NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
TVP3 Poznań

TVP3 Poznań — польський регіональний телеканал, регіональна філія суспільного мовника «TVP» з центром мовлення у Познані. Історія 1 травня 1957 року запущено першу телепрограму, яку переглядали глядачі зі 100 приймачів, зареєстрованих у Познані. Передача транслювалася спочатку тричі на тиждень. Усі культурні, спортивні, інформаційні, публіцистичні та науково-популярні програми були місцевим телепродуктом. Програми, присвячені загальнонаціональним питанням, через відсутність зв'язків між редакціями, транслювалися перші два роки з Лодзі. З початку запуску «Telewizja Poznań» використовувала студію на Познанському міжнародному ярмарку на вулиці Глоговська. 1959 року налагоджено перший радіопотік, який дозволив місцевому центру включитись у загальнонаціональну мережу телевізійних станцій та приймати програми з-за кордону. 1966 року реалізовано проєкт показу програм за межами студії. Створено перший експериментальний трансмісійний телепоказ. 1973 року програми почали записуватися на плівку (першу звукову камеру центр отримав у 1977 році). 1 червня 1975 року ефір «TVP Poznań» вийшов за межі міста і покрив сигналом сусідні міста та повіти. 1979 року запущено кольорове мовлення. 1984 року центр отримав першу камеру U-matic системи. 1989 року здійснено перехід на систему Betacam (DVCAM (Sony) та DVCPRO (Panasonic) цифровими системами застосовується з середини 1990-х. У І половині 1994 року розпочалася цілодобова регіональна програма на телеканалі під назвою PTV3 з нової студії. У жовтні 1998 року в Зеленій Гурі на каналі 49 (замість Polsat) запустили передавач потужністю 100 кВт. 1999 року телеканал перейшов на мовлення у форматі DVB-T. 1 січня 1999 року в Пілі PTV замінив Щецинський 7-й канал. 2000 року в Каліші на 31-му каналі запустили передавач потужністю 10 кВт. 2001 року на 38-му каналі запущений передавач у Коніні (20 кВт, 30 березня 2005 року перейшов на 30-й канал). 3 березня 2002 року приєднався до загальнодержавної регіональної телемережі — TVP3. 2003 року відкрито нову студію телеканалу. 1 січня 2005 року в Любуському воєводстві канал замінений на «TVP3 Gorzów Wielkopolski». У вересні 2006 року здійснено перехід на цифрові носії та змінальне обладнання. У жовтні 2011 року «Telewizja Polska» продала покинуту колишню студію «TVP3 Poznań» за адресою. Новим власником став приватний підприємець. 1 вересня 2013 року «TVP3 Poznań» розпочала мовлення не як регіональна програма «TVP Info», а як окремий регіональний телеканал «TVP Regionalna». 2 січня 2016 року «TVP Poznań» розпочав мовлення як регіональна філія новоствореної групи регіональних телеканалів «TVP3» і разом з 15 іншими регіональними каналами змінив свою назву на «TVP3 Poznań». Див. також Список польських телеканалів Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 3 травня 2020 у Wayback Machine.] (пол.)
Piotr Szembek Square

Piotr Szembek Square (Polish pronunciation: [ˈpjɔtr ˈʂɛm.bɛk]; Polish: Plac Piotra Szembeka) is an urban square in Warsaw, Poland. It is located in the district of Praga-Południe, between Grochowska, Kordeckiego, Zaliwskiego, Zamienieckiej, Sztuki, and Chłopickiego Streets. The square was constructed in 1919. History The square was constructed in 1919, and named after Piotr Szembek, a 19th-century military officer, and general in the Polish insurgent army during the November Uprising. Between 1934 and 1946, next to the square, at 3 and 5 Chłopickiego Street, the Catholic Church of the Immaculate Heart of Mary was constructed. It was erected as a memorial to the Battle of Olszynka Grochowska from 1831. During the interwar period, the Szembek Market began operating near the square. It stayed open under the German occupation in the Second World War. It was reactivated in 1944, as the first market opened in the city after the war. In 2016, most of the market was replaced by the Centrum Szembeka shopping centre. The square was renovated and remodelled between 2011 and 2012. Characteristics The square is located in the district of Praga-South, between Grochowska, Kordeckiego, Zaliwskiego, Zamienieckiej, Sztuki, and Chłopickiego Streets. Next to the square, at 3 and 5 Chłopickiego Street, is the Church of the Immaculate Heart of Mary. To the south of the square, between Gdecka, Komorska, and Zamieniecka Streets, is the Szembek Market. Nearby, at 90 Zamieniecka Street, is the Centrum Szembeka shopping centre. References External links Media related to Piotr Szembek Square at Wikimedia Commons
Plac Piotra Szembeka w Warszawie

