NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Częstochowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Częstochowa - Podwyższenia Krzyża Świętego archidiecezji częstochowskiej. Znajduje się w częstochowskiej dzielnicy Częstochówka-Parkitka. Świątynia została wzniesiona w latach 1949–1956 dzięki staraniom księdza Antoniego Mietlińskiego. Poświęcona została przez biskupa Zdzisława Golińskiego w dniu 31 stycznia 1954 roku. Następni proboszczowie urządzali stopniowo wnętrze kościoła. Podczas urzędowania księdza Władysława Maciąga dach świątyni został pozbawiony dachówki ceramicznej, i pokryty został ponownie blachą cynkową. Podczas urzędowania księdza Kazimierza Mielczarka w 1989 roku został założony dach z blachy miedzianej (ponieważ poprzednie pokrycie zostało zniszczone przez wichury). Podczas urzędowania księdza Zdzisława Gilskiego zostało uregulowane prawo własności posesji przy świątyni. Dzięki jego staraniom zostały dobudowane do świątyni krużganki i zostały zabezpieczone fundamenty. W tej świątyni w dniu 19 września 1994 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny siostry Anieli Róży Godeckiej. W dniu 26 marca 1998 roku do specjalnie przygotowanej kaplicy zostały przeniesione jej doczesne szczątki. Kościół został uroczyście konsekrowany przez arcybiskupa Stanisława Nowaka w dniu 14 września 1998 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Dąbrowie Górniczej

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dąbrowskiego – Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Łośniu – dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Świątynia została wzniesiona dzięki staraniom księdza Jana Bronikowskiego oraz miejscowego Komitetu Budowy Kościoła w latach 1890-1910 jako filialna należąca do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie. W latach 1916–1958 była filią należącą do parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Łęce. Uroczyście została poświęcona (konsekrowana) w dniu 16 października 1960 roku przez biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. We wnętrzu znajduje się wizerunek Jezusa ukrzyżowanego pochodzący z XVIII wieku, który był umieszczony wcześniej w drewnianej kaplicy, stojącej na miejscu obecnej świątyni. Przypisy
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Dąbrowie Górniczej

Kościół Zesłania Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dąbrowskiego – Najświętszego Serca Pana Jezusa w diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Ząbkowicach – dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Świątynia została wzniesiona jako filialna należąca do parafii pod wezwaniem św. Antoniego z Padwy w Gołonogu w latach 1902-1905 lub w latach 1905-1907 (informacja o tym znajduje się w opisie kościołów księdza Jana Wiśniewskiego). Pobłogosławiona została w dniu 16 grudnia 1905 roku przez księdza Franciszka Plenkiewicza. Okazała trzynawowa budowla reprezentująca styl neogotycki, posiadająca układ bazylikowy, w 1934 roku otrzymała okazałą wieżę. Uroczyście została poświęcona (konsekrowana) w dniu 21 października 1956 roku przez biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. We wnętrzu znajduje się m.in. dekoracja malarska i snycerska w stylu neogotyckim. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny położony w Olszynie (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Historia Mieszkańcy uczęszczali pierwotnie do kościoła w Cieszowej. We wsi znajdowała się murowana kaplica z dzwonem, którą rozebrano w 1873. Murowaną świątynię wzniesiono w latach 1886-1888. Miejscową parafię erygowano 1 sierpnia 1926. W 2004 rozpoczęto przebudowę i powiększenie obiektu poprzez dobudowę lewego skrzydła. Podwyższono również wówczas wieżę. W 2015 przebudowa została ukończona (pierwotna świątynia pełni obecnie rolę kaplicy bocznej). Krzyż ze starego hełmu umieszczono na głazie pamiątkowym przy starszej części kościoła. W wieży umieszczono figurę św. Józefa. Projektantem przebudowy był Henryk Dragon, a figurę Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w prezbiterium wykonał Henryk Fojcik. Kościół, rozbudowany dzięki zaangażowaniu księdza Henryka Mokrosa, poświęcił biskup Jan Kopiec 14 sierpnia 2017. Dzwony Na kościelnej wieży wiszą trzy dzwony. Zostały poświęcone przez bp. Jana Kopca w trakcie uroczystych nieszporów w niedzielę 28 września. Dwa z nich są nowe, jeden z 1948 roku został odrestaurowany. Otoczenie Przy kościele stoją: głaz fatimski, krzyż z tablicami dziesięciorga przykazań, drewniana kapliczka Chrystusa Frasobliwego, głaz ze starym krzyżem wieżowym i datą 1888, grota maryjna, głaz papieski z cytatem z Jana Pawła II z jego pielgrzymki do Polski w 1979: Musicie być mocni mocą wiary! Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Dąbrowie Górniczej

