NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Leśne Źródła

Rezerwat przyrody „Leśne Źródła” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminie Tuczno, na południowym brzegu jeziora Tuczno, 1,5 km na zachód-południowy zachód od Tuczna. Został utworzony na mocy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998. Rezerwat położony jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Puszcza nad Drawą” oraz w otulinie Drawieńskiego Parku Narodowego, po jego północno-wschodniej stronie. Ponadto leży w granicach dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Uroczyska Puszczy Drawskiej” PLH320046 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Lasy Puszczy nad Drawą” PLB320016. Rezerwat zajmuje powierzchnię 20,85 ha (według dokumentu powołującego było to 22,48 ha). Ochronie ścisłej podlega 10,42 ha, a ochronie czynnej 10,43 ha. Celem ochrony jest zachowanie licznych źródeł w obrębie naturalnego ekosystemu leśnego źródlisk wapiennych, łęgów wierzbowych, topolowych, olszowych i jesionowych (olsy źródliskowe) oraz kwaśnej buczyny (Luzulo-Fagenion) z wieloma stanowiskami roślin chronionych i zagrożonych wyginięciem, takich jak: naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora), listera jajowata (Listera ovata), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare), czerniec gronkowy (Actaea spicata), paprotnica krucha (Cystiopteris fragilis), szczaw wodny (Rumex aquaticus), gwiazdnica bagienna (Stellaria uliginosa). Rzadkie grzybów: borowik szlachetny (Boletus edulis), lakownica europejska (Ganoderma adspersum), twardziak muszlowy (Panus conchatus), czubajka kania (Macrolepiota procera), skórnik aksamitny (Stereum subtomentosum). Ostoja dla wielu chronionych gatunków zwierząt, np.: ropucha szara (Bufo bufo), żaba moczarowa (Rana arvalis), puszczyk (Strix aluco), dzięcioł duży (Dendrocopos major), pleszka (Phoenicurus phoenicurus), świstunka (Phylloscopus sibilatrix), kowalik (Sitta europaea) i chrząszczy, takich jak biegacz gładki (Carabus glabratus), biegacz granulowany (Carabus granulatus), biegacz fioletowy (Carabus violaceus). Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Tuczno. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Przypisy
Rezerwat przyrody Lipiny w Puszczy Białowieskiej

Rezerwat przyrody „Lipiny w Puszczy Białowieskiej” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka (powiat hajnowski) w pobliżu Lipin, w województwie podlaskim. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 grudnia 1961 na powierzchni 24,51 ha. Obecnie zajmuje 56,34 ha. Przedmiotem ochrony rezerwatowej jest zachowanie w naturalnym stanie fragmentu Puszczy Białowieskiej ze zbiorowiskiem grądu miodownikowego. Rezerwat wytycza północno-wschodnią granicę występowania dębu bezszypułkowego (Quercus sessilis Ehrh.), który osiągnął tu wiek ponad 100 lat. W tym miejscu jest jedynym miejscem jego występowania w Puszczy. Z roślin chronionych występują tu również: lilia złotogłów, naparstnica wielkokwiatowa, buławnik czerwony. Przez rezerwat biegnie czerwony szlak turystyczny, zwany szlakiem walk partyzanckich (Hajnówka-Narewka). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia rezerwatu Encyklopedia Puszczy Białowieskiej rezerwat LIPINY. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2019-02-19].
Rezerwat przyrody Lipny Dół koło Książa Wielkiego

Rezerwat przyrody Lipny Dół koło Książa Wielkiego – leśny rezerwat przyrody w gminie Książ Wielki, w powiecie miechowskim, w województwie małopolskim. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Chrusty). Według danych z nadleśnictwa, rezerwat zajmuje powierzchnię 20,64 ha (akt powołujący podawał 20,23 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 1 lutego 1960 roku (M.P. z 1960 r. Nr 22, poz. 108 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu wielogatunkowego lasu liściastego naturalnego pochodzenia z bogatą roślinnością zielną i z licznym w niej udziałem roślin gatunków kserotermicznych oraz chronionych. Rezerwat jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej. Przypisy
Rezerwat przyrody Lipowy Jar

