NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Zygmunta Burgundzkiego w Kleszczelach

Kościół Świętego Zygmunta Burgundzkiego w Kleszczelach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Kleszczele, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji drohiczyńskiej. Historia Obecna świątynia pod wezwaniem świętego Zygmunta Burgundzkiego została wzniesiona w latach 1907-1910. Pracami budowlanymi kierował Joachim Łukaszewicz z miejscowości Boćki. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 3 maja 1908 roku przez księdza Antoniego Panasiewicza (1870–1916), dziekana z Bielska Podlaskiego (1907–1916), natomiast w dniu 27 lipca 1910 roku została poświęcona nowa świątynia w stylu neoklasycystycznym przez tegoż księdza. Podczas wojny sowiecko-niemieckiej w czerwcu 1941 roku budowla doznała poważnych uszkodzeń wskutek ostrzału pociskami artyleryjskimi. W 1946 roku kościół został wyremontowany staraniem księdza Aleksandra Swerpela (1891–1962), proboszcza parafii św. Zygmunta w Kleszczelach w latach 1930–1948. Przypisy
Kościół św. Zygmunta i św. Marii Magdaleny w Wawrzeńczycach

Kościół pw. św. Zygmunta i św. Marii Magdaleny w Wawrzeńczycach – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Wawrzeńczyce, w gminie Igołomia-Wawrzeńczyce, w powiecie krakowskim. Kościół wybudowany w 1223 i drewniana dzwonnica z 1872 roku, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W 1223 roku z fundacji bp. Iwona Odrowąża wybudowano pierwszy murowany kościół, obecne prezbiterium. 8 kwietnia 1667 roku w kościele wybuchł pożar . Architektura Najstarszą częścią budowli jest ceglane, prostokątne, dwuprzęsłowe, orientowane prezbiterium z 1223 roku. Część murów z zachowanym wątkiem wendyjskim. W XV i na przełomie XV i XVI wieku prezbiterium przekryto sklepieniem krzyżowo-żebrowym i dobudowano jednonawowy korpus, przekryty stropem. W 1741 roku, po stronie północnej dobudowano prostokątną, barokową kaplicę. Ścianę szczytową fasady frontowej i szczyt prezbiterium, odbudowano w 1917 roku, po zniszczeniach wojennych. Na ścianie szczytowej prezbiterium, cegła ułożona w jodełkę(zobacz). Po stronie południowej, w latach 1919–1932 dobudowano, na planie półkola, modernistyczną, kaplicę z obejściem(zobacz). Autorem projektu był architekt, Bohdan Treter (1886–1945). Barokowa wieżyczka na sygnaturkę, osadzona została na styku dwóch połaci. . Wystrój i wyposażenie ołtarz główny barokowy, przerobiony w 1877 roku, a w nim kurdyban z różnokolorowymi deseniami o motywach roślinnych; pięć ołtarzy bocznych z późnobarokowymi obrazami; portal w formie trójliścia ściętego; lawaterz kamienny z odpływem wody na zewnątrz; łuk tęczowy i okna ze sklepieniem ostrołukowym; polichromia w nawie głównej, autorstwa Wacława Taraczewskiego z 1955 roku; polichromia w prezbiterium autorstwa Pawła i Aleksandra Mitka z 1988 roku; epitafia: 1793 – Marcjany z Romerów, voto Goaryskiej, noto Kowalskiej i jej synowej z Bukowskich Tomaszowj Gorayskiej; 1789 – ks. Jakuba Śmigalskiego; monstrancja wczesnobarokowa, ze stopą z 1700 roku; dwa kielichy: z 1646 roku i późnobarokowy; portal ostrołukowy, profilowany i fazowany z późnogotycką tarczą z herbem Nieczuja; nad portalem kruchty herb Korab i insygnia bpa Jakuba Zadzika, pochodzące podobno z dawnej bramy przejazdowej, obok katedry w Kielcach . Dzwonnica Drewniana wolno stojąca dzwonnica, o konstrukcji słupowo-ryglowej, pochodzi z 1872 roku. Dzwony pochodzą z XVII i XVIII wieku. Otoczenie Na cmentarzu parafialnym w 1828 roku wybudowano, na planie elipsy, kaplice grobową. Plebanię(zobacz) pochodzi z lat 1922–1923 . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. diecezja.pl. [dostęp 2017-05-17].
Церковь Святых Зигмунта и Марии Магдалины (Вавженьчице)

Церковь святых Зигмунта и Марии Магдалины (пол. Kościół św. Zygmunta i św. Marii Magdaleny) — католическая церковь в Польше, находящаяся в населённом пункте Вавженьчице, в гмине Иголомя-Вавженьчице Краковского повята Малопольского воеводства. Церковь внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Храм входит в состав краковской архиепархии. История Современный храм был построен в XV веке на месте разобранной деревянной церкви, которая была построена в 1223 году по инициативе краковского епископа Иво Одровонжа. В 1676 году храм пострадал от пожара, после чего был отремонтирован на средства краковского епископа Миколая Оборского. В 1914 году после занятия села австрийскими войсками храм снова пострадал от пожара. После нескольких перестроек храм сохранил несколько готических элементов. В 1919—1932 годах к храму была пристроена часовня Пресвятой Девы Марии Скорбящей. В 1955 году краковский художник Вацлав Тарачевский расписал главный неф полихромией. 7 июня 1972 года храм был внесён был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-375 (А-320/М)). Примечания Литература Kornecki Marian,Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 Ссылки История (пол.)
Krupowa Hala

Krupowa Hala – miejscowość typu schronisko turystyczne w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Bystra-Sidzina. W miejscowości znajduje się Schronisko PTTK im. Kazimierza Sosnowskiego na Hali Krupowej. Wbrew nazwie miejscowość oraz schronisko nie leżą na Hali Krupowej. Przypisy
Kąpielisko Fala w Chorzowie

Kąpielisko Fala w Chorzowie – jeden z największych w Polsce otwartych kompleksów basenowych znajdujący się na terenie Parku Ślaskiego. Na obszarze o powierzchni 13 ha znajdują się 4 baseny oraz stacja uzdatniania wody. Nazwa kąpieliska pochodzi od wytwarzanej na jednym z basenów sztucznej fali morskiej, która w momencie oddania do użytku była pierwszą tego typu konstrukcją w kraju. Zespół basenów kąpieliska Fala zaprojektowali architekci Alojzy Wróblewski, Jan Kozub i Franciszek Ryszard Koczy. Kąpielisko zdolne pomieścić 15 tys. osób oddano do użytku 12 czerwca 1966 r. W roku 1967 zespół kąpieliskowy zaprezentowano członkom Międzynarodowej Unii Architektów. Nagroda Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych I stopnia (1967). Kąpielisko Fala uznawane jest za wybitne osiągnięcie polskiej architektury sportowej. Do 2000 roku Fala była obiektem całorocznym, zimą działającym jako lodowisko. W 2009 roku w jego miejscu został wybudowany jeden z największych w regionie skateparków. W 2012 wyburzono część obiektów, pomniejszając kąpielisko. W 2014 roku kąpielisko zostało po raz ostatni otwarte. W ostatnim latach działalności kąpielisko odwiedzało ponad 30 tysięcy osób. Obiekt zamknięto w 2016. W marcu 2023 trwały prace rozbiórkowe, a na dotychczasowym miejscu ma powstać do września 2024 kolejny obiekt. Baseny kąpieliska „Olimpijski” – pełnowymiarowy basen o długości 50 m i głębokości od 1,8 m do 2 m, posiadający 8 torów, każdy o szerokości 2,5 m oraz słupki startowe z każdej strony. „Skocznia” – basen o głębokości 4,5 m, obok którego stoi nieczynna wieża do skoków. Ze skoczni można było oddawać skoki z wysokości: 3, 5, 7 oraz 10 metrów. „Fala” – największa atrakcja kąpieliska, basen ze sztuczną falą. Wzburzenie wody trwa ok. 10 minut i odbywa się kilka razy w ciągu dnia z częstotliwością co godzinę. „Szkoleniowy” (zwany również „Kalesony”) – basen przeznaczony raczej dla osób uczących się pływać, znajduje się przy nim zjeżdżalnia, której wylot jest skierowany właśnie do tego basenu.. „Elipsa” (zwana też potocznie „Jajo”) – brodzik w kształcie elipsy. Całkowicie zlikwidowany w 2013. „Brodzik” – najpłytszy z basenów, przeznaczony dla najmłodszych, na jego środku znajduje się sztuczna wyspa. Całkowicie zlikwidowany i zasypany w 2013. Przypisy Bibliografia Krajobraz tworzą ludzie, Wydawnictwo WPKiW S.A., Chorzów 2010, ISBN=978-83-62506-00-2 Linki zewnętrzne Kąpielisko Fala nadal w WPKiW. Inwestor poszukiwany (wywiad Grzegorza Lisieckiego z Tomaszem Kaczmarkiem wiceprezesem Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku), "Dziennik Zachodni", 7 września 2011 r. [dostęp 2013-08-02] Fala Chorzów: Otwarcie 6 lipca 2013, serwis Nasze Miasto, 21 czerwca 2013 r. [dostęp 2013-08-02] http://chorzow.naszemiasto.pl/artykul/fala-w-chorzowie-koniec-kultowego-kapieliska-ma-powstac,4142072,artgal,t,id,tm.html
LI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki w Warszawie

LI LO im. Tadeusza Kościuszki w Warszawie – liceum w warszawskiej dzielnicy Rembertów. Opis Liceum powstało w 1944 w miejscu przedwojennego Gimnazjum im. Izabeli Adamskiej (najpierw prywatnego, od 1937 państwowego). Rozpoczęło działalność 19 października 1944. W roku szkolnym 1944/45 nadano szkole numer 51 oraz nazwisko patrona – Tadeusza Kościuszki. Świętem szkoły od 1962 jest 24 marca – data przysięgi Kościuszki na Rynku Głównym w Krakowie. Pierwotnie szkoła miała siedzibę w budynku przy ul. Dwóch Mieczy 5, jako zespół szkół wraz ze szkołą podstawową. W 1967 w ramach akcji „Tysiąc szkół na Tysiąclecie” oddano nowy gmach szkoły przy ulicy Kadrowej. W 1979 liceum połączono w jeden zespół szkół, wraz ze studium nauczycielskim, które stopniowo wypierało liceum. W latach 80. XX w. z liceum pozostały tylko pojedyncze klasy. W latach 90. zlikwidowano studium nauczycielskie, a szkoła przeszła reorganizację, w wyniku której uczęszczało do niej ok. 600 osób rocznie. Liceum ma patronat trzech uczelni wyższych: Akademia Sztuki Wojennej, Akademia Pedagogiki Specjalnej; Wydział Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W marcu 2019 szkoła uroczyście obchodziła 75-lecie istnienia, a w czerwcu 2019 odbył się I Zjazd Absolwentów. Przypisy Linki zewnętrzne Strona liceum
Zwierzyniec (Skierniewice)

Zwierzyniec – las państwowy położony w granicach administracyjnych miasta Skierniewic i gminy Maków w woj. łódzkim. Zdecydowaną większość jego obszaru zajmuje zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Zwierzyniec Królewski” utworzony w 1994 roku na powierzchni 571,71 ha. Głównym celem utworzenia tej formy ochrony przyrody było utrzymanie wartości przyrodniczej, a w szczególności mozaiki siedlisk i drzewostanów, starych drzew, flory i fauny leśnej. Przez obszar lasu przepływa całoroczny ciek nazywany Pisią lub Zwierzynką oraz kilka cieków okresowych. Ostatnią inwentaryzację przeprowadzono w roku 1992. Łącznie opisano 430 drzew i nadano im kolejne numery inwentaryzacyjne. W spisie zanotowano następujące gatunki starych drzew: dąb szypułkowy buk zwyczajny grab pospolity jesion wyniosły wiąz szypułkowy dąb bezszypułkowy dąb czerwony lipa szerokolistna klon zwyczajny brzoza brodawkowata topola kanadyjska olsza czarna sosna zwyczajna modrzew polski Przez las wiedzie ścieżka edukacyjna „Zwierzyniec Królewski”, zlokalizowana na północ od przecinającej teren lasu drogi Skierniewice–Maków. Przy wjeździe do lasu od strony Skierniewic, po lewej stronie drogi znajduje się pałacyk łowczego wybudowany w latach dwudziestych XIX w., wpisany do rejestru zabytków. W południowo-wschodniej części obszaru leśnego znajduje się nieczynny poligon wojskowy zlikwidowany na początku lat dziewięćdziesiątych. Na terenie dawnego poligonu miało powstać uzdrowisko, lecz nie zrealizowano tych planów wskutek sprzeciwu nowych władz Skierniewic. Zobacz też Lasy Państwowe Nadleśnictwo Skierniewice Przypisy
Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Ciechocinku

Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Ciechocinku – liceum ogólnokształcące, potocznie zwane "Stachem", znajdujące się w Ciechocinku przy ulicy Mikołaja Kopernika 1. Budynek Szkoła znajduje się w dawnym Hotelu Müllera. Jest to budynek szachulcowy, wzniesiony w Parku Zdrojowym w latach 1848–1851 dla Karola Samuela Müllera według projektu Franciszka Tournelle'a, przebudowany w 1878; wpisany do rejestru zabytków w 1987; częściowo spłonął w 2008. Dyrektorzy 1946–1959 Władysław Radliński 1959–1975 Józef Lebiedziewicz 1975–1979 Wiesława Wolfowa 1979–1986 Ludwik Szczepański 1986–1999 Henryk Mickiewicz 1999 - 2022 Zbigniew Różański 2022 - obecnie Jakub Krzewiński Przypisy
Lądowisko Chorzów-Park

Lądowisko Chorzów-Park – śmigłowcowe lądowisko sanitarne w Chorzowie, w województwie śląskim, położone przy Alei Klonowej w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Chorzowskie Centrum Pediatrii i Onkologii im. dr. Edwarda Hankego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej przy ul. Truchana 7, oddalone o ok. 4 km od lądowiska. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 250 Przypisy Linki zewnętrzne CHCPIO w Chorzowie
Lądowisko Gerda Sokołów

Lądowisko Gerda Sokołów – lądowisko śmigłowcowe w Sokołowie, w gminie Michałowice w województwie mazowieckim, położone przy ul. Sokołowskiej. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców o długości do 13 m, zarówno w dzień jak i w nocy, o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest firma Stiga Sp. z o.o. Oddane do użytku zostało w roku 2013 i jest wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 192 Przypisy
Lądowisko Ikar Jasło

Lądowisko Ikar Jasło – lądowisko wielofunkcyjne w Jaśle, położone w województwie podkarpackim. Lądowisko należy do Jasielskiego Stowarzyszenia Lotniczego "IKAR". Lądowisko powstało w 2013, figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Dysponuje trawiastą drogą startową o długości 400 m. LĄDOWISKO IKAR - JASŁO (informacje nie do celów operacyjnych) DANE OPERACYJNO-TECHNICZNE Punkt odniesienia lądowiska: środek lądowiska (ARP) 230 m n.p.m. Współrzędne geograficzne punktu odniesienia według WGS-84:Szerokość geograficzna: 049°45’10,00" NDługość geograficzna: 021°30’40,00" E Położenie w stosunku do centrum miejscowości Jasło - 75° GEO, 2,5 km Częstotliwość, sygnał radiowy radiostacji korespondencyjnej lądowiska - nie posiada. Wzniesienie nad poziom morza: 230 m n.p.m. Przeznaczenie lądowiska: Lądowisko przeznaczone jest do operacji startów i lądowań, wykonywanych zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (VFR) w warunkach VMC w dzień. Zamiar wykonania operacji lotniczej należy uzgodnić i uzyskać zgodę zarządzającego lądowiskiem co najmniej jeden dzień wcześniej. CHARAKTERYSTYKA LĄDOWISKA Wymiary pasa startowego: długość 400 m, szerokość 25 m. Główny kierunek startu/lądowania: kierunek startu i lądowania 80° - 260° GEO Oznaczenia pasa startowego - białe znaczniki na obrzeżach pasa startowego. Rodzaj nawierzchni pasa startowego/drogi startowej - trawa. Charakterystyka przedpola:Lądowisko IKAR JASŁO znajduje się na wschód od miejscowości Jasło. Jest usytuowane na płaskim terenie (łąkach) w strefie przemysłowej. Od północy: Rów melioracyjny w sąsiedztwie pasa startowego. Linia wysokiego napięcia równoległa do pasa w odległości 150 metrów od krawędzi pasa startowego. Od wschodu: W odległości 40 m od progu pasa wzniesienie wysokości 1,2 m, a dalej rów melioracyjny w odległości 100 m. Od południa: Na południowy zachód od zachodniego progu pasa w odległości 120 m wysokie drzewa oraz budynki, a w odległości 700 m komin o wysokości 62 m. Od zachodu: Oświetlenie uliczne wysokości 8m w odległości 180m od zachodniego progu pasa. PROCEDURY WYKONYWANIA LOTÓW Starty lądowania wykonywane są na kierunkach 08 - 26 z jednego pasa. W przypadku zamiaru lądowania na lądowisku należy zwrócić uwagę: czy lądowisko nie jest wykorzystywane przez modele latające. Aby wykonać lądowanie należy wykonać pełny południowy krąg nadlotniskowy i dać czas modelarzom na usunięcie modeli z pasa. Należy obserwować czy te czynności zostały wykonane. Na lądowisku obowiązuje krąg nadlotniskowy na wysokości 300 m AGL południowy, Trasy dolotowe  dowódca statku powietrznego wykonujący dolot/odlot do lądowiska Jasło Ikar inny niż ratowniczy powinien go wykonywać od strony zachodniej po obrzeżach miasta poza terenem jego zwartej zabudowy. Dane z dnia 20.02.2015 r. Bibliografia strona JSL "IKAR"
Opole-Kamień Śląski Airport

Opole-Kamień Śląski Airport (Polish: Lądowisko Kamień Śląski) (ICAO: EPKN) is a former military airfield located in Kamień Śląski, 17 kilometers south of the city of Opole. The airport has a single 900x60m blacktop runway. History Up to the end of World War II the airfield (then Luftwaffe Groß Stein) was base for Germany's Zerstörergeschwader 2 (2nd Destroyer Wing). In the mid 20th century it was expanded and modernised under the ownership of the Red Army. Until 1987, Kamień Śląski served as an auxiliary airport for Poland's 39th Fighter Aviation Regiment, and from 1989 onwards, Poland's 2nd Fighter Aviation Squadron. By the mid 1990s the land had fallen into disrepair and was sold by the Ministry of National Defence in 2003. In 2013 the airport was re-opened for general aviation traffic under private ownership. References
Lądowisko Kraków-CUMRIK

Lądowisko Kraków-CUMRIK – lądowisko sanitarne w Krakowie, w województwie małopolskim, położone przy ulicy Mikołaja Kopernika 50. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Centrum Urazowe Medycyny Ratunkowej i Katastrof Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 218. Przypisy Linki zewnętrzne SPZOZ Szpital Uniwersytecki
Lądowisko Kraków-Szpital im. Rydygiera

Lądowisko Kraków-Szpital im. Rydygiera – lądowisko sanitarne w Krakowie, w województwie małopolskim, położone przy os. Złotej Jesieni 1. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Szpital Specjalistyczny im. Ludwika Rydygiera Sp. z o.o. w Krakowie. W roku 2011 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 96. Oficjalne jego otwarcie odbyło się 21 grudnia 2011 z udziałem m.in. wicemarszałka województwa małopolskiego Wojciecha Kozaka. Przypisy Linki zewnętrzne Szpital Specjalistyczny w Krakowie
Lądowisko Maspex-Wadowice

Lądowisko Maspex-Wadowice – lądowisko śmigłowcowe w Wadowicach, w województwie małopolskim, położone przy ul. Legionów. Zarządzającym lądowiskiem jest firma Maspex. Oddane do użytku zostało w roku 2013 i jest wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 226. Przypisy Bibliografia strona Maspex-u
Lądowisko Mazowiecki Szpital Bródnowski

Lądowisko Mazowiecki Szpital Bródnowski – lądowisko sanitarne w Warszawie, w dzielnicy Targówek, położone przy ul. Kondratowicza 8. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy, o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Mazowiecki Szpital Bródnowski w Warszawie. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 230. Przypisy Linki zewnętrzne Mazowiecki Szpital Bródnowski w Warszawie
Lądowisko Pawłowiczki

Lądowisko Pawłowiczki – wielofunkcyjne lądowisko w Pawłowiczkach, w gminie Pawłowiczki, w województwie opolskim, ok. 22 kilometrów na południowy zachód od Kędzierzyna-Koźla. Informacje o lądowisku Lądowisko powstało w 2013 roku. Figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod poz. 167 (nr ewidencyjny 191). Lądowisko należy do przedsiębiorstwa Karol Kania i Synowie sp. z o.o.. Dane lądowiska Położenie: 50° 14' 41.1" N, 18°01'25.0" E Kierunek lądowania (GEO): 027/207 Wymiary pasa: 631 × 44 m Elewacja: 249 m / 818 ft (n.p.m.) Jedna trawiasta droga startowa oznakowana. Źródło Zobacz też Lotniska w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Karol Kania i Synowie
Lądowisko Pruszków-SPZOZ

Lądowisko Pruszków-SPZOZ – lądowisko sanitarne w Pruszkowie, w województwie mazowieckim, przy Al. Armii Krajowej 2/4. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Szpital Powiatowy Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Pruszkowie. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 227 Koszt budowy lądowiska wyniósł 436 tys. zł. Przypisy Linki zewnętrzne SPZOZ w Pruszkowie
Lądowisko Płońsk-Szpital

Lądowisko Płońsk-Szpital – lądowisko sanitarne w Płońsku, w województwie mazowieckim, położone przy ul. Sienkiewicza 7. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg w dzień i w nocy. Zarządzającym lądowiskiem jest Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Płońsku. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 243 Przypisy Linki zewnętrzne SPZZOZ w Płońsku
Lądowisko Śrem-Szpital

Lądowisko Śrem-Szpital – lądowisko sanitarne w Śremie, w województwie wielkopolskim, położone przy ul. Chełmońskiego 1. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Szpital w Śremie Sp. z o.o. W roku 2013 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 248 Przypisy Linki zewnętrzne Szpital w Śremie
Miedziany Bastion

Miedziany Bastion – formacja skalna znajdująca się mniej więcej w połowie długości południowo-wschodnich stoków Miedzianego w polskich Tatrach Wysokich. Autorem nazwy jest Władysław Cywiński. Miedziany Bastion opada z wysokości ok. 2150 m z dolnej krawędzi Miedzianego Tarasu do wysokości ok. 1920 m, ma więc wysokość 230 m. Składa się z dwóch stromych filarów przedzielonych depresją, która w górnej części ma postać szerokiego i głęboko wciętego żlebu, w dolnej jest to urwisko z dwoma niemal pionowymi zacięciami. Najwyższe części filarów są oddalone o kilkadziesiąt metrów od siebie, górą są wąskie, dołem zamieniają się w szerokie ściany. Najniższa ich część opada do Trawnika Babińskich i Żlebu Babińskich, po bokach ograniczone są dwoma depresjami opadającymi z grani Miedzianego. W taternickim rozumieniu filary Miedzianego Bastionu to prawdziwa ściana. Poprowadzono tutaj kilka dróg wspinaczkowych. Pierwsze przejście letnie: Aleksandra Babińska i Mieczysław Babiński 21 lipca 1946 (Droga Babińskich). Jednak wszyscy taternicy, którzy przechodzili Miedzianym Bastionem, twierdzą, że w opisie ich przejścia nic się nie zgadza z faktyczną topografią Miedzianego Bastionu. Pewne są natomiast opisane przez W. Cywińskiego przejścia znane jako Droga Górki i Droga Ratowników (w zależności od wersji II-V stopień w skali trudności UIAA, w tym drugim przejściu brał udział m.in. W. Cywiński). Przejścia zimowego brak (według Cywińskiego opisane zimowe przejście Drogą Babińskich nie jest przejściem Miedzianego Bastionu, lecz jego okolicami). Obecnie wspinaczka w rejonie Miedzianego jest zakazana. Powyżej Miedzianego Bastionu przez Miedziany Taras ciągnie się do grani Miedzianego płytka grzęda odchodząca od zwornika znajdującego się kilkadziesiąt metrów na północny wschód od najwyższej kulminacji Miedzianego (2233 m). Przypisy