NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Georg (Bytów)

St. Georg (polnisch Cerkiew Świętego Jerzego) ist eine griechisch-katholische Kirche in Bytów (Bütow) in Pommern. Sie war vorher römisch-katholische Kapelle, evangelische Begräbniskirche, kaschubische lutherische Kirche und methodistische Kirche. Lage Die Kirche St. Georg liegt auf einer Anhöhe südwestlich der mittelalterlichen Altstadt von Bütow. Diese gehörte in der Vergangenheit zur Provinz Pommern und jetzt zur polnischen Woiwodschaft Pommern. Geschichte 1450 bis 1945 Um 1470 wurde eine Kapelle außerhalb der Stadt (extra muros) von einem Bürger mit seiner Ehefrau gestiftet. Diese stand wahrscheinlich auf dem jetzigen Standort auf dem Berg und war möglicherweise der Nachfolgebau einer Hospitalkapelle St. Georg. Spätestens um 1550 bestand auf dem Berg eine Kapelle. Diese wurde als evangelische Begräbnisstätte und zeitweise als Ausweichort der Stadtgemeinde bei den Umbauten ihrer Stadtkirche genutzt. 1675 erfolgte ein Neubau, der bis heute erhalten ist. Danach wurde die Bergkirche vor allem als lutherische Kirche der kaschubischen Bevölkerung und als Begräbnißkirche der deutschen Stadtgemeinde genutzt. 1843 fanden Ausbesserungsarbeiten statt. Im frühen 20. Jahrhundert gab es einige mündliche Sagen über Geister in der Bergkapelle. Seit 1945 Um 1947 wurde die Kapelle einer deutschsprachigen methodistischen Gemeinde übergeben. 1984 verkaufte diese das Gebäude, das zu dieser Zeit in einem schlechten baulichen Zustand war. Die ukrainische griechisch-katholische Gemeinde in Bytów erwarb es, stellte es baulich wieder her und weihte es 1989 als Kirche. Seitdem wird es von ihr genutzt. Architektur Die Kirche ist ein rechteckiger Saalbau, der im Wesentlichen aus der Erbauungszeit von 1675 stammt. Auf dem Dach gibt es einen Dachreiter. Im Inneren gibt es eine Ikonostase und weitere Gegenstände. Einige ältere Ausstattungsstücke aus dem 17. und 18. Jahrhundert befinden sich jetzt im Westkaschubischen Museum in Bytów. Literatur Gerhard Bronisch, Walter Ohle, Hans Teichmüller: Kreis Bütow. 1938, S. 122–127. (bibliotekacyfrowa.eu, PDF, ausführlichste historische Beschreibung) Weblinks Einzelnachweise
Dreifaltigkeitskirche (Braniewo)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Cerkiew Świętej Trójcy) ist eine griechisch-katholische Pfarrkirche in Braniewo (früher Braunsberg) im Ermland. Sie ist ein Kulturdenkmal. Lage Die Dreifaltigkeitskirche liegt in der historischen Neustadt von Braniewo, östlich des Flusses Pasłęka (Passarge) und der Altstadt, in der jetzigen ul. Tadeusza Kosćiuszki. Die Stadt gehörte zum katholischen Fürstbistum Ermland, seit 1772 zu Ostpreußen und jetzt zu der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Geschichte Von 1437 ist der Bau einer Kapelle vor der Altstadt am jetzigen Standort bekannt. Diese wurde im Dreizehnjährigen Krieg fast vollständig zerstört. Um 1498 war ein Neubau geplant, von 1584 ist eine Neuweihe bekannt. 1682 wurde die Kapelle nach Umbauten erneut eingeweiht. Sie war die meiste Zeit eine Filialkirche der katholischen Katharinenkirche für die Bewohner der Neustadt. Seit 1858 wurde sie von Gymnasium genutzt, seit 1876 von der altkatholischen Gemeinde. 1945 wurde die Dreifaltigkeitskirche schwer beschädigt und 1951 wieder hergestellt. In den 1980er Jahren war sie Friedhofskapelle. Seit 1992 wird die Kirche von der ukrainischen griechisch-katholischen Gemeinde genutzt. 2016 musste sie wegen erheblicher baulicher Mängel geschlossen werden. 2017 erfolgten Sicherungsmaßnahmen durch die Gmina Braniewo im Umfang von etwa 100.000 Złoty. 2019 hatte sich der bauliche Zustand weiter verschlechtert. Architektur Die Kirche ist ein Saalbau aus roten Backsteinen. Die Grundmauern aus Feldstein stammen aus dem 14. oder 15. Jahrhundert, der Ostteil ist spätgotisch (um 1500 oder 1583?), der Westteil wahrscheinlich auch (oder von 1682?). Teile des Mauerwerks wurden 1951 ausgebessert. Das Dach wurde um 2014 erneuert. Im Inneren sind der Hochaltar (wahrscheinlich von Johannes Frey) und die Kanzel aus der Zeit um 1681 erhalten. Die Orgel von Johann Rohn (I) von 1857 ist in stark beschädigtem Zustand ebenfalls erhalten. Im Altarbereich gibt es griechisch-katholische Ikonen. Doe Dreifaltigkeitskirche gehört zu den bedeutendsten Baudenkmälern in Braniewo und Umgebung. Literatur Adolf Boetticher: Die Bau- und Kunstdenkmäler in Ermland (= Die Bau und Kunstdenkmäler in Ostpreußen. Band 4.). 1894. S. 60f. Weblinks Cerkiew Świętej Trójcy Medieval Heritage (deutsch), mit Geschichte und architektonischer Beschreibung Co kryje się przed kościółem św. Trôjcy? Braniewo.com (deutsch), mit ausführlicher historischer Darstellung Einzelnachweise
Cerkiew Świętej Trójcy w Braniewie

