NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szpital Grochowski

Szpital Grochowski im. dr. med. Rafała Masztaka Sp. z o.o. – szpital znajdujący się przy ul. Grenadierów 51/59 w Warszawie w dzielnicy Pradze-Południe. Placówka działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest własnością miasta. Historia W latach 60. XX wieku powstała poradnia i oddział chirurgii onkologicznej. Ich inicjatorami byli m.in. dr Borczewski, dr Gajowniczek, dr Podolski, dr Kułakowski i doc. Żurakowski. W 1974 ordynatorem jednego z oddziałów chorób wewnętrznych został Leszek Ceremużyński, który przekształcił go w placówkę dydaktyczną Akademii Medycznej w Warszawie. W 1980 Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny AM w Szpitalu Grochowskim stał się II Kliniką Kardiologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Oddziały Izba Przyjęć I Oddział Chorób Wewnętrznych II Oddział Chorób Wewnętrznych i Kardiologii III Oddział Chorób Wewnętrznych Oddział Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej - wykonywane są tu zabiegi dotyczące takich jednostek chorobowych jak m.in. rak skóry, czerniak skóry, rak piersi i rak tarczycy Oddział Intensywnej Terapii i Anestezjologii Oddział Terapii i Rehabilitacji Neurologicznej Pracownie Zakład Radiologii Diagnostyczne Laboratorium Analityczne Pracownia USG Pracownia Endoskopowa Pracownia Histopatologii i Cytodiagnostyki Pracownia Hemodynamiki (koronarografia, angioplastyka, inwazyjne leczenie ostrych zespołów wieńcowych) Pracownia Tomografii Komputerowej Pracownia Badań Czynnościowych Przewodu Pokarmowego Pracownia Elektroencefalografii i Elektromiografii Poradnie przyszpitalne Poradnia Alergologiczna (testy skórne, badanie cytologiczne, badanie czynności układu oddechowego, próby prowokacyjne, immunoterapie i odczulanie) Poradnia Chirurgii Ogólnej Poradnia Leczenia Bólu (leczenie bólu przewlekłego różnego pochodzenia) Poradnia Diabetologiczna (porady konsultacyjno-kontrolne w zakresie cukrzycy oraz konieczne badania analityczne) Poradnia Kardiologiczna Poradnia Chirurgii Onkologicznej Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Szpital Miejski w Jarosławiu

Szpital miejski w Jarosławiu im. Hilarego Schramma (dawny szpital powszechny im. Franciszka Józefa I). Inicjatywa założenia powstała 24 lutego 1848 roku na posiedzeniu Rady Miejskiej, która jednomyślne podjęła uchwałę w tej sprawie. Oddany przez Gminę Miasta Jarosławia do użytku publicznego w 1902 roku, stał się publiczny i powszechny, liczył 80 łóżek bez urządzeń. W latach 1911–1914 szpital liczył już 128 łóżek. W latach 1918–1939 zakupiono na rzecz szpitalu nowoczesne urządzenia do leczenia, dzięki czemu jednostka ta stała się jedną z najlepiej wyposażonych i największych na tym terenie. Na te lata datuje się również początek działalności pracowni rentgenowskiej. Po wyzwoleniu organem zarządzającym był Komitet Szpitalny, a w maju 1946 roku Powiatowy Związek Samorządowy przejął na własność szpital powszechny nadając mu rangę Szpitala Powiatowego. W związku z reformą administracyjną kraju oraz zmianami w resorcie zdrowia w 1972 roku połączono wszystkie jednostki służby zdrowia na terenie powiatu jarosławskiego w jeden Zespół Opieki Zdrowotnej (ZOZ). Dyrektorzy szpitala Tadeusz Fechter (1903–1923) Jan Zasowski (1923–1944) Jacek Dąbrowski (1944–1946) Zbigniew Rymkiewicz (1946–1961) Genowefa Czyrek (1961–1991) Janusz Szkodny (1991–2010) Krzysztof Bałata (2010–2013) Janina Dańczak- Balicka (2013) Tadeusz Pardykuła (2013–2014) Andrzej Wysocki (2014) Sławomir Porada (2014–2015) Małgorzata Dankiewicz (2015 - 2016) Stanisław Krasny (2016 - 2020) Piotr Pochopień ( 2020 - ) Przypisy Bibliografia Emil Maciołek Dzieje jarosławskiego szpitala powszechnego w latach 1918-1939 Pięć wieków szpitalnictwa w Jarosławiu Jarosław 1977 Genowefa Czyrek, Emil Maciołek Założenie i zarys dziejów jarosławskiego Szpitala w latach 1902-1918 Pięć wieków szpitalnictwa w Jarosławiu Jarosław 1977
Szpital Powiatowy w Lesku

