NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Skansen Etnograficzny w Russowie

Skansen Etnograficzny w Russowie – skansen prezentujący zabytki budownictwa ludowego w Kaliskiem, położony w zabytkowym parku w Russowie, w sąsiedztwie Dworku Marii Dąbrowskiej; oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu. Ekspozycja W skansenie znajdują się: wąskofrontowy dom mieszkalny z Takomyśli – ok. 1870 r. stodoła dwusąsiekowa z Godziesz Wielkich – 2 poł. XIX w. obora ze Skrzatek – koniec XIX w. spichlerz z zagrody wybranieckiej w Russowie, nazywany „sołkiem” – 2 poł. XVIII w. chata mieszkalna z Dobrzeca – 1 poł. XIX w. spichlerz dworski z Kuźnicy Grabowskiej – z 1800 r. Część zabudowań figuruje w rejestrze zabytków pod numerem kl.IV-885/13/60 z 17 marca 1960 roku. Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 45. ISBN 83-917016-5-4. Dworek Marii Dąbrowskiej. [dostęp 2010-09-22].
Skansen Kultury Materialnej Chełmszczyzny i Podlasia w Holi

Skansen Kultury Materialnej Chełmszczyzny i Podlasia w Holi – muzeum na wolnym powietrzu (skansen) w Holi, w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Stary Brus. Skansen ten powstał w 1985 roku i jest prowadzony przez Towarzystwo Miłośników Skansenu Kultury Materialnej Chełmszczyzny i Podlasia w Holi. W muzeum znajdują się drewniane chałupy oraz rozmaite budynki gospodarcze. W centrum skansenu znajduje się chałupa bogatego chłopa zbudowana w 1913 roku, przeniesiona z miejscowości Wyryki. Chałupa ma konstrukcję wieńcową z dwuspadowym dachem krytym strzechą. Inne obiekty w skansenie: wiatrak "koźlak" z początku XX wieku, stodoła kapliczka ule Obok skansenu: drewniana cerkiew prawosławna (dawniej greckokatolicka) z 1702 roku pod wezwaniem św. Antoniego Pieczerskiego i św. Męczennicy Paraskiewy, drewniana dzwonnica cerkiewna z XVIII wieku. cmentarz prawosławny Przypisy Linki zewnętrzne Skansen w Holi Opis skansenu na stronie okuninka.pl
Skansen Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej

Skansen Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej powstał w 1968 roku dzięki staraniom rdzennego mieszkańca Zyndranowej – Teodora Gocza. Przez wiele lat muzeum funkcjonowało jako placówka prywatna, najpierw w formie Izby Pamiątek w domu opiekuna i pomysłodawcy, później jako skansen wydzielony na terenie wsi. Obecnie muzeum ma status Oddziału Muzeum Podkarpackiego w Krośnie. Skansen powstał w zagrodzie łemkowskiej datowanej na koniec XIX wieku, będącej niegdyś własnością pradziadka Teodora Gocza, Teodora Kukieły (1862-1955), pisarza gromadzkiego. Gocz otrzymał ją w spadku, a kiedy wybudował nowy dom, chyżę pradziadka przeznaczył na izbę pamiątek. Wśród eksponatów znajdowały się stroje, przedmioty codziennego użytku i wytwory kultury Łemków. Muzeum przez wiele lat rozbudowywane i utrzymywane przez Teodora Gocza, dopiero w 1990 roku doczekało się dofinansowania przez krośnieńskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Głównym obiektem skansenu jest chyża (хижа) Teodora Kukieły pochodząca z 1860 roku. Do kurnej chaty w 1901 roku dobudowano kuchnię oraz komin. Stajnia pochodzi z 1923 roku, a chlew z 1934. Wnętrze chaty jest rekonstrukcją biura pisarza wiejskiego, z archiwaliami, książkami, listami i zdjęciami z terenu Łemkowszczyzny. W osobnym pomieszczeniu, tzw. komorze zgromadzono eksponaty sakralne: fragmenty żeliwnych krzyży, szaty liturgiczne, kopie ikon. Znajduje się tu również bogata kolekcja pisanek, zdobionych w tradycyjne łemkowskie wzory. Z narzędzi i przedmiotów gospodarczych można zobaczyć cepy, krosna, żarna. Muzeum zgromadziło też pamiątki wojenne po operacji na Przełęczy Dukielskiej: mundury, hełmy, broń, odłamki. W roku 1975 wystawiono na terenie skansenu pomnik poległych w walkach żołnierzy. W grudniu 1976 władze nakazały wojsku wysadzić go w powietrze. Obecnie o zmaganiach na przełęczy przypomina niewielki pomnik oraz drugi, upamiętniający Łemków – ofiar obozów w Talerhofie i Jaworznie. W obrębie skansenu jest ponadto studnia z żurawiem, wiatrak z Wapiennego, kapliczka, cygańska kuźnia z Olchowca. Łemkowskich artystów W. Chylaka i I. Rusenka uczczono tablicami pamiątkowymi. Jednym z obiektów skansenu jest chata żydowska, dawna własność rodziny Zalmana. W otwarciu ekspozycji judaiców związanych z regionem wziął udział sponsor, a zarazem jedyny ocalały z zawieruchy wojennej Żyd zyndranowski, Samuel Oliner, obecnie zamieszkały w USA. Obok chaty zgromadzono potrzaskane macewy, z których niegdyś, odwróconych napisami do spodu, układano dukty. Od 1992 roku skansen jest organizatorem dorocznego Święta Tradycji Łemkowskiej na Pograniczu Kultur Od Rusal do Jana (Од Русаля до Яна). Corocznie biorą w nim udział Łemkowie z Polski i zagranicy oraz turyści. Staraniem Teodora Gocza, zmarłego 5 czerwca 2018, skansen wydaje miesięcznik redagowany przez autorów piszących po łemkowsku i po polsku, poświęcony kulturze Łemków Zahoroda (Загорода). Zobacz też Łemkowie Zyndranowa Łemkowska Watra w Żdyni Przypisy
Музей пчеловодства (Сважендз)

Памятник культуры Великопольского воеводства, регистрационный номер 2115/A от 30 марта 1987 года. Музей пчеловодства, полное название — Музей пчеловодства имени Рышарда Костецкого (пол. Muzeum Pszczelarstwa im. prof. Ryszarda Kosteckiego) — музей под открытым небом, находящийся в городе Сважендз Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Музей находится в западной части города Сважендза по адресу ул. Познанская, 35 между дорогой № 92 и железнодорожной дорогой № 3. Музей представляет экспозиции, связанные с историей пчеловодства, бортевого пчеловодства и шелководства. Музей вместе с парком и восстановленной усадьбой является памятником культуры Великопольского воеводства. История Музей был основан в 1963 году факультетом болезней пчёл Государственного ветеринарного института в разрушенной во время Второй мировой войны усадьбы, которая располагалась в парке на территории городского района Нова-Весь. В организации музея приняли участие управляющий факультетом отдела болезней пчёл Станислав Кикар и профессор Марианн Елинский. Важную роль в основании музея сыграл профессор Рышард Костецкий. Первым экспонатом созданного музея стал гранитный памятник пчеле. В январе 1966 года музей вошёл в состав Национального музея сельского хозяйства и пищевой промышленности в селе Шренява. В 1974 году среди экспонатов музея было 140 ульев, самым старым из которых являлся улей XIII века. 30 марта 1987 года здание музея, восстановленная усадьба и парк были внесены в реестр памятников Великопольского воеводства. В 2002 году музей был назван именем Рышарда Костецкого. Деятельность музея На территории музея представлено собрание ульев, насчитывающих 230 экземпляров, которые демонстрируют историю пчеловодства в Польше. Среди экспонатов выделяются фигурные и сделанные из различных материалов ульи, которые представляют собой народной творчество. Самый старый улей датируется 1474 годом. В некоторых ульях обитают пчёлы. В 1999 году в здании музея основана выставка, представляющая музейную экспозицию о пользе насекомых, инвентарь для пчеловодства и шелкопрядства. Возле этого здания посажены медоносные растения. Галерея Примечания Литература Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 217—218. ISBN 83-917016-5-4. Marian Jeliński. Skansen pszczelarski w Swarzędzu. «Acta Scansenologica». T. 1, s. 244—246, 1980. Sanok: KAW na zlecenie Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Województwa wielkopolskie i lubuskie. Warszawa: Demart, 2009, s. 85, seria: Polska niezwykła. ISBN 978-83-7427-475-3. Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Skansen Lokomotyw i Urządzeń Technicznych

Skansen Lokomotyw i Urządzeń Technicznych – filia Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola znajdująca się w Zduńskiej Woli przy ul. Kolejowej 6. Skansen, jako zakładowa izba historii został otwarty oficjalnie dla zwiedzających 11 listopada 1993 r. po pracach przygotowawczych trwających od 1989 r. na terenie Zakładu Taboru w Karsznicach, podlegającego północnej Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Gdańsku. Pierwszym eksponatem był parowóz Ty23-273. W latach następnych poszerzano zbiory. Sprowadzono kolejnych siedem parowozów różnej produkcji oraz trzy parowozy przemysłowe i trzy lokomotywy spalinowe. Do taborowych perełek należy niewątpliwie amerykański parowóz towarowy Ty246-22. Nazywano je potocznie „Trumanami” lub „Amerykanami”. Ten będący w Karsznicach to jedyny egzemplarz jaki zachował się w Polsce. W 2010 roku Prezydent Miasta Zduńska Wola przekazał teren skansenu kolejowego w użyczenie Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola. W 2015 roku na wniosek dyrektora Muzeum Historii Miasta Rada Miasta Zduńska Wola utworzyła na bazie skansenu filię Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola. Eksponaty Ty246-22 „Truman” Tr21-53 Ty42-9 Ol49-79 TKp-20 „Śląsk” TKb-10 „Baziel” TKh-4027 „Ferrum” Ty43-74 (1) Pt47-93 TKt48-39 Ty45-39 SM41-175 SM30-039 SM03-41 ET 21-1 EN57-919 kolej „Gubałówka” z 1938 roku wirowy pług odśnieżny typu W 14 z 1942 roku dźwig kolejowy liczne wagony, maszyny kolejowe i inne. Przypisy Bibliografia Skansen na stronie Urzędu Miasta. zdunskawola.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-31)]. Strona Muzeum Historii Miasta Zduńska Wola
Slaven- en Vikingcentrum Wolin Jomsborg Vineta

Slaven- en Vikingcentrum Wolin Jomsborg Vineta (Pools:Centrum Słowian i Wikingów Wolin Jomsborg Vineta) is een museum in het Poolse Wolin. Het museum belicht de tijd van de Vikingen en vroegmiddeleeuwse Slavische volkeren. Het openluchtmuseum omvat reconstructies van 27 vroegmiddeleeuwse gebouwen met replica's van meubelen en werktuigen. Het museum organiseert workshops experimentele archeologie. Er wordt ook een Slaven- en Vikingfestival georganiseerd. Externe link Officiële website
Skansen w Wolinie

Skansen w Wolinie – średniowieczny skansen położony na wyspie Wolińska Kępa w granicach administracyjnych miasta Wolin. Został otwarty 7 kwietnia 2008 roku przez Tomasza Wojtczaka prezesa stowarzyszenia Centrum Słowian i Wikingów „Wolin-Jomsborg-Wineta”. W 2008 roku prezentowanych było 13 obiektów nawiązujących do wczesnośredniowiecznej zabudowy Wolina. Budowle okalają wały obronne oraz część palisady wraz z bramą i wieżyczką. Planowane są jeszcze m.in. chata mincerza, garncarza, rybaka, bursztynnika oraz średniowieczny port. Okresowo w skansenie odbywają się pokazy dawnych rzemiosł i inscenizacje walk średniowiecznych wojów. Co roku na terenie skansenu odbywa się Festiwal Słowian i Wikingów. W skansenie kilkakrotnie kręcone były filmy, między innymi dla Telewizji Polskiej i History Channel. W skansenie dwukrotnie dochodziło do pożarów. W lutym 2011 jedna z 25 chat uległa zniszczeniu w wyniku pożaru. Po raz kolejny dwie chaty spłonęły 24 kwietnia 2014 roku Przypisy Bibliografia Anna Starosta: Skansen w Wolinie można oglądać przez cały rok. Głos Szczeciński, 7 kwietnia 2008. [dostęp 2009-10-17].
Schatzkammer (Wawel-Kathedrale)

Die Schatzkammer ist ein gotisches Gebäude, das nordöstlich an die Krakauer Kathedrale angebaut und mit dieser über die Sakristei im nördlichen Chorumgang verbunden ist. Geschichte Das älteste erhaltene Inventar der Schatzkammer der Wawel-Kathedrale stammt von 1101 und wurde von Bischof Czasław in Auftrag gegeben. Der Kathedralschatz enthielt damals 303 Kunstgegenstände. Im nächsten Inventar von 1110 von Bischof Maurus ist auch der Bestand der Kathedralbibliothek enthalten. Der Kathedralschatz wuchs durch zahlreiche Gaben von Königen, Bischöfen und Mahnten. Er wurde jedoch auch öfters ab dem 17. Jahrhundert geplündert. In den Jahren von 1488 bis 1500 wurde die heutige Schatzkammer errichtet. Baumeister war Hans Blatfuss aus Koschau. 1901 wurde der Innenraum mit Fresken von Józef Mehoffer gestaltet. Leon Wyczółkowski malte 1907 die Sammlung mit Pastellfarben. Sein Zyklus befindet sich heute im Nationalmuseum Warschau. Die Sammlung selbst traf zum großen Teil 1978 in das Krakauer Kathedralmuseum und ist öffentlich zugänglich. Literatur Michał Rożek: Krakowska katedra na Wawelu. Wydawnictwo św. Stanisława BM Archidiecezji Krakowskiej, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik, Kraków: Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, 1988. Michał Rożek, Skarbiec katedry na Wawelu, Kraków 1978 Weblinks
Skała Kmietowicza

Skała Kmietowicza – zbudowana z dolomitów skała tworząca wschodnie wrota Niżniej Bramy Chochołowskiej. Położona jest na wysokości 987 m n.p.m. bezpośrednio przy samej drodze prowadzącej Doliną Chochołowską, pomiędzy polaną Huciska, na której znajduje się końcowy przystanek kolejki turystycznej „Rakoń”, a Wywierzyskiem Chochołowskim. Od strony drogi skała ma strome, pionowe ściany. Tuż powyżej skały prowadzi krótka ścieżka do Wywierzyska Chochołowskiego. W Skale Kmietowicza znajdują się również dwie niewielkie jaskinie: Schron w Skale Kmietowicza I (4,7 m długości) i Schron w Skale Kmietowicza II (7,2 m długości). Nazwę skale nadano dla uczczenia ks. Józefa Leopolda Kmietowicza, przywódcy powstania chochołowskiego z 1846 r. W 1901 r. zamontowano na skale tablicę upamiętniającą wszystkich uczestników i przywódców tego powstania (ks. Kmietowicza, organistę Jana Kantego Andrusikiewicza i in.). Później umieszczono na niej również medalion upamiętniający pierwszą wizytę w dolinie Jana Pawła II (w 1983). Szlaki turystyczne – zielony szlak przez Dolinę Chochołowską. Przypisy
Skałki Twardowskiego

Die Skałki Twardowskiego in Krakau sind ein Naturschutzgebiet im Krzemionki Zakrzowskie im Stadtteil Dębniki. Lage Das Naturschutzgebiet wurde auf den südlichen Ausläufern des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Es ist Teil des Landschaftsschutzpark Bielany-Tyniec und liegt auf einer Höhe von 200 bis 230 Meter über NN. Geschützt werden die Karstformationen des Parks. Im Park befinden sich die zwei Höhlen Twardowski-Höhle und Helle Höhle sowie der See Zakrzówek im ehemaligen Steinbruch. Etymologie Das Naturschutzgebiet ist nach den Felsen benannt, deren Namen wiederum auf die Höhle Twardowski-Höhle zurückgeht. Weblinks
Skiertąg

Skiertąg (niem. Schertingsee) – jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w granicach administracyjnych Morąga. Dane morfometryczna Powierzchnia jeziora wynosi 0,75 km². Według Leydinga jezioro miało powierzchnię 84,07 ha. Charakterystyka Skiertąg przylega od północnego wschodu do miasta Morąg. Należy do zlewni rzeki Drwęcy. Do jeziora Skiertąg wpływa i wypływa rzeczka Drela, która swój bieg kończy w Jeziorze Ruda Woda. Skiertąg od dziesięcioleci jest zanieczyszczany przez moczone w jego toni pnie drzew, które później wykorzystywane są przez pobliskie Morąskie Zakłady Przemysłu Sklejek. W 2001 roku staraniem zarządu morąskiego osiedla "Zatorze" oczyszczono i przygotowano do rekreacji plaże nad brzegiem jeziora. Wybudowano boisko do siatkówki, molo, zainstalowano toaletę, przygotowano miejsce na ognisko. Plaża znajduje się około 200 metrów od stadionu miejskiego w Morągu. Ryby występujące w jeziorze Szczupak Okoń Płoć Leszcz Wzdręga Węgorz Karaś Sandacz Lin Zameczna Góra (niem. Schloss Berg), pagórek (dawniej pruskie grodzisko), leżący na południe od wsi Jurki, w kierunku na jezioro Skiertąg. Linki zewnętrzne położenie jeziora. morag.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-22)]. Przypisy
Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach

Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich – prawosławny męski skit, powstały w 2009. Wchodzi w skład diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Skit znajduje się na obrzeżach wsi Odrynki, w uroczysku Kudak. Skit w Odrynkach powstał jako pierwszy w Polskim Autokefalicznym Kościele Prawosławnym po II wojnie światowej. Inicjatorem jego powstania był archimandryta Gabriel (Giba), który w kwietniu 2008 nie przyjął wyboru na biskupa pomocniczego diecezji przemysko-nowosądeckiej. Został wówczas pozbawiony funkcji przełożonego monasteru w Supraślu. Zwierzchnik PAKP metropolita Sawa poparł plan utworzenia skitu, do którego prowadzi przez bagna narwiańskie 800-metrowa kładka. Wybór Odrynek na miejsce budowy skitu był związany z faktem istnienia w tej miejscowości prawosławnego klasztoru Wniebowstąpienia Pańskiego, powstałego przypuszczalnie w I połowie XVII w. i rozwiązanego w 1824. Monaster ten podlegał klasztorowi Świętego Ducha w Wilnie. Zdaniem Antoniego Mironowicza klasztor ten kontynuował tradycje monastyczne istniejące w rejonie Odrynek już wcześniej, w XVI stuleciu. Badacz ten jest zdania, że już wtedy działały tam skity, a jednym z ich patronów był św. Antoni Pieczerski. Uroczyste poświęcenie skitu miało miejsce 15 września 2009. Uroczystości przewodniczył metropolita warszawski i całej Polski Sawa, który określił powstanie pustelni „cudem XXI wieku”. Nabożeństwa w budowanej pustelni były jednak odprawiane już wcześniej. W grudniu 2011 skit został zdewastowany przez nieustalonych sprawców, którzy zerwali krzyż z kopuły na bramie wjazdowej do pustelni, zniszczyli należące do niej ule i przecięli kabel agregatu prądotwórczego. 19 maja 2013 na terenie skitu konsekrowano nowo wybudowaną drewnianą cerkiew Opieki Matki Bożej. Sukcesywnie sprowadzane wyposażenie cerkwi (w tym ikonostas, ołtarz, kiot, analogiony) powstaje w pracowni braci Amanatidis w Salonikach. 1 grudnia 2016 w cerkwi wybuchł pożar, w wyniku którego zniszczeniu uległo niemal całe wyposażenie świątyni. 22 listopada 2018 zmarł założyciel, gospodarz i jedyny mieszkaniec skitu, ojciec Gabriel, który został tu pochowany. Po jego śmierci skit pozostawał niezamieszkany, a nabożeństwa celebrowane były tu w niedziele i główne święta przez duchowieństwo monasteru w Zwierkach. W 2022 r. w skicie przebywało 3 mnichów. Nabożeństwa celebrowane są codziennie (Boskie Liturgie w soboty i niedziele). Uznany za Cud Polski 2024. Przypisy Bibliografia Antoni Mironowicz Pustelnia Świętych Antoniego i Teodozego Pieczerskich w Odrynkach
Skocznia narciarska na polanie Przysłop pod Baranią Górą

Skocznia narciarska na Przysłopie – nieistniejąca skocznia narciarska na polanie Przysłop pod Baranią Górą w Beskidzie Śląskim. Została zbudowana w latach 1927–1928 dzięki wielkiemu osobistemu zaangażowaniu Karola Krokera, pierwszego gospodarza uruchomionego parę lat wcześniej schroniska PTT na Przysłopie pod Baranią Górą. Obiekt nazywano popularnie „Ślązaczką”. Jej gospodarzem był powstały w 1928 r. „Śląski Klub Narciarski” z siedzibą w Katowicach, który zresztą wkrótce swą liczebnością wysunął się na czoło wszystkich klubów narciarskich, zarejestrowanych w PZN. W zorganizowanych na tym obiekcie Narciarskich Mistrzostwach Śląska na rok 1928–1929 startowała cała ówczesna elita polskich skoczków, z Bronisławem Czechem i Stanisławem Marusarzem na czele. W późniejszych latach na baraniogórskiej skoczni skakali głównie członkowie założonego w 1929 r. Baraniogórskiego Śląskiego Klubu Narciarskiego z siedzibą w Istebnej. Po wojnie skakano tu już znacznie mniej, a ze względu na utrudniony dostęp nie organizowano też większych zawodów. Nieremontowany obiekt z roku na roku niszczał coraz bardziej, aż w końcu drewniany rozbieg grożący zawaleniem rozebrano w 1977 roku. Bibliografia Barański Mirosław: Beskid Śląski. Przewodnik, wyd. Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2007, ISBN 978-83-89188-71-7
Salmopol (Skisprungschanze)

Die Salmopol war eine Schanzenanlage im polnischen Szczyrk, die 2000 abgerissen wurde. Der Komplex befand sich im Stadtteil Salmopol am Gebirgspass Przełęcz Salmopolska. Die Normalschanze hieß auch Zdzisław-Hryniewiecki-Schanze. Historie Die Sprungschanze wurde 1980 gebaut und 1984 in Betrieb genommen. Die K-85-Skisprungschanze, die nach Zdzisław Hryniewiecki benannt wurde, war aus Holz und auf Betonstützen montiert. Die Einrichtung war zweimal Austragungsort des Europacups und der polnischen Meisterschaften. Darüber hinaus wurden im März 1991 sowie im Februar 1992 Wettkämpfe des B-Weltcup der Nordischen Kombination ausgetragen, bei denen die Sieger František Máka und Stanisław Ustupski hießen. Am 31. Mai 2000 wurde die Schanzenanlage verbrannt und zerstört. Technische Daten Wettbewerbe Schanzenrekordhalter Weblinks Salmopol Szczyrk, auf skisprungschanzen.com Einzelnachweise
Skocznia narciarska im. Zdzisława Hryniewieckiego

Skocznia narciarska im. Zdzisława Hryniewieckiego – nieistniejąca już normalna skocznia narciarska w Szczyrku – Salmopolu, w Beskidzie Śląskim. Funkcjonowała od 1984 roku do połowy lat 90. XX wieku. Znajdowała się przy końcowym odcinku serpentyn szosy ze Szczyrku na Przełęcz Salmopolską, na wysokości ok. 870 m n.p.m. Najazd skoczni był drewniany, oparty na betonowych podporach. Obiekt zawierał drewnianą wieżę sędziowską. W budowie skoczni uczestniczyli m.in. przedstawiciele klubów LKS Wisła-Istebna, KS „Start” Wisła i Olimpia Goleszów. Njazd skoczni był drewniany, ustawiony na betonowych podporach. Obiekt otwarto 31 grudnia 1984 roku. Odbyły się wówczas zawody z udziałem 30 skoczków. Konkurs wygrał Tadeusz Fijas (z pierwszym rekordem obiektu – 75,5 m), drugie miejsce zajął Henryk Tajner. W późniejszych latach wydłużono najazd, co pozwoliło na oddawanie dłuższych skoków. Punkt konstrukcyjny skoczni był umiejscowiony na 85. metrze, zaś odległość sędziowska wynosiła 89 metrów. Skocznia była dobrze oceniana ze względu na dogodne położenie (długo utrzymywał się na niej śnieg, otoczenie lasu chroniło przed silnym wiatrem). Wadą obiektu był brak zaplecza, w tym wyciągu dla zawodników. W 1989 i 1995 roku obiekt ten był areną mistrzostw Polski seniorów w skokach narciarskich, w 1989 roku także miejscem zmagań o mistrzostwo Polski w kombinacji norweskiej. Dzięki homologacji Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS) na skoczni mogły być organizowane także zawody międzynarodowe. W 1989 i 1991 roku odbyły się tam konkursy Pucharu Europy w skokach narciarskich. W latach 90. XX wieku rozgrywano tam także zawody Pucharu Świata „B” w kombinacji norweskiej. Skocznia nosiła imię Zdzisława Hryniewieckiego, mistrza Polski z 1959 roku, którego karierę zakończył poważny wypadek, do którego doszło podczas skoku. Patronat został nadany na podstawie wyników konkursu na nazwę skoczni, zorganizowanego przez dziennik „Sport”. Ostatni rekord skoczni – 91 m – ustanowił reprezentant Słowacji Ladislav Sulír w oficjalnym treningu przed zawodami Pucharu Świata „B” w kombinacji norweskiej (1994). Pod koniec lat 90. XX wieku skocznia popadła w ruinę i została przeznaczona do rozbiórki. Najazd skoczni uległ całkowitemu zniszczeniu w wyniku pożaru, do którego doszło 31 maja 2000 roku i nie został odbudowany. Przypisy
Skolwiński Ostrów

Skolwiński Ostrów (do 1945 niem. Klein Oder-Bruch) – wyspa odrzańska w Dolinie Dolnej Odry otoczona odnogami Odry: Cieśnicą, Kanałem Skolwińskim, Wietliną i Domiążą. Południowa część wyspy znajduje się w Szczecinie w granicach osiedla Skolwin, część północna – w Policach. W rejonie wysp Polickie Łąki i Skolwiński Ostrów znajduje się kotwicowisko Portu Police. Teren wyspy jest terenem podmokłym. Występują tu trawiaste zbiorowiska roślinne. Nazwę Skolwiński Ostrów wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Klein Oder-Bruch. Zobacz też lista polskich wysp Przypisy