NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja w Koninie

Kościół św. Bartłomieja w Koninie (konińska fara) – kościół parafii pw. św. Bartłomieja w Koninie położony przy ulicy Kościelnej 1. Historia Kościół w formie bazyliki liczy trzy nawy i reprezentuje przede wszystkim styl gotycki. Najstarszą częścią kościoła są pochodzące z II połowy XIV wieku zakrystia, która zajęła dawną kaplicę św. Trójcy i prezbiterium. Zachowały się najstarsze partie murów z piaskowca. Ceglane nawy i kaplica zostały wybudowane w wieku XV. W późniejszych stuleciach dobudowano kolejne części: na pocz. XVII wieku od południowej strony renesansową kaplicę Najświętszej Maryi Panny fundacji Jana Zemełki, przykrytą ośmioboczną kopułą i latarnią, a w XIX wieku kruchtę od strony północnej. W latach 1866–1872 przeprowadzono kapitalny remont, późniejsze prace miały miejsce jeszcze w latach 1900–1910. Brał w nich udział Eligiusz Niewiadomski (późniejszy zamachowiec i zabójca prezydenta RP Gabriela Narutowicza) który wykonał polichromię, a okna świątyni ozdobił secesyjnymi witrażami. Od 1965 roku kościół figuruje w rejestrze zabytków nieruchomych. Wnętrze i otoczenie Prezbiterium pokrywa sklepienie sieciowe, w nawach gwiaździste. Polichromia i witraże autorstwa Eligiusza Niewiadomskiego pochodzą z lat 1904–1910. Wewnątrz pomniki: najstarszym jest epitafium Mikołaja Grochowskiego z 1570, poza tym znajduje się tam okazały, wczesnobarokowy, marmurowy sarkofag Stanisława Przyjemskiego – marszałka wielkiego koronnego i starosty konińskiego. Naprzeciw nich pomnik Krzysztofa Przyjemskiego – stryja starosty. Ołtarze w nawach bocznych reprezentują styl barokowy. W kaplicy renesansowej, ufundowanej przez Zemełkę, bogato intarsjowane stalle z ornamentami roślinnymi, ptakami i jednorożcami oraz gotycka figura Madonny z początku XVI wieku. Umieszczono tam także marumurowy nagrobek fundatora. W kruchcie bocznej gotycka kropielnica. W skarbcu znajduje się monstrancja z XV lub XVI wieku. Drzwi frontowe zdobią okucia brązowe z XV wieku w kształcie lwich głów. W zewnętrzną ścianę zakrystii wmurowany jest krzyż kamienny z piaskowca. Na cmentarzu kościoła znajduje się przeniesiony z okolic zamku XII-wieczny kamienny słup drogowy, oznaczający połowę drogi z Kalisza do Kruszwicy. Przypisy
Bartholomäuskirche (Krakau)

Die Bartholomäuskirche (polnisch Kościół św. Bartłomieja) in Krakau ist eine kleine katholische Barockkirche an der ul. Komandosów 25 im Stadtteil Dębniki südlich des Burgbergs Wawel auf der rechten Weichselseite. Geschichte Die Kirche wurde von Ludwik Mikołaj Grabiański 1694 errichtet. Sie wurde für die Adelsfamilie Grabiański gebaut. Ab 1702 ging sie an die Adelsfamilie Luxarowicz und ab 1726 an die Lazaristen. Die Pfarrei wurde 1779/1782 errichtet. Derzeit wird sie wieder als Pfarrkirche genutzt. Weblinks Pfarrei
Kościół św. Bartłomieja w Krakowie (os. Podwawelskie)

Kościół św. Bartłomieja – zabytkowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Komandosów 25, na Osiedlu Podwawelskim. Historia W XVII wieku na terenie dzisiejszego Osiedla Podwawelskiego znajdował się folwark rodziny Grabiańskich. Architekt Ludwik Mikołaj Grabiański wybudował tam w 1694 roku kaplicę św. Bartłomieja. W latach okupacji (1702–1709) folwark przeszedł na własność rodziny Luxarowiczów, a w roku 1726 na własność Misjonarzy. W kaplicy od roku 1779 za zgodą bp. Kajetana Sołtyka, odprawiane były nabożeństwa. W 1782 ks. Jan Duwall założył oddzielną parafię pw. św. Bartłomieja. Od roku 1816 majątek należał od Franciszka Rippera, który w roku 1851 odnowił kaplicę. W roku 1895 kościółek zakupiła rodzina Batków. Ufundowali oni obraz Matki Bożej Częstochowskiej. W czasie II wojny światowej parafia popadła w ruinę. Dopiero w 1963 ks. rektor Adam Gacek i mgr Teresa Waśniewska odbudowali kościółek. Obecnie należy on do parafii Matki Boskiej Fatimskiej wraz ze zbudowanym w 1987 r. kościołem pw. Matki Boskiej Fatimskiej. Architektura Kościół św. Bartłomieja jest budynkiem jednonawowym z absydą oraz kruchtą od strony południowej, dobudowaną po II wojnie światowej. Wymiary wraz z apsydą: długość 15,99 m, szerokość 4,54 m, wysokość 8,2 m. sklepienie absydy pokryte jest dekoracją. Nawa sklepiona jest krzyżowo i oparta na czterech pilastrach. Z zewnątrz bryła kościoła zwieńczona jest gzymsem. W dolnej części kościoła znajduje się krypta przykryta sklepieniem beczkowym z lunetami. Nad prezbiterium znajduje się malunek przedstawiający Trójcę Świętą. Na południowej ścianie znajdują się trzy prostokątne okna z witrażami. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Matki Boskiej Fatimskiej - informacja diecezjalna Historia parafii
Kościół św. Bartłomieja w Ołoboku

Kościół pw. św. Bartłomieja w Ołoboku – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Ołobok, w gminie Skąpe, w powiecie świebodzińskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Świebodzin – Miłosierdzia Bożego. Mieści się przy ulicy Kościelnej, w południowej części dawnego miasta, obecnie wsi. Historia i architektura Obecna świątynia została gruntownie przebudowana w 1795 i roku otrzymała cechy klasycystyczne. Z dawnego kościoła przetrwała południowa kruchta z krzyżowo-żebrowym sklepieniem. Nowa świątynia została ufundowana przez Dominikę I von Giller, ostatnią opatkę klasztoru cysterek w Trzebnicy. Jest to świątynia murowana, wybudowana z cegły, o jednej nawie z prostokątnym prezbiterium, do którego są dobudowane z lewej i prawej strony dwa pomieszczenia. Przy nawie od strony zachodniej mieści się kwadratowa wieża. Nawa pokryta jest drewnianym stropem, chór posiada sklepienie kolebkowe z lunetami. Przypisy Bibliografia Marta Danowska, Witraże sakralne z okresu od 2. poł. XIX do lat 30. XX wieku w województwie lubuskim, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 5 (2008), Zielona Góra 2008.
Kościół św. Bartłomieja w Kębłowie

Kościół św. Bartłomieja w Kębłowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Kębłowo, w gminie Wolsztyn, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu wolsztyńskiego. Mieści się przy ulicy Stradyńskiej. Historia i architektura Obecna, murowana budowla została zbudowana w latach 1852–1857 w czasie urzędowania ks. Jana Kunze (1847–1871). Kamień węgielny został poświęcony w 1852 roku przez przeora z Obry o. Widawskiego OMI, a świątynię poświęcił ks. dziekan Sulikowski w dniu 3 listopada 1857 roku. Kościół był w znacznym stopniu wykończony, tak że mógł zostać oddany wiernym i mogły być w nim sprawowane nabożeństwa. W dniu 11 września 1897 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Edwarda Likowskiego. W końcu XIX stulecia świątynia była już prawie ukończona, chociaż przez całe następne lata trwało jej wyposażanie. Jest to budowla masywna, bezstylowa, o powierzchni 700 metrów kwadratowych, nawa główna jest wysoka na 10,88 metrów, natomiast wieża na 34 metry. Wyposażenie W ołtarzu głównym mieści się obraz św. Bartłomieja namalowany na płótnie zapewne w 1857 roku przez nieznanego artystę. Dwa boczne ołtarze przy prezbiterium dedykowane są Maryi i św. Józefowi, w których umieszczone są rzeźby z II połowy XVIII stulecia. W połowie nawy głównej umieszczone są następne dwa ołtarze, z których jeden dedykowany jest św. Janowi Nepomucenowi, a drugi Matce Bożej Szkaplerznej. Obrazy świętych umieszczone w tych ołtarzach namalowane są na płótnie przez Leopolda Nowotnego. Obraz św. Jana Nepomucena z ok. 1860 roku został ufundowany przez hrabiego Stanisława Broel-Platera z Wroniaw, obraz Matki Bożej Szkaplerznej pochodzi z ok. 1865 roku. Strop w nawie głównej ozdabiają malowidła z życia Maryi i Chrystusa namalowane przez nieznanego autora. W świątyni można również zobaczyć zabytkową neobarokową ambonę, fasadę organów o cechach klasycyzmu i baroku oraz wiele innych malowideł i płaskorzeźb. Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Padwi Narodowej

Sanktuarium św. Antoniego z Padwy − murowany kościół parafialny we wsi Padew Narodowa w diecezji sandomierskiej, zbudowany w latach 1878−1886, sanktuarium św. Antoniego z Padwy. Wezwanie kościoła często jest mylone z powodu, iż parafia jest pw. św Bartłomieja Apostoła, a kościół (sanktuarium) pw. św. Antoniego z Padwy. Historia Pierwszy drewniany kościół św. Bartłomieja prawdopodobnie ufundowany został w roku 1414 przez króla Władysława Jagiełłę, a wybudowany w 1419 przez plebana Bartłomieja z Rudnika. Pierwsza pisemna wzmianka o kościele w Padwi pochodzi z 1470 roku. Znalazła się ona w kronikach Jana Długosza. Drewniana budowla zapewne pierwotnie była kościołem filialnym, który przekształcony został w parafialny. Kolejny drewniany kościół ufundowany został przez Zygmunta Starego w roku 1510. W roku 1649 został powiększony: wydłużeniu uległo prezbiterium. Spłonął zapewne podczas wojen szwedzkich i najazdu Rakoczego. W 1664 roku postawiono kolejny drewniany kościół, konserwowany został w roku 1674 przez biskupa Mikołaja Oborskiego. W XIX wieku stary drewniany kościół okazał się być zbyt mały na potrzeby powiększającej się parafii. Toteż rozpoczęto budowę nowego murowanego budynku, a stary został sprzedany i przeniesiony w roku 1891 do Zwiernika, gdzie stoi do dziś. Współczesny kościół według projektu architekta Aleksandra Gebauera budować rozpoczęto w roku 1878. Budowa trwała osiem lat, a kierował nią ksiądz Wilhelm Skopiński. 3 września 1886 roku na wieży kościoła postawiono krzyż, trzy tygodnie później, 25 września, zakończono budowę sklepienia. Poświęcony został przez ks. J. Knutelskiego w dniu św. Bartłomieja, 28 sierpnia 1887 roku. Konsekracji dokonał 5 września 1895 roku biskup tarnowski Ignacy Łobos. Po zniszczeniach wojennych naprawiony został w roku 1947. Architektura i wnętrze Kościół parafialny w Padwi jest budowlą murowaną z cegły, tynkowaną. Jest to jednonawowa świątynia z bocznymi kaplicami w formie transeptu i węższym, wydłużonym, zamkniętym półkoliście prezbiterium. Nad fasadą góruje trójkondygnacyjna wieża na planie kwadratu, u góry przechodząca w ośmiobok. Znaczna część wyposażenia wnętrza pochodzi z poprzedniego kościoła i reprezentuje styl barokowy. Ołtarz główny pochodzi z połowy XVII wieku i ma w polu głównym kopię obrazu Matki Bożej Dzikowskiej a na zasuwie wizerunek patrona kościoła, św. Bartłomieja. Z czterech bocznych ołtarzy w nawie dwa są barokowe, dwa zaś eklektyczne z XIX wieku. W bocznej kaplicy znajduje się ołtarz z przedstawieniem św. Antoniego Padewskiego, otoczony kultem poświadczonym od 1688 roku. Prospekt organowy pochodzi z 1892 roku. Przypisy Bibliografia Hanna Lawera, Artur Bata: Mielec i okolice. Krosno: 1998. ISBN 83-87282-60-X. Linki zewnętrzne Sanktuarium św. Antoniego z Padwy w Padwi Narodowej
St. Bartholomew's Church, Staszów

St. Barthlomew Church is a Catholic parish church located in Staszów, Diocese of Sandomierz. The parish received permission to build the church in 1345 from Bishop Jan Grot. History A prior, wooden church on the site was burned by the Mongols in 1241. The new building was founded by Dorota Tarnowska, a local heiress from Rytwiany-Łęczycki voivode, and widow of Martin Tarnowska, in 1342. The church was solemnly consecrated by Bishop Grot in 1345. Another reconstruction took place in 1625. During wars and occupation, the church was repeatedly saved from destruction. It was remodeled in the seventeenth century; in 1610, a small tower was added, and in 1613 the Chapel of Our Mother of the Rosary, also known as the Chapel Tęczyńskich, was built. The interior of the church was rebuilt with the establishment of new vaults and divisions in 1625. Building The church is built in the late Gothic style, on the classic cross plan. The main altar is in late Baroque style, and features the Crucified Christ. It is a single-nave building enclosed on three sides of the chancel. The interior of the church is also late baroque, and dates to the second half of the eighteenth century. On the left side of the altar is a painting of St. Jack, on the right a painting of St. Anna done on wood. There is a unique fresco of St. Bartholomew inside the church, and a rococo pulpit covered with a canopy with statues of four evangelists. Noteworthy also is the rich stucco in the chancel, which was added in the seventeenth century. The church has a bell tower from 1825 in a classic style. References
Kościół św. Bartłomieja w Smolnicy

Kościół cmentarny pw. św. Bartłomieja – zabytkowy, drewniany kościół katolicki znajdujący się na cmentarzu parafialnym w Smolnicy w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem parafii św. Bartłomieja w Smolnicy w dekanacie Gliwice-Ostropa w diecezji gliwickiej. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli gliwickiej. W pobliżu kościoła przebiega także Szlak Stulecia Turystyki. Historia Parafia w Smolnicy wzmiankowana jest w latach 1376 i 1447, jednak na przełomie XVI i XVII wieku stała się filią parafii w Pilchowicach. Samodzielność odzyskała dopiero w 1948 r. Kościół został wybudowany w 1600 lub 1603 roku przez luteran, choć badania dendrologiczne z 2008 r. wykazują, że powstał w latach 1776-1777. Wieżę zbudowano z drzewa ściętego w latach 1571-1572, być może zatem była ona początkowo wolno stojącą dzwonnicą, którą później przystawiono do kościoła. W 1667 roku kościół stał się kościołem filialnym parafii pilchowickiej. Początkowo miał niewielkie rozmiary i określany był jako kaplica. Rozbudowany został pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku. Obecny kościół jest budowlą jednorodną, powstałą w latach 1776–1777. Do jego budowy wykorzystano drewno sosnowe, a w więźbie dachowej nad nawą drewno świerkowe. Kościół remontowano m.in. w latach 1905 (powiększenie zakrystii), 1923 (naprawa wieży), 1943 (wzmocnienie dachu). Od czasu wybudowania w pobliżu nowego kościoła w 1979 r. nieużywany kościół niszczał, a generalny remont rozpoczęto dopiero w 2007 r. Architektura i wnętrze Kościół orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej, wzniesiony jest na podmurówce z kamienia. Ma wieżę o konstrukcji słupowej; na wieży zawieszony jest dzwon z 1859 r. Ściany i dachy kościoła pokryte są zewnątrz gontem, wieża czołowa szalowana jest deskami. Kościół nie ma wyodrębnionego prezbiterium, a tylko trójboczną apsydę, zbudowaną wraz z całym kościołem. W ołtarzu głównym znajdował się tzw. „Tryptyk Smolnicki” – tryptyk, malowany na desce z ok. 1600, wywieziony po II wojnie światowej do muzeum w Raciborzu, którego część zaginęła w 1950 r. We wcześniejszej wersji ołtarza umieszczone były figury św. Barbary i św. Doroty, datowane na 1470/1500. Wyposażenie zakrystii stanowi m.in. skrzynia, datowana na XVII wiek. Obecnie (2012 r.) wnętrze kościoła jest w trakcie konserwacji i zawiera jedynie zabytkowe organy i ławki. Po zakończeniu prac w kościele umieszczone będą obrazy Matki Boskiej Różańcowej i św. Bartłomieja (oba z XIX wieku) oraz tryptyk malowany na desce, pochodzący z ok. 1600 r., przemalowany w 1963. Otoczenie Kościół znajduje się na terenie cmentarza parafialnego, ogrodzonego kamiennym murem. W pobliżu wejścia na cmentarz znajduje się kamienny krzyż z 1882 r. Przypisy
Benediktkirche (Krakau)

Die Benediktkirche (polnisch Kościół św. Benedykta) in Krakau ist eine kleine katholische Steinkirche auf dem Lasota Hügel im Stadtteil Podgórze unweit des Krak-Hügels südlich des Burgbergs Wawel auf der rechten Weichselseite. Sie gilt als kleinste Pfarrkirche Krakaus. Geschichte Die Kirche wurde um 1000 möglicherweise als Rotunda unweit des Krak-Hügel errichtet, der den Wislanen zu heidnischen Kulten dienten. Die Benediktiner aus der Benediktiner-Abtei Tyniec übernahmen die Mitte des 11. Jahrhunderts die Verwaltung der Kirche. Im Spätmittelalter erhielt sie ein gotisches Dach. Um die Mitte des 19. Jahrhunderts wurde von den Habsburgern in der Nähe der Kirche das Fort 31 Benedykt der Festung Krakau errichtet. Da die Kirche in der Schlusslinie des Forts liegt, sollte sie zunächst abgerissen werden. Die Kirche hat trotz Barockisierung des Innenraums ihren romanisch-gotischen Charakter bewahrt. An Ostern findet um die Kirche das Fest Rękawka statt. Nur zu diesem Anlass und am Festtag des Heiligen Benedikt (21. März) wird die Kirche geöffnet. Weblinks Pfarrei
Церковь Святого Бенедикта (Краков)

Церковь святого Бенедикта (пол. Kościół św. Benedykta) — католическая церковь, находящаяся в Кракове, Польша. Располагается на холме Лясоты на высоте 235 метров над уровнем моря. Церковь внесена в список реестра охраняемых памятников Малопольского воеводства. История Церковь святого Бенедикта была построена на фундаменте более раннего храма, построенного около 1000 года в форме ротонды. Впервые о церкви святого Бенедикта упоминается в историческом документе « Kodeks Dyplomatyczny Katedry Wawelskiej», который датируется 1254 годом. Основание церкви приписывается бенедиктинцам из Тынецкого аббатства, которые обслуживали в XII и XIII веках Церковь святого архангела Михаила и епископа Станислава и базилику на Вавеле. В это же время бенедиктинское аббатство владело обширными землями в окрестностях Кракова и земельный участок, где сегодня находится церковь святого Бенедикта также был собственностью аббатства. Польский хронист Ян Длугош в своём сочинении «Liber beneficiorum» также упоминает некую каменную церковь святого Бенедикта в Кракове. В 1589 году храм был восстановлен священником Николаем Дроздовским. Церковь находилась с этого времени под покровительством Кшиштофа из Коморова и Збигнева из Бреста-Ланцкоронского , которые в 1589 году передали её монахам монвастыря Святого Духа. В 1605 году краковский епископ кардинал Бернард Мациевский разрешил служить мессу в храме в каждую пятницу. После того, как в 1772 году Подгуже оказалось за границами Вольного города Кракова, монахи из монастыря Святого Духа прекратили обслуживать церковь святого Бенедикта. В продолжение последующих 15 лет храм содержал торговец Енжей Халлер, который оплачивал приезд священника из Кракова. После смерти Енджея Халлера в 1787 году состояние храма стало постепенно ухудшаться. В семидесятых годах XIX века австрийские власти планировали разрушить пришедший в плохое состояние храм, потому что возле церкви строилось одной из важнейших фортификационных сооружений Краковской крепости под названием «Форт 31 Бенедикт». Настоятелю церкви священнику Комперде удалось добиться от центральных австрийских властей в Вене разрешение на сохранение церкви, что позволило ему заняться её восстановлением. 8 мая 1975 года церковь святого Бенедикта была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-72). В настоящее время церковь святого Бенедикта принадлежит подгурскому приходу и открывается только дважды в год на день святого Бенедикта 21 марта и в первый вторник после Пасхи во время празднования краковского народного праздника Ренкавка. Описание Церковь построена в восточном направлении с единственным входом со стороны юга. В XV и XVI веках к верхней части храма были добавлены готические своды, а оригинальные каменные стены были укреплены кирпичом. Интерьер храма состоит из одного небольшого квадратного нефа и небольшой алтарной части, которая возвышена над горизонтальном планом, что является элементом, характерным для романского стиля. Интерьер закрывает готический свод, замыкающийся каменными рёбрами. Примечания Литература Rożek M., Gondkowa B., Leksykon kościołów Krakowa, Verso Kraków, s. 25, 2003
Kościół św. Benedykta w Płocku

Kościół Rzymskokatolicki Św. Benedykta w Płocku znajduje się w dzielnicy Radziwie, przy ul. Dobrzykowskiej 2. Obok znajduje się plebania, w której w 1964 r. przebywał Karol Wojtyła (późniejszy papież Jan Paweł II). Kościół został zbudowany z drewna i przetrwał do XVII w., kiedy zniszczyli go podczas potopu Szwedzi. Kolejna świątynia była jednonawowa i miała dach kryty gontem. Wyposażenie było skromne. W XIX w. uległa rozbiórce i zbudowano nową według projektu architekta Edwarda Cichockiego. Kościół został erygowany 7 września 1902 r. Nosił cechy neogotyckie. W styczniu 1945 r., przed wyzwoleniem Płocka, wycofujący się Niemcy spalili kościół. Odbudowy podjął się ks. Aleksander Strużyński. Pierwsza msza święta odbyła się 11 sierpnia 1945 r. Odprawił ją administrator apostolski diecezji płockiej, ks. Stanisław Figielski. Obecne wyposażenie stanowią 4 dębowe ołtarze (główny, soborowy i dwa boczne), ambona i stacje drogi krzyżowej. Parafia liczy obecnie 4600 mieszkańców. Proboszczem od 2017 r. jest ksiądz Mariusz Oryl. Pomagają mu ksiądz wikariusz Dariusz Żuławnik ksiądz emeryt Zygmunt Karp. Przypisy
Bernhardinerkirche (Krakau)

Die Bernhardinerkirche (polnisch Kościół Bernardynów) oder auch St.-Bernhardin-Kirche (poln. Kościół św. Bernardyna) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Bernardyńska 2 im Stadtteil Stradom unmittelbar südlich des Burgbergs Wawel. Geschichte Johannes Capistranus kam 1453 auf Einladung von König Kasimir IV. Andreas nach Krakau, wo er den Orden der Bernhardiner einführte. Kardinal Zbigniew Oleśnicki stiftete die erste gotische Bernhardinerkirche, die unter Jan Długosz fertig gestellt wurde. Stifter war der Ritter und Sandomirer Kastelan Hińcza von Rogów. Die Kirche wurde in den Jahren 1645 bis 1647 barockisiert, allerdings bereits während der Schwedischen Sintflut vollständig zerstört. Der barocke Neubau erfolgte in den Jahren 1659 bis 1680 durch Krzysztof Mieroszewski. Weblinks Homepage
Bernardinus van Sienakerk (Krakau)

De Bernardinus van Sienakerk (Pools: Kościół św. Bernardyna w Krakowie) is een van oorsprong 15e-eeuwse kerk in Krakau. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis De Bernardinus van Sienakerk is in 1453 eerst als kleine houten kerk (en later in 1455 van steen) door Zbigniew Oleśnicki voor de franciscanen gesticht. De kerk werd onder supervisie van Jan Długosz voltooid. Het gebouw is in 1655, tijdens de Noordse Oorlog, in opdracht van generaal Stefan Czarniecki platgebrand. Enkele maniëristische grafstenen en het beeld van de Heilige Maagd met Kind en St. Anna zijn de enige overblijfselen van de oorspronkelijke kerk. De nieuwe kerk en klooster werden tussen 1659-1680 in de barokstijl heropgebouwd. Krzysztof Mieroszewski is de vermoedelijke architect. Het marmeren altaar is uit 1662 en het hoogaltaar uit de periode 1758-1766. In de kerk hangen doeken van Franciszek Lekszycki. Zie ook Lijst van bouwwerken gesticht door de bisschoppen van Krakau
Bennokirche (Warschau)

Die katholische Kirche des Heiligen Benno (polnisch Kościół św. Benona) in Warschau ist eine katholische Redemptoristenkirche in der Warschauer Neustadt. Sie ist dem Patrozinium des heiliggesprochenen Bischofs Benno von Meißen unterstellt. Geschichte Die Kirche wurde um die Mitte des 17. Jahrhunderts von den der Bruderschaft des Heiligen Benno im Stil der Barock erbaut und im 18. Jahrhundert von den Redemptoristen übernommen. Im Warschauer Aufstand von der Wehrmacht zunächst niedergebrannt und später durch Sprengung zerstört, wurde die Kirche nach dem Krieg wieder aufgebaut. 1958 wurde an der Kirche eine Gedenktafel zu Ehren Klemens Maria Hofbauers angebracht. Geographische Lage Die Kirche befindet sich in der Warschauer Neustadt an der Pieszastraße, die zum Marktplatz der Warschauer Neustadt führt. Literatur Homepage Weblinks
Sint-Bennokerk (Warschau)

De Sint-Bennokerk (Pools: Kościól Świętego Benona w Warszawie) is een 17e-eeuwse kerk in de Nieuwe stad van Warschau. Het is de kerk van de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser (Redemptoristen). De kerk werd gebouwd tussen 1650 en 1669. Geschiedenis De Barokke kerk werd gebouwd tussen 1650 en 1669 voor Broederschap van Sint-Benno en in 1669 gewijd. In 1787 werd de kerk overgenomen door de redemptoristen. Deze redemptoristen begonnen nabij de kerk weeshuizen voor zowel jongens als meisjes. De orde zorgde er ook voor dat de jongens en meisjes goed onderwijs kregen. De kerk werd tijdens de napoleontische oorlogen gesloten en de monniken valselijk beschuldigd door de Franse autoriteiten van Spionage voor het keizerrijk Oostenrijk. Daarom werd het klooster in 1808 gesloten. Het klooster kreeg voor meer dan 130 jaar een andere functie, Onder andere: een orthodoxe kerk en een Messenfabriek. In 1938 werd de kerk weer herwijd en speelde een belangrijke rol in de Opstand van Warschau. De kerk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest. In 1946 werd de kerk van het Aartsbisdom Warschau weer overgedragen aan de redemptoristen. De paters lieten de kerk herbouwen in barokke stijl. Externe link Redemptoristenkerk Sint-Benno in Warschau