NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Rzepienniku Biskupim

Kościół św. Jana Chrzciciela w Rzepienniku Biskupim – drewniany, gotycki kościół pomocniczy, znajdujący się w Rzepienniku Biskupim, należącym do powiatu tarnowskiego województwa małopolskiego. Historia Kościół został wybudowany na początku XVI wieku. W XVII w. dobudowano wieżę. Kilkakrotnie remontowany m.in. w 1954 i w latach 1972-1979. Usytuowany jest na wzniesieniu, skąd rozciąga się panorama Pogórza Ciężkowickiego. Świątynia została włączona do szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego (trasa łącznikowa). Jest jednym z najcenniejszych drewnianych kościołów w Małopolsce. Jego pierwotny układ przestrzenny pozostał niezmieniony od średniowiecza. Architektura i wyposażenie Jest to jednonawowa świątynia, konstrukcji zrębowej, w przeważającej części kryta gontem, z niską wieżą konstrukcji słupowo-ramowej z nadwieszoną izbicą, nakrytą namiotowym hełmem. Obiekt otacza drewniano-kamienne ogrodzenie. Wewnątrz świątynia nakryta jest stropami płaskimi z zaskrzynieniami w nawie. Pod chórem znajdują się deski ze śladami polichromii, będące prawdopodobnie pozostałościami pierwotnego stropu. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z XVII wieku, chociaż znajdują się tam również starsze obiekty. Na uwagę zasługują: późnorenesansowy ołtarz główny barokowy ołtarz boczny z wizerunkiem św. Jana Chrzciciela gotycko-renesansowy tryptyk z początku XVI wieku (pochodząca z niego rzeźba Matki Bożej Anielskiej znajduje się obecnie w Muzeum Narodowym w Krakowie) barokowa, polichromowana ambona z wizerunkami czterech Ewangelistów krucyfiks ludowy z XVII wieku na belce tęczowej tabernakulum z ludową rzeźbą Chrystusa Frasobliwego z 1863 Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 158, 159 ISBN 83-89188-08-2 Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, ss. 184, 185 ISBN 978-83-60538-61-6 Linki zewnętrzne Kościoły Zabytkowe Diecezji Tarnowskiej Szlak architektury drewnianej województwa małopolskiego. szlak.wrotamalopolski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-20)].
Johanneskirche (Skalbmierz)

Die Johanneskirche ist eine römisch-katholische Kirche des Bistums Kielce in Skalbmierz, Polen. Geschichte Die Kirche wurde ursprünglich um 1200 im romanischen Stil erbaut. Sie wurde 1217 erstmals urkundlich erwähnt. Als Stifter galt traditionell der Palatin Skarbimir I., der jedoch bereits 1132 verstarb und damit nicht als Stifter in Frage kommt. Stifter war wahrscheinlich ein Krakauer Bischof. 1235 wurde die Kirche im gotischen Stil durch Konrad von Masowien ausgebaut. 1241 wurde sie jedoch bereits von den Tataren gebranntschatzt. Im 15. Jahrhundert wurde die Kirche im spätgotischen Stil nach dem Vorbild der Krakauer Basiliken ausgebaut. Erhalten sind das romanische Hauptportal sowie zahlreiche romanische Säulen im Kirchenschiff und der gotische Innenraum. Die Kirchenausstattung ist größtenteils barockisiert. In der Kirche befindet sich ein Gemälde von Jacob Jordaens. Die Kirche wird derzeit als Pfarrkirche genutzt. Sie liegt am Kleinpolnischen Jakobsweg und am Romanischen Weg. Weblinks Literatur Stanisław Tomkowicz: Kollegiata św. Jana Chrzciciela w Skalbmierzu (1908) w bibliotece Polona
Kościół św. Jana Chrzciciela w Sosnowcu

Kościół św. Jana Chrzciciela w Sosnowcu – kościół znajdujący się w Sosnowcu – Niwce, przy skrzyżowaniu ul. Wojska Polskiego i Orląt Lwowskich. Historia Budowę nowego murowanego kościoła zainicjował kapelan filialny parafii zagórskiej w Niwce, ks. Jan Zmarzlik. 18 września 1897 ksiądz biskup Tomasz Teofil Kuliński położył kamień węgielny pod budowę projektowanej świątyni. Budowano go od 1894 do 1899 roku. Od 1907 budowę kontynuował ks. Franciszek Gola, któremu przydzielono wikariusza. Wówczas powstało probostwo i plebania. Parafianie przeprowadzali zbiórki funduszy na budowę świątyni. Budowę wsparło również francuskie Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, właściciel kopalni „Jerzy”. W 1910 kościół konsekrował biskup kielecki Augustyn Łosiński. Fundatorami kościoła byli górnicy kopalni „Jerzy”, francuskie Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych Sosnowieckich, hutnicy huty „Staszic” oraz mieszkańcy Niwki. Projektantem kościoła był architekt Józef Pomian-Pomianowski, nawiązał on do twórczości Teodora Talowskiego. Wnętrze ozdabiała polichromia wykonana w 1906 roku przez artystów krakowskich: Piotra Nizińskiego i pomagających mu malarzy ze szkoły Jana Matejki (nie zachowana). Architektura Kościół św. Jana Chrzciciela jest neogotycką, trzynawową pseudohalą z dużą liczbą szczytów, wieżyczek, fryzów arkadowych i gzymsów. Wymurowany jest z czerwonej, nieotynkowanej cegły Fasada z dominującą, 65-metrową wieżą – dzwonnicą, znajduje się od strony północnej, nad głównym wejściem umieszczony jest witraż. Wieża flankowana jest mniejszymi wieżyczkami. Dekorują ją wsporniki w kształcie ludzkich głów oraz gargulce, które zwrócone są w cztery strony świata. Na każdej z czterech ścian dzwonnicy znajdują się okna z witrażowymi przeszkleniami. Elewacje boczne są 5-osiowe z przyporami. Drzwi do kościoła są wykonane z dębu, ozdobione okuciami o motywach roślinnych.Okna ostrołukowe, wypełnione witrażami. Sklepienie naw jest krzyżowo-żebrowe, zdobione licznymi malowidłami przedstawiającymi sceny biblijne oraz postacie świętych. Zabytkowy wystrój i wyposażenie ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, dębowe, wykonane przez artystę z Olkusza – Pawła Turbasa ambona, feretrony, rzeźba Jezusa na krzyżu także wykonana przez Pawła Turbasa konfesjonały organy wykonane w firmie J. Śliwińskiego we Lwowie na początku XX wieku 14 obrazów przedstawiających stacje drogi krzyżowej Otoczenie kościoła W otoczeniu znajduje się zabytkowa kaplica na rzucie ośmioboku, wykonana z czerwonej cegły. Wejście do niej prowadzi przez ostrołukowe drzwi. Oryginalne stare ogrodzenie zastąpiono nowym. Stan zabytku W kościele widać skutki szkód górniczych, Najbardziej uszkodzoną częścią kościoła jest wieża główna. wraz z dzwonnicą której hełm został przebudowany i nieznacznie obniżony. Przypisy Bibliografia JacekJ. Owczarek JacekJ., Architektura sakralna Sosnowca do 1914 roku, [w:] EwaE. Chojecka (red.), O sztuce Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego XV-XX wieku: sztuka Śląska odkrywana na nowo, Wyd. 1, Katowice: Muzeum Śląskie, 1989, ISBN 978-83-85039-10-5 .
