NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Červený Kláštor (monastery)

Červený Kláštor (Hungarian: Vöröskolostor; meaning Red Monastery) is a medieval monastery located in Slovakia. It is located near the village of Červený Kláštor within the Pieniny Mountains, next to the Dunajec River. Carthusian Period The monastery was founded in the early 14th century, during the Hungarian Kingdom. Court documents from 1307 state that a man by the name of master Kokos from Brezovica (Berzevice), founded six monasteries as a punishment for murder. In 1319 he donated 62 sectors of his village, Lechnice to the Carthusian order. A wooden structure was built in 1330, which was later replaced by bricks and stones. The monastery gets the name "Red" from some brick, such as the cornices below the roofs and ribs of the vaults (unpaved in the chapter hall), and the red tiles that were used on the roofs. The monastery suffered several quarrels with Czorsztyn lords, and was occupied by Hussites in 1431 and in 1433. It was adversely hit by the Battle of Mohács in 1515, and in 1545 Czorsztyn Knights from Niedzica Castle attacked the monastery, and the monks fled across the Dunajec River into Poland. The monastery was abolished during the Reformation in 1563, becoming a private residence for wealthy noblemen. Post Carthusian period In 1699, Ladislav Maťašovský, a bishop in Nitra (Nyitra), purchased the monastery, and donated to the Camaldolese order, who settled down it this area in 1711. In 1782 it was secularized as part of Emperor Joseph II's campaign against monastic orders that in his view didn't pursue useful activities. The monastery's library was sold to Budapest, and the church equipment to Muszyna, Poland. In 1820 the Emperor Franz Joseph I donated the monastery to the newly founded Greek-Catholic diocese of Prešov. The monastery suffered a fire in 1907 and was heavily damaged during the Second World War, but after being rebuilt in 1956–66 it was opened again and serves as a museum. Museum Today, the monastery remains in the ownership of the state and is open to visitors as a history a museum. The first museum exhibit covering topics such as the monastery's history, period monastic life and period monastic botany and pharmacy, was established in 1966 by the East Slovak Museum in Košice, as a regional exhibit. This served as the culmination of early conservation and restoration efforts at the monastery that took place during the late 1950s and early 1960s. Following a further phase of conservation and restoration works on the monastery in the 1980s and early 1990s, an enlarged monastery museum was reopened in 1993. Between 1999 and 2007, the monastery was administered by the Ľubovňa Museum in Stará Ľubovňa. Since 2008, the monastery has been administered by the Monuments Board of the Slovak Republic, which refurbished and expanded the existing exhibits. References External links Official website of the Červený Kláštor Monastery Museum The Červený Kláštor Museum — Muzeum.sk
Červený Kláštor

El Červený Kláštor​ es un monasterio medieval situado en Eslovaquia. Se encuentra cerca de la localidad de Červený Kláštor, dentro de las montañas Pieniny, al lado del río Dunajec. El monasterio fue fundado en el siglo XIV, durante la época en que le territorio dependía del Imperio húngaro. Documentos de la corte de 1307 establecen que un hombre con el nombre de maestro Kokos de Brezovica, fundó seis monasterios como castigo por un asesinato. En 1319 donó 62 sectores de su pueblo, Lechnice a la orden de los cartujos. Una estructura de madera fue construida en 1330, que más tarde fue sustituida por ladrillos y piedras. El monasterio recibe el nombre de "Rojo" por las tejas rojas que se utilizaron en la cubierta. El monasterio fue suprimido durante la Reforma Protestante en 1563, transformándose en una residencia privada de nobles ricos. Referencias
Kathedrale von Sandomierz

Die Kathedrale von Sandomierz oder die Kathedralbasilika Mariä Geburt (polnisch Bazylika Katedralna Narodzenia Najwietsej Marii Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in Sandomierz, Polen. Die Kathedrale des Bistums Sandomierz mit dem Patrozinium Mariä Geburt trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Die ursprüngliche, romanische Kirche wurde oberhalb der Weichsel gebaut und erstmals im Jahre 1148 erwähnt, 1191 wurde sie durch Kasimir II. zur Stiftskirche bestimmt. Diese wurde von den Tataren im 13. Jahrhundert und endgültig 1349 von den Litauern zerstört. Im Jahre 1360 stiftete König Kasimir der Große eine neue gotische Stiftskirche, der Chor könnte älter sein. Die Kirchweihe erfolgte 1382. Beim Rückzug der Schweden 1656 unter Karl X. Gustav geriet der Dachstuhl der Kirche in Brand. Die Kirche erhielt 1670 bis 1674 eine barocke Fassade und wurde während des 18. Jahrhunderts auch im Innenraum im Stil des Barock und Rokoko umgestaltet. Mit der Schaffung des Bistums Sandomierz 1818 wurde sie zur Kathedrale erhoben und erhielt 1960 durch Papst Paul VI. zusätzlich den Titel einer Basilica minor verliehen. Architektur Die Hallenkirche der Backsteingotik besitzt drei Kirchenschiffe, von denen die äußeren schmaler sind. Die Kirche ist mit Kreuzrippengewölben überspannt, oberhalb erhebt sich ein Dachreiter, der Glockenturm steht frei vor dem Eingang. Der längliche Chor schließt mit einer dreiseitigen Apsis. An seinen Wänden sind die auf die erste Hälfte des 15. Jahrhunderts datierten Wandmalereien in russisch-byzantinischer Polychromie erhalten. Die Fresken wurden in den Jahren 1932 bis 1934 freigelegt und restauriert. Die Altäre und Portale des Doms wurden aus schwarzem Marmor gefertigt und mit rosa Marmor abgesetzt, sie stammen aus den Steinwerkstätten in Czerna bei Krakau. Bedeutend sind die Rokoko-Altäre vom Meister Maciej Polejowski aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts an den inneren Pfeilern. Weblinks Internetseite der Kathedrale (polnisch) Einzelnachweise
Sandomierz Cathedral

Cathedral Basilica of the Nativity of the Blessed Virgin Mary in Sandomierz (Polish: Bazylika katedralna Narodzenia NMP w Sandomierzu) is a gothic cathedral constructed in 1360. The cathedral was renovated in the baroque style in the 18th century, and first received the rank of cathedral in 1818. Blood libel paintings This cathedral contains a series of paintings built into the church's wooden panelling depicting the Martyrologium Romanum. The third painting shows the scene of a supposed blood libel which is claimed "...depicts ritual murders committed in Sandomierz by Tatarians on Christian children". The inscription next to the painting reads filius apothecarii ab infidelibus judeis sandomiriensibus occisus (English: son of an apothecary, killed by infidel Sandomierz Jews). Gallery References
Catedral basílica de la Natividad de la Santísima Virgen María (Sandomierz)

La Catedral Basílica de la Natividad de la Santísima Virgen María o simplemente Catedral de Sandomierz​​ (en polaco: Bazylika katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu) es una catedral en Polonia​​ que pertenece a la Iglesia Católica con un diseño de estilo gótico y que fue construida en 1360. La fachada barroca del templo data de 1670. Fue renovada en el estilo barroco en el siglo XVIII, y recibió el rango de catedral en 1818. Es la catedral de la diócesis de Sandomierz. Esta catedral contiene una serie de cuadros integrados en paneles de madera en la iglesia que representan el Martirologio romano. El tercer cuadro muestra la escena que, según se afirma: «representa asesinatos rituales cometidos en Sandomierz por judíos en contra de niños cristianos». Véase también Iglesia católica Catedral de Varsovia Referencias
Cathédrale de la Nativité-de-la-Vierge-Marie de Sandomierz

