NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu

Kościół św. Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy pl. Wolności 4 w Dobrodzieniu. Kościół należy do parafii pw. św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu w dekanacie Dobrodzień diecezji opolskiej. 9 marca 1971 oraz 1 marca 1978 roku, pod numerem 1181/71 oraz 76/78 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu pochodzi z 1311 roku. Była to wówczas budowla drewniana, która przetrwała do 1846 roku. W tym roku, w czasie pożaru miasta, spłonął również kościół parafialny. Parafianie wraz z proboszczem podjęli decyzję o budowie nowej świątyni. Obecny murowany, wybudowano w stylu neoromańskim w latach 1851–1854. Wewnątrz na uwagę zasługują barokowe rzeźby św. Apolonii, św. Barbary i św. Jana Chrzciciela. Na placu przykościelnym stoi figura św. Jana Nepomucena. Organy 6 października 1856 roku odebrano organy wykonane przez firmę Haasa z Głubczyc. Kolejnym instrumentem były organy o trakturze pneumatycznej liczące około 30 głosów. Zwieńczeniem działalności ówczesnego proboszcza, ks. Alfreda Waindoki, wybudowano nowe organy firmy Lothar Simon & Sohn, które kosztowały parafię około 250 000 marek. Projektantem szafy organowej oraz modernistycznego jednosekcyjnego prospektu był H.J. Reuschel z Bucholz. Wiatrownice są klapowo-zasuwowe. Stół gry wbudowany jest centralnie w cokół szafy organowej. Miechy amortyzujące pod każdą wiatrownicą. Dyspozycja organów: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele parafialnym św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół św. Marii Magdaleny w Skałce

Kościół św. Marii Magdaleny w Skałce – rzymskokatolicki kościół filialny w Skałce, w gminie Kąty Wrocławskie. Historia Kościół zbudowany w 1488 roku, a na początku 1696 rozbudowany o przęsło i nawę. W 1746 roku przebudowany w stylu barokowym oraz dobudowano barokową wieżę. W 1872 zbudowano z cegły plebanię. W 1904 odrestaurowany. Architektura Kościół późnogotycki, orientowany, murowany, jednonawowy. Prezbiterium i nawa ze sklepieniem krzyżowym, ze zwornikami z rzeźbionymi gotyckimi główkami. Barokowy portal z 1746 roku. Wyposażenie Chór muzyczny z barokowym kartuszem zawierającym herby rodów von Sternberg i Pfeifer von Palmkron. Ławy kolatorskie z dwoma kartuszami herbowymi von: Sternberg i Glaubnitz. Wystrój kościoła w przeważającej części barokowy. gotycka chrzcielnica z piaskowca (1500) z drewnianą pokrywą (XIX w.) ołtarz główny, polichromowany (1746) kopia figury Matki Boskiej Bardzkiej (1746) drewniane rzeźby dwóch aniołów (1746) drewniane rzeźby świętych Piotra i Pawła (1746) ambona z płaskorzeźbami Chrystus w Świątyni oraz Chrystus i Maria Magdalena i rzeźbą Archanioła Michała na zwieńczeniu baldachimu prospekt organowy (1746) stalle (1746) konfesjonał (1746) wolnostojąca barokowa rzeźba Madonna z Dzieciątkiem gloria św. Jana Nepomucena bez postaci świętego obraz olejny na płótnie Męczeństwo św. Bartłomieja (1731–1732) przez Petra Brandla obraz olejny na płótnie Święta Tekla stacje Męki Pańskiej barokowe drzwi do kruchty z kutym rokokowym zamkiem barokowe drzwi do zakrystii z kutym rokokowym zamkiem renesansowa płyta nagrobna z piaskowca Kaspra von Jeresleben (1589) renesansowa płyta nagrobna z piaskowca Katarzyny von Jeresleben (1589) renesansowa płyta nagrobna z piaskowca Hansa Krzysztofa von Jeresleben (1605) klasycystyczny obraz Pietà (1800) barokowe świeczniki przyścienne barokowe lichtarze drewniane i cynowe barokowy zestaw Zmartwychwstanie z rzeźbą św. Marka barokowy zestaw Chrystus w drodze do Emmaus z rzeźbą św. Jana barokowy zestaw Zmartwychwstanie z rzeźbą św. Mateusza barokowy zestaw Pokłon Pasterzy z rzeźbą św. Łukasza Zobacz też św. Maria Magdalena Skałka Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 214. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 156. ISBN 83-913457-6-9.
Kościół św. Marka Ewangelisty w Rodakach

