NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Baranowie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Michów archidiecezji lubelskiej. Nowa, murowana świątynia została wzniesiona z prywatnych funduszy (darowizna 50 000 zł) ówczesnego proboszcza baranowskiego, księdza Tomasza Kuńskiego. Prace budowlane trwały 17 lat (1764 - 1781). Fundator po śmierci (zmarł w 1788 roku) został pochowany w krypcie znajdującej się pod prezbiterium. Budowla została konsekrowana – mimo że nie była jeszcze całkowicie wykończona, w 1779 roku. Między 1873 a 1921 wnętrze kościoła zostało ozdobione dekoracją malarską (nie posiada znacznej wartości artystycznej). Budowla nie została zniszczona na przestrzeni lat, nawet, w czasie II wojny światowej - choć hitlerowcy zarekwirowali wtedy dzwony. Nowe zostały ufundowane w 1961 roku przez parafian. W 1973 roku budowla została wyremontowana. Świątynia w Baranowie jest orientowana, wzniesiona na planie podłużnym (długość to około 30 metrów, szerokość to 16,43 metra). Budowlę tworzą: trójprzęsłowa, prostokątna (z zaokrąglonymi narożami) nawa i nieco węższe o równej wysokości prezbiterium, zakończone półkoliście. Z lewej i prawej strony prezbiterium są dobudowane niższe, prostokątne przybudówki - od strony południowej jednokondygnacyjny skarbczyk, od strony północnej dwukondygnacyjna zakrystia. Do nawy od strony zachodniej przylega kruchta i klatka schodowa, którą wchodzi się na chór. Nawa nakryta jest dachem dwuspadowym, prezbiterium - dachem dwuspadowym przechodzącym w półstożkowy. Skarbczyk nakryty jest dachem półkopertowym, zakrystia - dachem kopertowym. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Wisznicach

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wisznice diecezji siedleckiej. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1913-1955, dzięki staraniom księdza Bronisława Turskiego. Projekt kościoła został opracowany przez architekta Bohdana Pniewskiego i inżyniera architekta Jana Cynulskiego w 1937 roku. Do budowy zostały wykorzystane dawne fundamenty kościoła rozpoczętego przed I wojną światową i nieukończonego. Świątynia została konsekrowana w dniu 12 czerwca 1955 roku przez sufragana siedleckiego Mariana Jankowskiego. Od 2001 roku wnętrze kościoła było przebudowywane. W dniu 1 lipca 2003 roku biskup siedlecki Zbigniew Kiernikowski konsekrował nowy ołtarz. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły i kamienia, na planie krzyża łacińskiego. Od frontu znajduje się dwuwieżowa fasada. Przy prezbiterium są umieszczone zakrystia i kaplica. Dach był pierwotnie pokryty blachą (obecnie pokryty jest miedzią) i zwieńczony wieżyczką z krzyżem. Wyposażenie wnętrza kościoła zostało wykonane po 1945 roku. Przypisy
Igreja Católica da Transfiguração do Senhor (Wisznice)

A Igreja Católica da Transfiguração do Senhor (em polonês: Kościół Przemienienia Pańskiego w Wisznicach) está situada na vila de Wisznice, no leste da Polônia. História A primeira estrutura da Igreja, de madeira, foi erguida em 1606. Não se sabe quem foi o fundador. A paróquia foi incorporada ao reitor da diocese de Janów, em Lutsk. A segunda estrutura da Igreja foi fundada em 1630 por Krzysztof Sapieha, com carpintaria lituana. Sapieha também pagou pela construção da casa do reitor e do vigário, mansão, hospital para os pobres e escola. Os edifícios foram destruídos por um incêndio por húngaros e cossacos por volta de 1660. No lugar da Igreja destruída, uma capela de madeira foi erguida, coberta de telhas, com uma torre e dois sinos. Outra igreja foi construída em 1751. Um inventário de 1758 foi preservado, descrevendo com precisão a aparência da Igreja: em planta retangular, de três naves, com um presbitério mais estreito e uma fachada de duas torres. Estrutura A fachada foi precedida por uma varanda com dois pares de colunas. Cinqüenta janelas iluminavam o interior. Uma cripta foi colocada embaixo da igreja. Em 1796 a igreja foi reconstruída. Um campanário de madeira e um hospital para os pobres foram construídos ao lado. Esta igreja foi incendiada em 1908. Em 1873, um novo presbitério classicista foi construído. O presbitério era um edifício de um andar, com um sótão e porão de madeira, que sobrevive até hoje. Até 2003, abrigava a Congregação das Irmãs Albertine. Em 1909, um contrato foi assinado para o projeto de uma nova igreja com o engenheiro arquiteto Jan Olearski (Olejarski). Os trabalhos duraram até a Primeira Guerra Mundial, quando os fundos terminaram. Após a Primeira Guerra Mundial, a Igreja foi adaptada às necessidades da liturgia da Igreja Católica Romana. Em 1937 o arquiteto Bohdan Pniewski e o engenheiro arquiteto Jan Cynulski desenvolveram outro projeto, nas antigas fundações da Igreja, que foi implementado entre 1937 e 1955. A construção foi concluída apenas em 1955, graças aos esforços do padre Bronisław Turski. Até hoje, pode-se observar uma igreja de tijolo e pedra, fundada em um plano cruzado latino com uma fachada de duas torres. No presbitério há uma sacristia e uma capela. O telhado estava anteriormente coberto com chapas de metal (hoje coberto com cobre), com uma torre com uma cruz. O templo foi consagrado em 12 de junho de 1955 por dom Marian Jankowski, bispo de Podlasie. Referências
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wojcieszkowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Adamów diecezji siedleckiej. Pozwolenie na budowę nowej murowanej świątyni parafialnej zostało uzyskane z trudnością. Budowa została rozpoczęta w 1897 roku. Kościół został zaprojektowany przez nieznanego architekta. Budowa została sfinansowana przez ówczesnego proboszcza, księdza Tadeusza Leszczyńskiego, oraz parafian, między innymi przez właścicieli wsi, hrabiów Plater-Zyberk. Prace budowlane zakończyły się w 1899 roku. Świątynię konsekrował w 1900 roku biskup Franciszek Jaczewski. Świątynia jest skierowana elewacją frontową w stronę wschodnią, ku centrum Wojcieszkowa. Jest postawiona na granitowym cokole, posiada mury z czerwonej cegły (na zewnątrz jedynymi otynkowanymi elementami są w pola kilku dekoracyjnych blend), wnętrze jest otynkowane na gładko. Składa się z trzech naw, reprezentuje typ bazylikowy, fasada jest ozdobiona dwiema wieżami (nawy posiadają pięć przęseł, z tym że nawa główna jest dwukrotnie szersza i wyższa od naw bocznych). Kościół został zbudowany na planie wydłużonego prostokąta, zwieńczonego od strony zachodniej trzema trójbocznymi absydami. Absyda środkowa, szersza od pozostałych, jest zakończeniem prezbiterium (o tej samej wysokości i szerokości co nawa główna). Absydy boczne zamykają dobudowane do murów prezbiterium zakrystię (od strony południowej) i kaplicę (od strony północnej). Pod prezbiterium znajduje się krypta. Do elewacji frontowej jest dostawiona kruchta (o wysokości równej połowy wysokości elewacji) ozdobiona portalem. Do wyposażenia kościoła należą dębowy, neogotycki ołtarz główny, zaprojektowany przez Wincentego Bogaczyka, organy, ambona, chrzcielnica, konfesjonały, ołtarze boczne, ławy, stacje Drogi Krzyżowej, feretrony, liczne lichtarze z mosiądzu, relikwiarze, świeczniki, żyrandole, szafy i komody w zakrystii. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Wysokiem

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Turobin archidiecezji lubelskiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1905 - 1908, w stylu neogotyckim, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Budowa została rozpoczęta bez wymaganych zezwoleń. kościół został zbudowany ze składek parafian i Ordynacji Zamojskiej. W późniejszych latach świątynia otrzymała neogotyckie wyposażenie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej została wykonana polichromia w prezbiterium, w latach 1955 - 1956 została wykonana polichromia w nawie. Jest to kościół murowany, wybudowany z cegły, postawiony na ceglanym, zdwojonym cokole. Budowla jest orientowana i składa się z jednej nawy. Prostokątny korpus poprzedza od frontu kwadratowa wieża. Prezbiterium jest niższe i węższe, posiada trójboczną absydę oraz prostokątne: zakrystię i kaplicę po bokach, mające małe przedsionki. Zakrystia i kaplica są dużej wielkości, w związku z tym plan świątyni jest zbliżony do krzyża łacińskiego. Wieża mająca 50 metrów wysokości, dwa razy wyższa od korpusu nawowego, dominuje w bryle kościoła. Posiada cztery kondygnacje, w dole posiada kształt czworoboku i jest flankowana pięciobocznymi basztami, na górze posiada kształt ośmioboku zakończonego strzelistą iglicą na planie ostrosłupa o skośnie załamanych na dole połaciach. W pierwszej kondygnacji znajduje się kruchta główna, powyżej jest umieszczona loża chóru muzycznego, nad nią znajduje się dzwonnica. Wyposażenie świątyni reprezentuje głównie styl neogotycki (dębowy ołtarz główny i dwa boczne, prospekt organów, ławki, konfesjonały, komoda w zakrystii, ambona i chrzcielnica). W ołtarzu głównym są umieszczone obrazy Matki Bożej Częstochowskiej oraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Św. Michała Archanioła. W ołtarzu bocznym po prawej stronie znajduje się obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa i Św. Franciszka z Asyżu, po lewej stronie znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Drewniana, przyścienna, ambona jest nadwieszana, koszowa, posiada baldachim i zaplecek. Ozdobiona jest rzeźbami czterech Ewangelistów razem z ich czterema atrybutami – głową człowieka, lwa, wołu i orła. Zakończona jest figurą Pana Jezusa Nauczającego, stojącego pod niewielkim, ostrołukowo zamkniętym baldachimem. Drewniana chrzcielnica ma kształt latarni, składają się nią trzy podstawowe elementy o przekroju ośmiobocznym: baza, trzon i czasza. Czasza jest ozdobiona roślinną wicią z motywem szyszki i gronami. Do starszego wyposażenia kościoła należą m.in. późnogotycka kropielnica z 1542 roku, dawna chrzcielnica, wykonana z piaskowca. Poza tym feretrony, w stylu późnobarokowym i rokokowym oraz kamienna rzeźba Matki Bożej Niepokalanie Poczętej w stylu barokowym (pochodząca prawdopodobnie z XVIII wieku) umieszczona w fasadzie świątyni. Przypisy
St. Laurentius (Żółkiewka-Osada)

Die St.-Laurentius-Kirche (Święty Wawrzyniec w Żółkiewce) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der Landgemeinde Żółkiewka, die zum Dekanat Turobin der Erzdiözese Lublin gehört. Die Pfarrei besteht seit 1417 und der heutige Sakralbau seit 1770. Geschichte Die Pfarrei wurde 1417 gegründet; am Ort der heutigen Pfarrkirche stand ursprünglich eine Holzkirche. Während der Reformation in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts konvertierte der Grundherr Paweł Żółkiewski zum Calvinismus. Am Ende seines Lebens konvertierte er jedoch wieder zum Katholizismus und stiftete mit seinen Söhnen eine neue Holzkirche. Die dritte Holzkirche, die bis etwa 1770 erhalten blieb, wurde von Aleksander Żółkiewski erbaut. Die heutige Kirche wurde zwischen 1769 und 1770 von Tomasz Stamierowski erbaut. Der Gutsherr des Dorfes, Tomasz Stamierowski, gab den Bau anlässlich seiner Eheschließung in Auftrag. Im Stil des Spätbarock gestaltet wurde er 1770 fertiggestellt und im Jahr 1781 geweiht. Beschreibung Der Kirchenraum wurde im Stil des Spätbarock errichtet. Der Altarraum ist schmaler und niedriger als das Kirchenschiff. Neben dem Presbyterium mit einem rechteckigen Grundriss befinden sich östlich und westlich zwei symmetrische Sakristeien mit rechteckigem Grundriss. Der Hochchor wird von drei Arkaden getragen, die 1937 erweitert wurden. Das Kirchenschiff ist mit Satteldächern gedeckt und wird von dem Glockenturm gekrönt. An den Wänden befindet sich ein Polychrom aus Malereien im spätbarocken Stil, das 1776 von Gabriel Sławiński angefertigt wurde. Das Rokoko-Taufbecken aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts steht auf dem Taufstein aus dem 15. Jahrhundert und zeigt die Taufe Jesu im Jordan. Das Feretron, ein beidseitiges Bild im Schmuckrahmen, stammt aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts und zeigt Gemälde der Maria mit Jesuskind und Nikolaus von Myra im Rokoko-Stil. Zwei Pastellmalereien aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts zeigen den Stifter Tomasz Stamierowski und seine Ehefrau Anna. Das Kruzifix stammt aus dem 18. Jahrhundert. Die beiden Prozessionskreuze aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts repräsentieren ebenfalls den Rokokostil. Einzelnachweise
Kościół św. Wawrzyńca w Żółkiewce

Kościół Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Turobin archidiecezji lubelskiej. Jest to świątynia wzniesiona około 1770 roku z fundacji Tomasza Stamierowskiego, starosty krasnostawskiego, właściciela wsi. Konsekrowana została w 1781 roku. Kilkakrotnie była restaurowana. Kościół jest murowany, został wybudowany z kamienia i cegły, jego ściany są otynkowane. Został wzniesiony w stylu późnobarokowym, składa się z jednej nawy. Prezbiterium jest węższe i niższe, na planie prostokąta, przy nim od strony wschodniej i zachodniej są umieszczone dwie symetryczne, zakrystie na planie prostokąta. Chór muzyczny jest podparty trzema arkadami, powiększony został w 1937 roku. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi, z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą, zakrystie nakryte są dachami pulpitowymi, pokrytymi blachą. We wnętrzu znajduje się polichromia w stylu późnobarokowym, wykonana w 1776 roku przez Gabriela Sławińskiego, kilkakrotnie ją uzupełniano i konserwowano. Chrzcielnica pochodzi z 2. połowy XVIII wieku, reprezentuje styl rokokowy, ozdobiona jest sceną chrztu Chrystusa w Jordanie, przemalowaną. Kamienna kropielnica pochodzi z XV wieku. Feretron pochodzi z 2. połowy XVIII wieku i posiada obrazy Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Mikołaja, reprezentuje styl rokokowy. Dwa portrety pastelowe pochodzą z 2. połowy XVIII wieku i przedstawiają Tomasza Stamierowskiego i jego żonę Annę. Krucyfiks pochodzi z XVIII wieku. Dwa krzyże procesyjne pochodzą z 2. połowy XVIII wieku i reprezentują styl rokokowy. Żyrandol z kryształami, został wykonany z mosiądzu w XIX wieku. Dwa kielichy pochodzą z XVIII i XIX wieku. Pięć ornatów pochodzi z XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Rejowcu

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Jozafata Kuncewicza. Jeden z rejestrowanych zabytków miejscowości. Świątynia została wzniesiona jako cerkiew unicka. Budowla powstała na miejscu poprzednich drewnianych świątyń, wymienianych w 1619 i 1720 roku. Obecna cerkiew została wybudowana w latach 1796-1802 i ufundowana przez Wiktoryna Zaleskiego (dokończył ją Józef Ossoliński). W 1875 roku, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej została zamieniona na cerkiew prawosławną. W 1919 roku budynek został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. W latach 1941-1944 budowla ponownie należała do prawosławnych. Była gruntownie restaurowana około 1830 roku, oraz po zdewastowaniu pod koniec II wojny światowej w 1990 roku. W 2002 roku zostały wzmocnione mury i tynki kościoła oraz wymalowano wnętrze. Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana, reprezentująca styl klasycystyczny, zwrócona prezbiterium, w stronę zachodnią. Wybudowana została na planie wydłużonego prostokąta, z wydzielonym wewnątrz krótkim prostokątnym prezbiterium. z lewej i prawej strony prezbiterium są umieszczone zakrystie z lożami na piętrze, wtopione w bryłę kościoła. Wymiary kościoła to długość 23,53 metry i szerokość 13,55 metrów, kubatura - 3000 m³, powierzchnia użytkowa - około 319 m². Zewnętrzne elewacje są rozczłonkowane pilastrami toskańskimi umieszczonymi na boniowanych cokołach. Ponadto do wystroju kościoła należy belkowanie z fryzem tryglifowo-metopowym i ząbkowaniem, obramienia opaskowe okien i drzwi wejściowych oraz ogzymsowany trójkątny przyczółek z okulusem na elewacji głównej o trzech osiach zakończony wysokim murem attykowym, wzbogaconym w partiach bocznych rzędem płycin. Nad attyką znajduje się jeszcze wysoki szczyt w kształcie aediculi ujętej parami pilastrów, zakończonej trójkątnym przyczółkiem, z przeźroczem na sygnaturkę. Elewacja tylna zakończona jest trójkątnym szczytem z okulusem. Ściany we wnętrzu nawy są rozczłonkowane płaskimi filarami przyściennymi z parami pilastrów toskańskich trzymającymi belkowanie z fryzem tryglifowo-metopowym. Powyżej znajduje się dekoracja stiukowa z motywami chust. Podobne wyposażenie jest umieszczone w zakrystiach, gdzie belkowanie z fryzem stanowi balustradę lóż. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami o parapecie posiadającym identyczne jak w lożach belkowanie. W podchórzu z lewej i prawej strony znajdują się dwa wejścia na chór a w środku znajduje się niewielka kruchta. Na ścianie zachodniej prezbiterium są umieszczone architektoniczne podziały ołtarz głównego w kształcie aediculi z dwoma parami pilastrów toskańskich podtrzymujących trójkątny przyczółek. We wnętrzu zachowały się również resztki polichromii klasycystycznej, na pilastrach iluzjonistyczne kolumny korynckie, a nad wnęką ołtarzową ornament w stylu rokokowym. W zakrystiach znajdują się murowane, klasycystyczne kominki, wykonane w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Wita w Mełgwi

Kościół Świętego Wita – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świdnik archidiecezji lubelskiej. Historia Na miejscu dzisiejszego kościoła znajdowała się zabytkowa świątynia, architekt Stefan Szyller wykonał projekt jej rozszerzenia, jednak ówczesny proboszcz wolał wyburzyć stary kościół i postawić nowy; wobec tego projekt Szyllera został odrzucony, a budowa kościoła została powierzona Ksaweremu Drozdowskiemu. Pozwolenie na budowę świątyni u władz zostało uzyskane bez problemu, rozpoczęła się ona w 1906 roku i zakończyła w 1907 roku. Wykańczanie kościoła wewnątrz trwało jeszcze przez kilka lat. Część wyposażenia została przeniesiona ze starej świątyni. Nowa świątynia została konsekrowana w 1910 roku przez bp. Franciszka Jaczewskiego. Dopiero w 1929 kościół otrzymał ambonę. Obie wojny światowe świątynia przetrwała bez znacznych uszczerbków. Architektura Jest to kościół trzynawowy, w typie bazylikowym (nawa główna jest wyższa od naw bocznych i posiada własne okna), wzniesiony na planie krzyża łacińskiego. Prezbiterium jest zwrócone w stronę zachodnią. świątynia składa się z: trójprzęsłowego korpusu, pięcioprzęsłowego transeptu oraz jednoprzęsłowego, prostokątnego prezbiterium zamkniętego trójboczną absydą. Do południowej strony prezbiterium jest dobudowana prostokątna, dwuprzęsłowa zakrystia, którą poprzedza trójprzęsłowy przedsionek. Do północnej strony jest dobudowana podobnie rozwiązana kaplica. Od frontu jest umieszczona masywna, kwadratowa, czterokondygnacyjna (dwie dolne kondygnacje włączone są w korpus świątyni) wieża. Zakończona jest ona smukłym hełmem w kształcie ośmiopołaciowej, ostrosłupowej iglicy z koroną, zbudowaną z trójkątnych pseudowimperg. W przyziemiu wieży znajduje się kruchta, z jej lewej i prawej strony są umieszczone lokalności i kruchty boczne. Zewnętrzne ściany świątyni są oskarpowane. Skarpy w narożnikach wieży zakończone są pseudowieżycami. Wyposażenie Większość elementów wyposażenia wewnętrznego (ołtarz główny i dwa boczne, ambona, organy, konfesjonały) reprezentuje styl neogotycki. Ołtarz główny z drewna dębowego został wykonany przez Wincentego Bogaczyka. Kolejne dwa ołtarze boczne reprezentują styl rokokowy (zostały wykonane pod koniec XVIII wieku), w lewym znajduje się barokowy obraz św. Tekli i w zwieńczeniu barokowo-ludowy obraz św. Antoniego, w prawym barokowy obraz św. Jana Nepomucena, obraz św. Mikołaja z XIX wieku na zasuwie i barokowy obraz św. Jacka Odrowąża w zwieńczeniu. W czasie ostatniej renowacji, w latach 1996–1998 ołtarze zostały pozłocone. Po dwóch stronach ołtarza znajdują się obrazy przedstawiające ostatnią wieczerzę (ze strony zachodniej) oraz rozmnożenie chleba (ze strony wschodniej). Oba obrazy zostały namalowane przez Bogusława Szwacza. W jednym z ołtarzy bocznych znajduje się relikwia św. o. Stanisława Papczyńskiego, natomiast w ołtarzu głównym znajduje się relikwia św. Wita, będąca kością z dłoni głównego patrona świątyni. W ołtarzu głównym znajduje się figura Matki Bożej Niepokalanej, a na jej zasuwie – obraz św. Wita, namalowany przez Medarda Turewicza prawdopodobnie na okazję poświęcenia świątyni w 1910 r. Przypisy
Kościół św. Bazylego w Świerszczowie

Kościół świętego Bazylego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Siedliszcze archidiecezji lubelskiej. Świątynia została zbudowana jako cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w 1795 roku. Fundatorem był właściciel majątku, Rulikowski. W 1875 roku cerkiew została przejęta przez prawosławnych. W 1923 roku świątynia została przejęta przez katolików i otrzymała wezwanie św. Bazylego. W latach 1927–1930 została przeprowadzona restauracja cerkwi obejmująca m.in. wymianę kruchty. Budowla została wzniesiona z drewna i posiada konstrukcję zrębową. cerkiew jest orientowana. Składa się z prezbiterium nie wydzielonego z nawy, zamkniętego trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem jednokalenicowym, pokrytym blachą. Na dachu znajduje się wieżyczka zwieńczona baniastym hełmem, wykonanym z blachy, ozdobionym latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Stężycy

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół filialny z XVIII wieku należący do dekanatu Ryki diecezji siedleckiej. Historia Kościół był częścią zabudowań klasztornych Franciszkanów. Klasztor został założony w 1591 roku i obok niego zbudowano drewniany kościół. Kościół murowany rozpoczęto budować w 1641 z funduszy mieszczan i starościca stężyckiego Stanisława Trojanowskiego, a konsekracji dokonano w 1653 roku. Zabudowania te były często niszczone przez Wisłę, ale szczególnie dużych zniszczeń rzeka dokonała w dniu 20 czerwca 1749 roku. Z tego powodu nowy kościół i klasztor zbudowano w obecnym miejscu, budując go jednak z drewna. Ten kościół z kolei został zniszczony w dniu 25 listopada 1790 roku przez pożar. Obecna murowana budowla w stylu barokowym została wzniesiona w latach 1790–1827. Klasztor został skasowany przez zaborców rosyjskich w 1864 roku po upadku Powstania styczniowego. Po kasacie kościół stał się filią kościoła parafialnego. W latach 30. XX wieku zastąpiono pokrycie dachówkowe blachą. Wnętrze Ołtarz główny z 1790 roku Obraz Ecce Homo z XVII wieku Obraz św. Jana Padewskiego z XVII wieku (z lewej strony nawy) Ambona z XIX wieku organy 9-głosowe wykonane około 1830 roku, przebudowane przez Józefa Wójcika z Garbatki, z mechanicznymi: trakturą gry i trakturą rejestrów. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Siekierkach Wielkich

Kościół św. Jadwigi – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny w Siekierkach Wielkich. Historia i architektura Jednonawową świątynię zabudowano w 1762, a fundatorami byli jezuici z Poznania – ówcześni właściciele tego terenu. Remontowany był w 1959 oraz w latach 90. XX wieku. W 1970 nad wejściem od strony zachodniej wykonano daszek wsparty na słupach. Świątynia jest orientowana, konstrukcji zrębowej, oszalowana. Prezbiterium zamknięte trójbocznie. Kwadratowa wieża konstrukcji słupowej, a na niej baniasty hełm pokryty blachą. Dachy pokryte gontami. Wyposażenie wnętrza jest barokowe – z XVII i XVIII wieku, późnobarokowa jest także polichromia (3. ćwierć XVIII wieku) przedstawiająca św. Jadwigę, czterech Ewangelistów i anioły. Na balustradzie chóru wymalowano natomiast instrumenty muzyczne. Na stropie prezbiterium kolejna polichromia, tym razem z lat pięćdziesiątych XX w. – jej projektantem był Jan Grzegorzewski. Ołtarz główny zawiera obraz św. Jadwigi (2. połowa XVIII w.). W prezbiterium stoi renesansowa ławka kolatorska z 1. połowy XVI w., płaskorzeźbiona (herby: Wczele, Łodzia, Prawdzic i Rawicz). Otoczenie Przy kościele stoi symboliczny nagrobek Augusta Wilkońskiego. Krzyż misyjny zawiera datę 11-18 października 2009. Galeria Z zewnątrz Wnętrze Przypisy