NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Хижа (Люблінське воєводство)

Хижа (пол. Chyża) — село в Польщі, у гміні Замостя Замойського повіту Люблінського воєводства. Населення — 485 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Замойського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Landschaftsschutzpark Chęciny-Kielce

Der Landschaftsschutzpark Chęciny-Kielce (polnisch: Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1996 eingerichtete Park liegt in dem Heiligkreuzgebirge in Südpolen und hat eine Fläche von 197,816 km² sowie eine Pufferzone von 80,025 km². Charakteristisch für den Park ist die Gebirgslandschaft der Heiligkreuzbergen. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Homepage
Chęciny and Kielce Landscape Park

Chęciny and Kielce Landscape Park (Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in south-central Poland, established in 1996, covering an area of 205.05 square kilometres (79.17 sq mi). The Park lies within Świętokrzyskie Voivodeship: in Jędrzejów County (Gmina Małogoszcz, Gmina Sobków) and Kielce County (Gmina Chęciny, Gmina Piekoszów, Gmina Sitkówka-Nowiny). Within the Landscape Park are seven nature reserves. References
Landschapspark Chęciny-Kielce

Het Landschapspark Chęciny-Kielce (Pools: Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Mazovië in Polen. Het park werd opgericht in 1996 en is 205,05 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen en rotsformaties. Externe link Officiële website
Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy

Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony na południe i południowy zachód od Kielc, w województwie świętokrzyskim. Powołany rozporządzeniem wojewody kieleckiego z 2 grudnia 1996. Znajduje się na terenach miasta Kielce oraz gmin Chęciny, Małogoszcz, Nowiny, Piekoszów i Sobków. Powierzchnia parku wynosi 19 781,6 ha, powierzchnia otuliny 8002,5 ha. Na terenie parku znajdują się zabytki historyczne, a wśród nich zamek piastowski w Chęcinach oraz skansen – Park Etnograficzny należący do Muzeum Wsi Kieleckiej w Kielcach w Tokarni. Rezerwaty przyrody W granicach parku znajduje się 10 rezerwatów: 8 przyrody nieożywionej, jeden leśny i jeden krajobrazowy. Ponadto jeden rezerwat zlokalizowany jest w otulinie parku. Na terenie parku: Góra Miedzianka Góra Rzepka Góra Zelejowa Góra Żakowa Jaskinia Raj Milechowy Moczydło Karczówka Biesak-Białogon Chelosiowa Jama W otulinie: Wolica Przypisy
St. Marienthal Abbey

St. Marienthal Abbey (German: Kloster St. Marienthal; Upper Sorbian: Abtei St. Marijiny doł) is a Cistercian nunnery in Saxon Upper Lusatia. The abbey is the oldest nunnery of the Cistercian Order in Germany to have maintained unbroken occupation of its house since its foundation. St. Marienthal is located to the south of Ostritz on the left bank of the Neisse, which at this point forms today's German border with Poland. To the north, Görlitz is about 20 kilometres away. History The abbey was founded in 1234 by Kunigunde of Hohenstaufen, daughter of Philip of Swabia and wife of Wenceslas I of Bohemia, near a trade route that ran from Prague to Görlitz via Zittau. As early as 1235 the new foundation was incorporated into the Cistercian Order, with the abbot of Altzella acting as visitor. The first documented abbess of St. Marienthal Abbey was the noblewoman Adelheid I. von Dohna (Donyn), daughter of Burgrave Otto von Dohna (Donyn). The abbey was destroyed during the Hussite Wars in 1427, and not rebuilt until 1452. It was damaged by fire in 1515, 1542 and (particularly seriously) in 1683. Rebuilding in the Baroque style began in 1685. The Baroque church interior suffered extensive damage in a flood of the Neisse in 1897. During World War II the buildings were used as a military hospital. In 1945 the retreating German forces wanted to blow up the abbey to hinder the advance of the Russians, but the nuns refused to leave, and the building was spared. The abbey survived the Communist East German régime and after 1989 spent large sums on restoration and developing the facilities. In August 2010 however another flood of the Neisse caused catastrophic damage. Bibliography Dannenberg, Lars-Arne (2008): Das Kloster St. Marienthal und die Burggrafen von Dohna. in: Neues Lausitzisches Magazin 11 (2008), pp. 89–104 Schlesinger, Walter (ed.) (1965): Handbuch der historischen Stätten: Sachsen. Stuttgart Schmacht, Josefine (2004): Die Zisterzienserinnen-Abtei St. Marienthal von 1800 bis 2000 im Spiegel ihrer Äbtissinnen. StadtBILD-Verlag: Görlitz Schönfelder, J.B. (1834): Urkundliche Geschichte des Königlichen Jungfrauenstifts und Klosters St. Marienthal in der Königlich-Sächsischen Oberlausitz. Zittau Zdichynec, Jan (2003): Klášter Marienthal mezi králi, městy a šlechtou (1234–1547). In: Bobková, Lenka (ed.): Korunní země v dějinách českého státu, vol. 1: Integrační a partikulární rysy českého státu v pozdním středověku, pp. 166–218. Prague References External links St. Marienthal Abbey official website International Meeting Centre with conferences and workshops St. Marienthal Services of St. Marienthal (spirituality, accommodation, education, shop, sightseeing tours, food)
Klasztor St. Marienthal

Klasztor St. Marienthal, Klasztor Sankt Marienthal – klasztor cysterek na Górnych Łużycach położony w pobliżu miasta Ostritz (górnołuż. Wostrowc) w jego części Marienthal nad Nysą Łużycką. Klasztor został założony w 1234 r. przez Kunegundę Hohenstauf żonę króla czeskiego Wacława I. Klasztor istnieje nieprzerwanie do dziś. W 2006 r. zamieszkiwało go 16 zakonnic. Zabudowania opactwa St. Marienthal składają się z kościoła, budynku klasztornego, kaplicy św. Krzyża, tartaku, młyna i browaru. Ponadto zakonnice posiadają dobra ziemskie, które są w większości dzierżawione. W 1992 r. założono Centrum Spotkań z dwiema gospodami i hotelem. Zakonnice prowadzą ośrodek dla niepełnosprawnych, w którym przebywają 74 osoby. Zobacz też klasztor Marienthal
Mănăstirea St. Marienthal

Mănăstirea St. Marienthal (în germană Kloster St. Marienthal, în traducere „Mănăstirea Valea Sfintei Maria”) este cea mai veche mănăstire de călugărițe cisterciene din Germania, cu existență neîntreruptă din secolul al XIII-lea. Note Vezi și Merghindeal, Sibiu
Мариенталь (монастырь)

Монастырь Мариенталь (нем. Kloster St. Marienthal, чеш. Klášter Marienthal) — действующий монастырь, расположенный около небольшого городка Остриц на реке Нейсе в Саксонии. Основанный в 1234 году супругой богемского короля Вацлава I Кунигундой Швабской, является старейшим непрерывно действующим женским монастырём цистерцианок в Германии. С 1955 года на попечении монастыря дом для инвалидов. В 1992 году на основе монастыря был организован международный информационный центр с двумя гостиницами, в которых размещаются приезжающие на мероприятия и семинары, проводимые также монастырским образовательным центром. В настоящее время монастырь имеет статус культурно-исторического комплекса, в который входят: аббатство, пробство, монастырская церковь, капелла; а также хозяйственные постройки — пекарня, пивоварня, лесопилка, мельница (в настоящее время недействующая). В 2006 году членами монастырской общины являлись 14 сестёр. История монастыря Датой образования монастыря считается 14 октября 1233 года, когда богемская королева Кунигунда своей дарственной грамотой пожаловала для монастыря земли на берегу Лужицкой Нисы. В 1234 году монастырь вошёл в орден цистерцианцев (лат. Ordo Cisterciensis). В 1427 году он подвергся нападению гуситов и был разрушен. Монашкам удалось спастись бегством, они укрылись в Гёрлице. В течение XVI—XVII веков в монастыре случилось несколько пожаров, принёсших немалые разрушения, но самым большим был пожар 1683 года, когда монастырь сгорел полностью. К 1744 году он был полностью восстановлен уже в новом барочном виде. Во время Северной войны, с оккупацией шведами Саксонии, к которой теперь относились земли монастыря, монашкам в 1707 году вновь пришлось на некоторое время покинуть Мариенталь и укрыться в Богемии в городке Закупы (чеш. Zákupy, нем. Reichstadt). Литература Dannenberg, Lars-Arne: Das Kloster St. Marienthal und die Burggrafen von Dohna. Neues Lausitzisches Magazin 11 (2008), S. 89-104 (нем.) Schönfelder, J.B.: Urkundliche Geschichte des Königlichen Jungfrauenstifts und Klosters St. Marienthal in der Königlich-Sächsischen Oberlausitz. Zittau 1834. (нем.) Zdichynec, Jan: Klášter Marienthal mezi králi, městy a šlechtou (1234—1547). In: Bobková, Lenka (Hrsg.): Korunní země v dějinách českého státu, Bd. 1: Integrační a partikulární rysy českého státu v pozdním středověku. Praha 2003. S. 166—218. (чеш.) Ссылки Веб-сайт монастыря Мариенталь
Абатство Святого Марієнталя

Абатство Святого Марієнталя (нім. Kloster St. Marienthal) — цистерціанське жіноче абатство в Саксонській Верхній Лужиці. Найстаріший жіночий монастир цистерціанського ордену в Німеччині, який безперервно діє з моменту свого заснування. Абатство Святого Марієнталя розташоване на південь від міста Остріц на лівому березі річки Нейсе, яка на цій ділянці утворює сучасний кордон Німеччини з Польщею. На північ від монастиря, приблизно за 20 кілометрів, знаходиться місто Герліц. Історія Монастир був заснований у 1234 році Кунігундою фон Штауфен, донькою Філіпа Швабського та дружиною Вацлава I, короля Богемії, поблизу торгового шляху, що проходив від Праги до Герліца через Ціттау. Вже у 1235 році нове абатство було включено до складу цистерціанського ордену, а абат монастиря Альцеля став його відвідувачем. Першою задокументованою абатисою абатства Святого Марієнталя була дворянка Адельгейда I фон Дона (Донін), дочка бургграфа Отто фон Дона (Донін). Абатство було зруйноване під час Гуситських воєн у 1427 році та відновлене лише у 1452 році. Пожежі завдали значних збитків у 1515, 1542 та особливо серйозно у 1683 роках. Відбудова в бароковому стилі розпочалася в 1685 році. Бароковий інтер'єр церкви зазнав значних пошкоджень під час повені на річці Нейсе у 1897 році. Під час Другої світової війни будівлі використовували як військовий шпиталь. У 1945 році відступаючі німецькі війська хотіли підірвати абатство, щоб затримати наступ радянських військ, але черниці відмовилися покидати монастир, і будівля була збережена. Абатство пережило комуністичний режим у Східній Німеччині та після 1989 року витратило значні кошти на реставрацію та розвиток інфраструктури. Однак у серпні 2010 року ще одна повінь річки Нейсе завдала катастрофічних збитків. Література Данненберг, Ларс-Арне (2008): Das Kloster St. Marienthal und die Burggrafen von Dohna. in: Neues Lausitzisches Magazin 11 (2008), с. 89–104 Шлезінгер, Вальтер (ред.) (1965): Handbuch der historischen Stätten: Sachsen. Штутгарт Шмахт, Жозефіна (2004): Die Zisterzienserinnen-Abtei St. Marienthal von 1800 bis 2000 im Spiegel ihrer Äbtissinnen. StadtBILD-Verlag: Герліц Шенфельдер, Й. Б. (1834): Urkundliche Geschichte des Königlichen Jungfrauenstifts und Klosters St. Marienthal in der Königlich-Sächsischen Oberlausitz. Ціттау Здіхінец, Ян (2003): Klášter Marienthal mezi králi, městy a šlechtou (1234—1547). В: Бобкова, Ленка (ред.): Korunní země v dějinách českého státu, vol. 1: Integrační a partikulární rysy českého státu v pozdním středověku, с. 166–218. Прага Примітки Посилання Офіційний сайт абатства Святого Марієнталя Міжнародний центр зустрічей з конференціями та семінарами в абатстві Святого Марієнталя Послуги абатства Святого Марієнталя (духовність, проживання, освіта, екскурсії, харчування)
Kollegiatstift von Tum

Das Kollegiatstift von Tum ist eine römisch-katholische Kirche in Tum, Bistum Łowicz, Polen. Geschichte Herzog Bolesław I. holte die Benediktiner nach Polen, die im Jahr 997 ihr erstes polnisches Kloster in Tum errichteten. Nach der Zerstörung während des heidnischen Aufstands in den 1030er Jahren wurde es von Kasimir dem Erneuerer in den 1040er Jahren wieder aufgebaut. 1149 wurde der Bau im romanischen Stil neuerrichtet. Die Kirche wurde 1161 von dem Gnesener Erzbischof Johann II. der Muttergottes und dem Heiligen Alexius geweiht. Seit 1181 fanden hier die Synoden der polnischen Bischöfe statt. 1241 hielt sie dem Mongolensturm stand, wurde jedoch 1293 von den Litauern unter Vytenis geplündert. 1306 und 1331 wurde Tum und das benachbarte Łęczyca von den Rittern des Deutschen Ordens verwüstet. Im 15. Jahrhundert wurde die Kirche im gotischen Stil restauriert. 1705 wurde sie von den Schweden gebrandschatzt und in den Jahren von 1765 bis 1785 im klassizistischen Stil von Ephraim Schröger auf Kosten von Bischof Kajetan Sołtyk restauriert. Schließlich wurde die Kirche bei Gefechten am Anfang des Zweiten Weltkriegs in Mitleidenschaft gezogen und von 1947 bis 1961 im ursprünglichen romanischen Stil restauriert. Galerie Weblinks Literatur T. Orłowski, Próba rekonstrukcji wnętrza romańskiej kolegiaty w Tumie pod Łęczycą, Kwartalnik Architektury i Urbanistyki 28 (2) 1983
Iglesia colegiata de Tum

La iglesia colegiata de Santa María y San Alejo en Tum es una iglesia colegiata de estilo románico construida en granito durante los años 1140-1161 en Tum, en el voivodato de Łódź, en el centro de Polonia (a unos 3 km al este de la ciudad de Łęczyca). La iglesia fue construida en estilo opus emplectum —muro compuesto de doble hoja labradas e interior de mampuestos— y tiene forma de basílica de tres naves con galerías, de torres gemelas en la fachada oeste y dos ábsides (oeste y este). Se añadieron torretas de ronda en el este durante la reconstrucción después de la Segunda Guerra Mundial. La iglesia se asemeja a la Catedral de Wawel fundada por Vladislao I Herman. Fue reconstruida en el siglo XV y a finales del siglo XVIII y se quemó en 1939; las obras de reconstrucción terminaron en 1954. El portal principal (norte) está esculpido y se remonta a la primera mitad del siglo XII. El crucifijo dentro de la iglesia fue diseñado en 1943 por Józef Gosławski.​ Galería de imágenes Notas Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia colegiata de Tum. (en polaco) sekulada.com. "Kolegiata w Tumie - Gniazdo orła białego" [1]
Collegiale kerk van Tum

De Collegiale kerk van Tum (Pools: Kolegiata w Tumie) is een romaans kerkgebouw in Tum, een dorp in de landgemeente Góra Świętej Małgorzaty van het district Łęczycki in het centraal-Poolse woiwodschap Łódź. Geschiedenis De collegiale Maria- en Alexiuskerk in Tum werd in de jaren 1140-1161 gebouwd van graniet en zandsteen. De wijding van de kerk vond plaats op 21 mei 1161, terwijl op dat moment de bouw waarschijnlijk nog niet geheel was voltooid. Getuige de aanwezigheid van het grote aantal bisschoppen en regerende prinsen bij de wijding stond de kerk vanaf het begin hoog in aanzien. Het kerkgebouw lag centraal in het land en er werden in de periode 1181-1547 21 synodes bijeengeroepen. De kerk diende eveneens herhaaldelijk als vesting tegen indringers: tegen de Mongolen in 1241, tegen de Litouwers in 1294, de ridders van de Duitse Orde in 1331 en de Zweden in 1705. Aan het kerkgebouw werden in de 15e eeuw gotieke elementen toegevoegd en classicistische in de 18e eeuw. Sinds 1819 werd de collegiale kerk een gewone parochiekerk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk bij beschietingen geraakt, waardoor de noordelijke toren werd vernield. Het kerkgebouw brandde uit, maar de reconstructie begon vanaf 1947. De herbouw van de kerk vond voornamelijk in de oorspronkelijk romaanse stijl plaats. Op 11 juni 1967 werden de vieringen van het jubileum van 1000 jaar kerstening van Polen in deze kerk afgesloten. De kardinaal en de bisschop van Krakau Karol Józef Wojtyła, de latere paus Johannes Paulus II, vierden er de mis. Vanaf 1992 werd de kerk bij het nieuwe opgerichte bisdom Łowicz ingedeeld. Bisschop Alojzy Orszulik verhief de kerk opnieuw tot collegiale kerk. In 1999 werden de relieken van de heilige Adalbert in een reliquarium in de vorm van de kerk in het hoogaltaar bijgezet. In de periode 2000-2008 werden er dankzij het Ministerie van Cultuur en het Nationaal Erfgoed alsmede een Pools-Duitse stichting restauraties uitgevoerd. Afbeeldingen Externe link (pl) De kerk op de website van het bisdom Łowicz
Cmentarz wojenny nr 93 – Stróżówka

Cmentarz wojenny nr 93 – Stróżówka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Stróżówka w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje przy bocznej drodze na zachód od drogi nr 977. Otoczony jest w całości murowanym kamiennym płotem. Ma kształt prostokąta o powierzchni około 153 m². W przedniej części znajduje się łukowato sklepiona brama z zachowanym oryginalnym krzyżem. W tylnej części ogrodzenia znajduje się podwyższenie, a na nim drewniany krzyż, charakterystyczny dla Mayra. W tylnej części ustawiono 14 żeliwnych krzyży. Na cmentarzu jest pochowanych 98 żołnierzy rosyjskich w ośmiu grobach zbiorowych oraz 11 pojedynczych poległych w maju 1915 roku: 9 Rosjan, 37 Austriaków m.in. z 56 IR, 10 Niemców m.in. z 272 i 270 rezerwowego Pułku Piechoty. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. Pochowani na cmentarzu Stróżówka (nr 93)
Воинское кладбище № 93 (Стружувка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-659 от 20 февраля 1990 года. Воинское кладбище № 93 — Стружувка (пол. Cmentarz wojenny nr 93 - Stróżówka) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Стружувка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 153 квадратных метра находится 8 братских и 11 индивидуальных могил, в которых похоронены 37 австрийских, 10 германских и 9 русских солдат. 20 февраля 1990 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-659). Описание Кладбище расположено на боковой дороге к западу дороги 977. Прямоугольное кладбище полностью окружено каменным ограждением. В передней части ограждения находится арочный вход, возле которого с левой стороны стоит оригинальная информационная табличка. В задней части ограждения на небольшом возвышении расположен оригинальный крест, характерный для творчества Ганса Майра. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 92 — Stróżówka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Andrzejówka

Das Schronisko PTTK Andrzejówka (deutsch Andreasbaude) ist eine Schutzhütte unterhalb des Heidelberges (Waligóra) im Steingebirge (Góry Kamienne) im Waldenburger Bergland in Polen. Name und Baugeschichte Bis 1945 wurde die Hütte Andreasbaude genannt. Der Name bezieht sich auf den ehemaligen Präsidenten des Waldenburger Gebirgsvereins (WGV) Andreas Bock, auf dessen Initiative die Schutzhütte errichtet und im Oktober 1933 eröffnet wurde. Das Gebäude wurde vom Waldenburger Architekten Kronk, dem Innenarchitekten Brochenberger, der Firma Becker & Bergmann aus Waldenburg und der Firma Patrick (Holzkonstruktionen) ausgeführt. Zum Zeitpunkt der Eröffnung hatte die Baude eine Kapazität von 220 Plätzen. Hüttenwirt war bis 1945 die Familie O. Rübartsch, nach dem Übergang an Polen die Brüder Marcinkowscy und die Familie Pohribniaków. Im Jahre 1953 wurde die Andrzejówka-Hütte als Hütte des polnischen Touristikverbands PTTK eröffnet. Die Hütte trug kurze Zeit den Namen des kommunistischen Widerstandskämpfers Mirosław Krajewski, der am 1. Januar 1945 bei Gefechten mit deutschen Verbänden gefallen war. Heute wird der Name Andrzejówka-Hütte wieder verwendet. 1968 wurden erste Skilifte gebaut. Vorbeiführende Wanderwege Wanderwege, die über die Andreasbaude führen: ▬ Rote Markierung: Von Jedlina (Charlottenbrunn) nach Görbersdorf (Sokołowsko) – ca. 10 km, früher Hauptwanderweg der Sudeten. ▬ Gelbe Markierung: Von Wüstegiersdorf (Głuszyca) nach Görbersdorf (Sokołowsko) – ca. 11 km. ▬ Grüne Markierung: Von Waldenburg (Wałbrzych) nach Langwaltersdorf (Unisław Śląski) – ca. 16 km. ▬ Blaue Markierung: Von Friedland (Mieroszow) nach Rybnica (Reimsbach) – ca. 10 km. ▬ Schwarze Markierung: Von Czarny (Schwarzwaldau) zum Przełęcz Pod Szpiczakiem (Pass unter dem Spitzberg) – ca. 20 km. Besonderheiten Im Jahre 1936 wohnte die niederländische Königin Wilhelmina und ihre Tochter Prinzessin Juliana für zwei Wochen in der Andreasbaude. Literatur Mapa Turystyczna, Sudety Środkowe. Mittlere Sudeten. Maßstab 1:40000, Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2011, ISBN 978-83-62917-84-6. Weblinks Homepage neue Homepage
Plac Konstytucji

Der Plac Konstytucji (deutsch: Platz der Verfassung) ist ein Platz im Stadtteil Śródmieście in Warschau, Polen. Der Platz befindet sich in der Mitte der Ulica Marszałkowska (deutsch: Marschallstraße). Der Platz entstand als zentraler Bauabschnitt des MDM-Wohnviertels und wurde nach dem Entwurf der Architekten Stanisław Jankowski, Jan Knothe, Józef Sigalin und Zygmunt Stępiński erbaut. Die Einweihung fand am 22. Juli 1952 statt, dem Tag, an dem auch die Verfassung der Volksrepublik Polen (daher auch der Name des Platzes) in Kraft trat. Weblinks Jarosłav Trybuś: Plac Konstytucji (PDF; 425 kB)
Plaza de la Constitución (Varsovia)

La plaza de la Constitución (en polaco, Plac Konstytucji) es una plaza pública en el distrito de Śródmieście en la ciudad de Varsovia, Polonia. El nombre de la plaza proviene la constitución estalinista de Polonia adoptada en julio de 1952 durante la época comunista en Polonia. Los arquitectos que diseñaron la plaza la conceptualizaron como la última parada para los desfiles del Día Internacional de los Trabajadores.​ Historia Construcción La plaza fue construida en los años inmediatos después de la Segunda Guerra Mundial. La plaza se construyó en Ulica Marszałkowska (en español, calle Mariscal) como un elemento principal del proyecto urbano de estilo realista socialista diseñado por los arquitectos Jankowski, Knothe, Sigalin y Stępińesquí.​ Junto con el palacio de la Cultura y la Ciencia, fue la mayor inversión en arquitectura realista socialista en Varsovia durante los años 1949 a 1956. Rebautismo En 1999 un grupo bajo el cargo del viceministro de Asuntos Exteriores polaco, Radosław Sikorski, lanzó una campaña para rebautizar la plaza en nombre del presidente estadounidense Ronald Reagan. La campaña sin embargo no fue exitosa y permanece actualmente como una de las últimas plazas en la capital vinculadas al período comunista.​ Posteriormente, las autoridades de Varsovia instalaron una placa en la plaza explicando que el nombre de la plaza conmemora las muchas constituciones que ha tenido Polonia a lo largo de su historia. Galería Referencias Bibliografía Krzysztof Mordyński: Bierut i kandelabry na placu Konstytucji w Warszawie, „Kronika Warszawy”, 2008, nr 1, ss. 60–67. Krzysztof Mordyński: Plac Konstytucji w Warszawie - eksperyment "wielkomiejskiego" socrealizmu, "Spotkania z Zabytkami", 2008, nr 2, ss. 3–7. Józef Sigalin: Warszawa 1944-1980. Z archiwum architekta, t. 2, Warszawa 1986, PIW, ISBN 83-06-01187-2 - a tam rodz. VII pt. 1950-1952 Marszałkowska Dzielnica Mieszkaniowa