NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. św. Bartłomieja i Anny w Wabczu

Kościół św. św. Bartłomieja i Anny w Wabczu – kościół rzymskokatolicki we wsi Wabcz, powstały w XIII w. i w 1706 rokudobudowano do niego kaplicę św Anny której fundatorką była Anna Konojadzka z domu Wapczyńska.. Kościół wzniesiony z kamieni polnych, łamanego granitu i cegły. W 1288 roku mistrz krajowy Meinhart z Qwerfurtu odnowil lokacje Wabcza i wiemy też z tego dokumentu, że w 1288 roku stał już murowany kościół. Autorzy programu prac konserwatorskich i rekonstrukcyjnych kościoła parafialnego św. Bartłomieja w Wabczu (Toruń, kwiecień-czerwiec 1997) przesuwają czas jego budowy nawet na XII wiek, sugerując jednocześnie, że został on w sposób znaczący przebudowany w XIV wieku. Orientowaną, gotycką świątynię umiejscowiono na morenowym wzniesieniu. Do budowy dolnych partii użyto polnych kamieni i granitu, do górnych wykorzystano cegłę. Posiada wyodrębnione prezbiterium oraz masywną, oskarpowaną wieżę o czterech kondygnacjach. Wieża przylega do południowej ściany korpusu nawowego. Artykułowana jest blendami i otworami okiennymi, zwieńczona krenelażem i ostrosłupowym, murowanym hełmem. Nawę kościoła zdobią trzy gotyckie, bogato profilowane portale. Wyposażenie salowego wnętrza pochodzi głównie z baroku, najcenniejszym jego elementem jest umieszczona w głównym ołtarzu gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z ok. 1380 r. Przypisy Bibliografia Dariusz Dąbrowski. Gotyckie kościoły wiejskie Ziemi chełmińskiej – propozycja uprawiania turystyki kulturowej na obszarze wiejskim. „Turystyka Kulturowa”, Wrzesień 2009.
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Tarnawatce

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Tarnawatce – rzymskokatolicki kościół w Tarnawatce, wzniesiona ok. 1890 jako cerkiew prawosławna. Historia Okres prawosławny i unicki W Tarnawatce w 1578 r. istniała prawosławna cerkiew parafialna, która po unii brzeskiej przeszła do Kościoła unickiego. W 1679 r. miejscowa parafia została erygowana po raz drugi jako unicka. Wtedy też we wsi wzniesiono nową drewnianą cerkiew. Została ona przemianowana na prawosławną w momencie likwidacji unickiej diecezji chełmskiej. Przy cerkwi funkcjonował cmentarz, który jeszcze przed zmianą wyznania w 1875 r. został przeniesiony za wieś. Po 1875 r. w Tarnawatce utworzono jeszcze jedną nekropolię prawosławną. Murowana nowa cerkiew w Tarnawatce była jedną z jedenastu świątyń, które w latach 80. i 90. XIX w. zaprojektował dla parafii na ziemi chełmskiej Wiktor Syczugow. Plan opracowany przez architekta posłużył do wzniesienia dwóch świątyń - w Tarnawatce i w Kobylanach. Budynek przeznaczony był dla 400 wiernych. Obiekt pozostawał w rękach prawosławnych do bieżeństwa. Po wyjeździe prawosławnej ludności w głąb Rosji został zamknięty. Okres katolicki Po zakończeniu I wojny światowej obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego. Niektórzy autorzy katoliccy utrzymują, że prawosławni mieszkańcy Tarnawatki sami zrzekli się praw do cerkwi, co Grzegorz Pelica uważa za nieprawdopodobne. W związku ze zmianą wyznania świątyni w latach 1929-1930 świątynia została przebudowana, najważniejsze zmiany dotyczyły kształtu wieży. W czasie II wojny światowej kościół został przekazany przez niemiecką administrację okupacyjną prawosławnej diecezji chełmsko-podlaskiej i był współużytkowany przez prawosławnych i katolików. Po zakończeniu działań wojennych obiekt ponownie stał się wyłączną własnością parafii katolickiej. Architektura Świątynia tarnawacka jest budowlą trójdzielną, jednonawową, z kwadratową nawą pokrytą dachem czteropołaciowym, który wieńczy niewielka cebulasta kopuła na cylindrycznym bębnie. Dzwonnica cerkiewna wznosi się nad przedsionkiem, również ją wieńczy kopuła. Przypisy
Kościół św. św. Piotra i Pawła w Terebiniu

