NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Krakau)

De Sint-Martinuskerk (Pools: Kościół św. Marcina) is een protestants kerkgebouw in Krakau. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument in het historisch centrum van Krakau. Geschiedenis De vroegste kerk die hier gestaan heeft stamt vermoedelijk uit de 12e eeuw. In de 16e eeuw zetelde hier de Ongeschoeide karmelieten, die de oorspronkelijke kerk tussen 1637-1640 lieten afbreken en een nieuwe kleine kerk in de vroegbarokstijl lieten bouwen. Giovanni Trevano werd aangesteld als architect van het bouwproject. Dertig jaar na de sluiting van het klooster in 1787 werd de kerk aan de protestantse gemeenschap van Krakau geschonken. Het interieur is destijds naar de lutherse liturgie gerenoveerd. Het hoogaltaar bevat een 14e-eeuwse crucifix en het schilderij "Christus kalmeert de storm" (1882) van Henryk Siemiradzki.
Kościół św. Marcina w Krakowie

Kościół św. Marcina – zabytkowy kościół ewangelicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Grodzkiej 56, na Starym Mieście. Znajduje się w nim siedziba krakowskiej parafii ewangelicko-augsburskiej oraz diaspory ewangelicko-reformowanej. Ponadto odprawiane są nabożeństwa Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Wierni Kościoła Ewangelicko-Reformowanego (kalwini) nie uznają umieszczania rzeźb i obrazów w miejscach kultu, jednak iż jest to kościół ekumeniczny, poszli oni na ustępstwo ws. umieszczenia w prezbiterium obrazu Jezusa uciszającego burzę i dwóch figur. Historia Kościół stanął na miejscu poprzedniego, przedlokacyjnego, romańskiego kościoła, prawdopodobnie z XII wieku. Obecna świątynia, fundowana karmelitankom bosym, wzniesiona została w latach 1637–1640 w stylu wczesnego baroku według projektu Giovanniego Trevana. Świątynię konsekrowano w 1644. Zakonnice wyprowadziły się z niego w 1787 do ufundowanego przez kanclerza Jana Szembeka nowego klasztoru i kościoła św. Teresy na Wesołej. Kościół został wystawiony na sprzedaż. Dopiero kilkadziesiąt lat później (w 1816) przekazano go zborowi ewangelickiemu. Wystrój W ołtarzu głównym znajduje się obraz pędzla Henryka Siemiradzkiego z 1882 przedstawiający Chrystusa uciszającego burzę na morzu. Powyżej ołtarza głównego znajduje się pochodzący z końca XIV wieku gotycki krucyfiks. Przy wejściu zaś uwagę zwraca zniszczone przez Niemców w czasie II wojny światowej epitafium Mikołaja Reja (dzieło Jana Raszki), które odsłonięto 10 kwietnia 1921 (ufundowane przez rodziny Grosse i Maurizio). Zobacz też Zbór ewangelicki przy ul. św. Jana w Krakowie Społeczność mariawicka w Krakowie Przypisy
Kościół św. Marcina w Kępnie

Kościół Świętego Marcina w Kępnie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Kępno. Należy do dekanatu Kępno. Mieści się przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Historia Obecna budowla, stanęła na miejscu dawnej świątyni drewnianej, wzniesiona w stylu neobarokowym w 1911 roku. Kościół zaprojektował architekt Roger Sławski. Świątynia jest wzorowana na poklasztornym kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krotoszynie na prośbę fundatora księdza Alojzego Grzybowskiego. W dniu 15 października 1911 roku ksiądz biskup Edward Likowski, konsekrował kościół. W czasie okupacji niemieckiej budowla była zamknięta, okupant urządził w niej magazyn odzieżowy. Niemcy zarekwirowali dzwony i żelazny płot cmentarza przy świątyni. Na przełomie 1999/2000 świątynia została w całości odnowiona, zostało założono ogrzewanie posadzkowe. Ponadto zostały zamontowane nowe witraże. Wnętrze i wyposażenie Ze starej drewnianej budowli zachowały się między innymi ołtarz główny z XVIII stulecia, odrestaurowany w 1911 roku, nad nim jest zamontowany witraż św. Marcina. W jednym z ołtarzy bocznych jest umieszczony obraz „Cud rozmnożenia chleba”, a w drugim figura Maryi Niepokalanej. Przy kropielnicy jest umieszczony duży Chrystus ukrzyżowany, jak i feretron klasycystyczny z obrazem Maryi z Dzieciątkiem. W świątyni można zobaczyć obrazy: portret trumienny Marcina Olszewskiego herbu Prus II, starosty wieluńskiego wykonany około 1700 roku; rzeźby barokowe: krucyfiks z tęczy dawnej świątyni wykonany około 1700 roku; Dzieciątko Jezus oraz dwie rzeźby, umieszczone dawniej w ołtarzach. Na sklepieniu przed ołtarzem głównym, na łuku malarz Tadeusz Popiel wykonał malowidło przedstawiające Królową Niebios, której hołd składają błogosławieni i święci polscy, a aniołowie rzucają pod stopy Maryi polne kwiaty. Obraz jest ozdobiony przez Korony Kazimierowskie. Na elewacji zewnętrznej świątyni jest umieszczone m.in. epitafium upamiętniające urodzenie w Kępnie Władysława Rabskiego (1865-1925), warszawskiego pisarza, publicystę i działacza politycznego oraz inne tablice upamiętniające m.in. ks. Ignacego Nowackiego, ks. Antoniego Kozłowskiego, ks. Alojzego Grzybowskiego oraz 200-lecie odsieczy wiedeńskiej króla Jana III Sobieskiego. Organy Organy wybudował w latach 1919-1922 Józef Bach z Rychtala. Prace snycerskie wykonał rzeźbiarz Paul Fischer z Kępna w 1923 roku. Odbioru instrumentu dokonał kompozytor, dyrygent i organista Feliks Nowowiejski 5 października 1923 roku. W latach 1960–1965 pod nadzorem prof. Gerarda Mizgalskiego miał miejsce generalny remont przeprowadzonego przez organmistrza Stefana Fiołkę, gdzie m.in. powiększono dyspozycję instrumentu. Kolejny remont powierzono w 2000 roku firmie Andrzeja Fiołki. Od 2020 roku firma KLARR Organs rozpoczęła remont organów połączony z przebudową traktury na elektromagnetyczną. Remont ten trwał trzy lata. Zrekonstruowany instrument pierwszy raz zagrał w Wielkanoc 2024 roku. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Marcina w Oporowie

Kościół św. Marcina w Oporowie – zabytkowy, gotycki kościół parafialny z I poł. XV w. Jest to budowla jednonawowa, wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta, z wieżą od strony zachodniej i kryptą grobową w podziemiach. Połączony jest z domem zakonnym ojców paulinów. Gotycki kościół św. Marcina w Oporowie powstał w pierwszej połowie XV wieku z fundacji Mikołaja z Oporowa, wojewody łęczyckiego i jego następców. W XVIII wieku z fundacji Jana Michała Sołłohuba i Heleny z Szamowskich oraz ich potomków kościół został podwyższony, a jego wnętrze uległo przekształceniu w stylu barokowym. Z tamtego okresu pochodzi ołtarz główny, pod którym pochowano Helenę Szamowską. W XIX wieku kościół otrzymał nową ambonę, chrzcielnicę, naczynia i szaty liturgiczne oraz dwa witraże w prezbiterium. W ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej z XVII w. w srebrnych sukienkach. Powyżej wisi obraz patrona kościoła św. Marcina z Tours z 1840 r. Dwa boczne ołtarze poświęcono Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Przemienieniu Pańskiemu. Przy nawie usytuowana jest kaplica św. Jana Chrzciciela i św. Pawła Pustelnika z Teb. Ołtarz w kaplicy, zawiera obraz z końca XVIII w. z wyobrażeniem postaci patrona zakonu św. Pawła Pustelnika i widokiem klasztoru oporowskiego w tle. Galeria Przypisy Bibliografia Grażyna Kin-Rzymkowska: Muzeum Zamek i Klasztor Ojców Paulinów w Oporowie: informator. Oporów: Klasztor Ojców Paulinów w Oporowie, Muzeum Zamek w Oporowie, 2003, s. 36-46. ISBN 83-910736-6-1. Linki zewnętrzne Wirtualny spacer po Kościele św. Marcina
Kościół św. Marcina w Porębie Dzierżnej

Kościół św. Marcina w Porębie Dzierżnej – zabytkowy, drewniany kościół parafialny leżący się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Pochodzi z 1766 roku, w 1870 został rozbudowany - od zachodu wzniesiono murowaną nawę. Architektura Kościół jednonawowy, konstrukcji zrębowej, o trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Nakryty jest dwuspadowym, dwukalenicowym dachem, krytym gontem. Na styku nawy i prezbiterium znajduje się niewielka wieżyczka z latarnią. Plan świątyni uzupełniają kruchta (od strony południowej) i zakrystia (od północnej). Kościół posiada ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Śnieżnej, na którego zasuwie wyobrażony jest patron - św. Marcin. Chrzcielnica pochodzi z 1587 roku. Obok świątyni znajduje się wolnostojąca, drewniana dzwonnica wzniesiona prawdopodobnie w tym samym czasie co kościół. Przypisy
Kościół św. Marcina w Pawłowie

Kościół św. Marcina w Pawłowie – drewniana świątynia w Pawłowie w powiecie gnieźnieńskim. Kościół wzniesiono w 1762 roku. Jest to budowla orientowana, jednonawowa, konstrukcji zrębowej. Od zachodu dobudowana wieża, natomiast kaplicę dobudowano od strony południowej. Dach dwuspadowy, z sygnaturką, kryty gontem. Kaplica i wieża zostały dobudowane w latach 1928–1932. W latach 2002-2003 świątynia była remontowana - dachówki zostały wymienione na gont. Do wyposażenia świątyni należą ołtarz główny i dwa ołtarze boczne pochodzące z XVIII wieku i przebudowane w 1856 roku. W prezbiterium jest umieszczona późnogotycka płaskorzeźba Rodzina Najświętszej Maryi Panny pochodząca z 1 połowy XVI wieku. Rzeźby biskupów oraz krucyfiks pochodzą z XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Region Wielkopolska.pl
Kościół św. Marcina w Radziechowach

Kościół św. Marcina w Radziechowach – budowla sakralna, której historia sięga przełomu XIV i XV wieku. Po założeniu parafii radziechowskiej w 1390 roku wzniesiono w Radziechowach kościół. Na początku był drewniany, po jego pożarze wybudowano świątynię murowaną. Kościół był wielokrotnie rozbudowywany. Najstarszą jego częścią, pochodzącą z przełomu XIV i XV wieku, jest prezbiterium. W miejscu drewnianej, pochodzącej z 1589 roku dzwonnicy, wzniesiono w 1800 r. nową, murowaną wieżę kościelną. W 1722 roku dobudowano kaplicę św. Izydora. Jak notował pod rokiem 1722 w swym "Dziejopisie Żywieckim" żywiecki wójt, Andrzej Komoniecki, ...tego roku w Radzichowach przy kościele farnym świętego Marcina kaplicę świętego Izydora Rolnika wymurowano, którą kopułką nakryto, ale jeszcze nie zasklepiono. W której we święty Marcin najpierwsza ekspozycja była Venerabilis Sancti Sacramenti na brackiej mszy świętej, jako przy solennym odpuście. A tę kaplicę dla Bractwa jego wystawiono. Co się stało za staraniem i kosztem Jego Mości księdza Grzegorza Pikulskiego, plebana radzichowskiego i fundatora tego Bractwa i kaplice tejże. We wnętrzu kościoła znajdują się m.in. późnobarokowy ołtarz z rzeźbą św. Marcina i ambona z wizerunkami ewangelistów. Z dawnych zabytków sztuki kościelnej zachowały się rzeźby: Matki Boskiej z Dzieciątkiem (II poł. XIV w.) i Matki Boskiej (koniec XVI w.). Obie te gotyckie figury można zobaczyć w Muzeum Diecezjalnym w Krakowie. Przyroda W strefie poddaszy kościoła od szeregu lat istnieje kolonia rozrodcza rzadkiego i zagrożonego gatunku nietoperzy, podkowca małego (Rhinolophus hipposideros). Na podstawie kontroli tej kolonii, prowadzonych w czerwcu w latach 1992-2000 stwierdzono przebywanie w niej od 25 do 73 osobników tego gatunku. W celu trwałej ochrony populacji podkowca małego w kościele wyznaczony został specjalny obszar ochrony siedlisk, będący częścią europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000. Na podstawie decyzji Komisji 9 kwietnia 2008 r. wyznaczony został obszar mający znaczenie dla Wspólnoty "Kościół w Radziechowach". Obszarowi temu nadany został kod: PLH240007. 29 sierpnia 2018, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska, wyznaczony został specjalny obszar ochrony siedlisk o tej samej nazwie i kodzie. Powierzchnia obszaru objętego ochroną wynosi 0,06 ha. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii radziechowskiej Obszar Natura 2000 Kościół w Radziechowach. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2021-08-20].
Kościół św. Marcina w Sobieszowie

Kościół św. Marcina – kościół katolicki w dzielnicy Jeleniej Góry, Sobieszowie. Wzniesiony na wypłaszczeniu stoku nad potokiem Wrzosówka, ponad centrum dawnej wsi Sobieszów. Historia Murowany, kryty dachem dwuspadowym, bezwieżowy. Pochodzi z ok. 1305 roku, pierwotnie nosił wezwanie św. Barbary. W 1520 r. został przejęty przez protestantów, którzy przebudowali go w duchu renesansowym. W 1654 r. na fali kontrreformacji wrócił w ręce katolików, którzy na nowego patrona świątyni obrali św. Marcina. W latach 1778–1782 z inicjatywy hrabiego Johanna Nepomuka Schaffgotscha kościół został przebudowany przez cystersów w stylu barokowym. Z tego okresu zachowały się elementy wyposażenia, m.in. drewniana chrzcielnica i ambona. Witraże pochodzą z r. 1921. Otoczenie Kościół jest otoczony murem, wewnątrz którego znajdował się dawny cmentarz oraz wolno stojąca dzwonnica, zbudowana prawdopodobnie w końcu XVI w. Dzwonnica została gruntownie przebudowana w latach 1647-1653. W roku 1728 otrzymała nowy zegar, wykonany przez mistrza Georga Klosego. Dzwon na wieży wykonany został ze spiżu pochodzącego ze starej armaty z zamku Chojnik. Przypisy Bibliografia Tadeusz Steć: Sudety Zachodnie. Część I. Przewodnik. Wyd. II, poprawione i rozszerzone, wyd. Sport i Turystyka, Warszawa 1965; Tablica informacyjna przy kościele (styczeń 2012).
Kościół św. Marcina w Szubinie

Kościół Świętego Marcina w Szubinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Szubin przy Placu Kościelnym. Świątynia została zbudowana w XV wieku. Jest to świątynia późnogotycka, orientowana. W drugiej połowie XVI wieku została dobudowana kaplica zwana Jagiellońską, zakończona manierystycznym szczytem. W kaplicy tej odprawiano legaty królewskich donatorów i dlatego tak się ona nazywa. Kościół dwukrotnie uległ pożarom, w drugim w 1840 roku dach i sklepienie zostało uszkodzone, a wnętrze uległo wypaleniu. Dwa lata później w 1842 roku odbudowany. W 1862 roku stara wieża gotycka została zastąpiona przez nową w stylu gotyku nadwiślańskiego. Kościół poświęcony został w 1842. Jest to budowla murowana z cegły o układzie gotyckim. W prezbiterium zwraca uwagę gotyckie sklepienie krzyżowo – żebrowe, na belce tęczowej są umieszczone rzeźby Grupa Ukrzyżowania. Wnętrze świątyni jest utrzymane w stylu barokowym. W ołtarzu głównym widnieje wczesnobarokowy obraz Maryi z Dzieciątkiem z XVII wieku, zasłonięty także barokowym obrazem św. Marcina z XVII wieku oraz Zdjęcie z Krzyża. Linki zewnętrzne Szlaki Krajny i Pałuk Strona parafii św. Marcina w Szubinie Pałuki - Miejscowości / Szubin. paluki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-08)].
Kościół św. Marcina w Słubicach

Kościół św. Marcina w Słubicach – kościół w diecezji łowickiej o wyznaniu katolickim. Kościół został zbudowany w 1791 roku, a poświęcony w 1854. Zbudowany z kamienia i cegły. Na samym szczycie wieży znajduje się zegar który założono w 2004 roku. Wieża kościoła wynosi 13,5 m nad ziemią, więc jest to najwyższy budynek w Słubicach. Z okazji Roku św. Franciszka powstała Słubicka Droga św. Franciszka, prowadząca z tego kościoła do ogrodu św. Franciszka przy Ekologicznym Uniwersytecie Ludowym w Grzybowie. To trzecia z lokalnych Dróg św. Franciszka (patrz lista), których celem jest m.in. modlitwa w intencji pokoju i zachęcenie do zmiany sposobu patrzenia na codzienne sprawy, przyrodę i swoje serce. Pierwsza pielgrzymka tym szlakiem odbyła się 23 maja 2026 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia na stronach diecezji łowickiej
Kościół św. Marcina w Wyrzysku

Kościół Świętego Marcina w Wyrzysku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Wyrzysk, w województwie wielkopolskim, przy północnej pierzei rynku (Placu Wojska Polskiego). Jest to budowla składająca się z nawy bocznej i wieży, wybudowanej w latach 1859–1861 w stylu neogotyckim oraz nawy głównej wybudowanej w 1946 roku. W 1948 od strony północno-zachodniej nawę boczną poszerzono i wybudowano prezbiterium z zakrystiami. W starszej części świątyni znajduje się barokowy ołtarz główny z około 1738 roku i barokowa rzeźba św. Wawrzyńca. Przypisy Bibliografia Wielkopolska północna. Mapa turystyczna. Wydawnictwo BiK, Piła 2000, ISBN 83-87373-72-9. Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół św. Marcina w Zawadzie

Kościół św. Marcina Biskupa – niewielki drewniany kościół z XV wieku, znajdujący się w Zawadzie niedaleko Tarnowa. Historia Najwcześniejsze wzmianki o istnieniu parafii w dzisiejszej Zawadzie pochodzą z 1326 roku. W tym czasie funkcjonowała na tym terenie organizacja kościelna założona przez benedyktynów z opactwa w Tyńcu. Od patrona parafii pochodzi też nazwa góry, na której znajduje się wieś i kościół. Obecny kościół powstał w XV wieku, w I połowie XVII wieku został gruntownie odremontowany, wtedy też dobudowana została wieża konstrukcji słupowej o lekko pochyłych ścianach z nadwieszoną izbicą. Autorstwo znajdującego się w kościele, sporych rozmiarów (3mx2m) obrazu Święty Marcin poleca księdza Andrzeja Tarłę Chrystusowi przypisywane jest Tomaszowi Dolabelli. W 1968 roku kościół przeszedł gruntowną renowację, w czasie której wzmocniono konstrukcję, wyremontowano wieżę i soboty oraz wymieniono szalunek ścian i pokrycie gontem. Architektura Jest to drewniany, gotycki kościół konstrukcji zrębowej, jednonawowy, z węższym prezbiterium. Dach świątyni pokryty jest gontem. Nawa otoczona jest przez charakterystyczne soboty, dodane prawdopodobnie w XVIII lub XIX wieku. Wnętrze, przykryte płaskim stropem, posiada barokowy wystrój. W ołtarzu głównym z I połowy XVII wieku znajduje się obraz z wizerunkiem patrona kościoła i rzeźby świętych Wojciecha i Stanisława. Na belce tęczowej barokowy krucyfiks z XVIII wieku. Organy (usytuowane w szafie o rokokowo-klasycystycznym prospekcie) wykonała na przełomie XIX i XX wieku firma Rieger z Karniowa. Przypisy Bibliografia AndrzejA. Leo AndrzejA., Tarnowskie kościoły, Tarnów: „S-CAN” Wydawnictwo, 2000, ISBN 83-87785-00-8, OCLC 749578286 . Strona internetowa wsi Zawada. zawada.net.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-13)]. [dostęp 2009-04-03] Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03]
Kościół św. Marcina w Ćwiklicach

Kościół św. Marcina – drewniany barokowy kościół znajdujący się w Ćwiklicach w powiecie pszczyńskim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli pszczyńskiej. Historia Pierwsze wzmianki o kościele położonym w tym miejscu pochodzą z 1326 roku. Obecny kościół został wzniesiony na zrębach pierwotnej świątyni, przez długi czas uważano, że stało się to na przełomie XVI i XVII wieku, ale ostatnie badania drewna pobranego z więźby świątyni wskazują, że pochodzi ono z lat 1464–1466. Ćwiklicka świątynia jest, obok kościoła w Łaziskach, prawdopodobnie najstarszym na Śląsku kościołem drewnianym o konstrukcji zrębowej. Kościół został wybudowany w stylu gotyckim, jednak w ciągu swojej historii przeszedł wiele zmian. Został przebudowany w XVIII wieku, zaś na przełomie XIX i XX wieku, podczas prac remontowych, oryginalny kształt kościoła został zdeformowany. W 2010 roku powódź zniszczyła podwaliny i posadzkę świątyni. Konstrukcja Kościół św. Marcina jest orientowaną budowlą drewnianą o konstrukcji zrębowej. Prezbiterium zamknięte jest ścianą prostą. Przy nim (od północy) mieści się kruchta – dawna zakrystia, natomiast od strony południowej mieści się zakrystia o konstrukcji szkieletowej. Nawa zbudowana jest na planie czworokąta z przylegającą od strony południowej późniejszą kaplicą. Nad nawą i prezbiterium dachy siodłowe kryte gontem. Od zachodu wieża konstrukcji słupowej, wzniesiona na planie kwadratu, w dolnej partii wtopiona w korpus kościoła, nakryta baniastym hełmem z latarnią. Wnętrze Wystrój kościoła pochodzi z połowy XVIII w. i jest dość jednolity. We wnętrzu znajdują się trzy późnobarokowe ołtarze: główny z patronem kościoła – św. Marcinem na obrazie i dwa boczne, pod wezwaniem Matki Bożej i Ukrzyżowania. Wart uwagi jest XV-wieczny tryptyk z Matką Boską i Dzieciątkiem w kaplicy bocznej oraz ołtarzyk św. Barbary pod wieżą. Interesujące są również drzwi z okuciami i zamkami z XVI w. prowadzące do kaplicy dołączonej do nawy, rokokowa chrzcielnica w kształcie anioła podtrzymującego urnę oraz ambona również w stylu rokoko (aktualnie zdemontowana). Na ścianach polichromia z końca XVII w., w prezbiterium sceny z życia patrona parafii św. Marcina Biskupa i wizerunki apostołów (zasłonięte obecnie, podobnie jak ściana wschodnia oraz ściana tęczowa, współczesnym odeskowaniem), w nawie sceny z Męki Pańskiej z wizerunkami apostołów w partiach dolnych. W latach 70. XX w. zlikwidowano stary strop nawy, na którym były jeszcze widoczne fragmenty polichromii w postaci wici roślinnej i zastąpiono go nowym, kasetonowym. Organy – obecne zbudowane w 1982 r. przez kobiórskiego budowniczego p. Zasadę. Wcześniejsze, z ok. 1880 r., pochodzące z warsztatu Heinricha Dürschlaga, znajdujące się obecnie w Muzeum Organów Śląskich w Akademii Muzycznej w Katowicach, zostały zrekonstruowane w oparciu o zachowane części i badania porównawcze. Galeria Zobacz też Parafia św. Marcina w Ćwiklicach Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Marcina w Ćwiklicach – Historia i galeria
Kościół św. Marcina w Świdnicy

Kościół pod wezwaniem św. Marcina w Świdnicy – kościół parafialny należący do parafii w Świdnicy, dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Świdnicy, w gminie Świdnica, w powiecie zielonogórskim w województwie lubuskim. Historia Kościół pw. św. Marcina został wybudowany w XIV wieku. W latach 1552–1567 przebudowano wnętrze oraz dobudowano kruchtę do prezbiterium od strony południowej. Powiększono także okna oraz nakryto prezbiterium sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. W roku 1580 została dobudowana wieża. W okresie rządów Habsburgów kościół w Świdnicy podupadł, gdyż większość mieszkańców przeszła na protestantyzm. W XIX wieku postawiono kolejną kruchtę w nawie oraz przekształcono wieżę, nadając jej neogotycki charakter. Architektura Kościół zbudowany na planie prostokąta, jednonawowy z trójbocznym prezbiterium. Wieża na planie kwadratu, zwieńczona hełmem. Bryłę świątyni wzmocniono uskokowymi skarpami. Kościół otoczony jest częściowo zachowanym murem z barokową bramą oraz figurami św. Jana Nepomucena oraz Matki Boskiej. Barokowy ołtarz zdobi figura Madonny z dzieciątkiem, pochodząca z 1735 roku. Podobna figura pochodząca z XIV wieku znajduje się w jednym z bocznych ołtarzy. W zakrystii znajdują się tablice nagrobne (epitafia) rodu Kietliczów wykonane z alabastru i piaskowca z herbami szlacheckimi, m.in.: Balthasera von Kittlitz (zm. 1553) ojcowskie, von: Kittlitz, Knobelsdorff matczyne, von: Promnitz, X. Przypisy Bibliografia dr Barbara Bielinis-Kopeć: Kościół p.w. św. Marcina w Świdnicy, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 3 (2005/2006), Zielona Góra 2006. Iwona Perut-Gierasimczuk (red.), Czas architekturą zapisany, Zielona Góra 1998. Anna Wrzesińska, Pochówki z krypty kościoła św. Marcina w Świdnicy - wyniki ekspertyzy antropologicznej, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie 2006–2007, tom 4, Zielona Góra 2007. Linki zewnętrzne Badania geofizyczne Poszukiwania krypty - wyniki badań georadarowych
Kościół św. Marcina w Żninie

Kościół Świętego Marcina w Żninie – jeden z trzech zabytkowych kościołów parafialnych w Żninie, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu żnińskiego archidiecezji gnieźnieńskiej. Mieści się w dzielnicy Góra. Historia i architektura Jest to najstarszy zabytek w mieście, pochodzi z XIV stulecia. Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim, przebudowana i rozbudowana w XVI stuleciu. Po wyburzeniu prezbiterium nawa została przedłużona o trzecie przęsło i dzięki temu powstało nowe prezbiterium. Odbudowana została także wieża, wzniesiona na planie kwadratu, co spowodowało częściową utratę cech stylowych. Wyposażenie Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVII lub XVIII wieku. Ołtarz główny, wykonany w XVII stuleciu i przebudowany w pierwszej połowie XIX wieku, ozdabiają rzeźby św. Piotra i Pawła oraz obraz patrona - św. Marcina. Ołtarze boczne zostały wykonane w drugiej połowie XIX stulecia i posiadają cechy stylu neobarokowego. Na lewym ołtarzu mieści się obraz św. Benona. Dwa konfesjonały, ambona i chrzcielnica powstały w drugiej połowie XIX stulecia, posiadają cechy stylu rokokowego. Wczesnobarokowa Grupa Ukrzyżowania pochodzi z XVII wieku, natomiast posąg św. Katarzyny z Sieny z końca XVII stulecia. Przypisy
Свети Мартин (Желязно)

„Свети Мартин“ (на полски: Kościół św. Marcina) е католическа църква край Желязно, Полша. Храмът е част от Швиднишката епархия на Полската католическа църква. Сградата се споменава още през 1326 година. Тя е напълно възстановена във 2-рата половина на ХVII век. Вписана е в регистъра на паметниците на 27 декември 1960 г. Източници Външни препратки ((pl)) Виртуална разходка по църквата Архив на оригинала от 2015-07-04 в Wayback Machine.