NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Połańcu

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Połańcu ― rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Połaniec diecezji sandomierskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–1996 według projektu architektów: Adama Abrama i Edwarda Paszkiewicza z Sandomierza. Nad całością prac budowlanych pieczę sprawował ks. Witold Dobrzański. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany przez biskupa Mariana Zimałka w dniu 24 maja 1991 roku. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Wacława Świerzawskiego 24 maja 2001 roku. Świątynia reprezentuje styl nowoczesny, została wzniesiona z cegły, charakteryzuje się białymi, żelbetowymi elementami dekoracyjnymi elewacji frontowej, szczytu i trójkątnych lunetek w dachu. Trójkątny szczyt przechodzi w arkadę, zwieńczoną krzyżem o dynamicznej formie. Budowla jest jednonawowa, składa się z transeptu i węższego, trójbocznie zamkniętego prezbiterium otoczonego zapleczem. Świątynię nakrywa dwuspadowym dach z wieżyczką na planie trapezu z daszkiem w kształcie nieregularnego ostrosłupa. Kurtynowe ściany boczne tworzą przestrzenie dla dużych, prostokątnych okien oświetlających całą przestrzeń świątyni. Dodatkowo świątynia posiada wiele innych okien, o różnym kształcie. Prezbiterium razem z przestrzeniami transeptu stanowi rzeźbiarską kompozycję prostych i skośnych ścian, z przestrzeniami otwartymi i półokrągło zakończonymi arkadami, na przemiennie barwnych i surowo ceglanych, z centralnie umieszczonym tabernakulum w uformowanej na kształt krzyża glorii z promieni. Ołtarz, ambona i krzyż ołtarzowy ozdobione są mosiężnymi rzeźbami Chrystusa i apostołów. Papież Jan Paweł II odprawiał przy nich mszę świętą w Sandomierzu, w czasie pielgrzymki do Polski w 1999 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski i św. Jana Kantego w Sandomierzu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski i świętego Jana Kantego w Sandomierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sandomierz diecezji sandomierskiej). Znajduje się w sandomierskiej dzielnicy Nadbrzezie. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1984–1993 według projektu opracowanego przez zespół architektów: inżyniera Zdzisława Nowakowskiego, doktora Zbigniewa Paszkowskiego i inżyniera Mariana Olendra, odpowiedzialnego za stronę konstrukcyjną. Pieczę nad całością prac budowlanych sprawował ksiądz Jan Młynarczyk. Teren pod budowę świątyni został poświęcony przez biskupa Ignacego Tokarczuka 6 czerwca 1982 roku. Prace budowlane zostały rozpoczęte 14 lipca 1984 roku. Wmurowanie kamienia węgielnego, który poświęcił papież Jan Paweł II w Rzymie, odbyło się 19 października 1985 roku. Kościół dolny został poświęcony przez biskupa Edwarda Frankowskiego 20 października 1991 roku. Od 1993 roku trwały prace wykończeniowe górnej świątyni, która została konsekrowana przez biskupa Wacława Świerzawskiego 20 października 1996 roku. W późniejszych latach zostały podjęte dalsze prace dekoracyjno-wyposażeniowe, m.in. została ułożona granitowa posadzka (1999 rok), zostało wykonane ogrzewanie gazowe (2014 rok). Dolna świątynia została częściowo uszkodzona w czasie powodzi w 2010 roku. Kościół jest dwupoziomowy, w jego przyziemiu znajdują się: kaplica i sale zaplecza. Do kościoła głównego wchodzi się przez kaskadę schodów. Sama świątynia została wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu, z osią po przekątnej. Modernistyczna, czyli rzeźbiarska forma otynkowanej i pomalowanej na biały kolor bryły, przypomina łabędzia, płynącego po wodzie. Wysoka wieża na frontonie zbudowana na planie pięciokąta, charakteryzująca się wysuniętym i niejako zadartym w górę szczytem i proporcjonalnym wręgiem na jej osi, przypomina szyję łabędzia, podczas gdy dach bocznych części jednonawowej świątyni, razem z wyrastającymi ponad niego symetrycznymi, dekoracyjnymi ścianami frontonu, przypomina skrzydła łabędzia. Wnętrze kościoła, pomalowane w ciepłe barwy, charakteryzuje się wąskim i wysokim prezbiterium z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Za nim jest umieszczone na pół okalające zaplecze z klatką schodową, prowadzącą z tyłu świątyni na poddasze, przez które okrągłymi otworami stropu nawy wpada światło z rzędu świetlików umieszczonych w równoległym do kalenicy uskoku dachu. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sandomierzu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sandomierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sandomierz diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1987–2000 według projektu sandomierskich architektów inżynier Zofii Łotkowskiej oraz inżyniera Mieczysława Frańczaka, odpowiedzialnego ze plany konstrukcji. Pieczę nad całością prac budowlanych sprawowali ks. Antoni Firmanty (do sierpnia 1991 roku) oraz ks. Józef Śmigiel. Wielką pomoc przy budowie kościoła okazywała rada parafialna, powołana przez księdza Józefa Śmigla. Kamień węgielny, poświęcony przez św. Jana Pawła II, został wmurowany w dniu 17 czerwca 1992 roku. Pierwsza msza święta w nowej świątyni (bez okien i drzwi) została odprawiona w Wielki Czwartek 1994 roku. Przez następne lata trwały prace dekoracyjno-wykończeniowe: zamontowano ołtarz (1997 rok), położona została posadzka, zostało wykonane ogrzewanie (1998 rok), kupiono organy (2000 rok). Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Mariana Zimałka w dniu 17 września 2000 roku. Świątynia reprezentuje styl modernistyczny, została wybudowana z cegły, posiada nieregularny i dynamiczny kształt, na pierwszy rzut oka przypominający powiewający sztandar. Kościół jest węższy i wyższy z przodu, opada i rozszerza się pod kątem zgodnym z sąsiednimi ulicami ku tyłowi, gdzie znajdują się prezbiterium i zaplecze. Za wklęsłą elewacją frontową zwieńczoną krzyżem ukryta jest sześciokondygnacyjna wieża, z trzema dzwonami, zawieszonymi na ostatniej, otwartej kondygnacji. W formie świątyni nie można odnaleźć kąta prostego i prostej ściany. Po lewej stronie jest umieszczony rząd kurtynowych, falujących ścian i witraży z wizerunkami świętych, z kolei na prawo od wejścia witraże przedstawiają tajemnice różańcowe. Całą przestrzeń świątyni nakrywa akustyczny strop wykonany z drewna klejonego. Na ścianie ołtarzowej znajduje się duży drewniany krucyfiks umieszczony pomiędzy dekoracyjnie ułożonymi z cegieł ornamentami. Obok, po prawej stronie, jest usytuowana kaplica Matki Bożej Nieustającej Pomocy, natomiast z drugiej strony – dekoracyjne tabernakulum w kształcie metaloplastycznej glorii z kłosów zboża i winnych gron, wykonane przez profesora Dousę. Tylna część utrzymanej dzięki witrażom w półmroku świątyni jest otoczona przez białą emporę z malowanymi stacjami Drogi Krzyżowej. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla Jedynego Zbawiciela Świata w Sandomierzu

Kościół Chrystusa Króla Jedynego Zbawiciela Świata w Sandomierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sandomierz diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1998-2017. Pierwszym budowniczym kościoła był ksiądz Wiesław Wilmański SAC. Kolejni proboszczowie kontynuowali prace związane z wykończeniem wnętrza. Ostatnie prace dekoracyjne zostały przeprowadzone przez księdza Artura Manelskiego SAC. Uroczyście świątynia została poświęcona przez biskupa Krzysztofa Nitkiewicza w dniu 28 maja 2017 roku. Architektura kościoła przypomina formę rzeźbiarską, ale można już ją zaliczyć ją do stylu postmodernistycznego. Świątynię cechuje architektura w stylu skandynawskim, charakterystyczny jest dominujący dach o przekroju trójkątnym, trochę węższy i niższy na przedzie i w części prezbiterium, którego wykrzywiona kalenica zbliżona jest kształtem do odwróconej łodzi. Na spadzie dachu jest wymalowany krzyż, przypominający odbiorcom o niewidocznym na pierwszy rzut oka sakralnym charakterze