NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Jezioro Liwia Łuża

„Jezioro Liwia Łuża” – faunistyczny rezerwat przyrody o powierzchni 239,74 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Rewal, 0,5–1,0 km od brzegu Morza Bałtyckiego. Rezerwat w strefie oddziaływania cofki morskiej. Obszar rezerwatu pokrywa się z linią brzegową jeziora Liwia Łuża. Na północy i zachodzie kąpielisko morskie Niechorze, na północnym wschodzie – Pogorzelica, na południu wieś Skalno. Rezerwat został utworzony w dniu 8 lipca 1959 roku. Znajduje się na obszarach programu Natura 2000: Trzebiatowsko-Kołobrzeskiego Pasa Nadmorskiego (PLH320017), który jest specjalnym obszarem ochrony siedlisk Wybrzeża Trzebiatowskiego (PLB320010) – obszaru specjalnej ochrony ptaków. Ochrona Celem ochrony jest zachowanie ekosystemu płytkiego lagunowego jeziora wraz z różnorodnością siedlisk kształtowanych pod jego wpływem w warunkach zmiennego oddziaływania wód Bałtyku oraz siedlisk rzadkich gatunków roślin szczególnie słonolubnych i biotopów ptaków wodno-błotnych. Ochroną ścisłą jest objęte 162,52 ha wód przybrzeżnych, powierzchni jeziora z największą liczbą „wysp” z szuwarów oczeretowych, z olsami i szuwarami trzcinowymi. Pozostała część rezerwatu podlega ochronie czynnej (11,97 ha) oraz ochronie krajobrazowej (65,19 ha). Ostoja ptaków Niegdyś, gdy na jeziorze istniały naturalne łachy, gniazdował tutaj m.in.: perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus – 30 par), łabędź niemy (Cygnus olor – 5 par), gęgawa (Anser anser – 20–25 par), błotniak stawowy (Circus aeruginosus – 2–3 pary), krwawodziób (Tringa totanus – 2 pary), śmieszka (Chroicocephalus ridibundus – 300 par) – obecnie kolonia lęgowa mew śmieszek znajduje się na jeziorze Konarzewo – mewa srebrzysta (Larus argentatus – 4–6 par; obecnie, mewy te licznie gniazdują na dachach budynków na terenie Niechorza), rybitwa zwyczajna (Sterna hirundo – 3–4 pary), wąsatka (Panurus biarmicus – 1 para), srokosz (Lanius excubitor – 1 para). W czasie wiosenno-jesiennych wędrówek przebywają tu m.in.: gęś zbożowa (Anser fabalis) i gęś białoczelna (Anser albiflons) – 600 osobników, świstun (Anas penelope), krakwa (Anas strepera), rożeniec zwyczajny (Anas acuta). W ostoi ma swoje pierzowisko gęgawa (Anser anser) – około 100 osobników. Turystyka Wokół rezerwatu przebiega okrężny Szlak Liwiej Łuży, o długości 9,3 km, rozpoczynający się i kończący w Niechorzu, gdzie łączy się z E-9 Szlakiem Nadmorskim im. Czesława Piskorskiego (Świnoujście – Kołobrzeg – Darłowo – Łeba – Żarnowiec). Na jeziorze zlokalizowane są trzy pomosty – dwa od strony Niechorza, jeden od strony Skalna. Przypisy Bibliografia Maciej Gromadzki, Andrzej Dyrcz, Zbigniew Głowaciński i Maria Wieloch, Ostoje ptaków w Polsce, Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków, Biblioteka Monitoringu Środowiska, Gdańsk 1994, ISBN 83-902466-0-0
Rezerwat przyrody Jezioro Lubiatowskie im. profesora Wojciecha Górskiego

Jezioro Lubiatowskie im. profesora Wojciecha Górskiego – faunistyczny rezerwat przyrody o powierzchni 375,81 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Manowo i częściowo w Koszalinie, 2,5 km na północny zachód od Manowa i 7,5 km na południowy wschód od centrum Koszalina, 1 km na północny wschód od drogi krajowej nr 11 (Koszalin-Manowo). Obszar rezerwatu obejmuje 3 jeziora: Lubiatowo Północne, Lubiatowo Południowe oraz Lubiatowo Wschodnie. Rezerwat posiada otulinę. Jezioro o kształcie wydłużonym otoczone jest ze wszystkich stron szuwarami i innymi roślinami przybrzeżnymi, obszar bagienny. Od strony ulicy Lubiatowskiej do brzegu jeziora przylegają podmokłe łąki, niewielkie zarośla i zagajniki złożone z różnych gatunków drzew. Od strony wsi Kretomino mokradłowy brzeg porośnięty jest gęstym różnogatunkowym lasem. Brzeg jeziora niedostępny niemal na całej długości. Na południowo-zachodnim brzegu jeziora grodzisko wczesnośredniowieczne z IX/X w. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego środowiska lęgowego wielu rzadkich, chronionych i zagrożonych wyginięciem gatunków ptaków wodno-błotnych. Rezerwat ustanowiono w 1956 r. W 2007 r. określono na nowo jego granice. W 2008 r. rezerwatowi nadano imię profesora Wojciecha Górskiego. W 2009 r. ustanowiono plan ochrony dla rezerwatu. Fauna Płazy i gady: ropucha szara (Bufo bufo), żaba wodna (Rana esculenta), żaba jeziorkowa (Rana lessonae), żaba trawna (Rana temporaria), żaba moczarowa (Rana arvalis), jaszczurka zwinka (Lacerta agilis), padalec zwyczajny (Anguis fragilis). Ptaki: perkozek (Tachybaptus ruficollis), perkoz rdzawoszyi (Podiceps grisegena), perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus), bąk (Botaurus stellaris), czapla siwa (Ardea cinerea), bocian czarny (Ciconia nigra), gęś gęgawa (Anser anser), gęś białoczelna (Anser albifrons), gęś zbożowa (Anser fabalis), łabędź niemy (Cygnus olor), łabędź krzykliwy (Cygnus cygnus), łabędź czarnodzioby (Cygnus columbianus), ohar (Tadorna tadorna), krzyżówka (Anas platyrhynchos), cyraneczka (Anas crecca), krakwa (Anas strepera), świstun (Anas penelope), cyranka (Anas querquedula), płaskonos (Anas clypeata), gągoł (Bucephala clangula), nurogęś (Mergus merganser), rybołów (Pandion haliaetus), żuraw (Grus grus), zimorodek (Alcedo atthis), sowa błotna (Asio flammeus), bekas kszyk (Gallinago gallinago), derkacz (Crex crex). Turystyka Od południa i wschodu rezerwat obchodzą znakowane szlaki turystyczne: czerwony Szlak im. Józefa Chrząszczyńskiego (o długości 50 km; Koszalin ul. Gdańska→ Góra Chełmska→ rezerwat Jezioro Lubiatowskie→ Manowo→ Rosnowo→ Tychowo), zielony Szlak Kamieni Granicznych (Dzierżęcino→ Bonin) oraz zielony Szlak Rowerowy Gotów. Po północno-wschodniej stronie jeziora wioska indiańska. Przypisy Bibliografia Rezerwat Przyrody Jezioro Lubiatowskie [w:] Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Słupsku; Koszalin-Słupsk (1979). Linki zewnętrzne Jezioro Lubiatowskie im. profesora Wojciecha Górskiego. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-10-03].
Martwe (rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim)

Rezerwat przyrody Martwe – wodny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim. Powołany w 1996 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych roślinności charakterystycznej dla jezior dystroficznych, torfowisk przejściowych i wysokich oraz brzozy bagiennej w okolicach Jeziora Martwego. Zajmuje powierzchnię 3,96 ha (akt powołujący podawał 4,07 ha), natomiast jego otulina liczy 14,20 ha. Od 2012 roku jest objęty ochroną ścisłą. Teren rezerwatu wchodzi w skład obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Bory Tucholskie” PLB220009. Lokalizacja Rezerwat „Martwe” położony jest w gminie Osie w powiecie świeckim, na terenach objętych planowanym powiększeniem Wdeckiego Parku Krajobrazowego, ok. 10 km na zachód od Osia. Rezerwat leży na obszarze Nadleśnictwa Trzebciny (leśnictwo Zacisze). Przypisy Bibliografia Portal Korporacyjny Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Trzebciny. [dostęp 2010-09-16].
Rezerwat przyrody Jezioro Małe Łowne

Jezioro Małe Łowne – wodny rezerwat przyrody na obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego i gminy Chojnice (utworzony w roku 1993 o powierzchni 37,83 ha). Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 132,29 ha. Ochronie rezerwatu podlega zarastające płem mszarnym Jezioro Małe Łowne otoczone borem bagiennym i stanowiskami turzycowo-mszarnymi, jak również roślinnością torfowisk wysokich i przejściowych. Znajduje się niedaleko przepływającej Brdy, na zachód od Jeziora Charzykowskiego i na północ od miejscowości Babilon i Kopernica. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Modła

Rezerwat przyrody Jezioro Modła – faunistyczny rezerwat przyrody położony na obszarze Pobrzeża Koszalińskiego, w gminie Ustka. Obejmuje zarastające eutroficzne jezioro przymorskie Modła wraz z otaczającym kompleksem łąkowo-szuwarowo-bagiennym. Został utworzony w 1982 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 194,80 ha, natomiast jego otulina zajmuje 569,71 ha. Ochronie rezerwatu podlegają miejsca lęgowe łabędzia niemego, rybitwy czarnej, kwiczoła, rycyka, bąka, kaczki krzyżówki i mewy srebrzystej. Ze ssaków występuje tu m.in. bóbr, łasica i wydra. Spośród występujących w jeziorze ryb na uwagę zasługują: piskorz, koza i śliz. Rezerwat nie jest udostępniony dla zwiedzających. Rezerwat jest zlokalizowany w granicach obszaru Natura 2000 Przymorskie Błota PLH 220024. Najbliższe miejscowości to kolonia Modła oraz wsie Duninowo, Lędowo i Modlinek. Przypisy Linki zewnętrzne Roman Cieśliński. Stosunki wodne rezerwatu „Jezioro Modła”. „Problemy Ekologii Krajobrazu”. tom 16 – Regionalne Studia Ekologiczno-Krajobrazowe, 2006.
Rezerwat przyrody Nawionek

Rezerwat przyrody „Nawionek” (kasz. Nôwiónk) – wodny rezerwat przyrody na Równinie Charzykowskiej w obrębie Zaborskiego Parku Krajobrazowego i gminy Brusy, powiat chojnicki, województwo pomorskie. Został utworzony w roku 1974. Zajmuje powierzchnię 10,60 ha (dokument powołujący rezerwat podawał 10,67 ha). Ochronie rezerwatu podlega jezioro lobeliowe Nawionek ze stanowiskami rzadkich roślin wodnych, typowych dla jezior lobeliowych (m.in. rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, grzybienie północne i kłoć wiechowata). Najbliższe miejscowości to Laska, Widno i Rolbik. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 8,01 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Neliwa

Rezerwat przyrody Jezioro Neliwa – wodny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Rybno. Leży w granicach Welskiego Parku Krajobrazowego. Akt powołujący: Rozp. Nr 57 z dnia 29.12.06 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Jezioro Neliwa” (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 6, poz. 138 z 11.01.07 r.). Rezerwat zajmuje powierzchnię 16,50 ha (akt powołujący podawał 16,5195 ha). Celem powołania rezerwatu jest ochrona zanikającego eutroficznego jeziora wraz z niewielkim fragmentem zlewni, ochrona siedlisk chronionych oraz rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Powierzchnia jeziora porośnięta jest roślinnością wodną – dominuje osoka aloesowata (Stratiotes aloides). Stromy brzeg o ekspozycji północnej porośnięty jest lasem klonowo-lipowym nazywanym grądem zboczowym. Z rzadszych gatunków występują tu m.in. turzyca strunowa (Carex chordorrhiza), fiołek torfowy (Viola epipsila), jezierza morska (Najas marina) i kokoryczka okółkowa (Polygonatum verticillatum). Zbiorowiska roślinne otaczające jezioro są miejscem występowania 41 gatunków ptaków, w tym 20 lęgowych. W 2014 roku na terenie rezerwatu powstała wieża umożliwiająca obserwację tafli jeziora oraz żyjącego tam ptactwa W jej okolicach zaczyna się ścieżka dydaktyczna „Nad Neliwą” o długości około 3 km, oznakowana kolorem zielonym. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Obradowskie

Jezioro Obradowskie – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Parczew, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Jest położony w obrębie Lasów Parczewskich, na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Parczew. Informacje ogólne powierzchnia (według aktu powołującego) – 81,79 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 82,74 ha, w tym powierzchnia leśna 34,44 ha rok utworzenia – 1975 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1975 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 11, poz. 64). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie jeziora dystroficznego oraz naturalnych zbiorowisk torfowiskowych i leśnych z obecnością rzadkich składników flory, w tym wielu gatunków podlegających ochronie prawnej. uwagi – podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – leży w granicach Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Teren rezerwatu wchodzi w skład dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Parczewska” PLH060107 i ptasiego „Lasy Parczewskie” PLB060006. Flora Do chronionych gatunków flory występujących na terenie rezerwatu należą: wroniec widlasty, widłak jałowcowaty, widłak goździsty, brzoza niska, wierzba lapońska, rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia, wawrzynek wilczełyko, kukułka krwista, kukułka szerokolistna, kruszczyk błotny, podkolan biały, bagnica torfowa, turzyca strunowa, gnidosz błotny, pływacz Brema, turzyca obła, turzyca torfowa. Turystyka Przez teren rezerwatu wiedzie ścieżka edukacyjna „Jezioro Obradowskie” o długości 800 m, z czego około 700 m stanowi drewniana kładka prowadząca przez ciekawsze pod względem florystycznym fragmenty lasu i torfowiska. Część ścieżki edukacyjnej stanowi pływający pomost widokowy na Jeziorze Obradowskim. Obok rezerwatu przebiega szlak czerwony tzw. „partyzancki” (LU – 5515), wiodący z Urszulina do Parczewa, a także trasa rowerowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Orchowe

Jezioro Orchowe – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Włodawa, w powiecie włodawskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Sobiborskiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Sobibór i miejscowości Żłobek, na terenie Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Charakterystyka Jezioro zajmujące wydłużone obniżenie w dolinie Bugu ma powierzchnię 8,42 ha i jest akwenem dystroficznym. Brzegi ma niskie i dostępne, od południa ma piaszczyste pobrzeże. Jest płytkie (do jednego metra), bezodpływowe, z warstwą gytii o szacunkowej miąższości około 10 metrów. W okolicy przeważają gleby bielicowe wytworzone na bazie piasków słabogliniastych i luźnych, jak również gleby bagienne z torfów niskich i przejściowych. Fragmentarycznie istnieją w tym rejonie gleby murszowe oraz mułowo-bagienne. Podstawowe dane o rezerwacie: powierzchnia (według aktu powołującego) – 58,03 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 58,23 ha rok utworzenia – 1996 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 75, poz. 680). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych jeziora oraz otaczających go torfowisk z unikatową florą naczyniową. Przyroda Badania terenowe jeziora i okolic z 1987 pozwoliły tu wyodrębnić zbiorowiska roślin wodnych (stosunkowo ubogie), przybrzeżnych, torfowisk przejściowych i lasów. W latach 70. XX wieku istniały w akwenie zwarte łąki z ramienicą kruchą, które jednak w latach następnych wyginęły. W jeziorze pozostały płaty związków Phragmition (szuwaru właściwego) przechodzące, zwłaszcza na wschodzie, w szuwary turzycowe, a od zachodu w torfowisko przejściowe. Jego okrajkowe, okresowo podtapiane fragmenty, porastają lasy i zarośla klas Alnetea glutinosae, otoczone borami klasy Vaccinio-Piceetea. Suchsze miejsca porasta bór mieszany wilgotny, a obszary przejściowe pomiędzy torfowiskiem, a podmokłym podłożem mineralnym – bory bagienne i trzęślicowe. Na terenie rezerwatu oznaczono 34 zespoły roślinne. Występują tu rośliny rzadkie i chronione. Należą do nich: brzoza niska, wierzba borówkolistna, wierzba lapońska, wierzba rokita, widłak jałowcowaty, widłak goździsty, grążel żółty, rosiczka długolistna, rosiczka okrągłolistna, płucnica islandzka, bagno zwyczajne, grzybienie północne, kruszyna pospolita, żurawina błotna, modrzewnica pospolita, pływacz zwyczajny, pływacz średni, starzec błotny, przygiełka biała, bagnica torfowa, turzyca strunowa, turzyca obła, turzyca bagienna oraz turzyca dwupienna. Galeria (zdjęcia przykładowe) Przypisy
Jezioro Orle (rezerwat przyrody)

Jezioro Orle – wodny rezerwat przyrody w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Miastko, w obrębie ewidencyjnym Przęsin, na obszarze Pojezierza Bytowskiego. Opis Ze względu na główny przedmiot ochrony jest rezerwatem wodnym, typu biocenotycznego i fizjocenotycznego, podtypu biocenoz naturalnych; ze względu na typ ekosystemu – wodnym, podtypu jezior oligotroficznych. Zajmuje powierzchnię 12,03 ha. Rezerwat powstał 1 marca 1966 na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 października 1965 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody, obejmując powierzchnię 11,83 ha. Celem jego powołania było zachowanie stanu lobeliowego Jeziora Orlego (będącego własnością Skarbu Państwa, w zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku) i charakterystycznych dla ekosystemu roślin i zwierząt. Dla ochrony rezerwatu przed zagrożeniami zewnętrznymi utworzono otulinę o powierzchni 30,04 ha. Kontrolę sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. W obszarze rezerwatu notowane były lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, wywłócznik skrętoległy, elisma wodna, grążel drobny. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Rezerwat położony jest w obszarze sieci Natura 2000 Miasteckie Jeziora Lobeliowe (PLH220041). Jezioro Orle w beletrystyce W 2021 roku w numerze 7-8 periodyku „Pomerania” wydrukowano opowiadanie autorstwa Piotra Schmandta pt. „Orle” ukazujące życie codzienne gospodarza jeziora w drugiej połowie XIX wieku. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Piaseczno

Rezerwat przyrody Jezioro Piaseczno – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w województwie kujawsko-pomorskim, w granicach Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje powierzchnię 158,99 ha (akt powołujący podawał 159,78 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Położenie Rezerwat usytuowany jest między miejscowościami Stara Rzeka, Łążek i Zazdrość, w gminie Osie. Obszarem leśnym o powierzchni 118,94 ha (ok. 75% powierzchni całego rezerwatu) zarządza Nadleśnictwo Trzebciny, w tym leśnictwo Wygoda (obręb Szarłata) – 68,45 ha oraz leśnictwo Zazdrość (obręb Sarnia Góra) – 50,49 ha. Historia Rezerwat został utworzony na mocy Rozporządzenia Nr 279/01 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 2 października 2001 r. Charakterystyka Rezerwat został utworzony w celu ochrony walorów naukowych, przyrodniczych i krajobrazowych ekosystemu jeziora Piaseczno, które jako jedno z trzech jezior w województwie kujawsko-pomorskim posiada wody zaliczane do I klasy czystości. Wody jeziora o powierzchni 40,84 ha znajdują się pod zarządem Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Otoczone borami jezioro jest skutecznie izolowane od wszelkich źródeł zanieczyszczeń pochodzenia antropogenicznego. W efekcie jego wody są wyjątkowo przezroczyste, a nie jest to jezioro lobeliowe. Rezerwat jest obiektem tym bardziej cennym, że na jego terenie znalazły się różne zbiorowiska roślinne – szuwarowe, torfowiskowe i leśne – bezpośrednio związane z wodami jeziora, w skład których wchodzą gatunki roślin chronionych, rzadkich i ustępujących. Flora Otaczający jezioro drzewostan tworzy głównie sosna pospolita oraz nielicznie występująca brzoza brodawkowata i jarząb pospolity. Fragmenty rezerwatu pokryte są takimi typami siedliskowymi lasu, jak bór bagienny, brzezina bagienna czy łęg olszowo-jesionowy. Warstwę podszytową i podrostową stanowi między innymi jałowiec pospolity, kruszyna oraz wawrzynek wilczełyko. Runo leśne tworzą takie rośliny jak borówka brusznica, borówka czarna, śmiałek pogięty, trzcinnik i kostrzewa owcza. Spośród zbiorowisk roślinnych na uwagę zasługują m.in.: szuwar kłociowy, zespół lilii wodnych oraz mszar z przygiełką białą. Gatunki chronione Na terenie rezerwatu występują również niektóre gatunki roślin chronionych: bagno zwyczajne grzybienie białe kłoć wiechowata pomocnik baldaszkowy rosiczka okrągłolistna turzyca bagienna Gatunki rzadkie Można spotkać również gatunki rzadkie, takie jak: jeżogłówka najmniejsza modrzewnica zwyczajna przygiełka biała trzcinnik prosty żurawina drobnolistkowa Turystyka Przez teren rezerwatu przebiega szlak udostępniony w celach edukacyjnych i turystycznych. Do rezerwatu prowadzą dwa szlaki turystyczne: czerwony „Stu z nieba” czarny „Ścieżynka Zagłoby” Przypisy Bibliografia dane z tablicy informacyjnej znajdującej się na terenie rezerwatu, opracowanej przez Oficynę Wydawniczą FOREST Przewodnik po najciekawszych miejscach Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Osie: Wdecki Park Krajobrazowy, 2004, s. 41.
Jezioro Piekiełko (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Jezioro Piekiełko” – wodny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Bobolice, 2,5 km na zachód od Sępolna Małego, 1,2 km na północ od drogi krajowej nr 25 Bobolice-Biały Bór oraz 8,0 km na wschód-południowy wschód od Bobolic. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 1 czerwca 1965. Zajmuje powierzchnię 10,47 ha (akt powołujący podawał 9,95 ha). Celem ochrony, według aktu powołującego, jest „zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych jeziora i występujących w nim roślin reliktowych”. Przedmiotem ochrony jest jezioro lobeliowe o głębokości do 26 m, o stromych i wysokich brzegach, z reliktowymi gatunkami roślin chronionych, takimi jak: lobelia jeziorna (Lobelia dortmanna), poryblin jeziorny (Isoëtes lacustris), brzeżyca jednokwiatowa (Littorella uniflora). Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Bobolice (obręb leśny Bobolice, leśnictwo Ruda), ale poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000: „Bobolickie Jeziora Lobeliowe” PLH320001. 1,2 km na północny zachód znajduje się rezerwat przyrody „Jezioro Szare”, 2,7 km na północny zachód rezerwat przyrody „Buczyna”, a 3,3 km na południowy wschód rezerwat przyrody „Jezioro Głębokie”. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Pławno

Rezerwat przyrody Jezioro Pławno – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w gminie Murowana Goślina, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Wchodzi w skład obszaru Natura 2000 „Uroczyska Puszczy Zielonki” PLH300058 oraz Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka. Rezerwat obejmuje jeziora Pławno i Kociołek oraz otaczające je bagna i lasy. Powierzchnia: 16,71 ha. Został utworzony w 1978 roku w celu ochrony rzadkich gatunków roślinności wodnej i torfowiskowej z jaskrem wielkim (Ranunculus lingua), kłocią wiechowatą (Cladium mariscus), rdestnicą błyszczącą (Potamogeton rutilus). Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 października 1978 r. sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M. P. z 1978 r. Nr 33, Poz. 126) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jezioro Pławno” Przypisy
Езёро-Плавно (заповедник)

Заповедник «Езёро-Плавно» (пол. Jezioro Pławno) — заповедник в Польше в ландшафтном парке «Пуща-Зелёнка» на территории гмины Мурована-Гослина Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Заповедник назван именем озера Плавно. История Заповедник был создан 11 октября 1978 года решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для охраны редких видов водной и торфяной растительности с лютиком длиннолистным (Ranunculus lingua), меч-травой обыкновенной и рдестом красноватым (Potamogeton rutilus). Заповедник занимает площадь размером 16,71 гектаров. Ссылки Информация (пол.)