NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dwór w Bełczącu

Dwór w Bełczącu – klasycystyczny dwór zlokalizowany w zachodniej części wsi Bełcząc w województwie lubelskim (powiat radzyński). Obiekt wpisano do rejestru zabytków województwa lubelskiego pod numerem A/1285 (wcześniej A/193 z 7 października 1991). Historia W XVI wieku istniała we wsi siedziba folwarczna. W początkach XIX wieku Aleksandra ze Steckich Radziwiłłowa przebudowała folwark według planów niemieckiego agronoma Thaera. Dwór zarządcy posadowiono prawdopodobnie na granicy zabudowań i ogrodu, na jednej z osi ogrodowych. Przez ogród przebiegał dawny ciek przekształcony na rów połączony z położonymi na wschód od folwarku stawami chłopskimi. Na południe od dworu zbudowano przed 1880 murowany browar. Na przełomie XIX i XX wieku (za panowania Raczyńskich) powstał nowy dwór wraz z budynkami gospodarstwa. Został wzniesiony na północny wschód od poprzedniego. Miejsce dawnych budynków folwarcznych zajęły czworaki. W okresie międzywojennym dobudowano do dworu przybudówkę z piwnicą. W zachodniej części ogrodów wykopano wówczas basen pływacki. Tereny parku ogrodzone były w tych latach drewnianym parkanem. W latach 20. i 30. XX wieku majątek dzierżawili Szafrański i Michalski. Podczas II wojny światowej w budynku kwaterowały oddziały niemieckie, natomiast w lipcu 1944 sowieci spalili oborę i stodołę. Od sierpnia 1944 do końca 1945 dwór był siedzibą sowieckiej wojskowej szkoły kierowców. Po okresie okupacji (do 1950) budynek mieścił sklep oraz mleczarnię gminnej spółdzielni. W okresie tym park i sam dwór uległy stopniowej dewastacji. Po 1950 budowlę zasiedliła szkoła podstawowa. W latach 50. XX wieku rozebrano czworaki i większość budynków gospodarczych. Drzewostan niszczał, a basen wysechł. W północno-zachodniej części parku urządzono boisko dla uczniów szkoły. Około 1968 dwór wyremontowano, a w sąsiedztwie postawiono oborę, budynek gospodarczy, WC i śmietnik. Kolejny remont ukończono w 2019. Architektura Ceglany, parterowy, otynkowany budynek dworu stoi kalenicą do drogi. Wzniesiono go na planie prostokąta. Jest kryty dachem naczółkowym (pokrytym blachą ocynkowaną) z więźbą krokwiową z jętką oraz podwójnym stolcem stojącym z zastrzałami. Wewnątrz stropy drewniane, a w piwnicach sklepienia kolebkowe i krzyżowe. Przy boku północnym znajduje się prostokątna przybudówka, a od frontu i z tyłu – ganki. Wnętrze jest dwutraktowe, amfiladowe (korytarz między traktami w północnej części). Elewacja frontowa jest dziewięcioosiowa, natomiast tylna – ośmioosiowa. W narożach zrealizowano ozdoby w postaci płaskich lizen. Ganek od frontu oparty jest na dwóch parach kolumn toskańskich, a tylny na dwóch kolumnach. Wyposażenie wnętrza nie zachowało się. Przypisy
Cmentarz wojenny w Bełżcu (Domałowiec)

Cmentarz wojenny w Bełżcu (Domałowiec) – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się opodal wsi Bełżec w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Bełżec. Cmentarz na planie zbliżonym do kwadratu, otoczony siatką, jeden krzyż. Pochowanych jest tam około 80 żołnierzy w pojedynczych mogiłach oraz ok. 30-40 w mogile zbiorowej. Przy wejściu ustawiona tablica informacyjna. W okolicy Bełżca znajduje się również cmentarz w Szczetach oraz cmentarz epidemiczny. Bibliografia Bełżec – dwa cmentarze wojenne. [w:] Zapomniane cmentarze [on-line]. 2017-04-22. [dostęp 2020-02-15]. Bełżec, cmentarze Wielkiej Wojny. [w:] Cmentarze i inne ślady Wielkiej Wojny na Roztoczu i okolicy [on-line]. 2015-02-24. [dostęp 2020-02-15].
Cmentarz wojenny w Bełżcu (Szczety)

