NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cathédrale Saint-Jean-Baptiste de Wrocław

La cathédrale Saint-Jean-Baptiste de Wrocław (en polonais : Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu) est une église catholique de la ville de Wrocław en Silésie (Pologne) ainsi que la cathédrale de l'archevêché de Wrocław. Elle a été construite en style gothique de 1244 à 1341 et constitue l'un des symboles de Wrocław. Ses tours jumelles, de 98 mètres de hauteur, marquent la physionomie de la ville. Histoire Sous la cathédrale se trouvent des vestiges des murs des églises précédentes. On pense qu'avant la construction de la première église chrétienne sur le site, un lieu de culte païen se présentait sous la forme d'un puits. Une maison de Dieu en pierre a été construite au milieu du Xe siècle, lorsque la Silésie était encore sous la domination des Přemyslides, ducs de Bohême. Ce sont des missionnaires de Moravie et de Bohême qui propagèrent le Christianisme. Après la conversion du duc Mieszko Ier de Pologne, l'évangélisation progressa rapidement. Le duc Boleslas le Vaillant, fils de Mieszko, obtint la partie bohémienne de la Silésie durant ses guerres de conquête. En l'an mil, il établit le diocèse de Wrocław qui fut placé sous l'autorité de l’archevêché de Gniezno. Il fonda également la première cathédrale qui, toutefois, fut dévastée durant l'invasion des troupes du duc Bretislav Ier de Bohême en 1038-1039. C'était le duc Casimir Ier, dit le Restaurateur, qui fit bâtir une deuxième cathédrale de style roman dans les années 1o50. Cent ans plus tard, à partir de 1158, l'évêque Wauthier de Malonne entame la reconstruction de la cathédrale romane en splendide basilique à trois vaisseaux, transept et deux tours, achevée en 1180. L'église ressemblât, sous de nombreux aspects, à la cathédrale de Płock construite sous l'épiscopat de Alexandre de Malonne, frère de Wauthier. Architecture Dimensions Monuments dans la Cathédrale Le cardinal von Kopp, prince-évêque de Breslau, y a été enterré en 1914. La cathédrale abrite la tombe du cardinal Adolf Bertram. Il était le dernier archevêque allemand de Silésie. Bien qu'il soit décédé en 1945, il ne pourra être enterré dans la cathédrale qu'en 1991. Galerie Galerie historique Galerie actuelle Voir aussi Liste des prédicateurs de la cathédrale de Wroclaw (de) Jean le Baptiste Notes et références Liens externes (pl) Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Johanneskathedraal (Wrocław)

De Sint-Johanneskathedraal (Pools: Archikatedra św. Jana Chrzciciela, Duits: Breslauer Dom, Kathedrale St. Johannes des Täufers) is het oudste kerkgebouw in Wrocław. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis De eerste kerk is in het midden van de 10e eeuw door de Přemysliden gesticht. Na de Poolse verovering van Silezië rond het jaar 1000 werd de preromaanse Boheemse kerk afgebroken en de eerste kathedraal gebouwd. Tegelijkertijd werd het bisdom Wrocław opgericht. De kathedraal is rond 1039 door Břetislav I verwoest, waarna Casimir I van Polen een grotere romaanse kathedraal liet bouwen, die in 1158 door de bisschop Walter van Malonne is uitgebreid. De tweede kathedraal is tijdens de Mongoolse invasie van Polen verwoest, waarna een gotische bouwwerk is gebouwd en in 1341 door bisschop Nankier Kołda is uitgebreid. Deze kathedraal werd een inspiratie voor veel Poolse gotische kerken. Tussen de 16e en 19e eeuw zag de kathedraal verschillende herbouwingen in de renaissaince, barok en neogotischestijl. Driekwart van de kathedraal is tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren gegaan. Het huidige bouwwerk is dan ook het resultaat van naoorlogse reconstructies, die in 1946 begonnen onder leiding van Marcin Bukowski. De eerste herstelfase was in 1951 afgerond, waarna de kathedraal geopend werd. Tussen 1996 en 1998 vond een archeologisch onderzoek naar de vroegmiddeleeuwse herkomst van de kathedraal plaats. Galerij
Catedral de Breslávia

A Catedral de São João Batista de Breslávia (em polonês/polaco: Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu; alemão: Breslauer Dom, Kathedrale St. Johannes des Täufers) é uma catedral católica localizada na cidade de Breslávia, na Polônia. É a sede da Arquidiocese de Breslávia. Grande edifício de estilo gótico, erguido em várias etapas, é um dos melhores exemplos deste estilo no país. Em 1907, foi declarada como basílica menor. Galeria ==Referências==
Собор Иоанна Крестителя (Вроцлав)

