NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костел Святого Марка (Краків)

Костел Святого Марка — культова споруда, історичний, готичний з елементами Відродження, римо-католицький костел, розташований у Кракові в Старому місті на вулиці св. Марка, 10, на розі з вул. Славковською. Історія Перед 1263 р. Болеслав V Стидливий привіз із Праги монахів уставу св. Августина. Від імені патрона костелу монахів називали таврами, а від форми головних уборів, які вони носили, — рогоносцями. Їхня повна назва — Ordo Canonicorum Regularium Mendicantium S. Mariae de Metro de Poenitentia Sanctorum Martyrum. За словами Яна Длугоша, будівництво костелу розпочалося у 1263 році, а перша письмова згадка про «монастирський костел св. Євангеліста Марка, що належить до чину августинців, т. зв. Марка Євангеліста від покути і умертвіння», походить з 1295 року. Він пережив чотири великі пожежі (1494, 1528, 1589, 1724) і після кожної перебудовувався, дещо змінюючи свій вигляд. Коли у 1807 році орден був скасований австрійським урядом – монастир перенесли з костелу св. Мартина у будинок священників на пенсії. До наших часів дійшов як готична будівля з елементами Відродження та з інтер'єром у стилі раннього бароко. Дослідження, проведені під час останніх консерваційних робіт, підтвердили два етапи будівництва: пресвітерій є найдавнішою частиною костелу, а бочкоподібний склепінчастий корпус був доданий наприкінці XV століття. У 1936-1938 рр. частина монастиря з боку вул. Славковської була зруйнована і перебудована під магазини. У 1972–1974 роках костел зазнав капітальної реставрації. Інтер'єр та історичне обладнання На зовнішній стіні пресвітерію, від вулиці Славковської, є копія (зроблена близько 1500 р.) Голгофи : готичний хрест із Христом і фігурами Матері Божої Скорботної та св. Іоанна Євангеліста. Спочатку ця скульптура висіла на церковному ризі і, за переказами, мала промовляти до Бл. Міхала Ґедройця, який похований біля головного вівтаря. До південного проходу примикає каплиця Матері Божої Ченстоховської, у вівтарі якої є образ Мадонни . Дерев'яний головний вівтар був виготовлений близько 1618 року в майстерні різьбяра по дереву Балтазара Кунца. Фігура Ангела між пресвітерієм і навою є роботою Бальтазара Фонтани або художника з кіл впливу Фонтани. У храмі також є амвон у формі серця з хрестом. Така емблема була символом Ордена марків, які носили її на габіті. Зовнішні посилання Офіційний сайт костелу св. Марка у Кракові Костел св. Марка у Кракові - історія та фотогалерея Костел св. Марка у Кракові – панорама (доступ: 08.10.2014) Примітки
Kościół św. Marka w Chojnie

Kościół św. Marka w Chojnie – kościół filialny w Barnkowie, przedmieściu Chojny (województwo zachodniopomorskie, powiat gryfiński). Należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chojnie. Historia i architektura Późnogotycka, murowana z kamienia i cegły budowla została wzniesiona w XV wieku. Jest to kościół salowy, jednonawowy, z prezbiterium zamkniętym prostą ścianą. W średniowieczu był kościołem stacyjnym, związanym z klasztorem augustianów. W czasach nowożytnych kościół był przebudowywany. W XIX wieku od strony zachodniej dostawiona została neogotycka wieża, zwieńczona balkonem i nakryta ostrosłupowym hełmem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Okna podzielone są na kwaterki. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na filarach empora muzyczna. Znajdujący się dawniej w kościele, częściowo zachowany XV-wieczny tryptyk został w latach 1984–1986 zrekonstruowany jako część ołtarza w kaplicy Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 24 kwietnia 1948 roku przez ks. Andrzeja Czechowicza. Przypisy
Kościół św. Marka w Brzezówce (Domatków)

Kościół Świętego Marka – dawniej główny kościół parafii w Rzochowie (osiedle Mielca), w 2010 przeniesiony do Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Kościół został złożony w części skansenu należącej do Brzezówki (przysiółka wsi Domatków). Historia Świątynia pochodzi z 1840 roku. W 1843 roku została konsekrowana. Kościół pełnił rolę świątyni parafialnej parafii św. Marka Ewangelisty w Mielcu do 14 grudnia 2003 roku, kiedy to biskup Wiktor Skworc poświęcił nowy kościół parafialny. Kościół drewniany wraz z dzwonnicą został w maju 2008 roku przekazany skansenowi w Kolbuszowej. Oba obiekty rozebrano w czerwcu 2010 roku, a następnie przewieziono do Kolbuszowej. Tam konserwatorzy złożyli obie konstrukcje w całość i poddali je dalszym pracom renowacyjnym w celu udostępnienia zwiedzającym. Architektura Kościół zbudowany z drewna, o konstrukcji zrębowej, jednonawowy. Ściany boczne oszalowane. Przy nawie od południa, od zachodu są niewielkie kruchty. Płaski strop świątyni podtrzymują cztery słupy. Dach dwuspadowy jest pokryty gontem (dawniej blachą). Wewnątrz znajduje się prezbiterium zamknięte trójbocznie. Po jego bokach umiejscowiono dwie przybudówki i zakrystie. W pochodzącym z drugiej połowy XVII wieku ołtarzu głównym umieszczono dwie barokowe rzeźby św. Stanisława i św. Wojciecha wykonane w tym samym okresie. W skład wyposażenia kościoła wchodzą również ołtarze boczne: jeden z przełomu XVIII i XIX wieku wykonany w stylu rokokowym, dwa klasycystyczne z 1878 roku oraz jeden z XX wieku ufundowany przez rzochowskich emigrantów do USA. W świątyni znajduje się także barokowa chrzcielnica pochodząca z II poł. XIX wieku i kropielnica oraz secesyjna polichromia z 1950 roku, którą wykonał ksiądz Ludwik Sieradzki. Przypisy
Kościół św. Marka w Mielcu (pomocniczy)

Kościół św. Marka w Mielcu (pomocniczy) - świątynia znajduje się przy ulicy Rzecznej, w pobliżu rzeki Wisłoki, na terenie parafii św. Mateusza. Historia i architektura Zbudowany został prawdopodobnie w latach 1792–1795, początkowo jako kaplica cmentarna p. w. św. Michała, później p. w. św. Marka. (Na podstawie dekretu cesarza Józefa II z 1784 roku zamknięto cmentarz przy kościele św. Mateusza i urządzono nowy nad rzeką Wisłoką). Wybudowany na planie prostokąta zamkniętego półkoliście (od strony prezbiterium), orientowany, murowany, w stylu późnobarokowym. W 1942 roku, w ramach gruntownej restauracji zniszczonego kościoła, od wschodu dobudowano zakrystię. Organizatorami restauracji byli: ks. Adolf Lachman, ks. Józef Szafer, inż. Piotr Przemysław Więckowski, inż. arch. Jan Chutkowski i cechmistrz Stanisław Weryński. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Nowem nad Wisłą

Kościół Świętego Mateusza Apostoła w Nowem nad Wisłą – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem św. Mateusza Apostoła w Nowem Nad Wisłą, w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Nowe nad Wisłą. Mieści się przy ulicy Krótkiej. Historia i architektura Świątynia powstała w XIV wieku na miejscu wcześniejszej drewnianej świątyni. Została wybudowana w stylu gotyku halowego. Charakteryzuje się ozdobnymi szczytami i wieżą z krenelażem, usytuowana jest ona z boku i pokryta jest dachem namiotowym. Prezbiterium z 1366 roku posiada piękne gwiaździste sklepienie, nawa została zbudowana w końcu XIV i na początku XV stulecia. Budowla była kilkakrotnie przebudowywana, ostatni raz w latach 1910-1912. Poszerzono wtedy nawę północną i przedłużono nawę główną o 3 przęsła (m.in. obecny chór muzyczny). Został założony również kolejny, czwarty szczyt, wzorowany na oryginalnych. Przesklepiono wtedy również całe wnętrze, wedle uproszczonego wzoru prezbiterialnego. Podczas zbijania starych tynków okazało się wtedy, że ściany pokryte są polichromiami gotyckimi z XIV-XV stulecia. Część z nich zachowano. Freski te zostały ukryte pod tynkiem zapewne w czasie, gdy świątynia była użytkowana na krótko przez reformatów (lata 1557-1581). W kościele znajdują się gotyckie rzeźby i kamienna chrzcielnica z tego samego czasu, poza tym wyposażenie reprezentuje styl barokowy i rokokowy. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 92. (pol.).
Kościół św. Mateusza w Gębicach