Kościół św. św. Piotra i Pawła w Terebiniu – rzymskokatolicki kościół w Terebiniu, dawna cerkiew św. Eliasza. Wzniesiona najprawdopodobniej w II poł. XVIII w. (chociaż istnieją wzmianki na jej temat jeszcze z XVII stulecia) na potrzeby społeczności wyznania unickiego. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 przejęta przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Adaptacja cerkwi na kościół nastąpiła w 1921, nowym patronem obiektu został św. Andrzej Bobola. Prawosławni mieszkańcy Terebinia bezskutecznie odwoływali się od tej decyzji do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W czasie II wojny światowej kościół ponownie został zaadaptowany na cerkiew. W 1950 świątynię przejęła katolicka parafia w Werbkowicach. Budynek w 1951 został rekoncyliowany; nosi od tego czasu wezwanie św. św. Piotra i Pawła. W momencie zmiany wyznania w Terebiniu, na skutek wywózek Ukraińców do ZSRR i Akcji „Wisła”, pozostała tylko jedna osoba deklarująca wyznanie prawosławne. Od 1990 kościół św. św. Piotra i Pawła jest świątynią parafialną. W latach 2001–2003 kościół został przeniesiony na nowe miejsce i rozbudowany. Budynek jest drewniany, trójdzielny, z jedną kopułą. W jego zewnętrznej architekturze wyróżnia się otaczający cały obiekt dach, wsparty na słupach. We wnętrzu zachowały się pierwotnie greckokatolickie ołtarzyki z ikonami. Przypisy
Kościół św. Barbary w Odolanowie

Kościół Świętej Barbary w Odolanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Odolanów. Należy do dekanatu Odolanów diecezji kaliskiej. Mieści się w Odolanowie na przedmieściu Górka, w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim. Historia, architektura i wyposażenie Jest to drewniana świątynia wzniesiona w 1784 roku. Budowla była kilkakrotnie przebudowywana. W 1928 roku została dobudowana do niej 30-metrowa wieża, na której został zamontowany dzwon z XVIII wieku odlany we Wrocławiu. Jest to konstrukcja drewniana, typu szkieletowego, z zewnątrz oszalowana poziomo. Składa się z jednej nawy. Mieści się pośrodku cmentarza. Jest to charakterystyczna wizytówka tej części Odolanowa i jej mieszkańców. Istnieje bardzo silny związek kościoła z jego patronką. Św. Barbara patronka górników podobno ukazała się mieszkańcom Górki na początku XVII stulecia. Z tego okresu pochodzi obraz z wizerunkiem patronki malowany na desce (1618 rok). Nie zachowały się żadne pozostałości po kościele wzniesionym z fundacji Gryzeldy Rozdrażewskiej w latach 1620-21. Rekompensowane jest to przez wnętrze obecnej świątyni, w którym rzeźby są często starsze niż sama budowla. Wnętrze jest ozdobione barokową polichromią i ciekawymi rzeźbami z XVII stulecia, chrzcielnica pochodzi z połowy XVIII stulecia natomiast rzeźba św. Barbary została wykonana przez Pawła Brylińskiego w 1876 roku. Organy wybudował Karl Spiegel. Przypisy
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Kątach Wrocławskich

