NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Church of Our Lady of the Snows, Kraków

The Church of Our Lady of the Snows (Polish: Kościół Matki Boskiej Śnieżnej), known colloquially as the Dominican Sisters Church (Polish: Kościół dominikanek) and Na Gródku Church (Polish: Kościół Na Gródku) is a historic Roman Catholic parish and conventual church of the Dominican Sisters located at 21 Mikołajska Street in Old Town of Kraków, Poland. Footnotes Bibliography (in Polish) Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 pp. 105–106 (Lexicon of Kraków churches) (in Polish) Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I page 747 (Encyclopedia of Kraków) External links (in Polish) Dominican Sisters and Church of Our Lady of the Snows
Kościół Matki Boskiej Śnieżnej w Krakowie

Kościół Matki Boskiej Śnieżnej – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny dominikanek, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Mikołajskiej 21, na Starym Mieście. Zwany jest też na Gródku. Fundatorką kościoła i klasztoru Dominikanek była Anna z Branickich Lubomirska. Fundacja miała stanowić jej wotum za zwycięstwo pod Chocimiem. W latach 1627–1632 wybudowano klasztor (wykorzystując fragment średniowiecznych murów obronnych miasta), a w 1632 położono kamień węgielny pod budowę kościoła. Konsekracja świątyni odbyła się dwa lata później. Patronką kościoła została Matka Boska zwana Śnieżną. Jej kult rozwinął się szczególnie silnie po zwycięstwie wojsk polskich pod Chocimiem w 1621. Współtwórcą tego militarnego sukcesu był syn fundatorki Stanisław Lubomirski, a portret Anny Lubomirskiej wisi do dziś nad wejściem do zakrystii. Kościół spłonął w czasie potopu szwedzkiego, zniszczenia jednak szybko naprawiono. Raz jeszcze niebezpieczeństwo zawisło nad kościołem w roku 1768 podczas walk o Kraków konfederatów barskich z wojskami rosyjskimi. Kościół jest budowlą wczesnobarokową, jednonawową, zbudowaną na planie prostokąta. Ołtarz główny pochodzi z 1931 i widnieje w nim obraz Matki Boskiej Śnieżnej z 1 poł. XVII wieku. Według tradycji sprowadzony z Rzymu i poświęcony przez papieża Urbana VIII. Wokół ołtarza zgromadzono srebrne wota, pochodzące głównie z XIX wieku. Ołtarze boczne i ambona pochodzą z XVII wieku. Z obrazem Matki Boskiej Śnieżnej związana jest legenda mówiąca, że w czasie pożaru w 1638 widziano Madonnę podobną do tej z obrazu, która swoim płaszczem okrywała budynki klasztorne i kościół, chroniąc je przed zniszczeniem. Podobno widziano ją raz jeszcze podczas potopu szwedzkiego także chroniącą ‘Gródek’ przed zagładą. Do dzisiaj, od strony Plant, na klasztornym murze przy zachowanym fragmencie Bramy Rzeźniczej, dziś stanowiącej część zabudowań klasztornych, widnieje wizerunek Matki Boskiej adorowanej przez św. Katarzynę i św. Dominika, którą w Krakowie zwykło się nazywać „Madonną Szwedzką”. Zobacz też Cecylia Roszak Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona dominikanek Krótka historia ze zdjęciami
Kościół Matki Boskiej Śnieżnej w Tarnowie

