NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Manufaktura

Manufaktura is een winkel- en uitgaanscentrum in de Poolse stad Łódź. Geschiedenis Het winkelcentrum was oorspronkelijk de textielfabriek van Izrael Poznański. In de 19e eeuw was het een van de grootste textielfabrieken ter wereld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de fabriek door de Duitsers onteigend en na het einde van de Duitse bezetting werd de fabriek door de communisten genationaliseerd. Na het einde van de Volksrepubliek Polen werd het bedrijf in 1991 failliet verklaard en in 1992 gesloten. In 1999 toonde het bedrijf Apsys Polska interesse om het gebied van de voormalige textielfabriek om te bouwen tot een winkel- en uitgaanscentrum. In 2002 gaf het stadsbestuur van Łódź toestemming voor de verbouwingswerkzaamheden, die het volgende jaar begonnen. De opening vond plaats op 17 mei 2006. Winkel- en uitgaanscentrum Manufaktura heeft een oppervlakte van meer dan 27 hectare en omvat meer dan 300 winkels, een bioscoop, tientallen cafés en restaurants, een vier-sterren hotel, sportfaciliteiten, vier musea en tal van kantoren. Externe links (pl) (en) (de) Website van Manufaktura
Ostrów Grabowski

Ostrów Grabowski (también llamada antes en alemán Grabower Werder hasta 1945, y Wyspa Zielona​ en polaco a partir de 1945 y hoy en día sólo en publicaciones militares Widzka Kępa​) es una pequeña isla fluvial en el río Oder, en Polonia, que se localiza en la ciudad de Szczecin. La superficie de la isla se estima se acerca a 175 hectáreas. Ostrów Grabowski está rodeado por los rios Odra y Duńczyca. En la isla se encuentra una planta de tratamiento de aguas residuales, Con un sistema en el que participa un colector principal con una longitud de más de 14 km de desagües que purifica las aguas residuales de la zona del puerto y las zonas urbanas de Międzyodrze y áreas de Szczecin. El nombre Ostrów Grabowski fue aprobado oficialmente tras la Segunda Guerra Mundial mediante una regulación en 1949, reemplazando el antiguo nombre alemán de la isla Grabower Werder.​ Véase también Geografía de Polonia Geografía de Europa Referencias
Ostrów Grabowski

Ostrów Grabowski (do 1945 niem. Grabower Werder, od 1945 Wyspa Zielona, współcześnie jedynie w wydawnictwach wojskowych określana także jako Widzka Kępa) – dawna wyspa rzeczna na szczecińskim Międzyodrzu, powstała w procesie podziału wyspy Fette Ort. Obecnie połączona jest szeroką groblą z sąsiednią Łasztownią. Teren opływają wody powstałych w XX w. kanałów: Dębickiego, Grabowskiego (zastąpił on istniejący wcześniej ciek Grabower Graben), Przekopu Mieleńskiego, oraz rzeki Duńczycy. Obecna nazwa polska urzędowo wprowadzono została rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią nazwę niemiecką. Zagospodarowanie W północnej części wyspy znajduje się przeznaczony do likwidacji rodzinny ogród działkowy „Ostrówek”. W części południowej działa oczyszczalnia ścieków „Ostrów Grabowski” i Zakład Termicznego Unieszkodliwiania Odpadów (spalarnia śmieci). Na wyspie zlokalizowane są także m.in. pola refulacyjne. Przed 1945 rokiem nad Duńczycą istniało kąpielisko Waldowshof oraz siedziba sportowy klubu pływackiego Waspo Stettin. W ciągu kilkunastu lat po II wojnie światowej osiedliło się tu kilkanaście rodzin pochodzących głównie z Kresów. Pracowali w porcie i stoczniach, ale też trudnili się rolnictwem i rybołówstwem. W okresie przed usypaniem grobli na stały ląd można było się dostać jedynie łódką lub lodem w okresie zimowym. W latach siedemdziesiątych XX w. dyrekcja portu zadecydowała o zajęciu wyspy na potrzeby planowanej bazy kontenerowej (nigdy nie powstałej na tym terenie, pomijając budowę Nabrzeża Fińskiego). Mieszkańcom przydzielono mieszkania w blokach z wielkiej płyty. W 1998 wyspę zamieszkiwały dwie kobiety. Przypisy
Грабовский (остров)

Остров Грабовский (пол. Ostrów Grabowski) — небольшой остров на реке Одра в черте города Щецин (Польша). Площадь острова составляет 175 га. В 2006 году в рамках программы SPOT на острове создан логистический центр (30 га) и контейнерный терминал (15 га). На острове находятся сооружения по очистке сточных вод. Канализационная система имеет длину более 14 км и обрабатывает сточные воды порта и городского района Międzyodrza. Имеется установка для удаления гидратированных жидких отходов с судов, в том числе нефтяные отходы. Примечания
Грабовський (острів)

Острів Грабовський (пол. Ostrów Grabowski) — невеликий острів на річці Одра в межах міста Щецін (Польща). Площа острова становить 175 га. На острові знаходяться споруди для очищення стічних вод. Каналізаційна система має довжину понад 14 км і обробляє столові води порту і міського району Мендзодрзе. Є установка для видалення гідростатичних рідких відходів з судами, в тому числі нафтових відходів.
Enfield (motorfiets)

Enfield is een motorfietsmerk uit India. Het Britse Enfield Cycle Company Ltd. (fabrikant van Royal Enfield) vestigde in 1955 een dependance fabriek, Enfield India, in India om aan de vraag naar motorfietsen voor het Indiase leger en andere overheidsorganen te voldoen. Aanvankelijk werden de aangeleverde onderdelen uitsluitend geassembleerd, maar nadat de mallen en machines voor het 1954 model Bullet naar India werden verscheept maakte de fabriek in India de 350cc Bullets zelf. Toen in het Verenigd Koninkrijk in 1970 de fabriek zijn deuren sloot, werd de productie in India voortgezet. In 1994 werd Enfield India onderdeel van de grote Eicher Engineering Group, die vrachtwagens, tractoren en andere industriële voertuigen fabriceerden. Zij investeerden stevig in een nieuwe fabriek en nieuwe machines. Vanaf 1976 werden de 350cc Bullets weer in Europa en ook in Nederland (Motim in Maassluis) geïmporteerd. Naast de Bullet werden er ook 173- en 197 cc Villiers-achtige tweetakten gemaakt. Deze hadden echter niets met Royal Enfield te maken. Vanaf 1990 wordt er ook een 500cc geproduceerd van hetzelfde model. Het bedrijf is sinds 1994 onderdeel van de Eicher Group, een consortium dat zich bezighoudt met de productie van auto's, trucks en tractoren. Naast nieuwere modellen worden nog steeds motoren conform het oorspronkelijke jaren-50 ontwerp gefabriceerd, waardoor men een "nieuw gemaakte oldtimer" kan kopen. Ondanks het oude ontwerp zijn de tegenwoordige Enfields van goede kwaliteit, vooral de modellen die bestemd zijn voor de export naar Europa. Sinds 1999 mag het merk weer Royal Enfield genoemd. Een andere bijzonderheid is dat Enfield tot in de jaren 90 een 350cc dieselversie produceerde, de "Taurus". Deze had een vermogen van ongeveer 6,5 pk en een topsnelheid van ongeveer 80 kilometer per uur. Momenteel zijn er vooral in Duitsland enkele bedrijven actief die achteraf de benzinemotor vervangen door een moderne Dieselmotor met directe inspuiting. Met 10,5 pk wordt een topsnelheid van 100 kilometer per uur gehaald, bij een verbruik van 2 liter per 100 kilometer. Externe links Royal Enfield India (Eicher) Royal Enfield India Royal Enfield Club Nederland
Royal Enfield

Royal Enfield é uma empresa multinacional indiana de fabricação de motocicletas com sede em Gurgaon. A marca Royal Enfield, incluindo a sua herança original inglesa, é a mais antiga marca global de motos em produção contínua. A empresa opera fábricas em Chennai, na Índia. A primeira motocicleta Royal Enfield foi construída em 1901 pela The Enfield Cycle Company de Redditch, Worcestershire, Inglaterra, que foi responsável pelo design e produção original da Royal Enfield Bullet, o projeto de motocicleta mais longevo da história. A empresa fabrica motocicletas de aparência clássica. No Brasil, suas atividades começaram em 2017 e em Portugal em 2018. Referências
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Chobieni

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ścinawa diecezji legnickiej. Architektura Obecna świątynia została wzniesiona w stylu gotyckim w 1 połowie XVI wieku, przebudowano ją w XVIII wieku i odrestaurowano w XIX wieku. Jest to budowla orientowana, murowana, oskarpowana, jednonawowa, posiadająca wieżę od strony zachodniej oraz pięciokątnie zakończone prezbiterium. Wnętrze nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie Znajduje się w nim chrzcielnica z 1587 roku, dwa nagrobki z XVI i XVII wieku a także ołtarz w stylu klasycystycznym i ambona wykonane na początku XIX wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chocianów diecezji legnickiej. Jest to budowla wzniesiona w 1866 roku, wyremontowana po II wojnie światowej. Od 1951 roku świątynią opiekują się księża Salezjanie. Kościół charakteryzuje się wysuniętym frontonem i sygnaturą z blaszanym dachem hełmowym. Elewacja świątyni jest dwubarwna i posiada podziały architektoniczne, wnętrze nakrywa strop z facjatą w nawie, przy elewacji frontowej jest umieszczona empora, prezbiterium jest zamknięte wielobocznie. Wystrój wnętrza kościoła reprezentuje styl neogotycki, należą do niego m.in. trzy ołtarze, ambona, prospekt organowy, stacje Drogi Krzyżowej, witraże. Świątynia objęta jest ochroną konserwatorską i jest wpisana do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Parafia katolicka w Chocianowie została utworzona w dniu 22 maja 1866 roku, wydzielono ją z parafii w Sobinie. Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Chocianowie

Kościół świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowie. Jest to budowla w stylu barokowym, wybudowana około 1680 roku i odrestaurowana w latach 1865-1866 i w XX wieku. Świątynia jest murowana, wzniesiono ją na planie krzyża greckiego z ramionami transeptu ozdobionymi bogatymi ścianami szczytowymi, prezbiterium na planie prostokąta oraz kolistą wieżą od strony zachodniej. We wnętrzu znajdują się renesansowa chrzcielnica z 1585 roku oraz całopostaciowy nagrobek z 1584 roku. Do 1945 roku był to kościół ewangelicki. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chojnowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Chojnów diecezji legnickiej. Architektura i wnętrze Jest to świątynia wybudowana dla katolików w latach 1909-1911. Wzniesiono ją jako neoromańską bazylikę. Zaprojektowana została przez berlińskiego architekta Oskara Hoßfelda, który jest również twórcą ołtarzy, ambony i chrzcielnicy, z kolei bracia Otton i Rudolf Linnemannowie z Frankfurtu nad Menem są twórcami polichromii na ścianach i suficie, oraz witraży (przedstawiających m.in. św. Piotra, św. Pawła i św. Grzegorza Wielkiego), natomiast bracia Spath z Sanntach-Mengen w Wirtembergii skonstruowali organy o 25 głosach. Kościół posiada dwuwieżową fasadę od strony wschodniej. Oryginalny wystrój wnętrza nawiązuje do romańskich bazylik. Krótkie prezbiterium zakończone półkolistą absydą oraz półkoliste arkady międzynawowe są nawiązaniem do starochrześcijańskich bazylik pułapowych. Jednym z ważniejszych zabytków jest mała figura Madonny umieszczona w ścianie nawy południowej wykonana na przełomie XIX i XX wieku, nawiązująca do tzw. Pięknych Madonn – typu rozpowszechnionego na Śląsku w późnym gotyku. Jedyna kaplica, w której jest umieszczony witraż św. Michała Archanioła i nosząca Jego imię, była wcześniej używana jako kaplica chrzcielna, później pogrzebowa, a obecnie planuje się ją przeznaczyć na kaplicę Wieczystej Adoracji. Pod świątynią są umieszczone podziemia, w których znajdują się krypty, w których pochowane są doczesne szczątki dwóch niemieckich proboszczów parafii. Prace remontowe prowadzone z przerwami od lat 80. wieku do 2000 roku przywróciły budowli pierwotny kształt. Przypisy
Kościół św. Leonarda w Troszynie Polskim

Kościół św. Leonarda w Troszynie Polskim – zabytkowy kościół w Troszynie Polskim (województwo mazowieckie). Drewniany kościół zbudowano w 1636 w konstrukcji zrębowej. Budynek na planie prostokąta, jednonawowy, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, orientowany, nakryty dachem dwuspadowym, obecnie blaszanym. Przy północnej ścianie znajduje się zakrystia i kruchta boczna, nakryte dachem pulpitowym, będącym przedłużeniem dachu znad nawy. Przy zachodniej ścianie znajduje się kruchta główna, nakryta daszkiem dwuspadowym. Nad środkiem części kalenicy wznosi się czworoboczna sygnaturka. Wewnątrz znajdują się zabytki z okresu budowy kościoła: Późnorenesansowe ołtarze (główny z obrazem "Matka Boża Niepokalanie Poczęta", datowanym na 1640 rok, boczny z obrazem "Św. Leonard" z XIX wieku) oraz ambona również z czasów budowy kościoła. Na chórze znajduje się XVIII-wieczny pozytyw organowy w barokowej obudowie, z wiatrownicą klapowo-zasuwową, klawiaturą, dwoma mieszkami fałdowymi oraz kilkoma piszczałkami drewnianymi i metalowymi. Pozytyw ma 6 głosów oraz 45 klawiszy Na placu przy kościele znajduje się współczesna dzwonnica parawanowa, murowana z cegieł, oszalowana drewnem. Przypisy Bibliografia Kościół pw. św. Leonarda. [w:] Skarbiec mazowiecki – szlaki turystyczne obiektów sakralnych w Warszawie i na Mazowszu [on-line]. Centrum Duszpasterstwa Archidiecezji Warszawskiej. [dostęp 2016-08-24].
Kościół św. Augustyna w Ciechanowicach

Kościół świętego Augustyna – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Jest to świątynia wzmiankowana w 1335 roku, wybudowano ją około 1577 i odrestaurowano w 1964 roku. Jest to budowla orientowana, murowana, jednonawowa, posiadająca kwadratowe prezbiterium, dobudowaną do niego kaplicę w 1601 oraz wieżę od strony zachodniej. Prezbiterium nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, natomiast nawa drewnianym stropem z kasetonami. We wnętrzu znajduje się drewniany ołtarz główny, czterostrefowy, z bogatą dekoracją z 1600 roku, ambona z 1605 roku, dwa nagrobki ścienne: Christopha von Hochberg (zm. 1553), przedstawiający jego postać pomiędzy dwoma pilastrami. We frontonie, zaraz nad gzymsem cztery kartusze z herbami von: Hochberg, Loeben, Reibnitz, Schaffgotsch. Heinricha II von Reichenbach, (zm. 1557), przedstawiający jego postać pomiędzy dwoma pilastrami. We frontonie, zaraz nad gzymsem cztery kartusze z herbami von: Reichenbach, Nimptsch, Zedlitz, Debschitz. Powyżej większy kartusz z herbem von Reichenbach. Henricha III von Reichenbach, (zm. 1575), przedstawiający jego postać pomiędzy dwoma pilastrami zawierającymi kartusze z herbami: ojcowskimi, po lewej stronie, von: Reichenbach, Nimptsch, Zedlitz, Debschitz matczynymi, po prawej stronie, von: Gersdorf, Hochberg, Warnsdorf, Reibnitz. Całość zwieńczona frontonem. von Reichenbach, przedstawiający jego postać pomiędzy pilastrami zawierającymi kartusze z herbami: ojcowskimi, po lewej stronie, von: Reichenbach, Nimptsch, Zedlitz, Debschitz. matczynymi, po prawej stronie, von: Czettritz, Schaffgotsch, Reibnitz, Schwenkfeldt. Całość zwieńczona trójkątnym frontonem. Christopha von Reichenbach (zm. 1616), klęczącego pod krzyżem, z herbami: ojcowskimi, von: Reichenbach, Nimptsch, Zedlitz, Debschitz, Stange, Zedlitz, Schaffgotsch, Uechtritz. matczynymi, von: Hochberg, Loeben, Reibnitz, Schaffgotsch, Liebenthal, Bischofswerd, Lest, Schwenkfeldt. Nagrobek pomiędzy: Susanne (zm. 1629) a Susanne (zm. 1622) Susanne von Reichenbach (zm. 1629) ojcowskimi, von: Reichenbach, Nimitz, Hochberg, Hochberg. matczynymi, von: Zedlitz, Czettritz, Warnsdorf, Riemben Susanne von Reichenbach, (zm. 1622) z herbami: ojcowskimi, von: Nimitz, Heide, Rothenhan, Nimptsch, matczynymi, von: Hochberg, Reinsberg, Reibnitz, Gellhorn. Na ścianach prezbiterium zachowały się fragmenty polichromii z początków XVII wieku z postaciami świętych i liście akantu, poważnie uszkodzonej w 1901. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Gryfowie Śląskim

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Gryfowie Śląskim. Historia Świątynia została wzniesiona w 1560 roku. Po pożarze w 1603 roku została odbudowana przez burmistrza Mateusza Rothego. Po okresie reformacji, gdy kościół parafialny należał do protestantów świątynia została przekazana katolikom. Architektura Po przebudowach z 1605 i 1856 roku jest to obecnie jedynie skromna świątynia nakryta drewnianym stropem. Do kościoła wchodzi się od strony cmentarza. W ołtarzu jest umieszczony obraz z 1690 roku przedstawiający męczeństwo patrona świątyni. Przy ścianie zachodniej znajdują się pozostałości pomnika wybudowanego ku czci 63 Rosjan poległych w 1813 roku w czasie walk z Francuzami. W północną ścianę wmurowane są i luźno w pobliżu umieszczone nagrobki w stylach: manierystycznym, barokowym i rokokowym. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6. Linki zewnętrzne Kaplica cmentarna św. Wawrzyńca w Gryfowie Śląskim polska-org.pl
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamiennej Górze

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Pierwotna świątynia była wzmiankowana w 1295 roku. Prezbiterium obecnej budowli zostało wybudowane w XIV wieku, z kolei nawa została wzniesiona w końcu XVI wieku, całość została przebudowana w XVIII wieku i w 1885 roku oraz odrestaurowana w 1960 roku. Budowla jest orientowana, murowana, trójnawowa, posiadająca prostokątne prezbiterium oraz wieżę od strony zachodniej. We wnętrzu znajdują się empory rozdzielone kolumnami toskańskimi i półkolistymi arkadami umieszczonymi nad nawami bocznymi korpusu. Prezbiterium jest nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym, nawy są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, ozdobionymi dekoracją stiukową. We wnętrzu jest umieszczony gotycki, rzeźbiony tryptyk wykonany na początku XVI wieku, ambona w stylu rokokowym oraz kilkanaście nagrobków powstałych w XVI i XVII wieku. W 1972 roku kościół ozdobiono nową polichromią wg projektu Jana Molgi. Galeria Zobacz też Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamiennej Górze Przypisy Bibliografia Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Linki zewnętrzne Zabytki miasta Kamiennej Góry. kamiennagora.tvkg.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-16)]. Kościół św. Piotra i Pawła - Katholische Kirche na str polska-org.pl Kamienna Góra, kościół św. Piotra i Pawła fotopolska.eu
Kościół św. Bartłomieja w Unisławiu

Kościół św. Bartłomieja w Unisławiu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Unisławiu, w powiecie chełmińskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Historia Kościół zbudowano we wsi najprawdopodobniej w końcu XII wieku. Z 1445 pochodzi o nim pierwsza wzmianka pisana. W 1728 konsekrowany ponownie, zapewne w wyniku zniszczeń wywołanych potopem szwedzkim. Odnawiany w 1751 lub 1785. W 1841 nadbudowano szczyt nad prezbiterium. W 1904 nastąpiła znacząca rozbudowa świątyni, jej przeorientowanie i nadanie jej cech neogotyckich. Ze starej świątyni zachowało się prezbiterium (obecna kruchta) i fragmenty murów nawy. Wyposażenie Do cennych elementów wyposażenia należą: ołtarz główny z około 1724 (barok) ufundowany przez kanclerza kujawskiego Feliksa Ignacego Kretkowskiego oraz Adama Żuchowskiego, lokalnego proboszcza, ołtarze boczne z 1904 (użyto przy ich budowie elementów starszych, XVIII-wiecznych, m.in. barokowych ornamentów), chrzcielnica (barok, XVIII wiek), kropielnica granitowa, dawna chrzcielnica (prawdopodobnie z drugiej połowy XIII wieku), barokowe feretrony, krucyfiks barokowy wiszący i drugi - procesyjny (XVIII wiek), figura Chrystusa Zmartwychwstałego (zapewne przełom XVIII i XIX wieku). Tablice i nagrobki W kościele umieszczono tablicę pamiątkową ku czci Tadeusza Osowskiego, zamordowanego w obozie koncentracyjnym Flossenbürg 2 czerwca 1943. Przy kościele znajdują się nagrobki lokalnych księży: Stanisława Ratkowskiego (1823-1900), proboszcza unisławskiego przez 42 lata, Atanazego Ogończyk-Blocha (1867-1945), proboszcza unisławskiego w latach 1912-1945, kanonika Józefa Kity (1907-1981), proboszcza unisławskiego, prałata Antoniego Musiała (1906-1981), kanonika Romualda Nelkowskiego (1932-2016), proboszcza unisławskiego w latach 1989-2008. Przy świątyni stoi też pomnik Polaków zamordowanych przez niemieckich nazistów w 1939: Jana Ziemby, Jana Kołodzieja, Konrada Młodzika, Jana Majkowskiego, Walentego Słomianego i Bronisława Brzozowskiego. Galeria Przypisy
Landschaftsschutzpark Krzczonów

Der Landschaftsschutzpark Krzczonów (polnisch: Krzczonowski Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1990 eingerichtete Park liegt auf der Giełczew-Hochebene in Ostpolen und hat eine Fläche von 124,21 km² sowie eine Pufferzone von 138,54 km². Charakteristisch für den Park ist die Hügellandschaft des Lubliner Hochebene. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Krzczonowski Park Krajobrazowy

Krzczonowski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony w województwie lubelskim na Wyniosłości Giełczewskiej. Utworzony w 1990 roku. Powierzchnia parku wynosi 124,21 km², natomiast jego otulina liczy 138,54 km². Obejmuje pofałdowany teren z licznymi wąwozami. Znajduje się tu kilkanaście ostańców denudacyjnych zbudowanych z piaskowców. Najwyższy z nich ma wysokość 281 m n.p.m. Przez park przepływa rzeka Giełczew oraz jej dopływ Radomirka, a także struga Olszanka ze swoimi mniejszymi dopływami. Teren parku jest ważnym rejonem źródliskowym. Znajduje się tu 45 źródeł. 24,8% powierzchni parku zajmują lasy. Występują tu lasy dębowo-grabowe z domieszką buka, lasy mieszane, dąbrowy świetliste i lasy łęgowe. Największe kompleksy leśne położone na terenie parku to Las Chmielowski i Las Królewski. W parku występują liczne gatunki ptaków chronionych, m.in. kruki, myszołowy, grubodzioby, wilgi, dzięcioły czarne, pełzacze leśne, perkozki, perkozy rdzawoszyje; a także płazów: rzekotki drzewne, ropuchy szare oraz kumaki nizinne. Ochrona przyrody Na obszarze parku znajdują się następujące rezerwaty przyrody: Las Królewski – chroni zbiorowiska rzadkich roślin kserotermicznych oraz wielogatunkowych drzewostanów o charakterze naturalnym; Chmiel – chroni zespół grąd z drzewami pomnikowymi oraz kresowego stanowiska buka; Olszanka – chroni starodrzew dębowy z domieszką grabu i sosny oraz wieloma chronionymi gatunkami roślin w runie. Ponadto utworzono tu dwa zespoły przyrodniczo-krajobrazowe: „Szabałowa Góra” i „Kamienny Wąwóz”. Przypisy Bibliografia Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, ElżbietaE. Bajkiewicz-Grabowska (red.), IwonaI. Swenson (red.), ZofiaZ. Aleksandrowicz, Warszawa: PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866 .
Kościół św. Marcina w Granowie

Kościół św. Marcina w Granowie – zabytkowy drewniany kościół parafialny w Granowie, w powiecie grodziskim, w województwie wielkopolskim. Historia Pierwszy kościół parafialny w Granowie istniał już przed 1298, kiedy to został włączony do nowo utworzonego archidiakonatu większego poznańskiego. Wkrótce spłonął, a na jego miejscu wzniesiono w 1315 kolejny. W dokumentach procesowych z 1486 zachowała się wzmianka, że kościół wtedy nosił wezwanie św. Marcina. W połowie XVI wieku świątynia przeszła w ręce protestantów. Za czasów panowania Zygmunta III Wazy ponownie została kościołem katolickim. W czasach potopu szwedzkiego kościół został splądrowany. Istniejąca świątynia została wybudowana w 1729 z fundacji wdowy, Doroty Radomickiej także z drewna, lecz na murowanych fundamentach. Kościół przeszedł gruntowną renowację w latach 1868-1869. W 1932 obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Architektura i wystrój Kościół jest jednonawowy, z wielobocznym prezbiterium i słupową wieżą na planie kwadratu z kruchtą. Wieża jest zwieńczona cebulastym hełmem o dwóch członach. Ołtarze we wnętrzu reprezentują styl barokowy (główny) i rokokowy (boczne). Obrazy przedstawiają Trójcę Świętą i św. Marcina. Zachowała się chrzcielnica z XVIII wieku W sąsiedztwie kościoła znajdują się: drewniana dzwonnica z XIX wieku z trzema dzwonami (najstarszy z 1525) cmentarz z połowy lub końca XIX wieku z grobowcem rodziny Nieżychowskich figura Matki Bożej Niepokalanej z pocz. XX wieku murowane ogrodzenie z zachowanymi fragmentami starszego, z końca XIX wieku Przypisy