NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Drohojowie

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Drohojowie − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Radymno I. Od 1997 roku parafią administrują proboszczowie z Wacławic. Historia Drohojów był siedzibą Drohojowskich. W 1505 roku w miejscowości urodził się Jan Drohojowski późniejszy biskup kamieniecki, chełmski, włocławski. W XVII wieku istniał zbór ariański. W 1869 roku miejscowi grekokatolicy zbudowali murowaną cerkiew Opieki Bogurodzicy. W 1945 roku grekokatolicy wyjechali na Ukrainę, a przybyli polscy repatrianci z Kamionki Strumiłowej z ks. Tadeuszem Sorysem. 4 kwietnia 1946 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została utworzona ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Wacławice. Na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew. 19 września 1957 roku kardynał Stefan Wyszyński zatwierdził odpust dla parafii w święto Matki Boskiej Częstochowskiej. 1 czerwca 1984 roku ekspozytura została przemianowana na samodzielną parafię. W 2008 roku przeprowadzono generalny remont wnętrza kościoła . Na terenie parafii jest 420 wiernych. Proboszczowie parafii: 1946–1947. ks. Tadeusz Sorys. 1947. ks. Antoni Soszyński. 1947–1957. ks. Józef Hędrzak (administrator excurrendo z Wacławic). 1957–1961. ks. Stanisław Cyran (ekspozyt). 1961–1967. ks. Tomasz Kluz (ekspozyt). 1967–1972. ks. Stanisław Mazur (ekspozyt). 1972–1979. ks. Feliks Schuchart (ekspozyt). 1979–1985. ks. Józef Świerczek (w latach 1979–1984 ekspozyt, w latach 1984–1985 administrator). 1985–?. ks. Antoni Cena (administrator). ?–1997. ks. Tadeusz Kulak (administrator excurrendo z Kaszyc). 1997–2002. ks. Kazimierz Kopeć (administrator excurrendo z Wacławic). 2002–2016. ks. Adam Hus (administrator excurrendo z Wacławic). 2016– nadal ks. prał. Andrzej Stopyra (administrator excurrendo z Wacławic). Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Wawrzyńca w Dziwiszowie

Parafia św. Wawrzyńca w Dziwiszowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jelenia Góra Zachód w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Tomasz Tytera. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 2007 z podziału parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Jeleniej Górze. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Jelenia Góra Zachód rzymskokatolicka parafia pw. św. Wawrzyńca. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004. Linki zewnętrzne Parafia św. Wawrzyńca w Dziwiszowie. Oficjalna strona Parafii. [dostęp 2017-10-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-01)].
Parafia św. Andrzeja Boboli w Gawłowie

Parafia św. Andrzeja Boboli w Gawłowie – parafia rzymskokatolicka w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Bochnia Wschód. Od 2010 proboszczem jest ks. mgr Jerzy Tokarz. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Gawłów, Ostrów Królewski i Ostrów Szlachecki z kaplicą filialną. Historia Parafia leży przy drodze prowadzącej z Bochni do Uścia Solnego. Choć wioska wzmiankowana jest wcześnie, bo już w 1365 roku, to parafia w Gawłowie jest o wiele młodsza od osady. Powstanie w niej kościoła jest ściśle związane z osadnikami niemieckimi z przełomu XVIII i XIX wieku. Gawłów znalazł się podczas zaborów pod rządami austriackimi. Zaborcy zachęcali swoich rodaków do kolonizowania nowo zdobytych ziem. Pierwsi osadnicy zaczęli przybywać do Gawłowa i sąsiednich wiosek już w 1785 roku. Parafia św. Andrzeja Boboli erygowana została w 1945 roku. Wydzielono ją z terenu parafii Krzyżanowice. Funkcję jej świątyni parafialnej pełni dawny zabytkowy zbór ewangelicki z 1806 roku. 14 października 1945 roku nastąpiło poświęcenie kościoła. Proboszczowie ks. Józef Drożdż (1945–1946) ks. Władysław Smereka (1946–1947) ks. Wojciech Słonina (1947–1969) ks. Władysław Piątek (1969–1979) ks. Wiesław Augustyn (1979–1988) ks. Marian Urbański (1988–1998) ks. Tadeusz Nowak (1998–2010) ks. Jerzy Tokarz (od 2010) Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Giebułtowie

Parafia św. Michała Archanioła w Giebułtowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Gryfów Śląski w diecezji legnickiej. Jej proboszczem od 2016 jest ks. Krzysztof Lewicki. Erygowana w 1972. Przypisy Bibliografia Parafia pw. Świętego Michała Archanioła. diecezja.legnica.pl. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004, s. 183.
Centrum Luterańskie w Warszawie

Centrum Luterańskie w Warszawie – kompleks budynków biurowo-dydaktyczno-mieszkalnych zlokalizowany przy ul. Miodowej 21 w Warszawie będący siedzibą władz naczelnych Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Historia Wcześniej w tym miejscu stała kamienica Stanisława barona Lessera, zniszczona we wrześniu 1939. Budowę kompleksu rozpoczęto w 1963. 25 kwietnia 1965 wmurowano akt erekcyjny. We wrześniu 1965 oddano do użytku część mieszkalną przylegającą do Domu Arcybiskupów Warszawskich położonego przy ul. Miodowej 17/19. W 1968 rozpoczęto eksploatację budynku administracyjnego, do którego 24 czerwca 1968 wprowadziło się Wydawnictwo Zwiastun a 27 czerwca 1968 Konsystorz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. 5 września 1968 poświęcono budynek administracyjny. 17 października 1970 poświęcono gmach na potrzeby Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. Przy tej okazji odbyły się obchody 400-lecia zgody sandomierskiej. W trakcie uroczystości bp Andrzej Wantuła ogłosił, iż koszt budowy gmachu wyniósł 14 mln zł, z czego połowę pokryli luteranie z całego świata m.in. ze Szwecji, USA, Danii, Norwegii, Niemiec, Australii, Nowej Zelandii. Innymi źródłami były: Światowa Federacja Luterańska, Światowa Rada Kościołów, Komitet Pomocy Kościołów Szwajcarskich i Kościół Ewangelicko-Reformowany. Wśród gości biorących udział w tym wydarzeniu znaleźli się m.in. przedstawiciel Światowej Federacji Luterańskiej ks. dr P. Hansen, sekretarz generalny Konferencji Kościołów Europejskich ks. dr Glen Garfield Williams oraz przedstawiciel Światowej Rady Kościołów dr Heinrich Puffert. W latach 90. powiększono gmach o część mieszkalno-konferencyjną przy ul. Schillera. Oddano ją do użytkowania w 1997. W 2007 zakończono przebudowę i remont polegający m.in. na podwyższeniu o jedno piętro budynku głównego (administracyjno-dydaktyczno-mieszkalnego) znajdującego się przy ul. Miodowej. Aktu poświęcenia przekształconego gmachu dokonał 22 września 2007 bp Janusz Jagucki. Do 2018 gmach był również siedzibą Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, która tym samym roku została przeniesiona do nowego budynku przy ul. Władysława Broniewskiego 48 w Warszawie. Architektura Jest to gmach modernistyczny. Składa się trzech zasadniczych elementów: 5-kondygnacyjna część administracyjno-dydaktyczno-mieszkalna usytuowana wzdłuż ul. Miodowej. Mieszczą się w nim m.in. biura Biskupa Kościoła i Konsystorza, Sala Synodalna im. biskupa Andrzeja Wantuły; 3-kondygnacyjna część administracyjno-dydaktyczna usytuowana wzdłuż ul. Schillera; 3-kondygnacyjna część mieszkalno-konferencyjna przylegająca do części administracyjno-dydaktycznej przy ul. Schillera. Sala Synodalna im. biskupa Andrzeja Wantuły służy jako sala posiedzeń plenarnych Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, miejsce nabożeństw luterańskich i ekumenicznych, w przeszłości była także aulą na uroczystości Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. W sali tej swoje nabożeństwa stale odbywa Warsaw International Church. Obok powyższego kompleksu architektonicznego znajduje się budynek mieszkalny przylegający do posesji przy ul. Miodowej 17/19. Przypisy
Gmach Instytutu Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej

Gmach Instytutu Techniki Cieplnej Politechniki Warszawskiej (Pawilon Techniki Cieplnej) – zabytkowy budynek Politechniki Warszawskiej znajdujący się przy ulicy Nowowiejskiej 21/25 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Budynek w pierwotnej formie ma trzy skrzydła o rzucie wydłużonej podkowy otwartej na południe. Północne skrzydło położone jest przy ulicy Nowowiejskiej. Na jego zapleczu, pomiędzy skrzydłami bocznymi, dobudowano audytorium. Gmach zwieńczony jest wydatnym gzymsem płytowym. Elewacja parteru pokryta jest pasami groszkowanej rustyki. Wejście jest potrójnym portalem z piaskowcową oprawą. Jest wyniesione i prowadzą do niego schody. Na środku dziedzińca znajduje się chłodnia kominowa. Historia Gmach powstał w pierwszej połowie lat 50. XX wieku zgodnie doktryną realizmu socjalistycznego. Jest jedną z najwcześniejszych inwestycji Politechniki Warszawskiej po II wojnie światowej. Inicjatorem budowy gmachu był Bohdan Stefanowski, jeden z twórców warszawskiej szkoły termodynamiki. Budynek został zaprojektowany w 1952 roku i wzniesiony w latach 1952–1955 według projektu Józefa Ufnalewskiego i Józefa Korszyńskiego. Budynek został wybudowany w wersji uboższej niż planowana. Nie zrealizowano oblicowania dolnych kondygnacji piaskowcem i górnych cegłą elewacyjną. Nie zwieńczono go również balustradową attyką. Ostateczny styl w związku z tym mniej przypomina monumentalny socrealizm, a bardziej zredukowany neorenesans. W 2015 roku gmach został wpisany do rejestru zabytków. W 2024 roku zakończyła się modernizacja gmachu, w ramach której m.in. stworzono na dziedzińcu wewnętrznym nową wielofunkcyjną kubaturę, a w hali D − ścieżkę dydaktyczno-edukacyjną, eksponującą urządzenia będące zabytkami ruchomymi (zespół oryginalnych elementów mini siłowni dydaktycznej). W jej ramach zadaszono dziedziniec. Od 2025 roku gmach jest także siedzibą Muzeum Politechniki Warszawskiej. Przypisy
Gmach Pocztowej Kasy Oszczędności w Warszawie

Gmach Pocztowej Kasy Oszczędności – wczesnomodernistyczny budynek znajdujący się przy ul. Świętokrzyskiej 31/33 róg ul. Jasnej w Warszawie. Został wzniesiony w latach 1922–1923 według projektu Józefa Handzelewicza na potrzeby głównych biur Pocztowej Kasy Oszczędności. Przebudowany w okresie II Rzeczypospolitej, a po zniszczeniach z czasów II wojny światowej odbudowany w 1961 na potrzeby głównego oddziału Poczty Polskiej. Mieści się tu obecnie Urząd Pocztowy Warszawa 1 oraz biura Dyrekcji Okręgu. Historia Zaprojektowany w latach 1921–1922 przez Józefa Handzlewicza gmach był pierwszym budynkiem publicznym wzniesionym w Warszawie po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Najstarsza część budynku powstała w latach 1922–1923 na rogu ul. Świętokrzyskiej 31 i ul. Jasnej 9 i posiadała 6 kondygnacji. W 1930 dokonano rozbudowy skrzydła na działce ul. Świętokrzyska 33. Około 1932 podwyższono gmach o dwie kondygnacje. Pod koniec lat 30. planowano połączenie budynku ze wzniesionym w latach 1938–1939 według projektu B. Szmidta i J. Vogtmana gmachem Centrali PKO (ul. Marszałkowska 134 róg ul. Świętokrzyskiej) zrujnowanym w okresie powstania warszawskiego i nie odbudowanym (szkielet po gmachu rozebrano w latach 60.; współcześnie w tym miejscu znajduje się południowo-wschodnie wyjście ze stacji metra Świętokrzyska). W czasie powstania warszawskiego w gmachu mieściła się siedziba dowódcy powstania płk. Antoniego Chruściela „Montera” oraz szpital polowy. W wyniku bombardowania niemieckiego 30 sierpnia 1944 zostały zniszczone naziemne części budynków i wyższe poziomy schronów. 4 września bombardowania zawaliły część stropów, a gmach zaczął się palić. Zarządzono ewakuację całego szpitala. Mimo szalejącego pożaru uratowano wiele z wyposażenia oraz leki, środki opatrunkowe. Następnego dnia po ewakuacji ruiny budynku zostały doszczętnie zburzone. Odbudowę budynku zakończono w 1961. Jest on niższy od gmachu przedwojennego o jedną kondygnację. Od 1961 mieści się w nim Urząd Pocztowy Warszawa 1 oraz biura Dyrekcji Okręgu. Architektura Obiekt wzniesiono w stylu półmodernistycznym z elementami pseudoklasycyzmu (kolumny w stylu jońskim w części parterowej). Obecna bryła ukształtowana ostatecznie w 1961 jest efektem dwóch przebudów (z 1930 i po 1932) oraz odbudowy ze zniszczeń wojennych. Gmach ma 7 kondygnacji. Posiada konstrukcję żelbetową. Autorem nowatorskiej spawanej konstrukcji zastosowanej przy podwyższeniu gmachu po roku 1932 był Stefan Bryła. Narożna część budynku zwieńczona jest kopułą. Zobacz też Gmach Pocztowej Kasy Oszczędności w Łodzi Przypisy Bibliografia MartaM. Leśniakowska MartaM., Architektura w Warszawie. Lata 1918–1939, wyd. 2, Warszawa: „Arkada” Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 19, ISBN 83-908950-4-8, OCLC 749379532 .
Parafia św. Urszuli z Towarzyszkami w Gosprzydowej