Bazilika svatého Jana Křtitele (Štětín)

Bazilika svatého Jana Křtitele je štětínský novogotický halový kostel, stojící na půdorysu latinského kříže. Nachází se na sídlišti Centrum, na křižovatce ulic Bogurodzicy a Kaszubské. Historie Kostel byl postaven v letech 1888–1890 pro katolickou diasporu v luteránském Štětíně. Autorem projektu byl architekt Engelbert Seibertz z Berlína. Kostel byl vysvěcen dne 30. září 1890 vratislavským biskupem Georgem Koppem. Až do roku 1931 (kdy byl vysvěcen nyní zaniklý kostel Krista Krále) byl kostel sv. Jana Křtitele jediným římskokatolickým kostelem ve Štětíně. Za druhé světové války v roce 1944 shořela střecha kostela, přilbová střecha věže a zvonice. Válečná akce gestapa „Fall Stettin“ byla namířena proti katolíkům ve Štětíně, byli zavražděni tři kněží a mnoho věřících bylo zatčeno. Po válce byl kostel zrekonstruován, ale původní podoba věže byla obnovena až v 80. letech. Na rozích a portálech kostela jsou umístěny charakteristické kovové chrliče ve tvaru okřídlených draků. Uvnitř jsou obrazy čtyř evangelistů. Hlavní oltář, zasvěcený Polské Panně Marii, je poválečný, z let 1960–1961. Ze starého zařízení se zachovaly novogotické boční oltáře, kazatelna a vitráže. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Bazylika św. Jana Chrzciciela w Szczecinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika svatého Jana Křtitele na Wikimedia Commons
Basilika St. Johannes der Täufer (Stettin)

Die Basilika St. Johannes der Täufer (polnisch Bazylika św. Jana Chrzciciela) ist eine römisch-katholische Kirche im Stadtzentrum von Stettin, Polen. Die Kirche im Erzbistum Stettin-Cammin ist Johannes dem Täufer gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1888 bis 1890 in der katholischen Diaspora im lutherischen Stettin gebaut. Die neugotische Hallenkirche auf dem Grundriss eines lateinischen Kreuzes wurde durch den Architekten Engelbert Seibertz aus Berlin entworfen. Die Kirche wurde am 30. September 1890 vom Breslauer Bischof Georg von Kopp geweiht. Für die polnischen Gläubigen war bis 1914 ein Vikar zuständig. Bis 1931 war St. Johannes der Täufer die einzige römisch-katholische Kirche in Stettin. Während des Krieges richtete die Gestapo ihre Aktion Fall Stettin gegen die Katholiken in der Stadt, bei der die drei Priester Carl Lampert, Friedrich Lorenz und Herbert Simoleit gefoltert und ermordet und viele Gläubige verhaftet wurden. 1944 brannten das Dach der Kirche, der Turmhelm und der Glockenturm nieder. Nach dem Krieg wurde die Kirche wieder aufgebaut, aber die ursprüngliche Form des achteckigen, pyramidenförmigen Turmhelms wurde erst in den 1980er Jahren wieder errichtet. Die metallenen Wasserspeier in Form von geflügelten Drachen an den Ecken und Portalen der Kirche sind charakteristisch. Die ursprüngliche Ausstattung mit den neugotische Seitenaltären, der Kanzel und den Buntglasfenstern blieb erhalten. Der Hauptaltar, der Unserer Lieben Frau Königin von Polen gewidmet ist, stammt aus den Jahren 1960 und 1961. In der Vorhalle befinden sich Gemälde mit vier Evangelisten. Im linken Seitenschiff hängt eine Gedenktafel für die im Ersten Weltkrieg gefallenen 111 Gemeindemitglieder – ein Großteil der Namen ist polnisch. 1994 wurde im linken Flügel des Querschiffs eine zweisprachige, polnisch-deutsche Gedenktafel aufgestellt zur Erinnerung an die Verhaftungen 1943 durch die Gestapo. Das Gebäude ist seit 1984 denkmalgeschützt. Im Jahr 2008 erhob Papst Benedikt XVI. die Kirche in den Rang einer Basilica minor. Weblinks Einzelnachweise
St. John the Baptist's Church, Wędrynia

St. John the Baptist's Church is a wooden chapel of ease located in Wędrynia, Kluczbork County in Poland. The church was built in 1791, with the tower added 1818. It was renovated in 1959. The structure is based on log house, with a tri-point closed-off chancel, built in the Baroque architectural style. The narrow-sided tower dates from 1818, and the ridge turret is topped with a gourd-like apex. Inside, the church houses a late-Baroque main altar with statues of two bishop saints and paintings of Saints Augustine of Hippo or Zechariah and St. John the Baptist. References
Kościół św. Jana Chrzciciela w Wędryni

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki, drewniany kościół filialny położony we wsi Wędrynia, należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chudobie w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Historia i wnętrze Kościół św. Jana Chrzciciela wybudowany został w 1791 roku. W 1818 roku dobudowana została wieża. W 1959 roku został odnowiony. Jest to świątynia o konstrukcji zrębowej z zamkniętym trójbocznie prezbiterium, wykonana w stylu barokowym. Wieża o konstrukcji słupowej, pochodzi z 1818 roku, natomiast sygnaturka nakryta jest baniastym hełmem. Późnobarokowy ołtarz główny z rzeźbami dwóch św. biskupów i obrazem św. Augustyna lub św. Zachariasza oraz św. Jana Chrzciciela. Ołtarze boczne poświęcone są Matce Boskiej i św. Józefowi. Sklepienie kościoła ozdobione jest w motywy ludowe. Kościół należy do Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Przypisy Linki zewnętrzne Polska niezwykła - drewniany kościół św. Jana Chrzciciela w Wędryni Kościół filialny pw. Św. Jana Chrzciciela
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zabrzu

Kościół św. Jana Chrzciciela w Zabrzu-Biskupicach – kościół rzymskokatolicki z 2. połowy XIX wieku w Zabrzu-Biskupicach, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Zlokalizowany przy ul. Bytomskiej 37, ufundowany przez rodzinę Ballestremów, której krypta grobowa znajduje się pod posadzką świątyni. Wzniesiony w latach 1853–1857, konsekrowany 11 listopada 1863 r. – jest najstarszym obiektem sakralnym w Zabrzu. Architektura Obiekt w stylu neogotyckim, murowany z cegły, na planie krzyża łacińskiego. Prezbiterium zamknięte trójboczną absydą. Na osi fasady wysoka wieża w dolnej partii czworoboczna, w górnej ośmioboczna, nakryta wysokim hełmem (o konstrukcji kamiennej) dekorowanym czołgankami, a u nasady sterczynami. Na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu wieżyczka sygnaturki. Elewacje z przyporami nietynkowane z wysokim cokołem tynkowanym, wieńczone fryzem arkadkowym. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Łapach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Łapach – rzymskokatolicki kościół położony w dekanacie Łapy w diecezji łomżyńskiej, znajdujący się w Łapach przy ul. Warszawskiej 18 (dzielnica Łapy Osse). Historia 1983 – Zbudowano drewnianą kaplicę. 1983-1985 – Zbudowano nowy kościół staraniem ks. proboszcza Mieczysława Pupka. 1986 – 1 listopada biskup łomżyński Juliusz Paetz erygował nową parafię obejmującą dzielnicę Łapy Osse oraz wsie Gąsówka Osse i Kołpaki. Nowa parafia liczy ok. 1400 wiernych. 1987 – 5 września kościół został pobłogosławiony przez Biskupa pomocniczego Tadeusza Zawistowskiego. 1995-2000 – Uzupełniono wyposażenie kościoła i uporządkowano jego otoczenie. Architektura Obecny kościół jest budowlą nowoczesną, trójnawową, z boczną wieżą. W ołtarzu głównym znajduje się obraz patrona świątyni, św. Jana Chrzciciela, a w bocznym Matki Boskiej Płonkowskiej. Wymiary kościoła: długość: 28,5 m szerokość: 18 m wysokość do sklepienia: 11 m wysokość wieży: 27,5 m Przypisy Bibliografia Strona diecezji łomżyńskiej – Dekanat Łapy: Parafia pw. św. Jana Chrzciciela
Kościół św. Jana Chrzciciela w Łeknie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Łeknie – późnogotycki kościół parafialny parafii św. Jana Chrzciciela w Łeknie, należącej do dekanatu Mielno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Historia Kościół służył wyznaniowej gminie ewangelickiej w latach 1538–1945. Ostatnimi proboszczami ewangelickimi byli Gustav Müller (1918-1936), Erich Both (1937–1939) i Erwin Beckmann (1939–1944). Po II wojnie światowej kościół przejęli katolicy; na nowo poświęcony został 24 lutego 1946. W 1973 roku został kościołem parafialnym. Architektura Wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku z kamienia polnego i cegły. Świątynia jest sklepiona gwieździście, ma zamknięte trójboczne prezbiterium, a mury wspierają uskokowe przypory. Trójkondygnacyjna masywna wieża została nietypowo, z boku, dostawiona do nawy. Zwieńczona jest dachem namiotowym i 4 pinaklami w narożach. Kondygnacje zaznaczono fryzem, a dodatkową ozdobą są blendy. Po uderzeniu pioruna w 1789 roku zmienił się kształt górnej partii wieży. Wyposażenie W wyposażeniu wnętrza zachowała się gotycka chrzcielnica służąca za kropielnicę i 2 dzwony z XV wieku, z których dzwon „Anna” datowany jest na rok 1519. Renesansowy obraz „Ostatnia wieczerza” z 1578 roku zajmuje centralną część antepedium dawnego ołtarza. W witrażach z 1587 roku znajdują się kartusze herbowe miejscowej szlachty i sceny biblijne. Ambona pochodzi z epoki baroku (XVIII w.). Na wieży znajduje się zegar, który zamontowano w 1889 roku. Przypisy Bibliografia Wacław Nowicki, Koszalin i okolice, Wyd. Region Gdynia 2005, ISBN, 83-89178-73-7, s. 112-113.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Żukowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Żukowie – kościół filialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Żukowie. Zbudowany w XIII wieku, w XV wieku zburzony i w XVII wieku odbudowany. Historia W miejscu tym chrzczono pierwszych katolickich mieszkańców Żukowa. Według kronik i zapisów klasztoru żukowskiego kościół zbudowano w 1253 roku. Służył tutejszej ludności, gdyż kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny był kościołem klasztornym. W 1433 r. na Pomorze Gdańskie najechali husyci i zniszczyli kościół, który pozostał w ruinie aż do 1604 r., gdy odbudowały go norbertanki. Po kasacie klasztoru w 1834 r. stracił znaczenie i stał się kościołem pomocniczym. W czasie II wojny światowej kościół został bardzo zniszczony. Po wojnie odbudowany. Do dziś koło kościoła zachowała się plebania oraz resztki cmentarza. Architektura Kościół św. Jana został zbudowany w stylu gotyckim. Posiada przypory, gotyckie szczyty i szachulcową wieżę oraz ostrołukowe okno w prezbiterium. Kościół jest jednonawowy, z prezbiterium od wschodu. Kościół jest niesklepiony, przekryty drewnianym stropem. Do kościoła wchodzi się od strony zachodniej, przez kruchtę. Wystrój ołtarz Główny (XVIII w.) z obrazami z życia św. Jana, ołtarz boczny Świętej Rodziny (XVIII w.), ołtarz boczny św. Barbary (XVIII w.), ambona (XVIII w.), empora (XVII w.), obrazy. Bibliografia Antoni Grzędzicki, Żukowo Gdańsk 1989. Błażej Śliwiński, Dzieje Żukowa, Żukowo 2003.
St. Johannes (Włocławek)

Die römisch-katholische Kirche St. Johannes (poln. Kościół św. Jana Chrzciciela) in Włocławek ist eine Renaissancekirche. Geschichte Die Kirche wurde in den 1530er Jahren im Renaissancestil von Giovanni Battista unmittelbar an der Weichsel am Alten Markt anstelle einer 1065 erwähnten älteren Kirche errichtet und 1538 geweiht. 1565 kam eine Kapelle und 1580 der Glockenturm hinzu. Weitere Anbauten erfolgten 1622, 1635 und 1780. Aufgrund der Nähe zur Weichsel kam es des Öfteren zu Überschwemmungen, unter denen auch die Bausubstanz der Kirche litt. Erst als im 19. Jahrhundert der Weichselboulevard angelegt wurde, blieb die Kirche von weiteren Flutschäden verschont. Weblinks Literatur Adam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 2. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda S[yn]ów, 1900, s. 122
Kościół św. Jana Chrzciciela we Włocławku

Późnogotycki kościół św. Jana Chrzciciela we Włocławku, dawna fara miejska, został zbudowany w 1538 r., na miejscu świątyni opisywanej w 1065 r. Budowla stoi nad Wisłą, przy Starym Rynku. Jest to jednonawowy kościół o dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym pierwotnie prostą ścianą, a obecnie węższą i niższą od niego półkolistą apsydą. Nawa jest również dwuprzęsłowa, o takiej samej szerokości i wysokości co prezbiterium, oddzielona od niego ostrołukowym łukiem tęczowym. Od zachodu do nawy przylega przysadzista trójkondygnacyjna wieża zwieńczona barokowym hełmem baniastym z latarnią. Do wyposażenia wnętrza, utrzymanego w stylu późnobarokowym i rokokowym, należą m.in.: ołtarz główny z 1 połowy XVIII w., dwa ołtarze boczne z 3 ćwierci XVIII w., obraz Anioła Stróża (1635 r.), barokowa chrzcielnica (XVII w.) i rokokowa ambona z XVII w. Historia Budowa kościoła rozpoczęła się na przełomie XIV i XV wieku w miejscu dawnej budowli na wzgórzu nad Wisłą. W 1538 roku została konsekrowana i oddana do użytku. Jego bryła została stopniowo uzupełniona rozbudowami: w 1565 r. powstała od północy kaplica pw. Jedenastu Tysięcy Dziewic, obecnie pw. Pięciu Ran Chrystusa i św. Zyty, w 1580 r. dostawiono od zachodu wieżę, w 1622 powiększono prezbiterium o półkolistą apsydę, a w 1635 r. dobudowano od południa kaplicę pw. Aniołów Stróżów, obecnie pw. Matki Boskiej Szkaplerznej. W 1780 roku dobudowana została niewielka wieżyczka na środku dachu kościoła. W przeszłości fara bywała wiele razy zalewana w wyniku powodzi. Dwie takie powodzie upamiętniają wyryte na cegłach ściany daty. Dopiero powstanie Bulwarów w XIX wieku zapobiegło zalewaniu kościoła. W 1650 roku erygowano bractwo Aniołów Stróżów, którzy opiekowali się kaplicą południową. Wcześniej opiekował się nim cech krawiecki. Umieszczono w nim ołtarz Św. Barbary i Klemensa, nad którym pieczę sprawował cech rybacki. W 1741 roku papież Benedykt XIV erygował bractwo filadelficzne, którego siedzibą była kaplica pw. Jedenastu Tysięcy Dziewic. W 1921 roku mieszkańcy ufundowali votum w postaci obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w srebrnej sukni. Okazali w ten sposób wdzięczność za ocalenie kraju przed bolszewikami. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Poznaniu

Kościół św. Jana Kantego – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ul. Grunwaldzkiej między ul. Sowińskiego i Grochowską, na Pogodnie na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Grunwald Południe w Poznaniu. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny. Historia Parafia św. Jana z Kęt powstała w 1938 roku. Prowizoryczny kościół, który wzniesiono przy narożniku ul. Grunwaldzkiej i ul. Obozowej, został zamknięty i zniszczony podczas II wojny światowej. Po wojnie parafia przez długi czas korzystała z drewnianego budynku restauracji przy dawnym, poniemieckim hotelu wojskowym, znajdującego się w obecnym miejscu. Dzisiejszy kościół zbudowano w latach 1978–1988. Autorem projektu był Jan Węcławski, architekt i wykładowca akademicki. W 1988 dokonano również uroczystej konsekracji. Architektura Świątynia wzniesiona na planie nieregularnego wieloboku jest kościołem trójnawowym, o asymetrycznym układzie naw oraz emporą znajdującą się nad nawą północną. W północno-zachodnim narożniku znajduje się wysoka, betonowa dzwonnica. Korpus kościoła wzniesiono z nietynkowanej cegły klinkierowej. Na ścianach przed wejściem znajdują się dwie tablice - po lewej upamiętnia 15-lecie pontyfikatu Jana Pawła II, zaś po prawej dwie tablice upamiętniające proboszczów parafii, sługi Bożego, ks. Aleksandra Woźnego oraz ks. Aleksego Stodolnego. W prezbiterium centralne miejsce zajmuje obraz „Miłosierdzie Boże” pędzla Wacława Taranczewskiego. Po jego prawej stronie znajduje się drewniana rzeźba przedstawiająca św. Jana Kantego, zaś po lewej tabernakulum, nad którym widnieje rzeźba Chrystusa wpisana w krzyż grecki. Na północnej ścianie prezbiterium znajduje się późnogotycka polichromowana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem. Jej pochodzenie nie jest znane, lecz datuje się ją na około 1510 roku. Na ścianach naw znajdują się obrazy ukazujące św. Józefa z Dzieciątkiem, Matkę Boską Nieustającej Pomocy. W kościele znajduje się również ceramiczna droga krzyżowa, przeniesiona z drewnianej świątyni, wykonana ok. 1955–1956 roku przez Józefa Gosławskiego. Przy wejściu do środka znajdują się figury św. Tadeusza Judy i św. Antoniego Padewskiego. W części bocznej znajduje się kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej z kopią jej ikony. W podziemiach kościoła znajduje się kaplica św. Józefa. Galeria Zobacz też Parafia św. Jana Kantego w Poznaniu Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Parafia pw. św. Jana Kantego w Poznaniu. jankanty.info.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-12)]..
Kościół św. Jana Kantego w Kętach

Kościół św. Jana Kantego w Kętach – kościół, sanktuarium w Kętach, znajdujący się w pobliżu kościoła parafialnego pw. św. Małgorzaty i Katarzyny. W miejscu współcześnie istniejącego kościoła św. Jana Kantego początkowo znajdowała się zbudowana w latach 1644–1648 mała i ciemna kaplica. Znajdowała się ona w pobliżu miejsca, w którym stał dom rodzinny św. Jana z Kęt. Historia i architektura W początkach XVIII wieku rozpoczęto budowę barokowego kościoła, którego fundatorem był Sykstus Lubomirski. Kościół został poświęcony 14 czerwca 1724. Jest to budowla jednonawowa, z barokową fasadą, kolebkowym sklepieniem z lunetami i ołtarzem głównym z 1722. Jak notował w swym "Dziejopisie Żywieckim" pod rokiem 1722 żywiecki wójt Andrzej Komoniecki: Tegoż roku w Kętach na święto świętego Jana Kantego w kaplicy narodzenia jego ołtarz wielki nowy wystawiono za staraniem księdza Jana Chryzostoma Pyzowicza, kanonika kolegiackiego kościoła Wszech Świętych w Krakowie, a plebana kętckiego i patrioty tamecznego. Kościół do 1939 był pod opieką władz miasta Kęty. Znajduje się na terenie Parafia Świętych Małgorzaty i Katarzyny w Kętach. 20 października 2024 r. kościół św. Jana Kantego został ustanowiony na mocy dekretu bpa Romana Pindla sanktuarium, jako pierwsze w Polsce i na świecie sanktuarium tego świętego. Pierwszym kustoszem sanktuarium św. Jana Kantego został ks. Zbigniew Jurasz. Galeria Przypisy