NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burg Ortelsburg

Die Burg Ortelsburg war eine Ordensburg des Deutschen Ordens in der damals ostpreußischen Stadt Ortelsburg, heute Szczytno in Polen. Geschichte Die erste hölzerne Burg von 1360 wurde von den Litauern abgebrannt. Danach baute man 1370 in Stein. Es entstand eine vierflügelige Kastellburg über einem quadratischen Grundriss mit der Seitenlänge von 39 m. Fast das gesamte Mauerwerk bis zum Hauptgeschoss besteht aus Feld- und Backsteinen. An der Südwestecke stand ein Turm mit der Grundfläche von 9 × 9 m. Jeder der vier Flügel war über drei Etagen und etwa 11 m breit. Die Mauern waren mit Gräben und Wällen gesichert. Nach der Zerstörung im Dreizehnjährigen Krieg von Georg Friedrich I. (Brandenburg-Ansbach-Kulmbach) von 1579 bis 1581 durch die Baumeister Blasius Berwart und Hans Wissmar wieder aufgebaut und um ein Festungswerk erweitert, diente es als Jagdschloss. Dann wurde es Magazin und Arsenal. Zwischen 1766 und 1792 riss man den Ostflügel ab. Danach verfiel das Bauwerk. Heute sind nur noch die Grundmauern zu sehen. Literatur Tomasz Torbus: Die Konventsburgen im Deutschordensland Preußen. Oldenbourg, München 1998, ISBN 3-486-56358-0, S. 230–232, 559–564, doi:10.11588/diglit.43361. Weblinks
Zamek w Szczytnie

Zamek w Szczytnie – zamek zlokalizowany pomiędzy jeziorami Długim i Domowym Małym, przy ulicy Henryka Sienkiewicza w Szczytnie w województwie warmińsko-mazurskim, zachowany częściowo w formie ruiny. Historia Okolice późniejszego Szczytna znajdowały się w obszarze Wielkiej Puszczy, określanej też jako Galindia. Po podboju Prus przez zakon krzyżacki w XIII wieku rejon ten znalazł się pod zarządem komturii elbląskiej. Puszcza długo była bezludna, a pierwsze osady służyły bartnikom. Historia szczycieńskiego zamku sięga 1350 roku, kiedy to komtur elbląski Ortulf von Trier zbudował tu drewniano-ziemną strażnicę obronną, nazwaną od jego imiena Ortulfsburg. Przy zameczku założył osadę bartną, która dała początek Szczytnu (niem. Ortelsburg). Niespełna dwadzieścia lat później Litwini pod wodzą księcia Kiejstuta spalili strażnicę. Po tym wydarzeniu w latach 1370–1380 wybudowano murowany zamek na rzucie zbliżonym do kwadratu, w środku którego znajdowała się studnia. Od strony południowo-wschodniej rozciągało się przedzamcze. Było ono wraz z zamkiem otoczone murami obronnymi i fosą. Przedzamcze od zamku oddzielone było murem obronnym, w którym znajdowała się prowadząca do środka brama. Przed wybuchem wojny trzynastoletniej inwentarze zamkowe wymieniały: silos zbożowy, piwnice, kuchnię, słodownię, prochownię, kaplicę, poddasze służące jako skład mięsa, folwark bydlęcy, folwark zwyczajny, łaźnię, spiżarnię i snycernię. Trzymano tu też 26 kusz i 10250 bełtów oraz 43 hakownice. Po likwidacji zakonu w 1525 roku, na zamku rezydował starosta książęcy. Służył też on za kwaterę w trakcie polowań księcia pruskiego Albrechta oraz jego następców. W XVII wieku opustoszał, a w kolejnym stuleciu zaczął popadać w ruinę. Rozebrano wieżę i mury wraz z basztami. W latach 1766–1792 rozebrano północno-wschodnie skrzydło zamku, oraz górne kondygnacje pozostałych skrzydeł. Zasypano również południową fosę. Aktualnie ruiny zamku poddawane są rewitalizacji i staną się nowym produktem na turystycznej mapie Warmii i Mazur. Przed II wojną światową w miejscu zamku zbudowano gmach ratusza. Zachowała się wysoka wieża zwana „Wieżą Juranda”, część zabudowy przedzamcza i fosa. W literaturze Zamek w Szczytnie jest jednym z miejsc fabuły w powieści Henryka Sienkiewicza Krzyżacy. Jego opis różni się jednak w wielu szczegółach od faktów historycznych. Przypisy Bibliografia Polska: mapa zamków - Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995 L. Kajzer, S. Kołodziejski, J. Salm: Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2012, s. 477-478. ISBN 978-83-213-4158-3.
Замок у Щитно

