NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Kępa Potocka w Warszawie

Park Kępa Potocka – park znajdujący się w warszawskich dzielnicach Żoliborz i Bielany. Opis Nazwa pochodzi od licznych płynących kiedyś na tym terenie potoków. Park został założony w 1961 roku nad Wisłą, wzdłuż ul. Gwiaździstej. Projektantami założenia byli Karol Kozłowski i Elżbieta Jankowska. Przy urządzaniu parku w czynie społecznym pracowali mieszkańcy Warszawy. Centralnym elementem parku jest starorzecze Wisły – Łacha Potocka, nazywane przez okolicznych mieszkańców „kanałkiem”. Dookoła niego wytyczono alejki dla pieszych, ustawiono ławki i utworzono ścieżki rowerowe. W pobliżu „kanałku” znajduje się też niewielki pawilon z punktem gastronomicznym, a także plac zabaw dla dzieci. Na południowym krańcu parku znajduje się odsłonięty w 2009 roku neon „Światłotrysk” projektu Maurycego Gomulickiego. Park wraz z Łachą Kępa Potocka położony jest na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 185/30.10.2008 r., poz. 6629). Zobacz też Taras zalewowy Wisły w Warszawie Kępa Potocka – dawna wyspa Przypisy Linki zewnętrzne Park Kępa Potocka na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park Kuźniczki

Park Kuźniczki (niem. Kleinhammer Park) – zabytkowy niewielki park w Gdańsku, na obszarze dzielnicy Wrzeszcz. Położony jest na osiedlu Kuźniczki, nad strugą Strzyża. Powierzchnia parku wynosi 0,6 ha. Historia Początki Parku Kuźniczki sięgają już XVI wieku, kiedy nad Strzyżą powstała także cała osada dworska wraz z okalającym staw parkiem, ogrodem oraz obiektami gospodarczymi. Jak pisał w 1773 roku Daniel Chodowiecki: Ogród jest bardzo piękny, ma wspaniały parter kwiatowy, promenady, labirynt i teatr. Posągi przedstawiają cztery temperamenty, prócz tego Minerwę, prowadząca za rączkę dziecko, które się opiera i Wenus całującą Amora [...]. W 2. połowie XVIII wieku na terenie parku zbudowano rokokowy dwór Kuźniczki. Ówczesny park zajmował powierzchnię kilku hektarów. Wraz z budową i rozbudową browaru oraz budową stacji Gdańsk Wrzeszcz, obszar parku regularnie zmniejszał się. Na początku XX wieku z dawnego parku pozostał tylko fragment, który wykorzystała restauracja mieszcząca się w pawilonie dobudowanym do dworu. Ostateczny, wydawałoby się, koniec parku przypadł na lata 60. XX w., kiedy to cały obszar parku porastały zawalone śmieciami chaszcze, a bramy i wszystkie obiekty w parku były znacząco zdewastowane. Lepsze czasy dla parku nastały dopiero w ostatnich latach, kiedy to przeprowadzono częściową jego rewitalizację. Odnowiono m.in. ławki, szczęśliwie zachowaną altankę, bramę z widniejącym napisem PARK KUŹNICZKI (wcześniej istniał napis w niemieckiej wersji językowej), żwirowe chodniki oraz posprzątano zalegające śmieci i zainstalowano oświetlenie. Położenie Park we współczesnym kształcie położony jest na prostokątnym obszarze ograniczonym: od zachodu – ul. J. Kilińskiego, oddzielającą go od Stawu Browarnego, będącego niegdyś integralną częścią parku od północy – terenami browaru gdańskiego od wschodu – budynkami pływalni Start od południa – ul. Wajdeloty Zobacz też Browar we Wrzeszczu Wrzeszcz Dolny Wrzeszcz Kuźniczki Strzyża Staw Browarny Linki zewnętrzne Historia Kuźniczek i Parku Kuźniczki Park Kuźniczki i jego historia na stronach Akademii Rzygaczy Przypisy
Park Leśny Klęskowo

