NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Stężycy

Kościół Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stężyca diecezji pelplińskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1706 roku. Konsekracja kościoła i ołtarza głównego odbyła się w 1742 roku. W ołtarzu głównym został umieszczony relikwiarz w formie sarkofagu podarowany parafii przez żonę króla Jana III Sobieskiego, Marię Kazimierę d’Arquien. Obecnie można zobaczyć ciekawe wnętrze kościoła i drewniane, gotyckie płaskorzeźby, które są umieszczone na płycie, nad wejściem do zakrystii. Zapewne powstały w XV wieku i znajdowały się w jednym z poprzednich, drewnianych kościołów. Przypisy
Kościół poewangelicki w Stężycy

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Stężyca, w powiecie kartuskim, w województwie pomorskim. Jest to murowana neogotycka budowla wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku. Wybudowana została na planie prostokąta, z jednorodnym prezbiterium. Od strony zachodniej jest umieszczona trójboczna wieża sprzężona zewnętrznie z południową kruchtą wejściową i klatką schodową prowadzącą na chór. Wieża, nakryta ceramicznym stożkowym dachem, jest ozdobiona fryzami i ostrołukowymi blendami imitującymi okna maswerkowe. Z dawnego wyposażenia zachowały się malowidła umieszczone w nawie i prezbiterium, drewniana balustrada chóru, dwa piece żeliwne, resztki witraży znajdujących się w oknach nawy i okucia drzwi kruchty. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 130 wiernych i należącej do Superintendentury Kartuzy Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Parafia ta jako Stężyce wymieniona jest w załączniku do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o zwołaniu Synodu Nadzwyczajnego Ewangelickiego Kościoła Unijnego (nr bieżący 13). Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Karsinie

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Brusy diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia drewniana wzniesiona w latach 1904–1906. Składa się z jednej nawy i posiada konstrukcję słupowo-ramową. Nie jest budowlą orientowaną i ma cechy stylu neogotyckiego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie i posiada dwie boczne zakrystie. Wieża jest umieszczona na nawie z przodu i poprzedzona kruchtą. Zwieńcza ją czworoboczny dach hełmowy z latarnią i iglicą. Dach kościoła jest dwukalenicowy i ma małą, czworokątną wieżyczkę na sygnaturkę. Jest ona zakończona daszkiem namiotowym. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest ozdobiony organami pochodzącymi z drewnianej świątyni w Wielu. Ciekawa polichromia została wykonana przez Antoniego Piotrasa. Część wyposażenia znajdowała się wcześniej w rozebranych: świątyni we Wielu i kaplicy w Odrach. Ołtarz główny i konfesjonał reprezentują styl barokowy i powstały na początku XVIII wieku. Ambona i chrzcielnica pochodzą z 1. połowy XIX wieku i noszą cechy stylu klasycystycznego. Przypisy
Kościół św. Urszuli w Lichnowach

Kościół Świętej Urszuli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nowy Staw diecezji elbląskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1350 roku, w latach 1875–1876 została gruntownie wyremontowana, w 1894 roku została spalona i wkrótce (w latach 1897 – 1898) została odbudowana. Po pożarze dachy uzyskały nową konstrukcję i zostały pokryte dachówką esówką, która w 1959 roku została wymieniona na dachówkę mnich-mniszka. Budowla reprezentuje styl gotycki, wybudowana została z cegły, jest kościołem orientowanym, salowym, zaprojektowanym na planie prostokąta. Posiada wydzielone, trochę węższe od korpusu, trójbocznie zamknięte prezbiterium. Do nawy od strony północnej jest dobudowana zakrystia. Od strony zachodniej znajduje się murowana wieża, nakryta ostrosłupowym, blaszanym dachem hełmowym, na szczycie dachu hełmowego jest umieszczona iglica z krzyżem i chorągiewką. Z kolei, nad wschodnią częścią nawy wznosi się ażurowa sygnaturka nakryta ośmiokątnym, blaszanym dachem hełmowym z iglicą. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim drewniany, zakrystia sklepieniem gwiaździstym, a kruchta krzyżowym. Budowla jest jedną z najstarszych i najlepiej zachowanych świątyń gotyckich na obszarze Pomorza Gdańskiego. Przypisy
Kaplica Rektorska pw. św. Michała Archanioła w Przemyślu

Kaplica Rektorska pw. św. Michała Archanioła, będąca na prawach kościoła parafialnego, znajduje się w Przemyślu przy ulicy Bakończyckiej 5. Historia Kaplicy Powstała 16 września 1986 na dawnym obiekcie rolniczym. Rok później, 16 września 1987 została poświęcona przez Arcybiskupa Metropolitę Przemyskiego śp. Ignacego Tokarczuka jako Kaplica Rektoralna dla tamtejszej Szkoły Budowlanej, oraz dla pobliskiego osiedla przy ul. Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego. W roku 2016 kaplica dostała relikwię, kroplę krwi św. Jana Pawła II, a w roku 2017 przez Arcybiskupa Józefa Michalika został poświęcony obraz Matki Bożej Rozwiązującej Węzły. Duszpasterze Kaplicy Ks. Stanisław Curzytek 1984-1987 Ks. Michał Błaszkiewicz 1987-1990 Ks. Zbigniew Suchy 1990-1993 Ks. Stanisław Janusz 1993-1996 Ks. Wiesław Przepadło 1996-1999 Ks. prof. Witold Jedynak 1999-2008 Ks. Ryszard Pelc 2008-2011 Ks. Witold Burda 2011-2012 Ks. dr Arkadiusz Jasiewicz 2012-2019 Ks. dr Tomasz Picur 2019 - 2024 Ks. Andrzej Socha 2024 - obecnie Relikwie Kropla krwi św. Jana Pawła II Patroni Św. Michał Archanioł Matka Boża Rozwiązująca Węzły Matka Boża Jackowa Św. Jan Paweł II Linki zewnętrzne Lista parafii przemyskich Przełożeni Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu
Kościół św. Jana Chrzciciela w Ostaszewie

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ostaszewie należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nowy Dwór Gdański diecezji elbląskiej). Historia Świątynia wzniesiona została w latach 1873–1874 w stylu neogotyckim jako ewangelicka. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został przejęty przez kościół rzymskokatolicki i otrzymał wezwanie Jana Chrzciciela od spalonego podczas wojny kościoła katolickiego. Architektura Jest to konstrukcja wybudowana na planie prostokąta, orientowana, jednonawowa, nakryta płaskim stropem, posiadająca wielokątne prezbiterium i wieżę od strony zachodniej. Od strony północnej jest dobudowana zakrystia. Wschodnia i zachodnia elewacja jest ozdobiona schodkowymi szczytami. Wysoką, czworokątną, murowaną wieżę nakrywa smukły dach hełmowy i zwieńcza krzyż. Świątynia zawiera liczne dekoracje w formie gzymsów i okien w blendach. Budowlę wzmacniają skarpy. Przypisy
Dawny kościół św. Jana Chrzciciela w Ostaszewie

Kościół św. Jana Chrzciciela – kościół rzymskokatolicki, który znajdował się we wsi Ostaszewo, w powiecie nowodworskim, w województwie pomorskim. Zniszczony podczas II wojny światowej, od tego czasu pozostaje w ruinie. Historia Świątynia została wzniesiona w I połowie XIV wieku. Była to konstrukcja zbudowana na rzucie prostokąta, orientowana, jednonawowa, posiadała wieżę od strony zachodniej. Do elewacji południowej była dobudowana kruchta. Elewacja wschodnia posiadała wspaniały blendowo-sterczynowy szczyt. Murowana podstawa wieży wzniesiona była na rzucie prostokąta. Górna jej część była zbudowana z drewna. Cała budowla była wzmocniona licznymi skarpami. Świątynia była remontowana i przebudowywana, między innymi w XIX i XX wieku. W 1945 roku kościół został spalony i nie został odbudowany. Ruiny posiadają zachowane w pełnej wysokości mury obwodowe i fragment wschodniego szczytu. Są zabezpieczone, ale nie są udostępnione wewnątrz do zwiedzania. Po zakończeniu II wojny światowej wezwanie Jana Chrzciciela otrzymał przejęty przez katolików kościół ewangelicki w Ostaszewie. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Dębnicy Kaszubskiej

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łupawa diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w 1584 roku. Rozbudowana została w latach 1781–86 o prezbiterium i szerokie, ryglowe ramiona transeptu. Remontowana była w latach 1960–61 i 1977 roku. W latach 90. XIX wieku została ponownie przebudowana. Świątynia jest szachulcowa i posiada konstrukcję słupowo-ramową. Jej prezbiterium nie jest wyodrębnione w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajdują się dwa aneksy. Kościół został wzniesiony na planie krzyża. Ramiona transeptu są zamknięte ścianą prostą i posiadają kalenice niższe w stosunku do nawy głównej. Z przodu znajduje się murowana wieża. Jest ona zwieńczona dachem namiotowym z wieżyczką z ośmiokątnym iglicowym dachem hełmowym i smukłą latarenką. Dach budowli jest jednokalenicowy i pokryty jest dachówką. Wnętrze świątyni jest otynkowane i nakryte jest stropem belkowym. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Smołdzinie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki (pierwotnie luterański) kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Główczyce diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia ufundowana przez Księżnę Gryfitkę, konsekrowana została w dniu 16 października 1632 roku. W XIX wieku kościół był kilkakrotnie przebudowywany, w 1818 roku władze pruskie wyasygnowały 430 talarów na jego remont. Około 1828 roku została rozebrana wieża świątyni i przedłużono ją w stronę północno-zachodnią. Na przełomie lat 30-40 XIX wieku zostały wzniesione chór i empory, zamontowane zostały organy, zostało umieszczonych 49 odnowionych obrazów z pierwotnego stropu, namalowanych zapewne przez dwóch słupskich malarzy - Foxkircha i Licfota. Następna rozbudowa świątyni została wykonana w 1874 roku, wówczas dostawiono dwa boczne skrzydła, które utworzyły transept, z kolei nawa główna została zwieńczona małą wieżyczką nakrytą łupkiem. Budowla ma cenne, zabytkowe wyposażenie: wczesnobarokowy ołtarz oraz ambonę. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz „Ecce Homo” ukazujący Chrystusa w koronie cierniowej. Z lewej i prawej strony ołtarza w ozdobnych uszakach znajdują się portrety księżnej Anny pomorskiej i jej syna Ernesta Bogusława von Croy. Do innych ciekawych obiektów można zaliczyć chrzcielnicę z XVII wieku, parę ołtarzowych świeczników cynowych z 1637 roku wykonanych przez konwisarza Marcina Pregera ze Słupska na polecenie księżnej Anny pomorskiej, dzwon spiżowy odlany w 1706 roku pochodzący z pracowni Michała Wittwercka z Gdańska, wieloramienny świecznik brązowy ufundowany przez Jakuba Lagritza ze Słupska. Podobno ostatnie książki słowińskie zostały dla ocalenia zamurowane w podziemiach świątyni. Ze Smołdzinem i świątynią związana jest osoba pastora Michała Mostnika. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Świata w Sokołowsku

Kościół Matki Bożej Królowej Świata w Sokołowsku – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Sokołowsku, w dekanacie głuszyckim diecezji świdnickiej. Kościół pierwotnie protestancki, parafialny wybudowany ze składek kuracjuszy w 1884 na terenie ofiarowanym przez dra Theodora Römplera (1845-1902) nad willą majora barona von Rössinga. Jest to kościół murowany i jednonawowy. Nie posiada zabytkowego charakteru. Na uwagę jedynie zasługuję prospekt organowy, drewniany, neogotycki z XIX w. oraz witraż w prezbiterium z końca XIX w. Wbrew błędnym informacjom nie istniała tu wcześniej inna świątynia. Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Świdnickiej, Świdnica 2005. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Linki zewnętrzne Kościół Matki Bożej Królowej Świata w portalu polska-org.pl
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Juście

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na Juście – drewniany, zabytkowy kościół z XVII w., znajdujący się na przełęczy św. Justa (ok. 400 m n.p.m.) w Tęgoborzu, w gminie Łososina Dolna w powiecie nowosądeckim. Wznosi się tuż nad drogą krajową nr 75 Brzesko - Nowy Sącz. Historia Obecny kościół pod wezwaniem Narodzenia NMP na przełęczy (pospolicie: na Górze) św. Justa został zbudowany w 2. połowie XVII w., po przejęciu przez braci polskich istniejącego klasztoru i kościoła w Tęgoborzu, a rozbudowany w wieku XVIII. Według legendy wzniesiono go w miejscu, w którym znajdowała się pustelnia św. Justa. Z kolei zapisana w 1728 r. tradycja głosi o tym miejscu, że tu miał stać pierwotny, „macierzysty” kościół parafialny Tęgoborza, zniszczony przez Tatarów w XIII w., a po nim kolejny, zbudowany w 1400 r. Niektóre obiekty w obecnym kościółku rzeczywiście są pozostałościami z jakichś starszych świątyń. Architektura Budowla wzniesiona na zrąb, jednonawowa, bezwieżowa. Oszalowana pionowymi deskami. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie, przylega do niego niewielka zakrystia. Nawa wraz z prezbiterium nakryte wspólnym dachem jednokalenicowym. Od frontu dobudowany niższy przedsionek, kryty dachem dwuspadowym, z sygnaturką na kalenicy. Ołtarz główny barokowy. W ołtarzu głównym znajduje się wykonana w 2. poł. XVII w. kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, tzw. Matka Boska Juściańska. Z tego samego czasu (1677 r.) pochodzi obraz świętego pustelnika Justa-Jodoka, znajdujący się w ołtarzu, prezentujący styl ludowego baroku. U stóp świętego dostrzegamy wizerunki wdzięcznych św. Justowi fundatorów tego obrazu. W kościele znajduje się też gotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z XV w. oraz gotycka chrzcielnica kamienna z herbami z początku XVI w. Pozostałe sprzęty drewniane pochodzą z XVIII lub XIX w. W kościele na Juście czci się Narodzenie NMP, dlatego święto odpustowe na Juście obchodzone jest 8 września. Otoczenie tej kaplicy zostało rozbudowane i dostosowane do większych uroczystości w 1995, za staraniem ks. dra Eugeniusza Krężla. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej woj. małopolskiego. Przypisy Bibliografia Gacek Dariusz: Beskid Wyspowy. Przewodnik, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2012, ISBN 978-83-62460-25-0; Matuszczyk Andrzej: Beskid Wyspowy, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2001, ISBN 83-85557-86-5. Linki zewnętrzne Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny na Przełęczy św. Justa. [w:] Szlaki turystyczne Małopolski [on-line]. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. [dostęp 2019-08-11].
Kościół św. Jana Chrzciciela w Bukowcu (województwo dolnośląskie)

Kościół św. Jana Chrzciciela w Bukowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Jana Chrzciciela, znajdujący się w Bukowcu w dekanacie Mysłakowice w diecezji legnickiej. Historia Budowla na planie prostokąta, wewnątrz z kondygnacjami empor, nakryta łamanym dachem czterospadowym. Kościół wzniesiony został pierwotnie jako kościół ewangelicki w latach 1728 - 1782, restaurowany na początku XX w.. Po 1945 r. nieużytkowany, potem przejęty przez katolików. Po ponownym utworzeniu w Bukowcu parafii odnowiony na jej siedzibę w latach 1973 - 1974. We wnętrzu świątyni na uwagę zasługują m.in.: kielich mszalny, barokowy z XVIII w. oraz monstrancja, barokowa z XVIII w.. Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5: Rudawy Janowickie, red. Marek Staffa, Wrocław 1998. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982.
Kościół ewangelicki w Karpnikach

Kościół ewangelicki w Karpnikach – kościół ewangelicki z połowy XVIII w. w Karpnikach, znajdujący się w stanie ruiny. Historia Pierwszy drewniany kościół został wzniesiony w 1742 r. przez pastora Mouse. W 1748 r. został zastąpiony murowany. W 1763 r. od północy dodano wielobocznie zakończoną dobudówkę. Wieżę dostawiono w 1824 r. Wewnątrz kościoła był ołtarz z 1756 r. Po 1945 r. kościół został opuszczony i zdewastowany, a w latach 70. XX w. spłonął. Do dziś pozostała wieża i fragment murów. Zobacz też Kościół ewangelicki w Miszkowicach Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5: Rudawy Janowickie, red. Marek Staffa, Wrocław 1998. Linki zewnętrzne Kościół na starych pocztówkach
Pfarrkirche Alt-Christburg

