NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Сілезький планетарій

Сілезький планетарій - найбільший і найстаріший планетарій в Польщі. Він був заснований 4 грудня 1955 року в тодішньому Воєводському парку культури та відпочинку (нині також під назвою «Сілезький парк» ), розташованому в Хожуві. Історія Будівництво Сілезького планетарію імені Миколая Коперника було запущено з нагоди Року Коперника в 1953 році. Його збудували на найвищому пагорбі парку, так званій "Парковій горі". Автором проєкту був архітектор Збігнєв Солава. Опис У 1955–2018 роках центральним апаратом Сілезького планетарію був потужний проєктор, також відомий як «планетарій». Проєктор був виготовлений компанією Zeiss в Єні. Його вага понад 2 тонни, а висота у вертикальному положенні становить 5 метрів. Він відтворює вигляд неба з будь-якої точки Землі в будь-який час, імітуючи справжню небесну сферу. Проекційний екран — найбільший купол в країні діаметром 23 метри. Глядацька зала розрахована на 300 осіб. Під час ремонту встановили аналоговий проєктор Chiron III від японської компанії GoTo, який здатен відображати близько 100 мільйонів зір. Система з 10 цифрових проєкторів SONY, розміщених навколо екрану, здатна відображати на куполі будь-які рухомі зображення. Комплекс будівель Сілезького планетарію також включає астрономічну обсерваторію (з 30-сантиметровим рефрактором - найбільшим у Польщі лінзовим телескопом), кількаметровий сонячний годинник, метеорологічну станцію та сейсмічну станцію. У 2022 році завершився чотирирічний процес реконструкції та модернізації Сілезького планетарію, який було перетворено на "Планетарій – Сілезький науковий парк". У додатковій будівлі, розташованій переважно під землею, передбачено місце для інтерактивних виставок. Філателія 15 вересня 1966 року Польська пошта випустила поштову марку із зображенням Сілезького планетарію номіналом 1,55 злотих із серії "Туризм". Автором дизайну марки був Ч. Качмарчик, гравюра Б. Брандта. Марка надрукована технікою гравюри на сталі на некрейдованому папері накладом 102 020 100 шт. Вона залишалась в обігу до 31 грудня 1994 року. 29 червня 2007 року вийшла ще одна марка із зображенням планетарію в Хожуві. Це була марка номіналом 3,55 злотих із серії «Польські міста». Дизайн марки – М. Жила-Квятковська. Марка надрукована технікою глибокого друку, на флуоресцентному папері, багатомільйонним тиражем. Галерея Примітки Бібліографія Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 450. Zdjęcia panoramiczne wnętrz planetarium Посилання Сайт Сілезького планетарію (англ.)
Centro para la Conservación de la Diversidad Biológica

El Jardín Botánico-Centro para la Conservación de la Diversidad Biológica de la Academia de Ciencias de Polonia en polaco: Ogród Botaniczny - Centrum Zachowania Różnorodnosci Biologicznej PAN (CZRB PAN), es un jardín botánico y arboreto en las afueras de Varsovia, de unas 40 hectáreas de extensión que está previsto que llegue a 180 en un futuro no muy lejano. Es miembro del BGCI, y su código de identificación internacional como institución botánica, así como las siglas de su herbario es WARS. Localización El jardín botánico se encuentra a unos 23 kilómetros del centro de Varsovia, próximo a la ciudad Konstancin-Jeziorna, en tierras de labranza con retazos de bosque natural en la parte norte, en donde el jardín linda con la reserva de naturaleza "bosque de Kabacki" y el parque de ocio Powsin. Ogrod Botaniczny, Polskiej Akademii Nauk Powsin, P.O. Box 45, ul. Prawdziwka 2, 02-937 Warsaw-Varsovia 34, Poland-Polonia. Planos y vistas satelitales.52°6′16.94″N 21°5′42.1″E Historia El jardín botánico se creó en 1974 como una unidad independiente dedicada a la investigación, de la Academia de Ciencias de Polonia, pues hasta entonces actuaba ya desde 1970 como un departamento para la recogida y conservación de Germoplasma dependiente del Instituto de Genética Vegetal. Colecciones Colección de plantas perennes, Rocalla, en el 2003 se abrió una extensa colección dedicada a las plantas de las montañas de Polonia. Colección de plantas de bulbo, Colección de Lilium con 134 taxones. Iris con 300 taxones. Dhalias con 100 taxones Rosaleda, Invernaderos, modernas estructuras con unos 1300 m² de extensión dedicados para el cultivo de plantas tropicales, subtropicales y de los desiertos. Arboretum, Actividades Hay cinco departamentos que dirigen y coordinan las actividades que aquí se realizan: Departamento para la conservación y la evaluación de la diversidad vegetal. Departamento de biotecnología vegetal Departamento de ecología aplicada Departamento de conservación de la Biodiversidad de Silesia superior (este departamento está situado fuera de Varsovia, actualmente en Racibórz en la región superior de Silesia (suroeste de Polonia) y su tarea principal es la de organizar el nuevo jardín botánico silesiano cerca de Katowice.) Departamento botánico de las colecciones hortícolas. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Centro para la Conservación de la Diversidad Biológica. Página oficial del CZRB PAN. Página del botánico en el BGCI
Nižné Temnosmrečinské pleso

Nižné Temnosmrečinské pleso (také nazývané Nižné Temnosmrečianske pleso) je ledovcové jezero ve skupině Temnosmrečinských ples v Temnosmrečinské dolině, jež je horní větví Kôprové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 11,7045 ha a je 525 m dlouhé a 360 m široké. Dosahuje maximální hloubky 38,1 m a objem vody v něm činí 1 501 500 m³. Leží v nadmořské výšce 1677 m. Okolí Na severu ze zvedá hřeben, kterým prochází státní hranice mezi Slovenskem a Polskem. V hraničním hřebení se tyčí Hrubý štít a dále na východ dolina stoupá dalším prahem. Na jihu dolinu ohraničuje Prostredný chrbát, za kterým je schovaná Hlinská dolina. Na západě ústí do Kôprové doliny. Vodní režim Od východu z Vyšného Temnosmrečinského plesa přitéká Temnosmrečinský potok a odtéká na západ, aby o něco níže pod plesem překonal Vajanského vodopád. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné v období od 16. června do 31. října. Po modré turistické značce z rozcestí Tri studničky Kôprovou dolinou na rozcestí pod Hlinskou dolinou a dále po zelené turistické značce směr sedlo Závory k rozcestí pod Temnými smrečinami, po červené turistické značce k plesu. Po žluté turistické značce z Podbanského Tichou dolinou na rozcestí Liptovský košiar, dále po červené turistické značce do sedla Závory a dále dolů po zelené turistické značce do Kobylí dolinky a k rozcestí pod Temnými smrečinami a dále po červené turistické značce k plesu. Vrátit se je možné pouze stejnou cestou, pokračovat k Vyšnému Temnosmrečinskému plesu a do sedla Chalubinské vrata a dál do Polska není možné, turistický chodník byl zrušen. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Temnosmrečinské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Ciemnosmreczyński Staw, Niżni
Nižné Temnosmrečinské pleso

Nižné Temnosmrečinské pleso (deutsch Unterer Smrečiner See oder Unterer Fichtensee, ungarisch Alsó-Fenyves-tó oder Alsó-Szmrecsin-tó, polnisch Niżni Ciemnosmreczyński Staw) ist ein Gebirgssee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra, nahe der polnisch-slowakischen Grenze. Er befindet sich im Tal Temnosmrečinská dolina (deutsch Fichtental) im Talsystem der Kôprová dolina und seine Höhe beträgt 1677 m n.m. Seine Fläche liegt bei 107.045 m², er misst 525 × 360 m und ist bis zu 38,1 m tief. Der Temnosmrečinský potok fließt durch den See, der nur knapp flussabwärts durch den 30 m hohen Wasserfall Vajanského vodopád fließt. Der See übernahm den Talnamen, der wiederum nach einem alten Fichtenwald, der wegen seiner Dichte und Höhe „dunkel“ (slowakisch temný) wirkt, benannt worden ist. Das Adjektiv nižné (Unter-, slow. n.) dient zur Unterscheidung vom höheren und kleineren See Vyšné Temnosmrečinské pleso. In der Vergangenheit trug der See den Namen Pribylinské pleso (deutsch Pribiliner See) nach der jahrhundertelangen Zugehörigkeit zur Gemeinde Pribylina unterhalb der Tatra. Polnische Raubschützen nannte die zwei Seen kollektiv Koprowe Stawy nach der Lage unterhalb des Bergs Kôprovský štít oder im Talkomplex der Kôprová dolina. In der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts erschien der Sammelname Temnosmrečinské plesá (Smrečiner Seen), erst später kam es zur Differenzierung beider Seen in diesem Tal. Besonders im Slowakischen waren mehrere Schreibvarianten vorzufinden, dazu gehören Nižné Smrečinské pleso, Dolné Temnosmrečinské pleso, Veľké Temnosmrečinovské pleso oder schlicht Nižné pleso oder Nižšie pleso. Zum See gibt es nur den kurzen rot markierten Wanderweg von der Gabelung Pod Temnými smrečinami, weiter talabwärts geht es zur Gabelung Hlinská dolina, ústie auf einem grün markierten Wanderweg, der dort wiederum den blau markierten Wanderweg vom Abzweig Nad Bytom (Anschluss an den Wanderweg Tatranská magistrála) zum Sattel Vyšné Kôprovské sedlo trifft. Eine andere Möglichkeit ist vom Sattel Závory am grün markierten Wanderweg und vom Talkomplex der Tichá dolina. Direkte Wege aus Polen gibt es keine, ein früherer Wanderweg zum Grenzsattel Chałubińského brána ist offiziell nicht zugänglich. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 39. Weblinks Einzelnachweise
Alsó-Fenyves-tó

A Alsó-Fenyves-tó (korábban Pribilinai-tó, szlovákul Nižné Temnosmrečinské pleso) a Fenyves-tavi-völgy (Szmrecsini-völgy) második teraszán, 1677 méteres tengerszint feletti magasságban található a Magas-Tátrában, Szlovákiában. Neve a Fenyves-tavi-völgy (Szmrecsini-völgy) nevéből ered: smrečina (ejtsd: szmrecsina) szlovákul szó szerint fenyvest jelent. Valóban, a völgy alsó részén egy sűrű fenyveserdő található. A tó a mássalhangzó torlódással bővelkedő neve érthetetlen okból makacsul tartja magát, pedig már Kolbenheyer Károly és Kovács Pál „A Magas Tátra” című, Teschenben 1882-ben kiadott kalauza is említi a Fenyves-tó elnevezést. A tó régi neve Pribilinai-tó volt, mivel Pribilina község határához tartozott. A zergékre vadászó lengyel vadorzók Koprowe Stawy = Kapor-tavak elnevezést használták valamikor, mivel a tavak a Kapor-völgyben a Kapor-csúcs alatt találhatók. A Szmrecsini-tavak elnevezés a 19. században honosodott meg, majd később Alsó- és Felső-Szmrecsini-tóról kezdtek beszélni. Kapcsolódó szócikkek Felső-Fenyves-tó További információk
Niżni Ciemnosmreczyński Staw

Niżni Ciemnosmreczyński Staw (słow. Nižné Temnosmrečinské pleso, Nižné Smrečinské pleso, niem. Unterer Smrečiner See, węg. Alsó-Szmrecsini-tó) – staw znajdujący się na wysokości 1674 m n.p.m. w Dolinie Ciemnosmreczyńskiej (odnodze Doliny Koprowej), w słowackich Tatrach Wysokich. Opis Staw ma powierzchnię 12,01 ha, wymiary 525 × 360 m i głębokość ok. 37,8 m. Jest trzecim stawem w Tatrach Słowackich co do powierzchni i głębokości. Józef Szaflarski, badacz tatrzańskich stawów, określił jego pojemność na 1 500 000 m³. Staw ma dość małą przezroczystość (około 8,3 m) z powodu dużej ilości planktonu. Jest typowym jeziorem polodowcowym, leży w niecce karowej wyżłobionej przez lodowiec. Na jego południowym brzegu znajduje się krótka, ale wysoka morena. Wypływająca ze stawu woda przerżnęła w niej głębokie koryto i z wysokości około 50 m spada wodospadem zwanym Ciemnosmreczyńską Siklawą, który daje początek Ciemnosmreczyńskiemu Potokowi. Historia W dawnych opisach staw ten figuruje jako Przybylińskie Jezioro (słow. Pribylinské pleso, niem. Pribiliner See, węg. Pribilinai tó). Nazwa pochodziła od wsi Przybylina, do której należały te tereny. Pierwszy raz staw był mierzony już w ok. 1750 r. (jako pierwszy w Tatrach) przez Georga Pongrátza, jednak jego wyniki były bardzo niedokładne. 26 sierpnia 1751 r. nad staw przybył Jakob Buchholtz, który otrzymał od cesarskiej komisji nauk zadanie sprawdzenia, czy staw ma przypływy i odpływy (według legendy był podziemnie połączony z morzem). Buchholtz jednoznacznie ustalił, że jest to niemożliwe. W 1929 r. staw został dokładnie pomierzony przez ekipę Romana Gajdy. Dawniej staw był często odwiedzany przez polskich turystów, którzy przychodzili z przełęczy Liliowe przez Zawory. Szlak ten został zamknięty po II wojnie światowej. Szlaki turystyczne – od Rozdroża w Ciemnych Smreczynach (w górnej części Doliny Koprowej) na Zawory (15 min od jego początku) do Niżniego Ciemnosmreczyńskiego Stawu. Czas przejścia: 1 h, ↓ 45 min Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy Bibliografia Ciemnosmreczyński Staw, Niżni, [w:] ZofiaZ. Radwańska-Paryska ZofiaZ., Witold HenrykW.H. Paryski Witold HenrykW.H., Wielka encyklopedia tatrzańska [dostęp 2008-11-24] . JózefJ. Nyka JózefJ., Tatry słowackie. Przewodnik., wyd. II, Latchorzew: Trawers, 1998, ISBN 83-901580-8-6 .
Нижне-Темносмречинске-Плесо

Ни́жне-Темносмречинске-Плесо (Нижне-Темносмречиновске-Плесо; словац. Nižné Temnosmrečinské pleso, пол. Niżni Ciemnosmreczyński Staw, нем. Unterer Smrečiner See, венг. Alsó-Szmrecsini-tó) — проточное горное озеро у польско-словацкой границы в национальном парке Татры на севере Словакии в исторической области Спиш. Является третьим по площади водной поверхности и первым по глубине горным озером Словакии. Относится к бассейну реки Ваг. Название озера происходит от Темносмречинской долины, в которой оно располагается. Со словацкого название переводится как Нижнее Темносмречинское горное озеро. Ранее называлось Прибилинске-Плесо (словац. Pribylinské pleso, нем. Pibiliner See), по находящемуся юго-западнее населённому пункту Прибилина. Площадь — 12,1 га, максимальная глубина — 37,8 м. Озеро находится на высоте 1674 м над уровнем моря в северо восточном ответвлении Куопровы долины западной оконечности Высоких Татр. Административно относится к территории района Попрад Прешовского края. На востоке в Нижне-Темносмречинске-Плесо впадает протока из озера Вишне-Темносмречинске-Плесо, располагающегося в 350 метрах юго-восточнее. С западной стороны из озера вытекает правый приток реки Куопровски-Поток — Темносмречински-Поток, на котором в 200 метрах от Нижне-Темносмречинске-Плесо находится 30-метровый водопад Ваянского (Ваянскего). Примечания
Нижнє Темносмречинське плесо

Нижнє Темносмречинське плесо (словац. Nižné Temnosmrečinské pleso) — озеро природного походження на території Словаччини, розташоване на півночі країни на нижній терасі Темносмречинської долини. Назва Назва озера походить від Темносмречинської долини. У південній частині долини знаходиться смерековий ліс. Із настанням сутінків ліс набирає моторошного темного відтінку, звідси і пішла назва. Давніше озеро мало іншу назву — Прибилінське озеро, від міста Прибиліна, що знаходиться неподалік. Опис Нижнє Темносмречинське плесо має витягнуту форму. Тягнеться приблизно на 525 метрів в довжину. Його найбільша ширина 360 м. Площа становить 12 га, з максимальною глибиною близько 37 м. Озеро має досить низьку прозорість (близько 8,3 м) через велику кількість планктону. Це типове озеро льодовикового походження. На його південному березі є коротка, але досить висока морена. Посилання Нижнє Темносмречинське плесо [Архівовано 10 серпня 2009 у Wayback Machine.] MARČEK, Aladár. Tatranské plesá. Vysoké Tatry, roč. VI., čís. 2, s. 18.
Park im. księcia Józefa Poniatowskiego w Sosnowcu

Park Poniatowskiego jest położony w Sosnowieckiej dzielnicy Milowice, przy ul. Baczyńskiego/Studziennej – dawniej Park im. Księcia Józefa Poniatowskiego. Zarazem jest to najstarszy ze wszystkich trzech parków a jednocześnie jeden z najstarszych parków w Sosnowcu. Został założony w 1912 r, na terenach rolniczych w miejscu dawnego folwarku. Pierwotnie zajmował powierzchnię ok. 2 ha. Obecnie ok. 0,9 ha). Położenie Jeden z czterech parków znajdujących się dzielnicy Milowice (obok Parku Tysiąclecia, Parku Milowice i Ogrodu Zabaw Dziecięcych) usytuowany przy ulicach Baczyńskiego i Studziennej. Historia Pod zarządem kopalnia „Wiktor” (potem „Milowice”) przeszedł renesans. Okolone krawężnikami alejki, otoczone krzakami bukszpanu prowadzone wśród drzew. Posiadał wówczas rozbudowaną infrastrukturę rekreacyjną. Znajdowały się tam huśtawki, karuzele, zjeżdżalnia i piaskownica. W całości był ogrodzony. Drzewostan parku to w przeważającej części kasztanowce uzupełnione brzozami i akacjami. Cały teren parku był ogrodzony wysokim płotem. W czasie II wojny park został bardzo zniszczony. Po wojnie został odrestaurowany, a w sześćdziesiątych latach nawet ogrodzony, lecz do dawnej świetności już nie powrócił. Przyroda Drzewostan parku jest obecnie luźny z dominującą robinią akacjową. Ponadto rośnie tam kasztanowiec zwyczajny, brzoza brodawkowata i klon zwyczajny. Obszar parku od południowego zachodu sięgał ulicy Studziennej i linii miejskiej zabudowy z małą kapliczką. Właśnie w pobliżu kapliczki są jeszcze dwie stare, okazałe topole czarne. Zobacz też Józef Poniatowski Park Tysiąclecia Park Milowice ( z kamieniem ) Bibliografia PiotrP. Cempulik PiotrP., KrystynaK. Holeksa KrystynaK., WaldemarW. Żyła WaldemarW., Przyroda Sosnowca, wyd. 2 uzupełnione, PTPP "Pro Natura", 2008, ISBN 978-83-926690-2-9, OCLC 316610944 . Przypisy
Schloss Gliwice

Der frühere Zetritzhof, heute. Piasten-Schloss in Gliwice (Gleiwitz) genannt, befindet sich am Rand der Altstadt in der Pod-Murami-Straße und ist heute Teil des Museums in Gliwice. Vor 1945 war es als Stockhaus (Gefängnis) bekannt. Das heute auch als Piastenschloss bezeichnete Gebäude ist tatsächlich jedoch kein Schloss gewesen und befindet sich wahrscheinlich auch nicht an der Stelle der Residenz der Herzöge von Gleiwitz. Geschichte Die Ursprünge des Gebäudes gehen auf die Stadtmauer zurück, die im 14. Jahrhundert errichtet wurde. Ein Teil dieser Mauer (noch heute erkennbar) wurde in das Gebäude einbezogen, als diese und ein Wehrturm zur Residenz des Stadtherrn Friedrich von Czettritz (Zetritz) ausgebaut wurden. Das gotische Gebäude aus Stein und Ziegeln wurde im 16. Jahrhundert errichtet. Später diente das Schloss auch als Zeughaus, Gefängnis und Bauernhof. Ende der 1950er Jahre wurde das Schloss saniert, umgebaut und erhielt einen Turm und ist seit 1959 Teil des Museums in Gliwice. Abteilung Schloss des Museums in Gliwice Die Abteilung Schloss beherbergt die Abteilung für Archäologie und die Abteilung für Geschichte. Im Museum befinden sich die archäologische und die historische Dauerausstellung, die sich mit der Urgeschichte des Gleiwitzer Landes, der Geschichte von Gleiwitz und der Industrie in Gleiwitz um die Wende vom 19. ins 20. Jahrhundert beschäftigt. Auch Wechselausstellungen finden statt. Weblinks Das Schloss auf den Seiten des Museums in Gliwice (auf Deutsch) Informationen auf den Seiten der Stadt Gliwice (auf Deutsch)
Gliwice Castle

The so-called Piasts' Castle in Gliwice, southern Poland, dates back to the mid-14th century. It consists of a tower from 1322, which was originally part of the city walls, and an adjoining building which was probably an armory. Modifications were carried out in the 15th century, between 1558 and 1561 it became the residence of Friedrich von Zettritz. Later it was an armory, a jail, a magazine and since 1945 a museum. Between 1956 and 1959 it was thoroughly rebuilt and partially reconstructed. Since that time it is claimed to be a Piast castle, although no sourced evidence backs this claim. Since 1959 the castle has been part of the Gliwice Museum. See also Castles in Poland Footnotes References Dehio - Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien, Herder-Institut Marburg and Krajowy Osrodek Badan i Dokumentacji Zabytkow Warszawa, Deutscher Kunstverlag 2005, ISBN 342203109X* External links (in Polish) About the castle
Château de Gliwice

Le château de Gliwice (également appelé château des Piast) est un château du XIVe siècle, situé dans la ville de Gliwice dans le Sud de la Pologne. Histoire Il est constitué d'une tour construite en 1322, qui était une partie des murs de la ville lors de sa construction. À ses côtés se trouvait un autre bâtiment qui était vraisemblablement une armurerie. Des modifications y ont été apportées au XVe siècle, entre 1558 et 1561, il est devenu la résidence de Freidrich von Zettritz. Ensuite il fut un dépôt de munitions, une prison et, depuis 1945, un musée. Il a été en partie reconstruit entre 1956 et 1959. Depuis cette époque, il est appelé « château des Piast » même si aucune source officielle n'accrédite ce nom. Depuis 1959, il fait partie du musée de Gliwice. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Gliwice Castle » (voir la liste des auteurs). Liens externes (pl + en) Site officiel Portail des châteaux Portail de la Pologne Portail de la protection du patrimoine
Zamek Piastowski w Gliwicach

