NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Rzędowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych – rzymskokatolicki kościół filialny położony przy ulicy Opolskiej w Rzędowie. Kościół należy do parafii św. Antoniego Padewskiego w Dylakach w dekanacie Ozimek w diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół filialny w Rzędowie został wybudowany w latach 1982–1983. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Lisznej

Kościół św. Antoniego w Lisznej – drewniana świątynia rzymskokatolicka pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego, zbudowana w latach 1936–39, znajdująca się w Lisznej. Historia Wcześniej mieszkańcy wsi uczęszczali do parafii Rozesłania Apostołów w Mrzygłodzie. Od 27 lutego 1985 kościół stanowi filię parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Sanoku. Jest zlokalizowany pod adresem Liszna 34. Inicjatorem budowy kościoła był sanocki lekarz dr Antoni Dorosz, który przekonał mieszkańców wsi do wyboru miejsca wzniesienia świątyni w południowej, części wsi, na zalesionym stoku, nieopodal istniejącego tam sanatorium (pierwotnie kościół planowano wybudować w centrum wsi, przy głównej arterii). Projekt wykonał Kazimierz Osiński. Budową kierował Jan Gawlewicz z Sanoka. Kamień węgielny pod budowę kościoła wmurowano w 1936). Akt erekcyjny został dokonany przez ks. Sieradzkiego. Poświęcenia kościoła dokonał w 1939 ks. Antoni Porębski z parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Świątynia została ulokowana pośród lasu na wzgórzu w południowej części wsi, w sąsiedztwie sanatorium ufundowanego w okresie II Rzeczypospolitej przez Michalinę Mościcką, pierwszą damę Polski, małżonkę Prezydenta RP, Ignacego Mościckiego (umożliwiało kąpiele wodne, wykorzystywano mikroklimat gór). Sanatorium zostało zniszczone przez Niemców w 1941. W latach 90. XX w. w czasie remontu wieży zasłonięto arkadowe prześwity pod hełmem, wykorzystywane wcześniej do grania na trąbce w czasie uroczystości religijnych. Architektura i wyposażenie Bryła świątyni wzorowana na kościołach z terenu Podhala o tradycyjnej ciesiołce. Budowla orientowana, konstrukcji zrębowej z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Wieża na planie kwadratu zamknięta spiczastym hełmem. Wnętrze nakryte pozornym sklepieniem zwierciadlanym, ściany dekorowane pozornymi pilastrami. Pierwotnie ołtarz kościoła został wykonany przez żołnierzy 2 Pułku Strzelców Podhalańskich z Sanoka; obecny istnieje od 1991; w kościele znajduje się także Obraz Matki Boskiej Liszniańskiej, który został namalowany przez żołnierza ww. pułku. Otoczenie Przy świątyni znajduje się dzwonnica oraz cmentarz. Na cmentarzu został ustanowiony pomnik poświęcony mieszkańcom wsi, ofiarom lat 1940-1945 (38 zamordowanych na Wołyniu przez UPA, 4 ofiarom sowieckich obozów pracy, 2 wywiezionym na Sybir, 4 ofiarom niemieckich obozów koncentracyjnych). Przypisy Bibliografia Edward Olejko: Powstanie i rozwój parafii. W: 60-lecie parafii Sanok–Olchowce 1948-2008. Sanok-Olchowce: 2008. Bartosz Podubny: Gminny program opieki nad zabytkami gminy Sanok na lata 2015–2018. edziennik.rzeszow.uw.gov.pl. s. 36. [dostęp 2016-10-21].
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Dylakach

Kościół św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Ozimskiej 56 w Dylakach. Kościół należy do Parafii św. Antoniego Padewskiego w Dylakach w dekanacie Ozimek w diecezji opolskiej. Historia kościoła Neogotycki kościół w Dylakach został wybudowany w 1940 roku na planie prostokąta. 23 kwietnia 1940 roku świątynia została konsekrowana przez księdza Negwera – wikariusza generalnego z Wrocławia. W 1957 roku, w przykościelnej dzwonnicy zostały zamontowane, odlane w hucie "Małapanew" z Ozimka, trzy dzwony: św. Antoniego, św. Marii, św. Józefa. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Dylakach
Vlčí doupě

