NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Jedyny rejestrowany zabytek miasta. Budowla została wzniesiona zapewne w XV wieku, w czasie urzędowania proboszcza Ścibora z Bielska, pełniącego od 1420 roku godność kanonika płockiego. Około 1598 roku kościół został częściowo zniszczony przez pożar. Remont został rozpoczęty przez Stanisława Gradowskiego, proboszcza w Bodzanowie w latach 1579–1601. Prace zostały ukończone przez Pawła Biedkowskiego, proboszcza w latach 1603–1629. Około 1620 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa płockiego Henryka Firleja. W 1652 roku w kościele zostały ufundowane polichromie przez Walentego Lasockiego, podkomorzego ziemi wyszogrodzkiej. W latach 1673 i 1774 świątynia była restaurowana. W 1787 i 1814 informowano o złym stanie dachu kościoła. Remont rozpoczął się dopiero w 1824 roku, w czasie urzędowania proboszcza Mireckiego. Około 1840 roku zasadnicze prace zakończono pod kierunkiem architekta Henryka Marconiego. W kronice parafialnej znajduje się informacja o wybudowaniu w tym czasie wieży, która runęła w 1882 roku i uszkodziła pokrycie świątyni. Jest to budowla murowana, wybudowana z cegły o wątkach gotyckim i wendyjskim z dodatkiem kamieni polnych, kół młyńskich i kul kamiennych. Świątynia jest otynkowana, salowa, zamknięta trójbocznie i nie posiadająca wydzielonego prezbiterium. Wyposażenie reprezentuje style: barokowy i manierystyczny. Przypisy
Cerkiew św. Anny w Boratyńcu Ruskim

Cerkiew pod wezwaniem św. Anny – prawosławna cerkiew parafialna w Boratyńcu Ruskim. Należy do dekanatu Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew została wzniesiona w latach 1994–1999, poświęcona przez metropolitę Sawę 22 października 2006. Pierwszym proboszczem został ks. prot. mgr Andrzej Opolski. Architektura Budowla murowana, z białej cegły. Od frontu, nad przedsionkiem wieża-dzwonnica. Część nawowa na planie koła. Prezbiterium również na planie koła, mniejsze od części nawowej. Cerkiew posiada trzy kopuły – zwieńczające wieżę, część nawową i prezbiterium. Wnętrze ozdobione polichromią autorstwa Jarosława Wiszenki z Mielnika. W świątyni znajduje się współczesny ikonostas (wykonany w 1999). Galeria Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 161–164 Linki zewnętrzne Strona parafii św. Anny w Boratyńcu Ruskim Wirtualne zwiedzanie cerkwi. gminasiemiatycze.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-05)].
Kościół Świętej Trójcy w Borowiu

Kościół Świętej Trójcy w Borowiu – dawny kościół parafialny znajdujący się we wsi Borowie, w powiecie garwolińskim, w województwie mazowieckim. Od 1989 roku jest nieużytkowany, nabożeństwa są odprawiane w nowym kościele wybudowanym w latach 1985–1991. Murowana świątynia została wzniesiona w 1831 roku przez Ludwikę z Załuskich Moszyńską. Wybudowano ją z cegły na wapno. Wyodrębnione prezbiterium, zamknięte ścianą prostą. Z boku z lewej strony znajduje się skarbiec i kaplica św. Rocha, natomiast z prawej zakrystia. Wnętrze budowli jest podzielone parami kolumn toskańskich na trzy nawy. Od strony zachodniej są umieszczone dwuskrzydłowe drzwi wejściowe do kościoła. Nad nimi znajduje się murowany chór muzyczny. 12 października 1845 roku budowlę poświęcił biskup Franciszek Lewiński. W 1880 roku kościół wzbogacił się o 6-głosowe organy wybudowane przez Kazimierza Potulskiego. W 1907 roku szczyt fasady został nadbudowany o wieżyczkę z sygnaturką. W 2009 roku świątynia została przekazana umową użyczenia przez diecezję siedlecką samorządowi gminy Borowie do 2020 roku. W latach 2012–2013 został wykonany pierwszy etap prac remontowych w kościele. Prace obejmowały m.in.: remont dachu, założenie instalacji sanitarnej, ogrzewania gazowego, remont i malowanie tynków zewnętrznych i wewnętrznych. Ogólny koszt prac wyniósł 790 734 złotych. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Andrzeja Apostoła w Cegłowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Andrzeja Apostoła w Cegłowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mińskiego-Narodzenia NMP diecezji warszawsko-praskiej. Historia Murowana świątynia została wzniesiona w połowie XVI wieku na miejscu drewnianej budowli. W 1. połowie XVII stulecia (w latach 1603-1629) na prośbę biskupa Wawrzyńca Goślickiego, została gruntownie odnowiona. W dniu 21 grudnia 1629 roku odrestaurowana budowla – razem z głównym ołtarzem, przekazanym przez kapitułę warszawską oraz trzema dzwonami – została poświęcona przez biskupa poznańskiego Macieja Łubieńskiego. W tym czasie świątynia otrzymała wezwanie św. Jana Chrzciciela i Andrzeja Apostoła i tak jest do tej pory. W XIX wieku i na początku XX wieku kościół był remontowany. W latach 1827–1866 w świątyni zostało przebudowane prezbiterium i został wzniesiony portal wejściowy do zakrystii. W 1862 roku dach został gruntownie wyremontowany. Następnie zostały wymienione oblicowania ścian i został nadbudowany gzyms koronujący. Około 1914 roku zostało powiększone wejście do kościoła poprzez wybicie głównych drzwi od strony zachodniej i zostało zastąpione sklepienie w kruchcie stropem Kleina. W dwudziestoleciu międzywojennym, zanim miejscowość została zelektryfikowana, świątynia była oświetlana światłem elektrycznym w czasie świąt i większych uroczystości kościelnych. Prąd o napięciu 110 woltów dostarczany był z młyna motorowego napędzanego ropą. Architektura i wyposażenie Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły. Ściana wschodnia, szczyt prezbiterium oraz zakrystia są otynkowane. Na narożach znajdują się skarpy, wzniesiona na planie koła. Okna świątyni są zamknięte półkoliście i mieszczą się tylko w południowej ścianie. Kościół nie został wybudowany na fundamentach, tylko na głazach i kamieniach, przesypywanych ziemią. Do wyposażenia świątyni należą: późnogotycki tryptyk pochodzący z 1510 roku, wykonany przez Lazarusa, ucznia Wita Stwosza, cztery ołtarze reprezentujące styl barokowy, pochodzące z XIX wieku, ambona i chrzcielnica pochodzące z XVIII wieku, kropielnica wykonana z granitu, pochodząca z XVII wieku oraz drobne elementy wystroju i wyposażenia, pochodzące z XVII/XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Cegłowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Cegłowie – kościół należący do diecezji lubelsko-podlaskiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Znajduje się w mieście Cegłów, w powiecie mińskim, w województwie mazowieckim. Parafia mariawicka w Cegłowie powstała w 1909 dzięki staraniom księdza Bolesława Wiechowicza. Obecna świątynia została wzniesiona w 1906 w stylu neogotyckim. Charakteryzuje się wysmukłą wieżą frontową ozdobioną medalionem przedstawiającym dwa anioły oraz sterczynami mieszczącymi się przy narożach dachu. Naroża kościoła zakończone są wysokimi pinaklami. Dach jest ozdobiony małą wieżą-sygnaturką. Wnętrze świątyni jest podzielone na halową nawę główną oraz transept. Sklepienie oraz ściany są pomalowane na biały kolor i podkreślają przestronność i lekkość kościoła. Ołtarz jest bogato i misternie zdobiony i reprezentuje architekturę neogotycką. W ścianę budowli jest wmurowana tablica pamiątkowa z okazji setnej rocznicy objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia, jakie otrzymała siostra zakonna Maria Franciszka Kozłowska. Przed kościołem są umieszczone: ufundowany przez parafian metalowy krzyż oraz płyta upamiętniająca powstanie parafii mariawickiej św. Jana Chrzciciela w Cegłowie. Przypisy
Cerkiew Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Narwi

Cerkiew pod wezwaniem Kazańskiej Ikony Matki Bożej – prawosławna cerkiew cmentarna w Narwi. Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Narwi, w dekanacie Narew diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Obecna świątynia jest repliką XVIII-wiecznej cerkwi, znajdującej się pierwotnie w Czyżach. Cerkiew tę sprowadzono do Narwi w 1853 r., na założony w 1804 r. cmentarz unicki (znajdujący się przy ulicy Bielskiej, ok. 250 m od cerkwi parafialnej). Konsekracja świątyni miała miejsce 22 października 1853 (wtedy też otrzymała obecne wezwanie – Kazańskiej Ikony Matki Bożej). W 1882 r. dobudowano do cerkwi wieżę. W 1993 cerkiew przeniesiono na nowy cmentarz prawosławny w Narwi (ok. 1,3 km od cerkwi parafialnej). W trakcie rozbiórki odkryto napis znajdujący się na gałce mosiężnej sygnaturki, w której był osadzony krzyż, który brzmiał „JAKUB SKRO­CKI MARYNA ŻONA I GRZEGORZ SYN DO CERKWI CZYŻEWSKlEJ OFIA­ROWALI 1784 R.”. Podczas rekonstrukcji na nowym miejscu przywrócono świątyni pierwotny wygląd (m.in. pokryto dach gontem); ponownej konsekracji dokonano 25 września 1994. Cerkiew całkowicie spłonęła 1 maja 2000 (w dniu prawosławnej Wielkanocy), lecz wkrótce została odbudowana. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Czas na wypoczynek – Kaplica Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Narwi
Cerkiew św. Dymitra w Roztoce Wielkiej

Cerkiew św. Dymitra w Roztoce Wielkiej – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka wzniesiona w 1819 znajdująca się w Roztoce Wielkiej w gminie Łabowa. Od 1947 użytkowana jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej Matki Bożej Anielskiej w Nowej Wsi. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1964, ale nie włączony do szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. To typowa cerkiew zachodniołemkowska. Historia Już w XVII wieku istniała w Roztoce Wielkiej cerkiew. Obecnie istniejącą wzniesiono w 1819. Remontowana w 1881. W 1938 całość wnętrza odnowiono na jubileusz chrztu Rusi. Po 1947 została przejęta przez kościół rzymskokatolicki ponieważ większość mieszkańców wsi wyjechała w 1945 do ZSRR. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, nieorientowana-prezbiterium skierowane ku północy. Prezbiterium w kształcie kwadratu, z szerszą nawą i babińcem objętym słupami cebulastej wieży z malowaną niebiesko-rudą izbicą z dzwonem z 1695 i drugim Janem Chrzcicielem oraz z sygnaturką z 1981. Dachy kryte blachą typu namiotowego przechodzące w dwuspadowe z baniastymi hełmami. Ściany pokryte gontem. We wnętrzu płaskie stropy i ściany ozdobione polichromią figuralną z 1940. Na stropie nawy Sąd Ostateczny a na ścianach św. Michał Archanioł zabijający diabła i św. Jerzy zabijający smoka. Nawę od prezbiterium oddziela niekompletny ikonostas z końca XIX wieku. Brakuje środkowych ikon namiestnych oraz carskich i diakońskich wrót. Zachowały się klasycystyczne ołtarze i lichtarze, chór muzyczny późnobarokowy z wypukłym parapetem, krucyfiks ludowy z początku XIX wieku. Wokół cerkwi Obok świątyni znajduje się mały cmentarz, na którym stoi kilka starych łemkowskich nagrobków. Przypisy Bibliografia Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny: Atlas zabytków architektury w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 569. ISBN 83-01-13478-X. Zbigniew Muzyk, Cerkwie Sądecczyzny, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2001, wyd. I str.13 ISBN 83-913147-9-0 Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.109 ISBN 83-89188-08-2 St.Figiel, M.Motek, W.Nowicki, J.Swajdo Beskidy Pascal 2003, str. 149 ISBN 83-7304-160-5 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Roztoka Wielka Informacja o kościele na stronie tarnowskiekoscioly.net Informacja o cerkwi na portalu beskidsadecki.pl
Cerkiew św. Michała Archanioła w Łosiem

Cerkiew św. Michała Archanioła w Łosiem – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka zbudowana w 1826. Obecnie użytkowana jako kościół filialny rzymskokatolickiej parafii Matki Bożej Anielskiej w Nowej Wsi w dekanacie Krynica-Zdrój. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1964, nie włączono do szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Reprezentuje typ zachodniołemkowskiego budownictwa cerkiewnego. Historia Cerkiew powstała w 1826. Po wysiedleniu ludności łemkowskiej przejęta w użytkowanie przez kościół rzymskokatolicki. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana, trójdzielna, orientowana. Ściany kwadratowego prezbiterium, szerszej nawy i babińca konstrukcji zrębowej obite na zewnątrz gontem. Izbicowa wieża słupowo-ramowa nadbudowana nad babińcem ma pochyłe ściany. Dachy namiotowe łamane zwieńczone baniastymi hełmami z pozornymi latarniami są pokryte blachą. Polichromia ornamentalno-figuralna, która zdobi wnętrze świątyni została wykonana na początku XX wieku. Natomiast prawie kompletny ikonostas o motywach rokokowo-klasycystycznych pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku. Brakuje jednej ikony z rzędu Deesis. Z wyposażenia zachowały się późnobarokowe dwa ołtarze w nawie, ołtarz główny w prezbiterium, procesyjny krzyż i chorągiew oraz ikona św. Mikołaja w zakrystii. Wokół cerkwi Teren przycerkiewny jest ogrodzony niskim kamiennym murkiem. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.100 ISBN 83-89188-08-2 Zbigniew Muzyk, Cerkwie Sądecczyzny, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2001, wyd. I str.13 ISBN 83-913147-9-0 Tomasz Darmochwał, Beskid Sądecki, Agencja TD, Białystok 1997, wyd. I str.164 ISBN 83-902165-6-6 Piotr Droździk, Zygmunt Lewczuk, Maria Teresa Maszczak, Julia Doszna Cerkwie Południowej Polski GOLDRUK, Nowy Sącz 2007, str. 59 ISBN 978-83-60900-12-3 Magdalena Michniewska: Drewniane cerkwie w Karpatach (skrypt) Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Łosie Informacja o świątyni na stronie tarnowskiekoscioly.net[dostęp 2021-05-25]
Cerkiew św. Mikołaja w Smolniku

Cerkiew św. Mikołaja w Smolniku – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka wybudowana w 1806 Smolniku. Od 1979 użytkowana jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Nowym Łupkowie. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1995. Historia Cerkiew została zbudowana w 1806. W czasie drugiej wojny światowej w 1944 poważnemu uszkodzeniu uległ dach i wieża świątyni. W latach 1956–1961 przejęta i użytkowana przez parafię rzymskokatolicką w Komańczy. W tym czasie remontowana. W latach 1961–1968 zamknięta i w tym okresie okradziona z części ikon i sprzętów liturgicznych. Od 1968 ponownie w użytkowaniu przez parafię rzymskokatolicką w Komańczy a od 1979 w Nowym Łupkowie. Remont świątyni przeprowadzono w 1973, a ponowny rozpoczęto w 1995. Obecnie (2015) prowadzony jest gruntowny remont elewacji świątyni. Wcześniej (2014) został wyremontowany dach. Architektura Architektura świątyni o charakterze barokowym. Jest to cerkiew orientowana, murowana, otynkowana. Budulcem był kamień na zaprawie wapienno-glinianej z dodatkiem słomy. Zbudowana na rzucie prostokąta z wysoką czworoboczną cebulastą wieżą nad przedsionkiem wtopioną w dach nawy. Dach kalenicowy zwieńczony dwoma ośmiobocznymi wieżyczkami nad nawą i prezbiterium zakończonymi krzyżami, pokryty blachą. Wnętrze świątyni Wewnątrz nawy zachowała się polichromia figuralna (między innymi św.św. Cyryla i Metodego i św. Olgi) oraz po obu jej stronach marmurowe epitafia ks. Bazylego Ławrowskiego parocha a zarazem właściciela Smolnika i jego żony Pelagii. Natomiast ikonostas z bogatą dekoracją snycerską jest niekompletny. Z pozostałych elementów wyposażenia zachowały się dwa ołtarze boczne św. Mikołaja i Zwiastowania Najświętszej Panny Marii. Wokół cerkwi Na południowy zachód od świątyni stoi murowana dwukondygnacyjna zabytkowa dzwonnica. Zbudowana z kamienia na planie kwadratu z namiotowym dachem i dwoma małymi dzwonami. Na wschód od cerkwi znajduje się cmentarz przycerkiewny z kilkoma starymi kamiennymi nagrobkami, między innymi pochowany jest tu paroch smolnicki ks. Pawło Stukocz (1855–1922). Cmentarz nadal jest użytkowany. Przypisy Bibliografia Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny: Atlas zabytków architektury w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 596. ISBN 83-01-13478-X. Zbigniew Muzyk, Cerkwie, wschodnia część Beskidu Niskiego, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, str.21 ISBN 83-913147-2-3 Praca zbiorowa, Bieszczady, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków-Olszanica 1994, str.335, ISBN 83-85557-09-1 Linki zewnętrzne Informacje o cerkwi na stronie Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Informacje o cerkwi na stronie parafii Nowy Łupków Informacje o cerkwi na portalu twojebieszczady.pl
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Krzywej

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Krzywej – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka wybudowana w 1924. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej św. Jana Chrzciciela w Gładyszowie. Znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Historia obiektu Cerkiew została wybudowana w 1924 w miejscu dwu poprzednich, które spłonęły: jedna w XVIII wieku, a druga, pochodząca z 1864 - w wyniku działań I wojny światowej. Architektura i wyposażenie Architektura świątyni nawiązuje do cerkwi staroruskich rzadko spotykanych na Łemkowszczyźnie. Jest to cerkiew drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna: na planie trzech kwadratów: nawa, prezbiterium i babiniec. Dach: czterospadowy nad nawą, a kalenicowy nad babińcem i prezbiterium. Dach zwieńczony trzema ośmiobocznymi kopułami, największą w środku, zakończonymi kutymi krzyżami. Pokryty blachą. Ściany oszalowane pionowo z listwowaniem. Wewnątrz stropy płaskie z fasetą, ściany obite deskami, brak polichromii. Z dawnego wyposażenia zachował się ołtarz główny z baldachimem. Inne elementy wyposażenia to dwa ołtarze boczne z końca XIX wieku oraz oryginalne drewniane ławki. Otoczenie Obok cerkwi drewniana dzwonnica słupowo-ramowa z okresu budowy cerkwi. Przypisy Bibliografia Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny: Atlas zabytków architektury w Polsce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 562. ISBN 83-01-13478-X. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.184-185 ISBN 83-89188-08-2 Witold Grzesik, Tomasz Traczyk: Od Komańczy do Bartnego : Beskid Niski : przewodnik krajoznawczy. Warszawa: Wydawnictwo Stanisław Kryciński, 1992, s. 176,177. ISBN 83-85531-01-7. Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, str.208, ISBN 978-83-60538-61-6 Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji rzeszowskiej Informacje o cerkwi na stronie gminy Sękowa Informacje o cerkwi na portalu beskid-niski.pl Kościoły drewniane, Krzywa
Parafia św. Mikołaja Cudotwórcy w Chełmie

Parafia greckokatolicka św. Mikołaja Cudotwórcy w Chełmie – parafia greckokatolicka w Chełmie, w dekanacie warszawskim archieparchii przemysko-warszawskiej. Została reaktywowana w 2007 roku. Terytorialnie obejmuje miasto Chełm oraz powiaty: chełmski, włodawski, hrubieszowski, krasnostawski. W latach 2017–2021 parafia należała do dekanatu warszawsko-lubelskiego, w latach 2021–2025 do dekanatu przemysko-lubelskiego, zaś od 2026 roku została włączona do dekanatu warszawskiego. Zobacz też Cerkiew św. Mikołaja w Chełmie Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archieparchii przemysko-warszawskiej Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ciepielowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ciepielowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu lipskiego diecezji radomskiej. Poprzednia świątynia drewniana z 1752 roku uległa zniszczeniu w czasie I wojny światowej. W 1904 r. podjęto pierwsze starania dotyczące budowy murowanego kościoła. Ówczesny proboszcz ks. Antoni Długosz zlecił Stefanowi Szyllerowi przygotowanie projektu świątyni. Przedstawił on plany budowy dużego trzynawowego kościoła w stylu neogotyckim. Tego projektu nie zrealizowano. Po zniszczeniu drewnianej świątyni parafia rozpoczęła budowę murowanego kościoła wg nowego projektu autorstwa inż. Stefana Wąsa. Kościół został zbudowany w latach 1922-1939 staraniem proboszcza ks. Ludwika Barskiego, parafian oraz dzięki dotacji państwowej. Świątynia została dedykowana przez sługę Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego 14 września 1959 r. Przypisy Bibliografia Krawczyk M., Stan W., Zarys historii parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Ciepielowie do 2009 r., Radom 2010, ISBN 978-83-928104-0-7
Kościół św. Mikołaja w Dobrem

Kościół Świętego Mikołaja w Dobrem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu stanisławowskiego diecezji warszawsko-praskiej. Obecna świątynia została ufundowana przez Kamilę Jaźwińską, właścicielkę majątku Rudzienko, i zaprojektowana przez Bolesława Podczaszyńskiego. Wybudowano ją w latach 1873-1878 dzięki staraniom księdza Edmunda Smoleńskiego. W dniu 31 sierpnia 1878 roku kościół został poświęcony przez dziekana radzymińskiego, księdza Stanisława Chromińskiego, a konsekrowany w dniu 10 maja 1886 roku przez biskupa Wincentego Teofila Popiel-Chościaka. Jest to budowla murowana o jednej nawie, wzniesiona w stylu neogotyckim, jej dach pokryty jest blachą miedzianą. We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze: główny poświęcony Niepokalanemu Poczęciu oraz dwa boczne poświęcone Świętemu Krzyżowi i Świętemu Stanisławowi Biskupowi i Męczennikowi. Ołtarz soborowy to ostatnie dzieło profesora Jerzego Machaja. Na ścianach znajduje się polichromia o tematyce biblijnej, wykonana techniką sgraffito. W oknach prezbiterium umieszczone są witraże poświęcone św. Ignacemu Loyoli i św. Mikołajowi. Przypisy
Dwór w Mirocinie Górnym

Dwór w Mirocinie Górnym – dwór z XVIII w. we wsi Mirocin Górny, w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów z parkiem dworskim z końca XIX w. i oficyną dworską (nr 88), wpisanymi do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubuskiego. Dwór położony na wyspie, przebudowany został w XVIII w. na pałac. Opis Z inicjatywy Georga Gottharda von Dyhernn (1848-1878) w miejscu obronnego dworu otoczonego fosą wzniesiono dwupiętrowy barokowy pałac nakryty dachem, w latach 20–30 XX w. czterospadowym. Obiekt został wybudowany na planie litery U z wewnętrznym prostokątnym dziedzińcem, otoczonym drewnianym krużgankiem w XIX w., za panowania Paula barona von Dyherrn (zm. 1906), zastąpionym arkadowym murowanym, wspartym na kamiennych, kanelowanych kolumnach a dziedziniec nakryto szklanym dachem. Skrzydła boczne połączono piętrowym łącznikiem. Do pałacu prowadziły dwa mosty: do wejścia głównego od strony południowej i od strony zachodniej do obszernego ogrodu w XIX w. przekształconego w park krajobrazowy. W parku znajdują się do dzisiaj pozostałości nieczynnej fontanny. Na początku XX w. pałac stał się własnością kpt. Carla von Schell, a w 1937 Juliusa Wilke. Po II wojnie światowej dwór przejął Skarb Państwa. Od 1958 obiekt bez dachu i stropów. W 2015 roku most prowadzący do dworu zawalił się, uniemożliwiając dostanie się do niego. Ruiny dworu są zasypane gruzem i porośnięte drzewami i krzewami. Naprzeciw zawalonego mostu powstało boisko do gry w piłkę nożną. Dwór wraz z pobliskim parkiem należą aktualnie do gminy Kożuchów. Zobacz Dwór w Mirocinie Średnim Park w Mirocinie Górnym Przypisy
Dwór w Stypułowie Średnim

Dwór w Stypułowie Średnim – wybudowany w 1683 r. w Stypułowie Średnim. Położenie Dwór położony jest w Stypułowie Średnim – wsi w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Nad rzeką Brzeźnica. Opis Dwór przebudowany w 1844 r. wraz z parkiem z końca XIX w. tworzy zespół dworski „średni”. Zobacz też Pałac w Stypułowie Dolnym Przypisy