Rezerwat przyrody Lipowy Jar – rezerwat leśny położony w województwie warmińsko-mazurskim w powiecie oleckim, w gminie Kowale Oleckie. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 roku. Zajmuje powierzchnię 49,54 ha (akt powołujący podawał 48,50 ha). Utworzony dla zachowania drzewostanów i rzeźby terenu. Rezerwat stanowi centralny fragment Puszczy Boreckiej. Występują w nim porośnięte mchami głazy narzutowe i bogate runo. W drzewostanie można spotkać: grab, lipę drobnolistną, dąb szypułkowy, klon zwyczajny, wiąz górski, niewielkie ilości brzozy brodawkowatej, a także świerka pospolitego. W wielu miejscach na terenie rezerwatu można spotkać jaćwieskie kręgi kamienne. Przypisy
Rezerwat przyrody Lipowiec

Rezerwat przyrody Lipowiec – leśny i krajobrazowy rezerwat przyrody położony w gminie Babice w powiecie chrzanowskim w zachodniej części województwa małopolskiego, w pobliżu wsi Wygiełzów i Babice, na obszarze Nadleśnictwa Chrzanów. Rezerwat ustanowiono na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 25 listopada 1959 na powierzchni 10,44 ha; w 1965 powiększono go do 12,44 ha, natomiast obecnie podawana wielkość to 11,39 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i turystycznych naturalnego fragmentu buczyny karpackiej, rosnącej na Garbie Tenczyńskim Wyżyny Krakowskiej oraz zachowanie piękna krajobrazu z ruinami średniowiecznego Zamku Lipowiec. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 26,28 ha. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną (10,61 ha) i krajobrazową (0,58 ha). Lasy bukowe w rezerwacie, lokalnie nazywane Czarnym Lasem, mają od 120 do 160 lat. Występują tu także sosna, grab i bez czarny, a w runie – 24 chronione gatunki roślin naczyniowych oraz 11 gatunków mchów. Do bardzo rzadkich gatunków występujących na terenie rezerwatu należy kruszczyk drobnolistny (gatunek storczyka). Zobacz też Nadwiślański Park Etnograficzny Przypisy Bibliografia Rezerwaty przyrody województwa katowickiego. Pod redakcją: Wojciech Beblo, Stanisław Wika. Wydawnictwo Planta - Krzeszowice, 1996. ISBN 83-903466-4-8. (pol.).
Rezerwat przyrody Lipówka

Rezerwat przyrody Lipówka – leśny rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat bocheński, gmina Drwinia); na obszarze Puszczy Niepołomickiej. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Niepołomice. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 grudnia 1957 roku. Według danych z nadleśnictwa, zajmuje powierzchnię 25,73 ha (akt powołujący podawał 24,95 ha). Środowisko przyrodnicze ma charakter naturalny, zbliżony do pierwotnego. Ochronie podlega starodrzew – grąd Tilio-Carpinetum. Występują chronione gatunki roślin: konwalia majowa, kruszczyk siny, kruszyna pospolita, przytulia wonna, wawrzynek wilczełyko. Rezerwat należy do najcenniejszych leśnych rezerwatów przyrody w skali Polski, porównywalny jest do Puszczy Białowieskiej pod względem naturalności drzewostanu i bogactwa roślin oraz grzybów. Rezerwat włączono do programu Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk „Lipówka” PLH120010. Wraz z sąsiednimi rezerwatami przyrody: Dębina, Gibiel, Długosz Królewski, Wiślisko Kobyle wchodzi w skład obszaru specjalnej ochrony ptaków „Puszcza Niepołomicka” PLB120002. Przypisy
Rezerwat przyrody Lisiny Bodzechowskie

Rezerwat przyrody Lisiny Bodzechowskie – rezerwat leśny w gminie Bodzechów, w powiecie ostrowieckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 36,63 ha (akt powołujący podawał 31,80 ha) Rok utworzenia: 1959 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 5.05.1959, M.P. z 1959 r. Nr 59, poz. 291 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 019 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: las mieszany o charakterze naturalnym porastający jary lessowe Rezerwat obejmuje wydzielenia 227 i 228 w leśnictwie Przyborów (obręb Ćmielów, nadleśnictwo Ostrowiec Świętokrzyski), a granicę stanowi kręta linia oddzielająca las od otaczających go pól uprawnych. Rezerwat stanowi zabezpieczenie przed erozją dla stromych skarp, jarów i wąwozów. Występują tu również ciekawe, rzadkie odmiany zbiorowisk grądowych. Rośnie tu głównie lipa drobnolistna, dąb szypułkowy i wiąz górski, ale także jawor, klon zwyczajny i sosna zwyczajna. Na terenie rezerwatu doliczono się około 190 gatunków roślin naczyniowych, ale tylko 11 z nich zaliczanych jest do gatunków rzadkich i chronionych, m.in. parzydło leśne i lilia złotogłów. Przypisy
Rezerwat przyrody Liski (powiat chełmski i hrubieszowski)