Kościół św. Marka Ewangelisty w Rodakach – drewniany kościół, znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie olkuskim, w gminie Klucze, w Rodakach. Obiekt wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Kościół wzniesiony w 1601 roku, jednonawowy, przykryty gontem, częściowo z podcieniami. Został zbudowany z drewna modrzewiowego, bez użycia gwoździ. Wyposażenie dwa ołtarze w stylu manierystycznym, z XVI i XVII w; w ołtarzu bocznym, późnogotycki posąg św. Mikołaja z 1400 roku; posąg Chrystusa Zmartwychwstałego, przeniesiony z kościoła w Chechle; drewniane, barokowe epitafium ks. Krzysztofa Zawalskiego. Przypisy Bibliografia Kościół na stronie Szlaku Architektury Drewnianej w Małopolsce Linki zewnętrzne Parafia pw. NMP Częstochowskiej w Rodakach na stronie diecezji sosnowieckiej
Kościół św. Mateusza w Kobylnie

Kościół św. Mateusza – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w miejscowości Kobylno (gmina Łubniany), należący do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Jełowej w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 9 lutego 1966 roku, pod numerem 1128/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Kobylnie pochodzi z 1679 roku. Była to świątynia drewniana, pod wezwaniem św. Mateusza Ewangelisty. Kolejna informacja w dokumentach parafialnych, mówi o budowie w 1798 roku nowego, murowanego kościoła (nie ma dokumentów o tym czy stary, drewniany kościół spłonął, czy też został przebudowany). Konsekracja miała miejsce w 1800 roku, którego dokonał sufragan wrocławski Emanuel Schimonsky. Obecny wygląd kościoła jest niezmieniony od czasu budowy. Architektura i wnętrze kościoła Kościół został zbudowany w stylu barokowo-klasycystycznym. Jest to budowla murowana z cegły i otynkowana. Na elewacji widać ramowy podział ścian. Okna we wschodniej części prezbiterium i w przyziemiu po bokach wieży są poziome, owalne. Elewacja zachodnia wraz z wieżą nieznacznie wystaje przed licem ścian. Gzyms okala korpus budynku. Na wieży widać niski, trójkątny przyczółek. Dwie górne kondygnacje wieży rozdzielone są również gzymsem. Ponad oknami najwyższej kondygnacji wieży, znajduje się pomieszczenie na tarcze zegarowe. Dach jest typu dwuspadowego, o jednej kalenicy. Dach nad zakrystią jest natomiast typu pulpitowego. Całość dachówką. Wieża zakończona jest ośmiobocznym hełmem, podbity gontem i blachą. Drzwi wejściowe do kościoła są typu klepkowego. Prezbiterium jest jednoprzęsłowe zamknięte prostą ścianą. Od strony południowej znajduje się zakrystia. Nawa jest dwuprzęsłowa, nieco szersza od prezbiterium. Wszystkie narożniki wewnątrz i zewnątrz prezbiterium są zaokrąglone, natomiast w przejściu z prezbiterium do nawy wklęsłe. W zakrystii sklepienie jest typu klasztornego z lunetami. Łuk tęczowy zamknięto półkoliście. W nawie znajdują się filary przyścienne o lekko wklęsłych bokach. Wejście do kruchty pod wieżą zamknięto odcinkowo. Przejście z pomieszczeń bocznych na chór muzyczny jest dość niskie. Chór muzyczny wsparto na dwóch trapezowych filarach podpierających arkady, z którymi środkowa jest o łuku odcinkowym, natomiast boczne arkady o łukach koszowych. Konfesjonał posiada cechy klasyczne i wykonano go w I połowie XIX wieku. Na uwagę zasługuje również ludowy obraz św. Jana Nepomucena z przełomu XVIII/XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kobylno – kościół filialny
Kościół św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim

Kościół św. Mateusza – rzymskokatolicki, gotycki kościół parafialny znajdujący się w Starogardzie Gdańskim przy ul. Hallera 3, wybudowany w XIV wieku. Jest najstarszym kościołem w mieście. W 1962 obiekt wpisano do rejestru zabytków. Historia Początki starogardzkiej fary sięgają XIV wieku. Według starych przekazów, kościół powstał na miejscu pogańskiej świątyni Swaroga. Legenda głosi, że stojącą w południowej kruchcie kamienną kropielnicę wykuto z ogromnego posągu Swaroga. Pierwszy etap budowy kościoła trwał w latach 1305-1309, powstała świątynia wielkości obecnego prezbiterium. Do 1350 wzniesiono trzy nawy. Pierwotnie nosił wezwanie Najświętszej Maryi Panny. W 1461, 1484 i 1665 kościół był niszczony przez pożary. W okresie reformacji został przejęty przez protestantów, w rękach których był do 1599. W tym czasie kościół nosił już obecnego patrona. W 1650 dobudowano południową kaplicę pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, a w 1658 północną pw. św. Barbary. Budowlę zregotycyzowano na przełomie XIX i XX wieku, wtedy też dobudowano neogotycką kruchtę. Podczas II wojny światowej zniszczona została kaplica Przemienienia Pańskiego, odbudowano ją staraniem ks. Pawła Wieckiego. W 1996 wzniesiono wolno stojącą dzwonnicę. Architektura Pierwotnie fara miała kształt odpowiadający obecnemu prezbiterium. Jest ono oddzielone od nawy głównej łukiem tęczowym. Krzyżacy rozbudowali kościół o trzy nawy, rozmieszczone symetrycznie na osi wschód-zachód i rozdzielone filarami. W nawach bocznych zachowało się gotyckie sklepienie gwiaździste. Starogardzka fara, jako jedna z nielicznych świątyń na Pomorzu, otrzymała układ bazylikowy. Dawniej we wschodnim zakończeniu południowej nawy istniała wieża, rozebrana w 1796 r. Na początku XX wieku usunięto również sygnaturkę Do XVIII wieku kościół był otoczony cmentarzem. W cegłach zewnętrznego muru zachowały się charakterystyczne okrągłe wgłębienia, pochodzące z czasów krzesania ognia na potrzeby kultowe. Po południowej stronie znajduje się XIX-wieczne kamienne epitafium Fabiana Legendorfa-Mgowskiego, zmarłego w 1483 starosty starogardzkiego i wojewody pomorskiego. Na szczycie południowej kruchty w 1999 umieszczono replikę drewnianej średniowiecznej rzeźby, tzw. Chrystusa Starogardzkiego. Oryginał, datowany na ok. 1320, odkryto w farze w roku 1930. Znajduje się on obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Pelplinie. Wnętrze kościoła Na łuku tęczowym, oddzielającym prezbiterium od nawy głównej, znajduje się wielki fresk „Sąd Ostateczny” z około XV w., odkryty dopiero w 1957. Pośrodku na tronie zasiada Chrystus, u stóp ma archanioła Michała. Po prawicy klęczą Maryja ze św. Katarzyną i św. Barbarą, a po lewej ręce – św. Jan Chrzciciel oraz święci Piotr i Paweł. W prezbiterium, po prawej stronie znajduje się renesansowy nagrobek Jerzego Niemojewskiego herbu Rola z Lubieńca (zm. 1615), starosty starogardzkiego, wyobrażający leżącą postać zmarłego. Jerzy Niemojewski to syn Janusza i Katarzyny Marianny Kostki, herbu Dąbrowa. Galeria Przypisy
Kościół św. Mateusza w Sternalicach

Kościół św. Mateusza – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Sternalice (gmina Radłów). Kościół należy do parafii św. Mateusza w Sternalicach w dekanacie Gorzów Śląski (diecezja opolska). Dnia 2 października 1966 roku, pod numerem 1074/66, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół został wybudowany w 1614 roku. W 1927 roku świątynię rozbudowano. Jest to budowla murowana, wnętrze jej ozdabia polichromia wykonana w XVIII wieku. W 2010 roku przeprowadzono renowację i rekonstrukcję malowideł ściennych, znajdujących się na sklepieniu nad prezbiterium. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Sternalicach
Kościół św. Małgorzaty Męczennicy w Krasiejowie

Kościół św. Małgorzaty Męczennicy – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Spórackiej w Krasiejowie. Kościół należy do Parafii św. Małgorzaty Męczennicy w Krasiejowie w dekanacie Ozimek w diecezji opolskiej. 18 maja 2007 roku, pod numerem A 52/2007 świątynia wraz z murowanym ogrodzeniem, bramą i furtą, została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła W połowie lipca 1910 roku został położony kamień węgielny pod budowę świątyni w Krasiejowie. Kościół został wybudowany w latach 1911-1913. 15 maja 1916 roku, biskup wrocławski Karol Augustyn – sufragan – dokonał jego konsekracji. W czasie II wojny światowej zostały zdjęte dzwony z wieży kościelnej, które to już nigdy nie powróciły na swoje miejsce. W 1978 roku zainstalowane zostały nowe dzwony. W 1998 roku w kościele została wykonana nowa instalacja elektryczna i nagłośnienie, odnowiono i pomalowano ławki, wymalowano nawę główną i nawy boczne łącznie ze złoceniem ich ornamentyki. W 1990 roku odnowiono malowidła na sklepieniu nawy głównej – freski przedstawiające 4 Ewangelistów oraz Wniebowstąpienie Pańskie. W latach 2000−2002 odrestaurowano ambonę, zabytkowy ołtarz boczny z kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej oraz figurami, pochodzącymi z późnego gotyku, św. Małgorzaty, św. Katarzyny i św. Barbary. Architektura i wnętrze kościoła Kościół w Krasiejowie wybudowany został w stylu neobarokowym. Wnętrze zdobią malowidła i freski przedstawiające sceny biblijne oraz ornamentykę i złocenia charakterystyczne dla tego stylu architektonicznego. Bogato zdobiony jest ołtarz główny, którego kolumny i obramowania obrazów zdobią złocone, stylizowane motywy roślinne wykonane z drewna lipowego. Organy, ołtarze i ambona zostały wykonane w bawarskiej Ratyzbonie. W bocznym ołtarzu znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Gostyniu

Kościół Świętej Małgorzaty w Gostyniu – najstarszy kościół rzymskokatolicki w mieście Gostyń. Należy do dekanatu gostyńskiego. Mieści się przy ulicy Przy Farze. Historia i architektura Jest to świątynia gotycka, trzynawowa, halowa z wieżą 45 metrów wysoką, zbudowaną w latach 1418–1436, kruchta gotycka z 1523. Na piętrze znajduje się dobudowana kaplica Świętej Anny z 1529. W 1682 została uszkodzona pożarem, odbudowano ją w 1689. Z tego czasu pochodzi barokowe sklepienie nawy głównej, w prezbiterium i nawach bocznych sklepienia gwiaździste, w kaplicy siatkowe. Wyposażenie Wnętrze bogate w zabytki. Główny ołtarz późnorenesansowy z około 1640 bogato rzeźbiony i złocony. W bocznym ołtarzu renesansowym krucyfiks gotycki, pod nim w predelli malowany na drzewie obraz Męczeństwo św. Wawrzyńca z warsztatu wielkopolskiego około 1550. W drugim bocznym ołtarzu barokowym obraz Madonny z Dzieciątkiem ze szkoły wielkopolskiej z XVII wieku. W prezbiterium po prawej stalle późnogotyckie z 1514 (na nich napis 1514 Szkovronek hoc disposuit), pozostałe stalle barokowe. Ambona z XVIII wieku, jej baldachim wieńczą cztery postacie niewieście – symbole czterech części świata. Ławy i konfesjonały rokokowe. Przy schodach do kaplicy rokokowa chrzcielnica, w kruchcie wielka kropielnica wykuta w granicie. W kaplicy ołtarz późnorenesansowy z rzeźbą świętej Anny Samotrzeć z połowy XVI wieku, w predelli obraz Różdżka Jessego malowany na drzewie. Na konsolce późnogotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem po 1510. Organy Organy wybudował Włodzimierz Truszczyński z Warszawy w miejsce wcześniejszego instrumentu z 1949 roku. Prospekt jest barokowy, a wiatrownice stożkowe. Instrument posiada elektro-pneumatyczną trakturę gry i dwa miechy pływakowe. Dmuchawa elektryczna ulokowana jest w wieży. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Wydawnictwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967, str. 172.
Church of St. Michael the Archangel, Sandomierz

The Church of St. Michael the Archangel is a Catholic church in Sandomierz, Poland. It was founded in the 17th century and is a registered monument in Poland. The church is directly adjacent to the Higher Theological Seminary of Sandomierz. History Michał Link, an architect from Zamość, designed the church. Construction began in 1686 when Bishop of Kraków Jan Małachowski laid the cornerstone. The construction concluded in 1692. According to historian Jerzy Gąssowski, other individuals involved with the founding included a local judge from Sandomierz who gave 50,000 złoty for the construction. The original adjacent monastery has housed the Higher Theological Seminary since 1903. Architecture The church has barrel vaults and one nave. A notable wood carving depicts a genealogy of the Benedictines. The church also features a detached baroque belfry. See also Baroque in Poland Sandomierz Synagogue, a baroque synagogue in Sandomierz References
Sint-Michielskerk (Sandomierz)

De Sint-Michielskerk (Pools: Kościół św. Michała Archanioła w Sandomierzu) is een 17e-eeuwse kloosterkerk in de Poolse stad Sandomierz. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis De barokke kloosterkerk is in 1692 door de edelman Marcin Zamoyski en baljuw Stanislaw Zaremba voor de benedictijnen-zusters gesticht. De kerk is gebouwd naar het ontwerp van Jan Link, hofarchitect van de familie Zamoyski. Naast de kerk staat een vrijstaande barokke klokkentoren. De kansel is tussen 1694-1695 gemaakt door Mateusz Rozkwitowicz. De benedictijnen-zusters hebben de houten banken voorzien van schilderen. De kerk heeft zijn barokke karakter behouden. De zusters verlieten het klooster in 1903. De kerk is een tweelinggebouw van de Heilige Katharinakerk in Zamość.
Kościół św. Michała Archanioła w Sandomierzu

Kościół św. Michała Archanioła – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka w Sandomierzu, obecnie kościół seminaryjny, dawniej sióstr Benedyktynek. Został wzniesiony w latach 1686-92 według projektu Jana Michała Linka. Bliźniaczą względem sandomierskiego kościoła świątynią jest Kościół św. Katarzyny w Zamościu. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna Strona WSD Sandomierz Strona diecezji sandomierskiej. diecezjasandomierska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-11)]. Wirtualny spacer po Sandomierzu Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół św. Michała Archanioła w Soli

Kościół św. Michała Archanioła w Soli – rzymskokatolicki kościół w Soli, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1872 z rosyjskiego funduszu państwowego przeznaczonego na budowy nowych świątyń unickich, na potrzeby istniejącej od połowy XVII w. unickiej parafii w Soli, która wcześniej korzystała z cerkwi drewnianej. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej parafia ta została wcielona do eparchii chełmsko-warszawskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Funkcjonowała do 1915, gdy prawosławni udali się na bieżeństwo. W 1919 została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego i stała się siedzibą parafii erygowanej w tym samym roku przez biskupa lubelskiego Mariana Fulmana. W dwudziestoleciu międzywojennym obiekt został zaadaptowany na potrzeby liturgii łacińskiej, dobudowano również zakrystię. W 1965 i w 1977 kościół był malowany, zaś w 1979 górne partie drewnianej wieży zastąpiono murowanymi. W 1998 kościół był malowany po raz kolejny, wtedy również odnowiono trzy ołtarze. Architektura Cerkiew w Soli została wzniesiona z cegły na planie krzyża, z wyższą środkową częścią krzyża, krytą dachem czteropołaciowym z sygnaturką. Nad prostokątnymi ramionami krzyża, przedsionkiem i prosto zamkniętym sanktuarium znajdują się dachy dwupołaciowe. Dzwonnica znajduje się nad przedsionkiem. Ołtarz główny świątyni został zmontowany z fragmentów dawnego ikonostasu, z powstałym w 1920 obrazem Serca Jezusa i trzema obrazami na zasuwie. Dwa z nich, postacie Jezusa Cierpiącego i patrona kościoła zostały namalowane w latach 1952-1953 przez Zofię Grabską, trzeci, wizerunek Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, być może jest unicką ikoną. Z dwudziestolecia międzywojennego pochodzą ołtarze boczne. Starsze są monstrancja i krucyfiks z XVIII w.. Z cerkwią w Soli związany był prawosławny cmentarz, położony ok. 100 metrów od świątyni. Po przejęciu budynku przez katolików i erygowaniu parafii na jej potrzeby urządzono nową nekropolię. Przypisy
Kościół św. Michała w Gruszczynie

Kościół św. Michała – kościół katolicki, później zbór ariański znajdujący się na górze św. Michała w Gruszczynie, zniszczony prawdopodobnie w XVII lub XVIII wieku. Historia Ruiny kościoła wykazują podobieństwo do późnogotyckich prowincjonalnych kościołów małopolskich, głównie tych budowanych pod koniec XVI wieku. Budowla została wybudowana na osi wschód-zachód. Zachowały się jedynie ściany boczne, prezbiterium oraz mury zakrystii. Ruiny zostały wpisane do gminnej ewidencji zabytków gminy Krasocin. Przypisy
Kościół św. Mikołaja i św. Małgorzaty w Wysokiej

Kościół św. Mikołaja i św. Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony we wsi Wysoka (gmina Olesno). Świątynia należy do parafii św. Mikołaja i św. Małgorzaty w Wysokiej w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Historia kościoła Udokumentowana wzmianka o kościele parafialnym w Wysokiej datowana jest na początek XIV wieku. Drewniany kościółek dotrwał do 1418 roku, kiedy to w jego miejsce wybudowano nową, również drewnianą świątynię. Taki stan rzeczy istniał do XIX wieku, wtedy to bowiem stary, drewniany kościół okazał się za mały dla rozrastającej się parafii. W 1894 roku ksiądz Wiktor Ganczarski zaczął zbierać fundusze na budowę nowego kościoła. Kolejny proboszcz ks. Franciszek Kunze w 1900 roku zamówił nawet projekt nowej świątyni u architekta Skaletza w Kluczborku. Miał być to kościół wybudowany w stylu neogotyckim. Projekt ten nie został jednak zaakceptowany przez wrocławską kurię diecezjalną. Kuria zaaprobowała dopiero kolejny projekt wykonany przez architekta Josepha Ebersa z Wrocławia w stylu neoromańskim. 12 lipca 1906 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła. 15 grudnia 1907 roku odbyła się benedykacja (poświęcenie) nowego Domu Bożego, której dokonał ksiądz dziekan Kolanus z Bodzanowic, a dopiero 8 lipca 1913 roku konsekracji nowego kościoła dokonał ks. biskup Karol Augustyn, sufragan wrocławski. W lipcu 1942 r. zarekwirowano na cele wojenne cztery dzwony, wykonane w 1933 roku, w odlewni Franz Schilling Söhne. Na obu wieżach wiszą obecnie nowe cztery dzwony, odlane w Odlewni Dzwonów Wacława i Tadeusza Felczyńskich w Taciszowie, które wypełniły pustkę po starym zestawie. Ważą ok. 150, 350, 700 i 1000 kg. Noszą imiona św. Piotra - Pawła - Jana, Najświętszego Serca Jezusa, św. Rocha, św. Małgorzaty i św. Mikołaja. Oprócz tego na terenie parafii pozostał dzwon z połowy XVIII wieku, odlany przez Johanna Christopha Nergera w Oleśnie. Przypisy Linki zewnętrzne Wysoka - kościół parafialny św. Mikołaja i św. Małgorzaty
Kościół św. Mikołaja w Ligocie Prószkowskiej

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Szkolnej 56 w Ligocie Prószkowskiej. Kościół należy do parafii św. Mikołaja w Ligocie Prószkowskiej w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Dnia 9 lutego 1966 roku, pod numerem 1129/66 świątynia została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Ligocie Prószkowskiej został wzniesiony w I połowie XVIII wieku, w miejsce wcześniejszego, drewnianego pochodzącego z 1335 roku. Świątynia została wybudowana w stylu barokowym, wewnątrz znajduje się XIV-wieczna gotycka rzeźba św. Mikołaja i barokowe wyposażenie z interesującą amboną. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Ligocie Prószkowskiej
Kościół św. Mikołaja w Rudnikach

Kościół św. Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Rudniki (gmina Rudniki). Kościół należy do parafii św. Mikołaja w Rudnikach w dekanacie Praszka (archidiecezja częstochowska). Historia kościoła Kościół parafialny zbudowano w 1830, z fundacji miejscowej dziedziczki, Tekli Masłowskiej. W tym samym roku świątynia została poświęcona przez administratora diecezji kujawsko-kaliskiej ks. Walentego Tomaszewskiego. W czasie II wojny światowej został ograbiony a następnie zamknięty. Po 1945 dzięki staraniom ówczesnego proboszcza, ks. Marcelego Dewudzkiego, kościół został odnowiony i przystosowany do sprawowania funkcji parafialnych. W 1988 została wybudowana kaplica przedpogrzebowa. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Mikołaja w Rudnikach