NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szkoła Podstawowa im. gen. Antoniego Chruściela ps. "Monter" w Gniewczynie Łańcuckiej

Szkoła Podstawowa im. gen. Antoniego Chruściela ps. "Monter" w Gniewczynie Łańcuckiej – szkoła o charakterze podstawowym w Gniewczynie Łańcuckiej. Historia Początki szkolnictwa w Gniewczynie są datowane na 1636 rok, kiedy to powstała szkoła parafialna. Zadaniem szkół parafialnych była wstępna nauka czytania i pisania. Wzmianki o szkolnictwie w Schematyzmach Diecezji Przemyskiej) zaczynają się w 1810 roku, gdzie jako nauczyciele są wymieniani: ks. Antoni Kilian (1810–1838) i organista adjutor Jan Skwarczyński (1810) i ks. Feliks Dzidowski (1839–1855). W 1867 roku powstała szkoła trywialna 1-klasowa (państwowa – powołana przez radę szkolną) i szkoła 1-klasowa (powołana dekretem biskupim). Pierwszym nauczycielem szkoły trywialnej został Alfred Rewakowicz. Szkoły trywialne w Galicji były na wsiach tylko męskie, a w miastach męskie i żeńskie, a od 1890 roku szkoły na wsiach były już mieszane (koedukacyjne). Od 1897 roku szkoła była już 2-klasowa, a od 1894 roku szkoła posiadała nauczycieli pomocniczych, którymi byli: Maria Peszkowska (1894–1909), Ksawera Dietz (1899–1901), Jadwiga Mąceńska (1904–1906), Paulina Gaczkowa (1906-1908), Stanisława Gądelowska (1908–1909), Izabela Reymanówna (1908–1910), Władysław Żółkoś (1909–1911), Zofia Witkowska (1909–1911), Jan Leńczyk (1910–1912), Honorata Nitkówna (1911–1912), Honorata z Nitków Nawojska (1912–1914?), Marian Nawojski (1912–1914?), Józef Łańcucki (1912–1913), Aniela Maternówna (1913–1914?). Od 1912 roku szkoła była 2-klasowa z programem szkoły 4-klasowej, a od 1924 roku była już 4-klasowa. Od 1927 roku była 6-klasowa, a od 1930 roku była 7-klasowa. W 1966 roku była ogólnopolska zmiana szkół na 8-klasowe. 7 maja 1989 roku szkole nadano imię gen. Antoniego Chruściela ps. „Monter”. W 1999 roku zgodnie z programem czterech reform, wprowadzono reformę oświaty dokonując zmiany na 6-letnie szkoły podstawowe i 3-letnie gimnazja. Od 2004 roku w Gniewczynie Łańcuckiej jest utworzony Zespół Szkół. 7 maja 2007 roku również gimnazjum otrzymało imię gen. Antoniego Chruściela ps. „Monter”. W 2017 roku wskutek kolejnej reformy oświaty przywrócono 8-letnią szkołę podstawową. Kierownicy i dyrektorzy szkoły Znani absolwenci Antoni Chruściel ps. „Monter” Feliks Młynarski Uwagi Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Dudyńcach

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół parafialny w Dudyńcach, należący do dekanatu Sanok I archidiecezji przemyskiej. Historia Pierwszy kościół łaciński wzmiankowany jest od 1377. Pierwotnie była to kaplica filialna parafii św. Mikołaja w Niebieszczanach. W latach 1558–1677 pod wpływem ruchów reformatorskich świątynia służyła protestantom jako zbór kalwiński. Prawdopodobnie była to drewniana świątynia o konstrukcji w typie haczowskim. Po kolejnych wojnach i najeździe Tatarów w 1624 kościół jako świątynia katolicka został odbudowany w 1677 przez Wojciecha i Tomasza Leszczyńskich. Biskup Krzysztof Jan Szembek erygował parafię w latach 1721-1723 przy drewnianym kościele wybudowanym w 1675. Konsekracji dokonano w 1755 pw. Wszystkich Świętych. Pod koniec XVIII wieku parafia obejmowała swoim zasięgiem Jędruszkowce, Markowce, Podgaj, Pisarowce i Pobiedno. Świątynia uległa całkowitemu zniszczeniu w 1865. Obecny kościół fundacji Leopoldyny de Ścibor-Rylski Horodyńskiej powstał w latach 1871-1876. Miejscowy właściciel ziemski Hieronim Romer kierował radą parafialną podczas budowy kościoła, wraz z żoną Felicją przyczynił się do jego wyposażenia, w tym w 1883 ufundowali ołtarz świętego Walentego, co upamiętnia tablica fundacyjna przy nim ustanowiona. W 1886 biskup Ignacy Łobos dokonał konsekracji świątyni pw. Wszystkich Świętych. W okresie II wojny światowej kościół uległ znacznemu zniszczeniu, gruntownie remontowany został w 1947. Odbudowę kościoła wspierał pochodzący z okolic ks. Piotr Adamski, za co 1 sierpnia 1965 ufundowano w świątyni tablicę jego upamiętniającą. Z zabytków sztuki zachowały się starodruki z miedziorytami Georga Wilhelma Salomusmüllera oraz Josepha Antona Zimmermanna z początku XVIII wieku. Przy plebanii parafii 7 kwietnia 2011, ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, został zasadzony Dąb Pamięci, honorujący Wojciecha Bursę, strzelca sportowego, olimpijczyka z Berlina 1936, kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiarę zbrodni katyńskiej. Przypisy
Stolberg Palace

