NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa w Kołodziejewie

Kościół Świętego Józefa w Kołodziejewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat mogileński archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia Kamień węgielny pod budowę kościoła dla parafii ewangelickie wmurowano w fundament ołtarza 1 lipca 1906 roku. Budowę wsparła Komisja Kolonizacyjna. Materiały zgromadzone na budowę kościoła katolickiego zostały rozgrabione podczas II wojny światowej. Po wojnie 4 marca 1945 roku kościół ewangelicki został przyznany parafii katolickiej. .Kościół jest nakryty dachem mansardowym. W wieży świątyni zachował się oryginalny zegar, pochodzący z okresu jej budowy, wykonany w berlińskiej fabryce G. F. Rochlitz. Kościół został konsekrowany w dniu 9 listopada 2008 roku przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. W świątyni pozostały organy wykonane przez firmę Völkner dal parafii ewangelickiej w Kołodziejewie. Centrum prospektu jest zwieńczona liściem akantu, z kolei na górze jest umieszczona głowa anioła. Instrument charakteryzuje się bogatą ornamentyką szafy i licznymi złoceniami. Przypisy Bibliografia Bogdan H., Zasoby kultury wsi Kołodziejewo 1378 - 2018, 2018, s. 33-35, ISBN 978-83-953123-0-4.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Budzisławiu Kościelnym

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Budzisławiu Kościelnym – rzymsjkokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kleczewski archiiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został zbudowany na miejscu poprzedniego, drewnianego z 1642 roku, który został rozebrany w 1942 roku przez hitlerowców. W 1974 roku ówczesny proboszcz ksiądz Andrzej Żurański razem z parafianami rozpoczął budowę nowej świątyni zaprojektowanej przez Aleksandra Holasa. W 1977 roku został wmurowany kamień węgielny, natomiast w 1981 roku został oddany do użytku wiernych nowy kościół parafialny. Poświęcił go w 1981 roku biskup Jan Zaręba. Nową świątynię wybudowano z cegły i granitu strzegomskiego, dach został pokryty blachą. Wnętrze kościoła jest ozdobione wieloma zabytkami m.in.: obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego z Matką Bożą, św. Janem i donatorami z herbami Sulima i Poraj (XVI/XVII wiek), obrazem Matki Bożej Wniebowziętej w otoczeniu Aniołów, obrazem Matki Bożej Bolesnej, obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem, krucyfiksem (z połowy XIV wieku), rzeźbą św. Agaty (z około 1730 roku), barokową rzeźbą św. Stanisława Biskupa Męczennika – drewnianą, polichromowaną (z początku XVIII wieku), obrazem św. Benedykta Budzisławskiego namalowanym przez Stefana Brzozowskiego z Krakowa (z 1954 roku), figurą Matki Bożej Skępskiej. W kwietniu 2018 roku świątynia otrzymała witraż przedstawiający Matkę Bożą Wniebowziętą, św. Andrzeja Świerada i św. Benedykta Pustelnika. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Trześniowie

Kościół św. Stanisława Biskupa – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Trześniowie, w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Haczów. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Poprzedni kościółek drewniany kryty gontem, wzniesiony w 1590 roku, został rozebrany w 1898 i w jego miejscu w latach 1893–1899 wybudowano nowy, murowany, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Kościół poświęcono 24 czerwca 1909 roku . Architektura Budynek neoromański, murowany z dwukolorowej cegły, pseudobazylikowy, z transeptem, trójnawowy. Nawa główna nakryta jest dachem dwuspadowym, a nawy boczne dechami pulpitowymi. Na skrzyżowaniu kalenic nawy głównej i transeptu znajduje się sygnaturka. Do budowy rozet i neoromańskiego portalu w wieży zegarowej został użyty kamień. Wieża wzmocniona skarpami nakryta jest dachem wieżowym. Wystrój i wyposażenie Ołtarz w stylu barokowym z XVIII wieku ; ołtarz z 1896 roku autorstwa Jana Sas-Zubrzyckiego; obraz, przedstawiający spotkanie Pana Jezusa w cierniowej koronie z Matką Bożą Bolesną w otoczeniu dwóch świętych patronów polskich, św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupa, z początku XVI wieku ; obraz Matki Bożej Częstochowskiej z XVIII wieku ; polichromia autorstwa Władysława Lisowskiego z roku 1927. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Strona parafii. trzesniow.przemyska.pl. [dostęp 2023-02-19]. (pol.). Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia;. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5.
Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jankowie Dolnym

Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jankowie Dolnym – Rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gnieźnieński II archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1995–2000, poświęcił ją w dniu 29 maja 2000 roku arcybiskup Henryk Muszyński. Parafia została utworzona w dniu 1 stycznia 1988 roku, dzięki dekretowi księdza kardynała Jozefa Glemba, Prymasa Polski. Wcześniej we wsi znajdował się kościół, wybudowany w 1356 roku przez Jarosława ze Skotnik. Utworzono przy nim parafię. Pod koniec XVIII wieku parafia została zlikwidowana i przyłączono ją do parafii w strzyżewie Kościelnym. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Gorzykowie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Gorzykowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat witkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się we wsi Gorzykowo, w gminie Witkowo, w powiecie gnieźnieńskim. Jest to świątynia wzniesiona w 1981 roku na miejscu wcześniejszej, przebudowanej na cele religijne w 1958 roku z budynku gospodarczego. Parafia została erygowana w 1958 roku przez księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski. Kościół jest kontynuacją świątyni we wsi Odrowąż, wybudowanej w 1643 roku i zniszczonej przez huragan w 1866 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Palędziu Kościelnym

Kościół świętego Marcina w Palędziu Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący dop parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat mogileński archidiecezji gnieźnieńskiej). jest to świątynia wzniesiona w latach 1808-1810 dzięki staraniom opata trzemeszeńskiego Franciszka Tańskiego na miejscu poprzedniej, zniszczonej przez pożar w 1806 roku. Wybudowano ją na planie krzyża, pierwotnie posiadała konstrukcję szachulcową, następnie została obmurowana. Kościół charakteryzuje się skąpymi cechami barokowymi, wnętrze jego jest jednonawowe z transeptem, we wnętrzu znajduje się wyposażenie w stylu neobarokowym z XVIII i XIX wieku. Świątynia została konsekrowana w dniu 26 czerwca 1931 roku. Z zabytków zachowały się: cztery ołtarze boczne z XIX wieku, 2 rzeźby świętych i 6 aniołków w stylu barokowym z XVIII wieku a także obraz św. Rocha namalowany około połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Chomiąży Szlacheckiej

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Chomiąży Szlacheckiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat żniński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kształt świątynia otrzymała w 1831 roku, po przebudowie. Kościół nosi cechy stylów: klasycystycznego i neogotyckiego. Budowla posiada wieżę, nakrytą naniastym dachem hełmowym. Pod prezbiterium świątyni, w krypcie znajdują się trzy trumny. W 1863 roku Maria Sulerzyska właścicielka wsi ufundowała dla kościoła organy. W 1900 roku, na wschodniej ścianie prezbiterium, został umieszczony witraż Najświętszego Serca Pana Jezusa z wizerunkami świętych: Elżbiety i Leona papieża. We wnętrzu można zobaczyć trzy neogotyckie ołtarze oraz konfesjonał i chrzcielnicę, powstałe w 1910 roku. Podarował je następny właściciel wsi – baron Tadeusz Lechweld. Ołtarz główny ozdabiają dwie figury z XVIII wieku, przedstawiające świętych Apostołów Piotra i Pawła. Pozostałe elementy wyposażenia powstały głównie w stylu neogotyckim i są datowane na około 1900 rok. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Czewujewie

Kościół świętego Wawrzyńca w Czewujewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rogowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna budowla to dawny kościół protestancki wzniesiony w 1880 roku. Po 1945 roku świątynia została przekazana przez władze państwowe wiernym kościoła rzymskokatolickiego. Kościół nie jest konsekrowany. Od 15 sierpnia 1976 roku, czyli po erygowaniu samodzielnej parafii w Czewujewie dawny zbór pełni funkcję świątyni parafialnej. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych i św. Rocha w Gorzycach

Kościół Wszystkich Świętych i świętego Rocha w Gorzycach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat żniński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół powstał w 1834 roku, natomiast w 1937 roku została dostawiona do niego wieża. Budowla jest murowana, na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajduje się Grupa Ukrzyżowania w stylu ludowym. Świątynię konsekrował w 1901 roku biskup Antoni Andrzejewicz. Spośród zabytków kościoła można wyróżnić: obrazy (namalowane około połowy XIX wieku), figurę Chrystusa Ukrzyżowanego (pochodzi z XVIII wieku), granitową kropielnicę z okresu średniowiecza. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Woli Rakowej

Kościół Miłosierdzia Bożego w Woli Rakowej – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Wola Rakowa (powiat łódzki wschodni). Funkcjonuje przy nim parafia Miłosierdzia Bożego. Historia Kamień węgielny pod budowę świątyni (pierwotnie kaplicy katechetycznej) poświęcony został przez papieża Jana Pawła II, 13 maja 1981. Budynek zaprojektował Andrzej Kuligowski wraz z Aleksym Dworczakiem. Budowniczym był ks. Antoni Supady, którego wspomagali mieszkańcy wsi. Budowa rozpoczęła się 1 października 1981. Kaplica została poświęcona 4 grudnia 1983 przez biskupa Józefa Rozwadowskiego. 1 czerwca 1986 biskup Władysław Ziółek erygował we wsi parafię i kaplica awansowała wówczas do roli kościoła parafialnego. Ocieplono ją w 2008. Poświęcenia kościoła dokonał arcybiskup Władysław Ziółek 5 czerwca 2011. Wyposażenie Wystrój wnętrza zaprojektowała Beata Mirowska. Całość koncepcji podporządkowana jest ołtarzowi głównemu z tabernakulum oraz obrazem Miłosierdzia Bożego na tle dużych rozmiarów krzyża. Inspiracją dla artystki były iluminowane księgi z czasów średniowiecza. Lewa ściana poświęcona jest Matce Bożej. Wisi tu obraz Matki Bożej Częstochowskiej wraz z wotami i relikwiami św. Faustyny Kowalskiej. Na ścianie prawej powieszono obraz Chrztu Chrystusa. Ołtarz wykonano z drewna dębowego. Ma on marmurową mensę i zdobienia z motywem winnej latorośli. Ambona i chrzcielnica prezentują spójne wzornictwo z resztą wyposażenia. Dzwon pochodzi z roku 1865 i jest darem parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Kurowicach. Witraże zaprojektowała, podobnie jak resztę wnętrza, Beata Mirowska. Droga krzyżowa wykonana została z marmuru syntetycznego (w 2008 jej forma została zmieniona). Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Chodowie

Kościół św. Jana Chrzciciela – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Chodowie, w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Charsznica. Historia Drewnianymi kościołami znajdującymi się na miejscu obecnej świątyni opiekował się pierwotnie zakon bożogrobców z klasztoru w Miechowie, który prowadził w Chodowie duszpasterstwo w latach 1404–1819. 24 grudnia 1931 roku drewniany kościółek spłonął w wyniku pożaru. Obecny kościół został wybudowany w latach 1932–1936, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Wieże wykończono w latach 70. XX wieku. Świątynia znajduje się na tzw. Małopolskim Szlaku Bożogrobców. Architektura Budynek jest orientowany, bazylikowy, trójnawowy, z transeptem. Wewnątrz zastosowano uproszczone sklepienia klasztorne i sklepienia piastowskie. W wieżę w fasadzie wkomponowany jest kamienny, nietynkowany, pozbawiony ornamentyki portal. Apsyda w prezbiterium od wewnątrz jest zamknięta półkoliście, na zewnątrz trójbocznie. Budynek jest wzmocniony przyporami. Kościół w Chodowie jest ostatnim zrealizowanym projektem Jana Sas-Zubrzyckiego. Architekt wprowadził element słowiański: motyw serca w maswerku w oknach transeptu. W trakcie budowy, po śmierci architekta zmieniono profil bani na wieży i kształt sygnaturki oraz kontur szczytów transeptu. Dobudowano też drugą wieżę na chór. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Strona parafii. diecezja.kielce.pl. [dostęp 2023-03-04]. Linki zewnętrzne Informacje o kościele w Chodowie na stronie opisującej Małopolski Szlak Bożogrobców
Kościół św. Anny na Przedniej Kopie

