NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Małgorzaty w Ulanie-Majoracie

Kościół św. Małgorzaty w Ulanie – rzymskokatolicki kościół w Ulanie Majoracie, który jest świątynią Parafia św. Małgorzaty w Ulanie-Majoracie. Historia Wznoszenie obecnego kościoła rozpoczęto w roku 1771. Budowę zainicjował ówczesny proboszcz ks. Ignacy Rudziński, przy pomocy parafian. Prace trwały długo. W 1781 r. stały tylko same ściany. Brakowało pieniędzy. Do tej pory wydano na ten cel 17220 zł, a potrzeby były jeszcze duże. Proboszcz musiał np. w sądzie łukowskim dopominać się o pieniądze, które powinny były wpłacić na budowę folwarki w Krasewie (3000 zł) oraz Zarzecu (1000 zł). Już w trakcie budowy, w 1781 roku, rozpoczęły się w nowym kościele pierwsze nabożeństwa. Odprawiano je w jednej z bocznych kaplic. Cały czas były też zbierane datki na dokończenie prac. W 1783 r. niejaki Romanowicz (zapewne Józef Romanowicz, dzierżawca części dóbr w Zarzecu) zapisał kościołowi w Ulanie 2000 fl., zaś w 1793 r. 1000 fl. na ten cel zebrała okoliczna szlachta. W 1792 roku budowa świątyni dobiegła praktycznie końca - przykryto dach gontem, wykonano drewnianą podłogę i takiż sufit, aczkolwiek, jak podkreśla raport z wizytacji z 1793 r., te dwie ostatnie konstrukcje były prowizoryczne. Jeszcze w 1793 roku kościół nie był konsekrowany, z wyjątkiem owej kaplicy, do której zapewne przeniesiono ze starej świątyni ołtarz Matki Boskiej, jako że była ona pod wezwaniem Maryi. Ze względu na swój wiek świątynia była wielokrotnie remontowana, odnawiana i doposażana. Linki zewnętrzne Serwis diecezjalny Historia kościoła i parafii Ulan. parafia_ulan.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-18)]. Strona internetowa parafii Ulan
Opactwo Cystersów w Obrze

Opactwo Cystersów w Obrze – kościół i klasztor pocysterski znajdujące się we wsi Obra. Należy do oblatów. Charakterystyka Późnobarokowy kościół pw. św. Jakuba został zbudowany w latach 1722-1757. Wyposażenie wnętrza jest utrzymane w stylach rokokowym i wczesnoklasycystycznym. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny z 1756 roku Szymona Czechowicza. W kościele znajduje się krucyfiks z 1500 roku. Boczne ołtarze zostały wyrzeźbione przez Augustyna Schöpsa w latach 1762-1764, autorem fresków (1753-1754) jest Stanisław Brzozowski. W kościele znajdują się epitafia Ludwiki i Rafała Gurowskich. Przed kościołem ustawiono figurę św. Jana Nepomucena z piaskowca. Klasztor w stylu późnego baroku, przybudowany do kościoła pochodzi z 1618 roku, ale był przebudowywany w latach 1753-55 i nadbudowany po 1920. Wirydarz okalają krużganki. W klasztorze mieści się Wyższe Seminarium Duchowne Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Kościół i klasztor zostały wpisane do rejestru zabytków w 1932 roku. Z zespołu klasztornego ochronie podlegają jeszcze: obora z II połowy XVIII wieku (wpis 20 lutego 1970) organistówka z końca XVIII wieku (wpis 20 lutego 1970) park krajobrazowy z II poł. XVIII wieku o pow. 10,9 ha (wpis 27 grudnia 1983) późnobarokowa opatówka z 1724 roku (wpis 8 czerwca 1994) Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. 1967: Wydawnictwo Sport i Turystyka, s. 218. Linki zewnętrzne Obra miejscowość w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu” Obra opactwo w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu” Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Oblaci z Obry” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Josef-der-Arbeiter-Kirche (Breslau)

Die Josef-der-Arbeiter-Kirche (polnisch Parafia rzymskokatolicka św. Józefa Rzemieślnika) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Breslau. Geschichte Im Jahr 1916 entstand der Plan, zur Entlastung der Pfarrkirche St. Mauritius und zur besseren seelsorglichen Versorgung der Katholiken an der Ofener Straße eine weitere Kirche zu bauen. 1917 wurde das etwa 1,6 km von St. Mauritius entfernte Grundstück von Gärtnereibesitzer Richard Senzky erworben. Der Baubeginn verzögerte sich durch den Ersten Weltkrieg und die anschließende Inflation. Erst 1928 wurde ein Kirchenbauverein gegründet. Die Gottesdienste fanden übergangsweise in der Aula der Schule Ofener Straße statt. 1931 erhielt der Architekt Joachim Freiherr von Ohlen den Auftrag für den Entwurf. Aufgrund der eingeengten Lage des Baugrundstücks, das auf zwei Seiten jeweils von einem Feuerwehrhaus und einem Fabrikgrundstück begrenzt war, wurden vor der Kirche zwei Vorderhäuser für einen Kindergarten sowie für Wohnungen für den Geistlichen und die Klosterschwestern errichtet. Dahinter liegt die Kirche in Form eines Sechsecks von je 8 m Seitenlänge. Nach der Fertigstellung der 1932 begonnenen Bauarbeiten erfolgte am 25. September 1933 die Konsekration der dem Patrozinium des heiligen Josef unterstellten Kirche durch Kardinal Adolf Bertram. Die gesamten Baukosten betrugen etwa 155.000 Reichsmark. Die Gemeinde war bis 1942 Filialgemeinde von St. Mauritius. Leiter der Mauritiuspfarrei war Erzpriester Paul Peikert, die Seelsorge der damals 3200 Katholiken der Gemeinde St. Josef übernahm bis 1947 Kuratus Walter Laßmann. Zum Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche mit den zugehörigen Gebäuden während der Schlacht um Breslau am 29. März 1945 von Angehörigen der Deutschen Wehrmacht in Brand gesteckt. Nach dem Wiederaufbau wurde sie am 19. März 1946 von Weihbischof Joseph Ferche neu geweiht. Literatur Gerhard Scheuermann: Das Breslau-Lexikon, Band 1. Laumann-Verlag, Dülmen 1994, ISBN 3-87466-157-1, S. 695. Weblinks
Kościół św. Józefa Rzemieślnika we Wrocławiu

Kościół świętego Józefa Rzemieślnika (Józefa Robotnika) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław wschód archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Przedmieście Oławskie. Jest to świątynia zbudowana w latach 1932–1933 według projektu architekta Joachim Freiherr von Ohlen. Kościół został poświęcony w dniu 26 września 1933 roku przez kardynała Adolfa Bertrama. Początkowo należał do parafii św. Maurycego we Wrocławiu i posiadał własnego kuratora, którym był jeden z wikariuszy tejże parafii, jednak w dniu 22 czerwca 1942 roku świątynia stała się kościołem parafialnym nowej parafii św. Józefa Rzemieślnika. Podczas oblężenia Wrocławia w 1945 roku kościół decyzją władz Festung Breslau został spalony. W dniu 1 czerwca 1945 roku została podjęta decyzja o odbudowie świątyni. W dniu 19 marca 1946 roku odbudowany kościół został poświęcony przez sufragana wrocławskiego, Josepha Ferche. Ostatecznie prace związane z odbudową świątyni, polegające na remoncie dachu i kopuły od wewnątrz oraz dobudowaniu dwóch zakrystii zostały zakończone w 1949 roku. W 1969 roku zostały odnowione tynki zewnętrzne. W latach 1971–1973 zostało przebudowane prezbiterium i sąsiadujące z nimi kaplice oraz zostało wymalowane wnętrze świątyni. Kościół został zbudowany z cegły i żelbetu i jest otynkowany. Pod względem architektonicznym reprezentuje styl modernistyczny i posiada kształt rotundy. Jest to budowla centralna, posiadająca ośmiokątną nawę, prezbiterium, dwie zakrystie, dwie absydy ołtarzowe i dwie przybudówki od frontu. W zwieńczeniu fasady była umieszczona dzwonnica. Architektura wnętrza posiada bardzo prosty i funkcjonalny charakter. W kościele znajduje się chrzcielnica z 1927 roku autorstwa wrocławskiego mistrza kowalstwa artystycznego Jaroslava Vonki, pierwotnie stojąca w kościele św. Jadwigi na Popowicach. Od 1946 roku świątynia ponownie pełni funkcję kościoła parafialnego. Obecnymi duszpasterzami są księża Misjonarze Św. Wincentego á Paulo, zwani potocznie lazarystami. Przypisy
Kościół św. Anny w Rutkach-Kossakach

Kościół świętej Anny w Rutkach-Kossakach – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się we wsi gminnej Rutki-Kossaki, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Zambrów diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna murowana świątynia została wzniesiona w 1568 roku, konsekrowana w 1598 roku przez biskupa płockiego Wojciecha Baranowskiego; potem była wielokrotnie restaurowana i przebudowywana, zwłaszcza w 1863 roku kosztem Agnieszki Buszon właścicielki Mężenina. Podczas II wojny światowej budowla została poważnie uszkodzona, odbudowywał ją ksiądz proboszcz Czesław Dziondziak. W latach 1988–1989 świątynia została rozbudowana o nawy boczne dzięki staraniom księdza proboszcza Tadeusza Makowskiego. W latach 1995–2000 zostały zamontowane nowe organy w kościele dzięki staraniom wyżej wymienionego proboszcza. Wyposażenie Budowla posiada cztery ołtarze. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, wykonany w 1649 roku, następnie całkowicie przemalowany albo wymieniony na nowy w XIX stuleciu; sukienka srebrna została wykonana w 1680 roku. Na zasuwie znajduje się obraz św. Anny, natomiast w zwieńczeniu obraz świętego Jakuba, obydwa pochodzą z 1870 roku. Z lewej i prawej strony ołtarza usytuowane są rzeźby św. Piotra i Pawła. Ołtarz w kaplicy jest pod wezwaniem Serca Jezusowego, natomiast ołtarze w zwieńczeniu naw bocznych noszą wezwania: św. Mikołaja i Matki Bożej Nieustającej Pomocy, w nich są umieszczone obrazy patronów. Ołtarz Serca Jezusowego został wykonany w 1848 roku, dwa pozostałe w 1863 roku. W zakrystii są przechowywane dwie monstrancje z 1760 i 1890 roku. Przypisy
Kościół Imienia Jezus w Panience

Kościół Imienia Jezus – zabytkowy, drewniany kościół parafialny, zlokalizowany w centrum Panienki (gmina Jaraczewo). Historia Kościół ufundowany przez Izabelę Gajewską z Mycielskich w roku 1787. Świątynia jednonawowa, kryta dwuspadowym dachem gontowym, z wieżyczką na sygnaturkę. Na belce tęczowej łaciński napis z datą budowy oraz krucyfiks barokowy. Obrazy i rzeźby we wnętrzu pochodzą z XVI, XVII i XVIII wieku. Przy kościele klasycystyczna plebania, kamienne żarno, drewniana dzwonnica i bogato rzeźbione nagrobki, m.in. Celestyna z Granowa Krajewskiego (11.5.1857-14.9.1904), dziedzica Skoraczewa, czy Galińskich z Bielejewa. Przy świątyni wiąz o obwodzie 380 cm. Przy kościele kapliczka maryjna ku czci ofiar nazizmu. Na kapliczce tablice pamiątkowe o treści: Niepokalanemu Sercu Marii w opiekę oddaje się parafia Panienka 7.7.1946 i Z wdzięczności za odzyskaną swobodę religijną fundowali parafianie panieńscy R.P. 1946. Oprócz tego na kapliczce umieszczona jest tablica wymieniająca wszystkich parafian, którzy polegli w 1939, m.in. pod Warszawą, Łęczycą i Sochaczewem, a także zostali pomordowani podczas okupacji hitlerowskiej, m.in. Katarzyny Florczak i jej dwójki dzieci (łącznie 18 osób). Kościół jest siedzibą parafii Najświętszego Imienia Jezus. W strukturze kościoła rzymskokatolickiego parafia należy do metropolii poznańskiej, archidiecezji poznańskiej, dekanatu boreckiego. W kościele znajdują się relikwie św. Jana Pawła II i św. Maksymiliana Kolbe. Galeria Przypisy
Muzeum Przemysłu Naftowego i Etnografii w Libuszy

Muzeum Przemysłu Naftowego i Etnografii w Libuszy – prywatne muzeum, położone we wsi Libusza (powiat gorlicki). Placówka stanowi przedsięwzięcie Anny i Tadeusza Pabisów, byłych pracowników przemysłu naftowego. Muzeum powstało w 1977 roku. Na jego ekspozycję składają się dwa działy: przemysłu naftowego, zawierający eksponaty związane z górnictwem i przetwórstwem ropy natfowej na tym terenie. Wśród eksponatów znajdują się m.in. destylarnia nafty z 1856 roku, kuźnia kopalniana z połowy XIX wieku, modele szybów z lat 1852-1939, ceramiczne galony na naftę, liczne dokumenty, mapy, narzędzia i przyrządy wiertnicznie a także mundury. Ekspozycję dopełnia zbiór około 500 biogramów górników i nafciarzy, etnografii, w którym prezentowane są dawne meble, stroje, przedmioty codziennego użytku, narzędzia rolnicze, zabytki techniki (patefon, radioodbiorniki, maszyny do szycia), obrazy oraz inne pamiątki. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym w dni robocze. Od 2000 roku przy muzeum działa prywatna Fundacji Upowszechniania Historii Przemysłu Naftowego w Regionie Gorlicko - Bieckim, patronująca placówce i zajmująca się jej promocją. Bibliografia Muzeum Przemysłu Naftowego i Etnografii w Libuszy k. Gorlic. [dostęp 2014-05-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-12)]. (pol.). Ireneusz Dańko: Nafciarska gorączka w Libuszy. krakow.gazeta.pl, 2008-11-12. [dostęp 2014-05-21]. (pol.). Linki zewnętrzne strona Fundacji Upowszechniania Historii Przemysłu Naftowego w Regionie Gorlicko - Bieckim. libuszamuzeum.iap.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-21)].
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Trzciannem

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Trzciannem – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi gminnej Trzcianne, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Mońki archidiecezji białostockiej. Historia Parafię w Trzciannem ufundował w 1496 r. Aleksander Jagiellończyk. Z 1522 r. pochodzi wzmianka o kościele drewnianym. W 1614 r. ks. Seweryn Jeżewski wystawił nowy kościół, również drewniany, który przetrwał do 1746 r., kiedy spłonął od uderzenia pioruna. Kolejny kościół dotrwał do 1846 r. Obecny, piąty kościół, zbudowany został w roku 1846, a konsekrowany w roku 1860 przez biskupa wileńskiego Adama Krasińskiego. Głównym fundatorem nowej świątyni był Wojciech Wilhelm Ołdakowski, brat Melchiora Ołdakowskiego, dziedzica majątku Szorce Krynice. Środki, z których pokryto koszty budowy nowego kościoła pochodziły także z datków parafian. W 1873 r. wzniesiono klasycystyczną, trzykondygnacyjną dzwonnicę. Na dzwonnicy dzwon późnogotycki z datą 1522. Trzynawowa, murowana świątynia została wzniesiona z cegły, w stylu klasycystycznym. Zbudowano nowy ołtarz główny, a dwa boczne (Miłosierdzia Bożego i Serca Jezusowego) przeniesiono z wcześniejszego, drewnianego kościoła. W latach 1949–1950 kościół został rozbudowany staraniem księdza Stanisława Szczemirskiego. Rozbudowa polegała na dodaniu po bokach pomieszczeń przypominających ramiona transeptu (obszernych kaplic). Dzięki temu powierzchnia świątyni zwiększyła się o 180 m². W 1974 r. przebudowano ołtarz główny, a boczne ołtarze usunięto. W latach 1990-1992 przeprowadzono remont dzwonnicy i generalny remont kościoła. Prace polegały na odnowieniu elewacji kościoła, usunięciu starych tynków i położeniu nowych, wykonaniu chodnika wokół budowli, odnowieniu ogrodzenia kamiennego, zainstalowaniu elektromagnetycznego systemu włączania dzwonów oraz założeniu nowego nagłośnienia. Wyposażenie zabytkowe kościoła - obraz "Święci Piotr i Paweł" pędzla Jana Glogera (?) z poł. XIX w., w stylu klasycystycznym (w ołtarzu głównym); - obraz "Matka Boska z Dzieciątkiem" z 1754 r., w stylu barokowo-ludowym, w srebrnej, trybowanej sukience z poł. XIX w. (w nawie południowej); - chrzcielnica neorenesansowa z końca XIX w. z bogatą dekoracją rzeźbiarską, gipsową, malowana olejno. - rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego z 1740 r., barokowa; - zespół rzeźb ołtarzowych o charakterze ba­rokowym i barokowo-ludowym z 2. poł. XVIII w. (śś. Piotr, Paweł, Jan Chrzciciel, Józef z Dzieciątkiem, Jan Ewangelista, nieokreślona święta, uskrzydlone putto ze zwień­czenia, anioły); - barokowy krucyfiks z XVII w. (w kruchcie) - antependium regencyjne z poł. XVIII w. z płaskorzeźbio­nym ornamentem taśmowo-akantowym i monogramem Marii. - epitafium inskrypcyjne Wojciecha Ołdakowskiego (1794-1846) z czarnego marmuru; - epitafium inskrypcyjne Marii z Grodzkich Ołdakowskiej (zm. 1891 r.) i Władysława Ołdakowskiego (zm. 1906). Przypisy
Cmentarz wojenny nr 291 – Domosławice

Cmentarz wojenny nr 291 – Domosławice – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Domosławice w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Czchów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Położenie Cmentarz wojenny znajduje się na cmentarzu parafialnym w Domosławicach i stanowi oddzielną kwaterę. Zlokalizowany jest na niezabudowanym wzgórzu, dzięki czemu roztaczają się z niego szerokie widoki, zwłaszcza na południową stronę na dolinę Dunajca i Pogórze Rożnowskie. Historia Pochowano tutaj wspólnie żołnierzy armii austriackiej i rosyjskiej, którzy zginęli w walkach na okolicznych terenach w 1914 roku oraz na początku 1915 roku. Front przechodził tędy dwukrotnie; w listopadzie 1914 roku armia rosyjska zajęła te tereny, w 1915 roku natomiast, po zwycięstwie połączonych sił austriackich i niemieckich w bitwie pod Krakowem i bitwie pod Limanową wojska rosyjskie wycofywały się na północ i wschód, broniąc linii kolejowej Przemyśl – Bochnia. Ogółem na cmentarzu pochowano 43 [[[Armia Austro-Węgier|żołnierzy armii austro-węgierskiej]] i 4 żołnierzy armii rosyjskiej. Polegli żołnierze armii austriackiej służyli w 5, 15, 30, 55, 58, 60, 65, 81, 88, 95 pułku piechoty, oraz 36 pułku Landwery, 30 batalionu strzelców polowych, II i III pułków Strzelców Cesarskich. Są też artylerzyści z 11 pułku haubic polowych i 15 dywizjonu ciężkich haubic. Polegli w czasie walk w listopadzie 1914 roku, lub na początku 1915 roku, niektórzy zmarli z ran w szpitalach polowych. Z nazwiska znanych jest 37 żołnierzy. Żołnierze rosyjscy polegli 3 stycznia 1915 roku, nie zostali zidentyfikowani. Wśród poległych żołnierzy armii austro-węgierskiej są Polacy Opis cmentarza Zaprojektowany przez Roberta Motke cmentarz ma kształt prostokąta. Obecne ogrodzenie tworzą masywne słupki murowane z betonowych elementów i żelazne sztachetki. Wejście przez dwie niskie żelazne furtki osadzone na betonowych słupkach. Większy betonowy słupek znajdujący się między furtkami zwieńczony jest dużym betonowym krzyżem. Głównym elementem ozdobnym jest znajdująca się po drugiej stronie ogrodzenia ściana pomnikowa, w której górną część wmontowano niewielki betonowy krzyż z wiszącym na nim Chrystusem, poniżej jest tablica inskrypcyjna z napisem w języku niemieckim. Napis ten można przetłumaczyć tak: Od Boga na ziemię, z domów pod broń, Przez zwycięstwo i śmierć do Boga znów Obramowane betonowymi obrzeżami ścieżki na cmentarzu mają postać krzyża. Nagrobki żołnierzy mają postać betonowych cokołów zwieńczonych krzyżami. Są trzy rodzaje krzyży: 7 żeliwnych, ażurowych krzyży łacińskich, 1 żeliwny, ażurowy krzyż lotaryński kilka mniejszych krzyży maltańskich Cmentarz jest odnowiony i jest w bardzo dobrym stanie. Przypisy Linki zewnętrzne Lista poległych na cmentarzu nr 291 w Domosławicach
Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Kostki w Grodzisku Strzyżowskim

Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Kostki w Grodzisku Strzyżowskim – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji rzeszowskiej w dekanacie Strzyżów. Erygowana w 1935 roku. Linki zewnętrzne Profil parafii na stronie diecezji rzeszowskiej
Muzeum Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego w Chlewiskach

Muzeum Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego w Chlewiskach – muzeum, położone w Chlewiskach (powiat szydłowiecki). Placówka mieści się w hucie żelaza, powstałej pod koniec XIX w. i stanowi oddział terenowy Narodowego Muzeum Techniki w Warszawie. Opis Huta żelaza w Chlewiskach powstała w latach 1890-1892. Początkowo należała do rodziny Platerów, a następnie – do Spółki Akcyjnej Handlowo-Przemysłowej „Elibor”. W 1939 roku została oddana w dzierżawę Hucie Pokój z Rudy Śląskiej, która prowadziła tam produkcję tylko do 1940 roku. Po II wojnie światowej częściowo wznowiono produkcję, natomiast już w 1960 roku zakład przejęło Muzeum Techniki NOT w Warszawie. W muzeum prezentowany jest system wielkopiecowy, opalany węglem drzewnym, w skład którego wchodzą – oprócz pieca – wieża wyciągowa o napędzie wodnym, dwie dmuchawy leżące, dwa komplety nagrzewnic rekuperatorowych, odpylacz i trzy prażaki rudy. Był to ostatni piec hutniczy w Europie, który był opalany węglem drzewnym. Oprócz wyposażenia huty, w obiekcie prezentowane są następujące ekspozycje: wystawa maszyn do obróbki metali: frezarek, wiertarek, pras śrubowych, w części pochodzących z warszawskiej fabryki Norblin, Bracia Buch i T. Werner. Niektóre z urządzeń wyprodukowano w polskich firmach: Zakładach Cegielskiego w Poznaniu, warszawskiej Fabryce Karabinów oraz łódzkim Towarzystwie John, Krebs & Co; reszta pochodzi z zagranicy, wystawa motoryzacyjna, w ramach której prezentowane są samochody i motocykle zarówno przedwojenne (m.in. polski Fiat 508, Tatra 57, Citroen BL 11), jak i powojenne (m.in. prototyp Syreny, Warszawa 223 kombi, SFM Junak M10, SHL M04), warsztaty rzemieślnicze: krawiecki i szewski. Galeria Zobacz też Aleksander Potkański Przypisy Bibliografia Zabytkowa Huta Żelaza w Chlewiskach. culture.pl, 2009. [dostęp 2014-05-20]. (pol.). Muzeum Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego w Chlewiskach. www.chlewiska.pl. [dostęp 2014-05-20]. (pol.). Zabytkowa Huta Żelaza w Chlewiskach. chlewiska.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-08)].
Plebania przy ul. bł. ks. Romana Sitki 3 w Mielcu

Plebania przy ul. bł. ks. Romana Sitki 3 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1056 z 14.12.2012. Jest to murowany, dwukondygnacyjny budynek z przełomu XIX/XX. Mieści się w nim kancelaria parafialna. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Bargłowie Kościelnym

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Bargłowie Kościelnym – zabytkowy kościół katolicki w miejscowości Bargłów Kościelny w powiecie augustowskim. Został zbudowany w 1883 roku. Posiada dwuwieżową, eklektyczną fasadę, żebrowe sklepienia naw wsparte na ozdobnych kolumnach. Od 1986 kościół jest wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jeleniewie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jeleniewie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Jeleniewo, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Suwałki – Miłosierdzia Bożego diecezji ełckiej. Historia i architektura Jest to świątynia drewniana wzniesiona w 1878. W dniu 7 czerwca 1899 została poświęcona przez biskupa Antoniego Baranowskiego. Ostatnio budowla została gruntownie wyremontowana. Wymieniono dach – na nowy z wiór, wymieniono okna w świątyni, wymieniono całe oszalowanie wewnątrz – na sklepieniu i ścianach, założono nowe deskowanie, wymieniono starą zniszczoną posadzkę i założono nową, sładającą się z desek dębowych. Ołtarz główny oraz konfesjonały reprezentują styl rokokowy i pochodzą z rozebranego kościoła w Magdalenowie koło Wigier. We wnętrzu można zobaczyć zabytkowe obrazy z połowy XIX stulecia oraz zabytkowe stacje drogi krzyżowej również z XIX wieku. Na strychu świątyni mieści się, największa w Polsce, kolonia nielicznego nietoperza nocka łydkowłosego (dla którego powstał obszar Natura 2000). Galeria Przypisy
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Chwaliszewie

Kościół pw. św. Mikołaja Biskupa – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Chwaliszewie w gminie Krotoszyn. Historia i architektura Pierwszy drewniany kościół zbudowano we wsi zapewne w XIV wieku, ale parafia znajdowała się wtedy w Zdunach. W 1680 powstała kolejna świątynia (dębowo-sosnowa, kryta gontem), gdyż pierwotna popadła w ruinę. Miała przybudowaną niewielką wieżę krytą blachą cynkowaną, którą odnowiono w 1867. W 1891 zbudowano świątynię obecną. Ołtarz główny ufundował książę Thurn und Taxis w 1870, jeszcze dla poprzedniej świątyni. Parafię w Chwaliszewie erygowano w 1925, ale do 1959 pieczę nad tą parafią posiadał proboszcz z Sulmierzyc. Konsekracja nastąpiła 21 sierpnia 1965 (bp Antoni Baraniak). Kościół odnowiono w 1983. Obok świątyni stoją dwa krzyże misyjne, kaplica przedpogrzebowa i kapliczka maryjna. Na kaplicy przedpogrzebowej tablica pamiątkowa z 2001 ku czci księży pracujących w parafii chwaliszewskiej: ks. Witold Sendłak, ks. Stefan Kukiełczyński, ks. kan. Mieczysław Grzesiek, ks. Feliks Włodarczyk, ks. Henryk Lorkiewicz, ks. Wojciech Branicki i ks. Hieronim Kowalski. Galeria Przypisy