NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Celestowska w Krakowie

Kamienica Celestowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Mikołajskiej 10, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w połowie XIV wieku jako kamienny dom na planie kwadratu. Na początku XV wieku została rozbudowana do rozmiarów typowej kamienicy krakowskiej. W XV wieku wzniesiono oficynę tylną. W XVI wieku zakupiono fragment posesji przy ulicy św. Tomasza 29 i wybudowano na nim drugą oficynę tylną. W XVII wieku kamienica była własnością rodziny Celestów. Na początku tego stulecia została przebudowana przez kupca ołownego W. Celestę. Z tego okresu pochodzą strop w izbie tylnej oraz obramienia drzwi i okien. W I połowie XVII wieku przebudowano oficynę tylną oraz nadbudowano ją o drugie piętro i attykę. W połowie XVII wieku zakupiono tylne części posesji przy ulicy Mikołajskiej 12 i 14, na których założono ogród. W 1689 budynek nadbudowano o drugie piętro i przebudowano. W końcu XVII i w XVIII wieku był własnością rodzin patrycjuszowskich: Zacherlów, Fryznekierów, Węgrzynowiczów, Florkowskich i Bajerów. Około połowy XVIII wieku został przebudowany w stylu późnobarokowym, a w końcu tego stulecia zlikwidowano ogród. Na początku XIX wieku przebudowano fasadę na klasycystyczną i wzniesiono oficynę boczną. W latach 1905–1906 przystosowano lokal na parterze do celów usługowych oraz przeprowadzono konserwację portalu. W latach 70. XX wieku kamienica przeszła remont generalny. 22 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica składa się z budynku frontowego, oficyny bocznej oraz dwóch, usytuowanych równolegle do siebie, oficyn tylnych. Budynek frontowy ma dwa piętra. Jego fasada reprezentuje styl klasycystyczny. Kamienica posiada kamienny portal z 1689, ozdobiony łacińskimi sentencjami. Nad portalem umieszczono kartusz z herbem Bończa. Elewacja parteru została obudowana drewnem, a wyższych kondygnacji podzielona pilastrami. Przypisy
15 Miodowa Street tenement

15 Miodowa (Polish: Kamienica przy ulicy Miodowej 15) is a tenement house located in Kraków, in district Old Town at 15 Miodowa Street, in the Kazimierz neighborhood. The tenement house was built in 1896 according to the design of architect Beniamin Torbe. On May 26, 1997, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica przy ulicy Miodowej 15 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Miodowej 15 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Miodowej, na Kazimierzu. Kamienica została wzniesiona w 1896 roku, według projektu architekta Beniamina Torbe. 26 maja 1997 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 258. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy placu Na Groblach 7 w Krakowie

Kamienica przy placu Na Groblach 7 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy pl. Na Groblach 7 na rogu z ul. Tarłowską 1, na Nowym Świecie. Kamienica została wzniesiona w 1898 roku, według projektu architekta Leopolda Tlachny. 25 kwietnia 1994 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 263. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Hala Targowa „Okrąglak” w Krakowie

Hala Targowa „Okrąglak” (nazywana również Rondlem) – zabytkowa hala targowa, a dawniej rzeźnia rytualna (szechita) znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto na placu Nowym 4b, na Kazimierzu. Historia Zlokalizowany w centralnym punkcie krakowskiego placu Nowego na Kazimierzu obiekt, powszechnie określany mianem „Rondla” lub „Okrąglaka”, pierwotnie pełnił funkcję hali targowej. Projekt tej wzniesionej z kamienia i cegły dwunastobocznej, murowanej konstrukcji opracował w 1899 roku bądź rok później Jan Rzymkowski bądź Władysław Klimczak, a jej otwarcie nastąpiło w 1900 roku. W 1927 roku nieruchomość przeszła w ręce krakowskiej gminy żydowskiej, która zainicjowała modernizację przestrzeni według planów architektonicznych Józefa Weinbergera. Wewnątrz dotychczasowego dziedzińca wzniesiono wówczas zadaszony pawilon z przeznaczeniem na ubojnię ptactwa, która ruszyła z początkiem 1928 roku. Okres II wojny światowej przyniósł kres działalności rzeźni z powodu decyzji niemieckich władz okupacyjnych. Po zakończeniu działań zbrojnych w 1945 roku budowla powróciła do zadań stricte handlowych, tracąc swój rytualny charakter na rzecz powszechnego targu, co utrzymało się również w epoce PRL. 19 grudnia 2008 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Współcześnie obiekt zachował funkcję handlowo-usługową i gastronomiczną. W Okrąglaku oraz na placu Nowym działają punkty gastronomiczne i drobny handel, a plac jest miejscem giełd tematycznych, m.in. odzieżowej, staroci i pchlego targu. Jednym z rozpoznawalnych elementów gastronomii placu są zapiekanki sprzedawane w Okrąglaku i jego otoczeniu. W 2025 roku wnętrze Okrąglaka udostępniono ponownie jako przestrzeń gastronomiczną Jatka 2.0, określaną w materiałach programu Karta Krakowska jako food hall we wnętrzu Okrąglaka przy placu Nowym 4B. W trakcie Festiwalu Kultury Żydowskiej na zadaszeniu „Okrąglaka” odbywają się wydarzenia muzyczne. Architektura W efekcie przekształceń, które miały miejsce w 1928 kompleks zyskał dualistyczną formę, łączącą wewnętrzny pawilon z zewnętrznym kręgiem punktów handlowych. Obie części rozdziela otwarta przestrzeń korytarza zapewniająca dostęp do poszczególnych lokali. Dwa główne ciągi piesze prowadzą do środka od wschodu oraz zachodu, a wieńczą je zaoblone łuki z kamiennymi, dwuspadowymi daszkami. Elewację uzupełniają prostokątne otwory okienne osadzone we wnękach. Zewnętrzny pierścień osłonięto dachem o wielu połaciach, natomiast nad wewnętrznym rdzeniem góruje dwunastoboczna latarnia z przeszkleniami. Galeria Przypisy
Kamienica przy ulicy Pędzichów 8 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Pędzichów 8 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Pędzichów, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w latach 1890–1891 według projektu architekta Stefana Ertela. 29 sierpnia 1997 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 270. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
21 Pędzichów Street tenement

21 Pędzichów (Polish: Kamienica przy ulicy Pędzichów 21) is a tenement house located in Kraków, in district Old Town at 21 Pędzichów Street, in the Kleparz neighborhood. The tenement house was built in 1899 according to the design of architect Aleksander Biborski. On June 21, 2004, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica przy ulicy Pędzichów 21 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Pędzichów 21 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Pędzichów, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w 1899 roku według projektu architekta Aleksandra Biborskiego. 21 czerwca 2004 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 271. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Gmach Powiatowej Kasy Oszczędności Powiatu Krakowskiego w Krakowie

Gmach Komunalnej Kasy Oszczędności Powiatu Krakowskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Pijarskiej 1, na rogu z ul. św. Marka 2–4, na Starym Mieście. Historia Gmach został wzniesiony w latach 1897–1899 z przeznaczeniem na siedzibę Komunalnej Kasy Oszczędności Powiatu Krakowskiego oraz Rady Powiatowej. Projekt budynku sporządził Tadeusz Stryjeński, natomiast detale zaprojektował Franciszek Mączyński. Kierownikiem budowy był Zygmunt Hendel. W latach 90. XX wieku gmach był siedzibą Banku Przemysłowo-Handlowego. W 1998 przeszedł remont generalny. Obecnie mieści jeden z oddziałów banku Pekao. Architektura Gmach posiada trzy kondygnacje. Na parterze i pierwszym piętrze zaprojektowano: salę operacyjną, sale posiedzeń i konferencyjne, gabinety prezesa i dyrektorów, poczekalnie, biura oraz skarbiec, natomiast na drugim piętrze mieszkania dla dyrektorów. Kamienica reprezentuje styl klasycyzującej secesji. Posiada dwie elewacje frontowe. Elewacja od strony ulicy Pijarskiej jest siedmioosiowa. W jej centralnej części znajduje się ryzalit, zwieńczony frontonem. W parterze umieszczono metalową bramę, wykonaną w firmie J. Goreckiego. Obok niej znajduje się kartusz z inskrypcją: "RADA POWIATOWA". Okna parteru, a na ryzalicie także pierwszego piętra zostały zwieńczone półkoliście, natomiast pozostałe – prostokątnie. Elewacja pięter podzielona jest pilastrami. Na drugim piętrze zaprojektowano symetrycznie dwa balkony z metalowymi balustradami. Elewacja od strony ulicy św. Marka jest ośmioosiowa. Na szerokości dwóch pierwszych osi znajduje się ryzalit. We wnętrzach budynku znajduje się dekoracja sztukatorska, pokrywająca filary i belki stropowe. Poszczególne sale oddzielono od klatki schodowej szklanymi ścianami, a w sali operacyjnej zastosowano ozdobne drewniane ścianki, tworzące niewielkie kioski. Galeria Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa, Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-92298-1
Kamienica przy ulicy Pijarskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Pijarskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie przy ulicy Pijarskiej, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w latach 1889–1891 na miejscu rozebranej zabudowy przemysłowej jako dom własny architekta Stanisława Krzyżanowskiego. W latach 1932–1935 w budynku mieszkał Juliusz Osterwa, dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego oraz w latach 1950–1958 i 1981–2006 prof. Jacek Woźniakowski co upamiętniają tablice na fasadzie. Architektura Kamienica reprezentuje styl eklektyczny. Ma ona cztery kondygnacje. Fasada jest ośmioosiowa. W skrajnych partiach elewacji zaprojektowano dwa dwuosiowe ryzality. W każdym z nich, na wysokości pierwszego piętra, pomiędzy osiami, znajduje się we wnęce zwieńczonej frontonem pełnoplastyczne popiersie, w lewym ryzalicie – Zygmunta Starego, w prawym – Kazimierza Wielkiego. Elewacja pierwszego i drugiego piętra została obłożona ceglaną licówką, która kontrastuje z detalami z jasnego kamienia. Okna parteru i trzeciego piętra ozdobione zostały kluczami, pierwszego piętra półkolistymi frontonami, a drugiego piętra gzymsami. Budynek wieńczy gzyms koronujący. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1
Rogatka Wolska w Krakowie

Rogatka Wolska – dawna rogatka miejska w Krakowie, przy ulicy Marszałka Józefa Piłsudskiego 29, na Piasku. Historia W 1847, rok po wcieleniu Krakowa do Austrii, miasto włączono do austriackiego systemu celnego. Ustanowiono powszechny podatek konsumpcyjny od sprowadzanych do miasta towarów. Od 1 stycznia 1870 (trzy lata po przyznaniu autonomii przez cesarza Franciszka Józefa I) akcyzę przejęło miasto. Stała się ona jednym z głównych źródeł jego dochodów. Bez większych modyfikacji, system poboru podatku spożywczego utrzymał się do początku XX wieku. Podatek pobierano w wybudowanych specjalnie w tym celu, rogatkach miejskich. W linii akcyzowej przebiegającej mniej więcej wzdłuż ówczesnych granic miasta funkcjonowało 11 rogatek miejskich. Jedną z nich była rogatka wolska wybudowana przy wjeździe do miasta od zachodu, na granicy z Półwsiem Zwierzynieckim i Czarną Wsią przy końcu ówczesnej ulicy Wolskiej. Budynek powstał w 1893 roku, według projektu Stefana Żołdaniego. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t.II s.353–354
Kamienica Hebdowska w Krakowie

Kamienica Hebdowska (znana także jako Pałac Hebdowski) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Poselskiej 7, na rogu z ulicą Senacką 2–4, na Starym Mieście. Historia kamienicy Działka pod budowę kamienicy została wytyczona około 1320, podczas nowej parcelacji Okołu. Budynek został wzniesiony około 1400, prawdopodobnie z wykorzystaniem starszej wieży mieszkalnej, przez kanonika krakowskiego i archidiakona gnieźnieńskiego Jana z Hebdowa. W I połowie XVI wieku został rozbudowany i przebudowany w stylu renesansowym. Około 1560 zastąpiono drewniany płot od zachodu obecnym murem z gankiem, a drewniane schody zastąpiono kamiennymi. Na początku XVII wieku w zachodniej części budynku znajdowała się miejska rezydencja opatów tynieckich. Na przełomie XVII i XVIII wieku kamienica została rozbudowana na zlecenie Jana Zebrzydowskiego, wzniesiono też oficynę ze stajniami. W 1754 wzniesiono z fundacji Jana Szwarcenberga Czernego oficynę boczną i przebudowano oficynę tylną. Na początku XIX wieku kamienica została przebudowana przez kanonika krakowskiego Sebastiana Sierakowskiego. Uzyskała wówczas klasycystyczną fasadę, ozdobioną dwiema półkolistymi arkadami, z których jedna stanowi wejście do sieni, oraz portal, nad którym umieszczono herb kapituły katedralnej – Trzy Korony. Ponadto zlikwidowano loggię i zbudowano nową klatkę schodową. W 1886 składy na parterze zaadaptowano na mieszkania. W latach 1959–1960 budynek przeszedł remont pod kierunkiem M. Jaroszewskiego, podczas którego odtworzono barokowe założenie ogrodowe z fontanną. 14 września 1961 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Poselskiej 17 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Poselskiej 17 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Poselskiej, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w 1393 przez Gethkonisa. Od początku swojego istnienia była budynkiem murowanym. W XV wieku została przebudowana. W XVI wieku przeszła na własność księży wikariuszy katedralnych. W 1770 została zakupiona przez nieznanego z imienia Bystrzanowskiego. Od tamtej pory znajduje się w rękach prywatnych. 15 października 1999 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Rogatka Olszańska w Krakowie

Rogatka Olszańska (również jak inne rogatki Krakowa zwana urzędem liniowym podatku spożywczego) – dawna rogatka w Krakowie, w dzielnicy II przy ulicy Rakowickiej 43, na Grzegórzkach. Historia Budynek został wybudowany w 1911 roku, według projektu Zygmunta Ostafina, w związku z rozporządzeniem Krajowej Dyrekcji Skarbu we Lwowie z dnia 1 stycznia 1911, na mocy której została przesunięta linia akcyzowa, tak aby obejmowała nowe dzielnice. Wówczas w mieście powstało 17 nowych rogatek miejskich razem z rogatką Olszańską. 6 maja 1971 rogatka została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 844–845. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Retoryka 3 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Retoryka 3 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Retoryka, na Nowym Świecie. Kamienica została wzniesiona w latach 1891–1893 według projektu architekta Teodora Talowskiego. W latach 1994–1995 odbył się remont budynku. 10 lutego 1972 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 288. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Retoryka 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Retoryka 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Retoryka, na Nowym Świecie. Kamienica została wzniesiona w latach 1887–1892 według projektu architektów Teodora Talowskiego oraz Karola Zaremby. W 1893 roku budynek został nadbudowany o drugie piętro. 18 października 1993 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 288. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica Pod Osłem w Krakowie

Kamienica Pod Osłem (znana także jako Kamienica Faber est suae quisque fortunae) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Retoryka 9, na Nowym Świecie. Jej projektantem był Teodor Talowski, uważany za jednego z najwybitniejszych i najoryginalniejszych polskich architektów XIX wieku. Kamienica została wzniesiona w 1891 jako dom własny Talowskiego. Wybudowana została z charakterystycznej dla architekta ciemnej cegły. Budynek posiada asymetryczną fasadę, podzieloną na cztery osie i urozmaiconą loggiami, narożnym wykuszem, wspartym na filarze oraz detalami wzorowanymi głównie na architekturze manieryzmu, jednak zestawionymi w swobodny sposób znamionujący odejście od ścisłego historyzmu. Nad wykuszem znajduje się rzeźba przedstawiająca głowę osła, od której kamienica wzięła nazwę. 9 maja 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Dom ten należy do największego zespołu budynków autorstwa Teodora Talowskiego, do którego należą także: kamienica Pod Śpiewającą Żabą, kamienica nr 3, kamienica nr 5 oraz kamienica Festina Lente, wszystkie położone przy ulicy Retoryka. Przypisy
Kamienica Jana Płatnerza w Krakowie

Kamienica Jana Płatnerza – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 45, na rogu z ulicą Senacką 9, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona około 1532 przez Jana Płatnerza. W 1657 została nabyta przez starostę nowomiejskiego Dębowskiego, a w 1660 przez starostę trembowelskiego Rafała Makowieckiego. W 1680 przeszła na własność nieznanego z nazwiska kasztelana sanockiego. W latach 1710–1735 była w posiadaniu jezuitów. W XIX wieku budynek przeszedł dwie gruntowne przebudowy. Pierwsza miała miejsce w 1865 na podstawie projektu architekta Jacka Matusińskiego. Druga odbyła się w 1873 pod kierunkiem Pawła Barańskiego. Pod koniec XIX wieku kamienica była własnością żydowskiej rodziny Silbersteinów. 20 kwietnia 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Henryka Siemiradzkiego 29 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Henryka Siemiradzkiego 29 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie przy ulicy Henryka Siemiradzkiego. Kamienica została wzniesiona w latach 1909–1910 według projektu Rajmunda Meusa i Bronisława Górskiego. Jest utrzymana w stylu modernistycznym, jej fasadę zdobią dekoracyjne koszyki kwiatowe. Budynek wykonano z materiałów ceglanych. 11 maja 1990 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Zajdliczowska w Krakowie

Kamienica Zajdliczowska (znana także jako Kamienica Czeskiego, Kamienica Mączeńskich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Sławkowskiej 4, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIV wieku jako parterowa. W XV wieku nadbudowano pierwsze piętro oraz dobudowano tylny trakt. W pierwszej ćwierci XVI wieku utrwalił się typowy rozkład wnętrz. W trzeciej ćwierci XVI wieku była własnością kuśnierza J. Cyrusa, a w czwartej ćwierci XVI wieku lekarza królewskiego H. Gedecke. W 1640 została przebudowana i nadbudowana o drugie piętro, wzniesiono też oficynę tylną. Od II połowy XVII wieku do 1716 należała do rodziny Zajdliczów, a następnie do Mączeńskich. W 1736, 1763 i 1850 była remontowana. W trzeciej ćwierci XIX wieku była własnością kupca winnego Z. Miłtowskiego, a następnie przeszła w ręce kupca Jana Kantego Federowicza, późniejszego prezydenta Krakowa. W latach 1887–1888 dokonano przebudowy, podczas której nadbudowano trzecie piętro, przebudowano fasadę na eklektyczną oraz wzniesiono nowe oficyny: boczną i tylną. Przekazano wówczas do Pałacu Pusłowskich dwa zachowane gotycko-renesansowe portale. 8 grudnia 1987 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica posiada cztery kondygnacje. Fasada, ostatecznie ukształtowana w 1888, jest trójosiowa, o symetrycznym układzie osi. Reprezentuje ona styl eklektyczny z zachowanymi licznymi detalami barokowymi. W parterze znajduje się boniowany portal bramny z 1640, ozdobiony łacińskimi sentencjami i XVIII-wieczną figurką Matki Boskiej. W jego nadświetlu umieszczono kratę i napis: "Pan Bóg z nami". Okna pierwszego piętra ozdobione są trójkątnymi frontonami i maszkaronami, drugiego piętra – półkolistymi frontonami i maszkaronami, a trzeciego piętra – gzymsami i kluczami. Budynek wieńczy gzyms koronujący. Na elewacji tylnej zachował się uszaty portal z gmerkiem z inicjałami A. Czeskiego, uszate obramienia okien oraz rzeźbione drewniane słupki okien. We wnętrzach kamienicy zachowały się m.in.: dekoracja sklepienia sieni oraz XVI-wieczny polichromowany strop, wsparty na sosrębie o manierystycznej dekoracji snycerskiej. Przypisy