NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wolbromiu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Wolbromiu znany jako kościółek Mariacki lub kościółek Szpitalny został ufundowany w 1638 roku przez ks. Marcina Wolbrama – krakowskiego szlachcica i oficjała oraz potomka zasadźców miasta Wolbromia – jako przyszpitalna świątynia szpitala z przytułkiem dla ubogich. Historia W Wolbromiu, prawdopodobnie już od XIV wieku działał szpital dla ubogich. Pierwsza wzmianka o tej instytucji pochodzi dopiero z 1473 roku i dotyczy powiększenia jego uposażenia. W 1637 zmarł ks. Marcin Wolbram – krakowski szlachcic i oficjał oraz potomek zasadźców miasta Wolbromia. W swoim testamencie za kwotę 8560 złotych polskich nakazał budowę kościółka szpitalnego pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, który został ukończony już rok po jego śmierci. Kościółek miał status parafii szpitalnej oddanej pod patronat rajców miejskich. Świątynia została konsekrowana w 1672 roku. Dalsze informacje dotyczące funkcjonowania kościoła nie są znane. Kościółek nadgryzany przez czas i niesprzyjające warunki, popadł w ruinę. Po zlikwidowaniu parafii szpitalnej, bardzo zniszczony i stoczony przez drewnojady, bardzo rzadko czynny w okresie komunizmu, szczęśliwie doczekał naszych czasów wraz ze swoim wyposażeniem. Przez kilka lat po drugiej wojnie światowej w tym kościółku nauczano religii dzieci z pobliskiej szkoły podstawowej. Kiedy w 1986 roku proboszczem parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Wolbromiu został ks. kan. Stanisław Sapilewski, ruszyły prace konserwatorskie zabytkowego kościółka. Prowadzone przez prawie dwadzieścia lat mozolne prace odkrywały piękno i harmonię tego zabytku. Kościółek pięknie odnowiony jest perłą architektoniczną na szlaku architektury drewnianej. Prace zwieńczyło ponowne poświęcenie świątyni przez biskupa sosnowieckiego Adama Śmigielskiego w 2008 roku. Linki zewnętrzne O kościele na stronie parafii św. Katarzyny w Wolbromiu
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Świeciu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Świeciu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Świeciu, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Świecie nad Wisłą diecezji pelplińskiej. Nazywany jest przez świecian "Klasztorkiem". Historia Świątynia została zbudowana w latach 1692-1720 w stylu barokowym dla zakonu bernardynów sprowadzonych do miasta z Bydgoszczy między 1624 a 1626 rokiem przez ówczesnego burmistrza Jerzego Kapela, który był głównym założycielem i fundatorem klasztoru. Bernardyni mieli przeciwdziałać szerzącej się w mieście reformacji. Budowa kościoła ciągnęła się przez 28 lat, wraz z nim zostały wzniesione nowe zabudowania klasztorne. W dniu 3 października 1721 roku nowy kościół został poświęcony przez biskupa kujawskiego Antoniego Szembeka. W świątyni został umieszczony łaskami słynący obraz Matki Bożej - zwanej Świecką. W 1741 roku zostały dobudowane krużganki otaczające dziedziniec przed świątynią oraz wieża-brama i w takim stanie pobernardyński zespół klasztorny zachował się do dziś. Wyposażenie Wnętrze świątyni zostało urządzone podczas rządów króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W prezbiterium znajduje się rokokowy ołtarz główny, wykonany w 1767 oku. Wyrzeźbione w 1800 roku przez brata Paschalisa ołtarze boczne w stylu klasycystycznym są poświęcone założycielom zakonu, św. Franciszkowi z Asyżu i św. Antoniemu z Padwy. Ambona powstała na przełomie XVII/XVIII wieku. W krużganku, we wnękach mieszczą się obrazy przedstawiające sceny z życia Chrystusa. Trzynaście z nich zostało namalowanych w 1792 roku w stylu rokokowym przez brata Linka – bernardyna. Następne trzy zostały namalowane na przełomie XIX/XX stulecia na miejscu starszych, mocno zniszczonych. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi i Matki Bożej Ostrobramskiej w Białymstoku

Kościół pw. Niepokalanego Serca Maryi i Matki Bożej Ostrobramskiej w Białymstoku – jeden z białostockich rzymskokatolickich kościołów parafialnych. Należy do dekanatu Białystok - Dojlidy. Mieści się przy ulicy księdza Stanisława Suchowolca, w dzielnicy Dojlidy. Historia Przed wybudowaniem kościoła Niepokalanego Serca Maryi i Matki Bożej Ostrobramskiej, prawie na tym samym miejscu, stała drewniana cerkiew pounicka pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny i proroka Eliasza, zbudowana w 1727 r. z fundacji rodu Radziwiłłów. Świątynia służyła katolikom obrządku wschodniego – unitom – do roku 1842, następnie obiekt przekazano prawosławnym. W 1919 r. cerkiew przejął Kościół rzymskokatolicki zmieniając jej wezwanie na Matki Bożej Ostrobramskiej. Niemal trzystuletnią świątynię użytkowano do lat 50. XX wieku, kiedy podjęto decyzję o jej rozbiórce. W 1947 roku ksiądz proboszcz Antoni Lewosz rozpoczął starania o budowę nowej świątyni w Dojlidach. Projekt świątyni został sporządzony przez białostockiego architekta Stanisława Bukowskiego. Budowla została wzniesiona w latach 1949-1955. W dniu 28 sierpnia 1955 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Władysława Suszyńskiego. W latach 90. XX wieku, dzięki staraniom księdza proboszcza Stanisława Zdziecha, budowla została wyremontowana i została zmieniona aranżacja wnętrza. To właśnie w tym kościele odprawiał Msze święte za Ojczyznę ksiądz Stanisław Suchowolec, będący wikariuszem parafii, zamordowany w 1989 prawdopodobnie przez Służbę Bezpieczeństwa. Architektura Jest to kościół o dwóch nawach, silnie zgeometryzowany, posiada swoistą dekorację, architekturą nawiązuje do modernizmu dwudziestolecia międzywojennego. Dzięki swej architekturze jest jedną z ciekawszych budowli, wybudowanych w tym okresie w Polsce. Przypisy
Herz-Mariä-Kirche (Międzychód)

Die römisch-katholische Pfarrkirche des Unbefleckten Herzens Mariens (polnisch Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Międzychodzie) befindet sich südwestlich der Altstadt von Międzychód (deutsch Birnbaum) im Stadtteil Lipowiec (Lindenstadt) im Powiat Międzychodzki in der Woiwodschaft Großpolen in Polen. Bauwerk Der Bau gilt als einer der merkwürdigsten Sakralbauten des preußischen Baumeisters Karl Friedrich Schinkel, der hier eine Großkirche mit zweigeschossiger Empore entsprechend dem Typ seiner Normalkirche kombiniert hat. Auf die Normalkirche gehen Fensterformen, Eckpfeiler, Giebelwände, Nische, Altarwand und Holztonnengewölbe zurück. Der rechteckige Putzbau ist an seinen Ecken durch pfeilerartige Elemente betont. Die Längswände des Kirchenschiffs werden durch große Rundbogenfenster fünfachsig gegliedert. Die Schmalseiten durch Eingangsportal und Lünetten sind einachsig. Die Wandgliederung ist durch schmalen Sockel, durchgehendes Sohlbankgesims, ein Gesims auf Höhe der Bogenkämpfer und ein kräftiges Traufgesims schlicht gestaltet. An der Eingangsfront wird das Portal durch ein Gebälkstück vom Lünettenfenster getrennt, wobei beide durch eine Rahmung auf Pilastern zusammengefasst sind. Der Turm hat ein Freigeschoss, das als einziges mit einem Kaffgesims vom Schaft geschieden ist. Das Obergeschoss des Turms besitzt je drei gekuppelte Schallarkaden, deren Gestaltung in kleinem Maßstab die Gestaltung der Schiffswände wiederholt. Im Inneren ist der Bau eine dreischiffige Halle mit Holztonnengewölbe und mit zweifacher Empore auf Holzpfeilern. Heute ist die oberste Empore verglast. Geschichte Die Kirche steht in Zusammenhang mit der „Kolonie Lindenstadt“, die 1816 königlich preußische Staatsdomäne wurde. Da die Kirche seit der Gegenreformation katholisch war, sollte sie nunmehr wieder den evangelischen Gläubigen als Gotteshaus dienen und entsprechend erneuert werden. Ein erster Entwurf für den Neubau der Kirche wurde von Bauinspektor von Cardinal geschaffen, von Karl Friedrich Schinkel überarbeitet und von 1833 bis 1840 errichtet. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer zu Seinen Bauten. Band 2, Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 111. Weblinks
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Międzychodzie

Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Międzychodzie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Międzychodzie, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Piłsudskiego. Należy do dekanatu międzychodzkiego. Historia Kościół został wzniesiony w 1840 jako świątynia ewangelicka. Zbudowano ją z cegły ceramicznej. Poświęcenie budowli miało miejsce w dniu 15 października tego samego roku z udziałem nadprezydenta Wielkiego Księstwa Poznańskiego Edwarda von Flotwella. Fundusze na jej budowę zostały wyasygnowane częściowo przez rząd pruski, który dążył do umocnienia wpływów Kościoła ewangelickiego na ziemiach polskich, wchłoniętych przez państwo Hohenzollernów podczas rozbiorów. Wieża jest wysoka na 42 metry. 10 czerwca 1874 na wieży zostały umieszczone pozłocone kula i krzyż. W kuli zamknięto dokumenty, pisma i monety. W dokumentach były zawarte informacje o świątyni, szkołach i mieście. Zostały włożone tam również monety niemieckiego systemu monetarnego i gazety. W wieży zostały umieszczone dwa dzwony ze starej świątyni. W 1864 zostały zbudowane nowe organy a w 1894 świątynia została wyposażona w urządzenie do ogrzewania (4 piece płaszczowe Mentelboffen). W 1897 został powiększony chór organowy. Do tego chóru fabrykant Schneider z Międzychodu wykonał imponujący żyrandol z mosiądzu. W tym samym roku zostały odnowione tynki i zostały pomalowane zewnętrzne ściany wieży. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Międzychód-Szamotuły Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po 1945 świątynia poewangelicka przejęta została przez katolików i przyjęła wezwanie: Niepokalanego Serca Maryi. Początkowo była to świątynia pomocnicza dla parafii pod wezwaniem Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Od 1969 jest kościołem parafialnym. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Wodzisławiu Śląskim

Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Wodzisławiu Śląskim (Kokoszyce) – katolicki kościół parafialny, wybudowany w czynie społecznym przez mieszkańców dzielnicy. Historia Kokoszyce należały w przeszłości do parafii w Pszowie. Za czasów własności barona Ruferta i żony z domu Henkel von Donnersmarck, zbudowano kaplicę, w której do dziś dnia odprawiają się nabożeństwa. W 1922, gdy zmarł baron Rufert, jego zwłoki umieszczono w grobowcu w kaplicy (później przeniesiono je pod Wrocław). W 1923 dobra po baronie nabyła kuria biskupia i od tego czasu przybywają tu księża z całej diecezji na odpoczynek. Po zakończeniu II wojny światowej Kokoszyce nadal należały do parafii w Pszowie. 10 stycznia 1948 biskup Stanisław Adamski przysłał do Kokoszyc Ks. Józefa Bołdę, celem administrowania diecezjalnym domem rekolekcyjnym oraz utworzenia parafii. Ksiądz Bołda mieszkał w zamku i tam odprawiał msze święte. W 1948 przystąpił do budowy lokalnego kościoła. Prace te, ręcznie, prowadzili nieodpłatnie miejscowi parafianie. Mistrzem budowy był Maciejak z Pszowa. Grunta kopano łopatami. Z piaskowni na polu Józefa Kondrotka wybudowano torowiska, po których kolebami, za pomocą wciągarki, dowożono piasek na budowę (część trasy pokonywał on wozami konnymi). Cegły pochodziły z cegielni w Pszowie. Kościół budowany był wyłącznie ze składek mieszkańców Kokoszyc. Autorem wystroju wnętrza był Józef Potępa z Krakowa. Cegłę na budowę probostwa wykonano na miejscu (jej budowa była również dziełem mieszkańców). Prace przy kościele ukończono w 1950. Kamień węgielny poświęcił biskup katowicki, Stanisław Adamski w 1949. Dokonał on również poświęcenia świątyni 9 lipca 1950. Architektura Ołtarz przedstawia Serce Maryi. Chrzcielnicę oraz drogę krzyżową ufundowali Józef i Anna Muchowie, monstrancję - Joanna Nowak, a wieczną lampkę - Józef i Paulina Klima. Organy pochodziły ze wspólnej fundacji mieszkańców. Z czasem część parafian dopatrzyła się w figurze Matki Boskiej nietaktu. Matka Boska ma bowiem wysuniętą do przodu jedną z nóg, w wyniku czego odsuwa suknię ukazując udo. Miało to według tej grupy siać zgorszenie. Proboszcz Bołda tłumaczył to koniecznością wykonania kroku celem zdeptania węża (symbolu grzechu). Po wyjaśnieniach sprawa nie była poruszana. Organy W 1959 posadowiono w kościele pierwsze organy. Był to 22-głosowy instrument elektropneumatyczny Wacława Biernackiego. Obecne organy produkcji Gerharda Schmida zostały sprowadzone ze Szwecji. Montował je zakład Mariana Majchera w latach 2015-2016, a poświęcił arcybiskup Wiktor Skworc 7 lutego 2016 (odbył się wówczas koncert Juliana Gembalskiego). Organy te mają następujące parametry: liczba głosów - 23, liczba klawiatur - 3+P, traktura gry i rejestrów - mechaniczna. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Piaskach (powiat gostyński)

Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Piaskach – rzymskokatolicki kościół parafialny w dawnym mieście Piaski, w gminie Piaski, w powiecie gostyńskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Dworcowej. Należy do dekanatu gostyńskiego. Świątynia została zbudowana w latach 1775–1782 jako zbór kalwiński. Jest to kościół salowy, który posiada zamknięte wielokątnie prezbiterium i kwadratową wieżę od strony zachodniej. Budowla posiada konstrukcję szachulcową, wypełnioną gliną i cegłą. Dookoła nawy głównej znajdują się empory o dwóch kondygnacjach. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Grabowie nad Prosną

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i Świętego Mikołaja w Grabowie nad Prosną – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Grabów nad Prosną. Mieści się przy ulicy Grodzkiej. Należy do dekanatu Grabów. Historia Jest to świątynia murowana z cegły i rudy żelaza, wzniesiona pierwotnie w latach 1662–1684 roku, konsekrowana w 1741 roku, nakryta dachówką żłobkowatą, zniszczona przez pożar w 1830. Obecną formę o zatartych cechach barokowych, otrzymała w 1870 roku po odbudowie. Podczas II wojny światowej częściowo zniszczona (ostrzałem armii sowieckiej), ale odbudowana przez parafian i ozdo­biona nową polichromią oraz wystrojem o cechach barokowych. Konsekrowana w 1949 roku. Architektura i wyposażenie Jest to budowla trójnawowa, bazylikowa z prezbiterium o dwóch przęsłach, niższym od nawy głównej, zamkniętym wielokątnie. Korpus nawowy o trzech przęsłach pokryty jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Nawy boczne od nawy głównej są oddzielone półkolistymi arkadami podpartymi przez filary. Ściany naw i filary oddzielone są podwójnymi pilastrami. Od południa na przedłużeniu nawy bocznej, umieszczona jest kwadratowa kaplica, Kościół posiada ołtarze barokowe z przełomu XVIII i XIX wieku witraże Jana Piaseckiego, wykonane w latach 1948–1949, chrzcielnicę i konfesjonały z końca XVIII stulecia, obrazy z XIX wieku, zabytkową monstrancję oraz inne paramenta i cyboria liturgiczne. Zewnętrzne elewacje boczne posiadają oszkarpowania. Organy mają 13 głosów. Brak jakichkolwiek informacji na temat daty ich zbudowania oraz budowniczego. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie (Rybitwy)

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ul. Półłanki 100, w Rybitwach. Jest to kościół parafialny, erygowanej w 1970 roku, parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie-Rybitwach. Budowę rozpoczęto w 1983 roku, a 15 października 1995 świątynia została konsekrowana przez ks. kardynała Franciszka Macharskiego. Postmodernistyczny budynek zaprojektował architekt Jerzy Petelenz. Jest to kościół o nieznajdującej analogii w krakowskim budownictwie sakralnym, nietypowej sylwetce. Dwuspadowe dachy o różnej wysokości dzielą go na trzy pomieszczenia. Charakterystycznym elementem na zewnątrz i we wnętrzu budowli są półkoliste arkady. Nietypowy kształt ma także, będąca dzwonnicą, wieża kościoła. Bibliografia Kościół Niepokalanego Serca NMP. krakow4u.pl. [dostęp 2011-06-21]. https://www.radiomaryja.pl/kosciol/ks-abp-m-jedraszewski-podczas-50-lecia-parafii-niepokalanego-serca-nmp-w-krakowie-pamiec-jest-wyrazem-wdziecznosci/ [dostęp 2025-03-16]
Herz-Mariä-Kirche (Krakau-Nowy Świat)

Die Herz-Mariä-Kirche (polnisch Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny ) in Krakau ist eine katholische Kirche im Stil der Neugotik an der ul. Smoleńsk 6 im Stadtteil Nowy Świat. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1882 bis 1884 für die Schwestern vom hl. Felix von Cantalice von Feliks Księżarski gebaut, die nach dem Januaraufstand Kongresspolen verlassen mussten. In der Kirche wurde die Ordensgründerin, die selige Maria Angela Truszkowska, bestattet. Im Klostergebäude war eine Studentenküche untergebracht. Auf dem Klostergelände befindet sich unter anderem die Krakauer Philharmonie. Weblinks Literatur Homepage
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie (ul. Smoleńsk)

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny sióstr felicjanek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Smoleńsk 6, na Nowym Świecie. Zbudowany został w latach 1882–1884 według projektu Feliksa Księżarskiego. Przeznaczony był dla felicjanek wysiedlonych z zaboru rosyjskiego po upadku powstania styczniowego. Obok, w domku w ogrodzie, funkcjonowała prowadzona przez zakonnice Kuchnia Studencka im. Siostry Salomei. Kościół zbudowany został w stylu neoromańskim, jest pseudobazylikowy, posiada empory. Jego wieżę zdobi złota korona, na wzór kościoła mariackiego. W samym kościele znajduje się grób bł. matki Angeli, założycielki zgromadzenia felicjanek. W 1931 r. felicjanki w zamian za gospodarstwo w Tyńcu odstąpiły część ogrodu przy rogu ulic Straszewskiego i Zwierzynieckiej – na tym miejscu zbudowano wówczas Dom Katolicki z kinem "Świt", a obecnie mieści się tutaj filharmonia. Przypisy Bibliografia Adamczewski Jan, 1992, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków, s.131. Rożek M., Gondkowa B., 2003, Leksykon kościołów Krakowa, Verso Kraków. red. Daranowska-Łukaszewska J., Henoch-Marendziuk R., 1995, Katalog Zabytków Sztuki w Polsce. Tom IV. Miasto Kraków. Część VII. Zwierzyniec, Nowy Świat, Półwsie Zwierzynieckie - Kościoły i Klasztory, Instytut Sztuki PAN, Warszawa. Linki zewnętrzne Siostry felicjanki. felicjanki.2be.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-28)].
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Zaniemyślu

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Zaniemyślu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w Zaniemyślu, w powiecie średzkim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu kórnickiego archidiecezji poznańskiej. Mieści się przy ulicy Poznańskiej. Historia Świątynia zbudowana została w latach 1776-1782 jako zbór ewangelicki. W obecnym stanie jest to kościół neoromański wybudowany w latach 1854–1855. Po II wojnie światowej w 1945 roku został poświęcony przez księdza dziekana Ewarysta Nawrowskiego. Staje się własnością parafii na mocy aktualnego użytkowania. Dekret ks. Abpa Antoniego Baraniaka z 7 kwietnia 1965 roku zatwierdza tytuł "Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny" i nadaje charakter ecclesiae. W 1975 roku utworzony został przy tej świątyni ośrodek duszpasterski, który przekształcił się w 1981 roku w parafię katolicką Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Architektura Budowla posiada półkoliste prezbiterium oraz strzelistą wieżę. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Zabrzu

