NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Żelisławcu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Żelisławcu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żelisławiec w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gardnie. Historia i architektura Murowany z kostki granitowej kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Jest budowlą salową, zbudowaną na planie prostokąta. Nawa nakryta jest dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej zakończony jest wieżą, dobudowaną w XIX wieku. Do kościoła przylega cmentarz, otoczony kamiennym murem z dwoma bramami i furtą. Budynek obiega profilowany cokół. W południowej elewacji kościoła znajduje się dwuuskokowy portal. W obydwu ścianach bocznych umieszczono po trzy okna, dawniej ostrołukowe, później przemurowane na prostokątne. W ścianie od północnej strony świątyni, na wysokości prezbiterium, znajduje się ponadto mniejsze okienko – przypuszczalnie ślad po przejściu do istniejącej niegdyś zakrystii. W elewacji wschodniej znajduje się duże gotyckie okno, przedzielone ceglanym laskowaniem na trzy części. Powyżej niego umieszczono element dekoracyjny w formie blendy w kształcie równoramiennego krzyża, wpisanego między cztery mniejsze ostrołukowe blendy. Wewnątrz kościoła znajduje się drewniana empora ze schodami prowadzącymi na wieżę. Historyczne wyposażenie nie zachowało się. Po II wojnie światowej budynek kościoła popadł w ruinę, odbudowano go w 1977 roku. Świątynię konsekrował w dniu 11 maja 1977 roku biskup Jerzy Stroba. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chełmie Dolnym

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chełmie Dolnym – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Chełm Dolny w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Warnicach. Historia i architektura Wzniesiony na planie prostokąta kościół jest budowlą salową, z wyodrębnionym prostokątnym prezbiterium. W XVI wieku kościół stał się świątynią luterańską. Obecny wygląd świątyni jest w dużej mierze wynikiem dokonanej w 1908 roku gruntownej przebudowy w stylu neogotyckim, w trakcie której wykonano nową elewację zachodnią i szczyt wschodni, do nawy dostawiono od strony południowej wieżę z zakrystią w przyziemiu, a także wykonano obecne portale od strony zachodniej i wieży. Wieża nakryta jest dachem namiotowym. Jako świątynia katolicka kościół został rekonsekrowany w 1947 roku. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, drewniany strop. Nie zachowały się żadne elementy historycznego wyposażenia. Dawny dwuuskokowy portal w ścianie południowej został zamurowany, zamurowano także pierwotne trzy okna w elewacji wschodniej, dwa w południowej i jedno w prezbiterium od strony południowej. Dwa oryginalne ostrołukowe okna zachowały się tylko w elewacji północnej, dwa pozostałe znajdujące się w niej także zamurowano, podobnie jak otwór po loży kolatorskiej. W południowo-wschodnim narożniku kościoła, na poziomie 18. warstwy od dołu, znajduje się blok kamienny z wyrytym symbolem równoramiennego krzyża. Szczyt ściany zachodniej, ponad ostrołukowym, uskokowym portalem, zdobiony jest ostrołukowymi blendami. Kościół otacza teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z trzema bramkami neogotyckimi. Na terenie cmentarza znajduje się lapidarium ze starych nagrobków oraz relikty kaplicy grobowej rodu von Tresckow i pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej mieszkańców wsi. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Dobropolu

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Dobropolu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dobropole w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Góralicach. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 1766 roku. Jest to budowla w stylu klasycystycznym, sytuowana na planie kwadratu. Bryła nakryta jest czterospadowym dachem, zwieńczonym sygnaturką. Fasada rozczłonkowana jest pilastrami. Okna zamknięte są łukiem odcinkowym. Ponad wejściem znajduje się owalna wnęka, w której umieszczone jest malowidło przedstawiające Chrystusa. Wewnątrz kościoła, nad wejściem, umieszczona jest drewniana empora wsparta na słupach. Zachował się klasycystyczny ołtarz. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 7 października 1946 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Gogolicach

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Gogolicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Gogolice w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta o wymiarach 20,45 × 11,2 m, bez wyodrębnionego prezbiterium. W wieku XVIII miała miejsce przebudowa kościoła, w trakcie której od strony zachodniej wykonano nowy szczyt w konstrukcji ryglowej, zwieńczony drewnianą wieżą. Wieża zwieńczona jest spiczastym hełmem z kulą i krzyżem. W 1876 roku dobudowano neogotycką kruchtę. Budowla kryta jest dwuspadowym dachem. W ścianie zachodniej i południowej znajdują się ostrołukowe portale. W elewacji wschodniej znajdują się trzy oryginalne ostrołukowe okna, z których dwa boczne zostały poszerzone. Okna w ścianach bocznych, poszerzone i zamknięte łukami odcinkowymi, wymurowane zostały w czasach nowożytnych. Wewnątrz kościoła znajduje się XIX-wieczna empora chórowa oraz neogotycki ołtarz. Pod emporą umieszczona jest zakrystia. Sufit kryty jest stropem belkowanym, wykonanym w XIX wieku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony ponownie w 1956 roku. Wokół kościoła znajduje się dawny cmentarz, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Góralicach

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Góralicach – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Góralice w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wzniesiony został na przełomie XIII i XIV wieku. Jest to orientowana budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. Oryginalnie kościół murowany był w całości z granitowej kostki. W latach 1873–1875 budynek przeszedł gruntowną przebudowę w stylu neoromańskim. Pierwotne założenie zniwelowano wówczas do 7 dolnych warstw kostki granitowej w ścianach bocznych i części ściany wschodniej, nadbudowując resztę z kamieni narzutowych. Dokonano całkowitego przemurowania oryginalnych okien i szczytów, a także dostawiono pięcioboczną absydę od strony wschodniej i wieżę od zachodu. Wieża, w dolnej partii murowana z kamienia, w wyższej ceglana, nakryta jest strzelistym hełmem z kulą i krzyżem. W jej przyziemiu umieszczony jest portal wejściowy, w wyższej partii znajdują się natomiast tarcze zegara. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się drewniana empora z prospektem organowym. Zachowały się XIX-wieczne ławki. Ze znajdującego się dawniej w kościele barokowego ołtarza pozostały jedynie dwa ornamenty w formie uszaków. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 17 kwietnia 1946 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Piasecznie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Piasecznie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Piaseczno w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Warnicach. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XIII i XIV wieku. Murowany jest z granitowej kostki. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta, położona na niewielkim wzniesieniu w centrum wsi Piaseczno. Od strony wschodniej zakończona jest dostawioną w 2. połowie XIX wieku kamienną, neoromańską absydą, pod którą znajduje się krypta z wejściem na zewnątrz kościoła. Nad zachodnią częścią nawy wznosi się dobudowana 2. połowie XVIII wieku ceglana wieża z drewnianą nadbudówką. W elewacji zachodniej umieszczony jest trójuskokowy portal. Drugi portal, dwuuskokowy, znajduje się w elewacji południowej. W ścianach bocznych nawy znajdują się po trzy zamknięte łukami półokrągłymi okna. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się XVIII-wieczna, drewniana empora z prospektem organowym. Zachowała się neobarokowa chrzcielnica. Na wieży kościelnej zawieszony jest dzwon z 1717 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 15 kwietnia 1946 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Rosnowie

Kościół Chrystusa Króla w Rosnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rosnowo w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na planie prostokąta o wymiarach 23 × 11 m. Murowany jest z kostki granitowej. W ścianie zachodniej umieszczony jest dwuuskokowy portal wejściowy. Dwa inne portale, dwuuskokowy w ścianie południowej i jednouskokowy w ścianie północnej, zostały zamurowane. W elewacji wschodniej znajdują się dwa poszerzone okna zakończone łukami odcinkowymi, widoczny jest też ślad po zamurowanym wąskim oknie pomiędzy nimi. W 1716 roku nad nawą od strony zachodniej nadbudowano barokową wieżę w konstrukcji ryglowej. W 1897 roku do ściany południowej dostawiona została zakrystia. Okna w ścianach bocznych nawy, poszerzone w XVIII wieku, zamknięte są łukiem odcinkowym. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem. Nad wejściem znajduje się wsparta na słupach drewniana empora chórowa. Zachował się barokowy ołtarz z początku XVIII wieku, zdobiony kolumnami, złoconymi ornamentami roślinnymi i postaciami aniołów, a także neogotycka chrzcielnica z 1897 roku. Po II wojnie światowej kościół uległ dewastacji, po odbudowie został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 21 listopada 1965 roku. Teren wokół kościoła otacza dawny cmentarz z kamiennym murem i neogotycką bramką, na której widnieje napis Christus ist mein Leben. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stołecznej

