NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Uchorowo

Uchorowo (prononciation : [uxɔˈrɔvɔ]) est un village polonais de la gmina de Murowana Goślina dans le powiat de Poznań de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 11 kilomètres au nord-ouest de Murowana Goślina (siège de la gmina) et à 28 kilomètres au nord de Poznań (siège du powiat et capitale régionale). Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Uchorowo est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Références Portail de la Pologne
Uchorowo

Uchorowo è una frazione della Polonia, frazione di Murowana Goślina, distretto di Poznań, voivodato della Grande Polonia. Geografia fisica Sorge a circa 10 km a nord-ovest di Murowana Goślina, sulla strada per Oborniki. Storia La prima volta che questo paese fu menzionato in uno scritto è nel 1388. Vi abitano 500 persone. Le principali attrazioni sono un maniero risalente al XIX secolo (restaurato l'ultima volta nel 1987), una cappella neo-gotica datata 1890. La frazione precedentemente aveva una parrocchia e una scuola elementare. Ambiente naturale A circa 3 km sud-ovest da Uchorowo, prima della frazione di Szymankowo, c'è la riserva naturale Śnieżycowy Jar, fondata nel 1975 e nota soprattutto per il grande numero di fiocchi di neve primaverili (Leucoium vernum), fiori che nascono verso la fine di febbraio e l'inizio di marzo. Questo è uno dei pochi posti in Polonia dove questo fiore è stato trovato. Questo parco è stato pensato nel XIX secolo per proteggere queste specie di fiori rari. Bibliografia N. Kulse, Z. Wojczak: "Murowana Goślina i okolice" - (pubblicazione locale) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Uchorowo Collegamenti esterni (PL) Comune di Murowana Goślina, su murowana-goslina.pl. URL consultato il 19 marzo 2008 (archiviato dall'url originale il 6 maggio 2008).
Ухорово

Ухорово (пол. Uchorowo) — село в Польщі, у гміні Мурована Ґосліна Познанського повіту Великопольського воєводства. Населення — 485 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Познанського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Lwówek Wąskotorowy

Lwówek Wąskotorowy – nieczynna stacja kolei wąskotorowej w Lwówku, w powiecie nowotomyskim, w województwie wielkopolskim, w Polsce. Została otwarta w 1886 roku razem z linią z Opalenicy do Lwówka. Linia ta została zamknięta dla ruchu pasażerskiego w 1995 roku. W 2006 rozebrane zostało torowisko. Zobacz też Lwówek Przypisy Linki zewnętrzne Lwówek Wąskotorowy w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Erlöserkirche (Posen)

Die Kirche des Heiligen Erlösers (polnisch Kościół Najświętszego Zbawiciela) in Posen wurde in den Jahren 1866–1869 im neogotischen Stil nach Entwürfen des 1865 verstorbenen Architekten und hochrangigen preußischen Baubeamten Friedrich August Stüler als St.-Pauli-Kirche für eine Kirchengemeinde in der evangelisch-unierten Kirchenprovinz Posen erbaut. Nach dem Wechsel Posens ins wiedererstandene Polen gehörte die Kirchengemeinde zur Unierten Evangelischen Kirche in Polen. Nach Ende des Zweiten Weltkriegs 1945 mit Flucht und Vertreibung der meisten Gemeindemitglieder übernahm das Erzbistum Posen die Erlöserkirche und weihte sie dann als römisch-katholisches Gotteshaus. Die Sanierung der Kirche nach dem eingetretenen Schaden während der Schlacht um Posen dauerte bis 1964. Das Gebäude steht seit 1984 unter Denkmalschutz. Literatur Jerzy Sobczak: Kościoły Poznania. Wydawnictwo Debiuty, Posen 2006, ISBN 83-922466-4-0. Weblinks Historische Postkarten mit der Pauli-Kirche Herder-Institut Fotografien der St. Pauli-Kirche Einzelnachweise
Polish Medical Air Rescue