Die römisch-katholische Pfarrkirche in Stary Dzierzgoń (Alt-Christburg), heute Kirche Christi Himmelfahrt (polnisch kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego) im heutigen Polen stammt aus der Zeit des Deutschen Ordens. Geschichte Nach den Bestimmungen des Christburger Friedens war von den Pomesaniern eine Kirche „circa antiquum Christborc“ zu errichten. Im Jahr 1312 wurde eine Handfeste verliehen und die Kirche mit fünf Hufen dotiert. Um die zweite Hälfte des 14. Jahrhunderts wurde wohl das Langhaus erbaut, der Turm und Teile des Westgiebels im 15. Jahrhundert. Die Glocke trägt die Jahreszahl 1517. Nachträglich, möglicherweise im 18. Jahrhundert, wurde das Langhaus erhöht. Im Jahr 1936 wurde östlich eine Sakristei angebaut, die Vorhalle ist ebenfalls modern. Heute ist die Kirche Pfarrkirche der Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego. Bauwerk Der Bau ist ein ungewölbter Saalbau mit schräg stehenden Strebepfeilern an den Kanten. Der Turm steht im Westen. Im niedrigen Sockelbereich wurde Feldstein verwendet, das aufgehende Mauerwerk ist Backstein im gotischen Verband. Auf der Ostfassade wechseln spitzbogigen Blenden und Fenster. Die Nordwand ist fensterlos und stattdessen mit Blenden gegliedert. In der Mitte der Nord- und der Südseite befindet sich je ein spitzbogiges, im Norden auch gestuftes Portal. Das hohe Erdgeschoss des Turms hat ein gestuftes Spitzbogenportal, im oberen Abschnitt je drei Spitzbogenblenden an jeder frei stehenden Seite. Auch das niedrigere erste Obergeschoss des Turms weist je drei Blenden auf, während das zweite Obergeschoss je zwei Reihen mit drei Spitzbogenblenden und Schallöffnungen hat. Die Geschosse sind durch breite, eingefasste Putzbänder getrennt. Eine große Arkade öffnet die Turmhalle zum Kirchenschiff. Der Ostgiebel ist ein fünfachsiger Staffelgiebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden. Der obere Stufenabschluss erfolgt durch ein eingefasstes Putzband. Jede Stufe des Giebels wird von einer kurzen Fiale und einem Wimperg bekrönt. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 331–332. Weblinks
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Starym Dzierzgoniu

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dzierzgoń diecezji elbląskiej). Historia i architektura Jest to gotycka świątynia wzniesiona w latach 1350–60. Została wzniesiona z cegły, posiada jedną nawę, nakrywa ją dach dwuspadowy. Od strony zachodniej do kościoła jest dostawiona potężna wieża na planie kwadratu, nakryta dachem namiotowym. Przy elewacji wschodniej, ozdobionej szczytem schodkowym, jest umieszczona zakrystia. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl neogotycki. Z powodu zamieszkiwania w tych okolicach znacznej liczby ludności polskiej, w XVII-XVIII wieku nabożeństwa w kościele były odprawiane w języku polskim. Po sekularyzacji Prus świątynia została zajęta przez protestantów, powróciła do katolików w 1945 roku, natomiast w dniu 8 grudnia 1958 roku została powtórnie poświęcona. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Wierzchosławicach

Kościół św. Józefa Oblubieńca w Wierzchosławicach – rzymskokatolicki kościół parafialny, parafii św. Józefa Oblubieńca znajdujący się w Wierzchosławicach w dekanacie Bolków w diecezji świdnickiej. Kościół poprotestancki, wzniesiony został w XVIII w. w stylu klasycystycznym. Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Świdnickiej, Świdnica 2010.
Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Starym Targu

