NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Kazimierza w Łodzi

Kościół św. Kazimierza – kościół parafialny przy ulicy Niciarnianej 7 w Łodzi. W 1923 roku biskup Wincenty Tymieniecki poświęcił plac pod kościół, przy którym parafia była erygowana 11 kwietnia 1911 roku. Budowę kościoła według projektu architekta Józefa Kabana rozpoczęto 1925 roku, a częściowo zakończono w 1936 roku. Kościół konsekrowany 24 i 25 listopada 1936 roku przez biskupa Włodzimierza Jasińskiego. W latach 2001–2005 ze względu na zły stan lica ceglanego elewacji podjęto decyzję o dokończeniu pierwotnego zamysłu projektowego według odnalezionych planów kościoła. Styl neoempirowy, kościół w kształcie krzyża łacińskiego, trójnawowy, nawy zakończone absydami półkolistymi mieszczącymi ołtarze. Elewacja południowa zakończona dwoma wyniosłymi wieżami. Górne kondygnacje wieżowe stanowią dzwonnice. Elewacje wschodnia i zachodnia są podobne w kompozycji. Elewacja północna dostrojona została do ogólnej całości utrzymanej w charakterze neoempiryzmu. Wnętrze świątyni w nawie głównej pokrywa sklepienie łukowe, nawy boczne – sklepienie krzyżowe. Zobacz też Święty Kazimierz Przypisy Bibliografia Historia parafii, budowy kościoła i jego architektura. skazimierzlodz.neostrada.pl. [dostęp 2012-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-08)]. parafia Świętego Kazimierza. archidiecezja.lodz.pl. [dostęp 2012-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-03)]. Marek Budziarek: Świątynie Łodzi. Łódź: Piątek Trzynastego, 2005, s. 38-39. ISBN 83-7415-078-5.
Kościół św. Kingi w Krakowie

Kościół św. Kingi – parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze przy ul. Siemomysła 37, w Podgórzu. Parafia została erygowana przez ks. kardynała Franciszka Macharskiego 22 lipca 2001 roku. Od 2003 trwa budowa kościoła parafialnego, który poświęcił 19 maja 2007 ks. kardynał Stanisław Dziwisz. Projekt świątyni wyszedł z pracowni architektonicznej Krzysztofa Ingardena i Jacka Ewý'ego. Bibliografia Strona parafii św. Kingi w Krakowie. kinga.diecezja.krakow.pl. [dostęp 2013-10-01]. Informacje o parafii na stronie archidiecezji krakowskiej. diecezja.pl. [dostęp 2013-10-01].
Kościół św. Klary i Józefa w Przasnyszu