Cmentarz wojenny w Bełżcu (Szczety) – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się opodal wsi Bełżec w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Bełżec. Cmentarz otoczony siatką, zachowane trzy krzyże. Prawdopodobnie spoczywają na nim żołnierze zmarli w pobliskim szpitalu polowym na „Zamulisku”. W okolicy Bełżca znajduje się jeszcze cmentarz na Domałowcu oraz cmentarz epidemiczny. Bibliografia Bełżec – dwa cmentarze wojenne. [w:] Zapomniane cmentarze [on-line]. 2017-04-22. [dostęp 2020-02-15]. Bełżec, cmentarze Wielkiej Wojny. [w:] Cmentarze i inne ślady Wielkiej Wojny na Roztoczu i okolicy [on-line]. 2015-02-24. [dostęp 2020-02-15].
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Żurawcach

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Żurawcach – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1912, znajdująca się w Żurawcach. Przejęta 4 grudnia 1947 przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół filialny parafii w Lubyczy Królewskiej. Od 16 czerwca 1997 pełni funkcję kościoła parafialnego nowej parafii Świętego Krzyża w Żurawcach. Opis Już w 1761 wymieniana była w Żurawcach drewniana cerkiew parafialna pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. W 1808 wybudowano następną świątynię drewnianą, a w 1912 zastąpiono ją cerkwią murowaną. Wewnątrz znajduje się drewniany ołtarz główny z pierwszej połowy XVIII w. z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem prawdopodobnie z 1681. Zachowały się fragmenty mocno zniszczonego ikonostasu z przełomu XVII i XVIII w. i namalowana na desce ikona św. Mikołaja z 1855 oraz przeniesione z kościoła w Uhnowie (obecnie Ukraina) późnobarokowe rzeźby św. Anny, św. Józefa i ławki oraz konfesjonał z XVIII w. Na zachód od cerkwi znajduje się cmentarz greckokatolicki i rzymskokatolicki z licznymi nagrobkami bruśnieńskimi. Najstarszy pochodzi z 1826. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Oficyna Wydawnicza Rewasz, Piastów 2017, ISBN 978-83-62460-96-0 Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji
Kościół św. Jana Nepomucena w Suścu

Kościół świętego Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Józefów diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Obecnie istniejąca świątynia została wzniesiona w latach 1862-1868. Ufundowana została przez Zamoyskich, przy jednoczesnym udziale parafian. Dopiero w dniu 4 czerwca 1964 roku została konsekrowana przez biskupa Henryka Strąkowskiego. Około 1918 roku została dostawiona zakrystia. W 1929 roku dach został pokryty blachą. W latach 1957–1959 cała świątynia została odnowiona (z zewnątrz i wewnątrz). Także w 1957 roku wymalowano wnętrze, a w 1965 roku wyremontowano dach po tym jak wichura zerwała blachę ze świątyni. Architektura Budowla jest murowana, jednonawowa, przy prezbiterium znajduje się zakrystia, sufit jest drewniany, posadzka została wykonana z terakoty. Wyposażenie W głównym zabytkowym ołtarzu drewnianym znajdują się 2 obrazy: św. Jana Nepomucena (zabytkowy, powstały w 1 połowie XIX wieku) i Matki Bożej Częstochowskiej (1960 rok) oraz zabytkowe antepedium z Matką Bożą Bolesną. Ołtarz został gruntownie odnowiony w 2007 roku. Po prawej stronie świątyni jest umieszczony drewniany ołtarz boczny z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy (odnowiony w 2006 roku), natomiast po lewej stronie, na ścianie jest powieszony obraz św. Mikołaja z początku XIX wieku. W nawie są umieszczone ławki i konfesjonał wykonane w 2008 roku, chrzcielnica pochodzi z 2007 roku (powstała na bazie zabytkowej kropielnicy z połowy XIX wieku). Na chórze muzycznym znajdują się organy o 8 głosach, przywiezione z Zamchu (po kasacie kościoła unickiego), w 1938 roku remontowane przez Stanisława Jagodzińskiego z Garbatki (zostały wstawione nowe głosy), także remontowane w 1965 roku przez Piegata z Płocka. Na suficie kościoła jest umieszczona polichromia wykonana przez Janusza Szpyta w czasie remontu kościoła w 2005 roku. Przypisy
Kaplica św. Rocha w Krasnobrodzie

