NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieliczka-zoutmijn

De Wieliczka-zoutmijn (Pools: Kopalnia soli Wieliczka) ligt in het plaatsje Wieliczka nabij Krakau. De zoutmijn is een van de oudste ter wereld. Het winnen van zout op deze plek werd voor het eerst vermeld in 1044. De gangen van de mijn zijn in totaal 300 kilometer lang en bereiken een diepte van 327 meter. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de zoutmijn door de Duitse bezetters gebruikt als opslagplaats. Na een grote overstroming werd in 1992 de productie van zout stopgezet. Erfgoed De zoutmijn kwam voor op de allereerste Werelderfgoedlijst ooit (opgesteld in 1978 gedurende de 2e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed). Tussen 1989 en 1998 stond hij ook op de lijst van bedreigd erfgoed omdat de zoutsculpturen werden aangetast door vocht. Een groot conservatieprogramma heeft het tij weten te keren. De inschrijving werd in 2013 uitgebreid met de toevoeging van de Bochnia-zoutmijn. Gebruik Omdat de lucht in de mijn vrij is van vervuiling en rijk is aan micronutriënten, heeft men op 135 meter diepte een kuuroord gebouwd. Toerisme De mijn is ook bijzonder vanwege zijn lange toeristische traditie. Al aan het einde van de 15e eeuw kwam de elite deze ondergrondse bezienswaardigheid aanschouwen. Beroemde bezoekers uit het verleden zijn onder andere Nicolaas Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendelejev, Robert Baden-Powell en Karol Wojtyła (de latere paus Johannes Paulus II). Elk jaar bezoeken zo'n 800.000 toeristen de mijn. Bezienswaardigheden Bezoekers worden heden ten dage rondgeleid over een 3,5 kilometer lange route langs standbeelden van historische en mythische figuren, allemaal uitgehouwen in het rotsachtige zout. Verder zijn er een ondergronds meer, een kapel en worden er oude werktuigen getoond ter illustratie van de historie van de zoutwinning. Er staat onder meer een standbeeld (ter ere) van paus Johannes Paulus II dat hier in 1999 geplaatst werd naar aanleiding van de heiligverklaring van Kinga van Polen. Fotogalerij Externe links (pl) Officiële website (pl) Geschiedenis van de mijn op de eigen website (en) Cracow Saltworks Museum in Wieliczka
Saltgruvan i Wieliczka

Saltgruvan i Wieliczka ligger utanför Kraków i södra Polen, rakt under staden Wieliczka. Den var i drift sedan 1200-talet fram till 1996. Under andra världskriget användes saltgruvan av den tyska ockupationsmakten till förvaring och produktion av krigsmateriel. 1978 blev Saltgruvan i Wieliczka ett av de första tolv världsarven på Unescos nyinstiftade världsarvslista. Gruvan har en lång tradition av turism och har cirka 1 200 000 besökare per år. De labyrintartade gångarna i saltgruvan inspirerade labyrintscenerna i Bolesław Prus historiska roman Farao. Källor Noter Externa länkar Officiell hemsida på engelska Läst 25 december 2020. UNESCO World Heritage Centre – Wieliczka Salt Mine Wieliczka – The Salt of the Earth https://muzeum.wieliczka.pl/en
Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego

Het Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego is een multifunctioneel stadion in Zawiercie, een stad in Polen. In het Nederlands betekent de naam 'duizendste verjaardag van de Poolse staat'. De bouw van het stadion vond plaat tussen 1962 en 1966. Het stadion werd geopend op 1 mei 1966. In dat jaar vond de millenniumviering van Polen plaats en ter ere daarvan kreeg dit stadion die naam. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Warta Zawiercie maakt gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 9.000 toeschouwers.
Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego w Zawierciu

Stadion 1000-lecia Państwa Polskiego – stadion piłkarski mieszczący się w centrum Zawiercia. Obiekt jest własnością OSiR Zawiercie. Historia Stadion został otwarty 1 maja 1966 roku i początkowo miał 16 000 miejsc. Na stadionie jest 8 sektorów, z czego 2 są zadaszone. Po drugiej stronie jest także sektor dla przyjezdnych. Posiada 9000 miejsc, z czego 1200 to krzesełka. Obecnie swoje mecze rozgrywa tam klub piłkarski Warta Zawiercie. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o stadionie na polskiestadiony.com Informacja o stadionie na stadiony.net
Sołdek (Schiff)

Die Sołdek ist ein ehemaliger polnischer Kohle- und Erzfrachter und heute Museumsschiff des Nationalen Maritimen Museums in Danzig. Sie war das erste in Polen nach dem Zweiten Weltkrieg gebaute Schiff und das erste von insgesamt 29 Einheiten des Typs B30, die zwischen 1949 und 1954 bei der Stocznia Gdańska (Danziger Werft) gebaut wurden. Der Name Sołdek ehrt den Werftarbeiter Stanisław Sołdek. Geschichte Die Sołdek wurde am 3. April 1948 auf Kiel gelegt und lief am 6. November 1948 vom Stapel. Vom 21. Oktober 1949 bis zum 30. Dezember 1980 war sie im regulären Dienst. Seit 1985 liegt sie als Museumsschiff in Danzig und kann besichtigt werden. Besucher haben Zugang zu einem Großteil des Schiffes. Weblinks Geschichte der Sołdek. In: Website des Nationalen Maritimen Museums Danzig
SS Sołdek

SS Sołdek is a retired Polish coal and ore cargo steamship. She was the first ship built in Gdańsk (Poland) after World War II, and the first seagoing ship completed in Poland. She was the first of 29 ships classed as Project B30, built between 1949 and 1954 in the Gdańsk Shipyard. The name was given in honour of Stanisław Sołdek, one of the shipyard's shock workers. Sołdek is often confused with Oliwa, a former unfinished Hansa type A cargo ship, which was commissioned after Sołdek, however which's hull was already built in 1944. It was abandoned by the Germans on a slipway in Szczecin, and seized by Poland. Following this the hull was completed and the ship launched as Oliwa. Later she was renamed and entered service in 1951 as Marchlewski, serving the Polish Ocean Lines. Many sources incorrectly state that Oliwa was Sołdek's makeshift name during her launch, and that she was later relaunched again as Sołdek. The ship is currently preserved as a museum ship in Gdańsk, as a part of National Maritime Museum collection. The ship was used in the film Persona Non Grata as a Japanese steamer transporting Jews from Vladivostok to Tsuraga. Other B30 ships Polish Sołdek (shipyard number B30/1) Jedność Robotnicza (B30/2) Brygada Makowskiego (B30/3) 1 Maj (B30/4) (sold to the USSR as Pervomaysk) Pstrowski (B30/5) Wieczorek (B30/6) Built for the USSR (B30/7) - Zaporozhe (B30/8) - Krivoy Rog (B30/9) - Kramatorsk (B30/10) - Makeevka (B30/11) - Gorlovka (B30/12) - Novo-Shahtinsk (B30/13) - Solikamsk (B30/14) - Kurgan (B30/15) - Zlatoust (B30/16) - Minusinsk (B30/17) - Pavlodar (B30/18) - Jenakiyevo (B30/19) - Nikitovka (B30/20) - Novocherkassk (B30/21) - Volnovacha (B30/22) - Vitegra (B30/23) - Tovda (B30/24) - Kalar (B30/25) - Azovstal (B30/26) - Tkvarcheli (B30/27) - Zangenzur (B30/28) - Malaia Zemlia (B30/29) - Pereyeslav Khmielnitsky A number of B-30 ships saw service for the Soviet Navy, as auxiliary vessels (e. g. transports), including the "Tovda" and the "Vitegra". Corresponding data (including side plan) can be found i. a. in Weyer's Flottentaschenbuch 1971/72. References External links The museum-ship "Soldek" Gallery
Sołdek

Le SS Sołdek est un navire minéralier polonais. Il fut le premier navire de haute mer construit en Szczecin (Pologne) après la Seconde Guerre mondiale et le premier d'une classe de 29 navires construits dans le cadre du projet B30, de 1949 à 1954 à Stocznia Gdańska, les chantiers navals de Gdańsk, et dont la plupart seront livrés à l'URSS. Il fut lancé le 6 novembre 1948 et entra en service en octobre 1949. Le nom fut donné en l'honneur de Stanisław Sołdek (1916-1970), l'un des « travailleurs de choc » du chantier naval et traceur de coques. Le bateau cessa de naviguer en 1980 et fut acquis en 1981 par le musée maritime polonais. Il fut restauré et remis dans son apparence d'origine et est désormais un navire musée, amarré devant Les Greniers à Gdańsk où l'on peut le visiter aujourd'hui. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « SS Sołdek » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Liste de musées en Pologne Liens externes (pl) Vidéo du navire-musée (en polonais) sur le site du musée Dessin d'une section longitudinale du navire Portail des musées Portail de la Pologne Portail du monde maritime
Солдек

«Солдек» (польск. Sołdek) — сухогруз, первое в истории польского судостроительства морское судно, построенное после войны и последний пароход торгового флота ПНР, находившийся в эксплуатации. Корабль-музей, экспонат Центрального Морского музея в Гданьске. Пароход был спроектирован группой польских инженеров под руководством Генрика Гелджика на Гданьской верфи, которая была введена в эксплуатацию 19 октября 1947 года. Место постройки судна было освящено, а первую заклёпку в набор корабля вбил тогдашний министр судоходства. Теплоход назван в честь Станислава Солдека (1917—1970) — разметчика Гданьской верфи. Судно было заложено 3 апреля 1948 года, спущено на воду 6 ноября 1948 года и ходило вплоть до 2 января 1981 года. Сухогруз принадлежал Польскому морскому пароходству. Всего Sołdek совершил 1379 рейсов. «Солдек» — головное судно проекта В30, всего Гданьской верфью было построено 29 судов этого проекта в период с 1949 по 1954 годы. Проект В30 стал прообразом проекта 1128 — кораблей измерительного комплекса. Ссылки Страница, посвящённая «Солдек», на сайте музея Источники
SS Sołdek

«Солдек» (пол. «Sołdek») — польське суховантажне судно, перше судно, побудоване в Польській Республіці після Другої світової війни. Після понад тридцятирічної служби перетворене на корабель-музей у Гданську. Історія Судно було першим із шести суден, замовлених польсько-данською компанією «Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe» для перевезення вугілля та залізної руди Балтійським та Північним морями. Був закладений 3 квітня 1948 року, спущений на воду 6 листопада того ж року. Судно отримало назву «Солдек» на честь провідного суднового розмітника Гданської корабельні, ударника праці Станіслава Солдека (1916—1970), який працював на будівництві судна. Судно має зварений і клепаний корпус, палубу валового типу, чотири трюми, вантажні приміщення, приміщення для екіпажу та машинне відділення. «Солдек» зданий в експлуатацію у 1949 році. За свою понад тридцятирічну службу судно здійснило майже півтори тисячі рейсів, ходячи переважно до шведських та нідерландських портів та перевезло загалом понад 3,5 мільйона тонн вугілля та залізної руди. Його служба закінчилася 30 грудня 1980 року. У 1981 році судно було передане Польському морському музею. На той час воно було в дуже поганому стані та потребувало капітального ремонту, а потім пристосування для музейних цілей. Після кількох років роботи з відновлення його первісного вигляду, «Солдек» був відкритий як корабель-музей у 1985 році. Пришвартований на річці Мотлаві, на набережній острова Оловянка, перед зерносховищами в Національному морському музеї у Гданську, відкрите для відвідувачів разом із виставковою композицією, що розташована під палубою та представляє історію його будівництва та понад 30 років служби, історію польського суднобудування та морської торгівлі другої половини XX століття. У 2020 році на кораблі-музеї був зроблений капітальний ремонт, оновлена виставка, судно було пристосовано для відвідувачів з обмеженими можливостями. Галерея Джерела "SOŁDEK". Національний морський музей. Архів оригіналу за 5 серпня 2020. Процитовано 11.05.2022. (пол.) Statek-muzeum „Sołdek”. Сторінка, присвячена «Солдеку». Архів оригіналу за 30.05.2009. Процитовано 11.05.2022. : Не збігається часова мітка у |archive-date= / |archive-url=; можливо, 2009-05-30? (довідка) (пол.) Dorota Karaś. "Sołdek" znów będzie otwarty. Remont za 2,8 mln zł i nowa wystawa // Wyborcza.pl. — 2021. — 8 жовтня. (пол.)
Cmentarz wojenny nr 17 – Osobnica

Cmentarz wojenny nr 17 – Osobnica – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w gminie Jasło we wsi Osobnica, zaprojektowany przez Johanna Jägera. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do II Okręgu Cmentarnego Jasło. Opis Obiekt znajduje się na skraju wsi, przy drodze do Dębowca. Ma kształt prostokąta o powierzchni 214 m². Elementem centralnym jest usytuowana na osi murowana kapliczka z półkolistą apsydą i dwuspadowym dachem niewiadomego pochodzenia. Na cmentarzu pochowano w 7 grobach pojedynczych i 11 mogiłach zbiorowych 161 żołnierzy: 77 niemieckich 1 żołnierz austro-węgierski 83 rosyjskich poległych 5 maja 1915 w czasie ataku na pozycje rosyjskie w walkach o Osobnicę. Brak wykazu poległych oraz ich przynależności do jednostek wojskowych. Jednak można przypuszczać, że polegli pochodzili z tych samych jednostek co pochowani na cmentarzu wojennym nr 16. Cmentarz remontowany w 2011. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Galeria Przypisy Bibliografia Cmentarze I wojny światowej Gmina Jasło – strony Urzędu Gminy Jasło.. gminajaslo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Region jasielski – Pismo społeczno-kulturalne
Воинское кладбище № 17 (Особница)

Воинское кладбище № 17 — Особница (пол. Cmentarz wojenny nr 17 - Osobnica) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Особница, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 5 мая 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту немецкого архитектора Иоганна Егера. На кладбище площадью 214 квадратных метра находится 11 братских и 7 индивидуальных могила, в которых похоронены 77 германских, 1 австрийский и 83 русских солдат. Описание Кладбище находится на окраине села Особница и имеет прямоугольную форму. На территории кладбища находится небольшая часовня неизвестного происхождения. В 2011 году кладбище было отреставрировано и сегодня находится в хорошем состоянии. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 17 — Osobnica (пол.) Метрика кладбища (пол.) Описание кладбища (пол.)
Palacio Sobański

El palacio Sobański es un palacio renacentista en Guzów, Condado de Żyrardów, Voivodato de Mazovia, Polonia. Historia Siglo 18 El dominio ducal de Guzów se remonta a la Baja Edad Media y a su propietario, Siemowit IV, Duque de Masovia. En la segunda mitad del siglo XVIII, un matrimonio fortuito con Paula, de soltera Szembek, viuda de Jan Prosper Potocki, permitió al noble Andrzej Ogiński recibir la finca en su dote. Fueron padres de una hija y del notable compositor Michał Kleofas Ogiński. Andrzej Ogiński construyó en el solar de Guzów un complejo señorial de ladrillo de estilo barroco tardío. Tras la tercera partición de Polonia, pasó a ser propiedad del Estado prusiano, pero se entregó al ministro, el barón Karl Georg von Hoym, por sus servicios. Éste, a su vez, decidió venderla de nuevo a su antigua propietaria, la viuda Ogińska, cuando su primogénito, Feliks Lubienski intervino con la oferta de sus dos fincas a cambio de Guzów. La oferta fue aceptada. Él y su familia inmediata fueron propietarios de la finca hasta la década de 1840. En 1842, Henryk Lubienski tuvo graves dificultades financieras, por lo que la finca fue subastada en 1856 para saldar las deudas. Siglo 19 Fue rescatado por un nieto de Feliks Łubieński, Feliks Sobański de Podolia, quien compró la finca por una suma considerable, liquidando las deudas. En el último cuarto del siglo XIX, Sobański encargó al arquitecto Władysław Hirszel que reconstruyera la casa solariega como un gran palacio, siguiendo el modelo de los castillos franceses del valle del Loira . Un jardín paisajístico fue diseñado por Walerian Kronenberg y Franciszek Szanior . siglo 20 Durante la Primera Guerra Mundial, el palacio se utilizó como hospital de primera línea y quedó prácticamente destruido, junto con su jardín. En el periodo de entreguerras se reconstruyó, pero después de la Segunda Guerra Mundial el palacio fue saqueado por su decoración y mobiliario. Más tarde, el palacio se utilizó como alojamiento para los empleados de la fábrica de azúcar local. En 1996, la familia Sobański recuperó la posesión del complejo palaciego. Tras muchos años de abandono, la casa está siendo restaurada de su mal estado, junto con el jardín. La antigua capilla del palacio (actual iglesia de San Félix de Valois), junto con una parte del jardín, es la única parte de la propiedad que ha sido totalmente restaurada. Galería Bibliografía Sylwester Rudnik, Historia guzowskiej rezydencji, w: Spotkania z zabytkami 6/2004 Katalog zabytków sztuki w Polsce. Tom X. Powiat grodzisko-mazowiecki, ISPAN, Varsovia 1967 Enlaces externos http://palacwguzowie.pl Pałac Sobańskich w Guzowie - sitio web oficial del palacio http://podrozniccy.com/es/polonia/palacio-guzow
Evangelische Kirche (Nekielka)

Die Evangelische Kirche in Nekielka ist eine Kirche in Nekielka im Powiat Wrzesiński in Polen. Die neugotische Kirche wurde 1999 in die Denkmalliste aufgenommen. Geschichte Die erste Kirche wurde in der Hauländerei Nekielka von Siedlern 1754 gebaut. Sie diente nicht nur den Einwohnern, sondern auch den Bewohnern der umliegenden Dörfer als Gotteshaus. Ab 1817 gehörte die Kirchengemeinde zur neu gebildeten Kirchenprovinz Posen in der Evangelischen Kirche der Altpreußischen Union. Im Jahr 1881 wurde die Kirche abgerissen und im neugotischen Stil neu aufgebaut. Im Jahr 1907 wurde sie renoviert. Nach dem Ersten Weltkrieg gehörte die evangelische Kirchengemeinde Nakielka zur Unierten Evangelischen Kirche in Polen. Mit Flucht und Vertreibung der meist deutschsprachigen Gemeindemitglieder, die zur Minderheit der Polen deutscher Ethnie gehörten, ging die Gemeinde unter. Während des Zweiten Weltkriegs und danach diente die Kirche als Lager für Waffen. Die Kirche wurde von der Familie Kareński als Privateigentum erworben und dient als Kirchenraum. Fotos Weblinks
Evangelical Church, Nekielka

The Evangelical Church, Nekielka is a neo-gothic church in Nekielka, Września County, Poland. The church has been on the national heritage list since 1999. History The church was first built in the village of Nekielka by Hauländer settlers in 1754. The church was a religious center not only to the settlers but also to residents of nearby villages. In 1881 the original building was demolished and rebuilt in a neo-gothic style. The new building was consecrated in October 1884 and later renovated in 1907. During World War II the church used to store weapons; and after the war, it was used as warehouse. In 1992 Tschurl-Karen family purchased the building. Later, In 2005, a commemorative plaque was placed in the church to commemorate the area's early Hauländer settlers. Photo of the Church plaque - "Lutheran Brothers settled here 1749" The current function Currently, the building serves as the church hall. Gallery References
Kościół poewangelicki w Nekielce

Kościół poewangelicki w Nekielce – neogotycki kościół w Nekielce, w powiecie wrzesińskim. Kościół został wpisany do rejestru zabytków w 1999. Historia Pierwszy kościół w Nekielce został zbudowany przez osadników olęderskich w 1754. Kościół służył nie tylko osadnikom ale i mieszkańcom pobliskich wsi. W 1881 został on rozebrany i przebudowany na nowo, konsekrowany 8 października 1884. Nowy kościół był zbudowany w stylu neogotyckim. Jego kształt z 1881 przetrwał do dziś. W 1907 przeprowadzony został remont. W czasie II wojny światowej kościół służył jako magazyn broni, pełnił też funkcję magazynu po wojnie. W 1992 kościół kupiła rodzina Kareński-Tschurl. W 2005 na ścianie kościoła umieszczono tablicę upamiętniającą osiedlenie olędrów w okolicy Nekli. Obecna funkcja Obecnie budynek kościoła jest własnością A. i A. Kareńskich i spełnia funkcje kulturalne. Otoczenie W niedużej odległości od kościoła położony jest stary cmentarz ewangelicki z zachowanymi częściowo nagrobkami. Galeria Przypisy
Неборовский дворец

Неборовский или Неборувский дворец (пол. Pałac w Nieborowie) — барочная резиденция князя Михаила Иеронима Радзивилла (1744—1831) и его жены Елены (1753—1821) в местечке Неборов, в 14 км к востоку от Ловича. Один из филиалов Национального музея в Варшаве. Родовое имение шляхтичей Неборовских было выкуплено у них в 1694 году кардиналом Радзеевским, который нанял Тильмана ван Гамерена для возведения собственной загородной резиденции. В 1723 г. имение купил князь А. Я. Любомирский, затем в продолжение XVIII века Неборов ещё несколько раз сменил хозяев, пока в 1766 г. не перешёл во владение великого гетмана литовского М. К. Огинского, привнёсшего в оформление интерьеров стиль рококо. «Золотой век» Неборова приходится на последнюю четверть XVIII века, когда имение украшают портретами, гравюрами, старопечатными изданиями и раритетной мебелью племянница Огинского, княгиня Елена Радзивилл, и её муж Михаил Иероним. При них же в 1784 г. Ш. Б. Цуг обустраивает регулярный парк и переоформляет интерьеры в стиле раннего классицизма. По образу и подобию Пулавского имения Чарторыйских княгиня Радзивилл разбила рядом с Неборовым романтический английский парк с каскадом прудов и храмиками в античном стиле, получивший название «Аркадия». Посетившая его в 1795 году Софья Потоцкая создала аналог у себя в Умани — он называется «Софиевка». В середине XIX века наследники Радзивиллов вели друг с другом судебные баталии по поводу раздела фамильного имущества. Князь Сигизмунд, промотав состояние, распродал всю обстановку. В 1903 г. Неборов купил у родственников олыцкий ординат Я. Ф. Радзивилл (1880—1967), впоследствии влиятельный член правительства Пилсудского. В 1920-е гг. он обновил ряд интерьеров и надстроил мансардный этаж. При нём Неборов стал средоточием польской политической жизни. В 1945 г. в национализированной резиденции Радзивиллов открылся общедоступный музей. Помимо собственно дворца и парка, интерес представляют мебельная и майоликовая мануфактуры конца XIX века. Примечания Ссылки Сайт Неборовского музея На Викискладе есть медиафайлы по теме Неборовский дворец