NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Chęcinach

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła w Chęcinach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Chęciny, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu chęcińskiego diecezji kieleckiej. Historia Obecna świątynia została zbudowana w XIV wieku. Zapewne ufundował ją król Władysław I Łokietek (około 1315 rok), ale jej budowę ukończył syn Łokietka, król Kazimierz III Wielki (ok. 1350 rok). W czasie reformacji, od 1571 roku kościół został przejęty przez arian. W 1603 roku został zwrócony katolikom i dokonano jego ponownej konsekracji. W pierwsze połowie XV wieku budowla została rozbudowana. W latach 1830–1840 świątynia została poddana gruntownej restauracji. Architektura i wyposażenie Jest to budowla halowa wzniesiona w stylu gotyckim z cegły i otynkowana. Posiada trzy nawy i prezbiterium zamknięte wielobocznie. Ołtarz główny został zbudowany w stylu wczesnobarokowym. Znajdują się w nim dwa obrazy: św. Bartłomieja i Świętej Anny. Przed ołtarzem są umieszczone stalle zbudowane w stylu późnorenesansowym. Na nich są namalowane sceny z życia św. Franciszka. W nawie południowej znajduje się renesansowa kaplica Trzech Króli, ufundowana przez Kaspra Fotygę, wójta i mecenasa Chęcin. Budowla posiada pięć ołtarzy bocznych, z których jeden poświęcony jest św. Barbarze i znajduje się w nim obraz patronki z 1707 roku. Na zewnętrznej ścianie kościoła znajduje się m.in. epitafium wojewody połockiego, Mikołaja Monwida. Galeria Przypisy Bibliografia F. Max.F.M. Sobieszczański F. Max.F.M., Wycieczka archeologiczna w niektóre strony guberni radomskiéj, odbyta w miesiącu wrześniu r. z. przez F. Max. Sobieszczańskiego (Z mappą i dwoma drzeworytami. Dokończenie), „Biblioteka Warszawska”, 2 (XLVI), 1852 .
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Andrzejewie

Kościół świętego Bartłomieja w Andrzejewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czyżew diecezji łomżyńskiej. Historia Budowa obecnej murowanej świątyni na miejscu drewnianej rozpoczęła się w 1526 roku. Prace budowlane trwały do 1605 roku, kiedy to budowla została konsekrowana przez biskupa płockiego Wojciecha Baranowskiego. Do początku XX wieku kościół był rozbudowywany. W 1966 roku świątynia została odrestaurowana dzięki staraniom księdza proboszcza Bolesława Kozłowskiego. W latach 1992–1994 dzięki staraniom księdza proboszcza Józefa Mierzejewskiego budowla otrzymała nową murowaną wieżę na miejscu starszej drewnianej, wyremontowane zostało również jej wnętrze. Kościół reprezentuje styl gotyku nadwiślańskiego. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny wykonany w 1701 roku, cztery ołtarze boczne, pochodzące z 1819 roku, dwie stare kropielnice wykonane z granitu, kielich w stylu renesansowym z końca XVI stulecia i puszka z 1620 roku, chrzcielnica z XVIII stulecia, ambona, prospekt organowy (przerobiony w 1909 roku) i feretron – z 1810 roku, obrazy znajdujące się poza ołtarzami: św. Bartłomieja z około 1730 roku, czterech ewangelistów z połowy XIX stulecia, Matki Bożej Częstochowskiej z 1878 roku, epitafia: Szymona Jabłonowskiego oraz jego kolejnych trzech małżonek i syna z około 1648 roku i Stanisława Jabłonowskiego z 1671 roku, lampka wieczna z XVII stulecia, siedem starych ornatów, kapa z 1780 roku. Zobacz też Cmentarz parafialny w Andrzejewie Przypisy Linki zewnętrzne Andrzejewo i kościół andrzejewski : szkic historyczny (1908) w bibliotece Polona
Kościół św. Faustyny w Plewiskach

