NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церковь Петра и Павла (Варшава)

Церковь Святых Петра и Павла — несуществующая ныне русская православная церковь в Варшаве. В настоящее время в здании бывшей православной церкви располагается евангелическо-лютеранская церковь Вознесения Господня. История Церковь Кексгольмского лейб-гвардии полка, расквартированного в Варшаве. Была построена по типовому проекту военных церквей, разработанному инженером Ф. М. Вержбицким. Всего к 1917 г. по этому проекту на территории Российской Империи было выстроено не менее 64-х таких храмов. Закладка состоялась в июне 1902, а освящение во имя Петра и Павла — 7 ноября 1904 года. Возведением церкви руководил архитектор В. Юноша-Петровский. Внутри здания находились мраморные доски с перечнем мест сражений полка и списками погибших офицеров. Среди святынь церкви выделялась древняя икона, найденная в городе Кексгольме при освобождении его от шведов в 1710 году и подаренная полку спустя двести лет. Здесь хранились Евангелие, подаренное полку императрицей Елизаветой Петровной, и крест из оливкового дерева, срубленного на могиле кексгольмцев, погибших в Чесменском сражении. Находилась церковь на Мокотовском поле вблизи кирпичных полковых казарм, построенных в 1900 году. 29 июня 1910 года Кексгольмский полк торжественно отмечал своё двухсотлетие. В этот день перед казармами был открыт памятник основателю полка Петру I — бронзовый бюст на четырёхметровой гранитной колонне (демонтирован в 1920-х годах). Во время немецкой оккупации 1915—1918 годов церковь была закрыта. В 1920 году церковь была передана польскими властями евангелическо-лютеранской церкви с предназначением в качестве гарнизонной евангелической кирхи войска польского. Тогда же был переделан интерьер церкви, там были помещены доски с именами погибших за независимость Польши. В 1931—1934 здание храма было существенно перестроено архитектором Эдгаром Норвертом для того, чтобы уничтожить его православный облик. Были заменены купола церкви и колокольни, сбиты наличники и украшения в русском стиле. В 1936 году в храме был установлен орган. В 1944 году во время Варшавского восстания здание сильно пострадало, но уже через три года было восстановлено. В 1950 после отмены института военных священников, храм стал обычным приходским. В настоящее время это храм Вознесения Господня евангелическо-аугсбургской церкви. Примечания Литература К.Г.Сокол. Русская Варшава. Справочник-путеводитель. Москва, 2002. Sokoł K., Sosna A., Kopuły nad Wisłą. Prawosławne cerkwie w centralnej Polsce w latach 1815-1915, Moskwa, MID "Synergia" 2003, ISBN 5-7368-0301-2. Ссылки Фото храма в начале XX века Strona parafii Ewangelicko Augsburskiej Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie (сайт прихода)
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Słupsku

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Słupsku – kościół został wzniesiony w 1869 r. na starym pogańskim miejscu kultowym (została znaleziona tu płyta kamienna z wyobrażeniem bożka), gdzie po wprowadzeniu chrześcijaństwa postawiono najstarszy kościół Słupska pod ówczesnym wezwaniem św. Piotra. Kościół wzmiankowany w dokumencie wystawionym przez księcia gdańskiego Mściwoja II w 1281 r. pełnił już wówczas, jako jedyny, funkcje parafialne. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii NSJ w Słupsku
Церковь Святейшего Сердца Иисуса (Слупск)

Церковь Святейшего Сердца Иисуса (пол. Kościół Najświętszego Serca Jezusowego) — действующая католическая церковь, архитектурный памятник, находящийся в городе Слупск, Польша. В 1989 году церковь была внесена в реестр охраняемых памятников Поморского воеводства. История Первоначально на месте, где находится современный храм Святейшего Сердца Иисуса, находилась церковь святого Петра. Первый храм, являвшийся старейшим культовым зданием Слупска, был построен на месте языческого капища. При строительстве церкви святого Петра была обнаружена плита с изображением языческого бога. Современная церковь в готическом стиле была построена в середине XIII века на месте старого храма святого Петра. Впервые церковь Святейшего Сердца Иисуса упоминается в 1281 году в документе, который написал князь Гданьска Мсьчивой II. Во время Реформации церковь перешла местной лютеранской общине. После Второй Мировой войны храм был передан католической общине. Источник Wiesław Stachlewski, aktualizacja tekstu: Czesław Lejnik, konsultacja: Zdzisław Machura, wyd. ARW Lenart Słupsk, «Słupski przewodnik turystyczny», OTiPM Słupsk 2000 Ссылки Сайт прихода Святейшего Сердца Иисуса (пол.)
Kościół św. Marii Magdaleny w Dobrowodzie

