NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej w Ziębicach

Bazylika św. Jerzego Męczennika i Sanktuarium Męki Pańskiej – kościół parafialny w Ziębicach należący do dekanatu Ziębice archidiecezji wrocławskiej. Od 2008 bazylika mniejsza. Od 2024 uznana za pomnik historii. Kościół dwunawowy wybudowany w XIII wieku o dwóch romańsko-gotyckich, uskokowych portalach. Prezbiterium zostało wybudowane w XVI wieku, a kaplica Mariacka pochodzi z XV wieku. W kościele znajdują się cenne średniowieczne ołtarze. Historia W 1270 wybudowano zachodni korpus (podczas renowacji przeprowadzonej w latach 1898–1900, w miejscu obecnego prezbiterium z II poł. XIV w. natrafiono na fragmenty romańskiej budowli z drugiej ćwierci XIII w.). W XIV w. od południa dobudowano zakrystię, którą w późniejszych latach przebudowano na kaplicę św. Jerzego. W latach 1420–1423 z fundacji księcia Jana ziębickiego dobudowano od północy kaplicę Mariacką. W drugiej połowie XV w. wybudowano gotycką wieżę wolno stojącej dzwonnicy. Główny, trzynastowieczny, północny portal jest ostrołukowy, bogato rzeźbiony. Podobny portal południowy powstał na przełomie XIX i XX w. Wystrój Na filarze chóru zawieszony jest drewniany krucyfiks z XV w. W kaplicy Mariackiej polichromowana rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XV w. przeniesiona z dawnego kościoła franciszkanów. W prezbiterium obok ołtarza gotyckie sakramentarium z drugiej połowy XV w. Na ścianach prezbiterium i w innych partiach ścian świątyni freski z XV w. (Biblia Pauperum), odnowione w 1900. Oryginalne zachowane są za ołtarzem głównym i przedstawiają sceny z Pasji. Na wschodniej stronie nawy głównej polichromia z 1530 ze scenami Pasji Chrystusa (Mycie Nóg Ubogim, Ostatnia Wieczerza, Uwięzienie, Sąd przed Piłatem). W nawie północnej zachowane zostały fragmenty dawnego, gotyckiego ołtarza z pocz. XVI w., pochodzącego z kaplicy Mariackiej z płaskorzeźbami Zwiastowania, Bożego Narodzenia, Pokłonu Trzech Króli i Wniebowzięcia. W zamknięciu nawy południowej znajdują się: późnogotycki ołtarz z 1615 z polichromią przedstawiającą sceny z Pasji, renesansowe, malowane na desce epitafium ks. Karola I Podiebradowicza z 1542, manierystyczna, kamienna ambona z ok. 1595 podtrzymywana postaciami Mojżesza i aniołów, dekorowana płaskorzeźbami Ewangelistów i Apostołów. Pod chórem sześć płaskorzeźbionych nagrobków szlacheckich z poł. XVI w., pozostałe w ścianie południowej, północnej kruchcie i na klatce schodowej. Ołtarz główny w stylu barokowym z 1703 z przedstawieniem Chrystusa na Górze Oliwnej, wykonany przez A. Joerga z Kamieńca Ząbkowickiego dla Barda, sprzedany do Ziębic w 1715, bogato dekorowany rzeźbami świętych i aniołów. Razem z ołtarzem przeniesiono z Barda obrazy Michaela Willmanna. W nawach bocznych wczesnorokokowe ołtarze Trójcy Świętej i Ukrzyżowania, z 1740. W ołtarzu Ukrzyżowania umieszczono gotycką rzeźbę Madonny z Aniołami z drugiej połowy XV w. W nawie głównej i bocznej liczne rzeźby barokowe i rokokowe, w tym barokowa rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy XVIII w. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki miasta i gminy Ziębice
Basilika St. Martin (Pacanów)

Die Basilika St. Martin (polnisch Bazylika św. Marcina) ist eine römisch-katholische Kirche in Pacanów in der Woiwodschaft Heiligkreuz. Die Kirche des Bistums Kielce trägt den Titel einer Basilica minor. Die barocke Kirche ist denkmalgeschützt und dient auch als Heiligtum des sterbenden Jesus. Beschreibung Die Gründung einer Dorfkirche in Pacanów erfolgte Anfang des 12. Jahrhunderts. In der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts wurde die Kirche St. Martin im gotischen Stil erbaut. Sie erhielt 1633 auf der Südseite eine Jesuskapelle. Diese Kirche wurde im Zweiten Nordischen Krieg 1657 durch Kosaken und schwedische Truppen niedergebrannt. Der Wiederaufbau erfolgte bis zum Ende des 17. Jahrhunderts im Stil des Barock, 1679 konnte der Hauptaltar geweiht werden. 1768 wurde die Kirche erweitert. Die Kirchweihe erfolgte erst 1895 durch Tomasz Teofil Kuliński. Nach einem Feuer 1906 dauerte der Wiederaufbau bis 1935, im Zweiten Weltkrieg kam es 1944 zu einer erneuten Zerstörung. Nach der Instandsetzung wurde die Kirche 1957 unter Denkmalschutz gestellt. Die Orgel von 1960 besitzt 20 Register, die über zwei Manuale bespielt werden. Am 16. August 2008, dem 900. Jahrestag der Weihe der ersten Kirche verlieh Papst Benedikt XVI. der Kirche den Rang einer Basilica minor. Weblinks Internetseite des Heiligtums (polnisch) Einzelnachweise
Bazylika św. Marcina w Pacanowie

Bazylika świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu stopnickiego diecezji kieleckiej. Historia Jest to świątynia w zrębie gotycka z XIII wieku, po zniszczeniu podczas najazdu szwedzkiego w 1657 roku odbudowana w stylu barokowym, przebudowana w XVII–XIX wieku, od strony południowej przylega późnorenesansowa kaplica Pana Jezusa z barokowym ołtarzem pochodząca z 1633 roku. Kościół jest Sanktuarium Jezusa Konającego. 14 listopada 2008 roku papież Benedykt XVI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej. Przypisy Linki zewnętrzne Kalendarium bazyliki na stronie gminy Pacanów
Bazylika św. Marii Magdaleny i św. Stanisława w Szczepanowie

Bazylika św. Marii Magdaleny i św. Stanisława – sanktuarium znajdujące się w Szczepanowie, k. Tarnowa, które 20 czerwca 2003 roku zostało ogłoszone bazyliką mniejszą. Historia Pierwotnie kościół w Szczepanowie został wzniesiony w 1470 roku, z inicjatywy ówczesnego proboszcza Jana Długosza, który był również kanonikiem krakowskim. Według tradycji wybudowany wówczas kościółek stanął na miejscu drewnianego, wzniesionego na polecenie rodziców Św. Stanisława. Obecny kościół został wzniesiony w latach 1911–1914 z inicjatywy proboszcza ks. prałata Szczepana Kosseckiego. Został on dobudowany do istniejącej Długoszowej świątyni, która stała się nawą boczną nowego kościoła. Nowy kościół został wybudowany według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Przy budowie rozebrana została stara dzwonnica, która stała oddzielnie, oraz nawa boczna dobudowana w XVII wieku. W 1914 roku, niedługo po ukończeniu prac budowlanych wybuchła I wojna światowa. W wyniku działań wojennych 23 listopada 1914 roku w kościele wybuchł pożar, który objął starą część świątyni. Uszkodzeniu uległ dach oraz drewniany strop, a także zabytkowe wyposażenie wnętrza. Świątynię odbudowano w latach 1925–1927, pod kierownictwem ks. Marcina Dybca przy współpracy Komitetu Restauracyjnego. 26 maja 1930 bp Edwarda Komara konsekrował kościół. Architektura Nowy kościół został wybudowany w stylu neogotyckim, murowany, nietynkowany. Wieża jest pięciokondygnacyjna, strzelista, z dwoma dzwonami: jeden z 1519, a drugi z 1534 roku. Z zewnątrz budowla ozdobiona jest elementami architektury neogotyckiej i eklektycznej. Przy wejściu do zakrystii znajduje się XVII wieczny kamienny portal, ozdobiony herbami Ostoja oraz Dębno. Sklepienia są krzyżowo-żebrowe. Wnętrze Ołtarz główny wykonano według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. W centralnej części ołtarza znajduje się obraz św. Stanisława, obok figury św. Piotra i Pawła. Nad obrazem widnieje orzeł piastowski, a po bokach sceny z życia św. Stanisława. W podstawie mensy ołtarza widoczne są cztery sceny biblijne, przedstawiające składanie ofiar Bogu. Malowidła ścienne wykonane zostały przez M. Makarewicza w latach 1959–1961. Między prezbiterium, a nawą główną znajduje się ambona, ozdobiona płaskorzeźbami czterech ewangelistów. W lewej nawie umieszczono neobarokowy ołtarz Serca Pana Jezusa. W prawej nawie (stary kościółek) znajduje się późnobarokowy ołtarz matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy Bibliografia Parafia Szczepanów: Sanktuarium św. Stanisława BM. [dostęp 2009-02-12]. (pol.). Diecezja Tarnowska: Sanktuarium św. Stanisława - bazyliką mniejszą. [dostęp 2009-02-12]. (pol.).
Basilique Saint-Nicolas de Bochnia

La basilique Saint-Nicolas (en polonais : Bazylika św. Mikołaja w Bochni) est une église catholique romaine située à Bochnia dans la voïvodie de Petite-Pologne. L'église paroissiale du diocèse de Tarnów avec le titre de basilique mineure est également un sanctuaire de Notre-Dame du Rosaire. La plus ancienne et la plus grande église de Bochnia a été construite au XVe siècle dans le style gothique, puis reconstruite au XVIIe siècle dans le style baroque après l'incendie de la ville dû au Déluge suédois ; elle est classée monument historique. À côté de l'église se trouve un clocher en bois isolé, construit au début du XVIIe siècle, à l'origine de l'église des Bernardins (nom polonais des Observants franciscains d'après Bernardin de Sienne) installés à Bochnia, aujourd'hui disparue. Il a été reconstruit entre 1990 et 1993, après avoir été détruit par un incendie en 1987. Le clocher est une étape sur le sentier de l'architecture en bois de la voïvodie de Petite-Pologne. Galerie Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org (pl) Site officiel (pl) Sanctuaire de Notre-Dame du Rosaire Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Basilika St. Thomas Apostel (Nowe Miasto Lubawskie)

Die Basilika St. Thomas Apostel (polnisch Bazylika św. Tomasza Apostoła) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Nowe Miasto Lubawskie in der nordpolnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Die nach dem Apostel Thomas benannte Kirche des Bistums Toruń trägt die Titel einer Basilica minor und einer Stiftskirche. Die gotische Kirche aus dem 14. bis 15. Jahrhundert steht unter Denkmalschutz. Geschichte Der Bau der Kirche wurde nach 1325 mit der Errichtung der zwei westlichen Joche des ursprünglich rechteckig geschlossenen Chores begonnen. Bis 1350 wurde ein pseudobasilikales Kirchengebäude mit niedrigen, achteckigen Pfeilern gebaut. Weiter wurden der untere Teil des Turms, ursprünglich mit einem großen Fenster über dem Portal, und ein polygonaler Turm am nördlichen Teil der Fassade gebaut. In der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts wurde das Hauptschiff durch die Bauform einer Basilika auf ein Innenmaß von 17,8 Meter erhöht, die Seitenschiffe wurden 7,7 Meter hoch. Dabei entstanden auch die Kapitelle sowie das Maßwerk und die Gewölbestützen. Zu dieser Zeit wurden auch der Giebel des Kirchenschiffs mit dem Kirchturm und die Stellen der nicht realisierten Schildbögen geschaffen. Nach 1400 wurde der Altarraum um eine dreiseitige Apsis erweitert und mit einem Dachboden mit Verblendung und Wimperg über dem Abschluss gekrönt. Nach 1460 wurde das Hauptschiff mit einem vierrippigen Sterngewölbe überdacht und der Turm auf 40 Meter erhöht. Die 54 Meter lange Kirche hat eine Breite von 19 Metern. Die Dekorationen im Inneren der Kirche wurden im Mittelalter, Manierismus und Barock mit Wandpolychromien ausgeführt. Anfang des 17. Jahrhunderts wurde in der Ecke zwischen dem Südschiff und dem Chorraum eine Grabkapelle der Familie Działyńskich hinzugefügt. Infolge des Brandes der Kirche in Łąka im Jahre 1882 wurde die berühmte Statue der Seligen Jungfrau Maria in die Pfarrkirche in Nowe Miasto gebracht. Papst Paul VI. verlieh der Kirche 1971 den Status einer Basilica minor. Am 25. März 2012 wurde in der Basilika das Kollegiatskapitel Nowomiejską ika gegründet, womit die Kirche den Rang einer Stiftskirche erhielt. Sie liegt am Abschnitt des polnischen Jakobswegs von Allenstein nach Toruń. Ausstattung Bedeutende Teile der Kirchenausstattung sind das spätgotische Triptychon aus der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts und der Hauptaltar von etwa 1630. Erwähnenswert sind der gotische Grabstein des Kunona von Liebenstein († 1391) und der Renaissancegrabstein von Nikolaus Dzialynski († 1604). In das Gehäuse der Orgel von 1610 wurde 1909 ein neues Instrument durch den Orgelbauer Bruno Goebel erstellt. Ihre 27 Register werden über zwei Manuale und Pedal gespielt. Literatur Andrzej Taliński: Dzieje parafii Nowe Miasto Lubawskie do 1772 roku. Lublin, 1989. Z dawna Polski tyś królową. Przewodnik po sanktuariach maryjnych. Szymanów, 1983. Diecezja Toruńska.Historia i teraźniejszość. T.13.Dekanat nowomiejski. Praca zbior.red.Stanisława Kardasza. Toruń, 1998, S. 76–94. Karolina Pszczółkowska: Perła ziemi lubawskiej. Spotkania z Zabytkami, Nr. 3–4, 2010, S. 32–35. Weblinks Website der Pfarrgemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Basilika St. Stanislaus (Lublin)

Die Basilika St. Stanislaus (polnisch Bazylika św. Stanisława Biskupa Męczennika) oder die Dominikanerkirche (polnisch Kościoł Dominikanów) ist eine römisch-katholische Kirche in Lublin, Polen. Die Kloster- und Pfarrkirche des Erzbistums Lublin hat den Titel einer Basilica minor. Die Dominikanerkirche aus dem 14. Jahrhundert wurde im 16. Jahrhundert im Renaissancestil umgebaut und ist denkmalgeschützt. Das Dominikanerkloster schließt sich an der Südseite an. Geschichte Die Dominikaner kamen vermutlich in den 1250er Jahren nach Lublin. Die heutige Kirche wurde 1342 von König Kasimir III. gegründet. Ihre heutige Form als Hallenkirche erhielt sie nach dem Wiederaufbau am Ende des 16. Jahrhunderts nach dem verheerenden Brand von 1575. Sie wurde im 17. und 18. Jahrhundert noch mehrmals verändert. Die Kirche wurde 1967 von Papst Paul VI. in den Rang einer Basilica minor erhoben. Beschreibung Die Eingangsfassade hat einen hohen Spätrenaissance-Stufengiebel mit vertikaler und horizontaler Gliederung und vier Fialenpaaren an den Kanten. Sie wird eingerahmt durch die niedrigen, zweigeschossigen Türme mit doppelten Eckpfeilern. In den oberen Etagen öffnen sich hohe Bogenfenster, die runden Helme sitzen auf Walmdächern. Vor dem Eingang der Kirche befindet sich ein Vorbau, der leicht nach Norden von der Hauptachse der Kirche versetzt ist und oben mit einem Giebel mit einer kupfergedeckten Kuppel mit zwei Fialen an den Seiten geschlossen ist. Über dem steilen Dach erhebt sich eine dekorative Kupferkuppel, und das Dach des Chors hat einen viel niedrigeren First. Die Kirche ist eine längliche, dreischiffige Hallenkirche, das Langhaus hat drei Joche, drei Paare von Seitenkapellen und separate Kapellen schließen sich in der Verlängerung der Seitenschiffe an. Vom ebenfalls dreijochigen Chor gehen mehrere Kapellen ab. In seiner Verlängerung schließt sich die sechseckige Kapelle der Familie Tyszkiewicz mit einer elliptischen Kuppel an. An der Südseite befindet sich die quadratische, mit einer Kuppel überdachte Firlej-Kapelle, an der Nordseite eine längliche, senkrecht zum Chor stehende, halbkreisförmig geschlossene Marienkapelle der Jungfrau Maria von Paris, daneben die Kuppel der Ossolinsky-Kapelle. Die Kirchenschiffe, der Chor und einige der Kapellen sind mit Kreuzgewölben bedeckt; in den Kapellen der Ossolińskis und der Familie Firlej mit einem Gewölbe des Lubliner Typs, letzteres geschaffen von Jan Wolff. Im gesamten Innenraum ist die Struktur des gotischen, dreischiffigen Klostersaals erkennbar. Literatur Dieter Schulze: ANWB Wereldreisgids:Polen Zuid. Den Haag: ANWB, 2018, S. 334 Teresa Czerniewicz-Umer: Polen (Capitool Reisgidsen). Houten: Unieboek van Reemst, 2002, S. 120–121 Weblinks Website des Dominikanerklosters (polnisch) Einzelnachweise
Basilique Saint-Stanislas de Lublin

La basilique Saint-Stanislas de Lublin, aussi appelée église des Dominicains, est l'une des églises les plus anciennes de Lublin, en Pologne. Galerie Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Bazylika św. Stanisława Biskupa Męczennika w Lublinie » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de la Pologne Portail du christianisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Dominicanenkerk (Lublin)

De Dominicanenkerk (Pools: Kościoł Dominikanów) of de Basiliek van Sint-Stanislaus Szczepanowski (Pools: Bazylika św. Stanisława Biskupa Męczennika) is een poolse Basiliek stammend uit 1342 en is gesticht door Koning Casimir III van Polen. De kerk werd in 1574 verbouwd tot een hallenkerk met zijkapellen in de stijl van de Renaissance.De kerk is nog een aantal keer verbouwd in de 17e eeuw en 18e eeuw. Het is de Kloosterkerk van de Dominicanenorde in Lublin. Naast de kerk ligt het dominicanenklooster. Verder beschikt de kerk over elf kapellen, waarvan de barokke familiekapel van de Magnatengeslacht Firlej de bijzonderste is. De koepel van deze kapel is ontworpen door beeldhouwer Jan Wolff. In de Maria-Magdalenakapel is een schilderij te vinden over de grote stadsbrand van Lublin in 1719. Bij deze brand ging een deel van de huizen in de binnenstad verloren. Het schilderij stamt uit 1740.
Монастырь доминиканцев в Люблине

Монастырь доминиканцев — крупнейший религиозный ансамбль польского города Люблина, обладатель богатой ризницы. Центральное сооружение — базилика Святого Станислава, Епископа и Мученика (пол. Bazylika św. Stanisława Biskupa Męczennika), также известная как базилика Частиц Святого Креста (пол. Bazyliką Relikwii Krzyża Świętego). Это один из старейших храмов Люблина и малая базилика местной архиепархии. Монастырский комплекс имеет статус памятника европейского культурного наследия. С 28 февраля 1967 года внесён в национальный реестр исторических памятников под номером A/244. История Датой основания монастыря доминиканцев в Люблине является 1253 год; доминиканцы пришли в этот город из Кракова в 30-х годах XIII века. Монастырский храм в готическом стиле был построен ими в 1342 году по приказу польского короля Казимира Великого. Первоначально имел два нефа и пресвитерий; площадь храма была увеличена в XVI веке. Здесь отслужили первую благодарственную мессу после подписания Люблинской унии о создании Речи Посполитой. В 1420 году сюда из Киева были принесены частицы Животворящего Креста, которые хранились здесь до 1991 года, когда они были украдены вместе с реликварием. Церковь сгорела во время пожара в 1575 году, но вскоре была восстановлена в стиле люблинского ренессанса. 21 июня 1967 года римский папа Павел VI присвоил костёлу доминиканцев в Люблине титул малой базилики. Описание Фасад в стиле позднего ренессанса с резными фронтонами (с узнаваемыми элементами ступенчатого щипца) и высокими башнями, декорированными двойными пилястрами. Главный портал немного смещён на север от центральной оси костёла, потому что в XVIII веке перед церковью находились дома горожан. Храм представляет собой по форме трёхнефную базилику с одиннадцатью капеллами. Особенно известны ренессансные капеллы родов Фирлеев и Оссолинских, барочная капелла рода Тышкевичей, или Святого Креста с фреской «Страшный суд». Интерьер выдержан в готическом стиле. Большинство алтарей относятся ко второй половине XVIII века. Примечания Ссылки Parafia pw Św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lublinie (пол.). www.stanislaw.lublin.pl. — Сайт Римско-католического прихода святого епископа и мученика Станислава в Люблине.
Bazylika św. Wojciecha w Mikołowie

Bazylika mniejsza pod wezwaniem świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mikołów archidiecezji katowickiej. Historia, architektura i wyposażenie Jest to budowla wybudowana w stylu neoromańskim w latach 1843–1861, konsekrowana 25 września 1861 roku przez sufragana wrocławskiego Adriana Włodarskiego. Kościół jest trójnawową bazyliką mogącą pomieścić około 5 tysięcy wiernych. Posiada dwie dwukondygnacyjne wieże, w których umieszczone są cztery dzwony. Fasada z głównym wejściem zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Wnętrze świątyni mieści ołtarz główny z obrazem św. Wojciecha, flankowany figurami św. Piotra i św. Pawła. W nawach bocznych znajdują się ołtarze: Najświętszego Serca Pana Jezusa (z figurami św. Jadwigi i św. Elżbiety) oraz Matki Boskiej Mikołowskiej (z figurami św. Józefa i św. Anny). We wnętrzu świątyni znajdują się m.in. obrazy Męki Pańskiej pędzla Jana Bochenka z 1868 roku oraz XIX-wieczne witraże z tzw. szkoły krakowskiej. Od 2008 bazylika mniejsza. W 2018 roku Metropolita Katowicki arcybiskup Wiktor Skworc ukoronował obraz Matki Boskiej Mikołowskiej. Organy W 1862 roku zakład J.M.V. Haasa z Głubczyc wybudował w kościele 27-głosowe organy. Instrument posiadał dwa manuały i pedał, wykorzystywał w pełni mechaniczną trakturę oraz wiatrownice klapowo-zasuwowe. Najprawdopodobniej w 1917 roku zostały zarekwirowane cynowe piszczałki prospektowe, na co wskazuje informacja z roku 1919 o wstawieniu do prospektu piszczałek z cynku przez firmę Klimosz i Dyrszlag z Rybnika. W okresie międzywojennym nieznany wykonawca zmienił trakturę drugiego manuału na pneumatyczną oraz wiatrownice tego manuału na stożkowe. W latach 1986-1988 organmistrz Zdzisław Zasada wykonał remont organów pod kierownictwem profesora Juliana Gembalskiego. W ramach remontu usunięto zmiany dokonane w trakturze i wiatrownicach drugiego manuału, wymieniono zniszczone piszczałki drewniane, przywrócono dyspozycję instrumentu do pierwotnej z czasu powstania organów oraz przeniesiono dmuchawę do wnętrza wieży. Galeria Przypisy
Bałtyń

Bałtyń(Buten, Butowo, Bautyń, Bałtyn, niem. Bauten See) – eutroficzne jezioro o powierzchni 23,62 ha, leżące w Lasach Taborskich, na południowy wschód od osady Białka (województwo warmińsko-mazurskie). Zobacz też Butowo (wieś) Butówka (niem. Bauten Fliess) – strumień łączący jezioro Butowo i jezioro Tabórz Przypisy Bibliografia Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", W: "Morąg – z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973
Bańdzioch

Das eiszeitlich durch Gletscher geformte Hängetal Bańdzioch, auch Mięguszowiecki Kocioł genannt, ist ein Karkessel, der südlich des Bergtals Dolina Rybiego Potoku, das wiederum ein Seitental des Tals Dolina Białki ist, in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen liegt. Er liegt unterhalb der Gipfel des Massivs Mięguszowieckie Szczyty, konkret des Mięguszowiecki Szczyt Czarny, des Mięguszowiecki Szczyt und den dazwischen liegenden Bergpass Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem ca. 500 Meter oberhalb des Bergsees Meerauge. Geographie Der Talkessel hat einen Durchmesser von mehreren hundert Metern und ist von über 2400 Meter hohen Bergen umgeben. Im Kessel befindet sich der Gletscher Lodowczyk Mięguszowiecki. Etymologie Der Name Bańdzioch lässt sich als Kessel übersetzen. Flora und Fauna Der Kessel liegt oberhalb der Baumgrenze. Der Kessel ist Rückzugsgebiet für Gämsen, Murmeltiere und Steinadler. Seltene alpine Flora findet sich im Kessel. Klima Im Kessel herrscht Hochgebirgsklima. Tourismus Im Kessel verläuft ein grün markierter Wanderweg von dem Bergsee Czarny Staw pod Rysami auf den Gebirgspass Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart, ISBN 83-87873-26-8. Weblinks