NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pasłęk (stacja kolejowa)

Pasłęk – stacja kolejowa w Pasłęku, w województwie warmińsko-mazurskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego. Ruch pasażerski Przypisy Linki zewnętrzne Pasłęk w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Пасленк (станция)

Пасленк (пол. Pasłęk) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Пасленк, в Варминьско-Мазурском воеводстве Польши. Имеет 1 платформу и 2 пути. Станция на железнодорожной линии Богачево — Ольштын, построена в 1882 году. Ссылки Информация в базе Польских железных дорог Архивная копия от 15 октября 2014 на Wayback Machine (пол.) Информации на сайте semaforek Архивная копия от 14 октября 2014 на Wayback Machine (пол.) Информации и фотографии на сайте pod-semaforkiem (пол.)
Grupa warowna „Ludendorff”

Grupa warowna „Ludendorff” – jedna z grup warownych niemieckich umocnień Łuku Odry-Warty (Oder-Warthe Bogen, Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego). Budowę grupy rozpoczęto na przełomie 1935 i 1936 roku poprzez wzniesienie na szczycie tzw. Lisiej Góry, położonej w zakolu rzeki Obry na północ od miejscowości Stary Dworek schronu oznaczonego numerem 522. Wybudowano go w ramach rozbudowy tzw. Linii Niesłysz-Obra, będącej pierwszym etapem do budowy potężnych umocnień Frontu Ufortyfikowanego Łuku Odry-Warty. Ze schronem łączyły się dwie tzw. odosobnione wieże. Następnie na wzgórzu wzniesiono jeszcze 3 schrony. Wszystkim obiektom nadano propagandową nazwę Panzerwerków (dzieł pancernych, skrót Pz.W.) i jednolitą numerację. Schrony połączone zostały podziemnymi poternami. W podziemiach znajdowały się także koszary prawdopodobnie dla obsługi baterii artyleryjskiej znajdującej się nieopodal obiektów i magazyny. Schrony podzielić można funkcjonalnie na: uniwersalne: Pz.W. 864 Pz.W. 865 (522) wieże odosobnione, tzw. detaszowane środki ogniowe: Pz.W. 863 Pz.W. 866 Pz.W. 867 obserwacyjne: Pz.W. 868 Głównym uzbrojeniem grupy były karabiny maszynowe. Dwa umieszczone były w sześciostrzelnicowej kopule typu 20P7 zamontowanej w największym schronie nr 865 (522), trzy w trzystrzelnicowych kopułach typu 2P7 wież odosobnionych. Dalsze trzy znajdowały się za płytami pancernymi obydwu dużych panzerwerków, służąc do obrony wejść i tyłów obiektów. Obronę uzupełniał forteczny miotacz ognia oraz granatnik M19. Wyłącznie do obserwacji służyły dwie kopuły: zainstalowana w Pz.W. 864 oraz w odrębnym, obserwacyjnym Pz.W. 868. Grupa traktowana była jako eksperymentalna, stąd spotkać tu można duże zróżnicowanie zastosowanych rozwiązań. W 1938 roku jedna z wież odosobnionych (Pz.W. 866) została rozbudowana o kazamatę dla armaty przeciwpancernej kalibru 37 mm. Był to jedyny taki obiekt zbudowany we wschodnich fortyfikacjach Niemiec. Możliwość rozbudowy o stanowisko broni przeciwpancernej posiadał również Pz.W. 865. Dzięki swojemu położeniu i uzbrojeniu grupa, której w 1939 roku nadano imię gen. Ericha Ludendorffa, była jednym z najsilniejszych punktów oporu w niemieckiej fortyfikacji. Jako jedyna posiadała prócz broni piechoty elementy czynnej obrony przeciwpancernej. W 1944 roku w czasie przygotowań całego O.W.B. do obrony na terenie grupy wzniesiono eksperymentalne stanowisko dla czeskiej armaty przeciwpancernej kalibru 47 mm. Grupa została zdobyta przez 35 DP Gwardii dowodzoną przez płka N. Grigoriewa 30 stycznia 1945. Po wojnie wszystkie jej obiekty zostały wysadzone w powietrze i obecnie są zniszczone w różnym stopniu. Teren grupy jest opuszczony. Bardzo duże niebezpieczeństwo stanowią ruiny schronów, szczególnie otwarte szyby prowadzące do zasypanych podziemi. Na wzgórzu znajdują się również inne groźne pozostałości wojny, takie jak drut kolczasty.
National Security Bureau (Poland)