Kościół św. Faustyny w Plewiskach – postmodernistyczna katolicka świątynia parafialna, zlokalizowana w Plewiskach przy ul. Szkolnej róg Fabianowskiej (dawniej Polnej). Projektantem był Stanisław Jureko. Historia Prace przy budowie kościoła, nawiązującego do stylu romańskiego, rozpoczęto 10 czerwca 1996 (starania o zgodę na to rozpoczął ks. Józef Szydłowski, proboszcz z Komornik, w 1992, a społeczny komitet budowy powołano 30 stycznia 1996). 11 kwietnia 1997 wmurowano pierwszą cegłę, pochodzącą z grobu św. Faustyny Kowalskiej. 5 października 1998 odbył się pierwszy odpust w świątyni (jeszcze pozbawionej dachu). 16 września 1999 wmurowano kamień węgielny (uczestniczył abp Juliusz Paetz). Parafię erygowano 28 sierpnia 2001, a pierwszym proboszczem był tutaj ks. Maciej Kuczma. Wmurowanie aktu erekcyjnego domu parafialnego odbyło się 26 sierpnia 2007 (w 2014 budowa nadal trwała). 18 lutego 2007 nastąpiło poświęcenie czternastu rzeźb drogi krzyżowej, wykonanych z drewna lipowego przez Mariana Glugla z Zakopanego. 8 listopada 2008 zamontowano cztery witraże w prezbiterium. Przy kościele znajduje się pomnik siedzącego na głazach Jana Pawła II oraz krzyż misyjny (misje 1999 i 2011). Galeria Przypisy
Kościół św. Floriana Męczennika w Mogielnicy

Kościół św. Floriana Męczennika w Mogielnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Mogielnica, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu mogielnickiego archidiecezji warszawskiej. Świątynia została wzniesiona z cegły w stylu neogotyckim według projektu architekta Władysława Marconiego. Posiada dwie wieże z iglicami, które dodają kościołowi smukłości. We wnętrzu można zobaczyć interesujące sklepienie i polichromię z wizerunkiem św. Wacława, wykonaną przez Leona Zdziarskiego w latach 1930–1931. Budowla posiada 6 ołtarzy. W ołtarzu głównym znajduje się obraz patrona parafii, św. Floriana. W ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem zwanej Matką Boską Mogielnicką, barokowy z XVII wieku. Kolejny ołtarz boczny posiada obraz św. Józefa, pochodzący z 1 połowy XIX wieku, ufundowany przez Tomasza Jana Jackowskiego, właściciela majątku Wodziczna. Ołtarz św. Teresy został ufundowany w 1926 roku przez ówczesnego proboszcza, księdza Wacława Wolskiego. W kościele znajdują się także ołtarze boczne św. Antoniego i Jezusa Miłosiernego. Okna w świątyni są ozdobione kolorowymi witrażami, m.in. z wizerunkami świętych Apostołów Piotra i Pawła. W zakrystii wiszą portrety proboszczów mogielnickich. Przypisy
Kościół św. Floriana w Brwinowie

Kościół świętego Floriana w Brwinowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu brwinowskiego archidiecezji warszawskiej. Poprzednia świątynia była drewniana i została wzniesiona w 1760 roku, dzięki staraniom księdza Baltazara Antoniego Tarkowskiego. W połowie XIX wieku została przebudowana w stylu klasycystycznym. W 1937 roku budowla została rozebrana, ponieważ była już za mała dla potrzeb parafii. Budowę obecnego kościoła według projektu Mieczysława Wołkowińskiego rozpoczęto w 1927 roku. Inicjatorem budowy był ówczesny proboszcz parafii św. Floriana w Brwinowie, ksiądz Franciszek Kawiecki. W dniu 13 czerwca 1967 roku świątynia została konsekrowana przez księdza prymasa Stefana Wyszyńskiego. Kościół posiada wyposażenie, pochodzące z drewnianej świątyni. Składa się na nie: zespół pięciu ołtarzy, barokowa nastawa chrzcielnicy oraz rokokowa ambona pochodzące z 2 połowy XVIII stulecia. Poza tym świątynia posiada również dwa krucyfiksy, pochodzące z wcześniejszych budowli. Jeden o cechach stylu późnogotyckiego znajduje się w kruchcie, a drugi młodszy jest umieszczony na filarze międzynawowym. Przypisy
Kościół św. Floriana w Wirach

Kościół św. Floriana w Wirach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Wirach przy ul. Komornickiej 176 w gminie Komorniki na południe od Poznania. Pełni funkcję świątyni parafialnej dla parafii o tym samym tytule. Historia budowy Prawdopodobnie pierwsza świątynia parafialna w Wirach powstała już w XIII wieku. Miejscowa parafia swoim zasięgiem obejmowała okoliczne wsie pomiędzy Dębcem a Mosiną. Pierwsza wzmianka o istnieniu drewnianego kościoła w Wirach pochodzi z 1510 r. W XVII wieku kościół podupadał, dlatego decyzją Anny Zbijewskiej przeprowadzono renowację obiektu sakralnego, a posługę duszpasterską w kościele powierzono kapłanom z zakonu karmelitów bosych przybyłym z poznańskiego klasztoru na Wzgórzu Świętego Wojciecha. Ostatecznie drewniany kościół nie wytrzymał próby czasu. W 1737 roku stan techniczny nie pozwalał na kontynuowanie służby Bożej w kościele. Z tego powodu podjęto decyzję o budowie nowej drewnianej świątyni. Fundatorami zostali Augustyn Działyński, wojewoda kaliski, wraz z małżonką Anną z Radomickich. Nowy kościół został poświęcony i oddany do kultu w 1782. Niestety ze względu na małe rozmiary nie zaspokajające zapotrzebowanie parafii, został on rozebrany w 1899. W tym samym roku, z inicjatywy ks. Karola Siechtera, podjęto budową kolejnego kościoła. Nowa, murowana tym razem świątynia w stylu neoromańskim została ukończona już w 1900 roku. Poświęcenia w tym samym roku dokonał bp Edward Likowski, ówczesny biskup pomocniczy poznański. W 2000 roku parafia obchodziła jubileusz setnej rocznicy poświęcenia kościoła. Architektura Kościół w stylu neoromańskim, trzynawowy, z transeptem. Prezbiterium zakończone dużą półkolistą absydą. Wnętrze z czasów budowy kościoła, również w stylu neoromańskim. Ściany polichromowane. W grudniu 2013, w trakcie przebudowy i podnoszenia poziomu drogi przebiegającej przy kościele, dokonano przesunięcia zabytkowej bramy prowadzącej na teren kościelny. Przypisy Bibliografia [www.parafiawiry.pl Parafia Wiry] - dostęp 9.12.2019
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Gdańsku

Kościół świętego Franciszka z Asyżu w Gdańsku – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się na gdańskim osiedlu Emaus (dzielnica Siedlce). Należy do dekanatu Gdańsk-Siedlce archidiecezji gdańskiej. Historia W 1892 roku został założony komitet budowy świątyni. W latach 1904–1906 został wzniesiony kościół (cegielnia w Kadynach) według projektu Augusta Menkena. W dniu 4 grudnia 1906 roku budowla została konsekrowana przez biskupa chełmińskiego Augustyna Rosentretera. W 1942 roku zostały zarekwirowane przez władze niemieckie dwa najmniejsze dzwony. W 1945 roku, w czasie działań wojennych zostały zniszczone: wieża, zegar, dach, sklepienie, trzy ołtarze, witraże, organy o 32 głosach, część murów, instalacja grzewcza oraz kanalizacja burzowa. W latach 1946–1948 budowla została częściowo odbudowana i w dniu 28 marca 1948 roku została ponownie poświęcona przez administratora apostolskiego, księdza Andrzeja Wronkę. W latach 1965–1975 został przeprowadzony generalny remont dachu, instalacji grzewczej, kanalizacji burzowej, organów, zostały wprawione okna oraz zmieniono wystrój prezbiterium, czyli: główny ołtarz, tabernakulum, figurę Chrystusa, ambonę i chrzcielnicę. Prezbiterium i okna zostały projektowane przez inżyniera Kazimierza Macura, natomiast wystrój plastyczny zostały zaprojektowany i wykonany przez mgr Elżbietę Szczodrowską-Pelplińską i mgr Ryszarda Pelplińskiego. W 1981 roku kościół został podłączony do elektrociepłowni miejskiej. W dniu 3 maja 1982 roku została poświęcona kaplica Matki Bożej Nieustającej Pomocy, zaprojektowana przez gdańskiego inżyniera Mieczysława Różyckiego. Ten sam inżynier zaprojektował kaplicę św. Franciszka z Asyżu, poświęconą w dniu 4 października 1985 roku. W latach 1984–1985 warszawska firma Tadeusza Łukasiewicza przeprowadziła remont kapitalny organów. W 1986 roku została założona na świątyni nowa instalacja odgromowa. W tym samym roku została wyremontowana zakrystia. W 1987 roku została założona nowa instalacja elektryczna, a także wymalowano kościół. W 1989 roku zostały odnowione stacje Drogi Krzyżowej według projektu wspomnianego wyżej Mieczysława Różyckiego. W 1990 roku został poświęcony obraz Miłosierdzia Bożego, zaprojektowany i namalowany przez tegoż inżyniera. Galeria Przypisy
Костёл Святого Франциска (Гданьск)

Костел Святого Франциска Ассизского в Гданьске (пол. Kościół świętego Franciszka z Asyżu w Gdańsku) — историческая римско-католическая приходская церковь, расположенная в гданьском районе Эмаус. Он принадлежит Гданьскому деканату Гданьской архиепархии. История В 1892 году был создан комитет по строительству храма. В 1904—1906 годах по проекту Августа Менкена была построена церковь (материалы для строительства были доставлены из кирпичного завод в Кадынах). 4 декабря 1906 года здание было освящено епископом Хелмнским Августином Розентретером. В 1942 году немецкими властями из церкви были изъяты два самых маленьких колокола. В 1945 году во время войны были разрушены башня, часы, крыша, свод, три алтаря, витражи, органы, часть стен, отопительная установка и система ливневой канализации. В 1946—1948 годах здание было частично перестроено, и 28 марта 1948 года оно было вновь освящено апостольским администратором священником Анджеем Вронкой. В 1965—1975 годах была проведена общая реконструкция кровли, отопительной установки, системы ливневой канализации, органов, установлены окна и изменен декор пресвитерии: главного алтаря, скинии, фигуры Христа, кафедры и купелей крещения. Пресвитерия и окна были спроектированы инженером Казимежом Макуром, а художественный декор Эльжбиетой Щодровской-Пелплинской и Рижардом Пелплинским. В 1981 году церковь была подключена к городской теплоэлектростанции. 3 мая 1982 года была освящена Часовня вечной помощи Девы Марии по проекту гданьского инженера Мечислава Ружицкого. Тот же инженер спроектировал Часовню Святого Франциска Ассизского, она была освящена 4 октября 1985 года. В 1984—1985 годах варшавская компания Тадеуша Лукасевича провела серьезную реконструкцию органов. В 1986 году на храме была установлена новая система молниезащиты. Ризница была обновлена в том же году. В 1987 году была установлена новая электрическая установка, и церковь была покрашена. В 1989 году она была обновлена в соответствии с проектом Мечислава Ружицкого, упомянутого выше. В 1990 году этот инженер спроектировал и создал для храма образ Божьего Милосердия. Примечания
Kościół św. Idziego w Wyszkowie