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – polski rzymskokatolicki kościół parafialny, położony przy ulicy Franciszkańskiej 1 w Zabrzu, należący do dekanatu Zabrze-Mikulczyce w diecezji gliwickiej, metropolii katowickiej. Historia kościoła W 1947 roku, po zakończeniu II wojny światowej, mieszkańcy tej części Zabrza, zaadaptowali drewniany barak i utworzona została prowizoryczna kaplica. Jednocześnie stała się ona filią parafii św. Andrzeja Apostoła w Zabrzu. W 1957 roku biskup opolski dekretem przekazał kościół w opiekę ojcom Franciszkanom z prowincji Wniebowzięcia NMP w Katowicach Panewnikach. Taki stan rzeczy trwał do 1982 roku, gdzie rozpoczęto prace budowlane nad nowym kościołem. Trwały one do 1988 roku. Nowo wybudowany kościół parafialny (parafia została erygowana w 1958 roku), został konsekrowany 14 maja 1988 roku przez biskupa Jana Wieczorka. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia na stronie diecezji gliwickiej. kuria.gliwice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-28)]. Kościół Niepokalanego Serca NMP w Zabrzu
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny z Fatimy w Kwiejcach

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny z Fatimy w Kwiejcach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół znajdujący się we wsi Kwiejce, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Stanowi świątynię filialną dla parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej. Historia i architektura Kościół poewangelicki, wybudowany w 1909 w stylu neogotyckim. Murowany, o jednym ołtarzu oraz wieży. Nad wejściem głównym znajduje się nadwieszona na filarach empora. Kościół w Kwiejcach został przejęty przez kościół katolicki w 1947, a jego konsekracja miała miejsce 29 sierpnia 2009. W 2010 przeszedł remont ze środków finansowych Unii Europejskiej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich Odnowa i Rozwój Wsi. Na dawnym cmentarzu ewangelickim (przy świątyni) stworzono lapidarium z kamieniem pamiątkowym. Oryginalny w kształcie krzyż stojący obok tego kamienia pochodzi z wieży kościoła. W pobliżu stoi także dawna pastorówka. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łaziskach

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łaziskach – kościół katolicki w Łaziskach, wzniesiony jako cerkiew prawosławna. Historia Okres prawosławny Cerkiew w Łaziskach została wzniesiona w 1910 z funduszu wydzielonego przez władze Imperium Rosyjskiego na budowę nowych świątyń prawosławnych w eparchii chełmsko-warszawskiej, a następnie w eparchiach chełmskiej oraz warszawskiej i nadwiślańskiej, na które została rozdzielona. Została zbudowana jako nowa świątynia na potrzeby erygowanej w 1875 (w miejsce parafii unickiej w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej) parafii prawosławnej, zastępując starszą drewnianą cerkiew. W okresie międzywojennym w dalszym ciągu pełniła funkcję parafialnej świątyni prawosławnej. Okres katolicki Kościół katolicki przejął ją w 1946, po wysiedleniu ludności ukraińskiej wyznania prawosławnego. W 1947 ks. Kazimierz Kustroń dokonał ponownego poświęcenia obiektu i przeszedł on adaptację niezbędną dla sprawowania liturgii katolickiej. W 1952 do świątyni wstawiono ołtarz główny autorstwa Stanisława Dudka, z obrazami Matki Boskiej Częstochowskiej, Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i Jezusa Ukrzyżowanego. Rok później przejęcie świątyni przez katolików zostało usankcjonowane zgodą zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Ok. 1955 powstała drewniana chrzcielnica. Inne utensylia liturgiczne przeniesiono z kościoła św. Teresy wybudowanego w Łaziskach przed II wojną światową. W 1957, wskutek burzy, zniszczeniu uległ dach kościoła oraz jego wieża. Remont i odbudowa zniszczonych komponentów budowli miały miejsce jeszcze w tym samym roku, sześć lat później pomalowano wnętrze. Dawna cerkiew w Łaziskach jest trójdzielna, z kwadratową nawą i prosto zamkniętym prezbiterium oraz odrębnym dachem nad każdą częścią świątyni. Przypisy