NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Orașul vechi din Zamość

Orașul vechi din Zamość (poloneză: Stare Miasto w Zamościu) este cel mai vechi cartier istoric al orașului Zamość. Este unul dintre siturile Patrimoniului mondial UNESCO din Polonia (adăugat în 1992). Potrivit UNESCO, acest monument este "un exemplu remarcabil al unui oraș renascentist planificat al secolului al XVI-lea, care păstrează aspectul său original și fortificațiile, precum și un număr mare de clădiri de interes deosebit, un exemplu de amestecare a tradițiilor arhitecturale italiene și din Europa Centrală." Orașul medieval are o suprafață de 75 ha și o zonă tampon de 200 ha. Cartierul a fost numit ca fiind unul dintre monumentele istorice oficiale naționale ale Poloniei (Pomnik historii), la data de 16 septembrie 1994. Păstrarea sa pe listă este menținută de către Consiliul Patrimoniului Național al Poloniei. Istorie Zamość a fost construit în secolul al XVI-lea, în conformitate cu teoriile italiene ale "orașului ideal". Construcția acestui oraș nou a fost sponsorizată de Jan Zamoyski și realizată de arhitectul Bernardo Morando. Orașul prezintă exemple de stil renascentist, amestecând "gust manierist [...] cu anumite tradiții urbane din Europa Centrală, cum ar fi galerii cu arcade care înconjoară piețele și creează pasaje adăpostite în fața magazinelor ". Geografie și monumente Morando a proiectat orașul ca pe un plan hexagonal cu două secțiuni distincte: la vest reședințele nobililor, iar la est orașul propriu-zis, dezvoltat în jurul celor trei piețe (Piața Mare, Piața Sării și Piața Apei). Monumentele cheie ale Zamość-ului numără aproximativ 200 de monumente, inclusiv Piața Mare înconjurată de numeroase case cu arcade și în care se află primăria Zamość. Orașul vechi mai include Catedrala din Zamość, Sinagoga din Zamość, Academia Zamoyska, și Palatul Zamojski. Orașul vechi este înconjurat de rămășițele Cetății Zamość. Sit din Patrimoniul Mondial UNESCO Comitetul Patrimoniului Mondial a adoptat Zamość ca un sit al Patrimoniului Mondial în 1992, pe baza criteriului iv - "este un exemplu remarcabil al unui tip de clădire, ansamblu tehnologic sau peisaj arhitectural sau care ilustrează o etapă importantă în istoria omenirii". Note Legături externe Orașul vechi din Zamość la unesco.org Harta la unesco.org Orașul vechi din Zamość - Perla Renașterii Arhivat în 23 martie 2016, la Wayback Machine. la poland.travel pl Stare Miasto w Zamościu (1992) Arhivat în 7 aprilie 2014, la Wayback Machine. la www.poland.gov.pl pl Stare miasto w Zamościu la Narodowy Instytut Dziedzictwa
Старый город Замостье

Старый город Замостье (Польша) (пол. Stare Miasto w Zamościu ) — старейший исторический район города Змостье (Замосць). Район является объектом Всемирного наследия Польши (добавлен в 1992 году). По данным ЮНЕСКО, его ценность заключается в «выдающемся примере Возрождения планировки города конца XVI века, сохранившим свою оригинальную планировку и большое количество зданий, представляющих особый интерес, смешивающих итальянские и Центрально-европейские архитектурные традиции». Средневековый город имеет площадь 75 га и в охранной зоне на 200 га. Район является Польским официальным национальным историческим памятником (Pomnik historii) с 16 сентября 1994 года. Он занесен в список Национального наследия Польши. История Замостье отстраивалось в конце XVI века в соответствии с итальянской теорией «идеального города». Строительство нового города было инициировано гетманом Яном Замойским и осуществлялись по проекту архитектора Бернардо Морандо. Город являет собой образец Ренессанса со смесью Маньеризма в Центрально-европейских городских традициях. В городе расположены аркады галерей, которые окружают скверы. В городе расположены музеи: Музей Замостье, Музей фортификационных сооружений и оружия «Арсенал», Музей религии, музей технологий строительства дорог и мостов; центр «Синагога» евреев Замостья, бастион. Работают выставки: галерея Замостья, выставка фотографий «Ратуша» и др. Памятники Архитектор Морандо спроектировал город в виде шестиугольника. В районе Замостья расположено около 200 памятников, в том числе Мэрия Замостья, собор Замостья, синагога, Замойстьевская академия и Замостьевский дворец. Старый город окружен остатками крепости Замосци. . В городе расположены памятники: Памятный камень Дети Замостья. ул. Академическая, у старых Люблинских ворот; Статуя Иоанна Павла II; Статуя Яна Замойского; Статуя царя Давида Псалмопевца; Памятный крест «Катынь 1940». Ссылки Старый город Замосць на сайте unesco.org Карта на unesco.org Старый город Замосць — Жемчужина Ренессанса в Польше. (Польский) Старе Място Вт Zamościu (1992) Архивная копия от 7 апреля 2014 на Wayback Machine у www.poland.gov.pl (Польский) Старе място Вт Zamościu в narodowy Институт Dziedzictwa Карта Замостье, Старый город (недоступная ссылка) в narodowy Институт Dziedzictwa. Примечания
Stari Zamość

Stari Zamość (poljsko Osiedle Stare Miasto) je najstarejši zgodovinski predel poljskega mesta Zamość. Od leta 1992 je na Unescovem seznamu svetovne dediščine kot "izjemen primer načrtovanega renesančnega mesta iz poznega 16. stoletja, ki ohranja svojo prvotno postavitev in utrdbe ter številne zgradbe, ki so še posebej zanimive, in združujejo italijansko in srednjeevropsko arhitekturno tradicijo." Srednjeveško mesto meri 75 ha, zaščiteno območje pa 200 ha. Staro mestno jedro Zamośća je od 16. septembra 1994 tudi uradni poljski zgodovinski spomenik (Pomnik historii). Seznam narodnih spomenikov vodi Narodni odbor za poljsko dediščino. Zgodovina Zamość je bil zgrajen v poznem 16. stoletju skladno z italijanskimi teorijami o "idealnem mestu". Gradnjo novega mesta je sponzoriral Jan Zamoyski, načrte pa je naredil arhitekt Bernardo Morando. Mesto je zgled renesančnega sloga, ki meša "manieristični okus [...] z nekaterimi srednjeevropskimi mestnimi tradicijami, kot so arkadne galerije, ki obkrožajo trge in ustvarjajo pokrit prehod med trgovinami". Geografija in spomeniki Morando je ustvaril mesto šestkotne oblike z dvema ločenima deloma: na zahodu so bile plemiške rezidence na vzhodu pa mestno središče, razporejeno okoli treh okoli treh pravokotnih trgov: Velikega, Solnega in Vodnega trga. V Zamośću je okoli dvesto spomenikov, vključno z Glavnim trgom, obdanim s številnimi meščanskimi hišami in Mestno hišo. V mestu so tudi zamoška stolnica, sinagoga, Zamojska akademija in Zamojska palača. Staro mesto obdajajo ostanki Zamoške trdnjave. Unescova svetovna dediščina Unescov odbor za svetovno dediščino je uvrstil Zamość na seznam svetovne dediščine z naslednjo utemeljitvijo: "Mesto je izjemen primer zgradb, arhitekturnega in tehnološkega sklopa ali krajine, ki predstavlja pomembno stopnjo v človeški zgodovini". Zamość je resnično izjemen primer načrtno zgrajenega renesančnega mesta iz poznega 16. stoletje, ki je ohranil svoj izviren načrt in utrdbe in številne zgradbe posebnega pomena. V mestu se mešajo italijanska in srednjeevropska arhitekturna izročila. Sklici Vira Zunanje povezave Old City of Zamość at unesco.org Map at unesco.org Old City of Zamość - The Pearl of the Renaissance at poland.travel (poljsko) Stare Miasto w Zamościu (1992) Arhivirano 2014-04-07 na Wayback Machine. at www.poland.gov.pl (poljsko) Stare miasto w Zamościu at Narodowy Instytut Dziedzictwa Map of the Zamość Old Town at Narodowy Instytut Dziedzictwa
Hyazinthkirche (Warschau)

Die katholische Kirche des heiligen Hyazinth (polnisch Kościół św. Jacka) in Warschau ist eine katholische Dominikanerkirche in der Warschauer Neustadt. Sie gehört zum Dominikanerkloster an der Ulica Freta. Geschichte Die Kirche wurde 1603 von Sigismund III. Vasa im barocken Stil gestiftet für die Dominikaner und von Giovanni Battista Trevano erbaut. Im Warschauer Aufstand von der Wehrmacht niedergebrannt, wurde die Kirche nach dem Krieg wiederaufgebaut. Geographische Lage Die Kirche befindet sich in der Warschauer Neustadt an der Fretastraße, die zum Marktplatz der Warschauer Neustadt führt. Literatur Homepage Weblinks
St. Hyacinth's Church, Warsaw

St. Hyacinth's Church (Polish: Kościół św. Jacka), named after Saint Hyacinth of Poland, is a Baroque Catholic church building located in Warsaw's New Town at Freta Street 8/10. History St. Hyacinth's Church was founded by the Dominican Order and adjoins Warsaw's largest monastery. The church is largely early Baroque in appearance, but also comprises Renaissance and Gothic Revival elements in the apse (arches, vaults). Its construction began in 1603 and it was completed in 1639. During the construction and shortly afterwards the church was encompassed with ornate chapels. In 1627 Jadwiga Mińska established the Holy Cross Chapel, the so-called Dark Chapel, and in 1651 the Royal Musicians founded the Chapel of Our Lady of the Snows. When Warsaw was captured by Swedish and Brandenburgian forces in 1655, the church shared the same fate as other buildings in the city. it was ransacked and burned. After the war it was rebuilt and consecrated in 1661 by bishop Wojciech Tolibowski, the bishop of Poznań. In 1662 the bell tower was erected, adjacent to the church, and in 1690 the Wyszogród pantler Adam Kotowski established the most important church feature - the St. Dominic Chapel. The ornate baroque building was constructed according to the design by prominent Warsaw architect Tylman Gamerski. The 18th century was the age of the church's greatest prosperity. The monastery's library possessed the richest collection of volumes in Poland. Unfortunately it was later completely destroyed. During World War II, the church and monastery served the Polish forces in the Warsaw Uprising as a field hospital. This fact turned these buildings into targets of frequent bombings by the Germans. During the bombardments over a thousand civilians and insurgents were killed. Interior The facade is baroque, although the interior is completely modern, because very few of the original furnishings of the church were preserved. Among them, the most interesting are the tomb monuments - the mannerist tomb of Katarzyna Ossolińska, constructed in 1607 (it was only partially reconstructed); the tomb of Anna Tarnowska, carved from brown Chęciny marble in about 1616, which depicts Anna in the typical Polish sepulchral art sleeping pose; the black marble epitaph of Regina Sroczyńska, a wealthy merchant from Kraków, originally adorned with a coffin portrait of Regina painted on tin plate. Next to the sanctuary there is a chapel for St. Dominic with the most valuable element of the church's furnishing - an 18th-century wooden statue of Ecce Homo by Antoni Osiński, with profuse stucco decorations, a black marble altar and a portal. The church contains Classical Armenian-language epitaphs of Jakub Minasowicz and his wife Medzchatun Minasowicz from the 17th century, a unique remnant of the historically significant Armenian diaspora in Poland. See also St. Casimir Church Kotowski Palace St. Mary's Church St. Florian's Cathedral References External links (in Polish) Dominikanie na Freta (in Polish) Kościół pw. św. Jacka i klasztor Dominikanów
Iglesia de San Jacinto (Varsovia)

La iglesia de San Jacinto (en polaco, Kościół św. Jacka) se sitúa en la Ciudad Nueva de Varsovia, Polonia, en ulica Freta 8/10. Historia La iglesia de San Jacinto de Varsovia fue fundada por los dominicos y se ubica cerca del mayor monasterio de la ciudad. Estilísticamente, es una mezcla de arquitectura renacentista y barroca. Su construcción fue iniciada en 1603 y concluida en 1639.​ Durante la construcción se le añadieron ornamentadas capillas. En 1627, Jadwiga Mińska fundó la Capilla de la Santa Cruz, llamada Capilla negra y en 1651, los Músicos Reales fundaron la Capilla de Nuestra Señora de las Nieves.​ En 1655, fue saqueada y quemada por suecos y brandeburgueses como el resto de la ciudad. Reconstruida en 1661, se le añadió un campanario un año más tarde, y en 1690, Adam Kotowski fundó la Capilla de Santo Domingo, una de las más importantes.​ En la Segunda Guerra Mundial, la iglesia y el monasterio adyacentes fueron hospital de campaña durante el levantamiento de Varsovia y sufrieron frecuentes bombardeos y daños.​ La fachada conserva el aspecto barroco, no así el interior, dado que el mobiliario original fue destruido en su casi totalidad. Véase también Arquitectura barroca en Polonia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de San Jacinto.
Église Saint-Hyacinthe de Varsovie

L'église Saint-Hyacinthe (en polonais Kościół św. Jacka) est une église catholique située 8/10 rue Freta dans la Vieille ville de Varsovie, arrondissement de Śródmieście. Historique L'église est édifiée entre 1606 et 1638. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kościół św. Jacka w Warszawie » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « St. Hyacinth's Church, Warsaw » (voir la liste des auteurs). Portail du catholicisme Portail de Varsovie
Sint-Jacekkerk (Warschau)

De Sint-Jacekkerk (Pools: Kościół św. Jacka) of Hyacinthuskerk is een rooms-katholieke kerk van de Dominicanerorde in de wijk Nieuwe Stad in Warschau. De kerk werd ontworpen door de Zwitsers-Poolse architect Giovanni Trevano en later verbouwd door de Nederlands-Poolse architect Tielman van Gameren. De kerk werd bekostigd door koning Sigismund III van Polen. De kerk heeft architectuurelementen uit de gotiek, renaissance en de vroegbarok. De kerk ligt schuin tegenover de 18e-eeuwse Heilige-Geestkerk. Deze kerk wordt vooral bezocht door de Armeense gemeenschap in Warschau. Geschiedenis De kerk werd in 1603 door Sigismund III van Polen bekostigd voor de dominicanen en ontwerpen door de architect Giovanni Trevano. De Dominicanen waren al begonnen aan het bouwen van een Gotisch koor. De monniken kozen de Gotiek, omdat de kerk daardoor ouder leek en erg aansloot bij de meer behoudende traditie van Mazovische architectuur. De dominicanen hadden zich pas in 1603 in de stad gevestigd. Het koor heeft sierstucwerk in de Lublinse stijl. Op het koor zijn ook de tombes van Vojvode van Podlasië, Jerzy Ossoliński en zijn eerste twee echtgenotes, Katarzyna Ossolińska en Anna Tarnowska, te vinden. In 1625 woedde de pest in Warschau; hierdoor kwam de bouw van de kerk stil te liggen. De kerk en het nabijgelegen klooster werden voltooid in 1639. Het Dominicanenklooster was en is het grootste klooster van de stad. De kerk werd door'Tielman van Gameren tussen 1690-1694 uitgebreid met een zijkapel voor het echtpaar Adam Kotowski en Małgorzata Kotowska. Deze zijkapel is gewijd aan Dominicus de Guzmán. De zijkapel is het enige deel van de kerk dat tijdens de Opstand van Warschau in de Tweede Wereldoorlog niet vernietigd werd. De overige delen van de kerk zijn na de oorlog herbouwd. Externe link Website:Domincanenkerk Warschau
Jezioro Białe (województwo lubelskie)

Jezioro Białe – jezioro we wschodniej Polsce, położone w województwie lubelskim, we wschodniej części Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej, 7 km na południe od miejscowości Włodawa przy wsi Okuninka. Jezioro położone jest w dorzeczu rzek: Tarasienka – Włodawka – Bug – Narew – Wisła. Jezioro jest zbiornikiem bezodpływowym i bezdopływowym, okresowy dopływ jeziora Białego od lat jest wyschnięty. Charakterystyka roślinności wodnej Twarde piaszczyste dno oraz wąska strefa brzegowa sprawiają, że rozwój roślinności wodnej w jeziorze Białym jest znikomy. W strefie przyjeziornej przeważają czyste, piaszczyste plaże. Jedynie na północno-zachodnim brzegu występuje łąka. Obszar ten (obecnie położony poza terenem zlewni) oddzielono od jeziora groblą i poddano zabiegom hydrotechnicznym (melioracje). Otoczenie jeziora Białego Wokół zbiornika, w odległości 100–150 m od jego brzegów (w rejonie łąk do ok. 800 m) biegnie droga powiatowa nr 1726L, asfaltowa, domknięta od strony zachodniej odcinkiem trasy Chełm – Włodawa, która wytycza również zachodnią granicę zlewni bezpośredniej jeziora Białego. Od strony południowej, do otaczającej jezioro drogi asfaltowej przylega fragment kompleksu leśnego – Lasy Sobiborskie, na terenie którego w 1983 r. utworzono Sobiborski Park Krajobrazowy stanowiący część Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Północny odcinek szosy przecina niewielką wieś Okuninka, a jej wschodnia odnoga – wieś Tarasiuki. Obie miejscowości, choć zlokalizowane w bezpośredniej bliskości jeziora, leżą poza granicami zlewni i nie stanowią większego zagrożenia dla jeziora. Teren między jeziorem a okalającą je drogą, po stronie północno-zachodniej, został w całości zagospodarowany na potrzeby turystyki i rekreacji. Mieści się tu ponad 80 ośrodków wypoczynkowych oraz 15 ogólnodostępnych pól namiotowych. Na przedłużeniu wsi Okuninka oraz we wsi Tarasiuki, po zewnętrznej stronie drogi, położone są prywatne działki letniskowe. W ich pobliżu, przy północnym brzegu jeziora rozwinęło się centrum handlowo-usługowe z licznymi punktami gastronomicznymi, kioskami spożywczymi, sklepami itp. Zobacz też Białe Jezioro i Jezioro Białe Linki zewnętrzne Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Lublinie. wios.lublin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-07-04)]. Aktualności z Okuninki i Jeziora Białego Informacje o jeziorze na stronie gminy Włodawa. gmina-wlodawa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-08)]. Serwis turystyczny Jeziora Białego w Okunince
Cmentarz wojenny nr 52 – Zdynia

Cmentarz wojenny nr 52 – Zdynia – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča znajdujący się we wsi Zdynia w powiecie gorlickim, w gminie Uście Gorlickie. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Obiekt znajduje się na cmentarzu wiejskim, położonym bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej 977 Konieczna – Gorlice. Zajmuje powierzchnię około 125 m², otoczony jest kamiennym murem. Na cmentarzu zrekonstruowano kilka drewnianych krzyży łacińskich i prawosławnych. Pochowanych tu było prawdopodobnie 46 żołnierzy w dwóch grobach zbiorowych oraz 3 pojedynczych, poległych w lutym 1915 roku: 17 Rosjan, 29 Austriaków z 47 IR, 14 LIR. Na terenie cmentarza znajduje się kamienny pomnik zwieńczony krzyżem, na którym zachowała się oryginalna tablica kamienna z inskrypcją w języku niemieckim. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999. ISBN 83-85988-26-2. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I wojny światowej Pochowani na cmentarzu Zdynia (nr 52) Cmentarz wojenny w Zdyni opis, zdjęcia
Воинское кладбище № 52 (Здыня)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер 563 от 4 ноября 1988 года. Воинское кладбище № 52 — Здыня (пол. Cmentarz wojenny nr 52 - Zdynia, русс. - Ждыня) — воинское кладбище, находящееся в селе Здыня (Ждыня) в гмине Усце-Горлицке, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в феврале 1915 года. Исторический памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 125 квадратных метра находится 2 братских и 3 индивидуальных могил, в которых похоронены 32 австро-венгерских и 18 русских солдат. 4 ноября 1988 года кладбище было внесено в реестр исторических памятников Малопольского воеводства (№ 562). Описание Кладбище располагается при дороге 977 Конечна — Горлице. На кладбище находится каменный памятник, увенчанный крестом, на котором сохранилась оригинальная надпись на немецком языке: GETREU DEM EIDE, GETREU DER PFLICHT HABEN SIE BLUT UND LEBEN AUF HETER WALSTATT GEGEBEN. OB. FREUND, OB. FEIND — FÜR EWIG NICHT SOLLEN DES RUHMES ENTRATEN DIE WACKERN TOTEN SOLDATEN Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 52 (пол.) Метрика кладбища (пол.) Zdynia cmentarz wojenny nr 52 (пол.)
Komańcza Monastery

The Monastery of Sisters of the Holy Family of Nazareth in Komańcza (Polish: Klasztor Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w Komańczy, Klasztor nazaretanek) opened in May 1928. It was established as a house of the Assembly of Nuns of the Holy Family of Nazareth, in the diocese of Przemyśl. At the beginning of 1927 in a rented house lived five sisters, working mainly in the parish church and the vestry. The Swiss-style building with the brick ground flour and wooden upper floors was built on a mountain meadow by the builders from Rymanów in 1929, and consecrated in 1931. During the Nazi German occupation in the monastery quartered German soldiers. At the same time nuns hid wanted priests and Jewish people. Cardinal Stefan Wyszynski was, from 29 October 1955 to 28 October 1956, interned in the monastery . References External links Media related to Monastery of Sisters of the Holy Family of Nazareth in Komańcza at Wikimedia Commons
Monasterio de Komańcza

El Monasterio de Komańcza​ (en polaco: Klasztor Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu w Komańczy; en latín: Congregatio Sanctae Familiae de Nazareth in Komańcza, literalmente Monasterio de las Hermanas de la Sagrada Familia de Nazaret, en Komańcza) fue inaugurado en mayo de 1928. Se estableció como una casa de la Congregación de las monjas de la Sagrada Familia de Nazaret, en la diócesis de Przemysl. A principios de 1927 en una casa alquilada vivían cinco hermanas, que trabajan principalmente en la iglesia parroquial y la sacristía. El edificio de estilo suizo con ladrillos y los pisos superiores de madera fue construido sobre un prado de montaña por los trabajadores de Rymanów en 1929 y consagrada en 1931. Durante la ocupación nazi en el monasterio se acuartelaron los soldados alemanes. Al mismo tiempo, las monjas escondieron sacerdotes buscados y a judíos. Del 29 de octubre de 1955 al 28 de octubre de 1956 en el monasterio fue internado el cardenal Stefan Wyszynski. Véase también Monasterio Abadía Priorato Referencias