NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Basílica del Corpus Christi

La basílica del Corpus Christi (en polaco: Kościół Bożego Ciała) es una iglesia de culto católico y estilo gótico situada en la ciudad de Cracovia, distrito de Kazimierz, Polonia. La ordenó construir el rey Casimiro III el Grande en 1335. Los principales materiales que se emplearon fueron el ladrillo y la piedra. Historia La obra se inició en 1340 y fue finalizada a mitad del siglo XV. En 1405 se construyó un monasterio gótico anexo, quedando integrada la iglesia en el mismo. Está ocupado por la Orden de canónigos regulares del Santísimo Salvador Lateranense, rama de los Canónigos regulares de san Agustín.​ Leyenda Existe una antigua leyenda sobre el origen del templo, según la cual unos ladrones robaron la custodia de la Iglesia de los Santos Inocentes, creyendo que era de oro. Al comprobar que estaba fabricada con cobre, la tiraron en un terreno pantanoso en el actual barrio de Kazimierz. Poco después, el objeto comenzó a producir un extraño resplandor azul, por lo que se organizó una procesión de carácter oficial para averiguar la procedencia de la luz. Cuando se encontró el ostensorio, el rey Casimiro III de Polonia prometió construir una iglesia en el lugar como desagravio, a la que se daría el nombre de Corpus Christi para expiar el sacrilegio que habían cometido los ladrones. Interior El interior posee elementos góticos y barrocos, destacando el púlpito de 1750, con forma de barca sustentado por sirenas, el órgano, la sillería del coro y numerosos altares. El templo sufrió una gran devastación con motivo de la invasión sueca de Polonia en 1655, lo que explica el predominio de la decoración en estilo barroco. En el altar mayor se encuentra el lienzo Adoración de los pastores, realizado por Tomas Dolabella en 1637. También puede contemplarse el sepulcro de San Stanisław Kazimierczyk, canonizado en 2010 por Benedicto XVI.​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica del Corpus Christi.
Basilica del Corpus Domini (Cracovia)

La Basilica del Corpus Domini (in polacco Bazylika Bożego Ciała) è una chiesa gotica che si trova all'interno del quartiere Kazimierz di Cracovia. Storia La costruzione della basilica venne ordinata da Casimiro III nell 1335 ma la costruzione iniziò a partire dal 1385 e durò fino a circa la metà del XV secolo. Originariamente era destinata a essere una chiesa monastica, il che spiega il grande appezzamento di terreno su cui sorge e la presenza di un cimitero monastico. Nel 1404 il re Ladislao II Jagełłone lo assegnò ai canonici regolari lateranensi, una congregazione che aveva portato da Kłodzko. Interno Nel 1655, durante la seconda guerra del Nord, la chiesa venne depredata e l'interno completamente devastato dall'invasione svedese passata alla storia con il nome di Diluvio. Questo spiega perché l'interno della chiesa sia caratterizzato dalla mescolanza tra l'architettura gotica polacca e quella barocca. La chiesa è nota per contenere uno degli stalli del coro barocco più belli dell'Europa centrale. La Basilica del Corpus Domini ospita gli organi più grandi di Cracovia e lo strumento principale è stato costruito tra il 1958 e il 1963 utilizzando alcuni elementi del vecchio organo risalente agli anni settanta del Settecento. Gli organi hanno un totale di 5 950 canne e 25 campane e il loro suono a 70 metri di distanza l'uno dall'altro regala all'ascoltatore un'esperienza unica. All'interno della basilica è sepolto Bartolomeo Berrecci, l'artista rinascimentale che progettò la Cappella di Sigismondo nella Cattedrale di Cracovia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Basilica del Corpus Domini (Cracovia) Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bozecialo.net. (EN) Basilica del Corpus Domini (Cracovia), in GCatholic.org.
Базилика Божьего Тела (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-24 от 28 марта 1931 года. Базилика Божьего Тела (пол. Bazylika Bożego Ciała) — католическая церковь готического архитектурного стиля, находящаяся в Кракове, Польша. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Строительство сегодняшнего храма было начато в 1385 году на месте деревянной церкви и было закончено в 1405 году. В 1405 году Владислав II Ягелло пригласил монахов из монашеского ордена латеранских каноников служить в этой церкви. Для них позднее был построен возле церкви монастырь. Представители этого монашеского ордена служат в базилике Божьего Тела до настоящего времени. В середине XV века в этом храме служил известный краковский проповедник Станислав Казимерчик, причисленный к лику блаженных. Щипец фасада был достроен в 1500 году. Звонница была построена в 1566—1582 гг. 28 марта 1931 года церковь была внесена в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. 24 января 2005 года Римский папа Иоанн Павел II издал декрет, причисляющий церковь Божьего Тела в Кракове к малой базилике. Примечания Источник Przewodnik: Bazylika i Klasztor Bożego Ciała Kanoników Regularnych Laterańskich na Kazimierzu w Krakowie, Kazimierz Łatak CRL. Przewodnik po zabytkach Krakowa, Michał Rożek, Wydawnictowo WAM, 2006. Ссылки История храма и галерея (пол.)
Plac Piastowski w Łodzi

Plac Piastowski – plac w Łodzi położony w dzielnicy Bałuty pomiędzy ulicami: Lutomierską, Bazarową i Rybną. Obecnie pełni funkcję skweru wypoczynkowego, jest to także teren zielony. Posiada cechy parku: rośnie tam dużo drzew oraz biegną alejki. Historia Plac Piastowski swą historię zaczyna w 1902 roku. Powstały tam wtedy hale targowe ufundowane przez Giuseppe Tanfaniego, zięcia łódzkiego przemysłowca Juliusza Heinzla. Dlatego plac ten nazywał się wówczas Bazarowy. Zabudowania wokół placu zaprojektowane zostały przez Dawida Landego. Plac był podczas okupacji niemieckiej miejscem publicznych egzekucji w związku z położeniem na terenie Litzmannstadt Ghetto. Tablica pamiątkowa znajdująca się na placu upamiętnia tamte przykre wydarzenia. Nazwa placu została zmieniona po II wojnie światowej na cześć fundatora na Tanfaniego. Targowisko zostało zlikwidowane w 1956 roku, a w jego miejscu urządzono skwer. Przypisy
Becherovská tisina

Becherovská tisina je národní přírodní rezervace v katastrálním území obce Becherov v okrese Bardejov v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1954 a jeho rozloha je 24,13 hektaru. Předmětem ochrany je lokalita největšího původního výskytu tisu červeného (Taxus baccata) ve flyšové oblasti Karpat. Reference
Rezerwat przyrody Becherovská tisina

Rezerwat przyrody Becherovská tisina (Becherowskie Cisy) – leśny rezerwat przyrody w Beskidzie Niskim na Słowacji. Powierzchnia 24,13 ha. Położenie Rezerwat leży ok. 4,5 km na północny zachód od wsi Becherov w powiecie Bardejów. Obejmuje północno-wschodnie stoki góry Jaworzyna Konieczniańska (słow. Javorina), opadające ku dolince potoku Riečka. Tereny rezerwatu leżą na wysokości ok. 650–860 m n.p.m. Podłoże budują piaskowce fliszu karpackiego. Stoki są strome (nachylenie do 65°), kamieniste, lokalnie pokryte rumoszem skalnym i poprzecinane skalnymi uskokami. Flora Teren rezerwatu porasta specyficzna forma buczyny karpackiej ze znacznym udziałem jawora i jesionu oraz wyraźną domieszką świerka i wiązu górskiego (brzostu), która lokalnie przechodzi w formację zbliżoną do jaworzyny karpackiej. Wśród drzew rośnie szereg egzemplarzy cisa pospolitego, od najmłodszych siewek aż po drzewa ponadstuletnie. Na skalnej ścianie występują krzaczaste egzemplarze cisa, czasami o płożących się gałęziach. Łączna liczba cisów na obszarze rezerwatu wynosi ok. 230. Na lokalnych wypłaszczeniach stoku i półkach skalnych w podszycie lasu rosną inne rzadkie gatunki roślin, jak chaber miękkowłosy (Centaurea mollis), modrzyk górski (Cicerbita alpina), bardzo rzadko języcznik zwyczajny (Phyllitis scolopendrium), w rozproszeniu również obrazki alpejskie (Arum alpinum), paprotnik Brauna (Polystichum braunii), paprotnik kolczysty (Polystichum aculeatum) i in. Historia Rezerwat został powołany w 1954 r. (nowelizacja: rozporządzenie Ministerstwa Kultury Słowackiej Republiki Socjalistycznej nr 1160/1988-32 z dnia 30 czerwca 1988 r.). W celu umożliwienia zapoznania się z rezerwatem wybudowana została ścieżka wiodąca od dawnej leśniczówki w dolinie potoku Riečka aż pod skalisty uskok z pierwszymi cisami. Przedmiot ochrony Celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnego lasu regla dolnego z najliczniejszym stanowiskiem cisa pospolitego na obszarze słowackiego fliszu karpackiego. Bibliografia Maršáková-Nĕmejcová Marie, Mihálik Štefan i in.: Národní parky, rezervace a jiná chránĕná území přírody v Československu, wyd. Academia, Praha 1977. Ponec Jozef, Mihálik Štefan: Prírodné rezervácie na Slovensku, wyd. Vydavateľstvo Osveta, Martin 1981.
Čikovská

Čikovská je přírodní rezervace v katastrálním území obce Tatranská Javorina v okrese Poprad v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1991 a jeho rozloha je 6,2 hektaru. Předmětem ochrany je rašeliništní smrčina se vzácnými rašelinnými společenstvy. Rezervace je součástí Tatranského národního parku. Reference
Komárnická jedlina

Komárnická jedlina je národní přírodní rezervace v katastrálních územích obcí Príkra a Nižný Komárnik v okrese Svidník v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1984 a jeho rozloha je 74,7 hektaru. Předmětem ochrany je relikt různověké jedlové bučiny pralesního charakteru, typické pro Východní Karpaty. Nejstarší stromy dosahují věku 300 let. Rezervace je součástí chráněné krajinné oblasti Východní Karpaty. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Komárnická jedlina na Wikimedia Commons
Pod Beskydom

Pod Beskydom je přírodní rezervace v katastrálním území obce Nižná Polianka v okrese Bardejov v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1988 a jeho rozloha je 8,45 hektaru. Předmětem ochrany jsou zachovalá společenstva slatinných luk v Nízkých Beskydech. Nejvzácnějším rostlinným druhem v rezervaci je hadilka obecná (Ophioglossum vulgatum). Reference
Rezerwat przyrody Pod Beskydom

Rezerwat przyrody Pod Beskydom (słow. Prírodná rezervácia Pod Beskydom) – rezerwat przyrody powołany na terenie katastralnym wsi Nižná Polianka, w okręgu Bardejów, w kraju preszowskim, na Słowacji. Powierzchnia 8,45 ha. Położenie Rezerwat leży w dolinie źródłowego toku Ondawy, na wschód od zabudowy wsi, na wysokości ok. 410–450 m n.p.m. Obejmuje fragment słabo nachylonych tu stoków grzbietu granicznego Beskidu Niskiego, na zachód od lokalnej drogi z Nižnej Polianki do przejścia granicznego na przełęczy Beskid nad Ożenną, na granicy państwowej słowacko-polskiej. Historia Rezerwat został powołany rozporządzeniem Ministerstwa Kultury Słowackiej Republiki Socjalistycznej nr 1160/1988-32 z dnia 30 czerwca 1988 r. Od 15 maja 2004 r. w rezerwacie obowiązuje 4 stopień ochrony. Charakterystyka Rezerwat obejmuje kompleks zachowanych w naturalnym stanie podmokłych łąk torfowiskowych, rozwiniętych na nieprzepuszczalnym podłożu fliszu karpackiego. Na łąkach tych – w zależności od stopnia wilgotności podłoża – rozwinęła się cała gama zespołów roślinnych łąkowo-torfowiskowych z wieloma cennymi gatunkami, wśród których występuje m.in. rzadka paproć nasięźrzał pospolity (Ophioglossum vulgatum L.). Podobne siedliska na terenie wschodniej Słowacji w ogromnej większości zostały już dawno zmeliorowane i zaorane. Przedmiot ochrony Przedmiotem ochrony jest kompleks podmokłych łąk torfowiskowych z charakterystycznymi zespołami roślinnymi, cennymi z punktu widzenia botanicznego. Bibliografia inf. o rezerwacie w jęz. słowackim inf. o rezerwacie w jęz. słowackim
Pod Črchľou

Pod Črchľou je přírodní rezervace v katastrálním území obce Tatranská Javorina v okrese Poprad v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1991 a jeho rozloha je 31,82 hektaru. Předmětem ochrany jsou tři typy jedlovo-smrkových společenstev flyšové části Vysokých Tater s hojným výskytem svízele okrouhlolistého (Galium rotundifolium). Rezervace je součástí Tatranského národního parku. Reference
Vychylovské skály

Vychylovské skály (slovensky Vychylovské skálie) jsou přírodní památka v katastrálním území obce Nová Bystrica v okrese Čadca v Žilinském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1983 a jeho rozloha je 26,72 hektaru. Předmětem ochrany jsou komplex mohutných sesuvů, které vedly k rozpadu pískovcového antiklinálního pásma na pruh skalních bloků, a zachovalá lesní společenstva. Přírodní památka je součástí chráněné krajinné oblasti Kysuce. Reference
Pavlová (přírodní rezervace)

Pavlová je přírodní rezervace v katastrálním území obce Tatranská Javorina v okrese Poprad v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1991 a jeho rozloha je 58,49 hektaru. Předmětem ochrany jsou vzácná rostlinná společenstva rašelinných Smrčin, vrchovištních reliktních březin a nelesních rašelinišť. Rezervace je součástí Tatranského národního parku. Reference
Jarabá skála

Jarabá skála (slovensky Jarabá skala) je národní přírodní rezervace v katastrálních územích obcí Zboj, Runina a Stakčín v okrese Snina v Prešovském kraji na Slovensku. Území bylo vyhlášeno v roce 1964 a jeho rozloha je 359,94 hektaru. Předmětem ochrany jsou pestrá společenstva v lesích Bukovských vrchů a flyšové skalní útvary s izolovanými výskyty nelesní vegetace. Rezervace je součástí národního parku Poloniny. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jarabá skala na Wikimedia Commons
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Ptaszkowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Ptaszkowie – kościół parafialny w Ptaszkowie, w województwie wielkopolskim, wpisany do rejestru zabytków. Historia i architektura Budowla w stylu neogotyckim pochodzi z 1904 i posiada wysoką wieżę o spiczastym zwieńczeniu. Wyposażenie ma cechy neoromańskie. Starsze są krucyfiks z 1530 i barokowe rzeźby patronów w ołtarzu głównym. Na zewnętrznej ścianie znajduje się tablica upamiętniająca ks. Edwarda Kundegórskiego, który zginął w KL Dachau. Na ścianie zachodniej umieszczono 3 marmurowe epitafia Żółtowskich z Ujazdu. Przy kościele rośnie dąb o obwodzie 430 cm. Wcześniej w tzw. Małym Ptaszkowie istniały drewniane kościoły: już w 1298 wzmiankowano parafialny kościół pw. św. Piotra. Drewniane kościoły budowano z XVI wieku (z fundacji Opalińskich) i w XVIII wieku (z fundacji Ponińskich). Do ptaszkowskiej parafii należały i należą również Woźniki, gdzie znajduje się klasztor franciszkanów. Galeria Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Grodzisk Wielkopolski. Poznań: Wydawnictwo WBP, 1995, s. 70. ISBN 83-85811-26-5.
Kaplica św. Anny w Bezku

Kaplica św. Anny – filialna rzymskokatolicka kaplica, należąca do parafii św. Małgorzaty w Olchowcu. Wzniesiona jako unicka cerkiew w 1867. W latach 1875–1947 była to cerkiew prawosławna. Historia Parafia prawosławna w Bezku mogła funkcjonować nawet od połowy XIV w., zaś w 1462 jej istnienie jest po raz pierwszy potwierdzone źródłowo. Funkcjonowanie wolno stojącej cerkwi prawosławnej potwierdzone jest po raz pierwszy w dokumentach z lat 1503–1510. Nową świątynię, już unicką, zbudowano w 1680, gdy starsza popadła w ruinę. Inicjatorem budowy obiektu sakralnego był proboszcz Eliasz Wołosowicz, zaś dziedzice części Bezku Jan i Marianna Łowiccy poparli jego wzniesienie. Początkowo patronami cerkwi byli św. Anna i św. Dymitr Sołuński. W XVII w. zmiana wyznania świątyni bezkiej z prawosławnego na unickie spotkała się z protestami miejscowych wiernych. W opisie wizytacyjnym z 1760 jako jedynego patrona wymieniono tego drugiego świętego, natomiast w późniejszych takich dokumentach wspominana jest już tylko św. Anna. Cerkiew była filią świątyni w Olchowcu. W końcu XVIII w. w Bezku żyło ok. 260 dorosłych wiernych Kościoła unickiego. Obecnie istniejący budynek sakralny został wzniesiony w 1867. Osiem lat później, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, miejscowa parafia unicka została administracyjnie włączona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Od 1886 Bezek był siedzibą parafii prawosławnej, która działała nieprzerwanie do wyjazdu ludności prawosławnej na bieżeństwo w 1915. Parafia ta istniała również w okresie międzywojennym, najpóźniej od 1923, należąc ówcześnie do dekanatu chełmskiego diecezji warszawsko-chełmskiej PAKP. Była to jedyna w okolicy cerkiew, której po I wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości przez Polskę nie zamknięto ani nie zaadaptowano na kościół. Wierni parafii bezkiej pochodzili z Bezka oraz z Mogilnicy. Cerkiew pozostawała czynna do wysiedlenia ludności prawosławnej z Lubelszczyzny po II wojnie światowej. W latach 1958–1962 budynek sakralny dzierżawił Kościół narodowy. Przez kolejne dwadzieścia trzy lata obiekt był nieużytkowany i stopniowo popadał w ruinę. Od 1985 użytkowany jest (wydzierżawiony na czas nieograniczony) przez Kościół rzymskokatolicki. Przy świątyni znajdują się nagrobki zmarłych z rodziny Salwickich (XIX–XX w.), z której wywodził się jeden z miejscowych prawosławnych proboszczów, oraz nagrobek sześcioletniej Lubow (zm. 1878), córki proboszcza Piotra Kontraniewicza. Przypisy
Plac Krakowski (Gliwice)

Der Plac Krakowski (dt. Krakauer Platz) ist ein Platz in Gliwice. Der Platz wird regelmäßig für öffentliche Veranstaltungen und Konzerte genutzt. Auf dem Platz befinden sich auch einer der Skateparks der Stadt sowie eine Bühne. Jährlich wird auf dem Platz der Europatag gefeiert. Lage Der Plac Krakowski befindet sich im Osten der Stadt im neuen Stadtteil Politechnika, der nach der Schlesischen Technischen Universität (Politechnika Śląska) benannt ist. Um den Platz befinden sich mehrere Gebäude der Universität; gegenüber liegt das Teatr X. Am Platz verlaufen die Ulica Wrocławska (Breslauer Straße), Ulica Łużycka ("Lausitzer Straße", ehem. Heinitzstraße) und Ulica Akademicka ("Akademiestraße", ehem. Kattowitzer Allee). Geschichte Im Bereich des Krakauer Platzes befand sich bis ins 19. Jahrhundert der Teich Kloppot. Nach dessen Trockenlegung fand auf dem Gelände der Rossmarkt statt (Pferdemarkt). Später erhielt das Gelände den Namen Krakauer Platz, da sich der Platz im Osten der Stadt befand, also in Richtung der Stadt Krakau. In den 1920ern wurde der Platz bereits vielseitig als Veranstaltungsort genutzt. Hier wurden monatlich der größte Pferdemarkt Oberschlesiens abgehalten, unterschiedliche Versammlungen und Verkündigungen abgehalten und der Platz wurde auch als Rummelplatz genutzt, bei dem eine Achterbahn zu den Attraktionen gehörte. Mit der steigenden Wohnungsnot in Gleiwitz wurden am Krakauer Platz Baracken errichtet. Zwischenzeitlich waren auch Roma am Platz sesshaft. Südöstlich des Platzes befand sich ein Sportplatz. Der Krakauer Platz war einer der Plätze und Straßen in Gleiwitz, die ab 1945 keinen komplett neuen Namen erhielten. Der Name des Platzes, der nach der polnischen Stadt Krakau benannt wurde, wurde lediglich ins Polnische übersetzt. Ab 1945 wurde auf einem Teil des Platzes die Technische Universität erbaut, wodurch der Platz verkleinert wurde. Siehe auch Liste der Straßennamen von Gliwice
Plac Krakowski w Gliwicach

Plac Krakowski w Gliwicach – ogólnodostępny plac, położony w dzielnicy Politechnika w Gliwicach. Informacje ogólne Plac jest położony pomiędzy ulicami: Wrocławską, Akademicką i Łużycką. Z czwartej strony plac zamyka gmach Wydziału Górnictwa i Geologii Politechniki Śląskiej. Jest miejscem koncertów oraz innych wydarzeń artystycznych i społecznych, organizowanych na świeżym powietrzu dla dużej publiczności. Znajduje się tam również pierwszy w mieście skatepark. Główne imprezy WOŚP (styczeń) Noc Świętojańska (czerwiec)
Plac Ignacego Daszyńskiego (Opole)

Der Plac Ignacego Daszyńskiego (dt. Ignacy-Daszyński-Platz, bis 1945 Friedrichsplatz) ist ein Platz in der Stadt Opole (Oppeln) in Polen. Zentraler Bau auf dem Platz ist der Ceresbrunnen. Lage Der Plac Daszyńskiego liegt südlich der Oppelner Altstadt und östlich der Krakauer Straße. Er liegt an den Straßen Ulica Tadeusza Kosciuszki (bis 1945 Moltkestraße), Ulica Hugo Kołłątaj (bis 1945 Bismarckstraße) und Ulica Konstanty Damrot (bis 1945 Hippelstraße). Geschichte Vorgeschichte Das Gebiet des heutigen Platzes befand sich im Mittelalter außerhalb der Stadtmauern. Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts befanden sich hier lediglich Wiesen, Gärten und Weiden. An dem Ort, an dem sich der Ceres-Brunnen befindet, stand einst ein Brunnen für die Bewässerungen der Gärten und Weiden. Nach der Schleifung der Stadtmauer und dem Anlegen der Eisenbahn 1842 südlich der Altstadt wuchs die Stadt schnell. Vor allem südlich der Altstadt an der Krakauer Straße (poln. Ulica Krakowska) bildeten sich neue Wohnviertel. Zeit bis 1945 Der rechteckige Platz wurde 1907 unter dem Namen Friedrichsplatz südöstlich der Oppelner Altstadt angelegt. Auf dem Platz befanden sich große Grünflächen, die großzügig mit Blumen, Sträuchern und Bäumen versehen waren. Zentral gelegen auf dem Platz steht der Ceresbrunnen, welcher ebenfalls 1907 entstand. Das Denkmal stellt die römische Göttin Ceres dar, welche für die Feldfrucht, den Schutz der Familie und die gesellschaftliche Ordnung zuständig war. Der Brunnen ist ein Werk des deutschen Bildhauers Edmund Gomansky. In den folgenden Jahren entstanden um den Platz die noch heute teils stehenden Bauten, darunter das Gerichtsgebäude und eine Schule im Osten des Platzes. Zeit nach 1945 Nachdem Oppeln nach dem Zweiten Weltkrieg unter polnische Verwaltung gestellt worden war, wurde der Platz auch weiterhin als zentraler Erholungsort für die neu hinzugezogene polnische Bevölkerung genutzt. Der Platz erhielt jedoch einen neuen Namen, den Plac Ernesta Thaelmanna, benannt nach dem ehemaligen deutschen KPD-Vorsitzenden in der Weimarer Republik Ernst Thälmann. Mit der Zeit verwilderte der Platz allmählich. Erst 1971 wurde dieser vom Landschaftsarchitekten Henryk Dabrowski umgestaltet, wobei der Platz um einen halben Meter angehoben, eine neue Grünbepflanzung hinzugefügt und mit Betonplatten versehen wurde. Es war geplant, den Platz zum Jahr 2007 zum 100-jährigen Jubiläum komplett zu sanieren und zu rekonstruieren. Doch durch fehlende Gelder musste dieser Umbau verschoben werden. Erst ein Jahr später konnte der Platz rekonstruiert werden, wobei neue Rasenflächen sowie neue Blumenbeete angelegt wurden. Heute stellt der Platz einen wichtigen Erholungsraum in der dicht bebauten Stadt für die Oppelner Bevölkerung dar. Literatur Ryszard Emmerling, Urszula Zajączkowska: Oppeln Reiseführer. Schlesischer Verlag ADAN, ISBN 83-915371-6-1. Weblinks Opole.pl Einzelnachweise