NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jadwigi Królowej w Kutnie

Kościół świętej Jadwigi Królowej w Kutnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kutno – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Wykopy pod kościół zostały rozpoczęte wiosną 1997 roku. W dniu 22 grudnia 2002 roku biskup łowicki Alojzy Orszulik wmurował kamień węgielny z grobowca św. Jadwigi Królowej na Wawelu, poświęcony 8 czerwca 1997 roku na krakowskich Błoniach przez św. Jana Pawła II. 14 czerwca 2015 roku biskup łowicki Andrzej Dziuba konsekrował świątynię. Jest to świątynia murowana wzniesiona z czerwonej cegły według projektu architektonicznego wykonanego przez inżyniera Aleksego Dworczaka i konstrukcyjnego wykonanego przez Janusza Freya. W centralnym miejscu na ścianie ołtarzowej znajduje się wizerunek Jezusa Miłosiernego, namalowany przez Halinę Kamińską. W prawym ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz św. Jadwigi Królowej, patronki świątyni i parafii. Po przeciwnej stronie jest usytuowana wnęka mieszcząca obrazy Najświętszego Serca Pana Jezusa, Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Faustyny oraz figurę św. Maksymiliana Marii Kolbego. Z kolei po lewej stronie świątyni jest umieszczona kaplica Matki Bożej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kutnie

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Kutnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kutno – św. Michała Archanioła diecezji łowickiej). Budowa świątyni według projektu architektonicznego inżyniera Józefa Żołądkowicza z Olsztyn została rozpoczęta przez parafian razem z proboszczem 23 kwietnia 1989 roku. 15 lipca 1989 roku poświęcone zostały fundamenty świątyni i wmurowana została pierwsza cegła. W dwa lata później biskup Kazimierz Romaniuk, 26 maja 1991 roku, wmurował kamień węgielny, natomiast 27 października 1991 roku kościół był już pokryty dachem. Pierwsza msza święta w nowym kościele została odprawiona 24 maja 1992 roku. 22 sierpnia 1993 roku, w czasie przekazania parafii, urząd proboszcza objął oficjalnie ks. Jan Latoń SAC. Niedługo zaczęło się tynkowanie wnętrza kościoła, które zostało zakończone 13 listopada 1994 roku. W 1995 roku trwały kolejne prace przy wykończeniu kościoła. Ukoronowaniem prac wykończeniowych było poświęcenie świątyni 29 stycznia 1995 roku. Kościół został konsekrowany dopiero 26 maja 2013 roku przez drugiego biskupa łowickiego Andrzeja Franciszka Dziubę. Jest to nowoczesna świątynia nakryta dwuspadowym dachem, z wpisaną w bryłę wieżą dzwonniczą, charakteryzuje się przestronnym wnętrzem podzielonym dwoma rzędami filarów. W niszy ściany ołtarzowej, nad tabernakulum i obrazem patronki parafii, jest zawieszony krzyż z figurą Chrystusa. W 2010 roku zostało wykończone prezbiterium: została ułożona granitowa posadzka, zamontowane zostały: marmurowy ołtarz i ambona. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łowiczu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łowiczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łowicz-Katedra diecezji łowickiej). Znajduje się na osiedlu Korabka. W 1997 roku rozpoczęła się budowa świątyni. 27 czerwca 1999 roku ks. Wiesław Frelek odprawił pierwszą mszę świętą w budowanym kościele. Odprawił ją na ołtarzu, przy którym sprawował Eucharystię św. Jan Paweł II, wizytując Łowicz w dniu 14 czerwca 1999 roku. 2 czerwca 2000 roku biskup Alojzy Orszulik wydał dekret przekształcający ośrodek Duszpasterski w parafię. Wszedł on w życie 27 czerwca 2000 roku. Pierwszym jej proboszczem został dotychczasowy rektor ośrodka ks. mgr Wiesław Frelek, który całą swoją energię włożył w wykończenie wnętrza kościoła znajdującego się w stanie „surowym”. Konsekracji kościoła, wybudowanego według projektu architekta Aleksego Dworczaka, dokonał 30 czerwca 2007 roku biskup łowicki Andrzej F. Dziuba. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz patronki parafii, Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ołtarz i ambona znajdujące się w prezbiterium to marmurowe repliki tych, przy których modlił się św. Jan Paweł II w czasie wizyty w Łowiczu 14 czerwca 1999 roku. W prawej nawie jest umieszczony obraz Miłosierdzia Bożego, a także chrzcielnica wykonana przez górali. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skierniewice – Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji łowickiej). Znajduje się w skierniewickiej dzielnicy Rawka. Budowa świątyni została rozpoczęta 15 kwietnia 1982 roku według projektu inżyniera architekta Michała Sandowicza. We wrześniu 1984 roku biskup pomocniczy warszawski Jerzy Modzelewski wmurował kamień węgielny świątyni, przywieziony z grobu św. Piotra Apostoła i poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Budowa została ukończona po 10 latach. Nową świątynię konsekrował w dniu 7 maja 1992 roku biskup łowicki Alojzy Orszulik SAC. Dwukondygnacyjna budowla została wzniesiona w stylu nowoczesnym. W kościele górnym odprawia się większość nabożeństw. W ołtarzu głównym jest umieszczony otoczony łukiem drewniany krzyż z figurą Chrystusa. Ołtarz boczny jest poświęcony św. Józefowi, którego wizerunek jest kopią obrazu z ołtarza bocznego znajdującego się w Białej Rawskiej; jego twórcą jest Adam Kalica. W kaplicy bocznej czczona jest Matka Boża Częstochowska. Od 2004 roku okna od strony południowej są ozdobione witrażami, zaprojektowanymi i wykonanymi przez firmę Glass z Gdańska, przedstawiającymi m.in. sceny z życia Świętej Rodziny, św. Jana Pawła II, prymasów Polski – błogosławionego Stefana kard. Wyszyńskiego i Józefa kard. Glempa, a także biskupów łowickich i historię budowy świątyni. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Skierniewicach

Kościół Miłosierdzia Bożego w Skierniewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skierniewice – Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji łowickiej). Znajduje się w skierniewickiej dzielnicy Zadębie. Biskup łowicki Alojzy Orszulik, w trosce o dobro wiernych, zdecydował o budowie nowej świątyni w dzielnicy Zadębie i w dniu 13 maja 1999 roku poświęcił plac pod budowę świątyni. Ówczesny proboszcz parafii św. Stanisława, ksiądz Franciszek Gutowski, przygotował plac do poświęcenia, postawił krzyż, zadbał o zagospodarowanie terenu i ogrodził go. W 2000 roku, pod koniec maja, rozpoczęły się prace przy wznoszeniu świątyni. 31 maja 2001 roku biskup łowicki wmurował kamień węgielny, poświęcony przez św. Jana Pawła II, natomiast 18 maja 2002 roku erygował przy budującej się świątyni parafię pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego, ustanawiając jej pierwszym proboszczem księdza Jana Rawę. Od tego momentu prace nabrały tempa. Już w marcu 2003 roku została odprawiona pierwsza msza święta w murach budowanego kościoła. Wykończona świątynia nie była jeszcze konsekrowana. Ciekawa jest oryginalna koncepcja wystroju świątyni, nawiązująca do słów św. Jana Pawła II, że „Kościół dzisiaj musi oddychać dwoma płucami – Wschodu i Zachodu”. W prezbiterium jest umieszczona ikona krzyża, nawiązująca do krzyża z kościoła św. Damiana, ale ze zmienionymi scenami bocznymi, które przedstawiają sześć scen Chrystofanii oraz ikonę Maryi i św. Jana Chrzciciela. W stallach znajdują się ikony Abrahama, Dwunastu Apostołów i św. Pawła. W prawej nawie bocznej jest umieszczony tryptyk, który przedstawia encyklikę św. Jana Pawła II o Eucharystii, z centralną ikoną Jezusa Miłosiernego i znajdującym się poniżej tabernakulum. W lewej nawie bocznej jest umieszczony tryptyk przedstawiający życie Maryi, nawiązujący natomiast do encykliki św. Jana Pawła II o Matce Bożej, z centralną ikoną Matki Bożej opieki. W nawach bocznych znajdują się ikony Drogi Krzyżowej. Do medytacji czternastu tradycyjnych stacji Drogi Krzyżowej zaprasza ikona ukazująca modlitwę Pana Jezusa w ogrójcu, natomiast cykl zamyka ikona Jezusa Zmartwychwstałego. Wszystkie ikony wykonał Tomasz Mill z Marek. W oknach jest umieszczonych 25 tradycyjnych witraży: dwa witraże przedstawiające symbole eucharystyczne w prezbiterium oraz witraż św. Grzegorza Wielkiego umieszczony na chórze, oprócz tego witraże przedstawiające św. S. Faustynę Kowalską, św. Jana Pawła II oraz 20 witraży ukazujących poszczególne tajemnice Różańca świętego. Autorem witraży jest Piotr Tchir z Przemyśla. W kościele znajduje się również nawiązująca do całości wystroju chrzcielnica i organy elektroniczne z prospektem organowym. Świątynia posiada także relikwie św. Faustyny oraz bł. Honorata Koźmińskiego. Przypisy
Kolegiata Najświętszego Serca Pana Jezusa w Skierniewicach

Kolegiata Najświętszego Serca Pana Jezusa w Skierniewicach – rzymskokatolickie: kościół parafialny i kolegiata należące do dekanatu Skierniewice – Najświętszego Serca Pana Jezusa diecezji łowickiej. Znajduje się w skierniewickiej dzielnicy Widok. W 1982 roku uzyskano pozwolenie na budowę świątyni. W 1985 roku arcybiskup metropolita warszawsko-gnieźnieński kardynał Józef Glemp, prymas Polski, dekretem z dnia 1 czerwca 1985 roku erygował nową parafię pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pierwszym organizatorem, a następnie proboszczem parafii został mianowany ksiądz kanonik Bolesław Stokłosa. Wznoszenie murów świątyni trwało długo. 17 marca 2002 roku zostały poświęcone cztery dzwony: „Jezus Chrystus”, „Jan Paweł II”, „Alojzy” i „Małgorzata Maria”. 21 czerwca 2003 roku biskup łowicki Alojzy Orszulik SAC konsekrował kościół i nadał mu tytuł kolegiaty, powołując przy nim Skierniewicką Kapitułę Kolegiacką. Nominacje dziewięciu kanoników Kapituły Skierniewickiej zostały przedstawione 18 października, natomiast uroczysta instalacja kanoników odbyła się 2 listopada 2003 roku, w czasie mszy świętej odprawionej pod przewodnictwem biskupa łowickiego. W świątyni znajdują się dwie kaplice: Matki Bożej Częstochowskiej i Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Ta druga została poświęcona przez biskupa łowickiego Andrzeja Dziubę i oddana do użytku 16 X 2008 r. Jest ona wotum dziękczynnym i pamiątką I Diecezjalnego Kongresu Eucharystycznego. Na ścianie ołtarzowej góruje obraz Jezusa, trzymającego lewą dłoń na sercu. Wyrazem pamięci o zamordowanych na Syberii Polakach jest tablica na ścianie kościoła; druga, na filarze, poświęcona jest wydarzeniom w parafii. Szczególną chlubą są 33-głosowe organy elektroniczno-pneumatyczne, zbudowane w 1956 r. przez firmę Klais z Bonn. Przypisy
Kościół św. Walentego w Osiecznej