Kościół św. Marii Magdaleny w Dobrowodzie – rzymskokatolicka świątynia z połowy XIV w., ufundowany przez biskupa krakowskiego Floriana z Mokrska w 1354 r., rozbudowany w XV w.; w latach 1524–1525 przebudowa w stylu późnogotyckim nadała mu obecny kształt. Świątynia jednonawowa z węższym i niższym prezbiterium, do którego od strony północnej przylega niewielka zakrystia; do nawy od północy przylega kaplica pw. Matki Boskiej z XVI wieku; do fasady zachodniej kościoła dobudowana jest okrągła wieżyczka ze stożkowym dachem; do wnętrza kościoła prowadzi gotycko-renesansowy portal, nad którym umieszczony jest herb Łodzia; neogotycka kruchta kościoła została dobudowana na początku XX wieku; wewnątrz, w pobliżu kruchty zachowały się fragmenty gotyckiej inskrypcji z XVI w.; na sieciowym sklepieniu nawy umieszczono herby szlacheckie Łodzia, Doliwa, Jastrzębiec, Dębno oraz Ślepowron; sklepienie prezbiterium krzyżowo-żebrowe; na parapecie chóru znajdują się kartusze z herbami Łodzia, Poraj oraz Warnia; z prezbiterium do zakrystii prowadzi wczesnorenesansowy portal z XVI w.; obraz na ołtarzu głównym przedstawia Ukrzyżowanie; pod amboną znajduje się marmurowa, renesansowa płyta nagrobna Jana Boboli z 1605 r.; w filar oddzielający nawę od kaplicy Matki Boskiej wbudowane jest renesansowe epitafium tegoż Jana Boboli z popiersiem zmarłego; obok kościoła znajdują się drewniana dzwonnica z XVIII wieku oraz figura św. Jana Nepomucena. Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Przypisy Linki zewnętrzne Interaktywny model 3D kościoła oraz galeria zdjęć
Церковь Святой Марии Магдалины (Добровода)

Церковь Святой Марии Магдалины (пол. Kościół św. Marii Magdaleny) — католическая церковь в деревне Добровода гмины Буско-Здруй (Свентокшиское воеводство, Польша). История Церковь Святой Марии Магдалины основана краковским епископом Флорианом в 1354 году. В 1524—1525 годах храм был перестроен в позднем готическом архитектурном стиле с одним нефом, низким пресвитерием, к которому с северной стороны пристроена небольшая сакристия. В XVII веке в южной стороне храма была построена часовня Божией Матери, был перестроен портал, над которым разместили герб Лодзи. В начале XX века неоготический придел был перестроен, внутри него были сохранены фрагменты надписей XVI века. На парапете хоров находятся картуши с гербами шляхетских родов. Возле амвона находится мемориальная мраморная плита Андрея Боболи, размещённая здесь в 1605 году. Около церкви располагается деревянная колокольня XVIII века и статуя святого Яна Непомуцкого. Церковь находится на Малопольском Пути святого Иакова, который объединяет Польшу с известным испанским католическим центром паломничества Сантьяго-де-Компостела. Литература Jurecki M. Ponidzie: w świętokrzyskim stepie (пол.). — Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2004. Rogala S. Busko i okolice: legendy — historia — zabytki — trasy wycieczkowe: Chmielnik, Nowy Korczyn, Pińczów, Solec Zdrój, Stopnica, Szydłów, Wiślica, Kielce (пол.). — Wydawnictwo Elipsa, 1996. Ссылки Сайт, посвящённый церкви святой Марии Магдалине в Доброводе (пол.)
Church of St. Mary Magdalene, Tarnobrzeg

Church of Saint Mary Magdalene in Tarnobrzeg - Miechocin is the oldest church in Tarnobrzeg, and one of the oldest brick churches in Poland. Named after Jesus' companion Mary Magdalene, it was made in gothic style, but it was on several occasions rebuilt in different styles. See also Dzików Castle Tarnobrzeg's churches: Assumption of Mary, Our Lady of Perpetual Help
Kościół św. Marii Magdaleny w Tarnobrzegu

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej Kościół znajduje się w Miechocinie, dzielnicy Tarnobrzega. Jest to murowana gotycka świątynia, której początki sięgają do czasów panowania księcia Henryka Sandomierskiego w latach 1132-1166. Parafię erygowano prawdopodobnie ok. 1160 r. Sam kościół parafialny jest budowlą niejednolitą. Najstarszą jego częścią jest prezbiterium gotyckie z pięknym sklepieniem żebrowym, pochodzącym z XIV wieku, powstałe być może z fundacji króla Kazimierza Wielkiego (gotyckie prezbiterium). Kościół zbudowany z czerwonej cegły, był wielokrotnie rozbudowywany. Nawa prostokątna pochodząca z I połowy w. XVIII (przeważnie dzięki hojności rodziny Tarnowskich), połączona jest z zabytkowym prezbiterium. Tutaj w XVII wieku działała słynna szkoła parafialna, w dokumentach zwana Akademią Miechocińską. Do 1922 kościół parafialny dla Tarnobrzega. Zobacz też Kościół św. Marii Magdaleny w Sandomierzu Małopolska Droga św. Jakuba Parafia św. Marii Magdaleny w Tarnobrzegu Przypisy
Церковь Святой Марии Магдалины (Тарнобжег)

Церковь Святой Марии Магдалины (пол. Kościół Świętej Marii Magdaleny) — католическая церковь в городе Тарнобжег (Польша). История Церковь Святой Марии Магдалины возведена между 1160 и 1185 годами в готическом стиле. В первой половине XIV века — возможно, по инициативе польского короля Казимира III — был окончательно обустроен готический пресвитерий, ранее выложенный красным кирпичом и многократно перестраиваемый. Каменная крестильня, находящаяся в храме, датируется XV веком. В первой половине XVII века перестроили часть нефа и сакристию. В это же время в церкви поставили главный и боковой алтари. В XX веке была перестроена боковая часовня. В XV веке в церкви действовала известная приходская школа, возможно основанная Яном Длугошем. В XVI веке эта школа была преобразована в среднюю школу. В XVII веке эта школа называется в исторических документах Мехочинской академией. С 1922 года храм является приходской церковью. Ссылки История и фотография церкви (пол.)
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Słupsku

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Słupsku. Należy do dekanatu Koszalin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się w neogotyckim, dawnym kościele ewangelickim z końca XIX w. przy ulicy Zygmunta Krasińskiego, adaptowanym dla potrzeb parafii prawosławnej w 1946. Budynek ozdobiono charakterystyczną wieżyczką dzwonnicy. W 1993 dokonano generalnego remontu cerkwi. Remont powtórzono w roku 2021. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Parafia w Słupsku
Церковь Святых Петра и Павла (Слупск)

Церковь святых апостолов Петра и Павла (пол. Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła) — православная церковь, находящаяся в городе Слупск, Польша. Приход святых Петра и Павла принадлежит к кошалинскому благочинию Вроцлавской и Щецинской епархии Польской православной церкви. Церковь находится на улице Зигмунда Красинского 5. История Церковь была построена в конце XIX века местной лютеранской общиной в северном неоготический стиле. В мае 1946 года храм был передан православному приходу. Внутри храма находится иконостас 60. годов XX века. В настоящее время приход объединяет около 100 православных семей. В 1993 и 2022 годах был произведён капитальный ремонт храма. Настоятель (с 1998 года) о. прот. Мариуш Сынак. Ссылки История прихода (пол.)
Chapel of All Saints, Tarnobrzeg