Liski – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Białopole (powiat chełmski) oraz Horodło (powiat hrubieszowski) w województwie lubelskim. Leży w granicach Strzeleckiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Strzelce. powierzchnia (według aktu powołującego) – 93,37 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 93,37 ha rok utworzenia – 1978 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 października 1978 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 33, poz. 126). cel ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie drzewostanu dębowego oraz dębowo-sosnowego naturalnego pochodzenia. W rezerwacie występują takie zbiorowiska roślinne jak: grąd typowy, grąd niski, las mieszany świeży oraz zbiorowisko zastępcze ze świerkiem. Oprócz dominujących w drzewostanie sosen i dębów szypułkowych, rosną tu też brzozy, graby i czereśnie. Podszyt tworzą leszczyna, bez koralowy i grab. W runie występują następujące gatunki roślin objętych ochroną: kruszczyk szerokolistny, miodownik melisowaty, pluskwica europejska, lilia złotogłów, orlik pospolity, wawrzynek wilczełyko. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Liski (powiat bialski)

Liski – leśny rezerwat przyrody w gminie Drelów, w powiecie bialskim, w województwie lubelskim. Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Międzyrzec, w leśnictwie Bereza, na południowy wschód od Międzyrzeca Podlaskiego, przy drodze wojewódzkiej nr 813. powierzchnia (według aktu powołującego) – 128,84 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 129,03 ha rok utworzenia – 1981 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1981 r. Nr 29, poz. 271 (ISAP)). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie lasu o charakterze naturalnym z licznymi zespołami roślinnymi oraz gatunkami roślin rzadkich i chronionych. W 1998 roku na terenie rezerwatu utworzono ścieżkę przyrodniczo-edukacyjną o długości około 3 km, przeznaczoną do ruchu pieszego. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Liwocz

Rezerwat przyrody Liwocz – rezerwat przyrody znajdujący się na gruntach miejscowości Lipnica Dolna (gmina Brzyska) i Lipnica Górna (gmina Skołyszyn), w powiecie jasielskim, w województwie podkarpackim. Leży na terenie Nadleśnictwa Kołaczyce. Jest to rezerwat częściowy. numer według rejestru wojewódzkiego – 89 dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 04.42.443 powierzchnia – 84,36 ha (akt powołujący podawał 84,23 ha) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich lokalizacja – południowe stoki góry Liwocz (562 m n.p.m.) przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zbiorowiska roślinne typowe dla wyższych partii Pogórza Ciężkowickiego oraz stanowiska roślin i zwierząt chronionych. Zbiorowiska leśne rezerwatu reprezentuje przede wszystkim żyzna buczyna karpacka, występująca tu w formie reglowej jak i podgórskiej. W runie rezerwatu rosną m.in. paprotnik kolczysty, goryczka trojeściowa, wroniec widlasty, śnieżyczka przebiśnieg, sałatnica leśna, orlik pospolity, miesiącznica trwała, kilku gatunków z rodziny storczykowatych i wiele innych. Występuje tu też rzadki krzew – kłokoczka południowa. Faunę reprezentują m.in.: puszczyk uralski, puszczyk zwyczajny, krogulec, grubodziób, dzięcioł białogrzbiety, salamandra plamista, paź żeglarz, żmija zygzakowata, jaszczurka żyworodna, jaszczurka zwinka, ryjówka aksamitna. Rezerwat leży na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Liwocz” PLH180046. Przypisy Linki zewnętrzne Liwocz. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-23].
Rezerwat przyrody Lubaty

Rezerwat przyrody Lubaty – wodny rezerwat przyrody utworzony w 1987 r. na terenie gminy Gostynin, leśnictwa Choinek, nadleśnictwa Gostynin. Zajmuje powierzchnię 33,50 ha. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego krajobrazu jeziora Lubaty wraz z otaczającymi je bagnami i lasami. Rezerwat znajduje się na terenie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Lubcza

