NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Brykcjusza w Gościęcinie

Kościół św. Brykcjusza – zabytkowa, drewniana świątynia znajdująca się w Gościęcinie w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim. Należy do parafii Wniebowzięcia NMP w Gościęcinie. Historia kościoła Kościół wybudowano w 1661 (odnowiono w 1880), pod wezwaniem św. Brykcjusza. Pierwotnie istniała tu drewniana kaplica z 1594. Fundatorami byli Marta i Marcin Wolff – magister sztuk wyzwolonych i filozofii, właściciel wolnego sołectwa w Gościęcinie. Usytuowano go poza wsią, na niewielkim wzniesieniu. W sąsiedztwie znajduje się źródło (studnia św. Brykcjusza), któremu przypisuje się właściwości lecznicze, oraz dawna pustelnia (sprzed 1870), zamieniona obecnie na schronisko, a także dwie kaplice – neoromańska z 1870 oraz poświęcona poległym w Wielkiej Wojnie z 1916. Cała okolica określana jest przez miejscową ludność jako Bryksy. Źródła kultu św. Brykcjusza w tej okolicy nie są do końca znane – być może przywieźli go koloniści z Flandrii w XIII wieku. Prawdopodobnie wzrost ruchu pątniczego do źródła był przyczyną budowy obecnego kościoła. Pomocniczy biskup wrocławski Franz Karl Neander konsekrował go w 1674. Architektura i wnętrze kościoła Świątynia jest orientowana, konstrukcji zrębowej na podmurówce. Wzniesiono ją na planie krzyża o trójbocznie zamkniętych ramionach i części zachodniej, dłuższej od pozostałych, z niewielką kruchtą. W północnej części umieszczono zakrystię, wydzieloną niską ścianką. Prostokątne drzwi wejściowe posiadają stare okucia. Zewnętrzne ściany pokryto gontem, podobnie jak dachy dwupołaciowe, na niższych kalenicach z wielobocznymi połaciami. Pośrodku kalenicy osadzono ośmioboczną wieżyczkę na sygnaturkę, przekrytą baniastym hełmem z latarnią, zwieńczona krzyżem. Wnętrze kościoła przekryte jest pozornymi sklepieniami kolebkowymi. W tęczy znajduje się barokowy krzyż z Chrystusem. Wyposażenie ołtarza głównego (obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem) i rzeźby świętych pochodzą z XVII wieku, podobnie jak barokowa, marmurowa płyta nagrobkowa. W bocznym ołtarzu umieszczono obraz św. Brykcjusza autorstwa Jana Bartela z 1896 roku. Z tego samego roku pochodzi obraz przedstawiający chrzest Jezusa w Jordanie. Chór muzyczny osadzono, na czterech słupach. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 . Linki zewnętrzne Kościół pątniczy w Bryksach. parafia-gosciecin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-07)]. Święci w Polsce i ich kult w świetle historii. sancti-in-polonia.dle.interia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-01)].
Grunwaldzki híd (Krakkó)

Az 1972-ben, a Wawel közelében, a hatodik krakkói hídként megépített átkelő a belváros felé új irányú kapcsolatot adott. A híd a nevét az 1410-es grünwaldi csata után kapta, ahol a lengyel-litván sereg győzelmet aratott a Német Lovagrend felett. A Visztula harmadik legszélesebb hídján több villamosviszonylat, valamint kerékpárút is áthalad az erős autóforgalom mellett. Külső hivatkozások Visztula-hidak
Most Grunwaldzki w Krakowie

Most Grunwaldzki – most w Krakowie na Wiśle łączący Stare Miasto (ul. Józefa Dietla) z Dębnikami (rondo Grunwaldzkie). Z mostu rozlega się widok na Wawel i kościół św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa (kościół Na Skałce). Most leży na trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca. Na obu brzegach rzeki przy moście znajdują się przystanki tramwaju wodnego („Most Dębnicki” oraz „Paulińska”). Historia Projektantami mostu byli: mgr inż. Stefan Filipiuk, mgr inż. Andrzej Topolewicz i Józef Malinowski z pracowni mostowej gdańskiego „Transprojektu”. Zbudowano go w latach 1968–1972. Jego kompaktowy kształt miał na celu jak najmniejszą ingerencję w otoczenie Wawelu. Nadanie mu nazwy związane było z podjętą w 1972 r. decyzją o odbudowie Pomnika Grunwaldzkiego zniszczonego podczas II wojny światowej. Pierwotnie był pomysł nadania mu nazwy most Mikołaja Kopernika dla upamiętnienia 500-lecia urodzin astronoma. Pozostawiono mu jednak nazwę roboczą. Wykonawcą było Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych, a kierownikiem budowy mgr inż. Czesław Kwieciński. Parametry mostu Most ma 153 metry długości i 31,40 metra szerokości. Podparty jest na 2 filarach. Na moście w każdym kierunku prowadzą po 2 pasy ruchu samochodowego rozdzielone torowiskiem tramwajowym, a po bokach znajdują się chodniki dla pieszych oraz ścieżki rowerowe. Jest drugim mostem w Krakowie (po moście Dębnickim) pod względem zagrożenia falą powodziową lub zatorami lodowymi. Związane jest to z niskim prześwitem między lustrem wody a spodem konstrukcji mostu. Od maja do jesieni 2025 trwał remont mostu, który objął m.in. wymianę nawierzchni jezdni i torowiska tramwajowego, naprawę żelbetowej płyty oraz przebudowę ciepłociągu przebiegającego przez przeprawę. Koszt inwestycji – 15,5 mln zł. Przypisy
Грюнвальдский мост (Краков)

Грюнвальдский мост (пол. Most Grunwaldzki) — мост через Вислу в Кракове, Польша. Соединяет дзельницы Старе-Място и Дембники. Является частью дороги Святого Иакова. Расположение Соединяет улицу Юзефа Дитля с Грюнвальдской кольцевой развязкой. Рядом с мостом расположены Вавельский замок, костёл на Скалке, конгресс-центр ICE Kraków. Выше по течению находится Дембницкий мост, ниже — мост Юзефа Пилсудского. Название Первоначально планировалось назвать мост в честь Николая Коперника, чтобы отметить 500-летие со дня рождения астронома. Однако в 1972 году, в связи с решением восстановлении памятника Грюнвальдской битвы, разрушенного во время Второй мировой войны, мост получил название Грюнвальдского. История Проект моста был разработан в проектном институте Transprojekt Gdański (инженеры Стефан Филипюк, Анджей Тополевич и Юзеф Малиновский). Строительство велось с 1968 по 1972 гг. Производителем работ было Келецкое мостостроительное предприятие (пол. Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych), руководителем строительства был инженер Чеслав Квитневский. Конструкция Мост трехпролётный железобетонный балочный. Схема разбивки на пролеты: 44,0 + 65,0 +44,0 м. Пролетное строение состоит из железобетонных блоков заводского изготовления и монолитных участков (над опорами), объединенных при помощи стальных канатов. Из-за оседания правобережной опоры были дополнительно установлены внешние стягивающие канаты. Опоры из монолитного железобетона на свайном основании из набивных свай (сваи Франки). Длина моста составляет 153 м, ширина моста — 31,4 м (из них ширина проезжей части — 20 м и два тротуара по 5 м). Мост предназначен для движения автотранспорта, трамваев, велосипедистов и пешеходов. Проезжая часть моста включает в себя 4 полосы для движения автотранспорта и 2 трамвайных пути. Покрытие проезжей части и тротуаров — асфальтобетон. Тротуары отделены от проезжей части металлическим барьерным ограждением. Перильное ограждение металлическое простого рисунка. На левом берегу установлен железобетонный парапет, облицованный гранитом, с надписью Most Grunwaldzki 1972. На правом берегу устроены лестничные сходы на нижний ярус набережной. Примечания Литература Filipiuk S. 50 lat Pracowni Mostowej (пол.). — Gdańsk: Transprojekt Gdański, 2005. — С. 30.
Грюнвальдський міст (Краків)

Грюнвальдський міст (пол. Most Grunwaldzki) — міст через річку Віслу в Кракові, Польща. Поєднує дільниці міста Старе-Място і Дембнікі. Є частиною Малопольського шляху святого Якова. Розташування Міст з'єднує вулицю Юзефа Дітля з Грюнвальдською кільцевою автомобільною розв'язкою. Поруч із мостом розташовані Вавельський замок, костел на Скалці, конгресс-центр ICE Kraków. Вище за течією знаходиться Дембніцький міст, нижче — міст Юзефа Пілсудського. Назва Спочатку планувалося назвати міст на честь Миколая Коперника, з нагоди відзначення 500-річчя від дня народження астронома. Однак в 1972 році, у зв'язку з рішенням відновлення пам'ятника Грюнвальдської битви, зруйнованого під час Другої світової війни, міст отримав назву Грюнвальдського. Історія створення Проект мосту був розроблений у проектному інституті Transprojekt Gdański (інженери Стефан Філіпюк, Анджей Тополевич і Юзеф Малиновський). Будівництво велося з 1968 по 1972 роки. Виконавцем робіт було Келецьке мостобудівне підприємство (пол. Kieleckie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych), керівником будівництва був інженер Чеслав Квітневський. Конструкція мосту Міст складається з трьох прольотів, залізобетонний, балковий. Схема розбивки на прольоти: 44,0 + 65,0 +44,0 м. У будівництві використано залізобетонні блоки заводського виготовлення і встановлено монолітні ділянки (над опорами), об'єднані за допомогою сталевих канатів. Через осідання правобережної опори були додатково встановлені зовнішні стягуючі канати. Опори з монолітного залізобетону — на пальовій основі з набивних паль (палі Франки). Довжина мосту складає 153 м, ширина — 31,4 м (включно із шириною проїжджої частини — 20 м і двома тротуарами по 5 м). Міст призначений для руху автотранспорту, трамваїв, велосипедистів і пішоходів. Проїжджа частина мосту включає в себе 4 смуги для руху автотранспорту і 2 трамвайні колії. Покриття проїжджої частини і тротуарів — асфальтобетон. Тротуари відокремлені від проїжджої частини металевою бар'єрною огорожею. Поручні металеві, з простим малюнком. На лівому березі встановлено залізобетонний парапет, облицьований гранітом, з написом Most Grunwaldzki 1972. На правому березі облаштовано сходи на нижній ярус набережної. Примітки Література Filipiuk S. 50 lat Pracowni Mostowej. — Gdańsk : Transprojekt Gdański, 2005. — С. 30.(пол.)
Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna

Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna – jedna z 14 specjalnych stref ekonomicznych w Polsce. Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna, to 18 wydzielonych obszarów na terenie województwa podlaskiego, warmińsko-mazurskiego oraz mazowieckiego o łącznej powierzchni 635.0653 ha, na których przedsiębiorcy prowadzą działalność gospodarczą na preferencyjnych warunkach. Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna oddaje do dyspozycji inwestorów tereny przemysłowe wyposażone w pełną infrastrukturę techniczną, przygotowane do rozpoczęcia działalności gospodarczej, która wiąże się z możliwością korzystania z ulg i preferencji podatkowych. Podstawową zachętą inwestycyjną jest ulga w podatku dochodowym w wysokości do 70% wartości inwestycji. Przewagę konkurencyjną Suwalskiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej zapewniają również niskie koszty pracy w regionie oraz dostępność wykwalifikowanych pracowników. Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna jest jedną z najdłużej istniejących i najlepiej rozwiniętych stref ekonomicznych w kraju. W nowoczesnych centrach przemysłowych z powodzeniem funkcjonuje ponad 90 firm. Otwieranie kolejnych zakładów jest procesem ciągłym i dynamicznym – przedsiębiorców polskich i zagranicznych przyciągają atrakcyjne zachęty inwestycyjne. W Strefie obecny jest m.in. kapitał niemiecki, duński, austriacki, litewski, szwajcarski, holenderski i szwedzki. Przedsiębiorcy utworzyli ponad 9 500 miejsc pracy, poziom inwestycji to ponad 3 mld złotych. Wiele firm jest zdobywcami prestiżowych nagród przyznawanych w Polsce i za granicą. Zaangażowanie inwestorów, którzy uznali Suwalską Specjalną Strefę Ekonomiczną za najlepsze miejsce do prowadzenia działalności produkcyjnej powoduje, że Strefa jest najważniejszym elementem gospodarki lokalnej. O atrakcyjności inwestycyjnej Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej stanowią również: lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie wschodniej granicy Unii Europejskiej, bliskość granic Rosji, Litwy i Białorusi, dogodne połączenia drogowe z wszystkimi regionami Polski oraz z państwami sąsiednimi. Strategiczne położenie spowodowało, iż w pobliżu Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej przebiega droga ekspresowa Via Baltica oraz budowana linia kolejowa Rail Baltica – najważniejsze szlaki komunikacyjne łączące kraje skandynawskie i Europę Wschodnią z południową i zachodnią częścią kontynentu. Do zarządzania SSSE została powołana spółka pod nazwą: Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A.. Akcjonariuszami Suwalskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej S.A. są: Skarb Państwa (40,46%), samorządy miast Ełku (32,55%), Gołdap (14,62%) i Suwałk (12,37%). Skład osobowy Zarządu SSSE S.A. Prezes Zarządu - Leszek Dec Wiceprezes Zarządu - Wojciech Kierwajtys Wiceprezes Zarządu - Jan Stanisław Kap Linki zewnętrzne Suwalska Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A. – strona www
Dziarg

Dziarg (niem. Sorgscher See, Jezioro Duże, Kosobudz Duży) – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Łagów. Największe z jezior położonych w pobliżu miejscowości Kosobudz. Użytkowane przez Polski Związek Wędkarski Okręg w Zielonej Górze. Jezioro przepływowe położone jest w długiej polodowcowej Rynnie Biskupicko-Sądowsko-Kosobudzkiej powstałej w okresie Zlodowacenia Bałtyckiego. Znajduje się on w obszarze chronionego krajobrazu, w otulinie cennego przyrodniczo Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego. Jest to akwen typu leszczowego. Jego linia brzegowa jest słabo rozwinięta. Wschodni brzeg jeziora, na odcinku prawie 950 m, jest bardzo stromy z różnicą wysokości sięgającą nawet 21 m, całkowicie zalesiony. Brzeg, po zachodniej stronie zbiornika, jest nieco bardziej płaski. W jego środkowej części urządzono kąpielisko i pole namiotowe. W północno-zachodnich i południowo-wschodnich jego częściach (dopływ i odpływ rzeki Konotop) teren jest podmokły, tworzący obszary zabagnione, charakteryzujące się występowaniem bardzo zróżnicowanych zespołów roślinnych. Pas roślinności nadbrzeżnej wynurzonej o szerokości 3–4 m zajmuje około 75 proc. całkowitej linii brzegowej jeziora. Dominują tu: trzcina pospolita, pałka wąskolistna i pałka szerokolistna. Z roślin o liściach pływających najczęściej spotyka się rdestnicę pływającą oraz grążela żółtego (na północnym krańcu akwenu). Dno zbiornika do głębokości 5–6 m porasta bogata gatunkowo roślinność podwodna (głównie rdestnica połyskująca, rogatek sztywny i moczarka kanadyjska oraz ramienice). Warunki naturalne jeziora umożliwiają egzystencję wielu gatunkom ryb, które znajdują tu również dogodne warunki do odbywania tarła. Najczęściej łowi się tu dorodne płocie, okonie, liny, szczupaki i karasie. W latach 1993–97 (z wyjątkiem 1996 r.) jezioro było regularnie zarybiane. W okresie tym wpuszczono do niego 792 kg ryb, w tym: kroczka karpia (365 kg), karasia (110 kg), lina (100 kg) i amura (30 kg), tarlaków leszcza (140 kg), narybku i tarlaków płoci (25 kg) i szczupaka (20 kg) oraz 2 kg narybku węgorza (montee). Do jeziora najłatwiej dojechać można szosą nr 2, E30 (Poznań-Świecko). W miejscowości Poźrzadło na południe od Łagowa należy skręcić na Toporów i dalej na Kosobudz. Linia brzegowa jeziora Dziarg na odcinkach 100 m w prawo i 100 m w lewo od dopływu w krańcu południowo-wschodnim zbiornika, w okresie od 1 marca do 15 czerwca każdego roku uznawana jest za tarlisko ochronne ryb. Obowiązuje wówczas zakaz połowu. Na jeziorze obowiązuje wymiar ochronny dla okonia (15 cm) oraz wydłużony okres ochronny dla szczupaka (od 1 grudnia do 30 kwietnia). Zobacz też jezioro Kosobudzkie Kosobudz Przypisy
Dzieciniec pod Słońcem

Dzieciniec pod Słońcem – pierwszy stworzony w Poznaniu ogród jordanowski, zrealizowany z rozmachem w latach 1927-1928 na zachodniej terasie Warty w rejonie Drogi Dębińskiej (pod nr 21) i ul. Bielniki na Łęgach Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda. Historia Autorem projektu całości założenia był Sylwester Pajzderski, same budynki zaprojektował zaś Jerzy Tuszowski (obaj związani wtedy z Miejskim Urzędem Budownictwa Naziemnego). Na założenie składa się zespół pawilonów z centralnie zaplanowaną ochronką, połączoną podcieniami z mniejszymi budynkami. Oprócz tego (bliżej Drogi Dębińskiej) zrealizowano dom dla dozorcy i kierownika zakładu. Dzieciniec reprezentował założenia stylu dworkowego. W centrum francuskiego ogrodu (od południa) stanęła rzeźba Edwarda Haupta – Macierzyństwo. Ogród z sadzawką ukończony został w 1933. Sam dzieciniec zawierał bawialnię, jadalnię i łaźnię z natryskami. Obiekt został wypalony w czasie II wojny światowej, co spowodowało przebudowę wnętrza po wojnie i zamurowanie jednego rzędu podcieni. Obecnie działa tu Młodzieżowy Dom Kultury nr 1. Na lata 2018-2019 planowana jest rewitalizacja całego kompleksu (budynków i parku). Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 112, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 334, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 .
Dzieło D-9 Twierdzy Modlin

Dzieło D-9 (Fort XVIIa) – dzieło pośrednie pierścienia zewnętrznego fortów Twierdzy Modlin, wzniesione w latach 1912–1915. Dzieło D-9 znajduje się we wsi Janówek. Wchodziło w skład Grupy Fortowej „Janówek”. Były to koszary obronne. Ich budowy nigdy nie ukończono. W 1915 roku obiekt został wysadzony w powietrze. Obecnie jest wykorzystywany jako ścianka wspinaczkowa i teren gier paintballa. Bibliografia Gminne Centrum Informacji w Wieliszewie: Zielonym szlakiem historii. Gmina Wieliszew, 2014-03-19. [dostęp 2015-11-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-08)].
Dzieło D-8 Twierdzy Modlin

Dzieło D-8 – jedno z dzieł pośrednich Twierdzy Modlin, wzniesione w ramach budowy drugiego, zewnętrznego pierścienia fortów w latach 1912–1915. Umocnienie wzniesiono w miejscowości Czarnowo. Zadaniem jego było zamknięcie doliny Narwi we wschodniej części twierdzy oraz drogi wiodącej do Serocka. Dla wykonania tego zadania fort wzniesiono pod postacią dużego tradytora artyleryjskiego dla trzech dział, bronionego dodatkowo przez kaponierę oraz schronu-podwalni. Wał główny dzieła wyposażono w stanowiska dla piechoty oraz betonowe schrony obserwacyjne; nie zamontowano planowanych stanowisk pancernych. Dzieło przetrwało do naszych czasów w bardzo dobrym stanie, łącznie z zamontowaną na jego stropie w okresie międzywojennym eksperymentalną kopułą bojową dla ckm. Obecnie znajduje się na terenie ogródków działkowych.
Dzwonnica przy bazylice Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chełmie

Dzwonnica przy bazylice Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – czterokondygnacyjny budynek wzniesiony przed 1878 r., wchodzący w skład zespołu katedralnego na Górze Zamkowej w Chełmie. Znajduje się ona po północno-zachodniej stronie katedry, obok Wysokiej Górki i mierzy ok. 40 m wysokości. Zbudowano ją dla upamiętnienia zwycięstwa prawosławia po kasacie unii. Przeprowadzone wówczas przekształcenia architektoniczne miały nadać zespołowi budynków charakter bizantyjsko-prawosławny. Początkowo zaplanowana na rzucie krzyża greckiego. Pod koniec lat 30. XX wieku przebudowana, nadano jej wówczas kwadratowy kształt podstawy. W 1939 r. podwyższono ją o jedną kondygnację (według projektu Antoniego Forkiewicza). Zwieńczona hełmem latarniowym, na którego szczycie znajduje się berło z krzyżem. Zwieńczenie wzorowane było hełmami wież katedry. Dzwony Na dzwonnicy wiszą 3 dzwony. Zostały one wykonane w pracowni przemyskiej ludwisarzy Felczyńskich. Dzwon Maria – dzwon ważący 2155 kg, ufundowany w 1938 r., posiada płaskorzeźbę z repliką obrazu Najświętszej Maryi Panny Chełmskiej bez korony. Znajdował się też na nim patriotyczny napis, który skuli podczas okupacji ukraińscy nacjonaliści. Koszt dzwonu wynosił ok. 12000 zł, co wówczas było równowartością 12 ha ziemi. Dzwon Stanisław – dzwon ważący 3000 kg, ufundowany w 1946 r., poświęcony przez bp. Stefana Wyszyńskiego. Ozdobiony inskrypcją (Poległym za wiarę i Polskę, bohaterom – męczennikom ziemi chełmskiej) i ryngrafem z wizerunkiem św. Stanisława oraz widokiem fasady Mauzoleum. Dzwon Julian – dzwon ważący 1200 kg, ufundowany w 1946 r., poświęcony przez bp. Stefana Wyszyńskiego. Upamiętnia on pierwszego proboszcza parafii katolickiej, ks. J. Jakubiaka. Ozdobiony jest popiersiem proboszcza oraz wizerunkiem Matki Boskiej Chełmskiej (w koronie). Mauzoleum Ofiar Terroru Hitlerowskiego i Stalinowskiego W 1945 r. na parterze powstało Mauzoleum Ofiar Terroru Hitlerowskiego i Stalinowskiego. Dokonano również przebudowy, w wyniku której od frontu powstał arkadowy prześwit zabezpieczony kratą, przed którą ustawiono znicz, o podstawie krzyża maltańskiego wykonanego z kamienia, z napisem: Za Ojczyznę i Naród. Wewnątrz znajduje się konfesja oparta na 4 kolumnach toskańskich. Pod nią na cokole ustawiono urnę z prochami ofiar z miejsc straceń. Umieszczone są także tablice z czarnego marmuru z nazwiskami pomordowanych i miejscem ich kaźni. Przed Mauzoleum znajduje się metalowy krzyż poświęcony ks. Jerzemu Popiełuszce (wcześniej był krzyż drewniany, został on jednak zniszczony). Przypisy
Dąbrówka (jezioro)

Dąbrówka – jezioro przepływowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum, na obszarze Pojezierza Dzierzgońsko-Morąskiego. Przez jezioro przepływa Młynówka Malborska. Ogólna powierzchnia: 252,74 ha. Przypisy
Dębina (wyspa)

Dębina (do 1945 niem. Groß Oderbruch) – niezamieszkana wyspa, największa wśród wysp Międzyodrza. Administracyjnie leży w Szczecinie w dzielnicy Północ i zajmuje powierzchnię ok. 516 ha. Po stronie zachodniej wyspy płynie Odra Zachodnia, po wschodniej znajduje się jezioro Dąbie, a po południowej wody Świętej oddzielają Dębinę od Radolina i Czarnołęki (Dębinki). W części północnej wyspa otoczona jest wodami dwóch przesmyków Czapiny i Babiny łączących Dąbie z Odrą i tworzących wraz z Ińskim Nurtem wyspy Kaczą Wyspę i Mewią Wyspę. Około połowy swojej długości przecięta jest w osi wschód–zachód Kanałem Leśniczówka. Na obszarze wyspy umieszczono parę staw nabieżnikowych „Święta”, wchodzących w skład oznakowania nawigacyjnego toru wodnego Świnoujście–Szczecin. W czasach przedwojennych południowo-zachodni narożnik wyspy – w miejscu, gdzie Święta oddziela się od Odry – został od północy i wschodu odcięty sztucznie przekopanym Kanałem Żeglarskim. Na powstałej w ten sposób niewielkiej wyspie o kwadratowym kształcie, wybudowano niezachowaną współcześnie przystań żeglarską. Wyspa ta nazywa się Różanka, a przez żeglarzy zwana jest Kwadratem; nazwą Kwadrat określa się też ślepy żeglowny kanalik odchodzący od Świętej w głąb wyspy. Na wyspie miasto Szczecin wybudowało dwie przystanie żeglarskie: Zakątek Kwadrat w miejscu ślepego kanału za Różanką i Zakątek Głębia nad środkowym odcinkiem Świętej. Natomiast cypel na północnym skraju wyspy (na północ od Kanału Leśniczówka) żeglarze nazywają Ziemią Umbriagi na cześć znanego w Szczecinie kota-żeglarza. Obszarami leśnymi wyspy wchodzącymi w skład leśnego kompleksu promocyjnego Puszcze Szczecińskie administrują Nadleśnictwo Trzebież i Wydział Lasów Miejskich Zakładu Usług Komunalnych w Szczecinie. 9 lipca 2002 utworzono na powierzchni 819,55 ha zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Dębina”. Rok później powierzchnia obszaru chronionego została pomniejszona z powodu wyłączenia czterech działek, na których znajduje się pole refulacyjne. Nazwę Dębina wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Groß Oder-Bruch. Zobacz też Dębina Przypisy
Dębno (jezioro w gminie Barwice)

Jezioro Dębno – śródleśne jezioro w Polsce w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Barwice, o powierzchni ok. 56 ha. Miejscowa ludność używa potocznie nazwy Jezioro Damskie. Przez jezioro przepływa rzeka Dębnica. Strome brzegi porośnięte lasem mieszanym z przewagą buka. Wzmianka z 1436/41 r. notuje jezioro pod nazwą Damec. W innych dokumentach pojawia się też nazwa Damecz oraz niemieckie Damen See. W 1630 jezioro jest wymieniane w polskich relacjach o przebiegu granicy między Wielkopolską a Pomorzem (pół jeziora Damecz należało do Polski). Przypisy