NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Barbarakerk (Krakau)

De Sint-Barbarakerk (Pools: Kościół św. Barbary; Duits: St.-Barbara-Kirche) is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Poolse stad Krakau en hoort op grond van haar geschiedenis, haar architectuur en kunstschatten tot de bijzonder karakteristieke bouwwerken van de historische binnenstad van Krakau. De kerk is door de geschiedenis nauw verbonden met de naastgelegen Mariakerk, werd herhaaldelijk verbouwd en verenigt de stijlen gotiek en barok tot een schilderachtig geheel. Geschiedenis Over de oorsprong van de Barbarakerk is weinig bekend. Volgens een oude legende zou de Barbarakerk tegelijk met de Mariakerk zijn ontstaan. De bouwlieden die de Mariakerk bouwden zouden van het overgebleven materiaal de Barbarakerk als votiefgave hebben gebouwd. Het is echter waarschijnlijker dat een kerkhofkapel de oorsprong vormde van de huidige Barbarakerk. In de jaren 1394-1402 werd de drie traveeën tellende kapel met twee traveeën vergroot tot een kerk. Destijds bezat de kerk naast het hoogaltaar al vier zijaltaren. Door de groei van de Duitstalige bevolking werden in de loop van de tijd de preken in de Poolse taal uit de Mariakerk naar de Barbarakerk verdrongen. In de winter van 1536-1537 gebood koning Sigismund I tijdens de zitting van de Sjem in Krakau echter het Pools in de Mariakerk opnieuw in te voeren. De Barbarakerk werd als gevolg van dat besluit de kerk voor de Duitstalige bevolking. In 1583 werd de kerk overgedragen aan de Jezuïeten. De orde werd in 1773 verboden, maar sinds 1874 is het weer een jezuïtisch kerkgebouw. Na 1945 werd er door de anti-Duitse houding van de communistische regering niet meer in het Duits gepreekt. Vanaf 1997 wordt de Heilige Mis in de Barbarakerk op zon- en feestdagen ook weer in het Duits gelezen. Sinds het jaar 2002 werden kosten noch moeite gespaard om de kerk te restaureren. Er werd begonnen met de reiniging van de muren en in 2003 werd ook het interieur opgeknapt. Kunstwerken In de laatgotische Getsemanekapel, een bijgebouw grenzend aan de westelijke gevel, bevindt zich tegen een achtergrond van muurschilderingen een beeldengroep van Christus en de slapende apostelen op de Olijfberg. Het zuidelijke deel van de kapel vormt tevens het hoofdportaal van de kerk. Een groot kruisbeeld uit de jaren 1410-1420 vormt onderdeel van het door barokke beelden omgeven 18e-eeuwse hoogaltaar. In een nis tegenover de barokke kansel staat een van de belangrijkste kunstwerken van de kerk: een gotisch vesperbeeld uit 1420. Het gewelf van de kerk is rijk versierd met stucwerk. De beschildering van het gewelf werd in 1765 aangebracht door Francis Ignatius Molitor. Het orgel van de orgelbouwfirma Rieger dateert van 1894. Het kegelladen-instrument heeft 16 registers verdeeld over twee manualen en pedaal. De speel- en registertracturen zijn mechanisch. Trivia In de kerk ligt Jakub Wujek begraven. Hij was de eerste vertaler van de Bijbel in het Pools. Afbeeldingen Externe links (de) Website Duitstalige Parochie van Krakau (pl) Website Barbarakerk (de) Dispositie orgel
Antoniuskirche (Czerniaków)

