NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Paprotni

Kościół Świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Suchożebry diecezji siedleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1750 roku i ufundowana przez Jakuba Ciecierskiego. Przebudowana została w 1906 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany, wybudowany został na planie krzyża łacińskiego, jego ramiona tworzą boczne do nawy symetryczne kaplice, zamknięte prostokątnie, z kalenicami równymi nawie głównej. Prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięte jest prostokątnie i posiada dwie boczne zakrystie. Z przodu znajduje się dwuwieżowa fasada, pośrodku posiada trójkątny szczyt. Wieże są zwieńczone piramidalnymi dachami hełmowymi. Dach świątyni jest jednokalenicowy, pokrywa go blacha, na dachu jest umieszczona sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją ostrosłupowy dach hełmowy. Wnętrze jest nakryte stropem płaskim. Chór muzyczny posiada wystawkę w części centralnej z neogotyckim prospektem organowym. Organy zostały wykonane w 1880 roku przez Kazimierza Potulskiego. Na stropie jest umieszczona polichromia, w nawie Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, natomiast w prezbiterium wizerunki czterech Ewangelistów. Ołtarz główny w stylu neogotyckim powstał na początku XX wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu neobarokowym zostały wykonane na początku XX wieku. Ambona w stylu neogotyckim pochodzi z początku XX wieku. W oknach są umieszczone witraże. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Przesmykach

Kościół świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łosice diecezji siedleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1776 roku dzięki staraniom proboszcza Ludwika Lessla. Konsekrowana została w 1783 roku. Restaurowana była w końcu XIX wieku. W 1930 i 1990 roku został przeprowadzony remont kościoła. Budowla jest drewniana, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest oszalowana i wzmocniona lisicami. Nie jest orientowana (prezbiterium skierowane jest w stronę północną). Trzynawowa, wybudowana została na planie prostokąta, posiada prezbiterium niewyodrębnione zewnętrznie z nawy i zamknięte prostokątnie. Nawa główna została wzniesiona na planie kwadratu. Przy ścianach prezbiterium znajdują się dwie zakrystie odpowiadające szerokością nawom bocznym. Na ich górnych kondygnacjach są umieszczone loże kolatorskie otwierające się na prezbiterium za pomocą podwójnych okien. Blaszany dach jest trójspadowy, obejmuje nawę główną i prezbiterium, od frontu znajduje się trójkątny szczyt. Nawy boczne i zakrystie nakrywają dachy pulpitowe. Na kalenicy jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona baniastym dachem hełmowym. Dekoracja elewacji zewnętrznej w formie pilastrów. Lisice są zakryte przez pilastry. Całą świątynię obiega gzyms główny. Także ściany naw bocznych są zwieńczone gzymsem. Wnętrze nakrywa płaski strop. Nawę główną od naw bocznych oddziela sześć słupów arkadowych ustawionych po trzy w rzędzie, połączonych łukiem odcinkowym. Od strony południowej znajduje się chór muzyczny, nadwieszony i podparty dwoma słupami, ozdobiony trałkową balustradą (czyli pionowym, ozdobnym elementem podpierającym balustradę). Wewnątrz jest umieszczony klasycystyczny prospekt organowy powstały w I połowie XIX wieku z organami wykonanymi w 1887 roku. Wewnątrz górne partie ścian nawy głównej (powyżej naw bocznych) oraz ściany prezbiterium rozczłonkowane są pilastrami (płaskimi filarami, mającymi głowicę i bazę, podobnie jak kolumny). Dekoracją wnętrza jest także ozdobny gzyms. Ściany i strop świątyni są pokryte polichromią geometryczną z motywami roślinnymi. Pośrodku stropu nawy głównej jest umieszczony plafon z wizerunkiem Matki Bożej. W centralnej części stropu nad prezbiterium znajduje się przedstawienie Ducha Świętego pod postacią gołębicy. Nawa główna i prezbiterium oddzielają od siebie belki łuku tęczowego z późnogotyckim krucyfiksem z XVI wieku. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowy i pochodzi z I połowy XVIII wieku, posiada dwie kondygnacje. W polu głównym znajduje się obraz „Ukrzyżowanie”, natomiast z lewej i prawej strony figury św. Barbary i św. Pawła. Druga kondygnacja mieści owalny obraz „Matka Boża Bolesna”. Po obu jego stronach są umieszczone figury aniołów, natomiast w zwieńczeniu znajduje się figura Michała Archanioła. Pięć ołtarzy bocznych reprezentuje styl późnego baroku i ozdabiają je rzeźby aniołków w stylu ludowym. Ambona i chrzcielnica pochodzą z XVIII wieku. W prezbiterium są umieszczone stalle wykonane w XVIII wieku. Dwa konfesjonały w stylu rokokowym powstały w II połowie XVIII wieku. Zobacz też Parafia św. Jakuba Apostoła w Przesmykach Przypisy
Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Skórcu

Kościół Nawrócenia świętego Pawła Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Domanice diecezji siedleckiej. Przy świątyni znajduje się klasztor Marianów. Obecna murowana świątynia została zbudowana w 1794 roku przez kasztelana liwskiego Krzysztofa Cieszkowskiego. Według tradycji w podziękowaniu za uzdrowienie z choroby oczu, jakiego doznał przed cudownym krzyżem. Świątynia wzniesiona w stylu barokowo-klasycystycznym została mianowana parafialną w 1798 roku, kiedy to została erygowana samodzielna parafia. Konsekrowana została w 1818 roku. Do momentu rozpoczęcia w 2012 roku prac przy rozbudowie, kościół posiadał charakterystyczną smukłą fasadę. Jego wyposażenie pochodzi głównie z XVIII wieku. Obrazy w świątyni zostały namalowane w tym samym wieku przez Jana Niezabitowskiego. Jedynie barokowy krucyfiks umieszczony w ołtarzu głównym powstał zapewne w XIX wieku. W kościele można również zobaczyć epitafia zmarłych z rodziny Cieszkowskich, krewnych fundatora. 30 listopada 2014 roku dekretem biskupa Kazimierza Gurdy, kościół został podniesiony do rangi Diecezjalnego Sanktuarium Krzyża Świętego. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Suchożebrach

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Suchożebry diecezji siedleckiej. Obecna murowana świątynia została zbudowana w latach 1772−1782 dzięki staraniom księżnej Aleksandry Ogińskiej, właścicielki Suchożebrów i Siedlec. Konsekrowana została w 1837 roku. Podczas działań wojennych w lipcu 1944 roku budowla została częściowo uszkodzona. W 1946 roku wysadzone wieże zostały odbudowane. Kościół został wzniesiony na planie prostokąta i jest zwrócony prezbiterium w kierunku południowym. Świątynia reprezentuje styl klasycystyczny, posiada jedną nawę, we wnętrzu jest wydzielone prezbiterium. Ołtarz główny został również zbudowany w stylu klasycystycznym i pochodzi z końca XVIII wieku. Wyposażenie powstało w XVIII i XIX wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kurowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kurowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sierpecki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Kurowo, w gminie Gozdowo, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Obecna świątynia murowana reprezentuje styl eklektyczny i została wzniesiona w latach 1884–1886 według projektu architekta Ludwika Gosławskiego. We wnętrzu kościoła znajduje się witraż będący głównym obrazem nastawy ołtarza. Zostało na nim przedstawione Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny. Witraż powstał na zamówienie księdza proboszcza Józefa Salwowskiego około 1910 roku. Inspirowany jest obrazem Bartolomé Estebana Murilla (z około 1678 roku). Dwa ołtarze boczne w stylu neogotyckim dobrze komponują się z wnętrzem budowli Do zabytków sztuki sakralnej należą m.in.: monstrancja wieżyczkowa z I połowy XVII stulecia i relikwiarz w kształcie krzyża z figurką pelikana w zwieńczeniu z końca XVII stulecia. Podczas urzędowania księdza Waldemara Dziewulskiego, w latach 2017-2018 dach kościoła został pokryty blachą miedzianą Przypisy
Kościół św. Jakuba i św. Andrzeja w Bożewie

