NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wojciecha w Bobowie

Kościół św. Wojciecha – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Bobowie (wsi gminnej na Kociewiu). Pierwsza kaplica powstała we wsi w XIV wieku, a w XV wieku przebudowano ją i powiększono w obecny kościół. W czasie Reformacji praktycznie cała wieś przeszła na luteranizm i przejęła świątynię na swoje potrzeby na około 40 lat. W 1596 edykt królewski przywrócił we wsi kapłana katolickiego. W XVII wieku kościół był już zbyt mały na potrzeby wsi i zaszła konieczność jego powiększenia. Zbudowano więc nową nawę i wieżę, a świątyni nadano cechy barokowe (pilastry, szczyty, portal). W 1906 kościół został poważnie uszkodzony przez pożar, a jego odbudowa trwałą aż do 1911. Przy kościele stoi kilka starych nagrobków, m.in. Franciszka Bardzkiego (zm. 1882) i ks. prof. Szczepana Lange (ur. 26.12.1844, zm. 3.7.1912), profesora Collegium Marianum w Pelplinie, od 1893 proboszcza bobowskiego, który przyczynił się do odbudowy kościoła po pożarze. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dąbrównie

Kościół świętego Jana Nepomucena i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Dąbrówno, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Grunwald archidiecezji warmińskiej. Jest to świątynia wybudowana w latach 1863-1865 z kamienia polnego łupanego i cegły w stylu neogotyckim. Był to pierwszy kościół katolicki wybudowany w mieście od 1525 roku, kiedy to Prusy Książęce przyjęły protestantyzm. Fasada o schodkowych szczytach, nad zachodnim nadwieszona wieżyczka. Do wyposażenia świątyni należą m.in.: ołtarz w stylu neogotyckim i średniowieczna kamienna kropielnica, pochodząca z kościoła w Leszczu. Konsekratorem kościoła był ówczesny biskup chełmiński – Jan Nepomucen Marwicz. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Wielbarku

Kościół Świętego Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Wielbark, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Szczytno archidiecezji warmińskiej. Kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w dniu 11 czerwca 1879 roku, natomiast w dniu 17 listopada 1880 roku została poświęcona ukończona budowla. W dniu 29 czerwca 1884 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa warmińskiego, Philippa Krementza. Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z czerwonej cegły i stojąca na kamiennym fundamencie. Wybudowano ją na planie prostokąta, w stylu neogotyckim. Od strony wschodniej jest umieszczone wielobocznie zamknięte prezbiterium, od strony zachodniej do korpusu świątyni jest dobudowana kwadratowa wieża zwieńczona ceglanym szpicem, z cylindryczną klatką schodową. Korpus budowli jest opięty szkarpami. Posiada dach dwuspadowy i ozdobiony jest szczytami schodkowymi z blendami. Z lewej i prawej strony nawy są umieszczone niższe aneksy. Na kamieniu od strony północnej jest umieszczona data 1879. Wnętrze jest nakryte stropem na drewnianych podciągach. Wystrój i wyposażenie świątyni pochodzą z czasów jej budowy i reprezentują styl neogotycki. Przykładami tego stylu są: ołtarz główny i ołtarze boczne (w jednym z nich jest umieszczony obraz Matki Boskiej w ogrodzie różanym z XIX wieku), ambona, chrzcielnica i prospekt organowy. Witraże wykonał w latach 60. XX wieku poznański artysta Stanisław Powalisz (dwa okna korpusu i prezbiterium – w jednym z okien prezbiterium jest umieszczony wizerunek patrona świątyni – św. Jana Nepomucena). Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena i Matki Bożej Różańcowej w Biskupcu

Kościół świętego Jana Nepomucena i Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Biskupiec, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Iława-zachód diecezji elbląskiej. Jest to budowla wzniesiona w latach 1892–1894 dzięki funduszom legata biskupa chełmińskiego Jana Nepomucena Marwicza. W dniu 16 września 1894 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa chełmińskiego Leona Rednera, pod wezwaniem św. Jana Nepomucena. Kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. W jego wnętrzu znajduje się oryginalny ołtarz z witrażowym oknem i rzeźbą patrona świątyni. Sufit jest zakończony ozdobnymi belkami z bogatą polichromią, z kolei na kościelnym chórze są umieszczone organy, których miechy mogą być napędzane ręcznie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Mikołajkach

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mikołajki diecezji ełckiej. Mieści się przy ulicy Michała Kajki. Obecna świątynia to dawny Ewangelicki Dom Ludowy, należący do gminy ewangelickiej. Przed 1939 rokiem były urządzane w nim wieczorki, przedstawienia, dzieci miały lekcje katechezy. Podczas II wojny światowej w kościele mieściła się remiza. Następnie wojska sowieckie urządziły w budynku stajnię. Od września 1948 roku rozpoczęły się prace przygotowujące zdewastowany Dom Ludowy dla potrzeb katolickiego kultu religijnego. W ciągu trzech miesięcy remont budowli został ukończony. Za zgodą Kurii Biskupiej ksiądz Władysław Dudziak, mrągowski proboszcz poświęcił świątynię. Kościół został powiększony, dzięki przebudowie mieszkania prywatnego na prezbiterium. Został przeniesiony ołtarz, zostały wykonane drzwi wejściowe główne do świątyni, schody, a także chodnik został wycementowany. Mikołajczanie bardzo chętnie angażowali się w remont, nie żałowali własnych sił, większość prac parafianie wykonywali za darmo. W następnych latach zostały wykonane witraże. Na głównej ścianie świątyni nad prezbiterium przedstawiona jest panoramiczna scena Objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie w 1877 roku. Dla uczczenia IV pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Ojczyzny została dobudowana do świątyni wieża zaprojektowana przez mikołajczanina, pana Jerzego Matłocha i zostały w niej zawieszone ufundowane przez parafian dzwony: Ave Maria i Jan Paweł II. W 2007 roku zostały zamontowane nowe ołtarze boczne z drewna dębowego: Ołtarz Miłosierdzia Bożego i Ołtarz Matki Bożej. Przypisy
St. Matthias (Bisztynek)

Die römisch-katholische Kirche St. Matthias (polnisch Kościół Macieja Apostoła i Najdroższej Krwi Pana Jezusa) in Bisztynek (deutsch Bischofstein) geht auf die Zeit des Deutschen Ordens zurück. Geschichte Nach Bericht der Heilsberger Chronik wurde die Kirche 1400 geweiht. Bischofstein wurde 1463 unter Bischof Paul von Lengendorf lässt aus militärischen Gründen die Stadt Bischofstein niedergebrannt, 1481 wurde eine neue Handfeste verliehen. Die Kirche wurde etwa 1390–1400 errichtet, vermutlich ohne Turm oder nur mit Turmstumpf. Der Turm wurde bis 1579 vollendet. Nach der Beschreibung des Visitationsprotokolls von 1609 hatte der Bau eine gewölbte, zweigeschossige Sakristei an der Nordostseite, an die Stadtmauer angelehnt. Nach Überlieferung hatte die Sakristei ein kleines Fenster nach Ostempore. 1728–1739 wurden ein nördliches Seitenschiffe, 1775–1781 ein südliches Seitenschiff angefügt, wobei große Teile der Umfassungsmauern abgebrochen wurden. Der verbliebene mittelalterliche Bau verschwand unter einer barocken Hülle. Lediglich das Obergeschoss des Turmes ragt mit seiner alten Wandgliederung noch heute sichtbar aus dem Dach hervor. Die Kirche gehörte zu deutscher Zeit zum Archipresbyterat Seeburg im Bistum Ermland. Bauwerk Die Kirche ist ein ursprünglich ungewölbter Saalbau. Die zweigeschossige Westfassade mit Haupteingang in der Mitte ist mit einem halbovalen Giebel gekrönt, hinter dem sich der Turm befindet. Von der alten Wandgliederung des Turms ist das obere Geschoss mit vier spitzbogigen Blenden an jeder Seite sichtbar. Im Durchgang zwischen Turmhalle und Langhaus befinden auf beiden Seiten je eine spitzbogige Nische. Das Kircheninnere ist dreischiffig, wobei die Schiffe durch hohe Arkaden getrennt sind. Die Innenausstattung ist barock gehalten. Der Hauptaltar aus dem Jahr 1772, entworfen von Christian Bernard Schmidt aus Rößel. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 362–363. Weblinks kościół farny pw. św. Macieja. In: zabytki.pl. Abgerufen am 30. Oktober 2024
Kościół św. Macieja i Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa w Bisztynku

Kościół świętego Macieja i Przenajdroższej Krwi Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Bisztynku, należący do dekanatu Reszel archidiecezji warmińskiej. Pierwotnie była świątynia gotycka, uzupełniona o wieżę, wzniesioną w 1579. W pierwszej połowie XVI wieku wzrósł ruch pątniczy, co sprawiło, że kościół został rozbudowany. Po dobudowaniu w latach 1738–1748 nawy północnej budowla została ponownie konsekrowana przez biskupa Adama Stanisława Grabowskiego w dniu 4 sierpnia 1748 roku. Po zniszczeniu świątyni przez pożar w 1770 roku i późniejszej odbudowie kościół został konsekrowany w dniu 5 sierpnia 1781 roku przez biskupa Karola von Hohenzollerna, z towarzyszeniem biskupa Ignacego Krasickiego jako trójnawowy, barokowy kościół halowy. Obecnie świątynia reprezentuje styl późnobarokowy, posiada trzy nawy (kościół halowy) i osiem przęseł. Ołtarz główny z 1772 reprezentuje styl rokokowy; wykonał go Chrystian Bernard Schmidt z Reszla. Ten sam artysta wykonał ołtarze boczne w nawie południowej i północnej, a także ołtarze boczne, przy czwartej parze filarów. W świątyni można zobaczyć także gotycką rzeźbę Madonny z Dzieciątkiem z II połowy XIV wieku. Na ścianie północnej budowli jest umieszczona kamienna tablica z herbem biskupa Krzysztofa Jana Szembeka z datą 1739. Do obrazów znajdujących się we wnętrzu kościoła należą m.in.: portret biskupa Ignacego Krasickiego, a także dziewięć obrazów Apostołów z 1776, które namalował miejscowy malarz Johann Langhanki. Przypisy Linki zewnętrzne Bisztynek, ul. Kościelna 24, kościół farny św. Macieja ( Katholische Kirche, katholische Pfarrkirche St. Mathias) fotopolska.eu
Kościół św. Jakuba w Dzierżążnie

Kościół św. Jakuba – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Dzierżążnie, w gminie Morzeszczyn na Kociewiu. Historia i architektura Dzierżążno było siedzibą pierwszej kociewskiej parafii, którą założono prawdopodobnie w 1001 lub 1096. Obecna, gotycka świątynia powstała w XIV wieku, a generalny remont przeszła w XVIII wieku (mniejsze przebudowy miały też miejsce w XVI i XIX wieku). Z połowy XVIII wieku pochodzi więc praktycznie całe barokowe wyposażenie wnętrza, m.in. ołtarze boczne, ambona, czy dwa feretrony. Renesans (XVII wiek) reprezentują natomiast chrzcielnica i ławy. XIX-wieczna jest wieża z muru pruskiego nakryta łamanym hełmem ostrosłupowym, elewacje boczne zdobią naprzemiennie blendy i okna. Wyposażenie Wyposażenie świątyni ufundował biskup Hieronim Rozdrażewski w 1590, ale zostało ono rozkradzione z ozdób w czasie reformacji. Malowidła na drewnianym stropie (m.in. przedstawiające ochrzczonego Turka) wykonał Władysław Drapiewski z Pelplina w latach 1921-1922. W dwukondygnacyjnym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający św. Jakuba Apostoła. W ołtarzach bocznych umieszczono wizerunki Matki Bożej Różańcowej i św. Józefa. Wszystkie ołtarze są drewniane i polichromowane. Ambona jest rokokowa i pochodzi z XVIII wieku, podobnie jak chrzcielnica, barokowy konfesjonał i feretrony. Również te elementy wykonano z drewna i polichromowano. Galeria Przypisy
Kirche Pehsken

St. Maria Pehsken (polnisch Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) ist ein Zeugnis der Kirchenarchitektur des Deutschordensstaats im polnischen Piaseczno bei Gniew (Mewe), im historischen Westpreußen. Geschichte Der Chor wurde 1348 errichtet, wovon eine deutsche Inschrift Im Inneren zeugt. Hochmeister Winrich von Kniprode verlieh die Pfarrei 1353 an das Nonnenkloster in Kulm. Im Rahmen des Konflikts zwischen dem Deutschen Orden und Polen fanden 1455 bei Pehsken Verhandlungen statt. In den schwedisch-polnischen Kriegen 1655–60 wurde die Kirche zerstört. Eine Inschrift weist auf Erneuerung der Kirche durch Bertel Ranisch aus Danzig 1676 hin. Die Seitenkapellen und die Turmhaube stammen von 1748. Ebenfalls im 18. Jahrhundert wurde die Vorhalle der Kirche erbaut. Baumerkmale Die Kirche ist reicher gestaltet als andere Dorfkirchen und ähnelt in ihrer Grundform den Pfarrkirchen kleinerer westpreußischer Orte: Ein vierjochiges Langhaus mit drei nahezu gleichhohen Schiffen. Ursprünglich hatte die Kirche nur ein Schiff mit der Breite des Chors. Später wurde das Langhaus aber als Halle mit Seitenschiffen verbreitert. Der Chor ist polygonal geschlossen und im Westen besteht ein Turm. Quer zum Langhaus schließen sich zwei Kapellen und eine Vorhalle an. Der Chor trägt ein Sterngewölbe aus der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts. Die Gewölbe im Langhaus sind vierzackige Sterne, in den Seitenschiffen dagegen einfache Kreuzgewölbe und deuten wegen ihrer Konstruktion und Gestaltung auf eine spätere Bauzeit als der Chor hin. Das Wappen von König Johann III. Sobieski deutet hier auf eine Bauzeit im 18. Jahrhundert hin. Alle Grate sind mit Rundstab besetzt, und reich mit Blattwerk verziert. Auch Rosetten und Konsolen sind mit Blattwerk verziert. Die Turmhalle ist mit Zellengewölbe überdeckt. Im Äußeren bildet ein hoher, neunteilig gegliederter Zwischengiebel ein hervorragendes Baumerkmal, das demjenigen der Kirche in Mewe ähnelt. Literatur Carl von Lorck: Dome, Kirchen und Klöster in Ost- und Westpreußen. Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982. Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Westpreussen. A.W. Kafemann, 1884, S. 295–302 ([1]). Weblinks
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Piasecznie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Piasecznie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Piasecznie (powiat tczewski). Historia Pierwsza świątynia, która stanowi prezbiterium obecnego kościoła, powstała we wsi w 1348 z inicjatywy krzyżackiej. W 1380 nastąpiły we wsi objawienia (usankcjonowane przez kościół katolicki w 1649), co zapoczątkowało intensywny ruch pielgrzymkowy. Matka Boża ukazać się miała ubogiemu smolarzowi, któremu uzdrowiła sparaliżowanego syna. Wieść o tym czynie rozeszła się szybko po okolicy, ściągając rzesze pielgrzymów. Nieznany rzeźbiarz sporządził według opisu smolarza figurę Matki Boskiej, obecnie Królowej Pomorza. Jan III Sobieski składał tu wota dziękczynne po bitwach pod Chocimiem i Żurawnem. W połowie XVIII wieku do zbyt już małego kościoła dobudowano dwie kaplice barokowe: Matki Boskiej Szkaplerznej i św. Józefa. Kościół przyozdobiono wówczas rokokowym, istniejącym do dziś, wyposażeniem (m.in. konfesjonały, chrzcielnica, ambona i herb królewski na sklepieniu). 8 września 1968 figura Matki Boskiej Piaseckiej, zwaną Królową Pomorza, została ukoronowana przez kardynała Karola Wojtyłę. Wewnątrz m.in. tablica pamiątkowa (1965) ku czci miejscowego proboszcza Augustyna Bukolta rozstrzelanego przez nazistów w 1939. Wzdłuż przykościelnego muru zorganizowano drogę różańcową (piętnaście kaplic). Samo miejsce objawień znajduje się na południe od wsi, bezpośrednio przy szosie krajowej nr 91. Galeria Zobacz też Studzienka w Piasecznie Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Kurzętniku

Kościół św. Marii Magdaleny w Kurzętniku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kurzętnik diecezji toruńskiej. Znajduje się w dawnym mieście, obecnie wsi Kurzętnik, w województwie warmińsko-mazurskim. Architektura Jest to niewielka budowla wzniesiona w stylu gotyckim. Wybudowana została około 1300 roku. Została zbudowana z cegły na planie prostokąta. Posiada jedną nawę oraz drewniany strop podparty czterema parami drewnianych filarów. Na środku stropu są umieszczone malowidła przedstawiające ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny. kościół posiada potężnych rozmiarów przypory, m.in. przy wieży. We wnętrzu znajdują się cztery ołtarze w stylu barokowym. W świątyni wmurowana jest także tablica pamiątkowa, poświęcona pamięci księdza Józefa Borzyskowskiego, kurzętnickiego proboszcza, który zmarł w dniu 16 września 1942 roku w obozie koncentracyjnym w Dachau. Przy balustradzie komunijnej jest umieszczona oryginalna, drewniana skarbona w formie słupa wbitego w ziemię, okuta żelaznymi sztabami. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Kunowie

Kościół Matki Boskiej Królowej Polski w Kunowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Kunowie, w gminie Kobylanka (powiat stargardzki). Należy do parafii św. Antoniego z Padwy, bł. Stefana Wyszyńskiego w Kobylance. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku. Sytuowany na rzucie prostokąta, jest budowlą murowaną z kamienia polnego i cegły. Szczyt ściany wschodniej ozdobiony jest blendami. Okna w bocznych ścianach nawy zamknięte są łukiem odcinkowym. Od strony zachodniej do kościoła przylega murowana z kamienia wieża na planie kwadratu. Lico wieży zdobią ostrołukowe blendy, w jej przyziemiu umieszczony jest portal zamknięty łukiem odcinkowym. Wieżę wieńczy czworoboczny bęben, nakryty spiczastym hełmem. W XVIII wieku kościół został przebudowany, poszerzono wówczas otwory okienne, a od strony północnej dobudowano trzy niewielkie kruchty. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 15 sierpnia 1945 roku. Wnętrze kościoła nakrywa XVIII-wieczny, podwyższany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się XIX-wieczna empora chórowa. W ścianie wschodniej umieszczone jest sakrarium w formie niszy zamykanej żelazną kratą i XV-wiecznymi dębowymi drzwiczkami. Na wewnętrznej stronie drzwiczek znajduje się wykonany temperą wizerunek Chrystusa Bolejącego. Na wyposażeniu zachował się barokowy ołtarz ze sceną Ukrzyżowania oraz ambona z baldachimem z 1714 roku. W posadzce prezbiterium wmurowane są trzy płyty nagrobne, pochodzące z 1584, 1737 i 1754 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Sępopolu

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sępopol archidiecezji warmińskiej. Historia Pierwsze elementy świątyni: prezbiterium i zakrystia zostały wybudowane około 1360-1370 roku, halowy korpus razem z przyziemiem wieży został wzniesiony pod koniec XIV wieku. Sklepienia nawy głównej i chóru zostały zbudowane w pierwszej połowie XV wieku. Wieża została podwyższona na początku XVI wieku, a w 1872 roku został do niej dobudowany drewniany szczyt. W XIX wieku dawna kruchta południowa została przebudowana na kaplicę grobową miejscowych rodzin ziemiańskich von Lockerwitzów i von Kuenheimów. Została ona zwieńczona neogotyckim szczytem w 1865 roku. Od czasów reformacji do 1945 roku kościół znajdował się w posiadaniu gminy ewangelickiej. Po II wojnie światowej przejęli go katolicy. Architektura Jest to budowla halowa, o trzech nawach, wybudowana w stylu gotyckim. Wzniesiona głównie z czerwonej cegły. Wydzielone, prosto zamknięte prezbiterium jest niższe od pozostałych części kościoła, które zostały opięte skarpami i tynkowanymi blendami. Okna mają kształt ostrołukowy. W części zachodniej umieszczona jest trzykondygnacyjna wieża wyrastająca z korpusu świątyni, podzielona blendami i podwójnymi łukami. Nakryta jest hełmem najpierw w kształcie bani, a następnie ośmiokątnej nadbudowy i iglicy zakończonej krzyżem. Na wysokości 36 metrów wieża jest otoczona galeryjką, nad którą są zawieszone dzwony. Wieża jest zwieńczona półokrągłą wieżyczką, na którą można wejść schodami. Przy prezbiterium jest umieszczona niska zakrystia, a nad nią kaplica (w kształcie loży). Z drugiej strony, nad wejściem do kaplicy grobowej jest umieszczony klasycystyczny tynkowany portal z drugiej połowy XIX wieku. W górnej części kaplicy jest umieszczony balkon, który łączy się z prezbiterium. W nawie głównej i prezbiterium znajdują się sklepienia gwiaździste podparte ośmiobocznymi filarami. Dwuprzęsłowe prezbiterium od nawy głównej (o identycznej szerokości) jest oddzielone łukiem tęczowym. Na ścianie wschodniej prezbiterium znajduje się tylko jedno okno, natomiast na południowej – trzy, z których dwa pochodzą z późniejszego okresu. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynku

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – jeden z zabytków miasta Olsztynka, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Olsztynek archidiecezji warmińskiej. Świątynia została zbudowana w latach 1883-1888 przez księdza Pawła Jedzinka, skierowanego do Olsztynka przez biskupa warmińskiego. Budowa została sfinansowana głównie przez warmińskich katolików. W dniu 26 września 1888 roku odbyła się konsekracja świątyni, która otrzymała wezwania: Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Brunona. Uroczystości tej przewodniczył biskup warmiński, Andrzej Thiel. W 1895 roku została reaktywowana parafia rzymskokatolicka. Świątynia jest budowlą, wzniesioną na planie krzyża, murowaną z cegły, pokrytą dachówką ceramiczną. kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim, halowy, posiada trzy nawy oraz wielobocznie zamknięte sklepione prezbiterium. Od strony wejścia głównego do świątyni mieści się wysoka wieża, zwieńczona spiczastym dachem, nakrytym blacha miedzianą. Do wyposażenia kościoła należą m.in.: ambona, chrzcielnica, stacje Drogi Krzyżowej, ołtarze i posąg św. Brunona. Przypisy
Kościół św. Anny w Barczewie

Kościół Świętej Anny i Świętego Szczepana – jeden z zabytków miasta Barczewa, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Barczewo archidiecezji warmińskiej. Historia Jest to świątynia gotycka z XIV wieku, przebudowana po pożarach w XVI i XVII wieku oraz w końcu XVIII wieku, rozbudowana w 1894 roku o neogotyckie prezbiterium. Podczas II wojny światowej budowla ucierpiała. Do 1962 roku zostały zakończone prace remontowe. W latach 1988–1989 zostało odnowione wnętrze kościoła. Architektura Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z cegły. Od strony zachodniej dobudowana jest wysoka wieża. Posiada ona siedem kondygnacji, które są oddzielone od siebie tynkowanymi fryzami. Jest zwieńczona barokowym hełmem z latarnią i chorągiewką, na której jest umieszczona data „1800”. Wieża jest ozdobiona blendami z różnymi typami łuków. Umieszczony we wieży portal z ostrymi łukami, jest ozdobiony profilowaniem na ościeżach. Ściany wieży i korpusu nawowego wzmocnione są przyporami. Pod okapem dachu i pod ostrołukowymi oknami są umieszczone gzymsy. Nad oknami znajduje się również tynkowany fryz. Na wschodniej ścianie szczytowej głównego korpusu jest umieszczonych dziesięć tynkowanych, ostrołukowych wnęk. Nad nimi znajdują się lunety. Zachodni szczyt budowli jest zwieńczony późnobarokową wieżyczką z chorągiewką, na której znajduje się data „1798”. Halowe wnętrze kościoła o pięciu przęsłach, posiada trzy nawy sklepione łukowo i gwiaździście. Ich sklepienia są podtrzymywane przez cztery pary ośmiokątnych filarów. Sklepienie zakrystii posiada dwa przęsła. Wchodzi się do niej przez ostrołukowe drzwi. Portal na elewacji południowej kruchty posiada również formę ostrołukową, profilowaną. Wystrój zdominowany przez neogotyk, wyjątek stanowi gotycki krucyfiks z ok. 1500. Od miejskiej zabudowy kościół oddziela mur z trzema bramami. Przypisy