NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Ducha Świętego w Laskowicach

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Laskowice (gmina Lasowice Wielkie), należący do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Tułach w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Historia kościoła Istniejący w Laskowicach drewniany kościółek pochodzący z 1686 roku, okazał się za mały dla mieszkańców wsi. Podjęto decyzję o budowie nowej świątyni. W 1984 roku, ówczesny proboszcz parafii, ksiądz J. Adamski uzyskał w diecezji opolskiej zgodę na budowę nowego kościoła. W 1985 roku ksiądz bp Jan Wieczorek poświęcił plac i jeszcze tego samego roku rozpoczęto prace budowlane. 7 czerwca 1987 roku nastąpiło wmurowanie kamienia węgielnego, którego dokonał ks. bp. Jan Bagiński. 21 maja 1994 roku przywieziono i ustawiony kamienny ołtarz. Jesienią 1994 roku wmontowano piec, a w grudniu 1994 roku rozpoczęto ustawiać na głównej ścianie kościoła scenę zesłania Ducha Św. W kwietniu 1995 roku przeniesiono trzy dzwony ze starego kościoła. 2 czerwca 1995 roku zakończono wszystkie prace budowlane i wykończeniowe. 4 czerwca 1995 roku, nastąpiła konsekracja kościoła, której dokonali biskup Ambrosius Dojliba z Sokodé w Togo i biskup ordynariusz opolski Alfons Nossol. Przypisy Linki zewnętrzne Laskowice: kościół Zesłania Ducha Św.
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Nasalach

Kościół Ewangelicko-Augsburski Apostołów Piotra i Pawła – ewangelicko-augsburski kościół filialny w Nasalach, należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Kluczborku w diecezji katowickiej. Historia kościoła W miejscu w którym obecnie stoi kościół, do 2010 roku, stała drewniana świątynia, która spłonęła, a prawdopodobną przyczyną pożaru było wyładowanie atmosferyczne. 23 listopada 2012 roku biskup Tadeusz Szurman, zwierzchnik diecezji katowickiej Kościoła Ewangelicko–Augsburskiego, poświęcił kamień węgielny i wmurował akt erekcyjny pod budowę nowej świątyni. 7 lipca 2013 roku, nowo wybudowany kościół został poświęcony, przez zwierzchnika kościoła ewangelicko-augsburskiego w Polsce księdza biskupa Jerzego Samca z Warszawy w obecności ks. biskupa Tadeusza Szurmana z Katowic i proboszcza parafii ewangelicko-augsburskiej w Kluczborku, ks. Pawła Szwedo. Przypisy Linki zewnętrzne Poświęcenie kościoła Apostołów Piotra i Pawła w Nasalach
Kościół Krzyża Chrystusowego w Oleśnie

Kościół Krzyża Chrystusowego – ewangelicko-augsburski kościół filialny w Oleśnie, należący do parafii Świętych Piotra i Pawła w Lasowicach Wielkich w diecezji katowickiej. Historia kościoła W czasie po reformacji niewielu ewangelików zamieszkiwało na ziemi oleskiej, katolicyzm był nadal głównym wyznaniem tutejszej ludności. Dopiero po przyłączeniu Śląska do Prus, w 1742 roku i napływie ludności niemieckiej, wzrosła liczba ewangelików. W 1742 roku powstał zbór w Oleśnie, z tym że należeli oni do parafii w Kluczborku. W 1787 roku konsekrowano w Biskupicach pierwszy kościół ewangelicki na ziemi oleskiej, do którego uczęszczali również wierni z Olesna. Taki stan trwał do 1845 roku. Wówczas to do miasta przybył w charakterze nauczyciela domowego burmistrza, Leopold Polko. W krótkim czasie stanął on na czele wspólnoty ewangelickiej w Oleśnie, jednocześnie rozpoczął starania o budowę nowego kościoła. 5 grudnia 1847 roku, Leopold Polko został administratorem parafii ewangelickiej w Oleśnie, jednocześnie data ta to dzień powstania parafii. 5 maja 1851 roku wmurowano kamień węgielny ewangelickiego kościoła w Oleśnie. Budowa kościoła trwała do 1853 roku. 11 maja tego samego roku nastąpiła uroczysta konsekracja świątyni, która otrzymała wezwanie Krzyża Chrystusowego. Kościół był i jest do dziś nazywany również „Kościołem feningowym” lub „groszowym”. Nazwę tę kościół zawdzięcza pastorowi Leopoldowi Polko, który zlecił oleskiej drukarni wydrukować broszurę, w której ukazało się zdanie: „Ich bitte um einen Pfennig”! (Proszę o jednego feniga!). Spotkało się to z dużym odzewem na Śląsku i Prusach. Do komitetu budowy kościoła napłynęła duża ilość feningów, co pozwoliło na budowę świątyni. W 1937 roku wyremontowano kościół i plebanię. W 1942 roku, w czasie działań wojennych II wojny światowej, z wieży kościoła zdjęto dwa największe dzwony, ufundowane jeszcze przez króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV. Po II wojnie światowej, w 1945 roku, w wyniku wyjazdu z Olesna na zachód większości ewangelików, rozwiązano parafię, a nieliczna grupa wiernych wraz z kościołem zaczęła podlegać parafii Świętych Piotra i Pawła w Lasowicach Wielkich. W latach 70. i 80. XX wieku ponownie przeprowadzono generalny remont kościoła, gdzie m.in. pokryto dach jego wieży blachą miedzianą, natomiast w sierpniu 2007 roku wyremontowano dach na pozostałej części kościoła. 22 maja 2011 roku przypadł jubileusz 160-lecia kościoła Krzyża Chrystusowego w Oleśnie. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Ewangelicko - Augsburski w Oleśnie Kościół ewangelicki. olesno.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-04)].
Kościół Krzyża Jezusowego w Gorzowie Śląskim