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stołecznej – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Stołeczna w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Góralicach. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XV wieku. Murowany jest z kamieni granitowych. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta, nakryta dwuspadowym dachem. W 1768 roku kościół został przebudowany, poszerzono wówczas otwory okienne i przemurowano portal w ścianie południowej, od strony zachodniej dostawiono natomiast wieżę. W 1867 roku wieża została nadbudowana o najwyższą, drewnianą kondygnację. W przyziemiu wieży umieszczony jest pełnołukowy portal, w jej licu natomiast umieszczone są owalne i prostokątne otwory okienne. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1924 roku. Wewnątrz kościoła, nad wejściem, znajduje się drewniana empora chórowa. Zachował się barokowy ołtarz. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 czerwca 1950 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Strzeszowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Strzeszowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Strzeszów w gminie Trzcińsko-Zdrój, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Trzcińsku-Zdroju. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w drugiej połowie XIII wieku. Wymurowany z ciosów kamiennych, jest budowlą salową w formie wydłużonego prostokąta o wymiarach 28,7 × 10,5 m. Od strony zachodniej w 1739 roku dostawiono wieżę w konstrukcji ryglowej, która jednak zawaliła się w 1777 roku. Obecną, ceglaną wieżę w stylu neogotyckim, wzniesiono w 1897 roku. Budynek kościoła obiega ukośnie sfazowany cokół oraz wyprofilowany kamienny gzyms. Oryginalne portale wejściowe, znajdujące się przypuszczalnie w zachodniej i południowej elewacji, zostały zamurowane. Kościół posiada wąskie ostrołukowe okna, trzy w elewacji wschodniej i po sześć w elewacjach bocznych. Wnętrze nakryte jest drewnianym stropem, nad wejściem znajduje się empora chórowa z prospektem organowym. W kościele zachowało się drewniane renesansowe epitafium M. Schillinga ze sceną Ukrzyżowania, na wieży kościelnej natomiast dzwon z 1579 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony ponownie jako świątynia katolicka w dniu 8 września 1947 roku przez ks. Tadeusza Sorysa. Do kościoła przylega cmentarz otoczony murem z kamienia i cegły, z dwoma neogotyckimi bramami zwieńczonymi krenelażem. Przypisy
Kościół św. Józefa w Czarnówku

Kościół św. Józefa w Czarnówku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Czarnówko w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Judy Tadeusza w Lubiczu. Historia Kościół wzniesiony został w XVI wieku. Murowany z kamienia narzutowego, jest orientowaną budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Kryty jest dachem dwuspadowym. Obramienia okien i portalu wejściowego wykonano z cegły. W 1702 roku dobudowana została ceglana, oszalowana wieża na planie czworoboku. Na licu wieży umieszczone są okna w kamiennych, barokowych obramieniach. Nakrywający wieżę blaszany dach zwieńczony jest krzyżem. Od strony północnej do kościoła przylega zakrystia. Wnętrze kościoła nakryte jest niskim, drewnianym stropem. Nad wejściem znajduje się wsparta na dwóch filarach XVIII-wieczna, malowana empora muzyczna, z malowidłami w płycinach. Zachował się też XVIII-wieczny, barokowy ołtarz ambonowy, w którym współcześnie wstawiona jest figura św. Józefa z Dzieciątkiem na rękach. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1695 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 25 marca 1946 roku przez ks. Pawła Kraska SDB. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Dębogórze

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Dębogórze – zabytkowy katolicki kościół filialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Widuchowej we wsi Dębogóra (województwo zachodniopomorskie) w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim. Historia i architektura Wzniesiony w XV wieku z kamieni narzutowych kościół jest budowlą salową, orientowaną. Sytuowany na planie prostokąta, nakryty jest trójspadowym dachem. W XVII wieku miała miejsce przebudowa, wskutek której zatarte zostały pierwotne formy architektoniczne. Okna osadzone są we wnękach, zamkniętych łukiem odcinkowym. Od zachodniej strony do kościoła dostawiona jest wieża, w dolnej kondygnacji murowana, w wyższej drewniana, nakryta czterospadowym dachem zwieńczonym kulą z krzyżem. W wieży umieszczony jest portal wejściowy i okno. Teren kościoła otocza kamienny mur. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, belkowany strop. Zachował się XVIII-wieczny ołtarz (dawniej ambonowy), zdobiony dekoracją roślinną i kolumnami z ozdobnymi głowicami, w którym umieszczony jest obraz przedstawiający scenę Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W zachodniej części nawy znajduje się drewniana empora chórowa. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1946 roku. W 2008 roku miał miejsce remont generalny, połączony z wymianą dachu i rekonstrukcją wieży. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kłodowo w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XIII wieku. W XIV wieku został przebudowany i rozbudowany, częściowo rozebrany i postawiony na nowo. W kolejnym stuleciu dostawiona została wieża. Z pierwotnego założenia zachowała się jedynie dolna partia wieży, do poziomu murów nawy, murowana z regularnie obrobionych ciosów kamiennych ułożonych w 17 warstw. Górna część wieży oraz ściany nawy są późnośredniowieczne, wymurowane z nieregularnych kamieni. W XVII wieku świątynia została przebudowana. Masywna wieża, w typie wieży obronnej, zwieńczona jest w szczycie blankami i nakryta ośmiobocznym, stożkowatym hełmem. W przyziemiu wieży znajduje się portal dwuuskokowy. Drugi portal, dwuuskokowy i otynkowany, umieszczony w ścianie południowej, został zamurowany. W ścianie wschodniej znajdują się dwa szerokie, późnogotyckie okna. W ścianach bocznych znajdują się po trzy okna, wschodnie ostrołukowe, środkowe i zachodnie zamknięte łukiem odcinkowym. Obrzeża okien są gładzone i pobielane. Szczyt ściany wschodniej ozdobiony jest smukłymi, ostrołukowymi blendami, ułożonymi w układzie piramidalnym. Wnętrze kościoła nakryte jest niskim, płaskim stropem. Ściany wewnętrzne malowane są na biało. W kościele zachowało się XIX-wieczne, neogotyckie wyposażenie: ołtarz główny, empora chórowa i ławki. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 3 kwietnia 1946 roku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Krzywin w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Murowany z kamienia i cegły kościół został wzniesiony w XV wieku. W ciągu wieków przeszedł liczne przebudowy, w trakcie których m.in. otynkowano korpus nawowy, a w 1855 roku nad zachodnią częścią korpusu dodano drewnianą, czworoboczną wieżę, zwieńczoną latarnią. Z pierwotnego wyglądu świątyni zachował się maswerkowy szczyt od strony prezbiterium. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 17 marca 1946 roku. Wnętrze kościoła nakrywa niski, drewniany strop belkowany. Z wyposażenia zachował się ołtarz, ambona, empora i ławki. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1937 roku. Przypisy
Kościół św. Judy Tadeusza w Lubiczu

Kościół św. Judy Tadeusza w Lubiczu – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Lubicz w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wzniesiony został pod koniec XIII wieku. Murowany jest z kostki granitowej. Jest to budowla salowa, orientowana, sytuowana na rzucie wydłużonego prostokąta o wymiarach 23,2 × 7,6 m. Budowlę obiega profilowany cokół. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej kościół zakończony jest masywną, czworoboczną wieżą, o tej samej szerokości co nawa. W jej przyziemiu, między dwiema masywnymi przyporami, znajduje się szeroki, trójuskokowy portal wejściowy. Wieża zdobiona jest w górnych partiach blendami, wieńczy ją ostrosłupowy hełm. W ścianach kościoła zachowały się oryginalne, smukłe okna, zakończone okrągłymi łukami – sześć w ścianie północnej, siedem w ścianie południowej (jedno zamurowane) i trzy w ścianie wschodniej. Ponadto w szczycie ściany wschodniej znajduje się zamurowana ceglana rozeta. W elewacji północnej umieszczony jest wąski portal dwuuskokowy, drugi portal został zamurowany. W elewacji południowej znajduje się zamknięty łukiem odcinkowym portal prowadzący dawniej do nieistniejącej dzisiaj zakrystii oraz częściowo zachowany portal do nawy. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, drewniany strop. Ściany są otynkowane i pomalowane na biało. Ołtarz znajduje się na niewielkim podwyższeniu, obok niego umieszczona jest chrzcielnica ze złoconymi zdobieniami. Ścianę prezbiterium pokrywa współczesna polichromia z wizerunkami dwunastu Apostołów. Zniszczony w trakcie działań wojennych podczas II wojny światowej kościół po 1945 roku popadł w ruinę. Został odbudowany w latach 1974–1976. Poświęcenia dokonał w dniu 11 grudnia 1976 roku biskup Jerzy Stroba. Od 1986 roku pełni funkcje kościoła parafialnego. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pacholętach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Pacholętach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Pacholęta w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Judy Tadeusza w Lubiczu. Historia Budowa kościoła datowana jest na XIII wiek. Wzniesiony z kostki granitowej, jest orientowaną budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta o wymiarach 22,4 × 8,1 m. W XVII wieku kościół został przebudowany, dostawiono do niego wówczas nieistniejącą już dzisiaj wieżę. Po 1945 roku kościół został opuszczony i uległ dewastacji. Odbudowany w 1981 roku, został poświęcony w dniu 21 maja 1988 roku przez biskupa Stanisława Stefanka. Architektura W zachodniej elewacji kościoła zachował się częściowo zamurowany portal dwuuskokowy, przerobiony na ceglany z łukiem odcinkowym. Drugi, zamurowany ostrołukowy kamienny portal znajduje się w ścianie południowej. W zachodniej części ściany południowej znajduje się wąskie okno zamknięte półokrągłym łukiem oraz ślad po drugim, zamurowanym wysokim oknie. W ścianie wschodniej zachowało się oryginalne duże okno ostrołukowe, podzielone laskowaniem na trzy części. Flankowane jest dwoma mniejszymi oknami murowanymi z cegły, wybitymi w czasach nowożytnych. Szczyt ściany wschodniej, częściowo nadbudowany z cegły, zdobi pięć półokrągło zakończonych blend w układzie piramidalnym. W szczycie zachodnim, również częściowo nadbudowanym z cegły, znajdują trzy wysokie blendy, zamknięte łukami odcinkowymi. Od północnej strony kościoła zachował się ślad po dawnej zakrystii. Do elewacji południowej dostawiona jest późniejsza kruchta, murowana z nieobrobionych kamieni i cegły. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym, łamanym stropem. Ściany wewnątrz są pobielane. Nie zachowały się żadne elementy historycznego wyposażenia. Teren kościoła otacza dawny cmentarz z kamiennym murem. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rynicy

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rynicy – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rynica w gminie Widuchowa, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Krzywinie. Historia i architektura Kościół, murowany w konstrukcji ryglowej, pochodzi z XVIII wieku. Usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu. Pierwotnie był świątynią protestancką. Sytuowany na planie prostokąta, w zachodniej części korpusu nawowego posiada oszalowaną wieżę dzwonną. W ścianach bocznych znajdują się wysokie okna, zamknięte łagodnymi półłukami. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Podtrzymujące go drewniane zastrzały są rzeźbione. Nad wejściem znajduje się XIX-wieczna empora chórowa. Prezbiterium umieszczone jest na niewielkim, dwustopniowym drewnianym podeście Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1948 roku. Przypisy