NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Collegium Novum w Poznaniu

Collegium Novum w Poznaniu (początkowo, w fazie projektowej: Collegium Pedagogicum) – budynek w centrum Poznania przy al. Niepodległości 4, gdzie mieści się obecnie Wydział Neofilologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Instytut Historii Sztuki UAM z Wydziału Historycznego. Historia Budowę według projektu Lecha Sternala, Witolda Milewskiego i Zygmunta Skupniewicza, ukończono w 1968 r. Mieścił się tu ówczesny Wydział Filozoficzno-Historyczny i Wydział Filologiczny UAM. Składa się z dwóch bloków – cofniętego w stosunku do ulicy, 6-piętrowego A (mieszczącego m.in. Instytut Historii Sztuki, na IV i III piętrze) i 5-piętrowego bloku B (bezpośrednio wzdłuż al. Niepodległości), połączonych przeszklonym łącznikiem mieszczącym hol wejściowy, oraz z niskiego bloku C, wzdłuż ul. Kościuszki, w którym znajdują się duże sale wykładowe. W latach 2001–2005 od strony południowej dobudowano trzykondygnacyjny przeszklony budynek wydziałowej Biblioteki Filologicznej Novum, projektu Tomasza Durniewicza. Według koncepcji z lat 40. XX wieku (Miastoprojekt) w miejscu obecnego Collegium Novum zrealizowany miał być szeroko zakrojony projekt dzielnicy urzędowej (Urząd Wojewódzki) – monumentalny gmach o trzech dziedzińcach i czterech poprzecznie ustawionych do Alei Niepodległości skrzydłach. Z całej koncepcji zrealizowano tylko optyczne zwieńczenie tej grupy – wieżowiec Miastoprojektu (1950). W grudniu 1972 na jednej ze ścian bloku C, przy głównych salach dydaktycznych, odsłonięto medalion z rzeźbionym profilem oraz tablicę pamiątkową poświęcone socjologowi prof. Florianowi Znanieckiemu. 19 lutego 1987 odsłonięto w gmachu tablicę pamiątkową ku czci językoznawcy – prof. Mikołaja Rudnickiego. W 2024 w ramach projektu zwiększającego dostępność obiektu została uruchomiona aplikacja UAM GO Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, pod red. Janusza Pazdera, Poznań, Wydaw. Miejskie, 2008, ISBN 978-83-7503-058-7 Linki zewnętrzne Artykuł o Collegium Novum na blogu Modernistyczny Poznań
Collegium Śniadeckiego Uniwersytetu Jagiellońskiego

Collegium Śniadeckiego – zabytkowy budynek Uniwersytetu Jagiellońskiego znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy II Grzegórzki przy ulicy Kopernika 27, na Wesołej. Kolegium wzięło swą nazwę od nazwiska matematyka i astronoma, Jana Śniadeckiego, który działał na UJ w okresie wielkiej reformy Kołłątaja. Budynek ma długą historię. Już w XVI w. istniał w tym miejscu renesansowy, kwaterowy ogród, na terenie którego około 1600 r. wybudowano pałac. W późniejszym okresie przeszedł na własność książąt Czartoryskich, którzy stworzyli tu swą podmiejską rezydencję (villa suburbana). W 1752 r. odsprzedali ją jezuitom, którzy dokonali przebudowy na potrzeby swego kolegium. Po kasacie zakonu pałac wraz z ogrodem przeszedł na własność Akademii Krakowskiej. Przebudowano pałac w latach 1788-1792 według projektu Stanisława Zawadzkiego. Zorganizowano tutaj z inspiracji Śniadeckiego obserwatorium astronomiczne, a wokół obiektu stworzono w 1783 r. ogród botaniczny, gdzie działał ówczesny chemik i botanik Jan Dominik Jaśkiewicz. W latach 60. XX w. obserwatorium astronomiczne przeniesiono do Fortu 38 "Skała". Obecnie w kolegium znajdują się Instytut Botaniki UJ, Muzeum Ogrodu Botanicznego, a także pomieszczenia Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych. Obok budynku znajduje się wejście do Ogrodu Botanicznego. 29 września 1947 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1 Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2
