NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Jarosławiu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Jarosławiu – świątynia greckokatolicka w Jarosławiu wybudowana została w latach 1717–1747, następnie przebudowana w latach 1911–1912. Wzniesiono ją na miejscu dawnego „zamku” jarosławskiego, zbudowanego w latach 1464-1472 przez Spytka Jarosławskiego, a po opuszczeniu rozebranego przed końcem XVII w. Jest głównym ośrodkiem pielgrzymkowym polskich unitów. W cerkwi znajduje się słynąca łaskami ikona Matki Boskiej Jarosławskiej, zwana Bramą Miłosierdzia. W 1996 legat papieża Jana Pawła II, Achille Silvestrini dokonał jej koronacji koronami papieskimi. Proboszczowie cerkwi Wasyl Kuryłowski (1655–1738) Teodor Wysoczański (1738–1758) Jan Chryzostom Bernakewycz (1759–1764) Antoni Rybotycki (1764–1795) Paweł Sajkewycz (1795–1796) Jan Manastyrski (1796–1826) Grzegorz Błonarowycz (1826–1827) Daniel Kaczaniwski (1827–1836) Oleksander Noskewycz (1836–1837) Iwan Hładysziwski (1837–1855) Orest Wituszyński (1855–1857) Teodor Lewicki (1857–1878) Ołeksij Iwasiwska (1878–1879) Iwan Sanczyc (1879–1883) Jan Chryzostom Konstankewycz (1883–1884) Jan Chotyniecki (1884–1906) Piotr Hodowański i Piotr Jurczak (1906) Cyprian Chotyniecki (1906–1942) Ołeksij Biłyk (1942–1945) Stanisław Fedorowicz (1945–1965) Wasyli Czerwiniak (1965–1967) Melecjusz Biłyński (1968–1970) Borys Bałyk (1970–1989) Teodor Majkowicz (1989–1990) Bogdan Prach (1990–1997) Janusz Nahacz (1997–2001) Gracjan Stoica (2001–2003) Bohdan Kruba (2003–2014) Krzysztof Błażejewski (od 2014) Zobacz też Parafia Przemienienia Pańskiego w Jarosławiu Przypisy Bibliografia Bohdan Prach: Prach Myłoserdia Dweri. Sanktuarium Maryjne w Jarosławiu. Warszawa: 1996.
Церква Преображення Господнього (Ярослав)

Церква Преображення Господнього (або Преображенська церква) — греко-католицька церква в Ярославі. Головний храм польських греко-католиків. Історія Церква Преображення Господнього збудована в Ярославі у 1717—1747 роках. Перебудована у 1907—1910 роках за проєктом Зигмунта Добжанського. Внесена до реєстру пам'яток архітектури Польщі під охоронним № A-11/44 від 22.01.1951 року. Ікона У костелі є ікона Богоматері Ярославської, яка славиться своїми милостями, відома як «Двері Милосердя». 18 серпня 1996 року кардинал Ахілле Сільвестріні за численної присутності достойників греко- і римо-католицької церков і мирян коронував у Ярославі чудотворну ікону Матері Божої «Двері Милосердя». Корону освятив папа Іван Павло II. 17 серпня 1747 року, в день освячення новозбудованої церкви Преображення Господнього, ікону «Двері Милосердя» урочисто перенесли до цього храму. При церкві діє греко-католицька парафія в Ярославі, в Перемишльському деканаті Перемишльсько-Варшавської архієпархії. Створена у 1717 році. Після депортації українців (1945—1947) з території Польщі парафія Преображення Господнього в Ярославі припинила існування, храм був зачинений. 1987 року, коли було відновлено парафію, духовенство клопотало про повернення ікон та престолів до храму. Чудотворний образ «Двері Милосердя» 1993 року (напередодні освячення відновлюваної церкви Преображення) був повернений церковній громаді. Парафіяльні священики Примітки Див. також Ікона «Двері Милосердя» (Ярослав) Ярослав (місто) Посилання Parafia greckokatolicka p.w. Przemienienia Pańskiego [Архівовано 9 червня 2021 у Wayback Machine.] (пол.) Джерела Bogdan Prach Myłoserdia Dweri: Sanktuarium Maryjne w Jarosławiu. — Warszawa: Archiwum Ukraińskie, 1996. — 159 s. (пол.) (укр.)
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Końskiem

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Końskiem – parafialna drewniana cerkiew greckokatolicka w Końskiem, wybudowana w 1927 na miejscu wcześniejszej cerkwi z 1832, która spłonęła w 1912. Pełni funkcję kościoła parafialnego rzymskokatolickiej parafii Przemienienia Pańskiego. Historia Cerkiew w Końskiem była cerkwią parafialną, posiadała cerkwie filialne w Witryłowie i Krzywem. Do parafii należała również od 1928 filialna cerkiew w Krzemiennej. Pierwszy budynek sakralny na tym miejscu został spalony w 1912, nową cerkiew wzniesiono w 1927. Funkcję świątyni greckokatolickiej pełnił do akcji przesiedleńczej w 1947 r. (Akcji „Wisła”), kiedy został oddany ludności katolickiej obrządku łacińskiego. Świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii Przemienienia Pańskiego. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Końskiem posiada konstrukcję zrębową, została wzniesiona na planie krzyża greckiego z centralnie usytuowaną pojedynczą kopułą. Większość obecnego wyposażenia obiektu pochodzi z innych zabytkowych cerkwi w powiecie brzozowskim - późnobarokowy ołtarz główny pierwotnie znajdował się w cerkwi w Uluczu, dwa boczne – w Krzywem. Historyczną wartość posiadają również lichtarze (XVIII i XX w.), ludowy rzeźbiony krucyfiks (XIX w.), krzyż ołtarzowy (XVIII w.), szafa zakrystyjna (1 poł. XIX w.), pozłacane drewniane lichtarze (XVIII w.) i lichtarze cynowe (XX w.). Dzwonnica parawanowa jest murowanym obiektem wolnostojącym, znajduje się w niej jeden dzwon odlany w 1712. Przypisy
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Reszlu

Cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego w Reszlu, do zmiany tytułu w 1963 – kościół św. Krzyża. W 1963 zaczęto odprawiać w nim nabożeństwa w obrządku wschodnim greckokatolickim (bizantyjsko-ukraińskim). Oficjalne przekazanie świątyni na własność grekokatolikom odbyło się w 1992 roku. Historia świątyni Z tytułem św. Jana Chrzciciela W miejscu tym pierwszy kościół wybudowali augustianie sprowadzeni do Reszla w 1347 r. Augustianie wybudowali kościół i klasztor w ciągu dwóch lat. Obiekty te były przez nich użytkowane do czasów reformacji. Augustianie opuścili Reszel w 1524 r. W kościele głoszone były kazania w języku polskim i dlatego nazywany był też kościołem polskim. Kościół uległ zawaleniu. Po odbudowie w 1580 r. został konsekrowany 19 lipca 1583 r. przez biskupa warmińskiego Marcina Kromera z tytułem św. Jana Chrzciciela. Stefan Sadorski po pisemnej interwencji króla Zygmunta III Wazy otrzymał do dyspozycji poaugustiański klasztor i kościół, które przekazał jezuitom. Po remoncie kościoła pierwszą mszę św. po długiej przerwie odprawiono w nim 24 czerwca 1631 r. Jezuici oficjalnie otworzyli kolegium reszelskie 3 grudnia 1632 r., a kościół przeznaczony został dla uczącej się młodzieży. W kościele pochowany został Stefan Sadorski (zmarł 2 lipca 1640 r.), oraz Otto von der Groeben, przedstawiciel znanego rodu von der Groeben. Po pożarze kościół został odbudowany i konsekrowany 3 października 1673 r. przez biskupa kijowskiego i prepozyta warmińskiego Tomasza Ujejskiego. Ze względu na pęknięcia w 1798 r. kościół rozebrano. Pod wezwaniem św. Krzyża W latach 1799–1800 wybudowano nowy, według projektu Joachima Sadrozińskiego. Kościół został powiększony – ściana w części wschodniej posadowiona została na murze miejskim. W części południowo-wschodniej ściany kościoła zachował się fragment muru gotyckiego z zarysem portalu łączącego go niegdyś z klasztorem. Nowy kościół w stylu późnego baroku został konsekrowany pod wezwaniem św. Krzyża 1 lipca 1802 r. przez biskupa sufragana warmińskiego Andrzeja Hattena. Bezwieżowa świątynia posiada jedną nawę, późnobarokową fasadę. Wewnątrz rokokowa kazalnica, barokowy ołtarz główny pochodzi z 1729, w nastawie znajduje się obraz „Ukrzyżowanie ze św. Marią Magdaleną” z I poł. XIX w. Przypisy
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Sasinach

Cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Sasinach. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Pierwsza świątynia prawosławna w Sasinach została ufundowana przez rodzinę Kaleczyckich prawdopodobnie w XVII w.. Według podania powodem wzniesienia świątyni było odkrycie źródełka uznanego za cudowne. Cerkiew w Sasinach była siedzibą parafii do 1835, gdy jej status został zmieniony na filialną świątynię parafii św. Barbary w Milejczycach. W tym samym okresie dokonano remontu cerkwi i 12 listopada 1867 ponownie ją wyświęcono. Kolejny remont miał miejsce w latach 80. XIX w., również po nim świątynia została ponownie konsekrowana, w dniu 25 lipca 1885. 14 lipca 1901 cerkiew ponownie uzyskała status parafialnej. W latach 1904–1905 po raz kolejny przeprowadzono remont obiektu, zaś w 1907 przebudowano trójkondygnacyjną dzwonnicę z trzema dzwonami. Cerkiew w Sasinach spłonęła w pożarze w lecie 1947. Jej odbudowa trwała siedem lat, zaś uroczyste poświęcenie miało miejsce 9 października 1958. W 1997 budynek wyremontowano, odnawiając także część utensyliów liturgicznych oraz ewangeliarz. We wnętrzu świątyni znajduje się trzyrzędowy ikonostas. Przypisy
Cerkiew Trójcy Przenajświętszej w Giżycku

Cerkiew Trójcy Przenajświętszej w Giżycku – cerkiew greckokatolicka w Giżycku, w województwie warmińsko-mazurskim. Mieści się przy ulicy Białostockiej. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1991-1995 według projektu architekta Jacka Mermona z Przemyśla. Świątynia posiada dwie kopuły i ikonostas wykonany w 1998.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Sieniawie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Sieniawie – dawny kościół parafialny z 1753 roku, w latach 1788–1947 cerkiew greckokatolicka pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, od lat 80. XX wieku kościół pw. św. Jana Chrzciciela. Kościół rzymskokatolicki Na terenie wsi Dybków w 1571 roku, jego właściciel Jan Kostka ufundował drewniany kościół parafialny, który został w 1624 roku zniszczony podczas najazdu tatarskiego. W 1629 roku na tym miejscu zbudowano następny drewniany kościół. W 1672 roku na terenie Dybkowa, zostało założone miasto Sieniawa, które w 1676 roku uzyskało prawa miejskie, a kościół znalazł się w granicach miasta Sieniawy. Z powodu złego stanu technicznego kościół drewniany w 1747 roku został rozebrany, i przystąpiono do budowy kościoła murowanego, którego budowę ukończono w 1754 roku. Kościół zbudowano w stylu barokowym z drewnianą kopułą, kryty gontem i otoczony murowanym ogrodzeniem z bramką i dzwonnicą. Kościół został w 1754 roku konsekrowany przez bpa Wacława Hieronima Sierakowskiego. W 1777 roku podczas pogrzebu austriackiego żołnierza od salwy armatniej zapalił się dach i kościół spłonął. Staraniem Augusta Czartoryskiego kościół odbudowano. Cerkiew greckokatolicka 20 grudnia 1788 roku kościół został przez władze austriackie zamieniony na Cerkiew greckokatolicką pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, a parafia rzymskokatolicka została przeniesiona do po-klasztornego kościoła pw. Wniebowzięcia NMP, z którego w wyniku kasaty w 1778 roku przeniesiono do Jarosławia OO. Dominikanów. Parochowie parochii w Sieniawie: 1785–1826. ks. Jan Chotyniecki. 1827–1838. ks. Cyprian Chotyniecki. 1838–1839. ks. Mikołaj Ludkiewicz (administrator excuriendo z Leżachowa). 1839–1891. ks. Klemens Wachnianin. 1891–1904. ks. Ignacy Wachnianin. 1905–1919. ks. Wasyl Klisz. 1920–?. ks. Michał Dyhdalewicz. ?–1928. ks. Michał Colta (administrator). 1928–1945. ks. Antoni Melnyczuk. Kościół rzymskokatolicki W 1947 roku po wysiedleniu ludności greckokatolickiej cerkiew została przejęta przez władze państwowe, które w latach 50. XX wieku urządziły w niej magazyn PGR. W połowie lat 80. XX wieku, dawna cerkiew była remontowana i przejęta przez miejscową parafię rzymskokatolicką, jako kościół pw. św. Jana Chrzciciela. Od 1993 roku przez kilkanaście lat kościół ten był udostępniany wiernym obrządku greckokatolickiego. Następnie pełnił funkcję domu przedpogrzebowego. Z powodu pogarszającego się stanu technicznego obiektu w 2016 roku gmina Sieniawa przejęła obiekt w użytkowanie w celu uzyskania dofinansowania z programu ochrony zabytków. Podczas remontu odkryto polichromie z XVIII i XIX wieku, a pod posadzką krypty z pochówkami 93 osób z XVIII wieku. W 2018 roku przeprowadzono generalny remont kościoła. 7 października 2018 roku abp Adam Szal poświęcił odnowiony kościół. Przypisy
Cerkiew Wniebowzięcia Matki Bożej w Olszanicy

Cerkiew Wniebowzięcia Matki Bożej – zabytkowa, murowana cerkiew, znajdująca się w Olszanicy w województwie podkarpackim. Obecnie kościół rzymskokatolicki. Zbudowana w 1923 r., w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1815 r. Obok świątyni postawiono parawanową dzwonnicę, na której można podziwiać dwa oryginalne, zachowane dzwony: z 1630 r. oraz z 1922 r. Bibliografia D. Błażejowski, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Przypisy
Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Krzemiennej

Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Krzemiennej – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka. Cerkiew zbudowana została w 1867, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi. Od 1928 należała do parafii greckokatolickiej w Końskiem. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki i służy jako kościół filialny parafii w Dydni. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Asunach

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Asunach – greckokatolicka cerkiew znajdująca się we wsi Asuny, w województwie warmińsko-mazurskim. Historia cerkwi Jest to dawny kościół gotycki wybudowany w XV wieku. Wewnątrz mieszczą się wykonane w latach 80. XX wieku: ikonostas i malowidła ścienne. W latach 1949–1952 w świątyni były odprawiane nabożeństwa rzymskokatolickie. Od 1958 świątynia należy do grekokatolików. Linki zewnętrzne Moje Mazury.pl
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielsku Podlaskim

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Bielsku Podlaskim. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się na północno-wschodnim krańcu miasta, przy ulicy Adama Mickiewicza 179. Cerkiew została zaprojektowana przez Michała Bałasza. Wybudowana w latach 90. XX w. na planie krzyża greckiego, w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Posiada łącznie 7 kopuł: główną oraz 4 mniejsze na skrzyżowaniu nawy i transeptu, a także wieńczącą wieżę-dzwonnicę i nad prezbiterium. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. Inicjatorem budowy świątyni był ks. Jan Barszczewski, pierwszy proboszcz miejscowej parafii. 20 sierpnia 2016 cerkiew odwiedził Prawosławny patriarcha Antiochii Jan X, natomiast 20 sierpnia 2018 r. – metropolita całej Ameryki i Kanady Tichon, zwierzchnik Kościoła Prawosławnego w Ameryce. Zobacz też Parafia Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielsku Podlaskim Przypisy Linki zewnętrzne Atrakcje Podlasia – Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielsku Podlaskim. atrakcjepodlasia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-30)].
Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Bielsk Podlaski

Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka (polska: Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny) är en polsk-ortodox församlingskyrkobyggnad belägen vid Adama Mickiewicza-gatan 179 i staden Bielsk Podlaski, i Podlasiens vojvodskap i östra Polen. Kyrkan är helgad åt Guds moders avsomnande och tillhör Warszawas och Bielsks stift. Den är även en av de största östortodoxa kyrkorna i Polen. Historik Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka i Bielsk Podlaski byggdes år 1990 enligt ritningar av Michał Bałasz. Kyrkan Kyrkan är byggd i rysk-bysantinsk stil. Bilder Se även Religion i Polen Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Den välsignade jungfru Marias insomnandes ortodoxa kyrka, Bielsk Podlaski.
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Legnicy

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Legnicy – legnicka cerkiew greckokatolicka. Jest nowoczesną świątynią wybudowaną w latach 1998-2008 według projektu Jacka Mermona. Wewnątrz świątyni mieści się współczesny ikonostas. Świątynia mieści się przy ulicy Wrocławskiej 180. Parafia greckokatolicka w Legnicy istnieje od 1957 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Przypisy
Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego w Legnicy

Cerkiew pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego (ros. Церковь Воскресения Господня в Легнице) – prawosławna cerkiew parafialna w Legnicy. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Legnicka cerkiew to dawny kościół ewangelicki wzniesiony w 1833 (wieża została dobudowana w 1912). W 1975 przekazany Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu. W latach 1976–1977 budynek częściowo dostosowano do potrzeb liturgii prawosławnej. We wnętrzu ikonostas pochodzący z 1891, przywieziony z cerkwi we Włodawie. W czasie powodzi w sierpniu 1977, świątynia została zalana na wysokość 1 metra. Sprzęt cerkiewny nie uległ zniszczeniu, gdyż został zawczasu wyniesiony. Osuszanie obiektu trwało kilka miesięcy. Po wykonaniu niezbędnego remontu, cerkiew ponownie konsekrowano w 1983. Kolejny gruntowny remont świątyni rozpoczęto w 2012. Do 2013 odnowiono elewację, wymieniono poszycie dachu na wieży i wykonano nową stolarkę okienną. W 2014 r. trwały prace we wnętrzu cerkwi (przebudowa, wymiana tynków, posadzki, instalacji elektrycznej, montaż ogrzewania). Na czas remontu nabożeństwa odbywają się w świetlicy parafialnej. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 3 października 2011 pod nr A/5356. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Legnica: Historia parafii Zmartwychwstania Pańskiego Cerkiew Zmartwychwstania Pańskiego – Martinskirche na portalu polska-org.pl
Cerkiew Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Malczycach

Cerkiew pod wezwaniem Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Malczycach. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Adama Mickiewicza. Cerkiew Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy to dawny kościół ewangelicki, zbudowany w stylu neogotyckim, pochodzący z lat 1902–1903. Wzniesiony według projektu jednego z największych architektów niemieckich Hansa Poelziga, który zaprojektował również wystrój wnętrza. Świątynia posiada trzy kondygnacje okien. W latach 1953–1954 przebudowana do potrzeb prawosławnych. Ikonostas pochodzi z Lubelszczyzny, z cerkwi św. Michała Archanioła w Kulnie. W latach 1987–1997 dokonano kapitalnego remontu cerkwi, uzupełniono też wyposażenie wnętrza. Podczas tego remontu zniszczona jednak została pierwotna koncepcja Poelziga, która polegała na zastosowaniu dwubarwnego tynku, imitującego mur pruski, i tym samym nawiązaniu wyglądem zewnętrznym do słynnych Kościołów Pokoju w Świdnicy oraz w Jaworze. Oba te niezwykle ważne dla historii architektury sakralnej Śląska kościoły zostały w dużej części wykonane z tzw. muru pruskiego. Przez takie rozwiązanie Poelzig chciał podkreślić regionalną przynależność nowego kościoła w Malczycach. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 22 grudnia 1992 pod nr A/1152/673/W. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Parafia w Malczycach Galeria zdjęć archiwalnych i współczesnych
Cerkiew cmentarna św. Onufrego w Strykach

Cerkiew pod wezwaniem św. Onufrego – prawosławna cerkiew cmentarna w Strykach. Należy do parafii św. Jana Teologa w Augustowie koło Bielska Podlaskiego, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynia została wzniesiona w latach 1814–1816 na planie prostokąta, w obrębie starego cmentarza w uroczysku Borowiska. W obecne miejsce została przeniesiona w 1862. Jest to budowla drewniana, szalowana, o konstrukcji zrębowej. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią. W zachodniej części znajduje się przedsionek z nadbudowaną wieżą-dzwonnicą. Dachy cerkwi blaszane (do lat 60. XX w. pokryte gontem). Na wieży dach namiotowy, czterospadowy, zwieńczony baniastym hełmem. Nad nawą dach jednokalenicowy, z wieżyczką zwieńczoną baniastym hełmem. Nad prezbiterium dach jednokalenicowy. Świątynię otacza cmentarz o powierzchni 0,4 ha założony w XIX wieku. Przypisy Bibliografia Kościoły drewniane, Stryki
Cerkiew cmentarna Świętych Cyryla i Metodego w Białowieży

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Cyryla i Metodego – prawosławna cerkiew cmentarna w Białowieży. Należy do parafii św. Mikołaja w Białowieży, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Wzniesiona w 1873 na planie prostokąta. Drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, oszalowana. Od frontu kruchta. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z zakrystią od strony południowej. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą czterospadowy dach namiotowy, zwieńczony metalową wieżyczką z baniastym hełmem. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 19 października 1977 pod nr A–551. Na cmentarzu parafialnym istniejącym od XVIII wieku pochowani są m.in.: Mikołaj Abramow – kapitan, ojciec pisarza Igora Newerlego Józef Bułak-Bałachowicz – białoruski wojskowy, generał Jerzy Gniewszew – nauczyciel akademicki, komandor Marynarki Wojennej Janusz Bogdan Faliński – geobotanik, kierownik Białowieskiej Stacji Geobotanicznej UW Janusz Korbel – doktor inżynier architekt, działacz ekologiczny, dziennikarz, fotograf Michał Polech – generał brygady, pilot Zdzisław Pucek – zoolog, wieloletni dyrektor Zakładu Badania Ssaków PAN w Białowieży ks. mitrat Klaudiusz Puszkarski – wieloletni proboszcz parafii prawosławnej w Białowieży Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Białowieża
Basilianerkirche (Warschau)

Die griechisch-katholische Basilianerkirche der Entschlafung Mariä (polnisch Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny) in Warschau ist ein Gebäudekomplex einer Kirche mit Kloster der Basilianer des hl. Josaphat an der Ulica Miodowa im nördlichsten Teil des Warschauer Königswegs. Geschichte Die Basilianer kamen 1721 aus dem Kloster Mariä Verkündigung in Supraśl nach Warschau. 1745 errichteten sie unter Józef Andrzej Załuski die heutige Kirche mit Kloster. König August III. überließ ihnen das Grundstück. Das heutige Gebäude stammt von Domenico Merlini und wurde in den Jahren 1782–1784 erbaut. Das Kloster wurde 1872 aufgelöst und das Kloster 1875 den Orthodoxen übergeben. 1929 kam es wieder an die Griechisch-Katholische Kirche. Während des Warschauer Aufstands wurde das Gebäude zerstört und in den Jahren 1946–1949 wiederaufgebaut. Literatur Henryk Sienkiewicz: Cerkwie w krainie kościołów. Warszawa: TRIO, 2006. ISBN 978-83-60623-04-6 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, S. 131. ISBN 83-01-08836-2. Weblinks
Grieks-Katholieke kerk van de Ontslapenis van de Heilige Maagd Maria

De Grieks-Katholieke kerk van de Ontslapenis van de Heilige Maagd Maria (Pools: Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Warszawie, Oekraïens: Церква Успення Пресвятої Богородиці) is de enige Oekraïense Grieks-Katholieke kerk van Warschau. De kerk is bouwkundig verbonden met het klooster van de Basilianen en is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Deze neoclassicistische achthoekige kerk is in 1782 met financiële ondersteuning van aartsbisschop Jason Smogorzewski gesticht en werd naar het ontwerp van architect Domenico Merlini in 1784 voltooid. De kerkinwijding vond op 25 augustus 1784 plaats. Na de Poolse Delingen is de kerk op last van het Russische bewind in 1872 gesloten en in 1875 aangepast tot Russisch-Orthodoxe Kerk. In 1932 werd de kerk weer een parochiekerk van de Poolse Grieks-christelijke gemeente. De kerk is tijdens de Opstand van Warschau in 1944 volledig afgebrand, waarna het bouwwerk tussen 1946-1953 naar het ontwerp van Jan Grudziński is herbouwd. De altaars zijn voorzien van schilderijen van Franciszek Smuglewicz. Paus Johannes Paulus II heeft de kerk op 14 juni 1987 om politieke redenen onaangekondigd bezocht. Zijn tweede bezoek vond op 11 juni 1999 plaats. De kerk geniet de status van 'Cokathedraal' in de Aartseparchie Przemyśl-Warschau. Galerij