NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stawy na Wyścigach

Stawy na Wyścigach – dwa stawy w Warszawie, w dzielnicy Ursynów na terenie toru wyścigów konnych Służewiec. Położenie i charakterystyka Stawy leżą po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Ursynów Północny, na terenie toru wyścigów konnych Służewiec, wewnątrz głównego toru, w pobliżu ulicy Puławskiej. Znajdują się na obszarze zlewni Potoku Służewieckiego. Same stawy są jednak bezodpływowe i nie są powiązane hydrologicznie z ciekiem. Zgodnie z „Programem Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” stawy położone są na wysoczyźnie, a ich powierzchnia wynosi 0,4064 i 0,2106 ha (łącznie 0,6170 ha). Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustra wody znajdują się na wysokości 101,0 m i 101,7 m n.p.m. Identyfikatory MPHP to 130936211 i 130936519. Określane są jako płytkie. Zobacz też Staw Wyścigi Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Gnieźnie

Kościół świętego Maksymiliana Marii Kolbego w Gnieźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gnieźnieński II archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się w gnieźnieńskim Osiedlu Tysiąclecia. Kościół został zbudowany w latach 1974-1980 jako dom katechetyczny i mieszkalny dla parafii św. Michała Archanioła. W 1997 roku wnętrze domu zostało przebudowane dla potrzeb kultu religijnego: wyburzona została część stropu i ścian oddzielających tymczasową kaplicę od korytarzy a także wykorzystana została część zakrystii do wydzielenia nowego prezbiterium, w oknach zostały wprawione witraże zaprojektowane przez Marię Powalisz-Bardońską, zostały zamontowane: ołtarz i konfesjonały. Kościół otrzymał także nowy dzwon nazwany imieniem jego patrona – św. Maksymilian Kolbe. Świątynia została poświęcona w dniu 20 maja 1998 roku przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. W 2011 roku w całym budynku została założona termoizolacja, natomiast w 2017 roku zostało zrewitalizowane bezpośrednie otoczenie kościoła. W świątyni w nabożeństwach może uczestniczyć około 300 wiernych. Przypisy
Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Gnieźnie

Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Gnieźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Należy do dekanatu gnieźnieńskiego I archidiecezji gnieźnieńskiej. Znajduje się w gnieźnieńskiej dzielnicy Pustachowa. Kamień węgielny pod mający powstać kościół (przywieziony z Ostrej Bramy w Wilnie) został wmurowany przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego w 2008 roku. Budowa świątyni trwała 9 lat i w listopadzie 2017 roku nowy kościół został poświęcony przez Prymasa Polski arcybiskupa Wojciecha Polaka. Świątynia charakteryzuje się współczesną architekturą. Wnętrze kościoła jest nowoczesne i ozdobione niezwykłym i pięknym ołtarzem wykonanym z piaskowca z wizerunkiem Matki Bożej Miłosierdzia. Przypisy
Kościół bł. Radzyma Gaudentego w Gnieźnie

Kościół błogosławionego Radzyma Gaudentego w Gnieźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gnieźnieński II archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się w gnieźnieńskiej dzielnicy Winiary. Jedyna świątynia nosząca to wezwanie w Polsce. W dniu 20 czerwca 1983 roku w Poznaniu papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny, pochodzący z podziemi katedry gnieźnieńskiej, dla nowej świątyni. Aktu wmurowania dokonał w dniu 21 listopada 1983 roku kardynał Józef Glemp. Budowa kościoła rozpoczęła się w 1983 roku. Projektantami budowli są architekci Jan i Maria Godlewscy z Poznania. Projektantem korony, nawiązującej do rangi Królewskiego Miasta Gniezna, jest konstruktor inżynier Wacław Latawiec. Świątynia oddana została do użytku w dniu 17 grudnia 1995 roku. Kościół powstał na planie ośmiokąta, przykrytego ogromną kopułą z latarenką i krzyżem w formie korony. Korona nad prezbiterium jest ozdobiona ponad 3-metrowym witrażem z wizerunkiem patrona – bł. Radzyma Gaudentego trzymającego w ręku podwójny krzyż biskupi oraz lilię. Nawa główna charakteryzuje się rzadko spotykanym rozwiązaniem posoborowej architektury wnętrza. Wystrój opisany na osi symbolizuje Ciało Chrystusa mistycznie obecne w Ludzie Bożym. Miejsce przewodniczenia Eucharystii jest umieszczone w najwyższym punkcie świątyni, co sprawia, że celebrujący jest dobrze widoczny dla wszystkich zgromadzonych wiernych. Nad miejscem przewodniczenia (w prezbiterium), na marmurowej ścianie, znajduje się rzeźba przedstawiająca tajemnicę rodzącego się Kościoła. Ambona symbolizuje obraz kamienia z grobowca Chrystusa, natomiast marmurowa chrzcielnica w formie krzyża wydrążona została w posadzce, co umożliwia chrzest przez zanurzenie. Przypisy
Kościół Świętego Ducha w Inowrocławiu

Kościół Świętego Ducha w Inowrocławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat inowrocławski I archidiecezji gnieźnieńskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1982 roku według projektu profesora Adama Szymskiego. W dniu 18 września 1983 roku papież Jan Paweł II w Castel Gandolfo poświęcił kamień węgielny pod wznoszony już kościół. W 1991 roku została poświęcona górna świątynia. W 2001 roku na wieży został zamontowany ogromny metalowy krzyż o masie 11,5 tony i wysokości 21,5 metrów, który umieszczony został na wysokości 37 metrów nad ziemią i jest największym krzyżem osadzonym na obiekcie sakralnym w Polsce. Kościół został konsekrowany w dniu 18 maja 2008 roku przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego, metropolitę gnieźnieńskiego. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Warszawie

Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rembertowski diecezji warszawsko-praskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Rembertów, na osiedlu Nowy Rembertów. Budowa świątyni według planów architektów: Wiesława Kononowicza i Stanisława Mizerskiego została rozpoczęta w lipcu 1939 roku, ale wybuch II wojny światowej przerwał prace, zostały one wznowiono dopiero w 1946 roku. Kamień węgielny został poświęcony przez kardynała Augusta Hlonda w dniu 1 czerwca 1947 roku. Kościół stanął w stanie surowym w 1952 roku dzięki staraniom księdza prałata Stanisława Skrzeszewskiego. W dniu 20 kwietnia 1952 roku arcybiskup Stefan Wyszyński odprawił pierwszą mszę świętą, poświęcił mury oraz pierwszy dzwon i nadał mu imię „Stefan”. Wyposażenie wnętrza powstało dzięki staraniom księdza prałata Józefa Urcusa. Kościół został konsekrowany przez biskupa Jerzego Modzelewskiego w 1978 roku. W 1995 roku dzięki staraniom księdza prałata Edwarda Żmijewskiego została ukończona wieża i w ten sposób projekt został zrealizowany do końca. Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej i Podwyższenia Krzyża Świętego w Udaninie

Kościół Matki Bożej Anielskiej i Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Piekarach dekanatu Strzegom diecezji świdnickiej. Jest to poewangelicka świątynia wiejska nosząca cechy stylu arkadkowego (Rundbogenstil) i nawiązuje do stylistyki budowli zaprojektowanych przez Karla Friedricha Schinkla. Nowy, istniejący kościół został wzniesiony ze środków miejscowej gminy ewangelickiej i ówczesnego właściciela majątku ziemskiego Juliusa von Richthofena. Miejsce po dawnym domu modlitwy zostało uznane za zbyt małe, w związku z tym został zakupiony ogród w centralnej części wsi, którego właścicielem był Johan Gottlieb Bothe. W dniu 6 kwietnia 1841 roku został położony kamień węgielny, natomiast 25 września 1842 roku została uroczyście poświęcona ukończona świątynia. W kościele zostało przewidzianych 700 miejsc siedzących, budowla otrzymała 22-głosowe organy. W 1850 roku na wieży świątyni zostały umieszczone trzy dzwony, z których dwa zostały przetopione w czasie I wojny światowej. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana, na rzucie prostokąta, salowa, nakryta dwuspadowym dachem, posiada fasadę poprzedzoną pięciokondygnacyjną wieżą, zakończoną ostrosłupowym dachem hełmowym. Trzy dolne kondygnacje wieży posiadają plan prostokąta, dwie górne, posiadają plan sześciokąta. Główny otwór wejściowy znajdująca się w przyziemiu wieży jest ujęty okazałym portalem w kształcie pozornego ryzalitu z trójkątnym szczytem, wyłamanym po bokach. Przy elewacji południowo-zachodniej jest umieszczona mała, wielokątną absyda prezbiterium. Narożniki budowli są ujęte pilastrami, elewacje są rozczłonkowane arkadowaniem. Szczyty fasady i elewacji południowo-zachodniej posiadają kształt tympanonów. Przy elewacjach wschodniej i zachodniej znajdują się małe kruchty nakryte dachami dwuspadowymi. Wyposażenie świątyni powstało w 2 połowie XIX i na przełomie XIX i XX wieku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Dziekanowicach

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pobiedziski archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się we wschodniej części wsi. Do rejestru zabytków wpisany został 2 lutego 2015 pod numerem 951/Wlkp/A. Obecna, murowana świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona w 1856 roku. Budowla składa się z prostokątnej nawy, zamkniętej od strony wschodniej wielokątną apsydą. Od strony zachodniej do bryły jest dostawiona czworokątna wysoka wieża, zwieńczona ośmiokątną latarnią z krzyżem. Wyposażenie wnętrza powstało głównie w XIX wieku. Kościół został konsekrowany w 1937 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Linówcu

Kościół świętego Marcina w Linówcu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Chrystusa Dobrego Pasterza i bł. Stanisława Kubskiego i Gnieźnieńskich Kapłanów Męczenników w Orchowie (dekanat trzemeszeński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1749 roku. Ufundowana została przez Sebastiana Cząstkowskiego. W 1999 roku została okradziona. Jeden z cennych obrazów został odzyskany. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, salowa, nie ma wydzielonego z nawy prezbiterium, zamknięta jest trójbocznie. Po bokach nawy są dobudowane: kaplica i zakrystia na kamiennym fundamencie. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach mansardowy o jednej kalenicy, pokryty blachą, w części frontowej dachu znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona cebulastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, charakteryzuje się parapetem o prostej linii, na chórze jest umieszczony prospekt organowy. Zachowały się pozostałości oryginalnej polichromii. Ołtarz główny i ambona w stylu barokowym pochodzą z 1 połowy XVIII wieku. Ołtarz boczny w stylu barokowo-ludowym powstał na przełomie XVIII i XIX wieku. Kropielnica została wykonana z granitu. Krzyż procesyjny w stylu barokowo-ludowym jest ozdobiony datą „1756”. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej w Sokolnikach-Lesie

Kościół Matki Bożej Królowej w Sokolnikach-Lesie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Sokolnikach-Lesie w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Ozorków. Jest siedzibą parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej. Historia Przed wybudowaniem we wsi kościoła wierni z tej letniskowej miejscowości uczęszczali na nabożeństwa do świątyni w Modlnej. Celem ułatwienia dostępu do posług w rozwijających się dynamicznie Sokolnikach w latach 1982 (lub 1981)-1984 wybudowano obecny kościół. 1 lipca 1998 przy świątyni arcybiskup Władysław Ziółek erygował parafię, której pierwszym proboszczem został ksiądz Zbigniew Zgoda. 19 października 2003 dokonano konsekracji kościoła, a także poświęcenia postawionego obok pomnika Jana Pawła II. Architektura Kościół znajduje się przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Zaprojektował go Mirosław Rybak. Zatwierdzony do realizacji projekt składał się z czterech brył z chórem. Podczas budowy, z przyczyn finansowych, dokonano istotnych zmian - m.in. zmniejszono obiekt o jedną bryłę i chór. Ostatecznie jednonawowy kościół z prezbiterium składa się z trzech nachodzących na siebie części z dzwonnicą nad kruchtą. Ze świątynią łączy się plebania. Na ścianie głównej posadowiono ołtarz wyobrażający scenę ukrzyżowania Chrystusa. Ołtarz i ambonę wykonano z granitu. Ołtarz boczny zadedykowany jest Matce Bożej Królowej. Zawieszono przy nim dary wotywne. Kościół posiada na wyposażeniu dwa dzwony. Otoczenie i tablice pamiątkowe Przy kościele stoją: pomnik Dekalog Świętego Franciszka z Asyżu, kaplica maryjna Oto Matka Twoja, głaz pamiątkowy 10-lecia parafii, droga krzyżowa z głazów. W kościele umieszczone są tablice pamiątkowe ku czci: porucznika Stanisława Osmolińskiego (1914-2014, pseudonim Dąb), weterana kampanii wrześniowej, kawalera krzyża Armii Krajowej, więźnia komunistów, w stulecie urodzin, porucznika Bronisława Karbowicza, więźnia obozu w Starobielsku zamordowanego przez sowietów, księdza kanonika Grzegorza Ząbeckiego (1940-2016), proboszcza w Modlnej i budowniczego kościoła w Sokolnikach, 70. rocznicy istnienia Stowarzyszenia Właścicieli Działek Leśnych w Sokolnikach (2000), 10-lecia erygowania parafii. Figura maryjna Figurę poświęcił 11 czerwca 1933 biskup Wincenty Tymieniecki. Po agresji na Polskę, Niemcy w 1939 rozbili figurę na kawałki, a postument zrównali z ziemią. Części figury mieszkańcy zabezpieczyli i zakopali na cmentarzu w Modlnej. Po usunięciu Niemców figura została naprawiona i posadowiona oraz poświęcona na pierwotnym miejscu. Przy figurze modlono się m.in. o powstanie kościoła w Sokolnikach, na co władze komunistyczne przez wiele lat nie wyrażały zgody. Ostatecznie, po wzniesieniu świątyni, figura stanęła na obecnym miejscu, przy kościele. Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa w Raczynie

Kościół świętego Józefa w Raczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1895–1896 dla miejscowej społeczności ewangelickiej. Od 1946 roku pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego. Budowla posiada ceglane elewacje, nakryta jest dachem dwuspadowym, charakteryzuje się wieżą umieszczoną centralnie od strony zachodniej. Świątynia jest przykładem historyzmu naśladującego architekturę romańską i gotycką. Kościół razem z pastorówką są jednorodnym pod względem architektury i funkcji zespołem sakralnym charakterystycznym dla dziewiętnastowiecznego budownictwa. Przypisy
Kościół św. Macieja Apostoła w Głuchowie

Kościół św. Macieja Apostoła w Głuchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Głuchowie (powiat turecki, województwo wielkopolskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Macieja Apostoła. Historia Parafia we wsi została erygowana na przełomie XIV i XV wieku. Z uwagi na słabe uposażenie zarządzana była przez proboszczów z sąsiadujących parafii (przede wszystkim z Tokar). W XV wieku wymieniony został w Głuchowie kościół parafialny pod wezwaniem Matki Bożej Śnieżnej. W 1607 poświęcono następną świątynię – pod wezwaniem św. Macieja Apostoła. W 1783 lokalny dziedzic Tomasz Gałczyński wystawił we wsi kolejny, drewniany kościół. Stał on do 1919 (strawił go wówczas pożar). Po pożarze parafia zakupiła spichlerz, który w okresie międzywojennym przekształcono na nowy kościół parafialny. W latach 1959–1960 dobudowano do niego zakrystię, a w latach 1972–1980 odnowiono. W 1981 obiekt został konsekrowany. Tablice pamiątkowe Na elewacji zewnętrznej wiszą dwie tablice pamiątkowe: upamiętniająca XX-wiecznych proboszczów i administratorów parafii w Głuchowie, upamiętniająca nawiedzenie parafii przez obraz Matki Bożej Jasnogórskiej w 1975. Otoczenie Przy kościele stoją krzyże (stalowy i drewniany), stalowa dzwonnica, a także figura maryjna będąca Darem Milenijnym (1966). Dawną plebanią był dom rządcy miejscowego majątku. Obecna plebania jest późniejsza. We wsi istnieje też cmentarz o powierzchni 0,55 ha (około 200 metrów od kościoła w kierunku Tokar). Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Siedlisku

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Siedlisku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Historia Jest to świątynia wybudowana z cegły i kamienia przez protestantów w 1908 roku. Po 1945 roku została przejęta przez parafię katolicką pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kościół charakteryzuje się bardzo wysoką iglicą, usytuowany jest na małym wzniesieniu. Budowla została wzniesiona w stylu neogotyku nadwiślańskiego i poświęcona została 2 grudnia 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Łaski Bożej w Halinowie

Kościół Matki Łaski Bożej w Halinowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sulejówek diecezji warszawsko-praskiej). Historia W dniu 12 czerwca 1979 roku, w czasie wizytacji kanonicznej parafii Długa Kościelna, w czasie urzędowania proboszcza księdza Eugeniusza Drapały, padła propozycja budowy kaplicy lub kościoła w Halinowie. Ksiądz Drapała kupił ziemię od Janiny Góreckiej, zabiegał o pozwolenie na budowę oraz zgromadził dużą część materiałów budowlanych. W dniu 18 marca 1981 roku zostało wydane pozwolenie na budowę świątyni w Halinowie. Kompleks kościelny został zaprojektowany przez architektów: Andrzeja Buchnera i Witolda Mieszkowskiego. Biskup Jerzy Modzelewski w dniu 8 maja 1982 roku poświęcił plac pod świątynię oraz pierwszy krzyż. W dniu 16 marca 1983 roku kuria warszawska wydała dekret nadający powstającemu ośrodkowi duszpasterskiemu tytuł Najświętszej Maryi Panny Matki Łaski Bożej. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany przez kardynała Józefa Glempa w dniu 24 maja 1984 roku; on również ustanowił prawie-parafię w dniu 16 grudnia 1985 roku. Nad całością prac budowlanych czuwał ksiądz Szczepan Stalpiński, początkowo wikariusz parafii w Długiej Kościelnej, a następnie pierwszy proboszcz w Halinowie. Mury kościoła zostały poświęcone i pierwsza Msza święta została odprawiona przez księdza Drapałę w dniu 6 października 1985 roku. W dniu 1 marca 1987 roku kardynał Józef Glemp erygował przy świątyni pełnoprawną parafię. Trzy dzwony, ufundowane przez wiernych, zostały poświęcone przez biskupa Władysława Miziołka w dniu 29 czerwca 1987 roku. O wystrój kościoła zadbał następny proboszcz, ksiądz Stanisław Wołosiewicz. Natomiast malowanie wnętrz, nastawa ołtarzowa, zagospodarowanie i ogrodzenie terenu świątyni, budowa pomieszczeń gospodarczych i kupno organów to już dzieło księdza kanonika Andrzeja Kamińskiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa Kazimierza Romaniuka w dniu 16 listopada 1995 roku. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Mrozach

Kościół Świętej Teresy od Dzeciątka Jezus w Mrozach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mińsk Mazowiecki – Narodzenia NMP diecezji warszawsko-praskiej). Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu starszej drewnianej, spalonej w dniu 26 sierpnia 1979 roku. Budowa nowego kościoła według projektu architekta Michała Sandowicza, została rozpoczęta w 1981 roku przez księdza Tadeusza Tartasa. W dniu 17 października 1993 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Kazimierza Romaniuka. Bryła kościoła jest tworzona przez dwie przesunięte wzajemne ściany w formie półelips. Przy ścianie zachodniej znajduje się wejście i wieża obłożona łuską z blachy miedzianej. Kościół dolny jest także przystosowany do odprawiania nabożeństw, oprócz tego posiada kilka pomieszczeń przeznaczonych na spotkania grup parafialnych. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Rudzie Łańcuckiej

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Rudzie Łańcuckiej (oficjalnie w Nowej Sarzynie) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Nowej Sarzynie (dekanat Leżajsk II archidiecezji przemyskiej). Historia W lipcu 1978 roku za zgodą księdza biskupa Ignacego Tokarczuka Rada Parafialna na czele z księdzem Stanisławem Turkiem podjęła decyzję o budowie murowanej świątyni. Ponieważ na zgodę władz nie można było liczyć, zaczęto potajemnie gromadzić materiały budowlane, zabiegać o poszerzenie działki pod budowę oraz wykonanie planów budowlanych. W dniu 29 marca 1979 roku zostały wytyczone linie fundamentów świątyni. Oficjalnie budowa rozpoczęła się w dniu 2 kwietnia 1979 roku. W tym czasie codziennie pracowało od 72 do 185 parafian. Ze względu na miękki grunt ławy fundamentowe mają 2,4 m szerokości i są zbrojone. Od 13 do 17 kwietnia były prowadzone prace murarskie przy dolnej świątyni. Wszystkie prace były wykonywane nieodpłatnie. W dniu 4 maja 1979 roku rozpoczęły się prace budowlane górnej świątyni. Średnio codziennie pracowało od 60 do 100 osób. Już w dniu 14 lipca tego samego roku rozpoczęła się budowa dachu, który miesiąc później został pokryty blachą ocynkowaną. Równocześnie były wstawiane okna i drzwi oraz centralne ogrzewanie w dolnej świątyni. W dniu 4 listopada 1979 roku została odprawiona pierwsza msza święta w dolnej świątyni, natomiast w dniu 18 grudnia tego samego roku biskup ordynariusz Ignacy Tokarczuk poświęcił Kościół. Została wykonana marmurowa posadzka, ołtarz i chrzcielnica, kasetony z różnych rodzajów drewna na suficie oraz boazeria na ścianach. Oprócz tego profesor Stanisław Jakubczyk z Krakowa zaprojektował polichromię i witraże. Przypisy
Kościół Matki Bożej Kodeńskiej w Pilawie

Kościół Matki Bożej Kodeńskiej w Pilawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Osieck diecezji siedleckiej). Budowa świątyni w Pilawie rozpoczęła się 7 maja 1978 roku, jeszcze przed poświęceniem kamienia węgielnego. Wykopanie fundamentów i ich zalanie to ogromny wkład pracy wielu mieszkańców miasta. W dniu 4 czerwca 1978 roku został poświęcony kamień węgielny pod budowę świątyni. Aktu poświęcenia kamienia dokonał arcybiskup Luigi Poggi – przewodniczący delegacji Stolicy Apostolskiej do rozmów z rządem PRL oraz biskup Jan Mazur, z towarzyszeniem księży z sąsiednich parafii, mieszkańców miasta i okolicznych miejscowości. 3 lipca tego samego roku ruszyły prace przy wznoszeniu kościoła, natomiast w sierpniu były już zalewane posadzki wewnątrz świątyni. Dzięki ofiarnej pracy księdza Franciszka Geniusza oraz mieszkańców miasta świątynia została ukończona. Pierwsza msza święta została odprawiona w dniu 2 września 1979 roku przez księdza Franciszka Geniusza. W listopadzie 1980 roku w nowo wybudowanym kościele zostało odprawione nabożeństwo żałobne za tych, którzy oddali swoje życie w obronie ojczyzny. W listopadzie 1981 roku została podjęta decyzja o utworzeniu odrębnej parafii w Pilawie. W dniu 8 grudnia 1981 roku o godzinie 17.00 ksiądz biskup Jan Mazur poświęcił nowo wybudowaną świątynię pod wezwaniem Matki Bożej Kodeńskiej. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Poniatowej

Kościół Ducha Świętego w Poniatowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Opole Lubelskie archidiecezji lubelskiej). W 1979 roku uzyskano pozwolenie na budowę. W 1980 roku zakupiono plac pod budowę kościoła, uzbrojono teren, wybudowano tymczasową kaplicę i ołtarz polowy. 26 października 1980 plac i krzyż poświęcił biskup Bolesław Pylak, odprawiona została pierwsza msza święta. W 1981 roku rozpoczęła się budowa, 18 października 1981 roku został wmurowany kamień węgielny. W 1985 roku został ukończony kościół dolny, górny został przykryty dachem, poświęcone zostały trzy dzwony. 20 maja 2002 roku arcybiskup Józef Życiński konsekrował świątynię. Projektantem zespołu sakralno-użytkowego jest architekt Roman Orlewski. Zespół tworzą połączone budynki kościoła, szkoły katechetycznej i plebanii. Świątynia ma kształt zbliżony do koła o promieniach 14-16 m, o powierzchni około 700 metrów kwadratowych. Do jego bryły dostawiona jest wieża o wysokości, razem z krzyżem 42 metrów, mniejsza wieża umieszczona jest centralnie na dachu. Wnętrze podzielone jest na nawę główną, kaplicę i zakrystię. Kaplica i główny kościół są połączone oknem witrażowym. Przypisy