CRICOTEKA

Das Zentrum für Dokumentation der Kunst von Tadeusz Kantor CRICOTEKA (polnisch Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA) ist eine Kulturinstitution der lokalen Regierung der Woiwodschaft Kleinpolen (Małopolska) Sie wurde 1980 gegründet und befindet sich im Gebäude des ehemaligen Kraftwerks Podgórze (Elektrownia podgórska) an der Adresse Ulica Nadwiślańska 2–4 in Krakau. Geschichte CRICOTEKA ist eine lokale staatliche Kulturinstitution, die rechtlich, wirtschaftlich und finanziell unabhängig ist und von der Woiwodschaft Małopolska geleitet wird. Viele Jahre lang erfüllte es eine Doppelfunktion: Das Zentrum diente als Aufführungsort des Theaters Cricot 2 und als Theaterarchiv. Im Keller des Kapitelsaals in der Ulica Kanonicza 5 fanden Proben statt, und es beherbergte auch eine Galerie. Seit dem Tod von Tadeusz Kantor gehört die Förderung seines Werks, sowohl im Bereich Theater als auch in der bildenden Kunst, zu den wichtigsten Aufgaben der Cricoteka. Es werden vor allem wissenschaftliche Veranstaltungen und Ausstellungen organisiert. Ausstellungen finden in den Räumlichkeiten der Cricoteka und der Krzysztofory-Galerie (Galeria Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska Krzysztofory) statt und werden darüber hinaus in zahlreichen Galerien und Museen in Polen und im Ausland gezeigt. Bis 2014 befand sich die Einrichtung in der Ulica Szczepańska 2 in Krakau. Im Jahr 2014 wurde ein neuer Standort der Cricoteka in der Ulica Nadwiślańska eröffnet. Direktoren Krzysztof Pleśniarowicz (1980) Mariusz Wesołowski (1980–1981) Janusz Jarecki (1981–1994) Krzysztof Pleśniarowicz (1994–2000) Marek Świca (2000–2004) Natalia Zarzecka (seit 2004) Filialen Eine Zweigstelle der Cricoteka ist das Tadeusz-Kantor-Galerie-Atelier (Tadeusz-Kantor-Museum - Galeria-Pracownia Tadeusza Kantora) in der ehemaligen Wohnung des Künstlers in der Ulica Sienna 7, Wohnung 5, Krakau, wo Kantor von 1987 bis 1990 lebte. Auszeichnungen 2014: Nagroda Roku SARP SARP-Preis des Jahres für das von IQ2 Konsorcjum gestaltete Gebäude. (nsMoonStudio, Wizja; Architekturbüro) 2014: Grand Prix Nagroda Architektoniczna „Polityki“ Architekturpreis (nsMoonStudio, Wizja) 2015: Architekturpreis Życie w Architekturze in der Kategorie „Bestes öffentliches Gebäude 2013–2014“ (nsMoonStudio, Wizja) Galerie Einzelnachweise Weblinks Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora „Cricoteka”. cricoteka.com.pl Culture in_ga_mu_cricoteka_krakow
Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA – instytucja kultury samorządu województwa małopolskiego, założona w roku 1980, działająca przy ulicy Nadwiślańskiej 2-4, w budynku dawnej elektrowni podgórskiej. Historia CRICOTEKA jest samorządową instytucją kultury wyodrębnioną pod względem prawnym i ekonomiczno-finansowym, której organizatorem jest Województwo Małopolskie. Przez wiele lat spełniała podwójną funkcję, ośrodka Teatru Cricot 2 oraz archiwum teatralnego. W podziemiach domu kapitulnego przy ulicy Kanoniczej 5 odbywały się próby, działała też galeria. Po śmierci Tadeusza Kantora do najważniejszych zadań „Cricoteki” należy upowszechnianie dzieła artysty, zarówno w dziedzinie teatru jak i sztuk plastycznych. Służy temu prowadzona na szeroką skalę organizacja sesji naukowych, jak również działalność wystawiennicza. Wystawy odbywają się w placówkach „Cricoteki” oraz w Galerii Krzysztofory, organizowane są także w wielu galeriach i muzeach w Polsce i za granicą. Do 2014 siedziba instytucji znajdowała się przy ul. Szczepańskiej 2 w Krakowie. W 2014 roku otworzono nową siedzibę Cricoteki przy ul. Nadwiślańskiej. Dyrektorzy Krzysztof Pleśniarowicz (1980) Mariusz Wesołowski (1980–1981) Janusz Jarecki (1981–1994) Krzysztof Pleśniarowicz (1994–2000) Marek Świca (2000–2004) Natalia Zarzecka (od 2004) Oddziały Oddziałem Cricoteki jest Galeria-Pracownia Tadeusza Kantora (znana także jako Muzeum Tadeusza Kantora) w dawnym mieszkaniu artysty przy Siennej 7 m. 5 w Krakowie, w którym Tadeusz Kantor mieszkał w latach 1987–1990. Galeria jest dostępna dla zwiedzających od poniedziałku do środy w godzinach 11:30–18:00. Opłata za wstęp wynosi 5 zł od osoby, z wyjątkiem środy, kiedy zwiedzanie jest bezpłatne. Nagrody i Wyróżnienia 2014: Nagroda Roku SARP dla siedziby autorstwa IQ2 Konsorcjum (nsMoonStudio, Wizja) 2014: Grand Prix Nagrody Architektonicznej „Polityki" dla siedziby autorstwa IQ2 Konsorcjum (nsMoonStudio, Wizja) 2015: Nagroda Życie w Architekturze w kategorii Najlepszy Budynek Użyteczności Publicznej 2013–2014 dla siedziby autorstwa IQ2 Konsorcjum (nsMoonStudio, Wizja) Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora „Cricoteka” Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w serwisie Culture.pl
Czarcia Maczuga

Diabelska Maczuga – maczuga skalna zbudowana z piaskowca ciosowego, wieku kredowego o wysokości 8 metrów, zwana Diabelską lub Czarcią Maczugą znajdująca się w Gorzeszowie. Na maczudze umieszczony jest napis "1813 - 1913" upamiętniający setną rocznicę zwycięstwa Prus nad wojskami Napoleona w Bitwie Narodów. Legendy związane ze skałą Legenda głosi, że w XII wieku kiedy cystersi budowali klasztor tak to rozzłościło diabła, który zamieszkiwał tamtejsze okolice, że postanowił go zniszczyć, zrzucając na niego głaz. Musiał to zrobić w nocy, zanim pierwszy kur zapieje, bo o świcie tracił moc. Gdy leciał z głazem w stronę Krzeszowa i był już nad Gorzeszowem wtedy koguty zaczęły piać i diabeł upuścił głaz, który spadł nieopodal gorzeszowskiej karczmy. Stąd ludzie zaczęli go nazywać Czarcią Maczugą lub Czarcim Głazem. Zobacz też Gorzeszowskie Skałki Przypisy Linki zewnętrzne Czarcia Maczuga na wikimapia Czarcia Maczuga
Ťatliakovo pleso

Ťatliakovo jezero je malé a mělké jezero v Západních Tatrách u Ťatliakovy chaty nacházející se v závěru Roháčské doliny, kde ta přechází ve své nejvyšší patro Smutnou dolinu. Má rozlohu 0,2795 ha. Je 70 m dlouhé a 55 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,2 m a objemu 1089 m³. Leží v nadmořské výšce 1370 m. Okolí Břehy plesa jsou porostlé jehličnatým lesem. U severního břehu končí asfaltová silnice vedoucí Roháčskou dolinou. Na jihozápadě se nad plesem zvedají svahy Predného Zeleného za nímž je plošina s Roháčskymi plesy. Na severovýchodě se tyčí hora Rákoň. Vodní režim Do plesa ústí z východu dva potoky ze svahů Rákoně. Voda odtéká pod povrchem do Roháčského potoka, který protéká přibližně 30 m jihozápadně od plesa. V letech 1946 až 1947 bylo pleso uměle zpevněné, aby se zabránilo občasnému vysychání a v roce 1973 bylo prohloubeno na 6 m vybudováním hráze. Ani to však úniku vody pod povrchem zcela nezabránilo. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Ve vzdálenosti 50 m od severního a severozápadního břehu vede modrá turistická značka od Ťatliakovy chaty Smutné doliny na Smutné sedlo, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. Pleso je dostupné stejně jako blízká Ťatliakova chata: po červené turistické značce z Muzea oravské dědiny v Zuberci-Brestové. Tato turistická trasa vede po zpevněné asfaltové silnici až na jeho břeh. po zelené turistické značce ze sedla Zábrať po modré turistické značce od Žiarske chaty přes Smutné sedlo Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ťatliakovo jazero na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Západné Tatry-Roháče, Turistická mapa 1 : 50 000, Vojenský kartografický ústav š. p. Harmanec, 2001 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ťatliakovo pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Czarna Młaka
Czarna Młaka

Czarna Młaka lub Tatliakowe Jeziorko (słow. Čierna mláka, Ťatliakovo pliesko) – niewielkie jezioro w słowackiej części Tatr Zachodnich. Znajduje się w Dolinie Rohackiej, tuż za Bufetem Rohackim. Jest to niewielki i płytki stawek, o długości ok. 70 m. Ma kamieniste i muliste dno. Słowacy nazywają go Tatliakowym Jeziorkiem dla uczczenia pamięci Jána Ťatliaka – zasłużonego dla Tatr działacza. W latach 1946–1947 stawek sztucznie obudowano kamieniami, jednak w dwadzieścia kilka lat później woda zaczęła ze stawku uciekać do Rohackiego Potoku. W latach 70. mieszkańcy Zuberca uratowali go, wypełniając dno ilastą gliną. Zabieg ten okazał się skuteczny, mimo że przeprowadzony został bez ekspertyz naukowych. Znad stawku ciekawy widok na wznoszące się wysoko Rohacze i Wołowiec. Sam staw jest od polskiej strony doskonale widoczny z całej grani od Wołowca na Rakoń. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – czerwony szlak z Zuberca obok skansenu (Muzeum Wsi Orawskiej), a dalej przez Zwierówkę i Dolinę Rohacką do Bufetu Rohackiego. Czas przejścia z Zuberca do Zwierówki: 2 h, z powrotem tyle samo Czas przejścia ze Zwierówki do bufetu: 1:30 h, z powrotem tyle samo – zielony z Zabratowej Przełęczy koło Bufetu Rohackiego i Rohackich Stawów przez Dolinę Spaloną na Banikowską Przełęcz i Banówkę. Czas przejścia z Zabratowej Przełęczy do bufetu: 30 min, ↑ 45 min Czas przejścia od bufetu nad Wyżni Rohacki Staw: 1:40 h, ↓ 1:10 h Czas przejścia od stawu na Banikowską Przełęcz: 1:55 h, ↓ 1:25 h – niebieski przez Dolinę Smutną na Smutną Przełęcz. Czas przejścia: 2:10 h, ↓ 1:30 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.
Czarne Oko

Czarne Oko (też: Izdebczyski Stawek) – niegdyś okresowy, obecnie praktycznie stały naturalny zbiornik wodny w masywie Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim. Jeden z dwóch stawków położonych na wierzchowinie grzbietowej Babiej Góry. Położenie Stawek leży na wysokości 1412 m n.p.m., ok. 150 m na południowy wschód od siodła przełęczy Brona, na dnie najdłuższego rowu rozpadlinowego w masywie babiogórskim, zwanego Izdebczyskami, przy jego dolnym końcu. Tuż powyżej biegnie czerwono znakowany szlak turystyczny z Brony na Diablak. Pochodzenie Jeszcze w latach 20. XX w. późną wiosną, po stopieniu wielkich mas długo zalegającego śniegu, tworzyła się w tym miejscu rozległa kałuża o trawiastym dnie, zanikająca po kilku tygodniach. Po stopniowym uszczelnieniu dna, począwszy od lat 40. zaczął się tworzyć okresowy stawek, który z końcem stulecia wysychał już tylko w wyjątkowo suche lata. Hydrografia Powierzchnia stawku wynosi średnio od 20 do 30 m², głębokość maksymalnie 20–30 cm. Dno jest muliste, pokryte gnijącymi szczątkami roślinnymi, barwy czarnej – stąd nazwa stawku. Zamarza od października do maja. Fauna Fauna stawku – ze względu na jego niewielkie rozmiary i długie zalodzenie – jest uboga. Występują w nim jednak dwa interesujące gatunki widłonogów z rodziny Calanidae: Mixodiaptomus tatricus (Wierz.) i Acanthodiaptomus denticornis (Wierz.), odkryte tu przez Krzysztofa Smagowicza na początku lat 60. XX w. Pierwszy z nich jest endemitem karpackim, występującym w masywie babiogórskim również w stawkach Mokrym, Markowym i Orawskim Dużym. Drugi to gatunek borealno-górski, żyjący również w Mokrym Stawku. Bibliografia Babia Góra. Mapa turystyczna 1 : 25 000, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1993; Midowicz Władysław (red.): Mała Encyklopedia Babiogórska, wyd. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1992, s. 52-53, ISBN 83-85557-04-0; Szafer Władysław (red.): Babiogórski Park Narodowy, Polska Akademia Nauk – Zakład Ochrony Przyrody, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963; Zabierowski Kazimierz (red.): Park narodowy na Babiej Górze. Człowiek i przyroda, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Kraków 1983, ISBN 83-01-04137-4;
Czarnołęka

Czarnołęka (also Dębinka; German: Schwarze Ort until 1945) is an uninhabited island in the Międzyodrze area, located along the western shore of Dąbie Lake in Szczecin, north-western Poland. Description Administratively, the island lies within the city of Szczecin, in the Północ district, and covers an area of about 270 hectares. From the south, it forms two bays on Lake Dąbie (from west): Ostrołęka Bay and Kopice Bay, and is adjacent via the Dąbski Przesmyk to the small island of Mały Róg. To the west, it is separated from Radolin by the Wydrnik, and to the north from Dębina by the Święta. The forested areas of the island, forming part of the Puszcze Szczecińskie (Szczecin Forests) promotional forest complex, are administered by the Nadleśnictwo Trzebież (Trzebież Forest District). The name Czarnołęka was officially introduced in 1949, replacing the former German name Der schwarze Ort. References
Czarnołęka

Czarnołęka (także Dębinka, do 1945 niem. Schwarze Ort) – niezamieszkana wyspa Międzyodrza przy zachodnim brzegu jeziora Dąbie. Opis Administracyjnie leży w Szczecinie w dzielnicy Północ i zajmuje powierzchnię ok. 270 ha. Od południa tworzy na Dąbiu dwie zatoki (patrząc od zachodu): Ostrołęka i Kopice i sąsiaduje przez Dąbski Przesmyk z wysepką Mały Róg. Po stronie zachodniej od wyspy Radolin oddziela ją Wydrnik a po stronie północnej od Dębiny – Święta. Obszarami leśnymi wyspy wchodzącymi w skład leśnego kompleksu promocyjnego Puszcze Szczecińskie administruje Nadleśnictwo Trzebież. Nazwę Czarnołęka wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Der schwarze Ort. Przypisy
Czerwona willa w Warszawie

Czerwona willa (willa Friedbergów) – zabytkowa kamienica w Warszawie przy ul. Sułkowickiej 3 na obszarze Sielc w dzielnicy Mokotów. Fronton i drugie wejście znajduje się od ul. Belwederskiej 18. Opis Zbudowana w latach 1925–1928 dla Michała Friedberga, kupca, filantropa, w czasie okupacji niemieckiej dyrektora szpitala w warszawskim getcie. Architektura budynku inspirowana architekturą willi włoskich, jest wybitnym przykładem warszawskiego modernizmu i polskiego wzornictwa art déco. Nazwę zawdzięcza elewacji koloru różu pompejańskiego. Budynek przetrwał II wojnę światową bez poważniejszych uszkodzeń. Po wojnie willa wraz z otaczającym ją ogrodem przeszła na własność Skarbu Państwa. W pierwszych powojennych latach mieściła się tam jedna z siedzib Urzędu Bezpieczeństwa. W 2002 została zwrócona rodzinie pierwszego właściciela, którzy sprzedali ją następnie firmie deweloperskiej Gant Development. Jesienią 2003 na budynku odsłonięto tablicę poświęconą pierwszemu właścicielowi; tablica została jednak ukradziona, budynek zaś zaczął popadać w ruinę. W 2008 roku w planie zagospodarowania Starego Mokotowa czerwona willa została uznana za dobro kultury współczesnej. W 2009 roku willa została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Czerwona Willa. devloration.crew. [dostęp 2011-05-08]. Czerwona Willa – Sułkowicka 3. sielce.waw.pl. [dostęp 2011-05-08].
Czuwaj Przemyśl

Klub Sportowy Czuwaj is a sports club from the Polish city of Przemyśl, founded by the scouting movement. Originally a multi-sports club with many sections, only the football and handball sections have survived to date. History Origins The club was founded on 30 March 1918 as a sports club of the scouting movement. The name "Czuwaj" means "Be Vigilant", a scout greeting and motto of the Polish Scouting and Guiding Association. Originally it was a multi-sports club with many sections however few of them have survived very long. In 1922 the club held its first AGM, and the boxing section of the club was founded. In 1931, the handball section was founded, the longest continuously functioning section of the club. Communist era The handball section played 11-a-side handball until 1961, until the teams were re-organised and they switched to 7-a-side. In 1947, with the arrival of communism in Poland, the club was under the patronage of the Polish State Railways. This is when the club enjoyed its golden years, reaching an all-time high of 7th place in 1950 in the second division. In 1957 the boxing club was dissolved. Success and decline By the end of the 1990s, the club ran into serious financial difficulties, despite the handball team reaching their highest ever division, the Ekstraklasa between 1997 and 1999, and the football team reaching the second division for the second time in its history in the 1997–98 season. Both the handball and the football sections were liquidated in 1999 during a general meeting where a vote of 25–21 in favour of liquidating the club was held. A different association reactivated the football team almost immediately under the name "Klub Sportowy Czuwaj". The handball club had to wait until 2007, when it was revived with the help of the city. In 2012, the handball club was given to "A. Fredry Club of the