NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Woli Rzędzińskiej

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Woli Rzędzińskiej w gminie Tarnów województwa małopolskiego. Pierwszy kościół w miejscowości został zbudowany w 1903 roku. Obecna świątynia była wznoszona na miejscu poprzedniej od roku 1911, według projektu tarnowskiego architekta Augustyna Tarkowskiego. W pierwszym etapie, do 1918 roku, obok istniejącego budynku powstało nowe prezbiterium i boczne kaplice. Następnie, po rozebraniu starego kościoła, przystąpiono do budowy nawy z wieżą. Całą budowę ukończono w 1934 roku. Kościół został uszkodzony w wyniku działań wojennych podczas II wojny światowej, w 1939 i 1945 roku. Uszkodzone zostały dach, wieżyczka sygnaturki i witraże. Usuwanie zniszczeń trwało do 1950 roku. Jest to neogotycki, jednonawowy, orientowany kościół z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i bocznymi kaplicami w formie transeptu. Zachodnią fasadę wieńczy wieża z hełmem o kształcie ostrosłupa. Wnętrze kościoła, o sklepieniach żebrowo-krzyżowych i gwiaździstych, posiada neogotyckie wyposażenie. Ołtarz główny, pochodzący z 1934 roku, ma w polu głównym obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, otoczony rzeźbami świętych Piotra i Pawła. Rok 2003 był rokiem wielkiego jubileuszu 100 lat obecności obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Woli Rzędzińskiej. Przypisy Bibliografia Jan Kuta: Wola Rzędzińska. Wola Rzędzińska: 1994
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Świdwinie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – gotycki kościół parafialny w Świdwinie, zbudowany w 1338 roku. Architektura Budowla jest zbudowana z ciemnej cegły i ma kształt architektoniczny bazyliki. Kościół posiada trzy nawy, a prezbiterium jest otoczone ambitem. Do kościoła przylega wieża pokryta hełmem. Dach świątyni kryty jest blachą miedzianą. Historia Kościół został zbudowany w 1338. W 1475 dobudowano boczne kaplice, gdzie umiejscowiono zakrystię. Wieżę dobudowano 30 lat później. Wieża otrzymała wówczas nowe zwieńczenie pokryte blachą miedzianą. W 1538 dotychczasowy kościół katolicki został przemianowany na protestancki. W 1572 odnowiono, a w 1599 przeprowadzono gruntowną renowację kościelnych organów. W 1611 pojawiła się nowa ambona, wykonana przez rzemieślników ze Stargardu. W 1644 w wieżę kościoła uderzył piorun, co spowodowało jej zniszczenie. Kolejna tragedia nadeszła 16 kwietnia 1689, gdy podczas ogromnego pożaru miasta spaliła się też świątynia, z której pozostały tylko mury. Dzięki ofiarności mieszkańców kościół został odbudowany w zaledwie trzy lata i już w 1692 na nowo odbywały się w nim nabożeństwa. W 1776 po raz kolejny spłonęła wieża. W 1881 zrobiono remont kościoła i w takim stanie przetrwał on aż do końca II wojny światowej, gdy został bardzo poważnie uszkodzony w trakcie wyzwalania Świdwina. Po II wojnie światowej Po wojnie, świątynia przejęta przez Kościół katolicki, została poświęcona 21 grudnia 1947. W tym też roku zawiązał się Komitet Odbudowy Kościoła, który zaczął prace odbudowy już w 1948 roku. 16 grudnia 1982 kościół konsekrowano. Po roku 1984, wraz z przybyciem do parafii nowego proboszcza – ks. Tadeusza Piaseckiego, zapoczątkowano proces osuszania świątyni, położono nowy miedziany dach oraz wyremontowano kaplicę Matki Bożej Ostrobramskiej. W latach 90. XX wieku rozpoczęła się renowacja wieży kościoła, którą początkowo prowadził proboszcz ks. Jan Wszołek (w latach 1995–2005), a następnie ksiądz proboszcz Ryszard Kizielewicz (od 2005). Za proboszczowania ks. Kizielewicza w świątyni pojawiły się też nowe ławki i witraż. W 2006 wnętrze kościoła zostało pomalowane. W tym też roku dzięki funduszom z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeprowadzono renowację budowlaną zewnętrznych ścian kościoła. W 2007 odwodniono mury przykościelne i zakupiono nowe nagłośnienie. Zobacz też Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Świdwinie Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Żywcu

