NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stopień Wodny Dąbie

Stopień wodny Dąbie – stopień wodny na Wiśle znajdujący się w Krakowie na Dąbiu, zbudowany w latach 1957–1961. Most nad stopniem wodnym zbudowano w 1966 roku. Stoi na 10 przęsłach, ma 230 metrów długości i 13,4 metra szerokości. Łączy krakowskie dzielnice Grzegórzki (ul. Ofiar Dąbia) i Podgórze (ul. Stoczniowców). Na moście w każdym kierunku prowadzi po 1 pasie ruchu samochodowego, a po bokach znajdują się chodniki dla pieszych. Funkcje stopnia wodnego Na hydrotechniczne elementy stopnia wodnego składają się jaz (posiadający 5 przęseł zamykanych zasuwami płaskimi z klapą lodową), śluza, zapora ziemna, sterownia, przepławka dla ryb oraz mała elektrownia wodna (o mocy 2,9 MW). Elektrownia Dąbie jest jedną z sześciu elektrowni wchodzących w skład Zespołu Elektrowni Wodnych Rożnów. Pozostałe to: Elektrownia Rożnów, Elektrownia Czchów, Elektrownia Przewóz, Elektrownia Olcza, Elektrownia Kuźnice. Stopień wodny ułatwia żeglugę na Wiśle w centrum Krakowa oraz hamuje procesy erozji dennej, jakie zachodzą na tym odcinku od czasu jego uregulowania i skrócenia poprzez likwidację meandrów. Erozja ta mogłaby stanowić zagrożenie dla bulwarów i mostów w Krakowie. Podwyższenie lustra wody podniosło walory krajobrazowe rzeki w centrum miasta i zwiększyło atrakcyjność bulwarów wiślanych. Stopień wodny Dąbie jest jednym z elementów kaskady Górnej Wisły – poprzedza go stopień wodny Kościuszko, a kolejnym jest stopień wodny Przewóz. Parametry elektrowni Moc osiągalna – 2,94 MW Liczba hydrogeneratorów – 2 (po 1,47 MW) Przepływ przez turbiny – 105 m³/s Średnia roczna produkcja energii – 12 GWh Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie. [dostęp 2010-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-02)]. Zespół Elektrowni Wodnych Rożnów Spółka z o.o.. [dostęp 2010-03-25].
Stopień Wodny Marszowice

Stopień Wodny Marszowice (Elektrownia Wodna Marszowice, Jaz Elektrowni Wodnej Marszowice, Jaz Marszowice) – stopień wodny, w skład którego wchodzi między innymi elektrownia wodna, położony na rzece Bystrzyca, w rejonie osiedla Marszowice we Wrocławiu. Powstał on w miejscu istniejących tu młynów wodnych w latach dwudziestych XX wieku, a dokładniej w latach 1920-1921. Inwestorem był między innymi właściciel przędzalni zlokalizowanej przy obecnej ulicy Stabłowickiej, niejaki Scholler, oraz kilka innych firm. Inwestycja obejmowała oprócz tego stopnia wodnego, także Elektrownię Wodną Stabłowice. Jednym z elementów stopnia wodnego jest przepływowa elektrownia wodna. Była ona wykorzystywana lokalnie do zasilania pobliskich zakładów włókienniczych na Stabłowicach. Po drugiej wojnie światowej, przez około 15 lat, korzystało z niej wojsko armii radzieckiej. Następnie elektrownię przejął wrocławski zakład energetyczny w 1959 r. Obecnie elektrownia znajduje się w użytkowaniu przez Spółkę z o.o. Jeleniogórskie Elektrownie Wodne i wchodzi w skład Zespołu Elektrowni Wodnych Wrocław. Elektrownia wyposażona jest w dwie turbiny Francisa produkcji firmy J.M. Voith wraz z dwoma generatorami produkcji Siemens-Schuckert, na napięcie 3 kV; w związku z brakiem sieci 3 kV konieczne było zainstalowanie transformatora. Ich moce to odpowiednio 120 i 265 kW, moc instalowana 385 kW, moc 140 kW, moc osiągalna: 200 kW. Elektrownia zlokalizowana jest na lewym brzegu rzeki, po stronie osiedla Marszowice. Elementem stopnia wodnego zapewniającym piętrzenie dla potrzeb elektrowni jest jaz zlokalizowany na ramieniu bocznym rzeki opływającym od południa i wschodu niedużą, zalesioną wyspę – Jaz Marszowice. Jest to jaz stały. Wybudowano tu jaz konstrukcji palowo-kamiennej. Jego długość to 28,5 m. Drugim jazem współpracującym z Jazem Marszowice jest Jaz Elektrowni Wodnej Marszowice położony w korycie głównym rzeki przy elektrowni. Jest to jaz wyposażony w zamknięcia zasuwowe i most jazowy. W latach 2006–2007 przeprowadzono remont i modernizację na stopniu. Jaz i elektrownia wpisane są na listę zabytków architektury i budownictwa miasta Wrocławia. Zobacz też Wrocławski węzeł wodny stopnie wodne we Wrocławiu siłownie wodne we Wrocławiu jazy we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Stopień Wodny Marszowice w Wikimapii (dostęp 2010-01-14) Elektrownia Wodna Marszowice, Wratislaviae Amici, 2004-11-21 (dostęp 2010-01-14) Elektrownia Marszowice, Wratislaviae Amici, 2004-11-21 (dostęp 2010-01-14) Jaz Marszowice, Wratislaviae Amici (dostęp 2010-01-25)
Stopień Wodny Stabłowice

Stopień Wodny Stabłowice (Elektrownia Wodna Stabłowice, Jaz Elektrowni Wodnej Stabłowice) – stopień wodny położony we Wrocławiu, w rejonie osiedla Stabłowice, na rzece Bystrzyca. Stopień obejmował elektrownię wodną i jaz przy elektrowni wraz z upustem płuczącym położone na bocznym ramieniu rzeki. Elektrownia ze względu na niewielki spad i przepływ, a co za tym idzie niewielką moc, należała do kategorii małych elektrowni wodnych. Była to elektrownia przepływowa. Wybudowana została w 1924 roku. Projektantami elektrowni byli bracia Huber. Po wojnie uruchomienie elektrowni nastąpiło w latach 1947–1948. Wyłączona została z eksploatacji pod koniec lat 70. XX wieku, a do początku lat 80 zdemontowano urządzenia hydrotechniczne; budynek pozostał i pełni funkcje mieszkalną. Przyczyną likwidacji elektrowni, oprócz jej wyeksploatowania i co za tym idzie złego stanu technicznego urządzeń oraz braku rentowności, było również zmniejszenie przepływu i niedostateczne zasilanie w wodę elektrowni spowodowane budową Zbiornika Mietków. Elektrownia wyposażona była w dwie turbiny Francisa firmy Briegleb Hansen o mocach odpowiednio: 58 kW i 55 kW, łącznie moc instalowana 113 kW. Spad przy normalnym poziomie piętrzenia wynosił 1,39 m. W elektrowni zastosowano generator synchroniczny firmy SIEMENS – przeniesienie napędu następowało za pośrednictwem przekładni zębatych. Zobacz też Wrocławski Węzeł Wodny Stopnie wodne we Wrocławiu Siłownie wodne we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Elektrownia Wodna Stabłowice, Wikimapia (dostęp 2010-01-25) Elektrownia Wodna Stabłowice, Wratislaviae Amici (dostęp 2010-01-25)
Staustufe Brzeg Dolny

Die Staustufe Brzeg Dolny liegt ca. 5 km stromaufwärts von der gleichnamigen Stadt Brzeg Dolny und staut die Oder bei Flusskilometer 280. Die Anlage besteht aus folgenden wasserbaulichen Teilen: einer Wehranlage mit vier Wehrklappen einer Schleuse einer Fischtreppe einer Wasserkraftanlage Die Wehranlage hat vier Öffnungen mit einer lichten Weite von jeweils 23 m. Durch vier Wehrklappen mit einer Höhe von je 8,5 m kann die Stauhöhe und die Menge des abfließenden Wassers reguliert werden. Für die Schifffahrt steht die Einkammerschleuse zur Verfügung, die mit einer Länge von 225 m und Breite von 12 m von Frachtschiffen nach CEMT bis zur Wasserstraßenklasse IV (Europaschiff) aber auch von Schub-oder-Koppelverbänden (Klasse Vb) genutzt werden kann. Über die Fischtreppe läuft eine durchschnittliche Wassermenge von 4,3 m³/s und ermöglicht den Organismen, die baulichen Barrieren zu umgehen. Das Wasserkraftwerk ist mit einer Leistung von 9,7 MW das gegenwärtig größte der sieben Oderkraftwerke. Es besteht aus vier Turbinen mit einem Schluckvermögen von jeweils 60 m³/s. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Polen Weblinks
Stos (Beskid Sądecki)

Stos lub Stus – polana w Paśmie Radziejowej, znajdująca się na grzbiecie Niemcowa – Kordowiec. Na grzbiecie tym – kolejno od dołu do góry – jest 5 polan: Kordowiec, Poczekaj, Stos, Niemcowa i Kramarka. Polana Stos znajduje się na wysokości około 790–820 m n.p.m. i należy do miejscowości Młodów w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Piwniczna-Zdrój. Opis polany Polana Stos zajmuje wschodnie, opadające do doliny Młodowskiego Potoku stoki pod grzbietem Niemcowa–Kordowiec. W miarę rozwoju osadnictwa, gdy pod uprawę roli zajęto już wszystkie nadające się do tego tereny w dolinie rzek, ludzie stopniowo posuwali się coraz wyżej w góry, poprzez wyrąb lub wypalanie uzyskując nowe tereny pod uprawę i pasterstwo. Z początkiem XIX wieku i przed II wojną światową wsie na Podhalu stały się już przeludnione. W górach istniało znacznie więcej niż obecnie polan zajętych pod uprawę roli, Beskidom groziło wręcz wylesienie. Po drugiej wojnie światowej, gdy pojawiły się większe możliwości zarobkowe, młodzi ludzie odpływali do miast. Po 1989 również pasterstwo stało się nieopłacalne. Wskutek trudnych warunków bytowania (w szczególności brak wody i prądu elektrycznego) w ciągu lat powojennych mieszkańcy (lub ich potomkowie) przenieśli się do nowych siedzib położonych w dolinach; proces ten dotyczy też wielu okolicznych zasiedlonych dawniej przysiółków. Opuszczone siedziby uległy od tego czasu zniszczeniu np. w wyniku pożarów, m.in. spowodowanych przez nieostrożnych turystów, chroniących się w nich i rozpalających wewnątrz ogniska. Opuszczona polana przestała być użytkowana i stopniowo w wyniku naturalnej sukcesji wtórnej zarasta lasem. Z rzadkich roślin występuje tutaj koniczyna pannońska, w Polsce występująca tylko na kilku stanowiskach w Beskidzie Sądeckim. Zaprzestanie koszenia niestety grozi jej wyginięciem. Gatunek ten może bowiem rosnąć tylko na koszonych polanach, inaczej zostaje zagłuszony przez wyższe rośliny, a z czasem przez las. Ze szlaku wiodącego górnym obrzeżem polany rozciągają się widoki na dolinę Popradu i Pasmo Jaworzyny. Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki na odcinku Rytro – Niemcowa – Radziejowa (Główny Szlak Beskidzki). Czas przejścia z Rytra Na Niemcową – 2:30 h. Piwniczna – Niemcowa. Czas przejścia 2 h. Przypisy
Stowarzyszenie Rzemieślników „Gwiazda” w Jarosławiu

Stowarzyszenie Rzemieślników „Gwiazda” w Jarosławiu – stowarzyszenie prowadzące działalność kulturalną, oświatową i charytatywną, istniejące w latach 1887-1939. Powstało 6 października 1887 jako Wydział Gwiazdy stowarzyszenia rękodzielników chrześcijańskich pod opieką św. Józefa. Dnia 18 października 1887 odbyło się pierwsze posiedzeniu, na którym wybrano Zarząd z prezesem Franciszkiem Wojnarem na czele. Towarzystwo miało za cel dać swoim członkom wytchnienie i rozrywkę po całodziennej pracy. Niebawem rozpoczęto urządzać wieczorki deklamacyjno-wokalne, a później przedstawienia amatorskie, mające łączyć i pouczać członków i wspierać finanse towarzystwa. Charakter stowarzyszenia był ściśle chrześcijański. Od samego założenia ożywiało duch narodowy, czego przykładem było uczestniczenie w pogrzebie Mickiewicza, uroczystości stulecia Konstytucji 3 Maja i stale urządzane wieczorki ku czci powstań z 1830 i 1863. Miało ono od samego początku także praktyczne cele, jako towarzystwo wzajemnej pomocy rękodzielników. Na nowe tory wkroczyło z objęciem prezesury przez ks. dra Mateusza Czopora. W 1902 roku otrzymało od gminy jako darowiznę grunt pod budowę gmachu. Budowę prowadzili Wojciech Kaczmarski i Józef Zając według projektu Jana Bigo. 11 października 1903 r. dokonano poświęcenia budynku. W jego zwieńczeniu znajduje się figura św. Józefa - patrona stowarzyszenia. W 1939 r. nastąpiła likwidacja Stowarzyszenia „Gwiazda”. Jego budynek na przełomie wieków XX i XXI służył Państwowej Wyższej Szkoły Techniczno-Ekonomicznej im. ks. Bronisława Markiewicza w Jarosławiu. Prezesi i zarząd Franciszek Wojnar (18 października 1887–1891) Władysław Jahl – zastępca prezesa Michał Semiuk – sekretarz Hipolit Huber – skarbnik Jan Kwiatkowski (1891–1902) Władysław Grabowski – zastępca prezesa Michał Semiuk – sekretarz Hipolit Huber – skarbnik Mateusz Czopor (1902–1905, 1906–1907) Leopold Krzyżanowski (do 1912) – zastępca prezesa Michał Semiuk – sekretarz Hipolit Huber – skarbnik Antoni Dymnicki (1905–1939) Leopold Krzyżanowski (do 1910), Mateusz Gonet (do 1928), Piotr Malinowski (do 1930), Feliks Wojciechowski – zastępca prezesa Michał Semiuk – sekretarz Hipolit Huber – skarbnik Bibliografia Jubileusz Gwiazdy Nawa Gazeta Jarosławska Jarosław 1912. Tablica informacyjna w ramach projektu „Jarosławski Park Kulturalny”.
Szpital im. prof. M. Weissa

Szpital im. prof. M. Weissa, Centrum Rehabilitacji im. prof. Mariana Weissa SPZOZ „STOCER” – szpital w Konstancinie-Jeziornie, specjalizujący się w leczeniu operacyjnym i rehabilitacji urazów i schorzeń kręgosłupa, narządu ruchu, wad postawy i wad rozwojowych. Placówka powstała po II wojnie światowej z potrzeby leczenia ofiar wojny wymagających opieki ortopedów i rehabilitantów, zwłaszcza po amputacjach, w przedwojennej zabudowanie szpitalnej i mieszkalnej znajdującej się tutaj uprzednio. W latach 1954–1998 funkcjonowała pod nazwą Stołeczne Centrum Rehabilitacji (STOCER). Historia Pierwszych pacjentów przywieziono do budynków na terenie Konstancina-Jeziorny ze spalonego w powstaniu warszawskim szpitala Św. Ducha w Warszawie. W 1946 r., hospitalizowano ok. 100 dorosłych i dzieci. W latach 1959–1963, wybudowano nowe obiekty szpitalne, przystosowane do leczenia kompleksowego. Powstały nowe oddziały, baseny, sale terapeutyczne, sale gimnastyczne, nowoczesny blok operacyjny, pracownie i laboratoria oraz dział terapii zajęciowej. Obecnie przeprowadza się restrukturyzację szpitala, modernizując istniejące budynki i wyposażając w najnowszy sprzęt medyczny oddziały szpitalne i blok operacyjny. Dyrektorzy Centrum prof. Marian Weiss, 1 sierpnia 1953 – 17 lipca 1981 prof. Jan Haftek, 1 lipca 1982 – 31 października 1991 prof. Jerzy Kiwerski, 4 listopada 1991 – 31 lipca 1998 dr n. med. Janusz Garlicki, 1 sierpnia 1998 – 15 maja 2003 mgr Waldemar Rybak, 23 maja 2003 – 17 października 2003 dr n.med. Paweł Baranowski, 27 stycznia 2004 Oddziały szpitalne Izba Przyjęć i Ambulatorium Oddział Rehabilitacji i Leczenia Infekcyjnych Schorzeń Narządu Ruchu Oddział Rehabilitacji Schorzeń Kręgosłupa i Narządu Ruchu Oddział Rekonstrukcji Ortopedycznej i Opieki Pooperacyjnej Oddział Intensywnej Terapii Oddział Neuroortopedii Oddział Rehabilitacji i Leczenia Schorzeń Narządu Ruchu Oddział Urazowo-Ortopedyczny Oddział Ortopedyczno-Rehabilitacyjny Dzieci i Młodzieży Oddział Zaburzeń Postawy i Skolioz Oddział Rehabilitacji Kompleksowej Dzieci i Młodzieży Ośrodek Rehabilitacji Społecznej Laboratorium Zakład Rehabilitacji i Przyrodolecznictwa Zakład Diagnostyki Obrazowej Apteka Zakładowa Przychodnia specjalistyczna Poradnia urazowo-ortopedyczna Poradnia neuroortopedyczna Poradnia rehabilitacyjna narządu ruchu Poradnia psychologiczna Poradnia rehabilitacyjno-ortopedyczna dla dzieci i młodzieży Poradnia neurologiczna dla dzieci Poradnia preluksacyjna Poradnia wad postawy Poradnia zaburzeń i wad rozwojowych Poradnia urologiczna Poradnia leczenia bólu Linki zewnętrzne Mazowieckie Centrum Rehabilitacji “Stocer” - Szpital im. prof. M. Weissa
Straduń (jezioro)

Straduń – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. czarnkowsko-trzcianeckim, w gminie Trzcianka, leżące na terenie Pojezierza Wałeckiego. Hydronimia Pierwotnie jezioro znajdowało się w granicach Wielkopolski i notowane jest od średniowiecza. Pierwszy zapis w języku łacińskim z 1343, oblatowany w 1532, odnotowuje nazwę w formie "Straduny", a szesnastowieczny dokument z 1532 podaje nazwę "Strodom". Po rozbiorach Polski nazwa uległa germanizacji i w1944 w czasie III Rzeszy nosiła nazwę "Straduhner See". Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Straduń. W różnych publikacjach i na niektórych mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Straduńskie Smolarskie. Historia W XVI wieku jezioro znajdowało się w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od średniowiecza jego właścicielami była lokalna szlachta wielkopolska z rodu Czarnkowskich herbu Nałęcz III. W dokumencie z 1343 znanym z falsyfikatu sporządzonego w połowie XVI wieku król polski Kazimierz III Wielki nadał kasztelanowi nakielskiemu Sędziwojowi z Czarnkowa miasto Czarnków wraz z okolicznymi wsiami oraz z 4 jeziorami, wśród których odnotowano m.in. jeziora Straduń oraz Szarcz. W 1532 kasztelan bydgoski Maciej Czarnkowski w podziale puszcz i jezior z bratem kasztelanem przemęckim Sędziwojem Czarnkowskim, otrzymał m.in. jezioro Straduń, wymienione wśród jezior większych, na których wówczas łowiono ryby niewodem, Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 83,5 ha przez 90,70 ha do 96,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 74,8 m n.p.m. lub 75,0 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,2 m, natomiast głębokość maksymalna 6,2 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku jezioro zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Przypisy Bibliografia Antoni Gąsiorowski: Słownik historyczno-geograficzny województwa poznańskiego w średniowieczu, cz. IV (R – S), zeszyt 2, hasło „Straduń”. Poznań: Wydawnictwo PTPN, 2003, s. 684. Linki zewnętrzne Straduń, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014 .
Strażnica pożarowa przy Rynku Wschodnim w Poznaniu

Strażnica pożarowa przy Rynku Wschodnim - budynek w Poznaniu, przy Rynku Wschodnim pełniący niegdyś funkcje pożarnicze. Architektura Od strony Rynku Wschodniego stoi "najmłodszy" budynek składający się z wieży, garażów i budynku socjalnego. Od dziedzińca można dojść do najstarszej części kompleksu. Historia Pierwszy budynek stanął na działce będącej własnością gminy Główna w 1900 roku. Budynek ten miał wymiary 4,5 m x 7 m,składał się z garażu na sikawkę i dwóch mniejszych pomieszczeń. Dwa lata później do strażnicy dobudowano gazownię, a w 1905 dobudowano kolejną remizę. Remiza ta składała się z garażów, stajni oraz tzw. kostnicy. Kolejna przebudowa nastąpiła w 1925 roku. Wtedy dostawiono wartownię oraz zainstalowano połączenie z centralą w Poznaniu. Budynek składał się z czterokonnej stajni, dwóch garaży, gazowni i biura telegrafisty. W gazowni zrobiono odwach, a na piętrze urządzono mieszkanie służbowe. W 1930 dokonano przebudowy stajni na garaże. W końcu lat 30 XX wieku od północno-wschodniej strony Rynku Wschodniego dostawiono dwa budynki. Mieściły w sobie biura, pomieszczenia socjalne, oraz trzy garaże. Po wojnie cały obiekt przeszedł gruntowny remont. W 1947 od strony zachodniej dobudowano wieżę. W 1991 i 2002 obiekt przeszedł remont i modernizację. Strażnica została wyremontowana w 2010. Obecnie (2013) jest w rękach prywatnych i mieści się tu hurtownia. Zobacz też Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej - zabytkowy kościół w pobliżu Strażnica pożarowa przy ul. Masztalarskiej w Poznaniu Przypisy Linki zewnętrzne galeria zdjęć strażnicy Zdjęcie strażnicy w sekcji "Jednostka Ratowniczo -Gaśnicza nr 3 przy ul. Warszawskiej 349".
Strażnica pożarowa przy ul. Grunwaldzkiej w Poznaniu

Budynek jeżyckiej straży pożarnej – budynek jeżyckiej straży pożarnej, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Grunwaldzkiej 16a, w podwórzu Specjalistycznego Szpitala Klinicznego UM, czyli dawniejszego Hotelu Polonia, a następnie szpitala wojskowego. Mimo że budynek służył jednostce jeżyckiej, dziś znajduje się na Grunwaldzie, na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Św. Łazarz. Charakterystyka Obiekt jest bardzo charakterystyczny dla twórczości swojego projektanta – Fritza Teubnera (ówczesnego poznańskiego architekta miejskiego). Łączy cechy nawiązujące do baroku z elementami ceglanymi i szachulcowymi. Zbudowany został (wraz ze stajnią) w 1908. W 1909 powstały także toalety i kuźnia. Mieścił garaże wozów pożarnych i stajnie dla koni (parter) oraz pomieszczenia dla strażaków (piętro). Zawierał także pomieszczenia z nowoczesną aparaturą telegraficzną. Od 1928 w budynku siedzibę miało pierwsze w Poznaniu pogotowie ratunkowe (początkowo był to jeden pokój i jeden garaż). Budowa gmachu była jednym z elementów tworzonej w początkach XX wieku nowoczesnej i zdecentralizowanej sieci ochrony przeciwpożarowej miasta. Budynek pełni swoją pierwotną rolę do dziś. W pobliżu znajduje się Willa Flora, kościół św. Michała Archanioła, Collegium Chemicum, II Liceum Ogólnokształcące, kamienica Bolesława Richelieu, dom oficerski i tereny MTP. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 148, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Linki zewnętrzne galeria zdjęć po renowacji
Strefa Aktywności Gospodarczej „Spalony Las” w Zielonej Górze

Strefa Aktywności Gospodarczej „Spalony Las” w Zielonej Górze – teren inwestycyjny w Zielonej Górze o powierzchni 81 ha o przeznaczeniu usługowym, produkcyjnym, składowym i magazynowym, zlokalizowany przy Trasie Północnej, nieopodal węzła Zielona Góra Północ na drodze ekspresowej S3. Historia Strefa Aktywności Gospodarczej (SAG) została utworzona w 2005 r. na obszarze Zielonej Góry, w części miasta zwanej Spalonym Lasem w celu przyciągnięcia potencjalnych inwestorów. Uchwałą nr LXI/709/02 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 1 października 2002 zagwarantowano w budżecie miasta środki na budowę drogi w obrębie terenu. Początkowo projekt był współfinansowany z programu Phare i obejmował 67 ha. W ramach dofinansowania przedakcesyjnego część terenu została uzbrojona we wszystkie instalacje i media niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej: drogi dojazdowe, kanalizację sanitarną i deszczową, oświetlenie oraz sieć wodociągową. Łączna powierzchnia Strefy wynosi 81 ha. Całkowite zakończenie projektu budowy SAG planowane było w 2015 r.. Znaczenie W 2010 r. na terenie SAG „Spalony Las” działało 18 firm, zatrudniających łącznie ponad 1500 osób. Największą inwestycją jest Zakład Produkcji Drewnianej Architektury Ogrodowej „Stelmet”. Funkcjonują tam również firmy z branż: kosmetycznej, obuwniczej, produkcji aparatury pomiarowej, firmy transportowe, motoryzacyjne, firmy techniki świetlnej, firmy budowlane i hurtownia Makro. Na terenie SAG zlokalizowano także oddział Izby celnej w Rzepinie. Część SAG (14 ha) objęta jest podstrefą Kostrzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Przypisy Linki zewnętrzne Strefa Aktywności Gospodarczej na zielonagora.pl
Stroszek (zajezdnia tramwajowa)

Stroszek – zajezdnia tramwajowa Tramwajów Śląskich w Bytomiu, położona przy ul. Drzewnej 2. Informacje ogólne Zajezdnia należy do Rejonu Komunikacyjnego numer 3 Tramwajów Śląskich i posiada 75 wagonów. Dni otwarte Zajezdnię można zwiedzać w ramach cyklu Dni Otwartych Zajezdni, organizowanego od 2001 przez Tramwaje Śląskie (Dawniej PKT Katowice), a w latach wcześniejszych we współpracy z Klubem Miłośników Transportu Miejskiego w Chorzowie Batorym czy organizatorem transportu KZK GOP. Bramy dla zwiedzających były otwarte 27 września 2008, 21 września 2013 i 22 września 2018. Głównymi atrakcjami dni otwartych były parada tramwajów, wystawa taboru, zwiedzanie zajezdni oraz możliwość przejazdu tramwajem w roli motorniczego pod okiem instruktora. W 2023 roku, wbrew dotychczasowemu harmonogramowi, dzień otwarty nie odbył się w Bytomiu, a w Będzinie. Powodem tego było zawieszenie ruchu tramwajowego pomiędzy centrum Bytomia a zajezdnią w Stroszku, spowodowane pracami modernizacyjnymi. Historia Zajezdnia powstała w 1968 roku. Linie Zajezdnia Bytom - Stroszek obsługuje następujące linie tramwajowe: Tabor 21 września 2023 ilostan taboru zajezdni prezentował się następująco: Konstal N: 2 sztuki Konstal 105Na: 10 sztuk Konstal 105N-2k: 16 sztuk Konstal 105N HF 11 AC: 15 sztuk Konstal 105NF S: 14 sztuk Moderus Beta MF 16 AC BD: 7 sztuk Moderus Beta MF 11 AC BD: 3 sztuki Moderus Beta MF 10 AC: 8 sztuk Przypisy