NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubinie – rzymnokatolicki kościół parafialny usytuowany u zbiegu ulic Piastowskiej i Bolesława Chrobrego, w południowo-wschodniej części rynku. Historia Jest to neogotycka świątynia, wybudowana na miejscu ufundowanej przez lubińskich szewców kaplicy Świętego Mikołaja z XV wieku. Świątynia była budowana sześć lat od 1900 do 1906, kiedy to została poświęcona. Grudzień roku 1945 był okresem pierwszej bożonarodzeniowej pasterki w Lubinie, w której uczestniczyli osadnicy przybyli z różnych części Polski oraz niemieccy ewangelicy. W roku 1946 ojciec Julian Białek OFM, przybyły tu z Krakowa, został pierwszym polskim proboszczem. Architektura Budynek wykonany jest z cegły, posiada jednonawowe prezbiterium do którego dobudowana jest obszerna zakrystia. Ściany tej części świątyni podparte są przyporami. Wnętrze kościoła wyposażone jest dość skromnie. Dach pokryty jest dachówką ceramiczną. W północno-wschodniej części umiejscowiona jest wieża dzwonnicy, a jej szczyty ozdobione są sterczynami. Na emporze znajdują się 13-głosowe organy firmy Schlag & Söhne, wybudowane w 1908. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubsku

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Lubsku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lubsku, w powiecie żarskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Lubsko, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia i architektura Świątynia została zbudowana w 1908 roku w formach nawiązujących do architektury gotyku. Częściowo do budowy zostały wykorzystane mury starego kościoła z lat 1757–1761. Składa się z jednej nawy i pięciobocznej absydy prezbiterialnej. Na bocznej osi fasady znajduje się wysoka wieża zakończona iglicą. Wyposażenie kościoła w stylu neogotyckim. W 1997 roku został rozbudowany o transept i przedsionki w stylu nawiązującym do neogotyku według projektu architekta profesora Jana Tajchmana przez księdza proboszcza prałata Stanisława Kłóska. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny, w Mysłowicach, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Mysłowice archidiecezji katowickiej. Historia W kwietniu 1888 roku rozpoczęto prace budowlane. Po zaledwie 3 miesiącach mury były już wybudowane kilka metrów nad ziemią i kardynał Georg Kopp został zaproszony do poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego. W październiku 1889 roku kościół był wykończony w stanie surowym (oprócz wieży). W 1891 roku, po trzech latach budowy, ogromna neogotycka świątynia została ukończona i wspomniany wyżej kardynał Kopp, został zaproszony do konsekrowania nowej budowli. Niestety, biskup nie mógł przybyć i w jego zastępstwie aktu poświęcenia dokonał dziekan mysłowicki, ks. Jan Michalski z Lipin. Poświęcenie odbyło się w dniu 17 września 1891 roku, w uroczystości uczestniczyli parafianie i wierni z okolicznych miejscowości. Świątynia została konsekrowana w 1895 roku przez kardynała Koppa i odtąd zaczęła pełnić rolę kościoła parafialnego zastępując kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Całkowity koszt budowy wyniósł 220 000 marek, ale nie była to ogromna suma, jak na taką dużą budowlę. Świątynia powstała w stylu neogotyckim, z trzema nawami, nawą poprzeczną (transeptem) i 70-metrową wieżą. 7 lutego 2026 roku kościół został poważnie zalany na skutek awarii sieci hydrantowej. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowym Tomyślu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowym Tomyślu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w mieście Nowy Tomyśl, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy Placu Fryderyka Chopina. Należy do dekanatu lwóweckiego. Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w latach 1778-1779 staraniem Feliksa Szołdrskiego w stylu barokowo-klasycystycznym, na planie krzyża greckiego o jednakowych ramionach. Dawniej posiadała wieżę, ale została ona rozebrana w 1940 roku. Budowla murowana i otynkowana. Wnętrze, z emporami typowymi dla kościołów protestanckich, ma dekorację o motywach rokokowych. W dniu 12 grudnia 1932 roku kościół został uznany za zabytek. W 1946 roku budowla została przejęta przez katolików. Do 1981 roku była używana jako kościół pomocniczy przez parafię Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Nowym Tomyślu. Od 1 czerwca 1981 roku budowla służy jako świątynia nowo utworzonej parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Bibliografia Paweł Anders: Nowy Tomyśl i okolice. Poznań: Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej. Oddział w Poznaniu, 1985, s. 18. (pol.). Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół parafialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa dzielnicy Nowe Zagrody w Raciborzu, wybudowany w latach 1934–1935 według projektu Otto Lindera ze Stuttgartu, konsekrowany 20 października 1935 r. Historia Kościół wybudowano staraniem księdza Jerzego Schulza w latach 1934–1935 w formie rotundy z dużą kopułą. Fundusze na budowę kościoła pochodziły z kolekt i ofiar parafian z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu, które zbierano przez kilka lat. 20 października 1935 roku metropolita wrocławski kardynał Adolf Bertram dokonał konsekracji świątyni. Półtora roku później jej pierwszym proboszczem został mianowany ksiądz Jan Post. Działania wojenne spowodowały poważne zniszczenia kościoła. 29 marca 1945 roku kościół został poważnie uszkodzony, zostało zniszczone sklepienie, które odbudowano w latach 1947–1948. Ksiądz Jan Post w 1976 roku został przeniesiony na emeryturę, a jego miejsce zajął ksiądz Alojzy Jurczyk, który zarządzał parafią do swojej śmierci – lipiec 2005. W czasie ciężkiej choroby księdza proboszcza, od 2002 roku parafią zarządzał tzw. administrator. Funkcja ta sprawowana była najpierw przez księdza Piotra Sługockiego, a następnie przez księdza Adama Rogalskiego, którego 1 października 2005 roku biskup ordynariusz mianował proboszczem. Przez blisko 30 lat dokonano wielu inwestycji, m.in. wyremontowano dach i elewację kościoła, ufundowano trzy nowe dzwony oraz 39-głosowe organy. W latach 1989–1991 wybudowano nowy dom parafialny, w którym katechizuje się dzieci i młodzież. Architektura Kościół jest nieorientowany i wybudowany w formie ekspresjonistycznej rotundy z dużą kopułą, którą podtrzymuje 20 żelbetowych filarów. Od strony wschodniej kwadratowa wieża. Front budowli posiada trzy arkady wejściowe, nad którymi znajduje się rząd wąskich okien, natomiast elewacja posiada rzeźby dekoracyjne oraz rzeźby w wykonaniu Emila Sutora. Ołtarz półkolisty wykonany z czarnego marmuru, nad którym znajduje się figura ukrzyżowanego Chrystusa. Witraże pochodzą z lat 60. XX wieku i zostały odtworzone na podstawie przedwojennych wzorów. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 5 października 2020 (nr rej. A/707/2020). Galeria Zobacz też Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu Przypisy Bibliografia Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007. ISBN 978-83-89802-36-1. Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008. ISBN 978-83-89802-73-6. Jan Nowak: Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu. Racibórz: 2001. Linki zewnętrzne Strona parafii NSPJ w Raciborzu
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Płocku

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa na osiedlu Imielnica w Płocku należy do parafii pw. św. Jakuba Apostoła. Historia parafii sięga XII w. W 1413 otrzymała odpusty od papieża Marcina V. W XVI w. została przejęta przez mansjonarzy katedralnych. W 1598 drewniany kościół posiadał dwie kaplice. Ołtarz główny był murowany i miał rzeźbioną nastawę. Świątynia ta istniała do 1835. Kolejny drewniany kościół wzniesiono w latach 1836–1837, według projektu Michała Miklaszewskiego, kosztem Jana Weynertha. Od 1900, kiedy w pobliskich Borowiczkach (dziś część Płocka) powstała cukrownia, postanowiono zbudować większy i obszerniejszy kościół. W 1927 ówczesny proboszcz, ks. Władysław Skierkowski rozpoczął budowę nowej świątyni według projektu Brunona Zborowskiego. Budowę zakończono w 1935, a aktu konsekracji dokonał bp Leon Wetmański. Podczas okupacji Niemcy aresztowali ks. Skierkowskiego i wywieźli do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie, a plebanię wykorzystali jako magazyn. Obecny kościół jest bardzo ciekawie wyposażony, ma wspaniałą polichromię autorstwa Władysława Zycha. W krypcie kościoła spoczywają: generał Piotr Karol Bontemps (1777–1840) z małżonką Różą z domu Monfeull Proboszczem od 2002 r. jest ks. Ryszard Paradowski, a pomagają mu księża Dariusz Pargulski i Marek Tomasz Wiśniewski. Do parafii pw. Św. Jakuba należą płockie osiedla: Imielnica i Borowiczki oraz pobliskie wsie: Bielino, Borowiczki Pieńki, Nowe Boryszewo, Stare Boryszewo, Cekanowo, Gulczewo, Mirosław, Rydzyno. Do parafii należy Cmentarz Rzymskokatolicki w Imielnicy (ul. Harcerska), który obejmuje powierzchnię 4 ha. Cmentarz założony został w 1935 roku, ale pierwsze groby pojawiły się tam - oprócz nieznanego żołnierza z 1945 – dopiero w 1947 roku. Na cmentarzu spoczywają m.in.: Aleksandra Łuszczyńska (1943–2015) – polityk, posłanka na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IV kadencji Stanisław Nawrocki (1947–2004) – pisarz, adwokat, przewodniczący Rady Miasta Płocka kapitan Batalionów Chłopskich Bolesław Pyszko (1921–1988), ksiądz Bolesław Plewiński (1882–1958) – proboszcz parafii w Kraszewie. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radymnie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radymnie – kościół katolicki w archidiecezji przemyskiej, budowany od 2007 do 2012 roku. Od 22 sierpnia 2015 jest kościołem parafialnym Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radymnie wcześniej kościół należał do Parafii św. Wawrzyńca w Radymnie. Należy do dekanatu Radymno I. Świątynia mieści się na ulicy Stefana Kardynała Wyszyńskiego. Kalendarium budowy nowej świątyni w Radymnie: 14 lipca 2007 – poświęcenie placu pod budowę nowego kościoła. 16 lipca 2007 – rozpoczęcie budowy nowej Świątyni. 25 maja 2008 – poświęcenie kamienia węgielnego. 15 czerwca 2012 – poświęcenie kościoła oraz nadanie przywileju odpustu. Wszystkich tych ceremonii dokonał Metropolita Przemyski Ksiądz Arcybiskup Józef Michalik. Nadzór nad budową kościoła prowadził ks. Czesław Jaworski proboszcz parafii Radymno. Kierownikiem budowy był Michał Folis. Pod kościołem znajduje się kaplica przedpogrzebowa, a obok kościoła powstało Rejonowe Centrum Formacji i Przeciwdziałania Uzależnieniom im. Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego, w którym została poświęcona kaplica w dniu 25 grudnia 2008. Poświęcenie Środowiskowego Centrum Socjoterapeutycznego odbyło się 25 grudnia 2010. Od 9 czerwca 2012 roku wewnątrz kościoła odprawiane są msze święte. 3 kwietnia 2016 Metropolita Przemyski Ksiądz Arcybiskup Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa w głównym ołtarzu oraz wizerunek świętego Józefa w bocznym ołtarzu namalował artysta Olek Czyżowski. W drugi bocznym ołtarzu znajduje się kopia Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej wykonana przez artystów państwa Wajdów. Kopia Obrazu Jasnogórskiego została poświęcona podczas parafialnej pielgrzymki na Jasną Górę. Tabernakulum ufundowała rodzina Krystyny i Antoniego Przytułów. 8 maja 2016 w kościele metropolita przemyski Ks. Abp Adama Szala dokonał święceń diakonatu. W kościele znajdują się relikwie Jana Pawła II i św. Faustyny Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Rzepinie

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Rzepinie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rzepinie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Opis Obecna świątynia początkowo nosiła wezwanie Świętej Katarzyny. W listopadzie 1945 r. kościół rekonsekrowano pod dawnym wezwaniem Świętej Katarzyny. Pierwotna budowla nosiła cechy stylu późnoromańskiego. Wybudowane z granitu dolne partie świątyni pochodzą z XIII wieku. Z pierwotnego kościoła zachowało się również prezbiterium razem z trzema oknami na ścianie wschodniej z łukami lekko zaostrzonymi. Do korpusu budowli od strony północnej jest dobudowana kaplica z końca XIV stulecia, posiadająca ostrołukowy profilowany portal i ceglane maswerkowe fryzy ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W 1638 r. kościół został uratowany przed spaleniem. W 1698 r. odnotowano, że budowla jest cała murowana, wieża drewniana, posiada pięć dzwonów i zegar oraz że stoi w mieście. Jednakże w 1709 r., profesor Beckmann z Frankfurtu odnotował, iż w wieczór Trójcy Świętej część świątyni zawaliła się. Do teraz w wieży znajdują się 2 dzwony Świątynia została odbudowana z cegły, podwyższone zostały znaczne partie murów oraz została zbudowana wieża w stylu neogotyckim. Prace przy odbudowie i modernizacji kościoła zakończyły się dopiero w 1879 r. Wymiary świątyni to: długość – 36 metrów, szerokość od głównego wejścia – 15 metrów. Obecna bryła budowli i jej wnętrze powstało podczas tej przebudowy. Wyposażenie W prezbiterium znajduje się Chrystus na krzyżu, tabernakulum i ciernie, które wykonane są z ozdobnego metalu. W oknach jest umieszczonych 7 witraży. W centralnym oknie znajduje się witraż przedstawiający Najświętsze Serce Pana Jezusa. Organy o 19 głosach wykonane zostały w 1879 r. przez berlińską firmę Gebrüder Dinse. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rejowcu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rejowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Rejowiec (województwo wielkopolskie) w powiecie wągrowieckim w gminie Skoki. Historia Świątynia wybudowana w 1626 r. jako kościół ewangelicko-reformowany przez Andrzeja Reja ze Skoków, dyplomaty, wnuka Mikołaja Reja z Nagłowic. W okresie zaborów kościół został włączony w struktury Kościoła Ewangelickiego w Prusach. W 1820 r. przebudowany. Dobudowano wówczas wieżyczkę na sygnaturkę. Przed wybuchem II wojny światowej świątynia należała do parafii Rejowiec (niem. Revier) Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce. 17 sierpnia 1947 roku, po przejęciu przez katolików, kościół został konsekrowany jako rzymskokatolicki pod wezwaniem Serca Jezusowego – filialny kościół parafii w Dąbrówce Kościelnej. W latach 1953–1958 gruntownie remontowany. W 1976 r. została utworzona samodzielna parafia. Architektura Jest to budowla orientowana, o konstrukcji zrębowej, oszalowana. Do nawy na planie prostokąta zwężającego się we wschodniej części przylega prostokątne prezbiterium. Dach pokryty dachówkami. Wnętrze, choć niskie, ma empory typowe dla kościołów ewangelickich, wsparte na masywnych słupach. Strop belkowy. Przy kościele stoi drewniana dzwonnica, wybudowana w 1820 r., kryta dachem dwuspadowym. Wyposażenie Barokowy ołtarz główny z XVIII w. z obrazem Najświętszego Serca Jezusa, przeniesiony z kolegiaty w Kruszwicy. Po jego bokach figury świętych Piotra i Pawła. W kruchcie zachowało się 13 tabliczek trumiennych polskiej szlachty kalwińskiej z XVII w. malowanych na blasze. Przypisy Bibliografia Arnold Gollon, Johannes Steffani: Posener Evangelische Kirche. Ihre Gemeinden und Pfarrer von 1548 bis 1945. Lüneburg: Hilfskomitee der Glieder der Posener Evangelischen Kirche, 1967. (niem.). Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. Drewniane kościoły w Wielkopolsce – koncepcja – Piotr Maluśkiewicz – Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury – Poznań 2003. Słownik Krajoznawczy Wielkopolski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Poznań 1992, Komitet redakcyjny: Paweł Anders, Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz. Rozszerzone wydanie: Wielkopolska – Słownik Krajoznawczy, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań – 2000. Wielkopolskie Kościoły Drewniane, Patria Polonorum, Księgarnia Świętego Wojciecha, 2001, Ryszard Brykowski i Grażyna Ruszczyk.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sarnowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – zabytkowy, drewniany kościół w Sarnowie (do 1950 r. Reisheim), w województwie podkarpackim, w powiecie mieleckim, w gminie Tuszów Narodowy. Do rejestru zabytków został wpisany 13.05.1987 r. pod numerem A-512. W jego otoczeniu znajduje się murowana plebania (dawna szkoła ewangelicka) wpisana również do rejestru zabytków (numer A-792 z 9.05.2012 oraz wolnostojąca murowana dzwonnica z 1953 r. Historia Kościół został zbudowany przez niemieckich kolonistów w 1833 r. jako świątynia protestancka w miejsce istniejącego od 1802 r. niewielkiego domu modlitwy. W 1942 r. po przesiedleniu Niemców do kolonii Hohenbach (Czermin) został przejęty przez osiedlonych na ich miejsce Polaków katolików. Parafia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sarnowie została erygowana 3 grudnia 1951 r. Kościół był remontowany w 1952 r. i w 1994 r. Podczas remontu w 1994 r. wybudowano ogrodzenie wokół kościoła. Architektura i wnętrze Kościół jest drewniany, jednonawowy, szalowany, wybudowany w konstrukcji zrębowej. Składa się on z prostokątnego prezbiterium oraz szerszej nawy z wydzieloną kruchtą. Po bokach prezbiterium znajdują się zakrystia i składzik. Na każdym z dłuższych boków nawy znajdują się 3 okna, a na jej krótszym boku od strony chóru 2 mniejsze. Dach dwuspadowy, kryty blachą. Na nim wieżyczka sygnaturki. Chór muzyczny wsparty na 6 okrągłych kolumnach. We wnętrzu znajdują się 3 ołtarze: główny z obrazem Najświętszego Serca Pana Jezusa, po jego bokach ołtarze św. Józefa i Najświętszej Marii Panny. Przypisy Bibliografia Zespół redakcyjny: Ziemia Mielecka, przewodnik. Mielec: Agencja Wydawniczo-Reklamowa KORSO, s. 102. ISBN 978-83-60849-12-5. Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 210-211. ISBN 83-87549-23-1. Linki zewnętrzne Sarnów. Mapa kultury.pl, 2011-02-09. [dostęp 2012-10-06]. (pol.). Parafie. Gmina Tuszów Narodowy, 2011-02-09. [dostęp 2012-10-06]. (pol.). Parafia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Diecezja Sandomierska, 2011-09-19. [dostęp 2012-10-06]. (pol.).
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku − świątynia parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku. Mieści się w dzielnicy Posada, przy ulicy Kazimierza Lipińskiego. Historia Fundusze na budowę kościoła powstały ze zbiorki dobrowolnych datków okolicznych mieszkańców, której przewodniczył naczelnik gminy Posada Olchowska, Maciej Kluska, jako sekretarz komitetu Budowy Kościoła, zaś plan budynku wykonał i budowę prowadził Władysław Chomiak (kierownikiem całej budowy był Maciej Kluska wraz z ks. Antonim Wołkiem). Kamień węgielny poświęcił 15 sierpnia 1927 ks. prałat Franciszek Salezy Matwijkiewicz, proboszcz sanocki. Budowa trwała pięć lat. Kościół został konsekrowany 15 września 1931 przez bpa Anatola Nowaka. Powstał jako filia parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku i Kościół Szkolny. Podczas II wojny światowej w 1944 roku został zniszczony w wyniku działań wojennych. Następnie odbudowany przez parafian. 8 kwietnia 1945 roku bp Franciszek Barda ustanowił samodzielną parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa. Podczas II wojny światowej w budynku plebanii parafii funkcjonowała Publiczna Szkoła Gospodarstwa Domowego i Szkoła Rzemiosła Dla Krawczyń. W 1953 roku została wykonana polichromia w kościele. W 2009 roku kościół został gruntownie odremontowany i odnowiony. Budynek został wpisany do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka, opublikowanego w 2015. Rzeźby i obrazy Rzeźba Jezusa Chrystusa nad wejściem głównym. Płaskorzeźbą św. Faustyny na frontowej fasadzie budynku po lewej stronie. Płaskorzeźbą św. Jana z Dukli na frontowej fasadzie budynku po prawej stronie. Obrazy świętych widniejące na ołtarzach bocznych wykonał Władysław Lisowski Tablice pamiątkowe Tablica upamiętniająca Wielki Jubileusz Roku 2000 z inskrypcją "Iubilaeum A.D. 2000". Znajduje się na frontowej fasadzie budynku po lewej stronie pod płaskorzeźbą św. Faustyny. Tablica z Orłem posiadającego herb z wizerunkiem Matki Bożej i Dzieciątka Jezus. Inskrypcja na tablicy brzmi: "Z królową Polski w III tysiąclecie wiary". Znajduje się na frontowej fasadzie budynku po prawej stronie pod płaskorzeźbą św. Jana z Dukli. Tablica pamiątkowa ku czci parafian – ofiar terroru okupanta, działań wojennych (działali w ZWZ-AK, a kapelanem AK był ks. Antoni Wołek ps. „Jurand”). Odsłonięta w latach 60. XX wieku w przedsionku kościoła. Inskrypcja brzmi: "Pamięci ofiar II wojny światowej z parafii Najśw. Serca Jezusowego w Sanoku" oraz Wieczny odpoczynek racz im dać Panie". Na tablicy jest wymienionych 85 nazwisk ofiar, wśród nich Julian Gorgoń, Ludwik Warchał, Leopold Żołnierczyk. Zobacz też Cmentarz Posada w Sanoku Dom Kultury w Sanoku (Posada) Przypisy Bibliografia Historia parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa Sanok-Posada. nspj-sanok.pl. [dostęp 2016-10-12]. Waldemar Bałda: Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka. Kraków: AB Media, 2012, s. 65-67. ISBN 978-83-935385-7-7.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sobieszowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sobieszowie – pierwotnie protestancki, obecnie pełniący funkcję kościoła parafialnego. Historia Wzniesiona w latach 1744–1745 ryglowa konstrukcja jest dziełem miejscowych rzemieślników. W 1750 r. jej wnętrze zabudowano drewnianymi emporami, a w 1796 r. dobudowano zakrystię. Na stropie ludowo-rzemieślnicze malowidła o tematyce religijnej. Gmina ewangelicka funkcjonowała tu do 1947 r. Następnie kościół przejęli katolicy. Do kościoła przylega cmentarz założony w 1853 r. Wyposażenie Wyposażenie kościoła barokowe: ołtarz główny, ambona, chrzcielnica, prospekt organowy, drewniane rzeźby. W 1960 r. w ołtarzu głównym umieszczono obraz przedstawiający Chrystusa Dobrego Pasterza na tle Karkonoszy, Chojnika i kościoła św. Marcina - dar malarza Vlastimila Hofmana. Barokowe organy zostały wybudowane w 1748 r. przez Johanna Meinerta, a przebudowane w 1885 r. przez Schlaga. W 2007 roku Odrestaurowała je firma Szczerbaniak z Łodzi. Galeria Przypisy Bibliografia Jelenia Góra: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych imienia Eugeniusza Romera, S.A., Warszawa-Wrocław 1999. ISBN 83-7000-552-7; Tablica informacyjna przed kościołem (2012 r.). Linki zewnętrzne Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa - Evangelsche Kirche na str. polska-org.pl
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Solec Kujawski. Mieści się przy ulicy Bydgoskiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1845-1847 jako kościół ewangelicki. Budowę wspierał król pruski Fryderyk Wilhelm IV Pruski oraz Zakład Impregnacji firmy Ruttgers z Berlina. Budowla została powiększona w 1894, m.in. o wieżę o wysokości 37 metrów. Trzy mieszczące się na wieży dzwony poświęcono i zamontowano w 1929. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 1000 wiernych i należącej do superintendentury Bydgoszcz Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po zakończeniu okupacji hitlerowskiej 17 lutego 1945, świątynia została przekazana katolickiej parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Ołtarz główny i wnętrze zostało przebudowane. 28 października 1945 świątynia została poświęcona, jako filialna parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Od 10 października 1966 jest samodzielną świątynią parafialną. Architektura Jest to świątynia murowana, z czerwonej cegły, wewnątrz ściany są otynkowane. Wybudowana na planie krzyża, z wydzielonym, niewielkim prezbiterium, po którego obu stronach mieszczą się dobudówki i z wieżą z przodu. Okna są półkoliście zamknięte w obramowaniach z uskokami, w nawie poprzecznej w dwóch stronach. Szczyty są w kształcie trójkąta, dachy posiadają dwa spady, są pokryte dachówką. Gzymsy rozdzielają trzy kondygnacje wieży. Dach w kształcie namiotu przechodzi w ośmiokątną iglicę, jest nakryty łupkiem. Posiada bardzo piękne witraże. Bibliografia Wirtualny spacer po Solcu Kujawskim. soleckujawski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-11-28)]. Przypisy