NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz w Łodzi

Ratusz w Łodzi – jeden z pierwszych murowanych budynków w Łodzi, wzniesiony w 1827 według projektu Bonifacego Witkowskiego. Jest to najcenniejszy i najstarszy w Łodzi zabytek architektury klasycystycznej. Historia Ratusz został wybudowany na Rynku Nowego Miasta (dzisiejszy Plac Wolności). Jego forma nawiązuje do wzniesionego w tym samym okresie, po drugiej stronie ulicy, ewangelickiego kościoła Świętej Trójcy. Oba budynki tworzyły symboliczną reprezentacyjną bramę wjazdową na ulicę Piotrkowską. Po przebudowie kościoła w końcu XIX wieku, ratusz pozostał jedynym budynkiem, który zachował dawną formę architektoniczną. Budynek wieńczy czworoboczna wieża z dzwonnicą i zegarem ufundowanym przez przedsiębiorcę z Ozorkowa – Schlössera (uruchomiony w 1834 przez zegarmistrza Michała Strangosa). Szczyt wieżyczki wieńczy sygnaturka. W ratuszu znajdowało się mieszkanie burmistrza, kancelaria, archiwum miejskie, skarbiec, sala obrad oraz areszt policyjny. Na dziedzińcu postawiono dwie szopy. W 1861 wyburzono szopy, a w ich miejscu rok później wystawiono pawilon przylegający do Hotelu de Pologne Antoniego Engela. W pawilonie mieściło się biuro Zarządu Policji miasta Łodzi. Do I wojny światowej budynek pełnił rolę siedziby władz miejskich. W listopadzie 1914 z samolotu niemieckiego zrzucono bombę (według J. Raciborskiego granat), która wybuchła przed gmachem ratusza. Wybuch spowodował wypadnięcie wszystkich szyb wraz z ramami oraz drzwi głównych, uszkodzony został zegar, a z elewacji spadła duża część tynku. W tej sytuacji budynek przestał praktycznie być siedzibą władz miejskich. Okupacyjny, niemiecki, zarząd miasta wiosną 1915 podjął decyzję o przeprowadzeniu gruntownego remontu pod kierunkiem architekta Kazimierza Stebelskiego z dużym pietyzmem do historycznej wartości obiektu. Zadbano o rekonstrukcje wszelkich dawnych szczegółów architektonicznych, opierając się między innymi na zdjęciach z 1888, będących w posiadaniu architekta Hilarego Majewskiego. Po tym remoncie budynek zajęły biura Wydziału Podatkowego, Zdrowotności oraz Wydział Ksiąg Ludności i pozostały w nim prawie do końca lat 20. XX wieku. Od 1927 budynek został przeznaczony na Archiwum Akt Dawnych m. Łodzi, które pod zmienioną nazwą (Archiwum Państwowe w Łodzi) funkcjonuje tam do dzisiaj (dyrekcja oraz część najdawniejszych zbiorów). Zobacz też Pałac Juliusza Heinzla w Łodzi Przypisy Bibliografia AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 . Muzeum Sztuki w Łodzi: Oczy szukają głowy do zamieszkania. msl.org.pl, 30.09–11.12.2011. s. 8. [dostęp 2014-02-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)]. (pol.). Linki zewnętrzne Józef Raciborski: Dawny ratusz łódzki (1928) w bibliotece Polona
Familien Scheiblers palæ

Familien Scheiblers palæ (polsk Pałac Scheiblerów) ligger ved Piotrkowska-gaden 266/268 i Łódź og er den vestligst beliggende palæresidens i Księży Młyn. Bygningen blev rejst som et klassicistisk murstenshus i 1844 af fabrikanten Karol Gebhardt efter tegninger af Ludwik Bethier og Stanisław Bieliński. Den blev regnet som den smukkeste bygning ved Piotrkowska-gaden i 1840'erne. I 1852 blev den købt af trykkeren Leonard Fessler, og omkring 1880 solgt til Karol Scheibler. Scheiblers nye residens' beliggenhed havde to fordele: den lukkede hele fabrikantens område fra vestsiden, samtidig med at den stod ved byens hovedgade. Efter Karol Scheiblers død blev bygningen ombygget i neorenæssance i 1891 efter tegninger af Hilary Majewski, og fik da paladskarakter. Paladset fik eklektiske form efter to ombygninger i 1894 og 1897 efter tegninger af Franciszek Chełmiński. Det blev da forstørret i nordlig og sydlig retning, og fik et hjørnetårn dækket af en hjelm. Efter flere adapteringer er kun lidt af det oprindelige, rigt udsmykkede indre bevaret. Palæet huser i dag Det tekniske universitets fakultet for organisering og forvaltning. Referencer Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen.
Wilhelm Lürkens’ palæ

Wilhelm Lürkens’ palæ (polsk Pałac Wilhelma Lürkensa) ligger ved Tadeusz Kościuszkos allé 33/35 i Łódź. Bygningen blev rejst til trikotagefabrikejeren Wilhelm Lürkens i årene 1912-1913 efter tegninger af Alwill Jankau fra Letland. Palæet var den sidste fabrikantresidens rejst før 1. verdenskrig, som forenede handels- og repræsentative funktioner. I 1929 gik palæet over til Tekstilindustriforbundet. Efter 2. verdenskrig husede bygningen Łódźbohemen. I dag har blandt andet den berømte restaurant "Spatif" sine lokaler i bygningen. Palæet har tre etager og tunge, massive klassicistiske former. Den er rigt udsmykket indvendigt, og trappeopgangen er dækket af marmor og dekoreret med allegoriske glasmalerier.
Pałac Wilhelma Lürkensa w Łodzi

Pałac Wilhelma Lürkensa w Łodzi – neobarokowy pałac fabrykancki, zlokalizowany przy Alei Tadeusza Kościuszki 33/35 w Łodzi. Wzniesiony został w latach 1912–1913 dla Wilhelma Lürkensa, według projektu architekta Alwila Jankau, jako integralna część dawnego kompleksu Fabryki Wilhelma Lürkensa. Historia Na początku XX wieku Wilhelm Lürkens w Towarzystwie Kredytowym Miejskim w Łodzi zaciągnął 75 tysięcy rubli pożyczki, którą przeznaczył na rozbudowę istniejącej fabryki i budowę pałacu. Od ulicy Wólczańskiej stanęła okazała przędzalnia, na dziedzińcu nowa kotłownia i maszynownia parowa, a od strony Alei T. Kościuszki rezydencja, w której na parterze były kantor i biura, a wyżej luksusowe mieszkania. W 1929 roku, po śmierci pierwotnego właściciela pałac przeszedł na własność Związku Przemysłu Włókienniczego. Po II wojnie światowej budynek był siedzibą łódzkiej bohemy artystycznej, znajdowała się tu, m.in. Galeria Ślad. W budynku od 1959 roku działa znana Restauracja Spatif, będąca niegdyś elitarnym miejscem spotkań łódzkiej bohemy, której czas największej popularności przypadł na lata 60. i 70. XX wieku. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/92 z 20 stycznia 1971 roku. Zobacz też Fabryka Wilhelma Lürkensa SPATiF Łódź Przypisy
Tadeusz Kościuszko-monumentet i Łódź

Tadeusz Kościuszko-monumentet (polsk Pomnik Tadeusza Kościuszki) ligger på Frihedspladsen i Łódź. Hele monumentet er 17 meter højt og var under opførelse i fire år. I dag er monumentet et af Łódź’ mest karakteristiske symboler, på samme måde som Sirenen i Warszawa og Adam Mickiewicz-monumentet i Kraków. Historie og form Den 15. oktober 1917, 100 år efter den berømte nationalhelts død, blev det bestemt, at der skulle rejses et monument over ham. Samtidig fik den tidligere Spacerowa-gade, byens anden repræsentative gade efter Piotrkowska-gaden, det nye navn «Tadeusz Kościuszkos allé». Monumentet blev udformet af skulptøren Mieczysław Lubelski. Det forestiller Tadeusz Kościuszko i siddende stilling, støttet af et træ som symboliserer "Retfærdighedstræet". I sin anden hånd holder han et sammenrullet dokument (sandsynligvis Połaniec-proklamationen). Mellem hans ben ligger en ridderrustning og en lille kanon. Den fire meter høje skulptur står på en ottekantet sokkel. Fire tavler er monteret på soklen. De forestiller vigtige hændelser fra nationalheltens liv: Eden på markedspladsen i Kraków, underskrivningen af Połaniec-proklamasjonen samt to basrelieffer af Kościuszko med George Washington og Bartosz Głowacki. Den officielle åbning af monumentet den 14. februar 1930 blev en stor begivenhed, som samlede omkring 30 000 af byens indbyggere. Under 2. verdenskrig, den 11. november 1939, blev monumentet revet ned af tyske nazister. Det blev først genoprejst i sin oprindelige form i 1960 af den samme Mieczysław Lubelski, men også Antoni Biłas samt Elwira og Jerzy Mazurczyk. Fem bevarede elementer fra de oprindelige basrelieffer er udstillet i Selvstendighedstraditionernes museum ved Gdańska-gaden 13.
Pinsens Kirke i Łódź

Pinsens kirke (polsk Kościół p. w. Zesłania Ducha Świętego) er en katolsk kirke som ligger ved Frihedspladsen og selve begyndelsen af Piotrkowska-gaden i Łódź. Sammen med det klassicistiske rådhus udgør den, den nordlige indgangsport mod Piotrkowska-gaden. Kirken, som er en af de første repræsentative bygninger i Łódź, blev bygget i klassicistisk stil i årene 1827-1828 efter tegninger af Bonifacy Witkowski. Den var oprindeligt den første evangeliske kirke i byen og var viet til Treenigheden (deraf det tidligere navn "Treenighedskirken"). I årene 1889-1892 blev den fuldstændig ombygget i neorenæssance efter tegninger af Otto Gehlig. Den fik en ny grundplan som et græsk kors, og en stor kuppel omgivet af seks småtårn. Efter 2. verdenskrig blev kirken overgivet til et romersk-katolsk sogn i byområdet, og blev indviet som katolsk kirke den 1. januar 1945. Sognet er viet til Pinsen, og deraf navnet "Pinsens kirke". Eksterne link
Pinksterkerk (Łódź)

De Pinksterkerk (Pools: Kościół Zesłania Ducha Świętego) is een voormalige lutherse en tegenwoordig een katholieke kerk aan het Vrijheidsplein (Plac Wolności) te Łódź. Samen met het classicistische stadhuis vormt de kerk de noordelijke toegangspoort tot de Ulica Piotrkowska. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1827-1828 naar tekeningen van Bonifacy Witkowski gebouwd en was een van de eerste representatieve gebouwen in Łódź die in de classicistische stijl werd gebouwd. Oorspronkelijk was het een protestants kerkgebouw, dat werd gewijd aan de Heilige Drie-eenheid (vandaar de oude naam "Kerk van de Drievuldigheid"). In de jaren 1889-1892 volgde een algehele verbouwing volgens een ontwerp van Otto Gehlig. Het neorenaissance gebouw kreeg een plattegrond in de vorm van een grieks kruis en een grote koepel omringd door zes kleine torentjes, waarvan vier grotere op de hoeken. Na de Tweede Wereldoorlog werd de kerk overgedragen aan de rooms-katholieke parochie. De katholieke inwijding van de kerk vond plaats op 1 januari 1945. Externe link (pl) De kerk op de webpresentatie van het aartsbisdom
Церковь Сошествия Святого Духа (Лодзь)

Церковь Сошествия Святого Духа (пол. Kościół Zesłania Ducha Świętego w Łodzi) — католический храм в Лодзи, Польша. Находится на площади Свободы в начале улицы Пётрковской. Построен в стиле эклектики с преобладанием черт неоренессанса и использованием романских элементов (окна). Построен в 1889—1891 годах как евангелическая церковь Святой Троицы. В 1945 году храм передан католической церкви, образован приход Святого Духа. 1 января 1945 года церковь была освящена как католическая отцом-прелатом Яном Здзёвским. В 1989 году приход выкупил костёл и приходские здания у Евангелической церкви Аугсбургского исповедания в Польше. В 2018—2019 годах фасад здания был полностью отреставрирован, ему также вернули первоначальный желтый цвет. Примечания
Ludwik Grohmans palæ

Ludwik Grohmans palæ (polsk Pałac Ludwika Grohmana) ligger ved Tylnagaden 9/11 i Łódź. Villaen blev bygget i italiensk renæssance i 1881 efter tegninger af Hilary Majewski. Den blev placeret ved siden af en have og Grohmans spinderi ved Targowagaden, med sin gårdsplads begrænset af en tilbygning og et orangeri. Efter at Ludwiks søn Leon giftede sig, blev villaen udbygget og delt i to. Blandt andet fik den nye østlige villadel en vinterhave. I 1913 blev villaen også udbygget i sydøstlig retning. En portikus fører til villaens hovedindgang. Første etage havde både representative og private værelser. Med sin elevator var bygningen også en af de mest moderne fabrikantresidenser i sin tid. Villaens indre fik en rig neorenæssanceudsmykning med stukkatur, allegoriske dekorationer, marmorer, paneler og vægmalerier. I dag er villaen privatejet.
Willa Ludwika Grohmana