За́мок у Щи́тно (пол. Zamek w Szczytnie) — залишки середньовічного замку, знаходяться в місті Щитно Вармінсько-Мазурського воєводства. Історія Перший дерев'яний замок був тут побудований до 1360 року тевтонськими лицарями. Він, ймовірно, виник на місці прусського поселення. Ця фортеця була спалена литовцями в 1370 році, а вже наприкінці чотирнадцятого століття на її місці був відбудований замок із цегли на кам'яному фундаменті. Він мав у плані форму квадрата зі сторонами близько 39 метрів, у південно-західному куті була побудована вежа (розмірами 9х9 метрів), вхід був зі сходу. Кожне з чотирьох крил замку, ймовірно, мало три поверхи у висоту та близько 11 футів завширшки. Замок був оточений стіною і ровом з водою. Зруйнований під час польсько-тевтонських воєн у XV та на початку XVI століть, перебудований у 1579—1581 роках на прохання маркграфа Бранденбург-Ансбахського Георга Фрідріха. Тоді до нього було добудовано чотири круглих башти. Вони збереглися до кінця XVIII століття. У наступному столітті замок зруйнувався. До Другої світової війни, у 1936—1937 роках на частині фундаментів замку була побудована ратуша, Від самого замку залишилась лише 46-метрова вежа, яка називається «Вежа Юранда», частина в'їзної будівлі та рову. Замок у культурі Замок у Щитно прославився завдяки твору Генрика Сенкевича «Хрестоносці». Саме тут комтуром був жорстокий фон Данвельд. У воротах замку стояв Юранд, сподіваючись, що лицарі випустять Данусю. Примітки Джерела Замок у Щитно [Архівовано 23 березня 2013 у Wayback Machine.] на zamki.pl [Архівовано 29 травня 2013 у Wayback Machine.] (пол.)
Schloss Szydłowiec

Das Schloss Szydłowiec (polnisch Zamek w Szydłowcu) befindet sich in Szydłowiec, einer Gemeinde im Powiat Szydłowiecki in der Woiwodschaft Masowien, Polen. Lage Das Schloss liegt im äußersten Süden der Woiwodschaft und gehört historisch zu Kleinpolen. Szydłowiec ist eine mittelalterliche Kleinstadt mit zahlreichen gotischen Bauten. Geschichte Im Mittelalter stand hier eine Burg der Odrowąż. Von 1470 bis 1480 wurde sie zu einem spätgotischen Schloss ausgebaut, das 1515–1526 nochmals im Stil der Renaissance umgestaltet wurde. Bauherr war Mikołaj Szydłowiecki der Jüngere, Kastellan von Sandomir und Großer Königlicher Schatzmeister. Albrycht Władysław Radziwiłł ließ das Schloss 1619–1629 im Stil des Frühbarock ausbauen. 1802 erwarb Anna Sapieżyna Zamoyska das Schloss, und 1828 wurde es verstaatlicht. Es wurde als Biermagazin genutzt. In den 1960er Jahren wurde es grundlegend restauriert und dient nunmehr öffentlichen Kultureinrichtungen. Hier ist unter anderem ein Museum untergebracht. Weblinks Nachweise Danuta Paprocka Szydłowiec, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1983.
Burg Schönberg (Ostpreußen)