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Kątach Wrocławskich – gotycka świątynia katolicka, zlokalizowana przy ul. gen. Władysława Sikorskiego w centrum Kątów Wrocławskich. Pierwszy kościół wzmiankowano na tym miejscu w 1302, a obecny pochodzi z pierwszej ćwierci XV wieku. Ma charakter halowy, portal południowy późnogotycki. Przed wejściem do kruchty gotycka płyta grobowa, w sklepieniu kruchty gotycki orzeł śląski z ok. 1500. Wysoka, ośmioboczna wieża jest jednym z kilku istotnych elementów panoramy miasta. Hełm i górna część wieży pochodzą z lat 1825–1827, kiedy to nastąpiła renowacja obiektu. Nad jednym z portali neogotyckich widnieje data 1101, odwołująca się do legendy o istnieniu polskiej osady z drewnianym kościółkiem Świętych Piotra i Pawła. Najistotniejszym i najstarszym elementem wyposażenia jest rzeźba Madonna z dzieciątkiem, z drewna polichromowanego. W prezbiterium gotyckie sakramentarium, liczne barokowe rzeźby m.in. Grupa Ukrzyżowania. Plebania pochodzi z XIX wieku. Kościół otacza częściowo ceglany mur z otworami strzelniczymi. Przy kościele istnieje kilka starych mogił, m.in. Simeona Mosera z 1843, rodziny Zawadzky z 1901/1908, czy Adolfusa Moeperta z 17 lutego 1945. Nad portalem wejściowym mozaika, przedstawiająca patronów kościoła, z napisem Paweł VI / A.D. 1977. Do muru kościelnego przylega cmentarz poległych żołnierzy polskich i radzieckich z okresu II wojny światowej. Zobacz też Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sośnicy – w pobliżu Przypisy Bibliografia http://www.katywroclawskie.com/przewodnik/zabytki/koscioly/katy_wroclawskie/ – szczegółowa historia i opis (dostęp 28.9.2010) Wrocław + 8, plany miast, wyd. Demart, Warszawa, 2010, ISBN 978-83-7427-054-0
Krakowski Szpital Reumatologii i Rehabilitacji

Szpital Reumatologii i Rehabilitacji – szpital w Krakowie mieszczący się przy ul. F. Focha 33. Szpitalne oddziały Stacjonarny oddział reumatologii Stacjonarny Oddział Rehabilitacji Narządu Ruchu Dzienny Oddział Rehabilitacji Narządu Ruchu W szpitalu znajduje się ok. 51 łóżek. Linki zewnętrzne Strona oficjalna szpitala. arthritis.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-13)].
Kraksztyn

Kraksztyn – zbiornik przepływowy 9,5 km na wschód od Orzysza (województwo warmińsko-mazurskie, powiat piski, gmina Orzysz). Położone jest między wioskami Ogródek i Klusy. Łączy się wąskim przesmykiem z Jeziorem Lipińskim, a od Jeziora Kaleńskiego przedzielone jest jedynie drewnianym mostkiem. Jest jeziorem eutroficznym. Kraksztyn jest zbiornikiem płytkim; średnia głębokość wynosi 2,8 m. Flora W południowej części jeziora znajduje się zatoka, która tworzy rozległe trzęsawiska z pływającą roślinnością jak: paprocie, zachylnik błotny, rdestnica połyskująca, rdestnica przeszyta, rdestnica pływająca, pływacz zwyczajny. W wodach występują prymitywne zwierzęta gąbki. Jezioro charakteryzuje bujna roślinność szuwarowa z szerokimi pasmami trzcinowisk. Towarzyszą im czasem nieduże skupiska tataraku zwyczajnego, manny mielec i strzałki wodnej. Roślinność otwartego lustra wody reprezentują: grążel żółty, grzybienie białe i północne, rdestnice, przeszyta i grzebieniasta, wywłócznik okółkowy oraz osoka aloesowata. Bibliografia Projekt "Turystyka-wspólna sprawa",realizowanego na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Pawlicki R.W., Sikorski P., Wierzba M. "Przewodnik po ścieżkach rowerowych. Ziemia Orzyska." AFW „Mazury” Orzysz 2004 ISBN 83-914508-0-5. Linki zewnętrzne Kraksztyn, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 607 .
Kramarka (polana)

