NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parcul Național Poleski

Parcul Național Polskie (în poloneză: Polskie Park Narodowy) este o arie protejată de importanță internațională ce corespunde categoriei a II-a IUCN (parc național) situată în Polonia, pe teritoriul voievodatului Lublin. Localizare Aria naturală cu o suprafață de 97,62 km2 se află în partea central-estică a țării, pe teritoriul voievodatului Lublin, în regiunea mlăștinoasă a Polesiei (cea mai întinsă regiune cu mlaștini din Europa, aceasta ocupând partea de sud-vest a Câmpiei Ruse și acoperind teritoriul a 4 țări: Rusia, Ucraina, Belarus și Polonia). Descriere Parcul Național Poleski a fost înființat în anul 1990, urmând ca începând cu anul 2002 acesta să fie inclus în programul mondial al UNESCO „Omul și Biosfera”. Aria naturală reprezintă o zonă umedă (turbării, mlaștini, lacuri, lunci mlăștinoase, păduri) de importanță internațională (protejată prin Convenția Ramsar), ce adăpostește o mare varietate de floră și faună specifică acestor zone. Biodiversitate Parcul național dispune de mai multe tipuri de habitate (păduri boreale, păduri de conifere, păduri de foioase, lacuri, râuri, mlaștini, lunci mlăștinoase, pajiști, lunci nisipoase, turbării active) ce adăpostesc o mare diversitate de floră și faună. Floră Flora parcului are în componență specii de arboricole și arbusti cu exemplare de: stejar (Quercus robur), frasin (Fraxinus excelsior), tei pucios (Tilia cordata), arțar (Acer platanoides), carpen (Carpinus betulus), mesteacăn (Betula pendula), arin (Alnus glutinosa), salcie albă (Salix alba), salcie roșie (Salix purpurea), velniș (Ulmus leavis), zălog (Salix cinerea). La nivelul ierburilor sunt întâlnite specii floristice rare, dintre care: roua cerului (Drosera rotundifolia), albăstriță (Centaurea jacea), greghetin (Geranium pratense), flocoșică (Holcus lanatus), crețușcă (Filipendula ulmaria), frigări (Geranium palustre) sau șopârliță (Veronica longifolia). Faună Fauna este reprezentată de specii de: • mamifere: elan (Alces alces), lup (Canis lupus), nevăstuică (Mustela nivalis), specii de vidre (Mustelidae), castor (Castor fiber); • păsări: cu exemplare de becațină (Gallinago gallinago), bufniță (Bubo bubo), gușă albastră (Luscina svecica), fluierarul cu picioare roșii (Tringa totanus), barză neagră (Ciconia nigra), acvila țipătoare mică (Aquila pomarina), cocor (Grus grus), culic mare (Numenius arquate) sau pitulice de apă (Acrocephalus paludicola); • reptile, amfibieni, pești și insecte. Vezi și Parcurile naționale ale Poloniei Legături externe pl Website-ul oficial al parcului național Note
Полесский (национальный парк)

Полесский (пол. Poleski Park Narodowy) — национальный парк на востоке Польши, в Люблинском воеводстве, в историческом регионе Полесье. Парк был образован в 1990 году с площадью 48,13 км². В настоящее время площадь парка составляет 97,62 км², из которых лесами занято 47,8 км²; внутренними водами — 24,77 км² и прочими землями — 23,73 км². Полесский национальный парк и прилегающие районы образуют биосферный заповедник «Западное Полесье», признанный ЮНЕСКО в 2002 году. К парку также примыкает заповедник по украинскую сторону границы. Рамсарской конвенцией парк признан важным водно-болотным угодьем. Территория парка — равнинная, с многочисленными озёрами и торфяниками. Фауна включает 21 вид рыб, 12 видов амфибий, 6 видов рептилий и 150 видов птиц. Из 35 видов млекопитающих можно упомянуть европейских лосей, выдр, обыкновенных бобров и летучих мышей. Примечания Ссылки Официальный сайт (пол.) (англ.)
Поліський національний парк

Поліський (пол. Poleski Park Narodowy) — національний парк на сході Польщі, в Люблінському воєводстві, в історичному регіоні Полісся. Парк було утворено в 1990 році з площею 48,13 км². В даний час площа парку становить 97,62 км², з яких лісами зайнято 47,8 км²; внутрішніми водами — 24,77 км² та іншими землями — 23,73 км². Поліський національний парк і прилеглі райони утворюють біосферний заповідник «Західне Полісся», визнаний ЮНЕСКО в 2002 році. До парку також примикає заповідник з українського боку кордону. Рамсарською конвенцією парк визнаний важливим водно-болотним угіддям. Територія парку — рівнинна, з численними озерами і торфовищами. Фауна включає 21 вид риб, 12 видів амфібій, 6 видів рептилій і 150 видів птахів. З 35 видів ссавців можна згадати лосів, видр, бобрів і кажанів. Ресурси Інтернету Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Поліський національний парк Офіційний сайт парку [Архівовано 2 серпня 2009 у Wayback Machine.] Виноски
Orlen Arena

Orlen Arena is an indoor arena in Płock, Poland. It opened on 13 November 2010, and holds 5,492 people. It is located the Celebra Papieska Square, adjacent to Kazimierz Górski Stadium and is primarily used for handball, volleyball, basketball, tennis, table tennis, mixed martial arts, popular music and concerts. Orlen is the titular sponsor of the venue. Capacity Permanent seating includes 5,029 places, a set of VIP lounges with 224 places, a journalist area with 100 places and another 28 places for the handicapped. Temporary seating for an additional 111 places can also be installed. The total capacity of the arena is 5492 places. Events Handball The arena is the permanent home of the Wisła Płock. It will also be the host of the President's Cup for 2023 World Men's Handball Championship. MMA The arena has hosted a number of KSW mixed martial arts events. Music Jean-Michel Jarre played at the inauguration of arena on 13 November 2010. See also List of indoor arenas in Poland Sport in Poland References
Orlen Arena

El Orlen Arena es un recinto deportivo situado en Plock en Polonia. Fue inaugurado en 2010 y dispone de una capacidad total de 5492 espectadores para partidos de balonmano ampliables a 8000 en conciertos y eventos. En él juega sus partidos como local el club de balonmano Orlen Wisła Płock. Está situado en la plaza Celebry Papieskiej, junto Estadio Kazimierz Górski, hogar del Wisła Płock de fútbol. Historia Su construcción comenzó el 8 de abril de 2009, siendo inaugurado el 13 de noviembre de 2010. Galería Referencias (en polaco) Página web del Orlen Arena
Orlen Arena

Orlen Arena est une salle omnisports située à Płock, dans la voïvodie de Mazovie, en Pologne. Histoire Événements Concert de Jean Michel Jarre, 13 novembre 2010 Notes et références Voir aussi Articles connexes Orlen Wisła Płock PKN Orlen Liens externes (pl) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du handball Portail du volley-ball Portail du basket-ball Portail de la Pologne
Orlen Arena

Orlen Arena je višenamjenska dvorana u poljskom gradu Płocku. Predviđena je za održavanje dvoranskih sportova kao što su rukomet, košarka, odbojka, tenis i stolni tenis te borilački sportovi. Osim sportova, u Orlen Areni se mogu održavati i koncerti. Dvorana je građena od travnja 2009. do studenog 2010. te se nalazi u blizini stadiona nogometnog kluba Wisła Płock. Troškovi izgradnje dvorane su iznosili 100 milijuna zlota a financirali su ju grad Płock (sredstvima gradskog proračuna), poljsko Ministarstvo sporta i naftna kompanija PKN Orlen. Na izgrađenom parkingu postoji 500 parkirnih mjesta za automobile i 20 za autobuse. Orlen Arena je svečano otvorena 13. studenog 2010. a proslava otvorenja je obilježena koncertom francuskog glazbenika Jean-Michel Jarrea. Prvi sportski susret koji je održan u dvorani bila je rukometna utakmica između Orlen Wisłe Płock i Vive Targi Kielcea. Izvori Vanjske poveznice Službena web stranica Orlen Arene
Orlen Arena

Orlen Arena – hala widowiskowo-sportowa znajdująca się w Płocku. Funkcje hali Hala przeznaczona jest między innymi do organizowania zawodów piłki ręcznej, piłki siatkowej, koszykówki, tenisa, tenisa stołowego i sportów walki. Obiekt jest przystosowany również do organizowania spektakli teatralnych i kinowych, koncertów, konferencji, sympozjów i wystaw. W hali jest jeden duży lokal gastronomiczny oraz małe bufety. Lokalizacja Hala znajduje się na placu Celebry Papieskiej, przy stadionie Wisły ok. 2 km na północ od Starego Miasta. Przy hali jest 500 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych oraz 20 dla autokarów. Dojazd do hali zapewnia głównie komunikacja miejska linie 3, 4, 7, 20, 22, 24, 32. 33, 35, N1. Widownia Miejsca stałe 5029 miejsca loże VIP: 224 miejsca dziennikarskie: 100 miejsc dla niepełnosprawnych: 28 miejsc Miejsca dodatkowe przenośne siedziska: 111 miejsca na płycie Razem 5492 miejsc. Parametry techniczne Wymiary budynku: 92 m wymiar koła Wymiary areny sportowej: 50/30 m Wysokość wewnętrzna : 19–25 m (dach w kształcie fali) Najważniejsze wydarzenia Oficjalna inauguracja hali odbyła się 13 listopada 2010 koncertem Jeana Michela Jarre’a, a sportowa podczas meczu PGNiG Superligi Mężczyzn – Orlen Wisła Płock – Vive Targi Kielce. Budowa Budowa rozpoczęła się w 8 kwietnia 2009 i zakończyła w listopadzie 2010 roku. Generalnym wykonawcą hali w części budowlanej była firma Vectra SA. Koszt budowy wyniósł około 120 mln zł, a fundusze pochodziły głównie z budżetu miasta Płocka oraz w niewielkiej części z dofinansowania celowego z Ministerstwa Sportu i Turystyki. PKN Orlen został tytularnym sponsorem już po wybudowaniu obiektu, w wyniku zawarcia umowy z miastem w zakresie sponsoringu obiektu. Zobacz też hale sportowe i widowiskowe w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Orlen Arena. [dostęp 2010-11-27].
Орлен Арена

«Орлен Арена» (пол. Orlen Arena) — крытая многофункциональная арена для проведения развлекательных и спортивных мероприятий в Плоцке, Польша. Строительство арены продолжалось с 8 апреля 2009 года по 7 ноября 2010 года. Открытие состоялось 13 ноября 2010 года концертом французского исполнителя электронной музыки Жан-Мишеля Жарра. Первым спортивным мероприятием стал матч чемпионата Польши по гандболу между местной Вислой и Виве Кельце Функциональность Вместимость арены для ганбольных матчей составляет 5467 человек, для концертов — 8000. Также на арене проходят матчи по баскетболу, волейболу, большому теннису, настольному теннису и турниры по смешанным единоборствам. Возможно проведение театральных спектаклей, конференций, симпозиумов и выставок. Арена расположена в 2 км от Старого города. На арене есть фуд-корт, парковка оборудована на 500 легковых автомобилей и 20 автобусов. Характеристики Максимальный внешний размер — 92 метра. Размеры спортивной арены 50х30 метров. Высота внутри от 19 до 25 метров из-за волнообразного дизайна крыши. Объект Генеральным подрядчиком строительства была компания «Vectra SA». Стоимость строительства составила около 26 млн. евро. Проект был профинансирован в основном из бюджета города и, в небольшой степени, Министерством спорта и туризма. Нефтяная компания PKN Orlen стала титульным спонсором в результате соглашения с городом о финансовой поддержке деятельности арена. Примечания Ссылки Официальный сайт (пол.)
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Rożnowicach

Kościół p.w. Matki Bożej Fatimskiej w Rożnowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony w centrum Rożnowic, należący do dekanatu Bieckiego, w diecezji rzeszowskiej. Kościół zbudowany został w latach 1993- 1997. Jest kościołem parafialnym parafii św. Andrzeja Apostoła w Rożnowicach. Historia Kościół położony jest w centrum wsi, na wzgórzu. Został zbudowany w latach 1993-1997. Pierwsze myśli o budowie nowego kościoła w Rożnowicach powstały w roku 1914. Potem z powodu bitwy pod Gorlicami zaprzestano planowania budowy kościoła, lecz w 1916 roku plany te znów ożyły. W ciągu 80 lat nie zdołano jednak go wybudować. Dopiero w 1992 roku, po pożarze kościoła św. Andrzeja Apostoła, myśl o budowie nowego kościoła nabrała realnych kształtów. 4 sierpnia 1993 roku miało miejsce poświęcenie placu pod budowę nowego kościoła przez ówczesnego biskupa diecezji rzeszowskiej, księdza biskupa Kazimierza Górnego. 1 października 1995 roku, nastąpiło wmurowywanie kamienia węgielnego nowego kościoła. 17 sierpnia 1997 roku, nastąpiło poświęcenie kościoła. Projektem kościoła zajął się architekt mgr inż. Maciej Nejman z Tarnowa. Administratorem budowy był ks. Stanisław Pałka, proboszcz parafii od 1997 roku. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Buczynie

Kościół pw. św. Bartłomieja Apostoła w Buczynie – zabytkowy, katolicki kościół filialny znajdujący się w Buczynie, w powiecie polkowickim, gminie Radwanice. Przynależy do parafii św. Michała Archanioła w Łagoszowie Wielkim. Historia i architektura Kościół w miejscowości po raz pierwszy wzmiankowano w 1376. W XVI wieku dobudowano mu wieżę, zakrystię, chór i otoczono go murem. W tym samym stuleciu został zagarnięty przez protestantów, a 10 stycznia 1654 odzyskali go katolicy. Zachowane wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu przebudowy w XVIII wieku. Wyposażenie Do najcenniejszych zabytków ruchomych zgromadzonych we wnętrzu świątyni należą ołtarz główny i dwa boczne, drewniana chrzcielnica, a także ambona. Jeden z dzwonów odlano w 1494. We wnętrzu umieszczono w ścianach cztery płyty nagrobne z końca XVI oraz przełomu XVI i XVII wieku. Należą one do dawnych opiekunów i dobroczyńców kościoła. Wykuto na nich herby rodów von Loss, von Lest, von Stosch, von Schauritz, von Sack i von Küttlitz. Galeria Przypisy
Divine Mercy Church, Prudnik

Divine Mercy Church in Prudnik, Poland, is a brick church, part of the Roman Catholic Diocese of Opole. It's located in the eastern part of town, in the Jasionowe Wzgórze residential area, at the 35 Aleksandra Skowrońskiego Street. History The construction of the new catechetical house and monastery of the Dominican Order began on 4 September 1989. On 23 September 1989, Bishop Jan Wieczorek consecrated the cross and the place for construction. Before Christmas, a chapel was set up. On 20 October 1996, the foundation stone was solemnly laid by Bishop Alfons Nossol. See also Saints Peter and Paul Church, Prudnik St. Michael's Church, Prudnik St. Joseph Church, Prudnik References External links Parafia Miłosierdzia Bożego w Prudniku
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Damnicy

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Damnicy – zabytkowy, kamienno-ceglany katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Damnica (powiat słupski, województwo pomorskie). Należy do parafii św. Józefa w Zagórzycy. Do rejestru zabytków wpisany został pod starym numerem 376 (obecnie 1703) 30 grudnia 1999. Historia Kościół powstał jako protestancki w latach 1906-1907 i reprezentuje styl neogotycki. Architektura Jednonawowy, jednokondygnacyjny i trzyprzęsłowy obiekt wybudowano na planie prostokąta z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i prostokątną kruchtą. Nawę pokrywa dach dwuspadowy (esówka) z sygnaturką (pokrycie blaszane), która na baniastym hełmie ma iglicę. Prezbiterium nakrywa dach namiotowy, trzypołaciowy. Wnęki okienne są otynkowane, a w ścianie szczytowej umieszczono wąskie i długie blendy. Wnętrze i wyposażenie We wschodnim narożniku zlokalizowana jest klatka schodowa wprowadzająca na emporę. Więźba dachowa jest płatwiowo-kleszczowa. Z wyposażenia oryginalnego dochował się do czasów obecnych niekompletny ołtarz (neogotyk), a także dwie ławy kolatorskie, ławki zdobione motywami kwiatowymi, jak również empora z balustradą płycinową. Otoczenie Świątynia położona jest centrum wsi, w południowo-zachodnim narożu dawnego parku pałacowego, przy szosie prowadzącej do Damna. Od szosy park i kościół odgradza XIX-wieczna, dekoracyjna krata odlana z żeliwa. Przypisy
Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Czepielowicach

Kościół Najświętszego Imienia Maryi – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Czepielowice, (powiat brzeski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Najświętszego Imienia Maryi w Czepielowicach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. 6 marca 1964 roku, pod numerem 716/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół został wybudowany w 1688 roku, przebudowany przez i z inicjatywy księdza Kazimierza Wisa w 1977 roku. Jest to budowla o konstrukcji szkieletowej, rodzaj budownictwa ryglowego. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Michała Archanioła
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Czerwonce

Kościół pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Czerwonce – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Różan diecezji łomżyńskiej, zlokalizowany we wsi Czerwonka Szlachecka. Historia i architektura Parafia była we wsi erygowana przez biskupa płockiego Bonawenturę Madalińskiego 6 maja 1676. Fundatorem drewnianej świątyni był A. Błędowski, właściciel lokalnych dóbr ziemskich. Obiekt ten rozbudowano około 1780 nakładem J. A. Ciemniewskiego, sędziego ziemi różańskiej. Istniejący do dziś kościół neogotycki został wzniesiony w latach 1901–1906 z inicjatywy księdza Bolesława Włostowskiego. Jego konsekracji dokonał biskup Apolinary Wnukowski 23 kwietnia 1907. Obiekt zniszczono w poważnym stopniu podczas działań II wojny światowej (1944) i odbudowano z inicjatywy proboszcza ks. S. Muszyńskiego. Wyposażony został przez proboszcza ks. Tadeusza Fronczaka. Kościół jest budowlą trójnawową i halową. Od strony zachodniej świątyni znajduje się nieukończona wieża. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Dębem Wielkim

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mińsk Mazowiecki-św. Antoniego z Padwy diecezji warszawsko-praskiej. Świątynia została zaprojektowana przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Została zbudowana przez samych wiernych w latach 1906–1908. Kamień węgielny został wmurowany w 1906 roku przez księdza Kazimierza Sobolewskiego – dziekana mińskiego, a następnie posła na Sejm Ustawodawczego. Zapał parafian był tak ogromny, że w niespełna trzy lata po zawiązaniu się komitetu, w dniu 26 sierpnia 1908 roku, kościół został konsekrowany przez biskupa Kazimerza Ruszkiewicza, sufragana warszawskiego. W styczniu 1945 roku niemiecki samolot zrzucił niedaleko świątyni bombę, która wybuchając uszkodziła wszystkie okna. W 1954 roku została zbudowana kotłownia i założono w świątyni centralne ogrzewanie (system Morwa na gorące powietrze). Obecnie kościół jest ogrzewany przez dwie dmuchawy olejowe. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Łodzi przy ul. Bolesława Limanowskiego

Kościół pod wezwaniem Świętej Rodziny w Łodzi – świątynia należąca obecnie do polskokatolickiej parafii Świętej Rodziny w Łodzi, położona przy ul. B. Limanowskiego 60. Pierwotnie była to świątynia baptystyczna. Obiekt został wzniesiony w 1925 na potrzeby III zboru baptystycznego w Łodzi. Zaplanowano go na 450 miejsc siedzących. Początkowo wspólnota zborowa liczyła 160 członków. W 1945 w związku z opuszczeniem miasta przez większość baptystów niemieckich świątynia została przejęta przez państwo jako mienie poniemieckie. W 1949 władze państwowe przekazały obiekt na rzecz parafii Kościoła polskokatolickiego, która użytkuje go do dziś. Przypisy
Modlitebna Moravských bratří Nowa Sól

Modlitebna Moravských bratří Nowa Sól, polsky Świątynia Braci Morawskich w Nowej Soli, je památkově chráněná bývalá modlitebna církve Moravských bratří a současná tělocvična v Polsku. Nachází se ulici Wróblewskiego na levém břehu řeky Odry ve městě Nowa Sól v okrese Nowa Sól v Lubušském vojvodství v mezoregionu Pradolina Głogowska a v historickém regionu Dolním Slezsku. Historie a popis Dnes již zaniklý místní křesťanský sbor Moravských bratří byl ve městě založen v roce 1744 a to na základě povolení pruského krále Fridricha II. Velikého (1712–1786) z roku 1742. V roce 1747 zde byla postavena jejich první modlitebna, která vyhořela v roce 1759. V roce 1769 byla postavena nová modlitebna. Modlitebna má obdélníkový půdorys a je zastřešena sedlovou střechou s frontonem. Ve středu hřebene střechy má také hodinovou věž s kulovitou kopulí s praporcem. V podkroví budovy se nacházel byt. Modlitebna přestala sloužit svému účelu v roce 1945 a později byla přeměněna na tělocvičnu nedaleké školy. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Modlitebna Moravských bratří Nowa Sól na Wikimedia Commons
Świątynia braci morawskich w Nowej Soli

Świątynia braci morawskich w Nowej Soli – budowla sakralna wzniesiona w 1769 w Nowej Soli przez zbór braci morawskich i wykorzystywana na cele sakralne do 1945. Mieści się przy ul. Wróblewskiego. Obecnie znajduje się w niej sala gimnastyczna. Obiekt został wzniesiony w 1769 po mającym miejsce w 1759 pożarze wcześniejszej świątyni zbudowanej w 1747 (gmina braci morawskich w Nowej Soli została założona w 1744 za zgodą króla pruskiego Fryderyka II wydaną w 1742). Ma plan prostokąta, nakryty jest dwuspadowym dachem z naczółkami. W centralnej części kalenicy znajduje się wieżyczka zegarowa z latarnią zakończoną baniastym hełmem z chorągiewką. Na poddaszu budynku znajdowało się mieszkanie. Świątynia przestała pełnić funkcje sakralne w 1945. Później została zamieniona na salę gimnastyczną pobliskiej szkoły. Przypisy
Świątynia braci morawskich w Zduńskiej Woli

Świątynia braci morawskich w Zduńskiej Woli – obiekt sakralny wzniesiony w 1926, należący pierwotnie do zboru braci morawskich. Znajduje się przy ul. Złotnickiego 23 w Zduńskiej Woli. Swoją pierwszą świątynię bracia morawscy wznieśli w Zduńskiej Woli w 1865. Była to drewniana kaplica. Podczas działań wojennych 23 listopada 1914 została ona zniszczona przez wybuch granatu. W okresie międzywojennym tutejsza wspólnota morawczyków liczyła około 120 osób. Wybudowali oni w 1926 przy ul. Belwederskiej (obecnie: Złotnickiego) istniejący do dzisiaj obiekt. Ostatnio siedzibę w budynku miała Komenda Hufca ZHP oraz wspólnota zielonoświątkowa Centrum Chrześcijańskie Kanaan. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzekuniu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rzekuń diecezji łomżyńskiej. Jest to świątynia neogotycka, wzniesiona w latach 1914-35 według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Kościół jest halowy, posiada transept i dwuwieżową fasadę. Kościół został wybudowany w stylu zwanym wiślano-bałtyckim, będącym rodzimą odmianą neogotyku. Bryła świątyni posiada wysokość 60 metrów, a w nakrytym gwieździstym sklepieniem wnętrzu znajduje się ołtarz główny wykonany w latach 20. XX wieku oraz ołtarze boczne w stylu neogotyckim powstałe przed II wojną światową oraz w czasie powojennym. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wąsewie

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wąsewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wąsewie, dekanatu Ostrów Mazowiecka – Chrystusa Dobrego Pasterza, diecezji łomżyńskiej, metropolii białostockiej. Historia Obecna świątynia w stylu neogotyckim została zbudowana w latach 1912–1920 na miejscu poprzedniej, z końca XVIII wieku. Została zaprojektowana przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Budowla jest orientowana. Podczas II wojny światowej, w 1944 roku kościół został częściowo zniszczony. W 1946 roku odbudowano zniszczoną fasadę oraz prezbiterium. W 1947 roku zostały przykryte dachem nawy. W latach 50. XX wieku zostały wykonane freski zaprojektowane przez profesor Edwardę Przeorską, natomiast w 1980 roku zostały ukończone wieże. Wyposażenie Do najcenniejszego wyposażenia wnętrza świątyni należy Obraz Matki Boskiej Wąsewskiej namalowany w pierwszej połowie XVIII wieku oraz około 30 tabliczek wotowych pochodzących z XVIII i pierwszej połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Zarębach Kościelnych

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ostrów Mazowiecka – Wniebowzięcia NMP diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna murowana neogotycka świątynia została wzniesiona w latach 1882–1890 z kamienia polnego i cegły, konsekrowana została w 1900 roku. Ze względu na zaniechanie remontów kościół był zamknięty w latach 1966–1992. Dzięki staraniom księdza proboszcza Kazimierza Chodźki budowla w latach 1992–1994 została wyremontowana i od tego czasu ponownie pełni funkcję kościoła parafialnego. Wyposażenie W świątyni jest umieszczony neogotycki ołtarz główny z obrazem Matki Boskiej Anielskiej, namalowanej na desce na początku XVII wieku. Do pozostałych elementów wyposażenia należą inne obrazy oraz tablice epitafijne pochodzące z XIX wieku. Przypisy