NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Aleksego w Opolu

Kościół św. Aleksego – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się przy ulicy Katedralnej w Opolu. Świątynia należy do Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu, w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Kościół (kaplica) należy do zespołu zabytków rejestru zabytków województwa opolskiego zespół szpitalny św. Aleksego, ul. Katedralna / Szpitalna 17: kaplica, 1421, k. XVII, XVIII, nr rej.: 765/64 z 3.04.1964 szpital, XVIII, 1865, 1912–1913, nr rej.: 2007/74 z 24.04.1974: Historia kościoła Kościół został zbudowany po 1421 roku razem z pobliskim szpitalem (obecnie klasztor Sióstr Franciszkanek Szpitalnych i zarządzany przez Zgromadzenie Dom Pomocy Społecznej) z fundacji biskupa Jana Kropidły. W 1691 roku gotycką świątynię przekształcono, obecnie wystrój barokowy. W 1739 roku szpital doszczętnie spłonął, a w latach 1865–1866 wzniesiono go ponownie, nadając obecny kształt. Architektura Kościół jest jednonawowy i posiada wyposażenie barokowe. Jest to budowla sakralna trójprzęsłowa, przekryta sklepieniem żebrowym. Chór składa się z pięciu boków i tworzy nieregularny ośmiokąt. Dach dwuspadowy z neogotycką wieżyczką dachową. Późnobarokowy ołtarz powstał po 1740 roku. Znajduje się w nim obraz przedstawiający śmierć św. Aleksy. Obraz został przeniesiony z kościoła franciszkanów w 1812 roku. Pietà pochodzi z 1505 roku. Wewnątrz kościoła znajdują się m.in. zabytkowe organy z klasztoru w Czarnowąsach. Bibliografia Hamada, Andrzej: Architektur Oppelns im geschichtlichen Stadtbild. Oficyna Piastowska Opole 2008, ISBN 978-83-89357-45-8 Tablica na ścianie świątyni, sporządzona dla potrzeb informacji turystycznej. Przypisy
Pałac w Radomierzycach

Barokowy pałac w Radomierzycach – zabytkowy pałac we wsi Radomierzyce w powiecie zgorzeleckim. Monumentalny pałac wybudowany w 1728, jeden z najpiękniejszych na Górnych Łużycach. Historia Budowę pałacu na sztucznej wyspie otoczonej podwójnym pierścieniem rzeki Nysy Łużyckiej rozpoczęto w 1713 roku na polecenie Joachima Zygmunta von Ziegler-Klipphausen, polsko-saskiego szambelana króla Augusta II Mocnego. Początkowo miał zostać wybudowany tzw. zakład wychowawczy dla panien szlacheckiego pochodzenia. Projekt w 1710 roku wykonali: Johann Friedrich Karcher i Matthäus Daniel Pöppelmann. Budowa zakończyła się w 1722 roku a wykańczanie i dekoracja wnętrz trwała do 1730 roku. Dzięki zakwaterowaniu króla Fryderyka Wielkiego w 1745 roku pałac zyskał sławę „Najpiękniejszego Pałacu Łużyc”. Rezydencja była remontowana w 1856 roku oraz w latach 1875-1876. W 1945 roku pałac został zdewastowany i rozgrabiony. Następnie trafił w ręce Skarbu Państwa. Z biegiem lat był jednak zaniedbywany. Obecnie budowla jest własnością firmy Gerda i znajduje się w remoncie. Właściciel, Marek Głowacki zamierzał otworzyć tutaj hotel i centrum konferencyjne, ale zmarł w 2003 roku. Architektura i wnętrze pałacu Barokowy pałac zbudowano w kształcie zbliżonym do litery "H", z krótszymi skrzydłami bocznymi od strony południowej. W nich umieszczono m.in. dwubiegowe klatki schodowe. Na osi głównego holu w południowym ryzalicie znajduje się reprezentacyjna, trzybiegowa klatka schodowa. Obszerny hol podtrzymywały cztery filary, a w bocznych niszach umieszczono figury Pax, Concordii, Modestii i Constanti. Na pierwszym piętrze powstała okazała sala balowa zwana "Białą Salą", zajmująca dwie kondygnacje. Ściany ozdobiono pilastrami na wysokich cokołach. Dawniej znajdowały się w niej dwa kominki a na suficie bogato zdobiony plafon. Obok Sali Białej mieściły się reprezentacyjne apartamenty dla gości. W skrzydle wschodnim powstała jadalnia oraz pokoje głównej przełożonej. Ściany pokrywały bogate zdobienia sztukatorskie. W czasie budowy pałacu po stronie wschodniej i zachodniej założono park i ogród. Otoczono je murem oporowym w formie bastionu w narożnikach południowo-wschodnim oraz południowo-zachodnim. Po bokach pałacu zbudowano dwa pawilony m.in. dla gości, a w narożnikach północno-wschodnim i północno-zachodnim dwie piętrowe oficyny. Na teren pałacu prowadzą przez fosę dwa kamienne mosty z bramą zawierającą herb Joachima Zygmunta von Ziegler-Klipphausen. Jego herb znajduje się również we frontonie wieńczącym ryzalit. Zobacz też Mauzoleum w Radomierzycach Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Marek Gaworski: Najpiękniejsze zamki, pałace Śląska i pogranicza polsko-czeskiego. Strzelce Opolskie: Matiang, 2012, s. 203. ISBN 978-83-932293-6-9. Linki zewnętrzne Informacja turystyczna - Radomierzyce - pałac. slaskiezamki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-12)]. Damski pałac w Radomierzycach Pałac w Radomierzycach
Wieża widokowa w Ujściu

