NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Dymitra w Desznicy

Cerkiew św. Dymitra w Desznicy – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1790 w Desznicy. Po 1947 przejęta i użytkowana jako kościół kościół rzymskokatolicki. Od 1987 roku pełni funkcję kościoła parafialnego p.w. Matki Bożej Niepokalanej parafii w Desznicy. Historia W 1790 zbudowano obecną cerkiew na miejscu poprzedniej drewnianej, która spłonęła. 8 kwietnia 1891 cerkiew konsekrowano. W następnych latach świątynię odnowiono i upiększono staraniem pochodzącego z Desznicy kardynała Sylwestra Sembratowycza. W 1947 po wysiedleniu ludności łemkowskiej cerkiew zaadaptowano na świątynię rzymskokatolicką i utworzono w Desznicy ekspozyturę parafii w Nowym Żmigrodzie. W 1952 ksiądz Karol Wojtyła wędrując po Beskidzie Niskim odprawił w cerkwi mszę św.. W 1985 obiekt wpisano na listę zabytków. Architektura i wyposażenie Obiekt zbudowany z tutejszego kamienia piaskowego, otynkowany, kryty blachą. Jednonawowy z kruchtą i przedsionkiem. Wnętrze całkowicie pokryte polichromią. Część ikonostasu i obrazów wywieziono do ZSRR, z pozostałych utworzono ołtarz główny i cztery boczne stanowiące obecne wyposażenie. Znajduje się tu także żyrandol z Kotani. W kościele znajdują się relikwie św. Jana Pawła II, św. Faustyny, bł. Karoliny i bł. Władysława Findysza, a ołtarz główny posiada relikwie św. Wojciecha i św. Katarzyny. Wokół cerkwi Cerkiew otoczona kamiennym murkiem. Obok współczesna dzwonnica metalowa z dzwonem z Kotani. Poniżej od południa przylega cmentarz wojenny nr 7 z I wojny światowej odnowiony w 2010. W pobliżu od strony zachodniej połemkowski cmentarz z ciekawymi nagrobkami. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, ss. 7-8 ISBN 83-913147-2-3 Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji rzeszowskiej. diecezja.rzeszow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-25)].
Cerkiew greckokatolicka Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rozdzielu

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rozdzielu – parafialna cerkiew greckokatolicka w Rozdzielu, wzniesiona w 1786. Po 1947 przejęta i użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Od 1984 pełni funkcję greckokatolickiej cerkwi parafialnej. Obecnie współużytkowana także przez rzymskokatolicką parafię w Lipinkach. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1990. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, s. 6 ISBN 83-913147-2-3 Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archieparchii przemysko-warszawskiej
Most kolejowy w Malborku

Most kolejowy w Malborku – dwutorowy most kolejowy w Malborku na rzece Nogat, odbudowany w 1947, następnie modernizowany w XXI wieku, położony w ciągu linii kolejowej nr 9 łączącej Warszawę z Gdańskiem. Historia Przed II wojną światową Pierwotny most kolejowy w Malborku powstał w związku z budową połączenia Berlina z Królewcem, zrealizowanego w ramach budowy tzw. kolei wschodniej. Budowę mostu rozpoczęto w 1851. Projekt powstał w atelier inżynierów Karola Lentze i Spittela. Architektem był Friedrich August Stüler, natomiast za powierzchnię nośną odpowiadał Rudolph Eduard Schinz. Obydwa przyczółki mostu posiadały formę wież zwieńczonych krenelażem. Wjazd pociągów na most odbywał się przez szeroką, odcinkową arkadę, ponad którą znajdował się otwór zamknięty czterema ostrołucznymi arkadkami, wspartymi na zdwojonych kolumienkach. Górna kondygnacja wież licowana była kolorową ceramiką w pseudoorientalne wzory. Most ten oddano do użytku 8 grudnia 1858, ale ruch kolejowy z Tczewa zainicjowano po nim już 12 października 1857. Wzrastające potrzeby przewozowe spowodowały, że most z 1858 funkcjonował na granicy przepustowości. W związku z tym postanowiono stary most przeznaczyć dla ruchu kołowego, a na północ od niego oraz Baszty Maślankowej wybudować kolejny, dwutorowy, przeznaczony wyłącznie dla ruchu kolejowego. Autorem projektu był Johann Wilhelm Schwedler, a inżynierem Georg Christoph Mehrtens. Most ten oddano do użytku w październiku 1899, jednakże prace budowlane zakończono ostatecznie 25 października 1891. 15 października 1900 na starym moście uruchomiono linię kolei wąskotorowej między Malborkiem a Kałdowem. Obydwa mosty wysadzone zostały w powietrze przez Wehrmacht, przez załogę Festung Marienburg, 9 marca 1945. Po wojnie odbudowy doczekał się tylko późniejszy most dwutorowy. Po wojnie Most kolejowy został odbudowany po wojnie. Na początku prowizorycznie przy użyciu dwóch jednotorowych przęseł ESTB – mostu produkcji brytyjskiej otrzymanego w ramach UNRRA. Posiadał on kratownice typu X z jazdą dołem. W latach 70. XX wieku wykorzystano pozostałości mostu Schwedlera, między innymi filar, do budowy mostu z konstrukcją blachownicową z jazdą górą (zaprojektowana przez Konrada Kubińskiego), która zmodernizowana w latach 2007–2014 służy aż do dzisiaj. Obok odbudowanego mostu po wschodniej stronie rzeki zobaczyć można, pozostałą po zburzonym moście, Basztę Maślankową. Zobacz też most kolejowy w Tczewie Przypisy Bibliografia Malbork i okolice na starej pocztówce. Elbląg: Uran, 2016. ISBN 978-83-60138-66-3. Linki zewnętrzne Mosty i Baszta Maślankowa, 1930 (Eisenbahnbrücke und Buttermilchturm – Marienburg). Ansichtskarten Lexikon. (niem.). Malbork – most kolejowy i jego twórcy na znaczkach pocztowych.
Cerkiew św. Michała Archanioła we Florynce

Cerkiew św. Michała Archanioła we Florynce – dawna cerkiew greckokatolicka we Florynce, wzniesiona w 1875. Cerkiew po roku 1947 została przejęta i użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Od 1951 roku pełni funkcję kościoła parafialnego pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa parafii we Florynce. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, s. 18 ISBN 83-907385-6-2 Linki zewnętrzne Informacja na stronie: tarnowskiekoscioly.net, Florynka
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Bednarce

Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Bednarce – dawna cerkiew greckokatolicka w Bednarce, wzniesiona w 1900. Po 1947 przejęta i użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła pomocniczego parafii w Lipinkach. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1990. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, s. 7 ISBN 83-913147-2-3 Linki zewnętrzne Informacje na stronie parafii w Lipinkach
Cerkiew św. Łukasza w Zubrzyku

Cerkiew św. Łukasza w Zubrzyku – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1875, w znajdująca się w Zubrzyku. Po 1947 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki, obecnie jako kościół filialny pw. Podwyższenia Krzyża św. parafii w Żegiestowie. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1964. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, ss. 7,8 ISBN 83-907385-6-2 Linki zewnętrzne Informacja na stronie: tarnowskiekoscioly.net, Zubrzyk Informacja na stronie parafii
Galeria Sztuki na Kozińcu

Galeria Sztuki na Kozińcu im. Włodzimierza i Jerzego Kulczyckich – jeden z zakopiańskich oddziałów Muzeum Tatrzańskiego, mieszczący się przy ul. Droga na Koziniec 8. Historia Ulokowana jest w neoklasycystycznym pałacu wzniesionym w latach 20. XX wieku. Galeria zwana również bywa „Cyrankiewiczówką”, bowiem po II wojnie światowej budynek należał do Urzędu Rady Ministrów i odwiedzali go notable ówczesnego świata w tym premier Józef Cyrankiewicz. Budynek przeszedł na własność Muzeum w 1981 roku z przeznaczeniem na galerię Kobierców Wschodnich. Od tego czasu wykorzystywany jest jako przestrzeń ekspozycyjna dla wystaw czasowych obiektów zgromadzonych w magazynach Muzeum. W Galerii cyklicznie prezentowana jest wystaw kobierców przekazana Muzeum Tatrzańskiemu w 1977 roku przez Annę Piotrowicz-Kulczycką. Poza kolekcją kobierców w zbiorach tego oddziału znajdują się jeszcze prace Marka Żuławskiego przekazane przez żonę artysty – również wystawiane cyklicznie. Przypisy
Cerkiew św. Dymitra w Ułazowie

Cerkiew św. Dymitra w Ułazowie – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1843 w Ułazowie. Od 1993 świątynia nieczynna kultowo. Historia Cerkiew zbudowano w 1843 z inicjatywy proboszcza Symeona Pleszkiewicza na fundamentach poprzedniej starszej budowli z 1668. Około 1890 budynek pokryto blachą. W 1900 wnętrze świątyni ozdobiono polichromią i odnowiono ikonostas. Po 1947 cerkiew została przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki jako kościół filialny parafii w Cieszanowie, a od 1980 parafii w Niemstowie. W latach 1960. prezbiterium zaadaptowano na salkę katechetyczną. W latach 1973–74 w czasie krycia dachów nową blachą zlikwidowano makowice nad sanktuarium i babińcem oraz pseudolatarnię nad nawą. W 1982 wnętrze nawy i babińca obito boazerią, zmieniono wystroje okien oraz oszalowano ściany zewnętrzne. Poważny remont przeprowadzono po pożarze w dniu 04 kwietnia 1986, który objął część nawy i prezbiterium. Od 1993 po wybudowaniu nowego kościoła w Ułazowie cerkiew zamknięto i stoi opuszczona. Architektura i wyposażenie Cerkiew to budowla konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna, na kamienno-ceglanej podmurówce. Prostokątne prezbiterium zamknięte trójbocznie z zakrystią od południa i skarbczykiem od północy, szersza i wyższa nawa na rzucie kwadratu z przedsionkiem od strony południowej. Od strony zachodniej babiniec węższy i niższy od nawy, z przedsionkiem. Całość przykryta dwuspadowymi dachami ze szczytami, z niewielką sygnaturką w formie ośmiobocznej ażurowej wieżyczki z hełmem i krzyżem. We wnętrzu zachowany pięciorzędowy ikonostas z pierwszej połowy XIX wieku. Niektóre ikony mogą być starsze. Otoczenie W pobliżu cerkwi znajduje się XVIII-wieczna drewniana dzwonnica. To dwukondygnacyjna budowla, na rzucie kwadratu, konstrukcji słupowo-ramowej, o lekko nachylonych ścianach. Przykryta namiotowym blaszanym dachem. Dzwonnica była remontowana w 1890, kiedy założono blaszane pokrycie oraz w 1973, gdy wymieniono konstrukcję. Przed świątynią krzyż i głaz upamięntniają pierwsze miejsce spoczynku generała Józefa Kustronia poległego pod Ułazowem 16 września 1939 w walce z wojskami niemieckimi. Galeria Bibliografia Janusz Mazur, Kościoły i cerkwie Roztocza i Ziemi Lubaczowskiej, Lubaczów 2009, Oficyna Wydawnicza MERCATOR, s. 57, ISBN 978-83-60483-07-7 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 298,299 ISBN 978-83-61577-68-3 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane UŁAZÓW
Cmentarz wojenny nr 207 – Lisia Góra

Cmentarz wojenny nr 207 w Lisiej Górze – cmentarz z I wojny światowej. Zaprojektowany przez architekta Johanna Watzala jako kwatera wojskowa na cmentarzu parafialnym. Pochowano na nim 4 żołnierzy austro-węgierskich, 10 niemieckich i 33 rosyjskich w 39 grobach pojedynczych i 2 zbiorowych. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 252 – Otfinów

Cmentarz wojenny nr 252 w Otfinowie – cmentarz z I wojny światowej. Zaprojektowany przez architektów: Johanna Watzala i Emila Ladewiga jako cmentarz samodzielny. Pochowano na nim 228 żołnierzy austro-węgierskich i 262 rosyjskich w 85 grobach pojedynczych i 18 zbiorowych. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 356 – Podole

Cmentarz wojenny nr 356 – Podole – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Bartkowa-Posadowa. Zaprojektowany przez nieznanego architekta jako kwatera wojskowa przy cmentarzu parafialnym. Pochowano na nim 18 żołnierzy austro-węgierskich w 3 grobach pojedynczych i 3 zbiorowych. Przypisy
Cerkiew św. Jerzego w Werchracie

Cerkiew św. Jerzego w Werchracie – dawna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Werchracie, wzniesiona w 1910. Historia Cerkiew zbudowano w 1910 podobno na miejscu wcześniejszej drewnianej według projektu znanego ukraińskiego architekta Wasyka Nahirnego. Poświęcił ją Konstantyn Czechowicz greckokatolicki ordynariusz przemyski, urodzony w pobliskim Dziewięcierzu. Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki, ale przez wiele lat nieużytkowana. Od 1974 pełni funkcję kościoła parafialnego pw. św. Józefa Robotnika parafii w Werchracie. Obecnie współużytkowana także przez grekokatolików. W 1980 przeszła gruntowny remont. Architektura i wyposażenie Jest to duża murowana budowla wzniesiona w stylu neobizantyjskim, otynkowana, na planie krzyża, z ogromną centralnie umieszczoną kopułą, o wystroju klasycystycznym. Pozostałością dawnego wystroju jest umieszczona w bocznym ołtarzu ikona Bogurodzicy Hodogitri z końca XVII wieku. Oprócz tego najcenniejszymi z obecnego wyposażenia są cztery drewniane barokowe figury z XVIII wieku, przeniesione z nieczynnego kościoła w Uhnowie na Ukrainie. Po prawej stronie nawy znajduje się tablica upamiętniająca Brata Alberta. Otoczenie Przed świątynią znajduje się metalowa współczesna dzwonnica, gablota i tablica poświęcona działalności Brata Alberta na tym terenie oraz tablica pamięci Jana Pawła II. Obok Diecezjalny Dom Rekolekcyjny Wyższego Seminarium Duchownego. Bibliografia Janusz Mazur, Kościoły i cerkwie Roztocza i Ziemi Lubaczowskiej, Lubaczów 2009, Oficyna Wydawnicza MERCATOR, s. 49, ISBN 978-83-60483-07-7 Artur Pawłowski, Roztocze, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2009, s.262, ISBN 978-83-89188-87-8 Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, s.334, ISBN 978-83-62460-26-7
Cerkiew św. Michała Archanioła w Bandrowie Narodowym

Cerkiew św. Michała Archanioła w Bandrowie Narodowym – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1825 w Jasieniu, a przeniesiona do Bandrowa Narodowego w 1975. Od 1975 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli parafii w Jasieniu-Ustrzykach Dolnych. Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 182,183 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 14, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Cerkiew św. Michała Archanioła w Łodynie

Cerkiew św. Michała w Łodynie – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1862 w Łodynie. W latach 1951–1971 nieczynna kultowo. Obiekt wpisano na listę zabytków w 1969 oraz włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Źródła podają, że już w 1589 istniała cerkiew w Łodynie. Następna powstała w 1740, a obecnie istniejącą zbudowano z drewna w 1862 już w innym miejscu. Remontowana w 1911 oraz w 1922. W latach 1945–1951 wieś była w granicach ZSRR. Po powrocie do Polski służyła jako magazyn węgla drzewnego. W 1971 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny św. Antoniego parafii w Brzegach Dolnych. Kolejny remont ukończono w 1975. Architektura i wyposażenie Jest to drewniana budowla konstrukcji zrębowej,orientowana, trójdzielna. Do zamkniętego prostą ścianą prezbiterium przylega od strony północnej zakrystia. Szersza nawa oraz niska dwukondygnacyjna wieża z trójspadowym dachem przy babińcu. Osobne dachy kalenicowe nad każdą częścią świątyni z baniastą wieżyczką nad nawą. Wewnątrz stropy płaskie belkowe. Połączenie prezbiterium i nawy w kształcie łuku o wykroju koszowym. Z pierwotnego wyposażenia zachowały się tylko ikony, które umieszczono w ołtarzach bocznych. Otoczenie Obok od strony zachodniej cerkwi znajduje się murowana dzwonnica parawanowa zbudowana w 1911, z dwoma dzwonami. Na jednym z nich relief św. Antoniego Padewskiego. Galeria Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 216 ISBN 978-83-62460-12-0 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 168, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, ŁODYNA
Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja w Moczarach

Cerkiew Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja w Moczarach – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1919 w Moczarach. Obiekt wpisano do rejestru zabytków w 1986. Historia Cerkiew zbudowano w 1919 (niektóre źródła podają 1903) na miejscu poprzedniej z 1754. W latach 1945–51 wieś była w granicach ZSRR. Po 1951 używana jako magazyn przez greckich emigrantów uległa dewastacji, później opuszczona. W 1991 przejęta i po gruntownym remoncie w 1992, użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny pod wezwaniem Niepokalanego Serca NMP parafii w Jasieniu-Ustrzykach Dolnych. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, na planie krzyża łacińskiego, orientowana. Trójdzielna z prezbiterium zamkniętym trójbocznie i parą zakrystii po bokach i nawą z transeptem. Dachy dwuspadowe. Nad nawą kopuła osadzona na ośmiobocznym bębnie z wieżyczką na sygnaturkę. Identyczna wieżyczka nad sanktuarium. Ściany oszalowane. Cerkiew kryta czerwoną blachą. Wokół pod oknami gontowy daszek okapowy. Wewnątrz sufity z fasetami, ażurowy parapet chóru muzycznego. Wnętrze pozbawione oryginalnego wyposażenia z nielicznymi sprzętami współczesnymi. Otoczenie Obok cerkwi znajduje się duża drewniana ażurowa dzwonnica z okresu budowy świątyni. Konstrukcji zrębowo-słupowej, na planie kwadratu, z motywem słońca w ozdobach szczytów dachowych. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 196,197 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 190, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, MOCZARY
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Starych Oleszycach

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Starych Oleszycach – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, powstała w 1787 w Starych Oleszycach. W latach 1947–1971 nieczynna kultowo. W 1971 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół parafialny Najświętszego Serca Pana Jezusa parafii w Starych Oleszycach. Obiekt wpisany w 1994 do rejestru zabytków i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Galeria Przypisy Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 21, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 . Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 298,299 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew św. Mikołaja w Siedliskach

Cerkiew św. Mikołaja w Siedliskach – cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Siedliskach, zbudowana w 1901. Po 1947 nieczynna kultowo. W 1992 i 2003 wpisana do rejestru zabytków wraz z drewnianą dzwonnicą. Opis Najstarsza wzmianka o cerkwi w Siedliskach pochodzi z 1472. Obecną z 1901 ufundował książę Paweł Sapieha. To budowla na planie krzyża greckiego z centralną kopułą nad skrzyżowaniem naw. Wewnątrz zachowały się fragmenty ikonostasu z XVII-XVIII w. pochodzące ze starszej cerkwi drewnianej z 1831. Obok świątyni stoi drewniana czworoboczna dzwonnica z 1830. W jej podmurówce tkwią skamieniałe pnie drzew. W otoczeniu cerkwi zachowało się kilka krzyży bruśnieńskich. Galeria Przypisy Bibliografia Artur Pawłowski, Roztocze, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2009, s.292, ISBN 978-83-89188-87-8 Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, s.332, ISBN 978-83-62460-26-7
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Opace

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Opace – nieistniejąca drewniana cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1756 w Opace. W latach 1947–2003 nieczynna kultowo. W nocy z 6 na 7 sierpnia 2003 cerkiew spłonęła, ocalała drewniana dzwonnica. Obiekt wpisany w 1989 do rejestru zabytków i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Galeria Przypisy Bibliografia Maciej Skowroński, Cerkwie Nadsania, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2005, ss. 27,28 ISBN 83-88887-42-4 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 203,204 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Chłopicach

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Chłopicach – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, powstała w 1761 w Chłopicach. Cerkiew w 1788 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół parafialny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny parafii w Chłopicach. Obiekt wpisany w 1951 do rejestru zabytków i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Przypisy Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 21, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 . Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 36,37 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Grabowcu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Grabowcu – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1916 w Grabowcu. W latach 1947–1957 służyła jako magazyn. Cerkiew w latach 1957–2002 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny Najświętszego Serca Pana Jezusa parafii w Nienowicach. Po 2002 obiekt nieczynny kultowo. Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 8, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 . Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 78, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Grabowiec
Cerkiew św. Jana Chrzciciela w Dobkowicach

Cerkiew św. Jana Chrzciciela w Dobkowicach – zabytkowa cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1919, znajdująca się w Dobkowicach. Cerkiew w latach 1947–1992 użytkowana była jako rzymskokatolicki kościół parafialny Matki Bożej Nieustającej Pomocy parafii w Dobkowicach. Po 1992 obiekt nieczynny kultowo, pełni funkcję magazynu materiałów budowlanych. Obiekt wpisany w 1995 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 250,251 ISBN 83-89188-08-2 Maciej Skowroński, Cerkwie Nadsania, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2005, s. 12 ISBN 83-88887-42-4 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, s. 55 ISBN 978-83-61577-68-3
Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Hawłowicach

Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Hawłowicach – cerkiew greckokatolicka, powstała około 1683. Cerkiew po 1947 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny Przemienia Pańskiego parafii w Pruchniku. Po wybudowaniu nowego kościoła obiekt jest nieużywany. Obiekt wpisany w 1986 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 251 ISBN 83-89188-08-2 MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 14, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 . Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 84, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Hawłowice
Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy we Wróbliku Szlacheckim

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy we Wróbliku Szlacheckim – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1869 we Wróbliku Szlacheckim. Cerkiew od 1945 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny parafii we Wróbliku Królewskim. Obiekt wpisany w 1985 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 173,174,175 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 318, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Wróblik Szlachecki