Rezerwat przyrody Lubcza – rezerwat florystyczny na terenie Miechowsko-Działoszyckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na północny wschód od miejscowości Lubcza, w gminie Wodzisław, w powiecie jędrzejowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 6,96 ha (akt powołujący podawał 6,50 ha) Rok utworzenia: 1959 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 5.05.1959; M.P. z 1959 r. Nr 51, poz. 242 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 017 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: stanowiska miłka wiosennego (Adonis vernalis), będącego reliktem roślinności stepowej Rezerwat położony jest na południowym zboczu niewielkiego wzniesienia, zbudowanego z margli kredowych, przykrytych cienką warstwą lessu. Liczba gatunków występujących tu roślin naczyniowych jest niewielka. Występują dwa typy fitocenoz – grąd typu Tilio-Carpinetum oraz okrajkowa postać murawy kserotermicznej z klasy Festuco-Brometea. Przypisy
Rezerwat przyrody Lubiaszów

Rezerwat przyrody Lubiaszów – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gmin Sulejów i Wolbórz, w powiecie piotrkowskim, w województwie łódzkim, w pobliżu miejscowości Lubiaszów. Znajduje się w granicach Sulejowskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 202,49 ha. Utworzony został w 1958 roku w celu zachowania fragmentu lasu mieszanego z dużym udziałem jodły, która stanowi pozostałość lasu pierwotnego na Wyżynie Łódzkiej z licznymi roślinami objętymi ochroną gatunkową. Ochronie podlega najlepiej zachowany w tej części Polski obszar roślinności leśnej zróżnicowany na cztery typy fitocenoz: grąd jodłowy, grąd typowy, świetlista dąbrowa i dębowo-jodłowy bór mieszany, z czego najważniejszy jest tzw. „czarny las”, czyli grąd jodłowy. W rezerwacie występują stare drzewostany jodły w wieku do 150 lat, o wysokości ponad 35 m; grupa modrzewia polskiego w wieku 140 lat o wysokości 40 m oraz 200-letnie dęby. Wszystkie z tych drzew spełniają kryteria pomników przyrody. Flora naczyniowa rezerwatu liczy około 350 gatunków w tym duża część gatunków roślin chronionych. Zalicza się do nich między innymi: bluszcz pospolity, barwinek pospolity, kopytnik, lilia złotogłów, naparstnica zwyczajna, orlik pospolity, pluskwica europejska, wawrzynek wilczełyko, storczyki i widłaki. Cały ekosystem rezerwatu jest interesującym terenem badań nad ekologią biocenoz leśnych oraz rolą w środowisku licznych gatunków roślin i zwierząt. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Rezerwaty Ziemi Piotrkowskiej Wyd. ZNPK Moszczenica 1998.
Rezerwat przyrody Lubsza

Rezerwat przyrody „Lubsza” – leśny rezerwat przyrody w powiecie brzeskim, w gminie Lubsza (województwo opolskie). Położony jest na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego i obszaru Natura 2000 „Lasy Barucickie”, około 3 km na północny wschód od wsi Lubsza, przy szosie do Rogalic, w oddziałach nr 254-d i 255-d w nadleśnictwie Brzeg. Od marca 2018 roku jego powierzchnia wynosi 16,48 ha (wcześniej 15,85 ha). Został utworzony w 1958 r. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych pozostałości naturalnego lasu mieszanego z udziałem buka i dębu. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 66 gatunków roślin naczyniowych. Żaden z nich nie podlega obecnie ochronie gatunkowej (do 2014 roku objęte ochroną były występujące tu przylaszczka pospolita i konwalia majowa). Występują tu chronione gatunki chrząszczy saproksylicznych: jelonek rogacz, pachnica dębowa, ciołek matowy i wynurt. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przez teren rezerwatu przebiegają znakowany żółtym kolorem szlak turystyczny i ścieżka dydaktyczna. Przypisy
Rezerwat przyrody Lucień

Rezerwat przyrody Lucień – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1987 r. na terenie gminy Gostynin. Zajmuje powierzchnię 55,44 ha. Rezerwat znajduje się w granicach Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego i obejmuje północno-wschodnie brzegi Jeziora Lucieńskiego oraz pobliskie zbiorowiska leśne. Celem ochrony jest zachowanie naturalnych zbiorowisk boru mieszanego oraz fragmentu olsu ze znacznym udziałem jesionu. Przypisy
Rezerwat przyrody Lupa

Rezerwat przyrody Lupa – leśny rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Dobra, w gminie Sieniawa, w powiecie przeworskim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego: 1 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 19 marca 1953 r. (M.P. z 1953 r. Nr 30, poz. 387 (ISAP)) powierzchnia: 4,12 ha (akt powołujący podawał 4,23 ha) rodzaj rezerwatu: leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów mieszanych nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego): fragment lasów z charakterystycznym dla tej dzielnicy drzewostanem wielogatunkowym, posiadającym cechy zespołu naturalnego Występują tu pomnikowe (140–180 lat) okazy jodły pospolitej (Abies alba), buka (Fagus silvatica), dębu (Quercus robur) i sosny (Pinus sp.). Przypisy Linki zewnętrzne Lupa. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-19]. Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Sieniawa – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-08-19].
Природний заповідник "Люпа"

Природний заповідник «Люпа» — лісовий заповідний поблизу села Добра на території гміни Сінява, у Переворському повіті Підкарпатського воєводства. Розташований на Тарногородському плато. Є частиною масиву Сінявських лісів, лісництво Вітольдівка. номер у воєводському реєстрі: 1 площа заповідника: 4,23 гектари нормативна база: рішення Міністерства лісництва і лісового господарства M.P. 1953.30.387, тобто заповідник створений 1953 року. вид заповідника: лісовий предмет охорони: фрагмент характерного для цієї місцевості деревостану мішашого, зі старими деревами (140—180 років): ялиця біла (Abies alba), бук(Fagus silvatica), дуб (Quercus robur), сосна (Pinus sp.). Всього 11 важливих видів. Деревостан заповідника нагадує прастару Сандомирську пущу. Деякі дерева мають навіть 200 років. Важливість заповідника підняла питання про розширення його площі до 20 га. Також обмежений рух автотранспорту по асфальтовій дорозі біля заповідника. Джерела Рішення Міністерства лісництва і лісового господарства, Monitor Polski (1953 r, Nr 30, Poz. 387) Посилання Зелене Підкарпаття. Люпа [1] (пол.)
Rezerwat przyrody Lutowo

Rezerwat przyrody Lutowo – rezerwat leśny o powierzchni 19,39 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie sępoleńskim, gminie Sępólno Krajeńskie. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 29,90 ha. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się w pobliżu styku granic trzech województw: kujawsko-pomorskiego, pomorskiego i wielkopolskiego, na północ od drogi powiatowej z Czyżkówka do Lutówka. Rezerwat jest położony w obrębie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje fragment boru bagiennego leżący na terenie Nadleśnictwa Lutówko (leśnictwo Gaj). Historia Rezerwat został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 stycznia 1963 roku (Monitor Polski Nr 13 poz. 75 z dnia 16 lutego 1963 roku). Charakterystyka Rezerwat chroni bór bagienny na torfowisku przejściowym, ze stanowiskiem sosny bagiennej. Typ lasu ukształtowały warunki siedliska: bagienne gleby i wysoki poziom wody gruntowej. Charakterystyczna jest budowa systemu korzeniowego sosen, płaskiego i płytko usytuowanego w glebie. W północnej, suchszej części rezerwatu w podszycie występuje kruszyna. W runie występują m.in.: mchy torfowce, bagno zwyczajne, wełnianka pochwowata, borówka pijanica, wrzos pospolity oraz daleko na południe wysunięte stanowisko bażyny czarnej. Szlak turystyczny Przez rezerwat przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Krajeńskich” Sypniewo – Witkowo 29 km. Zobacz też Krajeński Park Krajobrazowy Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Machnowska Góra

Rezerwat przyrody Machnowska Góra – stepowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Lubycza Królewska, w powiecie tomaszowskim w województwie lubelskim. Powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 25,30 ha Rok utworzenia: 2003 Dokument powołujący: Rozporządzenie nr 81 Wojewody Lubelskiego z 17 grudnia 2003 w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2003 r. Nr 213, poz. 4044). Cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowisk kserotermicznych z licznymi chronionymi i gatunkami flory i fauny. Dominują zbiorowiska muraw kserotermicznych o charakterze stepowym Festuco-Brometea. Występują tu takie rzadkie i chronione gatunki roślin jak: goryczka krzyżowa, storczyk purpurowy, storczyk kukawka, szafirek miękkolistny, dziewięćsił popłocholistny. Przypisy