Cerkiew Świętej Trójcy – greckokatolicka cerkiew parafialna w Braniewie. Cerkiew mieści się w dawnym późnogotyckim kościele zbudowanym w 1437 roku, odbudowanym i przebudowanym w latach 1583–1584 oraz w XVII i XVIII wieku. W 1945 świątynia została poważnie uszkodzona, odbudowana w 1951. Jest położona przy ul. Tadeusza Kościuszki. Jest to świątynia salowa, pięcioosiowa, założona na planie prostokąta z trójbocznym zamknięciem od wschodu, powstała na początku XVI wieku. Zakrystia niższa, kwadratowa, przylega od wschodu, kruchta przylega od północy. Obie pochodzą z lat 1681–1686. Ołtarz główny był późnobarokowy, pochodził z warsztatu Jana Freya z obrazem przedstawiającym Trójcę Świętą i figurami świętego Augustyna i św. Ambrożego. Ponadto znajduje się rokokowa Pietà z 1773 i rzeźba Chrystusa (Ecce Homo) z XVI w. Po wojnie świątynia służyła m.in. przez lata jako kaplica przedpogrzebowa. Od 1992 cerkiew służy wiernym obrządku greckokatolickiego, którym została przekazana po długich sporach. Oficjalne przekazanie miało miejsce w niedzielę 16 lutego 1992. Inaugarycyjną mszę świętą odprawił bp Jan Martyniak, ordynariusz greckokatolicki diecezji przemyskiej. Na mszy obecnych było ponad 300 wiernych. Od 1 listopada 2016 z powodu złego stanu technicznego ściany frontowej, grożącej zawaleniem, świątynia została przez nadzór budowlany zamknięta, gdyż na ścianie frontowej pojawiły się niebezpieczne spękania. W 2017 zostały przeprowadzone prace remontowe w świątyni, m.in. pęknięcia zostały spięte specjalnymi klamrami i pouzupełniane ubytki w murze. Koszt napraw wyniósł 157 tys. złotych. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznało dotację w wysokości 100 tys. złotych, pozostałe pieniądze zostały pozyskane od samorządu gminy Braniewo, osób prywatnych i firm. Parafia liczy 300 wiernych (rok 2017). Przypisy Linki zewnętrzne Co kryje się przed kościołem św. Trójcy?. braniewo.com.pl Kościół św. Trójcy (greckokatolicki) fotopolska.eu
Sobór Świętej Trójcy w Gorlicach

Sobór Świętej Trójcy – prawosławny sobór katedralny i cerkiew parafialna w Gorlicach. Należy do dekanatu Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Znajduje się przy ulicy św. Maksyma. Architektura i wyposażenie Świątynia wybudowana w latach 1986–1991 na planie krzyża greckiego w stylu bizantyjsko-ruskim z kopułą główną i 4 kopułkami wokół. Od września 2007 w cerkwi spoczywają relikwie św. Maksyma Gorlickiego przeniesione ze Zdyni. Oprócz tego świątynia posiada cząstki Świętych Relikwii: Krzyża Pańskiego, Apostoła Andrzeja, św. Łazarza, św. Pantelejmona, Świętych Hioba i Amfilochiusza Poczajowskich, św. Hioba Uholskiego. 5 kwietnia 2014 w cerkwi umieszczono kopię Iwerskiej Ikony Matki Bożej, napisaną przez mnichów z Monasteru Iwiron na Świętej Górze Athos. Tytulatura 10 marca 2009 cerkiew Świętej Trójcy została katedrą biskupa gorlickiego – sufragana diecezji przemysko-nowosądeckiej. Od 2016 świątynia jest katedrą diecezji przemysko-gorlickiej. 6 września 2016 w gorlickiej katedrze odbył się uroczysty ingres arcybiskupa Paisjusza (Martyniuka), powołanego na ordynariusza diecezji. Przypisy
Cerkiew Świętej Trójcy w Lubinie

Cerkiew pod wezwaniem Świętej Trójcy – prawosławna cerkiew parafialna w Lubinie. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia usytuowana przy ulicy 1 Maja. Budynek wzniesiony został w 1877. Pełnił funkcję kaplicy jednej z protestanckich wspólnot wyznaniowych, która ją opuściła w 1888. Wówczas w obiekcie tym urządzono salę gimnastyczną dla dziewcząt z gimnazjum żeńskiego. W 1959 przekazany przez władze miejskie istniejącej od 1951 parafii prawosławnej. Od tego czasu budynek był wielokrotnie remontowany i modernizowany. W maju 1960 władze wojewódzkie przekazały cerkwi dzwon z nieczynnego kościoła poewangelickiego w Osieku. Pierwszy ikonostas (z ikonami napisanymi przez ks. Alipiusza (Kołodko)) został skompletowany i umieszczony w świątyni w 1963. Obecny, czterorzędowy, sprowadzono z Hrubieszowa w latach 90. XX w.. W 1979 dobudowano przedsionek, a w latach 80. – prezbiterium. Konsekracji cerkwi dokonał 19 czerwca 1989 biskup (późniejszy arcybiskup) wrocławski i szczeciński Jeremiasz. Pod koniec lat 90. na świątyni zamontowano dwie kopuły z prawosławnymi krzyżami. W 2015 zaplanowano kolejny remont cerkwi. W 2017 r. trwały prace nad wykonaniem polichromii wewnątrz świątyni. Budynek cerkwi od 2021 r. znajduje się w rejestrze zabytków województwa dolnośląskiego (decyzja nr A/6204/1 z 13.12.2021). Przypisy
Cerkiew Świętej Trójcy w Siedlcach

Cerkiew pod wezwaniem Świętej Trójcy – prawosławna cerkiew parafialna w Siedlcach. Należy do dekanatu Biała Podlaska diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Brzeskiej 15. Budowę cerkwi prawosławnej pod wezwaniem Świętej Trójcy w Siedlcach rozpoczęto jesienią 1984 pod przewodnictwem ks. mitrata Borysa Dykańca, a konsekrowana została dnia 10 czerwca 1990 przez arcybiskupa białostockiego i gdańskiego Sawę oraz biskupa lubelskiego i chełmskiego Abla. Jest ona oparta na planie kwadratu i posiada jedną kopułę zwieńczoną ośmioramiennym krzyżem, w środku natomiast znajduje się współczesny ikonostas. Świątynia architektonicznie wzorowana jest na cerkwi Opieki Matki Bożej na Nerli. Wiosną 2013 pozłocono kopułę cerkwi. W tym samym roku zbudowano wolnostojącą dzwonnicę, na której 13 października zawieszono 3 dzwony, poświęcone przez ordynariusza diecezji, arcybiskupa Abla. Tego samego dnia w cerkwi umieszczono – wykonaną na Ukrainie – kopię Częstochowskiej Ikony Matki Bożej. Lokalne święto ku czci ikony ustalono na 2. niedzielę października. Po dokonaniu gruntownego remontu (w tym wymiany ikonostasu, utensyliów i innych elementów wyposażenia oraz wykonaniu polichromii ściennej) cerkiew została 11 października 2020 r. poświęcona przez arcybiskupa lubelskiego i chełmskiego Abla oraz biskupa siemiatyckiego Warsonofiusza. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Parafia św. Trójcy w Siedlcach (opis na stronie diecezji lubelsko-chełmskiej)
Cerkiew Świętej Trójcy w Szczecinku

Cerkiew pod wezwaniem Świętej Trójcy – prawosławna cerkiew parafialna w Szczecinku. Należy do dekanatu Koszalin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Mieści się przy ulicy Szkolnej 6. Jest to dawna synagoga, wybudowana w 1824. Przetrwała wojnę z racji peryferyjnego położenia i niepozornego wyglądu, adaptowana dla potrzeb liturgii prawosławnej w 1952. Według innego źródła, cerkiew Świętej Trójcy to dawny kościół ewangelicki; źródło to podaje ten sam rok budowy obiektu. Budynek murowany, kryty dachówką, usytuowany bokiem do ulicy. Elewacja pozbawiona dekoracji, okna półkoliste, wejście z boku. Wewnątrz znajduje się współczesny ikonostas. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 19 marca 1984 pod nr 435. Przypisy
Cerkiew Świętej Trójcy w Wałczu

Cerkiew pod wezwaniem Świętej Trójcy – prawosławna cerkiew parafialna w Wałczu. Należy do dekanatu Koszalin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się przy ulicy Kujawskiej. Świątynia jest byłą ewangelicką kaplicą cmentarną pochodzącą z XIX wieku. W 1947 przeszła na własność parafii prawosławnej. Wewnątrz świątyni ikonostas, pochodzący z rozebranej cerkwi na Lubelszczyźnie. Ikony cerkiew otrzymała w 1947 od metropolii warszawskiej. W 1986 wymieniono okna i okratowano je. W latach 1994–1995 odnowiono freski i ułożono boazerię. Posesja cerkiewna jest ogrodzona i posiada system alarmowy. Cerkiew i cmentarz wpisano do rejestru zabytków 4 stycznia 1985 pod nr A-707. Galeria Przypisy
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Korszach

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Korszach. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy ulicy Adama Mickiewicza 31/33. Świątynia została zbudowana w latach 1903–1904 jako kościół ewangelicki. Od 1966 budynek użytkowany przez parafię prawosławną Świętych Piotra i Pawła, która od 1968 jest właścicielem obiektu. Wewnątrz świątyni znajduje się ikonostas. W prezbiterium znajdują się dwa obrazy namalowane przez mnicha z monasteru św. Onufrego w Jabłecznej – wizja przyjęcia chrześcijaństwa przez Ruś Kijowską oraz św. Włodzimierza Wielkiego ze św. Olgą. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 1 marca 2000 pod nr 2490. Przypisy
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lubinie

Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lubinie – cerkiew greckokatolicka w Lubinie. Jej budowę rozpoczęto w 2006, zakończono w 2008. Mieści się przy ulicy Parkowej. Jest to świątynia dwukopułowa. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. Parafia greckokatolicka w Lubinie istnieje od 1979 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej.
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Samogródzie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Samogródzie. Należy do dekanatu Sokółka diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew wzniesiono w 1867 r., na miejscu dawnej pounickiej świątyni, z której rozbiórki wybudowano kaplicę filialną w Wierzchlesiu. Jest to budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, jednonawowa, z boczną zakrystią przy prezbiterium. Nad kruchtą 3-kondygnacyjna wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą ośmioboczna wieżyczka z niewielkim baniastym hełmem na cylindrycznej podstawie. Obok cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica z 1898 r. Od 2010 r. świątynia jest sukcesywnie remontowana. W 2017 r. otrzymała pięć nowych dzwonów, które 15 października poświęcił biskup supraski Andrzej. Po zakończeniu remontu elewacji cerkiew została 12 lipca 2021 r. poświęcona przez arcybiskupa białostockiego i gdańskiego Jakuba. W tym samym roku ukończono remont bramy wjazdowej oraz kamiennego muru okalającego cerkiewną posesję. W następnych latach Rządowy Program Odbudowy Zabytków objął restaurację wnętrza świątyni. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Samogród
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sobiatynie

Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła (znana też pod wezwaniem Opieki Matki Bożej) – prawosławna cerkiew cmentarna w Sobiatynie. Należy do parafii Przemienienia Pańskiego w Sasinach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Drewniana cerkiew cmentarna w powiecie siemiatyckim na Podlasiu. Należy do najstarszych świątyń prawosławnych w Polsce. Opis Cerkiew powstała prawdopodobnie około 1672 (wówczas była wzmiankowana po raz pierwszy). Jej opis wykonany w czasie wizytacji duszpasterskiej w 1727 informuje, że odgrywała rolę świątyni pomocniczej parafii św. Mikołaja w Milejczycach. Cerkiew została wzniesiona z drewna, o konstrukcji wieńcowej, na planie prostokąta. Składa się z korpusu głównego o trójbocznej zamkniętej części ołtarzowej, nakrytego dachem dwuspadowym krytym gontem oraz niższego przedsionka, nad którym wznosi się czworoboczna dzwonnica z czterema dzwonami. W środku znajduje się skromny, eklektyczny ikonostas z XX w. z ikonami: św. Jana Złotoustego, św. Szczepana diakona, św. Romana diakona, św. Barbary. W cerkwi również znajdują się też ikony: Chrystusa Pantokratora pochodząca z XVIII w. oraz Świętych Piotra i Pawła z drugiej połowy XIX w. Na początku XX w. świątynia (należąca już w tym czasie do parafii w Sasinach) została wyremontowana i ponownie poświęcona. Kolejne remonty cerkwi miały miejsce w 1969, w 1976 (po włamaniu do cerkwi) oraz w latach 2012–2013. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 8 sierpnia 1972 pod nr A-109. Świątynię otacza cmentarz założony na przełomie XVII i XVIII wieku o powierzchni 1,9 ha. Przypisy Bibliografia Siemiatycze, Drohiczyn i okolice. Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. XII, z. 1, Warszawa 1996 Kalendarz prawosławny na 2009 rok, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171 Linki zewnętrzne Fotografie cerkwi podczas remontu w latach 2012–2013
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Stargardzie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Stargardzie. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zlokalizowana przy ulicy św. Jana Chrzciciela, przed bramą Świętojańską. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 7 lipca 1987 pod nr 1042. Historia Neogotycki kościół zbudowany w latach 1889–1890 z czerwonej cegły. Od erygowania 17 września 1890 do zajęcia miasta przez Armię Czerwoną należał do gminy ewangelicko-reformowanej i nosił wezwanie Chrystusa (Christuskirche). Po wojnie, do 1951 kościół był wykorzystywany przez katolików. W 1953 świątynię przekazano Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu. W końcu 2007 rozpoczął się pierwszy kapitalny remont cerkwi po II wojnie światowej, który zakończono jesienią 2012. Został położony nowy dach, wymieniona stolarka i uzupełnione braki w elewacji. Konsekracja cerkwi odbyła się 17 listopada 2012. W lipcu 2013 świątynia została wyróżniona dyplomem przez Kapitułę Ruchu „Piękniejsza Polska” (jako jedno z trzech miejsc w województwie zachodniopomorskim). W tym samym roku jednak cerkiew została dwukrotnie zdewastowana i sprofanowana przez nieznanych sprawców. W 2013 w cerkwi po raz pierwszy odbył się Przegląd Pieśni Liturgicznych i Paraliturgicznych. W poprzednich latach (2011–2012) organizowana przez parafię impreza miała miejsce w Stargardzkim Centrum Kultury. W 2024 zakończył się ostatni etap renowacji świątyni polegający na pokryciu jej wnętrza polichromiami. Architektura Kościół jest unikatem na Pomorzu, ponieważ już podczas budowy nadano mu niektóre cechy charakterystyczne dla wschodniej architektury sakralnej, choć był przeznaczony dla protestantów. Świątynia wzniesiona na planie krzyża greckiego z dwiema smukłymi ośmiobocznymi wieżami. Niższa, niedokończona wieża wschodnia posiada ostrosłupowy, nieznacznie górujący nad dachem hełm, a pełna wieża zachodnia przykryta jest ośmiobocznym hełmem i mierzy 33 m. Elewacja budynku jest zdobiona motywami roślinnymi i wimpergami. Wyposażenie We wnętrzu znajdował się uproszczony ikonostas (z ikonami Jezusa, Matki Bożej, Piotra i Pawła – patronów cerkwi, oraz św. Mikołaja – patrona filialnej cerkwi w Dolicach). W styczniu 2019 r. umieszczono w cerkwi nowy ikonostas, wykonany w Grecji. Na wieży umieszczony jest dzwon odlany w szczecińskiej ludwisarni w 1890. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii prawosławnej w Stargardzie
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wasilkowie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Wasilkowie. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia położona jest przy ulicy Adama Mickiewicza 17, przy drodze z Białegostoku do Grodna. Pierwsze wzmianki o jeszcze drewnianej cerkwi pochodzą z 1566. Obecna murowana została wybudowana w 1853 w stylu bizantyjsko-ruskim. Wewnątrz znajduje się zabytkowy ikonostas z 1836. Budynek postawiono na podmokłym terenie, dlatego grunt umocniono drewnianymi palami i kamieniami na zaprawie wapiennej. Dwadzieścia lat po postawieniu cerkwi zbudowano późnoklasycystyczną zabytkową bramę o unikalnej architekturze, będącą jednocześnie cerkiewną dzwonnicą. Poświęcenie cerkwi miało miejsce 22 maja 1853 przez biskupa wileńskiego Józefa. W 1866 w cerkwi umieszczono kopię cudownej ikony Matki Bożej ze Świętej Wody, zwaną też Matką Boską Wasilkowską. W 1867 cerkiew uległa częściowemu spaleniu, a rok później przez uderzenie pioruna spłonęła doszczętnie. Ogień był tak gorący, że stopił nawet kościelne dzwony. W 1871 był gotowy projekt nowej cerkwi. Odbudowa zakończyła się w 1875, a poświęcenie miało miejsce 8 września tegoż roku. W 2007 r., ze względu na zwiększającą się liczbę wiernych, do cerkwi dobudowano przedsionek o powierzchni 50 m². Cerkiew z dzwonnicą wpisano do rejestru zabytków 19 listopada 1993 pod nr A-506. Proboszczem parafii jest ksiądz Anatol Hajduczenia. Przypisy
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Węgorzewie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Węgorzewie. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Pionierów 25A. Jest to budynek z wysokim szczytem pochodzący z początku XX wieku, w którym przed wojną mieściła się kaplica baptystów. W 1949 przekazany prawosławnym. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 19 maja 2000 pod nr A-1685. W 2009 cerkiew była remontowana – m.in. naprawiono dach i wykonano drewniane podpory sufitu. Przypisy Linki zewnętrzne Polska Niezwykła – przewodnik. Węgorzewo, Cerkiew św. św. Apostołów Piotra i Pawła Zdjęcie i opis cerkwi
Cerkiew Świętych Braci Machabeuszy w uroczysku Krynoczka

