NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Michała Archanioła w Kiełpinie

Kościół św. Michała Archanioła w Kiełpinie – rzymskokatolicki kościół parafialny. Mieści się przy ul. ks. Arasmusa we wsi Kiełpino. W gminie i powiecie kartuskim w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Kartuzy w diecezji pelplińskiej, która wchodzi w skład metropolii gdańskiej. Pierwsza miejscowa budowla sakralna została wybudowana przez mnichów pod koniec XIV wieku i służyła samodzielnej parafii. Dokumenty diecezjalne wskazują, że w 1583 kościół był drewniany, ale zachowany w dobrym stanie. Ta sytuacja musiała się z biegiem lat zmienić, gdyż w 1646 został on rozebrany, a na jego miejscu w 1647 stanął nowy – murowany. Po gruntownej renowacji, dokonano jego konsekracji – 20 września 1772. Od XVI do XIX wieku świątynia pełniła funkcję kościoła filialnego goręczyńskiej parafii. Następnie, po kasacji zakonu Kartuzów i rozparcelowaniu jego dóbr, w Kiełpinie ustanowiono autonomiczną parafię. W latach 1926–1929 do kościoła dobudowano transept i prezbiterium. Od tego momentu budynek właściwie nie zmienił swego wyglądu zewnętrznego – zbudowany z cegły na planie krzyża z prostopadłościenną wieżą od zachodu przykrytą kopertowym hełmem zwieńczonym małą cebulową kopułą z krzyżem niezmiennie góruje nad Kiełpinem. Upływający czas pozostawił jednak po sobie widoczne znaki we wnętrzu świątyni, co spowodowało rozpoczęcie generalnej renowacji. Wyremontowano organy, wymieniono drewniany strop, posadzki, konfesjonały, ławki oraz oświetlenie i drzwi. Uporządkowano prezbiterium, zbudowano kamienny ołtarz i ambonę. Starannej modernizacji poddano znajdujące się w kościele ołtarze, rzeźby i obrazy. W ostatnim czasie odnowiono grotę maryjną, kaplicę przedpogrzebową i cmentarne alejki. Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu kościoła parafialnego, była nominacja 12 lutego 2019 ks. prał. Arkadiusza Okroja – proboszcz w latach (2010–2019) – na biskupa pomocniczego diecezji pelplińskiej. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Przodkowie

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kartuzy diecezji pelplińskiej). Jest to neogotycka świątynia wzniesiona w latach 1874–78 z kamiennych ciosów. Posiada strzelistą wieżę nakrytą hełmem ozdobionym wimpergami, w wyposażeniu późnogotycka rzeźba Madonny. W dniu 25 września 1910 roku kościół i ołtarze zostały konsekrowane przez księdza biskupa Jakuba Klundera. Na przełomie stycznia i lutego 1945 roku w świątyni nocowali więźniowie z „Marszu śmierci” obozu Stutthof. W dniu 25 września 2010 roku obchodzono stulecie konsekracji kościoła. Ksiądz biskup Jan Bernard Szlaga konsekrował w tym czasie nowy ołtarz. W latach 1931, 1970, 2010 świątynia była remontowana i malowana. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Hopowie

Kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Hopowie – zabytkowa świątynia katolicka, poprzednio ewangelicka, należąca do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Hopowie. Historia Świątynia została zbudowana na potrzeby miejscowej parafii Ewangelickiego Kościoła Unijnego utworzonej w 1902. Pierwotnie parafianie korzystali z drewnianego kościoła. W 1911 wmurowano kamień węgielny pod nowy kościół. 23 kwietnia 1913 poświęcono wybudowaną świątynię, a dotychczasowa zamieniona została na stodołę. Przy kościele wzniesiono pastorówkę. Nowy obiekt był świątynią ewangelicką do 1945, kiedy parafianie opuścili Hopowo w związku z upadkiem III Rzeszy. Ostatnim pastorem był August Weber. Według danych z witryny parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Hopowie był to „Człowiek wielkiej szlachetności, który w czasie II wojny światowej często stawał po stronie Polaków i ratował ich od śmierci. Dnia 6 marca 1945 r. przez Hopowo przeszły wojska wyzwoleńcze. Niemiecka ludność cywilna już wcześniej uciekła z Hopowa, udając się w kierunku Gdańska. Pastor August Weber, jako jeden z ostatnich, opuszczając Hopowo, poprosił proboszcza z Goręczyna do siebie i przekazał mu klucze do kościoła w Hopowie ze słowami: »Niech kościół służy Wszechmocnemu, a pastorówka Jego słudze«.” 6 maja 1945 kościół został przejęty przez proboszcza z Goręczyna ks. Antoniego Prissa. 30 maja 1948 budynek został poświęcony jako kościół katolicki pw. Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. Gmina ewangelicka w Hopowie wymieniona jest załączniku do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o zwołaniu Synodu Nadzwyczajnego Ewangelickiego Kościoła Unijnego (nr bieżący 13). Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Lipuszu

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kościerzyna diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1866–1867 w stylu neogotyckim. Wyróżnia się trójczołowym dachem oraz maleńką wieżą (władze pruskie nie wyraziły zgody na wybudowanie większej z obawy przed zdominowaniem świątyni protestanckiej w krajobrazie Lipusza). Wnętrze świątyni pochodzi głównie z końca XIX stulecia, czyli z czasu jej budowy. Chociaż do jej wyposażenia należą elementy z drewnianej świątyni w Lipuszu, nakrytej gontem, wzniesionej w 1739 roku, która w 1890 roku została zniszczona przez pożar. Z jej wyposażenia ocalały: figurka Matki Boskiej, ołtarz św. Franciszka, dwa feretrony i inny drobny sprzęt liturgiczny. Późnobarokowa figura Matki Bożej z Dzieciątkiem powstała w 1600 roku, została wykonana z brązu i znajduje się w głównym ołtarzu. W świątyni można również zobaczyć polichromie i obraz św. Michała Archanioła namalowany w 1924 roku przez Leona Drapiewskiego. Przypisy
Kościół św. Marcina w Starej Kiszewie

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zblewo diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez Hunratha z Kościerzyny w 1891 roku. Wybudowana została w stylu neogotyckim, osadzona została na kamiennym fundamencie, do jej budowy użyto czerwonej cegły gładzonej. W strzelistej wieży górującej nad okolicą znajduje się główne wejście do świątyni. Na szczycie wieży jest umieszczony zegar. Wnętrze prezbiterium otwiera się nawą ostrołukową; także okna są usytuowane w ostrołukowych wnękach. W centralnym miejscu w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz św. Marcina, po jego bokach znajdują się obrazy św. Walentego i św. Kazimierza. W dolnej części ołtarza można zobaczyć dwa posągi Maryi. Przypisy
Schloss Klötzen

Das Schloss Klötzen (polnisch Pałac w Klecewie) ist ein Herrenhaus in Klecewo, einem Ort in der Gmina Gardeja im vormaligen Landkreis Marienwerder, heute Powiat Kwidzyński, Polen. Gutsgeschichte Im Jahr 1787 kaufte Kammerherr Johann Anton Franz von Rosenberg das Gut und ließ ein Herrenhaus erbauen. Jedoch blieb der zweite Seitenflügel unvollendet. Ein Park wurde angelegt, der sich bis zum Landsee zieht. Zu Klötzen gehörten auch Kleinzehren (heute: Czarne Małe), Groß-Tromnau (heute Trumieje) und Warzeln (heute Wracławek). Adalbert von Rosenberg ließ das alte Herrenhaus 1870/1877 abreißen und an derselben Stelle ein Schloss im französischen Stil errichten. Bauwerk Das zweistöckige Gebäude aus rotem Backstein steht auf rechteckigem Grundriss mit vorspringenden Risaliten. Das Schloss weist einen runden Turm auf, den eine steile konischen Kuppel mit Laterne krönt. Die Schlossfassade trägt das Wappen der früheren Besitzer. Der Park mit historischen Alleen ist erhalten. Sehenswert im Park ist auch das Familiengrab von Arnold von Rosenberg. Weblinks Nachweise
Pałac w Klecewie

Pałac w Klecewie – zabytkowy pałac we wsi Klecewo (powiat kwidzyński). Właściciel pałacu Adalbert von Rosenberg-Gruszczyński (1818-1880) wziął za żonę Agnes von Schlippenbach (1831-1899). Jego przyrodnim bratem był Arnold von Rosenberg-Gruszczyński (1824-1883) żonaty z Eugenie von Mecklenburg. Od frontu ganek z frontonem zawierającym herb von Rosenbergów. Herb właściciela oraz jego żony von Schlippenbach wyrzeźbione w kamieniu, znajdują się na elewacji. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego z drugiej połowy XIX w., w skład którego wchodzą jeszcze: wozownia, stajnia, obecnie spichrz, rządcówka. inne: grobowiec (mauzoleum) na terenie majątku Arnolda von Rosenberg-Gruszczyńskiego (1824-1883) i jego żony Eugenie von Mecklenburg z płyciną zawierającą napis niem. Erbbegraebniss des Freiherrn Arnold v. Rosenberg oraz herbami von Rosenberg i von Mecklenburg Przypisy
Kościół św. Antoniego w Rakowcu

Kościół św. Antoniego w Rakowcu – rzymskokatolicki ceglany kościół parafialny zlokalizowany we wsi Rakowiec (powiat kwidzyński, województwo pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Antoniego. Historia Obiekt wzniesiono w latach 1330-1340, a potem przebudowano w latach 1722-1725. Architektura Jest to kościół jednonawowy, murowany, ceglany, zbudowany na rzucie prostokąta. Od wschodu do korpusu nawowego przylega kwadratowa wieża, a od zachodu kruchta. Całość stoi na kamiennej podmurówce. Elewacja zachodnia zwieńczona jest schodkowym szczytem. Wyposażenie Wnętrze przykrywa sklepienie kolebkowe. Ołtarz główny pochodzi z 1734 lub 1735. W centrum ołtarza przedstawiona jest scena ukazująca śmierć Jezusa na krzyżu. Pod krzyżem stoją postacie św. Jana Ewangelisty i Matki Boskiej. W ołtarzu ukazano również grób Chrystusa, a nad nim postać Jezusa Zmartwychwstałego. Po obu bokach ołtarza stoją figury apostołów Piotra i Pawła. Za ołtarzem umieszczone są kamienne płyty nagrobne z lat 1620, 1641 oraz z 1699. Ambona pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku, natomiast dwie granitowe kropielnice z XV i XVI wieku. W przedsionku znajduje się granitowa chrzcielnica, będąca pamiątką Millenium Chrztu Polski w 1966. Na wyposażeniu świątyni pozostaje pozłacana monstrancja oraz konfesjonał z lat po II wojnie światowej. W kościele wisi tablica Pamięci żołnierzy poległych za ojczyznę. Galeria Przypisy
Kościół św. Jerzego w Tychnowach

Kościół św. Jerzego i Opatrzności Bożej w Tychnowach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (diecezja elbląska) zlokalizowany w miejscowości Tychnowy (województwo pomorskie). Jest najstarszą świątynią dolnego Powiśla. Architektura i historia Gotycki, salowy obiekt na planie prostokąta wzniesiono w XIV wieku. Wnętrze przebudowano około 1600 za rządów kasztelana gdańskiego i wojewody pomorskiego, Stanisława Konarskiego. Powstało wówczas m.in. sklepienie gwiaździste, wykonane najpewniej przez artystę z kręgu architekta Bartłomieja Pipera z Gdańska. Wieża oraz kruchta dobudowane zostały w 1869. Szczyt wschodni jest schodkowy, zdobiony sterczynami i blendami. Kościół był silnym ośrodkiem polskości w regionie, nabożeństwa głoszono tu zawsze w języku polskim. Przez 64 lata lokalnym proboszczem był działacz patriotyczny, ksiądz Piotr Baranowski, który utworzył przy świątyni szpital dla ubogich, bibliotekę i czytelnię polską, jak również prowadził naukę języka polskiego, co wywoływało negatywne reakcje władz pruskich. Wyposażenie Wewnątrz świątyni znajdują się kartusze z polskimi herbami szlacheckimi wyrzeźbione na kamiennych wspornikach u nasady sklepienia. Kościół dysponuje trzema ołtarzami: głównym z XVIII wieku (dekoracja kotarowa z wizerunkiem Matki Bożej Różańcowej) i bocznymi z lat 1840 i 1853. XVIII-wieczna ambona posiada bogaty program malarski, a chór muzyczny z tego samego okresu wspiera się na dwóch polichromowanych kolumnach. Jego balustradę zdobi siedem obrazów inspirowanych muzyką. Konfesjonały wykonano także w XVIII wieku. Do pozostałego wyposażenia kościoła należą: XIV-wieczna chrzcielnica z granitu, świecznik z 1584 oraz XVII-wieczna skrzynka z okuciami. Otoczenie Świątynię otacza cmentarz wraz z bramą, kapliczką, historycznymi nagrobkami oraz zielenią wysoką. Brama i kapliczka w stylu neogotyckim powstały w drugiej połowie XIX wieku. Nekropolia została wpisana do rejestru zabytków z 7 lipca 1998 pod numerem 565/98 (obecny numer A-265). Na elewacji zewnętrznej kościoła wmurowana jest tablica upamiętniająca pielgrzymkę papieża św. Jana Pawła II na Warmię, Mazury i Powiśle (6 czerwca 1991). Galeria Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Ryjewie

Kościół Świętej Rodziny – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się we wsi Ryjewo, w powiecie kwidzyńskim, w województwie pomorskim. Kościół należy do dekanatu Sztum diecezji elbląskiej. Jest to świątynia neogotycka wzniesiona w latach 1908-1909. Wnętrze budowli jest trzynawowe, halowe, posiada wydzielone prostokątne prezbiterium, nakrywa je sklepienie gwiaździste, a podpierają je dwa rzędy ośmiokątnych filarów. Budynek świątyni jest trójczłonowy, nakrywają go dachy dwuspadowe, wieża jest zakończona sygnaturką w kształcie pinakla nakrytego blachą. Kościół został zbudowany jako rzymskokatolicki, w 1934 roku zostało w nim ustanowione Sanktuarium Świętej Rodziny, w 1987 roku zostało mianowane ponownie. Ma ono charakter ogólnodiecezjalny i co roku w pierwszą niedzielę wypadającą po 15 sierpnia odbywa się tutaj odpust poświęcony Świętej Rodzinie, który gromadzi pielgrzymów z okolic Ryjewa. Przypisy
Kościół bł. Michała Kozala Biskupa i Męczennika w Ryjewie

Kościół błogosławionego Michała Kozala Biskupa i Męczennika – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się we wsi Ryjewo, w powiecie kwidzyńskim, w województwie pomorskim. Kościół należy do dekanatu Sztum diecezji elbląskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1895 roku dla ryjewskiej gminy protestanckiej. Po zakończeniu II wojny światowej popadła w ruinę. Została odbudowana w latach 1988-91 i obecnie należy do katolików, pełni funkcję kościoła parafialnego parafii p.w. bł. Michała Kozala. Wpisana została do rejestru zabytków województwa pomorskiego w dniu 5 grudnia 1989 roku pod numerem A-1294. Przypisy
Garnisonsfriedhof Danzig

Der Garnisonsfriedhof (polnisch Cmentarz Garnizonowy) ist der älteste heute noch genutzte Friedhof in Danzig. Er befindet sich im Stadtteil Aniołki in der ul. Dąbrowskiego 2. Geschichte Der Militär-Friedhof wurde während der napoleonischen Kriege Anfang des 19. Jahrhunderts eingerichtet. Von 1822 ist die erste Erwähnung in einem Stadtplan bekannt. Seit Mitte des 19. Jahrhunderts wurde er von der Garnisonkirche St. Elisabeth betreut. Um 1900 wurde der Garnisons-Friedhof mit dem benachbarten Heiliger Leichnam-Kirchhof (Fronleichnamsfriedhof, Cmentarz Bożego Ciała) zusammengelegt. Beide wurden bis 1961 vor allem als kommunale Begräbnisstätten genutzt. 1997 erfolgte eine Wiedereröffnung. Anlage Auf dem Garnisonsfriedhof befinden sich vor allem Begräbnisstätten von Danziger Einwohnern aus der Umgebung. Daneben gibt es Gräber preußischer Soldaten aus den napoleonischen Kriegen 1807 bis 1814, österreichischer Kriegsgefangener von 1866/67, polnischer, tschechischer, litauischer und anderer Kriegsgefangener aus dem Ersten Weltkrieg, russischer Emigranten seit 1920 und Gefallener des Zweiten Weltkriegs. Es gibt außerdem Gedenksteine für russische gefallene Soldaten von 1734, 1807 und 1814, für deutsche Soldaten von 1870/71, für die Opfer der Magdeburg von 1914, für englische, französische und italienische Kriegsgefangene des Ersten und Zweiten Weltkriegs, die nach 1945 umgebettet wurden, sowie ein Mausoleum für die sowjetischen Soldaten des Zweiten Weltkriegs. Seit 1959 gibt es auch ein Gräberfeld für Muslime, vor allem polnische Tataren. In der Nähe befindet sich der Friedhof der nicht existierenden Friedhöfe für alle nicht mehr bestehenden Begräbnisstätten in der Stadt Danzig, auf dem regelmäßig Gedenkveranstaltungen durchgeführt werden. Die hölzerne Friedhofskapelle wurde 1896 gebaut und 1990 erneuert. Weblinks Garnisonsfriedhof. In: Gdańsk.pl Joanna Labenz: Garnisonsfriedhof. In: Gedanopedia, Fundacja Gdańska (polnisch, übersetzt).
Filipiny Płaskowickiej Street, Warsaw

Filipiny Płaskowickiej street (Polish: ulica Filipiny Płaskowickiej) is a thoroughfare which links the west and the east of Ursynów. It starts nearby the Nowoursynowska and crosses: Rosoła, Cynamonowa, Lanciego, Komisji Edukacji Narodowej, Dereniowa, Stryjeńskich, Pileckiego, Polskie Drogi and Roentgena. It has its end in the crossing with Puławska. Since 2017, the street is being rebuilt because of the construction project of the Expressway S2 including tunnel under Płaskowickiej. References
Ulica Filipiny Płaskowickiej w Warszawie

Ulica Filipiny Płaskowickiej – ulica w warszawskiej dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Ulica biegnie w warszawskiej dzielnicy Ursynów od skrzyżowania z ulicą Puławską do ulicy Nowoursynowskiej. Na całej długości ma status drogi powiatowej (nr 5564W, wcześniej 5464W). Na części swojego biegu stanowi granicę pomiędzy obszarami Miejskiego Systemu Informacji Natolin i Stary Imielin, a także pomiędzy Natolinem a Ursynowem-Centrum. Patronem ulicy jest działaczka oświatowa – Filipina Płaskowicka (1840–1881). Nazwa została nadana w 1975 roku decyzją Rady Narodowej m.st. Warszawy. Wcześniej ulica nosiła roboczą nazwę – Niebieskich Migdałów. Długość ulicy wynosi około 3,36 km. Częściowo przebiega wzdłuż tunelu pod Ursynowem będącego częścią Południowej Obwodnicy Warszawy (droga ekspresowa S2). 20 grudnia 2021 otwarto brakujący odcinek ulicy Branickiego, łącząc ją z ulicą Płaskowickiej. Umożliwia to bezpośredni przejazd z Ursynowa na Wilanów. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Zachodniego z 2001 roku, późniejsza ulica Adama Branickiego określana była jako Płaskowickiej-bis. Przy ulicy znajduje się skwer kpt. Zygmunta Pawlaczyka, planuje się także utworzenie wzdłuż jej biegu parku linearnego położonego nad tunelem. Przypisy
Cmentarz katolicki w Sopocie

