NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Воинское кладбище № 70 (Овчары)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-569 от 30 июня 1988 года. Воинское кладбище № 70 — Овчары (пол. Cmentarz wojenny nr 70 - Owczary) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Овчары, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны с декабря 1914 года по март 1915 год. Исторический памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 365 квадратных метра находятся 13 братских и 40 индивидуальных могил, в которых похоронены 87 австрийских и 7 русских солдат из Орловского 36-го пехотного полка. Кладбище выделяется тем, что на нём похоронены несколько австрийских солдат еврейского происхождения, которые обычно хоронились на отдельных иудейских кладбищах. Кладбище располагается возле старого лемковского кладбища в трехстах метрах от церкви Покрова Пресвятой Богородицы. 30 июня 1988 года кладбище было внесено в реестр исторических памятников Малопольского воеводства (А-569). Примечания Источник Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914—1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 210. ISBN 83-85988-26-2. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 31-32. ISBN 83-85557-20-2. red. Stanisław Mendelowski: Krempna : atrakcyjna gmina Beskidu Niskiego. Krosno: P.U.W. «Roksana», 2008, s. 92. ISBN 978-83-7343-280-9 (ошибоч.) (pol.) Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz nr 70 — Owczary (пол.) Метрика кладбища (пол.) Список похороненных (пол.)
Mil Mi-1

El Mil Mi-1 (en ruso: Ми-1, designación USAF/DoD: Tipo 32,​ designación OTAN: Hare​) fue un helicóptero utilitario ligero de 3 o 4 plazas fabricado por la Fábrica de helicópteros Mil de Moscú. Fue el primer helicóptero soviético en ser producido en serie. Es propulsado por un motor radial Ivchenko AI-26V de 575 CV. Entró en servicio en el año 1950, y fue visto por primera vez en público en 1951 durante el Día de la Aviación Soviética.​ Durante los 16 años que duró la producción fueron producidos más de 1000 Mi-1 en la URSS y 1594 en Polonia como SM-1. Variantes Del Mil Mi-1, originalmente conocido entre los servicios de inteligencia estadounidenses como Tipo 32 y más tarde por la designación OTAN "Hare",​​ se han fabricado las siguientes versiones: GM-1 Desigación original del Mil Mi-1. Mil Mi-1 Helicóptero multiusos de cuatro plazas, para un piloto y tres pasajeros. Versión de producción inicial. Mil Mi-1T Helicóptero multiusos de tres plazas, para un piloto y dos pasajeros. Mil Mi-1U Helicóptero doble mando para el entrenamiento. Mil Mi-1 Moskvich Modelo de transporte civil diseñado para Aeroflot. Mil Mi-1NKh Helicóptero de transporte multiusos. Diseñado para ser empleado como ambulancia aérea, transporte de pasajeros o correro aéreo. SM-1 Versión producida bajo licencia. El Mil Mi-1 fue producido por PZL bajo licencia en Polonia. SM-1W Versión mejorada del SM-1. SM-1WS Ambulancia aérea. SM-1WSZ Helicóptero doble mando para el entrenamiento. SM-1WZ Helicóptero para la agricultura. SM-2 Versión mejorada, con capacidad para un piloto y cuatro pasajeros. Operadores AfganistánAfganistán Afganistán: Compraron 12 en 1957, siendo retirados del servicio en 1976.​ Albania Albania: 3 Mi-1 en servicio entre 1957 y 1960.​ ArgeliaArgelia Argelia BulgariaBulgaria Bulgaria ChinaChina China Cuba Cuba Checoslovaquia Checoslovaquia República Democrática Alemana República Democrática Alemana Egipto Egipto Finlandia Finlandia: 4 Mi-1 en servicio entre 1961 y 1967. Hungría Hungría IrakIrak Irak Mongolia Mongolia Corea del NorteCorea del Norte Corea del Norte Polonia Polonia Rumania Rumania SiriaSiria Siria Unión Soviética Unión Soviética Referencias Véase también Desarrollos relacionados Mil Mi-3 Aeronaves similares Sikorsky H-5 Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Mil Mi-1. El Mil Mi-1 en Aviastar.org (en inglés)
Mi–1

A Mi–1 (NATO-kódja: Hare) a Szovjetunióban az 1940-es évek végén kifejlesztett, dugattyús motorral felszerelt, többcélú, könnyű helikopter. Az első szovjet sorozatgyártású helikopter volt. 1950-ben rendszeresítették, a nyilvánosság előtt az 1951-es tusinói légiparádén mutatkozott be. Licenc alapján Lengyelországban is gyártották, SM–1 típusjelzéssel. Története Az előzmények Mihail Mil a második világháború után kezdte el egy egyrotoros helikopter tervezését. Az M–13 motorral tervezett EG–1 típusjelű helikopter terveit 1946. április 9-én fogadta el a MAL, de a tervet több ponton át kellett dolgozni. 1947. február 17-én kezdődött el egy kísérleti repülő szerkezet építése a rotorok és a vezérlés tanulmányozásához. 1947. március 26-án a Központi Aero- és Hidrodinamikai Intézetben (CAGI) a T–105 jelű függőleges szélcsatorna alapján létrehozták a helikopterekkel foglalkozó 5. sz. laboratóriumot, Mihail Mil vezetésével. Sorozatgyártása A Szovjetunió Minisztertanácsának döntése alapján a sorozatgyártás kis intenzitással kezdődött el a moszkvai 3. sz. repülőgépgyárban, ahol kezdetben egy 15 darabos szériát építettek meg. A gépet 1951-ben bemutatták Sztálinnak is, ezután döntöttek a sorozatgyártás fokozásáról. A sorozatgyártás fokozásában szerepe volt a helikopterek tömeges alkalmazásának a koreai háborúban. 1952–1953 között a kazányi 384. sz. repülőgépgyárban (ma: Kazányi Helikoptergyár) egy újabb kisebb, 30 db-os sorozatot gyártottak. A tényleges nagy sorozatú gyártás csak 1954-től kezdődött az orenburgi 47. sz. gyárban (ma: Sztrela). Orenburgban 1954–1958 között 597 db-ot gyártottak. 1956-ban a rosztovi 168. sz. repülőgépgyárban (ma: Rosztvertol) is elkezdődött a sorozatgyártás, ahol annak 1960-as befejezéséig 370 db Mi–1-est gyártottak. Alkalmazása A Magyar Néphadseregnél Műszaki jellemzői Jegyzetek Források Külső hivatkozások
Mil Mi-1

De Mil Mi-1 (Russisch: Ми-1) (NAVO-codenaam: Hare) is een Sovjet drie-zits lichte helikopter. Hij wordt aangedreven door één 575 pk sterke Ivchenko Al-26V motor. Hij kwam in dienst in 1950 en was voor het eerst te zien tijdens de Sovjet-Luchtvaartdag in 1951. Sindsdien is hij 16 jaar in productie geweest en zijn er enkele honderden van gebouwd. Specificaties Bemanning: 1 Capaciteit: 2 passagiers of 255 kg vracht Lengte: 12,09 m Rotor Diameter: 14,35 m Hoogte: 3,30 m Leeggewicht: 1.700 kg Max takeoff gewicht: 2.330 kg Motor: 1× Ivchenko Al-26V radiale motor, 429 kW Maximumsnelheid: 185 km/h Actieradius: 430 km Plafond: 3.500 m Ontwerpvolgorde Mi-1-Mi-2-Mi-3-Mi-4
Mil Mi-1

Mil Mi-1 (USAF oznaka "Type 32", NATO oznaka "Hare")) je bil sovjetski enomotorni 4-sedežni lahki helikopter. Bil je prvi sovjetski serijsko grajeni helikopter. V uporabo je vstopil leta 1950. V proizvodnji je bil 16 let, proizvajali so ga tudi licenčno na Poljskem kot SM-1. Poganjal ga je 575 KM bencinski zvezdasti motor Ivčenko AI-26V Mihail Mil je razvijal rotorske zrakplove že v 1920ih. Delo na Mi-1 se je začelo leta 1946. Program je imel oznako EG-1, kasneje pa GM-1 (Gelikopter Mila). Dizajn je podoben Sikorsky S-51 in Bristol 171. Prvi let je bil 20. septembra 1948. Specifikacije(Mil Mi-1) Splošne karakteristike Posadka: 1 Število sedežev: 2 potnika ali 255 kg tovora Dolžina: 12,09 m (39 ft 8 in) Premer rotorja: 14,35 m (47 ft 1 in) Višina: 3,30 m (10 ft 10 in) Površina rotorjev: 161,7 m² (1740 ft²) Teža praznega letala: 1700 kg (3740 lb) Naložena teža: 2140 kg (4708 lb) Maks. vzletna teža: 2330 kg (5126 lb) Pogon letala: 1 × bencinski radialni motor Ivčenko AI-26V, 429 kW (575 KM) Zmogljivost Maks. hitrost: 185 km/h (115 mph) Doseg: 430 km (268 milj) Višina leta: 3500 m (11480 ft) Hitrost vzpenjanja: 5,3 m/s (1043 ft/min) Obremenitev rotorja: 13 kg/m² (3 lb/ft²) Razmerje moč/teža: 0,20 kW/kg (0,12 KM/lb) Glej tudi Mil Mi-3 Sikorsky H-5 Bristol Sycamore Reference Bibliografija Grzegorzewski, Jerzy: Śmigłowiec Mi-1, Typy Broni i Uzbrojenia nr.38, MON, Warsaw, 1975 (poljsko) http://www.aviation.ru/Mi/#1 Arhivirano 2006-05-14 na Wayback Machine. Zunanje povezave Drawings of Mi-1 variants Arhivirano 2009-02-26 na Wayback Machine. Walkaround Mi-1 (Kiev's Aviation Museum, Ukraine)
Kościół św. Jakuba Apostoła w Modliszewku

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Modliszewku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gnieźnieński II archidiecezji gnieźnieńskiej). Poprzedni kościół drewniany z 1732 roku, spłonął w czerwcu 1988 roku. Obecna murowana świątynia, bryłą przypominająca wcześniejszą została wzniesiona w latach 1990–1993. W dniu 30 lipca 1995 roku została konsekrowana przez arcybiskupa metropolitę gnieźnieńskiego Henryka Muszyńskiego. W 2014 roku do świątyni zostały wprowadzone na stałe relikwie św. Jana Pawła II. Przypisy
Sanktuarium Matki Pocieszenia w Dąbrówce Kościelnej

Sanktuarium Matki Pocieszenia w Dąbrówce Kościelnej – sanktuarium maryjne i kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kiszkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1928-39. Wcześniejsze cztery drewniane kościoły zostały rozebrane lub zniszczone przez pożary. W ołtarzu głównym jest umieszczony cudowny obraz namalowany w 1956 roku przez Leonarda Torwirta. Jest na nim przedstawiona Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus i jest to nawiązanie do obrazu Matki boskiej Częstochowskiej. W dniu 15 czerwca 1969 roku obraz Matki Boskiej Dąbrowieckiej został uroczyście przyozdobiony koronami papieskimi przez Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego i arcybiskupa metropolitę poznańskiego Antoniego Baraniaka. Niestety w 1989 roku włamano się do Sanktuarium i skradziono kosztowne sukienki z koronami oraz wiele wartościowych wotów. Kolejna koronacja odbyła się w dniu 29 czerwca 1994 roku. W uroczystości brali udział nuncjusz apostolski w Polsce arcybiskup Józef Kowalczyk i arcybiskup metropolita gnieźnieński Henryk Muszyński. W lewym ołtarzu jest umieszczony obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, natomiast w prawym Najświętszej Maryi Panny. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Sławnie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kiszkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1842-43, na miejscu wcześniejszego, drewnianego kościoła, który spłonął w 1803 roku. Budowla została konsekrowana w dniu 22 lipca 1912 roku. Świątynia jest jednonawowa i zamknięta jest niższym, wielobocznym prezbiterium, od frontu znajduje się wieża, zwieńczona blaszanym dachem hełmowym. W ołtarzu głównym jest umieszczona figura Św. Mikołaja, patrona świątyni. Nad nim znajduje się baldachim podparty 4 kolumnami. W lewym ołtarzu bocznym, w centralnym miejscu jest zawieszony obraz Św. Jana Nepomucena. Nad nim znajduje się napis: „Nie masz względu na osoby u Boga”. Obok ołtarza, stoi ambona z początku ubiegłego stulecia, przedstawiająca trzy płaskorzeźby: Pana Jezusa na łodzi, siewcę dobrego ziarna oraz świętych ewangelistów. W prawym ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Boskiej Szkaplerznej, a nad nią widnieje napis: „Witaj nadziejo w smutku i żałości”. Niżej jest umieszczony stary zegar i podtrzymywana przez anioła chrzcielnica w kształcie czary. Przed ołtarzem jest ustawiony bogato rzeźbiony, tapicerowany klęcznik do przyjmowania komunii świętej. W południowej części świątyni znajduje się wejście do kaplicy, a nad nim widnieje napis: „Swą świętą krew przelał za nas chrześcijany”. Obok namalowane są herby: Radońskich - Jasieńczyk i Chełmickich - Nałęcz. W kaplicy, w centralnym miejscu jest umieszczony obraz Św. Mikołaja. W podłodze z kolei tkwią dwie płyty marmurowe bez inskrypcji. Pod kaplicą znajduje się krypta, z epitafium Heleny Radońskiej, zmarłej w 1936 roku. Kruchtę od świątyni oddzielają drewniane drzwi, z wypukłymi ornamentami przedstawiającymi: krzyż, kotwicę, serce i żmiję. Od strony południowej, przylega do świątyni starsza o 67 lata kaplica, ufundowana przez rodzinę Węsierskich, dziedziców wsi. Na jej zewnętrznej ścianie wmurowane zostało metalowe, dwupolowe epitafium małżonków Konstancji z Tuchołków Węsierskiej, z łacińskim tekstem wymieniającym ich posiadłości, zalety i zasługi oraz dwa herby Korzbok – Tuchołków po lewej stronie i Belina Węsierskich. Niżej wmurowana została druga, marmurowa tablica, poświęcona księdzu proboszczowi Mieczysławowi Potockiemu, zmarłemu w 1942 roku, w obozie koncentracyjnym w Dachau. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lednogórze

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lednogórze – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marcina w Dziekanowicach (dekanat pobiedziski archidiecezji gnieźnieńskiej). Wzniesiony na przełomie 1899 i 1900 roku jako kościół ewangelicki. Poświęcony w grudniu 1900 roku. Po II wojnie światowej został przejęty przez katolików i od tego momentu pełni funkcję kościoła filialnego parafii w Dziekanowicach. Budowla reprezentuje styl neogotycki, jest częściowo murowana i zbudowana z cegły. Wieża została wykonana z tzw. muru pruskiego (czyli jest to ściana posiadająca konstrukcję drewnianą wypełnioną cegłą, gruzem lub gliną). Przypisy
Kościół św. Doroty w Dusznie

Kościół świętej Doroty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat trzemeszeński archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1865 roku z cegły w stylu neogotyckim i orientowana. Budowla jest jednonawowa i posiada węższe i niższe prezbiterium. Okna i wejścia są zamknięte półkoliście. Budowlę nakrywa dach dwuspadowy, pokryty dachówką, nad nawą jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Ołtarz główny w stylu regencyjnym pochodzi z 1730 roku, ołtarze boczne w stylu rokokowy-klasycystycznym powstały w XVIII wieku, rzeźby Świętych Apostołów Piotra i Pawła zostały wykonane około 1730 roku, krucyfiks procesyjny oraz krzyż ołtarzowy reprezentują styl barokowy, dzwony pochodzą z XVIII wieku. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Imienia Jezus, Najświętszej Marii Panny i św. Józefa w Szydłowie

Kościół Najświętszego Imienia Jezus, Najświętszej Marii Panny i świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat trzemeszeński archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona i uposażona w 1795 roku przez Michała Kosmowskiego, opata kanoników regularnych. Razem z kościołem zostały zbudowane: plebania, szpital dla 18 ubogich i szkoła parafialna. Budowla jest murowana i zbudowana na planie prostokąta. Kościół zachował skromne cechy barokowe. Wnętrze jest nakryte sklepieniem kolebkowym. Wyposażenie świątyni w stylu barokowo-klasycystycznym powstało pod koniec XVIII wieku. Przypisy
Catedral de Santiago (Görlitz)

La catedral de Santiago​ (en alemán: Kathedrale St. Jakobus) en Görlitz, Alemania,​​ es la catedral de la diócesis de Görlitz, dedicada a Santiago. Fue construida en estilo neogótico y consagrada en 1900 como parroquia. Se convirtió en una catedral en 1994, debido a la reorganización de las diócesis de la antigua Alemania del Este. La iglesia fue construida entre los años 1898 a 1900 y consagrada el 6 de octubre de 1900. Görlitz, que entonces era parte de la diócesis católica de Breslau (elevado a Metropolia en 1930 y rebautizada Wroclaw en 1972). En principio estaba previsto para ser la segunda iglesia de la parroquia de la Santa Cruz. El obispo Adolf Bertram hizo que la iglesia fuese de nuevo la parroquia de St. Jakobus (Santiago) en 1918. Referencias
Cattedrale di San Giacomo (Görlitz)

La cattedrale di San Giacomo di Görlitz (in lingua tedesca Kathedrale St. Jakobus) è la chiesa cattedrale della diocesi di Görlitz, sita nell'omonima città. Storia La cattedrale venne costruita fra il 1898 ed il 1900 e consacrata il 6 ottobre del medesimo anno. Originariamente era previsto che la nuova chiesa dipendesse dalla chiesa parrocchiale della Santa Croce in Görlitz, ma il cardinale Adolf Bertram, arcivescovo di Breslavia (allora Görlitz apparteneva all'arcidiocesi di Breslavia), elevò nel 1918 la nuova chiesa a chiesa parrocchiale. Nel marzo del 1947 mons. Ferdinand Piontek, vicario del capitolo della città di Breslavia, dovette andarsene come conseguenza della seconda guerra mondiale (La città di Breslavia si trovò nella zona d'influenza sovietica, cioè nella Polonia, e gli abitanti di origine germanica ne furono cacciati). Egli proseguì la sua attività a Görlitz, che era divenuta la sede d'esilio del capitolo metropolitano e dell'Ordinariato di Breslavia. La chiesa parrocchiale di San Giacomo divenne così sede vescovile del distretto di Görlitz-Cottbus. Nel 1972 fu elevata a sede di amministrazione apostolica ed assunse il titolo di pro-cattedrale. Nel 1994, con la ristrutturazione delle diocesi della Germania orientale, venne creata la diocesi di Görlitz, della quale la chiesa parrocchiale di San Giacomo divenne sede, cioè cattedrale. Descrizione Architettura Si tratta di una chiesa a sala a tre navate, eretta in laterizio in stile neogotico. È dotata di una torre campanaria alta 68 m, che la rende visibile da molto lontano. Negli ultimi giorni della seconda guerra mondiale fu oggetto di tiri di artiglieria, che la distrussero quasi completamente e venne restaurata con un colmo della torre semplificato e senza timpano. Entro il 2014 dovranno essere completamente ricostruite le quattro torricelle, la copertura ed i fregi gialli e rossi del tetto. Organo La chiesa venne dotata tra il 1988 ed il 1989 di un organo a tre tastiere e 47 registri. Campane Il suono delle campane è prodotto da 4 campane denominate San Giacomo, San Benedetto, Santa Maria e San Bonifacio. Nel 1963 i gioghi in legno furono sostituiti con altri in acciaio e successivamente tre delle campane dovettero subire un restauro e rientrarono pienamente in servizio nel 2012. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Giacomo Collegamenti esterni Internetpräsenz der Kathedrale St. Jakobus auf der Bistumshomepage, su bistum-goerlitz.de.
Sint-Jacobuskathedraal (Görlitz)

De Sint-Jacobuskathedraal in de Duitse stad Görlitz is de rooms-katholieke hoofdkerk van het bisdom Görlitz. De kathedraal is gewijd aan de apostel Jacobus en werd gebouwd in neogotische stijl. Als gevolg van een reorganisatie van de Oost-Duitse bisdommen werd de kerk in 1994 verheven tot kathedraal. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in de jaren 1898-1900 en gewijd op 6 oktober 1900. Destijds maakte Görlitz deel uit van het rooms-katholieke aartsbisdom Breslau. Oorspronkelijk was de kerk een filiaalkerk van de Heilig Kruis-parochie, maar de Sint-Jacobus werd in 1918 de kerk van een zelfstandige parochie. In de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog werd de kerk door artillerievuur beschoten. Na de Tweede Wereldoorlog werd Neder-Silezië met haar hoofdstad Breslau Pools. De stad Gölitz werd een grensstad en de zetel van het verbannen Breslauer domkapittel en vicariaat. De Sint-Jacobuskerk werd de bisschopskerk voor het diocees Görlitz-Cottbus. Vanaf 1972 werd de kerk een co-kathedraal. In 1994 werd het bisdom Görlitz opgericht en werd de Sint-Jacobuskerk tot kathedraal van het nieuwe bisdom verheven. Architectuur De drieschepige hallenkerk met een toren van 68 meter hoog staat op verhoogd terrein en is in de verre omtrek zichtbaar. Het interieur bevat fragmenten van de oorspronkelijke beschildering en decoratieve toepassing alsmede voorstellingen van glazuurtegels. Na de verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog werd de torenspits in vereenvoudigde vorm zonder hoektorentjes herbouwd. Renovatie In 2012 is een omvangrijke renovatie van start gegaan. In juli 2012 werden de vier klokken van de kerk weer in gebruik genomen nadat er vermoeidheidsscheuren waren ontdekt. De kerk is in het verleden ernstig aangetast door het milieu als gevolg van uitstoot van zuren door verouderde locomotieven van het nabijgelegen treinstation. Daarnaast is er nog altijd oorlogsschade te herstellen. Ook wordt de spits in de oorspronkelijke vorm hersteld. De kosten van de restauratie worden geschat op circa 3 miljoen euro. Afbeeldingen interieur Externe link (de) Kathedrale St. Jakobus in Görlitz website bisdom Görlitz.
Katedra św. Jakuba w Görlitz

Katedra św. Jakuba w Görlitz (niem. Kathedrale St. Jakobus) – siedziba biskupa diecezji Görlitz. Historia Obecny kościół został zbudowany według projektu architekta Josepha Ebersa w latach 1898–1900 z cegły jako trzynawowy kościół halowy i konsekrowany 6 października 1900 roku. Pierwotnie planowano wybudować nowy kościół jako kościół filialny parafii Świętego Krzyża. Wrocławski książę biskup kardynał Adolf Bertram (wtedy Görlitz należało do diecezji wrocławskiej) ustanowił nowy kościół w 1918 roku kościołem parafialnym nowej parafii św Jakuba. Kościół z 68-metrową wysoką wieżą stoi na wzgórzu, i dlatego jest widoczny z daleka. Wnętrze tego kościoła neogotyckiego zawiera fragmenty budowlanych zdobień i ozdobne płytki glazurowe. W ostatnich dniach II wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony przez ogień artyleryjski, a następnie odbudowany w uproszczonej formie i bez czterech wież. Do 2014 roku, cztery małe przylegające wieże, konstrukcje dachowe i fryz złożony z płytek żółtych i czerwonych zostały zrekonstruowane. Linki zewnętrzne Informacje o katedrze
Kościół św. Łazarza w Trzemesznie

Kościół świętego Łazarza – dawny kościół szpitalny znajdujący się w Trzemesznie, w województwie wielkopolskim. Świątynia została ufundowana przez opata Michała Kosmowskiego i wzniesiona w latach 1787-1791. Jest częścią kompleksu budynków obejmujących kościół połączony po bokach z pomieszczeniami mieszkalno-gospodarczymi oraz dwa oddzielne budynki na planie kwadratu umieszczone symetrycznie po bokach dziedzińca. Ten znajdujący się po lewej był siedzibą szpitala dla ubogich, sierocińca oraz przytułku; ten znajdujący się po prawej był siedzibą szkoły elementarnej. Kościół spełniał funkcje modlitewne. Znajdował się w nim ołtarz ufundowany przez Michała Działyńskiego, który jest obecnie umieszczony w kaplicy pogrzebowej przy bazylice w Trzemesznie. Przeniósł go tam ks. dr. Bronisław Michalski w ostatnich latach XX wieku. We wnętrzu kościoła można zobaczyć dwa wysokie otwory okienne umieszczone nad ołtarzem, zamknięte półkoliście. Od wewnątrz nad (obecnie nieczynnym) centralnie znajdującym się wejściem głównym został umieszczony wykonany z drewna chór muzyczny mający zredukowane cechy klasycystyczne. Nad wejściem znajduje się okno o wykroju czteroliścia. Całość jest zwieńczona czterospadowym dachem naczółkowym z górującą na środku kwadratową wieżyczką zakończoną dachem hełmowym z latarnią, która została pokryta blachą. W czasach PRL-u i do połowy lat 90. XX wieku kościół pełnił rolę kostnicy a w 1997 r. obiekt przejął Urząd Miasta i Gminy Trzemeszno. Budowla została wyremontowana, a następnie umieszczono w niej Środowiskowy Dom Samopomocy, który funkcjonuje do dziś. Przypisy