NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Trójcy w Legnicy

Kościół św. Trójcy w Legnicy – neogotycki kościół rzymskokatolicki mieszczący się przy ulicy Rzemieślniczej. Historia Wybudowany w latach 1902–1904 według projektu architekta Alexisa Langera z Wrocławia jako druga świątynia katolicka w mieście. Świątynia powstała bardzo szybko, finansowana ze składek wiernych. Kamień węgielny został położony 27 kwietnia 1902, dzwony poświęcone przez proboszcza Aloisa Buchalego 9 sierpnia 1904, natomiast sam budynek 14 listopada tego samego roku. 8 maja 1905 odbyła się uroczysta konsekracja z udziałem kardynała Georga Koppa, biskupa wrocławskiego. Do powstania kościoła znacznie przyczyniła się Maria Bertha von Gellhorn, wdowa po tajnym radcy finansowym, która przekazała 6 tysięcy marek na zakup gruntu. Architektura Świątynia została wybudowana na planie krzyża łacińskiego. Najciekawsza jest elewacja zachodnia z monumentalną, 55-metrową wieżą północną. Na północno-zachodnim narożu wieży usadowiona jest figura Matki Bożej z Dzieciątkiem której autorem jest wrocławski rzeźbiarz J.Baumeister. Wnętrze kościoła jest halowe i czteroprzęsłowe, podzielone na trzy nawy przez rzędy smukłych filarów. Nawa główna jest przykryta przez sklepienie sieciowo-gwiaździste, a węższe nawy boczne posiadają sklepienie przeskokowe. Wnętrze jest wypełnione przez światło, dzięki zamontowaniu wielkich okien i jasnych oszkleń. Wspaniałe ołtarze boczne zostały ukoronowane przez ołtarz główny. Trójca Święta została ukazana w ołtarzu, w ujęciu ikonograficznym, zwanym Tronem Łaski. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Legnica, ul. Rzemieślnicza - Kościół Świętej Trójcy fotopolska.eu Historia kościoła św. Trójcy -fragmenty książki autorstwa Barbary Skoczylas-Stadnik -Barbara Skoczylas - Stadnik, "100 lat Kościoła Trójcy Świętej w Legnicy" z 2004, ISBN 83-88214-61-6
Kościół św. Trójcy w Nowym Korczynie

Kościół św. Trójcy w Nowym Korczynie – gotycko-renesansowy kościół parafialny pw. św. Trójcy, znajdujący się w Nowym Korczynie w województwie świętokrzyskim. Został wzniesiony w XVI w., a przebudowany w 1608. Jest to budowla jednonawowa. Na piętrze zakrystii dobudowanej do prezbiterium od strony północnej mieścił się kiedyś skarbiec. Do prezbiterium na zewnątrz kościoła przylegają dwa arkadowe ogrójce. We wschodnim znajduje się barokowa rzeźba Chrystusa. Kaplice boczne wzniesione w XVII wieku, przykryte są kopułami zwieńczonymi latarnią. Na fasadzie zachodniej świątyni, wybudowanej w 1630 w stylu manierystycznym, znajdują się rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Elżbiety, św. Mikołaja oraz św. Wawrzyńca, a także płaskorzeźby z herbami Nowego Korczyna, Krakowa, herbem Korab i Syrokomla. Do wnętrza świątyni prowadzi manierystyczny portal z 1634. Sklepienia nawy i prezbiterium ozdobione są dekoracją stiukową. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1692. W kaplicy św. Jana Kantego zachowane są fragmenty późnogotyckiego tryptyku przedstawiającego Opłakiwanie Chrystusa. Świątynia posiada wyposażenie barokowe. Przed kościołem od strony Rynku znajduje się neogotycka dzwonnica z 1889. Kościół wraz z dzwonnicą oraz dawnym przykościelnym cmentarzem tworzą zespół wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.48/1-3 z 4.12.1956, z 19.02.1966 i z 18.09.2013). Przypisy Bibliografia MichałM. Jurecki MichałM., GrzegorzG. Matyja GrzegorzG., Ponidzie. W świętokrzyskim stepie, Kraków: „Bezdroża”, 2004, ISBN 83-89676-16-8, OCLC 830623047 .
Kościół św. Trójcy w Tarnowie

