NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wojciecha w Jankowie Zaleśnym

Kościół świętego Wojciecha w Jankowie Zaleśnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Raszków diecezji kaliskiej). Stanowi niekoronowane Sanktuarium Matki Bożej Jankowskiej. Historia Jest to jeden z największych wiejskich kościołów w diecezji kaliskiej. Jego budowa rozpoczęła się w 1905 roku. To jest już czwarta świątynia w Jankowie Zaleśnym. Wzniesiona została dzięki staraniom miejscowego proboszcza ks. Juliana Rojewskiego. Jej kolatorem został właściciel tzw. Księstwa Krotoszyńskiego książę Thurn und Taxis. To on pokrył 2/3 kosztów prac budowlanych, natomiast resztę dołożyli parafianie. Architektura i wnętrze Budowla jest trónawowa powstała na planie krzyża łacińskiego, zaprojektowana została przez Heliodora Matejkę w stylu neoromańskim, z użyciem form neogotyckich i neorenesansowych. Nad głównym wejściem została zbudowana pięćdziesięciometrowa wieża. Książę ufundował również wyposażenie świątyni: ołtarze, ambonę, konfesjonały, chrzcielnicę, stacje Drogi krzyżowej, a nawet meble do zakrystii. Wszystko powstało w jednym warsztacie. W bogato rzeźbionym ołtarzu głównym nad tabernakulum z Najświętszym Sakramentem jest umieszczony czczony tutaj obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, czyli Pani Jankowskiej, zasłaniany obrazem z postacią patrona kościoła, świętego Wojciecha. We wnętrzu budowli znajdują się również ołtarze boczne. Po prawej Matki Bożej Bolesnej z Pietą, czyli rzeźbą przedstawiającą siedzącą Maryję i trzymającą na kolanach ciało Jezusa zdjętego z krzyża. Z kolei po lewej stronie jest umieszczony ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Znajduje się w nim figura Jezusa, który objawił siostrze Marii Małgorzacie Alacoque swoje serce pełne miłości do każdego człowieka. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne po 1908 roku, gdyż nie wymienia ich katalog zakładu wydany w tymże roku. Za montaż instrumentu odpowiadał Wacław Caliński z Poznania. Organy przeszły w latach 2019–2021 generalny remont, który wykonała firma Nawrot i Synowie z Wronek. Dyspozycja utrzymana została w stylu romantycznym i dobrze współgra z akustyką świątyni. Organy posiadają jeden miech dwufałdowy zasilany, dmuchawą elektryczną lub zamiennie urządzeniem do kalikowania. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Pogrzybowie

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Pogrzybowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Raszków diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1801–1806 i ufundowana przez Sylwestra Karnkowskiego, na miejscu poprzedniego drewnianego kościoła. Budowla została wykończona i poświęcona przez Rafała Karnkowskiego w latach 1806–1809. Architektem i budowniczym był Teodor Sułkowski z Raszkowa. To jest już czwarty kościół wzniesiony w tym miejscu. Tym razem jest to świątynia murowana z cegły. Charakteryzuje się klasycystycznym kształtem architektonicznym i jest zwrócony prezbiterium w stronę zachodnią. Fasada frontowa rozczłonkowana jest pilastrami podtrzymującymi belkowanie, z trójkondygnacyjnym szczytem o wolutowych spływach. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi. Ze szczytu budowli na wiernych spogląda patronka parafii św. Katarzyna Aleksandryjska z mieczem i kołem młyńskim. Fronton świątyni składa się z trzech kondygnacji. Pierwsza ozdobiona jest trzema płaskorzeźbami w formie medalionów świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz płaskorzeźbą symboli papieskich. Druga natomiast ozdobiona jest dwiema rzeźbami drugorzędnych patronów kościoła św. Walentego i św. Antoniego Padewskiego, z kolei trzecia rzeźbą kamiennego krucyfiksu. Wnętrze kościoła stanowi jedna nawa. Całość została wzniesiona na planie prostokąta, z wyodrębnionym prezbiterium, do którego przylega zakrystia, nad którą znajdują się loże kolatorskie, otwierające się do nawy arkadą o spłaszczonym łuku. Wewnątrz ściany rozczłonkowane są pilastrami, z oknami półkolistymi i prostokątnymi, zamkniętymi półkoliście. Nad wejściem do zakrystii jest umieszczone malowidło przedstawiające inną świętą, królową Jadwigę Andegaweńską. Ołtarz główny stanowi całą szerokość prezbiterium, udekorowany jest komunami i ozdobnymi gzymsami, a także figurami aniołów i świętych. Tuż przy prezbiterium usytuowane są dwa ołtarze zbudowane w formie baldachimów z udrapowaną kotarą i umieszczone są we wnękach. W nich można zobaczyć figury Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Józefa. Mniej więcej w połowie nawy głównej po obu stronach są umieszczone ołtarze z przedstawieniem drugorzędnych patronów parafii. Są nimi św. Antoni Padewski i św. Walenty. Przypisy
Kościół św. Jana Ewangelisty w Ołoboku

