NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Węglińcu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Węglińcu. Historia Jest to świątynia poewangelicka wybudowana w 1878 roku. W 1947 roku została przejęta przez katolików i zaopiekowali się nią kolejarze. W 1947 roku dzięki staraniom kolejarzy i księdza proboszcza kościół został poświęcony razem z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Otrzymał wtedy wezwanie Matki Bożej Królowej Korony Polski. Ze względu na to, że kolejarze zaopiekowali się świątynią, jest ona nazywana potocznie kościołem kolejowym i służy parafianom do dziś. Architektura Jest to Kościół posiadający jednonawową dyspozycję przestrzennej z wydzielonym, poligonalnym prezbiterium oraz z dobudowaną od strony południowo-wschodniej wieżą, w której przyziemiu znajduje się zakrystia. Wejście główne, znajdujące się w płytkim portyku zakończonym trójkątną ścianą szczytową, jest zaakcentowane sygnaturką. Bryła świątyni jest ukształtowana na zasadzie dodatków i nakryta w części kor­pusu dachem dwuspadowym, a nad prezbiterium dachem wielopołaciowym. Dominującym elementem jest zbudowana na planie kwadratu wieża nakryta dachem namiotowym. Budowla jest postawiona na wysokim cokole, posiada jednakowe pod względem formy i detalu elewacje, oblicowane cegłą ceramiczną, z detalem architektonicznym wykonanym z użyciem tego samego materiału. Artykulacja elewacji jest wyznaczona przez zamknięte łukiem pełnym otwory okienne z ceglanymi maswerkami. Narożniki są ujęte przez wąskie lizeny, zwieńczone na szczycie sterczynami z motywem krzyża. Całość jest zwieńczona gzymsem koronującym podpartym na konsolkach z fryzem kostkowym znajdującym się niżej. Dyspozycja wnętrza związana jest z układem i formą brył poszczególnych części świątyni. Jednonawowy korpus posiadający zwartą, jednakową strukturę jest nakryty stropem, posiadającym proste fasety. Nawa jest ujęta przez jedną kondygnację empor oraz szeroką, złamaną w środ­kowej części emporą organową podpartą drewnianymi filarami. Prezbiterium otwiera się do nawy łukiem tęczowym. Architektonicznie świątynia posiada zarówno elementy neogotyku (przykładem jest wyeksponowanie cegla­nego wątku stylizowanych przypór narożnikowych i maswerków), jak i neoromanizmu (przykładem są tu półkoliście zamknięte otwory okienne, fryz kostkowy). Wieża charakteryzująca się nowoczesnymi, modernistycznymi formami równocześnie idealnie wiąże się z korpusem kościoła powstałym w XIX wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wojcieszowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jelenia Góra Wschód diecezji legnickiej. Architektura Jest to budowla wybudowana na początku XIV wieku i odrestaurowana w XIX wieku. Świątynia jest murowana, jednonawowa, posiadająca prezbiterium zbudowane na planie prostokąta, nakryte sklepieniem krzyżowym bez żeber, powstałym zapewne w XVI wieku. Na ścianach kościoła zachowało się pięć całopostaciowych nagrobków rodziny Seidlitzów wykonanych na początku XVII wieku. Wyposażenie Ołtarz główny powstał w XVIII wieku i reprezentuje styl barokowy. Umieszczony jest w nim obraz Wniebowzięcia namalowany w XIX wieku. Z XVI wieku pochodzą drewniane figury Matki Boskiej, św. Jana Nepomucena i św. Jana Ewangelisty. W posadzkę prezbiterium są wmurowane kamienne płyty nagrobne z okresu średniowiecza. We wnętrzu świątyni są umieszczone trzy gotyckie figury drewniane przedstawiające: Madonnę datowaną na 1500 rok oraz dwie święte powstałe w drugim dziesięcioleciu XVI wieku. W południowym murze zewnętrznym wmurowane są m.in. późnorenesansowe epitafia: Kattariny von Seidlitz (zm. 1604) z dwoma rzędami herbów rodowych: górny rząd, od lewej herby von: Ratzkin, Hartitsch, Liebanau, Sala; dolny rząd, od lewej herby von: Beisatz, Wolfsdorfer, Doler, Rechenberg Christoffa von Seidlitz (zm. 1609) uwiecznionego w pozycji klęczącej, płyta wykonany z czerwonego marmuru również zawiera dwa rzędy herbów rodowych: górny, od lewej von: Seydlitz, Tschirnhaus, Üchtritz, Zedlitz; dolny od lewej von: Liebenthal, Mesenau, Metzrade, Schellendorf. Sanktuarium Matki Bożej Wojcieszowskiej 15 września 2008 r. biskup legnicki Stefan Cichy ogłosił dekretem kościół WNMP lokalnym sanktuarium maryjnym. Cudowna figura MB z Dzieciątkiem Jezus z roku 1490 znajduje się ołtarzu głównym ustawionym w prezbiterium kościoła. Jest zasłonięta obrazem „Wniebowzięcia - Wojcieszowska Pani módl się za nami”, który jest mechanicznie opuszczany w dół. Figura była koronowana przez biskupa diecezjalnego 17 marca 2007 r., w IV Niedzielę Wielkiego Postu. Matka Boża Wojcieszowska zwana też jest Wojcieszowską Piękną Madonną. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Toruniu

