NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Świekatowskie Jezioro

Jezioro Świekatowskie – jezioro rynnowe w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Świekatowo, leżące na terenie Wysoczyzny Świeckiej. Nad jeziorem znajduje się ogólnodostępne kąpielisko niestrzeżone i plaża. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 51,0 ha do 56,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 92,6 m n.p.m. Głębokość maksymalna wynosi 11,3 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Świekatowskie Jezioro. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Świekatowskie lub też Świekanowskie. Przypisy Linki zewnętrzne Mapa batymetryczna jeziora Świekatowskiego Opis jeziora Świekatowo na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-30)].
Świnkówka

Świnkówka – polana na północnym grzbiecie Gorca. Znajduje się na wysokości 1020–1090 m n.p.m. i ma powierzchnię 4,04 ha. W południowym kierunku rozciąga się z niej widok na Pasmo Gorca z polanami: Bieniowe, Średniak i Jaworzyna Kamienicka, ponad nimi górują Tatry. Po zachodniej stronie widok na sąsiedni Kudłoń i dolinę Kamienickiego Potoku. Polana należała wcześniej do Władysława Świnki i stąd najprawdopodobniej jej nazwa. Polana od dawna była wypasana. Po wojnie długo jeszcze na polanie kontynuowano wypas, dzięki temu nie zarasta ona borówczyskami i lasem, jak wiele innych gorczańskich polan, obecnie zapobiega temu koszenie polany przez park. Szata roślinna jest bogata, wyróżniono na polanie kilka zbiorowisk roślinności i występują liczne gatunki roślin chronionych i górskich. Na stokach o południowej ekspozycji rośnie dziewięćsił bezłodygowy, w zacienionych obrzeżach lasu jaskier platanolistny, na polanie licznie występuje róża alpejska. W górnej i środkowej części polany występuje łąka mieczykowo-mietlicowa, w wilgotniejszych miejscach łąka ostrożeniowa. Z chronionych gatunków storczyków występuje storczyca kulista i gółka długoostrogowa. Liczna jest fauna motyli. Wiosną kwiaty kaczeńców i rzeżuchy łąkowej odwiedza zorzynek rzeżuchowiec, w lecie często spotyka się górówkę medeę, karłątka klinka, polowca szachownicę. Na polanie park narodowy prowadzi czynną ochronę gadów; ułożone kupy kamieni służą za miejsce składania jaj i wylęgu dla jaszczurki żyworodnej i zwinki. Staraniem Gorczańskiego Parku Narodowego zamontowano na polanie tablicę informacyjną z opisem polany i panoramą widokową. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Zasadne w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Kamienica. Szlak turystyczny Rzeki – Nowa Polana – Świnkówka – Gorc Kamienicki – Gorc. Odległość 5,6 km, suma podejść 510 m, suma zejść 40 m, czas przejścia 2 godz., z powrotem 1 godz. 15 min. Przypisy
Świątynia Egipska w Warszawie

Świątynia Egipska – klasycystyczna budowla znajdująca się w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Jest przykładem egiptyzacji projektów architektonicznych w pierwszej połowie XIX stulecia. Opis Po roku 1819 rozpoczęto prace nad urządzaniem nowego ogrodu na tyłach pałacu Belwederskiego. Był on zakomponowany w stylu romantycznym. W południowej części tego ogrodu, na wale będącym pozostałością dawnych okopów Lubomirskiego usytuowano pawilon zwany Świątynią Egipską. Górą, czyli dachem budowli, biegł most na drodze pomiędzy rogatką Belwederską a Drogą Chińską. Budowla powstała prawdopodobnie około 1822 roku, a za jej autora uważa się Jakuba Kubickiego. W latach dwudziestych XIX wieku pełnił on funkcję Intendenta Generalnego Budynków Królewskich i w tym czasie projektował i odnawiał wiele budynków, dlatego też jemu przede wszystkim przypisuje się autorstwo Świątyni. Nie wyklucza się jednak, że zaprojektować ją mógł jeden z trzech wymienionych architektów: Hilary Szpilowski, Aleksander d`Alphonce lub Piotr Aigner. Elewacja północna ma kształt świątyni egipskiej. Jej część środkowa wysunięta do przodu o ukośnie pochylonych ścianach, zawiera pomieszczenie otwarte na zewnątrz czterema kolumnami lotosowymi. Początkowo kolumny te były drewniane, podczas remontu w roku 1936 zastąpiono je betonowymi. Niżej ustawione są popiersia lwów wyrzucających wodę z pysków. W cofniętych bocznych partiach znajdują się drzwi prowadzące do wnętrza. Na architekturze Egiptu wyraźnie wzorowane są stelokształtne nisze i gzyms w kształcie wiązki trzcin. Zestaw dopełnia prostopadłościenny sarkofag wykonany z kamienia. Na szczycie budynku ustawiony był wysoki obelisk pokryty hieroglifami. Był on bardzo dobrze widoczny z okien pałacu. Obecnie nad świątynią góruje jego rekonstrukcja. Główny element budynku stanowiła figarnia – cieplarnia z drzewkami figowymi. Była ona położona w części południowej, która nie przetrwała do naszych czasów. Zachował się jedynie, ulokowany nad stawem, północny fragment większej całości. W pobliżu budynku znajduje się popiersie Aleksandra Kamińskiego. Upamiętnienie powstało w czasie, kiedy obiekt był wykorzystywany przez Muzeum Harcerstwa (2005–2010). Przypisy Bibliografia Adam Dylewski: Warszawa Przewodnik Ilustrowany. ISBN 83-7304-623-2, str. 121. Pascal, 2006. Marek Kwiatkowski: Łazienki. str. 9. PWN, 1972. Marek Kwiatkowski: Łazienki i Belweder. ISBN 83-213-3064-9. Arkady, 1986. Marek Kwiatkowski: Wielka Księga Łazienek. ISBN 83-7255-684-9. Prószyński i S-ka, 2000. Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Arkady, 1957. Linki zewnętrzne Świątynia Egipska na stronach Łazienek Królewskich
Świątynia Sybilli w Warszawie

Świątynia Sybilli, pierwotnie Świątynia Grecka, później nazywana Świątynią Diany – pawilon w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Historia Budynek wzniesiono po tym, jak Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa sprzedała Łazienki carowi Aleksandrowi I. W przyłączonej do Ogrodu Belwederskiego części Łazienek wzniesiono wtedy trzy pawilony: Oranżerię Gotycką, Świątynię Egipską i Świątynię Grecką. Świątynia Grecka została zbudowana ok. 1822 prawdopodobnie według projektu Jakuba Kubickiego. Znajduje się na tyłach Belwederu, nad sadzawką. Architekt wzorował się na starożytnych budynkach greckich. Ten typ budowli wprowadzano najczęściej, aby zdobić parki krajobrazowe w drugiej połowie XVIII i początkach XIX w. Świątynię Sybilli wzniesiono jako typowy obiekt ogrodowy (odpowiednik współczesnych altanek), wykorzystywany jako miejsce spotkań, małych towarzyskich podwieczorków. Pawilon jest wykonany całkowicie z drewna. Jest to niewielki budynek zaprojektowany według tradycyjnego schematu antycznej świątyni-na planie prostokąta (megaronu), otoczony pojedynczą jońską kolumnadą (perypter) z czterokolumnowym portykiem. Po jego obu stronach ustawiono dwa żeliwne lwy stylizowane na egipskie sfinksy. We wnętrzu znajduje się salka oświetlona umieszczonymi w ścianach bocznych prostokątnymi oknami. Wewnętrzne ściany ozdobione są oryginalną polichromią o motywach kwiatów i owoców (nawiązanie do patronki Diany, bogini m.in. łowów i przyrody) autorstwa Adama Byczkowskiego. Współcześnie w budynku są urządzane okolicznościowe wystawy. W maju 2013 przy budynku odsłonięto artystyczną kopię Omfalosa ze świątyni w Delfach – rzeźbę wykonaną przez grecką rzeźbiarkę Christinę Papageorgiou. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Świątynia Sybilli na stronach Łazienek Królewskich
Świętokrzyskie Centrum Onkologii

