NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stróży

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stróży – murowana świątynia rzymskokatolicka w Stróży w powiecie limanowskim. Historia Autorem projektu kościoła w Stróży był Henryk Kramkowski. Zbudowano go w latach 1946-1948, jako kaplicę należącą do parafii w Skrzydlnej, będącą wotum wdzięczności za oszczędzenie wsi w czasie II wojny światowej. Po erygowaniu parafii w 1982 roku zaczęto się starać o zezwolenie na rozbudowę kaplicy. Remont i przebudowę przeprowadzono w 1997. Architektura Kościół nie posiada szczególnych cech stylowych. Jest to nieduży budynek murowany, którego bryłę urozmaicają urokliwe szkarpy. Nakrywają go dachy siodłowe, które wieńczy niewielka wieżyczka z sygnaturką. Nad całością góruje kwadratowa wieża zwieńczona smukłą wieżyczką z latarnią. Wnętrze Wnętrze kościoła ma prosty wystrój, głównie drewniany. Nakrywa go sklepienie krzyżowe. Ołtarze Ołtarz główny kamienny ołtarz wykonał Stanisław Strach. W jego retabulum znajduje się rzeźba Najświętsze Serce Jezusa Ołtarze boczne w kościele znajdują się trzy ołtarze boczne: ołtarz maryjny z figurą Matka Boska Fatimska ołtarz z obrazami Miłosierdzie oraz Matka Boża Nieustającej Pomocy ołtarz ku czci św. Brata Alberta. Wyposażenie kościoła Proste białe ściany kościoła w Stróży zdobią przede wszystkim barwne witraże, przedstawiające Serce Marii i Serce Pana Jezusa. Między nimi wiszą nieliczne obrazy, w tym stacje Drogi Krzyżowej. Drewnianą chrzcielnicę, na pokrywie której znajduje się rzeźba przedstawiająca chrzest w Jordanie, wykonał Andrzej Kwiatkowski. Na zewnątrz świątyni znajdują się również trzy posągi: śś. Piotr i Paweł – przy bramie prowadzącej na plac przykościelny oraz Matka Boża w niszy przy prezbiterium. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 28-31. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczawie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczawie – drewniana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Szczawa, będąca kościołem pomocniczym parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. W niewielkim budynku obok świątyni znajduje się muzeum poświęcone partyzantom Armii Krajowej (AK), którzy działali w okolicy w czasie II wojny światowej. Sam kościółek powszechnie nazywany jest „kościołem partyzanckim”. Historia Budowę kościoła w Szczawie rozpoczęto w 1958 roku, po wydzieleniu wikarii parafialnej z macierzystej parafii pw. Przemienienia Pańskiego i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kamienicy. Zdecydowano się wznieść go na podstawie planów Aleksandra Podgórnego. Poświęcenia kościoła dokonał 16 czerwca 1963 roku biskup Karol Pękala. Architektura Jest to budowla współczesna, ale nawiązująca do tradycyjnych form budownictwa drewnianego w tym rejonie. Budynek ma konstrukcję zrębową, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium i jedną nawą. W jego przedniej części znajduje się czworoboczna wieża o konstrukcji słupowej, z nadwieszoną izbicą, przykryta blaszanym hełmem, stylizowanym na barokowy. Nad głównym wejściem do kościoła umieszczona jest drewniana figura Serca Pana Jezusa, wyrzeźbiona przez Aleksandra Lisowskiego. Wnętrze Wnętrze kościoła zostało wykonane z drewna modrzewiowego w 1969 roku. Na stropie nad prezbiterium znajduje się płaskorzeźba, przedstawiająca Trójcę Świętą. Ołtarze ołtarz główny w całości drewniany, w jego centralnej części umieszczono figurę Serce Jezusa. Po jej obu stronach znajdują się płaskorzeźby aniołów. ołtarze boczne ołtarz św. Józefa ołtarz partyzancki – znajdują się w nim elementy wyposażenia kaplicy partyzanckiej z okresu II wojny światowej. Centralną jego część zajmuje płaskorzeźba z wizerunkiem Matki Boskiej Ludźmierskiej, wzorowana na obrazie Zdzisława Pabisiaka Pani Podhala. Wyposażenie Wśród elementów wyposażenia warto zwrócić uwagę m.in. na: barokowe stacje drogi krzyżowej z XVIII wieku, autorstwa Wojciecha Poziemskiego; barwne witraże, zaprojektowane przez Teresę Stankiewicz; płaskorzeźby wyryte w miedzi, autorstwa Bolesława Antonika, przedstawiające Matkę Bożą Bolesną, zdobiące balustradę chóru; misternie zdobione Ambona, chrzcielnica (przeniesiona do nowego kościoła) oraz konfesjonały, wykonane przez Antoniego Krzaka. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 75–78. ISBN 978-83-88383-43-4. Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Magdalena Duda, Paweł Luboński: Kościoły drewniane Karpat – Polska i Słowacja:przewodnik. Białystok: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2006, s. 156–157. ISBN 83-89188-43-0. Linki zewnętrzne Panorama wnętrza kościoła w Szczawie. panoramy.zbooy.pl. [dostęp 2011-02-26].
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suwałkach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Suwałkach – kościół został zbudowany w latach 1838–1840 jako świątynia prawosławna pod wezwaniem Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. Dziś z projektu Henryka Marconiego zachowały się jedynie dwie wieże. W 1923 cerkiew została przebudowana na kościół katolicki. Obecnie kościół parafialny, mieszczący się przy ulicy Adama Mickiewicza. Przypisy Linki zewnętrzne Sobór Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny na pocztówce z 1909 r.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczawie (nowy)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczawie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Szczawa w powiecie limanowskim województwa małopolskiego. Kościół stoi obok starszej świątyni drewnianej. Historia Inicjatorem budowy nowego kościoła dla parafii w Szczawie był ówczesny proboszcz ks. Edward Fąfara, zaś jego dzieło kontynuował kolejny proboszcz, ks. Zygmunt Warzecha. Wybrano do realizacji projekt Juliana Klimka. Budowę zakończono w 2000 roku, choć wciąż trwają prace nad ozdobieniem wnętrza. 26 czerwca 2022 biskup tarnowski Andrzej Jeż dokonał konsekracji świątyni. Architektura Jest to kościół jednonawowy, z dwuspadowym blaszanym dachem, na którym umieszczono niewielką wieżyczkę na sygnaturkę. Do budynku głównego przylega wysoka wieża wieloboczna, zakończona kopułą. Wnętrze Do środka prowadzi troje drzwi, nad którymi umieszczono rzeźbę Chrystus Frasobliwy. Wnętrze kościoła to jedna nawa (przedzielona dwiema kolumnadami, które podtrzymują strop), prowadząca do prezbiterium, nad którym znajduje się obniżony strop. Nad wejściem do prezbiterium wisi drewniana rzeźba Ukrzyżowany. Wnętrze rozświetla wiele okien, z których część zdobią witraże zaprojektowane przez Bolesława Szpechta, przedstawiające postacie świętych i Sakramenty. Ołtarz główny Jest bardzo prosty. Jego główną ozdobą jest duże tabernakulum w kształcie krzyża na barwnym witrażu, będące darem nuncjusza apostolskiego. Nad nim wisi obraz Ecce Homo. Wyposażenie Znaczna część wyposażenia kościoła wykonana została z drewna, co znacznie ociepla świątynię. Na uwagę zasługują zwłaszcza: stacje drogi krzyżowej – wykonane z drewna i metalu; misternie rzeźbiona chrzcielnica, przeniesiona ze starej świątyni; konfesjonał z oryginalnie zdobionym wykończeniem. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 79-81. ISBN 978-83-88383-43-4. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie – modernistyczny kościół o konstrukcji żelbetowej, z elementami neobaroku i neoromanizmu. Znajduje się przy placu Zwycięstwa w Szczecinie. Kościół pełni także rolę centrum duszpasterstwa akademickiego w Szczecinie. Popularny ze względu na szopki wigilijne z żywymi zwierzętami i aktorami wystawiane przed kościołem. W uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa odbywa się procesja ulicami miasta z kościoła pw. św. Andrzeja Boboli do Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa. Duszpasterstwo w kościele od 1945 roku prowadzone jest przez księży z Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Obecnym kustoszem Sanktuarium jest ks. Karol Kozłowski SChr. Historia Kamień węgielny pod kościół wmurowano 13 lub 24 października 1913 roku, a budowę ukończono w roku 1919. Od początku aż do 1945 pełnił funkcję ewangelickiego kościoła garnizonowego w Szczecinie. Zaraz po wojnie był pierwszą czynną świątynią Szczecina. Poświęcony został 29 czerwca 1945 roku przez ks. Kazimierza Świetlińskiego z Towarzystwa Chrystusowego, a konsekrowany 2 czerwca 1978 roku. 29 listopada 1959 dekretem ks. bp. Wilhelma Pluty utworzono kaplicę wieczystej adoracji oraz wprowadzono stały dyżur spowiedników. W dniu odpustu parafialnego 19 czerwca 1998 roku w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa przez ks. abp. Mariana Przykuckiego świątynia została ustanowiona Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jest to pierwsze sanktuarium pod takim wezwaniem w Polsce. Od tamtej pory proboszcz jest również kustoszem Sanktuarium. Architektura Trójnawowy kościół wybudowano z żelbetu na planie prostokąta w stylu wczesnego modernizmu. Ma półkoliste prezbiterium i szeroką wieżą z fasadą ozdobioną nad wejściem płaskorzeźbą Chrystusa. Kościół powstał wg projektu architekta Adolfa Stahla dla parafii ewangelickiej. Prawdopodobnie był pierwszą w ówczesnym państwie pruskim budowlą sakralną konstrukcji żelbetowej. Kościół posiada dwuspadowy dach, który w 1980 r. pokryto blachą miedzianą. Nad głównym wejściem widać płaskorzeźbę z wyobrażeniem walki św. Jerzego ze smokiem. Nad łukiem tęczowym umieszczono współczesne freski przedstawiające Chrystusa w otoczeniu aniołów i świętych. Wewnątrz w prezbiterium znajduje się neogotycki ołtarz przedstawiający Ostatnią Wieczerzę, przeniesiony w latach czterdziestych ze zniszczonego wówczas katolickiego kościoła św. Jana Chrzciciela w Szczecinie. Wewnątrz znajduje się duży chór muzyczny z organami. Od południa znajduje się konstrukcyjnie związana z korpusem wieża dzwonnicza, założona na planie prostokąta, zwieńczona prostokątnym w rzucie hełmem o esowatym profilu połaci. Na szczycie stoi duży krzyż, obity blachą miedzianą. W wieży znajdują się 4 dzwony zawieszone w roku 1986: „Serce Jezusa”, „Królowa Polski”, „Św. Maksymilian” i „Jan Paweł II”. Prace nad obecnym wystrojem kościoła prowadzili proboszczowie: ks. Ryszard Bucholc (TChr), ks. Stanisław Misiurek (TChr) i ks. Józef Kamiński (TChr). Galeria Przypisy
Church of the Most Sacred Heart of Jesus in Szombierki

The Church of the Most Sacred Heart of Jesus in Szombierki (Polish: Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szombierkach, Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa), commonly referred to as simply the "Church of the Most Sacred Heart of Jesus" is a church in Szombierki, a district of the city of Bytom. See also Chapel of the Blessed Virgin Mary and St. Joseph Further reading Travel info in Polish but can be translated References
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bytomiu-Szombierkach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Bytomiu-Szombierkach, przy ul. Modrzewskiego 2. Świątynia została wpisana do gminnej ewidencji zabytków Bytomia. Historia Budynek powstał w latach 1903–1904 w stylu neoromańskim według projektu Wilhelma Wieczorka. W krypcie kościoła spoczywa Karol Godula. Kościół był remontowany i przebudowywany ze względu na szkody górnicze. W 1904 roku firma Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) wybudowała w kościele 32-głosowe organy. Instrument posiada dwa manuały i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Przypisy Bibliografia Edward Wieczorek: Bytom i okolice. Bytom: OSiR, 1997, s. 80. ISBN 83-86293-15-2. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wawelnie

Kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny położony w miejscowości Wawelno w województwie opolskim, powiecie opolskim, gminie Komprachcice. Kościół parafialny należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wawelnie w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Historia Kościół w Wawelnie jest pierwszą świątynią w tej miejscowości, wybudowaną w 1934 roku na fundamentach starej szkoły. W latach 1934–1939 świątynia była kościołem filialnym należącym do parafii św. Wawrzyńca w Dąbrowie. W 1939 roku z chwilą powołania nowej parafii w tej miejscowości kościół zaczął pełnić funkcję kościoła parafialnego. Przypisy Bibliografia Bildband Kreis Falkenberg in Oberschlesien, Druckhaus Goldammer, Scheinfeld/Mfr., 1982. Heimatbuch des Kreises Falkenberg in Oberschlesien, Heimatverein Kreises Falkenberg O/S, Peine, 1971.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wałbrzychu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wałbrzychu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Wałbrzychu, w dzielnicy Poniatów. Świątynia została wybudowana w stylu gotyckim w pierwszej połowie XIV wieku, przebudowana około 1559 roku, otoczona grubym murem obronnym z kluczowymi strzelnicami. Posiada kamienny portal z 1520 roku. W kościele znajdują się organy wykonane przez firmę Schlag und Söhne. Instrument posiada 7 rejestrów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów Linki zewnętrzne Informacje o świątyni Przypisy
Herz-Jesu-Kirche (Łobez)

Die Herz-Jesu-Kirche ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der Stadt Łobez (Labes) in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Geschichte Der spätgotische Backsteinbau wurde 1389 errichtet und als St.-Marien-Kirche der Muttergottes geweiht. Mit der Einführung der Reformation im Ort 1537 wurde die Kirche evangelisch. Im Jahre 1831 erhielt die nun dreischiffige Kirche einen neogotischen Kirchturm mit einem Feldsteinsockel und einem achteckigen Turmhelm. Die Ausstattung stammte aus dem 20. Jahrhundert. Im März 1945 wurde die Kirche schwer beschädigt, 1949 wieder aufgebaut. Als Gotteshaus der neuen polnischen katholischen Pfarrgemeinde wurde sie am 8. Oktober 1949 dem Heiligsten Herzen Jesu geweiht. Ausstattung Die bemalten Chorfenster zeigen Johannes Paul II., die Kreuzigung Jesu und die Heilige Faustina. Unter den Chor-Fenstern befinden sich Bibelszenen in Sgraffito-Technik und unter den Fenstern des Hauptschiffs Freskomalereien mit Szenen aus dem Neuen Testament. Kirchengemeinde Die katholische Herz-Jesu-Kirchengemeinde gehört zum Dekanat Łobez des 1972 errichteten Erzbistums Stettin-Cammin. Einzelnachweise
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łobzie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łobzie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Łobzie, w powiecie łobeskim w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Łobez. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku, z fundacji rodu von Borcków. Składa się z trzech naw, przedzielonych wewnątrz arkadami. Od wschodu zamknięty jest wydzielonym, pięciobocznym prezbiterium, wspartym przyporami. W nawach bocznych umieszczone są ostrołukowe okna. Po sejmie trzebiatowskim w 1534 roku świątynia została przejęta przez protestantów. W ciągu wieków kościół był wielokrotnie niszczony przez pożary. W latach 1829–1831 miał miejsce gruntowny remont, w trakcie którego od strony zachodniej dobudowano czworoboczną wieżę z głazów narzutowych. Kościół został zniszczony podczas działań wojennych w trakcie II wojny światowej. Do 1949 roku staraniem księdza Władysława Farona przeprowadzono odbudowę, podczas której zabezpieczono mury, wykonano prowizoryczny strop i założono dach. Konsekracji kościoła dokonał w dniu 8 października 1948 roku ks. Franciszek Okoński. W latach 1972–1974 z inicjatywy proboszcza Stefana Kałużnego przeprowadzone zostały prace regotyzacyjne, obejmujące zewnętrze i wnętrze świątyni. Zbito wówczas tynki ze ścian zewnętrznych, odkryto i zrekonstruowano zatynkowany w XIX wieku gotycki portal w ścianie południowej, przywrócono pierwotny kształt okien i wstawiono w nich witraże, obniżono dach nad prezbiterium. Podwyższono także o jedną kondygnację wieżę, która została nakryta ośmiobocznym hełmem. Wyposażenie kościoła jest w całości współczesne. Nawę nakrywa drewniany strop. Nad wejściem znajduje się empora z organami. Ściany pod oknami ozdobione są dekoracjami ze scenami biblijnymi, wykonanymi w technice sgraffito przez Kazimierza Bieńkowskiego. W 2014 roku do kościoła wprowadzone zostały relikwie św. Jana Pawła II. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zabrzu – zabytkowy kościół położony w Zabrzu-Rokitnicy przy ulicy Kardynała Stefana Wyszyńskiego 14. Historia W 1911 roku rozpoczęto budowę kościoła wg projektu architekta Ernesta Kühna. kamień węgielny poświęcono 15 października tego samego roku. koszt budowy wyniósł 206 932 marek. Uroczystość poświęcenia świątyni odbyła się rok później, 17 listopada. Konsekracji dokonał kardynał Adolf Bertram dnia 28 października 1923 roku. Architektura Świątynia jest trzynawowa z wieżą i prezbiterium z półkolistą absydą w stylu późnego eklektyzmu. Ołtarz główny Ołtarz główny został zbudowany w 1913 przez Georga Schreinera. Konstrukcję wykonano z drzewa świerkowego. W centrum ołtarza znajduje się figura Chrystusa, a wokół niej różne postaci. Na samej górze aniołowie trzymają wieniec i napis IHS. W mensie umieszczono relikwie św. Maurycego i św. Urszuli. Ołtarze boczne Po lewej stronie znajduje się ołtarz Niepokalanego Poczęcia Maryi (z 1925, autorstwa Mathiasa Beule), a po prawej św. Józefa (z 1926, autorstwa Franza Schinka). W tyle kościoła znajduje się kaplica Jezusa ubiczowanego z rzeźbą z 1933 autorstwa Franza Schinka i obraz nieznanego artysty z 1870. Organy Dawniej w kościele używano fisharmonii. Organy zbudowała firma Paula Berschdorfa z Nysy za kwotę 20.750 marek. W 1928 roku były już gotowe. Instrument posiada 33 głosy, 2 manuały, trakturę pneumatyczną. Dzwony Na wieży wiszą cztery dzwony odlane w Odlewni Dzwonów Janusza Felczyńskiego, w Przemyślu, w 1993 i 1994 roku. Noszą imiona: św. Józef, św. Barbara, Matka Boska i Serce Jezusa. Ważą ok. 150, 350, 700 i 1200 kg. Galeria Zobacz też Kościoły w Zabrzu Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świnoujściu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świnoujściu – zabytkowy neogotycki parafialny kościół z 1902 roku, położony w świnoujskiej dzielnicy Przytór. Znajduje się w dekanacie Świnoujście, w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Kościół dla miejscowej parafii ewangelickiej wybudowany został według różnych źródeł w roku 1895 lub w latach 1901–1902. Nowy kościół był zbyt mały by pomieścić wszystkich wiernych. W czasach powojennych kościół poświęcono 19 maja 1946 roku. Po 1979 roku od strony zachodniej wybudowano nową plebanię. Opis Jest to orientowana neogotycka budowla, wykonana z cegły i wzniesiona na planie prostokąta. Od wschodu znajduje się pięciobocznie zamknięte prezbiterium, a od zachodu wieża na planie kwadratu, zakończona stożkowym hełmem z kulą i krzyżem na szczycie. Wnętrze świątyni jest jednoprzestrzenne. Od strony zachodniej i południowej umieszczono drewnianą emporę, na której znajdują się organy z początku XX wieku. Prezbiterium, jest sklepione i wydzielone, zdobią trzy ostrołukowe witraże. W centralnym witrażu przedstawiono Najświętsze Serce Pana Jezusa. Ołtarz główny, w formie tryptyku, mieści drewniane figury: w centrum krzyż z postacią Chrystusa, otoczony rzeźbami Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Apostoła. Skrzydła ołtarza przedstawiają świętych. Tabernakulum ozdobione jest symbolem kielicha, hostii i motywami roślinnymi. W prawym ołtarzu bocznym umieszczono obraz z Jezusem i apostołami na jeziorze Genezaret oraz wizerunek Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W lewym ołtarzu znajduje się inna perspektywa tej samej sceny. Dodatkowy ołtarz zawiera obraz Jezusa Miłosiernego, flankowany portretem św. Faustyny Kowalskiej i wotami. Kościół posiada kamienną chrzcielnicę obok Paschału. W witrażach przedstawiono postaci Chrystusa Zmartwychwstałego, św. Piotra, św. Pawła, św. Jana Chrzciciela, św. Andrzeja, św. Antoniego, św. Elżbiety oraz scenę Zwiastowania. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.). Linki zewnętrzne Informacje o parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świnoujściu na stronie diecezji szczecińsko-kamieńskiej
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świętochłowicach

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół parafialny znajdujący się w Piaśnikach, dzielnicy Świętochłowic przy ul. Chorzowskiej 4. Historia Parafia powstała 1 lipca 1938 jako stacja duszpasterska o nazwie: Lokalia Najsłodszego Serca Pana Jezusa w Szarlocińcu-Piaśnikach. Pierwszym kościołem została ówczesna sala taneczna Nawrat, a kuratusem ks. Aleksander Guzy. Jednak tereny Piaśnik rozbudowywały się, a w pobliżu powstało wielkie osiedle wieżowców i postanowiono wystąpić o wniosek budowy nowego kościoła. Pierwsze starania w tej sprawie zaczęto w 1976. W 1977 r. nowym proboszczem został ks. Józef Palka, który podjął się zadania budowy kościoła. Po wydaniu zezwolenia 20 marca 1980 rozpoczęto budowę w lutym 1982. 2 grudnia 1984 biskup Herbert Bednorz wydał dekret erygujący parafię w Piaśnikach. Projektantem kościoła i wystroju jego wnętrza był inż. Jacek Kosek, konstruktorami inż. Stanisław Majewski i inż. Marek Właszczuk. Konsekracji kościoła dokonał 8 grudnia 1990 biskup katowicki Damian Zimoń. Stary kościół wyburzono w 1992 roku. Po starym, tymczasowym kościele, pozostała pamiątka w postaci przeniesionego z niego tabernakulum oraz obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kościół Kościół ten to dwukondygnacyjny budynek przypominający wieloboczny namiot wznoszący się z jednej strony ku wysokiej wieży-dzwonnicy, składającej się z kilku elementów przestrzennych. Wnętrze głównego kościoła jest jednoprzestrzenne, wieloboczne, z wysuniętą ku centrum częścią ołtarzową. Wzdłuż ścian są empory podparte prostymi słupami. Pod kościołem głównym znajduje się kaplica św. Józefa, w której odbywają się także msze od poniedziałku do piątku oraz w sobotę rano z powodu małej ilości ludzi. 12 września 2004 Ks. Abp Damian Zimoń poświęcił nowe dzwony, wykonywane w ludwisarni Felczyńskich w Taciszowie. W roku 2006 został zbudowany parking oraz mała architektura (ławki, drzewa) wokół kościoła. Chór Przy kościele działa Chór Ex Animo, który zajmował wysokie miejsca na konkursach chóralnych w Polsce. Linki zewnętrzne Strona parafialna
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Szczecinie

Kościół Najświętszego Zbawiciela (do 1945 niem. Heilandskirche) – kościół zbudowany jako ewangelicki w roku 1936. Znajduje się w Szczecinie, na Niebuszewie-Bolinku przy ul. Słowackiego 1a. Opis Jednonawowy budynek wybudowano w stylu modernistycznym z dalekimi nawiązaniami do estetyki renesansu i romanizmu (stylizowane triforia na wieży). Kościół jest otynkowany, wieża stoi po lewej strony od nawy. Historia Historia kościoła sięga roku 1930, kiedy to zakupiono plac przy ówczesnej Mühlenstrasse 1 (obecnie Słowackiego 1a). Dnia 19 września 1934 roku na posiedzeniu Ewangelickiej Rady Gminnej podjęto uchwałę o budowie w tym miejscu kościoła, w nieco ponad rok później 29 września 1935 uroczyście złożono kamień węgielny a latem 1936 zakończono budowę kościoła. Po zakończeniu wojny kościół został przejęty przez wiernych katolickich, mimo że właśnie o tę świątynię starała się po wojnie polska społeczność ewangelicka parafii szczecińskiej. Ks. Władysław Nowicki, pierwszy katolicki proboszcz, przystosował świątynię do kultu katolickiego. 3 lutego 1946 dokonano poświęcenia kościoła ze strony katolickiej. Zachował on wezwanie Najświętszego Zbawiciela jeszcze z czasów przedwojennych. Do 1948 był kościołem filialnym, później ustanowiono tu samodzielną parafię. Drugi proboszcz, ks. Maciej Szałagan, przy pomocy artystki malarki Janiny Spychalskiej wyposażył świątynię w mozaikową nadstawę w prezbiterium oraz w nawach bocznych. Obok kościoła, po 1972 r. wzniesiona została plebania wzorowana na plebanii przy ul. Królowej Korony Polskiej. Obiekt jest wpisany na listę zabytków Szczecina pod numerem 62. Przypisy Bibliografia Historia parafii Linki zewnętrzne Strona parafii