NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bolesławcu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bolesławcu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Bolesławcu przy Placu Zamkowym. Kościół, pierwotnie jako ewangelicki, wzniesiono w miejscu dawnego zamku bolesławieckiego w latach 1752–1756. 73-metrową neogotycką wieżę z piaskowca wybudowano w latach 1834–1835 według projektu późniejszego wykonawcy wiaduktu kolejowego Fryderyka Engelhardta Gansela. Z umieszczonych w jej wnętrzu trzech dzwonów wykonanych w 1971 roku największy nosi imię Matki Bożej Nieustającej pomocy i waży 1650 kg. Kościół po 1945 roku zaniedbany popadał w ruinę, od 1970 służy parafii katolickiej. Skromnie wyposażone wnętrze jednoprzestrzennej budowli przykryte jest dwuspadowym dachem. Galeria Bibliografia Bolesławiec i okolice. Plan miasta. Mapa okolic. Wydawnictwo Plan, Jelenia Góra 2002, ISBN 83-88049-11-9 Przypisy Linki zewnętrzne Kościół MB Nieustającej Pomocy (Evangelische Kirche) polska-org.pl Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy (Evangelische Kirche) fotopolska.eu
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Ciężkowicach

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kościół parafialny Parafii pod wezwaniem Matki Bożej w Ciężkowicach, jednej z dzielnic Jaworzna. Początki obecnego kościoła sięgają przełomu XVIII i XIX wieku, wtedy powstała kaplica poświęcona św. Rozalii z Palermo. Pierwsze plany budowy obecnego kościoła sięgają roku 1924. Komitet Parafialny w dniu 10 lipca 1928 roku podjął uchwałę o budowie nowego kościoła według projektu znanego krakowskiego architekta Ludwika Wojtyczko. 20 października 1946 roku Ks. Biskup Stanisław Rospond dokonał konsekracji kościoła. Bibliografia Historia kościoła w Ciężkowicach. katolik5.jaworzno.w.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-10)]. Linki zewnętrzne Oficjalna witryna Kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Ciężkowicach
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Drawnie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Drawnie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Drawnie, w powiecie choszczeńskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Drawno archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła w Drawnie pochodzi z XII wieku. Na fundamentach dawnej świątyni w XV wieku została wzniesiona nowa budowla. W czasie reformacji (od połowy XVI w.) kościół został przystosowany do obrządku luterańskiego. W 1690 kościół poważnie ucierpiał w wyniku pożaru (spaleniu uległo całe wyposażenie). Odbudowa świątyni przebiegała szybko: w 1696 ustawiono nowy ołtarz, w 1697 wykonano nowy chór dla szlachty, a w 1703 wstawiono nową kazalnicę. Po pożarze w 1800 r. bryłę kościoła wzbogacono o transept, a w 1820, od strony zachodniej dobudowano ryglową wieżę przykrytą hełmem (obecnie niezachowanym). Po zakończeniu II wojny światowej, w dniu 10 czerwca 1945 roku kościół został poświęcony pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy jako świątynia rzymskokatolicka. W 1951 została przy kościele utworzona parafia. W latach 1973–74 przebudowano zwieńczenie wieży. W latach osiemdziesiątych XX w. wstawiono nowe witraże. W 1997 odnowiono chór i zainstalowano organy – dar Siegmara Schickela z Niemiec. Architektura i wyposażenie Jest to budowla późnogotycka, orientowana, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium oraz zakrystią od północy i ryglową wieżą od zachodu. Jednonawowe wnętrze przykryte jest płaskim stropem. Korpus kościoła nakryty jest dachem dwuspadowym, wieża zaś dachem namiotowym. Wyposażenie Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1696 roku. Wykonany został przez Martina Hoffmana ze Stargardu. Pierwotnie był to ołtarz ambonowy. Składa się on z trzech części. Górna przedstawia Wniebowstąpienie, środkowa – Sąd Ostateczny, natomiast dolna – Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Z lewej i prawej strony części górnej mieszczą się rzeźby aniołów, natomiast z lewej i prawej strony części środkowej znajdują się rzeźby apostołów: św.Piotra i św. Pawła. Ambona pochodzi z tego samego roku co ołtarz i jest ozdobiona wizerunkami trzech ewangelistów: św. Łukasza, św. Jana i św. Marka. Chrzcielnica – drewniana, wykonana przez J. Gaedke w 1884, w latach 2019-21 poddana konserwacji i restauracji przez Darię Agnieszkę Maciąg (Wydział Sztuk Pięknych UMK); Tablice upamiętniające parafian poległych na frontach I wojny światowej i wojny francusko-pruskiej 1870-71. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Grajewie

Kościół pw. MB Nieustającej Pomocy w Grajewie – rzymskokatolicki kościół położony w dekanacie Grajewo w diecezji łomżyńskiej. Historia Budowa kościoła W związku z rozpoczętą budową na terenie parafii pw. Trójcy Przenajświętszej wielotysięcznego osiedla Grajewo – Południe w latach 70. XX wieku, zaszła konieczność budowy nowego kościoła. Zadania tego podjął się ks. Stanisław Łatwajtys, który w dniu 1 września 1984 r. dekretem ks. biskupa dr Juliusza Paetza został skierowany w celu stworzenia samodzielnego ośrodka duszpasterskiego. Decyzja władz państwowych na budowę tymczasowej kaplicy została wydana 18 maja 1987 r. W dniu 5 czerwca 1988 roku rozpoczęto pracę przy budowie kościoła i plebanii, którą oddano do użytku w roku 1990. Projekt kościoła wykonał prof. Tadeusz Zipser z Wrocławia Ks. bp łomżyński Juliusz Paetz w dniu 27 czerwca 1989 r. erygował parafię pw. MB Nieustającej Pomocy, a w jej granicach znalazła się nowo budowana świątynia. 24 września 1989 roku podczas uroczystej mszy św o godz. 14:30 ks. bp Juliusz Paetz Ordynariusz łomżyński w obecności licznie zgromadzonego duchowieństwa i mieszkańców Grajewa dokonał wmurowania kamienia węgielnego, poświęconego przez Ojca świętego podczas III pielgrzymki do Ojczyzny w 1987 r. W dniu 29 października 1997 r. ks. bp Stanisław Stefanek pobłogosławił nowy kościół i przeniósł Najświętszy Sakrament z drewnianej kaplicy do nowego kościoła. Świątynia została konsekrowana 1 października 2000 r. przez ordynariusza łomżyńskiego Stanisława Stefanka w obecności ks. bp Tadeusza Zawistowskiego biskupa pomocniczego diecezji, ks. bp Wojciecha Ziemby z diecezji ełckiej, jednocześnie w ołtarzu umieszczono relikwiami świętych męczenników Klemensa i Sykstusa. W roku 2001 odsłonięty został pomnik Papieża Jana Pawła II i poświęcony przez ks. bp Stanisława Stefanka. Rys architektoniczny Kościół murowany został zbudowany w latach 1988–2000 na osiedlu Południe przy ul. Wojska Polskiego 98. Msze św. Msze święte odbywają się; w niedzielę: 7.30, 9.30, 11.30, 14.30, 17.00, w dzień powszedni: 7.00, 17.00. Odpusty; 27 czerwca – MB Nieustającej Pomocy, 18 września – św. Stanisława Kostki. Zobacz też MB Nieustającej Pomocy – patronka kościoła i parafii parafia pw. MB nieustającej Pomocy dekanat Grajewo Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie (os. Bohaterów Września)

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XV Mistrzejowice na os. Bohaterów Września 33, w Mistrzejowicach. W dniu 13 sierpnia 1990 erygowana została Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie-Mistrzejowicach. W roku następnym rozpoczęto budowę kościoła, 24 listopada 1991 wmurowano kamień węgielny. Jego budowa zakończyła się w 1993. Postmodernistyczny budynek projektowali Marcin Janowski i Zbigniew Janowski. Wnętrze ma formę przestronnej sali. W dniu 1 maja 1996 kościół został konsekrowany przez ks. biskupa Stanisława Smoleńskiego. Znajduje się w nim zabytkowy, późnobarokowy ołtarz z kościoła św. Wojciecha z krakowskiego Rynku Głównego. W ołtarzu umieszczono współcześnie namalowany obraz patronki kościoła – Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Fasada ozdobiona jest kolorowymi mozaikami, w oknach znajdują się witraże z wyobrażeniami polskich świętych i błogosławionych. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, ISBN 83-01-13325-2.
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mszanie Górnej

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mszanie Górnej – murowana świątynia rzymskokatolicka we wsi Mszana Górna, pełniący funkcję kościoła parafialnego parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mszanie Górnej prowadzonej przez księży Zmartwychwstańców. Kościół został zbudowany przez mieszkańców Mszany Górnej w latach 1953-1958. Poświęcony został w 1958. Jest to jednonawowa świątynia murowana, z dwuspadzistym dachem krytym blachą, z wieżą na sygnaturkę. Wnętrze kryje drewniany strop płaski. W ołtarzu głównym znajduje się ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Po jego obu stronach znajdują się witraże. Z lewej strony ołtarza ustawiono figurę św. Józefa z Dzieciątkiem, a z prawej chrzcielnicę, ozdobioną płaskorzeźbą przedstawiającą chrzest Jezusa w Jordanie. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 246-248. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Suchaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Suchaniu, w powiecie stargardzkim, w województwie zachodniopomorskim. Historia i architektura Kościół wzniesiony został pod koniec XV wieku. Gotycka, murowana z kamieni narzutowych i cegły budowla sytuowana jest na rzucie prostokąta. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. W 1696 roku od strony zachodniej dobudowana została czworoboczna wieża, w dolnej kondygnacji kamienna, w wyższej drewniana, zwieńczona barokowym hełmem. Z czterech stron okapu hełmu umieszczone są tarcze zegara. We wnętrzu kościoła z zabytkowego wyposażenia zachowały się: renesansowy ołtarz z 1618 roku, ambona z 1586 roku, chrzcielnica z 1593 roku oraz balustrada chórowa z 1700 roku. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 1 lipca 1945 roku. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju – rzymskokatolicki kościół parafialny w Trzcińsku-Zdroju, w powiecie gryfińskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Chojna archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Budowa kościoła datowana jest na lata 1260–1280. Jest to budowla wczesnogotycka, sytuowana na planie prostokąta o wymiarach 26,65 × 13,4 m. Od zachodu wznosi się wieża o tej samej szerokości, co nawa. Do ściany północnej przylega budynek zakrystii. W XIV wieku kościół został przebudowany. Pierwotne, salowe założenie zmieniono wówczas na trójnawowe, nadbudowano wieżę, dostawiono kruchtę od strony południowej, a we wnętrzu wykonano nowe sklepienia. Kolejna przebudowa kościoła miała miejsce w latach 1883–1894. Dobudowano wówczas od strony wschodniej trójboczną, neogotycką absydę, przemurowano okna i wykonano obecne zwieńczenie wieży. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 17 kwietnia 1946 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. W 1951 roku erygowana została parafia. W południowej ścianie kościoła, po zachodniej stronie kruchty, zachował się ślad po zamurowanym dwuuskokowym portalu. Powyżej niego znajduje się duży ceglany oculus, także zamurowany. Na wschód od kruchty widoczny jest kolejny zamurowany portal, zamknięty półokrągłym łukiem. Szczyt ściany wschodniej ozdobiony jest sześcioma smukłymi blendami w układzie piramidalnym, z blendą w formie krzyża łacińskiego pomiędzy nimi. W ścianach bocznych widoczny jest ślad zamurowanych pierwotnych okien ostrołukowych, dwóch w ścianie południowej i trzech w ścianie północnej. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła nakrywa sklepienie krzyżowo-żebrowe, nawa główna oddzielona jest od naw bocznych kolumnadą połączoną łukami. Prezbiterium oddziela od nawy zakończone ostrołukowo przejście. Na ścianie zachodniej umieszczona jest wsparta na słupach empora z organami. Zachowało się neogotyckie wyposażenie: ołtarz, ambona, chrzcielnica zdobiona płaskorzeźbami, ławki, żyrandole. W oknach znajdują się witraże z końca XIX wieku. W zachodniej kruchcie umieszczona jest barokowa płyta nagrobna z 1691 roku. Na wieży kościelnej zawieszone są dwa dzwony z 1890 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Witnicy

Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Witnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do dekanatu Kostrzyn, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, zlokalizowany w Witnicy, w powiecie gorzowskim, w województwie lubuskim. Historia Świątynia została wybudowana w 1875 roku jako kościół protestancki. Kościół został poświęcony w dniu 9 września 1945 jako katolicki przez księdza doktora Edmunda Nowickiego. W dniu 28 października 1992 roku świątynia została konsekrowana przez księdza biskupa Józefa Michalika. Architektura i wyposażenie Pod względem architektonicznym, reprezentuje styl neogotycki. Posiada neoromański detal architektoniczny i oryginalny wystrój wnętrza. Dwukondygnacyjne empory, ciekawy prospekt organowy z odrestaurowanymi organami Sauera, ławy i drewniany kasetonowy strop pochodzą z czasów budowy kościoła. Obraz poprotestancki przedstawiający Zmartwychwstałego Chrystusa pochodzi z XIX wieku. Największy żyrandol pochodzi z 1882 roku i nosi nazwę świętego Huberta. . Przypisy
Kostel Matky Boží ustavičné pomoci v Lodži

Kostel Matky Boží ustavičné pomoci (Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy) v Lodži, zvaný též Nová modlitebna moravských bratří, je novobarokní sakrální stavba. Byl vystavěn jako modlitebna Moravských bratří v letech 1911–1913 podle návrhu vratislavského architekta Teodora Grünewalda. Má pro obnovenou Jednotu bratrskou typickou podobu velkého sálu přikrytého mansardovou střechou s malou věžičkou. Kostel byl v průběhu 20. století užíván vícero církvemi, v době, kdy byl užíván Polskokatolickou církví, byl zasvěcen Matce Boží ustavičné pomoci. Od začátku 21. století je v soukromých rukou a neslouží náboženským účelům. Je chráněnou kulturní památkou. Dne 1. června 2019 byl zasažen požárem. V důsledku cílené devastace se v srpnu 2024 zhroutila střecha budovy. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Matky Boží ustavičné pomoci v Lodži na Wikimedia Commons
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi

Kościół p.w. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi – neobarokowy kościół przy ul. Stefana Żeromskiego 56 w Łodzi. Historia Kościół został zbudowany w latach 1911–1913 dla łódzkiej wspólnoty braci morawskich. Powstał w charakterystycznym dla tego wyznania kształcie dużej sali przykrytej mansardowym dachem, zwieńczonej niewielką sygnaturką. Po gminie herrnhutów kościół był własnością Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Po II wojnie światowej przy kościele istniała parafia Polskiego Kościoła Starokatolickiego. W latach 1945–1948 budynek pełnił funkcję katedry biskupa starokatolickiego, Władysława Farona. Po parafii Polskiego Kościoła Starokatolickiego, od 1948 kościół użytkowała parafia Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego, a od 1951 parafia Kościoła Polskokatolickiego pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W 1990 Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP wymówił dzierżawę polskokatolikom. Od lat 90. XX wieku kościół stał nieużytkowany. Na początku XXI wieku zakupiła go osoba prywatna. Urządzono w nim magazyn sprzętu AGD. 1 czerwca 2019 roku około 5:45 w byłej świątyni wybuchł pożar, prawdopodobnie zaprószony przez pomieszkujących tu dwóch bezdomnych mężczyzn, z których jeden zginął w pożarze. 16 sierpnia 2024 roku budynek uległ zawaleniu. Zobacz też Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Łodzi (Kochanówka) Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Krakowie

Kościół Matki Bożej Pocieszenia – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta przy ul. Bulwarowej 15a, w Nowej Hucie. W dniu 29 sierpnia 1999 roku kardynał Franciszek Macharski erygował w Krakowie nową parafię noszącą wezwanie Matki Bożej Pocieszenia a powierzoną księżom pallotynom. Budowę kościoła parafialnego rozpoczęto 5 listopada 2001. W czerwcu 2022 konsekracji świątyni dokonał metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski. Świątynia ma nietypowy kształt. Nie jest budowana na planie krzyża łacińskiego czy greckiego, jak jest to najczęściej spotykane, ale na planie jednego z najwcześniejszych symboli chrześcijańskich – ryby. Projektował ją Witold Cęckiewicz. Wnętrze projektowała Jolanta Kłosowska. W ołtarzu głównym kościoła umieszczona została kopia obrazu Matki Bożej Pocieszenia z Pasierbca. Obraz Matki Bożej Pocieszenia z Pasierbca namalowany przez ludowego artystę, ufundował Jan Matras, żołnierz armii austriackiej, jako wotum wdzięczności za ocalenie życia w bitwie pod Rastadt w roku 1793. Ślub spełnił w 1822 roku, budując w Pasierbcu kaplicę. Przed kościołem, 7 sierpnia 2022 odsłonięto pomnik-ławeczkę kard. Franciszka Macharskiego. Projektantem pomnika jest profesor krakowskiej ASP Mieszko Tylka. Wysoki krzyż zamontowano przed kościołem w 2010. Jest to krzyż z ołtarza na Błoniach zbudowanego z okazji VI pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, w 1997. Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2011-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-27)]. Strona Sanktuarium w Pasierbcu. [dostęp 2011-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-24)].
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Drogoszach

Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Drogoszach udotowany został w 1363 r. i wybudowany w XIV w., a w XV w. dobudowano zakrystię. Kościół poddany został gruntownemu remontowi przez Ludwika Rauttera w 1593 r. (nowy szczyt wschodni i nadbudowa wieży zakończonej hełmem). W 1742 r. od północy kościoła dobudowano kaplicę grobową Denhofów, na frontonie której umieszczono popiersie Bogusława Fryderyka Denhofa (budowniczy pałacu), wykonane przez Johanna Heinricha Meissnera z Gdańska. W 1835 r. wnętrze kościoła (nowy ołtarz, ambona) odnowiła Angelika (z Denhofów) zu Dohna-Lauck. Wnętrze kościoła posiada wymiary 23,7 m × 7,2 m. Obok kościoła znajduje się budynek barokowej plebanii z XVIII wieku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu

Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Pasierbiec w powiecie limanowskim. Pełni rolę kościoła parafialnego miejscowej parafii oraz centrum tutejszego sanktuarium maryjnego. Historia Budowę kościoła rozpoczęto w 1973, a ukończono w 1980. Wykorzystano projekt krakowskiego architekta Zbigniewa Zjawienia. Poświęcenia dokonał biskup Jerzy Ablewicz 21 maja 1983. Architektura Kościół wzniesiono na szczycie wzniesienia, co sprawia, że góruje on nad całą okolicą. Dwie strzeliste nawy układają się w kształt litery M, co ma symbolizować sanktuarium maryjne. Wnętrze Wnętrze pasierbieckiego kościoła jest jasne i przestronne. Pomalowane na biało ściany zdobią jedynie nieliczne obrazy. Ołtarze ołtarz główny zaprojektowany został przez Wincentego Kućmę z Krakowa. Wykonano go w 1993. W centralnej części mieści się tryptyk z cudownym obrazem Matki Bożej Pocieszenia, po bokach którego umieszczone zostały dary wotywne. Po drugiej stronie skrzydeł tryptyku umieszczono sceny z życia Maryi. Całość podtrzymują anioły wyłaniające się z obłoków. ołtarz boczny prosty marmurowy ołtarz z drewnianym krzyżem, na którym wisi obraz Jezu, Ufam Tobie. Witraże W kościele znajduje się pięć witraży: Zmartwychwstanie Sąd Ostateczny Cud pod Rastatt Przeniesienie Cudownego Obrazu Koronacja Matki Bożej Pocieszenia. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 153-156. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Poznaniu

Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny z lat 1970-1973 przy ul. Kartuskiej w dzielnicy Podolany. Historia i architektura W latach 30. XX w. na nowo powstałym osiedlu urządzono kaplicę filialną parafii św. Jana Vianneya na Sołaczu, w domu prywatnym przy ul. Iwonickiej. Następnie, po II wojnie światowej, swój dom przy ul. Kartuskiej udostępniła rodzina Wietrzykowskich. W latach 1970–1973 na parceli tej z inicjatywy ks. Antoniego Sroki wzniesiono kościół, przy którym w 1978 r. została zorganizowana samodzielna parafia. Kościół został zbudowany według projektu poznańskiego architekta Jana Kopydłowskiego. Jest niską i stosunkowo szeroką bezwieżową budowlą krytą dwuspadowym dachem ze świetlikiem nad prezbiterium. Został wzniesiony na rzucie prostokąta, jako jednonawowy, z wydzielonym wyższym i węższym prezbiterium, do którego po bokach przylegają empory, powstałe poprzez wydzielenie w obwodzie murów niższej kaplicy i zakrystii. Na tle współczesnej architektury sakralnej Poznania, wyróżnia się prostą przeszkloną fasadą, doskonale współgrającą z zielenią obszernego parkowego otoczenia, nawiązująca do wzorów zaczerpniętych z architektury amerykańskiej. Jest ona zarazem, wraz ze świetlikiem po stronie przeciwnej, jedynym źródłem światła dziennego, gdyż ściany boczne są pozbawione okien. W prezbiterium znajduje się Ukrzyżowanie wyrzeźbione przez Edwarda Iwańskiego. W ołtarzu bocznym umieszczono kopię obrazu Matki Bożej Pocieszenia czczonego w kolegiacie w Szamotułach. Obrazy św. Ojca Pio i Miłosierdzia Bożego (w kaplicy) malował Tomasz Matusewicz. Rolę dzwonnicy pełni metalowa ażurowa konstrukcja usytuowana w pobliżu świątyni. W 1998 r. ustawiono obelisk upamiętniający Stanisława Wietrzykowskiego jako fundatora kościoła i jego rodzinę oraz ks. prob. Antoniego Srokę. Cmentarz parafialny z nowo wznoszoną obszerną kaplicą został zlokalizowany na granicy miasta, w Suchym Lesie przy ul. Borówkowej. Zobacz też Kościół św. Ojca Pio w Poznaniu - teren wydzielony z parafii podolańskiej Bibliografia Marcin Libicki, Poznań. Przewodnik, fot. Piotr Libicki, Poznań Gazeta Handlowa, 1997, ISBN 83-902028-4-0 Jerzy Sobczak, Kościoły Poznania, Poznań, Wydaw. Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0 Linki zewnętrzne Strona parafii Przewodnik Katolicki - artykuł o parafii
Église Notre-Dame-de-la-Consolation de Żyrardów

L'église Notre-Dame-de-la-Consolation de Żyrardów, est la plus importante église de la ville de Żyrardów située en Pologne Historique Elle a été conçue par l'architecte Józef Pius Dziekoński, qui a également conçu la Cathédrale de la Protection-de-la-Sainte-Vierge-Marie de Toruń et qui s'est inspiré de l'Église votive construite à Vienne les décennies précédentes. La construction a commencé en 1900 et s'est terminée en 1903. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur de la nef ; 22 m Hauteur des tours : 70 m Notes et références Liens externes Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Bukowej

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Bukowej – świątynia wybudowana w 1982 roku. Historia parafii w Bukowej sięga 1976 roku, kiedy to utworzony został samodzielny ośrodek duszpasterski. Rok później 10 kwietnia w Wielkanoc odprawiona została pierwsza Msza św. w nowo wybudowanej kaplicy. Budowę kościoła rozpoczęto w 1980 r. Projekt nowej świątyni opracował mgr inż. arch. Zdzisław Wiek z Kielc. Parafia została erygowana rok później 23 grudnia 1981 r. przez bp Stanisława Szymeckiego. Wydzielono ją z macierzystej parafii Małogoszcz i z parafii Krasocin. Poświęcenia fundamentów kościoła dokonał 25 maja 1980 r. bp Edward Materski, a nowo wybudowanego kościoła 5 września 1982 r. bp Stanisław Szymecki. Parafię liczącą 3102 wiernych tworzą miejscowości: Bukowa, Cieśle, Skorków i Występy. Literatura Władysław Burzawa, Katarzyna Dobrowolska, Agnieszka Dziarmaga, ks. Paweł Tkaczyk Diecezja Kielecka, miejsca-historia-tajemnice Kielce 2011
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Bolesławcu

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Bolesławcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bolesławcu, przy ulicy Ceramicznej. Najstarsza z bolesławieckich świątyń po raz pierwszy wymieniana w dokumentach z 1270 roku. Prezbiterium pochodzi z XIII wieku, zaś odnawiana w późniejszych wiekach wieża z drugiej połowy wieku XVI. Wewnątrz barokowy ołtarz różańcowy przeniesiony tu z kościoła dominikanów w 1810 roku. W wieży dwa dzwony z lat siedemdziesiątych XX wieku, na ścianach epitafia z XVI–XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Bolesławiec i okolice. Plan miasta. Mapa okolic. Wydawnictwo Plan, Jelenia Góra 2002, ISBN 83-88049-11-9 Linki zewnętrzne Kościół Matki Bożej Różańcowej (Katholische Kirche Tillendorf) polska-org.pl