NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kancelaria Senatu

Kancelaria Senatu – urząd wykonujący zadania organizacyjno-techniczne związane z działalnością Senatu i jego organów (Marszałka Senatu, Prezydium Senatu, Konwentu Seniorów i komisji Senatu) oraz zajmujący się udzielaniem pomocy senatorom w wykonywaniu mandatu senatorskiego. Kancelaria Senatu została powołana na mocy uchwały Prezydium Senatu z dnia 1 września 1989. Jej siedziba mieści się w Warszawie przy ulicy Wiejskiej 6 w kompleksie budynków Sejmu. Zadania Zakres działania Kancelarii Senatu obejmuje w szczególności przygotowywanie i przedstawianie wniosków, opinii oraz uwag w sprawach należących do kompetencji Senatu, dbanie o przestrzeganie terminów oraz porządku obrad, przygotowywanie i udostępnianie materiałów dla senatorów, koordynowanie prac ekspertów izby, udzielanie obywatelom informacji o działalności, zapewnienie organizacyjnych i technicznych warunków działania izby, jak również kwestie związane z budżetem Kancelarii Senatu. Struktura Organizację Kancelarii Senatu ustala statut nadawany na wniosek Szefa Kancelarii Senatu przez Marszałka Senatu po zasięgnięciu opinii Prezydium Senatu oraz Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich. W tym samym trybie Marszałek Senatu powołuje i odwołuje Szefa Kancelarii Senatu, który kieruje Kancelarią Senatu i jest zwierzchnikiem służbowym wszystkich jej pracowników. Kancelaria Senatu obejmuje następujące statutowe jednostki organizacyjne: Gabinet Marszałka Senatu; Biuro Prac Senackich; Biuro Legislacyjne; Biuro Spraw Międzynarodowych i Unii Europejskiej; Biuro Polonijne; Biuro Komunikacji Społecznej; Biuro Analiz i Dokumentacji; Biuro Spraw Senatorskich; Biuro Prawne i Spraw Pracowniczych; Biuro Finansowe; Biuro Informatyki; Biuro Administracyjne. Szefowie Kancelarii Senatu Wojciech Sawicki (1990–1996) Jan Kołtun (1996–1997, p.o.) Bogdan Skwarka (1997–2001) Adam Witalec (2001–2006) Ewa Polkowska (2006–2016) Jakub Kowalski (2016–2019) Piotr Świątecki (2019–2020) Adam Niemczewski (2020–2024) Ewa Polkowska (od 2024) Kierownictwo Ewa Polkowska – szef Kancelarii Senatu od 6 marca 2024 Magda Zdyra – zastępca szefa Kancelarii Senatu od 16 kwietnia 2025 Finansowanie z budżetu państwa Wydatki i dochody Kancelarii Senatu są realizowane w części 03 budżetu państwa − Kancelaria Senatu. Z budżetu Kancelarii Senatu wypłacane są m.in. świadczenia przysługujące senatorom w okresie sprawowania mandatu, finansowane ich służbowe podróże krajowe i zagraniczne, a także przekazywane środki na prowadzenie biur senatorskich. Zobacz też Kancelaria Sejmu Kancelaria Prezydenta RP Kancelaria Prezesa Rady Ministrów Przypisy
TVP Rzeszów

TVP Rzeszów ist die regionale Niederlassung der Telewizja Polska für die Woiwodschaft Karpatenvorland, die an alle Programme der TVP regionale Beiträge liefert. Sie hat ihren Sitz in Rzeszów in der ul. Kopisto 6. Fensterprogramm TVP3 Rzeszów TVP3 Rzeszów ist das regionale Fensterprogramm, das auf TVP3 ausgestrahlt wird. Bis zum 31. August 2013 wurden die Regionalfenster der 16 regionalen Sender auf TVP Info ausgestrahlt. Seit dem 1. September werden diese 18 Stunden lang auf dem Sender TVP3 ausgestrahlt. Über aktuelle Ereignisse in der Region berichtet die Hauptnachrichtensendung Aktualności (dt. Nachrichten). Weblink Offizielle Seite (polnisch)
TVP3 Rzeszów

TVP3 Rzeszów — польський регіональний телеканал, регіональна філія суспільного мовника «TVP» з центром мовлення в Ряшеві. Історія У 1958 році розпочав роботу телецентр в Сухій Гурі поблизу Коросно. Передавач почав працювати в 1962 році. 31 січня 1972 року відбулася перша трансляція передачі «Panorama Rzeszówska» зі студії у Кракові. У 1973 році в Жешуві поруч із ретранслятором створили телестудію. У квітні 1981 року в ефір вийшла перша програма з Ряшева. На той час телебачення в Ряшеві працювало поперемінно на частотах «Telewizja Kraków» i «Polskie Radio Rzeszów». У липні 1990 року Рішенням Президента Комітету радіо і телебачення було створено Регіональне управляння польського телебачення у Ряшеві. Програми випускалися паралельно з програмами «Polskie Radio Rzeszów». 19 жовтня 1990 року «Telewizja Rzeszów» почала транслювати незалежну регіональну програму з Ряшева у діапазоні TVP2, а 5 січня 1995 розпочала мовлення окремого каналу під назвою «Telewizja Rzeszów». 30 березня 2001 року радіус покриття сигналом «TVP3 Rzeszów» було розширено та всю територію колишнього Перемишльського воєводства. У жовтні 2001 року було відкрито нову студію та офіс. 3 березня 2002 року телеканал приєднався до загальнодержавної регіональної телемережі TVP3.2 квітня 2004 року ряшівське телебачення першим у країні розпочало телетрансляцію у цифровому форматі. 1 вересня 2013 року на «TVP Regionalna» було запущено окремий канал «TVP Rzeszów». 2 січня 2016 року «TVP Rzeszów» перетворено на «TVP3 Rzeszów» у зв'язку зі зміною назви «TVP Regionalna» на «TVP3». Див. також Список польських телеканалів Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 1 червня 2020 у Wayback Machine.] (пол.)
Most kolejowy w Rzeszowie

Most kolejowy na linii kolejowej 91 w Rzeszowie – most kolejowy w Rzeszowie na Wisłoku, między Śródmieściem a Pobitnem, na północny wschód od stacji Rzeszów Główny. Leży w ciągu linii kolejowej nr 91, łączącej stację Kraków Główny ze stacją Medyka. Pierwszy most, o żelaznej konstrukcji, wybudowali w tym miejscu Austriacy w 1858 roku. Znajdował się on na trasie linii kolejowej austriackiej Cesarsko-Królewskiej Wschodniej Kolei Państwowej (k.k. Őstliche Staatsbahn). Został on wysadzony w powietrze w czasie I wojny światowej, 11 maja 1915 roku przez wycofujące się z miasta wojska rosyjskie. Wkraczające wojska austriackie i niemieckie natychmiast przystąpiły do budowy mostu tymczasowego, który przetrwał kilkanaście lat. Po odzyskaniu niepodległości most ten rozebrano, a w jego miejsce wybudowano żelbetowy most łukowy projektu inż. Skoczyńskiego. Jego otwarcie nastąpiło 21 maja 1928 roku. Most ten przetrwał do 1 sierpnia 1944 roku, kiedy to w czasie II wojny światowej wycofujące się niemieckie wojska okupacyjne wysadziły most w powietrze. Natychmiast po tym wydarzeniu przystąpiono do budowy nowego mostu kratownicowego, który przetrwał do 2012 r., kiedy wybudowano obecny most. Most kolejowy ma długość 105 m, jest dwutorowy, podzielony na dwa niezależne przęsła stalowe, z których każde jest dwuprzęsłowe. Spełnia on wszelkie obowiązujące polskie normy i przepisy UIC. Obiekt jest przystosowany do prędkości 120 km/h dla pociągów osobowych. Modernizacja pierwszego mostu zakończona została w styczniu 2012 roku i kosztowała około 7,5 mln zł, natomiast drugiego w listopadzie tego samego roku, a jego koszt wyniósł 8,6 mln zł. Zobacz też Linia kolejowa nr 91 Kolej galicyjska im. Karola Ludwika Przypisy
Kwan-Um-Zen-Schule

Die Kwan-Um-Zen-Schule (관음선종회, KUSZ, Kwan Um School of Zen) ist eine Zen-Gemeinschaft, die in koreanischer Tradition steht, jedoch hauptsächlich in westlichen Gesellschaften aktiv ist. Die Schule wurde 1983 von dem aus Korea stammenden Zen-Meister Seung Sahn in Providence, USA, gegründet und fasste Zen-Zentren in mehreren Städten der USA zusammen, die Seung Sahn ab 1972 aufgebaut hatte. Heute befindet sich der Sitz und Haupttempel in Cumberland, einem nördlichen Vorort Providences. Die Schule unterhält heute knapp 100 Zentren auf der ganzen Welt, mit Schwerpunkt in den USA, Europa und Asien. Der europäische Haupttempel wurde 1997 in Paris begründet. Seit 2008 liegt der europäische Haupttempel in Berlin auf dem ExRotaprint-Gelände. Leitende Lehrerin der Schule ist Zen-Meisterin Soeng Hyang, leitender Lehrer in Europa Zen-Meister Wu Bong. Mu Soeng, ein langjährig tätiger Mönch, beschreibt die Kwan-Um-Schule als eine einzigartige Mischung aus Elementen des Reinen Landes und des Zen, dem Singen des Namens des Bodhisattvas des Mitgefühls und kräftigen Niederwerfungen, die für die koreanische volksbuddhistische Praxis charakteristisch sind. Literatur Patricia O’Connell: Religion and Public Life in the Pacific Northwest: The None Zone AltaMira Press 2004, ISBN 0-7591-0625-8. Weblinks Weltweite Webseite Europäische Webseite Deutsche Webseite Einzelnachweise
Szkoła Zen Kwan Um w Polsce

Szkoła Zen Kwan Um w Polsce – związek wyznaniowy reprezentujący tradycję koreańskiego buddyzmu sŏn (jap. zen). Założycielem i duchowym patronem szkoły jest Dae Soen Sa Nim Seung Sahn (1927–2004), 78. patriarcha koreańskiej tradycji chogye. Działalność związku datuje się od pierwszej wizyty Seung Sahna DSSN w Polsce w 1978 roku, natomiast formalna rejestracja nastąpiła w 1982 roku (pod nazwą Stowarzyszenie Buddyjskie Zen „Chogie” w Polsce, która następnie została zamieniona na Szkoła Zen Kwan Um). Związek jest częścią ogólnoświatowej Szkoły Zen Kwan Um, zrzeszającej obecnie około 70 ośrodków medytacyjnych w 17 krajach świata. W Polsce Szkoła Zen Kwan Um prowadzi pięć ośrodków i siedem grup medytacyjnych. Nauczycielem prowadzącym Świątyni Głównej Wubongsa jest mistrz zen Joeng Hye (Andrzej Piotrowski). Szkoła jest członkiem Polskiej Unii Buddyjskiej pod patronatem J. Ś. Dalajlamy. Wśród proponowanych przez nią aktywności i form praktyki znajdują się: codzienne poranne i wieczorne sesje medytacji oraz śpiewów, praktyka konganów, intensywne odosobnienia od 3 dni do 3 miesięcy, trening rezydencki, odosobnienia solo oraz pobyt gościnny Templestay. W 2016 roku Szkoła liczyła 146 członków, natomiast w 2024 należały do niej 203 osoby. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Szkoły Zen Kwan Um w Polsce
Palais Krasiński

Das Palais Krasiński (polnisch Pałac Krasińskich) in der polnischen Hauptstadt Warschau ist eine Barockresidenz aus dem 17. Jahrhundert. Es liegt in unmittelbarer Nachbarschaft zu dem Denkmal des Warschauer Aufstandes. Geschichte Das Palais wurde von Tylman van Gameren für die Magnatenfamilie Krasinski von 1677 bis 1683 errichtet. Die Krasińskis legten westlich des Gebäudes einen großen barocken Garten an und richteten im Innern eine beträchtliche Kunstsammlung mit Werken von Albrecht Dürer, Antonio da Correggio, Rembrandt van Rijn und Peter Paul Rubens ein. Andreas Schlüter führte die Innendekoration aus, insbesondere Reliefs, die die Heldentaten des römischen Patriziers Marcus Valerius darstellen. Im Jahr 1764, als Stanislaus August Poniatowski zum polnischen König gewählt wurde, erwarb die Adelsrepublik Polen-Litauen das Palais und nutzte es nach einigen Umbauarbeiten als Verwaltungs- und Gerichtsgebäude. Daher wird das Gebäude bisweilen auch „Palais der Adelsrepublik“ (polnisch: Pałac Rzeczypospolitej) genannt. Der Garten wurde als Park 1768 für die Warschauer Bevölkerung geöffnet. Es handelt sich um ein zweigeschossiges langgestrecktes Gebäude in Nord-Süd-Lage. Auf drei Seiten treten Risalite hervor, das Obergeschoss ist mit einer Reihe angedeuteter korinthischer Säulen geschmückt. Die östliche Fassadenseite des Palaises, die der Stadt zugewandt ist, fällt mit einem besonders geschmückten Giebel auf. Er zeigt die Geschichte des Kampfes des jungen Marcus Valerius Corvus gegen den Gallier Livius (Rom aus dem Jahr 350 v. u. Z.). Diese Skulpturen im Tympanon wurden von Andreas Schlüter gestaltet. Der Bauherr hatte dafür rund 7080 polnische Gulden an den deutschen Bildhauer gezahlt. Im Jahr 1929 fand unter anderem in dem Staatsgerichtshof eine Sitzung zur Vorbereitung einer Anklage gegen den zurückgetretenen Minister Gabriel Czechowicz statt, der eine ungesetzliche Überschreitung des Staatshaushalts zugelassen hatte. Nach dem Warschauer Aufstand 1944 zerstörte die deutsche Wehrmacht das Palais Krasiński. In der Nachkriegszeit nach den Gemälden von Bernardo Bellotto wieder aufgebaut, dient das Gebäude inzwischen als Zweigstelle der Polnischen Nationalbibliothek. Der sich unmittelbar anschließende und im Krieg ebenfalls zerstörte, klassizistische Palais Badeni wurde dagegen nicht wieder errichtet. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Cornelius Gurlitt: Andreas Schlüter. Wasmuth, Berlin 1891. Weblinks Einzelnachweise
Palais de Krasiński

Le palais de Krasiński est un palais baroque situé à Varsovie en Pologne. Construit entre 1677 et 1683 pour la puissante famille Krasiński, il a été très endommagé durant la Seconde Guerre mondiale. Il abrite aujourd'hui une partie des collections de la bibliothèque nationale de Pologne. Notes et références Liens externes (pl + en) Site officiel Portail des châteaux Portail de Varsovie
Krasińskipaleis

Krasińskipaleis (Pools: Pałac Krasińskich) is een barok paleis in de Poolse hoofdstad Warschau. Het is gelegen aan het Plac Krasińskich ten westen van de Oude Stad. Geschiedenis Het paleis werd tussen 1677 en 1695 gebouwd voor de Woiwode van Płock, Jan Dobrogost Krasiński, naar ontwerp van de Nederlandse architect Tielman van Gameren. Het werd versierd met reliëfs van Andreas Schlüter die de overwinningen tonen van de Romeinse commandant Manius Valerius Maximus Corvinus Messalla, de zogenaamde "voorouder" van de Poolse clans van de Slepowron en Korwin. Schlüter had ook de barokke decoratie binnen het paleis ontworpen. Op de façade is het wapen van de Krasiński’s, een raaf, aangebracht. Volgens een legende werd een van de voorouders van de Krasiński’s tijdens een duel met de Galliërs geholpen door een raaf. De fresco's werden gemaakt door de schilder Michelangelo Palloni van koning Jan III Sobieski. Het paleis werd ook gedecoreerd door een galerij met meesterwerken van schilders als Albrecht Dürer, Antonio da Correggio, Rembrandt van Rijn en Peter Paul Rubens. In 1765 werd het paleis overgenomen door de Rzeczpospolita als zetel van de Commissie van Financiën. Na een brand in 1783 werd het grotendeels herbouwd volgens de plannen van Domenico Merlini. Op het plein staan twee empire-fonteinen uit 1824 ontworpen door Piotr Aigner. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stond op de straat bij het paleis de muur van de joodse getto van Warschau. Het paleis werd in 1944 door de Duitsers afgebrand en gesloopt. Na de oorlog werd het herbouwd en tegenwoordig is het een onderdeel van de Speciale Collectiesectie van de Nationale Bibliotheek van Polen (manuscripten en oude prenten) van de Załuski-bibliotheek. Zie ook Krasińskituin
Дворец Красиньских (Варшава)

Дворец Красиньских (пол. Pałac Krasińskich, также известный как дворец Речи Посполитой — Pałac Rzeczypospolitej) — дворец в стиле барокко в Варшаве (Польша). Он расположен на Площади Красиньских (Plac Krasińskich). История Дворец был построен в 1677—1683 годах для воеводы Плоцка Яна Бонавентуры Красинского, согласно проекту Тильмана ван Гамерена. Его фронтон был украшен рельефами, изображающими триумф легендарного «предка» польских родов Слеповронов и Корвинов, римского полководца Мания Валерия Максима Корвина Мессаллы, и скульптурной композицией, всё это работа Андреаса Шлютера. На первом этаже porte-fenêtre (вертикальная французская дверь-окно) венчалась картушем, поддерживаемым двумя ангелами, с монограммой основателя дворца JK. Внутреннее помещение было богато украшено в стиле барокко. Фрески выполнил придворный живописец короля Яна III Собеского Микеланджело Паллони. Оформление интерьера частично закончилось в 1699 году. Во дворце ранее хранились картины Альбрехта Дюрера, Корреджо, Рембрандта и Рубенса, которые ныне не представлены во дворце. Согласно плану Гамерена дворец должен был быть создан во французском стиле entre cour et jardin (между входным двором и садом) с курдонёром, двумя симметричными постройками, садом-партером (à la française) с тремя радиальными аллеями и дворцом в центральной оси, но план никогда не был полностью выполнен. В 1765 году во дворце разместилась Казначейская комиссия Речи Посполитой. После пожара 1783 года здание дворца было перестроено внутри согласно проекту Доменико Мерлини. В период между двумя мировыми войнами здесь располагался Верховный суд Польши. Дворец был сожжён и разрушен немцами во время Второй мировой войны. Позднее его восстановили. Сегодня дворец является частью Национальной библиотеки Польши, специальный коллекционый отдел манускриптов и старинных гравюр из Библиотеки Залуских (только 5 % от богатой коллекции библиотеки Залусских, которая была намеренно уничтожена немцами по окончании Варшавского восстания в октябре 1944 года). Фасад дворца украшен скульптурами работы Андреаса Шлютера. Внутренний интерьер был разработан в 1780-е годы Доменико Мерлини и был восстановлен после Второй мировой войны. Рядом расположен Сад Красиньских, доступный для публики с 1768 года. Отреставрированный дворец Красиньских открыли для посещения всем желающим в 2024 году, внутри действует постоянная выставка ценных рукописей известных людей. См. также Библиотека Залуских Дворец Чапских — другой варшавский дворец, иногда называемый «дворец Красиньских» Примечания Ссылки (пол.) Sąd Najwyższy. Исторические картины дворца. (пол.) Pałac Krasińskich w Warszawie
Danków Castle

Danków Castle - a fifteenth-century fortress, composed of bastions safeguarding a now non-existent Gothic-Renaissance castle ground. In 1581, Danków passed into the ownership of the Warszycki family. In 1632, Stanisław Warszycki is said to have completed the construction of the castle’s early modern fortifications. He built a bastion fortress based on principles associated with the Old Dutch and French schools of military architecture. The fortifications are regarded as a rare example in Poland of the application of ideas formulated by the French military engineer Jean Errard de Bar-le-Duc. On the eastern side, the castle was protected by a large artificial lake. The most prominent building within the complex was the masonry Saint Stanislaus church, while the rest of the buildings have not yet been identified. During the Swedish Deluge in 1655, the castle was probably not attacked by the Swedes and was one of the few places in Poland that remained unconquered. This may have resulted either from negotiations with the occupiers or from the fact that the fortress was exceptionally modern, heavily fortified, and well supplied. In 1657, Danków hosted King John II Casimir Vasa, Queen Marie Louise Gonzaga, Stefan Czarniecki, and senators returning to the country. For several months, the castle served as a political and administrative centre of the Polish–Lithuanian Commonwealth, where diplomatic negotiations were held, foreign envoys were received, and royal orders and correspondence were issued. The castle later passed to Michał Warszycki and then to Stanisław Warszycki, Crown Sword-bearer. Through the dowry of his daughter Emercjanna, it came into the possession of the Lithuanian hetman Ludwik Konstanty Pociej, and after his death it was sold to the Poniński family, followed later by the Wessel family. In 1768, an inventory described the castle as ruined or abandoned. Within the fortifications there remained the large masonry church, a kitchen, a ruined storehouse, and brick cellars. In 1767, the remaining buildings had burned after a lightning strike. In the 19th century, the indebted estate was taken over by Joachim Kempner, and by 1823 the castle was already described as a ruin. References
Obszar ochrony ścisłej Jarugi

Obszar ochrony ścisłej Jarugi – leśny obszar ochrony ścisłej (biernej) w Roztoczańskim Parku Narodowym, położonym w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Zwierzyniec, na północny wschód od Zwierzyńca. Zajmuje powierzchnię 353,67 ha. Nazwa obszaru pochodzi od nieistniejącej osady leśnej Jarugi. Przed założeniem parku narodowego znajdował się tu rezerwat przyrody Jarugi, utworzony w 1962 roku. Obszar pokryty jest lasem o pierwotnym charakterze, ze składem gatunkowym i strukturą mało zmienioną działalnością człowieka. Ochroną objęto cenne drzewostany w składzie buczyny karpackiej. Szlak turystyczny Przez obszar Białą Drogą przebiega szlak partyzancki z Kosobud do Szczebrzeszyna, oznaczony kolorem czerwonym. Przypisy Bibliografia Andrzej Tittenbrun: Cele i sposoby ochrony przyrody Roztoczańskiego Parku Narodowego. W: Stefan Reszel, Tadeusz Grądziela (red.): Roztoczański Park Narodowy. Przyroda i człowiek. Wyd. I. Zwierzyniec: Roztoczański Park Narodowy, 2013, s. 201-204. ISBN 978-83-935430-2-1. Mapa zespołów leśnych Roztoczańskiego Parku Narodowego (załącznik do książki). W: Tadeusz Wilgat (red.): Roztoczański Park Narodowy. Zwierzyniec: Roztoczański Park Narodowy. ISBN 83-900625-2-6. Roztocze Środkowe. Mapa turystyczna 1:50.000. Wyd. IV. Lublin: Kartpol, 2013. ISBN 978-83-62664-23-8.
Яруги

Яруги (пол. Obszar ochrony ścisłej Jarugi) — охраняемая лесная зона в Розточаньском национальном парке, юго-восточная Польша. История Зона строгой защиты Яруги расположена в Люблинском воеводстве, Замойском повете, на территории гмины Звежинец. Площадь охраняемой территории национального парка составляет 353,67 га (3,53 км2). Зона строгой защиты Яруги находится в четырёх километрах к северо-востоку от города Звежинец. Название местности происходит от несуществующего в настоящее время лесного поселения Яруга. До создания национального парка здесь находился заповедник Яруги, основанный в 1962 году. Территория зоны покрыта девственным лесом, видовой состав и структура которого несколько изменились в результате деятельности человека. Под охраной находятся насаждения карпатского букового леса. Через зону строгой защиты проходит туристическая тропа. Примечания Литература Roztoczański Park Narodowy : przyroda i człowiek. — Zwierzyniec: Wydaw. Roztoczański Park Narodowy, 2013. — 312 s. с. — ISBN 978-83-935430-2-1, 83-935430-2-9.
Ośrodek Edukacyjno-Muzealny Roztoczańskiego Parku Narodowego w Zwierzyńcu

Ośrodek Edukacyjno-Muzealny Roztoczańskiego Parku Narodowego – ośrodek edukacyjny i muzeum przyrodnicze zlokalizowane w Zwierzyńcu. Gromadzi zbiory związane z Roztoczańskim Parkiem Narodowym. Ośrodek funkcjonuje od 1994. Ekspozycja stała Ekspozycja stała „W krainie jodły, buka i tarpana” znajduje się na piętrze budynku i w obecnym kształcie prezentowana jest od 1 stycznia 2010. Składa się z 11 dioram ukazujących 17 środowisk: Świadkowie minionego życia (A. Morze kredowe. B. Brzeg morza kredowego. C. Skamieniałe drzewo) Pierwotna puszcza (A. Martwe drzewo. B. W dawnej puszczy. C. Puszcza zimą - drapieżnik i ofiara. D. Puszcza zimą - tropy i ślady) Piramida troficzna Torfowisko Bór sosnowy (A. Mrowisko. B. W borze sosnowym) Buczyna karpacka (A. Aspekt wiosenny. B. Buczyna karpacka latem) Bór jodłowy Rykowisko Środowisko wodne RPN Konik polski - symbol RPN (A. Koniki polskie. B. Sosna bartna) Krajobrazy Roztocza Wstęp na ekspozycję odbywa się o określonych godzinach, w grupach, w obecności pracownika ośrodka. Ekspozycja czasowa Ekspozycje czasowe prezentowane są na parterze budynku. W latach 2014–2015 była nią wystawa „Arktyka – nie tylko kraina lodu i chłodu”, przedstawiająca m.in. zwierzęta dalekiej północy, historię odkryć i badań naukowych na Spitsbergenie m.in. z udziałem naukowców Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Ścieżki przyrodnicze Przy ośrodku rozpoczyna się kilka ścieżek przyrodniczych Roztoczańskiego Parku Narodowego: na Bukową Górę, na Piaseczną Górę, po wydmie do Stawów Echo, do Stawów Echo i aleją Aleksandry Wachniewskiej. Upamiętnienie prof. Tadeusza Wilgata Przy ośrodku posadzony został dąb szypułkowy (drzewo – symbol) upamiętniający prof. dr hab. Tadeusza Wilgata. Przy drzewie znajduje się głaz ze stosowną inskrypcją. Przypisy Bibliografia W krainie jodły, buka i tarpana. Informator o wystawie stałej w Ośrodku Edukacyjno-Muzealny Roztoczańskiego Parku Narodowego. Zwierzyniec: Roztoczański Park Narodowy, 2011. ISBN 978-83-918810-8-8.