Szpital Powiatowy w Lesku – jedyny szpital na terenie powiatu leskiego. Roboty budowlane szpitala wykonało Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane. Lecznica posiada 6 oddziałów szpitalnych: Izba Przyjęć, Dziecięcy, Wewnętrzny, Rehabilitacyjny, Chirurgii Ogólnej, Ginekologiczno-Położniczy oraz Blok operacyjny. Jest to jeden z dwóch szpitali na terenie Bieszczadów. Druga bieszczadzka placówka szpitalna mieści się w Ustrzykach Dolnych. Leski szpital położony jest niedaleko popularnych bieszczadzkich kurortów turystycznych takich jak Solina, Polańczyk, Cisna czy Wetlina dlatego też największy napływ pacjentów, głównie spoza powiatu leskiego, szpital ma w sezonie letnim i w czasie ferii zimowych. Pacjenci dowożeni są do szpitala zarówno karetkami, jak i śmigłowcem Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w Sanoku. W szpitalu do końca 2011 roku funkcjonował Szpitalny Oddział Ratunkowy (SOR) jednak ze względów proceduralnych jego działanie zostało zawieszone. Poradnie specjalistyczne Alergologiczna Urologiczna Cukrzycowa Chorób Płuc i Gruźlicy Dermatologiczna Neurologiczna Leczenia Bólu Reumatologiczna Dla Kobiet Chirurgiczna Urazowo-Ortopedyczna Rehabilitacyjna Zdrowia Psychicznego Leczenia Uzależnień Pracownie szpitalne RTG/MM USG Endoskopia Serologia, Bank krwi Laboratorium analityczne Diagnostyka kardiologiczna Badania czynnościowe układu oddechowego Przypisy Bibliografia Strona internetowa szpitala
Szpital Specjalistyczny „Inflancka” im. Krysi Niżyńskiej – „Zakurzonej”

Szpital Specjalistyczny „Inflancka” im. Krysi Niżyńskiej – „Zakurzonej” w Warszawie Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej, zwyczajowo Szpital Inflancka – istniejący w latach 1954−2022 szpital ginekologiczno-położniczy, znajdujący się przy ulicy Inflanckiej 6 w Warszawie. Opis Placówka pod nazwą Miejski Szpital Ginekologiczno-Położniczy została otwarta w 1954 roku. Budynek szpitala został wzniesiony w latach 1938−1939 jako jeden z budynków składowych otaczających tereny bocznicy kolejowej przy ul. Stawki. Wcześniej mieścił się w nim Urząd Celny. Początkowo w szpitalu funkcjonował wyłącznie oddział ginekologiczny. Oddział położniczy otwarto w 1958 roku. Po przeprowadzonej modernizacji w 1976 roku zmienił nazwę na Śródmiejski Szpital Położniczo-Ginekologiczny. Na początku lat 90. miał 180 łóżek, w tym 30 dla noworodków. Przy placówce działała przychodnia przyszpitalna. Na podstawie uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 grudnia 2021 r. szpital został połączony ze Szpitalem Bielańskim (podmiot przejmujący), który przejął realizowane dotychczas przez placówkę zadania (w tym udzielanie świadczeń zdrowotnych), jej zobowiązania i należności oraz mienie. Został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego w 2022 roku. Zobacz też Stary Szpital Starozakonnych w Warszawie Krystyna Niżyńska Przypisy
Szpital Wojewódzki im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Łomży

