NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica przy ul. Czeskiej 34 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Czeskiej 34 w Kłodzku – zabytkowa kamienica położona przy ul. Czeskiej 34 w obrębie starówki w Kłodzku. Historia Budynek niegdyś przypuszczalnie renesansowy, został przebudowany w pierwszej połowie XVIII wieku, oraz ponownie w połowie XIX wieku. Ta ostatnia przebudowa zniszczyła całkowicie charakter architektury pierwotnej, z wyjątkiem barokowego portalu. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 grudnia 1984 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Portal Dom posiada portal. Na jego gładkich ościeżach i blokowych impostach rozpięta jest ubogo profilowana, lekko koszowa archiwolta. Portal flankuje para pilastrów toskańskich, prawidłowo zwieńczonych, złączonych górą odcinkowym gzymsem o małej krzywiźnie. Pod gzymsem, a nad zwornikiem, zawierającym napis w j. łac. : unosi się tarcza herbowa zawierająca muszlę, otoczoną labrami; w baronowski klejnocie herbu Fitschen nad trzema hełmami: czarny orzeł (L), flagi (Ś) i niedźwiedź z kuszą (P). Ojciec Franciszka (zm. 1740) – Otton Ferdynand, właściciel Gorzuchowa, w 1689 zamordował swoją żonę baronową Barbarę von Wallis i został skazany. W sieni i klatce schodowej zachowały się barokowe sklepienia. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, "Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko", wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie "Wratislaviae Amici"
Kamienica przy ul. Czeskiej 38 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Czeskiej 38 w Kłodzku – renesansowa kamienica pochodząca z XVII wieku, położona w obrębie starówki. Historia Budynek został wzniesiony w XVII wieku, później był wielokrotnie przerabiany, także we wnętrzach. Umiejscowienie budynku w pobliżu bramy Czeskiej, jego rozmiary i liczne przeróbki wnętrz każą się domyślać, że był to niegdyś zajazd. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 3 grudnia 1984 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Architektura Dom jest duży, o szerokości frontu około 22 metrów, powstały z dwóch sąsiadujących ze sobą, mniejszych budynków, rozmieszczony na nieco chaotycznym planie. Elewacja jest dwukondygnacyjna, o nieregularnym rozmieszczeniu okien. Z pierwotnej architektury renesansowej zachowały się bliźniacze okna w parterze obok bramy. Portal bramy przejazdowej z XVII wieku, o wąskich węgarach i wąskiej archiwolcie, jest boniowany. W kluczu widnieje tarczka z dwiema gwiazdkami, między którymi był niegdyś monogram lub godło, obecnie nieczytelne. U dołu prócz prostych odbojników wystają dwa siedziska o pobocznicy muszlowej. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, "Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko", wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie "Wratislaviae Amici"
Kamienica przy ul. Dąbrowskiego 35/37 w Poznaniu

Kamienica przy ul. Dąbrowskiego 35/37 (kamienica Józefa Leitgebera) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Poznaniu, przy ul. Dąbrowskiego 35/37 (północna pierzeja), na Jeżycach. Obiekt, wybudowany dla bamberskiego fabrykanta Józefa Leitgebera (1877-1947), powstał w 1906, przy ówczesnej drodze wylotowej na Berlin. W początkach XX wieku, po włączeniu Jeżyc do Poznania (1900), teren ten ulegał intensywnej i w dużym stopniu reprezentacyjnej, zabudowie. Projektantem był zapewne Czesław Kazimierz Leitgeber, właściciel dużej i popularnej firmy budowlanej. Budynek charakteryzuje unikalna dekoracja – okładzina z cegły klinkierowej w górnych partiach ulega przerzedzeniu i przechodzi w, przypominający wycinankę, ażurowy ornament, nawiązujący do organicznej secesji. Centralny wykusz wsparty jest na płaskorzeźbie przedstawiającej kobiecą głowę, co może być cytatem z bardzo popularnych ówcześnie form dekoru. Purytańska elewacja tej kamienicy to wyraz dążeń architektonicznych początku wieku do szczerej i prostej architektury, ziszczonych dopiero w postaci modernizmu. Marcin Libicki twierdzi, że kamienica ta jest czystą ideą secesyjną – nie nawiązuje do żadnych stylów historycznych i nie posiada żadnych obcych secesji wtrętów. Jest całkowicie abstrakcyjna, bez skojarzeń realistycznych, a jednocześnie smutna i dekadencka. Pisze, że gdyby można było przenieść ten budynek na jakąś wyimaginowaną wystawę najlepszych i najwyższej klasy budowli secesyjnych, to powinno się to zrobić. W latach międzywojennych w domu tym mieszkał lekarz i naukowiec – Ludwik Skubiszewski. W pobliżu kamienicy znajdują się m.in.: Rynek Jeżycki, kino Rialto, kamienica pod numerem 52 czy gmach ZUS. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 105, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 237-238, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań – przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 65-66, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 .
Kamienica przy ul. Floriana Szarego 4 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Floriana Szarego 4 w Kłodzku – pochodząca z 1906 roku zabytkowa secesyjna kamienica. Opis Budynek został wzniesiony w 1906 roku w stylu secesyjnym. Na parterze ulokowano łaźnię miejską. Jak wynika z zachowanych reklam, nie było to jedynie zwyczajne miejsce kąpieli, ale kompleksowy zakład wodoleczniczy o nazwie "Mariannenbad Glatz", gdzie wykonywano również zabiegi z użyciem prądu elektrycznego. Nazwa zakładu pochodzi najprawdopodobniej od imienia królewny Marianny Orańskiej, historycznej postaci Ziemi kłodzkiej. Obecnie na parterze budynku mieści się przychodnia POZ, w suterenie są punkty handlowe, a na piętrach mieszkania. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 1 października 1988 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Galeria Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), "Słownik geografii turystycznej Sudetów", tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie "Wratislaviae Amici"
Kamienica przy ul. Gołębiej 2 w Poznaniu

Kamienica przy ul. Gołębiej 2 – kamienica na Starym Mieście w Poznaniu, przy ul. Gołębiej, wybudowana w XIV wieku, a odbudowana w 1990. Siedziba Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Od drugiej połowy XV wieku była już obiektem w pełni murowanym. Przebudowana w wiekach XVIII i XIX. W 1811 spaliła się górna część domu. W 1983 zawaliła się część budynku, co sprowokowało badania archeologiczne, co doprowadziło do odkrycia pierwotnych reliktów kamienicy. Na pierwszym piętrze znaleziono m.in. polichromię roślinną z XVI wieku. W piwnicach zachowały się natomiast sklepienia kolebkowe. W wejściu oryginalny portal późnogotycki (ceglany). Przypisy
Kamienica przy ul. Jana III Sobieskiego 16 w Sanoku

Kamienica przy ul. Jana III Sobieskiego 16 w Sanoku – kamienica położona w Sanoku. Pierwotnie był to dom rodziny Filipczaków. Do numeru 16 byli przypisani: w 1935 Mojżesz Engländer, w 1938 inż. mierniczy Marek Schönkopf. Do 1939 właścicielami kamienicy byli Emilia i Efraim Weidman, który był adwokatem z tytułem doktora. Od początku lat 60. w kamienicy swoją siedzibę objął Cech Rzemiosł Różnych w Sanoku, który nabył budynek na własność (w 1911 cech rzemieślniczy w Sanoku obchodził 400-lecie istnienia, a w 2011 CRR obchodził jubileusz 500-lecia istnienia). W latach 90. w budynku funkcjonował sanocki oddział Stronnictwa Demokratycznego. W lokalu kamienicy podjęło działalność założone w 2009 Stowarzyszenie Opieki nad Starymi Cmentarzami w Sanoku oraz podmioty prowadzące działalności komercyjne. Pozostałe pomieszczenia stanowią mieszkania. W 2012 nadano nowy wygląd połowie elewacji frontowej od zachodu. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (2006) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Kamienica przy ul. Kościelnej 1 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Kościelnej 1 w Kłodzku – pochodząca z XVI wieku renesansowa kamienica, położona w obrębie starówki. Historia Niegdyś, w XVI wieku budynek posiadał trzy kondygnacje. Nadbudowa czwartej nastąpiła w XIX wieku. Wtedy też przebudowano parter, przerabiając go na nowoczesne pomieszczenia sklepowe. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 16 czerwca 1987 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Architektura Dom od ulicy Armii Krajowej jest stosunkowo wąski, od ulicy Kościelnej natomiast ma znaczną długość. Budynek jest nakryty dachem dwupołaciowym, o kalenicy biegnącej równolegle do dłuższego frontu. Od ulicy Armii Krajowej występuje szczyt. Na narożniku znajduje się cylindryczny wykusz w obrębie pierwszego i drugiego piętra. Wykusz schodzi w dół uskokami o miękkich profilach. Dolną płytę podpierają popiersia aniołków. Inskrypcja na płycie wyraża pragnienie pobożnego spokojnego życia dla mieszkańców kamienicy. Portal (od ul. Kościelnej) jest interesujący i bogaty. Ościeża są wklęsłe i szeroko rozglifione, mają siedziska muszlowe. Wklęsłość glifu obejmuje lekka imposta, nad którą spoza muszlowego sklepionka wychodzi bardzo szeroka archiwolta. Jest ona pełnołukowa, stożkowa, mięsista, silnie profilowana. Dolny pas ozdobiony jest ostro ciętymi wolimi oczkami, górny ma profil piętki ujętej w dwie listewki. Piętkę podtrzymuje osiem tęgich gładkich wsporników. Pośrodku (w miejscu wspornika) widnieje silny klucz w formie owalnego kartusza z monogramem „C.H." i godłem (gmerkiem). Po obu stronach archiwolty wypukłorzeźbione aniołki z rogami obfitości pochodzą z drugiej połowy XVII wieku. Podczas remontu w 1973 r. odsłonięto renesansowe obramienia okienne. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, "Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko", wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Ryszard Gładkiewicz (redakcja), "Kłodzko. Dzieje miasta", Kłodzko, MZK, 1998, ISBN 83-904888-0-9. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie "Wratislaviae Amici"
Kamienica przy ul. Kościelnej 6 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Kościelnej 6 w Kłodzku – pochodząca z XVIII wieku barokowa kamienica, położona w obrębie starówki. Historia Dom jest został wzniesiony w XVIII wieku, pierwotnie budynek posiadał dwie kondygnacja. Trzecią i poddasze dobudowano w drugiej połowie XIX wieku. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 16 czerwca 1987 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków Architektura Budynek posiada dwie elewacje: wschodnią od ulicy Kościelnej i południową od placu Kościelnego. Ta druga jest bardziej interesująca dzięki spokojnym i harmonijnym pilastrom. Wraz z sąsiednim budynkiem, stojącym przy placu Kościelnym 12 stanowi on korzystne tło dla posągu św. Jana Nepomucena. Oba te domy znakomicie zamykają perspektywę placu Kościelnego. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, "Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko", wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970 Linki zewnętrzne Zdjęcia ul. Kościelnej na stronie "Wratislaviae Amici" Zdjęcia pl. Kościelnego na stronie "Wratislaviae Amici"
Kamienica przy ul. Kościelnej 5 w Kłodzku

Kamienica przy ul. Kościelnej 5 w Kłodzku – pochodząca z XVI wieku gotycka kamienica, położona w obrębie starówki. Historia Dom jest późnogotycki, został wzniesiony około 1550 roku, szczyt dobudowano w późniejszym okresie. Zarządzeniem wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 30 listopada 1984 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Architektura Budynek o nieregularnym, dość dobrze zachowanym rzucie poziomym, posiada trzy kondygnacje i późniejszy szczytem schodkowo - wolutowym, dzielonym gzymsami i lizenami. Poza zachowanym układem murów i piwnicznych sklepień, z pierwotnej architektury pozostał gotycki portal ciosowy. W zworniku portalu umiejscowiono znaczną tarczę, z obecnie już nieczytelnym godłem i inicjałami „G.S.” Zachowane obecnie pozostałości splecionego sznura z krzyżem (najprawdopodobniej różańca) sugerują gmerk duchownego lub instytucji kościelnej. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko, wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kamienicy na stronie „Wratislaviae Amici”
Kamienica przy ul. Rynek 14 w Sanoku

Kamienica przy ul. Rynek 14 w Sanoku – kamienica położona przy Rynku w Sanoku. Na początku XX wieku właścicielem domu był dr Artur Goldhammer. W okresie II Rzeczypospolitej w kamienicy mieściła się tymczasowo siedziba starostwa powiatu sanockiego. Znajduje się we wschodniej pierzei Rynku. Prawą stroną przylega do ratusza przy ul. Rynek 16. Lewa ściana budynku stanowi południową pierzeję placu św. Jana. W przeszłości w budynku funkcjonował urząd stanu cywilnego (przeniesiony do budynku ratusza tuż obok). W 1991 pod adresem Rynek 14 podjęło działalność ustanowione wówczas czasopismo „Tygodnik Sanocki”. Od czerwca 2006 roku w budynku mieści się Biuro Wystaw Artystycznych (BWA) – Galeria Sanocka. Ponadto w kamienicy funkcjonuje Centrum Informacji Turystycznej. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (1992) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Upamiętnienie Na północnej ścianie budynku przy placu św. Jana została zainstalowana stała ekspozycja fotografii z historii wojskowości Sanoka. Przed kamienicą ustanowiono ławeczki z tabliczkami upamiętniającymi literatów pochodzących z Sanoka: Ławka z tabliczką upamiętniającą Kalmana Segala (1917-1980). Została odsłonięta w październiku 2007. Ławka z tabliczką upamiętniającą Mariana Pankowskiego (1919-2011). Została odsłonięta 9 listopada 2011 w 90. rocznicę urodzin Mariana Pankowskiego przez jego bratową Jadwigę. Ławka z tabliczką upamiętniającą Janusza Szubera (1947-2020), ustanowiona pod koniec 2020. 19 maja 2012 przy frontowej fasadzie kamienicy został odsłonięty pomnik przedstawiający artystę malarza i rodowitego sanoczanina – Zdzisława Beksińskiego (1929-2005). Autorem rzeźby był Adam Przybysz. W kamienicy zamieszkał poeta Janusz Szuber, który napisał wiersz pt. Rynek 14/1 tym samym tytułem nazwał tomik swojej poezji, wydany w 2016. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Kamienica przy ul. Rynek 18 w Sanoku

Kamienica przy ul. Rynek 18 w Sanoku, tzw. Borczykówka – kamienica położona na Rynku w Sanoku. Znajduje się na wschodniej pierzei Rynku. Północną stroną przylega do ratusza przy ul. Rynek 16. Południowa część graniczy z nieruchomością należącą do kościoła franciszkanów. Przed pierwszą wojną światową w budynku mieścił się kantor Banku Wiedeńskiego, a do 1939 Banku Lwowskiego. W latach 1940–1941 dokonano zmian w elewacjach kamienic przylegających do rynku, zdemontowano również drewnianą witrynę kantoru. Podczas wojny budynek należący do Borczyków figurował pod numerem 17. W kamienicy mieszkał Władysław Szombara wraz z rodziną. W budynku zostało utworzone biuro poselskie. Do 2013 funkcjonował sklep muzyczny „Manek”, którego właścicielem był Mariusz Kurasz (brat Damiana). Od przełomu 2014/2015 w budynku utworzono punkt informacyjny funduszy europejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podkarpackiego. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (1992) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Odniesienia w sztuce i kulturze W kamienicy tej mieścił się oddział Banku Wiedeńskiego (Hasek, Banku Krakowskiego). Stacjonował tam sztab Żelaznej Brygady, w skład której wchodził batalion 91. pułku piechoty z Czeskich Budziejowic. Służbę odbywał tu Josef Svejk podczas pobytu w Sanoku. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule „Wiki Lubi Zabytki” Przypisy
Kamienica przy ulicy Warszawskiej 2 w Katowicach

Kamienica przy ulicy Warszawskiej 2 w Katowicach – zabytkowa kamienica, położona się przy ulicy Warszawskiej 2 w Katowicach-Śródmieściu. Pochodzi ona z 1908 roku i została ona wzniesiona według projektu berlińskiego architekta Metzinga w stylu modernizmu. Kamienica posiada pięć osi (na osi centralnej umieszczono detal architektoniczny, na osiach skrajnych – balkony), cztery kondygnacja nadziemne i jedną podziemną. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 30 grudnia 1991 roku (nr rej.: A/1449/91), a ochroną został objęty jest cały budynek. Teatr Śląski w 1981 roku otworzył w budynku Scenę Kameralną. Przypisy
Kamienica przy ulicy Warszawskiej 1 w Katowicach

Kamienica przy ulicy Warszawskiej 1 w Katowicach – zabytkowa kamienica mieszkalno-handlowa, znajdująca się przy ulicy Warszawskiej 1 w Katowicach-Śródmieściu. Została oddana do użytku w 1874 roku w miejscu dawnego ogrodu hotelu „Welt”. Została ona zaprojektowana przez pochodzącego z Bytomia Paula Jackischa w stylu eklektycznym z elementami neorenesansu. Wybudowano ją na planie prostokąta, z oficynami bocznymi. Bryła budynku jest zwarta, z ryzalitami pozornymi na pierwszej i siódmej osi (dodatkowy ryzalit tworzą trzy pierwsze osie). Powierzchnia zabudowy kamienicy wynosi 810 m². Posiada ona pięć kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną. Pierwszą kondygnację całkowicie przebudowano. Fasada została zwieńczona niepełnym belkowaniem. W płycinach podokiennych umieszczono dekorację sztukatorską z motywami wici roślinnej. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 30 grudnia 1994 roku (nr rej.: A/1561/25). Ochrona objęty jest cały budynek. Przypisy Bibliografia BarbaraB. Klajmon BarbaraB., Katowicka kamienica mieszczańska. 1840-1918. Śródmieście, wyd. 1., Katowice: Centrum Dziedzictwa Kulturowego Górnego Śląska, 1997, ISBN 83-85871-09-8 (pol.).
Kamienica przy ulicy Warszawskiej 5 w Katowicach

Kamienica przy ulicy Warszawskiej 5 w Katowicach – kamienica mieszkalno-handlowa, znajdująca się w Śródmieściu Katowic, przy ulicy Warszawskiej 5. Obiekt zbudowano w stylu historyzmu (eklektyzmu) z elementami neobarokowymi, w roku 1890, według projektu Arthura Hauslera. W 1891 roku rozbudowano oficynę tylną według projektu Paula Frantziocha, w 1898 roku dokonano przebudowy na parterze, a w 1900 roku nadbudowano oficynę tylną, zaprojektowaną przez Antona Zimmermanna. W 1926 roku do kamienicy dobudowano balkony według projektu Jana Widucha. W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 5 mieścił się konsulat węgierski. Kiedyś mieściła się tu także kawiarnia „Otto” (właściciel: Liborius Otto) z kryształowymi żyrandolami, mahoniową boazerią i marmurowymi stolikami. W latach dwudziestych XX wieku właścicielem został Stanisław Beszczyński, a po wojnie przejęło ją państwo, nazwę kawiarni zmieniono na „Kryształowa”. Była ona w latach 80. XX wieku miejscem spotkań starszego pokolenia. Również tu przesiadywała Pola Gojawiczyńska podczas swojego pobytu w Katowicach. W budynku w przeszłości mieściła się również Siedziba Okręgu Śląskiego ZPAF-u. Obiekt wyremontowano w latach 2011–2012 i obecnie jest on ujęty w gminnej ewidencji zabytków miasta Katowice. Przypisy Bibliografia Barbara Klajmon: Katowicka kamienica mieszczańska 1840-1918, wyd. I, Katowice 1997.
Kamienica przy ul. Zamkowej 16 w Sanoku

Kamienica przy ul. Zamkowej 16 w Sanoku – budynek położony przy ulicy Zamkowej 16 w Sanoku. Budynek został wybudowany na początku XX wieku, w zamierzeniu jako plebania greckokatolickiej parafii Zesłania Ducha Świętego. Dokumentacja została przygotowana w 1904, a budowa została rozpoczęta wiosną 1905 i trwała w kolejnych latach (w 1907 obiekt nie posiadał jeszcze zadaszenia). Wsparcia finansowego udzieliły: Skarb Państwa (patron inwestycji), parafianie, Fabryka Wagonów, gmina Sanok, Powiatowe Towarzystwo Zaliczkowe, organizacje ukraińskie i inne podmioty. Inwestorów pozyskiwał ówczesny proboszcz Omelan Konstantynowycz. Po 1931 Konstantynowycz przekazał pomieszczenia budynku na cele działalności Towarzystwa Muzealnego Łemkowszczyzna w Sanoku. Budynek posiada dwie kondygnacje i podpiwniczenie. W okresie PRL do 1986 w budynku mieścił się internat sanockich szkół ekonomicznych przy tej ulicy (drugim był budynek nr 16). W latach 60. zamieszkiwał tam ks. Jan Lewiarz. Obecnie siedziba parafii Świętej Trójcy w Sanoku Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (1987) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Pod adresem ul. Zamkowej 16 został ustanowiony pomnik przyrody: jesion wyniosły. Zobacz też Sobór Świętej Trójcy w Sanoku Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy Bibliografia Wojciech Sołtys: Życie religijne w mieście, W epoce autonomii galicyjskiej. W: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków: Secesja, 1995, s. 445. ISBN 83-86077-57-3.
Kamienica przy ulicy Londzina 10 w Raciborzu

Kamienica przy ulicy Londzina 10 – zabytkowa czterokondygnacyjna, mieszkalno-handlowa, eklektyczna kamienica znajdująca się w Raciborzu, przy ulicy Londzina 10, na rogu ulic Londzina i Stalmacha. Została wybudowana na przełomie XIX i XX wieku. Mieści się w linii zabudowy ulicy, sąsiaduje z oficyną oraz zabytkową kamienicą przy ulicy Londzina 8. Elewacja budynku jest tynkowana, z zachowanym ornamentem, zwieńczona fryzem koronującym w formie konsolowym. Okna, ujęte w prostokątne obramienia, zwieńczone są fragmentami gzymsów oraz półkolistymi naczółkami. W tylnych elewacjach znajdują się dwa ryzality. Od strony ulicy Stalmacha do kamienicy przylega eklektyczna oficyna z wyraźnymi elementami secesji. Jej fasada jest boniowana, przerywana pionowymi pasami płycinowymi. Okna znajdują się w prostokątnych obramieniach, otwory okienne i płyciny w najwyższej kondygnacji tworzą formę fryzu. Budynek posiada bogatą, reliefową dekorację z motywami geometrycznymi i roślinnymi oraz półmansardowy dach. 30 grudnia 1991 roku kamienicę wpisano do rejestru zabytków pod numerem A/1451/91 (obecnie A/1109/22). Uwagi Przypisy
Kamienica przy ulicy Londzina 8 w Raciborzu

Kamienica przy ulicy Londzina 8 – zabytkowa pięcioosiowa, czterokondygnacyjna, mieszkalno-handlowa, eklektyczna kamienica z elementami neorenesansu znajdująca się w Raciborzu, przy ulicy Londzina 8. Została wybudowana pod koniec XIX wieku, najprawdopodobniej po 1893 roku. Mieści się w linii zabudowy ulicy, sąsiaduje z zabytkową kamienicą przy ulicy Londzina 10. Posiada tynkowaną elewację zwieńczoną fryzem z kroksztyn. Parter jest boniowany, portal spięty kluczem z głową kobiecą. Okna na drugiej kondygnacji są w formie aedicul o naczółkach z motywami muszli, na trzeciej zaś zwieńczone fragmentami gzymsu. 30 grudnia 1991 roku budynek wpisano do rejestru zabytków pod numerem A/1450/91 (obecnie A/1261/23). Przypisy
Kamienica przy ulicy Ogrodowej 15 w Raciborzu

Kamienica przy ulicy Ogrodowej 15 – zabytkowa, trzykondygnacyjna, murowana z cegły secesyjna kamienica mieszkalna, znajdująca się w Raciborzu przy ulicy Ogrodowej 15. Została wybudowana w latach 1906–1909, według projektu Paula Kuhnerta. Posiada liczne detale architektoniczne. Elementy fasady są tynkowane i licowane płytkami glazurowymi. Parter oraz fragmenty wyższych kondygnacji są boniowane. W elewacji frontowej znajdują się dwa ryzality, a w tylnej jeden, do którego przylega oficyna w kształcie litery „L”. W półkolistym ryzalicie znajduje się łukowa, zamknięta arkada prowadząca do bramy przejazdowej. Obramienia okien są profilowane, dekoracja płycin podokiennych i balkonowych zdobiona jest motywami roślinnymi. Portal flankowany jest kolumienkami, zamknięty łukiem z kluczem zdobionym motywami słonecznika i winorośli. 30 kwietnia 1993 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/1520/93. Przypisy