NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pędzewie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pędzewie – filialna świątynia katolicka w Pędzewie, należąca do parafii św. Stanisława Kostki w Złejwsi Wielkiej. Wzniesiono ją jako kaplicę ewangelicką. Historia Obiekt został wybudowany w 1843. W okresie II Rzeczypospolitej należał do gminy ewangelickiej znajdującej się w strukturach superintendentury (diecezji) toruńskiej Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Świątynia służyła ewangelikom do 1945, po czym została ograbiona. Następnie przejęto ją na potrzeby kultu katolickiego. Architektura i wystrój Jest to gmach szachulcowy z wypełnieniem ceglanym. Wzniesiono go na planie prostokątnym. Budowla salowa, zamknięta dachem dwuspadowym z karpiówki koronkowej. We wnętrzu znajduje się rzeźba Chrystusa z I ćwierci XX w. Obiekt jest wyposażony w dzwony z 1835. Świątynia jest otoczona cmentarzem, na którym pochowani są wierni różnych wyznań. Przypisy
Plac Konstytucji 3 Maja we Wrocławiu

Plac Konstytucji 3 Maja we Wrocławiu (Fontaneplatz, Fränkelplatz, Plac Konstytucji) – plac położony we Wrocławiu na obszarze Przedmieścia Oławskiego, w sąsiedztwie dworca kolejowego Wrocław Główny. W rejonie tego placu znajdowała się niegdyś Rogatka Strzelińska. Wytyczenie placu nastąpiło w 1856 r. w ramach szerzej prowadzonych prac wykonywanych na podstawie pierwszego planu regulacji przedmieść. Jego przeznaczeniem w ówczesnym czasie było stworzenie rezerwy terenu pod potrzebny handlu. Według tych planów sam plac miał być większy niż obecny, gdyż miał sięgać obecnej ulicy Tadeusza Kościuszki. Początkowo plac miał kształt trójkąta, gdyż część terenu zajmował cmentarz żydowski. Gdy w 1909 r. cmentarz został przecięty ulicą stanowiącą przedłużenie obecnej ulicy Dworcowej, teren po wschodniej stronie tej ulicy stał się częścią placu. Relikt cmentarza został ostatecznie zlikwidowany w 1938 r.. Przed wojną plac otoczony był zabudową mieszkaniową, na którą składały się czynszowe kamienice. Współcześnie zachowała się północna pierzeja tej zabudowy. Sam teren placu urządzony został w formie zieleńca, w ramach którego zbudowano także fontannę. Zlokalizowany był tu także słup ogłoszeniowy z zegarem, tzw. Normaluhr. W okresie powojennym, do 1994 r., zlokalizowany był tu jeden z dworców autobusowych Wrocławia PKS Wrocław Centralny, który przeznaczony był głównie dla połączeń dalekobieżnych. Dworzec został zamknięty, gdy ukończono budowę nowego obiektu przy ulicy Suchej. Obecnie znajduje się budynek hotelowo-biurowy z funkcją handlową i parkingiem podziemnym Silver Tower Center oddany do użytkowania w październiku 2014 r. . Obszar ten otoczony jest ulicami: Stanisława Małachowskiego, Jana Henryka Dąbrowskiego, Dworcową i ulicą przypisaną do Placu Konstytucji 3 Maja , której długość wynosi około 107 m . Nazwy placu: Fränkelplatz do 22.06.1934 r. Fontaneplatz od 22.06.1934 r. Plac Konstytucji 3 Maja od 1945 r. do 22.11.1952 r. Plac Konstytucji od 22.11.1952 r. do 24.09.1981 r. Plac Konstytucji 3 Maja od 24.09.1981 r. – nadal Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). MateuszM. Kokoszkiewicz MateuszM., Srebrna wieża już otwarta, „Dom (dodatek do Gazety Wyborczej)”, 44 (477), Wrocław, 29 października 2014, s. 1, 2-3, ISSN 1506-5855 . MiłoszM. Turowski MiłoszM., Silver Tower Center gotowy w październiku, „Biznes/Aktualności”, Wrocław: www.wroclaw.pl, 6 sierpnia 2014 [dostęp 2014-10-31] . Wratislavia.net, Niemiecko-polski słownik nazw ulic, www.wratislavia.net, 2012 [dostęp 2014-10-31] (pol.). ZDiUM, Wykaz dróg przebiegających przez miasto Wrocław, „ZDiUM/Infrastruktura/Ulice”, Ewa Mazur, Wrocław: Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta, 27 sierpnia 2014 [dostęp 2014-10-30] [zarchiwizowane z adresu 2014-10-31] . Linki zewnętrzne wroclaw.fotopolska.eu Pl. Konstytucji 3-go Maja (data dostępu: 2014-10-31) dolny-slask.org.pl Pl. Konstytucji 3-go Maja (data dostępu: 2014-10-31)
