NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Königliches Gymnasium zu Schrimm

Das Königliche Gymnasium zu Schrimm bestand von 1866 bis 1919. Geschichte 1858 wurde eine höhere Knabenschule im ehemaligen Franziskanerkloster in Schrimm in der Provinz Posen gegründet. 1861 wurde diese in ein Progymnasium umgewandelt und 1866 in ein Gymnasium. Dieses stand seit 1868 unter staatlicher (königlicher) Verwaltung. 1870 wurde ein neues Schulgebäude eingeweiht. 1873 wurde die deutsche Unterrichtssprache auch für den katholischen Religionsunterricht verpflichtend, wie in den anderen Gymnasien in der Provinz Posen und Westpreußen auch, worauf der junge Vikar Florian von Stablewski (der spätere Erzbischof von Posen-Gnesen) seine Tätigkeit als Religionslehrer beendete, gemäß der Anordnung des Erzbischofs. Die meisten Schüler waren polnisch und katholisch, einige jüdisch, nur wenige deutsch und evangelisch. Trotzdem wurde das Gymnasium als simultan bezeichnet und nicht als katholisch (wie das Mariengymnasium in Posen, und die Gymnasien in Ostrowo und Trzemeszno). Weitere Nutzung 1919 wurde das Gymnasium geschlossen. Danach befand sich dort ein polnisches Gymnasium. 1939 wurde das Gebäude nach dem deutschen Überfall auf Polen als militärische Unterkunft genutzt, seit 1942 war dort eine gemischte Mittelschule für Jungen und Mädchen. Seit April 1945 gab es wieder eine polnische Schule. Gegenwärtig befindet sich dort ein Liceum. Persönlichkeiten Lehrer Direktoren Hermann Geist, 1858–1861 Julius Stephan, 1861–1873 Wilhelm Guttmann, 1873–1878 Wilhelm Schneider Karl Martin Heinrich Schmolka, 1895–1898 Julian Ziaja, 1898–nach 1903 Friedrich Reiche Gustav Adam August Wundrack, 1911–1918 Weitere Lehrer Florian von Stablewski, katholischer Religionslehrer, gab diese Tätigkeit 1873 auf, als er den Unterricht in deutscher statt bisher in polnischer Sprache halten sollte Schüler Antoni Chudziński (1849–1907), seit 1861 Bernhard Karl Stephan (1855–1914), Jurist und Reichstagsabgeordneter (1855–1914), Jurist und Reichstagsabgeordneter Walter Iffland (1856–1899), Verwaltungsjurist Hermann Schreiber (1822–1954), Abitur 1901, später Rabbiner in Potsdam Literatur Königliches Gymnasium zu Schrimm (1858–1908). 1908, Festschrift mit Namen aller Lehrer und Schüler Fünfter Jahres-Bericht des Königlichen Gymnasiums zu Schrimm, 1870 Digitalisat Weitere Jahres-Berichte des Königlichen Gymnasiums, Schrimm, 1866–1915 Digitalisate Weblinks Einzelnachweise
Limierczyki

Limierczyki – polana w Pieninach. Znajduje się na północnych stokach masywu Trzech Koron, w ich dolnej części, w miejscu w którym formują one wyraźny grzbiecik, opadający ku zakolu górnego biegu Pienińskiego Potoku. Obejmuje głównie wypłaszczoną część wspomnianego grzbieciku na wysokości ok. 700–720 m n.p.m. Ma nieregularny kształt, tworzony pasemkami i kępami lasu. Nazwa polany pochodzi od słowa limierz (inaczej mielerz), oznaczającego kopiec do wypalania węgla drzewnego. Od 1933 działało tutaj prywatne schronisko górala Orkisza. Spaliło się w 1937 roku. Przez polanę biegnie żółty szlak turystyczny z Krościenka nad Dunajcem na przełęcz Szopka. W tym miejscu od szlaku tego odgałęzia się niebieski szlak na Zamkową Górę. Na skraju polany znajdują się ławki dla turystów. Z polany roztaczają się widoki na północ, na grzbiet Pieninek z Czerteżem. Nie wszystkie mapy wyróżniają tę polanę. Na niektórych jest uważana za dolną część polany Wyrobek. Również stojąca przy dolnym krańcu polany, przy drogowskazie turystycznym, tablica informacyjna Pienińskiego Parku Narodowego wymienia tylko polanę Wyrobek. Na tablicy jest informacja, że na polanie Wyrobek występuje 27 gatunków wpisanych na czerwoną listę roślin zagrożonych w Polsce. Aby zachować jej bioróżnorodność i nie dopuścić do zarośnięcia lasem, jest przez Park koszona. W 2016 r. znaleziono tu gatunki rzadkich mchów podlegających ochronie: miechera Bessera (Neckera besseri), miechera spłaszczona (Neckera complanata), miechera kędzierzawa (Neckera crispa). W latach 1987–1988 znaleziono bardzo rzadki, w Polsce wymierający gatunek porostu – brunatkę miseczkowatą Buellia disciformis oraz zagrożone wyginięciem porosty Pseudoschismatomma rufescens i przewiertnica grabowa Porina aenea. Polana znajduje się na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego, w granicach Krościenka nad Dunajcem w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim. Szlaki turystyczne z Bajkowego Gronia przez Zamkową Górę i Trzy Korony na przełęcz Szopka z Krościenka nad Dunajcem na przełęcz Szopka. Przypisy
Linie (powiat świebodziński)

Linie (niem. Leinert See, Małe Jeziorko) – jezioro w Polsce, położone na zachód od miejscowości Łagów w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Łagów o powierzchni ok. 1,4 ha. Jest jednym z dwóch zbiorników, przez które przepływa rzeka Pliszka w swym początkowym biegu. Zobacz też Pliszka (rzeka) Jezioro Bobrze
Linie (jezioro na Pojezierzu Gnieźnieńskim)

Jezioro Linie – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kłecko, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Prawie całkowicie jest otoczone lasem. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 109,1 m n.p.m. Powierzchnia jeziora wynosi 5,8 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Informator o gminie Kłecko Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Lipno (jezioro w województwie wielkopolskim)

Jezioro Lipno – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew, w granicach administracyjnych miasta Stęszew, na Wysoczyźnie Grodziskiej. Charakterystyka Jezioro znajduje się na północny wschód od centrum miasta, przy linii kolejowej 357 (Poznań – Wolsztyn), która przechodzi wzdłuż północno-zachodniej linii brzegowej. Akwen położony jest w otulinie Wielkopolskiego Parku Narodowego, tuż przy jego granicy. Podłużne jezioro jest stosunkowo głębokie, a jego otoczenie stanowią głównie pola. Jedynie na południowo-wschodnim skraju podchodzi bór sosnowy. Stoki misy jeziornej w znacznym stopniu strome. Południowa część misy jest piaszczysta, a północna - mulista. Nad wschodnim skrajem jeziora zlokalizowana jest plaża i Camping nr 29 (według PFCC) – "Nad Lipnem" (dojazd ulicą Bolesława Chrobrego). W pobliżu znajduje się też stadion KS Lipno. W przeszłości do północno-zachodniej części zbiornika odprowadzano ścieki z terenu kolejowego o znaczącym zasoleniu. Dane morfometryczne Powierzchnia jeziora wynosi 9 ha, a powierzchnia zlewni – 32 ha. Długość linii brzegowej to 1403 m. Przypisy Bibliografia Jerzy Siepak, Lubomira Burchardt, Mariusz Pełechaty, Artur Osowski, Badania hydrochemiczne na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, UAM, Poznań, 1999, ss.9,10,14, ISBN 83-908178-4-5 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Burg Lipowiec

Die Burg Lipowiec (polnisch: Zamek Lipowiec) ist eine Burg in Babice unweit von Chrzanów im Krakau-Tschenstochauer Jura. Sie ist eine der Adlerhorstburgen aus dem 14. Jahrhundert an der ehemaligen Grenze zwischen dem Königreich Polen und dem Königreich Böhmen. Die Höhenburg liegt auf dem gleichnamigen Felsen im Naturreservat Lipowiec. Geschichte Die Burg lag an der Via Regia von Breslau nach Krakau. Der Krakauer Bischof Johann Prandota erwarb in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts die Gegend, auf der sich möglicherweise bereits zuvor eine Wehranlage mit Bergfried befand, und baute diese zu einer Burg aus. Ab 1294 nutzte der Krakauer Bischof Johann Muskata die Burg in seinem Konflikt mit dem späteren polnischen König Władysław I. Ellenlang. Muskata baute die Burg weiter aus. Er fand bis 1312 auf der Burg Unterschlupf, als Władysław ihn 1306 aus Krakau vertrieb. Im 14. und 15. Jahrhundert bauten die Krakauer Bischöfe, insbesondere Wojciech Jastrzębiec und Zbigniew Oleśnicki, die Burg im gotischen Stil weiter aus. Sie diente ihnen auch als Festung während der Hussiteneinfälle. 1443/1444 wurde auf der Burg der Vertrag über den Erwerb des Herzogtums Siewierz durch die Krakauer Bischöfe unterzeichnet. Ab dem 15. Jahrhundert nutzten die Krakauer Bischöfe sie als Gefängnis für geistliche Häftlinge, was insbesondere während der Reformation zum Tragen kam. Zu den bedeutendsten Gefangenen auf der Burg gehörten die Reformatoren Francesco Stancaro und Marcin Krowicki. Den Umbau der Burg in ein Gefängnis leiteten im 16. Jahrhundert insbesondere die Bischöfe Jan Konarski und Andrzej Zebrzydowski. 1629 brannte ein Teil der Burg ab und die Burg wurde auch während der Schwedischen Sintflut Mitte des 17. Jahrhunderts in Mitleidenschaft gezogen. Die Krakauer Bischöfe nutzten die Burg immer seltener und errichteten stattdessen ein Barockschloss in ihrer Nähe. Gleichwohl blieb die Burg bewohnt und König Johann III. Sobieski nächtigte in ihr 1683 auf seinem Weg nach Wien zur Schlacht am Kahlenberg. In den 1720er Jahren begann Bischof Konstanty Felicjan Szaniawski mit der Restaurierung der Burg, die in den 1750er Jahren von Bischof Andrzej Stanisław Załuski zu Ende gebracht wurde. Nach dem Tod von Bischof Kajetan Sołtyk ging die Burg 1789 im Zuge der Reformen von Joseph II. in Staatsbesitz über. 1800 brannte die Burg jedoch ab und wurde seither nur noch vorübergehend bis in die 1840er Jahre als Wohnraum genutzt. 1868 erwarb Guido Henckel von Donnersmarck die Burgruine, was jedoch den weiteren Verfall nicht aufhielt. Erst in den 1950er Jahren wurde die Ruine gesichert und restauriert. Archäologische Arbeiten wurden bis in die 1970er Jahre durchgeführt. Die Burgruine beherbergt ein kleines Museum. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Homepage des Museums (polnisch) Tomasz Jurasz, Zamki i ich tajemnice, Iskry, Warszaw 1972, S. 62
Lipowiec Castle

Lipowiec Castle is a ruin of the Kraków Bishops castle in the Polish Jura, near Babice village in Chrzanów County, Lesser Poland Voivodeship, in southern Poland. History The castle was first mentioned in the 13th century when it was bought by Kraków bishop Prandota. In 1295 the castle belonged to bishop Jan Muskata. In his times the original foundation was significantly developed. The first stone structures were built. The castle's present shape was developed in the 15th century by Wojciech Jastrzębiec (1412-1423) and Zbigniew Oleśnicki (1423-1451). Since the late 15th century the castle was used as a prison for ecclesiastical offenders. The decline of the castle dates to a fire in 1629, and Swedish deluge when it was burned again in 1655/1657. In 1789 after the death of Kraków Bishop Kajetan Sołtyk and after the partition of Poland the castle belonged to Emperor Joseph II. In 1800 fire destroyed most of the buildings. Since then the castle stayed inhabited. During the January Uprising 1863 the troops of general Marian Langiewicz sheltered in the castle. See also Castles in Poland References External links Media related to Babice-Lipowiec Castle at Wikimedia Commons
Bisschoppelijk kasteel van Lipowiec

Het bisschoppelijke kasteel van Lipowiec (Pools: Zamek biskupi Lipowiec) is een kasteelruïne op een rots bij Babice, Polen. Het overgebleven bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis De eerste vermelding van het kasteel is uit de 13e eeuw, toen de bisschop Jan Prandota het kasteel van het Poolse adellijke geslacht Gryfici-Świebodzice kocht als bezitting van het bisdom Krakau. Hij breidde het kasteel uit met houten verdedigingswerken. De donjon was vermoedelijk toen al van steen. De bisschop Jan Muskata heeft het kasteel vanaf 1294 uitgebreid met stenen constructies en gebruikte het als uitvalsbasis voor rooftochten. Zijn zwager Gerlach de Culpen nam in 1312 zijn intrek in het kasteel, waar hij de burggraaf van Lipowiec was en het bevel voerde over het leger van Muskata. De huidige vorm van het kasteel is in de 15e eeuw ontstaan. De bisschoppen Wojciech I van Jastrzębiec en Zbigniew Oleśnicki waren verantwoordelijk voor de uitbreidingen. Vanaf die tijd is het kasteel gebruikt als gevangenis voor politieke en religueze tegenstanders. De reformist Francesco Stancaro wist in de herfst van 1550 met hulp van protestantse edellieden uit het kasteel te ontsnappen. Hij was door de bisschop Samuel Maciejowski wegens ketterij opgesloten. De bisschop Kajetan Sołtyk was de laatste bisschoppelijke eigenaar van het kasteel, dat na zijn dood staatseigendom werd.
Lisunie (jezioro)

Lisunie (Jezioro Lisunie) – jezioro położone na południowy zachód od Mikołajek w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminy Mikołajki, na terenie rezerwatu wodno-florystycznego (Rezerwat przyrody Jezioro Lisunie), w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Nad wschodnim brzegiem jeziora znajduje się osada Lisunie. Brzegi akwenu silnie porasta szuwar złożony na dużej powierzchni z kłoci wiechowatej oraz trzciny. Na brzegu jeziora występują również fragmenty mszystych torfowisk niskich z rzadkimi gatunkami mchów. W wodzie jeziora występują trzy rzadkie gatunki roślin: przesiąkra okółkowa Hydrilla verticillata jezierza giętka Najas flexilis grzybienie północne Nymphaea candida Ze względu na charakter jeziora oraz jego roślinność wodną pływanie po nim jest zabronione. Bibliografia Aleksander WładysławA.W. Sokołowski Aleksander WładysławA.W., JacekJ. Kot JacekJ., Przyroda województwa suwalskiego, Suwałki: Wydaw. Włodzimierz Łapiński, 1996, ISBN 83-900714-2-8, OCLC 69470489 . "Jezioro Śniardwy", mapa turystyczna 1:60 000, PPWK, Warszawa 1983 Przypisy
Litvorové pleso

Litvorové pleso je karové ledovcové jezero v Litvorové dolině, jež je nejvyšší částí Bielovodské doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Pleso má rozlohu 1,8645 ha a je 181 m dlouhé a 162 m široké. Dosahuje hloubky 19,1 m a objemu 135 000 m³. Leží v nadmořské výšce 1860 m. Okolí Jezero se nachází v horní části Litvorové doliny pod Zamrznutým kotlem. Na jihu se zvedají stěny Litvorového a Velického štítu. Na severozápadě klesá Litvorová dolina. Okolí jezera je kamenité a u ústí potoka travnaté. Vodní režim Jezero je napájeno Litvorovým potokem, který přitéká pod povrchem z východu ze Zamrznutého plesa a z nejsevernějšího výběžku plesa odtéká. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Jezero je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. Pěší přístup je možný: Po modré turistické značce z Lysé Poľany. Po modré turistické značce od Zbojnícke chaty. Po zelené turistické značce od Sliezkého domu do Zamrznutého kotle a dále po modré turistické značce. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Litvorové pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Litvorové pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encykolpedia Tatranska, Litworowy Staw
Litvorové pleso

Litvorové pleso (deutsch Litvorovysee oder Engelwurzsee, ungarisch Litvor[ovy]-tó oder Angyalgyökér-tó, polnisch Litworowy Staw) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Litvorová dolina (deutsch Litvorovytal), einem Seitental im Talsystem der Bielovodská dolina, am Nordhang des Litvorový štít (2413 m n.m.) und Nordwesthang des Velický štít (2319 m n.m.) am Hauptkamm der Hohen Tatra und seine Höhe beträgt 1860 m n.m. Seine Fläche liegt bei 18.645 m², er misst 181 × 162 m und seine maximale Tiefe beträgt 19,1 m. Der See gehört zum Einzugsgebiet der Biela voda über den Abfluss Litvorový potok. Der Name des Sees leitet sich vom slowakischen mundartlichen Namen der Arznei-Engelwurz, litvor, die einst in der Umgebung reichlich vorkam, deren Bestände aber durch Kräutersammler vernichtet wurden. Auch weidende Herden verursachten in der Vergangenheit große Schäden an der Vegetation. Am Nordufer vorbei führt ein blau markierter Wanderweg von Lysá Poľana zur Scharte Prielom. Vom See eröffnen sich gute Ausblicke auf Berge wie Rumanov štít, Gánok oder Rysy. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 62. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 328 (Stichwort 1757. Litvorové pleso (1863 m)). Weblinks Einzelnachweise
Litworowy Staw Białowodzki

Litworowy Staw (niem. Litvorovysee', słow. Litvorové pleso, węg. Litvorovy-tó) – staw położony w odnodze Doliny Białej Wody – Dolinie Litworowej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się za stromym progiem i jest od strony północno-zachodniej zamknięty ryglem oraz regularnym, półkulistym wałem moreny czołowej. Położony jest na wysokości 1863 m. Według pomiarów pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. jego powierzchnia to 1,67 ha, wymiary 181 × 162 m i głębokość ok. 19,1 m. Ma pojemność 127 000 m³. Pierwszych pomiarów dokonała w 1929 r. ekipa kierowana przez Wiktora Ormickiego. Według informacji „Przeglądu Zakopiańskiego” z 1899 r. w pobliżu stawu pochowani są dwaj zbójnicy, zabici przez juhasów. Pomimo znacznej wysokości n.p.m. otoczenie stawu charakteryzuje się bogatą florą. Walery Eljasz w swych „Szkicach z podróży w Tatry” w opisie wycieczki przez Polski Grzebień, odbytej w 1872 r. z wejściem od strony polskiej, właśnie Doliną Białej Wody, pisał: Stanęliśmy nad stawkiem Litworowym, koło którego roślinność różnobarwném kwieciem zadziwia każdego, jak w sąsiedztwie śniegu, nagich skał i w obumarłéj krainie mogą istnieć i błyszczeć życiem tak wonne i śliczne kwiaty! Znad brzegów stawu widok na masyw Rumanowego Szczytu, Ganek, Rysy i Niżnie Rysy, wywierający, jak pisze Józef Nyka, „przejmujące wrażenie”. Przy szlaku kilka metrów od brzegu (na północny wschód od stawu) znajduje się dość solidna koleba zapewniająca schronienie nawet 3–4 osobom w razie załamania pogody. Szlaki turystyczne – niebieski szlak z Łysej Polany przechodzi obok stawu i biegnie dalej na Rohatkę. Czas przejścia z Łysej Polany do Litworowego Stawu: 3:45 h, ↓ 2:50 h Czas przejścia od Litworowego Stawu na Rohatkę: 1:15 h, ↓ 1 h Przypisy
Litworowy Staw Gąsienicowy

Litworowy Staw Gąsienicowy nebo jen Litworowy Staw případně Sobkowy Staw je ledovcové jezero ve skupině Gąsienicowých Stawů ve Vysokých Tatrách v Polsku. Nachází se v západní části Doliny Zielone Gąsienicowe pod Kasprovým vrchem. Má rozlohu 0,4800 ha a je 116,5 m dlouhé a 66,4 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1,1 m a objem vody v něm činí 2720 m³. Leží v nadmořské výšce 1618 m. Okolí Jezero má kapkovitý tvar. V jižní části se zužuje do špičky a na severu je částečně zarostlé ostřicí svišťovou. Jižně od plesa se nacházejí Zielony Staw Gąsienicowy a Kotlinowy Stawek a na severozápadě Troiśniak. Vodní režim Na jižním konci do jezera ústí stálý potok ze Zieloneho Stawu Gąsienicoweho a na západním konci ústí druhý potok od jihu, který vzniká soutokem dvou menších potoků bezprostředně u břehu plesa. Voda odtéká na sever jen za vysokého stavu vody do Mokre Jamy a částečně mizí v ponorech, které se nacházejí u plesa a jeden z nich je propojen s Goryczkowym Wywierzyskem v Dolině Bystrej. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Černá turistická značka od dolní stanice lanovky na Kasprov vrch vede několik desítek metrů od jeho východního břehu. Odkazy Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Litworowy Staw Gąsienicowy na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Litworowy Staw
Litworowy Staw Gąsienicowy

Der Litworowy Staw Gąsienicowy in Polen ist ein Gletschersee in der Dolina Zielona Gąsienicowa in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, da das Gebiet um den See ein streng geschütztes Naturreservat darstellt. Das Wasser des Sees fließt über die Sucha Woda Gąsienicowa ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Litworowy Staw Gąsienicowy

Litworowy Staw Gąsienicowy lub po prostu Litworowy Staw, dawniej nazywany także Sobkowym Stawem – jeziorko tatrzańskie z grupy Gąsienicowych Stawów. Położone jest w zachodniej części Doliny Gąsienicowej na wysokości 1618 m. Według pomiarów WIG z 1935 r. powierzchnia jeziora wynosi 0,48 ha (długość 116 m, szerokość 66 m), głębokość 1,1 m. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. powierzchnia jest nieco mniejsza i wynosi 0,407 ha. Związane jest to z tym, że staw o bagnistym dnie coraz bardziej zarasta turzycą dzióbkowatą Carex rostrata. W stawie odbywa gody żaba trawna i nielicznie występuje traszka górska. Nazwa stawu związana jest z rosnącym w jego pobliżu arcydzięglem litworem. Wypływa z niego jeden z dopływów potoku Sucha Woda. W pobliżu stawu znajdują się dwa ponory, do których wpływają wody potoku (jeden z nich ma połączenie z oddalonym o 2,5 km Goryczkowym Wywierzyskiem w Dolinie Bystrej). Staw został sztucznie zarybiony pstrągami. Nad jego brzegami rośnie rzadki gatunek rośliny – turzyca Lachenala, w Polsce występująca tylko w Tatrach i to w nielicznych miejscach, a także bardzo rzadka w polskich Karpatach wełnianeczka alpejska. Szlaki turystyczne – obok stawu przebiega czarny szlak z Roztoki Stawiańskiej na Świnicką Przełęcz (od rozwidlenia ze szlakami żółtym i zielonym 1:25 h, ↓ 1:05 h). Przypisy
Litworowy Żleb (Tatry Zachodnie)

Litworowy Żleb – boczne odgałęzienie Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Jest to wąska i stroma dolina, górą przechodząca w żleb. Opada spod Długiego Upłazu w północno-wschodnim kierunku. Jej dnem spływa niewielki Litworowy Potok uchodzący do Chochołowskiego Potoku. W górnej części Litworowy Żleb rozgałęzia się na dwie odnogi. W zimie obydwiema odnogami i głównym korytem schodzą lawiny. Nazwa pochodzi od rośliny dzięgiel litwor, przez górali zwyczajowo nazywanej litworem. W Tatrach jest wiele nazw topograficznych pochodzących od tej rośliny. W Tatrach Wysokich jest jeszcze druga dolinka o tej samej nazwie – Litworowy Żleb w Dolinie Białej Wody. Przypisy
Lodowczyk Mięguszowiecki

Der Lodowczyk Mięguszowiecki ist der Rest des größten Gletschers der Hohen Tatra, der in den Eiszeiten das ganze Tal der Dolina Białki ausgefüllt hat. Gleichzeitig ist er der größte Gletscher in Polen und der Hohen Tatra. Geographie Der Lodowczyk Mięguszowiecki befindet sich in dem eiszeitlich geformten Hängetal Bańdzioch südlich des Bergtals Dolina Rybiego Potoku, das wiederum ein Seitental des Tals Dolina Białki ist, in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen. Er liegt nördlich unterhalb der Gipfel des Massivs Mięguszowieckie Szczyty, konkret des Mięguszowiecki Szczyt Czarny, des Mięguszowiecki Szczyt und des dazwischen liegenden Bergpasses Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem ca. 500 Meter oberhalb des Bergsees Meerauge. Das Gletschereis ist ca. 150 Jahre alt. Der Gletscher ist etwa 136 Meter breit und 94 Meter lang. Im Eis befindet sich eine Gletscherspalte mit einer sich verändernden Länge von 64 bis 94 Meter. Das Eis bewegt sich mit einem Tempo von ca. 0,6–0,8 Meter/Jahr. Messungen aus den Jahren 1958–1999 haben ergeben, dass sich die Eisfläche weder vergrößert noch verringert. Etymologie Der Name Lodowczyk Mięguszowiecki lässt sich als Kleiner Mięguszowiecki Gletscher übersetzen. Tourismus Im Kessel verläuft ein grün markierter Wanderweg von dem Bergsee Czarny Staw pod Rysami auf den Gebirgspass Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem, von dem der Lodowczyk Mięguszowiecki zu sehen ist. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart, ISBN 83-87873-26-8. Weblinks