NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Chrystusa Odkupiciela Człowieka w Krakowie

Kościół Chrystusa Odkupiciela Człowieka – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy IV Prądnik Biały przy al. Stelmachów 137. Historia Decyzję o budowie kościoła podjęto w związku z powstawaniem nowego, dużego osiedla na obrzeżach Krakowa i dużą odległością stamtąd do najbliższych świątyń katolickich. Budowę rozpoczęto w 2006 r., a już rok później świątynię w stanie surowym konsekrował kard. Franciszek Macharski. Nadal trwają prace wykończeniowe we wnętrzu świątyni, m.in. przy ścianach i posadzce. Bibliografia Strona internetowa parafii
Kościół Emaus w Krakowie

Kościół Emaus – seminaryjny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Pawlickiego 1, na Zakrzówku. Posługę pełnią ojcowie zmartwychwstańcy. Nazwa Nazwa kościoła jest nietypowa dla świątyni katolickiej, bo nie odwołuje się do żadnego przymiotu Boskiego, Maryi, ani świętych, lecz do uroczystości religijnej. Odnosi się do odpustu Emaus – starej, lokalnej tradycji praktykowanej do dzisiaj na krakowskim Zwierzyńcu w każdy Poniedziałek Wielkanocny. Obrzęd łączy się nierozerwalnie z tajemnicą Zmartwychwstania Jezusa, która stanowi sedno charyzmatu zmartwychwstańców. Historia Zespół obiektów Wyższego Seminarium Duchownego Zgromadzenia XX. Zmartwychwstańców – Centrum Resurrectionis noszący nazwę Droga Czterech Bram obejmuje również oprócz domu seminaryjnego i mieszkalnego: kościół pod wezwaniem Emaus, kaplicę domową pod wezwaniem św. Jana Vianneya i kaplicę pod wezwaniem św. Józefa. Kościół Emaus wybudowano w latach 1985–1996 w stylu postmodernistycznym według projektu architekta Dariusza Kozłowskiego we współpracy z Marią Misiągiewicz i Wacławem Stefańskim. Świątynia powstała na potrzeby wewnętrzne Wyższego Seminarium Duchownego Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców w krakowskich Dębnikach. Mimo to, w odróżnieniu od innych seminariów duchownych w Krakowie, niedzielne nabożeństwa u zmartwychwstańców w kościele Emaus mają charakter otwarty i uczęszcza na nie kilkunastu świeckich katolików z sąsiednich ulic. W 2005 obiekty wyróżniono umieszczeniem na liście Polska. Ikony architektury. Przypisy Bibliografia Witryna zmartwychwstańców Tomasz Trawiński Postmodernizm w polskiej architekturze sakralnej-między kiczem a transcendencją, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu Wydział Edukacji Artystycznej, Poznań 2015, ISBN 978-83-63533-73-1
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie (ul. Szkolna)

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XI Podgórze Duchackie przy ul. Szkolnej 4. Posługę pełnią ojcowie zmartwychwstańcy. Kościół wybudowano w latach 1975–1989 w stylu postmodernistycznym według projektu architekta Antoniego Mazura. Konsekrowany został w 1989 r. Bibliografia Witryna parafii. wola1.xcr.pl.
Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie

Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie – jeden z 6 wydziałów Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Kierunki kształcenia Wydział Nauk Społecznych prowadzi studia na następujących kierunkach: Studia I stopnia Dostępne kierunki: Dziennikarstwo i komunikacja społeczna Nauki o rodzinie Praca socjalna Studia II stopnia Dostępne kierunki: Dziennikarstwo i komunikacja społeczna Nauki o rodzinie Praca socjalna Pedagogika Socjologia Studia III stopnia Dostępne kierunki: Nauki o mediach Nauki o rodzinie Studia podyplomowe Dostępne kierunki: Podyplomowe Studia Zespołowej Opieki Duszpasterskiej św. Jana Bożego Podyplomowe Studia z Bioetyki Podyplomowe Studia Specjalista Pracy z Osobą Starszą w Środowisku Domowym i Instytucjonalnym Podyplomowe Studia Menedżer Ekonomii Społecznej Podyplomowe Studia Edukacja Medialna/Media Relations Podyplomowe Studia Zarządzanie w Mediach i Kulturze Podyplomowe Studia Kreatywność w Social Media/Creative Social Media Podyplomowe Studia z Mediacji Cywilnych i Rodzinnych Struktura organizacyjna Instytut Nauk o Rodzinie Dyrektor: ks. dr Marcin Cholewa Katedra Bioetyki Społecznej Katedra Katolickiej Nauki Społecznej Katedra Pedagogiki Ogólnej Katedra Psychologii Katedra Socjologii Religii Katedra Socjologii Rodziny Katedra Teologii Małżeństwa i Rodziny Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Dyrektor: ks. dr hab. Michał Drożdż Katedra Duchowości Mediów i Relacji Społecznych Katedra Dziennikarstwa Katedra Mediów i Komunikacji Społecznej Katedra Prawa Mediów Katedra Teologii Mediów Katedra Edukacji Medialnej Katedra Gatunków Medialnych Instytut Pracy Socjalnej Dyrektor: dr hab. Małgorzata Waleria Duda Katedra Polityki Społecznej Katedra Prawa Rodzinnego Katedra Etyki Pracy Socjalnej Katedra Socjologii Problemów Społecznych Władze Wydziału W kadencji 2016–2020: Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Hala Gryfia

Hala Gryfia – wielofunkcyjna hala widowiskowo-sportowa w Słupsku otwarta w lipcu 1982 roku. Posiada 2454 miejsca siedzące. Swoje spotkania rozgrywa tu zespół Czarnych Słupsk. Widowiskowo-sportowa hala Gryfia w Słupsku została uroczyście otwarta w lipcu 1982 roku, gdy rozegrano na niej międzypaństwowy mecz bokserski, w którym zmierzyły się ze sobą reprezentacje Polski i Finlandii. W 2000 roku obiekt przeszedł modernizację i został dostosowany do ówczesnych standardów stawianych przez Polską Ligę Koszykówki. Z Hali Gryfia korzystają głównie koszykarze Czarnych Słupsk, którzy od sezonu 1999/2000 występują w rozgrywkach Polskiej Ligi Koszykówki. Poza tym z obiektu korzystały także siatkarki klubu Akademia Pomorska Czarni Słupsk i piłkarki ręczne Słupi Słupsk. Od 2006 roku w obiekcie tym rozgrywany jest co roku towarzyski turniej piłki nożnej halowej o nazwie Amber Cup. Oprócz imprez sportowych obiekt wykorzystywany jest także do organizacji koncertów, widowisk i targów. Przypisy Bibliografia Hala Gryfia. sosir.slupsk.pl. [dostęp 2013-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-27)]. Hala Gryfia (SOSiR). slupsk.pl. [dostęp 2013-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-09)].
Annakirche (Olesno)

Die Wallfahrtskirche St. Anna in Olesno (dt. Rosenberg O.S.) ist eine Schrotholzkirche aus dem 16. Jahrhundert. Die römisch-katholische Kirche befindet sich 2,5 Kilometer nördlich der Stadtmitte. Eine Besonderheit dieser Schrotholzkirche ist ihr sternförmiger Anbau. Neben der Kirche befindet sich eine neogotische Kapelle aus der Jahrhundertwende des 19. und 20. Jahrhunderts. Die Annakirche besitzt ein Bildnis der Heiligen Anna selbdritt. Die Kirche ist seit 2018 als Pomnik historii (Geschichtsdenkmal) geschützt. Geschichte Die Annakirche wurde 1518 an der Stelle einer Schrotholzkapelle aus dem Jahr 1444 erbaut. Von 1668 bis 1670 wurde die Kirche um ihren charakteristischen sternförmigen barocken Anbau erweitert. An diesen Zentralbau mit sechs Seiten schließen sich fünf Kapellen an und ein Verbindungsgang zur alten Kirche mit Langhaus. Jede der Kapellen besitzt einen eigenen Altar. Erbaut wurde der Anbau von Martin Sempek aus Gleiwitz. 1707 wurde laut Inschrift die Sakristei angebaut. 1994 wurde ein Teil der Ausstattung geraubt. 2010 erhielt die Kirche Schutzvorrichtungen, die sie mit Hilfe von Wasser vor einem Feuer schützen sollen. Siehe auch Wallfahrtskirche St. Rochus bei Olesno Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Weblinks Einzelnachweise
Annakirche (Zabrze)

Die Annakirche in Zabrze (Hindenburg O.S.) wurde zwischen 1897 und 1900 erbaut (damals noch Dorotheendorf). Die historistische römisch-katholische Kirche ist ein neoromanischer Backsteinbau mit neogotischen Elementen. Sie befindet sich an der ul. Księdza Franciszka Pieruszki 1. Entworfen wurde die Kirche durch Blau aus Beuthen und den Architekten Stahl. Sie hat die Form eines lateinischen Kreuzes. Die Kirche wurde am 10. Oktober 1900 eingeweiht. Auf die Kirche, die etwas abseits der Hauptstraße steht, verläuft eine Kastanienallee, an ihrem Abschluss vor dem Kirchturm steht ein Wegkreuz. Neben der Kirche befindet sich das Pfarrhaus. Weblinks Sehenswürdigkeiten in Zabrze (auf Polnisch)
Kościół św. Anny w Zabrzu

Kościół św. Anny w Zabrzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zabrze diecezji gliwickiej. Historia Świątynia została zaprojektowana w stylu neoromańskim z elementami neogotyku (styl przejściowy) przez radcę budowlanego Blaua z Bytomia oraz bytomskiego architekta Stahla. 5 września 1897 roku wmurowano kamień węgielny. Świątynia została wzniesiona w latach 1897–1900 w dawnej wsi Dorota. Konsekrowano ją 10 października 1900. Od 1905 znajduje się w granicach Zabrza. W 1945 roku kościół został uszkodzony. Architektura Kościół został wybudowany na planie krzyża łacińskiego. Jest halowy, trójnawowy z transeptem, kryty dachem dwuspadowym. Na osi fasady wieża z dzwonnicą i zegarem. Elewacje z cegły klinkierowej dekorowane ornamentami ceglanymi i detalami kamieniarskimi. Charakterystyczne dla architektury kościoła są duże, zamknięte półkoliście okna z witrażami przedstawiającymi postaci świętych, a także empory naw bocznych i ramion transeptu. We wnętrzu znajduje się oryginalne wyposażenie m.in. z ołtarzem św. Anny, kazalnicą, marmurowymi balaskami, skrzynkową drogą krzyżową. Prezbiterium jest oddzielone od reszty kościoła kutą kratą. Pierwotne wyposażenie zachowało się niemal w całości poza polichromiami. Założenie urbanistyczne przy kościele św. Anny dopełnia budynek probostwa oraz domu parafialnego, a także aleja z bramą, obsadzona m.in. klonami i lipami. Organy Na emporze nad wejściem głównym do kościoła znajdują się 47-głosowe organy firmy Schlag & Söhne ze Świdnicy. Budowa instrumentu została zakończona w 1900 roku, nadano mu numer Opus 557. Organy posiadają trzy manuały i pedał, wykorzystują wiatrownice skrzyniowe oraz trakturę pneumatyczną. Prospekt został wykonany w stylu neoromańskim. Dzwony Na wieży jest umieszczonych sześć dzwonów. Stanowią one trzeci zestaw tego kościoła. Pierwotne dzwony zawieszone 28 grudnia 1899 roku nosiły imiona: Anna (pamięci matki proboszcza), Leon (na cześć papieża Leona XIII), Jerzy (na cześć kard. Georga von Koppa) i Henryk (pamięci proboszcza parafii św. Andrzeja). Zabrano je podczas I wojny światowej na przetop. W 1929 roku, w ludwisarni Otto, w Bremie, zakupiono 5 nowych, wielkich dzwonów, o łącznej masie 8214 kg. Niestety cztery z nich podzieliły los swoich poprzedników i zostały również zrabowane podczas II wojny światowej. Do pozostałego po wojnie dzwonu, który był najmniejszym z ówczesnego zestawu dokupiono w 1959 roku 4 nowe, odlane z żeliwa sferoidalnego. Dzwon św. Józef z 1963 roku jest unieruchomiony. Galeria Zobacz też Kościół św. Jadwigi w Zabrzu Przypisy Bibliografia TomaszT. Wagner TomaszT., Zabrze - nieznane oblicza śląskiej architektury. T. 1, Zabrze : Katowice: Towarzystwo Miłośników Zabrza ; Śląskie Centrum Dziedzictwa Kulturowego, 2003, ISBN 978-83-85871-37-8 .
Kaplica św. Anny w Krakowie

Kaplica św. Anny – zabytkowa, neorenesansowa kaplica rzymskokatolicka w Domu Pomocy Społecznej im. Helclów na Kleparzu w Krakowie przy ul. Helclów 2. Budynki DPS wraz z kaplicą w 1968 roku zostały wpisane do rejestru zabytków. Projekt opracował i budową kierował Tomasz Pryliński. Historia Anna Helclowa, która zmarła w kwietniu 1880 roku, w swoim testamencie pozostawiła większość posiadanego majątku na "Zakład publiczny dobroczynny w mieście Krakowie dla ubogich chrześcijan religii katolickiej". Miał on nosić imię Ludwika i Anny Helclów. Projekt budynku opracował Tomasz Pryliński w stylu neorenesansowym. Kamień węgielny pod budynek położono w sierpniu 1886 roku. Składa się on z budynku od frontu (od ul. Helclów) i dwóch prostopadłych do niego skrzydeł bocznych. Pośrodku dziedzińca, pomiędzy skrzydłami, zbudowano kaplicę. Została ona połączona z budynkiem głównym przejściem zarówno na parterze, jak i pierwszym piętrze. Nad przejściem umieszczono dzwonnicę. W momencie otwarcia (1890) kaplica miała ogrzewanie centralne (kaloryfery), podczas gdy pozostałe pomieszczenia były ogrzewane piecami kaflowymi, których paleniska umieszczono na korytarzach. Cały budynek miał oświetlenie gazowe. Konsekracja kaplicy Poświęcenia budynku i konsekracji kaplicy dokonał biskup Albin Dunajewski w dniach 24-25 lipca 1890 roku. W dniu 24 lipca biskup poświęcił dzwony kaplicy i budynek Zakładu. 25 lipca miała miejsce konsekracja kaplicy. W uroczystości wzięli udział m.in.: kurator Zakładu Ludwik Szumańczowski, Jan Matejko, wiceprezydent Krakowa Józef Friedlein, Juliusz Kossak, Władysław Łuszczkiewicz. W ołtarzu głównym umieszczono obraz przedstawiający św. Annę z Najświętszą Marią Panną autorstwa Józefa Unierzyskiego. Przy kaplicy powstał Dom Zakonny Sióstr Miłosierdzia, które podjęły się opieki nad pensjonariuszami. II wojna światowa i okres powojenny Podczas II wojny światowej Dom przy ul. Helclów został częściowo zajęty przez niemieckich okupantów i zamieniony w więzienie, przez co kaplica popadła w ruinę. Nie polepszyła tego stanu rzeczy powojenna polityka władz komunistycznych i upaństwowienie zakładu. Kaplicę wyremontowano dopiero na początku lat 2000. Ponownego jej poświęcenia dokonał kard. Stanisław Dziwisz 10 marca 2008 r. Od początku swego istnienia do dziś kaplica św. Anny służy za miejsce modlitwy dla mieszkańców DPS-u przy ul. Helclów. Nabożeństwa są jednak otwarte m.in. dla rodzin pensjonariuszy, a także dla okolicznych mieszkańców. Przypisy Linki zewnętrzne Witryna Sióstr Miłosierdzia z ul. Helclów
Kościół św. Józefa Robotnika w Rybniku

Kościół świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rybnik archidiecezji katowickiej. Znajduje się w rybnickiej dzielnicy Smolna. Świątynia należy do Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach. Po licznych komplikacjach w dniu 8 stycznia 1937 roku uzyskano zgodę na budowę świątyni. Ojciec Kolumban Sobota podpisał umowę z architektem Henrykiem Gambcem i już w dniu 1 czerwca 1937 roku rozpoczęto prace budowlane. Były prowadzone przez 6 miesięcy. W dniu 19 grudnia 1937 roku prowincjał o. Michał Porada, w obecności burmistrza Władysława Webera oraz tłumu wiernych, poświęcił świątynię. Ołtarz główny został wykonany z marmuru karraryjskiego. W jego środkowej części został zawieszony duży, dębowy krzyż obok którego zostały umieszczone figury Matki Bożej i św. Jana. W oknach zostały wprawione witraże przedstawiające postacie św. Józefa i św. Anny oraz św. Paschalisa i bł. Jana Dunsa Szkota. Te duże ufundowali Józef Gomola i Maria Wieczorek z Rybnika, natomiast małe zostały ufundowane przez klasztor. Świątynia systematycznie otrzymywała nowe elementy wyposażenia. Ławki zostały wykonane przez stolarza Józefa Ptaszyńskiego z Rybnika. Został również ustawiony nowy konfesjonał, który wykonał rybnicki rzeźbiarz Andrzej Jędrzejczyk. W tym czasie pomieszczenia były ogrzewane za pomocą gorącego powietrza. W 1938 roku zostały zawieszone trzy dzwony, które w dniu 13 listopada tego samego roku zostały poświęcone przez prowincjała o. Antoniego Marię Galikowskiego. W 1939 roku świątynia otrzymała o nowy ołtarz, ozdobiony grupą rzeźb przedstawiających śmierć św. Józefa w towarzystwie Maryi i Jezusa. W czasie okupacji niemieckiej świątynia wzbogaciła się o figurę Matki Bożej, organy firmy Riedel oraz ołtarze św. Antoniego i św. Franciszka. W 1953 roku został wykonany ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa, a także figury św. Paschalisa oraz św. Marii Małgorzaty Alacoque. Te ostatnie są dziełem stolarza Józefa Masorza z Zamysłowa. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie (Bielany)

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Bielanach w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec przy ul. Księcia Józefa 176. Posługę pełnią księża diecezjalni. Historia Potrzeba wybudowania kościoła na Bielanach pojawiła się na początku lat 80. w związku z rosnącą liczbą mieszkańców osiedla, niską dostępnością kościoła kamedułów ze względu na ich surową regułę, a także dużą odległością do najbliższego ogólnodostępnego kościoła na Przegorzałach. Świątynia została wybudowana w latach 1986–1988 w stylu postmodernistycznym według projektu architekta Stanisława Wasilewskiego. W 1994 r. kard. Franciszek Macharski dokonał jej konsekracji. W założeniach projektanta kształt fasady kościoła miał symbolizować dłonie złożone w modlitwie. W kościele znajduje się wierna kopia obrazu bł. Bronisławy z kościoła Norbertanek na Zwierzyńcu. Bibliografia Bielany – Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy
Kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie (ul. Prądnicka)

Kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa – zabytkowa, modernistyczna kaplica rzymskokatolicka znajdująca się w Krakowie przy ul. Prądnickiej 80 na terenie Szpitala Jana Pawła II. Wraz z przylegającym do niej budynkiem zakładu dezynfekcji i administracji jest wpisana na listę zabytków miasta Krakowa jako zespół dawnych Zakładów Sanitarnych. Historia Plany szpitala, którego budowę rozpoczęto w 1913 roku, autorstwa Jana Zawiejskiego nie przewidywały budowy kaplicy. Dopiero Prezydium Miasta na posiedzeniu z 8 lutego 1916 roku zatwierdziło kosztorys na budowę kaplicy. Dobudowano ją do już istniejącego budynku, w którym umieszczono administrację szpitala. Autor projektu nie jest znany, prawdopodobnie był nim Adolf Szyszko-Bohusz lub Franciszek Mączyński. Ściany i sufit zostały ozdobione młodopolską polichromią, a w oknach umieszczono witraże, które mogą pochodzić z Krakowskiego Zakładu Witrażów S. G. Żeleńskiego. W jej murach modliła się, jako pacjentka szpitala, przyszła święta Kościoła katolickiego, s. Faustyna Kowalska w latach 1936–1937 i ponownie w 1938. Szlak św. Faustyny Gdy w 2007 roku rozbudowano szpital Jana Pawła II ze środków Unii Europejskiej w ramach projektu Pomoc i nadzieja, przewidziano również remont kaplicy pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Po remoncie poświęcił ją kardynał Stanisław Dziwisz, a Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przekazało relikwie św. Faustyny. Na zewnątrz kaplicy została wmurowana tablica autorstwa Czesława Dźwigaja, upamiętniającą pobyt św. Faustyny w szpitalu. 19 marca 1997 roku zespół d. Zakładów Sanitarnych (Szpital im. Jana Pawła II), obejmujący budynek zakładu dezynfekcji, administracji i kaplicę został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych m. Krakowa. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kaplicy na witrynie Szpitala Jana Pawła II. [dostęp 2018-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-05)].
Kościół św. Jana Chrzciciela w Miedziance

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Augustyna w Ciechanowicach znajdujący się w Miedziance w diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny parafii św. Augustyna w Ciechanowicach, pierwotny z 1370 r. Obecny został wzniesiony na miejscu dawnego domu modlitw z 1742 r. w latach 1821-41 (inne źródła podają rok: 1822 oraz 1826) w stylu późnego klasycyzmu. Kościół jest założony na rzucie prostokąta, z półkolistą absydą i kwadratową wieżą na osi, zwieńczoną iglicowym hełmem. Dach dwuspadowy, okna prostokątne pod wydatnymi gzymsami- nadokiennikami. We wnętrzu zachowały się drewniane empory. Wewnętrzne wyposażenie pochodzi z okresu budowy kościoła. Z inicjatywy lokalnych grup społeczników pod koniec sierpnia w kościele odbywają się spotkania (m.in. z dziennikarzami, pisarzami), warsztaty i prelekcje w ramach festiwalu "Miedzianka Fest". Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5: Rudawy Janowickie, red. Marek Staffa, Wrocław 1998. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Zobacz też Parafia św. Augustyna w Ciechanowicach Miedzianka Przypisy Linki zewnętrzne Kościół katolicki św. Jana Chrzciciela - Katholische Kirche Kupferberg na portalu polska-org.pl Kościół katolicki św. Jana Chrzciciela - Katholische Kirche Kupferberg na portalu fotopolska.eu
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rybniku (Boguszowice Stare)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Boguszowice archidiecezji katowickiej. Znajduje się w rybnickiej dzielnicy Boguszowice Stare. Budowa nowej murowanej świątyni została rozpoczęta jesienią 1929 roku. Kościół został zbudowany w stylu neobarokowym. Projekt architektoniczny i konstrukcyjny został opracowany przez architekta Józefa Rosoła z Paruszowca. Wyposażenie wnętrza zostało zaprojektowane przez profesora Edmunda Czarneckiego z Katowic. W świątyni znajdują się interesujące polichromie, na których są przedstawione sceny biblijne, powstałe w latach 1959-1960. Budowla została pobłogosławiona w dniu 19 maja 1935 roku. Konsekrowana została w dniu 10 września 1960 roku przez biskupa Herberta Bednorza. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Rybniku

Kościół i Sanktuarium świętej Teresy od Dzieciątka Jezus – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rybnik archidiecezji katowickiej. Znajduje się w rybnickiej dzielnicy Chwałowice. Obecna świątynia została wzniesiona według projektu opracowanego w Przedsiębiorstwie Budowlanym J. Rossola w Rybniku w latach 1926-1928. Kościół został poświęcony w dniu 7 października 1928 roku przez księdza infułata Wilhelma Kasperlika. Wystrój wnętrza dostosowanego do odnowionej liturgii posoborowej został opracowany w latach 1964-1965 przez Zygmunta Brachmańskiego. W dniu 3 kwietnia 2005 roku świątynia została ustanowiona sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus przez arcybiskupa Damiana Zimonia. Organy W kościele na chórze znajdują się 20-głosowe organy piszczałkowe. Zostały zbudowane w 1933 roku przez organmistrzów Klimosza i Dyrszlaga. Instrument wyposażony jest w dwa manuały, klawiaturę nożną i trakturę pneumatyczną. Prospekt eklektyczny, neobarokowo-neoklasycystyczny, architektoniczny, malowany – kremowo-złoty, trójsegmentowy. Wszystkie segmenty ujęte w obramienia pilastrowe, zwieńczone odcinkami falujących gzymsów, oddzielone wąskimi segmentami z odcinkami belkowania. Dekoracja snycerska złocona, w formie uszu, kotar, zwisów i zwieńczeń o ornamentach roślinnych. Na zewnętrznych krawędziach segmentów putta, u szczytu segmentu centralnego anioł pod palmetą. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Rybniku

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Niedobczyce archidiecezji katowickiej. Znajduje się w rybnickiej dzielnicy Popielów. Budowa świątyni została rozpoczęta w 1933 roku dzięki staraniom mieszkańców Popielowa. Plany świątyni zostały wykonane przez architekta Rafała Szymurę z Knurowa. Dzięki niezwykłej ofiarności wiernych nowa budowla została poświęcona przez biskupa Teofila Bromboszcza już w dniu 1 lipca 1934 roku. Świątynia posiada zabytkowe dzwony pochodzące ze starego, drewnianego kościoła. Są to: mniejszy z 1486 roku i większy z 1496 roku. Wszystkie rzeźby oprócz ołtarza św. Barbary zostały wykonane przez miejscowego rzeźbiarza pana Franciszka Janoszkę. W 1976 roku został zmieniony wystrój wnętrza świątyni. Zaprojektowali go: profesor Edmund Czarmecki i inżynier Karol Gierlotka z Katowic. Przypisy
Костел Пресвятої Трійці в Рибнику

Костел Пресвятої Трійці — римо-католицький парафіяльний костел Недобчицького деканату Катовицької архідієцезії. Знаходиться в районі Попелув міста Рибник. Будівництво храму розпочалося в 1933 році зусиллями жителів Попелува. Проєктування храму виконав архітектор Рафал Шимура з Кнурува. Завдяки надзвичайній щедрості вірян нову будівлю освятив єпископ Теофіл Бромбощ 1 липня 1934 року. У храмі є історичні дзвони зі старої дерев'яної церкви, зокрема: менш як 1486 року та понад 1496 року виготовлення. Усі скульптури, крім вівтаря, створив місцевий майстер Францішек Яношка. У 1976 році внутрішнє оформлення храму було змінено. Його спроєктували: професор Едмунд Чармецький та інженер Кароль Герлотка з Катовиці. Посилання