NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Steinkohlengrube Prezydent

Die Steinkohlengrube Prezydent ist ein ehemaliges Steinkohlebergwerk in Chorzów, Woiwodschaft Schlesien, dem früheren Königshütte in Oberschlesien. Die Grube wurde in den Jahren 1931 bis 1933 erneuert. Das aus Stahlbeton errichtete und 42,5 Meter hohe Fördergerüst wurde von dem Architekten Ryszard Heilemann entworfen. Geschichte Das Südostfeld der bis 1922 König genannte Grube wurde nach dem damaligen polnischen Präsidenten Ignacy Mościcki benannt und erhielt nach dem Zweiten Weltkrieg den polnischen Namen Król. 1972 wurde sie Teil der Grube Polska. Nach der Absetzung des kommunistischen Regimes wurde 1993 dieser Teil des oberschlesischen Steinkohlebergbaus stillgelegt. 1996 wurden die Sortieranlage und weitere Anlagen ausgeschlachtet. 2008 kaufte die Stadt Chorzów das Betriebsgelände mit dem Fördergerüst, welches einst zu den modernsten seiner Art in Europa gehörte. Im Jahre 2009 begannen Reparaturarbeiten am Fördergerüst, die Seilscheiben erhielten einen roten Anstrich, die Betonkonstruktion wurde weiß gestrichen. Nachts kann das Gerüst effektvoll angestrahlt werden. Seit dem 4. November 2010 ist das Fördergerüst ein geschütztes technisches Denkmal und Teil der Route der Technischen Denkmäler in der Woiwodschaft Schlesien (Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego). Seit 2010 ist das frühere Betriebsgelände mit seinen Gebäuden aus der Zeit vor dem Ersten Weltkrieg saniert. Ein Verein betreibt dort ein Kultur- und Gastronomiezentrum, in welchem neben einem Theater und einer Galerie ein Hotel, Gastronomie und ein Wellnesszentrum eingerichtet wurde. Weblinks Einzelnachweise
Jezioro Wóleckie

Jezioro Wóleckie lub Wólka (niem. Wolka See lub Meisen See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Olsztynka, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Łyna–Pregoła. Znajduje się 12 km w kierunku północnym od Nidzicy, na południowy wschód od akwenu leży wieś Wólka Orłowska, na północny wschód – Bolejny. Od strony północno-zachodniej wpływa niewielki ciek niosący wody z odległego o ok. 1 km jeziora Bolejny o nazwie Wólecka Struga, odpływ od strony południowo-wschodniej. Linia brzegowa mało rozwinięta. Zbiornik wodny leży w otoczeniu podmokłych łąk. Brzegi płaskie, z wyjątkiem niektórych odcinków na zachodzie, które są wyższe i zalesione. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Kiernoz Wielki nr 2. W pobliżu zbiornika wodnego znajdują się wypełnione wodą rowy – pozostałości umocnień. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 16,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 6,4 m, a maksymalna – 17,4 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 141,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1043,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 600 m, a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 1650 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 14,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 141,6 m n.p.m. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka (PLH280052) o łącznej powierzchni 32 612,78 ha. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Długosiodle

