NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Trójcy Przenajświętszej i św. Leopolda w Rzezawie

Kościół Trójcy Przenajświętszej i Świętego Leopolda w Rzezawie – rzymskokatolicki kościół parafialny leżący w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Obecny kościół w Rzezawie został wzniesiony w latach 1844-1851 i ufundowany przez Leopolda Henryka Bondę, Edwarda Somolaka i Józefa Milewskiego, właścicieli miejscowych dóbr oraz parafian. Budowali go P. Neutitschein i A. Wandruschka z Wiednia. Budowla została konsekrowana przez biskupa tarnowskiego Józefa Alojzego Pukalskiego w 1854 roku. Kościół reprezentuje styl późnoklasycystyczny, jest budowlą murowaną i otynkowaną. Wzniesiony został na planie krzyża, posiada jedną nawę. Fasada świątyni jest trzyosiowa, podzielona pilastrami, między którymi znajdują się półkoliście zamknięte wnęki; w środkowej jest umieszczone wejście główne, w bocznych są usytuowane rzeźby świętych. Powyżej znajduje się wieża wtopiona w korpus, czworokątna, ujęta w narożnikach pilastrami, nakryta ostrosłupowym dachem hełmowym. Dach kościoła jest dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę umieszczoną nad nawą. Wnętrze nakrywają sklepienia żaglaste oparte na gurtach. Polichromię figuralną wykonali: Władysław Badowski, Aleksander Trojkowicz i Adam Witkowski. Zespół dziewięciu witraży powstał w krakowskim Zakładzie Witrażów Żeleńskiego. Ołtarz główny reprezentuje styl późnobarokowy i powstał w 2. połowie XVIII wieku, następnie był przerabiany, jest ozdobiony obrazem Trójcy Świętej namalowanym w 1874 roku. Trzy ołtarze reprezentujące styl barokowo-klasycystyczny pochodzą z 2. połowy XIX wieku. Ambona nosi cechy stylu barokowo-klasycystycznego i wykonana została w 2. połowie XVIII wieku. Chrzcielnica marmurowa w stylu barokowym powstała w XVII wieku i jest ozdobiona rzeźbioną grupą Chrztu w Jordanie na pokrywie, wykonaną około połowy XIX wieku. Kropielnica kamienna pochodzi z XVI albo XVII wieku. Świątynia posiada dwa obrazy: pierwszy to obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem umieszczony w sukience haftowanej i ramie rokokowej, namalowany w 2. połowie XVIII wieku; drugi to obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, rytowany w kamieniu, wczesnobarokowy, namalowany w 1. połowie XVII wieku. Dwa krucyfiksy, w stylu barokowym, wykonany w połowie XVII wieku i w stylu późnobarokowym, wykonany w 2. połowie XVIII wieku. Stacje Drogi Krzyżowej zostały namalowane w 1860 roku. Organy o 23 piszczałkach zostały wykonane przez Władysława Kamińskiego w Warszawie, następnie w 2009 roku zostały przebudowane przez firmę Jakubowski z Włocławka. Cztery dzwony zostały wykonane w Odlewni dzwonów Schwabe w Białej w 1946 roku i posiadają nazwy: Chrystus Król, Królowa Polski, św. Józef i św. Stanisław Kostka. Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Bielczy

Kościół Matki Bożej Anielskiej – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Bielczy w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Borzęcin. Autorem projektu o nieregularnym planie był architekt Jan Sas-Zubrzycki. Prace budowlane trwały w latach 1906–1907. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W centrum wsi, nad meandrem rzeki Uszwicy stała kapliczka z figurą III Upadku Chrystusa. W latach 1835–1848 kapliczkę powiększono dostawiając do niej drewniany kościół, który w roku 1905 przesunięto na miejsce dzisiejszej plebanii i w 1908 rozebrano . Budowa nowego murowanego kościoła, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego trwała w latach 1906–1907. Architektura Obiekt został wzniesiony w stylu nadwiślańskim. Budynek jest murowany z cegły i kamienia, dwunawowy z transeptem. Transept jest szerszy od nawy głównej, zamknięty trójściennymi apsydami. Nawa główna posiada dwa przęsła i jedno szersze przęsło chórowe. Prezbiterium jest tej samej szerokości co nawa, zakończone pięcioboczną apsydą. Nawe boczną poprzedza szersza wieża na planie kwadratu. Wieża w fasadzie w dolnej części jest kamienna, powyżej ceglana, nakryta dachem czterospadowym z przełamaniem. Na skrzyżowaniu kalenic nawy i transeptu znajduje się sygnaturka. Wyposażenie Ołtarz z poprzedniego drewnianego kościoła przeniesiono do nowego jako ołtarz główny a następnie do bocznej kaplicy różańcowej; ołtarz główny i dwa boczne, autorstwa Wojciecha Samka ; krzyż – odlew miedziany, pozłacany, ryty. Na ramionach krzyża znajdują się symbole ewangelistów. Znajduje się w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie; figura III Upadku Chrystusa z poprzedniego kościoła, z 1. poł. XIX w; chrzcielnica drewniana i ambona, neogotyckie z XX wieku . Przypisy Bibliografia Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Ziemi Krakowskiej. Wydawnictwo Literackie Kraków, 1982. ISBN 83-08-00280-3. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Strona parafii. parafiabielcza.pl. [dostęp 2023-01-31]. (pol.). Marek Sztorc: Bielcza, kościół Matki Bożej Anielskiej. tarnowskiekoscioly.net. [dostęp 2023-01-31]. (pol.).
Ratusz w Brzesku

Ratusz w Brzesku – zabytkowa siedziba Urzędu Stanu Cywilnego znajdująca się w Brzesku, w województwie małopolskim. Dawniej ratusz był siedzibą władz miejskich. Wzniesiona w latach 1909–1910 budowla jest jednym z najstarszych obiektów zabytkowych znajdujących się w centrum miasta. Jest to ceglany, piętrowy budynek z wieżą zaprojektowany przez Gabriela Niewiadomskiego. Swoją formą oraz ceglanymi elementami elewacji nawiązuje do przykładów architektury gotyckiej, renesansowej oraz barokowej. We wnętrzu znajduje się duża reprezentacyjna Sala Rady z dekoracyjnym sufitem i dużymi renesansowymi oknami. Zachowały się również takie elementy wyposażenia jak: zabytkowa stolarka, witraże okien w stylu secesyjnym, podłogi ozdobione wzorzystymi posadzkami, ozdobne kaflowe piece, drewniane boazerie, a także żyrandole wykonane z mosiądzu. Przypisy
Kościół św. Anny na Bocheńcu

Kościół św. Anny na Bocheńcu – rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii św. Prokopa Opata w Jadownikach (dekanat Brzesko diecezji tarnowskiej). Historia kościoła W średniowieczu na wzgórzu Bocheniec istniał Gród Wiślan na Bocheńcu, będący jednym z najwybitniejszych dzieł architektury osiedleńczo-obronnej okresu wczesnego średniowiecza w Małopolsce. Kościół stoi na terenie dawnego podgrodzia tego grodu, w południowej części Jadownik w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Brzesko. Prawdopodobnie został wzniesiony przed 1594 rokiem, jako fundacja G. Lubowieckiego, sędziego krakowskiego. Jest to obiekt bez wyraźnych cech stylowych, murowany, o pokrytych tynkami ścianach, które w narożach podparto masywnymi uskokowymi szkarpami. Posiada jednoprzestrzenną nawę i nieco węższe, zamknięte, trójboczne prezbiterium, do którego po stronie północnej przylega niewielka zakrystia. Wszystkie wnętrza nakrywają płaskie stropy ozdobione polichromią figuralną z 2. połowy XIX wieku. Nad całością wznoszą się wysokie dachy, siodłowe, z barokową wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Zarówno tęcza, jak i otwory okienne zamknięte zostały półkoliście. W skład wyposażenie kościoła wchodzą: ołtarz główny z drugiej połowy XVII wieku z obrazem przedstawiającym adorację Krzyża Świętego przez św. Annę Samotrzecią; dwa ołtarze boczne, utrzymane w stylistyce barokowo-klasycystycznej z pierwszej połowy XIX wieku. W jednym z nich znajdują się wizerunki św. Wojciecha i św. Doroty z postacią duchownego fundatora z przełomu XVII i XVIII wieku. Obraz w drugim ołtarzu przedstawia św. Zofię z córkami. Ufundowany on został w roku 1741 przez Wojciecha i Zofię Petlawiczów. Wyposażenie wnętrza nawy dopełniają barokowo-klasycystyczna ambona i znajdujący się na chórze muzycznym prospekt organowy. W 20023 r. obok kościoła na wzgórzu Bocheniec oddano do użytku wieżę widokową na Bocheńcu. Pod kościołem, na południowym stoku wzgórza Bocheniec znajduje się Źródełko św. Anny Przypisy
Kościół św. Prokopa Opata w Jadownikach

Kościół św. Prokopa Opata w Jadownikach – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Jadowniki, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół parafialny pw. św. Prokopa Opata jest trzecim z kolei na tym miejscu. Pierwsza świątynia była drewniana, niewielkich rozmiarów. Drugi kościół, wzniesiony w 1465 r. też był drewniany. Obecny kościół, w stylu neogotyckim, wzniesiony z cegły, trzynawowy, zbudowany w latach 1908–1910. Autorem projektu był Jan Sas-Zubrzycki. To świątynia typu bazylikowego, posiadająca nawę poprzeczną. Ma prezbiterium z przybudowaną zakrystią i kaplicą oraz wyniosłą wieżę od zachodu. Wnętrza wszystkich naw nakrywają gwieździste sklepienia o kamiennych, profilowanych żebrach, tworzące misternie utkane siatki. Wszystkie otwory okienne są ostrołukowe, o bogatej dekoracji, natomiast monumentalny, zachodni portal (obejmujący wejścia) przedzielono kamienną kolumną, nad którą unosi się figura Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Portal osłania szczyt, zza którego wyłania się okrągłe okno. W skład wyposażenia wnętrza wchodzi ołtarz główny (wykonany w 1910 roku), w którym znajdują się płasko rzeźbione w drewnie postaci św. Prokopa i Serca Jezusowego, otoczone arkadami, maswerkami, pinaklami i innymi ozdobami. Są też ołtarze boczne i neogotycka chrzcielnica oraz ambona. Autorem drewnianych płaskorzeźb, w tryptykowym ołtarzu głównym jest Karol Hukan . Ze starego kościoła zachowały się zabytki: osiemnastowieczny obraz Ukrzyżowania, a także gotycki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem i późnogotycki krucyfiks z początków XVI wieku. Przypisy Bibliografia Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Ziemi Krakowskiej. Wydawnictwo Literackie Kraków, 1982. ISBN 83-08-00280-3.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Jasieniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Jasieniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Jasień, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół wzniesiono z fundacji Spytka z Melsztyna, herbu Leliwa. Powstał w 1436 roku. Jest to budowla gotycka, murowana z miejscowego piaskowca i kamienia. Tworzy ją jednonawowy korpus oraz węższe od niego prostokątne prezbiterium z przylegającą od północy zakrystią. Z zewnątrz ściany opinają masywne skarpy. Dach jest dwuspadowy, o stromych połaciach pokrytych czerwoną blachodachówką, z wyrastającą ponad nawą neogotycką wieżyczką na sygnaturkę. Prezbiterium jest prostokątne, dwuprzęsłowe. Posiada sklepienie krzyżowo‑żebrowe. Żebra kamienne opadają na wsporniki dekorowane motywem nisz maswerkowych. Na jednym zworniku widnieje stylizowany gotyckim herbem monogram maryjny, zwieńczony koroną, na drugim znajduje się Leliwa – herb fundatora. Ołtarz główny, neogotycki, wykonany został w 1930 r. przez Stanisława Rogóża. Znajduje się w nim obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne pochodzą z XVIII w., podobnie chrzcielnica i lawaterz kamienny. W wejściu południowym zachowały się stare drzwi z ozdobnymi okuciami z XV wieku, a na ścianie malowane zacheuszki z wieku XVI. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Okocimiu

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Okocimiu – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Okocim, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół w Okocimiu został zbudowany w latach 1884–1885 według projektu architekta Maxa Schwedo, z fundacji Jana Goetza-Okocimskiego. Konsekracji świątyni dokonał 27 lipca 1891 biskup Ignacy Łobos. Jest to kościół neogotycki, murowany z kamiennych ciosów, nieotynkowany, jednonawowy, czteroprzęsłowy z krótkim prezbiterium. Wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu jego budowy. Cztery ołtarze neogotyckie wykonane zostały w większości z kamienia w pracowni Seyfrieda w Wiedniu. W ołtarzu głównym znajduje się rzeźbiona grupa Trójcy Świętej. Ambona neogotycka, wsparta na kolumnie, również wykonana została w pracowni Seyfrieda w Wiedniu. W świątyni znajdują się także epitafia: Jana Ewangelisty Goetza-Okocimskiego (neorenesansowe, wykonane z brązu przez Zygmunta Langmana) oraz Jana Albina Goetza II (wykonane z brązu według projektu Antoniego Madeyskiego). Polichromię wnętrza wykonał Jerzy Lubański. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Porębie Spytkowskiej

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Porębie Spytkowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Poręba Spytkowska, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół został zbudowany w XVI wieku (istniał już w 1565). Bywał kilkakrotnie odnawiany i przekształcany, między innymi w 1893. W tym czasie zapewne obniżono dachy i wzniesiono wieżyczkę na sygnaturkę. W 1921 dobudowano kruchty, a w 1938 nową zakrystię. Kościół św. Bartłomieja Apostoła to świątynia gotycka, jednonawowa, o silnie zatartych cechach stylowych, z kamienia i cegły, otynkowana, kryta dachówką. Wnętrze nakryte jest stropami. Na zewnątrz w narożach kościoła szkarpy, przy prezbiterium wydatne, skośne, prostopadłe. Dachy siodłowe, nad nawą wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i ostrosłupową iglicą. Drzwi do zakrystii okute, w wejściu do nawy zamek z 1585. Wewnątrz świątyni są trzy ołtarze barokowo-klasycystyczne z XIX wieku - w głównym figura NMP Niepokalanie Poczętej i obraz św. Bartłomieja. Chrzcielnica kamienna, późnorenesansowa, pochodzi z 1620. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica, zbudowana zapewne w XVII w., konstrukcji słupowej, szalowana, o ścianach zwężających się ku górze, z nadwieszoną izbicą; dach namiotowy, gontowy. Dzwony niewiadomego odlewu. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Szczepanowie

Kościół Świętego Stanisława – kościół cmentarny należący do parafii św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Szczepanowie. Jest to świątynia wzniesiona w 1781 roku i ufundowana przez Stanisława Lubomirskiego, marszałka wielkiego koronnego na miejscu pierwotnej, drewnianej z 1511 roku według tradycji na miejscu gdzie dawniej znajdował się dom Welisława i Bogny, rodziców św. Stanisława. Kościół został wzniesiony w stylu klasycystycznym. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły i otynkowana. Świątynia jest jednonawowa i posiada węższe, prostokątne prezbiterium, przy którym od strony wschodniej znajduje się wydzielony przedsionek. Nawa została wzniesiona na planie kwadratu, wewnątrz posiada ścięte narożniki, złożona jest z przedsionka i dwóch piętrowych lokalności z jego lewej i prawej strony. Ściany zewnętrzne są zwieńczone gzymsem. Fasada zachodnia została zbudowana w kształcie rzymskiego łuku triumfalnego, trójpolowa i podzielona pilastrami podpierającymi belkowanie, nad którym znajduje się attyka. W polu środkowym, szerszym, lekko wysuniętym i zaakcentowanym trójkątnym przyczółkiem jest umieszczona półkolista arkada, w której znajduje się portal marmurowy z herbem Szreniawa w kartuszu. W polach bocznych znajdują się ślepe okna, nad którymi są umieszczone marmurowe tablice z napisami dotyczącymi fundacji świątyni. Na attyce znajduje się nasadnik z krzyżem i cztery kamienne wazony. Fasada wschodnia trójosiowa posiada dwie kondygnacje okien, pod którymi są umieszczone epitafia rodziny księdza Szczepana Kosseckiego. Okna w elewacjach bocznych są półkoliste. Nawę nakrywa dach dwuspadowy, spłaszczony, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę, prezbiterium nakrywa dach trójspadowy. Wnętrze nakrywa strop płaski z fasetami, w nawie są zaznaczone podziały ramowe, z okalającym wydatnym gzymsem. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Porąbce Uszewskiej

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Porąbce Uszewskiej w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Dębno. Autorem projektu kościoła, repliki groty oraz ochronki, był architekt Jan Sas-Zubrzycki. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Budowa murowanego kościoła - według projektu z 1905 roku - Jana Sas-Zubrzyckiego trwała w latach 1914–1918. Kościół konsekrowano 18 października 1953 roku. Budynek był remontowany w latach 1961–1965, 1978–1980, oraz 1992–1995 . Architektura Budynek pseudobazylikowy w styl nadwiślańskim, murowany z cegły i kamienia, trójnawowy z transeptem. Korpus nawowy nakryty sklepieniami krzyżowymi. Prezbiterium zamknięte wielobocznie, jest tej samej szerokości co nawa, nakryte sklepieniem gwiaździstym. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się kaplica, po lewej zakrystia. Wnętrze jest oświetlone oknami - zamkniętymi półkoliście - w nawach bocznych, oraz okrągłym oknem w transepcie. Witraże wykonane zostały w Zakładzie Witraży Stanisława Gabriela Żeleńskiego w Krakowie. Nad kamiennym portalem w fasadzie znajduje się okrągłe okno, powyżej znajduje się ceglana wieża zegarowa nakryta dachem wieżowym z czterema narożnymi wieżyczkami. Nawa główna przykryta jest dachem dwuspadowm a nawy boczne dachem pulpitowym. Nad ścianą tęczową (na dachu) znajduje się sygnaturka. Wyposażenie Neogotycki ołtarz z lat 1914–1920 według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego; rokokowy ołtarz św. Józefa z II połowy XVIII wieku ; dwa ołtarze boczne pochodzą z poprzedniego kościoła z I poł. XVIII wieku ; chrzcielnica drewniana z pocz. XVIII wieku ; obraz Matki Boskiej Pocieszenia z Dzieciątkiem w drewnianych sukienkach pochodzący z dawnego kościoła ; obraz w typie Sacra Conversazione z pocz. XVI wieku ; ornat o tematyce pasyjnej - haft z ukrzyżowaniem - znajduje się Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie; ławy kapłańskie według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Otoczenie Według projektu Jan Sas-Zubrzyckiego wybudowano w pobliżu kościoła też: replikę Groty Matki Bożej z Lourdes (projekt z 1903 roku); budynek ochronki prowadzonej przez siostry służebniczki (projekt z 1905 roku). Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Ziemi Krakowskiej. Wydawnictwo Literackie Kraków, 1982. ISBN 83-08-00280-3. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Strona parafii. parafiaporabkauszewska.pl. [dostęp 2023-02-04]. (pol.).
Kościół św. Urszuli z Towarzyszkami w Gosprzydowej

Kościół św. Urszuli z Towarzyszkami – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Gosprzydowa, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Obecny kościół został zbudowany w 1697 z fundacji Wielogłowskich, staraniem proboszcza Macieja Wacława Jantkiewicza. W 1954 do prezbiterium dobudowano kaplicę według projektu Bogdana Tretera przy udziale Piotra Krakowskiego. Jest to kościół drewniany, konstrukcji zrębowej, o ścianach pobitych częściowo gontem, częściowo szalowanych, jednonawowy. Na drzwiach głównych znajdują się ozdobne gotyckie okucia kowalskie z XVI wieku. Polichromia wnętrza figuralna z 1889 r., wykonana przez Wiktora Puszczyńskiego. W kaplicy polichromia figuralna z 1965, malowana przez Piotra Grabowskiego. Wyposażenie wnętrza barokowe, ołtarz główny z ok. 1700 r., z dwoma obrazami Matki Boskiej z Dzieciątkiem – w tym z Obrazem Matki Bożej Gosprzydowskiej, z połowy XVII wieku. Dwa ołtarze boczne: lewy z XVII w. – początkowo poświęcony był św. Antoniemu, w XX wieku przebudowany - dedykowany jest Sercu Jezusowemu. Ołtarz prawy - z przełomu XVII i XVIII w., w formie krzewu winnej latorośli z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego. W świątyni znajduje się kamienna gotycka chrzcielnica z XV wieku z herbem Starykoń oraz kropielnica z XV wieku. Przypisy
Kościół św. Floriana w Uszwi

Kościół św. Floriana w Uszwi – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Uszew, w powiecie brzeskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1801-1806. Konsekrowana została 13 czerwca 1824 roku przez biskupa tarnowskiego Grzegorza Tomasza Zieglera. Podczas remontu w 1896 roku zostały zmienione m.in. okna świątyni. Pod koniec lat 40. XX wieku została wybudowana obecna sygnaturka. Świątynia została zbudowana w stylu barokowo-klasycystycznym określanym często jako "józefiński", od imienia cesarza austriackiego Józefa II Habsburga. Składa się z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego prostokątnie, przy którym została dostawiona od strony północnej zakrystia. Nad zachodnią częścią nawy nadbudowana jest wieża, z dwoma pomieszczeniami z lewej i prawej strony, którą obejmuje bryła korpusu. Od strony południowej do nawy jest dostawiona mała kruchta. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią. Wieża jest zwieńczona gzymsem i wysoką ośmiokątną nadstawą z baniastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakrywają sklepienia żaglaste oparte na gurtach, spływające na filary przyścienne, między którymi znajdują się płytkie wnęki. Polichromia wnętrza o charakterze figuralnym i ornamentalnym została wykonana przez malarza Jana Witkowskiego. W skład wyposażenia kościoła wchodzą: ołtarz główny, barokowo-klasycystyczny z początku XIX w., z obrazem św. Floriana; ołtarze boczne z I poł. XVIII wieku; dwa ołtarze barokowo-klasycystyczne z pocz. XIX wieku. Ponadto rokokowa ambona z II poł. XVIII w. i XIX-wieczna chrzcielnica. Przypisy
Jezioro Zgniłe (województwo warmińsko-mazurskie)

Jezioro Zgniłe (inna nazwa: Zgniłek) – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Miłki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 8 km w kierunku północnym od Orzysza, 0,5 km na wschód od wsi Danowo. Na południu wypływa ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Zgniłego, który łączy zbiornik wodny z Jeziorem Długim, a finalnie wpada do jeziora Orzysz. Brzegi są wysokie, gdzieniegdzie strome. W otoczeniu znajdują się pola oraz na południowym wschodzie podmokłe łąki. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Długie w zlewni rzeki Pisa – nr 18. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 13,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,1 m, a maksymalna – 6,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 138,8 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 423,5 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 550 m a szerokość 370 m. Długość linii brzegowej wynosi 1500 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 12,5 ha. Przypisy