NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ratusz w Paczkowie

Ratusz w Paczkowie – pierwotnie renesansowa budowla, później przebudowana w stylu neoklasycystycznym, umiejscowiona na rynku, obecnie siedziba władz miejskich. Historia Bryłę ratusza wraz z wieżą wznoszono w latach 1550–1552. Fundatorem budowy był biskup wrocławski Baltazar Promnitz. Pierwotnie budowla składała się z dwóch prostokątnych budynków, zakończonych trójkątnymi zdobionymi szczytami. Z boku przystawiono wieżę, w dolnej części kwadratową, wyżej przechodzącą w ośmiobok. Taki kształt budowli widnieje na zachowanym rysunku Friedricha Benharda Wernera z 1730 roku. W latach 1821–1822 budowla została gruntownie przebudowana, w wyniku czego została jej nadana obecna neoklasycystyczna forma. W okresie 1911–1912 wykonano dekoracje stiukową w sali posiedzeń rady miejskiej. Zarządzeniem wojewódzkiego konserwatora zabytków z 2.06.1964 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 924/64. Architektura Bryła ratusza ma trzy kondygnacje i neoklasycystyczną elewację, z zachowanymi płaskorzeźbami, pochodzącymi z okresu renesansu. Wewnątrz znajduje się sień ze sklepieniem kolebkowym oraz sale z zabytkowymi detalami architektonicznymi, wśród których najciekawsza jest sala obrad z dekoracjami stiukowymi. Renesansowa wieża wysokości 45 m usytuowana jest w północnym narożniku budowli. Do wejścia prowadzą dwubiegunowe schody z balustradą tralkową. Podstawa wieży ma przekrój kwadratowy, znajdują się w niej pomieszczenia ze sklepieniami kolebkowymi i kolebkowymi z lunetami. Wyższa część ma przekrój ośmioboczny, na narożach są wałki, tworzące rzędy półkolistych wnęk arkadowych. W połowie wysokości wieży są cztery tarcze zegarowe, ujęte pilastrami podtrzymującymi gzyms i wolutowe ozdoby. Kolejna część – również o przekroju ośmiobocznym – posiada ganek, otoczony tralkową balustradą, tworzącą taras widokowy. Najwyższa część wieży jest węższa i posiada ostrosłupowy hełm z iglicą. We wnętrzu wieży znajduje się zabytkowy mechanizm zegarowy, wyprodukowany w 1858 roku przez Carla Weissa, zegarmistrza z Głogowa. Są też trzy dzwony: z 1714, 1735 r., trzeci również osiemnastowieczny. Taras widokowy dostępny jest dla turystów za opłatą. Roztacza się z niego szeroka panorama miasta oraz rozciągających się na południu pasm Sudetów Wschodnich. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, „Zabytkowe ratusze”, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici”
Ratusz w Piasecznie

Ratusz w Piasecznie – zbudowany w 1824 roku w stylu klasycystycznym. Projektantem był Hilary Szpilowski. Pobyt w mieście posła tureckiego w 1777 roku upamiętniono umieszczając na wieży ratuszowej półksiężyc (przed 1914). Obecnie pełni funkcję Urzędu Stanu Cywilnego. Przypisy
Rathaus (Preußisch Holland)

Das Rathaus in Preußisch Holland in Ostpreußen, heute die polnische Stadt Pasłęk im Powiat Elbląski in der Woiwodschaft Ermland-Masuren, wurde ursprünglich im zweiten Viertel des 14. Jahrhunderts errichtet. Das Rathaus ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Das Rathaus geht auf die Zeit des Deutschen Ordens zurück. Das Gebäude wurde in der Mitte des 15. Jahrhunderts um einen Laubenvorbau erweitert. Das Sterngewölbe des Laubengangs entstand um 1500. Das Rathaus fiel wie die Pfarrkirche auch dem großen Stadtbrand von 1543 zum Opfer und wurde danach wiedererrichtet. Weblinks Beschreibung bei ostpreussen.net
Ratusz w Pasłęku

Ratusz w Pasłęku – zabytkowy ratusz miejski w Pasłęku, przy ulicy Bolesława Chrobrego Obiekt pochodzi z XIV wieku, przebudowany został w poł. XV w., XVI w. i w 1650 roku. Został zniszczony podczas II wojny światowej i odbudowany w latach 1959-1961. W budynku mieści się m.in. Biblioteka Pedagogiczna. Ratusz jest budynkiem piętrowym z poddaszem, doświetlonym okienkami i pokrytym dwuspadowym dachem z czerwonej dachówki. Późnorenesansowe szczyty pochodzą z 1556 roku. Od jednej strony posiada podcień, wsparty na trzech kolumnach. Przypisy
Ratusz w Piszu

Ratusz w Piszu – neogotycki ratusz w Piszu. Wybudowany został w 1900 za pieniądze pochodzące z kontrybucji wypłaconych przez Francję po wojnie francusko-pruskiej 1871. Jeszcze w 1898 w tym miejscu stał stary ratusz, rozebrany. W budynku mieści się Muzeum Ziemi Piskiej, Starostwo Powiatowe i Urząd Stanu Cywilnego. Ratusz liczy dwie kondygnacje oraz podpiwniczenie i poddasze. Budynek jest zdobiony ryzalitem z wysokim schodkowym szczytem nad wejściem. Dach, doświetlony lukarnami wieńczy niewielka sygnaturka. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama sferyczna na rynku w Piszu po przebudowie rynku. krawcywizerunku.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-14)].
Ratusz w Poniecu

Ratusz w Poniecu – siedziba Urzędu Miejskiego w Poniecu mieszcząca się pośrodku rynku. Jest to budowla w stylu eklektycznym wybudowana w 1843. Budynek posiada dwie kondygnacje z trójkondygnacyjną wieżą zbudowaną na planie kwadratu. Na wieży umieszczone są tarcze zegarowe, zaś na jej szczycie – iglica. Wieżę okala dwuspadowy, łamany dach z ceramicznych płytek z naczółkami. Okna parteru i wieży umieszczone są w arkadowych wnękach. Pozostałe mają kształt prostokąta. Przy wejściu ratusza zachowała się waga miejska z 1777 roku. Na ścianie ratusza znajdują się tablice ku czci powstańców wielkopolskich i mieszkańców miasta rozstrzelanych przez hitlerowców w 1939 roku. Przypisy
Rathaus (Prudnik)

Das Rathaus (poln. Ratusz) im oberschlesischen Prudnik (Neustadt O/S) steht in der Mitte des Ringes (Rynek). Neben dem Rathaus steht die Mariensäule, die Nepomukstatue und ein Brunnen aus dem Jahr 1696. Geschichte Das erste Rathaus in Prudnik, vermutlich aus Holz gebaut, wurde 1627 von den Schweden niedergebrannt. Das nächste Gebäude hatte Barockcharakter und wurde 1650, 1653, 1735 und 1779 zerstört. 1782 erfolgte ein Neubau unter dem Architekten Thomas aus Schweidnitz. In den Jahren 1840–1842 wurde das Gebäude um einanderthalb Geschosse aufgestockt. 1856 wurde der Turm erhöht und im Stil des Klassizismus umgebaut. Zwischen 1894 und 1896 erfolgte ein weiterer Umbau und Ausbau des Rathauses im klassischen Stil. Im Zweiten Weltkrieg erlitt, trotz der großflächigen Zerstörung der Stadt und der Häuser am Ring, das Gebäude keine Zerstörung. Nach der Besetzung der Stadt durch die Rote Armee während der Schlacht von Prudnik am 17. März 1945 versteckten sich 12 polnische Partisanen im Rathaus, welche wahrscheinlich Soldaten der Polnische Heimatarmee waren. Seit 1958 steht das Rathaus unter Denkmalschutz. Architektur Das dreigeschossige Rathausgebäude besitzt ein flaches, giebelbekrönten Mittelrisalit sowie ein Mansardwalmdach. Die Fassade des Gebäudes ist gegliedert durch Lisenen und Gesims. Der 63 m hohe Rathausturm, an der Nordseite des Gebäudes gelegen, dominiert das Ortsbild der Stadt Prudnik. Dieser wurde im Stil des Klassizismus erbaut und ist bekrönt mit einer geschweiften Haube mit einer oktogonalen Laterne. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 770. Weblinks Alte und neue Bilder (fotopolska.eu) Alte und neue Bilder (polska-org.pl) Einzelnachweise
Prudnik Town Hall

