NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Jadwiga Church (Białystok)

St. Jadwiga Church in Białystok (Polish: Kościół pw. św. Jadwigi Królowej w Białymstoku) is a Roman Catholic parish church located in the Zielone Wzgórza District in the city Białystok capital of Podlaskie Voivodeship in north-eastern Poland. The church and parish were established on February 7, 1984. History Due to the construction of the multi-thousand housing estates of Słoneczny Stok and Zielone Wzgórza in the 1970s in the parish of St. Andrzej Boboli, Fr. Stefan Girstun, as parish priest and dean of the Białystok-Starosielce deanery, asked Bishop Edward Kisiel to decide to build a new church in this deanery. Construction of a new bishop's church In April 1983, Edward Kisiel commissioned Fr. Stanisław Wojno, vicar of the parish in Starosielce. Initially, it was planned to give this church the title of Saint. Maksymilian Kolbe. However, on May 13, 1983, the Archbishop's Curia notified Fr. Dean Stefan Girstun that priority in receiving this title is given to the church currently under construction in Pietrasze. Fr. prob. Stefan Girstun announced a competition for a new temple and on July 31, the jury, chaired by M.Sc. Eng. arenas. Mieczysław Krzywiec awarded first place and selected the project for implementation to Eng. arch. Marian Szymański. Finally, under a special indult of the Primate of Poland, Cardinal. Józef Glemp of November 3, 1983, the church and parish in the Słoneczny Stok estate were given the title of blessed Jadwiga the Queen. On February 7, 1984, Bishop Edward Kisiel erected the parish of Blessed Jadwiga Queen, and the next day he nominated the parish priest, Fr. Stanisław Wojno, who on March 30, 1984, signed a conditional agreement for the purchase of plot no. 2060. On May 11, the deed of ownership of this plot for the construction of a new church was signed at the Notary Office. On August 12, 1984, Bishop Edward Kisiel consecrated the square for the construction of the church of Blessed. Jadwiga the Queen. The construction of the temple began in the spring of 1985. In the fall of 1988, the lower church was opened, where services began to be held. On July 21, 2019, priests serving in the church posted a controversial entry on the parish website expressing thanks to all people defending traditional values in any way during the First Equality March in Białystok, when hooligan groups threw stones, glass bottles and firecrackers at policemen and march participants, and they also committed severe beatings not only to the participants of the March, but also to people they accidentally met, using vulgar words and spitting on the victims. The parish's entry caused an avalanche of comments in the community media and national media and was the subject of public debate. Only after the case was publicized and the Polish Episcopate issued an official statement condemning the acts of aggression and violence committed by Białystok hooligans, the parish modified its entry, claiming that it was not grateful for the way the march went. References
Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu

Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu – jedna z dwóch placówek muzealnictwa rolniczego w Polsce (drugą jest Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie). Liczące około 30 000 eksponatów zbiory prezentowane są w kilkudziesięciu ekspozycjach stałych. Charakterystyka Muzeum położone jest na terenie zespołu pałacowo-parkowego (była posiadłość rodziny Starzeńskich). W skład zespołu wchodzą: klasycystyczny pałac (odbudowany ze zniszczeń wojennych w latach 1966–1969), oficyna, stajnie, wozownia, czynny młyn wodny, leśniczówka. W utworzonym w obrębie zespołu parku etnograficznym (skansenie) zgromadzono 43 zabytkowe obiekty architektury drewnianej. Przeniesiono je tu ze wsi położonych na pograniczu mazowiecko-podlaskim. Muzeum posiada punkty muzealne: w Drewnowie (zagroda młynarza), w Dąbrowie-Łazach (wiatrak) i Winnie-Chroły (szkoła wiejska). Wśród wielu ekspozycji na szczególną uwagę zasługują zbiory: Muzeum Pisanki (jedyne w Polsce) z kolekcją 2203 okazów z całego świata, Muzeum Chleba w zabytkowym młynie wodnym, „Ogród roślin zdatnych do zażycia lekarskiego” według ks. Krzysztofa Kluka wraz z ekspozycją stałą „Tradycje zielarskie”, ekspozycja Muzeum Weterynarii oraz ekspozycja wnętrz pałacowych. W muzeum znajduje się m.in. Salonik ziemiański prof. Ignacego Pieńkowskiego, gdzie prezentowane są obrazy artysty wśród przedmiotów przeniesionych z dworu Pieńkowskich w Sutnie. Muzeum posiada największą w Polsce muzealną kolekcję lokomobil parowych – 10 szt. oraz ciągówek i ciągników – ponad 40 szt. Muzeum organizuje cykliczne imprezy takie jak: Niedziela Palmowa, Jarmark św. Wojciecha, Zajazd Szlachecki, Podlaskie Święto Chleba, Wykopki, Ogólnopolski Konkurs Gry na Instrumentach Pasterskich. Do muzeum przybywa rocznie ok. 60 000 turystów. Muzeum dysponuje salą konferencyjną z zapleczem oraz bazą noclegową (35 miejsc) w zabytkowych chatach na terenie skansenu. Galeria Zobacz też Irena Stasiewicz-Jasiukowa Ignacy Tłoczek Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum Rolnictwa im. ks. K. Kluka w Ciechanowcu – Strona oficjalna
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Odrynkach

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – cerkiew prawosławna na terenie skitu Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach. Historia Świątynia została zbudowana w 2013 r., poświęcona 19 maja tego samego roku przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę. Wyposażenie cerkwi wykonano w pracowni Braci Amanatidis w Salonikach. 1 grudnia 2016 r. w cerkwi wybuchł pożar, w wyniku którego zniszczeniu uległo niemal całe wyposażenie świątyni. Architektura Budowla drewniana, trójdzielna. Nad przedsionkiem znajduje się dzwonnica zwieńczona kopułą. Nawę, zbudowaną na planie kwadratu, pokrywa dach namiotowy zwieńczony czworoboczną wieżyczką z kopułą. Prezbiterium (również zwieńczone kopułą) jest mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z dwoma bocznymi aneksami. Wewnątrz znajduje się współczesny ikonostas. Galeria Przypisy
Mlýn v Tworkowě

Mlýn Tworków, polsky Młyn w Tworkowie, je bývalý vodní mlýn u rybníka Trzeciok ve vesnici Tworków ve gmině Krzyżanowice v okrese Ratiboř. Geograficky patří do Ratibořské kotliny a Slezského vojvodství v jižním Polsku. Historie a popis mlýna Cihlová stavby vodního mlýna s vodním kolem poháněným na vrchní vodu byla postavena v roce 1914 na místě staršího dřevěného mlýna z roku 1703. V roce 1914 zde byla instalovaná vodní turbína, v roce 1927 byl ve mlýně instalován spalovací motor a v roce 1948 elektrický motor. V roce 2014 proběhla rekonstrukce vodního kola a náhonu. Po několik generací mlýn vlastnila místní rodina Pawlik, která jej používá dodnes. Patří mezi poslední mlýny v Polsku, které vyrábí mouku tradičními metodami a v malém měřítku. Místo je po domluvě přístupné. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mlýn v Tworkowě na Wikimedia Commons
Młyn w Tworkowie

Młyn w Tworkowie – zabytkowy młyn wodny w dorzeczu Odry wybudowany w 1914 r., znajdujący się w Tworkowie, w powiecie raciborskim, w województwie śląskim. Obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków gminy Krzyżanowice. Historia miejsca Młyny wodne w tej lokalizacji istniały od 1703 r. Początkowo był to drewniany młyn zasilany kołem wodnym, który na przestrzeni dziejów ulegał modernizacjom. Obecny młyn W 1914 r. dawny drewniany młyn został zastąpiony młynem murowanym z cegły klinkierowej, zasilanym turbiną wodną. W 1927 r. zainstalowano w młynie silnik spalinowy. Moc przemiałowa młyna w tym okresie wynosiła ok. 1,5 t zboża na dobę. W okresie międzywojennym młyn był wyposażony także w: mlewnik walcowy, kamienie młyńskie, cylinder kurzowy, tryjer, odsiewacz cylindryczny oraz mieszarkę do mąki. W okresie II wojny światowej młyn był czynny. W 1948 r. zainstalowano silnik elektryczny. Obiekt pełnił funkcję młyna gospodarczego, pracował na potrzeby okolicznych mieszkańców. W latach 1991-1995 przeszedł modernizację. Jest czynny, a jego moc przemiałowa wynosi 3 t zboża na dobę. Jest udostępniany do zwiedzania jako atrakcja turystyczna. Zachowała się część dawnych urządzeń produkcyjnych, m.in. dawne koło wodne. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Zabytkowy młyn gospodarczy w Tworkowie [w:] Górny Śląsk na Zdjęciach [online] [dostęp 2025-01-30] Młyn gospodarczy w Tworkowie [w:] Kraina Górnej Odry [online] [dostęp 2025-01-30]
Kościół św. Wojciecha w Białymstoku

Kościół pw. św. Wojciecha Biskupa Męczennika w Białymstoku, dawniej kościół ewangelicko-augsburski św. Jana Chrzciciela – budowla, która powstała w latach 1909–1912 w stylu neoromańskim, z czerwonej cegły, według projektu architekta Johannesa Wendego z Łodzi. Kościół należy do Dekanatu Białystok – Śródmieście. Architektura Świątynia zbudowana została na planie krzyża greckiego. Prezbiterium jest zamknięte półkolem i ograniczone prostokątnymi zakrystiami. Kościół składa się z trzech naw, jest halowy. Dach dwuspadowy, pokryty blachą miedzianą. Budowla posiada również ośmioboczną wieżę z iglicą, kończącą się krzyżem na kuli. Ozdobą świątyni jest duży witraż wykonany w Wiedniu. Znajdują się tu także relikwie św. Wojciecha. Historia 1909–1912 – budowa kościoła ewangelicko-augsburskiego pod wezwaniem Jana Chrzciciela wg projektu Johannesa Wende z Łodzi 1944 – 19 sierpnia – przekazanie kościoła Dekanatowi Kościoła Katolickiego w Białymstoku 1944 – 16 października – wykonanie badań stanu technicznego i dopuszczenie budowli do użytku 1944 – 29 października – poświęcenie świątyni pod wezwaniem św. Wojciecha Męczennika 1944 – 31 października – odprawienie pierwszej Mszy Świętej za dusze Polaków pomordowanych przez Niemców i pochowanych w Grabówce 1948 – styczeń – próby przejęcia kościoła przez Ministerstwo Obrony 1979 – 9 września – ustanowienie parafii św. Wojciecha Męczennika 1997 – 25 stycznia – sprowadzenie relikwii św. Wojciecha z katedry w Gnieźnie 1997 – 5 kwietnia – prymas Polski, Ks. Kard. Józef Glemp podnosi kościół do rangi sanktuarium 1996–2004 – remont świątyni 2013 – 15 września – pożar wieży kościoła, zawaleniu uległ dach wieży Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Wojciecha Białymstoku Kościół św. Wojciecha fotopolska.eu
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Białymstoku

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Białymstoku – rzymskokatolicki kościół przy ul. Romualda Traugutta 25 w Białymstoku, siedziba parafii. Kościół wzniesiony został w XIX w. jako prawosławna cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej. Historia Budynek obecnego kościoła rzymskokatolickiego stanowił pierwotnie część kompleksu koszarowego 64 Kazańskiego Pułku Piechoty i został wzniesiony po 1888 jako garnizonowa cerkiew prawosławna w stylu neobizantyńskim według projektu inżyniera wojskowości F.M. Wierzbickiego. Po 1918 koszary zostały przejęte przez 42 Pułk Piechoty Wojska Polskiego. Wówczas poważnie uszkodzoną w czasie I wojny światowej cerkiew zamieniono na wojskowy kościół rzymskokatolicki. Podczas II wojny światowej obiekt został ponownie zniszczony. Odbudowany ze zniszczeń dzięki wysiłkom ks. Aleksandra Syczewskiego, od 1973 jest świątynią parafialną. Przypisy
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w okolicy wsi Wygoda

Cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew cmentarna w granicach Nowoberezowa, w okolicy Wygody. Należy do parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Nowoberezowie, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się na cmentarzu prawosławnym, położonym w pobliżu drogi z Wygody do Nowoberezowa. Historia Świątynię zbudowano w 1840 w Czyżykach; na obecne miejsce przeniesiono w 1925. W latach 2013–2014 cerkiew gruntownie wyremontowano (obiekt oszalowano, wymieniono podłogę, odnowiono i podniesiono sufit, odrestaurowano ikonostas oraz większość ikon, założono 2 nowe panikadiła). 19 czerwca 2014 (po zakończeniu prac remontowych), z błogosławieństwa metropolity Sawy, cerkiew została konsekrowana. Architektura Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, salowa, zamknięta trójbocznie. Od frontu kruchta z dwuspadowym blaszanym daszkiem zwieńczonym niewielką kopułką z krzyżem. Nad frontową częścią nawy wznosi się czworoboczna wieża z dachem namiotowym zwieńczonym baniastym hełmem. Nawa pokryta jednokalenicowym, blaszanym dachem. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Nowoberezowo (Przemienienia Pańskiego)
Klasztor Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego w Białymstoku

Klasztor Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (szarytek) i dom św. Marcina – żeński klasztor rzymskokatolicki w Białymstoku. Historia Późnobarokowy budynek z dwoma portykami wzniesiony w 1769 r. z fundacji Jana Klemensa Branickiego. Zniszczony w czasie II wojny światowej, odbudowany w latach 1944–1949 według projektu Stanisława Bukowskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Siostry szarytki w Białymstoku. angelus.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Białystok, Rynek Kościuszki 5, Klasztor Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego fotopolska.eu
Cerkiew Wszystkich Świętych w Hajnówce

Cerkiew pod wezwaniem Wszystkich Świętych – prawosławna cerkiew cmentarna w Hajnówce. Należy do parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Hajnówce, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew wzniesiono w 1953 r. na cmentarzu prawosławnym w Hajnówce, staraniem ówczesnego proboszcza miejscowej parafii, ks. Antoniego Dziewiatowskiego. Świątynia została rozbudowana w latach 1995–1998. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, malowana na biało, z obszerną kruchtą, wysoką nawą i niewielkim, zamkniętym prostokątnie prezbiterium. Wszystkie dachy blaszane; nad kruchtą dwuspadowy dach tworzący okap. Nad frontową częścią nawy wieża (w dolnej części czworoboczna, w górnej – sześcioboczna), zwieńczona baniastym hełmem. Od 1996 r. cerkiew podlega parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Hajnówce. Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Hajnówka
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Węgrowie

Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Węgrowie – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu węgrowskiego, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Historia Parafia erygowana w 1414. Jest najstarszą parafią w mieście. Pierwotnie należała do parafii Liw. Miejsca święte Kościół parafialny Kościół pochodzi z XVI wieku, przebudowany 1703–1706 pod kierunkiem Tylmana z Gameren i Karola Ceroniego, gotycko-barokowy. Wewnątrz polichromia 1707–1708 Michała Anioła Palloniego, obrazy Szymona Czechowicza. W zakrystii metalowe "czarnoksięskie zwierciadło", według tradycji należało do Twardowskiego. Duszpasterze Proboszczowie Obecnie proboszczem jest ks. prał. mgr lic. Leszek Gardziński, dziekan węgrowski. Obszar parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: Jarnice, Pieńki Szaruty oraz ulice Węgrowa: Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie diecezji drohiczyńskiej
Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stoczku

Parafia pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stoczku – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Węgrów, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Parafię prowadzą księża diecezjalni. Obszar parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: Historia Parafia powstała 14 stycznia 1518. Obecny kościół został wybudowany w latach 1895–1897. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji
Parafia Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Miedznie

Parafia pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Miedznie – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu węgrowskiego, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Obszar parafii Miejscowości i ulice W granicach parafii znajdują się miejscowości: Miejsca święte Kościół parafialny Kościół wybudowany w latach 1891-1893 w stylu neogotyckim. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia na stronie diecezji
Stołeczne Zakłady Winiarsko-Spożywcze Przemysłu Terenowego „Warsowin”

