NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz żydowski w Ulanowie

Cmentarz żydowski w Ulanowie – został założony około 1700 roku i zajmuje powierzchnię 1 ha, na której zachowało się około 150 nagrobków, spośród których najstarszy pochodzi z 1825 roku i kryje szczątki Aarona Josefa. Napisy są w językach hebrajskim i polskim. W 1984 roku cmentarz został uznany za zabytek i objęty ochroną prawną. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 173. Marek Florek: Zabytkowe Cmentarze i Mogiły w Polsce Województwo tarnobrzeskie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Narodowa Instytucja Kultury, 1995, s. 168. ISBN 83-85548-37-8. (pol.). Mapa WIG Rudnik Pas 47 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Ulanowie na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
Cmentarz żydowski w Sieniawie

Cmentarz żydowski w Sieniawie – został założony w II połowie XVII wieku i zajmuje powierzchnię 0,9 ha, na której zachowało się około 700 nagrobków z napisami w języku hebrajskim, spośród których najstarszy pochodzi z 1686 roku. W 1970 roku uporządkowano teren nekropolii a w 1978 roku wystawiono nowy ohel cadyka Ezechiela Szragi Halberstama. W latach 90. XX wieku wystawiono nowe ogrodzenie nekropolii. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 236. Mapa WIG Jarosław Pas 48 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Sieniawie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Żołyni

Cmentarz żydowski w Żołyni – został założony na przełomie XVIII i XIX wieku i zajmuje powierzchnię 0,7 ha na której po zniszczeniach z czasów II wojny światowej zachowało się około 20 nagrobków z których najstarsze pochodzą z początku XX wieku. W 1991 roku teren nekropolii został uporządkowany i ogrodzony, a odnalezione ocalałe macewy ustawiono na betonowych postumentach. Postawiono też kamień pamiątkowy w kształcie macewy. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 241. Mapa WIG Rzeszów Pas 48 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Żołyni na portalu Wirtualny Sztetl
Jüdischer Friedhof (Jeleniewo)

Der Jüdische Friedhof in Jeleniewo, einem polnischen Dorf in der Woiwodschaft Podlachien, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der jüdische Friedhof südlich des Ortes ist seit 1992 ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem 0,5 Hektar großen Friedhof, der während des Zweiten Weltkriegs und danach verwüstet wurde, sind heute nur noch 31 Grabsteine erhalten. Weblinks Jüdischer Friedhof in Jeleniewo bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 15. März 2022)
Cmentarz żydowski w Jeleniewie

Cmentarz żydowski w Jeleniewie – został założony w XVIII wieku i zajmuje powierzchnię 0,5 ha na której zachowało się 31 nagrobków z napisami w języku hebrajskim, spośród których najstarszy pochodzi z 1788 roku. W 1992 roku wystawiono pomnik ku czci ofiar Holocaustu, a w 1997 roku przeprowadzono prace porządkowe. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 52. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Jeleniewie na portalu Wirtualny Sztetl Historia Żydów w Jeleniewie oraz opis cmentarza i zachowanych macew Zdjęcia z cmentarzy położonych na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego i okolic. old.pwsz.suwalki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-02)]. na stronie Biblioteki Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Suwałkach
Cmentarz żydowski w Ożarowie

Cmentarz żydowski w Ożarowie – cmentarz żydowski w Ożarowie, założony na przełomie XVI i XVII wieku, znajduje się we wschodniej części Ożarowa, w sąsiedztwie cmentarza katolickiego. Ma powierzchnię 0,95 ha. Historia Podczas II wojny światowej cmentarz był systematycznie dewastowany przez okupantów, a macew używano m.in. do utwardzania dróg. Po zakończeniu wojny macewy nadał były używane do budowy dróg i murów. Ocalało około 100 macew oraz wiele fragmentów nagrobków, były to w większości macewy pochodzące z XIX wieku. Przy murze cmentarnym zachowały się także fundamenty domu przedpogrzebowego, a w centralnej części cmentarza ohelu. W 1964 roku fragmenty terenu cmentarza zaadaptowano na park miejski. Od 2002 roku na terenie nekropolii znajduje się też pomnik ku czci ofiar Zagłady Żydów. W 2001 roku rozpoczęły się prace restauracyjne, a w roku 2011 odbudowano istniejący wcześniej ohel cadyka Arie Jehudy Lejbusza. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 170. AdamA. Penkalla AdamA., Gmina i cmentarz żydowski w Ożarowie, „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 2 (110), Żydowski Instytut Historyczny, 1979, s. 52-68 . Linki zewnętrzne Więcej na temat ożarowskich Żydów i ich nekropolii Cmentarz żydowski w Ożarowie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Trzebini

Cmentarz żydowski w Trzebini – został oficjalnie założony w 1815 w Trzebini, aczkolwiek już wcześniej jego teren służył jako miejsce pochówków (najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1780 roku). Nekropolia dzieli się na cztery kwatery: męską, żeńską, chłopięcą i dziewczęcą. Cmentarz ma powierzchnię 0,5 ha. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Do naszych czasów zachowało się 248 macew. Zobacz też Synagoga Kupiecka w Trzebini Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 193. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Trzebini na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
Cmentarz wojenny nr 293 – Zakliczyn

Cmentarz wojenny nr 293 – Zakliczyn – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w Zakliczynie w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Zakliczyn. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Historia Jest jedynym w okolicy cmentarzem, na którym pochowano wyłącznie żołnierzy wyznania mojżeszowego. Spoczywa tutaj jedenastu żołnierzy austro-węgierskich i jeden żołnierz armii rosyjskiej. Opis cmentarza Zbudowany na planie prostokąta niewielki cmentarz (0,013 ha) znajduje się tuż przy zakręcie drogi z Zakliczyna do Gromnika. Ogrodzenie tworzą niskie betonowe słupki, pomiędzy którymi rozpięto ozdobny łańcuch. Wejście przez niską żelazną furtkę. Na mogiłach ustawiono macewy z gwiazdami Dawida. Głównym elementem dekoracyjnym cmentarza jest wkomponowana w ogrodzenie betonowa ściana pomnikowa nakryta zaookrąglonym daszkiem, po bokach której przybudowano dwa słupki. Jest na niej tablica inskrypcyjna z datą 1914–1915 i napis w języku niemieckim: UNS TOTEN IST NUR DEREN SCHRITT WILKOMMEN,DIE WÜRDIG SIND DER FRÜCHTE UNSERER SIEGE Napis ten w tłumaczeniu na język polski oznacza: Tylko ci, których kroki przywiodły do nas, zmarłych, godni są owoców naszego zwycięstwa. Cmentarz jest dobrze zachowany. Przed furtką cmentarza jest tablica informacyjna. Przypisy
Cmentarz żydowski w Dąbrowie Tarnowskiej

Cmentarz żydowski w Dąbrowie Tarnowskiej – został założony na przełomie XVII i XVIII wieku i zajmuje powierzchnię 2 ha, na której zachowało się kilkadziesiąt macew i ohel kryjący szczątki miejscowych cadyków. Oprócz tego na terenie nekropolii znajdują się również zbiorowe mogiły 802 ofiar Holocaustu zabitych przez Niemców w lesie Danielnik i pomnik ku ich czci. Na cmentarzu znajduje się osiem powojennych nagrobków, dwa pomniki upamiętniające odpowiednio 36 i 180 Żydów. Sześć dębów rosnących na cmentarzu uznano za pomniki przyrody. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 215-216. Mapa WIG Tarnów Pas 48 Słup 32 Warszawa 1937 r. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Dąbrowie Tarnowskiej na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami. kirkuty.xip.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-08-04)].
Cmentarz żydowski w Zambrowie

Cmentarz żydowski w Zambrowie – kirkut w Zambrowie powstał w 1828 w pobliżu drogi prowadzącej do Łomży (dzisiejsza ul. Łomżyńska). Został założony na skarpie nad rzeką Jabłonką, w odległości kilometra na północ od rynku miasta, będącego centrum osadnictwa żydowskiego w Zambrowie. Kirkut, powiększony w 1890 roku, zajmuje ok. 2,6 ha. Na ogrodzonym siatką terenie cmentarza zachowało się około 200 nagrobków. Najstarsza odczytana macewa na zambrowskim kirkucie pochodzi z 1829 roku. Większość nagrobków, wykonana z głazów narzutowych, posiadała interesującą symbolikę i często była polichromowana. Po II wojnie światowej kirkut – zapomniany i opuszczony – popadł w ruinę. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 70. Zabytkowe cmentarze i mogiły województwa łomżyńskiego, oprac. Ewa Szerszeń, Warszawa 1991, s. 63. Mapa WIG Ostrów Mazowiecka Pas 37 Słup 34 Warszawa 1935 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Zambrowie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Lubaczowie

Cmentarz żydowski w Lubaczowie – został założony w pierwszej ćwierci XVIII wieku i zajmuje powierzchnię 0,3 ha (pierwotnie 0,71 ha), na której zachowało się 1665 nagrobków (z czego 35 z XVIII wieku). Ogrodzenie wzniesiono w 1930 z fundacji Josefa Hirsza Reinfelda (lubaczowskiego Żyda zamieszkałego na stałe w USA). Cmentarz znajduje się przy ulicy Kościuszki w sąsiedztwie cmentarza katolickiego. Na cmentarzu znajduje się masowa mogiła a na niej tablica upamiętniająca 950 Żydów zabitych przez Niemców w 1942 na kirkucie. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 233. Mapa WIG Lubaczów Pas 48 Słup 36 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Lubaczowie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Kutnie

Cmentarz żydowski w Kutnie – kirkut społeczności żydowskiej, zamieszkującej Kutno, przez miejscowych zwany „Kiercholem”. Pierwszy cmentarz w Kutnie stanowi wschodnią połowę istniejącego cmentarza. Jego powierzchnia wynosiła około 1,5 ha. Musiał powstać po utworzeniu pierwszej gminy żydowskiej w mieście, najprawdopodobniej na początku XVI wieku. Cmentarz został powiększony po raz pierwszy w 1793 roku do 2,8 ha, a następnie w 1929 roku do 3,01 ha. Ostatni pochówek odbył się na nim w 1942 roku. Zachowały się resztki dawnego muru ceglanego i fragmenty zniszczonych nagrobków. Został zdewastowany podczas II wojny światowej – macewy wyrwano i wykorzystano do prac budowlanych na terenie miasta (np. trotuary na obecnym Placu Wolności). Na cmentarzu miał powstać Pomnik Zwycięstwa III Rzeszy, jednak planów tych nie zrealizowano (zachował się jedynie rysunek przedstawiający wizualizację pomnika). Staraniem Komitetu Żydowskiego w maju 1946 roku pobrano w Chełmnie nad Nerem symboliczne prochy Żydów kutnowskich, zamordowanych tam podczas okupacji. Trumnę z prochami pochowano na cmentarzu żydowskim w Kutnie. Na miejscu postawiono pomnik w kształcie macewy z Gwiazdą Dawida i napisem w językach hebrajskim i polskim: "Wieczna pamięć zamordowanym Żydom przez zbirów hitlerowskich, co spoczywają w bratniej mogile. Cześć Waszej pamięci!". Pomnik został szybko zniszczony przez nieustalonych po dziś dzień sprawców. Proces dewastacji był kontynuowany w okresie PRL-u. Z terenu cmentarza wybierano nawet żwir na odbudowę Warszawy. Do naszych czasów zachowały się fragmenty poprzewracanych i zniszczonych nagrobków. Dzięki staraniom Andrzeja Urbaniaka, ówczesnego dyrektora muzeum w Kutnie, oraz członków TPZK, zaczęto odzyskiwać i zabezpieczać żydowskie nagrobki. Nieliczne zachowane macewy znajdują się w magazynie Muzeum Regionalnego w Kutnie. W obecnie na szczycie porośniętego trawą i poprzecinanego licznymi ścieżkami wzgórza cmentarnego znajduje się pomnik, odsłonięty w 1993 roku, w postaci podwójnej tablicy z inskrypcjami w języku polskim i jidysz. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 81. Kutno Poprzez Wieki, pod red. J. Szymczaka, t.2, Kutno-Łódź 2011, s. 136. Broken Memories, Yosef Kutner, JewishGen Press. Linki zewnętrzne Historia społeczności na portalu Wirtualny Sztetl K. Bielawski: Cmentarz żydowski w Kutnie. [dostęp 2008-09-11]. (pol.).
Jüdischer Friedhof (Choroszcz)

Der Jüdische Friedhof in Choroszcz, einer polnischen Stadt im Powiat Białostocki in der Woiwodschaft Podlachien, wurde 1834 angelegt. Der jüdische Friedhof ist seit 1988 ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem 0,8 Hektar großen Friedhof sind heute nur noch wenige Grabsteine erhalten, die zum großen Teil von Pflanzen bedeckt oder ins Erdreich eingesunken sind. Weblinks Jüdischer Friedhof in Choroszcz bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 15. März 2022)
Cmentarz żydowski w Choroszczy

Cmentarz żydowski w Choroszczy – został założony w XVIII wieku. Do naszych czasów zachowało się około stu kamiennych nagrobków, z których najstarszy pochodzi z 1834 roku. Teren nekropolii o powierzchni 0,8 ha jest ogrodzony i uporządkowany. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 60. Linki zewnętrzne Opis wraz z ilustracjami Cmentarz żydowski w Choroszczy na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz parafialny w Zerzniu

Cmentarz parafialny w Zerzniu – rzymskokatolicki cmentarz położony w Warszawie na terenie osiedla Zerzeń w dzielnicy Wawer. Znajduje się przy ulicy Cylichowskiej. Historia Cmentarz założony został w roku 1880 z inicjatywy ks. Aleksandra Kubina. Do obecnych rozmiarów został on powiększony prawdopodobnie na przełomie XIX i XX wieku. W latach 20. XX wieku rozpoczęto grodzenie cmentarza. Jesienią 1939 z inicjatywy Izydora Królaka zawiązał się Tajny Komitet Opieki Nad Grobami Poległych, który przeprowadził prace ekshumacyjne na okolicznych polach i pochował na cmentarzu poległych w dniach 19-20 września żołnierzy 13 Dywizji Piechoty. Na ich mogile postawiono jeszcze w czasie wojny pomnik według projektu ukrywającego się przed Niemcami Seweryna Nirnsztejna i Wiesława Charasiewicza. Rzeźbę orła wieńczącą pomnik wykonał wawerski plastyk Wacław Piotrowski. 1 sierpnia 1944 koncentrujących się na cmentarzu żołnierzy AK aresztowali Niemcy, przy czym dwóch spośród nich na miejscu zastrzelono. Na cmentarzu spoczywają także żołnierze 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Obecne ogrodzenie wybudowane zostało w roku 1957. Pochowani Jan Bańkowski (1919–1997) – architekt Szczepan Bochenek (1868–1939) – polityk, poseł na Sejm Ustawodawczy 1919–1922, członek Związku Ludowo-Narodowego Helena Grossówna (1904–1994) – aktorka Zbigniew Juzala (1946–2015) – architekt Franciszek Koprowski (1895–1967) – olimpijczyk, ppłk AK, komendant szkoły cichociemnych, weteran I i II wojny światowej Stanisław Królak (1931–2009) − kolarz, pierwszy polski zwycięzca Wyścigu Pokoju w 1956 roku Józef Kuśmierek (1927–1992) – dziennikarz, reportażysta Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK "Kraj", 1991, s. 108-110. ISBN 83-7005-333-5.
Cmentarz muzułmański w Bohonikach

Cmentarz muzułmański w Bohonikach – cmentarz założony w XVIII wieku. Zajmuje powierzchnię 2 ha i jest największym istniejącym mizarem w Polsce, objętym ochroną w ramach parku kulturowego Bohoniki. 22 października 2012 roku zarządzeniem Prezydenta RP mizar został uznany za pomnik historii Polski. Opis Najstarszy zachowany nagrobek o czytelnej inskrypcji pochodzi z 1786 roku. Oprócz niego zachowało się około trzydziestu nagrobków z II połowy XIX wieku i najdawniejsze groby z dwoma kamieniami nagrobnymi: jednym u stóp zmarłego i drugim nad jego głową (napisy na nich są nieczytelne). Mogiły współczesne różnią się od tych na cmentarzach chrześcijańskich jedynie umieszczonymi na nich symbolami religijnymi islamu. Wszystkie groby są zwrócone na wschód. Groby są zwrócone prawą stroną w kierunku Mekki (w tym przypadku na południe), gdyż wierzy się, że dusza opuszcza ciało z prawej strony. Wejście na mizar stanowi brama, na której znajdują się inskrypcje w trzech językach: arabskim, białoruskim i polskim. W 2021 roku na cmentarzu odbywały się pochówki osób próbujących nielegalnie przekroczyć granicę państwową podczas kryzysu migracyjnego na granicy Białorusi z Unią Europejską Przypisy Linki zewnętrzne Opis wraz z ilustracją. [dostęp 2009-07-31].
Татарское кладбище (Бохоники)

Татарское кладбище (Бохоники) (пол. Cmentarz muzułmański w Bohonikach, тат. Боһоники татар зираты) — татарское кладбище, основанное в XVIII веке в татарском селе Бохоники, находящееся в Сокульском повете, в Польше. Оно занимает площадь 2 га и является крупнейшим татарским кладбищем в Польше. 22 октября 2012 года указом президента Польши кладбище было признано памятником польской истории. Расположение Польский король Ян III Собеский подарил татарам землю в Бохониках, и в 1697 году здесь поселились 30 татарских семей. Здесь они строят свою первую мечеть, которая упоминается еще в 1717 году. Она расположена на востоке села, недалеко кладбища. Самое старое сохранившееся надгробие датировано 1786 годом. Кроме того, сохранилось около тридцати надгробий второй половины XIX века и самые старые надгробия с двумя надгробными плитами: одна у ног умершего, другая над его головой. Современные могилы отличаются от христианских кладбищ только религиозными символами ислама. Каждый был захоронен лицом на восток. Вход на кладбище осуществляется через ворота с надписью на трех языках: арабском, белорусском и польском. Примечания Источники Andrzej Michałowski, Alicja Sulimierska, Elżbieta Baniukiewicz: Studia i Materiały. Wykaz zabytkowych cmentarzy w Polsce. Województwo Białostockie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu. Narodowa Instytucja Kultury, 1996, s. 46-47. Литература Rąkowski Grzegorz: Polska egzotyczna I. Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 2005. ISBN 83-89188-37-6 Darmochwał Tomasz: Północne Podlasie, wschodnie Mazowsze. Agencja «TD», Białystok 2000. ISBN 83-911266-3-3 Podlaski Szlak Tatarski — Bohoniki. Muzułmańska Gmina Wyznaniowa w Bohonikach przy pomocy finansowej Starosty Sokólskiego, Bohoniki 2006. ISBN 83-922665-2-8
Cmentarz żydowski w Wolbromiu

Cmentarz żydowski w Wolbromiu – znajduje się przy ul. Skalskiej w sąsiedztwie pogotowia ratunkowego. Powstał w XIX wieku. Ma powierzchnię 0,1 ha. Wskutek dewastacji z okresu II wojny światowej do naszych czasów zachowały się tylko pojedyncze nagrobki lub ich fragmenty. W latach 80. XX wieku teren nekropolii został uporządkowany i ogrodzony. 24 listopada 1988 odsłonięto na terenie kirkutu pomnik ku czci ofiar Holocaustu. Na znajdującej się na cmentarzu zbiorowej mogile około 800 Żydów ustawiono po wojnie tablice ku ich pamięci. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 193. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Wolbromiu na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
Cmentarz wojenny nr 251 – Ujście Jezuickie

Cmentarz wojenny nr 251 – Ujście Jezuickie. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Znajduje się w Ujściu Jezuickim i został zaprojektowany przez Johanna Watzala i Emila Ladewiga. Jest ogrodzony z trzech stron betonowym murem, od strony drogi natomiast metalowym ogrodzeniem. Spoczywają na nim żołnierze austro-węgierscy (31 batalion strzelców polowych, 14 Pułk Piechoty k.k. Landwehry, 16 Pułk Piechoty k.k. Landwehry, 25 Pułk Piechoty k.k. Landwehry) i rosyjscy (77 starooskolski pułk piechoty) polegli podczas I wojny światowej. W 2017 roku odsłonięto tablicę poświęconą pamięci poległych żołnierzy Chorwackich z inicjatywy Miasta Zagrzebia i Republiki Chorwacji. Przypisy Bibliografia Cmentarz na cmentarze.gorlice.pl
Cmentarz żydowski na Czekaju w Rzeszowie

Cmentarz żydowski na Czekaju w Rzeszowie czasami też Nowy cmentarz żydowski w Rzeszowie – kirkut w Rzeszowie przy Alei Rejtana założony w 1849. Ma powierzchnię 2,5 ha i można w nim wyróżnić części starszą i nowszą. Cmentarz został doszczętnie zdewastowany podczas II wojny światowej. Liczne nagrobki zostały wykorzystane do wybrukowania rzeszowskich ulic Asnyka, Szopena i innych oraz rynku w Tyczynie. Zachowały się 754 nagrobki, w przeważającej większości wyłamane (leżące). Najstarsza zachowana macewa pochodzi z 1851. Na tutejszym grobie Żydów pomordowanych podczas Holokaustu znajduje się obelisk, ufundowany w 1947 przez ocalonych Żydów rzeszowskich. W 1986 przeprowadzono prace porządkowe oraz odbudowano ogrodzenie. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 240. Mapa WIG Rzeszów Pas 48 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Judaica w Rzeszowie Cmentarz żydowski na Czekaju w Rzeszowie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz w Łodzi-Łagiewnikach

Cmentarz rzymskokatolicki w Łodzi-Łagiewnikach – cmentarz przy parafii św. Antoniego, położony przy ul. Okólnej 185 (adres kancelarii), w północnej części Lasu Łagiewnickiego, na północy sąsiaduje z drogą krajową nr 71; nieopodal klasztoru oo. Franciszkanów w Łodzi. Założony został w 1902 na potrzeby erygowanej parafii św. Antoniego. Obok kaplicy cmentarnej (zbudowanej w latach 1974–1976) usytuowana jest kwatera żołnierzy Armii Krajowej. Na cmentarzu znajdują się dwie zbiorowe kwatery nagrobków ojców franciszkanów. Przy głównej kwaterze znajduje się rzeźba bł. Rafała Chylińskiego, natomiast na drugiej rzeźba św. Franciszka. Obie rzeźby zostały odsłonięte w 1997, autorem rzeźb i kwater jest Wojciech Gryniewicz. Niektóre osoby pochowane na cmentarzu w Łodzi-Łagiewnikach Maria Bukowska-Strzyżewska (1929–2009) – prof. dr hab., chemik Zofia Danilewicz-Stysiak (1922–2013) – lekarz-stomatolog, prof. dr Akademii Medycznej w Łodzi Edward Dudkiewicz (1898–1939) – nauczyciel, działacz ZNP, redaktor, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej, rozstrzelany 12 listopada 1939 Leon Dyczewski (1936–2016) – franciszkanin, filozof i socjolog Hieronim Gieroń (1913–2007) – nauczyciel, żołnierz Batalionów Chłopskich Bronisław Górecki (1913–2003) – dr pedagogiki, nauczyciel łódzkich szkół specjalnych, żołnierz AK Henryk Jakóbczyk (1917–1989) – dziennikarz i literat Władysław Korliński (1933–2018) – profesor zwyczajny dr hab. inż., wykładowca Politechniki Łódzkiej, specjalista w zakresie włókienniczej inżynierii mechanicznej Henryk Krawczyk (1948–2017) – chemik, profesor Politechniki Łódzkiej Lucjan Muszyński (1943–2013) – działacz samorządowy, społecznik, radny Rady Miejskiej w Łodzi trzech pierwszych kadencji (1990-2002) – zdekomunizował łódzkie ulice. Podharcmistrz, brygadier Związku Strzeleckiego „Strzelec” Józef Rymwid-Misiak (zm. 18 grudnia 1975) – hm., major, żołnierz AK Kazimierz Sioma (1941–2013) – polski aktor Zofia Szczerska (1917–1995) – lekarz, harcerka, działaczka społeczna Mieczysław Szczerski (1912–1975) – lekarz, żołnierz Armii Krajowej, więzień Workuty Marian Wadowski (1897–1939) – urzędnik, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej, rozstrzelany 12 listopada 1939 Izabela Wasiak (1927–1990) – nauczycielka, wydawca drugiego obiegu, żołnierz Powstania Warszawskiego Jerzy Wasiak (1924–2012) – nauczyciel, kierownik i dyrektor łódzkiej szkoły dla dzieci głuchych Tomasz Wasilewski (1877–1939) – nauczyciel, działacz ZNP, senator II Rzeczypospolitej, więzień obozu hitlerowskiego w Radogoszczu, rozstrzelany 12 listopada 1939 Bronisław Wilczek (1940–1976) – aktor. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia nagrobków na cmentarzu w Łagiewnikach