NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Chmielinne

Chmielinne – leśny rezerwat przyrody w gminie Leśna Podlaska, w powiecie bialskim, w województwie lubelskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Biała Podlaska. powierzchnia według aktu powołującego: 69,55 ha powierzchnia (dane z nadleśnictwa): 67,44 ha, w tym grunty nadleśnictwa 67,07 ha, rzeka Klukówka – 0,37 ha rok utworzenia: 1967 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 7 października 1967 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 61, poz. 289). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych lasu łęgowego, a w szczególności jesionowo-olchowego i wiązowego. według głównego przedmiotu ochrony należy do typu rezerwatów fitocenotycznych (Fi) podtypu zbiorowisk leśnych (zl), według głównego typu środowiska jest to rezerwat lasów i borów (L) podtypu lasów nizinnych (lni). Podstawowym gatunkiem lasotwórczym rezerwatu, pomimo silnego zróżnicowania warunków siedliskowych jest olsza czarna (Alnus glutinosa). Towarzyszy jej jesion (Fraxinus excelesior), rzadziej dąb szypułkowy (Quercus robur) i grab zwyczajny (Carpinus betulus). Z cenniejszych gatunków, niezbyt częstych w lasach Lubelszczyzny występuje wierzba biała (Salix alba). Przedmiotem ochrony są zespoły leśne położone w szerokiej dolinie rzeki Klukówki: łęg jesionowo-olszowy, łęg jesionowo-wiązowy, grąd, ols. Są tu dobrze zachowane zespoły leśne z licznie występującym chmielem (Humulus lupulus) (stąd nazwa rezerwatu). Z roślin chronionych na terenie rezerwatu występują: wawrzynek wilczełyko (Daphne mezerum), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), bluszcz pospolity (Hedera helix), wroniec widlasty (Huperzia selago), gnieźnik leśny (Neottia nidus-avis). Do osobliwości należą: zawilec żółty (Anemone ranunculoides), zdrojówka rutewkowata (Isopyrum thalictroides), parzydło leśne (Aruncus sylvestris), kokorycz pusta (Corydalis cava), bez koralowy (Sambucus racemosa). Przypisy
Rezerwat przyrody Choczewskie Cisy

Rezerwat przyrody Choczewskie Cisy – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze Pobrzeża Kaszubskiego. Został utworzony w 1962 roku na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 grudnia 1961 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 9,43 ha (akt powołujący podawał 9,19 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Ochronie rezerwatu podlegają głównie występujące tu cisy. Prawdopodobnie populacja cisa w rezerwacie wzięła swój początek z nasion przeniesionych z pobliskiego parku leśnego w Sasinie, który powstał w roku 1868 w ramach zespołu dworsko-parkowego. Większość populacji cisa to kilkuletnie siewki, kilka najstarszych drzew (około 145-letnich) ma 140–150 cm w obwodzie oraz 10–13 m wysokości. Oprócz cisa drzewostan tworzą: buk, dąb, brzoza, sosna i grab. Znajdują się tu również stanowiska chronionych i rzadkich roślin naczyniowych, m.in. storczyka plamistego, wrzośca bagiennego, woskownicy europejskiej, widłaka wrońca, manny gajowej oraz tojeści gajowej. Ze względu na podatność runa leśnego i siewek cisa na zdeptanie wstęp na teren rezerwatu jest zabroniony, można go jednak obejrzeć z pobocza przebiegającej wzdłuż jego granic szosy. Najbliższe miejscowości to Osetnik i Sasino. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. [w:] Strona Gminy Choczewo [on-line].
Rezerwat przyrody Chojnów