Kościół św. Antoniego w Toruniu - kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Antoniego w Toruniu. Historia W 1938 roku na Wrzosach rozpoczęto budowę nowego kościoła. Podczas wojny nieukończony kościół został częściowo zniszczony. Ukończony po II wojnie światowej budynek okazał się zbyt mały w stosunku do potrzeb powiększającej się parafii. 1 września 1986 roku ks. Bogdanowi Górskiemu powierzono budowę nowego kościoła. Nowy kościół budowano w latach 1988–1998, według projektu Czesława Sobocińskiego. W projekcie uwzględniono budowę kościoła, kaplicy codziennej Mszy św., salek katechetycznych i części mieszkalnej dla kapłanów. 22 czerwca 1993 roku biskup toruński Andrzej Suski poświęcił i wmurował kamień węgielny i Akt Erekcyjny w cokół nowego kościoła. W 1998 roku w nowym kościele zaczęto odprawiać msze święte. W 2004 roku Andrzej Ryczek zaprojektował wystrój i wyposażenie świątyni. W 2008 roku Giennadij Jerszow zaprojektował i wykonał w brązie stacje Drogi Krzyżowej. 13 czerwca 2012 roku biskup toruński Andrzej Suski dokonał konsekracji kościoła. Zobacz też Religia w Toruniu Przypisy Bibliografia Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9.
Kościół bł. Piotra Jerzego Frassati w Wojcieszowie

Kościół błogosławionego Piotra Jerzego Frassati – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wojcieszowie (dekanat Jelenia Góra Wschód diecezji legnickiej). Architektura Jest to dawna świątynia ewangelicka wybudowana w latach 1742–1745 w stylu barokowym przez mistrza Jakuba z Legnicy. Odrestaurowano ją w 1901 roku. Budowla jest murowana i posiada prostokątne wnętrze, w którym znajdują się kondygnacje drewnianych empor. Do kościoła od strony zachodniej jest dobudowana pięciokondygnacyjna wieża, natomiast ściany są ozdobione dwoma rzędami okien. Obecnie świątynia jest nieczynna i popada w ruinę. W grudniu 1999 roku została przejęta przez parafię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wojcieszowie. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny Kowalskiej w Toruniu

Kościół Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny Kowalskiej w Toruniu – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji Parafii Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny Kowalskiej, położony przy ul. św. Faustyny 7 w Toruniu. Historia Prace nad budową kościoła rozpoczęły się na pocz. lat 90. XX wieku. Wcześniej nabożeństwa odbywały się w kaplicy, poświęconej 8 grudnia 1990 roku. 13 lipca 1992 roku parafia otrzymała zgodę na budowę nowego kościoła. Autorami projektu nowej świątyni byli inż. Jerzy Tusiacki, Henryk Pawłowski, Stanisław Mikłaszewski (konstrukcja). 10 kwietnia 1994 roku poświęcono kamień węgielny pod budowę kościoła. Pierwsze nabożeństwo (odprawione przez biskupa Jana Chrapka) odbyło się o północy 24 grudnia 1997 roku, w nieukończonym kościele. W 1998 roku wybudowano wieżę i konstrukcję dachu kościoła. W 2001 roku ukończono dach oraz zamontowano podgrzewaną posadzkę i nowe witraże. 15 września 2003 roku w ołtarzu umieszczono obraz Jezusa Miłosiernego, poświęcony 9 marca 2002 roku przez Jana Pawła II. Tego samego dnia kościół ogłoszono świątynią Diecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Konsekracja kościoła odbyła się 10 października 2004 roku. Dzwony Na wieży kościoła zawieszone są cztery dzwony odlane w 2004 roku. Ponadto nad prezbiterium zainstalowano kurant składający się z 13 małych dzwonków, który o wyznaczonych porach wygrywa określone melodie. Zobacz też Religia w Toruniu Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza w Toruniu

Kościół św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza w Toruniu – kościół rzymskokatolicki w jurysdykcji parafii św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza. Posługują w nim księża michalici. Położony przy ul. Rybaki 59. Kościół budowano w latach 1981–1987, według projektu Władysława Pieńkowskiego, Bronisława Eibela i Krzysztofa Kakowskiego. Kościół jest utrzymany w stylu późnego modernizmu. Poprzez zestawienie korpusu świątyni na planie prostokąta z pionem dzwonnicy udało się utrzymać harmonijną kompozycję kościoła. Dwuspadowy i niesymetryczny w stosunku do rzutu kościoła dach nawiązuje do architektury gotyckiej. Betonowy szkielet obudowano cegłą. Ołtarz znajduje się w centrum, na przedłużeniu nawy głównej, przy ścianie prezbiterium, zbudowanej z surowej cegły w formie reliefu. Stół ołtarza wykonano z naturalnego kamienia. Tabernakulum odsunięto z osi głównej, ale pozostawiono w obrębie strefy ołtarzowej. Przy tabernakulum znajduje się pionowa wnęka, ciągnąca się przez całą wysokość ściany. Na ścianie prezbiterium umieszczono figurę Chrystusa na krzyżu w otoczeniu świętych. Pod ścianą znajdują się drewniane i proste fotele dla celebransa i koncelebransów. Przypisy Bibliografia Marta Kołacz: „Szlachetna prostota”. Architektura kościoła pw. św. Michała Archanioła i bł. ks. Bronisława Markiewicza w Toruniu. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9. Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kościół św. Bonifacego w Zgorzelcu

Kościół świętego Bonifacego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zgorzelec diecezji legnickiej. Historia Budowla powstała według projektu inżyniera B. Sandera. Kamień węgielny pod budowę świątyni został wmurowany w dniu 26 maja 1929 roku, a w dniu 11 maja 1930 roku budowla została konsekrowana przez księdza kardynała Adolfa Bertrama z Wrocławia i oddana przez niego pod szczególną opiekę św. Bonifacego – głównego Patrona Niemiec. Świątynia należała do parafii św. Krzyża w Görlitz i pełniła funkcję Kościoła garnizonowego. Od dnia 1 grudnia 1940 roku kościół należał tylko do archidiecezji wrocławskiej. Po zakończeniu II wojny świątyni w latach 1962–1968 wnętrze świątyni zostało przebudowane: zostały ustawione figury: św. Wojciecha i św. Stanisława – Patronów Polski), wnętrze zostało wymalowane i ufundowane zostały nowe dzwony. Obecny wystrój budowli powstał w latach 2000–2002 i jest związany z prezbiterium przystosowanym dla potrzeb odnowionej liturgii soborowej. Od 1973 roku świątynia jest kościołem dekanalnym, a w latach 1990–1999 pełniła funkcję kościoła garnizonowego. Powołania z parafii ks. Marek Adaszek Przypisy
Hala Olivia

Hala Olivia is an arena and hotel located in Oliwa, Gdańsk, located close to the Olivia Centre and main campus of the University of Gdańsk. It is owned by Stoczniowiec Gdańsk, also being its main venue. Characteristics and location The building has a volume of 80,000 m3 (2,800,000 ft3) and a height of 12 metres (39 ft). It consists of two halls, one with 3,867 permanent seats, and one with 800. The former can handle up to 6,500 people at once. It is owned and used by Stoczniowiec Gdańsk, the city of Gdańsk's ice hockey team. It also contains a 50-room hotel, Hotel Olivia. Found at the intersection of two roads – al. Grunwaldzka and ul. Bażyńskiego – he arena is located very close to the Olivia Centre, a business park containing the largest building in northern Poland. History The arena was designed by Stanisław Kuś, Maciej Krasiński, and Maciej Gintowt, for the purposes of ice hockey team Stoczniowiec Gdańsk. It was constructed over the course of seven years. It was designed to resemble a boat sailing among sea waves. The first national conference of Solidarność took place there in 1981. Hala Olivia was closed from 11 to 28 December 2007 due to the risk of its roof caving in; the roof was then repaired, with the repairs being finished in November 2010. In December 2014, a general renovation of the whole building began. At a cost of 22 million zł, in 2016, another renovation was carried out, restoring it to its initial condition, as it had appeared in 1972. Notes
Hala Olivia

El Hala Olivia es un pabellón deportivo situado en Gdansk, Polonia. Es la primera pista de hielo cubierta de Gdansk, concretamente en el barrio de Oliva, en el cruce de al. Grunwald y ST. Bażyński en las inmediaciones de la Universidad de Gdansk. La instalación, una de las más grandes de Polonia, fue diseñada por Maciej Gintowt y es sede desde el 16 de diciembre de 1972 del club hockey sobre hielo de Gdansk (Stoczniowiec Gdańsk). El edificio consta de dos pistas de patinaje sobre hielo cubiertas con aforo para 3.867 y 800 espectadores. Además consta con una sala grande, donde se pueden organizar eventos para 5.500 personas. El Hala Olivia no se utiliza solo para hockey y patinaje sobre hielo, sino que consta de un hotel con instalaciones recreativas de ocio y restauración. Tiene lugar la feria (BALTEXPO, en los años impares), exposiciones, conciertos y desfiles. Del 11 al 28 de diciembre de 2007 se cerró la instalación debido al gran peligro de hundimiento del techo.​ Actualmente en el Hala Olivia actualmente se disputan: Stoczniowiec Gdańsk, en las competiciones de Polonia Hockey League Prokom Trefl Sopot, en las competiciones de baloncesto de la Euroliga. Cómo llegar Utilización de los ferrocarriles urbanos de SKM, bajarse en la parada de autobús Gdańsk Przymorze-Universidad Entre los recién llegados existe la errónea creencia de que bajar en la estación de Gdańsk Oliwa. Tranvía: 6, 12 y 15, Bajar en la parada "Bażyński. Después la calle Bażyński a unos 100 metros del Rectorado de la Universidad de Gdańsk hacia la Avenida Grunwald. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Hala Olivia.
Hala Olivia

Hala Olivia est une salle omnisports située à Gdańsk en Pologne. Histoire Événements Championnat d'Europe de basket-ball 2009 Notes et références Voir aussi Articles connexes Hala Gdańsk-Sopot Liens externes (pl) [1] Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du basket-ball Portail du hockey sur glace Portail de la Pologne
Hala Olivia

Hala Olivia je dvorana u Gdańsku, Poljska. Pruža domaćinstvo hokejaškom timu Stoczniowiec Gdansk, a i obližnja košarkaška momčad Asseco Prokom Sopot koristi dvoranu za Euroligaške nastupe. Hala Olivia otvorena je 1970. godine i ima 5 500 sjedećih mjesta. Nalazi se u blizini sveučilišta Gdańsk. Ova dvorana bila je domaćin skupine B na EuroBasketu 2009.
Hala Olivia

Hala Olivia é uma arena situada em Gdańsk, Poland. É primordialmente utilizado para o Hóquei no gelo e é onde o Stoczniowiec Gdansk manda seus jogos. A equipe de basquetebol do Prokom Gdynia mandou seus jogos da Euroliga. Hala Olivia foi inaugurada em 1970 e tem capacidade para 5500 espectadores. A arena sediou jogos na fase preliminar do EuroBasket 2009. Referências Este artigo foi inicialmente traduzido, total ou parcialmente, do artigo da Wikipédia em inglês cujo título é «Hala Olivia». Portal de arquitetura e urbanismo Portal da Polónia
Оливия (стадион)

