NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Delphia

Delphia est un constructeur de yachts à moteur spécialisé dans la conception de bateaux destinés à la navigation fluviale et côtière. La marque développe des unités habitables adaptées aux eaux calmes, aux voies navigables intérieures et aux zones côtières abritées, en mettant l’accent sur le confort, l’accessibilité et une navigation à vitesse modérée. Depuis 2018, Delphia fait partie du Groupe Beneteau, acteur majeur de l’industrie nautique. Histoire Delphia est fondée en 1990 en Pologne, dans la région des lacs de Mazurie, un territoire caractérisé par une forte tradition de navigation en eau douce. Cet environnement influence dès l’origine le positionnement de la marque, orientée vers la conception de bateaux adaptés aux lacs, rivières et canaux. Au fil des années, Delphia développe une gamme de bateaux habitables conçus pour la plaisance fluviale et la navigation côtière protégée. En 2018, l’entreprise intègre le Groupe Beneteau, ce qui lui permet de renforcer ses capacités industrielles et son développement technologique tout en conservant son positionnement spécifique. Positionnement et philosophie Delphia se distingue par une approche de la navigation axée sur la lenteur et le confort, parfois désignée par la marque comme « navigation consciente » ou Mindful cruising. Cette approche privilégie une expérience de navigation centrée sur l’observation, le temps long et la convivialité, en opposition aux usages orientés vers la vitesse ou la performance. Ce positionnement s’inscrit dans une évolution plus large du nautisme, marquée par une recherche croissante de pratiques perçues comme plus durables et plus proches de l’environnement. Conception et motorisations Les yachts Delphia sont conçus pour offrir des espaces de vie optimisés et une utilisation simplifiée, notamment pour les croisières en eaux intérieures et les navigations côtières à faible vitesse. La marque propose différentes solutions de propulsion adaptées à ces usages : des motorisations électriques, caractérisées par un fonctionnement silencieux et l’absence d’émissions directes, particulièrement adaptées aux zones naturelles et aux voies navigables réglementées ; des motorisations diesel modernes à consommation optimisée, conformes aux normes environnementales en vigueur. Ces choix technologiques visent à concilier confort de navigation, autonomie et réduction de l’impact environnemental. Gamme de modèles La gamme Delphia est structurée autour de plusieurs modèles de yachts à moteur, déclinés en différentes versions selon les aménagements et les usages : Delphia 10 : modèle compact destiné aux croisières fluviales et côtières, disponible en versions Sedan, Lounge et LoungeTop ; Delphia 11 : unité intermédiaire offrant des volumes plus importants et une modularité accrue, proposée en versions Sedan et Flylounge ; Delphia 12 : modèle amiral de la gamme, conçu pour des séjours prolongés à bord, disponible en versions Sedan et Flylounge. Références Lien externe Site officiel Portail des entreprises Portail de la Pologne Portail du monde maritime
Delphia Yachts

Delphia Yachts – stocznia jachtowa, największy polski producent jachtów z siedzibą w Olecku. Została założona w 1990 roku przez dwóch braci – Piotra i Wojciecha Kot. Firma produkuje jachty o długości od 7 do 15m. Firma zaczynała od produkcji łodzi wiosłowych. Pierwszym jachtem który przyniósł wielki sukces w Niemczech był Sportina 680. W kolejnych latach nowymi jachtami i łodziami motorowymi zdobywała rynek Europy Zachodniej w tym trudny rynek Skandynawii. Obecnie jachty firmy są sprzedawane na wszystkich kontynentach. Firma zatrudnia 560 osób. W roku 2012 wyprodukowała 135 żaglówek i 1134 łodzie motorowe za sumę 64mln zł. Firma jest również podwykonawcą kilku europejskich producentów. W 2018 r. firma sprzedana francuskiej firmie Beneteau. Przypisy
Delphia Yachts

