowieckie zaliczane jest zazwyczaj do Beskidu Żywieckiego, w najnowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Znajduje się w granicach wsi Koszarawa w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Koszarawa. Szlaki turystyczne Koszarawa – Lachów Groń – Czerniawa Sucha – Przełęcz Trzebuńska – Jałowiec. Przypisy
Hala Jodłowcowa

Hala Jodłowcowa – rozległa, nieco rozczłonkowana polana na północnym grzbiecie Pilska w Beskidzie Żywieckim, administracyjnie w miejscowości Sopotnia Wielka w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Jeleśnia. Polana położona jest na grzbiecie odchodzącym na północ od szczytu Pilska, na jego zachodnich zboczach i południowych stokach szczytu Góra Hunców. Jej górny kraniec sięga po wspomniany grzbiet (ok. 1180 m n.p.m.) i graniczy z położoną niżej, po wschodniej stronie grzbietu Halą Górową. Według badań, prowadzonych przez Ludomira Sawickiego, w 1914 r. na „hali” tej wypasano jedynie 25 owiec. Ślady pasterskiej przeszłości polany dokumentują ruiny szałasu na kamiennej podmurówce w dolnej części polany oraz widniejące wśród traw pojedyncze kępy szczawiu alpejskiego. Z grzbietowych partii hali dość rozlegle widoki na wschodnią część Beskidu Żywieckiego, aż po Babią Górę. Szlak turystyczny Sopotnia Wielka – Uszczawne – Hala Jodłowcowa – Skałka – Hala Miziowa Przypisy
Hala Kamienicka

Hala Kamienicka – dawniej (do XIX w.) tereny wypasowe w rejonie grzbietu, opadającego ku północy od szczytu Szyndzielni w Beskidzie Śląskim. Należały do gospodarzy z położonej u północnych podnóży masywu Kamienicy (stąd nazwa). Obecnie nazwa ta odnosi się do niezbyt dużej, wydłużonej (ok. 500 m) polany, opadającej łagodnie spod szczytu Szyndzielni na północ, wzdłuż jej północnego grzbietu, a polana znajduje się w granicach miasta Bielsko-Biała i wsi Bystra (granica między nimi biegnie grzbietem Szyndzielni). Polana po brzegach już częściowo zarasta, natomiast w osi grzbietu i biegnącej nim drogi na skutek wydeptywania zamieniła się w szeroki, kamienisty trakt. W górnej części polany wznosi się schronisko na Szyndzielni, zaś na jej dolnym skraju – górna stacja kolei linowej z Olszówki wraz z radiowo-telewizyjną stacją przekaźnikową oraz oddaną do użytku 14 sierpnia 2015 r. wieżą widokową. Używane dawniej określenie Kamienicka Płyta stanowi niefortunnie użyte spolszczenie niemieckiej nazwy Kamnitzer Platte, odnoszącej się do całego szczytowego spiętrzenia Szyndzielni. Obecnie hala jest terenem o ogromnym natężeniu ruchu turystycznego. Przez większą część roku przemierzają ją tłumy turystów, głównie na trasie od górnej stacji kolei linowej do schroniska. Przez halę biegną do wspomnianego schroniska szlaki turystyczne: czerwony, zielony i żółty. Tu kończą się również (przy górnej stacji kolei linowej) znaki żółtego szlaku z Wapienicy. Zimą hala jest bardzo popularnym i łatwo dostępnym (kolej linowa) terenem narciarskim dla początkujących: narciarze mają do dyspozycji wyciąg talerzykowy długości 275 m. Tu także początek dwóch narciarskich tras zjazdowych – czerwonej i niebieskiej – z Szyndzielni do Olszówki Górnej. Przypisy
Krawcula

Krawcula – polana i hala pasterska pod szczytem Krawcowego Wierchu (1075 m) w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Położona jest na południowych, podszczytowych, rozległych i niemal płaskich stokach Krawcowego Wierchu, na wysokości około 1040–1060 m. Znajduje się w granicach wsi Glinka w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Ujsoły. Przyroda W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hala”, odnosząca się do funkcjonującego tu przez dziesięciolecia gospodarstwa pasterskiego. Z powodów nieopłacalności ekonomicznej w 2. połowie XX w. wypas na wysoko położonych polanach w polskich Karpatach załamał się. Aktualnie jednak (2019 r.) w ramach czynnej ochrony zbiorowisk łąkowych na hali znów prowadzony jest kulturowy wypas owiec, a część łąk jest regularnie koszona. Występuje tu kilka typów zbiorowisk łąkowych, m.in. łąka mieczykowo-mietlicowa (Gladiolo-Agrostietum) oraz młaka z kozłkiem całolistnym i turzycą żółtą (Valeriano-Caricetum flave). Na Hali Krawcula rośnie też m.in. rzadki w Polsce i chroniony prawnie dzwonek piłkowany. Turystyka Od grudnia 1976 r. na hali funkcjonuje schronisko turystyczne bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu. Znajduje się tu również skrzyżowanie znakowanych szlaków turystycznych, wiata i stoły dla turystów oraz miejsce do palenia ogniska. Z hali rozciąga się rozległa panorama, zwłaszcza w kierunku południowym, gdzie widoki sięgają aż po słowacką Małą Fatrę. Na Krawculi krzyją się 3 szlaki turystyczne: Trzy Kopce – Bory Orawskie – Gruba Buczyna – Krawców Wierch – bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu – Kubiesówka – Glinka Złatna – Straceniec – bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu słowacki szlak graniczny Przypisy
Hala Marymoncka w Warszawie