Die Burg Schönberg ist die Ruine einer Ordensburg des Deutschen Ordens im damals ostpreußischen Dorf Schönberg, heute Szymbark in Polen. Geschichte Die Besitzungen von Schönberg gehörten dem Domkapitel von Marienwerder, womit ein Propst Schönberg vorstand. Die Burg wurde im Zeitraum 1301–1386 am Ufer des Haussees zur Sicherung des Gutes angelegt. Vom Preußischen Bund wurde sie im Dreizehnjährigen Krieg eingenommen und teilweise zerstört, verblieb aber im Thorner Frieden beim Orden. 1520 soll die Burg durch den Verrat des Kommandanten Nicolaus Schönhorn dem polnischen König übergeben worden sein. Nach der Gründung des Herzogtums Preußen wurde Burg Schönberg durch Albrecht I. an den evangelisch gewordenen Bischof von Pomesanien auf der Burg Marienwerder übergeben, der bereits zuvor die Burg innehatte. Dann kam sie an den Bischof des Samlandes, Georg von Polentz, der sie als Familienbesitz vereinnahmte. Zwischen 1570 und 1590 wurde die Burg im Stil der Renaissance umgebaut. 1653 verkaufte die Familie das Gut an den Freiherrn zu Eulenburg-Prassen, der es wiederum an den Grafen von Schlieben-Birkenfeld veräußerte. 1699 kaufte schließlich Kammerherr Ernst Sigismund Finck von Finckenstein, genannt der „reiche Schäfer“, der seit 1690 bereits die Herrschaft Deutsch-Eylau besaß, die Burg samt Grundherrschaft. Dazu gehörten etwa 9000 Hektar Grundbesitz mit den Ortschaften Sommerau, Steinersdorf, Stärkenau, Schepkau, Albrechtau und Falkenauer Krug. Im 18. Jahrhundert gehörten auch Raudnitz mit dem 1735 neu erbauten Schloss und das Gut Stradem zum Schönberger Besitz. In der Folge der Belastungen durch die napoleonischen Kriege und die Stein-Hardenbergschen Reformen zerfiel der riesige Besitz und wurde großenteils zwangsversteigert. Das Gut Schönberg mit der alten Ordensburg blieb der Familie jedoch als Fideikommiss bis 1945 erhalten. Im 18. Jahrhundert wurde die Ausstattung im Sinne des Barock verändert und eine Orangerie errichtet, im 19. Jahrhundert wurde die Burg in Teilen „regotisiert“ und galt als "kleine Schwester der Marienburg". Während des Zweiten Weltkriegs wurde die Burg von SS-Truppen übernommen, wonach das Gebäude von der Roten Armee in ein provisorisches Hauptquartier umgewandelt wurde. Die abziehenden sowjetischen Soldaten brannten die Burg nieder, wobei auch die Ausstattung verloren ging. In den 1960er Jahren wurden nur begrenzte Restaurierungsarbeiten durchgeführt, bei denen einige Gebäude geräumt und überdacht wurden. 1988 übernahm die Stiftung Sight of Music die Ruinen, kündigte deren Wiederaufbau an und richtete ein Zentrum für blinde Kinder ein. Aufgrund fehlender Mittel musste sie den Plan jedoch aufgeben. Danach wurde die Burg mehrfach ge- bzw. verkauft und ist heute Privateigentum. Volker Schlöndorff drehte hier den Film Der Unhold mit John Malkovich in der Hauptrolle. Seit 1997 befindet sich das Objekt in den Händen eines privaten Eigentümers. Am 7. März 2018 wurde ihm ein Gerichtsvollzieherangebot unterbreitet. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreussen. Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main, 1958 Einzelnachweise Weblinks
Burg Tarnów

Die Ruine der Burg Tarnów (polnisch Zamek w Tarnowie) befindet sich auf dem Sankt-Martin-Berg oberhalb von Tarnów in der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Die Höhenburg liegt in den nördlichen Ausläufern der Mittelbeskiden (Ciężkowice-Gebirge) am rechten Ufer der Biała unweit ihrer Mündung in den Dunajec. Geschichte Die 1328–1331 von Ritter Spycimir Leliwita errichtete Burg wurde 1519–1527 im Stil der Renaissance von Jan Amor Tarnowski umgebaut. 1603 wurde sie von Janusz Ostrogski im Stil des Frühbarock ausgebaut. 1630 zogen die Ostrogski jedoch auf die Burg Dębno um. Ab dem 18. Jahrhundert verfiel die Burg. Literatur E. Dworaczyński, J. Okoński: Zamek tarnowski. Sądecka Oficyna Wydawnicza Wojewódzkiego Ośrodka Kultury, Nowy Sącz 1986, OCLC 750001630. A. Kajzer-Marciniak: Fundacje architektoniczne Leliwitów małopolskich. Łódź 2001, ISBN 83-86395-13-3. K. Moskal: In Castro nostro Tarnoviensi. Zamek tarnowski jako rezydencja, warownia i centrum administracyjno-gospodarcze dóbr tarnowskich. S-CAN, Tarnów 2004, ISBN 83-8778533-4. M. Szope: Grodziska i zamczyska województwa tarnowskiego. Muzeum Okręgowe w Tarnowie, Tarnów 1981, OCLC 642011126. Tarnów. In: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Teil XII: Szlurpkiszki – Warłynka. Warszawa 1892, OCLC 179753938. Weblinks
Zamek w Urazie

Zamek w Urazie – zabytkowy zamek w miejscowości Uraz w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Oborniki Śląskie. W XIII w. wzmiankowano o grodzie kasztelańskim strzegącym przeprawy przez Odrę i usytuowanym w jej zakolu. Pierwotnie należał do książąt wrocławskich, jednak na mocy testamentu Henryka Probusa z 1290 r. przeszedł w posiadanie Henryka III głogowskiego, a w 1312 r. w ręce jego synów Konrada I oleśnickiego i Bolesława oleśnickiego. Kilka lat później trafił ponownie w posiadanie książąt wrocławskich, którzy około 1319 roku przekazali go trzem braciom Radak. Andrzej Radak, jeden z braci, rozbudował zamek. Pierwotni budowniczowie zamku nie są znani i na ten temat toczy się wiele spornych dyskusji wśród historyków. Zamek zbudowano z rudy bagiennej i cegły na planie trójkąta równobocznego o długości boku ok. 23 m. Jest to konstrukcja rzadko spotykana, mająca łagodzić skutki ostrzału artyleryjskiego. Pociski miały się jakoby „ślizgać” po murze. Podobną konstrukcję ma wieża zamku w Bolkowie w kształcie „kropli wody”. Ostre narożniki skierowane są w stronę miasta i Odry. Mury przyziemia miały grubość 2,5 m. W 1336 r. miasto wraz z zamkiem weszło w posiadanie starosty Wrocławia Konrada von Borschnitz, w 1344 r. wymienia się burgrabie Hancho von Auras, w 1363 Hermana von Borschnitz. W latach 1428–1443 należał do rodziny von Tschirna. W 1466 r. posiadłość została nadana przez króla Czech Jerzego z Podiebradów rycerzowi Christophowi von Skopp, który rozbudował zamek. Kolejnym właścicielem był Konrad X Biały, książę Oleśnicy. Od 1492 roku przez prawie 150 lat zamkiem zajęła się rodzina von Joerger. Oni to dokonali kolejnej przebudowy zamku w stylu barokowym. W 1640 r. zamek odkupiła rodzina von Saurma-Jeltsch, następnie baron Balthazar von Logau (1690–1695). Około 1810 r. ówczesny właściciel baron von Koschuzky nakazał rozbiórkę murów obronnych i mostu zwodzonego, zasypano też częściowo fosy. W drugiej połowie XIX w. zamek przebudowano w stylu neogotyckim, niemal całkowicie zacierając ślady dawnych epok. Na początku XX w. zaniedbany obiekt szybko popadł w ruinę, a ostatecznego zniszczenia dokonali żołnierze radzieccy podpalając go w 1945 r. i szabrownicy po wojnie. W 1952 r. zawaliły się sklepienia i stropy, w 1953 r. runął narożnik południowy. W 1956 r. dokonano zabezpieczenia ruiny. Obecnie zamek posiada nowego właściciela, który powoli, ale konsekwentnie stara się go częściowo odbudować. Wstęp na teren zamku jest utrudniony, jednak możliwy po uzgodnieniu z właścicielem. Zobacz też Przypisy Bibliografia Bohdan Guerquin, Zamki Śląskie, Wydawnictwo Budownictwo i Architektura, Warszawa 1957
Wodzisław Castle

The Wodzisław Castle (Polish: Zamek w Wodzisławiu Śląskim, German: Schloss Loslau) is a historic castle and palace located in the Wodzisław Śląski, in south Poland. The old castle was built in the 13th century. The new residence Dietrichstein Palace (Polish: Pałac Dietrichsteinów) from 1745 is the oldest example of classicism architecture in Poland. See also Castles in Poland References M.Furmanek, S. Kulpa,”Zamek wodzisławski i jego właściciele”, Wodzisław Śl. 2003 External links Media related to Dietrichstein Palace in Wodzisław Śląski at Wikimedia Commons Official website (in Polish)
Schloss Herrnstadt

Schloss Herrnstadt (polnisch Pałacu Wąsosz) ist ein Schloss in Wąsosz im Powiat Górowski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Die Existenz der Burg, einer Stadtburg, ist für 1292 belegt, bestand aber sicher bereits vor Gründung der Stadt. Im Jahr 1432 wurde die Burg in den Hussitenkriegen belagert. Um 1520 gehörte die Burg zum Bistum Breslau, später zum Herzogtum Liegnitz. Der heutige Baubestand stammt teils aus der Renaissancezeit, teils aus dem Barock. Bei russischem Beschuss im Siebenjährige Krieg 1759 wurde der rechte Flügel der Kapelle zerstört. Literatur Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien – Band 1: Die mittelalterlichen Burgruinen, Burgen und Wohntürme. Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-8035-1161-5, S. 149. Weblinks
Zamek w Wąsoszu (województwo dolnośląskie)