Kościół świętego Jana Ewangelisty w Ołoboku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Jest to dawna świątynia klasztorna Cysterek. Obecna, orientowana budowla, została wzniesiona na przełomie XV i XVI wieku w stylu późnogotyckim razem z murowanym klasztorem. Budynki zostały zniszczone w pierwszej połowie XVII wieku przez pożar. Odbudowa została przeprowadzona w latach 1695-1696. W latach 1780–1788 została przebudowana fasada zachodnia świątyni a także została dobudowana wieża dzwonnicza. W 1837 roku konwent Cysterek w Ołoboku został zlikwidowany przez władze pruskie. Większość zabudowań klasztornych została rozebrana w 1882 roku. Świątynia była restaurowana w latach 1922-1924. Obecnie kościół w głównym zrębie zachował cechy stylu późnogotyckiego, następnie został zbarokizowany w czasie odbudowy pod koniec XVII wieku i w czasie przebudowy w XVIII wieku. Świątynia opięta jest na zewnątrz, częściowo gotyckimi, szkarpami. Wewnętrzny wystrój kościoła z bogatą dekoracją snycerską powstał w latach 1779-1795 i reprezentuje styl jednolicie rokokowy. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Ołoboku

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Ołoboku – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Jana Ewangelisty w Ołoboku (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona na początku XVI wieku (zapewne w 1521 roku). Ufundowana została przez cysterki ołobockie. Budowla była remontowana w 1744, 1752 (dobudowano wówczas wieżyczki na sygnaturkę i wymieniono gonty) i 1777 r. W 1835 roku została dostawiona kruchta, a w 1868 roku została wzmocniona konstrukcja ścian. W latach 70. XX wieku i w 2000 roku kościół został poddany restauracji. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Należy do grupy późnogotyckich kościołów odmiany wielkopolskiej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, dwuspadowy z dużym okapem, głównie wokół prezbiterium z zaczepami, pokryty gontem. W centralnej części znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym cebulastym dachem hełmowym z latarnią i chorągiewką z datą „1777”. Od tyłu pod okapem na zewnątrz świątyni są zawieszone dwa dzwony z 1746 i 1799 roku. wnętrze nakryte jest płaskim stropem obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Belka tęczowa z ludową Grupą Pasyjną powstała w XIX wieku. Styl późnorenesansowy reprezentują: ołtarz główny (typu szafiastego) powstały około 1600 roku, ołtarz boczny i ambona pochodzące z 1 połowy XVII wieku. Drugi ołtarz boczny reprezentuje styl barokowy i powstał w 2 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Marka Ewangelisty w Rososzycy