Zamek Piastowski w Gliwicach (niem. Zetritz-Hof) – zabytkowa budowla z połowy XIV w. położona w centrum Gliwic. Historia Pierwotne przeznaczenie budowli pozostaje nieznane, jednak z pewnością nigdy nie była zamkiem książęcym. Początkowo prawdopodobnie powstała w formie rozbudowy dwóch baszt, połączonych murami obronnymi miasta w połowie XIV wieku. W 1561 roku nowy właściciel zamku, Fryderyk von Zetritz, rozbudował go, łącząc w sobie pierwotny styl gotycki i późniejszy renesansowy. W ciągu następnych stuleci budowla spełniała różne funkcje. Była głównie więzieniem, którego funkcjonowanie trwało na pewno od początku XVI do końca drugiej dekady XX w., jednak możliwe że podobną funkcję spełniała także w okresie średniowiecza, będąc równocześnie arsenałem. Przed II wojną światową znany jako „Dwór Cetrycza” (niem. Zetritzhof). Po 1945 roku zaczęto używać nazwy „zameczek”, a w 1983 roku „Zamek Piastowski”. W 1959 roku został gruntownie odrestaurowany i stał się częścią Muzeum w Gliwicach. Obecnie od 2008 r. we wnętrzach zamku znajduje się ekspozycja, która prezentuje zbiory z zakresu archeologii, historii i etnografii. Zabytki prezentowane na wystawie są w większości pozyskane z wykopalisk prowadzonych na terenie powiatu gliwickiego. 30 września 2014 roku, na skwerze przy Zamku Piastowskim, odsłonięto pomnik Stefana Batorego. Jest darem dla Gliwic od węgierskiego miasta Salgótarján. Zobacz też Muzeum w Gliwicach Przypisy Linki zewnętrzne Zamek Piastowski w Gliwicach
Гливицкий замок Пястов

Гливицкий замок Пястов (пол. Zamek Piastowski w Gliwicach) — замок, расположенный в центре города Гливице Силезского воеводства в Польше. История Замок построен вместе с оборонительными стенами в середине XIV века в виде двух соединенных между собой башен. В 1561 году новый владелец замка Фредерик фон Зетриц расширил его, совместив оригинальный готический стиль замка с более поздним ренессансным. В течение следующих веков здание выполняло разные функции. Оно было арсеналом, тюрьмой и даже фольварком. До периода Второй мировой войны, замок был известен как «Двор Цетрица» (нем. Zetritzhof). После 1945 года начало использоваться название «замочек», а в 1983 году — «Замок Пястов». В 1959 году замок был тщательно отреставрирован, после чего он стал частью Гливицкого музея. В 2005—2008 годах была осуществлена основательная реновация замка. Галерея См. также Список замков Польши Ссылки Zamek Piastowski w Gliwicach. (пол.)
Гливицький замок

Гливицький замок П'ястів (пол. Zamek Piastowski w Gliwicach) — замок, розташований у центрі міста Гливиць Сілезького воєводства у Польщі. Історія Замок споруджено разом з оборонними мурами в середині XIV століття у вигляді двох з'єднаних між собою веж. У 1561 році новий власник замку Фредерік фон Зетріц розширив його, поєднавши оригінальний готичний стиль замку з пізнішим ренесансним. Протягом наступних століть будівля виконувала різні функції. Вона була арсеналом, в'язницею і навіть фільварком. До періоду Другої світової війни, замок був відомий як «Двір Цетріца» (нім. Zetritzhof). Після 1945 року почала використовуватися назва «замочок», а у 1983 році — «Замок П'ястів». У 1959 році замок було ретельно відреставровано, після чого він став частиною Гливицького музею. У 2005—2008 роках було здійснено ґрунтовну реновацію замку. Світлини Див. також Замки Польщі (перелік) Посилання Zamek Piastowski w Gliwicach [Архівовано 24 лютого 2020 у Wayback Machine.]. (пол.)