Szpital Wojewódzki im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Łomży – szpital w Łomży, położony przy Alei Józefa Piłsudskiego 11, świadczący usługi medyczne poziomu podstawowego i specjalistycznego. W skład szpitala wchodzi 19 oddziałów, na których znajdują się 642 łóżka. Szpital, jako jeden z nielicznych w województwie podlaskim, posiada na wyposażeniu aparat do kruszenia kamieni w układzie moczowym metodą nieinwazyjną ESWL oraz sprzęt do badań urodynamicznych. Placówka dysponuje również tomografem komputerowym, mammografem, ultrasonografami, aparatami rentgenowskimi czy densytometrami. Szpital pełni codziennie ostry dyżur na wszystkich oddziałach. Historia Początki szpitala datuje się na XIX wiek, kiedy to placówka była zakładem dobroczynnym, który opiekował się starcami i nędzarzami. W 1890 roku szpital rozpoczął działalność skierowaną do wszystkich chorych. W latach 1920–1939 szpital nosił nazwę Publiczny Szpital Łomżyńskiego Powiatowego Związku Komunalnego pod wezwaniem Św. Ducha i miał swoją siedzibę przy ulicy Wiejskiej. Szpital posiadał wówczas cztery oddziały: chirurgiczny, ginekologiczny, położniczy oraz internistyczny. W tym samym czasie w Łomży istniał Szpital Żydowski, założony w 1857 roku przy ulicy Senatorskiej. Po wysiedleniu przez hitlerowców mieszkańców getta w 1942 roku powstał tam szpital zakaźny. Drugi szpital zakaźny w mieście znajdował się przy ulicy Krzywe Koło. W 1965 roku szpital przy ulicy Wiejskiej otrzymał budynek przy ul. M. Curie-Skłodowskiej 1. Następne rozszerzenie działalności szpitala miało miejsce w 1972 roku, gdy otwarto dwa nowe oddziały w oddzielnym budynku: oddział zakaźny i płucny. 27 września 1996 roku nastąpiło otwarcie nowej siedziby szpitala przy Alei Józefa Piłsudskiego 11, do którego były stopniowo przenoszone oddziały ze „starego” szpitala oraz uruchomiono nowe, specjalistyczne oddziały. Przypisy Bibliografia Urząd Miejski w Łomży: Raport o sytuacji społeczno-gospodarczej miasta Łomża. Łomża: listopad 2006.
Szpital im. św. Elżbiety w Katowicach

Szpital im. św. Elżbiety w Katowicach − szpital zlokalizowany w katowickiej dzielnicy Śródmieście przy ul. Warszawskiej 52, prowadzony niegdyś przez siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. Od 2017 roku placówka działa w strukturach grupy American Heart of Poland. Historia Gdy elżbietanki przybyły do Katowic na zaproszenie proboszcza kościoła Mariackiego ks. Wiktora Schmidta w 1870 na terenie Bogucic istniał już wtedy Szpital Bonifratrów. W 1883 siostry zamieszkały we własnym domu przy ulicy Friedrichstrasse, obecnie ul. Warszawska i rozpoczęły pielęgnację chorych, zgodnie z charyzmatem swojego zgromadzenia. Po epidemii w 1895 podjęto decyzję o otwarciu nowego szpitala. Kamień węgielny został wmurowany 18 kwietnia 1896. Projekt budynku przygotował architekt Joseph Ebers. Prace budowlane prowadziła firma Ericha Kaila. Poświęcenie szpitala odbyło się 25 listopada 1897. Szpital rozbudowano w 1905, według projektu Hermana Kustoscha. W 1930 oddano do użytku tzw. Dom św. Józefa, z przeznaczeniem dla zakaźnie chorych. Rok później powstało laboratorium. W czasie I wojny światowej szpital zamieniono na lazaret. Szpital został ostrzelany podczas III powstania śląskiego. W dniu wybuchu II wojny światowej ze szpitalu pracowały siostry wraz z okulistką dr Jadwigą Gabszewicz. Ratowano wówczas polskich żołnierzy i harcerzy. Podczas okupacji niemieckiej zakład pełnił funkcję Centralnego Szpitala Wojskowego Prowincji Górnośląskiej (Gau Oberschlesien). Po wojnie 5 kwietnia 1945 dyrektorem szpitala został dr Stefan Kwaśniewski. W październiku 1949 szpital przejęło państwo. Zmieniono nazwę na Szpital Miejski nr 2. Szpital działał do 1987. Wówczas rozpoczęto kapitalny remont zabudowy. W 1991 szpital został zwrócony elżbietankom, które otwarły go ponownie 6 września 1996. 21 maja 1985 budynek szpitala został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A/1336/85; obecnie A/1157/23). Rada Miasta Katowice uchwałą nr XVII/347/11 z 21 grudnia 2011 nadała ulicy łączącej ul. Jerzego Dudy-Gracza z terenem Szpitala im. Św. Elżbiety nazwę ul. ks. Stanisława Maślińskiego; uchwała weszła w życie 3 lutego 2012. Oddziały W szpitalu otwarte są następujące oddziały i poradnie: Oddział chirurgii ogólnej Oddział chorób wewnętrznych Poradnia chirurgii ogólnej Poradnia chorób wewnętrznych Poradnia gastroenterologiczna Poradnia medycyny pracy Przypisy Linki zewnętrzne Szpital na widokówce z początku XX wieku Szpital na widokówce z początku XX wieku
Szpital w Tarnobrzegu

Wojewódzki Szpital im. Zofii z Zamoyskich Tarnowskiej w Tarnobrzegu – szpital w Tarnobrzegu położony przy ulicy Szpitalnej 1. Historia Źródło: 19 lutego 1902 roku – akt fundacyjny. 12 lutego 1904 roku, po dwóch latach od podjęcia decyzji o budowie, szpital został oddany do użytku publicznego. 22 grudnia 1904 – nadanie szpitalowi imienia Zofii z Zamoyskich Tarnowskiej. 17 października 2018 – uroczystość wkopania sybolicznej łopaty pod budowę Ośrodka Radioterapii. styczeń 2020 – przyjęcie pierwszych pacjentów do nowo otwartego Zakładu Radioterapii. Oddziały Wewnętrzny Reumatologiczny Kardiologiczny Otolaryngologiczny Okulistyczny Pediatryczny Centrum Onkologiczne Noworodków Chirurgii Ogólnej Ortopedii Blok operacyjny Anestezjologii Położniczo-Ginekologiczny i Patologii Ciąży SOR Neurologii z oddziałem Udarowym Diagnostyka Obrazowa Laboratoryjna Pracownia Mikrobiologii Rehabilitacja Fizykoterapia Pracownia Immunologii Pracownia Histopatologii Pracownia Endoskopii Pracownia Fizyki Medycznej Poradnie specjalistyczne gastroenterologiczna onkologiczna reumatologiczna kontroli rozwoju noworodka i niemowlęcia logopedyczna kardiologiczna dla Kobiet laryngologiczna chirurgiczna chirurgii dziecięcej chirurgii urazowo - ortopedycznej Przypisy
Szpital Świętego Ducha w Buku

Szpital Świętego Ducha w Buku – zabytkowy budynek, zlokalizowany na zachodnim skraju południowej pierzei Placu Reszki w Buku. Służy celom mieszkalnym. Szpital św. Ducha wzniósł w 1600 roku sufragan poznański Jakub Brzeźnicki, a ufundował go bukowianin – Stanisław Reszka. Przebudowy w XIX w. nadały szpitalowi cechy neorenesansowe i późnoklasycystyczne. Sąsiednia zabudowa jest młodsza i pochodzi z przełomu XIX i XX wieku i podlega ochronie jako założenie urbanistyczne. Stan zabytku został oceniony jako dobry. Nad wejściem od strony zachodniej umieszczono tablicę fundacyjną z łacińskim napisem: Stanislaus Reszka de Buk Abb.Andr. Deo Charitati et Patriae Opera Rmid D. Iacobi Brzeznicki Suffr. Posn. PFR z herbem Buku i mitrą biskupią, gdyż miasto było wówczas własnością biskupów poznańskich. Uwagi Przypisy
Szpitalne Jezioro

Szpitalne Jezioro – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Gostycyn, leżące na terenie Doliny Brdy. Położone na terenie Tucholskiego Parku Krajobrazowego. W 1928 r. w ramach prac związanych z koncepcją budowy kaskady Brdy prof. Karol Pomianowski zaprojektował przegrodzenie Brdy w miejscowości Piła-Młyn tamą, w wyniku czego powstałe rozlewisko Brdy połączyłoby się z Jeziorem Szpitalnym, Jeziorem Średnim (Środkowym; Średniak) i Jeziorem Rudzianek, tworząc nowy zbiornik retencyjny. W zależności wysokości piętrzenia rozpatrywana była druga tama z kanałem przerzutowym do rzeki Kamionka. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 66,4 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 88,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,5 m, natomiast głębokość maksymalna 19,6 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2004 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. W roku 1998 wody jeziora również zaliczono do wód II kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) oraz w Państwowym Rejestrze Nazw Geograficznych nazwa tego jeziora to Szpitalne Jezioro. Miejscowi nazywają je jednak zwyczajnie Jezioro Szpitalne i taka też nazwa pojawia się na niektórych mapach. Przypisy Linki zewnętrzne Opis Jeziora Szpitalnego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Sztafeta (sculpture)

Sztafeta is a figurative architectural sculpture by Adam Roman, depicting three nude runners, two in the act of passing a baton. It is located near George Washington Roundabout in Warsaw, at the entrance to Stadion Narodowy (Gate 3) from Józef Poniatowski Avenue. Creation The sculpture drew inspiration from the relief La Marseillaise by François Rude on the Arc de Triomphe in Paris, and was modeled after drawings on Greek vases. Initially planned with two runners, Adam Roman added a third figure. The sculpture was originally intended for the stairs in Marshal Edward Rydz-Śmigły Park in Powiśle. However, Professor Jerzy Hryniewiecki, designer of the 10th-Anniversary Stadium, advocated for its placement at Stadion Narodowy, leading to a change in location. Created in haste for the stadium's inauguration, the sculpture was made as a concrete model on a steel frame, approximately 2 m tall, placed on a 2.5 m stone-clad pedestal. It was unveiled on 22 July 1955. Plans to replace it with a bronze cast after the 5th World Festival of Youth and Students were abandoned. Restoration Due to the use of less durable concrete, the sculpture deteriorated quickly. Following requests from the Kamionek Neighborhood Council, Warsaw's conservator-restorer, and a July 2007 resolution by the Warsaw City Council, the National Sports Centre approved its restoration during Stadion Narodowy's construction. In November 2008, Jacek Nowicki restored the sculpture for 50,000 PLN. In 2010, Aleksandra Wałdowska proposed replacing the original with a bronze cast, supported by the National Museum in Warsaw, which planned to house the original in Królikarnia, and the Inter-University Institute of Conservation and Restoration of Works of Art at Warsaw's Academy of Fine Arts. Professor Andrzej Józef Koss coordinated the project. From 7 to 31 March 2011, an exhibition titled "Adam Roman – Time of Sztafeta" was held at the Olympic Centre in Warsaw, focusing on the sculpture's creation and history, with Adam Roman attending the vernissage. The exhibition aimed to attract sponsors for the bronze cast project, estimated at 400,000–800,000 PLN. A second edition occurred from 17 to 27 May 2011 at the Faculty of Architecture of the Warsaw University of Technology. On 23 August 2013, at the initiative of the Warsaw Branch of the Association of Polish Artists and Designers, a granite plaque designed by Ryszard Stry was placed on the pedestal to commemorate Adam Roman, who had died six months earlier. References
Sztafeta (rzeźba)

Sztafeta – figuratywna rzeźba architektoniczna autorstwa Adama Romana, przedstawiająca trzech nagich biegaczy, w tym dwóch w momencie przekazywania pałeczki. Znajduje się w pobliżu ronda Waszyngtona w Warszawie, przy wejściu na Stadion Narodowy (brama nr 3) od strony al. Księcia Józefa Poniatowskiego. Powstanie Autor czerpał inspirację z reliefu „Marsylianka” François Rude’a znajdującego się na Łuku Triumfalnym w Paryżu, a wzorował się na rysunkach na greckich wazach. Pierwotne założenie obejmowało 2 biegaczy, jednak rzeźbiarz zdecydował się dodać jeszcze jedną postać. Praca pierwotnie miała stanąć przy schodach w Centralnym Parku Kultury na Powiślu. Gipsowym modelem zainteresował się prof. Jerzy Hryniewiecki (projektant Stadionu Dziesięciolecia), którego staraniem zmieniono lokalizację. Praca powstawała w pośpiechu, aby zdążyć na inaugurację stadionu, stąd też poprzestano na wykonaniu modelu z betonu na stalowym szkielecie o wysokości ok. 2 m. Umieszczona na 2,5 m cokole obłożonym kamieniem przy wejściu na trybuny, została odsłonięta 22 lipca 1955. Plany zastąpienia jej spiżowym odlewem po zakończeniu V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów zostały zarzucone. Restauracja Ze względu na wykonanie z nietrwałego materiału dzieło szybko niszczało. Po wnioskach Rady Osiedla Kamionek, stołecznego konserwatora zabytków oraz stanowisku Rady Warszawy z lipca 2007 Narodowe Centrum Sportu przyjęło propozycję remontu rzeźby przy okazji budowy Stadionu Narodowego. Kosztem 50 tys. zł, w listopadzie 2008 rzeźba została odrestaurowana przez Jacka Nowickiego. W 2010 z inicjatywy Aleksandry Wałdowskiej powstał pomysł zastąpienia oryginalnej rzeźby jej odlewem z brązu, który poparły Muzeum Narodowe w Warszawie (planowało umieścić oryginał w Królikarni), Międzyuczelniany Instytut Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki warszawskiej ASP, a koordynatorem projektu został prof. Andrzej Koss. W dniach 7–31 marca 2011 w Centrum Olimpijskim w Warszawie odbyła się wystawa pt. „Adam Roman – czas sztafety”, poświęcona powstaniu i dziejom „Sztafety”, z osobistym udziałem Adama Romana w jej wernisażu, której celem było także zainteresowanie sponsorów projektem wycenianym na 400–800 tys. zł. II edycja wystawy odbyła się w dniach 17–27 maja 2011 na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. 23 sierpnia 2013, z inicjatywy Okręgu Warszawskiego Związku Polskich Artystów Plastyków, na jej cokole umieszczono granitową tablicę upamiętniającą zmarłego pół roku wcześniej Adama Romana, zaprojektowaną przez Ryszarda Stryjeckiego. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Rzeźba Sztafeta na str. fotopolska.eu Rzeźba Sztafeta na str. twoja-praga.pl
Szteklin (jezioro)