Kościół świętego Marka Ewangelisty w Rososzycy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ołobok diecezji kaliskiej). Jest to świątynia zbudowana w 1818 roku z fundacji dziedzica Rososzycy – Pawła Skórzewskiego, pełniącego ówcześnie funkcję senatora i wojewody kaliskiego. Nowy kościół został wzniesiony na planie prostokąta w modnym wówczas stylu klasycystycznym. Świątynia składa się z jednej nawy i półkoliście zamkniętego prezbiterium. Posiada kruchtę (czyli wejście od strony zachodniej) i zakrystię, do której wchodzi się przez przedsionek od strony południowej. Strop kościoła jest płaski, wnętrze ozdabiają pilastry i podparty kolumnami chór, którego balustrady są pokryte fantazyjnymi motywami roślinnymi. Chór jest ozdobiony także figurami Świętych Apostołów Piotra i Pawła, które wcześniej były umieszczone po bokach głównego ołtarza. Ołtarz główny murowany, reprezentuje styl klasycystyczny. Umieszczone są w nim dwa obrazy: wizerunek patrona świątyni św. Marka Ewangelisty i obraz Przemienienia Pańskiego z XVIII wieku. W ołtarzu są umieszczone także nowe już figury Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanego Serca Maryi. Ciekawe są także ołtarze boczne. W tym po lewej stronie kościoła znajduje się wyjątkowe dzieło – Pietà namalowana przez Fabiana Sarneckiego. Nad Pietą w zwieńczeniu ołtarza jest umieszczony obraz św. Barbary. Drugi ołtarz boczny – po prawej stronie – zdobi figura Jezusa Ukrzyżowanego z początku XIX wieku oraz obrazy Matki Boskiej Szkaplerznej i św. Franciszka. Przypisy
Kościół św. Barbary w Bobrownikach

Kościół świętej Barbary w Bobrownikach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Stanisława Kostki w Doruchowie (dekanat Ostrzeszów diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia (pierwotnie nosząca wezwanie Świętego Bartłomieja Apostoła) wzniesiona około połowy XVII wieku. W XVII wieku przez pewien czas była własnością Braci Czeskich. Gruntownie została wyremontowana w 1832 roku przez Hipolita Bielinę. Odnawiana była w latach 1910, 1956 (wymieniono wówczas gonty), 1957 (wykonana została wówczas polichromia), 1972 (ponownie zostały wymienione gonty), 1975 (zostało wówczas przebudowane prezbiterium). W 1979 roku została odnowiona polichromia przez E. Haladyna. Remontowana była ponownie w 1992, 1996 i 1999 roku (wymieniono wówczas gont na dachu). Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany, nie posiada wieży. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku umieszczona jest zakrystia. Z bryły świątyni nie jest wyodrębniona kruchta, wejście znajduje się z boku i jest osłonięte daszkiem podpartym dwoma słupami. Kościół nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją gontowy stożkowy dach hełmowy. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty słupami i charakteryzuje się prostą linią parapetu. Polichromia znajdująca się na ścianach i stropie jest współczesna i zawiera sceny z życia Świętej Barbary. Barokowy ołtarz główny powstał w 2 połowie XVII wieku. Ambona i konfesjonał zostały wykonane w połowie XVII wieku. Barokowo – ludowy krucyfiks zawieszony w nawie pochodzi z 2 połowy XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Apostołów Filipa i Jakuba w Bukownicy

Kościół świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Bukownicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Grabów diecezji kaliskiej). Jest to budowla murowana, jednonawowa, wzniesiona około 1721 roku w stylu barokowym, podczas urzędowania księdza proboszcza Wojciecha Bączyńskiego. Jednak niedługo potem pożar, w którym ucierpiała cała wieś, spowodował w niej duże zniszczenia. W czasie odbudowy w 1776 roku nie zostały zachowane niektóre, charakterystyczne dla baroku, cechy architektoniczne kościoła. Oprócz tego około 1863 roku wysoka wieża została przebudowana w stylu neogotyckim, w późniejszych latach świątynia została otynkowana. Większość wyposażenia kościoła to dzieła barokowe i późnobarokowe z XVIII wieku, jedynie część polichromii powstała w XIX wieku i cechuje się elementami stylu eklektycznego, podobnie jak obrazy umieszczone w prawym bocznym ołtarzu (z końca XIX wieku). Przedstawiają one Jezusa ukrzyżowanego z Maryją i Janem stojącymi pod krzyżem (obok jest umieszczona figura św. Weroniki z chustą oraz nieznanej niewiasty), powyżej scenę Jezusa stojącego przed Piłatem (tzw. Ecce homo) oraz na samej górze scenę naigrawania się z Jezusa przez przechodniów. W lewym bocznym ołtarzu jest umieszczony obraz śpiącego Jakuba, który widzi drabinę z wędrującymi po niej aniołami, a u jej szczytu Boga Ojca (kryje on pod sobą obraz Archanioła Rafała prowadzącego małego Tobiasza), obraz ten otaczają posągi św. Mikołaja i pustelnika, nad nimi znajduje się Matka Boża miażdżąca głowę węża w otoczeniu aniołów, a na najmniejszym obrazie na samej górze widoczny jest św. Antoni przyjmujący Komunię Świętą. Obraz Matki Bożej wzorowany na ikonie Pani Jasnogórskiej znajdujący się w głównym ołtarzu jest czczony w parafii jako wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej i jak większość wyposażenia pochodzi z II połowy XVIII wieku. Namalowany został w stylu bizantyjskim, a na postacie została nałożona srebrna sukienka, miejscami pozłacana. Obraz ten zasłania bardzo nietypowy obraz Świętej Rodziny. W stylu barokowym jest na nim przedstawiony św. Józef z kilkuletnim Dzieciątkiem stojącym na stołku (Józef całuje Jezusa w rękę), a z drugiego planu przygląda im się Matka Boża z jedną dłonią na sercu, a drugą lekko uniesioną. W prawym dolnym rogu obrazu, tyłem do nas siedzi anioł z bukietem róż w ręku, nad całą sceną oprócz tego unoszą się liczne główki anielskie i jedna cała postać cherubina. Przy filarach głównego ołtarza są usytuowane figury biskupów - św. Wojciecha i św. Stanisława. Przypisy
Kościół św. Marcina w Chlewie

Kościół świętego Marcina w Chlewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Grabów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1651 roku. Ufundowana została przez Stanisława Kobierzyckiego. W 1794 roku została rozbudowana o wieżę. W latach 1981 – 84 i 1992 roku była restaurowana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się wieża mieszcząca kruchtę w przyziemiu. Nakrywa ją gontowy dach namiotowy. Kościół nakryty jest dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem z szerokim okapem i z sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę. Wieżyczkę zwieńcza blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi z listwami. Na belce tęczowej są umieszczone późno gotyckie figury i krucyfiks wykonany na początku XVI wieku. Chór muzyczny jest podparty czterema kolumnami i charakteryzuje się parapetem z prostokątną wystawką w części centralnej. Na chórze znajduje się prospekt organowy. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowy, ołtarze boczne powstały w stylu rokokowym, zostały wykonane w XVIII wieku. Duży krucyfiks jest ozdobiony datą „1653”. Chrzcielnica w stylu barokowym w formie drzewa rajskiego z wężem pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Konfesjonał powstał w XVIII wieku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Giżycach

Kościół Przemienienia Pańskiego w Giżycach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Grabów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wybudowana przez księdza Ignacego Płoszaja i ukończona w 1878 roku. Bryła kościoła jest skromna i niewielka, a jej kształt nawiązuje do architektury klasycystycznej. W elewacji frontowej znajduje się - na szerokiej kruchcie - wieża zwieńczona dachem hełmowym z kulą i krzyżem, a jest ozdobiona dwiema niszami z umieszczonymi w nich figurami. Jednonawowe wnętrze było ostatnio gruntownie odnawiane: niedawno pojawiły się nowe ławki, posadzka i konfesjonały oraz nowe okna, na renowację czekają ściany i ołtarze. W ołtarzu głównym - ozdobionym kolumnami podtrzymującymi belkowanie a także rzeźbami przedstawiającymi św. Piotra i św. Pawła - jest umieszczony obraz Przemienienia Pańskiego, a na jego zasuwie znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i wizerunek św. Antoniego Padewskiego (usytuowany w zwieńczeniu). Niżej jest umieszczone tabernakulum, na którym „leży” księga Pisma Świętego, a na niej leży Baranek, będący symbolem Jezusa w Najświętszym Sakramencie i Jego ofiarę za wszystkich ludzi. W prezbiterium na sklepieniu znajduje się fresk Trójcy Świętej, z kolei na całej długości nawy nad oknami oraz pomiędzy filarami pod chórem są ulokowane wizerunki świętych (m.in. św. Brat Albert Chmielowski czy św. Kazimierz Królewicz), jednak dużo późniejsze niż pozostałe wyposażenie świątyni i posiadające niewielką wartość artystyczną. W kościele są umieszczone również dwa ołtarze boczne, ulokowane przy ścianie tęczy. W ołtarzu z lewej strony znajduje się obraz św. Józefa i św. Wojciecha w zwieńczeniu), w mensie tego ołtarza są umieszczone symbole św. Józefa (lilia i stolarskie narzędzia), z prawej strony z kolei znajduje się ołtarz z obrazem przedstawiający Matkę Bożą w czasie ukrzyżowania Jezusa (w mensie ołtarza są umieszczone symbole męki Pańskiej - bicz oraz serce Jezusa przebite sztyletem) oraz obraz św. Stanisława (w zwieńczeniu). Przy ołtarzu św. Józefa jest usytuowana mała, drewniana chrzcielnica z ciekawymi zdobieniami i podstawą składającą się z trzech głów i korpusów morskich stworzeń przypominających ryby. Przypisy
Kościół poewangelicki w Grabowie nad Prosną

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Grabów nad Prosną, w powiecie ostrzeszowskim, w województwie wielkopolskim. Jest to murowana nieotynkowana budowla wzniesiona w 1887 roku. Reprezentuje styl neogotycki. Posiada wieżę na planie kwadratu nakrytą ośmiokątnym ostrosłupowym dachem hełmowym. Obecnie świątynia nie jest użytkowana. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Grabowie nad Prosną

Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej – kościół pofranciszkański znajdujący się w mieście Grabów nad Prosną, w powiecie ostrzeszowskim, w województwie wielkopolskim. Świątynia została wzniesiona w latach 1642-58, po spaleniu została odbudowana w latach 1733-41. W latach 1998–2000 została odrestaurowana elewacja. Budowla reprezentuje styl wczesnobarokowym, chociaż fasada i urządzenie wnętrza zostało przebudowane w stylu późnobarokowym. W swej zasadniczej bryle jest tradycyjna, należy do budowli jednowieżowych z prezbiterium zwróconym w stronę zachodnią z wieżą umieszczoną w fasadzie wschodniej. Budowla składa się z jednej nawy połączonej z nieco węższym i niższym zamkniętym półkoliście prezbiterium. Z przodu bryła świątyni jest zamknięta przez szerszą od korpusu nawowego, jednowieżową, parawanową, pozornie skromną fasadą. Jest ona ozdobiona zwielokrotnionymi na osi głównej i zdwojonymi przy narożnikach pilastrami toskańskimi, podtrzymującymi belkowanie doryckie z wydatnym gzymsem i fryzem ozdobionym nad pilastrami i w części centralnej tryglifami. Fasada posiada trzy kondygnacje a na jej centralnej osi jest umieszczona wieża ujęta w spływy, flankowana przysadzistymi obeliskami. Całą świątynia jest nakryta dwuspadowymi dachami. We wnętrzu wydłużone prezbiterium świątyni jest nakryte sklepieniami ceglanymi, ozdobionymi skromną dekoracją stiukową. Prezbiterium całą swoją szerokością, przy pomocy półkolistej arkady, otwiera się ku szerszej i wyższej, trzyprzęsłowej nawie świątyni, nakrytej sklepieniem kolebkowym z lunetami. Ściany nawy podzielone są głębokimi (głębokość około 1 metra) arkadowymi wnękami i parami toskańskich pilastrów, nad którymi całe wnętrze jest objęte pełnym belkowaniem. Okna w nawie znajdują się na dwóch poziomach – dolne są umieszczone w głębokich wnękach, natomiast górne w polach tarczowych lunet. Dodatkowym elementem architektonicznym dodającym efektu oszczędnej architekturze świątyni jest chór muzyczny, posiadający parapet wklęsłowypukły, ozdobiony bogatym profilowaniem z płycinami, podparty dwoma filarami podtrzymującymi trzy arkady zamknięte półkolistym łukiem. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Marszałkach

Kościół Chrystusa Króla w Marszałkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Grabów diecezji kaliskiej). Świątynia powstała jako kaplica przy Domie Zakonnym salezjanów pod wezwaniem świętego Franciszka Salezego erygowanym w 1931 roku, w dawnym majątku hrabiny Bismarck-Bohlen. Kościół został przebudowany w 1936 roku z budynku starej owczarni. W czasie okupacji kościół i inne zabudowania były własnością Niemców. W 1950 roku ksiądz biskup Walenty Dymek erygował parafię pod wezwaniem Chrystusa Króla, wydzielają ją z parafii Doruchów. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Marcinkach

Kościół Świętej Trójcy w Marcinkach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa i Wszystkich Świętych w Mąkoszycach (dekanat Syców diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1801–1803. Remontowana była w latach 1930 i 1975. Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, wzniesiona została na kamienno-ceglanej podmurówce. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest prostokątnie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona niska wieża, wzniesiona w konstrukcji słupowej, w przyziemiu wieży znajduje się kruchta. Ściany wieży są lekko pochylone ku górze, wieżę zwieńcza dach namiotowy pokryty blachą. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. W centralnej części jest umieszczona drewniana, okrągła wieżyczka na sygnaturkę, nakryta blaszanym, cebulastym dachem hełmowym i latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest ozdobiony balustradą tralkową. Na nim znajduje się pozytyw z pierwszej ćwierci XIX wieku. Belka tęczowa posiada dekorację snycerską oraz Grupę Ukrzyżowania z 2 połowy XVIII wieku. Częściowo zachowała się polichromia w stylu barokowo – ludowym powstała około 1830 roku. Polichromia przedstawia Matkę Boską z postaciami Ewangelistów, Świętą Trójcą i symbolami: Oko Opatrzności, Kielich z Hostią, Krzyż z Kotwicą. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym powstał w 1 połowie XVII wieku i jest ozdobiony rzeźbą w stylu późnogotyckim Matki Bożej z początku XVI wieku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Myślniewie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Myślniewie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Kobylej Górze (dekanat Ostrzeszów diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1746 roku. Remontowana była w latach 1974 – 75. W 2018 roku dachy zostały pokryte gontem. Budowla jest drewniana, składa się z jednej nawy, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona wieża, wzniesiona w konstrukcji słupowej i charakteryzująca się pochyłymi ścianami ku górze oraz mieszcząca kruchtę w przyziemiu. Wieżę zwieńcza barokowy, blaszany dach hełmowy z podwójną ośmiokątną latarnią i krzyżem. Kościół nakryty jest dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem modrzewiowym z szerokim okapem z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona ostrosłupowym blaszanym dachem hełmowym z latarnią i krzyżem. Wnętrze nakryte jest pozornymi sklepieniami kolebkowymi, lekko spłaszczonymi w prezbiterium. Na ścianie znajduje się Grupa Ukrzyżowanie z datą budowy świątyni „1746”. Chór muzyczny jest podparty dwoma drewnianymi słupami i charakteryzuje się balustradą o prostej linii, ozdobioną trzema posągami na konsolach. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne reprezentują styl późnobarokowy i powstały około połowy XVIII wieku. W stylu barokowym powstały: ambona z baldachimem oraz chrzcielnica z połowy XVIII wieku. Figura Madonny z Dzieciątkiem w stylu gotyckim pochodzi z końca XIV wieku. Krucyfiksy procesyjne powstały w stylu barokowo – ludowym. Przypisy