Stołeczne Zakłady Winiarsko-Spożywcze Przemysłu Terenowego „Warsowin” – wielozakładowe przedsiębiorstwo z sektora przetwórstwa spożywczego z siedzibą w Warszawie, działające w latach 1954–2003. Opis Przedsiębiorstwo zostało utworzone w 1954 roku na bazie aktywów kilku podmiotów prywatnych. Na początku lat 70. XX wieku w skład „Warsowinu” wchodziło 9 zakładów produkcyjnych, m.in. winiarnia i rozlewnia napojów gazowanych przy ul. Żelaznej 59 oraz octownia i musztardziarnia przy ul. 1 Sierpnia 30b. Przedsiębiorstwo produkowało napoje gazowane, ocet, wino, wino owocowe, miody pitne i musztardę. W 1965 otrzymało złoty medal za miody pitne na Światowej Olimpiadzie Jakości w Luksemburgu. W 1995 ogłoszono upadłość, a postępowanie upadłościowe zostało zakończone w 2003. W 2023 roku Urząd m.st. Warszawy ogłosił konkurs na budowę osiedla mieszkaniowego na terenie zlikwidowanego zakładu przy ul. 1 sierpnia. Upamiętnienie W listopadzie 2021 Rada m.st. Warszawy jednogłośnie nadała nazwę ulica Warsowin drodze w dzielnicy Włochy, zlokalizowanej po północnej stronie ulicy 1 Sierpnia. Uchwała w tej sprawie została jednak uchylona przez wojewodę mazowieckiego Konstantego Radziwiłła, który uznał ją za sprzeczną z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi. W jego ocenie nowo nadana nazwa promowała producenta napojów alkoholowych, co stało w sprzeczności z promowaniem idei abstynencji i zdrowego stylu życia. W styczniu 2022 Rada m.st. Warszawy odwołała się od rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie. Po korzystnym dla miasta orzeczeniu WSA wojewoda wniósł kasację do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), który uchylił w całości wyrok WSA i utrzymał w mocy decyzję nadzorczą wojewody. NSA ocenił, że Warsowin stanowił nazwę napoju alkoholowego o zawartości 11–13%, i nazwa ulicy jest jego reklamą, na co nie zezwalają przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi. Sąd uznał także, że sprzeczne z preambułą tej ustawy, mówiącej o uznaniu życia obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu, jest również honorowanie przedsiębiorstw wytwarzających alkohol. Przypisy
Parafia św. Jakuba Apostoła w Przesmykach

Parafia Świętego Jakuba Apostoła w Przesmykach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie łosickim. Parafia erygowana w 1224 roku. Obecny kościół parafialny drewniany, wybudowany w 1776. Styl - barokowy. Zobacz też Kościół św. Jakuba Apostoła w Przesmykach Bibliografia Informacje na stronie diecezji siedleckiej
Białoruski Dom w Warszawie

Białoruski Dom w Warszawie (biał. Беларускі Дом у Варшаве) – istniejąca od 2012 roku fundacja wspierająca inicjatywy obywatelskie, niezależne media oraz kulturę białoruską i działania na rzecz demokratyzacji Białorusi. Inicjatywa utworzenia Białoruskiego Domu sięga roku 2010, gdy po wyborach prezydenckich mieszkańcy Białorusi protestowali przeciwko fałszerstwom wyborczym. Białoruski Dom został założony wspólnie przez przedstawicieli Ruchu „O Wolność” oraz Europejskiej Białorusi, którzy znaleźli się na emigracji politycznej w Polsce. Jego pierwotna siedziba znajdowała się przy ul. Wiejskiej. Od września 2020 Białoruski Dom działa w budynku przy ul. Krynicznej 6 na warszawskiej Saskiej Kępie – nowa siedziba ma służyć inicjatywom białoruskim przez minimum 10 lat. Klucze do przedwojennej willi zaprojektowanej przez Lucjana Korngolda odebrała Swiatłana Cichanouska. Od 28 lutego 2022 przy Domu Białoruskim działa Centrum Pomocy Ochotnikom Walczącym o Ukrainę. W 2022 roku Instagram organizacji został uznany na Białorusi za materiał ekstremistyczny, a sama organizacja została uznana za grupę ekstremistyczną. Zobacz też diaspora białoruska Przypisy Linki zewnętrzne Беларускі Дом у Варшаве. belaruskidom.eu. [dostęp 2022-03-24].
Gmach Państwowego Banku Rolnego w Krakowie

Gmach Państwowego Banku Rolnego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. J. Dunajewskiego 8, na rogu z ul. Garbarską 2, na Piasku. Historia Gmach został wzniesiony na trapezoidalnej działce w miejscu wyburzonego XIX-wiecznego neogotyckiego Hotelu Krakowskiego. Projekt budynku wykonał w 1938 architekt Wacław Krzyżanowski, który został wybrany w drodze konkursu zamkniętego. Budowę rozpoczęto w tym samym roku. W czasie II wojny światowej budynek miał być przebudowany na hotel. 9 października 1948 Państwowy Bank Rolny rozpoczął urzędowanie w gmachu, ale prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1951. Pierwotnie gmach miał być wyższy o jedną kondygnację, lecz został obniżony podczas niemieckiej okupacji. Po wojnie prace kontynuowano pod kierunkiem Wacława Krzyżanowskiego. Architektura Jest przykładem architektury modernistycznej końca lat 30. XX wieku, gdzie funkcjonalizm połączono z luksusowymi materiałami wykończeniowymi oraz monumentalnym, nowym klasycyzmem. Gmach łączy w sobie funkcję mieszkalną i biurową, z wydzieloną częścią bankową. Wzniesiono go w konstrukcji mieszanej: w dolnych partiach od poziomu suteren do pierwszego piętra zastosowano żelbet, powyżej przeważa lekki, żelazny szkielet. Założenie podzielono na dwie części: przednią, dwukondygnacyjną z pomieszczeniami bankowymi oraz tylną w formie wieżowca z biurami w parterze oraz mieszkaniami na wyższych piętrach. Fasada części mieszkalnej wygina się łukowo, a jej centralna partia posiada na całej wysokości prześwit podzielony monumentalnymi, smukłymi filarami. W budynku zaprojektowano mieszkania o zróżnicowanym standardzie: od kawalerskich po pięciopokojowe ze służbówkami. W części bankowej wyróżnikiem jest wstęgowy układ okien bocznych elewacji. W obu partiach widoczne są odniesienia do tradycji klasycznej: wejście do banku ujęto w portyk z wielkim porządkiem filarów, dźwigających niepełne belkowanie z trójdzielnym architrawem. Wrażenie klasycyzowania wzmacnia rytm filarów w prześwicie oraz wydatne gzymsy zwieńczające wieżowiec. Starannie wykończono elewacje budynku, które pierwotnie posiadały kwadratowe i prostokątne podziały, obecnie zachowane jedynie w partii mieszkalnej. Wnętrza banku posiadają reprezentacyjny charakter. Szerokie schody prowadzą do foyer, za którym znajduje się obszerna sala bankowa nakryta żelbetowo-szklanym stropem z kasetonami. Wzdłuż ściany, naprzeciwko wejścia umieszczono kolumnadę stanowiącą tło dla stanowisk operacyjnych, natomiast z drugiej strony znajdują się półkoliste schody z chromowanymi balustradami w konwencji art déco. Sala operacyjna udekorowana jest wielobarwnymi materiałami okładzinowymi. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1 Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2
Parafia św. Piotra z Alkantary i św. Antoniego z Padwy w Węgrowie

Parafia pw. św. Piotra z Alkantary i św. Antoniego z Padwy w Węgrowie – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu węgrowskiego, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Obszar parafii W granicach parafii znajdują się miejscowości Jartypory Kolonie Zelce Warchoły oraz ulice Węgrowa Historia Parafia utworzona 30 lipca 1994 z parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Węgrowie przez księdza biskupa Antoniego Dydycza, ordynariusza drohiczyńskiego. Kościół parafialny Kościół poreformacki wybudowany w latach 1693–1706 według projektu Tylmana z Gameren i Karola Ceroniego. Wewnątrz polichromia Michała Anioła Palloniego, epitafium Jana Dobrogosta Krasińskiego 1703, dzieło Andrzeja Mackensena Młodszego oraz "Chrystus na krzyżu" - rzeźba Andreasa Schlütera. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji drohiczyńskiej. [dostęp 2014-09-05]. Wirtualne panoramy sferyczne ukazujące wnętrze kościoła św. Antoniego i św. Piotra w Węgrowie. wojciechsadlej.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-29)].