NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Kuźnica

Rezerwat przyrody Kuźnica – rezerwat leśny o powierzchni 7,27 ha, położony w gminie Warlubie w powiecie świeckim (województwo kujawsko-pomorskie). Został utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 maja 1965 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu specyficznego boru sosnowego sukcesywnie zarastającego jezioro Rumacz. Bór ten ma charakter bagienny, ponieważ rozwinął się w zagłębieniu terenu o wysokim poziomie wód gruntowych, gdzie podłoże uległo całkowitemu zatorfieniu. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Zobacz też rezerwat przyrody Jezioro Udzierz – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Kępa Antonińska

Rezerwat przyrody Kępa Antonińska – wodny rezerwat przyrody w województwie mazowieckim, położony na terenie gmin: Iłów (powiat sochaczewski), Mała Wieś i Wyszogród (powiat płocki). Obejmuje obszar wysp, piaszczystych łach oraz wód rzeki Wisły. Powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 2 listopada 1994 r. (M.P. z 1994 r. Nr 58, poz. 496, rej. woj. nr 134) na powierzchni 475 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 maja 2019 r. powiększono go do 532,58 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 137,47 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących w Polsce gatunków ptaków siewkowatych: mew, rybitw i sieweczek. Jest to rezerwat wodny: ze względu na dominujący przedmiot ochrony: typ – faunistyczny (PFn), podtyp – ptaków (pt), ze względu na główny typ ekosystemu: typ – wodny (EW), podtyp – rzek i ich dolin, potoków i źródeł (rp). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Kampinoska Dolina Wisły” PLH140029 oraz ptasiego „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Przypisy
Rezerwat przyrody Las Cieliczański

Rezerwat przyrody Las Cieliczański – leśny rezerwat przyrody położony we wschodniej części województwa podlaskiego, na terenie gminy Gródek oraz gminy Supraśl, w powiecie białostockim. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie fragmentu Puszczy Knyszyńskiej z licznymi, cennymi zbiorowiskami leśnymi o charakterze naturalnym, reprezentowanymi głównie przez grądy z rzadkim w naszych lasach wiązem górskim, bory mieszane i olsy. Opis Rezerwat przyrody Las Cieliczański utworzony został 29 sierpnia 1990 na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 czerwca 1990. Rezerwat znajduje się na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, administrowanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku. Rezerwat położony jest na granicy Nadleśnictwa Żednia i Dojlidy, w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Przypisy Bibliografia Zmiany stosunków wodnych i użytkowania terenu w Niecce Gródecko-Michałowskiej
Rezerwat przyrody Las Gościbia

Rezerwat przyrody Las Gościbia – leśny rezerwat przyrody w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Sułkowice. Został utworzony w roku 2001. Rezerwat w całości położony jest w miejscowości Harbutowice, w należącym do Beskidu Makowskiego Paśmie Babicy. Obejmuje wierzchołek oraz południowe i wschodnie stoki szczytu Kamienna (551 m). Zajmuje powierzchnię 281,49 ha (akt powołujący podawał 282,46 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 216,40 ha. Przedmiotem ochrony rezerwatu są ekosystemy leśne w obszarze źródliskowym potoku Gościbia. Rezerwat leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Myślenice. Nie posiada obowiązującego planu ochrony. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Krakowie. W czasie II wojny światowej miejsce oporu AK. Przypisy Linki zewnętrzne A. Waśkowska, R. Stadnik, K. Miśkiewicz. Las Gościbia krainą kaskad i wodospadów. „Geoturystyka”. 3–4, s. 29–38, 2010.
Rezerwat przyrody Las Klasztorny

Las Klasztorny – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie miasta Leżajsk, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim. Obejmuje oddziały 94d-n obrębu Leżajsk, leśnictwa Jelna (Nadleśnictwo Leżajsk). numer według rejestru wojewódzkiego – 4 powierzchnia – 40,37 ha (akt powołujący podawał 26,82 ha, w 1959 powiększony do 39,49 ha) dokument powołujący – M.P. z 1953 r. Nr 107, poz. 1437 (ISAP); zmieniony przez: M.P. z 1959 r. Nr 66, poz. 343 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragment lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego z bogatą i ciekawą florą, charakteryzującą stosunki przyrodnicze, jakie panowały w dawnej Puszczy Sandomierskiej. Dominującym zbiorowiskiem leśnym jest kontynentalny bór mieszany, niewielki obszar zajmuje też grąd subkontynentalny. Drzewostan tworzy głównie ponaddwustuletni starodrzew sosnowo-bukowo-jodłowy, w którym występuje wiele drzew o rozmiarach pomnikowych. Jedyny ustanowiony tu pomnik przyrody to buk „Hubert” o obwodzie pnia 403 cm i wysokości 37 metrów, którego wiek ocenia się na około 300 lat. Flora Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 151 taksonów roślin naczyniowych oraz 16 gatunków mszaków i 19 – grzybów. Spośród roślin objętych ochroną (ścisłą lub częściową) rosną tu m.in.: zimoziół północny (późnoglacjalny relikt występujący tu przy południowej granicy zasięgu), wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, a z gatunków pospolitych: borówka czarna, zawilec gajowy, orlica pospolita, konwalia majowa, szczawik zajęczy, rokietnik pospolity, jeżyna gruczołowata. Fauna Płazy: rzekotka drzewna, żaba trawna Gady: jaszczurka zwinka, jaszczurka zielona, jaszczurka żyworodna, zaskroniec, padalec, żmija zygzakowata Ptaki: kruk, sikora bogatka, mysikrólik, piecuszek, kowalik, dzierzba gąsiorek, kraska, dzięcioł duży, jastrząb gołębiarz Ssaki: zając, sarna, dzik, lis, kuna leśna, tchórz, łasica Przypisy
Rezerwat przyrody Las Liściasty w Promnie

Rezerwat przyrody Las Liściasty w Promnie – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Pobiedziska, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Położenie Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Promno, na północ od wsi Stara Górka, na północnych stokach Kanału Szkutelniak i ma powierzchnię 6,09 hektara. Zajmuje oddziały leśne 240 j-n, a jego otulina 240 g, i (3,24 hektara). Przyroda Został utworzony w 1954 roku w celu ochrony grądu z bogatym i różnorodnym runem oraz stanowiska rzadkich gatunków ślimaków. Oprócz dominującego grądu środkowoeuropejskiego występuje tu też ols i łęg jesionowo-olszowy. Rośliną panującą jest dąb szypułkowy, a towarzyszy mu sosna pospolita. Olsza czarna zajmuje zabagnione obniżenia terenu w pobliżu Kanału Szkutelniak. Gatunki podokapowe to dąb szypułkowy i grab pospolity. Część starszych opracowań uważa drzewostany za naturalne, ale brak drzew starszych oraz zbliżony ich wiek budzą wątpliwości w tym zakresie. W rezerwacie ulega stopniowemu zmniejszaniu liczba sosen i proces ten jest korzystny z punktu widzenia zachowania grądu środkowoeuropejskiego. Runo w rezerwacie jest bogate – istnieją stanowiska kokoryczy pustej, wawrzynka wilczełyko i lilii złotogłów. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 5 listopada 1954 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1954 r. Nr 114, Poz. 1639) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 17/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 5 października 2009 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Las Liściasty w Promnie” Galeria Turystyka Północnym skrajem rezerwatu przechodzi zielony szlak pieszy z Promna-Stacji do Pobiedzisk. Wyznakowano też w tym rejonie ścieżki do nordic walking. Zobacz też Rezerwat przyrody Jezioro Drążynek – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Las Łęgowy w Dolinie Pomianki

Rezerwat przyrody Las Łęgowy w Dolinie Pomianki – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Łęka Opatowska, powiecie kępińskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 6,04 ha (akt powołujący podawał 6,03 ha). Został utworzony w 1971 roku w celu ochrony łęgu olszowego z rzadkimi gatunkami roślin w runie. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1971 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1972 r. Nr 5, Poz. 33) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 35/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Las Łęgowy w Dolinie Pomianki” zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Las Łęgowy w Dolinie Pomianki” Przypisy Linki zewnętrzne Fotografie rezerwatu Las Łęgowy w Dolinie Pomianki. rachma.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-24)].
Rezerwat przyrody Leśna Woda

Rezerwat przyrody Leśna Woda – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Lubsza w powiecie brzeskim (województwo opolskie). Położony ok. 1 km na północ od Leśnej Wody, na granicy z woj. dolnośląskim, na zachodnim skraju lasu, przy drodze leśnej z Bystrzycy do Wójcic, w oddziałach 27 i 59 nadleśnictwa Brzeg, obręb Lubsza. Rezerwat znajduje się na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego 1958. Pierwotnie zajmował powierzchnię 20,00 ha, zmniejszono ją jednak do 15,70 ha. Powstał w celu ochrony naturalnego starodrzewia lasu mieszanego, z dużym udziałem buka i modrzewia europejskiego. Wiek drzew dochodzi do 160 lat. W rezerwacie stwierdzono występowanie 89 gatunków roślin naczyniowych, w tym trzech podlegających częściowej ochronie: bluszcz pospolity, przytulia wonna i konwalia majowa (stan na rok 2012). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Zagrożenie dla rezerwatu stanowi sąsiadująca wielka kopalnia piasku. Przypisy
Rezerwat przyrody Ligota Dolna

Rezerwat przyrody Ligota Dolna – stepowy rezerwat przyrody położony ok. 1 km od miejscowości Ligota Dolna, w gminie Strzelce Opolskie, na terenie Parku Krajobrazowego Góra Św. Anny. Został powołany w 1959 roku na powierzchni 4,90 ha. Po kilku korektach granic jego powierzchnia wynosi obecnie 8,2970 ha. Jego teren został objęty obszarem Natura 2000 Góra Świętej Anny PLH160002. Celem utworzenia rezerwatu była ochrona dobrze zachowanych siedlisk przyrodniczych - muraw kserotermicznych, skał wapiennych i neutrofilowych z roślinnością pionierską (Alysso-Sedion) oraz wapiennych ścian skalnych ze zbiorowiskiem Potentilletalia caulescentis. Do rzadkich gatunków roślin tu występujących należą m.in. ożanka pierzastosieczna i rozchodnik biały. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2014 roku obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podjęto ją ze względu na zagrożenie zarastania terenów rezerwatu, zwłaszcza przez zarośla ligustru pospolitego. W tym celu m.in. od 2018 r. prowadzony jest na terenie rezerwatu wypas stada owiec. Rzeźba terenu i szata roślinna Rezerwat usytuowany jest w północno-zachodnim krańcu Garbu Chełma, na zachodnim i południowo-zachodnim zboczu Ligockiej Góry (323 m n.p.m.). Czynniki, które przyczyniły się do wykształcenia roślinności kserotermicznej: ostańcowy charakter góry, liczne wychodnie skalne, skaliste urwiska, cienka warstwa gleby w większości złożona z rędzin, ekspozycja wzgórza, silne nasłonecznienie, duża dobowa amplituda temperatury, duża siła wiatrów Wszystkie te czynniki składają się na specyficzne warunki mikroklimatyczne i ekologiczne tego miejsca, co sprzyja utrzymaniu się roślinności ciepłolubnej. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 181 gatunków roślin naczyniowych (według Spałka, 1998 rok), 38 gatunków mszaków i 4 gatunki porostów. Są wśród nich m.in.: orlik pospolity dziewięćsił bezłodygowy rozchodnik biały len austriacki ożanka pierzastosieczna czosnek skalny przylaszczka pospolita fiołek pagórkowy Na terenie rezerwatu zinwentaryzowano 3 zbiorowiska roślinne. Fauna W latach 60. XX w. na terenie rezerwatu zebrano 546 gatunków motyli (spośród 599 notowanych), poza tym występują tu: unikalne bezkręgowce (mięczaki, pająki), płazy, gady, ptaki i ssaki. Przypisy Bibliografia Krystyna Dubel (red. naukowa): Park Krajobrazowy „Góra Św. Anny”. Walory przyrodniczo-krajobrazowe i kulturowe. Opole: Opolskie Centrum Edukacji Ekologicznej, 1998. ISBN 83-909496-5-2. Linki zewnętrzne PK Góra Św. Anny – Rezerwaty przyrody. Zespół Opolskich Parków Krajobrazowych. Nawigator po opolskich rezerwatach. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Opolu. s. 48–49. [dostęp 2018-09-25].
Rezerwat przyrody Lisia Góra

Lisia Góra – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie Rzeszowa w województwie podkarpackim. Jest położony w południowej części miasta, nad rzeką Wisłok, na wysokości 200–218 m n.p.m. numer według rejestru wojewódzkiego – 66 dokument powołujący – Dz.U.98.166.1223 powierzchnia – 8,49 ha (akt powołujący podawał 8,11 ha) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – nasadzeń i upraw podtyp rezerwatu – starych drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony – starodrzew dębowy z licznymi sędziwymi dębami szypułkowymi o okazałych rozmiarach Starodrzew rezerwatu „Lisia Góra” jest osobliwością przyrodniczą, gdyż tworzy wyspę lasu dębowego wyeksponowaną w krajobrazie miasta i najbliższej okolicy (jest to „mini Puszcza Białowieska”). Występuje tu największe skupisko dorodnych okazów dębu szypułkowego (ok. 100 sztuk) w woj. podkarpackim na tak niewielkiej powierzchni. Najokazalsze z nich osiągnęły obwód 606,5 i 536 cm, a obwody dwóch grabów pospolitych – 246 i 202 cm oraz klonu polnego – 236 cm. W rezerwacie stwierdzono następujące zbiorowiska roślinne: grąd niski kokoryczowy, grąd wilgotny, łęg wiązowo-jesionowy z dwoma podzespołami, zbiorowisko komosy i szczawiu tępolistnego, zbiorowisko łąkowo-dywanowe, zespół podagrycznika i lepiężnika różowego oraz zespół rzęsy wodnej. Rosną tu trzy gatunki górskie oraz siedem objętych ochroną gatunkową. Z roślin chronionych rosną: barwinek pospolity, bluszcz pospolity, centuria pospolita, kopytnik pospolity, pierwiosnka lekarska oraz krzewy: kalina koralowa i kruszyna pospolita. Fauna reprezentowana jest m.in. przez 176 gatunków ptaków. W okresie zimowym teren rezerwatu stanowi miejsce noclegowe bardzo licznych stad gawronów przylatujących z krajów skandynawskich na przezimowanie. Z płazów dość pospolicie występują: żaba trawna i moczarowa, ropucha zwyczajna, szara i zielona, rzadziej rzekotka drzewna oraz kumak nizinny. Gady reprezentują: jaszczurka zwinka i – od kilku lat – zaskroniec zwyczajny. Do najcenniejszych owadów należy kozioróg dębosz i dyląż garbarz. Ścieżki przyrodnicze i dydaktyczne Rezerwat leży w ciągu rekreacyjno-wypoczynkowym, Lisia Góra jest siódmym przystankiem ścieżki przyrodniczej im. Władysława Szafera. Lista przystanków ścieżki przyrodniczej: Stary Cmentarz, Olszynki, Park Kultury i Wypoczynku, Zapora na Wisłoku, na wysokości Zespołu Szkół Elektronicznych, przy ujęciu wody PRATT & WHITNEY RZESZÓW S.A., Lisia Góra, skarpa lessowa, dawna przeprawa na wyspę. Na terenie rezerwatu została także utworzona ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza z jedenastoma stanowiskami, jej długość wynosi 1165 metrów. Przypisy
Rezerwat przyrody Mazury

Rezerwat przyrody Mazury – rezerwat krajobrazowy położony w województwie warmińsko-mazurskim w powiecie oleckim w gminie Kowale Oleckie, w nadleśnictwie Czerwony Dwór. Leży na Pojezierzu Ełckim (część Pojezierza Mazurskiego) i obejmuje porośnięty lasem teren między jeziorami: Szwałk Wielki, Piłwąg i Łaźno, oraz wschodnią część jeziora Piłwąg wraz z trzema zalesionymi wysepkami. Powołany został na podstawie zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 roku. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie walorów krajobrazowych obszaru wodno-leśnego, charakterystycznego dla Puszczy Boreckiej, wraz z naturalnymi zbiorowiskami leśnymi. Rezerwat zajmuje powierzchnię 388,65 ha (akt powołujący podawał 372,69 ha). W rezerwacie występują grądy odmiany mazurskiej z dorodnym drzewostanem. Tworzą je lipa drobnolistna, klon zwyczajny, dąb szypułkowy, wiąz górski, grab zwyczajny, świerk pospolity. W bogatym runie występuje zawilec gajowy, naparstnica zwyczajna, koniczyna dwukłosowa, kokoryczka wonna i inne. Przypisy
Rezerwat przyrody Małecz

Rezerwat przyrody Małecz – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Lubochnia, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Spała. Zajmuje powierzchnię 9,15 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 12 sierpnia 1987 roku (M.P. z 1987 r. Nr 28, poz. 222 (ISAP), § 7). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie stanowiska różanecznika żółtego (Rhododendron flavum) oraz fitocenoz boru mieszanego i wilgotnego. Odnaleźć można tu 130-letnie sosny, ponad 100-letnie dęby, a domieszkę w drzewostanie stanowią świerki, brzozy, jarzębiny i topole w różnym wieku. Osobliwością rezerwatu jest różanecznik żółty – roślina pochodzenia pontyjskiego. Jest to jeden z najciekawszych i najrzadszych gatunków w Europie. Został on na tym stanowisku posadzony sztucznie w 1928 roku i od tej pory utrzymuje się samoistnie nie tylko na terenie rezerwatu, ale także w sąsiednich drzewostanach. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (2,09 ha) i czynną (6,84 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Mesze

Mesze – wodny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kolsko. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 28 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1983 r. Nr 16, poz. 91 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 16/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Mesze” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 84, poz. 1134) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – nowosolski Gmina – Kolsko Obr. ewidencyjny – Mesze Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Sława Śląska Powierzchnia pod ochroną 19,88 ha Dz. nr: 85 – 12,72 ha, 90 – 6,45 ha, 91 – 0,71 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Jezioro Mesze jest położone w mezoregionie Pojezierza Sławskiego, jest ono pochodzenia polodowcowego z okresu zlodowacenia bałtyckiego. Teren rezerwatu stanowi prawie zamknięta dolina ze spadzistymi brzegami, jeziorem i bagnami. Tereny otaczające rezerwat to gliny zwałowe dennomorenowe, na terenie tym występują również kemy i płaty piasków wodno-lądowych. W lasach na tym terenie przeważają równiny. W jeziorze Mesze proces lądowienia zbiornika odbywa się wskutek zarastania lustra wody, czyli tworzenia się pła. Część zach. i wsch. zbiornika to bagna – mszary położone na przedłużeniu jeziora. Zbocza doliny pokryte są zbiorowiskami leśnymi. Bagna należy zaliczyć do typu torfowisk przejściowych, jednak wykazujących cechy torfowisk niskich. Występują tu zbiorowiska darniowe złożone głównie z turzyc i dużego udziału mszaków oraz zbiorowiska turzyc kępkowych z dużym udziałem szuwarów. W prawie całym rezerwacie wyraźny wpływ na kształtowanie poszczególnych biocenoz mają czynniki antropogenne. Cel ochrony Zachowanie zarastającego jeziora z charakterystycznymi zespołami oraz rzadkimi gatunkami roślin wodno-błotnych. Rezerwat położony jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków „Pojezierze Sławskie” PLB300011 sieci Natura 2000. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Miejski Bór

Rezerwat przyrody Miejski Bór – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Krotoszyn, powiecie krotoszyńskim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dąbrowy Krotoszyńskie Baszków-Rochy niedaleko miasta Krotoszyn. Powierzchnia: 24,36 ha (akt powołujący podawał 28,87 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Charakterystyka Został utworzony w 1987 roku w celu ochrony drzewostanu (bór świeży z domieszką brzóz, dębów szypułkowych i czerwonych, jaworów, osik i modrzewi) z okazami gatunków chronionych: wawrzynka wilczełyko (Daphne mezereum) i wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum). Na terenie rezerwatu natrafiono na dwa kurhany z epoki brązu. Dalsze tego typu stanowiska istnieją w okolicy. W pobliżu zlokalizowane są także: Dąb Rozdrażewskich i głaz narzutowy koło Smoszewa. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 19 lutego 1987 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1987 r. Nr 7, poz. 55 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Miejski Bór” Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Michnówka

Rezerwat przyrody Michnówka – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka w województwie podlaskim. Powierzchnia: 85,34 ha (według aktu powołującego: 85,86 ha) Rok powstania: 1979 Rodzaj rezerwatu: torfowiskowy Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej obejmujący torfowisko wysokie oraz otaczające je lasy reprezentujące szereg dobrze zachowanych zbiorowisk leśnych borowych i grądowych. Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej - Rezerwat Michnówka
Rezerwat przyrody Milechowy

Rezerwat przyrody Milechowy – leśny rezerwat przyrody na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego w gminie Chęciny, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 132,33 ha (akt powołujący podawał 133,73 ha) Rok utworzenia: 1978 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 16.01.1978; MP. 4/1978, poz. 20 Numer ewidencyjny WKP: 040 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: zbiorowiska leśne o cechach naturalnych oraz kserotermiczne zespoły zaroślowe i murawowe z licznymi roślinami chronionymi; 8 jaskiń i schronisk skalnych, m.in. Piekło pod Małogoszczem. Rezerwat leży na północny zachód od miejscowości Milechowy (sołectwo Bolmin) i obejmuje oddziały lasu 230 a, b, d, f-j, 231, 232, 233, 233 A w leśnictwie Podzamcze (obręb Dyminy, nadleśnictwo Kielce). Obszar rezerwatu obejmuje część dwóch grzbietów, z których jeden stanowi przedłużenie Grząb Bolmińskich. W rezerwacie występują następujące typy siedliskowe lasu: las mieszany wyżynny, las wyżynny, bór świeży i bór mieszany świeży. Zobacz też Grząby Bolmińskie Czarny szlak turystyczny Małogoszcz – rezerwat Milechowy Przypisy
Rezerwat przyrody Moczary

Rezerwat przyrody Moczary – rezerwat przyrody na terenie miejscowości Łukawiec i Kobylnica Ruska, w gminie Wielkie Oczy, w powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. Znajduje się na terenie leśnictwa Łukawiec (Nadleśnictwo Lubaczów). numer według rejestru wojewódzkiego – 90 powierzchnia – 12,42 ha (akt powołujący podawał 12,25 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 04.42.444 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – roślin zielnych i krzewinek typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – bogate stanowisko czosnku siatkowatego występującego w runie grądu subkontynentalnego Stanowisko czosnku siatkowatego zajmuje powierzchnię około 4 hektarów i liczy kilkadziesiąt tysięcy osobników. Stanowi ono relikt polodowcowy z okresu borealnego. W runie leśnym występują takie rośliny chronione jak śnieżyczka przebiśnieg, storczyk Fuchsa, listera jajowata czy gnieźnik leśny, a także gatunki górskie – groszek wschodniokarpacki, żywiec gruczołowaty, trybula lśniąca. Rezerwat leży na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Łukawiec” PLH180024. Przypisy Linki zewnętrzne Moczary. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-25].