Kościół pw. Świętego Idziego w Wyszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wyszków diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu poprzednich kościołów drewnianych, z których to poprzedni pochodził z 1720 roku. Kościół wybudowano w latach 1793–1795. Konsekrował go biskup Onufry Kajetan Szembek w dniu 8 lipca 1798 roku. W 1884 roku dzięki staraniom proboszcza księdza J. Szmejtera zostały dobudowane dwie kaplice: Najświętszego Serca Pana Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. W czasie I wojny światowej budowla została uszkodzona. Ściana kaplicy Najświętszej Maryi Panny została rozbita przez granat artyleryjski w dniu 18 sierpnia 1920 roku. Z okien świątyni wypadły szyby. Wycofujące się wojska bolszewickie zniszczyły dach kościoła. We wrześniu 1939 roku świątynia została zniszczona przez pożar wywołany bombardowaniem miasta. Spłonęło także wyposażenie kościoła, takie jak ambona, chrzcielnica, ławki, konfesjonały, organy. Niezniszczona została kaplica Najświętszej Maryi Panny oraz dwa dębowe konfesjonały. Do zakończenia II wojny światowej właśnie w tej kaplicy były odprawiane nabożeństwa. Władze nie zgodziły się bowiem na remont kościoła. Po II wojnie światowej Dopiero po zakończeniu okupacji parafianie mogli przystąpić do prac przy odbudowie świątyni. Prace były prowadzone najpierw przez księdza proboszcza Leona Goszczyckiego, który starał się wiernie odtworzyć architekturę budowli, a następnie przez administratora parafii księdza Marcelego Molskiego od 1946 roku przez proboszcza księdza Józefa Fydryszewskiego. W 1959 roku kościół został konsekrowany przez biskupa płockiego Tadeusza Pawła Zakrzewskiego pod pierwotnym wezwaniem św. Idziego. W 2014 r. decyzją Biskupa Łomżyńskiego kościół uzyskał godność Sanktuarium Św. Idziego Przypisy
Kościół św. Izydora w Biadkach

Kościół pw. św. Izydora – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Biadkach w gminie Krotoszyn. Architektura i wyposażenie Modernistyczną świątynię o bogatym programie rzeźbiarskim wybudowano w latach 1973-1977 według projektu Aleksandra Holasa. Inicjatorem budowy był ks. Mieczysław Grzesiek. Konsekracji dokonał abp poznański Jerzy Stroba w 60. rocznicę erekcji parafii. Świątyni towarzyszy wysoka, ażurowa kampanila z płaskorzeźbą św. Krzysztofa, kaplica z pietą oraz grota maryjna z 2000 (75. rocznica utworzenia parafii). W zachodniej ścianie zewnętrznej płaskorzeźba Zwiastowania. W ołtarzu głównym rzeźba św. Izydora Oracza z pługiem. Dużych rozmiarów witraże (Duch Święty i Oko opatrzności). Nad wejściem tympanon z Trójcą Świętą. Przy wejściu tablica pamiątkowa o treści: Proszę Was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię Polska, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością - taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym... Jan Paweł II. W hołdzie wielkiemu Polakowi, Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II parafianie. Biadki w Święto Miłosierdzia Bożego 1 V 2011. Galeria Otoczenie Wnętrze Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Wólce Podleśnej

Kościół św. Jadwigi Królowej w Wólce Podleśnej − obiekt sakralny, pełniący funkcję kościoła parafialnego, mieszczący się miejscowości Wólka Podleśna. Historia W dniu 15 sierpnia 1981 roku rozpoczęto wykopy pod fundamenty i podpiwniczenie kościoła. Prace te zakończono po trzech dniach. Zaraz też wykonano zbrojenie i szalunki, ubito fundamenty, następnie podmurowano piwnice i przed zimą zabetonowano strop nad piwnicami. Wiosną 1982 roku przystąpiono do wznoszenia murów kościoła. Roboty murarskie wykonywali płatni murarze, natomiast prace niefachowe wykonywane były przez mieszkańców wsi. W efekcie, jesienią tego roku zakończono i przykryto dachem kościół wraz z plebanią i salą katechetyczną. 14 listopada 1982 roku, abp Ignacy Tokarczuk poświęcił nowo wybudowany kościół. W 1983 roku kontynuowano prace wykończeniowe kościoła: założono okna, wybudowano ołtarz główny z żelbetowym krzyżem, wykonano instalacje elektryczną, wodno – kanalizacyjną i c.o., położono także tynki wewnętrzne kościoła, plebanii i sali katechetycznej, oraz ułożono podłogi; zaś końcem lata i jesienią wykonano ocieplenie dachu i położono wewnętrzną boazerię stropową w kościele, doprowadzono wodę do zakrystii i sali katechetycznej. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele parafialnym na stronie diecezji rzeszowskiej
Kościół św. Jadwigi w Ziemięcicach

Kościół św. Jadwigi w Ziemięcicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Ziemięcicach, w dekanacie Pyskowice, w diecezji gliwickiej. Historia Został wzniesiony w latach 1926–1927 według projektu architekta Theodora Ehla z Bytomia. Jest murowany, trójnawowy z transeptem, nakryty stropem beczkowym, z zachowanym we wnętrzu wyposażeniem późnobarokowo-rokokowym, przeniesionym z opuszczonego starego kościoła. Świątynia została poświęcona 6 czerwca 1927 przez kard. Adolfa Bertrama z Wrocławia. W 1930 roku firma Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) wybudowała w kościele 11-głosowe organy. Instrument stoi na emporze nad wejściem głównym, posiada dwa manuały oraz pedał, i wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Do budowy organów wykorzystano szafę wraz z prospektem pozyskaną z instrumentu autorstwa organmistrza Franza Josefa Weissa z Pyskowic. Organy F.J. Weissa powstały w 1792 roku i przed wykorzystaniem ich szafy do budowy nowego instrumentu znajdowały w nieistniejącym już kościele drewnianym. Polichromia została wykonana w latach 1949–1950 przez malarza Wincenta Mrzygłoda z Nysy. Renowacja kościoła w 1974 roku zmieniła jego wygląd. Zbudowano nowy ołtarz i umieszczono w nim relikwie św. Jadwigi. Kolejny remont miał miejsce w 2005 roku. Zobacz też Ziemięcice Parafia św. Jadwigi w Ziemięcicach Ruiny kościoła św. Jadwigi w Ziemięcicach Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Gdańsku

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w gdańskim Nowym Porcie. Należy do dekanatu Gdańsk-Wrzeszcz archidiecezji gdańskiej. Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni został położony w sierpniu 1857 roku, uroczystość odbyła się pod przewodnictwem infułata Jaeschke i kuratora Johanna Schwalma. Budowa została sfinansowana z datków zbieranych w diecezji, a także ze wsparcia króla Prus. Prace budowlane postępowały bardzo sprawnie, ponieważ pomagali przy nich także nowoporccy protestanci. 26 września 1858 roku kościół został poświęcony przez dziekana Nelke. 16 lipca 1866 roku została utworzona samodzielna parafia św. Jadwigi Śląskiej. Wcześniej katoliccy mieszkańcy Nowego Portu uczęszczali do kościoła św. Jakuba w Oliwie. Kościół przetrwał II wojnę światową. Następnie był remontowany przez powojennych proboszczów. Od 2010 roku świątynia jest iluminowana. Przypisy
Church of Saint James the Apostle in Lębork

Church of Saint James the Apostle in Lębork is a Roman Catholic parish church located in Lębork in the Pomeranian Voivodeship. It belongs to the Lębork decanate of the Diocese of Pelplin. History The church was built as a fortified church. It is believed that the building was finished in the year 1345, but this is not confirmed by any viable sources. Because of that, it is widely accepted that the church was built at the turn of XIV and XV century. On March 10, 1945, Red Army soldiers murdered priests Robert König and Franciszek Szynkowski, who were defending women, and the family of the latter in the rectory of the church. In 2015, the 70th anniversary of the crime, a plaque commemorating the event was unveiled. Since 1945, the church has been under the care of the Order of Friars Minor Conventual. On march 3, 1973, their Monastery was established next to the church. By decree of Pelplin Bishop Jan Bernard Szlaga dated July 25, 2010, St. James' Church was established as the Sanctuary of St. James the Great. Inside the church, there are Renaissance tombstones in the southern wall of the presbytery: Joachim von Zitzewitz, Starosta of Lębork and Bytów. (died April 9/10 1563) Dorothea von Zitzewitz, Joachim's daughter (died April 10, 1566) Architecture The building is built in the gothic architectural style and is mostly made from bricks. In the eastern side of the building, there is a separated off presbytery. A tower is present in the western side, the main entrance is located there. The entrance is decorated with a pointed arch portal. The side walls are supported with buttresses and are characterized by large pointed arch windows with stained glass art. Various parts of the building notably, the nave are decorated with lierne vaulting. The sacristy is decorated with diamond vaulting. Equipment Notable parts of the church equipment include: Baroque altar Church tabernacle with ivory elements Rococo style pulpit Some of the church equipment is decorated with the Shell of Saint James, notably the altar and the lavabo bowl. Gallery References External links Official website