Собор Иоанна Крестителя (пол. Archikatedra św. Jana Chrzciciela) — католический храм во Вроцлаве на острове Тумский. Является кафедральным храмом Архиепархии Вроцлава. Здание построено в готическом стиле. История Собор находится на месте еще более старой церкви. История здания собора начинается в XIII веке. Хор был завершён в 1272 году, неф построен в 1341 году. Фасад с двумя шпилями высотой 98 м обращён на запад. Является первым готическим храмом на территории Польши Построенный в 1913 году орган некоторое время был крупнейшим в мире. Во время штурма Бреслау собор был разрушен на 70 %. В 1946—1951 годах была проведена его реконструкция. Примечания
Собор Святого Івана Хрестителя (Вроцлав)

Собор Святого Івана Хрестителя у Вроцлаві (пол. Archikatedra św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu) — кафедральний собор Вроцлавської архідієцезії Римо-католицької церкви в Польщі, розташований на Тумському острові в центрі Вроцлава. Цегляна церква на місці сучасного костелу існувала ще в X столітті, про що свідчать знайдені 1996—1997 залишки фундаменту старої церкви. Сучасна будівля веде свою історію з 1242-1272 років, кафедра у готичному стилі була збудована єпископом Томашем І і вважається найстаршою готичною святинею в Польщі. Пізніше храм багаторазово добудовувався, страждав від пожеж 1540 і 1759 року, а навесні 1945 року на 70 % був знищений червоноармійцями. Відбудований 1951 року. Галерея Примітки Посилання Сторінка Вроцлавської архідієцезії [Архівовано 30 березня 2010 у Wayback Machine.]
Raadhuis van Wrocław

Het raadhuis van Wrocław (Pools: Ratusz we Wrocławiu, Duits: Breslauer Rathaus) is een bekend gebouw in de Silezische stad Wrocław (tot 1945 Breslau geheten). Het gebouw werd gebouwd in de dertiende eeuw, in het midden van het marktplein. De rijk versierde oostkant met het astronomisch uurwerk uit 1580 wordt in veel publicaties over de stad vertoond. Het maaswerk en de pinakels werden rond 1500 aangebracht. De erkers aan de zuidkant dateren uit de tweede helft van de dertiende eeuw. Hier zijn sculpturen aangebracht die handelen over het stadsleven in de middeleeuwen. De toren werd aan het einde van de zestiende eeuw in renaissancestijl gebouwd en is 66 meter hoog. Omdat het gebouw erg verouderd was werd van 1860 tot 1864 het neogotische Nieuwe Raadhuis van Wrocław gebouwd. Nadat dit in 1865 opende, werd het oude raadhuis gerestaureerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw licht beschadigd en tussen 1949 en 1953 werd het onder leiding van Marcin Bukowski heropgebouwd. In het gebouw is een kunstmuseum ondergebracht. In de kelder van het gebouw bevindt zich een horecazaak die al sinds 1275 bestaat, de Piwnica Świdnicka (Schweidnitzer Keller). Externe link website van het Museum of Burgher Art in het raadhuis van Wrocław
Старая ратуша (Вроцлав)

Старая ратуша Вроцлава — ратуша на Рыночной площади Вроцлава. Построена в XIII—XVI веках в готическом стиле, является одной из главных достопримечательностей города. Ратуша является музейным объектом, в ней проводятся различные мероприятия. История Старая ратуша Вроцлава строилась около 250 лет, с конца XIII по середину XVI века. В течение этого длительного периода планировка здания неоднократно менялась в соответствии с меняющимися потребностями города. Точная дата начала строительства ратуши неизвестна. Однако в период между 1299 и 1301 годами была построена консистория — одноэтажное здание с подвалами и башней. К этому же периоду, возможно, относятся старейшие части нынешнего здания — Зал бюргеров и нижние этажи башни. В ранний период истории ратуши основной целью строительства была торговля, а не административная деятельность. Между 1328 и 1333 годами был надстроен верхний этаж, включающий в себя кабинеты Совета и Олдермена (городского старшины). Расширение здания продолжалось в течение XIV века. Пристраивались дополнительные кабинеты, например зал суда. Здание стало местом сосредоточения коммерческой и административной жизни Вроцлава. XV—XVI века были эпохой процветания Вроцлава, что отразилось на строительстве ратуши, которое шло ускоренными темпами. В 1470—1510 годах к зданию было пристроено несколько новых комнат. Галерея Примечания
Pommernwall

