NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Przemyślu, w województwie podkarpackim. Należy do dekanatu Przemyśl II. Kościół razem z przyległym klasztorem sióstr Benedyktynek stanowią najstarsze budowle Zasania – lewobrzeżnej części miasta. Historia Około 1616 roku powstała w tym miejscu kaplica sióstr Benedyktynek przybyłych z Jastrzębia. W latach 1768–1777 wzniesiono wraz z klasztorem jednonawowy kościół w stylu barokowym otoczony murami obronnymi ze strzelnicami (zachowane na długości około 350 metrów wraz z otworami strzelnic i fragmentami baszty). Fundatorem kościoła był Franciszek Salezy Potocki, wojewoda kijowski. W zabytkowym kościele obejrzeć można barokowe freski autorstwa Stanisława Stroińskiego (lata 80. XVIII wieku), rokokową kratę chóru, w bocznych pseudobarokowych ołtarzach obrazy z XVII-XVIII wieku, w ołtarzu głównym barokowe, alabastrowe tabernakulum z 1880 roku. W 1970 r. przy kościele św. Trójcy powstała parafia rzymskokatolicka. 4 czerwca 2004 r. dzięki staraniom ks. Tadeusza Patera, któremu – wraz z rodziną – udało się przeżyć w 1944 r. napad UPA na wieś Rumno, odprawiona została w kościele św. Trójcy uroczysta msza święta, koncelebrowana w intencji ofiar zbrodni pod przewodnictwem ks. abp. Ignacego Tokarczuka. Po jej zakończeniu nastąpiło odsłonięcie pamiątkowych tablic oraz wmurowanie urny z ziemią pobraną z mogiły pomordowanych Polaków w Rumnie. Przypisy Bibliografia Przemyśl: plan miasta. Warszawa–Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992. (pol.).
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zabawie

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zabawie – kościół parafialny, sanktuarium błogosławionej Karoliny Kózkówny w miejscowości Zabawa. Kościół i parafia należą do dekanatu Radłów. Historia Kościół częściowo ufundowany przez Stanisława i Wiktorię Jakubowską. Świątynię wybudowano w latach 1910–1913 według projektu Sławomira Odrzywolskiego. W 1913 roku biskup tarnowski Leon Wałęga utworzył w Zabawie ekspozyturę niezależną od parafii w Radłowie, a w 1925 roku erygował nową parafię. Na zewnątrz kościoła pomnik Jana Pawła II oraz były grób bł. Karoliny Kózki. W czerwcu 2002 roku dekretem bpa Wiktora Skworca świątynia została podniesiona do rangi Sanktuarium. Wnętrze Wewnątrz kościoła znajduje się ołtarz główny z 1931 roku zaprojektowany przez Mariana Heitzmana, w którym umieszczono obraz Trójcy Świętej i Świętej Rodziny namalowany przez Jana Bukowskiego. Na szczycie kopia obrazu beatyfikacyjnego bł. Karoliny Kózki namalowana przez Stanisława Jakubczyka. W świątyni umieszczono dwa neoromańskie ołtarze boczne Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Serca Jezusa powstałe w latach 1936–1937. Organy z 1958 roku liczą 20 głosów. Uwagi Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zaklikowie

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zaklikowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Zaklikowie, w powiecie stalowowolskim, w województwie podkarpackim. Należy do dekanatu Zaklików diecezji sandomierskiej. Kościół jest główną świątynią parafii w Zaklikowie. Historia Parafia św. Anny w Zaklikowie została erygowana przez biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego w dniu 5 września 1608 roku na życzenie Anny z Leszczów Gniewoszowej, wdowy po Marcinie Gniewoszu. Dzięki jej staraniom został wzniesiony nowy murowany kościół reprezentujący styl barokowy, pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej jako pokuta za grzech przejścia na kalwinizm małżonka. Świątynia została przebudowana w XVIII stuleciu i w końcu XIX wieku. Architektura i wyposażenie Jest to budowla murowana z cegły, otynkowana, z jedną nawą, przy prezbiterium jest umieszczona zakrystia z pomieszczeniem dwuizbowym na piętrze. Przy nawie znajdują się dwie kaplice wzniesione w czasie przebudowy w XVIII i XIX stuleciu. Nad nawą jest umieszczona wieżyczka z sygnaturką. W ołtarzu głównym znajdują się zasuwane obrazy: Trójcy Przenajświętszej, Jezusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej Częstochowskiej. W 5 ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy: św. Anny Samotrzeć, św. Bartłomieja, Serca Jezusa, Matki Bożej Niepokalanie Poczętej i św. Józefa. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Łomży

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Łomży – kościół rektoralny należący do zakonu sióstr Benedyktynek. Należy do dekanatu Łomża – św. Michała Archanioła diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna budowla została wzniesiona w latach 1856-1863 w czasie urzędowania ksieni Wincenty Łopacińskiej. Była to świątynia murowana z wieżyczką. W dniu 10 lutego 1863 roku kościół został poświęcony przez księdza Jana Chcińskiego, pełniącego funkcję administratora diecezji augustowskiej. W 1867 roku w kościele został umieszczony, pochodzący z Leśnej Podlaskiej, cudowny obraz Matki Bożej. Obraz przywiózł ojciec Piotr Paweł Szymański, biskup siedlecki. W 1939 roku kościół razem z klasztorem zostały spalone. Po II wojnie światowej Po zakończeniu II wojny światowej, świątynia została odbudowana od stycznia do października 1946 roku. W dniu 6 października tego samego roku, budowla została poświęcona przez księdza Józefa Perkowskiego, rektora łomżyńskiego seminarium duchownego. Kościół został konsekrowany w dniu 18 listopada 1962 roku przez biskupa łomżyńskiego Czesława Falkowskiego. W 1976 roku budowla została wymalowana na zewnątrz i wewnątrz. Przypisy
Dreifaltigkeitskirche (Boguschütz)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Kościół Trójcy Świętej) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Ortschaft Boguschütz (Boguszyce). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Dreifaltigkeit (Parafia Kościół Trójcy Świętej) in Boguschütz. Das Gotteshaus liegt im Ortskern an der ul. Opolska 19 (Oppelner Straße). Geschichte Die Dorfbewohner von Boguschütz gehörten ursprünglich zu Pfarrei in Chrzumczütz. Nach ersten Bestrebungen zum Bau einer örtlichen Pfarrkirche in der Mitte des 19. Jahrhunderts erfolgte 1868 bis 1872 der Bau der Backsteinkirche, die am 25. Januar 1874 geweiht wurde. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das direkt westlich der umkämpften Oder liegende Dorf gegen Ende Januar 1945 von der vorrückenden Roten Armee eingenommen. Dabei wurden zahlreiche Zivilisten getötet. Zu den Opfern zählte auch Pfarrer Franz Walloschek. Die Dreifaltigkeitskirche steht seit 2013 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche steht auf einem rechteckigen Grundriss und besitzt an der Westfassade einen in den Baukörper integrierten Glockenturm mit Spitzdach. Das Innere entstand im neogotischen Stil. Weblinks Geschichte der Kirche (poln.) Hist. Ansichten und Geschichte der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół Trójcy Świętej w Boguszycach

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Kościelnej 1 w Boguszycach. Kościół należy do parafii Trójcy Świętej w Boguszycach w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. 29 października 2013 roku, pod numerem A/209/2013, świątynia została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Budowę kościoła parafialnego w Boguszycach rozpoczęto w 1868 roku. Cztery lata później budowa została zakończona. Konsekracja świątyni miała miejsce 25 stycznia 1874 roku. Zabytkowe wyposażenie kościoła to: ołtarz główny Trójcy Przenajświętszej, trzy ołtarze boczne, ambona. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny pod wezwaniem Trójcy Świętej
Kościół Trójcy Świętej w Gorzowie Śląskim

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony przy ulicy Małej 4 w miejscowości Gorzów Śląski (gmina Gorzów Śląski). Świątynia należy do parafii Trójcy Świętej w Gorzowie Śląskim w dekanacie Gorzów Śląski, diecezji opolskiej. Historia Kościół parafialny w Gorzowie Śląskim wybudowany został w miejsce drewnianej świątyni, w latach 1894–1895. Architekt Otto Hempel z Byczyny, zaprojektował budowlę w stylu neogotyckim, natomiast budowę nadzorował Tomasz Skaletz z Kluczborka. 22 grudnia 1895 roku kościół został konsekrowany. Pod koniec II wojny światowej, w 1945 roku, budynek nieco ucierpiał, zostały wówczas zniszczone dach, mury, filary i okna. Odbudowa zniszczeń trwała do 1949 roku. Architektura i wnętrze Świątynia zbudowana została na planie krzyża. Posiada nawę główną, dwie boczne oraz transept. Ołtarz główny i boczne, ambonę, chrzcielnicę i balaski wykonała, w stylu neogotyckim, firma C. Buhla z Wrocławia. W centralnej części ołtarza umieszczony jest obraz Trójcy Świętej, pochodzący z 1918 roku, wykonany przez R. Richtera-Glatza. Boczne niszy ozdabiają figury Św. Piotra oraz Św. Pawła. Jeden z ołtarzy bocznych posiada statuę Pana Jezusa z Najświętszym Sercem, drugi natomiast Matki Bożej Różańcowej. Z 1923 roku pochodzą wykonane w firmie F. Gypsena z Monachium, stacje Drogi Krzyżowej. Dzwony Na kościelnej wieży wiszą 2 żeliwne dzwony z 1951 roku zakupione w miejsce 2 skonfiskowanych przez hitlerowców, które zostały zdjęte w 1943 roku. Na wieży wtedy pozostał zabytkowy dzwon z roku 1624, który uległ zniszczeniu wraz z całym kościołem w pożarze w 1995 r. Jeden ze zrabowanych dzwonów, powstały 1 lutego 1711 w Prudniku, po niemal 70 latach powrócił z Niemiec do Gorzowa. Został uroczyście oddany przez Biskupa Ordynariusza diecezji Rottenburg-Stuttgart w kwietniu 2011 r. Zawisł na specjalnie zbudowanej dla niego wolnostojącej dzwonnicy bramowej. Poświęcenie dzwonnicy i dzwonu miało miejsce we wrześniu 2014 r. Zabytkowy dzwon bije codziennie o godzinie 12:00, a wszystkie trzy pół godziny przed niedzielnymi mszami oraz na procesje. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Trójcy Świętej Neogotycki kościół Trójcy Świętej (1894-1895)
Kościół Trójcy Świętej w Radzyniu Podlaskim

Kościół Trójcy Świętej w Radzyniu Podlaskim – rzymskokatolicki kościół w Radzyniu Podlaskim, który jest świątynią Parafii Trójcy Świętej w Radzyniu Podlaskim. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Kościół św. Trójcy znajduje się u zbiegu ulic Ostrowieckiej i Jana Pawła II. Historia Kościół ufundowała rodzina Mniszchów, dzierżawiąca dobra radzyńskie od połowy XVI do połowy XVII wieku. Budowa radzyńskiego kościoła została zakończona w roku 1641, o czym świadczy data nad głównym wejściem. Konsekracja kościoła odbyła się w roku 1644. Obecny kościół pw. Świętej Trójcy jest kontynuatorem wezwania najstarszego radzyńskiego kościoła i tradycji parafialnej. Jest on też zabytkiem późnorenesansowego budownictwa sakralnego w Polsce. W latach 2010–2013 kościół przeszedł renowację. Architektura Do tej samej grupy kościołów, zaliczonych do dzieł architektonicznych tzw. typu lubelskiego, należą, obok radzyńskiego kościoła, również kościoły w Czemiernikach, Kazimierzu Dolnym, Uchaniach, Kodniu nad Bugiem, kolegiata w Zamościu. Kościół radzyński ma jedną nawę i dwie boczne kaplice. Nad zakrystiami architekt umieścił attyki będące jedną z cech polskiego budownictwa renesansowego. Po zewnętrznej stronie górnej części kościoła biegnie fryz utworzony przez regularnie rozmieszczone tryglify i metopy. Od strony wschodniej widzimy absydę. Charakterystycznym składnikiem manieryzmu jest dekoracyjna sieć sztukaterii, która tworzy we wnętrzu świątyni wielką liczbę różnych kompozycji. Dostojny i zabytkowy charakter świątyni wzmacniają obrazy Józefa Buchbindera, znanego twórcy religijnych dziel malarskich. Znajdują się one w głównym i bocznych ołtarzach, również na zasuwach. W kaplicy Matki Bożej Różańcowej znajduje się stary, na drewnie malowany, obraz matki Bożej Różańcowej – prawdopodobnie rówieśnik kościoła. Tam też znajduje się grobowiec Mniszchów – jego fundatorów. Kaplica Pana Jezusa związana jest z tradycją Powstania Styczniowego. Umieszczone na bocznych ścianach nawy, tablice upamiętniają czyn zbrojny 35 radzyńskiego pułku piechoty ppłk „Mullera” w czasie okupacji niemieckiej i gehennę członków Radzyńskiego Związku Sybiraków. Od strony zachodniej wznosi się brama – dzwonnica, wzniesiona na polecenie gen. Eustachego Potockiego przez Jakuba Fontanę w drugiej połowie XVIII wieku. Dzwonnica była dwukrotnie obiektem walk niepodległościowych. Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Kościół Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Jaszkotlu

Kościół Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Jaszkotlu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Jaszkotlu, w gminie Kąty Wrocławskie. Historia Kościół zbudowany w 1473 roku. Na początku XVI wieku dobudowano kaplicę i kruchtę północną. W II połowie XVI wieku lożę patronacką nad kaplicą oraz mur obronny wokół cmentarza. Po 1723 roku powiększono wszystkie okna, przebudowano lożę patronacką, dobudowano emporę organową, wykonano sklepienie drewniane w nawie oraz krzyżowe w kaplicy. W latach 1891–92 odrestaurowano wnętrze, odbudowano szczyt zachodni i wybudowano zachodnią kruchtę. W latach 1986–87 ceglany tynkowany hełm wieży pokryto blachą miedzianą oraz wymieniono dachówkę. Architektura Kościół gotycki, orientowany, murowany z cegły, jednonawowy nakryty płaskim drewnianym stropem nad nawą, prostokątnie zakończone prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Wieża znajduje się pomiędzy prezbiterium i nawą, zwieńczona hełmem namiotowym. Kościół raz z cmentarzem otoczony murem obronnym o wysokości 3 m. i grubości 46 cm. ze strzelnicami o otworach okrągłych i rombowych. Wyposażenie Wystrój kościoła w przeważającej części barokowy. drewniana renesansowa polichromowana rzeźba Madonna z dzieciątkiem (ok. 1500) renesansowe sakramentarium (początek XVI wieku) barokowy ołtarz główny (1700) barokowy ołtarz boczny św. Rodziny (1690) ołtarz boczny Bierzmowanie (1706) obraz Wniebowstąpienia Pana Jezusa i Trójcy Świętej F.Plachetki (1700) ambona (1710) drewniano-marmurowa chrzcielnica z rzeźbą przedstawiającą chrzest Pana Jezusa w Jordanie (1710) konfesjonał z kolumienkami i snycerskimi ornamentami (1720) rzeźba św. Jana Chrzciciela (1720) rzeźba św. Jana Ewangelisty (1720) obraz Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu (1720) obraz Biczowanie (1720) rzeźba św. Piotra (1720) rzeźba św. Pawła (1720) rzeźba św. Barbary (1720) rzeźba św. Jadwigi Śląskiej (1720) stacje drogi krzyżowej (1798) kropielnice marmurowa i z kamienia złoconego rzeźba św. Jana Nepomucena (XVIII) rzeźba Szymona Apostoła (XVIII) obraz Czterej Ewangeliści ze szkoły Willmanna obraz Ukrzyżowanie ze szkoły Willmanna dwie barokowe tablice epitafijne (XVIII) gotycka i renesansowa płyta herbowa prospekt organowy (koniec XIX) na wieży dzwon z 1674 na zewnątrz słupowa kapliczka Zobacz też Parafia Wniebowstąpienia Pana Jezusa w Jaszkotlu Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 208-9. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 142-4. ISBN 83-913457-6-9.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pisarzowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pisarzowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny Wniebowzięcia NMP diecezji legnickiej we wsi Pisarzowice (powiat kamiennogórski). Historia Kościół w obecnej formie został wybudowany w XVI w., zaś w latach 1592–1603 miała miejsce jego przebudowa. Remonty były wykonane ponadto w 1879, 1959 i pod koniec lat 90. XX w. Pracom w 1879 r. bryła zawdzięcza jeszcze powstanie wieży dzwonowej. Budynek kościoła powstał na planie prostokąta. Wewnątrz pod drewnianym sufitem znajdują się dwa rzędy ławek. W prezbiterium widoczne jest sklepienie krzyżowo-żebrowe ze zwornikami spływające służkami na rzeźbione wsporniki figuralne z kamienia. Ponadto w strefie sacrum znajduje się pozostałość renesansowej loży kolatorskiej za drewnianą przesłoną. W nawie drewniany, płaski strop i drewniane, polichromowane empory z lat 1610–1630. Na szczególną uwagę zasługuje rzeźbiony Ołtarz Wniebowzięcia NMP z 1521 r. ze sceną Wniebowzięcia NMP, który jest jednym z nielicznych zachowanych bez większych zmian retabulów śląskich. Płyty i epitafia W murach obwodowych dwie całopostaciowe kamienne płyty nagrobne i dwie płyty epitafijne z początku XVI w. oraz owalne epitafium z 1787 r.: Heinricha von Blanckensteina (zm. 1613), herbami, von: ojcowskimi: Blanckenstein (ojca), Kottwitz matczynymi: Oppeln-Bronikowski, Gaffron Margarethy von Kottwitz (zm. 1605), żony Heinricha von Blancksteina und Wilxena, z ośmioma herbami, von: ojcowskimi: Kotwitz (ojca), X, Haugwitz/Rechenberg, matczynymi: Löben (matki), Schaffgotsch, Hochberg córki Mertena (1601–1605) syna pastora Samuela Clementa (1592–1594) Wilhelminy von Reibnitz (1747–1781), żony von Debschitza Galeria Zobacz też Pisarzowice Przypisy Bibliografia Anna Ziomecka, Śląskie retabula szafowe w drugiej połowie XV i na początku XVI wieku, „Roczniki Sztuki Śląskiej” X, Wrocław 1976. Małgorzata Krzyżanowska - Witkowska, Łukasz Wyszomirski, Kościoły Diecezji Legnickiej: nasze dziedzictwo. T.2, Bydgoszcz 2016. Jubileuszowy schematyzm diecezji legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Linki zewnętrzne Pisarzowice. Kościół Wniebowzięcia NMP polska-org.pl
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Woli Radziszowskiej

Kościół w Woli Radziszowskiej – zabytkowy drewniany kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, znajdujący się w Woli Radziszowskiej, w gminie Skawina, w powiecie krakowskim. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Historia Kościół wybudowany na przełomie XV i XVI stulecia, natomiast wieże dobudowano na przełomie XVI i XVII wieku. Architektura Świątynia wybudowana w stylu późnogotyckim, wieża pokryta hełmem ostrosłupowym z czterema narożnymi wieżyczkami. Wewnątrz na ścianach polichromia o motywach figuralnych z 1893 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Szlak Architektury Drewnianej Parafia na stronie Archidiecezji Krakowskiej
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Włoszczowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Włoszczowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w centrum Włoszczowy, pochodzący z XVII wieku, a rozbudowany w wieku XIX. Historia Pierwsza wzmianka o włoszczowskiej parafii pochodzi z 1428. Drewniany kościół św. Jakuba Apostoła Większego i św. Mikołaja Biskupa stał u zbiegu obecnych ulic Partyzantów i Kusocińskiego. W 1643 rozpoczęto budowę kaplicy na miejscu objawień maryjnych, którą sfinansowali pielgrzymi. Była ona nazywana capella Apparitionis Betae Mariae Virginis, czyli Zjawienia się Najświętszej Maryi Panny i pełniła rolę kościoła filialnego (kościołem parafialnym był wówczas odzyskany od kalwinów kościół św. Jakuba Apostoła, który rozebrano około 1760). Świątynia była stopniowo rozbudowywana (m.in. około 1675 dobudowano do nawy głównej kaplice boczne), a około połowy XVII wieku zastąpiono ją obecnym kościołem. W latach 1868–1875 ksiądz Walenty Khaun doprowadził do jego odnowienia. Kolejny remont przeprowadzono w latach 1966-1972 z inicjatywy prałata Józefa Błaszczyka. W 2010 zbudowano organy, a wnętrze poddano renowacji, w tym wykonano polichromię. Architektura Obiekt zbudowany jest na planie krzyża. Sygnaturka pochodzi z 1874. Duża wieża (dzwonnica z zegarem) wzniesiona została ok. 1896 roku jako wotum dziękczynne ufundowane przez ocalałych po epidemii cholery. Obraz Najświętszej Maryi Panny W nawie głównej wisi barokowy obraz nieznanego, krakowskiego autora przedstawiający całopostaciowo Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem na lewym ręku wraz z klęczącymi po obu stronach świętymi: Joachimem i Józefem. Nad całością przedstawienia górują anioły i łaciński napis Virgo et Mater Immaculata ora pro nobis (pol. Panno i Matko Niepokalana, módl się za nami). Maryja stoi na kuli ziemskiej z wężem. Obraz został sprowadzony do Włoszczowy w 1646 przez księdza Jakuba Chrostkiewicza, kanonika i oficjała kurzelowskiego. Obraz ten ma opinię cudownego i sprawia, że miasto jest ośrodkiem życia religijnego oraz pielgrzymkowego. Został ukoronowany koronami papieskimi 3 czerwca 2007. Koronacji dokonał kardynał Henryk Gulbinowicz w obecności biskupów kieleckich: Kazimierza Ryczana, Kazimierza Gurdy i Mariana Florczyka. Otoczenie Przy kościele, wiosną 2006, posadzony został dąb pamiątkowy Jana Pawła II. Stoi tam też pomnik Jana Pawła II z 2015. Galeria Bibliografia Słownik geograficzno-historyczny powiatu Włoszczowskiego. red. Stanisław Janaczek. Włoszczowa: Zakład poligraficzny PRINT, 2005. ISBN 83-921927-0-2. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kocku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kocku – rzymskokatolicki kościół w Kocku który jest świątynią parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kocku. Kościół w Kocku jest bliźniaczą świątynią z Kościołem Wniebowzięcia NMP w Woli Osowińskiej. Historia Kościół zwrócony jest klasycystycznym portykiem ku rynkowi. Położenie architektoniczne charakteryzowało się tendencjami występującymi w okresie późnego Renesansu. Budowę kościoła zakończono w 1782 roku. Autorem projektu był Szymon Bogumił Zug. Po II wojnie światowej dokonano dość swobodnej rekonstrukcji. Dzwonnice po obu stronach kościoła zbudowane na planie kwadratu z okrągłymi oknami w elewacji i zwieńczone schodkowymi daszkami są autentyczne. Ponad trójkątnym szczytem kościoła, który znajduje się nad tympanonem ujętym w attyki, Zug przewidywał umieszczenie grupy rzeźbiarskiej z krzyżem. Miała to być rzeźba przedstawiająca św. Pawła i św. Piotra. Kościołem w Kocku Zug zapoczątkował w polskiej praktyce architektonicznej typ budowli opartej na planie prostokąta i mającej portyk kolumnowy w elewacji. Wystrój wnętrza kościoła zachowuje ten sam charakter. Sklepienie kolebkowe przecinane pilastrami. Wokół ścian nad oknami biegnie pas imitujący belkowanie. Otwory okienne podobnie jak na zewnątrz zwieńczone są archiwoltami i konsolkami. Pomiędzy oknami znajdują się nisze. W nich umieszczone zostały ołtarze boczne: Świętego Michała Archanioła, Świętej Anny, Matki Boskiej Różańcowej. W ołtarzu głównym znajduje się obraz olejny pędzla prof. Michała Borucińskiego z ASP w Warszawie, przedstawiający Wniebowzięcie Marii Panny w otoczeniu apostołów, taki sam obraz tego autora znajduje się w kościele w Woli Osowińskiej, legenda ustna przekazywana od wielu pokoleń głosi że obraz znajdujący się w Kocku został namalowany do Woli Osowińskiej, tylko zostały one przez przypadek podmienione. W przyległych do ołtarza oknach znajdują się witraże z postaciami św. Wojciecha i św. Stanisława. W kościele panuje wyjątkowy nastrój dzięki ograniczeniu wystroju do architektonicznych dekoracji. Ujęcia historyczne Linki zewnętrzne Serwis diecezjalny. Historia kościoła na stronie Urzędu Miasta Kock.
Mariä-Himmelfahrt-Kirche (Opole-Gosławice)

Die Mariä-Himmelfahrt-Kirche (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in Gosławice (Goslawitz), einem Stadtteil der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Mariä-Himmelfahrt (Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Opole. Das Gotteshaus liegt im Ortskern von Goslawitz an der ul. Wiejska. Geschichte Auf Initiative des Oppelner Pfarrers Josef Kubis wurde der Bau einer Kirche in Goslawitz vorangetrieben. Der Kirchenbau wurde 1933 fertiggestellt. Die feierliche Weihe fand am 8. November in Anwesenheit von Kardinal Adolf Bertram statt. Im selben Jahr wurde die Pfarrei gegründet. Architektur und Ausstattung Der Kirchenbau aus Backstein entstand im modernen Stil. Der Kirchturm steht auf einem rechteckigen Grundriss und besitzt ein steiles Satteldach. Der barocke Hauptaltar wurde 1933 aus der Kirche St. Sebastian aus Oppeln transferiert. Weblinks Geschichte und historische Bilder der Mariä-Himmelfahrt-Kirche (poln.) Geschichte der Pfarrei und der Kirche (poln.)