Die Antonius-Kirche in Czerniaków ist ein Kirchengebäude des Barock an der Ulica Czerniakowska 2/4 im heutigen Warschauer Stadtteil Mokotów (Sadyba). Baugeschichte Die dem heiligen Antonius von Padua geweihte Kirche wurde in den Jahren 1687 bis 1689 von Isidoro Tommaso Affeita nach einem Entwurf von Tylman van Gameren als Stiftung des Großen Kronmarschalls Stanisław Herakliusz Lubomirski errichtet – zeitgleich mit dem ihr angegliederten Bernhardiner-Klosterkomplex. Auch die Gestaltung des Innenraums und die Altäre stammen von Gameren, von 1688 bis 1693 von den Stuckateuren und Malern Francesco Antonio Giorgioli, F. Maino u. a. ausgeführt. Die Malereien im Kirchenschiff stellen Szenen aus dem Leben des heiligen Antonius dar, die im Presbyterium die Geschichte des Baus der Kirche und der Einholung eines Bildnisses des heiligen Antonius aus Venedig. Die Skulpturen schuf Andreas Schlüter. Das Triptychon „Beweinung Christi“ stammt aus der Werkstatt von Quentin Massys. Der Grundriss des Gebäudes entspricht einem griechischen Kreuz, die Kirche wird von einer Kuppel gekrönt und verfügt über ein angebautes, achteckiges Presbyterium (Mausoleum des heiligen Bonifatius). Die Kirche – ein herausragendes Beispiel der Sakralbaukunst Polens im 17. Jahrhundert – ist eine Bernhardinerkirche (Franziskaner-Observanten) und gehört zur Pfarrgemeinde des heiligen Bonifatius. Instandsetzungen In den Jahren 1715 bis 1735 erfolgte unter Francesco Ceroni erstmals eine durch eine Stiftung von Elżbieta Sieniawska eine umfassende Restaurierung. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Gebäude 1939 und 1944 beschädigt. Eine Instandsetzung der Fresken erfolgte von 1951 bis 1954 durch Ryszard Politowski und Tadeusz Romanowski unter Leitung von Bohdan Marconi. Eine weitere Sanierung fand in den Jahren 1957 bis 1963 statt. Am 1. Juli 1965 wurde die Kirche unter Denkmalschutz gestellt (Nr. 60). Einzelnachweise und Anmerkungen Weblinks Detaillierte Baugeschichte (auf Polnisch) Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund: Architekturatlas von Warschau. 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 57 Janusz Durko: Album Warszawski/Warschauer Album. Das Bild der Stadt nach den Sammlungen im Historischen Museum der Hauptstadt Warschau. Deutsch-polnische Edition, Agencja Reklamowo-Wydawnicza A. Grzegorczyk, ISBN 83-86902-73-6, Warschau 2000, S. 171 Janina Rukowska: Reiseführer Warschau und Umgebung. 3. Auflage, ISBN 83-217-2380-2, Sport i Turystyka, Warschau 1982, S. 120
Sint-Antoniuskerk (Czerniaków)

De Sint-Antoniuskerk of Sint-Antonius van Paduakerk (Pools: Kościół Św. Antoniego Padewskiego) in de wijk Czerniaków van Warschau is een kerk van de Benedictijnenorde. In het centrum van Warschau is een barokke kerk met dezelfde naam. De barokke kerk in Czerniaków werd gesticht door grootmaarschalk Stanisław Herakliusz Lubomirski. De barokke kerk werd ontworpen door architect Tielman van Gameren en uitgevoerd door architect Izydor Affaita. De kerk werd gebouwd tussen 1690 en 1693. De kerk is verbonden met een cisterciënzenabdij. Interieur Achter de sobere fącade van de barokke kerk gaat een rijkversierd interieur met trompe-ľ oeil schilderwerk, stucwerk en altaren Het heeft onder andere schilderwerken van Francesco Antonio Giorgiolo en beeldhouwwerken van Andreas Schlüter. Op de meeste schilderijen staat het leven van Sint-Antonius van Padua centraal. Echter in de koepel staat de Romein Antonius Druzus centraal, dit zou een voorvader zijn van Lubomirski. Onder het hoogaltaar zijn relieken van de 2e-eeuwse martelaar Sint-Bonifatius van Tarsus te vinden. Deze relieken werden door paus Innocentius XI in 1687 aan Lubomirski geschonken. Een andere belangrijke bezienswaardigheid is het triptiek van de bewening van Christus, geschilderd door Quinten Massijs. Dit bijzondere kunstwerk werd geschonken door koning Jan III Sobieski. De kerk heeft de vorm van een Grieks kruis.
Antoniuskirche (Gliwice)