Der Pommernwall (Pommern-Stellung oder Pommernlinie) war eine von 1932 bis 1945 angelegte Linie von Befestigungen in Pommern von Landsberg an der Warthe bis etwa Stolpmünde. Er befand sich nördlich der Festungsfront Oder-Warthe-Bogen und schloss die Lücke zur Ostsee. Er stellte aber kein geschlossenes Abwehrsystem dar, sondern eine Aneinanderreihung von Bunkern unterschiedlicher Größe und Stärke. Deutschland begann nach dem Ersten Weltkrieg Vorbereitungen zum Bau der Befestigungen entlang der durch den Versailler Vertrag festgelegten neuen Grenze mit Polen. 1932 begannen die Arbeiten mit dem Bau von betonierten befestigten Stellungen unter Ausnutzung der Seenlandschaft. Bei Neustettin wurde der Bau im Jahre 1934 begonnen. Hier und bei Deutsch Krone waren die vorgesehenen Schlüsselpunkte (Operationskorridore) der befestigten Linie. 1934 wurde ein Abschnitt des Pommernwalls zwischen Vilmsee (heute Jezioro Wielimie) und Dolgensee erbaut. Nach Beginn des Zweiten Weltkriegs wurden die Arbeiten eingestellt. Erst etwa Juli 1944 bis Januar 1945 wurden weitere Arbeiten durchgeführt. Aufgrund des schnellen Vordringens der Roten Armee kam es auch am Pommernwall zu keiner planmäßigen Besetzung, jedoch während der Schlacht um Ostpommern zu länger anhaltenden Stellungskämpfen und großen Verlusten auf deutscher und sowjetischer Seite. Am 12. Oktober 1984 eröffnete das Museum der Kämpfe um den Pommernwall in Mirosławiec. Literatur Robert M. Jurga: Befestigungsanlagen und Bunker im Dritten Reich. Lempertz Edition und Verlagsbuchhandlung, 2012. ISBN 978-3-939284-62-8. Hans-Ulrich Kuchenbäcker: Große Schippen. Von der Pommernstellung zum Pommernwall. In: Die Pommersche Zeitung. Band 50, Heft 19, 2000. Ilse Frerichs: Die Angst war unser ständiger Begleiter. In: Jürgen Ruszkowski (Hrsg.): Zeitlebens im Gedächtnis. Deutsche Schicksale um 1945. Zeitzeugen erinnern. Wir zahlten für Hitlers Hybris. Dietrich’s Verlag, Hamburg 2003, ISBN 3-9808105-7-7, (Zeitzeugen des Alltags 15), online. Einzelnachweise
Mur de Poméranie

Le mur de Poméranie, la ligne de Poméranie ou la position de Poméranie (allemand : Die Pommernstellung, polonais : Wał Pomorski) est une ligne de fortifications construites par l'Allemagne nazie dans la région des lacs de Poméranie. Historique Ces installations ont été construites en deux phases. Dans les années 1930-1935, la ligne est construite comme position défensive légère en cas d'attaque de la Deuxième République polonaise contre la République allemande. La ligne de fortifications s'étend alors de Landsberg an der Warthe (Gorzów Wielkopolski) jusqu'à Baldenburg (Biały Bór) et Pollnow (Polanów). Les fortifications possédaient plusieurs points forts impressionnants, notamment près de Deutsch-Krone (Wałcz) et du « mont du Pendu ». La seconde phase eut lieu pendant la Seconde Guerre mondiale, en 1944, lorsqu'après une série de défaites sur le front de l'Est, le mur de Poméranie est rénové afin d'arrêter l'avancée de l'Armée rouge. Diverses batailles ont eu lieu le long du mur de Poméranie, en particulier de janvier à mars 1945, notamment lors de la bataille de Kolberg, où l'Armée rouge et des unités de l'armée populaire polonaise percent finalement le mur à divers endroits. La partie sud de l'ouvrage (près de la rivière Noteć) est connue sous le nom de ligne Noteć - Netzestellung, Wał Noteci. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Pomeranian Wall » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Bibliographie (pl) Andrzej Toczewski, Bitwa o Odrę w 1945 roku, Zielona Góra, Muzeum Ziemi Lubuskie, 2010, 45 p. (ISBN 978-83-88426-61-2) Liens externes (pl) Wał Pomorski - Pommernstellung (pl) POZYCJA NOTECI - Pommernstellung (pl) all info of fortress from Eastern Europe Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail de l’Allemagne Portail de la Pologne Portail de l’histoire militaire
Pommernwall

