NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy (kašubsky Nadmòrsczi Park Krajòbrazny, český překlad Přímořská chráněná krajinná oblast) je krajinný park (chráněná krajinná oblast) ležící v severním Polsku, vyhlášená v roce 1978. Zahrnuje pás od Białogóry po Helskou kosu, a od Rewy západní pobřeží Puckého zálivu. V této chráněné oblasti najdeme všechny biotopy charakteristické pro jižní pobřeží Baltského moře. Jsou zde typická vrchovištní rašeliniště baltického typu. Pravá polovina oblasti je pokryta lesy, zejména borovými. V Rozewii je rezervace buků. Faunu tvoří převážně ptáci, jako jsou racci, káňata a jespák bojovný. Pobřežní vody jsou bohaté na řasy, škeble a měkkýše. Najdeme zde také mnoho druhů ryb: koljušku tříostnou, plotici obecnou, okouna, úhoře říčního. Pucký záliv je unikátním sídlem tuleně. Přírodní rezervace v chráněné oblasti Nadmorski Park Krajobrazowy Přírodní rezervace Beka Přírodní rezervace Białogóra Přírodní rezervace Dolina Chłapowska Přírodní rezervace Helskie Wydmy Přírodní rezervace Mechelińskie Łąki Přírodní rezervace Piaśnickie Łąki Přírodní rezervace Przylądek Rozewie Přírodní rezervace Słone Łąki Přírodní rezervace Widowo Přírodní rezervace v ochranném pásmu parku Přírodní rezervace Babnica Přírodní rezervace Bielawa Přírodní rezervace Długosz Królewski w Łęczynie Přírodní rezervace Moroszka Bielawskiego Błota Přírodní rezervace Woskownica Bielawskiego Błota Přírodní rezervace Zielone Přírodní památky Dwunastu Apostołów Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nadmorski Park Krajobrazowy na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nadmorski Park Krajobrazowy na Wikimedia Commons Nadmorski Park Krajobrazowy – oficiální stránky (polsky)
Coastal Landscape Park

The Polish Coastal Landscape Park (Polish: Nadmorski Park Krajobrazowy; Kashubian: Nadmòrsczi Park Krajòbrazny) is a protected area (Landscape Park) in northern Poland, established in 1978, covering an area of 188 square kilometres (73 sq mi). The Park lies within Pomeranian Voivodeship, in Puck County (Gmina Kosakowo, Gmina Krokowa, Gmina Puck). Within the Landscape Park are nine nature reserves. In the Coastal Landscape Park there are all types of coast typical of the southern Baltic Sea. A characteristic element here are bogs, including the easternmost, Atlantic-type raised bogs. Almost half of the park is covered with forests, especially pine trees. There is a beech reserve on Cape Rozewie. The fauna includes birds such as gulls, buzzards, ruffs. The coastal waters are rich in algae, crustaceans and molluscs. There are also many species of fish: stickleback, roach, perch, eel. Puck Bay is a reservoir for grey seals. It can also be seen in the Seal Sanctuary in Hel. References
Landschapspark Nadmorski

Het Landschapspark Nadmorski (Pools: Nadmorski Park Krajobrazowy/Kasjoebisch: Nadmòrsczi Park Krajòbrazny) is een landschapspark in Woiwodschap Pommeren in Polen. Het park werd opgericht in 1978 en is 188 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen, venen en kust aan de Baltische Zee. Externe link Officiële website
Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy (kaszb. Nadmòrsczi Park Krajòbrazny) – park krajobrazowy położony w północnej Polsce, utworzony w 1978 roku. Obejmuje pas wybrzeża od Białogóry po Mierzeję Helską, Zatokę Pucką i jej zachodnie wybrzeże. Powierzchnia parku wynosi 188,04 km², natomiast jego otulina zajmuje 175,40 km². W Nadmorskim Parku Krajobrazowym występują wszystkie typy wybrzeża charakterystyczne dla południowego Bałtyku. Charakterystycznym elementem są tu torfowiska, w tym najbardziej wysunięte na wschód torfowiska wysokie typu atlantyckiego. Prawie połowa parku jest porośnięta lasem, w szczególności sosnowym. Na przylądku Rozewie znajduje się rezerwat buków. Fauna to ptaki takie jak mewy, myszołowy, bataliony. W przybrzeżnych wodach bogactwo glonów, skorupiaków oraz mięczaków. Występuje tu również wiele gatunków ryb: ciernik, płoć, okoń, węgorz. Zatoka Pucka jest akwenem dla foki szarej. Można ją również oglądać w helskim fokarium. Ochrona przyrody Rezerwaty przyrody na obszarze Parku Beka Białogóra Dolina Chłapowska Helskie Wydmy Mechelińskie Łąki Piaśnickie Łąki Przylądek Rozewski Słone Łąki Widowo Rezerwaty przyrody na obszarze otuliny Parku Babnica Bielawa (w 2005 roku przyłączono do niego rezerwaty Moroszka Bielawskiego Błota i Woskownica Bielawskiego Błota) Długosz Królewski w Wierzchucinie Zielone Pomniki przyrody Dwunastu Apostołów Galeria Zobacz też Komunalny Związek Gmin Dolina Redy i Chylonki Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Nadmorskiego Parku Krajobrazowego
Надморський ландшафтний парк

Надморський ландшафтний парк (пол. Nadmorski Park Krajobrazowy) — ландшафтний парк у Поморському воєводстві Польщі, один із перших парків цього типу в країні. Заснований 5 січня 1978 року з метою охорони цінних природних ландшафтів південного узбережжя Балтійського моря. Загальна інформація Площа парку становить 18 804 га, з них 7 452 га — суходіл, а 11 352 га — водна акваторія внутрішньої частини Пуцької затоки. Буферна зона (отуліна) займає 17 540 га. Парк розташований у межах Пуцького повіту Поморського воєводства і охоплює: міста: Хель, Ястарня, Владиславово, Пуцьк; ґміни: Крокова, Пуцьк, Косаково. Природа Ландшафти У парку представлені всі основні типи морського південного узбережжя Балтійського моря. Флора Парк характеризується високим біорізноманіттям: галофільні та псамофільні угруповання; реліктові види, зокрема малина арктична (Rubus chamaemorus); Восковниця європейська (Myrica gale) — східна межа ареалу. Близько 40% території вкрито сосновими лісами (чорничний бір). Фауна Хельський півострів — важливий маршрут сезонної міграції птахів. У затоці масово зимують качкові. Серед гніздових видів — лєчак, устрицеїд, огар, жовта плиска. У минулому тут гніздився побережник морський (Calidris alpina schinzii). Охорона природи На території парку створено: 13 природних резерватів, зокрема: «Розевський мис», «Солоні Луки», «Бєлава», «Бека», «Мехелінські Луки», «Хельські дюни»; 4 екологічні угіддя; 1 геологічну пам’ятку природи; 8 об’єктів Natura 2000 (2 пташині території та 6 оселищних територій). У 1994 році парк включено до міжнародної системи охоронюваних природних територій Балтійського моря ( HELCOM BSPA) . Історія Доісторичний період Найдавніші археологічні знахідки датуються 9 тис. до н. е. (мезоліт). У бронзовому віці виникли перші постійні поселення, пов’язані з лужицькою культурою. Близько 400 р. до н. е. сформувалась оксивська культура, яка вела торгівлю з Римом. Середньовіччя На початку Середньовіччя виникали укріплення, зокрема на Горі Замковій біля озера Жарновецького. Формується мережа поселень, які перебували під контролем монастирів, шляхти або корони. Найдавніші письмові згадки: 1145 — Пуцьк (грод), 1178 — Мжежино, 1198 — Хель, 1215 — Жарновець, 1270–1400 — Карвіа, Хлапово, Тупадли, Крокова, Ястарня, 1570 — Кузьниця, 1589 — Рева . Примітки
Kaplica Narodzenia Bożego w Kamieńcu

Kaplica Narodzenia Bożego w Kamieńcu – rzymskokatolicka kaplica znajdująca się Kamieńcu, w dekanacie Pyskowice, w diecezji gliwickiej. Jest filią parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kamieńcu. Historia Kamieniecka kaplica pałacowa stanowi element XVIII-wiecznego pałacu Loewenckronów. Została wzniesiona w czasie ostatniej przebudowy pałacu w 1910 r. Właścicielem dóbr kamienieckich był hrabia Stoolberg. Kaplica jest obiektem murowanym, na planie koła, przykrytym kopułą. W jej elewację wmurowana została informacja o jej fundatorze w postaci kaplicy z inskrypcją: „GUNTHERUS / COMES DE STOLBERG – STOLBERG / HOC SACRARIUM AEDIFICAVIT / ARCEMOUE REFECIT / ET AXORNAVIT / A.D. MCMX”. Jej wnętrze jest późnobarokowe. Dawniej było pełne przepychu i zdobień. Na podłodze do dziś można podziwiać marmurową posadzkę, a na ścianach sztukaterie z ornamentem regencyjnym. Uratowany neorokokowy ołtarz można zobaczyć w kościele parafialnym pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kamieńcu. Kaplica pełniła funkcje sakralne aż do 1944 r., kiedy Stoolbergowie utracili dobra kamienieckie na mocy dekretu o reformie rolnej. Po II wojnie światowej została pozbawiona cennego wyposażenia, przez lata służyła jako magazyn i popadła w ruinę. Z inicjatywy dyrektor Ośrodka rehabilitacyjnego, na terenie którego znajduje się kaplica i Kurii w Gliwicach w 2004 roku powstał projekt aranżacji wnętrza, autorstwa mgr inż. arch. Anny Szadkowskiej, zrealizowany przez pracownię Mariusza Urbańczyka z Piasku. Swój dawny blask odzyskała w 2005 r. Poświęcenia dokonał biskup Gerard Kusz 26 października tego samego roku. Galeria Zobacz też Kamieniec Pałac w Kamieńcu Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kamieńcu Parafia Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kamieńcu Kaplica św. Marka w Łubkach Przypisy Bibliografia Informacje o kaplicy Linki zewnętrzne Wirtualne wycieczki po kaplicy pałacowej i po pałacu
Kościół św. Walentego w Latowiczu

Kościół pw. Świętego Walentego w Latowiczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu siennickiego diecezji warszawsko-praskiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego w latach 1899–1911 podczas zaboru rosyjskiego. Konsekrował ją kardynał Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski w dniu 23 czerwca 1920 roku. Architektura Kościół został wybudowany w stylu neogotyckim. Wzniesiono go na planie krzyża łacińskiego. Jest to budowla orientowana, czyli posiada prezbiterium zwrócone w stronę wschodnią. Wymiary świątyni to: długość - 57,5 metra, wysokość - 65,3 metra, szerokość - 33,5 metra. Kościół posiada trzy nawy o układzie bazylikowym, czyli nawy boczne są obniżone w stosunku do nawy głównej. W świątyni może zmieścić się jednorazowo 6000 osób. Budowla posiada imponującą ścianę szczytową zakończoną wbudowaną w nią wieżą z zegarem i dwoma wieżyczkami z lewej i prawej strony. Do kościoła prowadzą wielostopniowe schody podkreślające jego monumentalność. Wnętrze budowli jest przestronne, trójdzielne i posiada transept. Nawa główna zwieńczona jest węższym i niższym prezbiterium. We wnętrzu znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Ściany we wnętrzu są otynkowane i pomalowane na biały kolor. Przypisy
Schloss Koritau

Das Schloss Koritau (polnisch Pałac w Korytowie) ist ein ruinöses Schloss in Korytoẃ (deutsch Koritau) im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Historisch gehörte es zur Grafschaft Glatz. Geschichte Das Schloss Koritau wurde 1711 vom damaligen Grundherrn Anton Isaias von Hartig durch den Glatzer Festungsbaumeister Jakob (Jacopo) Carove im Stil des Barock errichtet. Es ist ein Rechteckbau mit zwei Geschossen, niedrigem Walmdach und zwei gesprengten Portalen, die mit Giebeln bekrönt sind. Die Fensterachsen sind durch eingetiefte Brüstungsfelder betont. In einer Durchfahrt befindet sich ein Treppenhaus mit Resten einer Stuckdekoration. An der Einfahrt zum Park befindet sich eine 1726 aufgestellte Figur des böhmischen Landesheiligen Johannes von Nepomuk. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 114. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 474 f. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage
Pałac w Korytowie

Pałac w Korytowie (niem. Schloss Koritau) – zabytkowy pałac we wsi sołeckiej Korytów (powiat kłodzki), w Polsce, w województwie dolnośląskim, w gminie Kłodzko. Historia Pierwsze wzmianki o rezydencji w Korytowie pochodzą z XVI wieku, budynek ten strawił pożar w 1585 roku. Obecnie istniejący pałac został wzniesiony w roku 1711 przez Antona von Hartiga (1681–1754) według projektu włoskiego architekta Jakoba Carovy. Na początku XIX wieku do bryły pałacu dobudowano oficynę mieszkalną, w tym samym stuleciu obiekt był remontowany. W roku 1945 pałac został uszkodzony. Na przełomie XVIII i XIX w. właścicielem Słupca był Anton hr. Pilati von Tassul zu Daxberg (1775–1843), żonaty od 1812 z Szarlottą von Studnitz (1791–1846). Małżeństwo miało synów: Oskara Pilatiego (1817–1894), Maxa (1819–1875) i Karola (1825–1901) zmarłego w Korytowie, żonatego w Pradze (1859) z Henriettą bar. Hildprandt von und zu Ottenhausen (1840–1921), który kupił w 1856 Korytów. Małżeństwo miało sześcioro dzieci: Oskara Karola (ur. w 1860, w Korytowie) właściciela Słupca, Adelajdę (ur. w 1861, w Korytowie), Rudolfa Oskara Hugo (ur. w 1863, w Korytowie), właściciela tej wsi, żonatego w 1898 z Alice von Schaffgotsch (ur. 1874) Karola Oskara (ur. w 1864, w Korytowie), właściciela Słupca, żonatego w 1899 z Marią von Schaffgotsch, siostrą Alice Eleonorę (ur. w 1868, w Korytowie), Gabrielę (ur. w 1875, w Korytowie). Płyty nagrobne Pilatich znajdują się przy kościele w Słupcu. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 18 września 1981 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Latem 2014 roku pałac stał się siedzibą nowo utworzonej Fundacji Ochrony Dziedzictwa Kulturowego Hrabstwa Kłodzkiego. W grudniu 2014 roku na skutek problemów finansowych właściciela obiekt wystawiono na licytację komorniczą. Obecnie (w roku 2016) budynek jest nieużytkowany. Architektura Pałac w Korytowie jest barokową budowlą dwutraktową wzniesioną na planie wydłużonego prostokąta. Bryła jest nakryta dachem czterospadowym i posiada dwie kondygnacje. Elewacje budynku są bogato zdobione i podzielone lizenami podtrzymującymi płaski gzyms. Wewnątrz są dwie sienie przelotowe z zachowanymi sklepieniami. Na fasadzie są dwa podobne do siebie półkoliste portale z boniowanymi pilastrami, zwieńczone wydatnymi gzymsami z maszkaronami i kartuszami herbowymi. Na tylnej ścianie budynku są dwa kolejne portale, znacznie skromniejsze. Obiekt w przeszłości był jedną z piękniejszych rezydencji na ziemi kłodzkiej, obecnie jest nieużytkowany. Do pałacu przylega park o powierzchni 6,7 ha, w którym rosną stare dęby, buki, graby i sosny wejmutki. Galeria Uwagi Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Kuczborku-Osadzie

Kościół świętego Bartłomieja w Kuczborku-Osadzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu żuromińskiego Diecezji płockiej. Obecna świątynia murowana została wybudowana około 1690 roku i ufundowana przez Katarzynę z Kliczewskich Zielińską, stolnikową płocką, kasztelanową wiską. W 1748 roku została odrestaurowana dzięki finansowemu wsparciu Bogdana Mostowskiego, kasztelana płockiego oraz staraniom proboszcza kuczborskiego i dziekana szreńskiego, księdza Wojciecha Przełęckiego. W 1786 roku kościół został konsekrowany. W ubiegłym wieku Aleksander Szredzki namalował we wnętrzu polichromię. W latach 1940–1945 budowla została zdewastowana i później wyremontowana. Jest to kościół wzniesiony w stylu barokowym, orientowany, murowany z cegły i otynkowany. Częściowo posiada podpiwniczenie. Nawa świątyni została wybudowana na planie prostokąta, posiada trzy przęsła, a także węższe prezbiterium zamknięte trójbocznie, dwie prostokątne kaplice z lewej i prawej strony oraz kwadratową wieżę od strony zachodniej wyposażoną w kruchtę w przyziemiu. Przy prezbiterium od strony północnej są umieszczone: skarbczyk i zakrystia. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowie

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Czechowie – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Czechowie (gmina Santok). Jest filią parafii św. Józefa Rzemieślnika w Wawrowie. Historia Świątynia reprezentuje styl arkadowy zwany też okrągłołukowym (Rundbogenstil). Pierwszy, szachulcowy kościół powstał w tym miejscu w 1763. W latach 80. XVIII wieku zawieszono w nim dzwon. Obiekt ten spłonął w 1834 i został zastąpiony obecnym, ceglanym, z wieżą dominującą nad okolicą, który wzniesiono w 1850. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Krasnosielcu

Kościół świętego Jana Kantego w Krasnosielcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krasnosielc diecezji łomżyńskiej. Historia Murowana świątynia została wzniesiona w latach 1790–1792 jako trzecia z kolei. Ufundowana została przez Kazimierza Krasińskiego, starostę nowokorczyńskiego, krasnostawskiego i przasnyskiego oraz jego małżonkę Annę z Ossolińskich. Kazimierz Krasiński fundując kościół, spełnił wolę Jana Chryzostoma Krasińskiego, biskupa pomocniczego chełmskiego, kantora płockiego, kanonika kujawskiego i warmińskiego, który był głównym fundatorem świątyni. Kościół został zaprojektowany przez architekta Hilarego Szpilowskiego i reprezentuje styl klasycystyczny. Ukończona świątynia pod wezwaniem św. Jana Kantego, została konsekrowana w dniu 29 września 1799 roku przez biskupa płockiego Onufrego Kajetana Szembeka. Świątynia posiada umieszczoną w widocznym miejscu zwieńczenia tarczę ozdobioną herbami Ślepowron, którym pieczętowali się Krasińscy i Topór, którym pieczętowali się Ossolińscy. We wnętrzu znajdują się ambona i chrzcielnica zaprojektowane przez Hilarego Szpilowskiego oraz obrazy namalowane przypuszczalnie przez wybitnego malarza Franciszka Smuglewicza w końcu XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia w Krasnosielcu na Facebooku
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lasocicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lasocicach - świątynia parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lasocicach wzniesiona jako kościół parafii Ewangelickiego Kościoła Unijnego w tej miejscowości. Budowla powstała w 1930. Zbudowano ją na miejscu starego kościoła, który ze względu na zły stan techniczny został zburzony. Nowy kościół został poświęcony 26 października 1930. Zachowała się pamiątkowa pocztówka z tej uroczystości z fotografią kościoła i napisem "Zur Erinnerung an die Anweihung der Evg.-reform. Kirche zu Lasswitz am 26 October 1930". W 1937 parafia ewangelicka skupiała 500 wiernych i należała do Superintendentury Poznań II Ewangelickiego Kościoła Unijnego Po II wojnie światowej świątynia została przejęta na potrzeby kultu katolickiego i poświęcona w tym celu w 1946. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła na witrynie parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Lasocicach (dostęp: 17-11-2014).. lsolasocice.pl.tl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-29)].
Sieradz railway station

Sieradz is a railway station located in the Polish town of Sieradz, in Łódź Voivodeship. It is classified by PKP as a regional station. The station serves mainly regional services between Łódź and Poznań, as well as PKP Intercity trains running between Warsaw and Wrocław. It is also a terminus for ŁKA services running from Łódź Kaliska station. The station was opened in 1902, along with other stations of the Warsaw-Kalisz Railway. The architectural style of the main building is similar to the stations in Pabianice, Łask and Zduńska Wola. Unlike those, the building is asymmetrical. However, the station is the only existing one between Łódź and Kalisz that still uses mechanical semaphore signals instead of colour light signals used on other stations. Train services The station is served by the following services: Intercity services (IC) Wrocław Główny — Łódź — Warszawa Wschodnia Intercity services (IC) Białystok - Warszawa - Łódź - Ostrów Wielkopolski - Wrocław Intercity services (IC) Ełk - Białystok - Warszawa - Łódź - Ostrów Wielkopolski - Wrocław Intercity services (IC) Zgorzelec - Legnica - Wrocław - Ostrów Wielkopolski - Łódź - Warszawa InterRegio services (IR) Ostrów Wielkopolski — Łódź — Warszawa Główna InterRegio services (IR) Poznań Główny — Ostrów Wielkopolski — Łódź — Warszawa Główna Regiona services (PR) Łódź Kaliska — Ostrów Wielkopolski Regional services (PR) Łódź Kaliska — Ostrów Wielkopolski — Poznań Główny References
Sieradz (stacja kolejowa)

Sieradz – stacja kolejowa w Sieradzu, w województwie łódzkim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Ruch pasażerski Opis Dworzec został wybudowany w XIX wieku. Budynek jest typową zabudową dla mniejszych stacji kolejowych ówczesnego zaboru rosyjskiego. Sieradz jest jedyną stacją pomiędzy Łodzią a Kaliszem na której zachowała się jeszcze sygnalizacja kształtowa. Od grudnia 2012 do października 2013 przeprowadzono kosztem 2 mln zł gruntowny remont dworca, inwestycja została sfinansowana z budżetu państwa i środków własnych PKP SA. Uroczyste otwarcie kompleksowo wyremontowanego dworca miało miejsce 19 października 2013. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sieradz w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Sieradz, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Maszt Wolności

Der Maszt Wolności (deutsch: Mast der Freiheit) ist ein Denkmal in Form eines 60 Meter hohen und beleuchteten Fahnenmastes im Warschauer Stadtdistrikt Wola. Die Konstruktion ist der höchste Fahnenmast Polens, die an ihm gehisste Fahne ist mit einer Fläche von über 100 Quadratmetern ebenfalls die größte des Landes. Lage Der Mast steht in der Mitte einer großen, dreispurigen Kreisverkehrskreuzung, an der die Straßen Aleja Jana Pawła II, Ulica Zygmunta Słomińskiego und Ulica Okopowa zusammentreffen: Rondo Zgrupowania AK Radosław (früher: Rondo Babka). Die Umbenennung des Kreisels im Jahr 2011 diente der Erinnerung an eine Kampfeinheit („Radosław“) der Polnischen Heimatarmee während des Warschauer Aufstands. Der Kreisverkehr hat einen Durchmesser von gut 100 Metern; in der Mitte kreuzen sich Straßenbahntrassen, weshalb der Fahnenmast im nordwestlichen Teil des Innenraumes des Kreisels steht. Am Kreisverkehr befinden sich ebenfalls die Megamall Arkadia und das erste Wohngebäude Warschaus mit einer Höhe über 100 Metern (Babka Tower, erbaut 1999–2001). Geschichte Der Mast wurde auf Initiative der polnischen Unternehmer Artur Nowakowski und Bogdan Kaczmarek errichtet. Mit dem Bauwerk soll an wichtige Daten der polnischen Geschichte erinnert werden. So wurde zur Einweihung verschiedener Jahrestage gedacht: 100. Jahrestag des Ausbruchs des Ersten Weltkrieges, 70. Jahrestag des Beginns des Warschauer Aufstandes, 25. Jahrestag der Gründung der Dritten Polnischen Republik und 10. Jahrestag des Beitritts Polens zur Europäischen Union. Im November 2012 wurde ein Unterstützungskomitee zur Realisierung der Idee gegründet. Im Februar 2013 wurde das technische Projekt von dem entwerfenden Architekturstudio JSK Architekci präsentiert. Im Juni 2014 erteilte die Stadt die Baugenehmigung und stellte das benötigte Bauland zur Verfügung. Am 23. Juni 2014 begannen die Bauarbeiten. Zur feierlichen Einweihung am 10. November 2014 trat in Anwesenheit der Warschauer Oberbürgermeisterin Hanna Gronkiewicz-Waltz eine Ehrenkompanie der polnischen Streitkräfte an. Konstruktion Die Konstruktion besteht aus einem senkrecht stehenden Mast, an dessen unterem Teil mehrere Streben zur Versteifung angebracht wurden. Die Architekten verstehen diese Streben sinnbildlich als Menschen, die die Fahnenmast stützen. Der Mast hat die Form einer Spindel – in der Mitte bauchig. Das Fundament der Konstruktion ist zwecks Aufnahme der Verstrebungen v-förmig. Die neun, 15 Meter tiefen Fundamentpfähle verfügen über eine Gesamtlänge von 128 Meter und wiegen drei Tonnen. Auf dem 58-Kubikmeter-Beton-Fundament liegt eine Stahlbetonkappe, die aus 11 Tonnen Stahl und weiteren 100 Kubikmetern Beton hergestellt wurde. Die Stahlmast-Konstruktion wiegt rund 40 Tonnen. Sie wurde von der Posener H. Cegielski S.A. gefertigt. Weblinks Website zum Projekt (in Englisch) Einzelnachweise