NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Ojca Pio w Poznaniu

Kościół św. Ojca Pio – rzymskokatolicki kościół parafii św. Ojca Pio z Pietrelciny, zlokalizowany w Poznaniu na Strzeszynie, przy ul. Melchiora Wańkowicza 2a. Od 2017 wielkopostny kościół stacyjny. Historia 14 września 2003 odprawiono tu pierwszą mszę – przy krzyżu od strony ul. Literackiej (krzyż był darem parafii Matki Bożej Pocieszenia). Parafię erygował arcybiskup Stanisław Gądecki 29 lutego 2004. 22 września 2003 przyszła parafia otrzymała relikwie Ojca Pio. Do budowy kościoła na zakupionej uprzednio działce przystąpiono 16 lipca 2004. W tym czasie tymczasowo za miejsce kultu służył blaszany barak. W 2010 zakończono ocieplanie i tynkowanie ścian zewnętrznych domu parafialnego i kościoła, otynkowano też wnętrze kościoła. Od 2013 roku msze były już odprawiane w nowym budynku, wybrukowane zostało także otoczenie kościoła i zakrystii. Przy skrzyżowaniu ul. Puszkina i Wańkowicza powstała kapliczka Matki Bożej Fatimskiej. Architektura Kościół jest orientowany i posiada wysoką wieżę (33 metry), która miała być dominantą widokową osiedla, ale postawienie w sąsiedztwie świątyni kilkupiętrowych bloków osłabiło ten efekt urbanistyczny. Rozeta z witrażem (symbol hostii) nawiązuje do analogicznego detalu kościoła Matki Boskiej Bolesnej na Łazarzu. Długość obiektu wynosi 45 metrów, rozpiętość transeptu – 26 metrów, wysokość dachu nawy w kalenicy – 16 metrów, całkowita powierzchnia użytkowa – 800 m² (przyziemie). Ściany wykonano z bloczków ceramicznych (wzmocnienia z belek żelbetowych), a wieżę w dolnej partii z żelbetu, w górnej z ram żelbetowych wypełnionych cegłą. Architektura kościoła jest bardzo tradycyjna – nawiązuje do wielkopolskich realizacji z końca XIX i początków XX wieku, w tym do projektów Rogera Sławskiego. Obiekt zaprojektował zespół pod kierownictwem Borysa Siewczyńskiego: Robert Ast, Monika Siewczyńska, Borys Siewczyński, Arkadiusz Pawlik i Mikołaj Jankowski. Za aranżację wnętrza odpowiadał Tomasz Matusewicz (m.in. płaskorzeźbione Oko opatrzności, stacje drogi krzyżowej, rzeźby św. Rity i św. Antoniego). W pobliżu kościoła stoi głaz granitowy z figurą Ojca Pio. Figurę tę sprowadził ks. Andrzej Herkt z San Giovanni Rotondo. Zobacz też ojciec Pio z Pietrelciny – patron Przypisy Bibliografia http://www.pio.archpoznan.pl – strona parafii (dostęp 23.04.2019) Wizyta duszpasterska 2011 – folder okolicznościowy parafii Ojca Pio w Poznaniu – sprawozdanie finansowe parafii za rok 2013 (dostęp 19.03.2014)
Kościół św. Ottona Biskupa w Grzymiradzu

Kościół św. Ottona Biskupa w Grzymiradzu – kościół filialny parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Smolnicy. Opis Kościół orientowany, na rzucie prostokąta, zbudowany z nieregularnych kamieni narzutowych i cegły, korpus przykryty dachem dwuspadowym, z niską sygnaturką przy szczycie zachodnim. Historia Pierwotna konstrukcja pochodzi z I poł. XIV w. (przed 1333 r.). Późniejsze przeróbki zmieniły świątynię w budowlę barokową. W 1493 r. wymieniony jako kościół parafialny pod patronatem Georga von der Marwitz. W 1797 r. zbudowano ryglową wieżę i ufundowano bogate wyposażenie wnętrza. W kościele znajdował się ołtarz szafkowy pochodzący z przełomu XIV/XV w., wystrój stanowiły drewniane rzeźby z początku XVI w. oraz ławki kolatorskie z XVII w. W XIX w. dobudowano zakrystię. 25 grudnia 1945 r. został spalony i następnie wysadzony w powietrze przez Armię Czerwoną, pozostały tylko ściany obwodowe. W 1980 r. na tymczasową kaplicę parafii św. Apostołów Piotra i Pawła z Dębna przeznaczono remizę strażacką. Proboszcz tej parafii, Stanisław Sadowski, wykupił w 1982 r. plac przy kościele wraz z ruinami zniszczonego kościoła. Podobnie jak w Smolnicy, prace rekonstrukcyjne z udziałem mieszkańców podjęto w 1984 r. pod nadzorem salezjanina ks. Wiesława Dąbrowskiego. Konsekracja kościoła nastąpiła 30 czerwca 1985 r. Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2001, s. 296. ISBN 83-7200-583-4. Plan rozwoju wsi Grzymiradz, Załącznik 1 do uchwały Nr LXVII/402/2006 Rady Miejskiej w Dębnie z dnia 28 czerwca 2006 r.. Tygodnik Katolicki Niedziela, edycja szczecińska 24/2003. [dostęp 2009-04-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Patryka w Warszawie

Kościół św. Patryka w Warszawie – kościół rzymskokatolicki znajdujący się przy ulicy Rechniewskiego 14 w Warszawie, na osiedlu Gocław-Lotnisko. Historia 25 czerwca 1988 roku ksiądz Wojciech Zdziebłowski został wikariuszem w parafii św. Apostołów Jana i Pawła. Jego głównym zadaniem oraz wyznaczonym celem była budowa oraz stworzenie nowej parafii na terenie osiedla Gocław-Lotnisko. Już niecałe dwa lata później, 8 marca 1990 roku, postawiono krzyż na nowym placu kościelnym. Miesiąc później, podczas Niedzieli Palmowej, sufragan archidiecezji warszawskiej bp Marian Duś dokonał poświęcenia krzyża, placu oraz altanki ogrodowej, która wówczas służyła wiernym jako kaplica. 29 września 1990 roku kardynał Józef Glemp dokonał poświęcenia, nowej, drewnianej kaplicy, którą parafia dostała w darze od księży pallotynów z Ożarowa Mazowieckiego. 2 lutego 1991 roku został wydany dekret erygujący parafię. W maju tego samego roku rozpoczęto budowę plebanii oraz porządkowanie terenu pod fundamenty nowego kościoła. Zamknięcie stanu surowego nowej świątyni oraz jej zadaszenia nastąpiło późną jesienią 1998 roku. 16 kwietnia 2000 roku, podczas uroczystości Niedzieli Palmowej, odbyło się uroczyste wejście do nowego kościoła. Konsekracja kościoła miała miejsce 29 czerwca 2002 r. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii św. Patryka
Kościół św. Pawła Apostoła w Bochni

Kościół Świętego Pawła Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony przy ulicy Stanisława Wyspiańskiego 25A w Bochni, należący do parafii św. Pawła Apostoła w dekanacie Bochnia Zachód, diecezji tarnowskiej. Historia parafii Kościół został zbudowany w latach 1981-1985 na zboczu wzgórza kolanowskiego w Bochni. 24 kwietnia 1981 roku biskup Jerzy Ablewicz poświęcił miejsce pod budowę nowej świątyni. 29 czerwca 1982 roku został wmurowany kamień węgielny, którego w Watykanie poświęcił papież Jan Paweł II. Pierwsza msza święta odbyła się 9 czerwca 1984 roku, a rok później, 9 czerwca 1985 roku biskup Jerzy Ablewicz pobłogosławił nowy kościół. Konsekracji dokonał 26 września 2004 biskup tarnowski Wiktor Skworc. Architektura i wnętrze kościoła Kościół został zaprojektowany przez architekta krakowskiego Zbigniewa Zjawina, natomiast wnętrze urządzone zostało według projektu prof. Józefa Sękowskiego i prof. Czesława Dźwigaja z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Witraże oraz malowidła w kaplicy Matki Bożej Fatimskiej wykonał Józef Furdyna. Twórcą drogi krzyżowej i poliptyku o św. Pawle jest Lucjan Orzech. Ikonografię chrzcielnicy opracował ks. Władysław Szczebak, a wykonał Marek Benewiat. W kościele znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego namalowany przez Janusza Antosza. Rzeźby w kaplicy Miłosierdzia Bożego wykonał Kazimierz Klimkiewicz. Całość kościoła tworzy obiekt nowoczesny architektonicznie, nad którym góruje 48-metrowa wieża z 3-metrowej wysokości żelbetonowym krzyżem. W wieży zostały zamontowane 3 dzwony oraz dwutarczowy zegar z kurantami.Wewnątrz to budynek dwupoziomowy. Górna część przeznaczona jest do celów sakralnych. Od strony zachodniej posiada zakrystię oraz pokoje domu zakonnego. Główna nawa ma wysokość 25 metrów i wsparta jest na dwunastu kolumnach. Wnętrze kościoła uzupełniają dwie nawy boczne oraz chór organowy. W dolnej części znajdują się sale o przeznaczeniu konferencyjnym, katechetycznym i wychowawczo-edukacyjnym (w największej z nich również odbywają się nabożeństwa). 29 czerwca 2011 roku w kościele została poświęcona dwumetrowa dębowa figura błogosławionego Jana Pawła II wykonana przez Jacka Osadczuka. Poświęcenia dokonał tarnowski biskup pomocniczy Andrzej Jeż. Została ona umieszczona na kamiennym cokole tuż przed prezbiterium. Przypisy Linki zewnętrzne Niezwykła uroczystość w kościele św. Pawła Apostoła
Kościół św. Pawła w Tatyni

Kościół św. Pawła w Tatyni – świątynia należąca do parafii rzymskokatolickiej pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy, jest kościołem filialnym w Tatyni. Historia Obiekt powstał pod koniec XVII wieku jako kościół ewangelicki. Jest to jedna z najstarszych budowli sakralnych o takiej konstrukcji na Pomorzu Zachodnim. W 1948 został przejęty przez Kościół rzymskokatolicki. Architektura Świątynia wznosi się nad urwistym brzegiem rzeczki Gunicy. Zbudowana została w technologii szachulcowej na planie prostokąta jako budowla salowa, orientowana, z niewielką drewnianą wieżą z hełmem ostrosłupowym zwieńczonym kulą i krzyżem. We wnętrzu znajduje się współczesny ołtarz z wizerunkiem św. Pawła. Na przykościelnym placu otoczonym zabytkowym murem z kamienia polnego, znajdował się cmentarz, który jednak nie dotrwał do naszych czasów. Kościół znajduje się w rejestrze zabytków (nr rej. A-505 z 22 stycznia 1963). Zdjęcia Zobacz też Kościół św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. Suplement 1 A-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 268. ISBN 83-7241-272-3. (pol.). 2008 Police, Gmina Zielona. Police: Urząd Gminy w Policach, 2008, s. 20. ISBN 978-83-916431-9-8. (pol.).
Peterskirche (Lublin)

Die Peterskirche (polnisch Kościół św. Piotra Apostoła) in Lublin ist eine römisch-katholische Kirche vor den Toren der Altstadtmauer am Krakauer Tor. Geschichte Die Kirche wurde in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts im Stil der Lubliner Renaissance mit dem dazu gehörenden Kloster der Bernhardiner erbaut. Nach dem Brand von 1768 wurde sie bis 1780 barockisiert. Die neobarocken Fresken von 1899 stammen von Władysław Barwicki. Von 1920 bis 2015 gehörte die Kirche zur örtlichen Niederlassung der Jesuiten. Seit 2015 ist sie eine Pfarrkirche. Weblinks Homepage
Kościół św. Piotra Apostoła w Lublinie

Kościół św. Piotra Apostoła w Lublinie (pierwotnie kościół Bernardynek w Lublinie) – zabytkowy rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Lublinie, wybudowany w latach 1636–1658. Do czasu pożaru w 1768 r. nosił cechy renesansu lubelskiego. W 1780 zakończono odbudowę nadającą kościołowi styl barokowy. Przekształcono także wnętrze, pokryte w 1899 roku neobarokową polichromią przez Władysława Barwickiego. Od 1920 roku Kościół należał do OO. Jezuitów, którzy w listopadzie 2015 roku oddali go Archidiecezji Lubelskiej. Historia Budowę rozpoczęto w 1636 roku wznosząc jednocześnie klasztor. Kościół murowany, wybudowany w latach 1636–1658 (budowla trwała z przerwami), odbudowany po pożarze i rozbudowany o zakrystię w latach 1768–1780. Ponownie remontowany w roku 1874 i kilkakrotnie w XX wieku. Pierwotnie wystawiony w stylu renesansu lubelskiego, po pożarze w 1768 roku odbudowany w stylu barokowym. Prezbiterium skierowane na północny wschód. Jednonawowy z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Nawa pięcioprzęsłowa. Bogata, barokowa fasada. Wewnątrz między innymi neobarokowa polichromia mal. Władysław Barwicki. Od 1920 roku kościół należał do oo. Jezuitów, którzy po 95 latach, w listopadzie 2015 roku, oddali go archidiecezji lubelskiej. Galeria Zobacz też Zabytki Lublina Kościół Bernardynów Renesans lubelski Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Piotra Apostoła
Церковь Святого Петра (Люблин)

Церковь святого апостола Петра (пол. Kościół św. Piotra Apostoła) — церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на Королевской улице в Люблине. С 10 марта 1967 года церковь внесена в список памятников архитектуры под номером A/265. История Первоначально церковь принадлежала бернардинцам. Ныне храм находится в ведении иезуитов. Строительство кирпичной церкви и монастыря началось в 1636 году и с перерывами продолжалось до 1658 года. Храм был построен в стиле люблинского ренессанса. Здание пострадало во время пожара в 1768 году. Реконструкция церкви в стиле барокко длилась с 1768 по 1780 год. Храм был расширен за счет возведения ризницы. В 1874 году он был капитально отремонтирован. Ремонт церкви проводился также несколько раз в течение XX века. Описание Построенная в стиле люблинского ренессанса, после пожара церковь была восстановлена в стиле барокко. Храм представляет собой небольшую однонефную базилику с барочным интерьером. В 1899 году интерьер был украшен нео-барочной росписью кисти Владислава Барвицкого. Алтарь обращён на восток. Особого внимания заслуживает богато украшенный барочный фасад. Примечания Ссылки Lublin — Kościół św. Piotra Apostoła (пол.). www.lublin.fotopolska.eu. — Сайт.