De Pommernwall, ook wel Pommern-Stellung of Pommernlinie genoemd, was een Duitse verdedigingslinie die werd gebouwd tussen 1932 en 1945 in Pommeren. De linie met verdedigingswerken werd in twee delen aangelegd. Aanvankelijk werden er lichte verdedigingswerken gebouwd om zo een eventuele aanval van Polen af te kunnen slaan. In 1935 was de Pommernwall klaar en liep van Landsberg an der Warthe (Gorzów Wielkopolski) naar Baldenburg (Biały Bór) en Pollnow (Polanów). Bij Neustettin (Szczecinek) en Deutsche-Krone (Wałcz) lagen enkele sterke fortificaties. De tweede fase van de bouw begon tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na diverse nederlagen te hebben geleden aan het oostfront, rukten de troepen van de Sovjet-Unie snel op naar het Duitse rijk. Om het Rode Leger tot stilstand te brengen, werd de Pommernwall tussen juli 1944 en januari 1945 flink opgeknapt en versterkt. In de eerste maanden van 1945 vonden er enkele fikse gevechten plaats bij de verdedigingslinie, maar door de snelle vorderingen van het Rode Leger werd de verdedigingslinie maar matig bezet. Delen van de linie werden omzeild door de Sovjettroepen en andere delen werden volkomen genegeerd doordat er geen Duitse soldaten waren. Bij het Pommerenoffensief in maart 1945 braken de legers van de Sovjet-Unie op verschillende plekken door de linie heen en niet lang daarna was de hele Pommernwall onder de voet gelopen.
Померанский вал

Помера́нский вал (нем. Pommernwall) — оборонительный рубеж, возведённый вермахтом в Померании во время Второй мировой войны на линии Нейштеттин—Дейч-Кроне—Кройц—Ландберг, на основе Померанского укрепрайона, построенного в 1932—1937 годах и усовершенствованного в 1944—1945 годах, а также крепости Шнейдемюль. Померанский укрепрайон представлял собой большое количество эшелонированных в глубину долговременных огневых точек. Передний край Померанского вала проходил по высоким холмам, покрытым лесными массивами. Ввиду стремительного наступления Красной армии, Померанский вал был прорван почти сходу 28 января 1945 года 2-й гвардейской танковой армией 1-го Белорусского фронта, за которой наступали общевойсковые армии в ходе Варшавско-Познанской операции. Оборонявшаяся группировка вермахта была окружена в Шнейдемюле 1 февраля 1945 года. Однако во время боевых действий за Восточную Померанию разгорелись продолжительные позиционные бои и были понесены большие потери как с немецкой, так и с советской стороны. 12 октября 1984 года в Мирославце открылся Музей боёв за Померанский вал. Литература Померанский вал // Великая Отечественная война 1941—1945: энциклопедия / под ред. М. М. Козлова. — М.: Советская энциклопедия, 1985. — С. 574. — 832 с. Примечания
Lesní kostely v Beskydech

„Lesní kostely“ v Beskydech jsou místa v beskydských lesích, kde se v době nejtvrdší protireformace (zejména v letech 1654–1709) shromažďovali evangelíci z Těšínska k tajným bohoslužbám. Historie V roce 1654 tzv. náboženská komise na příkaz císaře Ferdinanda III. odebrala evangelíkům z Těšínského Slezska všechny kostely. Místní evangelické obyvatelstvo, pamatující ještě skončenou třicetiletou válku, nekladlo odpor. Místní evangelíci, kteří se nemohli shromažďovat v kostelech, využívali služeb kazatelů, kteří do těchto oblastí tajně přicházeli především z Horních Uher, ale také z Dolního Slezska a Polského království. Bohoslužby se konaly na odlehlých místech, hlavně v horách. Takových míst bylo mnoho a často se měnila, aby se předešlo represím. Až od roku 1781, díky vydání tolerančního patentu se mohli evangelíci, do té doby pronásledovaní, svobodně hlásit ke své víře. V české i polské části Těšínska, díky ústním tradicím se dochovala vzpomínka na lokalizaci devíti lesních kostelů v horách v Slezských Beskydech. Seznam lesních kostelů Na polském území: „Kamień” na Równicy w Ustroniu. Stół ołtarzowy „Jan” w Bielsku-Białej. Kościół na „Szymkowie” w Wiśle Bukowej. „Spowiedzisko” w Lesznej Górnej. Leśny kościół w Jaworzu. „Do wiary” w Ostrem. Na českém území: Lesní kostel Zakámen v Nýdku. Lesní kostel Godula v Komorní Lhotce. Lesní kostel Kostelky v Dolní Lomné. Odkazy Literatura Leśne kościoły. Miejsca tajnych nabożeństw ewangelickich w Beskidzie Śląskim. Bielsko-Biała 2009. (publikace v polštině, češtině, němčině a angličtině). ISBN 9788362109098 (2. vyd. 2010). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lesní kostely v Beskydech na Wikimedia Commons
10 Pułk Samochodowy

