NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Sochocinie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Sochocinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu płońskiego diecezji płockiej. Historia Budowa obecnego kościoła rozpoczęła się w 1908 roku, w czasie urzędowania księdza proboszcza Wincentego Chabowskiego. Jest to czwarta w dziejach parafii świątynia. Po dziesięciu latach, dzięki pomocy parafian, budowla została ukończona. Jest to kościół w stylu neogotyckim. Świątynię konsekrował biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski w dniu 13 października 1918 roku. W latach 1919-1938 kościół był wyposażany i upiększany. W czasie II wojny światowej przez cały czas odprawiane były w nim nabożeństwa. Pod koniec okupacji hitlerowskiej świątynia została ograbiona z paramentów i szat liturgicznych. W latach 1945-2006 budowla była remontowana. Prace polegały na odrestaurowaniu wieży kościelnej, wymianie dachu z dachówki na ocynkowaną blachę, wymianie ram okiennych i drzwiowych z drewnianych na żelazne, zainstalowaniu żelaznych schodów na wieżę i chór a także zamontowaniu dzwonu z napędem elektrycznym. Prezbiterium, kaplice boczne i kaplica św. Franciszka zostały ozdobione polichromią wykonaną techniką al fresco i sgraffito. Dzięki staraniom księdza proboszcza Czesława Stolarczyka świątynia wzbogaciła się o nowy ołtarz i witraże w prezbiterium oraz zegar na wieży kościelnej. Proboszczowie 1795–1818: Michał Langhangi 1940–1948: Alojzy Poszwa 1948–1974: Wincenty Helenowski 1974–1997: Stanisław Zakrzewski 1998–2001: Jerzy Szczepanik od 2001: Czesław Stolarczyk Galeria Przypisy
Kościół św. Faustyny w Sokołowie Podlaskim

Kościół świętej Faustyny w Sokołowie Podlaskim – rzymskokatolicki kościół rektorski należący do dekanatu Sokołów podlaski diecezji drohiczyńskiej. Kościół noszący dawniej wezwanie Świętego Rocha został wzniesiony w 1820 roku i ufundowany przez małżeństwo Karola, marszałka powiatowego łosickiego, i Franciszkę z Wojewódzkich Kobylińskich, ówczesnych dziedziców Sokołowa Podlaskiego. Na obecne miejsce został przeniesiony w 1980 roku i został silnie przebudowany. Poświęcony został w dniu 6 grudnia 1981 roku przez biskupa siedleckiego, Jana Mazura. W dniu 8 sierpnia 2005 roku świątynia została oddana w opiekę św. Siostrze Faustynie Kowalskiej przez biskupa drohiczyńskiego, Antoniego Dydycza. Jednocześnie kościół otrzymał rektora. Obecnie świątynia posiada konstrukcję mieszaną, betonowo-drewnianą, posiada zewnętrzne szalunki i jest orientowana. Posiada jedną nawę. Korpus kościoła został wybudowany na planie prostokąta. Jego prezbiterium nie jest wyodrębnione zewnętrznie z nawy i jest zamknięte pięciobocznie, z boku są umieszczone dwie zakrystie, zamknięte. Dobudowana kruchta z przodu posiada kształt wydłużonego prostokąta. Korpus posiada jednokalenicowy blaszany dach dwuspadowy, przechodzący nad częścią prezbiterialną w pięciospadowy, zachodnia kruchta posiada dach dwuspadowy w części środkowej i dachy pulpitowe w częściach bocznych, nawy boczne posiadają daszki pulpitowe. Na kalenicy w przedniej części, jest umieszczona czworokątna blaszana wieżyczka na sygnaturkę nakryta daszkiem namiotowym zakończonym krzyżem. We wnętrzu znajduje się strop w formie zbliżonej do łuku koszowego. W miejscu połączenia nawy i prezbiterium jest podzielony pojedynczym gurtem. Z przodu mieści się chór muzyczny podparty dwoma słupami. Na ich osiach znajdują się analogiczne filary podpierające strop. Ściany nawy i prezbiterium są podzielone lizenami utworzonymi przez odeskowanie słupów konstrukcyjnych. Obecnie kościół posiada niezabytkowe wyposażenie. Przypisy
Kościół św. Barbary w Solcu nad Wisłą

Kościół Świętej Barbary w Solcu nad Wisłą – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do dekanatu lipskiego diecezji radomskiej. Świątynia została zbudowana w końcu XVI wieku jako drewniana. W XVIII wieku została dobudowana część murowana. Kościół posiada mieszaną konstrukcję. Starsza część, drewniana posiada konstrukcję zrębową i jest oszalowana. Nowsza część, murowana jest otynkowana. Budowla jest orientowana i posiada jedna nawę. Kościół został wzniesiony na planie prostokąta. Część murowaną ozdabiają płaskorzeźbione kolumny z pilastrami i półkoliste okna. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte jest trójbocznie, od jego północnej strony mieści się zakrystia. Świątynia nakryta jest gontowym dachem dwukalenicowym, nad częścią murowaną jest wyższy, a nad częścią drewnianą niższy, dwuspadowy, bardziej stromo opadający nad częścią prezbiterialną. Na kalenicy jest umieszczona blaszana wieżyczka na sygnaturkę ozdobiona latarnią zakończoną metalowym krzyżem. Wyposażenie wnętrza reprezentuje style: barokowy i rokokowy. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Solcu nad Wisłą

Kościół świętego Stanisława w Solcu nad Wisłą – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu lipskiego diecezji radomskiej. Historia Świątynia została ufundowana przez księcia Krzysztofa Zbaraskiego w stylu wczesnego baroku w 1626 roku. Pracowali przy nim ojcowie franciszkanie reformaci aż do kasaty zakonu w 1864 roku, po­tem opiekę nad kościołem przejęła parafia. Gwardianem tutejszego klasztoru był Bonawentura Czerniawski, stracony przez Rosjan za sprzyjanie powstaniu styczniowemu. W tym czasie część klasztoru, ogród i ziemia zostały przekazane szkole, późniejszemu Seminarium Nauczycielskiemu. Budowla była remontowana i konser­wowana w latach 1995-1996 przez zespół z krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kościół został poświęcony w dniu 3 listopada 1996 roku przez biskupa Stefana Siczka. Świątynia została wyremontowana dzięki staraniom byłego proboszcza księdza Tadeusza Gębki. Jest to budowla o jednej nawie, orientowana, wybudowana z ciosu. Architektura Fasada frontowa kościoła podparta jest ścianami piramidalnymi. Świątynia, oprócz nawy posiada także prezbiterium, zakrystię i skarbczyk. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowy i został wyrzeźbiony w piaskowcu. Został wykonany w 1630 roku. W jego centralnej części jest umieszczony obraz św. Stanisława. W jego górnej części jest umieszczony obraz Przemienienia Pańskiego. Ołtarz jest ozdobiony także herbem Zbaraskich. Za ołtarzem głównym jest umieszczona zakrystia, w której znajduje się kredens z nadbudową z XVII stulecia. Za zakrystią znajduje się pomieszczenie, w którym przechowywane są obrazy Stacji Drogi Krzyżowej. Pochodzą z XVIII wieku i zostały wyjęte z krużganków. Przed ołtarzem głównym mieści się wejście do grobów. Kościół posiada dwa ołtarze boczne. Lewy ołtarz jest poświęcony Niepokalanemu Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Nad nim znajduje się Trójca Święta, a po obu stronach mieszczą się symbole: Wieża Dawidowa, Dom Złoty, Zwierciadło Sprawiedliwości i Arka Przymierza. Na górze znajduje się św. Wawrzyniec. Prawy ołtarz jest poświęcony św. Antoniemu (obraz pochodzi z XVIII wieku). W jego górnej części jest umieszczony obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, a w dolnej obraz Adoracji Matki Bożej a także tabernakulum z lampką wieczną. Organy znajdujące się w świątyni mają ponad 150 lat. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu lipskiego diecezji radomskiej. Historia i architektura Murowana kaplica zamkowa pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny została zbudowana przez króla Kazimierza III Wielkiego w 1370 roku, a następnie została zapewne przebudowana na kościół parafialny. Ta świątynia była trzy razy palona i odbudowywana: przez księdza Macieja Becha w XVI stuleciu, przez księcia Krzysz­tofa Zbaraskiego, starostę soleckiego w 1604 roku i w tym czasie również konsekrowana przez kardynała Bernarda Maciejowskiego, biskupa krakowskiego, w 1825 roku przez hrabiego Matuszewicza. Jest to budowla gotycka, wybudowana z kamienia i cegły. W latach 1976–1999 świątynia została odrestaurowana i odnowiona dzięki staraniom księdza Tadeusza Gębki. Jest to kościół orientowany. Jego nawa jest pięcioprzęsłowa a prezbiterium jest półkoliście zamknięte; przy nawie, od strony północnej i południowej, mieszczą się dwie kaplice, wybudowane na planie prostokąta. Od strony zachodniej mieści się piętrowa kruchta, a przy południowo-zachodnim narożniku niewielka dobudówka, w której znajdują się schody prowadzące na chór muzyczny. Świątynia posiada także zakrystię i składzik, dobudowane do północnej strony prezbiterium. Nawa i kaplice posiadają sklepienia kolebkowe, z lunetami, z bogatą dekoracją stiukową – w typie lubelsko-kaliskim. W renesansowym ołtarzu głównym znajdują się dwa obrazy. Pierwszy przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Ukazana jest na nim Maryja unoszona do Nieba przez aniołów. Poniżej ukazani są apostołowie otaczający jej grób. Drugi z obrazów mieści się w wyższej kondygnacji i przedstawia ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny. Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina w Stanicy