Muzeum Historyczne „Skarb” w Policach

Muzeum Historyczne „Skarb” w Policach – muzeum z siedzibą w Policach. Placówka jest prowadzona przez Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Polickiej „Skarb” na terenie dawnej fabryki benzyny syntetycznej Hydrierwerke Pölitz AG. Stowarzyszenie działa i udostępnia do zwiedzania teren fabryki od 2006 roku. W 2010 roku w dwóch schronach, mieszczących siedzibę stowarzyszenia, zorganizowana została wystawa, poświęcona historii Polic, dawnej fabryki oraz obozów, których więźniowie pracowali przy produkcji benzyny. Ponadto muzeum posiada zbiory militariów, techniki użytkowej oraz dokumentów i fotografii, w większości obejmujące okres II wojny światowej. Bezpłatne zwiedzanie terenu fabryki oraz muzeum odbywa się w każdą sobotę o godzinie 10. Grupa jest oprowadzana przez członków Stowarzyszenia. Bibliografia Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Polickiej "Skarb". skarb.police.pl. [dostęp 2015-08-24]. (pol.).
Lądowisko Polinar Kraków-Dąbie

Lądowisko Polinar Kraków-Dąbie – śmigłowcowe lądowisko w Krakowie, w województwie małopolskim. Lądowisko należy do P.H.U. "Polinar". Lądowisko figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego od 2014 pod numerem 278. Przypisy Linki zewnętrzne Heliport Kraków EPHK. Polinar Robinson. [dostęp 2018-01-13].
Kościół św. Marcina w Połańcu

Kościół świętego Marcina w Połańcu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Połaniec, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Połaniec diecezji sandomierskiej. Najstarszą częścią kościoła jest murowana kaplica Matki Bożej Różańcowej wzniesiona pod koniec XVII wieku lub na początku XVIII stulecia, dzięki staraniom Stanisława Szembeka, chorążego sandomierskiego. Do niej została dobudowana neoromańska świątynia. Budowę prowadził najpierw ksiądz kanonik Leon Kowalski, a następnie ksiądz Feliks Braziewicz. Prace budowlane zostały zapoczątkowane wykopami w 1890 roku. W dniu 4 października 1893 roku został poświęcony kamień węgielny przez biskupa sandomierskiego Antoniego Franciszka Sotkiewicza. Świątynia została ukończona w 1899 roku. W dniu 29 lipca 1900 roku kościół został konsekrowany przez wspomnianego wyżej biskupa Antoniego Franciszka Sotkiewicza. Projektantem budowli był architekt Napoleon Statowski. W latach 1937–1939, podczas urzędowania księdza Rębowskiego, wnętrze kościoła zostało wymalowane oraz wymieniono pokrycie dachu z dachówek na blachy. Zobacz też Zbrodnia połaniecka Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Pruszkowie

Kościół świętego Kazimierza w Pruszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pruszkowskiego archidiecezji warszawskiej. Historia Projekt kościoła opracował inżynier architekt Czesław Domaniewski w 1902 roku. W 1903 roku odbyło się pierwsze zebranie komitetu organizacyjnego z mieszkańcami Pruszkowa, w czasie którego została zebrana gotówka w rublach. Plac pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 6 lipca 1907 roku przez proboszcza parafii w Żbikowie, księdza Mariana Szczuckiego. W pierwszej fazie budowy zostały wzniesione fundamenty i mury świątyni do 5 metrów wysokości. Kościół został tak usytuowany, że wybudowana wcześniej drewniana kaplica znalazła się w budowanej środkowej nawie. W grudniu 1909 roku kuria metropolitalna w Warszawie mianowała księdza Edwarda Detkensa rektorem kaplicy filialnej w Pruszkowie. Ksiądz Detkens pełnił funkcję rektora do 31 grudnia 1911 roku. W 1910 pracownicy Fabryki Fajansu zakupili dzwon "Jan", który został powieszony w drewnianej dzwonnicy obok wejścia do kaplicy. Został on wywieziony w 1915 przez wycofujących się z Pruszkowa Rosjan. Na miejsce Edwarda Detkensa został powołany ksiądz Witold Rostkowski, który w maju 1912 roku rozpoczął drugi etap budowy kościoła: jego mury zostały wzniesione pod dach, który został częściowo pokryty dachówką. W dniu 9 czerwca 1913 roku została erygowana parafia św. Kazimierza w Pruszkowie przez arcybiskupa warszawskiego, księdza Aleksandra Kakowskiego. Jej pierwszym proboszczem został mianowany ksiądz Wincenty Burakowski. Nie kontynuował on prac budowlanych, ponieważ uniemożliwił je wybuch I wojny światowej. W październiku 1914 roku nieukończona świątynia została uszkodzona przez pociski artyleryjskie. W 1916 roku nowym proboszczem parafii został mianowany ksiądz Jan Kęsicki. W związku z tym, że trwały nadal działania wojenne, nie prowadził żadnych prac budowlanych, tylko zabezpieczył świątynię przed dewastacją. Dopiero w 1919 roku ksiądz proboszcz Edward Tyszka przystąpił do kontynuowania przerwanej budowy. Został reaktywowany Komitet Budowy Kościoła, którego przewodniczącym został Józef Bielawski. Rozpoczął on swoją działalność od zbierania środków finansowych na dokończenie budowy świątyni. Dzięki zebranym środkom finansowym, latem 1922 roku rozpoczęto dalszą budowę kościoła. W dniu 9 grudnia 1923 roku nowa świątynia została poświęcona przez księdza kardynała Aleksandra Kakowskiego. W latach 1924–1926 zostały wybudowane obydwie wieże. W 1926 zostały wybudowane mury pod chór kościelny. W 1928 roku na chórze zostały umieszczone organy. W latach 1929–1931, i po przerwie w latach 1934-1936 budowane było prezbiterium i dolny kościół. Pierwsze nabożeństwo w ukończonej świątyni zostało odprawione w dniu 17 października 1936 roku. W dniu 2 marca 2014 roku budowla została konsekrowana. Zobacz też parafia św. Kazimierza w Pruszkowie Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Przytyku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Przytyku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu przytyckiego diecezji radomskiej. Historia i architektura Obecna świątynia została zaprojektowana przez architekta Stefana Szyllera i wybudowana w latach 1932-1936 dzięki staraniom księży Jana Lipinskiego i Władysława Dziubka. Budowla została konsekrowana w 1962 roku przez biskupa Piotra Gołębiowskiego. Jest to kościół wzniesiony w stylu neobarokowym, z cegły, posiadający trzy nawy typu halowego. W nawach znajdują się sklepienia kolebkowe oparte na gurtach z lunetami, w prezbiterium mieszczą się sklepienia krzyżowe. Fasada posiada dwie wieże, część środkowa jest zakończona szczytem flankowanym ślimacznicami. Detal architektoniczny reprezentuje styl eklektyczny i neobarokowy, został wybudowany w formie portali i gzymsów. W prezbiterium świątyni można zobaczyć obraz namalowany przez Jana Henryka Rosena, przedstawiający Znalezienie Krzyża Świętego. Obraz znajduje się na miejscu nadścienia ołtarza głównego. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół św. Doroty i św. Jana Ewangelisty w Radomiu

Kościół świętej Doroty i świętego Jana Ewangelisty w Radomiu – rzymskokatolicki kościół znajdujący się obecnie w Muzeum Wsi Radomskiej. Kościół został zbudowany w 1749 roku w miejscowości Wolanów. Ufundowała go miecznikowa stężycka, Anna Kwaśniewska. W 1896 roku do drewnianej części została dobudowana murowana w stylu neogotyckim. W 1994 roku świątynia została przeniesiona do Muzeum Wsi Radomskiej, ale już bez części murowanej. W 1996 roku budowla została na nowo zestawiona. Kościół został wzniesiony z drewna i posiada konstrukcję zrębową. Jest obity gontem, jego frontowa część na wysokości dachu posiada szalunki. Zrąb został wykonany z modrzewiowych bali. Jest to budowla orientowana, posiadająca jedną nawę. Jej prezbiterium jest węższe od nawy i zamknięte jest trójbocznie, z boku mieści się zakrystia. Świątynia nakryta jest gontowym dachem dwukalenicowym. Na nim jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę zakończona blaszanym hełmem z latarnią. Wew wnętrzu znajduje się płaski strop. Ściany są ozdobione polichromią z XVIII wieku. Ołtarz główny, dwa boczne i ambona pochodzą z II połowy XVIII wieku i reprezentują styl barokowy. Ławki zostały wykonane w stylu barokowym i klasycystycznym. Kamienna chrzcielnica pochodzi z II połowy XV wieku, reprezentuje styl późnogotycki i jest ozdobiona tarczami herbowymi Łabędź i Tępa podkowa. Kamienna kropielnica reprezentuje styl gotycki. W ołtarzu są umieszczone rzeźby pochodzące z XV i XVI wieku. W suficie są umieszczone otwory wentylacyjne, wkomponowane w polichromię. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Radzanowie