University College of Teachers in Przemysl" ("Klub Uczelnianego Kolegium Nauczycielskiego im. A. Fredry w Przemyślu"), ceasing to be formally part of the club. In 2014, the club formally revived its handball section. Naming Timeline 1918 – Harcerski Klub Sportowy Czuwaj 1947 – Kolejowy Klub Sportowy Kolejarz 1955 – Kolejowy Klub Sportowy Czuwaj 1999 – Klub Sportowy Czuwaj Przemyśl Sections of the club Honours Scout Champions – 1924 Rivalries The club has a fierce rivalry with neighbours Polonia Przemyśl and Zaglebie Sosnowiec. Notable players Internationally capped players Andrejs Prohorenkovs External links 90minut.pl profile Official club site History of Czuwaj Przemyśl
Czuwaj Przemyśl

Czuwaj Przemyśl – polski wielosekcyjny klub sportowy z siedzibą w Przemyślu. Historia Chronologia nazw 1918 – Harcerski Klub Sportowy Czuwaj 1922 – pierwsze walne zgromadzenie 1947 – Kolejowy Klub Sportowy Kolejarz 1955 – Kolejowy Klub Sportowy Czuwaj Klub sportowy Czuwaj został założony przez harcerzy z Gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego w Przemyślu wiosną 1918. 27 maja 1928 obchodzono 10-lecie istnienia HKS Czuwaj Przemyśl. Do 3 stycznia 1929 funkcję prezesa zarządu HKS Czuwaj Przemyśl pełnił Edward Tadla, nowym prezesem wybrany został wówczas Edward Lech (wiceprezesem pozostawał por. Kazimierz Rolewicz). 23 marca 1930 prezesem zarządu został wybrany Antoni Trella, a jego zastępcą dr Stefania Kostrzewska. W sezonie ligi okręgowej Lwowskiego OZPN 1938 Czuwaj zajął 13. miejsce na 14 uczestników i został zdegradowany do A-klasy. Po zakończeniu sezonu protest złożyły władze Czuwaju w związku z grą nieuprawnionego zawodnika Pogoni Stryj, co nie mogło już uniknąć degradacji wskutek przywrócenia dwóch punktów Koronie Sambor. Tuż po spadku do A-klasy w sierpniu 1938 przypadła 20 rocznica powstania klubu. W 1958 obchodzono 40-lecie klubu. W ramach obchodów piłkarska drużyna Czuwaju pokonała w meczu towarzyskim przebywający w Polsce szwedzki zespół JIKG ze Sztokholmu 5:1. W tym roku klub zrzeszał ponad 2 tys. członków, w tym 600 zawodników trenujących i startujących w 16 sekcjach. Wśród nich były: piłka nożna, piłka ręczna, hokej na lodzie, koszykówka, lekkoatletyka, pływanie, gimnastyka, tenis ziemny, sport motocyklowy. Ponadto w latach 50. działały sekcje łucznictwa, tenisa stołowego, pięściarstwa. Pod koniec lat 50. Czuwaj należał do Federacji Sportowej „Kolejarz”. Do lat 50. w zniszczeniu spowodowanym wojną i wylewami Sanu pozostawał stadion klubu, który przez lata usiłowano odbudować. W 1959 roku przez sześć miesięcy pozostawał zamknięty z uwagi na prace remontowe, po czym 16 sierpnia 1959 na odnowionym stadionie klubu rozegrano derby Przemyśla, w których Czuwaj pokonał Polonię 2:0. W tym czasie modernizowano i rozwijano także inną infrastrukturę sportową Czuwaju w otoczeniu stadionu. 26 października 1968 odbyły się obchody 50-lecia klubu, a w październiku 1988 obchody 70-lecia. 18 maja 1991 bp Stefan Moskwa poświęcił sztandar klubu i stadion Czuwaju, który nazwano imieniem mjr. Mieczysława Słabego, na cześć którego odsłonięto tablicę pamiątkową. W 1999 podczas walnego zgromadzenia ilością 25:21 głosów zlikwidowano klub. Następnie został reaktywowany przez inne stowarzyszenie pod nazwą Klub Sportowy Czuwaj. Prezesi Od 1925 prezesem klubu był Julian Kolankowski. Na wiosnę 1937 prezesem został wybrany dr Szczepan Kreiżarek. Przed 1939 prezesem Czuwaju był dr Tadeusz Miszczak. Sekcje Klub prowadzi sekcje: Czuwaj Przemyśl (hokej na lodzie) Czuwaj Przemyśl (piłka nożna) Czuwaj Przemyśl (piłka ręczna) Przypisy