Prudnik Town Hall (German: Neustadter Rathaus) is a historical town hall built in the Classical architectural style, completed in 1782 when the city was part of Prussia. The town hall is located in the centre of the Market Square (Rynek) in Prudnik, Poland. History In 1627, the first town hall that was made out of wood was burnt down by the Swedes. The next town hall was built on the same year in a Baroque architectural style. It was damaged in 1650, 1653, 1735, and 1779. The town hall was rebuilt in 1782 by architect Thomas from Schweidnitz (now Świdnica). In between 1840 and 1842, the town hall was reconstructed into the Classical architectural style, its structure remains like so to the current day. During World War II, despite much fighting in the town and the tower's potential military value as a vantage point, the town hall escaped without any damage. It was listed as a heritage building in 1958. In front of the building there is a fountain from 1696. References
Ratusz w Przedczu

Ratusz w Przedczu – zabytkowa siedziba Urzędu Miasta w Przedczu mieszcząca się przy południowej pierzei rynku (Plac Wolności). Jest to budowla wybudowana w 1826 w stylu klasycystycznym na planie zbliżonym do kwadratu. Dach ratusza jest blaszany, czterospadowy. Na środku dachu znajduje się prostokątna wieżyczka, posiadająca dwa prześwity. Ratusz posiada dwie kondygnacje. Oddzielone są od siebie gzymsem z profilami. Ściany są zwieńczone fryzem i gzymsem kostkowym. Fasada frontowa posiada trzyosiowy ryzalit obejmujący dwie kondygnacje, zakończony szczytem w kształcie trójkąta. W środku szczytu umieszczony jest herb miasta. Wejście do budynku umieszczone jest w płytkiej półkolistej arkadzie. Obramienia skrajnych okien na parterze również posiadają arkady. Fasada posiada boniowanie oraz gzyms opaskowy otaczający parter na poziomie okien. Ratusz został wpisany do rejestru zabytków 21 maja 1984. Bibliografia Roman Pawlak. Polska. Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka-MUZA SA, Warszawa 2003. ISBN 83-7200-991-0
Ratusz w Pucku

Ratusz w Pucku – budynek leżący w sercu miasta Pucka, siedziba władz miejskich. Obecny ratusz został wybudowany w 1865 roku w stylu neogotyckim według projektu Blaurocka z Wejherowa, w pierzei wschodniej rynku. W sali konferencyjnej na pierwszym piętrze często są organizowane wernisaże i pokazy kolekcjonerskie.
Nowy Ratusz w Radomiu

Nowy Ratusz w Radomiu – neorenesansowy budynek usytuowany przy radomskim Rynku. Obiekt jest częścią szlaku szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Ponieważ Stary Ratusz został rozebrany w latach 1818–1819, władze miejskie zmuszone były przez szereg następnych lat funkcjonować w wynajmowanych pomieszczeniach (najpierw w dawnym klasztorze benedyktynek, następnie w szeregu kamienic w Rynku). W związku z wynikającymi stąd niewygodami podjęto w końcu decyzję o wzniesieniu nowej siedziby magistratu. W latach 1845–1848, staraniem prezydenta Radomia Feliksa Lewkowicza, wzniesiono według projektu Henryka Marconiego nowy budynek ratusza. Stanął w północnej pierzei Rynku, na miejscu trzech rozebranych pod budowę ratusza drewnianych budynków mieszkalnych. Do nowego ratusza przylega budynek odwachu z 1819. Obiekt pozostawał siedzibą władz miejskich do 1958 roku, kiedy biura miejskiej Rady Narodowej przeniesiono do gmachu dawnej komisji wojewódzkiej przy ulicy Żeromskiego. Od 1958 roku budynek był centralą Archiwum Państwowego, które w 2013 przeniosło się do nowej lokalizacji. Obecnie budynek jest własnością gminy miasta Radomia i planowane jest przeniesienie do niego niektórych jednostek urzędu miejskiego oraz rady miejskiej, zajmującej obecnie budynek dawnego Sejmiku Powiatowego przy ulicy Moniuszki. Architektura Ratusz Nowy ratusz jest piętrowym, podpiwniczonym, murowanym i tynkowanym budynkiem w stylu neorenesansowym. Fasada jest boniowana, z wyodrębnionym przyziemiem i arkadowymi oknami w ostrołukowych obramieniach. Budynek zwieńczony jest attyką z oknami szczelinowymi. Narożnik (od ul. Wolności) zaakcentowany uskokiem i podwyższeniem w stosunku do fasady korpusu głównego. Nad zachodnią częścią elewacji dominuje czworoboczna wieża z zegarem i herbem miasta. Dawny odwach Od strony zachodniej, do gmachu ratusza przylega dawny odwach z 1819 roku, o fasadzie stylistycznie dopasowanej do architektury ratusza. Centrala część budynku, z zamurowanymi w 1954 roku arkadami, ujęta jest płytkimi ryzalitami nadbudowanymi o niskie piętro. Zobacz też Stary Ratusz w Radomiu Przypisy
Rathaus (Rawicz)

Ein hölzernes Rathausgebäude wurde in Rawicz erstmals um 1683 errichtet und fiel bereits 1707 einem Brand zum Opfer. Erst am 24. März 1753 unterzeichneten die Ratsherren der Stadt mit dem renommierten Architekten Leopold Ostritz aus Trebnitz (Niederschlesien) einen Vertrag über die Errichtung eines neuen Rathauses. Den Bau finanzierte die Besitzerin der Stadt, Fürstin Katharina Sapieha, regierende Frau zu Rawitzsch (poln. Katarzyna Agnieszka Ludwika Sapieha, 1718–1779), Tochter des Grafen Jan Sapieha, dem die Stadt Rawicz zuvor gehörte, und (ab 1745) Herrin der Minderherrschaft Freihan im Landkreis Militsch. Das barocke Gebäude inmitten des Marktplatzes wurde auf dem Grundriss eines etwa 48 × 25 m großen Rechtecks errichtet. Das Rathaus verfügt über ein Erdgeschoss, ein Obergeschoss und ein Dachgeschoss im Mansarddach mit Lukarnen. Das Gebäude ist nicht unterkellert, der Fußboden des Erdgeschosses liegt fast ebenerdig. Die Längsfassaden haben je neun, die Giebelfassaden je drei Fensterachsen. Das Gesims liegt auf Pilastern mit vereinfachten korinthischen Kapitellen. Auf den Längsfassaden sind in der zweiten, fünften und achten Fensterachse Arkaden ausgebildet, in der südlichen Giebelfassade nur eine. Im Mansarddach befinden sich je drei bzw. je zwei Lukarnen. Der Haupteingang befindet sich auf der Westfassade. Über dem Eingang sowie auch auf beiden Seiten befinden sich reich verzierte Wappenkartuschen. Auf dem Dach steht ein mit Kupferblech beschlagenes Türmchen mit einer Turmuhr mit Zifferblättern auf allen Seiten. Hier wurde 1783 – erstmals in Polen – ein Blitzableiter montiert. Einige Räume sind mit Tonnengewölben versehen, die übrigen haben flache Decken. Im Erdgeschoss befindet sich eine Eingangshalle, die mit dem Treppenhaus verbunden ist. In diesem Raum ist auf dem Deckenbalken das Datum 1753 sichtbar. Ursprünglich waren in den Erdgeschossräumen Läden eingerichtet; andere Räume dienten für den Nachtwächter und als Arrest. Im Obergeschoss befand sich die Stadtverwaltung und das Zollamt. Das Rathaus wurde 1853 und 1967 gründlich renoviert. Das Gebäude diente der Stadtverwaltung bis in die 1970er Jahre. Seitdem wird es im Wesentlichen vom Rawiczer Landesmuseum (Muzeum Ziemi Rawickiej) genutzt. Außerdem befindet sich hier noch das Standesamt und der Sitzungssaal des Rates. 1962 wurde auf der Nordfassade eine steinerne Gedenktafel für die Opfer der blutigen Unruhen im Jahr 1921 enthüllt; 1987 wurde dies durch eine Tafel aus Bronze ersetzt. Das Rathausgebäude wurde in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Großpolen unter der Nr. 329/Wlkp/A eingetragen. Literatur Tadeusz Adam Jakubiak, Daniel Szczepaniak: Muzeum Ziemi Rawickiej (Fremdenführer): przewodnik Rawicz :MZR, 1983 Weblinks Rawitsch (polnisch) Das Rathaus (polnisch) Fürstin Sapieha (polnisch) Einzelnachweise
Ratusz w Rawiczu

Ratusz w Rawiczu – budynek ratusza z lat 1753–1756, znajdujący się w Rawiczu, pośrodku rynku. Historia Pierwszy ratusz w Rawiczu, drewniany, wybudowano po nadaniu ówczesnej wsi praw miejskich, ale spłonął podczas potopu szwedzkiego. Fundamenty pod nowy ratusz położono w 1683, ale dalszych prac nie podejmowano aż do 1753. Wówczas Katarzyna z Opalińskich Sapieha zaangażowała architekta Leopolda Ostritza z Trzebnicy do zaprojektowania i wybudowania ratusza. Rok 1753 został uwieczniony na jednej z belek sklepienia. Rok później umieszczono w wieży złotą gałkę z dokumentami i monetami z epoki, odkrytą pod koniec XIX wieku. W 1783 na ratuszu dzięki burmistrzowi Krystianowi Styeglerowi zainstalowano pierwszy w Polsce piorunochron. Jednak w obecnych granicach Polski pierwszy piorunochron został zainstalowany w Żaganiu w 1769 na wieży kościoła parafialnego przez opata Johanna Ignatza Felbigera. Początkowo oprócz siedziby magistratu w budynku ratusza znajdowała się również komora celna, posterunek straży, areszt i waga miejska, a dookoła powstały jatki i sklepy, które przetrwały do czasu zaborów. Władze miasta urzędowały w ratuszu do lat 70. XX wieku. Podczas remontu w 1967 ponownie znaleziono zawartość pamiątkowej kuli, którą przeniesiono do muzeum i w jej miejsce wstawiono współczesne pamiątki. W 1974 w budynku urządzono siedzibę Muzeum Ziemi Rawickiej. Na piętrze znajduje się Urząd Stanu Cywilnego. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego od 8 listopada 1965. Ratusz Budynek został wybudowany w stylu barokowym, na planie prostokąta. Remonty w 1853 i 1967 nie wprowadziły większych zmian. Elewacja liczy 9 osi. Wizualnie jest podzielona sięgającymi dachu pilastrami. Budynek jest pokryty dachem mansardowym z lukarnami rozświetlającymi poddasze. Ze środka kalenicy wyłania się mała czworoboczna wieżyczka z zegarem i nakryta blaszanym hełmem. Fundatorka budynku, Katarzyna z Opalińskich Sapieżanka umieściła swój herb w kartuszu portalu wejściowego po zachodniej stronie budynku. Wschodnią fasadę zdobi rokokowy kartusz z herbem miasta. W kilku salach zachowały się sklepienia kolebkowe z lunetami. W budynku znajduje się ekspozycja Muzeum Ziemi Rawickiej. Wystawiane są m.in. portrety właścicieli miasta pędzla miejscowego malarza, Gottloba Siegemunda Knoefvela, malowane w latach 1762–1780. Pod ratuszem rozpoczęły się wydarzenia krwawego piątku – rozruchów głodowych z 1921 roku. Wydarzenie i jego ofiary upamiętnia tablica na południowej ścianie budynku. Przypisy
Ratusz w Reszlu

Ratusz w Reszlu – zabytkowy ratusz, położony na środku rynku w Reszlu, w województwie warmińsko-mazurskim. Na jego miejscu stał wcześniej gotycki ratusz z XVII w., który spłonął w 1806. Ratusz w Reszlu został wybudowany w stylu klasycystycznym w latach 1815 lub 1816 do 1820 na starych fundamentach. Budynek jest piętrowy, z wysokim podpiwniczeniem. Portyk wejściowy jest ozdobiony dwoma kolumienkami. Na środku czterospadowego dachu znajduje się wieżyczka zegarowa z hełmem i iglicą. Przypisy
Ratusz w Rogoźnie

Ratusz w Rogoźnie – budynek miejski w stylu późnoklasycystycznym na dawnym rynku Nowego Miasta (obecnie Plac Karola Marcinkowskiego). Wcześniejszy budynek ratusza spłonął w 1822 roku. Budowniczym nowego, z lat 1826–1828, był mistrz murarski Friedrich Steck. Ratusz był kilkukrotnie rozbudowywany i modernizowany: w latach 1911-1913 powstało dodatkowe skrzydło, a w 1914 został połączony ze wschodnią częścią (zachowały się oryginalne drzwi z 1914). W 1932 na dachu mieszczono drewnianą wieżyczkę obitą blachą, a w latach 70. XX wieku przeprowadzono modernizację. Od 1968 ratusz figuruje w ogólnopolskim rejestrze zabytków. W 1983 w budynku urządzono Muzeum Regionalne im. Wojciechy Dutkiewicz. Mieszczą się w nim również siedziby organizacji lokalnych. Na ratuszu umieszczono tablicę upamiętniającą 700-lecie miasta. Umieszczone w bruku w 2007 elementy z kostki granitowej przed głównym wejściem do ratusza przedstawiają herb Rogoźna. Przypisy
Rathaus (Sandomir)

Das Rathaus in Sandomir war ursprünglich ein Gebäude des Stadtrates auf dem Alten Markt von Sandomir, einer Stadt an der Weichsel in Südostpolen. Es wurde um das Jahr 1349 im gotischen Stil erbaut und Anfang des 16. Jahrhunderts im Renaissancestil umgestaltet. Heute gehört es zu den wertvollsten Baudenkmälern der Renaissance in Polen. Es beherbergt das Museum der Stadt Sandomir. Geschichte Das jetzige Rathaus wurde nach dem Litauereinfall 1349 erbaut und Anfang des 16. Jahrhunderts umgebaut. Die Attika stammt von Giovanni Maria Mosca. Der frühbarocke Turm stammt aus dem Anfang des 17. Jahrhunderts. Derzeit wird das Gebäude als Museum und Standesamt genutzt. Literatur Tomasz Lis: Sandomierskie zabytki pomnikiem historii. Gość Niedzielny, 23 listopada 2017 Weblinks
Sandomierz Town Hall

Sandomierz Town Hall – a building raised shortly after the Lithuanian Invasion in 1349. Formerly Gothic, the town hall had an octagonal tower. The southern side (with the sundial), being the oldest was built at the turning point of the fourteenth and fifteenth-century. In the sixteenth century, the building was expanded, in the form of an extended rectangular structure, which was then top outed with an attic tripartite, constructed by Italian sculptor Jan Maria Padovano. The corners of the attic are decorated with heads represented the four estates of the realm. The tower was built in the seventeenth century. The southern side of the town hall has a sundial made using the sgraffito technique, by Tadeusz Przypkowski (1958), who was the former owner of the Przypkowscy Clock Museum in Jędrzejów. From the east-side of the town house there is a Statue of Mary's Immaculate Conception from 1776. At the 12:00 hour the Hejnał is played from the town hall's tower. References
Ratusz w Sandomierzu

Ratusz w Sandomierzu – budynek wzniesiony w 1349 r. – wkrótce po najeździe Litwinów. Pierwotnie gotycki, był budowlą na planie kwadratu zwieńczoną wysoką, ośmioboczną wieżą. Część południowa, najstarsza (na niej zegar słoneczny) pochodzi z tego okresu. W XVI w. został rozbudowany na rzucie wydłużonego prostokąta, a następnie zwieńczony attyką trójstrefową, której autorstwo przypisywane jest Janowi Marii Padovano. Ceglany, częściowo z kamiennym detalem. Dwukondygnacyjny, wnętrza 3-dzielne na obu kondygnacjach. Attyka z szerokim fryzem arkadkowym, ponad którym ciąg kolistych otworów na przemian z konsolkami podtrzymującymi gzyms, a ponad gzymsem sterczynowo-wolutowy grzebień z kamiennymi maskami na narożach, przedstawiającymi cztery stany. Przy elewacji zachodniej tynkowana Wieża, dobudowana w 2 ćwierci XVII wieku, do wysokości korpusu ratusza czworoboczna, wyżej ośmioboczna. Na wieży hełm z czasów remontu ratusza w 1873 r. Na ścianie południowej ratusza znajduje się zegar słoneczny wykonany w technice sgraffito przez Tadeusza Przypkowskiego (1958), byłego właściciela muzeum zegarów w Jędrzejowie. Od strony wschodniej przed ratuszem znajduje się figura Matki Boskiej Niepokalanej z 1776 r., ustawiona na pamiątkę misji świętej w 1770 r. W ratuszu mieści się Urząd Stanu Cywilnego, w podziemiach klub „Lapidarium”. Obok wejścia do klubu znajduje się wyjście z podziemnej trasy turystycznej. O godzinie 12.00 z wieży ratuszowej grany jest hejnał sandomierski. Pomnik historii 22 listopada 2017 r. decyzją Prezydenta RP Andrzeja Dudy na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków, wpisano sandomierski historyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy na listę pomników historii, przyznawany zabytkom nieruchomym o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej, utrwalonym w powszechnej świadomości i mającym duże znaczenie dla dziedzictwa kulturalnego Polski. Obszar tego pomnika obejmuje zabytki sandomierskiej starówki, w tym między innymi bazylikę katedralną, sandomierskie kościoły pw. Nawrócenia świętego Pawła, pw. św. Jakuba, pw. św. Michała, pw. św. Józefa, pw. Ducha Świętego, Dom Długosza, średniowieczny układ urbanistyczny miasta, Brama Opatowska, ratusz, Collegium Gostomianum, Wąwóz Królowej Jadwigi i Wąwóz Piszczele. Przypisy Linki zewnętrzne Wirtualny spacer Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona
Ratusz w Sierpcu

Ratusz w Sierpcu – sierpecki ratusz został wybudowany w 1841 roku w stylu klasycystycznym. Jest dwukondygnacyjny, nakryty jest dwuspadowym blaszanym dachem. Wybudowany został z cegły. Jest otynkowany i podpiwniczony. Został wybudowany na planie czworokąta. Główna fasada została ozdobiona przez boniowanie. Poszczególne kondygnacje są oddzielone kordonowymi gzymsami. Ratusz ma również kwadratową wieżę z tarczą zegarową. Budynek mieści się przy dawnym Rynku – obecnie plac Kardynała Wyszyńskiego. Bibliografia Roman Pawlak.Polska. Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka-MUZA SA, Warszawa 2003. ISBN 83-7200-991-0
Ratusz w Skoczowie

Ratusz w Skoczowie – zabytkowy ratusz znajdujący się w zachodniej pierzei Rynku (pod numerem 1) w Skoczowie. Zbudowany w 1797 r. w stylu późnobarokowym, wieżę dobudowano w 1801 r. Przebudowany został w 1934 r. Na drugim piętrze, po bokach wejścia na balkon, znajdują się dwa medaliony z płaskorzeźbionymi herbami Skoczowa i księcia cieszyńskiego Alberta Kazimierza oraz data 1797. U nasady wieży od frontu, w owalnym, profilowanym obramieniu widoczny jest wizerunek św. Jana Sarkandra. W kamienicy przylegającej do ratusza, pod numerem 2, ma swoją siedzibę Muzeum Jana Sarkandra w Skoczowie. Ratusz w Skoczowie został wpisany do rejestru zabytków 29 stycznia 1953 r. (obecny nr rejestru zabytków woj. śląskiego: A/1090/22). Galeria Przypisy