Park Leśny Klęskowo – leśny obszar rekreacyjny wchodzący w skład leśnego kompleksu promocyjnego Puszcze Szczecińskie, o powierzchni 23,39 ha, położony na Prawobrzeżu Szczecina, pofałdowana część Puszczy Bukowej między osiedlami Bukowym na południu i Słonecznym na północy, w kwartale ulic: Mączna, Pszenna, Chłopska, Kolorowych Domów. W parku przeważa stuletni starodrzew bukowy z domieszką dębów szypułkowych i bezszypułkowych, dochodzący do 30 m wysokości. W części północno-zachodniej, od strony szpitala, bór sosnowy (sosna zwyczajna – Pinus sylvestris). Na obszarze całego parku powszechnie występują: grab pospolity (Carpinus betulus), klon zwyczajny (Acer platanoides), klon jawor (Acer pseudoplatanus), wiąz górski (Ulmus glabra), wiąz szypułkowy (limak Ulmus laevis) i jesion wyniosły (Fraxinus excelsior). W podszycie wiązy: górski, bezszypułkowy i polny (Ulmus carpinifolia), leszczyna pospolita (Corylus avellana), klony zwyczajny i jawor, trzmielina pospolita (Euonymus europaeus) oraz bez czarny (Sambucus nigra). W runie występują m.in.: marzanka wonna (Galium odoratum), niecierpek drobnokwiatowy (Impatiens parviflora), niecierpek pospolity (Impatiens noli-tangere), bluszcz pospolity (Hedera helix). Na południowym zachodzie, w dolinie Chojnówki rośnie olsza czarna (Alnus glutinosa), oraz znacznie rzadsza olsza szara (Alnus incana). Dość licznie występują drzewa pochodzenia egzotycznego: grujecznik japoński (Cercidiphyllum japonicum), orzesznik pięciolistkowy (Carya ovata), buk amerykański (Fagus grandifolia), dąb wielkoowocowy (Quercus macrocarpa), kłęk amerykański (Gymnocladus dioicus), robinia akacjowa w odmianie jednolistnej (Robinia pseudoacacia 'Unifoliola), klon okrągłolistny (Acer circinatum), klony zwyczajne w odmianach Schwedlera i Palmitifidum, klon jawor w odmianie Leopolda (A. p. v. Leopoldi), jesion wyniosły w odmianie jednolistnej (Fraxinus excelsior v. diversifolia), miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba), jodła jednobarwna (Abies concolor), jodła kaukaska (Abies nordmanniana), jedlica zielona (Pseudotsuga menziesii) i jedlica sina (P. m. v. glauca), modrzew europejski (Larix decidua), modrzew japoński (Larix kaempferi), modrzew eurojapoński (Larix x eurolepis), sosna wejmutka (Pinus strobus), cyprysik Lawsona (Chamaecyparis lawsoniana), cyprysik nutkajski (Chamaecyparis nootkatensis), cyprysik groszkowy (Chamaeceparis pisifera), cyprysik groszkowy w odmianie pierzastej (Ch. p. 'Plumosa), żywotnik olbrzymi (Thuja plicata), jałowiec wirginijski (Juniperus virginiana). Na wschodnim skraju parku, w sąsiedztwie kościoła znajdują się ruiny dworu Dohrnów, rodziny przybyłej do Szczecina w 1790. Wzdłuż odtworzonych alejek ławki, ustawiono wiaty oraz wyznaczono miejsca na ognisko i place zabaw dla dzieci. Przypisy
Marshal Edward Rydz-Śmigły Park

Marshal Edward Rydz-Śmigły Park is a major parkland in the historic Frascati and Solec neighbourhoods of central Warsaw, Poland. It is situated in the administrative South Downtown (Śródmieście Południowe) district, on the western bank of the Vistula river. The 53-hectare park opened on 22 July 1955 and was continuously enlarged up until 1964. History The park was founded on the former estate of prince Kazimierz Poniatowski (1721–1800), lord chamberlain of the Polish–Lithuanian Commonwealth and brother of Poland's last king Stanisław II Augustus. The previous palatial gardens were designed by renowned architect Szymon Bogumił Zug. When the property passed to the aristocratic Branicki family, a large Renaissance Revival-styled residence was erected on the site, which became known as the "Red Palace" (Czerwony Pałac). The building hosted the offices of the French Embassy until its destruction in World War II. The sole remainder of the palace today are two grand staircases with decorative