NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mennica Legacy Tower

The Mennica Legacy Tower (Polish: [mɛnˈɲi.t͡sa]) is a complex of two office buildings in Warsaw, Poland, located at 18 Prosta Street, in the neighbourhood of Mirów, within the district of Wola. It includes a 140-metre-tall skyscraper mBank Tower (Polish: Wieża mBank) with 32 storeys, and a smaller 43-metre-tall office building with 9 storeys. It was completed in 2020. History The building complex was designed by Chicago-based architecture firm Goettsch Partners, in cooperation with firm Epstein. It was an joint investment of Golub GetHouse and the Mint of Poland, both of which now have offices in the building. The Warsaw-based construction company Warbud was hired as the general contractor. They were constructed in place of the headquarters builting of Mint of Poland. The construction begun in October 2016. In 2019, the west building was rented entirely by company WeWork. In 2020, most of the east building was rented to mBank, which ten renamed it to the mBank Tower (Polish: Wieża mBank). Characteristics The complex consists of two buildings, a 140-metre tall skyscraper, known as the mBank Tower (Polish: Wieża mBank), and a 43-metre-tall office building. The skyscraper, which houses the headquarters of the mBank, has 32 storeys, and floor area of 50,750 m2. It includes a large lobby with a celling at 12 m. The lower office building, rented by company WeWork, has 9 storeys, and a floor area of 14,880 m2. Their design combines elements of modern, neomodern, and International Style, and includes a rounded glass-covered façade. Aside of the office spaces, an area of 4,500 m2 is relocated to stores and services. Between buildings are placed two small plazas, with greenery. The property meets the requirements of the international BREEAM environmental certificate. See also List of tallest buildings in Warsaw List of tallest buildings in Poland References
Kościół św. Wawrzyńca w Kleczkowie

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rzekuń diecezji łomżyńskiej. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1512–1518 w stylu późnego gotyku mazowieckiego. Inicjatorem budowy był ówczesny proboszcz Stanisław z Budnego (wikariusz i kaznodzieja warszawski), a fundatorem Jakub Kleczkowski. Świątynia na początku miała formę bazyliki. W drugiej ćwierci XVI wieku została przebudowana na pseudobazylikę. Kościół został całkowicie zniszczony w 1944 roku podczas II wojny światowej. Odbudowano go w latach 1951–1954. Opis Budowla jest orientowana na osi wschód-zachód i posiada wejście główne od strony zachodniej. Została wymurowana z cegły jako świątynia trzynawowa, w późniejszym czasie została przebudowana na pseudobazylikową. Kościół jest zbudowany z wyższego i szerszego korpusu nawowego oraz węższego i niższego prezbiterium, zamkniętego ścianą prostą. Od strony północnej do prezbiterium dostawiona jest prostokątna przybudówka, w której znajdują się zakrystia i skarbiec, natomiast do nawy od strony południowej dobudowana jest kaplica. Na zewnątrz wszystkie narożniki oraz ściany naw bocznych i ściany prezbiterium opięte są szkarpami. Nawa i prezbiterium nakryte są oddzielnymi dachami dwuspadowymi ujętymi od strony wschodniej i zachodniej w schodkowe szczyty, przechodzące w sterczyny. Wnętrze kościoła jest tworzone przez czteroprzęsłowy korpus nawowy, podzielony na nawy boczne trzema parami filarów. Oryginalnie nawę główną nakrywało sklepienie sieciowe, które po II wojnie światowej zostało odbudowane jako sklepienie gwiaździste. Jednakowe sklepienia umieszczone są w nawach bocznych, prezbiterium i kaplicy, z kolei zakrystia nakryta jest sklepieniem kryształowym. W Muzeum Diecezjalnym w Łomży można podziwiać rzeźby gotyckie wykonane w warsztacie Wita Stwosza. Figury Archanioła Gabriela i Matki Boskiej stanowiły niegdyś wyposażenie kościoła w Kleczkowie. Turystyka Kościół w Kleczkowie znajduje się na szlaku turystycznym prezentującym najcenniejsze obiekty sakralne na Mazowszu: „Sakralne Perły Mazowsza”. Grafika Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Rynek w Starogardzie Gdańskim