Kramarka – polana na grzbiecie Kordowiec – Złotułki w Paśmie Radziejowej w Beskidzie Sądeckim. Na grzbiecie tym, kolejno od dołu do góry jest 5 polan: Kordowiec, Poczekaj, Stos, Niemcowa i Kramarka. Najwyżej z nich położona Kramarka zajmuje grzbiety Niemcowej oraz sąsiedniego szczytu Złotułki. Położona jest na wysokości ok. 920–960 m. Znajduje się na niej rozdroże szlaków turystycznych. Dawniej były tutaj także domy, resztki jednego z nich znajdują się obok tego rozdroża szlaków turystycznych. Część polany była kiedyś orana, świadczą o tym zarośnięte borowinami kupy kamieni zbieranych z oranego pola i widoczne jeszcze zagony. Po drugiej wojnie światowej, gdy pojawiły się większe możliwości zarobkowe, młodzi ludzie odpływali do miast. Po 1989 również pasterstwo stało się nieopłacalne. Wskutek trudnych warunków bytowania (w szczególności brak wody i prądu elektrycznego) w ciągu lat powojennych mieszkańcy (lub ich potomkowie) przenieśli się do nowych siedzib położonych w dolinach; proces ten dotyczy też wielu okolicznych zasiedlonych dawniej przysiółków. Opuszczona i nieużytkowana polana stopniowo zarasta lasem. Pierwszym etapem naturalnej sukcesji zespołów roślinnych jest pojawienie się borówek; przy żółtym szlaku z Piwnicznej-Zdroju są ich całe łany. Nazwa polany pochodzi od nazwiska Kramarz lub Kramarski. Polana należy do Roztoki Ryterskiej w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Rytro. Jest dobrym punktem widokowym, Rozciąga się z niej szeroka panorama widokowa na Pasmo Jaworzyny Krynickiej. Nie jest koszona, jeśli więc nie zostaną podjęte działania, ze szkodą dla różnorodności biologicznej i walorów turystycznych zarośnie lasem. Los taki spotkał już wiele innych polan Beskidów. W górnej części Kramarki (pod szczytem Złotułek) znajduje się rozdroże szlaków turystycznych. Prowadzi od niego przez las (tabliczka informacyjna) trasa dojściowa do sezonowego schroniska turystycznego – Chatki pod Niemcową (10 min). Piesze szlaki turystyczne Główny Szlak Beskidzki na odcinku Rytro – Niemcowa – Kramarka – Radziejowa. Czas przejścia z Rytra na Niemcową – 2:30 h Piwniczna-Zdrój – Kamienny Groń – Trześniowy Groń – Złotułki (skrzyżowanie szlaków) – Chatka pod Niemcową. Czas przejścia 2 h Przypisy
Kroszewo (jezioro)

Kroszewo – jezioro w gminie Bargłów Kościelny, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Kroszewo położone jest na Pojezierzu Ełckim. Jezioro ma owalny kształt. Otoczone jest użytkami rolnymi. Brzegi nie są zalesione. Na południe od jeziora położona jest wieś Kroszewo. W odległości ok. 1,25 km na zachód znajduje się jezioro Dręstwo. Kroszewo wchodzi w skład Obszaru Chronionego Krajobrazu Jeziora Rajgrodzkie. Przypisy Bibliografia Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2012-01-30]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 158, ISBN 83-239-9607-5 . Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora Rajgrodzkie. Zielone Wrota. Podlaski portal przyrodniczo-turystyczny. [dostęp 2012-01-30].
Kruglak

Kruglak – jezioro w gminie Płaska, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Jezioro leży na Równinie Augustowskiej, w Puszczy Augustowskiej. Kruglak to niewielkie zarastające jezioro, położone w zachodniej części zatorfionego obniżenia, otoczonego wyniesieniami morenowymi. Dużą część jeziora zajmują zbiorowiska roślinności wodnej (grzybienie białe, grążel żółty, przesiąkra okółkowa), otoczone pierścieniem szuwaru (trzcina pospolita, pałka szerokolistna, oczeret jeziorny, aldrowanda pęcherzykowata). Brzegi porośnięte są lasem. Na zachodzie Kruglak łączy się poprzez niewielki ciek z Jeziorem Krzywym. Na północy wąskim pasem lasu oddzielone jest od jeziora Mikaszewo, przez które prowadzi szlak Kanału Augustowskiego. Kruglak wchodzi w skład rezerwatu przyrody Perkuć. Przypisy Bibliografia Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2012-01-31]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 159, ISBN 83-239-9607-5 . Plan urządzenia gospodarstwa leśnego nadleśnictwa Płaska na okres 01.01.2005 – 31.12.2014. Tom 1. Program ochrony przyrody. Białystok: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku. Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Oddział w Białymstoku, 2004. Rezerwat przyrody Perkuć. Gmina Płaska. [dostęp 2012-01-31].
Kruninek