Kościół św. Piotra Apostoła w Wadowicach

Kościół św. Piotra Apostoła w Wadowicach – kościół parafialny parafii św. Piotra Apostoła w dekanacie Wadowice-Południe. Historia Kościół został wybudowany jako wotum wdzięczności za wybranie Karola Wojtyły na papieża oraz jego cudowne uratowanie z zamachu na placu św. Piotra w Rzymie 13 maja 1981. Budowę rozpoczęto w 1984. Przewodził jej ksiądz kanonik Michał Piosek. W 1985 erygowano przy kościele nową parafię św. Piotra Apostoła. W 1988 wmurowano kamień węgielny z drzwi bazyliki św. Piotra na Watykanie. 14 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II dokonał konsekracji kościoła. Budowla została zaprojektowana przez Jacka Gyurkovicha, Ewę Węcławowicz-Gyurkovich i Przemysława Szafera w stylu postmodernistycznym i symbolicznym. Poszczególne fragmenty budowli nawiązują do budynków z Wadowic, Krakowa i Rzymu symbolizując drogę Karola Wojtyły na stolicę Piotrową. Na posadzce kościoła zaznaczony jest czerwonymi płytkami obrys placu św. Piotra i miejsce zamachu na papieża Jana Pawła II. W 2003 na wzgórzu za kościołem wybudowano ścieżkę na wzór Golgoty. Przy ścieżce ustawione są stacje drogi krzyżowej, tablice z Dekalogiem i Ośmioma Błogosławieństwami. Na Golgocie wznosi się Krzyż Misyjny – pamiątka poświęcenia placu pod budowę świątyni. Przed kościołem znajduje się spiżowy pomnik Jana Pawła II wykonany przez Luciano Minguzziego. Poświęcił go i odsłonił kard. Franciszek Macharski, po konsekracji kościoła 14 sierpnia 1991. Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej Figura Matki Bożej Fatimskiej, umieszczona w kościele, została przekazana jako dar biskupa diecezji Leiria-Fátima (na terenie której były objawienia fatimskie) oraz kardynała Marii Andrzeja Deskura w dziesiątą rocznicę zamachu na papieża Jana Pawła II. Rzeźba została ustawiona obok ołtarza głównego i poświęcona oraz koronowana przez Jana Pawła II 14 sierpnia 1991 roku. Zobacz też Parafia św. Piotra Apostoła w Wadowicach Wadowice Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii św. Piotra Apostoła w Wadowicach Informacje o parafii na stronie archidiecezji krakowskiej
St. Peter und Paul (Danzig)

Die Kirche Sankt Peter und Paul (polnisch Kościół św. Piotra i Pawła) ist eine historische Pfarrkirche und gehört zu den größten gotischen Kirchen Danzigs. Sie befindet sich in der Straße Żabi Kruk, in der Vorstadt von Danzig. Die Kirche ist 62 m lang und 26 m breit, der Turm ist 41 m hoch. Geschichte Mit dem Bau der Vorstadt von Danzig um 1393 wurde auch die Peter und Paul Kirche errichtet. 1424 ist sie bis auf die Mauern ausgebrannt. 1515 wurde die dreischiffige Hallenkirche wieder aufgebaut. 1521 brannte der große Glockenturm aus, wobei die Glocken durch das Kirchengewölbe stürzten. Im Jahre 1436 entstand neben der Kirche eine Pfarrschule, die für ihr hohes Unterrichtsniveau bis ins 20. Jahrhundert bekannt war. 1456 gründete hier der Leslauer Bischof eine selbstständige Gemeinde. Mit der Einführung der Reformation wurde die Kirche 1557 das Zentrum der reformierten Gemeinde. 1614 wurde die Orgel für die Begleitung des Gemeindegesanges (mit deutschen Liedern) eingesetzt. Von 1622 bis 1945 gehörte sie zur reformierten Kirche. Während der Besetzung Danzigs von 1807 bis 1813 durch die französischen Truppen wurde die Kirche als Heerlager genutzt und schwer beschädigt. Die reformierte Kirchengemeinde, seit 1846 die einzige ihrer Art in der Stadt, schloss sich 1876 bei voller Wahrung ihres Bekenntnisstandes der Evangelischen Landeskirche der älteren Provinzen Preußens (Altpreußische Union) an. 1923 wechselte sie von deren aufgelöster Kirchenprovinz Westpreußen zum Landessynodalverband der Freien Stadt Danzig, einer neuen Kirchenprovinz der Altpreußischen Union. Bei der Erstürmung Danzigs durch die Rote Armee 1945 wurde die Kirche bombardiert und geriet in Brand. Die Dachkonstruktionen und die meisten der Gewölbe und Pfeiler stürzten ein. Die reformierte Gemeinde hatte durch Flucht und Vertreibung kaum noch Mitglieder; die Gemeinde wurde schließlich aufgelöst. Die Kirche St. Peter und Paul wurde durch die römisch-katholische Kirche übernommen. 1976 begann der Wiederaufbau der Kirche. 1985 wurden die Arbeiten am Gebäude abgeschlossen, danach folgte der Innenausbau. Von den ursprünglichen Inneneinrichtungen der Kirche vor der Zerstörung im Zweiten Weltkrieg sind nur wenige erhalten geblieben, wie das mittelalterliche Steintaufbecken, ca. 60 Grabsteinplatten und eine Sammlung von Kronleuchtern aus dem 17. Jahrhundert. Die Barockkanzel aus dem Jahre 1696 wurde 1944 ausgelagert und konnte so vor der Zerstörung gerettet werden. Am 2. Juni 2019 wurde der Dachstuhl der Kirche durch einen Brand auf einer Fläche von etwa 200 Quadratmetern zerstört. Grundriss und Lage der Kirche Legende zum Grundriss: A: Eingang unter dem Turm, BB: zwei Eingänge zur Kirche, C: Eingang in die Halle, welche lange nach dem Kirchenbau angebaut wurde, D: alter Kirchen-Eingang, E: Altar im Hinter-Chor, F: Sakristei. Zwei gemauerte Wendeltreppen. Weblinks Status: während des Wiederaufbaus von Danzig nach dem 2. Weltkrieg. Einzelnachweise
Kościół św. Piotra i św. Pawła w Porębie Radlnej

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła − murowany neoromańsko-neogotycki kościół zbudowany w latach 1904−1905 w Porębie Radlnej. Historia budowy Fundatorami świątyni, jako wotum za narodzenie syna Romana, byli Konstancja z Zamojskich i Eustachy Sanguszkowie, właściciele pobliskich Gumnisk. Projektantem był prof. Jan Sas-Zubrzycki. Kościół konsekrował w 1906 roku biskup tarnowski Leon Wałęga. Bryła budynku Kościół w Porębie Radlnej jest murowaną z cegły (z kamiennymi detalami architektonicznymi), z trójnawową orientowaną bazyliką z transeptem i trójbocznie zamkniętym prezbiterium, do którego przylegają zakrystia od strony północnej i kaplica od strony południowej. Od zachodu korpus świątyni wieńczy czworoboczna wieża nakryta ostrołukowym hełmem. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się sygnaturka. Wnętrze Wnętrze kościoła, nakryte sklepieniami krzyżowymi w nawach i prezbiterium, a gwiaździstym na przecięciu nawy głównej z transeptem, urządzone jest głównie w stylu neogotyckim. Ołtarz główny, projektowany prawdopodobnie również przez Jana Sas-Zubrzyckiego, ma umieszczony w polu głównym obraz Matki Bożej Różańcowej, malowany na desce w XVI wieku. Z wyposażenia poprzedniego kościoła parafialnego (rozebranego w 1915 roku) w obecnym zachowały się: kamienna chrzcielnica z początku XVI wieku, ozdobiona herbami Gryf i Leliwa, z barokową pokrywą; obraz św. Józefa z XVII wieku, malowany na desce; dwa konfesjonały i stacje drogi krzyżowej z XVIII wieku. Polichromię wnętrza wykonali w latach 1961−1962 tarnowscy artyści Stanisław Westwalewicz i Jakub Bereś. Organy Organy zostały zbudowane w 1907 roku przez firmę Rieger z Karniowa. 11 głosów (3 transmisje). Traktura gry i rejestrów: pneumatyczna. Zastosowana registracja: Ped. Subbas 16', Octavbass 8', Man. Principal 8', Octave 4', Mixtur 4 fach, I-P, Oktawkoppel. Dzwony Dzwony odlano we włoskim Udine. Jeden z nich o nazwie Constancia pochodzi z 1925, ozdobiony jest 9 płaskorzeźbami. Linki zewnętrzne Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Porębie Radlnej Dzwony kościoła pw. św. ap. Piotra i Pawła [Dzwony w Wieżach Polski odc.221] Wielkanocne preludium chorałowe Bacha wykonane przez Damiana Sowę w kościele parafialnym pw. św. Ap. Piotra i Pawła w 2011 roku. Przypisy Bibliografia AndrzejA. Matuszczyk AndrzejA., Pogórze Karpackie, Tarnów: Oddział PTTK [Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego] „Ziemi Tarnowskiej”, 1995, ISBN 83-903260-1-9, OCLC 891189204 . Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03]
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Świętochłowicach

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła – kościół parafialny znajdujący się w dzielnicy Centrum w Świętochłowicach przy ulicy Katowickiej (parafia znajduje się przy ulicy bpa Teodora Kubiny 10). Doprowadzenie do budowy Rosnąca populacja miasta Świętochłowice zmusiła władze do podjęcia starań o budowę kościoła. Jednak narastająca od lat sześćdziesiątych w całych Prusach i na Śląsku antykatolicka presja polityczna była dużym problemem. Dopiero w lutym 1883 za zgodą władz rejencji w Opolu powstał komitet budowy kościoła. W 1884 roku zdarzył się wypadek w kopalni: pod ziemia zostało zasypanych 43 górników. 26 czerwca 1884 roku odnaleziono ośmiu górników z pokładu „Heitzmann”, zaś następnego dnia rano pozostałych trzydziestu pięciu. Ostatnich ocalonych wyprowadzono na powierzchnię w święto Piotra i Pawła. Uznano to za widomy znak interwencji Opatrzności i projektowany kościół został uznany za wotum wdzięczności za szczęśliwe zakończenie katastrofy. Wciąż szukano funduszy na budowę kościoła. 30 000 marek zadeklarowała kuria metropolitalna we Wrocławiu, 300 marek – cesarzowa Augusta Wiktoria. Budowa i poświęcenie Projekt i plany budowy kościoła sporządził radca budowlany Paul Jackisch z Bytomia. Kamień węgielny pod budowę położono w październiku 1889. Cała budowa pochłonęła ok. 200 000 marek, a pieniądze pochodziły od bp Roberta Herzoga, kard. Georga Koppa oraz darów Funduszu Wolnych Kuksów, cynkowni w Lipinach, Kościelnej Kasy Budowlanej oraz z ofiar wiernych. Kościół budowano dwa lata, a został poświęcony 29 września 1891 przez proboszcza z Lipin ks. Józefa Michalskiego zaś poświęcony przez kard. Georga Koppa 26 października 1896. Legenda głosi, że kościół miał być wybudowany kilkadziesiąt metrów dalej, lecz pewnej nocy przygotowane materiały budowlane w cudowny sposób przemieściły się w inne miejsce. Odebrano to jako znak i wybudowano świątynię w tym miejscu, gdzie jest obecnie. Architektura i wnętrza Kościół jest budowlą ceglaną, o bardzo skromnych dekoracjach zewnętrznych, na które składają się: fryz podokapowy ułożony z cegły rębem skośnie, kamienne detale w szczytach szkarp i obramieniach okiennych oraz blendy tynkowe, a w elewacjach ramion transeptu wsporniki płaskich arkad, dekorujących blendę w murze przyziemia, w formie główek aniołków. Bryła kościoła jest zwarta, złożona z czterech elementów - wieży wysuniętej przed lico ściany szczytowej korpusu, bardzo prostych brył korpusu nawowego i transeptu oraz części prezbiterialnej. Wystrój wewnętrzny składa się z ołtarza głównego (drzewo dębowe, z patronami świątyni), po bokach św. Wojciech i św. Stanisław. Ołtarze boczne składają się z figur Najświętszego Serca Pana Jezusa i Najświętszej Marii Panny oraz obrazu Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Używane są trzy chóry (główny i dwa boczne). Przypisy