NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cechówka (polana)

Cechówka lub Cechówki – niewielka polana na grzbiecie Łopienia w Beskidzie Wyspowym. Na mapie Geoportalu ma nazwę Chechłówka. Położona jest na wysokości około 935 m, w grzbiecie łączącym najwyższy, zachodni szczyt Łopienia (961 m) z Łopieniem Środkowym (955 m), pomiędzy tym ostatnim a polaną Myconiówka. Dawniej cały grzbiet Łopienia od wierzchołka zachodniego po wschodni był jedną, ogromną halą, na której tętniło życie pasterskie. Stały na niej szałasy, po których obecnie nie ma już śladu. Po hali tej na grzbiecie pozostały jeszcze cztery polany: Cechówka, Jaworze, Myconiówka i Zawadówka. Za niewielkim pasem lasu po południowo-wschodniej stronie Cechówki na dawnej hali rośnie młody las. Nie wiadomo skąd pochodzi nazwa polany, ale w leśnictwie cechówką nazywa się specjalny, podobny do młotka przyrząd używany przez leśniczego do znakowania drzewa. Cechówka włączona została w obręb obszaru ochrony specjalnej Uroczysko Łopień. Obok polany prowadzi szlak turystyczny. Polana znajduje się w obrębie wsi Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Szlaki turystyczne Tymbark – Hajdowska Góra – Łopień Środkowy – Myconiówka. Przypisy
Polana Motykowa

Polana Motykowa lub Polana Cerchla – polana w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w Beskidzie Żywiecko-Orawskim. Położona jest na południowych, zboczach Bacmańskiej Góry, na wysokości około 820–880 m. W Beskidzie Żywieckim liczne polany nazywane są halami, ta jednak nazywa się polaną, co wskazuje, że dawniej była koszona, halami bowiem w polskich i słowackich Karpatach nazywano polany, które nie były koszone, lecz tylko wypasane. Drugi człon nazwy wskazuje, że powstała w wyniku cerhlenia, otrzymane poprzez cerchlenie polany nazywano bowiem cerchlami lub cerlami. Polana znajduje się w granicach wsi Złatna w województwie śląskim, w powiecie żywieckim w gminie Ujsoły. Od nazwy tej polany pochodzi nazwa należącego Złatnej osiedla Motykówka, położonego niżej, u podnóży Bacmańskiej Góry. Obok polany prowadzi znakowany szlak turystyczny, ale oddzielony jest od polany wąskim skrawkiem lasu i polana może być przeoczona. Od dawna już nieużytkowana polana zarosła borówczyskami i stopniowo zarasta lasem. Szlaki turystyczne Złatna – Polana Motykowa – hala Rysianka – Romanka Przypisy
Chowańcowa

Chowańcowa – polana w Gorcach na południowych, opadających do doliny Łopuszanki zboczach Wyszniej. Znajduje się poza Gorczańskim Parkiem Narodowym. Nazwa polany pochodzi od popularnego na Podhalu nazwiska „Chowaniec”. Jest to nieduża polana, położona na wysokości około 800 m n.p.m. w mieszanym lesie. Z polany rozlega się widok na Tatry. Ścieżka przez Wysznią i jej polany była ulubionym miejscem wędrówek Seweryna Goszczyńskiego, który w 1832 r. przebywał gościnnie na dworze Leona Tetmajera w Łopusznej i jako pierwszy opisał Gorce w literaturze polskiej. Na polanie stoją dwa drewniane budynki gospodarcze. Mniejszy z nich znajduje się na skraju polany, przy drodze, pod dużym bukiem. Jest to niewielki tradycyjny szałas z dużym okapem nad wejściem. Drugi to stojący na polanie duży szałas ze stodołą na piętrze. Tradycyjnie dachy szałasów kryte były w Gorcach deskami, których trwałość była jednak niewielka. Na tych szałasach zniszczone deski zastąpiono nowszym i bardziej trwałym, choć nieekologicznym pokryciem z eternitu falistego. Polana położona jest na wysokości około 790–802 m n.p.m. i należy do miejscowości Łopuszna w gminie Nowy Targ, powiecie nowotarskim w województwie małopolskim. Szlaki turystyki pieszej z Łopusznej przez polany Chłapkową, Chowańcową, Srokówki i Jankówki do skrzyżowania z czerwonym szlakiem przy polanie Rąbaniska. Czas przejścia około 2:20 h, ↓ 1:45 h, różnica wzniesień 490 m. ścieżka dydaktyczna „z Łopusznej na Jankówki”. Rozpoczyna się przy polanie Chłapkowej i prowadzi doliną Chłapkowego Potoku i zboczami Wyszniej przez polanę Jankówki na polanę Srokówki. Dalej razem z czarnym szlakiem powraca na Chłapkową Polanę. Przypisy
Polana Folwarczna

Polana Folwarczna – polana w Beskidzie Wyspowym, znajdująca się na przełęczy pod Kobylicą (874 m) i na południowych jej stokach. Należy do miejscowości Lubomierz. Położona jest na wysokości około 850–880 m n.p.m. Nazwę polany podaje mapa Geoportalu. Na mapach turystycznych polana jest zaznaczana, ale nie podawana jest jej nazwa. Dawniej, gdy miejscowości na Podhalu były przeludnione, polana była intensywnie użytkowana rolniczo. Jest to niewielka polana, w dolnej części częściowo zalesiona świerkami. Wiosną zakwita na niej śnieżyczka przebiśnieg, a także rzadkie w Beskidzie Wyspowym krokusy. Mimo niewielkich rozmiarów polana jest widokowa, gdyż znajduje się na grzbiecie. W jej najwyższej części znajduje się skrzyżowanie dwóch szlaków turystycznych. Z polany i przełęczy widoki na dolinę Mszanki oraz Beskid Wyspowy i Gorce. W kierunku od lewej strony widoczne są: Kudłoń, Turbacz, Turbaczyk, Obidowiec, Jaworzyna Ponicka, Maciejowa, Potaczkowa, Luboń Wielki i Szczebel. W dolnej części polany ma swoje źródła potok Wierzbienica. Polana należy do wsi Łętowe w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Mszana Dolna. Szlaki turystyki pieszej Mszana Dolna -Ogorzała – Kiczora – Jasień. 5:30 h (↓ 4:45 h); Polana Folwarczna – Lubomierz. 55 min (↓ 35 min). Przypisy
Polana Izerska

Polana Izerska (niem. Kammhäuser) – polana wysokogórska, położona na wysokości 965 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce, w Górach Izerskich w Sudetach Zachodnich. Położenie Polana położona jest w środkowej części Gór Izerskich w okolicach przełęczy Wysokiego Grzbietu, około 3,6 km na południowy wschód od miejscowości Świeradów-Zdrój, pomiędzy Świeradowcem po zachodniej stronie a Podmokłą po wschodniej. Polana Izerska to rozległa międzyleśna wysokogórska łąka, w kilku miejscach zatorfiona i podmokła. Polana stanowi obszar źródliskowy dopływów Kwisy, od północnej strony i Izery od południowej strony. Polana Izerska leży na głównym kontynentalnym dziale wodnym zlewisk morza Bałtyckiego i Północnego. W latach 80. XX wieku na polanie stały budynki leśnictwa wykorzystywane przy usuwaniu skutków klęski ekologicznej, obecne pozostała jedynie stodoła leśnictwa i zwykła wiata przeciwdeszczowa. Otoczenie polany jest wylesione, dlatego trudno jest określić jej pierwotne granice. Historia W XIX wieku. w leśnej osadzie znajdowała się gospoda, będąca popularnym miejscem wycieczkowym kuracjuszy ze Świeradowa Zdroju, dla których wybudowano widokową Nową Drogę Izerską, dochodzącą do Starej Drogi Izerskiej. Przed II wojną światową osada nosiła nazwę niem. Kammhäuser, po 1945 r. – Drwale. Nazwa wzięła się od jej ówczesnego przeznaczenia – jej mieszkańcami byli miejscowi drwale. Według dawniejszych źródeł po 1945 r. osada na polanie stopniowo wyludniała się aż do zaniku. Faktycznie jednak miejscowa ludność osady została wysiedlona w wyniku decyzji ówczesnych władz. Przez jakiś czas była prawdopodobnie prawdziwą "osadą przemytników", prężnie działających na polsko-czeskim pograniczu. Turystyka Na Polanie Izerskiej znajduje się węzeł szlaków turystycznych: - Główny Szlak Sudecki im. M. Orłowicza ze Świeradowa-Zdroju przez Izerski Stóg, Polanę Izerską, Zwalisko do Szklarskiej Poręby i dalej - szlak z Świeradowa-Zdroju przez Polanę Izerską, Zwalisko do Szklarskiej Poręby. Polana Izerska stanowi dobry punkt widokowy, na przełęczy jest miejsce odpoczynku z wiatą turystyczną. Przypisy
Jamy (polana)