The Polish Medical Air Rescue (Polish: Lotnicze Pogotowie Ratunkowe, lit. 'Aerial Emergency Medical Service', LPR) is an air ambulance service providing Poland with helicopter emergency medical services within the State Medical Rescue, publicly funded system of urgent medical care, and aerial patient transfer services that can be requested by any health care provider. Other Polish institutions providing air ambulance services include Tatra Volunteer Search and Rescue with its PZL W-3 Sokół helicopter and SAR units of Polish Navy. Fleet Source: Operations LPR operates 21 permanent and one seasonal HEMS bases throughout Poland. There's at least one permanent base in each of the voivodeships. Source: Patient transfer team and its 4 airplanes are stationed at the Warsaw Chopin Airport and are on duty 24 hour a day seven days a week. Notes See also Emergency medical services in Poland Health care in Poland References External links Polish Medical Air Rescue (official website)
Lotnicze Pogotowie Ratunkowe

Lotnicze Pogotowie Ratunkowe — польская служба санитарной авиации, работающая в структуре польской системы здравоохранения. Служба выполняет задачи неотложной медицинской помощи и перевозки больных в экстренных случаях и в труднодоступных или отдалённых местностях. В парке службы LPR состоят вертолёты EC135 и два самолёта Piaggio P.180 Avanti. Вертолёты размещены в городах Краков, Щецин, Гданьск, Варшава, Белосток, Быдгощ, Гливице, Кельце, Кошалин, Люблин, Лодзь, Ольштын, Плоцк, Познань, Санок, Сувалки, Вроцлав, Зелёна-Гура, Гожув-Велькопольски, Кошалин. 30 июня 2010 года в аэропорту Краков-Балице (пол. Port lotniczy Kraków-Balice) состоялась церемония подписания документа о передаче прав на землю, на которой будут построены ангар, технические и служебные помещения Краковского центра LPR. Примечания Ссылки Сайт LPR
Galeria Północna

Galeria Północna – wielkopowierzchniowe centrum handlowe znajdujące się przy ul. Światowida 17 w Warszawie na osiedlu Tarchomin w dzielnicy Białołęka. Opis Budowę obiektu rozpoczęto w połowie 2015. Został on zaprojektowany przez pracownię APA Wojciechowski i izraelskie biuro projektowe Moshe Tzur. Bryła budynku utrzymana jest w kolorze białym. Galeria Północna rozpoczęła działalność 14 września 2017. Jest galerią tzw. czwartej generacji (oprócz funkcji handlowej pełni także funkcje rekreacyjną i rozrywkową). Ma powierzchnię ok. 64 000 metrów kwadratowych oraz ponad 2000 miejsc parkingowych. W 2020 działało w niej m.in. 200 sklepów i punktów usługowych, 13 restauracji i barów i 11-salowe kino Cinema City. Na dachu obiektu znajduje się ogród, skatepark i siłownia plenerowa. Wewnątrz ustawiono 22-metrową rzeźbę „Wir” autorstwa Oskara Zięty. Właścicielem centrum jest spółka Globe Trade Centre. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Baza tarczy antyrakietowej w Redzikowie

Baza wojskowa wsparcia US Navy w Redzikowie (dokł. Instalacja Przeciwrakietowa Aegis Ashore Missile Defense System (AAMDS) w Redzikowie) – amerykańska baza tarczy antyrakietowej sił powietrznych oraz europejskiej infrastruktury NATO w okolicach Redzikowa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w województwie pomorskim. Obok analogicznej bazy przeciwrakietowej w rumuńskim Deveselu, stanowi część amerykańskiego systemu antybalistycznego służącego obronie przed pociskami balistycznymi średniego i pośredniego zasięgu, w ramach jego natowskiego naziemnego komponentu obrony antybalistycznej Aegis Ashore. Oficjalna inauguracja budowy tarczy antyrakietowej w Redzikowie odbyła się 13 maja 2016. Pierwotnie obiekt miał być ukończony w 2018. Po kilkuletnich opóźnieniach w budowie, baza osiągnęła status operacyjny 15 grudnia 2023. Oficjalne otwarcie bazy miało miejsce 13 listopada 2024. Podstawę prawną wykorzystania bazy przez Stany Zjednoczone stanowi umowa sporządzona 20 sierpnia 2008 (wraz z protokołem zmieniającym umowę sporządzonym w Krakowie dnia 3 lipca 2010) zawarta pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Polską. Określa ona bazę jako teren zamknięty na terytorium Polski w miejscowości Słupsk-Redzikowo na terenie dawnego lotniska wojskowego Słupsk-Redzikowo. Według umowy celem bazy jest rozmieszczenie na jej terenie antybalistycznych rakiet przechwytujących. Baza zapewnia bezpieczeństwo państw NATO i UE, w tym Polski i USA, przed zagrożeniami ataku rakietami balistycznymi z powietrza. Zobacz też Przypisy Linki zewnętrzne Tekst Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczącej rozmieszczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej antybalistycznych obronnych rakiet przechwytujących, sporządzonej w Warszawie dnia 20 sierpnia 2008 r., oraz Protokół zmieniający Umowę
Rondo Grzegórzeckie w Krakowie

Rondo Grzegórzeckie – jednopoziomowe skrzyżowanie w Krakowie zlokalizowane na wschód od Starego Miasta u zbiegu ulic Grzegórzeckiej, al. Powstania Warszawskiego, al. Pokoju i Kotlarskiej. Historia Jako skrzyżowanie powstało w 1955 roku, kiedy to przerwano bieg ulicy Grzegórzeckiej, by utworzyć nową ulicę – Aleję Pokoju. Wtedy wybudowano również Aleję Powstania Warszawskiego (pod nazwą „Aleja Powstańców Warszawy”). Przez skrzyżowanie kursowały wówczas tramwaje wzdłuż wszystkich trzech wymienionych wyżej ulic. W latach 70. skrzyżowanie zmieniono w rondo. Było to świeżo po wydłużeniu alei Pokoju od Dąbia do równie nowo powstałego Ronda Czyżyńskiego. Rondo Grzegórzeckie stało się wówczas częścią jednej z arterii komunikacyjnych łączącej centrum Krakowa z Nową Hutą. W latach 80. do tego ronda została podłączona ślepa, pomyślana przyszłościowo ulica Kotlarska, która w 2001 roku została połączona z Zabłociem poprzez Most Kotlarski. Rondo Grzegórzeckie zostało gruntownie przebudowane w 2008 roku, a w 2010 zostało do niego od ulicy Kotlarskiej podłączone nowe torowisko od pętli „Mały Płaszów”. Komunikacja Rondo Grzegórzeckie jest jednym z najważniejszych węzłów komunikacyjnych w Krakowie. Obecnie rondo posiada 3 pasy ruchu i przepustowość rzędu 6 tys. pojazdów na godzinę. Rondo ma funkcję samooczyszczania tzn. każdy pas ruchu wyprowadza poza rondo, żeby na nim pozostać, trzeba zmieniać pasy ruchu. Przez rondo przebiega II obwodnica Krakowa w ciągu ulicy Kotlarskiej i alei Powstania Warszawskiego. Przebiegają przez nie trasy licznych linii tramwajowych i autobusowych krakowskiej komunikacji miejskiej, m.in. trasa Krakowskiego Szybkiego Tramwaju. Zobacz też Rondo Mogilskie Przypisy
Sternwarte (Krakau)

Die Nikolaus-Kopernikus-Sternwarte der Jagiellonen-Universität (poln. Obserwatorium Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika Uniwersytetu Jagiellońskiego) in Krakau ist eine Sternwarte an der ul. Orla 171 am Wolski-Wald im Stadtteil Zakamycze (Wola Justowska). Sie befindet sich im Fort 38 Skała der Festung Krakau. Geschichte Die Sternwarte entstand 1792 und befand sich zunächst im Collegium Śniadeckiego an der ul. Mikołaja Kopernika 27 in der Krakauer Innenstadt, Stadtteil Wesoła. Bereits in den 1920er Jahren wurde auf dem Fort 38 Skała eine Sternwarte eingerichtet, diese jedoch 1944 von den deutschen Besatzern niedergebrannt. Die neue Sternwarte im Fort 38 Skała wurde seit 1953 betrieben. Weblinks Offizielle Homepage (polnisch)
Stary Dom w Wierzchosławicach

Stary Dom w Wierzchosławicach – wiejska chata kryta strzechą z 1814 roku, miejsce narodzin Wincentego Witosa. Przykład budownictwa wiejskiego z XIX wieku, jeden z najstarszych zabytków tego typu w powiecie tarnowskim. Lokalizacja Budynek znajduje się w Wierzchosławicach, w przysiółku Dwudniaki, na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Obecnie w budynku, oddalonym około 500 m od nowej zagrody, mieści się część ekspozycji Muzeum Wincentego Witosa w Wierzchosławicach. Historia Dom został wybudowany w 1814 roku, świadczy o tym data wyryta na drewnianej belce nad izbą. Należał do rodziny Witosów. W 1874 roku urodził się w nim Wincenty Witos, przyszły premier II Rzeczypospolitej. W 1913 roku Wincenty przeprowadził się do nowego domu, w którym obecnie mieści się główna siedziba muzeum. Po śmierci ojca Witosa obiekt przeszedł w ręce brata Wincentego, Andrzeja, który w roku 1921 sprzedał zagrodę. Pół wieku później, w 1971 roku, rodzina Witosa przy wsparciu działaczy ludowych odkupiła dom i przeznaczyła go na cele muzealne. Od 2012 roku zagroda jest własnością Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Wincentego Witosa. W 2014 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków województwa małopolskiego. Rok później rozpoczął się kapitalny remont budynku, wszystkie roboty wykonywano dawnymi metodami, ręcznie i przy pomocy tradycyjnych narzędzi. Opis zagrody Chata Witosów to dom szerokofrontowy z wejściem usytuowanym w ścianie frontowej. Zbudowano go na planie prostokąta. Ma jednotraktowy układ pomieszczeń, w którym część mieszkalna i gospodarcza znajdowały się pod jednym dachem. Ściany domu zbudowano z drewnianych belek ułożonych w konstrukcji węgłowej. Oblepiono je z obu stron gliną i pobielono wapnem. Dwuspadowy dach pokryto strzechą wykonaną z żytniej słomy. Początkowo dom składał się z sieni,stajenki oraz izby, za którą mieściła się komora (spiżarnia). Później stajenkę przerobiono na małą izbę. Przybudówka z boku chaty pełniła funkcję stodoły. Przed domem znajduje się studnia z żurawiem. Obejście ogrodzono drewnianym płotem. W izbie zachował się murowany, oblepiony gliną piec z okapem i zapieckiem do spania. Wyposażenie domu stanowią eksponaty etnograficzne pochodzące z dawnych wierzchosławickich zagród chłopskich. Zobacz też Zagroda Wincentego Witosa Przypisy
Hotel Bazar

Bazar ist ein historisches Gebäude und ehemaliges Hotel in Poznań. Es befindet sich im Zentrum der Stadt, nicht weit vom Alten Markt, in der Paderewski-Straße. Geschichte Das 1841 durch die Gesellschaft „Bazar Poznański“ erbaute Hotel war ein Stützpunkt der polnischen Unabhängigkeitsbewegung. Das Hotelrestaurant besuchte u. a. Karol Marcinkowski, hier begann auch die Geschäftskarriere von Hipolit Cegielski. Die am 26. Dezember 1918 aus dem Fenster von Bazar gehaltene Rede von Ignacy Jan Paderewski wurde zum Auslöser des Großpolnischen Aufstands. Während der deutschen Besatzung Polens 1939 bis 1945 hieß das Hotel „Posener Hof“. Im Laufe der Schlacht um Posen 1945 wurde das Gebäude zerstört. Nach dem Krieg baute man das Gebäude im sozialistischen Stil wieder auf und übergab es 1950 dem staatlichen Hotel- und Touristik-Unternehmen Orbis. Im Jahre 1990 übernahm die Gesellschaft „Bazar Poznański“ das Hotel zurück und renovierte es. Das Gebäude beherbergt z. Z. ein Restaurant, Konferenzräume, Büros und Boutiquen. Weblinks Website von Bazar Einzelnachweise
Базар (гостиница)

Гостиница Ба́зар (пол. Hotel Bazar) — историческое здание в Познани, Польша. В XIX веке и начале XX века в гостинице Базар размещались различные польские общественные, коммерческие организации, проживали общественные польские деятели, которые сыграли значительную роль в сохранении и развитии польского самосознания на территории Королевства Пруссии. История 24 июня 1838 года по инициативе познанского врача Кароля Марцинковского, землевладельцев Юзефа Лубеньского, Мацея Мельжинского и других лиц был создано акционерное общество «Spółka Akcyjna Bazar». Уставной деятельностью общества было содействие общественным инициативам в Познани. Одним из условий общества было принятие в его члены только поляков. Часть прибыли предполагалось передавать на социальные нужды городского населения. В конце 1838 года комитет общества одобрил строительство гостиницы Базар, в которой предполагалось разместить номера для проживания, различные торговые точки и мастерские для польских ремесленников. Проект здания разработали архитекторы Е. Штойденер и А. Кжижановский. Строительство Базара закончилось в 1842 году. Гостиница Базар в то время стала самым крупным общественным зданием в Познани после императорского замка. После строительства в Базаре разместились польские организации Центральная сельскохозяйственная ассоциация, Крестьянский банк, Товарищество помощи науке, Общество народных исследований, Познанское общество друзей науки. В Базаре были созданы польские газеты Dziennik Poznański и Kurier Poznański. Здесь также была размещена избирательная комиссия, которая подготовила список кандидатов для польского Сейма и парламента прусского королевства. Общество «Spółka Akcyjna Bazar» сплачивало вокруг себя польских патриотов из различных социальных слоёв, поэтому оно находилось под пристальным вниманием прусских властей. В 1848 году в Базаре был основан Народный комитет, который исполнял функции польского правительства во время восстания 1848-го года. 27 декабря 1918 года в гостинице жил Игнаций Падеревский, чья бурная речь с окна привела к Великопольскому восстанию. Между двумя мировыми войнами в гостинице Базар располагался ресторан, славившийся своей коллекцией вин. В 1945 году гостиница пострадала от пожара и была восстановлена в 1950 году. В 1990 году гостиница Базар была возвращена своим прежним владельцам. Источник Witold Jakóbczyk, W poznańskim Bazarze 1838—1939, Poznań 1986. Maciej Roman Bombicki, Bazar poznański: lata świetności, Poznań 1995. Галерея Ссылки Официальный сайт (пол.) Mieczysław Adam Skałkowski Bazar Poznański. Zarys stuletnich dziejów (1838—1938), Poznań 1938 (пол.)
Банковский гарантийный фонд

Банковский гарантийный фонд (пол. Bankowy Fundusz Gwarancyjny, BFG) — польский фонд гарантирования вкладов. Система страхования вкладов регулируется Законом от 14 декабря 1994 года «О Банковском гарантийном фонде». В систему гарантирования депозитов включены польские коммерческие, кооперативные и государственные банки. В систему гарантирования вкладов не входят кооперативные сберегательно-кредитные кассы и Национальный банк Польши. Также в данную систему имеют возможность вступить банки Европейского союза. Фонд осуществляет свою деятельность следующим образом: фонд устанавливает для банков определённые квоты, и они, в свою очередь, накапливают часть средств в виде фондов защиты гарантированных средств. Фонды защиты гарантированных средств создают все банки, являющиеся участниками системы гарантирования. В случае объявления судом о банкротстве банка правомочным лицам выплачивается гарантированная сумма. С 1 января 2011 года верхняя граница выплат увеличена до 100 тысяч евро. Ссылки bfg.pl (пол.) — официальный сайт Банковского гарантийного фонда Закон от 14 декабря 1994 года «О Банковском гарантийном фонде» (пол.)
Wyszniwka (obwód wołyński)

Wyszniwka (ukr. Вишнівка; do 1963 Opalin) – wieś na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, w rejonie kowelskim, nad Bugiem, niedaleko granicy z Polską. W 2024 roku liczyła 70 mieszkańców. Historia Miasto Opalin zostało erygowane przez marszałka wielkiego koronnego, ówczesnego starosty hrubieszowskiego Łukasza z Bnina Opalińskiego w 1638. 15 czerwca 1638 w Warszawie król zatwierdził tę fundację, lokując miasto na prawie niemieckim. Jan III Sobieski 9 czerwca 1687 ponownie lokował Opalin na prawie magdeburskim. Opalin był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. W 1920 roku pod Opalinem toczyły się walki polskiego 25 pułku piechoty z oddziałami sowieckiej 25 Dywizji Strzelców. W II Rzeczypospolitej Opalin posiadał status miasteczka i należał do wiejskiej gminy Huszcza w powiecie lubomelskim, w województwie wołyńskim. W 1921 liczył 1226 mieszkańców. W 1927 roku Mateusz Kruk, rolnik, został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi za wymierny wkład w odbudowę kościoła Do 1942 roku miejscowość była zdominowana narodowościowo przez Ukraińców i Żydów (po około 600 osób); Polaków żyło kilkanaście rodzin. 2 października 1942 roku policjanci ukraińscy dowodzeni przez Niemców rozstrzelali Żydów z Opalina i okolic na miejscowym kirkucie. Po wojnie miejscowość weszła w struktury administracyjne Związku Radzieckiego. W 1963 roku otrzymała nazwę Wyszniwka. Do 2020 w rejonie lubomelskim. Kościół św. Antoniego Padewskiego Pierwotny kościół w Opalinie prawdopodobnie powstał równocześnie z lokacją miasta lub nieco później. W czasie bezkrólewia wiosną 1648 Kozacy spalili świątynię oraz nowo wybudowaną plebanię. Tenutariusz Opalina Marek Matczyński wystawił na miejscu zrujnowanej kaplicy nowy kościół drewniany. W 1868 świątynia została zamknięta przez władzę rosyjską. Drewniany kościół rzymskokatolicki pw. św. Antoniego Padewskiego w Opalinie został w 1943 spalony przez UPA. Zobacz też Cmentarz żydowski w Opalinie Przypisy Linki zewnętrzne Opalin, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 411 .
Vîșnivka, Liuboml

Vîșnivka (în ucraineană Вишні́вка) este un sat în comuna Hușcea din raionul Liuboml, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Vîșnivka era vorbitoare de ucraineană (99,25%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Вишневка (Волынская область)

Вишневка (укр. Вишнівка) — село в Ровненской сельской общине Ковельского района Волынской области Украины. До 1963 — Старый Опалин. До 2020 года входило в Любомльский район. Село находится на правом берегу реки Западный Буг, по которой проходит Польско-украинская граница. Код КОАТУУ — 0723381002. Население по данным 2024 года составляет 70 человека. Почтовый индекс — 44330. Телефонный код — 3377. Занимает площадь 0,57 км². Ссылки Вишневка на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Вишнівка (Ковельський район)

Вишні́вка — село в Україні, у Рівненській сільській громаді Ковельського району Волинської області. До 1963 року село носило назву Старий Опалин. Населення становить 70 осіб. Історія У 1906 році Опалин, містечко Гущанської волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 78 верст, від волості 3. Дворів 222, мешканців 1614. До 18 липня 2017 року село підпорядковувалось Гущанській сільській раді Любомльського району Волинської області. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Рівненської сільської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Любомльського району, громада увійшла до складу Ковельського району. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 181 особа, з яких 74 чоловіки та 107 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкали 133 особи. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Джерела Список населених місць Волинскої губернії. — Житомир: Волинська губернська типографія, 1906. —- 219 с. Посилання Погода в селі Вишнівка [Архівовано 19 грудня 2011 у Wayback Machine.]
Naturwissenschaftliche Universität Breslau

Die Naturwissenschaftliche Universität Breslau (polnisch: Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu, offizielle englische Eigenbezeichnung Wrocław University of Environmental and Life Sciences) ist eine staatliche Universität in der polnischen Stadt Breslau (Wrocław) mit knapp 11.000 Studenten und 1.600 Mitarbeitern. Die Universität befindet sich in den Gebäuden des ehemaligen Instituts der Deutschen Landwirtschafts-Universität Breslau. 1951 wurde sie neu als Hochschule für Landwirtschaft gegründet und 1971 in Landwirtschaftliche Universität Breslau umbenannt. Im November 2006 änderte sie ihren Namen in Naturwissenschaftliche Universität Breslau. Für die 4-jährige Kadenz zum Rektor wurde 2016 Tadeusz Trziszka gewählt. Fakultäten Fakultät für Biologie und Tierzucht, Fakultät für Umweltschutztechnik und Geodäsie, Fakultät für Veterinärmedizin, Fakultät für Lebensmittelwissenschaft Fakultät für Umweltwissenschaften und Technologie Internationale Kooperationen Es gibt unter anderem folgende bilaterale Verträge mit deutschen Hochschulen: RWTH Aachen Humboldt-Universität zu Berlin Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn Brandenburgische Technische Universität Cottbus Technische Universität Dresden Justus-Liebig-Universität Gießen Georg-August-Universität Göttingen Stiftung Tierärztliche Hochschule Hannover Universität Kassel Ludwig-Maximilians-Universität München Fachhochschule Osnabrück Universität Rostock Fachhochschule Lausitz Universität Stuttgart Universität Hohenheim Weblinks Offizielle Website der Naturwissenschaftlichen Universität Breslau Fußnoten