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Żywcu – rzymskokatolicki kościół w Żywcu, w dzielnicy Kocurów-Koleby, przy ul. Kocurowskiej, w parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny. Historia Od powstania w 1933 r. kaplicy Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, mieszkańcy Kocurowa brali udział w odprawianych w niej mszach oraz nabożeństwach okolicznościowych. W kaplicy tej odbywały się ponadto lekcje religii. Jednak z racji niewielkich rozmiarów nie była ona w stanie pomieścić wszystkich do uczestnictwa w nabożeństwach wiernych. Postanowiono więc o budowie nowego kościoła. Autorem jego projektu został zamieszkały w Kocurowie Grzegorz Rypień, natomiast wykonawcą prac budowlanych zostało przedsiębiorstwo Władysława Stokłosy z Moszczanicy. Miejsce pod budowę nowej świątyni, położone nieopodal istniejącej kaplicy, zostało podarowane przez Władysława i Zofię Kastelików. W dniu 22 maja 1995 r. podczas wizyty w Żywcu papież Jan Paweł II dokonał poświęcenie kamienia węgielnego pod budowę kościoła. 13 kwietnia 1996 r. miała miejsce uroczystość poświęcenia przez biskupa Tadeusza Rakoczego placu pod budowę oraz umieszczonego na nim krzyża. 27 czerwca tego samego roku na placu budowy została odprawiona msza odpustowa, a bp Rakoczy wmurował wówczas kamień węgielny. Budowę kościoła ukończono w grudniu 1996 r., a pierwszą mszą odprawioną w jego murach była pasterka. Kościół nie został wyposażony w organy, wobec czego pieśni podczas nabożeństw wykonywane są a cappella. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Ostrobramskiej w Krakowie

Kościół Matki Boskiej Ostrobramskiej został zbudowany w latach 1985–1994 na os. Wieczysta w Krakowie, przy ul. Meissnera 20. Projekt kościoła wykonał architekt Zdzisław Nowakowski. Jest to budynek jednonawowy, z dwiema kaplicami – jedna wzorowana jest na wileńskiej Ostrej Bramie. Kościół jest pod opieką zakonu ojców Pijarów. W 2016 roku w kościele zamontowano organy piszczałkowe (3 manuały + pedał, 41 głosów), wcześniej używano instrumentu elektronicznego. Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Bajtkowie

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Bajtkowie – neogotycki kościół wybudowany w 1895 w mazurskiej wsi Bajtkowo. Do 1945 świątynia ewangelicka, po II wojnie światowej polski kościół rzymskokatolicki. Od 1989 widnieje w rejestrze zabytków. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Jamnie

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Jamnie – zabytkowy kościół filialny należący do parafii św. Matki Teresy z Kalkuty. Mieści się w najmłodszej dzielnicy Koszalina – Jamnie, przy ulicy Szkolnej, która to dzielnica była wcześniej wsią w gminie Będzino. Architektura Jest to jednonawowa świątynia gotycka zbudowana w XIV wieku. Jest elementem dominującym układu przestrzennego oraz najstarszym fragmentem zabudowy o wartościach zabytkowych. Rozbudowana i przebudowana została w 1737 i XIX wieku. Od frontu mieści się wieża. Posiada liczne fragmenty barokowego zabytkowego wyposażenia z XVIII wieku (ambona, chrzcielnica). Wewnątrz świątyni znajduje się strop z polichromią z motywami jamneńskimi (przypominającymi motywy kaszubskie) (1923–1927). Świątynia została wyremontowana i przygotowana do uroczystej konsekracji przez księdza kanonika Tadeusza Nawrota, ówczesnego proboszcza parafii pw. św. Antoniego Padewskiego w Mścicach, której częścią był kościół filialny w Jamnie. Zabytek zadbany W ramach Regionalnego Programu operacyjnego na lata 2014–2020 Parafia pw. Św. Matki Teresy z Kalkuty w Koszalinie pozyskała środki na realizację projektu „Prace konserwatorskie i restauracyjne w kościele Jamnie wraz z dostosowaniem zabytku dla potrzeb mieszkańców i turystów”. Inwestycja była realizowana od stycznia do października 2018 roku. W grudniu 2018 świątynia została otwarta po remoncie. W ramach remontu przeprowadzono remont wieży, wyremontowano organy, odnowiono chrzcielnicę i rzeźby, zostały zbite zewnętrzne i wewnętrzne tynki, mury naprawiono metodą kotwienia HILTI. Wymieniono pokrycie dachu, rynny, stolarkę, instalacje oraz wzmocniono więźbę dachową. Za zgodą konserwatora zainstalowano ogrzewanie podłogowe. W ramach konkursu Zabytek zadbany edycja 2020 Kościół w Jamnie został laureatem w kategorii Utrwalenie wartości zabytkowej obiektu. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Matki Boskiej Różańcowej Kościół Matki Boskiej Różańcowej – wyposażenie barokowe
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Czerwięcicach

Kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej – klasycystyczny kościół filialny z I połowy XIX w., znajdujący się w Czerwięcicach w województwie śląskim. Historia Dokładna data powstania obiektu nie jest znana, wiadomo jednak, że na początku XIX w. kościół został przebudowany w stylu klasycystycznym. Początkowo była to kaplica z kryptą grobową rodziny von Wrochem. W 1999 r. kaplica została rozbudowana i przekształcona na kościół filialny pw. Matki Boskiej Różańcowej. Sarkofagi rodziny von Wrochem z krypty zostały przeniesione na przykościelny cmentarz. Opis Kościół został przebudowany w stylu klasycystycznym, od frontu znajduje się wgłębny portyk. W wydzielonym od frontu przedsionku oraz samej kaplicy znajdują się zaokrąglone naroża. W środku kaplicy sufit, a na zewnątrz ściany podzielone parami pilastrów w narożach, a także półkoliście zamkniętymi wnękami, które obejmują zamknięte okna. Na dachu znajduje się kwadratowa wieżyczka. Wejście do świątyni jest prostokątne w obramieniu kamiennym z gzymsem, w którym znajdują się klepkowe drzwi z klasycystycznymi wykładkami zamku. Portyk wsparty na dwóch kolumnach toskańskich, które dźwigają uproszczone belkowanie, a także niski trójkątny szczyt, który posiada półkolistą wnękę. Nad trójkątnym szczytem znajduje się kwadratowa wieżyczka. Kaplica posiada siodłowy dach, natomiast na wieżyczce namiotowy i pokryty blachą. Wewnątrz umieszczone są trzy XIX-wieczne płyty nagrobne członków rodziny von Wrochem. W zewnętrznej ścianie świątyni wmurowano trzy płyty nagrobne z piaskowca rodziny von Wrochem. Pierwsza pochodzi z początku XVII w. i znajdują się na niej postać dziecka, inskrypcja (częściowo zatarta) oraz cztery kartusze herbowe. Druga pochodzi z 1745 r. i przedstawia Karola Joachima von Wrochem, pierwszego właściciela Czerwięcic z tej rodziny. Trzecia pochodziła z 1610 r. niestety zaginęła. Kościół otacza cmentarz, na którym znajduje się najstarszy na ziemi raciborskiej, pochodzący z 1720 r. krzyż kamienny. Na cmentarzu mieści się także lapidarium starych nagrobków, przede wszystkim właścicieli pobliskiego pałacu. Przypisy Bibliografia Anna Bindacz: Gmina Rudnik – kraina pałaców i zieleni. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2005, s. 7. ISBN 83-89802-09-0. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2007, s. 100. ISBN 978-83-89802-36-1. Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. VII: Województwo opolskie. Cz. 13: Powiat raciborski. Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1967, s. 9-10.
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Koprzywnicy

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Koprzywnicy – rzymskokatolicka świątynia powstała w miejscu średniowiecznego kościoła Wszystkich Świętych. Najstarsze części kościoła to dawna kaplica wybudowana w latach 1693-1694. Współczesny wygląd świątyni nadano w latach 1872-1874. Dobudowano wtedy do istniejącej barokowej kaplicy nowe nawy. Od XII wieku do 1821 główny kościół parafialny Koprzywnicy. Od 2000 roku świątynia jest ponownie kościołem parafialnym i siedzibą parafii Matki Bożej Różańcowej w Koprzywnicy. Galeria Zobacz też Kościół św. Floriana w Koprzywnicy Tarnobrzeska Droga św. Jakuba Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Sandomierzu Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie diecezji sandomierskiej. diecezjasandomierska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-13)].
Kościół Matki Boskiej Siewnej w Herburtowie

Kościół Matki Boskiej Siewnej w Herburtowie – zabytkowy, drewniany kościół, poświęcony 19 stycznia 1958 roku, należący do parafii św. Rocha w Wieleniu, dekanatu Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. we wsi Herburtowo, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Historia i architektura Szachulcowy kościół w Herburtowie został zbudowany w 1787 roku przez Johanna Schönecka z Górnicy jako świątynia ewangelicka. Ma konstrukcję zrębową, a od zewnątrz słupowo-ramową. Zbudowany został na planie prostokąta, na wysokiej podmurówce. Budynek salowy, orientowany, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy. Późnobarokowy ołtarz główny przedstawia figurę Matki Boskiej Siewnej. Dach bez wieży, pokryty gontem. Ściany wewnątrz kościoła obite boazerią. W środku znajduje się chór z organami. Otoczenie Niedaleko kościoła (po drugiej stronie drogi) znajduje się drewniana dzwonnica z XX wieku. Przy kościele Figura maryjna na postumencie z tablicą upamiętniającą ukraiński mord w Łozowej (1944) posadowiona w 2014 przez potomków Łozowian. Galeria Przypisy Bibliografia Kościół pw. Matki Boskiej Siewnej w Herburtowie. Region Wielkopolska. [dostęp 2012-10-03].
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Wełtyniu

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Wełtyniu – kamienno-ceglany kościół z zachowanymi szesnastowiecznymi polichromiami pokrywającymi prawie całe wnętrze świątyni. Pierwszy kościół w Wełtyniu powstał w XIII w. Patronat nad nim sprawował kościół Mariacki w Szczecinie. Obecna świątynia pochodzi z drugiej połowy XV w. Wieża i zakrystia zostały zbudowane kilkadziesiąt lat później. Kościół był przebudowywany w 1690 i 1784. Kościół jest orientowany, składa się z prostokątnej nawy, zakończonej od wschodu trójbocznym prezbiterium, dobudowanej do ściany północnej niewielkiej zakrystii oraz znajdującej się przy zachodnim szczycie nawy wieży. Kościół zbudowany jest z nieobrobionych kamieni o różnej wielkości, osadzonych w murze w sposób chaotyczny (kamienie nie tworzą dających się wyróżnić warstw). Naroża wieży, ościeża okien oraz wyższe partie prezbiterium wykonane zostały z cegły. Z zewnątrz kościół nie jest otynkowany, co umożliwia dostrzeżenie licznych zamurowanych otworów okiennych. Na północnej elewacji wieży zachowała się słabo czytelna, drewniana tarcza zegarowa. W murze otaczającym teren dawnego przykościelnego cmentarza zachowała się kamienna bramka cmentarna z XV w. Wyposażenie We wnętrzu znajduje się barokowy ołtarz i ambona z XVIII w. Z pierwszej połowy XVI w. pochodzi natomiast najwartościowszy element wystroju wnętrza - gotycko-renesansowe polichromie ścienne. Są one obecnie dość trudne do odczytania ze względu na wyblakłe barwy, zatarte kontury rysunku oraz zniszczenia powstałe podczas przebudów kościoła (zwłaszcza przeróbek otworów okiennych). Gotycko-renesansowe polichromie powstały najprawdopodobniej w latach 1520-34 – tuż przed wprowadzeniem reformacji. Zauważyć w nich można zarówno cechy gotyckie (np. podział na kwatery, sztywne schematy przedstawiania postaci), jak i renesansowe (np. umiejętne operowanie światłocieniem). Malowidła zostały w XVII w. przykryte tynkiem (nie były w pełni zgodne z teologią protestancką). Odsłonięto je ponownie w 1961. Polichromie przedstawiają historię Zbawienia poczynając od stworzenia Ewy, poprzez sceny Pasyjne do sceny Sądu Ostatecznego. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Pokrzywnicy

Kościół pw. Matki Boskiej Szkaplerznej w Pokrzywnicy – katolicki kościół położony na wzniesieniu, w centralnej części Pokrzywnicy. Historia Pierwotnie istniał kościół drewniany, który funkcjonował do końca XVII w. Nowa świątynia została zbudowana ok. 1690 r. Konsekrował ją w 1693 r. bp Andrzej Chryzostom Załuski. W 1852 r., z powodu znacznego zniszczenia, część kościoła została rozebrana. Nowy, murowany kościół został wzniesiony staraniem ks. A. Dąbrowskiego w 1881 r. Konsekrował go 21 września 1885 r. bp Henryk Piotr Kossowski, biskup pomocniczy płocki. W czasie II wojny światowej w 1944 r. kościół został doszczętnie zniszczony. W 1945 r. ks. Feliks Malinowski wybudował drewniany barak, w którym przez długie lata odprawiano nabożeństwa. Dopiero w 1978 r. ks. Józef Kanicki rozpoczął budowę nowego, obecnego kościoła wg projektu Andrzeja Pawlikowskiego. Prace trwały do 1984 r. 7 października 1984 r. bp Bogdan Sikorski konsekrował świątynię. Zobacz też Parafia Św. Józefa w Pokrzywnicy Bibliografia Pokrzywnica. Parafia pw. św. Józefa. Rys historyczny. diecezja.plock.pl. [dostęp 2016-05-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-12-19)].
Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Dargomyślu

Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Dargomyślu – kościół filialny parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Cychrach. Opis Kościół wieżowy, z prostokątnym korpusem (o przybliżonych wymiarach 25 × 12 m), kruchtą i zakrystią od strony północnej; górne kondygnacje wieży neogotyckie, zwieńczona jest ażurową latarnią z hełmem. Główny korpus nakrywa dwuspadowy dach. W ścianie południowej zamurowany portal ostrołukowy z ornamentem półkul w hokielach ościeży. W ścianie wschodniej trzy okna, z których środkowe nieco wyższe. Wnętrze nawy (bez dobudowy) o wymiarach 17 × 9,09 m, grubość murów 1,47 m. Wyposażenie z przełomu XIX/XX w.: ławki, prospekt organowy, świeczniki, witraże. Dzwon gotycki (śr. 0,90 m) z końca XIII lub początku XIV w. w górnej części płaszcza – tuż przy czapie – ma wypukły napis dużymi literami, tzw. majuskułą: O + REX + GLORIE + VENIT + CUM + PACE („O królu chwały przyjdź z pokojem”). Historia Zbudowany ok. 1260 z fundacji chwarszczańskich templariuszy, z kostki granitowej, orientowany, salowy, bez chóru i wieży zachodniej, z zakrystią od strony północnej. Po raz pierwszy jako parafialny wymieniony w 1385 r., kiedy to biskup kamieński Filip zatwierdził fundację nowego ołtarza w kościele parafialnym w Gorzowie, dokonaną przez plebana z Dargomyśla, Mathiasa Schulte z własnych dochodów (Gorzów był jego rodzinnym miastem). W 1433 r. kościół uległ częściowemu zniszczeniu podczas przemarszu wojsk husyckich. Po 1540 r. przejęła go gmina protestancka. Rozbudowany w 1748 r. o zachodnią część nawową (usunięto wówczas portal główny w ścianie zachodniej) i wieżę, uległ zniszczeniom w 1758 r. podczas bitwy pod Sarbinowem oraz w 1805 r. w wyniku działań wojsk francuskich; następnie odnowiony. Forma dominującej nad zabudową kamiennej wieży kościoła znana jest z płótna gorzowskiego malarza Roberta Warthmüllera (1886), który uwiecznił Dargomyśl w scenie przedstawiającej wizytę króla Fryderyka II Wielkiego. Po pożarze wieży 5 kwietnia 1897 r. została ona częściowo rozebrana. W 1898 r. dobudowano górną część wieży z cegły, którą zakończono drewnianą strzelistą wieżyczką, dobudowano również drewniany chór oraz założono nowy drewniany sufit. Istniejące jeszcze trzy dzwony z XV i XVI w. (o średnicach 0,80, 0,65 i 0,48 m) w czasie II wojny światowej zabrali Niemcy. Wokół kościoła znajdował się do 1945 r. cmentarz grzebalny, ślady jego istnienia są widoczne na murze okalającym cmentarz kościelny. Poświęcony 30 maja 1946 r., od 1957 r. jest kościołem filialnym parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Cychrach. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Łukowicy

Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Łukowicy – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Łukowica, będąca kościołem parafialnym tamtejszej parafii pw. św. Andrzeja Apostoła. Opis Nowoczesny kościół wzniesiono w Łukowicy tuż obok zabytkowej świątyni pw. św. Andrzeja w latach 1984-1995, według planów sporządzonych przez Andrzeja i Leszka Gonciarzów. Konsekracji dokonał biskup Józef Życiński 21 maja 1995. Jest to prosty jednonawowy kościół o jasnym, przestronnym wnętrzu. W jego bryle wyróżnia się zwłaszcza wysoka czworoboczna wieża o ciekawej architekturze. Z prawej strony znajduje się kaplica boczna poświęcona Matce Bożej Nieustającej Pomocy. W ołtarzu głównym znajduje się posąg Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, będący kopią zaginionej figury, otoczonej kultem w zabytkowym kościółku. Matka Boża przedstawiona została z Dzieciątkiem na rękach, ubrana w błękitną szatę, z berłem w ręku. Głowy Maryi i Jezusa zdobią korony. Dodatkowo nad głową Maryi znajduje się aureola z 12 gwiazd, wykonana w 2008. Poniżej figury umieszczono pięknie zdobione tabernakulum. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 198-199. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Łabędniku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej (niem. Kirche Muttergottes-die Siegerin) – kościół parafialny w Łabędniku, wybudowany pod koniec XIV wieku w stylu gotyckim, kilkukrotnie rozbudowywany. Historia Parafia w Łabędniku istniała już w 1366 r. Pod koniec XV w. należała do archiprezbiteratu sępopolskiego. W 1525 r. w Łabędniku wprowadzono reformację – odtąd miejscowy kościół aż do końca II wojny światowej służył ewangelikom. Patronat nad kościołem pełnili właściciele dóbr w Łabędniku. Katolikom został przekazany po okresie dewastacji w 1958 r. i aż do roku 1994 pozostawał filią parafii w Sokolicy. Od 1 listopada 1994 r. w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej dekanatu sępopolskiego. Od 2022 r. – w dekanacie reszelskim. Architektura i wnętrza Gotycki kościół. Zbudowany w trzeciej tercji XIV w., gotycki, o salowym wnętrzu krytym stropem, murowany z cegły i kamienia polnego (przyziemie), orientowany, z wieżą od strony zachodniej, kaplicą grobową od północy i kruchtą od strony południowej. Prezbiterium nie jest wydzielone. Wieżę, poprzeczną do nawy, dobudowano w pierwszej połowie XV w. Wieża wbudowana w korpus kościoła. Zwracają uwagę ozdobne szczyty z tynkowanymi blendami. Od południa i północy budowla wzmocniona skarpami. Okna ostrołukowe. Dachówka rzymska. Strop z desek, sklepienie pierwotnie pięcioprzęsłowe. Na ścianach (w nawach bocznych) odkryto malowidła z końca XV w. z postaciami apostołów. Zachowały się relikty gotyckiego ołtarza, przekształconego w XVI–XVII w. W nastawie ołtarza głównego wykorzystano płaskorzeźby i figurki apostołów z początku XV w. Ołtarz główny był odnawiany w 1871 r. Prospekt organowy późnobarokowy, rzeźbiony i malowany, z połowy XVII w. Empora organowa z tego samego okresu. Ambona z 1649 r., stalle z przełomu XVII i XVIII w. W XVII w. powstały malowidła na stropie (1679), z tego czasu przetrwały resztki epitafiów i bogato zdobione ławy kolatorskie. Rzeźbione obudowanie kaplicy chrzcielnej, z ornamentem akantu, kwiatów i kartuszem herbowym von der Groebenów – dzieło Jana Krahmera z ok. 1700 r. Około 1730 r. wybudowano przy kościele późnobarokową kaplicę grobową Groebenów (przypisywana Joachimowi Ludwigowi Schultheißowi von Unfried z Królewca, oraz całopostaciowy kamienny pomnik protoplasty rodu – Fryderyka Groebena (zm. 1712), uczestnika kampanii wiedeńskiej. Pomnik przypisywany jest Maciejowi Portzelowi z Królewca (inni autorzy sugerują autorsko J. A. Krausa). Chorągiew nagrobna, która wisiała niegdyś nad pomnikiem, znajduje się obecnie w muzeum w Kętrzynie. Zamek w drzwiach kruchty jest ręcznie kuty. Przypisy Bibliografia Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Wyd. drugie zmienione. Wyd. Pojezierze, Olsztyn 1987, 480 str., ISBN 83-7002-239-1 Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskiej, tom II, MieczysławM. Wieliczko, BronisławB. Magdziarz (red.), JaninaJ. Bosko, Olsztyn: Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, 1999, ISBN 83-912605-0-X, OCLC 831022246 .
Dominikanerinnenkirche (Krakau)

Die Maria-Schnee-Kirche (polnisch Kościół Matki Boskiej Śnieżnej), die Kirche auf dem Gródek (poln. Kościół na Gródku), oder auch Dominikanerinnenkirche (poln. Kościół Dominikanek) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Mikołajska 21, im östlichen Teil der Krakauer Altstadt im Stadtteil Gródek. Sie befand sich unmittelbar an der Stadtmauer, bevor diese abgetragen wurde. Das Metzgertor wurde in das Klostergebäude integriert, womit es eines der wenigen erhaltenen Fragmente der Krakauer Stadtmauer darstellt. Geschichte Die Kirche und das Kloster wurden von Anna Branicka als Votum für die siegreiche Schlacht gegen das osmanische Reich bei Chocim, an der unter anderem ihr Sohn Stanisław Lubomirski beteiligt war, gestiftet. Die Kirche wurde an die Stadtmauer gebaut, wobei das Metzgertor, auch Gródek-Tor genannt, in das Klostergebäude integriert wurde. Sie befindet sich auf den Ruinen der Burg des Vogts Albert, die 1312 geschleift wurde. Die Kirche wurde jedoch bereits während der Schwedischen Sintflut Mitte des 17. Jahrhunderts stark beschädigt, jedoch danach zügig wieder restauriert. Weblinks Homepage