Szteklin, rzadziej zwane Steklin oraz Steklno – jezioro na Kociewiu, połączone wąskim przesmykiem z Jeziorem Borzechowskim, położone w województwie pomorskim, w powiecie starogardzkim, w gminie Zblewo, ok. 13 km na południowy zachód od Starogardu Gdańskiego, na obrzeżach wsi Szteklin. Powierzchnia całkowita 48,3 ha, głębokość maksymalna 16 m. Zobacz też Borzechowo Lubichowo Zblewo Przypisy
Zespół szybu Elżbieta w Chorzowie

Zespół szybu Elżbieta w Chorzowie – murowane zabudowania zlikwidowanego szybu Elżbieta Kopalni Węgla Kamiennego Król z początku XX wieku w Chorzowie, wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Pierwotna nazwa szybu to Heinrich, Thomas lub Meitzen (od nazwiska dawnego dyrektora kopalni Król, Volkmara Meitzena ). Szyb Elisabeth (wariant nazwy: szyb Elżbiety ) był szybem wentylacyjnym i materiałowym (drzewnym) . Miał on głębokość 189 metrów i średnicę 3,5 metra. Był w użytku do 1982 lub 1984 roku . Został zlikwidowany przez zasypanie . Zespół budynków powstał na początku XX wieku na potrzeby kopalni węgla kamiennego König, zależnie od źródeł - w 1908 roku , w latach 1911–1912 , bądź w latach 1913-1914 . Został zaprojektowany przez mistrza budowlanego Hermanna Tschentschera . Wchodził w skład Pola Wschodniego (Ostfeld) Kopalni Węgla Kamiennego Król . Pomiędzy szybem Prezydent kopalni Prezydent a szybem Elisabeth/Elżbieta jeździła kolejka wąskotorowa, zlikwidowana w latach 80. XX wieku . W 1994 roku wieża szybowa przeszła w ręce prywatne. Została ona zrewitalizowana i spełnia obecnie funkcje restauracyjne jako Centrum Imprez Okolicznościowych „Szyb Elżbiety”. Architektura Budynki przypominające zameczek powstały w stylu neogotyku epoki romantyzmu , zostały wykonane z cegły i potynkowane (imitacja rustykalnego kamienia ), mury wieńczą attyki krenelażowe . W skład zabytkowego zespołu wchodzą: wieża z budynkiem nadszybia, budynek sprężarek i maszyny wyciągowej, rozdzielnia, szatnia i portiernia. Bardzo zbliżonymi stylistycznie zabudowaniami było nadszybie szybu Wandy z 1911 roku, przy ulicy Katowickiej w Chorzowie, rozebrane z powodu szkód górniczych . Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Historia kopalni Król w Chorzowie (1791-1945). Katowice: Wydawnictwo Górniczo-Hutnicze, 1962. Adam Lapski: Spacery ulicami Chorzowa (Monografia ulic miasta z opisem zabytków i miejsc godnych uwagi). Chorzów: 2014. Polskie Kopalnie Skarbowe na Górnym Śląsku. Spółka Dzierżawna.. 1924, s. 14. Edward Wieczorek: Kopalnia jak zamek. Regionalna Pracownia Krajoznawcza PTTK Katowice, 2003. [dostęp 2017-01-08]. Zabytki województwa katowickiego. Gliwice: Pracownia Konserwatorska „abc Akant” / „Wokół Nas” / agencja reklamowa „Perfect”, 1992, s. 34. Linki zewnętrzne Strona restauracji mieszczącej się w zespole szybu Elżbiety https://www.chorzow-mbp.sowa.pl/sowacgi.php?KatID=2&typ=repl&plnk=q__Szyb+El%C5%BCbieta&sort=byscore&view=1 (Bibliografia Chorzowa, hasło: Szyb Elżbieta)