NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Bereżnicy Wyżnej

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Bereżnicy Wyżnej – dawna drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Bereżnicy Wyżnej, wzniesiona w pierwszej połowie XIX w. Po 1947 po wysiedleniach ludności ukraińskiej cerkiew przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Użytkowana jako kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny parafii w Górzance. Historia Cerkiew zbudowana została w roku 1830 lub 1839 przez cieślę Jana Hnatkowskiego z fundacji Mikołaja Krajewskiego w miejscu poprzedniej wzmiankowanej w 1756. Należała do parafii greckokatolickiej w Żernicy Wyżnej. Została odnowiona w 1902. W okresie wysiedleń w budynku stacjonowało wojsko. Po 1947 przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. W 1961 zamknięta przez Urząd do Spraw Wyznań w Rzeszowie. Przywrócona do kultu w 1970. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Bereżnicy Wyżnej jest świątynią orientowaną, o konstrukcji zrębowej, pozornie dwudzielną, z babińcem wtopionym w bryłę budowli. Od zachodu do świątyni dostawiony jest przedsionek o konstrukcji słupowej. Prostokątny babiniec i nawa jednakowej szerokości. Prezbiterium węższe, zbudowane na planie prostokąta. Od północy przylega do niego zakrystia. Nad babińcem, nawą i prezbiterium znajduje się czterospadowy, jednokalenicowy dach. Nad przedsionkiem i zakrystią dachy pulpitowe. We wnętrzu znajduje się duża część ikonostasu z XIX-wiecznymi ikonami, który przesunięty został na tylną ścianę prezbiterium. Część ikon skradziona została w latach 80. XX wieku. Do lat 70. XX wieku w cerkwi znajdował się fragment XVII-wiecznego ikonostasu z poprzedniej cerkwi. Ściany i strop ozdabia figuralna polichromia. W zakrystii znajduje się przedwojenne tabernakulum. Otoczenie cerkwi Przed cerkwią, na jej osi, znajduje się drewniana dwukondygnacyjna dzwonnica o konstrukcji słupowej, nakryta dachem namiotowym. Wzniesiona w 1830. Znajdujący się w niej dzwon pochodzi z 1868. Przy cerkwi zlokalizowany jest cmentarz, na którym znajdują się groby lokalnych właścicieli ziemskich. Galeria Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Церква Святого Миколая Чудотворця у Великих Очах

Православна церква Святого Миколая у Великих Очах — колишня греко-католицька церква, споруджена в 1925 році, після 1947 року та операції «Вісла», позбавлена релігійної функції та пристосована під склад. Наразі це власність казначейства, порожня та без будь-якого обладнання. Церква є прикладом пізньої фази розвитку церковної архітектури і була включена в Шляху дерев'яної архітектури. Історія Перша уніатська церква у Великих Очах була побудована в 1654 році тодішнім власником села Мойсеєм Могилою для потреб віруючих з Великих Очей та сусіднього Сколина. Була замінена у 1820 році новим храмом, відреставрованим у 1913 році та знищеним у 1915 році німецькою артилерією разом із більшою частиною будівель у центрі села. Будівництво іншої церкви, яка мала б обслуговувати близько 600 греко-католиків, була профінансована прихожанами і розпочалося в 1924 році. Проект споруди зробив Ян Зубжицький-Сас, роботами керував Євстахій Серединський. Через рік, 19 серпня 1925 року, отець Даніель Котіс урочисто освятив готову будівлю. Поряд із церквою було встановлено вільно стоячу дзвіницю, також на місці попередньої, зруйнованої у 1915 році. На ній був один дзвін, названий Симеоном. У 1937 р. церква потребувала реконструкції, яку знову фінансували прихожани. Храм був перебудований, корпус витягнутий, стіни, що підтримували купол, були зміцнені, а дерев'яний дах був армований листовим металом. Під час Другої світової війни церква жодним чином не була пошкоджена, і лише після переміщення українців під час операції «Вісла» у 1947 році її перейняв комунальний кооператив «Самопомоц Хлопська» у Любачеві для зберігання продуктів харчування та електротехнічної продукції. Вона виконувала цю функцію до 1989 року, втрачаючи все старовинне обладнання. Близько 1955 року дзвіницю було знесено. Лише після падіння Польської Народної Республіки в 1990 році були проведені основні роботи з консервації і символічно відзначилася служба. У наступні роки невикористовуваний об'єкт знаходився в дуже поганому технічному стані. Обвал тамбура та стан руйнування купола (вирвана покрівельна жерсть) спричинили проведення захисних робіт, які були проведені у 2011 році. Архітектура Церква у Великих Очах — єдина підкарпатська церква, побудована у фахверковій конструкції із заповненням фундамету цеглою та бетоном. Храм побудований на прямокутному плані, традиційно орієнтованому, з однією навою вище за пресвітерій та окремим бабинцем, також нижчим за наву. Вхід до церкви веде через тристоронній тамбур. Підлога церкви, дах і карниз даху виконані з дерева, стіни частково оштукатурені. Церква має один купол з неоренесансовим шоломом з круглими вікнами, інші вікна в будівлі мають півкруглу форму. Об'єкт був скромно прикрашений, всередині пофарбований синім, жовтим та червоним кольором, в наш час від прикраси залишилися сліди. Джерела Посилання Опис, фото та плани церкви
Cerkiew św. Mikołaja w Baniach Mazurskich

Cerkiew Świętego Mikołaja w Baniach Mazurskich – cerkiew greckokatolicka znajdująca się we wsi Banie Mazurskie, w województwie warmińsko-mazurskim. Jest to dawna kaplica baptystów wybudowana w drugiej połowie XIX wieku. Wewnątrz znajduje się współczesne wyposażenie cerkiewne. Od 1946 do 1978 kaplicę użytkowali wierni kościoła rzymskokatolickiego. Od 1978 grekokatolicy są właścicielami świątyni. Notarialnie świątynia została przekazana na własność parafii bizantyjsko-ukraińskiej w dniu 28 listopada 1991 roku. W 1978 roku obsługę parafii unickiej we wsi przejęli ojcowie bazylianie i prowadzą ją nieprzerwanie do dzisiaj. Linki zewnętrzne Moje Mazury.pl
Cerkiew św. Mikołaja w Batyczach

Cerkiew św. Mikołaja w Batyczach – murowana filialna cerkiew greckokatolicka. Zbudowana na miejscu starszej, drewnianej cerkwi w 1935. Stara cerkiew została zbudowana w 1901 w miejscu jeszcze starszej cerkwi z 1507, i poświęcona 28 sierpnia 1902. Cerkiew należała do greckokatolickiej parafii w Ujkowicach. Po II wojnie światowej użytkowana przez Kościół rzymskokatolicki. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj – "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Свято-Николаевская церковь (Беловеж)

Свято-Николаевская церковь (пол. Cerkiew św. Mikołaja w Białowieży) — православный храм в селе Беловеж Хайнувского повятя Подляского воеводства (Польша). История Храм возведён по приказу императора Александра III. Строился по проекту гродненского губернского архитектора Николая Романова на средства представителей царской семьи Романовых, смету составлял 54 тысячи рублей. Построен в 1894—1897 годах из красного кирпича, а иконостас украшен китайским фарфором, привезённым из Санкт-Петербурга. При освящении Беловежский храм назван в честь святителя Николая Чудотворца, епископа Мир Ликийских. 1 сентября 1939 года немецкие самолеты сбрасывали бомбы на Беловеж и одна попала непосредственно в церковь, вторая легла около её северной стены, от взрывов постройка была сильно повреждена. Взрывная волна выбила окна и двери, осколками повредило иконостас. С купола и притвора упали кресты. Священник Свято-Николаевской церкви Клавдий Пушкарский, который начал служить в данном храме с 1 мая 1939 года, позаботился о восстановлении нарушенного. Делегаты, одетые в народные домотканые наряды, по его просьбе отправились в Берлин, а немецкие власти помогли в возрождении церкви. Была составлена смета на сумму 33 300 немецких марок. Реконструкция началась 1 июня 1943 года. Помимо денег, выделенных немецкими властями, были собраны пожертвования из Беловежа и других приходов. Деньги перечислялись со всей Гродненской епархии. Ремонтные работы длились четыре с половиной месяца. 17 октября 1943 года состоялось торжественное освящение восстановленного храма. В первые послевоенные годы стены и своды были украшены росписью. Церковь никогда не закрывалась. Примечания Ссылки ПРАВОСЛАВНЫЙ ПРИХОД Св. НИКОЛАС
Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu

Cerkiew św. Mikołaja w Chmielu – dawna drewniana cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1906 we wsi Chmiel. W 1969 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła filialnego parafii św. Michała Archanioła w Dwerniku. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1968 i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Budowę cerkwi rozpoczęto w roku 1904 w miejscu wcześniejszej cerkwi, a zakończono w 1906. Konsekrowana została w roku 1907. Po 1951 opuszczona i służyła za magazyn Ochotniczej Straży Pożarnej. W roku 1968, podczas realizacji filmu Pan Wołodyjowski, Chmiel został wybrany na miejsce kręcenia scen pożaru Raszkowa. Uzyskano zgodę wojewódzkiego konserwatora zabytków w Rzeszowie na to, aby na potrzeby filmu spalić cerkiew. Doprowadziło to do silnych protestów środowisk konserwatorskich, na czele z Jerzym Szablowskim, dyrektorem Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu, zakończonych rezygnacją z pomysłu. Wyremontowana w latach 1970–1977. Cmentarz cerkiewny Na cmentarzu cerkiewnym znajduje się kilka nagrobków z przełomu XIX i XX wieku oraz płyta nagrobna zawierająca inskrypcję w języku cerkiewnosłowiańskim z roku 1644. Tłumaczenie epitafium na język polski brzmi: W kartuszu znajduje się herb rodu Orlickich oraz inicjały zmarłej. Nagrobki na cmentarzu zostały odnowione w roku 1987 siłami społecznymi. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 122-124, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 186-187 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Mikołaja w Czaszynie

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Czaszynie – cerkiew z 1835 istniejąca na miejscu wcześniejszej, z XVIII wieku. Była użytkowana najpierw przez grekokatolików, a po wysiedleniu Ukraińców w 1946 roku - przez parafię rzymskokatolicką do czasu wybudowania nowego kościoła parafialnego w 2010 roku. Od lipca 2016 w budynku mieści się kaplica pogrzebowa wyposażona w chłodnię podwójną. Historia Cerkiew została zbudowana z inicjatywy właścicielki wsi Czaszyn Apolonii Łemkowskiej na miejscu wcześniejszej budowli tego typu. Po akcji „Wisła” i wywiezieniu ludności greckokatolickiej została zaadaptowana na kościół obrządku łacińskiego. W latach 1954 i 1969 był on remontowany, co praktycznie usunęło z bryły budynku elementy charakterystyczne dla budownictwa cerkiewnego. Architektura Była cerkiew w Czaszynie jest jednonawowa, po przebudowach w II poł. XX wieku straciła dwie kopuły na rzecz sygnaturki położonej nad nawą i wieży nad przedsionkiem. Zatarła się również wyraźna niegdyś trójdzielność bryły. Z zewnątrz malowana na biało, wewnątrz cerkiew posiadała pierwotnie bogatą dekorację malarską, z której do dziś zachowała się polichromia Opieki Matki Bożej. Oryginalny ikonostas nie przetrwał do naszych czasów, w kościele znajduje się jedynie ołtarz Matki Bożej w nawie bocznej. Cerkiew przed remontem Remont Budynek w ostatnich latach był poddawany pracom renowacyjnym aby przywrócić mu dawny blask. W 2021 roku wymieniono dach kryjąc go blachą tytanowo-cynkową i wykonano instalację odgromową. W 2022 roku wykonano odwodnienie budynku, naprawę fundamentów a także nowe tynki przy posadzce w środku budynku. W roku 2023 odnowiono elewację budynku, wymieniono drzwi wejściowe jak również wykonano malowanie podbitki i wież. W roku 2024 wykonano wymianę instalacji elektrycznej i malowanie wnętrza świątyni. Cerkiew po remontach w latach 2021-2024 Krypta grobowa W roku 2022 podczas prac ziemnych przy odwodnieniu świątyni od strony południowej przy zakrystii natrfiono na podziemną kamienną kryptę grobową ze sklepieniem ceglanym. Archeolog z Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, który nazdorował tę część prac powiedział, że krypta pochodzi najprawdopodobniej z końca XVIII w. natomiast mosiężne nity widoczne w resztkach dębowych desek trumny w rejonie szkieletu świadczą o tym, że osoba tu pochowana była zamożna i ważna dla lokalnej społeczności jednak nie udało się ustalić kto w niej spoczywa. Wiadomo tylko, że była to osoba o wzroście ok. 1,80 m co nie było częste w tamtym okresie. Zobacz też parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Czaszynie Linki zewnętrzne Strona internetowa poświęcona remontowi świątyni Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Rewasz, 2005, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 .
Cerkiew św. Mikołaja w Dobrym Mieście

Cerkiew świętego Mikołaja w Dobrym Mieście – świątynia wybudowana w latach 1736–1741 na podstawie zezwolenia biskupa Krzysztofa Jana Szembeka. Z zewnątrz elewacja ceglana, wewnątrz bielona, posiada pilastry i sklepienie żaglowe. Świątynia posiada barokowe ołtarze z XVII i XVIII wieku, w lewym obraz barokowy, w prawym ikona. W nawie głównej szeroki, współczesny ikonostas. Do 1945 roku świątynia pełniła funkcję kaplicy szpitalnej. Od 1958 roku jest cerkwią greckokatolicką. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Dobre Miasto: cerkiew św. Mikołaja. mojemazury.pl, 2011-02-11. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-03-15)].
Cerkiew św. Mikołaja w Dolicach

Cerkiew pod wezwaniem Świętego Mikołaja – prawosławna cerkiew filialna w Dolicach. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Stargardzie, w dekanacie Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Świątynia mieści się we wsi Dolice w gminie Dobrzany, w powiecie stargardzkim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Obiekt wzniesiono w 1896 r. (w miejscu dawnego kościoła szachulcowego) jako świątynię protestancką; od 1945 r. należy do prawosławnych. Cerkiew służyła ludności przesiedlonej m.in. w wyniku Akcji „Wisła”. Nabożeństwa zaprzestano odprawiać w 1968 r. ze względu na zbyt małą liczbę wiernych, a część wyposażenia przewieziono do cerkwi w Stargardzie oraz w Gryficach. Budowla była w złym stanie technicznym. W 2011 r. została zabezpieczona przed dalszymi uszkodzeniami. W latach 2011–2012 wyremontowano wieżę (z pokryciem), wymieniono konstrukcje dachowe (wraz z pokryciem i elementami blaszanymi), założono instalację odgromową, przemurowano pinakle i narożniki oraz naprawiono pęknięcia w murach. W 2013 r. naprawiono stolarkę okienną, wykonano nową stolarkę drzwiową oraz okiennice na wieży. Dotychczasowy remont został przeprowadzony dzięki wsparciu finansowemu Zachodniopomorskiego Konserwatora Zabytków (ogółem 50 tys. zł), Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (100 tys. zł), Powiatu Stargardzkiego (20 tys. zł), Gminy Dobrzany (20 tys. zł) oraz ze środków własnych parafii. W 2014 r. poddano pracom konserwatorskim elewację cerkiewnej wieży. W 2015 r. wykonywano prace remontowe wewnątrz obiektu (położenie nowych tynków, prace konserwatorskie przy istniejących malowidłach, naprawa i konserwacja posadzki). W 2016 r. trwał remont i konserwacja zewnętrznych ścian cerkwi. Generalny remont świątyni zakończono w 2017 r.; 22 października tegoż roku cerkiew została poświęcona przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę oraz arcybiskupa wrocławskiego i szczecińskiego Jerzego. Tego samego dnia w cerkwi odsłonięto tablicę upamiętniającą 70. rocznicę Akcji „Wisła”. W 2021 r. cerkiew otrzymała dzwon, poświęcony 29 sierpnia przez arcybiskupa Jerzego. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 19 marca 1991 r. pod nr A-1178. Cerkiew św. Mikołaja w Dolicach jest jedyną wiejską świątynią prawosławną w województwie zachodniopomorskim. Architektura Budowla murowana, neogotycka, nieorientowana, salowa, na planie prostokąta. Od strony północnej pięcioboczna przesklepiona apsyda, oszkarpowana (podobnie jak nawa). Od południa wieża na planie kwadratu, zwieńczona strzelistym hełmem z iglicą, ozdobiona kolistymi wnękami i ostrołukowymi okienkami. Po bokach wieży pinakle (kamienne, dekoracyjne wieżyczki mieszczące się na dachu). Przypisy Bibliografia Informacje o cerkwi na stronie parafii Informacje o cerkwi i jej zdjęcie – sprzed remontu ks. Jarosław Biryłko: Zakończono kolejne prace przy zabytkowej cerkwi pw. św. Mikołaja w Dolicach. cerkiew.pl, 10 lutego 2014. [dostęp 2021-05-01].
Cerkiew św. Mikołaja w Drohiczynie

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew parafialna w Drohiczynie. Należy do dekanatu Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się przy rynku – Placu Tadeusza Kościuszki. Świątynia reprezentuje styl klasycystyczny. Zbudowana w 1792 z fundacji Konstancji z Kuczyńskich i Jakuba Ciecierskiego jako unicka pod wezwaniem św. Mikołaja dla klasztoru zakonu bazylianów. Po spłonięciu w 1806 parafialnej cerkwi unickiej (również pod wezwaniem św. Mikołaja) przeniesiono tu nabożeństwa. W 1826 przekazana unickiemu klerowi świeckiemu. W 1839 po synodzie połockim świątynia odebrana Unitom i przekazana przez rosyjskie władze zaborcze pod jurysdykcję Kościoła prawosławnego. Po upadku Powstania styczniowego, dokonano przebudowy cerkwi około 1870 roku w celu nadania jej bardziej prawosławnego wyglądu, w wyniku czego z zewnątrz zwieńczono ją dodatkowymi trzema cebulastymi sygnaturkami, w wewnątrz dokonano przekształceń i stworzono nowe wnętrze m.in. poprzez usunięcie bocznych ołtarzy, organów i ambony. Wnętrze: ikonostas z końca XIX w. z malowidłami neorenesansowymi sprowadzony w 1968 z cerkwi w Bielsku Podlaskim. Ferotrony barokowe: z ok. 1700 z obrazem Matki Boskiej Szkaplerzowej i Chrystusa Salwatora oraz drugi kupiony w 1808 z kościoła parafialnego w Siemiatyczach ikona barokowa Matki Boskiej z Dzieciątkiem z postacią klęczącego szlachcica z różańcem i inicjałami M.C.L. i datą 1640 ikona Zesłania Ducha Świętego z datą 1668, otoczona kultem dzwon barokowy z XVII w. z łacińską inskrypcją W latach 80. XX w. w świątyni wykonano polichromie autorstwa Sotyrysa Pantopulosa. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 11 listopada 1966 pod nr A-41. Klasztor Bazylianów (nieistniejący) Południowo-zachodni narożnik wschodniej pierzei rynku zajmował usytuowany na południe od cerkwi murowany dwuskrzydłowy klasztor bazylianów, wzniesiony w 1798 na planie litery L z piętrowym skrzydłem zachodnim od strony Rynku i dłuższym parterowym od strony ul. Mazowieckiej. Zabudowania były nakryte dachem dwuspadowym. Badania archeologiczne prowadzone w 1980 r. przez Krzysztofa Burka ujawniły po południowej stronie świątyni fragment muru i posady fundamentowej klasztoru. Klasztor został zburzony przez Rosjan w 2. połowie XIX wieku. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 169–175 ks. Eugeniusz Zabrocki, Zarys historii Prawosławia w Drohiczynie Józef Jaroszewicz, Drohiczyn – Opis historyczny, Athenaeum 1847 Lech Pawlata, Budowle sakralne Drohiczyna w świetle źródeł archeologicznych i historycznych, Biuletyn konserwatorski 2011 Linki zewnętrzne Strona poświęcona historii Drohiczyna – Cerkiew Św. Mikołaja
Cerkiew św. Mikołaja w Gdańsku

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew konkatedralna i parafialna (prawosławna parafia św. Mikołaja) w Gdańsku. Należy do dekanatu Gdańsk diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Użytkowana również przez gdańską parafię wojskową św. Jerzego Zwycięzcy. Zlokalizowana jest w zabytkowym poniemieckim budynku z 1914 r. dawnej ewangelickiej kaplicy cmentarnej przy krematorium na terenie dzielnicy Wrzeszcz Górny, po zachodniej stronie ulicy Romualda Traugutta, na stoku Szubienicznej Góry. W 1954 obiekt został przekazany wyznawcom prawosławia. Świątynia posiada obecnie kopuły cebulaste. Zamurowana brama w ścianie wschodniej pod arkadami wychodzi na zachowaną dawną aleję cmentarną. W bezpośrednim sąsiedztwie cerkwi znajdują się stadion miejski, szpital studencki na obszarze Parku Akademickiego (dawne cmentarze) i budynki Politechniki Gdańskiej. Cerkiew znajduje się na obszarze pocmentarnym przekształconym w latach 60. na park. W sąsiednim budynku (dawnej kostnicy, czynnej w latach 1914–1945), przez wiele lat powojennych mieścił się zakład wyrobu trumien. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 8 lutego 1996 pod nr A-1142. Przypisy Linki zewnętrzne Zobacz prawosławną cerkiew w Gdańsku – Trojmiasto.pl Strona parafii św. Mikołaja w Gdańsku
Церковь Святого Николая (Гданьск)

Церковь Святого Николая (пол. Cerkiew św. Mikołaja) — кафедральный храм Белостокской и Гданьской епархии Польской православной церкви в городе Гданьске. В храме действуют два прихода: Святого Николая и Святого Георгия (войсковой). Церковь была вписана в реестр памятников Польши 8 февраля 1996 года под номером A-1142. История Церковь расположена в районе Вжешч-Гурны, в здании старой немецкой протестантской кладбищенской часовни. Часовня была построена в неоготическом стиле в начале XX века кремационным обществом Die Flame. В комплекс некрополя, кроме часовни, входили бюро, морг, крематорий и хозяйственные постройки. Первая кремация состоялась в октябре 1914 года. Если в 1914 году было проведено 16 кремаций, то в 1930-х их число доходило до 70-ти в месяц. В связи с этим, территория кладбища была расширена. В 1945 году некрополь пострадал от боевых действий, а после войны был снесён. В 1954 году часовня была передана Польской православной церкви, после чего она была перестроена: надстроены девять куполов, пристроен притвор, написаны фрески. Настоятели Леонид Бычук (1952—1956) Борис Шварцкопф (1956—1976) Константин Громадский (1972—1984) Николай Сидорский (1984—1985) Александр Томковид (1985—2002) Аркадиуш Зелепух (2002—2011) Дариуш Юзвик (с 2011) Примечания
Cerkiew św. Mikołaja w Grabówce

Cerkiew św. Mikołaja w Grabówce – filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Grabówce. Cerkiew należała do parafii greckokatolickiej w Lalinie. Cerkiew została zbudowana w roku 1864, prawdopodobnie w miejscu starszej drewnianej świątyni z 1789. Jest to budowla murowana z kamienia, otynkowana, zorientowana na planie prostokąta z węższym, zamkniętym półkoliście prezbiterium. Cerkiew była remontowana w roku 1920. Polichromie w cerkwi wykonał malarz Władysław Lisowski. Po wojnie cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Po 1947 została opuszczona i popada w ruinę. Obok cerkwi znajdują się ruiny murowanej z kamienia dzwonnicy parawanowej. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Mikołaja w Grodzisku

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew parafialna w Grodzisku. Należy do dekanatu Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy ulicy Bielskiej. Historia Świątynia została wybudowana około 1890–1891; konsekrowana 22 października 1891. Przebudowana w 1893. W latach 70. XX w. odnowiono elewację świątyni i wymieniono pokrycie dachu. Na początku XXI w. gruntownie wyremontowano wnętrze, ponownie odnowiono elewację i naprawiono cerkiewne ogrodzenie. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 20 stycznia 1994 pod nr 781. Architektura Cerkiew w Grodzisku to świątynia murowana posiadająca dwie kopuły. Część nawowa dwukondygnacyjna, na planie kwadratu wyższa do pozostałych. Od frontu przylega do niej przedsionek z dostawioną do niego wieżą-dzwonnicą. Do ściany tylnej przylegają zakrystie ujęte w jednej prostokątnej dostawce; do ścian bocznych ganki z drzwiami bocznymi. Wokół świątyni ceglany mur, wzniesiony pod koniec XIX w. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 175–178 Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – zdjęcie cerkwi (sprzed remontu)