NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Karlskirche (Warschau-Powązki)

Die St.-Karl-Borromäus-Kirche (polnisch Kościół św. Karola Boromeusza) im Warschauer Stadtteil Wola ist eine katholische Friedhofskirche an der ul. Powązkowska auf dem Gebiet des Powązki-Friedhofs. Sie ist dem hl. Karl Borromäus geweiht. Geschichte Die Kirche wurde von 1790 bis 1793 von Domenico Merlini im Stil des Klassizismus auf Initiative von König Stanislaus II. August Poniatowski und dessen Bruder Primas Michał Jerzy Poniatowski als Friedhofskirche für den neuen Powązki-Friedhof errichtet. Die ersten Umbauarbeiten erfolgten bereits 1820 und 1837. Der eigentliche Umbau im Stil des Neoklassizismus erfolgte durch Alfons Ferdynand Kropiwnicki und Alfons Welke von 1849 bis 1850 sowie durch Józef Pius Dziekoński erneut in den Jahren 1891 bis 1898. Die Kirche wurde von der Wehrmacht im Warschauer Aufstand stark beschädigt. Der Wiederaufbau erfolgte nach dem Zweiten Weltkrieg durch Stanisław Marzyński, der die Kirche bis 1960 in ihrer ursprünglichen Form wieder herstellte. Die Fresken in der neu gebauten Kirche malte Władysław Zych. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Warschauer Unterbezirk Powązki des Stadtteils Wola, an der ulica Powązkowska. Weblinks Homepage
Carolus Borromeuskerk (Warschau)

De Carolus Borromeuskerk in Warschau-Powązki (Pools: Kościół św. Karola Boromeusza) is een achttiende-eeuwse kerk die toegang biedt tot de katholieke Powązkibegraafplaats. Deze kerk is gewijd aan Sint-Carolus Borromeus. Geschiedenis De kerk is tussen 1790 en 1793 gebouwd en ontworpen door Domenico Merlini in een neoclassicistische architectuurstijl. De kerk werd gebouwd op initiatief van koning Stanislaus August Poniatowski en zijn broer Primas Michał Jerzy Poniatowski. De kerk werd verbouwd in 1820, 1837, 1849-1850 en tussen 1891-1898. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk gebombardeerd als reactie van de Wehrmacht op de Opstand van Warschau. De kerk is herbouwd in 1960.
Karlskirche (Warschau-Wola)

Die katholische Kirche des Heiligen Karl Borromäus (polnisch Kościół św. Karola Boromeusza) im Warschauer Stadtteil Mirów ist eine katholische Pfarrkirche an der Ul. Chłodna. Geschichte Die Kirche und das Kloster wurden von 1841 bis 1849 von Enrico Marconi im Stil der Neorenaissance errichtete. Die Innenausstattung der Kirche wurde von der Wehrmacht im Warschauer Aufstand zerstört, die Mauern selbst aber überdauerten den Zweiten Weltkrieg. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Warschauer Stadtteils Mirów (Teil von Wola) an der Ul. Chłodna. Literatur Homepage Weblinks
Carolus Borromeuskerk (Wola)

De Carolus Borromeuskerk in Warschau-Wola (Pools: Kościół św. Karola Boromeusza) is een negentiende-eeuwse kerk. Deze kerk is opgedragen aan Sint-Carolus Borromeus. Er is ook een kerk met dezelfde naam in de Warschause wijk Powązki. Die kerk biedt toegang tot de katholieke Powązkibegraafplaats en stamt uit de 18e eeuw. De kerk in Wola werd ontworpen door de Italiaans - Poolse architect Enrico Marconi en werd gebouwd tussen 1841 en 1849. De kerk is gebouwd in de architectuurstijl van de neorenaissance. Tijdens de Opstand van Warschau in de Tweede Wereldoorlog werd het kerkinterieur beschadigd en vernietigd door de Wehrmacht. De buitenkant van de kerk kwam ongedeerd uit de oorlog, als een van de weinige gebouwen in het centrum van Warschau.
Augustinerkirche (Krakau)

Die Augustinerkirche (poln. Kościół augustianów) oder auch Katherina-von-Alexandria-und-Margarethen-Kirche (poln. Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty) in Krakau ist eine römisch-katholische Kirche an der Augustiańska im Stadtteil Kazimierz südlich der Krakauer Altstadt. Geschichte Die Augustinerkirche wurde um 1342 von Kasimir III. dem Großen für die Augustiner, die er aus Prag nach Krakau geholt hat, in der auf einer Weichselinsel südlich der Altstadt neue angelegten Stadt Kazimierz gestiftet. Die Kirche wurde 1378 eingeweiht. Den Ausbau der Kirche Anfang der 15. Jahrhunderts stiftete der Ritter Stibor von Stiborice und Beckov. Weitere Gönner der Kirche und des Klosters waren die Magnaten Lanckoroński und der Kardinal Zbigniew Oleśnicki 1443 stürzte ein Teil des Gewölbes bei einem Erdbeben, einer in Polen sehr seltenen Erscheinung, ein und wurde bis 1505 erneuert. Aus dem 15. Jahrhundert stammt der Glockenturm. Der frühbarocke Hauptaltar von Andrzej Wenesta stammt von 1634, der ursprüngliche gotische Altar, das Krakauer Augustiner-Polyptychon von Nicolaus Haberschrack, befindet sich heute im Erasmus-Ciołek-Bischofspalast, einer Filiale des Krakauer Nationalmuseums. Die Kirche wurde nach einem erneuten Erdbeben 1786 im 19. Jahrhundert von Karol Knaus und Karol Kremer restauriert. 1993 kehrten die Augustiner in das Kloster und die Kirche zurück, das sie während der deutschen Besatzung verlassen mussten. In der Kirche ist unter anderem der Ritter Spytek Wawrzyniec Jordan bestattet. Sein Grabmal schuf der bedeutendste polnisch-italienische manieristische Bildhauer und Architekt Santi Gucci. Kunstwerke In der Kirche befinden sich zahlreiche gotische, Renaissance- und barocke Kunstwerke, unter anderem gotische Fresken in den Kreuzgängen des Klosters. Weblinks Nachweise Homepage
Church of St. Catherine of Alexandria and St. Margaret, Kraków

The Church of St. Catherine of Alexandria and St. Margaret (Polish: Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty), known colloquially as the Augustinians Church (Polish: Kościół augustianów) is a historic Roman Catholic parish and conventual church of the Order of Saint Augustine located at 7-9 Augustiańska Street in Kazimierz, the former district of Kraków, Poland. Footnotes Bibliography (in Polish) Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 pp 68-71 (Lexicon of Krakow churches) (in Polish) Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I pp 747-748 (Encyclopedia of Krakow) External links (in Polish) Augustinians Monastery, Kraków
Sint-Catharinakerk (Krakau)

De Sint-Catharina-en-Sint-Margarethakerk (Pools: Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty) is een katholieke kloosterkerk in de Poolse stad Krakau. Geschiedenis De kerk werd voor 1363 in opdracht van Casimir de Grote gebouwd voor de Augustijner orde. Het oorspronkelijke bouwplan werd om onbekende redenen echter nooit voltooid. Het geplande kerkschip werd 13 meter korter en ook werden de gevel en de beide torens nooit volgens plan voltooid. Een vloed in 1534 veroorzaakte grote schade aan het gebouw. Door een brand in 1556 stortte het gewelf naar beneden (herbouwd in 1505). Aardbevingen in 1443 en 1786 brachten het kerkgebouw nieuwe beschadigingen. Tijdens de Zweedse invasie werd de kerk als een hospitaal, magazijn en stal in gebruik genomen. Na de derde deling van Polen gelastten de Oostenrijkse autoriteiten de sluiting van de kerk. Het gebouw werd in gebruik genomen als arsenaal. De Augustijnen keerden na 18 jaar terug, maar vanwege de tragische staat van het gebouw besloot de stadsraad de kerk te slopen. Dit besluit werd gelukkig nooit uitgevoerd, de Augustijnen vonden de financiële middelen om de kerk vanaf het midden van de 19e eeuw tot de Eerste Wereldoorlog te restaureren. Tegenwoordig is het kerkgebouw een van de fraaiste voorbeelden van gotische architectuur in Polen. Tijdens de Duitse bezetting werden bijna alle monniken gedeporteerd naar concentratiekampen. Vanaf 1942 diende de kerk als parochiekerk. Grenzend aan de kerk bevindt zich het klooster. In het klooster zijn een aantal middeleeuwse fresco's te bezichtigen. Afbeeldingen Externe link (pl) Website van de Catharinaparochie, Krakau
St. Katharina (Golub)

Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Katharina (polnisch Kościół św. Katarzyny) in Gollub stammt aus der Zeit des Deutschen Ordens und ist Katharina von Alexandrien geweiht. Geschichte Im Jahr 1254 verlieh Komtur Heinrich Stand an Bischof Wolimir von Kujawien die „villa Gollube“, 1293 kommt die Stadt an den Deutschen Orden. Um 1320/40 wurde die Kirche mit Chor und Sakristei begonnen, Langhaus, Vorhalle und Turm wurden um die Mitte des 14. Jahrhunderts angefügt. Dass das Langhaus jünger ist ergibt sich daraus, dass der kleine Treppenturm zwischen Chor und Schiff ist mit dem Chor verzahnt ist zum Langhaus aber eine Baufuge aufweist. Für 1414 ist belegt, dass die Kirche von polnischen Truppen geplündert und in Brand gesteckt wurde, der Schaden wurde auf 120 Mark beziffert. Im 15. Jahrhundert wurde die südliche Kapelle angefügt, welche Ende des 16. Jahrhunderts umgebaut wurde. Der Bau wurde 1689 nach Blitzschaden erneuert und 1966–68 im Inneren restauriert. Bauwerk Die stattliche Pfarrkirche ist ein ungewölbter Saalbau mit eingezogenem gewölbtem Chor und Westturm. Das Langhaus auf vortretendem Sockel ist flach gedeckt und hat keine Strebepfeiler. Das Äußere des Langhauses ist durch eine Abfolge recht großer Fenster und Blenden gegliedert und hat darüber ein eingefasstes Putzband als Horizontalabschluss. Die Kanten der Fenster sind innen und außen profiliert, die Blenden dagegen ohne Profil. Zur Turmhalle hin hat das Langhaus ein gestuftes und profiliertes Portal. Der eingezogene, gewölbter Polygonalchor mit 5/8-Schlus hat Strebepfeiler, die mit kräftigen Fialen enden, sowie zwischen den Streben spitzbogige und profilierte Fenster. Das Chorgewölbe könnte einen Zwischenschritt in der Entwicklung vom Kreuzgewölbe zum Sterngewölbe im Ordensland sein. In der südwestlichen Ecke von Chor und Langhaus ist ein Treppenturm angebaut, der mit dem Chor im Verband steht. Am Turm sind die offene Durchgangshalle von Norden nach Süden sowie die zinnenbewehrten Ecktürme als oberer Abschluss bemerkenswert. Bis zur Traufhöhe des Langhauses hat die Turmfassade keine Gliederung, darüber an jeder frei stehenden Seite zwei Spitzbogenblenden, gefolgt von einem eingefassten Putzband. Im zweiten Obergeschoss befinden sich auf jeder Seite je zwei seitliche spitzbogige Blenden und in der Mitte zwei gleichgroße Schallöffnungen. Ein Vorbild für diese Gestaltung könnten die nicht mehr vollständig erhaltenen Eckwarten am Turm von St. Jakob in Thorn gewesen sein. Die Sakristei ist an die Nordseite des Chors angebaut. An der Nordostseite des Langhauses ist eine Vorhalle und eine Kapelle angebaut. Die kräftigen Fialen am Chor ähneln denjenigen an der Kirche in Swierczynko bei Thorn, der Nord-Süd-Durchgang im Erdgeschoss des Turms ähnelt einer Kirche in Löbau. Quellenliteratur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 443–445. Beschreibung Eintrag auf zabytek.pl
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Golubiu-Dobrzyniu (Golub)

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Golubiu-Dobrzyniu (Golub) – kościół katolicki w Golubiu, pochodzący z przełomu XIII i XIV w., wzniesiony z cegły w stylu gotyckim z użyciem zendrówki. Historia Kościół w latach 1320–1350 powiększono przez dobudowanie nawy z drewnianym sufitem oraz potężnej wieży obronnej o szerokości niespełna 9 m. Wyposażenie kościoła pochodzi z okresu baroku, chociaż występują w nim też elementy gotyckie, renesansowe i neogotyckie. W ciągu wieków świątynia była niszczona na skutek pożarów, ograbiana z wyposażenia przez najeźdźców i odbudowywana. Obecny kształt kościół uzyskał w XIX w. Wieża Wieża kościoła w średniowieczu stanowiła symbol znaczenia Golubia jako nadgranicznego miasta państwa krzyżackiego. Osadzona jest na arkadowym przyziemiu, przykryta czterospadowym dachem z podwójną kopułą. Nad gzymsem znajdują się cztery wieżyczki narożne zakończone krenelażem. Budowla posiada 6 kondygnacji, jej wnętrze wypełnia drewniana konstrukcja, której najstarsze elementy pochodzą z 1322 r. Wewnątrz znajduje się dzwon ufundowany w 1623 r. przez króla Zygmunta III, brata starościny golubskiej, mieszkanki golubskiego zamku Anny Wazówny. Wieża stanowiąca dobry punkt widokowy, udostępniona jest do zwiedzania (w sezonie letnim w godzinach popołudniowych, od piątku do niedzieli). Galeria Zobacz też Golub-Dobrzyń Kościół św. Katarzyny w Golubiu-Dobrzyniu (Dobrzyń nad Drwęcą) Przypisy Bibliografia Tablica informacyjna przy kościele Linki zewnętrzne Kościół św. Katarzyny w Golubiu. golub-dobrzyn.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-20)].
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bielicach

Kościół pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej – w miejscowości Bielice w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice. Kościół parafialny należący do parafii pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, w Bielicach, w Dekanacie Skoroszyce, w Diecezji Opolskiej. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu. Wyposażenie W kościele znajdują się 13-głosowe organy z II połowy XIX wieku. Instrument wykorzystuje w pełni mechaniczną trakturę, posiada dwa manuały oraz pedał. Budowniczym organów był J.M.V. Haas z Głubczyc (niem. Leobschütz). Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opatówku

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opatówku – zabytkowy drewniany kościół parafialny w Opatówku, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu. Kościół pochodzi z lat 1752-1754. Posiada niską wieżę z tego samego okresu. Wyposażenie z XVIII wieku, w większości rokokowe. Należy do niego m.in. ambona, chrzcielnica i trzy ołtarze. Najcenniejszy jest krucyfiks z XVI wieku, zlokalizowany na belce tęczowej. Obok kościoła stoją ceglane grobowce rodzinne. Na południowej ścianie świątyni wisi drewniana tablica, ufundowana przez parafian, a poświęcona: księżom zamordowanym w czasie II wojny światowej w KL Dachau - proboszczowi Ludwikowi Dąbrowskiemu i księżom Janowi Kai oraz Kazimierzowi Pausemu, 25 Polakom rozstrzelanym 22 maja 1941 w Małej Górce (nieopodal), parafianom poległym w latach 1939-1945. Ponadto przy kościele leży głaz pamiątkowy ks. Tadeusza Dylaka (21 października 1922 - 16 grudnia 1996) - proboszcza opatówkowskiego w latach 1962-1996 oraz stoi prosta dzwonnica z masywnych dwuteowników z trzema dzwonami. Galeria Przypisy Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.181, ISBN 83-01-10630-1 Powiat wrzesiński - mapa turystyczna 1:75.000, wyd. Pietruska & Mierkiewicz, Poznań 2009, ISBN 978-83-7445-092-8 praca zbiorowa, Zabytki architektury i budownictwa w Polsce, Województwo poznańskie 32, cz. 2, Ośrodek Dokumentacji Zabytków, Warszawa 1998, s.410, ISBN 83-86334-37-1
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Wilkowisku

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Wilkowisku – świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Wilkowisko, w gminie Jodłownik, będąca kościołem parafialnym parafii pw. św. Katarzyny. Kościół znajduje się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Obecna świątynia w Wilkowisku jest trzecią z kolei w tej wsi. Została zbudowana w latach 1917-1923, na wzór poprzedniej, która spłonęła w wielkim pożarze 28 stycznia 1916. Konsekracji dokonano 25 grudnia 1923. W 1997 miał miejsce remont kościoła – największy od momentu jego budowy. Architektura Kościół w Wilkowisku to świątynia drewniana, wzniesiona według zasad konstrukcji zrębowej, oszalowana poziomo. Posiada jedną nawę, z trójkątnie zamkniętym prezbiterium, do którego przylega zakrystia z dawną lożą kolatorską na piętrze. Do nawy przylegają: kaplica (od południa), kruchta (od północy) oraz przedsionek kwadratowej wieży (od frontu). Siodłowy blaszany dach wieńczy wieżyczka na sygnaturkę z latarnią, zakończona baniastym hełmem. Kościelna wieża wzniesiona jest na planie kwadratu. Podzielona jest na kilka kondygnacji przez odsadzkę i zadaszenia. Dwa najwyższe piętra zdobione są niewielkimi pilasterami i fryzem arkadowym. Całość wieńczy baniasty barokowy hełm. Wnętrze Do kościoła prowadzą dwa wejścia z ozdobnymi nadprożami. Wnętrze świątyni nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym. Ściany pokrywa drewniana boazeria, która doskonale komponuje się z innymi drewnianymi elementami wyposażenia. Ważne daty z życia parafii zostały wyrzeźbione nad wejściem z kościoła do zakrystii. Ołtarze Ołtarz główny pochodzi ze starego kościoła w Limanowej. Wykonany jest w stylu późnego baroku. Znajduje się w nim rzeźba Najświętszej Maryi Panny z Lourdes oraz obraz Matka Boska Dobrej Opieki z początku XVIII wieku. W górnej części ołtarza znajduje się barokowy wizerunek patronki kościoła – św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Ołtarze boczne wykonane w stylu barokowym w latach 1926-1935 przez Antoniego Wróbla. ołtarz z obrazem Serce Jezusa ołtarz z wizerunkiem Matki Bożej Nieustającej Pomocy ołtarz z obrazem Święty Józef z Dzieciątkiem. Wyposażenie kościoła W kościele znajduje się wiele interesujących elementów wyposażenia, w większości wykonanych z drewna: neobarokowa ambona z 1926, kamienna chrzcielnica z początku XX wieku, drewniane konfesjonały, wykonane przez Władysława Stolarza, obrazy Drogi Krzyżowej. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 61-65. ISBN 978-83-88383-43-4. Linki zewnętrzne Skarby Polski – krótki film z wnętrza kościoła w Wilkowisku. onet.tv. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-08)].
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Węglewie

Kościół Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Węglewie – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Węglewo w powiecie poznańskim w gminie Pobiedziska, w województwie wielkopolskim. Znajduje się na szlaku kościołów drewnianych wokół Puszczy Zielonka. Historia Świątynia wybudowana w 1818. Jej fundatorami byli parafianie i Skarb Królewski. Kościół był wielokrotnie odnawiany: w 1854, 1960, 1980 i 1996. Budowa i wyposażenie Świątynia posiada konstrukcję sumikowo-łątkową. Składa się z prostokątnej nawy i prezbiterium. Do jego wyposażenia należą: ołtarz główny z koło 1818 roku z obrazem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych – Pani Wyspy. Jest to wierna barokowa kopia wcześniejszego dzieła. Na belce tęczowej jest umieszczony gotycki krucyfiks z około 1380-1390, a obok stoją barokowe figury Maryi i św. Jana. Na prawo od ołtarza głównego jest umieszczony obraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej z XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. Linki zewnętrzne Kościołydrewniane.pl Region wielkopolska.pl
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu – farny kościół parafialny miasta Zgierza, wybudowany w latach 1910–1924 w stylu neogotyckim. Wymiary: długość kościoła – 47,53 m, wysokość sklepienia – 20,4 m, wysokość wieży – 60 m, szerokość kościoła 12,5 m. Historia 1910: rozpoczęcie budowy obecnego kościoła w stylu neogotyckim według projektu Stefana Lemeńe. 13 lipca 1930: biskup łódzki Wincenty Tymieniecki dokonał aktu konsekracji kościoła. 1939: zamknięcie kościoła przez niemieckich okupantów i utworzenie w nim magazynu wojskowego. 2000: zainstalowanie nocnej iluminacji kościoła. 2013: generalny remont wieży Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu Nowa strona parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu. zgierskafara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-20)]. Panorama sferyczna kościoła św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Zgierzu. euro360.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-16)].
Kościół św. Katarzyny i Matki Bożej Różańcowej w Rybniku

Kościół Świętej Katarzyny i Matki Bożej Różańcowej w Rybniku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rybniku, w dzielnicy Wielopole, w województwie śląskim, gdzie został przeniesiony z Gierałtowic w 1976 r. Należy do dekanatu Golejów archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Górnej. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli rybnickiej. Świątynia wybudowana została w 1534 roku w Gierałtowicach z fundacji Stanisława Dąbrówki, odnowiona w 1676 roku. Jest to budowla drewniana o konstrukcji zrębowej, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium oraz szerszą nawą. Wieża konstrukcji słupowej, z nadwieszoną izbicą i namiotowym hełmem została dobudowana w 1844 roku przez cieślę Mateusza Pindura z Chudowa. Mieści się na wysokiej współczesnej podmurówce. Posiada dachy i zadaszenia o charakterze sobot, pokryte gontem. Na stropie nawy i prezbiterium późnogotycka polichromia o charakterze patronowym i ornamentalnym. Wyposażenie wnętrza jest współczesne. W obecnym miejscu stoi od 1976 roku. Jest najstarszym zabytkiem budownictwa drewnianego na ziemi rybnickiej. W deskowanym stropie wewnątrz kościoła zachowała się pochodząca z 1534 r. cenna polichromia patronowa z motywami orła piastowskiego w tarczy gotyckiej i wizerunkiem patronki kościoła św. Katarzyny. Polichromię odkryto w czasie remontu z lat 1960–1961. Z dawnego wyposażenia zachowały się: ambona barokowa z XVII wieku, drewniana chrzcielnica z czaszką podtrzymywaną przez anioła, ławka kolatorska z 1691 r., obraz św. Katarzyny z 1828 r. autorstwa Franciszka Frömla z Fulneku na Morawach. Na uwagę zasługuje także późnobarokowy ołtarz główny z 1827 r. wykonany za sumę 100 talarów przez rzeźbiarza Izydora Mrowca z Krzanowic. Późnobarokowe ołtarze boczne, pochodzące z XVII wieku zawierają obrazy przedstawiające św. Joachima i św. Annę (lew) oraz św. Marię Magdalenę (prawy). Wokół kościoła rozciągają się zieleńce, a także rosną młode modrzewie, sosny czarne i świerki kłujące. Przy kościele znajdują się także współczesne nagrobki proboszczów – ks. Jerzego Rzerzuchy i ks. Stanisława Płazy. Przypisy Bibliografia Aleksander Żukowski, Anna Gudzik: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 319-320. ISBN 978-83-60891-27-8.