La cathédrale de Sandomierz ou basilique-cathédrale de la Nativité-de-la-Vierge-Marie (en polonais : Bazylika Katedralna Narodzenia Najwietsej Marii Panny), située à Sandomierz, est une cathédrale gothique construite en 1360, rénovée au cours du XVIIIe siècle dans le style baroque. Elle a reçu le titre de cathédrale du diocèse de Sandomierz en 1818, et de basilique mineure en 1960, accordé par le pape Jean XXIII. Histoire L'église romane d'origine a été construite au-dessus de la Vistule et mentionnée pour la première fois en 1148. En 1191, Casimir II l'a désignée comme église collégiale. Celle-ci fut détruite par les Tatars au XIIIe siècle et définitivement par les Lituaniens en 1349. En 1360, le roi Casimir III le Grand a fait don d'une nouvelle collégiale gothique ; le chœur pourrait être plus ancien. La consécration de l'église eut lieu en 1382. Lors de la première guerre du Nord en 1656 sous Charles X Gustave, la charpente de l'église prit feu. De 1670 à 1674, l'église reçut une façade baroque et fut également réaménagée à l'intérieur dans le style baroque et rococo au cours du XVIIIe siècle. Avec la création du diocèse de Sandomierz en 1818, elle fut élevée au rang de cathédrale. Architecture L'église-halle du gothique de brique possède trois nefs, dont les plus extérieures sont plus étroites. L'église est couverte de voûtes sur croisées d'ogives, une flèche s'élève au-dessus, le clocher est isolé devant l'entrée. Le chœur allongé se termine par une abside à trois côtés. Ses murs ont conservé des peintures murales en polychromie russo-byzantine datant de la première moitié du XVe siècle. Les fresques ont été dégagées et restaurées entre 1932 et 1934. Les autels et les portails de la cathédrale ont été réalisés en marbre noir et contrastés par du marbre rose, ils proviennent des ateliers de pierre de Czerna près de Cracovie. Les autels rococo du maître Maciej Polejowski, datant de la deuxième moitié du XVIIIe et placés sur les piliers intérieurs, sont importants. Galerie Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Kathedrale von Sandomierz » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article lié Liste des cathédrales de Pologne Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Латинський собор (Сандомир)

Катедра́льна бази́ліка Різдва Пресвято́ї Ді́ви Марі́ї, або Латинський собор (пол. Bazylika katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sandomierzu) — культова споруда, римо-католицька базиліка в місті Сандомирі. Головний храм Сандомирської дієцезії Римо-католицької Церкви в Польщі. Історія Збудована на узгір'ї неподалік від Сандомирського замку, з яким свого часу сполучалася мостом. Добудована за сприяння єпископа Збігнева Олесницького (добудована частина нині становить презбітерій). У вересні 1770 року Матвій Полейовський — львівський скульптор-різьбяр — уклав контракт, за яким мав виконати роботи для храму, а саме вісім вівтарів із різьбами (у тому числі головного вівтаря), декорацію частини храму під хорами, декорацію балюстради в каплиці Мансіонарській, за що мав отримати 12000 злотих. Ці роботи закінчив у середині 1773 року. Повністю всі роботи в інтер'єрі завершили 1790 року. 1818 року костел став головним храмом новоутвореної Сандомирської дієцезії. 9 вересня 1819 року відбулась урочиста церемонія входження на посаду єпископа Головчиця. Мистецька проблематика На думку Тадеуша Маньковського, з якою погоджувався Збігнев Горнунг, різьби у вівтарях костелу є нижчого класу, ніж відомі роботи М. Полейовського. Також Горнунг припускав, що їх зробили пізніше, а їх міг виконати майстер, який вирізьбив фігури святого Івана Хрестителя, Марії Магдалини та Марії Єгиптянки в домініканському костелі святого Якова в Сандомирі. Однак Єжи Ковальчик вважав автором цих робіт таки М. Полейовського. Опис Будівля зального типу, базиліка, головна (середня) нава ширша за бічні. До презбітерію з північної сторони прилягає партерове захристя, перекрите хрестово-реберним склепінням. Фасад бароковий. Примітки Джерела Sandomierz // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1889. — Т. X. — S. 269. (пол.) Посилання Bazylika Katedralna w Sandomierzu [Архівовано 8 травня 2021 у Wayback Machine.]. (пол.)
Park Harcerski (Sosnowiec)

Park Harcerski w Sosnowcu, zwany potocznie Kołami, powstał po uregulowaniu biegu rzeki Czarnej Przemszy, w dolinie zalewowej za wałami przeciwpowodziowymi. Rozciąga się poprzez tereny osiedla Akademii Medycznej, pomiędzy rzeką a ul. Ostrogórską, stanowiący przedłużenie Parku Schöna przy ul. 1 Maja. Roślinność parku to nieliczny nowy drzewostan oraz roślinność niskopienna, bez egzotycznych gatunków oraz szczególnych okazów flory. W przeszłości na tym terenie istniało miasteczko ruchu drogowego, po którym pozostały charakterystyczne koliste alejki. Miasteczko było prowadzone przez ZHP Sosnowiec, stąd park bierze swoją nazwę. W 2012 park został przekazany Zespołowi Szkół Specjalnych nr 4 w Sosnowcu i dzięki staraniom pracowników do 2017 roku w parku powstał ogród polisensoryczny, budowany w 3 etapach. Ogród pomyślany jest głównie terapii niepełnosprawnych podopiecznych szkoły oraz ich integracji z osobami zdrowymi. Ogród jest ogrodzony ale dostępny dla wszystkich mieszkańców. W ramach modernizacji parku wykonano także: nowe chodniki, elementy małej architektury, ławki, kosze na śmieci, stojaki na rowery, zainstalowano monitoring i nowoczesne oświetlenie, zielone labirynty utworzone z blisko 1300 krzewów, między innymi z amanogawy i z głogu porzeczkowego, koło z kwitnących wiśni japońskich, - teren wypoczynku, rekreacji oraz pobudzania wrażeń sensorycznych w zakresie wzroku, węchu i dotyku, sad owocowy - ponad 60 drzew, w tym stare gatunki jabłoni, grusz, śliw i wiśni, rozarium z 12-metrową altaną, modernizację istniejącego placu zabaw, wzbogacenie o mini parku linowy z trampoliną, miejscami do wspinaczki i karuzelami. W parku powstały także kolejne koła aktywności: kącik szachowy dla seniorów, siłownia pod chmurką, padok, koło szumiących traw, strefa wypoczynkowa, wyposażona w leżaki, osłonięta pergolą. Specjalne miejsce zajmuje tutaj ogród aktywności dla zwierząt - krąg treningów dla psów coraz popularniejszego sportu jakim jest Rally-o. Znajdują się tu m.in. pochylnie, płotki i tunele do treningu. Przypisy
Palau Łazienki

El Palau Łazienki [ɫaˈʑenki] (en polonès: Pałac Łazienkowski) també anomenat Palau del llac (Pałac na Wodzie) o Palau de l'illa (Pałac na Wyspie) és un palau neoclàssic al parc Łazienki a Varsòvia, Polònia. Història El palau es va construir en estil barroc a partir de 1674 per Tylman van Gameren per al comte Stanisław Herakliusz Lubomirski. Altres artistes van contribuir en la seva ornamentació com els escultors Andrzej Le Bruyn, Jakub Monaldi i Franciszek Pinck, i pintors com Marcello Bacciarelli i Jan Bogumił Plerchs. Es seu estil és de les cases de banys barrocs o "Łazienka" de forma semblant als de Bath. El 1766 el darrer rei de Polònia Estanislau August Poniatowski va comprar la finca i va convertir el pavelló de bany en una residència d'estiueig classicista amb un jardí anglès. Des del 1772 a 1793 Domenico Merlini va reestructurar l'edifici per encàrrec de Poniatowski, que el feia la seva residència d'estiu. Els Interiors foren dissenyats per Jan Chrystian Kamsetzer. Es va construir un pavelló sobre l'aigua segons els gustos xinesos de l'època. El parc, avui una barreja d'estils arquitectònics, era llavors ornat amb teules holandeses amb relleus i pintures. El palau es va guarnir amb mobiliari neoclàssic i pintures. Després de la mort d'Estanislau, el palau fou heretat per la seva família, primer pel príncep Józef Antoni Poniatowski. Després de la primera partició de Polònia, el 1817 el palau era pres pel govern rus i es convertia en una de les residències del gran duc Constantí Pavlovitx de Rússia. Després que Polònia recobrés la independència el 1918 es convertia en un museu nacional, formant part de Col·lecció d'Art Nacional, i després del tractat de Riga (1921) s'omplia de les col·leccions que els russos havien tornat. Una vegada més, les obres foren evacuades durant el setge de Varsòvia de 1939 al Museu Nacional de Varsòvia. Durant l'ocupació alemanya de la Segona Guerra Mundial, el palau fou tancat al públic polonès. Les forces alemanyes li casaren foc després de la sublevació de Varsòvia, però les forces alemanyes es retiraren abans que tinguessin temps d'enllestir els seus plans d'enderrocar l'edifici. Malgrat la seva reconstrucció un cop acabada la guerra, molta de la seva decoració d'interior original fou malmesa pel foc. Després de la guerra el Palau es convertiria en propietat del Museu Nacional de Varsòvia, allotjant també el Museu de Bany Reial. Les obres de restauració van durar molts anys fins als anys 60. L'any 2019, el palau va ser l'11è a la llista de palaus i monuments més visitats del món, i va atreure més de 4,9 milions de visitants. Galeria de fotos Referències Enllaços externs Museu de bany reial Arxivat 2007-09-30 a Wayback Machine. (anglès) Pàgina oficial (anglès)
Palác Łazienki

