NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ústav národní paměti

Ústav národní paměti – Komise pro stíhání zločinů proti polskému národu (polsky Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, IPN) je výzkumný ústav ve Varšavě, který se zabývá zločiny nacismu a komunismu, spáchanými v Polsku v letech 1939–1989. Ústav zahájil svou činnost 1. července 2000. Jeho ředitele jmenuje a odvolává Sejm, chod úřadu je financován ze státního rozpočtu. Některé závěry IPN nebo jím publikované materiály roznítily v Polsku ostrou veřejnou debatu. Jeden z nejvýbušnějších případů se týkal minulosti někdejšího zakladatele hnutí Solidarita a pozdějšího prezidenta země Lecha Wałęsy. V letech 2021 až 2025 vedl Ústav pozdější polský prezident Karol Nawrocki. Zkoumané případy (výběr) masakr v Katyni v roce 1940 vyvraždění židovských obyvatel městečka Jedwabne v roce 1941 nacistické experimenty s výrobou mýdla z lidských ostatků během 2. světové války v Gdaňsku minulost bývalého prezidenta Lecha Wałęsy – v letech 2008 a 2010 institut vydal publikace, podle nichž byl Wałęsa agentem komunistické tajné policie SB s krycím jménem Bolek. Wałęsa to však odmítá a polský Lustrační soud jej už v roce 2000 očistil. Dokumenty Státní bezpečnosti vypovídající o spolupráci vznikly podle Wałęsy za účelem jeho diskreditace v 80. letech a měly mj. zabránit tomu, aby dostal Nobelovu cenu za mír. minulost bývalého prezidenta Aleksandra Kwaśniewského – podle zjištění institutu byl zaregistrován jako agent komunistické tajné služby s krycím jménem Alek. Kwaśniewski to popřel, již v roce 2000 jej očistil soud. činnost prokurátorky Heleny Wolińské-Brus, která sehrála významnou roli v případech řady uvězněných nebo popravených lidí nepohodlných komunistickému režimu (mj. popraveného hrdiny protinacistického odboje Augusta Emila Fieldorfa) – institut třikrát žádal Velkou Británii o její vydání, vždy neúspěšně. Przyszowický masakr – zločiny na civilním obyvatelstvu polské vesnice Przyszowice v Horním Slezsku v lednu 1945. Ředitelé Leon Kieres, 2000–2005 Janusz Kurtyka, 2005–2010, zahynul při letecké havárii u Smolenska Franciszek Gryciuk, 2010–2011 Łukasz Kamiński, 2011–2016 Jarosław Szarek, 2016–2021 Karol Nawrocki, 2021–2025 Odkazy Reference Související články Ústav pro studium totalitních režimů (Česko) Ústav paměti národa (Slovensko) Úřad spolkového pověřence pro dokumenty Státní bezpečnosti bývalé NDR (Německo) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Institut národní paměti na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Institut nacionalnog sjećanja (Poljska)

Institut nacionalnog sjećanja (poljski Instytut Pamięci Narodowej, IPN) je poljska državna ustanova čija je uloga uglavnom arhiviranje i upravljanje dokumentima o zločinima, koji su počinjeni tijekom Drugog svjetskog rata u doba Njemačke i Sovjetske okupacije Poljske kao i u doba Narodne Republike Poljske od strane državnih ustanova protiv poljskih građana. Posebnu pažnju institut nacionalnog sjećanja polaže na upravljanje i ocjene podataka komunističke Poljske tajne policije (Urząd Bezpieczeństwa, od 1956. Służba Bezpieczeństwa (služba sigurnosti) iz razdoblja od 21. srpnja 1944. do kraja 1989. IPN je u svom sadašnjem obliku osnovan 18. prosinca 1998. na temelju zakona. Zadatci i glavni pravci djelatnosti U zadatke instituta spadaju: Skupljanje i upravljanje dokumentima državnih organa sigurnosti iz razdoblja od 22. srpnja 1944. do 31. prosinca 1989. godine (Ured za pristup i arhiviranje dokumenata - Biuro Udostępniania i Archiwizacji dokumentów) Skupljanje podataka o nacionalsocijalističkim i komunističkim zločinima (Glavna komisija skupljanja podataka o zločinima protiv poljskog naroda - Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodów Polskiemu) Vršenje obrazovne djelatnosti. Predmeti istraživanja instituta su između ostalog: Zločini izvršeni preko civilnog i vojnog aparata Trećeg Reicha na prostoru Poljske Deportacija vojnika Armije Krajove (polj. Armia Krajowa) i ostalih organizacija koje su se borile za neovisnost, kao i stanovnika iz istočnih dijelova predratne Poljske u SSSR Pacifikacija poljskih teritorija između Visle i Buga između 1944. i 1947. godine od strane jedinica NKVD-a. Predsjednici Leon Kieres (30. lipnja 2000. – 30. lipnja 2005.) bez predsjednika (1. srpnja 2005. – 29. prosinca 2005.) – obveze predsjednika je vršio prethodni predsjednik Janusz Kurtyka (29. prosinca 2005. – 10. travnja 2010.) Franciszek Gryciuk (10. travnja 2010. – 28. lipnja 2011.) Łukasz Kamiński (28. lipnja 2011. – 22. srpnja 2016.) Jarosław Szarek (23. srpnja 2016. – 23. srpnja 2021.) Karol Nawrocki (23. srpnja 2016. – danas) Poveznice Salomon Morel Komunistički zločin (Poljska) Vanjske poveznice Stranica IPN (poljski, engleski)
Instituto da Memória Nacional

Instituto da Memória Nacional — Comissão para o julgamento de crimes contra a Nação polonesa (polonês: Instytut Pamięci Narodowej — Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu; IPN) é um instituto de pesquisa afiliado ao governo polonês com prerrogativas e poderes de promotoria de justiça para crimes de guerra, fundada por legislação específica. Ela é especializada em ciência legal e histórica, mais particularmente sobre a história recente da Polônia. O IPN investiga tanto os crimes nazistas quanto os soviéticos cometidos entre 1939 e 1989, documenta suas descobertas e distribui o resultado de suas investigações ao público. O Instituto foi fundado pelo Parlamento polonês em 18 de dezembro de 1998 e iniciou suas atividades em 1 de julho de 2000. Seu diretor geral é escolhido pelo Parlamento por maioria de 60% com aprovação posterior do senado polonês. O atual mandatário é Łukasz Kamiński, eleito depois da morte do historiador Janusz Kurtyka, no acidente do Tupolev da Força Aérea Polonesa, em 2010, que matou o presidente Lech Kaczyński e as mais de 90 pessoas a bordo. Propósito As principais áreas de atividade e a missão do IPN incluem: Pesquisa e documentação de: Perdas sofridas pela nação polonesa durante e depois da II Guerra Mundial Resistência tradicional patriótica contra a ocupação Esforços de cidadãos poloneses em lutar por um Estado polonês independente, em defesa da liberdade e da dignidade humana. Crimes cometidos contra cidadãos poloneses e contra poloneses de outras cidadanias Dever de julgar crimes contra a humanidade, paz e crimes de guerra A necessidade de compensar os danos que foram sofridas pelo povo reprimido e prejudicado nos momentos em que os direitos humanos foram desobedecido pelo Estado Educação do povo sobre a recente história da Polônia Ver também Descomunização Desnazificação Instituto para o Estudo dos Regimes Totalitários (República Tcheca) Lustração Referências
Jezioro Luteckie

Jezioro Luteckie lub Lutek (niem. Luttkener See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Olsztynka, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Marózka–Łyna–Pregoła. Znajduje się 10 km w kierunku południowym od Olsztynka. Nad jego północnymi brzegami leży wieś Lutek. Ma charakter przepływowy. Zasilane jest dopływem prowadzącym wody z okolic Pawłowa, spływami powierzchniowymi ze zlewni bezpośredniej, a także wodami podziemnymi. Linia brzegowa mało rozwinięta. Brzegi na południu wysokie, gdzieniegdzie strome, na krańcach mają charakter podmokły. Dno wyrównane. W otoczeniu, oprócz zabudowań wsi, znajdują się łąki i pola, a także – w części zachodniej – lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do sandaczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Mielno w zlewni rzeki Łyna – nr 3. Zbiornik wodny o zaawansowanej eutrofii. W 2004 roku jakość jego wód odpowiadała IV klasie czystości, podczas gdy w 1988 roku – III klasie. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 38,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,5 m, a maksymalna – 10,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 153,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1754,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1500 m, a szerokość 350 m. Długość linii brzegowej wynosi 3700 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 35,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 153,4 m n.p.m. Przyroda Roślinność przybrzeżna mało bujna, dominuje pałka wąskolistna. Wśród roślinności zanurzonej i pływającej porastającej najbujniej oba krańca jeziora przeważa rogatek. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha. Przypisy
Łutynówko (jezioro)

Łutynówko, inne nazwy: Wenyk, Lutynówko, Jezioro Łutynowskie lub Wenig (niem. Wenig See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Olsztynka, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Marózka–Łyna–Pregoła. Znajduje się 2 km w kierunku południowo-wschodnim od Olsztynka. Nad jego wschodnimi brzegami leży osada Łutynówko, a zachodnim brzegiem wiedzie linia kolejowa relacji Olsztyn–Warszawa. Jezioro jest hydrologicznie zamknięte. Brzegi wysokie, gdzieniegdzie strome, płaskie w południowo-wschodniej części. W otoczeniu znajdują się łąki i pola, a także niewielkie skupiska drzew. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do leszczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Jemiołowo w zlewni rzeki Pasłęka – nr 1. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 23,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,5 m, a maksymalna – 8,6 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 167,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1044,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 900 m, a szerokość 450 m. Długość linii brzegowej wynosi 2350 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 23,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 168,0 m n.p.m. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka (PLH280052) o łącznej powierzchni 32 612,78 ha. Przypisy
Jemiołowo (jezioro)

Jemiołowo (niem. Mispel See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Olsztynek. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Olsztynka, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Jemiołówka–Pasłęka. Znajduje się przy południowej granicy Olsztynka. Przy jego południowych brzegach leży wieś Jemiołowo, a wschodnim brzegiem wiedzie linia kolejowa relacji Olsztyn–Warszawa. Linia brzegowa zróżnicowana. Brzegi płaskie, gdzieniegdzie lekko wyniesione. W otoczeniu znajdują się łąki i pola. Ma charakter przepływowy – od południowego wschodu wpływa Jemiołówka i wypływa na północnym zachodzie. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do sandaczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Jemiołowo w zlewni rzeki Pasłęka – nr 1. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 48,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,8 m, a maksymalna – 6,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 165,5 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1380,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1400 m, a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 3400 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 46,0 ha. Przypisy
Nowa Wrona, Płońsk County

Nowa Wrona [ˈnɔva ˈvrɔna] is a village in the administrative district of Gmina Joniec, within Płońsk County, Masovian Voivodeship, in east-central Poland. History Before World War II, there were two estates here. The first larger one is Nowa Wrona with an area of 95.05 ha. it belonged to Hersz Segen. The second estate, smaller Nowa-Wrona Lit "H", with an area of 60.66 ha. it belonged to Kazimierz Salamonowicz. Here was born in 1907 year Lieutenant Mieczyslaw Salamonowicz murdered by soviets in Katyń (1940). References
Nowa Wrona (Płońsk)

Nowa Wrona (prononciation : [ˈnɔva ˈvrɔna]) est un village polonais de la gmina de Joniec dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Nowa Wrona (powiat płoński)

Nowa Wrona – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Joniec. Wieś powstała 1 lipca 1976 w związku z podziałem wsi Nowa Wrona na dwie odrębne miejscowości w dwóch róźnych gminach (a od 1999 także powiatach). Drugą wsią jest Nowa Wrona. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa ciechanowskiego. Obok miejscowości przepływa rzeczka Naruszewka, dopływ Wkry. Pomnik przyrody Na terenie wsi na gruncie prywatnym znajduje się głaz narzutowy wysoki na 2,5 metra „granit średnioziarnisty, czerwony, z żelaznym krzyżem” uznany orzeczeniem nr 12 Prezydium WRN w Warszawie w styczniu 1955 roku za pomnik przyrody. Przypisy Linki zewnętrzne Wrona 2(3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 50 .
Нова Врона (Плонський повіт)

Нова Врона (пол. Nowa Wrona) — село в Польщі, у гміні Йонець Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 78 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Nowokajetanówka

Nowokajetanówka (prononciation : [nɔvɔkajɛtaˈnufka]) est un village polonais de la gmina de Dubienka dans le powiat de Chełm de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne, à la frontière avec l'Ukraine. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à la voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Nowokajetanówka

Nowokajetanówka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Dubienka. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Dubienka. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 19 mieszkańców i była piętnastą co do wielkości miejscowością gminy. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Dubience. Przypisy
Новокаєтанувка

Новокаєтанувка (пол. Nowokajetanówka) — село в Польщі, у гміні Дубенка Холмського повіту Люблінського воєводства. Населення — 19 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Холмського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Burg Nowy Sącz

Die Königsburg Nowy Sącz (deutsch Burg Neu Sandez) liegt in einer Parkanlage der gleichnamigen Stadt Nowy Sącz in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen oberhalb der Flussgabelung des Dunajec und der Kamienica. Sie zählt zu den Dunajec-Burgen, die die mittelalterliche Handelsstraße von Polen nach Ungarn entlang des Dunajec und Poprads bewachten. Geschichte Die Burg von Nowy Sącz entstand zu Beginn des 14. Jahrhunderts und wurde in der Regierungszeit des Königs Kasimir des Großen 1350–1360 ausgebaut. Nach einem Brand im Jahr 1611 ließ die Magnatenfamilie Lubomirski, die örtlichen Staroste, die Burg im Renaissancestil umbauen. Die Bauten bargen insgesamt 40 Säle und waren mit Attiken verziert. Ab 1772 gehörten Burg und Stadt zu dem österreichischen Kronland Galizien. Brände im 18. Jahrhundert und ein Hochwasser im Jahre 1813 führten dazu, dass die Burg zur Ruine wurde. 1838 wurde die Burg durch die österreichischen Machthaber zu einer Kaserne, einem Militärmagazin und in ein Gefängnis umgewidmet. 1905 wurde die Burg unter dem Bürgermeister Wladislaw Barbacki neu aufgebaut und 1938 wurde hier das Stadtmuseum für den Bezirk Nowy Sącz eingerichtet. Während des Zweiten Weltkrieges wurden hier von den deutschen Besatzern eine Kaserne eingerichtet und Munition gelagert. Die Burg wurde damals auch zum Schauplatz von Massenhinrichtungen. Am 18. Januar 1945 sprengten polnische Partisanen auf Befehl von Ivan Zolotar, Befehlshaber der sowjetischen Partisanen, die in den Neusandezer Wäldern stationiert waren, die Burg zusammen mit der Munition in die Luft. Galerie Burg Nowy Sącz heute Von der zur Ruine gewordenen Burg sind nur mehr wenige Mauernzüge erhalten. Nach dem Krieg sind ein Teil der Mauer und die Schmiedebastei (Baszta Kowalska) mit einer Renaissanceattika wiederaufgebaut worden. Weblinks Neu Sandez (Nowy Sącz) - die polnische Toscana Burg in Nowy Sącz (Neu Sandez)
Nowy Sącz Castle

The Nowy Sącz Royal Castle is a mediaeval castle in the city of Nowy Sącz in Poland. The partially restored ruins of the castle date back to the 14th century during the reign of Casimir III the Great. History The edifice was built by king Casimir the Great in 1350–1360 on a slope within the fortifications of Nowy Sącz, at the confluence of two rivers Dunajec and Kamienica. Initially the castle had two corner towers, a keep and a residential building. The structure was separated from the city by a moat and a wall. Among the notable inhabitants were king Louis I of Hungary and Saint Queen Jadwiga of Anjou. A frequent visitor to the castle was Jogaila (king Władysław Jagiełło). In the following centuries the castle hosted fewer Polish monarchs and became the seat of local starosta. Between 1611 and 1615 the castle was reconstructed in the mannerist style for Sebastian and Stanisław Lubomirski according to design by Maciej Trapola. The castle had already 40 well equipped rooms at that time. During the Deluge in 1655 the castle was almost completely destroyed by Swedish-Brandenburgian troops. Since that time, the uninhabited building began to fall into disrepair. The structure was destroyed again in 1945, at the end of World War II, when it was used as a German ammunition store and was the site of mass executions. There are also the remains of the city walls nearby. See also List of mannerist structures in Southern Poland Dunajec river castles Castles in Poland References External links Tourism information about the park around the castle
Kasteel van Nowy Sącz

Het Kasteel van Nowy Sącz is een middeleeuws kasteel gelegen in de stad Nowy Sącz, in het zuiden van Polen. De gedeeltelijk gerestaureerde ruïnes van het kasteel gaan terug tot de 14e eeuw. Geschiedenis Het bouwwerk werd gebouwd onder opdracht van koning Casimir III van Polen. Tussen 1350 en 1360 verrees zo op een helling binnen de verdedigingswerken van de stad aan de samenvloeiing van de Dunajec en de Kamienica het kasteel. Oorspronkelijk had het kasteel twee zijtorens, een donjon en een residentieel gebouw. De gebouwen waren van de stad gescheiden door een gracht en een muur. Enkele belangrijke bewoners van het kasteel waren Lodewijk I van Hongarije en Jadwiga van Polen. Jogaila was hier ook kind aan huis. In de daaropvolgende eeuwen huisvestte het kasteel steeds minder monarchen en werd het de verblijfplaats van de lokale starost. Tussen 1611 en 1615 werd het kasteel vernieuwd in een maniëristische stijl voor Sebastian Lubomirski en Stanislaw Lubomirski, volgens een ontwerp van Maciej Trapola. Het kasteel had op dat ongenblik zo'n 40 goed uitgeruste kamers. Tijdens de Zweedse Zondvloed in 1655 werd het kasteel volledig vernield door Zweeds-Brandenburgse troepen. Sindsdien is het kasteel steeds meer in verval geraakt. Wat nog overbleef van het kasteel werd in 1945 compleet vernield op het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen het gebruikt werd als een Duitse opslagplaats voor munitie en ook de locatie was van massa-executies. Vlak bij de ruïnes liggen er nog overblijfselen van de oude stadswallen.
Castelul Nowy Sącz

Castelul Regal Nowy Sącz este un castel medieval din orașul Nowy Sącz, Polonia. Ruinele parțial restaurate a castelului datează din secolul al XIV-lea de pe timpul domniei lui Cazimir al III-lea cel Mare. Istorie Edificiul a fost construit de către regele Cazimir cel Mare în 1350-1360 pe o pantă în fortificațiile de la Nowy Sącz, la confluența râurilor Dunajec și Kamienica. Inițial, castelul a avut două turnuri de colț, un donjon și o clădire rezidențială. Structura a fost separată de oraș printr-o șanț și un zid. Printre locuitorii notabili se numără regele Ludovic I al Ungariei și Sfânta Regină Hedviga de Anjou. Un vizitator frecvent al castelului a fost Jogaila (regele Władysław Jagiełło). În următoarele secole a găzduit mai puțini monarhi polonezi și a devenit un loc de reședință pentru starosta localnică. Între 1611-1615 castelul a fost reconstruit în stil manierist pentru Sebastian și Stanisław Lubomirski potrivit disignului lui Maciej Trapola. La acel moment castelul avea 40 de camere bine echipate. În timpul Potopului din 1655 castelul a fost aproape complet distrus de către trupele suedeze-brandenburge. Din acel moment, clădirea de locuit a început să se ruineze. Structura castelului a fost distrusă din nou în 1945, la sfârșitul celui de-Al Doilea Război Mondial, atunci când acesta a fost folosit ca magazie pentru munițiile germanilor și a fost site-ul execuțiilor în masă. El face parte din zidurile orașului, rămase în apropiere. Referințe Legături externe en Informații turistice despre parcul din jurul castelului
Stadion OSiR Skałka

Stadion Skałka im. Pawła Waloszka, Paweł Waloszek Skałka Stadium is a motorcycle speedway and association football stadium located in the centre of Świętochłowice off the Bytomska 40 road. It is part of the Skałka Sports and Recreation Center. The Polish sports club Śląsk Świętochłowice uses the stadium. This consists of a football team and speedway club. History The stadium was built in the second half of the 1970s on a waste dump. It was officially opened on 1 June 1979 and on 22 June 1979, a record attendance of 27,000 people. In April 2005, during a mass for John Paul II, nearly 20,000 people gathered at the stadium. In October 2014, the stadium was renamed to the Paweł Waloszek Stadium. In February 2023, the stadium began reconstruction. References
Stadion Skałka im. Pawła Waloszka w Świętochłowicach

Stadion Skałka im. Pawła Waloszka (dawniej Stadion OSiR Skałka) – stadion w Świętochłowicach-Piaśnikach. Wchodzi w skład kompleksu Ośrodka Sportu i Rekreacji „Skałka”. Od października 2014 r. patronem stadionu jest Paweł Waloszek, a pełna nazwa brzmi: Stadion Skałka im. Pawła Waloszka. Stadion został zbudowany w drugiej połowie lat 70. XX wieku, na terenie gdzie mieściły się hałdy. Oddany do użytku został oficjalnie 1 czerwca 1979 a 22 czerwca 1979 padł rekord frekwencji – 27 000 ludzi zasiadło na trybunach (nadkomplet). Obecnie na stadionie gra zespół piłkarski Śląsk Świętochłowice oraz odbywają się mecze żużlowe. Ostatnimi wielkimi imprezami na stadionie Skałka były: mecz młodzieżowej reprezentacji Polski U21 oraz spotkania majowe z żużlem. W kwietniu 2005, podczas mszy w intencji Jana Pawła II, na stadionie zgromadziło się blisko 20 000 osób. W 2014 roku kibice żużlowi spontanicznie wzniecili pospolite ruszenie, które przyczyniło się do reaktywacji speedwaya w mieście. 15 października 2014 roku obiektowi nadano imię Pawła Waloszka, a 17 lipca 2015 roku za sprawą turnieju „Speedway Reaktywacja” na świętochłowicką Skałkę powróciły zawody żużlowe. 15 maja 2017 odbył się na Skałce finał Brązowego Kasku. Zaś 8 lat później, 12 maja 2025 odbył się tu finał Srebrnego Kasku. Stadion im. Pawła Waloszka na Skałce w Świętochłowicach miał przejść całkowitą modernizację. W 2018 roku podpisano umowę i rozpoczęła się m.in. rozbiórka trybun. Wkrótce okazało się, że nie ma na tę inwestycję pieniędzy. Obecnie (II 2023) stadion znajduje się w przebudowie - remontowany jest główny budynek oraz tor żużlowy. Przypisy