NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Niemiecki Bank Listów Zastawnych w Poznaniu

Niemiecki Bank Listów Zastawnych (później ZETO) – zabytkowy budynek w Poznaniu (ul. Fredry 8a), zlokalizowany bezpośrednio przy Moście Teatralnym, nad torowiskami kolejowymi w kierunku północnym (stanowiącymi m.in. część magistrali E 20). Jest elementem zabudowań Dzielnicy Cesarskiej. Historia i architektura Budynek ma duże znaczenie dla historycznej panoramy miasta od strony zachodniej – jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych jej składników, oprócz gmachów monumentalnych. Obiekt wzniesiono w latach 1912–1914, a projektantami byli poznańscy architekci Otto Meister i August Raeder. Zamawiającym był Niemiecki Bank Listów Zastawnych (Deutsche Pfandbriefanstalt). W środku znalazła się okazała sala operacyjna. Architekturę dostosowano do okolicznych willi, o podobnym duchu. Budynek ma charakter willi miejskiej o formach klasycznych, z wejściami na flankach i charakterystyczną dużą mansardą na froncie. Z tyłu dobudowano w latach 80. XX wieku nową, spójną stylowo, część. Użytkownicy późniejsi W latach 1919–1922 w budynku mieszkał Wojciech Korfanty – komisarz Naczelnej Rady Ludowej w czasie Powstania wielkopolskiego. Upamiętnia to stosowna tablica. Po II wojnie światowej, mieściła się tutaj siedziba oddziału ZETO i stan ten trwa do dziś. Dojazd Budynek stoi w pobliżu najruchliwszego skrzyżowania poznańskiej sieci tramwajowej – Most Teatralny. Zatrzymują się tu tramwaje linii: 2, 3, 4, 8, 9, 10, 11, 15, 16, 17, 18 i 20. Zobacz też Budynek Oddziału 1 PKO BP w Poznaniu – inny zabytkowy obiekt bankowy w Poznaniu, Bank Włościański w Poznaniu – inny zabytkowy obiekt bankowy w Poznaniu, Instytut Higieny – w pobliżu (zbliżony architektonicznie), Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu – w pobliżu, Zespół rezydencji na Jeżycach w Poznaniu – w pobliżu, Gmach NOT w Poznaniu – w pobliżu. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 117, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.37, ISBN 83-89525-07-0 Jan Skuratowicz, Architektura poznańskich banków do 1918 roku, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/1997, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 1997, s.130, ISSN 0137-3552
Nižné Zbojnícke pleso

Nižné Zbojnícke pleso nebo Nižné Sesterské pleso je morénové jezero na Zbojnícke pláni v horní části Velké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Podle slovenského názvosloví je počítáno do skupiny Zbojníckych ples, zatímco podle polského názvosloví je počítáno do skupiny Sesterských ples. Má rozlohu 0,1950 ha a je 63 m dlouhé a 50 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2,5 m a objemu 1426 m³. Leží v nadmořské výšce 1955 m. Okolí Pleso se nachází pod modrou turistickou značkou od Zbojnícke chaty směrem k Prielomu. Na jih od plesa se zvedá Slavkovská galéria a nad ní se tyčí Bradavica a Západná Slavkovská veža. Vodní režim Do plesa přitéká ze severu Zbojnícky potok, pravá zdrojnice Veľkého Studeného potoka, z Prostredného Zbojníckeho plesa a pokračuje na východ do Dlhého plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. Pěší přístup je možný: po modré turistické značce od Zbojnícke chaty. po modré turistické značce z Lysé Poľany přes sedlo Prielom. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Zbojnícke pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Harnaski Staw, Niżni (Józef Szaflarski) (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zbójnicki Staw, Niżni (pracovníci TANAPu)
Niżni Harnaski Staw

Niżni Harnaski Staw (słow. Nižné Sesterské pleso lub Nižné Zbojnícke pleso) – staw położony na wysokości 1956 m n.p.m., w Dolinie Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Znajduje się po lewej stronie niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego od Schroniska Zbójnickiego na Rohatkę (po prawej stronie tego szlaku, powyżej, znajdują się Zbójnickie Stawy). Jest jednym z 27 Staroleśnych Stawów. Pomiary Józefa Szaflarskiego z lat 30. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,216 ha, wymiary 68 × 45 m i głębokość ok. 2,4 m. Według Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej Niżni Harnaski Staw jest jednym z grupy pięciu Harnaskich Stawów, jest najdalej z nich wysunięty w południowo-zachodnim kierunku. Pozostałe to Wyżni Harnaski Staw, Pośredni Harnaski Staw, Wyżnie Harnaskie Oko i Niżnie Harnaskie Oko. Józef Nyka w swoim przewodniku Tatry słowackie zalicza ten staw do grupy Zbójnickich Stawów i nazywa go Niżnim Stawem Zbójnickim. Za takim określeniem zdaje się przemawiać fakt, że leży on w tej samej kotlinie co pozostałe Zbójnickie Stawy i w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Szlaki turystyczne – niebieski szlak znad Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki wzdłuż Staroleśnego Potoku do Schroniska Zbójnickiego i dalej na Rohatkę; szlak przechodzi nieco powyżej Niżniego Harnaskiego Stawu. Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od schroniska do Niżniego Harnaskiego Stawu: 10 min, na przełęcz: 1:15 h, ↓ 55 min Przypisy
Nižné Jamnícke pleso

Nižné Jamnícke pleso je největší jezero v Jamnícke dolině v Západních Tatrách na Slovensku. Je známé také pod názvy Dolné Jamnícke pleso případně s přehozenýma délkami Nižné Jamnické pleso nebo Dolné Jamnické pleso. Má rozlohu 1,1315 ha a je 178 m dlouhé a 95 m široké. Dosahuje maximální hloubky 8,2 m. Jeho objem činí 25 180 m³. Leží v nadmořské výšce 1732 m. Okolí Nachází se v horní části Jamnícke doliny jižně od sedla Pod Deravou a severně od hřebene Jazerného vrchu. Západně od něj se nachází Vyšné Jamnícke pleso. Vodní režim Plesem protéká Jamnícky potok, přítok Račkovej, která náleží k povodí Váhu. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné po modré turistické značce, která vede celou Úzkou a Jamníckou dolinou a v její horní části po severním břehu plesa až na Jamnícke sedlo. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Jamnícke pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Jamnicki Staw, Niżni
Niżni Jamnicki Staw

Niżni Jamnicki Staw (słow. Nižné Jamnícke pleso, 1732 m n.p.m.) – jeden z dwu Jamnickich Stawów w słowackich Tatrach Zachodnich. Położony jest w górnej części Doliny Jamnickiej, na dolnym tarasie Kotła Jamnickich Stawów, pod zboczami Wołowca i Łopaty (poniżej Dziurawej Przełęczy). Znajduje się w zagłębieniu kotła lodowcowego. Od pozostałej części doliny oddzielony jest wałowatym wzniesieniem Stawiańskiego Wierchu. Pomiary wykonane w 1935 r. przez Jerzego Młodziejewskiego: głębokość 8,1 m, powierzchnia 0,952 ha, rozmiar 161 × 84 m. Nowsze pomiary (sprzed 1971 r.): powierzchnia 1,13 ha, rozmiar 178 × 95 m. Staw ma pojemność ok. 17 000 m³. Dno stawu ma dwa zagłębienia; ich głębokość – 3 m i 8,1 m. Staw zasilany jest przez niewielki potok spływający z Wyżniego Jamnickiego Stawu. Ze stawu wypływa zaś Jamnicki Potok. Otoczenie stawu jest trawiasto-kamieniste. Dawniej w okolicach stawu wypasali mieszkańcy miejscowości Kokawa. Od nazwy tej miejscowości pochodzi nazwa Kokawskich Ogrodów – porośniętego bujną roślinnością rozszerzenia dna doliny, położonego poniżej stawu. Od kiedy zaprzestano tu wypasu, okolice stawu stopniowo porastają kosodrzewiną. To o tej okolicy pisał w 1862 r. Kazimierz Łapczyński: „Dolinka Do Dziurawego, całkowicie zasypana łomami granitów, dwoma szmaragdowymi jeziorami wiecznie na skrajny Rohacz spogląda”. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – od autokempingu „Raczkowa” przez rozdroże Niżnia Łąka, Dolinę Jamnicką i Jamnicką Przełęcz na Wołowiec. Czas przejścia z autokempingu do rozdroża w Dolinie Jamnickiej: 2:30 h, ↓ 2 h Czas przejścia z rozdroża na Jamnicką Przełęcz: 1:45 h, ↓ 1:20 h Czas przejścia z przełęczy na Wołowiec: 20 min, ↓ 15 min Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia Radwańska-Paryska: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 1995. ISBN 83-7104-009-1. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
Nižné Sivé pleso

Nižné Sivé pleso je ledovcové jezero ve skupině Sivých ples ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0940 ha, je 52 m dlouhé a 29 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,6 m a objemu 513 m³. Leží v nadmořské výšce 2012 m. Okolí Západně od plesa se zvedá Sivý hrebeň, který je na severu zakončený Javorovým štítem. Na severu se nad žlutou turistickou značkou nachází Prostredné Sivé pleso a nad ním se kotlina zvedá do Javorového sedla. Na jihu se pod ním nachází skalní práh, pod kterým je nižší stupeň Velké Studené doliny. Vodní režim Plesem protéká Sivý potok, který do něj přitéká ze severu z blízkého Prostredného Sivého plesa a odtéká z jihozápadního konce, aby o něco níže s ostatními zdrojnicemi spoluvytvářel Veľký Studený potok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. žlutá turistická značka prochází po severním břehu jezera. Pěší přístup je možný: Po žluté turistické značce od Téryho chaty, Po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty, Po modré turistické značce od Rainerovy chaty a dále po žluté turistické značce, Po modré turistické značce z Lysé Poľany a dále po žluté turistické značce. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Sivé pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Siwy Staw, Niżni
Niżni Siwy Staw

Niżni Siwy Staw (słow. Nižné Sivé pleso, Sivé pleso II, Dolné Sivé pleso) – staw położony na wysokości ok. 2010 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX wieku wykazują, że ma powierzchnię ok. 0,1 ha, wymiary 52 × 29 m i głębokość ok. 1,5 m. Leży w małej kotlince zwanej Siwą Kotliną, u podnóża Ostrego Szczytu. Jest to drugi z największych stawów z grupy Siwych Stawów wchodzących w skład 27 Staroleśnych Stawów, pozostałe to Pośredni (największy) i Wyżni Siwy Staw. Niżni Siwy Staw znajduje się w otoczeniu potężnych ścian Jaworowego Szczytu, Ostrego Szczytu i Małego Lodowego Szczytu. Nazwa Siwych Stawów pochodzi od gwarowego słowa siwy, co oznacza niebieski, błękitny lub granatowy. Szlaki turystyczne – żółty szlak jednokierunkowy prowadzący ze Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego (przebiega obok Niżniego Siwego Stawu). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Nižné Spišské pleso

Nižné Spišské pleso nebo Dolné Spišské pleso je ledovcové jezero, které se nachází ve Vysokých Tatrách na Slovensku v Malé Studené dolině v nadmořské výšce 1992 m. Má rozlohu 0,6200 ha a je třetím největším z Pěti Spišských ples. Je 145 m dlouhé a 86 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,3 m. Jeho objem činí 11 308 m³. Okolí Na západě se nachází práh doliny s Pfinnovou kopou, nad kterým je Dolinka pod Sedielkom s Modrým plesem. Na severozápadě se nachází Veľké Spišské pleso a na severovýchodě Prostredné Spišské pleso. Na východě stojí Téryho chata a na jihovýchod klesá Malá Studená dolina. Jižně od plesa je prostor pro skialpinismus a nad ním se tyčí Žltá stena a za ní Prostredný hrot. Vodní režim Do plesa ústí ze severu rameno Malého Studeného potoka, které přitéká z Prostredného Spišského plesa. Potok odtéká z východního konce jezera a pod prahem doliny se spojuje s levým ramenem z Malého Spišského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup k plesu není možný, ale je možné se dostat do jeho blízkosti: zelená turistická značka od Zamkovského chaty na Téryho chatu vede 150 m východně od plesa v úseku těsně pod Téryho chatou. společná žlutá a zelená turistické značce od Téryho chaty na Priečne sedlo a Sedielko, která je přístupná sezónně v letním období od 16. června do 31. října vede 80 m severně nad jezerem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nižné Spišské pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Spišské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pięć Stawów Spiskich
Nižné Spišské pleso

Nižné Spišské pleso (slowakisch seltener auch Dolné Spišské pleso oder Predné Spišské pleso genannt; deutsch Unterer See oder 5. See, ungarisch Szepesi-Alsó-tó oder Ötödik-tó, polnisch Niżni Staw Spiski) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Malá Studená dolina (deutsch Kleines Kohlbachtal) in der Seegruppe Päť Spišských plies (deutsch Zipser Fünfseen), südwestlich des mittig gelegenen Sees Prostredné Spišské pleso und seine Höhe beträgt 1992 m n.m. Seine Fläche liegt bei 6200 m², er misst 140 × 80 m und seine maximale Tiefe beträgt 4,3 m. Der See gehört zum Einzugsgebiet des Malý Studený potok (deutsch Kleiner Kohlbach), einem Quellfluss des Studený potok im Einzugsgebiet des Poprad. Der Name erläutert, dass es sich um den tiefstgelegenen See innerhalb der Seegruppe handelt. Nach älteren Angaben nach Pegel Triest betrug die Seehöhe 1985 bis 1990 m. Das Adjektiv Spišské (slow. n.) weist auf die historische Zugehörigkeit zum Komitat Zips hin. Auf einem Moränenwall oberhalb des Sees verläuft ein grün markierter Wanderweg von der nahegelegenen Hütte Téryho chata zum Sattel Sedielko, zum Seeufer führt jedoch kein Weg. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 90. Weblinks Einzelnachweise
Niżni Staw Spiski

Niżni Staw Spiski (słow. Nižné Spišské pleso, Dolné Spišské pleso) – staw położony na wysokości 2000 m n.p.m., w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich (górna część Doliny Małej Zimnej Wody), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,710 ha, wymiary 145 × 86 m i głębokość ok. 4,2 m. Leży na zachód od Schroniska Téryego, w małej kotlince opadającej do dolnych partii Dolinki Lodowej. Jest to jeden z Pięciu Stawów Spiskich, pozostałe to: Zadni Staw Spiski, Mały Staw Spiski, Wielki Staw Spiski i Pośredni Staw Spiski. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – zielony szlak od Schroniska Zamkovskiego dnem Doliny Małej Zimnej Wody do Schroniska Téryego (przechodzi w pobliżu północnego brzegu stawu), stąd dalej razem ze szlakiem żółtym i po jego odłączeniu na Lodową Przełęcz, skąd dalsza droga prowadzi aż do Jaworzyny Tatrzańskiej. Czas przejścia od Schroniska Zamkovskiego do Schroniska Téryego: 1:45, ↓ 1:20 h Czas przejścia od Schroniska Téryego na Lodową Przełęcz: 1:30 h, ↓ 1:20 h Czas przejścia z przełęczy do Jaworzyny: 4 h, ↑ 5 h – żółty szlak, biegnący początkowo razem z zielonym, potem przechodzący w jednokierunkowy szlak przez przełęcz Czerwoną Ławkę do Doliny Staroleśnej (przechodzi w pobliżu północnego brzegu stawu). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na Czerwoną Ławkę: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło "Pięć Stawów Spiskich". [dostęp 2008-11-15]. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Velké Roháčské pleso

Velké Roháčské pleso nebo Dolní Roháčské pleso (slovensky Veľké Roháčske pleso nebo Dolné Roháčske pleso) je horské ledovcové jezero na Slovensku. Patří do skupiny Roháčských ples, která se nacházejí v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Je největší a nejníže položené z celé skupiny. Má rozlohu 2,2250 ha. Je 198 m dlouhé a 140 m široké. Dosahuje maximální hloubky 7,7 m a objemu 77 063 m³. Leží v nadmořské výšce 1562,2 m. Vodní režim Přitéká do něj Roháčský potok z Druhého Roháčského plesa a odtéká do Smutné doliny. Krátce po odtoku do něj zprava ústí krátký potok z malého nepojmenovaného jezírka, které leží jihovýchodně jen několik metrů od Velkého Roháčského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Okolí Severní břeh je porostlý kosodřevinou, a na jižní straně je povrch kamenitý. Přístup Po severním břehu vede naučná stezka, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. po zelené turistické značce od bývalé Ťatliakovy chaty 45 minut. po modré a zelené turistické značce od parkoviště Adamcula 1:55 hod. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Roháčská plesa Druhé Roháčské pleso Třetí Roháčské pleso Čtvrté Roháčské pleso Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velké Roháčské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Rohacki Staw, Wielki
Niżni Staw Rohacki

Niżni Staw Rohacki, zwany też Wielkim Stawem Rohackim (słow. Veľké Roháčske pleso, Prvé Roháčske pleso, Dolné Roháčske pleso, niem. Großer Rohácssee) – największy z czterech Rohackich Stawów, znajdujących się na trzech tarasach w górnej części słowackiej Doliny Rohackiej w Tatrach Zachodnich. Położony jest w malowniczej okolicy, na dnie polodowcowego kotła. Leży najdalej na wschodzie i najniżej z Rohackich Stawów. Niżni Staw jest największym jeziorem w całych Tatrach Zachodnich, ma 2,22 ha powierzchni i 7 m głębokości. Od południowej strony opadają do niego stożki piargowe Zielonego Wierchu Rohackiego (szczyt północno-wschodniej grani Trzech Kop), od południowej strony niski wał Przedniego Zielonego wznoszący się nad Bufetem Rohackim. We wschodnim kierunku widok na Rakoń, Wołowiec, Rohacze. Powyżej ścieżki, po wschodniej stronie Niżniego Stawu jeszcze jeden maleńki stawek. Przy ścieżce turystycznej zbudowana w latach 1961–62 chatka THS (słowacki odpowiednik polskiego TOPR-u), której daszki w razie deszczu dają schronienie turystom. Turystyczny, dobrze utrzymany szlak prowadzi wzdłuż północnych brzegów stawu. Często przebywają na nim oswojone z widokiem turystów kaczki krzyżówki. Woda spływająca ze stawu zasila Rohacki Potok. W młakach na brzegach stawu bujne kępy knieci górskiej, omiegu górskiego, modrzyka górskiego, miłosnej górskiej i wszędobylskiego rdestu wężownika. Szlaki turystyczne – zielony od Bufetu Rohackiego dolną częścią Doliny Smutnej, obok Niżniego i Pośrednich Stawów do Wyżniego Stawu Rohackiego i dalej na Banikowską Przełęcz. Czas przejścia od bufetu do Wyżniego Stawu: 1:30 h, ↓ 1 h Czas przejścia znad Wyżniego Stawu na przełęcz: 2:05 h, ↓ 1:35 h Przypisy Bibliografia Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
Niżnia Goryczkowa Rówień

Niżnia Goryczkowa Rówień – niewielka płaśń w środkowej części Doliny Goryczkowej w polskich Tatrach Zachodnich, po zachodniej stronie Goryczkowego Potoku. Położona jest na wysokości ok. 1305–1325 m n.p.m., nieco poniżej Wyżniej Goryczkowej Równi, w północno-zachodnim kierunku od niej. Dawniej na Wyżniej Równi stało wiele szałasów pasterskich, cała Dolina Goryczkowa była bowiem wypasana i wchodziła w skład Hali Goryczkowej. Szałasy te czasami były niszczone były przez lawiny. Istniało tutaj również Schronisko w Dolinie Goryczkowej, ale 2 marca 1956 r. zostało zburzone przez lawinę ze Żlebu Marcinowskich, która zsunęła się Żlebem Marcinowskich z Kondratowego Wierchu. W wypadku tym zginęli obydwoje gospodarze schroniska (Zofia i Władysław Marcinowscy) oraz 3 żołnierzy WOP. Zniszczony został także stojący w pobliżu szałas, zimą pełniący rolę schroniska (Schronisko Króla). Niżnia Goryczkowa Rówień popularnie nazywana bywa Polakiem – od nazwiska Jana Polaka, który był właścicielem zburzonego przez lawinę schroniska. Latem, jak pisze Władysław Cywiński nie zagląda tu pies z kulawą nogą, zimą natomiast rówień roi się od narciarzy. Przez Niżnią Goryczkową Rówień brak bowiem szlaków turystyki pieszej, w zimie natomiast prowadzi przez nią nartostrada. Na potrzeby uniwersjady w 2001 na Niżniej Goryczkowej Równi wybudowano chatkę sędziowską. Dawniej tutaj kończyła się trasa biegu zjazdowego, jednak nie spełnia ona obecnych standardów (jest za krótka), czasami tylko przeprowadza się tutaj giganty. Nartostrady – jednokierunkowa nartostrada z Kasprowego Wierchu przez Dolinę Goryczkową pod Zakosy, Niżnią Goryczkową Rówień i północnymi podnóżami Kondratowego Wierchu do schroniska PTTK na Hali Kondratowej. Przypisy
Niżnia Jarząbcza Polana

Niżnia Jarząbcza Polana – niewielka polana reglowa znajdująca się u podnóży Trzydniowiańskiego Wierchu, naprzeciwko Polany Chochołowskiej, po drugiej stronie Chochołowskiego Potoku w Tatrach Zachodnich. Położona jest na wysokości ok. 1095–1100 m n.p.m. Z Polany Chochołowskiej jest niewidoczna, gdyż znajduje się za pasem lasu. Nie prowadzi też przez nią żaden szlak turystyczny. Dawniej wchodziła w skład Hali Jarząbczej. Była też nazywana Polanką. Po utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego zniesiono jej użytkowanie (wypas i koszenie), w wyniku czego zaczęła zarastać lasem. W 1955 r. miała powierzchnię ok. 2 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 52%. Po 1982 r. ponownie przywrócono na niej wypas kulturowy. Przypisy
Niżnia Miętusia Rówień

Niżnia Miętusia Rówień – polana reglowa w Dolinie Miętusiej – wschodnim odgałęzieniu Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się tuż poniżej przełęczy Przysłop Miętusi i Miętusiej Polany. Położona jest na wysokości 1100–1120 m. Ze wszystkich stron otoczona jest lasem, zresztą w znacznym stopniu już zarosła drzewami. Z polany widoki na Czerwone Wierchy, ładnie prezentują się stąd Wantule, Wielka Świstówka i wiszące dolinki: Dolina Litworowa i Mułowa. W przeszłości polana wchodziła w skład Hali Miętusiej. W 1955 r. miała powierzchnię ok. 10 ha, ale w 2004 r. w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o 55%. Była to jedna z żyźniejszych polan, charakteryzowała się obfitym wzrostem trawy. Wśród bujnych traw dość licznie rośnie tutaj omieg górski. Przez polanę nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Przypisy