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Długosiodle – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Rocha w Długosiodle (dekanat Ostrów Mazowiecka – Chrystusa Dobrego Pasterza diecezji łomżyńskiej). Historia Budowa świątyni z cegły rozpoczęła się w 1908 roku dzięki staraniom księdza proboszcza Antoniego Dąbrowskiego. Budowa została ukończona w 1912 roku. Kościół został zbudowany w stylu gotyku nadwiślańskiego, według projektu architekta profesora Józefa Piusa Dziekońskiego z dwiema wieżami, trzema nawami i dwiema bocznymi kaplicami. Budowla została konsekrowana przez arcybiskupa płockiego, męczennika – Antoniego Juliana Nowowiejskiego w dniu 12 września 1913 roku. Podczas urzędowania księdza proboszcza Jana Dobeckiego zostały ufundowane trzy nowe dzwony na miejscu zrabowanych przez okupanta; w czasie posługi księdza Józefa Kossakowskiego – świątynia została zelektryfikowana i wymalowana według projektu i w wykonaniu pani Jadwigi Rymar. Podczas urzędowania księdza proboszcza Wincentego Bronowskiego zostało wstawione nowe dębowe umeblowanie świątyni: ołtarz soborowy, ławki, konfesjonały. W 1976 roku zostały wykonane przez firmę Kamińskich w Warszawie organy o 25 głosach. W 1977 roku zostało zainstalowane ogrzewanie budowli, zostało wprawionych dwanaście nowych witraży, zostały pozłocone i wymalowane ołtarze, ambona i chrzcielnica. Kupiono 28 kinkietów. W latach 1973–80 wieże i dach świątyni zostały pokryte blachą miedzianą. W latach 80. XX wieku zostały wprawione 2 witraże w prezbiterium i 4 w kaplicy Matki Bożej. Wszystkie witraże zostały wykonane przez firmę mistrza Józefa Olszewskiego z Warszawy. Wprawione zostały kolejne dubeltowe okna w świątyni i zakrystii. W latach 1985–1987 została odnowiona malatura wewnątrz świątyni przez artystę malarza Piotra Warzyńskiego i Sylwestra Kwiatkowskiego. Została zelektryzowana i wykonana żelazna konstrukcja pod dzwony. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Krzęcinie

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Choszczno archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Obecna, neogotycka świątynia została wzniesiona w 1910 roku (która to data dawniej znajdowała się na metalowej chorągiewce na dachu). Do nowego kościoła zostały przeniesione niektóre stare elementy wyposażenia: barokowy ołtarz, dzwony z 1681 i 1773 roku, trzy herbowe witrażyki z 1690 roku (czwarty został sprowadzony w 1928 roku do muzeum w Choszcznie). Prawie jednocześnie z budową zostało wykonane nowe wyposażenie wnętrza (organy zbudowane zostały przez firmę Grüneberg ze Szczecina już w 1910 roku). Po zakończeniu II wojny światowej świątynia została przejęta został przez katolików i poświęcona w dniu 23 grudnia 1945 roku. W dniu 11 września 1960 roku erygowana została parafia rzymskokatolicka w Krzęcinie, do której należy siedem wsi. Po zakończeniu wojny wygląd budowli i jej wnętrza z wyposażeniem zasadniczo się nie zmienił. W pierwszych latach po wojnie zaginął obraz „Ukrzyżowanie” z ołtarza głównego i później został zastąpiony nowym malowidłem o tej samej tematyce. W 1998 roku w prezbiterium zostały zamontowane nowe witraże, w 2000 roku w środkowym oknie ściany północnej został zamontowany nowy witraż z wizerunkiem papieża Jana Pawła II, natomiast stary witraż herbowy został zdjęty i przeniesiony na plebanię. Ołtarz, dzwon i witrażyki herbowe są najstarszymi i najcenniejszymi zabytkami w świątyni zachowanymi do dziś. Przypisy
Kościół św. Alberta Chmielowskiego w Maszewie

Kościół św. Alberta Chmielowskiego w Maszewie – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się przy ul. Stargardzkiej w Maszewie w powiecie goleniowskim w województwie zachodniopomorskim. Należy do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Maszewie (dekanat Maszewo archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia i architektura Jest to zbudowana w 2. połowie XV wieku dawna kaplica położona poza murami miasta, funkcjonująca przy szpitalu dla trędowatych, nosząca oryginalnie wezwanie św. Jerzego. Gotycka budowla, wsparta przyporami, sytuowana jest na rzucie prostokąta i zamknięta trójbocznym prezbiterium. Nakryta jest dwuspadowym dachem. Szczyt zachodni ozdobiony jest blendami. Pod koniec XIX wieku kaplica została przebudowana. Po II wojnie światowej kaplica była nieużytkowana. W latach 1981–1983 została odremontowana, z przeznaczeniem na kościół pomocniczy parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Maszewie. Konsekracji świątyni dokonał w dniu 16 października 1983 roku biskup Jan Gałecki. Budowla jest z zewnątrz otynkowana. Wnętrze nakrywa płaski strop. Na ścianie zachodniej znajduje się drewniana empora muzyczna. Wyposażenie jest w całości współczesne. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Osinie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Osinie – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Osina w gminie Osina w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Maszewo archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XIV wieku. Przebudowano go w XIX wieku. Pierwotna bryła wymurowana została z kamienia, elementy późniejsze wykonane zostały z cegły. Kościół składa się z prostokątnej, krytej dwuspadowym dachem nawy, do której dostawiona jest kruchta oraz połączona łącznikiem z nawą ośmioboczna kaplica grobowa. W ścianach bocznych nawy umieszczone są ostrołukowe okna – z jednej strony dwa, z drugiej trzy. Szczyt zachodni zdobi oculus z rozetą. Okna oraz obydwa szczyty zostały przemurowane w XIX wieku. W kruchcie umieszczone są dwa prostokątne portale drzwiowe z witrażami powyżej oraz oculus. Kaplicę grobową nakrywa niewielka kopuła. Kościół jest otynkowany z zewnątrz. Kościół uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej. Odbudowano go z ruiny w latach 1981–1983. Konsekracji świątyni dokonał w dniu 23 października 1983 roku biskup Stanisław Stefanek. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, podwyższony strop. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa z tralkową balustradą. W prezbiterium zawieszone są obrazy przedstawiające Najświętszą Maryję Pannę, Świętą Rodzinę i Jezusa Miłosiernego. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca drewniana dzwonnica w konstrukcji szkieletowej, przykryta czterospadowym daszkiem. Przypisy
Burg Czchów

Die Königsburg Czchów (polnisch Zamek w Czchowie) ist eine Burgruine, die auf dem Berg Baszta in Czchów bei Brzesko in der polnischen Woiwodschaft Kleinpolen am Fluss Dunajec im Gebirgszug der Beskiden Pogórze Wiśnickie liegt. Sie zählt zu den Dunajec-Burgen, die die mittelalterliche Handelsstraße vom Königreich Polen nach Oberungarn entlang des Dunajec und Poprads bewachten. Geschichte Die erste Burg mit gemaustem Bergfried entstand hier im 13. Jahrhundert als Zollstation für Waren, die aus Ungarn über den Dunajec nach Polen gebracht wurden. Die Burg wurde im 14. und 15. Jahrhundert ausgebaut. Sie war Sitz der örtlichen Starostei und eines Landgerichts. Die Burg wurde während der Kriege des 17. Jahrhunderts verlassen, diente jedoch noch bis 1772 als Gefängnis. Seither war die Ruine dem Verfall preisgegeben und wurde von den Anwohnern als Steinbruch genutzt. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in Kleinpolen Literatur G. Leńczyk: Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków, 1983 Weblinks
Czchów Castle

Czchów Castle - Romanesque castle ruins located in Czchów, located on a hill known as the Keep on the Dunajec (Baszta nad Dunajcem) in Brzesko County, Lesser Poland Voivodeship in Poland. In the sixteenth-century, the sandstone-built royal castle was located in the Kraków Voivodeship. See also Czchów Dunajec river castles Castles in Poland References
Zamek w Czchowie

Zamek w Czchowie – ruiny zamku królewskiego z XIII–XIV wieku. Ruiny położone są w Czchowie na wzgórzu zwanym Baszta nad Dunajcem w powiecie brzeskim w województwie małopolskim. Historia Pierwsza fortyfikacja powstała w tym miejscu w 2. połowie XIII wieku. Składała się z murowanej wieży obronnej (stołpu) otoczonej przez fortyfikacje drewniane, które w kolejnych stuleciach były zastępowane przez mury obronne. Zamek powstał w tym miejscu by kontrolować szlak handlowy biegnący wzdłuż Dunajca i mieścił komorę celną dla towarów przywożonych z Węgier. Zamek w źródłach pisanych pojawia się po raz pierwszy w 1356 r. W XIV i XV wieku dobudowano wokół wieży mur obronny, bramę wjazdową i budynek mieszkalny, będący siedzibą starostów czchowskich. Na zamku mieścił się sąd ziemski. Zamek administracyjnie w drugiej połowie XVI wieku położony był w powiecie sądeckim województwa krakowskiego. Od połowy XVII wieku zamek był opuszczony i zamieniał się w ruinę. W drugiej połowie XVIII wieku w zachowanej do dziś wieży mieściło się więzienie; które zostało zlikwidowane po I rozbiorze Polski w 1772 roku. Ruiny zamku w Czchowie są tematem jednej z litografii Macieja Bogusza Stęczyńskiego i rysunku Adama Gorczyńskiego. Obecnie zachowała się jedynie częściowo zniszczona (bez górnej kondygnacji) wieża i odsłonięte przez archeologów fundamenty murów. Architektura Głównym obiektem zamku była wolno stojąca, cylindryczna wieża o średnicy 12,5 m i wysokości ok. 20 m. Wybudowano ją w południowej części założenia zamkowego. Wzgórze obiegał mur obwodowy o grubości 1,2–2 m. Przy północno-wschodniej kurtynie znajdował się dom mieszkalny, od południa przylegała prostokątna sień. We wschodniej części muru znajdowała się wieża bramna, przez którą prowadził wjazd na zamek. Zamek zbudowano z piaskowca. Zobacz też Czchów Zamki nad Dunajcem Przypisy Bibliografia G. Leńczyk, Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983 J. Marszałek, Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1993 M. Szope, Grodziska i zamczyska województwa tarnowskiego, Muzeum Okręgowe w Tarnowie, Tarnów 1981 L. Kajzer, S. Kołodziejski, J. Salm: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2012, s. 137–138. ISBN 978-83-213-4158-3. Linki zewnętrzne Opis zamku w Czchowie na stronie Zamki Polskie Czchów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 777 .
Castelo de Czchów

Castelo de Czchów - ruínas românicas do castelo localizadas em Czchów, localizadas em uma colina conhecida como Fortaleza no Dunajec ( Baszta nad Dunajcem ), no condado de Brzesko, voivodia da Pequena Polônia na Polônia. No século XVI, o castelo real construído em arenito estava localizado na voivodia de Cracóvia.==Referências==
Замок у Чхуві

За́мок у Чху́ві - руїни замку у Чхуві на узгір'ї над річкою Дунаєць у Бжеському повіті, (Малопольське воєводство). Історія Замок був збудований в період XIII-XVI століть для захисту торговельного шляху вздовж каньйону Дунайця, також виконував функції митного складу для товарів, що ввозилися з Угорщини. Спочатку це була романська оборонна вежа; в XIV столітті до неї були добудовані стіни оборонних укріплень, які утворили замок. В замку знаходився будинок чхувського старости. У XVII столітті замок був знищений; від нього залишилась лише вежа без верхнього поверху та фундаменти стін. У другій половині XVIII століття у збереженій вежі була в'язниця, яка проіснувала до І поділу Польщі. Сучасний стан До наших днів від замку збереглася лише кругла башта. Башта побудована з пісковику; висота будівлі 20 м, її діаметр — 12,5 м. Цікаво, що верхня частина вежі була восьмикутною, і сьогодні це можна побачити, хоча й верхній поверх є зруйнованим. У декількох метрах над землею знаходиться отвір, який був оригінальним входом - до нього вели дерев'яні сходи. Недавні археологічні дослідження замкової гори виявили кераміку, металеві предмети та сокири з XIV століття. Їх можна побачити на виставці на площі-ринок, присвяченій замку. Розроблений план по частковій реконструкції замку. Вежа відкрита для відвідувачів. Світлини Примітки Джерела G. Leńczyk, Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983(пол.) J. Marszałek, Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1993(пол.) M. Szope, Grodziska i zamczyska województwa tarnowskiego, Muzeum Okręgowe w Tarnowie, Tarnów 1981(пол.)
Stadion przy ulicy Włoskiej w Prudniku

Stadion przy ulicy Włoskiej w Prudniku – stadion piłkarski przy ulicy Włoskiej 10 w Prudniku. Od 2005 swoje mecze rozgrywa na nim drużyna Sparta Prudnik. Gra tu również LZS Niemysłowice-Dębowiec. Wcześniej grał na nim klub Kabewiak Prudnik, od którego nazwy wziął się przydomek stadionu – „Kabewiak”. Stadion utrzymywany jest przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w Prudniku. Historia Kabewiak Prudnik z początku nie posiadał własnego stadionu, treningi były prowadzone na placu ćwiczeń, placu apelowym lub hali sportowej w koszarach. W 1959 major Herman Dukler – szef sztabu pułku, przy aktywnym wsparciu dowódcy pułku podpułkownika Kazimierza Baranowskiego, postanowił na terenie koszar wybudować boisko sportowe. Na kierownika budowy wyznaczono szefa saperów pułku – majora Czesława Kujawę. Prace budowlane trwały do lata 1960 roku. Inauguracyjny mecz pomiędzy Kabewiakiem i Pogonią Prudnik zakończył się wygraną gospodarzy. W marcu 2023 na stadionie nagrywano sceny do filmu „Złoto Haliny Konopackiej”. Odegrał on rolę Stadionu Olimpijskiego w Amsterdamie. W październiku 2023, na czas remontu Stadionu Miejskiego w Prudniku, stadion przy ulicy Włoskiej został dostosowany do wymagań umożliwiających rozgrywanie meczów Pogoni Prudnik w IV lidze. Wykonane zostały ogrodzenia, nowe bramki, budki rezerwowych, a także prace pielęgnacyjne samej murawy. Zobacz też Stadion Miejski w Prudniku Przypisy
Maria Skłodowska-Curie Park

Maria Skłodowska-Curie Park (Polish: Park im. Marii Skłodowskiej-Curie) is an urban park in Warsaw, Poland, located in the district of Ochota, between Wawelska, Skłodowskiej-Curie, Hoffmanowej, Miecznikowa, and Pogorzelskiego Streets. The park, named after Maria Curie, was opened on 29 May 1932, together with the nearby National Research Institute of Oncology History It was originally developed in the 1930s as a garden square, located next to the Maria Skłodowska-Curie National Research Institute of Oncology (originally known as the Radium Institute). During the latter's opening ceremony on 29 May 1932, Maria Skłodowska-Curie planted a sycamore tree there. On 5 September 1935, a monument to Maria Skłodowska-Curie was unveiled in the park. She was a 19th- and 20th-century physicist and chemist who conducted pioneering research on radioactivity, and the first woman to win a Nobel Prize, as well as the first person to win a Nobel Prize twice. The bronze statue was commissioned by Stefan Starzyński, the mayor of Warsaw, and designed by sculptor Ludwika Nitschowa. The monument was damaged during the Warsaw Uprising in the Second World War, when it was used by soldiers of the Russian People's Liberation Army, a Russian collaborationist formation off the Protection Squadron, as a practice target. It was renovated in 1997, however the bullet holes were left in, as a reminder of the conflict. After the war, the garden square was given the status of an urban park and named after Skłodowska-Curie. It was renovated in 2023, and reopened on 11 December of that year. The date was chosen because it coincided with the 120th anniversary of Maria and Pierre Curie receiving a Nobel Prize in Physics on 10 December 1903. Characteristics The park has the shape of a long rectangle and is located in the neighbourhood of Old Ochota, between Wawelska, Skłodowskiej-Curie, Hoffmanowej, Miecznikowa, and Pogorzelskiego Streets. It has a total area of 2.16 ha. In its northern portion, next to Wawelska Street is a monument to Maria Skłodowska-Curie, in the form of bronze life-sized statue, designed by Ludwika Nitschowa. Nearby, there is a sycamore tree named Maria, which has a status of a natural monument. It was originally planted by Skłodowska-Curie on 29 May 1932. Notes References
Cmentarz Junikowo