Kościół św. Anny na Przedniej Kopie – rzymskokatolicki kościół filialny w Podlesiu, na Przedniej Kopie (masyw Parkowej Góry), należący do parafii św. Wawrzyńca w Głuchołazach, w dekanacie Głuchołazy, diecezji opolskiej. Historia W 1908 Johann Hoy z Głuchołaz, budowniczy szpitala św. Józefa w mieście, ufundował neogotycki kościół na urwisku skalnym na Przedniej Kopie. Świątynia, zbudowana z kamienia, została ozdobiona ceglanymi detalami, głównie gzymsami i obramieniami. Nad portalem umieszczono wieżyczkę z ostrosłupowym dachem. Został poświęcony św. Annie – patronce górników, w nawiązaniu do przeszłości Parkowej Góry związanej z górnictwem złota. W 2018 wnętrze kościoła zostało wyremontowane. W wakacje odprawiane są niedzielne msze święte dla turystów. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca Męczennika w Kleczy Dolnej

Kościół św. Wawrzyńca Męczennika – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Kleczy Dolnej, w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Wadowice. Historia Poprzedni kościół spłonął 21 maja 1906 roku. Nowy budynek został wybudowany w latach 1906–1908 według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego, konsekrowany 28 sierpnia 1910 roku. W czasie okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej, Niemcy zarekwirowali dwa dzwony . Architektura Kościół neogotycki, pseudobazylikowy, trójnawowy, wybudowany na planie krzyża łacińskiego z transeptem, z sygnaturką. Budynek jest murowany z cegły, z kamiennym detalem, z przyporami, z wieżą na planie sześciokąta w narożniku fasady. Prezbiterium, nawy boczne i transept zamknięte są wielobocznymi apsydami. Wystrój i wyposażenie Ołtarz główny z 1920 roku ; ołtarz z 1910 roku według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego; kazalnica z 1910 roku według projektu Sas-Zubrzyckiego; organy z 1918 roku . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Strona parafii. parafiaklecza.pl/. [dostęp 2023-03-11]. (pol.).
Kościół św. Małgorzaty Antiocheńskiej i Podwyższenia Krzyża Świętego w Bzowie

Kościół świętej Małgorzaty Antiocheńskiej i Podwyższenia Krzyża Świętego w Bzowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym w 1768 roku. Kościół o żółtych elewacjach podzielonych lizenami, z wyodrębnionym prezbiterium oraz wieżą z hełmem dzwonowym i latarenką. Wystrój wnętrza budowli powstał w stylu rokokowym w XVIII wieku. W XX wieku obiekt był kilkakrotnie remontowany. W dniu 24 lipca 1938 roku biskup chełmiński Konstantyn Dominik dokonał poświęcenia świątyni. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski we Włókach

Kościół Matki Bożej Królowej Polski we Włókach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Osielsko diecezji bydgoskiej). Jest to dawny zbór ewangelicki, wybudowany na początku XX wieku. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia stała się własnością kościoła rzymskokatolickiego. Kościół charakteryzuje się wieżą zegarową. We wnętrzu kościoła jest umieszczony drewniany ołtarz główny oraz duży chór muzyczny. Świątynia jest siedzibą samodzielnej parafii od 6 lutego 1992 roku, wcześniej pełniła funkcję kościoła filialnego dla parafii w Dobrczu. Sanktuarium św. Szarbela 28 czerwca 2026 roku decyzją biskupa bydgoskiego Krzysztofa Włodarczyka kościół we Włókach został podniesiony do rangi diecezjalnego Sanktuarium św. Szarbela. Jest to pierwsze sanktuarium pod wezwaniem św. Szarbela w Polsce i Europie. Dekret ustanawiający sanktuarium odczytał wikariusz generalny diecezji bydgoskiej ks. Tomasz Cyl podczas uroczystej Mszy Świętej pod przewodnictwem biskupa diecezjalnego. W dekrecie wskazano, że sanktuarium ma być miejscem szczególnej modlitwy za Kościół, pokój na świecie oraz w intencji małżeństw, rodzin i powołań. Przypisy
Infułatka w Zamościu

Infułatka w Zamościu – dom infułatów, dziekanów zamojskich, na Starym Mieście w Zamościu, przy zamojskiej katedrze. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków jako część zespołu kościoła kolegiackiego, pod nr rej.:A/305 z 12.06.1956, z 20.02.1957 i z 31.03.1967: Wybudowana została pod koniec XVI wieku; przebudowę przeprowadzono w I poł. kolejnego stulecia. Z tego okresu pochodzi wczesnobarokowy portal, bogato ozdobiony płaskorzeźbami oraz kolumnami doryckimi przy wejściu do Infułatki. Na ścianie dobudowanego od zachodu budynku (dom parafialny) umieszczono tabliczki z nazwiskami wszystkich 28 infułatów i zamojskich dziekanów. Od 1987 roku mieści się tu Muzeum Sakralne Katedry Zamojskiej z ekspozycją "Fabrica Ecclesiace muzeum techniki i architektury", jakie po zmianach w 2020 roku zajmuje także inny, pobliski zabytkowy budynek parafii - domu wikariuszy (tzw. "Wikarówki"). Przypisy Bibliografia J. Kowalczyk, Zamość. Przewodnik, Zamość, Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej, 1995;
Instytut Badawczy Leśnictwa

Instytut Badawczy Leśnictwa (IBL) – utworzona w 1930 instytucja zajmująca się prowadzeniem prac naukowych i rozwojowych na rzecz leśnictwa. Charakterystyka Placówkę powołano w 1930 pod nazwą Zakład Doświadczalny Lasów Państwowych. Pierwsza siedziba, do 1939 i w latach 1946–1955 mieściła się w Warszawie, przy ul. M. Reja. Jej pierwszym dyrektorem został inż. Jan Hausbrandt. Nadzór merytoryczny nad IBL-em prowadzi Minister właściwy do spraw leśnictwa. Podstawę prawną działania instytutu stanowią: ustawa z dnia 25 lipca 1985 o jednostkach badawczo-rozwojowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388 (ISAP), z późn. zm.) oraz statut. IBL jest członkiem Międzynarodowej Unii Leśnych Organizacji Badawczych – IUFRO (International Union of Forest Research Organizations) oraz Europejskiego Instytutu Leśnego – EFI (The European Forest Institute). Kierownictwo Stanisław Drozdowski – dyrektor Dorota Dobrowolska – zastępca dyrektora Tomasz Jabłoński – zastępca dyrektora Składa się z następujących komórek naukowych: Sękocin Stary – siedziba główna: Zakład Ekologii Lasu, Zakład Geomatyki, Zakład Hodowli Lasu i Genetyki Drzew Leśnych, Zakład Ochrony Lasu, Zakład Zarządzania Zasobami Leśnymi, Laboratorium Chemii Środowiska Przyrodniczego, Laboratorium Ochrony Przeciwpożarowej Lasu; Kraków: Zakład Lasów Górskich; Białowieża: Zakład Lasów Naturalnych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Instytutu Badawczego Leśnictwa Instytut Badawczy Leśnictwa w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk

Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk (IBS PAN) – instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk z siedzibą w Warszawie zajmujący się badaniami z pogranicza matematyki, informatyki, ekonometrii, organizacji i zarządzania. Tematyka badań Analiza systemowa Badania operacyjne Matematyka finansowa Operatory agregacji Optymalizacja Statystyczne sterowanie jakością Systemy wspomagania decyzji Sztuczna inteligencja Teoria sterowania Teoria systemów Teoria zbiorów rozmytych Wnioskowanie w warunkach niepewności Historia Instytut rozpoczął działalność w 1976 r., jako kontynuator: Zakładu Automatyki PAN (działał w latach 1954–1962), Instytutu Automatyki PAN (działał w latach 1962–1971), Instytutu Cybernetyki Stosowanej PAN (działał w latach 1971–1973), Instytutu Organizacji i Kierowania PAN i MNSzWiT (działał w latach 1973–1976). Obecnym dyrektorem IBS PAN jest prof. dr hab. Sławomir Zadrożny. Struktura organizacyjna W skład IBS PAN wchodzą: Centrum Statystycznych Metod Analizy Danych Centrum Zastosowań Informatyki w Inżynierii Środowiska Zakład Modelowania i Optymalizacji Układów Dynamicznych Zakład Metod Stochastycznych Zakład Systemów Inteligentnych Zakład Modelowania Komputerowego Zakład Wspomagania Decyzji w Warunkach Ryzyka Ośrodek Komputerowy Kadra W 2016 roku w Instytucie Badań Systemowych PAN zatrudnionych było 117 pracowników, w tym: 20 profesorów zwyczajnych, 13 profesorów nadzwyczajnych, 17 adiunktów i 9 asystentów. Uprawnienia do nadawania stopni naukowych Instytut Badań Systemowych PAN posiada uprawnienia do nadawania stopni doktora nauk technicznych i doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinach: automatyka i robotyka, informatyka. W wyniku postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora nauk technicznych przed Radą Naukową IBS PAN tytuły uzyskały 34 osoby, stopnie doktora habilitowanego nauk technicznych – 60 osób, zaś 187 osobom Rada Naukowa IBS PAN nadała stopnie doktora nauk technicznych. Najważniejsze osiągnięcia W dziedzinie badań podstawowych i zastosowań praktycznych do najważniejszych osiągnięć IBS PAN zalicza się: Przypisy Bibliografia Strona internetowa IBS PAN Instytut Badań Systemowych Polskiej Akademii Nauk w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Sieć Badawcza Łukasiewicz − Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych

Sieć Badawcza Łukasiewicz − Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych — państwowa jednostka badawcza i wdrożeniowa pokrywającą swoim obszarem wszystkie dziedziny nauki i przemysłu związane z przetwórstwem surowców niemetalicznych, w szczególności związanych z produkcją wyrobów ceramicznych i ze szkła, materiałów ogniotrwałych oraz mineralnych materiałów budowlanych, spoiw mineralnych oraz wyrobów betonowych. Siedziba Instytutu znajduje się przy ul. Cementowej 8 w Krakowie. Opis Instytut powstał w 1951 roku. Realizowane w nim zadania naukowo – badawcze i badawczo – rozwojowe, są ściśle związane z dyscyplinami naukowymi, będącymi przedmiotem działalności statutowej Instytutu. Wyniki tych badań są wdrażane na rynku przemysłowym zgodnie z tendencjami rozwoju. Instytut jest częścią powstałej w 2019 Sieci Badawczej Łukasiewicz. Instytut zatrudnia ponad 300 osób. Misją instytutu jest współudział w realizacji strategii rozwoju gospodarki opartej na wiedzy poprzez opracowywanie i wdrażanie zaawansowanych technik materiałowych w dziedzinie ceramiki, szkła, materiałów ogniotrwałych i budowlanych. Instytut jest jednostką notyfikowaną Unii Europejskiej Nr 1487 oraz Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ Nr E 20/F w zakresie homologacji szyb samochodowych. Historia Instytutu 1951 – Założenie Instytutu Technologii Krzemianów 1954 – Przekształcenie w Instytut Przemysłu Szkła i Ceramiki 1971 – Zmiana nazwy na Instytut Szkła 1975 – Zmiana nazwy na Instytut Szkła i Ceramiki W 2007 roku do Instytutu Szkła i Ceramiki, zostają włączone jednostki naukowe: Instytut Materiałów Ogniotrwałych oraz Instytut Mineralnych Materiałów Budowlanych w Opolu. W wyniku zmian, utworzona jednostka zmieniła nazwę na: Instytut Szkła, Ceramiki, Materiałów Ogniotrwałych i Budowlanych. W roku 2010 do instytutu włączono Centralny Ośrodek Badawczo – Rozwojowy Przemysłu Betonów „CEBET” w Warszawie. W wyniku zmian, Instytut przyjmuje nazwę: Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych. 2010 – Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prof. Barbara Kudrycka 30 września 2010 roku ogłosiła komunikat o ustaleniu pierwszej kategorii jednostki naukowej dla Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych. 2011 – Oddział Betonów CEBET zostaje przekształcony w komórkę organizacyjną pod nazwą Centrum Badań Betonów CEBET. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa