NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół ewangelicko-augsburski w Dźwierzutach

Kościół ewangelicko-augsburski w Dźwierzutach – kościół filialny należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Pasymiu (diecezja mazurska Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP). Znajduje się przy ulicy Pasymskiej. Pierwszy kościół w tym miejscu został zbudowany ok. 1385 roku. Został on jednak zniszczony w 1691 roku przez pożar. W latach 1693–1695 została wzniesiona nowa świątynia, w której zostały częściowo zachowane mury poprzedniego kościoła. Budowla jest orientowana, salowa, murowana, zbudowana z cegły i kamienia polnego i otynkowana. Wzniesiona została na planie prostokąta i reprezentuje styl późnogotycki z późniejszymi elementami stylu barokowego (należą do niego m.in. wolutowy szczyt od strony wschodniej). Od strony zachodniej do korpusu nawowego jest dobudowana masywna, czworokątna wieża wzmocniona przyporami w narożnikach. Jest trzykondygnacyjna: w dolnej jest umieszczona kruchta z uskokowym portalem, wyższe są ozdobione ostrołukowymi blendami. Od strony wschodniej jest umieszczone trójbocznie zamknięte prezbiterium, w jego szczycie znajduje się metalowa chorągiewka z datą 1695. Korpus budowli charakteryzuje się skromnymi, pozbawionymi detalu elewacjami ozdobionymi rzędem odcinkowo zamkniętych okien z witrażami (ufundowali je parafianie w 1936 roku). Świątynia posiada ołtarz wykonany pod koniec XVI wieku. W środkowym miejscu znajduje się w nim rzeźbiona Grupa Ukrzyżowania, z kolei na skrzydłach bocznych są przedstawione sceny z cyklu chrystologicznego i starotestamentowego oraz wizerunki Marcina Lutra i Filipa Melanchtona. Wielokątna ambona jest ozdobiona malowanymi postaciami czterech ewangelistów. Barokowy prospekt organowy powstał w pierwszej połowie XVIII wieku. Na ścianie prezbiterium jest umieszczona tablica poświęcona właścicielowi Małszewka – Juliusowi von Quiesowi, który zginął w Kamerunie. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Rozogach

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rozogi archidiecezji warmińskiej. Dekanalne Sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej erygowane przez abp. Edmunda Piszcza 25 kwietnia 1997 roku. Budowa świątyni została rozpoczęta w dniu 12 września 1882 roku, natomiast poświęcona została w dniu 15 grudnia 1885 roku. Świątynia służyła gminie ewangelickiej do 1974 roku. W 1977 roku została kupiona przez katolików. W dniu 22 lipca 1977 roku, biskup warmiński Józef Drzazga poświęcił kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, natomiast w dniu 29 czerwca 1982 roku została erygowana przy nim samodzielna parafia. W 1999 roku w świątyni został przeprowadzony gruntowny remont, natomiast w 2000 roku zostało przebudowane prezbiterium i zostało zagospodarowane otoczenie. Jest to kościół reprezentujący styl neogotycki, wzniesiony z żółtej cegły dziurawki. Fundamenty zostały wykonane z kamienia ciosanego o grubości 70 centymetrów. Mury posiadają skarpy dwuschodkowe. Całość jest nakryta dwuspadowym dachem wykonanym z łupku. Od strony zachodniej jest umieszczona smukła wieża, wybudowana na planie kwadratu. Jej dach został wykonany w kształcie ośmiokątnego ostrosłupa, pokrytego łupkiem, a zwieńczonego kulą i krzyżem. W trzech ścianach wieży na wysokości dachu kościoła zostały umieszczone tarcze zegarowe. Po przeciwległej stronie znajduje się prezbiterium, które posiada formę pięciokątnej apsydy. Prezbiterium wewnątrz jest nakryte półkolistym sklepieniem ceglanym, z kolei wieża na wysokości chóru jest nakryta sklepieniem krzyżowym. Okna w ścianach bocznych kościoła, w dolnej części małe a w górnej większe, mają formę neogotycką. Konstrukcją nośną nawy środkowej są słupy drewniane, na których jest oparta więźba dachowa. Balkony boczne oraz strop zostały wykonane także z drewna. Zostały przy tym wykorzystane strugane belki i deski. Trzy duże i dwa małe okna w prezbiterium były ozdobione witrażami; do dziś zachowały się one tylko w małych oknach z lewej i prawej strony oraz w dużym pośrodku. Przypisy
Herby Nowe railway station

Herby Nowe is a railway station serving the town of Herby, located north of the Upper Silesian Industrial Area, along the Polish Coal Trunk-Line, in the Lubliniec County of the Silesian Voivodeship. By the station, which was opened in 1926, there is a whole district of condominiums and houses, built for the workers of the Polish State Railways and their families. Less than 2 kilometers southwest lies its twin station Herby Stare, located along the Częstochowa - Lubliniec line. Both stations are connected with each other, due to a big line, built in 1926. See also Gmina Herby External links A webpage about Herby Nowe and Herby Stare junction
Herby Nowe

Herby Nowe – węzeł kolejowy i stacja przeładunkowa na magistrali węglowej, z połączeniem do linii Częstochowa – Lubliniec. Stacja stanowi początek linii 181 (według Id12) Herby Nowe – Oleśnica (przez Wieluń, Kępno i Syców). Ruch pasażerski Historia Herby Nowe są osadą kolejową. Powstały w 1926 roku, kiedy budowano linię kolejową z Kalet do Podzamcza. Również w tym samym roku nowo powstała stacja zyskała połączenie ze stacją Herby Stare i tym samym z linią do Lublińca i Częstochowy. Ważną rolę stacja zaczęła odgrywać dopiero kilka lat później, w 1933 roku, kiedy to ukończono budowę I odcinka magistrali węglowej, z właśnie Herb Nowych do stacji Karsznice (dziś Zduńska Wola Karsznice). W 1972 roku wybudowano kolejną łącznicę do linii (według D29) 61 Kielce – Lubliniec, tym razem w kierunku wschodnim. 3 marca 2023, przy okazji przypadającego 1 marca jubileuszu 90-lecia Magistrali Węglowej, po ponad rocznej przerwie otwarto ponownie Izbę Tradycji Magistrali Węglowej im. Józefa Nowkuńskiego - kolekcję zbiorów związanych z inwestycją i późniejszym funkcjonowaniem tej linii. Twórcą powstałej w 1993 Sali Tradycji był zmarły w 2011 dawny zawiadowca stacji Herby Nowe (od 1991) Henryk Dąbrowski. Izba kiedyś znajdująca się w dawnym budynku dworca - obecnie przeniesiona do nowo powstałego budynku Lokalnego Centrum Sterowania. Zobacz też Herby Stare – zlikwidowana stacja kolejowa Herby Stare – stacja kolejowa Przypisy Linki zewnętrzne Herby Nowe, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Pałac w Sztynorcie

Pałac w Sztynorcie zabytkowy pałac we wsi Sztynort. Historia Historia pałacu. Pałac jest częścią zespołu pałacowo-folwarcznego z końca XVII-XIX w, w skład którego wchodzą jeszcze: dwie oficyny z pierwszej poł. XIX w. kaplica z 1828 pawilon - herbaciarnia z 1818 park, dworek łowczego z połowy XIX w. spichrz z 1830 stajnia z połowy XIX w. trzy obory z połowy XIX w. obora szachulcowa z XVIII w. stajnia szachulcowa z XVIII w. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Rożańcowej w Bukowcu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Rożańcowej w Bukowcu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Pocieszenia w Wyszynach (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1863 roku jako ewangelicka. Budowla jest murowana, reprezentuje styl neogotycki. Posiada wieżę od strony zachodniej i półkolistą absydę od strony wschodniej. We wnętrzu zachowały się empory. W dniu 5 kwietnia 2010 roku kościół został konsekrowany przez ówczesnego prymasa Polski, arcybiskupa metropolitę gnieźnieńskiego, Henryka Muszyńskiego. Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Podstolicach

Kościół świętego Kazimierza w Podstolicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1935 roku na planie krzyża egipskiego. Reprezentuje architekturę modernizmu opartą na formach wypracowanych przez polską sztukę stosowaną. Od 1973 roku przy kościele funkcjonuje samodzielna parafia. Od 2010 roku budowla przechodziła generalny remont – został wymieniony dach, odnowiono elewację. W 2015 roku został wykonany drugi etap prac: została położona nowa kostka chodnikowa i postawiony został nowy płot. Pod koniec kwietnia 2020 roku zostało zakończone malowanie wnętrza świątyni. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sokołowie Budzyńskim

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sokołowie Budzyńskim – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Barbary w Budzyniu (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1846 roku jako ewangelicka. Budowla jest murowana i reprezentuje styl neoromański. Nie posiada wieży, tylko sygnaturkę wieńczącą szczyt. Absyda kościoła jest oflankowana prostokątnymi emporami. Budowla charakteryzuje się trójdzielnym portalem wejściowym. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Wyszynach

Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Wyszynach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1825 roku z kamienia polnego łupanego, pierwotnie pełniła funkcję spichlerza. Na kościół przypałacowy została zaadaptowana w 1840 roku. W 1931 roku przy świątyni została erygowana parafia. Budynek dawnego spichlerza powstał w XVIII wieku. Świątynia znajduje się na terenie dawnego założenia folwarcznego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Zacharzynie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Zacharzynie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Józefa w Raczynie (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Kościół został zbudowany w 1877 roku. Budowla jest orientowana, wybudowana na planie prostokąta z półkolistą absydą prezbiterium oraz wieżą na planie kwadratu z przodu. Elewacje ceglane są symetrycznie rozczłonkowane dwupoziomowo umieszczonymi otworami okiennymi zamkniętymi półkoliście, pomiędzy którymi lizeny są zwieńczone skromnym ceglanym fryzem, na absydzie fryzem arkadowym. Wnętrze jednonawowe nakrywa drewniany strop z ozdobnymi ściągaczami. Nawę obiegają z trzech stron drewniane empory podparte równomiernie umieszczonymi słupami z dekoracją ciesielską. Prezbiterium otwarte jest od nawy arkadą i nakrywa je murowane sklepienie konchowe. Budowla to przykład wiejskiej świątyni ewangelickiej, charakterystycznej dla północno-zachodniej Polski, zbudowanej w formach zaczerpniętych z architektury romańskiej i renesansowej, według wzorów przyjętych dla architektury sakralnej końca XIX stulecia. Świątynia jest dominantą architektoniczną wsi Zacharzyn. W 2006 roku została wykonana iluminacja kościoła. W 2011 roku zostało udzielone przez Konserwatora Zabytków pozwolenie na wymalowanie ścian wewnętrznych świątyni z zachowaniem ich obecnej kolorystyki oraz przebudowę ogrodzenia wokół świątyni. Przypisy
Cmentarz ewangelicki w Borowie

Cmentarz ewangelicki w Borowie – nieczynny cmentarz ewangelicko-augsburski (parafia ewangelicko-augsburska w Koninie) zlokalizowany we wsi Borowo (powiat koniński, województwo wielkopolskie). Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków. Historia i architektura Nekropolia jest położona we wschodniej części wsi, przy skrzyżowaniu dróg lokalnych, w miejscu, gdzie od szosy Krzymów – Brzeźno odchodzi droga do Paprotni. Pierwsi osadnicy olęderscy pojawili się tu w latach 70. XVIII wieku. Należeli do parafii we Władysławowie. Od 1826 przeszli do powstałej w tym czasie parafii w Koninie. Wieś była siedzibą kantoratu. Cmentarz zapewne założono w podobnych latach. Na obszarze nekropolii zachowało się kilkanaście nagrobków z betonu, lastrika i piaskowca. Wyróżnia się wśród nich grób piątki dzieci Heleny i Juliusa Pepke, z których czwórka zmarła w przeciągu kilku dni kwietnia 1916. Najpopularniejsze nazwiska to Sauer, Wenskowski, Schutz, Lach, Lachman oraz Pepke. Na cmentarzu znajdowało się dzikie wysypisko śmieci, służył również za wybieg dla drobiu. Obiekt uporządkowano i oczyszczono z krzewów w 2017 (Stowarzyszenie Frydhof, lokalna ochotnicza straż pożarna, mieszkańcy wsi i Urząd Gminy w Krzymowie). Przypisy
Kościół św. Anny w Jaktorowie

Kościół świętej Anny w Jaktorowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kcynia diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1763–1776. Ufundowana została przez Jakuba Łakińskiego. Remontowana była w latach 1863 i 1904 dzięki staraniom Adama Żółtowskiego i księdza Jana Kurocha oraz w latach 1959–1961. W latach 1997–2003 została odrestaurowana. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, posiada konstrukcję mieszaną: zrębową i na zewnątrz słupowo – ramową wypełnioną cegłą. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, przylega do niego zakrystia. Od frontu jest umieszczona wieża osadzona na nawie. Jest ona zwieńczona cebulastym, gontowym, barokowym dachem hełmowym z latarnią. Na wieży znajduje się dzwon odlany w 1713 roku. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze nawy i prezbiterium nakryte są płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty dwoma kolumnami, charakteryzuje się parapetem z prostokątną wystawką w części centralnej, umieszczony jest na nim prospekt organowy. Polichromia została wykonana w 1947 roku. Empora jest ozdobiona namalowanym kartuszem z godłami Polski, Litwy, Rusi i medalionem z Matką Boską Częstochowską. Ołtarz główny powstał w 2 połowie XVIII wieku. Ołtarze boczne posiadają fragmenty z XVII i XVIII wieku. Ambona, konfesjonał i chrzcielnica w stylu barokowym pochodzą z XVIII wieku. Krucyfiks reprezentuje styl rokokowy. Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego została wykonana w 2 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipiej Górze

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lipiej Górze – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Anny w Jaktorowie (dekanat Kcynia diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona dla miejscowych ewangelików w 1909 roku. Budowla charakteryzuje się ceglanymi elewacjami, wysokim dachem i centralnie usytuowaną wieżą od zachodu. Kościół razem z dawną pastorówką, terenem przykościelnym i cmentarzem jest przykładem tradycyjnej formy elementu sakralnego wsi z zachowanymi czytelnymi granicami pierwotnego układu przestrzennego. Jest to jeden z nielicznie zachowanych tego typu przykładów w północnej Wielkopolsce. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Romanowie Dolnym

Kościół świętego Michała Archanioła w Romanowie Dolnym – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętej Marii Magdaleny w Czarnkowie (dekanat czarnkowski archidiecezji poznańskiej). Znajduje się przy głównej drodze we wsi. Jest to niewielka świątynia wzniesiona z czerwonej cegły, posiadająca cechy stylu eklektycznego. Wybudowana została po 1860 roku jako kościół protestancki. Po zakończeniu II wojny światowej została zaadaptowana jako świątynia rzymskokatolicka. Co roku w dniu 29 września odbywa się w niej odpust. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Hucie Szklanej

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Hucie Szklanej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krzyżu Wielkopolskim (dekanat Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1774 roku przez gminę ewangelicką. Powstała wówczas skromna szachulcowa budowla. Nabożeństwa były w niej odprawiane przez pastora z Dębogóry. Na przełomie XIX i XX wieku kościół został odnowiony. Po 1945 roku świątynia została przejęta przez katolików, natomiast w latach następnych - została zmodernizowana (m.in. w 1963 roku został odnowiony ołtarz, w latach siedemdziesiątych zostało rozebrane trójboczne zamknięcie partii prezbiterialnej, została dobudowana zakrystia, otynkowane zostały ściany, zmieniony został układ okien, we wnętrzu zostały zdemontowane empory oraz została wykonana boazeria). Architektura Budowla jest drewniana, wybudowana na kamiennej podmurówce, w konstrukcji szkieletowej, z wypełnieniem cegłą. Ściany są obustronnie otynkowane. Nowa przybudówka została zbudowana z cegły i jest otynkowana. Dachy pokryte są ceramiczną dachówką zakładkową. Wnętrze nakrywa strop drewniany podbity listwami boazeryjnymi. Wyposażenie Z dawnego wyposażenia zachowały się drzwi główne drewniane, jednoskrzydłowe, opierzane deskami „w romb”, nabijane ćwiekami, z ozdobnymi zawiasami pasowymi, wykonane w XIX wieku. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 82 – Męcina Wielka

Cmentarz wojenny nr 82 – Męcina Wielka – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Męcina Wielka, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Opis Cmentarz znajduje się przy drodze w sąsiedztwie cmentarza parafialnego. Zachowany i utrzymany jest w bardzo dobrym stanie. Zajmuje powierzchnię około 485 m². Cmentarz otoczony jest ogrodzeniem z kamiennymi słupkami połączonymi rurami gazowymi. Na jego obszarze znajduje się oryginalny rosyjski krzyż centralny projektu Hansa Mayra. Nagrobki w formie krzyży: łacińskich żeliwnych z datą 1915, dwuramiennych żeliwnych oraz dwuramiennych z prętów żelaznych na betonowych cokolikach. Znajdują się na nim 24 groby pojedyncze oraz 17 zbiorowych. Pochowano w nich 96 żołnierzy poległych 2–3 maja 1915 roku: 71 Rosjan m.in. z 34 Sjewskiego Pułku Piechoty i 35 Briańskiego Pułku Piechoty, 27 lub 25 Austriaków m.in. z 10 LIR. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze z I Wojny Światowej. – Męcina Wielka Polegli Męcina Wielka (nr 82) Cmentarz I wojny światowej Mirosław Łopata
Воинское кладбище № 82 (Менцина-Велька)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-568 от 30 июня 1988 года. Воинское кладбище № 82 — Менцина-Велька (пол. Cmentarz wojenny nr 82 - Męcina Wielka) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Менцина-Велька, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 2-3 мая 1915 года. Исторический памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту немецко-австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 485 квадратных метра находятся 17 братских и 24 индивидуальных могил, в которых похоронены 25 австрийских и 71 русских солдат из 35-го Брянского пехотного полка и 34-го Севского пехотного полка. 30 июня 1988 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-568). Описание Кладбище располагается возле приходского кладбища села Менцина-Велька. Состояние кладбища хорошее, оно огорожено забором из каменных столбов, скрепленных металлическими округлыми креплениями. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 82 — Męcina Wielka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 81 – Męcina Mała

Cmentarz wojenny nr 81 – Męcina Mała – cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Hansa Mayra, znajdujący się we wsi Męcina Wielka, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Opis Cmentarz znajduje się przy drodze, na wysokiej skarpie, w Męcinie Wielkiej, tuż przy granicy z Męciną Małą. Zachowany i utrzymany jest w dobrym stanie. Zajmuje powierzchnię około 163 m². Cmentarz otoczony jest kamiennym murem. Na jego terenie znajduje się kamienny pomnik w kształcie krzyża. Na cmentarzu pochowano 45 żołnierzy w 9 grobach pojedynczych i 8 mogiłach zbiorowych: 17 żołnierzy niemieckich m.in. z 58 Pułku Piechoty, 3 Bawarskiego Pułku Piechoty, 28 żołnierzy rosyjskich poległych 2 i 3 maja 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze z I Wojny Światowej. – Męcina Wielka. Polegli Męcina Mała (nr 81). Cmentarz I wojny światowej Mirosław Łopata.
Воинское кладбище № 81 (Менцина-Велька)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-577 от 30 июня 1988 года. Воинское кладбище № 81 — Менцина-Велька (пол. Cmentarz wojenny nr 81 - Męcina Wielka) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Менцина-Велька, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 2-3 мая 1915 года. Исторический памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 163 квадратных метра находятся 8 братских и 9 индивидуальных могил, в которых похоронены 17 австрийских и 28 русских солдат. 30 июня 1988 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-570). Описание Кладбище располагается возле дороги между сёлами Менцина-Велька и Менцина-Мала. Состояние кладбища хорошее, оно находится на небольшом возвышении и окружено каменной стеной. На территории кладбища находится памятник в виде креста. 30 июня 1988 года кладбище было внесено в реестр исторических памятников Малопольского воеводства (А-569). Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 81 - Męcina Wielka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 70 – Rychwałd

Cmentarz wojenny nr 70 – Rychwałd – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się we wsi Owczary w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Opis Cmentarz wojenny znajduje się w pobliżu dawnego cmentarza łemkowskiego, około 300 m od cerkwi Opieki Matki Bożej. Obiekt ma kształt prostokąta o powierzchni około 365 m². Otoczony jest z trzech stron ogrodzeniem z betonowych słupków i drewnianych płotków. Z czwartej strony ogrodzenie jest jednolitym kamiennym murem wyższym w części centralnej. Był na nim umieszczony krzyż drewniany, który po remoncie w 1994 roku znalazł się w obrębie cmentarza. Na terenie cmentarza znajduje się kilka nagrobków kamiennych w postaci steli. Jedną z nich jest nagrobek poległego 16 marca 1915 Sterna Pinkasa, żołnierza z 21 IR pochodzenia żydowskiego. Jest to pewien ewenement, gdyż żołnierze wyznania mojżeszowego zazwyczaj byli chowani na najbliższych kirkutach. Na cmentarzu jest pochowanych 87 żołnierzy w 13 grobach zbiorowych oraz 40 pojedynczych poległych w grudniu 1914 oraz marcu 1915: 80 żołnierzy austro-węgierskich (Austriaków, Czechów, Żydów m.in. z 18 Pułku Piechoty, 21 Pułku Piechoty, 36 Pułku Piechoty, 37 Pułku Piechoty, 98 Pułku Piechoty, 100 Pułku Piechoty Austro-Węgier; 7 żołnierzy rosyjskich m. in z 36 Orłowskiego Pułku Piechoty. Według miejscowej tradycji pochowano tu Czechów rozstrzelanych za zdradę po próbie przejścia na stronę rosyjską. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 85. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 70 Owczary. Lista poległych Owczary (nr 70).