Willa Ludwika Grohmana – willa znajdująca się przy ulicy Tylnej 9/11 w Łodzi. Historia Willa wkomponowana została w fabryczny zespół zbudowany nieco wcześniej i usytuowana w południowo-zachodniej części kwartału zamkniętego ulicą Tylną. Początkowo ogniwem tego założenia były budynki wzniesione w latach 40. XIX wieku, parterowy dom mieszkalny Traugotta Grohmana – ojca Ludwika i pierwsza przędzalnia z tkalnią przy ulicy Targowej, w miejscu styku z ulicą Tylną. W sąsiedztwie przędzalni, w 1881, w kilka lat po śmierci ojca, Ludwik Grohman wzniósł okazałą rezydencję z dziedzińcem zamkniętym oficyną gospodarczo-mieszkalną i przyległą oranżerią, w otoczeniu ogrodu. Willa utrzymana w stylu renesansu włoskiego wybudowana została według projektu Hilarego Majewskiego. Do siedziby prowadziła od ulicy Tylnej okazała brama i furta z kutej kraty, oflankowana podwójnymi filarami, z przylegającą kordegardą. W 1894, po ślubie syna – Leona Grohmana, willa została rozbudowana, oraz podzielona na dwie części, pomiędzy rodziców i dzieci. Wówczas to od strony wschodniej dobudowano nową część z paradną klatką schodową i ogród zimowy. Natomiast w 1913 została rozbudowana część południowo-wschodnia, dobudowano piętrowy aneks z osobnym wejściem. Główne wejście z portykiem filarowym prowadziło do reprezentacyjnego holu i klatki schodowej, która integrowała całość układu wnętrz, należących do licznych członków rodziny. Parter w przeciwieństwie do większości willi miał nieregularny układ wnętrz, ponieważ były to pomieszczenia zarówno reprezentacyjne, jak i mieszkalne. Program użytkowy wnętrz był w zasadzie tradycyjny, znajdowały się tu jadalnia, kredensownia, biblioteka, salon, gabinety, sala balowa itp. Szczególnie interesujący pod względem architektonicznym jest gabinet z kominkiem, sala koncertowa i sala balowa z zachowanymi w niej oryginalnymi żyrandolami. Komunikację wewnętrzną uzupełniały windy – osobowa oraz trzy dźwigi gospodarcze, firmy berlińskiej. Wnętrza urządzone były z dużym przepychem i luksusem, z bogatymi sztukateriami, z dekoracja o alegorycznych przedstawieniach malarskich i rzeźbiarskich. Zastosowano materiały szlachetne, marmury, boazerie z różnych gatunków drewna oraz różnego rodzaju polichromie i marmoryzowania, imitujące szlachetne gatunki kamienia i drewna. Całość wystroju utrzymana była również w wystroju renesansu włoskiego. Willę otaczał ogród założony równolegle z jej budową. Obecne tereny ogrodu to park im. J. Kilińskiego. W willi kręcono m.in. film Wojciecha Marczewskiego Ucieczka z kina „Wolność” (scenę upadku głównej postaci po wejściu na dach). Zobacz też Ludwik Grohman Beczki Grohmana Przypisy Bibliografia Informacje. turystyka.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-27)]. udostępnione na licencji GNU FDL z serwisu turystyka.lodz.pl Linki zewnętrzne Willa Ludwika Grohmana. bojanowski2005.strefa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-28)]. Zespół willi Ludwika Grohmana
Telefoncentralen PASTs bygning i Łódź

Telefoncentralen PASTs bygning i Łódź (polsk Budynek centrali telefonicznej PAST) ligger ved Tadeusz Kościuszkos allé 12. PAST (Polska Akcyjna Spółka Telefoniczna, "Det polske telefonaktieselskab") ble grundlagt i 1926 af det polske skattevæsen og det svenske firma Cedergren. Før 1914 bestyrede dette firma telefonnettet i Warszawa. Telefonaktieselskabet fik 10 år til at udbygge telefonnetværket i Warszawa, Łódź og omegn. Selskabets bygning i Łódź blev tegnet af arkitekten Józef Kaban, og blev rejst i årene 1927-1928. Bygningens facade er opdelt af buede pilastrer som ender i diamantformede kapiteler. Motiverne i frontelevationen omfatter blandt andet rombeformer (i dørene) og støbejernslanterner i art deco. I 1929 åbnede PAST Polens første automatiske telefoncentraler her, og senere også landets første prototypiske apparatur til fjernvalg af telefonnumrene til abonnenter i Warszawa. Centralen blev lukket i 1983. Den var en de længst uafbrudte virkende centraler af denne type i verden.
Budynek centrali telefonicznej PAST w Łodzi

