NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnobrzegu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnobrzegu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej). Znajduje się w tarnobrzeskim osiedlu Zakrzów. Świątynia została wzniesiona w latach 1992–1997 według projektu inżyniera Romana Orlewskiego. Prace budowlane nadzorował ks. Jan Kaszewicz. Kamień węgielny pod budowę tego kościoła został poświęcony przez biskupa Wacława Świerzawskiego 19 października 1994 roku. Kierownikiem budowy był parafianin Jan Michalski, z kolei funkcję majstra budowy pełnił Ludwik Janeczko, miejscowy cieśla. Pierwsza Msza święta w nowej świątyni została odprawiona w Uroczystość Narodzenia Pańskiego 1996 roku. Kościół został poświęcony przez biskupa Edwarda Frankowskiego w dniu 31 sierpnia 1997 roku. W następnych latach prowadzone były prace związane z wyposażeniem i dekoracją wnętrza. Po ich zakończeniu, 7 listopada 2010 roku, biskup Krzysztof Nitkiewicz konsekrował świątynię. We wnętrzu kościoła została urządzona Kaplica Miłosierdzia zaprojektowana przez architekta Kazimierza Bacia z Wrocławia (została poświęcona przez biskupa Krzysztofa Nitkiewicza w 2016 roku). Kościół posiada cechy stylu postmodernistycznego. Powstał na planie wydłużonego sześciokąta, z dobudówkami w postaci kaplicy bocznej po prawej oraz zaplecza na tyle i wieży z przodu świątyni. Motyw sześciokąta jest powtórzony również w otworach okiennych wieży, jej szczytach oraz narożnikowych oknach kaplic i zaplecza. Innym powtórzonym kilkakrotnie elementem jest półkoliście zamknięty otwór z kolumienkami po bokach. Motyw ten powtórzony jest nie tylko w oknach, ale również w dekoracyjnych blendach prezbiterium. Mieszczą one krzyż i tabernakulum w części centralnej, malowany tryptyk po lewej oraz tworzą jakby ślad empory na lewej, bocznej ścianie. Barwy świątyni są ciepłe, a przez witraże do wnętrza wpada światło. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Tarnobrzegu

Kościół Miłosierdzia Bożego w Tarnobrzegu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej). Znajduje się w tarnobrzeskim osiedlu Dzików. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1995-1997 dzięki staraniom księdza Michała Józefczyka. Pierwsze nabożeństwo majowe w nowym kościele zostało odprawione już w 1996 roku. Przez kolejny rok były prowadzone prace związane z wykończeniem wnętrza świątyni. W latach 2015–2016 świątynia była kościołem stacyjnym w Roku Miłosierdzia. Kościół jest przykładem powielanych w różnych rejonach Podkarpacia współczesnych budowli sakralnych. Budowla jest trzynawowa, podłużna, posiadająca formę bazylikową, nakryta czterospadowym dachem nad nawą główną. Po jej bokach ponad dachami naw bocznych jest umieszczony rząd tradycyjnie, półkoliście zamkniętych okienek. Na frontonie i ścianie tylnej prezbiterium znajdują się okrągłe rozety – tylna jest przedzielona betonowym krzyżem. Na frontonie są umieszczone arkady, tworzące pewnego rodzaju portyk, oraz przechodząca w ośmiokątną kwadratowa wieża z prawej strony, z otwartymi arkadami oraz iglicą na szczycie. W ołtarzu głównym znajduje się krzyż oraz współczesne obrazy świętych mocno związanych z kultem Miłosierdzia Bożego. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli i św. Antoniego Pustelnika w Dwikozach

Kościół świętego Andrzeja Boboli i świętego Antoniego Pustelnika w Dwikozach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zawichost diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1956–1965 według projektu inżyniera Ludomira Gyurkowicza. Pieczę nad budową sprawował ks. Jan Szczepanowski. Przy dużym zaangażowaniu parafian, kierownikiem prac murarskich był mistrz murarski z Zaklikowa Julian Stryjecki. Kościół został poświęcony przez biskupa Jana Kantego Lorka w asyście biskupa Piotra Gołębiowskiego 12 września 1965 roku. Świątynia została konsekrowana przez biskupa Piotra Gołębiowskiego 25 sierpnia 1973 roku. Kościół jest budowlą wzniesioną z cegły, nowoczesną, ale zawierającą nawiązania do architektury romańskiej. Na frontonie znajduje się portyk oparty na romańskich, półokrągłych arkadach. Podobną wymowę ma nachylenie spadów dachu trzynawowego kościoła, prostota frontonu oraz okrągła rozeta. Wysoka, prostopadłościenna wieża jest również nawiązaniem do romanizmu: od podmurówki z reliefami, przez proste ściany ozdobione małymi, kwadratowymi okienkami, aż po gzyms, gdzie dopiero przechodzi w styl eklektyczny, z okrągłą latarnią i dzwonowatym dachem hełmowym. Okna w ścianach bazylikowej świątyni są stosunkowo wąskie, jest to cecha sztuki romańskiej, jednak ozdobne łuki odcinkowe wnęk to już elementy stylu współczesnego. We wnętrzu są umieszczone sklepienia kolebkowe oraz półokrągłe arkady oparte na filarach. W prezbiterium zamiast nastawy ołtarzowej znajduje się rząd okien – modernistycznych witraży. Ściany są dekorowane współczesną polichromią o motywach figuralnych, alegorycznych oraz mozaiką, przeplatane jasnym tłem. Prezbiterium jest nakryte sklepieniem kolebkowym, z lunetami nawiązującymi do stylu gotyckiego i dynamiczną polichromią. Malatura obecna jest również na ścianie tęczowej oraz w innych miejscach świątyni. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Radomyślu nad Sanem

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Radomyślu nad Sanem – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Radomyślu nad Sanem (dekanat Gorzyce diecezji sandomierskiej). Znajduje się na wzniesieniu „Zjawienie”. Świątynia znajduje się w odległości 1,2 km od kościoła parafialnego i powstała w 1859 roku dzięki staraniom Franciszki Pawłowskiej w miejscu kościoła z 1675. W 1944 wysadzona w powietrze przez wycofujące się oddziały niemieckie. Odbudowę rozpoczęto w 1958 i w krótkim czasie ukończono z inicjatywy ks. Waleriana Motyki. Konsekrację przeprowadził biskup Stanisław Jakiel 23 sierpnia 1958 roku. Prosta bryła kościoła jest pozbawiona wyraźnych cech stylowych. Dach jest zwieńczony małą sygnaturką. W głównym ołtarzu umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Bolesnej. Portal wejściowy wykonany z kamiennej okładziny, ponad nim umieszczono balkon z figurą Matki Boskiej, po bokach balkonu umieszczono podłużne, łukowato zamknięte okna wypełnione witrażami. Ściany boczne świątyni i proste prezbiterium od zewnątrz zostało otynkowane i pomalowane jasną farbą. Kościół pokryty jest dwuspadowym blaszanym dachem z sygnaturką. Wnętrze kościoła jednonawowe z płaskim stropem. Prezbiterium węższe od nawy, pomniejszone o dwie przeciwległe zakrystie. Ponad zakrystiami arkadowe empory otwarte do prezbiterium. Ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Bolesnej. Nadstawę ołtarza stanowi duży witraż przedstawiający Matkę Boską Pocieszenia. Ponad wejściem znajduje się chór muzyczny. Ściany i strop malowane i ozdobione skromną dekoracją. Stacje drogi krzyżowej wykonane jako płaskorzeźby. Obok kaplicy, na wzgórzu jest stary cmentarz z miejscem pochówku ks. Eugeniusza Okonia - współtwórcy Republiki Tarnobrzeskiej. Kościół obecnie jest zamknięty. Odprawia się w nim msze święte pogrzebowe na życzenie, natomiast od maja do października jest odmawiany różaniec fatimski. Oprócz wspomnianej wyżej kopii obrazu Matki Bożej Bolesnej, w świątyni znajduje służący do jego zakrywania obraz Madonny ufundowany przez pisarza Jana Wiktora. Oryginalny obraz obecnie jest umieszczony w nowym kościele. Przypisy Linki zewnętrzne Historia , obrazy , kościółek
Kościół Chrystusa Miłosiernego w Gdyni

Kościół Chrystusa Miłosiernego w Gdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Gdyni Redłowie, przy ul. Kopernika 75. Historia Pomysł utworzenia parafii redłowskiej narodził się w latach 60. XX wieku. Mieszkańcy okolicznych budynków uczęszczali na msze święte albo do Orłowa, albo na Wzgórze św. Maksymiliana. Świątynię wznosił ks. kanonik Jerzy Kłopotek-Główczewski, który do swej śmierci był tu proboszczem (styczeń 2003), a następnie został pochowany przed kościołem. Teren na skarpie wychodzącej na polanę zajmowały dawniej ogrody działkowe i nieużytki. Zgodę na budowę uzyskano w 1981. 19 lutego 1982, dekretem biskupa Mariana Przykuckiego, wydzielono nową wspólnotę z parafii orłowskiej i z parafii św. Antoniego na Wzgórzu św. Maksymiliana. W kwietniu 1982 wytyczono teren i rozpoczęto prace budowlane kościoła oraz plebanii. Obiekt konsekrowano w 1996. Architektura Formę modernistycznej świątyni zainspirował obraz „Jezu ufam Tobie„. Kształt bryły nawiązuje do obrazu, na którym z Serca Jezusowego rozchodzą się promienie. Rozłożysty dach, z którego kilku stron wystają krzyże, a także betonowe kolumienki i boczne wejścia tworzą kompozycję symbolizującą obraz. Wyposażenie Wewnątrz znajduje się stosunkowo niewielki ołtarz główny, za którym wznosi się krzyż z rzeźbą Chrystusa. We wnęce ściennej umieszczono relikwie św. Faustyny Kowalskiej. Na ścianie wisi też kamień węgielny pozyskany z grobu św. Piotra. Jest tu również figura Matki Bożej Fatimskiej, pod którą 13 dnia każdego miesiąca odbywają się modlitwy różańcowe. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Worowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy kościół filialny parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kluczewie w Nowym Worowie. Został wybudowany z kamienia w stylu klasycznym w XIX wieku. Przy kościele znajduje się zniszczony kamienny pomnik, który był poświęcony mieszkańcom wsi poległym w trakcie I wojny światowej. Kościół posiada dwa cmentarze wybudowane kolejno w drugiej połowie XIX wieku oraz w XVIII wieku, na których znajdują się: grupa trzech klonów (pomniki przyrody od 27 stycznia 1996) grupa 7 bluszczy (pomniki przyrody od 27 stycznia 1996) Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła (od 1900) w serwisie Fotopolska.eu
Staw pod pałacem SGGW

Staw pod pałacem SGGW – staw w Warszawie, w dzielnicy Wilanów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Wilanów, na obszarze MSI Błonia Wilanowskie, u podnóża skarpy warszawskiej i pałacu Krasińskich, na terenie należącym do Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Znajduje się na obszarze zlewni Potoku Służewieckiego, w pobliżu Rowu Wolica. W otoczeniu znajduje się park dolny zespołu pałacowo-parkowego Rozkosz z fontanną, a także schody i taras. Staw położony jest na terenie rezerwatu przyrody Skarpa Ursynowska o łącznej powierzchni 20,8037 ha oraz na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Występują tu przedstawiciele gatunków płazów: ropucha szara, żaba trawna, rzekotka drzewna, traszka zwyczajna i kumak nizinny, a wśród roślin: trzcina pospolita, mozga trzcinowata, pałka szerokolistna, wiązówka błotna i rzęsa drobna. W 2016 roku zakończyła się przebudowa terenu skarpy pod pałacem. Objęła ona między innymi staw, który został odkrzaczony i powiększony. Dodatkowo teren został ogrodzony i oddzielony od reszty rezerwatu. Zgodnie z „Programem Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na terasie nadzalewowej. Powierzchnia przed przebudową wynosiła 0,0216 ha, a po jej przeprowadzeniu wynosi około 0,146 ha. Staw jest bezodpływowy. Zasilany jest okresowo wodami podziemnymi. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 89,2 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 130936224. Od kwietnia 2025 zabytkowy ogród tarasowy SGGW, na którego terenie znajduje się staw, został udostępniony przez uczelnię zwiedzającym. Przypisy
Nowa Sukcesja (centrum handlowe)

Nowa Sukcesja – centrum handlowo-rozrywkowe w Łodzi przy Alejach Politechniki 1 w dzielnicy Polesie. Historia grudzień 2012 – rozpoczęcie budowy. 21 maja 2014 – uroczystość wmurowania kamienia węgielnego oraz podpisanie aktu erekcyjnego. 25 września 2015 – oficjalne otwarcie galerii. 30 czerwca 2020 – zamknięcie Sukcesji. 18 grudnia 2024 – ponowne otwarcie jako „Nowa Sukcesja”. Budowa Sukcesji rozpoczęła się jesienią 2012 roku, zakończyła we wrześniu 2015 roku. Inwestorem centrum była spółka Fabryka Biznesu, wykonawcą generalnym Mirbud. 8 kwietnia 2020 roku Sąd Rejonowy Łódź Śródmieście, ogłosił upadłość spółki Fabryka Biznesu, właściciela centrum. Upadłość objęła likwidację majątku dłużnika. W 2022 roku centrum handlowe zostało kupione przez tureckiego przedsiębiorcę Sabriego Bekdasa, za pośrednictwem jego spółki Amush Investment Group, za 79,5 mln zł. Od 2023 roku inwestor przebudowywał obiekt, urozmaicając go o strefę zabaw „Hopa Lupa”. 18 grudnia 2024 roku obiekt został ponownie otwarty pod nazwą „Nowa Sukcesja”. Opis Centrum ma charakter handlowo-rozrywkowy. Znajduje się tu 9-salowe kino Helios i sala zabaw „Hopa Lupa” (otwarcie w planach 14 lutego 2025). W 2015 roku w Sukcesji otwarto pierwszą w Łodzi kawiarnie Starbucks. Przypisy
Sukiennice v Krakově

Sukiennice je historická tržnice uprostřed hlavního náměstí v polském Krakově. Podlouhlá patrová budova vznikla po požáru v letech 1556–1559 a v 19. století byla rozšířena o novogotické arkády po obou delších stranách. V přízemí má dvě řady krámků, v patře je expozice obrazů polských malířů. Historie Tržnice zřejmě vznikla současně s lokátorským založením města v polovině 13. století, ve 14. století byla přestavěna v gotickém slohu na příkaz krále Kazimíra III. Velikého. V tržnici se prodávaly hlavně dovážené látky, zejména sukna z Flander a z Anglie. Roku 1555 vyhořela a byla obnovena v renesančním slohu. Po stranách vznikaly časem různé přístavky, které v letech 1875–1878 nahradily gotické arkády. Velké prostory v patře byly přestavěny na výstavní sály. Popis Podlouhlá, budova z kamene a z cihel o rozměrech 18×108 m má v přízemí dvě řady drobných krámků a je přístupná ze všech čtyř stran; vstupy z delších stran bývaly uzavřeny mříží. Zvenčí ji po obou stranách lemují otevřené novogotické arkády, zakončené patrovými rizality a rohovými věžičkami s báněmi. V polovině délky má jakousi příčnou loď s ozdobnými štíty a střechu lemují novorenesanční atiky. Vnitřní prostor je zaklenut valenou klenbou s velkými lunetami. V patře je expozice polského malířství, součást Národního muzea. Odkazy Literatura Krakau: Ein Führer durch Symbole, Sehenswürdigkeiten und Attraktionen. Krakov : Wydawnictwo GAUSS, 2011 Jabloński, R. Kraków and Surroundings. Warsaw : Festina Publishers, 2005, ISBN 83-920325-2-7. Související články Krakovský rynek Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sukiennice na Wikimedia Commons Galerie Sukiennice na Wikimedia Commons (polsky) Sukiennicena stronie polska-org.pl (polsky) Krakovské památky (německy) Hauptmarkt Krakau na Metropole.de
Sukiennice

Sukiennice er en markant bygning i Kraków, Polen. Bygningen, der stammer fra renæssancen, ligger ved den store markedsplads i den gamle bydel i byen. Sukiennice betyder "Klædehallen" eller "Manufakturhandlernes hus", og den var engang et stort knudepunkt for international handel. I det 15. århundrede var Sukiennice stedet, hvor der blev handlet eksotiske varer fra Østen, fx krydderier, silke, læder og voks, og det var ligeledes herfra, at eksporten af lokale varer som tekstiler, bly og salt fra Wieliczka saltmine blev formidlet. På det tidspunkt var Kraków kongelig residensby i Polen, og den var en af Europas prægtigste byer allerede før renæssancen. Men de gode tider holdt ikke for evigt, og da landet blev opdelt flere gange mod slutningen af det 18. århundrede, fik byen efterhånden mindre betydning. I anden halvdel af det 19. århundrede blev det besluttet at restaurere Sukiennice på et tidspunkt, hvor en stor del af den indre by var faldefærdig. Da genopbygningen af Klædehallen var gennemført, stod bygningen som symbol på, at bedre tider var på vej. I nutiden bruges Sukiennice dels til repræsentative formål, når der kommer prominente besøgende til Kraków, dels som turistattraktion, hvorved den igen fungerer efter sit oprindelige formål: Som et sted, hvor der handles (omend det er andre typer varer nu, primært souvenirs). Eksterne henvisninger
Krakauer Tuchhallen

Die Krakauer Tuchhallen (polnisch Sukiennice) befinden sich in der Mitte des Hauptmarktes (poln. Rynek Główny) in Krakau und sind eines der bedeutendsten Beispiele der Renaissance-Architektur in Mitteleuropa. Ihren Namen erhielten sie nach dem Handel mit Tuchen. Geschichte und Beschreibung Die Krakauer Tuchhallen wurden im Mittelalter auf Veranlassung von König Kasimir dem Großen errichtet. Die überdeckten Gebäude dienten dem Handel mit englischen und flämischen Tuchen, wonach die Hallen ihren Namen erhielten. Nachts lieferten Pferdefuhrwerke neue Waren in die enge Passage zwischen den Krämerläden; die Seiteneingänge waren zum Schutz vor Dieben mit Metallgittern versperrt. Im Jahr 1555 fiel der gotische Bau einem Brand zum Opfer. Beim Wiederaufbau im Renaissancestil erhielten die Tuchhallen ein Tonnengewölbe und eine umlaufende Attika mit flachen Arkaden und Maskaronenköpfen nach einem Entwurf des Italieners Santi Gucci. Es wurden auch Loggien nach einem Entwurf von Giovanni Maria Padovano errichtet und eine damals moderne Gasbeleuchtung installiert. Die Hallen belegen eine Fläche von 18 × 108 Metern. Im Jahre 1601 wurde in der Mitte des Gebäudes ein Durchgang angelegt, der die Warenanlieferung und die Kundenströme verbesserte. In den Jahren 1875–1878 wurden die Tuchhallen nach dem Entwurf des Architekten Tomasz Pryliński gründlich umgebaut. Die Längsseiten erhielten neugotische Arkaden mit von Jan Matejko entworfenen Säulenkapitellen. Im Obergeschoss entstanden Ausstellungsräume, die den ersten Sitz des Krakauer Nationalmuseums bildeten. Seit dem 20. Jahrhundert beherbergen sie die Galerie der polnischen Malerei des 19. Jahrhunderts. An den Wänden über den hölzernen Verkaufsständen sind polnische Stadtwappen und Zunftzeichen angebracht. Im Erdgeschoss lädt das Café Noworolski zum Verweilen. Sein Interieur ist im Jugendstil gehalten und Wandgemälde der polnischen Maler Henryk Uziembło und Józef Mehoffer schmücken die Wände. Neben den Tuchhallen eröffnete die Stadtverwaltung am 24. September 2010 ein neues, unterirdisches Museum. Die archäologischen Ausgrabungen am Marktplatz in den Jahren 2004 bis 2006 zeigten Wände verschollener Bauten aus dem Mittelalter. Statt sie wieder zuzuschütten, wurden sie mit einer Stahlbetonplatte bedeckt und zugänglich gemacht. Sie sind eine Zweigstelle des Krakauer Historischen Museums. Galerie Weblinks Literatur Mariusz Gotfryd, Krzysztof Lipiński, Sabine Lipiński: Krakau: Mini-Stadtführer. Bosz, Olszanica 2007, ISBN 978-83-89747-84-6. Izabella Gawin: Krakau: Die Tuchhallen – Wo der Handel auch heute noch blüht. Der Wawel – Wo Königsschloss und Kathedrale über der Stadt thronen. Travel House Media, München 2008, ISBN 978-3-8342-0338-0 (= Merian live!). Stephan Wackwitz: Osterweiterung-Zwölf Reisen, Kapitel 3, Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main, Oktober 2010, ISBN 978-3-596-17459-1 Einzelnachweise
Posztócsarnok

A Posztócsarnok (lengyelül Sukiennice) Krakkó egyik legjellegzetesebb épülete, mely a város főterén található. Valamikor a nemzetközi kereskedelem fontos gócpontja volt. Fénykorát a 15. században élte, amikor a Keletről érkező egzotikus áruk – fűszerek, selyem, bőr és viasz – ide érkeztek be, Krakkó pedig itt adott túl textiljén, a Wieliczkában bányászott són és az ólmon. Krakkó, Lengyelország királyi székhelyeként a középkori Európa legpompásabb városai közé tartozott. Fénykora azonban nem tartott örökké. A város hanyatlását háborúk és politikai balfogások gyorsították fel. 1870-re, amikor a Sukiennice felújítása felmerült, Krakkó történelmi központjának nagy része már elöregedett. Ám a politikai szerencse forgandósága Galícia számára egyfajta új reneszánszt hozott, melynek folyamán a Posztócsarnok felújítása a korszak egyik legjelentősebb tette volt. Az 1875 –1879 közötti felújítás Tomasz Pryliński tervei alapján zajlott, az épület a keleti és nyugati oldalán egy-egy árkádsort kapott. A Jan Matejko festő karikatúrái alapján Walery Gadomski által faragott maszkok a város vezetőit ábrázolják az oszlopfőkön. 1895-ben az alsó csarnokban lengyel városok címereit festették fel a falra. A csarnok számtalan hírességet látott vendégül az évszázadok során, és még gyakran fogad magas méltóságokat és uralkodókat. A brit Károly herceg és Akihito japán császár is járt itt 2002-ben. A régmúltban bálokat is tartottak itt, különösen miután Józef Poniatowski herceg felszabadította a várost az Osztrák Birodalom alól 1809-ben. Fényes történelme és óriási kulturális értéke mellett a Posztócsarnok jelenleg is működik kereskedelmi funkciójában, bár az árult javak eléggé különböznek az évszázadokon keresztül itt árultaktól, leginkább turisták számára készült emléktárgyak kaphatók itt. Míg a csúcsíves árkádok alatt rengeteg kis bazár sorakozik az aranyművesektől kezdve a fafaragókig, pincéjében pedig egy kevesek által ismert, 100 méter széles és 5 méter magas földalatti vásárcsarnok húzódik, a Posztócsarnok emeletén a Nemzeti Múzeum képcsarnoka található. Léteztek a Sukiennicéhez hasonló posztócsarnokok Lengyelországban és más európai városokban is, például Ypres (Belgium), Braunschweig (Németország), Leeds (Anglia) négy egymást követő csarnokkal, de a krakkói Posztócsarnok a legismertebb és a legjobb állapotban fennmaradt mind közül. Képek További információk A Posztócsarnokról – Cracow-life.com (angolul) Sukiennice – Fodors.com (angolul) Képek Archiválva 2020. február 20-i dátummal a Wayback Machine-ben – Krakow4u.pl (lengyelül)