balustrades and an elevated terrace which once overlooked the gardens. The project of creating a new central parkland to the once-densely populated suburb was initiated in 1952. The majority of the pre-war dwellings were either completely destroyed or had to be demolished in the post-war years due to their structural vulnerability and poor design. The chief landscape architects who composed the layout of the new park were Alina Scholtz, Zygmunt Stępiński and Longin Majdecki. The main alley was opened in 1955; the site was subsequently extended into the adjacent Solec neighbourhood, closer to the riverside. Up to 1992, the parkland grounds were collectively known as the "Central Park of Culture" (Centralny Park Kultury). With the fall of communism, the new authorities decided to rename the parkland in honour of Poland's marshal and military commander in World War II, Edward Rydz-Śmigły. Sights Museum of the Earth of the Polish Academy of Sciences (Muzeum Ziemi PAN), situated in the Little White Palace (Biały Pałacyk) on Na Skarpie Street. "Unity" Monument, representing the bond between the Poles in Chicago and Warsaw as well as the relations between the United States and Poland. Erected in 2012. Glory to Sappers Monument (Pomnik Chwała Saperom), honouring the sappers employed in the demining of Warsaw and Poland after the Second World War. Erected in 1975. Iringh Square (Skwer M. Iringha), honouring Mirosław Iringh and the Slovakian battalion (Platoon 535) which fought in the Warsaw Uprising in 1944. Restaurants, cafes and historical pre-war tenements at Rozbrat Street. Playground area at Wilanowska Street. Jutrzenka Skatepark Zbigniew Ścibor-Rylski Monument See also Frascati Solec Powiśle, Warsaw Mariensztat Mokotów Field References
Park Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego w Warszawie

Park Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego (do 1992 Centralny Park Kultury, także Centralny Park Kultury i Wypoczynku „Powiśle”) – zespół kilku układów parkowych na warszawskim Solcu o powierzchni ok. 90 ha. Powstał na terenach dawnej zabudowy miejskiej Powiśla oraz dawnych ogrodów Frascati, częściowo na skarpie wiślanej. Opis Kompleks parkowy leży w rejonie ulic: Książęcej, al. Na Skarpie, Górnośląskiej, Rozbrat, Szarej, Koźmińskiej, Czerniakowskiej, al. 3 maja, Solec, Wilanowskiej i Ludnej. W skład parku wchodzi leżący po północnej stronie ul. Książęcej dawny park Na Książęcem. Prace porządkujące teren pod przyszły park rozpoczęto w 1948 roku. Decyzję o urządzeniu parku ogłoszono w marcu 1950 roku, a prace związane z jego urządzaniem rozpoczęto w lipcu 1951 roku. Park był elementem powojennej przebudowy miasta. Powstał na terenie zniszczonej zabudowy miejskiej Powiśla według projektu zespołu architektów w składzie Alina Scholtz, Zygmunt Stępiński i Longin Majdecki. Jego celem było stworzenie wielkiego terenu rekreacyjnego dla mieszkańców śródmieścia i dzielnic sąsiadujących. Wiele prac przy urządzaniu parku zrealizowano w czynie społecznym. W parku działało kino letnie „Jutrzenka“, powstały także dwa kręgi taneczne. Głównym elementem parku był dwupoziomowy taras na stoku skarpy, w miejscu, w którym wcześniej znajdował się pałac Branickich. Od 1951 w parku znajdował się staromiejski pomnik Syreny, po konserwacji ustawiony w 1972 przy Wieży Marszałkowskiej. W pobliżu Wisłostrady zachował się postument, na którym stał pomnik. Główna część parku otwarta została 22 lipca 1955. W latach 60. XX wieku teren parku zmniejszono wyłączając z niego tereny pod budowę osiedla Ludna oraz bloków mieszkalnych w rejonie al. 3 Maja. Powierzchnia parku to ok. 90 ha. Obecna nazwa, nadana w 1992, upamiętnia Edwarda Śmigłego-Rydza. Alejom parkowym nadano nazwy związane z powstaniem warszawskim. Upamiętniają one: ks. Józefa Stanka (aleja główna), Andrzeja Romockiego „Morro“ i zgrupowanie „Kryska“. Park przecinają szlaki rowerowe Nadwiślańska ścieżka rowerowa i Podskarpowa ścieżka rowerowa. Ważniejsze obiekty Pomnik Chwała Saperom Willa Pniewskiego Ławeczka Jana Nowaka Jeziorańskiego Pomnik Haliny Mikołajskiej Pomnik Powstańców Czerniakowa i Żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego Pomnik Zbigniewa Ścibora-Rylskiego Pawilon rekreacyjny dawnego internatu Wyższej Szkoły Nauk Społecznych Tablica Tchorka upamiętniająca ofiary pacyfikacji przez Niemców szpitala powstańczego przy ul. Solec 41 Miejsce pamięci poświęcone ks. Józefowi Stankowi i wszystkim walczącym na tym terenie w oddziałach Armii Krajowej i Wojska Polskiego (przy skrzyżowaniu ulic Solec i Wilanowskiej) Kamień z tablicą upamiętniającą 535 pluton Słowaków (przy ul. Czerniakowskiej) Kamień z tablicą upamiętniającą Jerzego Gawina „Słonia” (przy ul. Czerniakowskiej) Obiekty nieistniejące Teatr Rozrywki Przypisy Linki zewnętrzne Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego na stronach Urzędu m.st. Warszawy Tomasz Urzykowski: Naprawa nawierzchni, modernizacja fontann. Remontują park Rydza-Śmigłego. warszawa.wyborcza.pl, 2019-07-14. [dostęp 2019-07-16].
Park Miejski im. Baśki Puzon w Jarosławiu

Park miejski im. Czesławy Puzon ps. „Baśka" – znajduje się w Jarosławiu pomiędzy ul. Kraszewskiego i ul. Czesławy Puzon ps. „Baśka". Park leży na terenie dawnego cmentarza greckokatolickiego, czego dowodem jest pozostałość po cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Na powierzchni 0,68 ha znajdują się alejki spacerowe, ławki, fontanna i pomnik Czesławy Puzon. Linki zewnętrzne Aktualne zdjęcia parku po przeprowadzonym gruntownym remoncie Przypisy
Park Miejski im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni

Park Miejski im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni (daw. Park Hrabiny) – zabytkowy park znajdujący się we Wrześni, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Położenie Park zlokalizowany jest w części miasta zwanej Opieszynem i ma powierzchnię 13,24 ha. Jego początki sięgają XVIII wieku, jako parku pałacowego na Opieszynie. Główne wejście do parku znajduje się od strony centrum miasta (w przedłużeniu ulicy Harcerskiej). Wzdłuż jego południowo-zachodniej granicy płynie rzeka Wrześnica. 23 czerwca 2016, jako dar rodziny Mycielskich dla mieszkańców Wrześni, stał się własnością gminy Września (zarządcą parku jest Urząd Miasta i Gminy we Wrześni). Na terenie parku znajdują się obiekty kultury, rekreacji oraz sportu, m.in. amfiteatr im. Anny Jantar, pałac z 1870, pomnik Marii Konopnickiej oraz tablice dotyczące jej twórczości. W parku można znaleźć także plac zabaw dla dzieci. Przy drodze do amfiteatru rośnie platan wschodni – pomnik przyrody z którym wiąże się miejscowa legenda. W pobliżu parku znajduje się budynek Wrzesińskiego Ośrodka Kultury, Samorządowej Szkoły Podstawowej nr 2 im. Dzieci Wrzesińskich oraz kościół Świętego Ducha. Przyroda Cztery naturalne stawy Drzewa liściaste Lipa drobnolistna Wiąz pospolity Kasztanowiec zwyczajny wierzba biała (odmiana zwisła) Topola włoska Klon zwyczajny Krzewy Bez czarny Bez koralowy Klon tatarski Dereń biały Trzmielina pospolita Przypisy Bibliografia Przewodnik po Polsce, SiT 1991, ISBN 83-217-2519-8 Park im. Dzieci Wrzesińskich. [dostęp 2012-04-26]. (pol.).
Park Miejski im. Powstańców Wielkopolskich 1918–1919 w Śremie

Park Miejski im. Powstańców Wielkopolskich 1918–1919 w Śremie – największy i najstarszy park miejski w Śremie znajdujący się pomiędzy ulicą Poznańską a ul. Parkową; na jego terenie znajduje się stadion miejski. Obszar parku to ok. 46 ha. W starszej części parku znajdują się głównie drzewa liściaste, sosny występują w okolicy wałów przeciwpowodziowych. Park jest siedliskiem m.in. wiewiórek, zajęcy i saren. Historia parku Park założono 14 kwietnia 1888 roku, kiedy to Towarzystwo ku Upiększania Miasta (dzisiejsze Towarzystwo Miłośników Ziemi Śremskiej) zakupiło dwumorgowy plac przy szosie na Poznań, z przeznaczeniem na plac zabaw dla dzieci. Podmokłe tereny przyszłego parku zostały przykryte warstwą gliny, a potem czarnoziemu. Wytyczono ścieżki, klomby i trawniki, posadzono również kasztanowce i krzewy ozdobne, oraz ustawiono ławki; powstał Ogród Jordanowski - zalążek obecnego 48ha parku. Od 1893 roku prezesem Towarzystwa był ks. Piotr Wawrzyniak, który przyczynił się do rozwoju parku. Odchodząc do Mogilna zostawił 200 marek na rozbudowę parku, który marzył mu się jako obszar „od mostu do mostu”. Największy rozwój parku przypada na rok 1926, kiedy pod kierunkiem Sylwestra Szczepskiego nasadzono 5000 sosen, 500 robinii akacjowych i 200 olch. Podczas II wojny światowej „Stadpark”, jak nazywali go Niemcy, uległ znacznej dewastacji przez bombardowania oraz bezkarną wycinkę drzewostanu przez Wehrmacht. Polakom zakazano wstępu do parku. Po wojennej zawierusze park odzyskał swój dawny blask w latach 1966-1975. Wtedy to z inicjatywy Mariana Dominiczaka park odzyskał dawną świetność, był rozbudowywany i powiększany, założono między innymi zwierzyniec. Od roku 2004 istnieje ścieżka dydaktyczna historyczno-przyrodnicza prowadząca do ważniejszych miejsc w parku. W czasach współczesnych TMZŚ nadal dba o park i jego rozwój oraz popularyzuje jako miejsce spędzania wolnego czasu. W Parku działa Parkowy Patrol Rowerowy, który we współpracy z Policją i Strażą Miejską dba o porządek publiczny. Miejsca pamięci w parku pomnik Dobosza pomnik Żołnierza Polskiego kamień 750-lecia Śremu Głaz Twórców Parku skwer ks. Piotra Wawrzyniaka Aleja Przyjaźni - upamiętniająca wspólne spotkania harcerzy z wielu europejskich krajów Dąb Piotr - ku pamięci ks. Piotra Wawrzyniaka kopiec Reymonta Dąb Jana Pawła II Dąb Janusza Waligóry Dąb Piotra Wachowiaka Polana Szafrańskiego Polana Międzynarodowej Współpracy Dąb 120-lecia Towarzystwa Miłośników Ziemi Śremskiej Dąb 60-lecia Biblioteki Publicznej im. Heliodora Święcickiego w Śremie Dąb Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków pomnik przyrody Wiąz szypułkowy - o obwodzie pnia 350 cm Zobacz też Park Śremskich Odlewników Przypisy
Park Miejski przy ul. Leczniczej w Łodzi

Park Miejski przy ulicy Leczniczej – obszar zieleni miejskiej położony w Łodzi w dzielnicy Górna pomiędzy ulicami Leczniczą i Podmiejską, Kasową, Łukasińskiego a Słowackiego. Opis Utworzony w 1947 roku według projektu inż. K. Marcinkowskiego park jest pierwszym powstałym w Łodzi po wojnie. Park o powierzchni ok. 2 hektarów jest oświetlony, ale nieogrodzony. W bezpośrednim sąsiedztwie parku znajduje się zabytkowy gmach Przychodni Miejskiej przy ulicy Leczniczej. Od ulicy Podmiejskiej, od której jest właściwe wejście do parku – biegnie szeroka, główna aleja z parterami kwiatowymi pośrodku. Po bokach aleja jest obsadzona wiśniami japońskimi. Aleja kończy się półokrągłą pergolą, jedyną w parkach łódzkich obsadzoną winem pachnącym. Pergola to centralna część parku. Pod rusztowaniem pergoli rozstawione są ławki. W 1999 roku dokonano remontu pergoli. Zastąpiono również zamierające topole włoskie dębami piramidalnymi. Kolejna renowacja pergoli miała miejsce wiosną 2026 roku. W zachodniej części parku znajduje się powstały w 1998 roku plac zabaw dla dzieci otoczony grabowym żywopłotem. Dzięki ulicy Słowackiego, odchodzącej od ulicy Podmiejskiej istnieje przejście (102 m) do dużo większego Parku im. Jarosława Dąbrowskiego. Park stanowi miejsce zabaw dla dzieci, spotkań dla ludzi starszych i odpoczynku. Przyroda Posiada on bogatą szatę roślinną. Występują tu między innymi: wiśnia japońska, drzewa rosną po prawej stronie przy wejściu do parku od ul. Podmiejskiej, początek okresu kwitnienia przypada na koniec kwietnia, kasztan jadalny, parczelina trójlistkowa, orzech szary, grusza wierzbolistna, skrzydłorzech kaukaski, miłorząb dwuklapowy, jedno drzewo, leszczyna turecka, lipa szerokolistna. W pobliżu Parki Park im. Jarosława Dąbrowskiego Park im. Legionów Fabryka Aleksandra Schichta w Łodzi - ul. Łukasińskiego 4 (obecnie osiedle Arboretum) Kościół pw. Matki Boskiej Anielskiej Czerwony rynek zajezdnia tramwajowa Dąbrowskiego Plac Niepodległości Dojazd Do skrzyżowania ulic Rzgowskiej i Leczniczej; tramwajem nr 5. 6, 16 i 16A, autobusem nr 72. Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy
Park Miejski w Kaliszu

Park Miejski w Kaliszu – park miejski w Kaliszu, w Śródmieściu, na pograniczu Rajskowa i Rypinka, nad Prosną, Swędrnią, Kanałem Bernardyńskim, Kanałem Rypinkowskim i Przekopem, założony w 1798, wielokrotnie powiększany i przekształcany; w XIX wieku uważany za najpiękniejszy polski ogród publiczny; w najstarszej części utrzymany w stylu ogrodu angielskiego; najstarszy park miejski w Polsce, wpisany do rejestru zabytków w 1964. Park Miejski o powierzchni 24,28 ha obejmuje Stary Park (1798), Wielki Park (1842), dawny Ogród Pomologiczny (1885), Nowy Park (1900), Park im. Ignacego Jana Paderewskiego (1912), Park Sportowy (1926), wschodnią część Plant (1942). Historia Park Miejski w Kaliszu jest najstarszym parkiem miejskim w Polsce. Powstał na miejscu pojezuickiego ogrodu warzywnego staraniem ówczesnego prezydenta Kalisza Jana Karola Horninga. Rozwijający się teren rekreacyjny zajął później teren placu należącego wcześniej do zlikwidowanej szkoły kadetów. Współczesny kształt leżącego w ramionach Prosny parku powstał po huraganie i powodzi roku 1881 i jest owocem planów zagospodarowania przestrzennego, którego autorami byli profesor SGGW Edmund Jankowski i planista terenów zielonych Franciszek Szanior. Pod koniec XIX w. w parku ustawiono sześć rzeźb, z których po II wojnie światowej zachowała się tylko „Flora”. „Amor” (1885) „Flora” (kwiaciarka) (1886) „Strzelec Alpejski” (1887) „Psyche” (1889) „Sandalarka” (1890) „Satyr z Faunem” (1891) Po zburzeniu Kalisza (1914) do parku przeniesiono rzeźbę „Kalisia” (1891) z ratusza oraz rzeźby „Gryfy” (1900) i „Wiktoria” (1900) z Teatru Miejskiego; rzeźby te Niemcy także zniszczyli w czasie II wojny światowej. Przypisy Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, Przewodniki. Park miejski, www.wkaliszu.pl
Park Miejski w Grudziądzu

Park Miejski im. Piotra Janowskiego w Grudziądzu – park położony na terenie Grudziądza przy ul. Hallera. Sąsiaduje z cmentarzem i stadionem żużlowym klubu GKM Grudziądz. Historia Początki grudziądzkiego parku sięgają 23 lutego 1865, kiedy to Towarzystwo Upiększania Miasta Grudziądza zwróciło się do władz miasta z wnioskiem o uporządkowanie lasu miejskiego i urządzenie tam ogrodu publicznego. W tym celu powołano specjalną komisję parkową, która 15 marca 1866 otrzymała specjalną dotację na rozpoczęcie prac. Na Park Miejski wydzielono część lasu położonego między ulicami Cegielnianą a Radzyńską (dziś Hallera). W pierwszym etapie prac uporządkowano las wycinając zbędne drzewa i wytyczono główne aleje spacerowe. Utworzono park w stylu angielskim, zachowując naturalny drzewostan i układ terenu. Następnie dosadzono krzewy i założono trawniki, zaś w dawnej leśniczówce uruchomiono letnią restaurację. Przed głównym wejściem do parku ustawiono pomnik wojenny. Park osiągnął pełny rozkwit na początku XX wieku. Pierwszy miejski ogrodnik został zatrudniony w 1902 roku. Obok cmentarza, od strony obecnej ulicy Parkowej, utworzono Ogród Botaniczny z małym alpinarium. Park został otwarty dla publiczności w 1907 roku. Na jego terenie znajdowały się korty tenisowe, plac sportowy, a od 1914 roku chluba parku – ogród róż. Park Miejski, zdewastowany podczas I wojny światowej, kilka lat po odzyskaniu niepodległości osiągnął szczyt rozkwitu. Należał do najpiękniejszych miejsc w Grudziądzu, władze miasta z Józefem Włodkiem na czele pokazywały go licznym dostojnym gościom. Park został zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku. Następnie odbudowano go, jednak zaniechano odtworzenia ogrodu róż. W zamian za to obecnie w parku znajdują się: ukwiecone pergole, place zabaw, czołg T-34 z czasów II wojny światowej, działa przeciwpancerne i samolot. W 2013 roku rozpoczęto renowację obiektu. Od 19 września 2015 roku Park Miejski nosi imię Piotra Janowskiego Bibliografia Anna Wajler. Grudziądzkie parki. „Rocznik Grudziądzki”. t. XV, 2003. Grudziądz. ISSN 0080-4364.