Kościół świętego Walentego w Osiecznej – rzymskokatolicki kościół klasztorny należący do klasztoru Franciszkanów. Obecny barokowy kościół został zbudowany przez Józefa Mycielskiego w latach 1729–33. Budowla została zaprojektowana przez włoskiego architekta Pompeo Ferrariego. Obecne wyposażenie świątyni powstało w latach 1784–86 w stylu rokokowym. Podczas II wojny światowej w kościele znajdował się magazyn surowców. Ważną datą w powojennej historii świątyni była papieska koronacja cudownego obrazu Matki Boskiej Bolesnej. Odbyła się w dniu 5 sierpnia 1979 roku, a dokonał jej arcybiskup metropolita poznański Jerzy Stroba z towarzyszeniem księży biskupów, licznego duchowieństwa i około trzydziestu tysięcy wiernych. Do zabytkowego wyposażenia świątyni należą między innymi: nadpalona figura ukrzyżowanego Chrystusa, którego ręce niemal doszczętnie strawił pożar w 1984 roku, figura Chrystusa Ukrzyżowanego umieszczona w głównym ołtarzu, obraz Chrystus na Krzyżu – znajdujący się w lewym bocznym ołtarzu, obraz Matki Bożej umieszczony w prawym bocznym ołtarzu, obraz patrona kościoła św. Walentego, obrazy świętych: Franciszka, Antoniego, Jana Nepomucena i Piotra z Alkantary. Na uwagę zasługują również umieszczone w ołtarzach bocznych cztery obrazy pędzla Franciszka Smuglewicza z 1786 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Sochaczewie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Sochaczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – Matki Bożej Nieustającej Pomocy diecezji łowickiej). Znajduje się w Sochaczewskiej dzielnicy Boryszew, przy ulicy 15 Sierpnia. Prace budowlane rozpoczęły się w 1984. W latach 1985–1986 zostały wykonane fundamenty i zalane zostały stropy części podziemnej, aby w roku następnym można było wznosić mury świątyni. 29 listopada 1987 arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski kardynał Józef Glemp, prymas Polski, poświęcił i wmurował kamień węgielny i akt erekcyjny. Budowa i urządzanie świątyni trwało przez kilkanaście lat. Ostatecznie świątynia została konsekrowana 28 czerwca 2003 przez biskupa łowickiego Alojzego Orszulika SAC. Kościół to budowla dwupoziomowa. Górny poziom wykorzystywany jest do odprawiania nabożeństw, natomiast dolny mieści salę widowiskową i jest przeznaczony dla celów socjalnych. Kościół, zbliżony kształtem do rotundy, został wzniesiony według projektu architekta Grzegorza Figiela przy współpracy konstruktorów inżyniera Krzysztofa Guraja i inżyniera Bogdana Figiela. Ołtarz główny dedykowany jest Matce Bożej Nieustającej Pomocy. Po bokach prezbiterium są umieszczone otwarte kaplice z malowidłami ściennymi: po lewej – chrzcielna, z malowidłem przedstawiającym Chrzest Pański i Ostatnią Wieczerzą w zwieńczeniu, po prawej – dedykowana Matce Bożej, z malowidłem przedstawiającym objawienie fatimskie i tryptykiem ze św. Janem Pawłem II w zwieńczeniu. Wszystkie freski w świątyni wykonał Józef Krasnodębski. Stacje drogi krzyżowej zostały podarowane przez parafię w Gąbinie. Z tyłu prezbiterium jest umieszczona kaplica wzniesiona według projektu Marcina Głuchowskiego, w której odprawiane są msze święte w dni powszednie. Zostało tam przeniesione wyposażenie z pierwszej kaplicy parafialnej. Przy wejściu bocznym znajduje się kaplica pogrzebowa z krzyżem zaprojektowana przez Magdalenę Podczaską. Przypisy
Aula św. Józefa w Starogardzie Gdańskim

Aula św. Józefa – kaplica poewangelicka w Starogardzie Gdańskim, przy ul. Tczewskiej. Wpisana do gminnej ewidencji zabytków pod numerem rejestracyjnym 0509-0000343. Historia Budynek wzniesiono w około 1885 roku, ufundował go przedsiębiorca Hermann Aleksander Winkelhausen. Prawdopodobnie funkcjonował on jako szkółka parafialna miejscowej gminy ewangelickiej. Wedle innych źródeł w budynku mieściła się wtedy kostnica. Po II wojnie światowej budynek przeszedł na własność parafii św. Mateusza. W dolnej części budynku odprawiano msze święte dla dzieci, a w górnej mieściła się salka katechetyczna, którą z czasem przekształcono w kostnicę. Od 1979 należy do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W 2016 kaplicę wyremontowano i nadano jej miano Auli św. Józefa. Architektura Budynek składa się z dwóch części przedzielonych ścianką działową. Zbudowany jest z czerwonej cegły, a jego dach przykryty papą. Górna część pełni funkcję kostnicy, a dolna – auli. Wnętrze zdobią elementy wyposażenia kościoła św. Katarzyny z okresu przedsoborowego, m.in. zabytkowy ołtarz wraz z tabernakulum czy drewniany krzyż. Pod ołtarzem ustawiono jeden z trzech XIX-wiecznych dzwonów. W niszy znajduje się rzeźba św. Józefa z Dzieciątkiem. Przypisy
Chodkiewicz-Palais (Kościelna)

Das Chodkiewicz-Palais (polnisch: Pałacyk Chodkiewiczów), nach seinem Erbauer auch Brzeziński-Palais genannt, befindet sich in der Warschauer Ulica Kościelna 10. Er ist nicht mit dem größeren Chodkiewicz-Palast in der Ulica Miodowa 14 (ebenfalls in Warschau) zu verwechseln. Das klassizistische Palais liegt in der sogenannten Neustadt im Warschauer Innenstadtdistrikt. Im Westen grenzt der ehemalige Mokrowski-Palast (heute Sitz des Hotels „Le Regina“) an. Das Palais wurde vermutlich im Jahr 1776 nach einem Entwurf von Simon Gottlieb Zug für Teofil Dunin–Brzeziński errichtet. Im Jahr 1784 erwarb es ein Mitglied der Familie Chodkiewicz, von dem es jedoch vermietet wurde. 1792 wohnte hier der Wizebsker Wojewode Michał Kossakowski. Im 19. Jahrhundert mieteten sich Ärzte, Beamte und Offiziere in das elegante Gebäude ein. Von 1817 bis 1832 wurde es umgebaut. Während des Warschauer Aufstandes 1944 fiel es einem Feuer zum Opfer; Teile des Mauerwerks blieben aber erhalten. Das zweigeschossige Palais wurde in den 1950er Jahren von dem Architekten Czesław Bogusz unter Verwendung klassizistischer Stilelemente wiederaufgebaut. Das Gebäude steht auf einem rechteckigen Grundriss. Im Erdgeschoss befindet sich eine Toreinfahrt in einem dezenten Mittelrisalit, der von einem Dreiecksgiebel gekrönt ist. Literatur Julius A. Chroscicki, Andrzej Rottermund: Architekturatlas von Warschau. 1. Auflage. Arkady, Warschau 1978, S. 78. Janina Rukowska: Reiseführer Warschau und Umgebung. 3. Auflage. Sport i Turystyka, Warschau 1982, ISBN 83-217-2380-2, S. 48. Weblinks Einzelnachweise und Anmerkungen
Chopin-Park (Gliwice)

Der Frédéric-Chopin-Park ist ein 5 Hektar großer Park im Stadtzentrum von Gliwice (Gleiwitz). Der Chopin-Park befindet sich zwischen den Straßen Berbeckiego, Fredry und Sienkiewicza. Ursprünglich hieß die Parkanlage Promenade und wurde später zum Stadtpark umbenannt. Geschichte und Beschreibung Im Park befinden sich mehrere Denkmäler, wie die Liegenden Löwen von Johann Gottfried Schadow, das Chopin-Denkmal und das Denkmal für die Opfer von Kriegen und Totalitarismus. Im Park befindet sich auch das Städtische Palmenhaus und daneben das Gärtnerhaus. Im Park befanden sich früher das Löwendenkmal, eine Gedenkhalle, das Denkmal für die Gefallenen des Ulanen-Regiments und der Deventer-Hügel mit einem Pavillon auf seiner Spitze. Der Park entstand im 19. Jahrhundert zwischen einem Klodnitzarm und dem Klodnitzkanal. Im Park befindet sich neben dem Eingang des Palmenhauses der derzeit älteste Baum der Stadt. Die 2001 als Naturdenkmal ausgewiesene Stieleiche (Quercus robur) war 2015 etwa 250 Jahre alt und hatte einen Umfang von 428 Zentimetern. Literatur Richard Riedel: Die Grünanlagen der Stadt Gleiwitz in Monographien deutscher Städte: Band 12 – Gleiwitz, 1925 Weblinks Park- und Grünanlagen der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kamienica przy ul. Sprzecznej 8 w Warszawie

Kamienica przy ul. Sprzecznej 8 – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ul. Sprzecznej 8 w Warszawie, w dzielnicy Praga-Północ. Opis Dwuktraktowa, sześciokondygnacyjna, ceglana kamienica została wzniesiona w latach 1911−1912 dla Anny i Leona Józefa Klatczyńskich. Na każdnym piętrze zaplanowano po cztery 2- i 3-pokojowe mieszkania. Wzdłuż południowej ściany szczytowej powstał przejazd bramny prowadzący na podwórze, w którym umieszczono wejście do jedynej klatki schodowej. Na bocznej ścianie umieszczono zachowane inicjały właścicieli „KL” z krzyżem i datą „1912”. W kamienicy mieszkali m.in. strażacy, kolejarze i handlowcy, a także wynalazca Szczepan Łazarkiewicz. Na parterze znajdowały się sklepy. Budynek bez większych zniszczeń przetrwał II wojnę światową. W okresie powojennym skuto z niego tynki i usunięto balkony. W 2019 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Glinianki Fajansowe

Glinianki Fajansowe – stawy w dzielnicy Włochy w Warszawie. Położenie i charakterystyka Obiekt znajduje się po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Włochy, na obszarze MSI Raków, w pobliżu ulic Fajansowej i Rakowskiej. Według różnych źródeł położony jest na obszarze zlewni Potoku Służewieckiego do Stawu Wilanowskiego i Jez. Powsinkowskiego lub na obszarze zlewni Żbikówki. Na przestrzeni lat liczba stawów składająca się na zespół zmieniała się: na zdjęciach lotniczych z 1945 roku widać kilkanaście zbiorników wodnych, państwowy rejestr nazw geograficznych podaje trzy stawy (2013), inne źródła podają natomiast dwa obiekty lub jeden. Według stanu na 2012 rok, zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” dwa stawy położone były na wysoczyźnie, a ich powierzchnia wynosiła 0,4235 i 0,0965 ha, łącznie 0,5200 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody pozostałego zbiornika wodnego znajduje się na wysokości 109,0 m n.p.m. Brzeg glinianki jest zabetonowany. Stawy to glinianki, powstały w sposób sztuczny i są lub były pozostałością po istniejącej tu wcześniej cegielni, wzmiankowanej po raz pierwszy w latach 70. XIX w. Ich nazwa ma charakter posesywny. Przypisy
Kamienica Linsinga w Szczecinie

Kamienica Linsinga przy ul. Siennej 7 – zrekonstruowana w formie barokowej kamienica znajdująca się na narożniku ulic Siennej i Osiek, przy Rynku Siennym, na osiedlu Stare Miasto, w szczecińskiej dzielnicy Śródmieście. Historia Przed II wojną światową Barokowa kamienica wzniesiona została po 1677 r. po zakończeniu walk między Szwedami a Brandenburczykami w czasie wojny duńsko-szwedzkiej. W 1720 r. jej właścicielem był podskarbi Linsing. Na początku XIX wieku kamienica najpierw należała do kupca Rauchego, a następnie była własnością kupca Wegnera. W 1875 r. jej właścicielem został mistrz murarski Schinke. Dokonał on rozbiórki budynku i zbudowania na jego miejscu nowej kamienicy w stylu neorenesansowym. Po II wojnie światowej W czasie bombardowań Szczecina neorenesansowa kamienica została niemal całkowicie zniszczona. Ruiny rozebrano wraz ze wszystkimi innymi kamienicami Podzamcza. Koncepcja odbudowy szczecińskiego Podzamcza, powstała po 1989 r., wiązała się także z rekonstrukcją najcenniejszych kamienic przy rynku Siennym. Projekt rekonstrukcji kamienicy nr 7 według stanu z XVIII w. opracował w latach 1994–1996 zespół architektów w składzie: H. Balcerek, T. Balcerzak, R. Fiedczak, R. Frydrycki i J. Lenart. Prace budowlane rozpoczęto w 1996 r., a zakończono w 1999 r. Kamienica nr 7 jest jedną z trzech kamienic z rynku Siennego, które odbudowano zgodnie z dawnym wyglądem. Opis Kamienica jest obiektem jednopiętrowym, narożnym, z trzypoziomowym poddaszem ukrytym za barokowym szczytem. Parter ozdobiono boniowaniem, a wejście do budynku ujęto w portal zwieńczony trójkątnym naczółkiem. Fasadę frontową wraz ze szczytem ozdobiono stiukowymi girlandami, a okna obramowano opaskami. Przypisy
Cathedral of Christ the King, Katowice

Archikatedra Chrystusa Króla w Katowicach (English: Archcathedral of Christ the King in Katowice) is a classicist and modernist archcathedral in Katowice-Śródmieście, Katowice, Poland. Constructed between 1927 and 1955, the Archcathedral of Christ the King is the largest archcathedral and cathedral in Poland, 120,000 metres cubed large. Construction began in the inter-war period and was funded by the autonomous Silesian Parliament (located within the Second Polish Republic). In the year 1983 the archcathedral was visited by Pope John Paul II. The throne he sat on is on display in the chapel devoted to him within the archcathedral. The archcathedral is faced in stone but constructed from brick. The building is well known for the high quality of its acoustics. Gallery References
Catedral de Cristo Rey (Katowice)

La Catedral de Cristo Rey​​ (en polaco: Archikatedra Chrystusa Króla w Katowicach) es el nombre que recibe un edificio religioso que pertenece a la Iglesia católica, tiene un estilo clasicista, y está localizada en Katowice-Śródmieście, en la ciudad de Katowice,​ en el país europeo de Polonia.​ Construida entre 1927 y 1955, la Catedral de Cristo Rey es la mayor de Catedral en su tipo en Polonia. Es la catedral de la arquidiócesis de Katowice. La primera piedra fue colocada el 4 de septiembre de 1932. Hasta septiembre de 1939, una capilla fue construida, con varios metros de paredes y escaleras, pero después del inicio de la ocupación, las autoridades alemanas prohibieron construcciones adicionales. Después del final de la Segunda Guerra Mundial de la construcción se reanudó a mediados de 1947. El proyecto de los arquitectos antes de la guerra sufrió modificaciones, como consecuencia de la solicitud de las autoridades provinciales comunistas de la República Popular de Polonia. La iglesia fue consagrada el 30 de octubre de 1955. Véase también Iglesia católica Catedral de Cristo Rey Galería Referencias