Rezerwat przyrody Chojnów – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Piaseczno w województwie mazowieckim, około 600 m na wschód od drogi krajowej 79 Piaseczno – Góra Kalwaria. Utworzony w 1979 roku. Leży w obrębie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 11,84 ha Stworzony w celu ochrony leśnych zbiorowisk grądowych, głównie grądu wysokiego z naturalnym drzewostanem dębowo-grabowym osiągającym wiek 150-180 lat. Przypisy Linki zewnętrzne Mapka Chojnowskiego Parku Krajobrazowego z zaznaczonymi rezerwatami
Rezerwat przyrody Chomontowszczyzna

Rezerwat przyrody Chomontowszczyzna – rezerwat przyrody położony we wschodniej części województwa podlaskiego, na terenie gminy Gródek, w powiecie białostockim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu Puszczy Knyszyńskiej odznaczającego się wysokim stopniem naturalności, stanowiącym ostoję wolno żyjącego stada żubrów. Opis Rezerwat przyrody Chomontowszczyzna utworzony został 31 sierpnia 1999 na mocy zarządzenia Wojewody Podlaskiego z dnia 10 sierpnia 1999. Rezerwat znajduje się na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, administrowanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku, Nadleśnictwo Waliły. Rezerwat położony na terenie leśnictwa Radunin. Stworzony dla ochrony fragmentu Puszczy Knyszyńskiej odznaczającego się wysokim stopniem naturalności, stanowiącym ostoję wolnożyjącego stada żubrów. Realizowana jest tu także ochrona łąk śródleśnych oraz dolin strumieni porośniętych lasami łęgowymi, olsami i wilgotnymi grądami, z licznymi gatunkami roślin chronionych i rzadkich. Na obszarze rezerwatu wyróżniono osiem siedliskowych typów lasu, spośród których dominują siedliska lasu mieszanego bagiennego – 64,6%. Znaczny jest udział siedlisk lasu świeżego – 13,0% powierzchni i lasu wilgotnego – 12,3%. Pozostałe siedliska nie przekraczają 3% powierzchni i są to: bór mieszany świeży, bór mieszany wilgotny, las mieszany świeży, las mieszany wilgotny i ols. Dominującymi gatunkami w drzewostanach są brzoza brodawkowata i brzoza omszona, świerk pospolity, olsza czarna oraz sosna z domieszkami klonu, lipy, dębu, grabu, wiązu, jesionu, wierzby iwy i modrzewia. W rezerwacie dominują dobrze zachowane leśne zbiorowiska roślinne. Występują tu także ciekawe zbiorowiska łąk śródleśnych. Obszar ten odznacza się bogactwem florystycznym oraz licznymi gatunkami roślin chronionych i rzadkich. Flora rezerwatu liczy ponad 250 gatunków roślin naczyniowych. Podczas prac nad planem ochrony rezerwatu w 2004, stwierdzono tu występowanie 220 gatunków roślin, w tym 12 gatunków drzew, 12 gatunków krzewów, 153 gatunków ziół, 15 gatunków skrzypów, widłaków i paprotników oraz 28 gatunków mszaków. Z rzadkich w północno-wschodniej Polsce gatunków chronionych, występuje podkolan biały, listera jajowata, listera sercowata, kukułka plamista, kukułka szerokolistna, kruszczyk błotny, kruszczyk szerokolistny, wielosił błękitny oraz wroniec widlasty. Na terenie rezerwatu, w uroczysku Piereciosy rozegrała się 29 kwietnia 1863 r. największa bitwa na obszarze Puszczy Knyszyńskiej w okresie Powstania Styczniowego. Przypisy Bibliografia Jerzy Półtorak, Adam Majer: Prognoza oddziaływania na środowisko. Plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa Waliły. Białystok: Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej, 2010. Zmiany stosunków wodnych i użytkowania terenu w Niecce Gródecko-Michałowskiej
Rezerwat przyrody Cicha Dolina

Rezerwat przyrody „Cicha Dolina” – rezerwat leśny położony na terenie powiatu nyskiego, w gminie Głuchołazy (województwo opolskie). Obszar chroniony obejmuje środkową część doliny Bystrego Potoku w Górach Opawskich między Biskupią Kopą i Bukową Górą na zachodzie, a Zamkową Górą i Srebrną Kopą na wschodzie. Leży na wysokości od 400 do 650 m n.p.m. w granicach Parku Krajobrazowego Góry Opawskie oraz obszaru Natura 2000 „Góry Opawskie". Rezerwat utworzony został w 1999 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego górskiego o zróżnicowanej strukturze wiekowej i gatunkowej oraz dobrze wykształconego drzewostanu bukowego. Na powierzchni 56,76 ha ochronie podlega drzewostan tworzący trzy siedliska przyrodnicze: kwaśną buczynę górską, las łęgowy i kwaśną dąbrowę. Plan ochrony rezerwatu z 2010 zakładał ochronę czynną rezerwatu, w tym „usuwanie zasiedlonych przez szkodniki owadzie drzew (świerka)” i wystawianie pułapek feromonowych. Plan ten został zmieniony w 2016 r. tak, by spełniał wymogi ochrony siedlisk przyrodniczych na obszarze Natura 2000 oraz realizował zasadę „pierwszeństwa natury” w ochronie rezerwatowej ekosystemów leśnych. Od 2016 r. cały teren rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Spis flory rezerwatu liczy 158 gatunków roślin naczyniowych, w tym stanowiska szeregu roślin chronionych: paprotnika kolczystego, wawrzynka wilczełyko, lilii złotogłów, pióropusznika strusiego, podkolana białego, kukułki Fuchsa i czosnku niedźwiedziego. Fauna rezerwatu obejmuje m.in. salamandrę plamistą, pluszcza, pliszkę górską i popielicę. Teren samego rezerwatu nie został udostępniony do zwiedzania, jednak wzdłuż jego granicy zachodniej biegnie ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Rezerwat Cicha Dolina”, a wzdłuż granicy wschodniej – szlak żółty. W pobliżu znajduje się rezerwat „Olszak”. Przypisy Linki zewnętrzne Szczegółowa mapka lokalizacyjna rezerwatu „Cicha Dolina”
Rezerwat przyrody Ciechostowice

Rezerwat przyrody Ciechostowice – rezerwat leśny w gminie Bliżyn, w powiecie skarżyskim, w województwie świętokrzyskim. W niektórych źródłach występuje pod nazwą Rezerwat Modrzewiowy w Nadleśnictwie Skarżysko. Powierzchnia: 7,72 ha (akt powołujący podawał 6,84 ha) Rok utworzenia: 1953 Numer ewidencyjny WKP: 002 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment lasu mieszanego z udziałem modrzewia polskiego, występującego w różnych stadiach rozwoju Obejmuje fragment płaskiego wzniesienia. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny ze Skarżyska-Kamiennej (Pogorzałe) do Kuźniaków oraz czarny szlak turystyczny z Sołtykowa do Bliżyna. Rezerwat bierze swoją nazwę od znajdującej się w pobliżu miejscowości Ciechostowice (gmina Szydłowiec). Zobacz też Rezerwat przyrody Dalejów Rezerwat przyrody Świnia Góra Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Ciechostowice. [w:] Skarżyski Wortal Turystyczny [on-line]. 2006-01-31. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-25)].
Rezerwat przyrody Cielętnik

Rezerwat przyrody Cielętnik – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Braniewo. Nadleśnictwo Zaporowo. Utworzony został w 1959 roku. Zajmuje powierzchnię 3,16 ha (akt powołujący podawał 3,38 ha). Celem ochrony rezerwatu jest ochrona procesów ekologicznych w ekosystemach mokradłowych. Występują tu: jedno z największych skupisk brzozy niskiej, wierzba śniada, rutewka żółta, rutewka wąskolistna, storczyk plamisty, nerecznica grzebieniasta, storczyk szerokolistny, szalej jadowity, czermień błotna, przetacznik długolistny oraz fiołek torfowy, który umieszczony został w polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Cielętnik. [w:] Moje Żuławy [on-line]. Gazeta Olsztyńska. [dostęp 2018-11-21].
Rezerwat przyrody Ciosny

Rezerwat przyrody Ciosny – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Zgierz, w powiecie zgierskim, w województwie łódzkim, na północ od Zgierza, na terenie wsi Rosanów, na obszarze Wysoczyzny Łaskiej. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w 1971. Obecnie powierzchnia rezerwatu wynosi 2,37 ha. Rezerwat chroni unikatowe, naturalne skupisko wyjątkowo okazałych jałowców w wieku ok. 160 lat rosnących na wydmach śródlądowych powstałych kilkanaście tysięcy lat temu z piasków polodowcowych. Rośnie tu około 8 tysięcy jałowców. Grubość pni niektórych okazów dochodzi do 5 centymetrów, a wysokość nawet do 5–6 metrów. Krzewy tworzą tu szerokie kilkunastometrowe rozłożyste kępy. Dojście Ze Starego Rynku w Zgierzu prowadzi do rezerwatu 9-kilometrowy zielony pieszy Szlak do Rezerwatu Ciosny. Przypisy
Rezerwat przyrody Ciemny Kąt

Rezerwat przyrody „Ciemny Kąt” – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 125,95 ha utworzony w 1984 roku na terenie Puszczy Zielonej. Zajmuje zachodnią część uroczyska Czaki Przyborowiec na terenach należących do Nadleśnictwa Nowogród w gminie Turośl (powiat kolneński, województwo podlaskie). Obszar rezerwatu na północy stanowią bagna: Leman i Rybnica, a na południu zmeliorowane torfowiska wokół kanału Turośl. Zespoły roślinne występujące na terenie rezerwatu: sosnowy bór brusznicowy z chrobotkami (Peucedano-Pinetum cladonietosum) – zajmuje grzbiety i południowo-zachodnie stoki wałów wydmowych. Drzewostan tworzy sosna z niewielką domieszką świerku. W runie panuje borówka brusznica, czernica i pszeniec łąkowy. Warstwę mchów tworzą gajnik i rokiet widłozęby. sosnowy bór brusznicowy (Peucedano-Pinetum typicum) – występuje na wschodnich i południowych zboczach wydm. W drzewostanie dominuje sosna z nieznaczną domieszką świerka. bór sosnowy czernicowy z bagnem (Vaccinio-myrtilli-pinetum ledotosum) – porasta misy deflacyjne pomiędzy wydmami zbiorowisko przejściowe Vaccinio-myrtilli-pinetum/Myceli-Piceetum – występuje tutaj na pograniczu borów sosnowego i świerkowego. Tworzą je starzejąca się sosna wraz z odnawiającym się świerkiem. bór iglasty podmokły (Myceli-Piceetum caricetosum glaucae) – drzewostan składa się w podobnym udziale z sosny i świerka. Runo stanowią głównie gatunki borowe borówka czarna i widłak jałowcowaty. nieliczne gatunki grądowe ponadto spotkać można gatunki olsu jesionowego oraz oligotrofizującego olsu będące charakterystycznym nawiązaniem do torfowisk przejściowych. Dla specjalistów obiekt ten posiada ogromne znaczenie szkoleniowe ze względu na dynamiczne ekosystemy oraz naturalne drzewostany i powinien być chroniony przed masową turystyką. Nie jest atrakcyjny turystycznie. Przypisy Bibliografia Artykuł ten zawiera udostępnione na licencji GNU FDL treści pochodzące z Podlaskiego Serwera Ekologicznego.
Rezerwat przyrody Cisowa Góra

Rezerwat przyrody Cisowa Góra – leśny rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w gminie Stoszowice (powiat ząbkowicki, województwo dolnośląskie). Położony jest w północno-wschodniej części Grzbietu Zachodniego Gór Bardzkich, na północnych zboczach wzniesień Buczek i Mały Buczek, około 1,5 km na zachód od miejscowości Brzeźnica. Leży na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Bardo Śląskie. Znajduje się na terenie obszaru Natura 2000 „Góry Bardzkie” PLH020062 SOO i Obszaru Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie. Rezerwat został utworzony w 1953 roku, Zarządzeniem Ministra Leśnictwa (M.P. z 1953 r. Nr 30, poz. 384 (ISAP)), na powierzchni 18,56 ha. W roku 2012 skorygowano obszar rezerwatu do 18,93 ha. Rezerwat utworzono w celu zachowania i ochrony naturalnego stanowiska cisa pospolitego Taxus baccata, gatunku ustępującego obecnie z lasów, a stanowiącego niegdyś ich stały element składowy. Rezerwat stanowi fragment lasu mieszanego pierwotnej Puszczy Sudeckiej. Rosną w nim m.in.: jawor, lipa, wiąz, jodła, świerk, dąb oraz duże zgrupowanie liczące obecnie (2009) około siedmiuset cisów. Liczba dorosłych okazów cisa zmniejszyła się o 51% w ciągu 46 lat od utworzenia rezerwatu. Flora runa leśnego jest uboga, ale występuje tu kilka gatunków storczykowatych. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu znajduje się rezerwat „Cisy”. Przypisy Bibliografia M. Staffa; Przewodnik turystyczny: Wędrówka przez Sudety Środkowe: Góry Wałbrzyskie – Góry Suche – Góry Sowie – Góry Bardzkie; Wyd. PTTK "Kraj"; Warszawa/Kraków 1982r; ISBN 83-00-00476-9. Praca zbiorowa; Mapa Sudety Środkowe; Skala 1:40 000; Wydawnictwo Turystyczne Plan; Jelenia Góra 2005r.; ISBN 83-60044-44-9. Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 .
Rezerwat przyrody Cisowy Jar

Rezerwat przyrody Cisowy Jar utworzony został w 1959 roku na obszarze Nadleśnictwa Olecko w obrębie Kowale Oleckie. Powierzchnia 10,65 ha (akt powołujący podawał 9,00 ha). Utworzony został dla ochrony krańcowego stanowiska cisa (Taxus baccata) leżącego na północno-wschodniej granicy jego zasięgu. Jest to najbogatsze skupisko tego gatunku na Mazurach. Cis podlega tu ochronie od 1937 roku. Teren rezerwatu to głęboki wąwóz, jeden z kilku wciętych we wzgórza zwane „Guzem” 256 metrów n.p.m. Leży on między Szeszkami a Wężewem, na zachód od stacji kolejowej Kowale Oleckie, w obrębie oddziału 305 leśnictwa Cisowo. Bogata konfiguracja tutejszego terenu powoduje występowanie maleńkich zagłębień bezodpływowych wypełnionych wodą, lokalnie zabagnionych, oraz licznych strumieni o znacznych spadkach. Strumienie te, podobnie jak woda opadowa spływająca po stromych zboczach, mogą powodować erozję gleby w miejscach nie osłoniętych roślinnością. Cisowy Jar jest największym i najdłuższym wąwozem na terenie Wzgórz Szeskich. Jego długość wynosi 1000 m, a głębokość dochodzi do 30 m, natomiast szerokość mierzona między krawędziami sięga do 100 do 300 metrów. Zbocza wąwozu są bardzo strome. Dnem płynie strumień zasilany źródłami znajdującymi się w wielu miejscach u podnóży zbocza. W czasie suszy źródła wysychają i przepływ ustaje. Typy siedliskowe Na terenie rezerwatu można wyróżnić trzy typy siedliskowe: las mieszany świeży – 0,30 ha – 2,8%, las świeży – 9,95 ha – 93,4%, las wilgotny – 0,40 ha – 3,8% zawierają one w sobie drzewostan głównie z udziałem świerka (72%), lipy (14%), brzozy (1%) w wieku od 60 do 90 lat. Inne spotykane tu gatunki drzew to: osika, wierzba, iwa, grab, klon, wiąz górski i jesion. Drzewostany rezerwatu są silnie zniekształcone, ponieważ przed 80 laty wykonano tu zrąb zupełny. Obecnie uwzględniając w szerokim stopniu cele ochronne na całym terenie rezerwatu planowane są jedynie do wykonania cięcia sanitarne oraz pielęgnacyjne pod kątem ochrony cisa. Pod osłoną drzewostanu rośnie cis. W 1965 roku stwierdzono w rezerwacie i bezpośrednim sąsiedztwie jego granic 1392 okazy, w 2003 zinwentaryzowano jedynie 36 okazów. Większość to egzemplarze o wysokości 10–15 cm. Kilkanaście osiąga wysokość 2–3 m, ale są one przygłuszone przez zwarty drzewostan. Największy cis jest jednak poza zasięgiem rezerwatu w oddziale 167. – jego wysokość wynosi około 7 metrów, zaś obwód 110 cm. Występują także W rezerwacie stwierdzono występowanie licznych mchów – ogółem 118 gatunków w tym 17 gatunków wątrobowców i 101 gatunków mchów właściwych. Przy wschodniej granicy rezerwatu znajdują się, ledwie już zauważalne wały ziemne, pozostałości po grodzisku z okresu kiedy ziemie te zamieszkiwali Jaćwingowie z sudawskiej grupy Kymenów. Okoliczni mieszkańcy grodzisko nazywali „Stary Szaniec”. Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 222
Rezerwat przyrody Cisy

Rezerwat przyrody Cisy – leśny rezerwat przyrody położony w Sudetach Środkowych, w gminie Bardo (powiat ząbkowicki, województwo dolnośląskie). Leży na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Bardo Śląskie. Rezerwat położony jest w północno-wschodniej części Grzbietu Zachodniego Gór Bardzkich, na północno-zachodnich zboczach wzniesienia Brzeźnicka Góra, około 1,5 km na południowy zachód od zabudowań miejscowości Brzeźnica. Znajduje się na terenie obszaru Natura 2000 „Góry Bardzkie” PLH020062 SOO i Obszaru Chronionego Krajobrazu Góry Bardzkie i Sowie. Rezerwat został utworzony w 1954 roku Zarządzeniem Ministra Leśnictwa (M.P. z 1954 r. Nr 46, poz. 652 (ISAP)), na powierzchni 20,86 ha. W roku 2012 zmniejszono obszar rezerwatu do 19,58 ha. Rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego stanowiska cisa pospolitego Taxus baccata, gatunku ustępującego obecnie z lasów, a stanowiącego niegdyś ich stały element składowy. Rezerwat stanowi fragment lasu mieszanego pierwotnej Puszczy Sudeckiej, na zboczach Brzeźnickiej Góry, gdzie występuje duże zbiorowisko cisów – największe na Dolnym Śląsku. Mimo ochrony rezerwatowej liczba dorosłych osobników cisa systematycznie spada – w momencie utworzenia rezerwatu rosło tu 1627 okazów, a w 2000 roku już tylko 1258. Z krzewów można tu spotkać wawrzynka wilczełyko, bluszcz pospolity, suchodrzew, jałowiec ciernisty. Przedstawiciele fauny to: jeleń, dzik, kuna i zając szarak. Z płazów można spotkać salamandrę plamistą. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez teren rezerwatu nie prowadzi żaden szlak turystyczny, ale w pobliżu przechodzi niebieski szlak ze Srebrnej Góry do Barda. Skrajem rezerwatu prowadzi szlak rowerowy. W pobliżu znajduje się rezerwat „Cisowa Góra”. Przypisy Bibliografia M. Staffa; Przewodnik turystyczny: Wędrówka przez Sudety Środkowe: Góry Wałbrzyskie – Góry Suche – Góry Sowie – Góry Bardzkie; Wyd. PTTK "Kraj"; Warszawa/Kraków 1982; ISBN 83-00-00476-9 Praca zbiorowa; Mapa Sudety Środkowe; Skala 1:40 000; Wydawnictwo Turystyczne Plan; Jelenia Góra 2005; ISBN 83-60044-44-9 Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 .
Cisy Rokickie im. prof. Stanisława Króla

Cisy Rokickie im. prof. Stanisława Króla – florystyczny rezerwat przyrody o powierzchni 17,42 ha, utworzony 15 lutego 1988 z inicjatywy nadleśniczego Tomasza Szeszyckiego, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Przybiernów, 3 km na południe-południowy wschód od Rokity, 4,5 km na południowy wschód od Przybiernowa, po zachodniej stronie linii kolejowej Szczecin-Świnoujście. Rezerwat położony w Puszczy Goleniowskiej, w siedlisku dąbrowy acidofilnej Betulo pendulae-Quercetum roboris. Celem ochrony jest zachowanie najliczniejszej w Polsce populacji cisa pospolitego (Taxus baccata – ponad 5000 okazów) odnawiającej się dynamicznie udanymi obsiewami naturalnymi oraz ochrona stanowisk innych gatunków roślin chronionych, zwłaszcza wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum) i śnieżyczki przebiśniegu (Galanthus nivalis). Nadzór: Nadleśnictwo Rokita. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 2001, ISBN 83-7200-583-4. Rozporządzenie Nr 73/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 października 2007, w: Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 108, Szczecin, dnia 8 listopada 2007, poz. 1874. Linki zewnętrzne Nadleśnictwo Rokita: rezerwat „Cisy Rokickie” [dostęp 1 grudnia 2015]
Rezerwat przyrody Cisy Boleszkowickie

Rezerwat przyrody „Cisy Boleszkowickie” – rezerwat florystyczny o powierzchni 9,38 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Boleszkowice. Jest usytuowany niespełna 2 km na południe od Boleszkowic, po zachodniej stronie drogi krajowej nr 31 i 1,5 km na północny wschód od linii kolejowej (4,5 km na południowy wschód od stacji kolejowej Boleszkowice). Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 27 czerwca 1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i edukacyjnych stanowiska cisów (Taxus baccata – około 440 okazów) w różnych fazach rozwojowych. Drzewostan mieszany sprawia wrażenie założenia parkowego. Jest bardzo możliwe, że cis został tu sztucznie wprowadzony nasadzeniami (dawny park dworski?). Możliwe też, że cisy pojawiły się w sposób naturalny – z nasion przyniesionych przez ptaki. Legenda na temat powstania rezerwatu mówi: "(...) kiedy to gospodarzem gminy Boleszkowice była rodzina von Finckestein, hrabia von Finckestein po każdym udanym polowaniu na zwierzynę grubą sadził cisa. Ponieważ polował długo i las nie szczędził mu zwierzyny, do II wojny światowej cisowy zagajnik rozrósł się do kilku hektarowej powierzchni. Po wojnie leśnicy pieczołowicie chronili ten cenny fragment lasu". Prócz cisa, starodrzew stanowi dąb szypułkowy (Quercus robur) i sosna zwyczajna (Pinus silvestris). Młodsze piętro drzewostanu i podrost tworzą: lipy, jawory, leszczyny, świerki, robinie, graby, buki i cisy. Podszyt tworzą poza ww. gatunkami także czeremcha amerykańska, porzeczka alpejska, mahonia. W runie dominuje wiechlina gajowa i śmiałek pogięty. Z roślin chronionych rosną tu: paprotka zwyczajna (Polypodium vulgare), bluszcz pospolity (Hedera helix), kruszyna pospolita (Rhamnus frangula), konwalia majowa (Convallaria majalis). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór: Nadleśnictwo Dębno. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 2001, ISBN 83-7200-583-4.