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Braci Machabeuszy – prawosławna cerkiew-sanktuarium w uroczysku Krynoczka. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Dubinach, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynię zbudowano w 1846 w pobliżu otoczonego kultem źródełka, znajdującego się w Puszczy Białowieskiej, około 3 km na wschód od Hajnówki. Cerkiew Świętych Braci Machabeuszy jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej, orientowaną, jednonawową. Od frontu obszerny, zadaszony ganek. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią. Dachy blaszane. Nad nawą dwie wieżyczki (wyższa od frontu), zwieńczone baniastymi hełmami. Po 1989 dobudowano od frontu przedsionek. Świątynia jest celem wielu prawosławnych pielgrzymek. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 2 marca 2017 pod nr 606. Życie liturgiczne w sanktuarium Nabożeństwa w sanktuarium odbywają się w szczególności: we wtorek, trzeciego dnia prawosławnej Wielkanocy; są to jednocześnie pierwsze nabożeństwa w każdym kolejnym roku kalendarzowym: rano o godzinie 9:00 – Jutrznia, Św. Liturgia i Oświęcenie Wody przy studni wieczorem o godzinie 17:00 – Całonocne czuwanie (Wsienoszcznoje bdienije) od godziny 22:00 czytane są akatysty: ku czci Świętej Trójcy, świętych Braci Machabeuszy i za zmarłych trzeciego dnia Pięćdziesiątnicy (wtorek): o godzinie 3:00 nad ranem pierwsza Liturgia godzinie 10:00 główna Św. Liturgia (celebrowana przez biskupa) 13 sierpnia, w przeddzień uroczystości Świętych Braci Machabeuszów, o godz. 17:00 odprawiane jest Całonocne czuwanie z wyniesieniem Świętego Krzyża 14 sierpnia (według starego stylu 1 sierpnia) – w uroczystość Świętych Braci Machabeuszy 26 września – Całonocne czuwanie o godz. 17:00 lub 16:00 27 września (według starego stylu 14 września) – w uroczystość Podwyższenia Krzyża Świętego w okresie letnim w każdą niedzielę rano o godz. 9:00 odprawiana jest Św. Liturgia, a o godzinie 17:00 czytane są akatysty; nabożeństwa te odprawiane są do święta Podwyższenia Krzyża Świętego w każdą pierwszą niedzielę miesiąca czytany jest akatyst ku czci ikony Bogurodzicy Nieupiwajemaja czasza. Zobacz też Parafia Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubinach Hajnówka Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Krynoczka Encyklopedia Puszczy Białowieskiej, Krynoczka (cerkiew, miejsce kultu) Przypisy