Cmentarz komunalny nr 2 Junikowo w Poznaniu – największy w Poznaniu cmentarz komunalny pod względem liczby pochowanych (drugi po Cmentarzu Miłostowo pod względem powierzchni), znajdujący się w południowo-zachodniej części miasta, na Junikowie, pomiędzy ulicami Grunwaldzką a Cmentarną. W latach 1954–1990 cmentarz ten znajdował się na terenie dzielnicy administracyjnej Grunwald. Charakterystyka Jeden z największych cmentarzy w Polsce, o powierzchni 92,69 ha, zostało tu pochowanych 139 tysięcy osób. Powstał na obszarze dawnego poligonu wojskowego, przekazanego miastu w 1927. Rozpisano wówczas konkurs na zagospodarowanie terenu (nekropolie: katolicka, protestancka, żydowska i bezwyznaniowa – łącznie około 50 ha). 21 listopada 1927 rozstrzygnięto go. Pierwszą nagrodę zdobyli Jerzy Beil i Zygmunt Tarasin z Warszawy (projektu nie zrealizowano). Kolejny, wysoko oceniony projekt szczegółowy sporządził w 1934 r. Marian Spychalski. Przewidywano wówczas optyczną dominantę w formie monumentalnej kaplicy, zróżnicowaną zieleń i wykorzystanie jako ważnego elementu dekoracyjnego spiętrzonych wód Potoku Junikowskiego. Ostatecznie nekropolia została otwarta w roku 1948, według zmienionych założeń. Znajdują się tu m.in. wydzielone kwatery powstańców wielkopolskich i żołnierzy Armii Krajowej. W alejach zasłużonych licznie reprezentowane są pochówki oficerów Wojska Polskiego i działaczy ruchu robotniczego. Przyciągają spojrzenie okazałe mauzolea rodów romskich, ale są też nowoczesne pola urnowe i kolumbaria. Groby osób pochowanych na tym cmentarzu można odnaleźć dzięki wyszukiwarce grobów na poznańskich cmentarzach. Przyroda Cmentarz położony jest na wyraźnie zbielicowanych głębokich piaskach. Przeważającym zespołem roślinnym jest tutaj Corynephoretum canescentis typicum z charakterystyczną szczotlichą (zwłaszcza siwą), dobrze znoszącą nasłonecznienie i brak wilgoci, a jednocześnie utrwalającą suche piaski. Zespół ten przechodzi w Festucetum ovinae, a dalej w dawne pastwiska i w Juncetum effusi nad Skórzyną. Od 1948 rozpoczęto dosadzanie drzew, m.in. topoli na terenach zespołów łęgu olszowego gwiazdnicowego oraz sosny i brzozy w pozostałych częściach. Obecnie wśród drzew przeważają sosna i brzoza, ale występuje także dąb. Pochowani Przypisy Bibliografia Czarnecki Władysław, To był też mój Poznań. Wspomnienia architekta miejskiego z lat 1925–1939, w wyb. i oprac. Janusza Dembskiego, Poznań, Wyd. Poznańskie, 1987, ISBN 83-210-0665-5. Poznań od A do Z. Leksykon krajoznawczy, pod red. Włodzimierza Łęckiego i Piotra Maluśkiewicza, Poznań, Wyd. Kurpisz, 1998, ISBN 83-87621-39-0. Szafran Helena, Miasto Poznań i okolica, Poznań, PTPN, 1959 (seria „Wielkopolska w Oczach Przyrodnika”, nr 3) Wielkopolski słownik biograficzny, przew. kom. red. Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski, wyd. 2, Warszawa; Poznań, PWN, 1983, ISBN 83-01-02722-3.
Kloster Święty Krzyż

Das Kloster Święty Krzyż (deutsch: Kloster Heiligkreuz) befindet sich auf dem Berg Łysiec im Heiligkreuzgebirge (Góry Świętokrzyskie). Die Geschichte des Klosters reicht in das Jahr 1006 zurück, als es von Benediktinern gegründet wurde. Heute ist es ein Kloster des Missionarsordens der Oblaten der Unbefleckten Maria (Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej). Auf dem Gelände des Klosters befinden sich die barocke-klassizistische Kirche (1781), ein gotischer Kreuzgang aus dem 15. Jahrhundert sowie Fragmente einer romanischen Mauer aus dem 12. Jahrhundert. Die Reliquien des Heiligen Kreuzes, die dem Kloster den Namen gegeben haben, befinden sich in der Kapelle der Familie Oleśnicki. In der Kirche finden regelmäßig Gottesdienste und Weihnachtskonzerte statt. Das Kloster ist mit dem Auto von Huta Szklana (nur zu Gottesdienstzeiten) und zu Fuß von Nowa Słupia und Huta Szklana erreichbar. Im Kloster befinden sich das Museum des Ordens sowie das Museum des Świętokrzyski-Nationalparks. In unmittelbarer Nähe des Klosters befindet sich der Fernsehturm Święty Krzyż. Weblinks Website des Klosters Święty Krzyż (polnisch)