Kościół świętego Jakuba i świętego Andrzeja w Bożewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Jakuba w Bożewie (dekanat tłuchowski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Bożewo, w gminie Mochowo, w powiecie siepeckim, w województwie mazowieckim. Obecna, murowana świątynia została wzniesiona zapewne w II połowie XV wieku, być może z fundacji Andrzeja z Borzewa herbu Lubicz, starosty płońskiego i stolnika płockiego. W 1598 roku kościół świątynia została wewnątrz odnowiona. Ponieważ nie zachował się dokument konsekracyjny, biskup sufragan płocki Wojciech Tolibowski herbu Nałęcz powtórnie konsekrował ją w 1647 roku. W głównym ołtarzu umieszczone były wtedy rzeźby świętej Anny oraz świętych Andrzeja i Jakuba. Oprócz głównego, Kościół posiadał dwa boczne ołtarze poświęcone Zdjęciu z Krzyża i Najświętszemu Sakramentu. Przy ufundowanej przez rodzinę Borzewskich około 1630 roku kaplicy świętej Anny istniało bractwo św. Anny. Obecny ołtarz w tej kaplicy powstał w XVIII wieku. Budowla była remontowana przez księdza Tomasza Franciszka Jurzyńskiego przed 1817 rokiem. Kolejna przebudowa świątyni została wykonana w latach 1910-1912 dzięki staraniom księdza Michała Kaczorowskiego, wówczas została rozebrana stara kruchta, odsłonięty został portal drzwi głównych oraz przebudowana została najstarsza część świątyni, czyli zakrystia. W 1913 roku polichromia została wykonana zapewne przez Aleksandra Szredzkiego, która następnie została przemalowana w latach 60. ubiegłego wieku. Budowla reprezentuje styl gotycki, jest orientowana, murowana, zbudowana z cegły o układzie mieszanym, częściowo otynkowana, z prezbiterium wydzielonym wewnątrz za pomocą arkady łuku tęczowego. Przy nawie od strony południowej jest usytuowana wspomniana wyżej kaplica, przebudowana w XVIII woku, natomiast od strony północnej znajduje się zakrystia. Obecne ołtarze powstały w XVIII stuleciu; w głównym zachowała się poprzednia (z XVI wieku) rzeźbiona grupa świętej Anny Samotrzeciej. Restauracja ołtarza została wykonana w 2012 roku. W świątyni przetrwały zabytkowe sprzęty liturgiczne: monstrancja, kielich i 2 cynowe lichtarze (z XVIII wieku). W 1900 roku Dominik Biernacki z Dobrzynia wykonał organy o sześciu głosach z trakturą mechaniczną. Gruntowny remont budowli w latach 1960-1968 został wykonany przez księdza Bogusława Skowrońskiego, wówczas wykonano takie prace jak: wymiana poszycia dachu, założenie nowych tynków, wymalowanie wnętrza, natomiast na miejsce rozebranego ołtarza bocznego została przeniesiona ambona. Generalny remont dachu i ścian świątyni wykonał ksiądz Andrzej Feliks Świderski w latach 1999-2000. W następnych latach dzięki staraniom księdza proboszcza i parafian w prezbiterium i w całej świątyni została położona posadzka z płyt marmurowych, a także zostały wyremontowane różne elementy wyposażenia wnętrza. W posadzkę na środku nawy została wmontowana płyta z herbem Lubicz, którym pieczętowała się rodzina Borzewskich, budowniczych i dobrodziejów świątyni. W 2018 roku został odnowiony chór muzyczny oraz organy. Przypisy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Ligowie

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Ligowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Mateusza w Ligowie (dekanat tłuchowski), diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Ligowo, w gminie Mochowo, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. W historii parafii istniało kilka drewnianych kościołów. Obecna okazała murowana świątynia została wzniesiona w latach 1906–1913 w stylu neogotyckim. W neogotyckim ołtarzu głównym znajdują się obrazy Zwiastowania Pańskiego i Świętego Mateusza, a także rzeźby Świętych Andrzeja Boboli i Wojciecha. Ołtarze boczne powstały w XIX wieku, reprezentują styl barokowy i pochodzą z poprzedniej świątyni. Ambona nawiązuje do stylu neogotyckiego. Polichromia została wykonana w 1930 roku przez Władysława Drapiewskiego. Zostały na niej przedstawione m.in. Święta Rodzina oraz Matka Boska Królowa Polski w otoczeniu świętych Polaków. Na witrażach przedstawieni zostali także święci związani z Polską. W przedsionku są umieszczone tablice poświęcone biskupowi Czesławowi Kaczmarkowi, trzech braciom księżom Małkiewiczom oraz następnym proboszczom duszpasterzującym w parafii w XX wieku. W kościele znajdują się 17-głosowe organy wykonane w 1949 przez spółkę Biernackiego. W 2014 przeprowadzono ich kapitalny remont. Od 2009 roku, dzięki staraniom księdza Andrzeja Zembrzuskiego i parafian, były prowadzone liczne prace renowacyjne i remontowe. W świątyni: naprawiono dach, powstały nowe schody na wieżę, założono nową instalację elektryczną i oświetlenie wnętrza, powstały nowe schody zewnętrzne, wymalowano dach, wyremontowano organy i chór, a także parkan kościelny. W 2011 roku świątynia otrzymała obraz świętego Jana Pawła II, natomiast w 2013 roku obraz Błogosławionych Płockich Biskupów Męczenników. W 1973 roku kościół pod nazwą „kościół parafialny pw. św. Mateusza” został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 1025. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Łukomiu

Kościół świętej Katarzyny w Łukomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu sierpeckiego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Łukomie, w gminie Rościszewo, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Obecna drewniana świątynia została ufundowana w 1761 roku przez Łucję-Marię Kampenhausenową na miejscu wcześniejszej, zniszczonej. Budowla jest orientowana, trzynawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej i oszalowana. Wyróżniającym się elementem jest późnogotycki krucyfiks z początku XVI wieku umieszczony na belce tęczowej. Większość wyposażenia świątyni powstała w XVIII i XIX wieku. Nad wejściem do kościoła we wnęce zakończonej łukowo jest umieszczona figurka Matki Bożej Skępskiej. Od 1910 roku w świątyni są umieszczone dziewięciogłosowe organy z trakturą mechaniczną, wykonane w fabryce Dominika Biernackiego w Dobrzyniu nad Wisłą. Kościół został wyremontowany w 1955 roku dzięki staraniom księdza Stefana Jastrzębskiego i wymalowany wewnątrz według projektu Władysława Drapiewskiego. Chrzcielnica i ambona zostały wykonane z drewna. W latach 2006–2018 świątynia została odwodniona a także wymieniono więźbę dachową – została położona blacha aluminiowa. Przypisy
Kościół św. Józefa w Rościszewie

Kościół Świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Józefa w Rościszewie (diecezja płocka, dekanat sierpecki). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1779−1781 przez Benedykta Józefa Jeżewskiego na miejscu starszej, wybudowanej jeszcze w średniowieczu przez Rościszewskich, która już popadała w ruinę. Zapewne stara świątynia murowana z cegły reprezentowała styl gotycki, nowa została zbudowana w stylu barokowym. W 1932 roku została powiększona o dobudowane prezbiterium z zakrystią. Z tego czasu pochodzi także polichromia wykonana przez Stanisława Tarnowskiego. Wyposażenie świątyni jest dosyć nowe. Z okresu jego budowy pochodzi barokowa ambona, natomiast ze starej świątyni zachowała się jedynie granitowa kropielnica. Interesujące są umieszczone we wnętrzu epitafia z XIX wieku. Wykonane z czerwonego marmuru jest poświęcone Julii z Żurawskich Jeżewskiej (zmarłej w 1824 roku), małżonki Ksawerego, która była w stanie błogosławionym, co zostało upamiętnione tajemniczo brzmiącym zapisem: Tu leży iedno Serce tu Oboie Bo dwoie iedno było iedno dwoie. W kruchcie jest umieszczone epitafium z czarnego marmuru upamiętniającą generałową Józefę Genowefę ze Zboińskich Jeżewską (zmarłą w 1836 roku). Opisano tu jej wszelkie zasługi. Dziewięćdziesięcioletnia generałowa została pochowana w wejściu do świątyni. Wysoką wartość artystyczną ma nagrobek powstały z 1874 roku rodzeństwa Hemplów z rzeźbą wykonaną przez Bolesława Syrewicza przedstawiającą krzyż i aniołka. Przypisy
Kościół św. Mateusza w Goleszynie

Kościół świętego Mateusza w Goleszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sierpecki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Goleszyn, w gminie wiejskiej Sierpc, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Kościół został wzniesiony w latach 1762–1765 dzięki staraniom Ignacego i Szczepana Miszewskich, właścicieli Goleszyna. Pod wezwaniem świętych Mateusza i Małgorzaty został konsekrowany w dniu 26 października 1788 roku przez biskupa sufragana płockiego Wojciecha Józefa Gadomskiego herbu Rola. W ołtarzu głównym została umieszczona gotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, która obecnie jest usytuowana w bocznym ołtarzu, zasłaniana przez obraz świętego Mateusza. Na górze znajdował się pochodzący ze starej świątyni obraz świętej Małgorzaty (z końca XVII wieku). Ołtarze boczne (z czasów budowy kościoła) miały po trzy obrazy: na zasuwach główne obrazy przedstawiały świętych Wincentego i Antoniego; z kolei pod zasuwami Ukrzyżowanie i Przemienienie Pańskie; na górze natomiast były umieszczone obrazy Zaślubin Najświętszej Maryi Panny i świętego Franciszka Salezego. Niektóre z nich zachowały się do dnia dzisiejszego. Chrzcielnica i konfesjonał powstały w XVIII wieku. W 1979 roku Czesław Kruszewski z Warszawy zbudował dziesięciogłosowe organy z trakturą pneumatyczną na miejscu barokowego pozytywu z 1796 roku, remontowane w 2015 roku przez Józefa Mossakowskiego z Grudziądza. Na mocy decyzji biskupa płockiego Zygmunta Kamińskiego od 15 kwietnia do 30 listopada 1991 roku świątynia została rozbudowana według projektu inżynierów Marii Rerutkiewicz i Krzysztofa Hibnery. Została ona poświęcona przez biskupa pomocniczego Romana Adama Marcinkowskiego w dniu 23 maja 1993 roku. W 2004 roku kościół otrzymał nową malaturę i wyremontowane zostały wspomniane wyżej organy. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Sierpcu

Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Sierpcu – kościół znajduje się na wzgórzu Loret w Sierpcu i wraz z XVIII-wiecznym budynkiem klasztoru benedyktynek stanowi największy zespół architektoniczny w tym mieście. Historia Pierwotną, drewnianą budowlę z fundacji braci Prokopa i Feliksa Sieprskich, wzniesiono po epidemii w 1483 r., w miejscu objawienia się Najświętszej Panny Marii klerykowi Andrzejowi z Sierpca. Już w 1513 r. budynek uległ spaleniu. Na jego miejscu postawiony został kościół murowany – gotycki, którego budowę zakończono około 1513 roku. W roku 1620 staraniem Zofii Potulickiej ze Zbąskich, właścicielki części Sierpca, sprowadzono 6 benedyktynek z Chełmna, dla których wybudowano obok kościoła klasztor. W 1655 r. oddział szwedzki obrabował kościół i klasztor. W 1794 r. w pożarze kościół stracił dach i wyposażenie wnętrza – obecne pochodzi z XIX wieku. W latach 1965–1975 przeprowadzono gruntowny remont kościoła. Rys architektoniczny Kościół posiada prostokątnie zamknięte prezbiterium i nawę główną. W neoromańskim ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem datowana na połowę XIV wieku. Przy południowej ścianie prezbiterium w 1566 r. dobudowano kaplicę grobową otwartą ku prezbiterium wysoką, półkoliście zamkniętą arkadą. Przy nawie znajduje się kruchta. Okna kościoła zamknięte są półkoliście. Znajdujące się od strony zachodniej główne wejście do kościoła zdobi ceglany gotycki portal. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół pw. Wniebowzięcia NMP i Klasztorze ss. Benedyktynek na stronie Sierpc online
Kościół św. Wawrzyńca w Karlewie

