NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu

Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu – skansen założony 24 marca 1971 w Sierpcu, jako regionalne muzeum etnograficzne (założycielem była Powiatowa Rada Narodowa w Sierpcu). Park Etnograficzny powołano w 1975 na terenie resztówki dworskiej Bojanowo. Pierwsze obiekty sprowadzono w latach 1977-1978. Obecna nazwa obowiązuje od 1987. Zbiory Na terenie obejmującym 60,5 ha na styku rzek Sierpienicy i Skrwy, zgromadzono ponad 80 obiektów małej i dużej architektury. W skład ekspozycji wchodzi: 11 zagród chłopskich z przełomu XIX i XX wieku; zrekonstruowany dworek szlachecki; XVIII-wieczny kościół drewniany z miejscowości Drążdżewo; drewniany wiatrak reprezentujący najstarszy i najpopularniejszy na terenach Europy typ młynów wiatrowych, koźlak; wystawy stałe w Galerii rzeźby ludowej i Powozowni. Obecnie w Muzeum zgromadzonych jest ponad 13 000 eksponatów. Układ przestrzenny zrekonstruowanej na terenie skansenu wsi rzędowej nawiązuje do najczęściej występującego na ziemiach polskich typu osad rolniczych. Wygląd zagród wiernie odpowiada ich stanowi sprzed translokacji w czasach ich świetności. Sierpecki skansen ulega ciągłej rozbudowie, niebawem zwiedzający będą mieli okazję podziwiać kolejny rodzaj wsi – wieś przydrożną, w skład której wejdzie 38 obiektów, m.in. karczma, kuźnia, budynki plebańskie i kilka zagród. Kinematografia Na terenie skansenu nakręcono sceny do kilku filmów: Ogniem i mieczem (1999) w reżyserii Jerzego Hoffmana – m.in. dwór w Rozłogach (zbudowany dodatkowo), Pan Tadeusz (1999) w reżyserii Andrzeja Wajdy – m.in. koncert Jankiela, Szwadron (1982) w reżyserii Juliusza Machulskiego – karczma Pohulanka zagrana przez karczmę z Sochocina. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Na stronie UM w Sierpcu. sierpc.um.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-10-29)]. Strona Muzeum. mwmskansen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-16)]. Film Promocyjny Muzeum Wsi Mazowieckiej z użyciem zdjęć lotniczych z 2015 roku
Музей мазовецкой деревни

Музей мазовецкой деревни (пол. Muzeum Wsi Mazowieckiej) — музей под открытым небом, находящийся в административных границах города Серпц, Мазовецкое воеводство, Польша. Располагается на берегу реки Серпеница около устья реки Скрвы. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Музей сохраняет объекты деревянного зодчества, собирает предметы материальной сельской культуры северо-западной части Мазовецкого воеводства и распространяет информацию о народных обычаях и проводит различные этнографические мероприятия. Администрация музея находится в городе Серпце в здании бывшей ратуши, которая в настоящее время является филиалом музея под наименованием «Этнографический музей» по адресу ул. Нарутовича, 4. История Музей был основан 24 марта 1971 года Народным советом повята в Серпце как региональный этнографический музей. С 1975 года музей стал располагаться на территории бывшей усадьбы Бояново. Первые музейные объекты стали демонстрироваться с 1977 года. В 1987 году музею присвоили современное наименование. Описание В настоящее время музей занимает площадь размером 60,5 гектаров. Постоянная экспозиция включает 78 объектов, которые представляют собой сельское народное зодчество, из которых 43 объекта относятся к малым формам ландшафтной архитектуры, в