Kościół pw. Św. Trójcy – kościół znajdujący się w Tarnowie przy ul. Tuchowskiej, wzniesiony został w latach 1595–1597 w ówczesnej podtarnowskiej wsi Terlikówka z inicjatywy księdza Łukasza Godzinki, seniora wikariuszy kolegiaty tarnowskiej. Konsekracji kościoła dokonał w 1597 roku biskup krakowski kard. Jerzy Radziwiłł. Późnogotycki, drewniany, orientowany kościół konstrukcji zrębowej z niewysoką barokową wieżą z ośmioboczną latarnią nakrytą baniastym hełmem. Wnętrze nakryte stropami płaskimi z polichromią z początku XX wieku. W późnorenesansowym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający Trójcę Świętą w typie ikonograficznym zwanym Tronem Łaski, malowany na desce ok. 1600 roku. W depozycie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie znajdują się skrzydła późnogotyckiego tryptyku z 1. połowy XVI wieku, ze scenami z życia Chrystusa. Kościół został gruntownie odnowiony w latach 1857–1858, staraniem proboszcza parafii katedralnej ks. Michała Króla, przy wydatnej pomocy finansowej księcia Władysława Sanguszki. W grudniu 1995 roku ustanowiono przy kościele odrębną parafię, wydzielając ją z parafii katedralnej. Przypisy Bibliografia AndrzejA. Leo AndrzejA., Tarnowskie kościoły, Tarnów: „S-CAN” Wydawnictwo, 2000, ISBN 83-87785-00-8, OCLC 749578286 . Kościoły Zabytkowe Diecezji Tarnowskiej. tarnowskie.koscioly.sl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-27)]. [dostęp 3 kwietnia 2009]
Kościół św. Urszuli w Kowalu

Kościół Świętej Urszuli w Kowalu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kowalu, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu kowalskiego. Mieści się przy ulicy Kazimierza Wielkiego. Historia i architektura Został zbudowany w latach 1604–1608 z fundacji biskupa Piotra Tylickiego. Rozbudowany w XIX wieku. Jest to budowla późnorenesansowa z przekształceniami klasycystycznymi i bezstylowymi. Składa się z trójprzęsłowego korpusu z parą ośmiobocznych kaplic. Przy półokrągłym zamkniętym gotyckim prezbiterium od strony północnej mieści się stara zakrystia z XIV wieku z lożą kolatorską na piętrze. Kwadratowa wieża, obniżona na skutek uderzenia pioruna jest zwieńczona hełmem z 1827 roku. Wyposażenie świątyni głównie późnobarokowe z XVIII stulecia (ołtarz główny) i neorenesansowe. Marmurowe epitafia z początku XVII wieku. Renesansowy portal jest ozdobiony herbem fundatora. Tablicę pamiątkową ufundowali mieszkańcy miasta w 1910 roku dla uczczenia sześćsetnej rocznicy urodzin Kazimierza III Wielkiego. W 1997 roku zainstalowano iluminację na kościele, która uczyniła go widocznym z daleka także w nocy. Podczas urzędowania proboszcza Piotra Głowackiego, który objął parafię w Kowalu w sierpniu 2003 roku, świątynia została gruntownie odnowiona poprzez założenie nowych tynków, nowego pokrycia dachu i wieży kościelnej. Prace wokół świątyni zostały wykonane dzięki staraniom proboszcza, jak i przy wsparciu parafian oraz w części władz miejskich. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka – MUZA SA, 2002, s. 76. (pol.).
Kościół św. Urszuli w Gwizdanowie

