NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Exploseum

The Exploseum ("explosines + museum"; Polish: Exploseum – Centrum techniki wojennej DAG Fabrik Bromberg) is an open-air museum of industrial architecture combined with a museum of 20th century technology in Bydgoszcz, Poland. It is built around the World War II Nazi Germany munitions factory DAG Fabrik Bromberg. It is an anchor point on the European Route of Industrial Heritage. A significant part of the 2 kilometre-long museum route are underground passages connecting the factory buildings. The exposition covers the life of the forced laborers (prisoners of war and concentration camp inmates of various nations, with the majority being Poles), including their acts of sabotage, as well as the history of the DAG and of Alfred Nobel, the inventor of dynamite. The largest building contains the presentation of the history of arms and explosive materials since 15th century. History In autumn 2007, the Regional Museum "Leon Wyczółkowski" took over under its supervision a complex of Nazi-factory buildings of DAG Fabrik Bromberg, located in the forest, in the south-east of the city. The ensemble was built during World War II in order to produce explosives and ammunition for the German war effort. It was manned by thousands of prisoners of war and forced laborers from all over Europe, under the supervision of German specialists. The most valuable part of the complex is NGL-Betrieb, where the nitroglycerin plant stands. The individual buildings are still preserved and connected by a near-2 kilometres (1.2 miles) long network of overground and underground tunnels. In 2009–2011, a project was launched to revive the area, called Open-air museum of industrial architecture with an underground tourist route and the Museum of Armaments Works DAG Fabrik Bromberg. The outcome of the programme was the creation of the Exploseum. References
Fabryka Adama Ossera

Fabryka Adama Ossera – zabytkowy kompleks przemysłowy położony przy ul. Jana Kilińskiego 222 w Łodzi. Historia W 1886 roku warszawski handlowiec Adam Osser otworzył w Łodzi skład bawełny. Za sprawą korzystnej koniunktury postanowił zbudować własny zakład wraz ze wspólnikami. Przędzalnia bawełny została wzniesiona w 1903 roku dla Majera Feinkinda, Alberta Jarocińskiego i Adama Ossera (późniejszego honorowego radnego magistratu oraz konsula honorowego Królestwa Włoch). Przedsiębiorstwo zatrudniało 364 pracowników – po wycofaniu się wspólników kierował nim Adam Osser. Po zniszczeniach I wojny światowej Osser zaciągnął kredyt i przywrócił produkcję przędzy. W 1923 roku przekształcił firmę w spółkę akcyjną o kapitale 3 milionów złotych. W czasie II wojny światowej Niemcy zdemontowali maszyny włókiennicze i zaczęli produkcję części do samolotów i samochodów. Po zakończeniu wojny, w okresie PRL utrzymano ten profil produkcji, a fabryka otrzymała nazwę Fabryki Osprzętu Samochodowego „Polmo”. Od upadku fabryki około połowy lat 90. XX. obiekty popadały w coraz większą ruinę i były rozkradane. W 1994 roku obiekty przeszły w prywatne ręce, lecz stały niezagospodarowane. W 1998 r. kantor fabryki został podpalony przez nieznanych sprawców i niedługo potem wyburzony. W 2018 roku spółka Starhedge S.A. będąca właścicielem obiektu zamierzała dokonać rewitalizacji fabryki Ossera i przebudowy kompleksu na funkcje biurowo-usługowe, naukowo-badawcze i hotelowe. Inwestycja nie doszła do skutku. Architektura Budynek przędzalni, stylizowany na budowlę obronną (połączenie neogotyku z secesją), stanowi jeden z przykładów przedwojennej architektury przemysłowej na terenie Łodzi. Przed budynkiem głównym, na narożniku obecnych ulic J. Kilińskiego i S. Przybyszewskiego (formalny obecny adres: J. Kilińskiego 220), powstał – według projektu Szai Marguliesa – budynek kantoru (biura dyrekcji) fabryki. Był to najmłodszy budynek kompleksu. Od około 1923 roku mieścił się tu również konsulat honorowy Królestwa Włoch. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/70 z 19 grudnia 2008. Przypisy Bibliografia Jacek Kusiński, Ryszard Bonisławski, Maciej Janik: Księga Fabryk Łodzi.
Fabryka Józefa Zeylanda w Poznaniu

Fabryka Józefa Zeylanda – zabytkowy, ceglany budynek poprzemysłowy, zlokalizowany w Poznaniu, przy ul. Wszystkich Świętych 4a (Stare Miasto/Grobla). W budynku funkcjonowała od 1871 Fabryka parowa wyrobów stolarskich, budowlanych i mebli, należąca do Józefa Zeylanda (1823-1891). Była to trzecia siedziba tego zakładu, po pomieszczeniach w probostwie farnym i warsztacie przy ul. Za Bramką 15. Produkowano tutaj meble, stolarkę budowlaną, prefabrykaty stolarskie dla innych firm, listwy, gzymsy, posadzki, a nawet trumny. Oferowano zarówno meble pojedyncze, jak i całe wyposażenie mieszkań oraz rezydencji, w tym biblioteki, np. dla pałacu w Rogalinie. Obiekt, wraz z mieszkaniami i ogrodem, projektował zapewne Cäsar Stenzel – architekt miejski Poznania. Jest to jeden z najlepiej zachowanych budynków przemysłowych z XIX wieku w centrum miasta. Zawierał hale fabryczne, pomieszczenie maszyny parowej (w dobudówce od podwórza), a także duże klatki schodowe po bokach elewacji. Wzniesiony został w ten sposób, że widziany od strony Garbar, wydaje się być znacznie dłuższym, niż w rzeczywistości. W początku XXI wieku dawna fabryka przeszła kompleksową renowację z przeznaczeniem na galerię artystyczną. Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 325, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Zygmunt Dolczewski, Fabryka Wyrobów Stolarskich Józefa Zeylanda w Poznaniu, w: Kronika Miasta Poznania, nr1-2/1991, ss.23-35, ISBN 83-210-0949-2 Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.58, ISBN 83-89525-07-0
Schweikert Factory

Schweikert Factory is a former factory building belonging to the Schweikert family, located at 251 Wolczanska Street in Łódź. The History of the Building Originally the plant produced mainly woolen scarves which were exported to Russia. Towards the end of World War II the Schweikert family decided to leave Łódź. The factory, acknowledged by authorities as post-German property, was nationalized. The production began during the war. Uniform cloth was made there for the needs of the Soviet and Polish armies. For many years after the war the factory was called Ludwik Warynski's Woolen Factory – Lodex. At present Lodex and the majority of the remaining buildings of the former Schweikert factory have been adapted to the proper needs of Lodz University of Technology. The building is over 150 m long and covers an area of 12 thousand square metres, which makes it the biggest and longest building belonging to the University. It is currently called “Three Faculty Building ” due to the fact that it houses the department units of The Faculty of Electrical, Electronic, Computer and Control Engineering (central part), The Faculty of Technical Physics, Information Technology and Applied Mathematics (left wing), and The Faculty of Organization and Management (right wing). For historical reasons it is commonly called “Lodex” or “Tram” because of the length of the building. See also Robert Schweikert Palace Kalisz-Mazowiecki Industrial District Scheibler Palace References External links History in Stone – a historical outline of Lodz University of Technology Library building (in Polish) City Fathers: It all started with a blacksmith (in Polish)
Fabryka Schweikerta

