NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mariä-Empfängnis-Kirche (Lublin)

Die Mariä-Empfängnis-Kirche (polnisch Kościół rektoralny Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny) in Lublin ist eine römisch-katholische Kirche westlich der Lubliner Altstadt. Geschichte Die Kirche und das Kloster der Karmelitinnen wurde Anfang des 17. Jahrhunderts von Zofia Daniłłowiczowa gestiftet. Die Bauarbeiten begannen jedoch erst 1644 bzw. 1650. Die Kirche wurde erst 1721 von Feliks Sznawski geweiht. 1807 wurden auch die Karmelitinnen aus dem Kloster an der Josefskirche in das Kloster verlegt. Später wurde das Kloster als Spital benutzt. 1826 gingen die Kirche und das Kloster an die Genossenschaft der Töchter der christlichen Liebe vom heiligen Vinzenz von Paul, die im Kloster ebenfalls ein Spital und ein Waisenhaus betrieben. 1864 wurde die Ordensniederlassung in Lublin aufgelöst, und es blieben nur sechs Nonnen im Kloster. Weblinks
Kościół rektoralny Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie

Kościół rektoralny Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie – kościół rektoralny należący dawniej do zakonu karmelitanek bosych, obecnie do szarytek. Historia, architektura i wyposażenie Pierwotnie w I połowie XVII stulecia Zofia Daniłłowiczowa ufundowała klasztor dla zakonu Karmelitanek bosych a przy nim świątynie pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Prace budowlane rozpoczęły się w 1644 roku. Klasztor wraz z kościołem tworzą czworokąt skupiony wokół wewnętrznego dziedzińca. W 1807 roku do klasztoru zostały przeniesione Karmelitanki bose z klasztoru przy kościele św. Józefa (obecnie należy do ojców karmelitów bosych). W późniejszych latach klasztor został częściowo zamieniony na szpital, a zakonnice otrzymały jedną czwartą budynków. W 1826 roku po odrestaurowaniu zabudowań klasztornych, zostały sprowadzone szarytki, które umieściły w klasztorze szpital oraz przytułek dla sierot. Kasata zakonów w 1864 roku doprowadziła do zredukowania liczby zakonnic do sześciu. Jednocześnie z klasztorem w latach 1646-1650 rozpoczęła się budowa świątyni, którą ukończono na początku XVIII stulecia. Z powodu tak długiej budowy kościół jest niejednolity stylowo: fasada nie posiada wieży i została wzniesiona bardzo prymitywnie - reprezentuje renesans lubelski. Rzut świątyni to krzyż o nierównych ramionach, z dwiema zakrystiami, reprezentuje styl barokowy. Świątynia została konsekrowana w dniu 7 września 1721 roku przez sufragana lwowskiego biskupa Feliksa Sznawskiego (zostało to upamiętnione tablicą murowaną z napisem umieszczoną nad wielkimi drzwiami). Wyposażenie świątyni reprezentuje styl barokowy: ołtarz główny i cztery boczne oraz ambona. Przypisy
Eliaskirche (Lublin)

Die Eliaskirche (polnisch Kościół rektoralny św. Eliasza Proroka) in Lublin ist eine römisch-katholische Kirche, die auf einem Hügel nordöstlich der Altstadt liegt. Namensgeber der Kirche ist der Prophet Elias. Geschichte Die barocke Kirche wurde 1680 von Jerzy Mniszek († 11693) gestiftet. Sie erhielt von Paolo Fontana in den 1740er Jahren ihre heutige Form. 1784 wurde von Bischof Jan Kanty Lenczowski die Kirchengemeinde gegründet. 1810 wurde die Kirche von den Unbeschuhten Karmeliten übernommen. 1835 ging sie an die Barmherzigen Brüder vom hl. Johannes von Gott, die das Kloster von Ferdynand Konotkiewicz zu einem Spital umbauen ließen. 1864 wurde die Ordensniederlassung in Lublin aufgelöst und die Genossenschaft der Töchter der christlichen Liebe vom heiligen Vinzenz von Paul übernahm die Kirche, bevor sie 1969 wieder an die Karmeliter ging. Weblinks Lublin, Kath. Kirche St. Elias Dehio; Kunstdenkmäler Ostmitteleuropa Beschreibung (polnisch)
Kościół rektoralny św. Eliasza Proroka w Lublinie

Kościół rektoralny świętego Eliasza Proroka w Lublinie – kościół rektoralny należący do zakonu karmelitów trzewiczkowych. Położony jest na wzniesieniu na północny wschód od lubelskiego Starego Miasta. Historia Kościół został w 1680 roku ufundowany przez Jerzego Mniszka. Początkowo były to budynki drewniane. Murowany kościół i klasztor został wzniesiony w stylu barokowym w latach 40. XVIII wieku na podstawie projektu Pawła Antoniego Fontany. Parafia została konsekrowana w 1784 roku przez krakowskiego biskupa pomocniczego Jana Kantego Lenczowskiego. W 1810 roku budynki klasztorne przeszły w ręce karmelitów bosych. W 1835 roku kolejnym właścicielem klasztoru i kościoła zostali bonifratrzy, którzy zaadaptowali klasztor na szpital. Przebudowa obiektów na potrzeby szpitala została dokonana według projektu architekta Ferdynanda Konotkiewicza w 1839 roku. W 1864 roku zakon bonifratrów uległ kasacie i odtąd w szpitalu pracowały siostry szarytki (wyjątkiem były lata 1893-1905). W 1969 roku kościół został ponownie przejęty przez karmelitów trzewiczkowych. Architektura Fasada kościoła posiada dwie kondygnacje i jest jednoosiowa. Dolne partie po bokach są flankowane przez pilastry. Portal świątyni jest w kształcie prostokąta, nad nim jest umieszczone okno, także prostokątne. Z prawej strony świątyni jest umieszczona wieża-dzwonnica o dwóch kondygnacjach, z pilastrami w narożach, podzielona poziomo przez gzymsy. Świątynia została wzniesiona na rzucie elipsy wbudowanej w klasztor o trzech skrzydłach, od strony północnej przylega do niej prezbiterium w formie prostokątnej, zamknięte przez półokrągłą absydę. Wnętrze Wnętrze kościoła nosi cechy stylu barokowego. W prezbiterium umieszczony jest ołtarz wykonany z drewna, pochodzący z XVIII stulecia, reprezentujący styl rokokowy. W centralnej części ołtarza znajdują się dwa obrazy przedstawiające: św. Jana Bożego z XVIII stulecia i św. Wincentego à Paulo z 1876 roku. W prezbiterium umieszczone są także stalle noszące cechy stylu rokokowego i klasycystycznego wykonane zapewne w 1800 roku. Cztery boczne ołtarze nie posiadają ściśle określonych cech stylowych. Z prawej strony znajdują się: ołtarz z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej i ołtarz z obrazem świętego Józefa z Dzieciątkiem Jezus wykonany w 1684 roku. Po lewej są ołtarze: Jezusa Ukrzyżowanego i Maryi Niepokalanie Poczętej. Rokokowa ambona nakryta baldachimem, ozdobiona rzeźbami czterech Ewangelistów, pochodzi z II połowy XVIII stulecia. Kościół wyposażony jest w organy z II połowy XVIII stulecia. Zakrystia, wzniesiona w tym samym czasie, co kościół, w niej znajdują się 2 komody wykonane z drewna dębowego pod koniec XVIII stulecia. Przypisy
Церковь Святого Илии (Люблин)

Ректоральная церковь святого пророка Илии (пол. Kościół rektoralny św. Eliasza Proroka) — ректоральная церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Принадлежит монастырю кармелитов. Храм расположен на улице Мечислава Бернацкого, на холме к северо-востоку от Старого города в Люблине. С 13 февраля и 24 ноября 1967 года церковь и монастырский комплекс являются памятниками архитектуры под номером A/197. История Кармелиты появились в Люблине в начале XVII века. В 1677 году они получили королевское разрешение на основание монастыря за чертой города. В 1680 году на месте нынешнего храма ими была построена деревянная часовня. Каменная церковь в стиле позднего барокко была возведена здесь с 1740 по 1755 год по проекту архитектора Паоло Антонио Фонтана. Храм освятил в 1784 году викарный епископ Ян Кантиус Ленчовский. В 1810 году монастырь и церковь перешли к босым кармелитам. В 1835 году монастырский комплекс заняли бонифратеры, для которых в 1839 году, по проекту архитектора Фердинанда Коноткевича, монастырь был переделан в госпиталь. После изгнания бонифратеров из Царства Польского, в 1864 году госпиталь был передан монахиням шариткам, которые служили здесь за исключением был периода с 1893 по 1905 год. Только в 1969 году церковь снова вернули кармелитам, которые построили рядом новый монастырь. Описание Храм представляет собой элипсовидную ротонду в стиле позднего барокко, в северной части которой находится прямоугольный алтарь с полукруглой апсидой. Фасад имеет два уровня и одну ось. Нижний уровень по бокам выделяют тосканские пилястры. Верхний уровень по бокам выделяют волюты и завершает окно с сегментной аркой. Прямоугольный портал имеет над собой окно такой же формы. Справа к храму примыкает двухэтажная башня-колокольня, с пилястрами по углам, разделенными горизонтальным карнизом. Интерьер храма также выдержан в стиле барокко. В пресвитерии находится деревянный алтарь начала XVIII века в стиле рококо. В центральной части алтаря висят картины с изображением святого Иоанна Божьего (XVIII век) и святого Венсана де Поля (XIX век). В алтаре также находятся скамьи хоров 1800 года, несущие в себе черты стиля рококо и классицизма. В храме имеются четыре боковых алтаря. С правой стороны находятся алтари изображениями Богоматери Ченстоховской и святого Иосифа с младенцем Иисусом, созданные в 1684 году. С левой стороны — алтари с изображениями распятия Иисуса и Непорочной Девы Марии; последний в стиле рококо, покрыт навесом и украшен скульптурами четырёх Евангелистов. Оба алтаря были созданы во второй половине XVIII века. К этому же периоду относится церковный орган и ризницы с двумя дубовыми комодами. Примечания Ссылки Kościół pw. św. Eliasza Proroka w Lublinie (пол.). www.teatrnn.pl. — О ректоральной церкви Святого Илии в Люблине на сайте Люблинского словаря.
Kościół Świętej Rodziny w Karolinie

Kościół Świętej Rodziny w Karolinie – rzymskokatolicki kościół w Karolinie, wzniesiony jako cerkiew prawosławna (jednowiercza). Historia Cerkiew w Karolinie (ówcześnie Pokrowsku) została zbudowana w latach 1846–1854. Nosiła pierwotnie wezwanie Opieki Matki Bożej na potrzeby miejscowej wspólnoty jednowierczej. W 1918, decyzją polskich władz obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego. Trzy lata później erygowano rzymskokatolicką parafię. W 1930 został w związku z tym przebudowany – usunięto z niego 12 zwieńczeń z mniejszymi kopułami i wzniesiono wieżę-dzwonnicę na planie ośmioboku, krytą dachem namiotowym. Architektura Cerkiew w Pokrowsku wzniesiono w stylu bizantyjsko-rosyjskim według projektu Konstantina Thona. Została zbudowana na planie podłużnym, przy zastosowaniu elementów centralizujących przestrzeń budowli. Jednym z nich była kopuła usytuowana nad przęsłem przed ikonostasem. Te części ścian, nad którymi wznosiła się kopuła, ukształtowane zostały ryzalitowo. Całość kryje dach dwuspadowy. Wyposażenie świątyni pochodzi z początku XX wieku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Świętej Rodziny oraz, w zwieńczeniu, wizerunek Jana Chrzciciela. W ołtarzach bocznych znajdują się natomiast obrazy Zmartwychwstania Pańskiego oraz św. Antoniego Padewskiego. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Praszce

Kościół Świętej Rodziny – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony w Praszce (gmina Praszka). Świątynia należy do parafii Świętej Rodziny w dekanacie Praszka, archidiecezji częstochowskiej. Historia kościoła Na tzw. „Makowym Wzgórzu” w Praszce, od czasu erygowania parafii (od 1988 roku) stoi niewielki kościółek, który pełnił rolę kościoła parafialnego. Po wybudowaniu nowej świątyni stał się sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Kalwaryjskiej. W prezbiterium tego kościoła znajduje się kopia obrazu Matki Bożej Kalwaryjskiej, który w 2002 roku został poświęcony przez błogosławionego Jana Pawła II. W 1996 roku, ówczesny proboszcz parafii Świętej Rodziny ksiądz Stanisław Gasiński, rozpoczął budowę kościoła parafialnego. 13 października 2000 roku został wmurowany kamień węgielny, a zakończenie budowy nastąpiło w 2005 roku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy i Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Byczynie

Kościół Świętej Trójcy i Najświętszej Maryi Panny Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny, mieszczący się przy ulicy Kościelnej 3 w Byczynie, należący do parafii Świętej Trójcy i Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Byczynie w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Historia kościoła W miejscu dzisiejszego kościoła, już w 1712 roku, istniał kościół o konstrukcji drewnianej. Wzniesiony został on przez cieślę Samuela Matuszkę. W 1757 roku budowla spłonęła. Dzisiejszy, barokowy kościół został wybudowany w latach 1765-1767. W 1787 roku dobudowana została wieża przez księdza Karola Schuberta z Krapkowic, ówczesnego kurator kościoła. W latach 1793–1807 przeprowadzono remont kościoła. M.in. otynkowano budynek, wewnątrz świątyni poszerzono chór muzyczny i wybudowano ambonę. W latach 1814–1818 zamontowano nowe organy i ołtarz główny, które ufundował L. Tomasz Smolnitzky. W 1838 roku w kościele przeprowadzono kolejne prace renowacyjne. W 1861 roku przeprowadzono restaurację kolejnego ołtarza. Do 1867 roku odnowiono wszystkie ołtarze w kościele. Gruntowny remont kościoła i jego otoczenia przeprowadzono w latach 1891–1892 Architektura i wnętrze kościoła Kościół położony jest w zachodniej części miasta i otoczony murem. Zbudowany został z cegły i otynkowany. Jest to konstrukcja halowa, orientowana, prezbiterium zostało wydzielone, jednoprzęsłowe, zamknięte poligonalne. Od strony południowej do prezbiterium przylega zakrystia. Nawa jest trójprzęsłowa, ze ściętymi narożnikami, natomiast wieża (w swej dolnej części) wbudowana została w korpus świątyni. Obok głównej wieży (od strony południowej budowli) znajduje się mniejsza wieża, w której mieszczą się schody na chór organowy. Dach kościoła jest trójspadowy, pokryty dachówką ceramiczną. Hełmy obu wież mają kształt baniasty i pokryte są blachą. Wyposażenie świątyni pochodzi z przełomu XVIII/XIX wieku i należą do niego m.in. zabytkowe ołtarze i barokowa chrzcielnica. Dzwony Na kościelnej wieży wiszą 3 dzwony odlane w różnych latach oraz nieużywana sygnaturka. Codziennie o 12:00 chwilę przed kurantem z ratusza można usłyszeć dzwon średni. Dzwon z poprzedniego zestawu i utracony w czasach wojennych został zakupiony w 1841 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki Byczyny. grod.byczyna.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-30)]. Kościół parafialny Świętej Trójcy i NMP Różańcowej Byczyna: kościół św. Trójcy Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy zabytek.pl
Kościół Świętej Trójcy w Krzywiczynach

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny, mieszczący się w Krzywiczynach, należący do Parafii Świętej Trójcy w Krzywiczynach w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Kościół 9 grudnia 1953 roku, pod numerem 64/53, został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia kościoła Kościół w Krzywiczynach wzmiankowany był jako kaplica już w 1483 roku. Około roku 1530 został przejęty przez protestantów. Obecna świątynia została wybudowana w 1623 roku przez cieślę Krzysztofa Bittnera. Od 1945 roku jest w rękach katolików. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana na podmurowaniu ceglanym. Prezbiterium zamknięte jest trójbocznie z boczną zakrystią. Świątynia posiada słupową wieżę, gdzie znajduje się wejście na chór muzyczny Empora podparta jest słupami. Bryła wieży w górnej części zmienia kształt z kwadratu w ośmiobok. W dolnej części wieża otoczona jest wysoko sięgającym fartuchem gontowym ze ściętymi narożnikami. Całość zwieńcza chorągiewka z herbem i datą 1623. Kościół posiada dwa dzwony. Jeden został odlany w 1696 roku przez Zygmunta Gota (dar Kaspra Henryka von Frankenberga), drugi natomiast został wykonany w 1849 roku. Dach jest jednokalenicowy, pokryty gontem. Podcień od strony północnej wsparty jest na słupach. Rokokowe organy wybudował Wilhelm Gottfried Scheffler senior w 1787 roku. Pedał dobudowany w 1869 r. przez Meistera z Kluczborka. Na uwagę zasługują ponadto: klasycystyczny ołtarz główny pochodzący z około 1800 roku, klasycystyczna ambona również pochodząca z około 1800 roku, cynowa chrzcielnica z końca XVII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Krzywiczyny - Drewniany kościół Świętej Trójcy Kościół parafialny Świętej Trójcy Kościół w Krzywiczynach na stronie gminy Wołczyn. wolczyn.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-27)].
Kościół Świętej Trójcy w Szemrowicach

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ul. Cichej 2 we wsi Szemrowice (gmina Dobrodzień). Kościół należy do parafii Świętej Trójcy w Szemrowicach w dekanacie Dobrodzień, diecezji opolskiej. Historia kościoła Około 1500 roku zostaje wybudowany w Szemrowicach drewniany, modrzewiowy kościół, pod wezwaniem św. Trójcy. W 1847 roku kościół przechodzi remont. W tym czasie był on filią parafii w Dobrodzieniu. Na początku XX wieku mieszkańcy rozpoczynają starania o utworzenie samodzielnej parafii. Warunkiem jej erygowania była budowa plebanii, toteż 6 czerwca 1924 roku rusza jej budowa. 11 listopada 1925 roku Szemrowice, dekretem biskupa opolskiego stają się parafią. 21 maja 1965 roku pożar doszczętnie strawił drewnianą świątynię. Staraniem mieszkańców i parafian już w 1967 roku rozpoczynają się prace przy budowie nowego kościoła parafialnego. 8 października 1972 roku, ks. biskup opolski Franciszek Jop dokonuje konsekracji obecnego kościoła. Organy W 1834 roku w świątyni zostały zamontowane pierwsze organy, których fundatorką była Katarzyna Szczygieł, mieszkanka wsi. Obecny instrument został wybudowany w 1977 roku przez Bronisława Cepkę. Sekcje manuału I i pedału znajdują się na chórze, a sekcje manuałów II i III symetrycznie po bokach prezbiterium. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny na stronie diecezji opolskiej Galeria kościoła w Szemrowicach
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Czyżewie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Czyżewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Czyżew, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Czyżew diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona w latach 1869-1874 w stylu neorenesansowym podczas urzędowania proboszcza Tomasza Gogolewskiego, na miejscu kościoła z lat 1696-1710 zniszczonego w 1800 roku. Projektantem budowli był architekt Leandro Marconi z Warszawy. W dniu 30 września 1883 roku kościół został konsekrowany przez biskupa płockiego Kaspra Borowskiego. Architektura Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Wybudowano ją na planie prostokąta. kościół posiada trzy nawy w formie bazyliki i fasadę z dwiema wieżami. Wieże zostały wzniesione na planie czworokąta, posiadają trzy kondygnacje i są nieco wysunięte poza elewacje boczne korpusu nawowego. Nawa główna pokryta jest dachem dwuspadowym, nawy boczne - dachem pulpitowym. Wieże posiadają zwieńczenie w formie dachu hełmowego o kształcie kopuł, które po bokach i na szczycie są zakończone pinaklami przypominającymi świeczniki. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Suchowoli

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Suchowoli – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Suchowola, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Korycin archidiecezji białostockiej. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1879-1885 według projektu architekta Jakuba Fordona z Grodna. Prace budowlane rozpoczęły się podczas urzędowania księdza proboszcza Antoniego Szumowskiego. Budowę doprowadził do końca proboszcz, ksiądz Władysław Kulesza. W dniu 7 grudnia 1885 roku kościół został poświęcony. Budowlę konsekrował biskup wileński Edward von Ropp w dniu 10 września 1905 roku. W czasie II wojny światowej hitlerowcy zniszczyli fasadę główną świątyni razem z dwiema wieżami. Odbudowa została rozpoczęta przez księdza Stefana Porczyka, natomiast prace zakończył ksiądz Nikodem Zarzecki. Cała fasada razem z wieżami została odbudowana w oparciu o nowy projekt. W latach 1992–1997 kościół przeszedł generalny remont, podczas którego m.in. zostały założone nowe żelbetowe stropy w miejscu starszych, drewnianych. Bł. ks. Jerzy Popiełuszko W tym kościele w dniu 16 września 1947 roku został ochrzczony pod imieniem Alfons błogosławiony Jerzy Popiełuszko, kapelan warszawskiej „Solidarności”, zamordowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. W dniu 10 października 2010 roku w świątyni zostały intronizowane relikwie błogosławionego, które umieszczono w specjalnie przygotowanym ołtarzu, znajdującym się w lewej nawie pod obrazem księdza. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łaszczowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łaszczowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Łaszczów, w województwie lubelskim. Należy do dekanatu Łaszczów diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1749–1751 w stylu barokowym jako budowla murowana o jednej nawie z prezbiterium, zakrystią oraz przedsionkiem. Została ufundowana przez Franciszka Salezego Potockiego, krajczego koronnego i jego małżonkę Annę. W latach 1890–1902 budowla została gruntownie wyremontowana, prace polegały na przebudowaniu fasady i dostawieniu kruchty. W 1912 roku została położona posadzka, ufundowana przez hrabiego Szeptyckiego. Podczas I wojny światowej, w 1915 roku, kościół został częściowo uszkodzony. W 1944 roku świątynia uległa częściowemu zniszczeniu, w 1945 roku została wyremontowana. Przypisy
Kościół Świętych Feliksa i Adaukta w Kowalach

Kościół Świętych Feliksa i Adaukta – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony przy ulicy Jana Pawła II 7 w Kowalach (gmina Praszka). Kościół należy do parafii św. Wojciecha w dekanacie Praszka, archidiecezji częstochowskiej. Historia i wyposażenie Pierwszy drewniany kościół w Kowalach istniał w 1460 roku. W 1550 roku został odnowiony, jednak w 1804 został rozebrany ze względu na zły stan techniczny. Obecny pochodzi z lat 1833–1834. 21 grudnia 1834 roku świątynia została konsekrowana przez dziekana krzepickiego księdza Wojciecha Szymańskiego. W 1988 roku świątynia została odnowiona. Jest to kościół jednonawowy z prezbiterium i zakrystią od strony północnej. Wnętrze zdobią zabytkowe: ołtarz główny z XVII wieku, obraz śś. Feliksa i Adaukta z XVIII wieku, ołtarze boczne z XVIII i XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne
Kościół Świętych Walentego i Bartłomieja w Skrońsku

Kościół Świętych Walentego i Bartłomieja – rzymskokatolicki kościół filialny, położony we wsi Skrońsko (gmina Gorzów Śląski). Świątynia należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kościeliskach w dekanacie Gorzów Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła W Skrońsku do 1999 roku istniała drewniana świątynia, wybudowana około 1600 roku. Była ona remontowana w latach 1909–1910. 27 września 1999 roku kościółek doszczętnie spłonął, prawdopodobnie dla zatarcia śladów włamania. Mieszkańcy Skrońska wraz z całą parafią w Kościeliskach, wybudowali w miejsce drewnianego kościółka, nowy, murowany. 23 września 2003 roku kościół został konsekrowany. Przypisy Linki zewnętrzne Skrońsko
Kościół św. Agnieszki w Goniądzu

Kościół pw. Świętej Agnieszki w Goniądzu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Goniądz, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Mońki archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1922–1924 w stylu neobaroku polskiego na miejscu drewnianej świątyni z lat 1779–1780, spalonej w 1921 roku. Kościół zbudował ówczesny proboszcz, ksiądz Adam Abramowicz. Świątynię zaprojektował znany architekt Oskar Sosnowski. W dniu 14 września 1924 roku kościół został konsekrowany przez biskupa wileńskiego Jerzego Matulewicza. W dniu 10 sierpnia 1944 roku wycofujący się hitlerowcy zniszczyli wieże kościelne. W wyniku eksplozji świątynia doznała poważnych uszkodzeń. Po rozebraniu popękanych sklepień i murów zewnętrznych, budowla została odbudowana. Prace budowlane zostały wykonane w latach 1949–1955 podczas urzędowania proboszcza księdza Antoniego Warpechowskiego. W latach 1970–1972 wnętrze świątyni otrzymało nową polichromię wykonaną przez poznańskich plastyków Teodora Szukałę i Henryka Kota. W latach 1990–1995 podczas urzędowania proboszcza ks. Tadeusza Sołowieja został wyremontowany dach budowli – przykryto go blachą miedzianą. Zostało także przebudowane prezbiterium. W dniu 20 października 2002 roku kościół został z zewnątrz oświetlony. Galeria Przypisy