NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Staw Staszica

Staw Staszica ( slovensky Staszicove pleso, německy Staszyc-Seechen, Staszyc-Seen, maďarsky Staszyc tavak, Staszyc tavacska) je malé ledovcové jezero nalézající se na dně Doliny za Mnichem na polské straně Vysokých Tater. Leží ve výšce asi 1785 m. Když je vysoký stav vody (což nebývá každý rok), měří na délku více než 200 metrů a na některých místech zaplavuje turistickou stezku na Chałubińského bránu. V suchém období se jezírko dělí na dvě. Potom se jihozápadní část nazývá Wyżni Staw Staszica a severovýchodní Nižní Staw Staszica. Pleso nese jméno polského politika a vědce Stanisława Staszice. Turistika z prahu Doliny za Mnichem na Chałubińského bránu. Čas túry: 1 h, ↓ 45 min. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Staw Staszica na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Staw Staszica na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě
Staw Staszica

Der Staszic See (pl. Staw Staszica) in Polen ist ein Karsee im Tal hinter dem Mönch (pl. Dolina za Mnichem), einem Hängetal über dem Fischbachtal (pl. Dolina Rybiego Potoku) in der polnischen Hohen Tatra. Der Gletschersee befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska. Am See verläuft ein Wanderweg vom Tal hinter dem Mönch auf den Bergpass Wrota Chałubińskiego. Der See ist nach dem polnischen Wissenschaftler Stanisław Staszica benannt, der die Tatra Anfang des 19. Jahrhunderts erforscht hat. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Staw Staszica

Staw Staszica (niem. Staszyc-Seechen, Staszyc-Seen, węg. Staszyc-tavak, Staszyc-tavacska) – okresowe jezioro polodowcowe na dnie Doliny za Mnichem w Tatrach Wysokich, na wysokości około 1785 m n.p.m. Przy wysokim stanie wody (co nie zdarza się każdego roku) ma ponad 200 m długości i zalewa miejscami szlak na Wrota Chałubińskiego. Wysychając, dzieli się początkowo na dwa zbiorniki, z których południowo-zachodni zwany jest Wyżnim Stawem Staszica, a północno-wschodni – Niżnim Stawem Staszica (w rzeczywistości obie części leżą na tej samej wysokości). Nazwa jeziora została nadana na cześć Stanisława Staszica. Pierwotną nazwą jeziorka (dzielącego się zazwyczaj na dwie lub trzy części) były Niżnie Stawki, Wyżnimi Stawkami górale nazywali natomiast leżące na wyższym tarasie dolinki Wyżnie Mnichowe Stawki. Szlaki turystyczne – czerwony z progu Dolinki za Mnichem na Wrota Chałubińskiego. Czas przejścia: 1 h, ↓ 45 min. Przypisy
Staw przy ul. Kaczeńcowej w Krakowie

Staw przy ulicy Kaczeńcowej – użytek ekologiczny znajdujący się w Krakowie w dzielnicy XVI Bieńczyce przy ul. Kaczeńcowej. Utworzony został uchwałą nr XXXI/405/07 Rady Miasta Krakowa z 19 grudnia 2007 roku. Obejmuje niewielki zbiornik wodny wraz z otoczeniem, położony w dolinie rzeki Dłubni, a będący częścią jednej z dłubniańskich młynówek. Całość ma powierzchnię 0,82 ha. Użytek utworzono dla ochrony ekosystemu, będącego siedliskiem chronionych gatunków zwierząt. W jego obrębie stwierdzono wiele gatunków ssaków, 23 gatunki ptaków związanych z siedliskiem zbiornika wodnego i jego otoczeniem, m.in. łabędź niemy, kilka gatunków płazów (głównie żaby), wiele gatunków owadów, w tym 14 gatunków motyli. W stawie występują ryby np. karaś srebrzysty. Wokół stawu rośnie kilkadziesiąt starych drzew m.in. kasztanowiec biały (z których 10 jest pomnikami przyrody) o obwodach w pierśnicy: 168 cm, 231 cm, 230 cm, 275 cm, 295 cm, 206 cm, 294 cm, 232 cm, wpisane do rejestru w 2003 roku (stan na 2020 rok). Nad stawem był jeszcze jeden pomnik przyrody – wiąz szypułkowy, który obumarł i w 2015 roku zniesiono ochronę pomnikową tego drzewa. Ze względu na to, że przestrzeń podkorowa jest zasiedlona przez nocka rudego, zdecydowano o pozostawieniu drzewa, z jednoczesnym usunięciem konarów zagrażających bezpieczeństwu przechodniów. Galeria Przypisy Bibliografia Uchwała nr XXXI/405/07 z dnia 19 grudnia 2007 r. Rady Miasta Krakowa. [dostęp 2010-08-20].
Stawek na Kopkach

Der See auf den Kopki (pl. Stawek na Kopkach) in Polen ist ein Karsee im Tal hinter dem Mönch (pl. Dolina za Mnichem), einem Hängetal über dem Fischbachtal (pl. Dolina Rybiego Potoku) in der polnischen Hohen Tatra. Der Gletschersee befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska. Am See verläuft ein Wanderweg vom Tal hinter dem Mönch auf den Bergpass Wrota Chałubińskiego. Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Stawek na Kopkach

Stawek na Kopkach – niewielki zbiornik wodny w Dolinie za Mnichem w Tatrach Wysokich, na wysokości około 1875 m n.p.m. Znajduje się w płytkim zagłębieniu skalnym na bulach pod Szpiglasową Przełęczą. Ma muliste dno i kamieniste brzegi. Prawdopodobnie jest to jeziorko stałe, Józef Nyka mierzył je pod koniec lata 1954, gdy wszystkie Wyżnie Mnichowe Stawki poza IX były już wyschnięte. Stawek na Kopkach miał wtedy powierzchnię 0,006 ha, 10 m długości, 8 m szerokości i 0,4 m głębokości. W jeziorku występuje bogata fauna wodna. Staw nie ma dopływu ani odpływu. Nazwa jest pochodzenia pasterskiego. Szlaki turystyczne Do Stawku na Kopkach nie prowadzi żaden szlak turystyczny, można go jednak dostrzec z daleka ze szlaków na Szpiglasową Przełęcz i Wrota Chałubińskiego. nad Morskiego Oka przez próg Doliny za Mnichem i zbocza Miedzianego na Szpiglasową Przełęcz. Czas przejścia: 2:30 h, ↓ 1:50 h od dolnego progu Doliny za Mnichem na przełęcz Wrota Chałubińskiego. Czas przejścia: 1 h, ↓ 45 min Przypisy
Pleso pod Zverovkou

Pleso pod Zverovkou je horské ledovcové jezero na Slovensku. Nachází v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Je nejníže položené ze všech ples v Tatrách. Má rozlohu 0,3055 ha. Je 82 m dlouhé a 52 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,3 m a objemu 5429 m³. Leží v nadmořské výšce 973 m. Okolí Břehy plesa jsou porostlé jehličnatým lesem. Vodní režim Jezero nemá povrchový přítok ani odtok. Přibližně 80 m jihozápadně protéká Studený potok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Po severozápadním břehu vede zelená turistická značka, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. po zelené turistické značce od Zverovky. po zelené turistické značce z Teplého žľabu. po neznačené cestě od zastávky autobusu Zverovka, která se napojuje na zelenou turistické značce od Zverovky. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pleso pod Zverovkou na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Zwierówką, Stawek pod
Stawek pod Zwierówką

Stawek pod Zwierówką (słow. Pleso pod Zverovkou) – niewielkie jezioro polodowcowe w słowackich Tatrach Zachodnich, w Dolinie Zuberskiej (Studená dolina). Znajduje się wśród lasu, około 800 m na północny zachód od polany Zwierówka (Zverovka). Leży na wysokości 983 m n.p.m. i jest najniżej położonym naturalnym zbiornikiem wodnym w Tatrach. Powierzchnia stawu to 0,31 ha, wymiary 82 × 52 m, głębokość 1,2 m. Tafla tego stawu jest ciemna, co zapewnia ciekawe odbicia lustrzane. Wokół jeziora poprowadzona jest ścieżka, przy której znajdują się drewniane stoliki z ławkami. Jezioro wypełnia zagłębienie między morenami, jego woda jest brunatna i niezbyt zimna, jak na tatrzańskie jeziora. Szlaki turystyczne – zielony ze Zwierówki przez Ciepły Żleb, Przełęcz pod Osobitą i skrzyżowanie szlaków poniżej szczytu Grzesia do Doliny Zadniej Łatanej. Czas przejścia ze Zwierówki do skrzyżowania pod Grzesiem: 3:25 h, ↓ 3 h Czas przejścia z Grzesia do żółtego szlaku w Dolinie Zadniej Łatanej: 30 min, ↑ 1 h – okrężna ścieżka dydaktyczna o długości 2,2 km rozpoczynająca się i kończąca na Zwierówce. Czas przejścia całości: 45 min Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Náučný chodník na Zverovke. [dostęp 2008-11-19].
Stawieniec

Stawieniec – polana w Gorcach na południowym stoku Kudłonia (1276 m n.p.m.) w dolinie Kamienickiego Potoku. Dawniej była koszona i wypasana. Przed II wojną światową istniało tutaj wzorcowe gospodarstwo halne, w którym prowadzono doświadczalną hodowlę bydła. Jego zabudowania zostały zniszczone podczas wojennych działań w październiku 1944. Obecnie polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego i stanowi obszar ochrony ścisłej. Pasterstwo zostało na niej zlikwidowane. Aby jednak nie dopuścić do jej zarośnięcia lasem (ze szkodą dla różnorodności biologicznej), jest ona przez park koszona. Odosobniona i niewidoczna spoza Gorców polana stanowiła dobre schronienie dla partyzantów w czasie II wojny światowej. Mieli na niej swoje bazy żołnierze AK, a później partyzanci radzieccy Na jej terenie znajduje się odbudowana tradycyjna gorczańska bacówka, oraz ruiny drugiej. Wewnątrz odbudowanej bacówki można zaobserwować część roboczą, w której znajduje się wyłożone płaskimi kamieniami palenisko, w którym warzono mleko na ser, a także stół i dwie ławy. Część mieszkalna posiada powałę z desek. Z polany widoki na południową i wschodnią stronę; na Gorc, Przysłop, polanę Bieniowe i polanę Jaworzynę Kamienicką. Przez środek polany prowadzi szlak turystyczny. Stawieniec znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Lubomierz w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Mszana Dolna. Szlaki turystyki pieszej szlak pieszy: Rzeki – Trusiówka – Papieżówka – Stawieniec – Gorc Troszacki – skrzyżowanie szlaków pod Kudłoniem. Odległość 7,9 km, suma podejść 460 m, czas przejścia 3 godz. 15 min, z powrotem 2 godz. 5 min. Decyzją Gorczańskiego Parku Narodowego, od maja 2013 szlak czasowo zamknięty na odcinku dolina Kamienicy – Gorc Troszacki Przypisy
Stawy Jana w Łodzi

Stawy Jana w Łodzi, česky lze přeložit jako Janovy rybníky v Lodži, je populární rybník s ostrůvkem a parkem v údolí říčky Olechówka (přítok řeky Jasień z povodí řeky Ner) v časti Chojny městského obvodu Górna města Lodž (Łódź) v Lodžském vojvodství ve středním Polsku. Původ názvu Název pochází od Jana Mulinovicze (nebo Mulinowice), který byl podle legendy na počátku 17. století po ztrátě svých rodičů vyhnán ze svého bydliště a seděl s pláčem u cesty vedoucí do města Piotrków Trybunalski. Sirotka se ujali manželé z Krakova, kteří tudy projížděli. Po jejich smrti se Jan stal majitelem značného majetku. Na místě, kde se poprvé setkal se svými dobrodinci, vztyčil v roce 1634 sloup z šedého mramoru na obdélníkovém podstavci vysoký asi 11 metrů s pozlaceným křížem a poděkováním Bohu. Sloup, který byl pravděpodobně nejstarší světskou památkou v Polsku, byl zničen Němci během druhé světové války v roce 1939. Po válce byl na místě sloupu v ulici Kolumna vztyčen podstavec se sochou Krista. Další informace Rybník se nachází v jižní části parku. Rozloha parku je 18,34 ha, včetně rybníka o rozloze 4,3 ha. U rybníka je písečná pláž, přístaviště kánoí, dětské brouzdaliště. V parku bylo vybudováno dětské, fotbalové a basketbalové hřiště, skatepark aj. Park je nerovnoměrně zalesněný a má rozsáhlé trávníky a také cenné vzrostlé stromy. V severní části se nachází stavba Dworek na Chojnach z konce 18. století a za ním se nachází tábořiště. V minulosti se zde nacházely 2 rybníky. Přes park vede cyklostezka. Místo je celoročně volně přístupné, ale služby jsou zpoplatněny. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stawy Jana w Łodzi na Wikimedia Commons
Stawy Strzeszyńskie

Stawy Strzeszyńskie (zwane też Strzeszynko I i II lub Strzeszyno I i II) – zespół trzech stawów, zlokalizowanych na poznańskim Strzeszynie, w sąsiedztwie Jeziora Strzeszyńskiego. Stawy Strzeszyńskie położone są na południowy wschód od tego akwenu i tylko dwa z nich posiadają nazwy, trzeci jest bezimienny. Wszystkie je łączy Bogdanka (dopływ Warty). Morfologia i geneza Na Stawy Strzeszyńskie składają się następujące akweny: Staw Strzeszyński I – najbardziej na zachodzie zespołu, 250 m od Jeziora Strzeszyńskiego, powierzchnia zlewni 5,7 km², powierzchnia zwierciadła wody – 3,4 ha, objętość wody – 139,7 tys. m³, głębokość średnia – 4,1 m, głębokość maksymalna – 8,2 m, Staw Strzeszyński II – najbardziej na wschodzie zespołu, oprócz Bogdanki, połączony z Jeziorem Strzeszyńskim wyschniętym rowem (okresowo zasilanym przez Strumień Strzeszyński), powierzchnia zlewni – nieznana, powierzchnia zwierciadła wody – 2,6 ha, objętość wody – 77,2 tys. m³, głębokość średnia – 3 m, głębokość maksymalna – 6,6 m, staw bezimienny, położony pomiędzy oboma wymienionymi wyżej, o głębokości 1,2 m. Stawy Strzeszyńskie otoczone są zwartymi kompleksami leśnymi oraz nieużytkami. W pobliżu (na południowy wschód, wzdłuż Bogdanki) znajduje się kilkanaście następnych, bezimiennych stawów o bardzo niewielkiej powierzchni jednostkowej. Pochodzenie stawów jest powyrobiskowe – są to glinianki i torfianki. Stawy znajdują się na osi dość bystro tutaj płynącej Bogdanki, w związku z czym przepływ i wymiana wód jest znaczna. W 1996 posiadały III klasę czystości wód jeziorowych. Stan bakteriologiczny był natomiast wówczas bardzo dobry. Przyroda W styczniu 2006 zlokalizowano w Stawie II (wschodnia część przybrzeżna), stanowisko bobra europejskiego. Obejmowało ono też fragment Bogdanki. Okolice stawów porastają pasy trzciny pospolitej, a w płytkich, przybrzeżnych wodach występuje pałka szerokolistna i wąskolistna (nieco głębiej). W rejonie stawów spotkać ponadto można takie rośliny, jak dereń biały, sit chudy, sit członowaty, sit rozpierzchły, grążel żółty, uczep amerykański, knieć błotna, turzyca błotna, sadziec konopiasty, psianka słodkogórz, przytulia błotna i inne. Na południe od Stawu I rośnie, na podmokłym terenie, ols. W warstwie krzewów występują brzoza brodawkowata, bez czarny, bez koralowy, kruszyna pospolita, jarząb pospolity i porzeczka czarna. Rosną też paprocie – zachylnik błotny i nerecznica szerokolistna. Przypisy Bibliografia Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, s. 52 i 57, ISBN 83-906665-0-3 Poznań – atlas aglomeracji, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8.
Steklno (jezioro)

Steklno – jezioro położone na wschód od wsi Steklno, w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim, w województwie zachodniopomorskim. Pod względem podziału fizycznogeograficznego Polski znajduje się w zachodniej części Pobrzeża Szczecińskiego, na Równinie Wełtyńskiej. Do jeziora Steklno uchodzą liczne małe cieki i rowy melioracyjne oraz wody podziemne, natomiast wypływa z niego struga łącząca je z jeziorem Małe Steklno. Jezioro nie jest objęte żadną formą ochrony przyrody. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach już w 1235 roku, początkowo jako de Stikelne, a następnie Stikilne (1240), in stagnum Stekelin (1313), der große Stecklin (1748), Grosser Steckliner See (1924), Gross Stecklin See (1937). 3 listopada 1950 roku wprowadzono nazwę Steklno. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Steklno. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 47,3 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,8 m, a maksymalna – 8,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 41,2 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1797,4 tys. m³. Natomiast A. Choiński określił poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 wielkość jeziora na 47,5 ha. Maksymalna długość jeziora to 1470 m, a szerokość 480 m. Długość linii brzegowej wynosi 4000 m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni szóstego poziomu Kanał Babinek-Tywa. Identyfikator MPHP to 193292. Zagospodarowanie Jezioro pełni funkcje rekreacyjne, nad jego północnym brzegiem znajduje się jedyne kąpielisko w gminie Gryfino wyznaczone z zasadami dyrektywy kąpieliskowej – Kąpielisko śródlądowe w Steklnie. W 2022 roku jakość wód kąpieliska oceniono jako doskonałą. Przypisy
Polish Navy Shipyard

Polish Navy Shipyard (Polish: Stocznia Marynarki Wojennej) is a Polish shipyard located in Gdynia. It is the oldest operating shipyard in Poland. The first Polish shipyard on the Baltic Sea after regaining independence was established on May 10, 1922, as a result of moving the Naval Port Workshops (Warsztaty Portowe Marynarki Wojennej) from Modlin to Puck. At that time, repairs were mainly made to warships stationed in the Puck naval base. After the relocation of the naval base to Gdynia, the same was done in 1927 with the Naval Port Workshops. In the 1930s, the shipyard infrastructure was significantly expanded. During the Second World War the war activities largely destroyed the shipyard, and before withdrawing, the Germans looted or destroyed what could still be used, as was the case with other industrial facilities in the occupied lands. After the war, a long process of reconstruction began. The rebuilt shipyard resumed operations as the Navy Shipyard (Stocznia Marynarki Wojennej). and after the System Transformation in 1989, it was commercialized but financial problems led the shipyard to bankruptcy in 2009. In 2017, the Polska Grupa Zbrojeniowa took over the bankrupt shipyard from the bankruptcy trustee. As a result of transaction, a new entity called PGZ Stocznia Wojenna was established. In 2022, a program of deep reconstruction and modernization of the shipyard began, under which new halls with CNC plasma cutting machines will be built, in which work will be largely automated. As of 2023, the shipyard operates profitably and is responsible for the implementation of the main shipbuilding programs of the Polish Navy. References External links Official website
Stocznia Wisła

Stocznia WISŁA – stocznia produkująca jednostki pływające i konstrukcje stalowe, mieszcząca się w gdańskiej dzielnicy Krakowiec-Górki Zachodnie. Historia Zalążkiem stoczni była powstała w 1889 baza remontowa lodołamaczy wiślanych. W latach 70. XX w. i 80. XX w. stocznia wyspecjalizowała się w budowie holowników, statków ratowniczych dla PRO i katamaranów dla Żeglugi Gdańskiej. Obecna Stocznia WISŁA Sp. z o.o. jest nowo powstałym przedsiębiorstwem z 1994, które kontynuuje produkcję na obszarze starej stoczni. Aktualna produkcja to trawlery, krewetkowce, motorówki i konstrukcje stalowe. W początkach działalności Stocznia wyspecjalizowała się w budowie gotowych nadbudówek i sekcji, których głównym odbiorcą stała się niemiecka stocznia J.J. Sietas KG z Hamburga. W 2007 w stoczni oddano do użytku nowy Zakład Budowy Sekcji (obecnie pod nazwą Zakład Budowy Sekcji i Kadłubów) i ponton pełnomorski. Część programu inwestycyjnego – nowa suwnica bramowa została oddana do eksploatacji w sierpniu 2006. Stocznia WISŁA produkuje gotowe jednostki, kadłuby jednostek oraz moduły okrętowe, przeznaczone głównie dla Stoczni Grupy MEYER NEPTUN, zrzeszającej Stocznie MEYER WERFT, MEYER TURKU i NEPTUN WERFT. W październiku 2019 Stocznia WISŁA zbudowała największą konstrukcję w swojej historii – częściowo wyposażony kadłub jednostki rybackiej typu longliner (do połowu sznurami haczykowatymi) o długości całkowitej 63 metry, i masie do wodowania (z ramą i podporami) ponad 1.600 ton, przeznaczony dla armatora norweskiego. Zobacz też Rzeczne lodołamacze na Wiśle Oficjalna strona Stoczni WISŁA
Вісла (корабельня)

Корабельня «Вісла» — корабельня та виробник плавучих одиниць і сталевих конструкцій, розміщена в Гданську. Ядром корабельні стала ремонтна база криголамів «Вісла», створена в 1889 році. В 1970 -х і 1980 -х роках корабельня спеціалізувалася на будівництві буксирів, рятувальних суден та катамаранів. Теперішня Stocznia WISŁA Sp. z o. o. — це новостворене підприємство, яке продовжує виробництво в районі старої корабельні. Нинішнє виробництво — траулери, креветкові човни, моторні човни та сталеві конструкції . Див. також Добропілля (катер) Південний (катер) Сокаль (катер) Сміла (судно) Нова Каховка (судно) Чигирин (судно) Посилання Офіційний сайт Stocznia WISŁA [Архівовано 19 квітня 2022 у Wayback Machine.]
Skigebiet Przemyśl

Das Skigebiet Przemyśl liegt auf den Nordhängen der Zniesienie in dem polnischen Gebirgszug der Pogórze Przemyskie (Waldkarpaten) westlich vom Zentrum der kreisfreien Stadt Przemyśl in der Woiwodschaft Karpatenvorland. Es befindet sich in der Nähe der Landesstraße 28. Das Skigebiet wird von der Stadt Przemyśl betrieben. Das Skigebiet befindet sich am Schlosspark in Przemyśl und ist mit dem Pkw erreichbar. An der unteren und oberen Station gibt es Parkplätze und mehrere Restaurants. Lage Der Höhenunterschied der Pisten beträgt etwa 110 Meter. Es gibt eine blaue und zwei grüne Pisten. Die Gesamtlänge der Pisten beträgt etwa 2,9 Kilometer. Die längste Piste ist etwa 1,2 Kilometer lang. Beschreibung Skilifte Im Skigebiet gibt es zwei Sessellifte und einen Tellerlift. Die Skilifte führen von Przemyśl auf den Westhang der Pogórze Przemyskie. Skipisten Von den Bergen führen drei Skipisten ins Tal. Siehe auch Skigebiet KiczeraSki Skigebiet Laworta Liste der Skigebiete in Polen Weblinks Homepage (polnisch, englisch, ukrainisch)
Stok narciarski w Przemyślu

Stok Narciarski w Przemyślu – centrum narciarsko-snowboardowe znajdujące się w Przemyślu, należące do Przemyskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Stok zbudowany został blisko centrum miasta na północno-zachodnim zboczu góry Zniesienie i sąsiaduje bezpośrednio z zalesionym parkiem miejskim. Jego budowa rozpoczęła się w lutym 2005 roku, a pierwsze trasy narciarskie zostały oddane do użytku przed sezonem zimowym 2005/2006. Infrastruktura: trzy sztucznie naśnieżane, ratrakowane i oświetlone trasy narciarskie (nr 1, 2 i 3) o łącznej długości ok. 1200 m i różnicy poziomów 110 m dwie kolejki krzesełkowe (KL 1 – dolna 2 osobowa i KL 2 – górna 3 osobowa) ośla łączka z wyciągiem orczykowym całoroczny tor saneczkowy rowerowa trasa zjazdowa MTB Downhill szkoła narciarska wypożyczalnia i serwis sprzętu bar parking przy ul. Sanocki Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna. posir.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-05-07)].
Stokłosica

Stokłosica – polana w Beskidzie Śląskim, na grzbiecie opadającym ze szczytu Wielkiej Czantorii w kierunku północno-wschodnim nad Ustroń Polanę. Rozciąga się na wysokości od 770 do 855 m n.p.m. Na polanie znajduje się górna stacja kolei krzesełkowej „Czantoria” z Ustronia Polany, górna stacja narciarskiego wyciągu orczykowego z niżej położonej polany Faturka, letni tor sankorolkowy, a także telewizyjna stacja przekaźnikowa z charakterystycznym, ponadtrzydziestometrowym masztem. Jest to jeden z najbardziej zatłoczonych punktów w polskich Beskidach. Zimą panuje tu ożywiony ruch narciarski. W sezonie letnim i narciarskim funkcjonuje bufet. Z polany rozpościera się panorama w kierunku wschodnim – na część Beskidu Śląskiego za doliną Wisły, z dominującą na pierwszym planie Równicą i położoną u jej stóp uzdrowiskową dzielnicą Ustronia – Zawodziem. W kierunku północno-wschodnim przy sprzyjających warunkach widać wzgórza na Pogórzu Śląskim i nowe osiedla Tychów. Szlaki turystyczne Przez Stokłosicę przechodzi czerwony szlak turystyczny z Ustronia Polany na Wielką Czantorię. – Ustroń Polana – Stokłosica – Wielka Czantoria> Odległość 3,2 km, suma podejść 600 m, czas przejścia 1:40 godz., z powrotem 55 min. Przypisy