Budynek centrali telefonicznej PAST – kamienica znajdująca się przy al. Kościuszki 12 w Łodzi. Historia Polska Akcyjna Spółka Telefoniczna (PAST) została utworzona w 1922 roku przez Skarb Państwa i szwedzką firmę Cedergren. Przed 1914 rokiem szwedzki akcjonariusz zarządzał siecią telefoniczną w Warszawie. Spółka otrzymała koncesję na 25 lat na rozbudowę i eksploatacje sieci telefonicznej m.in. w Warszawie, Łodzi i okolicach. W 1929 roku uruchomiono PAST-owską automatyczną centralę telefoniczną – pierwszą w Polsce. Uruchomiono także pierwszą w Polsce zegarynkę, a później pierwszą prototypową aparaturę do zdalnego wybierania numerów warszawskich abonentów. Centralę zamknięto w 1983 roku – była jedną z najdłużej nieprzerwanie działających central tego typu na świecie. Architektura Projekt budynku wykonał architekt Józef Kaban. Gmach PAST wybudowano w latach 1927–1928. Fasada podzielona jest żłobkowanymi pilastrami, zakończonymi diamentowymi kapitelami. Motywy w elewacji frontowej: diamentowe bonie, rombowe podziały drzwi, żeliwne latarnie w stylu art déco, umieszczone zostały przy bramach. Zobacz też architektura modernistyczna w Łodzi Przypisy Bibliografia Mirosław Zbigniew Wojalski: Budynek centrali telefonicznej PAST. lodz.naszemiasto.pl. [dostęp 2010-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (13 lutego 2009)]. PASTa. topografie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-30)]., topografie.pl
Park Źródliska

Park Źródliska (Kildens park) er den ældste bypark i Łódź (og den næstældste i Polen efter Ogród Saski i Warszawa). Parken er 17,2 hektar og ligger inden for Przędzalniana-, Fabryczna- og Targowa-gaden samt Józef Piłsudskis Allé. Den står i seværdighedsregisteret, og dens ældste træer er over 300 år gamle. Parken blev anlagt af bystyret i 1840 på Nowa Dzielnicas områder, efter at en del af den statslige skov i Łaznów blev indlemmet i Łódź. Parken var på to hektar med to hovedalleer langs parkens diagonaler. I krysningspunktet mellem alleerne blev en lille rund plads anlagt. Sidealleerne blev beplantet med frugttræer, mens parkens indre beholdt sin skovlige karakter. Det blev bevokset med El, stilkeg, lind, gran og bøg. Senere fik parken to altaner og flere bænke. Desuden blev små broer bygget over de mange kilder i parken, deraf navnet "Park Źródliska" («Kildens park"). Frem til 2. verdenskrig blev den kaldt for "Park Kwela", fra tysk "Quelle" (kilde). Grundet økonomiske årsager blev dele af parken solgt til Karol Scheibler i 1850'erne, som her byggede sin fabrik og residens. En større del blev forpagtet af Skytteselskabet i 1870'erne og mod slutningen af 1880'erne af den samme Scheibler. Forpagtningsaftalen udløb 1906, og parken kom endnu engang under bystyret. Et fragment af parken på bagsiden af Karol Scheiblers palads blev omlagt til L. Späths firmas egen have. Haven fik fontæner, balustrader og en kunstig grotte ved siden af interessante træer som platan, kæmpepoppel, tempeltræ og nikkoædelgran. I dag udgør de to parkdele en helhed. I parkens nordlige del findes en rummelig plads med en estrade. I den sydøstlige del findes tre damme. Fra 1956 kom det berømte Palmehus i parken.
Łódź Zoologiske have

Łódź Zoologiske have (polsk Miejski Ogród Zoologiczny w Łodzi) er en af 11 zoologiske haver i Polen. Den er med sine 16,4 hektar den ottendestørste zoo i landet, og den femtestørste med hensyn til dyrebestand (3500 dyr fordelt på 344 arter). Haven ligger på området som begrænses af Krzemieniecka- og Konstantynowska-gaden. Eksterne henvisninger Dyrehavens hjemmeside Arkiveret 5. november 2008 hos Wayback Machine
Łódź Zoo