частности придорожные часовни, голубятни, колодцы, хозяйственные постройки, ульи и погреба. Сельские дома и хозяйственные постройки занимают площадь около 5 гектаров. Около 20 гектаров занимают пахотные земли. Экспозиция состоит из 11 крестьянских хозяйств с жилыми домами, амбарами, конюшнями, свинарниками и хлевами, одной корчмы, кузницы, часовни, ветряной и водной мельниц. Девять хозяйств представляют собой типичные крестьянские домовладения из района плоцкой части Мазовецого воеводства, одно хозяйство — из варшавской части Мазовецкого воеводства и одно хозяйство — из окрестностей города Гомбин. Сельские дома представляют собой сельскую народную архитектуру со второй половины XIX века до первой четверти XX века. Интерьер домов оборудован в соответствии с характерными чертами мест происхождения и дают представление о социально-экономической жизни сельского населения от 20-х до 50-х годов XX столетия. Интерьер сельских домов меняется в соответствии с сезонной хозяйственной и культурно-религиозной жизнью сельского населения Мазовецкого воеводства. С декабря до конца февраля интерьер меняется в соответствии с народным празднованием Рождества. С апреля по июнь интерьер демонстрирует народное празднование Пасхи. С середины июня до конца ноября в домах демонстрируется выставка «Польский год в традиционной жизни». Остальная часть музея площадью около 35 гектаров предназначена для рекреационных целей посетителей и состоит из поляны и здания XVIII века, в котором находится ресторан и сувенирный магазин. Филиалы Музей мазовецкой деревни имеет филиалы: Этнографический музей в Серпце (ул. Нарутовича, 64); Городская ратуша в Серпце (ул. Вышинского, 1); Музей малого города в Бежуне (Бежунь, Старая площадь). Галерея Литература Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu — kalendarz imprez, wydawnictwo Muzeum, Sierpc, 2012 Ссылки Официальный сайт музея (пол.) Информация (пол.) Фотографии
Muzeum Zalewu Wiślanego

Muzeum Zalewu Wiślanego w Kątach Rybackich – jeden z oddziałów Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Muzeum na swoich wystawach prezentuje historię szkutnictwa i rybołówstwa nad Zalewem Wiślanym. Wśród eksponatów muzeum jest oryginalny, w pełni wyposażony warsztat szkutniczy rodziny Schmidtów z miejscowości Łaszka k. Sztutowa oraz barkas - jednostka o napędzie żaglowym wykorzystywana do połowów jeszcze w latach 60. XX wieku. W muzeum można zobaczyć także tradycyjne łodzie rybackie z okolic Zalewu, a także unikatowy ślizg lodowy „Ludowy 8” - zwany także od nazwiska konstruktora „Weilandem”. Linki zewnętrzne Muzeum Zalewu Wiślanego
Muzeum Zamek Opalińskich

Muzeum Zamek Opalińskich w Sierakowie – Powiatowa Instytucja Kultury, mieszcząca się w odbudowanym południowym skrzydle dawnego zamku w Sierakowie, którego początki sięgają końca XIV wieku. Muzeum działa od 1995 r. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.:302/A z 17.10.1968 Zamek Murowany zamek zbudowano pod koniec XIV wieku z inicjatywy rodu Nałęczów, który w tym okresie był jednym z najważniejszych rodów w Polsce. Budowę rozpoczęła najprawdopodobniej Wichna, a kontynuował ją jej wnuk Wincenty. Zbudowany wtedy zamek miał plan czworokąta z dwoma równoległymi skrzydłami, połączonymi łącznikiem od zachodu. W każdym ze skrzydeł znajdowały się po dwie komnaty z piecami i kominkami. Piwnice miały sklepienia, a partery - drewniane