NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica przy ulicy Ogrodowej 23 w Raciborzu

Kamienica przy ulicy Ogrodowej 23 – zabytkowa, wolno stojąca, czterokondygnacyjna (z mieszkalnym poddaszem), murowana z cegły secesyjna kamienica mieszkalna, znajdująca się w Raciborzu przy ulicy Ogrodowej 23. Została oddana do użytku około 1910 roku. Kamienica fragmentami jest tynkowana. Parter jest boniowany, fasada licowana białymi płytkami glazurowymi. W elewacji frontowej znajduje się ryzalit wsparty na dwóch kolumnach i dwóch półkolumnach z poziomymi pasami dekoracji roślinnej oraz głowicami z kartuszami. Nad głowicami znajdują się stojące orły. Płyciny okienne na trzeciej kondygnacji zdobione są ornamentem roślinnym. W tylnej elewacji znajdują się dwa ryzality. 30 kwietnia 1993 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/1521/93. Przypisy Linki zewnętrzne Model 3D kamienicy
Eklektyczna kamienica przy ulicy Kolejowej 5 w Grodzisku Wielkopolskim

Eklektyczna willa mieszkalna z 1896 roku, zwana Pałacykiem Andrzejewskich, stojąca u zbiegu dzisiejszych ulic Kolejowej i Półwiejskiej. Projektantem, budowniczym i jednocześnie właścicielem tej rezydencji był Franciszek Andrzejewski. Detale secesyjne. Wieża ozdobiona wiatrowskazem. Swoistego uroku dodaje wsparty na kolumnach balkon obrośnięty pnączem, a także bogate sztukaterie, oraz boniowanie elewacji parteru i naroży budynku. Na północnej ścianie znajduje się mało widoczny, bo przysłonięty drzewem żaglowiec, dzięki któremu dom ten trafił do znanej rubryki "Domy pod okrętami" w czasopiśmie Morze. Przypisy
Kamieniołom Romanowo

Kamieniołom „Romanowo” – kopalnia odkrywkowa marmuru i dolomitu w znajdująca się w miejscowości Romanowo. Położenie Kamieniołom położony jest na wschodnim grzbiecie wzniesienia Rychtarzowej Góry w Sudetach Wschodnich, w środkowo-północnej części małego masywu górskiego Krowiarki należącego do Masywu Śnieżnika, na północny wschód od Przełęczy Romanowskiej, na północno-wschodnich obrzeżach wsi Romanowo, na wysokości poniżej 498 m n.p.m. Opis Kamieniołom „Romanowo” jest to zakład wydobywczy, eksploatujący marmur i dolomit metodą odkrywkową ze złoża soczewkowego. Romanowskie złoże dolomitowe nie zawiera domieszek metali ciężkich jest najczystsze i największe w Polsce. Zasoby złoża Ołdrzychowice-Romanowo wynoszą 33,5 mln ton. Wydobywany dolomit ma zastosowanie w przemyśle chemicznym, w metalurgii jako topnik, w budownictwie, używany jest również do wyrobu materiałów ognioodpornych. Z najlepszych partii złoża Kamieniołomu Romanowo uzyskuje się surowiec do produkcji dolomitu spożywczego i farmaceutycznego. Z dolomitu o najwyższych parametrach jakościowych produkowane są na Górnym Śląsku tabletki i rozprowadzane jako lek oraz produkowany jest mineralny uzdatniacz wody i ścieków hydrocleanit. Kamieniołom jest największym na ziemi kłodzkiej kamieniołomem marmuru. W 1974 r. podczas robót ziemnych wewnątrz złoża białego marmuru odkryto nieistniejącą obecnie grotę krasową Jaskinię Romanowska Studnia. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6 W.Brygier; Przewodnik turystyczny; Sudety Wschodnie; Wyd. „Expres Map”; Warszawa 2007r.;ISBN 978-83-60120-86-6 Praca zbiorowa; Mapa Sudety Wschodnie; Skala 1:60 000; Wyd. „Expres Map”; Warszawa 2010r.;ISBN 978-83-268-0054-2 W.Bryger, T.Dudziak; Przewodnik turystyczny: Ziemia kłodzka; Ofic.wyd. „Rewasz”; Pruszków 2010r.; ISBN 83-89188-95-3
Kamienny Most (jezioro)

Kamienny Most – jezioro na Pojezierzu Ińskim, w gminie Chociwel, w powiecie stargardzkim, w woj. zachodniopomorskim. Jezioro znajduje się w północno-zachodnim krańcu Ińskiego Parku Krajobrazowego, ok. 2 km na wschód od miasta Chociwel. Według danych gminy Chociwel powierzchnia zbiornika wynosi 58,1 ha, a średnia głębokość ok. 3 m. Jezioro ma wydłużony kształt o długości ok. 2 km. Nieopodal zachodniego brzegu jeziora leżą miejscowości: Kamienny Most oraz – bardziej na północ – Lublino, przy której z jeziora wypływa rzeka Krąpiel. Kamienny Most jest zanikającym jeziorem na skutek zamulania i zarastania. Brzeg akwenu porasta kożuch roślinności bagiennej, która rozszerza swój zasięg. Części obumarłych roślin opadają na dno, wypełniając misę jeziora osadami gytii i torfu. Proces zarastania spowodował powstanie trzech pływających wysp o średnicy 30–60 m, porośniętych bujną roślinnością z przewagą olchy. Wyspy te zmieniają swe położenie w zależności od kierunku i siły wiatru. Rozbudowany system korzeni umacnia oderwaną od podłoża glebę i nie dopuszcza do jej rozpadu. Ze względu na trudny dostęp do brzegów jeziora nie ma tu kąpieliska, a akwen jest wykorzystywany przez wędkarzy. Według typologii rybackiej jest jeziorem linowo-szczupakowym. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie jednej z wysp na jeziorze (334 KB)
Каменни Мост (озеро)

Каменни Мост (пол. Kamienny Most, укр. Кам'яний Міст) — озеро на Інському поозер'ї, біля міста Хоцивель Старгардського повіту, на Помор'ї. Озеро розташоване в північно-західній частині кінці Інського природного парку, за 2 км на схід від міста Хоцивель. За даними Хоцивельської міської ради поверхні водосховища становить 58,1 га, а середня глибина — 3 м. Озеро має витягнуту форму з довжиною 2 км. Біля західного берега озера знаходиться село Кам'яний міст і — більше на північ — Любліно, при якому з озера витікає річка Кропель. Кам'яномощанське озеро зменшується, міліє через замулення та заростання. Берег водойми вкритий «кожухом» болотяної рослинності, яка розширює свій засяг. Частини обмерлих рослин опускаються на дно, заповнюючи басейн озера відкладень гитії і торфу. Заростання призвело до виникнення трьох плавучих островів перетином 30-60 м, покритих пишною рослинністю з переважанням вільхи. Ці острови змінюють своє положення залежно від напрямку і сили вітру. Велика коренева система підсилює відділено від почвогрунту брили і запобігає її розпаду. Через скрутний доступ до берегів озера немає місць для купання та плавання; акваторія використовується рибалками. За типологією рибальських озер воно є линово-щупаковим. Примітки
Kamień św. Wojciecha (województwo kujawsko-pomorskie)

Kamień świętego Wojciecha, Diabelski Kamień (niem. Teufelstein) – granitowy głaz narzutowy znajdujący się przy południowej granicy Wdeckiego Parku Krajobrazowego, około 0,5 km od przystanku kolejowego w Leosi. Pierwsza nazwa pochodzi od legendy, według której święty Wojciech z tego miejsca wygłosił jedno ze swoich kazań w czasie misji chrystianizacyjnej do Prus. Według innej legendy diabeł przenosił głaz, aby przegrodzić nim nurt Wdy, lecz nie zdążył przed świtem i musiał pozostawić go w tym miejscu (kilkaset metrów od rzeki). Głaz granitowy jest pomnikiem przyrody nieożywionej o obwodzie 24,5 m, szerokości 8,8 m i wysokości 3,8 m. To trzeci co do wielkości głaz narzutowy w Polsce. Głaz św. Wojciecha to spora atrakcja dla turystów. Można dojechać do niego utwardzoną drogą leśną. Przypisy
Kamionek (Grande-Pologne)

Kamionek (prononciation : [kaˈmjɔnɛk]) est un village polonais de la gmina de Kiszkowo dans le powiat de Gniezno de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Le village possédait une population de 53 habitants en 2013. Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Kamionek est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Références Portail de la Pologne
Kamionka (jezioro w województwie pomorskim)

Kamionka (kaszb. Jezoro Kamionka) – jezioro rynnowe w Polsce położone w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca na obszarze Pojezierza Kaszubskiego, między miejscowościami Stare Czaple i Nowe Czaple. Ogólna powierzchnia: 17,5 ha Zobacz też Czapielski Młyn
Kamionki (Pojezierze Kaszubskie)

Kamionki (Małe Kamionki, kasz. Jezoro Môłé Kamionki) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze gminy Nowa Karczma (powiat kościerski, województwo pomorskie), o powierzchni 21,48 ha. Linia brzegowa jeziora jest prawie całkowicie porośnięta lasem sosnowym. Przy południowo-zachodniej linii brzegowej jeziora znajduje się wzniesienie o wysokości 246 m n.p.m. (65 m nad taflą jeziora). Zachodni kraniec jeziora sąsiaduje z Jeziorem Grabówko. Zobacz też Grabowo Kościerskie Nowa Karczma Przypisy
Jezioro Kamionkowskie (powiat toruński)

Jezioro Kamionkowskie, Jezioro Kamionki – jezioro bezodpływowe w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Łysomice, w odległości 20 km na północny wschód od Torunia. Charakterystyka Jezioro Kamionkowskie wraz z otoczeniem znajduje się na Pojezierzu Chełmińskim, na obszarze chronionego Krajobrazu "Dolina Drwęcy". Jest zbiornikiem nie posiadającym żadnego dopływu powierzchniowego, zasilanym wodami gruntowymi i opadami atmosferycznymi. Długość plaży wzdłuż linii brzegowej wynosi 349 m. Turystyka Przy jeziorze rozwinięta jest baza turystyczna z dużym kompleksem rekreacyjno-wypoczynkowym, wypożyczalnią sprzętu wodnego, gastronomią, domkami letniskowymi, hotelem i polem namiotowym. W sezonie wstęp na plażę jest płatny. Kąpielisko jest strzeżone przez ratowników WOPR. Przypisy
Kampus 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego

Kampus 600-lecia Odnowienia Uniwersytetu Jagiellońskiego, zwany też III Kampusem – kampus Uniwersytetu Jagiellońskiego, powstały w pobliżu Pychowic i Osiedla Ruczaj-Zaborze w dzielnicy VIII Dębniki, w sąsiedztwie podstrefy specjalnej strefy ekonomicznej Krakowski Park Technologiczny. Budowa kampusu finansowana jest częściowo z budżetu państwa. Opis Dotychczas powstały następujące budynki: Centrum Badań Przyrodniczych i Aparatury Naukowej, ul. Gronostajowa 3 (1999; obecnie znajduje się w nim m.in. Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego) Kompleks Nauk Biologicznych, ul. Gronostajowa 7 (2000-2005), obejmujący m.in. część dydaktyczno-biblioteczną (Biblioteka Nauk Przyrodniczych), Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii, Instytut Nauk o Środowisku (Wydział Biologii) oraz Instytut Geografii i Gospodarki Przestrzennej (Wydział Geografii i Geologii), budynek Wydziału Matematyki i Informatyki, ul. Stanisława Łojasiewicza 6 (2008) budynek Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej, ul. Łojasiewicza 4 (2009) budynek Instytutu Zoologii, ul. Gronostajowa 9 (2011) budynek Małopolskiego Centrum Biotechnologii, ul. Gronostajowa 7A (2013) budynek Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej, ul. Łojasiewicza 11 (2014) budynek Centrum Edukacji Przyrodniczej, ul. Gronostajowa 5 (2014) budynek Wydziału Chemii, ul. Gronostajowa 2 (2017) budynek Instytutu Nauk Geologicznych, ul. Gronostajowa 3a (2017). W kolejnych etapach planowane jest powstanie obiektów sportowych i akademików. W pewnym oddaleniu od głównej części kampusu powstały trzy budynki parku technologicznego Life Science Park, tworzonego przez Jagiellońskie Centrum Innowacji. Na terenie kampusu od 3 września 2005 roku obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Od 2012 roku linia tramwajowa przebiegająca wzdłuż osiedla Ruczaj do pętli „Czerwone Maki”, łączy kampus z centrum Krakowa. Na wschód od kampusu rozciąga się obszar Natura 2000 pod nazwą Dębnicko-Tyniecki obszar łąkowy, który wchodzi w skład Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna Kampusu UJ Opis inwestycji Life Science Park, Jagiellońskie Centrum Innowacji
Kanał Leśny

Kanał Leśny (także Kanał Odyńca, do 1945 niem. Goedhartkanal) – sztuczny kanał wodny w Szczecinie łączący Regalicę w km 733,5 z Odrą Zachodnią w km 33,8. Długość wynosi kanału 3,6 km. Do niedawna w kanale znajdował się tor regatowy Dziewoklicz, który z uwagi na duży stopień dewastacji został rozebrany. We wschodniej części zlokalizowane jest postojowisko barek, natomiast w części południowo-zachodniej plaża miejska „Dziewoklicz”. W 2013 roku w części zachodniej wybudowano nowy most wyniesiony 3 metry ponad lustro wody, co umożliwia żeglowanie małym jednostkom kanałem Odyńca pomiędzy Odrą wschodnią i zachodnią. Zastąpił on kładkę pieszo-drogową o wysokości nie przekraczającej 1,0 m przy stanie wody średniej. Południowym brzegiem kanału przebiega granica administracyjna między Szczecinem a gminą Kołbaskowo. Granica „włącza” Kanał Leśny do Szczecina. Na tym brzegu przebiega również północna granica Parku Krajobrazowego Doliny Dolnej Odry, który rozciąga się na Międzyodrzu w kierunku południowym do Widuchowej. Kanał powstał prawdopodobnie na początku XX wieku, na skutek poboru z Międzyodrza gruntu niezbędnego do budowy nasypu kolejowego oraz ul. Floriana Krygiera biegnącego wzdłuż kanału. Nazwę Kanał Leśny wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1950 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Gödhart Kanal. Przypisy Bibliografia https://www.rzgw.szczecin.pl/
Kanał Piaseczyński

Kanał Piaseczyński, także Kanał Królewski – kanał (założenie wodne) położony w Warszawie, w pobliżu parku Agrykola, będący częścią Osi Stanisławowskiej. Położenie i charakterystyka Kanał biegnie w Warszawie, na terenie dzielnicy Śródmieście, od Zamku Ujazdowskiego w Łazienkach Królewskich do ulicy Czerniakowskiej nad Wisłą, prostopadle do skarpy warszawskiej. Znajduje się w pobliżu stadionu Agrykola, a także kortów i stadionu Legii Warszawa. Nad kanałem przebiega most w ciągu ul. Myśliwieckiej. Jego długość wynosi 820 m, szerokość 25 m, a głębokość około 2 m. Kanał posiada połączenie ze stawami w Łazienkach, a kończy się przepustem i kanałem prowadzącym wody do Portu Czerniakowskiego. Jego długość łącznie z odcinkami zarurowanymi wynosi 925 m. Położony jest na obszarze zlewni Kanału Głównego „A”. Stanowi końcowy odcinek ciągu wodnego wiodącego ze Stawów pod Królikarnią, poprzez staw Arkadia, Rów Piaseczyński i stawy w Łazienkach do basenu Portu Czerniakowskiego i dalej do Wisły. Historia Kanał Piaseczyński został wykopany w latach 1717–1726 na polecenie Augusta II Mocnego, który w tym okresie dzierżawił od Lubomirskich teren Ujazdowa jako swoją podmiejską rezydencję. Był wzorowany na kanale w Wersalu. Został przekopany przez dawny zwierzyniec. Pracami przy budowie kanału kierowali inżynierowie wojskowi gen. Burkhard Christoph Münnich i płk. Krzysztof d'Isebrandt. W okresie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego Kanał Piaseczyński pełnił funkcję reprezentacyjną, jednak utracił ją, gdy Zamek Ujazdowski przestał być rezydencją królewską. W 1781 drewniany mostek nad kanałem zbudowany na drodze łączącej Łazienki Stanisława Augusta z rezydencją jego starszego brata Kazimierza Poniatowskiego na Solcu, biegnącej dzisiejszymi ulicami: Myśliwiecką i Rozbrat, zastąpiono mostkiem kamiennym zaprojektowanym przez Dominika Merliniego. W XIX w. kanał został obudowany drewnianymi pawilonami koszarowymi, sam zbiornik wykorzystywano jako basen ćwiczebny, w którym rosyjscy kawalerzyści uczyli się pływać i pokonywać przeszkody wodne. W 1963 na kanale uruchomiono ośrodek sportów wodnych dla młodzieży. W 1965 kanał wraz z parkiem Agrykola został wpisany do rejestru zabytków. Na początku lat 70. XX wieku kanał został skrócony od wschodu ze względu na wybudowanie Wisłostrady. Jako duży zbiornik wodny przyciąga ptaki. Gniazdują tam m.in. nurogęsi, kaczki krzyżówki i łyski. W 2011 ciągom pieszym biegnącym wzdłuż Kanału Piaseczyńskiego od ul. Myśliwieckiej do Zamku Ujazdowskiego nadano nazwy: aleja Radiowej Trójki (po stronie północnej) i aleja George'a Harrisona (po stronie południowej). Przypisy Bibliografia Ewa Gorządek: Zamek Ujazdowski - Historia. u-jazdowski.pl. [dostęp 2024-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (pol.).
Kantor Hipolita Cegielskiego

Kantor Hipolita Cegielskiego – dawny budynek biurowo-handlowy fabryki Hipolita Cegielskiego, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Strzeleckiej, na terenie Wielkopolskiego Centrum Onkologii. Architektura i historia Budynek o powierzchni użytkowej 835 m³, wyróżnia się charakterystyczną, czterokondygnacyjną, ośmioboczną wieżą od strony ulicy. Powstał w latach 1869-1870 (fabryka funkcjonowała wcześniej, od 1859) i był czwartą lokalizacją biznesu Cegielskiego, po sklepie w Hotelu Bazar, warsztacie przy ul. Woźnej i fabryce przy ul. Koziej. Projektantem był Stanisław Hebanowski. W 2006 obiekt poddano gruntownej renowacji. Wewnątrz zachowano m.in. żeliwną klatkę schodową (kręconą) produkcji zakładów Cegielskiego. Budynek był finalistą XI edycji Ogólnopolskiego Konkursu Modernizacja Roku (2006), otrzymał dyplom w kategorii Obiekty zabytkowe oraz nagrodę Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepiej wykonaną rewitalizację. Całość włączono (nowy łącznik) w resztę budynków Wielkopolskiego Centrum Onkologii. Sąsiadujący dziedziniec wewnętrzny przykryto szklanym zadaszeniem i umieszczono tam ogród zimowy i strefę rekreacyjną dla pacjentów (odbywają się tu m.in. koncerty). Zobacz też Kantor Krzyżanowskiego Przypisy Bibliografia Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 168, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Pascal (dostęp 2012-07-26) Małgorzata Kołodziej-Sarna, Całkiem nowy szpital, w: 55 lat Wielkopolskiego Centrum Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie, dodatek do Gazety Wyborczej, 6.11.2008, s.2
Kantor Krzyżanowskiego

Kantor Krzyżanowskiego – dawny budynek handlowy przedsiębiorstwa budowlanego założonego przez Antoniego Krzyżanowskiego w 1835, które szybko rozwijało się i zdobywało uznanie, zyskując jednocześnie prestiżowe zlecenia w mieście i okolicach. Historia Dzięki współpracy z wielkopolskimi rzeźbiarzami w ofercie Krzyżanowskiego pojawiły się elementy sztukatorskie, nagrodzone m.in. na wystawie w Londynie w 1862. Celem zareklamowania przechodniom, nowym, potencjalnym klientom oraz władzom miejskim swoich wyrobów, w 1882 Krzyżanowski wzniósł przy ówczesnej Tamie Garbarskiej kantor o oryginalnej bryle. Budynek jest ozdobiony fragmentami sztukaterii, rzeźbami i innymi elementami. Gmach przetrwał zmiany właścicieli, koleje historii i w niemal niezmienionej formie stoi w Poznaniu przy dzisiejszej ulicy Garbary 96. Z uwagi na bardzo zły stan techniczny w 1978 uznany został przez Urząd Miasta za przeszkodę w rozbudowie ulicy Garbary i przeznaczony do rozbiórki. W obronie obiektu wystąpiło Stowarzyszenie Historyków Sztuki i Stowarzyszenie Architektów Polskich. Wojewódzki Konserwator Zabytków wstrzymał wówczas rozbiórkę, a w 1979 kantor został wpisany do rejestru zabytków. Nakazano też jego rekonstrukcję. W 1981 budynek przeszedł na własność państwa, a Pracownie Konserwacji Zabytków ukończyły remont z przeznaczeniem na własną Pracownię Dokumentacji Naukowej. Zobacz też Kamienica Suwalskich – inny budynek w Poznaniu, noszący cechy architektury reklamowej Kantor Hipolita Cegielskiego – inny budynek biurowo-handlowy z epoki dwór przy ul. Szyperskiej – w sąsiedztwie Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 124, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Antoni Krzyżanowski, poznański budowniczy” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kaplica Archanioła Gabriela w Tarnobrzegu

Kaplica Archanioła Gabriela w Tarnobrzegu – wybudowana w 1881 r. neogotycka kaplica. Znajduje się na terenie cmentarza na Piaskach w Miechocinie. Kaplicę cmentarną ufundowali w 1881 roku Seweryn Stawarski (były dziedzic dóbr w Machowie) i Jan Tarnowski (dziedzic dóbr w Dzikowie). Na utrzymanie kaplicy Seweryn Stawarski wyznaczył 100 guldenów austriackich, które po pierwszej wojnie światowej, na skutek dewaluacji, straciły na wartości. Kaplica od kilkudziesięciu lat nie odnawiana. Zobacz też Kaplica Wszystkich Świętych w Tarnobrzegu Przypisy
Kaplica Bożego Grobu w Przeworsku

Kaplica Bożego Grobu w Przeworsku – kaplica przy bazylice kolegiackiej w Przeworsku, w której znajduje się stały ołtarz będący wierną repliką z bazyliki Grobu Świętego w Jerozolimie. Istnienie kaplicy związane jest z zakonem Kanoników Regularnych Stróżów Grobu Chrystusowego zwanych bożogrobcami lub miechowitami, którzy przybyli do Przeworska w 1394 roku, sprawując w tej parafii posługę do 1846 roku. Prace nad dobudowaniem kaplicy do bazyliki rozpoczęte zostały w 1697 roku, zaś konsekrację przeprowadzono w 1727 r. W wydanym po raz pierwszy w 1786 r. opracowaniu pt. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” autorstwa hrabiego Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego przy opisie Przeworska czytamy: ...zdobi to miasto kościół wspaniały i w wyborne malowania obfity z kaplicą według prawdziwego rozmiaru grobu Chrystusowego w Jeruzalem. W której to kaplicy są groby domu xiążąt Lubomirskich, dziedziców i fundatorów, i wielu zacnych zakonnych prałatów, którzy tu mają probostwo kanonicy grobu Chrystusowego. W połowie XIX w., po śmierci ostatniego z przeworskich bożogrobców, kaplica została zamknięta i opuszczona. W latach 1968–1969 kaplicę uporządkowano i wyremontowano, m.in. odtwarzając sztukaterię, przywrócono też wykonaną w 1821 r. polichromię. Kaplica posiada wyraźnie barokowy wystrój. Wejście do niej prowadzi przez bogato zdobione odrzwia z czarnego marmuru z drzwiami z kutego żelaza. We wnętrzu na centralnym miejscu znajduje się wykonany w 1712 roku Boży Grób. W jego ścianę został wmurowany jako relikwia kamień z jerozolimskiego oryginału. Ściany zdobi neoklasyczna dekoracja malarska z około 1845 roku z fragmentem starej polichromii. Na ścianach bocznych znajdują się ołtarze z XVIII wieku: „Złożenie do Grobu” oraz „Niewiasty i uczniowie przy pustym Grobie”. Dziś kościół wraz z kaplicą Grobu Pańskiego stanowi sanktuarium, a także atrakcję turystyczną. W 2007 obiekt zajął 5. miejsce w plebiscycie gazety „Nowiny” na 7 cudów Podkarpacia. W podziemiach kaplicy spoczywają między innymi członkowie rodu Lubomirskich oraz prepozyci klasztoru Bożogrobców: Józef Lubomirski i jego dwie żony: Katarzyna Lubomirska z Bełżyckich oraz Teresa Lubomirska z Mniszchów Dorota Lubomirska Henryk Lubomirski Andrzej Lubomirski Franciszek Chodowicz Piotr Gogoliński Wacław Muratowicz Józef Drozdowski Teofil Zaczyński Przypisy Linki zewnętrzne Historia bazyliki. bazylika.przeworsk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-23)].