NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Brunona Biskupa i Męczennika w Giżycku

Kościół Świętego Brunona Biskupa i Męczennika – najstarszy kościół rzymskokatolicki w Giżycku. Należy do dekanatu Giżycko – św. Szczepana Męczennika diecezji ełckiej. Historia Starania o budowę świątyni w Giżycku podjął ówczesny proboszcz erygowanej w 1926 roku parafii św. Brunona, ksiądz Severin Quint. Projekt nowego kościoła został opracowany przez architekta Martina Webera z Frankfurtu nad Menem. Kamień węgielny pod świątynię został położony w dniu 23 sierpnia 1936 roku. Prosty styl, a także zastosowanie prostych środków budowy, pozwoliło na wczesne wybudowanie murów nawy budowli o wymiarach 16 x 30 m. W dniu 26 czerwca 1938 roku biskup warmiński, Maksymilian Kaller dokonał aktu konsekracji ku czci św. Brunona z Kwerfurtu. Szczyt frontonu jest ozdobiony literami S (anctus) B (runon), które są monogramem Świętego. Świątynia została wybudowana, aby upamiętnić żołnierzy niemieckich poległych podczas I wojny światowej. Szczyt frontonu był ozdobiony sgraffitem autorstwa Theo Landmanna przedstawiającym trzy postacie: św. Brunona z Kwerfurtu, krzyżackiego rycerza i niemieckiego żołnierza trzymającego w ręku karabin. Po II wojnie światowej postacie te zostały zatynkowane. W latach 70. XX wieku w tym miejscu została umieszczona mozaika przedstawiająca Św. Brunona z Kwerfurtu w otoczeniu atakujących go wojowników pruskich. W 1994 biskup ełcki Wojciech Ziemba podniósł świątynię do rangi sanktuarium św. Brunona z Kwerfurtu. W latach 1992–2020 proboszczem parafii był ks. prał. kpt. dr Zdzisław Mazur. Od 15 lipca 2020 do 31 czerwca 2024 proboszczem parafii był ks. dr. Zbigniew Chmielewski. Od 1 lipca 2024 w parafii posługują księża salezjanie inspektorii warszawskiej, a proboszczem jest ks. Piotr Sosnowski SDB. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii św. Brunona Biskupa i Męczennika w Giżycku
Schön-Palast

Der Schön-Palast (polnisch Pałac Schoena, deutsch Palais Schön) ist eine im Stil des Neobarock erbaute große Unternehmer-Villa in Sosnowiec im Süden Polens in der Woiwodschaft Schlesien. Geschichte Das Haus wurde von Ernst Schön am Ende des 19. Jahrhunderts am Rande der Ortschaft Pogoń erbaut, als diese Region zum Russischen Kaiserreich gehörte. Die in der Textilindustrie tätige Familie Schön war aus Werdau in Sachsen nach Sosnowiec gekommen, ihr Unternehmen wurde 1920 zur Textilwerke C. G. Schön AG umgewandelt. Die Villa steht nahe der Bahnstrecke der Warschau-Wiener Eisenbahn und in einen neoromantischen Park. Sie wurde mehrmals umgebaut und erweitert, wahrscheinlich, um weitere Familienangehörige unterzubringen. Die größten Veränderungen fanden allerdings erst nach dem Zweiten Weltkrieg statt, als ein Kindergarten und private Wohnungen eingebaut wurden. Während der 1980er Jahre wurde die Villa von der Woiwodschaft Kattowitz als ein Baudenkmal der Woiwodschaft registriert. Im Frühling 1985 wurde das Gebäude in ein Museum umgewandelt; im Jahr 2005 feierte man das 20-jährige Jubiläum der Museumsgründung. In dieser Zeit fanden viele Ausstellungen, Vorführungen, Konzerte und Konferenzen statt. Weblinks slaskie-travel - Geschichte des Palast Einzelnachweise
Ernst Schön Palace (Sosnowiec)

Ernst Schön Palace is a palace located in Sosnowiec in southern Poland. The building is located near the Warsaw–Vienna railway and surrounded by a neo-Romantic park (the Schön Park). Since 1985 it has housed the Museum in Sosnowiec. Wilhelm Schön Palace is located nearby. It is one of the two palaces of the Schön family in Sosnowiec; the other being the Franz Schön Palace. History The neo-Baroque structure was constructed by Ernst Schön at the end of the 19th century. It was altered several times. The biggest changes were carried out after the Second World War when used to house a kindergarten and private flats. In 1980 the Schön Palace was registered as one of the monuments of Katowice province, when its conversion into a museum began. In the spring of 1985 the Museum, at that time a department of the Upper Silesian Museum in Bytom, opened to the public. In 1990 it was taken over by Sosnowiec. The year 2005 was its 20th anniversary. During this time, exhibitions and cultural events, concerts, conferences and competitions for youth have taken place. References External links Museum in Sosnowiec
Palacio de Ernst Schön

El Palacio de Ernst Schön — también conocido como , es un palacio neobarroco.​ situado en Sosnowiec (Polonia)​ en la confluencia del distrito de Pogoń y Środula, en la orilla izquierda del río Czarna Przemsza.​ Fue construido en 1885 por Ernst Schön​, un fabricante que pertenecía a la familia Schön​ procedente de Sajonia​ El edificio está situado en el extremo norte de una hilandería de estambre de la familia Schoen​ El palacio es rodeado por un parque¹. Actualmente, el palacio alberga el Museo de Sosnowiec (desde 1985),​ una sala representativa del Registro Civil de Sosnowiec (desde 1991), un restaurante (desde 1998)​ y un cafetería (desde 2022). Arquitectura El palacio de estilo neobarroco está situado en un plano de cuatro lados con torres en tres esquinas. Tiene cuatro pisos, cubiertos por un techo mansarda, y las torres tienen cascos bulbosos.​ En las fachadas se destacan las terrazas sostenidas por columnas barrocas de arenisca. La parte del sótano está marcada con revestimiento de piedra¹. Las fachadas están ricamente decoradas con estuco, entre los que predominan las hojas y frutos de roble con el monograma "S"​​ El palacio estaba muy bien equipado y se destacaba por su decoración de buen gusto.​ La planta baja estaba ocupada por habitaciones para reuniones sociales y habitaciones residenciales. En el primer piso, por un lado, había dormitorios y aseos, y al lado estaban las habitaciones privadas del propietario del palacio​​ En el otro lado de la planta baja había habitaciones ricamente decoradas para los huéspedes¹. El segundo piso estaba ocupado por las habitaciones del servicio, en parte por las habitaciones de los huéspedes y otras habitaciones de servicio​ Referencias
Pałac Ernsta Schöna w Sosnowcu

Pałac Schönów (przy ulicy Chemicznej) – neobarokowy pałac miejski w Sosnowcu, tzw.„ pałac ojca” lub „pałac główny” w Zespole Parkowo-Pałacowy Schöna. Opis Okazały, reprezentacyjny pałac z 1885 r., należący niegdyś do fabrykanckiej rodziny Schönów, wzniesiony przez Ernsta Schöna, otoczony parkiem, wybudowany wzdłuż północnego krańca przędzalni czesankowej. Usytuowany jest na styku dzielnicy Pogoń i Środula, na lewym brzegu rzeki Czarna Przemsza. Obecnie w pałacu mieści się: Muzeum w Sosnowcu (od 1985), sala reprezentacyjne Urzędu Stanu Cywilnego w Sosnowcu (od 1991 r.), restauracja (od 1998 r.), galeria, kawiarnia: Trójkąt w Kole Architektura Pałac w stylu neobarokowym, usytuowany na planie czworoboku z basztami w trzech narożach. Posiada cztery kondygnacje, nakrywa go dach mansardowy, a baszty mają cebulaste hełmy. Na fasadach wyróżniają się tarasy podtrzymywane przez barokowe kolumny z piaskowca. Partię przyziemia zaznaczono kamienną okładziną. Elewacje bogato ozdobiono sztukaterią, wśród której przeważają liście i owoce dębu z monogramem "S". Widoczne są także płyciny dekorowane rocaille´ami i bogatymi girlandami. Na fasadzie spotykamy motyw ludzkiej twarzy, kartusze i hermy. Pierwotnie fasada pałacu znajdowała się od strony kolei. W latach 40. XX w. przeniesiono ją na stronę południową, od strony fabryki, na miejsce wyburzonej okazałej oranżerii. Obiekt był bardzo dobrze wyposażony i wyróżniał się gustownym wystrojem. Parter był zajęty przez pomieszczenia przeznaczone na spotkania towarzyskie oraz pokoje mieszkalne. Na pierwszym piętrze z jednej strony znajdowały się sypialnie i ubikacje, obok zaś prywatne pokoje właściciela pałacu. Po drugiej stronie parteru znajdowały się bogato wykończone pokoje dla gości. Drugie piętro zajmowały pokoje służby, częściowo pokoje gościnne oraz inne pomieszczenia gospodarcze. Galeria Zobacz też Pałac Franza Schöna w Sosnowcu Pałac Wilhelma Schöna w Sosnowcu Przypisy Linki zewnętrzne Ernst Schön - fundator pałacu w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] Opis pałacu Ernst Schön'a w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] Model 3D pałacu
Białystok (nádraží)

Białystok (neoficiálně nazývaný též Białystok Główny) je hlavní nádraží v Bělostoku, hlavním městě Podleského vojvodství. Obecný přehled Nádražní budova byla postavena v roce 1861. Za druhé světové války byla železniční stanice bombardována. V roce 1989 započala modernizace železniční stanice, která trvala 14 let a to do 28. listopadu roku 2003, kdy byla oficiálně otevřena. Hlavním nádražím prochází železniční trať vedoucí z Varšavy přes Bělostok do Petrohradu, neboli varšavsko-petrohradská dráha, která je součástí transevropské dopravní sítě. V současné době je tato železniční trať využívána především dálkovými spoji. Součástí železniční stanice je nádražní budova s přiléhajícími čtyřmi nástupišti, vodárenskou věží a svážným pahrbkem neboli spádovištěm, což je obvyklá součást seřaďovacího nádraží. V roce 2008 se hlavní nádraží v Bělostoku stalo tím nejkrásnějším v Polsku, kdy získalo 71 bodů ze 100. Na druhém místě se umístilo hlavní nádraží v Lublinu a na třetím místě nádraží v Čenstochové. Železniční tratě Hlavním nádražím procházejí železniční tratě: 6 Zielonka – Bělostok – Kuźnica Białostocka, délka: 220,2 km, otevřena: 16. listopadu roku 1862, elektrifikována v letech 1981–1986 38 Bělostok – Ełk – Korsze – Głomno, délka: 235,1 km, otevřena: v roce 1873 (103 km Bělostok–Ełk v roce 1945), elektrifikována: do Ełku v roce 1990 32 Czeremcha – Bělostok, délka: 76,1 km, otevřena: v roce 1874, elektrifikována: ne 37 Białystok – Zubki Białostockie, délka: 41,7 km, otevřena: v roce 1886, elektrifikována: ne Nástupiště Železniční stanice má čtyři nástupiště: První nástupiště, obsluhuje dálkové spoje jedoucí ze severní a severozápadní části Polska např. Ełku, Olsztyna, Trojměstí, Štětína. Druhé nástupiště, obsluhuje dálkové spoje jedoucí ve směru do Varšavy, Ełku. Třetí nástupiště (hlavní nástupiště), obsluhuje spoje jedoucí např. do Suwałki, Litvy (Vilnius, Szostaków), Varšavy, Poznaně, Krakova, Lodže, Vratislavi. Čtvrté nástupiště, obsluhuje spoje jedoucí do Kuźnici (Podleské vojvodství), Běloruska (Grodno), Suvalek, Czeremcha (Podleské vojvodství). Železniční doprava, návazná doprava Hlavní nádraží v Bělostoku obsluhuje dálkové vnitrostátní, mezinárodní, regionální spoje jedoucí např. do Varšavy, Gdyně, Krakova, Vratislavi, Poznaně, Lodže, Ełku, Suwałki, Trojměstí, Štětína, Vilniusu, Grodna. Hlavní nádraží obsluhují také městské autobusy a to linky 1, 2, 4, 10, 11, 18, 19, 20, 21, 21N, 22, 23, 27, 28, 100, 103, 106, 107, 111. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Białystok na Wikimedia Commons (polsky) PKP Polskie Koleje Państwowe S.A – Polské státní železnice (polsky) PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. – Investice a údržba železničních tratí v Polsku (polsky) Polský železniční dopravce PKP Intercity Białystok na www.bazakolejowa.pl Dostupné online
Białystok railway station

Białystok railway station is the most important railway station in the city of Białystok, Poland. It is sometimes referred to as Białystok Central (Białystok Centralny), to distinguish it from six other, much smaller, stations located in the city. History The station building was built during the creation of the Saint Petersburg–Warsaw Railway in 1861 in the classical style. The first passenger train, covering the entire route from Warsaw to Saint Petersburg, arrived in Bialystok in September 1862. The increasing number of transports at the end of the 19th century led to expansion of the station. During World War I, the building was burned by retreating Russian troops. After the war, the station was rebuilt. During World War II, the station was bombed. In the local engine house in August 1977, locomotives of the OKl27, Ol49, Ty2, Ty45 and Pt47 series were stationed. In 1989, PKP began modernizing the station, which lasted 14 years. The renovated station building was officially opened on November 28, 2003. According to the Gazeta Wyborcza ranking of 2008, the PKP railway station in Bialystok was considered the most beautiful station in Poland, second came Lublin and third in Częstochowa. The building in Białystok received 71 points out of 100 possible. Also in 2008 and 2012, Gazeta Wyborcza gave it top place in the ranking of 23 most significant Polish railway stations in 2008 and 2012. The station passed major renovation from November 2018 to June 2020 by Budimex. The biggest challenge was underground work, some of which was carried out in the white bathtub technology. Very carefully it was necessary to demolish the entresol with an area of about 300 sq m, located in the main hall of the historic station. To avoid possible damage to the structures of historic walls. The works were carried out in small stages, by cutting off individual elements together with their fragmentation and removal from the object. Since January 2022 due to Rail Baltica, the station is undergoing another renovation, the platforms are being completely replaced, a platform roof and underground passages have been built. Services The station provides connections to all the major cities of Poland, including Warsaw, Gdańsk, Katowice, Kraków, Łódź Kaliska, Poznań, Wrocław, and Szczecin. There are also connections to Vilnius, Lithuania, via Kaunas. See also Saint Petersburg–Warsaw Railway Rail Baltica References External links A photo gallery of the station
Seefahrt-Universität Gdynia

Die Seefahrt-Universität Gdynia (polnisch: Uniwersytet Morski w Gdyni) ist eine nautische Universität in Gdynia (Gdingen) in Polen. Derzeitiger Rektor der Universität ist Adam Weintrit (2021). Geschichte 1920 wurde die heutige Seefahrt-Universität als Staatliche Seefahrtsschule (Polnisch: Panstwowa Szkola Morska) in Dirschau (Tczew) gegründet. Am 21. Juli 1928 wurde sie nach Gdingen verlegt. Mit der Indienststellung des schuleigenen Schulschiffes Dar Pomorza 1930 bezog die Seefahrtsschule einen eigenen Bau. Der Universität steht die Horyzont II als Schul- und Forschungsschiff zur Verfügung. Weblinks Offizielle Website der Seefahrt-Universität Gdynia Einzelnachweise
Gdynia Maritime University

The Gdynia Maritime University (Polish: Uniwersytet Morski w Gdyni) is one of two colleges in Poland which specialises in educating highly qualified officers for the maritime industry, especially for the merchant navy. History The university was established in 1920 as the Maritime School in Tczew with faculties of navigation and mechanics. In 1930, the school was moved to Gdynia, to a newly built complex of buildings at ul. Morska, and its name was changed to the State Maritime School. During the war, the school operated in England, Southampton and London. In 1921 the flag was raised on the first STS Lwów school vessel. In 1930, STS Lwów was replaced with STS Dar Pomorza. It was later replaced by STS Dar Młodzieży. In 2001, the university received the status of an academy and the name of Gdynia Maritime Academy. Until 2009, students were undergoing compulsory, 4-semesters (previously, 6 semesters) military training, taking the military oath and receiving lower military ranks and bearing the title of cadet. The military training ended with an officer's exam, confirmed by a certificate. Currently, the Military School has been withdrawn from the curriculum. Based on the regulation of the Minister of Maritime Economy and Inland Navigation of July 2, 2018, Gdynia Maritime Academy adopted the University name. Faculties The academy offers full and part-time courses in the following areas: Department of Entrepreneurship and Commodities Commodities Management Department of Maritime Engineering Marine Engineering Department of Nautical Science Nautical Science Transport and Logistics Department of Electrical Engineering Electrical Engineering Electronics Engineering Rectors Notable alumni Marek Gróbarczyk, minister of Maritime Economy Miron Babiak, sailor and researcher Joanna Pilecka, ambassador to Portugal Rafał Bruski, voivode of Kuyavian-Pomeranian Voivodeship See also Karol Olgierd Borchardt Maritime University of Szczecin References External links Media related to Gdynia Maritime University at Wikimedia Commons Official website
Морской университет в Гдыне

