NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Budry

Budry [ˈbudrɨ] is a village in Węgorzewo County, Warmian-Masurian Voivodeship, in northern Poland, close to the border with the Kaliningrad Oblast of Russia. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Budry. It is located in the historic region of Masuria. History Budry was founded in 1565. In the late 19th century, the village had a population of 778, predominantly Polish by ethnicity, mostly employed in agriculture. References
Будри

Будри (пол. Budry, нім. Buddern) — село в Польщі, у гміні Будри Венґожевського повіту Вармінсько-Мазурського воєводства. Населення — 408 осіб (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Krzewiny (staw)

Krzewiny – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Dąbrówka, niedaleko ulic Bażanciej, Indyczej, Jaskółczej i Karmazynowej. Znajduje się na obszarze zlewni Kanału Jeziorki, w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia wynosi 1,3153 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 100,1 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 101775. Na zbiorniku wodnym znajduje się mostek. Powstał w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska iłów. Staw znajduje się na obszarze Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego, a także na terenie otuliny rezerwatu przyrody Las Kabacki. Przypisy
Ogród Zabaw Dziecięcych im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Sosnowcu

Ogród Zabaw Dziecięcych im. K. K. Baczyńskiego – park (ogród zabaw dziecięcych) o powierzchni ok. 2,7 ha, położony w Sosnowcu w dzielnicy Milowice na osiedlu Kalety, w rejonie skrzyżowania ulic Bławatków i Podjazdowej. Teren parku znajduje się w rejonie ul. Bławatków i jest powiązany z układem osiedla Kalety w Milowicach. W sąsiedztwie parku przebiega trasa pieszo-rowerowa Linia Wiktora poprowadzona po dawnym nasypie kolejowym kolei piaskowej. W 2020 r. informowano o odświeżeniu parku m.in. budowę zestawu zabawowego (z tunelami i zjeżdżalniami), montaż wieży linowej, huśtawek i piaskownicy, a także zachowanie istniejącego drzewostanu. W ramach budżetu obywatelskiego zgłaszano projekty dotyczące uzupełniania funkcji rekreacyjnych parku. W VIII edycji budżetu obywatelskiego (projekty na 2021 r.) oceniono projekt Strefa sportu w parku na os. Kalety (rejon ul. Bławatków), zakładający wykonanie m.in. infrastruktury do street workoutu i niewielkiej siłowni plenerowej; w ocenie wskazano też ograniczenie zakresu do elementów możliwych do realizacji w ramach dostępnych środków. Projekt BO22/I/2 Strefa sportu w parku na os. Kalety był także ujmowany w miejskich dokumentach budżetowych. W kolejnej edycji budżetu obywatelskiego przedstawiono m.in. projekt dotyczący remontu alejek w parku na osiedlu Kalety (z ograniczeniem zakresu prac do wybranych odcinków w toku oceny). Przypisy
Ministry of Climate and Environment (Poland)

The Ministry of Climate and Environment (Polish: Ministerstwo Klimatu i Środowiska) is a ministry in the Polish government, established on 6 October 2020. It is headed by Paulina Hennig-Kloska, who has held the position of Minister of Climate and Environment since 13 December 2023. The ministry is also responsible for energy, forestry, and water management. The ministry was created by merging the water management department of the Ministry of Marine Economy and Inland Navigation and the environment department of the Ministry of Environment into the former Ministry of Climate. List of ministers Notes References External links Official site on gov.pl
Ministero del clima e dell'ambiente

Il Ministero del clima e dell'ambiente (in polacco Ministerstwo Klimatu i Środowiska) è un dicastero del Consiglio dei ministri polacco che si occupa della politica energetica oltre che della tutela ambientale e della gestione delle acque. L'attuale ministro è Paulina Hennig-Kloska, in carica dal 13 dicembre 2023 nel terzo governo Tusk. Elenco dei ministri Michał Kurtyka (6 ottobre 2020 – 25 ottobre 2021) Anna Moskwa (26 ottobre 2021 – 27 novembre 2023) Anna Łukaszewska-Trzeciakowska (27 novembre 2023 – 13 dicembre 2023) Paulina Hennig-Kloska (dal 13 dicembre 2023) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ministero del clima e dell'ambiente Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su gov.pl. Ministerstwo Klimatu i Środowiska (canale), su YouTube.
Dalików

Dalików (deutsch Dalikow, 1943–1945 Dallikau) ist ein Dorf und Sitz der gleichnamigen Gemeinde im Powiat Poddębicki der Woiwodschaft Łódź, Polen. Gemeinde Zur Landgemeinde (gmina wiejska) Dalików gehören 19 Ortsteile mit einem Schulzenamt: Weitere Ortschaften der Gemeinde sind: Fußnoten
Dalików (Poddębice)

Dalików (prononciation [daˈlikuf]) (en allemand pendant la période 1941-1945: Dallikau) est un village de la gmina de Dalików , du powiat de Poddębice, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Le village est le siège administratif (chef-lieu) de la gmina appelée gmina de Dalików. Il se situe à environ 10 kilomètres (km) à l'est de Poddębice (siège du powiat) et 28 kilomètres au nord-ouest de Łódź (capitale de la voïvodie). Sa population s'élevait approximativement à 410 habitants en 2006. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Sieradz. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Далікув

Далікув (пол. Dalików, нім. Dallikau) — село в Польщі, у гміні Далікув Поддембицького повіту Лодзинського воєводства. Населення — 419 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Серадзького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Далікув .
Parafia św. Jana Chrzciciela w Wilczkowie

Parafia świętego Jana Chrzciciela w Wilczkowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Orneta. Zgodnie ze stanem na lipiec 2026 proboszczem parafii jest ks. Stanisław Orpik SDB. Przypisy
Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Chwalęcinie

Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Chwalęcinie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Orneta. Historia parafii i kościoła Początki kultu w Chwalęcinie związane są z tzw. „Czarnym Krucyfiksem”, według tradycji odnalezionym w lesie nad rzeką Wałszą. W 1570 roku wzniesiono pierwszą kaplicę, a w XVII wieku kościół z pruskiego muru, należący do parafii Osetnik. W latach 1715–1836, jako wotum dziękczynne za ustanie zarazy, powstał zespół pielgrzymkowy obejmujący barokowy kościół Podwyższenia Krzyża Świętego, krużganki z narożnymi kaplicami oraz kapliczki przy drodze do Osetnika. Budowę kościoła przypisuje się Krzysztofowi Reimersowi z Ornety, a fasadę z lat 30. XIX wieku – Hilaremu Szpilewskiemu. Świątynia jest orientowaną, trójnawową halą z absydą i kruchtą od zachodu. Wnętrze zdobi polichromia z lat 1748–1749 przedstawiająca historię Krzyża Świętego. Ołtarz główny (konsekrowany w 1728) mieści „Czarny Krucyfiks” z ok. 1400 roku, otoczony rzeźbami świętych i aniołów. Ołtarze boczne pochodzą z 1730 roku, ambona – z ok. 1750, a chór muzyczny – z ok. 1740. Prospekt organowy wykonał w 1798 roku Jan Gottlieb Fischer z Prabut. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Sowczycach (nowy)

Nowy kościół św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół filialny, położony w Sowczycach (gmina Olesno). Świątynia należy do parafii Nawiedzenia NMP w Łomnicy w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Historia i wyposażenie kościoła W 1957 roku proboszcz parafii w Łomnicy ksiądz Gustaw Łysik wraz z mieszkańcami postanowili wybudować w Sowczycach nowy kościół, ponieważ stary, drewniany kościółek okazał się już za mały dla wzrastającej rzeszy wiernych. Już w 1957 roku poświęcenia kamienia węgielnego dokonał, pochodzący z Sowczyc, ks. biskup Juliusz Bieniek. Prace budowlane trwały do 1962 roku, jednakże wnętrze wyposażano stopniowo jeszcze przez dłuższy czas. W maju 1966 roku poświęcone zostały przez ks. bp. Franciszka Jopa, dzwony kościelne, które zostały wykonane przez odlewnię dzwonów i odlewów artystycznych w Dąbrowie Górniczej. Na jednym z dzwonów widnieje napis: "Ufundował ks. proboszcz Władysław Rakoczy w roku jubileuszowym 1966", a na drugim "Dzwon ten został ufundowany z ofiar wiernych parafian Sowczyce w roku 1966". Na wieży zawieszone są trzy dzwony: duży o wadze 360 kg i tonie a1 średni o wadze 220 kg i tonie c2 mały o wadze 110 kg i tonie e2 W 1967 roku zostało zainstalowane urządzenie grzewcze. W 1989 roku zakupiono nowy konfesjonał, a rok później pomalowano zakrystię. W 1992 roku zmieniono oświetlenie prezbiterium, zamieniając stare oświetlenie na nowe lampy halogenowe. W 1995 roku przeprowadzono malowanie kościoła oraz wstawiono wykonane, pochodzącego z Sowczyc, Michała Tkacza, rzeźby: pierwsza przedstawia św. Antoniego, druga to figura Chrystusa Ukrzyżowanego. Przypisy
Ciechanów Castle

Castle of the Masovian Dukes is a Brick Gothic castle built at the turn of the 14th and 15th centuries. It is situated in the town of Ciechanów, Masovian Voivodeship, in Poland. History Initially, it was believed that the castle was founded by Siemowit III in the middle of the 14th century. However, according to dendrochronological tests, the foundations made of wooden stakes date to around 1399. The castle was erected thereafter with the assistance of Janusz I of Warsaw, Siemowit's son and successor who was Duke of Masovia. Records indicate that a structure was completed in 1429. The circular towers located in the four corners of the castle's square formation and an additional 10 metre high walls suggested that its initial purpose was a defensive stronghold. As a result of many reconstructions and expansions, the militaristic stronghold was gradually transformed into a royal residence by 1547. In the 1400s, the castle was raised by an additional level and a raised courtyard. After the Third Partition of Poland in 1795, the complex was acquired by the Prussian authorities, and its walls were partially deconstructed for cheap building material. By 1818, the castle belonged to the Krasiński noble family, and in the 20th century it was partially rebuilt. See also Castles in Poland References
Domy č. 7, 8, 9 v ulici Tkacké ve Štětíně

Domy č. 7, 8, 9 v ulici Tkacké ve Štětíně je komplex tří klasicistických nájemních domů nacházející se v Tkacké ulici ve staroměstské části Štětína, ve čtvrti Śródmieście. Nájemní domy jsou jediným v západní části starého města Štětína příkladem demolice budov až do základů a jejich rekonstrukce včetně architektonických detailů fasád. Historie Nájemní domy byly postaveny v 19. století na tehdejší Große Wollweberstraße. Jako jedna z mála budov na Starém Městě přežily bombardování během druhé světové války a poválečné demolice budov. Po válce však nebyly provedeny žádné opravy fasád, o čemž svědčí fotografie ukazující zbytky předválečných nápisů na přízemí. Na konci 90. let 20. století odhalily prasklé zdi, odlupující se omítky, vodní skvrny a chybějící cihlové spáry na fasádách špatný stav činžovních domů. Z odborných posudků vyplynulo, že rekonstrukce nebyla možná, proto byly domy kolem roku 2007 v souladu s rozhodnutím Městského památkového záchranáře zbourány. Investor byl povinen postavit nové domy a rekonstruovat fasády tak, jak byly před demolicí. Stavba byla zahájena v roce 2010 a byla dokončena v roce 2011. Galerie Odkazy Reference
Mietshäuser Tkacka-Straße 7-9

Die Mietshäuser Tkacka-Straße 7-9 sind drei rekonstruierte spätklassizistische Mietshäuser in der Ulica Tkacka im Bereich der Stettiner Altstadt im Stadtbezirk Śródmieście. Die Häuser sind die einzigen Gebäude im östlichen Teil der Altstadt, die bis auf die Grundmauern abgerissen und anschließend wieder aufgebaut wurden, wobei die Verzierungen der Fassaden originalgetreu rekonstruiert wurden. Geschichte Die Häuser wurden im 19. Jahrhundert an der damaligen Großen Wollweberstraße errichtet. Sie gehörten zu den wenigen Gebäuden der Altstadt, die die Bombardierung der Stadt im Zweiten Weltkrieg und den Abriss der altstädtischen Gebäude in der Nachkriegszeit überstanden. Nach dem Krieg wurden sie jedoch nicht renoviert, worauf die in den Erdgeschossen erhaltenen bemalten Schilder aus der Vorkriegszeit hindeuteten. Ende der 1990er Jahre verdeutlichten rissige Wände, abfallender Putz, feuchte Stellen und fehlende Ziegelfugen an den Fassaden den schlechten Zustand der Mietshäuser. Gutachten zeigten, dass eine Renovierung nicht möglich war, und so wurden die Häuser um 2007 auf Beschluss des städtischen Denkmalpflegers abgerissen. Der Investor wurde verpflichtet, neue Mietshäuser zu bauen und die Fassaden im Zustand vor dem Abriss zu rekonstruieren. Das Projekt begann im Jahr 2010 und wurde 2011 abgeschlossen. Galerie Weblinks Blick auf die Stadthäuser in den 1980er Jahren - Foto auf sedina.pl Blick auf die Stadthäuser am Ende der 1990er Jahre - Foto auf fotopolska.eu Einzelnachweise
Kamienice przy ul. Tkackiej 7, 8, 9 w Szczecinie

Kamienice przy ul. Tkackiej 7, 8, 9 – zespół trzech klasycystycznych kamienic, które znajdują się przy ulicy Tkackiej, na obszarze szczecińskiego osiedla Stare Miasto, w dzielnicy Śródmieście. Kamienice to jedyny we wschodniej części szczecińskiego starego miasta przykład wyburzenia budynków do fundamentów, a następnie ich odbudowy i wiernej rekonstrukcji detali architektonicznych fasad. Opis Kamienica nr 7 Czterokondygnacyjna, pięcioosiowa, klasycystyczna kamienica. Elewację parteru i pierwszego piętra oddzielono poziomymi gzymsami i fryzem z liśćmi akantu. Okna pierwszego piętra obramowano opaskami i zwieńczono gzymsami. Drugie piętro charakteryzuje się niższymi otworami okiennymi, także udekorowanymi opaskami. Ostatnia kondygnacja budynku ukryta jest w dwuspadowym dachu, oddzielonym od niższych pięter naczółkiem. Pomieszczenia poddasza doświetlają cztery lukarny. W trakcie odbudowy kamienicy wprowadzono zmiany w układzie pomieszczeń parteru, umiejscawiając wejście do lokalu usługowego w miejscu dawnej bramy budynku. Kamienica nr 8 Czterokondygnacyjna, trzyosiowa, klasycystyczna kamienica. Parter budynku udekorowano boniowaniem, a kolejne kondygnacje oddzielono gzymsami. Otwory okienne na piętrach zaakcentowano naczółkami: trójkątnymi na pierwszym piętrze i prostokątnymi na wyższych. Dodatkowo pod oknami pierwszego piętra umieszczono płyciny. Zwieńczenie fasady frontowej stanowi naczółek. W porównaniu ze stanem sprzed rozbiórki zmodyfikowano okna parteru, przekształcając je w witryny sklepowe sięgające ziemi. Kamienica nr 9 Pięciokondygnacyjna, trzyosiowa, klasycystyczna kamienica. Cechą charakterystyczną jest boniowanie zdobiące parter i trzy piętra budynku. Poszczególne kondygnacje oddzielono gzymsami, a okna na pierwszym i drugim piętrze zaakcentowano dodatkowo prostokątnymi naczółkami. Ostatnie piętro kamienicy doświetlają dwie lukarny. Po odbudowie zmieniono układ i kształt otworów okiennych i drzwiowych parteru. Historia Kamienice wzniesiono w XIX wieku przy ówczesnej Große Wollweberstraße. Jako jedne z nielicznych staromiejskich budynków przetrwały one bombardowania miasta w czasie II wojny światowej i powojenne rozbiórki zabudowy. Nie przeszły jednak po wojnie żadnych remontów elewacji, o czym świadczą zdjęcia przedstawiające resztki przedwojennych napisów na elewacjach parterów. Pod koniec lat 90. XX wieku spękane ściany, odpadający tynk, zacieki i braki spoin cegieł na fasadach uwidaczniały zły stan kamienic. Ekspertyzy wykazały niemożliwość przeprowadzenia remontu, w związku z czym ok. 2007 r. zgodnie z decyzją Miejskiego Konserwatora Zabytków kamienice zburzono. Inwestor został zobligowany do wzniesienia nowych kamienic i rekonstrukcji fasad według stanu sprzed rozbiórki. Przedsięwzięcie rozpoczęto w 2010 r. i zakończono w 2011 r.. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Widok kamienic w latach 80. XX wieku - zdjęcie na stronie sedina.pl Widok kamienic pod koniec lat 90. XX wieku - zdjęcie na stronie fotopolska.eu
Nový trh (Štětín)

Nový trh (polsky Rynek Nowy, německy Neuer Markt) je náměstí na Starém Městě ve Štětíně (Szczecin), které se nachází na severovýchod Senného trhu. Dějiny Historie Nového trhu úzce souvisí s kostelem svatého Mikuláše, postaveným v oblasti Starého náměstí s názvem Střední trh. Tento kostel byl poprvé zmíněn v dokumentu z 25. února 1243 jako ecclesiam sancti Nicholai. Zpočátku to byla dřevěná konstrukce. V roce 1335 byly zahájeny práce na postavení cihlového kostela v gotickém slohu. V průběhu let byly kolem kostela postaveny měšťanské domy a byly umístěny četné stánky s prodejem masa a chleba. V roce 1806 napoleonští vojáci přeměnili kostel na sklad sena. V noci z 9. na 10. prosince 1811 byl kostel a okolní obytné a obchodní budovy zničeny požárem. V roce 1816 byly zbořeny ruiny kostela a přilehlých budov a v roce 1821 byl vydlážděn prostor vytvořený po demolici, který se nazýval Nový trh. Nájemní domy obklopující nově vytvořené náměstí byly rozšířeny a přestavěny. Na rohu náměstí s ulicí Opłotki byl postaven dům pro redakci novin Stettiner General Anzeiger a na rohu ulice Wielké Odrzańské dům Friedricha Pitzschkyho, kde sídlila jeho pojišťovna. Během druhé světové války byly budovy zničeny. Poté, co město převzala polská správa, byly zříceniny staroměstské radnice zajištěny a zbývající budovy byly zbořeny, čímž se otevřel výhled z náměstí na Odru a přístav. Oblast trhu byla zahrnuta do bývalého Senného trhu, čímž vzniklo náměstí Rzepichy. V 50. letech 20. století vytvořil tým architektů W. Furmańczyka, W. Jarzynky a L. Kotowského koncept nových budov na Starém Městě. V rámci tohoto projektu byl v západní části náměstí postaven blok se šikmou střechou. V 70. letech 20. století byl hotel Arkona postaven na severním průčelí. V roce 1995 byl obnoven historický název Nový trh a na předválečných základech jižního a východního průčelí byly postaveny nové postmoderní činžovní domy. V roce 2008 byl hotel Arkona zbořen a v letech 2016–2017 byly odkryty základy činžovních domů, které stály v severní části trhu. V roce 2019 byly zahájeny stavební práce spojené s výstavbou nového hotelu, jehož tvar má odkazovat na fasády činžovních domů, které stály v severním průčelí. Kalendář změn názvu trhu Významné budovy a objekty Stará radnice Dům Stettiner General-Anzeiger (zbořen ve 50. letech 20. století) Dům Friedricha Pitzschkyho (zbořen ve 40. letech 20. století) Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rynek Nowy w Szczecinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nový trh na Wikimedia Commons
Rynek Nowy w Szczecinie

Rynek Nowy (niem. Neuer Markt, łac. medium forum) – plac o nieregularnym kształcie na Starym Mieście w Szczecinie, położony na północny wschód od Rynku Siennego. Do rynku dochodzą ulice: Księcia Mściwoja II, Panieńska, Kurkowa, Sienna, Wielka Odrzańska, Opłotki, Kurza Stopka i Targ Rybny. Historia Historia powstania Rynku nowego jest ściśle związana z kościołem św. Mikołaja, wzniesionym na obszarze Starego Rynku zwanym Rynkiem Środkowym. Kościół ten wzmiankowany był po raz pierwszy w dokumencie z 25 lutego 1243 roku jako ecclesiam sancti Nicholai. Początkowo była to budowla drewniana. W 1335 r. rozpoczęto prace nad wzniesieniem murowanej świątyni w stylu gotyckim. Z biegiem lat wokół kościoła wzniesiono domy mieszczańskie oraz umieszczono liczne stragany służące do handlu mięsem i pieczywem. W 1806 r. kościół zamieniony został przez żołnierzy napoleońskich na magazyn siana. W nocy z 9 na 10 grudnia 1811 r. świątynię oraz okoliczne zabudowania mieszkalne i handlowe strawił pożar. W 1816 r. ruiny kościoła i przyległych obiektów rozebrano, a w 1821 r. powstałą po rozbiórce przestrzeń wyłożono brukiem i nazwano Rynkiem Nowym. Kamienice otaczające nowo powstały plac rozbudowano i przebudowano. Na narożniku rynku z ulicą Opłotki wzniesiono okazałą kamienicę dla redakcji gazety Stettiner General Anzeiger, a na narożniku z ulicą Wielką Odrzańską kamienicę Friedricha Pitzschky’ego, mieszczącą należącą do niego firmę ubezpieczeniową. W czasie II wojny światowej zabudowania zostały zniszczone. Po przejęciu miasta przez administrację polską zabezpieczono ruiny Starego Ratusza, a pozostałe obiekty wyburzono, otwierając widok z rynku na Odrę i port. Obszar rynku włączono do Rynku Siennego tworząc plac Rzepichy. W latach 50. XX wieku zespół architektów w składzie W. Furmańczyk, W. Jarzynka, L. Kotowski opracował koncepcję nowej zabudowy Starego Miasta. W ramach tego projektu powstał blok ze spadzistym dachem w zachodniej części rynku. W latach 70. XX wieku pierzeję północną zabudowano hotelem Arkona. W 1995 r. przywrócono historyczną nazwę Rynek Nowy i zbudowano na przedwojennych fundamentach pierzei południowej i wschodniej nowe postmodernistyczne kamienice. W 2008 r. hotel Arkona zburzono, a w latach 2016–2017 odsłonięto fundamenty kamienic stojących dawniej w północnej części rynku. W 2019 r. rozpoczęły się prace budowlane związane z budową nowego hotelu, którego bryła miała nawiązywać podziałem elewacji do kamienic stojących dawniej w pierzei północnej. Prace budowlane zakończono w listopadzie 2021. Kalendarium zmian nazwy rynku Obiekty Ratusz Staromiejski, przypisany do ulicy Mściwoja nr 1-2 – odbudowane kamienice nr 3 – budynek na miejscu kamienicy redakcji gazety General Anzeiger, obecnie siedziba redakcji Głosu Szczecińskiego nr 4-7 – odbudowane kamienice Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Galeria przedwojennych zdjęć rynku na stronie sedina.pl
Domy č. 10, 12, 12a, 12b v ulici Kuśnierské ve Štětíně

Domy č. 10, 12, 12a, 12b v ulici Kuśnierské je komplex čtyř nájemních domů na sídlišti Staré Město ve čtvrti Śródmieście ve Štětíně. Jedná se o jediné dochované předválečné obytné budovy v ulici Kuśnierské (kromě domu v ulici Grodzké 50), stejně jako o jedna z mála štětínských staroměstských nájemních domů zrekonstruovaných po zničení během druhé světové války. Dům č. 12 je chráněn jako kulturní památka (č. A-823 z 14. srpna 1991). Poválečná rekonstrukce domů byla provedena v 70. a 80. letech 20. století s podporou Sociálního fondu pro obnovu hlavního města Varšavy. Na památku této události byla na fasádu domu č. 12 umístěna deska: Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kamienice przy ul. Kuśnierskiej 10, 12, 12a i 12b w Szczecinie na polské Wikipedii.