budowli. Ryzalit ściany frontowej, znajdujący się ponad przeszklonym wejściem, rozcina wąska linia okna w formie krzyża. Małe, poprzeczne okienka są umieszczone również na zakrzywionych ścianach, nadających nawie formę łodzi. We wnętrzu widać, że dach, będący większą częścią bryły świątyni, jest podparty dźwigarami z drewna klejonego, stylizowanymi na kolumny i ostre łuki w stylu gotyckim lub też na konstrukcję statku. Nawiązuje do nich zewnętrzny krzyż, wyrastający między krzywiznami dekoracyjnych murków. Na ścianie ołtarzowej tabernakulum, wśród fresków o barwie zachodzącego słońca, namalowany jest umęczony Chrystus w półpostaci, przedstawiony podczas sceny Ecce Homo. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stalowa Wola diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1985–1987 na podstawie planów wykonanych przez inżyniera Wojciecha Kowalczyka oraz inżyniera Andrzeja Ustiana z Warszawy. Kościół został poświęcony przez biskupa Ignacego Tokarczuka w dniu 28 września 1987 roku. Od tego czasu prowadzone były prace dekoracyjno-wykończeniowe. Świątynia została konsekrowana przez biskupa Wacława Świerzawskiego 30 maja 1999 roku. Kościół jest dwupoziomowy. Częścią świątyni jest kaplica pogrzebowa, z której wyjście skierowane jest wprost na bramę sąsiedniego cmentarza. Cała budowla swoją architekturą nawiązuje do zmartwychwstania. Została zbudowana na planie kwadratu, rozciętego po przekątnej, z częściami lekko przesuniętymi względem siebie nawzajem. Ceglane, kurtynowe ściany zostały oddzielone od masywnego, betonowo-blaszanego dachu podłużnym świetlikiem. Sprawia to wrażenie dachu, unoszącego się prawie w powietrzu. Dwa jego skrzydła załamane są wzdłuż osi i opadają ku ziemi na rogach świątyni. W ten sposób budowla nawiązuje do otwartego grobu Chrystusa. Spomiędzy rozwartych, masywnych skrzydeł dachu wznosi się stropodach środkowej części świątyni, prawie niewidoczny dla oglądających go przechodniów. Widoczna staje się dopiero masywna wieża-dzwonnica znajdująca się z tyłu prezbiterium, mieszcząca na sobie duży krzyż wykonany z blachy nierdzewnej, kojarzący się zapewne ze zmartwychwstałym Chrystusem, wychodzącym z grobu. Wnętrze charakteryzuje się surową cegłą i nakrywa je biały strop. Na ścianie prezbiterium jest umieszczona marmurowa płaskorzeźba Chrystusa Uwielbionego. Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Stalowej Woli

Kościół Opatrzności Bożej w Stalowej Woli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stalowa Wola diecezji sandomierskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–1993 według projektu inżyniera Aleksandra Holasa z Poznania oraz konstruktora inżyniera Janusza Wujca. Prace budowlane były prowadzone pod nadzorem ks. Jerzego Warchoła. Kościół został poświęcony 3 maja 1993 roku. W następnych latach trwały prace dekoracyjno-wykończeniowe. Świątynia została konsekrowana przez biskupa Wacława Świerzawskiego 12 maja 2002 roku. Architektura Budowla o postmodernistycznym wyrazie nawiązuje do wezwania kościoła oraz do bizantyjskich bazylik. Masywna i przysadzista bryła świątyni posiada kształt spłaszczonej nieco kopuły z centralnie usytuowaną latarnią o tradycyjnej formie, opartej na kwadratowym cokole o półkolistych ścianach bocznych i dachu, który będąc kontynuacją kopuły, opada między łukami ścian aż ku przyziemiu. Na każdej ze ścian jest umieszczona okrągła rozeta, będąca razem z górnym światłem latarni, oświetleniem świątyni. Wnętrze jest przestronne i jednolite. Dekorację ołtarza głównego na jednym z boków kwadratowego kościoła stanowi duży, mosiężny krucyfiks, stylizowany na papieski. Pod nim znajduje się wnęka z tabernakulum ozdobionym metaloplastyczną dekoracją płonącego krzewu. W rogach i wnękach kościoła są umieszczone ołtarze boczne oraz konfesjonały. Kopułę ponad nawą wypełniają powtarzające się, betonowe, ozdobne wnęki w kształcie półkolistych blend są obecnie ozdobione malowanymi postaciami świętych polskich. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stalowej Woli

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stalowej Woli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Matki Bożej Różańcowej w Stalowej Woli (dekanat Stalowa Wola diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1984–2002 według projektu inżyniera Gerarda Pająka oraz inżyniera Adama Tarnawskiego. Dolny kościół został zbudowany przed 1986 roku, pod kierunkiem ks. S. Wdowiaka. Świątynia została poświęcona przez biskupa Ignacego Tokarczuka 19 października 1986 roku. W następnych latach wybudowano i wykończono górny kościół. Początkowo inwestycja była prowadzona przez ks. S. Wdowiaka, natomiast od 1992 roku przez ks. Jana Folcika. Górny kościół został uroczyście poświęcony przez biskupa Wacława Świerzawskiego 7 czerwca 2002 roku. Kościół jest dwupoziomową budowlą wzniesioną w stylu modernistycznym, stosunkową wysoką i smukłą. Świątynia opiera się na planie kwadratu z osią po przekątnej. Na przeciwległych rogach świątyni są umieszczone wieże. Na frontonie znajduje się prostopadłościenna, niejako ścięta u góry dzwonnica, natomiast prezbiterium posiada kształt strzelistej absydy w formie połowy stożka z ostrokątnymi lunetami, pokrytej błyszczącą blachą nierdzewną i zwieńczonej krzyżem. Ściany są ozdobione rzędami wąskich i podłużnych, prostokątnych okien, znajdujących się we wnękach przeplatanych betonowymi pilastrami nawiązującymi do przypór. Wnętrze utrzymane jest w barwach bieli, czerni i szarości, kolorowe światło wpada do niego przez modernistyczne witraże. Po lewej stronie nawa jest okolona wewnętrznym balkonem. Prezbiterium w absydzie oświetla górne, trójkątne okno, którego światło, razem ze zwężającymi się ku górze ścianami, tworzy efekt światłości niebieskiej, padającej na prosty, betonowy krzyż. Przypisy
Kościół Źródła Miłosierdzia Bożego w Stalowej Woli

Kościół Źródła Miłosierdzia Bożego w Stalowej Woli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Floriana w Stalowej Woli (dekanat Stalowa Wola diecezji sandomierskiej). Świątynię zbudowano w latach 2014–2017 z rozbudowy dotychczasowej kaplicy pod wezwaniem świętej Anny. Kaplica ta wzniesiona została w latach 1982–1983 pod nadzorem ks. Jana Kozioła. Rozbudowę kaplicy nadzorował ks. Marian Balicki. Obecnie pełni funkcję kościoła parafialnego, z wyjątkiem kilku mszy świętych tradycyjnie sprawowanych w starym kościele pw. św. Floriana. Oś nowej świątyni została zaprojektowana prostopadle do dawnej osi kaplicy i w tym również kierunku została wzniesiona nawa nowego kościoła. Dawna kaplica stanowi obecnie pewnego rodzaju transept, usytuowany jednak w przedniej części świątyni. Nowoczesny charakter budowli jest widoczny w niesymetrycznej bryle, jak gdyby składającej się z kilku podobnych do siebie segmentów, pozbawionych symetrii, pooddzielanych świetlikami w namiocie dachu, z oryginalnym, drewnianym podbiciem zachowanym w starszej części świątyni i witrażach, odpowiadających stylem całej świątyni. Mimo pierwotnego modernistycznego charakteru kościół charakteryzuje się również cechami postmodernistycznymi. Są nimi dźwigary wykonane z drewna klejonego, powtarzający się motyw trójkątnych lunetek i wykuszy oraz ostrosłupowa wieżyczka. W ołtarzu głównym znajduje się tabernakulum umieszczone w witrażowej dekoracji oraz obraz Jezu ufam Tobie. Przypisy
Kaplica św. Jana Pawła II w Stalowej Woli

Kaplica świętego Jana Pawła II w Stalowej Woli – rzymskokatolicka kaplica parafialna należąca do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stalowa Wola diecezji sandomierskiej). Świątynia została zaprojektowana jako kaplica akademicka. Znajduje się w budynku Auli im. „Solidarności” przy Wydziale Nauk Inżynieryjno-Technicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest umieszczona w jego dolnej kondygnacji, pod amfiteatralną aulą. Z tego powodu strop świątyni wznosi się od wejścia głównego w stronę prezbiterium, zakończonego absydą wyższą od nawy doświetloną witrażami oraz niewidocznymi z nawy oknami. Funkcję ołtarza głównego pełni podświetlany stosownie do okresu liturgicznego drewniany krzyż z obrazem patrona parafii. Na ścianach bocznych znajdują się obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz św. Jadwigi Królowej razem z relikwiami. Marmurowy ołtarz pochodzi ze Mszy świętej odprawionej przez Jana Pawła II w Warszawie w 1999 roku. W kaplicy są umieszczone relikwie krwi papieża Polaka, przekazane przed kardynała Stanisława Dziwisza. Parafia została utworzona w 2009 roku, początkowo pod wezwaniem św. Jadwigi Królowej, po kanonizacji Jana Pawła II otrzymała obecną nazwę. Przypisy
Kościół św. Barbary w Staszowie

Kościół świętej Barbary w Staszowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Staszów diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–2000 według projektów opracowanych w zespole profesora Wiktora Zina i profesora Andrzeja Kadłuczki. Nad całością prac czuwał ks. Edward Zieliński. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Mariana Zimałka w 2000 roku. Świątynia nosi cechy stylu postmodernistycznego. Bryła kościoła opiera się na planie kwadratu z trójbocznymi kaplicami z lewej i prawej strony i podobnie, jednakże z zaokrągleniami na bokach, zamkniętym prezbiterium razem z zapleczem z tyłu, w lewym narożniku. Balkon na froncie oraz zewnętrzne ściany kaplic bocznych są ozdobione rzędami dekoracyjnych, powtarzających się kolumienek świadczących o postmodernistycznym stylu całej budowli. Cztery ściany nawy głównej zwieńczone są czterema trójkątnymi szczytami. Każdy z nich ozdobiony jest jeszcze trójkątnym wykuszem z załamanym pod kątem prostym, podłużnym oknem. Wspomniane wyżej cztery szczyty są podstawą dla krzyżującego się nad środkiem nawy dachu. Spady dachu oparte są jednak na krzywiźnie, przez co jego kalenice wznoszą się od czterech szczytów ku środkowi, gdzie na ich przecięciu jest usytuowana skośnie ułożona względem osi dachu iglica z krzyżem, będąca zwieńczeniem całej świątyni. Architektura kościoła charakteryzuje się dekoracyjnymi i pozornie bezcelowymi detalami architektonicznymi, zaczerpniętymi z różnych wątków historycznych i kierunków w sztuce. Przypisy
Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza w Tarnobrzegu

Kościół Chrystusa Dobrego Pasterza w Tarnobrzegu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Należy do dekanatu Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej. Znajduje się w tarnobrzeskiej dzielnicy Mokrzyszów. Świątynia została wzniesiona w latach 1985–1990 na podstawie projektu architektów inż. Adama Abrama i inż. Zbigniewa Żuchowicza. Prace budowlane nadzorował ks. Antoni Sanecki. 26 października 1991 roku abp Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia kościoła. Kościół to współczesna budowla reprezentująca styl modernistyczny. Elementami charakteryzującymi ten styl są kurtynowe, skośne ściany, będące przestrzeniami dla prostokątnych okien, niesymetryczny fronton z oknem rozdzielonym betonowym krzyżem, rozetką po lewej stronie i masywną, wysoką wieżą-dzwonnicą po prawej stronie. Wieża ozdobiona jest kolumnami powtarzających się okienek, a zwieńcza ją betonowa, jednospadowa, trapezowa arkada z krzyżem na rogu. Prezbiterium świątyni jest wzniesione ponad namiot dachu w formie monogramu Maryi i tworzyło wcześniej w ten sposób dwa trójkątne świetliki. Dekorację wnętrza cechuje styl tradycyjny. W prezbiterium są umieszczone figuralne wyobrażenia Chrystusa Dobrego Pasterza, zstępującego z góry, a także podobne sceny z ewangelii. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Tarnobrzegu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Tarnobrzegu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej. Znajduje się w tarnobrzeskiej dzielnicy Sobów. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–1991 według planów przygotowanych przez inżyniera Stanisława Farbisza z Krakowa. Prace budowlane nadzorował ksiądz Adam Burda. Kościół został oddany do użytku 1 listopada 1991 roku. Generalny remont świątyni został przeprowadzony przez księdza Andrzeja Maczugę w 2006 roku. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Krzysztofa Nitkiewicza 18 grudnia 2016 roku. Budowla jest jednonawowa i posiada trójki okien umieszczonych po obu stronach w wielokrotnie, prostokątnie załamanych ścianach. Przy frontonie znajduje się niewielka, kwadratowa wieża, wyrastająca znad przyczółkowego dachu, nakrywającego kruchtę. Wnętrze charakteryzuje się ciepłymi barwami. Znajduje się w nim betonowe belkowanie stropu oraz arkada, prowadząca do absydy prezbiterium, w której umieszczone są krzyż i tabernakulum. Przypisy
Kościół św. Barbary w Tarnobrzegu

Kościół świętej Barbary w Tarnobrzegu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnobrzeg diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990–1996 według projektu opracowanego przez inżyniera Daniela Żuchowicza (plany konstrukcyjne zostały przygotowane przez inżyniera Zbigniewa Żuchowicza). Prace budowlane nadzorował ksiądz Stanisław Bar. Plac pod budowę nowego kościoła został poświęcony przez biskupa Edwarda Białogłowskiego 3 maja 1990 roku. Kamień węgielny poświęcił i wmurował biskup Ignacy Tokarczuk 4 grudnia 1991 roku. Pierwsza msza święta w nowym, niewykończonym jeszcze kościele została odprawiona 4 grudnia 1995 roku przez biskupa Wacława Świerzawskiego. Uroczyście świątynia została poświęcona przez biskupa Edwarda Frankowskiego 26 października 1996 roku. W następnych latach były kontynuowane prace nad wykończeniem i dekoracją wnętrza. Kościół to budowla nowoczesna, jednonawowa, nakryta łagodnie opadającym dachem. Z tyłu, za prezbiterium, jest umieszczone kilkupiętrowe zaplecze. Biały fronton świątyni jest wysunięty po bokach i tworzy zadaszenia nad wejściami. Wysunięte skrzydła umieszczone nad wejściem głównym wystrzelają do góry w kształcie betonowych ścian wieży-dzwonnicy. Spomiędzy nich wyrasta na górze duży, blaszany krzyż. Okna świątyni są długie i prostokątne – wysunięte ku bokom tworzą wnęki w ścianach wypełnione przez konfesjonały. Kolorystyka kościoła jest utrzymana w barwach stalowych i bladożółtych, co razem z drewnianymi, żółtymi detalami ścian i stropu imitującymi kryształy siarki jest czytelnym porównaniem do miejscowego środowiska górników-siarkowców. Nieprzypadkowo za patronkę parafii została obrana św. Barbara. W ołtarzu głównym ze skośnymi, trapezowymi motywami dekoracyjnymi znajdują się różnej wielkości figury: od krucyfiksu, przez św. Barbarę, polskich świętych po przedstawienie Zesłania Ducha Świętego. Przypisy
Kościół św. Barbary w Gryżynie

Kościół świętej Barbary w Gryżynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Gryżynie (powiat kościański, województwo wielkopolskie) należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kościański archidiecezji poznańskiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1887–1888 według projektu wrocławskiego architekta Alexisa Langera. Budowla reprezentuje styl neogotycki, jest murowana, trójnawowa, halowa i na zewnątrz wzmocniona przyporami. Od północnego wschodu jest dostawiona murowana wieża o wysokości 45 metrów, nieotynkowana, wzmocniona przyporami i zwieńczona iglicą. W szczycie zachodnim widnieje data 1888, od strony północnej jest dobudowana kruchta. We wnętrzu znajdują się: neogotycki ołtarz główny, ambona, konfesjonały, stacje drogi krzyżowej i rzeźby w stylu barokowym: Chrystusa Frasobliwego, św. Stanisława, św. Barbary. Pod chórem są umieszczone dwie tablice dedykowane: ks. Stanisławowi Jaskólskiemu, proboszczowi z Gryżyny, zamęczonemu w KL Dachau w 1942 roku i Antoniemu Kasztelanowi, powstańcowi wielkopolskiemu, żołnierzowi września 1939 roku. Przy kościele znajduje się kilka grobowców, w tym Teofila Wyssogoty-Zakrzewskiego. Galeria Przypisy