NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Komorzno

Rezerwat przyrody Komorzno – leśny rezerwat przyrody w gminie Wołczyn, w powiecie kluczborskim, w województwie opolskim. Zajmuje powierzchnię 3,70 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 czerwca 1969 roku. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu buczyny pomorskiej. Rezerwat Komorzno obejmuje niewielki fragment kompleksu dawnej Puszczy Komorzyńskiej. Jego drzewostan jest bardzo zróżnicowany wiekowo (30–250 lat), a dominującym gatunkiem jest buk, którego pojedyncze okazy liczące około 250 lat mają ponad 4 metry w obwodzie. Oprócz buka w drzewostanie występuje też dąb bezszypułkowy, grab pospolity oraz sosna zwyczajna. Flora rezerwatu jest stosunkowo uboga – stwierdzono występowanie jedynie 31 gatunków roślin naczyniowych. W runie występują gatunki pospolite, m.in. turzyca pigułkowata, nerecznica krótkoostna, wietlica samicza. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Konewka

Rezerwat przyrody Konewka – leśny rezerwat przyrody w gminie Inowłódz, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się w pobliżu miejscowości Konewka, na terenie Spalskiego Parku Krajobrazowego oraz specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000 Lasy Spalskie PLH100003. Oryginalnie zajmował powierzchnię 99,91 ha, w 2024 powiększono go do 113,84 ha oraz ustanowiono otulinę o wielkości 16,05 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 października 1978 roku (M.P. z 1978 r. Nr 33, poz. 126 (ISAP), § 8). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu o charakterze naturalnym, należącego do zespołu świetlistej dąbrowy. Oprócz świetlistej dąbrowy, której dębowy drzewostan liczy od 160 do 260 lat, występuje tu grąd subkontynentalny. Florę rezerwatu reprezentuje ponad 150 gatunków roślin, w tym wiele rzadkich m.in.: jaskier wielokwiatowy, pięciornik biały, sierpik barwierski, dziurawiec skąpolistny, widłak jałowcowaty, lilia złotogłów, kokoryczka wonna, naparstnica zwyczajna, miodownik melisowaty, czerniec gronkowy. Ze względu na główny ekosystem typ rezerwatu określono jako leśny i borowy, a podtyp – lasów mieszanych nizinnych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Koniuszanka II

Rezerwat przyrody Koniuszanka II – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w gminie Nidzica w województwie warmińsko-mazurskim, na styku dwóch krain fizjograficznych: Pojezierza Mazurskiego i Sandru Mazursko-Kurpiowskiego. Obszar rezerwatu znajduje się na terenie Nadleśnictwa Nidzica. Rezerwat Koniuszanka II został ustanowiony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 października 1978 roku. Obejmuje obszar 64,06 ha (według aktu powołującego było to 64,55 ha). Celem ochrony jest zachowanie i ochrona walorów krajobrazowych przełomowego odcinka doliny rzeki Koniuszanki. W skład drzewostanu rezerwatu wchodzą: dąb szypułkowy, grab pospolity, brzoza brodawkowata, świerk pospolity, sosna zwyczajna. Do ciekawszych gatunków występujących tu zwierząt należy kruk, orzechówka, dzięcioł czarny, bóbr. Przez teren rezerwatu częściowo przebiega wykonana w 1996 roku ścieżka edukacyjna mająca charakter zamkniętej pętli o długości ok. 2,5 km, jej początek znajduje się w pobliżu ośrodka wypoczynkowego „Gawra”. Zobacz też Rezerwat przyrody Koniuszanka I Przypisy
Rezerwat przyrody Kopiec Kościuszki

Rezerwat przyrody Kopiec Kościuszki – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1989 r., położony na terenie gminy Maciejowice (przy granicy z gminą Sobolew), niedaleko miejscowości Nowa Krępa. Zajmuje powierzchnię 6,07 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska bodziszka żałobnego i innych rzadkich gatunków roślin oraz dobrze zachowanych fragmentów zbiorowisk leśnych: łęgu, grądu i boru mieszanego. W bogatym runie występują m.in. kozłek bzowy, turzyca drżączkowata, złoć żółta, złoć mała, bniec czerwony, kokorycz pełna. Nazwa rezerwatu upamiętnia wydarzenia związane z bitwą pod Maciejowicami – na terenie rezerwatu w miejscu, uznanym za to, w którym Tadeusz Kościuszko został ranny i wzięty do niewoli, znajduje się niewielki kopiec usypany z kamieni. Do kopca prowadzi szlak pieszy. Zobacz też Finis Poloniae Przypisy
Rezerwat przyrody Kopystanka

Kopystanka – rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowościach Kopysno i Posada Rybotycka, w gminie Fredropol, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim, obejmujący okolice szczytu Kopystańka. rodzaj rezerwatu: krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego): stanowisko ostrożnia siedmiogrodzkiego, zbiorowiska roślinności kserotermicznej góry Kopystanka oraz drzewostany wykształcone w formie podgórskiej buczyny karpackiej powierzchnia: 188,81 ha (akt powołujący podawał 188,67 ha) numer według rejestru wojewódzkiego: 80; dokument powołujący: Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 01.83.1458 Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Kopystanka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-20].
Korzeń (rezerwat przyrody w województwie łódzkim)

Rezerwat przyrody „Korzeń” – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w pobliżu wsi Korzeń w gminie Widawa, jednak już na terenie gminy Zapolice, w powiecie zduńskowolskim, w województwie łódzkim. Leży w widłach rzek Warty i Widawki, w granicach Parku Krajobrazowego Międzyrzecza Warty i Widawki. Został utworzony Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. Powierzchnia: 34,93 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych torfowiska o charakterze przejściowym oraz dobrze zachowanych fitocenoz olsu torfowcowego i porzeczkowego. Oprócz wartości naukowych i dydaktycznych, rezerwat stanowi znakomity magazyn puli genowej, regionalnych form i ekotypów, co przy planowanej renaturalizacji zniszczonych melioracją siedlisk parku krajobrazowego ma także aspekt praktyczny. Występują tutaj gatunki roślin chronionych, m.in.: rosiczka długolistna, rosiczka okrągłolistna, widłak jałowcowaty, grzybienie północne, bagno zwyczajne i wiele gatunków rzadkich, takich jak: modrzewnica pospolita czy przygiełka biała. Znajdują się tutaj stanowiska lęgowe ptaków, zwłaszcza żurawia i brodźca samotnego. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Palma D., Rezerwat torfowiskowy Korzeń, [w:] „Na sieradzkich szlakach” nr 2-4/74-76/2004/XIX, s.15-17.
Rezerwat przyrody Kostrza

Rezerwat przyrody Kostrza – leśny rezerwat przyrody na górze Kostrza w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminach Jodłownik i Limanowa, na terenie wsi Kostrza i Rupniów. Został powołany Zarządzeniem Nr 5/2001 Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2001 r. Stanowi własność Skarbu Państwa i podlega Nadleśnictwu Limanowa. Rezerwat znajduje się na podwierzchołkowych, stromych, północnych zboczach góry na wysokości 550–720 m n.p.m. i ma powierzchnię 38,56 ha. Utworzony został dla ochrony dobrze zachowanego starodrzewu i stanowisk rzadkiej paproci – języcznika zwyczajnego. W rezerwacie wyróżnia się dwa zespoły leśne: buczyna karpacka i jaworzyna górska (jaworzyna górska z miesiącznicą trwałą i jaworzyna górska z języcznikiem zwyczajnym). Rosną tutaj liczące ok. 150 lat potężne buki. Z roślin chronionych występują: bluszcz pospolity, języcznik zwyczajny, kopytnik pospolity, lilia złotogłów, paprotka zwyczajna, pierwiosnek wyniosły, przytulia wonna. Z większych ssaków żyją tutaj: dzik, sarna, zając szarak. Rezerwat leży na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoje Nietoperzy Beskidu Wyspowego” PLH120052. Przypisy
Rezerwat przyrody Kozie Brody

Rezerwat przyrody Kozie Brody – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Jastrowie, powiecie złotowskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 0,72 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Został utworzony w 1965 roku w celu ochrony torfowiska niskiego z brzozą niską (Betula humilis) oraz bogatego stanowiska storczyków (Orchis sp.). Rosną tu m.in.: skalnica torfowiskowa, listera jajowata i kruszczyk błotny. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 października 1965 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1965 r. Nr 65, poz. 372 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego Nr 123, poz. 2401) Przypisy
Rezerwat przyrody Kozi Rynek

Rezerwat przyrody Kozi Rynek – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Sztabin w województwie podlaskim. Został powołany w 1959 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych typów zbiorowisk leśnych grądowych i łęgowych charakterystycznych dla Puszczy Augustowskiej. Zajmuje łączną powierzchnię 147,13 ha (akt powołujący podawał 146,63 ha). W 2025 rezerwat powiększono do 520,14 ha, a także ustanowiono otulinę o powierzchni 63,09 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Położenie Rezerwat znajduje się w powiecie augustowskim w nadleśnictwie Augustów, obręb Balinka, leśnictwo Brzozowe Grądy. Teren rezerwatu jest płaski, na znacznej powierzchni zabagniony. Przez środek z północy na południe przepływa niewielki strumień zwany Jastrzębianką. Nad jego brzegami występują bogate florystyczne łęgi jesionowo-olchowe. W większej odległości od strumienia znajdują się olsy, najwyższe położenie zajmują grądy i bory. Roślinność niektórych oddziałów rezerwatów została silnie zniekształcona na skutek stosowania gospodarki zrębowej w czasie przed uznaniem tego obszaru za rezerwat. Flora i fauna Z gatunków rzadkich w rezerwacie rośnie między innymi: jeżogłówka najmniejsza, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity. Obfite skupienia lipy drobnolistnej, osiki i wierzby szarej stanowią doskonałe źródło pokarmu dla łosi. W rezerwacie występują m.in. łosie, jelenie, sarny, dziki, wilki, kuny, borsuki, wiewiórki i lisy, bocian czarny. Turystyka Na terenie rezerwatu znajdują się mogiły powstańców z powstania styczniowego z 1863 roku. Rozegrała się tutaj bitwa wojsk powstańczych na czele z pułkownikiem Józefem Konstantym Ramotowskim z oddziałami wojska rosyjskiego. Dojazd z Augustowa: wyjazd w kierunku na Lipsk, po około 14 kilometrach widoczny drogowskaz po lewej stronie. Po skręcie należy kierować się zielonym szlakiem do punktu ujęcia wody – około 2 km od szosy skręca się w prawo. 200 metrów za tym ujęciem jest pomnik poległych żołnierzy i zaczyna się ścieżka edukacyjna. Przypisy Bibliografia Janina Wengris Pojezierze suwalsko-augustowskie, Warszawa 1975. Linki zewnętrzne Opis ścieżki edukacyjnej w rezerwacie na stronie Nadleśnictwa Augustów P. Pawlikowski i inni. Flora roślin naczyniowych rezerwatu „Kozi Rynek” w Puszczy Augustowskiej. „Parki Narodowe i Rezerwaty Przyrody”. 30 (1–2), 2011.
Rezerwat przyrody Koziniec

Koziniec – rezerwat przyrody znajdujący się w gminie Solina, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Leży na wschód od Jeziora Myczkowskiego, powyżej biegnącej wzdłuż jego brzegów szosy, w odległości około 0,5 km od zapory na Jeziorze Myczkowskim. Leży na terenie leśnictwa Orelec (Nadleśnictwo Ustrzyki Dolne). numer według rejestru wojewódzkiego – 91 powierzchnia – 28,76 ha (akt powołujący podawał 28,68 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 04.42.445 rodzaj rezerwatu – krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragment zalesionego zbocza góry Koziniec z licznymi odsłonięciami skalnymi oraz stanowiskami rzadkich gatunków roślin i zbiorowisk kserotermicznych Stwierdzono tu występowanie 205 gatunków roślin, w tym 25 chronionych. Osobliwością rezerwatu jest lepnica gajowa, spotykana głównie w Pieninach. Występują tu także storczyki: buławnik wielkokwiatowy, kruszczyk szerokolistny i siny, listera jajowata oraz gnieźnik leśny. Doliczono się 30 gatunków roślin górskich takich jak: przetacznik górski, kozłek bzowy, żywokost sercowaty, starzec gajowy, starzec Fuchsa, bez koralowy, szałwia lepka, przenęt purpurowy, lepiężnik biały, tojeść gajowa, sałatnica leśna i świerząbek orzęsiony. Przypisy
Rezerwat przyrody Kozłowy Ług

Rezerwat przyrody „Kozłowy Ług” – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na terenie gminy Sokółka w powiecie sokólskim w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Przedmiotem ochrony jest fragment Puszczy Knyszyńskiej z rozległym torfowiskiem odznaczającym się wysokim stopniem naturalności, w początkowym stadium sukcesji leśnej. Zajmuje powierzchnię 140,49 ha (akt powołujący podawał 139,45 ha). Zobacz też Ług Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat KOZŁOWY ŁUG. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Koło w Puszczy Niepołomickiej

Rezerwat przyrody Koło w Puszczy Niepołomickiej – leśny rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat wielicki, gmina Niepołomice); na obszarze Puszczy Niepołomickiej w uroczysku o tej samej nazwie. Został utworzony w 1962 roku i zajmuje powierzchnię 3,13 ha. Ochronie podlega naturalny fragment grądu Tilio-Carpinetum (lipa, grab, dąb). Występują chronione gatunki roślin: kruszczyk szerokolistny, barwinek pospolity, przytulia wonna, kalina koralowa. Rezerwat włączono, wraz z pobliskim rezerwatem przyrody Wiślisko Kobyle, do programu Natura 2000 jako element specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Koło Grobli” PLH120008. Przypisy
Rezerwat przyrody Kra Jurajska

Kra Jurajska – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Łuków w województwie lubelskim. Jeden z najbardziej unikatowych rezerwatów pod względem przedmiotu ochrony – ochrona dotyczy rzadkiego zjawiska, jakim jest występowanie w podłożu kry lodowcowej sporej wielkości. powierzchnia: 8,00 ha dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody. przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie unikalnego złoża (pokładu) czarnych iłów jurajskich z licznymi skamieniałościami, głównie amonitów (kra lodowcowa). Przypisy Linki zewnętrzne Agnieszka Celińska: rezerwat przyrody nieożywionej „Kra Jurajska”. [dostęp 2018-05-20].
Rezerwat przyrody Krajkowo

Rezerwat przyrody Krajkowo – krajobrazowy rezerwat przyrody położony na terenie leśnictwa Krajkowo w gminie Mosina, powiecie poznańskim, na terenie Rogalińskiego Parku Krajobrazowego. Jest objęty ochroną częściową. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 lipca 1958 roku na powierzchni 160,46 ha w celu ochrony miejsc lęgowych ptactwa, szczególnie czapli siwej i kormorana czarnego oraz dla ochrony krajobrazu starorzecza Warty. Obecnie jego powierzchnia wynosi 165,31 ha, natomiast jako cel ochrony podaje się „zachowanie krajobrazu starorzeczy Warty oraz krajobrazu zawierającego fragmenty starych drzewostanów i pojedyncze drzewa”. Rezerwat Krajkowo obejmuje liczne starorzecza, mokradła, łąki oraz lasy, głównie łęgowe. W rezerwacie występuje duża różnorodność zespołów i zbiorowisk roślinnych. Występująca tu flora reprezentowana jest przez blisko 400 gatunków roślin. Ze zwierząt występują tu głównie ptaki (ok. 120 gatunków, 95 wyprowadza tu swoje lęgi). Poza ptactwem również ssaki, płazy, ryby i owady, w tym chronione jak bóbr europejski, żmija zygzakowata, pachnica dębowa czy kozioróg dębosz. We wrześniu 2009 przeprowadzono inwentaryzację, jak również dokonano obserwacji ubytku liści w koronach drzew pomnikowych na terenie rezerwatu (występuje tu 80 drzew pomnikowych, w większości dębów szypułkowych, na 109 ogółem). W 2009 do trzeciego stopnia defoliacji (powyżej 60% ubytku aparatu asymilacyjnego) zakwalifikowano o 5% więcej drzew pomnikowych niż w 2006. Do drugiego stopnia (od 26 do 60% ubytku) zaliczono o 8% więcej drzew, a do pierwszego (od 11 do 25% ubytku) o 4% więcej drzew. O 17% zmniejszyła się liczba drzew w zerowym stopniu defoliacji (do 10% ubytku aparatu asymilacyjnego). Spowodowane to było zmianami zasięgu i czasu trwania zalewów Warty oraz poziomu wód gruntowych. Przypisy
Rezerwat przyrody Kresy

Rezerwat przyrody Kresy – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 183,00 ha (przed 2023: 182,35 ha) położony w gminie Nowy Duninów, na terenie leśnictwa Duninów, nadleśnictwa Gostynin. Został utworzony w 1988 r. w celu ochrony naturalnych zbiorowisk oligotroficznych boru świeżego, mieszanego wilgotnego, bagiennego oraz, fragmentu boru suchego oraz torfowiska przejściowego „Mysadle" (wg zarządzeń ustanawiających: torfowiska wysokiego) z ciekawą florą hydrofitową, dodatkowo obszar urozmaicają wydmy porośnięte sosnami. Leży w obrębie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Krasne

Rezerwat przyrody „Krasne” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Supraśl w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 85,22 ha (obecnie podawana wartość: 85,23 ha) Rok powstania: 1990 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Knyszyńskiej obejmujący dobrze wykształcone zbiorowiska leśne, głównie z grupy borów i borów mieszanych. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat KRASNE. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Naturreservat Krokusy w Górzyńcu

Das Naturreservat Krokusy w Górzyńcu (polnisch Rezerwat przyrody Krokusy w Górzyńcu), geschaffen durch die Verordnung 1962 r. nr 60, poz. 286 des Ministerpräsidenten, liegt auf dem Gebiet der Gmina Stara Kamienica im polnischen Isergebirge auf dem Nordhang des Hohen Iserkamm. Geographie Das Naturschutzgebiet nimmt eine Fläche von 3,90 Hektar ein und liegt westlich von Górzyniec bei Piechowice. Fauna und Flora Ziel des Schutzes ist es, die Zipser Krokusse (Crocus scepusiensis) sowie weitere seltene Gewächse zu erhalten. Es bildet das einzige Vorkommen der Zipser Krokusse in den polnischen Sudeten.
Rezerwat przyrody Krokusy w Górzyńcu

Krokusy w Górzyńcu (niem. Moltkefels) – florystyczny rezerwat przyrody położony w Górach Izerskich na północnym zboczu Grzbietu Wysokiego, na wysokości ok. 630–640 m n.p.m., powyżej Górzyńca. Przedmiotem ochrony są jedyne w polskich Sudetach i na Śląsku stanowiska szafranu spiskiego (nazywanego potocznie krokusem), a także stanowiska rzadkich roślin grądowych. Powierzchnia rezerwatu wynosi 3,90 ha, utworzono go w 1962 roku. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Kretówki

Kretówki – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Haczów i Jasienica Rosielna w województwie podkarpackim. Leży w otulinie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. numer według rejestru wojewódzkiego – 13 powierzchnia – 95,88 ha (akt powołujący podawał 40,54 ha, w 1960 roku powiększony do 95,27 ha) dokument powołujący – M.P. z 1959 r. Nr 51, poz. 245 (ISAP), zmieniony przez: M.P. z 1960 r. Nr 89, poz. 402 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne stanowisko cisa w wielogatunkowym lesie mieszanym Rezerwat ten został utworzony w 1959 roku. Położony jest na zalesionym paśmie wzgórz, na terenie miejscowości Jabłonica Polska i Orzechówka, na południowy wschód od miejscowości Wola Komborska i jej przysiółka Kretówki. Na obszarze lasu mieszanego o powierzchni 95,88 ha występuje ponad 400 sztuk cisów. Niektóre z nich liczą do 16 metrów wysokości i do 250 lat. Pojedynczo występują pomnikowe drzewa – dęby, jesiony, lipy. Z chronionych roślin żyją tu: wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, widłak jałowcowaty. Osobliwością jest występowanie sałatnicy leśnej – gatunku chronionego dla flory wschodniokarpackiej. Obszar rezerwatu Kretówki leży na terenie leśnictwa Wola Komborska (Nadleśnictwo Kołaczyce), a nadzór nad nim sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie. Jest to rezerwat częściowy tzn. wstęp do niego jest dozwolony, nie wolno jednak wjeżdżać pojazdami mechanicznymi. W rezerwacie znajduje się zadaszona altana oraz ścieżka przyrodniczo-edukacyjna z tablicami tematycznymi. W pobliżu zlokalizowany jest rezerwat „Cisy w Malinówce”. Przypisy Linki zewnętrzne Kretówki. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-15].
Rezerwat przyrody Kruczy Kamień

Rezerwat przyrody „Kruczy Kamień” – skalny rezerwat przyrody nieożywionej, w południowo-zachodniej Polsce w Górach Kamiennych, w Sudetach Środkowych, województwo dolnośląskie. Położenie Rezerwat położony jest w południowo-środkowej części Gór Kruczych, w zachodniej części Gór Kamiennych, w powiecie kamiennogórskim, około 2,5 km na południe od centrum Lubawki. Charakterystyka Rezerwat został utworzony w 1954 roku, Zarządzeniem Ministra Leśnictwa. Jest to rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 12,61 ha (akt powołujący podawał 10,21 ha). Został utworzony w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i społecznych w stanie niezmienionym wzniesienia skalnego przedstawiającego ciekawą formę intruzji trachitu (porfiru) w skały osadowe powodującej metamorfizm kontaktowy. Ochroną rezerwatową objęta jest partia szczytowa góry Krucza Skała z jej południowym zboczem opadającym bardzo stromo kilkudziesięciometrowym urwiskiem do Kruczej Doliny (doliny potoku Raby). Znajdują się tu wysokie urwiska skalne dochodzące do 30 m. Najwyższy punkt rezerwatu stanowi Krucza Skała (681 m n.p.m.). Na obszarze rezerwatu występują, będące pod ochroną, rośliny: kruszyna pospolita (Frangula alnus Mill.), róża francuska (Rosa gallica L.), zanokcica ciemna (Asplenium adiantum nigrum L.), dziewięćsił bezłodygowy (Carlina acaulis L.), konwalia majowa (Convalaria majalis L.), naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora Mill.), lilia złotogłów (Lilium martogon L.), paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare L.), rojownik pospolity (Sempervivum soboliferum Sims.), podkolan biały (Platanthera bifolia L.). Rezerwat porasta bór mieszany górski, w którym dominuje świerk (ponad 50%). Poza tym występuje tu jodła pospolita, buk zwyczajny, brzoza brodawkowata, klon jawor, dąb bezszypułkowy, sosna zwyczajna, jarząb pospolity, wiąz górski i topola osika. Z krzewów rosną: kruszyna pospolita, leszczyna pospolita, irga zwyczajna, jałowiec pospolity, wiciokrzew czarny, róża dzika, róża francuska, róża alpejska, bez czarny oraz bez koralowy. Na terenie rezerwatu entomolodzy z Uniwersytetu Wrocławskiego w 1995 r., po prawie 100 latach nieobecności w Sudetach, ponownie wprowadzili motyla niepylaka apollo (Parnassius apollo L.). Turystyka W sąsiedztwie rezerwatu przebiegają szlaki turystyczne: zielony – prowadzący z Lubawki do Krzeszowa przechodzi wzdłuż wschodniej granicy rezerwatu i przez szczyt Kruczej Skały. niebieski – prowadzący z Lubawki do Mieroszowa przechodzi wzdłuż zachodniej granicy rezerwatu. Przypisy Bibliografia red. M. Staffa; Słownik geografii turystycznej Sudetów; tom 9, Góry Kamienne; Wydawnictwo I-BiS; Wrocław 1996, ISBN 83-85773-20-7 Praca zbiorowa; Mapa Sudety Środkowe; Skala 1:40 000; Wydawnictwo Turystyczne Plan; Jelenia Góra 2005r.; ISBN 83-60044-44-9 K. Radwański, M. Szymczak; Atlas gór Polski: Sudety. Karpaty. Góry Świętokrzyskie; Wyd. ExpressMap; Warszawa 2008; ISBN 83-60120-64-1 Linki zewnętrzne Góry Krucze i Rezerwat Kruczy Kamień. [w:] Strona gminy Lubawka [on-line]. [dostęp 2018-06-05].
Naturschutzgebiet Krowia Wyspa

Das Naturschutzgebiet Krowia Wyspa (polnisch Rezerwat przyrody Krowia Wyspa, übersetzt Naturschutzgebiet Kuhinsel) liegt in Kazimierz Dolny und in der Gmina Wilków in der Woiwodschaft Lublin an der Weichsel im Kleinpolnischen Weichseldurchbruch im Landschaftsschutzpark Kazimierz. Geographie Das Naturschutzgebiet nimmt eine Fläche von 62,30 Hektar ein. Es befindet sich auf der in der Weichsel gelegenen Insel Krowia Wyspa und den sie umgebenden Gewässern. Der Name rührt daher, dass seit dem Mittelalter die örtlichen Bauern ihre Kühe zum Weiden auf die Insel brachten. Geschützt werden insbesondere die Nistplätze zahlreicher Vogelarten, die auf der Insel brüten. Weblinks Nachweise Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, S. 281. ISBN 83-01-12479-2.