Kaplica św. Rocha w Krasnobrodzie – kaplica znajdująca się w Dolinie św. Rocha na Zagórze w odległości ok. 2,5 km od klasztoru połączonego z Kościołem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krasnobrodzie. Historia Historia kaplicy św. Rocha sięga połowy XVII wieku, kiedy Maria Kazimiera d’Arquien ufundowała kaplicę nad źródełkiem i kazała tam umieścić obraz św. Rocha. Od tego momentu Krasnobród stał się celem pielgrzymek wielu chorych modlących się o ocalenie. W 1935 roku, w wyniku zawalenia się na kaplicę drzewa, ta uległa zniszczeniu. Została odbudowana w 1943 roku. W pobliżu kaplicy św. Rocha, dnia 24 marca 1863 roku, miała miejsce krwawa bitwa powstańców styczniowych z wojskim carskimi. Zginęło 43 powstańców, którzy zostali pochowani na cmentarzu parafialnym, a na ich mogile usytuowano pomnik orła rwącego kajdany niewoli. Budowla Przytulona do zbocza kaplica ma charakter zakopiański. Dach pokryty jest gontem. W kaplicy znajduje się ołtarzyk z wizerunkiem św.Rocha oraz opis bitwy z okresu powstania stycz­nio­wego spo­rzą­dzony przez naocz­nego świadka tych wydarzeń. W pobliżu kaplicy znajduje się niewielkie źródełko, którego wody według miejscowej legendy mają właściwości uzdrawiające. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Dominika w Łabuniach

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej i świętego Dominika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krasnobród diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Jest to świątynia odbudowana na początku XVII wieku, konsekrowana została w 1605 roku przez biskupa Jerzego Zamoyskiego. Przez stulecia była wielokrotnie restaurowana i przebudowywana (kolatorami wówczas byli już Zamoyscy), m.in. od strony frontowej została dobudowana obszerna kruchta i dach został obniżony. Przez renowacje i przebudowy został zniekształcony pierwotny styl świątyni (została odbudowana na początku XVII wieku w stylu renesansu lubelskiego). Jeden z ważniejszych remontów został przeprowadzony w 1855 roku, natomiast w 1871 roku wyremontowano dach. Później została dobudowana z prawej strony kaplica, w której umieszczone są grobowce rodziny Tarnowskich. Fundatorką tej kaplicy była Antonina Tarnowska. W 1879 roku wnętrze zostało odnowione, a w 1935 roku świątynia została wymalowana. Podczas wojny (1942-1944) została zamieniona na magazyn zbożowy. Po zakończeniu II wojny światowej m.in. wyremontowano dach w latach 1948-1950, natomiast w latach 1997-9 zostały odnowione ołtarze i rzeźby. Architektura Budowla jest murowana, wzniesiona z kamienia i cegły, posiada jedną nawę, reprezentuje styl renesansu lubelskiego (bryła budowli uległa zniekształceniu po licznych przeróbkach i remontch), przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia, od strony południowej świątyni znajduje się wyżej wymieniona kaplica (dobudowana po 1870 roku), nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę, wnętrze jest wymalowane gładko, posadzka została wykonana z terakoty. Wyposażenie Ołtarze Ołtarz główny Ołtarz główny jest wykonany z drzewa sosnowego i lipowego (powstał pod koniec XIX wieku). W ołtarzu tym znajdują się 3 obrazy: św. Antoniego, przeniesiony w 1866 roku z Radecznicy razem z ołtarzem (ołtarz spalił się w 1896 roku, natomiast obraz został tylko uszkodzony), św. Antoniego i Matki Bożej Szkaplerznej. Ołtarze boczne Świątynia posiada kilka ołtarzy bocznych, także wykonanych z drewna. Po prawej stronie świątyni znajdują się ołtarze: posiadający obrazy: św. Teresy od Dzieciątka Jezus, św. Stanisława Kostki, Pana Jezusa Ukrzyżowanego; posiadający obrazy: św. Mikołaja i św. Jana Nepomucena; posiadający obrazy: Matki Bożej z Dzieciątkiem (zniszczony) i św. Dominika. Po lewej: posiadający obrazy: św. Izydora i św. Walentego, Pana Jezusa Miłosiernego; posiadający obrazy: Matki Bożej Bolesnej i św. Franciszka. Pozostałe Na ścianach znajdują się obrazy, namalowane na płótnie, przedstawiające tajemnice różańcowe. W nawie są umieszczone ławki i konfesjonały wykonane po 1946 roku. Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 10 głosach, kupione w 1896 roku i remontowane m.in. w 1974 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Starym Zamościu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sitaniec diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Jest to świątynia wybudowana zapewne w latach trzydziestych XVI wieku. W latach 1551–1591 należała do protestantów. Obecnie istniejąca, została odrestaurowana od fundamentów w 1592 roku dzięki staraniom kanclerza Jana Zamoyskiego, zniszczona została przez pożar w 1813 roku, następnie była restaurowana m.in. w 1844 roku dzięki staraniom ordynacji zamojskiej. W 1902 roku kosztem tejże ordynacji i parafian świątynia została gruntownie przebudowana i powiększona (wybudowano nowe prezbiterium, dwie obszerne kaplice i dwie zakrystie, budowniczym był Cieszkowski). Remontowana była po II wojnie światowej (w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku), malowana była kilkakrotnie: w 1907 roku (przez Antoniego Borkowskiego z Lublina), w latach pięćdziesiątych XX wieku, w 1966 roku oczyszczona i pomalowana (przez Przełomców z Lublina) i w 1981 roku. Architektura Budowla jest murowana, otynkowana, jednonawowa, reprezentuje styl renesansowy, przy prezbiterium są umieszczone 2 zakrystie z lożami na piętrze, przy nawie znajdują się 2 obszerne kaplice, na frontonie jest usytuowana wieża z kruchtą w przyziemiu i - mniejsza znajduje się nad nawą. Wyposażenie Ołtarze Wnętrze posiada 5 ołtarzy wykonanych z drzewa sosnowego (powstały w 1904 roku). Ołtarz główny W ołtarzu głównym są umieszczone obrazy Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego. Oprócz nich jest jeszcze jeden nowy obraz - Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ołtarze boczne W kaplicy prawej znajduje się ołtarz ufundowany przez Karola Namysłowskiego (dyrektora orkiestry włościańskiej), ozdobiony obrazami Matki Bożej Częstochowskiej i Matki Bożej Krasnobrodzkiej. W kaplicy lewej jest ozdobiony ołtarz ozdobiony obrazami Świętej Rodziny i św. Mikołaja. W nawie po prawej stronie znajduje się ołtarz ozdobiony obrazem Matki Bożej Różańcowej. Po lewej stronie nawy jest usytuowany ołtarz ozdobiony obrazami św. Walentego i Matki Bożej Ostrobramskiej. Oprócz wymienionych świątynia posiada ołtarz - bez mensy, ozdobiony obrazem Matki Bożej Berdyczowskiej (ufundowany przez Karola Namysłowskiego). Pozostałe W nawie są ustawione ławki wykonane w latach sześćdziesiątych XX wieku. Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 24 głosach, powstałe około 1911 roku, wielokrotnie remontowane (m.in. w 1967 roku). Na ścianach kościoła jest powieszonych szereg obrazów (niektóre zostały ufundowane przez Karola Namysłowskiego). Dwa dzwony, zawieszone na wieży świątyni, zostały odlane w 1955 roku przez łódzką firmę Mojżyszka, poświęcone przez księdza Bogumiła Efnera. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Deszcznie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Deszcznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gorzów Wielkopolski – Chrystusa Króla diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1892 roku jako zbór protestancki. Budowla jest kościołem halowym i reprezentuje styl neogotycki, poświęcona została w dniu 22 czerwca 1947 roku przez księdza Stanisława Klimma. Wyposażenie W prezbiterium znajduje się ołtarz główny wykonany w 1749 roku, rzeźbiony, reprezentujący styl barokowy, posiadający ornamentykę roślinną; w ołtarzu można zobaczyć obraz olejny (kopia Rubensa), ukazujący Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, namalowany na desce przez Else Boettger. Świątynia posiada także dwa ołtarze boczne - jeden jest pod wezwaniem Serca Jezusa, reprezentuje styl gotycki i został poświęcony w 1949 roku, drugi jest pod wezwaniem Matki Bożej, także w stylu gotyckim i poświęcony został w 1955 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Santoku

Kościół pw. Świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Antoniego w Starym Polichnie (dekanat Gorzów Wielkopolski – Chrystusa Króla diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Obecna świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona w 1857 roku w czasie budowy drogi żelaznej z Krzyża Wielkopolskiego do Gorzowa Wiekopolskiego, dlatego jest nazywany „kolejowy”m. Kościół powstał na planie krzyża łacińskiego i został wybudowany z cegły wyprodukowanej w cegielni w Murzynowie. Każde z ramion krzyża jest zwieńczone schodkową attyką i ozdobione ząbkowanym gzymsem oraz potrójnymi oknami. Kościół nie ma typowej dzwonnicy, jej rolę spełnia mały daszek przymocowany niedaleko drzwi wejściowych, a zawieszony pod nim dzwon został odlany na początku XX wieku. Wnętrze świątyni jest skromne, warto w nim zwrócić uwagę na strop z elementami więźby dachowej oraz zawieszony na środku żyrandol. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Mościcach

Kościół pw. św. Wojciecha w Mościcach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Mościce w gminie Witnica, w powiecie gorzowskim (województwo lubuskie). Należy do parafii św. Antoniego w Kamieniu Wielkim. Historia Kościół we wsi stał przed rokiem 1337. Dziesięć lat wcześniej wspomniany był tutejszy pleban. Do XVI wieku parafia w Mościcach była nadrzędna w stosunku do Kamienia Wielkiego (obecnie jest odwrotnie). W dobie reformacji obiekt przejęli protestanci. Od 1959 kościół jest świątynią filialną parafii w Kamieniu Wielkim. W początku XXI wieku konserwacji poddano witraże. Obiekt wybudowano w latach 1867–68, zaś wieżę w 1737 (duża data na tynku, kilkakrotnie remontowana jeszcze przed 1945). Powstał na bazie zdewastowanego podczas wojny siedmioletniej wcześniejszego, kamiennego kościoła. Architektura Kościół składa się z dwóch różniących się zasadniczo formą części: wzniesionego na planie krzyża kamienno-ceglanego korpusu nawowego oraz barokowej wieży, która jest otynkowana. Wnętrze posiada skromne wyposażenie. Otoczenie Kościół dawniej otaczał cmentarz, z którego nie pozostały żadne nagrobki (część wyrzucono do dołów pokopalnianych zlokalizowanych w pobliżu). Przed ogrodzeniem kościelnym znajdują się pozostałości pomnika mieszkańców wioski poległych w I wojnie światowej, które zostały przystosowane do funkcji kapliczki. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Bytnicy

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem dekanat Krosno Odrzańskie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1745–1750 jako zbór ewangelicki. Wyposażenie kościoła reprezentuje styl barokowy. W latach 60. XX wieku zostały częściowo usunięte boczne empory. W środkowej części dachu znajduje się wieża w stylu klasycystycznym, natomiast przed głównym wejściem do świątyni jest umieszczony krużganek w stylu barokowym. Budowla została poświęcona w 1948 roku. W prezbiterium znajduje się ołtarz reprezentujący styl barokowy i składający się z predelli. Posiada bogatą ażurową dekorację rzeźbiarską o motywach roślinnych i zwieńczają go olejne obrazy przedstawiające: Ostatnią Wieczerzę oraz Zmartwychwstanie. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dąbiu

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Elżbiety Portugalskiej w Pławie (dekanat Krosno Odrzańskie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona na początku XIV wieku, następnie została rozbudowana o zakrystię i wieżę w XV wieku. Poddawana była remontom w 1674, 1710 oraz w 2. poł. XIX wieku, kieto to zostały przekształcone otwory okienne. Od czasu reformacji do 1945 roku była kościołem ewangelickim. Architektura Budowla reprezentuje styl gotycki, jest orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia, salowa na planie wydłużonego prostokąta, posiadająca zakrystię od strony północnej i wieżę od strony zachodniej, nakrywają ją dachy dwuspadowe, wieża jest nakryta dachem namiotowym. nawę nakrywa strop, natomiast zakrystia jest nakryta sklepieniem kolebkowym z łukiem zaostrzonym. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Trzebulach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Trzebulach – drewniano-szchulcowy rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Trzebule w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim. Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Leśniowie Wielkim. Wpisany do rejestru zabytków 12 kwietnia 1961 pod numerem 289. Historia Obiekt pochodzi z XVII-XVIII wieku (1670; fundator: Dietrich von der Marwitz, budowniczy: Joachim Wöller z Krosna Odrzańskiego) i jest budowlą drewniano-szachulcową, konstrukcji zrębowej. Został wzniesiony na planie ośmioboku jako zbór ewangelicki. Dostawiono do niego w XVIII wieku dwie przybudówki w konstrukcji szkieletowej, ale nie zachowały się one do naszych czasów. Przetrwała szachulcowa kruchta, która stanęła w XIX wieku po południowej stronie świątyni. Kościół ma dach ośmioboczny, który wieńczy tzw. ślepa latarnia. Po przejęciu kościoła w 1945 przez katolików został poświęcony jako filialny, należący do parafii w Leśniowie Wielkim. We wnętrzu po przejęciu dokonano szereg zmian przystosowując go do potrzeb liturgii katolickiej. Rozebrano część empor, usunięto ambonę i przebudowano ołtarz. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Maszewie Lubuskim

Kościół pw. Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem dekanat Krosno Odrzańskie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1914 roku, zapewne z wykorzystaniem fragmentów murów, wzmiankowanej w literaturze świątyni z XV wieku. Podczas działań wojennych świątynia utraciła oryginalny dach hełmowy wieży, który został wymieniony na dach czterospadowy. W 1946 roku została przejęta przez katolików. Budowla jest murowana (ściany powstały z cegły), wieża do 1/3 wysokości została wzniesiona z ciosów kamiennych. Architektura Świątynię zbudowano na planie prostokąta, z niższym i węższym prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Narożniki prezbiterium są ujęte skarpami. Od strony zachodniej znajduje się wspomniana wyżej masywna wieża. nawę i prezbiterium są nakryte dachami dwuspadowymi złożonymi z dachówek. Otwory drzwiowe są zamknięte ostrołukowo, posiadają obramienia wykonane z ciosów kamiennych, otwory okienne są zamknięte ostrołukowo i posiadają podziały nawiązujące do okien gotyckich, wieża ma parę biforiów umieszczonych w otynkowanych, ostrołukowych wnękach. Wnętrze jednonawowe jest nakryte drewnianym, pozornym sklepieniem kolebkowym, podpartym słupami empor. Nawa jest połączona ostrołukową arkadą z prezbiterium przykrytym sklepieniem krzyżowym. Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kolsku

Kościół pw. Narodzenia świętego Jana Chrzciciela w Kolsku – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sława diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu barokowym w 1724 roku na miejscu wcześniejszej wzmiankowanej w 1431 roku. Po pożarze w 1764 roku została odbudowana w 1767 roku. Budowla jest murowana, została zbudowana na planie prostokąta, posiada czworokątną wieżę, przechodzącą w górnej części w ośmiokąt, dobudowaną w 1815 roku. Wnętrze kościoła posiada barokowe wyposażenie. W prezbiterium jest umieszczony ołtarz główny wykonany w XVIII wieku a także rzeźba ukazująca Chrzest Pański. Przypisy
Kościół św. Anny w Konotopie

Kościół pw. Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia św. Jana chrzciciela w Kolsku (dekanat Sława diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Obecną barokową formę świątynia otrzymała w 1706 roku, po przebudowie starszego kościoła. Budowla jest orientowana, murowana, jednonawowa wzniesiona na rzucie wielokąta, posiadająca wyodrębnione prezbiterium oraz kaplice od strony południowej i północnej. Wyposażenie wnętrza reprezentuje style: późnorenesansowy i barokowy. Galeria Przypisy