Zamek w Wąsoszu (niem. Schloss Herrnstadt) – zabytkowy zamek z XIV w. w mieście Wąsosz (województwo dolnośląskie). Obiekt przebudowany w XVI w., a w XVIII w. przebudowany na barokową rezydencję. Ostatni raz przebudowany w 1924. Historia Wybudowany przez przedstawicieli książąt oleśnicko-głogowskich, na miejscu dawnego grodu książęcego. W 1432 był oblegany przez husytów, ale nie został zdobyty. W 1520 r. właścicielem był biskup wrocławski Jan V Thurzo (1464–1520), później był w rękach książąt legnickich. Zniszczony prawdopodobnie podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648). W 1759 r. splądrowany przez Austriaków. Wtedy skrzydło północne z kaplicą zostało wyburzone. Po prawej stronie portalu z wejściem do zamku z rokiem MDCCCCXXIV (1724) znajduje się tablica pamiątkowa o treści: Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o zamku
Zamek w Zatorze

Zamek w Zatorze – właściwie pałac, pierwotnie obronny zamek książęcy z XIV w., siedziba książąt zatorskich z górnośląskiej linii piastowskiej, później starostów królewskich. Historia Zamek średniowieczny Pierwszy zamek z kamienia wapiennego zbudowano na planie owalu na skarpie nad rzeką, kilkanaście metrów od obecnie istniejącego pałacu. Była ta główna siedzibą księcia Wacława w nowo utworzonym w 1445 roku księstwie zatorskim. W budowie lub rozbudowie wcześniej istniejącego zamku pomagali mu finansowo jego bracia. W 1477 roku opisano zamek w związku z podziałem księstwa i przypuszczalnie była to wtedy jeszcze dość skromna budowla. Niewykluczone, że zaobserwowana podczas wykopalisk archeologicznych XV wieczna rozbudowa zamku o nowy podpiwniczony budynek, była związana z adaptacją zamku na siedzibę nowego księcia zatorskiego. W drugiej połowie XVI wieku zamek leżał w powiecie śląskim województwa krakowskiego. W 1494 roku księstwo zatorskie wraz z zamkiem kupił król Polski Jan Olbracht za 80 tys. złotych węgierskich. Pałac barokowy Przypuszczalnie pod koniec XVI wieku lub na początku XVII wieku w odległości kilkunastu metrów od starego zamku kamiennego zbudowano pałac na planie prostokąta, a niefunkcjonalny już stary średniowieczny zamek książęcy rozebrano na materiał budowlany. W 1778 roku pałac został kupiony przez Duninów i częściowo przebudowany z dobudową drugiego piętra. Kolejni prywatni właściciele pałacu i dóbr zatorskich to: Poniatowscy, Tyszkiewiczowie, Wąsowiczowie, Potoccy. Pałac neogotycki W 1836 roku na zlecenie Anny z Tyszkiewiczów Potockiej Wąsowiczowej pałac przebudowano według projektu Franciszka Marii Lanciego, nadając mu formę rezydencji w stylu romantycznego neogotyku. W roku 1945 został przez władze Polski Ludowej bezprawnie odebrany prawowitym właścicielom. Od 1946 roku był siedzibą Instytutu Zootechniki, ostatnio Rybackiego Zakładu Doświadczalnego. W latach 1964–1973 gruntownie odrestaurowany. Na parterze bogato zdobione sale: myśliwska, złota, paprociowa, bluszczowa. Po procesie spadkowym na początku 2013 roku zamek został odzyskany przez ród Potockich. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków województwa małopolskiego pod numerami: 371 z 17 maja 1947 r., A-397 z 2 grudnia 1972 r. i A-300/78 z 20 kwietnia 1978. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł o zamku ilustrowany zdjęciami zabytkowych sal
Ząbkowice Śląskie (hrad)