Kościół św. Marcina w Stanicy − zabytkowa murowana świątynia rzymskokatolicka w Stanicy w województwie śląskim. Właścicielem kościoła jest parafia w Stanicy. Historia Kościół murowany wzniesiono po uprzednim rozebraniu wcześniejszego drewnianego w 1803. Decyzję o budowie nowej świątyni podjął ostatni opat cystersów z Rud Bernard Andreas Galbiers. Budowę ze strony zakonu nadzorował o. Grzegorz Walentin. Pracami murarskimi kierował mistrz budowlany z Raciborza Jan Langer. Orientowany kościół w stylu klasycystycznym poświęcono w 1804. Remont budynku przeprowadzono w 1994. Dach został pokryty blachą miedzianą. We wnętrzu kościoła znajdują się polichromie. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Stanisława BM w Stanisławowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Stanisława Biskupa Męczennika w Stanisławowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu stanisławowskiego diecezji warszawsko-praskiej. Historia Świątynia murowana została wzniesiona w 1530 roku dzięki własnym funduszom księdza Stanisława Szymborskiego, kanonika kapituły warszawskiej. W czasie wojen szwedzkich świątynia została zrujnowana. W 1712 roku kościół został ponownie zniszczony, gdy zwolennicy króla Stanisława Leszczyńskiego obwarowali się w świątyni i ulegli wojskom króla Augusta II Mocnego. W 1826 roku kościół był już w złym stanie technicznym, dlatego został przebudowany. Świątynia została skrócona, obniżona, do nawy została dobudowana kruchta. W czasie działań wojennych, w 1944 roku budowla uległa spaleniu. Zostały tylko mury o wysokości 3 metrów. W dniu 6 maja 1957 roku, dzięki staraniom księdza proboszcza Wacława Włoczkowskiego, rozpoczęła się odbudowa świątyni na starych fundamentach z 1530 roku. Projektantem odbudowy był inżynier Stanisław Marzyński, a wykonawcą inżynier Eugeniusz Majewski autor rekonstrukcji Starego i Nowego Miasta w Warszawie. Odbudowany kościół został poświęcony w dniu 26 sierpnia 1962 roku przez biskupa Jerzego Modzelewskiego. W dniu 22 sierpnia 1976 roku ksiądz kardynał Stefan Wyszyński konsekrował świątynię. W kolejnych latach następni proboszczowie uzupełniali wyposażenie kościoła. W dniu 23 czerwca 2013 roku odnowiony kościół został poświęcony przez biskupa warszawsko-praskiego, Henryka Hosera. W 1969 roku ksiądz prałat Jan Penkała, dyrektor Prymasowskiego Biura Odbudowy Kościołów, poświęcił nowy wielki ołtarz. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Starym Polichnie

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego w Starym Polichnie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Starym Polichnie (gmina Santok). Historia Świątynia poewangelicka, pochodząca z 1828 lub 1826, przebudowana w XIX i XX wieku, odnowiona w 1958 z przystosowaniem do nowej liturgii (usunięcie architektonicznego ołtarza ambonowego, skrócenie empor, wymiana ławek i zmiana ich układu). Szachulcowo-murowana, jednonawowa, na planie prostokąta, z dachem naczółkowym i niewielką wieżą obitą blachą. Obok kościoła stoi metalowy Krzyż Wdzięczności odsłonięty 13 czerwca 2000 oraz pomnik ofiar I wojny światowej, służący jako cokół kapliczki maryjnej. Świątynia powstała po wielkim pożarze, jaki strawił prawie całą wieś w 1826. Obecną ufundowała rodzina von Brand. Organy, w 1850, ufundowali natomiast kolatorzy z Gralewa i Lipek Wielkich. Świątynię wzniesiono na planie prostokąta i pierwotnie była ona prawdopodobnie nieco dłuższa niż obecnie. Ściana zachodnia została przebudowana z szachulcowej na murowaną, zapewne po 1937. Wzbogacono ją też niewielką, powojenną przybudówką. Zamurowano także wejście umieszczone od strony północnej, likwidując jego architektoniczne obramienie. W powstałą pomiędzy słupami przestrzeń wprowadzono rygle, dostosowując ten fragment do całości. Wewnątrz skrócono empory i założono boazerię, zasłaniając oryginalnie odsłonięty strop belkowy. Po II wojnie światowej Jako katolicką poświęcono świątynię 26 grudnia 1945 (filia parafii w Gralewie). W 1988 powołano tu parafię poprzez wyłączenie Gościnowa i Starego Polichna z parafii Gralewo oraz Dobrojewa i Santoka z parafii Lipki Wielkie. W 1971 obiekt wpisano do rejestru zabytków pod nr 2113. Galeria Przypisy
Staw Dąbski

Staw Dąbski – użytek ekologiczny znajdujący się w Krakowie w dzielnicy II Grzegórzki przy al. Pokoju 44, na Dąbiu. Utworzony został uchwałą nr XC/1202/10 z dnia 13 stycznia 2010 r. Rady Miasta Krakowa. Jak mówi uchwała celem ochrony użytku jest zachowanie ekosystemu będącego siedliskiem i ostoją chronionych i zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt. Użytek obejmuje niewielki antropogeniczny zbiornik wodny. Jest to glinianka powstała w wyniku wydobywania surowca przez działającą na Dąbiu w pierwszej połowie XX wieku cegielnię. Po zaprzestaniu eksploatacji gliny, wyrobisko wypełniły płytko zalegające wody przypowierzchniowe. Obok przepływa rzeka Białucha, w odległości 400 metrów znajduje się jej ujście do Wisły. W wodach stawu żyje dziewięć gatunków ryb, w tym różanka objęta ochroną ścisłą. Występują: szczeżuja wielka (także objęta ochroną gatunkową), skójka zaostrzona, rak błotny, ślimaki wodne. Świat roślin reprezentują: grążel żółty (objęty ścisłą ochroną gatunkową) występujący na obszarze Krakowa jedynie w dwóch miejscach, rdest ziemnowodny w formie pływającej, włosienicznik krążkolistny, rogatek sztywny. Przy brzegach występują: rzęsa drobna i rzęsa trójrowkowa, pałka wąskolistna. W otoczeniu zbiornika możemy spotkać jaskier jadowity, babkę wodną, jeżogłówkę pojedynczą, uczep amerykański, pnącze wyżpin jagodowy, rosną krzewy i drzewa. Użytek ma powierzchnię 2,53 ha. Bibliografia Uchwała nr XC/1202/10 z dnia 13 stycznia 2010 r. Rady Miasta Krakowa=2014-11-03. Mariusz Waszkiewicz. Chrońmy staw Dąbie. „Dzikie Życie”. 2/68, 2000.
Kościół św. Anny w Sterdyni

Kościół Świętej Anny w Sterdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sterdyń diecezji drohiczyńskiej. Obecna świątynia została zbudowana w stylu późnobarokowym w latach 1776-1783 przez ówczesnych właścicieli Sterdyni - hrabiego Antoniego Ossolińskiego, starostę sulejowskiego oraz jego syna hrabiego Stanisława z Tęczyna Ossolińskiego, a także żonę Józefę z Morsztynów. Nowy kościół został konsekrowany w dniu 2 czerwca 1811 roku przez księdza Wojciecha Leszczyca Skarszewskiego, biskupa lubelskiego. W 1842 roku świątynia została gruntownie odrestaurowana, a w 1887 roku dzięki staraniom ówczesnych właścicieli Sterdyni: Ludwika Górskiego herbu Boża Wola i jego żony Pauliny z hrabiów Krasińskich herbu Ślepowron na miejscu starych zrujnowanych zostały wzniesione dwie nowe wieże. Ponownie odrestaurowany w 1905-1906 oraz w 1952. W 2003 roku dzięki staraniom księdza kanonika Jana Terleckiego zostały zbudowane nowe kamienne schody do świątyni, a w 2004 roku nowa posadzka z marmuru w prezbiterium. W latach 2005–2006 zostało odrestaurowane wnętrze kościoła, a także elewacja zewnętrzna i fasada frontowa. Dzięki staraniom proboszcza księdza kanonika doktora Zbigniewa Rycaka, w 2012 roku wokół świątyni została położona kostka granitowa, w ramach dotacji z funduszy europejskich. Architektura Budowla późnobarokowa, orientowana, murowana z cegły, trzynawowa. Forma bazylikowa z fasadą dwuwieżową. W kościele znajduje się ołtarz główny w stylu barokowo-klasycystycznym, pochodzący z końca XVIII wieku, posiadający rzeźby świętych: Józefa, Judy, Tadeusza, Mateusza, Jakuba Starszego oraz rzeźby alegoryczne: Wiary i Nadziei. W zwieńczeniu ołtarza jest umieszczony obraz, na którym przedstawiona jest św. Anna, nauczająca Maryję. Według niepotwierdzonych źródeł obraz został namalowany w końcu XVIII wieku przez Franciszka Smuglewicza. Świątynia posiada ponadto chrzcielnicę i ambonę z XVIII wieku (z rzeźbą Chrystusa Króla jako Dobrego Pasterza) oraz liczne obrazy i tablice epitafijne i pamiątkowe: Ossolińskich, Krasińskich i Górskich, pochodzące z II połowy XIX stulecia. Na osi prezbiterium znajduje się zejście do krypty grobowej Ossolińskich. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stoczku

Kościół świętego Stanisława Biskupa Męczennika w Stoczku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Węgrów diecezji drohiczyńskiej. W dniu 4 marca 1893 roku parafianie stoczkowscy wyrazili zgodę na utworzenie funduszu na wzniesienie nowego kościoła, ponieważ stara budowla nie nadawała się do remontu. Prace budowlane rozpoczęły się w dniu 12 czerwca 1895 roku. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 28 lipca 1895 roku przez księdza Stanisława Broniszewskiego, dziekana węgrowskiego. Świątynia została wybudowana w latach 1895-1897, dzięki staraniom księdza Stefana Obłozy, proboszcza w Stoczku (1893-1902) a także miejscowych ziemian, szlachty i chłopów. Projekt kościoła w stylu neoromańskim (Rohbau) został wykonany przez architekta Kazimierza Zajączkowskiego, głównego budowniczego powiatu węgrowskiego. Budowla została poświęcona w dniu 28 sierpnia 1897 roku przez wspomnianego wyżej dziekana węgrowskiego. Świątynia została konsekrowana 2 lata później w dniu 27 sierpnia 1899 roku, uroczystości przewodniczył ksiądz Franciszek Leliwa Jaczewski, biskup lubelski i administrator apostolski diecezji podlaskiej. Przypisy
Lądowisko Strzelce Małe-Szczurowa

Lądowisko Strzelce Małe-Szczurowa – samolotowe lądowisko wielofunkcyjne w Strzelcach Małych, położone w gminie Szczurowa, w województwie małopolskim, ok. 25 km na północ od Brzeska. Lądowisko należy do Gminnego Centrum Kultury, Czytelnictwa i Sportu w Szczurowej. Powstało w 2010, dysponuje dwoma trawiastymi drogami startowymi o długości 500 m i 430. Figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Bibliografia lądowisko Strzelce Małe-Szczurowa
Wieża widokowa w Suszynie

Wieża widokowa w Suszynie – wieża wybudowana w 2014 r. w Suszynie, wsi w Polsce, położonej w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Radków. Opis Wieża Suszynka o wysokości 27 metrów stoi na wzniesieniu 469,2 m n.p.m., należącym do południowo-wschodniej części Wzgórz Ścinawskich. Na 22. metrze znajduje się platforma widokowa, na którą prowadzi 140 schodów. Przekrój wewnętrzny wieży wynosi sześć na sześć metrów. Wieża jest żelbetowa, na zewnątrz i od wewnątrz wyłożona okładziną kamienną z piaskowca. Jest to biało-żółtawy piaskowiec górnokredowy – tzw. „ciosowy”. Budowa wieży została dofinansowana z Programu Operacyjnego Współpracy Transgranicznej Republika Czeska – Rzeczpospolita Polska 2007–2013 w ramach projektu pod nazwą „Miejsca pełne widoków w Euroregionie Glacensis”. Budowa kosztowała około miliona złotych. Obiekt jest jedną z kilku wież widokowych w Sudetach Środkowych. Inne znajdują się na: Górze Świętej Anny, Górze Wszystkich Świętych, Grodziszczu (w ruinie), Kalenicy, Wielkiej Sowie i Włodzickiej Górze. Z wieży można oglądać: Góry Stołowe, Broumovskie Ściany, Górę Świętej Anny, Górę Wszystkich Świętych, Góry Bardzkie, Góry Orlickie, Góry Sowie, Góry Złote oraz Masyw Śnieżnika. Przypisy Linki zewnętrzne Wieża widokowa w Suszynie (ze zdjęciami ze szytu). magiczna kotlinka, 2015-04-01. [dostęp 2015-04-02].
Kościół św. Marcina w Szkaradowie

Kościół św. Marcina − zabytkowy, klasycystyczny kościół parafialny, zlokalizowany w Szkaradowie (powiat rawicki). Historia i architektura Kościół zbudowano w latach 1778–1780 (z fundacji Jana Nepomucena Mycielskiego), ale świątynia ta spłonęła w pożarze. Odbudowany z inicjatywy ks. prob. Jakuba Grabowskiego i właściciela wsi – Franciszka Garczyńskiego, w latach 1810–1812, a potem przebudowany w drugiej połowie XIX wieku. Posiada ośmioboczną część centralną krytą dachem mansardowym. Do tej części przylegają: prezbiterium i kruchta. Ta druga zwieńczona charakterystyczną wieżą o ostrosłupowym hełmie. Wyposażenie: ołtarz główny, ambona, chrzcielnica – późny barok, koniec XVIII wieku, dwa ołtarze boczne – klasycyzm, około 1812, chrzcielnica w kruchcie – barok, XVII–XVIII wiek. Obok kościoła dzwonnica drewniana (pierwsza połowa XIX wieku) i grupa starych topoli oraz lip. Na kościele tablice pamiątkowe: ku czci ks. Mariana Polewicza (13.8.1880 – 14.6.1942, proboszcza w Szkaradowie, zamordowanego w Dachau), upamiętniająca stulecie konsekracji kościoła w 1908 z 27 maja 2008 z cytatem z Księgi Wyjścia: ...miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą.... Kościół otacza cmentarz z modernistyczną kaplicą pogrzebową. Galeria Fotografie współczesne Fotografie z lat 60. XX wieku Przypisy
Ulica Księcia Bogusława X w Szczecinie

Ulica Księcia Bogusława X (do 1945: Bogislavstraße) – ulica w szczecińskiej dzielnicy Śródmieście, należąca administracyjnie do 2 osiedli: Centrum oraz Śródmieście-Zachód. Część gwiaździstego układu urbanistycznego Centrum. Przebieg Ulica rozpoczyna swój bieg na Pl. Zamenhofa w Centrum. Odcinek ulicy od wyżej wymienionego placu do Pl. Zgody jest całkowicie wyłączony z ruchu samochodowego oraz zagospodarowany jako strefa piesza, zwana potocznie Deptakiem Bogusława. Od Pl. Zgody krzyżuje się z następującymi ulicami: Bolesława Krzywoustego, Władysława Łokietka, Władysława Jagiełły, Mariana Langiewicza. Kończy swój bieg na ul. Gabriela Narutowicza na osiedlu Śródmieście-Zachód. Zabudowa Ulica Księcia Bogusława X zabudowana jest głównie przedwojennymi eklektycznymi kamienicami z końca XIX wieku. Powojenne zabudowania znajdują się na narożniku z Pl. Zgody, ul. Krzywoustego (CH Kupiec) oraz między ul. Władysława Łokietka a ul. Władysława Jagiełły. Jedna pierzeja ulicy po 2000 roku między Pl. Zamenhofa a Pl. Zgody została gruntownie wyremontowana oraz zrewitalizowana przez nieistniejące już Szczecińskie Centrum Renowacyjne. Obecnie remont drugiej pierzei jest kontynuowany przez TBS Prawobrzeże, który przejął od SCR należące do niego nieruchomości. Infrastruktura 25.09.2017 r. firmie Eurovia Polska S.A., będącej zwycięzcą przetargu na remont odcinka ulicy Bogusława X od Placu Zgody do ulicy Krzywoustego, przekazano plac budowy. W ramach przebudowy, na wspomnianej części ulicy wykonane zostaną m.in. następujące prace: wymiana nakładki asfaltowej na płytki granitowe, remont nawierzchni chodników, zmiana organizacji parkowania, ustawienie donic z drzewami. Wykonawca zobowiązany jest do ukończenia remontu do dnia 25.01.2018 r. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Galeria przedwojennych zdjęć na sedina.pl
Wieża widokowa na Wapniarce

Wieża widokowa na Wapniarce – wieża wybudowana w 2010 r. na Wapniarce, wzniesieniu o wysokości 532 m n.p.m. w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach Wschodnich, w Masywie Śnieżnika – Krowiarkach. Historia Na szczycie Wapniarki stały wcześniej kolejno dwie wieże widokowe wzniesione przez Niemców. Obie zostały zniszczone. Pierwszą wieżę widokową wybudowano w roku 1889, była to wieża drewniana, która w 1925 roku została zniszczona przez piorun. W tym samym roku przez Kłodzkie Towarzystwo Górskie (niem. Glatzer Gebirgsverein) wieża została odbudowana. Decyzja o jej odbudowie zapadła 31 stycznia 1925 w hotelu w Ołdrzychowicach. Głównym sponsorem był właściciel krosnowickiej przędzalni bawełny Meier-Kaufmann. Wieża rozpadła się od uderzenia pioruna i ze starości w latach 70. XX wieku. W kwietniu 2010 r. została zakończona budowa kolejnej, trzeciej wieży, również drewnianej. Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Śnieżnika, Góry Bialskie, tom 16, pod red. Marka Staffy, Wydawnictwo PTTK Kraj, 1993, ISBN 83-7005-095-6