Kościół świętego Szymona i świętego Judy Tadeusza – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sztum diecezji elbląskiej). Pierwsza drewniana świątynia została wzniesiona razem z lokacją wsi (lata 1271–1276 lub 1294). Kolejna, murowana, powstała w 1624 roku. Do dziś zachowała się z niego tylko dolna część wieży o wysokości 15 metrów (ok. 1325 lub 1414–1432). W czasie drugiej wojny szwedzkiej żołnierze Karola X Gustawa kościół ograbili, a później uszkodzili. W 1905 roku świątynia została rozebrana, aby na jej miejscu powstała bardziej okazała, a już po roku został poświęcony nowy kościół. Powstała budowla otrzymała cechy stylu neobarokowego, widoczne zwłaszcza w kształtach szczytów i dachu hełmowym wieży. Do dziś przetrwało zabytkowe wyposażenie w stylach: barokowym i rokokowym. Szczególnie ważne są ołtarze: główny (z początku XVIII wieku) i mariacki (z XVII wieku). Spośród nagrobków można wyróżnić płytę z 1581 roku Anzelma Rabego z Waplewa Wielkiego oraz jego małżonki Justyny Reitein. Do innych elementów wyposażenia należą m.in. granitowa kropielnica i drewniana skarbonka z 1696 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Subkowach

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tczew diecezji pelplińskiej). Historia i architektura Budowa świątyni została rozpoczęta w XIII wieku, natomiast została zakończona w XV wieku. Zapewne fundatorem kościoła był biskup włocławski Maciej z Gołańczy. Długość świątyni (bez wieży) to 28,6 metrów, szerokość 8,9 metrów, z kolei wysokość w nawie to 10 metrów, natomiast w prezbiterium 8,5 metrów. Prezbiterium jest nakryte bardzo ciekawym sklepieniem gwieździstym z żebrem przewodnim. Interesujące jest barokowe wyposażenie kościoła powstałe w I połowie XVIII wieku. Należą do niego: ołtarz główny ufundowany w 1700 roku przez biskupa kujawsko – pomorskiego Stanisława Szembeka. W górnej części ołtarza znajduje się obraz ukazujący scenę koronacji Najświętszej Maryi Panny. Nad obrazem jest umieszczony herb rodu fundatora ołtarza. Najważniejszą częścią ołtarza jest płótno przedstawiające postać patrona fundatora ołtarza, i jednocześnie patrona całej świątyni. Dwukondygnacyjne ołtarze boczne umieszczone przy łuku tęczowym, posiadają kurdybanowe antependia św. Michała Archanioła i św. Rocha powstałe około 1728 roku. Rokokowa ambona została wykonana w latach 1772–1780. Chrzcielnica powstała w 1779 roku. Grupa Ukrzyżowania znajduje się na łuku prezbiterialnym. Chór muzyczny reprezentuje styl rokokowy, na nim sa umieszczone organy. W świątyni znajduje się na południowej ścianie zegar słoneczny wykonany w 1675 roku oraz zamontowany na wieży świątyni wiatrowskaz. Umieszczona na nim data 1847 roku informuje o przeprowadzonym w tym okresie remoncie. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Siedlisku

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Siedlisku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nowa Sól diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to kościół poewangelicki (kalwiński) ufundowany przez Jerzego Schönaicha około 1610 roku. Budowla została założona na planie prostokąta, posiada jedną nawę, wzniesiono ją w konstrukcji szachulcowej. W 1742 roku została rozbudowana o przybudówki – zakrystię i kruchtę. Częściowo w XVIII wieku, a następnie całkowicie w XIX wieku została pokryta tynkiem. We wnętrzu znajdują się drewniane empory. Parafia katolicka została erygowana w Siedlisku po II wojnie światowej, w 1957. Przypisy
Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Gdyni

Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – parafialne, modernistyczne sanktuarium w Gdyni z obrazem Miłosierdzia Bożego, znajdujące się w centrum gdyńskiej dzielnicy Śródmieście w sąsiedztwie ulicy Świętojańskiej. Godność sanktuarium nadał świątyni 4 maja 2019 ks. abp Sławoj Leszek Głódź. Obok kościoła stoi dzwonnica parawanowa z 14 dzwonami kurantowymi, w tym jednym, zabytkowym dzwonem bujanym. Galeria Przypisy