Hala Marymoncka – hala targowa znajdująca się przy ul. Słowackiego 45/47 w Warszawie, w dzielnicy Żoliborz. Opis Pierwotnie Zarząd Miejski przeznaczył pod budowę miejskiej hali targowej na Żoliborzu działkę w rejonie ulic Mickiewicza i Potockiej. Zrezygnowano jednak z tej lokalizacji z uwagi na wysoki poziom wód gruntowych, a tym samym wyższe koszty budowy. W tej sytuacji władze miasta wybrały inną lokalizację, przy ulicy Marymonckiej 5 (współcześnie ulica Słowackiego), obok funkcjonującego tam od 1934 roku dzielnicowego targowiska Budowa hali rozpoczęła się 1 grudnia 1938 roku, kiedy to z udziałem prezydenta miasta Stefana Starzyńskiego poświęcono i wmurowano kamień węgielny. Hala o powierzchni 1311 m² miała pomóc uporządkować handel na Żoliborzu i Bielanach. Zaplanowano w niej m.in. 20 sklepów z artykułami spożywczymi i galanteryjnymi, 12 jatek, osiem stoisk handlu nabiałem, cztery baseny rybne i cztery komory chłodnicze. Do wybuchu II wojny światowej powstał trzykondygnacyjny żelbetowy szkielet budynku (według innego źródła był gotowy w stanie surowym, z planowanym terminem otwarcia w październiku 1939 roku). W czasie wojny nieukończoną halę wykorzystywano na potrzeby filii niemieckiego przedsiębiorstwa Adam Opel mieszczącej się w dawnych Miejskich Centralnych Warsztatach Samochodowych przy ul. Włościańskiej 52. W czasie powstania warszawskiego hala została zajęta i była broniona przed Niemcami przez żołnierzy ze zgrupowania „Żniwiarz”. Z pozycji ulokowanych w hali i fabryce Opla atakowano patrole niemieckie podpalające budynki na terenie Słodowca. Zagrożeni okrążeniem przez Niemców powstańcy wycofali się z terenu podpalonych zabudowań fabryki Opla i hali 29 września 1944 roku. Po wojnie na terenie nieruchomości funkcjonowała baza Miejskiego Przedsiębiorstwa Taksówkowego. W 1970 roku podjęto decyzję przywróceniu obiektowi funkcji handlowych. Hala, nazwana Halą Marymoncką, została oddana do użytku 4 grudnia 1971 roku. Urządzono w niej 17 stoisk z artykułami spożywczymi i przemysłowymi oraz kawiarenkę. Do 1977 roku była filią Hali Mirowskiej. Obok hali powstało targowisko z pawilonami handlowymi. W wyniku remontu przeprowadzonego w latach 2007–2008 hala utraciła swój pierwotny charakter. Przypisy
Hala Młyńska

Hala Młyńska – duża polana w Gorcach. Znajduje się na południowych i wschodnich stokach Kiczory. Jest najwyżej położoną z ciągu kilku polan na południowym, opadającym do Knurowskiej Przełęczy grzbiecie Kiczory. W kolejności od góry na dół są to: Hala Młyńska, Cioski, Hala Nowa, Zielenica i Rąbaniska. Hala Młyńska posiada wieloplanowe widoki na Pasmo Lubania, dolinę Ochotniczanki, Pieniny, Magurę Spiską i Beskid Sądecki. Na polanie występują gatunki wysokogórskie, takie jak kuklik górski, prosienicznik jednogłówkowy i urdzik karpacki. Znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego i należy do wsi Ochotnica Górna w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Ochotnica Dolna. W rogu polany duża, opracowana przez GPN tablica informacyjna o dawnym rezerwacie „Turbacz”. Obok niej odgałęzia się zielona ścieżka dydaktyczna prowadząca na polanę Jaworzyna Kamienicka. W lesie tuż poniżej dolnych, wschodnich obrzeży polany wypływa potok Furcówka. Szlaki turystyki pieszej Główny Szlak Beskidzki, odcinek: Knurowska Przełęcz – Karolowe – Czerteż – Stusy – Rąbaniska – Zielenica – Hala Nowa – Hala Młyńska – Kiczora – Trzy Kopce – Polana Gabrowska – Hala Długa – Turbacz. Odległość 8,5 km, suma podejść 610 m, suma zejść 140 m, czas przejścia 3 godz., z powrotem 2 godz. 5 min. Przypisy
Pawlusia

Pawlusia – polana na północnym, opadającym do Przełęczy Pawlusiej grzbiecie Rysianki w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Jest to dawna hala pasterska, jej nazwa pochodzi od nazwiska właściciela. Nie jest już wypasana, z powodu nieopłacalności ekonomicznej pasterstwo w Karpatach, szczególnie na wyżej położonych polanach i halach w latach 1980. załamało się. Pozostawiona swojemu losowi hala stopniowo zarasta lasem. Hala Pawlusia graniczy z dwoma, również już niewypasanymi halami; po drugiej stronie Przełęczy Pawlusiej, na zboczach Martoszki, znajduje się Hala Łyśniewska, a na zboczach Rysianki Hala Sopotniańska. Przez wszystkie te hale prowadzą znakowane szlaki turystyczne, przez Pawlusią aż trzy. Z uwagi na swoje ukształtowanie hala ta stanowi dobry punkt widokowy w kierunkach: wschodnim (Pilsko, Babia Góra) oraz zachodnim (Beskid Śląski: Barania Góra, Skrzyczne). Pawlusia znajduje się w granicach miejscowości Żabnica w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Węgierska Górka. Szlaki turystyczne Węgierska Górka – Abrahamów – Słowianka – Pawlusia – Rysianka (Główny Szlak Beskidzki) Romanka – Przełęcz Pawlusia – hala Rysianka – zielony: Żabnica Skałka – Szyndzielny Groń – hala Pawlusia – Rysianka Przypisy