Hrad v Ząbkowicích Śląských je zřícenina renesančního sídla v polské obci Ząbkowice Śląskie v Dolnoslezském vojvodství. Ta vznikla v letech 1522–1532 na místě původního gotického hradu. Historie Původní gotický hrad byl postaven ve 14. století. Nejstarší zmínky o tvrzi v Ząbkowicích pocházejí z roku 1321. V roce 1335 přežila obléhání českými vojsky, ale následujícího roku ji Boleslav II. Minsterberský zastavil Lucemburkům a nakonec ji spolu s městem prodal Bolkův syn Mikuláš I. Malý. Během husitských válek byl hrad zničen, poté byl novými majiteli obnoven. V polovině 15. století se stal majetkem synů českého krále Jiřího z Poděbrad. V roce 1468 byl poškozen po útoku měšťanů z Vratislavi, Svídnice a Nisy. V roce 1489 byl obléhán uherským králem Matyášem Korvínem, který ho dobyl po několikaměsíčním obléhání poté, co bylo ze Svídnice přivezeno těžké dělo. V Matyášově držení zůstal jen do roku 1490. V letech 1522 (nebo 1524) až 1532 Karel I. Minsterberský částečně zbořil zbývající hradby a budovu přestavěl v renesančním stylu. Nové sídlo obsahovalo zbytky staré tvrze, jak je patrné na jižní stěně dnes již zbořeného hradu. Nerovnost na této zdi ukazuje linii zdí bývalé gotické stavby. Autorem přestavby s dobře maskovaným obranným systémem byl český architekt a stavitel Benedikt Rejt. Další rozšiřování hradu přerušila Rejtova smrt (v roce 1534 nebo 1536) a finanční potíže. V roce 1646, v závěrečném období třicetileté války, byly zničeny bašty a některé obytné části. Přestože na počátku 18. století provedl kníže H. J. Auersperg rozsáhlou, ale nedokončenou přestavbu, po obléhání, přepadeních a ničení v následujících staletích byl hrad nakonec v roce 1728 opuštěn. Jeho stav ještě zhoršil požár v roce 1784, po němž se stavba začala rozpadat. V meziválečném období bylo na hradě umístěno regionální muzeum a turistická ubytovna. Po druhé světové válce byly v letech 1958-1961 na zřícenině provedeny první menší konzervační práce. V prosinci 2013 byla dokončena druhá etapa restaurátorských prací, která zahrnovala ochranu koruny zdí východního a jižního křídla a ochranu jihovýchodní bašty. Nyní je budova udržována a chráněna jako tzv. trvalá zřícenina. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Marianum (Trnawa) na polské Wikipedii. Literatura Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8 Ząbkowice Śląskie, Ruina zamku książęcego [dostęp: 22 listopada 2008] Tomasz Jurasz, Zamki i ich tajemnice, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1972 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ząbkowice Śląskie na Wikimedia Commons Fotogalerie hradu
Schloss Frankenstein

Schloss Frankenstein polnisch (Zamek w Ząbkowicach Śląskich) ist eine Schlossruine in Ząbkowice Śląskie (Frankenstein) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Die ursprüngliche gotische Burg wurde im vierzehnten Jahrhundert errichtet. Die ältesten Aufzeichnungen über die Burg stammen aus dem Jahr 1321. Im Jahre 1335 widerstand sie der Belagerung durch böhmische Truppen, aber schon im nächsten Jahr wurde sie von Bolko II. von Münsterberg an das Haus Luxemburg verpfändet, und schließlich zusammen mit der Stadt durch seinen Sohn Nikolaus von Münsterberg an die Böhmen regierenden Luxemburger verkauft. Während der Hussitenkriege wurde die Burg zerstört. Die neuen Besitzer modernisierten und befestigten die Burg. Mitte des fünfzehnten Jahrhunderts wurde die Burg Eigentum der Söhne des böhmischen Königs Georg von Podiebrad. Die Burg wurde 1468 von den Bürgern von Breslau, Schweidnitz und Neisse belagert und erlitt Schäden. Im Jahr 1489 wurde die Burg vom ungarischen König Matthias Corvinus erobert und blieb bis 1490 in seinem Besitz. In den Jahren 1522 (oder 1524) bis 1532 ließ Karl I. im gotischen Gemäuer ein befestigtes Renaissanceschloss auf einem quadratischen Grundriss mit einem von Arkaden umgebenen Hof errichten. Das Schloss überstand mehrere Angriffe, wurde aber 1728 aufgegeben und fiel 1784 einem Brand zum Opfer. Die Ruinen wurden im 20. Jahrhundert vom Verfall gerettet. Es wird eine fragmentarische Rekonstruktion erwogen. Literatur Schlossruine Ząbkowice Śląskie Tomasz Jurasz: Zamki i ich tajemnice (Schlösser und deren Geheimnisse), Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1972 Weblinks Lichtbildgalerie 2013 (Memento vom 18. Dezember 2013 im Webarchiv archive.today) Lichtbildgalerie 2004