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu łazowskiego w diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Błędowie – dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona dzięki staraniom wiernych i księdza Jana Pietrzyka, w latach 1952–1960. Uroczyście została poświęcona (konsekrowana) w dniu 30 maja 1960 roku przez biskupa pomocniczego diecezji częstochowskiej Stanisława Czajkę. We wnętrzu znajduje się m.in. zbudowany dzięki staraniom wiernych i księdza Bronisława Waksmundskiego, nowy ołtarz główny w stylu neogotyckim z obrazem Świętej Trójcy, zaprojektowany przez Stefana Andrzeja Deję. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sułkowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sułkowice archidiecezji krakowskiej. W latach 30. XX wieku rozpoczął działalność Komitet Budowy Kościoła pod przewodnictwem księdza kanonika Józefa Grosa. Wkrótce władze zatwierdziły miejsce budowy, zostały kupione wapno, cement i kamienie. W 1936 roku rozpoczęto wykopy pod fundamenty. Dużą część prac wierni wykonali systemem gospodarczym. Podczas II Wojny Światowej prace budowlane zostały przerwane. Proboszczem został mianowany ksiądz kanonik Jan Sidełko, którego zaangażowanie stanowiły wzór dla wiernych. Pomimo trudności, spowodowanych powojenną rzeczywistością dawali oni pieniądze, a jeśli ktoś ich nie miał, przychodził częściej do pracy przy budowie nowego kościoła. W 1949 roku, gdy została uzyskana zgoda władz państwowych, powoli zaczęto budować mury, następnie zostały położone płyty stropowe i na końcu dach z sygnaturką. Wieża nie powstała, ponieważ nie zgodziły się na jej wybudowanie władze państwowe. W 1964 roku ksiądz biskup Julian Groblicki konsekrował nową świątynię pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusowego. Proboszczem był wtedy ksiądz kanonik Bruno Wyrobisz. W dniu 20 września 2014 roku ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz konsekrował nowy ołtarz w kościele. Przypisy
Castell de Kórnik

El Castell de Kórnik (en polonès: Zamek w Kórniku o bé Zamek Kórnicki) va ser construït al segle xix. L'actual disseny neogòtic és obra de Tytus Działyński, i la posterior remodelació i obres de renovació del castell són obra del seu fill Jan Kanty Działyński. Després de la mort de Jan, el seu cunyat, el comte Ladislau Zamoyski va rebre el castell en herència. Poc abans de morir el 1924, el comte, sense fills, va llegar el castell, juntament amb una extensa col·lecció d'art, i la Kórnik Arboretum a l'Estat polonès. El castell alberga actualment un museu i la Biblioteca de Kórnik.
Kórnik (zámek)