stropy. Strych służył jako spichlerz do przechowywania zboża. Brama znajdowała się od wschodu. Dziedziniec zamku był podpiwniczony. Całość otaczała fosa. W połowie XV w. Sieraków otrzymał Łukasz Górka herbu Łodzia, który przeprowadził przebudowę skrzydła południowego. W 1571 roku zamek przeszedł w ręce starosty Jakuba Rokossowskiego. W 1591 roku Sieraków kupił kasztelan Jan z Bnina Opaliński, który znacznie go przebudował. Przebudowa za czasów Opalińskich polegała na nadbudowie dwóch pięter na istniejących gotyckich murach oraz zmniejszenie powierzchni dziedzińca. Bryła zamku otrzymała renesansowe szczyty. Wszystkie wnętrza parteru zostały sklepione. Wokół niewielkiego podwórza na poziomie pietra znajdował się drewniany ganek. W 1763 zamek i włości kupuje baron Piotr Mikołaj Neugarten von Gartenberg używający polskiego nazwiska Sadogórski i prawdopodobnie za jego czasów dokonano rozbiórki zniszczonego skrzydła północnego pozostawiając jedynie skrzydło południowe. W 1829 w związku z budową nowej drogi pozostałości zamku zostały rozebrane. Ocalałe jedynie przyziemie skrzydła południowego zmieniono na lodownię. W 1991 roku po wydobyciu z krypty kościoła pobernardyńskiego sarkofagów rodziny Opalińskich, postanowiono odrestaurować pozostałości zamku i umieścić w nim zachowane trumny. Dzięki inicjatywie wojewody poznańskiego dr Włodzimierza Łęckiego zamierzenie to zostało w bardzo krótkim czasie zrealizowane. W 1991 roku zespół w składzie dr hab. Jan Skuratowicz oraz dr Tomasz Wujewski z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu rozpoczął badania. Prace budowlano-badawcze trwały dwa lata. Z braku źródeł o wyglądzie zamku postanowiono dokonać jedynie "restytucji" skrzydła południowego poprzez nadbudowę zachowanych piwnic i nakrycie budynku wysokim krytym dachówką dachem. Ekspozycja Ekspozycja prezentuje dzieje Ziemi Sierakowskiej od czasów najdawniejszych (na podstawie eksponatów archeologicznych) po współczesność. Na szczególną uwagę zasługują sarkofagi rodziny Opalińskich, odkryte w 1991 r. w krypcie kościoła pobernardyńskiego. Przypisy
Muzeum Ziemi Czarnkowskiej

Muzeum Ziemi Czarnkowskiej – muzeum o charakterze historycznym, archeologicznym i etnograficznym, poświęcone okolicom Czarnkowa, Lipicy, Romanowa (obecnie Romanowo Górne i Dolne) i Walkowic. Znajduje się w Czarnkowie, w budynku dawnej pruskiej szkoły z końca XIX wieku. Historia Gromadzenie zbiorów dla muzeum rozpoczęło się już w okresie międzywojennym i prowadzone było przez profesorów tutejszego gimnazjum. Pierwotnie muzeum miało nosić nazwę "Muzeum Nadnoteckie", ale do wybuchu II wojny światowej nie udało się go utworzyć. Po wojnie gromadzeniem zbiorów zajmował się m.in. dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej. Do idei utworzenia muzeum powrócono dopiero w 1994 roku, a ostatecznie otwarcia dokonano 10 czerwca 1998. Ekspozycja Zbiory prezentowane są w trzech działach: archeologicznym (najstarsze przedmioty z 2 poł. I w. n.e.), etnograficznym (wiejskie wyposażenie z przełomu XIX i XX w.) i artystyczno-historycznym (pamiątki i archiwalia dotyczące powiatu czarnkowskiego). W muzeum znajduje się też ekspozycja stała "Z dziejów Czarnkowa". Wystawom czasowym towarzyszą wernisaże, spotkania autorskie i zajęcia o charakterze warsztatowym. Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 4-5. ISBN 83-917016-5-4.