Kościół Krzyża Jezusowego – ewangelicko-augsburski kościół filialny w Gorzowie Śląskim, należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Kluczborku w diecezji katowickiej. Historia kościoła Informacje o ewangelikach zamieszkujących Gorzów Śląski i okolice sięgają początków XVII wieku. Wówczas to, w zbudowanej w 1802 roku szkole ewangelickiej zaczęły odbywać się regularne nabożeństwa. W 1852 roku erygowana została parafia, a 1 maja 1853 roku do parafii przybył pierwszy stały duszpasterz. Był nim ksiądz Hernig. Poprzednio opiekę duszpasterską sprawowali duchowni ewangeliccy z Roszkowic i Bąkowa. 7 sierpnia 1855 roku położony został kamień węgielny pod budowę nowej świątyni. Budowa trwała ponad dwa lata i 8 października 1857 roku kościół został konsekrowany, otrzymując wezwanie Krzyża Jezusowego. Ostatnim proboszczem przed II wojną światową był pastor Adolf Winkelmann. Po zakończeniu działań wojennych, w 1945 roku, zniesiono parafię w Gorzowie Śląskim i od tego czasu świątynia jest kościołem filialnym parafii ewangelickiej w Kluczborku. W 1994 roku wyremontowano dach i wieżę oraz pomalowano wnętrze kościoła, natomiast w 1997 roku uruchomiono elektryczny napęd zegara oraz dzwonów. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół ewangelicko-augsburski w Polsce Parafie Diecezji Katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. lasowice.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-03)]. Gorzów Śląski - kościół Krzyża Jezusowego
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Gogolinie

Kościół Ewangelicko-Augsburski – ewangelicko-augsburski kościół filialny, położony przy ulicy Strzeleckiej 34 w Gogolinie. Kościół należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Opolu w diecezji katowickiej. Historia kościoła Świątynia została wybudowana w latach 1908–1909. Zobacz też Gogolin Przypisy Bibliografia Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), Wydawnictwo "Głos Życia", Katowice 2003.
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Osinach

Kościół Ewangelicko-Augsburski – ewangelicko-augsburski kościół filialny, położony przy ulicy Opolskiej 14 w Osinach, gmina Komprachcice w powiecie opolskim. Kościół należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Opolu w diecezji katowickiej. Zobacz też Osiny (województwo opolskie) Bibliografia Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), Wydawnictwo "Głos Życia", Katowice 2003. Przypisy
Kościół Ewangelicko-Augsburski w Prószkowie

Kościół Ewangelicko-Augsburski – ewangelicko-augsburski kościół filialny, położony w Prószkowie, gmina Prószków w powiecie opolskim. Kościół należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Opolu w diecezji katowickiej. Historia kościoła Informacje o protestantach w Prószkowie pochodzą z XVII wieku. Początkowo nabożeństwa i kazania odbywały się w domu zarządca majątku króla Fryderyka Wielkiego, radcy Jana Bogumiła Leopolda. W 1793 roku kaznodzieją prószkowskiej parafii (wówczas zbór w Prószkowie był samodzielną parafią), został Fryderyk Fromhold. Nauki jednak nadal odbywały się w domach wiernych. W 1866 roku zbudowano kościół i plebanię. Koniec protestantów w Prószkowie przyniosła II wojna światowa. W 1945 roku, po zakończeniu działań wojennych, zbór nie wznowił już działalności. Plebania została przekształcona w Ośrodek Zdrowia, kościół do dzisiaj stoi pusty, a niewielki ewangelicki cmentarz przejęły prószkowskie władze samorządowe. Przypisy Bibliografia Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), Wydawnictwo "Głos Życia", Katowice 2003.
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa Męczennika w Białymstoku

Kościół pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół w Białymstoku, na osiedlu Starosielce, pierwotnie cerkiew prawosławna pw. Świętych Cyryla i Metodego. Historia Okres prawosławny Budynek, w którym mieści się świątynia, należał do kolei i został przekazany przez jej zarząd na potrzeby miejscowej społeczności prawosławnej. Pierwotnie znajdowała się w nim sala szkolna (należąca do dwuklasowej szkoły ogólnej kolejowej), zaś w 1901 została w nim urządzona niewielka cerkiew pw. Świętych Cyryla i Metodego. Pomysłodawcą organizacji świątyni był katecheta, ks. Michał Pieszkowski. Poświęcenie budynku miało miejsce 15 lipca 1901. Wystrój świątyni sprawiał, że zaliczano ją do najpiękniejszych cerkwi w eparchii grodzieńskiej. Pod zarządem PKP W 1915, w czasie bieżeństwa, świątynia została porzucona. Niemcy, po wejściu do Białegostoku rozlokowali w niej oddział zwiadu konnego. W tym okresie cerkiew została przebudowana – z uwagi na poszerzenie torów przy stacji kolejowej w Starosielcach wejście od strony torów zostało zlikwidowane, urządzono nowe na pierwotnej elewacji bocznej świątyni, rozebrano dawny ganek. Prawosławni nie odzyskali świątyni, gdy część z nich wróciła do Białegostoku - Dyrekcja Okręgowa PKP przekazała w 1919 dawną cerkiew katolikom, zezwoliła natomiast na wznowienie działalności parafii prawosławnej w kaplicy Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny na miejscowym cmentarzu. W 1922 biskup wileński Jerzy Matulewicz erygował w Starosielcach parafię rzymskokatolicką. Kościół otrzymał wezwanie Imienia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława Biskupa Męczennika. Okres katolicki Po przejęciu świątyni przez katolików obiekt otrzymał nowe wyposażenie, w tym trzy drewniane ołtarze: główny z obrazem Matki Bożej Ostrobramskiej, boczny z obrazem Matki Boskiej Krypniańskiej zasłanianym wizerunkiem św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz drugi ołtarz boczny z wizerunkiem Najświętszego Serca Jezusa zasłanianego obrazem św. Stanisława. Inne elementy wyposażenia zakupiono z prywatnych datków wiernych, niektóre wykonał osobiście pierwszy proboszcz parafii w Starosielcach - ks. Paweł Grzybowski. Do 1932 budynek był własnością PKP dzierżawioną parafii, następnie został jej przekazany na stałe. Od wzniesienia kościoła św. Andrzeja Boboli obiekt jest kościołem pomocniczym parafii pod tym samym wezwaniem. W 1967 kościół został przebudowany ponownie. Prezbiterium świątyni zostało wówczas urządzone w miejscu, gdzie dawniej znajdowało się wejście do budynku. Rozebrano także dawną drewnianą dzwonnicę, z uwagi na jej zły stan techniczny. Kaplica była krótkookresowo wykorzystywana jako kaplica tymczasowa nowo powstałej parafii pw. Matki Bożej z Guadelupe do czasu wybudowania nowej kaplicy mieszczącej się przy ul. Wrocławskiej. Od października 2012 roku jest siedzibą Duszpasterstwa Tradycji Katolickiej Archidiecezji Białostockiej. Powierzchnia świątyni to 131,25m², wymiary: 15 m długości, 8,75 m szerokości i 5,20 m wysokości. Przypisy
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Szczuczynie

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Szczuczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Szczuczyn, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Szczuczyn diecezji łomżyńskiej. Historia Świątynia została wzniesiona wraz z klasztorem i kolegium dla zakonu pijarów. Zespół klasztorny zbudował w latach 1701 -1707 właściciel miasta, Stanisław Antoni Szczuka, a ufundował nieco wcześniej król Jan III Sobieski jako upamiętnienie swego zwycięstwa pod Wiedniem. Budowlę konsekrował w 1738 roku płocki biskup pomocniczy Marcin Załuski. W 1805 roku pijarzy musieli opuścić klasztor i szczuczyński kościół stał się kościołem filialnym parafii Przemienienia Pańskiego w Wąsoszu. Samodzielna parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Szczuczynie została powołana w 1889 roku i od tego czasu kościół spełnia funkcję kościoła parafialnego. W latach 1983–1995 kościół i dawny klasztor zostały gruntownie wyremontowane podczas urzędowania księdza proboszcza Mieczysława Olszewskiego. Przypisy
Kościół Jezusa Miłosiernego w Drzeńsku

Kościół pw. Jezusa Miłosiernego w Drzeńsku – rzymskokatolicki kościół filialny w Drzeńsku, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II w Toruniu – świątynia katolicka w jurysdykcji zgromadzenia redemptorystów. Pełni także funkcję kościoła akademickiego dla studentów Akademii Kultury Społecznej i Medialnej. Znajduje się przy ul. Droga Starotoruńska 1. Historia 20 czerwca 2012 roku poświęcono plac pod budowę świątyni. Akt erekcyjny wmurowano 8 września 2012 roku, kamień węgielny wmurowano 5 września 2015 roku. 18 maja 2016 roku kościół został konsekrowany. Od 2019 oprócz o. Laskosza posługę duszpasterską w kościele sprawują również: o. Eugeniusz Leśniak i o. Leszek Mitoraj. W celebrowanie mszy świętych i sprawowanie sakramentów, głównie spowiedzi włączają się także ojcowie posługujący w Radiu Maryja, którzy również mieszkają w campusie AKSiM. Od 2017 posługę w zakrystii pełnią siostry ze Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. Pomagają one także w dbaniu o wystrój kościoła. W 2020 do stałego zespołu duszpasterskiego w kościele dołączyli: o. Dariusz Drążek i o. Zdzisław Klafka - rektor WSKSiM, w 2023 o. Stanisław Gruszka. Wnętrze kościoła Obiekt mieści ok. 3 tys. wiernych. W kościele jest 900 miejsc siedzących. Na dolnym poziomie jest Kaplica Pamięci z witrażami autorstwa Andrzeja Kałuckiego. Witraże przedstawiają sceny z pontyfikatu papieża Jana Pawła II, a jeden z nich, o wymiarach 4x4 m, obrazuje pielgrzymkę Rodziny Radia Maryja do Jana Pawła II i zawiera cytat ze słów papieża: „Ja Panu Bogu codziennie dziękuję, że jest w Polsce takie radio i że się nazywa Radio Maryja”. Całość budynku wieńczy kopuła o wadze około 320 ton z dodatkową koroną. Projektantem obiektu jest architekt Andrzej Ryczek. Przypisy Bibliografia Toruń: budowana z inicjatywy o. Rydzyka świątynia wkracza w kolejną fazę realizacji [online], Onet.pl, 17 lutego 2014 [dostęp 2014-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-24] (pol.). Kopuła za 4 mln zł zwieńczy kościół budowany z inicjatywy o. Rydzyka [online], Onet.pl, 23 sierpnia 2013 [dostęp 2014-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2013-08-25] (pol.). Świątynia pw. Maryi Gwiazdy Nowej Ewangelizacji i św. Jana Pawła II. www.urbanity.pl. [dostęp 2014-02-19]. (pol.). Kościół Rydzyka naprawdę powstaje!. bryla.pl. [dostęp 2014-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-24)]. Boży architekt. www.radiomaryja.pl. [dostęp 2014-02-19]. (pol.).
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Wojciecha w Grodźcu

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Częstochowskiej 138 w Grodźcu. Kościół należy do parafii Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Wojciecha w Grodźcu w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Dnia 27 kwietnia 2009, pod numerem A-88/2009 świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół został wybudowany w 1891 roku. Znajduje się tutaj obraz z Biłki Szlacheckiej, czczony jako obraz Matki Boskiej Sybiraków, który 1 maja 1994 roku, został koronowany przez Prymasa kardynała Józefa Glempa. Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1890 roku jako opus 342. Ich ostatni remont został prawdopodobnie wykonany przez firmę Kamerton. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Grodźcu. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)].
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Kolonii Łomnickiej

Kościół Matki Bożej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół filialny, położony w Kolonii Łomnickiej (gmina Olesno). Świątynia należy do parafii św. Mikołaja i św. Małgorzaty w Wysokiej w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Historia kościoła Pod koniec lat 50. XX wieku, ówczesny przełożony dekanatu Olesno, ksiądz dziekan Antoni Kaleja wraz z wiernymi Kolonii Łomnickiej, postanowili wybudować kościół. W lutym 1957 roku zostało wysłane do diecezji opolskiej pismo w sprawie budowy nowego kościoła. W sierpniu 1957 roku przyszła odpowiedź pozytywna, również Powiatowa Rada Narodowa w Oleśnie zezwoliła na przywłaszczenie działki pod budowę. Kamień węgielny zostaje poświęcony 3 sierpnia 1958 roku przez księdza biskupa diece­zji opolskiej Franciszka Jopa. Budowa kościoła trwała do 1963 roku. Świątynia została konsekrowana 9 czerwca 1963 roku przez ks. bpa Wacława Wyciska, administratora parafii w Wysokiej. Obecnie jest to miejsce nabożeństw fatimskich. Architektura i wnętrze kościoła Budynek został zaprojektowany przez magistra inżyniera architektury Wojciecha Stypułkowskiego z Opola wraz z zespołem architektów. Kościół ma wymiary: długość - 36,30 m, szerokość - 20,20 m, wysokość - 11,40 m. Wieża jest wysoka na 44,90 m wraz z iglicą, która ma 2,40 m wysokości. Wisi na niej jeden staliwny dzwon odlany w Hucie Małapanew, w Ozimku, a pod nim, na niższej kondygnacji stoi nieużywana sygnaturka, którą przeniesiono tu prawdopodobnie z kościoła parafialnego. Świątynia posiada trzy nawy, prezbiterium jest podniesione o 7 stopni w stosunku do nawy. Cokół kościoła i wieży jest kamienny, natomiast dach obity jest blachą cynkową. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Kolonii Łomnickiej
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Opolu-Grudzicach

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Gustawa Morcinka 5 w Opolu-Grudzicach. Kościół należy do Parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Opolu-Grudzicach w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła W okresie międzywojennym, wraz z rozwojem Grudzic, zrodził się pomysł budowy kościoła. Zbiórka funduszy na budowę świątyni rozpoczęła się w 1928 roku. W 1933 roku, po dojściu Hitlera do władzy, wstrzymało budowę kościoła. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęto ponowne starania o budowę kościoła. W 1948 roku, zawiązano wśród mieszkańców Grudzic, komitet budowy świątyni. W kwietniu 1948 roku przedstawiciele komitetu przedstawili projekt budowy kościoła proboszczowi macierzystej wówczas Parafii św. Katarzyny w Opolu-Groszowicach – księdzu Franciszkowi Haase. Później projekt budowy został przedstawiony w Kurii Biskupiej w Opolu. W tym czasie komitet rozpoczął dalszą zbiórkę funduszy na budowę. 27 lipca 1957 roku otrzymano zezwolenie ówczesnych władz samorządowych na rozpoczęcie budowy kościoła. W 1959 roku zakończono budowę świątyni, która otrzymała wezwanie Matki Boskiej Fatimskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Opole - Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Lublinie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Lublinie – kościół parafialny należący do diecezji lubelsko-podlaskiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Historia Budowę kościoła rozpoczęto 25 września 1906 roku, zaś konsekracji dokonano już 6 grudnia tego samego roku. Koszt budowy, 4000 rubli, ponieśli wierni. W budynku prócz kościoła znalazło się miejsce na szkołę, ochronkę, szwalnię, kuchnię i mieszkania dla kapłana oraz nauczyciela. 16 stycznia 1911 roku zatwierdzono plany rozbudowy kościoła o jednopiętrowy aneks od strony północnej. Z racji komplikacji, w tym czasowe zamknięcie świątyni przez okupacyjne władze austriackie w latach 1914–1917, rozbudowę zrealizowano dopiero w 1924 roku. Szkoła i ochronka istniały do 1947 roku. Zwolnione pomieszczenia wykorzystywano najpierw na salkę katechetyczną, a potem na potrzeby plebanIi i kaplicę na czas zimowy. Na początku lat 80. dokonano prac konserwacyjnych, związanych z pogorszeniem się stanu budynku przez budowę i ruch na obecnej alei Solidarności. W 1987 roku doszło do pożaru wnętrza kościoła. Ogień strawił oryginalne wyposażenie kościoła, w tym ołtarz z konfesją. W kolejnych latach naprawiano szkody, nie przywracając pierwotnego wystroju. Architektura Kościół murowany z czerwonej cegły, posiada 2 kondygnacje. W wyglądzie zewnętrznym oraz w detalach nawiązuje do innych kościołów mariawickich, które powstawały w podobnym czasie. W przeciwieństwie do dominującego w architekturze mariawickiej stylu neogotyckiego, lubelski kościół posiada neobarokowy fronton. Dach dwuspadowy, pokryty blachą, od frontu zwieńczony krzyżem. Z tyłu znajduje się wieżyczka z sygnaturką. Do kościoła prowadzą murowane schody. Wnętrze nakryte jest kolebkowatym sklepieniem. Obecny ołtarz podparty jest przez 20 tralek, które podtrzymują stół ołtarzowy. Nad nim jest umieszczone cyborium o barwie biało-złotej. Jest to miejsce gdzie przechowywana jest hostia, po prawej stronie jest powieszony obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, natomiast po lewej portret Marii Franciszki Kozłowskiej. Niedaleko ołtarza jest umieszczona biało-złota ambona podparta 12 kolumienkami. Na ścianach są umieszczone płaskie drzeworyty, na których przedstawiona jest Droga Krzyżowa. Drewniane ławki stojące w świątyni wykonane zostały przed II wojną światową. Bibliografia Karta ewidencyjna zabytku [dostęp 2023-07-14] link Przypisy
Церковь Богоматери Неустанной Помощи (Люблин)

Церковь Богоматери Неустанной Помощи (пол. Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy) — приходская церковь мариавитов старокатолической епархии Люблина и Подлясья в Польше. Храм расположен на улице Миленийна. С 16 апреля 1981 года является памятником архитектуры под номером А/814. История На месте современного храма ранее существовало несколько построек. В 1470 году здесь был построен кирпичный дом Петра Кониньского, дворянина герба Равич. В XVII веке семьёй Любомельских дом был перестроен в небольшую крепость, которая была разрушена казаками. Её руины с участком приобрела семья Тарлов, которая также построила здесь дом. В 1764 году рухнул свод одной из комнат дома, в результате чего погибли четыре женщины. С того времени здание было оставлено владельцами и пришло в упадок. В 1906 году дом приобрели старокатолики-мариавиты, которые построили на его месте свой храм во имя Богоматери Неустанной Помощи. Церковь была построена из тёмно-красного кирпича. Крыша храма покрыта листовым металлом и украшена небольшой башенкой, увенчанной крестом. Фронтон здания выдержан в стиле необарокко и украшен овальной нишей со статуей Пресвятой Девы Марии. Скромное внутреннее устройство храма представляет собой единственный неф на втором этаже, к которому ведёт кирпичная лестница. Интерьер включает арочный свод. Современный алтарь украшен двадцатью красивыми колоннами, которые поддерживают престол. Предыдущий алтарь был сожжён. Над алтарём помещён киворий белого и золотистого цвета. Здесь находится дарохранительница, справа от которой висит образ Божией Матери Неустанной Помощи, слева — портрет Марии Франциски Козловской — старокатолической святой. Возле алтаря стоит кафедра, также белого и золотистого цвета, поддерживаемая двенадцатью небольшими колоннами. На стенах церкви по периметру висят плоские ксилографии с изображением крестного пути. Деревянные скамейки в храме были сделаны до Второй мировой войны. Первый этаж использовался приходом для благотворительной работы монахинь-мариавиток; ранее здесь находились курсы для неграмотных, курсы шитья для девочек из бедных семей и сиротский приют. В настоящее время здесь расположен центр катехизации. Примечания Ссылки Kościół Mariawitów w Lublinie (пол.). www.pobrygidkowski.pl. — Статья об истории церкви на сайте Люблинской энциклопедии. Дата обращения: 14 декабря 2016.