Wieża Widokowa w Ujściu – wieża widokowa znajdująca się na Osiedlu Górnym w Ujściu, w województwie wielkopolskim. Powstała w 2006. Na jej szczycie usytuowany jest taras widokowy, który umożliwia podziwianie panoramy miasta i okolic. Wysokość wieży wynosi 9,7 metra. Z punktu obserwacyjnego doskonale widać Pradolinę Toruńsko-Eberswaldzką oraz miejsce, gdzie podczas najazdu szwedzkiego 25 lipca 1655 wojewoda wielkopolski Krzysztof Opaliński nie podjął walki i oddał Wielkopolskę najeźdźcom (bitwa pod Ujściem). Wieża zlokalizowana jest na terenie płaskim górnego tarasu wzgórza na wysokości 97 m n.p.m., około 50 m powyżej Doliny Noteci. Wstęp na wieżę jest bezpłatny w określonych godzinach. Galeria Bibliografia Ujście - wieża widokowa. polskaniezwykla.pl. [dostęp 2014-06-15]. (pol.).
Sadurka (staw)

Sadurka lub Staw Sadurka – niewielki zbiornik wodny znajdujący się w Warszawie, w dzielnicy Włochy. Położenie Staw leży w dzielnicy Włochy, w rejonie osiedla Okęcie, niedaleko ulicy Komitetu Obrony Robotników, w pobliżu siedziby Polskich Linii Lotniczych LOT. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Lotniska Chopina, od którego oddziela go jedna z nieczynnych bocznic kolejowych portu lotniczego. Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. podaje, że staw położony jest na wysoczyźnie i ma powierzchnię wynoszącą 0,6867 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody zbiornika znajduje się na wysokości 104,5 m n.p.m. W okolicy znajduje się niewielki park, w którym umieszczono tablice upamiętniające polskich żołnierzy poległych podczas szturmu na Okęcie w dniu 12 września 1939 r. oraz pracowników ówczesnych zakładów lotniczych zamordowanych przez Niemców w dniu 15 sierpnia 1942 r. W sąsiedztwie znajduje się także niewielka kapliczka poświęcona zmarłym w okresie powstania styczniowego 1863 r. Historia Staw wziął swoją nazwę od rzeki Sadurki, która do XIX w. przepływała przez Warszawę, mając swoje źródło we Włochach lub Czystem (ok. 115 m n.p.m.). Staw jest jedną z nielicznych pozostałości po owej rzece; drugą jest Potok Służewiecki (ok. 110 m n.p.m.). Do dziś w południowo-wschodniej części stawu zachował się niewielki, kilkudziesięciometrowy fragment dawnego koryta rzeki. W 1865 r. w pobliżu stawu wybudowano nieistniejący obecnie dwór szlachecki dla Łabęckich autorstwa architekta Bolesława Orłowskiego. Przyroda W 2004 roku przeprowadzono badania, których wyniki potwierdziły występowanie w zbiorniku wodnym i jego okolicach: kaczki krzyżówki, kobczyka, sokoła wędrownego, przepiórki, derkacza, czajki, rycyka, srokosza i potrzeszcza. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Malawie

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Malawie − obiekt sakralny w miejscowości Malawa, w gminie Krasne, w powiecie rzeszowskim. Historia Wcześniejszy kościół spłonął w maju 1920. Obecny, murowany, parafianie wybudowali własnymi siłami w ciągu dwóch lat (1921-1923), pod kierunkiem proboszcza ks. Franciszka Kotuli. Cały wystrój wewnętrzny kościoła, dostosowany do stylu neogotyckiego świątyni, wykonano również za tego proboszcza. Kościół poświęcił w 1923 roku bp Karol Józef Fischer, a konsekrował bp Franciszek Barda w roku 1931. Linki zewnętrzne Informacje o kościele parafialnym na stronie diecezji rzeszowskiej
Kościół św. Judy Tadeusza w Rzeszowie

Kościół św. Judy Tadeusza w Rzeszowie − obiekt sakralny mieszczący się przy ul. Wita Stwosza w Rzeszowie. Historia W 1982 roku zakupiona została działka pod budowę kościoła, postawiono na niej krzyż i zakupiono materiały budowlane. Budowa jednak nie rozpoczęła się, gdyż ówczesne władze komunistyczne nie udzieliły pozwolenia na budowę tego obiektu sakralnego. Dopiero w 1984 roku uzyskano zezwolenie na budowę kościoła, i prace budowlane ruszyły we wrześniu. W 1990 roku nastąpiło uroczyste przejście z tymczasowej kaplicy do nowego kościoła dolnego, połączone z poświęceniem go oraz obiektów towarzyszących przez ks. abpa Ignacego Tokarczuka. W roku 1991 ks. bp Edward Białogłowski poświęcił dzwonnicę i dzwony, zaś rok później, w 1992 roku, ks. bp Kazimierz Górny poświęcił górny kościół. W kolejnych latach trwały prace przy wystroju kościoła oraz uporządkowaniu i zagospodarowaniu otoczenia, które ostatecznie doprowadziły do konsekracji. Dokonał jej ks. bp Kazimierz Górny, biskup rzeszowski, w dniu 28 października 2001 roku. W 2014 roku przeprowadzony został remont prezbiterium połączony ze zmianą wystroju (dominuje w nim jasny marmur, figury zaś odlano z brązu). We wrześniu 2015 roku w kościele zamontowane zostały nowe stacje Drogi Krzyżowej co miało na celu ujednolicenie wystroju wnętrza kościoła. Linki zewnętrzne Strona Parafii Św. Judy Tadeusza w Rzeszowie
Żarnowiec Pumped Storage Power Station

The Żarnowiec Pumped Storage Power Station is a pumped-storage power station located about 7 km (4.3 mi) south of Żarnowiec, in Puck County, northern Poland. It was constructed between 1973 and 1983 and underwent a modernisation between 2007 and 2011, with the upper reservoir reconstructed in 2006. With a capacity of 680 MW, it is the largest hydroelectric power station in Poland. It uses four 170 MW Francis pump-turbines to send water from its lower reservoir, Lake Żarnowiec, up to an upper reservoir for storage. During periods of high power demand, the water is released back down to the turbines to produce power. Water is pumped back up during periods of low power demand, such as night time. The power station was originally intended to be a load balancer for Żarnowiec Nuclear Power Plant which was supposed to be constructed on the opposite side of Lake Żarnowiec. A 900 MWh / 263 MW grid battery is scheduled for 2029. See also Renewable energy in Poland References
Elektrownia Wodna Żarnowiec

Elektrownia Wodna Żarnowiec – największa w Polsce elektrownia szczytowo-pompowa. Położona w miejscowości Czymanowo nad Jeziorem Żarnowieckim w województwie pomorskim na granicy powiatów puckiego i wejherowskiego. Budowę elektrowni rozpoczęto 1 czerwca 1973, a oddanie do eksploatacji nastąpiło w 1983. Zaplanowana została jako akumulator energii dla powstającej w pobliskim Kartoszynie Elektrowni Jądrowej Żarnowiec. Górny zbiornik wodny elektrowni to zbiornik Czymanowo wybudowany w miejscu dawnej wsi Kolkowo. Jest to sztuczny zbiornik o powierzchni 135 ha, pojemności użytkowej 13,8 mln m³ i całkowitej 16 mln m³. Niecka zbiornika jest otoczona wałami ziemnymi i całkowicie pokryta warstwą asfaltu. Rzędna lustra wody w górnym zbiorniku wynosi ponad 100 m n.p.m., a jego wahania sięgają 16 metrów. Zbiornik pozwala na zgromadzenie w energii potencjalnej wody 3,6 GWh energii elektrycznej. Zbiornik dolny stanowi Jezioro Żarnowieckie o powierzchni 1470 ha i pojemności 121 hm³. Praca elektrowni wywołuje w jeziorze wahania poziomu zwierciadła wody wynoszące 1 m. Zbiornik górny jest połączony z elektrownią znajdującą się nad kanałem łączącym ją ze zbiornikiem dolnym, czterema zwężającymi się rurociągami stalowymi o długości 1100 m każdy i średnicy 7,1 m przy wlocie górnym i 5,4 m przy wlocie dolnym do elektrowni. Maksymalny przepływ przez wszystkie cztery rurociągi wynosi 700m3 na sekundę, co w połączeniu z pojemnością górnego zbiornika pozwala na ciągłą pracę pełną mocą przez 5,5 godziny i stanowi zasób energii elektrycznej o wartości 3,6 GWh. Elektrownia wyposażona jest w cztery jednakowe hydrozespoły odwracalne z turbinami Francisa o mocy łącznej 716 MW i 800 MW maksymalnie w cyklu pracy pompowej. Elektrownia połączona jest z Jeziorem Żarnowieckim kanałem o długości 835 m, szerokości 250 m, głębokości do 13 m. Prędkość przepływu wody w kanale podczas pracy elektrowni nie przekracza 1 m/s. Turbiny uruchamiane są zdalnie z Krajowej Dyspozycji Mocy w Warszawie. Właścicielem elektrowni jest spółka PGE Energia Odnawialna S.A., która jest jednocześnie operatorem żarnowieckiej elektrowni. Przypisy
Жарновецкая ГАЭС

Жарновецкая ГАЭС (PSHPP Żarnowiec) — одна из гидроаккумулирующих электростанций Польши, расположенная на севере страны в Поморском воеводстве. Строительство ГАЭС началось в 1976 году, ввод в эксплуатацию состоялся в 1983 году. В качестве нижнего резервуара используется Жарновецкое озеро, расположенное в системе реки Пясница. Его объём 121 млн м³, высота над уровнем моря 1—2 метра. Верхним резервуаром является искусственный водоем с объёмом 13,8 млн м³, способный запасать воду в эквиваленте 3,6 млн кВт-ч электроэнергии, при этом его заполнение осуществляется за 6,5 часов. Высота поверхности водоема — 126 метров над уровнем моря, максимальное колебание уровня 16 метров. От верхнего резервуара до машинного зала ведут четыре водовода длиной по 1100 метров, диаметр которых уменьшается от 7,1 до 5,4 метра. Максимальная совокупная пропускная способность водоводов 700 м³ в секунду. Отводной канал длиной 835 метров соединяет электростанцию с озером. Две трети машинного зала, высота которого достигает 60 метров, расположены ниже уровня земли. Первоначально мощность станции в генераторном режиме составляла 680 МВт. После проведенной в середине 2000-х годов модернизации этот показатель увеличился до 716 МВт (а мощность в насосном режиме — до 800 МВт). Основное оборудование ГАЭС составляют четыре оборотные турбины типа Френсис. Неподалеку от Жарновца планировалось построить атомную электростанцию, для которой ГАЭС могла выполнять балансирующую роль. Однако в 1980-х годах строительство АЭС было заморожено, а затем уже построенные конструкции были разобраны. См. также Список электростанций Польши Примечания
Żarnowiec pumpkraftverk

Żarnowiec pumpkraftverk är ett vattenkraftverk som ligger nära samhället Żarnowiec i Powiat pucki i Polen. Anläggningen är av typen pumpkraftverk, där vattenmassor utbyts mellan två vattenreservoarer. Pumpkraftverket är konstruerat för att ha en installerad kapacitet på 680 MW. Bygget startade 1976. Anläggningen har fyra aggregat på vardera vardera 170 MW. Anläggningen är en typ av reservkraftverk som under en kortare tid kan leverera elkraft när elbehovet är högt. Kraftverket fungerar då som ett vanligt vattenkraftverk, där vattenmassor går från den övre reservoaren till lägre. Referenser Noter
Жарновецька ГАЕС

Жарновецька ГАЕС (PSHPP Zarnowiec) — одна з гідроакумулюючих електростанцій Польщі, споруджена на півночі країни в Поморському воєводстві. Будівництво ГАЕС розпочалось у 1976 році, введення в експлуатацію припало на 1983-й. Як нижній резервуар використовується Жарновецьке озеро, розташоване в системі річки П'ясниця. Його об'єм 121 млн м3, висота над рівнем моря 1—2 метри. Верхнім резервуаром є штучна водойма із об'ємом 13,8 млн м3, здатна запасати воду в еквіваленті 3,6 млн кВт-год електроенергії, при цьому її заповнення здійснюється за 6,5 години. Висота поверхні водойми — 126 метрів над рівнем моря, максимальне коливання рівня 16 метрів. Від верхнього резервуару до машинного залу ведуть чотири водоводи довжиною по 1100 метрів, діаметр яких зменшується від 7,1 до 5,4 метри. Максимальна сукупна пропускна здатність водоводів 700 м3 на секунду. Відвідний канал довжиною 835 метрів з'єднує електростанцію з озером. Дві третини машинного залу, висота якого досягає 60 метрів, розташовані нижче рівня землі. Первісно потужність станції в генераторному режимі становила 680 МВт. Після проведеної в середині 2000-х років модернізації даний показник підвищився до 716 МВт (а потужність в насосному режимі — до 800 МВт). Основне обладнання ГАЕС становлять чотири оборотні турбіни типу Френсіс. Неподалік від Жарновіц планували збудувати атомну електростанцію, для якої ГАЕС могла виконувати балансуючу роль. Проте в 1980-х будівництво АЕС заморозили, а потім розібрали вже зведені конструкції. Див. також Список електростанцій Польщі Примітки
Młyn czterokołowy

Młyn czterokołowy był jednym z trzech dużych młynów zbożowych miasta Görlitz. Był to młyn foluszniczy tak samo jak ten znajdujący się na przeciwległym brzegu rzeki Nysy Łużyckiej nazywany młynem trójkołowym. Pracowali w nim także wytwórcy tkanin czyli sukiennicy i garbarze. Obecnie w jego miejscu znajduje się maszynownia w której znajdują się turbiny do wytwarzania energii i zajazd zwany Vierradenmühle (niem.) (młyn czterokołowy). Linki zewnętrzne Strona internetowa Młyna czterokołowego Kamera internetowa przy Moście "Staromiejskim" z widokiem na Młyn czterokołowy
Kapelle zum heiligsten Herzen Jesu (Orzysz)

Die Kapelle zum heiligsten Herzen Jesu ist das erste katholische Gotteshaus nach der Reformation in Orzysz (Arys), einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Nach der Säkularisation des Herzogtums Preußens im Jahr 1525 war Arys evangelisch. Erst Ende des 19. Jahrhunderts, bedingt durch den Truppenübungsplatzes Arys, gab es eine kleine katholische Minderheit. 1913 wurde die Kapelle zum heiligsten Herzen Jesu eröffnet. Sie unterstand der katholischen Kirche in Johannisburg. 1937 zählte man in Arys 151 Katholiken. Nach 1945 wurde die Marienkirche katholisch und dient heute der mehrheitlich katholisch-polnischen Bevölkerung als Pfarrkirche. Dennoch wurde und wird die Kapelle weiterhin von der katholischen Bevölkerung genutzt. Im Jahr 2010 wurde die baufällige Fassade renoviert. Weblinks
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Orzyszu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Orzysz – św. Jana Pawła II diecezji ełckiej. Mieści się przy ulicy Ełckiej. Świątynia została wybudowana w 1913 roku. Wzniesiono ją na planie prostokąta. Jest to budowla murowana z cegły, posiada także część ścian o konstrukcji szkieletowej, wypełnionej cegłą, ustawiona na kamiennym fundamencie. Naroża świątyni są ujęte lizenami. Elewacja południowa posiada 6 osi, dwie środkowe osie są ujęte pozornym ryzalitem, wyznaczonym przez lizeny. Otwory okienne na fasadzie południowej są zamknięte od dołu, jak i od góry łukiem wklęsło-wypukłym. Nad ryzalitem jest umieszczony trójkątny szczyt z falistymi brzegami. Wewnątrz są umieszczone malowidła, dwie woluty, a także płaskorzeźba baranka. Elewacja wschodnia posiada osie wydzielone malowanymi lizenami. W centralnej części są umieszczone drzwi poprzedzone wysuniętymi pseudokolumnami połączonymi drewnianym łukiem odcinkowym. W osiach skrajnych są umieszczone po jednym, okna ujęte od dołu i od góry łukiem pełnym z uszami oraz z łukowato wygiętymi ściankami bocznymi. Szczyt trójkątny posiada falistą i ozdobną linię. W centralnej części znajdują się dwa okienka ujęte od dołu i od góry łukiem pełnym z uszami. W małym sczycie znajduje się półokrągłe okienko, a nad nim zegar. Cała elewacja jest ozdobnie pomalowana. Elewacja północna jest ślepo zakończona. Elewacja wschodnia posiada niesymetrycznie umieszczone drzwi oraz okienko. Obydwa otwory są płasko zamknięte. Szczyt jest trójkątny i nie posiada ozdób. Wewnątrz są umieszczone okienka, zamknięte płasko i jedno półokrągłe okienko w małym szczycie. Przypisy
Zakłady Mięsne w Kole

Zakłady Mięsne w Kole – zakłady mięsne zlokalizowane w Kole przy ul. Toruńskiej 262. Historia 29 maja 1971 Komisja Planowania przy Radzie Ministrów PRL ustaliła lokalizację dla nowych zakładów mięsnych w Kole. Budowa rozpoczęła się w lipcu 1972, a zakończyła 31 grudnia 1973. Dokumentacja techniczna została kupiona od niemieckiej firmy Berlin-Konsult, a głównym wykonawcą robót budowlanych było Poznańskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego nr 1. Rozruch produkcyjny zakładu nastąpił 2 stycznia 1974. Jako że wcześniej nie było w Kole większych tradycji masarskich, budowa zakładu wpłynęła na rozwój szkolnictwa zawodowego w mieście. Utworzono tu specjalne klasy o profilu masarskim. Również w Krotoszynie stworzono specjalnie dla absolwentów szkół średnich z Koła Pomaturalne Studium Zawodowe. W toku tego nauczania przeszkolono do pracy w zakładach pierwsze 200 osób. Specjalistów technicznych i pracowników produkcyjnych przeszkolono także poza granicami Polski. Z ofert zatrudnienia w Kole skorzystali, oprócz mieszkańców okolic, także specjaliści z Poznania, Łodzi, Kalisza, Krotoszyna i Bydgoszczy. Średnia wieku załogi wynosiła wówczas 22 lata. Połowa z pracowników dojeżdżała do pracy z okolicznych wsi. Podjęto więc decyzję o budowie pracowniczego osiedla mieszkaniowego (fragment Osiedla Warszawskiego). Pierwsze dwa bloki zbudowano jeszcze przed 1973. W latach 1973–1975 dobudowano siedem kolejnych budynków. Łącznie znalazło się tam 400 mieszkań. Oprócz tego zakłady wyłożyły wsparcie finansowe na budowę przedszkola osiedlowego, kotłowni i oczyszczalni ścieków, udzielały także pomocy na rzecz miejscowych szkół. W 1978 w zakładach pracowało 1800 osób (co dziesiąty mieszkaniec Koła). W 1994 roku kolskie zakłady zostały przekształcone w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa Zakłady Mięsne w Kole SA. Dwa lata później minister przekształceń własnościowych sprzedał 55% akcji zakładów Spółce Akcyjnej Konsorcjum Inwestorów, której prezesem był dyrektor naczelny zakładów, Jerzy Marciniak. W grudniu 1996 roku głównym udziałowcem było przedsiębiorstwo Sokołów, zakład zatrudniał wówczas 1705 pracowników. Stan obecny Od 1 września 1999 przedsiębiorstwo jest częścią holdingu Sokołów S.A. W ofercie firmy jest około stu produktów: wędlin, wyrobów z podrobów, garmażerki, konserw sterylizowanych i pasteryzowanych, wyrobów plasterkowanych, porcjowanych oraz konfekcjonowanych. 6 lutego 2023 ukazał się reportaż Janusza Schwertnera pt. Droga na rzeź poświęcony funkcjonowaniu ubojni przy Zakładach Mięsnych w Kole i występujących w niej przypadkach niewłaściwego traktowania zwierząt. Według aktywistów Fundacji Viva! w ubojni dochodziło do przypadków znęcania się nad przeznaczonymi na rzeź zwierzętami. Przypisy Bibliografia Józef StanisławJ.S. Mujta Józef StanisławJ.S., Monografia powiatu kolskiego: przeszłość i teraźniejszość, Koło: Starostwo Kolskie, 2007 .