Plac Piotra Szembeka – plac w dzielnicy Pradze-Południe w Warszawie, znajdujący się u zbiegu ulic: Grochowskiej, Kordeckiego, Zaliwskiego, Zamienieckiej, Sztuki i Chłopickiego. Opis Plac został wytyczony w 1919 roku, jego patronem został gen. Piotr Szembek, który dowodził dywizjami wojsk polskich w 1831 roku. 15 września 1939 roku, w czasie obrony Warszawy, plac został opanowany przez Niemców. W latach 2011–2012 plac został poddany rewitalizacji, m.in. powstały tam fontanny i lampiony. Ważniejsze obiekty Kościół Najczystszego Serca Maryi Panny w Warszawie Przypisy
Bahnhof Radom Główny

Der Bahnhof Radom Główny (übersetzt etwa „Radom Hauptbahnhof“) ist der größte Bahnhof der Stadt Radom in Polen. Er ist nach den drei großen Bahnhöfen der Hauptstadt Warschau der wichtigste Bahnhof in der Woiwodschaft Masowien. Das Empfangsgebäude aus dem Jahr 1885 steht unter Denkmalschutz. Geschichte Das Bahnhofsgebäude im klassizistischen Stil wurde 1885 erbaut und 1915 bei russisch-österreichischen Kampfhandlungen teilweise zerstört. Der Architekt war Adolf Schimmelpfennig. Die Wiederherstellung erfolgte im Stil der polnischen Renaissance. Das Bauwerk an der ulica Beliny-Prażmowskiego wurde 1988 unter Schutz gestellt und mit der Nummer 623791 in die polnische Denkmalliste eingetragen. Zwischen 1989 und 1992 wurde das Bahnhofsgebäude um eine neue barrierefreie Empfangshalle erweitert. In den Jahren 2012–2013 erfolgte eine weitere Renovierung und Modernisierung. Zum Fahrplanwechsel am 12. Dezember 2021 wurde der Bahnhof von Radom in Radom Główny umbenannt. Galerie Weblinks Bahnhof Radom in der Datenbank Baza Kolejowa (poln., Stand August 2014) Einzelnachweise
Radom Główny railway station

Radom Główny, in English Radom Main, is the largest and the most centrally located railway station in Radom, Poland. History It was built in 1885 as part of the East–West Iwanogorod – Dąbrowa Górnicza line. The station building was designed by Adolf Schimmelpfennig. The station was named simply Radom until the European railway timetable change on 12 December 2021. Location It now stands at the junction of this line and the Warsaw–Kraków line. Train services Radom is served by trains of PKP Intercity, Masovian Railways, and Łódź Agglomeration Railway, and is designated as a Category B by PKP. The station is served by the following service(s): Intercity services (TLK) Kołobrzeg — Gdynia Główna — Warszawa Wschodnia — Kraków Główny References Station article at kolej.one.pl External links Media related to Radom Główny train station at Wikimedia Commons
Радом (станция)

Радом-Главный (пол. Radom Główny) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Радом, в Мазовецком воеводстве Польши. Имеет 3 платформы и 5 путей. Относится по классификации к категории B, т.е. обслуживает от 1 до 2 миллионов пассажиров ежегодно. Станция была построена в 1885 году на линии Ивангородо-Домбровской железной дороги (Ивангород — Радом — Бзин — Сухеднев — Кельцы — Хенцины — Мехов — Вольбром — Олькуш — Славков — Домброва) с шириной русской колеи, когда город Радом был в составе Царства Польского. Капитальный ремонт станции был проведен в 2011—2013 годах. Ссылки Информация в базе Польских железных дорог (пол.) Атлас польских железных дорог (пол.) Ивангородо-Домбровской Железной Дороги Общество (рус.)
Cmentarz prawosławny w Stefankowicach