National Security Bureau (Polish: Biuro Bezpieczeństwa Narodowego [ˈbju.rɔ bɛs.pjɛˈt͡ʂɛɲ.stfa na.rɔ.dɔˈvɛ.ɡɔ], BBN) is a Polish government agency executing the tasks given by the President of the Republic of Poland regarding national security. The Bureau serves as the organizational support to the National Security Council. The Chief of the National Security Bureau (Polish: Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego) answers to the President. Shortly after the creation of NSB (1991) it was a part of Office of the President of the Republic of Poland in place of the Ministry of State for the National Security, which it succeeded. Heads of the National Security Bureau External links Official website
Бюро национальной безопасности Польши

Бюро национальной безопасности Польши — польское правительственное ведомство, в полномочия которого входит исполнение поручений президента Польши по вопросам национальной безопасности. Глава Бюро национальной безопасности подотчётен президенту Польши. История Бюро было образовано 31 января 1991 года указом Президента Польши Леха Валенсы. Пришло на смену Управлению охраны государства. Полномочия и обязанности Выполнение задач, возложенных Президентом Польши в области безопасности и обороны, в том числе инициирование и участие в подготовке концепции и планов организации и функционирования интегрированной системы управления национальной безопасностью, а также надзор за их осуществление от имени Президента Польши Мониторинг и анализ формирования стратегических условий национальной безопасности (внутренней и внешней) и подготовка оценок и итоговых выводов для Президента Польши; Разработка и предоставление заключений по документам стратегического характера (концепциям, директивам, планам, программам) в области национальной безопасности, в отношении которых Президент Польши компетентен, и надзор за выполнением содержащихся в них задач Мониторинг, оценка и предоставление заключений о текущей деятельности Польских вооруженных сил, перспективных программах развития и оперативных планах их использования - под руководством Президента Польши Сотрудничество с органами государственной власти и общественными организациями в вопросах, связанных с вопросами национальной безопасности Мониторинг, оценка и дача заключений о текущей деятельности органов государственной власти в сфере гражданской безопасности, в том числе общественной и социально-экономической безопасности, и формулирование мнений и заключений по этому поводу для Президента Польши Разработка и выдача заключений под руководством Президента Польши проектов, нормативных актов и других правовых актов в области национальной безопасности Главы ведомства Государственные министры национальной безопасности как Главы Бюро национальной безопасности Главы Бюро национальной безопасности Ссылки Официальный сайт
Nationella säkerhetsbyrån

Biuro Bezpieczeństwa Narodowego (polska, förkortas BBN) eller, på svenska, Nationella säkerhetsbyrån är en polsk myndighet för frågor som har med nationell säkerhetspolitik att göra. Byrån fungerar som en stödorganisation för Nationella säkerhetsrådet och får sina uppdrag från Polens president. Byrån bildades 1991. Byråns chef Aleksander Szczygło omkom den 10 april 2010 i flygolyckan i Smolensk. General Stanisław Koziej är tillförordnad chef sedan 13 april 2010. Externa länkar Officiell webbplats
Бюро національної безпеки Польщі

Бюро національної безпеки Польщі (пол. Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, BBN) — польське урядове відомство, в повноваження якого входить виконання доручень президента Польщі з питань національної безпеки. Голова Бюро національної безпеки (пол. Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego) підзвітний президенту Польщі. Бюро є змістовною та організаційною базою (функція секретаріату) Ради національної безпеки. BBN також стежить за проектами, що впливають на безпеку та оборону держави. Історія Бюро було утворено 31 січня 1991 року. Глави відомства Єжи Мілевські (1991–1994) Генрик Горишевскі (1994–1995) Єжи Мілевські (1996–1997) Марек Сівець (1997–2004) Тадеуш Балахович (2004–2005) Єжи Бар (2005) Ришард Лукасік (2005–2006) Анджей Урбанські (2006) Владислав Стасяк (2006–2007) Роман Полько (2007) Владислав Стасяк (2007–2009) Александер Щиґло (2009–2010) Станіслав Козей (2010–2015) Павел Солох (з 2015) Посилання Офіційний сайт [Архівовано 23 лютого 2014 у Wayback Machine.] Примітки
Pałac Wesslów

Pałac Wesslów, wcześniej pałac Franciszka Jana Załuskiego, także Poczta Saska – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 25 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Pałac został wzniesiony pomiędzy 1746 a 1752, jego projektantem mógł być Jakub Fontana. Pierwszy znany widok pałacu znajduje się w obramieniu planu Warszawy z 1762 autorstwa Piotra Ricauda de Tirregaille. Najpierw pałac stanowił własność generała Franciszka Jana Załuskiego, starosty grójeckiego. W 1761 sprzedał go Teodorowi Wesslowi, podskarbiemu koronnemu, który z kolei w 1764 sprzedał go Antoniemu Ostrowskiemu, biskupowi kujawskiemu, późniejszemu prymasowi. W 1780 budynek zakupił na użytek poczty Franciszek Ignacy Przebendowski – wojewoda pomorski i dyrektor poczt. Od tego czasu w pałacu do 1874 mieścił się urząd (stacja) pocztowa przeniesiona tutaj z kamienicy Wasilewskich. Początkowo była to poczta królewska utrzymująca łączność z Saksonią, stąd popularna nazwa – Poczta Saska. 2 listopada 1830 na poczcie nadał swój bagaż i pożegnał się z najbliższymi Fryderyk Chopin przed opuszczeniem Warszawy na zawsze. Gdy w 1882 przystąpiono do poszerzania ulicy Trębackiej, zburzono narożną trzyokienną kamienicę przylegającą do pałacu. W następstwie tego w latach 1883–1884 gruntownie przebudowano pałac według projektu architektów Aleksandra Woydego i Władysława Marconiego, ścinając narożnik i dodając nową elewację od strony poszerzonej ulicy. Dobudowano też trzecie piętro. Od 1887 w pałacu mieściła się przez czas jakiś redakcja „Kuriera Codziennego” i „Tygodnika Ilustrowanego”. W 1944 budynek został spalony, jednak zachowały się mury oraz część wyposażenia. Został odbudowany w 1947 według projektu Jana Bieńkowskiego. Do budynku wprowadziła się Komisja Specjalna do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym. Obecnie mieści się tu warszawska prokuratura regionalna i Instytut Wymiaru Sprawiedliwości. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 609. ISBN 83-01-08836-2. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 166. ISBN 83-223-2047-7.
Дворец Весселей

Дворец Весслов (пол. Pałac Wesslów) — барочный дворец в Варшаве (Польша), расположенный на улице Краковское предместье, дом 25 История Дворец был построен между 1746 и 1752 годами, возможно его архитектором был Якуб Фонтана. Первое известное изображение дворца находится в обрамление плана Варшавы 1762 года. Первоначально дворец принадлежал генерал Францишеку Яну Залускому, груецкому старосте. В 1761 году он продал его Теодору Весселю, подскарбию коронному, который, в свою очередь, продал его в 1764 году Антонию Островскому, куявскому епископу. В 1780 году здание приобрёл Францишек Игнацы Пржебендовский, поморский воевода и директор почты. С этого времени, с 1874 года, во дворце расположилось почтовое учреждение, переехавшее сюда из здания Василевских. 2 ноября 1830 года в почтовом отделении сдал свой багаж и попрощался с близкими Фредерик Шопен перед отъездом из Варшавы навсегда. Когда в 1882 году начали расширять улицу Трёмбака, был снесёны многоквартирный дом рядом с дворцом. Как следствие, в 1883—1884 годах дворец был перестроен по проекту архитекторов Александра Ян Войде и Владислава Маркони. Был добавлен третий этаж и обустроен открывшийся с видом на улицу южный фасад здания. С 1887 года во дворце некоторое время располагались редакции «Ежедневного курьера» и «Иллюстрированного еженедельника» (пол. Tygodnik Ilustrowany). В межвоенный период XX века здесь хранились антикварные экспонаты Дворца Искусств. В 1944 году здание было сожжено, но сохранились стены и часть оборудования. Дворец был восстановлен в 1947 году по проекту архитектора Яна Биенковского. Ныне здесь располагается варшавская прокуратура и институт юстиции. Библиография Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 609. ISBN 83-01-08836-2. Tadeusz S. Jaroszewski: Księga pałaców Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 166. ISBN 83-223-2047-7. Примечания Ссылки Информация и старые фотографии на сайте warszawa1939.pl (пол.) Информация и старые фотографии на dawnawarszawa.blogspot.ru (пол.)
Dworek Grochowski

Dworek Grochowski, także pałacyk Wierzbickich – neorenesansowy budynek znajdujący się przy ulicy Grochowskiej 64 w dzielnicy Praga-Południe w Warszawie. Dworek znajduje się na skraju parku im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika”. Historia Budynek został wzniesiony w latach 30. XIX wieku dla rodziny Osterloffów. Karol Osterloff w 1835 nabył część dóbr Grochów i zbudował tam browar, gorzelnię i wytwórnię wina szampańskiego. Po opuszczeniu Warszawy przez Rosjan w sierpniu 1915, w dworku uruchomiono polską szkołę, w której napisała swoje pierwsze wiersze Pola Gojawiczyńska. Od 1918 roku w pałacyku znajdował się sierociniec prowadzony przez metodystów. W 1924 roku obiekt zakupił Andrzej Wierzbicki, który w latach 1925–1927 wyremontował gruntownie budynek. Dworek został uszkodzony podczas II wojny światowej. Został odrestaurowany w 1956. Obecnie w budynku mieści się Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia nr 3 im. Juliusza Zarębskiego. Według legendy podczas bitwy grochowskiej w lutym 1831 dworek miał być kwaterą gen. Józefa Chłopickiego (w rzeczywistości budynek został wzniesiony po powstaniu listopadowym). Legendę utrwala w nazwie pobliska ulica Kwatery Głównej. Opis Otoczony parkiem dwór posiada boniowaną pasowo kondygnację przyziemia. W trójprzęsłowym ryzalicie fasady znajdują się drzwi wejściowe oraz drzwi balkonowe na piętrze. Płyta balkonu wsparta na konsolach rozciąga się na całą szerokość ryzalitu. Barokowa balustrada balkonu została zamontowana wtórnie w 1935 i pochodzi prawdopodobnie z osiemnastowiecznej warszawskiej kamienicy. Kondygnacje rozdziela pseudoarkadkowy gzyms. Całość wieńczy profilowany gzyms koronujący, ponad którym znajduje się czterospadowy ceramiczny dach. W ściany budynku wmurowane zostały kule armatnie znalezione na polu bitwy grochowskiej. W literaturze Legenda o tym, że w Dworku Grochowskim w lutym 1831 roku kwaterował gen. Józef Chłopicki stała się inspiracją dla Stanisława Wyspiańskiego do umieszczenia w jego wnętrzach akcji dramatu Warszawianka. Galeria Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Miliczu

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Milicz archidiecezji wrocławskiej. Pierwszy kościół był wymieniany w zapiskach z 1223, został spalony podczas wojen husyckich, a następnie odbudowany w 1468, wymieniany jeszcze w 1666. Na początku XVII wieku na jego miejscu zbudowano tzw. kościół polski, w którym do poł. XVIII wieku kazania były wygłaszane w języku polskim. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1817–1821. Przy jej budowie wykorzystano gotyckie mury prezbiterium poprzedniej świątyni z XV wieku. Kościół został wzniesiony w stylu klasycystycznym na planie krzyża i posiada oryginalnie rozwiązaną fasadę nawiązującą do wzoru Andrei Palladia, nakryty dachem czterospadowym. We wnętrzu znajdują się: podziemna krypta i chrzcielnica z 1561 roku. Kościół jest murowany, posiada boczne aneksy i balkonowe empory we wnętrzu. Świątynia posiada organy 14-głosowe, wykonane w 1888 roku przez Wilhelma Sauera. Instrument posiada mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Przypisy
St. Peter und Paul (Oława)

St. Peter und Paul (polnisch Koscioł sw. Apostołow Piotra i Pawła) ist eine römisch-katholische Kirche in der niederschlesischen Stadt Oława (Ohlau). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Peter und Paul (Parafia pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła) in Oława. Das Gotteshaus liegt im Norden des historischen Stadtzentrums am plac Zamkowy (bis 1945 Schlossplatz). Geschichte Die Peter-und-Paul-Kirche wurde von 1833 bis 1835 errichtet. Der Entwurf entstand unter der Mitwirkung von Karl Friedrich Schinkel. Der Kirchenbau wurde in der Bauflucht des Schlosses am Luisenflügel errichtet. Der Bau ersetzte die mittelalterliche katholische Schlosskapelle. Nach einem Brand im Jahr 1928 wurde das Innere des Kirchenbaus umgebaut. 1938 wurde die Technik im Gebäude modernisiert und der Glockenturm errichtet. Von 1976 bis 1980 wurde der Kirchenbau renoviert. Architektur und Ausstattung Die dreischiffige Hallenkirche mit Emporen und Seitenschiffen. Die Nordfassade entstand im Rundbogenstil. Die Innenausstattung stammt größtenteils aus dem Jahr 1928. Der Hauptaltar mit Malereien von Ludwig Peter Kowalski entstand 1934. Einige Ausstattungselemente aus der Erbauungszeit haben sich erhalten, darunter Seitenaltäre im Stil des Klassizismus und mehrere Heiligenfiguren. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 699. Weblinks Geschichte und Beschreibung der Kirche (polnisch)
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Oławie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Oława archidiecezji wrocławskiej. Historia Obecna trzynawowa świątynia została zbudowana w latach 1833-1835 na miejscu dawnych zabudowań zamkowych. W 1831 r. rozpoczęto wyburzanie części środkowej pałacu tzw. skrzydła pałacowego księcia Chrystiana. Mury pałacu w jego zachodniej części zostały wykorzystane podczas budowy kościoła. Prace prowadzone były prawd. pod nadzorem Karla Friedricha Schinkla. Świątynia została wzniesiona dla oławskich katolików i zastąpiła ich poprzednią kaplicę, która od połowy XIV wieku znajdowała się w północnym skrzydle kompleksu zamkowego. W 1927 roku kościół został zniszczony przez pożar. Ucierpiał przez to ołtarz główny i organy. Po szybkiej odbudowie w 1933 roku został zbudowany nowy ołtarz główny, który został ozdobiony freskami przez śląskiego malarza L. P. Kowalskiego. W 1938 roku do świątyni została dostawiona wieża z dzwonnicą. Organy W 1926 roku firma Rieger wybudowała 22-głosowe organy (opus 2220). Instrument w następnym roku spłonął, w związku z czym ta sama firma odbudowała go w 1928 r. w zbliżonym kształcie, jednak z dwoma głosami więcej. W 2020 r. firma Vestra wyremontowała kontuar oraz dokonała czyszczenia instrumentu. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
St. Rochus (Oława)

Die Kirche St. Rochus (polnisch Kościół św. Rocha) ist eine römisch-katholische Kirche in der niederschlesischen Stadt Oława (Ohlau). Die Kirche ist die Filiale der Pfarrei Unsere Liebe Frau vom Trost (Parafia NMP Matki Pocieszenia) in Oława. Das Gotteshaus liegt im Süden des historischen Stadtzentrums in der Brieger Vorstadt an der ul. św. Rocha (bis 1945 Oderstraße). Geschichte Die St.-Rochus-Kirche wurde wohl von 1602 bis 1604 als Friedhofskapelle errichtet. Zwischen 1706 und 1707 wurde der Kirchenbau erweitert und im barocken Stil umgebaut. In den 1980er Jahren wurde die Kirche restauriert. Architektur und Ausstattung Die Saalkirche besitzt ein Langhaus mit einem dreiseitigen O-Abschluss. Bestückt ist das Dach mit einem Dachreiter mit einer Laterne. Die Außenwände sind dekoriert mit Lisenen. An der Westseite liegt eine Halle mit Volutengiebel. Die Innenausstattung stammt größtenteils aus dem Anfang des 18. Jahrhunderts im Stil des Barocks. Der Altar besitzt ein Gemälde der Verkündigung aus dem Jahr 1707, welches von Hedwig Elisabeth Amalia von der Pfalz gestiftet wurde. Vor der Kirche steht eine Nepomukstatue aus dem Jahr 1706. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 699. Weblinks Geschichte und Beschreibung der Kirche (poln.)
Kościół św. Rocha w Oławie

Kościół Świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Najświętszej Marii Panny Matki Pocieszenia w Oławie. Świątynia została wzniesiona na miejscu średniowiecznej kaplicy szpitalnej pod wezwaniem św. Barbary. Budowla powstała w 1604 roku jako kaplica cmentarna, natomiast 100 lat później została przebudowana w stylu barokowym. Wyposażenie wnętrza powstało w drugiej połowie XVIII wieku. Najcenniejszym jego elementem jest obraz „Zwiastowanie” – dzieło Johanna Claessensa – malarza z dworu wrocławskiego biskupa, który ufundowała Jadwiga Elżbieta Amalia Sobieska, małżonka królewicza Jakuba Ludwika Sobieskiego, jako wotum dziękczynne za uwolnienie z twierdzy w Kőnigstein męża, uwięzionego w niej przez jego rywala do tronu polskiego, Augusta II Mocnego. Obecnie w świątyni odprawiane są również nabożeństwa dla grekokatolików z parafii Narodzenia Najświętszej Bogurodzicy. Prezbiterium świątyni zakończone jest trójbocznie i na jego osi znajduje się wejście do małej zakrystii. Wnętrze posiada bardzo skromny charakter i nakrywa je płaski strop. Od zachodniej strony jest umieszczony chór podparty dwoma słupami. Świątynię nakrywa dach czterospadowy. Budowla posiada po trzy okna na każdej ze ścian bocznych, zwieńczone półokrągłymi łukami. Podział ścian, od strony zewnętrznej, jest ramowy i zakończony profilowanym gzymsem. Od lewej strony, obok wejścia do kościoła, znajduje się postawiona na cokole figura św. Jana Nepomucena, wykonana z piaskowca w 1706 roku. Przypisy
Sanctuary of Our Lady of Dzików

Sanctuary of Our Lady of Dzików, Monastery of Dominicans in Tarnobrzeg. In 1677 was founded church of Assumption of Mary by Tarnowski family and given to Dominican order. Destroyed in 1703. Rebuilt in 1706. In 1678 holy icon of Our Lady of Dzików was transferred from Dzików Castle to the monastery and since then the church became the Sanctuary of Our Lady of Dzików. Sometimes it is considered as the Our Lady of Tarnobrzeg or Queen of Sulfur Fields. See also Dzików Castle – around 1 km from the monastery Church of Our Lady of Perpetual Help – other church in Tarnobrzeg
Église et couvent des dominicains de Tarnobrzeg

L'église de l'Assomption et le couvent des dominicains (en polonais Sanktuarium Matki Bożej Dzikowskiej) forment un ensemble architectural historique de la ville de Tarnobrzeg en Pologne. Historique L'église, dédiée à l'Assomption, et le couvent de l'ordre des frères prêcheurs ont été fondés en 1676 par la famille Tarnowski qui offre en plus aux dominicains le village de Radowaz. La première église est en bois. Les dominicains la reconstruisent en pierre en 1693. Un incendie détruit le 22 juin 1703 la majeure partie construite en bois du couvent. De nouveaux travaux commencent pour reconstruire totalement le couvent et l'église en style baroque, d'après les plans de Jan Michał Link. Ils sont consacrés en août 1706 par Mgr Biegański, évêque du lieu. le maître-autel de l'église, avec son retable, est un exemple remarquable du baroque polonais. L'intérieur de l'église est réaménagé en 1782, mais un nouvel incendie survient dans la nuit du 5 au 6 juin 1862 qui détruit l'orgue et une partie du couvent. D'importants travaux de restauration ont lieu en 1909. L'ensemble souffre encore au début de la Première Guerre mondiale; les soldats autrichiens saccagent l'intérieur. L'icône - fort révérée dans la région - de Notre-Dame de Dzików (fêtée le 8 septembre) est mise en sécurité au château des Tarnowski. L'ensemble est restauré dans les années 1930, et encore entre 2014 et 2019. En 2019, des nouvelles fresques sont dévoilées. Galerie Références Lien externe (pl) Site officiel des dominicains de Tarnobrzeg Portail du baroque Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de l'ordre des Prêcheurs