Palác Łazienki je královské historické sídlo zbudované ve Varšavě na levém břehu řeky Visly. Historie Objekt byl vybudován roku 1793 daleko od města Varšavy. Jak se však postupem času metropole Polska rozrůstala, dosáhla až k paláci Łazienki a čtyřiasedmdesáti hektarovému parku rozkládajícímu se v jeho těsném okolí. Vlivem toho se areál ocitl na okraji centrální části města. Původně se v místech, kde je palác zbudován, nacházely lázně ze 17. století, které byly dle návrhu italského architekta Dominica Merliniho přebudovány na okázalý palác v klasicistním slohu. Jako své letní sídlo objekt využíval i poslední polský monarcha Stanislav II. August Poniatowski. Postupně se komplex budov rozrůstal, když k zámku přibylo divadlo, vila Bílý dům či oranžérie. Další stavební úpravy byly realizovány v okolí paláce, kde vznikly vodní kanály či stezky, vlivem čehož se celý areál proměnil na park a zahradu v anglickém stylu. Od roku 1818 si může veřejnost přijít zámek prohlédnout. Vlastní zámek se nachází na ostrově umístěném do středu umělého jezírka. V centrální budově, označované za „Palác na ostrově“, je možné zhlédnout výtvarná díla či si prohlédnout galerie. Nacházelo se zde až 2500 výtvorů. Sice byla část z maleb poničena nebo rozkradena, nicméně obrazy ze sbírky vytvářené Stanislavem Augustem zůstaly zachovány. V domě se dále nachází jídelna, ve které polský král pořádal pravidelné čtvrteční večerní programy, jejichž hosty bývaly významné osoby jak kulturního, tak rovněž i politického života. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu palác Łazienki na Wikimedia Commons
Schloss Łazienki

Das Schloss Łazienki (polnisch Pałac Łazienkowski), auch Schloss auf der Insel (Pałac Na Wyspie) oder Schloss auf dem Wasser (Pałac Na Wodzie) genannt, wurde im 17. Jahrhundert in Warschau unter der Leitung Tylman van Gamerens für Graf Stanisław Herakliusz Lubomirski, den Eigentümer von Schloss Ujazdów, errichtet. Geschichte Von 1772 bis 1795 ließ Domenico Merlini das Schloss im Łazienki-Park für König Stanislaus August Poniatowski umbauen, der es zu seiner Residenz machte. Im Inneren wurde die Badeanstalt im chinesischen Stil gestaltet, der in der Epoche des Klassizismus sehr beliebt war. Zu sehen sind vor allem Reliefs und bemalte holländische Kacheln, Möbel und Gemälde aus der Zeit der Aufklärung. Das Äußere dominiert eine von Säulen getragene Attika mit allegorischen Statuen. Das Schloss befindet sich auf einer künstlichen Insel im Łazienki-See, die durch zwei Arkadenbrücken mit dem Festland verbunden ist. Der längliche Łazienki-See wird von der Insel in zwei Teile, den kleineren nördlichen und den größeren südlichen See geteilt. Im Erdgeschoss befinden sich das Bacchuszimmer, die königlichen Bäder, der Ballsaal, das Porträtkabinett, der Salomonsaal, die Rotunde mit den Figuren der polnischen Könige, die untere Gemäldegalerie, die Schlosskapelle und der Speisesaal, in dem die berühmten Donnerstagstreffen stattgefunden haben, zu denen König Stanislaus August Poniatowski wöchentlich wichtige Künstler und Freimaurer seiner Zeit einlud. In der ersten Etage befinden sich die königlichen Appartements, die obere Gemäldegalerie, das Balkonzimmer, das Königskabinett, die königlichen Schlafgemächer, die Garderobe und das Offizierszimmer. Die skulpturale Ausstattung stammt von André le Brun. Das Schloss Łazienki wurde nach dem Warschauer Aufstand 1944 von der deutschen Wehrmacht beschädigt und nach dem Zweiten Weltkrieg vom polnischen Staat wiederaufgebaut. Siehe auch Schloss Ujazdów Schloss Wilanów Liste der Paläste in Warschau Weblinks Muzeum Łazienki Królewskie Bildergalerie Kugelpanorama Einzelnachweise
Palais Łazienki

Le palais Łazienki (polonais : Pałac Łazienkowski, ou Pałac na Wyspie, ou Pałac na Wodzie) est un palais situé à Varsovie en Pologne, plus précisément dans le parc Łazienki (arrondissement de Śródmieście). Il s'agit d'un des monuments les plus visités au monde. Histoire Collection Parmi les collections, on peut citer La Lavandière de Gabriel Metsu, ou encore Femme avec une bougie du peintre autrichien néo-classique Martin Ferdinand Quadal. Références Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Łazienki Palace » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de Varsovie
Palazzo sull'acqua

Il Palazzo sull'acqua (in polacco: Pałac Na Wyspie), noto anche come Palazzo dei Bagni (in polacco: Pałac Łazienkowski) o Palazzo Łazienki, è un palazzo classicista situato all'interno del Parco Łazienki di Varsavia. Costruito vicino al castello di Ujazdów, era originariamente un padiglione barocco delle Terme; fu commissionato dal conte Stanisław Herakliusz Lubomirski a Tylman di Gameren nel 1683–1689. L'edificio, eretto alla fine del XVII secolo e con pianta quadrata, era riccamente decorato con stucchi, statue e dipinti; delle decorazioni originali e dei dettagli architettonici, sono sopravvissuti solo in parte a causa dei bombardamenti durante la Seconda guerra mondiale. Nel 1766 il re Stanislao II Augusto Poniatowski acquistò la tenuta e convertì il complesso edilizio in una residenza estiva neoclassica, con giardino all'inglese. Nel 1772–1793 fu ricostruito da Domenico Merlini e Jan Chrystian Kamsetzer. Durante le fasi finali della Seconda guerra mondiale, i tedeschi in ritirata devastarono l'interno del palazzo e praticarono dei fori nella struttura portante dell'edificio in programmazione di una sua eventuale demolizione. In seguito alla conclusione del conflitto bellico, nel secondo dopoguerra il palazzo subì un profondo restauro. Note Bibliografia Władysław Tatarkiewicz, Łazienki warszawskie (Warsaw's Łazienki), Edmund Kupiecki, Warsaw, Wydawnictwo Arkady, 1968. Władysław Tatarkiewicz, Łazienki królewskie i ich osobliwości (The Royal Baths and Their Curiosities), Krzysztof Jabłoński, Warsaw, Wydawnictwo Arkady, 1986, ISBN 83-213-3162-9. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo sull'acqua Collegamenti esterni Sito ufficiale, su lazienki-krolewskie.pl.
Łazienkipalatset

Łazienkipalatset (polska: Pałac Łazienkowski) är ett museum i Warszawa i Polen. Det är inrymt i ett renoverat palats från 1600-talet som ligger i stadens största park, Łazienkiparken. Byggnaden uppfördes av prins Stanisław Herakliusz Lubomirski som ett badhus i rokokostil och övertogs 1776 av kung Stanislav II August som lät bygga om den till ett sommarpalats med en engelsk park. Palatset ligger på en konstgjord ö i en liten sjö och kallas därför också palatset vid vattnet (polska: Pałac na wodzie) eller palatset på ön (polska: Pałac na Wyspie). Till ön leder två övertäckta broar med joniska pelare. Palatsets interiör förstördes och målningarna brändes av tyska trupper efter Warszawaupproret år 1944. Efter andra världskriget byggdes det upp igen och år 2012–2014 restaurerades delar av interiören. Källor Externa länkar officiell hemsida Wikimedia Commons har media som rör Łazienkipalatset.﻿