NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sandomierzskoven

Sandomierzskoven (polsk: Puszcza Sandomierska) er en af de største skove i det sydlige Polen, og den dækker store dele af Sandomierzbassinet. Dens navn kommer fra den historiske by Sandomierz, og i middelalderen skabte dens østlige kant en naturlig grænse mellem Lillepolen og Røderutenien. I øjeblikket strækker den engang mægtige vildmark, som engang strakte sig fra Kraków til Lviv, sig fra Tarnobrzeg i nord til forstæderne Rzeszów i syd. Det betragtes som et af de vildeste skovområder i Polen. Blandt dyr, der lever her, kan man finde forskellige fugle, hjorte, vildsvin, muldvarpe, ræve, ulve, slanger, forskellige edderkopper og insekter. Skovens areal er på 1.291,15 km² og består hovedsageligt af fyrretræer. I øjeblikket er store dele af skoven omfattet af Natura 2000 -netværket (Natura 2000 Puszcza Sandomierska PLB180005). Sandomierzskoven har flere små floder, hvor den største er Łęg, en højre biflod til Wisła. Jorden er hovedsageligt podzoler af dårlig kvalitet. Skoven er omkranset af de fire floder - Wisła, San, Wisłoka og Wisłok. Skoven ligger i voivodskabet Nedrekarpater; dens nordlige del ligger i Tarnobrzeg-sletten, mens den i syd ligger på Kolbuszowa- plateauet. Historie De første moderne bosættelser blev etableret her mellem det 10. og 12. århundrede. Under den mongolske invasion af Polen og andre mongolske/tatariske angreb på det tidlige kongerige Polen flygtede indbyggerne i Lillepolen til den tætte skov for at redde sig fra asiatiske horder. Sandomierzskoven forblev tyndt befolket indtil midten af det 14. århundrede, hvor kong Kasimir 3. af Polen indledte et program for bosættelser og grundlagde flere byer. I det 15. og 16. århundrede blev de nordlige og centrale områder af skoven bosat af bønder fra den overbefolkede provins Mazovien. I det 17. århundrede, under den svenske invasion af Polen, flygtede lokale beboere igen til skoven fra svenske, kosakker, tatariske og transilvanske angribere. Efter Polens delingener blev skoven en del af det nydannede østrigske Galicien. I slutningen af det 18. og begyndelsen af det 19. århundrede inviterede den østrigske regering tysktalende bosættere (den såkaldte Josephine-kolonisering, efter den tyske kejser Joseph 2.). Området blev til en smeltedigel, hvor etniske polakker fra Mazovien og Lillepolen blandede sig med tyskere, ukrainere, tatarer, jøder, valakiere og andre nationaliteter. Flere lokale landsbyer blev opkaldt efter forskellige etniske grupper: Rusiny, Moskale, Mazury, Wolochy, Szwedy, Turki, Tatary. I slutningen af det 19. århundrede begyndte indbyggerne i ørkenen at kalde sig Lasowiacy (eller Lesioki). Referencer Puszcza Sandomierska på przyroda.polska.pl via web.archive.org Om skoven på ps.most.org.pl via web.archive.org
Sandomierz Forest

Sandomierz Forest (Polish: Puszcza Sandomierska) is one of the biggest forests in southern Poland; covering large parts of the Sandomierz Basin. Its name comes from the historical city of Sandomierz, and in the Middle Ages its eastern edge created a natural border between Lesser Poland and Red Ruthenia. Currently, the once mighty wilderness, which once stretched from Kraków to Lviv, now extends from Tarnobrzeg in the north, to the suburbs of Rzeszów in the south. It is regarded as one of the wildest forested areas of Poland. Among animals living here, one can find various birds, deer, wild pigs, moles, foxes, wolves, snakes, various spiders and insects. The area of the forest is 129,115.6 hectares, and it is made mostly of pines. Currently, large parts of the forest are covered by the Natura 2000 network (Natura 2000 Puszcza Sandomierska PLB180005). Sandomierz Forest has several small rivers, with the largest one being the Łęg, a right tributary of the Vistula. The soil is mostly poor quality podzols. The boundary of the forest is marked by four rivers - the Vistula, the San, the Wisłoka, and the Wisłok. The forest lies within Subcarpathian Voivodeship; its northern part is located in Tarnobrzeg Plain, while in the south it lies in Kolbuszowa Plateau. History The first modern settlements were established here between the 10th and 12th centuries. During the Mongol invasion of Poland and other Mongol/Tatar raids of the early Kingdom of Poland, residents of Lesser Poland escaped to the dense forest to save themselves from Asiatic hordes. Sandomierz Forest remained sparsely populated until the mid-14th century, when King Casimir III the Great initiated a program of mass settlement, founding several towns. In the 15th and 16th centuries, northern and central areas of the forest were settled by peasants from overpopulated province of Mazovia. In the 17th century, during the Swedish invasion of Poland, local residents again escaped to the forest from Swedish, Cossack, Tatar and Transilvanian invaders. After the Partitions of Poland, the forest became part of newly formed Austrian Galicia. In the late 18th and early 19th centuries, Austrian government invited German-speaking settlers (the so-called Josephine colonization, after Joseph II, Holy Roman Emperor). The area turned into a melting pot, where ethnic Poles from Mazovia and Lesser Poland mixed with Germans, Ukrainians, Tatars, Jews, Wallachians and other nationalities. Several local villages were named after different ethnic groups: Rusiny, Moskale, Mazury, Wolochy, Szwedy, Turki, Tatary. In the late 19th century, inhabitants of the wilderness began to call themselves Lasowiacy (or Lesioki). Sources [1] [2] [3]
Puszcza Sandomierska

Puszcza Sandomierska – zwarty kompleks leśny ciągnący się południkowo na terenie Kotliny Sandomierskiej. W okresie średniowiecza była to naturalna granica pomiędzy Polską a księstwami ruskimi. Puszcza Sandomierska jest ważnym ekosystemem Polski południowo-wschodniej. Obecnie znaczna część znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 Puszcza Sandomierska PLB180005. Geografia Duży kompleks leśny rozciągający się od Tarnobrzega na północy po Rzeszów na południu. Przeważają gleby bielicowe. Przez puszczę przepływa rzeka Łęg, mająca także źródła na terenie puszczy. Rzeka ta jest prawobrzeżnym dopływem Wisły. W rejonie Budy Stalowskiej znajduje się duży kompleks znaturalizowanych stawów rybnych. Teren puszczy jest stosunkowo dobrze nawadniany, o czym świadczy duży udział olchy w drzewostanie – drzewa preferującego podmokłe tereny. Historyczne, zauważalne jeszcze, krańce Puszczy Sandomierskiej znajdują się zarówno pod Lwowem, jak i pod Krakowem, co wskazuje, że była to jedna z naszych największych puszcz. Do tej pory jest to jeden z większych zwartych (i niezbadanych) polskich kompleksów leśnych; z tego powodu brany jest pod uwagę jako potencjalny teren reintrodukcji wymarłych bądź ustępujących gatunków zwierząt, preferujących duże powierzchnie leśne, leśno-polne i łąkowe. Flora Źródło:. Drzewa Podstawowym gatunkiem jest sosna zwyczajna i dąb szypułkowy. Domieszkę stanowią: olcha czarna, brzoza, świerk, klon, jesion i jarzębina. Krzewy czeremcha, leszczyna, jałowiec, trzmielina europejska i trzmielina brodawkowata. Z chronionych – wawrzynek wilczełyko i wawrzynek główkowaty, jedna z najrzadszych roślin w Polsce. Runo borówki: brusznica, czernica, bagienna, żurawina błotna; widłaki: widłak spłaszczony, widłak goździsty; fiołki: fiołek Rivina, fiołek błotny, fiołek bagienny, fiołek leśny, fiołek psi, kopytnik pospolity; rosiczki: rosiczka okrągłolistna, rosiczka wąskolistna. Fauna ssaki: na terenie puszczy występują sarny, jelenie, daniele, dziki, zające, jeże, krety, a z drapieżników: lisy, kuny i borsuki,okresowo wilki, łosie; ptaki: dudek, bażanty, zięby, drozdy, kosy i inne gatunki leśnych ptaków; z większych rzadkości ornitologicznych spotykane są: orlik krzykliwy, bocian czarny, bielik oraz kraska – ptak skrajnie zagrożony wyginięciem; teren stawów zamieszkują: błotniaki stawowe, bąki, kaczki krzyżówki, głowienki, łyski, perkozy dwuczube, czajki, sieweczki rzeczne, łabędzie nieme, gąsiorki i pliszki siwe; gady; zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata, jaszczurka zwinka, padalec zwyczajny, jaszczurka żyworódka; płazy: rzekotka, kumak nizinny, grzebiuszka ziemna, traszka zwyczajna, żaba trawna, ropucha szara, ropucha zielona, ropucha paskówka; owady: modliszka, paź królowej, pasyn lucylla, skalnik statilinus, niepylak mnemozyna, osadnik wielkooki, czerwończyk fioletek, trajkotka czerwona, nadobnik włoski. pajęczaki: strojniś nadobny, poskocz krasny, tygrzyk paskowany Zobacz też Las Zwierzyniecki w Tarnobrzegu Przypisy Linki zewnętrzne Przyrodniczy Szlak Puszczy Sandomierskiej
Сандомирська пуща

Сандомирська пуща (пол.: Puszcza Sandomierska) — великий лісовий ареал у межах Сандомирської низовини у Підкарпатському воєводстві Польщі. У напрямку із північного заходу на південний схід простягається від Тарнобжега до Ряшева (більше 50-ти кілометрів). Вважається історичним етнічним кордоном між територіями проживання східнослов'янських та західнослов'янських племен, а відтак руського Перемишльського та польського Краківського князівств. До операції «Вісла» служила західною межею української етнічної території та етнографічного регіону Надсяння. Місцевість часто заболочена, переважають соснові, дубові та вільхові породи, а також береза, ялина, клен і ясен. З рослин та кущів поширені: ялівець, ліщина, чорниці, журавлини, лісові фіалки, звичайна шипшина тощо. З тварин: олені, косулі, кабани, зайці, їжаки, кроти, лисиці, куниці і борсуки, інколи вовки та лосі. З рідкісних тварин, що перебувають під охороною в Сандомирській пущі зустрічаються: сиворакші, білоокі чені, середземноморські мартини, тетеруки, крячки річкові, дрімлюги, лісові жайворонки, білошиї мухоловки, бугаї, чорні лелеки, білохвості орлани, сиві жовни, кропив'янки рябогруді, тернові сорокопуди. Зауваги Примітки
Cmentarz wojenny nr 49 – Blechnarka

Cmentarz wojenny nr 49 w Blechnarce – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča, znajdujący się w miejscowości Blechnarka w gminie Uście Gorlickie w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Wystrój cmentarza zaprojektował słowacki architekt Duszan Jurkowicz. Pomnik centralny na osi tylnego ogrodzenia, w formie wysokiej kamiennej piramidy zwieńczonej krzyżem i tablicą inskrypcyjną z wykutym wierszem Hansa Haptmanna, współtwórcy całego zespołu zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych (tłum.): "Zajęci pokojową pracą/ Trwaliśmy w zażyłości/ Z ukochaną ziemią./ Z własnego, cichego świata/ Wyrwało nas wycie wojny/ Wiodąc przez nędzę, zgryzoty/ I upojenie zwycięstwem/ W ramiona śmierci", został zniszczony w czasie II wojny światowej. Pozostał tylko kopiec z kamiennym krzyżem. Na cmentarzu pochowano w 20 mogiłach zbiorowych i 15 grobach pojedynczych 299 żołnierzy: 103 austro-węgierskich i 196 rosyjskich, poległych w okresie od grudnia 1914 do kwietnia 1915. Żołnierze austriaccy pochodzili w zdecydowanej większości z T.K.J.R. 3 – 3. Tyrolskiego Pułku Strzelców Cesarskich (niem. 3. Regiment der Tiroler Kaiserjäger, okręg uzupełnień – Triest) oraz S.I.R. 87 – 87. Pułku Piechoty Austro-Węgier (niem. Steirisches Infanterieregiment Nr. 87, okręg uzupełnień – Celje (niem. Cilli) w Słowenii). Kilku znanych z nazwiska Rosjan pochodziło z 176. Perjewołoczenskiego Pułku Piechoty z garnizonem w Czernihowie na dzisiejszej Ukrainie oraz 196. Iskarskiego PP z garnizonem w Złatouście na południowym Uralu. Galeria Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 42. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 27 sierpnia 2011]
Воинское кладбище № 49 (Блехнарка)

Воинское кладбище № 49 — Блехнарка (пол. Cmentarz wojenny nr 49 - Blechnarka) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Блехнарка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в декабре 1914 — мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 1.063 квадратных метра находится 20 братских и 15 индивидуальных могил, в которых похоронены 103 австрийских и 196 русских солдат из 176-го Переволюченского и 196-го Инсарского пехотный полков. Описание Кладбище находится в плохом состоянии и располагается в непосредственной близости от польско-словацкой границы В центре кладбища стоит каменный памятник, на котором прикреплена табличка со словами на немецком языке: Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Okręg I Nowy Żmigród — Cmentarz wojenny nr 49 — Blechnarka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Pomnik Ofiar Komunizmu w Łodzi

Pomnik Ofiar Komunizmu – pierwszy w Polsce, znajdujący się w Łodzi pomnik upamiętniający ofiary reżimu komunistycznego w latach 1918–1989. Historia 12 grudnia 2009 r. odsłonięto pomnik w alei Karola Anstadta w Łodzi przed budynkiem w którym podczas II wojny światowej znajdowało się Gestapo, w latach 1945–1956 – Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (SB), a obecnie XII Liceum Ogólnokształcące. Monument poświęcony pamięci m.in. mieszkańców dawnych Kresów Wschodnich, ofiarom bolszewickiej inwazji 1919–1920, ofiarom zbrodni katyńskiej, ofiarom pacyfikacji protestów robotniczych na Wybrzeżu Grudzień 1970, działaczom „Solidarności” i ofiarom stanu wojennego 1981–1983 pozbawionym życia, więzionym i represjonowanym. Autorem pomnika jest rzeźbiarz Wojciech Gryniewicz. Budowę pomnika zainicjowano 17 września 2008 roku, w 69. rocznicę agresji Związku Radzieckiego, wmurowując akt erekcyjny. Pomnik kosztujący 550 tys. zł, częściowo sfinansował (kwotą blisko 57 tys. zł) społeczny komitet budowy pomnika, który m.in. sprzedawał cegiełki i zbierał datki do puszek. Jednym z ofiarodawców był prezydent Lech Kaczyński. Jednym z pomysłodawców budowy pomnika był – zmarły w kwietniu 2008 roku – senator Andrzej Ostoja-Owsiany, działacz opozycji demokratycznej w PRL, polityk i samorządowiec. W odsłonięciu pomnika miał wziąć udział prezydent Lech Kaczyński, lecz na skutek problemów zdrowotnych wystosował on jedynie list odczytany w czasie uroczystości. Na odsłonięcie pomnika przybyli zastępca szefa Kancelarii Prezydenta RP Jacek Sasin, metropolita łódzki abp Władysław Ziółek, prezydent Łodzi Jerzy Kropiwnicki. Zdjęcia z uroczystości odsłonięcia pomnika Przypisy
Пам'ятник жертвам комунізму (Лодзь)

Па́м'ятник же́ртвам комуні́зму в Ло́дзі (пол. Pomnik Ofiar Komunizmu w Łodzi) — пам'ятник у польському місті Лодзь, присвячений пам'яті жертв комуністичного режиму 1919–1989 років. Відкритий 12 грудня 2009 на алеї Карла Анстада в Лодзі, де в часи Другої світової війни розміщалося гестапо, а в 1945−1956 роки — воєводське управління громадської безпеки (СБ). Пам'ятник присвячений пам'яті жителів колишньої Східної Польщі, що постраждали в часи радянського вторгнення в 1919–1920, жертвам розстрілу під Катинню, жертвам придушення робочих протестів у грудні 1970 року, активістам «Солідарності» і жертвам воєнного стану 1981–1983 років, вбитим, ув'язненим і репресованим. За словами Президента Польщі Леха Качинського, цей пам'ятник буде «важливим символом національної пам'яті, а також попередженням щодо тоталітарних ідеологій і систем». Фотографії Посилання Pomnik Ofiar Komunizmu. Prezydent: «To ostrzeżenie» [Архівовано 25 січня 2010 у Wayback Machine.]
School of Art and Design (Łódź)

The Academy of Film, Art and Design (Polish: Wyższa Szkoła Sztuki i Projektowania) is a private arts university in Łódź, Poland. The current rector is prof. Piotr Cieciura. The Academy of Film, Art and Design in Lodz (AFAD) - a non-state higher education institution in Lodz. The Academy of Film, Art and Design in Lodz was established in April 1998 (by decision of the Minister of National Education, reg. number 139). From 1999 to 2004 the college was located at 163/165 Pomorska Street in Lodz. Since 2001 it has been offering courses at bachelor's and master's levels. In April 2004, the university moved its headquarters to the Karol Scheibler's 19th century Commercial Center. The Academy of Film, Art and Design provides bachelor's (BA) and masters (MA) degrees, as well as unified 5 year masters degrees (for Filmmaking and Photography). It is one of three higher education film schools in Poland issuing a graduation diploma with a Master of Arts degree. The school's building houses a cinema hall named after Henryk Kluba, long-time rector of the Lodz Film School and lecturer at the Film and Photography Department of AFAD. Famous alumni Małgorzata Gryniewicz (Directing), Kamil Młyńczyk (Photography), Maciej Łazowski (Design), Ewelina Żurawska (Design), Lana Nguyen (Design), Agata Całka (Design), Stanisław Całka (Design), Mikołaj Gospodarek (Photography), Sabrina Pilewicz (Design), Rafał Zieliński (Design), Katarzyna Ostapowicz (Design), Maciej Blaźniak (Design), Karolina Mabiki (Architecture), Julita Pasikowska (Film), Ewelina Mikulska-Ignaczak (Architecture), Konrad Laprus (Architecture), Tomasz Miłosz (Design) External links Official site
Seal Sanctuary in Hel

The Seal Sanctuary in Hel (Fokarium w Helu) is a public aquarium in the town of Hel at the Polish seaside of the Baltic Sea. It is not typically commercial enterprise (neither zoo nor circus with some trained animals). It belongs to Oceanography Institute of Gdańsk University and its main goal is to protect the Baltic seals and to promote the knowledge about them and environment protection. The best time to visit the centre is the seal feeding time when you can see a seal show, currently at 11:00, 12:30 and 14:00. A caveat: tickets can only be purchased on-site from a ticket machine, so you'll have to wait in a fairly long line. References External links Media related to Seal Sanctuary in Hel at Wikimedia Commons Official website
Weiße Synagoge (Sejny)

Die sogenannte Weiße Synagoge in Sejny, einer polnischen Stadt in der Powiat Sejneński im Nordosten der Woiwodschaft Podlachien, wurde 1885 errichtet. Die profanierte Synagoge an der Adresse ulica Józefa Piłsudskiego ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Die Synagoge im Stil des Neobarocks wurde auf Initiative von Moses Becalel Luria erbaut. Während der deutschen Besetzung im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude verwüstet und als Feuerwehrhaus genutzt. Nach dem Krieg diente es als Garage und Lager. In den Jahren 1978 bis 1987 wurde die Synagoge von der Stiftung Pogranicze renoviert. In der ehemaligen Synagoge finden regelmäßig Ausstellungen statt. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Beschreibung bei www.shabbat-goy.com (französisch) Foto bei Virtuelles Schtetl
Sejny Synagogue

The Sejny Synagogue, also called the White Synagogue in Sejny, is a former Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at 41 Piłsudskiego Street, in Sejny, in the Podlaskie Voivodeship of Poland. Designed in the Baroque Revival style and completed in 1885, the former synagogue was desecrated by Nazis during World War II and has been used as a Jewish museum and cultural center since 1987. History The large, Neo-Baroque style building on Pilsudskiego Street was erected in the 1860s, replacing an older building. It was used by the Nazis as a fire station, the interior was gutted and all furnishings were destroyed. In 1987 the building was restored with a plain, modern interior and now serves as a cultural center, theater, and museum. Called the Borderland Foundation (Fundacja Pogranicze), the foundation and its cultural center are dedicated to the cultures of the region: Polish, Lithuanian, Belarusian, Jewish, Ukrainian and Russian. A Klezmer band is based at the cultural center. Located adjacent to the former synagogue, the nineteenth century yeshiva building also survives, and is also used by the Borderland Foundation. See also Chronology of Jewish Polish history History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland References External links Media related to White Synagogue in Sejny at Wikimedia Commons "Homepage". Borderland Foundation (in Polish). "Nineteenth century postcard of Sejny synagogue and yeshiva" (image). Flickr.
Biała Synagoga w Sejnach

Biała Synagoga w Sejnach – synagoga znajdująca się w Sejnach, przy ulicy Józefa Piłsudskiego 41. Pierwsza drewniana synagoga kryta gontami została zbudowana w latach 80. XVIII wieku. Do jej powstania przyczynił się przełożony zakonu Dominikanów ks. Bortkiewicz wydając zezwolenie na wzniesienie budynku. Obecna synagoga została wybudowana drugiej połowie XIX w. z inicjatywy sejneńskiego rabina Mojżesza Becalela Lurii. Następcą Lurii był filozof religijny Mojżesz Icchak Awigdor, założyciel szkoły talmudycznej. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny budynek częściowo przebudowano na remizę strażacką, potem użytkowano ją jako magazyn nawozów sztucznych i zajezdnia taboru gospodarki komunalnej. W tym okresie nastąpiła największa dewastacja budynku. Remont budynku rozpoczął się w roku 1978 i trwał do 1987. W 1988 roku budynek poddano pracom konserwatorskim i urządzono w nim Gminny Ośrodek Kultury. Obecnie jest użytkowany przez Ośrodek „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” jako miejsce spektakli, wystaw i koncertów. Murowany i orientowany na stronę wschodnią budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta o wymiarach 19 na 25,8 metra, w stylu zawierającym elementy neoklasycyzmu i neogotyku. Wnętrze jest trójnawowe, przykryte drewnianym sklepieniem kolebkowym nad nawą główną, półkolebkowym nad nawami bocznymi, wspartym na czterech bogato profilowanych filarach, pomiędzy którymi dawniej stała bima. Na ścianie wschodniej zachowała się wnęka po aron ha-kodesz. Nie zachowały się polichromie, babiniec oraz bima. Przypisy Linki zewnętrzne Biała Synagoga w Sejnach na portalu Wirtualny Sztetl
Grunwald Bridge

Grunwald Bridge (Polish: Most Grunwaldzki) is a suspension bridge over the river Oder in Wrocław, Poland, built between 1908 and 1910. Initially the bridge was called the Imperial Bridge (Kaiserbrücke), then the Bridge of Freedom (Freiheitsbrücke). The architectural design of the bridge was by a city councilor, Richard Plüddemann. The bridge opened on 10 October 1910 in the presence of Emperor Wilhelm II. It is one of the longest bridges of its kind in Poland, being 112.5 meters long, 18 meters wide, and weighing 2.3 thousand tons. It was constructed of Silesian granite. The bridge was repaired and reopened in September 1947 after being damaged during World War II. Currently, a streetcar line runs across the bridge. See also Bridges of Poland Siege of Breslau References External links Most Grunwaldzki – Kaiserbrücke, Freiheitsbrücke na portalu polska-org.pl
Pont de Grunwald

Le pont de Grunwald (polonais : Most Grunwaldzki) est un pont de Wrocław. Il est construit entre 1908 et 1910, pour enjamber l'Oder. Histoire La construction du pont de Grunwald par la société Beuchelt & Co date de 1908 et dure deux ans. L'inauguration du pont impérial (most Cesarski/Kaiserbrücke) s'effectue en présence et en l'honneur de l'empereur allemand Guillaume II le 10 octobre 1910. Les pylônes de maçonnerie sont en granit, et ont la forme de deux portes sur lesquelles on trouve aujourd'hui quelques sculptures (blason de la ville, l'Aigle polonais). Les suspensions sont faites de barre en acier. Il deviendra après la Première Guerre mondiale pont de la liberté (most Wolności/Freiheitsbrücke), puis pont Grunwaldzki en référence à la célèbre Bataille de Grunwald. Le pont relie ainsi le centre ville de Wrocław à la place Grunwaldzki, et supporte une ligne de Tramway en son centre, deux trottoirs, ainsi que le trafic routier. Galerie Notes et références Liens externes Informations sur le site structurae.info Portail des ponts Portail de la Pologne