Die Antoniuskirche (polnisch Kościół św. Antoniego) ist eine römisch-katholische Kirche an der ul. Glowackiego im Stadtteil Wójtowa Wieś (Richtersdorf) in Gliwice (Gleiwitz). Geschichte Die Kirche wurde im Stil der Moderne erbaut mit Anlehnungen an die Neoromanik und Neogotik. Der Kirchturm hat eine Höhe von 67 Metern und besitzt eine Aussichtsplattform. Baubeginn war am 30. Juni 1925, 1927 wurde die Kirche fertiggestellt. Für die Bauleitung waren Hans Sattler und Stadtbaurat Karl Schabik zuständig. Ein Teil der Ausstattung der Kirche wurden in der Werkstatt der Firma Türcke in Zittau hergestellt. Die farbigen Kirchenfenster wurden von 1943 bis 1944 durch August Wagner aus Berlin geschaffen. Sie zeigen die Heiligen Barbara, Katharina, Hubert, Nikolaus, Georg, Wendelin, Notburga, Leonhard und Wolfgang. In der Nachkriegszeit schuf der Künstler Leon Wiktor Strządała mehrere Heiligenfiguren. Gefallenendenkmal An der Kirche befindet sich ein Denkmal aus Muschelkalkstein für die gefallenen Soldaten des Ersten Weltkriegs aus Richtersdorf mit einer Skulptur des Heiligen Georg. Das Denkmal wurde vom Gleiwitzer Bildhauer Hanns Breitenbach geschaffen. An der Säule des Denkmals befanden sich mehrere Inschriften, darunter die Namen der 160 Gefallenen. Die Einweihung fand am 21. Juni 1931 statt. Die Inschriften wurden alle nach 1945 ausgeschlagen. In neuer Zeit wurde das Denkmal restauriert und ein Teil der Inschriften wiederhergestellt. Weblinks Offizielle Seite (auf Polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Antoniego w Gliwicach

Kościół św. Antoniego w Gliwicach – kościół parafialny w Gliwicach w dzielnicy Wójtowa Wieś. Historia Budowa kościoła rozpoczęła się 30 czerwca 1925 roku i przebiegała bez zakłóceń. Już wczesną wiosną 1926 roku gotowe były ściany budynku. W roku 1927 zakończono budowę kościoła. Kościół remontowany w ostatnich latach, dziś znowu zaczyna świecić dawnym blaskiem. Architektura i wnętrze Kościół w swej istocie został zaprojektowany w stylu modernistycznym, z nawiązaniami neoromańskimi i neogotyckimi. Kościół posiada wieżę o wysokości 51 m z tarasem widokowym. Położenie kościoła na wysokości 236 m n.p.m. oraz wysokość wieży, zapewnia wspaniałą widoczność z tarasu. Na chórze muzycznym nad wejściem głównym do świątyni znajdują się 50-głosowe organy wybudowane przez firmę Carla Berschdorfa z Nysy. Instrument został poświęcony w niedzielę 22 listopada 1936 roku, w dniu wspomnienia św. Cecylii patronki muzyki kościelnej. W ramach uroczystości poświęcenia organów odbył się także koncert na którym wystąpił między innymi budowniczy instrumentu Carl Berschdorf, według programu wydarzenia miał wykonać improwizację organową. Zobacz też Strona parafii pw. świętego Antoniego w Gliwicach Wójtowej Wsi Lista najwyższych kościołów na świecie Przypisy
Roś

Roś [roš] je rinové jezero, které leží v Mazurském pojezeří ve Varmijsko-mazurském vojvodství jihovýchodně od jezera Śniardwy v Polsku. Popis Jeho rozloha činí 1866 ha, je 11,4 km dlouhé, maximálně 0,7km široké s největší hloubkou 31,8m. Patří ke dvaceti největším jezerům v Polsku. Severní rameno jezera je velmi mělké (1 m) a zarůstá. Rozděluje se na dvě zátoky (Rudzka, Bylicka). Mezi prostřední a severní částí jezera se nachází poloostrov (Półwysep Piechowski). Břehy jsou pokryté podmáčenými loukami a na jihovýchodě i lesy. Jižní část jezera Śniardwy se nazývá Seksty. Z ní vychází Jeglinský kanál, který jezero Roś s jezerem Seksty spojuje. Postaven byl v letech 1845 až 1849. Vodní režim Do jezera ústí Wilkus, Święcek, Konopka. Odtéká z něho řeka Pisa. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Roś na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Roś na Wikimedia Commons
Roś

Roś (polsk: Jezioro Roś, tysk: Roschsee) er en sø i det masuriske sødistrikt i det polske Warmińsko-Mazurskie voivodskab. Denne S-formede gletsjersø har et areal på 18,9 km2 og en dybde på 31,8 meter er blandt de 20 største søer i Polen. Floderne Swięcek og Konopka løber ud i søen, mens floden Pisa løber ud af den. Den største by ved søen er Pisz. Jeglinner/Wagenauer-kanalen, der forgrener sig fra søen Sexter og blev bygget mellem 1845 og 1849, er forbundet med søen Roś.
Roś

Roś (deutsch Roschsee, auch: Warschausee) ist ein See auf dem Gebiet der polnischen Stadt Pisz (Johannisburg) im Powiat Piski (Kreis Johannisburg) in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Der See ist ca. 11,4 km lang, maximal 0,7 km breit und 18,9 km² groß. Er ist bis zu 31,8 m tief und gehört zu den 20 größten Seen Polens. Nordwestlich schließt sich der Śniardwy (Spirdingsee) an. Beide gehören zur Masurischen Seenplatte. Der See wird von den Flüsschen Konopka und Święcek gespeist; aus ihm entspringt die Pisa (Pissek). Der südliche Teil des Spirdingsees heißt Seksty (Sexter See). Über den vom Sexter See abzweigenden, von 1845 bis 1849 gebauten Jeglinner/Wagenauer Kanal besteht eine Verbindung zum Roschsee. Links
Lake Roś

Lake Roś (Polish: Jezioro Roś, German: Roschsee) is a lake in the Masurian Lake District of the Warmian-Masurian Voivodeship of Poland. The S-shaped glacial lake has an area of 18.88 km2 (7.29 sq mi) and a maximum depth of 31.8 metres (104 feet). The Swięcek and Konopka rivers flow into the lake, while the Pisa River flows out of it. The largest town on the lake is Pisz. References Sources Ptak, M; Amnuaylojaroen, T; Huang, W; Wang, L; Sojka, M (2024). "Role of Lake Morphometric and Environmental Drivers of Ice Cover Formation and Occurrence on Temperate Lakes: A Case Study from the Eastern Baltic Lakeland, Poland". Resources. 13 (10): 146. doi:10.3390/resources13100146.
Rośmeer

Het Rośmeer (Pools: Jezioro Roś, Duits: Roschsee) is een meer in het Mazurisch Merenplateau van het woiwodschap Ermland-Mazurië te Polen. Het S-vormige meer dat een restant is uit de laatste ijstijd wordt gevoed door de Swięcek en de Konopka en is bron van de Pisa. Aan het meer ligt de plaats Pisz.
Roś (jezioro)

Roś (również Jezioro Warszawskie, niem. Rosch See, Warschau See) – jezioro położone na Równinie Mazurskiej, w województwie warmińsko-mazurskim na południowy wschód od jeziora Śniardwy, ok. 2 km na północny wschód od miejscowości Pisz. Kształtem przypomina odrębne baseny, składa się z trzech prawie równoległych rynien połączonych łagodnymi zakolami. Łączna długość wszystkich rynien wynosi ok. 25 km. Ma dość rozbudowany system połączeń rzeczno-kanałowych z wieloma zbiornikami, m.in. Kanałem Jeglińskim poprzez jezioro Seksty z jeziorem Śniardwy. Występują dwie zatoki: Rudzka i Bylicka. Pomiędzy częścią centralną a północną jeziora rozciąga się Półwysep Piechowski. Drugi półwysep to Czarny Róg, na którym leży osada o tej samej nazwie. Dane morfometryczne jeziora powierzchnia: 1888 ha głębokość maksymalna: 31,8 m długość maksymalna: 11,4 km jezioro rynnowe typ sielawowy Cechy charakterystyczne Bogata rzeźba dna, o podłożu piaszczystym ze zmienną głębokością, nieregularny kształt oraz urozmaicona linia brzegowa. Na brzegach rozciągają się podmokłe łąki, a w części południowo-wschodniej i centralnej znajdują się lasy. Północne ramię jeziora jest bardzo płytkie i zarośnięte, głębokość nie przekracza tu 1 metra. Do jeziora uchodzą: Wilkus, Święcek, Konopka, a wypływa rzeka Pisa. W trzcinach przybrzeżnych gnieździ się wodne ptactwo. Jest tutaj więcej perkozów, czapli i różnych gatunków kaczek, niż na bardziej uczęszczanych wodnych szlakach. Wysoko nad taflą jeziora krążą ptasie drapieżniki. Nazwę Roś ustalono urzędowo w 1950 r.. Polska nazwa jest odpowiednikiem niemieckiej Rosch See. Używana jest również nazwa jeziora Jezioro Warszawskie lub potocznie Warsz (niem. Warschau See, dosł. "jezioro Warszawa"). Przypisy Bibliografia TadeuszT. Wojeński TadeuszT., Przewodnik wędkarski po jeziorach Warmii i Mazur, Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, ISBN 83-217-2479-5, OCLC 69608478 . Bąk J, Rudzielewicz M, Mazury, Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2007, ISBN 978-83-7304-665-8.
Рось (озеро)

Рось (пол. Roś) — озеро в Польше в районе Мазурского поозёрья, на территории Варминьско-Мазурского воеводства. Площадь водного зеркала — 18,88 км², но может колебаться в зависимости от сезона. Расположено на высоте 114 м над уровнем моря. Наибольшая глубина 31,8 м. Максимальная длина — 11,4 километра. Из озера вытекает река Писа. Примечания
Рос (језеро)

Језеро Рос (пољ. Jezioro Roś, немачки - Roschsee) је језеро у Пољској. Налази се а Мазурском појезерју у Варминско-Мазуријском војводству на југоистоку од језера Сњардви. Површина језера је 1866 ha, а максимална дубина долази до 31,8 m. Језеро је глацијално. У њега се уливају реке Вилкус, Свјецек и Кнопка а истиче Писа. Највећи град на језеру је Пиш. Језеро Рос је повезано са језерима: Сњардви, Коћол, Глебовко. На обалама се простиру мочварне ливаде, а у југоисточном и централном делу шуме. Делови обале су зарасли у трску и ту се гнезде бројне врсте водених птица. Види још Списак језера у Пољској Спољашње везе Страница о језеру (језик: пољски) Сателитски снимак у ГуглМапс-у (језик: енглески)
Рось (озеро)

Рось (пол. Roś) — озеро в Польщі на території Вармінсько-Мазурського воєводства. Площа водного дзеркала становить 18,88 км². Розташоване на висоті 115 м над рівнем моря. Середня глибина 8 м, а максимальна 31,8 м. Максимальна довжина 11,4 км.
Popielżyn-Zawady

Popielżyn-Zawady (prononciation : [pɔˈpjɛlʐɨn zaˈvadɨ]) est un village polonais de la gmina de Joniec dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Le village compte approximativement une population de 226 habitants en 2009. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Popielżyn-Zawady

Popielżyn-Zawady – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Joniec. Położenie Wieś leży na prawym brzegu Wkry, poniżej ujścia Sony. Na południe od wsi przebiega linia kolejowa Nasielsk-Płońsk, z mostem na Wkrze. Historia Miejscowość Popielżyn-Zawady odnotowano na Topograficznej Karcie Królestwa Polskiego z 1839 r., nie zaznaczając jednak parku. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego z II połowy XIX w. pod hasłem "Popielżyn-Zawady" podaje informację, iż jest to wieś z 32 domami, 298 mieszkańcami, 1344 morgami ziemi w tym 83 morgami nieużytków. W 1866 r. powstał dwór w Popielżynie-Zawadach, który ma cechy dworskiego założenia osiowego z charakterystycznym układem części folwarcznej, sadu i stawów. Jest to układ typowy dla I połowy XIX w.. Folwark obejmujący trzy wsi o nazwie Popielżyn oraz przynależne do niego wsi posiadał grunty o powierzchni 1136 mórg (636 ha), dwa budynki murowane oraz młyn. Najstarsze drzewa na terenie parku w Popielżynie-Zawadach można ocenić jako pochodzące z II połowy XIX w. Dawny drzewostan parkowy obejmuje grupy kasztanowców przy dworze, aleję akacjową, pojedyncze lipy wzdłuż granicy oraz dwa sady owocowe. Podczas wojny polsko-bolszewickiej przeprawy przez Wkrę broniła we wsi 14 sierpnia 1920 Brygada Syberyjska, dowodzona przez Kazimierza Rumszę. Obrona pozycji przed radziecką 11 Dywizją została okupiona dużymi stratami. W 1939 r. powierzchnia folwarku w Popielżynie-Zawadach wynosiła już tylko 39 ha. Zmniejszenie powierzchni było wynikiem wyprzedawania majątku przez wcześniejszych właścicieli: Radzickiego i Zofię Nowakowską. Ostatnią właścicielką folwarku w Popielżynie-Zawadach przed II wojną światową była Zofia Trzcińska-Kamińska. W czasie wojny we dworze stacjonowali Niemcy. Po zakończeniu wojny w budynku dworu urządzono najpierw szkołę, a później spółdzielnię produkcyjną, która istniała do 1956 r. Na skutek odwołań przedwojenna właścicielka odzyskała dwór w Popielżynie-Zawadach wraz z 25 ha ziemi i gospodarowała tu do 1970 r., kiedy sprzedała resztówkę Centrali Wytwórczo-Usługowej "Libella", która ulokowała tu ośrodek kolonijny. Później dwór przeszedł w ręce prywatne. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. Zabytki Na liście zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa figuruje dwór z ogrodem, wpisane na listę 20 czerwca 1958 pod numerem A-72. We wsi znajdują się dwie kapliczki: figurka Matki Boskiej położona przy dworze oraz druga - przy drodze do Jońca. Zobacz też Popielżyn Dolny Popielżyn Górny Przypisy Linki zewnętrzne Popielżyn ''Zawady'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 788 .
Попельжин-Завади

Попельжин-Завади (пол. Popielżyn-Zawady) — село в Польщі, у гміні Йонець Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 198 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Попельжин-Завади
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racławicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Bolechowice. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na wrzesień 2018 proboszczem parafii był ks. Jacek Miodek. Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Zebrzydowicach

Parafia św. Michała Archanioła w Zebrzydowicach – parafia rzymskokatolicka w Zebrzydowicach, należąca do dekanatu Kalwaria archidiecezji krakowskiej. Została wzmiankowana po raz pierwszy w spisie świętopietrza parafii dekanatu Zator diecezji krakowskiej z 1326 pod nazwą Villa Siffridi. Następnie w kolejnych spisach świętopietrza z lat 1346–1358 jako Zifridi Villa. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
Parafia Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Harklowej

Parafia Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Harklowej – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Niedzica. Parafia powstała w pierwszej połowie XIV wieku. Obecny kościół parafialny zbudowano pod koniec XV wieku. Jest to świątynia zabytkowa, drewniana, późnogotycka, wielokrotnie odnawiana. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Harklowa, Knurów i Szlembark. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
Parafia św. Wawrzyńca w Radziszowie

Parafia św. Wawrzyńca w Radziszowie – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Skawina archidiecezji krakowskiej. Została wzmiankowana po raz pierwszy w spisie świętopietrza parafii dekanatu Zator diecezji krakowskiej z 1326 pod nazwą Antiquo Radissow. Następnie w 1335 jako Antiquosidlou. Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
Smolnik (Dolnoslezské vojvodství)

Smolnik (německy Beerbeg) je vesnice v polském Dolnoslezském vojvodství, okrese Lubáň, gmina Leśna. Poloha Vesnice dlouhá asi 1,7 km leží ve Frýdlantské pahorkatině na levém břehu řeky Kwisy. v nadmořské výšce 225–240 m. Popis Ve vesnici žije 405 obyvatel. V roce 2011 žilo ve vesnici 468 obyvatel. Ve Smolniku se nachází základní škola Jana Pavla II. a Sdružení resocializačních pracovišť. V letech 1975–1998 obec byla začleněna pod Jelenohorské vojvodství. Památky Ve vesnici se nachází Mauzoleum rodiny Wollerů z roku 1881. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Smolnik (województwo dolnośląskie) na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Smolnik na Wikimedia Commons
Smolnik (województwo dolnośląskie)

Smolnik (niem. Schadewalde) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Położenie Smolnik to wieś o długości około 1,7 km, leżąca na Pogórzu Izerskim, na lewym brzegu Kwisy, na wysokości około 225–240 m n.p.m. Podział administracyjny W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie jeleniogórskim. Oświata W Smolniku znajduje się Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II oraz Zespół Placówek Resocjalizacyjnych. Zabytki We wsi znajduje się m.in. zabytkowe mauzoleum rodziny Woller z 1881 roku. Znane osoby związane ze Smolnikiem Christoph Nathe – niemiecki malarz, rysownik i miedziorytnik. Zobacz też Smolnik Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-61-4.
Смольник (Нижньосілезьке воєводство)

Смольник (пол. Smolnik, нім. Schadewalde) — село в Польщі, у гміні Лешна Любанського повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 468 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Єленьоґурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .