NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia św. Jakuba Większego Apostoła w Dłużynie

Parafia św. Jakuba Większego Apostoła w Dłużynie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie przemęckim. Historia kościoła parafialnego Po pożarze kościoła w Charbielinie około 1650 roku prawa parafialne zostały przeniesione do Dłużyny, gdzie funkcję kościoła parafialnego przejął drewniany kościół wzniesiony z fundacji Piotra Adama Opalińskiego. Świątynia została zbudowana na terenie obecnego cmentarza parafialnego i konsekrowana w 1667 roku. W kolejnych dziesięcioleciach, na skutek braku odpowiedniej opieki ze strony właścicieli dóbr, kościół popadł w ruinę. W 1796 roku dobra Machcin i Dłużyna nabył Walerian Szeliga-Bieliński. Istniejący wówczas, ponadstuletni kościół wymagał gruntownego remontu, jednak po śmierci właściciela w 1826 roku prace te nie zostały podjęte. Zgodnie z jego wolą spadkobiercy Waleriana Szeliga-Bielińskiego wybudowali w 1841 roku murowany kościół parafialny pw. św. Jakuba Większego Apostoła, który zachował się do czasów współczesnych. Sanktuarium w Charbielinie Na obszarze parafii znajduje się również Sanktuarium Maryjne w Charbielinie położone jest w pobliżu rezerwatu przyrody Jezioro Trzebidzkie. W nadstawie głównego ołtarza znajduje się polichromowana, wczesnobarokowa płaskorzeźba Wniebowzięcia NMP, wykonana około 1667 roku, której autor pozostaje nieznany. Od wieków stanowi ona główny przedmiot kultu maryjnego w Charbielinie. Grupy parafialne Krąg Biblijny Służba Liturgiczna Żywy Różaniec Przypisy
Parafia św. Jakuba Większego w Sobiałkowie

Parafia pw. św. Jakuba Większego Apostoła w Sobiałkowie – parafia rzymskokatolicka przynależąca do dekanatu rawickiego archidiecezji poznańskiej. Erygowana w 1868 roku, wydzielona z parafii w Miejskiej Górce. Kościół parafialny zbudowany w II poł. XVII wieku. Terytorium Sobiałkowo Przypisy Linki zewnętrzne archpoznan.pl - informacje nt. parafii na stronie archidiecezji poznańskiej
Kamienica Pod Złotą Kotwicą we Wrocławiu

Kamienica Pod Złotą Kotwicą (niem. Zum goldenen Anker) – kamienica na wrocławskim rynku, na jego północnej pierzei, zwanej Targiem Łakoci. Jest to najstarsza kamienica w północnej pierzei. Historia i architektura kamienicy Pierwszy murowany budynek na parceli nr 52 pochodzi z drugiej połowy XIII wieku, z lat 1240-1280. Była to wówczas kamienica jednotraktowa, dwuizbowa z przedprożem. W połowie XIV wieku, na parterze z pierwotnego szerokiego pomieszczenia wydzielono wąską sień i pogłębiono budynek w kierunku północnym o węższy trakt. Dwa rozdzielone sienią pomieszczenia przykryto wówczas sklepieniami gwiaździstymi. W 1567 roku właścicielem kamienicy był ród patrycjuszy wrocławskich Uthamannów. To za ich sprawą kamienicę przebudowano nadając jej wygląd manierystyczny. W trakcie przednim dodano wąską sień, a w oficynie wschodniej wybudowano klatkę schodową; nadbudowana została część zachodniej wraz ze sklepionym przejazdem nad ulicą Więzienną. Fasada budynku zyskała cztery szczyty a boniowany parter kamienny portal podobny do tego, jaki znajdował się w kamienicy przy Rynku 5 we Wrocławiu. W 1712 roku kamienicy nadano wygląd barokowy, a w 1887 została wyburzona; w jej miejsce stanął budynek o formach neorenesansu francuskiego lub jak twierdzi Czerner eklektycznego. Ostatnia przebudowa przed wybuchem II wojny światowej miała miejsce w 1936 roku. W latach 1904–1905 w kamienicy tymczasowo mieścił się sklep Braci Baraschów, którzy w tym czasie budowali swój nowy dom handlowy przy Rynku 31/32. Po II wojnie światowej W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica nie uległa zniszczeniu. Została rozebrana pod koniec lat 50. XX wieku i ponownie wzniesiona według projektu Emila Kaliskiego, w formach manierystycznych jako czterokondygnacyjny budynek przykryty dachem kalenicowym, dwutraktowy, o sześcioosiowej fasadzie z trzema facjatami. W kamienicy zachowała się we wnętrzu renesansowa kolumna z pierwszej połowy XVI wieku. Przypisy Bibliografia Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Małgorzata Urlich-Kornacka: Dom towarowy "Feniks", dawny dom towarowy braci Barachów. Wrocław: Feniks, 2018. Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976. Małgorzata Chorowska, Czesław Lasota: O zabudowie murowanej w pierzejach Rynku i ulic. W: Jerzy (pod red.) Piekalski, Krzysztof Wachowski: Ulice średniowiecznego Wrocławia. Wrocław: Uniwersytet Wrocławski, Instytut Archeologii: Wratislavia Antiqua 11, 2010.
Budynek przy ul. Wola Zamkowa 19 w Toruniu

Budynek przy ul. Wola Zamkowa 19 w Toruniu – dawna siedziba Urzędu Fortyfikacyjnego znajdujący się przy ul. Wola Zamkowa 19 w Toruniu. Obiekt wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków (nr 2150). Budynek powstał w latach 80. XIX wieku i pierwotnie był siedzibą Urzędu Fortyfikacyjnego Twierdzy Toruń. W okresie międzywojennym w gmachu mieściła się siedziba wojewody pomorskiego, natomiast w drugiej połowie latach 30. umieszczono w nim sztab 4. Dywizji Piechoty. Do 2004 roku w budynku funkcjonowało przedszkole dla dzieci pracowników wojska Przypisy
Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Drzeczkowie

Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Drzeczkowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie rydzyńskim. W parafii posługują księża archidiecezjalni. Parafia posiada kościół filialny w miejscowości Popowo Wonieskie. Proboszczowie ks. Włodzimierz Lisek (2010–2022) ks. Łukasz Ruciński (2022–2025) ks. Ryszard Siwek (2025–) Przypisy
Budynek Poczty Polskiej w Lwówku Śląskim

Budynek Poczty Polskiej w Lwówku Śląskim (niem. Kaiserliches Postamt) – budynek biurowy w Lwówku Śląskim, w którym znajduje się Urząd Pocztowy nr 1 w Lwówku Śląskim. Zabytek ujęto w ewidencji Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Budynek powstał w czasach modernizacji pruskiej poczty cesarskiej. Obiekt znajduje się w Lwówku Śląskim przy ulicy Daszyńskiego 1 (Poststrasse). Nawiązujący do renesansu obiekt wzniesiono w 1889 r. Jego elewację wykonano z cegły licówki uzupełnionej kamiennymi elementami. U szczytu fasady frontowej i nad oknami umieszczono sztukatorskie reliefy nawiązujące do symboli pocztowych (m.in.: gołąb pocztowy, trąbka pocztowa). Główne wejście, znajdujące się z lewej strony ujęto w ozdobny portal. Piętrowy budynek zwieńczono mansardowym dachem. Znaczki pocztowe Zobacz też Radio Lwówek Śląski Linki zewnętrzne Zdjęcia archiwalne i współczesne Urzędu Pocztowego (dawny Kaiserliches Postamt): dolny-slask.org.pl fotopolska.eu Przypisy
Parafia bł. Reginy Protmann w Gronowie

Parafia bł. Reginy Protmann – rzymskokatolicka parafia w Gronowie, należąca do archidiecezji warmińskiej i dekanatu Braniewo. Pierwsza parafia w Polsce pod wezwaniem pod wezwaniem bł. Reginy Protmann. Historia Pierwsze wzmianki o powstaniu parafii w Gronowie sięgają 1331 roku. Do 1945 we wsi istniał ewangelicki kościół pod wezwaniem św. św. Filipa i Jakuba. W latach 90. XX wieku staraniem ks. Tadeusza Brandysa kościół został odbudowany na starych fundamentach. Jego budowę zakończono w 1998 roku. 31 maja 1998 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, arcybiskup warmiński powołał do życia z dniem 1 lipca 1998 roku rzymskokatolicką parafią pod wezwaniem Ducha Świętego w Gronowie. W skład parafii weszły wydzielone z parafii św. Antoniego w Braniewie miejscowości: Gronowo, Leśna Dąbrowa, Podleśne, Rodowo, Rosiny i Zgoda. Do 20 czerwca 1999 kościół był pod wezwaniem Ducha Świętego. Po beatyfikacji Reginy Protmann przez Jana Pawła II (13 czerwca 1999) świątynia otrzymała nową patronkę – założycielkę Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy. Pierwszym proboszczem mianowany został ks. mgr Krzysztof Salamon. Od 1 października 1998 roku drugim proboszczem został ks. Leszek Galica. Trzecim, obecnym proboszczem parafii, jest Piotr Babski. Zobacz też Dekanat Braniewo Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji warmińskiej Encyklopedia Warmii i Mazur Parafia pw. bł. Reginy Protmann w Gronowie
Mirowské skály

Mirowské skály, polsky Skały Mirowskie nebo Mirowskie Skały či Grzęda Mirowska, jsou vápencové skalní útvary, které se rozkládají v kopcích mezi malebnými zříceninami hradu Mirów a hradu Bobolice v pohoří Wyżyna Częstochowska (Čenstochovská jura) patřící do vysočiny Wyżyna Krakowsko-Częstochowska (Krakovsko-čenstochovská jura) v krajinném parku Park Krajobrazowy Orlich Gniazd (Chráněná krajinná oblast Orlích hnízd) v Polsku. Nachází se mezi vesnicemi Mirów a Bobolice ve gmině Niegowa v okrese Myszków ve Slezském vojvodství v Polsku. Jsou oblíbenou turistickou a horolezeckou destinací. Historie a popis Mirowské skály se táhnou po délce cca 1 km severně nad populární dálkovou turistickou trasou Szlak Orlich Gniazd. Jednotlivé skály mají výšku cca 5 a ž 30 m. Z vrcholků skal je široký panoramatický výhled po krajině. Na vrcholcích skal roste xerotermní vegetace a v okolí skal jsou převážně louky. Skály jsou pozůstatkem pravěkého moře. Vyskytují se zde také krasové jevy, kde známé jsou jeskyně, z nichž nejdelší je Jaskinia Sucha (Suchá jeskyně), která je 75 m dlouhá a její průzkum je náročný a nebezpečný. V jiné prostorné jeskyni Stajnia (Stáj) byly v letech 2007 až 2008 nalezeny fragmenty kosterních pozůstatků a nástrojů neandertálského člověka a nález významný i tím, že to je první objev kosterních pozůstatků neandrtálského člověka v Polsku. Mezi známé skalní útvary patří také skála Grzyb u hradu Mirów aj. Další informace Skály i oba hrady jsou v soukromých rukách a patří rodině Laseckich. Mirowské skály jsou přístupné po zaplacení vstupného po stezkách z Mirowa nebo Bobolice. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Skały Mirowskie na Wikimedia Commons
Skały Mirowskie

Skały Mirowskie – grupa skał ciągnąca się na grzbiecie wzniesienia od Zamku w Mirowie do Bobolic w województwie śląskim, w powiecie myszkowskim, w gminie Niegowa. Wchodzą w skład tzw. Grzędy Mirowsko-Bobolickiej, zwanej też Pasmem Mirowskim. Skały ciągną się na długości ponad 1 km wzdłuż turystycznego Szlaku Orlich Gniazd. Z szlaku wiodącego często szczytami skał rozciąga się szeroka panorama widokowa. Okolice skał są trawiaste, skały porasta roślinność kserotermiczna. Zbudowane z twardych wapieni skalistych Skały Mirowskie są popularnym celem wspinaczki skalnej. Wspinacze skalni podzielili je na grupy i nadali nazwy poszczególnym skałom. W kierunku od zachodu na wschód są to: Skały przy Zamku: Grzyb, Studnisko, Z Odstrzeloną Basztą, Grupa Trzech Sióstr: Trzecia Grzęda, Skoczek, Czwarta Grzęda, Biwakowa, Trzy Siostry, Krótka Grzęda, Szeroka Baszta, Mniszek Grupa Turni Kukuczki: Turnia Kukuczki, Szafa, Studnisko Grupa Skały z Grotą: Klawiatura, Skała z Grotą, Skrzypce Skały mają wysokość 5–30 m. Poprowadzono na nich około 150 dróg wspinaczkowych o skali trudności Kurtyki od II do VI. Dla wspinaczy skalnych zaletą jest północna wystawa większości z tych dróg. W Skałach Mirowskich znajdują się schroniska skalne i jaskinie. Najdłuższa jest Jaskinia Sucha. Ma 75 m długości i jest bardzo niebezpieczna. W przestronnej jaskini Stajnia archeolodzy dokonali niezwykłego odkrycia. W jej namulisku znaleźli jedyne w Polsce fragmenty szczątków neandertalczyka. W rejonie Skał Mirowskich wspinano się już dawno, ale początkowo tylko sporadycznie. Przełomowym wydarzeniem były zawody zorganizowane w 1989 r. na Turni Kukuczki przez Akademicki Klub Alpinistyczny w Gliwicach. Wspinacze przeszli wówczas na niej 3 długie i trudne drogi Potem zaczęto eksplorować inne podobne i trudne drogi. Gwałtowna eksplozja wspinaczki nastąpiła w latach 90. XX wieku, a pierwszy skałoplan pojawił się w 2001 r. Na Skałach Mirowskich przeprowadzono badania nad wpływem turystyki wspinaczkowej na roślinność naskalną stwierdzając jej istotny, negatywny wpływ. W efekcie postulowana jest większa kontrola nad tą formą turystyki w celu ograniczenia jej negatywnych oddziaływań. Przypisy
Kamienica Pod Opatrznością w Krakowie

Kamienica Pod Opatrznością (znana także jako Kamienica Sataleckiego) – zabytkowa kamienicaznajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Stolarskiej 15, na Starym Mieście. Historia W średniowieczu i czasach nowożytnych w miejscu obecnej kamienicy znajdowały się trzy domy o gotyckim rodowodzie. Dom północny, zwany Kamienicą Delaportowską, został wzniesiony w XV wieku. W XVI wieku był własnością rodziny Dellaportów. W tym czasie został nadbudowany o drugie piętro i przebudowany. Dom środkowy, zwany Kamienicą Majchrowiczowską, również powstał w XV wieku. W XVI wieku został przebudowany w stylu renesansowym, nadbudowano też pierwsze piętro. W drugiej ćwierci XVII wieku był własnością J. Majchrowicza. Podczas potopu szwedzkiego uległ znacznym zniszczeniom i popadł w ruinę. Dom południowy, zwany Kamienicą Kamedułów, był od I połowy XVII wieku własnością kamedułów bielańskich. Nadbudowano wówczas drugie piętro i przebudowano wnętrza. W połowie XVIII wieku kamienice Dellaportowska i Majchrowiczowska zostały połączone przez kuśnierza Szymona Fludzińskiego. W 1827 M. Filipowski dokupił Kamienicę Kamedułów i rozpoczął przygotowania do scalenia. Wzniesiono wówczas nową oficynę boczną, jednak w dokończeniu prac scaleniowych przeszkodził wielki pożar Krakowa w 1850, podczas którego budynki zostały znacznie zniszczone, a sam właściciel zginął. Ostatecznie kamienice scalono podczas odbudowy w 1861, nadając nowo powstałemu gmachowi późnoklasycystyczny wystrój. W 1948 zburzono oficynę boczną. W latach 1974–1978 kamienica została gruntownie przebudowana z adaptacją na konsulat. Obecnie w budynku mają siedzibę: konsulat generalny Francji oraz Instytut Francuski. 13 maja 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica Pod Opatrznością jest budynkiem dwupiętrowym, ośmioosiowym. Posiada dwa proste, półkoliście zwieńczone portale. Na fryzie, w czwartej osi, znajduje się kartusz przedstawiający oko opatrzności, od którego budynek wziął swoją nazwę. Przypisy
Parafia św. Franciszka z Asyżu w Bronikowie

Parafia Świętego Franciszka z Asyżu w Bronikowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie przemęckim. Od 1 sierpnia 2022 roku obowiązki proboszcza pełni ks. Maciej Jankowiak, który jest równocześnie proboszczem parafii w Bukówcu Górnym. Przypisy
Parafia św. Barbary w Buczu

Parafia pw. św. Barbary w Buczu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie śmigielskim. Zasięg parafii Barchlin, Boszkowo (część), Bucz, Bucz Nowy, Popowo Stare. Proboszczowie 1894 – 1913 ks. Antoni Wnętkowski 1914 – 1930 ks. Mieczysław Kłoś 1931 ks. Józef Pałkowski 1931 – 1940 ks. Stanisław Szwedziński 1940 – 1945 ks. Jan Jazdończyk (proboszcz Bronikowa, duszpasterz w czasie okupacji hitlerowskiej) 1945 – 1946 ks. Kazimierz Urbanowski 1647 – 1955 ks. Emil Szumigała 1955 – 1970 ks. Bolesław Małecki 1970 – 1988 ks. Jerzy Pankowski 1988 – 1995 ks. Mieczysław Kobrzeniecki 1995 – 2003 ks. Zygmunt Skrzypski 2003 – 2005 ks. Krzysztof Pawlicki 2005 – 2011 ks. Jan Ciesiółka 2011 – 2016 ks. Krzysztof Glinkowski 2016 – 2020 ks. Mariusz Ziemek od 2020 ks. Maciej Przybylak Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii. parafia.bucz.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-08)].
Parafia św. Michała Archanioła w Jezierzycach Kościelnych

Parafia Świętego Michała Archanioła w Jezierzycach Kościelnych – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Jezierzycach Kościelnych, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie święciechowskim. Przypisy
Park Grota

Park Grota – park zlokalizowany w Bytomiu, w dzielnicy Sucha Góra, pomiędzy ulicami 9 Maja, Galmanową i Księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Historia i charakterystyka W tym rejonie Suchej Góry już w XIII wieku wydobywano galenę, zawierającą m.in. siarczek ołowiu. Potem kopano tu też galman. W miejscu obecnego parku funkcjonowała kopalnia galmanu Nadzieja Marii. Park utworzono na terenach pokopalnianych w latach 70. XX wieku, po rewitalizacji tego obszaru z inicjatywy lokalnej społeczności. Posadzono m.in. drzewa – odmiany klonu, topoli oraz wierzby. W parku rosną również: grab zwyczajny, modrzew europejski, jesion, wiąz pospolity, buk zwyczajny i olsza czarna (w miejscach wilgotniejszych). Nazwa parku pochodzi od zagłębienia terenowego, wyłożonego kamieniami, z figurą Matki Bożej. Obiekt ufundował w 1938 proboszcz z Radzionkowa, ksiądz Józef Knosała. W 1985 grotę odnowiono, umieszczono nową figurę maryjną i zainstalowano kratę. Na terenie parku jest plac zabaw. Miejsce jest popularne wśród wędkarzy. Stawy W parku istnieją dwa stawy: większy (Grota), zagospodarowany, otoczony ścieżką pieszo-rowerową z ławkami i mniejszy (Galman lub Galmon), bardziej dziki, z zarośniętymi brzegami. Akweny są zarybiane karpiem, karasiem i szczupakiem. Łowione są tu także amury. Galeria Zobacz też Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Suchogórski Labirynt Skalny” – w pobliżu Przypisy
Cmentarz przy ulicy Józefowskiej w Katowicach

Cmentarz przy ulicy Józefowskiej w Katowicach – cmentarz parafialny należący do parafii św. Józefa Robotnika w Katowicach-Józefowcu położony przy skrzyżowaniu ulicy Józefowskiej i ulicy Słonecznej, nieopodal kościoła parafialnego, na terenie dzielnicy Wełnowiec-Józefowiec. Historia i charakterystyka Cmentarz ten o powierzchni 1,934 hektarów został założony i poświęcony przez ks. Pawła Michatza 28 lipca 1923 roku. W 1958 roku cmentarz został powiększony, jednak obecnie trudno znaleźć na nim groby z początków istnienia józefowieckiej parafii. Chowani są na nim także zmarli z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Katowicach-Kosztuce. Nad wejściem do cmentarza wznosi się brama wybudowana w stylu modernistycznym. Kaplica na józefowieckim cmentarzu wpisana jest do gminnej ewidencji zabytków, natomiast na podstawie przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego cmentarz ten stanowi strefę ochrony konserwatorskiej. Grób ks. Józefa Stokowego zdobi zaś stojąca na cokole kopia „Piety” Michała Anioła. Znane osoby pochowane na cmentarzu Andrzej Stanisław Barczak (1939–2019) – ekonomista, profesor nauk ekonomicznych, wykładowca Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach Maciej Cieśla (1989–2016) – grafik komputerowy, projektant oprawy graficznej Światowych Dni Młodzieży 2016 Mieczysław Grzyb (1923–1979) – historyk, doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego Marek Łuczak (1972–2018) – ksiądz katolicki, wykładowca Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach Paweł Michatz (1883–1945) – ksiądz katolicki, pierwszy proboszcz parafii w Józefowcu Józef Mróz (1904–1969) – uczestnik III powstania śląskiego Ignacy Walenty Nendza (1944–2024) – himalaista Bogusław Ochwał (1928–1997) – ksiądz katolicki, proboszcz parafii w Józefowcu w latach 1969–1994 Jerzy Pawlik (1919–2009) – ksiądz katolicki, prałat, delegat Episkopatu Polski ds. emigrantów Krzysztof Rostański (1930–2012) – biolog, profesor Uniwersytetu Śląskiego Dominik Samek (1936–2011) – lekarz, docent Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach i rektor Śląskiej Wyższej Szkoły Medycznej w Katowicach Franciszek Sitek (1895–1931) – żołnierz, uczestnik powstań śląskich, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojskowego Virtuti Militari Władysław Zieliński (1939–1987) – historyk, wicedyrektor Śląskiego Instytutu Naukowego Przypisy
Parafia św. Anny w Jakubowicach

Parafia pw. św. Anny w Jakubowicach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Jakubowicach. Należy do dekanatu Branice diecezji opolskiej. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Anny w Wiechowicach. Historia parafii Jakubowice należały pierwotnie do parafii w Nasiedlu w diecezji ołomunieckiej. W roku 1690 wybudowano drewnianą kaplicę, zwaną zamkową. W latach 1886–1888 wybudowano kościół w stylu gotyckim. W 1892 powstała własna parafia na obszarze dystryktu kietrzańskiego. Językiem kazań był czeski i niemiecki. Od 1945 w Polsce. W 1972 powstała diecezja opolska, co zakończyło okres formalnej przynależności do archidiecezji ołomunieckiej. Przypisy
Parafia św. Alojzego w Turkowie

Parafia pw. św. Alojzego w Turkowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Turkowie. Należy do dekanatu Branice diecezji opolskiej. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Anny w Wiechowicach. Historia Jakubowice należały pierwotnie do parafii w Nasiedlu w diecezji ołomunieckiej. W 1875 wybudowany kościół i powstała samodzielna parafia na obszarze dystryktu kietrzańskiego. Językiem kazań był czeski i niemiecki. Od 1945 w Polsce. W 1972 powstała diecezja opolska, co zakończyło okres formalnej przynależności do archidiecezji ołomunieckiej. Przypisy
Brożki (hala)

Brożki – polana i dawna hala znajdująca się na zachodnim stoku góry Brożki w Paśmie Policy, które w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane jest do Beskidu Żywieckiego, w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Znajduje się we wsi Zawoja w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja. Niegdyś zagospodarowana na użytek rolny i pasterski, dziś zarasta w wyniku sukcesji. Jej powierzchnia zmniejszyła się z 6 ha do 2,3 ha. Na polanie znajduje się źródło, rozciąga się z niej bliski widok na masyw Babiej Góry. Przypisy
Parafia św. Marka Ewangelisty w Siedlątkowie

Parafia Świętego Marka Ewangelisty w Siedlątkowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji włocławskiej, w dekanacie dobrskim. Parafia w Siedlątkowie jest najmniejszą parafią w Polsce i liczba jej wiernych wynosi około 150. W skład parafii wchodzą wsie Łyszkowice, Księża Wólka oraz Siedlątków. Parafię utworzono w 1642 roku z części parafii św. Katarzyny w Pęczniewie, w 1882 roku stała się jej filią. Ponownie usamodzielniła się w 1958 roku. Duszpasterze proboszcz ks. Grzegorz Czaja (od 1998) Kościoły kościół parafialny pw. św. Marka Ewangelisty w Siedlątkowie Przypisy
Hala Śmietanowa

Hala Śmietanowa – dawna hala pasterska na zachodnim stoku szczytu Kiczorka (1298 m) (dawniej zwanego Cylem Hali Śmietanowej) w Paśmie Policy. Pasmo to w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego zaliczane jest do Beskidu Żywieckiego, w nowszej regionalizacji z 2018 roku do Beskidu Żywiecko-Orawskiego. Nazwa hali pochodzi od rodziny Śmietanów ze Skawicy. Dawniej jej powierzchnia wynosiła 7 ha, obecnie prawie kompletnie zarosła w procesie zalesiania oraz sukcesji. Do lat 60. XX wieku prowadzono na niej wypas owiec. W dolnej części hali znajdował się kiedyś kamienny szałas pasterski. Gospodarował w nim baca Klemens Zając ze Skawicy. Hala znajdowała się w granicach wsi Zawoja w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja. Przypisy