10 Warszawski Pułk Samochodowy im. mjr. Stefana Starzyńskiego (10 psam, 10 wpsam) – jednostka Wojska Polskiego stacjonująca w garnizonie stołecznym będąca w strukturach Dowództwa Garnizonu Warszawa. Jednostka JW 2420 stacjonuje w Warszawie na Mokotowie przy ul. 29 Listopada 1. Tradycje i rodowód Pułk kontynuuje tradycje 1 Dywizjonu Samochodowego, jednostki która powstała w 1919 w okresie walki o granice odrodzonego po zaborach państwa polskiego. Święto Pułku obchodzone jest 13 marca w rocznicę sformowania 1 Dywizjonu Samochodowego. Natomiast bezpośrednim poprzednikiem jednostki jest Samodzielna Kompania Samochodowa, która powstała w lipcu 1944 w rejonie Lublina przy Sztabie Głównym Naczelnego Dowódcy WP. We wrześniu 1944 kompania została przeformowana w 10 Samodzielny Batalion Samochodowy. W lipcu 1953 nastąpiła reorganizacja jednostki. Na bazie 10 sbsam został utworzony 10 Pułk Samochodowy. W 1996 roku 10 Pułk Samochodowy otrzymał wyróżniającą nazwę „Warszawski” oraz przyjął imię majora Stefana Starzyńskiego. Decyzją nr 128/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 września 2018 wprowadzono odznakę pamiątkową, oznakę rozpoznawczą oraz proporczyk na beret żołnierzy 10 Warszawskiego Pułku Samochodowego. Struktura i zadania 10 Warszawski Pułk Samochodowy jest jednostką logistyczną, przeznaczoną do realizacji zadań transportowych na rzecz instytucji centralnych MON, Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych i Dowództwa Garnizonu Warszawa. Dowództwo, sztab i pododdziały jednostki stacjonują w Warszawie i rozlokowane są w kompleksie koszarowym przy ul. 29 Listopada. W strukturze pułku znajdują się bataliony transportowe, pododdziały diagnostyczno-remontowe oraz specjalistyczne. Dowódcy pułku 1953 - 1955 – płk inż. Leonard Kacperski 1955 - 1959 – ppłk Stanisław Ledwos 1959 - 1969 – płk Mieczysław Nowosad 1969 - 1972 – płk Jan Radom 1972 - 1974 – płk mgr inż. Walerian Stebnicki 1974 - 1978 – płk mgr Emil Dubiel 1978 - 1984 – płk mgr Karol Orzechowski 1984 - 1989 – płk mgr inż. Bogusław Wypych 1989 - 1997 – płk mgr inż. Andrzej Opioła 1997 - 1998 – ppłk mgr inż. Wojciech Teliczan 1998 - 2001 – płk Jan Ciećka 2001 - 2004 – płk dr Wiesław Grudziński 2004 - 2007 – płk dypl. Krzysztof Kseń 2007 - 2012 – płk dypl. Piotr Chudzik 23.01.2012 - 16.02.2012 – p.o. dowódcy ppłk mgr inż. Dariusz Chodyna 16.02.2012 - 1.09.2016 – płk dypl. Tomasz Dominikowski od 1.09.2016 - obecnie – płk dypl. Robert Kowalski Poczet Dowódców 10. Warszawskiego Pułku Samochodowego Informacje dodatkowe Pułk stacjonuje w koszarach huzarskich, które przed II wojną światową zajmował m.in. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Od 1989 pułk trzykrotnie był wyróżniany znakiem Honorowym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (w 1994 r., 1995 r. oraz 2002 r.). Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa 10 Warszawskiego Pułku Samochodowego
12 Batalion Rozpoznawczy

12 Batalion Rozpoznawczy Ułanów Podolskich (12 br) – pododdział rozpoznawczy Wojsk Lądowych RP. Historia W 1994 16 batalion rozpoznawczy został przemianowany na 12 batalion rozpoznawczy. Batalion stacjonował w garnizonie Szczecin, w koszarach przy ulicy Ku Słońcu 33. Wchodził w skład 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. 21 grudnia 2010 odbyła się ceremonia pożegnania sztandaru, który został przekazany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Batalion został rozformowany do 31 grudnia 2010. 22 lutego 2011 Minister Obrony Narodowej nadał 12 batalionowi dowodzenia w Szczecinie nazwę wyróżniającą "Ułanów Podolskich" oraz przekazał tej jednostce dziedzictwo tradycji m.in. 12 pułku Ułanów Podolskich i 12 batalionu rozpoznawczego Ułanów Podolskich. Tradycje batalionu Batalion przejął tradycje po następujących jednostkach: 12 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego 1809-1812 12 Pułku Ułanów 1831 1 Chorągwi Kirasjerów Polskich 1917 7 Pułku Ułanów (III Korpus Polski) 1918-1919 12 Pułku Ułanów Podolskich 1919-1947 1 Szwadronu 12 Pułku Ułanów Podolskich AK 1940-1944 2 Szwadronu 12 Pułku Ułanów Podolskich AK 1941-1944 16 Batalionu Rozpoznawczego 1955-1961 56 Kompanii Specjalnej 1961-1967 16 Batalionu Rozpoznawczego 1967-1994 Struktura Dowództwo Sztab Pion Głównego Księgowego pluton dowodzenia Logistyka pluton zaopatrzenia pluton remontowy pluton medyczny 1 kompania rozpoznawcza 2 kompania rozpoznawcza 3 kompania rozpoznawcza Sprzęt opancerzony samochód rozpoznawczy BRDM-2/BRDM-2 M96/M97 bojowy wóz rozpoznawczy BWR-1D pojazd czterokołowy Honda TRX 300 pojazd czterokołowy Honda Arctic samochód osobowo-terenowy Honker samochód ciężarowo-terenowy Star 266 Dowódcy batalionu mjr dypl. Zbigniew Roszak (1995-2000) ppłk dypl. Sławomir Dudczak (2000-2006) ppłk dypl. Tomasz Wołk (2006-2010) mjr Krzysztof Kiszczeński (p.o. 2010) kpt Szymon Łukaszewski (p.o. 2010) ppłk Jarosław Dudkiewicz (2010 31 XII 2011) Zobacz też Jednostki rozpoznawcze Wojska Polskiego Przypisy Bibliografia Dariusz Faszcza: Z dziejów 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2005. ISBN 83-11-10131-0. Kazimierz Kozłowski: Pomorze Zachodnie w latach 1945 – 2010. T. I. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2012. ISBN 978-83-7241-870-8. Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek. Materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r. Praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X.
12-та механізована бригада (Польща)

12-та механізована Щецинська бригада імені генерала броні Юзефа Галлера (пол. 12 Szczecińska Brygada Zmechanizowana im. gen. broni Józefa Hallera) — складова частина Сухопутних військ Польщі. Підпорядковується 12-й механізованій дивізії. Головна задача — миротворчі місії і допомога прикордонним військам. Історія Бригада успадкувала традиції Польської армії у Франції часів Першої світової, яку очолював генерал Юзеф Галлер. Створена 1996 року у рамках реформування польської армії на базі 5-го механізованого полку. 2011 року ремонтні роти бригади були розформовані, а на їхній базі сформовано батальйон логістики. Навесні 2020 року солдати 12-ї бригади провадили патрулювання польсько-німецького кордону задля контролю над поширенням коронавірусу. 2021-го бригада брала участь у навчаннях «RYŚ-21», де відпрацьовувала перекидання техніки і особового складу на значні відстані. Міжнародна співпраця Закордонні місії: Солдати «дванадцятки» формували першу ротацію польського контингенту в Іраку 2003-го. Склад Підрозділи розквартировані виключно у Західнопоморському воєводстві. Примітки Джерела 12 Brygada Zmechanizowana. wojsko-polskie.pl (пол.). Процитовано 14 жовтня 2025.: Обслуговування CS1: Сторінки з параметром url-status, але без параметра archive-url (посилання) 12.Brygada Zmechanizowana im. gen. broni Józefa Hallera. jednostki-wojskowe.pl (пол.). Процитовано 14 жовтня 2025.: Обслуговування CS1: Сторінки з параметром url-status, але без параметра archive-url (посилання)