NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Anton (Kulice)

St. Anton (polnisch Kościół filialny pw św.Antoniego) ist die Dorfkirche des pommerschen Dorfes Kulice (deutsch Külz). Geschichte Eine Kirche in Külz ist bereits 1520 bezeugt. Weil der Bau für die wachsende Dorfbevölkerung nicht mehr ausreichte, ließ der Patron Bernhard von Bismarck in den Jahren 1861–1900 an derselben Stelle ein größeres Kirchengebäude errichten. Infolge der Polonisierung der Region wurde die Kirche von der katholischen Kirche übernommen und dem Heiligen Antonius von Padua geweiht. Sie ist derzeit (2024) Filialkirche der Pfarrei św. Rafała Kalinowskiego Nowogard im Erzbistum Stettin-Cammin. In der Gruft der Kirche waren Mitglieder der Patronatsfamilie Bismarck beigesetzt. Nach 1945 ließ man die Särge mit ihren sterblichen Überresten entfernen und, wie Dorfbewohner erzählen, auf dem angrenzenden Friedhof eingraben. Die deutschen Gräber blieben erhalten, bis die polnischen Behörden in den 1970er Jahren die Einebnung der kleinen Dorffriedhöfe verfügten. In den Jahren 2001–2004 fügte die Külzer Akademie mit tatkräftiger Hilfe der Dorfbewohner, finanzieller Unterstützung des Heimatkreises Naugard die erhaltenen Grabsteine zu einem Lapidarium zusammen. Baubeschreibung Der neoromanische Rechteckbau ist in Osten fünfseitig geschlossen. Im Westen ist ein quadratischer, dicker Turm angefügt, dessen Abschluss eine achteckige Haube bildet Die Külzer Kirche gehört zu den typischen Kirchenbauten, die während der Regierungszeit Friedrich Wilhelms IV. in ganz Preußen errichtet wurden. An vielen dieser Bauten war Friedrich August Stüler beteiligt. Insbesondere spricht die in Külz angewendeten Verbindung von glatt behauenem Feldstein mit Backsteindetails für eine Mitwirkung Stülers. Der fünfseitige Chor ist kreuzrippengewölbt, die Rippen sind durch Backstein akzentuiert. Im Chor hing ursprünglich ein schlichtes, großes Holzkreuz. in den 1970er Jahren wurde es in der Gruft unter dem Altarraum aufgestellt, denn damals gelang es, für Külz einen neogotischen Altar aus einer Kapelle in Tschenstochau zu beschaffen. Den Altar schmückt ein modernes Bild des Hl. Antonius Zur erhaltenen Ausstattung gehören das rotbraun lackierte Gestühl und die schlichte, leicht erhöhte Kanzel aus Eichenholz. Sie steht links vor dem Chor, der durch zwei Stufen und eine dreifache Arkade vom Gemeinderaum getrennt ist. Rechts befand sich die zweistöckige Patronatsloge, deren untere Hälfte heute als Sakristei dient. Darüber ist das Allianzwappen von Bernhard von Bismarck und Malwine von Lettow erhalten, in dem runden, mit Eichenlaub verzierten Holzrahmen steht das Motto: „Durch Glauben zum Schauen“, darüber die Jahreszahl 1865. Literatur Kulice/Külz, Reihe Schlösser und Gärten in der Wojewodschaft Westpommern Nr. 1/Zamki i ogrody w województwie Zachopomorskim nr 1, Freundeskreis der Schlösser und Gärten der Mark, 2013 Weblinks Website der Pfarrei
Kościół św. Antoniego w Kulicach

Kościół św. Antoniego w Kulicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kulice w gminie Nowogard, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Rafała Kalinowskiego w Nowogardzie. Historia i architektura Kościół, wzniesiony w 1865 roku, murowany jest z kamienia i cegły. Utrzymany w stylu neoromańskim, sytuowany jest na rzucie prostokąta, z wydzielonym trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Od strony zachodniej posiada wzniesioną na planie kwadratu trzykondygnacyjną wieżę, zwieńczoną ośmiobocznym spiczastym hełmem. Zamknięte półokrągło okna obmurowane są cegłą. Kościół kryty jest dachówką karpiówką. Pod okapem znajduje się fryz arkadowy. Wnętrze świątyni nakrywa drewniany, belkowany, podwyższony strop. Prezbiterium oraz znajdująca się z tyłu kościoła empora chórowa oddzielone są potrójną arkadą. Zachował się oryginalny ołtarz, ambona, loża kolatorska, ławki i strop. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 17 stycznia 1947 roku przez księdza Bogdana Szczepanowskiego TChr. Teren kościoła otacza dawny cmentarz. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Obrominie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Obrominie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Obromino w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Pyrzycach. Historia Kościół został zbudowany w XVIII wieku, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej, średniowiecznej świątyni. Oryginalnie murowany był w technice ryglowej. Od strony wschodniej nawa zakończona jest trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Okna mają kształt prostokątny. Z boku do kościoła dostawiona jest kruchta, nakryta dwuspadowym dachem. Nad zachodnią częścią pokrycia dachowego nasadzona jest barokowa, drewniana wieża, zwieńczona ośmiobocznym hełmem z latarnią. W latach 1961–1962 ryglową konstrukcję świątyni wymieniono na murowaną, wymieniono także dach. W oryginalnej formie zachowana została jedynie ryglowa ściana zachodnia i wieża, które wpisane zostały do rejestru zabytków. Poświęcenia kościoła dokonał w dniu 3 maja 1964 roku biskup Wilhelm Pluta. W 1987 roku kościół stał się siedzibą nowo erygowanej parafii, którą już w 1992 roku przeniesiono do Pyrzyc. Wewnątrz kościoła, w zachodniej części nawy, znajduje się empora z tralkowaną balustradą. Zachował się XVIII-wieczny ołtarz ambonowy, zdobiony kolumnami i ornamentem roślinnym, ze wstawionym obecnie w miejscu kosza ambonowego obrazem Matki Bożej. Oryginalne dwa dzwony na wieży, pęknięte, wymieniono w 1983 roku na nowy dzwon. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ryszewku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ryszewku – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Ryszewko w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Murowany z cegły, neogotycki kościół został wzniesiony w 1866 roku. Sytuowany na planie prostokąta, zamknięty jest od wschodu pięcioboczną absydą nakrytą sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Od strony południowo-wschodniej do absydy dostawiona jest zakrystia. Szczyt wschodni ma formę schodkową, zdobią go blendy z ornamentem maswerkowym. W otworach okiennych w nawie głównej wstawione są po dwa ostrołukowe okna i jedno w formie oculusa, w absydzie znajdują się trzy okna ostrołukowe. W oknach znajdują się wykonane w 1985 roku witraże. Od strony zachodniej do nawy przylega czterokondygnacyjna wieża na planie czworoboku. W przyziemiu wieży znajduje się ostrołukowy portal, powyżej którego umieszczony jest oculus, a nad nim ostrołukowe okno. W najwyższej kondygnacji wieży umieszczone są blendy wypełnione ostrołukowymi otworami i tarczami zegara. Wieżę nakrywa strzelisty hełm z latarnią. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. Zachowało się XIX-wieczne, neobarokowe wyposażenie: ołtarz, przyścienna ambona z reliefami przedstawiającymi Ewangelistów, wsparta na filarze empora chórowa, ławki. Po II wojnie światowej został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 15 sierpnia 1948 roku przez ks. Stanisława Koszarka TChr. Od 1959 roku pełni funkcje kościoła parafialnego. Przypisy
Plac Dionizego Henkla w Warszawie

Plac Dionizego Henkla – plac w warszawskiej dzielnicy Żoliborz. Położenie i charakterystyka Plac znajduje w Warszawie się na obszarze Miejskiego Systemu Informacji Stary Żoliborz. Leży na przecięciu ulic: Stanisława Wyspiańskiego, Władysława Niegolewskiego i Bronisława Trentowskiego. Ma okrągły kształt. Nazwa placu została nadana uchwałą Rady Miejskiej Warszawy z dnia 27 września 1926, a jego patronem został dziennikarz i krytyk literacki Dionizy Henkiel. Przy placu znajdują się trzy budynki o adresach pl. Henkla 2 i 6 oraz ul. Wyspiańskiego 7. Stanowi część osiedla Wyspiańskiego. Historia Plac został zaprojektowany przez Romualda Gutta. Był częścią Żoliborza Urzędniczego. Wokół placu wybudowano w latach 1922–1925 według projektu Gutta szeregowe wille o dwóch kondygnacjach i czterospadowych dachach w stylu dworkowym, reprezentujące architekturę modernizmu. Zabudowa ta uległa całkowitemu zniszczeniu w wyniku powstania warszawskiego. W 1944 roku działania zbrojne prowadziło tu zgrupowanie „Żyrafa”. Powstańcy wycofali się z placu 29 września 1944 roku, dzień przed kapitulacją dzielnicy. Nową, powojenną zabudowę placu oraz osiedle wzdłuż ul. Wyspiańskiego zaprojektowali w latach 1951–1952 Jacek Nowicki we współpracy z Bogusławem Karczewskim. Przedwojenną luźną zabudowę zastąpiła zabudowa bardziej zwarta. Budynki wzniesione w latach 1953–1956 mają trzy kondygnacje, a także wysokie mansardowe dachy z lukarnami, pokryte czerwoną dachówką. Występują szklane wystawki w narożnikach dachów, oświetlające klatki schodowe oraz przejazd bramny. Budynki ułożone są w sposób zwarty i tworzą pierścień wokół placu, przerwany jedynie wlotami ulic. Inspiracją przy projektowaniu była zabudowa małych miast. Chociaż zespół budynków powstał w schyłkowym okresie realizmu socjalistycznego, nawiązują one do przedwojennego stylu dworkowego i prowincjonalnego baroku (podobną architekturę ma inny żoliborski plac – Słoneczny, również zaprojektowany po wojnie przez Jacka Nowickiego). W 2003 roku plac Henkla znalazł się liście dóbr kultury współczesnej Warszawy przygotowanej przez Stowarzyszenie Architektów Polskich. Wszystkie położone przy nim budynki od lipca 2012 roku znajdują się w gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy (ID: ZOL21511, ZOL21512, ZOL21513). Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Tarnowie (powiat goleniowski)

Kościół pw. Świętej Rodziny w Tarnowie – świątynia rzymskokatolicka należąca do parafii pw. św. Antoniego w Rożnowie Nowogardzkim w dekanacie Maszewo archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Budowa i wyposażenie Kościół bezstylowy, o budowie jednonawowej. Założony na planie prostokąta z wieżą od strony zachodniej. Mury mające grubość ok. 90 cm, wykonano z łamanego kamienia polnego zespolonego zaprawą z gruzem kamiennym. Prócz wieży nie są one otynkowane. Ściany wewnętrzne pokryto gładkim tynkiem pobielonym. Okna z drewnianymi ramami są umieszczone w prostokątnych otworach. Dach, zarówno na wieży, jak i nad nawą, jest dwuspadowy z nachyleniem ok. 40 stopni. Wewnątrz kościoła znajdują się pochodzące z XIX wieku ołtarz, ambona, empora oraz świeczniki. Około 1860 roku kościół wyposażono w organy. Obok ołtarza wmurowana jest płyta poświęcona Hermannowi Brunonowi von Petersdorff, który zginął w ostatnich dniach wojny prusko-austriackiej. Umieszczono na niej epitafium następującej treści: Obok kościoła znajduje się cmentarz ewangelicki. Zachował się na nim m.in. pomnik upamiętniający dwie Matyldy z rodu von Petersdorff. Historia Obecna świątynia z pewnością nie była pierwszym kościołem istniejącym w Tarnowie. Parafia funkcjonowała w tym miejscu już w II połowie XVI wieku. Jej patronami byli właściciele majątku, rodzina von Petersdorff. Do parafii należało gospodarstwo, pastorówka, dom dla wdów po kaznodziejach, dom dla zakrystiana oraz prowadzona przez tego ostatniego szkoła. Miała ona pod sobą również dwa kościoły filialne – w Tarnówku oraz Danowie. 23 lipca 1813 roku połączono ją z parafią w Mostach. Na datę budowy współczesnego kościoła wskazuje napis „H.v.P. 1832” wyryty na kamieniu przy wschodnim wejściu. Wieża musi być jednak starsza – pochodziła prawdopodobnie XVIII wieku, pierwotnie była zwieńczona barokowym hełmem z latarnią. Zgodnie z przekazem Hugona Lemckego na wyposażeniu była misa chrzcielna z 1666 roku oraz dwa dzwony: gotycki z 1517 i drugi, wykonany w warsztacie szczecińskim w 1708. Poświęcenie kościoła jako świątyni rzymskokatolickiej odbyło się 3 kwietnia 1946 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Dobropolu Gryfińskim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Dobropolu Gryfińskim – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dobropole Gryfińskie w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Starym Czarnowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w latach 1862–1863. Położony jest na podwyższonym nawsiu. Jest to budowla neogotycka, murowana z cegły i kamienia łupanego, sytuowana na rzucie prostokąta. Narożniki murów, obramienia okien i portal w wieży wymurowano z granitowej kostki, pochodzącej z rozbiórki wcześniejszego kościoła. Od strony wschodniej kościół zakończony jest pięcioboczną absydą, nakrytą sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Nawę przykrywa dwuspadowy dach. Szczyty wschodni i zachodni murowane są z cegły i ozdobione fryzem arkadowym. Otwory okienne w ścianach bocznych nawy podzielone są na dwa okna ostrołukowe i jedno okrągłe. Teren kościoła otacza kamienny mur. Trójkondygnacyjna wieża, przylegająca do kościoła od strony zachodniej, wzniesiona została na planie kwadratu. Z czterech stron wieńczą ją trójkątnie zakończone szczyty. Dawniej wieżę nakrywał hełm z latarnią i strzelistą wieżyczką, który rozebrano w 1977 roku. Współcześnie nakrywa ją blaszany dach czterospadowy. W licu wieży znajdują się smukłe, uskokowe okna, powyżej tarcze zegarowe, a w najwyższej kondygnacji kolejna linia okien. W przyziemiu wieży umieszczony jest uskokowy portal. Wnętrze nawy nakryte jest stropem z desek. Z oryginalnego wyposażenia zachowały się ławki i wsparta na filarze empora chórowa. Po II wojnie światowej początkowo nieużytkowany kościół uległ dewastacji. Jego poświęcenia dla kultu katolickiego dokonał w dniu 9 czerwca 1977 roku biskup Jerzy Stroba. Przypisy
Zagłębie Sports Park

Zagłębie Sports Park (Polish: Zagłębiowski Park Sportowy), officially called ArcelorMittal Park for sponsorship reasons, is a sports complex in Środula, Sosnowiec, Poland and is the home of Zagłębie Sosnowiec. It consists of a football stadium, ice hockey arena and indoor arena, the first of which is also being used by Czarni Sosnowiec's women's team to host their games. Football stadium With the capacity of 11,600, the football stadium is the main venue of the complex. It is home to Zagłębie Sosnowiec, but it also hosted Raków Częstochowa's home games in European competitions, as Raków's Miejski Stadion Piłkarski "Raków" doesn't meet the UEFA requirements. In the 2025–26 season, it was also used by Wieczysta Kraków due to their stadium not meeting I liga requirements. The first official match was played there on 25 February 2023, when Zagłębie Sosnowiec took on local rivals GKS Katowice in a I liga game, which was watched by 11,600 spectators. Major matches 2023–24 UEFA Champions League 2023–24 UEFA Europa League 2025–26 UEFA Conference League Stadion Zimowy Winter Stadium (Polish: Stadion Zimowy) is an indoor ice hockey arena. It was opened on 10 June 2023. It meets the International Hockey Federation requirements and is the home to Zagłębie Sosnowiec hockey team. Arena Sosnowiec Arena Sosnowiec is an indoor arena. The arena meets the requirements to hold volleyball and basketball matches. Notable events Basketball 2023 Polish Basketball Supercup 2024 Polish Basketball Cup 2025 Polish Basketball Cup References
Zagłębiowski Park Sportowy

El Zagłębiowski Park Sportowy (en español: Parque deportivo Zagłębiowski), llamado también ArcelorMittal Park por razones de patrocinio, es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Sosnowiec, Polonia.​ El complejo consta además del Stadion Zimowy (estadio de invierno) un estadio para el hockey sobre hielo y un estadio cubierto el Arena Sosnowiec para juegos de voleibol y baloncesto.​ Estadio de fútbol El estadio de fútbol con capacidad para 11.547 personas es la sede principal del complejo. Es la sede del equipo Zagłębie Sosnowiec, club que milita en la I Liga de Polonia, pero también acogerá partidos en casa del Raków Częstochowa en competiciones europeas, ya que el Estadio Municipal de Częstochowa no cumple con los requisitos de la UEFA para albergar este tipo de juegos. El proyecto del nuevo complejo fue presentado por JSK Architekci en octubre de 2016, para proporcionar el diseño del estadio, el polideportivo y la pista de hielo.​ En julio de 2022, la compañía siderúrgica ArcelorMittal se convirtió en el patrocinador principal de todo el complejo, y el estadio de fútbol recibió el nombre comercial de ArcelorMittal Park.​ La inauguración del estadio tuvo lugar el 25 de febrero de 2023, asistieron el alcalde de la ciudad, el presidente de Asociación Polaca de Fútbol Cezary Kulesza y los legendarios jugadores de Zagłębie Jerzy Pielok, Zbigniew Myga y Władysław Szaryński. El partido de inauguración lo disputaron el Zagłębie Sosnowiec y el GKS Katowice, con triunfo del local por 2:1 ante 11.600 espectadores. El primer partido internacional se diputó el 22 de agosto de 2023, cuando el Raków Częstochowa se enfrentó al FC Copenhague por la cuarta ronda de clasificación de la Liga de Campeones de la UEFA 2023-24. Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Zagłębiowski Park Sportowy. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Polonia Referencias
Zagłębiowski Park Sportowy

Lo Zagłębiowski Park Sportowy, ufficialmente ArcelorMittal Park per motivi di sponsorizzazione, è uno stadio polacco della città di Sosnowiec. Storia I lavori sono iniziati nel 2019, mentre l'inaugurazione è avvenuta il 25 febbraio 2023. Nella stagione 2023-2024 ospita le partite casalinghe del Raków Częstochowa a causa dell'inadeguatezza dell'impianto comunale del Raków. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zagłębiowski Park Sportowy
Arena Sosnowiec

Arena Sosnowiec – hala sportowo-widowiskowa w Sosnowcu, otwarta 25 lutego 2023, stanowiąca część Zagłębiowskiego Parku Sportowego. Informacje techniczne Powierzchnia zabudowy obiektu: 6371,26 m² Powierzchnia użytkowa obiektu (bez trybun): 5862,16 m² Powierzchnia całkowita obiektu (bez trybun): 10 969,34 m² Wymiary i powierzchnia boiska zgodne z wymaganiami międzynarodowych federacji piłki siatkowej i koszykówki (44 m x 25 m): 1100,00 m² Wysokość obiektu: 17,00 m Liczba miejsc na trybunach: 3052 Przypisy Linki zewnętrzne Hala sportowa - Zagłębiowski Park Sportowy
Арена Сосновець

Арена Сосновець (пол. Arena Sosnowiec) — багатофункціональний комплекс у місті Сосновець (Сілезьке воєводство, Польща), розташований у Заглембівському спортивному парку. Вміщує 3 000 глядачів, відкритий 23 лютого 2023 року. Головний спонсор будівництва — ArcelorMittal Poland S. A. Історія Урочисте відкриття новозбудованої «Арени Сосновець» відбулося 23 лютого 2023 року. Площа зали — 3 000 м². Місткість — 3 000 глядачів 16 травня 2024 року тут відбудеться товариська гра між волейбольними чоловічими збірними України та Польщі. Див. також Список спортивних та розважальних зал Польщі Примітки Посилання Hala Sportowa. (пол.)
Kamienica przy ulicy Długiej 53 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Długiej 53 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Długiej, na Kleparzu. Budynek został wzniesiony w 1885 roku. Zaprojektowany został przez Sebastiana Jaworzyńskiego. W 1919 roku budynek został rozbudowany zgodnie z projektem Franciszka Mączyńskiego. 20 stycznia 2020 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 150. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Łukęcinie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Łukęcinie – współczesny kościół parafialny parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Łukęcinie z 2008 roku, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Dziwnów. Należy do dekanatu Kamień Pomorski. Historia W Łukęcinie początkowo msze odbywały się w ośrodkach wypoczynkowych, a budowę kościoła rozpoczęto w listopadzie 2001 roku. Kamień węgielny pobłogosławiony przez papieża Jana Pawła II na Jasnej Górze w 1999 roku, wmurowano w czerwcu 2002 roku. Prace budowlane trwały do 2008 roku, kiedy to 3 maja nastąpiła konsekracja kościoła przez arcybiskupa Zygmunta Kamińskiego. Opis Świątynia ma prostokątny plan i dach siodłowy z niewielką sygnaturką. Okna zakończone są ostrołukami. Wezwanie kościoła nawiązuje do roli Najświętszej Maryi Panny w historii Polski, w tym obrony Jasnej Góry w XVII wieku. Wnętrze kościoła ma drewniany strop, a nad wejściem znajduje się chór z dostępem przez kręcone schody. Duże okna za chórem doświetlają wnętrze. W prezbiterium, w centralnym miejscu, znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, a pod nim złote tabernakulum z symbolem Chrystusa i literami A i O symbolizującymi wszechmoc Boga. Prezbiterium zdobią płaskorzeźby świętych, takich jak św. Jadwiga, św. Maksymilian Kolbe, kardynał Stefan Wyszyński i inni. Na ścianach kościoła umieszczono stacje drogi krzyżowej. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Shehyni (border checkpoint)

Shehyni (Ukrainian: Шегині, Polish: Szeginie) is a land border crossing between Ukraine and Poland on the Ukrainian side, near the village of Shehyni, Yavoriv Raion, Lviv Oblast. The crossing is situated on autoroute M 11. Across the border on the Polish side is the village of Medyka, Jaroslaw County, Podkarpackie Voivodeship. The type of crossing is automobile, status - international. The types of transportation for automobile crossings are passenger and freight. The port of entry is part of the Mostyska customs post of Lviv customs. See also Poland–Ukraine border State Border of Ukraine Highway M11 (Ukraine) References External links State Border Guard of Ukraine website Пункти пропуску на кордоні із Росією — Державна прикордонна служба (English: Checkpoints on the Border with Russia) from The State Border Service website (in Ukrainian)
Przejście graniczne Medyka-Szeginie

Przejście graniczne Medyka-Szeginie – polsko-ukraińskie drogowe przejście graniczne położone w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Medyka, w miejscowości Medyka. Znajduje się 12 km na wschód od Przemyśla. Czynne jest przez całą dobę. Dopuszczony jest ruch osób oraz środków transportowych i towarów niezależnie od przynależności państwowej oraz mały ruch graniczny. Przejście graniczne obsługuje Placówka Straży Granicznej w Medyce.W przejściu wydzielono również przejście piesze, które składa się z dwóch równoległych pasów dla pieszych o długości około 300 m, przedzielonych 5-metrowym ogrodzeniem. Do przejścia dochodzą drogi: 28 Droga krajowa nr 28: Zator – Wadowice – Nowy Sącz – Krosno – Przemyśl – Medyka – granica państwa ( Polska) M11 Droga międzynarodowa M11: granica państwa – Szeginie – Lwów ( Ukraina) Historia Przejście zostało otwarte 25 listopada 1945 r. Od 18 września 1964 r. funkcjonowało w tym miejscu przejście graniczne drogowe Medyka, jedno z dwóch na całej granicy polsko-radzieckiej. Czynne początkowo było w godz. 7.00 – 21.00. Od 1975 r. przejście było czynne w dniach od 1 maja do 30 października całodobowo, a od 31 października do 30 kwietnia w godz. 7.00 – 21.00. Od 20 lutego 1979 r. przejście zaczęło pracować całodobowo przez cały rok. Dopuszczony był ruch osobowy i towarowy. Od 24 stycznia 1986 r. wprowadzono uproszczony ruch graniczny na podstawie przepustek. Przed reformą sieci drogowej w grudniu 1985 roku stanowiło punkt końcowy drogi międzynarodowej E22. Po rozpadzie ZSRR kontynuowało działalnośc dzięki umowie między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy. Po rozpoczęciu inwazji Rosji na Ukrainę, zdecydowana większość uchodźców uciekających z Ukrainy przekroczyła granicę na tym przejściu. Zobacz też Graniczna Placówka Kontrolna Medyka Kolejowe Przejście graniczne Przemyśl-Mościska przebiegające obok przejścia drogowego w Medyce. Przypisy