Kościół św. Mateusza w Gębicach – późnogotycka świątynia z początku XVI w. fundacji Sulimów z Oporowa, ówczesnych dzierżawców miasta; konsekrowana w 1516. W latach 1768−1772 budynek został przebudowany w stylu barokowym, zaś w latach 1862−1874 regotyzowany według projektu Friedricha Augusta Stülera. W 1945 roku pożar strawił większość bogatego wyposażenia. W 1950 dobudowano dwie pseudogotyckie kaplice, a w 1892 kościół zyskał neogotyckie kruchty. W trójnawowym wnętrzu można zobaczyć gotyckie sklepienie żebrowe, a w prezbiterium gwiaździsto-sieciowe. Wyposażenie kościoła jest barokowe. Obok świątyni stoi dzwonnica z 1892 roku. Na zewnętrznych murach prezbiterium znajdują się trzy gotyckie kafle. Obecnie budynek należy do parafii św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty. Przypisy
Kościół św. Mateusza w Mańkowicach

Kościół pod wezwaniem św. Mateusza w Mańkowicach – w miejscowości Mańkowice w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice. Kościół filialny należący do parafii pod wezwaniem św. Marcina Biskupa, w Jasienicy Dolnej, w Dekanacie Skoroszyce, w Diecezji Opolskiej.
Kościół św. Wojciecha i Matki Boskiej Śnieżnej w Mikołowie

Kościół św. Wojciecha i Matki Boskiej Śnieżnej, potocznie nazywany starym kościołem, jest to najstarszy, zachowany kościół w Mikołowie. Pierwszy kościół powstał w latach 1260-1270 na północ od dzisiejszego Rynku. Szczegóły późnogotyckiej architektury pozwalają przypuszczać, że został nieco przebudowany pod koniec średniowiecza. Od połowy XVI do połowy XVII w. był użytkowany przez luteran. Kościół jest zbudowany z kamienia łamanego, orientowany, jednonawowy. Nawa wzniesiona na planie prostokąta, do niej przylega wielobocznie zamknięte prezbiterium. Od strony zachodniej do korpusu przylega czworoboczna wieża, dobudowana dopiero w XVIII wieku. Przed kościołem stoi zabytkowa figura św. Jana Nepomucena. Mieszkańcy miasta ufundowali ją w XVIII wieku w podzięce za przywrócenie wody w miejskiej studni. Do czasu wybudowania nowego kościoła nosił on wezwanie tylko św. Wojciecha. W momencie konsekrowania 25 września 1861 r. nowego budynku oba kościoły były pw. św. Wojciecha. Stan taki trwał aż do lat sześćdziesiątych XX wieku, gdy to staremu kościołowi dodano drugie wezwanie, Matki Boskiej Śnieżnej, czczonej w Mikołowie jako Matka Boska Mikołowska. Najważniejsze zabytki kropielnica w stylu gotyckim (XV wiek) znajdująca się w przedsionku kościoła późnogotycka chrzcielnica znajdująca się przy głównym ołtarzu (I poł. XV wieku) główny ołtarz z obrazem przedstawiającym św. Wojciecha (1675), manierystyczny późnorenesansowa ambona Zobacz też Matka Boska Śnieżna Przypisy
Kościół św. Mateusza w Opalenicy

Kościół Świętego Mateusza w Opalenicy – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście Opalenica. Należy do dekanatu bukowskiego. Mieści się przy ulicy Farnej. Świątynia późnogotycka ufundowana przez Jana Opalińskiego i zbudowana przez budowniczego Wojciecha Rudę około 1518, odbudowana po pożarze około 1620. Została przebudowana w 1841, kiedy to wzbogaciła się o kruchtę i południową kaplicę Przemienienia Pańskiego oraz w 1927, gdy murowane sklepienie, oparte na sześciu ośmiokątnych filarach, zostało wyburzone, a nawa została pokryta drewnianą, tynkowaną konstrukcją, przypominającą sklepienie kolebkowe z lunetami, podobne do tego w prezbiterium. Oryginalne sklepienie kolebkowe z 1620, z herbem Łodzia zachowało się w prezbiterium. W XVI stuleciu obok zakrystii została dobudowana kaplica Matki Bożej Pocieszenia, zaś na jej piętrze została umieszczona kaplica Matki Bożej Szkaplerznej. W wystroju wnętrza świątyni przeważa styl barokowy. W wykonanym przez włoskich artystów wczesnobarokowym bądź późnorenesansowym ołtarzu głównym z 1649 znajduje się namalowany w 1749 przez Wacława Graffa obraz św. Mateusza. Towarzyszy mu kopia obrazu Murilla Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, namalowana w 1929. W polach bocznych ołtarza znajdują się rzeźby świętych Piotra i Pawła. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967, s. 221.
Kościół św. Małgorzaty w Bytomiu

Kościół św. Małgorzaty w Bytomiu – ceglany kościół na Wzgórzu św. Małgorzaty w Bytomiu (na Zamłyniu, obecnie w dzielnicy Szombierki) z 1881 roku, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Należy do parafii św. Małgorzaty w Bytomiu, najstarszej parafii tego miasta. Murowany budynek w stylu neogotyckim został wzniesiony pośrodku nieistniejącego grodu Bytom z XI wieku (stanowisko archeologiczne, grodzisko wczesnośredniowieczne „Na Małgorzatce”, nr rejestru zabytków C/1330/85). Przed obecnym kościołem na Wzgórzu św. Małgorzaty stał kamienny, romański kościół grodowy, a następnie kolejno dwie drewniane świątynie. Kościół otacza cmentarz parafialny oraz Dom Misyjny św. Małgorzaty księży werbistów, którzy prowadzą parafię św. Małgorzaty. Historia Pierwszy kościół na Wzgórzu św. Małgorzaty, a zarazem najstarsza bytomska świątynia chrześcijańska została wybudowana na planie prostokąta w stylu romańskim. Miało to miejsce około roku 1170, kiedy Bolesław Kędzierzawy ufundował tu murowany kościół, którego kształt uwieczniony został na tympanonie Jaksy pochodzącym z nieistniejącego kościoła św. Michała we wrocławskim Ołbinie. Budynek został zniszczony w 1430 roku, po zdobyciu miasta i okolic przez husytów.Wiadomo, że w 1598 roku na wzgórzu św. Małgorzaty stał już tylko drewniany kościół. 8 czerwca 1660 roku parafię przyłączono do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Zaowocowało to odbudową drewnianego kościoła w 1681 roku. Funkcjonował on od tej pory jako kościółek cmentarny aż do drugiej połowy XIX wieku, kiedy za sprawą księdza Norberta Bonczyka grożącą zawaleniem drewnianą budowlę rozebrano. W 1881 roku wybudowany został obecny, murowany kościół według projektu Jana Kowolika. Konsekracji dokonano 7 czerwca 1881 roku W 2018 roku w wyniku prac archeologicznych znaleziono szczątki zmarłego pochowanego w przedsionku świątyni. Na wieży kościoła wisi jeden dzwon. Nosi imię św. Jana Nepomucena. Waży ok. 60 kg i wydaje ton b". Został odlany przez Franciszka Stanke w Opawie, w 1734 roku. Przypisy Bibliografia Leonard Kłos, Edward Wieczorek: Bytom i Wyżyna Miechowicka: przyroda i zabytki. Bytom: 2002, s. 55. ISBN 83-916844-0-7.
Kloster Witów

Das Kloster St. Margaretha war eine Niederlassung der Prämonstratenser in Witów in Polen von 1179/86 bis 1819. Lage Das Prämonstratenserkloster lag am heutigen Dorf Witów-Kolonia etwa sieben Kilometer von Piotrków Trybunalski (Petrikau) in Masowien, heute in der Woiwodschaft Łódz. Die Kirche St. Margaretha und Augustinus (auch Sanktuarium Mariä Verkündigung) ist erhalten, ebenso ein Seitenflügel des Klosterkomplexes, der nun als Pfarrhaus genutzt wird. Geschichte Zwischen 1179 und 1186 gründete der Bischof Wit (Vitus) von Płock ein Kloster für Augustiner-Chorherren. Vor 1206 nahmen diese die Regeln und Strukturen des Prämonstratenserordens an. Wahrscheinlich kamen die ersten Kanoniker aus Westeuropa (Frankreich?). 1240 wurde das Kloster durch die tatarische Goldene Horde zerstört und fast alle Konventualen getötet. Danach wurde das Kloster weiter durch Prämonstratenserbrüder genutzt. Im 14. und 15. Jahrhundert hatte es einen kleinen Grundbesitz (vier Dörfer) und einige Privilegien von Abgabenfreiheit und Fischereirechten. Um 1470, 1677 und 1738/45 gab es Um- und Neubauten der Kirche und der Klostergebäude. Seit dem 16. Jahrhundert nahm der Grundbesitz etwas zu. Erhalten sind Nachrichten über kleinere Rechtsstreitigkeiten mit dem nahegelegenen Zisterzienserkloster Sulejów. Nach der Dritten Teilung Polens wurde 1797 der Klosterbesitz durch die neuen preußischen Behörden teilweise säkularisiert. Nach dem Übergang des Gebietes an das Russische Reich wurde 1819 das Kloster geschlossen. Zu dieser Zeit lebten dort noch neun Prämonstratenser. 1821 wurden fünf von ihnen als Priester und Seelsorger an der Pfarrkirche erwähnt und lebten wahrscheinlich noch in dem Gebäude. 1860 wurde der größte Teil der Konventsgebäude abgebrochen, ein Seitenflügel blieb erhalten. Dokumente aus dem Kloster Witów befinden sich heute unter anderen unter anderem in der Bibliothek Ossolineum in Wrocław (Breslau) und in St. Petersburg. Literatur Marek Derwin: Die Prämonstratenser im mittelalterlichen Polen. In: Irene Crusius, Helmut Flachenecker (Hrsg.): Studien zum Prämonstratenserorden. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2003. S. 317–346, hier S. 341f. K. Głowacki: Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna oraz dawny klasztor norbertański w Witowie. Witów 2005. Weblinks Geschichte des Klosters Witów von Waldemar Kulbat (polnisch) Literatur über das Prämonstratenserklosters Witów WorldCat
Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie

Kościół pw. św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie – parafialny kościół rzymskokatolicki we wsi Witów-Kolonia z cudownym obrazem Matki Bożej Zwiastowania. Po rekoronacji obrazu świątynia nosi miano Sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania. Historia Kościół, należący niegdyś do opactwa norbertanów, został ufundowany przez biskupa płockiego Wita z Chotla w 1179; od jego imienia pochodzi nazwa „Witów”. W 1241 na klasztor napadli Tatarzy, mordując wszystkich zakonników i zakonnice. Według legendy trzy zdołały uciec do pobliskiego lasu i dzięki temu przeżyły. W czasie gdy w pobliskim Piotrkowie Trybunalskim odbywały się zjazdy sejmów walnych, w witowskim klasztorze przebywali królowie polscy. Rozbudowany w 1677, był później jeszcze wielokrotnie przebudowywany i obecnie ma charakter barokowy. Od połowy XIX wieku, kiedy miała miejsce kasata zakonu, kościół popadał w ruinę. Dzięki staraniom byłego proboszcza ks. kanonika Grzegorza Gogola odrestaurowano cały kościół oraz doprowadzono do rekoronacji obrazu i nadania tytułu sanktuarium maryjnego. Świątynia jest bazylikowa, trzynawowa, z dwiema czterobocznymi wieżami. Barokowe wnętrze kościoła pochodzi z I połowy XVIII wieku. W ołtarzu głównym wykonanym przez Franza Urbansky'ego z 1747 znajduje się obraz Matki Bożej. W świątyni znajdują się 12-głosowe organy, stiuki i zdobienia ścienne. Z dawnego klasztoru pozostała baszta bramna, pełniąca obecnie funkcję dzwonnicy oraz jedno skrzydło klasztoru, obecna plebania. Witowskie opactwo norbertanów było niegdyś jednym z najzamożniejszych klasztorów w Polsce, funkcjonowało nawet przysłowie „czerwony jak opat witowski”. 9 maja 1999 w kościele odsłonięta została tablica upamiętniająca ks. Rocha Łaskiego (1902–1949), kapłana diecezji łódzkiej, kapelana Wojska Polskiego, więźnia KL Dachau, proboszcza tutejszej parafii w latach 1946–1949, który po aresztowaniu i pobiciu przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa zmarł 13 maja 1949. Przypisy Bibliografia Głowacki K., Kościół św. Małgorzaty i św. Augustyna oraz dawny klasztor norbertański w Witowie, Witów 2005. Linki zewnętrzne Strona witowskiej parafii Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół św. Małgorzaty w Graboszewie

Kościół pod wezwaniem św. Małgorzaty – drewniany katolicki kościół parafialny z 1353 roku zlokalizowany w Graboszewie (województwo wielkopolskie, powiat słupecki). Historia Parafię założono we wsi w 1337, ale świątynia z tego czasu nie dochowała się do czasów obecnych. Obecny obiekt został wzniesiony w 1353 roku (wcześniej uważano iż powstał w drugiej połowie XVI wieku, w 1520 roku) z fundacji Wilibrordusa Młodziejewskiego, właściciela pobliskich Młodziejewic. Został rozbudowany w XVII wieku i powiększony przez przedłużenie nawy w XVIII wieku (1759–1766). Od północy do nawy przylega kaplica św. Izydora Oracza, ufundowana przez Krzysztofa Marczewskiego około 1649, a być może w 1678. Nieznana jest data konsekracji świątyni. Wyposażenie Ołtarz główny z rokokowym obrazem św. Małgorzaty pochodzi z początku XVII wieku (wczesny barok). Trzy ołtarze boczne i ambonę (barok) także stworzono w XVII wieku. Innymi wartościowymi artystycznie elementami wyposażenia kościoła są: chrzcielnica (kamień, 1522), dzwon (gotyk, 1415), ława kolatorska na dwie osoby (malowane motywy roślinne, renesansowe: herb rodziny Młodziejowskich – Korab, a także herby Zaręba, Poraj i Pomian). Nad kaplicą św. Rocha umieszczono epitafium Młodziejowskich z krucyfiksem i klęczącymi członkami rodu (renesans, 1584). W 2021 odkryto na ścianie prezbiterium, za ołtarzem głównym, gotyckie polichromie z przełomu XIV/XV wieku. Otoczenie Przy kościele znajdują się liczne nagrobki, w tym mogiła Bohdana Hulewicza (1888–1968), literata i powstańca wielkopolskiego. Galeria Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Raciborowicach

Kościół św. Małgorzaty – gotycki kościół murowany znajdujący się w Raciborowicach, w gminie Michałowice, w powiecie krakowskim. Kościół został wzniesiony w latach 1460–1476 z fundacji Jana Długosza w tzw. „stylu długoszowym”. Kościół jest budowlą jednonawową z prezbiterium zakończonym prostokątnie, nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Prostokątna nawa kryta jest stropem. Bogate jest wyposażenie w detal kamieniarski. Do najbardziej charakterystycznych motywów należą ostrołukowe portale uskokowo-schodowate i liczne kartusze z herbem Wieniawa (głowa żubra) Jana Długosza. Na zwornikach sklepiennych prezbiterium oprócz herbu Wieniawa, znajduje się również herb Kapituły Krakowskiej – trzy korony. Wystroju dopełnia płaskorzeźbiona tablica erekcyjna z reliefem patronki kościoła – św. Małgorzaty wraz z inskrypcją (1476) i herbami. We wnętrzu wyróżnia się Ołtarz Główny w stylu barokowym i krucyfiksem z 1440 roku, znajdujący się w ołtarzu bocznym obraz Matki Boskiej Śnieżnej z Dzieciątkiem pochodzący z 1526 roku, renesansowa płyta nagrobna ks. Walentego Brzostowskiego (zm. 1586) i trzy epitafia: dwa renesansowe z XVI wieku – Mikołaja i Jana Rajskich i Anny z Lipia Linkowej oraz jedno klasyczne Jerzego Dubieckiego z 1767 roku. W nawie głównej na północnej ścianie w 1963 r. odkryto renesansową polichromię. Z tutejszą świątynią związany był Jan Długosz – fundator kościoła i pierwszy proboszcz parafii Raciborowickiej oraz Karol Wojtyła, który spędził tutaj kilka miesięcy jako kleryk. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie. Galeria Przypisy Bibliografia MelaniaM. Tutak MelaniaM., PawełP. Kubisztal PawełP., Okolice Krakowa Przewodnik, Kraków: vis-à-vis/Etiuda, 2005, ISBN 83-89640-36-8, OCLC 749739935 .