Kruninek – jezioro w Polsce w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Pasym. Dane morfometryczne Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 16,0 ha, a maksymalna głębokość – 3,0 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 15,0 ha. Około 3 km na północny zachód znajduje się jezioro o podobnej nazwie – Kroninek. Opis Wędkarsko jezioro zaliczane jest do linowo-szczupakowych. Jezioro otwarte, połączone na północy z Elganowcem, na południu z Jeziorem Leleskim poprzez Kanał Elganowski. Zbiornik wydłużony z południowego zachodu na północny wschód. Brzegi są wysokie, północny wręcz stromy. Południowo-wschodni brzeg dotyka do wielkiego kompleksu leśnego. Na innych obrzeżach łąki i pola uprawne. Znajduje się ok. 1 km na północny zachód od miejscowości Elganowo. Dojazd ze Szczytna drogą krajową nr 53 w stronę Olsztyna do miejscowości Grom, stąd drogą gruntową na północ. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Kalwa w zlewni rzeki Łyna – nr 19. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Kruninek. W różnych publikacjach wymieniana jest oboczna nazwa tego jeziora: Króninek lub Kroninek. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Kruninek w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Krusznik (jezioro)

Krusznik – jezioro w gminie Nowinka, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Jezioro Krusznik położone jest na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, w Wigierskim Parku Narodowym. Jezioro ma nieregularny, owalny kształt. Brzegi są dość wysokie, od południowego zachodu zakończone stromą skarpą. Od północy jezioro otoczone jest lasem, od południa – polami. Jeziora połączone jest sztucznym przekopem z jeziorem Wigry, znajdującym się ok. 200 m na północ. Oba jeziora rozdziela półwysep Jurkowy Róg, porośnięty podmokłym olsem i borem bagiennym. Na południe od jeziora położona jest wieś Krusznik oraz trzy dystroficzne oczka wodne, tzw. suchary: Ślepe, Sucharek, Widne. Przypisy Bibliografia Co zwiedzić? - Jezioro Krusznik. Pascal Travel Club. [dostęp 2012-01-31]. Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2012-01-31]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 159, ISBN 83-239-9607-5 .
Krzecka Mielizna

Krzecka Mielizna – mielizna Zalewu Szczecińskiego w jego północnej części, przy wyspie Wielki Krzek i jego części Małym Krzeku. Krzecka Mielizna znajduje się na północ od Krzeckiego Wyskoku, na południe od przesmyku łączącego Zalew Szczeciński z Wickiem Wielkiem i Starą Świną. Nazwę Krzecka Mielizna wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Krickser Schaar. Przypisy
Krzeczkowskie Bagno

Krzeczkowskie Bagno – pomnik przyrody w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. Niedaleko Nowej Wioski, przy drodze leśnej z Lubrzy do Wilkowa. powierzchnia – 2,38 ha położenie – gmina Lubrza, nadleśnictwo Świebodzin, obręb Świebodzin, leśnictwo Lubrza. Na wschodnim brzegu jeziora Pień. przedmiot ochrony – źródliska ze śródleśnym torfowiskiem wysokim, wraz z charakterystyczną roślinnością. Zobacz też Pień (jezioro) Rezerwat przyrody Pniewski Ług Przypisy
Krzymień

Jezioro Krzymień – jezioro morenowe w Kotlinie Gorzowskiej, w gminie Sieraków, we wsi Izdebno. Pod względem wielkości jezioro zajmuje 7. lokatę w gminie (77,17 ha) Turystyka Północnym brzegiem jeziora biegnie pieszy szlak PTTK, biegnący na wzgórze Kaczemka (53,5 m) – największe wzniesienie wsi, położone 200 m od koryta Warty. Przypisy
Krzysztofory Palace

The Krzysztofory Palace or Pod Krzysztofory Palace (Polish: Pałac Krzysztofory) also called (Polish: Pałac Pod Krzysztofory), is a historic, baroque city palace located at 35 Main Market Square in Old Town of Kraków, Poland. It is the location of the Historical Museum of Kraków. History Between 1640 and 1649 the Palace was owned by the Crown Court Marshal Adam Kazanowski, who also commissioned its construction. The palace is named after St. Krzysztof, the patron saint of medieval tenements. It was designed by joining together three narrow Gothic houses. The first major renovation of the palace was done by the architect Jakub Solari in 1682–1684. One of its unique features is the fine stucco work by Italian architect Baldassare Fontana, who was working in Kraków at the time. Towards the end of the 19th century, the ground floor was taken up by a popular restaurant Pod Palmą founded by Antoni Hawełka, purveyor to the imperial court of Vienna. The Krzysztofory Palace is the headquarters of Muzeum Krakowa, being transferred to the jurisdiction of this institution in 1965. The current exhibition at Krzysztofory Palace is "Krakow from the beginning, to no end.". As the name suggests, it presents the whole history of Krakow from its beginnings in the prehistoric mythical King Krakus to the modern times, having the final piece of the exhibition always being changed according to the events in Krakow. This exhibition includes many iconic pieces connected to Krakow, such as the Lajkonik costume, the traditional Krakow nativity scenes (including a life-size scaled version), mascarons; those particularly related to local institutions, such as the silver rooster of the Fowler Brotherhood from the 16th century, the ring and scepter of Krakow mayors from the same century, the counter of the Krakow Merchant Congregation from the 18th century, but also works signed with the names of Jan Matejko, Józef Mehoffer, Zofia Stryjeńska, Jacek Malczewski, Wojciech Weiss and Wlastimil Hoffman. Besides this exhibition, the historic interiors of the renovated palace include a library and archive, educational, administrative, commercial, gastronomic spaces and a conference hall. Also in these renovated premises there are events like concerts, literary meetings, debates, lessons and educational workshops. The opening of the “Krakow from the beginning, to no end” exhibition is the last element of the project implemented by the Museum of Krakow “Krzysztofory anew – Complete Museum: modernization and renovation of the Krzysztofory Palace along with adapting its functions to the implementation of the tasks of a modern, multifunctional museum facility”. 85% of the investment (over PLN 29 million) was implemented thanks to the European Funds, namely Priority Axis VIII – Protection of Cultural Heritage and Development of Cultural Resources under the Infrastructure and Environment Operational Programme 2014–2020. The remaining 15% of the investment costs were covered by the Municipality of Krakow. References
Krzywa Hala

Krzywa Hala – budynek w Ciechanowie. Krzywa hala na placu Józefa Piłsudskiego od wielu lat wpisana jest w krajobraz architektoniczny Ciechanowa. Jest jednym z głównych, a przynajmniej jednym z najbardziej charakterystycznych budynków znajdujących się w poniemieckiej dzielnicy Bloki. Została wybudowana w latach 1942–1943, w czasie okupacji niemieckiej i kształtem miała podkreślać układ planowanego Rynku Nowego Miasta. Tuż przed halą miała się znajdować aleja ogrodowa, która planowo miała się kończyć w okolicach obecnej ulicy Narutowicza. W czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej szczególną uwagę zwracał różowy kolor elewacji budynku. Przed – dzisiaj szarą – halą znajduje się park i obelisk, pod którym kombatanci co roku składają kwiaty z okazji urodzin marszałka Józefa Piłsudskiego. Obiekt ma obecnie ważne znaczenie praktyczne – znalazła tam swą siedzibę Biblioteka Akademicka.
Królowa Polana

Królowa Polana – polana w Dolinie Olczyskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w górnej części tej doliny, w jej orograficznie lewej odnodze. Położona jest na wysokości około 1230–1270 m, w dolnej części północno-wschodnich stoków Wielkiej Kopy Królowej. Dawniej należała do Hali Królowej Niżniej, stał na niej szałas i szopy. Nazwa polany i hali pochodzi od dawnych właścicieli o nazwisku Król. Po zaprzestaniu jej użytkowania stopniowo zarasta lasem. W 1965 miała powierzchnię ok. 4 ha. W 2004 po 37 latach od zaprzestania jej użytkowania powierzchnia polany zmniejszyła się o ok. 33%. Górnym skrajem polany prowadzi nartostrada. Nartostrady z Kasprowego Wierchu, przez Kocioł Kasprowy, Królowy Grzbiet, Skupniów Upłaz i Nosalową Przełęcz do Kuźnic (trasa jednokierunkowa). Przypisy