NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gmach Banku Państwa w Radomiu

Gmach Banku Państwa w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, przy ulicy Żeromskiego 43/45. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia W październiku 1873 roku otworzono w Radomiu oddział Banku Polskiego – centralnej instytucji bankowej Królestwa Polskiego, zlikwidowanej w 1886 roku przez władze carskie. Majątek zamkniętego banku i jego oddziałów terenowych przejął w tym samym roku kantor warszawski rosyjskiego Banku Państwa. Radomski oddział tej instytucji obejmował swoim działaniem obszar guberni kieleckiej i radomskiej. W 1909 roku, wobec nieodpowiednich warunków lokalowych (bank zajmował pomieszczenia w jednej z kamienic czynszowych przy obecnej ulicy Żeromskiego), podjęto decyzję o wystawieniu nowej siedziby. W tym celu nabyto posesję przy ówczesnej ulicy Lubelskiej 43/45. Autorem projektu nowego gmachu był Zygmunt Słomiński. Do nowego, niewykończonego jeszcze budynku, bank wprowadził się przed wybuchem I wojny światowej, jednak już w 1914 roku ewakuował się do Rosji w związku z nadchodzącym frontem. Rosyjski Bank Państwa rozwiązano w 1917 roku. W okresie II Rzeczypospolitej budynek zajmował powołany w 1924 roku Bank Polski. Podczas II wojny światowej gmach był siedzibą niemieckiej kasy kredytowej. W latach 1945–2002 siedziba oddziału Narodowego Banku Polskiego. Od 2003 budynek zajmował Sąd Rejonowy, a od 2018 zajmuje Prokuratura Rejonowa Radom - Wschód. Architektura Gmach dawnego Banku Państwa to monumentalny, dwukondygnacyjny budynek. Jedenastoosiowa elewacja frontowa przedzielona jest trzema ryzalitami, ozdobionymi pilastrami doryckimi w wielkim porządku. Ryzalit środkowy tworzy portyk ozdobiony tympanonem i zwieńczony płaską kopułą. Parter zdobiony jest boniowaniem. W ryzalitach, pomiędzy oknami I i II piętra dekoracje sztukatorskie. Cała bryła zwieńczona jest fryzem tryglifowym. Po 1945 roku przebudowano otoczenie budynku, likwidując ozdobny parkan i schody przed wejściem głównym. Największym i najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem budynku jest dawna sala operacyjna, obecnie hall. Zdobią go pilastry jońskie wspierające gzyms oraz sklepienie kolebkowe. Cennym elementem zabytkowym jest kunsztownie wykonana, unikatowa więźba kopuły. Gmach zamyka perspektywę ulicy Moniuszki i jest jednym z najbardziej reprezentacyjnych budynków radomskiego Śródmieścia. Przypisy
Cmentarz żołnierzy radzieckich w Bolęcinie

Cmentarz żołnierzy radzieckich w Bolęcinie – zabytkowy cmentarz z II wojny światowej, położony w Bolęcinie w powiecie płońskim. Powstał między 1945 a 1955 r. Pochowano na nim żołnierzy Armii Czerwonej poległych na Mazowszu w 1944 i 1945 r. Posąg żołnierza na centralnym obelisku został odsłonięty 9 maja 1948 r. Na obelisku umieszczono napis: „Bohaterskim żołnierzom Armii Radzieckiej, oswobodzicielom Polski poległym w walce z hitlerowskim okupantem, wdzięczni mieszkańcy powiatu płońskiego, ciechanowskiego, działdowskiego, mławskiego i płockiego”. Spośród 2484 poległych (w tym 5 jeńców) zidentyfikowano 505 osób, ich ewidencja znajduje się w urzędzie gminy w Sochocinie. Polegli byli żołnierzami 70. i 65. armii, 2 armii uderzeniowej oraz 1. i 8. korpusu pancernego gwardii. Przypisy
Kamienica przy ul. 3 Maja 7 w Sanoku

Kamienica przy ul. 3 Maja 7 w Sanoku – budynek położony w Sanoku. Pierwotnie budynek pochodzi z XVIII wieku. Pochodzący z Sanoka Jan Hydzik, syn Pawła, absolwent farmacji na Uniwersytecie Lwowskim, otrzymał w 1897 koncesję na prowadzenie drogerii w Sanoku (w tym czasie istniały w mieście już dwie apteki, co uniemożliwiło Hydzikowi założenie kolejnej). Początkowo prowadził sklep na końcu ulicy 3 Maja. Na przełomie 1909/1910 nabył od właściciela Zilbermana dom drewniany przy ul. 3 Maja 7, przebudował go w kamienicę, w której na parterze założył swój sklep, a na piętrze powstały mieszkania. Tym samym został utworzony sklep pod nazwą pod szyldem „Mgr. Jan Hydzik. Droguerya i perfumerya – wina i wody mineralne”. Sklep Jana Hydzika działał w okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej przed 1914. Jan Hydzik był także wydawcą pocztówek. Po śmierci Jana Hydzika (1931) sklep przejęły jego żona Maria i córka Helena Czyż. W latach 30. XX wieku sklep nadal działał pod nazwą „Mgr Jan Hydzik”. W latach 30. w budynku działało także biuro ogłoszeń, które prowadziła Maria Hydzik. Przed 1939 budynek także mieścił się pod numerem 7. Fasada parteru (sklepu) oraz wyposażenie wnętrza sklepu, wykonane z drewna, zachowały się do obecnych czasów. W 1972 obiekt pod ówczesnym adresem 22 Lipca 7 został włączony do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka. Wynikiem działań Komisji Opieki nad Zabytkami, powstałej przy oddziale PTTK w Sanoku, w 1978 umieszczono na fasadzie budynku tablicę informującą o zabytkowym charakterze obiektu. W budynku otwarto punkt handlowy pod nazwą „"1001 Drobiazgów" Romuald Czyż”, który prowadzi Romuald Czyż, syn Heleny. Przypisy Bibliografia Marek Pomykała. Prawdziwych drogerii już nie ma. „Tygodnik Sanocki”, s. 10, Nr 14 (97) z 25 sierpnia 1993. Jan Hydzik (1871-1931). Założyciel najsłynniejszej sanockiej drogerii. W: Edward Zając: Sanockie biografie. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2009, s. 87-91. ISBN 978-83-61043-09-6. Sklep z duszą. W: Arkadiusz Komski: Możliwe, że to imię demona... i inne sanockie historie. Rzeszów: Edytorial, 2017, s. 53-54. ISBN 978-83-65551-32-0.
Rezerwat przyrody Panieńska Góra

Rezerwat przyrody Panieńska Góra – florystyczny rezerwat przyrody na terenie miejscowości Wielka Wieś i Milówka w gminie Wojnicz, powiecie tarnowskim, województwie małopolskim. Znajduje się na wzgórzu Panieńska Góra (326 m n.p.m.) na obszarze Pogórza Wiśnickiego. Stanowi własność Lasów Państwowych (leśnictwo Melsztyn, Nadleśnictwo Brzesko). Rezerwat został utworzony w 2003 roku na powierzchni 63,23 ha w celu ochrony dwóch gatunków rzadkich w Polsce storczyków: storczyka bladego i storczyka purpurowego. Na terenie rezerwatu znajdują się także pozostałości zamku Trzewlin. Panieńska Góra obecnie jest całkowicie porośnięta lasem. Do lat 70. XX wieku była jednak bardziej bezleśna, dużą część jej stoków zajmowały pola uprawne, wśród których występowały ciepłolubne murawy kserotermiczne. Zaniechanie uprawy pól i wypasu spowodowało zarośnięcie stoków lasem i wyginięcie wielu gatunków roślin ciepłolubnych. Flora Panieńskiej Góry stała się znacznie uboższa. Zniknęły dawniej tu występujące gatunki: róża francuska, róża rdzawa i róża polna, jarząb brekinia, dziewięćsił pośredni, pępawa różyczkolistna, ostrzeń pospolity, zaraza czerwonawa, jaskier bulwkowy, czyściec kosmaty, przetacznik pagórkowy, czyściec prosty. Przeprowadzona w 1999 r. inwentaryzacja terenu przyszłego rezerwatu „Panieńska Góra” wykazała, że występują tutaj 273 gatunki roślin naczyniowych, 22 gatunki mchów i 3 gatunki wątrobowców. Z dawniej występujących gatunków roślin ciepłolubnych pozostało tylko 26, głównie tych mniej światłolubnych. Potwierdzono występowanie storczyka bladego i storczyka purpurowego. Storczyk purpurowy rośnie tutaj w świetlistych obszarach grądu oraz w murawie kserotermicznej na obrzeżach lasu. Storczyk blady jest częstszy i rośnie niemal na całym obszarze rezerwatu. W rezerwacie rosną 22 gatunki roślin chronionych. Oprócz storczyka bladego i purpurowego są to m.in.: buławnik wielkokwiatowy (Cephalanthera damasonium), buławnik mieczolistny (Cephalanthera longifolia), listera jajowata (Listera ovata), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), podkolan zielonawy (Platanthera chlorantha), gnieźnik leśny (Neottia nidus-avis), orlik pospolity (Aquilegia vulgaris), parzydło leśne (Aruncus dioicus), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora), skrzyp olbrzymi (Equisetum telmateia), lilia złotogłów (Lilium martagon) i bluszcz pospolity (Hedera helix). W rezerwacie występuje aż 17 gatunków roślin górskich, które spotyka się w miejscach chłodniejszych, bardziej wilgotnych i zacienionych. Należą do nich np. turzyca zwisła, skrzyp olbrzymi, lepiężnik biały i kokoryczka okółkowa. Występuje także pewna liczba gatunków obcego pochodzenia i synantropijnych. Są one pozostałością dawnych upraw lub przedostały się obecnie do lasu z otaczających go terenów. Są to np. niecierpek drobnokwiatowy, szczawik żółty, nawłoć późna i inne. Przez teren rezerwatu prowadzi znakowany szlak turystyczny z Wojnicza. Od Wielkiej Wsi zatacza pętlę stokami Panieńskiej Góry. Przypisy
Muzeum Wsi w Odrzykoniu

Muzeum Wsi w Odrzykoniu – muzeum położone we wsi Odrzykoń (powiat krośnieński). Placówka jest prowadzona przez tutejsze Stowarzyszenie Odrzykoniaków, a jej siedzibą są pomieszczenia Domu Strażaka, usytuowanego w sąsiedztwie kościoła św. Katarzyny w Odrzykoniu. Idea powstania muzeum sięga 1984 roku, kiedy to przy siedzibie Stowarzyszenia otwarto Izbę Tradycji i Pamiątek. W związku ze zbliżającymi się obchodami 650-lecia Odrzykonia, przy wsparciu władz samorządowych oraz miejscowej ludności, przystąpiono do organizacji samodzielnego muzeum. Placówka została otwarta w sierpniu 1998 roku, a jej poświęcenia dokonał bp Stefan Moskwa. Muzealna ekspozycja została wykonana przez pracowników Muzeum Okręgowego w Krośnie. Aktualnie zbiory prezentowane są w ramach dwóch wystaw: etnograficzno-historycznej, w ramach której prezentowane są m.in. narzędzia i sprzęty rolnicze oraz gospodarstwa domowego, stroje ludowe, wykopaliska archeologiczne z zamku Kamieniec, pamiątki historyczne związane m.in. z mieszkańcami wsi, działającymi w Odrzykoniu organizacjami oraz okresem II wojny światowej, strażackiej, prezentującej dawny sprzęt pożarniczy, sztandar i odznaczenia oraz pamiątki po odrzykońskich strażakach. Zwiedzanie muzeum jest możliwe po uzgodnieniu z członkami Stowarzyszenia. Bibliografia Muzeum Wsi w Odrzykoniu. muzeumwsi.wojaszowka.pl. [dostęp 2015-08-27]. (pol.). Zofia Węgrzyniak: Muzeum Wsi w Odrzykoniu. www.podrb.pl. [dostęp 2015-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. (pol.).
Grobisko ariańskie w Krynicy

Grobisko ariańskie w Krynicy (nazywane także Wieżą Ariańską, Arianką, czopem lub Grobiskiem) – jeden z nielicznych w Polsce grobów piramidalnych, najprawdopodobniej jeden z najstarszych, znajdujący się niedaleko miejscowości Krynica, w powiecie krasnostawskim. Zbudowany najprawdopodobniej w I połowie XVII wieku przez podkomorzego chełmskiego, arianina Pawła Orzechowskiego. Historia Ze względu na fakt, że Orzechowski był arianinem, nie mógł zostać pochowany na cmentarzu katolickim. Z tego powodu zdecydował się na zbudowanie sobie grobowca znajdującego się w odosobnieniu, o oryginalnej formie. Tam prawdopodobnie został pochowany po śmierci, która miała miejsce 21 marca 1612. Być może w pobliżu grobiska znajdował się niewielki ariański cmentarz. Z 1867 pochodzi relacja wspominająca o przekazie, według którego W 1890 Oskar Kolberg wspominał o skarbach rzekomo ukrytych w grobisku: Lokalizacja Budowla znajduje się na tzw. Górze Ariańskiej – pagórze wapiennym o wysokości 290 m n.p.m., porośniętym młodym lasem sosnowym. Ulokowane jest mniej więcej w połowie drogi pomiędzy Krasnymstawem a Rejowcem, na zachód od drogi wojewódzkiej nr 812, w niewielkiej odległości na północ od miejscowości Krupe. Grobisko jest jednym z elementów żółtego Szlaku Ariańskiego. Obiekt nie jest obecnie widoczny z szosy do Rejowca (i dalej do Chełma). Inaczej było jeszcze w latach 60. XX wieku – znajdował się on wówczas na bezleśnym wzgórzu i górował nad okolicą. Wygląd i konstrukcja Murowana budowla na planie kwadratu o boku 7,35 m, zwieńczona piramidą o wysokości ok. 15 metrów (sześcian zwieńczony ostrosłupem). Łączna wysokość obiektu to ok. 20 metrów. Wykonana z kamienia uzupełnionego cegłą. Jest częściowo otynkowana. Posiada wewnętrzną kryptę. Do środka prowadzi otwór wejściowy, wyposażony w kratę. Na trzech ścianach budowli znajdują się okrągłe otwory pełniące funkcję okien. Piramida posiada także drugie wejście, do niedawna znajdujące się poniżej poziomu gruntu. Być może wiedzie ono do pomieszczeń piwnicznych. Oryginalne zwieńczenie piramidy jest obecnie przechowywane w Muzeum Regionalnym w Krasnymstawie. Grubość fundamentów to 150 cm, a ścian – 80 cm. Sklepienie o konstrukcji kolebkowo-krzyżowej, spływające na narożne pilastry. Z 1869 pochodzi następujący opis budowy grobiska: Obiekt uszkodzony podczas II wojny światowej, został poddany renowacji w latach 1956–1957. Wraz z Górą Ariańską został uznany za pomnik przyrody nieożywionej w 1983. Przypisy Bibliografia Oskar Kolberg: Chełmskie: obraz etnograficzny. Kraków: 1890. Jarosław Molenda: Tajemnice polskich grobowców. Warszawa: Bellona, 2008. ISBN 978-83-11-11266-7.
Pałac w Dziewinie

