NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wodzisławiu Śląskim – Zawadzie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wodzisławiu Śląskim – Zawadzie – kościół rzymskokatolicki położony w dzielnicy Wodzisławia Śląskiego – Zawadzie. Został wzniesiony na wzgórzu. Budowa Długość kościoła wynosi 40,2 m, a jego szerokość – 23,6 m. Posiada nawę krzyżową. Od strony ulicy Paderewskiego do bramy głównej prowadzą schody o 22 stopniach. Historia W 1947 zostały zatwierdzone plany budowy przez władzę świecką. Budowę rozpoczęto w lipcu tego samego roku. Krzyż został wzniesiony w październiku 1948.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żaganiu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żaganiu – kościół parafialny należący do dekanatu lubuskiego Kościoła Polskokatolickiego w RP. Mieści się w Żaganiu, w województwie lubuskim. Historia i wyposażenie Świątynia, która obecnie należy do Kościoła Polskokatolickiego w RP została wzniesiona w stylu neoromańskim. Powstała w 1902, jako kaplica dla wyznawców staroluteranizmu, których liczba wynosiła wówczas 200 osób. Została zaprojektowana przez architekta Gustava Goetzego z Berlina. Budowla została wzniesiona na zrębach starej kaplicy cmentarnej, która stała na tym miejscu od XVI stulecia. Świątynia została wybudowana na planie krzyża i do jej budowy użyto cegły klinkierowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na małe formy, powstałe dzięki użyciu specjalnych cegieł kształtowych. We wnętrzu świątyni zachowały się 3 neogotyckie drewniane ołtarze. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żarach

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Żarach – rzymskokatolicki kościół garnizonowy należący do Śląskiego Dekanatu Wojskowego Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Mieści się w Żarach, w województwie lubuskim. Historia Historia kościoła wiąże się z franciszkanami, który w 1264 roku zostali sprowadzeni do miasta przez Albrechta Dewina. Obok klasztoru został wybudowany kościół świętej Barbary, a także w 2 połowie XV stulecia kaplica świętej Anny. Zakonnicy zajmowali się szpitalnictwem i podstawowym szkolnictwem. W 1549 roku kościół i klasztor spłonęły. Zachowały się tylko ruiny kościoła i klasztorna słodownia. Po tym tragicznym wydarzeniu Franciszkanie opuścili miasto. Dopiero w 1727 roku kościół został odbudowany w stylu barokowym za panowania Erdmanna II von Promnitz. Ten sam władca ufundował nowy dzwon, do dzisiaj działający. Budowla poprzez wielokrotne przebudowy utraciła wiele cech stylowych. W 2007 r. w kościele poświęcono tablicę upamiętniającą zamordowanych przez NKWD lekarzy wojskowych z 3. Szpitala Okręgowego w Grodnie i 9. Szpitala Okręgowego w Brześciu nad Bugiem, zaprojektowaną i ufundowaną przez braci Krzysztofa i Zbigniewa Kopocińskich z 105. Kresowego Szpitala Wojskowego. 7 maja 2018 r. w kościele wmurowano też tablicę upamiętniającą prof. n. med. Bolesława Jałowego, zamordowanego w 1943 r. we Lwowie przez nacjonalistę ukraińskiego. Tablicę ufundowali również bracia Krzysztof i Zbigniew Kopocińscy. Przypisy
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Brzezinach

Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Brzezinach – gotycka świątynia murowana, należąca do rzymskokatolickiej Parafii Podwyższenia Świętego Krzyża w Brzezinach, w województwie łódzkim. Historia Kościół został zbudowany w 1. poł. XIV wieku. Wzniesiono go z cegły, w stylu gotyckim. W renesansie miała miejsce pierwsza poważniejsza przebudowa kościoła - wzniesiono m.in. kaplice Lasockich i Miedzianków - piękne mauzolea z katakumbami. Bogate uposażenie kościoła oraz kaplicę ufundował ówczesny właściciel Brzezin - Stanisław Lasocki. Wyposażenie do kaplic, jak i całego kościoła sprowadzono z Krakowa. W 1515 roku dobudowana została kaplica Matki Bożej Różańcowej - na wzór kaplicy Zygmunta w katedrze wawelskiej. Ostatnią dobudowana kaplicą jest kaplica Świętego Krzyża z 1619 roku. W połowie XIX wieku kościół zamknięto, gdyż jego konstrukcja była poważnie uszkodzona. Po odbudowie świątynia została poświęcona 30 października 1853 roku i służy do dziś społeczności katolickiej w Brzezinach. Kościół Architektura Kościół pw. Podwyższenia Świętego Krzyża jest kościołem murowanym, jednonawowym, z niskim prezbiterium. Przy prezbiterium do świątyni przylega piętrowa zakrystia i mała kruchta. Pierwotnie wzniesiony w stylu gotyckim, po licznych przebudowach stanowi mieszankę gotyku, renesansu i baroku. Warta uwagi jest zwłaszcza renesansowa kaplica Lasockich, w której znajduje się rodzinne mauzoleum. Górująca nad nią kopuła z latarnią wzorowana była na bazylice św. Piotra w Rzymie. Wyposażenie Zachowało się wiele cennych elementów wyposażenia świątyni, jak np.: w kościele: barokowe organy z XVII w. gotycka rzeźba Chrystus w Ogrojcu (ok. 1500 r.) płaskorzeźba Ukrzyżowanie (XVI-XVII w.) XVII-wieczny krucyfiks dzwon z 1641 r. trzy kropielnice - w tym dwie gotyckie rokokowy konfesjonał (XVII w.) srebrny relikwiarz w kształcie krzyża z herbem Brzezin i datą 1628 rzeźba św. Mikołaja z Bari (XVI w.) XVII-wieczna monstrancja wieżyczkowa w kaplicach Lasockich i Miedzianków rzeźby nagrobkowe z XVI i XVII wieku nagrobek Urszuli z Maciejowskich Leżeńskiej, ufundowany przez męża, kasztelana Jana Leżeńskiego - autorstwa Jana Michałowicza z Urzędowa, wykonany w latach 1565-1568 płyta nagrobkowa Stanisława i Zofii z Szydłowieckich Lasockich z I poł. XVI w.- dzieło Giovanniego Ciniego ze Sieny. Przypisy linki zewnętrzne Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża polska-org.pl
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Bytomiu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego (niem. Heiligen Kreuzkirche) – rzymskokatolicki kościół parafialny w Śródmieściu Bytomia, przy ul. Juliusza Ligonia 2. Historia Kościół powstał przed wybuchem II wojny światowej, w latach 1936–1937. Budowę poprzedzono konkursem na projekt nowej świątyni. Udział w nim wzięło trzech architektów: Otto Linder ze Stuttgartu, Otto Hammerling z Gliwic oraz Theodor Ehl z Bytomia. Ostatecznie zwycięzcą okazał się Niemiec Otto Linder; z kolei Teodora Ehla mianowano kierownikiem całej budowy. Prace budowlane powierzono F.E. Neumannowi, majstrowi z Bytomia. Za wnętrze odpowiedzialna była grupa artystów: malarz Sutor z Katowic (ołtarz główny i prezbiterium), malarz Platzek z Kluczborka (sgraffita, malarstwo ścienne i droga krzyżowa), włoski rzeźbiarz Ghiberti (figury Ewangelistów) i malarz Meyer z Monachium (witraże). Kościół konsekrowano, która nastąpiła dnia 31 października 1937 roku. W trzy lata później utworzona została parafia. Po kilkudziesięciu latach (1990) postanowiono wykonać remont generalny całego kościoła. 8 października 1984 roku bł. ks. Jerzy Popiełuszko odprawił mszę świętą w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego. Architektura Projekt świątyni nawiązuje do kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu. Kościół jest wolnostojący. Ma formę rotundy z półkolistym prezbiterium. Przy prezbiterium znajduje się dzwonnica pełniąca również funkcję wieży zegarowej. Całe wnętrze opiera się na filarach, które przechodzą w żebra podpierające kopułę. Konstrukcja nośna jest żelbetowa z wypełnieniem ściankami z elementów żelbetowych. Cały kościół jest otynkowany, a kopuły pokrywa blacha, która zastąpiła dachówki. Plebania jest połączona ze świątynią za pomocą podcieniowego przejścia. Cała budowla utrzymana jest w stylu monumentalnego konstruktywizmu. Na wieży wisi jeden dzwon. Waży ok. 400 kg i posiada ton b' (+). Został odlany przez firmę Glockengießerei Otto w 1936 roku. Pozostałe trzy dzwony zostały zarekwirowane na cele wojenne. Przypisy Bibliografia Halina i Zbigniew Łabęccy: "Kościoły i kaplice Bytomia". Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Kreuzerhöhungskirche (Trzebież)

Die römisch-katholische Kreuzerhöhungskirche (polnisch Podwyższenia Świętego Krzyża) in Trzebież (deutsch Ziegenort) in der Woiwodschaft Westpommern war bis 1945 eine evangelische Kirche. Geschichte Ziegenort war bis zur Reformation Besitztum des Klosters Jasenitz, das Kloster war demnach Patron der Kirche. Nach dem Passauer Vergleich von 1522 gingen Hebungen und Patronat an den Landesfürsten über. Der erste Prediger nach lutherischem Ritus war Gregorius Stellmacher, eingesetzt 1574. Die Wetterfahne trägt die Jahreszahl 1745, was vermutlich das Baujahr der Kirche ist. Der Pfarrbezirk von Groß Ziegenort erstreckte sich auf das Erbzinsgut Althagen, die Teeröfen Düsterort, Horst und Neu-Jasenitz und durch die Filialkirche Königsfelde auf das Eroziusgut Karpin sowie auf Alt-und Neu Hammer, Hüttro und Wilhelmsdorf. Klein Ziegenort hatte eine eigene Kapelle. Bauwerk Die Kirche ist ein Putzbau mit rechteckigem Grundriss mit langen schmalen Fenstern. Der Kirchturm ist abgesetzt und hat einen Oberbau aus Fachwerk und eine barocke Spitze. Ein Altarleuchter aus Bronzeguss trägt die Jahreszahl 1641, eine Hängekrone aus dem gleichen Material von 1613. Ein Kelch hat im Stempel den Stettiner Greifenkopf. Eine Glocke von 1664 stammt von Georg Köckeritz und die zweite von Joh. Heinrich Schmidt 1729, beide in Stettin. Literatur Manfred Vollack: Der Kreis Ueckermünde bis 1945: ein pommersches Heimatbuch, 1981, Heimatkreis Pasewalk-Ueckermünde in Gemeinschaft mit dem Pommerschen Zentralverband (Hrsg.) Weblinks Website der Pfarrei Ziegenorts Kirche und Kirchengeschichte auf der Website www.ziegenort.de Dorfkirche Trzebież (PL) (ehem. Ziegenort) auf der Website www.dorfkirchen-in-mv.de (im Artikel nicht ausgewertet)
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Trzebieży

Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Trzebieży – świątynia należąca do Parafii rzymskokatolickiej pw. Podwyższenia Świętego Krzyża w Trzebieży (ul. Rybacka, Gmina Police) jest kościołem parafialnym. Historia W XIV w. (ok. roku 1359) wybudowano we wsi kościół pw. św. Katarzyny w stylu romańsko-gotyckim był wykonany z obrabianej cegły gotyckiej na fundamencie z głazów polnych. Do 1552 r. prawo patronatu nad kościołem i osadą należało do księcia pomorskiego, a jurysdykcyjnie do archidiakonatu szczecińskiego. Następnie kościół stał się parafią dla Niekłończycy, Drogoradza oraz Kopic, a po 1587 był zborem ewangelickim. W poł. XVIII w. świątynia została częściowo rozebrana. W 1745 r. ponownie odbudowana na starym fundamencie na planie prostokąta już z nową wieżą, barokową kopułą oraz z długimi oknami. Na drewnianej trzykondygnacyjnej wieży kościelnej zawieszone są dwa odlane w Szczecinie dzwony w 1664 i 1729. Wieżę wieńczy ośmioboczna latarnia z iglicą i krzyżem na kuli. W 1793 roku wzniesiono chór. Pierwotnie kościół ogrodzony płotem. W latach 70. XX wieku wokół świątyni zbudowano kamienny murek. Po II wojnie światowej i likwidacji tzw. Enklawy Polickiej przeszedł pod jurysdykcję polską. 2 września 1946 roku erygowano parafię pw. Podwyższenia Świętego Krzyża. Pod koniec lat 90. XX wieku świątynia została ponowie odrestaurowana. Kościół znajduje się w rejestrze zabytków (nr. rej. A-506 z 22 grudnia 1965). Tuż obok kościoła stoi rzeźba z piaskowca Matki Bożej Otuchy autorstwa Zbigniewa Polickiego, ufundowana przez trzebieskich rybaków w 1986 roku. Naprzeciw świątyni znajduje się (ul. Rybacka 2) również zabytkowa plebania (dawna pastorówka) z pocz. XIX w. (nr. rej. A-530 z 25 kwietnia 1997). Odpust parafialny odbywa się 14 września. Zdjęcia Zobacz też Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Niekłończycy Dekanat Police Przypisy Bibliografia Kuria Metropolitalna Szczecińsko-Kamieńska (Kościoły i parafie). 2009. [dostęp 2009-06-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-28)]. (pol.). Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 1 A-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 275. ISBN 83-7241-272-3. (pol.). Stanisław Janeczko: Trzebież – Perła Ziemi Polickiej. Police: 1999, s. 5. ISBN 83-910330-3-1. (pol.). 2008 Police, Gmina Zielona. Police: Urząd Gminy w Policach, 2008, s. 18. ISBN 978-83-916431-9-8. (pol.).
Helligkorskirken i Łódź

Helligkorskirken (polsk Kościół p. w. Podwyższenia Krzyża Świętego) ligger på hjørnet af Henryk Sienkiewicz’ og Julian Tuwims gade i Łódź. Den var byens anden katolske kirke og blev rejst i årene 1860-1888 efter tegninger af Franciczek Tournelle. Kirken er treskibet med grundplan som et kors. Den er bygget i romansk og neorenæssancestil. Kirkebygningen består af facadetårnet (finansieret af Juliusz Heinzel), to kapeller, våbenhuse på vest- og østsiden samt sakristiet bag hovedalteret. I alt findes seks altre i kirken. Under 2. verdenskrig blev kirken udelukkende brugt af tyske katolikker, og undgik derfor alvorligere skader.
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi

Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża – neoromańska katolicka świątynia parafialna parafii Podwyższenia Świętego Krzyża, znajduje się przy ulicy Henryka Sienkiewicza 38 w Łodzi. Historia Budowę kościoła, frontem przy ówczesnej ulicy Dzikiej, rozpoczęto w 1860 roku od położenia fundamentów. Jej przebieg paraliżowały jednak problemy finansowe. W rozwiązaniu tego problemu pomógł przemysłowiec Karol Scheibler, przekazując na budowę 50 tys. rubli, jak również ofiarowując 4 figury ewangelistów zdobiące wieżę i zainstalowane w kościele 31-głosowe organy. Właściwa budowa świątyni rozpoczęła się w 1872 i trwała do 1875 roku według projektu Franciszka Tournelle’a z inicjatywy ks. Wojciecha Jakubowicza. Pierwotnie został poświęcony 2 listopada 1875 roku przez ks. Ludwika Dąbrowskiego jako kościół pod wezwaniem św. Jakuba. Konsekracja świątyni miała miejsce 19 maja 1888 roku, dokonał jej arcybiskup Wincenty Teofil Popiel–Chościak. Architekturę wnętrza zaprojektował warszawski architekt Konstanty Wojciechowski. Pierwotnie kościół był ogrodzony. W 1918 roku krzyż na wieży kościoła posłużył za centralny punkt lokalnej sieci triangulacyjnej utworzonej przez naczelnika Oddziału Pomiarów przy Wydziale Budownictwa Magistratu Miasta Łodzi – Franciszka Walickiego. Podczas II wojny światowej świątynia była dostępna wyłącznie dla osób narodowości niemieckiej. 8 sierpnia 2021, w uroczystość św. Dominika, parafię objęli bracia dominikanie z klasztoru bł. Piotra Jerzego Frassatiego. Architektura Świątynia w stylu neoromańskim jest trzynawowa, zbudowana na planie krzyża systemem bazylikowym. Na frontonie znajduje się wieża z trzema dzwonami i sygnaturką. Przedwojenny zestaw dzwonów, który nie przetrwał do dziś, ufundowany został w latach 1920–1930. Wewnątrz znajduje się sześć ołtarzy. Główny z nich to dar Karola Scheiblera. Jest on również fundatorem ołtarzy w kaplicy św. Anny i w kaplicy Matki Boskiej. Ołtarz boczny w lewej nawie został ufundowany przez Edwarda Herbsta. Przy kościele znajduje się pomnik poświęcony ofiarom stanu wojennego, a w jego północną ścianę wmurowana jest tablica upamiętniająca poległych stoczniowców. Przypisy Bibliografia Parafia Podwyższenia Świętego Krzyża. archidiecezja.lodz.pl. [dostęp 2012-09-13]. Historia budowy, Parafia Podwyższenia św. Krzyża w Łodzi, Łódź. Marek Budziarek: Świątynie Łodzi. Łódź: Piątek Trzynastego, 2005, s. 21–22. ISBN 83-7415-078-5.
Friedenskirche (Zabrze)

Die Friedenskirche im oberschlesischen Zabrze (Hindenburg O.S.) ist eine evangelische Pfarrkirche. Die denkmalgeschützte Kirche im neoromanischen Stil stammt aus der Mitte des 19. Jahrhunderts. Die Friedenskirche gehört der Evangelisch-Augsburgischen Gemeinde in Zabrze (Hindenburg O.S.) an. Sie befindet sich an der Ulica Czesława Klimasa im Stadtteil Centrum Południe (Zentrum Süd). Zur Gemeinde gehören auch die Evangelische Kirche im Stadtteil Mikulczyce (Mikultschütz) und die Evangelische Kirche im weiter entfernten Kędzierzyn-Koźle (Kandrzin-Cosel). Geschichte Die erste größere Anzahl an Protestanten seit der Gegenreformation entwickelte sich in der Gegend mit der Gründung des staatlichen Kohlebergbaus 1790. Dies führte zum Zuzug von Protestanten aus Sachsen und Niederschlesien, die als Bergbeamte und Arbeiter tätig wurden. Für die Betreuung der örtlichen evangelischen Gläubigen war zunächst die evangelische Kirchengemeinde in Tarnowitz zuständig. Gottesdienste wurden im alten Zechenhaus abgehalten. Ab 1809 war die evangelische Gemeinde von Gleiwitz für die Seelsorge zuständig. Und die Gottesdienste fanden danach in der alten Berginspektion statt. Im November 1871 wurde bei der Regierung der erste Bauplan für eine Kirche eingereicht. Nach einigen Änderungen der Pläne begann man kurz darauf mit dem Bau durch Baumeister Silber. 1872 wurde den Protestanten eine Kirchenglocke für den zukünftigen Kirchturm geschenkt. Da es schließlich zum Streit zwischen dem Kirchenvorstand und dem Baumeister kam, wurde im August 1872 eine Stilllegung des Baus durch die Regierung verordnet. Die selbständige evangelisch-lutherische Kirchengemeinde Zabrze wurde am 1. Juni 1873 gegründet und hatte 1367 Gläubige. Damals gab es noch keine einheitliche Gemeinde und verschiedene Orte befanden sich um die Kirche herum. Zu ihr gehörten die Gemeinden Alt-Zabrze, Klein-Zabrze, Dorotheendorf, Zaborze, Zaborze-Poremba, Biskupitz, Mikultschütz, Mathesdorf und Sosnitza. Bereits 1873 begann auch wieder der Bau des Gotteshauses. Im August 1874 wurde der Bau fertiggestellt, am 3. August wurde das Kreuz auf den Kirchturm gesetzt und die Kirche am 25. Oktober 1874 geweiht. Sie wurde nach dem abgeänderten Entwurf des Regierungs- und Baurates Kronenberg ausgeführt. Im Herbst 1879 wurde das evangelische Pfarrhaus fertiggestellt. 1905 wurde eine zweite Kirche für die evangelische Gemeinde erbaut: Die Königin-Luise-Gedächtniskirche in Zaborze (heute nicht mehr existent). 2001 wurde die Kirche restauriert und 2002 wurde die Orgel restauriert. Architektur Bei der Friedenskirche handelt es sich um ein neoromanisches Bauwerk mit einer Fassade aus hellroten Ziegelsteinen ohne Dekorationselemente. Gegliedert wird die Fassade durch Vertiefungen. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm. Literatur Pfarrer Otto Hoffmann: Geschichte der ev. Kirchengemeinde Hindenburg O.-S. zum 50jährigen Kirchweihfest. 25. Oktober 1924 (Digitalisat) Weblinks Info über die Kirchengemeinde Einzelnachweise
Kościół Pokoju w Zabrzu

Kościół ewangelicko-augsburski Pokoju w Zabrzu – kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w Zabrzu. Mieści się przy ulicy Czesława Klimasa, w Zabrzu, w województwie śląskim. Historia W dniu 1 czerwca 1873 roku została utworzona samodzielna parafia ewangelicko-augsburska w Zabrzu, liczyła wtedy 1367 wiernych. Nowa parafia niezwłocznie uzyskała pełną samodzielność, a w jej skład weszły gminy: Zabrze, Małe Zabrze, Dorota, Zaborze, Biskupice, Mikulczyce, Maciejów i Sośnica. W tym samym czasie rozpoczęła się również budowa nowej świątyni parafialnej w stylu neoromańskim, która została zakończona w sierpniu 1874 roku. W dniu 25 października 1874 roku o godzinie 18:00, nowy kościół został poświęcony i otrzymał wezwanie Pokoju. Uroczystość poświęcenia świątyni zgromadziła wielu znakomitych gości, licznych księży luterańskich, tłumy wiernych z Zabrza i okolicznych miejscowości. Gościem uroczystości był także jeden z duchownych rzymskokatolickich. W 2001 świątynia została odrestaurowana. W 2002 roku zostały wyremontowane organy w kościele. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kamienicy

Kościół Przemienienia Pańskiego i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kamienicy – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Kamienica w powiecie limanowskim, będąca kościołem parafialnym parafii pw. Przemienienia Pańskiego i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Bezpośrednio za kościołem znajduje się cmentarz parafialny z zabytkową kaplicą rodu Szalayów w XIX wieku i licznymi starymi grobami (najstarsze pochodzą jeszcze z XVIII wieku). Historia Obecny kościół parafialny jest już czwartym kościołem w Kamienicy, a pierwszym murowanym. Poprzednie świątynie uległy spaleniu (w 1646 i 1931) lub zostały zniszczone przez powódź (w 1672). Kościół wzniesiono w latach 1932-1937, według projektu katowickiego architekta Szołdrskiego. Konsekracji dokonał biskup Jan Stepa 12 września 1951. W latach 90. XX wieku dokonano niezbędnych prac modernizacyjnych i renowacyjnych, m.in. wymieniono dach, okna, drzwi, posadzkę, odnowiono ołtarze i zakupiono nowe tabernakulum. Architektura Kościół w Kamienicy posiada trzy nawy z węższym prezbiterium i 45-metrową wieżą od frontu. Zbudowany został w stylu eklektycznym, natomiast hełm wieży nawiązuje do stylu barokowego. Całość przykrywa dach z blachy miedzianej. Wnętrze Prezbiterium i nawa główna mają pozorne sklepienie kolebkowe, natomiast nad nawami bocznymi znajduje się stropy proste. Autorem zdobiącej wnętrze polichromii jest profesor Jerzy Lubański z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Na uwagę zasługują również stacje Drogi Krzyżowej oraz barwne witraże ze scenami religijnymi i wizerunkami świętych. Ołtarze Ołtarz główny jest prosty, wręcz schematyczny. Zdobią go rzeźby przedstawiające scenę Przemienienia Pańskiego. Ołtarze boczne zdobią figury wykonane przez Leona Strządala. ołtarz z figurami Chrystusa Ukrzyżowanego i św. Małgorzaty oraz obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 68-74. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Przemienienia Pańskiego i Świętego Ducha w Wiśniowej

Kościół Przemienienia Pańskiego i Świętego Ducha w Wiśniowej Poduchownej – rzymskokatolicka świątynia wzniesiona staraniem Karola Tarły. W podziemiach kościoła spoczywa serce księdza Hugona Kołłątaja. Wewnątrz kościoła znajdują się posągi Apostołów Piotra i Pawła, obrazy: Przemienienia Pańskiego, Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem, Matki Bożej Częstochowskiej. Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Przypisy Linki zewnętrzne Strona diecezji sandomierskiej
Kościół Przemienienia Pańskiego w Babiaku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Babiaku – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Babiak. Należy do dekanatu izbickiego. Mieści się przy placu Wolności. Historia Obecna świątynia została zbudowana w latach 1905–1907 dzięki postawie Henryka Słubickiego i wójta Henryka Grasmana oraz dzięki staraniom biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego. Zbudowano ją miejscu starszej z 1857–1863 rozebranej na skutek represji po powstaniu styczniowym przez władze rosyjskie. Budowla została poświęcona w dniu 14 października 1907 roku przez księdza Władysława Grabowskiego, dziekana z Izbicy Kujawskiej. Odtąd zaczął pełnić rolę kościoła filialnego. Nadano mu wezwanie Przemienienia Pańskiego. Architektura Świątynia murowana, na kamiennym fundamencie, otynkowana i pokryta blachą. Budowla była remontowana w 1951 roku. W 1968 roku została założona nowa stalowa więźba dachowa i została odremontowana wieża. W latach 1981–1983 kościół został odremontowany od wewnątrz i od zewnątrz. Zostały założone: posadzka, witraże oraz centralne ogrzewanie. Elewacja zewnętrzna została wykonana w 2000 roku. Chór muzyczny murowany, podparty przez dwa murowane filary. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Garbowie

Kościół Przemienienia Pańskiego – murowana świątynia w Garbowie, zbudowana w latach 1907-1911 według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. W 1915 roku uszkodzona przez pocisk artyleryjski, odrestaurowana do 1922 roku. W dniu 6 lipca 1930 konsekrowany przez biskupa Mariana Fulmana. Kościół został wybudowany z cegły palonej, w stylu neogotyckim. Kościół posiada trzy nawy i dwie kaplice oraz dwie zakrystie przy prezbiterium. Nad elewacją frontową świątyni dominują dwie wieże o wysokości 75 metrów, nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Przy prezbiterium znajdują się dwa ołtarze drewniane w stylu neogotyckim. W ołtarzu głównym widnieją dwa obrazy: Przemienienia Pańskiego i św. Wojciecha. W lewej kaplicy znajduje się ołtarz ze sceną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i wizerunkiem Matki Bożej Różańcowej, w prawej – św. Leonarda i św. Antoniego. Ławki w nawie głównej, ambona i chrzcielnica reprezentują styl neogotycki. Na chórze muzycznym znajdują się organy 35-głosowe z 1929 roku firmy Biernackiego, w oknach widnieją witraże wykonane w Warszawie w 1921 roku przez artystę Białkowskiego. Bibliografia Informacje na stronie archidiecezji Lubelskiej