Kościół w Gwizdanowie – neogotycki kościół w Gwizdanowie w Polsce w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Rudna. Kościół położony jest we wsi Gwizdanów w południowo-zachodniej Polsce w północno-wschodniej części Wysoczyzny Lubińskiej, około 16 km na północny wschód od Lubina. Historia Obecna bryła kościoła św. Urszuli, wzniesiona została w latach 1871-1872 na murach wcześniejszego kościoła z XIII wieku, który po raz pierwszy wzmiankowany był w dokumencie biskupa wrocławskiego Tomasza, wystawionym w roku 1289, w którym wymieniany jest proboszcz parafii w Gwizdanowie, ksiądz Wenzenslaus. Wieś stanowiła wówczas posiadłość kościelną należącą wraz z niewielkim majątkiem ziemskim do biskupów wrocławskich, do których należała aż do 1810 roku, do czasu sekularyzacji. Wokół kościoła założono na planie prostokąta cmentarz, otoczony kamiennym murem. Do zakończenia II wojny światowej był kościołem parafialnym zarządzanym przez katolików, parafia obsługiwała okoliczne wsie: Kębłów, Gawrony i Wysokie. W latach 1945–1960 kościół, jako filialny podlegał parafii w Rudnej. W 1960 roku arcybiskup Bolesław Kominek erygował parafię w Gwizdanowie a kościół został podniesiony do rangi kościoła parafialnego. Architektura Kościół św. Urszuli, pochodzący z drugiej połowy XIII wieku, w drugiej połowie XIX wieku przebudowany w stylu neogotyckim. Kościół jest budowlą orientowaną, jednonawową, halową, murowaną z kamienia i cegły, wzniesioną na rzucie prostokąta z wyodrębnionym prezbiterium. Na osi fasady zachodniej znajduje się kwadratowa, masywna i przysadzista wieża, której górna partia wykonana jest z drewna. Wieża zwieńczona jest wysokim dachem namiotowym o kształcie ostrosłupa, krytym blachą. Otwory okienne i drzwiowe są o wykroju pełnym lub odcinkowym. Od strony południowej do korpusu świątyni dobudowana jest niewielka, prostokątna kruchta z okrągłymi okienkami. Cała świątynia przykryta jest wysokimi dachami dwuspadowymi. Na terenie wokół kościoła znajduje się przykościelny cmentarz otoczony zabytkowym, kamiennym murem. Wnętrze Wnętrze jednonawowe, prezbiterium zamknięte ścianą prostą, przykryte płaskim sklepieniem od nawy oddzielone łukowym portalem. Nawa przykryta płaskim sklepieniem. W nawie empora organowa, umieszczona po przeciwnej stronie ołtarza. Empora organowa składa się z wysuniętego balkonu, wspartego na drewnianych filarach, w którego centrum umieszczono jednoczęściowy prospekt organowy. Przy prezbiterium po lewej stronie znajduje się zakrystia. Okna prezbiterium i nawy prostokątne wydłużone z ostrołukowym zakończeniem. Wyposażenie Wystrój kościoła, skromny, barokowy. Główny element wystroju stanowi piękny drewniany ołtarz trzyczęściowy (tryptyk), z bogatą dekoracją snycerską w centralnej części ołtarza znajduje się obraz patronki kościoła św. Urszuli. Po bokach nawy na wysokości portalu oddzielającego prezbiterium od nawy umieszczone są mniejsze ołtarze boczne, kształtem podobne do ołtarza głównego. Przypisy
Kościół św. Urszuli w Wilczynie

Kościół św. Urszuli w Wilczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Wilczyn, w powiecie konińskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Wilczogóra. Kościół pod wezwaniem św. Urszuli istniał już w 1348. Obecną świątynię z cegły, w stylu gotyckim, wzniesiono w 1566 i wielokrotnie restaurowano w następnych stuleciach. Kościół został powiększony w końcu XIX wieku. Wewnątrz znajduje się gotycka figura Madonny z Dzieciątkiem około 1420–1430, marmurowe epitafium Mikołaja Różyckiego z 1659 z portretem zmarłego na blasze. Ołtarz główny reprezentuje styl późnorenesansowy, dwa boczne – styl barokowy. Świątynia posiada organy z XVII wieku o dziewięciu głosach. Ściany kościoła zdobią polichromie i obrazy, które wykonał na początku XX wieku Antoni Szulczyński. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967, str. 98. Linki zewnętrzne Kościół murowany pw. św. Urszuli. Gmina Wilczyn.
Kościół św. Wacława w Pniowie

Kościół św. Wacława – rzymskokatolicki kościół filialny w Pniowie, w dekanacie Toszek, w diecezji gliwickiej, przy ul. Wiejskiej. Historia Kościół drewniany Pierwszy kościół w Pniowie wzniesiono w 1506 roku. Była to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej. Do kościoła przylegała wieża późniejszej daty. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Na dachu była mała sygnaturka z XVII wieku. Kościół rozbudowano w 1539 r. (być może wtedy dobudowano wieżę). W 1598 roku. Dobudowano prezbiterium, rok później zakrystię. W 1620 roku w czasie wichury został uszkodzony dach, który rok później wymieniono. W 1656 r. kościół został zniszczony, ale odbudowano go jeszcze tego samego roku. W 1680 roku dobudowano murowaną kaplicę. W 1720 roku kościół remontowano, wymieniając dach, wyposażenie, itp. W 1750 roku zamieniony na zbór protestancki – jako taki funkcjonował do 1800 r. W 1810 roku remontowany. W 1850 i 1853 roku wymieniono stropy. Do 1900 r. pod wezwaniem św.św. Wacława i Wawrzyńca. Od 1900 r. pod wezwaniem św. Wacława. W 1921 roku znacznie ucierpiał w pożarze, jednak dało się go uratować. Po wojnie rzymskokatolicki. 13 lutego 1956 roku kościół spłonął. Kościół murowany W latach 1957–1959 wybudowano nowy kościół. Budulcami były drewno i cegły. Projekt wykonał architekt Vogel. Kamień węgielny poświęcił ks. dziekan Józef Jenderek. Poświęcenia świątyni dokonał biskup Wacław Wycisk 19 października 1975 roku. Ołtarz główny wykonano z granitu. Ołtarz soborowy powstał z granitu strzegomskiego i szwedzkiego. Umieszczono w nim relikwie św. Aurelii, św. Tymoteusza oraz św. Wacława. Tabernakulum umocowano w centralnej części ołtarza głównego, nad którym zawieszono wieczną lampkę. W nawie zawieszono gipsową Drogę Krzyżową. Przypisy Linki zewnętrzne http://malanowicz.eu/mm/pasje/architektura/kosciolki/Pniow/Pniow.htm http://kuria.gliwice.pl/parafie/alfabetycznie/sieroty-wszystkich-swietych-dekanat-toszek/ http://www.parafia-sieroty.pl/index.php/koscioly
Church of St. Wenceslaus, Radom

The Church of St. Wenceslaus is a Catholic church in Radom, Poland. It is the first parish church in Radom and dates to the early 13th century. It is on the register of monuments in Poland. History The church was founded in 1216 and is associated with Bolesław V the Chaste. During the Congress Poland period, it was used as a military prison. It was still being used for secular purposes in the 1970s, serving then as a regional museum of archeology. The church was restored in the 1980s. By 2020, it was also managing a nearby cemetery. In that same year, it received grant money for conservation work. See also Media related to Saint Wenceslaus church in Radom at Wikimedia Commons Gothic architecture in modern Poland Church of St. John the Baptist, a 14th century church in Radom References
Kostel svatého Valentina (Woźniki)

Kostel svatého Valentina (polsky: Kościół św. Walentego) je dřevěný římskokatolický hřbitovní kostel v obci Woźniki v okrese Lubliniec v Slezském vojvodství v Polsku. Náleží pod katolickou farnost svaté Kateřiny ve Woźnikách. Kostel je zapsán ve vojvodském seznamu památek pod registračním číslem 414/60 z 15. března 1960 a 99/78 z 15. března 1978 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie Dřevěný kostel ve Woźnikách je zmiňován už v roce 1490. V místě původního kostela v roce 1696 měšťané Woźnik postavili nový kostel. Po výstavbě nového zděného kostela u náměstí ve Woźnikách se stal dřevěný kostel kaplí. V roce 1702 byla ke kostelu přistavěná přístavba (babinec). Po požáru města v roce 1789 plnil do roku 1813 funkci farního kostela a následně hřbitovního kostela. V roce 1901 byla provedena generální oprava a malíř Oskar Kowalewski vyzdobil interiér kostela ornamentální a figurální polychromií. Také byl vyměněn oltář svatého Valentina. V roce 1959 byla provedena výměna poškozených šindelů na střeše kostela. V roce 2003 byl na střechu položen nový šindel. V roce 2004 byla restaurována interiérová polychromie, při které byly odkryty starší barokní malby ze 17. století. Kolem kostela se rozkládá hřbitov a v blízkosti kostela se nachází hrob Józefa Lompy, který byl znám jako slezský básník a pedagog. Architektura Kostel je orientovaná dřevěná roubená jednolodní stavba na půdorysu obdélníku s trojbokým závěrem postavený na kamenné podezdívce. Kostel nemá samostatné kněžiště. K lodi na severovýchodní straně přiléhá nevelká sakristie. K západnímu průčelí byl přistavěn přístavek, který nejdříve sloužil jako babinec a později jako předsíň. Nad předsíni je vztyčena osmiboká štenýřová věžička zakončena arkádovou lucernou se zvonovou střechou. Kolem kostela mimo sakristii je obtočen otevřenými sobotami, jejichž pultové střechy jsou podepřeny sloupy. Sedlová střecha je krytá šindelem nad závěrem valbová. Valbová je také nad předsíni a sakristií. Stěny kostela nad sobotami, sakristie a předsíň jsou pobity šindelem, věž a západní štít je deštěný svislými deskami. V lodi kostela jsou v bočních zdech prolomena tři okna, v sakristii je jedno a v předsíni jsou dvě okna. V interiéru jsou ploché dřevěné stropy, v západní části je kruchta na čtyřech dřevěných sloupech. Kostel je vyzdoben polychromií. Hlavní oltář svatého Valentina z období kolem roku 1901 zdobí obraz klečící Panny Marie s dítětem před svatým Valentinem. Renesanční ambon pochází z 17. století a je ozdoben ornamenty v podobě císařských orlů a obrazy evangelistů v provedení technikou papírmaš. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Walentego w Woźnikach na polské Wikipedii. Literatura Izabela Rejduch-Samkowa (red.) Jan Samek (red.), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce . T. VI: Województwo katowickie. Cz. 8: Powiat lubliniecki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1963, s. 36-37. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Valentina na Wikimedia Commons
Kościół św. Walentego w Woźnikach

Kościół św. Walentego – zabytkowy drewniany kościół w Woźnikach na Górnym Śląsku. Zabytek znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Należy do miejscowej katolickiej parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Woźnikach. Historia Kościół drewniany w Woźnikach wzmiankowany jest już w 1490 r. W 1696 r., na miejscu wcześniejszego kościoła, zbudowano nowy, którego fundatorami byli mieszczanie z Woźnik. Po zbudowaniu przy rynku w Woźnikach nowego murowanego kościoła, drewniany kościół stał się kaplicą. W 1702 r. do kościoła dobudowano kruchtę. Po pożarze miasta w 1789 r., do 1813 r. pełnił rolę kościoła parafialnego, potem kościoła cmentarnego. W 1901 r. Oskar Kowalewski ozdobił wnętrze kościoła dekoracją malarską o motywach ornamentalnych i figuralnych. W tym okresie również wymieniono ołtarz św. Walentego. Od 2000 r. w kościele trwają prace remontowo-konserwatorskie (remont dachu z wymianą gontów, wymiana podłogi, odnowienie polichromii i ołtarza). Architektura i wyposażenie Kościół orientowany, drewniany, zbudowany w konstrukcji zrębowej, na rzucie prostokąta zamkniętego trójbocznie, bez wyszczególnionego prezbiterium. Od strony północno-wschodniej do nawy przylega niewielka zakrystia. Po stronie zachodniej znajduje się kruchta. Po stronie zachodniej do szczytu nawy przylega smukła, ośmioboczna wieżyczka z latarnią i baniastym hełmem. Dach kościoła gontowy, dwuspadowy, przechodzący nad częścią prezbiterialną w wielospadowy. Wnętrze przekryte jest płaskim stropem. W kościele znajduje się ołtarz św. Walentego z ok. 1901 r. i renesansowa ambona z ciekawą dekoracją z papier mâché. Otoczenie Kościół otoczony jest cmentarzem. W sąsiedztwie kościoła znajduje się grób księdza Józefa Lompy, znanego górnośląskiego poety i nauczyciela. Galeria Przypisy Bibliografia Jan Samek (red.), Izabela Rejduch-Samkowa (red.): Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. VI: Województwo katowickie. Cz. 8: Powiat lubliniecki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1963, s. 36-37.
Kościół św. Wawrzyńca i św. Antoniego w Rudzie Śląskiej

Kościół świętego Wawrzyńca i świętego Antoniego w Rudzie Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rudzie Śląskiej, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Kochłowice archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Antoniego Nowary, w dzielnicy Wirek. Jest to okazała budowla wybudowana w stylu neogotyckim według projektu architekta Ludwiga Schneidera z Wrocławia w latach 1907–1909. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 17 maja 1908 roku. Prace budowlane były wykonywane przez mistrza murarskiego Neumanna z Bytomia. Świątynia konsekrowana w 1918 roku przez kardynała Adolfa Bertrama. Wyposażenie kościoła w stylu neogotyckim. Witraże zostały wykonane w 1908 roku przez Karla Lerscha z Düsseldorfu. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej w Babimoście

Sanktuarium Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej w Babimoście – katolicka świątynia w Babimoście (województwo lubuskie), należąca do parafii pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Świątynia jest jednym z jedenastu sanktuariów należących do diecezji zielonogórsko–gorzowskiej. Historia Pierwszy drewniany kościół wzniesiono w Babimoście w XII lub XIII wieku. Początkowo nosił wezwanie św. Piotra, po czym pamiątką są klucze w babimojskim herbie. Następne wezwanie czciło św. Katarzynę. Kościół ten spłonął w 1728, ale został odbudowany w latach 1730–1740 w stylu późnobarokowym, jako świątynia pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Pożar w 1832 zniszczył barokowe wieże, które zrekonstruowano w 1888 w formach nawiązujących do klasycyzmu. 21 listopada 2020 dekretem biskupa Tadeusza Lityńskiego kościół św. Wawrzyńca został ustanowiony sanktuarium Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej. Wyposażenie W kościele znajduje się poliptyk przedstawiający sceny z życia i męki Jezusa oraz świętych, oparte na zbiorze podań Legenda Aurea. Ołtarz wyrzeźbił Mistrz ołtarza z Gościszowic w 1499. Chór nie został zniszczony przez pożar z 1728. W bocznym ołtarzu umieszczono obraz Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej, prawdopodobnie namalowany w XV wieku. Modlitwom za wstawiennictwem Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej przypisuje się uratowanie miasta przed epidemią cholery w 1710 r. Jej kult odegrał też szczególną rolę w zachowaniu polskości w okresie kulturkampfu. Organistówka Częścią zabytkowego zespołu kościelnego jest organistówka, stojąca na północ od świątyni. Zbudowana została prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII wieku. Jest to budynek parterowy, konstrukcji szkieletowej, wypełnionej cegłą, nakryty dachem naczółkowym z oknami powiekowymi. Początkowo w budynku mieszkał organista, a od 1974 rezydują w nim siostry Felicjanki. Osoby związane z parafią babimojską Józef Andrzej Załuski – proboszcz babimojski, magnat, mecenas kultury polskiej, historyk, bibliograf i edytor, współzałożyciel Biblioteki Załuskich w Warszawie, Jan Daniel Janocki – proboszcz babimojski od 1745, bibliograf i prefekt Biblioteki Załuskich. Zobacz też Dekanat Babimost Przypisy Bibliografia Tablica z historią parafii zlokalizowana przy kościele św. Wawrzyńca w Babimoście Rejestr zabytków województwa lubuskiego
Kościół św. Wawrzyńca i św. Wincentego Pallottiego w Poznaniu

Kościół św. Wawrzyńca i św. Wincentego Pallottiego znajduje się w Poznaniu na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Stary Grunwald na Grunwaldzie przy ul. Przybyszewskiego (wejście znajduje się od ul. Zbąszyńskiej). Parafię św. Wawrzyńca powołano w 1947 roku. Powierzono ją już wówczas pod opiekę księży pallotynów. Początkowo jako kościół służył drewniany barak. Dzisiejszy kościół wraz z przyległym domem katechetycznym zbudowano według projektu Bolesława Szmidta w latach 1980–1985. W dniu 21 kwietnia 2007 apb. Stanisław Gądecki konsekrował kościół dodając jako drugiego patrona św. Wincentego Pallottiego. Dwupoziomowa, jednonawowa świątynia zbudowana jest na planie ośmiokąta foremnego. Na zewnątrz kościoła, przy południowo-wschodnim boku umieszczono wolnostojącą dzwonnicę. Od południa, obok kościoła, zlokalizowano budynek wydawnictwa Pallottinum. Wejście do kościoła górnego znajduje się od strony zachodniej, zaś do kościoła dolnego i domu katechetycznego od południa. Wewnątrz kościoła górnego, w części prezbiterialnej, przy wschodniej ścianie znajduje się odlany z brązu tryptyk projektu Teresy Stawujak. Jego część centralna przedstawia Świętą Rodzinę, prawe skrzydło św. Wincentego Pallottiego, zaś lewe św. Wawrzyńca. Powyżej tryptyku umieszczono duży witraż ukazujący Zesłanie Ducha Świętego projektu Zbigniewa Łoskota. Pod ścianami bocznymi rozlokowano rzeźby – stacje drogi krzyżowej dłuta Lucjana Rabskiego. Na zachodniej ścianie zlokalizowano emporę muzyczną. W kościele dolnym, w centrum części prezbiterialnej znajduje się obraz Jezu ufam Tobie, po prawej obraz ukazujący św. Wincentego Pallotti zaś po lewej św. Faustynę Kowalską. Wyposażenia dopełniają stacje drogi krzyżowej oraz figura Matki Boskiej Fatimskiej koronowana w 2005 roku. Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona Parafia Św. Wawrzyńca