NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cargill

Cargill, Incorporated je americká, soukromě vlastněná, nadnárodní korporace, mající sídlo v Minneapolis ve státě Minnesota. Byla založena v roce 1865 Williamem W. Cargillem a nyní je s ročními výnosy přesahující stomiliardovou hranici největší americkou korporací v soukromém vlastnictví (a včetně těch veřejně vlastněných v první desítce). Oblast podnikání Podnikání Cargillu zahrnuje nákup, zpracování a distribuci obilí a dalších zemědělských komodit, stejně jako výrobu a prodej potravin pro hospodářská zvířata a ingredience pro zpracované potraviny a farmaceutika. Též provozuje rozsáhlou divizi služeb, která zvládá finanční rizika na komoditních trzích pro tuto společnost. V roce 2003 rozdělila část svých finančních operací do záložního fondu nazvaném Black River Asses Management, s přibližně 10 mld. dolarů v aktivech. Vlastní 2/3 akcií The Mosaic Company, jednoho z největších výrobců a prodejců živin z koncentrovaných fosfátů a uhličitanu draselného. Velikost společnosti Ve fiskálním roce 2010 ohlásila výnosy 107,9 a rok před tím dokonce 116,6 miliard amerických dolarů se ziskem 3,33 miliard, v roce 2010 s 2,6 mld dolarů. Cargill zaměstnává přes 160 tisíc zaměstnanců v 67 zemích světa na všech kontinentech kromě Antarktidy. Čtvrtina amerického exportu obilí jde právě z Cargill Incorporated, společnost též dodává na domácí trh 22 % masa. Je největším výrobcem drůbežího masa v Thajsku, maso dovážené z Argentiny tvoří největší exportní položku země; všechna vejce určená do řetězce McDonald's ve Spojených státech amerických projdou přes Cargill. Je jediným americkým výrobcem soli typu Alberger process, která je vysoce ceněna v oblasti rychlého občerstvení. Cargill zůstává rodinnou firmou, neboť potomci zakladatelů z rodiny Cargillů a MacMillanů vlastní 85% podíl a většinu ze zisků reinvestovali zpět do společnosti. Výkonným ředitelem Cargillu je Gregory R. Page, který v polovině roku 2007 nahradil Warrena Staleyho. Kritika Společnost a její obchodní a operativní praktiky neunikly ani kritice. Ta zahrnuje: porušování lidských práv v jejích pobočkách na Mali, Pobřeží slonoviny a Uzbekistánu z roku 2005 uvolnění kontaminovaného obilí v případě z roku 1970 a masa ve dvou případech z let 2007 a 2009 odlesňování Amazonského pralesa ve prospěch sójových polí společnosti, z let 2003 a 2006 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cargill na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cargill na Wikimedia Commons http://www.cargill.com/ – oficiální stránky
Cargill

A Cargill egy amerikai multinacionális vállalat. 1865-ben alapították. Székhelye Minnetonkában van. Magyarországon 1995 óta van jelen. Története A Cargillt 1865-ben alapította William W. Cargill az Iowa állambeli Conoverben(en). 2011 novemberében a Cargill felvásárolta a Provimit 1,5 milliárd euró értékben. Cargill Magyarországon Cargill Magyarországon 1995-ben jelent meg, amikor kisebbségi részesedést szerzett az Agrograin Kereskedelmi Rt.-ben. Rövid időn belül megjelent a takarmányozási üzletágban is a Cargill Magyarországon. 2011 májusában elkészült a Cargill új állati eledel gyára Karcagon. A Cargill 2013. március 29-ével bezárta a takarmánygyárát Zichyújfaluban. A bezárással 50 ember veszítette el állását. Zichyújfalu község önkormányzata évi 20 millió forintnyi adótól esik el a takarmánygyár bezárásának köszönhetően. A gyár néhány évvel korábban a Provimi tulajdonában volt, előtte pedig Agrokomplex Central Soya Rt. néven működött csaknem 500 embert foglalkoztatva a világ egyik legnagyobb takarmányüzemeként. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Cargill című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk "Cargill hivatalos weboldala". cargill.com. "Cargill Magyarország hivatalos weboldala". cargill.hu. 2009. május 19. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2013. szeptember 22.. Cargill a Twitteren
Cargill

La Cargill, Incorporated è una multinazionale statunitense, attiva principalmente nel settore alimentare. Di proprietà degli eredi Cargill e MacMillan, non quotata in borsa, è considerata l'azienda a controllo familiare più grande del mondo. Attività Cargill opera nel commercio di cereali e semi oleosi, nella produzione di ingredienti alimentari (amidi, dolcificanti, addensanti), nella produzione di mangimi, di cacao e prodotti derivati e di carni. Storia Cargill ha avuto origine dall'attività di commercio di granaglie dei fratelli William, Samuel e James Cargill, che inizialmente operavano in Iowa, poi in Wisconsin, ed infine in Minnesota. Nel 1895 la figlia di William Cargill sposò John Hugh MacMillian: da allora la famiglia MacMillian ha avuto il controllo della società assieme con gli eredi Cargill. Proprietaria di montacarichi, silo e navi per il trasporto di granaglie, Cargill è stata per molti decenni soprattutto un grande operatore nel commercio mondiale dei cereali, esportati dagli Stati Uniti all'Europa ed anche all'Unione Sovietica. A partire dai primi anni ottanta, in corrispondenza con una fase di depressione dei prezzi dei cereali, Cargill ha puntato su una maggiore diversificazione delle attività, con la produzione di mangimi ed ingredienti alimentari, oltre che di carni. Cargill Italia Cargill è presente in Italia con diversi impianti produttivi per la produzione di mangimi e di amidi, oltre che con una struttura commerciale che serve principalmente l'industria alimentare. La sua struttura attuale è frutto principalmente di numerose acquisizioni effettuate negli ultimi anni. L'ultima risale al 15 luglio 2011, quando è stata perfezionata la compravendita dello storico gruppo mangimistico "Raggio di Sole" di Fiorenzuola d'Arda (Piacenza). La sede europea della Cargill, si trova a Mechelen in Belgio. Note Bibliografia Cargill, Incorporated, su fundinguniverse.com. URL consultato il 30 settembre 2009. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cargill Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su cargill.com. Cargill (canale), su YouTube.
Cargill

Cargill este o companie americană, unul dintre principalii distribuitori și producători de produse alimentare și agricole din lume, prezent în 66 de țări. Compania a fost înființată în anul 1865 ca depozit de cereale. Cargill este o companie privată, iar în anul 2007 se situa pe locul 2 în topul Forbes al celor mai mari companii private din lume, după Koch Industries și înaintea lui Chrysler. Număr de angajați în 2008: 158.000 Rezultate financiare (miliarde dolari): Cargill în România Grupul și-a început activitatea în România în 1996, ca agenție de intermediere pentru exportul cerealelor. Primul siloz a fost cumpărat la Călărași, în 2000, iar ulterior, firma a devenit unul dintre cei mai mari proprietari de spații de depozitare din România, cu o capacitate totală de aproximativ un milion de tone metrice. Cargill a mai achiziționat, în 2004, Comcereal Alexandria. În anul 2011, Cargill opera în România 18 silozuri cu o capacitate totală de 500.000 tone. Divizia Cargill din România activează în 46 de locații, fiind prezentă pe piață prin firmele Cargill Agricultură, Cargill Oils, Cargill Silozuri și Cargill Cereale. Cifra de afaceri în 2007: 160 milioane Euro Cargil Oils a înregistrat o cifră de afaceri de 60,5 milioane euro în anul 2007. Note Legături externe www.cargill.com - Sit web oficial
Cargill

Cargill, Inc. är ett amerikanskt globalt konglomerat som har verksamheter främst inom livsmedelsindustrin, jordbruk, läkemedel, energi, råvaruhandel, finansiella tjänster och industriell produktion. Företaget grundades 1865 av W.W. Cargill som då förvärvade ett spannmålsmagasin i Conover, Iowa. I och med tiden har företaget brett ut sig i andra branscher och blivit USA:s näst största privata företag efter omsättning, där de hade för 2019 113,5 miljarder amerikanska dollar och sysselsatte 155 000 anställda i 70 länder världen över. Referenser Externa länkar Officiell webbplats
Autopart

Автозапчастина — польський виробник і марка стартерних акумуляторів. Компанія, заснована в 1982 році Яцеком Боком, зі штаб-квартирою за адресою al. Kwiatkowskiego 2a в Мельці. З 2008 року як акціонерне товариство ; Спочатку компанія спеціалізувалася на регенерації акумуляторів, щоб з часом розпочати виробництво акумуляторів для автомобілів під замовленими брендами, а також під приватними марками. Член Асоціації виробників та імпортерів акумуляторів та батарей у Польщі. Компанії було присвоєно звання Business Cheetah у 2012 та 2015. Компанія отримала золоту медаль Познанського міжнародного ярмарку. за лінійку батарей Gold. Компанія нагороджена Лавром інновацій за проєкт "Запуск виробництва свинцево-кислотних стартерних акумуляторів з позитивним електродом, отриманим тягне-тягнутим методом. За акумулятори GALAXY Hybrid компанія була нагороджена Європейською медаллю, нагородженою установою, що діє при Європейській комісії — Європейським економічним і соціальним комітетом, Міністерством закордонних справ та Клубом Business Center. Автопарт також увійшов до списку 1000 компаній, які надихають Європу — рейтинг, який щороку складає Лондонська фондова біржа. Autopart виконує власні проєкти та дослідження у власній лабораторії, а також разом із Центральною лабораторією акумуляторів та клітин у Познані та Технологічним університетом у Варшаві, Познані, Кракові та Жешуві. Головний спонсор першої ліги жіночої волейбольної команди «Мелнокс-Автопарт», пізніше «ТелеНет». Історія Компанія була заснована в 1982 році як підприємницька діяльність Яцека Бонка — колишнього інженера авіаційних заводів WSK PZL-Mielec — створена як гаражне підприємство : Zakład Mechaniki i Elektromechaniki Pojazdowej у Мельці — спеціалізується на регенераційних батареях. У 1990 році було створено підприємство під назвою Autopart, що спеціалізується на виробництві акумуляторів. У 90-х роках ХХ століття дистриб'ютор продукції Exide з мережею кількох магазинів, а також виробник власних конструкцій акумуляторів. У 2012 році склад було значно розширено. У 1995 році підприємство самостійно запустило виробництво порошку та решіток, що дозволило розгорнути повне, повністю власне виробництво стартерних акумуляторів. Того ж року компанія почала працювати в рамках Спеціальної економічної зони Євро-Парк Мелец. У 2015 році зали знову розширили, а у 2016 і 2017 роках компанія запустила конвеєр на базі 16 спеціальних ванн для формування батареї з випрямлячами, системою завантаження і розвантаження та системою очищення повітря. Виноски Посилання www.autopart.pl — офіційний сайт «Autopart».
Hrad ve Stobnici

Hrad ve Stobnici je kontroverzní obytná stavba napodobující středověký hrad, stojící na umělém ostrově na rybníku na řece Kończak v Noteckém lese. Nachází na okraji obce Stobnice cca 50 km od Poznaně. Objekt pokrývá plochu 2,8 hektarů. Plány na výstavbu vypracoval architekt Waldemar Szeszula a investorem je poznaňská společnost DJT. Kdo je jejím skutečným majitelem však není známo, kolují zvěsti, že by mohlo jít o zesnulého miliardáře Jana Kulczyka nebo údajného podnikatele a lékaře Pawla N. Stavba se stala předmětem kontroverzní a soudních sporů. Do roku 2025 byla označována jako největší černá stavba v Polsku, poté soud rozhodl, že stavební povolení je platné. V roce 2023 byla poblíž hradu otevřena naučná lesní stezka. Výstavba První žádost o změny v územním plánu sahají do roku 2009. Původně měl na místě vyrůst developerský projet několika obytných budov určených k rekreaci. Developer však oznámil, že hrad bude sloužit jako luxusní rezidenční komplex s celkem cca 50 byty (pro 97 obyvatel a 10 členů personálu). Primátor Poznaně schválil žádost o kácení stromů v okolí jezera, což zarazilo ochránce přírody. Staveniště se nachází v chráněném území Natura 2000. Notecký les mimo jiné zahrnuje 16 přírodních rezervací a park, který je chráněn směrnicí Evropské unie. Výstavba hradu započala v roce 2015. Poté co se zjistilo, že podmínky jeho vzniku nebyly v souladu se zákonem, se rozběhlo intenzivní vyšetřování. Pozornost se začala zvyšovat, když se polský Ústřední protikorupční úřad začal zabývat nesrovnalostmi v procesu udělování povolení. Ministr životního prostředí tehdy nařídil Generálnímu ředitelství pro ochranu životního prostředí, aby v této věci zahájilo naléhavou kontrolu. Případ byl rovněž oznámen státnímu zastupitelství. Dalším problematickým aspektem stavby se staly finace a otázka odkud přišlo 85 milionů eur na výstavbu. Podle Ústředního protikorupčního úřadu peníze pocházely z trestné činnosti. Předpoklady se potvrdily, když se část peněz našla na účtu kyperské firmy, která patřila jednomu z majitelů. Později se částka převedla na účet společnosti DJT. Okresní prokuratura v Poznani obvinila šest osob – zástupce investora, architekta a místní úředníky. Ze své funkce byl také odvolán zemský hejtman. Navzdory všem obviněním, investor popřel jakékoli pochybení a stavební práce pokračovaly. Šířily se zvěsti o možné demolici nařízené státem, kvůli poloze hradu na okraji chráněné přírodní rezervace. V roce 2025 však soud potvrdil, že stavební povolení je platné a hrad se nebude bourat. Hrad měl být dokončen v roce 2025, ale dokončovací práce pokračují ještě v roce 2026. Pokud bude hrad dokončen, bude se jednat o největší repliku středověkého hradu v Evropě. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad ve Stobnici na Wikimedia Commons Oficiální stránka
Stobnica Castle