Морской университет в Гдыне (пол. Uniwersytet Morski w Gdyni) — государственный университет, специализирующийся в сфере морского транспорта, который находится в польском городе Гдыня. История Основан в 17 июня 1920 как Морская школа в Тчеве. В 1930 году школа была переведена в Гдыню и переименована в Государственную морскую школу. 3 декабря того же года школе присвоен Золотой крест заслуги «За службу в области развития торгового флота». В 1938 создан факультет транспорта и морской администрации. В годы Второй мировой войны школа действовала в английском городе Саутгемптон. После войны вернулась в Гдыню. В 1949 году отдел навигации переведён в Щецин, где была создана морская академия. В 1951 году Государственная морская школа в Гдыне была преобразована в 5-летний морской механический техникум, который в 1954 году был переименован в морскую школу. В 1958 году школа была преобразована в среднюю техническую с тремя факультетами: навигационным, механическим и электротехническим. В 1967-1968 годах Государственная морская школа рыбного хозяйства в Гдыне была включена в Государственную морскую школу. Морская школа осуществляла подготовку профессионалов с учетом мобильности торгового флота. Параллельно с гражданской профессиональной подготовкой осуществлялась морская военная подготовка курсантов, получавших военные звания ВМС Польши. Обучение осуществлялось на четырех факультетах: навигационном, механическом, электротехническом и административном (специальность судостроительных органов). Электротехнический факультет обучал студентов в двух различных отраслях: морской электротехники (специальность кафедры корабельной техники) и морской радиосвязи (бортовой отдел). Выпускники административного факультета получали степень магистра, другие выпускники — магистра инженерии. На протяжении первых трех лет студенты одновременно проходили базовую военную службу в форме обучения, которая значительно отличалась от военной подготовки студентов наземных университетов, а также с полевыми учебными программами, часть из которых были в учебных районах ВМС. В 2001 году школа была реорганизована в Морскую академию в Гдыне. До 2009 года студенты имели обязательную, 4-семестровую (ранее 6 семестров) военную подготовку. Приняв военную присягу, получали низшие воинские звания (матрос, старший матрос). Во время учебы носили звание кадета. Военную подготовку завершал офицерский экзамен, подтвержденный рекомендацией. В настоящее время военная подготовка изъята из учебной программы. Согласно Постановлению Министра морского хозяйства и внутреннего судоходства от 2 июля 2018 Морская академия в Гдыне по состоянию на 1 сентября 2018 реорганизована в Морской университет в Гдыне. Факультеты Университет осуществляет профессиональную подготовку по девяти направлениям на четырех факультетах. Факультет предпринимательства и товароведения Инновационное хозяйство Товароведение Факультет машиностроения Механика и машиностроение Электротехнический факультет Электроника и телекоммуникации Электротехника Информатика Космические и спутниковые технологии Факультет навигации Навигация Примечания Ссылки Официальный сайт морского университета в Гдыне (пол.)
Kościół św. Wojciecha w Ujeździe

Kościół Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tomaszowskiego archidiecezji łódzkiej. Proboszczem parafii jest ksiądz Andrzej Milczarek, a wikiariuszem ksiądz Paweł Wójtowicz. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1674–1676 i ufundowana przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Andrzeja Olszowskiego. Budowla została konsekrowana w 1694 roku przez biskupa Jerzego Albrechta Denhoffa. W 1892 roku do świątyni od strony zachodniej została dobudowana kaplica – mauzoleum rodziny Ostrowskich, zaprojektowane w stylu neobarokowym przez architekta Konstantego Wojciechowskiego. Jest to budowla murowana, składająca się z jednej nawy. W związku z tym że kościół był za mały dla rozrastającej się przez lata parafii, w 1987 roku został wmurowany kamień węgielny pod budowę nowej świątyni, trzykrotnie większej od starej. Nowa świątynia została wzniesiona od strony wschodniej starego kościoła. Została zaprojektowana przez architekta Aleksego Dworczaka. W dniu 23 kwietnia 1993 roku została poświęcona przez arcybiskupa Władysława Ziółka. Architektura W starym kościele znajdują się ołtarz główny w stylu rokokowym, powstały w końca XVIII wieku, ozdobiony rzeźbami świętych Piotra i Pawła, w zwieńczeniu są umieszczone Trójca Święta oraz aniołowie i obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, dwa ołtarze boczne pochodzące z końca XVIII wieku, w stylu rokokowym ozdobione rzeźbami czterech Ewangelistów, oraz obrazem św. Anny nauczającej Maryję oraz obrazem Przemienienia Pańskiego z XVIII wieku. Zabytkami sztuki będącymi własnością parafii są: ambona w stylu rokokowym, przywieziona z Włoch w latach 1810–1818; stolce ozdobione herbami: Rawicz i Leliwa; chrzcielnica o czaszy barokowej z XVII wieku; obrazy: Zdjęcie z Krzyża namalowany w drugiej połowie XVIII wieku; św. Wojciecha, św. Wawrzyńca i św. Andrzeja namalowane pod koniec XVIII wieku, św. Józefa z Dzieciątkiem namalowany na początku XIX wieku; portret biskupa Jerzego Albrechta Denhoffa namalowany w 1694 roku i przemalowany w 1869 roku; dzwon ofiarowany przez Kaspra Danhoffa w 1620 roku. Obydwie świątynie posiadają organy, dzwony, Drogę Krzyżową, ławki, obydwie zakrystie są umeblowane. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Głownie

Kościół Świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Głowno diecezji łowickiej. Obecna murowana świątynia została wybudowana latach 1923–1930 według projektu Wiesława Lisowskiego przez księdza Franciszka Gwoździeckiego, staraniem proboszcza i parafian. W kościele znajdują się trzy ołtarze oraz polichromia wykonana przez Feliksa Paszkowskiego. Budowla została wzniesiona na planie krzyża greckiego. Jego ramiona są zakończone prostokątnie i znajdują się w nich prezbiterium, dwie kaplice oraz pomieszczenie pomocnicze. Kruchta wybudowana na planie kwadratu została uzupełniona o dwie nisze – absydy. Wchodzi się do niej przez prostokątny przedsionek mieszczący schody w elewacji frontowej, która tworzy monumentalny portyk podparty dwoma filarami o przekroju kwadratowym. Na elewacji frontowej są umieszczone wąskie okna. Cała ośmiokątna nawa jest zwieńczona płaską kopułą z krzyżem. Świątynia została poświęcona w dniu 7 grudnia 1930 roku przez ówczesnego biskupa Wincentego Tymienieckiego. Przypisy
Sendemast Kosztowy

Der Sendemast Kosztowy (RTCN Katowice / Kosztowy) ist ein 355 Meter hoher Sendemast in der polnischen Woiwodschaft Schlesien. Er dient zur Verbreitung von UKW- und Fernsehprogrammen. Der 1976 errichtete seilverspannte Stahlfachwerkmast ist nach dem Stadtteil Kosztowy in Mysłowice benannt. Programme Fernsehprogramme Bis zur Abschaltung des analogen Fernsehens am 20. Mai 2013 wurden folgende Kanäle verwendet. Radiosender Trivia Dieser Sendemast ist nach dem Einsturz des Sendemasts Radio Warschau in Konstantynów das zweithöchste Bauwerk in Polen. Entgegen dem Namen steht der Sendemast nicht im Stadtteil Kosztowy, sondern im Stadtteil Wesoła an der ul. Orła Białego 34, 41-400 Mysłowice. Weblinks Der Sendemast bei structurae.de Sendemast bei Radio Polska