Polana Jamy – polana w Dolinie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na wysokości 1060–1100 m n.p.m. na przełęczy Jamskie Siodło, na zachodnich zboczach Spalonej Czuby (1257 m) i południowo-wschodnich zboczach Jamskiej Czuby (1108 m). Jest ona własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie. Dawniej była jedną z dwóch polan wchodzących w skład Hali Kominy Dudowe (druga polana to Wyżnia Dudowa Rówień). Na polanie stoi szałas pasterski i polana jest w dalszym ciągu wypasana (wypas kulturowy). Jest więc nadzieja, że polana przetrwa niezarośnięta lasem w przeciwieństwie do większości polan tatrzańskich. W kierunku północnym zbocza polany opadają do Doliny Huciańskiej. W kierunku wschodnim, poniżej Kominiarskiej Przełęczy wznoszą się w lesie wapienne turnie zwane Kobylimi Głowami Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin stwierdzono występowanie złoci żółtej (na wysokości około 1090 m). Szlaki turystyczne – przez środek polany prowadzi znakowana czarno Ścieżka nad Reglami, a konkretnie jej końcowy odcinek z Doliny Kościeliskiej przez Przysłop Kominiarski i Niżnią Polanę Kominiarską do Doliny Chochołowskiej, gdzie wychodzi naprzeciwko Polany pod Jaworki. Czas przejścia z Doliny Kościeliskiej na polanę: 1:55 h, z powrotem tyle samo Czas przejścia z polany do Doliny Chochołowskiej: 5 min, ↑ 10 min. Przypisy
Jaworze (polana)

Jaworze, Na Jaworzu, Hala Jaworze – polana na najwyższym, zachodnim szczycie masywu Łopienia (961 m) w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się na płaskim i rozległym wierzchołku oraz północnych jego zboczach. Ze wszystkich stron otoczona jest świerkowym lasem z domieszką buka. Jak inne polany w Karpatach powstała w wyniku działalności Wołochów, którzy w XV w. przybyli do nas wraz ze swoimi stadami owiec i kóz. Góry wówczas były całkowicie zalesione, w dolinach istniały już niewielkie osady. Wołosi przygotowywali sobie teren do wypasu swoich stad poprzez wypalanie lasów w wierzchołkowych partiach gór. Nie było to wcale takie proste, jak mogłoby się wydawać (zobacz cyrhlenie). Z czasem Wołosi asymilowali się z miejscową ludnością. W drugiej połowie XIX w. i później, gdy wsie na Podhalu stały się już przeludnione i rolniczo wykorzystany był każdy, najmniejszy skrawek ziemi, również polana Jaworze została zaorana pod pola uprawne. Świadczą o tym wyraźnie widoczne do dzisiaj ślady zagonów, a także liczne, znajdujące się na niej i jej obrzeżach kopce kamieni, obecnie już zarośnięte krzewami i roślinami. Aby móc uprawiać kamienistą ziemię, trzeba było stale zbierać kamienie, wyrzucano je na kopce w upatrzonych miejscach. Polana od dawna już nie jest użytkowana rolniczo. Uprawa ziemi na tej wysokości, na jałowej i kamienistej glebie z przyczyn ekonomicznych stała się nieopłacalna. Nieopłacalne stało się obecnie również pasterstwo. Aby przeciwdziałać zarośnięciu polany lasem, jak dzieje się to na licznych innych beskidzkich polanach, jest ona koszona. Pod samotnym drzewem stoi na polanie kapliczka i ławka dla turystów. Polana jest doskonałym miejscem na biwak. Ze szczytowej części polany warto podejść nieznakowaną ścieżką przez las ok. 30 m na południe od polany. Ponad doliną Jurkówki znajduje się tutaj niewielka, podcięta wychodniami skalnymi polanka Widny Zrąbek z krzyżem, księgą wpisów dla turystów, polowym ołtarzem i ławką. Rozpościera się stąd doskonały widok. W kierunku od lewej do prawej widać: Krzystonów, Jasień, Kobylicę, fragment pasma Gorców, Mały Ćwilinek, Ćwilin, Szczebel, Śnieżnicę, Ciecień. W południowym kierunku, ponad szczytami Krzystonowa, Jasienia i pasma Gorców wznoszą się Tatry. W głębokiej dolinie Jurkówki i Łososiny miejscowości: Półrzeczki, Jurków, Gruszowiec i Dobra. Polana znajduje się w obrębie miejscowości Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Z zachodniej części polany Jaworze widoki obejmujące Ostrą, Cichoń, Modyń i Mogielicę. Szlak turystyki pieszej – zielony z Dobrej przez Łopień na Przełęcz Śmigłego-Rydza: czas podejścia z Dobrej 1:45 h (↓ 1 h), suma podejść 490 m czas podejścia z Przełęczy Rydza-Śmigłego: 1 h (↓ 0:45 h), suma podejść 250 m Przypisy
Jaworzyna pod Furkaską

Jaworzyna lub Jaworzyna pod Furkaską – duża polana w Dolinie Chochołowskiej w polskich Tatrach Zachodnich. Położona jest na wysokości ok. 1250–1350 m n.p.m. na pochyłym grzbiecie Przysłopu odchodzącym od Parzątczaka we wschodnim kierunku. Grzbiet ten oddziela dolinę Głębowiec od Doliny Długiej. Na polanie Jaworzyna stały dawniej szałasy, polana była użytkowana, wchodziła w skład Hali Jaworzyna pod Furkaską, na której wypasano głównie bydło. Od nazwy hali pochodzi nazwa polany, często występująca w nazewnictwie tatrzańskim nazwa jaworzyna wskazuje, że dawniej musiały tutaj rosnąć jawory, obecnie jednak nie ma ich tutaj. Reglowe lasy w Tatrach to lasy wtórne, głównie świerkowe, przeobrażone w wyniku działalności człowieka. Z dna Doliny Chochołowskiej prowadzi przez polanę na Juraniową Przełęcz droga gruntowa. Polana jest własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi i znajduje się na obszarze TPN-u. Jest jedną z niewielu polan tatrzańskich, na których nadal odbywa się wypas (tzw. wypas kulturowy). Przypisy
Jaworzyna (Kamienicka)

Jaworzyna, Jaworzyna Kamienicka, Polana Jaworznicka – położona na wysokości 1190–1265 m n.p.m. polana na północno-wschodnim stoku Jaworzyny Kamienickiej w Gorcach. Jest to jedna z najpiękniejszych gorczańskich polan. Roztacza się z niej bardzo szeroka panorama na Beskid Sądecki i Beskid Wyspowy. Szczególnie dobrze widać stąd wznoszące się po południowej stronie pobliskie grzbiety Kudłonia i Gorca wraz z ich polanami. Od północno-wschodniej strony stok polany opada do potoku Kamienica, spływającego głęboką kotliną pomiędzy Gorcem i Kudłoniem. Polana była dawniej wypasana. Przed I wojną światową gazdował tutaj Tomasz Chlipała ze Szczawy, nazywany Bulandą. Był to jeden z najbardziej słynnych gorczańskich baców. Kazimierz Ignacy Sosnowski nazywał go „górzańskim Sabałą”. Wybudował on w 1904 r. na górnym skraju polany kapliczkę zwaną kapliczką Bulandy. Jedna z wersji ludowych przekazów mówi, że Bulanda zobaczył podczas sny liczne dusze pokutujące za grzechy, które błądzą po górach i nie mają gdzie kolan ugiąć, by przyklęknąć przed poświęconym miejscem. Na polanie wiele ciekawych gatunków roślin: żyworodna forma wiechliny alpejskiej, kuklik górski, urdzik karpacki. Z ptaków spotkać tu można m.in. siwerniaka, jarząbka, a bywa tu nawet głuszec. Po zaprzestaniu wypasu polana zaczęła zarastać łanami borówki, malin i pojedynczymi drzewami. By zahamować jej całkowite zarośnięcie lasem, Gorczański Park Narodowy rozpoczął coroczne jej wykaszanie. W górnej części polany, obok kapliczki Bulandy ławki dla turystów. Z tego też miejsca, przez las na zachodnią stronę, prowadzi z polany żółty szlak turystyczny do drugiej pod względem długości gorczańskiej jaskini Zbójnickiej Jamy. Obok duża tablica z opisem polany, a także panorama szczytów, które z niej widać. We wrześniu 1944 na tę polanę zrzucony został liczący 70 żołnierzy desant sowieckich partyzantów majora Iwana Zołotara. Jaworzyna znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego. Jej grzbietem biegnie granica między wsiami Ochotnica Górna w powiecie nowotarskim i Szczawa w powiecie limanowskim. Szlaki turystyki pieszej odcinek: Gorc – Przysłop Dolny – Przysłop – Przysłop Górny – Średniak – polana Jaworzyna – Trzy Kopce – Polana Gabrowska – Hala Długa – Turbacz. Odległość 10,4 km, suma podejść 370 m, suma zejść 270 m, czas przejścia 2 godz. 50 min, z powrotem 2 godz. 30 min. Przypisy
Jaworzynka (polana w Tatrach)

Jaworzynka – polana reglowa znajdująca się w dolinie Jaworzynce w Tatrach Zachodnich. Jej nazwa pochodzi od rosnących na niej dawniej jaworów. Położona jest na wysokości 1070–1120 m n.p.m. i ma długość ok. 1 km. Ma podziemne odwodnienie, koryto potoku wypełnia się wodą tylko po obfitych opadach deszczu. W przeszłości stanowiła część Hali Jaworzynka. W dokumentach z XVIII w. istnieje pod nazwą Jaworzyny Łuszczkowej (Łuszczek to jeden ze starych rodów góralskich). Polana była koszona, jej obrzeża natomiast, oraz strome zbocza były wypasane. Lasy zostały niemal całkowicie wycięte. Nadmierny wypas doprowadził do całkowitej niemal degradacji i erozji tych zboczy. Jaworzynka była najbardziej w Tatrach reprezentatywnym przykładem szkód wyrządzanych górom przez nadmierny wypas. Zbocza Boczania i Skupniowego Upłazu były właściwie pustynią. W 1962 r. Tatrzański Park Narodowy wykupił od górali z Murzasichla cały obszar, włączając go do parku narodowego. Pozostałością po pasterskiej przeszłości są stojące na polanie na tzw. Niżniej Równi szałasy. Ślady zniszczeń, zwłaszcza na wschodnich i południowych stokach są widoczne do dzisiaj. Teren w znacznym stopniu jednak zregenerował się, m.in. dzięki sztucznym nasadzeniom i zadarnianiom. Zniesienie pasterstwa przyniosło jednak również negatywne skutki. Nieużytkowana polana zaczęła zarastać lasem. W 1955 r. miała powierzchnię ok. 75 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o około 56%. Całkowite zalesienie polany, co niewątpliwie nastąpiłoby w wyniku naturalnej sukcesji ekologicznej, wpłynęłoby na znaczne obniżenie atrakcyjności turystycznej i wyginięcie jej roślinności. Aby temu przeciwdziałać, park narodowy stosuje tutaj czynne zabiegi ochronne: usuwanie pojawiających się zadrzewień i coroczne koszenie części polany. Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin rośnie na złoć mała i turzyca dwupienna. Szlaki turystyczne z Kuźnic na Przełęcz między Kopami. Czas przejścia: 1:40 h, ↓ 1:10 h. Przypisy
Kopa (polana)

Kopa – polana w Gorcach, na grzbiecie odchodzącym od Kudłonia w północno-zachodnim kierunku do miejscowości Konina. Polana ma powierzchnię 5,11 ha, zajmuje partie szczytowe Kopy i położona jest na wysokości 930–1034 m n.p.m. Po zaprzestaniu jej użytkowania zarasta stopniowo borówczyskami i maliniakami, a następnie lasem. Część zbiorowisk łąkowych już zanikła, reszta jest zubożona gatunkowo. W środkowej części polany można spotkać jeszcze płat łąki mieczykowo-wiechlinowej z dominującą wiechliną zwyczajną i czerwono zakwitającym, coraz już rzadszym mieczykiem dachówkowatym. Z traw oprócz wiechliny licznie występuje śmiałek darniowy i kostrzewa czerwona. Występują też pojedyncze kępy trującej ciemiężycy zielonej, a w suchych miejscach pięciornika złotego. Polana jest świtem i o zmierzchu odwiedzana przez jarząbki, sarny i jelenie poszukujące tutaj pożywienia. W powietrzu często obserwować można myszołowa zwyczajnego, na skraju lasu czasami czatuje puszczyk uralski, obserwowano tutaj także najmniejszą z sów – sóweczkę. Liczne są na polanie motyle, szczególnie mieniak stróżnik, mieniak tęczowiec, rusałka wierzbowiec i rusałka żałobnik. Z polany szerokie widoki na Beskid Wyspowy. Nieco poniżej szlaku stoi niszczejący szałas charakterystyczny dla dawnego budownictwa Zagórzan – etnicznej grupy ludności zamieszkującej tę część Gorców. Miał on czterospadowy dach i duży wypust nad wejściem. Jest to jeden z nielicznych jeszcze zachowanych szałasów tego typu. W lesie powyżej polany znajdują się wychodnie skalne. Największe z nich tworzą skalne ambony o wysokości do 20 m. Obok polany Kopa znajduje się jaskinia Szczelina w Kudłoniu. Polana Kopa znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego i należy do Koniny (obecnie to część wsi Poręba Wielka w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Niedźwiedź). Szlaki turystyki pieszej Konina – Cyrla Hanulowa – Kopa – Figurki Niżne – Figurki Średnie – Figurki – Pustak – Kudłoń. Odległość 4,5 km, suma podejść 610 m, czas przejścia 2 godz., z powrotem 1 godz. 10 min. Przypisy
Kopieniec (polana)

Kopieniec lub Polana pod Kopieńcem, dawniej nazywana też Skupniową Polaną – polana u południowo-wschodnich podnóży Wielkiego Kopieńca w polskich Tatrach Zachodnich. Położona jest na wysokości ok. 1220–1250 m n.p.m., na dość rozległym i płaskim siodle grzbietowym Przysłopu Olczyskiego i stokach opadających do Dolinki Chłabowskiej. Przez jej środek płynie w północnym kierunku okresowa struga Chłabowskiego Potoku. Dawniej polana wchodziła w skład Hali Kopieniec, była intensywnie użytkowana. Stały na niej liczne szałasy ustawione w klasycznej rzędówce, obecnie ostały się tylko nieliczne z nich. Połowa polany zawalona jest morenowymi głazami. Na części polany, która była koszona, głazy te uprzątnięto. Jest jedną z nielicznych tatrzańskich polan, na których utrzymał się jeszcze wypas, obecnie jest to tzw. wypas kulturowy. Wczesną wiosną na polanie masowo zakwitają krokusy. Szlaki turystyczne z Toporowej Cyrhli przez Kopieniec Wielki i Dolinę Olczyską do Jaszczurówki. Na polanie Kopieniec szlak rozgałęzia się; jedna jego nitka prowadzi przez szczyt Kopieńca, druga omija go, prowadząc przez płaską polanę Kopieniec. Na Przysłopie Olczyskim obydwie nitki szlaku łączą się znowu. Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na wierzchołek Kopieńca: 1:10 h, ↓ 1 h Czas przejścia z Kopieńca do Jaszczurówki: 1:20 h, ↑ 1:40 h. Przypisy
Mostownica (polana)

Polana Mostownica – polana w Gorcach. Rozciąga się na głównym grzbiecie Mostownicy na wysokości 1150 – 1244 m. Zajmuje obszar 16 ha. Polana należała zawsze do gospodarzy z Koniny. W końcu XVIII w. miała trzech współwłaścicieli, w latach 70. XX w. – siedmiu. Była polaną kośną – zbierano z niej rocznie ok. 40 fur siana. Cały teren był systematycznie nawożony odchodami koszarowanych tu owiec, które wypasano w okolicznych lasach, zaś po sianokosach – i na samej polanie. Zachowało się tu jeszcze kilka ostatnich szop gospodarczych. Mostownica była ostatnią wytworzoną w Gorcach polaną. Zachował się na niej stylowy szałas. Porasta ją uboga bliźniczka psia trawka, wiosną masowo zakwitają na niej krokusy. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Konina, w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Niedźwiedź. Szlaki turystyki pieszej przełęcz Przysłop – Pod Jaworzynką – Podskały – Adamówka – Gorc Troszacki – Kudłoń – Pustak – Przysłopek – przełęcz Borek – Hala Turbacz – Turbacz. Odległość 11,4 km, suma podejść 810 m, suma zejść 470 m, czas przejścia 3 godz. 35 min, z powrotem 3 godz. Szlak przebiega południowymi stokami grzbietu Mostownicy. Sama polana nie jest dostępna znakowanymi szlakami turystycznymi. Przypisy
Przysłopek (polana pod Przysłopkiem)

Przysłopek – nieduża polana i przełęcz w Gorcach znajdująca się na grzbiecie łączącym Przysłopek (1123 m) z Kudłoniem (1276 m). Zajmuje wschodnie, podwierzchołkowe zbocza Przysłopka i grzbiet przełęczy pomiędzy Przysłopkiem i Kudłoniem. Była intensywnie wypasana jeszcze w latach 80. przez mieszkańców Koniny i znajdowały się na niej 2 szopy. Po włączeniu tego obszaru do Gorczańskiego Parku Narodowego zniesiono wypas i polana zaczyna zarastać. Można tutaj obserwować kolejne etapy naturalnej sukcesji ekologicznej. Na znacznej części polany pojawiły się już młode świerki. W 2021 roku polana jednak jest znowu koszona. Polana znajduje się wsi Konina w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Niedźwiedź. Szlaki turystyki pieszej przełęcz Przysłop – Pod Jaworzynką – Podskały – Adamówka – Gorc Troszacki – Kudłoń – Pustak – Przysłopek – przełęcz Borek – Hala Turbacz – Turbacz. Odległość 11,4 km, suma podejść 810 m, suma zejść 470 m, czas przejścia 3 godz. 35 min, z powrotem 3 godz. Przypisy