Оливия (пол. Hala Olivia) — хоккейная арена в Гданьске, Польша. Является домашним стадионом «Стончнёвца» и «КХ Гданьск». История Здание стадиона было спроектировано архитектором Мацеем Гинтовтом и инженерами Станиславом Кусья и Маттиасом Красиньским. 16 декабря 1972 года стадион был открыт как домашняя арена хоккейного клуба «Сточнёвец». Высота здания составляет 12 метров, а внутренний объём помещения — 80000 кубических метров. Внутри арены находятся две малые спортивные арены вместимостью 3867 и 800 зрителей, и одна большая арена вместимостью 5500 человек (возможно увеличение вместимости до 6500). Сам проект здания напоминает лодку, бегущую по морским волнам. Внутри проводятся различные мероприятия: концерты, выставки, спектакли, проводятся хоккейные матчи и боксёрские поединки. 11 декабря 2007 года ледовая арена была закрыта в связи с угрозой обрушения крыши. В 2010 году ремонт крыши был завершён. В конце 2014 года начался капитальный ремонт всего стадиона. Ссылки Страница стадиона на eurohockey.com Архивная копия от 2 апреля 2015 на Wayback Machine Примечания Литература Казимир Мальковски, Станислав Подгорщук. Путеводитель трёх городов: Гданьск, Сопот, Гдыня. ISBN 8321571859. — Wydawn, 1979. — 247 с.
Хала Оливија

Хала Оливија је дворана у Гдањску, Пољска. Примарно се користи као дворана за хокеј у којој игра ХК Стоцниовец. У овој хали игра и кошаркашки клуб Проком Трефл своје Евролигашке утакмице. Хала Оливија је отворена 1970. године и капацитета је 5,500 места. У овој дворани ће утакмице Б групе на Евробаскету 2009. играти репрезентације Русије, Летоније, Немачке и екипе из додатних квалификација. Налази се у близини Гдањског универзитета. Види још Европско првенство у кошарци 2009. Референце
Хожув-Баторы

Хожув-Баторы (пол. Chorzów Batory) — узловая железнодорожная станция в городе Хожув (расположенная в дзельнице Хожув Баторы), в Силезском воеводстве Польши. Имеет 2 платформы и 4 пути. Станция построена в 1846 году, когда эта территория была в составе Королевства Пруссия. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.)
Synagoga v Lesku

Leská synagoga byla jednou z mnoha staveb, jež se nacházely na území Polska a sloužily věřícím v období do začátku druhé světové války. Budova byla vystavěna v 17. století, v letech 1626 až 1654. Po svém zničení za války zůstala dlouhou dobu opuštěná. V 60. a 70. letech století dvacátého prošla rekonstrukcí. Od roku 1995 funguje jako muzeum haličských židů. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Synagoga v Lesku na Wikimedia Commons
Synagoge (Lesko)

Die Synagoge in Lesko, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Karpatenvorland im Südosten Polens wurde wahrscheinlich im zweiten Viertel des 18. Jahrhunderts gebaut. Heute beherbergt sie Kunstausstellungen und ein Museum zur Geschichte der Juden in Galizien. Geschichte Erstmals wurde die Synagoge 1746 erwähnt. Umgestaltungen fanden nach 1838 statt sowie Renovierungen 1872–1874. Durch die Umbauten ist es nicht möglich, die ursprüngliche Form exakt zu beschreiben. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude als Warenlager genutzt. Danach verfiel es zunächst. 1950–1953 und 1972 wurde es auf Grundlage von Gemälden aus dem Jahr 1838 wieder aufgebaut. Seitdem wird es für kulturelle Zwecke genutzt. Architektur Dem rechteckigen Gebäude sind im Westen zweistöckige Anbauten vorgelagert. An der Südwest-Ecke steht ein runder Turm. Er reicht bis zur Höhe der Giebelspitze, er war zwischendurch gekürzt worden und wurde später mit seiner ursprünglichen Höhe wieder hergestellt. Ebenso war der geschwungene Dachgiebel im Stil des Barocks zwischenzeitlich durch einen einfachen Dreiecksgiebel ersetzt worden und ebenfalls später wieder in seine ursprüngliche Form gebracht worden. An den Ecken und den Seitenwänden befinden sich Stützstreben. Die hohen Rundbogenfenster sind weit oben angebracht, an den Längsseiten sind es je drei und an den Giebelseiten je zwei. Über dem Vestibül im Westen waren die Gebetsräume der Frauen, ebenfalls befanden sich einige entlang der Nordseite. Ob die Frauenräume zum ursprünglichen Gebäude gehörten, oder später hinzugefügt wurden, ist unklar. Der Hauptraum, der Gebetsraum der Männer, misst 14,80 × 10,60 m. Die Wände sind optisch in drei Ebenen untergliedert: unten sind sie glatt verputzt, darüber befindet sich ein Fries aus Blendarkaden und darüber wiederum sind die Fenster. Der Toraschrein in Form einer Ädikula war von zwei Halbsäulen eingerahmt und war nach oben durch ein Tympanon abgeschlossen. Die Bima ist nicht mehr vorhanden. Quellenangaben Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks
Lesko Synagogue

The Lesko Synagogue was a former Hasidic Jewish congregation and synagogue, located at 16 Berka Joselewicza Street, in Lesko, in the Podkarpackie Voivodeship of Poland. The synagogue had functioned as a place of worship until 1942 when the building was deserted by the Nazis during World War II. In the 1980s the building was repurposed for use as part of the Muzeum Żydów Galicji (Museum of the Jews of Galicia), a Jewish history museum. History The synagogue was built between 1626 and 1654 by the Sephardic Jewish community of Lesko. By the twentieth century, it was one of six synagogues in the town, and the only one whose building survived the Second World War, although in a very damaged state; the interior was devastated by the German invaders of Poland. For almost two decades after the war, it was neglected. It was renovated from the 1960s onwards. The building was constructed in the Mannerist and early Baroque style with characteristic gables decorated with volutes and stone baroque vases. Some of the elements are gothic - buttresses, tower. The façade bears a Hebrew inscription that reads, in translation: "He was afraid and said, 'How awesome is this place! This is none other than the house of God; this is the gate of heaven'" (Genesis 28:17). The interior was adorned in mannerist style with niches, cornices and architraves. Since the 1980s the synagogue is the site of Muzeum Żydów Galicji (Museum of the Jews of Galicia) and an art gallery that includes exhibits by artists of the Bieszczady region. Gallery See also History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland List of mannerist structures in Southern Poland List of museums in Poland Notes References External links "Historia synagogi" (in Polish). Archived from the original on July 29, 2021.
Sinagoga de Lesko

La sinagoga de Lesko (en polaco: Synagoga w Lesku) es una sinagoga de principios del siglo XVII de la ciudad de Lesko, al sur de Polonia, catalogada como monumento histórico de Polonia.​ Desde la década de 1980, la sinagoga se ha utilizado como galería de arte, con exposiciones de artistas de la región de Bieszczady.​ Historia La sinagoga fue construida como sinagoga fortaleza entre 1626 y 1654 por la comunidad judía sefardí de Lesko.​​ Fue gravemente dañada durante la Segunda Guerra Mundial tras la invasión alemana de 1939. Sin embargo, de las seis sinagogas activas en Lesko en víspera de la invasión, es la única que sobrevivió de alguna forma la guerra, siendo renovada en la década de 1960 tras dos décadas de dejación.​ Diseño El edificio fue construido al estilo manierista-barroco temprano,​ con sus característicos frontones decorados con volutas y jarrones barrocos de piedra. Algunos de los elementos, sin embargo, son góticos, entre ellos los contrafuertes y la torre.​ La fachada tiene grabada una inscripción en hebreo que reza una cita de la biblia (Génesis 28:17):​ Traducido en: Encima de la inscripción hay un ojo de buey, y encima de él un grabado de las tablas de la Ley. El interior de la sinagoga fue adornado al estilo manierista con hornacinas, cornisas y arquitrabes. Referencias