Fabryka Schweikerta – budynek byłej fabryki należącej do rodziny Schweikertów, mieszczący się przy ulicy Wólczańskiej 215 w Łodzi. Historia budynku W fabryce produkowano głównie chusty wełniane, a eksport kierowano do Rosji. Pod koniec wojny, Schweikertowie podjęli decyzję o opuszczeniu Łodzi. Fabryka uznana przez władze za własność poniemiecką została upaństwowiona. Produkcję uruchomiono, kiedy wojna jeszcze trwała. Wyrabiano w niej sukno mundurowe, na potrzeby armii polskiej i radzieckiej. Przez wiele lat powojennych fabryka nosiła nazwę – Zakłady Przemysłu Wełnianego im. Ludwika Waryńskiego „LODEX”. Obecnie Lodex i większość obiektów po zakładach Schweikerta, zaadaptowała na swoje potrzeby Politechnika Łódzka. Projekt adaptacji opracował Henryk Jaworowski. Budynek ma ponad 150 m długości i 12 tys. m² powierzchni – to największy i najdłuższy budynek należący do Politechniki Łódzkiej. Obecnie nosi nazwę „Budynku Trzech Wydziałów” ze względu na mieszczące się tam jednostki Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki (centralna część budynku), Wydziału Fizyki Technicznej, Informatyki i Matematyki Stosowanej (lewe skrzydło) oraz Wydziału Zarządzania i Inżynierii Produkcji (prawe skrzydło). Potocznie nazywany jest „Lodeksem” ze względów historycznych bądź „tramwajem” z powodu długości. Zobacz też Pałac Roberta Schweikerta kalisko-mazowiecki okręg przemysłowy Przypisy Linki zewnętrzne „Historia zaklęta w kamieniu” – rys historyczny budynku Biblioteki Głównej Politechniki Łódzkiej
Hydrierwerke Pölitz

Hydrierwerke Pölitz was een synthetische benzinefabriek in Police, en een van de twaalf fabrieken die door IG Farben zijn gebouwd om vloeibare brandstof uit steenkool te produceren. Dit bedrijf was een joint venture tussen IG Farben, Royal Dutch Shell en Standard Oil of New Jersey. De beste kwaliteit benzine werd naar de luchthavens van de Luftwaffe gestuurd, dieselbrandstof van zeer hoge kwaliteit was bestemd voor onderzeeboten, diesel van lagere kwaliteit was bestemd voor schepen van de Kriegsmarine. Benzine, olie en smeermiddelen waren bestemd voor tanks en voertuigen van de Wehrmacht. Vanaf het moment dat de fabriek in gebruik werd genomen, was ze een belangrijk doelwit van systematische geallieerde luchtaanvallen. Vanwege deze aanvallen bouwden de Duitsers een ballonbarrière en schuilkelders. Ondanks de toegenomen intensiteit van de luchtaanvallen in 1944, bleef de fabriek benzine produceren. De fabrieken besloegen een totale oppervlakte van 200 hectare. Voor de exploitatie van zo'n groot complex werden burgers, dwangarbeiders, krijgsgevangenen en concentratiekampgevangenen ingezet. Ze werden ondergebracht in kampen rond het terrein. Er zijn schattingen dat tijdens de Tweede Wereldoorlog ongeveer 13.000 mensen, voornamelijk Polen, zijn gestorven door honger, ziekte, uitputting en de wreedheid van hun folteraars. Naast de bovengrondse infrastructuur zijn er uitgebreide ondergrondse faciliteiten in de vorm van kanalen, bassins, bunkers en kelders. De fabriek is eind 1945 tot de tweede helft van 1946 ontmanteld. In het Sovjettijdperk zijn er installaties als schroot afgevoerd. De restanten van de fabriek bevinden zich in het westelijke deel van Police ten noorden van de stad Szczecin. De overblijfselen van de voormalige fabriek zijn geschikt gemaakt voor bezichtiging. Dit als onderdeel van het in 2010 opgerichte historisch museum "SKARB". Fotogalerij
Filharmonia Gorzowska

Filharmonia Gorzowska – instytucja kultury Miasta Gorzowa Wielkopolskiego, od 2023 roku współprowadzona przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jej gmach położony jest we wschodniej części Śródmieścia, przy ulicy Dziewięciu Muz. Od kwietnia 2021 dyrektorem Filharmonii jest Joanna Pisarewicz. Do imprez cyklicznych organizowanych przez Filharmonię należy m.in. cykl niedzielnych koncertów familijnych. W 2017 roku w organizowanych przez Filharmonię koncertach udział wzięło 39 000 osób. Budynek Filharmonii Filharmonia jest obiektem kompleksu gorzowskiego Centrum Edukacji Artystycznej. Budowa obiektu Centrum Edukacji Artystycznej – Filharmonia Gorzowska została zrealizowana ze środków budżetu Miasta oraz przy wsparciu funduszy zewnętrznych. W ramach unijnej dotacji Lubuskiego Regionalnego Programu Operacyjnego Miasto otrzymało na jej budowę 32,7 mln złotych. Obiekt Filharmonii to I etap inwestycji. Jego koszt to 138 mln złotych. W kolejnych latach integralną częścią infrastruktury Centrum ma się stać kompleks szkół artystycznych oraz Dolina Muzyczna – naturalna, zewnętrzna widownia wydarzeń plenerowych. Parking podziemny na 400 samochodów oraz Aleja Dziewięciu Muz. Do dyspozycji gości jest dziedziniec wypoczynkowy otwarty, szatnia, bufet dla publiczności oraz foyer górne i dolne. Sale koncertowe Filharmonia dysponuje sześcioma salami: główną koncertową z 598 miejscami, kameralną (na 150 osób) oraz czterema salami prób (po dwie dla sekcji smyczkowych i dętych). Jest to pierwsza w Polsce sala koncertowa o zmiennym scenariuszu dźwiękowym. Posiada 15 mobilnych reflektorów akustycznych (330 × 360 cm) wiszących nad sceną, mobilne dwustronne (strona pochłaniająca i odbijająca dźwięki) dyfuzory sceniczne oraz zwieszaną kurtynę akustyczną, stanowiącą – w zależności od potrzeb – tło odbijające lub pochłaniające fale dźwiękowe. Orkiestra Jest pierwszą gorzowską orkiestrą złożoną z etatowych muzyków. Działalność rozpoczęła wraz z inauguracją Filharmonii Gorzowskiej w maju 2011 roku. Jej założycielem i dyrektorem był Piotr Borkowski. Członkami orkiestry są muzycy z Polski, Włoch, Niemiec, Południowej Afryki i Japonii. Debiutem koncertowym było wykonanie wspólnie z Orkiestrą Miasta Frankfurt nad Odrą IX Symfonii Ludwiga van Beethovena. Dyrygenci Orkiestry Filharmonii Gorzowskiej: Piotr Borkowski - od 2011 do 2012 Monika Wolińska - od 2013 do 2017 Jacek Kraszewski - od 2017 do 2020 Przemysław Fiugajski - od 2021 Dyrektorzy Krzysztof Nowak – dyrektor naczelny (maj 2011 – sierpień 2012) Piotr Borkowski – dyrektor artystyczny (maj 2011 – październik 2012) Krzysztof Świtalski (wrzesień 2012 – marzec 2013) Małgorzata Pera (kwiecień 2013 – październik 2016) Adriana Chodarcewicz (październik 2016 - marzec 2017) Mariusz Wróbel (od marca 2017 do marca 2021) Joanna Pisarewicz (od kwietnia 2021) Przypisy Linki zewnętrzne Strona Filharmonii Gorzowskiej
Philharmonie Oppeln

Die Philharmonie Oppeln (polnisch Filharmonia Opolska) ist ein Konzerthaus in Oppeln. Es ist dem Komponisten Joseph Elsner gewidmet. Seit 2024 ist Maciej Fortuna Direktor der Philharmonie. Er übernahm den Posten von Przemysław Neumann, der diesen seit 2015 innehatte. Geschichte Die Philharmonie Oppeln ist die Heimstätte des Oppelner Symphonieorchesters. Es wurde 1947 als erstes Berufsorchester in Oppeln gegründet. Das Gebäude wurde während des Oderhochwassers 1997 beschädigt. Es unterliefen zwischen 2005 und 2011 Umbauarbeiten im und am Gebäude, wodurch u. a. das Auditorium auf fünfhundert Plätze erweitert wurde. Die Orgel wurde 1979 beim Frankfurter Orgelbauer Sauer bestellt und im darauf folgenden Jahr teilweise eingebaut. Erst 1994 war die Orgel mit 48 Stimmen vollständig aufgebaut. Weblinks Website der Philharmonie Zusammenfassung im Webauftritt der Stadt Oppeln Einzelnachweise
Filharmonia Opolska

Filharmonia Opolska im. Józefa Elsnera – państwowa instytucja kulturalna działająca w Opolu, z siedzibą przy ul. Krakowskiej 24. Historia Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej założona została w 1952 roku jako Opolska Orkiestra Symfoniczna. Już po pięciu latach działalności zespół przemianowano na Państwową Orkiestrę Symfoniczną w Opolu, od 1969 roku noszącą imię Józefa Elsnera – kompozytora nierozerwalnie związanego z ziemią opolską. Swą obecną nazwę orkiestra przyjęła w 1972 roku, kiedy to decyzją Ministra Kultury i Sztuki powołana została Państwowa Filharmonia im. Józefa Elsnera w Opolu. W ciągu blisko siedemdziesięciu lat swojej działalności Orkiestra gościła wielu światowej sławy dyrygentów, kompozytorów oraz solistów. Gmach filharmonii zaprojektował Andrzej Grudziński. Działalność Filharmonicy Opolscy prezentowali się w najznamienitszych salach Europy, m.in.: Philips Saal w Rotterdamie, Teatro Municipale w Piacenzy, historycznej Herkulessaal w Monachium oraz w Złotej Sali Musikverein w Wiedniu. Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Opolskiej wielokrotnie zapraszana była do uczestnictwa w prestiżowych wydarzeniach o randze międzynarodowej, takich jak specjalny koncert w Rzymie w 2000 roku, kiedy to jako jedyny polski zespół uświetniła obchody osiemdziesiątych urodzin papieża Jana Pawła II. W 2004 roku Filharmonicy Opolscy reprezentowali Polskę w Brukseli podczas uroczystości z okazji poszerzenia Unii Europejskiej oraz w Salzburgu, upamiętniając trzecią rocznicę ataków terrorystycznych na World Trade Center. Działalność koncertowo-artystyczna Orkiestry obejmuje również tournée poza granicami Europy: zespół wystąpił m.in. w Chinach, Argentynie, Brazylii czy USA. Orkiestra Filharmonii Opolskiej regularnie bierze udział w festiwalach muzycznych w kraju i za granicą, m.in. Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej Poznańska Wiosna, Festiwalu Polskiej Muzyki Współczesnej we Wrocławiu, Śląskim Festiwalu im. Ludwiga van Beethovena w Głogówku, Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy-Zdroju, Międzynarodowym Festiwalu Henryka Wieniawskiego w Szczawnie-Zdroju, Międzynarodowych Targach Sztuki Ludowej w Krakowie, Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera w Warszawie czy International Music Festival Sion Valais w Szwajcarii. Obok działalności koncertowej, Orkiestra w swoim dorobku artystycznym posiada nagrania płyt CD z repertuarem obejmującym twórczość Johannesa Brahmsa, Antonia Vivaldiego, Karola Szymanowskiego, Feliksa Nowowiejskiego, Witolda Maliszewskiego oraz patrona instytucji – Józefa Elsnera. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona filharmonii
Filharmonia Podkarpacka

Filharmonia Podkarpacka im. Artura Malawskiego – instytucja kultury w Rzeszowie, mieszcząca się przy ul. Fryderyka Chopina 30, w sąsiedztwie starówki i Zamku Lubomirskich. Początki sięgają 1955 roku, kiedy zadebiutowała Wojewódzka Orkiestra Symfoniczna. Instytucja jest organizatorem Festiwalu Muzycznego w Łańcucie, jednego z najstarszych festiwali muzycznych w Polsce. Historia Założona w 1955 r. Wojewódzka Orkiestra Symfoniczna (pierwszy koncert 29 kwietnia 1955 z udziałem Adama Harasiewicza) była zalążkiem przyszłej filharmonii. Od września 1955 kierownikiem artystycznym został Janusz Ambros. W 1958 r. zespół upaństwowiono, nadając mu nazwę Państwowa Orkiestra Symfoniczna, a w 1967 r. powołano Filharmonię Rzeszowską im. Artura Malawskiego. W styczniu 1974 r. zakończono budowę gmachu przy ul. Chopina 30, który stał się siedzibą filharmonii. W latach 2009–2010 przeprowadzono gruntowny remont i modernizację obu sal. Po zakończeniu prac – w 2010 r. – Filharmonia Rzeszowska przyjęła obecną nazwę: Filharmonia Podkarpacka im. Artura Malawskiego. Gmach i sale Po modernizacji (2009–2010) Sala Koncertowa dysponuje 666 miejscami, a Sala Kameralna 185 miejscami. Obie są wyposażone m.in. w systemy oświetleniowe i nagłośnieniowe, a duża sala posiada także zapadnie sceniczne i możliwość wydzielenia kanału orkiestrowego. Działalność Repertuar obejmuje koncerty symfoniczne, kameralne, oratoryjno-kantatowe oraz wydarzenia sceniczne – balet, opera, operetka i musical – prezentowane w cyklu BOOM (Balet–Opera–Operetka–Musical). Filharmonia prowadzi ponadto działania plenerowe oraz koncerty wyjazdowe w regionie (m.in. w ramach projektu „Przestrzeń otwarta dla muzyki”). Edukacja Istotnym elementem misji instytucji są programy edukacyjne: audycje umuzykalniające w szkołach i przedszkolach województwa podkarpackiego oraz koncerty rodzinne w siedzibie filharmonii. Zgodnie z relacjami prasowymi i lokalnymi komunikatami szkół, audycje realizowane są regularnie w roku szkolnym. Muzyczny Festiwal w Łańcucie Filharmonia jest organizatorem i realizatorem Festiwalu Muzycznego w Łańcucie – imprezy zapoczątkowanej z inicjatywy Janusza Ambrosa, której pierwszą odsłonę stanowiły Dni Muzyki Kameralnej w 1961 r. Z biegiem lat wydarzenie rozwinęło się w międzynarodowy festiwal goszczący czołowych artystów. Kolejne edycje odbywają się w Sali Balowej Muzeum Zamku w Łańcucie oraz w sali koncertowej Filharmonii Podkarpackiej. W 2025 r. miała miejsce 64. edycja. Dyrekcja Dyrektorem Filharmonii Podkarpackiej jest prof. Marta Katarzyna Wierzbieniec. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Filharmonii Podkarpackiej im. Artura Malawskiego
Filharmonia Świętokrzyska im. Oskara Kolberga

Filharmonia Świętokrzyska im. Oskara Kolberga – filharmonia mająca siedzibę w Kielcach, mieszcząca się obecnie w Międzynarodowym Centrum Kultur. Historia Historia filharmonii sięga roku 1920, kiedy to rozpoczęła działalność orkiestra symfoniczna stworzona na bazie Orkiestry Dętej IV Pułku Piechoty Legionów. Po wojnie aż 22 jej członków weszło w skład Wojewódzkiej Orkiestry Symfonicznej, która zainaugurowała swój pierwszy sezon artystyczny 28 lipca 1945 roku. Tradycje chóralne Filharmonii Świętokrzyskiej sięgają roku 1954, kiedy to z inicjatywy Karola Anbilda, II dyrygenta ówczesnej Wojewódzkiej Orkiestry Symfonicznej, powstał stuosobowy chór „Echo”, który po raz pierwszy wystąpił z kielecką orkiestrą w lutym 1955 r. z okazji 10-lecia jej istnienia, wykonując utwór Jana Maklakiewicza Śląsk pracuje i śpiewa. W 2014 w organizowanych przez Filharmonię koncertach udział wzięło 34 tys. 801 osób. Nowa siedziba Jesienią 2009 rozpoczęła się realizacja Międzynarodowego Centrum Kultur w Kielcach, w którym znajduje się nowa siedziba Filharmonii Świętokrzyskiej. Projektantem siedziby jest pracownia PIW-PAW Architekci Sp. z o.o. z Gdańska. Inwestycja zajmuje teren o powierzchni 3 823m², powierzchnia zabudowy obejmuje 3 358m². W budynku znajduje się 515 miejsc na widowni, estrada dla 300 wykonawców, sala kameralna na 200 miejsc, sala prób – wydzielona z foyer – 150 miejsc, sala konferencyjna – 50 miejsc. Wewnątrz obiektu znajduje się także dziedziniec koncertowy, z widownią na 150 miejsc. Całkowity koszt budowy wyniósł 74157118,74 zł. Projekt został dofinansowany kwotą 31 977 401,27 zł z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach XI Priorytetu Kultura i dziedzictwo kulturowe Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Uroczyste otwarcie Międzynarodowego Centrum Kultur połączone z koncertem inauguracyjnym „Muzyka na otwarcie” odbyło się 19 stycznia 2012 roku. Lokalizacja: Kielce, ul. Żeromskiego/ul. Głowackiego Inwestor: Filharmonia Świętokrzyska im. Oskara Kolberga Projektant: PIW-PAW Architekci, Gdańsk; IMT – Biuro Konstrukcyjne inż. Marcin Trzewik, Starogard Gdański Wykonawca: konsorcjum: Unibep, Bielsk Podlaski i Unimax, Kielce Realizacja: XI 2009 – XI 2011 Powierzchnia użytkowa wynosi 13 670 m². Składają się na nią: 2605 m² przestrzeni publicznej wraz z częścią komercyjną 2928 m² części koncertowej z estradą, biblioteką i zapleczem 1468 m² części administracyjnej 477 m² części hotelowej 6192 m² pozostałych powierzchni (magazyny, część techniczna, parkingi wewnętrzne) Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Filharmonii Świętokrzyskiej Kieleckie Inwestycje – wizualizacje i zdjęcia z budowy nowej siedziby. inwestycje.kielce.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-04)].
Cerkiew św. Jana Teologa w Augustowie

Cerkiew pod wezwaniem św. Jana Teologa – prawosławna cerkiew parafialna w Augustowie koło Bielska Podlaskiego. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia drewniana, wybudowana w latach 1870–1876 przez miejscowych parafian, pod kierownictwem Justyna Oniśkiewicza. Do budowy cerkwi użyto materiału z rozebranej cerkwi refektarzowej byłego monasteru św. Mikołaja w Bielsku Podlaskim. Poświęcona 26 września 1878. Konstrukcja wieńcowa, szalowana. Nawa w kształcie prostokąta. Od zachodu czworoboczna kruchta. W cerkwi barokowy ikonostas, bardzo rzadko spotykany na Podlasiu. Cerkiew została ponownie poświęcona 5 czerwca 2014 (po ukończeniu generalnego remontu). Tego samego dnia w świątyni umieszczono napisaną na Białorusi ikonę św. Eufrozyny Połockiej (z cząstką relikwii). Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 16 lipca 2009 pod nr A-242. Przypisy