NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Imielińskie

Jezioro Imielińskie lub Jeziorko Imielińskie (dawna nazwa: Jezioro Ptasie) – zbiornik wodny, wraz z otoczeniem objęty ochroną jako użytek ekologiczny w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie Jezioro znajduje się na obszarze MSI Stary Imielin. Jest ono unikatowym polodowcowym zbiornikiem wodnym na terenie Warszawy. Jego wiek szacuje się na około 200 tys. lat. Położone jest w niecce wyścielonej nieprzepuszczalnymi glinami po tzw. martwym lodzie, wypełnionej nawodnionymi piaskami. Średnicę jeziora można określić na ok. 120 do 140 m. Usytuowane jest na Starym Imielinie między ulicami Makolągwy, Bekasów, rtm. Pileckiego, Zięby, Mewy, Łukaszczyka, Perkoza i Roentgena. Wpisuje się w ciąg powiązań ekologicznych między Lasem Kabackim, Skarpą Wiślaną, Potokiem Służewieckim i doliną Raszynki. Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m.st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. jezioro położone jest na terenie wysoczyzny i zasilane jest stale wodami podziemnymi. Odpływ natomiast ma formę cieku. Powierzchnia jeziora wynosi 1,0726 ha. Akwenowi towarzyszy mniejszy zbiornik – Staw przy jeziorze Imielińskim o powierzchni 0,1615 ha. Jezioro leży na obszarze zlewni Kanału Grabowskiego, z którym połączenie następuje poprzez Kanał Imieliński. W 2025 roku zbiornik wodny w wyniku suszy hydrologicznej całkowicie wysechł. Przyroda W listopadzie 1993 wojewoda warszawski ustanowił użytek ekologiczny „Jeziorko Imielińskie” obejmujący obszar ponad 10 ha. W 1996 decyzja ta została uchylona przez Prezesa Rady Ministrów bez podania przyczyny. Otworzyło to drogę do intensywnego zabudowywania okolic jeziora przez deweloperów, co doprowadza do jego stopniowej degradacji. Jezioro stale wysycha, redukcji ulegają także flora i fauna znajdujące się w otulinie obszaru. Spowodowane jest to poprzez obniżanie poziomu wód gruntowych, które zasilają jezioro. W 2002 ustanowiono na terenie wokół jeziora użytek ekologiczny o powierzchni 3,95 ha rozporządzeniem nr 74 Wojewody Mazowieckiego (wraz z późniejszymi zmianami) z dnia 5 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego nr 242 z 2002 r., poz. 6179) z uwagi na konieczność ochrony miejsc rozrodu rzadkich gatunków ptaków. Jezioro jest bardzo cennym przyrodniczo akwenem. Szuwary zarastające ponad połowę jego powierzchni spełniają rolę ostoi, miejsca żerowania i miejsca lęgowego licznych gatunków ptactwa wodnego, w tym gatunków objętych ochroną prawną. Na terenie jeziora występują: perkozek, perkoz rdzawoszyi, zausznik, łabędź niemy, czernica, głowienka, błotniak stawowy, wodnik, wąsatka, kaczka krzyżówka, trzcinniczek, bączek, łęczak i płatkonóg szydłodzioby. Przypisy Bibliografia Ewa Winiarska: Sympozjum „Koncepcja ochrony naturalnych miejskich zbiorników wodnych na przykładzie Jeziorka Imielińskiego (Warszawa–Ursynów)” (Warszawa, 16 XII 2004 r.). Wiadomości Hydro-biologiczne. [dostęp 2013-09-15]. (pol.).
Jezioro Jankowskie

Jezioro Jankowskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Gniezno w odległości około 2 km od wsi Jankowo Dolne, leżące na terenie Równiny Wrzesińskiej. Przy południowym brzegu jeziora, w pobliżu przystanku kolejowego Jankowo Dolne, znajduje się ośrodek wypoczynkowy i kąpielisko. Na południe od jeziora leży Jezioro Wierzbiczańskie. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 32,5 ha przez 35,7 ha o 35,71 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 95,5 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,83 m, natomiast głębokość maksymalna 12,7 m lub 12,9 m bądź 12,95 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Przypisy
Jezioro Jarosławieckie

