NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Лідзбарський замок

Лідзбарський замок, або Замок єпископів вармінських у Лідзбарку-Вармінському — середньовічний замок, розташований у Лідзбарку-Вармінському, що належить до найважливіших пам'яток готичної архітектури в Польщі. Історія Замок був побудований між 1350 та 1401 роками. Будівельні роботи були розпочаті протягом року після приєднання містечка Орнета (нім. Wormditt) до Лідзбарка-Вармінського (нім. Heilsberg), штаб-квартири єпископа Вармії. Будівництво замку у своєму первісному вигляді розпочалось в період єпископства, ймовірно, від Германа з Праги до Генрика Сорбома. Будівля була побудована квадратною в плані з розмірами 48,5×48,5 м. В час каденції єпископа Сорбома двір замку набув вигляду клуатра — був оточений двоповерховими галереями монастирів. Побудований в місці злиття річок Лина і Симсарна, замок з південного та східного боку був додатково захищений ровами. У південній частині замку розташовано підзамче. Дорога в замок з міста проходила крізь Млинську браму по мосту через Лину, де також знаходився водяний млин. Підзамче Підзамче оточене трьома крилами будівлі, які впродовж століть змінилювали форму і призначення. Східне крило в його нинішньому вигляді — палац, закладений єпископом Грабовським, який використовувався крайовим війтом і виконував функції суду. Південне крило було добудоване наприкінці XVIII століття до стіни, що з'єднує східне і західне крила. У південно-східному куті замкової території розташована циліндрична башта (збережена з XVI століття), в центральній частині південного крила знаходиться в'їзна башта з XIV століття. Західне крило, скоріше за все, було збудоване в чотирнадцятому столітті, теперішнього стану набуло з середини вісімнадцятого століття. Використання замку У часи, коли Лідзбарський замок був у власності єпископа Виджґи, кімнати на другому поверсі в західному крилі і на півночі використовувались як житлові приміщення. В даний час більшість з кімнат замку мають громадське використання. Тут представлені колекції готичного мистецтва, портрети та документи, пов'язані з його знаменитими мешканцями. На верхніх поверхах замку представлена експозиція польського живопису дев'ятнадцятого і початку двадцятого століть, а також колекція ікон. Відомі мешканці замку У різний час тут проживали такі відомі люди: Миколай Коперник — польський астроном і математик, автор геліоцентричної теорії побудови Сонячної системи. Проживав тут у свого дядька безперервно протягом восьми років (з 1503 по 1510). Мартін Кромер — польський хроніст, теолог, дипломат. Автор історичної хроніки Польщі від найдавніших часів до 1505 р. Ян Альберт Ваза — принц Речі Посполитої з династії Васа, кардинал, єпископ Краківський, князь-єпископ Ермланда, князь Священної римської імперії, сенатор Речі Посполитої. Див. також Замки Польщі (перелік) Примітки
Cmentarz wojenny nr 106 – Biecz

Cmentarz wojenny nr 106 – Biecz – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Bieczu, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu gorlickim takich miejsc pochówku jest 54. Opis cmentarza Obiekt znajduje się na stromym stoku przy ulicy Bochniewicza, koło kościoła Bożego Ciała. Jego projektant Hans Mayr umiejętnie dopasował go stylem do okolicznych zabytków. W cmentarz wkomponował rosnący na tym terenie okazały dąb. Ze względu na stromy stok cmentarz zaprojektował w postaci wznoszących się nad sobą tarasów. 4 pola grobowe są oddzielone murami i połączone schodami. Wejście na cmentarz długimi, betonowymi schodkami przez ozdobną bramę. Ogrodzenie tworzy kamienny mur nakryty betonowym parapetem. Głównym pomnikiem jest kamienny krzyż łaciński wkomponowany w tylną ścianę ogrodzenia. Na nagrobkach znajdują się osadzone na betonowym cokole krzyże różnego typu. Polegli Pochowano tutaj 386 żołnierzy, w tym: 204 żołnierzy armii austro-węgierskiej; 182 żołnierzy armii rosyjskiej. Budowę tego miejsca pochówku rozpoczęli Austriacy po zwycięskiej bitwie pod Gorlicami i przepędzeniu wojsk rosyjskich daleko na wschód. W urządzaniu obiektu brali udział jeńcy wojenni. Zajmowali się m.in. ekshumacją i przenoszeniem ciał poległych żołnierzy, których zaraz po bitwie pochowano w różnych prowizorycznych miejscach pochówków, m.in. obok pobliskiej kolegiaty. Losy cmentarza W okresie Polski międzywojennej obiekt jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie światowej ranga tego miejsca pochówku w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe mogiły i dramatyczne historie nowej wojny. Obiekt ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność. Olbrzymi dąb runął niszcząc część nagrobków, które później wykorzystano do naprawy prowizorycznych schodów. Krzewy zarosły cmentarz, a zacieniając elementy kamienne spowodowały ich zawilgocenie i obrośnięcie mchami. Obiekt poddano kapitalnemu remontowi. W 2017 roku był w bardzo dobrym stanie. Galeria zdjęć Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz wojenny nr 106 - Biecz polska-org.pl
Воинское кладбище № 106 (Беч)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-402/M от 31 марта 2009 года. Воинское кладбище № 106 — Беч (пол. Cmentarz wojenny nr 106 - Biecz) — воинское кладбище, находящееся в городе Беч, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 703 квадратных метра находится 43 братских и 64 индивидуальных могил, в которых похоронены 207 австрийских и 177 русских солдат. 31 марта 2009 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-402/М). Описание Кладбище находится рядом с церковью Святейшего Тела Христа и окружено высокой каменной стеной. Кладбище разделено на три террасы. Заброшенное кладбище было отремонтировано в 2002 году. На территории находятся надмогильные кресты, характерные для творчества австрийского скульптора Ганса Майра. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 106 — Biecz (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Załęczu Wielkim

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Załęczu Wielkim – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Załęczu Wielkim (powiat wieluński, województwo łódzkie). Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Dzietrznikach. Historia Pierwsza kaplica we wsi powstała w II połowie XIX wieku, po tym, gdy miejscowość nawiedzona została przez epidemię cholery. Kaplica ta istniała do 1963. W 1981, dzięki staraniom proboszcza dzietrznickiego, rozpoczęto wśród mieszkańców gromadzenie funduszy na wzniesienie kościoła, który wybudowano do końca tego samego roku w stylu modernistycznym. W wyniku wprowadzonego przez komunistyczną władzę stanu wojennego obiekt nie mógł zostać od razu konsekrowany. Konsekracji dokonał dopiero 14 marca 1982 biskup Franciszek Musiel. Po dalszych przeróbkach i uzupełnieniach świątynię poświęcił w 1989 biskup Stanisław Nowak. Według tablicy pamiątkowej na zewnętrznej ścianie kościoła ponownej konsekracji dokonał biskup Nowak 12 maja 2011. Otoczenie Przy kościele stoi metalowa dzwonnica z dwoma dzwonami. Na jednym z nich widnieje wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej. Zobacz też kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Dzietrznikach (parafialny) Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Dąbrowie Górniczej

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dąbrowskiego – Najświętszej Maryi Panny Anielskiej w diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Dąbrowie Górniczej. Budowa świątyni zaprojektowanej przez Wacława Moskalika, została rozpoczęta w 1957 roku. Kościół został rozbudowany w latach 1982-1983 i 1993-1994, dobudowane zostały wówczas m.in. nawy boczne. Uroczyście świątynia została poświęcona (konsekrowana) w dniu 21 października 2001 roku przez biskupa sosnowieckiego Adama Śmigielskiego. Wystrój wnętrza jest dziełem Jana Funka, który wykonał m.in. ołtarz główny z obrazem Chrystusa Króla w otoczeniu świętych. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Dąbrowie Górniczej

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dąbrowskiego – Najświętszego Serca Pana Jezusa w diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w Ząbkowicach – dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Budowa świątyni została rozpoczęta dzięki staraniom parafian i księdza Ireneusza Kajdasa w 1987 roku, natomiast została ukończona przez księdza Marcelego Magotta. Kościół został uroczyście poświęcony (konsekrowany) w dniu 10 października 2010 roku przez biskupa sosnowieckiego Grzegorza Kaszaka. Do elementów wyposażenia wnętrza budowli należą witraże, wykonane w latach 2003-2005, na których są przedstawione stacje Drogi Krzyżowej oraz rozeta z wizerunkami Czterech Ewangelistów. Przypisy
Hedwigkirche (Gliwice)

Die Hedwigkirche (polnisch Kościół św. Jadwigi) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im neogotischen Stil stammt vom Ende des 19. Jahrhunderts und ist der heiligen Hedwig von Schlesien (1174–1243) geweiht. Die Hedwigkirche gehört der Pfarrgemeinde St. Hedwig in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Łabędy des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Zamojska 12 im Stadtteil Brzezinka. Die Kirche ist umgeben von einem katholischen Friedhof. Geschichte 1437 wurde im Ort ein Pfarrhaus erwähnt. Die Pfarrgemeinde wurde 1447 erwähnt. Die alte Kirche stammte aus dem 15. Jahrhundert. Der Neubau der Kirche entstand auf Initiative des Pfarrers Heinrich Treger, der den Bau am 18. Oktober 1891 segnete. Die neue Kirche entstand durch Ausbau des Vorgängerbaus. 1899 wurde der zweite Bauabschnitt der Kirche mit dem Kirchturm fertiggestellt. Am 27. Mai 1911 wurde die Kirche durch den Breslauer Weihbischof Karl Augustin (1847–1919) feierlich geweiht. Zudem wurde 1929 das St.-Antonius-Stift in der Pfarrgemeinde erbaut, in dem ein Nonnenkloster und eine Mädchenschule eingerichtet wurden. Die Nonnen kamen 1915 in den Ort. Nach dem Einmarsch der Sowjetarmee im Frühjahr 1945 wurde das Pfarrhaus angezündet und der Pfarrer der Gemeinde Anton Winkler (1875–1945), sowie Pfarrer Wilhelm Dropalla (1907–1945) und Pfarrer Paul Kutscha (1911–1945) ermordet. 1962 wurde das Kirchengebäude restauriert und während der Arbeiten wurde das Familiengrab der Familie Zmeskal und das Grab von Zuzanna Zmeskal aus dem Jahr 1648 entdeckt und gesichert. Die Familie Zmeskal waren die Besitzer des Ortes. Von 2000 bis 2010 wurde sie erneut grundlegend saniert. Architektur Bei der Hedwigkirche handelt es sich um ein neogotisches Bauwerk mit einer roten Ziegelsteinfassade ohne Dekorationselemente. Gegliedert wird die Fassade durch Vertiefungen. Das Fundament besteht aus grauen Feldsteinen. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm sowie einen Dachreiter. Der Hauptaltar besitzt ein Gemälde mit einer Darstellung der heiligen Hedwig von F. Winter. Das barocke Taufbecken aus der Mitte des 18. Jahrhunderts stellt die Taufe Jesu dar. Weblinks Website der Kirchengemeinde Die Hedwigkirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół św. Jadwigi w Gliwicach

Kościół Świętej Jadwigi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Łabędy diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Brzezinka. Historia Drewniany kościół w Brzezince został ufundowany w 1551 roku, został on rozebrany pod koniec XIX wieku. Obecna, murowana świątynia w stylu neogotyckim (prezbiterium i pierwsza część nawy) została wzniesiona dzięki staraniom księdza proboszcza Henryka Tregera, który pobłogosławił kościół w dniu 18 października 1891 roku. W tym samym roku zakład organmistrza Ernsta Kurzera z Gliwic ukończył budowę 8-głosowych organów dla kościoła. Instrument posiadał jeden manuał i pedał, wykorzystywał trakturę mechaniczną. W 1899 roku został ukończony drugi etap budowy świątyni: wieża i druga część nawy. Uroczyście świątynia została poświęcona przez biskupa sufragana wrocławskiego Karla Augustina w dniu 27 maja 1911 roku. Świątynia została odrestaurowana w 1962 roku. Podczas prac restauracyjnych zostały odkryte grobowce rodziny Zmeskal (właścicieli Brzezinki) oraz płyta nagrobna Zuzanny Zmeskal z 1648 roku z napisem w języku polskim, która obecnie jest umieszczona w Muzeum w Gliwicach; Zmeskalów pochowano w krypcie pod zakrystią wcześniejszego kościoła. W 1976 roku organy autorstwa Ernsta Kurzera zostały rozebrane. Ostatni gruntowny remont kościoła został przeprowadzony w latach 2000–2010, w ramach przygotowań do jubileuszu setnej rocznicy poświęcenia świątyni, którą obchodzono 29 maja 2011 roku. Organy Organy zostały wybudowane w 1976 roku przez organmistrza Zdzisława Zasadę z Mikołowa. Instrument wykorzystuje wiatrownice stożkowe oraz trakturę elektropneumatyczną. W 2010 roku został wyremontowany przez Macieja Tomaszewskiego z Gliwic. Organy poświęcił biskup Jan Wieczorek, a koncert inauguracyjny wykonał prof. Julian Gembalski wraz z solistką, dr hab. Elżbietą Grodzką-Łopuszyńską. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Georgkirche (Gliwice-Łabędy)

Die Georgkirche (polnisch Kościół św. Jerzego) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt aus der Mitte des 20. Jahrhunderts und ist dem heiligen Georg geweiht. Die Georgkirche gehört der Pfarrgemeinde St. Georg in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Łabędy des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Radosna im Stadtteil Łabędy (Laband). Neben der Kirche befindet sich ein städtischer Friedhof. Geschichte Die Georgkirche wurde durch die Architekten Theodor Ehl und Otto Lindner entworfen. Die Bauarbeiten begannen am 3. November 1937 und wurden durch die Firma Kaller und Stachnik unter der Leitung von Wieczorek ausgeführt. Am 4. September 1938 wurde der Grundstein in die Mauern gesetzt. Am 24. Juni 1939 wurde die fertige Kirche durch Kardinal Adolf Bertram (1859–1945) geweiht und die neue Pfarrgemeinde St. Georg gegründet. 1959 wurde das Pfarrhaus eröffnet. 1962, 1998–2000 und 2008–2011 fanden Restaurierungsarbeiten an der Kirche statt. Bei der Restaurierung in den Jahren von 2008 bis 2011 wurde der Kirchturm erhöht und die Turmspitze verändert. Ursprünglich hatte der Turm ein Satteldach. Architektur Bei der Georgkirche handelt es sich um ein modernes Bauwerk mit einer vollständig verputzten Fassade, dekoriert ist die Fassade nur mit Vertiefungen im Putz, sowie mit zwei Kreuzen. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm. Die Ausgestaltung des Kircheninneren wurde vom Architekten Jacek Mistur entworfen, die Ausstattung wurde von Zdzisław Budziński gestaltet. 2016 erhielt die Kirche ein Wandmosaik mit den Erzengeln Michael und Rafael. Weblinks Website der Kirchengemeinde Die Georgkirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół św. Jerzego w Gliwicach-Łabędach

Kościół świętego Jerzego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Łabędy diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Łabędy. Świątynia została zaprojektowana przez architektów: Theodora Ehla i Otto Lindera. Prace budowlane były prowadzone przez firmę Kaller i Stachnik pod kierownictwem rządowego budowniczego Wieczorka. W imieniu Kościoła budowa była prowadzona przez księdza proboszcza parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Emanuela Malejkę. Pierwsze prace rozpoczęły się w dniu 3 listopada 1937 roku. Środkami finansowymi były sumy pieniężne pochodzące od dawnej fundacji księdza proboszcza Ignacego Ledwocha, z ofiar parafian, w tym hrabiego Nicolausa Ballestrema, oraz zaciągnięty kredyt. Świątynia została poświęcona przez kardynała Adolfa Bertrama w dniu 24 czerwca 1939 roku i w tym samym dniu została przez niego erygowana nowa parafia pod wezwaniem św. Jerzego. Restauracja świątyni została przeprowadzona w latach 1962, 1998–2000 i 2008–2011. Podczas ostatniej restauracji została podwyższona wieża świątyni i został zmieniony jej szczyt. Obecny wystrój wnętrza zaprojektował architekt Jacek Mistur, a autorem jego wyposażenia jest Zdzisław Budziński. W prezbiterium powstało duże okrągłe okno i został zamontowany w nim witraż z wizerunkiem patrona świątyni, zaprojektowany przez Piotra Gierasińskiego z Warszawy. Wszystkie witraże wykonał Ryszard Mysiakowski z Czechowic, natomiast patronem przebudowy świątyni był ksiądz proboszcz Antoni Pleśniak. W 2016 roku został uzupełniony wystrój wnętrza o mozaikę wykonaną na ścianie tęczowej przez M. Wichrowską-Tomal i K. Sokołowską. Mozaika przedstawiająca figury archaniołów Michała i Gabriela oraz wizerunki Jezusa Miłosiernego i Matki Bożej Nieustającej Pomocy została poświęcona przez biskupa seniora Jana Wieczorka w dniu 26 grudnia 2016 roku. Przypisy
Josefkirche (Gliwice)

Die Josefkirche (polnisch Kościół św. Józefa) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt aus dem 20. Jahrhundert und ist dem heiligen Josef von Nazaret geweiht. Die Josefkirche gehört der Pfarrgemeinde St. Josef in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Sośnica des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica św. Józefa im Stadtteil Ligota Zabrska (Ellguth-Zabrze). Geschichte Bei dem Gebäude handelte es sich ursprünglich um ein Wohn- und Wirtschaftsgebäude, dass von der Kirchengemeinde St. Peter-Paul 1924 erworben wurde, um es als Hilfskirche zu nutzen. Der Umbau zur Kirche begann 1924 und wurde 1925 fertiggestellt. Die benötigten Baumaterialien wurden durch die Bergwerksdirektion Sosnitza und durch die Ziegelei in Ellguth-Zabrze gespendet. Am 11. November 1925 wurde die Kirche dem heiligen Josef von Nazaret geweiht. Der ursprünglich geplante Kirchenneubau wurde nicht realisiert. Architektur Bei der Josefkirche handelt es sich um ein modernes gemauertes Bauwerk mit einer vollständig verputzten Fassade ohne Dekorationselemente. Sie besitzt einen kleinen hölzernen Dachreiter. Der Hauptaltar besteht aus Eichenholz und wurde durch Isidor Mrowetz geschaffen. Herzstück des Altars ist ein Gemälde mit dem heiligen Josef von 1912, das durch Pfarrer Johannes Chrząszcz gestiftet wurde. Auf dem Außengelände der Kirche befinden sich Figuren des Schutzengels, von Jesus Christus, eine Lourdesgrotte mit Marienfigur, ein Missionskreuz und eine Baumallee. Weblinks Website der Kirchengemeinde Die Josefkirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół św. Józefa w Gliwicach

Kościół świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gliwice-Sośnica diecezji gliwickiej. Znajduje się na gliwickim osiedlu Ligota Zabrska. Historia Obecna świątynia została zaadaptowana z domu, zabudowań gospodarczych i rzeźni kupionych w 1924 roku przez ówczesnego proboszcza parafii świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gliwicach, księdza Józefa Jagłę. Materiały potrzebne do adaptacji zostały dostarczone przez dyrekcję kopalni w Sośnicy oraz cegielnię w Ligocie Zabrskiej. W 1925 roku świątynia została ukończona i w dniu 11 listopada została poświęcona pod wezwaniem św. Józefa. W 1926 roku firma Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) postawiła w kościele 6-głosowe organy. Instrument znajduje się na emporze, posiada jeden manuał i pedał, oraz wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Budowla nie posiada określonego stylu, ponieważ powstała jako tymczasowa – na kilkanaście lat. Jednakże budowa przyszłej świątyni nigdy się nie rozpoczęła. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Jeżowej

Kościół św. Jadwigi w Jeżowej – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Jeżowa (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Należy do parafii Trójcy Świętej w Ciasnej. Historia i architektura Od połowy XVII wieku przez około trzysta lat wieś należała do parafii w Sierakowie Śląskim (oddalonym o 7 km), a wcześniej w Lubecku. Z uwagi na dużą odległość do kościoła parafialnego zagrodnik Lorenz Ochman w 1881 wybudował, przede wszystkim własnymi siłami, murowaną kaplicę i przekazał ją wsi, która miała się nią opiekować. Nieregularnie odprawiano w kaplicy nabożeństwa, a kilkakrotnie także msze święte z udziałem księży z kościoła sierakowskiego. Kościół pod obecnym wezwaniem został konsekrowany w 1960 (budowę rozpoczęto w 1958). W 1964 ukończono prace nad wyposażaniem kościoła (wieś przeszła wówczas do parafii w Ciasnej). Komunistyczne władze nie wydały zezwolenia na budowę wieży (w okolicy funkcjonowała jednostka wojskowa w Przywarach). Prace nad budową wieży ukończono w listopadzie 2008, po siedmiu miesiącach budowy. Remont w latach 2007–2013 był dofinansowany z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich stworzonego przez Unię Europejską. W świątyni znajdują się uszkodzone organy, nieużytkowane od kilkunastu lat. Wnętrze zdobią bogate polichromie. Tablica pamiątkowa W kruchcie wisi tablica pamiątkowa ku czci dwóch księży: Józefa Malicha (ur. 7 czerwca 1934 w Byczynie, zm. 19 października 2005 w Hildesheim, proboszcza w Ciasnej w latach 1963–1969), Alfonsa Rolnika (12 grudnia 1906 w Zabrzu-Pawłowie, zm. 15 grudnia 1996 w Chrząszczycach, proboszcza w Sierakowie w latach 1932–1965, budowniczego kościoła w Jeżowej w latach 1958–1960). Galeria Przypisy
Maria-Hilf-Kirche (Gliwice)

Die Maria-Hilf-Kirche, (polnisch Maryi Panny Wspomożenie Wiernych), korrekt Maria Hilfe der Christen ist eine moderne Kirche aus dem Jahr 1929 im Stadtteil Sośnica (Sosnitza) in Gliwice (Gleiwitz). Geschichte Sosnitza gehörte zunächst der katholischen Andreasgemeinde in Alt-Zabrze an, in die sie 1848 eingepfarrt wurde. 1911 bauten die Katholiken in Sosnitza einen eigenen provisorischen Kirchenbau im Fachwerkstil. Dieser erhielt den Namen Herz-Jesu-Kirche. Bald wurde der Bau einer neuen Kirche beschlossen, deren Kosten auf 215.000 Mark berechnet wurden, jedoch wurde der Bau wegen des Ersten Weltkriegs nicht mehr realisiert. Am 3. Juni 1928 begann man neben dem Provisorium den Bau einer neuen Kirche im Stil der Neuen Sachlichkeit nach Plänen der preußischen Hochbauverwaltung. 1929 wurde die Kirche geweiht und die Notkirche abgerissen, dabei wurde die Glocke aus der alten Kirche in den Neubau übernommen. Da Sosnitza mittlerweile zu Gleiwitz gehörte und dort bereits eine Herz-Jesu-Kirche bestand, gab man der Kirche den neuen Namen Marienkirche, dieser wurde nach 1945 zu Maria-Hilf-Kirche. 1998 wurde im Stadtteil eine weitere Kirche erbaut: Die Hyazinthkirche. Literatur Dammeier: Zwei katholische Kirchen. I. Gleiwitz-Sosnitza O.-S. In: Zentralblatt der Bauverwaltung. Nr. 39, 1930, S. 677–680 (zlb.de). Weblinks Offizielle Seite der Gemeinde Offizielle Seite der Kirchengemeinde Geschichte. kuria.gliwice.pl Einzelnachweise