NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Krzywiźnie

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej – polski rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Krzywiźnie znajdujący się we wsi Krzywizna, należący do dekanatu wołczyńskiego. Historia Kościół w Krzywiźnie istniał już w średniowieczu. W 1541 roku został przejęty przez protestantów. Obecny neogotycki kościół, murowany, wybudowany został w latach 1881-1883 w miejscu zburzonego kościoła drewnianego. W kościele znajduje się gotycki dzwon z 1514 roku, zawieszony po 2 wojnie światowej z nieznanego kościoła. Od 1945 roku kościół służy katolikom. Teren wokół świątyni otacza plac po dawnym cmentarzu, na którym zachował się nagrobek w formie głazu, ostatniego ewangelickiego pastora - Erdmanna Cochlewiusa. Na frontowej ścianie kościoła znajduje się płaskorzeźba pomnika, poświęconego ofiarom I wojny światowej. W styczniu 2023 bp. Damian Bryl poświęcił kaplicę zimową na miejscu starej salki katechetycznej, w której będą gromadzić się parafianie w nabożeństwach w okresie zimy. Patronami kaplicy są Matka Boża Nieustającej Pomocy i św. Rita. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1883 roku jako opus 216. Instrument ten posiada 15 głosów i mechaniczną trakturę gry. Zachował się w stanie oryginalnym. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół MB Częstochowskiej w Krzywiźnie Dekanat wołczyński. diecezja.kalisz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)].
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Poznaniu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Poznaniu – parafialny kościół rzymskokatolicki, znajdujący się w Poznaniu, na terenie Naramowic, na osiedlu samorządowym Naramowice, przy ul. Naramowickiej 156. Przynależy do Dekanatu Poznań-Piątkowo. Historia Parafię naramowicką erygowano już w okresie międzywojennym. Początkowo służył jej mały kościół drewniany, a po jego pożarze salka w domu parafialnym. Kościół został wybudowany w latach 1977–1981, według projektu Henryka Marcinkowskiego, a z inicjatywy księdza Mariana Bogackiego (obiekt dokończony został za czasów księdza Tadeusza Neumanna). Była to jedna z pierwszych w Poznaniu przystosowana do wymogów liturgicznej odnowy Soboru Watykańskiego II. Architektura Świątynia modernistyczna, trzynawowa. Fasada jest symetryczna, silnie zgeometryzowana. Strefa wejściowa wykonana w naturalnym betonie, oflankowana masywnymi częściami obłożonymi cegłą. Do głównego wejścia prowadzą silnie zaakcentowane schody. Bryłę optycznie wysmukla wysoka kampanila stojąca bliżej ulicy Naramowickiej. W 2009 dobudowano do kościoła windę dla osób niepełnosprawnych, starszych i z wózkami. W 2009 na tyłach kościoła powstało neomodernistyczne osiedle Małe Naramowice, którego rynek otwiera się na panoramę świątyni (zejście systemem schodów na skarpie). Stanowi ono przykład dobrego zagospodarowania istniejącej przestrzeni urbanistycznej. Dojazd Dojazd zapewniają autobusy MPK Poznań - linie 46, 47, 67 (przystanek Rubież) lub 51 i 69 (przystanek os. Łokietka I). Bibliografia WłodzimierzW. Łęcki WłodzimierzW., PiotrP. Maluśkiewicz PiotrP., Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, s. 91, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412 . Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 208, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań - przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: wyd. Gazeta Handlowa, 1997, s. 61, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 .
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Wierzchlesie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Wierzchlesie – kościół filialny parafii rzymskokatolickiej pw. Przemienienia Pańskiego w Mieszkowicach. Opis Budowla salowa o planie wydłużonego prostokąta, orientowana. Okna osadzono wysoko w ścianie, po trzy w elewacjach północnej i południowej oraz dwa we wschodniej. Posiadają one ten sam wykrój, proste ościeża bez parapetów, zamknięte łukiem odcinkowym. Witraże i drzwi z XVIII w. W elewacji zachodniej osadzone jest wejście portalowe o prostych ościeżach zamkniętych łukiem półokrągłym. Całość wnętrza nakryta jest stropem belkowanym i dwuspadowym ceramicznym dachem. Od strony południowej dobudowana jest kruchta o planie prostokąta kryta dachem dwuspadowym, poprzecznym do osi kościoła. W jej ścianie południowej znajduje się wejście portalowe o prostych ościeżach zamkniętych półkoliście. Nad wejściem niewielka, okrągła blenda. W ścianie zachodniej i wschodniej niewielkie okienka doświetlające, o tym samym wykroju, co portal. Wieża zachodnia o planie kwadratu nadbudowana jest nad nawą i osadzona w więźbie dachowej. Posiada konstrukcję szkieletową wypełnioną cegłą. Wieżę wieńczy smukły hełm z latarnią zakończony iglicą i krzyżem, całość kryta jest blachą cynkową. Wyposażenie kościoła stanowi m.in. ołtarz barokowy z 1789 (tryptyk), empora chórowa. Historia Wybudowany w 1730. Po 1945 kościół nieużytkowany, poświęcony 14.04.1963. Cmentarz Obok kościoła cmentarz, na którym znajdują się XIX-wieczne nagrobki. Przypisy Bibliografia Architektura Sakralna Pomorza Zachodniego. Kosacki J., Kucharski B., "Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik", Warszawa 2001, Sport i Turystyka - MUZA SA, ISBN 83-7200-583-4, s. 337 Z Dziejów Ziemi Chojeńskiej, praca zbiorowa pod redakcją T. Białeckiego, Szczecin 1969, Instytut Zachodniopomorski
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Sejnach

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Sejnach – dawny kościół ewangelicki, obecnie filialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Sejnach, przy ul. Wacława Zawadzkiego, do 1924 ul. Wigierskiej. Historia Pozwolenie na wzniesienie kościoła ewangelickiego w Sejnach zostało wydane przez Aleksandrę Fiodorownę w 1843. Caryca przeznaczyła na ten cel dotację w wysokości 573 rubli, co stanowiło trzecią część kosztu jego budowy. W 1844 został tu założony zbór stanowiący filiał należący do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Suwałkach i prowadzący nabożeństwa w domu parafialnym wzniesionym za środki przekazane przez carycę. Z funduszy tych powstały również dwa drewniane domy należące do wspólnoty oraz dokonano zakupu ziemi na ogród. Data budowy kościoła ewangelickiego w Sejnach nie jest znana, szacowana jest na lata 50. lub 60. XIX wieku. Przy kościele nie powstała samodzielna parafia, lecz stanowił on w dalszym ciągu kościół filialny należący do parafii ewangelickiej w Suwałkach. Nabożeństwa były prowadzone przez księdza dojeżdżającego tu raz w tygodniu z Suwałk. Na miejscu powołano stanowisko kantora, które w latach 50. XIX wieku pełnił Frydrych Robbert, sprawujący jednocześnie stanowisko nauczyciela w miejscowej szkole. W okresie międzywojennym nabożeństwa w sejneńskim kościele ewangelickim były prowadzone przez kapelana wojskowego Korpusu Ochrony Pogranicza, pełniącego obowiązki pastora filiału. Po wybuchu II wojny światowej nabożeństwa w kościele nie odbywały się z powodu sprzeciwu miejscowych duchownych wobec nakazu prowadzenia ich w języku niemieckim. Po 1945 kościół wraz z sąsiednimi nieruchomościami należącymi do miejscowego zboru został przejęty przez katolików. Kościół ewangelicki został przekształcony na rzymskokatolicki kościół garnizonowy i uzyskał wezwanie Matki Boskiej Częstochowskiej. Po likwidacji miejscowej bazy wojskowej został on przeznaczony na świątynię pomocniczą, w której odbywały się regularne msze. Po Soborze watykańskim II rozpoczęto tu prowadzenie mszy w języku polskim i litewskim, co trwało do czasu przeniesienia litewskojęzycznych liturgii do miejscowej bazyliki wiosną 1983. W 1973 dokonano modernizacji wnętrza oraz zewnętrznej fasady obiektu. Odnowione został tynki, oświetlenie oraz naprawiono dach i krzyż na wieży, pod którym zostały umieszczone dwie blaszane kule. Powstał wtedy także nowy ołtarz, w który wmurowane zostało tabernakulum oraz został wybudowany chodnik prowadzący do świątyni. W 1999 kościół został ponownie wyremontowany i od tego momentu użytkowany był jedynie sporadycznie jako dom pogrzebowy. Przypisy
Bethaus (Zielona Góra)

Das Bethaus zum Garten Christi ist die ehemalige Evangelisch-lutherische Gemeindekirche in Zielona Góra (deutsch: Grünberg in Schlesien) in der Woiwodschaft Lebus in Polen. Sie dient heute als Pfarrkirche Muttergottes von Tschenstochau (polnisch: Kościół Matki Bożej Częstochowskiej) der römisch-katholischen Kirche. Geschichte Während der Reformation war das seit 1526 als Teil des Herzogtums Glogau zum Habsburgerreich gehörende Grünberg lutherisch geworden, wobei die mittelalterliche Stadtpfarrkirche St. Hedwig bis zu ihrer Restituierung 1651 als evangelische Gemeindekirche diente. Nach der preußischen Annektierung Schlesiens im Ersten Schlesischen Krieg 1740 wurde von 1746 bis 1748 eine evangelische Bethauskirche in Fachwerkbauweise errichtet. Unter der Leitung des Bürgermeisters Christoph Friedrich Benjamin Kaufmann und des ersten Pfarrers Friedrich Martin Frisch wurde zunächst ein Bauausschuss gebildet und im August 1745 mit der Vorbereitung des Geländes für den Bau begonnen. Im September fand die Grundsteinlegung statt und bis zum 20. Oktober 1747 war die Kirche im Rohbau unter Verwendung von Stein- und Ziegelmaterial der niedergelegten Stadtbefestigung vollendet, die Einweihung fand am 15. Dezember 1748 statt. Als Baumeister der nach dem Vorbild der Schlesischen Friedenskirchen des 17. Jahrhunderts in Fachwerkbauweise errichteten Kirche gilt der Glogauer Baudirektor Christoph Gottlieb Hedemann. 1828 erhielt der Kirchenbau nach Plänen von Regierungsbaurat Neumann aus Liegnitz einen klassizistischen Turm mit oktogonalem Aufsatz, Spitzhelm und bossierten Wänden. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche zur katholischen Pfarrkirche umgewidmet und am 1. Dezember 1946 der Muttergottes von Tschenstochau gewidmet. Architektur Das ehemalige Bethaus von Grünberg ist ein in regelmäßigem Fachwerk angelegter kreuzförmiger Kirchenbau mit Mansardwalmdach. Das Kircheninnere wird von dreigeschossigen Emporeneinbauten bestimmt. Orgel Nach ihrer Fertigstellung hatte die Kirche 1755 eine Orgel erhalten, in deren neunteiligen Prospekt 1906 ein Werk der Orgelbaufirma Schlag & Söhne in Schwednitz eingebaut wurde. Die Orgel besitzt die folgende Disposition: Koppeln: II/I, III/I, III/II; I/P, II/P, III/P, Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 1181. ISBN 3-422-03109-X Einzelnachweise Weblinks Offizielle Website der Kirchengemeinde
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Krakowie (ul. Komandosów)

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej – parafialny kościół rzymskokatolicki znajduje się na Osiedlu Podwawelskim, przy ul. Komandosów 18, w administracyjnej dzielnicy VIII Dębniki w Krakowie. Od 2020 proboszczem parafii jest ks. Jarosław Nowak. Historia 11 lutego 1968 roku za zgodą ks. kard. Karola Wojtyły, ks. Adam Gacek rozpoczął budowę kościoła dla nowo powstającego Osiedla Podwawelskiego. Istniejący tutaj wcześniej kościół św. Bartłomieja był zbyt mały dla zwiększającej się liczby wiernych. 21 maja 1982 roku ks. kard. Franciszek Macharski dokonał uroczystego poświęcenia placu budowy, a w 1983 papież Jan Paweł II na krakowskich Błoniach poświęcił kamień węgielny, wmurowany potem w kościół. 23 grudnia 1984 r. odbyło się poświęcenie dolnej części kościoła przez. ks. kard. Franciszka Macharskiego, a 11 czerwca 1986 roku ks. kard. F. Macharski wmurował kamień węgielny wraz z aktem erekcyjnym w fundamenty kościoła pw. Matki Bożej Fatimskiej. 20 grudnia 1987 r., ks. kard. F. Macharski odprawił pierwszą mszę św. i dokonał uroczystego poświęcenia trzech dzwonów o nazwach: „Matka Boża Fatimska”, „Św. Bartłomiej Apostoł” i „Jan Paweł II”. 7 października 1998 roku odbyła się konsekracja kościoła parafialnego pw. Matki Boskiej Fatimskiej. 2008 roku zmarł ks. Adam Gacek Architektura W południowo-zachodniej części kościoła wznosi się 35-metrowy krzyż. Obok krzyża znajduje się dzwonnica z trzema dzwonami. Do kościoła prowadzą trzy wejścia – dwa od ulicy Komandosów i jedno od ulicy Słomianej. Przy południowym wejściu od ulicy Komandosów osadzony jest znak milenijny. Cały kościół osłonięty jest dachem o czterech płaszczyznach spadku. Kościół dzieli się na górny i dolny. Kościół górny składa się z wielkiej Sali oraz zakrystii. W sali znajduje się ołtarz którego mensa wykonana jest z białego marmuru i układa się w kształt liścia dębu – znaku parafii. W centralnej części nastawy znajduje się figura Matki Bożej Fatimskiej. Pod figurą, w centralnej części ołtarza, mieści się tabernakulum. Na lewo od tabernakulum znajduje się paschał, a na prawo ambona. Po lewej stronie ołtarza stoi krzyż procesyjny wzorowany na pastorale Jana Pawła II. Na południowo-wschodniej ścianie wiszą obrazy stacji drogi krzyżowej. W północno-zachodniej części Sali znajduje się niewielka kaplica pw. Pana Jezusa Miłosiernego. Na prawo od kaplicy wiszą obrazy świętych: Wojciecha, Stanisława, Kazimierza, Maksymiliana, Brata Alberta Chmielowskiego, Jadwigi, Faustyny. Kościół dolny składa się z dużej sali i dolnej kaplicy. Znajduje się tam niewielki ołtarz, drewniany krzyż na ścianie prezbiterium, obrazy Matki Bożej Częstochowskiej i Matki Bożej Nieustającej Pomocy, tabernakulum, chrzcielnica. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii Matki Boskiej Fatimskiej. podwawelskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-06)].
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Pawełkach

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Fatimskiej – zabytkowy kościół znajdujący się w Pawełkach w gminie Kochanowice, w powiecie lublinieckim w województwie śląskim. Kaplica znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Kościół wybudowany jako kaplica św. Huberta, przy rezydencji hrabiego Ballestrema na pobliskim uroczysku Brzoza. W 1956 roku miejscowa ludność wykupiła od Państwa kaplicę jako drewno na opał i przewiozła ją do Pawełek, gdzie została ponownie złożona na prywatnej posesji, gdzie pełniła dalej swe sakralne funkcje. Oficjalne objęcie kaplicy jako kościoła filialnego parafii w Kochanowicach nastąpiło dopiero w 1982 roku. Obecnie jest to kościół filialny parafii w Lubecku. Architektura Kościół jest niewielki, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej z okrągłych bali drewnianych, z wydatnymi ostatkami o zróżnicowanej długości. Wybudowany na rzucie prostokąta zamkniętego trójbocznie. Przy części prezbiterialnej znajduje się niewielka zakrystia. Chór muzyczny wysunięty poza obrys nawy tworzył podcień, który obecnie zabudowany pełni rolę kruchty. Dach dwuspadowy kryty dachówką z sygnaturką. Przypisy Bibliografia krajoznawca.org
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Rozborzu

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Rozborzu – kościół parafialny znajdujący się we wsi Rozbórz w powiecie przeworskim. Historia Uroczystość poświęcenia placu pod budowę kościoła oraz wbudowanie tam krzyża odbyła się 12 maja 2002 roku. 26 czerwca 2008 roku wydano dekret o ustanowieniu rektoratu – pierwszym kapłanem został ks. dr Jan Gołąb. Kościół konsekrowano 15 czerwca 2008 roku. Uroczystości tej przewodniczył abp Józef Michalik. Linki zewnętrzne Dekanat na stronie archidiecezji
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Chełście

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Chełście – zabytkowy kościół filialny, należący do parafii św. Jana Kantego w Niegosławiu, dekanatu Drezdenko, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, zlokalizowany we wsi Chełst (Chełst-Zachód), w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Historia Wybudowany w 1765 roku dla ludności ewangelickiej. Świątynia przejęta przez kościół katolicki w 1947 roku, Architektura Kościół szachulcowy, orientowany, o konstrukcji słupowo-ramowej, Budowla salowa z kruchtą od frontu. Dach jednokalenicowy pokryty blachą. Jeden ołtarz, wyposażony w elementy z wieków od XVIII do XX. Przykościelna metalowa dzwonnica, zakończona daszkiem dwuspadowym oraz zakrystia z boku nawy, zostały dobudowane po 1976 roku. Otoczenie Obok kościoła znajduje się zaniedbany cmentarz ewangelicki z drugiej połowy XVIII wieku, a także pomnik ofiar I wojny światowej (nieczytelny prawie napis w języku niemieckim). Galeria Przypisy Bibliografia Chełst - kościół drewniany. Kościoły drewniane w Polsce. [dostęp 2012-10-03].
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wąbrzeźnie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Wąbrzeźnie – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Wąbrzeźnie w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Wąbrzeźno. Mieści się przy Placu Jana Pawła II. Historia Świątynia została wybudowana w 1836 na potrzeby parafii ewangelickiej. Król pruski Fryderyk Wilhelm III Pruski ofiarował na budowę kościoła 2700 marek w złocie. W 1862 rozpoczęto budowę wieży kościelnej. Koszt budowy został oszacowany na 5000 marek w złocie, część kosztów została pokryta ze składek wiernych oraz darowizny ofiarowanej przez Związek Gustawa Adolfa (Gustav Adolf Verein). Związek ten zakupił także za 900 marek w złocie trzy dzwony, które zostały umieszczone na wieży. W 1899 według planu rządowego mistrza Bode z Torunia postanowiono świątynię rozbudować. Została powiększona liczba miejsc siedzących z 600 do 800. Kościół został wyposażony w nowe okna witrażowe. Są to trzy okna w prezbiterium przedstawiające Chrystusa oraz świętych Piotra i Pawła. Jednocześnie zostały zainstalowane nowe organy na chórze, za które parafia zapłaciła 500 marek. Ogólny koszt rozbudowy świątyni został oszacowany na 29 000 marek. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Wąbrzeźno Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po 1945 dawny kościół ewangelicki został przejęty przez katolików i spełniał rolę kościoła szkolnego. 1 lipca 1986 przy świątyni został utworzony ośrodek duszpasterski, od 10 maja 1987 istnieje samodzielna parafia utworzona przez biskupa chełmińskiego Mariana Przykuckiego. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Modryniu

Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Modryniu – rzymskokatolicki kościół w Modryniu, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna pod wezwaniem Opieki Matki Bożej. Historia Fundatorką wzniesionej w 1740 świątyni była Rozalia z d. Wilga. Cerkiew należała do parafii unickiej do 1870, gdy przejęła ją parafia prawosławna. W 1920 została zamknięta na mocy decyzji polskiej administracji, razem z cerkwiami w Łaskowie, Kryłowie, Małkowie i Prehoryłem. Współcześnie (2011) użytkuje ją Kościół katolicki. Jest to świątynia murowana, z jedną cebulastą kopułką, jedną kwadratową nawą i zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Przypisy
Église Notre-Dame-du-Perpétuel-Secours de Cracovie

L'Église Notre-Dame-du-Perpétuel- Secours de Cracovie est une église catholique romaine et église conventuelle des Rédemptoristes, située à Cracovie dans le quartier de Podgórze. Le temple a été construit au début du XXe siècle. En 1902 commença la construction d'un monastère, et en 1905 d'une église. Le 8 septembre 1906, l'évêque Anatol Nowak la consacra. L'église a été construite dans le style néo-roman (avec des éléments néo-gothiques) selon le projet de Jan Sas-Zubrzycki. Architecture Le temple est construit en brique avec des détails en pierre sur un plan en croix latine. Il s'agit d'une basilique à trois nefs avec un transept et un chœur à cinq côtés à une seule travée avec des chapelles latérales adjacentes au transept. La façade est située latéralement à la rue. Les façades latérales donnant sur la rue Zamojskego ont des contreforts. Une frise d'arcades les entoure. Une tour de l'horloge à quatre pans, recouverte d'une coupole en tente, a été construite à côté de la partie presbytère. A l'origine, le toit était recouvert de tuiles fines en céramique, remplacées dans les années 1970 par de la tôle. L'ameublement de l'église a duré de nombreuses années après sa construction, certains travaux ont été réalisés avant la Seconde Guerre mondiale. Les autels du transept sont des exemples de produits fabriqués en série dans les ateliers bavarois et autrichiens. Dans les années 1971-1972, l'église a été rénovée, modifiant de nombreux éléments du mobilier. Séminaire En 2023, le Grand Séminaire Rédemptoriste a été transféré de Tuchów dans la maison du monastère à côté de l'église. Galerie Notes (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Krakowie (ul. Zamoyskiego) » (voir la liste des auteurs). Bibliographie Encyclopédie de Cracovie, Varsovie – Cracovie 2000, p. 457-458. Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Cracovie
Kirche Unserer Lieben Frau von der Immerwährenden Hilfe (Opole)

Die Kirche Unserer Lieben Frau von der Immerwährenden Hilfe (polnisch Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy) ist eine römisch-katholische Kirche in Nowa Wieś Królewska (Königlich Neudorf), einem Stadtteil der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Unsere Liebe Frau von der Immerwährenden Hilfe (Parafia Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy) in Opole. Das Gotteshaus liegt im Ortskern von Königlich Neudorf am Plac Kościelny. Geschichte Ende des 19. Jahrhunderts wurde von den Bewohnern des Dorfs der Bau einer Kirche gefordert. Ein erster Entwurf für ein Gotteshaus wurde 1899 vom Architekten Ludwig Schneider eingereicht. Die eigenständige Pfarrei wurde am 20. Juni 1901 gegründet. Am 9. Oktober 1901 genehmigte das Erzbistum Breslau den Bau der Kirche nach dem Entwurf von Ludwig Schneider. Die Grundsteinlegung wurde im Oktober 1902 vollzogen. Der Kirchenbau wurde 1904 fertiggestellt. Erster Pfarrer war Oswald Sonnek. Die feierliche Konsekration des Kirchenbaus nahm am 21. Mai 1905 Kardinal Georg von Kopp vor. Das Kirchengebäude steht seit 2011 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Der dreischiffige Kirchenbau mit einem Querschiff entstand aus Backstein-Mauerwerk im neogotischen Stil. Der Kirchturm ist 67 m hoch. Neben der Kirche steht das Pfarrhaus, das ebenfalls im neogotischen Stil errichtet wurde. Pfarrer der Gemeinde Oswald Sonnek (1902–1913) Josef Niestrój (1913–1922) Antoni Ogan (1922–1931) Ernest Blasky (1931–1943) Jan Madeja (1944–1952) Kazimierz Bochenek (1952) Władysław Bogucki (1952–1957) Jerzy Doleżal (1957–1958) Henryk Grzondziel (1958–1964) Paweł Kałuża (1964–1983) Józef Rugor (1983–2005) Rafał Pawliczek (seit 2005) Weblinks Geschichte und historische Bilder (poln.) Geschichte der Pfarrei und der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – kościół znajdujący się przy ulicy Wolskiej 186, w dzielnicy Wola w Warszawie. Główna świątynia parafii Starokatolickiej Mariawitów Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Warszawie. Historia Pod koniec lat 80. i na początku lat 90. XX w. liczba mariawitów w Warszawie stale wzrastała. Wiązało się to równocześnie z koniecznością budowy nowego, większego kościoła, który miał zastąpić starszy, zbudowany w latach 30. XX wieku. 3 sierpnia 1994 został położony kamień węgielny pod budowę nowego kościoła według projektu Juliusza Marcinkowskiego. 21 września 1997 Biskup Naczelny Zdzisław Maria Włodzimierz Jaworski konsekrował nową świątynię. Od 17 czerwca 2001 kościół posiada murowaną dzwonnicę, w której trzy dzwony sterowane są mechanizmem zegarowym. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Starczy

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – mariawicki kościół parafialny w Starczy. Należy do diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Historia Kościół zbudowano w latach 1907–1908. Świątynia była kilkakrotnie remontowana, m.in. w 1975 (po pożarze z 25 listopada), 1994 i 2007. Architektura Budowla drewniana, jednonawowa, salowa, z kruchtą i boczną zakrystią. Na frontowej ścianie emblemat mariawicki (przedstawiający adorację Przenajświętszego Sakramentu). Dach jednokalenicowy, blaszany. Nad frontową częścią nawy wieżyczka zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Na ścianie kościoła znajduje się tablica z 2006 upamiętniająca 100-lecie Kościoła Mariawitów. Obecnie W kościele odprawiane są niedzielne msze oraz adoracja ubłagania 27. dnia każdego miesiąca. Uroczystość patronalna obchodzona jest w niedzielę przed 24 czerwca. Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Starcza