Kościół pw. św. Wawrzyńca – kościół filialny rzymskokatolickiej parafii w Szczutowie, znajdujący się na terenie wsi Karlewo. Drewniana budowla została wzniesiona w 1720 r. przez kasztelana raciąskiego, Mikołaja Kępskiego. Na terenie kościoła znajdują się między innymi: barokowy ołtarz główny z obrazem św. Wawrzyńca, chrzcielnica z XVIII w., obraz Chrystusa w koronie cierniowej, obraz św. Walentego, dzwon z 1734 r. W 1979 r. kościół wpisano do rejestru zabytków pod numerem rejestrowym 241. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Gójsku

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Gójsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Mikołaja w Gójsku (dekanat sierpecki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Gójsk, w gminie Szczutowo, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Obecna, murowana, neogotycka świątynia została wybudowana przez księdza Walentego Załuskiego w latach 1903-1906, według projektu architekta Stefana Szyllera, z dobrowolnych składek wiernych parafii i spoza niej. Kościół został konsekrowany przez biskupa płockiego Antoniego Juliana Nowowiejskiego w dniu 10 września 1909 roku. Polichromia została wykonana w 1930 roku przez braci Władysława i Kazimierza Drapiewskich; odnowiona została w latach 1962-1971. Ołtarz główny razem z nastawą został wykonany w 1957 roku przez Piotra i Romualda Dębków z Brodnicy; w nim jest umieszczona figura Serca Jezusowego sprowadzona z Paryża, obok figury Matki Bożej i świętego Józefa. Ołtarze boczne powstały zapewne w czasie budowy świątyni; w jednym z nich znajduje się obraz świętego Mikołaja (z 1908 roku), z kolei w drugim – Matki Bożej Dobrej Opieki (z początku XVIII stulecia). W dniu 14 grudnia 1912 roku zostały oddane do użytku czternastogłosowe organy, wykonane w fabryce Dominika Biernackiego z Dobrzynia nad Wisłą. Ambona pochodzi z 1907 roku i została ufundowana przez wspomnianego wyżej księdza Walentego Załuskiego. W 1987 roku zostały sprawione cztery neogotyckie konfesjonały. Dzięki staraniom księdza Grzegorza Żabika i parafian w latach 2006-2018, zostały wykonane liczne prace materialne w świątyni: dziesięć nowych witraży, renowacja i złocenie ołtarza głównego, nowa chrzcielnica, lektorium i siedzenia dla kapłanów i ministrantów, sześć nowych ławek bocznych, kapitalny remont zakrystii, wymalowanie dachu i założenie nowych rynien. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Szczutowie

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (diecezja płocka, dekanat sierpecki). Obecna świątynia została wzniesiona zapewne w XVIII wieku. Następnie została gruntownie przebudowana w 2. połowie XIX wieku. Jest to budowla drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, oszalowana, charakteryzuje się ostrołukowymi oknami nawiązującymi do stylu gotyckiego kojarzącego się z architekturą sakralną. We wnętrzu ściany są wzmocnione pionowymi lisicami uformowanymi w formie pilastrów. Polichromia świątyni została wykonana w 1965 roku przez Antoniego Rochowicza. W zwieńczeniu fasady znajduje się krucyfiks z XVI lub początku XVII wieku. W nowym ołtarzu głównym nawiązującym do architektury barokowej jest umieszczony obraz Matki Bożej Częstochowskiej z 1764 roku ozdobiony srebrną koroną i suknią. Zasłania go obraz św. Marii Magdaleny namalowany w 1895 roku przez Stanisława Zarzeckiego, który jest kopią obrazu Szymona Czechowicza. Z elementów wyposażenia można wyróżnić krucyfiks ludowy wykonany w XIX wieku oraz starą granitową kropielnicę. Przypisy