Kórnik je zámek nacházející se na západě Polska v okrese Poznaň ve Velkopolském vojvodství, v přibližně dvacetikilometrové vzdálenosti jihovýchodním směrem od města Poznaň. Zbudovat jej nechala během 15. století rodina Górkových, kteří se v té době řadili mezi jednu z nejvlivnějších a nejmajetnějších rodin v celé Poznani. Začátkem 19. století, kdy stavba patřila jiné významné rodině Dzialyńských, byl zámek částečně přebudován. V zámku mohou návštěvníci obdivovat podlahy zhotovené z tvrdého dřeva nebo vyřezávané portály. Zámek uchovává sbírky výtvarného umění a dále vojenských předmětů. Nacházely se zde například polské kroje nebo bojové palcáty. Zdejší knihovna obsahuje vzácné dokumenty jako například Justiniánův kodex, který je napsaný na papyru a navíc ozdobený zlatem, nebo romantická novela Clisson a Eugenia napsaná Napoleonem Bonapartem. V paláci se dochovalo i původní zařízení včetně nábytku. K nejzajímavějším se řadí tak zvaný Maurský sál, jehož zařízení je inspirováno objektem Alhambra vybudovaném ve španělském městě Granada. Kolem zámku se rozkládá arboretum zřízené v 19. století. Roste v něm 2500 druhů rostlin a stromů. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kórnik na Wikimedia Commons Seznam děl v Souborném katalogu ČR, jejichž autorem nebo tématem je Kórnik (zámek)
Kórnik Slot

Kórnik Slot (polsk: Zamek w Kórniku eller Zamek Kórnicki) er et slot i den polske by Kórnik, som blev bygget i det 14. århundrede. Det nuværende nygotiske design og ombygning blev udført i 1855, delvist på basis af planer af arkitekt Karl Friedrich Schinkels for Tytus Działyński og hans søn Jan Kanty Działyński. Efter det sidste medlem af Działyński-familien Jan Kanty Działyńskis død fik hans svoger, grev Władysław Zamoyski slottet i arv. Kort før sin død i 1924 testamenterede den barnløse greve slottet sammen med en omfattende kunstsamling og Kórnik Arboret til den polske stat. Slottet huser i øjeblikket et museum og Kórnik-biblioteket. Det er et af Polens officielle nationale historiske monumenter ( Pomnik historii), som blev udpeget 11. juli 2011. Slottets omgivelser Slottets hovedindgang ligger på nordsiden. Dens karakteristiske træk er en fire-centreret bue øverst i vinduet over indgangen. Frem til mellemkrigstiden var indgangen til slottet gennem den såkaldte babiniec - et barbican-formet kammer, som efterfølgende blev revet ned i perioden. Vestsiden af slottet har en udvidet terrasse med udsigt over Kórniksøen. Den sydlige side er domineret af en chaitya- bue, som sandsynligvis blev inspireret efter Royal Pavillion i Brighton og Indiens islamiske arkitektur. På østsiden er der et nygotisk tårn, hvis røde murstensfacade står i kontrast til resten af slottet. Tårnet blev rejst under Tytus Działyńskis ombygning af slottet. Omkring slottet ligger Kórnik Arboretum grundlagt af grev Tytus Działyński i første halvdel af det 19. århundrede. det er det ældste og største arboret i Polen og det fjerdestørste arboret i Europa, med et areal på omkring 40 hektar og indeholder mere end 3300 arter af træer og buske. Trivia Under den tyske besættelse af Polen ( 2. verdenskrig), i 1939-1940, lå et hemmeligt trykkeri for den polske modstandsbevægelse i slottet. Den trykte den underjordiske avis Biuletyn Radiowy. Galleri Referencer Insight Guides (18. april 2016). Insight Guide: Pocket Poland. Apa Publications (UK) Limited. s. 165–. ISBN 978-1-78671-025-3. Kórnik Castle Arkiveret 6. juni 2015 hos Wayback Machine
Schloss Kórnik

Das Schloss Kórnik ist ein neugotisches Schloss mit Parkanlage in Kórnik im Powiat Poznański in Polen. Es gehört zu den größten touristischen Attraktionen in der Woiwodschaft Großpolen. Geschichte Die historischen Anfänge der Burg reichen bis in das Mittelalter zurück, als sie im Besitz der Familie Górka war, die im 14. Jahrhundert den Bau ihrer Familienresidenz begonnen hat. Um 1430 war die von einem Schutzgraben umgebene, gemauerte Burg fertiggestellt. Der einzige Zugang führte über eine Hubbrücke. Bis heute sind aus dieser Zeit die alten Mauern und der Keller erhalten. Im 16. Jahrhundert wurde die Burg zu einem Schloss im Renaissancestil umgebaut. 1574 besuchte König Henryk Walezy das Schloss Kórnik, der sich auf dem Weg zur Krönung nach Kraków befand. Die nächste Blütezeit erlebte das Schloss, als es im Besitz von Teofila Szołdrska-Potulicka, geb. Działyńska war. Sie baute es zu einer Residenz im Stil des Barock um. Im 19. Jahrhundert wurde das Schloss im Auftrag von Tytus Działyński nach einem Entwurf Karl Friedrich Schinkels umgebaut. Der letzte Besitzer Władysław Zamoyski vermachte es im Rahmen der Kórnik-Stiftung 1924 dem polnischen Volk. Heute Heute beherbergt das Schloss ein Museum mit einer Gemäldegalerie. Es ist zugleich Sitz der Kórnik-Bibliothek der Polnischen Akademie der Wissenschaften. Es ist umgeben von einem über 40 Hektar großen Arboretum, dem größten und ältesten in Polen. Weblinks Geschichte
Castello di Kórnik

Il castello di Kórnik (in polacco: Zamek w Kórniku o Zamek Kórnicki) è un castello situato a Kórnik, costruito nel XIV secolo. Lo stato odierno dell'edificio in stile neogotico fu realizzato nel 1855 dall'architetto Karl Friedrich Schinkel. Dopo la morte dell'ultimo membro della famiglia Działyński proprietaria del castello Jan Kanty Działyński, lo cedette in eredità al cognato conte Władysław Zamoyski. Poco prima della sua morte nel 1924, il conte senza figli donò il castello, insieme a una vasta collezione d'opere d'arte e all'Arboreto di Kórnik allo stato polacco. Il castello ospita un museo e la biblioteca di Kórnik. È classificato come uno dei monumenti storici nazionali ufficiali della Polonia (Pomnik historii) dall'11 luglio 2011 e seguito dal National Heritage Board of Poland. Il castello è circondato dall'arboreto di Kórnik, creato dal conte Tytus Działyński nella prima metà del XIX secolo il più antico e il più grande in Polonia, nonché il quarto più grande arboreto in Europa che copre circa 40 ettari. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Kórnik
Курницкий замок

Курницкий замок (пол. Zamek w Kórniku, Zamek Kórnicki) — замок середины XIX века, построенный по проекту Карла Шинкеля в городе Курник, в Великопольском воеводстве, на западе Польши. Как и Алупкинский дворец, представляет собой сочетание элементов неоготики и мавританского стиля. С 2011 года памятник истории Польши, наряду с прилегающим дендрарием. История Первые сведения об усадьбе в Курнике относятся к 1426 году. До 1592 года резиденция великопольских магнатов Гурок. В 1573 году Анджей Гурка принимал здесь Генриха Валуа, спешившего на коронацию в Краков. Начиная с конца XVII века в замке обосновался шляхетский род Дзялыньских. Реконструирован по инициативе Адама-Тита Дзялынского, который высадил вокруг обширный дендрарий. Последним владельцем замка был граф Владислав Замойский — внук Тита Дзялынского. В 1924 году он подарил замок и всё его содержимое (включая богатейшую библиотеку — одну из пяти крупнейших в Польше) польскому народу. Усадьба открыта для посещения в качестве музея. Галерея См. также Дендрарий в Курнике Примечания Литература Marceli Kosman: Opowieści Kórnickie. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1983. ISBN 83-210-0382-6. Róża Kąsinowska: Zamek w Kórniku. Kórnik: BK PAN, 1998. ISBN 83-85213-21-X. Stanisław Sierpowski (red.): Kórnik — skarbiec kultury i przyrody. Christian Parma (zdjęcia). Marki: Parma Press, 2007. ISBN 978-83-7419-093-0. Pamiętnik Biblioteki Kórnickiej — czasopismo naukowe, organ Biblioteki Kórnickiej. Od 1929 r. do 2009 r. ukazało się 29 zeszytów. Insight Guides. Insight Guide: Pocket Poland. — Apa Publications (UK) Limited, 2016. — С. 165—. — ISBN 978-1-78671-025-3. Ссылки Курницкий замок с высоты птичьего полёта (YouTube)
Slottet Kórnik

Slottet Kórnik uppfördes ursprungligen under 1300-talet. Slottets nuvarande utformning i nygotisk stil tillkom på 1800-talet efter ritningar av arkitekten Karl Friedrich Schinkel för Tytus Działyński och hans son Jan Kanty Działyński. Efter dennes död togs slottet över av hans svåger, greve Władysław Zamoyski. En tid före den barnlösa grevens död, testamenterades slottet, tillsammans med en stor konstsamling, till den polska staten. Slottet är numera ett museum.
Toruń Airport

Toruń is a city of 209 thousand inhabitants (0,6 million in a two-city agglomeration). The airport in Toruń already possesses a runway of 4100 ft. There is pressure from local politicians to adapt the local airport to serve domestic flights, and, after expanding the landing strip by (version 1–200 meters, version II- 500) meters to over (v.I- 1500 meters, version II-2000 meters), also international flights to this tourist destination; due to its unique gothic-styled city-centre, it is on the UNESCO world heritage list and is one of the favourite Polish tourist destinations. History The airport was opened before World War I in 1912-1913. It served military purposes. The third round of the 1984 Polish Car Racing Championships season took place at the Toruń airport circuit on 1–2 September. Airport infrastructure There exists a railroad line nearby the terminal that can be used for passenger service. References External links official website of current manager Archived 2006-11-30 at the Wayback Machine - Polish description of the campaign to revive the airport
Торунь (аеропорт)

Аеропорт у Торуні (Код ICAO — EPTO) — цивільний аеропорт в польському місті Торунь, яким керує Поморський аероклуб. Має злітно-посадкову смугу довжиною 1300 м. Існує тиск з боку місцевих політиків, щоб адаптувати місцевий аеропорт для обслуговування внутрішніх рейсів, і після розширення посадкової смуги (версія 1–200 метрів, версія II-500) метрів до понад (v. I-1500 метрів, версія II-2000 метрів), а також міжнародні рейси до цього міста. У 2009 році в аеропорті був організований 19-й Чемпіонат світу з точного польоту, а в 2021 році — змагання з повітряних куль на Кубок Гордона Бенетта. Історія Аеропорт був відкритий перед Першою світовою війною в 1912—1913 роках. Він служив для військових потреб. Інфраструктура аеропорту Поруч із терміналом прокладено залізничну колію, що може використовуватись для обслуговування пасажирів. Посилання Історія аеропорту. Процитовано 15 листопада 2009.
Berzdorfer See

Berzdorfer See, česky Berzdorfské jezero, je rekultivační jezero vzniklé zatopením bývalého hnědouhelného dolu. Leží na východě Německa, ve spolkové zemi Sasko, ve východní části zemského okresu Zhořelec, jižně od města Zhořelce (Görlitz) Název má podle Schönau-Berzdorfu, největší obce v okolí. Jezero bylo kompletně napuštěno v roce 2013. Rozloha jezera je 965 ha (9,6 km²), délka pobřeží je 15,5 km, v nejhlubším místě je hluboké 71 m. Vodní režim Jezero bylo napájené z Lužické Nisy 1 km dlouhým potrubím o průměru 1,6 m. Zatápění hnědouhelného dolu potrubím z Nisy začalo dne 4. února 2004. Maximální průtok vody v potrubí byl 10 m³/s. Z Nisy byla voda odebíraná při průtocích vyšších než 13,3 m³/s. Z potoka Pließnitz byl důl zaplavován od konce roku 2002, napouštění bylo ukončeno v roce 2013. Každoročně v červnu se u jezera pořádají slavnosti. Využití Od napuštění se využívá k rekreačním účelům, mj. je tu přístav se 150 m dlouhou přístavní hrází. Kolem jezera vede cyklostezka dlouhá 18 km, vhodná i pro in-line bruslaře. Od června 2011 je v jezeře povoleno koupání na vlastní nebezpečí. Odkazy Související články Zhořelec Senftenberger See Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Berzdorfer See na Wikimedia Commons Oficiální stránky jezera Informace o Berzdorfském jezeře Fortschreibung des Strukturellen Rahmenplanes Berzdorfer See 2010 Stránka o jezeře na městské wikipedii Zhořelce Segeln am Berzdorfer See
Berzdorfer See

De Berzdorfer See is een groot kunstmatig recreatiemeer in de Duitse deelstaat Saksen (Landkreis Görlitz), gebouwd in de periode 2002 tot 2013. Het meer ligt ten zuiden van de stad Görlitz en is een van de grootste meren in Saksen. De naam komt van de naastgelegen gemeente Schönau-Berzdorf auf dem Eigen. De wüstung Deutsch Ossig is nu een haven voor zeilboten geworden. Bruinkool Het meer is ontstaan uit de dagbouw Berzdorf als project van LMBV. Rond het jaar 1835 begon ten zuiden van Görlitz de ontginning van bruinkool, toen nog in ondergrondse schachten. In 1919 werd dit omgezet in dagbouw. Deze mijnbouw werd gestopt in december 1997, toen ook de bruinkoolcentrale van Hagenwerder werd stilgelegd. Dagbouw Berzdorf lag in het gebied dat bekendstaat als de "Zwarte Driehoek" of specifieker op de grens van Oberlausitzer Bergbaurevier en Lausitzer Braunkohlerevier. Recreatiegebied Toen in 2002 werd begonnen met het vullen van de mijngroeve met water uit de Pließnitz, is ook een start gemaakt met de inrichting van een recreatiegebied. Op de zuidelijke oever ligt een jachthaven met een 150 meter lange kademuur. Op de westelijke oever staat een meer dan twintig meter hoge uitkijktoren op de Neuberzdorfer Höhe. Externe link Officiële website
Berzdorfer See

Berzdorfer See – sztuczne jezioro w Niemczech, położone blisko południowej granicy miasta Görlitz w Saksonii, na terenie Łużyc Górnych, blisko granicy z Polską. Jezioro powstało w latach 2002-2013 wskutek celowego zalania kopalni węgla brunatnego Berzdorf, nieczynnej od 1997 roku. Jego powierzchnia wynosi 965 ha, długość linii brzegowej 15,5 km. Berzdorfer See w najgłębszym miejscu liczy 71 m. Wokół akwenu powstaje zaplecze rekracyjno-sportowe – obecnie nad Berzdorfer See działa przystań jachtowa, kilka plaż, dwa campingi, wieża widokowa, pole golfowe (18 dołków) i kilka restauracji, placów zabaw oraz punktów widokowych. Jezioro otaczają dwie asfaltowe ścieżki, przeznaczone dla rowerzystów i osób jeżdżących na rolkach, liczące łącznie 38 km. Na brzegach północnej i wschodniej części jeziora znajdują się plaże piaszczysto-żwirowe, a w części południowej plaża "Blue Lagoon" z białym piaskiem. Przypisy
Delphia Yachts

Delphia Yachts is a yacht manufacturer based in Olecko, Poland. Delphia Yachts was established in 1990 by brothers Piotr and Wojciech Kot. With a production of more 150 units per year it is Poland's largest manufacturer of sailing boats. In June 2012 Delphia Yachts acquired Maxi yachts of Sweden. In 2018 the company was acquired by French boat manufacturer Beneteau. References Further reading (in Polish) Delphia Yachts Kot: Żeglarska marka światowa | rp.pl (in Polish) Warsaw Business Journal - Online Portal - wbj.pl (in Polish) Delphia Yachts slow down | Nowy Puls Biznesu - rynek, akcje, spółka, przedsiębiorca, budżet External links Official website