Parafia św. Urszuli z Towarzyszkami w Gosprzydowej – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Brzesko. Od 2017 proboszczem jest ks. mgr Tadeusz Cetera. Historia parafii Pierwszą wzmiankę o parafii w Gosprzydowej spotkać można w "Monumenta Poloniae Viticana" /Acta Camerae Apostolicae/ pod rokiem 1325. Jest tam wspomniane, że pleban z Gosprzydowej, niejaki Stefan, płacił papieżowi "świętopietrze" w wysokości 2 scal (grosze) i 20 denarów. Na jak długo przed tą datą parafia mogła istnieć, nie można tego stwierdzić. Można jedynie przypuszczać, że było to dość dawno, skoro tekst z roku 1325 przedstawia parafię płacącą regularnie papieżowi należną daninę. Kronika parafialna podaje, że do założenia parafii przyczynił się miejscowy dziedzic Wielogłowski, który był sukcesorem na majątku ziemskim po niejakim Gotfrydzie. Dzięki ich fundacji istnieje dziś stara chrzcielnica z wyrzeźbionym herbem Wielogłowskich. Za sprawą tej rodziny, która złożyła 20 000 złotych jako kwotę, mającą stanowić uposażenie beneficjalne dla tutejszych duszpasterzy, parafia mogła istnieć jako jednostka odrębna, mimo małej ilości mieszkańców. Około 1530 roku właściciel tutejszych posiadłości ks. Jakub Wielogłowski, dziekan wrocimowicki, zapisał duży obszar ziemi zwany "Dzięciołówką" kościołowi gosprzydowskiemu, jako uposażenie beneficjalne. Darowizna okazała się później opatrznościową, bowiem cały kapitał, stanowiący majątek parafii przepadł później w czasie rozbiorów Polski. Kościół parafialny w Gosprzydowej musiał istnieć od chwili powstania parafii, więc na pewno od 1325 roku. W Schematyzmach Diecezji Tarnowskiej podawana jest ogólnie data 1444 roku jako rok erygowania kościoła parafialnego. Schematyzmy opierają się w tym względzie na bardzo ważnym i starym dokumencie Jana Długosza, który w "Liber Beneficiorum" zamieszcza na stronach 270–271 (tom II) pod rokiem 1440 wzmiankę, z której wynika, że w 1440 roku "Gosprzydowa chlubiła się drewnianym kościołem dedykowanym Najświętszej Maryi Pannie". Oczywiste jest, że przed rokiem 1440 kościół już istniał, bowiem trudno przypuszczać, że skoro w 1325 roku parafia miała już swojego proboszcza, to przez niemal 75 lat kościół nie był erygowany. Należy więc domniemywać, że pomiędzy 1325 a 1350 rokiem kościół musiał mieć akt erekcyjny. W 1697 roku ukończono budowę nowego kościoła parafialnego w Gosprzydowej. Zbudowany został z drzewa modrzewiowego, a za patronkę ma św. Urszulę z towarzyszkami. Proboszczowie parafii Źródło: Poniższa lista jest niepełna. Nie istnieją bowiem dokumenty kronikarskie z lat 1440-1677. Przypisy
Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Górzance

Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Górzance − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Solina. Historia Górzanka istniała już w 1480 roku i była to ludność greckokatolicka posiadająca własną cerkiew. Prawdopodobnie ok. 1718 roku została zbudowana kaplica dworska, którą Austriacy w 1835 roku przekształcili na cerkiew greckokatolicką. W 1811 roku w Górzance urodził się ks. Adam Bielecki. W 1948 roku dawną cerkiew zaadaptowano na kościół filialny. W 1969 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Wołkowyja. Na terenie parafii jest 260 wiernych (w tym: Górzanka – 230, Wola Górzańska – 38). Proboszczowie parafii: 1969–1973. ks. Józef Kalandyk MS (administrator). 1973–1978. ks. Jan Karaś. 1978–1982. ks. Julian Bieleń. 1982–1989. ks. Stanisław Janiec. 2000– nadal ks. Piotr Bartnik. W nieistniejącej wsi Łopienka znajduje się odbudowana cerkiew św. Męczennicy Paraskewii, w której od 2000 roku sezonowo są odprawiane msze święte dla turystów. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Grzymalinie

Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Grzymalinie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Chojnów w diecezji legnickiej. Założona w 1985. Funkcję proboszcza pełni ks. Emanuel Brzostek. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Chojnów rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Szkaplerznej. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Urszuli w Gwizdanowie

Parafia św. Urszuli w Gwizdanowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Polkowice w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1960. Zobacz też kościół św. Urszuli w Gwizdanowie kościół św. Marii Magdaleny w Krzydłowicach Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Polkowice rzymskokatolicka parafia pw. św. Urszuli. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Wszystkich Świętych w Iwoniczu

Parafia Wszystkich Świętych w Iwoniczu − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Rymanów. Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej Oficjalna strona parafii pw. Wszystkich Świętych w Iwoniczu
Parafia św. Prokopa Opata w Jadownikach

Parafia św. Prokopa Opata w Jadownikach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Brzesko. Historia Parafia powstała około 1433 r. z fundacji królewskiej. Księgi metrykalne w parafii prowadzone są od 1790 r. a kroniki parafialne od roku 1830. Znajdujący się w Jadownikach kościół parafialny pod wezwaniem św. Prokopa Opata jest trzecim z kolei na tym miejscu. Pierwsza świątynia była drewniana, niewielkich rozmiarów. Drugi kościół, wzniesiony w 1465 r. też był drewniany. Obecny kościół, neogotycki, murowany z cegły, trzynawowy zbudowany został w latach 1908-1910. Świątynię konsekrował w 1910 bp Leon Wałęga (ówczesny biskup tarnowski). Na terytorium parafii, na wzniesieniu Bocheniec (w południowej części Jadownik) znajduje się niewielki, murowany kościół, któremu patronuje święta Anna. Przy jego wschodniej stronie wyrastają na wysokość kilku metrów dwa odcinki ziemnego wału, niegdysiejszego grodziska, które według badających go archeologów funkcjonowało tu od IX do końca X wieku. Proboszczowie Ostatni proboszczowie parafii Jadowniki: ks. Tadeusz Górka – 08.08.1998–24.02.2024 ks. Józef Mirek – 24.02.2024 – obecny proboszcz Przypisy
Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Jasieniu

Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Jasieniu – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Brzesko. Proboszczem od 2005 jest ks. dr Bogusław Seremet. Historia Pierwsza wzmianka o istnieniu parafii w Jasieniu pochodzi z 1325 roku. Jej świątynia powstała z fundacji Spicymira, zapewne jako budowla drewniana. Nie zachowała się do czasów obecnych. Prawdopodobnie uległa zniszczeniu na skutek pożarów lub walk. Obecny kościół wzniesiono z fundacji Spytka z Melsztyna, herbu Leliwa. Powstał w 1436 roku. Przypisy
Kaplica św. Rocha w Międzyrzecu Podlaskim

Kaplica św. Rocha – rzymskokatolicka kaplica cmentarna na katolickim cmentarzu w Międzyrzecu Podlaskim. Historia Kaplica została wzniesiona na cmentarzu katolickim (ówcześnie obojga obrządków – łacińskiego i unickiego) w 1839, zastępując starszy budynek drewniany; nekropolia istniała od 1807. W 1884 budynek został przekształcony w zwykły dom przedpogrzebowy, zaś trzy lata później zaadaptowany na kaplicę prawosławną (od 1874 na nekropolii istniała kwatera tego wyznania). Prawdopodobnie już w 1915 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła łacińskiego i pięć lat później powtórnie wyświęcony. W latach 2002–2003 miał miejsce gruntowny remont obiektu. Architektura Kaplica św. Rocha jest budowlą klasycystyczną, wzniesioną na planie ośmioboku, murowaną i otynkowaną. Wejście do budynku zdobione jest portalem zdobionym dwiema półkolumnami, zamkniętym nadwieszonym łukiem. Dach kaplicy jest ośmiopołaciowy i zwieńczony czworoboczną sygnaturką z gałką z krzyżem. W tylnej ścianie budowli wmurowane są trzy granitowe tablice nagrobne: Jana Kozłowskiego i Jana Kozawińskiego (odpowiednio z 1833 i 1867); trzecia tablica jest nieczytelna, widoczne jest jedynie imię zmarłego – Stanisław. We wnętrzu kaplicy znajduje się ołtarz z obrazem patrona kaplicy, wykonany prawdopodobnie po rewindykacji obiektu przez katolików w 1915. Przypisy
Kaplica Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu

Kaplica Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu – neogotycka kaplica na planie halowym. Znajduje się na Ostrowie Tumskim w Poznaniu. Kaplica została wybudowana w latach 1894–1896 wraz z budynkiem seminarium, z którym jest połączona neogotyckim przejściem. Przy zachodniej ścianie kaplicy znajduje się rzeźba z piaskowca przedstawiająca Chrystusa ze św. Piotrem autorstwa Władysława Marcinkowskiego z 1893 r., przeniesiona z rozebranego po II wojnie światowej barokowego ołtarza głównego w katedrze. Przy wieży stoi też inna rzeźba Jezusa. Przypisy
Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaszycach

Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaszycach − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Radymno I. Historia W 1397 roku pojawiła się wzmianka o Kaszycach. W 1655 roku Febroniusz z synem Spytkiem z Pantalowic ufundowali kaplicę filialna. Podczas reformacji kalwińskiej kaplicę zamieniono na zbór. W 1683 roku po nawróceniu się Chrystiana Gorajskiego, bp Jan Stanisław Zbąski ponownie przyłączył kaplicę filialną do Pantalowic. 14 czerwca 1724 roku dekretem bpa Jana Krzysztofa Szembeka została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Pantalowice, a pierwszym proboszczem został ks. Jan Mościcki. W 1741 roku zbudowano drewniany kościół, który w czerwcu 1744 roku otrzymał wezwanie pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. W 1751 roku bp Wacław Hieronim Sierakowski poświęcił kościół. W 1898 roku zbudowano murowany kościół, który 1 czerwca 1907 roku konsekrował bp Józef Sebastian Pelczar. 7 marca 1943 roku Niemcy prawdopodobnie z Ukraińcami przeprowadzili pacyfikację Kaszyc, w której zginęło od 119 do nawet 146 osób. W 1986 roku pojawiły się spękania ścian kościoła, który również był już za mały dla zwiększonej liczby wiernych. W 1989 roku rozebrano kościół, a msze święte odprawiano w salce katechetycznej i stodole. W krótkim czasie od kwietnia do października zbudowano obecny murowany kościół, a 1 listopada 1989 roku odprawiono pierwszą mszę świętą. 29 czerwca 1990 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił nowy kościół. 29 czerwca 2002 roku abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Na terenie parafii jest 1 089 wiernych. Proboszczowie parafii: 1849–1887. ks. Michał Olszewski. 1887–1894. ks. Jan Moszkowicz. 1894–1904. ks. Wojciech Szmyd. 1904. ks. Szymon Bałaban (administrator excurrendo z Bolestraszyc). 1904–1910. ks. Stanisław Lechicki. 1911–1947. ks. Jan Świdnicki. 1947–1971. ks. Antoni Soszyński. 1971–2002. ks. Tadeusz Kulak. 2002–2004. ks. Stanisław Kulikowski. 2004–2011. ks. Wojciech Kisiel. 2011– ks. Józef Zdeb. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej