NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Branicki Palace, Warsaw

The Branicki Palace (Polish: Pałac Branickich [Branit͡ski]) is an 18th-century magnate's mansion in Warsaw, Poland. Situated at the junction of Podwale and Miodowa Streets, it was constructed for the aristocratic Branicki-Gryf family in the Rococo style. The palace is known for its elaborate sculptures and statues above the cornice. History The Palace is one of three with the same name in Warsaw. This particular Branicki Palace is on Miodowa Street (the others are located on Nowy Świat Street and Na Skarpie Avenue). The original building that stood where the palace now stands was a 17th-century mansion of the Sapieha family sold in the beginning of the 18th century to Stefan Mikołaj Branicki. This led to the current palace, built in 1740 by Johann Sigmund Deybel for Grand Crown Hetman Jan Klemens Branicki. Jan Henryk Klemm (1743), Jakub Fontana (1750) and sculptor Jan Chryzostom Redler also participated in the construction. The now rococo palace was inspired by French palaces. The layout was shaped like a horseshoe, with a central part corps de logis and two side wings. The building was set back from the street by a cour d'honneur, a symmetrical courtyard set apart in this way, at which the honored visitors arrived. The façades were balanced with admirable rococo decoration and rooftop windows. The main entrance was decorated with a portico of four columns with sculptures on the top. The interiors were decorated in the rococo style by Johann Sigmund Deybel and Jakub Fontana. Later, a pavilion called "Buduar" was added to the south wing at the back. The Branicki Palace previously had been called the Mrs Krakowska Palace, because after Branicki's death the property was inherited by his beautiful wife Izabella Poniatowska (1771), sister of king Stanisław August Poniatowski (Izabella was a daughter of Stanisław Poniatowski, Castellan of Kraków). She held a salon in the palace, and became known as a patron and gatherer of artists, intellectuals, and statesmen in the era of Enlightenment in Poland. Shortly afterwards the Branicki Palace was sold in 1804 to the general Józef Niemojewski. The new owner improved the palace - two side outbuildings were added to the palace complex in 1804-1808 by architect Fryderyk Albert Lessel. From 1817 the palace was inhabited by the Stanisław Sołtyk. During the Second World War, the estate was badly damaged (it was burned down in 1939 and demolished by the Germans during the Occupation of Poland), but after the war it was completely restored. It was rebuilt in 1967, based on paintings by Bernardo Bellotto, and now houses a hotel. Images See also Branicki Palace, Białystok Architecture of Warsaw Tourist attractions in Warsaw References See also Branicki Palace, Białystok Palace under the Four Winds Brühl Palace, Warsaw
Palacio Branicki (Varsovia)

Palacio Branicki es un palacio ubicado en el número 6 de la calle Miodowa de Varsovia. Construida en las inmediaciones del Castillo Real, fue una de las residencias magnates más ricas de la capital. Historia En la primera mitad del siglo XVII se encontraba en este lugar una casa solariega de la familia Sapieha. En el siglo XVIII la propiedad fue comprada por Stefan Mikołaj Branicki. El palacio fue construido en los años 40el siglo XVIII para Jan Klemens Branicki, Gran Hetman de la Corona. Su arquitecto principal fue Jan Zygmunt Deybel. También colaboraron con él Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana y el escultor Jan Chrysostom Redler. El palacio del barroco tardío tiene dos anexos clasicistas que rodean un gran patio, cerrado por una puerta que da a la calle Podwale. Por el apodo de la esposa del hetman, Izabella de soltera Poniatowska (hermana del rey Estanislao Augusto), se llamaba comúnmente "el palacio de la Dama de Cracovia" (heredó esta propiedad en 1771). En 1804 se vendió a la familia Niemojewski y en 1817 Stanisław Sołtyk se convirtió en su propietario. El palacio fue reconstruido muchas veces en el siglo XIX. Hasta 1949 pertenecía a Franciszek Salezy Potocki cuando le fue confiscada en virtud del decreto sobre la propiedad y el uso de la tierra en la zona de calle. Varsovia del 26 de octubre de 1945 (el llamado decreto Bierut). Destruido durante la Segunda Guerra Mundial,​ fue reconstruido en 1947-1953. Albergaba el Ministerio de Educación Superior.​ En 1965 el palacio, junto con las dependencias y la puerta, fueron inscritos en el registro de monumentos.​ Hasta 2009 fue una de las oficinas de la Oficina de la Ciudad de Varsovia. En septiembre de 2008, las autoridades de la ciudad entablaron negociaciones con los herederos de Potocki sobre las condiciones de devolución de la propiedad.​ En 2013, los herederos de Franciszek Salezy Potocki vendieron el edificio a unpromotor.​ En diciembre de 2022, se inauguró en el palacio (conectado con el vecino Palacio Szaniawski) el hotel Verte, parte de la cadena boutique Autograph Collection Marriott International.​ Notas a pie de página
Palais Branicki

Le palais Branicki est un château situé à Varsovie au 6 rue Miodowa. Construit à proximité immédiate du Palais royal, ce fut l'une des demeures les plus luxueuse de la capitale, appartenant à la famille Branicki, l'une des plus riches en Pologne. Le palais a été détruit pendant la Deuxième guerre mondiale, puis reconstruit en 1967. Il subsite aujourd'hui un autre palais appartenant à cette famille, le Palais Branicki à Białystok en Podlachie. Portail des châteaux Portail de Varsovie
Pałac Branickich w Warszawie (ul. Miodowa)

Pałac Branickich – zabytkowy pałac znajdujący się w Warszawie przy ulicy Miodowej 6, w dzielnicy Śródmieście. Oficyny pałacu są przypisane do ulicy Podwale (nr 3 i 5). Wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego, należał do najbogatszych rezydencji magnackich w stolicy. Historia W pierwszej połowie XVII wieku w miejscu tym stał dwór rodziny Sapiehów. W XVIII wieku posesja została kupiona przez Stefana Mikołaja Branickiego. Pałac został wzniesiony w latach 1740–1750, dla Jana Klemensa Branickiego, hetmana wielkiego koronnego. Jego głównym architektem był Jan Zygmunt Deybel. Współpracowali z nim także Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana i rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler. Późnobarokowy pałac posiada dwie klasycystyczne oficyny, okalające rozległe podwórze, zamknięte bramą od strony ulicy Podwale. Od przydomku małżonki hetmana, Izabelli z Poniatowskich (siostry króla Stanisława Augusta), pałac nazywany był powszechnie „pałacem Pani Krakowskiej” (odziedziczyła tę posesję w 1771 roku). W 1804 roku sprzedała pałac rodzinie Niemojewskich, zaś w roku 1817 jego właścicielem stał się Stanisław Sołtyk. Pałac był przebudowywany wielokrotnie w wieku XIX. Do 1949 r. należał do Franciszka Salezego Potockiego, kiedy odebrano mu go na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy z 26 października 1945 (tzw. dekretu Bieruta). Zniszczony podczas II wojny światowej, został odbudowany w latach 1947–1953 według projektu Borysa Zinserlinga. Mieściło się w nim Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego. W 1965 pałac wraz z oficynami i bramą został wpisany do rejestru zabytków. Do 2009 był jedną z siedzib Urzędu m. st. Warszawy. We wrześniu 2008 władze miasta podjęły negocjacje ze spadkobiercami Potockiego w sprawie warunków zwrotu nieruchomości. W 2013 spadkobiercy Franciszka Salezego Potockiego sprzedali budynek jednemu z deweloperów. W grudniu 2022 w pałacu (połączonym z sąsiednim pałacem Szaniawskich) otwarto hotel Verte należący do butikowej sieci Autograph Collection Marriott International. Inne informacje Przy wejściu do pałacu od strony dziedzińca znajduje się para zachowanych dwukomorowych gaśników na pochodnie. Przypisy
Palácio Branicki (Varsóvia)

O Palácio Branicki (Pałac Branickich) é um notável palácio de Varsóvia, Polónia, mandado construir, no século XVIII, por Ludwik Mordacz, e pouco depois vendido a uma poderosa família de Magnatas, os Branicki. Fica localizado na junção das ruas Podwale e Miodova. O palácio foi construído em 1741 pelo arquitecto Fryderyk Albert Lessel para Ludwik Mordacz. Pouco depois foi comprado como residência pelo hetmã Jan Klemens Branicki. Destruído em 1941, por um raide aéreo soviético, foi reconstruído em 1967, com base em pinturas de Bernardo Belotto e, actualmente, aloja um museu de literatura. História O primeiro edifício a ser construído no local onde se ergue, actualmente, o palácio era uma mansão setecentista da família Sapieha , vendida no começo do século XVIII a Stefan Mikołaj Branicki. Este edifício inicial deu origem ao palácio, construído em 1740 por Johann Sigmund Deybel para o hetmã Jan Klemens Branicki. Na construção também participou Jan Henryk Klemm (1743), Jakub Fontana (1750) e o escultor Jan Chryzostom Redler. O novo palácio rococó foi ampliado por inspiração nos palácios franceses. A disposição recebeu a forma de uma ferradura, com um corps de logis central e duas alas laterais. O edifício foi separado da rua por um pátio de honra (cour d'honneur), um pátio simétrico ao qual chegavam os visitantes honrosos. As fachadas foram igualadas com uma admirável decoração rococó e janbelas no topo dos telhados. A entrada principal foi decorada com pórtico de quatro coluna e esculturas no alto. Os interiores foram criados em estilo rococó por Johann Sigmund Deybel e Jakub Fontana. Mais tarde, um pavilhão chamado "Buduar" foi acrescentado à ala sul, nas traseiras. O Branicki Palace chegou a ser chamado de "Palácio da Senhora Krakowska", uma vez que, depois da morte de Branicki, a propriedade passou, em 1771, para a sua bela esposa Izabella Poniatowska, irmã do Rei Stanisław August Poniatowski (Izabella era filha de Stanisław Poniatowski, castelão de Cracóvia). Esta dama conduziu um salon no palácio, e tornou-se conhecida como patrona e colectora de artistas, intelectuais e homens de estado na época do Iluminismo na Polónia. Pouco depois , o Palácio Branicki foi vendido, em 1804, ao general Józef Niemojewski. O novo proprietário fez melhorias no edifício - foram acresentados ao complexo do palácio dois edifícios anexos, entre 1804 e 1808, pelo arquitecto Fryderyk Albert Lessel. A partir de 1817 o palácio foi habitado por Stanisław Sołtyk. Durante a Segunda Guerra Mundial, a propriedade foi seriamente danificada (foi queimado em 1939 e demolido pelas forças germânicas durante a Ocupação da Polónia. No entanto, depois da guerra, foi completamente restaurado. Foi reconstruído em 1967, com base em pinturas de Bernardo Belotto, alojando, actualmente, uma galeria da Câmara Municipal de Varsóvia. Ver também Referências
Дворец Браницких (Мёдова)

Памятник культуры (регистрационные номера 436/1, 436/2, 436/3 от 1 июля 1965 года) Дворец Браницких — памятник культуры. Находится в Варшаве на углу улиц Мёдовой № 6 и Подвале № 3. Построенный в непосредственной близости от Королевского замка, относился к числу самых роскошных резиденций магнатов в столице. В первой половине XVII века на этом месте находилась резиденция рода Сапеги. Участок был куплен в XVIII веке Стефаном Миколаем Браницким. Дворец был возведён в 40-х годах XVIII века для Яна Клеменса Браницкого, гетмана великого коронного. Главным архитектором был Ян Зигмунт Дейбель. Ему помогали в работе также Ян Генрик Клемм, Якуб Фонтана и скульптор Ян Хризостом Редлер. Дворец в стиле позднего барокко имел два классических крыла, образующих большой двор, закрытый оградой со стороны улицы Подвале. Его крылья увенчали аттики, декорированные скульптурой, и большие окна-люкарны. Дворцовый вход оформлен портиком, также завершённым аттиком со скульптурами работы Редлера. После смерти Дейбеля Фонтана по его проекту построил будуар, примыкающий к дворцовому крылу. Благодаря форме шлема, увенчанного шаром, будуар имеет отличный от остального дворца вид. Фонтана, вероятно, является также автором трёхстворчатых ворот, украшенных вазонами, и двух кордегардий. В конце XVIII века дворец был резиденцией Изабеллы Понятовской, сестры короля Станислава Августа, прозванной «Краковской пани», которая унаследовала его в 1771 году. В 1804 году дворец был продан роду Немоевских, а в 1817 году его владельцем стал Станислав Солтык. Дворец несколько раз перестраивался на протяжении XIX века. После войны дворец принадлежал Франтишеку Потоцкому, у которого был конфискован на основании декрета о национализации от 26 октября 1945 года. Сильно повреждённый во время войны, был восстановлен в 1947—1953 годах. В 1947—1953 годах здание занимало Министерство образования и науки. До 2009 года являлся одним из сооружений для размещения варшавского муниципалитета. В сентябре 2008 года власти Варшавы начали переговоры с наследниками Потоцкого по реституции недвижимости, а в ноябре 2008 года заключили договор, на основании которого недвижимость, вместе с дворцом перейдёт во владении Потоцких. Муниципалитет обязался выехать из дворца в течение 2 лет после подписания договора. В начале 2009 года варшавские власти приняли решение о незамедлительном выезде из дворца. Новые офисы мэрии разместились на улицах Сенаторской и Кредитовой. Наследники Потоцкого приняли решение сдавать помещения дворца внаём на частном рынке. Дворец вместе с хозяйственными постройками и оградой внесён в список памятников культуры (регистрационные номера 436/1, 436/2, 436/3). Примечания Литература Warszawa w latach 1526—1795. / Ed.: Stefan Kieniewicz. — Warszawa, 1984. — ISBN 83-01-03323-1.
Isla de Czaplak

Isla de Czaplak (en polaco: Wyspa Czaplak​​) es una isla de Polonia en el Voivodato de Varmia y Masuria (Województwo warminsko-mazurskie) al noreste de ese país europeo. Se trata de la tercera mayor isla en el lago Jeziorak (después de las islas Wielkiej Żuławie y Bukowcu ), está bajo protección legal como un sitio ecológico. Está situada en la parte norte del lago, cerca de la aldea Matyty. Referencias Véase también Geografía de Polonia Enlaces externos Mapa de la Isla en Wikimapia
Brauner Hirsch (Görlitz)

Der Braune Hirsch (früher auch Roter Hirsch) ist ein barockes Bürgerhaus in der Stadt Görlitz in der Oberlausitz. Das Eckhaus befindet sich auf der östlichen Seite des Untermarktes und an der Neißstraße, die weiter in Richtung Altstadtbrücke über die Lausitzer Neiße führt. Geschichte Der Braune Hirsch gilt als eines der weitläufigsten Häuser in der Görlitzer Altstadt und war lange Zeit einer der vornehmsten Gasthöfe und Brauhäuser der Stadt. Der Bau wurde vielfach umgestaltet und erhielt sein heutiges barockes Aussehen im Jahr 1722 unter dem Generalakzisassessor Johann Christoph Pößner. An ihn erinnert ein Stein an dem Markt zugewandten Seite des Hauses. Der Vorgängerbau wurde bei dem Stadtbrand 1717 weitgehend zerstört. An ihn erinnern noch die sechs Schlusssteine an den drei gotischen Läuben zur Marktseite mit den Jahreszahlen 1486 und 1539 mit Hausmarken. Zu den wohl bekanntesten frühzeitlichen Eigentümern zählt der Görlitzer Bürgermeister Seifrid Goswin um 1475 und der Stadtschreiber Georg Voit um 1490. Michel Schmid, der den Braunen Hirsch um 1545 besaß, verewigte seinen Namen in einem der Schlusssteine. Die Fassade ist über dem Erdgeschosssims durch zwölf flache Pilaster mit edlen kompositen Kapitellen und konsolenähnlichen Basen gegliedert. Das Wappen auf der Marktseite zeigt wahrscheinlich das Pößnersche Wappen. Um 1838 führte der Kaufmann und Apotheker Leopold Pape umfangreiche Umbauten im Innern durch und richtete einen Saal ein. Er legte auch die Läden zur Neißstraße an. Den charakteristischen Hirsch an der Hausecke erhielt der Bau jedoch erst unter dem Nachbesitzer Ulrich Domke. Auch die 1779 gegründete Oberlausitzische Gesellschaft der Wissenschaften hielt anfangs im Braunen Hirsch ihre Zusammenkünfte ab, bis sie 1792 auf die Mitte des Untermarkts in das Neue Kaufhaus auf der Nordseite der Zeile umzog. Ab 1804 hatte sie ihr dauerhaftes Domizil am gegenüberliegenden Eckhaus, dem Barockhaus Neißstraße 30. Zu DDR-Zeiten wurde der große einstige Gasthof der Arbeiter-und-Bauern-Fakultät der Technischen Hochschule Dresden übergeben, die den Bau in erster Linie als Internat nutzte. Die Hochschule übernahm auch die Restaurierung des Hauses. Zu den berühmtesten Gästen, die der Braune Hirsch beherbergte, gehören der König von Westphalen Jérôme Bonaparte (1812), der preußische Generalfeldmarschall Gebhard Leberecht von Blücher (3./4. September 1813), die preußischen Könige Friedrich Wilhelm III. (1835) und Friedrich Wilhelm IV. (1831, 1833, 1840 und 1844) sowie der russische Zar Nikolaus I. (1838) und der russische Thronfolger Alexander II. (1840). Der spätere deutsche Kaiser Wilhelm I. nächtigte 1819 ebenso hier, wie der Reichsverweser Johann von Österreich (1848) und Prinz Friedrich Karl, der den Braunen Hirsch auch kurze Zeit als Hauptquartier im Deutschen Krieg 1866 nutzte. In dem Gebäude wurden im Sommer 2009 auch Szenen für den Film Goethe! gedreht. Vermutlich speiste das Vorbild für den Film, Johann Wolfgang von Goethe, bei seiner Stippvisite am 31. Juli 1790 im Braunen Hirsch. Das Haus diente zudem als Klosterkulisse in Wes Andersons 2013 gedrehten Film Grand Budapest Hotel. Weblinks Einzelnachweise
Jardín Botánico de la Universidad Adam Mickiewicz

El Jardín Botánico de la Universidad Adam Mickiewicz en polaco : Ogród Botaniczny w Poznaniu, es un jardín botánico de Poznan dependiente de la Universidad de Poznan, Adam Mickiewicz. Su código de identificación internacional es POZ. Localización Botanic Garden of Adam Mickiewicz University. ul. Dabrowskiego 165, 60-594 Poznan, Polonia Teléfono: 458 45; 411 518 Historia Se creó entre 1922-1925 gracias a la iniciativa del profesor "Rudolf Boettner" de la Universidad de Poznan, Adam Mickiewicz y de su sucesor el profesor Adama Wodziczki. Colecciones Este jardín botánico alberga unas 8 000 especies de plantas procedentes de todas las regiones climáticas del mundo, agrupadas como : Sección de plantas decorativas. Árboles y arbustos, con unas 10 hectáreas y unos 1700 especies procedentes de todo el mundo (la mayoría de EE. UU. o del extremo oriente), Fagaceae, Betulaceae. Invernadero con Cactaceae, Crassulaceae, Alpinum, unos 6000 m² con plantas de las montañas de Europa y sobre todo de las montes Cárpatos y Tatras de Polonia con algunos endemismos Exhibición de plantas de forma sistemática en una 2 hectáreas, con unos 2000 taxones, Saxifragaceae, Rosaceae, Fabaceae, Lamiaceae, Asteraceae, Sección de plantas raras, en 0,25 hectáreas se encuentran plantas amenazadas y en peligro de extinción tanta de climas húmedos y mesófilos con 87 especies, como de climas mediterráneos 75 especies, o de zonas xerófilas con 55 especies, se encuentran muchas de ellas en programas de reintroducción en sus hábitats naturales. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jardín Botánico de la Universidad Adam Mickiewicz. Página oficial del Ogrodu Botanicznego UAM Página del botánico en el BGCI
PTS (Amphibienfahrzeug)

Plawajuschtschi transportjor sredni (russisch Плавающий транспортёр средний auf dt.: mittlerer schwimmender Transporter), kurz: PTS (russisch ПТС) ist ein kettengetriebenes amphibisches Landungsfahrzeug aus sowjetischer Produktion. Es existieren mehrere Versionen des Fahrzeugs, wobei die erste Variante aus den 1960er-Jahren stammt. Das ungepanzerte Vollkettenfahrzeug PTS wurde für das Übersetzen von Artillerie, Militärfahrzeugen und Landungstruppen konzipiert. Der erste Prototyp trug die Bezeichnung Objekt 65. Die ersten Einheiten wurden im Jahr 1965 der Truppe übergeben. Gegenüber den BAW und K-61 hatte die modernere PTS ein wesentlich höheres Ladegewicht von bis zu zehn Tonnen. Der Antrieb im Wasser erfolgt durch zwei Propeller. Versionen PTS: Urversion der PTS, die auf dem Fahrgestell des Artillerieschleppers ATS-59 basiert. PTS-M: Verbesserte Version der PTS; bei der NVA als schwerer Schwimmwagen bezeichnet. PTS-M (tschechoslowakische Version): PTS-M mit einer 30-mm-Zwillingsmaschinenkanone PTS-MP: Modernisierte Variante der PTS-M aus Polen. PTS-2: Modernisierte Variante der PTS-M, basierend auf dem Fahrgestell des T-64. PTS-3: Verbesserte Version der PTS-2 mit verändertem Wasserantrieb und hydraulischer Betätigung der Heckklappe. PTS-4: Neu entwickelte russische Variante, basierend auf dem Fahrwerk des T-80 und der Kraftübertragung des T-72. Verwendung Die PTS und deren Varianten wurde bzw. werden von der Sowjetunion, Russland, der DDR, Bulgarien, Polen, Algerien, Angola, Kongo, Kuba, Ägypten, Indien, Iran, Indonesien, Libyen, Serbien, Montenegro, Tansania, Ukraine, Vietnam und Jemen eingesetzt. Weblinks Инженерная техника Советской Армии. ПТС. In: army.armor.kiev.ua. Abgerufen am 16. Juli 2019 (russisch). Einzelnachweise
PTS (véhicule amphibie)

Le PTS est un véhicule de transport de troupes amphibie chenillé militaire soviétique capable de transporter des véhicules sur son toit et de les transporter sur l'eau à la manière d'un bac ou d'un ferry. Il est entré en service en 1965. Description Il est capable de transporter une compagnie de 70 personnes ou un camion de type Ural-375. Son amélioration est le PTS-M. Sa propulsion dans l'eau est assurée par une prise de force. Il est comparable à l'engin de franchissement de l'avant de l'armée française, sans la capacité d'en faire un pont toutefois. Galerie d'images Opérateurs Russie, Bulgarie, Pologne, Algérie, Angola, Congo, Cuba, Égypte, Inde, Iran, Indonésie, Libye, Serbie, Monténégro, Tanzanie, Viêt Nam et Yémen. Bibliographie Hogg, Ian V., and Weeks, John. The Illustrated Encyclopedia of Military Vehicles, p. 309, "PTS Tracked Amphibian". London: Hamblyn Publishing Group Limited, 1980. Liens externes Photos of the PTS-M on Prime Portal Hungarian PTS-M walkarounds Notes et références Portail des camions Portail de l’histoire militaire Portail de la Russie