NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Centralny w Białymstoku

Park Centralny – park miejski w Białymstoku o powierzchni 3,27 ha położony w centrum miasta, znajdujący się w obrębie ulic: Kijowskiej, Sosnowej, K. Kalinowskiego, J. Mariańskiego oraz placu Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Historia parku Cały park Centralny utworzony został na miejscu zniszczonego najpierw przez hitlerowców, a później władze ludowe PRL, XIX-wiecznego cmentarza rabinackiego (kirkutu), który zajmował teren między ulicami Kalinowskiego a nieistniejącą już w większej części ulicą Odeską. Do 2007 roku w parku Centralnym znajdowała się macewa upamiętniająca cmentarz rabinacki – przeniesiona później na cmentarz żydowski na ul. Wschodniej. W parku istnieje ekologiczny rekreacyjny plac zabaw dla dzieci. Od strony Placu Niezależnego Zrzeszenia Studentów mieści się Pomnik Bohaterów Ziemi Białostockiej składający się z betonowych, wysokich na 17 m kolumn, złączonych ze sobą monumentalną miedzianą koroną drzew, gdzie umieszczono w niej niby w gnieździe orła z rozpostartymi skrzydłami. Na terenie parku zbudowano w roku 1974 amfiteatr im. Czesława Niemena ze sceną o powierzchni 200 m² i trybunami na 3,5 tysiąca miejsc. W latach 2006–2012 na jego miejscu powstała Opera i Filharmonia Podlaska – Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku. W północno-zachodniej części parku u jego podnóża mieści się Białostocki Teatr Lalek. Park Centralny jest jednym z punktów otwartego w czerwcu 2008 r. Szlaku Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku opracowanego przez grupę doktorantów i studentów UwB – wolontariuszy Fundacji Uniwersytetu w Białymstoku. Od grudnia 2012 r. fragment parku sąsiadujący z Operą i Teatrem Lalek nosi nazwę Placu Stanisława Moniuszki. Otoczenie parku Na terenie parku znajdują się m.in.:: pomnik Bohaterów Ziemi Białostockiej zaprojektowany przez B. Chmielewskiego i M. Zbichorskiego, Białostocki Teatr Lalek zaprojektowany przez warszawskich architektów: Kłyszewskiego, Mokrzyńskiego i Wierzbickiego, Opera i Filharmonia Podlaska – Europejskie Centrum Sztuki, Cerkiew św. Marii Magdaleny, której kolatorem był w XVIII wieku Jan Klemens II Branicki. Przypisy Galeria
Park Dolny w Szczawnicy

Park Dolny w Szczawnicy – park w centrum Szczawnicy po północnej stronie ulicy Głównej, u podnóża góry Bryjarki, ograniczony ulicami: Park Dolny i Aleją Parkową, graniczący z dzielnicą Szczawnicy Miedziusie. Historia Park został utworzony w latach 1861–1868. Jego powstanie związane było z planami zagospodarowania znajdujących się tu źródeł: „Szymona”, „Anieli” i „Heleny”. Józef Szalay wydzierżawił 20 stycznia 1860 roku na okres 50 lat 17,5 morgi gruntu Spółce Zdrojowisk Krajowych, pod warunkiem założenia przez nią Zakładu Kąpielowego. Już w 1860 roku wybudowano szereg drewnianych obiektów, a źródła ujęto w kamienne cembrowiny. Po wygaśnięciu umowy dzierżawy w 1910 roku Dolny Zakład stał się własnością Adama Stadnickiego. W 1889 roku uruchomiono Zakład Wodoleczniczy dra Józefa Kołączkowskiego na Miedziusiu, zwany „Hydropatią”, obecnie willa Maria. W 2012 roku przeprowadzono generalną rewitalizację parku. Obiekty Do ważniejszych obiektów na terenie parku należą: „Hydropatia”, obecnie willa „Maria” pensjonat „Pod Mickiewiczem”, obecnie „Chemik” (w latach 1964–1995 należący do Krakowskich Zakładów Sodowych, obecnie w rękach prywatnych) zdrój „Wanda” kaplica Matki Bożej Częstochowskiej willa „Szwajcarka Dolna”, powstała w latach 70. XIX wieku willa „Leonówka” z lat 1866–1870 „Klub Kuracjusza” (później zwany „Zaciszem”, obecnie – restauracja „Alt”) sztuczna grota z 1890 roku sławiąca Mikołaja Zyblikiewicza z medalionem przedstawiającym jego profil autorstwa Józefa Hakowskiego pensjonat „Marta” z 1876 roku. W centralnej części parku znajduje się oczko wodne oraz altana. Bibliografia Barbara Alina Węglarz: Spacerkiem po starej Szczawnicy i Rusi Szlachtowskiej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2011, s. 93–111. ISBN 978-83-62460-17-5.
Park gen. Gustawa Orlicz-Dreszera

Park gen. Gustawa Orlicz-Dreszera – warszawski park znajdujący się na Mokotowie między ulicami: Ursynowską, Puławską, Odyńca i Krasickiego. Historia Park został założony w 1938 roku według projektu Zygmunta Hellwiga. W uroczystości otwarcia parku 26 czerwca 1938 uczestniczyli prezydent miasta Stefan Starzyński i wysokiej rangi wojskowi. Otrzymał on nazwę upamiętniającą gen. Gustawa Orlicz-Dreszera. W czasie powstania warszawskiego park znajdował się w centrum walk. Od 2 do 13 sierpnia stanowił pierwszą linię polskiej obrony od północy, a w dniach 25–27 września 1944 od południa. Podczas powstania i po II wojnie światowej stał się także jednym z największych tymczasowych cmentarzy. Po 1945 ciała pochowanych tam osób ekshumowano, a w 1951 przywrócono pierwotny wygląd i funkcję parku. Uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 5 kwietnia 1951 nazwę parku zmieniono na park Mokotowski. W dalszym ciągu używano jednak dawnej nazwy. Przywrócono ją oficjalnie uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 8 marca 2012. W 2019 Rada m.st. Warszawy nie zdecydowała się na korektę błędu polegającego na braku odmiany w nazwie parku pierwszego członu nazwiska generała, co rekomendowali eksperci Zespołu Nazewnictwa Miejskiego. W 1983 park został wpisany do rejestru zabytków. We wrześniu 1985 roku w parku odsłonięto pomnik „Mokotów Walczący 1944”, upamiętniający uczestników powstania warszawskiego na Mokotowie. Jest to pęknięty na pół kamień narzutowy wydobyty w trakcie budowy warszawskiego metra na Ursynowie. Pośrodku znajduje się znak Polski Walczącej, poniżej zaś granitowa płyta z napisem. Pomnik, wzniesiony z inicjatywy środowiska pułku „Baszta“ i innych oddziałów mokotowskich, został zaprojektowany przez Eugeniusza Ajewskiego. Co roku odbywają się przy nim uroczystości rocznicowe. W 2007 roku miała miejsce kompleksowa rekultywacja parku. Jego teren ogrodzono, zbudowano fontannę, plac zabaw dla dzieci, budynek mieszczący sanitariaty i zainstalowano oświetlenie. Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie

Park Dzikich Zwierząt Kadzidłowo im. prof. Benedykta Dybowskiego – ogród zoologiczny znajdujący się w Kadzidłowie w Puszczy Piskiej, na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, przy trasie pomiędzy miejscowościami Ruciane-Nida i Mikołajki. Założycielem ogrodu jest doktor Andrzej Krzywiński, a obecnym dyrektorem – Armin Kobus. Łączna powierzchnia Parku wynosi ok. 100 hektarów i znajduje się na nim ponad 400 zwierząt z ponad 100 gatunków. Park w Kadzidłowie został założony w 1992 i początkowo pełnił badawczą funkcję fermy jeleni. Z czasem rozrósł się, czerpiąc inspirację z niemieckiego Wildpark Eekholt. Obecnie Park prowadzi wycieczki edukacyjne, a także zajmuje się działalnością naukową (przy częściowej współpracy z WWF Polska) pod kątem reintroducji zagrożonych gatunków (m.in. ryś, głuszec, cietrzew, bocian czarny) autorską metodą „Born to be free”. Patronem Parku jest przyrodnik prof. Benedykt Dybowski (Sybirak), który zesłany na Syberię, przyczynił się do poznania przyrody tej części świata. W związku z tym w Kadzidłowie znajduje się też grupa zwierząt Syberii i Dalekiego Wschodu (m.in. jelenie Milu, mundżaki chińskie, jelenie Dybowskiego, jenoty oraz wiele gatunków bażantów). Działalność edukacyjna Parku Głównym celem Parku jest umożliwienie poznania zwierząt gatunków rodzimych. Położenie Parku na śródleśnych łąkach umożliwia bytowanie zwierząt w warunkach zbliżonych do naturalnych. Większość zwierząt jest oswojonych i zaprzyjaźnionych z człowiekiem, dlatego też podczas wycieczki możliwe jest wejście do niektórych gatunków na ich obszerne wybiegi a nawet karmienie, głaskanie i podziwianie z bliska. Ze względu na rozległość terenu i jego charakter, zwiedzanie Parku odbywa się tylko z przewodnikiem, który opowiada o poszczególnych zwierzętach, ich biologii, zwyczajach oraz potrzebie ochrony. Dotyczy to przede wszystkim gatunków rzadkich i ginących, jak ryś, wilk, puchacz, cietrzew, głuszec, jarząbek. Na terenie Parku z sukcesami rozmnażają się zwierzęta, co świadczy o odpowiednich warunkach ich utrzymania. W Parku można też obejrzeć rzadkie gatunki ptactwa wodnego, jak rożeńce, świstuny, hełmiatki i podgorzałki (ze względu na rzadkość umieszczone w Czerwonej Księdze). Ponadto, na trasie zwiedzania znajdują się także ptaki drapieżne (orły, sowy), ptaki ozdobne (pawie, bażanty), daniele, kozy, muflony, sarny, wiele gatunków jeleni, łosie, żbiki, bociany, jeże i inne. Reintrodukcja, badania naukowe i ochrona przyrody Oprócz działalności edukacyjnej i turystycznej, ważnym zadaniem Parku Dzikich Zwierząt jest ochrona ginących gatunków, a także przywracanie ich do polskiej przyrody. W szczególności prowadzone są prace naukowe nad telemetrią oraz reintrodukcją rysi (we współpracy z WWF Polska) i kuraków leśnych, czyli przywracaniem ich do życia w środowisku naturalnym. W tej dziedzinie Park stosuje autorskie metody dr Andrzeja Krzywińskiego – program „born to be free”, dzięki któremu zwierzęta wypuszczane na wolność, od urodzenia są przystosowywane do życia w naturze. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Parku Dzikich Zwierząt Kadzidłowo im. prof. Benedykta Dybowskiego
Park Dąbski

Park Dąbski (niem. Wilhelm-Bluhm Anlage lub Grüneiche) – park miejski zlokalizowany we Wrocławiu, na tzw. Wielkiej Wyspie, w rejonie ulic: Wittiga, Zygmunta Wróblewskiego oraz Grobli Szczytnicko-Bartoszowicką nad Odrą. Jego obecna nazwa obowiązuje na podstawie Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku (nr LXXI/454/93) w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. W pobliżu parku znajdują się m.in.: domy studenckie Politechniki Wrocławskiej oraz Uniwersytetu Wrocławskiego, Ogród Zoologiczny, Park Szczytnicki i Hala Stulecia, a także tereny stadionu Ślęzy Wrocław. Przypisy Linki zewnętrzne Park Dąbski – galeria zdjęć [online], Polska.org.pl [dostęp 2024-09-02] .
Park generała Mariana Langiewicza

Park generała Mariana Langiewicza, to niewielki park we Wrocławiu położony na osiedlu Gajowice, obręb Grabiszyn. Park zlokalizowany jest w kwartale ulic: ulica Gajowicka (na wschód od parku) ulica Bernarda Pretficza (na północ od parku) ulica Wróbla (na zachód od parku) ulica Sztabowa (na południe od parku). Obszar parku i większość drzewostanu to pozostałości po cmentarzu. Cmentarz w tej lokalizacji został założony w 1815 r., natomiast likwidację cmentarza przeprowadzono w 1958 r. Dawne, niemieckie nazwy tego obszaru to: Gabitzer Begräbnis Platz, Gabitzer Friedhof. W pobliżu parku znajdują się przystanki komunikacji miejskiej: tramwaje: linie 14, 20, 24 – przy ulicy Hallera, autobusy: • linie 127, 144, 241 (nocna) – przy ulicy Gajowickiej • linie A, 125 – przy ulicy Kruczej • linie 257 (nocna) – przy ulicy Hallera. W obrębie parku znajdują się plac zabaw dla dzieci oraz siłownia zewnętrzna. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park Gajowicki na stronie Wratislaviae Amici Park Gajowicki w Wikimapii
Górczewska Park

The Górczewska Park (Polish: [ɡur.ˈt͡ʂɛv.ska]; Polish: Park Górczewska) is an urban park in Warsaw, Poland, located within the Bemowo district, between Górczewska, Powstańców Śląskich, Czułchowska, and Lazurowa Streets, in the centre of the housing estate of Górczewska. It was opened in 1980. Toponomy The park is names after the surrounding it housing estate of Górczewska. Its name in turn comes from Górczewska Street, which is called after the nearby neighbourhood of Górce. History The park was developed in 1980, as part of the high-rise housing estate of Górczewska, designed by Krzysztof Tauszyński. In 2008, an amphitheatre was opened in the park. It was named after singer Michael Jackson, in commemoration of his only concert in Poland, which took place at the nearby Warsaw Babice Airport in 1996. In 2019, due to numerous child sexual abuse accusations against him, it was renamed to the Górczewska Amphitheatre. On 14 March 2013, the Sándor Petőfi Memorial, designed by Jerzy Teper, was unveiled in the park. It has a form of a bronze bust on a pedestal, and is dedicated to Sándor Petőfi, a 19th-century poet and liberal revolutionary, who was one of the key figures of the Hungarian Revolution of 1848. Characteristics The park is located in the centre of the housing estate of Górczewska, between Górczewska, Powstańców Śląskich, Czułchowska, and Lazurowa Streets, and surrounded by mid- and high-rise apartment buildings. It has a total area of 20.47 ha. The park includes an amphitheatre, and the Sándor Petőfi Memorial, designed by Jerzy Teper. The latter has a form of a bronze bust on a pedestal, and is dedicated to Sándor Petőfi, a 19th-century poet and liberal revolutionary, who was one of the key figures of the Hungarian Revolution of 1848. Gallery References
Park Górczewska

Park Górczewska – park w dzielnicy Bemowo w Warszawie. Nazwa parku pochodzi od Osiedla „Górczewska”, na terenie którego jest położony, a którego nazwa z kolei została zapożyczona od biegnącej obok ulicy Górczewskiej, jednej z głównych ulic zachodniej części Warszawy. Powstanie parku Park Górczewska założony został na miejscu dawnych pól uprawnych i mokradeł, stopniowo zasypywanych ziemią, wydobywaną przy budowie okolicznych osiedli. Mokradła te stanowiły miejsce rozrodu kilku gatunków płazów: ropuchy zielonej, grzebiuszki ziemnej i traszki zwyczajnej. Zasypane wywrotkami ziemi i porośnięte roślinnością ruderalną pola na miejscu obecnego parku, którym towarzyszyły rozlewiska, nosiły zwyczajową nazwę "Prerii". Opis Park położony w części Bemowa, noszącej nazwę Jelonki. Rozciąga się między ul. Lazurową, do niedawna stanowiącą granicę zabudowy miejskiej Warszawy, a zabudowaniami parafii Bogurodzicy Maryi. Sąsiadujące z nim tereny sportowe sięgają w pobliże ul. Powstańców Śląskich. Na jego terenie znajdują się trzy pagórki, usypane z ziemi wybranej przy budowie pobliskich bloków, oraz boiska z naturalną nawierzchnią, głównie do gry w piłkę nożną. Park ma przeważnie charakter trawiastej przestrzeni, luźno porośniętej drzewami pochodzącymi z dawnych sadów, samosiewów i nasadzeń. Większość drzew pochodzących z samosiewów stanowią topole. Park znajduje się na trasie przelotów gęsi gęgawy. Spotkać tu można też chronione motyle - pazia królowej i mieniaka tęczowca. Żyje tu także szczątkowa miejscowa populacja ropuchy zielonej. Park zachował się mimo mającej miejsce w ostatnich latach intensywnej zabudowy terenów zielonych Bemowa blokami mieszkalnymi, głównie dzięki temu, że stanowi klin nawietrzający Warszawę od strony Puszczy Kampinoskiej i przecina go linia elektryczna. Obecnie jego funkcja rekreacyjna jest jednak zagrożona przez popierany przez władze dzielnicy projekt, przewidujący na terenie Parku kolejne inwestycje budowlane, zmniejszające obszar biologicznie czynny parku i drastycznie ingerujący w jego krajobraz. W 2008 w parku wzniesiono amfiteatr, któremu w 2009 nadano imię Michaela Jacksona. Nazwa upamiętniała pierwszy i jedyny koncert artysty w Polsce, który odbył się w 1996 na lotnisku na Bemowie. Ze względu na kontrowersje, które pojawiły się wokół osoby Michaela Jacksona, w 2019 nazwę obiektu zmieniono na amfiteatr „Górczewska”. Przypisy
Park Henryka Wieniawskiego w Poznaniu

Park Henryka Wieniawskiego (w okresie międzywojennym, potocznie: Teatralka) – zabytkowy park miejski, zlokalizowany w centrum Poznania, na terenie północnej części Dzielnicy Cesarskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie Teatru Wielkiego. Historia Park, założony w latach 1907-1910, znajduje się pomiędzy torowiskami kolejowymi a ulicami Fredry, Wieniawskiego i Noskowskiego. Południowy jego obszar stanowi górka saneczkowa, której szczytowa część jest wyposażona w stare elementy małej architektury. Obok stoi niewielki pawilon restauracyjny, zwyczajowo nazywany Stajenką Pegaza (od bliskiego sąsiedztwa Teatru). Duża część starego drzewostanu została zniszczona w 1945, w czasie walk o Poznań. Na terenie parku rośnie około 260 drzew z 34 gatunków. Najstarsze z nich pochodzą z okresu tworzenia parku. Najcenniejsze są dwa egzemplarze – oliwnik wąskolistny i wiązowiec zachodni. Przez ulicę Fredry park sąsiaduje z dawnym Bankiem Listów Zastawnych oraz willą Adolfa Landsberga, a od południa z Ośrodkiem PAN, pomnikiem Polskiego Państwa Podziemnego i dawnym pensjonatem Apolinarego Jana Michalika. W zachodniej części parku stoi nieczynna, stara nastawnia kolejowa i jej nowy odpowiednik. Zobacz też Park Adama Mickiewicza - w sąsiedztwie Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
Park Jalu Kurka

Park Jalu Kurka – zabytkowy park znajdujący się w dzielnicy I Stare Miasto w Krakowie, na Kleparzu przy ul. Szlak 71. Nazwę zawdzięcza Jalu Kurkowi, polskiemu poecie i prozaikowi, przedstawicielowi tzw. Awangardy Krakowskiej. Park początkowo stanowił ogród Pałacu Montelupich wybudowanego w tym miejscu w XV wieku. Stanowił wspólną własność aż do objęcia własności pałacu przez Tarnowskich. Stanisław Tarnowski po przebudowaniu pałacu przekazał miastu ogród pałacowy do użytku publicznego przez wszystkich mieszkańców. W 1948 Zgromadzenie Salwatorianów nabyło od Tarnowskich pałac wraz z parkiem. Po II wojnie światowej teren pałacu i parku został przejęty przez władze PRL. W pałacu mieściła się siedziba Radio Kraków, a park został w pełni udostępniony mieszkańcom miasta. Po 1989, kiedy została utworzona komisja majątkowa Kościoła Katolickiego, zgromadzenie zwróciło się do komisji o zwrot pałacu oraz przylegającego do niego parku. Park został zwrócony zgromadzeniu, natomiast z wniosku o zwrot pałacu zgromadzenie się wycofało, gdy rodzina Tarnowskich rozpoczęła starania o stwierdzenie nieważności wywłaszczenia. Po odzyskaniu parku przez Zgromadzenie, mimo licznych protestów okolicznych mieszkańców, studentów pobliskiej Politechniki Krakowskiej i radnych Dzielnicy I, park został zamknięty. Oficjalnie zgromadzenie podawało, iż powodem zamknięcia parku był brak funduszy na naprawę oświetlenia i infrastruktury parku. W 2008 właściciele parku wystąpili o wydanie warunków zabudowy dla części terenów parku, chcąc na tym terenie wybudować Europejski Ośrodek Salwatoriańskiej Formacji. Informowali jednocześnie, iż jeśli dostaną zgodę na zabudowę, pozostała część parku zostanie udostępniona mieszkańcom miasta. Propozycja zabudowy została jednak odrzucona przez Jana Janczykowskiego, wojewódzkiego konserwatora zabytków. Obecnie na części działki nie podlegającej ochronie, a stanowiącej dotychczas wejście do parku, powstaje biurowiec. Władze miasta Krakowa od 2017 prowadziły rozmowy z salwatorianami na temat zamiany gruntów lub zakupu parku. Ostatecznie w 2022 samorząd Krakowa zakupił teren parku za kwotę 11 mln zł. Park udostępniono mieszkańcom 1 stycznia 2023. Park jest otwarty codziennie w godz. 6.00-22.00. Zobacz też Parki w Krakowie Przypisy
Park Jagielloński w Stargardzie

Park Jagielloński położony we wschodniej części Starego Miasta w Stargardzie, nad rzeką Iną, wchodzi w skład stargardzkich plant, od północy graniczy z Parkiem Zamkowym, a od zachodu z Parkiem Popiela. Zajmuje obszar 4,4 ha, jest najniżej położonym parkiem w Stargardzie - 19–20 m n.p.m Przyroda Drzewostan W parku znajdują się dwa pomniki przyrody. Pierwszym jest dąb szypułkowy, drugi natomiast to wierzba biała. Ponad to można tam spotkać takie drzewa jak: kasztanowiec biały, topola kanadyjska, klony: pospolity i jawor, wiąz, lipa drobnolistna, olsza czarna czy jesion wyniosły. Zwierzęta Nie występują tu liczne zwierzęta z powodu bliskiego sąsiedztwa obwodnicy miasta. Można jednak spotkać liczne ryby w zbiornikach wodnych, między innymi: troć, leszcz czy szczupak. Przypisy
Park Jana Pawła II w Poznaniu

Park Jana Pawła II w Poznaniu (także: Łęgi Dębińskie, dawniej: Park Kultury i Wypoczynku) – park zlokalizowany w Poznaniu, na Łęgach Dębińskich, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Wilda, pomiędzy ulicami Dolna Wilda a Drogą Dębińską. Zajmuje część obszaru Łęgów Dębińskich. Stanowi jeden z popularnych terenów wypoczynkowych i rekreacyjnych mieszkańców gęsto zabudowanej Wildy. Historia Park powstał w 1970. Wcześniej składowano tu m.in. gruz budowlany ze zniszczonego w czasie II wojny światowej Poznania (jedno z trzech takich miejsc w mieście, oprócz Przepadku i południowej części drogi okrężnej). Obecna nazwa upamiętnia postać papieża Jana Pawła II, a dokładniej jego wizytę w Poznaniu w dniu 20 czerwca 1983. Wtedy to na terenie dzisiejszego parku papież odprawił mszę dla około miliona przybyłych uczestników, co było największym zgromadzeniem osób w historii miasta. Dokonano wówczas beatyfikacji siostry Urszuli Ledóchowskiej, związanej z Wielkopolską i Poznaniem. Była to również pierwsza tego rodzaju ceremonia na ziemiach polskich. Na terenie parku znajdują się: Krzyż Papieski (w miejscu ówczesnego ołtarza polowego), gromadzący w czerwcu specjalne, okolicznościowe zgromadzenia religijne, dawna elektrownia wildecka (1895), obecnie galeria SPOT., pomnik Pyry, urządzenia zabawowe dla dzieci. Park jest dogodnym miejscem wiosennych i letnich imprez rodzinnych, w tym grillowania, co jest związane z dużą liczbą miejsc parkingowych. W 2008 został gruntownie zmodernizowany. Zobacz też Łazienki rzeczne w Poznaniu Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa, Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s. 332–333, ISBN 83-87847-92-5. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8. Szczepan Szłapka: Łęgi Dębińskie zmienią swoje oblicze. [dostęp 2011-01-23]. Parki Poznania – Park Jana Pawła II. [dostęp 2011-01-23].
Park Juliusza Słowackiego

Der Park Juliusza Słowackiego ist eine Grünanlage in der östlichen Innenstadt von Breslau. Er ist nach dem polnischen Dichter Juliusz Słowacki benannt. Lage Der Park liegt östlich der Breslauer Altstadt sowie südlich der Dominsel. Er wird von vier Verkehrsstraßen umgeben: Ulica Andrzeja Frycza Modrzewskiego, Ulica Jana Ewangelisty Purkyniego, Juliusza Słowackiego Allee sowie dem Platz Plac Powstańców Warszawy. Am Park selbst liegen heute wichtige kulturelle Gebäude, wie das Nationalmuseums, das Panorama von Racławice, das Bernhardinerkloster (heute vom Architekturmuseum genutzt), sowie das Postamt der Stadt. Geschichte Die 5,74 Hektar große Grünfläche entstand in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts. 1866 wurde der Park auf dem Bereich der zugeschütteten Ohle (pl. Oława) angelegt. Rund um den Park entstanden im 19. Jahrhundert mehrere Gebäude, darunter das Gebäude des heutigen Nationalmuseums. Im Zweiten Weltkrieg wurden viele davon zerstört. Dadurch kam es nach dem Krieg zu einer Erweiterung des Parks. Zwischen 1961 und 1967 wurde im nördlichen Bereich des Parks das Panorama von Racławice erbaut. 1979 kam die Skulpturgruppe Erwartung (poln. Oczekiwanie) hinzu, 1984 das Denkmal für Juliusz Słowacki. Im Jahr 2000 wurde das Denkmal für die Opfer des Massakers von Katyn enthüllt. Heute findet man im Park eine große Anzahl von verschiedenen Pflanzen- und Tierarten. Galerie Weblinks www.parki.prh.pl (poln.) Literatur Klaus Klöppel: Breslau – Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 103