NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frauentor (Danzig)

Das Frauentor (poln. Brama Mariacka) ist eines der Wassertore der Rechtstadt in Danzig. Es steht an der Motława (Mottlau) auf der Uferstraße Lange Brücke neben dem Haus der Naturforschenden Gesellschaft am Ende der Frauengasse. Geschichte und Architektur Die Frauengasse (poln. ul. Mariacka) gehört zu den schönsten Straßen der Stadt. Sie beginnt an der Marienkirche. Mit ihren schmalen und reich geschmückten Bürgerhäusern und den Beischlägen (vor der eigentlichen Haustür gelegene erhöhte Terrassen, die über häufig dekorativ verzierte Treppen zu erreichen sind) ist sie ein Beispiel für die einstige Danziger Straßenbebauung. Der Stil des Tores ist spätgotisch. Erbaut wurde es vermutlich im letzten Viertel des 15. Jahrhunderts – zum ersten Mal erwähnt wird es im Jahre 1484 – mit dem Grundriss eines Rechtecks und als Abschluss der Straße. Vom Brotbänkentor unterscheidet es sich durch die starke Asymmetrie und die massiven achteckigen Türme an der Ostfassade. Am Tor sieht man Wappen: in Richtung Mottlau das Wappen von Polen-Litauen, flankiert von den Wappen Danzigs und Königlich-Preußens, in Richtung Frauengasse zeigt das Wappen Danzigs, gehalten von zwei Löwen. Die Fassade ist mit Blenden (teilweise doppelt) verziert, die von oben mit einem doppelten Spitzbogen abgeschlossen sind. Das Satteldach hat den Dachfirst parallel zur Mottlau. Nach der starken Zerstörung im Jahre 1945 wurde es in den Jahren 1958 bis 1961 wiederaufgebaut, um das Archäologische Museum zu beherbergen. Beim Wiederaufbau verband man die Räume im Tor mit dem benachbarten Haus der Naturforschenden Gesellschaft. Im Jahre 1998 wurde auf der Mottlau-Seite eine Gedenktafel angebracht, die an Alexander von Humboldt und seine Verbindung zu Danzig, nämlich die Ehrenmitgliedschaft in der Danziger Naturforschergesellschaft, erinnert. Weblinks http://www.ostsee-urlaub-polen.de/gdansk/gdansk_torkunde.htm
Puerta de Santa María

La Puerta de Santa María (en polaco: Brama Mariacka) es una puerta de agua situada en la ciudad de Gdansk, Polonia. Se encuentra en el río Motława en Długie Pobrzeże, a la salida de la calle Mariacka y al lado de la Casa de la Sociedad Natural.​ Historia La puerta tiene características góticas tardías. Probablemente fue construido en el último cuarto del siglo XV (y se mencionó por primera vez en 1484), sobre la planta de un rectángulo alargado de aproximadamente 25 m × 7,3 m, cerrando la salida de la calle Mariacka. Se diferencia de la puerta vecina de Chlebnica por una mayor asimetría y torretas octogonales más masivas que flanquean la fachada este. En la planta baja hay un pasaje sobre el que se colocan los escudos de armas: del lado de Motława, el escudo de armas del Reino de Polonia, acompañados del escudo de armas de Gdansk y el escudo de armas de la Prusia Real en el lado los lados "inclinados" (el llamado arco heráldico), y desde el lado de la calle Mariacka, el escudo de armas de Gdańsk sostenido por dos leones. Las fachadas están divididas por blendas (en parte dobles), cerradas en la parte superior con un doble arco apuntado. El conjunto está cubierto con un techo a dos aguas con una cresta paralela al río Motława. Sobre los pasajes hay frontones almenados escalonados, que se agregaron durante la reconstrucción de la puerta después de su destrucción en 1945. En el siglo XVI, la puerta perdió su importancia militar y fue reconstruida en apartamentos. Después de una destrucción considerable en 1945, la puerta fue reconstruida en 1958-61 y se le asigno un nuevo uso, alojar el Museo Arqueológico. Durante la reconstrucción, las habitaciones de la puerta se conectaron con la vecina Casa de la Sociedad Natural. En 1998, se construyó una placa en conmemoración de Alexander von Humboldt y sus conexiones con Gdansk, incluida la membresía honoraria en la Sociedad Natural de Gdańsk, desde el lado del río Motława. Galería de imágenes Referencias Bibliografía Historia Gdańska, Tom II 1454-1655, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982, ISBN 83-215-3244-6, OCLC 749426859 . Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2. Historia bramy Enlaces externos Imagen de St. Mary's Gate de 1874
Brama Mariacka

Brama Mariacka – zabytkowa brama wodna Głównego Miasta w Gdańsku. Umiejscowiona jest nad Motławą przy Długim Pobrzeżu, u wylotu ulicy Mariackiej i obok Domu Towarzystwa Przyrodniczego. Historia Brama posiada formy późnogotyckie. Została zbudowana prawdopodobnie w ostatniej ćwierci XV wieku (po raz pierwszy wzmiankowana w 1484), na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach około 25 m × 7,3 m, zamykającego wylot ulicy Mariackiej. Od sąsiedniej Bramy Chlebnickiej różni ją większa asymetria oraz bardziej masywne, ośmiokątne wieżyczki flankujące wschodnią elewację. W przyziemiu znajduje się przejazd, nad którym umieszczono herby: od strony Motławy herb Królestwa Polskiego, któremu „kłaniają się” umieszczone po bokach herb Gdańska i herb Prus Królewskich (tzw. pokłon heraldyczny), zaś od strony ulicy Mariackiej herb Gdańska trzymany przez dwa lwy. Elewacje rozczłonkowane są blendami (częściowo podwójnymi), zamkniętymi od góry podwójnym ostrołukiem. Całość nakrywa dach dwuspadowy o kalenicy równoległej do Motławy. Nad przejazdami znajdują się schodkowe szczyty zwieńczone krenelażem, które zostały dodane w trakcie odbudowy bramy po zniszczeniach w 1945 roku. W XVI wieku brama straciła znaczenie militarne i została przebudowana na mieszkania. Po dość znacznym zniszczeniu w 1945, bramę odbudowano w latach 1958–61 i przeznaczono do użytku Muzeum Archeologicznego. Podczas odbudowy powiązano pomieszczenia w bramie z sąsiednim Domem Towarzystwa Przyrodniczego. W 1998 wmurowano od strony Motławy tablicę, upamiętniającą Alexandra von Humboldta i jego związki z Gdańskiem, w tym honorowe członkostwo w gdańskim Towarzystwie Przyrodniczym. Galeria Przypisy Bibliografia Historia Gdańska, Tom II 1454-1655, EdmundE. Cieślak (red.), JerzyJ. Stankiewicz, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982, ISBN 83-215-3244-6, OCLC 749426859 . Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2. Historia bramy Linki zewnętrzne Wizerunek Bramy Mariackiej z 1874
Museum für volkstümliche Baukunst

Das Museum für volkstümliche Baukunst (poln. Muzeum Budownictwa Ludowego – Park Etnograficzny) befindet sich in der Woiwodschaft Ermland-Masuren in Olsztynek (Hohenstein i. Ostpr.). Es gehört zu den größten in Polen. Das Freilichtmuseum wurde im Jahre 1938 errichtet. Den Anstoß für die Sammlung gab die Verlegung des Freilichtmuseums aus dem Königsberger Tiergarten, das das erste deutsche Freilichtmuseum war. Das Freilichtmuseum zeigt einige Dutzend originale und rekonstruierte Gebäude aus Ermland, Masuren und Preußisch Litauen. Es werden Fachwerkhäuser aus Holz, Speicher, Windmühlen, Wirtschaftsgebäude, ein Wirtshaus und die Kopie eines Kirchleins gezeigt. Alle Gebäude sind mit entsprechender Ausstattung und teilweise mit Haustieren versorgt. Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Weblinks Website des Freilichtmuseums (auch deutsch) Einzelnachweise
Église de la Paix de Świdnica

La Friedenskirche (en français : église de la paix, en polonais : kościół pokoju) dédiée à la Sainte Trinité est une église évangélique-luthérienne de Silésie située à Świdnica (Schweidnitz jusqu'en 1945). Elle appartient au patrimoine mondial de l'UNESCO depuis 2001. Histoire L'église de la paix de Schweidnitz est l'une des trois églises luthériennes qui ont été édifiées après les traités de Westphalie de 1648 en Silésie pour célébrer la paix retrouvée dans le Saint-Empire romain germanique. Ses traités seront à la base de la configuration de l'Allemagne jusqu'en 1806. Les communautés protestantes de Silésie, région catholique, eurent donc le droit de construire une église de la paix à Glogau (elle a entièrement brûlé en 1758), une autre à Jauer et celle-ci. Elles devaient être construites uniquement en bois et se trouver en dehors des murs de la ville. La Friedenskirche de Schweidnitz a été édifiée en dix mois par un architecte de Breslau, Alfred von Saebisch (1610-1688), du 23 août 1656 au 24 juin 1657, jour où a eu lieu le premier culte en ses murs. Elle peut contenir 7 500 personnes dont 3 000 assises. Cette église à colombages en style baroque se voit dotée d'un orgue, aujourd'hui encore réputé, construit de 1666 à 1669 par le facteur d'orgues Christoph Klose, de Brieg et de fonts baptismaux réalisés par Pancratius Werner, d'Hirschberg. Le titulaire de l'orgue à partir de 1729 était un élève de Jean-Sébastien Bach du nom de Christoph Gottlob Wecker. Un festival d'orgue a donc lieu chaque été en l'honneur de Bach. Quant aux tableaux et fresques, ils sont peints par Christoph Kakicki et Christian Süßenbach. La chaire (1729) remarquable et l'autel (1732) sont l'œuvre de Gottfried August Hoffman. Un site internet permet une visite virtuelle de ce chef-d’œuvre. Le clocher a été édifié en 1708. L'église a été restaurée en 1992 grâce au concours de l'Allemagne. Une école luthérienne, puis un lycée (reconstruit en 1854) dépendaient de la Friedenskirche. Le poète Johann Christian Günther (1695-1723) et l'architecte Carl Gotthard Langhans (1732-1808) y étudièrent. La population allemande ayant été chassée de Silésie en 1945, la Friedenskirche sert aujourd'hui principalement de musée et de salle de concert, mais des cultes y sont encore donnés par l'Église luthérienne de la Confession d'Augsbourg. Voir aussi Église de la Paix de Jawor (Friedenskirche de Jauer) Environs Église de Saint Jean-Baptiste à Henryków Châteaux de Basse-Silésie Château de Gola Dzierżoniowska Château de Książ Grand place de Świdnica Arboretum de Wojsławice Wrocław, Halle du Centenaire (classée au Patrimoine mondial de l'UNESCO), Place du Marché de Wrocław, Aula Leopoldina à l'Université de Wrocław Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Friedenskirche (Świdnica) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Portail de l’Allemagne Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du patrimoine mondial
Abadia de Krzeszów

Abadia de Krzeszów, em polonês Opactwo Cysterskie w Krzeszowie, mas também conhecida pelo nome alemão de Kloster Grüssau assumido sob domínio prussiano, é uma grande abadia cisterciense localizada no município rural de Kamienna Góra, na voivodia da Baixa Silésia, na Polônia . Fundada no século XIII, foi totalmente reconstruída no século XVIII, tornando-se uma das obras-primas da arquitetura barroca na Europa . A abadia original é agora um dos Monumentos Históricos Nacionais oficiais da Polônia ( Pomnik historii ), conforme designado em 1º de maio de 2004 e rastreado pelo Conselho do Patrimônio Nacional da Polônia. Mais imagens Notas Bibliografia (em alemão) P. Ambrosius Rose, Kloster Grüssau, Stoccarda, 1974. ISBN 3-8062-0126-9. (em alemão) Hugo Weczerka, Handbuch der historischen Stätten Schlesien, Stoccarda, 1977, pp. 167–172. (em alemão) Dehio, Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien, Monaco di Baviera e Berlino, 2005. ISBN 3-422-03109-X. (em alemão) Marco von Lutterotti, Vom unbekannten Grüssau, Wolfenbüttel, 1962. (em alemão) Dorota Kudera, Kloster Grüssau, Dülmen, 1997. ISBN 3-87466-222-5. Outros projetos
ORP Grom (1957)

ORP Grom (English: Thunder) was a Project 30bis destroyer, sold to the People's Republic of Poland by the Soviet Union in 1957. She was built by the Zhdanov Shipyard in Leningrad and originally served in the Soviet Baltic Fleet as the Sposobnyy. She served together in the Polish Navy with her sister ship Wicher until 1973. The ship was scrapped in 1977. Her remainings together with the Wicher were sunk in Hel as breakwaters, where they remain to this day. References
ORP Grom (destroyer, 1957)

L'ORP Grom (en français : Tonnerre) était un destroyer de classe Skory (projet 30bis), vendu à la République populaire de Pologne par l’Union soviétique en 1957. Il a été construit par l'Usine n°112 Krasnoïé Sormovo à Leningrad et servait à l’origine dans la flotte soviétique de la mer Baltique sous le nom de Sposobnyy. Il a servi dans la marine polonaise avec son sister-ship ORP Wicher jusqu’en 1973. Le navire a été mis au rebut en 1977. Ses restes ainsi que le Wicher ont été coulés à Hel comme brise-lames, où ils restent à ce jour. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « ORP Grom (1957) » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (en) Robert Gardiner, Conway's All the World's Fighting Ships 1947-1995, London, England, Conway Maritime Press, 1995 (ISBN 0-85177-605-1). Liens externes (en) « ORP Grom (1957) », sur FANDOM (consulté le 17 juillet 2022). « ORP Grom (1957) », sur IPFS, mai 2017 (consulté le 17 juillet 2022). TomaszKa, « ORP Wicher II & Grom II - Polish destroyers, Hel, Poland », 24 septembre 2017 (consulté le 17 juillet 2022) : vidéo aérienne des épaves du ORP Wicher et du ORP Grom à Hel. Portail des années 1950 Portail du monde maritime Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne
ORP Grom (1950)

ORP Grom – niszczyciel radzieckiego projektu 30 bis (typu Smiełyj / typ NATO Skoryi). Zbudowany w stoczni im. A. Żdanowa w Leningradzie pod numerem stoczniowym S-606. Stępkę położono 1 marca 1950 roku, a okręt wodowano 20 grudnia 1950 roku. Do służby w marynarce radzieckiej wszedł 11 sierpnia 1952 pod nazwą „Sposobnyj” «Способный». Został następnie wydzierżawiony Polskiej Marynarce Wojennej – polską banderę podniesiono 15 grudnia 1957 roku. W 1965 został odkupiony przez Polskę. Wchodził w skład 7 Dywizjonu Niszczycieli na Oksywiu. Brał udział w wizytach kurtuazyjnych, m.in. w 1959 w Kopenhadze i Breście oraz w 1965 w Narviku. W 1972 został przeniesiony do rezerwy i przebazowany do Świnoujścia. Wycofany ostatecznie ze służby w kwietniu 1973, częściowo rozebrany ok. 1977 i zatopiony w pobliżu portu na Helu jako element falochronu. Kolejno nosił numery burtowe: 53 i (od 1960) 273. Polskie niszczyciele tego typu: ORP „Grom” (II), ORP „Wicher” (II). Zobacz też ORP „Grom” (1937) ORP „Grom” (korweta rakietowa) Przypisy Bibliografia Robert Rochowicz. Spadkobiercy wojennych tradycji. „Morze”. Nr 10/2017. III (25), październik 2017. Warszawa. ISSN 2543-5469.
Способный (эсминец, 1950)

«Способный» — советский эскадренный миноносец проекта 30-бис. После 15 декабря 1957 года — польский эсминец «Grom». История строительства Зачислен в списки ВМФ СССР 7 октября 1948 года. Заложен на заводе № 190 им. А. А. Жданова 1 марта 1950 года (строительный № 606), спущен на воду 20 декабря 1950 года. 28 января 1951 года на корабле был поднят советский военно-морской флаг, тогда же эсминец вступил в состав Советского Военно-Морского Флота. Служба С 28 января 1951 года «Способный» входил в состав 4-го ВМФ, а с 24 декабря 1955 года в связи с расформированием 4-го ВМФ вошёл в состав Краснознамённого Балтийского Флота. 15 декабря 1957 года эсминец был передан ВМС Польши с переименованием в Grom, 26 декабря 1957 года исключён из состава ВМФ СССР и 5 февраля 1958 года расформирован. В 1972 году выведен польским командованием в резерв и поставлен на отстой в ВМБ Свиноустье. Grom был исключен из состава польских ВМС в 1973 году и окончательно разобран на металл в 1977. Примечания Ссылки Эскадренный миноносец «Способный»
ORP Grom (1950)

ORP Grom — радянський есмінець проєкту 30-біс (тип «Смелий» / за класифікацією NATO «Скорий»). Побудований на суднобудівному заводі ім І. Жданова в Ленінграді під номером верфі 606. 1 березня 1950 року було закладено кіль, 20 грудня 1950 року судно було спущено на воду. На озброєння ВМФ СРСР надійшов 11 серпня 1952 року під найменуванням «Способный». Потім його передали в оренду Військово-морському флоту Польщі — польський прапор підняли 15 грудня 1957 року. У 1965 році його придбала Польща. Був у складі 7-ї ескадри есмінців на Оксиві. Він брав участь у візитах ввічливості, зокрема: в 1959 в Копенгаген і Брест і в 1965 в Нарвік. У 1972 році був переведений у запас і базувався у Свіноуйсьце. Остаточно знятий з експлуатації у квітні 1973 року, частково розібраний прибл. 1977 і затонув біля порту Хель як частина хвилерізу. Його бортові номери були: «53» і (з 1960 року) «273». Примітки
Friedhof Rakowicki

Der Friedhof Rakowicki (polnisch Cmentarz Rakowicki), einer der größten in Krakau, wurde in den Jahren 1801 und 1802 eingerichtet. Geschichte Er entstand auf dem Vorstadtgelände des seinerzeitigen Vorwerks Rakowice (jedoch nicht innerhalb des Dorfs Rakowice, sondern im südlichen Teil der Gemeinde Prądnik Czerwony, der 1910 als Warszawskie nach Krakau eingemeindet wurde) im Zusammenhang mit dem Verbot von Begräbnissen auf kirchlichen Friedhöfen innerhalb der Stadt. Das Gelände wurde von den österreichischen Regierenden gekauft, die Kosten der Anlage wurden von der Stadt Krakau und den Nachbargemeinden getragen. Die erste Beerdigung fand im Januar 1803 statt. 1862 wurde auf dem Friedhofsgelände eine hölzerne Kapelle errichtet. Der Friedhof wurde einige Male erweitert (1863, 1865, 1908) und auf seinem Gelände nahebei 1920 auch ein Armee-Friedhof eingerichtet. Die Nekropole ist eine Begräbnisstätte der Krakauer, einfacher genauso wie verdienter Bürger aus Kultur und Wissenschaft, der Vorsteher von Adelsgeschlechtern, Unabhängigkeitskämpfern, der Teilnehmer an Aufständen und Kriegen wie beider Weltkriege. Auf dem Friedhof gibt es u. a. Quartiere der Teilnehmer am Novemberaufstand, Januaraufstand, des Krakauer Aufstands, gefallener Soldaten des Ersten Weltkriegs, der Mitglieder der Polnischen Legion, von Teilnehmern der Attacke bei Rokitna, während der Streiks 1936 umgekommener Arbeiter und Teilnehmer des Zweiten Weltkriegs, darunter Soldaten des Septembers 1939, alliierter Piloten, Partisanen, Opfer der Hitler-Verbrechen, russischer Soldaten aus der Zeit der Befreiung Krakaus 1945. Der Friedhof ist eine Sehenswürdigkeit von großem historischem und künstlerischem Wert. Ein Teil der Gräber ist das Werk bekannter Architekten, u. a. Teofil Żebrawski, Feliks Księżarski, Sławomir Odrzywolski, Jakub Szczepkowski, und auch Bildhauern wie Tadeusz Błotnicki, Wacław Szymanowski, Karol Huka und anderen. 1981 wurde ein Komitee zur Rettung des Friedhofs Rakowicki gegründet, das Geld sammelte zur Renovierung von Grabmälern von historischem Wert, zum Beispiel gelegentlich einer jährlichen Kollekte. Gräber von bekannten Verstorbenen Es ruhen hier unter anderen: Der österreichische Dichter Georg Trakl (1887–1914) wurde 1925 von hier nach Mühlau bei Innsbruck umgebettet. Abbildungen Weblinks Geschichte des Friedhofs Rakowicki (polnisch)
Cementerio Rakowicki

El cementerio Rakowicki es un cementerio en Cracovia construido entre 1801-1802 e inaugurado en 1803. En este cementerio se encuentran más o menos 75 000 tumbas. Personas célebres enterradas Se destacan las siguientes tumbas y lápidas de gente notable en este cementerio: Ignacy Daszyński - un político y periodista polaco, primer ministro de Polonia. Marek Grechuta - músico y compositor. Tadeusz Kantor - un pintor, artista de assemblage, director de teatro, escenógrafo escritor, actor y teórico del arte. Henryk Sztompka - un músico y pianista, galardonado en la I edición del Concurso Internacional de Piano Fryderyk Chopin. Jan Matejko - pintor célebre por sus obras en las que representa los grandes personajes y acontecimientos de la historia polaca. Wisława Szymborska - escritora ganadora del Premio Nobel de Literatura 1996 Tadeusz Pankiewic - farmacéutico católico polaco, reconocido como «Justo entre las Naciones» por salvar la vida de judíos durante el holocausto. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cementerio Rakowicki. «Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie» (en polaco). zck-krakow.pl. Consultado el 17 de noviembre de 2010.
Раковицкое кладбище

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-584 от 7 июня 1976 года. Раковицкое кладбище (пол. Cmentarz Rakowicki) — кладбище, находящееся в Кракове, Польша. На Раковицком кладбище похоронены многочисленные представители военной, культурной и общественной интеллигенции Польши. Название кладбища происходит от близлежащей улицы Раковицкой. История Раковицкое кладбище было основано в 1803 году. Территорию в 10 акров купили монахи из ордена кармелитов для организации кладбища в связи с запретом захоронения на кладбищах при костёлах, располагавшихся в пределах Кракова. Стоимость обустройства была оплачена муниципалитетом Кракова и близлежащих деревень. Первые похороны состоялись в январе 1803 года. Раковицкое кладбище неоднократно расширялось. В 1836 году кармелиты докупили ещё 10 гектаров. В 1840 году кладбище было обнесено стеной. В 1863 году краковский муниципалитет выкупил землю у кармелитов и присоединил к кладбищу 5 гектаров, чтобы хоронить на новом участке жертвы эпидемии. Дальнейшее расширении произошло в 1866 году. На рубеже 1933 и 1934 годов кладбище расширилось к северу. 6 июня 1856 года было выдано разрешение на строительство кладбищенской часовни во имя Воскресения Христова, строительство которой завершилось 1861—1862 гг. В 1877 году было построено административное здание. В 1918 году на кладбище был выделен участок для отдельного воинского кладбища № 388. В годы советско-польской войны на кладбище были погребены умершие в польском плену красноармейцы. 7 июня 1976 года кладбище было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-584). В 2014 году польские власти отказали Российскому военно-историческому обществу в праве установить на данном кладбище знак в память об умерших в польском плену красноармейцах. Историческая ценность кладбища Кладбище является местом захоронения как обычных жителей Кракова, так и известных представителей польской интеллигенции. На нём захоронены польские писатели, музыканты, учёные, представители известных семей, борцов за независимость, политических и общественных деятелей, участники польских восстаний, жертвы мировых войн. Кладбище имеет значительную историческую и художественную ценность. Некоторые надгробия созданы архитекторами Феофилом Жебравским, Славомиром Одживольским, скульпторами Тадеушем Блотницким, Вацлавом Шимановским и другими. Галерея Примечания Ссылки Реестр могил (пол.) Галерея фотографий (пол.) Раковицкое кладбище (пол.)
Раковицький цвинтар

Ракови́цький цви́нтар (іноді Раковецький цвинтар) у Кракові (пол. Cmentarz Rakowicki) — один із найстарших, найвідоміших некрополів у Кракові й Польщі загалом, об'єкт культурної спадщини Польщі. Розташований у старій частині Кракова. Місце поховання чолових представників польської інтелігенції, військових та політичних діячів, науковців, свідчення подій буремної історії Кракова. Місце спочинку численних представників української інтелігенції Кракова та близько 300 вояків УГА, які померли у таборі Домб'є. Історія Перше поховання відбулося 1803 року. Сьогодні тут можуть бути поховані лише власники родинних гробівців та заслужені люди Кракова. 1981 року було організовано Громадський комітет порятунку Кракова. Комітет щороку організовує заходи з метою порятунку цінних надгробків, гробниць. Частина надгробків виконані за проєктами знаних архітекторів, зокрема, Теофіля Жебравського, Славомира Одживольського, Фелікса Ксенжарського, відомих скульпторів, зокрема, Вацлава Шимановського, Тадеуша Блотницького, Кароля Гукана. Поховані Українські поховання Польські поховання Галерея Примітки Посилання Раковицький цвинтар у Кракові очима українця // Українські цвинтарі Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Cmentarz Rakowicki (пол.) Śladami Miłosza po Krakowie / Wojewódzka biblioteka publiczna w Krakowie (пол.) Цикл «Краків для українця»: Українські сліди та пам'ятки у Кракові