NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława i św. Wojciecha w Porębach Dymarskich

Kościół św. Stanisława i św. Wojciecha w Porębach Dymarskich – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Porębach Dymarskich. Historia Kościół wybudowano w latach 1656–1660 z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii Przemienienia Pańskiego w Cmolasie Kaspra Snopkiewicza. Kościół konsekrowany został w 1674 roku przez biskupa Mikołaja Oborskiego. Przed 1735 rokiem obiekt rozbudowano, a w tymże roku dodano dzwonnicę. Świątynia przeszła remonty w 1857 i 1888 roku oraz w latach 1900–1902. 25 marca 1976 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem 956. W marcu 1978 roku podjęto decyzję o przekazaniu kościoła do Porąb Dymarskich, a 13 sierpnia poświęcono fundamenty. Przeniesienie świątyni opóźniło odkrycie w niej polichromii z 1669 roku. Wiosną 1979 roku rozpoczęto przenoszenie kościoła, podczas którego zrekonstruowano sygnaturkę, wymieniono gont na dachu i dokonano konserwacji nowo odkrytych polichromii. 28 października bp Jerzy Ablewicz dokonał jego poświęcenia. Architektura Kościół konstrukcji zrębowej, a jego dzwonnica, soboty i południowa kruchta konstrukcji słupowo-ramowej. Świątynia ma nawę zbudowaną na rzucie prostokąta, prostokątne prezbiterium zamknięte trójbocznie oraz zakrystię przylegającą do niego od północy. Dzwonnica dobudowana do nawy, podzielona na trzy kondygnacje gzymsami, które osłonięto okapowymi daszkami. Nawa i prezbiterium nakryte dachem dwuspadowym o wspólnej kalenicy. W miejscu zamknięcia prezbiterium dach opada na nie trzema połaciami. Nad nawą połacie dachu załamane. Na styku nawy i prezbiterium, w kalenicy znajduje się sygnaturka. Świątynię otaczają szalowane soboty, które nakryto daszkami pulpitowymi z gontu. Wygląd i wyposażenie wnętrza Wewnątrz kościoła znajdują się płaskie stropy. Mają one zaokrąglone fasety w prezbiterium i zakrzywienia w nawie. W prezbiterium i częściowo w nawie na ścianach polichromia figuralna i ornamentalna. Wyposażenie świątyni pochodzi z czasów proboszcza Grzegorza Mrzygłockiego, którego podobizna znajduje się na obrazie św. Grzegorza. Ołtarz główny powstał w 2 poł. XVII wieku. Znajduje się w nim obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, którą adorują święty Stanisław i Wojciech. Na zasuwie ołtarzowej widnieje Chrystus na krzyżu pochodzący z 1874 roku. W lewym ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Bożej przekazującej szkaplerz Szymonowi Stockowi, a w prawym św. Józef z Dzieciątkiem. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się również drewniana chrzcielnica z XVII wieku oraz dwa portale z nadprożami w kształcie oślego grzbietu. W świątyni znajduje się również ambona z XVIII wieku. Pod jej schodami widnieje jedyny w województwie podkarpackim wizerunek diabła w kościele. XVII-wieczne malowidło przedstawia popularnego w średniowiecznym folklorze diabła Tutivillusa, trudniącego się spisywaniem ludzkich grzechów, by na Sądzie Ostatecznym móc oskarżać ludzi przed Bogiem. Uwagi Przypisy Bibliografia red. Zbigniew Trześniowski: Ziemia kolbuszowska. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-61-4.
Kościół Świętej Anny w Trzęsówce (stary)

Kościół Świętej Anny w Trzęsówce – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Trzęsówce. Historia Kościół powstał w 1759 roku jako kaplica dworska rodziny Kuczkowskich. Pierwotnie nosił wezwanie św. Jana Ewangelisty. W 1778 roku stał się kościołem filialnym, a w 1786 roku kościołem rektoralnym parafii Przemienienia Pańskiego w Cmolasie. Od 1788 roku stał się kościołem parafialnym nowo powołanej parafii Świętej Anny. Postanowiono go wówczas rozbudować. Podczas remontu z drewna modrzewiowego dobudowano nawę, dzwonnicę, prezbiterium, zakrystię oraz pomieszczenie dla fundatorów. Zbudowano trzy późnobarokowe ołtarze, a ściany pokryto płótnem i pomalowano. Wymieniono również drewnianą podłogę. W 1850 roku wymieniono gont na dachu kościoła, wymieniono podłogę, wstawiono nowe ławki oraz zamontowano nowe ogrodzenie. Zakupiono również nowe paramenty kościelne. W 1903 roku przedłużono nawę o 9 metrów, dach pokryto ocynkowaną blachą, dobudowano kaplicę boczną oraz babiniec. Drewnianą podłogę wymieniono na posadzkę z płyt cementowych, a kwadratowe okna zastąpiono łukowatymi. W 1905 roku wnętrze otynkowano, położono polichromię, odnowiono ołtarze, naprawiono organy i ogrodzenie. Nowe organy zakupiono w 1960 roku. W 1976 roku odnowiono ołtarze, a w 1977 roku polichromię. Prace wykonał pochodzący ze Starego Sącza Stanisław Kruczek. Obiekt pełnił funkcję kościoła parafialnego do 2004 roku, kiedy do użytku oddano nową świątynię. 7 kwietnia 2004 roku wpisano go do rejestru zabytków. W maju 2015 w kościele kręcono sceny do filmu Wojciecha Smarzowskiego pt. Wołyń. Uwagi Przypisy Bibliografia red. Zbigniew Trześniowski: Ziemia kolbuszowska: przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-61-4. Sławomir Mroczka, ks. Sławomir Zych: Zarys dziejów parafii Trzęsówka. Kolbuszowa: Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kolbuszowej, 2004. ISBN 83-916150-3-0. (pol.).
Kaplica cmentarna w Trzęsówce

Kaplica cmentarna w Trzęsówce – kaplica cmentarna z 1869 roku w Trzęsówce, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Znajduje się na cmentarzu parafialnym w Trzęsówce. Historia Kaplica powstała w 1869 roku z fundacji Antoniny i Józefa Piaseckich, właścicieli Trzęsówki. Początkowo dach budowli pokrywał gont, natomiast w latach 1905-1906 przeprowadzono jej remont, podczas którego gonty zastąpiono blachą. W połowie XX wieku kaplicę gruntownie odrestaurowano. Opis kaplicy Murowana z cegły kaplica ma wymiary 5 na 5 metrów. Wewnątrz znajduje się ołtarz św. Józefa, który przeniesiony został z kaplicy zakonnej Sióstr Józefitek w Trzęsówce. W kaplicy pochowani są jej fundatorzy, natomiast w jej wnętrzu, na przedniej ścianie, z prawej strony wmurowane są metalowe epitafia pogrzebanych. Przypisy Bibliografia Sławomir Mroczka, Sławomir Zych: Zarys dziejów parafii Trzęsówka. Kolbuszowa: Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kolbuszowej, 2004. ISBN 83-916150-3-0. (pol.). Józef Grabiec: Parafia Trzęsówka : zarys historyczny. Kolbuszowa: Rocznik Kolbuszowski 2011, 2011. (pol.).
Kaplica grobowa rodziny Tyszkiewiczów w Kolbuszowej

Kaplica grobowa rodziny Tyszkiewiczów w Kolbuszowej (również, kaplica cmentarna Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, kaplica cmentarna św. Stanisława) – kaplica cmentarna znajdująca się w Kolbuszowej. Historia Kaplicę wybudowano w latach 1890–1892 z inicjatywy Zdzisława Tyszkiewicza na miejscu dawnego kościoła, który przeniesiono na cmentarz parafialny w 1800 roku. 13 lipca 2010 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem A-425. Architektura i wnętrze Kaplica w stylu eklektycznym. Wybudowana na rzucie prostokąta z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie oraz przedsionkiem znajdującym się od północnej strony budowli. Nad nawą dach dwuspadowy, opadający nad prezbiterium trzema połaciami, a nad przedsionkiem dach pulpitowy. Świątynia ma prostokątne okna zamknięte łukiem odcinkowym. Wewnątrz kaplicy do lutego 2012 roku znajdował się obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, który jest kopią dzieła Bartolomé Estebana Murilla namalowaną przez Franciszka Smuglewicza. W 2013 roku obraz umieszczono w ołtarzu głównym kolegiaty Wszystkich Świętych w Kolbuszowej. W prezbiterium znajduje się barokowa figura św. Stanisława, a na prawej ścianie kaplicy tablice inskrypcyjne pochowanych w niej zmarłych z rodziny Tyszkiewiczów. Przypisy Bibliografia Marian Piórek: W latach 1772–1945. W: ks. Sławomir Zych: Parafia Kolegiacka Wszystkich Świętych w Kolbuszowej w latach 1510 - 2010. Kolbuszowa: Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Kolbuszowej, 2010. ISBN 978-83-60944-19-6. ks. Paweł Batory. Obraz Maryi Niepokalanej w kolegiacie pw. Wszystkich Świętych w Kolbuszowej. „Rocznik Kolbuszowski”, 2014. ISSN 0860-4584. (pol.).
Studnia miejska w Kolbuszowej

Studnia miejska w Kolbuszowej – zabytkowa studnia znajdująca się w centralnej części placu Wolności w Kolbuszowej. Studnia powstała w latach 80. XIX wieku, a w 1941 lub 1942 roku przeszła remont. 1 października 2009 roku wpisano ją do rejestru zabytków pod numerem A-377. W 2012 roku została odnowiona razem z płytą rynku. Przypisy
Oficyna pałacowa w Kolbuszowej

Oficyna pałacowa w Kolbuszowej – zabytkowy budynek znajdujący się w województwie podkarpackim, w powiecie kolbuszowskim, w Kolbuszowej przy ulicy Kościuszki 6 (dawniej ul. Kościuszki 21). Budynek wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Oficyna powstała prawdopodobnie około 1647 lub 1674 roku jako część zespołu pałacowego Lubomirskich. Znajdowała się wówczas na zewnątrz fosy, a jej zachodnia ściana zwrócona była ku stawowi nazwanemu później Morzem Czerwonym. W 2 połowie XVIII przeszła remont. Pałac spalono w 1769, a na początku XIX wieku, gdy go rozebrano, oficyna stała się siedzibą Anny z Hadików Lubomirskiej, a potem Tyszkiewiczów. Około 1850 roku oraz w drugiej połowie XIX wieku przeszła kolejne renowacje. Siedzibę dworu z oficyny kolbuszowskiej do pałacu w Weryni przeniósł Zdzisław Tyszkiewicz. Ostatnim właścicielem majątku był Jerzy Tyszkiewicz, porucznik kawalerii, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, członek AK, aresztowany przez NKWD w 1944 roku. Zmarł 31 sierpnia 1945 roku w sowieckim obozie w okolicach jeziora Ładoga w ówczesnym Związku Radzieckim. Od 1900 roku w budynku mieściła się siedziba Wydziału Powiatowego i Rady Szkolnej Okręgowej w Kolbuszowej. W 1930 roku oficyna przeszła kolejną modernizację. W latach 1930–1955 mieściło się w niej przedszkole i klasztor zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Następnie w oficynie mieściły się mieszkania. W 1960 roku przeszła remont. 26 maja 1981 roku została wpisana do rejestru zabytków. W latach 1984–1988 przeszła gruntowną modernizację. W 2026 roku w budynku mieściły się biura Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej oraz siedziba lokalnej grupy działania Siedlisko. Architektura Budynek parterowy, nakryty dachem czterospadowym, zbudowany z drewna modrzewiowego na planie wydłużonego prostokąta, konstrukcji zrębowej, otynkowany na biało. Wnętrze w układzie dwutraktowym. Przypisy Bibliografia Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012. ISBN 978-837510-597-1. Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5.
Budynek Kasy Zaliczkowej w Kolbuszowej

Budynek Kasy Zaliczkowej w Kolbuszowej – murowany budynek w Kolbuszowej przy ulicy Kościuszki 22. Obiekt powstał w 1902 lub 1906 roku jako budynek administracyjny Towarzystwa Zaliczkowego „Szczęść Boże”. W 1991 roku przeszedł remont i został rozbudowany. 22 listopada 1993 roku został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych. Widnieje również w ewidencji zabytków gminy Kolbuszowa. W 2021 roku w budynku znajdował się bank spółdzielczy zrzeszony w Grupie BPS. Przypisy
Denkmal der Opfer des KZ Treblinka

Das Denkmal der Opfer des KZ Treblinka (Pomnik Ofiar Obozu Zagłady w Treblince) befindet sich seit 1964 auf dem Gelände des ehemaligen Vernichtungslagers Treblinka in Treblinka und erinnert an die dort Ermordeten. Geschichte Das Denkmal wurde nach dem Zweiten Weltkrieg von Franciszek Duszeńko und Adam Haupt im Stil des Realsozialismus geschaffen. Bereits 1955 fiel der Entschluss, ein Mahnmal im Vernichtungslager Treblinka zu errichten. Das Mahnmal wurde bereits 1958 fertiggestellt, jedoch erst 1963 enthüllt. 1978 und 1998 wurde es restauriert. Literatur Martyna Rusiniak: Obóz zagłady Treblinka II w pamięci społecznej (1943–1989). Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2008. ISBN 978-83-7543-020-2. Weblinks
Kaplica Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Weryni

Kaplica Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Weryni – zabytkowa kaplica znajdująca się we wsi Werynia w województwie podkarpackim. Historia Budynek powstał w latach 1869–1873 z inicjatywy Zdzisława Tyszkiewicza i jego żony Gabrieli Felicji z Mierów. Początkowo pełnił funkcję kaplicy prywatnej. W okresie międzywojennym wymieniono poszycie dachowe z dachówki karpiówki na blachę, z wyjątkiem przedsionka. W 1939 roku kaplica została złupiona. Po wkroczeniu Armii Czerwonej budynek został zniszczony przez żołnierzy radzieckich, którzy wybili okna oraz zrabowali obrazy i zniszczyli rzeźby. Obiekt wyremontowano po II wojnie światowej. Po wybudowaniu w 1963 roku budynku szkoły władze chciały przenieść kaplicę na inne miejsce lub ją zburzyć. W listopadzie 1963 roku Wydział Budownictwa i Architektury w Kolbuszowej nakazał zaprzestać korzystania z obiektu ze względu na jego zły stan techniczny. 31 maja 1975 budynek wpisano do rejestru zabytków jako część zespołu pałacowo-folwarcznego. Przed przypadającą w 1996 roku 50. rocznicą powstania Zespołu Szkół Rolniczych w Weryni przeprowadzono remont kaplicy, podczas którego zamalowano polichromie w jej wnętrzu na biało. We wrześniu 2008 roku rozpoczęto wymianę poszycia dachowego z blachy na dachówkę karpiówkę. I etap prac remontowych odebrano 20 października tegoż roku. W 2021 roku zakończono kolejny remont kaplicy. Architektura Kaplica w stylu neogotyckim. Wymurowana z cegły, na zaprawie wapiennej, otynkowana. Powstała na rzucie prostokąta, z zamkniętym trójbocznie prezbiterium i niższym od korpusu ryzalitem pełniącym funkcję przedsionka. Na osi elewacji frontowej prostokątne drzwi zamknięte ostrołukiem. Na szczycie ryzalitu widoczna data 1873. Dach dwuspadowy, o konstrukcji drewnianej, kryty dachówką karpiówką. Wnętrze w układzie jednoprzestrzennym, z wylewką cementową i sklepieniem kolebkowym. Pierwotne wyposażenie kaplicy nie zachowało się. W przeszłości we wnętrzu znajdował się ołtarz neogotycki z obrazem Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej. Uwagi Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Niwiskach

Kościół Świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kolbuszowa Zachód diecezji rzeszowskiej). Historia Nowa murowana świątynia została ukończona w 1880 roku, dzięki staraniom księdza Józefa Grabowskiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa tarnowskiego, Ignacego Łobosa, w 1886 roku. Dzięki staraniom księży: Franciszka Fijasia, Franciszka Sikory i Kuźniarowicza zostały zamontowane ołtarze w świątyni w stylu późnobarokowym. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem patrona parafii św. Mikołaja, a nad nim jest umieszczony obraz św. Jana Kantego pochylającego się nad chorym, obok znajdują się dwie figurki Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Ołtarze boczne są dwa: jeden z nich dedykowany jest Matce Bożej Różańcowej i jest ozdobiony obrazami św. Stanisława Kostki Patrona młodzieży i Matki Bożej Nieustającej Pomocy, drugi z nich dedykowany jest Najświętszemu Sercu Jezusa i jest ozdobiony obrazami św. Franciszka patrona ekologów i św. Józefa patrona rodzin. W kaplicy bocznej znajduje się ołtarz Matki Bożej Wniebowziętej i Pana Jezusa Ubiczowanego. Na ścianie jest powieszony obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego. Organy zostały ufundowane przez właściciela wsi Jana Hupkę w 1910 roku i wykonane zostały przez Rugera na Śląsku. Z II wojny światowej ocalał tylko jeden dzwon, pozostałe hitlerowcy odnaleźli i wywieźli, jest to dzwon średni z krzyżem odlany w 1923 roku na Śląsku. W 1959 roku dzięki staraniom księdza Bronisława Musiała u Felczyńskich w Przemyślu zostały odlane dwa dzwony: większy o nazwie Matka Boża i mniejszy o nazwie św. Michał. Przypisy
Kaplica cmentarna Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Niwiskach

Kaplica cmentarna Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Niwiskach (daw. Kaplica grobowa Hupków) – kaplica cmentarna znajdująca się w województwie podkarpackim, w powiecie kolbuszowskim, w Niwiskach. Historia Ufundowana przez Jana Hupkę kaplica wraz z kryptą rodziny Hupków powstała w 1874 roku na cmentarzu w Niwiskach. 8 maja 1899 roku dekretem biskupa tarnowskiego Ignacego Łobosa nadano jej prawo odprawiania mszy świętej. Kaplica była remontowana w 1976 i 1994 roku. 14 września 2007 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-234. W 2007 roku zamontowano w nim antywłamaniowe drzwi wejściowe i osłonę przed deszczem nad nimi, natomiast wewnątrz aparat bioosmoza służący do osuszania kaplicy. Po odrestaurowaniu elewacji budynek stał się kaplicą przedpogrzebową. Architektura Kaplicę wzniesiono na planie kwadratu, z kruchtą od południa. Kraty w oknach oraz zamknięcie w kruchcie zostały wykonane według projektu kaplicy cmentarnej w Kastl. Znajdujące się na zewnątrz zwieńczone wieżyczkami narożniki ujęto pilastrami. Ściany kaplicy zostały wykonane z cegły dworskiej połączonej zaprawą wapienną oraz otynkowane i pomalowane. Mur ma grubość 50 cm. Cokół został obłożony płytkami z piaskowca i okuty blachą. Betonowe schody zostały obłożone płytkami. Nad nawą znajduje się otynkowane sklepienie kolebkowe o konstrukcji drewnianej na siatce trzcinowej, które zachowało się w dobrym stanie. Dach nad kruchtą i nawą jest dwuspadowy i pokryty ciemnoczerwoną blachą. Na szczycie nawy znajduje się wieloboczna sygnaturka z przeźroczami. Została przykryta metalowym dachem i zwieńczona metalowym krzyżem. Kaplica ma czteropolowe okna zamknięte pełnym łukiem i otwierające się na zewnątrz. Dwuskrzydłowe drewniane drzwi mają niesymetryczne skrzydła, półokrągłe naświetlenie i są przeszklone kolorowymi szybami. Pod całą kaplicą znajduje się wysoka na 2 metry piwnica, którą obmurowano cegłami dworskimi. W 2016 roku wejście do krypty było zabetonowane płytą stropową. We wnętrzu kaplicy znajduje się drewniany ołtarz z tabernakulum, obrazem Pana Jezusa Zmartwychwstałego, mosiężnym krzyżem nad tabernakulum oraz rzeźbami Matki Bożej Bolesnej i Jana Chrzciciela. Znajduje się tam również sufitowy obraz Anioła Stróża (jego autorstwo przypisuje się Karolowi Fryczowi), grafika Matki Bożej Ostrobramskiej, której owalną ramę wykonali artyści z Ukrainy, a także dekret nadania przez bp. Ignacego Łobosa prawa do odprawiania mszy śwętej z 8 maja 1899 roku. Po II wojnie światowej kolbuszowski malarz odnowił obraz Pana Jezusa Zmartwychwstałego, Edward Augustyn podjął się remontu ołtarza i nastawy ołtarzowej, jego polichromię wykonała Maria Grodecka, a polichromię wnętrza Michał Świder wraz z bratem Wiesławem. W kaplicy pochowano zmarłych z rodziny Hupków oraz Hildegardę Teodorowiczową. Przypisy Bibliografia ks. Wiesław Augustyn, ks. Sławomir Zych: Zabytkowa kaplica grobowa rodziny Hupków. Kolbuszowa: Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna, 2016. ISBN 978-83-60944-70-7. (pol.).
Dwór w Niwiskach

Dwór w Niwiskach – zabytkowy dwór znajdujący się w Niwiskach. Historia Pierwotnie w miejscu obiektu znajdował się drewnaniny dwór. Dzisiejszy murowany budynek wybudował w połowie XIX wieku Franciszek Hupka. W 2. poł. XIX wieku rozbudowano dwór m.in. o znajdujące się we wschodniej elewacji podcienia filarowe oraz dobudowano piętro. W 1896 roku Jan Hupka zmodernizował budowlę. Podczas przebudowy dobudowano południowe skrzydło wraz z gankiem kryjącym nowe wejście do dworu. W 1912 roku wewnątrz budynku wykonano polichromię, której autorem był Karol Frycz. W 1942 roku mieszkańców obiektu wysiedlono. Zakwaterowano w nim wówczas oddziały SS, które miały za zadanie nadzorować pobliskie poligony. Dwór wraz z całym majątkiem Jana Hupki rozparcelowano na podstawie dekretu PKWN z 6 września 1944 roku. Po wojnie w budynku mieściła się szkoła, poczta oraz kino. Znajdowały się tutaj również mieszkania. 29 sierpnia 1978 rok dwór wraz z zespołem dworskim wpisano do rejestru zabytków pod numerem A-1154. W latach 70 i 80 wykonano konserwację części polichromii, a w 1984 odkryto ją w niektórych salach. W 2011 rozpoczęto rewitalizację dworu. Podczas prac wykonanych przez Piotra Konczarka odsłonięto fryzy umieszczone w dwóch salach i na klatce schodowej. Oprócz tego zrekonstruowano znajdującą się przy wejściu ceramiczną posadzkę i taflowy parkiet w sali balowej. Wykonano również prace konserwacyjne schodów. W 2021 roku w południowym skrzydle budynku mieściła się biblioteka, natomiast w pozostałej jego części znajdował się gminny dom kultury. Niektóre pomieszczenia wykorzystywała wówczas szkoła muzyczna. Architektura Dwór w stylu eklektyczno-secesyjnym, wybudowany na planie prostokąta, piętrowy. Na skrzydle południowym znajduje się dach dwuspadowy, natomiast na reszcie budynku dach łamany. Większość wyposażenia dworu przepadło podczas drugiej wojny światowej. Do czasów współczesnych przetrwały drewniane schody, trzy piece kaflowe, posadzka i parkiety znajdujące się w korytarzu i niektórych salach oraz secesyjna polichromia. Otoczenie W pobliżu dworu znajduje się oficyna z XVIII wieku, którą przebudowano w połowie XIX wieku. Dawniej znajdował się w niej posterunek policji, a w 2021 roku szkoła muzyczna. W skład zespołu dworskiego wchodzi również neogotycki spichlerz i pozostałości parku z aleją bukowo-grabową. Uwagi Przypisy Bibliografia W gminie Niwiska. Krosno: P.U.W Roksana, 2011. ISBN 978-83-7343-361-9. Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012. ISBN 978-837510-597-1. red. Zbigniew Trześniowski: Ziemia kolbuszowska. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-61-4. Maciej Skowroński: Gmina Niwiska. Oficyna Wydawnicza „APLA”, 2000. ISBN 83-88065-43-2.
Spichlerz w Niwiskach

Spichlerz w Niwiskach – zabytkowy budynek w Niwiskach wchodzący w skład zespołu dworskiego. Historia Spichlerz wzniesiony został przez Johana vel Jana Hupkę w latach 1852-1853 jako część zespołu dworskiego w Niwiskach. 29 sierpnia 1978 roku obiekt wraz z całym zespołem dworskim został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-1154. W 2003 roku budynek został sprzedany osobie prywatnej. Architektura Pseudogotycki spichlerz murowany z cegły, dwukondygnacyjny. Wzniesiony na rzucie kwadratu i niepodpiwniczony. Na budynku znajduje się dwuspadowy dach o konstrukcji drewnianej kryty blachą. Elewacja wschodnia jest trójosiowa. Boczne ściany spichlerza zostały zakończone ścianką kolankową i częściowo zachowały się na nich dekoracje w formie fryzów z rombów wypełnionych motywem czteroliścia. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Dukli

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dukla archidiecezji przemyskiej. Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym, wzniesiona w latach 1742–1747 z wykorzystaniem poprzedniej świątyni gotyckiej z XV wieku (obecnie jest to prezbiterium), po pożarze została odbudowana w latach 1764–1765, została zniszczona ponownie w 1944 i odbudowana. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl rokokowy i powstało w latach 1771–1773, polichromia pochodzi z około 1788, świątynia posiada również liczne obrazy i epitafia. W Południowej kaplicy znajduje się marmurowy nagrobek Marii Amalii z Brühlów Mniszchowej, wykonany w 1773. Organy W kościele znajdują się 22-głosowe organy, gruntownie wyremontowane w 1987 roku. Traktura manuału oraz głosów jest elektropneumatyczna. Stół gry składa się z dwóch manuałów oraz pedału. Dyspozycja Pogrubione zostały głosy językowe Pomoce Połączenia: M I – P, M II – P, M II – M I, Super M II-M I Wolna kombinacja Kombinacje stałe: piano, forte, tutti Crescendo Automat pedału Wyłączniki głosów językowych Tremolo manuału II Przypisy