Rynek w Starogardzie Gdańskim – plac w Centrum Starogardu Gdańskiego, o wymiarach 107 x 107 m i powierzchni około 1 hektara. Historia Najstarszy fragment miasta – po tej stronie Wierzycy istniały dawniej folwark i wieś należące do Piotra Święcy. Wkrótce po sprzedaniu przez niego tutejszych ziem krzyżakom, w 1305 roku pod kierunkiem Teodota z Florencji przystąpili oni do wytyczania obszaru pod zabudowę nowej osady. W ten sposób powstał układ przestrzenny z regularną siecią ulic rozchodzących się od centralnie położonego kwadratowego rynku, przewyższającego obszarem Rynek Starego Miasta w Warszawie. W sierpniu 1792 roku dotychczasowa, głównie drewniana zabudowa rynku, uległa spaleniu w pożarze miasta. Współczesna zabudowa rynku, posadowiona na średniowiecznych fundamentach i piwnicach, pochodzi z XIX i XX wieku. Najważniejsze obiekty budynek neorenesansowego Ratusza (ob. Urząd Stanu Cywilnego) kościół św. Mateusza (ulica Hallera) kościół św. Katarzyny (ulica Tczewska, główne wejście od strony ulicy Podgórnej) kamienica zabytkowa nr 16, 2 poł. XVIII, 2 poł. XIX, nr wpisu do rej. zabytków: A-1611 z 10.12.1996 Ulice, które odchodzą od starogardzkiego rynku ulica Chojnicka ulica Ignacego Paderewskiego ulica Sambora ulica Tczewska ulica Podgórna ulica Generała Józefa Hallera Galeria Przed remontem Po remoncie Przypisy
Kościół św. Jerzego w Rydułtowach

Kościół Świętego Jerzego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pszów archidiecezji katowickiej. Budowa świątyni została rozpoczęta w 1895 roku, podczas urzędowania proboszcza księdza Pawła Bernerta. W tamtych czasach była to jedna z największych budowli i służy rydułtowianom do dziś. Nowa świątynia została poświęcona w dniu 8 grudnia 1896 roku. Budowniczym świątyni był śląski architekt Ludwig Schneider. Współcześnie istniejąca świątynia to murowana budowla, reprezentująca styl neogotycki, usytuowana na ośmiu filarach. Przed reformą soborową świątynia posiadała pięć ołtarzy: główny – św. Jerzego, z lewej strony - Najświętszej Maryi Panny i św. Barbary, a z prawej strony – św. Jana Nepomucena i św. Józefa. W dniu 1 czerwca 1896 roku została zakończona budowa wieży, natomiast w dniu 6 października zostały zawieszone na niej dwa dzwony, jeden pochodzący ze starej świątyni i drugi – nowy odlany przez C. Loescha w Opolu. Zegar umieszczony na wieży został podarowany przez górników z kopalni „Charlotte”. Reforma soborowa zmieniła wystrój świątyni. Wystrój wnętrza został zaprojektowany przez Józefa Kołodziejczyka. W 1980 roku zostały zawieszone w nawach bocznych dwa obrazy: Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Barbary, namalowane przez profesora Macieja Bieniasza z Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. W 1981 roku zostały wprowadzone kolejne zmiany. W prezbiterium została umieszczona figura św. Jerzego, natomiast w kaplicach bocznych dwa obrazy: Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Barbary. W dniu 17 września 1993 roku na miejscu tymczasowej figury św. Jerzego została umieszczona w prezbiterium płaskorzeźba polichromowana miedzią. Wystrój prezbiterium został zaprojektowany i wykonany przez Krystiana Burdę. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Zabrzu-Helence

Kościół NMP Matki Kościoła w Zabrzu – kościół znajdujący się w Zabrzu-Helence przy ulicy Jordana 84. Historia Pozwolenie na budowę kościoła uzyskano w 1978. Teren pod kościół poświęcił bp Antoni Adamiuk. Budowy podjął się ks. Herman Piechota. Świątynię zaprojektował architekt Stanisław Sepioł z Zabrza. Budynek (podobny do kaplicy w Ronchamp) przypomina arkę. Kościół budowano w latach 1980–1988. Pierwszą mszę odprawiono 22 listopada 1982. Podczas mszy bp Alfons Nossol wmurował kamień węgielny. Konsekracji dokonał bp opolski Alfons Nossol 9 października 1988 roku. W 2013 roku obchodzono 25-lecie konsekracji kościoła na Helence. Organy Organy wybudował Jan Maliński w 1994 roku. Posiadają elektryczną trakturę gry. Instrument poświęcono 22 listopada 1997. Dyspozycja instrumentu: Dzwony 4 grudnia 1987 bp. Jan Bagiński poświęcił cztery dzwony, odlane przez Ludwisarnię Felczyńskich z Taciszowa. W okresie od maja do września 2024 roku dzwony przeszły remont, polegający między innymi na uzupełnieniu ubytków w żelbetowej konstrukcji dzwonnicy oraz jej otynkowaniu. Wszystkie dzwony otrzymały nowe napędy. Zobacz też Obiekty sakralne w Zabrzu Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia z konsekracji kościoła
Kościół św. Antoniego z Padwy w Siemianowicach Śląskich

Kościół świętego Antoniego z Padwy – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Antoniego z Padwy w Siemianowicach Śląskich. Świątynia znajduje się przy ulicy ks. Jana Kapicy w dzielnicy Centrum. Powstał on poprzez adaptację powstałej w 1914 roku hali targowej. Konsekracja kościoła odbyła się 4 października 1931 roku. Historia Starania o budowę świątyni w Hucie Laura zostały rozpoczęte w 1908 roku. Świątynia miała znajdować się na plantach przy obecnym placu ks. Piotra Skargi. W późniejszym czasie rozpisano konkurs na budowę nowego kościoła, a także sprzedawano cegiełki. Powstały dwa konkursowe projekty. Realizacji przeszkodził wybuch I wojny światowej. Po wojnie, z powodu dewaluacji pieniądza zamiast stawiać nowy budynek postanowiono zaadaptować na potrzeby sakralne halę targową, która powstała w 1914 roku według projektu Theodora Heidricha. W tym celu parafia wystąpiła z wnioskiem do Rady Gminy Huta Laura o zakup hali. 16 września 1922 roku zostały przesłane akta dotyczące zakupu hali. W 1923 roku parafia uzyskała zezwolenie na dobudowę zakrystii i salki, a w 1927 roku rozpoczęto prace adaptacyjne we wnętrzu przyszłego kościoła. Rok potem powstał projekt adaptacji hali na kościół, autorstwa katowickich architektów: Jana Basiona i Stanisława Porębskiego. Zaprojektowano podniesienie bocznych ścian o 4 metry i dobudowę dwóch wież przy wejściu głównym. Prace adaptacyjne przy świątyni trwały do 1931 roku. Kościół został konsekrowany w dniu 4 października 1931 roku przez biskupa Stanisława Adamskiego. W 1930 roku zakupiono organy, zastąpione nowymi w 1979 roku. W 1929 roku zamówiono cztery dzwony, które w 1942 roku zostały zarekwirowane przez Niemców. Po II wojnie światowej zamontowano nowe dzwony. Również po wojnie, w latach 1945–1947 zamontowano 28 witraży. Architektura i wyposażenie Kościół parafialny znajduje się przy ulicy ks. Jana Kapicy w Siemianowicach Śląskich. Kościół powstał poprzez przebudowę hali targowej. Projekt przebudowy opracowali architekci z Katowic: Jan Basion i Stanisław Porębski. Przy wejściu głównym znajdują się dwie wieże. Siemianowicka pracownia Fryderyka Romańczyka wykonała dla kościoła 28 witraży, przedstawiających świętych. W prezbiterium widnieje witraż przedstawiający Boga Ojca. Pierwszy ołtarz w kościele został wykonany u Jana Seretty w Pawłowicach – obecny powstał po soborze watykańskim II. Droga Krzyżowa znajdująca się jest autorstwa katowickiego artysty Otto Kowalewskiego.Obecne organy zostały wykonane w 1979 roku przez firmę Włodzimierza Truszczyńskiego z Warszawy. Dzwony zamontowano po II wojnie światowej. Posiadają one elektryczny napęd. Przypisy Bibliografia MałgorzataM. Derus MałgorzataM., Siemianowickie parafie w rozwoju historycznym, „Siemianowicki Rocznik Muzealny” (13), Siemianowice Śląskie: Muzeum Miejskie w Siemianowicach Śląskich, 2014, s. 113-136, ISSN 1644-8154 (pol.).
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Sosnowcu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu sosnowieckiego - Chrystusa Króla diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w sosnowieckiej dzielnicy Porąbka. Jest to świątynia, nosząca cechy stylu neogotyckich, powstała jako budynek zborny (cechownia) kopalni „Kazimierz", który w 1924 roku został przebudowany na cele sakralne przez Hugona Kudera. Została pobłogosławiona w dniu 19 października 1924 roku przez biskupa kieleckiego Augustyna Łosińskiego, natomiast uroczyście poświęcona (konsekrowana) została w dniu 5 maja 2002 roku przez biskupa sosnowieckiego Adama Śmigielskiego. We wnętrzu znajduje się dekoracja nawiązująca do tematyki górniczej, niebieski sufit malowany w gwiazdki oraz polichromia, na której jest przedstawionych dwunastu Apostołów. Przypisy
Park Pamięci Ofiar Zbrodni Pomorskiej 1939 w Toruniu

Park Pamięci Ofiar Zbrodni Pomorskiej 1939 w Toruniu – skwer położony w centrum Torunia, w pobliżu Muzeum Etnograficznego im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej, oddany do użytku w październiku 2018 roku. W parku znajduje się instalacja artystyczna Zbigniewa Mikielewicza zadedykowana Ofiarom Zbrodni Pomorskiej. W skład kompozycji wchodzą: Pomnik Pamięci Ofiar Zbrodni Pomorskiej 1939; instalacja upamiętniająca nauczycieli, zamordowanych podczas zbrodni pomorskiej 1939; instalacja upamiętniająca mieszkańców wsi, zamordowanych podczas zbrodni pomorskiej; instalacja upamiętniająca duchownych, zakonników i zakonnice zamordowane podczas zbrodni pomorskiej; instalacja upamiętniająca bezimienne ofiary zbrodni pomorskiej; instalacja upamiętniająca Józefa Władysława Bednarza; instalacja upamiętniająca pracowników służb mundurowych zamordowanych podczas zbrodni pomorskiej; instalacja upamiętniająca harcerzy i harcerki pełniących służbę wojenną na Pomorzu w 1939 roku. Idea utworzenia Pomnika Pamięci Ofiar Zbrodni Pomorskiej powstał w 2008 roku. Pierwotnie miał być odsłonięty w Gdańsku. W 2017 roku Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego Piotr Całbecki rozpoczął przygotowania do odsłonięcia pomnika w Toruniu, w przedwojennej stolicy województwa pomorskiego. W ramach prac stworzono Park Pamięci, gdzie miały się znaleźć pomnik. Park, wraz z pomnikiem i instalacjami upamiętniającymi dr Józefa Bednarza i harcerzy oddano do użytku w październiku 2018 roku. Kolejne instalacje odsłaniano w kolejnych miesiącach. 3 października 2020 roku odsłonięto instalację upamiętniającą zamordowanych nauczycieli. 17 maja 2021 roku odsłonięto instalację upamiętniającą duchownych i zakonników. 1 września 2021 roku odsłonięto instalację upamiętniającą zamordowanych pracowników służb mundurowych. 2 października 2021 roku odsłonięto instalację upamiętniającą bezimienne ofiary zbrodni pomorskiej. Przy płycie upamiętniającej zamordowanych rolników rosną zboża. Kłosy symbolizują nagle przerwane życie i pracę rolników. Przypisy Bibliografia Lidia Smentek: Batalion Śmierci za Wolność : spadająca co sekundę kropla wody odświeża pamięć. Toruń: Polskie Wydawnictwo Reklamowe, 2021. ISBN 978-83-66256-08-8.
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sosnowcu

Kościół Matki Boskiej Różańcowej – kościół parafialny należący do diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Znajduje się w sosnowieckiej dzielnicy Pogoń. Mariawici pragnęli zbudować duży kościół przy ul. Żytniej w Sosnowcu; budowa jednak nie doszła do skutku, a projekt z 1908 roku zrealizowano pod postacią kościoła św. Barbary w Sosnowcu. Budowa mniejszej, skromnej kaplicy została przeprowadzona w 1909 roku w Wygwizdowie (znanym w tym czasie pod obiegową nazwą Osada Pruska, a w nomenklaturze urzędniczej Nowa Pogoń). Kościół został konsekrowany w 1910 roku. Wkrótce po tym wydarzeniu świątynia została zdemolowana przez społeczność rzymskokatolicką. Świątynia znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta Sosnowca. Przypisy
Kościół św. Marcina w Tarnowskich Górach-Starych Tarnowicach (nowy)

Kościół św. Marcina w Tarnowskich Górach-Starych Tarnowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Stare Tarnowice diecezji gliwickiej. Znajduje się w Starych Tarnowicach, dzielnicy Tarnowskich Gór. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków miasta Tarnowskie Góry. Historia Umowa, na mocy której patron Hrabia Guido Henckel von Donnersmarck wyłożył całą sumę na budowę świątyni została podpisana przez parafię i hrabiego w dniu 5 czerwca 1899 roku. Świątynia została wzniesiona w latach 1899–1902 według projektu Ludwiga Schneidera, który również osobiście kierował pracami budowlanymi. Ze strony parafii budowie patronował ksiądz proboszcz Ludwik Spohr. W dniu 24 września 1899 roku został położony kamień węgielny, natomiast w dniu 5 listopada 1901 roku budowla została oddana w stanie surowym. Nowa świątynia została pobłogosławiona przez księdza dziekana Józefa Konieczkę z Radzionkowa w dniu 25 sierpnia 1902 roku. Świątynia jest trzynawowa, halowa, posiada zamknięte półkoliście prezbiterium, obniżone w stosunku do nawy głównej. Budowla jest zwieńczona dwiema wieżami: w części południowej znajduje się duża, czworoboczna, zwieńczona iglicą, oraz ośmiokątna wieżyczka schodowa. Organy Na emporze nad wejściem głównym stoją 21-głosowe organy wybudowane w 1906 roku przez zakład Ernsta Kurzera z Gliwic. Instrument posiada dwa manuały i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Prospekt został wykonany w stylu neoromańskim. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Fatimskiej w Tarnowskich Górach-Strzybnicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Znajduje się w tarnogórskiej dzielnicy Strzybnica. W 1884 roku powstał komitet budowy kościoła, którego przewodniczącym został mistrz kowalski z Rybnej, Berger. 12 października 1885 roku ksiądz dziekan Henryk Marx poświęcił i wmurował kamień węgielny pod nową świątynię. Budowę świątyni w Rybnej prowadził mistrz budowlany Jan Kowolik z Bytomia. Po jego śmierci parafianie sami doprowadzili do zakończenia prac budowlanych. W dniu 15 sierpnia 1887 roku ksiądz dziekan Marx pobłogosławił świątynię, nadając jej tytuł Najświętszego Serca Pana Jezusa. 13 listopada 1954 roku zostało odprawione w świątyni pierwsze nabożeństwo fatimskie. W latach 1959–1960 świątynia została znacznie powiększona – powstała nawa boczna, kaplica i zakrystia. 18 maja 1963 roku biskup katowicki Herbert Bednorz uroczyście poświęcił świątynię. W 2005 roku została wykonana nowa polichromia w świątyni, natomiast w 2012 roku wystrój wnętrza został uzupełniony o boczne ołtarze i sedilia wykonane przez oświęcimską Pracownię Stolarską „U Salezjan”. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków miasta Tarnowskie Góry. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Kamila w Tarnowskich Górach

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Kamila – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Matki Bożej Uzdrowienie Chorych w Tarnowskich Górach należący do dekanatu Tarnowskie Góry diecezji gliwickiej. Znajduje się w tarnogórskiej dzielnicy Osada Jana. Historia W dniu 3 czerwca 1906 roku został wmurowany kamień węgielny pod budowę Zakładu dla Alkoholików pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela zaprojektowanego przez Emanuela Dziubę z Tarnowskich Gór. Wszystkie prace ze strony zakonu Kamilianów koordynował o. Christian Adams. W dniu 19 października 1906 roku została zawieszona wiecha, czyli nakrycie całej budowli dachem. Budowa trwała przez 370 dni, a cały kompleks składający się ze szpitala, kościoła i klasztoru został poświęcony w dniu 11 czerwca 1907 roku. Pierwsi kamilianie razem z grupą 14 pacjentów wprowadzili się do domu w Tarnowskich Górach w dniu 31 maja 1907 roku. W 1930 roku firma Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) wybudowała dla kościoła organy z prospektem w stylu neogotyckim. Instrument stoi na emporze nad wejściem głównym. Organy wykorzystują trakturę pneumatyczną, posiadają dwa manuały oraz pedał. W okresie II wojny światowej budynek pełnił funkcję kościoła garnizonowego dla żołnierzy niemieckich. W dniu 1 stycznia 1942 roku biskup katowicki Stanisław Adamski erygował przy kościele kamilianów samodzielną parafię. W 1949 roku szpital został upaństwowiony. W 1998 roku, na mocy ustawy o zwrocie majątków pierwotnym właścicielom, kamilianie stali się ponownie właścicielami całego kompleksu. W dniu 1 sierpnia 1999 roku został przejęty zarząd nad dawnym Szpitalem Miejskim nr 2 w Tarnowskich Górach i zmieniono jego nazwę na Niepubliczny Szpital pod wezwaniem św. Kamila w Tarnowskich Górach. Od 16 października 2004 roku, po poświęceniu nowego kościoła pod wezwaniem Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych, świątynia pełni funkcję kościoła filialnego. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków miasta Tarnowskie Góry. Otoczenie Między kościołem filialnym a nowym kościołem parafialnym rozciąga się Park Ojców Kamilianów. Przypisy
Wieża widokowa na Cergowej

Wieża widokowa na Cergowej – turystyczna wieża widokowa zbudowana w 2018 na szczycie Cergowej (716,4 m), zalesionego wierzchołka Beskidu Dukielskiego w Beskidzie Niskim. Opis Wieżę wybudowano w 2018 z inicjatywy gminy Dukla. Oficjalne otwarcie nastąpiło 27 października 2018. Jest to zwężająca się ku górze budowla konstrukcji drewnianej, składająca się z przyziemia o wymiarach 9,5 x 9,5 m, trzech poziomów pośrednich z miejscami stojącymi oraz platformą widokową z miejscami siedzącymi. Platformę widokową przykryto gontowym dachem wielospadowym. Całkowita wysokość wieży wynosi 22 m. Obiekt nawiązuje kształtem i proporcjami elewacji do tradycyjnych tak zwanych kanadyjskich wież wiertniczych charakterystycznych dla krajobrazu Podkarpacia na przełomie XIX i XX w.. To nawiązanie nie jest trafne. Kształt wieży wynika z zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - na szczycie góry pierwotnie miał stanąć krzyż i dlatego autor koncepcji i współautor konstrukcji wieży przyjął schemat budowy wieży kościołów drewnianych z izbicą jako optymalny dla tej budowli. Ze względów formalnych na izbicy zabudowano uskokowy dach. Stąd elewacja wieży ma kształt zdeformowanego krzyża, podobnie jak rzut głównej platformy widokowej. Po dwóch latach użytkowania obiektu, w celu poprawy widoczności, zdecydowano się na prace modernizacyjne, które obejmowały budowę dodatkowej platformy pomiędzy ostatnią kondygnacją wieży, a dachem. Od 18 grudnia 2020 roku turyści mogą wspiąć się o cztery metry wyżej, dzięki czemu widoczna jest panorama Beskidu Niskiego, którą wcześniej przysłaniały wysokie drzewa. Z wieży roztacza się rozległy widok obejmujący: oprócz Dukielszczyzny także Beskid Niski, Bieszczady, Beskid Sądecki, Gorce, Pogórze Karpackie z Dołami Jasielsko-Sanockimi, Karpaty Słowackie oraz Tatry. Galeria Przypisy
Willa Gustava Weesego

Willa Gustava Weesego – zabytkowy pałac z ogrodem, znajdujący się przy ul. Ignacego Danielewskiego 6 na Rybakach w Toruniu, nad krawędzią wyższej terasy wiślanej. Obecnie siedziba Kujawsko-Pomorskiego Okręgowej Izby Lekarskiej. Willa powstała w latach 1910–1911, według projektu turyńskiej spółki Die Saalecker Werkstaetten. Należała do Gustava Weesego, właściciela fabryki pierników. Swoją formą nawiązuje do XVIII-wiecznych obiektów rezydencjo-pałacowych, przybrała formę klasycyzującego baroku z elementami modernistycznymi. Po emigracji Weesego po 1945 roku budynek przeszedł na własność miasta. W willi osiedlili się profesorowie Uniwersytetu Wileńskiego, którzy współtworzyli Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu (UMK). W następnych latach budynek z ogrodem otrzymało UMK, jako dzierżawę od Zarządu Miejskiego. Mieściła się w nim Katedra Zoologii, przez krótki okres również pracownia chemii. W wilii znajdowało się sześć pokoi, które należały do Katedry, oraz pięć mieszkań służbowych. Po 1973 roku, gdy Katedra Zoologii przeniosła się do Miasteczka akademickiego, umieszczono w wilii dwa zakłady Instytutu Geografii: Klimatologii i Meteorologii, a także Geografii Ekonomicznej i Badań Regionalnych. W 2012 roku budynek został siedzibą Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Izby Lekarskiej. W budynku mieści się również Główna Biblioteka Lekarska im. Stanisława Konopki. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 872). Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Wojkowicach

Kościół świętego Antoniego z Padwy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czeladzkiego diecezji sosnowieckiej. Budowa świątyni w stylu neobarokowym została rozpoczęta w dniu 8 października 1929 roku, według projektu Stefana Szyllera i Wiesława Kononowicza. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 5 września 1937 roku. Świątynia została uroczyście poświęcona (konsekrowana) w dniu 30 września 1956 roku przez biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. Kościół został wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy