NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny w Chełmcach

Kościół św. Katarzyny w Chełmcach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Chełmcach (powiat inowrocławski, województwo kujawsko-pomorskie). Do rejestru zabytków został wpisany 16 kwietnia 2012 pod numerem A/1611. Historia Istnieją przypuszczenia, że parafia w Chełmcach jest jedną z najstarszych na Kujawach (pierwsza wzmianka pochodzi z 1257). W XV wieku drewniany kościół stojący we wsi określany był mianem wiekowego. W świątyni znajdowały się trzy ołtarze - w głównym znajdował się obraz Matki Boskiej z dzieciątkiem, a na jego zasłonie umieszczono wyobrażenie św. Katarzyny. Ołtarze boczne umieszczono w nawie głównej. Obiekt ten uległ rozbiórce dopiero w początku XIX wieku, a część materiałów wykorzystano do budowy małej kaplicy, w której odbywały się nabożeństwa. W XVI wieku funkcjonowała w Chełmcach szkoła parafialna. W czerwcu 1842 rozpoczęto prace przy wznoszeniu nowego kościoła, a zakończono je w grudniu 1843. Miał on jeden ołtarz. W tym czasie spłonęła stara kaplica. W czasie Kulturkampfu silne były we wsi tradycje pracy organicznej, w czym szczególnie wykazywał się ks. Kasper Kaczmarek. W czasie okupacji hitlerowskiej Niemcy aresztowali 2 listopada 1939 księdza proboszcza Antoniego Ludwiczaka, którego potem zamordowali w ośrodku eutanazji Hartheim. Po II wojnie światowej wyremontowano wieżę, organy, jak również plebanię. Przywrócony również oryginalny wystrój ołtarza głównego, uporządkowano cmentarz, jego alejki wyłożono kostkę brukową, a także położono chodnik koło kościoła. Obok świątyni wzniesiony został ołtarz polowy. W listopadzie 2019 roku przeprowadzono remont wieży kościoła z powodu jej złego stanu. Wyposażenie Ze wsi pochodzi zabytkowa monstrancja, która znajduje się w Muzeum Archidiecezjalnym w Gnieźnie. Cenne są też ornaty, także przedsoborowe. Część wyposażenia pochodzi z XIX i XX wieku. Otoczenie Wokół kościoła stoją cztery kapliczki gipsowe: prawdopodobnie św. Antoniego z Padwy, Matki Boskiej, nieznanego kapłana w komży oraz kapłana z dzieckiem na rękach. Galeria Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Sławsku Wielkim

Kościół świętego Bartłomieja w Sławsku Wielkim – rzymskokaolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kruszwicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia została zbudowana w 1760 roku na miejscu poprzednich, drewnianych. Spłonęła w 1819 roku, następnie została odbudowana. Jej konsekracja miała miejsce w dniu 29 kwietnia 1824 roku. Kościół jest murowany, wybudowany z cegły w stylu późnobarokowym, orientowany, charakteryzuje się zamkniętym, trójkątnym prezbiterium. Bryła świątyni nakryta jest dachami siodłowymi, natomiast nad nawą jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka z sygnaturką. Najcenniejszym zabytkiem kościoła jest gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodząca z XV wieku. Cenne są również: ołtarz główny z rzeźbą ukrzyżowanego Chrystusa oraz dwa późnobarokowe ołtarze boczne, powstałe w okresie budowy świątyni, ozdobione malowanymi obrazami. Przypisy
Kościół św. Barbary i Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Rechcie

Kościół świętej Barbary i Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Rechcie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat strzeliński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1758 roku w stylu barokowym. Wybudowano ją z drewna, charakteryzuje się konstrukcją zrębową i jednonawowym wnętrzem. Zamknięte trójbocznie prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, z boku przylega do niego zakrystia. Kruchta jest umieszczona z przodu nawy i posiada wejście osłonięte gankiem z trójkątnym szczytem, podpartym czterema słupami. Dach świątyni jest dwukalenicowy, pokryty łupkiem z sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczoną blaszanym dachem hełmowym z latarnią. We wnętrzu można zobaczyć częściowo przeniesione wyposażenie z pierwszej kaplicy św. Barbary, m.in. XV-wieczną rzeźbę zesłania Ducha Świętego, której autor wywodził się z kręgu uczniów Wita Stwosza, i zapewne również ołtarz główny, na którym została odkryta data „1725”. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem z XIX wieku, a na ścianach jest umieszczona skromna polichromia o stylizowanych motywach kujawskich, wykonana w latach 90. XX wieku przez Marię Patyk. W oknach są wprawione witraże. W 2014 we wnętrzu kościoła przeprowadzono prace konserwatorskie. Przypisy
Kościół św. Anny w Liszkowie

Kościół świętej Anny w Liszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół to trzecia, co do kolejności powstania, budowla. Została wzniesiona w 1713 roku, natomiast w 2. połowie XIX wieku zostały dostawione: zakrystia i kruchta. Bryła świątyni została zbudowana w konstrukcji zrębowej, wzmocnionej lisicami. Kościół jest zwarty, powstał na planie prostokąta, składa się z jednej większej nawy i mniejszego, trójbocznie zamkniętego prezbiterium. Boczne kaplice tworzą rodzaj pseudotranseptu. Całość budowli stoi na kamienno-ceglanym fundamencie. Świątynię nakrywają dachy siodłowe o pokryciu ceramicznym. Po zachodniej stronie znajduje się wieża nakryta dachem namiotowym przechodzącym w iglicę. Wyposażenie kościoła reprezentuje style: barokowy i rokokowy. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Rojewie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gniewkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Świątynia została wzniesiona jako kościół ewangelicki. Jej budowę zaproponowała królewska komisja kolonizacyjna w dniu 1 października 1907 roku. Wybudowano ją w 1910 roku kosztem 86 400 marek. Kościół był filią parafii ewangelickiej w Rojewicach. Po zakończeniu II wojny światowej budowla została przekazana katolikom jako tzw. „mienie poniemieckie”. Dawna świątynia ewangelicka została wybudowana i wymurowana w stylu eklektyzmu narodowego. Sam kościół z prezbiterium i zakrystią reprezentuje styl romańsko-renesansowy, z kolei wieża główna nosi cechy stylu neoklasycyzmu, nawiązując do tradycji architektury barokowej. Nakrywa ją baniasty dach hełmowy z otwartą ośmiokątną latarnią podbitą blachą. Świątynia została otynkowana w kolorze pastelowym. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny i św. Wojciecha w Lisewie Kościelnym

Kościół świętej Marii Magdaleny i świętego Wojciecha w Lisewie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został wzniesiony w latach 1905–1907 według projektu Rogera Sławskiego z Poznania. W dniu 1 grudnia 1907 roku ksiądz prałat Alfred Poniniński uroczyście poświęcił nowo wybudowaną świątynię, natomiast kościół został konsekrowany w 1922 roku przez biskupa Stanisława Łukowskiego. W 2007 roku obchodzone były uroczystości jubileuszu 100-lecia świątyni pod przewodnictwem księdz arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. W 2018 roku został wykonany remont dachu budwli, który rok wcześniej uszkodziła nawałnica. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Pęchowie

Kościół Świętej Trójcy w Pęchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został wzniesiony w 1881 roku, natomiast konsekrowany został w 1964 roku. Jest to budowla wolnostojąca, nieorientowana. Ściany kościoła są murowane i wybudowane z pełnej cegły palonej, natomiast na zewnątrz są nieotynkowane. Strop w nawie jest drewniany, dwuspadowy, podzielony widocznymi, profilowanymi krokwiami. W okresie powojennym świątynia była sukcesywnie remontowana. W latach 70. XX wieku zostały usunięte: ołtarz główny, ołtarze boczne i ambona, natomiast później zostały zainstalowane: witraż Świętej Trójcy, marmurowa chrzcielnica i ołtarz posoborowy. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tucznie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tucznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół w stylu neogotyckim (czwarty z kolei) został wzniesiony w 1890 roku. Ufundowany został przez: Teklę Wichlińską razem z mężem Józefem, architekta Alexisa Langera z Wrocławia oraz budowniczego Valeriusa Herbsta z Inowrocławia. W dniu 28 czerwca 1891 roku biskup Antoni Andrzejewicz z Gniezna konsekrował świątynię, w tym czasie również zostały ofiarowane kościołowi relikwie świętych męczenników: Vincentego, Kalcedoniego Benoediego, Felicisa i Zenona. Głównym elementem wyposażenia świątyni są organy Spiegla, szczególną ozdobą są również witraże figuralne (Serca Jezusa i Matki Bożej), które wykonał Henryk Winter. Od 2017 roku w kościele są wykonywane prace konserwatorskie, w 2019 roku były prowadzone głównie w prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Barbary w Chrostkowie

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrzyński nad Drwęcą diecezji płockiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1694 roku. Pierwotnie nosiła wezwanie Matki Bożej i Świętej Katarzyny. Rozbudowana została o kaplicę i kruchty pod koniec XVIII wieku, dzięki staraniom Andrzeja Zielińskiego. W 1814 roku w czasie remontu świątyni zostały wykonane chór i sufit. Rozbudowana została pod koniec XIX wieku – powiększono wówczas kruchtę od frontu i zakrystię. W 1990 roku została przebudowana – dobudowano wówczas dwie nawy boczne, kruchtę oraz wykonano polichromię i witraże. W 2011 roku zostało wymienione pokrycie dachowe. Budowla jest drewniana, posiada konstrukcję zrębową. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajdują się zakrystia i skarbczyk. Od frontu i z boku nawy są umieszczone kruchty. Z boku nawy znajduje się kaplica, wybudowana na rzucie kwadratu i nakryta dachem namiotowym z wieżyczką. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest nakryte wspólnym dla nawy i prezbiterium stropem płaskim. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami o ściętych odcinkach bocznych, znajduje się na nim prospekt organowy, wykonany w 2. połowie XIX wieku. Polichromię na ścianach i suficie wykonał w 1990 roku Mikołaj Konczalski. Jest ona uzupełnieniem poprzedniej autorstwa Władysława Drapiewskiego. Ołtarz główny powstał w 2 połowie XVII wieku. Ołtarze boczne zostały wykonane na przełomie XVII i XVIII wieku. Ambona pochodzi z XVIII wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grodzeniu

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grodzeniu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Wojciecha BM w Kikole (dekanat lipnowski diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona w 1778 roku. Jest to budowla reprezentująca styl barokowy, otynkowana, murowana, wzniesiona z cegły. Składa się z prostokątnej nawy poprzedzonej kwadratową kruchtą. W elewacji frontowej szczyt ujęty jest spływami z nadstawką z półkolistym przyczółkiem w zwieńczeniu. Szczyt kruchty także jest objęty falistymi spływami. Świątynia posiada dach siodłowy pokryty blachą, na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze nakrywa strop. Chór muzyczny jest drewniany i nadwieszony. Wystrój wnętrza i wyposażenie budowli reprezentują głównie styl barokowy, należą do niego: ławy, obrazy, krucyfiksy i lichtarze. Przy wejściu pod balustradą została wmurowana tablica erekcyjna, wykonana z czarnego marmuru. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Suminie

Kościół Świętego Krzyża w Suminie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czernikowski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w 1897 roku, natomiast w 1901 roku kościół został konsekrowany. Do 1925 roku parafia w Suminie należała do diecezji płockiej, a następnie została włączona do diecezji włocławskiej. Od 1939 roku zarząd nad nią sprawowali proboszczowie z Kikoła. Dopiero od 1955 roku jest to parafia ze stałym proboszczem. Budowla reprezentuje styl neogotycki, została wzniesiona na zrębie murów gotyckich, jest orientowana, na planie prostokąta. Świątynia jest murowana w dolnych partiach ścian z cegły w układzie polskim, z użyciem zendrówki, natomiast na ścianie wschodniej w układzie zygzakowatym. Kościół jest trzyprzęsłowy, z kwadratową wieżą od strony zachodniej i późniejszą zakrystią od strony północnej. Wnętrze jest nakryte płaskimi stropami. W wejściu do zakrystii znajduje się późnogotycki portal z XV lub początku XVI wieku, zamknięty półkoliście, natomiast w ścianie zachodniej, w grubości murów zachowały się pierwotne schody na wieżę i strych. Wystrój wnętrza i wyposażenie reprezentują styl barokowy. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Karnkowie

Kościół świętej Jadwigi Ślaskiej w Karnkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lipnowski diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona około 1584 roku przez biskupa włocławskiego Stanisława Karnkowskiego (1520–1603), na miejscu wcześniejszej drewnianej, wymienionej w kronikach w 1506 roku. Jest to budowla barokowa, która obecną formę uzyskała dzięki przebudowie i rozbudowie, która została wykonana w 1761 roku. Kościół był wielokrotnie remontowany w latach: 1859, 1929, 1962 i 1966–1967 oraz 1992. Obecny kościół zaplanowany jest na planie nierównego krzyża łacińskiego, który tworzą: prezbiterium, nawa, dwie kaplice boczne, wieża oraz zakrystia z bocznym aneksem. Świątynia jest orientowana (czyli usytuowana jest na osi wschód - zachód) z małym odchyleniem prezbiterium w stronę południową. Do świątyni wchodzi się przez trzy wejścia. Główny portal jest umieszczony w fasadzie zachodniej. Boczne znajdują się w kaplicy północnej oraz w aneksie zakrystii. Budowla jest murowana, wybudowana z cegły i otynkowana (obecne otynkowanie zostało wykonane w 1992 roku). Jest ozdobiona czterema barokowymi szczytami (umieszczone są na frontowych ścianach kaplic oraz na zakończeniu nawy i prezbiterium). Od strony zachodniej do bryły świątyni przylega murowana, czworokątna wieża, w górnej części drewniana o konstrukcji słupowej z umieszczonym dachem hełmowym z latarnią. Budowla nakryta jest dachami siodłowymi, pokrytymi blachą. Zakrystię nakrywa dach pulpitowy. Do początku lat 80. XX wieku świątynia była pokryta dachówką (karpiówka). Maksymalna wysokość budowli to około 25 metrów. Wnętrze kościoła nakrywają sklepienia z 1761 lub 1859 roku. W nawie są to kolebkowo-krzyżowe, oparte na gurtach, w prezbiterium – kolebkowe z lunetami, natomiast w kaplicach kolebkowo-krzyżowe. Pod południową kaplicą znajdują się krypty grobowe Karnkowskich. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Ostrowitem

Kościół świętego Mateusza Apostoła w Ostrowitem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lipnowski diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XVIII wieku. Rozbudowana została w 1813 roku. Remontowana była kilkakrotnie: w 1907, w latach 30. XX wieku, w 1967, 1977, 1985. Polichromia została wykonana w 1957 roku przez Jerzego Teodorowicza. W 2013 roku został przeprowadzony generalny remont, polegający na wymianie pokrycia dachu z blachy na gont. Budowla jest drewniana, Wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się kruchta z nadbudowaną wieżą. Wieżę zwieńcza kulisty blaszany dach hełmowy. Wejście główne jest osłonięte daszkiem podpartym dwoma słupami. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. Wnętrze kościoła jest obite boazerią. Wnętrze budowli nakrywa strop płaski z fasetą. Chór muzyczny jest umieszczony nad kruchtą i charakteryzuje się parapetem o prostej linii i balustradą tralkową. Podłoga została wykonana z drewna. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem. Wyposażenie oryginalne nie zachowało się do dziś. Ołtarz główny w stylu neogotyckim i dwa ołtarze boczne pochodzą z połowy XIX wieku. Stacje Drogi Krzyżowej wyrzeźbione zostały na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Czarnem

Kościół świętego Michała Archanioła w Czarnem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lipnowski diecezji włocławskiej). Historia Świątynię wzniesiono w 1793 roku. Została ufundowana przez Kajetana Pląskowskiego, kapitana wojska polskiego. W 1901 roku była remontowana. W 1955 roku wnętrze zostało odnowione (m.in. namalowano polichromię). Na początku XXI wieku kościół był restaurowany. Architektura i wnętrze Budowla jest drewniana, trzynawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Wybudowana została w stylu klasycystycznym. Od frontu jest umieszczona wieża konstrukcji słupowej, nadbudowana nad kruchtą, którą poprzedza czterokolumnowy portyk i zwieńcza trójkątny szczyt z płaskorzeźbą Oko Opatrzności. Wieżę nakrywa dach piramidalny, pokryty blachą. Dach świątyni jest dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy i latarnia. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy słupów. Nawę główną i prezbiterium nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, natomiast nawy boczne nakryte są sklepieniami kolebkowymi. Chór muzyczny jest osadzony nad kruchtą i charakteryzuje się wklęsło wypukłą linią parapetu. Na chórze znajduje się prospekt organowy. Polichromia w stylu późnobarokowym powstała w połowie XIX wieku. Na sklepieniu prezbiterium jest umieszczona scena Pokłonu Pasterzy, z kolei w nawie głównej znajduje się Adoracja Chrystusa. W nawach bocznych uwidocznione są postacie Świętego Pawła, Chrystusa uciszającego burzę na morzu, Chrystusa z Świętym Tomaszem, sceny Adoracji Oka Opatrzności, Adoracja Chusty Świętej Weroniki. Na ścianach są przedstawieni polscy święci: Kazimierz Królewicz, Kunegunda, Jacek Odrowąż, Stanisław Kostka i Władysław. Wyposażenie reprezentuje styl klasycystyczny i powstało pod koniec XVIII wieku, należą do niego: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona. Konfesjonały i ławki noszą cechy stylu późnobarokowego. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zadusznikach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zadusznikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat szpetalski diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wybudowana w latach 1873–1875. Została wzniesiona na miejscu poprzedniego kościoła, który spłonął w 1831 roku. Obecna murowana budowla reprezentuje styl neogotycki i zaprojektowana została przez architekta Henryka Marconiego. W kościele są umieszczone organy pochodzące z prywatnego domu w niemieckim mieście Datteln. Instrument zamontował Piotr Benek z Lądu w 2013 roku. Przypisy
Kolonia Polska

Kolonia Polska (übersetzt: polnische Siedlung) ist ein Dorf mit einem Schulzenamt der Landgemeinde Kuryłówka im Powiat Leżajski der Woiwodschaft Karpatenvorland in Polen. Geschichte Im Zuge der galizischen Siedlungsbewegung wurde 1812 bei Cieplice eine Siedlung deutscher, evangelischer Kolonisten gegründet. Aufgrund des armen und kargen Landes wurde sie an Polen verkauft. Das neue Dorf erhielt den Namen Kolonia Polska, um es von benachbarten ruthenischen Dörfern zu unterscheiden. Persönlichkeiten Stanisław Szpetnar (1883–1952), katholischer Geistlicher und Autor.
Kolonia Polska

Kolonia Polska – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leżajskim, w gminie Kuryłówka. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego. Części wsi Historia Do 31 grudnia 1964 Kolonia Polska była przysiólkiem Cieplic . Początki Kolonii sięgają przełomu XVII i XVIII wieku. W 1812 roku w czasach galicyjskiego ruchu osadniczego, na terenie Cieplic powstała osada Niemieckich kolonistów (luteranów), którzy jednak z powodu lichej i nieurodzajnej ziemi, sprzedali ją Polakom. Następnie nową wieś tworzyli już Polacy i została dla odróżnienia od sąsiednich wsi Ruskich, nazwana: Kolonia Polska. W tej miejscowości urodził się ks. Stanisław Szpetnar. Kościół Początkowo wierni z Cieplic i Kolonii Polskiej należeli do parafii w Sieniawie. Starania o własną świątynię trwały długo; najpierw powstała kaplica w Dąbrowicy w 1890 roku. Dopiero staraniem pochodzącego z Kolonii Polskiej ks. Stanisława Szpetnara i jego ojca Józefa Szpetnara, w 1910 roku rozpoczęto budowę kościoła, fundacji Adama i Ludwiki Czartoryskich. Nowy kościół pw. św. Stanisława Biskupa został poświęcony 8 maja 1914 roku przez dziekana z Sieniawy ks. Tomasza Włazłowskiego. Schematyzm Diecezji Przemyskiej na rok 1916 tak wzmiankował parafię: Kolonia Polska, adjac pagi Cieplice, usque ad a 1914 ad parochiam Sieniawa pertinensad a 1914 expositura independens. Eclesia m. sumptibus III. D. Adami Czartoryski, aedificata, s. T.S. StaM. benedicta. Coop exp.: R. Henryk Uchman...Administrator: R. Jan Ziemiński...In Dąbrowica adest capella publica. Początkowo do parafii należały: Kolonia Polska, Dąbrowica Duża, Dąbrowica Mała, Słoboda i przysiółki Cieplic (Biele, Szegdy), a od 1962 roku Cieplice Dolne. Kościół został konsekrowany 16 czerwca 1926 roku przez bp Anatola Nowaka. W latach 1930–w parafii posługiwały siostry Służebniczki Starowiejskie. Oświata Szkoła w Kolonii Polskiej powstała w 1907 roku staraniem ks. Stanisława Szpetnara. Przydatnym źródłem archiwalnym do poznawania historii szkolnictwa w Galicji są austriackie Szematyzmy Galicji i Lodomerii, które podają nazwiska nauczycieli. Początkowo w latach 1907-1911 była to "szkoła exponowana" Kolonia Polska ad Cieplice, a od 1911 roku jedno-klasowa. Pierwszą nauczycielką została Salomea Filar. Nauczyciele 1907-1910. Salomea Filar. 1910-1911. Felix Łabno. 1911-1913. Felicja Łabno. 1913-1914. Waleria Irluwna Przypisy
Кольонія-Польська

Кольонія-Польська (пол. Kolonia Polska) — село в Польщі, у гміні Курилівка Лежайського повіту Підкарпатського воєводства. Населення — 268 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до . Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Kościół św. Franciszka Ksawerego w Grudziądzu

Kościół świętego Franciszka Ksawerego w Grudziądzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii wojskowej św. Stanisława Kostki. Świątynia jest częścią barokowego zespołu pojezuickiego. Została wzniesiona w latach 1648-1725. Prace budowlane zostały przerwane w czasie wojen szwedzkich. Budowla jest murowana, wybudowana z cegły i otynkowana. Prezbiterium kościoła jest jednoprzęsłowe, nakryte sklepieniem krzyżowym, z kolei nawa świątyni jest trójprzęsłowa, nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami. Fasada budowli jest trójdzielna, prostokątna, ozdobiona pilastrami, w górnej części znajdują się trzy wnęki z rzeźbami świętego Antoniego, świętej Teresy i nieznanego świętego. Ściany boczne nawy są wzmocnione przyporami, opartymi na cokołach. Wystrój wnętrza świątyni jest bardzo bogaty, jednolity, w stylu regencji. Został wykonany w latach 1715-1740 przez Józefa Antoniego Krause. Polichromie zostały wykonane w manierze chińsko-japońskiej przez jezuitę Ignacego Steinera. Bibliografia Grudziądz, plan miasta (część opisowa), Azymut Wydawnictwo Kartograficzne, Łódź, 1998, ISBN 83-906372-7-8
Waterpoort (Grudziądz)

De Waterpoort (Pools: Brama Wodna; Duits: Wassertor) is een stadspoort in de Poolse stad Grudziądz (Duits:Graudenz). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds het begin van de 14e eeuw. De poort maakt onderdeel uit van de stadsmuur van Grudziądz (met haar bekende havenpakhuizen in de stadsmuur), die verbonden was met het Kruisvaarderskasteel van Grudziądz. De stad beschikte over meerdere stadspoorten, maar de waterpoort is de enige die behouden is. De Waterpoort bestaat uit twee verdiepingen. De poort is verbonden met enkele (pak)huizen, die ook een defensieve functie hadden. Naast deze poort is het stedelijk museum van Grudziądz te vinden.