Jezioro Jarosławieckie – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Komorniki, na Wysoczyźnie Grodziskiej, na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Morfologia Powierzchnia jeziora wynosi 11,2 ha, a powierzchnia zlewni - 953 ha. Długość linii brzegowej to 2240 m. Akwen bezprzepływowy. Jest to ostatnie od strony wschodniej jezioro rynny rosnowsko-jarosławieckiej. Kształt silnie wydłużony, rynnowy. Brzegi są lesiste i piaszczyste, od samej linii brzegowej występuje szary, drobnoziarnisty muł. Dno stanowią dwa plosa przedzielone płycizną. Przyroda W latach 50. XX wieku zaobserwowano w jeziorze owada z rodzaju Micronecta – Micronecta meridionalis, a także ramienice: Lychnothamnus barbatus i Nitella tenuissima. Turystyka Latem akwen popularny wśród letników jako kąpielisko od strony położonego na wschodnim brzegu Jarosławca. Stoi tu głaz upamiętniający Franciszka Jaśkowiaka. Przy jeziorze przebiegają szlaki turystyczne: zielony ze Szreniawy do Rosnówka i żółty z Puszczykowa do Puszczykówka. Zobacz też w pobliżu: Głaz Leśników, Greiserówka, obszar ochrony ścisłej Świetlista Dąbrowa na Wysoczyźnie, obszar ochrony ścisłej Pod Dziadem Przypisy Bibliografia Jerzy Siepak, Lubomira Burchardt, Mariusz Pełechaty, Artur Osowski, Badania hydrochemiczne na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, UAM, Poznań, 1999, ss.9,10,13,14 ISBN 83-908178-4-5 Powiat poznański - mapa turystyczna, Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-029-4
Jezioro Jatkowskie

Jezioro Jatkowskie – jezioro na Równinie Gryfickiej, położone w gminie Świerzno, w powiecie kamieńskim, w woj. zachodniopomorskim. Powierzchnia jeziora wynosi 4,2 ha. Według typologii rybackiej jest to jezioro karasiowe. Ok. 1 km na wschód leży wieś Jatki, a ok. 300 m na południe przebiega droga wojewódzka nr 103, . Przypisy
Jezioro Jaśkowickie

Jezioro Jaśkowickie (niem. Jeschkendorfer See) to trzecie co do wielkości (powierzchnia 24 ha) i najgłębsze (9,4 m) jezioro Pojezierza Legnickiego, położone przy wsi Jaśkowice w gminie Kunice. Od końca XIX wieku do II wojny światowej jezioro było wykorzystywane rekreacyjnie (ośrodek wypoczynkowy z kąpieliskiem, gondolami i restauracją). Obecnie zbiornik służy wyłącznie wędkarzom. Jezioro położone jest około 9 kilometrów na wschód od Legnicy i około 7 kilometrów na południowy zachód od Prochowic. W 1994 na Jeziorze Jaśkowickim złowiono największego w Polsce węgorza. Ważył 6,43 kg i miał długość 144 cm. Przypisy
Jezioro Jelenie

Jezioro Jelenie – jezioro na Pojezierzu Ińskim, położone w gminie Drawsko Pomorskie, w powiecie drawskim, w województwie zachodniopomorskim. Opis Powierzchnia zbiornika wynosi 60,0 ha. Lustro wody Jeziora Jeleniego znajduje się na wysokości 98,1 m n.p.m.. Akwen jest otoczony lasem i znajduje się zlewni rzeki Regi. Około 0,7 km na wschód od jeziora biegnie droga wojewódzka nr 175. Zobacz też Jelenie Przypisy
Jeziory Wielkie (jezioro)

Jeziory Wielkie – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Zaniemyśl o powierzchni ok. 68 hektarów i średniej głębokości 4,5 - 6,0 metrów. Nad jeziorem leżą wsie: Jeziory Wielkie, Jeziory Małe, Doliwiec Leśny. Bibliografia Informacje o jeziorze
Jezioro Jełguńskie

Jezioro Jełguńskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. olsztyńskim, w gminie Stawiguda, leżące na terenie Równiny Olsztynka. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Jełguńskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jełguń. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 31,0 ha do 32,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 128,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,0 m, natomiast głębokość maksymalna 16,9 m. Charakterystyka Jezioro położone jest w Rezerwacie "Las Warmiński". Dawniej nad jeziorem znajdowała się wieś Jełguń. Obecnie po wsi nie ma śladu, tereny uległy prawie całkowitemu zalesieniu. Wcześniej teren należał do rządowego obszaru okolic Łańska. W pobliżu znajdują się jezioro Oczko, jezioro Galik (Gałek) oraz rzeka Łyna. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Jełguńskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Jezioro Kamienieckie (Pojezierze Żnińsko-Mogileńskie)

Jezioro Kamienieckie – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Trzemeszno, na terenie Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 217,5 ha do 232,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 84,5 m n.p.m. lub 85,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,8 m, natomiast głębokość maksymalna 18,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1985 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Przypisy
Jezioro Kamieńskie

Jezioro Kamieńskie (Jezioro Niemka, Jezioro Podleśne) – niewielkie (14,3 ha) jezioro położone na Równinie Torzymskiej, na wschód od miejscowości Struga, w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Krosno Odrzańskie. Charakterystyka Akwen jest użytkowany przez Polski Związek Wędkarski Okręg w Zielonej Górze. Dawniej nad jeziorem był duży pomost i kąpielisko, obecnie znajdują się tam jedynie niezdatne do użytku pozostałości tej infrastruktury oraz kilka czynnych, mniejszych pomostów. Jezioro z każdej strony otoczone jest lasem. W miesiącach ciepłych licznie odwiedzane przez wędkarzy, w tym też okresie nasila się zjawisko eutrofizacji jeziora (wyższy poziom azotu), mimo to jezioro zachowuje przeźroczystość wody sięgającą 2 m. Zlewnia jeziora porośnięta jest ubogim borem sosnowym. W promieniu wielu kilometrów brak upraw rolnych. Zobacz też Jezioro Ciche - położone tuż obok. Przypisy Linki zewnętrzne Monitoring stopnia eutrofizacji wód jezior - Niemka PZW Okręg Zielona Góra - wykaz wód
Jezioro Kamińskie

Jezioro Kamińskie – jezioro położone na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka, niedaleko wsi Kamińsko w województwie wielkopolskim. Jest to jezioro rynnowe, usytuowane w rynnie subglacjalnej biegnącej od strony północno-zachodniej, w kierunku południowo-wschodnim. Linia brzegowa tylko częściowo dostępna, w niektórych miejscach zabagniona. Poziom lustra wody niestabilny (od lat 70. XX w. do 2000 r. obniżył się o 2,4 m). Połączone rowem z Jeziorem Czarnym i jeziorem Pławno, tworzy zlewnię bezodpływową. Nad jeziorem znajdują się „Mokradła nad jeziorem Kamińsko” o powierzchni 5,57ha - jeden z użytków ekologicznych Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka. Nad jeziorem Kamińskim znajdują się pole namiotowe i kąpielisko niestrzeżone, a w okolicy szlaki rowerowe i piesze. Galeria Zobacz też Park Krajobrazowy Puszcza Zielonka Kamińskie Przypisy Bibliografia Zmiany powierzchni i powierzchni lustra wody jeziora Kamińsko (Nadleśnictwo Doświadczalne Zielonka) na przestrzeni ostatnich 150 lat, Monika Konatowska, Paweł Rutkowski; Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej R. 10. Zeszyt 2 (18) / 2008; dostęp 2009-02-04
Jezioro Karczemne

Karczemne Jezioro (kaszb. Karczemné Jezoro) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim (powiat kartuski, województwo pomorskie) o powierzchni 40 ha. Jezioro znajduje się na południowym obszarze Kartuz, obecnie jest bardzo zanieczyszczone i utraciło swoje walory turystyczne. Wraz z jeziorami Klasztornym Dużym i Klasztornym Małym tworzy jeden akwen zwany jeziorami Kartuskimi. Znajduje się na turystycznym szlaku Kartuskim. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora rozciąga się współczesna zabudowa miejska Kartuz. W latach 2020 do 2023 na zlecenie władz miasta i z wykorzystanie środków unijnych, naukowcy z Katedry Inżynierii Ochrony Wód i Mikrobiologii Środowiskowej na Wydziale Geoinżynierii Uniwersytetu Warmińsko Mazurskiego przeprowadzili rekultywację jeziora. W pierwszej kolejności zalecono władzom gminy aby odciąć dopływ ścieków sanitarnych i burzowych do jeziora co nastąpiło w roku 2018. Następnie przeprowadzono rekultywację przy zastosowaniu trzech metod. Pierwsza poległa na oczyszczeniu dna jeziora przy pomocy refulera z zalegających je osadów przesyconych fosforem i metalami ciężkimi pochodzącymi min. z rzeźni, lecznicy weterynaryjnej i fabryki farb. W tym etapie usunięto 240 tys. m³ osadów. W drugim etapie zastosowano metody chemiczne z wykorzystaniem koagulantów, które związały fosfor z wody w nieszkodliwe związki i strąciły je na dno jeziora. Trzecia była metoda biologiczna polegająca na kształtowaniu struktury ichtiofauny, wykorzystano ryby drapieżne, którymi zarybiono jeziora w celu ograniczenia populacji ryb żywiących się bentosem w tym fitoplanktonem produkującymi tlen. Rekultywacja jeziora Karczemnne, została przeprowadzona w ramach unijnego projektu rekultywacji czterech kartuskich jezior za łączną kwotę ponad 60mln zł.. Przed 1920 jezioro nosiło nazwę niemiecką Krug-See. Przypisy
Jezioro Kazubskie

Jezioro Kazubskie (kaszb. Kazubsczé Jezoro) – przepływowe jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, położone w powiecie starogardzkim województwa pomorskiego, na zachód od wsi letniskowej Kazub. Nad jeziorem znajduje się ośrodek wypoczynkowy i sezonowe kąpielisko. Powierzchnia całkowita: 17,2 ha, głębokość maksymalna 18 m Zobacz też Cieciorka
Jezioro Kielarskie

Jezioro Kielarskie, Kielary – płytkie, eutroficzne jezioro typu stawowego, położone koło wsi Ruś na Pojezierzu Olsztyńskim. Powierzchnia 49 ha, głębokość do 2 m, dno muliste. Linia brzegowa dobrze rozwinięta, tworzy półwyspy i zatoki. Roślinność wodna silnie rozwinięta: helofity (trzcina, sitowie, pałka wodna) zajmuje ok. 25% powierzchni, elodeidy (rogatek, rdestnice) – ok. 30% powierzchni jeziora. Gmina Stawiguda dorzecze: Łyna Brak wysp Długość linii brzegowej: 4500 m Jezioro znajduje się na granicy dużego kompleksu leśnego – Lasy Purdzkie. W sąsiedztwie znajduje się Rezerwat przyrody Las Warmiński. Zachodnie brzegi są płaskie i trudno dostępne, zajęte przez bagna i trzęsawiska, pozostałe brzegi stosunkowo wysokie. Od północnej strony rozciągają się pola i łąki, brzegi wschodnie i południowe pokryte lasem. Z północnej strony jeziora wpływa mały dopływ, niosący wody z pobliskiego jeziora Bartąg, natomiast w części północno-zachodniej wypływa ciek (silnie zarośnięty obecnie roślinnością) wpadający do rzeki Łyny. W wieku XVIII i XIX część drewna spławnego składowano w Jeziorze Kielarskim. Jezioro miało połączenie z rzeką Łyną. W 1852 roku spławiono z jeziora Kielarskiego 1530 pni drzewa, znacznie więcej w latach następnych. Dawniej nad jeziorem istniał majątek rycerski Kielary. Obecnie znajduje się parking leśny zorganizowany przez nadleśnictwo Olsztyn. Nad brzegiem zbudowano pomost widokowy, a w jego pobliżu niemal 10-metrowa wieżę obserwacyjno-widokową i ścieżkę przyrodniczo-leśną „Zazdrość". Nad brzegiem znajdują się "Źródła Kielarskie", a w pobliżu zachowały się średniowieczne wały obronne. Wokół jeziora przebiega rowerowy szlak turystyczny. Przez wieki jezioro znane było pod różnymi nazwami: Kellaren See (1922), Kellern (1595), Prawes, Prawszen (1432), Prausen (1378), Prawes (1363), Prawoszen (1374). Przypisy Bibliografia „Ruś nad Łyną”, Olsztyn 2004, Agencja WIT, ISBN 83-89741-15-6 "Jeziora okolic Olsztyna. Seria Przewodniki Wędkarskie, cz. 1", Olsztyn 1996, Wyd. IRŚ. Linki zewnętrzne Kielarskie w serwisie jezioro.com.pl Galeria zdjęć Jeziora Kielary. tapety25.bdl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-28)].
Jezioro Kiersztanowskie

Jezioro Kiersztanowskie – jezioro rynnowe na Pojezierzu Mrągowskim w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo. Dane morfometryczne Jezioro ma powierzchnię 148,6 ha, długość 4,3 km, szerokość do 490 m i maksymalną głębokość 32,5 m. Charakterystyka Oś jeziora ukierunkowana jest na linii północ – południe. Na południowym krańcu jeziora położona jest wieś Kiersztanowo. Przez Kiersztanowo przepływa odcinek rzeki Dajny, łączący jezioro Juno z Jez. Kiersztanowskim. Od wschodniej strony jeziora położona jest wieś Lembruk. Na wzgórzu morenowym obok wsi w czasie II wojny światowej znajdował się zespół radiostacji obsługujących Wilczy Szaniec. W sezonie turystycznym po jeziorze kursuje prom spacerowy. Łączy on pole biwakowe na wschodnim brzegu jeziora z ośrodkiem wypoczynkowym położonym na drugiej stronie jeziora koło wsi Gizewo. Rzeka Dajna łączy Jez. Kiersztanowskie z Jez. Dejnowa. Bibliografia Jan Bałdowski, Kraina Wielkich Jezior Mazurskich, Sport i Turystyka, Warszawa, 1977, ISBN 83-217-2343-8
Jezioro Kierskie Małe

Jezioro Kierskie Małe – hipertroficzne jezioro położone około 1 km na północ od Jeziora Kierskiego w woj. wielkopolskim, w pow. poznańskim, w gminie Rokietnica, na Pojezierzu Poznańskim. Hydrologia Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 26,0 ha do 34,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 70,5 m n.p.m. lub 71,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,4 m, natomiast głębokość maksymalna 2,3 m lub 2,5 m. Otoczenie Przez jezioro przepływa Samica Kierska. Jezioro objęte jest strefą ciszy. Obowiązuje tu zakaz używania silników spalinowych. Przy południowym brzegu znajduje się wieś Kiekrz. Przy zachodnim brzegu znajduje się klasztor Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia oraz Droga Świętej Faustyny, upamiętniająca pobyt w Kiekrzu św. Faustyny Kowalskiej w 1929. Zobacz też cmentarzysko w Kiekrzu – częściowo nad jeziorem Przypisy
Jezioro Kierzlińskie

Jezioro Kierzlińskie (Kierźlińskie Duże, Ar Duży) – rynnowe jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Barczewo, w dorzeczu Pisy-Wadąga-Łyny. Inne (w tym niemieckie) nazwy jeziora to Grosser Aar See, Gros Auhr, Hor, Or. Jezioro Kierzlińskie ma powierzchnię 92,8 ha. Długość zbiornika wynosi 1,92 km, szerokość natomiast 0,72 km. Głębokość średnia jeziora to 11,7 m, a maksymalna 44,5 m. Dno jest piaszczysto-kamieniste. Linia brzegowa ma długość 5,35 km. Zarośnięta jest słabo przez trzcinę i sitowie, jedynie na północnym krańcu jeziora roślinność ta występuje w większej ilości. Na przeważającej długości brzegi są wysokie, natomiast od północy i północnego wschodu niskie. Na zachodnim brzegu rosną drzewa. Od strony południowej okolicę jeziora porastają lasy, poza tym w pobliżu jeziora znajdują się pola oraz łąki. Do zbiornika dopływają niewielkie cieki z okolicznych pól. Od strony północnej od jeziora odchodzi przesmyk stanowiący odpływ prowadzący przez jezioro Kierzlińskie Małe do jeziora Pisz. Jezioro Kierzlińskie leży w odległości kilku kilometrów w kierunku południowo-wschodnim od Barczewa. Od strony północno-wschodniej w pobliżu zbiornika znajduje się wieś Kierźliny, natomiast od zachodu leżą Krupoliny. Kierzlińskie to jezioro o typie sielawowym, wśród ryb w zbiorniku obecna jest sielawa, sieja, płoć, leszcz, okoń, ukleja, wzdręga, węgorz i szczupak. Przypisy Bibliografia Jeziora okolic Olsztyna. Olsztyn: Wydawnictwo Instytutu Rybactwa Śródlądowego, 1999, s. 78–9. ISBN 83-87506-46-X.
Kiełbonki (jezioro)

Kiełbonki – jezioro na Pojezierzu Mrągowskim (części Pojezierza Mazurskiego), na północny wschód od wsi Nowe Kiełbonki i północny zachód od wsi Stare Kiełbonki w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Jezioro stosunkowo płytkie o płaskich i łagodnych brzegach z czystą, przejrzystą wodą. Przypisy
Jezioro Kinkajmskie

Jezioro Kinkajmskie – z wolna zarastające, relatywnie płytkie, rybne jezioro na Nizinie Sępopolskiej, w Gminie Bartoszyce, w powiecie bartoszyckim, o powierzchni 152 hektarów. Nad jeziorem leży duża wieś sołecka Kinkajmy. Na południe od wsi znajduje się jedyna nad tym jeziorem plaża, latem chętnie wykorzystywana przez mieszkańców Bartoszyc. Przypisy Bibliografia Informacje o jeziorze. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Jezioro Kikolskie

Jezioro Kikolskie – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Kikół, leżące na terenie Pojezierza Dobrzyńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 66,0 ha do 72,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 85,8 m n.p.m. lub 85,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,6 m, natomiast głębokość maksymalna 6,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1998 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i III kategorii podatności na degradację. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Kikolskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jezioro Klimkowskie

Das Jezioro Klimkowskie ist ein Stausee an der Ropa in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen. Er liegt in den Niederen Beskiden. Beschreibung Hinter der 36 Meter hohen Staumauer wird das Wasser der Ropa sowie kleinerer Zuflüsse aufgestaut. Bei Vollstau beinhaltet der Stausee 42,59 Millionen Kubikmeter Wasser. Die Wasserfläche beträgt dann 3,1 Quadratkilometer. Geschichte Der Beschluss, die Staumauer in Klimkówka zu bauen, wurde 1970 gefasst. Der Stausee wurde schließlich 1994 geflutet. Er wird sowohl als Badesee als auch als Schutzspeicher gegen Überflutungen sowie als Wasserkraftwerk genutzt. Tourismus Am Ufer des Sees befinden sich mehrere Strände und Marinas, in denen Segelboote, Tretboote und Kajaks angemietet werden können. Weblinks Literatur Kęsy Robert i in. 2011. Zbiorniki Wodne w Polsce. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, Warszawa, s.44.
Jezioro Klimkowskie

Jezioro Klimkowskie (Klimkówka) – zbiornik zaporowy utworzony na rzece Ropie w 1994 roku w pobliżu miejscowości Klimkówka, Łosie i Uście Gorlickie w powiecie gorlickim. Poza funkcjami przyrodniczymi i krajobrazowymi zbiornik posiada przede wszystkim znaczenie przeciwpowodziowe, turystyczno-rekreacyjne oraz jest źródłem wody pitnej i przemysłowej dla Gorlic i Jasła. Woda zretencjonowana w zbiorniku jest też wykorzystywana do celów energetycznych: przy zaporze działa mała, szczytowa elektrownia o mocy 1,1 MW. Wymiary Pojemność zbiornika wynosi 42,59 mln m³ (w tym pojemność powodziowa latem 8 mln m³, zimą 6,45 mln m³), około 300-800 metrów szerokości, 306 ha powierzchni, 6,5 km długości, głębokość do 31 m (średnia 13 m). Wysokość zapory wynosi 37 m, zaś jej rozpiętość 210 m. Historia Budowę zapory rozpoczęto w latach 70. XX wieku. Zapora wodna przegrodziła dolinę w najwęższym miejscu, w którym rzeka Ropa przebija się między szczytami Kiczera-Żdżar (610 m n.p.m., na zachodzie) i Ubocz (623 m n.p.m., na wschodzie), należących do tzw. Pienin Gorlickich będących częścią Beskidu Gorlickiego. Zalew ciągnie się na długości ponad 5 km, z cofką dochodzącą pod Uście Gorlickie. Linia brzegowa jest dość urozmaicona, wzdłuż brzegu znajduje się szereg małych zatoczek. Brzegi północno-wschodnie są strome, w większości zalesione, natomiast południowo-zachodnie – niskie i łatwo dostępne z szosy z Gorlic do Uścia Gorlickiego. Wody spiętrzonego jeziora zalały całość terenu zabudowanego dawnej wsi Klimkówka oraz dawną drogę z Ropy do Uścia Gorlickiego. Nowa szosa została poprowadzona po lewym brzegu doliny, wysoko ponad taflą wody. Powstanie zalewu w Klimkówce wiąże się z nowymi funkcjami turystyczno-rekreacyjnymi terenów wokół jeziora oraz całego Beskidu Niskiego. Wybrzeże pomiędzy szosą a jeziorem jest stopniowo zagospodarowywane. Na cyplu położonym ok. 1 km od zapory znajduje się ośrodek wypoczynkowy z przystanią, wypożyczalnią sprzętu wodnego (jezioro jest strefą ciszy, używanie sprzętu motorowodnego jest zabronione), kąpieliskiem i obiektami gastronomicznymi. Tam również ulokowano posterunek WOPR i policji wodnej. Zbiornikiem oraz zaporą administruje RZGW w Rzeszowie. Odniesienia w kulturze Podczas budowy zapory w 1976 r. kręcono tu sceny do pierwszego odcinka serialu telewizyjnego Znaki szczególne z Bronisławem Cieślakiem w roli głównej. Klimkówka została wykorzystana podczas produkcji filmu Ogniem i mieczem do realizacji ujęć przedstawiających rzekę Dniepr. Miało to miejsce bezpośrednio po spiętrzeniu wody na zalewie, gdy brzegi były jeszcze dziewicze, a okolica bez infrastruktury turystycznej. Przypisy Bibliografia Kęsy Robert i in. 2011. Zbiorniki Wodne w Polsce. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, Warszawa, s.44.