NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Cisy Przybynowskie

Rezerwat przyrody „Cisy Przybynowskie” – rezerwat leśny położony na terenie powiatu myszkowskiego, w gminie Żarki. Obszar chroniony utworzony został w 2015 r. w celu zachowania ze względów naukowych naturalnego stanowiska cisa pospolitego (Taxus baccata). Rezerwat położony jest w otulinie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Obejmuje 7,60 ha lasu położonego na południowy wschód od miejscowości Ostrów. Posiada otulinę o powierzchni 20,82 ha. Drzewostan tworzy tu zbiorowiska grądu, łęgu jesionowo-olchowego i boru mieszanego. Ochraniana populacja cisa obejmuje około 30 blisko stuletnich okazów o pokroju drzewiastym oraz siewki tego gatunku. Cisy najliczniej występują w płatach łęgu. „Cisy Przybynowskie” są jednym z sześciu rezerwatów przyrody w województwie śląskim, w których przedmiotem ochrony jest populacja cisa. Rezerwat znajduje się na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Złoty Potok (leśnictwo Żarki). Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Katowicach. Rezerwat nie posiada planu ochrony, realizowane obecnie krótkoterminowe zadania ochronne dotyczą zabezpieczenia cisów przed zgryzaniem przez zwierzęta (grodzenie) i konkurencją ze strony innych roślin (usuwanie konarów, gałęzi i całych drzew innych gatunków). Przypisy
Parafia Trójcy Świętej w Starym Grodkowie

Parafia Trójcy Świętej – rzymskokatolicka parafia w miejscowości Stary Grodków (powiat nyski, województwo opolskie). Parafia należy do dekanatu Grodków w diecezji opolskiej. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Michała Archanioła w Chróścinie Nyskiej. Historia parafii Parafia powstała w XIII wieku. Proboszczem ex currendo parafii jest ks. Marek Ruczaj Liczebność i zasięg parafii Parafię zamieszkuje 460 mieszkańców, zasięgiem duszpasterskim obejmuje ona miejscowości: Stary Grodków, Żarów. Przedszkola i szkoły Publiczne Przedszkole w Starym Grodkowie Publiczna Szkoła Podstawowa w Starym Grodkowie - filia z Chróściny (klasy I-IV). Inne kościoły i kaplice Kaplica Matki Bożej Anielskiej w Żarowie. Duszpasterze Duszpasterze po 1945 roku ks. Stanisław Kaczor CM, ks. Paweł Kuczera CM, ks. Ludwik Dziech, ks. Czesław Korzeniowski, ks. Ernest Mateja, ks. Adam Klyszcz, ks. Henryk Surma, ks. Gotfryd Fesser, ks. Zygmunt Jaworek, ks. Herman Mandok, ks. Zygmunt Widziak, ks. Marek Ruczaj. Przypisy
Muzeum im. Stanisława Murzynowskiego w Murzynowie

Muzeum im. Stanisława Murzynowskiego w Murzynowie – muzeum etnograficzne zlokalizowane na brzegu Wisły (Jeziora Włocławskiego) w Murzynowie (powiat płocki). Obrazuje kulturę chłopską w nadwiślańskiej miejscowości, ze szczególnym uwzględnieniem związków mieszkańców z rzeką. Historia Muzeum założył etnograf, profesor Jacek Olędzki w latach 70. XX wieku (1978), wybierając jako patrona postać Stanisława Murzynowskiego, autora pierwszego polskiego przekładu Nowego Testamentu, osoby związanej z okolicą. Olędzki niejednokrotnie powoływał się na zbieżność swoich afrykańskich badań z nazwą ulubionej wsi, w której zamieszkał. Muzeum znajduje się w jego drewnianym, krytym strzechą domu, który przedtem był mieszkaniem przewoźnika rzecznego i jego rodziny. Dom z początku XX wieku, dzięki staraniom profesora, nie uległ rozbiórce podczas budowy zbiornika wodnego – Jeziora Włocławskiego. Budowa tamy we Włocławku spowodowała zniszczenie wielu podobnych gospodarstw zlokalizowanych w okolicy. Olędzki, współpracując z Tomaszem Cabanem, prowadził żywą działalność edukacyjną, jak również służył ośrodkiem pracy i nauki dla osób związanych z Uniwersytetem Warszawskim. Po śmierci Cabana w 2010 muzeum stanęło przed groźbą likwidacji, jednak w wyniku starań Urzędu Gminy w Brudzeniu Dużym i Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego otwarto je ponownie w 2016. Wymieniono wówczas ekspozycję (powstała zgodnie z wizją Wojciecha Marchlewskiego i Tadeusza Baraniuka), a chałupę poddano gruntownemu remontowi. Ekspozycja Właścicielem muzeum jest Mazowiecki Ośrodek Geograficzny Uniwersytetu Warszawskiego. Ekspozycja związana jest z historią i etnografią rejonu Murzynowa, zwłaszcza obrazuje zajęcia mieszkańców, przede wszystkim związane z rzeką Wisłą: rybołówstwo, flisactwo, żegluga, ale też wikliniarstwo, sadownictwo, rolnictwo i kult religijny. Eksponowane są akcesoria rybackie – kosze na ryby, sieci, kotwice, żagle, stroje, buty filcowe do chodzenia po lodzie, czy sprzęt do przygotowywania posiłków na łodziach. Eksponowane są też obrazy religijne (Jezus chodzący po wodach Jeziora Tyberiadzkiego), znaleziska archeologiczne z miejscowego cmentarzyska kultury grobów kloszowych (VII wiek), ceramika z miejsca po dawnym dworze Murzynowskich oraz przedmioty związane z profesorem Olędzkim. W większości są to dary okolicznej ludności dla profesora Olędzkiego i pochodzą z XIX i początku XX wieku. Na ścianie zewnętrznej chałupy znajduje się tablica upamiętniająca profesora Jacka Olędzkiego. Otoczenie Przy muzeum znajduje się miejsce, gdzie można przybić łodzią lub kajakiem (kilometr poniżej Mariny Murzynowo). Przypisy Linki zewnętrzne ulotka muzeum - dostęp 23.2.2018
Stock Exchange Center

The Stock Exchange Center (Polish: Centrum Giełdowe) is an office building in Warsaw, Poland, at 4 Książęca Street, within the South Downtown neighbourhood. It was opened in 2000, and houses the headquarters of the Warsaw Stock Exchange, National Securities Depository, and Power Exchange. History The building was designed by Stanisław Fiszer and Andrzej M. Chołdzyński, and was constructed between 1998 and 2000, with PORR Polska as the main contractor. The building received numerous awards for its design, and was nominated to the European Union Prize for Contemporary Architecture. Characteristics The office building, placed at 4 Książęca Street at the corner with Lorentza Street, has 10 storeys and the floor area of 29,000 m2 It houses the headquarters of the Warsaw Stock Exchange, National Securities Depository, and Power Exchange, being managed by the first company on said list. References
Centrum Giełdowe

Centrum Giełdowe – budynek biurowy znajdujący się w dzielnicy Śródmieście w Warszawie, przy ulicy Książęcej 4. Od 2000 roku siedziba Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Opis Budynek zaprojektował Stanisław Fiszer wspólnie z Andrzejem M. Chołdzyńskim, wygrywając konkurs architektoniczny w 1994. Projekt wywodzi się z osobistych przekonań Fiszera na temat formy architektonicznej i sposobu budowania. Budowa została zrealizowana w latach 1998–2000. Biurowiec był nominowany m.in. do nagrody Unii Europejskiej w konkursie architektury współczesnej im. Miesa van der Rohe. Budynek jest siedzibą Giełdy Papierów Wartościowych, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych i Towarowej Giełdy Energii. Budynkiem zarządza spółka Centrum Giełdowe S.A.; udziały w spółce należą do Centrum Bankowo–Finansowego „Nowy Świat” S.A. (59,49%), Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (24,79%) i Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. (15,72%). Przypisy
Parafia św. Małgorzaty w Cielczy

Parafia św. Małgorzaty w Cielczy – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w Cielczy, w województwie wielkopolskim, w Polsce. Należy do dekanatu nowomiejskiego w archidiecezji poznańskiej. Od 1 sierpnia 2021 proboszczem parafii jest ks. mgr Radosław Nowak. Przypisy
Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Gogolewie

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Gogolewie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie nowomiejskim. Obsługiwana jest przez księży z parafii św. Antoniego Padewskiego w Książu Wielkopolskim. Przypisy
Kolejowa wieża ciśnień w Toruniu

Kolejowa wieża ciśnień w Toruniu – wieża ciśnień znajdująca się w lewobrzeżnej części Torunia, w dzielnicy Podgórz, przy ul. Akacjowej 19, wykorzystywana jako budynek mieszkalny. Historia Wieżę ciśnień wybudowano w latach 1941–1943, rękami jeńców brytyjskich i radzieckich. Generalnym wykonawcą robót była firma Siemens. Kształt wieży miał podkreślać siłę III Rzeszy. Wieża była w stanie obsłużyć dziennie około 100 parowozów, gdzie jedna lokomotywa pobierała około 20 m³ wody. Podczas natarcia Armii Czerwonej w 1945 roku wieża została ostrzelana. Budynek należał do Polskich Kolei Państwowych, zarządza nim wspólnota mieszkaniowa – jest zamieszkały co najmniej od kilkudziesięciu lat. Obiekt wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków (nr 2202). Zobacz też Kompleks Gazowni i Wodociągów na Podgórzu Przypisy Bibliografia Katarzyna Kluczwajd: Podgórz. Toruńskie przedmieścia sprzed lat. Łódź: Dom Wydawniczy Księży Młyn, 2018. ISBN 978-83-7729-452-9.
Kompleks Gazowni i Wodociągów na Podgórzu

Kompleks Gazowni i Wodociągów na Podgórzu – dawny zespół budynków, urządzeń gazowni i wodociągów Podgórza. Zespół budynków znajduje się przy ulicy Poznańskiej 124/126. Historia Zespół budynków należał do firmy Gazownia i Wodociągi (wcześniej: StGas- und Wasserwerk Podgorz), która dostarczała wodę i gaz do domów, a także gaz dla oświetlenia ulic w Podgórzu. Decyzja o budowie obiektów zapadła w 1903 roku. Budynek zaprojektowała firma Carl Franke z Bremy w 1904 roku. Gazownia wraz z siecią wodociągową wybudowano w 1908 roku. W skład kompleksu wchodziła gazownia oraz stacja pomp poruszanych przez silniki gazowe. Budynki zbudowano w stylu neogotyckim, z czerwonych cegieł. W 1910 roku gazownia zaczęła dostarczać wodę i gaz do miejscowości Piaski. Do kompleksu należy również wieża ciśnień, budowana w latach 1903–1904. Podczas II wojny światowej została zniszczona najwyższa, zbiornikowa kondygnacja. Podczas odbudowy budynku po 1945 roku zamontowano nowy zbiornik o pojemności 175 m³. Po podłączenia Podgórza do ogólnotoruńskiej sieci wodociągowej pod koniec lat 70. wodociągi zostały wyłączone. W 1982 roku w Pracowniach Konserwacji Zabytków sporządzono dokumentację zakładu. W 2002 roku budynki przejął prywatny inwestor, który planował urządzić w nich centrum kulturalno-gastronomiczne. Według stanu z 2018 roku budynki są nieużywane i popadają w ruinę. Zespół budynków figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 2398). Galeria Przypisy Bibliografia Katarzyna Kluczwajd: Podgórz. Toruńskie przedmieścia sprzed lat. Łódź: Dom Wydawniczy Księży Młyn, 2018. ISBN 978-83-7729-452-9.
Lwówecki Ośrodek Kultury

Lwówecki Ośrodek Kultury (skr. LOK) – samorządowa instytucja kultury w Lwówku Śląskim. Organizatorem LOK jest Gmina i Miasto Lwówek Śląski. LOK mieści się w średniej wielkości obiekcie dysponującym kilkoma pomieszczeniami przystosowanymi do prowadzenia podstawowej działalności statutowej w formie zajęć stałych. We Lwóweckim Domu Kultury prowadzona jest galeria wystawiennicza o nazwie „Klatka”, usytuowana na korytarzu i klatce schodowej budynku. W obiekcie LOK działa również świetlica środowiskowa oraz centrum muzyczne. Lwówecki Ośrodek Kultury nie posiada sali widowiskowej. Zakres działalności Edukacja artystyczna dzieci, młodzieży i dorosłych poprzez organizację zajęć i kursów. Ponadto LOK zajmuje się organizowaniem następujących przedsięwzięć: Prowadzenie galerii wystawienniczej „Klatka”. Prowadzenie własnego teletekstu w lokalnej telewizji kablowej. Obsługa biura organizacyjnego „Lwóweckiego Lata Agatowego” i innych imprez plenerowych organizowanych przez Gminę i Miasto Lwówek Śląski. Popularyzacja profesjonalnych przedsięwzięć kulturalnych (muzyka, teatr, film). Wspomaganie działających w sferze kultury miejscowych szkół, instytucji i organizacji pozarządowych. Misja LOK Edukacja poprzez sztukę to priorytet działalności LOK. Lwówecki Ośrodek Kultury prowadzi zajęcia artystyczne i edukacyjne w klubach i zespołach, gdzie oprócz pracy warsztatowej uczestnik otrzymuje dużą dawkę wiedzy i umiejętności w takich dziedzinach jak taniec (towarzyski, nowoczesny, breakdance, orientalny), muzyka (zespoły muzyczne, nauka gry na instrumentach), plastyka (malarstwo, rysunek, rzeźba), teatr, czy też fotografia cyfrowa. W zajęciach LOK uczestniczy od około 150 do 180 osób w różnym wieku, potwierdzających swoje umiejętności w przeglądach i konkursach. Lwówecki Ośrodek Kultury realizuje swoją misję w ścisłym porozumieniu z Samorządem Gminy i Miasta Lwówek Śląski oraz współpracując z pozostałymi jednostkami oświatowymi i kulturalnymi w mieście. LOK jest otwarty dla organizacji pozarządowych, stowarzyszeń i fundacji oraz dla osób indywidualnych. Przypisy
Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie

Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie – seminarium duchowne diecezji drohiczyńskiej Kościoła rzymskokatolickiego. Historia Seminarium nawiązuje do tradycji Wyższego Seminarium Duchownego w Pińsku, co wynika z genezy diecezji drohiczyńskiej, powstałej głównie z terenu diecezji pińskiej, który znalazł się w 1945 w granicach Polski. Utworzenie seminarium nastąpiło w 1951 na mocy dekretu administratora apostolskiego diecezji w Drohiczynie ks. infułata Michała Krzywickiego. Do 1957 było ściśle złączone z seminarium w Siedlcach. Do 1991 spośród alumnów seminarium święcenia kapłańskie otrzymało 100 kandydatów. W roku akademickim 2019/2020 w seminarium formację odbywało 14 alumnów. W roku akademickim 2021/2022 seminarium kształciło 9 kandydatów do kapłaństwa. W roku akademickim 2022/2023 kształciło 8 kandydatów. W obecnym roku formacyjno-akademickim 2025/2026 w Wyższym Seminarium Duchownym formuje się i kształci 8 kleryków: 1 - I ROK; 3 - II ROK; 1 - III ROK; 2 - IV ROK; 1 - V ROK. Rektorzy 1952–1956: ks. dr Franciszek Szajda 1957–1988: ks. dr hab. Władysław Hładowski 1988–2003: ks. dr Janusz Łoniewski 2003– 2024 ks. prof. dr hab. Tadeusz Syczewski od 2024 ks. dr Jarosław Przeździecki Wybrani wykładowcy bp Jan Chrapek abp Andrzej Dzięga ks. Władysław Hładowski bp Tadeusz Pikus ks. Zbigniew Rostkowski ks. Marcin Składanowski Przypisy Linki zewnętrzne Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie. strona internetowa Seminarium | Facebook
Cmentarz Elsnerów w Toruniu

Cmentarz Elsnerów w Toruniu (oficjalnie: Cmentarz ewangelicki rodowy rodziny Elsner, również Cmentarz bielański, cmentarz rodowy na Bielanach) – nieczynny cmentarz ewangelicki na Bielanach w Toruniu, położony przy ul. św. Józefa 37-45. Jego powierzchnia wynosi 0,02 ha. Historia Został on założony w 1811 roku, w wyniku likwidacji kościoła św. Jerzego w Toruniu. Po zburzeniu świątyni kilka rodzin toruńskich zdecydowało się na przeniesienie grobów bliskich osób na nowym cmentarzu, położonym z dala od miasta. Powstał on na obszarze folwarku bielańskiego w lesie sosnowym, ok. 80 metrów od drogi prowadzącej do folwarku. W nowe miejsce jako pierwsze przeniesiono groby Johanna Theodora Elsnera (zmarłego w 1803 roku) i Theodora Elsnera (zmarłego w 1807 roku). Do lat 70. XIX wieku pochowano łącznie 26 osób z rodziny Elsnerów. Ok. 1850 roku nowe pochówki wymagały zgody Magistratu. W 1866 roku Magistrat podjął decyzję o zamknięciu cmentarza. Pomimo decyzji w 1873 roku pochowano tu Laurę Elsner. Cmentarz nigdy nie stał się własnością kościelną, choć znajdował się on na obszarze podlegającym ewangelickiej gminie św. Jerzego. Był to cmentarz prywatny dla rodziny Elsnerów, będących dzierżawcą Bielan oraz inicjatorem budowy cmentarza. Właścicielem gruntu pozostawało miasto, jednak obowiązek utrzymania spoczywał na rodzinie Elsnerów lub innym dzierżawcy Bielan. W latach 80. XIX wieku rodzina Elsnerów odstąpiła większą część terenu leśnego w zamian za utrzymanie wydzielonej części cmentarza przez miasto. Pod koniec XIX wieku w pobliżu cmentarza wybudowano stację wodociągów miejskich. Po ukończeniu budowy stacji teren leśny przekształcono w park. Na jego obszarze znalazł się również cmentarz. W styczniu 1920 Joanna Elsner zwróciła się do niemieckiego Magistratu z prośbą o przyznanie jej rodzinie prawa własności do gruntu cmentarza. Umowa nie została zawarta w wyniku ustanowienia w mieście administracji polskiej, która negatywnie odniosła się do prośby. Po 1945 roku park wraz z cmentarzem przekształcono w teren rekreacyjny. W latach 90. uporządkowano teren. W 2005 roku Toruńskie Wodociągi podjęły inicjatywę odnowienia ogrodzenia i krzyża znajdującego się pierwotnie na cmentarzu. Na pocz. lat 90. XIX wieku cmentarz zajmował powierzchnię ok. 1,5 ha, miał kształt zbliżony do kwadratu. Tylko niewielki fragment stanowił właściwy cmentarz. Pochówki były dokonywane w części oddzielonej od parku ceglanym murem. Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy Bibliografia Magdalena Niedzielska: Toruńskie cmentarze. Toruń: Towarzystwo Naukowe w Toruniu, 1992. ISBN 83-85196-66-8.
Wieża książęca w Rakowicach Wielkich

Wieża książęca w Rakowicach Wielkich – pozostałości zabytkowej, mieszkalnej wieży obronnej w Rakowicach Wielkich, w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Lwówek Śląski; położonej w pobliżu potoku Rakówka. Jedna z dwóch wież mieszkalnych w Rakowicach Wielkich. Ruina jest obecnie mocno porośnięta przez trawy, krzewy i młodnik. Wieża książęca stoi około 500 metrów na północ od wieży miejskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie torów kolejowych obsługujących ruch towarowy. Historia Wieża książęca została wybudowana w XV bądź XVI w. Zniszczona w wyniku licznych zaniedbań konserwatorskich. W latach 60. XX w. zawalił się dach wieży, a w latach 70. XX w. całość konstrukcji. Wieża posiadała trzy kondygnacje. Obecnie została zredukowana do samych murów przyziemia. Podobnie jak wieża miejska w Rakowicach Wielkich posiadała zabudowania folwarczne, obecnie niezachowane. Wieża należała do książęcego zarządcy folwarku w Rakowicach Wielkich. Pomimo iż jest nazywana książęcą, to jednak wraz z folwarkiem należała do rycerza Hansa Reussnera, który posiadał tę część Rakowic Wielkich. Wieża powstała przede wszystkim dla celów mieszkalnych. Po Hansie Reussnerze posiadłość przez wiele lat była w posiadaniu drobnych feudałów, których majątek zwykle nie przekraczał jednej wsi. Charakterystyka Wieżę wzniesiono na planie zbliżonym do kwadratu. Do jej zbudowania wykorzystano okoliczny piaskowiec łamany oraz kamienne ciosy. Całość nakryto dwuspadowym, stromym dachem. Do środka budowli wchodzono przez kamienny portal z półkolistym łukiem. Wewnątrz znajdowało się duże pomieszczenie i prostokątna sień prowadząca kamiennymi schodami na pierwsze piętro. Druga kondygnacja nie różniła się znacząco od parteru. Mieściła się tu nieco większa, przesklepiona izba i klatka schodowa. Na wyższe kondygnacje prowadziły drewniane schody, które zmniejszało obciążenie i ryzyko zawalenia. Trzecia kondygnacja została podzielona na pokój mieszkalny i komorę mające drewniane stropy. Oprócz wymienionych pomieszczeń na drugim piętrze, przy północnej ścianie, tuż przy schodach, znajdowało się niewielkie pomieszczenie z metalowym naczyniem i rzygaczem odprowadzającym na zewnątrz nieczystości. Ciekawostki Wieża przetrwała II wojnę światową w stanie nienaruszonym. Wieża znajduje się na terenie otwartym i powszechnie dostępnym. Zobacz też Wieża rycerska w Rakowicach Wielkich Wieża rycerska w Płóczkach Dolnych Przypisy
Gemini Park Tychy

Gemini Park Tychy – centrum handlowo-rozrywkowe w Tychach przy ul. Towarowej 2c. Właścicielem jest Gemini Holding. Obiekt otwarto 21 marca 2018. Powierzchnia Gemini Parku wynosi 36,6 tys. m². Na terenie centrum znajdują się sklepy, punkty usługowe i gastronomiczne. W sąsiedztwie obiektu znajduje się infrastruktura sportowo-rekreacyjna. W 2020 rozpoczęto rozbudowę obiektu, który ma być powiększony o ok. 7 tys. m², a inwestycja ma być zakończona jesienią 2021. Lokalizacja Obiekt usytuowany jest 3,5 km od centrum miasta Tychy, bezpośrednio przy DK1 (droga krajowa łącząca Śląsk z Podbeskidziem). Nagrody International Property Awards Best Retail Development Poland: 2018 CEE Retail Awards Retail Project-medium: 2018 Retail Awards: 2019 Zobacz też Gemini Park Bielsko-Biała – centrum handlowe budowane przez tego samego inwestora w Bielsku-Białej Gemini Park Tarnów – centrum handlowe budowane przez tego samego inwestora w Tarnowie Rafał Sonik – sportowiec (quadowiec), przedsiębiorca (właściciel Gemini Holding), filantrop Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Gemini Park Tychy
Schloss Ober Bögendorf

Das Schloss Ober Bögendorf (polnisch Dwór Witoszów Górny) ist ein ehemaliges Jagdschloss in Witoszów Górny (deutsch Ober Bögendorf), einem Dorf in der Landgemeinde Świdnica (Schweidnitz) im Powiat Świdnicki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Lage Das Schloss liegt im westlichen Teil des Dorfes. Es erhebt sich auf einem kleinen Hang an der Südseite der Straße. Beschreibung Das dreigeschossige Hauptgebäude wurde auf einem rechteckigen Grundriss errichtet. Im Nebengebäude des Schlosses waren früher eine Brauerei und Schmiedewerkstatt untergebracht. Geschichte Angeblich ließ Herzog Bolko II. von Schweidnitz 1337 in Ober Bögendorf ein kleines Jagdschloss errichten, das später durch seine Ehefrau, Herzogin Agnes von Habsburg, erweitert wurde. In einer Urkunde von 1440 wird als Besitzer des Ober Vorwerks Kaspar von Schindel erwähnt, welcher es noch 1473 bewirtschafte. 1550 waren es Balzer von Schindler und 1568 Samuel von Schindel. 1595 gelangte das Schloss an Leonhard von Gellhorn, der ein neues Schloss errichtete, das zeitweise auch als „Geller Schlössel“ bezeichnet wurde. Er hatte nach und nach auch die zwei übrigen Rittersitze und Vorwerke dazu gekauft, so 1609 von den Erben des Ritters Friedrich von Kuhl das mittlere Vorwerk sowie 1626 von Joachim von Tschirschky das Nieder Vorwerk. Nach ihm war der Besitzer Ernst Friedrich von Seidlitz und dessen Sohn gleichen Namens, der 1694 das Brauurbar darauf löste. 1724 erhielt es sein Sohn Valentin Dietrich von Seidlitz, der es 1745 an Christina Dorothea Reichsgräfin von Hochberg auf Fürstenstein, geb. Gräfin Reuß von Plauen abtrat. 1783 gehörte es dem Christian Gottlieb von Dobschütz und Plauen. Er starb 1786 unverheiratet. 1826 veranlasste der preußische Major Friedrich Wilhelm Weger aus Pommern und dessen Frau Wilhelmina einen Wiederaufbau, bei dem das Schloss ein völlig neues äußeres Erscheinungsbild erhielt. Anfang des 20. Jahrhunderts wurde es erneut umgebaut. Besitzer waren die Fürsten von Hochberg-Pleß. 1929 war der Schlosspächter der preußische Gesandte Karl Georg von Treutler, der dort 1933 auch starb. In der NS-Zeit wurde dort ein Landjahrheim eingerichtet. 1968 erfolgte eine Instandsetzung und 2005 durch einen Privatinvestor eine umfassende Sanierung. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Polnische Touristeninformation Historische Bewohnerliste Einzelnachweise
Dwór w Witoszowie Górnym

Dwór w Witoszowie Górnym – zabytkowy dwór wybudowany w XVI w. w Witoszowie Górnym. Położenie Dwór położony jest w Witoszowie Górnym – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica. Opis Renesansowy dwór wybudowany w XVI w., przebudowany w XVIII w. na planie prostokąta. Trzykondygnacyjny zwieńczony dachem łamanym z powiekami. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Masyw Ślęży. Równina Świdnicka. Kotlina Dzierżoniowska, t.20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 635 Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 86
Parafia Wszystkich Świętych w Otorowie

Parafia Wszystkich Świętych w Otorowie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie pniewskim. Przypisy Linki zewnętrzne Na 700-lecie Kościoła w Otorowie dekanatu lwóweckiego, archidiecezji poznańskiej (1934) w bibliotece Polona