Vlčí doupě (německy Wolfsschanze, polsky Wilczy szaniec) je kódové označení pro Vůdcův hlavní stan (německy Führerhauptquartier), který se nacházel u města Kętrzyn (německy Rastenburg) ve Východním Prusku (na území dnešního Polska). Wolfsschanze se někdy překládá také jako „Vlčí hradba“. Sám Adolf Hitler zde strávil přes 800 dní, a to od června 1941 (operace Barbarossa, zahájení útoku na Sovětský svaz) do listopadu 1944, kdy z důvodu postupu Rudé armády odjel do Berlína. Poté dal bunkr zničit. Byl zde na něj také podniknut neúspěšný atentát, známý též pod krycím názvem „operace Valkýra“. V místě je dnes veřejnosti přístupné muzeum. Externí odkazy Galerie Vlčí doupě na Wikimedia Commons Obrázky, zvuky či videa k tématu Vlčí doupě na Wikimedia Commons
Guarida del Lobo

La Guarida del Lobo (en alemán: Wolfsschanze) era el nombre en clave de uno de los mayores cuarteles generales de Adolf Hitler durante la Segunda Guerra Mundial. El complejo se encontraba en la aldea de Gierłoż (en alemán: Forst Görlitz), cerca de Kętrzyn, antigua Rastemburg, en lo que por entonces era Prusia Oriental y que actualmente pertenece a Polonia. Otros búnkeres de Hitler situados por toda Europa también empiezan con la palabra ''Wolf'' ('lobo'), tales como el ''Wolfsschlucht'' ('barranco del lobo') en Bélgica y el Werwolf ('hombre lobo') de Vínnitsa, en una zona pantanosa llena de mosquitos en Ucrania. Esto se debe a que Hitler fue apodado durante un tiempo ''Herr Wolf'' por sus amigos más cercanos y a la fuerte influencia que en la mitología germánica tiene la leyenda del ''Werwolf''. Historia Fue construido en 1941 para la ofensiva alemana contra la Unión Soviética. Poseía unos 80 edificios camuflados, 50 de los cuales eran búnkeres. Estaba rodeado de campos minados y alambres de púas e inmerso en un tupido bosque. Tenía su propia central eléctrica y recibía suministros de una base aérea cercana. En el Wolfsschanze se perpetró el fallido intento de asesinato de Hitler, el 20 de julio de 1944, planificado principalmente por Claus von Stauffenberg.​ El complejo fue abandonado por los nazis a principios de 1945, al acercarse el Ejército Rojo a la frontera de Prusia. Al retirarse, Hitler ordenó la demolición del complejo. Sin embargo, a pesar de que se utilizaron potentes explosivos, los edificios permanecieron en pie, aunque seriamente dañados. Hoy en día el sitio es una popular atracción turística, y en el lugar se encuentra un monumento a los conspiradores del 20 de julio. Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Guarida del Lobo. Wikcionario tiene definiciones y otra información sobre la guarida del lobo.
Wolfsschanze

De Wolfsschanze was een hoofdkwartier in Görlitz in Ostpreußen waar Adolf Hitler meer dan 800 dagen (2/3 van de tijd) verbleef in de periode van 23 juni 1941 tot 20 november 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was gebouwd voor het offensief van de Wehrmacht in 1941 tegen de Sovjet-Unie en werd verlaten in 1944 toen de Sovjettroepen Oost-Pruisen naderden. Naast de Führerbunker bevonden zich in het complex gebouwen voor andere nazikopstukken, de lijfwachten van de Führer en eventuele gasten. De bepantserde trein van Hitler (de Führersonderzug) bereikte het complex via de spoorlijn van Rastenburg naar Angerburg. De overblijfselen van het complex bevinden zich in het huidige Polen in het dorp Gierłoż (Duits: Görlitz) vlak bij Kętrzyn (Duits: Rastenburg), een gebied dat destijds een onderdeel was van de Duitse provincie Oost-Pruisen. Het complex bestond uit een groep bunkers en versterkte gebouwen in een dichtbebost gebied, omringd door enkele ringen van prikkeldraad. Dicht bij het complex lag een vliegveld. Aanslag op Adolf Hitler Hoewel het een zwaar beveiligd complex was, werd er op 20 juli 1944 in het Pruisische hoofdkwartier een bomaanslag op Hitler gepleegd door een groep officieren onder leiding van kolonel Claus von Stauffenberg. De aanslag mislukte, doordat de bom onder een zware tafel stond. Er vielen enkele doden maar Hitler werd slechts lichtgewond. Het hele complex is ernstig beschadigd door de Duitsers zelf tijdens de terugtrekking, omdat Hitler het te waardevol achtte om door de Sovjets te laten gebruiken. Ondanks de schade blijft het een interessante toeristische attractie. Er is een monument te vinden dat de aanslag op 20 juli 1944 herdenkt.
Wolfsschanze

Wolfsschanze (em português: Toca do Lobo) foi o nome em código de um dos maiores quartéis-generais (Q.G.) de Adolf Hitler durante a Segunda Guerra Mundial. O complexo encontrava-se perto de Rastenburg (atual Kętrzyn), à época Prússia Oriental e hoje, território da Polônia. Foi construído no ano de 1941 para a ofensiva alemã sobre a Rússia (Operação Barbarossa). Possuía cerca de 80 edifícios camuflados, dos quais 50 eram búnquers, estava rodeado de campos minados e arames farpados e era escondido dentro de um bosque fechado. Tinha a sua própria central elétrica e recebia mantimentos de uma base aérea próxima. Foi abandonado pelos nazistas três anos mais tarde, mais precisamente em novembro de 1944, quando o Exército Vermelho avançava junto à fronteira da Prússia. Na Toca do Lobo foi executado o frustrado atentado de 20 de julho de 1944, planejado principalmente por Claus von Stauffenberg, que foi imediatamente executado, junto com outros envolvidos e seus familiares próximos. Este foi um dos vários atentados dos grupos da resistência alemã para matar o Führer. Perante a proximidade das tropas russas, Hitler abandonou o local a 20 de novembro de 1944, e a 4 de dezembro foi emitida a ordem secreta de destruir todo o complexo, a qual seria posta em prática apenas no dia 24 de janeiro de 1945. Na sua destruição foram utilizados entre 8 a 10 toneladas de explosivos por cada fortificação, mas essa quantidade não foi suficiente para o destruir completamente. Hoje, o lugar é uma atração turística popular e lá pode ser encontrado um monumento aos conspiradores de 20 de julho de 1944. Vida de Hitler no Wolfsschanze Em seu quarto no Wolfsschanze, assim como em todos os alojamentos de Hitler, havia somente uma simples cama de campanha e um criado-mudo, sobre o qual havia apenas um retrato de sua mãe Klara Hitler; Hitler não mantinha objetos pessoais. Todo dia, o criado pessoal de Hitler, Heinz Linge, levava ao Führer os relatórios dos bombardeios noturnos e seu café da manhã, muito simples. Todos os relatórios indicam que nesta época Hitler estava deprimido. Tinha insônia, passava a noite trabalhando e só ia dormir às seis ou sete horas da manhã. Hitler sentia-se muito mal quanto aos recuos militares, ficando paranoico e solitário. Origem do nome A alcunha de Hitler, "Wolf" (Lobo), provavelmente surgiu da palavra Adolf no Alto-alemão antigo, adal e lobo ("nobre lobo"). Hitler começou a usar o apelido no início dos anos 1920. A alcunha também é utilizada nos nomes das várias sedes de Hitler espalhadas pela Europa continental, que incluem também o Wolfsschlucht, na Bélgica e o Wehrwolf, na Ucrânia. Referências Ligações externas (em alemão) Álbum de fotos
Wolfsschanze

Wolfsschanze, även Wolfschanze (på svenska: Vargskansen eller Skansen Vargen. Engelsk benämning: Wolf's Lair (Varglyan), var den viktigaste stabsplatsen för Adolf Hitlers högkvarter (Führerhauptquartier) under andra världskriget. Det var beläget utanför staden Rastenburg i dåvarande Ostpreussen, numera i nordöstra Polen. Adolf Hitler uppehöll sig i Wolfsschanze från juni 1941 till november 1944, med endast kortare avbrott för vistelser på andra platser. 20 juli-attentatet ägde rum i Wolfsschanze 1944. Beskrivning Kringliggande anläggningar Omkring 20 kilometer från Wolfsschanze låg bunkeranläggningen Mauerwald, som var högkvarter på östfronten för OKH, den tyska arméledningen. Den tyska militära underrättelsetjänsten hade anläggningar vid småstäderna Nikolaiken och Lötzen. I trakterna av Wolfsschanze fanns också separata bunkeranläggningar som tillhörde Hermann Göring respektive Heinrich Himmler. Inre delen av Wolfsschanze Se nederst på sidan Historik Översikt Wolfsschanze började byggas 1940, och kom till slut att bestå av en mängd byggnader, bunkrar och andra anläggningar inom ett område på omkring 3 kvadratkilometer. Runt området uppfördes ett kraftigt skydd bestående av minfält, taggtrådshinder och stängsel. Dessutom fanns en mängd luftvärnskanoner som försvar mot eventuella flyganfall. I januari 1945 gjordes tyska försök att förstöra anläggningarna, men kort därefter intogs området av sovjetiska trupper. Adolf Hitlers vistelser vid Wolfsschanze Denna tabell är baserad på dagboksnotiser bland officerare vid Hitlers stab: Under frånvaron juli till november 1942 uppehöll Hitler sig vid sitt högkvarter Werwolf i Ukraina, liksom februari till mars 1943. Under några av de andra frånvaroperioderna uppehöll Hitler sig på Berghof i Bayern. Nutid De polska myndigheterna har bevarat ruinerna efter Wolfsschanze som ett friluftsmuseum, beläget omkring 8 kilometer öster om staden Kętrzyn. Referenser Noter Tryckta källor Franz W. Seidler och Dieter Zeigert: Die Führerhauptquartiere - Anlagen und Planungen im Zweiten Weltkrieg (München 2001) ISBN 3-7766-2154-0 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Wolfsschanze. Sida på tyska med nutida foton från Rastenburg och Wolfsschanze Plan över Wolfsschanzes inre del
Вольфсшанце

«Вольфсшанце» (нім. Wolfschanze — «вовче лігво») — головна ставка фюрера і командний комплекс Верховного командування Збройними силами Німеччини в лісі Герліц (нім. Forst Görlitz) у 8 кілометрах від міста Растенбурга, Східна Прусія (сьогодні — місто Кентшин у Вармінсько-Мазурському воєводстві Польщі). Комплекс був названий на честь партійної клички Адольфа Гітлера — «Вовк». Комплекс «Вольфсшанце» діяв з 21 червня 1941 до 20 листопада 1944 року. Нині «Вольфсшанце» — музей. Розташування Будівництво ставки здійснювалось «Організацією Тодта», почалось 1940 р. і тривало фактично до 1944 р. Місце її розташування (серед Мазурських озер та боліт) було вибрано із врахуванням відносної близькості до радянських кордонів, віддаленості від великих населених пунктів та важкодоступності. Структура Головна ставка фюрера «Вольфсшанце» була комплексом із понад 80 бункерів й укріплених будівель серед густого лісу, розташованим на площі 250 га, яка охоронялась та оточувалась декількома видами огорожі з колючого дроту, мінними полями, вежами спостереження, кулеметними та зенітними позиціями. До складу «Вольфсшанце» входило 200 будівель: укриття, казарми, 2 аеропорти, електростанція, залізнична станція, кондиціонери, водопостачання, теплові станції та 2 телефонні станції. Забудови представляли собою одноповерхові будівлі з бетону з плоским дахом і вікнами, що закриваються сталевими віконницями. Додатково стелі споруд були укріплені захисними броньованими листами. Важкі надбудови служили в основному для захисту від повітряних нальотів. Їх розміри сягали колосальних значень: довжина і ширина по 30-50 м, висота до 20 м. Товщина стін становили 4-6 м, а стелі 6-8 м. У бункері Гітлера, який був найбільшою спорудою та мав у проєкції П-подібну форму стіни були товщиною до 12 м. З фасаду бункера є дві вхідні двері, що ведуть в довгий поперечний коридор, з якого можна пройти в два конференц-залу площею 150 і 200 квадратних м.. Безпека Для запобігання виявлення з повітря використовувались макети дерев та маскувальна сітка. Радянське командування дізналось про роташування та розміри «Вовчого лігва» тільки після того як воно було виявлене в ході наступальної операції на Берлін на початку 1945 року. Цікаві факти З «Вовчим лігвом» пов'язані дві містичні таємниці: Провал замаху (Операція «Валькірія») на Адольфа Гітлера графом фон Штауффенбергом (начальник штабу сухопутних військ резерву) 20 липня 1944 року. Дивна невразливість «Вовчого лігва» з повітря. Існує думка, що ставка Гітлера була побудована за образом і подобою високогірного тибетського монастиря «Під вартою неба». В основі нього лежало традиційне для Тибету символічне креслення світобудови, так званий принцип мандали. Він простежується і в розташуванні будівель комплексу «Вольфшанце»: наприклад, всі бункери звернені на північ, як і вівтарі в тибетських храмах, а головні з них розташовувалися в точному співвідношенні з малими храмами монастиря. І це навряд чи випадковість: як відомо, Гітлер був украй недовірливий і забобонний, цікавився східними релігіями. Див. також Вервольф Фюрербункер Примітки
JuraPark Krasiejów

JuraPark Krasiejów – muzeum paleontologiczne połączone z parkiem rozrywki umieszczone na ciągle aktywnym terenie wykopalisk paleontologicznych w Krasiejowie. Turyści, oprócz zwiedzenia muzeum i spędzenia czasu w parku rozrywki, mogą udać się na spacer po terenie dawnego wyrobiska iłu, gdzie mogą zobaczyć repliki zwierząt prehistorycznych. Geologia i paleontologia Literatura naukowa opisuje stanowisko w Krasiejowie od lat 70. Stało się ono znane na całym świecie dzięki wykopaliskom prezentującym faunę pochodzącą z triasu późnego, zwłaszcza dzięki skamieniałościom kręgowców. Leżą tam osady ciemnoczerwonych i szarych iłowców i mułowców. Wydobycie odbywa się w kopalni Strzelce Opolskie. Dokładne oznaczenie wieku osadów jest trudne. Sulej i Dzik proponują późny karnik z uwagi na podobieństwo do niemieckiej formacji Weser. Odpowiada to także występowanie Paleorhinus w Austrii. W późnym triasie tereny dzisiejszej Polski leżały na superkontynencie Pangei. Panował tam klimat podzwrotnikowy, panowała cyrkulacja monsunowa, w związku z czym następowały po sobie pory suche i wilgotne. Analiza mineralogiczna wskazuje na warunki suche. Osady reprezentują siedliska otwarte położone w bliskości jezior, choć Zatoń i współpracownicy wspominają też o możliwości istnienia terenów zalewowych. Dzik i Sulej wymieniają następujące żyjące tam organizmy: ramienicowce (np. Stellatochara germanica, Stomochara starozhilovae, Stenochara kisielevskyi, Porochara triassica) mięczaki stawonogi ryby cyklotozaur (labiryntodont) metopozaur (tempospondyl) Paleorhinus (fitozaur) Najliczniejszym przedstawicielem kręgowców był właśnie wymieniony powyżej płaz metopozaur. Fauna Paleorhinus miała duże znaczenie w tamtych czasach na całej Pangei. Inaczej prezentuje się fauna lądowa. Roślinożercami byli aetozaur Stagonolepis i niewielki silezaur, uznawany niegdyś za dinozaura. Później uznano go za grupę siostrzaną dinozaurów bądź członka większej grupy siostrzanej dla dinozaurów. Przedstawiciele tych rodzajów mogli stanowić pokarm mięsożernego rauizucha Polonosuchus. Prace badawcze, które są cały czas prowadzone, mogły zostać rozpoczęte dzięki różnorodności oraz dobremu stanowi znalezisk. Do najciekawszych odkryć należy nowy pradinozaur, którym jest Silesaurus opolensis. Odkrycia poczynione na stanowisku Krasiejów wyszły poza dyskurs naukowy. Zwierzęta, których szczątki tam odnaleziono, pojawiły się na okładkach gazet i na widokówkach. Osłonięcie zabezpieczono poprzez budowę pawilonu. Następnie rozpoczęto przygotowania do stworzenia muzeum. W 2002 roku został napisany list preferencyjny dotyczący zagospodarowania terenu wykopalisk wygranego przez zespół autorski architektów z pracowni Goczołowie Architekci i OVO Grąbczewscy Architekci. Zostało powołane specjalne stowarzyszenie „Dinopark”, którego zadaniem było doprowadzenie do zagospodarowania terenu wykopalisk uwzględniając funkcje badawczo-wykopaliskowe, muzealniczo-wystawiennicze oraz rekreacyjne. W 2014 roku Park Nauki i Rozrywki Krasiejów został nagrodzony Złotym Certyfikatem Polskiej Organizacji Turystycznej. Zobacz też triasowe stanowisko paleontologiczne w Krasiejowie JuraPark Bałtów JuraPark Solec Przypisy
Krzyżtopór

Krzyżtopór ([kʂɨʂˈtɔpur]) je zřícenina rozsáhlého pozdně renesančního hradu v polské vesnici Ujazd, jež je součástí obce Iwaniska v okrese Opatów ve Svatokřížském vojvodství v jižním Polsku. Hrad nechal postavit polský šlechtic a vévoda ze Sandoměře Krzysztof Ossoliński (1587–1645) a jednalo se o největší šlechtické sídlo Evropy před vybudováním zámku ve Versailles. Objekt byl částečně zničen během švédské invaze známé jako potopa v roce 1655, a poté zdemolován během války barské konfederace s Rusy v roce 1770. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Krzyżtopór na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Krzyżtopór na Wikimedia Commons
Krzyżtopór

Krzyżtopór (prononciation [kʂɨʂˈtɔpur]) est un château situé dans le village de Ujazd, commune d'Iwaniska, comté d'Opatów, Voïvodie de Sainte-Croix, dans le sud de la Pologne. Il a été construit à l'origine par un noble polonais et Voïvode de Sandomierz, Krzysztof Ossoliński (1587-1645). Le château fut partiellement détruit au cours de l'invasion suédoise invasion connue sous le nom de Déluge en 1655, puis réduit en ruine par les Russes pendant la guerre de la Confédération de Bar en 1770. Galerie photo Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Krzyżtopór » (voir la liste des auteurs). Liens externes Krzyżtopór : les pillages du « Déluge » suédois Portail de la Pologne Portail des châteaux
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kowalowie

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kowalowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kowalowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Świątynia należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Po pożarze w 1803 obniżono dachy i poszerzono okna nawy. Obiekt sakralny wpisany został do rejestru zabytków 10 kwietnia 1961 i 26 października 1976. W 1997 ogień ponownie zniszczył świątynię, którą po kilku latach odbudowano. Architektura Jest budowlą orientowaną, murowaną z granitu ciosanego, jednonawową, z prostokątnym w rzucie prezbiterium, wieżą, szerszą od nawy, od zachodu, nakryty dachami dwuspadowymi. Zachowały się pierwotne okna prezbiterium o lekko zaostrzonym łuku oraz portal wejścia do nawy, uskokowy, ostrołuczny, ujęty obramowaniem przechodzącym w zwieńczeniu w krzyż. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Roland Semik: Kościół w Kowalowie, w: Wiadomości Powiatowe - biuletyn powiatu słubickiego, październik 2013, s. 7 (ISSN 2299-1921). Linki zewnętrzne Kościół w Kowalowie na oficjalnej stronie LWKZ
Словински национален парк

Словинският национален парк (на полски: Słowiński Park Narodowy) е един от 23-те национални парка в Полша. Разположен е край брега на Балтийско море, в северната част на страната, на територията на Поморско войводство. Парковата администрация се намира в село Смолджино. До 1945 година тази част от балтийското крайбрежие е населявана от кашубската етнографска група словинци. Създаден е на 1 януари 1967 година, с наредба на Министерския съвет от 23 септември 1966 година. Първоначално заема площ от 18 069 хектара. През 2004 година площта му е увеличена до 32 744,03 хектара и е създадена буферна зона от 30 220 хектара. Обхваща крайбрежни терени с езера, блата, торфища, ливади, борови и широколистни гори (18,9 %) и подвижни дюни. География Флора Фауна Фотогалерия Бележки