Kościół Matki Boskiej Śnieżnej – kościół ojców bernardynów, który znajdował się w Tarnowie, u zbiegu ulic Bernardyńskiej i Szerokiej. Część przebudowanej świątyni wykorzystywana jest jako polskokatolicka kaplica parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Historia Kościół zbudowany został w drugiej połowie XV wieku poza murami ówczesnego miasta z fundacji Jana Amora Tarnowskiego (Iuniora), który sprowadził bernardynów do Tarnowa w 1459 (pierwotnie zbudowano dla nich zapewne kościół drewniany, krótko istniejący, budowa murowanego zespołu trwała w latach 1468–1499). Była to świątynia gotycka, jednonawowa, której elementem charakterystycznym było przewężenie oddzielające prezbiterium od nawy. Zbudowany obok klasztor posiadał cechy obronne. W XVII w. świątynię przebudowywano (m.in. po pożarze z 1614, dobudowano też barokową kaplicę Niepokalanego Poczęcia NMP oraz wieżę). Jeszcze w 1785 pochowano tutaj pierwszego biskupa tarnowskiego Jana Duwalla, ale krótko później, w 1789 władze austriackie zdecydowały o likwidacji klasztoru – bernardyni zostali przeniesieni do opuszczonego wcześniej klasztoru sióstr bernardynek, gdzie funkcjonują do dzisiaj. Opuszczone przez bernardynów budynki kościoła i klasztoru wykorzystywano na różne cele. Po pożarach w latach 1809 i 1814 budynek kościoła został przebudowany w latach 1823–1825 na potrzeby sądu: podzielono go na trzy kondygnacje, w prezbiterium urządzono salę rozpraw, zmieniono także elewacje (w stylu klasycystycznym). Zabudowania klasztorne częściowo wyburzono, a częściowo przebudowano, powstało w nich więzienie. W czasie II wojny światowej regotyzowano elewacje zewnętrzne prezbiterium dawnego kościoła. Przez długie lata swoje pomieszczenia miał tutaj tarnowski magistrat. Parter dawnego kościoła jest wykorzystywany jako parafialna kaplica polskokatolicka. W związku z utworzeniem 31 marca 2017 Prawosławnego Punktu Duszpasterskiego pw. Częstochowskiej Ikony Matki Bożej w Tarnowie, w kaplicy (na mocy porozumienia z Kościołem Polskokatolickim) celebrowana jest również prawosławna Boska Liturgia. Punkt obsługuje duchowny z parafii w Rzeszowie. Przypisy Linki zewnętrzne Dawny klasztor Bernardynów w Tarnowie. Ocalić od zapomnienia (elektroniczna rekonstrukcja zabudowań dawnego klasztoru) Kościoły zabytkowe diecezji tarnowskiej – Tarnów, dawny kościół bernardynów pw. Matki Boskiej Śnieżnej. tarnowskiekoscioly.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-24)]. Zabytki – Dawny kościół oo. Bernardynów. tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-16)]. Tarnów – pierwszy klasztor bernardynów. tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. Beata Malec-Suwara: Klasztor jak forteca obronna. gosc.pl, wyd. tarnowskie, 2017-02-17. [dostęp 2017-03-18]. (pol.).
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dębicy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dębicy – kościół klasztorny przy Domu Macierzystym Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dębicy. Został wybudowany w 1932 r., w latach 1973–1996 pełnił rolę kościoła parafialnego parafii Matki Bożej Anielskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna zgromadzenia. bdnp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-07)].
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Motyczu

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Motyczu – kościół w Motyczu, wybudowany w latach 1995–1996 po spaleniu zabytkowego, modrzewiowego kościoła barokowego z początku XVIII wieku, przeniesionego z Zemborzyc. Pierwszy kościół Historia Kościół został zakupiony i przeniesiony do Motycza z Zemborzyc w 1922. W lipcu 1922 wykonano wewnątrz prace: malowanie, lamperię 1,5 m wysokości. Drzwi, okna i ławki zostały pomalowane farbą olejną. Od 2 lipca 1923 kościół wyposażony był w piorunochron. W 1930 dokonano gruntownego remontu kościoła: podstemplowano filary, które ustawiono na murowanym fundamencie, położono posadzkę, otynkowano ściany. W 1931 pomalowano kościół wewnątrz, pozłocono trzy ołtarze i ambonę, zakupiono nowe tabernakulum. Architektura Długość kościoła wynosiła 27 metrów, szerokość – 11 m, wysokość – 27 m. Wieża pokryta była blachą, dach eternitem, zrąb oszalowany. Budynek był wewnątrz otynkowany i obielony. Kościół posiadał dwie zakrystie i trzy ołtarze. Główny ołtarz zdobił obraz Matki Bożej Anielskiej. W ołtarzach bocznych znajdowały się obrazy Świętego Stanisława Kostki (prawy) i Matki Bożej Różańcowej (lewy). Kościół posiadał obszerny chór i fisharmonię. Prezbiterium znajdowało się na tej samej wysokości co nawa kościelna. Sufit był sklepiony, wspierany na słupach drewnianych. W kościele znajdowało się 15 okien i posadzka cementowa, 10 ławek w nawie głównej i dwie przed prezbiterium, balustrada drewniana, żyrandol metalowy, lampa wieczysta i 12 zacheuszek. Kazania prowadzono z umieszczonej po prawej stronie ambony. Do budynku dostać się było można trzema wejściami: głównym i przez dwie zakrystie. Pożar 11 lipca 1994 po godzinie 4.00 rano podpalacze wywołali pożar kościoła. Ogień rozprzestrzenił się od zewnątrz nad prezbiterium kolejno na strych, organy i ołtarz główny. Uszkodzony został obraz Matki Bożej Anielskiej, ołtarz boczny z obrazem św. Stanisława Kostki spłonął całkowicie. Uratował się obraz Matki Bożej Częstochowskiej w drugim bocznym ołtarzu. Pamiątki po spalonej świątyni przechowywane są w bibliotece parafialnej w Motyczu. Drugi kościół Podjęto decyzję o odbudowie kościoła. Adaptowano dokumentację i konstrukcję kościoła z Nadrybia do Motycza. Kamień węgielny i poświęcenie ścian miało miejsce 6 sierpnia 1995 roku. Uroczystość poświęcenia nowej świątyni odbyła się 4 sierpnia 1996 roku. Kościół został zbudowany w stylu nowoczesnym z zachowaniem zrekonstruowanych barokowych ołtarzy. W 2003 roku w ołtarzu głównym umieszczono nowy obraz Matki Bożej Anielskiej namalowany przez Urszulę Parfianowicz z Puław, wzorowany na obrazie Jana Bogumiła Plerscha z XVIII wieku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Łodzi

Kościół Matki Bożej Anielskiej – świątynia istniejąca w latach 1908–2009 w dzielnicy Górna, na rogu ulic Rzgowskiej i Ignacego Krasickiego. Był miejscem spotkań i modlitw rzymskokatolickiej parafii pw. Matki Boskiej Anielskiej. Początkowo był to kościół baptystyczny, wybudowany w 1908 przez Łódzkie Towarzystwo Baptystów. Był to murowany, bezstylowy budynek ze stropodachem o sklepieniu beczkowym. Został poświęcony na potrzeby kultu katolickiego przez ojca Felicjana Szustaka 2 sierpnia 1945. W 2008 parafia podjęła decyzję o zastąpieniu budynku kościoła nowym, obszerniejszym gmachem. Na placu obok kościoła wybudowano kaplicę z cegły. 15 kwietnia 2009 ponad stuletni budynek kościoła został rozebrany. Wyposażenie kościoła stanowiły między innymi trzy drewniane ołtarze, organy oraz droga krzyżowa. W pobliżu kościoła, przy ul. Krasickiego 2a znajduje klasztor zakonu Braci Mniejszych. Zobacz też Franciszkanie Archidiecezja łódzka Bibliografia strona internetowa parafii Marek Budziarek: Świątynie Łodzi. Łódź: Piątek Trzynastego, 2005. ISBN 83-7415-078-5.
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Kędzierzynie-Koźlu

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Kędzierzynie-Koźlu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kędzierzynie-Koźlu, w województwie opolskim. Należy do dekanatu Kędzierzyn diecezji opolskiej. Mieści się przy ulicy Kłodnickiej, w dzielnicy Kłodnica. Historia i architektura Jest to budowla wzniesiona w stylu eklektycznym w 1928 roku. Posiada konstrukcję żelbetową. Jest to bazylika o trzech nawach. Świątynia zbudowana na planie prostokąta, od zachodu znajduje się kwadratowa wieża, od wschodu – niewyodrębnione w rzucie wielokątne prezbiterium. Dachy kościoła są pokryte blachówką ceramiczną, natomiast wieża – blachą. Mury świątyni nie są otynkowane, posiadają fakturę w formie poziomego deskowania. W nawie głównej mieści się sklepienie kolebkowe, podparte przez gurty. Na sklepieniu można zobaczyć dekorację stiukową z motywami gwiaździstymi i sieciowymi. Natomiast w nawach bocznych znajdują się stropy ozdobione dekoracją sieciową. Organy Organy wybudowała firma Rieger z Karniowa jako opus 2722. Zbudowane wg projektu proboszcza kłodnickiego ks. Józefa Maruskiego. Oddane do użytku 15 października 1936 roku. Odbioru dokonał Heinz Schnitz. Instrument posiada dwa manuały. Jego kontuar jest oddalony od prospektu o ok. 1,5 m, skierowany lewym bokiem ku szafie organowej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Lacku

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Lacku – parafialny kościół w Lacku, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Unicka cerkiew w Lacku została wzniesiona z fundacji Radziwiłłów bialskich w 1795. Jej patronem był bł. Jozafat Kuncewicz. W 1842 była remontowana. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej przeszła w 1875 na własność parafii prawosławnej. We władaniu Kościoła rzymskokatolickiego obiekt znalazł się w 1951 i wtedy został gruntownie przebudowany. Od 1978 jest to świątynia parafialna. Dawna cerkiew w Lacku jest budowlą drewnianą, orientowaną, szalowaną, konstrukcji zrębowej. Pierwotnie posiadała konstrukcję trójdzielną z wyraźnie wyodrębnionymi nawą, przedsionkiem i pomieszczeniem ołtarzowym. W czasie przebudowy w 1951 nawa i przedsionek zostały połączone. W tym samym roku nad nawą wykonano sklepienie beczkowe wsparte na czterech słupach. Zarówno nawę, jak i prezbiterium pokrywa dach dwuspadowy. Pierwotnie na fasadzie znajdowała się niska wieżyczka z cebulastą kopułką, po 1951 została ona zastąpiona prostą sygnaturką. Ołtarz główny kościoła został wykonany w XVIII w. W ołtarzu znajduje się obraz patronki świątyni. Dwa ołtarze boczne są młodsze, powstały na pocz. XIX w. Na strychu kościoła przechowywane są carskie wrota z niezachowanego ikonostasu cerkwi w Lacku. Zabytkowymi elementami wyposażenia obiektu są również obraz Chrystusa z Marią Magdaleną (XIX w.), rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego (XVIII w.), niewielki krzyż ołtarzowy (XVIII w.) i kielich (XVII–XVIII w.). Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Pyrzycach

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Pyrzycach – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Pyrzycach, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Pyrzyce archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Jest to najstarszy kościół w mieście. Świątynia została wybudowana z cegły w 1260 roku jako kościół klasztorny sióstr augustianek. W XVI stuleciu został zniszczony przez pożar i powoli niszczał. Pod koniec wieku został odbudowany, ale na bardzo krótko, ponieważ już w XVII wieku ponownie został doszczętnie zrujnowany. W II połowie XIX wieku, budowla została wyremontowana i rozbudowana. W czasie II wojny światowej została spalona. Odbudowana w latach 1989–1991 dzięki staraniom księdza Tomasza Koszyka TChr. W dniu 31 grudnia 1986 roku została utworzona przy kościele nowa parafia. Dzwony Na przykościelnej dzwonnicy wiszą 4 dzwony, oprócz tego na wieży wisi sygnaturka. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Rybniku

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Rybniku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rybniku, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Rybnik archidiecezji katowickiej. Mieści się przy Placu Kościelnym, na ulicy Franciszka Rybnickiego 2. Historia Nazywany jest Starym Kościołem, gdyż od czasu budowy był najważniejszą świątynią Rybnika do początku XX wieku, gdy zbudowano nowy kościół św. Antoniego. Prace rozpoczęły się w 1794 roku od przygotowania projektu przez architekta Franciszka Ilgnera. Następnie w 1796 roku zburzono kaplicę św. Jana, stojącą koło dzisiejszej figury św. Jana Nepomucena z Aniołami, aby przygotować plac pod przyszłą budowę. W 1797 roku zrobiono pierwsze wykopy fundamentów, zwożono piasek, wapno, kamienie, cegły i drewno. Wówczas też zaczęto rozbiórkę kościoła "na Górce" (pierwszej murowanej świątyni na terenie dzisiejszego Rybnika), a pozyskiwane w jej trakcie cegły zwożono na nowy plac budowy. Główne prace murarskie, zakończone ułożeniem dachówek, wykonano w latach 1798-1799. Mistrzem murarskim był Karol Tietze z Raciborza, zaś pracami ciesielskimi kierował Jakub Włodarz z Żor. Pozostałe roboty wykończeniowe trwały kolejne dwa lata, aż do poświęcenia kościoła, którego dokonał opat Bernard Galbierz w niedzielę 15 listopada 1801 roku. Większą część funduszy na budowę kościoła przekazał król Prus Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern oraz hrabia Antoni Węgierski, ówczesny „pan na Rybniku”. W kościele tym chrzest otrzymał ksiądz Franciszek Blachnicki. Świątynia przechodziła remonty w latach 1858, 1926 i 1995/1996. Architektura Kościół jest murowany, barokowo – klasycystyczny. Ma jedną nawę. Nad wejściem góruje wieża z kopulastym hełmem. Wyposażenie jest skromne, częściowo oryginalne. Najcenniejszą ozdobą są w prezbiterium późnogotyckie rzeźby, które kiedyś znajdowały się w tryptyku we wnętrzu dawnej świątyni farnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Ołtarze boczne pochodzą z roku 1800. Organy Instrument został zbudowany w 1962 roku przez firmę Biernacki w miejsce 18-głosowych organów Dürschlaga. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Szczecinie

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Szczecinie – zabytkowy, niewielki, ceglany neogotycki kościół z drewnianą wieżą, na północnej dzielnicy Osów. W 2018 roku został on wpisany do rejestru zabytków. Opis Jest to kościół orientowany, salowy, z kamienia ciosanego, na planie prostokąta z trójbocznie zakończonym prezbiterium. Ma dach dwuspadowy. Wnętrze jest jednoprzestrzenne z emporą muzyczną wspartą na czterech słupach. Ołtarz jest barokowy i pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. Wewnątrz kościoła zachował się barokowy ołtarz z ok. 1700 roku z obrazem przedstawiającym Zdjęcie z krzyża. Świątynia posiada neoklasycystyczne dwunastogłosowe organy, prospekt na barokowej emporze. We wschodniej ścianie szczytowej są dwa romańskie i trzy ostrołukowe okna. Na tej samej ścianie jest blenda w kształcie krzyża greckiego. Kościół posiada niewielką, osiemnastowieczną, przykrytą dachem namiotowym, odeskowaną wieżę na planie kwadratu, wychodzącą z korpusu nawowego od strony zachodniej. Na szczycie wieży jest stożek wysmukły z hełmem zwieńczonym kula i krzyżem. We wieży znajduje się osiemnastowieczny dzwon. Przy kościele znajduje się wolnostojąca drewniana dzwonnica pokryta dwuspadowym dachem. W pobliżu głaz pamiątkowy poświęcony poległym w I wojnie światowej. Historia Powstał na miejscu starego średniowiecznego kościoła, który został tu zbudowany około 1283 dla zakupionej w 1277 przez szczecińskiego księcia Barnima I wsi Osów. Stary kościół, choć był przebudowywany w XVII wieku, został jednak rozebrany pod koniec wieku XIX ze względu na zły stan techniczny. Obecny budynek kościoła został wzniesiony około 1900 roku. Poświęcony został 2 lutego 1947 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Cybince

Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Cybince – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Cybinka, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Mieści się przy ulicy Fryderyka Chopina. Historia Świątynia została zbudowana w stylu klasycystycznym w latach 1784-1786, przebudowana i przedłużona w stronę wschodnią w 1866 roku. Do 1945 roku był to kościół protestancki pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego. 2 września 1945 roku w kościele został zamontowany obraz Matki Bożej Częstochowskiej przez pierwszego proboszcza. Architektura Jest to budowla wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta z kwadratową wieżą od strony zachodniej, z zakrystią od strony północnej, i kruchtą od strony południowej. Bryła świątyni jest zamknięta dachem dwuspadowym, pokrytym ceramiczną dachówką karpiówką. Wieża jest zakończona hełmem z latarnią. Mury świątyni są tynkowane, wieloosiowe z dwoma poziomami okien. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej i św. Stanisława w Świeciu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej i św. Stanisława w Świeciu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Świeciu, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Świecie nad Wisłą. Mieści się przy ulicy Farnej. Nazywany jest przez świecian Starą Farą. Historia Świątynia została wybudowana z cegły w stylu gotyckim w XV wieku (prezbiterium) i w połowie XVI wieku (nawy). Wezwanie św. Stanisława zostało przeniesione ze świątyni wcześniejszej położonej na terenie pomorskiego Świecia (obecnie teren Szpitala Psychiatrycznego). Budowla została poświęcona w 1521 roku. W latach 1626–1629 po pierwszej wojnie szwedzkiej została przebudowana w stylu renesansowym. W 1945 roku, w czasie wyzwalania miasta przez armię sowiecką, świątynia została częściowo zniszczona. Kompletnej dewastacji i zrujnowania kościoła dopuściła się, już po roku 1945, część okolicznych mieszkańców mimo apeli ks. Krause, powojennego proboszcza Świecia. Zrujnowana świątynia została wykorzystana do zdjęć w serialu Czterej pancerni i pies. W latach 1983–1988 została odbudowana wielkim staraniem proboszcza parafii Niepokalanego Poczęcia NMP ks. Jerzego Kosza. Konsekracji po odbudowie dokonał ks. biskup Marian Przykucki, ordynariusz diecezji chełmińskiej, dnia 26 czerwca 1988 r. W kościele zostało utworzone sanktuarium Matki Boskiej Częstochowskiej, a dnia 15 października 1989 r. nastąpiła intronizacja kopii obrazu autorstwa ks. Franciszka Znanieckiego. W 1990 utworzono przy niej nową parafię i dodano wezwanie Matki Bożej Częstochowskiej. Na kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, który wisi za ołtarzem, znajduje się autograf Jana Pawła II. Architektura Budowla posiada trzy nawy. Nawa reprezentuje styl przejściowy między gotykiem i renesansem i posiada prawie czworoboczne okna. Prezbiterium ze schodkowym szczytem jest gotyckie, natomiast czworokątna wieża z prostokątnymi oknami jest renesansowa. Nawa główna i wieża zostały ufundowane przez starostę świeckiego i wojewodę pomorskiego Jerzego Konopackiego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Głogówku

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Głogówku – katolicki obiekt sakralny, wybudowany w 1945 roku. Historia Wzniesiony został z inicjatywy mieszkańców Głogówka i Kulowa pod nadzorem księdza proboszcza Władysława Łętkowskiego, krótko po drugiej wojnie światowej. Do istniejącej już dzwonnicy została dobudowana kaplica, która przez długi czas była modernizowana. Kościół jest budowlą w kształcie prostokąta z dostawioną do jego czoła wieżą. Głównym budulcem z jakiego zbudowano kościół jest drewno. Dzwonnica wzniesiona jest na podstawie w kształcie kwadratu i została wybudowana z cegły. Wieża jest pięciopoziomowa, pierwszy poziom spełnia rolę głównego wejścia do kościoła, drugi służy jako dzwonnica, trzeci jest nie wykorzystany, natomiast na czwartym poziomie znajduje się dzwon zawieszony na metalowej konstrukcji wspierającej się na stropie, piąty poziom pełni funkcje poddasza. Na dzwonie można dostrzec datę początku i końca pierwszej wojny światowej, która umieszczona jest w krzyżu. Wyposażenie Ołtarz jest wykonany z drewna, na którym znajduje się obraz Matki Boskiej Królowej Polski, który wykonany został również przez stolarzy z Głogówka. Obraz ten ma także swoją historię. W roku 1952 wyruszyła pielgrzymka z Głogówka do Częstochowy, podczas której delegaci zakupili obraz Matki Boskiej Królowej Polski. Po prawej stronie ołtarza znajduje się zakrystia. Przed wejściem do kościoła postawiony jest Krzyż Misyjny, który jest pamiątką z czasu pierwszej wizyty Biskupa i pierwszego bierzmowania jakie miało miejsce w Głogówku. W 2005 roku ku czci papieża Jana Pawła II został wzniesiony w kościele w Głogówku nowy ołtarz z tablicą upamiętniającą. Na tablicy widnieje napis: "Szukałem was... teraz przyszliście do mnie... i za to wam dziękuje." Ołtarz ten został sfinansowany i wzniesiony, również jak wszystko do tej pory przez mieszkańców Głogówka i Kulowa. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Józefowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół w stylu gotyku nadwiślańskiego, przy ul. Piotra Skargi 24 w Józefowie. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków. W 1925 roku został wyposażony w organy i drewnianą ambonę. Od 1 października 1947 do 1982 roku proboszczem był ks. Wincenty Malinowski. W tym okresie dał się poznać mieszkańcom jako dobry gospodarz i organizator życia religijnego. W parafii powstała biblioteka w dużej mierze z ksiąg ofiarowanych przez proboszcza. W latach 1982–1994 proboszczem parafii był ks. Zbigniew Gaszkowski. W 1984 roku rozpoczęto rozbudowę kościoła i budowę obiektu administracyjno-katechetycznego według koncepcji inż. F. Dzierżanowskiego. W lipcu 1994 roku nowym proboszczem parafii został ks. Ludwik Antolak. Był on proboszczem do 26 grudnia 2006. Zakończono budowę domu parafialnego, wybudowano przykościelną dzwonnicę i zakupiono nowe dzwony, dokonano remontu całego obiektu przywracając wnętrzu elementy dawnego wystroju kościoła z 1925 roku. W parafii życie religijne rozwija się w szeregu organizacji kościelnych. Należą do nich: Kółka Różańcowe, Kościół Domowy, Oaza Ruch Światło Życie, Grupa Totus Tuus, Grupa Synodalna. Obecnie wydawany jest Biuletyn parafialny w nakładzie 2 tysięcy egzemplarzy. Redaktorem Biuletynu jest Włodzimierz Mazurkiewicz. Od 28 stycznia 2007 nowym proboszczem parafii został ks. kanonik Kazimierz Gniedziejko. Przypisy