NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oporowska Stadium

The Oporowska Stadium (Polish: Stadion Oporowska) is a football stadium in Wrocław, Poland. It is the former home ground of Śląsk Wrocław and the current home ground of Śląsk Wrocław II. The stadium holds 8,346 spectators. Capacity open stand (eastern): 3,982 seats Covered Tribune (western): 2,784 seats Grandstand North openwork: 1,104 seats This gives the 7870 seats for spectators hosts. Grandstand South openwork (grandstand for visitors supporters): 476 seats Poland national team matches The Poland national football team played one match at the stadium. See also 2003 Wrocław football riot Stadion Wrocław References External links Stadion WKS Śląsk - Sportpark Gräbschen na portralu polska-org.pl
Stade Oporowska

Le stade Oporowska de Wrocław est un stade de football. Construit en 1920, il peut accueillir jusqu'à 8 346 personnes. Actuellement, il est utilisé pour les matches à domicile de l'équipe réserve du Śląsk Wrocław. Notes et références Liens externes Voir aussi Stade municipal de Wrocław Stade olympique (Wrocław) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Pologne
Стадіон «Опоровська»

Стадіон «Опоровська» або «Стадіон на вулиці Опоровській» (пол. «Stadion przy ul. Oporowskiej») — футбольний стадіон у місті Вроцлаві, Польща, одна з домашніх арен ФК «Шльонськ». Стадіон відкритий 1926 року. За проектом, арена була олімпійського типу і тут проводилися переважно змагання з легкої атлетики. У 1932 році встановлена потужність арени 15 000 глядачів. Після заснування в 1946 році «Шльонська», клуб розпочав приймати тут домашні матчі. 1983 року арену розширено до 27 000 місць. Протягом 1990-х та на початку 2000-х років на стадіоні проведено роботи з його модернізації. У 2011 році здійснено капітальну реконструкцію арени, в результаті чого її було приведено до вимог УЄФА. Над однією з трибун встановлено дах, а потужність зменшено до 8 346 глядачів. Однак того ж року домашньою ареною основної команди «Шльонська» став Міський стадіон. На «Опоровській» команда проводить окремі матчі. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Шльонськ» (пол.) Stadion Śląska Wrocław (Stadion przy Oporowskiej) (англ.) Stadion Śląska (Stadion Oporowska) — Wrocław (пол.)
Kościół poewangelicki w Stawiszynie

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Stawiszyn, w powiecie kaliskim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia wzniesiona w 1874 roku (chociaż podawane są także lata 1785–1788, które zapewne dotyczą wcześniejszej drewnianej świątyni) na miejscu dawnego zamku wybudowanego w okresie panowania Kazimierza Wielkiego, a zniszczonego podczas potopu szwedzkiego. Ostatnie ewangelickie nabożeństwo zostało odprawione około 1985 roku, kiedy to wyjechali z miasta ostatni członkowie parafii ewangelickiej. Od tego czasu świątynia jest zamknięta i popada w ruinę. We wnętrzu zachowały się zabytkowe organy zbudowane w XVIII wieku oraz drewniane wyposażenie budowli (ławy i empory). W 2010 r. ołtarz i ambona zostały przekazane do kościoła ewangelickiego w Wodzisławiu Śląskim. Nieczynny kościół w 2014 został zdesakralizowany i nieodpłatnie przekazany Fundacji Laera, która zobowiązała się do jego remontu z przeznaczeniem na cele kulturalne (sala koncertowa lub galeria sztuki). Deklarowanych prac jednak nie podjęto, a w 2022 niszczejący obiekt o kubaturze 5300 m³ wystawiono na sprzedaż. Przypisy
Kościół poewangelicki w Bralinie

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Bralin, w powiecie kępińskim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1866-1867 na miejscu dawnej szkoły ewangelickiej, która z kolei została zbudowana na miejscu ratusza spalonego w czasie pożaru miasta w 1807 roku. Budowla nawiązuje ukształtowaniem przestrzennym do średniowiecznej architektury sakralnej i została zbudowana z cegły palonej z użyciem zaprawy wapiennej i cementowo-wapiennej, jednoprzestrzenna, na planie prostokąta. Od strony wschodniej do świątyni przylega pięcioboczna absyda, natomiast od strony zachodniej masywna wieża na oko 25 metrów, z kolei z boku, od południowej strony jest umieszczona parterowa zakrystia o wymiarach zewnętrznych ok. 3,50 x 2,80 m. Do wnętrza wchodzi się głównym wejściem przez kruchtę oraz bocznym południowym wejściem od strony pastorówki, przez zakrystię. W zachowanych drewnianych drzwiach głównych znajdują się elementy bogatej dekoracji snycerskiej. Wewnątrz można zobaczyć oryginalną posadzkę ceramiczną. Charakterystycznym elementem kościoła są drewniane empory, czyli balkony ustawione wzdłuż trzech ścian. Poświęcenie i nadanie imienia św. Jana Ewangelisty odbyło się w dniu 30 grudnia 1867 roku, natomiast od 1 stycznia 1875 roku w mieście działała samodzielna parafia. Do pierwszych lat XX wieku odbywały się tu osobne nabożeństwa w języku polskim i niemieckim. Nabożeństwa odbywały się w świątyni do 1975 roku. Następnie kościół stał pusty i stopniowo popadał w ruinę. Dopiero w dniu 15 marca 1990 roku świątynia została przekazana miejscowej parafii rzymskokatolickiej. Dzięki staraniom ówczesnego proboszcza, księdza prałata Jana Ćwiejkowskiego kościół został zabezpieczony przed dalszym niszczeniem i dewastacją poprzez naprawę dachu i zabezpieczenie okien i drzwi. W dniu 31 marca 2006 roku świątynia została przekazana przez parafię Gminie Bralin w formie darowizny. Do 2009 roku kościół był nieużytkowany, przeprowadzano jednak na bieżąco w nim konieczne prace konserwacyjne i zabezpieczające, głównie w obrębie zadaszenia wieży i nawy świątyni. W latach 2009 – 2014 dawny kościół ewangelicki był użytkowany przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Bralińskiej. Świątynia wykorzystywana była wtedy na szeroko rozumianą działalność kulturalną, edukacyjną i promocyjną. Przypisy
Pomnik ku czci Powstańców Śląskich w Świętochłowicach

Pomnik ku czci Powstańców Śląskich w Świętochłowicach – pomnik znajdujący się w Piaśnikach, dzielnicy Świętochłowic, przy ulicy Bytomskiej, w Parku Heiloo. W pierwszej połowie 1936 roku powstał komitet organizacyjno-wykonawczy uroczystości ufundowania pomnika ofiar I powstania śląskiego w Piaśnikach. Jego zadaniem była budowa pomnika upamiętniającego śmierć dziewięciu uczestników I powstania śląskiego, którzy zostali zaaresztowani przez Grenzschutz, a następnie pomiędzy 18 a 20 sierpnia 1919 roku rozstrzelani. Wydarzenie to miało miejsce w parku w Piaśnikach, w pobliżu budynku urzędniczego, w którym mieściła się wówczas komenda Grenzschutzu i sąd polowy. W dniu 18 czerwca 1936 roku Komitet Organizacyjny wystąpił do Urzędu Okręgowego w Lipinach o pozwolenie na budowę pomnika. Zgodę uzyskał 23 września 1936 roku i przystąpił do realizacji projektu. Pomnik miał kształt smukłego obelisku na kwadratowej, dwustopniowej podstawie. Napis w górnej części cokołu został wykuty w kamieniu, do dolnej zaś przytwierdzono płytę z brązu, na której w otoku wieńca laurowego znajdowały się nazwiska rozstrzelanych powstańców: Paweł Biernot, Ludwik Drobik, Ryszard Gryszczyk, Robert Halacz, Wincenty Lip, Feliks Sekuła, Ludwik Sowa, Wojciech Syska i Wiktor Szopa. Obelisk miał wysokość 4 metrów i otoczony był betonowymi słupki połączonymi żelaznym łańcuchem. Pomnik odsłonięto w 1937 roku, ale już we wrześniu 1939 roku, podobnie jak pomnik w Lipinach i pomnik w Chropaczowie, został zburzony. W latach sześćdziesiątych XX wieku świętochłowicki ZBoWiD podjął starania o odbudowę piaśnickiego pomnika. Dzięki pomocy ówczesnego Rejonowego Przedsiębiorstwa Remontowo–Budowlanego w latach 70. na miejscu przedwojennego monumentu zbudowano nowy, o zupełnie innym kształcie. Obecny pomnik to pionowo ustawiona płyta granitowa zaokrąglona u góry, do której przymocowano żelazną płytę z inskrypcją i nazwiskami powstańców. Płytę zamocowano na dwu niewysokich stopniach, a po lewej stronie znajdował się stylizowany znicz (obecnie nieistniejący). Na początku XXI wieku żelazna tablica została zastąpiona kamienną o tej samej treści. Przypisy
Skansen Przemysłu Naftowego „Magdalena” w Gorlicach

Skansen Przemysłu Naftowego „Magdalena” w Gorlicach – skansen gromadzący pamiątki związane z wydobyciem ropy naftowej w Gorlickim Zagłębiu Przemysłu Naftowego i przemysłem naftowym, zlokalizowany w Gorlicach przy ul. Lipowej, na Karpacko–Galicyjskim Szlaku Naftowym. Historia Skansen został otwarty 31 maja 2012, na terenie dawnej kopalni ropy "Magdalena", jednego z licznych tego rodzaju obiektów, które znajdowały się w tym rejonie (m.in. kopalnie „Jantas”, „Zawisza”, „Zawodzie”). W rejonie Magdalena – Ropica Polska od 1931 do 2000 wywiercono około 110 otworów, a ze złoża wydobyto około 310.000 ton ropy naftowej. Począwszy od 1956 do "Magdaleny" przyłączano kolejne szyby, m.in. kopalnie w Szymbarku, w tym „Bystrzycę”, „Śląsk” i „Lasek”. Ekspozycja W skansenie oglądać można narzędzia, urządzenia, dokumenty i zdjęcia związane z historią wydobycia ropy naftowej w Polsce, zwłaszcza w Gorlickim Zagłębiu Przemysłu Naftowego. Dominantę kompleksu tworzy wieża wiertnicza ze zrekonstruowanej kopanki „Ćwiartka” sprzed 1880, z której widoczna jest panorama Beskidu Niskiego. W ramach ekspozycji zbudowano rekonstrukcję samowypływu oleju skalnego, który był gromadzony w tzw. bęsiorach lub łapaczkach oraz zbierany przez tzw. łebaków. Inne cenne eksponaty to kuźnia wierteł, ręczne urządzenie typu „Granik” służące do eksploatacji ropy naftowej poprzez tzw. łyżkowanie, kierat pompowy typu „Glinik”, kocioł i pompa parowa, pompy tłokowe Vorthington i Trauzl do manipulacji i przetłaczania ropy, indywidualny żuraw pompowy, winda obróbcza JL–1 "Rudno" z trójnogiem do obróbki odwiertów oraz rampy narzędziowe z zestawem narzędzi wiertniczych, instrumentacyjnych, czy obróbczych. Wartościowy jest zbiór flakonów z rodzajami ropy naftowej z różnych odwiertów na terenie Podkarpacia, różniących się barwą, przejrzystością i gęstością. Galeria Zobacz też Kopalnia ropy naftowej w Bóbrce Przypisy
Szkoła Podstawowa nr 1 w Kole

Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Konarskiego w Kole – ośmioletnia, publiczna szkoła podstawowa w Kole. Jest najstarszą szkołą w mieście, istnieje od lat 70. XIX wieku. Do 1992 w tym samym budynku istniało również Liceum Ogólnokształcące (przeniesione potem do innego budynku) oraz do 2017 - Gimnazjum nr 1 im. Stanisławy Fleszarowej-Muskat w Kole. Budynek szkoły został wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Historia W latach 70. XIX wieku w miejscu dzisiejszego Zespołu Szkół Ekonomiczno-Administracyjnych oddano do użytku budynek przeznaczony na szkołę. W 1880 w szkole uczyło się 50 uczniów, a w 1896 dokonano podziału na szkołę żeńską i męską. W latach 1918−1923 szkoła posiadała dwie filie: przy ulicy Bogumiła i ulicy Sienkiewicza. Na przełomie 1919 i 1920 roku szkole nadano imię Stanisława Konarskiego. Podczas II wojny światowej budynek szkoły doznał poważnych uszkodzeń i nie nadawał się do prowadzenia zajęć. Po zakończeniu działań wojennych szkoła rozpoczęła działalność w budynku dzisiejszego Przedszkola Miejskiego nr 3 przy dzisiejszej ulicy Wojciechowskiego. Ze względu na zwiększającą się liczbę uczniów władze miasta zdecydowały się na przekazanie szkole budynku przy ulicy Szkolnej, w którym szkoła istnieje do dziś. W 1973 szkoła zaczęła pełnić rolę szkoły gminnej dla gminy Koło. W 1974 ponownie nadano szkole imię Stanisława Konarskiego oraz odsłonięto pomnik patrona. W 1992 Liceum Ogólnokształcące im. Kazimierza Wielkiego zajmowało część budynku szkoły, ale później zostało przeniesione do nowego budynku przy ulicy Bliznej. W 1999 w związku z reformą oświaty wschodnia część szkoły została zajęta przez Gimnazjum nr 1. Od 2007 szkoła korzysta ze zlokalizowanej obok niej hali sportowej im. Agaty Mróz-Olszewskiej. W 2017 w skład szkoły włączono Gimnazjum nr 1 im. Stanisławy Fleszarowej-Muskat. Dyrektorzy Dyrektorzy szkoły: Józef Pierzchlewski (1896–1927) Kazimierz Michalski (1927–1939) Józef Rosiński (1945–1949) Marian Gralewski (1949) Wiktor Gajewski (1949–1950) Jadwiga Kwaśniowa (1950–1959) Wincenty Marciniak (1959–1966) Maria Jaśkowska (1966–1978) Władysław Wiśniewski (1978–1981) Teresa Marko (1981–1983) Maria Śpiewak (1983–1984) Józef Dużyński (1984–1991) Ewa Bedlechowicz (1991–2004) Romuald Adamek (2004–2019) Jarosław Janowski (2019–2024) Zbigniew Drożdżewski (od 2024) Pracownicy szkoły Eugeniusz Gabryelski Władysław Ziemacki Absolwenci Tadeusz Kraszewski Andrzej Makowski Andrzej Malinowski Dariusz Matysiak Beata Mikołajczyk Stanisław Pierzchlewski Przypisy
Czarny Staw pod Rysami

Czarny Staw pod Rysami nebo také Czarny Staw nad Morskim Okiem je pleso v polské části Vysokých Tater. Leží v ledovcovém kotli v Dolině Rybiego Potoku. Má rozlohu 20,6360 ha. Je 578 m dlouhé a 444 m široké. Dosahuje maximální hloubky 76,4 m, což je řadí na druhé místo v Tatrách. Má objem 7 761 700 m³. Leží v nadmořské výšce 1579 m (tj. 184 m nad Morskim okem). Okolí Jezero má kulatý tvar a je uzavřené výraznou skalní hradbou, která je důsledkem působení ledovce. Přímo nad jezerem se tyčí vrchol Mengusovské Kazalnice. Kotel jezera je dále ohraničen hřebenem Černého mengusovského štítu, Wolovým hřbetem, Rysy, Malými Rysy a Žabím hřebenem s Horním Žabím štítem a Žabím mnichem až po Owcze Turniczki. Na severozápadním břehu byl postaven v roce 1836 proboštem z Poroninu kříž odlitý z tatranského železa. Vodní režim Mezi skalní hradbou odtéká voda z jezera a vytváří zde peřeje Czarnostawiańska Siklawa. Hloubka jezera byla měřena již v roce 1804 Stanislavem Staszicou. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Vlastnosti vody Černou barvu vody, která dala jezeru i název, způsobují sinice pleurocapsa polonica a pleurocapsa minor. Přístup Nad jezero vede po jeho severním a východním břehu červená turistická značka od Morského Oka, která dále pokračuje na Rysy. K jezeru se lze dostat: po červené turistické značce od Morského Oka (40 minut). po červené turistické značce z Rysů (3 hodiny). po zelené turistické značce z Mengusovského sedla (2:30 hodin). Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Czarny Staw pod Rysami na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Czarny Staw pod Rysami
Czarny Staw pod Rysami

Der Schwarze See unterhalb der Meeraugspitze (pl. Czarny Staw pod Rysami) in Polen ist ein Gletschersee im Fischseetal (pl. Dolina Rybiego Potoku) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska unterhalb der Żabia Lalka und ist über den Wanderweg vom Meerauge erreichbar. Hier befindet sich auch der Aufstieg zur Meeraugspitze, dem höchsten Berg Polens. Das Wasser des Sees fließt über den Schwarzseebach (Czarnostawiański Potok) in das Meerauge. Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Ernst Hochberger, Berg- und Wanderführer Hohe Tatra
Czarny Staw pod Rysami

Czarny Staw pod Rysami, or Black Lake below Mount Rysy in English, is a mountain lake in the Tatra Mountains, Southern Poland. It is located on the Polish side of the highest mountain in Poland; Mount Rysy. At 1,583 m above sea level, it overlooks the nearby lake of Morskie Oko. With a maximum depth of 76 m (249 ft), it's the second deepest Tatra lake after Wielki Staw Polski, and the fourth deepest lake in Poland. A walking path goes around the lake, and leads up to Mount Rysy, or down to Morskie Oko. Ascent Route To get to Czarny Staw from Morskie Oko you must follow the red trail on the Eastern side of Morskie Oko. Once you have reached about half-way you will see a signpost that has directions on how to get to Czarny Staw. After crossing the rocky inclined path, you will arrive at Czarny Staw. The trip takes about 50 mins going up from Morskie Oko and 40 minutes going back down. Topography Czarny Staw, is similar in shape to a circle. It is located at an altitude of 1,583 m, i.e. 188 m higher than Morskie Oko. The area of Czarny Staw is approximately 20.54 ha (0.0793 sq mi), with a maximum depth of 76.4 m and capacity Of 7,761,700 m³ of water. The lake is almost completely surrounded by a high ridge consisting of Kazalnica Mięguszowiecka, Mięguszowiecki Szczyt Czarny through to Wołowy Grzbiet, Rysy, Niżnie Rysy, Żabia Grań with Żabi Szczyt Wyżni, Żabi Mnich and Owcze Turniczki. The meltwater of Czarny Staw falls in small cascades down to Morskie Oko, creating a waterfall called Czarnostawiańska Siklawa Gallery See also Black Lake Falls References
Czarny Staw pod Rysami

Le Czarny Staw pod Rysami est un lac d’origine glaciaire des Hautes Tatras qui appartiennent aux montagnes des Carpates occidentales. Il est situé sur le versant polonais du massif au pied du mont Rysy et amont du lac Morskie Oko. Description Sa surface est de 20,64 ha, sa profondeur de 76,4 m à une altitude de 1 583 m. Son volume d'eau est de 7 761 700 m3 pour une longueur de 578 m et une largeur de 444 m. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail des lacs et cours d'eau Portail des Carpates
Tengerszem (Czarny Staw)

A Tengerszem (lengyelül Czarny Staw pod Rysami, vagyis magyarra fordítva: Fekete-tó a Tengerszem-csúcs alatt) a Magas-Tátra egyik gleccsertava. A lengyelek nevezik még Czarnym Stawem nad Morskim Okiem, vagyis magyarul Fekete-tó a Tengerszem felett néven is. A Tengerszem a tó régi magyar neve, sajnos napjainkban sokan a lengyel elnevezést magyarra fordítva tévesen Fekete-tónak hívják. A mellette magasodó Tengerszem-csúcs (Rysy) a magyar nevét erről a tóról kapta. Elhelyezkedése A Tengerszem Lengyelország területén, Łysa Polanától néhány kilométerre, a Tátrában található. A gleccsertó 1580 méteres magasságban terül el, mintegy 180 méterrel a Halas-tó felett. A Tengerszemet a legmagasabb lengyel csúcs, a Tengerszem-csúcs (Rysy) táplálja olvadékvízzel. A tó területe mintegy 20,5 hektár, mélysége 76 méter, ezzel a második legmélyebb állóvíz a hegységben. Megközelítése A Tátrai Nemzeti Park területén fekvő Tengerszemhez Łysa Polanától körülbelül tizenegy kilométert kell megtenni, és nagyjából 580 méteres szintkülönbséget kell leküzdeni. A Łysa Polanánál található parkolóból gyalog vagy a helyiek által üzemeltetett lóvontatású szekéren lehet feljutni a Halas-tóhoz, majd a tavat megkerülve fel kell kapaszkodni a Tengerszemhez. A fenyveseken, majd a törpefenyők sávján áthaladó út jelentős része aszfaltozott, néhány hurkot azonban meredek, korlátokkal övezett, nagy sziklákkal kirakott ösvényeken lehet levágni. Hivatkozások Források Bács Gyula, Délkelet-Lengyelország ISBN 963-2432-037 Vladimír Adamec - Radek Roubal, Magas-Tátra ID 77-009-78
Kościół Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie

Kościół Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie – rzymskokatolicki kościół klasztorny i parafialny należący do dekanatu krotoszyńskiego. Mieści się przy placu Andrzeja Glabera. Opiekę duszpasterską sprawują franciszkanie. Historia Fundatorami pierwszego drewnianego kościoła i klasztoru nad Rdęcą byli właściciele dóbr kobylińskich: wdowa Katarzyna oraz jej synowie Wojciech, Mikołaj i Jan Klimak Kobylińscy. Zgodę na wzniesienie nowej siedziby bernardynów wyraził arcybiskup gnieźnieński Jan Sprowski w 1463 roku. Kościół wzniesiono pod koniec XV wieku. W poł. XVII w. kościół został zniszczony podczas potopu szwedzkiego. W 1707 roku ponownie zniszczyły go wojska rosyjskie. Prace restauracyjne zakończono ok. 1720 roku, nadając kościołowi charakter barokowy. Odbudowę finansowali Starkówieccy ze Starkówca. Prusacy zamknęli klasztor z przyległym kościołem w 1831 roku. Po I wojnie światowej klasztor i kościół objęli franciszkanie z Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. W czasie II wojny światowej kościół używano jako magazyn. W latach 1949–1954 świątynia pełniła ponownie funkcję kościoła klasztornego franciszkanów. W latach 1954–1957 kościół i klasztor były miejscem internowania zakonnic z różnych zgromadzeń wysiedlonych z Ziem Odzyskanych. Po 1957 świątynia wróciła do rąk franciszkanów. Przy kościele franciszkanów bp Stanisław Napierała ustanowił 7 listopada 2008 roku nową parafię. 26 grudnia 2018 roku biskup kaliski Edward Janiak nadał kościołowi pw. Matki Bożej przy Żłóbku tytuł sanktuarium diecezjalnego. Architektura Od strony wschodniej znajduje się gotyckie, nietynkowane, jednonawowe prezbiterium ze sklepieniem kolebkowym i lunetami. Obszerna nawa świątyni posiada sklepienie żaglaste dzielone gurtami. Budowla wzniesiona została z cegły. Fasada świątyni jest barokowa, trójdzielna. Fasadę zdobi rzeźba św. Franciszka z Asyżu, założyciela zakonu. Sztuka W ołtarzu głównym znajduje się czczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVIII wieku. Ołtarz główny i ołtarze boczne barokowe i rokokowe pochodzą z XVIII wieku. W ołtarzach bocznych obrazyː Stygmatyzacja św. Franciszka, Św. Anna, Przywilej odpustu Porcjunkuli. W kruchcie znajduje się fragment późnorenesansowego nagrobka Jana Konarskiego wykonany z czerwonego marmuru. W skarbcu klasztornym przechowywane sąː barokowy pacyfikał z XVIII w. barokowa łódka na kadzidło z przełomu XVII i XVIII w. krzyż ołtarzowy drewniany z 1714 r. kapa i 2 dalmatyki z XVIII w. Zachowały się równieżː portret trumienny Anny Rogalińskiej (+1693) portret trumienny Kazimierza Skórzewskiego (+ 1692) Pochowani w podziemiach W podziemiach kościoła pochowani zostali zakonnicy i dobrodzieje, m.in.: Jan Konarski, kasztelan kaliski, fundator kościoła i klasztoru Samuel ze Skrzypny Twardowski (zm. 1661 r.), poeta i historyk Hilary Umiński, dziadek bł. Edmunda Bojanowskiego Organy Instrument zbudował organmistrz Władysław Kaczmarek. Powstał on po II wojnie światowej. Prospekt i szafa pochodzą z poprzednich organów. Dodatkowe registry: połączenia klawiatur: II-I, I-P, II-P, super I, super II, II-I Sub. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Park Kępa w Sosnowcu

Park Kępa – niewielki park w Sosnowcu-Zagórzu, u zbiegu ulic Braci Mieroszewskich i Kępa, o powierzchni 2,5 ha. Teren parku wyznaczają przebiegi ulic Braci Mieroszewskich, Kępa i Modrzewiowej, a od strony wschodniej ogródki działkowe. Park posiada zaniedbaną infrastrukturę z lat 70. XX wieku. W 2020 roku w parku w ramach projektów z Budżetu Obywatelskiego powstanie tężnia solankowa, zadaszona pergola oraz wymienione będą ławki. Charakterystycznym obiektem parku jest skatepark prowadzony przez MOSiR Sosnowiec. Przypisy
Las Zagórski (Sosnowiec)

Las Zagórski to kompleks leśny o powierzchni 425 ha, położony w sosnowieckiej dzielnicy Zagórze oraz Kazimierz, graniczący z dzielnicą Czarne Morze; zarządzany przez należące do Lasów Państwowych Nadleśnictwo Siewierz. Las stanowi pozostałość dawnej puszczy zwanej Pakosznica. Tereny lasu od strony wschodniej przechodzą w sposób ciągły w Parku im. Jacka Kuronia, a granicę stanowi ulica Kazimierzowska i staw Smug; Od strony południowej las graniczy z użytkiem ekologicznym Podmokłe Łąki i Zapadliska w Zagórzu. Podmokłe tereny lasu stanowią zlewnię przepływającego przez niego cieku o nazwie Rów Mortimerowski. Przez teren lasu przebiega rowerowy szlak turystyczny: Szlak Rowerowy Lasu Zagórskiego, łączący Park Kępa i Park Kuronia. Na terenie lasu znajdują się bunkry z czasów II wojny światowej, wchodzące w skład niemieckiej linii umocnień B2 z 1944 roku, a także zapadliska wypełnione wodą – pozostałości po zlikwidowanych szybach kopalnianych. Przypisy