NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żeliszewie Dużym

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – mariawicki kościół parafialny w diecezji lubelsko-podlaskiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Położenie Kościół znajduje się w Żeliszewie Dużym, gminie Kotuń, powiecie siedleckim, województwie mazowieckim. Historia Świątynię zbudowano w 1906. Remontowano w latach 2004–2013. W trakcie remontu (2008), wskutek silnego wiatru zawaliła się wieża kościelna, którą odbudowano w 2012. Kościół został wpisany do rejestru zabytków 29 grudnia 1983 pod nr A-318. Architektura Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, na planie krzyża łacińskiego, w stylu neogotyckim, nieorientowana, trójnawowa. Od frontu 32-metrowa, dwukondygnacyjna wieża (w dolnej części czworoboczna, w górnej – ośmioboczna), z emblematem mariawickim nad wejściem, zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Po bokach wieży znajdują się cztery pinakle. Ramiona boczne części nawowej zamknięte prostokątnie, kryte dachami dwuspadowymi. Prezbiterium o wysokości i szerokości jednakowych z częścią nawową, zamknięte trójbocznie, z częścią mieszkalną na osi głównej. Nad częścią nawową blaszany dach jednokalenicowy z ośmioboczną wieżyczką. Wewnątrz znajdują się dwa rzędy słupów (po pięć w każdym rzędzie), oddzielające nawę główną od bocznych. Nad nawą główną sklepienie kolebkowe, na bocznymi – płaskie. Ołtarz główny pochodzi z początku XX w. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. W pobliżu kościoła znajduje się murowana dzwonnica parawanowa. Galeria Przypisy Bibliografia Kościoły drewniane Polska Mazowieckie Żeliszew Duży
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Jelczu-Laskowicach

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jelcz-Laskowice archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się w dzielnicy Laskowice Oławskie. Jest to świątynia wzniesiona w stylu barokowym w 1660 roku, w latach 1966-1980 była restaurowana razem z przebudową murów. Od strony zachodniej znajduje się czterokondygnacyjna kwadratowa wieża, nakryta kopulastym dachem hełmowym z latarnią, zwieńczoną kulą i krzyżem. We wnętrzu znajdują się między innymi drewniany prospekt organowy, a także loże umieszczone nad bocznymi kaplicami, wzniesione w XVIII wieku. Świątynia posiada dzwon ze spiżu, odlany w 1649 roku, krzyż procesyjny wykonany z mosiądzu, reprezentujący styl neogotycki, pochodzący z początku XX wieku, lichtarze wykonane z mosiądzu, reprezentujące styl barokowy, pochodzące z XVIII wieku, relikwiarz srebrny złocony, pochodzący z XIX wieku. Z tyłu prezbiterium jest umieszczony duży drewniany krzyż z napisem "Zbaw duszę swoją" Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Stanisława Biskupapolska-org.pl
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kostomłotach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kąty Wrocławskie archidiecezji wrocławskiej. Pierwotna budowla była wzmiankowana w 1201 roku i nosiła wezwanie św. Gotarda. Obecna świątynia gotycka wybudowana w połowie XIV wieku, rozbudowana o kruchtę w 1585 roku, powiększona o część zachodnią i wieżę w latach 1818–1819, w 1945 roku została uszkodzona, następnie została zabezpieczona w 1947 roku, w latach 1959–1960 i 1997 była remontowana. Budowla jest orientowana, murowana, jednonawowa, posiada prostokątne, oskarpowane diagonalnie prezbiterium, które nakrywa dwuprzęsłowe sklepienie krzyżowo-żebrowe, oraz zwieńczoną bogatą renesansową ścianą szczytową kruchtę od strony południowej. Barokowy wystrój wnętrza pochodzi z pocz. XVIII w. Przypisy
Kościół św. Walentego Męczennika w Lubiążu

Kościół świętego Walentego Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Brzeg Dolny archidiecezji wrocławskiej. Pierwotna świątynia nosiła wezwanie Św. Jana Ewangelisty i w 1175 roku stała się własnością fundowanego w tym czasie opactwa Cystersów w Lubiążu. Obecny kościół, reprezentujący w stylu barokowym, nosi już zmienione wezwanie Św. Walentego i został wybudowany w latach 1734-1749. Jest to budowla trzynawowa, z nawami bocznymi w formie rzędów kaplic, od strony zachodniej zamknięta półkolistą absydą, natomiast od strony wschodniej bogato rozczłonkowaną pilastrami wieżą. Wnętrze posiada podział pilastrowy, podzielone jest rzędem empor znajdujących się nad nawami bocznymi i nakrywa je sklepienie kolebkowe. Wyposażenie świątyni jest bogate, stylowe. We wnętrzu można również zobaczyć obrazy Ignacego Axtera o tematyce alegorycznej Przypisy
Kościół św. Anny w Miliczu

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Milicz archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się w południowej dzielnicy miasta – Karłowie. Jest to klasycystyczna świątynia, murowana z cegły, na planie prostokąta, salowa zbudowana w latach 1807–1808przez hrabiego Joachima Karola Maltzana, który został w niej pochowany w 1817 roku, zaprojektował ją Leonard Schaetzel. Kościół został wzniesiony dla robotników pracujących w manufakturach na Karłowie. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny w stylu empire z późnogotycką drewnianą rzeźbą św. Anny Samotrzeciej z około 1500 roku, umieszczoną nad tabernakulum. W 2001, przy kościele, powstała parafia pod wezwaniem św. Anny. Przypisy
Pałac w Kruszynie (województwo dolnośląskie)

Pałac w Kruszynie (niem. Schloss Groß Krauschen) – zabytkowy pałac w Kruszyn (województwo dolnośląskie)– wsi w Polsce, w powiecie bolesławieckim, w gminie Bolesławiec, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach, na pograniczu z Niziną Śląsko-Łużycką (Równiną Chojnowską). Opis Pałac wybudowany w 1729 w miejscu dworu obronnego; przebudowany w 1854 przez Fryderyka Magnusa von Schlieffena (1796-1864), który ożenił się z Augustą von Schönberg. Nad portalem wejściowym z dwoma półkolumnami podtrzymującymi balkonem znajdują się herby von: Schlieffen i Schönberg z rokiem Anno 1779 w agrafie. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park krajobrazowy o powierzchni 5,3 ha z XVIII w., zmiany w XIX w. W parku znajdują się: grób ks. von Reuß oraz resztki pomnika poległych w wojnie francusko-pruskiej z 1870 r. Od kilku lat obiekt jest własnością polsko-francuskiego małżeństwa, które przywróciło świetność budynkowi, parkowi i sąsiadującym zabudowaniom gospodarczym. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Kaczawskie, tom 7, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, ISBN 83-85773-47-9, s. 284-285
Jezioro Leśne (Puszcza Zielonka)

Jezioro Leśne (dawniej: Jezioro Herty) – jezioro w województwie wielkopolskim, w gminie Murowana Goślina, na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka, na południowy wschód od Łopuchówka. Akwen zasilany przez Goślinkę ma 11 hektarów powierzchni i największą głębokość 6 metrów. Płytsze fragmenty zarośnięte są ściśle przez grążele. Z ryb występują: lin, karaś, leszcz, płoć, karp, amur, sum i najliczniej szczupak (akwen jest systematycznie zarybiany, a opiekę nad nim sprawuje koło PZW Świerki ze Swarzędza). Jednym obiektem budowlanym nad jeziorem (oprócz pomostów wędkarskich) jest stanica wędkarska w starym wagonie kolejowym. Jezioro stanowi fragment obszaru Natura 2000 „Uroczyska Puszczy Zielonki” (PLH300058). Od południa do brzegu przylega teren rezerwatu przyrody Żywiec Dziewięciolistny. Przy północnym brzegu (w niewielkim oddaleniu) przebiega droga gminna z Łopuchówka do Głęboczka. Od wschodu i północy akwen uprzystępniony jest zielonym szlakiem turystycznym (pieszym) z Łopuchowa do Głęboczka, poprowadzonym głęboko wciętym wąwozem. Starsza nazwa (Jezioro Herty) wywodziła się od imienia żony nadleśniczego z Zielonki, która była organizatorką zabaw świętojańskich nad jeziorem, w których licznie uczestniczyła miejscowa ludność. Zobacz też jezioro Głebocko – sąsiadujące Przypisy
Korytnica (jezioro)

Korytnica – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Drawno, leżące na terenie (Równiny Drawskiej – Puszczy Drawskiej). Zasilane przez rzeki Korytnicę i Kamionkę. Otoczone w większości powierzchniami leśnymi. Linia brzegowa sucha, porośnięta szuwarami, występują dość wysokie skarpy. Dno często muliste. Na wodzie unoszą się grążele i grzybienie. W Nowej Korytnicy znajduje się pole biwakowe z pomostami dla letników i wędkarzy. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 97,5 ha przez 100,0 ha do 111,3 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,7 m n.p.m. lub 77,8 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,4 m, natomiast głębokość maksymalna 4,7 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Korytnica. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Nowa Korytnica. Przypisy
Syrenka-Denkmal (Konstanty Hegel)

Das Syrenka-Denkmal in Warschau (polnisch Pomnik Syreny) ist eine der bekanntesten Bronzestatuen in Polen und ein beliebter Treffpunkt auf dem Markt in der Warschauer Altstadt. Geschichte Das Denkmal von Konstanty Hegel wurde 1855 anstelle des 1817 abgetragenen Rathauses geschaffen und spielt auf die Legende der Warschauer Seejungfer an. Gegossen wurde die Statue in den Werken von Karl Julius Minter, einem Warschauer Fabrikanten deutscher Herkunft. Das Denkmal war zunächst ein Brunnen mit Wasserspielen, da es im Zusammenhang mit der Eröffnung der modernen Wasserwerke in Warschau errichtet wurde. 1928 wurden die Wasserspiele abgebaut und das Syrenka-Denkmal wurde zwischenzeitlich an die Weichsel verlegt. Es überstand daher den Zweiten Weltkrieg beinahe unversehrt. 1951 wurde das Denkmal zunächst im Zentralen Kulturpark aufgestellt. 1969 wurde es von Vandalen stark beschädigt und nach seiner Restaurierung 1972 auf der Weichselböschung auf Höhe der ehemaligen Stadtmauer sowie 1999 wieder auf dem Altstadtmarkt aufgestellt. 2008 wurde es durch eine Kopie ersetzt, während das Original sich seither im Stadtmuseum befindet. Literatur Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK Kraj, S. 52. ISBN 83-7005-211-8. Małgorzata Dubrowska, Andrzej Sołtan: Brązownictwo warszawskie w XIX i XX wieku. Od Norblina do Łopieńskich. Warszawa: Wydawnictwo DiG, 1999, S. 75. ISBN 83-7181-084-9. Weblinks
Statue de la Sirène de Varsovie

La statue de la Sirène de Varsovie (en polonais Pomnik Syreny w Warszawie) est un monument situé sur la place de la Vieille-Ville, dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. La Sirène est un des symboles de la ville de Varsovie. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pomnik Syreny w Warszawie (Stare Miasto) » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie Portail du patrimoine mondial Portail de la sculpture
Księżno (jezioro)

Księżno – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin, na Pojezierzu Łagowskim. Uznane za użytek ekologiczny. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1791 roku, początkowo jako Der Probst-See, a następnie der Probstsee (1817), Probst-S. (1938). 3 listopada 1950 roku wprowadzono nazwę Księżno. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Księżno, podając jednocześnie nazwę oboczną Jezioro Księże. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 7,1 ha. Maksymalna głębokość zbiornika wodnego to 4,6 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 79,2 m n.p.m. Natomiast A. Choiński określił poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 wielkość jeziora na 7,5 ha. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni piątego poziomu Zlewnia jez. Niesłysz. Identyfikator MPHP to 15819. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jeziora Księżno oraz wody jego odpływu aż do jeziora Niesłysz (Obwód rybacki Jezioro Księżno na rzece Odpływ z jeziora Księżno nr 1). Gospodarkę rybacką na jeziorze prowadzi Polski Związek Wędkarski Okręg w Zielonej Górze. Ochrona środowiska Jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu o nazwie Rynna „Ołoboku i Paklicy”. Głównym założeniem ochronnym tej strefy jest ochrona naturalnego korytarza ekologicznego wzdłuż wspomnianej rynny polodowcowej. W 1994 roku jezioro i otaczające go łąki zostały uznane przez władze gminy Świebodzin za użytek ekologiczny. O ochronie tego obszaru zadecydował fakt licznego występowania w jego wodach, a także otaczających go szuwarach grążela żółtego, grzybieni białych, a także roślin chronionych w tym kłoci wiechowatej, bobrka trójlistkowego, kukułki szerokolistnej i gnieźnika jajowatego. Jezioro Księżno jest objęte strefą ciszy. Przypisy
Ilno (jezioro)

Ilno – jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie sulęcińskim, w gminie Torzym, leżące w granicach miasta Torzym. Przez jezioro przepływa rzeka Ilanka. Hydronimia Do 1945 roku jezioro było nazywane Eilang See. Obecna nazwa została wprowadzona urzędowo 17 września 1949 roku. Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwy oboczne podaje nazwy Torzym oraz Ilanka. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 12,3 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,4 m, a maksymalna to 4,9 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 85,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 295,2 tys. m³. Natomiast A. Choiński podał wielkość jeziora jako 13,5 ha, a maksymalną głębokość określił na 5,6 m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni czwartego poziomu Ilanka do Bobrówki (p) bez zlewni bezodpływowych jez.: Karasienko i Wilczego. Identyfikator MPHP to 17819. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jezior Trawno, Trawienko, Ilno oraz Pniów (Obwód rybacki Jeziora Ilno (Torzymskie, Ilanka) na rzece Ilanka – nr 1). Gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Zielonej Górze. Przypisy
Kręcko (jezioro)

Kręcko – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Torzym, przylegające bezpośrednio do północnych granic wsi Garbicz. Jezioro posiada charakterystyczną wydłużoną linię brzegową. Jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu „Puszcza nad Pliszką” oraz w granicach obszaru specjalnej ochrony siedlisk Natura 2000 „Rynna Jezior Torzymskich” PLH080073. Hydronimia Według źródeł jezioro do 1945 roku nazywane było Krum̄e See (1835) lub Krummer See (1909). 17 września 1949 roku wprowadzono nazwę Kręcko. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Kręcko, jednocześnie podając nazwę oboczną Wielkie. W niektórych źródłach wymieniana jest dodatkowa nazwa jeziora – Krzywe. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 46,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,6 m, a maksymalna – 12,9 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 83,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 2604,0 tys. m³. Natomiast A. Choiński określił poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 wielkość jeziora na 44,0 ha. Maksymalna długość jeziora to 2750 m, a szerokość 270 m. Długość linii brzegowej wynosi 6550 m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni czwartego poziomu Zlewnia bezodpływowych jez.: Kręcko i Wielicko. Identyfikator MPHP to 17860. Zagospodarowanie Użytkownikiem prowadzącym gospodarkę rybacką na jeziorze jest osoba prywatna. Ze względu na typologię rybacką jest to jezioro typu leszczowego. W jeziorze żyją głównie szczupak, leszcz, płoć, okoń. Nad południowym brzegiem jeziora znajduje się pałac w którym dawniej mieścił się ośrodek rehabilitacyjno–wczasowy. Przypisy
Grzybno (jezioro w powiecie słubickim)

Grzybno – jezioro na Pojezierzu Łagowskim, położone w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Ośno Lubuskie. Położenie i opis Jezioro położone jest w północno-wschodniej części powiatu słubickiego, na Pojezierzu Łagowskim. Nieco na północ znajduje się podobne, ale nieco mniejsze jezioro Imielno. Zbiornik otoczony jest lasami sosnowymi z domieszką świerka. Około kilometra na zachód od jeziora znajduje się wieś Świniary, w takiej samej odległości, ale na wschód zaczynają się granice administracyjne Ośna Lubuskiego. Misa jeziora ma kształt wydłużony, charakterystyczny dla jezior rynnowych. W akwenie znajduje się kilka półwyspów, zatok oraz przewężeń. Brzegi przeważnie są strome, pozbawione mielizny, ale twarde i piaszczyste. Wyjątkiem jest północny kraniec akwenu, gdzie brzeg jest płaski i nieco podmokły. Głęboczek jeziora znajduje się w jego środkowej części, przy czym w akwenie można wyróżnić jeszcze kilka innych wyraźnych przegłębień. Zbiornik nie ma dopływów, zasilany jest spływem powierzchniowym oraz wodami podziemnymi. Okresowy odpływ znajduje się w południowo-wschodniej części zbiornika i kieruje się do jeziora Kocioł. Jest to jeden z większych zbiorników Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczysko Ośniańskich Jezior”. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1938 roku jako Greiben See, a następnie Greiben See — Grzybno (1949), Jezioro Grzybno (1963, 1975), Grzybno (1995, 2006). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową akwenu podaje Grzybno, nie wymieniając nazw obocznych. W niektórych źródłach nazwa tego jeziora to Świniary. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 42,7 ha. A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 38,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 5,2 m, a maksymalna to 11,9 m. Objętość jeziora wynosi 2220,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 2810 m, a szerokość 280 m. Długość linii brzegowej wynosi 6700 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 52,0 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal 51,5 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Dopływ z jez. Grzybno. Identyfikator MPHP to 1896624. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje między innymi wody jeziora Grzybno oraz Jeziora Radachowskiego (Obwód rybacki rzeki Ośnianka – Nr 1). Gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Gorzowie Wielkopolskim. Bardzo dobra jakość wód jeziora pozwala na zarybianie go sielawą, poza tym występują tu takie gatunki ryb jak: płoć, leszcz, szczupak, okoń, lin, karp, węgorz, karaś pospolity i sandacz. Jezioro pełni również funkcje rekreacyjne, nad jego południowym brzegiem znajduje się niewielka plaża. Przypisy
Mościenko (jezioro)

Mościenko (niem. Most See) – niewielkie, płytkie jezioro na Pojezierzu Łagowskim, w powiecie słubickim, w gminie Ośno Lubuskie. Charakterystyka Jezioro otoczone lasami, leży w odległości około 2 km na południe, pomiędzy miejscowościami Podośno i Sienno. Jezioro leży w Zespole Przyrodniczo-Krajobrazowym „Uroczysko Ośniańskich Jezior”, Jest silnie zeutrofizowane, najbardziej we wschodniej części porośniętej roślinnością wodną. Zobacz też Mościenko Przypisy
Imielno (jezioro)

Imielno – jezioro na Pojezierzu Łagowskim, w powiecie słubickim, w gminie Ośno Lubuskie. Położenie i opis Jezioro położone jest w północno-wschodniej części powiatu słubickiego, na Pojezierzu Łagowskim. Nieco na południe znajduje podobne, ale nieco większe jezioro Grzybno. Zbiornik otoczony jest lasami sosnowymi, wyjątkiem jest fragment wschodniego brzegu do którego przylegają grunty orne. Około 2 km na wschód od jeziora znajduje się wieś Gronów, w takiej samej odległości, ale na południe wieś Sienno. Misa jeziora ma kształt wydłużony, charakterystyczny dla jezior rynnowych. Akwen charakteryzuje się kilkoma półwyspami, zatokami oraz przewężeniami. Brzegi przeważnie są strome, pozbawione mielizny, ale twarde i piaszczyste. Wyjątkiem są północne i południowe fragmenty linii brzegowej, które są zdecydowanie bardziej płaskie i podmokłe. Głęboczek jeziora znajduje się w jego środkowej części. Zbiornik nie posiada odpływów ani dopływów, zasilany jest spływem powierzchniowym oraz wodami podziemnymi, w zależności od pory roku występują tutaj znaczne wahania lustra wody, dochodzące okresowo do 1 m. Jest to jeden z większych zbiorników Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczysko Ośniańskich Jezior”. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1938 jako Gamel See, a następnie Gamel See - Imielno (1949), Jezioro Mielno (1975, 1976), Jezioro Podsienno (1983), Iwielno (1995), Imielno (1996, 2006). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową akwenu podaje Imielno, wymieniając nazwę oboczną Mielino. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 21,3 ha, A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 23,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,6 m, a maksymalna to 7,9 m. Objętość jeziora wynosi 766,8 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1840 m, a szerokość 180 m. Długość linii brzegowej wynosi 4250 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 56,6 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal 52,8 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Dopływ z jez. Grzybno. Identyfikator MPHP to 1896624. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Gorzowie Wielkopolskim. Jezioro pełni również drobne funkcje rekreacyjne, nad jego północnym brzegiem znajduje się niewielka plaża wraz z polem namiotowym. Przypisy
Jezioro Głębokie (gmina Słońsk)

Jezioro Głębokie (niem. Glambeck See) – niewielkie jezioro w Kotlinie Gorzowskiej, w gminie Słońsk, około dwóch kilometrów na zachód od wsi Ownice. Charakterystyka Jezioro położone jest wśród terenów leśnych, misa jeziora ma nieregularny kształt. Jezioro posiada niestrzeżoną plażę wykorzystywaną przez okolicznych mieszkańców, oraz jest zagospodarowane przez PZW. Przypisy
Jezioro Biskupickie (Pojezierze Łagowskie)

Jezioro Biskupickie (niem. Bischof See) – jezioro na Pojezierzu Łagowskim, w powiecie słubickim, w gminie Słubice. Charakterystyka Jezioro położone wśród użytków rolnych, przylega bezpośrednio do miejscowości Stare Biskupice. Jezioro posiada charakterystyczną wąską misę. Południowa część jeziora jest przedzielona groblą od części północnej, wraz z postępującą eutrofizacją zbiornika, podział jeziora na dwa zbiorniki jest coraz wyraźniejszy. Przypisy
Oczko (jezioro)

Oczko (niem. Tränke See) – niewielkie, płytkie jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie słubickim, w gminie Rzepin. Opis Jezioro położone wśród lasów Puszczy Rzepińskiej, około 2,5 km na południowy zachód od miejscowości Gajec. Silnie zeutrofizowane, zagospodarowane przez PZW. Przypisy
Błędno (Równina Torzymska)

Błędno (niem. Blanken See) – niewielkie, płytkie jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie słubickim, w gminie Słubice. Charakterystyka Jezioro położone wśród użytków rolnych, od zachodu przylega bezpośrednio do południowych krańców miejscowości Kunowice, w pobliżu przystanku kolejowego. Jezioro podlega procesom eutrofizacji, szczególnie w swojej południowej części. Na obszarze jeziora występują grążel żółty i grzybienie białe. Przypisy
Jezioro Zielone (powiat słubicki)

Jezioro Zielone (niem. Dorf See) – niewielkie, płytkie jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie słubickim, w gminie Słubice. W wielu oficjalnych źródłach opisywane jako jezioro Kunie. Charakterystyka Jezioro położone wśród użytków rolnych, od zachodu przylega bezpośrednio do południowych krańców miejscowości Kunowice. Jezioro silnie zeutrofizowane, obecnie przedzielone groblą na dwa zbiorniki, północny i południowy. Na przedwojennej niemieckiej mapie z 1937 r. jezioro stanowiło jeden zwarty akwen. Przypisy