Stobnica Castle is a building under construction in Stobnica, Poland. The building is a contemporary example of Revivalism, imitating a large medieval castle. As of 2024, the building is still under construction, but since 2023, an educational path has been available for visitors. Controversies In 2018, the construction was made public and caused a lot of controversy due to its location on the edge of the Noteć Forest and the Natura 2000 area. References
Стобница (замок)

Стобница (пол. Zamek w Stobnicy) — современный дворцово-замковый комплекс, возведённый недалеко от села Стобница, в Шамотульском повете, в Великопольском воеводстве, к северо-западу от города Познань, Польша. Автором проекта замка является архитектор Вальдемар Шешула. Инвестор строительства – компания DJT из Познани. По своему типу относится к замкам на воде. История Строительство началось в 2015 году. На искусственном острове на озере возле Стобницы появился комплекс в виде огромного средневекового замка. Сооружение имеет общую длину около 150 метров и ширину 100 метров. Главная башня, имитирующая форбург, достигает высоты 50 метров. Весь комплекс является одним из крупнейших сооружений подобного типа в стране. Запланировано до пятнадцати этажей (в самой высокой части). Внутри предусмотрено разместить 46 частных квартир разной площади, а также магазины, различные службы и технические помещения. Судебные тяжбы В 2018 году начались конфликты, связанные со строительством огромного сооружения. В первую очередь местные активисты были недовольны тем, что комплекс строится в заповедной зоне Нотечского леса, включённой в сеть Натура 2000. В июле 2020 года по распоряжению прокуратуры полиция задержала семерых человек, имеющих отношение к строительству замка. В ходе административного производства было выявлено, что разрешение на возведение комплекса выдано с нарушением действующего законодательства. В частности, местные власти не имели права санкционировать строительство замка. Однако глава администрации воеводства не принял никаких действий по признанию выданного разрешения на строительство недействительным. Эта ситуация заставила министра внутренних дел Мариуша Каминьского потребовать от премьер-министра Матеуша Моравецкого увольнения великопольского воеводы Лукаша Миколайчика. Кроме того, 11 декабря 2020 года районный прокурор в Познани обжаловал разрешение на строительство. 16 декабря 2020 года премьер-министр отстранил воеводу Миколайчика с занимаемой должности. 30 декабря 2020 года районная прокуратура в Познани представила в районный суд Познань-Грюнвальд-Ежице обвинительный акт в отношении лиц, начавших строительства объекта. 17 августа 2021 года главный инспектор строительного надзора признал решение о выдаче разрешения на строительство объекта в 2015 году недействительным. 12 января 2022 года Воеводский административный суд в Варшаве отменил оспариваемое решение Генеральной инспекции банковского надзора о признании недействительным разрешения на строительство. Согласно этому постановлению инвесторы могут продолжить возведение комплекса. Галерея Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Стобница (замок)
Стобницький замок

Стобницький за́мок (пол. Zamek w Stobnicy) — сучасний палацово-замковий комплекс, зведений неподалік села Стобниця в Шамотульському повіті Великопольського воєводства, на північний захід від міста Познань, Польща. Автором проекту замку є архітектор Вальдемар Шешула. Інвестор будівництва — компанія DJT із Познані. Опис Будівництво розпочалося у 2015 році. На штучному острові на озері біля Стобниці з'явився комплекс у вигляді величезного середньовічного замку. Споруда має загальну довжину близько 150 метрів та ширину 100 метрів. Головна вежа, що імітує форбург, досягає висоти 50 метрів. Всього заплановано до п'ятнадцяти поверхів (найвищої частини). Усередині передбачено розмістити 46 приватних квартир різної площі, магазини, різні служби та технічні приміщення. За своїм типом відноситься до замків на воді, а весь комплекс є однією з найбільших споруд подібного типу в країні. Судові позови У 2018 році розпочалися конфлікти, пов'язані з будівництвом. Насамперед місцеві активісти були незадоволені тим, що комплекс будується в заповідній зоні Нотецького лісу, включеної до мережі Natura 2000. У липні 2020 року за розпорядженням прокуратури поліція затримала сімох осіб, які стосувалися будівництва замку. У ході адміністративного провадження було виявлено, що дозвіл на будівництво комплексу видано з порушенням чинного законодавства. Зокрема, місцева влада не мала права санкціонувати будівництво замку. Однак голова адміністрації воєводства не вжив жодних дій щодо визнання виданого дозволу на будівництво недійсним. Ця ситуація змусила міністра внутрішніх справ Маріуша Камінського вимагати від прем'єр-міністра Матеуша Моравецького звільнення великопольського воєводи Лукаша Миколайчика. Крім того, 11 грудня 2020 року районний прокурор у Познані оскаржив дозвіл на будівництво. 16 грудня 2020 року прем'єр-міністр усунув воєводу Миколайчика з посади. 30 грудня 2020 року районна прокуратура в Познані подала до районного суду Познань-Грюнвальд-Єжице обвинувальний акт щодо осіб, які розпочали будівництво об'єкту. 17 серпня 2021 року головний інспектор будівельного нагляду визнав рішення про видачу дозволу на будівництво об'єкта у 2015 році недійсним. 12 січня 2022 року Воєводський адміністративний суд у Варшаві скасував оскаржуване рішення Генеральної інспекції банківського нагляду про визнання недійсним дозволу на будівництво. Відповідно до цієї постанови інвестори можуть продовжити будівництво комплексу. Галерея Примітки
Cmentarz św. Rocha w Łukowie

Cmentarz św. Rocha – cmentarz rzymskokatolicki, położony w Łukowie, na terenie parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Znajduje się pomiędzy ulicami: 700-lecia, Kiernickich, Świderską, Cmentarną i Spokojną. Ma powierzchnię 7,4 ha. Co roku na cmentarzu odbywają się uroczystości odpustowe ku czci jego patrona – św. Rocha. Data wydarzenia jest ruchoma – ma ono miejsce w dniu 16 sierpnia (wspomnienie świętego), jeśli wypada on w niedzielę, lub w najbliższą niedzielę po tym dniu. Historia Cmentarz powstał po zamknięciu dwóch wcześniejszych nekropolii – jednej przy istniejącym kiedyś kościele farnym (obecnie teren w pobliżu ul. Farnej i ul. kard. Wyszyńskiego), a także drugiej, przy (również już nieistniejącym) kościele św. Ducha, pomiędzy obecnymi ulicami Piłsudskiego i Browarną. Obydwa cmentarze zamknięto około 1810 r. ze względów sanitarnych i z powodu rozbudowy miasta (znalazły się przy centrum Łukowa). Nagrobki zniwelowano, a tereny cmentarne przeznaczono pod zabudowę. Kości pochowanych osób zostały przeniesione na nowy cmentarz. Na jego terenie zbudowano w I połowie XIX wieku drewniany kościół św. Rocha, który w latach 1838–1865 pełnił funkcję kościoła parafialnego. Obecnie pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Najstarszy nagrobek, zachowany na cmentarzu św. Rocha, pochodzi z 1831 r. (grób rodziny Łaskich). Nekropolia jest miejscem pochówku m.in. uczestników powstania styczniowego, żołnierzy Wojska Polskiego poległych we wrześniu 1939 r. i wielu zasłużonych osobistości z Łukowa i okolic. Pochowani Bronisław Chąciński (1868–1922) – lekarz, działacz społeczny Leon Kiernicki (1885–1981) – lekarz, działacz społeczny Leon Klimecki (1889–1968) – dyplomata, działacz społeczny Stefan Kondracki (1913–2004) – nauczyciel Stanisław Lewicki (1854–1933) – działacz społeczny Franciszek Maklakiewicz (1915–1939) – kompozytor Wiktor Osik (1947–2015) – polityk, samorządowiec Jadwiga Wajszczuk (1944–2021) – filolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego Stanisław Gabriel Żeleński (1873–1914) – architekt Galeria Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Plan cmentarza. [dostęp 2020-12-04]. (pol.). Uroczystości na cmentarzu w Łukowie. Widok cmentarza z lotu ptaka. [dostęp 2020-12-04]. (pol.).
Białe Jezioro (województwo zachodniopomorskie)

Białe Jezioro (niem. Biallen See) – jezioro rynnowe w Polsce położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Szczecinek. Akwen leży na Pojezierzu Drawskim. Na zachodnim brzegu jeziora zlokalizowana jest infrastruktura turystyczna w postaci zajazdu przy drodze krajowej nr 11 oraz kąpieliska. Przypisy