NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz kazimierski w Krakowie

Ratusz kazimierski – zabytkowy budynek znajdujący się na placu Wolnica 1 w Krakowie. Został zbudowany w XIV w. jako ratusz miasta Kazimierz dziś będącego częścią Krakowa. Historia W roku 1335 na mocy przywileju Kazimierza Wielkiego zespół osad przykrakowskich na prawym brzegu Wisły uzyskał prawa miejskie. Zgodnie z przywilejem miasto nazwane zostało imieniem fundatora – Kazimierz. Przywilej lokacyjny określał też urbanistyczny plan nowego miasta, którego centrum stanowić miał kwadratowy rynek o długości boku 195 m (niemal dorównujący wielkością Rynkowi krakowskiemu). Pierwotną siedzibą władz miejskich był drewniany budynek, który stał na rynku obok jatek, kramów i straganów. Dopiero w roku 1414 przystąpiono do budowy murowanego gmachu ratusza. Fragmenty tej budowli widoczne są na parterze i w piwnicach budynku. Przebudowano go w stylu renesansowym w 1528 r. i po 1557 r., kiedy to do budynku ratusza dodano skrzydło północne i wieżę nakrytą stożkowatym hełmem. W latach 1619–1620 zyskał on wygląd zewnętrzny, który z niewielkimi zmianami przetrwał do 1875 r. Właśnie wtedy rozpoczął też pracę zegar wieżowy, ufundowany przez kazimierską Radę Miejską, który funkcjonuje do dzisiaj, będąc najstarszym czynnym zegarem wieżowym Krakowa. Po pożarze w roku 1623 odnowiono ratusz nadbudowując piętro i wieńcząc gmach attyką typu krenelażowego. Na przełomie wieków XVIII i XIX Kazimierz traci prawa miejskie, a następnie zostaje włączony w obręb Krakowa jako jedna z jego dzielnic. Budynek Ratusza pozbawiony właściwej funkcji popada w ruinę; w roku 1806 przeznaczony do rozbiórki zostaje wystawiony na licytację. W czasach Wolnego Miasta Krakowa (1815–1846) następuje zmniejszenie dawnego rynku kazimierskiego wskutek przedłużenia zabudowy ulicy Krakowskiej. W tym czasie ustala się również dzisiejsza nazwa placu – Wolnica. W roku 1829 ratusz zostaje przebudowany dla potrzeb szkoły przemysłowo-handlowej, a w drugiej połowie XIX wieku, po przejęciu go przez gminę żydowską, ulokowana została w nim szkoła powszechna, do której uczęszczała młodzież żydowska. W latach 1875–1876 budynek rozbudowano według projektu Stefana Żołdaniego. Rozebrana wtedy została malownicza przybudówka od strony północnej, a od strony południowej dobudowano nowe skrzydło o formach pseudo-renesansowych. Dzieje współczesne Obecnie mieści się w nim Muzeum Etnograficzne, które wprowadziło się tutaj w 1947 r. W latach 1962–1966 budynek gruntownie odrestaurowano, przywracając mu głównie od północy pierwotny kształt. Wtedy też na fryzie przybyły sgraffita, wykonane przez Wacława Taranczewskiego, obecnie częściowo zachowane od strony wschodniej. Na wschodniej ścianie umieszczono w 1996 r. tablicę autorstwa Henryka Hochmana, upamiętniającą przyjęcie za czasów króla Kazimierza Wielkiego żydowskich uchodźców do Polski. Zastąpiła ona pierwotną płaskorzeźbę z 1906 r. umieszczoną na północnej ścianie ratusza, usuniętą przez Niemców w okresie okupacji w latach 1939–1945. Przypisy Bibliografia Leszek Ludwikowski, Muzeum Etnograficzne w Krakowie, Kraków 1970. Linki zewnętrzne Fotografia Ratusza kazimierskiego wykonana około 1880 roku
Казимерская ратуша

Кази́мерская ратуша (пол. Kazimierski ratusz) — исторический и архитектурный памятник, находящийся в краковском историческом районе Казимеж на площади Вольницы, 1. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. В настоящее время в здании находится краковский Этнографический музей. История В 1335 году на основе привилея польского короля Казимира III населённый пункт, который располагался на правом берегу Вислы, получил статус города. Этот город получил наименование Казимеж в честь короля Казимира III. Привилей Казимира III определил план Главной площади города, длиной 195 метров. Первой ратушей Казимежа стало деревянное здание. В 1414 году началось строительство каменного здания ратуши. До нашего времени сохранились фрагменты этого здания в подвале и на первом этаже. В 1528 году ратуша была перестроена в барочном стиле. В 1557 году к зданию был пристроен северный вход и башня с конической крышей. В 1619—1620 годах здание было вновь перестроено и просуществовало в таком виде до 1875 года. В 1623 году ратуша пострадала от пожара, после чего к зданию был пристроен верхний этаж с различными архитектурными элементами в виде аттика, сохранившимися до нашего времени. На рубеже XVIII и XIX веков Казимеж вошёл в состав Кракова и потерял статус города, после чего ратуша пришла в плохое состояние. В 1806 году здание ратуши было выставлено на аукцион с последующими планами его разрушения. Во время Вольного города Кракова (1815—1846 гг.) Главная площадь Казимежа была расширена, в результате чего она приобрела современный вид и стала называться площадью Вольницы. В 1829 году ратуша была перестроена и в ней стала размещаться ремесленно-торговая школа. Со второй половины XIX века здание было передано казимерской еврейской общине и в нём стала действовать начальная еврейская школа. В 1875—1876 годах здание было вновь перестроено по проекту польского архитектора Стефана Жолдани. В это время к зданию был пристроен южный вход в псевдо-барочном стиле. C 1947 года в Казимерской ратуше стал располагаться краковский Этнографический музей. С 1962—1966 годах происходила реставрация здания, во время которой внешний вид был максимально приведён к первоначальному виду. В это время на верхней части ратуши на восточной стороне по проекту польского художника Вацлава Таранчевского были размещены фризы с элементами сграффито. 16 октября 1965 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-99). В 1996 году на восточной стороне здания была установлена мемориальная доска авторства Генрика Гохмана в память о Казимире III, который разрешил евреям селиться в Польше. Подобная мемориальная доска была установлена в 1906 году на северной стороне здания и была снята со здания в 1939 году во время немецкой оккупации Кракова. Примечания Литература Leszek Ludwikowski, Muzeum Etnograficzne w Krakowie, Kraków 1970.
Monument to Victims of the Wola Massacre

The Monument to Victims of the Wola Massacre (Pomnik ofiar Rzezi Woli) is a monument commemorating the Wola massacre, the brutal mass-murder of the civilian population of Warsaw's Wola district, carried out by the Germans in the early days of the Warsaw Uprising, from 5 to 12 August 1944. It is located in a small square ("Skwer Pamięci") at the intersection of Solidarity Avenue (Aleja Solidarności) and Leszno Street in Warsaw. The monument was unveiled on 27 November 2004, in the year of the 60th anniversary of the Warsaw Uprising. It was designed by sculptor Richard Stryjecki (in collaboration with the architect Olaf Chmielewski and sculptor Mieczyslaw Syposz) and is made of Finnish granite. The monument was built on the initiative of a committee, headed by Lechosław Olejnick and Krzysztof Tadeusz Zwoliński. Engraved at the top of the western side of the monument are the following words: "Mieszkańcy Woli zamordowani w 1944 roku podczas Powstania Warszawskiego" ("Residents of Wola murdered in 1944 during the Warsaw Uprising"). Underneath is an extensive list of addresses where the victims lived and the number of people murdered at each location. Engraved at the top of the eastern side of the monument are the following words: "Pamięci 50 tysięcy mieszkańców Woli zamordowanych przez Niemców podczas Powstania Warszawskiego 1944 r" ("In memory of the 50,000 inhabitants of Wola murdered by the Germans during the Warsaw Uprising of 1944"). On the eastern side of the monument the surface of the granite has ten pits dug into it in irregular shapes which resemble the silhouettes of people lined up against a wall to be executed. Monument was visited by Ambassador of Germany to the Poland on 1 August 2018. Ambassador Rolf Nikel laid a wreath at the memorial, paid respect and said: We are full of pain and shame a we pay respect to them. Let them rest in peace. See also Warsaw Uprising Wola massacre Wola Massacre Memorial on Górczewska Street Ochota massacre Warsaw Uprising Museum Bibliography Niedziela (Sunday) - information about the monument in Polish References
Monument aux victimes du massacre de Wola (Varsovie)

Le monument aux victimes du massacre de Wola est un monument situé Aleja Solidarności, à Varsovie. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pomnik Ofiar Rzezi Woli » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Monument to Victims of the Wola Massacre » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Pomnik Ofiar Rzezi Woli

Pomnik Ofiar Rzezi Woli – monument upamiętniający masakrę ludności warszawskiej dzielnicy Wola, dokonaną przez Niemców w pierwszych dniach powstania warszawskiego. Znajduje się na skwerze przy rozwidleniu alei „Solidarności” i ulicy Leszno. Opis Pomnik ofiar Rzezi Woli został odsłonięty 27 listopada 2004 w ramach obchodów 60. rocznicy powstania warszawskiego. Jego autorem jest rzeźbiarz Ryszard Stryjecki (przy współpracy architekta Olafa Chmielewskiego i rzeźbiarza Mieczysława Syposza). Pomnik powstał z inicjatywy komitetu, kierowanego przez Bogdana Bartniczaka, Lechosława Olejnickiego i Krzysztofa Tadeusza Zwolińskiego. Pomnik został wykonany z fińskiego granitu. U góry pomnika w zwieńczeniu umieszczono napisy: od strony zachodniej Mieszkańcy Woli zamordowani w 1944 roku podczas Powstania Warszawskiego, a od strony wschodniej Pamięci 50 tysięcy mieszkańców Woli zamordowanych przez Niemców podczas Powstania Warszawskiego 1944 r. Od strony zachodniej na polerowanej powierzchni granitu wykuto listę domów, z których pochodzili zamordowani i ich liczbę. Od strony wschodniej na powierzchni granitu wykuto dziesięć nieregularnych wgłębień kształtem przypominających sylwetki rozstrzeliwanych. Obie strony łączą przekute na wylot otwory. W 2008 skwerowi położonemu u zbiegu ul. Leszno i al. „Solidarności“, na którym znajduje się pomnik, nadano nazwę skwer Pamięci. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Pomnik ofiar Rzezi Woli fotopolska.eu
Пам'ятник жертвам різанини на Волі

Пам'ятник жертвам різанини на Волі (пол. Pomnik ofiar Rzezi Woli) — пам'ятник на спомин про різанину у Волі — жорстоке масове вбивство мирного населення варшавського району Воля, скоєне німцями на початку Варшавського повстання, з 5 по 12 серпня 1944 року. Встановлений на невеликій площі, якій 2008 року присвоєно назву Сквер пам'яті, на перетині проспекту Солідарності (Aleja Solidarności) та вулиці Лешно у Варшаві. Пам'ятник відкрито 27 листопада 2004 року, у рік 60-ї річниці Варшавського повстання. Його спроєктував скульптор Ришард Стриєцький (у співпраці з архітектором Олафом Хмелевським і скульптором Мечиславом Сипошем). Пам'ятник було споруджено з ініціативи комітету на чолі з Лехославом Олійником та Кшиштофом Тадеушем Зволінським. Його виготовлено з фінського граніту. У верхній частині західної сторони пам'ятника викарбувано такі слова: «Mieszkańcy Woli zamordowani w 1944 roku podczas Powstania Warszawskiego» («Мешканці Волі, вбиті у 1944 році під час Варшавського повстання»). Нижче подано великий список адрес, де мешкали жертви, та кількість вбитих за кожною адресою. У верхній частині східної сторони пам'ятника викарбувано такі слова: «Pamięci 50 tysięcy mieszkańców Woli zamordowanych przez Niemców podczas Powstania Warszawskiego 1944 r» («Пам'яті 50 000 мешканців Волі, вбитих німцями під час Варшавського повстання 1944 року»). Зі східного боку пам'ятника на поверхні граніту виконано десять заглибин неправильної форми, які нагадують силуети людей, вишикуваних біля стіни на страту. Пам'ятник відвідав посол Німеччини в Польщі 1 серпня 2018 року. Посол Рольф Нікель поклав вінок до пам'ятника, віддав шану і сказав: «Ми сповнені болю і сорому і віддаємо їм шану. Нехай вони спочивають з миром.» Примітки
Schloss Gaj Mały

Das Schloss Gaj (deutsch Schloss Gay, polnisch Pałac w Gaju Małym) befindet sich im großpolnischen Gaj Mały im Powiat Szamotulski (Kreis Samter). Geschichte Der Schlossbau wurde für Philipp Raczynski 1803 ausgeführt. Dessen Sohn Athanasius erhielt 1824 den preußischen Grafentitel. Athanasius war Kunsthistoriker und Sammler und Botschafter des preußischen Königs in Kopenhagen. Nach 1900 gehörte Gaj Barbara Kwilecka. Der Ort gehörte 1815–1848 zu dem der preußischen Krone unterstehenden Großherzogtum Posen, 1848–1918 zur preußischen Provinz Posen. Baubeschreibung Der Bau im Stil des Neubarock besteht aus zwei senkrecht zueinander stehenden Flügeln, einem größeren entlang Westost ausgerichteten Flügel und einem kleineren Flügel, der auf ein vorher bestehendes Herrenhaus zurückgeht. Zwischen den Flügeln befindet sich ein Turm mit einem bogenförmigen Eingangstor. An den Fassaden sind Elemente des Rokoko erhalten. Über dem Eingangstor befindet sich das Wappen der Raczyński-Nałęcz. Weblinks Einzelnachweise
Pałac w Gaju Małym

Pałac w Gaju Małym – zabytkowy pałac we wsi Gaj Mały w województwie wielkopolskim. Pierwotny parterowy dworek z mansardowym dachem, zbudowany został w 1803 dla gen. Filipa Nereusza Raczyńskiego. W 1845 syn Filipa, Atanazy Raczyński wystawił w pobliżu dworku piętrowy, wysoko podpiwniczony pałac z tarasem na południowej fasadzie. Przebudowa z roku 1861 połączyła obydwa budynki trzykondygnacyjną wieżą bramną z bramą przejazdową. W latach 1862–1865 dodano wschodnią cylindryczną basztę narożną łącząca budynek pałacu z prostopadłym do niego skrzydłem mieszczącym galerię portetów. W tym samym czasie ujednolicono wizualnie dekorację elewacji używając form neogotyckich i neorokokowych (obramienia okien). W niszach elewacji galerii kopie rzeźb antycznych (Dionizos, Kora i Herakles). Nad bramą przejazdową rzeźba przedstawiająca Apolla. Pałac otoczony niewielkim (5ha) parkiem krajobrazowym z aleją lipową. Pałac i park w znacznym stopniu zdewastowane. Obecnie w galerii kaplica z rokokowym ołtarzem z 1759, reszta pałacu zaniedbana, nieużywana. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 353 – Tęgoborze

Cmentarz wojenny nr 353 – Tęgoborze – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Tęgoborze, w gminie Łososina Dolna, w województwie małopolskim. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36. Historia Front przechodził tędy dwukrotnie. W listopadzie 1914 wojska rosyjskie gen. Aleksieja Brusiłowa zajęły całe te tereny, nacierając na południe, w stronę Karpat. 7 grudnia dowodzona przez generała Svetozara Boroevića 3 Armia austro-węgierska przeszła do ofensywy i 11 grudnia jej jednostki wypierając armię rosyjską dotarły na przedpola Nowego Sącza. Opis cmentarza Cmentarz wojenny w Tęgoborzy znajduje się na cmentarzu parafialnym i stanowi odrębną kwaterę w jego północno-zachodnim rogu, nad Jeziorem Rożnowskim. Położony jest na wysokości około 272 m, w odległości około 50 m od brzegów jeziora. Jest to niewielki cmentarz na planie kwadratu, otoczony murkiem wykonanym z prostych betonowych słupków połączonych żelaznymi rurami. Wejście przez niewielką, żelazną furtkę. Na środku cmentarza znajduje się duży betonowy krzyż typu austriackiego (jednoramienny), na czołowej stronie którego zamontowano żeliwny, ażurowy krzyż, również typu austriackiego. Obok niego na murawie 5 niewielkich betonowych stel. Na dwóch z nich umieszczono niewielkie żeliwne krzyże austriackie i blaszane tabliczki z nazwiskami żołnierzy austriackich, na trzech podobne tabliczki i krzyże rosyjskie (dwuramienne). Cmentarz jest odnowiony i pielęgnowany. Wszystkie tabliczki znajdują się na południowo-zachodniej stronie krzyży. Na zewnątrz cmentarza, przy jego ogrodzeniu zamontowana jest tabliczka informacyjna. Zamieszczony na niej opis podaje, że pierwotnie cmentarz zwrócony był w inną stronę, ku starej drodze. Po zaprzestaniu jej użytkowania stele i krzyż obrócono w kierunku nowej alei cmentarnej. Remont cmentarza przeprowadził w 2012 r. Urząd Gminy w Łososinie Dolnej przy współudziale środków Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. Na cmentarzu pochowano dwóch żołnierzy austriackich znanych z nazwiska (są one umieszczone na tabliczkach), na trzech 4 niezidentyfikowanych żołnierzy rosyjskich (napisy na ich tabliczkach: 2 Russiche Krieger, 1 Russiche Krieger). Przypisy
Pałac w Chorzeminie

Pałac w Chorzeminie – zabytkowy pałac we wsi Chorzemin w województwie wielkopolskim. Wybudowany został w roku 1910 dla rodziny Daumów, właścicieli majątku Chorzemin i dóbr kiełpińskich. Łączy w sobie elementy stylów neogotyckiego i secesyjnego. Obok pałacu znajduje się park. Przypisy Bibliografia Pałac w Chorzeminie. chorzemin.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-10)].
Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu

Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu – muzeum położone przy Starym Rynku w mieście Bieżuń, w woj. mazowieckim, w powiecie żuromińskim. Placówka jest Oddziałem Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu. Historia placówki Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu Oddział Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu powstało w 1974 r., z inicjatywy lokalnego działacza społecznego, nauczyciela i poety Stefana Gołębiowskiego jako Muzeum Regionalne. Do twórców koncepcji powołania lokalnego muzeum należy zaliczyć także etnografa i historyka Mariana Przedpełskiego. Od 1986 r., placówka funkcjonowała jako Muzeum Historii i Kultury Materialnej Małego Miasta, natomiast od 1994 r., funkcjonuje pod obecną nazwą jako Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu. Jednocześnie w 1993 r., zmieniła się siedziba placówki z budynku przy ul. Zamkowej 2 na budynek przy Starym Rynku 19. W 2009 r., doszło do przekazania Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu przez Urząd Miasta i Gminy Bieżuń pod opiekę Samorządu Województwa Mazowieckiego, co wiązało się z ustanowieniem Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu jako Oddziału Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu. Ekspozycja i zbiory W placówce prezentowane są ekspozycje: historyczno-etnograficzne ukazująca dzieje i kulturę z terenu dawnej ziemi płockiej oraz kulturę materialną małego miasteczka z II połowy XIX w. Prezentowane są też wystawy czasowe prac lokalnych twórców oraz sztuki ludowej. Ponadto w Muzeum zdeponowana została spuścizna po Stefanie Gołębiowskim. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków. Dodatkowa działalność przy Muzeum działa biblioteka, placówka prowadzi działalność wydawniczą, wydaje między innymi: „Bieżuńskie Zeszyty Historyczne”, muzeum jest współorganizatorem „Wojewódzkiego Konkursu Poezji im. Stefana Gołębiowskiego”. Bibliografia Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu. www.museo.pl. [dostęp 2014-02-26]. (pol.). Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu Oddział Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu. www.biezun.pl. [dostęp 2014-02-26]. (pol.). Muzeum Małego Miasta w Bieżuniu. www.mwmskansen.pl. [dostęp 2014-02-26]. (pol.). Bieżuń, ul. Stary Rynek 19, Muzeum Małego Miasta fotopolska.eu
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Warszawie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła – świątynia rzymskokatolicka znajdująca się przy ul. Domaniewskiej 20, w dzielnicy Mokotów w Warszawie. Kościół należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła na Ksawerowie, w dekanacie mokotowskim archidiecezji warszawskiej i obsługiwany jest przez księży archidiecezjalnych. Architektura Świątynia została wzniesiony według projektu Marka Martensa, Tadeusza Szumielewicza i Lecha Kordowicza. Świątynia została zaprojektowana w duchu przemian po Soborze II Watykańskim. Kościół z konieczności (kształt działki i sąsiedztwo stacji zasilania energetycznego) został zaprojektowany na planie kwadratu o boku długości 24 m. Wewnątrz świątyni ołtarz został wysunięty możliwie najdalej w kierunku centrum kościoła. Witraże w kaplicy przedstawiają postacie wielkich Polaków XX wieku: św. Jana Pawła II, kard. Stefana Wyszyńskiego, św. siostrę Faustynę Kowalską, św. brata Alberta Chmielowskiego oraz św. ojca Maksymiliana Marię Kolbego. Historia Historia parafii i kościoła sięgają 1968 r., kiedy J.E. arcybiskup metropolita warszawski prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński powierzył ks. Januszowi Żyźniewskiemu opiekę duszpasterską nad miejscową społecznością zamieszkującą nowo powstałe osiedle mieszkaniowe pozbawione jednak podówczas świątyni zniszczonej jeszcze w trakcie powstania warszawskiego. W okolicy tej znajdowały się między innymi budynki resortowe zamieszkane wyłącznie przez oficerów MSW oraz Sztabu Generalnego WP. Ks. Żyźniewski mimo trudności wynikających z sytuacji społeczno-politycznej w PRL-u powołał do życia kaplicę, w której także od 1971 r., prowadził zajęcia katechetyczne. Od 1970 r. w organizacji parafii i świątyni brał udział także skierowany do wspólnej pracy ks. Stanisław Guzek, a od 1974 r. ks. Kazimierz Zoch-Chrabołowski. W 1981 r. uzyskano wreszcie zgodę na budowę świątyni. Zaprojektowania obiektu podjęli się Marek Martens i Leszek Korolewicz. Znacznym utrudnieniem dla architektów był fakt nietypowego kształtu działki jak na tego typu inwestycję oraz sąsiedztwo stacji zasilania energetycznego. Parafia została powołana do życia dekretem J.E. arcybiskupa metropolity warszawskiego prymasa Polski Józefa Glempa – 21 grudnia 1981 r., już w trakcie stanu wojennego. Prace budowlane ruszyły 1 czerwca 1982 r., a wmurowania kamienia węgielnego pod nową świątynię dokonał ks. prymas Józef Glemp w dniu 7 października 1982 r. W dniu 26 maja 1996 r., J.E. ks. prymas Józef Glemp dokonał uroczystego poświęcenie górnego kościoła. Proboszczowie ks. prałat dr Janusz Żyźniewski (ur. 1938, zm. 2010) ks. kanonik Jan Zieliński (ur. 1950), proboszcz w latach 2003-2024 ks. prałat dr Piotr Odziemczyk (ur. 1975), proboszcz od 2024 r. Inne informacje Na terenie parafii działa kapelania Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących przy kaplicy Niepokalanego Poczęcia NMP w Królikarni (ul. Puławska 113d) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Warszawie

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus – świątynia rzymskokatolicka znajdująca się przy ul. Tamka 4 na warszawskim Powiślu. Świątynia jest kościołem parafialnym parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus, w dekanacie śródmiejskim archidiecezji warszawskiej. Historia Parafia została erygowana w 1938 r., przez J.E. arcybiskupa metropolitę warszawskiego prymasa Królestwa Polskiego kardynała Aleksandra Kakowskiego. Kamień węgielny pod budowę kościoła został poświęcony w październiku 1931 r. 17 kwietnia 1938 r., dokonano poświęcenie nowej świątyni pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego. Świątynia została wzniesiona w stylu modernistycznym według projektu Konstantego Jakimowicza. Na pierwszego proboszcza wyznaczono zaś ks. Stanisława Żelazowskiego. W czasie II wojny światowej, świątynia uległa poważnym zniszczeniom w trakcie działań obronnych we wrześniu 1939. Podczas powstania warszawskiego, 27 sierpnia 1944, świątynia została zbombardowana przez Luftwaffe. Pod gruzami zginęło kilkadziesiąt osób. Po wojnie przez wiele lat trwała odbudowa świątyni z datków wiernych. Uroczystej konsekracji odbudowanego kościoła dokonał 3 października 1969 r., J.E. arcybiskup metropolita warszawski prymas polski kardynał Stefan Wyszyński. W akcie konsekracyjnym Ksiądz Prymas nadał jednocześnie kościołowi i parafii jeden tytuł – św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Proboszczowie Ks. Stanisław Żelazowski (1938–1944) Ks. Leon Pawlina (1945–1946) Ks. Tadeusz Romaniuk (1946–1949) Ks. Jerzy Modzelewski (1949–1953) Ks. Bolesław Rosiński (1953–1960) Ks. Bronisław Piórkowski (1960–1986) Ks. Mieczysław Nowak (1986–1991) Ks. prałat Ryszard Kazimierz Lewandowski (1991–2015) Ks. Mirosław Kreczmański (od 2015) Na terenie parafii działają Kaplica Stowarzyszenia Dzieci Maryi pw. Matki Bożej Niepokalanej Cudownego Medalika (ul. Radna 14) Apostolat Maryjny w Polsce (ul. Radna 14) Ośrodek Duszpasterstwa dla Obcokrajowców (ul. Radna 14) Kościół pw. św. Kazimierza Królewicza - Sióstr Szarytek (ul. Tamka 35) Kaplica pw. Matki Bożej Dobrej Rady - Sióstr Urszulanek SJK (ul. Wiślana 2) Bursa Salezjańska dla Młodzieży Męskiej im. ks. Siemca (ul. Wiślana 6) Przypisy Bibliografia Św. Teresy od Dzieciątka Jezus na Tamce. www.archidiecezja.warszawa.pl. [dostęp 2015-07-11]. (pol.). Spacerownik Warszawski. www.parafianatamce.waw.pl. [dostęp 2014-02-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-27)]. (pol.). Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii