NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dobczycach

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych – neoromański kościół z elementami neogotyku. Znajduje się on w Dobczycach przy Rynku. Wzniesiony został w latach 1947–1949. Kościół jest budowlą trójnawową z typem bazylikowym z wieżą umieszczoną na osi nawy głównej. Wewnątrz kościoła w przedsionku po prawej stronie wisi drewniany gotycki krucyfiks z II poł. XV wieku. Przy drzwiach znajduje się jeden z najstarszych zabytków – dawna chrzcielnica pochodząca z XIII wieku wykonana z piaskowca obecnie pełniąca role kropielnicy. Wewnątrz kościoła podziwiać można figurę Chrystusa Frasobliwego z XVIII wieku oraz XVII-wieczną chrzcielnicę z czerwonego marmuru będącą fundacją starosty dobczyckiego Sebastiana Lubomirskiego. Ściany kościoła zostały pokryte polichromią przedstawiającą cuda i naukę Jezusa, wykonaną w latach 1985–1988 przez krakowskiego artystę Jerzego Witkowskiego. Ołtarz główny to tryptyk, w którego części centralnej umieszczono polichromowaną gotycką pietę łączoną z warsztatem Wita Stwosza datowaną na XV wiek. Figurę odnawiano w 1960 i ponownie w 1986. Galeria Bibliografia Melania Tutak i Paweł Kubisztal – Okolice Krakowa Przewodnik – wyd. Kraków 2014 ISBN 83-89640-36-8.
Kościół Miłosierdzia Bożego w Łochowie

Kościół Miłosierdzia Bożego w Łochowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łochowie i dekanatu Łochów diecezji drohiczyńskiej. Kościół mieści się przy kompleksie pałacowo-parkowym. Świątynia została wzniesiona w 1932 roku we wsi Wólka Dobryńska, w gminie Zalesie, w powiecie bialskim. Pierwotnie nosiła wezwanie św. Stanisława Kostki. Kościół został wybudowany dzięki staraniom księdza Franciszka Michalika. Zaprojektował go architekt p. Mazur. Budowniczymi świątyni byli cieśle Józef Kozerski, Antoni Lewczuk, Wiktor i Antoni Arseniukowie, Julian Romaniuk. W 2009 roku budowla została przeniesiona przez firmę Arche SA w obecne miejsce. Dzięki wsparciu prezesa tej spółki, Władysława Grochowskiego kościół został odrestaurowany. W dniu 13 maja 2010, w niedzielę Wniebowstąpienia Pańskiego, ówczesny biskup drohiczyński Antoni Dydycz konsekrował świątynię, nadając jej wezwanie Miłosierdzia Bożego. W czasie tej uroczystości, w kościele została umieszczona tablica upamiętniająca fundatora. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Skarżysku-Kamiennej

Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Skarżysku-Kamiennej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Skarżysku-Kamiennej, w województwie świętokrzyskim. Jest najstarszą świątynią w mieście. Przez skarżyszczan nazywany jest „dużym kościołem”. Pozwolenie na budowę kościoła otrzymano w 1906 roku, w tym samym roku został poświęcony kamień węgielny. W 1923 roku zostały ukończone mury oraz sklepienia. W 1926 roku zostały wybudowane dwie wieże zwieńczone hełmami. Budowla została zaprojektowana w stylu neogotyckim przez warszawskiego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Kościół wzniesiono z kamienia i cegły. Budowla posiada trzy nawy oraz transept. Podparta jest przez cztery filary oraz dwa półfilary. W prezbiterium znajdują się witraże oraz organy miechowe z 1929 roku. Wieże kościoła znajdują się w nowym logo miasta, zaprojektowanym w 2012 roku przez Monikę Iwanowicz ze Zgierza. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gliśnie

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gliśnie – budowla klasycystyczna we wsi Glisno, w powiecie sulęcińskim, w województwie lubuskim, będąca kościołem filialnym parafii w Trzemiesznie Lubuskim. Historia Został wzniesiony w 1837 jako kościół ewangelicki według projektu Karla Friedricha Schinkla (fundator Izrael Mojżesz Enoch) na miejscu wcześniejszego kościoła szachulcowego z 1677. Po II wojnie światowej został przejęty przez Kościół katolicki i 25 maja 1946 poświęcony na potrzeby jego kultu. W 2001 odbył się remont dzwonnicy, a w latach 2006-2007 całego kościoła. Architektura Klasycystyczna budowla murowana, wzniesiona na planie prostokąta, nakryta dwuspadowym dachem z przylegającą od zachodu wysoką czworobocznbą wieżą z zegarem, zwieńczoną niskim hełmem namiotowym. Wnętrze salowe z drewnianym stropem, okolone emporami bocznymi i emporą organową z prospektem organowym Pierwotnie wyposażony był w ambonę ołtarzową. Piśmiennictwo Krzysztof Garbacz, Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego. Tom III Powiaty: gorzowski - słubicki - sulęciński - międzyrzecki - strzelecko-drezdenecki, Agencja Wydawnicza PDN, Zielona Góra 2013 ISBN 978-83-934885-7-5 s. 190. Bogdan Kucharski, Piotr Maluśkiewicz, Ziemia Lubuska. Przewodnik, Muza SA, Warszawa 1996 ISBN 83-70-79-591-9 s. 289. Przypisy
Herz-Jesu-Kirche (Gąbin)

Die Herz-Jesu-Kirche in Gąbin ist eine von 1957 bis 1966 erbaute katholische Kirche. Sie wurde als Ersatz für eine vom Architekten Józef Pius Dziekoński entworfene neugotische Kirche gebaut, die 1942 von der deutschen Besatzungsmacht zerstört wurde. Sie besaß einen 60 Meter hohen Turm und wurde von 1913 bis 1934 errichtet. Diese wiederum war der Nachfolger eines im 15. Jahrhundert erbauten Gotteshauses, welches 1834 bei einem Brand beschädigt wurde und am Karfreitag des Jahres 1913 abbrannte. Weblinks
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gąbinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gąbinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu gąbińskiego diecezji płockiej. Obecna żelbetowa świątynia została wzniesiona w latach 1957—1966 dzięki staraniom księdza Stefana Budczyńskiego według projektu architekta Stanisława Marzyńskiego na starych fundamentach neogotyckiego kościoła wzniesionego w latach 1913-1934 według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego i rozebranego przez hitlerowców w 1942 roku. Świątynia razem z przylegającymi do niego salami katechetycznymi została bardzo solidnie wybudowana, pieczołowicie został dopracowany każdy element. Budowla została konsekrowana w dniu 16 października 1966 roku przez biskupa płockiego Bogdana Mariana Sikorskiego jako pomnik Sacrum Millennium w diecezji płockiej. Wieża kościoła ma 40 metrów wysokości. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. polskaniezwykla.pl.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sopocie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sopocie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się przy ul. Malczewskiego w Sopocie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Sopot w archidiecezji gdańskiej. Kościół jest przebudowaną dawną kaplicą cmentarną wzniesioną na cmentarzu ewangelickim przekształconym po II wojnie światowej w cmentarz komunalny. Obiekt 7 października 1946 został przejęty przez katolików i 8 grudnia poświęcony na potrzeby kultu katolickiego. 1 listopada tegoż roku została erygowana nowa parafia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. W latach 1946–1947 kaplica została wyremontowana. W 1956 kościół otrzymał trzy dzwony odlane ze spiżu we wrocławskiej ludwisarni – Emila Kozłowskiego. 16 czerwca 1968 zostały poświęcone organy 10-głosowe wykonane przez organmistrza z Gdańska – Wawrzyńca Richerta. W 1972 świątynia została rozbudowana o kostnicę, a także wyremontowano dach. We wnętrzu kościoła tj. w prezbiterium znajduje się mozaika pt. „Ostatnia Wieczerza”, wykonana w 1974 przez gdańskiego artystę plastyka – Bogusława Marszala. Dekretem biskupim z dnia 1 lipca 2024 arcybiskupa metropolity gdańskiego – Tadeusza Wojdy SAC – kościół parafialny został ustanowiony siedzibą dekanatu. Zobacz też Cmentarz Komunalny w Sopocie Cmentarz Katolicki w Sopocie Kościół Gwiazdy Morza w Sopocie Przypisy Linki zewnętrzne Wyszukiwarka grobów na cmentarzu komunalnym w Sopocie. [dostęp 2024-07-01]. Wyszukiwarka grobów na cmentarzu katolickim (parafii Gwiazda Morza) w Sopocie. [dostęp 2024-07-01].
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suchym Lesie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół parafii rzymskokatolickiej znajdujący się w centrum Suchego Lasu, w widłach ulic Obornickiej i Bogusławskiego. Projektantem postmodernistycznego obiektu był Witold Milewski, jednak realizacja napotykała znaczące problemy (cztery razy zmieniał się inwestor), w związku z czym efekt końcowy nie jest w pełni zbieżny z wizją proponowaną przez architekta. Ze strony kościoła budowę zainicjował ks. Zygmunt Klonecki (1977-1980), a kontynuował ją ks. Michał Kamiński (1980-1983). Zgodę na budowę otrzymano 9 lutego 1986. 8 kwietnia 1989 rozpoczęto pierwsze prace ziemne (wykopy fundamentowe). 11 grudnia 2004 rozebrano starą drewnianą kaplicę, a w czerwcu 2005 zakończono pierwszy etap budowy świątyni. 23 października 2009 rozwiązał się komitet budowy. 12 maja 2013 arcybiskup Stanisław Gądecki poświęcił kościół. Przypisy Linki zewnętrzne Fotopolska - zdjęcia - dostęp 14.7.2014
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – Gwiazda Morza w Sopocie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – Gwiazda Morza w Sopocie – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się przy ulicy Kościuszki w Sopocie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Sopot w archidiecezji gdańskiej. Historia Kościół został wzniesiony w grudniu 1902 roku przez sopockich katolików jako „Dom Stowarzyszeń Katolickich”. Pierwotnym jego przeznaczeniem miał być prowizoryczny kościół, natomiast właściwy miał być wybudowany w późniejszych latach. Projekt ten jednak nie został nigdy zrealizowany. W dniu 21 grudnia 1902 budowla została poświęcona i otrzymała wezwanie Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – Gwiazda Morza. W tym samym roku zostały sprowadzone trzy dzwony odlane w Apoldzie oraz ołtarze z Monachium. W 1903 roku firma Wilhelm Sauer z Frankfurtu na Odrą zbudowała organy dla kościoła. W archiwum firmy organy widnieją pod numerem 880. W 1925 roku do kościoła została dobudowana kaplica chrzcielna, a w 1931 roku wieża została podwyższona o 2 metry. Jest to kościół murowany wzniesiony w stylu neogotyckim, posiada drewniany strop oraz nowoczesny wystrój prezbiterium wykonany w 1966 roku. Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu kościoła parafialnego, były dwie wizyty kardynała Stefana Wyszyńskiego – Prymasa Tysiąclecia. Pierwsza 10 czerwca 1952 i sprawowana przez niego msza podczas której udzielił sakramentu bierzmowania, jak i druga 5 stycznia 1958 w trakcie której odprawił nabożeństwo dla młodzieży i wygłosił okolicznościowe kazanie. Od 1 października 2018 kościół był poddawany renowacji i z tego powodu był zamknięty i z tego powodu był zamknięty do 21 grudnia 2019. Wszystkie nabożeństwa sprawowane były w kaplicy (tj. kościele filialnym) św. Wojciecha w Sopocie przy ul. Chopina 16 A – która to kaplica została rozebrana na początku marca 2021. Zobacz też Cmentarz katolicki w Sopocie Kościół św. Jerzego w Sopocie Kościół Serca Jezusowego w Sopocie Przypisy Linki zewnętrzne Wyszukiwarka grobów na cmentarzu katolickim (parafii Gwiazda Morza) w Sopocie. [dostęp 2023-06-05]. Wyszukiwarka grobów na cmentarzu komunalnym w Sopocie. [dostęp 2023-06-05].
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Marwicach

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Marwicach – kościół filialny parafii św. Apostołów Piotra i Pawła w Baczynie. Architektura Świątynia orientowana, jednonawowa na rzucie prostokąta o wymiarach 20,8 × 10,4 m, wzniesiona ze starannie obrobionych ciosów granitowych z użyciem cegły, bez wieży. Nakrywa ją dach dwuspadowy. Zachowały się pierwsze okna szczelinowe, po trzy od wschodu, północy i południa, trzy portale (z których zachodni portal uskokowy posiada reprezentacyjnych charakter) i dekorowane blendami szczyty. W południowo-wschodnim narożniku kościelnej nawy (rysunek od wschodu) na wysokości 5,20 m, na czerwonym granitowym głazie (dwudziesty od dołu, wymiary 29 × 32 cm) znajduje się szachownica (7 pól poziomych na 5,5 pól pionowych prostokątów, 4,5–6 cm × 4,5–6 cm). Polichromia przedstawiająca scenę Ukrzyżowania Polichromia na ścianie wschodniej poddasza (ostrołukowe pole o wymiarach 265 × 310 cm), przedstawiająca scenę Ukrzyżowania, pochodzi z około 1350 r. Stojący po lewej stronie Chrystusa św. Longinus przeszywa włócznią jego bok, przy nim stoi św. Jan Ewangelista w białej szacie. Po prawej stronie znajduje się Maryja i obok drabina oparta o ramię krzyża. Powyżej, po lewej stronie, narzędzia męki pańskiej (arma christi) niesie ponad głową Chrystusa ukazany w locie anioł. W obrębie kompozycji umieszczone są dwie banderole ze wzorami naśladującymi napisy. Malowidło zostało wykonane w technice tempery kazeinowej na tynku. Analogie do niego znajdujemy w kościele w Czachowie koło Cedyni. Konserwacja przeprowadzona została przez szczecińską pracownię konserwatorską Małgorzaty i Henryka Zyzików. Historia Kościół zbudowany został na przełomie XIII i XIV w. lub nieco wcześniej, pierwsza wzmianka pochodzi z 1337 r. z księgi ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego i mówi o tym, że wolne od ciężarów podatkowych są 3 łany parafialne. W 1716 r. do szczytowej ściany od strony zachodniej dobudowano wieżę z dzwonnicą (obecnie nie istnieje, zawaliła się w końcu lat 60. XX w.), w 1726 r. południową zakrystię, w 1746 r. położono nowy dach i obniżono strop. W 1776 r. dobudowano północną zakrystię (a południową przerobiono na kaplicę). Opuszczony został w 1945 r., odbudowany w 1970 r. (na miejscu poprzedniej zakrystii postawiono nową), a w 2004 r. poddany restauracji i konserwacji. Cmentarz Przy kościele znajdują się pozostałości poewangelickiego cmentarza w formie lapidarium. Przypisy Bibliografia Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego. Powiaty: gorzowski – słubicki – sulęciński – międzyrzecki – strzelecko-drezdenecki. T. III. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza PDN, 2013, s. 64. ISBN 978-83-934885-7-5. Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński (red.). Gorzów Wlkp. – Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze, 2004, s. 54. ISBN 83-921289-0-7. Marwitz (Marwice). [dostęp 2014-09-04]. (niem.). Wędrówki między Odrą a Drawą. Spotkanie z Nową Marchią. Paweł Rutkowski (red.). Poczdam: Niemieckie Forum Kultury Europy Środkowej i Wschodniej, 2012, s. 113-114.
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kosowie Lackim

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kosowie Lackim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Kosów Lacki, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu Sterdyń diecezji drohiczyńskiej. Historia Obecna murowana świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1907-1924, dzięki staraniom dwóch proboszczów: księdza Antoniego Surackiego i jego następcy księdza Pawła Skwary. Kościół zaprojektował warszawski architekt Józef Pius Dziekoński. Stara świątynia została rozebrana i sprzedana w 1924 roku. W tym samym roku rozpoczęto odprawianie nabożeństw w nowym kościele. W czasie II wojny światowej budowla została mocno uszkodzona. W latach 1945-1951 dzięki staraniom parafian kościół został odrestaurowany pod kierunkiem księdza kanonika Władysława Stępnia, proboszcza w Kosowie Lackim i 9 listopada 1952 roku został konsekrowany przez księdza Ignacego Świrskiego, biskupa siedleckiego. Biskup drohiczyński, ksiądz Antoni Dydycz w asyście biskupa sandomierskiego, księdza Andrzeja Dzięgi w dniu 29 października 2006 roku uroczyście konsekrował nowy ołtarz soborowy, w którym zostały złożone relikwie św. Pio z Pietrelciny. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Przerośli

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Przerośli – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Przerośl, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Filipów diecezji ełckiej. Obecna świątynia murowana została wzniesiona w stylu neoromańskim w latach 1948-1953 dzięki staraniom księdza Stanisława Kamińskiego na miejscu drewnianej budowli z XIX wieku. Projektantem kościoła był inżynier Wendrowski. Budowla posiada trzy nawy i pokryta jest blachą ocynkowaną. W ołtarzu głównym jest umieszczona płaskorzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem, natomiast w nawie bocznej jest umieszczony obraz Przemienienia Pańskiego z XVIII wieku, w drugiej nawie znajduje się posąg świętego Antoniego. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sochaczewie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sochaczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Znajduje się w Sochaczewskiej dzielnicy Trojanów, przy ulicy Jerzego Popiełuszki. Jest to najstarszy kościół w Sochaczewie. Świątynia jest jednonawowa, murowana, wybudowana z cegły około 1783 roku w stylu późnobarokowym. Jej fundatorem był Adam Lasocki, kasztelan sochaczewski. W czasie I wojny światowej w 1915 roku budowla została zniszczona, odbudowano ją w latach 1916–1919, dzięki staraniom księży i mieszkańców. W latach 1989–1994 kościół został rozbudowany według projektu architekta Mieczysława Gliszczyńskiego. W 1996 roku świątynię konsekrował biskup łowicki Alojzy Orszulik. Kościół charakteryzuje się trójosiową fasadą zakończoną przerwanym przyczółkiem ze sterczyną w środkowej części. Nakryty jest blaszanym dachem dwuspadowym. W starszej części świątyni są umieszczone trzy ołtarze: Matki Bożej Bolesnej, będący dawnym ołtarzem głównym, Matki Bożej Częstochowskiej i Pana Jezusa (w formie "Jezu, ufam Tobie"). W nowszej części świątyni w ołtarzu głównym jest umieszczona mozaika wykonana przez Żanetę Szydłowską z Mińska na Białorusi, przedstawiająca świętą Annę, trzymającą małą Maryję na rękach i anioła. W kościele znajdują się organy wybudowane przez Wacława Biernackiego w 1941 roku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ciechanowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ciechanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu ciechanowskiego wschodniego diecezji płockiej. Historia Drewniany kościół i klasztor został ufundowany przez księcia Siemowita III i jego żonę Eufemię Opawską około 1358 r., dla sprowadzonych w 1358 roku do Ciechanowa ojców Augustianów. Augustianie prowadzili szkołę, która rywalizowała z łomżyńską i pułtuską. Upadek życia zakonnego nastąpił w okresie reformacji. Wówczas w klasztorze pozostawał jeden ojciec, ale we wszystkich polskich klasztorach augustianów, w tym czasie, było zaledwie dziesięciu ojców. Od XVII wieku następuje odbudowa pozycji naukowej i duszpasterskiej augustianów ciechanowskich. Jednak nadal pojawiają się problemy z dyscypliną a Konwent ciechanowski podczas wizytacji generalnej zostaje zaliczony do konwentów o łagodnej obserwie. Kres historii augustianów w Ciechanowie położyła kasata po powstaniu styczniowym w 1864 roku. Odtąd kościół należał do parafii farnej św. Józefa w Ciechanowie. Odprawiane były w nim msze święte dla młodzieży. W 1977 roku przy kościele została utworzona parafia św. Tekli. W I poł. XVI w. drewniany kościół został zastąpiony murowanym, późnogotyckim jednonawowym z dwiema kaplicami bocznymi. Forma kościoła była pochodną wzorców krzyżackich a sklepienie w zakrystii świadczy o tradycjonalizmie warsztatowym. Kościół był kilkakrotnie niszczony. Dwie kaplice boczne rozebrano po 1657 roku, po zniszczeniu przez wojska szwedzkie, od tej pory jest to kościół jednonawowy bez kaplic.. Zamurowane zostały wówczas arkady prowadzące do kaplic bocznych, zostało usunięte gotyckie sklepienie, a ostrołukowe okna zostały zastąpione przez prostokątne. W pierwszej połowie XVIII wieku drewniany klasztor zastąpiono murowanym, na planie prostokąta, łącząc go z kościołem w miejscu rozebranej kaplicy bocznej. Polichromia we wnętrzu została wykonana przez Władysława Drapiewskiego w 1920 roku. Do wyposażenia świątyni należy wiele cennych pamiątek, m.in. barokowy ołtarz główny, Pietà z XVIII stulecia, krucyfiks z XVI stulecia, organy o 7 głosach z XVIII stulecia, barokowa ambona. W podziemiach kościoła są pochowani augustianie. Przypisy Linki zewnętrzne W. J. Górczyk, Augustianie w Ciechanowie. Zarys dziejów konwentu do kasaty w 1864 r.
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Jastarni

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Jastarni – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Jastarni, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Morskiego w archidiecezji gdańskiej. Dla tego kościoła Adam Bunsch – malarz i grafik, wykonał witraże ukazujące sceny z życia Matki Bożej i stacje Drogi Krzyżowej. Kościół parafialny był także do 15 lutego 2017 – siedzibą dekanatu Morskiego, a jej proboszcz dziekanem. Historia i wyposażenie Budowa kościoła murowanego z cegieł została rozpoczęta w dniu 1 sierpnia 1932 roku dzięki staraniom księdza Pawła Stefańskiego i parafian. Nowa świątynia została poświęcona, a następnie konsekrowana przez biskupa Stanisława Okoniewskiego. W okresie międzywojennym kościół został wyposażony w trzy ołtarze i ambonę. Sprzęty te zostały wykonane przez pelplińskiego artystę Mikołaja Cichosza. Konfesjonał i ławki zostały wykonane również przed II wojną światową. Dalsze prace przy wykończeniu i wyposażeniu jastarnickiego kościoła zostały podjęte w 1947 roku. Dzięki zaangażowaniu parafian oraz księdza kanonika Wojciecha Główczewskiego udało się to zrealizować. W 1956 roku została ukończona wieża, nakryta blachę miedzianą, zaprojektowana przez gdańskiego architekta Kazimierza Macura. Ten sam architekt zaprojektował w 1971 roku drzwi wejściowe do kościoła. W latach 1954–1955 w świątyni zostały zamontowane witraże zaprojektowane przez krakowskiego artystę plastyka Adama Bunscha. Znajdują się one w prezbiterium, w nawie głównej i pod chórem. Ten sam plastyk zaprojektował w 1958 roku drogę krzyżową. W 1966 roku zostało przebudowane prezbiterium, w którym został umieszczony marmurowy ołtarz zwrócony, według wymogów odnowionej liturgii, w stronę wiernych. W tym czasie została ułożona w kościele marmurowa mozaikowa posadzka. Świątynia posiada stare obrazy: w prezbiterium jest umieszczony obraz Trójcy Świętej namalowany przez Hermana Hana, lub przez jego szkołę, a także namalowany na przełomie XVI i XVII stulecia obraz Matki Bożej Świętolipskiej umieszczony w kaplicy poświęconej tysiącleciu chrztu Polski. Drugi cenny obraz - Trójca Święta, pochodzi z XVII stulecia i pierwotnie był umieszczony w kościele w Pucku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Pińczowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Pińczowie – rzymskokatolicki kościół parafialny i jednocześnie świątynia zakonu franciszkanów reformatów oraz Sanktuarium Matki Bożej Mirowskiej mieszcząca się w Pińczowie, w dzielnicy Mirów, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu pińczowskiego diecezji kieleckiej. Historia W 1587 roku został ufundowany kościół na Mirowie przez biskupa Piotra Myszkowskiego. Budowla została ukończona przez Ferdynanda Myszkowskiego syna Zygmunta Gonzagi Myszkowskiego w 1619 roku. W październiku 1683 roku zostali sprowadzeni do Pińczowa przez Stanisława Kazimierza Myszkowskiego franciszkanie reformaci, którzy założyli swój klasztor i zaczęli opiekować się świątynią. Zakonnicy mieszkali w klasztorze do 1910 roku, kiedy to zmarł ostatni reformat Innocenty Boniszewski. Następnie klasztor został zlikwidowany przez władze carskie. Jeszcze przed śmiercią zakonnika, część zabudowań klasztornych została przebudowana na szpital. W czasie I wojny światowej, kościół został częściowo uszkodzony. W 1928 roku reformaci reaktywowali swój klasztor. Obraz Matki Bożej Mirowskiej Z lewej strony transeptu świątyni jest umieszczony cudowny obraz Matki Bożej Mirowskiej namalowany na wzór Salus Populi Romani z rzymskiej Bazyliki Matki Bożej Większej. Zapewne obraz został namalowany około 1600 roku na zlecenie Zygmunta Gonzagi Myszkowskiego w pracowni Tomasza Dolabelli, nadwornego malarza królów z dynastii Wazów w Krakowie. Wizerunek został namalowany na deskach. Przedstawiona jest na nim Matka Boża w pozycji stojącej, trzymająca dzieciątko na lewej ręce. W dolnej części są przedstawieni święci: Stanisław i Wojciech. Pierwszym miejscem przechowywania obrazu była kaplica zamku Myszkowskich. W 1683 roku wizerunek został przeniesiony do świątyni. W 1992 roku obraz został ukoronowany przez Józefa Kowalczyka, ówczesnego nuncjusza apostolskiego Przypisy