Pałac w Dziewinie (niem. Schloss Dieban) – zabytkowy pałac we wsi Dziewin (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie lubińskim, w gminie Ścinawa. Pierwotnie dwór wybudowany w latach 1558–1566, następnie przebudowany na pałac w 1580 r. Historia Pierwotnie największy renesansowy dwór na Dolnym Śląsku; zbudowany dla rodziny von Kanitz. Został rozbudowany na pałac w latach: 1580 r., 1700 r. przez Hansa Friedricha (Jana Fryderyka) von Mütschelnitz (1648-1721), od 1675 żonatego z Zuzanną Małgorzatą von Schweinitz, XX w., i restaurowany w latach 1860–1881 przez rodzinę von Schweinitz. Niezniszczony podczas II wojny światowej, został znacjonalizowany i był następnie używany przez miejscowy PGR. Opuszczony w latach 80. XX wieku. Ten wysokiej klasy zabytek popada w ostatnich latach w całkowitą ruinę – obecnie zachowała się już tylko połowa dachu i 8 z 11 renesansowych szczytów. Portale na skrzydle wschodnim portal zamknięty dwoma półkolumnami jońskimi podtrzymującymi fryz (płycnię) z napisem upamiętniającym budowę skrzydła wschodniego i mówiącym o Lasselu i Wolffie Kanitz, z centralnie umieszczonym kartuszem z herbem braci von Kanitz oraz rokiem 1556, na elewacji północnej skrzydła barokowego portal z dwoma herbami: Hansa von Mütschelnitz i jego żony Zuzanny von Schweinitz w półkoliście zamkniętym frontonie, poniżej płycina z inskrypcją i rokiem 1700 na skrzydle południowym portal główny z herbami po lewej: von Kanitz, Niebelschütz; po prawej: Glaubitz, Krekwitz i rokiem 1558 i napisem. Herby Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze: park z początku XVIII, zmieniony w drugiej połowy XIX w., zdewastowany, położony za dworem; folwark z budynkami gospodarczymi: dwie oficyny, z drugiej połowy XVIII w., pawilon (I), z XVII w., pawilon (II), z drugiej połowy XIX w., stajnia z bramą, z początku XX w., stodoła, z drugiej połowy XIX w.; czworak, z XIX/XX w.; lodownia, z połowy XIX w.; piec chlebowy, z XIX/XX w.; kordegarda znajdująca się obok dworu. Przypisy
Pałac w Liścu

Pałac w Liścu – wybudowany w 1881 r. w Liścu. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Lubin. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Krzeczynie Małym

Pałac w Krzeczynie Małym (niem. Schloss Klein Krichen) – zabytkowy pałac w Krzeczynie Małym – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubińskim, w gminie Lubin. Historia Dwukondygnacyjny, barokowy pałac wybudowany w 1724 w miejscu starszej siedziby. Od frontu, na elewacji wschodniej, znajduje się kartusz nad portalem z herbami Ursuli von Schweinitz (L) i barona Jana von Sack (P) z datą 1724. Na elewacji parkowej (zachodniej) jest kartusz z herbami: Sophie von Liedlau (L) oraz jej męża von Schweinitz (P) z datą 1776. Na przestrzeni wieków miejscowość jak i pałac stanowiła własność wielu rodów: de Sar, von Schweinitz, von Niskisch-Rosenegk, von Harrach, von Ernst, von Manfred, de Nicolay. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park, aleja lipowa, spichlerz, obora i gołębnik z XIX w. Zobacz też Pałac w Krzeczynie Wielkim Przypisy
Cmentarz prawosławny w Andrzejowie

Cmentarz prawosławny w Andrzejowie – prawosławna nekropolia w Andrzejowie, należąca do parafii Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy we Włodawie. Cmentarz został założony na początku XX w. Zajmuje powierzchnię 0,87 ha. Znajduje się na obrzeżach wsi, ok. 400 m na północ od drogi do Urszulina. Główna część nekropolii położona jest na wczesnośredniowiecznym grodzisku, otoczonym głęboką fosą. W tej części zachowało się kilkanaście nagrobków (najstarszy z 1930) – kamiennych, żeliwnych, murowano-żeliwnych, a także drewniane krzyże (w większości pouszkadzane). Fragmenty nagrobków znajdują się też w fosie. W części poza grodziskiem zachowały się dwa groby ziemne z drewnianymi krzyżami. W obrębie cmentarza znajduje się drewniana, zdewastowana kaplica Przemienienia Pańskiego. Teren nekropolii nie jest ogrodzony. Przypisy
Park Miniatur Świątyń w Myczkowcach

Park Miniatur Świątyń w Myczkowcach - Centrum Kultury Ekumenicznej im. św. Jana Pawła II – park miniatur, mieszczący się we wsi Myczkowce (powiat leski). Placówka mieści się na terenie Ośrodka Wypoczynkowo-Rehabilitacyjnego Caritas Diecezji Rzeszowskiej. Park wraz z Centrum Kultury Ekumenicznej został otwarty w październiku 2007 roku. Na dziesięciu wzgórzach umieszczono 140 miniatur drewnianych kościołów oraz cerkwi obrządków: katolickiego, greckokatolickiego oraz prawosławnego, sporządzonych w skali 1:25. Drewniane miniatury zostały wykonane przez Janusza Kuliga, rzemieślnika z Chmielnika, natomiast za architekturę terenu odpowiada Norbert Piekarski z Bliznego. Wzorami były świątynie znajdujące się na terenie Polski, Ukrainy oraz Słowacji. Miniatury zostały rozmieszczone według lokalizacji na terenie zamieszkiwania grup etnograficznych: Dolinian, Pogórzan, Bojków oraz Łemków. Prezentują one cechy architektoniczne, właściwe dla świątyń kościoła łacińskiego oraz bizantyjskiego. Park jest obiektem całorocznym, czynnym codziennie. Wstęp jest płatny. Oprócz Parku na terenie ośrodka znajdują się: stadnina koni, Mini-ZOO oraz Ogród Biblijny. Przypisy Bibliografia Centrum Kultury Ekumenicznej im. Bł. Jana Pawła II. www.myczkowce.org.pl. [dostęp 2015-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-28)]. (pol.). Piotr Szechyński: Miniaturowe świątynie - Centrum Kultury Ekumenicznej. www.twojebieszczady.net. [dostęp 2015-09-18]. (pol.).
Suwory

Suwory – polana w Paśmie Łamanej Skały w Beskidzie Małym. Znajduje się na południowo-wschodnich stokach Smrekowicy, na wysokości około 780–800 m przy zielonym szlaku turystycznym z Krzeszowa. Dawniej, jak wszystkie tego typu polany była to hala pasterska. Z powodów ekonomicznych od dawna już jej wykorzystywanie rolnicze stało się nieopłacalne. Po zaprzestaniu koszenia i wypasu zaczęła zarastać lasem, obecnie jest już w końcowym etapie zarastania. W pobliżu polany Suwory, na stoku opadającym do doliny potoku Sikorówki znajduje się źródło Zimna Woda. Jest to najbardziej wydajne z wszystkich źródeł w Beskidzie Małym. Polana Suwory znajduje się w obrębie miejscowości Kocoń w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Ślemień. Przypuszcza się, że nazwa polany może pochodzić od nazwiska rosyjskiego generała Suworowa, który w tych okolicach rozbił wojska konfederatów barskich (bitwa na polach Koconia 3 sierpnia 1768 r.). Szlaki turystyczne Krzeszów – Suwory – rozdroże pod Smrekowicą – Smrekowica – Anula – Mlada Hora – Przełęcz pod Mladą Horą – Wielki Gibasów Groń – Przełęcz Płonna – Ścieszków Groń – Kocierz Rychwałdzki. Przypisy
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kaniem

Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna, następnie unicka i ponownie prawosławna cerkiew w Kaniem. Historia Prawosławna cerkiew pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła w Kaniem wzmiankowana jest w 1531. W 1647 we wsi erygowano w jej miejsce parafię unicką. Parafia w Kaniem ponownie została włączona do Cerkwi prawosławnej wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej. Miejscowy proboszcz, Platon Wereszko, zaakceptował narzuconą odgórnie konwersję. W końcu XIX w. cerkiew w Kaniem stała się znaczącym prawosławnym ośrodkiem pielgrzymkowym, gdyż znajdującą się w niej Kańską Ikonę Matki Bożej czczono jako cudotwórczą. Oryginalny obraz został w 1915 zabrany przez udającego się na bieżeństwo duchownego prawosławnego i tam zaginął. Platon Wereszko powrócił z bieżeństwa, jednak świątynia prawosławna w Kaniem nie została ponownie otwarta. W latach 1937–1938 na miejscu cerkwi w Kaniem zbudowano rzymskokatolicki kościół świętych Piotra i Pawła. Znajduje się w nim kopia czczonej dawniej we wsi ikony. Przypisy
Pałac letni w Sarnach

Pałac letni w Sarnach – zabytkowy pałac z 1730 w Sarnach, w powiecie kłodzkim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Położony na drugim brzegu rzeki Włodzica. Zabytkowy pałac jest częścią rozległego założenia obejmującego Zamek Sarny (niem. Scharfeneck), park z XVIII–XIX w., barokowy spichlerz, kaplicę św. Jana Nepomucena oraz szereg budynków folwarcznych z XVIII i XIX w. Na osi pałacu letniego położona jest zabytkowa aleja parkowa. Opis Obiekt dwukondygnacyjny pokryty dachem mansardowym z lukarnami. Nad wejściem znajdował się kartusz z herbami budowniczego pałacu hrabiego Franza Antona von Götzena (1693–1738) i jego żony Marii Anny (Marianne) von Stillfried, córki Raymunda Erdmanna Antona barona Stillfried von Rattonitz (1672–1720) z Nowej Rudy. Bardzo uszkodzony kartusz zdemontowano w 1996 r. i złożono wewnątrz pałacu letniego. W pałacu na suficie głównego salonu na pierwszym piętrze znajduje się iluzjonistyczne malowidło przedstawiające barokowy ogród, prawdopodobnie nawiązujący do ogrodu znajdującego się przed pałacem letnim. Pałac letni funkcjonował jako część rezydencji hrabiów Götzen w połączeniu z położonym wyżej zamkiem. Pałac letni jest od 1995 r. własnością prywatną. W porozumieniu z Fundacją Odbudowy Dworu Sarny, administrującą głównym budynkiem założenia, w pałacu letnim w 2015 r. odbyły się zajęcia w ramach I Międzynarodowej Letniej Szkoły Muzyki Dawnej Schloss Scharfeneck 2015. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, tom 15, pod red. Marka Staffy, Wrocław, Wyd. I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1, s. 393.
Muzeum Słowińskiego Parku Narodowego

Muzeum Słowińskiego Parku Narodowego – muzeum z siedzibą we wsi Czołpino (powiat słupski). Placówka jest prowadzona przez Słowiński Park Narodowy i oprócz macierzystej placówki posiada dwie filie: w Łebie-Rąbce oraz Rowach. Muzeum Placówka powstała w 1974 roku i od momentu powstania była wielokrotnie modernizowana. Jej ekspozycja poświęcona jest ekosystemom, występującym na terenie Parku: morzu, plaży, wydmom, lasowi i jeziorom. W ramach wystawy prezentowana jest fauna i flora Parku oraz eksponaty pochodzące z wykopalisk archeologicznych na jego terenie. Do 2019 roku siedziba muzeum mieściła się w Smołdzinie, w tym samym roku została przeniesiona do pobliskiego Czołpina. Filia w Rąbce Wystawa została otwarta w 1992 roku. Aktualnie ekspozycja filii poświęcona jest przede wszystkim wydmom, ze szczególnym uwzględnieniem procesów zachodzących na Mierzei Łebskiej (geneza, formy ekspansji, kształty). Ponadto ukazane są występujące na wydmach rośliny i zwierzęta. Filia w Rowach Filia wraz z wystawą powstała w 2002 roku. Prezentowana w niej ekspozycja nosi nazwę "Plaża – cztery pory roku" i jest poświęcona przeobrażeniom oraz procesom, jakie zachodzą w tym środowisku podczas roku kalendarzowego. Muzeum jest obiektem całorocznym. W okresie od 1 maja do 30 września jest placówką czynną codziennie, natomiast w pozostałym okresie – z wyjątkiem świąt i dni wolnych. Zwiedzanie filii jest możliwe: dla wszystkich w sezonie letnim (Rąbka: 1 maja – 30 września, Rowy: 1 lipca – 31 sierpnia), natomiast w pozostałych okresach – wyłącznie dla uczestników zajęć dydaktycznych. Wstęp do muzeum jest płatny. Galeria Przypisy Bibliografia Muzeum Przyrodnicze. slowinskipn.pl. [dostęp 2015-09-28]. (pol.).