Stolberg Palace (Polish: Pałac Stolbergów) is a historic palace in Świniary, Wrocław, Poland. History The palace in the Florentine neo-Gothic style was built in 1845 on the site of a former medieval stronghold, between the Widawa River, which was filled in during the 20th century, and its side branch, the Młynówka. Its founder was Count Bernhard Joseph von Stolberg-Stolberg (1803–1859), son of Friedrich Leopold zu Stolberg and Sophie Charlotte Eleonore von Redern. The palace was designed by Ferdinand Fleischinger in a "U" shape; it had three wings, was three stories high, and had two massive towers with battlements and flat roofs at the corners of the front wing. In later years, another owner of the palace, Count Arthur von Henckel-Donnersmarck (1836–1921) from the Carinthian line in Wolfsberg, added another floor to the west wing according to the design of Carl Lüdecke, maintaining the building's stylistic coherence. In 1895, the palace was purchased by the Wrocław city council, and in 1897 it was adapted into a convalescent center. During this time, installations and staircases were among the elements that were changed. The designers of these changes were Richard Plüddemann and Friedrich Friese. The entire palace and park complex covered an area of 3.5 hectares. After 1945 After World War II, the estate was transformed into a state farm, and employees were accommodated in the palace. In 2020, the palace together with the entire palace and park complex covering 3.5 hectares was put up for sale for a starting price of 4,696,000 złoty. Currently, the owner is the National Center for Agricultural Support, Field Branch in Wrocław. On June 16, 2024, there was a fire in the palace, as a result of which the interior of the building burned completely. Only the external walls survived. References
Pałac Stolbergów we Wrocławiu

Pałac Stolbergów – zabytkowy pałac w Świniarach, we Wrocławiu. Historia Pałac w stylu neogotyku florenckiego został wzniesiony w 1845 roku, w miejscu dawnej warowni średniowiecznej, między zasypanym w XX wieku korytem rzeki Widawy a jego bocznego ramienia Młynówką. Jego fundatorem był hrabia Bernhard Joseph von Stolberg-Stolberg (1803-1859), syn Friedricha Leopolda zu Stolberg i Sophie Charlotte Eleonore von Redern. Pałac został wzniesiony według projektu Ferdinanda Fleischingera, na planie litery „U”; był 3-skrzydłowy, trzykondygnacyjny i posiadał w narożach skrzydła frontowego dwie masywne wieże zakończone krenelażem i płaskim dachem. W późniejszych latach kolejny właściciel pałacu – hrabia Arthur von Henckel-Donnersmarck (1836–1921), pochodzący z karynckiej linii na Wolfsbergu – według projektu Carla Lüdeckego dobudował kolejne piętro w skrzydle zachodnim zachowując stylistykę budynku. W 1895 roku pałac został zakupiony przez magistrat Wrocławia, a w 1897 roku zaadaptowany na ośrodek dla rekonwalescentów. Zmieniono wówczas m.in. instalacje, klatki schodowe. Projektantem tych zmian był Richard Plüddemann i Friedrich Friese. Cały zespół pałacowo-parkowy liczył 3,5 hektara. Po 1945 roku Po II wojnie światowej majątek przekształcono w państwowe gospodarstwo rolne, a w pałacu zakwaterowano pracowników. W 2020 roku pałac wraz z całym zespołem pałacowo-parkowym liczącym 3,5 hektara został wystawiony na sprzedaż za cenę wywoławczą 4 696 000 złotych. Obecnie właścicielem jest Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, Oddział Terenowy we Wrocławiu. 16 czerwca 2024 roku doszło do pożaru pałacu, w wyniku którego spłonęło wnętrze budynku – z głównego korpusu ocalały ściany obwodowe, wieża została częściowo wypalona, ale dwie kubatury pozostały nienaruszone, choć na murach pojawiły się spękania termiczne. W styczniu 2025 budowla była w bardzo złym stanie – w korpusie głównym części wieżowej brak zadaszenia i stropów, piwnice były częściowo zawalone, część zachodnia budynku miała tylko częściowe zadaszenie. Przypisy Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Linki zewnętrzne Pałac na stronie polska-org
Ratusz w Swarzędzu

Ratusz w Swarzędzu – budynek ratusza zlokalizowany w Swarzędzu, pośrodku rynku. Historia Pierwszy swarzędzki ratusz był zbudowany z drewna, co wynikało z aktu lokacyjnego miasta. W 1695 miasto zawarło kontrakt na budowę nowego, murowanego ratusza, jednak drewniany istniał jeszcze w końcu XVIII wieku i dopiero wtedy uległ rozbiórce. Przy ratuszu stały kramy i ławy, z których miasto czerpało stosowne opłaty. Budowa nowego ratusza zakończyła się dopiero w drugiej połowie XIX wieku (ratusz otwarto około 1860 jako budynek jednopiętrowy). Obecny kształt architektoniczny nadali mu okupanci niemieccy w okresie II wojny światowej. 28 czerwca 1956 grupa powstańców opanowała posterunek Milicji Obywatelskiej zlokalizowany w ratuszu, zdobywając m.in. broń. Widoki historyczne Przypisy
Kościół św. Mateusza w Rudzie-Hucie

Kościół świętego Mateusza – polskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubelsko-chełmski diecezji warszawskiej). W 2024 rok parafia przekazała kościół gminie Ruda-Huta z zamiarem utworzenia w nim izby pamięci. Jest to świątynia wzniesiona pod koniec XIX wieku jako zbór ewangelicko-augsburski, dzięki funduszom i udziałowi kolonistów niemieckich. W 1947 roku budowla została odkupiona od nich przez Kościół polskokatolicki. W latach 1995 – 1998 został wykonany gruntowny remont świątyni (sklepienie, posadzka, chór, stolarka). Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły i częściowo otynkowana. Posiada plan wydłużonego prostokąta, z sakralną częścią wschodnią oraz częścią zachodnią przeznaczoną oryginalnie na kantorat (szkołę religijną dla dzieci kolonistów) i mieszkanie pastora. Elewacje są dość niskie, zwieńczone gzymsem kształtowanym w cegle, okna są prostokątne i zamknięte odcinkowo. We frontowej (od strony wschodniej) jest umieszczone wejście główne z otworem drzwiowym zakończonym ostrołukiem, po bokach znajdują się okna. Fasada jest zwieńczona wydatnym, trójkątnym szczytem (w zasadniczej części jest otynkowany i posiada ceglane obramienia) z wystającymi fragmentami jego płaszczyzny z lewej i prawej strony, zwieńczonymi półkoliście. Są one pewnego rodzaju przedłużeniem umieszczonych w szczycie okien (podobnych do tych na parterze). Środkowa część szczytu jest wypełniona kształtowanym w cegle krzyżem. Głównym elementem dekoracyjnym jest ornament z rokokowymi motywami rocaille, powtarzający się w fasadzie i płycinach umieszczonych nad oknami. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym, pokrytym blachą. Nad jej częścią zachodnią znajdują się dwa kominy dymne. Wnętrze kościoła zostało znacznie przebudowane. Beczkowate sklepienie jest podparte sześcioma kwadratowymi, drewnianymi słupami, chór (znajdujący się nad wejściem) czterema. Ambona została wykonana z drewna. W ołtarzu głównym znajduje się namalowany na płótnie obraz Chrystusa, w ołtarzu obok jest umieszczony obraz św. Magdaleny. W ołtarzach bocznych znajdują się figury Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego. Przypisy
Stadion żużlowy w Machowej

Stadion żużlowy Machowa – nieistniejący już stadion żużlowy w Machowej, w województwie podkarpackim, w Polsce. Obiekt powstał w 1992 roku. Pojemność stadionu szacowano na 2000 widzów. W latach 1992–1993 gospodarzami obiektu byli żużlowcy klubu Victoria – Rolnicki Machowa, później tor wykorzystywany był sporadycznie aż do jego likwidacji w 2013 roku. Długość toru wynosiła 285 m. Historia W 1991 roku sponsorujący Unię Tarnów Piotr Rolnicki po nieporozumieniach z działaczami klubu postanowił stworzyć własny zespół żużlowy. Początkowo planował założyć nową drużynę w Tarnowie, ale po niepowodzeniach w próbie wynajmu stadionu zdecydował się wybudować własny tor w oddalonej o niecałe 20 km na wschód od Tarnowa wsi Machowa, na posiadanym przez siebie terenie. Tam też siedzibę miał nowy klub żużlowy, który nazwano Victoria – Rolnicki Machowa. Obiekt klubowy powstał w niespełna trzy miesiące, a pierwszy mecz ligowy rozegrano na nim w czwartek, 14 maja 1992 roku, o godzinie 17, przeciwko Polonii Piła (wygrana gości 45:44). Do czasu przygotowania toru zespół z Machowej rozgrywał spotkania na wyjazdach. Wstęp na pierwsze spotkanie był bezpłatny, a impreza zgromadziła na stadionie w Machowej według różnych szacunków od niecałych 10 do 15 tys. widzów. Oficjalna inauguracja toru odbyła się jednak 31 maja podczas spotkania ze Śląskiem Świętochłowice. Sezon 1992 w II lidze Victoria – Rolnicki Machowa zakończyła na 7. miejscu w tabeli. Po sezonie z klubu odeszła jednak większość zawodników wraz z trenerem. Mimo problemów finansowych właściciel zespołu starał się zachować działalność klubu. W tym celu wypożyczył pięciu zawodników ze Stali Rzeszów i zgłosił zespół do rozgrywek drugoligowych w sezonie 1993. Po rozegraniu trzech spotkań drużyna wycofała się jednak z zawodów. Był to kres klubu żużlowego w Machowej. 10 września 1993 roku na stadionie odbył się finał turnieju o Srebrny Kask. Później obiekt wykorzystywany był sporadycznie, głównie w celach treningowych. W 1999 roku zorganizowano na nim jeszcze półfinał turnieju o Brązowy Kask oraz finał polskich eliminacji do indywidualnych mistrzostw Europy juniorów. Jesienią 2013 roku tor rozebrano. Długość toru żużlowego wynosiła 285 m, co czyniło go najkrótszym torem w Polsce. Ewenementem na skalę krajową były także profilowane łuki. Był to tor trudny technicznie i wymagający, ale dobrze nadający się do szkolenia młodych zawodników. Widownia mieściła się na porośniętych trawą wałach ziemnych wokół toru. Jedyną konstrukcją budowlaną na stadionie była wieża sędziowska. Szatnie, sanitariaty i biuro zawodów mieściły się kilkaset metrów poza stadionem, w budynkach firmy Piotra Rolnickiego. Przypisy
Dawne kasyno oficerskie w Katowicach

Dawne kasyno oficerskie w Katowicach – modernistyczny budynek zaprojektowany przez Leona Dietz d’Arma. Obecnie w budynku znajduje się rektorat ASP w Katowicach. Wzniesiony w 1937 roku na zlecenie urzędu miasta, który przeznaczył na ten cel 300 000 zł. Historia Kasyno powstało przy budynkach garnizonu przy ul. Koszarowej, zajętych w 1922 roku przez 73. Pułk Piechoty. Kiedy okazało się, że budynki nie są wystarczające dla stacjonującego tam pułku, zespół rozbudowano m.in. o domy dla oficerów, Izbę Chorych i Dom Żołnierza. Wówczas to powstało też kasyno oficerskie. Budynek wzniesiony według projektu Leona Dietz d'Army został oddany do użytku w 1939. Kasyno służyło jako miejsce zebrań i spotkań oficerów, odbywały się w nim też uroczystości z okazji świąt państwowych czy wojskowych. Zagospodarowanie budynku po II wojnie światowej Nieznane jest jego zagospodarowanie podczas niemieckiej okupacji. W 1947 r. ulokowała się tutaj filia wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych, którą w 1952 r. włączono w struktury krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych jako jej zamiejscowy Wydział Grafiki Propagandowej i Plakatu. W 2001 r. usamodzielnił się on jako ASP w Katowicach i budynek dawnego kasyna stał siedzibą rektoratu tej uczelni. Budowa i plan budynku Jest to budynek trzykondygnacyjny, dwu bryłowy. Stropy w poszczególnych bryłach są na różnych poziomach, różnice wyrównane są podestami. Parter – po lewej stronie schodów znajdowały się biblioteka i czytelnia, po prawej kancelaria, za nią sala jadalna, dalej – połączona z jadalnią – sala odpraw, która prowadziła bezpośrednio do sali klubowej oraz pokoju wypoczynkowego. W sali klubowej znajdowało się wyjście na ogród. Pierwsze piętro – sala widowiskowa za sceną, mniejszy salon, cztery pokoje gościnne za wspólną łazienką oraz dwupokojowy apartament z prywatną łazienką. Drugie piętro – sala gimnastyczna, samodzielny apartament z odrębnym wejściem, kuchnią i pokojem dla służby. Komunikacje wewnętrzną zapewniały trzy klatki schodowe: główna i boczna były żelbetowe, natomiast pomocnicza pomiędzy pierwszym i drugim piętrem drewniana. Gmach jest podpiwniczony. Pierwotnie w piwnicy znajdowały się pomieszczenia usługowe: kuchnia, spiżarnie, kotłownia, skład na opał, a także schrony. Zobacz też Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach Ulica Raciborska w Katowicach Przypisy
Szkoła Podstawowa nr 19 im. Wojciecha Korfantego w Katowicach

Szkoła Podstawowa nr 19 im. Wojciecha Korfantego w Katowicach – publiczna szkoła podstawowa z siedzibą przy ulicy Krzyżowej 12 w Katowicach na terenie dzielnicy Wełnowiec-Józefowiec, tuż przy granicy z Dębem. Historia W 1850 roku na Dębie została założona niemiecka szkoła nr 2. W 1892 roku został oddany budynek znajdujący się na ulicy Agnieszki 2, w którym do 2017 roku działała Szkoła Podstawowa nr 19. W 1922 roku, kiedy to tereny Dębu włączono do Polski, szkoła została przejęta przez polskie grono pedagogiczne w którego skład wchodziły następujące osoby: Walerjan Golański, Jadwiga Nowakówna, Wacław Guttmajer, Karol Gattner oraz Klara Senkalla. W latach 1929–1930 nastąpiła przebudowa szkoły, a w 1932 roku nadano jej numer. Od tego momentu szkoła nosiła nazwę: Szkoła im. Zygmunta Krasińskiego nr 19. W 1969 roku szkoła zmieniła patrona na Stefana Franciszoka. W tym samym roku otrzymała ona też sztandar. W 1977 roku oddana do użytku została sala gimnastyczna. w 1984 roku odbyło się otwarcie Izby Regionalnej. W 2010 roku szkoła po raz kolejny zmieniła patrona, tym razem został nim Wojciech Korfanty. W 2017 szkoła przeniosła się do obecnego budynku znajdującego się przy ulicy Krzyżowej 12, wcześniej znajdowało się tam Gimnazjum nr 9. Po przeniesieniu szkoły do nowego budynku, miasto Katowice przekazały stary obiekt przy ulicy Agnieszki 2 w zarząd Stowarzyszenia „Nasza Dobra Szkoła”. Działalność edukacyjna W 2019 roku do szkoły tej uczęszczało 409 uczniów w 18 oddziałach klasowych. W szkole nauczało wówczas 44 nauczycieli. Obecnie w szkole naucza się 3 języków obcych, języka angielskiego, hiszpańskiego i niemieckiego. Szkoła Podstawowa nr 19 5 razy uczestniczyła w obozie szkoleniowym Euroweek. Przypisy
Wydział Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego

Wydział Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego – jeden z siedmiu wydziałów Uniwersytetu Szczecińskiego. Historia Wydział Nauk Ścisłych i Przyrodniczych został utworzony 24 czerwca 2019 r. w wyniku połączenia dotychczasowych wydziałów: Biologii, Nauk o Ziemi i Matematyczno-Fizycznego. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Biologia (studia I i II stopnia) Biologiczne podstawy kryminalistyki (studia II stopnia) Biotechnologia (studia I i II stopnia) Eksploatacja zasobów naturalnych (studia I stopnia) Fizyka (studia I i II stopnia) Genetyka i biologia eksperymentalna(studia I stopnia) Geografia (studia I i II stopnia) Geologia (studia I i II stopnia) Hydrobiology (studia w j. angielskim) (studia I stopnia) Kosmologia (studia I stopnia) Matematyka (studia I i II stopnia) Mikrobiologia (studia I i II stopnia) Oceanografia (studia I i II stopnia) Ochrona i inżynieria środowiska przyrodniczego (studia II stopnia) Optyka okularowa (studia I stopnia) Zarządzanie ochroną środowiska przyrodniczego (studia I stopnia) Poczet dziekanów dr Andrzej Wiśniewski (2019–2024) dr hab. Magdalena Achrem (od 2024) Władze wydziału W kadencji 2024–2028: Instytuty współpracujące Instytut Biologii Dyrektor: prof. dr hab. inż. Robert Czerniawski Katedra Ekologii i Antropologii Katedra Fizjologii i Biochemii Katedra Genetyki i Genomiki Katedra Hydrobiologii Instytut Fizyki Dyrektor: dr hab. inż. Marcin Buchowiecki Grupa Fizyki Jądrowej, Plazmy i Medycznej Grupa Fizyki Molekularnej Grupa Teorii Pola Magnetyczny Rezonans Jądrowy Szczecińska Grupa Kosmologiczna Zespół CASA* – US – Centrum Zaawansowanych Badań w Zakresie Astrobiologii i Dziedzin Pokrywnych Instytut Matematyki Dyrektor: prof. dr hab. inż. Piotr Krasoń Instytut Nauk o Morzu i Środowisku Dyrektor: dr hab. inż. Andrzej Osadczuk Laboratorium geochemiczne Laboratorium hydrochemiczne Laboratorium granulometrii laserowej Laboratorium sedymentologiczne Laboratorium preparatyki petrograficznej Laboratorium mineralogii, petrografii i geologii złożowej Laboratorium geologii inżynierskiej i geotechniki Laboratorium oceanografii fizycznej Laboratorium mikroskopii geologicznej i biologicznej Laboratorium biologii morza Laboratorium paleobiologii Laboratorium diatomologiczne Laboratorium badań nad filogenezą i bioproduktami morskich bentosowych protista Laboratorium genetyczne Laboratorium dendrochronologiczne Laboratorium taksonomii roślin i grzybów Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Nauk Ścisłych i Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Żuków (Mińsk)

Żuków (prononciation : [ˈʐukuf]) est un village polonais de la gmina de Mińsk Mazowiecki dans le powiat de Mińsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Le village compte approximativement une population de 166 habitants en 2007. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Siedlce. Références Portail de la Pologne
Żuków (powiat miński)

Żuków – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, w gminie Mińsk Mazowiecki. Leży w północno-zachodniej części gminy pomiędzy Brzózem, a Cyganką. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa siedleckiego. Parafia Żuków jest siedzibą parafii Miłosierdzia Bożego należącej do dekanatu Mińsk Mazowiecki – św. Antoniego z Padwy diecezji warszawsko praskiej. Została utworzona przez biskupa Kazimierza Romaniuka 20 listopada 1994. Kościół zaprojektował mgr inż. arch. Zbigniew Grzesiak. W skład parafii wchodzą miejscowości Brzóze, Cyganka i Żuków. Parafia liczy 1500 osób. Zobacz też Żuków Żuków Pierwszy, Żuków-Kolonia, Żukówka, Żukówko Przypisy Linki zewnętrzne Żuków (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 842 .
Жукув (Мінський повіт)

Жукув (пол. Żuków) — село в Польщі, у гміні Мінськ-Мазовецький Мінського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 167 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Седлецького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Жукув (Мінський повіт) .
Stadion Miejski w Grudziądzu

Stadion Miejski w Grudziądzu – stadion piłkarski zlokalizowany przy ul. Piłsudskiego 14 w Grudziądzu należący do miasta. Na tym stadionie rozgrywa swoje mecze Olimpia Grudziądz, w sezonie 2012/2013 w I lidze piłki nożnej. Rekordową frekwencje na stadionie odnotowano w sezonie 2009/2010 na meczu z Zawiszą Bydgoszcz, 5000 osób. Bibliografia Stadion Miejski w Grudziądzu na stadiony.net
Міський стадіон (Грудзьондз)

Міський футбольний стадіон у місті Грудзьондз імені Броніслава Малиновського — футбольний стадіон у місті Грудзьондз, Польща. Розташований по вулиці імені Підлуського в межах міста. Всього є 8,000 місць (з них сидячих - 5,000). Нині стадіон використовує для виступів «Олімпія Грудзьондз». Рекорд відвідуваності був встановлений під час гри з «Лехом» - 4,000 чоловік. Посилання Сторінка присвячена стадіону [Архівовано 24 квітня 2017 у Wayback Machine.]