The Łódź Zoo (Polish: Miejski Ogród Zoologiczny w Łodzi) is a zoological garden in the city of Łódź, Łódź Voivodeship in Poland. Established in 1938, it covers the area of 16,64 hectares in the district of Polesie and is home to 3,350 animals representing 554 species, including endangered Asiatic lions. The zoo is the only zoological garden in Poland to feature such animals as giant otters, Sumatran orangutans, false gharials, and bush dogs. The zoo is a member of the European Association of Zoos and Aquaria, the World Association of Zoos and Aquariums and is also part of the International Species Information System. History The zoo was opened in 1938 in the Polesie district and covered the area of 8,9 hectares. In 1939, the zoo was in possession of 50 animals such as deer, roe deer, fallow deer, ducks and sheep. The zoo emerged relatively unscathed after the Second World War and in 1945, many animals from other zoological gardens, most notably from the Wrocław Zoo, were transported to Łódź. In 1950, the area of the zoo was expanded and covered 16,64 ha. In the 1950s, the zoological garden developed more rapidly as more buildings and structures were constructed including the baboons enclosure. In 1968, the Big Cats' pavilion was opened and in 1988, to celebrate the 50th anniversary of the zoo, a pavilion for giraffes was constructed. Since 1991, the zoo is part of the International Species Information System. In 1996, the zoo became the first zoological garden in Poland to feature Asiatic lions. In 2001, an enclosure for antelopes was built as well as new aviaries for owls and birds of prey. In 2011, a special pavilion showcasing the zoo's collection of butterflies was opened. In 2014, a pavilion housing small mammals such as binturongs, ring-tailed mongooses and Indian crested porcupines was built. The zoo's breeding program had a number of successes which include the births of southern cassowaries in 2014 and 2016, pied tamarin in 2014 and lynx in 2015. In 2016, a 54-year-old elephant named Magda died in the zoo after battling an illness for two years. She was one of the oldest Indian elephants in Europe. Orientarium In 2015, the construction of the Orientarium building started. It is the biggest investment in the history of the zoo. The whole complex will specifically feature the fauna of South-East Asia and will house such animals as orangutans, surilis, clouded leopards and sharks. In 2022, the Orientarium was officially opened. It is the most modern zoological complex devoted to South-East Asia in Europe and has become the biggest attraction of the zoo. The main building has an area of 33 000 m² and consists of three levels including one underground. In 2023, the complex won Poland's top architecture prize the SARP Award of the Year. Gallery See also Warsaw Zoo Wrocław Zoo Poznań Old Zoo Kraków Zoo References
Hovedpostkontoret i Łódź

Hovedpostkontoret i Łódź (polsk: Poczta Główna) ligger på hjørnet af Julian Tuwims gade og Jan Kilińskis gade. Posten i Łódź har eksisteret siden 1820'erne. Hovedpostkontorets sæde befandt sig oprindeligt i lejede lokaler på hjørnet af Południowa- og Wschodniagaden. Senere blev det overført til en bygning ved Piotrkowska-gaden, og i 1886 til en ny bygning på hjørnet af Meyers passage og Dzikagaden (i dag Stanisław Moniuszkos gade og Henryk Sienkiewicz’ gade). Mod slutningen af 1890'erne begyndte opførelsen af en ny bygning som skulle huse hovedpostkontorets lokaler. Den blev rejst i årene 1901-1903 efter tegninger af Mikhail Botsjarov fra Sankt Petersborg og Dawid Lande fra Łódź. Bygningsarbejdet blev udført af firmaet Olszer i Szczeciński. Hovedpostkontoret blev åbnet den 2. juli 1903. Bygningen har tre etager og er udsmykket med neorenæssancemotiver. Den består af to vinger som står vinkelret på hinanden. Elevationen til anden og tredje etage er opdelt af symmetrisk anlagte pilastre. Hovedindgangen, som fører til en stor hall, befinder sig i det afskårne hjørne, som forbinder bygningens to dele, og som kranses af en ottekantet kuppel. Referencer Der er for få eller ingen kildehenvisninger i denne artikel, hvilket er et problem. Du kan hjælpe ved at angive troværdige kilder til de påstande, som fremføres i artiklen.