The Chapel of All Saints is located in Tarnobrzeg, Poland (Polish: Kaplica Wszystkich Świętych w Tarnobrzegu) in Sobów Borough, on a municipal cemetery, on Litewska Street. The building was initiated by the provost of Serbinów parish of Our Lady of Perpetual Help Michał Józefczyk. Work started at the beginning of 2009, and ended at the end of October.
Capilla de Todos los Santos en Tarnobrzeg

La Capilla de Todos los Santos en Tarnobrzeg​ (en polaco: Kaplica Wszystkich Świętych w Tarnobrzegu) es un edificio religioso que se encuentra en el término municipal de Sobów, en el cementerio municipal, en la calle Litewska. La construcción de la capilla fue iniciada por el rector de la parroquia Serbinów de Nuestra Señora del Perpetuo Socorro Michał Józefczyk. Las obras se iniciaron en 2009, y terminaron a finales de octubre. Véase también Iglesia católica en Europa Referencias
Kaplica Wszystkich Świętych w Tarnobrzegu

Kaplica Wszystkich Świętych w Tarnobrzegu to budynek sakralny zbudowany w 2009 roku. Budynek kaplicy znajduje się w tarnobrzeskiej dzielnicy Sobów, na Cmentarzu Komunalnym, przy ulicy Litewskiej. Budowa kaplicy została zainicjowana przez księdza serbinowskiej parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy Michała Józefczyka. Prace rozpoczęły się na początku 2009 roku, a zakończyły się pod koniec października. Kaplica posiada 400-metrową powierzchnię podziemną, której część planowano udostępnić pod krematorium/spopielarnię zwłok. Jej powstaniu sprzeciwił się jednak biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej Edward Frankowski. Architektura Kaplica posiada skromny wystrój. Głównym elementem ołtarza jest krucyfiks otoczony dwoma aniołami. Pod krzyżem znajduje się tabernakulum. Z boku umieszczono figurę Chrystusa Zmartwychwstałego oraz obraz Chrystusa Umęczonego. Po bokach kaplicy znajdują się stacje drogi krzyżowej. Na środku kaplicy znajduje się miejsce na ustawienie trumny. W przyszłości planuje się uruchomienie windy łączącej kaplicę z podziemiami, gdzie ma być chłodnia. Zobacz też Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu Kaplica Archanioła Gabriela w Tarnobrzegu Przypisy
Часовня всех святых (Тарнобжег)

Часовня всех святых (пол. Kaplica Wszystkich Świętych) — католическая часовня, находящаяся на муниципальном кладбище, которое расположено в оседле Собув города Тарнобжег, Польша. История Часовня всех святых в Тарнобжеге была построена в октябре 2009 года настоятелем прихода церкви Матери Божией Неустанной помощи в Тарнобжеге для отпевания усопших. В подвальном помещении часовни планировалось построить крематорий, однако его строительству воспротивился вспомогательный епископ сандомирской епархии Эдвард Франковский. Архитектура Часовня имеет скромный вид. Главным элементом алтаря является Распятие, украшенное двумя ангелами. По бокам алтаря размещены статуи воскресшего Иисуса Христа и икона Иисуса Христа скорбящего. На середине часовни находится место для расположения усопших. Ссылки История часовни (пол.)
Monument a l'Aixecament de Varsovia

El Monument a l'Aixecament de Varsòvia (en polonès: Pomnik Powstania Warszawskiego) és un monument dedicat als combatents que van perdre la vida durant l'Aixecament de Varsòvia de 1944. Esculpit per Wincenty Kućma i dissenyat per Jacek Budyn, es troba al sud de la Plaça Krasiński, en el districte Śródmieście de Varsòvia. El conjunt ha estat descrit com "el monument més important de la postguerra a Varsòvia", a més de ser un dels llocs turístics més visitats de la ciutat segons un informe elaborat el 2012 pel periòdic Gazeta Wyborcza. Descripció El monument està dividit en dues seccions. La primera se situa prop de la calçada, i està composta per quatre figures (tres soldats i un sacerdot). A més, un dels soldats està sortint d'un embornal, ja que durant la Segona Guerra Mundial la major part dels membres de la Armia Krajowa i de la resistència polonesa es desplaçaven a través del sistema de clavegueram de la ciutat. La segona secció és la més gran i agrupa a un nombre més gran de figures. Té una altura màxima de deu metres, encara que les persones representades mesuren menys de la meitat (tres metres). Mostra a set soldats participant en combat, fugint d'un edifici a punt d'esfondrar-se. Malgrat tenir un cert toc abstracte, alguns experts han declarat percebre certa similitud amb escenes bèl·liques de pel·lícules o fins i tot amb les pintures històriques de Jan Matejko, mentre que uns altres critiquen el realisme socialista propi del comunisme que va governar en la República Popular de Polònia. Bibliografia Zdzisław Życieński, O Pomnik Powstania Warszawskiego, Biuletyn IPN, 2007 Marian Pyzel. Bitwa o pomnik Powstania Warszawskiego 1944 (en polonès). Joanna Pyzel, 1 de gener de 1992. Referències
Monumento al Alzamiento de Varsovia

El Monumento al Alzamiento de Varsovia (en polaco: Pomnik Powstania Warszawskiego) es un monumento dedicado a los combatientes que perdieron la vida durante el Alzamiento de Varsovia de 1944. Esculpido por Wincenty Kućma y diseñado por Jacek Budyn, se localiza al sur de la Plaza Krasiński, en el distrito Śródmieście de Varsovia. El conjunto monumentístico ha sido descrito como "el monumento más importante de la posguerra en Varsovia",​ además de ser uno de los lugares turísticos más visitados de la ciudad según un informe elaborado en 2012 por el periódico Gazeta Wyborcza.​ Descripción El monumento está dividido en dos secciones. La primera se ubica cerca de la calzada, y está compuesta por cuatro figuras (tres soldados y un sacerdote). Además, uno de los soldados está saliendo de una alcantarilla, puesto durante la Segunda Guerra Mundial la mayor parte de los miembros de la Armia Krajowa y de la resistencia polaca se desplazaban a través del sistema de alcantarillado de la ciudad. La segunda sección es la más grande y agrupa a un mayor número de figuras. Alcanza una altura máxima de diez metros, aunque las personas representadas miden menos de la mitad (tres metros). Muestra a siete soldados participando en combate, huyendo de un edificio a punto de derrumbarse.​ Pese a tener cierto toque abstracto, algunos expertos han declarado percibir cierta similitud con escenas bélicas de películas o incluso con las pinturas históricas de Jan Matejko, mientras que otros critican el realismo socialista propio del comunismo que gobernó en la República Popular de Polonia.​​ Panorámica Bibliografía Zdzisław Życieński, O Pomnik Powstania Warszawskiego, Biuletyn IPN, 2007 Marian Pyzel (1 de enero de 1992). Bitwa o pomnik Powstania Warszawskiego 1944 (en polaco). Joanna Pyzel. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Monumento al Alzamiento de Varsovia. Pomnik Powstania Warszawskiego
Monument de l'insurrection de Varsovie

Le Monument de l'insurrection de Varsovie est un monument situé Plac Krasińskich, dans Ulica Długa à Varsovie. Dédié à la mémoire de l'insurrection de Varsovie en 1944, il est l’œuvre du sculpteur Wincenty Kućma (pl) et de l'architecte Jacek Budyn. Il a été inauguré le 1er août 1989. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pomnik Powstania Warszawskiego » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Warsaw Uprising Monument » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Pomnik Powstania Warszawskiego

Pomnik Powstania Warszawskiego – pomnik upamiętniający bohaterów powstania warszawskiego, wzniesiony w 1984 roku przy Placu Krasińskich w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Akt erekcyjny pomnika wmurowano 31 lipca 1984 roku, w przeddzień 40. rocznicy wybuchu powstania. Monument wzniesiono w oparciu o jeden z trzech projektów nadesłanych na konkurs ogłoszony w grudniu 1984 przez Zarząd Tymczasowy Komitetu Budowy Pomnika Bohaterów Powstania Warszawskiego 1944. Budowę pomnika poprzedziła zbiórka pieniędzy i surowców potrzebnych do jego wykonania. Monument tworzą postacie powstańców. Część z powstańców wchodzi do kanału (nawiązanie do ewakuacji Starówki), a część wybiega spod konstrukcji przypominającej walące się ściany i cegły spadające w wyniku wybuchu. Monument został odsłonięty 1 sierpnia 1989 roku przez prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego i poświęcony przez prymasa Józefa Glempa. Pomnik był miejscem historycznych wydarzeń. Podczas uroczystości 50. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego w roku 1994 prezydent Niemiec Roman Herzog jako pierwszy Niemiec w historii przeprosił Polaków za zbrodnie dokonane przez Niemców w czasie II wojny światowej. Herzog powiedział również, że: Tłem pomnika jest wybudowany w 1999 roku Gmach Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej. Według zamysłu projektanta, profesora Wincentego Kućmy, pomnik stanowi jeden z elementów tryptyku, w skład którego wchodzą także: Pomnik Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku (1979) oraz Pomnik Poległym w Obronie Ojczyzny w Częstochowie (1985). Pomnik jest krytykowany przez niektórych architektów za rzekomy brak walorów artystycznych oraz nawiązanie do konwencji socrealistycznych. Zobacz też Kopiec Powstania Warszawskiego Pomnik Kobietom Powstania Warszawskiego Pomnik Polegli Niepokonani w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Pomnik Powstania Warszawskiego polska-org.pl
Памятник участникам Варшавского восстания

Памятник участникам Варшавского восстания — монументальный памятник в честь памяти тех, кто сражался против нацистской оккупации в годы Второй мировой войны и героев Варшавского восстания 1944 года. Расположен в центре Варшавы на пл. Красинского на левом берегу р. Вислы. Рядом находится варшавская Публичная библиотека и Верховный суд Республики Польша, построенный в 1999 году. Авторы — Винценты Кучма и Яцек Будынь. Открыт 1 августа 1989 года президентом ПНР В. Ярузельским и освящён примасом Ю. Глемпом. Представляет собой бронзовую скульптуру высотой более 10 метров. Мемориал состоит из двух частей. На одной из них изображены повстанцы, держащие оборону от гитлеровцев. На руинах павшего города, они из последних сил, мужественно отражают удар. Повстанцы выбегают из-под сооружения, напоминающего рушающиеся стены и кирпичи, падающие в результате мощного взрыва. Второй элемент памятника изображает группу людей, спускающуюся в канализационный люк, ведь передвижение по подземным коммуникациям во время восстания служило основным способом укрытия повстанцев. По замыслу авторов памятник является одним из элементов триптиха, в который также входят: Памятник защитникам польской почты в Гданьске (1979) и Памятник павшим в защиту Отечества в Ченстохове (1985). Ссылки Памятник Варшавскому восстанию Архивная копия от 2 июля 2020 на Wayback Machine Памятник участникам Варшавского восстания в 2020 Архивная копия от 2 июля 2020 на Wayback Machine
Пам'ятник Варшавському повстанню

Пам'ятник Варшавському повстанню ( пол. Pomnik Powstania Warszawskiego ) — пам’ятник у Варшаві, Польща, присвячений Варшавському повстанню 1944 року. Відкритий у 1989 році, його створив Вінцент Кучма, а архітектором був Яцек Будин. Монумент розташований у південній частині площі Красінського. Пам’ятник назвали «найважливішим пам’ятником післявоєнної Варшави». У 2012 році Газета Виборча повідомляла, що це одна з найвідвідуваніших пам’яток для іноземних туристів. Дивіться також Варшавське повстання Армія Крайова Польський Опір під час Другої світової війни Музей Варшавського повстання Пам'ятник жертвам різанини на Волі Пам'ятник героям гетто (з яким часто плутають монумент Варшавського повстання)