Muzeum Ziemi Koszyckiej

Muzeum Ziemi Koszyckiej im. Stanisława Boducha – muzeum znajdujące się w Koszycach, województwie małopolskim przy ulicy Wspólnej 11. Muzeum bierze początek od zrujnowanej podczas II wojny światowej synagodze w Koszycach. Ruiny zostały w 2004 roku kupione, a następnie wyremontowane przez polonijnego bisnesmena z Chicago, Stanisława Boducha. Od 2007 roku budynkiem zajmuje się zarząd Koszyc. Historia powstania Pomysł zakupu, renowacji i ochrony tego budynku zrodził się w czasie rozmowy Stanisława Boducha i wójta gminy koszyckiej Stanisława Rybaka. Jak obaj wspominali, po zaakceptowaniu wszystkich warunków rozpoczęła się ciężka praca – oprócz obudowy samego budynku, należało zadbać o zabezpieczenie okolicy. Płynąca w pobliżu rzeczka Goczałka została wyregulowana na odcinku prawie 200 metrów, zbudowano także kanał podziemny i postawiono pięć mostów. Marszałek Województwa małopolskiego w swoim przemówieniu podkreślił, że na 186 gmin w województwie małopolskim tylko 16 gmin posiada własne muzeum. Sam pomysłodawca i fundator muzeum mówił, że pragnął dokonać tego dzieła dla swoich dzieci i dzieci innych emigrantów, którzy z różnorodnych przyczyn musieli opuścić kraj. Takie miejsca będą przez wiele lat podkreślać piękno Polski i dobre serca Polaków, będą wiązać ze sobą pokolenia i będą dla nich powodem do dumy. Otwarcie muzeum Na uroczystość otwarcia muzeum 26 maja 2007 roku zaproszeni zostali m.in. ojciec prof. Andrzej Napiórkowski (przeor klasztoru na Skałce w Krakowie), ks. biskup Kazimierz Gurda, posłowie na sejm RP Andrzej Pałys i Wiesław Woda, dyr. Muzeum Narodowego w Krakowie Zofia Gołubiew, dyr. Muzeum Archeologicznego w Krakowie Jacek Rydzewski, senator Bogdan Podgórski, przedstawiciel Urzędu Województwa małopolskiego Wojciech Kozak, liczni przedstawiciele władz gminnych, samorządów lokalnych i mieszkańcy. Obecny był również główny bohater uroczystości Stanisław Boduch wraz z małżonką Heleną i synem Davidem. Otwarcie rozpoczęło przecięcie wstęgi przez Stanisława Boducha i Stanisława Rybaka oraz udzielenie błogosławieństwa przez biskupa Kazimierza Gurdę. Po podpisaniu dokumentów przekazujących budynek gminie, głos zabrali goście. Wielu z nich zwracało uwagę na niematerialny wymiar przedsięwzięcia. Odczytano również list gratulacyjny od Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Oficjalną część i przemówienia uświetnił Chór Wyższego Seminarium Duchownego OO. Paulinów z Krakowa. Eksponaty W muzeum ustawiono już wystawę reprodukcji prac Stanisława Wyspiańskiego oraz eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych w regionie. Życie mieszkańców gminy Koszyc pokazują przedmioty codziennego użytku sprzed kilkudziesięciu lat (jak maszyna do szycia Singer), meble, ręcznie wykonane ozdoby, ludowe obrazy, etc. Ponadto w Muzeum znajduje się ekspozycja siedemnastowiecznych, haftowanych ornatów mszalnych. Zobacz też Synagoga w Koszycach (woj. małopolskie) Linki zewnętrzne Informacje o muzeum na stronie koszyce.gmina.pl
Muzeum Ziemi Leżajskiej

Muzeum Ziemi Leżajskiej – muzeum regionalne obejmujące kilka obiektów na terenie miasta Leżajska, z siedzibą w XVIII-wiecznym Dworze Starościńskim. Historia powstania W 2004 roku z inicjatywy starostwa leżajskiego Zbigniewa Rynasiewicza zespół Dworu Starościńskiego został przejęty od miasta w celu utworzenia muzeum regionalnego. 2 lutego 2005 r. Starostwo Powiatowe w Leżajsku złożyło w Ministerstwie Gospodarki i Pracy projekt w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego pod nazwą Rewaloryzacja Dworu Starościńskiego oraz murów i baszt Klasztoru OO. Bernardynów w Leżajsku. W ramach tego projektu odnowionych zostało łącznie dziewięć budynków i budowli zabytkowych na terenie Leżajska o łącznej powierzchni użytkowej 2029,50 m² i kubaturze 14 738,60 m³. Wyremontowane obiekty znajdują się pod ścisłą ochroną konserwatorską jako obiekty o znacznych wartościach historycznych, architektonicznych i widokowych. W przejętym przez powiat leżajski w 2004 r. obiekcie Dworu Starościńskiego prowadzone były od marca 2006 r. prace remontowe, zakończone odbiorem obiektów 30 listopada 2007 r. Równolegle do prac remontowych prowadzone były prace organizacyjne związane z powołaniem Muzeum. Pełnomocnikiem ds. Muzeum został Andrzej Chmura, a do głównych jego zadań przygotowanie niezbędnych dokumentów do prawnego funkcjonowania Muzeum Ziemi Leżajskiej. W okresie tym wypracowana została koncepcja funkcjonowania Muzeum, oparta na wielokulturowości Ziemi Leżajskiej na przestrzeni wieków. 12 listopada 2007 r. Rada Powiatu Leżajskiego uchwałą nr XVI/123/07 powołała Muzeum Ziemi Leżajskiej i nadała mu statut muzeum w organizacji. Muzeum Ziemi Leżajskiej, będące samorządową instytucją kultury, powstało formalnie 1 stycznia 2008 r. jako jednostka organizacyjna powiatu leżajskiego. W wyniku przeprowadzonego przez Zarząd Powiatu Leżajskiego konkursu 8 stycznia 2008 r. na stanowisko dyrektora Muzeum powołany został Andrzej Chmura. Działalność Powołanie dyrektora rozpoczęło etap formalno-prawnego organizowania działalności Muzeum. 9 stycznia 2008 r. dokonany został wpis do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez starostę leżajskiego. Muzeum posiada cztery ekspozycje: Ekspozycję Browarnictwa Ekspozycję Etnograficzno-Zabawkarską Ekspozycję Historyczną Ziemi Leżajskiej. Ekspozycję Archeologii i Dziejów Staropolskich Ziemi Leżajskiej Działalność Muzeum urozmaicają wystawy czasowe, wykłady, seminaria popularnonaukowe oraz projekcje filmowe. Dla dzieci Muzeum organizuje lekcje muzealne połączone z warsztatami ceramicznymi. Podczas zwiedzania Muzeum dla turystów udostępnione są również podziemia Dworu Starościńskiego. Bibliografia Józef prof. UR dr hab. Półćwiartek: Rocznik Muzeum Ziemi Leżajskiej. Leżajsk: Mitel, 2013, s. 172. ISBN 978-83-7667-144-4.
Muzeum Ziemi Nadnoteckiej

Muzeum Ziemi Nadnoteckiej im. Wiktora Stachowiaka – muzeum mieszczące się m.in. w zabytkowym budynku w centrum Trzcianki. Muzeum gromadzi zbiory dotyczące historii: Trzcianki, Krzyża Wielkopolskiego, Wielenia i Wielenia Północnego, Czarnkowa, Piły, Ujścia, Kaczor, Białośliwia, Wyrzyska i Osieka nad Notecią. Historia Muzeum założone zostało w 1924 roku, kiedy Trzcianka należała do Niemiec, z inicjatywy pastora Ryszarda Hesslera i profesora gimnazjum Carla Schulza i mieściło się w budynku obecnego Zespołu Szkół przy placu Sienkiewicza. Po II wojnie światowej kilka tysięcy zebranych eksponatów, obejmujących zarówno czasy prehistoryczne, średniowiecze, jak i czasy nowożytne, uległo rozproszeniu. Dzięki staraniom Wiktora Stachowiaka wiele z nich udało się ocalić i doprowadzić do reaktywowania muzeum 22 lipca 1958 roku. Wiktor Stachowiak został też pierwszym powojennym kustoszem muzeum, a po śmierci, w 1964 roku, stał się patronem placówki. W 1971 roku siedzibą muzeum stała się zabytkowa Burmistrzówka przy ul. Żeromskiego 36a; w 1999 roku muzeum uzyskało dodatkowy lokal po przeciwnej stronie ulicy, przy Żeromskiego 7. Ekspozycja W muzeum znajduje się ponad 25 tysięcy eksponatów podzielonych na część archeologiczną (od 4400 r. p.n.e. do 700 r. n.e.), historyczną (od dokumentów Augusta II po czasy rozbiorów i pocztówki z pocz. XX wieku), etnograficzną (dawne narzędzia stolarskie, bednarskie), numizmatyczną (m.in. XIII-wieczne brakteaty), artystyczną i sztuki użytkowej (zarówno kilkusetletnie meble, jak i grafiki artystów współczesnych) i szkolnictwa (wyposażenie klas). Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 6-8. ISBN 83-917016-5-4. MUZEUM ZIEMI NADNOTECKIEJ im. WIKTORA STACHOWIAKA W TRZCIANCE. [dostęp 2010-09-02]. Muzeum Ziemi Nadnoteckiej. [dostęp 2010-09-02].
Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą

Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą – mieści się w klasycystycznym budynku ratusza w Sochaczewie z lat 30. XIX w. Podczas kampanii wrześniowej 1939 w ratuszu mieścił się punkt dowodzenia obroną miasta. W budynku ratusza siedziba muzeum znajduje się od 1977 roku. W 1977 roku otrzymało status muzeum państwowego, aktualnie jest samorządową jednostką kultury powołaną przez Burmistrza Miasta Sochaczewa. Gromadzenie eksponatów prowadzone było z inicjatywy Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Sochaczewskiej w Sochaczewie już od początku lat 70. i Macieja Wojewody – dyrektora muzeum od chwili powstania do marca 2015 roku. Od kwietnia 2015 roku nowym dyrektorem muzeum został Paweł Rozdżestwieński. Funkcję tę pełnił do września 2021 roku. Od 29 kwietnia 2022 roku do 9 października 2024 dyrektorem był dr Michał Górny. Od 9 października 2024 roku dyrektorem jest Radosław Jarosiński. Wystawy Wystawy stałe: „Pole bitwy 1939–1945” – „Gdy bój nad Bzurą wrzał...” – prezentuje eksponaty z czasów II wojny światowej. Są to między innymi: broń strzelecka, sprzęt, dokumenty, zdjęcia, umundurowanie i oporządzenie żołnierzy Wojska Polskiego walczących w bitwie nad Bzurą we wrześniu 1939 r. W muzeum znajdują się pamiątki m.in. po generale dywizji Tadeuszu Kutrzebie, gen. brygady Franciszku Władzie i gen. brygady Stanisławie Grzmocie-Skotnickim. „Nad Bzurą bez zmian” – wystawa opowiada o bitwie nad Bzurą i Rawką toczonej w rejonie Sochaczewa między armią pruską a rosyjską w latach 1914–01915. „Archeologia Ziemi Sochaczewskiej” – zespół eksponatów z wykopalisk Ziemi Sochaczewskich od czasów prehistorycznych do średniowiecza. Wystawy plenerowe: Za budynkiem muzeum znajduje się ekspozycja plenerowa sprzętu bojowego Wojska Polskiego – do najcenniejszych eksponatów należą: ponton saperski z 1939 roku, lufa armaty wz. 1897 kal. 75 mm oraz artyleria z okresu II wojny światowej, czołg T-34/85, działo przeciwlotnicze oraz samolot MiG-21 w wersji R, ze stacjonującego w tym mieście (Sochaczew-Bielice) w latach 1963–1997 32 pułku rozpoznania taktycznego. Wystawy czasowe przedstawiają zbiory związane z tematyką regionalną, religijną, sztuką ludową i inne. Godziny otwarcia poniedziałek – nieczynne, wtorek–niedziela w godz. 10.00–16.00. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum
Muzeum Ziemi Wschowskiej

Muzeum Ziemi Wschowskiej – muzeum regionalne z siedzibą we Wschowie gromadzące zabytki związane z ziemią wschowską. Struktura Dział Archeologiczno-Historyczny Dział Etnograficzny Dział Lapidarium Dział Księgowości Zbiory Muzeum, które jest placówką regionalną, przechowuje głównie eksponaty związane z historią i kulturą ziemi wschowskiej: zabytki dotyczące przeszłości regionu w zakresie etnografii, archeologii i historii. Aktualnie instytucja przechowuje ponad 7100 muzealiów, często ofiarowanych dzięki uprzejmości mieszkańców. W ramach zbiorów wyróżniono niżej wymienione zespoły zabytków: artystyczny – dzieła z dziedziny malarstwa, grafiki, rzeźby, rzemiosła artystycznego; artystyczno-historyczny – przedmioty codziennego użytku, z ceramiki, porcelany i cyny, meble, pocztówki, militaria; etnograficzny – zabytki kultury ludowej; numizmatyczny – banknoty i monety średniowieczne, renesansowe pochodzące ze wschowskich mennic; halerze i półgrosze bite przez Władysława Jagiełłę, trojaki przez Zygmunta III Wazę oraz szelągi, dwugrosze i orty przez Jana Kazimierza; odznaczenia, medale; przyrodniczy – skamieliny, minerały; archeologiczny – przedmioty kultury pradziejowej (mezolityczne, neolityczne, epoka brązu i żelaza) i średniowiecza; kartograficzny – liczne mapy z okresu XVII do XX wieku, XIX- i XX-wieczne plany miasta, XVIII-wieczne plany bitwy pod Wschową; biblioteczny – starodruki, archiwalia. Wśród zasobów muzeum znaczącą rolę odgrywa kolekcja przedmiotów cynowych pochodzących z okresu końca XVII wieku do przełomu XIX/XX wieku. Większość z nich powstało na terenie Dolnego Śląska. Na uwagę zasługują również portrety trumienne, tarcze herbowe, tablice epitafijne związane z rodami szlacheckimi osiadłymi w przeszłości na ziemi wschowskiej. Istotne są także zbiory obrazów przedstawiających starostów i pastorów ze staromiejskiego kościoła ewangelickiego oraz portrety szlacheckie, mieszczańskie i królewskie (m.in. Zygmunta III Wazy, Augusta II Wettina, Augusta III, Jana Kazimierza). Drugą grupą obrazów są dzieła polskich artystów tworzących na przełomie XIX i XX wieku (np. Kazimierza Pochwalskiego, Alfonsa Karpińskiego i Zofii Albinowskiej-Minkiewiczowej). Zobacz też Lapidarium Rzeźby Nagrobnej we Wschowie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria Fotografii
Muzeum Ziemi w Kletnie

Muzeum Ziemi w Kletnie – prywatne muzeum minerałów i skamieniałości w miejscowości Kletno w gminie Stronie Śląskie (województwo dolnośląskie). Muzeum jest efektem pasji kolekcjonerskiej Arnolda Miziołka. Prezentowane są tu kamienie, minerały i skamieliny z całego świata oraz lokalne, które występują w okolicznych górach: Masywie Śnieżnika, Górach Bialskich i Złotych. W kolekcji m.in. odciski łap dinozaurów z Gór Świętokrzyskich, gadów permskich z rejonu Nowej Rudy oraz skamieniałe formy życia flory i fauny sprzed 250 milionów lat. Znajdują się tu również cztery skamieniałe gniazda z jajami dinozaura. Od niedawna przy muzeum istnieje „Park Jurajski” dla dzieci, gdzie można oglądać modele dinozaurów (w zachowanych proporcjach) i skamieniały las permski. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum
Muzeum Złota w Złotoryi

Muzeum Złota w Złotoryi powstało w lipcu 1978 roku z inicjatywy społecznej, a także przy pomocy władz miasta. Za siedzibę muzeum wybrano budynek przy ul. Zaułek 2, który został wybudowany w połowie XVIII wieku i wkomponowany we wcześniejsze mury obronne. Do roku 1998 nosiło ono nazwę Muzeum Społeczne Ziemi Złotoryjskiej. Większość obiektów pochodzi ze zbiorów Leopolda Schmeterlinga. Przypisy