Świętokrzyskie Centrum Onkologii – lecznica w Kielcach, jedna z nowocześniejszych w Polsce. Prowadzi badania skriningowe, których celem jest jak najwcześniejsze wykrywanie nowotworów piersi, szyjki macicy i prostaty. Od 1995 roku Świętokrzyski Rejestr Onkologiczny, który wchodzi w skład Centrum Onkologii uczestniczy w pracach badawczych zespołu International Agency for Cancer Research. W 2001 roku Lloyd's Registry Quality Assurance Ltd. przyznał certyfikat ISO 9002 dla Działu Radioterapii oraz Ośrodka Leczenia Radiojodem. Były to pierwsze w kraju jednostki opieki zdrowotnej, które otrzymały ten certyfikat. W czerwcu 2001 Centrum zostało przyjęte do Organizacji Europejskich Instytutów Onkologicznych jako drugi tego typu ośrodek w Polsce. Przypisy
Świńskie Kępy

Świńskie Kępy – grupa 7 wysp w północno-zachodniej Polsce, przy północno-zachodniej części jeziora Wicko Wielkie. Administracyjnie należą do miasta Świnoujście. Wyspy wchodzą w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Znajdują się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Delta Świny” oraz obszarze ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Nazwę Świńskie Kępy wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Schweins-Köpfe. Zobacz też lista polskich wysp Przypisy
Żabiniec (Kraków)

Żabiniec – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy IV Prądnik Biały, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Budowę osiedla rozpoczęto w 1995 roku na terenie ogródków działkowych położonych na tyłach szpitala im. G. Narutowicza. Rozciąga się ono pomiędzy ulicami: Prądnicką, Żmujdzką, Zdrową i Aleją 29 Listopada. Na jego skraju znajduje się plac zabaw dla dzieci wraz z boiskami do koszykówki, piłki nożnej, siatkówki. Zaprojektowane zostało przez Zespół Autorski ARCHE pod kierunkiem Głównego Projektanta arch. Kazimierza Koterby. Osiedle wciąż jest rozbudowywane. Cały czas na jego obszarze i w bliskim sąsiedztwie realizuje się nową zabudowę wielorodzinną.
Zagnanie

Zagnanie (kasz. Jezoro Zagnanié) – jezioro położone na Pojezierzu Kaszubskim, w powiecie kościerskim województwa pomorskiego, w pobliżu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego („Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Wierzycy”). Zagnanie zajmuje powierzchnię 143 ha, długość wynosi 2,3 km, szerokość do 0,8 km a głębokość maksymalna to 19,5 m, przepływa przez nie Wierzyca. Jezioro znajduje się na południe od Kościerzyny przy drodze wojewódzkiej nr 214. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1692 jako na jezierze Zagnaniu Wielkopoleskim, a następnie Zagrzelnie (1796), Sagnelnie S. (1845), jez. Zagnanie (1887), Zagnania See (1904), Jez. Zagnanie (1964). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę zestandaryzowaną jeziora podaje Zagnanie, nie wymieniając żadnych nazw obocznych. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 143,0 ha, natomiast A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 135,0 ha. Jeziorna jednolita część wód powierzchniowych ma powierzchnię 137 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 9,0 m, a maksymalna – 19,5 m. Objętość jeziora wynosi 12 812,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 2330 m, a szerokość 805 m. Długość linii brzegowej wynosi 7000 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1997) lustro wody znajduje się na wysokości 144,6 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 144,4 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni szóstego poziomu Zlewnia jez. Zagnanie. Identyfikator MPHP to 298173. Zagospodarowanie W systemie gospodarki wodnej jezioro tworzy jednolitą część wód o kodzie PLLW20650. Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gdańsku. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje między innymi wody jezior Zagnanie i Mnilonka (Obwód rybacki jeziora Zagnanie na rzece Wierzyca nr 5). Gospodarkę rybacką na jeziorze prowadzą Zakłady Rybackie Wdzydze w Czarlinie. Czystość wód i ochrona środowiska W 2002 roku oceniono, że wody jeziora były poza klasowe czyli nie odpowiadały ówczesnym normom czystości. Badania z 2019 roku zaliczyły wody jeziora do wód o słabym stanie ekologicznym, co odpowiada IV klasie jakości. Wskaźnikiem, który zadecydował o czwartej klasie, był stan fitoplanktonu, podczas gdy stan makrozoobentosu, ichtiofauny i makrofitów oceniono jako umiarkowany, a stan fitobentosu jako dobry. W tym samym roku stan chemiczny wód określono jako poniżej dobrego, a elementami przekraczającym normę była zawartość PBDE i rtęci w tkankach ryb. Przeźroczystość wód została określona na 1,3 metra. Jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu o nazwie Dolina Wierzycy. Przypisy
Żelazny Most (lake)

Żelazny Most Reservoir is the largest sump reservoir of froth (copper mining tailings dam) in Europe, owned by KGHM Polska Miedź. The name of the reservoir comes from the nearby village of Żelazny Most, located 3.4 kilometres south-west of the reservoir; with the village of Rudna to the east of the reservoir. The reservoir's construction began in 1974, and exploitation (and the completion of the reservoir's construction) on February 12, 1977. The construction of the reservoir included the destruction of the villages of Barszów, Kalinówka, and Pielgrzymów. Previously, the sump was stored in the Gilów Reservoir, which was closed after the new reservoir was put into operation. The site is the largest tailings dam in Europe, which was further expanded in 2021. References
Żelazny Most (reservoir)

Żelazny Most is een reservoir van afval uit een kopermijn in Polen en eigendom van KGHM Polska Miedź. Dit afval wordt gegenereerd tijdens de verrijking van kopererts. Dit is een van de grootste afvalresevoirs in Europa. De ligging is bij Żelazny Most in de woiwodschap Neder-Silezië dicht bij Rudna in het kopermijndistrict Legnica-Głogów (afgekort met LGOM) Oppervlakte is 1394 ha en inhoud 700 miljoen m³, rond het gebied ligt een dam van 20 tot 45 m hoog. De bouw is in 1974 begonnen en in 1977 voltooid. Drie dorpen moesten wijken voor de bouw: Barszów, Kalinówka en Pielgrzymów.
Żelazny Most (zbiornik odpadów)

Żelazny Most (pełna nazwa: Obiekt Unieszkodliwiania Odpadów Wydobywczych „Żelazny Most”) – największy w Europie zbiornik odpadów poflotacyjnych, należący do KGHM Polska Miedź. Obiekt ten jest integralnym elementem ciągu technologicznego produkcji miedzi. Położenie geograficzne Nazwa pochodzi od miejscowości, w pobliżu której jest położony. Usytuowany jest między miejscowościami Rudna, Polkowice, Lubin w Legnicko-Głogowskim Okręgu Miedziowym. Charakterystyka Budowę zbiornika rozpoczęto w 1974 roku ze względu na wyczerpywanie się objętości zbiornika Gilów którego rozbudowę ograniczało bliskie sąsiedztwo zabudowań KGHM oraz miejscowości Lubin. Eksploatację zbiornika prowadzi się od 12 lutego 1977 roku. Na jego potrzeby zalano trzy miejscowości: Barszów, Kalinówka i Pielgrzymów. Informacje o zbiorniku: powierzchnia całkowita 1394 ha objętość całkowita 700 mln m³ długość zapór składowiska 14,3 km wysokość zapór 20~45 m objętość wody zgromadzonej w akwenie 8 mln m³ powierzchnia plaż 770 ha powierzchnia akwenu 624 ha głębokość maksymalna 2,5 m (wody w stawie nadosadowym) Składowisko dysponuje możliwościami rozwoju pojemności do ponad 1,1 mld m³. Zbiornik jest wciąż powiększany. 3 listopada 2021 roku została oficjalnie otwarta nowa Kwatera Południowa Żelaznego Mostu, która zwiększyła pojemność zbiornika z dotychczasowych 780 mln m³ do 950 mln m³ odpadów. Bez rozbudowy Żelazny Most wypełniłby się w roku 2023. Przypisy Linki zewnętrzne Major Krzysztof: Jest największy w Europie i rośnie. Kluczowa inwestycja KGHM. 4 stycznia 2019. [dostęp 2019-09-25]. Panorama sferyczna wykonana na brzegu zbiornika Żelazny most. 16.06.2015. [dostęp 2024-09.03]
Żołnowo (jezioro)

Żołnowo (kaszb. Jezoro Żołnowsczé) – jezioro w mezoregionie Bory Tucholskie (powiat kościerski, województwo pomorskie). Charakterystyka Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 29 ha, Żołnowo jest jeziorem rynnowym leżącym na północnym obrzeżu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego w bliskim sąsiedztwie Kościerzyny. Akwenem jeziora prowadzi szlak wodny Graniczna-Trzebiocha łączący (poprzez jeziora Mielnica, Sudomie i rzekę Graniczną) jezioro Garczyn ze szlakiem wodnym Wdy i jeziorami Wdzydzkimi. Przypisy
Żukówko (jezioro)

Żukówko (pot. Jezioro Żukowskie, kaszb. Jezoro Żukòwsczé) – jezioro położone na zachód od Sulęczyna w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Parchowo, na północnym krańcu Pojezierza Bytowskiego. Na zachód od znajduje się wieś Żukówko, na południu zaś przebiega droga wojewódzka nr 228. Jezioro zajmuje powierzchnię 127,7 ha. Przez akwen przepływa Słupia (będąca szlakiem kajakowym). Jezioro jest siedliskiem polęgowym kaczki czernicy i łabędzia niemego. Zobacz też Żukówko Jamno Pomysk Wielki Sulęczyno Przypisy
Żydówko (jezioro)

Jezioro Żydówko – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w Gminie Łubowo, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Na południowy zachód od jeziora leży wieś Żydówko. Przez jezioro przepływa rzeka Mała Wełna, dopływ Wełny. Zachodnie rzegi jeziora są niedostępne, zabagnione, wschodnie - zajmują łąki. Dane morfometryczne Zwierciadło wody jest położone na wysokości 104,9 m n.p.m. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 6,5 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Löwenschloss (Danzig)

Das Löwenschloss ist ein Renaissance-Bürgerhaus in Danzig an der Langgasse 35. Geschichte Das Löwenschloss wurde von Hans Kramer (Baumeister) entworfen und 1569 errichtet. Den Namen erhielt das Haus von den Löwenskulpturen im manieristischen Hauptportal des Hauses, welche sich wahrscheinlich früher im Beischlag des Hauses befanden. Das Löwenschloss gehörte der Familie Schwartzwald und war ein Treffpunkt der Danziger Künstler und Gelehrten. Im Jahre 1636 hielt sich der König von Polen, Władysław IV. Wasa, im Löwenschloss auf. Im Haus befindet sich eine der schönsten Danziger Dielen. Derzeit ist das Haus Sitz des russischen Kulturzentrums. Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8. Weblinks
Lion Castle

The Lion Castle (Polish: Lwi Zamek; German: Löwenschloss) is a 16th-century Renaissance townhouse in Gdańsk, Poland, at 35 Long Street within the Śródmieście district. It is on the regional heritage list. Architecture The Lion's Castle is built in a Renaissance style. It has four floors and a small attic. Its façade is bound pilasters in alternating appearances, appearing in both Doric, Ionic, and Corinthian orders. The main portal at the building's entrance is located along the centreline of the façade. The cornice is decorated with two lions, from which the townhouse's name is derived. The building's architecture also has strong influences from contemporary Dutch architecture. History In 1411, Bartholomäus Gross, a city councillor and the owner of a house located on the modern site of the Lion's Castle, was murdered by the Teutonic Order, and the house shifted owners afterwards, eventually being completely rebuilt in 1569 under the oversight of Hans Kramer. Starting in 1615, the lay judge Heinrich Schwarzwald was its owner, passing it on to his descendants. Władysław IV Vasa stayed in the house during a visit to Danzig in 1636, and in the following cecnturies, the house more frequently changed owners. In the late 19th century, the two distinctive lions on the cornice were installed, among other renovations and expansions. In 1945, the Lion's Castle was almost entirely destroyed and was rebuilt from 1950 to 1953 using old drawings and plans. The interior was initially occupied by the offices of the draughters of Miastoprojekt, a city design office, and, starting in the 1960s, it was home to the Polish–Soviet Friendship Society. In 1996, the Russian Centre for Science and Culture started renting the Lion's Castle. The leasing agreement was extended in 2010, but following the start of the Russian invasion of Ukraine on 24 February 2022, the city of Gdańsk terminated the agreement due to the Centre's complicity in the inhumane actions against Ukraine. On 27 February, animal blood was poured onto the portal to the building in protest, followed by black paint on 2 March. On 18 March, the Russian Centre for Culture and Science moved out of the building. The next occupant of the building was the cultural institution Gdańsk Miasto Literatury, which, with the help of Ukrainian artists and designers, opened its headquarters there on 4 November 2022. References
Löwenschloss (Gdańsk)

Le Löwenschloss est une maison bourgeoise Renaissance à Gdańsk au 35 Langgasse. Histoire La maison a été conçue par Hans Kramer (de) (maître d'œuvre) et construite en 1569. La maison a reçu le nom des sculptures de lion dans la porte principale maniériste de la maison. Le Löwenschloss appartenait à la famille Schwartzwald et était un lieu de rencontre pour les artistes et les universitaires de Gdansk. En 1636, le roi de Pologne, Ladisłas IV Vasa, s'est rendu dans le château du lion. La maison a l'un des plus beaux parquets de Gdańsk. La maison est actuellement le siège du Centre culturel russe. Littérature Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987 (ISBN 3-7338-0033-8) . Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Lwi Zamek w Gdańsku

Lwi Zamek (niem. Löwenschloss) – kamienica w Gdańsku, przy ulicy Długiej 35. Nazwa prawdopodobnie pochodzi od dwóch rzeźb, przedstawiających lwy znajdujących się na portalu głównym kamienicy, które wcześniej znajdowały się na przedprożu kamienicy. Zaprojektowana przez Hansa Kramera i wzniesiona w 1569. W XVII wieku zamieszkujący kamienicę Schwartzwaldowie urządzali dysputy w gronie wybitnych uczonych i artystów. W 1636 mieszkał tu król Władysław IV Waza w czasie wizyty w Gdańsku. Od 1984 w kamienicy mieścił się Dom Rosyjski w Gdańsku (ros. Русский дом в Гданьске). Po rosyjskiej agresji na Ukrainę w 2022 roku miasto wezwało instytucję do niezwłocznego opuszczenia lokalu, co nastąpiło w dniu 18 marca 2022. W listopadzie 2022 roku w kamienicy otwarte zostało centrum artystyczne związane z projektem Gdańsk Miasto Literatury. Przypisy Bibliografia Jerzy Stankiewicz, Lwi Zamek – renesansowa kamienica gdańska, „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki” I, 1956, z. 4, s. 349-370
Flugplatz Łososina Dolna

Der Flugplatz Łososina Dolna (ICAO-Code: EPNL, polnisch: Lotnisko Łososina Dolna oder Lotnisko Łososina Dolna koło Nowego Sącza) ist ein Flugplatz in Łososina Dolna bei Nowy Sącz (dt. Neu Sandez), Polen. Betrieben wird er seit 1960 vom Aeroklub Podhalański. Flugplatzdaten Der Flugplatz liegt nahe Łososina Dolna auf einer Höhe von 254 m AMSL. Er verfügt über eine 800 m lange, 150 m Graspiste mit der Ausrichtung 04/22. Nördlich davon befinden sich das Vorfeld und die Flugplatzgebäude nebst einer Tankstelle mit AvGas 100 LL. Er ist für Flugzeuge, Segelflugzeuge und Hubschrauber zugelassen. Betrieb Am Flugplatz findet ausschließlich Flugbetrieb nach Sichtflugregeln statt. Eine Landung bedarf der vorherigen Genehmigung durch den Betreiber (PPR). Außerhalb der Öffnungszeiten (wochentags von 8 bis 16 Uhr Ortszeit) muss diese 24 Stunden vor der Ankunft eingeholt werden. Im Umkreis von zehn Kilometer um den Flugplatz wurde eine Aerodrome Traffic Zone eingerichtet, die sich vom Boden bis auf eine Höhe von 5500 ft (1700 m) erstreckt. Weblinks aph.org.pl – Offizielle Website des Aeroklub Podhalański (polnisch) Einzelnachweise
Nowy Sącz-Łososina Dolna Airfield

Nowy Sącz-Łososina Dolna Airfield - is a recreational aerodrome in Łososina Dolna near Nowy Sącz. Plane crash in Witowice A plane crash occurred in Witowice Dolne on August 21, 2011. The plane was flying from airport Nowy Sącz-Łososina Dolna to airport Kraków-Pobiednik Wielki. Witowice Dolne is located about 1 km from the aerodrome. The cause is not known. Two people died. Bibliography References
Aeroporto di Nowy Sącz

L'Aeroporto di Nowy Sącz (IATA: nessuno, ICAO: EPNL) è un aeroporto polacco situato a 100 km a sudest di Cracovia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto di Nowy Sącz Collegamenti esterni Sito ufficiale, su aph.org.pl.