NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz z sukiennicami w Żelechowie

Ratusz z sukiennicami w Żelechowie to klasycystyczny budynek pochodzący z końca XVIII wieku, znajdujący się pośrodku Rynku w Żelechowie. Historia Budowę rozpoczęto prawdopodobnie na przełomie XVIII i XIX wieku lub w 1. ćwierci XIX wieku. Budynek miał powstać dla około 30 rodzin żydowskich, aby zapewnić im bezpieczeństwo w razie wojen, napadów i pożarów. Budowę kontynuowano w XIX wieku. Na początku XX w. nastąpiła przebudowa podczas której wschodnie narożniki budynku obłożono potężnymi przyporami. W okresie międzywojennym ratusz zamieszkany był głównie przez ludność żydowską. Budynek został uszkodzony w 1944 roku, jednak zniszczenia zostały naprawione. W 1957 roku ratusz wpisano do rejestru zabytków. Obiekt był wielokrotnie przebudowywany i remontowany, tak że obecnie tylko około 40% budynku ma charakter zabytkowy. Budynek Jest to piętrowy budynek na planie kwadratu, z dziedzińcem pośrodku. Wejście na dziedziniec znajduje się od strony południowej. Narożniki po stronie wschodniej ujęte są masywnymi skarpami. Budynek ozdobiony jest pilastrami toskańskimi w wielkim porządku. Poddasze posiada niewielkie okienka, w gładkim fryzie, nad którym znajduje się gzyms. Na parterze mieszczą się sukiennice, na które składają się rzędy wąskich pomieszczeń na sklepy, z drzwiami i oknem po ich prawej stronie, przykrytych sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi. Dach budynku jest dwuspadowy, spłaszczony. Pierwotnie wejścia na dziedziniec znajdowały się ze wszystkich stron. A wokół dziedzińca znajdował się drewniany ganek, dający dostęp do pomieszczeń na piętrze. Ratusz jest integralną częścią założenia urbanistycznego żelechowskiego Rynku, co jest widoczne m.in. w tym że oparty jest na przeskalowanym planie samego Rynku. Ratusz obecnie i jego przyszłość W budynku znajduje się obecnie biblioteka publiczna, na parterze wiele sklepów, a na piętrze mieszkania. Ratusz z powodu wieloletnich zaniedbań jest w bardzo złym stanie technicznym. Jego północna ściana jest wspierana przez drewniane pale. Aby obiekt był użyteczny konieczne jest doprowadzenie do niego niektórych instalacji, co jeszcze bardziej zmniejszyło by jego autentyczność. Przyszłość budynku jest niepewna ponieważ szacowane koszty jego remontu są większe niż budowy nowego obiektu. Zgodnie z przyjętym planem zagospodarowania przebudowany (odbudowany) ratusz będzie miał dobudowane poddasze, ściana północna musi zostać odbudowana, a przypory na wschodnich narożnikach mają zostać zlikwidowane. W 2013 rozpoczęto przebudowę ratusza. Bibliografia Izabela Galicka, Hanna Sygietyńska, Dariusz Kaczmarzyk. Katalog Zabytków Sztuki w Polsce. Tom X, zeszyt 2, Warszawa 1967, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, strony 30-35 Przypisy
Red Tower

Red Tower (dawniej Bre Tower) – biurowiec w Łodzi, znajdujący się przy ulicy Piotrkowskiej 148/150. Budynek ma 80 m wysokości. Całkowita powierzchnia budynku wynosi ok. 15 000 m², natomiast kubatura ok. 61 000 m³. Biurowiec posiada standard klasy B. Konstrukcja Wieżowiec powstał w 1978 r. Liczy 22 kondygnacje naziemne oraz 2 podziemne. Posiada konstrukcję żelbetowo-monolityczną w części podziemnej oraz monolityczno-prefabrykowaną na pozostałych kondygnacjach. Centralnym punktem konstrukcji jest żelbetowy trzon komunikacyjny z czterema szybami windowymi i dwiema klatkami schodowymi. Renowacja Pierwsze prace remontowe w biurowcu zaczęły się już w 2004 roku, jednak na dobre ruszyły dopiero dwa lata później. Podczas remontu trwającego od maja 2006 roku do czerwca 2008 roku biurowiec przeszedł gruntowną modernizację z zewnątrz i wewnątrz budynku, zyskując przede wszystkim nową elewację, nocną iluminację oraz nową nazwę nawiązującą do jego czerwonego koloru. W tym czasie przebudowano układ klatek schodowych i wind, które są teraz cztery, zdjęto elementy azbestowe, zmodernizowano wszystkie instalacje oraz zamontowano system ostrzegania przed zagrożeniami. Budynek został również w pełni przystosowany do obowiązujących przepisów przeciwpożarowych. Remont wieżowca początkowo miał zakończyć się już jesienią 2007 roku. Jednak na początku 2007 roku doszło do zmiany właściciela budynku, co było jednym z powodów przedłużenia się remontu. Biurowiec został zakupiony za 43 mln zł. przez fundusz Arka BZ WBK od ówczesnego właściciela, którym był Corniche Real Venture, spółka celowa należąca do znanego inwestora giełdowego Romana Krzysztofa Karkosika. Oficjalne otwarcie nastąpiło 30 września 2008 roku. Będący najwyższym biurowym obiektem w Łodzi, biurowiec RED TOWER przy ul. Piotrkowskiej 148 został nagrodzony I nagrodą w Ogólnopolskim Konkursie Modernizacja Roku 2008 w kategorii obiekt użyteczności publicznej. Do XVI edycji Konkursu, objętego patronatem Ministerstwa Infrastruktury, Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Generalnego Konserwatora Zabytków, zgłoszono 703 obiekty z całej Polski. Projekt elewacji budynku opracował zespół architektów z biura AGG - Architekci Grupa Grabowski Spółka z o.o. Projekt robót budowlanych związanych z dostosowaniem do wymogów przeciwpożarowych i remontu instalacji wewnętrznych opracowała Pracownia Architektoniczna Tomasza Wąsa. Najemcy Najemcami budynku są obecnie: Philips, Accenture Services oraz kilkanaście mniejszych firm. Biurowiec jest własnością spółki Warimpex. Zobacz też wieżowce w Łodzi wieżowce w Polsce Przypisy
Rektorat Matki Bożej Fatimskiej w Jankowicach

Rektorat Matki Bożej Fatimskiej w Jankowicach – rektorat rzymskokatolicki należący do dekanatu Babice archidiecezji krakowskiej w Jankowicach. Rektorat został utworzony w 2007, a kościół rektoralny został konsekrowany w 2009. Przypisy
Remontowa Shipbuilding

Remontowa Shipbuilding — польская судостроительная верфь, располагающаяся в Гданьске. В 1950—2011 годах называлась Stocznia Północna («Северная верфь»). История Основана после окончания Второй Мировой войны, в июне 1945 года. Первое время называлась «верфь № 3» и занималась ремонтом вагонов, трамваев и малых судов. В 1950 году получила название Stocznia Północna («Северная верфь»). С 1951 начала строить рыболовные суда. С середины 1950-х годов и до распада советского блока на верфи строились, в основном, военные корабли для флотов СССР. Строились десантные корабли, гидрографические, спасательные и учебные корабли. В то же время верфь строила специализированные рыболовные суда: суперсейнеры, супертраулеры. В 1990 годах с прекращением военных заказов верфь испытывала значительные трудности. В 1993 году Северная верфь была преобразована в акционерную компанию. Строила малые паромы, рыболовные суда, буксиры. С июня 2003 года главным акционером верфи стала компания Remontowa S.A. В 2011 году верфь была переименована в Remontowa Shipbuilding См. также Средние десантные корабли проектов 770, 771 и 773 Большие десантные корабли проекта 775 Ссылки Официальный сайт
Remontowa Shipbuilding

Remontowa Shipbuilding SA, у 1950—2011 називалась Stocznia Północna (Північна корабельня) —корабельня у Гданську, основною діяльністю якої є будівництво малих і середніх суден. До 2015 року корабельня побудувала приблизно 1028 суден. Історія Північна корабельня була заснована в червні 1945 року як корабельня № 3 на території довоєнної Гданської вагонної фабрики DWF Danziger Waggonfabrik, і її діяльність обмежувалася будівництвом і ремонтом вагонів, трамваїв і малих суден. Після створення столярного цеху почалось виробництво меблів для суден, а також для цивільного ринку . Розпорядженням міністра судноплавства від 20 лютого 1950 року Об'єднані польські корабельні були перетворені в Головне управління суднобудівної промисловості (CZPO), а філії — у чотири державні підприємства: Гданська корабельня, Північна корабельня, Гдинська корабельня і Щецинська корабельня. У 1948 році корабельня почала спеціалізуватися на будівництві рибальських човнів (перша серія — «МИР 20А») і виробництві суднових столярних виробів . У 1951 році виробництво вагонів було припинено, а обладнання було перевезено до Хожува . У 1955 році вона почала співпрацю, яка тривала до початку 1990-х років, з ВМС Польщі, СРСР, Болгарії, Югославії та НДР. У цей період будували в основному військові кораблі та спеціалізовані підрозділи, в першу чергу десантні кораблі, навчальні та торпедні катери. Одночасно випускалися спеціалізовані рибальські судна. У 1990-ті роки корабельня кардинально змінила профіль, перейшовши на виробництво контейнеровозів для Німеччини та Нігерії. У 1993 році Північна корабельня була перетворена з державного підприємства в акціонерне товариство. Пізніше виробництво було розширено до невеликих пасажирських поромів і буксирів. У 2003 році Gdańska Stocznia «Remontowa» (пізніше Remontowa Holding SA) стала основним акціонером, в результаті чого корабельня стала частиною Remontowa Group . У 2011 році Stocznia Północna SA змінила комерційне найменування на Remontowa SA. У 2018 році корабельня виконувала замовлення для ВМС і приватних судновласників на будівництво спеціалізованих морських суден і залучала близько 850 робітників. Галерея Виноски Бібліографія Janowski, Piotr (2015). 70 lat Remontowa. Morze, Statki i Okręty. Warszawa: Magnum X. XIX (157).
Restauracja Klemens

Restauracja Klemens (dawny Dom Dyrektora Cukrowni Klemensów) – zabytek kultury miejskiej, przemysłowej, drewnianej w Szczebrzeszynie (Roztocze), prawdopodobnie z 1895 roku. Historia Obiekt, w którym obecnie znajduje się restauracja, powstał z przeznaczeniem na mieszkanie dla Dyrektora Cukrowni Klemensów (obecnie Szczebrzeszyn). Pierwszym z dyrektorów, który w nim zamieszkał był dyr. Iwanowski. Po jego tragicznej śmierci dom zamieszkał Julian Wyszyński, który kierował cukrownią do 1940 roku. Po nim następnym dyrektorem mianowanym przez ordynata Zamoyskiego był St. Maliński. Po nacjonalizacji w 1946 roku budynek nadal pełnił funkcje mieszkalne, później parter użytkowany był jako przedszkole przyzakładowe. W 2005 roku obiekt został sprzedany prywatnemu przedsiębiorcy, który przez kolejnych 5 lat pracował nad jego renowacją. W maju 2010 roku na nowo otwarty jako restauracja. W kwietniu 2011 roku na piętrze budynku zostały udostępnione pokoje noclegowe. Wiosną 2012 roku na terenie obiektu powstało Muzeum Skarbów Ziemi i Morza. Linki zewnętrzne strona restauracji i muzeum baza zabytków
Rezerwat Cisowy Majdów

Rezerwat Cisowy Majdów – leśny rezerwat przyrody na terenie leśnictwa Majdów, Nadleśnictwa Skarżysko, na gruntach miejscowości Majdów w gminie Szydłowiec. Został utworzony w 1953 r. na powierzchni 10,50 ha. W 1965 r. zmniejszono go do 9,25 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego stanowiska cisa. W jego pobliżu znajduje się Rezerwat Cisowy Skarżysko. Nazwa rezerwatu W pierwotnym zarządzeniu z 1953 r. nie została wskazana nazwa rezerwatu, która została uregulowana dopiero w zarządzeniu zmieniającym w 1965 r. jako „Rezerwat Cisowy Majdów”, nietypowo z wykorzystaniem w nazwie własnej słowa „rezerwat”. W planach gospodarczych nadleśnictwa Szydłowiec z okresu sprzed 1962 r. rezerwat określany był również nazwą „Rezerwat cisa B”. Przypisy
Rezerwat Cisowy Skarżysko

Rezerwat Cisowy Skarżysko – leśny rezerwat przyrody na terenie leśnictwa Majdów, Nadleśnictwa Skarżysko, na gruntach miejscowości Ciechostowice w gminie Szydłowiec. Został utworzony w 1953 r. i zajmuje powierzchnię 6,10 ha (akt powołujący podawał 6,00 ha). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego stanowiska cisa. W jego pobliżu znajduje się Rezerwat Cisowy Majdów. Nazwa rezerwatu W pierwotnym zarządzeniu z 1953 r. nie została wskazana nazwa rezerwatu, która została uregulowana dopiero w zarządzeniu zmieniającym w 1965 r. jako „Rezerwat Cisowy Skarżysko”, nietypowo z wykorzystaniem w nazwie własnej słowa „rezerwat”. W planach gospodarczych nadleśnictwa Szydłowiec z okresu sprzed 1962 r. rezerwat określany był również nazwą „Rezerwat cisa A”. Przypisy
Rezervace Bolesława Hryniewieckého

Přírodní rezervace Bolesłava Hryniewieckého je přírodní rezervace nacházející se v Polsku, v Mazovském vojvodství, v okrese Grodzisk Mazowiecki, na území města Podkowa Leśna. Historie a popis Přírodní rezervace je umístěna na západním okraji veřejnosti nepřístupné přírodní rezervace Zaborów. Byla vytvořena v roce 1977 z iniciativy Witolda Tyrakowského. Rozprostírá se na území o velikosti 24,7 ha a je otevřená pro turisty. Rezervace obsahuje jeden z nejstarších porostů dubu a borovice na Mazovsku. Rostou v ní stromy 160–170 let staré. Žije tu liška, srny, zajíci, netopýři, veverky, krtci, hnízdí tu sojky, kukačky, datly a drozdi. Najdeme tu také brhlíka, hýle, pěnkavy, vidět je možné káňata. V lesním podrostu se vyskytují druhy charakteristické pro světlou dubinu – mochna bílá, plicník úzkolistý, kručinka barvířská a konvalinka vonná. Literatura Miasto Podkowa Leśna: Chronione obiekty przyrodnicze. Zarządzenie Nr 23 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2010 w sprawie rezerwatu przyrody Rezerwat im. Bolesława Hryniewieckiego Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku rezerwat im. Bolesława Hryniewieckiego na polské Wikipedii.
Rezerwat im. Bolesława Hryniewieckiego

Rezerwat im. Bolesława Hryniewieckiego – leśny rezerwat przyrody położony na zachodnim skraju uroczyska leśnego „Zaborów”, na terenie gminy miejskiej Podkowa Leśna, w powiecie grodziskim, w województwie mazowieckim. Został utworzony w 1977 r. z inicjatywy Witolda Tyrakowskiego. Zajmuje powierzchnię 24,17 ha (akt powołujący podawał 24,02 ha). Obejmuje jeden z najstarszych drzewostanów dębowo-sosnowych na Mazowszu. Rosnące w nim starodrzewy liczą sobie około 200 lat. Mieszkają tu lisy, sarny, zające, nietoperze, wiewiórki, krety, gniazdują sójki, kukułki, dzięcioły i drozdy. Ponadto kowaliki, gile, zięby, widywano także myszołowy. W runie występują gatunki charakterystyczne dla świetlistej dąbrowy – pięciornik biały, miodunka wąskolistna, janowiec barwierski i konwalia majowa. Rezerwat leży w granicach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w oddziałach leśnych Nadleśnictwa Chojnów. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Warszawie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2012 roku obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Rezerwat jest otwarty dla turystów, prowadzą przez niego trzy oznakowane piesze szlaki turystyczne (czerwony, żółty i zielony) oraz ścieżka rowerowa. Zobacz też Rezerwat przyrody Zaborów im. W. Tyrakowskiego – w pobliżu Przypisy
Rezerwat Krajobrazowy Władysława Szafera

Rezerwat Krajobrazowy Władysława Szafera – leśny rezerwat przyrody położony w województwie podlaskim na terenie gmin Hajnówka i Białowieża, po obydwu stronach drogi 689 (Białowieża – Hajnówka) na długości 17 km. Początki ochrony datowane są na 1921 rok, restytucja w 1969. Powierzchnia rezerwatu według aktu powołującego z 1969 wynosiła 1356,91 ha, obecnie – 1343,91 ha. Początkowo nosił nazwę „Rezerwat Krajobrazowy w Puszczy Białowieskiej”. Obecną nazwę otrzymał w 1989 roku na cześć Władysława Szafera – polskiego botanika. Przedmiotem ochrony są reprezentujące niemal całą Puszczę zbiorowiska leśne od łęgów i olsów poprzez grądy do borów świerkowych i sosnowych – łącznie 17 różnych zbiorowisk. Zbiorowiska charakteryzują się zróżnicowaną strukturą wiekową i wielkościową drzew, rosną tu liczne drzewa pomnikowe. Na terenie rezerwatu zlokalizowano 37 kurhanów z X–XIII wieku. Największym wzniesieniem jest Góra Batorego o wysokości 183 m n.p.m. Przez rezerwat biegnie pieszy, zielony szlak turystyczny. Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej – Rezerwat Krajobrazowy Władysława Szafera rezerwat IM. PROF. W. SZAFERA. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26]. Zdjęcia rezerwatu
Rezerwat przyrody „Cieszynianka”

Rezerwat przyrody „Cieszynianka” – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Mogilany, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Znajduje się ok. 1 km na północny zachód od centrum Mogilan. Zatwierdzony w 1969 r., zajmuje powierzchnię 10,27 ha i obejmuje wyspowe stanowisko cieszynianki wiosennej w lesie grądowym. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 25,35 ha. Rezerwat położony jest w lesie bukowo-brzozowym, porastającym północne stoki mogilańskiego wzgórza. Las ten zajmuje częściowo obszar źródłowy potoku Rzepnik znajdujący się pomiędzy starą szosą Kraków – Mogilany (na wschodzie), drogą Mogilany – Kulerzów – Buków (na południu), a od zachodu graniczy z Chorowicami. Część lasu, w której występują najobfitsze skupiska cieszynianki należy pod względem fitosocjologicznym do rzędu zespołów Fagetalia i do zespołu Querceto-Carpinetum. Przypisy Bibliografia Tadeusz Galarowski Mogilany - zarys monograficzny, PAN Kraków - Nauka Dla Wszystkich nr 270, Ossolineum 1976
Чешинянка (заповедник)

Заповедник «Чешиня́нка» (пол. Rezerwat przyrody "Cieszynianka") — флористический заповедник в Польше на территории сельской гмины Могиляны, Краковский повят, Малопольское воеводство. Находится в 1 км на юго-запад от села Могиляны. Заповедник был создан 20 ноября 1969 года решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности на территории лесничества «Кальвария» для сохранения и научных исследований центрально-европейского эндемика растения аккеция (Hacquetia epipactis), которая произрастает в смешанном буково-берёзовом лесе, который находится на северных склонах могилянских холмов. Часть леса относится к фитосоциологическому типу Fagetalia sylvaticae, другая часть — к типу «Querceto-Carpinetum». Лес находится на территории, ограниченной на востоке участком, на котором протекает между старым шоссе Краков — Могиляны ручей Жепник, на юге — дорогой Могиляны —Кулежув — Букув и на западе — административной границей села Хоровице. Площадь заповедника составляет 10,73 га. Примечания Источник Tadeusz Galarowski Mogilany — zarys monograficzny, PAN Kraków — Nauka Dla Wszystkich nr 270, Ossolineum 1976 Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 5 марта 2016 года.
Antoniuk (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Antoniuk” – rezerwat przyrody położony w północnej części miasta Białystok w województwie podlaskim, administrowany przez Nadleśnictwo Dojlidy. Historia rezerwatu Został powołany 27 czerwca 1995 r. zarządzeniem Ministra Środowiska w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu o wysokim stopniu naturalności i ochrony rzadkich gatunków roślin. Rezerwat jest objęty czynną ochroną. Dostępne do ruchu pieszego, rowerowego i narciarskiego są tylko wyznaczone szlaki. Areał, zarząd Powierzchnia według aktu powołującego: 70,07 ha Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: zachowanie w naturalnym stanie fragmentu lasu charakterystycznego dla Wysoczyzny Białostockiej z dominującym zbiorowiskiem lasu mieszanego leszczynowo-świerkowego. Zobacz też park Antoniuk tereny zielone w Białymstoku Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat ANTONIUK. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-27)]. Rezerwat Antoniuk. [w:] Informator Białostocki [on-line]. [dostęp 2018-04-26].
Babczyna Dolina Nature Reserve

Babczyna Dolina Nature Reserve is a forest nature reserve with an area of 76.25 ha, located in Silesian Voivodeship, in the Pszczyna County, in the Gmina Suszec. The reserve is under so called strict (ochrona ścisła; 47.56 ha) and active (ochrona czynna; 28.69 ha) protection. It was created on January 31, 2002, by the Silesian Governor's regulation. The object of protection is a natural complex of Calamagrostio villosae-Pinetum (bór wilgotny trzcinnikowy), which consists of pine with an admixture of spruce, oak, silver birch and downy birch, as well as beech and fir. The dominant species in the undergrowth is Calamagrostis villosa, from which the nature reserve takes its name. In addition there is also peat bog and Sphagno squarrosi-Alnetum (forest complex dominated by black alder or downy birch). There are rare species such as bryophytes, including Orthotrichum obtusifolium, Orthotrichum lelli and the liverwort Frullania dilatata, as well as other hygrophytes and hydrophytes. It is also a home for many animal species, including viviparous lizard (Zootoca vivipara), slowworms (Anguis), grass snake (Natrix natrix), and pool frog (Pelophylax lessonae). References
Babczyna Dolina

Rezerwat przyrody „Babczyna Dolina” – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 76,25 ha położony w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminach Suszec i Pszczyna. Rezerwat podlega ochronie ścisłej (47,56 ha) i czynnej (28,69 ha). Utworzony został 31 stycznia 2002 rozporządzeniem wojewody śląskiego. Przedmiotem ochrony jest zespół przyrodniczy boru trzcinnikowego z rzadkimi gatunkami mszaków, w tym Orthotrichum obtusifolium i Orthotrichum lelli oraz wątrobowiec Frullania dilatata, a także inne higrofity i hydrofity. Jest to także ostoja dla wielu gatunków fauny, m.in. jaszczurki żyworodnej, padalca, zaskrońca i żaby jeziorkowej. Przypisy
Rezerwat przyrody Bachus

Bachus – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Sawin w powiecie chełmskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Chełmskiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Chełm. położenie geograficzne: Obniżenie Dubieńskie lub Pagóry Chełmskie powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 82,59 ha rok utworzenia: 1958 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 18 lipca 1958 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 63, poz. 361) przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie lasu liściastego z dębem bezszypułkowym na granicy jego zasięgu Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Bachotek (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody Bachotek – rezerwat torfowiskowy w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim (gmina Zbiczno), na terenie Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Ma powierzchnię 22,71 ha, został utworzony w 1984 roku. Położony jest na lewym brzegu rzeki Skarlanki między jeziorami Strażym i Bachotek i stworzony został dla ochrony naturalnych zespołów szuwarowych i leśnych ze stanowiskiem kłoci wiechowatej. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 19,67 ha. Plan ochrony Rezerwat posiada plan ochrony ustanowiony Zarządzeniem Nr 0210/9/2013 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Bachotek”. Powierzchnia ochrony ścisłej [ha]: 19,95 Powierzchnia ochrony czynnej [ha]: 2,76 Przypisy
Bagna Izbickie

Rezerwat przyrody Bagna Izbickie – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na południe od jeziora Łebsko, w gminie Główczyce w województwie pomorskim. Został utworzony w roku 1982 i początkowo zajmował powierzchnię 281,18 ha. W 2008 roku został powiększony do 847,51 ha. Wokół rezerwatu została wyznaczona otulina o powierzchni 1968,18 ha. Rezerwat graniczy ze Słowińskim Parkiem Narodowym i leży w jego otulinie. Jednocześnie znaczna część rezerwatu leży w obrębie obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty (projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk) „Bagna Izbickie” (kod obszaru PLH220001), utworzonego w 2008 roku w ramach sieci Natura 2000 i zajmującego powierzchnię 786,35 ha. Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest zachowanie rozległego torfowiska wysokiego typu bałtyckiego z występującymi na nim ekosystemami wrzosowiskowymi, mszarnymi, bagiennymi i leśnymi. Znajdują się tu stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. wrzosiec bagienny, woskownica europejska, rosiczka okrągłolistna, przygiełka biała, turzyca bagienna, modrzewnica, bażyna czarna i bagno zwyczajne). Płaty wrzosowisk atlantyckich z wrzoścem bagiennym należą do największych i najpiękniejszych w Polsce. Rezerwat posiada plan ochrony zatwierdzony w 2007 roku. Według tego planu cały obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Na terenie rezerwatu zbudowano dla celów edukacyjno-turystycznych platformę widokową. Najbliższe miejscowości to Izbica i Ciemino. Przypisy Linki zewnętrzne Bagna Izbickie - opis Katalog obszarów Natura 2000 - Bagna Izbickie. Instytut na rzecz Ekorozwoju. [dostęp 2015-07-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-15)]. Rezerwat przyrody Bagna Izbickie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-24].