Delphia Yachts SA är ett polskt tidigare familjeägt båtvarv i Olecko i nordöstra Polen. Varvet grundade 1990 av bröderna Piotr Kot och Wojciech Kot. Det tillverkade till en början mindre motorbåtar och segelbåtar. I dag tillverkas ungefär 2.500 motorbåtar och 500 segelbåtar om året, så gott som helt på export. Delphia Yachts är legotillverkare åt ett antal europeiska båtföretag. Ett exempel på ett sådant företag är Brunswick Marine Europe, som har en del motorbåtar av fabrikaten Quicksilver och Arvor med Delphia som underleverantör. År 2009 började även Utternbåtar att produceras här, efter det att produktionen i Sverige lagts ner. Beträffande segelbåtar är Delphia representerad med två märken, Sportina och Delphia. Delhia Yachts har bland annat övertagit det tidigare varumärket Maxi med segelbåtar ritade av Pelle Pettersson, och byggt den senaste båten Maxi 1200 från 2012. År 2018 köptes företaget av franska Bénéteau. Källor Noter Externa länkar Delphia Yachts webbplats
Kościół Miłosierdzia Bożego w Płocku

Kościół Miłosierdzia Bożego w Płocku - świątynia parafii św. Józefa, jeden z najmłodszych kościołów w mieście, zlokalizowany na osiedlu Wyszogrodzka. Parafia św. Józefa została erygowana w 1982 r. przez biskupa płockiego Bogdana Sikorskiego. Przyłączeni zostali do niej głównie mieszkańcy osiedla Wyszogrodzka. Początkowo nabożeństwa odprawiane były pod gołym niebem, dopiero pod koniec roku pobudowano tymczasową kaplicę. W 1989 r. po wykupieniu gruntów przystąpiono do budowy docelowej świątyni pw. Miłosierdzia Bożego. Ma ona kształt koła, zaś sam kościół zajmuje jego połowę. W jego prezbiterium znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, który zdobił ołtarz, przy którym Jan Paweł II odprawił mszę w Płocku 7 czerwca 1991 r. Druga część budowli to boczna kaplica i zakrystia. Świątynia została konsekrowana przez biskupa płockiego Stanisława Wielgusa 30 września 2000 r. Obok kościoła znajduje się przestronna plebania. Proboszczowie parafii 1982–2006 ks. prał. Władysław Stradza, organizator parafii, budowniczy pierwszej kaplicy i docelowego kościoła, oraz plebanii, zmarł w 2018 roku. 2006 - 2024 ks. kan. Andrzej Smoleń 2024 - ks. Rafał Pabich Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Internationale Messe Poznań

Die Internationale Messe Poznań (IMP; Polnisch: Międzynarodowe Targi Poznańskie, MTP; Englisch: Poznań International Fair, PIF) ist ein Messegebäude in der polnischen Stadt Poznań. Im Jahre 1911 fand in Posen die Ostdeutsche Ausstellung für Industrie, Gewerbe und Landwirtschaft statt. Nach der Wiedergewinnung der Unabhängigkeit durch Polen ist 1921 an dieser Stelle die Internationale Messe Poznań erbaut worden und damit die älteste Messe sowie auch die größte Messe Polens. Mit ca. 145.000 m² Nutzfläche ist sie gleichzeitig die 21. größte Messe der Welt. Davon befinden sich 110.000 m² innerhalb sowie 35.000 m² außerhalb des Gebäudes. Unter den Bauwerken auf dem Messegelände ist die Ausstellungshalle Nr. 11 mit ihrem Spitzturm besonders interessant. Der Turm steht in einem Überrest des im Jahre 1911 nach dem Entwurf von Hans Poelzig erbauten Oberschlesischen Turms. Weblinks Website der Internationalen Messe Poznań, englischsprachige Version Einzelnachweise
Feria Internacional de Poznan

Feria Internacional de Poznan es la feria más conocida e internacional de Polonia del sector de bienes industriales. Se trata de las ferias con mayor tradición en el país (desde 1921). Es también el nombre del organizador más importante de ferias de muestras, congresos y otros eventos en Polonia (polaco. Miedzynarodowe Targi Poznanskie - MTP, inglés. Poznan International Fair). Cada año atraen 500 000 de visitantes, lo que representa el 50 % del mercado ferial polaco y garantiza a Poznan el segundo lugar entre las ciudades más importantes del turismo de negocios en toda Europa Central y del Este. En diciembre de 2008 la 14a Conferencia de la ONU sobre el cambio climático la COP-14 (la cumbre de Poznan) tuvo lugar en la zona de Feria de Poznan. Calendario 2009 Véase también Poznan Enlaces externos Buscador de ferias ordenadas por lugar y fecha (en español) Página oficial de la Feria Internacional de Poznan (en inglés) Asociación Mundial de Exhibidores y recintos feriales (en inglés) Página www de la UE sobre cambio climático (en español) www.ferias-internacionales.com
Königliches Schloss zu Posen

Das Königliche Schloss zu Posen (polnisch Zamek Królewski w Poznaniu) ist der ehemalige Sitz der Könige von Polen in Posen. Geschichte Der Ursprungsbau geht bis ins 13. Jahrhundert unter der Herrschaft von Herzog Przemysł I. von Großpolen zurück. Bedeutend erweitert wurde er unter König Przemysł II. und wurde zu einer der bedeutendsten königlichen Residenzen im Königreich Polen. Im Jahre 1493 nahm der polnische König die Huldigung des Hochmeisters des Deutschen Ordens Johann von Tiefen hier entgegen. Die Burg wurde teilweise während des Großen Nordischen Krieges 1700–1721 zerstört und verfiel. Teile dieses Schlosses wurden im späten 18. Jahrhundert wiederhergestellt, jedoch während des Zweiten Weltkriegs 1945 wieder zerstört. Der heutige Bau ist eine 2012 bis 2016 errichtete Rekonstruktion des spätmittelalterlichen Zustandes einer der ältesten königlichen Residenzen in Polen. Heute befindet sich in seinen Mauern das Museum für Angewandte Kunst, also für die Geschichte des Kunsthandwerks. Das hier behandelte Gebäude ist nicht zu verwechseln mit dem einstigen Königlichen und heutigen Kaiserlichen Schloss, das Wilhelm II. als König von Preußen in den Jahren 1905 bis 1910 errichten ließ. Siehe auch Residenzschloss Posen Literatur Jerzy Topolski Dzieje Poznania, Warschau-Posen 1988–, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, ISBN 83-01-08194-5. Witold Gałka, O architekturze i plastyce dawnego Poznania do końca epoki baroku, Posen 2001, Wydawnictwo Miejskie, ISBN 83-87847-50-X. Franciszek Jaśkowiek, Włodzimierz Łęcki, Poznań i okolice. Przewodnik, Warschau 1983, Sport i Turystyka, ISBN 83-217-2434-5. Zbigniew Szymanowski, Marta Tomczyszyn, Poznań, Bielsko-Biała 1999, Pascal Publishing House, ISBN 83-87696-24-2. Weblinks Komitee für den Wiederaufbau des Posener Königsschlosses
Château royal de Poznan

Le château royal de Poznań (en polonais : Zamek Królewski w Poznaniu) est l'une des plus anciennes résidences royales de Pologne. Histoire Le bâtiment d'origine remonte au XIIIe siècle sous le règne du duc Przemysl Ier de Grande-Pologne. Il a été considérablement agrandi sous le roi Przemysl II et est devenu l'une des résidences royales les plus importantes du royaume de Pologne. Le château a été témoin de nombreux événements historiques. En 1493, le roi de Pologne reçut ici l'hommage du grand maître de l'ordre Teutonique Johann von Tiefen. Le château a été partiellement détruit pendant la grande guerre du Nord en 1700-1721 et est tombé en ruine. Restauré au XIXe siècle, il a été détruit à nouveau pendant la Seconde Guerre mondiale en 1945. À partir de 2012 une partie au sud a été reconstruite. Voir également Château impérial de Poznan Littérature Jerzy Topolski Dzieje Poznania, Varsovie-Posen 1988–, Państwowe Wydawnictwo Naukowe. (ISBN 83-01-08194-5) Witold Gałka, O architekturze i plastyce dawnego Poznania do końca epoki baroku, Posen 2001, Wydawnictwo Miejskie. (ISBN 83-87847-50-X) Franciszek Jaśkowiek, Włodzimierz Łęcki, Poznań i okolice. Przewodnik, Varsovie 1983, Sport i Turystyka. (ISBN 83-217-2434-5) Zbigniew Szymanowski, Marta Tomczyszyn, Poznań, Bielsko-Biała 1999, Maison d'édition Pascal. (ISBN 83-87696-24-2) Liens web Comité pour la reconstruction du château royal de Poznan Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des châteaux Portail de la Pologne
Raczyński Library

The Raczyński Library (Polish: Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu) is a public library founded by Count Edward Raczyński in Poznań. The library's building was erected in 1822–1828 with the financial support of Edward Raczyński Foundation. The structure of a classical building features a colonnade reminiscent of the eastern façade of the Louvre. In front of the main building of the library stands the Hygieia's Fountain statue created by Albert Wolff in 1841. History The neoclassicist building of the library is located at Liberty Square (Plac Wolności). During the Second World War the building was demolished with explosives by the Nazi German troops and nearly all of the library's books (90%) were destroyed in the resulting fire, except for the special collections looted earlier by Nazi Germany. In 1953, the library was rebuilt according to the project by Janina Czarnecka. In 1994, the library was in possession of around 252,000 books. Between 2010 and 2013 a new wing of the library was constructed, which helped to better display the library's collections. It was officially opened on 1 July 2013 and covers the area of 11,000 square metres and was co-financed by European Union funds. The current director of the library is Anna Gruszecka. The library also exercises control over the museums of such writers as Henryk Sienkiewicz, Kazimiera Iłłakowiczówna and Józef Ignacy Kraszewski. Past directors The directors of the library: (1829-1852) Józef Łukaszewicz (1852-1868) Antoni Popliński (1868-1901) Maksymilian Sosnowski (1902-1912) Oswald Collmann (1913-1914) Wilhelm Christiani (1916), (1918-1919) Adolf Kunkel (1919-1928) Antoni Bederski (1929-1939) Andrzej Wojtkowski (1939-1941) Józef Raczyński (1941-1945) Paul Sattler (1945-1947) Józef Frieske (1948) Halina Kurkówna (1949-1953) Feliks Róg-Mazurek (1954) Wacław Lica (1955-1956) Leon Pawlak (1957-1962) Bernard Olejniczak (1964-1972) Helena Seidel (1962-1963), (1972-1977), (1981-1997) Janusz Dembski (1977-1981) Alfred Laboga (1997-2014) Wojciech Spaleniak (2014–present) Anna Gruszecka See also History of Poznań Załuski Library Jagiellonian Library Ossolineum National Library of Poland List of libraries in Poland References External links Official website
Biblioteca Raczyński

La biblioteca Raczyński, fundada por Edward Raczyński en Poznań, Polonia, es una de las más conocidas atracciones turísticas de la ciudad. El edificio se levantó entre 1822 y 1828. El estilo clasicista, con una gran columnata,​ se ve influido por la fachada oriental del Louvre. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Biblioteca Raczyński.
Bibliothèque Raczyński

La bibliothèque Raczyński de Poznań (en polonais : Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu) est la plus ancienne bibliothèque publique existante et l'une des plus grandes de Pologne. Histoire La bibliothèque Poznań Raczyński a été fondée par le noble et publiciste polonais Edward Raczyński et a ouvert en mai 1829. À cette fin, Raczyński a fait don d'un premier fonds de 10 000 volumes de sa propre bibliothèque. La remise de la bibliothèque à la ville de Poznańa a eu lieu en 1832. Cependant, tous les frais d'entretien encourus par la bibliothèque étaient toujours payés par Raczyński à partir de ses biens privés, même après le transfert de propriété. La motivation de la fondation de Raczyński était sa conviction que la langue et la littérature polonaises - en particulier à l'époque de la domination prussienne sur cette partie de la Pologne - devaient être préservées et les trésors culturels nationaux protégés. Indépendamment de l'appartenance religieuse, de la nationalité ou de l'origine sociale, tout le monde avait accès à la bibliothèque et à ses fonds. Le groupe d'utilisateurs s'est poursuivi au XIXe siècle, il était composé principalement de scientifiques, d'écrivains, de journalistes, d'activistes polonais, ainsi que d'écoliers et d'étudiants. Pour eux, la bibliothèque Raczyński était un lieu de rencontre et le plus important institut d'enseignement et de recherche de la région, ainsi qu'un symbole de la culture nationale polonaise. Au cours du XXe siècle et dans l'entre-deux-guerres, l'inventaire des bibliothèques ne cesse de croître. En 1902, Oswald Collmann devient directeur. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la bibliothèque, comme toutes les autres institutions culturelles de la ville, était réservée exclusivement aux Allemands et interdite aux Polonais. Grâce aux efforts de Józef Raczyński, cependant, les fonds de la bibliothèque n'ont pas été dispersés. Cependant, la bibliothèque a subi de lourdes pertes lors de la bataille de Poznan en janvier 1945. Les Allemands ont détruit le bâtiment de la bibliothèque, qui a brûlé environ 180 000 œuvres, soit 90 % des fonds. Lorsque Józef Raczyński a transféré les livres les plus précieux à Obrzycko en 1943, environ 17 000 volumes ont été sauvés. C'était la pierre angulaire de l'existence de la bibliothèque Raczyński après la guerre. Jusqu'à la reconstruction du bâtiment historique de la bibliothèque en 1956, la collection était conservée dans une école. Dans la période qui a suivi, la bibliothèque a réussi à se positionner comme l'une des bibliothèques les plus importantes du pays en raison de ses fonds historiques, culturels et scientifiques importants. En 1998, l'ancien bâtiment de la bibliothèque a été rénové et modernisé. En 2011, le bâtiment principal de la bibliothèque a été agrandi pour inclure un nouveau grand bâtiment afin de présenter les collections de manière plus professionnelle. Liens web Site de la bibliothèque Raczyński Site web de la ville de Poznan - Section Tourisme Sciences de l’information et bibliothèques Portail de la Pologne
Raczyńskibibliotheek

De Raczyńskibibliotheek uit 1829 is een classicistisch bouwwerk in de stad Poznań en biedt plaats aan een van grootste bibliotheken van Polen. Het gebouw en de bibliotheek zijn gesticht door Edward Raczyński (Mecenas) en begon met 10.000 boeken. De bibliotheek werd in 1832 geschonken aan de stad Poznań. Anno 2019 biedt de bibliotheek plaats aan zo'n 950.000 boeken. Na de Universiteitsbibliotheek van Poznań is het de grootste bibliotheek van de stad.
Бібліотека Рачинського

Бібліотека Рачинських — польська міська бібліотека в Познані. Бібліотека була побудована в 1822 — 1828 роках за ідеєю, та на кошти графа Едварда Рачинського, великопольського магната, суспільного діяча, мецената науки й культури, письменника й видавця. Історія Відкрита бібліотека була 5 травня 1829 року в спеціально зведеному для неї будинку. Це була перша публічна бібліотека на землях, анексованих Пруссією. Рачинський хотів, щоб ця перша у Великопольщі (центр цього регіону Польщі — місто Познань, там і розташовано цей заклад) публічна бібліотека стала регіональним осередком польської культури на землях під прусською окупацією. В опрацьованому ним самим статуті серед іншого було сказано, що він надає бібліотеку разом із приміщенням та необхідними для її функціонування коштами місту Познань «у вічне користування». Спеціально було згадано, що метою цієї бібліотеки є надання будь-кому «без різниці віку й стану» користування нею у години її роботи. За різними джерелами, книжковий фонд бібліотеки на час відкриття нараховував від 13 до 17 тисяч примірників, основу його становила родинна колекція Рачинських. Статут вказував на те, щоб при купівлі книжок надавали перевагу тим «які могли б зацікавити населення … а особливо моральним, історичним, технічним, філологічним перед книжками тільки для забави слугуюючими». У 1830 році за бібліотекою визнали право на обов'язковий екземпляр усіх видань, що виходили на території Великого князівства Познанського. Через Едварда Рачинського та його бібліотекаря Йозефа Лукашевича бібліотека отримала цінні рукописи, стародруки та карти. Значно бібліотека поповнялася подарунками, а серед них найцінніший подарувала дружина засновника Констанція у 1835 році. Вона подарувала закуплену у Юліана Урсина Немцевича частину його приватної бібліотеки, у складі якої були цінні історичні джерела, манускрипти, стародруки й атласи. Бібліотека розвивалася успішно до Другої світової війни, під час прусської окупації кінця XIX — початку XX століття була центром польської культури. У січні 1945 року, під час боїв за Познань, була знищена гітлерівцями. Під руїнами будівлі загинуло близько 180 тисяч видань (90% довоєнного фонду). Збереглося лише 17 тисяч видань, що їх вивіз Йозеф Рачинський у 1943 році до маєтку Обжисько під Познанню. Будинок бібліотеки довго не відновлювали і зараз вона працює в будівлі давньої школи на вул. Святого Мартіна 65 (у 1951–1989 рр.вул. Червоної армії). Після війни бібліотека зібрала у своєму фонді залишки усіх вцілілих бібліотек міста. Згодом продовжилося й власне комплектування бібліотеки. А старий її будинок відновлено аж 1956 року й там містяться спеціальні фонди бібліотеки й окремі бібліотечні служби. Галерея Посилання Офіційна сторінка бібліотеки [Архівовано 26 червня 2015 у Wayback Machine.](пол.)
Воинское кладбище № 217 (Янушковице)

Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-344 от 31 марта 1992 года. Воинское кладбище № 217 — Янушковице (пол. Cmentarz wojenny nr 217 - Januszkowice) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Янушковице, гмины Бжостек, Дембицкий повят, Подкарпатское воеводство, Польши. Памятник Подкарпатского воеводства. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту немецкого архитектора Густава Россмана и Михаэля Мащенко фон Гласснера. На кладбище площадью 979 квадратных метра находятся несколько братских и индивидуальных могил, в которой похоронены 227 воинов: 114 австрийских и 113 русских солдат, погибших в сражениях 21-22 декабря 1914 и 7-8 мая 1915 гг., в том числе: 47 опознанных и 170 неизвестных. Кладбище находится на холме у дороги. Прямоугольной формы площадью 979 м². Было реконструировано. Построено новое ограждение по оригинальному проекту Россмана. Территория приведена в порядок, обновлены надписи на памятнике и намогильных крестах. В центре установлен 7-метровый бетонный крест в который вмонтирована памятная таблица на немецком языке. IN STOLZ GESCHLOSSNER RUNDE GRUSST DIE PRACHT DES BERGS UND SCHONSTEN LANDES DIESE GRABER UND LEGT DAS LACHELN SEINER EWIGEN SCHONHEIT WIE TAUSEND FRISCHE DENKESKRANZE HIN 31 марта 1992 года кладбище было внесено в реестр памятников Подкарпатского воеводства (№ А-344). Литература Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки cmentarz z I wojny światowej Nr 217 (пол.) Januszkowice cmentarz I wojny światowej (пол.)
Dubowo, Podlaskie Voivodeship

Dubowo ([duˈbɔvɔ]; Lithuanian: Dubava) is a village in the administrative district of Gmina Sejny, within Sejny County, Podlaskie Voivodeship, in north-eastern Poland, close to the border with Lithuania. References Sources VLKK (2002). "Atvirkštinis lietuvių kalboje vartojamų tradicinių Lenkijos vietovardžių formų sąrašas" (PDF). VLKK (in Lithuanian). Archived from the original (PDF) on 2012-02-14. Retrieved 2023-09-30.
Dubowo (województwo podlaskie)

Dubowo – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Sejny. Leży nad jeziorem Iłgielk. Miejscowość została założona w XIX w. przez osadników rosyjskich, sprowadzonych tu przez władze carskie. W latach dwudziestych ubiegłego stulecia mieszkali tu już sami Polacy. Patronem wsi jest Pio z Pietrelciny. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Zobacz też Dubowo Drugie, Dubowo Pierwsze, Dubów Przypisy Linki zewnętrzne Dubowo (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 200 .
Дубово (Підляське воєводство)

Дубово (пол. Dubowo) — село в Польщі, у гміні Сейни Сейненського повіту Підляського воєводства. Населення — 99 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Сувальського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .