NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieżyca (berg)

De Wieżyca (Duits: Turmberg, Kasjoebisch: Wieżëca) is een berg/moreneheuvel van 331 meter boven zeeniveau in Noord-Polen. De berg is het hoogste punt van heuvelgebied Góry Szymbarskie/Kasjoebisch Zwitserland en van de hele Baltische landrug. De berg is onderdeel van de regio's Kasjoebisch Zwitserland en het Pommerse Merenplateau. De berg ligt zo'n 40 km ten zuidwesten van de stad Gdańsk, nabij de Kajoebische hoofdstad Kartuzy. Deze piek is de hoogste van Centraal- en Noord-Polen, op de top kan geskied worden, heeft een skilift en beschikt over een 35 meter hoge uitkijktoren. De berg is bosrijk en ligt in een beschermd natuurgebied. Het dorp Wieżyca ligt onderaan de berg, in dit dorp ligt treinstation Wieżyca. Deze berg is de hoogste tussen het Harzgebergte in het westen en de Dzjarzjynskaja hara op de Wit-Russische Rug in het oosten. Historisch was de Wieżyca de hoogste berg van Duitse provincie West-Pruisen en daarvoor van Pools Pruisen en de Duitse Ordestaat.
Wieżyca (Pojezierze Kaszubskie)

Wieżyca (kaszub. Wieżëca, niem. Turmberg lub Thurmberg) – najwyższe wzgórze pasma morenowych Wzgórz Szymbarskich o wysokości 328,7 m n.p.m., położone w woj. pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca. Najwyższe wzniesienie polskich pojezierzy oraz całego Niżu Polskiego (pomijając sztucznie usypaną Górę Kamieńską o wysokości 406 m n.p.m.). Wierzchołek jest porośnięty lasem bukowym. Około 30 m na południe od szczytu wzgórza (kilka metrów niżej niż szczyt) usadowiono Kaszubską Wieżę Widokową im. Jana Pawła II (najwybitniejsza z jej trzech platform widokowych znajduje się na poziomie 30 m powyżej gruntu — około 350 m n.p.m.). Obecna stalowa konstrukcja zastąpiła starą, zbudowaną w czasach PRL drewnianą, która nie wytrzymała próby czasu, a usadowiona była na faktycznym szczycie wzniesienia — jej fundamenty można oglądać do dziś (r. 2020). Przez szczyt prowadzi turystyczny Szlak Wzgórz Szymbarskich. Wybitność Wieżycy względem obszaru na zachód od Bydgoszczy wynosi 272 m. Na Wieżycy znajduje się stok narciarski i wyciąg. W bezpośrednim sąsiedztwie Wieżycy przebiega ostatni odcinek Drogi Kaszubskiej. Ze względu na wysokość nad poziomem morza okolice szczytu Wieżyca są popularnym miejscem uprawiania narciarstwa biegowego. Lasy leśnictwa Drozdowo należą do najdłużej utrzymujących pokrywę śnieżną w regionie. Ok. 1,5 km na południowy zachód leży wieś Szymbark, a 1,3 km na wschód wieś Rybaki. Szczyt Wieżycy wraz z wybranymi stokami jest od 1962 roku objęty krajobrazowym rezerwatem przyrody „Szczyt Wieżyca na Pojezierzu Kaszubskim” o powierzchni 26,47 ha. Ochronie podlega głównie buczyna kwaśna. Zobacz też Wieżyca Gołubieński Ogród Botaniczny Przypisy
Cerkiew św. Paraskewy w Uściu Gorlickim

Cerkiew św. Paraskewy w Uściu Gorlickim – cerkiew greckokatolicka w Uściu Gorlickim. Świątynia znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Pierwsza cerkiew w Uściu Gorlickim powstała ok. 1539 jako siedziba parafii prawosławnej. W 1691 parafia ta przyjęła unię brzeską i nowa świątynia, wybudowana w 1786, była już cerkwią greckokatolicką. W 1938 w drewnianym budynku namalowano polichromię. Po Akcji „Wisła” cerkiew przejęła parafia rzymskokatolicka, jednak po 1956 okazjonalnie były w niej odprawiane również nabożeństwa w obrządku bizantyjsko-ukraińskim, organizowane przez księdza Wasyla Hrynyka. Od 1997 wyłącznym właścicielem cerkwi jest parafia greckokatolicka. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Uściu Gorlickim reprezentuje zachodniołemkowski typ budownictwa sakralnego. Jest to budowla trójdzielna. Nad przedsionkiem wznosi się wieża w typie izbicowym, zwieńczona pseudolatarnią z krzyżem. Dach kryty jest blachą. Pseudolatarnie zlokalizowano również ponad nawą i prezbiterium. Dachy kryjące cerkiew są typu namiotowego. We wnętrzu zachowany osiemnastowieczny ikonostas i polichromia wykonana po 1938. Ikony w rzędzie namiestnym zostały ustawione na rzeźbionych cokołach z postaciami Adama i Ewy pod wizerunkiem Matki Bożej oraz grupy proroków pod ikoną Chrystusa. Z ikonostasu, jaki znajdował się w pierwszej świątyni w Uściu Gorlickim, zachowała się ikona św. Paraskewy, obecnie znajdująca się w Muzeum Historycznym w Sanoku. Przypisy Bibliografia G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2
Церковь Святой Параскевы (Усьце-Горлицке)

Церковь святой Параскевы (пол. Cerkiew św. Paraskewy) — грекокатолическая церковь, находящаяся в селе Усце-Горлицке, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Церковь находится на туристическом маршруте «Путь деревянной архитектуры». История Первая церковь в Усце-Руске была построена в 1539 году. В то время жители села были православными. После Брестской унии община села перешла в грекокатолицизм. В 1786 году в селе была построена грекокатолический храм святой Параскевы. В 1938 году в церкви была нарисована полихромия. После 1946 года, когда жители села, бывшие лемками, были переселены на западные территории Польши во время операции «Висла», храм был передан римско-католической общине. В 1956 году высланные лемки вернулись на родину и храм использовался с этого времени двумя католическими общинами. В 1997 году храм полностью перешёл во владение грекокатоликам. Описание Церковь построена в характерном для западнолемковской архитектуры трёхкупольном стиле. Внутри храма сохранился иконостас XVIII века и настенная живопись, сделанная в 1938 году. Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska —Malopolskie — Uście Gorlickie I) (пол.)
Synagoga Remu

Synagoga Remu(h) je synagoga v krakovské čtvrti Kazimierz, jedna ze dvou tamních synagog. Synagoga postavená v roce 1553 je pojmenována po rabi Moše Isserlesovi, známém pod rabínským akronymem Rema (hebrejsky רמ״א‎ Rema, či v polské aškenázské výslovnosti Remu). Historie V roce 1495 bylo židovské obyvatelstvo Krakova přesídleno do čtvrti Kazimierz. V roce 1553 na vlastním pozemku na okraji nově založeného židovského hřbitova (dnes Starý hřbitov Remu) nechal synagogu Remu postavit Jisra'el ben Josef, otec Mojžíše Isserlese. Tato budova však byla zničena při požáru v dubnu 1557. Poté na stejném místě vyrostla nová budova podle návrhu polského architekta Stanisława Baranka. Budova byla postavena v pozdně renesančním stylu, ale v průběhu 17. a 18. století doznala řadu velkých změn. Současnou podobu získala budova při obnově v roce 1829. V roce 1933 při obnově pod vedením Hermana Gutmana došlo k některým technickým vylepšením. Za nacistické okupace Polska byla synagoga zkonfiskována a vydrancována německým úřadem pro správu. Z interiéru byla ukradena také bima, ale samotný objekt zůstal nepoškozen a po válce byl využíván jako sklad pro hasičský sbor. V roce 1957 byla díky úsilí místní židovské obce a představitele organizace Joint, synagoga Remu kompletně renovována a interiér zrestaurován. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Remuh-Synagoge na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Synagoga Remu na Wikimedia Commons Webové stránky židovské komunity (polsky, anglicky) Související články Historie Židů v Krakově Chrámová synagoga (Krakov)
Remuh-Synagoge

Die Remuh-Synagoge (auch Remu-Synagoge geschrieben; polnisch: Synagoga Remu) ist eine Synagoge im Stadtteil Kazimierz in Krakau. Sie wurde 1553 erstmals errichtet und ist nach Rabbi Moses Isserles benannt, dessen hebräisches Akronym „Remu“ lautet. Sie ist eine von zwei dort heute noch genutzten Synagogen. Geschichte 1495 war die jüdische Bevölkerung aus Krakau nach Kazimierz umgesiedelt worden. 1553 wurde die Remuh-Synagoge durch Israel ben Josef, den Vater von Moses Isserles, am Rande eines neu gegründeten jüdischen Friedhofs (heute Alter Friedhof) auf einem eigenen Grundstück errichtet. Das erste Gebäude wurde im April 1557 bei einem Brand zerstört. Danach wurde ein neues Gebäude nach den Plänen des polnischen Architekten Stanisław Baranek an derselben Stelle errichtet. Dieses Gebäude wurde im Stil der späten Renaissance errichtet, erfuhr jedoch während des 17. und 18. Jahrhunderts eine Reihe von Veränderungen. Das heutige Aussehen bekam das Bauwerk während der Restauration von 1829. 1933 wurden während der Restaurierung unter der Leitung von Herman Gutman einige technische Verbesserungen eingeführt. Während der deutschen Besetzung wurde die Synagoge von der Haupttreuhandstelle Ost beschlagnahmt und geplündert. Dabei wurde auch die Bima gestohlen. Das Gebäude blieb unzerstört und wurde nach dem Krieg als Lagerhaus für die Feuerwehr genutzt. Im Jahr 1957 wurde die Remuh-Synagoge aufgrund des Einsatzes der örtlichen jüdischen Gemeinde und eines Vertreters des Joint komplett restauriert und der Innenraum wieder hergestellt. Einzelnachweise Weblinks Webpräsenz der jüdischen Gemeinde (polnisch, englisch) Siehe auch Geschichte der Juden in Krakau Tempel-Synagoge (Krakau)
Remuhsynagoge

De Remuhsynagoge (Pools: Synagoga Remuh of Bożnica Remuh) is een synagoge in Kazimierz, Krakau. De synagoge werd gebouwd tussen 1553-1557 in Renaissancestijl. Geschiedenis In 1553 werd de Remuhsynagoge bekostigd door Israel ben Josef, de vader van Rabbi Moses Isserles, door orthodoxe joden gezien als een van de grootste profeten sinds Mozes. Hij werd ook Remuh genoemd. De synagoge ligt aan de rand van de Oude Joodse Begraafplaats (ook wel de Remuh-begraafplaats genoemd). Het eerste gebouw werd verwoest in april 1557 in een brand. Daarna werd op dezelfde plaats een nieuw gebouw gebouwd volgens de plannen van de Poolse architect Stanisław Baranek. Het gebouw is gebouwd in de late renaissancestijl, maar werd in de 17e en 18e eeuw een aantal keer verbouwd. Het gebouw kreeg zijn huidige uiterlijk tijdens de restauratie van 1829. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw geplunderd door de Wehrmacht maar bleef het gebouw behouden. In 1957 werd het gebouw gerenoveerd en het interieur hersteld.
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Hannie

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Hannie – kościół parafialny parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Hannie. Historia W 1726 roku powstała pierwsza wzmianka pisana o istniejącej świątyni w Hannie. W latach 1739–1742 z fundacji Hieronima Floriana Radziwiłła powstała cerkiew unicka, którą fundator skończył wyposażać w 1750 roku. W 1791 roku ukończono malować polichromię kościoła i zbudowano kapliczkę bazyliańską jako pamiątkę misji świętych. W 1844 roku została zbudowana plebania. W 1875 r., w okresie likwidacja unickiej diecezji chełmskiej i resztek obrządku unickiego przez władze carskie, cerkiew greckokatolicka (unicka) została zamieniona na prawosławną. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku świątynię przejął Kościół rzymskokatolicki (łaciński), a w 1924 utworzono przy świątyni pierwszą w historii miejscowości parafię rzymskokatolicką. Wygląd Postanowienia synodu zamojskiego w 1720 roku, które uwzględniono podczas budowy, nakazywały urządzić wnętrze cerkwi greckokatolickich, tak samo jak kościołów łacińskich. Wewnątrz świątyni zachowały się barokowe wyposażenie i polichromia z pierwszej połowy XVIII wieku malowana na płótnie. W ołtarzu głównym obraz Matki Bożej Hanneńskiej, który jest kopią ikony Matki Bożej Poczajowskiej. Obok kościoła znajduje się drewniana dzwonnica z 1739 roku. Do kościoła należy również stary cmentarz z drewnianą kaplicą św. Anny z 1880 roku. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Polska Egzotyczna t.2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 140-141. ISBN 83-89188-56-2. [dostęp 2012-05-21]. Opis kościoła na stronie Centrum Promocji i Rozwoju Polesia Zachodniego. informacja.wlodawa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Opis kościoła i parafii na stronie diecezji siedleckiej Linki zewnętrzne Fotografie: kościół w Hannie, kościół w Hannie, dawna cerkiew unicka, zabytkowy kościół w Hannie
Cerkev Nejsvětější Panny Marie Ochránkyně (Bonarówka)

Cerkev Nejsvětější Panny Marie Ochránkyně je dřevěná řeckokatolická cerkev postavena v první polovině 17. století v Bonarówce v Podkarpatském vojvodstí v Polsku. Cerkev je chráněnou památkou. Po roce 1947 cerkev převzala římskokatolická církev a slouží jako filiální svatyně farnosti v Żyznówě. Cerkev byla zařazena do Stezky dřevěné architektury Podkarpatského vojvodství. Historie První svatyně byla ve vesnici postavena v roce 1640 a farnost byla založena v roce 1630. Cerkev byla trojdílná se třemi kopulemi. Stavba pocházející ze 17. století získala svou podobu v roce 1841 při kompletní přestavbě. Během poválečných vysídlení obyvatelé odnesli část movitého vybavení. Cerkev po roce 1948 převzala římskokatolická církev. Generální oprava chrámu proběhla v letech 1993–1996. V letech 1997–2004 byla provedena konzervace nástěnných polychromií a vybavení. Popis Cerkev je dřevěná orientovaná dvojdílná roubená stavba na kamenných základech obdélného půdorysu s užším trojbokým závěrem (kněžištěm), dvěma nižšími sakristiemi po stranách lodi a věží s babincem. Loď a sakristie je krytá sedlovou střechou se sanktusníkem, závěr má valbovou střechu a věž štenýřové konstrukce je zakončena stanovou střechou s cibulí na vrcholu. Venkovní stěny chrámu včetně věže (stěny a střecha) jsou kryté šindelem. Střecha nad lodí a závěrem je krytá plechem. V interiéru je oltářní menza s dvěma ikonami z 19. století a ikony Vyprovázení Panny Marie do chrámu a Panny Marie Ochránkyně. Ze 17. století pochází socha Vzkříšení Krista. Stropy jsou prkenné. Na stropě a stěnách se zachovala polychromie z roku 1898 od Pavla Bogdańského. Cerkev stojí v západní části vesnice na malém návrší uprostřed oválného hřbitova, který je ohrazen plotem z kovových polí na kamenné podezdívce s kamennými sloupky. V roce 2009 byl původní řeckokatolický hřbitov obnoven včetně 38 náhrobků. Nejstarší náhrobek pochází z roku 1902. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew Opieki Matki Boskiej w Bonarówce na polské Wikipedii. Literatura ZIELIŃSKI, Krzysztof; PIENIĄŻEK-NIEMCZUK, Elżbieta; MASZLUCH, Jarosław. Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia "Pro Carpathia", 2015. 406 s. ISBN 978-83-61577-68-3. OCLC 922211420 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerkev Nejsvětější Panny Marie Ochránkyně na Wikimedia Commons
Cerkiew Opieki Matki Boskiej w Bonarówce

Cerkiew Opieki Matki Boskiej w Bonarówce – drewniana cerkiew greckokatolicka wybudowana w pierwszej połowie XVII wieku w Bonarówce. Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii w Żyznowie. Świątynia została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Sanktuarium i część ścian nawy pochodzą z XVII w. Budynek gruntownie przekształcono w 1841. W czasie wysiedleń powojennych mieszkańcy zabrali część wyposażenia ruchomego. Remont generalny świątyni przeprowadzono w latach 1993–96. W latach 1997–2004 wykonano konserwację polichromii ściennej i wyposażenia. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej na kamiennym podmurowaniu, orientowana, dwudzielna. Nawa połączona na słup z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Wewnątrz polichromia figuralno-ornamentalna z 1898 autorstwa Pawła Bogdańskiego. Historyczne wyposażenie stanowią dwie nastawy z ikonami namiestnymi z XIX w.. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne O cerkwi. podkarpackie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-01)].
Церковь Покрова Пресвятой Богородицы (Бонарувка)

Церковь Покрова Пресвятой Богородицы (пол. Cerkiew Opieki Matki Boskiej w Bonarówce) — католическая церковь, находящаяся в селе Бонарувка, гмина Стшижув, Подкарпатское воеводство. Приход входит в епархию Жешува Римско-католические церкви. Архитектурный памятник Подкарпатского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Церковь Покрова Пресвятой Богородицы была построена в Бонарувке в 1460 году. В 1630 году местный приход перешел в унию, и храм стал греко-католическим. В 1841 году он был перестроен. Ныне это филиальная церковь Преображения Господня римско-католического прихода в Жизнове. Трёхсоставный деревянный храм, некогда имел три купола, с колокольней и бабинцем. Наружные стены церкви подбиты черепицей, крыша покрыта оцинкованными металлическими листами. В притворе и нефе находятся фрески кисти Павла Богдановски (1898 год) и Павла Запорожского (1932 год). Часть фресок изображает сцены из жизни Святого Семейства. В церкви хранятся иконы XVII—XIX веков. В 90-х годах XX века и в начале XXI века храм полностью реставрировался. Источники История и фотографии храма (Polska — Podkarpackie — Bonarówka) (пол.) Церковь Покрова Пресвятой Богородицы в Бонарувке на сайте Рodkarpackie.pl (недоступная ссылка) (пол.) Церковь Покрова Пресвятой Богородицы в Бонарувке.
Церква Покрова Пресвятої Богородиці (Бонарівка)

Церква Покрова Пресвятої Богородиці у колишньому замішанському селі Бонарівка гміни Стрижів Стрижівського повіту Підкарпатського воєводства в Польщі. Історія Храм Покрову Пресвятої Богородиці закладений православною громадою близько 1460 року. Належав до парафії с. Лютча (нині гміна Небилець) (1581) Перемишльської єпархії Київської митрополії Константинопольського патріархату. З 1630 парафія перепідпорядкована Руській Унійній Церкві. Сучасна будівля тридільного, трикупульного храму була збудована у 1-й половині XVII століття. Була збудована чи перебудована 1841 теслею Іваном Лиском, а наприкінці XIX століття понад бабинцем добудовано вежу. На сьогодні нава, вівтарна частина вкриті двосхилими дахами, а бічні стіни покриті ґонтом. У бабинці, наві збережені розписи Павла Богданівського (1898) і Павла Запорожця (1932) з сценами життя святого Сімейства. Збереглися ікони «Офірування Марії в святині» (1-а половина XVII століття), «Матір Божа Опіки» (1-а половина XVIII століття), фігура Воскреслого Христа (XVII століття). На межі XX-XXI століть храм ґрунтовно відновили. На прицерковному цвинтарі збереглося 38 надгробків (найдавніший 1902 року). До виселення українців церква була парафіяльною і належала до Короснянського деканату Перемишльської єпархії ГКЦ. Останнім настоятелем храму був короснянський декан УГКЦ о. Іоан Клюфас. Українське населення примусили покинути село в травні 1945 року. Замішанці і їх нащадки проживають на території Івано-Франківської області. Храм було передано під філіальний костел парафії Преображення Господнього з Жижнова РКЦ, для чого його 1970 року перебудували. Храм внесено до туристичних пам'яток Шляху дерев'яної архітектури Підкарпатського воєводства (маршрут 1 «Коросно-Березів»). Належить до пам'яток архітектури за № 1260 від 22.04.1993 року. На початок 2010-го р. до парафії належало 178 мешканців села Бонарівка. Примітки Джерела Бойда А. Переселення жителів села Бонарівка на терени Української СРСР (в контексті переселенських рухів середини 1940-х рр. і операції «Вісла» 1947 р.). Краєзнавець Прикарпаття. № 34 липень — грудень 2019 рік. С. 13—15. Блажейовський Д. Історичний шематизм Перемиської Епархії з включенням Апостольської Адміністратури Лемківщини (1828—1939). Львів, 1995, ISBN 5-7745-0672-X Bata A. Zamieszańcy: losy Rusinów na Pogórzu. Krosno: Krośnieńska Oficyna Wydawnicza, 2014. 208 s. Посилання Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Bożej w Bonarówce [Архівовано 13 вересня 2014 у Wayback Machine.] (поль.) Bonarówka — cerkiew Opieki Przeświętej Bogarodzicy (поль.) cerkiew Bonarówka [Архівовано 13 вересня 2014 у Wayback Machine.] (поль.)
Hala Legionów

El Hala Legionów (Sala de las Legiones) es un recinto deportivo situado en Kielce en Polonia. Fue inaugurado el 25 de agosto de 2006 y dispone de una capacidad total de 4200 espectadores. En él juega sus partidos como local el club de balonmano KS Kielce. En el pasado también jugaba como local el club de voleibol KPS Kielce hasta que se disolvió en 2019. La instalación deportiva está situada en la parte meridional de la ciudad, en la calle Leszek Drogosz (ulica Leszka Drogosza), a apenas 100 metros del estadio de atletismo y a un kilómetro del Estadio Municipal de Kielce. Inauguración La apertura oficial del Hala Legionów tuvo lugar el 25 de agosto de 2006, con motivo del torneo de balonmano Kielce Cup que se celebró entre el 25 y el 27 de agosto. En el mismo participaron, aparte del KS Kielce como equipo local, varios equipos europeos como el Grasshoppers Club Zürich, el Viborg HK, el Dunaferr SE, el IFK Skövde y el Tatran Presov. Enlaces externos (en polaco) MOSiR Kielce
Hala Legionów

La Hala Legionów est une enceinte sportive située à Kielce en Pologne. La salle est inaugurée le 25 août 2006 et dispose d'une capacité totale de 4 200 places. Elle est utilisée généralement pour le handball et le volley-ball, avec pour clubs résidents respectivement le KS Kielce et l'Effector Kielce. Histoire Événements Kielce Cup Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Effector Kielce KS Kielce Liens externes (pl) MOSiR Kielce Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du volley-ball Portail du handball Portail de la Pologne
Hala Legionów

Hala Legionów – hala widowiskowo-sportowa w Kielcach o pojemności trybun 3300 miejsc siedzących, wybudowana w latach 2005–2006 i otwarta 25 sierpnia 2006. Domowy obiekt Industrii Kielce. Lokalizacja Hala znajduje się w południowej części miasta, przy ulicy Leszka Drogosza i położona jest 100 metrów od stadionu lekkoatletycznego MOSiR oraz 1000 metrów od miejskiego stadionu piłkarskiego. Tuż obok znajduje się kompleks leśny Stadion Leśny. Nazwa Nazwa Hala Legionów została nadana obiektowi z okazji 50-lecia Świętokrzyskiego Związku Piłki Ręcznej. Rada Miasta Kielce uzasadniła jej wybór tym, że początki piłki ręcznej w województwie miały miejsce w tym samym czasie co odzyskanie niepodległości. Budowa Budowę hali według projektu konsorcjum dwóch kieleckich firm: Biura Obsługi Inwestycji i Pracowni Architektonicznej „Detan” rozpoczęto 11 kwietnia 2005, kiedy to miasto przekazało plac budowy wykonawcy: firmie Budimex-Dromex Południe z Krakowa, a oddano do użytku 25 sierpnia 2006. Właścicielem hali jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Kielcach. Koszt wybudowania hali wyniósł 27,5 miliona złotych, a środki na jej budowę pochodziły w 20,61% z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, 6% z budżetu państwa i 73,39% od miasta Kielce. Informacje techniczne Na znajdującej się w hali płycie z dębowym parkietem o wymiarach 55 m na 38 m zmieszczą się pełnych wymiarów boiska do piłki ręcznej, futsalu, siatkówki, koszykówki lub trzy korty do tenisa. Wymiary samej hali wynoszą odpowiednio: 107 m długości, 73 m szerokości i 20 m wysokości. Stałe trybuny mają 3030 miejsc. Po rozstawieniu dodatkowych, widownię można powiększyć do 4200 miejsc siedzących, co daje jej pod tym względem ósme miejsce wśród podobnych obiektów w Polsce. Druga część hali mieści czterotorową bieżnię o długości 75 m, pokrytą tartanem włoskiej firmy Mondo, skocznie do skoków o tyczce, wzwyż i w dal. W pozostałych pomieszczeniach znajdują się gabinety lekarskie oraz do odnowy biologicznej wraz z siłownią i sześcioma szatniami dla zawodników. Cała hala posiada klimatyzację oraz składający się z sześćdziesięciu kamer system monitoringu. Oświetlenie jest dostosowane do wymogów transmisji telewizyjnych. Otwarcie hali Otwarcie hali odbyło się 25 sierpnia 2006. Połączone było z turniejem piłki ręcznej Kielce Cup, odbywającym się w dniach 25-27 sierpnia. Udział w nim, oprócz Vive Kielce, wzięły: szwajcarski Grasshopper Club, duński Viborg HK, węgierski Dunaferr SE, szwedzki IFK Skövde oraz słowacki 1. FC Tatran Prešov. Wydarzenia W hali sportowej, oprócz regularnie odbywających się spotkań piłki ręcznej, których gospodarzem jest Vive Kielce, mają miejsce także różne imprezy sportowe i kulturalne: Zobacz też Arena Kielce Przypisy Linki zewnętrzne Strona Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Kielcach