Kościół klasztorny św. Klary i Józefa w Przasnyszu usytuowany jest w zachodniej części miasta, przy ul. Piłsudskiego. Historia Początki klasztoru żeńskiego w Przasnyszu łączą się z fundacją Petroneli Podoskiej. W 1606 sprowadzono z Warszawy siostry bernardynki i na gruncie ofiarowanym przez Podoską wzniesiono dla nich pierwszą drewnianą kaplicę. W tymże 1606 kolejnej fundacji dokonała skarbnikowa ciechanowska Elżbieta Mostowska. Trzy lata później założono fundamenty murowanego kościoła i klasztoru. Klasztor ukończono w 1615, kościół zaś – w 1616. Niestety, oba budynki już w 1622 zostały zniszczone pożarem. Odbudowane, spłonęły ponownie w 1645. Gruntownej odbudowy kościoła i klasztoru dokonano w latach 1685–1694 staraniem wieloletniej przeoryszy Katarzyny Załuskiej, siostry biskupa płockiego Andrzeja Chryzostoma Załuskiego, który w 1694 świątynię konsekrował. W latach 1786–1789 z fundacji Kazimierza Krasińskiego, oboźnego wielkiego koronnego, odnowiono kościół i rozbudowano klasztor. Pracami kierował architekt Franciszek Szulc. Budynki restaurowano ponownie w 1840 r. Po kasacie klasztorów w Królestwie Polskim w 1864 bernardynki nie mogły przyjmować kandydatek do zakonu. W lipcu 1871 r. ostatnie siostry wyjechały do Łowicza i Wielunia. Ich miejsce zajęły klaryski kapucynki, które przybyły do Przasnysza 26 lipca 1871 r. Odwiedzał je tu dwukrotnie o. Honorat Koźmiński. Pierwszą opatką klasztoru była m. Izabella Lebenstein. Przez długie lata kapucynki nie mogły przyjmować nowych kandydatek do zakonu. Sytuacja ta zmieniła się na krótko w latach 1905–1906. Jednak regularny nowicjat otworzyły kapucynki dopiero w 1916 r. W czasie I wojny światowej zabudowania klasztorne zostały uszkodzone, następnie (po 1916 r.) odremontowane pod kierunkiem architektów Kazimierza Skórewicza i Kazimierza Tołłoczki. W kwietniu 1941 r. wszystkie zakonnice wywiezione zostały do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie. Niemcy urządzili w kościele magazyn, a w klasztorze więzienie. W obozie w Działdowie zmarła śmiercią męczeńską bł. Teresa (Mieczysława) Kowalska. Architektura i wnętrze Kościół klasztorny pw. św. św. Klary i Józefa to budynek murowany z cegły, otynkowany, salowy, na planie prostokąta, w obecnym wyglądzie bezstylowy. Fasada poprzedzona kruchtą, zwieńczona jest trójkątnym szczytem z wieżyczką na sygnaturkę. Malatura kościoła została wykonana w latach 50. XX wieku. W ołtarzu znajduje się czczony przez okolicznych mieszkańców XVIII-wieczny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w nowej sukience z posrebrzanej blachy miedzianej (poprzednia sukienka, pochodząca z XVIII w. została skradziona w październiku 2003). W nastawie ołtarza obraz Trójcy Św. z XVIII w. W kościele znajdują się również XVIII-wieczne obrazy św. Antoniego Padewskiego i św. Józefa z Dzieciątkiem. Do kościoła przylega od wschodu czteroskrzydłowy klasztor murowany, piętrowy, z wirydarzem. Nowe skrzydło klasztorne zostało dobudowane w latach 80. XX w.
Kościół św. Klary w Dobrej

Kościół św. Klary w Dobrej – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Dobra, w powiecie łobeskim, w województwie zachodniopomorskim. Mieści się przy ulicy Armii Krajowej. Należy do dekanatu Nowogard. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIV wieku. Jest to gotycka, trójnawowa budowla, sytuowana na rzucie prostokąta. Murowana jest z cegły, z elementami kamiennymi. Nakryta jest dwuspadowym dachem. Od wschodu zakończona jest wydzielonym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Szczyt wschodni zdobiony jest blendami. Od strony północnej i południowej do nawy głównej dostawione są dwie kaplice. W 1539 roku świątynia została zniszczona w pożarze, po którym została odbudowana. W latach 1819–1840 miały miejsce prace restauracyjne. W 1897 roku od strony zachodniej została dobudowana czterokondygnacyjna, ceglana wieża. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 12 sierpnia 1945 roku przez ks. Zdzisława Skrzyńskiego. W 1951 roku erygowana została parafia. Wnętrze i wyposażenie Na ścianie zachodniej kościoła znajduje się wsparta na czterech kolumnach XVIII-wieczna empora chórowa, na której umieszczone są pochodzące z 2. połowy XIX wieku neogotyckie, 27-głosowe organy z warsztatu P. Fürtwanglera z Hanoweru. Przy północnej ścianie prezbiterium umieszczona jest XVII-wieczna empora kolatorska. W centralnej części prezbiterium znajduje się renesansowy ołtarz z 1614 roku, ufundowany przez Zofię Juliannę Dewitz. Zdobiony jest kolumienkami i figurkami aniołków. W jego centralnej części umieszczona jest scena Ukrzyżowania, w predelli Ostatnia Wieczerza, w zwieńczeniu natomiast Zmartwychwstanie. Zachowała się także renesansowa ambona z 1593 roku z baldachimem, wejściem po schodkach i zapleckiem z krzyżem, wsparta na dorobionym w 1843 roku czworobocznym słupie. W kościele znajduje się ponadto renesansowa chrzcielnica oraz dwie wykonane z piaskowca płyty nagrobne fundatorów – kanclerza Jobsta von Dewitza oraz Wolfa von Borka i jego żony Jutty von Putbus. Przypisy
Kostel svatého Klementa Římského (Miedżna)

Kostel svatého Klementa Římského (polsky: Kościół św. Klemensa Papieża) je historický římskokatolický dřevěný kostel v obci Miedżna, gmina Miedżna, okres Pszczyna, Slezské vojvodství a náleží k děkanátu Miedżna, arcidiecéze katowické, je farním kostelem farnosti sv. Klementa Římského v obci Miedżna. Kostel je obklopen hřbitovem a Dřevěný kostel je zapsán v seznamu kulturních památek slezského vojvodství pod číslem 450/65 z 14. prosince 1965 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie První zmínky o farnosti pocházejí z roku 1325. V letech 1598–1628 byla farnost protestantská. Kostel byl postaven na místě původního dřevěného kostela v roce 1721. Kostel byl v roce 1859 přestavěn, byla prodloužena loď. Z tohoto důvodu sanktusník není nad rozhraním kněžiště a lodi. Další přestavba byla provedena v roce 1859. V šedesátých letech byla provedena rozsáhlá oprava a konzervátorské práce. Architektura Kostel svatého Klementa Římského je jednolodní orientovaná dřevěná stavba roubené konstrukce zakončená kněžištěm. Na severní straně kněžiště se nachází sakristie. V západní ose průčelí lodi je přisazena věž s čtvercovým půdorysem nahoru zužujícím se profilem štenýřové konstrukce. Na věži je posazeno zvětšené zvonové patro s cibulovitou báni, která je zakončena osmibokou lucernou. Stěny věže jsou bedněny šindelem. Kostel má sedlovou střechu, nad středem lodi je sanktusník s lucernou ukončenou cibulovou střechou. Střecha je krytá šindelem. Kolem kostela jsou otevřené soboty. Stěny kostela nad sobotami jsou bedněny deskami, v sobotách jsou nekryté. Boční vchody do lodi jsou kryté cibulovou střechou. Interiér V lodi je plochý strop s imitací kazetového stropu. Interiér je barokní. Hlavní oltář je pozdně barokní z první poloviny 18. století s obrazem svatého Klementa Římského se sochami sv. Petra a sv. Pavla. Boční oltář je zdoben obrazem z 18. století matky Boží s dítětem. Kruchta s varhany je podepřena čtyřmi dřevěnými sloupy. Ambona je z 18. století je zdobena malbami svatých evangelistů a Krista. Ve východním okně kněžiště je kopie gotické vitráže se scénou ukřižování, originál se nachází v Arcidiecézním muzeu v Katovicích. Zvony V roce 1859 byly pořízeny tři zvony svatý Jacek (sv. Hyacint), nejsvětější Panna Marie, svatý Jozef. Okolí Kostel se nachází uprostřed vesnice, je ohrazen dřevěnou okradou se dvěma brankami a je obklopen hřbitovem. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Klemensa Papieża w Miedźnej na polské Wikipedii. Literatura Antoni Kreis: Z drewna ciosane. Chorzów: Górnośląski Park Etnograficzny, 2004. (polsky) Rejduch-Samkowa Izabela, Samek Jan (red.): Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom VI. Województwo katowickie. Zeszyt 10. Powiat pszczyński. Warszawa: Instytut Sztuki PAN i Wojewódzki Konserwator Zabytków w Katowicach, 1961, s. 17-19. (polsky) Płazak Ignacy: Pszczyna. Zabytki miasta i regionu. Przewodnik po muzeum. Pszczyna: Muzeum Wnętrz Pałacowych w Pszczynie, 1974, s. 35. (polsky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Klementa Římského na Wikimedia Commons
Kościół św. Klemensa Papieża w Miedźnej

Kościół pw. św. Klemensa Papieża w Miedźnej, powiat pszczyński, archidiecezja katowicka. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli pszczyńskiej. Historia Kościół i Parafia w Miedźnej istnieją od co najmniej 700 lat. Pierwsza pisemna wzmianka o istnieniu Parafii Miedźna z 1326 r. sporządzona została przez księdza Andrzeja de Verulis z Biskupstwa Krakowskiego. Odnotował on parafię Miedźna w wykazie parafii zobowiązanych do płacenia Świętopietrze w wysokości 4,5 skojca. Niewątpliwym więc jest, że kościół pod wezwaniem św. Klemensa oraz parafia wtedy już istniały. Kościół rozbudowano w XVII w., powiększając nawę główną i łącząc ją z dzwonnicą stojącą dotychczas osobno, rozbudowując w ten sposób kościół z 1326 roku. Architektura Kościół orientowany, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej-zastrzałowej. Prezbiterium zamknięte ścianą prostą, z zakrystią od północy. Nawa na planie wydłużonego prostokąta z wieżą od zachodu. Wieża pokryta gontem z nadwieszoną izbicą oszalowana deskami i hełmem baniastym z latarnią. Dach siodłowy pokryty gontem, nad nawą wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wokół świątyni soboty osadzone na słupach z mieczowaniami, wokół wieży oszalowane. Wokół ścian prezbiterium wydatne zadaszenie gontowe. Powyżej sobót i zadaszenia ściany oszalowane deskami. Prezbiterium przekryte pozornym sklepieniem kolebkowym o łuku segmentowym. W nawie strop płaski. Chór muzyczny drewniany osadzony na czterech słupach. Wyposażenie Wyposażenie głównie barokowe. Ołtarz główny późnobarokowy z 1 połowy XVIII w., tablicowy, z grupą Świętej Trójcy w zwieńczeniu. Po bokach bramki z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła. W ołtarzu obraz przedstawiający postać papieża, św. Klemensa z XIX w. Obrazy boczne również późnobarokowe. Ambona i ława kolatorska z XVIII w. We wschodnim oknie prezbiterium kopia gotyckiego witraża ze sceną Ukrzyżowania; oryginał w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach. Przypisy Bibliografia Ludwik Musioł: Monografia historyczna Miedźnej i Grzawy k.200 mps.1452 - zbiory specjalne Biblioteki Śląskiej w Katowicach. Ludwik Musioł: Kościoły św. Klemensa 1960 Gość Niedzielny nr 27. Ludwik Musioł: Karczmy i zajazdy w parafii miedźwiańskiej (zbiory prywatne tekst nie publikowany). Ludwik Musioł, prof. Ludwik Igalffy: Przegląd Historyczny poszczególnych miejscowości Ziemi Pszczyńskiej, wyd. 1929r. obecnie w zbiorach Biblioteki Narodowej w Wiedniu. Urszula Chrobok-Sztoler: praca doktorska pod kierunkiem prof. dr hab. Antoniego Barciaka "Miedźna – miejscowość, parafia i społeczność wiejska. Studium dziejów wsi pszczyńskiej do początku XIX wieku" strony 114-138.
Kościół św. Klemensa w Borowie Polskim

Kościół pw. św. Klemensa w Borowie Polskim – kościół filialny parafii pw. św. Marii Magdaleny w Nowym Miasteczku, dekanat Kożuchów, diecezja zielonogórsko-gorzowska. Historia Kościół pw. św. Klemensa z XV wieku. Późnogotycki, salowy, wybudowany z kamienia polnego i cegieł. Usytuowany nieopodal zamku na wzgórzu i otoczony murem. Według tradycji kościół istniał tu już przed 1414 rokiem, kiedy to obecny został wzniesiony na jego miejscu z fundacji czterech braci Nickela, Günthera, Heinricha i Clemensa von Rechenberg. Na wieży kościelnej były zawieszone dwa dzwony. Pierwszy z nich został ufundowany w 1510 roku przez ród von Rechenbergów. Średnica dzwonu 80 cm. Drugi dzwon Ave Maria o średnicy 57 cm. Gruntownej przebudowy kościoła dokonano ok. połowy XVI w. dostawiając kwadratową wieżę i zakrystię. W latach 1559–1629 kościół należał do protestantów. W XVII w. jezuici wznoszą od strony północnej kościoła kaplicę pw. św. Anny. Liczne gotyckie rzeźby z wyposażenia kaplicy znajdują się w Muzeum Ziemi Lubuskiej. Przypisy Bibliografia Andrzejewski, T., Budowle sakralne powiatu nowosolskiego. Nowa Sól 2007, s. 19. Lutsch, H., Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Schlesien [Bd. 3]: Die Kunstdenkmäler des. Reg.-Bezirks Liegnitz Breslau: Wilh. Gottl. Korn. 1891, s. 70-71
Kościół św. Klemensa w Głogowie

Kościół pw. św. Klemensa Hofbauera w Głogowie położony przy ul. Sikorskiego 23, tamtejsza parafia należy do dekanatu Głogów – NMP Królowej Polski w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia W 1924 roku do Głogowa przybyli redemptoryści. Po dwóch latach działalności zakonników, w 1926 r., kardynał Bertram zadecydował, by w południowo-zachodniej dzielnicy miasta ulokować dla nich obiekt. Rok później podpisano umowę o zakupie działki wielkości 1,29 ha przy Herrndorfer Strasse 10. W maju 1928 r. rozpoczęto realizację prostego, funkcjonalnego projektu, który dobrze wpisywał się w rozbudowującą się część miasta. 10 czerwca 1928 położono kamień węgielny. Projekt zrealizowano zgodnie z planem, już w grudniu 1928 roku świątynię poświęcił kardynał Bertram. Niestety w czasie wojny, a dokładnie 17 marca 1945 r., kościół został spalony. Ocalała jedynie kaplica Matki Boskiej Nieustającej Pomocy oraz portal świątyni. Jeszcze tego samego roku rozpoczęto odbudowę kościoła, która trwała do roku 1950. Wtedy też kościół św. Klemensa stał się kościołem parafialnym. W latach 1969–1973 odbyła się gruntowna przebudowa świątyni oraz ołtarzy, natomiast w roku 2001 dokonano remontu i modernizacji zakrystii, a następnie renowacji prezbiterium. W 2001 r. podczas pasterki, prezbiterium zostało oddane do użytku. Architektura i wyposażenie Kościół św. Klemensa jest skierowany stroną prezbiterialną na południe, strona ewangelii wyznacza kierunek wschodni. Od północy posiada dwie wieże z prostymi krzyżami, przekryte czterospadowo. Wejście stanowią podwójne drzwi, nad nimi pośrodku stoi figura św. Klemensa. Kościół w układzie halowym, trzynawowy. Nawa główna zwieńczona półkolistą apsydą, przekryta dwuspadowym dachem. W prezbiterium krzyż z figurami Matki Bożej i św. Jana, a także, po bokach prezbiterium, figury aniołów. Nad wejściem do zakrystii obraz z wizerunkiem św. Klemensa. Na łuku tęczowym herb redemptorystów. Nawy boczne niesymetryczne, niższe od nawy środkowej. Nawa wschodnia z ołtarzem Bożego Miłosierdzia, gdzie odbywa się całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Nawa zachodnia z ołtarzem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Dwa rzędy po 4 kolumny. Okna świątyni duże. Witraże wykonane z kolorowych kamieni. Zakrystia dobudowana jest do nawy zachodniej. Obrazy drogi krzyżowej znajdujące się w nawach bocznych pochodzą z 1957 roku. W kaplicy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, która ocalała po pożarze umieszczono figurę Matki Bożej Fatimskiej, a także wydzielono dwa pomieszczenia dla spowiedników. Nad wejściem do świątyni chór, organy. Przed kościołem znajduje się krzyż misyjny. Na przestrzeni lat wystrój kościoła się zmieniał. Niektóre elementy zostały usunięte (jak np. ambona na granicy nawy wschodniej i głównej), zmienione (np. strop kasetonowy; dwa chóry jeden na drugim) czy dodane (np. malowidła przedstawiające świętych i błogosławionych redemptorystów). Galeria Przypisy Bibliografia Plebanek Kazimierz CSsR, Wznoszenie z ruin, Głogów 2006 Linki zewnętrzne Strona parafii Towarzystwo Ziemi Głogowskiej Kościół św. Klemensa, Klasztor OO. Redemptorystów Redemptoristenkloster mit Clemens-Kirche polska-org.pl
Clemenskirche (Ustroń)

Die Clemenskirche (polnisch Kościół św. Klemensa w Ustroniu) im Zentrum von Ustroń, Polen, ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in den Schlesischen Beskiden. Sie hat das Patrozinium des Clemens von Rom. Geschichte Die Pfarrei entstand vor 1447 und hatte zunächst eine Kirche an der Stelle des alten katholischen Friedhofs, welche im Zuge der Reformation lutherisch und im Zuge der Gegenreformation 1654 wieder katholisch wurde. 1740 eröffneten die Jesuiten ein Waisenhaus mit Kapelle an der Stelle der heutigen Clemenskirche. In der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts wurde die alte Kirche abgetragen, es blieb jedoch der Friedhof, und die Pfarrei nutzte ab 1784 die Jesuitenkapelle als Pfarrkirche, die bis 1788 ausgebaut wurde. Das Waisenhaus wurde zum Pfarrhaus umfunktioniert. Der neue Turm wurde 1837 vollendet und die Kirche erhielt bis 1840 ihre heutige Gestalt. Die beiden barocken Figuren des heiligen Nepomuk und des heiligen Josef vor der Kirche wurden Ende des 18. Jahrhunderts von Wacław Donay geschaffen. Galerie Weblinks Literatur Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 213. ISBN 978-83-933109-3-7.
Kościół św. Klemensa w Ustroniu

Kościół pod wezwaniem św. Klemensa papieża i męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ustroniu na Śląsku Cieszyńskim. Pierwsze wzmianki o parafii ustrońskiej pochodzą z 1447 roku. Kościół, który wówczas istniał, zbudowany prawdopodobnie w 1444 r., był drewniany i zlokalizowany na obecnym starym cmentarzu katolickim przy ul. Daszyńskiego. W okresie reformacji trafił w ręce ewangelików. Do Kościoła katolickiego powrócił w 1654 roku, jako filialny parafii w Goleszowie. W 1784 r. z powodu fatalnego stanu budynku podjęto decyzję o jego zamknięciu. Kościół rozebrano w 1787 r. W 1785 roku utworzono nową, samodzielną parafię, a za świątynię posłużyła kaplica zlikwidowanego sierocińca jezuickiego. Po jej przebudowie na kościół późnobarokowo-klasycystyczny, poświęcono go 23 września 1788 roku - pierwszym proboszczem został były jezuita, pochodzący ze Skoczowa ksiądz Franciszek Teodor Entzendorfer. W latach 1835–1837 roku w miejsce dotychczasowej wieży drewnianej wybudowano nową, murowaną, a w 1846 roku poszerzono nawę i prezbiterium. W takim kształcie świątynia istnieje do dziś. Budynek kościoła został zwrócony prezbiterium na zachód. Posiada nawę trójprzęsłową, a w niej i w transepcie sklepienia żaglaste o wydatnych gurtach. Okna są zamknięte łukami segmentowymi, a dach dwuspadowy obecnie pokryty jest blachą. Wieża czworoboczna o oknach zamkniętych półkoliście nakryta została kopulastym hełmem i posiada zegar. W ostatnich latach XX wieku dokonano kilku znaczących remontów - w 1997 roku wymieniono zegar na wieży. Z zachowanych, ciekawszych elementów należy wymienić barokowo-klasycystyczną ambonę, chrzcielnicę, obraz św. Klemensa z XIX wieku oraz organy firmy Rieger o trakturze gry pneumatycznej z początku XX wieku. Uwagę zwracają drewniane, malowane stacje drogi krzyżowej z 1893 r. autorstwa Józefa Riffesera z pracowni w St. Ulrich w Południowym Tyrolu, restaurowane w bieżącym wieku. Przed kościołem stoją kamienne figury św. Jana Nepomucena oraz św. Józefa z Dzieciątkiem, wykonane pod koniec XVIII wieku przez Wacława Donaya ze Skoczowa. Od strony północnej do kościoła przylega dawny jezuicki sierociniec z 1740 roku, częściowo rozebrany w latach 30. XX wieku. W latach 70. XX w. jego pomieszczenia zaadaptowano do przyjmowania grup młodzieży z Ruchu Światło-Życie. Kolejny remont, z częściową rozbudowa budynku od strony dziedzińca, przeprowadzono w latach 1998-2000. Galeria Przypisy Bibliografia Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 213. ISBN 978-83-933109-3-7. Ustroń – Wypoczynek – Kościół katolicki p.w. św. Klemensa. [dostęp 2013-09-20]. (pol.). Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Klemensa w Lędzinach

Kościół św. Klemensa – barokowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się na wzgórzu Klimont w Lędzinach. Kościół przedstawiony jest w herbie Lędzin. Historia Kościół zbudowany został w latach 1769–1772 na fundamentach kościoła drewnianego, po jego wcześniejszym rozebraniu. Fundatorem kościoła był długoletni zarządca folwarku lędzińskiego, protestant Piotr Wehowski razem z miejscowym proboszczem, ks. Piotrem Bierońskim. Poświęcenie nowego kościoła odbyło się 9 września 1770. Poświęcenia dokonał ks. proboszcz Krupski z Mysłowic. Wyposażenie Wewnątrz kościoła znajduje się ołtarz główny z około 1803, autorstwa mistrza Schefflera z Krakowa. Do najstarszych elementów wyposażenia kościoła należą: chrzcielnica z 1657, relikwiarz w kształcie drewnianej ręki oraz żyrandol z 1792, wykonany w hucie szkła w Wesołej. W podziemiach kościoła pochowane są szczątki budowniczego kościoła – Piotra Wehowskiego i jego rodziny. Przypisy