Kościół św. Franciszka z Asyżu w Radzanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu strzegowskiego, diecezji płockiej. Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym według projektu Stefana Szyllera w latach 1924–1932. Kościół został zbudowany dzięki staraniom księży: Sławomira Zalewskiego i Józefa Jagodzińskiego. Budowla została konsekrowana w dniu 28 maja 1934 roku przez biskupa Leona Wetmańskiego. W latach 1958–1959 kościół otrzymał nową polichromię. Od 1980 świątynia jest gruntownie remontowana. W ramach tych prac zostały wymienione: dach, zewnętrzne tynki, sklepienie i instalacja elektryczna. Wnętrze zostało ponownie wymalowane, zostały odnowione ołtarze a także wzbogacono budowlę o nowe meble i nowe organy. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII wieku, namalowany przesz szkołę flamandzką, pochodzący ze zrujnowanego na początku XIX wieku kościoła świętych Filipa i Jakuba w Zgliczynie Kościelnym. Ambona w stylu rokokowo-klasycystycznym pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. Do zabytków ruchomych kościoła należą: barokowy drewniany krucyfiks z XVIII wieku, Monstrancja z blachy złoconej i srebrzonej, klasycystyczna z XVIII/XIX wieku, obraz św. Rocha z połowy XVIII wieku. Przypisy
Augustowo (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Augustowo” – rezerwat leśny o powierzchni 6,76 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim i gminie Dobrcz. Został utworzony zarządzeniem nr 105 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 27 maja 1963 roku w celu zachowania wierzby borówkolistnej Salix myrtylloides. Rozporządzeniem Nr 5/2004 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 3 lutego 2004 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Augustowo” (Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. Nr 8, poz. 80) zmieniono cel ochrony rezerwatu. Wskazano iż „rezerwat uznaje się w celu zachowania ze względów naukowych i przyrodniczych fragmentu lasu bagiennego typu ols z typowo wykształconymi zespołami roślinnymi: ols torfowcowy i ols porzeczkowy.” Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2014 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Augustowo” (Dz. Urz. Woj. Kuj. - Pom. poz. 1715) zaktualizowano dane dotyczące rezerwatu oraz wyznaczono otulinę po stronie południowej rezerwatu, na powierzchni 2,43 ha. Obszar rezerwatu w większości podlega ochronie czynnej, jedynie 0,30 ha jest objęte ochroną ścisłą. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Wysoczyzna Świecka, w kompleksie leśnym przylegającym od południa do jeziora Borówno. Znajduje się w leśnictwie Strzelce, nadleśnictwo Żołędowo. Charakterystyka Przedmiotem ochrony w rezerwacie są zbiorowiska lasów porastających tereny podmokłe: ols porzeczkowy i ols torfowcowy o strukturze kępkowej. Teren rezerwatu zajmuje torfowisko przejściowe o długości 700 m i szerokości około 130 m położone w niewielkim obniżeniu wśród borów sosnowych i pól uprawnych. Jest ono porośnięte roślinnością charakterystyczną dla torfowisk zarówno niskich, jak i wysokich. Głównymi gatunkami drzewiastymi są: brzoza omszona, wierzba szara, wierzba uszata, łozina, olsza czarna. W podmokłych zaroślach złożonych z tych drzew w północnej części rezerwatu, wśród podszytu położonego z wierzby szarej, kruszyny i wierzby uszatej, występuje wierzba borówkolistna. Jest krzewem dochodzącym w rezerwacie do 0,5 m wysokości i osiągającym południowy zasięg występowania. Nowsze badania wykazały przekształcanie się zbiorowisk torfowiskowych na terenie rezerwatu w leśne, co jest następstwem obniżania poziomu wód gruntowych. Zobacz też Borówno (jezioro na Wysoczyźnie Świeckiej) Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody - Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ISBN 83-7096-531-8
Kościół św. Anny w Różanie

Kościół świętej Anny w Różanie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Różan diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została ufundowana zapewne przez królową Annę Jagiel­lonkę w 1. połowie XVI stulecia, od 1609 roku budowla była wielokrotnie przebudowywana. W latach 1780 i 1837 świątynia została gruntownie wyremontowana. W latach 1907–1913 dzięki staraniom księdza proboszcza Remigiusza Jankowskiego i księdza proboszcza Klemensa Sawickiego kościół został ostatni raz przebudowany według projektu architekta Stefana Szyllera. Rozebrana została środkowa część korpusu i został wybudowany nowy, prostopadły do dawnej osi świątyni. Dawne prezbiterium oraz zachodnia część nawy zostały przebudowane na kaplice tworzące coś w rodzaju transeptu. Powstała wtedy obecna neogotycka budowla. Podczas pierwszej i drugiej wojny światowej świątynia została poważnie zniszczona. Odbudowywali ją w latach 1940–1977 księża proboszczowie: Stanisław Puchaczewski i Kazimierz Maj. W la­tach 1993–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza Jana Pawłowskiego budowla została przykryta blachą miedzianą i zabezpieczona przed wilgocią. Od 2002 roku dzięki staraniom księdza proboszcza Ryszarda Kłosińskiego została poddana renowacji polichromia, a także zlecono aranżację wnętrza świątyni profesorowi Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, panu Pawłowi Jakubowskiemu. Galeria Przypisy
Schronisko PTTK Przysłop pod Baranią Górą

Schronisko PTTK Przysłop pod Baranią Górą – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, w Beskidzie Śląskim na Przysłopie pod Baranią Górą, na wysokości 951 m n.p.m. Historia Pierwszy budynek schroniska pochodził jeszcze z końca XIX wieku. Był to drewniany domek myśliwski arcyksięcia Fryderyka Habsburga, zbudowany w 1897 jako baza wypadowa do polowań na głuszce. Budynek został zdewastowany pod koniec I wojny światowej i początkowo pozostawał w dyspozycji Lasów Państwowych. Dopiero po kilku latach został przejęty przez Górnośląski Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, który go wyremontował i 15 lipca 1925 oddał do użytku turystom. II wojnę światową budynek przetrwał szczęśliwie bez zniszczeń. W 1946 został ponownie oddany do użytku. W 1953 Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze wykupiło go od Lasów Państwowych. W latach 1973–1979, w związku z nasilającym się ruchem turystycznym, PTTK postawiło nowy, murowany, trzypiętrowy budynek schroniska. W 1985 stary, pohabsburski budynek, wyłączony już wcześniej z użytku turystów, rozebrano i przeniesiono do Wisły na ulicę Lipową, gdzie stoi do dziś, jako siedziba Oddziału PTTK w Wiśle. Przy schronisku znajduje się drewniany budynek gospodarczy starego schroniska (tzw. "GOPR-ówka"), mieszczący obecnie Baraniogórski Ośrodek Historii Turystyki Górskiej „U źródeł Wisły”. Warunki pobytu Schronisko dysponuje obecnie ponad 90 miejscami noclegowymi. Znajduje się tu również kuchnia i duża stołówka. Szlaki turystyczne Przy schronisku przebiegają szlaki turystyczne: niebieski z Rupienki, zielony z Istebnej i czerwony (Główny Szlak Beskidzki) z Kubalonki – wszystkie na szczyt Baraniej Góry. Przebiega także ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza na Baranią Górę – znajdują się tutaj punkty 11, 12 i 13. Galeria Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 255–266. ISBN 978-83-925599-3-1.
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sędziszowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sędziszowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Sędziszów, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu sędziszowskiego diecezji kieleckiej. Obecny murowany kościół został wzniesiony w latach 1771-1786 przez właścicielkę Sędziszowa, Urszulę z Morstinów Dembińską i starostę rogowskiego Stanisława Oraczewskiego. W 1786 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Jana z Dębowej Góry Dembowskiego w 1786 roku. W 1901 roku ówczesny proboszcz ksiądz Piotr Waśkiewicz zauważył rysy w murach świątyni. W kwietniu 1902 roku zawaliło się sklepienie kościoła. Ksiądz Waśkiewicz dzięki dobrowolnym datkom wyremontował świątynię. W 1904 roku spaliły się: dach, dzwonnica i plebania. Ksiądz Waśkiewicz musiał ponownie odbudowywać kościół. W związku z tym, z oryginalnej późnobarokowej świątyni dotrwały do dziś boczne ściany nawy i fasada. W dniu 25 kwietnia 1914 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Augustyna Łosińskiego. Budowla posiada ołtarz główny i dwa boczne wzniesione w stylu rokokowym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej w typie Santa Maria Maggiore. Dwa ołtarze boczne noszą wezwania Chrystusa na krzyżu i świętej Anny. W kościele znajdują się również epitafia marmurowe z XVIII – XIX wieku upamiętniające kolatorów oraz malowidła ścienne przedstawiające sceny z życia Chrystusa i Matki Bożej, wizerunki świętych i sceny biblijne. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Skórczu

Kościół Wszystkich Świętych w Skórczu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Skórcz, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Skórcz diecezji pelplińskiej. Historia Świątynia ufundowana przez zakon krzyżacki w XIV stuleciu. Jej budowa rozpoczęła się zapewne w latach 1309-1327. W latach 1581–1596 kościół należał do luteran, ale dzięki wstawiennictwu biskupa Hieronima Rozdrażewskiego, został oddany katolikom. W XVII stuleciu budowlę rozbudowano i odrestaurowano: dobudowano przedsionek (portyk) od strony południowej oraz odnowiono dach i wieżę. W 1883 roku na nowo wybudowano górną część wieży z kopułą i wyremontowano strop. W latach 1927–1938 świątynia została gruntownie przebudowana: odnowiono transept razem z kruchtami i zakrystią, zakończono budowę chóru i sklepienia nad prezbiterium a także wymalowano wnętrze. W marcu 1945 roku wieża kościelna została uszkodzona, odbudowano ją w latach 1957-1959. W 1974 roku świątynię ponownie wymalowano i zamontowano nowe organy. W 1988 roku przebudowano częściowo prezbiterium, a w 1996 roku wyremontowano dach. W 1999 roku wnętrze budowli przeszło gruntowną renowację: wymalowano ściany, odnowiono ołtarze i zabytkowe żyrandole, gruntowny remont przeszła zakrystia, urządzono ponownie Kaplicę Matki Bożej w północnej nawie świątyni. W latach 2000–2003 kościół otrzymał iluminację, wybudowano droga procesyjna razem ze schodami z kostki granitowej, zamontowano nowy ołtarz razem z amboną z dolomitu na podstawie z granitu. Mury starej części świątyni zostały poddane konserwacji. Z ofiar parafian zamontowano nowe witraże. Jeden z nich ufundował ksiądz kardynał Johannes Joachim Degenhardt z niemieckiej archidiecezji paderborńskiej. Nagrobki Na terenie przykościelnym pochowano m.in. miejscowych kapłanów: ks. Konstantego Podlaszewskiego (1852-1916), ks. kanonika Leona Meggera (1910-1975). Przypisy