Cmentarz katolicki w Sopocie – nekropolia przy ulicy Jacka Malczewskiego w Sopocie. Jest położony w pobliżu cmentarza komunalnego i cmentarza żydowskiego w tym mieście. Opis Nekropolia powstała około 1880. Zajmuje powierzchnię 6 ha. Cmentarz przynależy do parafii „Gwiazda Morza” w Sopocie. Bramę i kaplicę cmentarną zaprojektował Paul Puchmüller, architekt miejski Sopotu. Pochowani na cmentarzu Alina Afanasjew (1930–2018) – artystka, scenograf teatralny i telewizyjny, autorka bajek, scenariuszy Jerzy Afanasjew (1932–1991) – pisarz, poeta, satyryk, reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny Wiktor Bukraba (1879–1957) – działacz społeczny i polityczny, poseł na Sejm Litwy Środkowej Janusz Christa (1934–2008) – autor komiksów, rysownik i scenarzysta, twórca komiksu „Kajko i Kokosz” Bronisław Colonna-Czosnowski (1873–1949) – architekt, inżynier budownictwa Eugeniusz Czuliński (1923–2000) – rzemieślnik, działacz polityczny, poseł na Sejm PRL VIII Jerzy Doerffer (1918–2006) – inżynier, animator polskiego okrętownictwa, profesor zwyczajny, rektor Politechniki Gdańskiej Rita Grochocińska (1940–2011) – pedagog, wykładowca uniwersytecki, Bolesław Piotr Kasprowicz (1895–1982) – ekonomista, teoretyk gospodarki morskiej Adam Kinaszewski (1944–2008) – reżyser, producent filmowy, dziennikarz Józef Kuszewski (1934–2011) – muzealnik Krystyna Łubieńska (1932–2023) – aktorka Henryk Michniewicz-Juchniewicz (1907–1956) – nauczyciel, prawnik, urzędnik samorządowy, ekonomista, pracownik naukowy Weronika Miłosz – matka Czesława Miłosza Ryszard Ronczewski (1930–2020) – aktor, reżyser Ryszard Semka (1925–2016) – architekt, profesor sztuki, nauczyciel akademicki Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku Bolesław Srocki (1893–1954) – polski polityk, działacz społeczny, poseł na Sejm II kadencji w II Rzeczypospolitej Tadeusz Tarnawski (1926–2011) – żołnierz lwowskiego okręgu AK, inżynier, wykładowca akademicki Karol Taylor (1928–1997) – biochemik, rektor Uniwersytetu Gdańskiego Antoni Turek (1907–1996) – nauczyciel i działacz samorządowy, prezydent Sopotu w latach 1945–1946 Michał Urbanek (1886–1982) – nauczyciel filolog, pedagog, harcmistrz, podczas II wojny światowej organizator tajnego nauczania Stanisław Wawrykiewicz (1953–2018) – pieśniarz, muzyk niezawodowy Aleksander Wiatrak (1914–1980) – konsul Holandii w Gdyni Zobacz też Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – Gwiazda Morza w Sopocie Przypisy Linki zewnętrzne Wyszukiwarka grobów na cmentarzu parafii Gwiazda Morza w Sopocie [dostęp 2022-03-04]
Królowej Jadwigi 5

Ulica Królowej Jadwigi 5 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude im polnischen Sopot (deutsch Zoppot), Woiwodschaft Pommern. Das repräsentative Wohnhaus wurde 1907 im Heimatstil errichtet. Geschichte Die Victoriastraße wurde um 1900 in der Nähe des Kurhauses des aufstrebenden Seebads Zoppot angelegt und von 1906 bis 1914 mit Mietshäusern für das gehobene Bürgertum bebaut. Ursprünglich nach der Kaiserinwitwe Victoria benannt, erfuhr sie 1945 eine Umbenennung in ulica Królowej Jadwigi nach der heiligen Hedwig von Polen. Das Hotel Metropol am Anfang der Straße ist 1945 abgebrannt. Das Gebäude wurde 1978 unter Denkmalschutz gestellt und unter der Nummer 637588 in die Denkmalliste der Woiwodschaft Pommern eingetragen. Die fünf benachbarten Gebäude mit den Hausnummern 3, 4, 6, 7 und 9 sind ebenfalls denkmalgeschützt. Das Bauwerk wird weiterhin als Wohnhaus genutzt, ein Teil als Appartements an Gäste vermietet. Beschreibung Das Gebäude ist eine repräsentative zweieinhalbgeschossige Villa im Heimatstil. Der Putzbau zeigt in den beiden Dachgeschossen Fachwerk. Der Grundriss ist unregelmäßig. Dem Zwerchgiebel ist seitlich versetzt ein Standerker mit einem kleineren Giebel vorgesetzt. Im Winkel vor der Rücklage befinden sich zwei Balkone. Die Nordfassade hat dagegen zwei Giebel, der Standerker über dem Hauseingang ist ebenfalls nicht symmetrisch angeordnet und weniger ausgeprägt. Er zeigt einige Jugendstilelemente. Das Gebäude wurde renoviert, das Dach bekam eine neue Eindeckung. Literatur Andrzej Jastrzembski: Die Häuser von Zoppot und ihre Einwohner. Studio Spartan, Gdynia 2006. Weblinks Fußnoten
Kościół św. Michała Archanioła w Miłoradzu

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Malbork II diecezji elbląskiej). Jest to świątynia wzniesiona w XIV wieku w stylu gotyckim. Na skutek katastrofy w 1818 roku zawaliła się wieża kościoła, której ślady można zobaczyć na elewacji zachodniej. W XIX wieku zostały zrekonstruowane korony murów nawy i rozbudowano szczyt wschodni. W 1820 roku został zbudowany drewniany beczkowy strop nad nawą, jego polichromia została przemalowana w XX wieku i jest wyjątkowym przykładem klasycystycznej malatury. Świątynia jest bardzo dobrym przykładem współistnienia stylów gotyckiego i barokowego: średniowieczna architektura jest wzbogacona późnobarokowym wyposażeniem z dekoracją akantową i rokokową. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem patrona kościoła Michała Archanioła oraz posągami św. Piotra i św. Kazimierza. W górnej kondygnacji został uwidoczniony chrzest Chrystusa. W ołtarzu bocznym w nawie północnej znajduje się obraz Chrystusa Ukrzyżowanego, natomiast powyżej Męczeństwo św. Sebastiana, z kolei w zwieńczeniu obraz św. Marii Magdaleny. Ołtarz w nawie południowej jest ozdobiony obrazem Madonny z Dzieciątkiem wręczającej różaniec św. Dominikowi, powyżej jest umieszczony obraz Ecce Homo. Wspaniała ambona w stylu rokokowym, charakteryzuje się bogactwem zwieńczenia baldachimu z posągiem anioła trzymającego tablice Dekalogu. Rokokowy feretron wykonany w 2 połowie XVIII wieku jest ozdobiony dogmatem o Niepokalanym Poczęciu Maryi; Królująca Maryja i Dzieciątko Jezus błogosławi Światu, a wieniec z gwiazd dwunastu nad głową Madonny przepowiada czasy ostateczne. Nawiązanie do niebiańskiej przyszłości można znaleźć w prezentacji organów. Barokowy prospekt wykonany w 2 połowie XVIII wieku jest wzbogacony parapetem chóru muzycznego z wizerunkami muzykującego króla Dawida i św. Cecyli. Zabytkami zachowującymi cechy stylu późnobarokowego są również ławki oraz konfesjonały Przy kościele w 1863 roku została wzniesiona dzwonnica, przebudowana w roku 1885. Obok niej stoi pęknięty dzwon datowany ok. 1400 rok o imieniu Maryja. Na dzwonnicy zawieszone są trzy dzwony wykonane w 1986 roku w odlewni Janusza Felczyńskiego w Przemyślu, noszące imiona (od najmniejszego): św. Wojciech, św. Michał i Królowa Polski. Przypisy