Cmentarz prawosławny w Stefankowicach – nekropolia prawosławna w Stefankowicach, utworzona prawdopodobnie po 1875, użytkowana do końca II wojny światowej. Historia i opis Cmentarz został prawdopodobnie urządzony po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875, gdy miejscowi unici, pod przymusem przeszli na prawosławie. Cmentarz był użytkowany przez miejscową ludność prawosławną do końca II wojny światowej. W kolejnych latach został porzucony i popadł w ruinę. Na początku lat 90. XX wieku na terenie nekropolii znajdowało się 10 nagrobków, z czego osiem uszkodzonych. Nagrobki uszkodzone pierwotnie miały postać krzyży prawosławnych ustawionych na prostopadłościennych postumentach lub stellach. Najstarszy z nagrobków datowany jest na r. 1906. Na cmentarzu pochowani są prawosławny kapłan Mychajło Bokijewycz oraz matuszka Antonina Ulaszkewycz, którzy według napisu nagrobnego zostali w 1945 zamordowani. Poza tym na terenie nekropolii zachowały się nagrobek-stella z krzyżem łacińskim oraz jeden nagrobek w postaci poziomej płyty. Na obydwu znajdują się inskrypcje w języku polskim, nagrobki te jako jedyne na cmentarzu nie są zniszczone. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Kościół Świętej Trójcy w Dzierżoniowie

Kościół pw. Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Maryi Matki Kościoła w Dzierżoniowie. Historia Jest to stara kaplica cmentarna, zbudowana zapewne w 1265 roku, połączona z Bramą Świdnicką tworząc człon obronnego systemu miasta. Świątynia została częściowo przebudowana w 1598 roku, a kolejnych przebudów dokonano w latach 1851-1853 (po pożarze dachu w 1834 roku). Świątynia jest niewielką budowlą o ciekawej, zróżnicowanej sylwetce, złożonej z ośmiokątnego muru z podporami i kwadratowej wieży. Obok świątyni jest umieszczona figura św. Jana Nepomucena z 1733 roku. Przypisy
Złotnická přehradní nádrž

Złotnická přehrada je údolní přehradní nádrž v Dolnoslezském vojvodství v Polsku. Byla postavena na řece Kwise těsně nad Leśniańskou přehradou. Přehradní jezero je dlouhé 7 km a 120 ha velké. hráz je vysoká 23 m, postavená v roce 1924 a zadržuje 11 miliónů m³ vody. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Złotnická přehrada na Wikimedia Commons
Talsperre Goldentraum

Die Talsperre Goldentraum (polnisch Jezioro Złotnickie bzw. Zapora Złotnicka) wurde von 1919 bis 1924 bei Goldentraum (polnisch Złotniki Lubańskie) in Schlesien im heute polnischen Teil der Oberlausitz gebaut. Andere Angaben sprechen von einer Bauzeit von 1921 bis 1924; möglicherweise wurde erst 1921 mit dem Bau der Staumauer begonnen und vorher gab es Vorarbeiten. Stausee Dies ist die obere von zwei Talsperren in der Nähe von Goldentraum vor der Marklissa-Talsperre. Die Planung erfolgte durch Baurat Curt Bachmann. Der Zweck der Anlage ist Hochwasserschutz und Wasserkrafterzeugung, aber auch Freizeiterholung durch Baden und Wassersport. Ihr Stauinhalt beträgt 10,5 Mio. m³ bei Normalstau (und vermutlich 12 Mio. m³ bei Hochwasser). Das gestaute Gewässer ist der Queis (polnisch Kwisa); der Stausee ist 8 km lang und die Wasseroberfläche ist 125 ha groß. Das Stauende liegt unterhalb der Greiffenberger Brücke (DW 360). An den Hängen des Stausees wurden die „Seeschänke“ nahe der Staumauer und das „Jugendseehaus“ gebaut. Die nächstgelegenen Orte sind Greiffenberg, Goldbach, Goldentraum, Rengersdorf, Hagendorf, Neu Warnsdorf (zu Friedersdorf) und Marklissa. Staumauer Die Staumauer ist eine gekrümmte Gewichtsstaumauer nach dem Intze-Prinzip. Sie ist 36 m hoch, besteht aus Bruchsteinmauerwerk und ist im Gneis gegründet. Auf der linken Seite hat sie einen seitlichen Überfall und eine kaskadenförmige Hochwasserentlastungsrinne. Das Wasserkraftwerk hat drei 1922 gebaute Turbinen und Generatoren zu je 1500 kW (also insgesamt 4500 kW), die heute noch in Betrieb sind. Die Baukosten betrugen 2,1 Mio. Reichsmark. Westlich ganz in der Nähe befindet sich die Talsperre: Marklissa (erbaut 1901 bis 1905) und weiter östlich die Bobertalsperre am Bober (Mauertalsperre) bei Hirschberg (erbaut 1904 bis 1911) In der Nähe befindet sich die Ruine der Neidburg. Die Informationen stammen aus: N. Kelen, Gewichtsstaumauern und massive Wehre, 1933 und den unten angegebenen Internetseiten. Siehe auch Liste von Talsperren der Welt #Polen Weblinks Der Bober mit dem Queis; enthält auch ein Foto der Talsperre Goldentraum
Jezioro Złotnickie

Jezioro Złotnickie (niem. Talsperre Goldentraum) – zbiornik zaporowy (jezioro zaporowe) na rzece Kwisie, między Gryfowem Śląskim a Leśną. Powstało w wyniku przegrodzenia rzeki zaporą poniżej Gryfowa Śląskiego w roku 1924. Pojemność zbiornika to 12,4 mln m³, a powierzchnia – 120 ha. Podstawowym zadaniem zbiornika jest retencja oraz produkcja energii elektrycznej. Nad jeziorem znajduje się kilka pól namiotowych, wypożyczalni sprzętu pływającego i ośrodków wypoczynkowych. Znajduje się tu również skradziony lew ze Starościńskich Skał – Strużnica, Rudawy Janowickie. Przypisy Linki zewnętrzne Tablica informacyjna Zapory na Jeziorze Złotnickim (i inne zdjęcia)
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dzierżoniowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Maryi Matki Kościoła w Dzierżoniowie. Historia Jest to świątynia wzniesiona zapewne w XIV wieku. Początkowa była kościołem przyklasztornym zakonu augustianów. Opuszczający w 1525 roku miasto, mnisi sprzedali klasztor razem z kościołem, który do 1713 roku funkcjonował pod wezwaniem św. Marka Ewangelisty. W obecnym kształcie jest to gotycka oskarpowana bryła o rzucie wydłużonego prostokąta z wielobocznym, nie wyodrębnionym w całości prezbiterium. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym ze strychowymi okienkami, pozostałością z przebudowy z 1717 roku. Przypisy
Мусульманское татарское кладбище (Варшава)

Мусульманское татарское кладбище (тат. Мөселман татар зираты, пол. Muzułmański Cmentarz Tatarski) — историческое кладбище, расположенное в Варшаве в районе Воля на улице Татарской. В июле 2014 года кладбище было признано памятником истории вместе с другими рядом находящимися некрополями. История Кладбище было основано в 1867 году по инициативе Варшавского имама Сайфутдина Хусаинова Синнаева, в связи с закрытием «Кавказского» кладбища на улице Млынарской. Изначально оно имело площадь около 0,5 гектара, сейчас составляет примерно 1 гектар. Поначалу там хоронили в основном солдат-мусульман армии Российской империи, проживавших в Варшаве. В основном это были польско-литовские татары, предки которых поступили на службу в Великое княжество Литовское. Позже здесь начали хоронить и остальных мусульман. В конце XIX века кладбище было разделено на участки для богатых (справа) и бедняков (слева). Позднее это разделение было отменено по инициативе имама Варшавы.Здесь похоронены русские солдаты и воины-мусульмане, погибшие в немецком плену во время Первой мировой войны. Во время Второй мировой войны кладбище было разрушено немцами (в 1942 году на территорию кладбища, спасаясь от атаки советских войск, прошли немецкие танки и другая бронетехника, в 1944 году, во время Варшавского восстания, на этом участке происходили жестокие бои). Самые старые могилы сейчас расположены слева от здания администрации. В 1984 году некрополь был внесен в Реестр памятников. Похороненные на кладбище На кладбище похоронены многие заслуженные мусульмане Польши. Среди них: Александр Ахматович (1944, перезахоронение) — юрист, министр юстиции в правительстве Крыма и Центральной Литвы, польский сенатор Осман Ахматович (1988) — химик, профессор Варшавского университета, председатель комитета по строительству мечети в Варшаве Константин Байрашевский (1955) — юрист Мунир Буамран (2004) — звуко и фоторедактор из Алжира Ежи Эдигей (1983) — юрист, общественный деятель, автор детективных романов Бекир Эксанов (1974) — варшавский имам Зариф Эксанов (1951) — варшавский имам Хусаин Мухаммед Хасан (2020) — доктор медицинских наук, почетный консул Польши в Судане Александр Ельяшевич (1978) — майор, кавалер ордена «Virtuti militari», последний командир 1-го татарского эскадрона 4-го уланского полка Виленского гарнизона Зенон Кричинский (1953) — полковник Сафар-Бек Мальсаг (1944) — генерал-майор Константин Мурза-Мурзич (1953) — юрист, судья, сотрудник Главного управления государственных архивов, Рустам Морза-Мурзич (1980) — офицер татарского эскадрона, кавалер ордена «Virtuti militari» Бекир Родкевич — имам (1987) Вели-бек Едигаров (1991, перезахоронение) — российский, азербайджанский и польский военный деятель Исрафил-бек Едигаров — российский, грузинский и польский военный деятель. Примечания Литература Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK «Kraj», 1991, s. 149—152. ISBN 83-7005-333-5. F.R., Wyznawcy Allaha, «Tygodnik Ilustrowany» 1892, nr 108, s. 52-54.
Kościół Chrystusa Króla w Dzierżoniowie

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dzierżoniów diecezji świdnickiej. Historia Kościół był pierwotnie karczmą "Czarny Niedźwiedź" (niem. "Zum Schwarzen Bär") wybudowaną w 1900 roku. W 1926 roku wykupił ją pastor Teubner i zaadaptował południową część na kościół oraz ośrodek opiekuńczo-wychowawczy i szkołę. W 1948 roku została erygowana polska parafia rzymskokatolicka. W latach 1966–1970 świątynia została gruntownie wyremontowana, została wtedy odnowiona elewacja, wymieniona została instalacja elektryczna oraz została dodana nowa polichromia wnętrza. W latach 1980–1985 świątynia została rozbudowana. W latach 1985–2000 zostały wyremontowane organy, ławki oraz nawierzchnia wokół kościoła. Przypisy .
Technische Universität Częstochowa

Die Technische Universität Częstochowa (polnisch: Politechnika Częstochowska) ist eine technische Universität in Częstochowa, Polen. Die Technische Universität Częstochowa wurde im Jahre 1949 gegründet und hat im Laufe der Jahrzehnte die wissenschaftliche Lehre konstant ausgebaut: Anfang der 1960er Jahre erhielt die Universität das Recht zur Vergabe des Magister-, ab 1973 auch Doktorgrade; ab 1979 konnten Postdoktoranden auch PD Tech. Wissenschaften im Fach Metallurgie, ab 1990 auch im Fach Maschinenbau, werden. Institute Es gibt sechs Institute: Material-Ing. und Metallurgie Maschinenbau Material-, Prozessingenieuring und angewandte Physik Bauwesen Mechanik und Informatik Umweltschutz Rektor ist Norbert Sczygiol. Weblinks Homepage Einzelnachweise
Częstochowa University of Technology

Częstochowa University of Technology (Polish: Politechnika Częstochowska, PCz) is the largest and oldest institution of higher education in Częstochowa, Poland. All faculties of the university have the right to grant doctoral degrees (currently over 300 post-graduate students), and three of them also offer PhD habilitation. General information The university was founded in 1949 as the School of Engineering (Szkoła Inżynierska). In 1955, the name was changed to the current Politechnika Częstochowska. The university employs over 1,400 staff, including 840 academic teachers, out of whom 165 are independent scientific researchers. There are around 12,000 students, studying 90 courses within 19 fields of study, full-time and part-time. For over 9 years the university is home to an academic choir Collegium Cantorum and an Academic Sports Association (Akademicki Związek Sportowy) with 13 different sports divisions. Faculties Currently there are 6 faculties (wydział): Faculty of Mechanical Engineering and Computer Science (Wydział Inżynierii Mechanicznej i Informatyki) Faculty of Production Engineering and Materials Technology (Wydział Inżynierii Produkcji i Technologii Materiałów) Faculty of Civil Engineering (Wydział Budownictwa) Faculty of Electrical Engineering (Wydział Elektryczny) Faculty of Infrastructure and Environment (Wydział Infrastruktury i Środowiska) Faculty of Management (Wydział Zarządzania) Rectors Jerzy Kołakowski (1949–59) Wacław Sakwa (1959–65) Jan Grajcar (1965–70) Kazimierz Moszoro (1970–74) Józef Ledwoń (1974–81) Janusz Braszczyński (1981–82) Józef Ledwoń (1982–84) Janusz Elsner (1984–90) Janusz Braszczyński (1990–96) Janusz Szopa (1996–2002) Henryk Dyja (2002–2005) January Bień (2005–2008) Maria Nowicka-Skowron (2008–2016) Norbert Sczygiol (2016–present) Doctors honoris causa Jan Węglarz, Polish computer scientist Olgierd Zienkiewicz, British mathematician and civil engineer of Polish descent Tomasz Winnicki, Polish chemist References External links Official website in Polish and English
Politecnico di Częstochowa

Il Politecnico di Częstochowa (in polacco: Politechnika Częstochowska, abbreviato in PCz) è la più antica istituzione di educazione superiore della città di Częstochowa in Polonia. Rettori Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Politecnico di Częstochowa Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pcz.pl.
Kotlarski híd

A Kotlarski híd Krakkó egyik hídja a Visztula felett. Az átkelő Zabłocie és Grzegórzki városrészeket köti össze, egyben része Krakkó II. körgyűrűjének. A híd Lengyelország leghosszabb ívhídja, szélességét tekintve a második a Visztula-hidak között. A 2001 decemberében átadott, Witold Gawłowski által tervezett híd építési költsége 132,7 millió złoty volt, a kivitelezést a Mostostal Kraków S.A végezte. A híd megnyitása után a folyón kicsit fentebb álló ideiglenes Lajkonik 2 hidat elbontották. A 2×2 sávos hídon a későbbiekben kiépülő krakkói gyorsvillamos pályájának is helyet biztosítottak. Lásd még Krakkó hídjai Külső hivatkozások A híd leírása a mostypolskie.pl oldalon
Most Kotlarski w Krakowie

Most Kotlarski – most w Krakowie na Wiśle, łączący Grzegórzki z Zabłociem, ulicami Kotlarską i Herlinga-Grudzińskiego. Konstrukcja i opis mostu Most jest najdłuższym w Polsce mostem łukowym, bez podpory w nurcie rzeki. Posiada dwie dwupasmowe jezdnie samochodowe, po obu stronach ścieżki rowerowe i chodniki dla pieszych oraz oddzielny pas pośrodku, przez który od 2010 roku przebiega trasa Krakowskiego Szybkiego Tramwaju. Konstrukcję mostu stanowią 4 długie stalowe łuki spięte od spodu krótkimi łukami i wzmocnione z wierzchu 8 poprzecznymi żebrami. W podporze od strony Grzegórzek znajduje się taras. Dane techniczne długość przęsła: 166 m szerokość: 36,8 m Historia Most został zaprojektowany przez Witolda Gawłowskiego, przy współpracy z biurem architektonicznym MTWW. W 2009 roku za projekt obiektu architekt otrzymał tytuł krakowskiego Architekta Roku 2008 (według innego źródła projektant otrzymał tytuł architekta roku 1998). Obiekt wybudowany w latach 2000–2001 w ciągu „Trasy Kotlarskiej” na II Obwodnicy Krakowa usprawnił połączenie Podgórza ze Śródmieściem i odciążył ruch na ulicach Starowiślnej i Na Zjeździe oraz na moście Powstańców Śląskich. W związku z budową mostu Kotlarskiego zostały zlikwidowane stacje kolejowe Kraków Wisła (po prawej stronie rzeki) oraz Kraków Grzegórzki (po lewej stronie). Po oficjalnym otwarciu mostu 8 grudnia 2001 zamknięto dla ruchu most Lajkonik 2, który stał nieopodal w górę rzeki. Budowa mostu kosztowała 132,7 mln złotych. Wykonawcą był Mostostal Kraków S.A.. W 2021 roku na moście zostały przeprowadzone prace antykorozyjne oraz wymieniono uszkodzoną izolacjo-nawierzchnię chodników. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Most Kotlarski w Krakowie – mostypolskie.pl Zdjęcie satelitarne – Google Maps