NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubięcinie

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Lubięcinie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Lubięcinie (gmina Nowa Sól). Funkcjonuje przy nim parafia pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Historia Stojący w centrum wsi obiekt powstał w 1747, jako ewangelicki dom modlitwy. Sygnaturkę dobudowano później - w 1862. W 1945 został zmieniony w świątynię katolicką. W 1960 zlikwidowano arkady łączące filary w części wschodniej. Po wojnie oryginalną posadzkę ceglaną zastąpiono drewnianą i lastrikową. Poważny remont przeprowadzono w 1985 (m.in. założono boazerie wewnątrz). W 1987 wykonano sklepienie pozorne, jak również wymieniono stolarkę okienną i drzwiową. Nieznana jest data zamurowania części otworów okiennych (zapewne przed 1990). Zachowana dokumentacja fotograficzna z 1958 pokazuje, że w okresie po II wojnie światowej poszczególne otwory, dzisiaj zamurowane, posiadały oszklenie. Architektura Salowa, ryglowa świątynia wybudowana została na rzucie wydłużonego ośmioboku. Od południa, północy i zachodu dobudowano dość płytkie kruchty. Kościół nakryto dachem wielospadowym (ryzality - dachami dwuspadowymi). Na środku dachu umieszczona jest sygnaturka z krzyżem. Okna rozmieszczone są w dwóch poziomach (niektóre z nich zamurowane), wszystkie zamknięte łukami odcinkowymi (szklenie współczesne). Wnętrze Wnętrze obiega empora. Wspiera się ona na ośmiu filarach z drewna i dwóch kolumnach (kapitele kompozytowe). W części zachodniej znajduje się chór muzyczny z wybrzuszonym parapetem w centrum. Prospekt organowy pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku. W prezbiterium znajduje się architektoniczny, przyścienny ołtarz pochodzący z drugiej połowy XVIII wieku. Całość wnętrza wtórnie przekryto sklepieniem pozornym. Wyposażenie w większości barokowe. Otoczenie Przy kościele stoi parterowa, murowana plebania z 1 połowy XIX wieku. Oprócz tego na terenie przykościelnym stoją: dzwonnica murowana, Pietà i figura Serca Jezusowego. We wsi (na cmentarzu) stoi jeszcze drugi kościół - jest to świątynia cmentarna z pierwszej połowy XVIII wieku. Galeria Przypisy
Dwór w Borowie Wielkim

Dwór w Borowie Wielkim (niem. Schloss Ober Grossenbohrau) – zabytkowy dwór w miejscowości Borów Wielki. Pierwotny obiekt wzniesiony został pod koniec XV w. W drugiej połowie XVII w. wybudowano barokowy dwór zwieńczony dachem mansardowym z wolimi oczami. W loggii, pomiędzy drzwiami wejściowymi a oknem pierwszego piętra umieszczony jest kartusz z herbami Adalberta von Neumanna i jego żony Kathariny von Österroth, datą 1890 i monogrami A v N K v O. Pod herbem szarfa z dewizą rodziny Neumann w j. niem. Fest und Treu (Mocny i wierny). Rodzina ta była właścicielem dworu do 1945. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Ostrowie (gmina Sulęcin, numer 56). Należy do parafii św. Henryka w Sulęcinie. Historia Okres katolicki Pierwsza historyczna wzmianka o świątyni pochodzi z 1443. W tamtym czasie obiekt nie posiadał wieży (dostawiono ją w 1680 i miała konstrukcję ryglową) oraz miał formę kaplicy zakonnej (zarządzali nią templariusze, być może istniała tu komandoria). W 1511 rozpoczęto prowadzenie w Ostrowie ksiąg kościelnych, które spłonęły podczas pożaru w 1740. Najprawdopodobniej parafia przy kościele powstała na krótko przed reformacją. W 1751 i w 1838 wieżę remontowano. Stopniowo wymieniano też wyposażenie. W 1694 ufundowano ołtarz główny. Okres protestancki Początek XVIII wieku odcisnął się na świątyni zmianą wyznania na protestanckie. W latach 1877–1879 przeprowadzono generalny remont kościoła. Dokonano zasadniczych zmian w obrębie gzymsu wieńczącego, cokołu i obramień okiennych. Od wewnątrz obiekt na nowo otynkowano. Zmieniono też posadzkę. W 1911 w miejsce starej, mocno zniszczonej wieży ryglowej zbudowano nową - ceglaną o formach neogotyckich i neobarokowych. Przy tej okazji wymalowano polichromię wewnętrzną w formie roślinnych wici. Wstawiono też nowe ławki i wykonano emporę dla organów. Po II wojnie światowej Po 1945 kościół stał nieużytkowany i niszczał, oryginalne wyposażenie nie zachowało się. Poświęcenie pod obecnym wezwaniem nastąpiło w 1957 (filia parafii św. Henryka z Sulęcina). Kilkakrotnie po wojnie odmalowywano wnętrze, zmieniono pokrycie dachowe, odsłonięto ceglany wątek żeber sklepienia i ścian (sklepienie krzyżowo-żebrowe) oraz położono nową posadzkę. W kościele znajduje się epitafium kamienne J.Ch. Simonsa, który zmarł w 1753. Ma ono formę barokowego kartusza. W zachodniej ścianie (wieża) portal ostrołukowy. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Tursku

Kościół pw. św. Stanisława w Tursku – katolicki kościół filialny znajdujący się w Tursku (gmina Sulęcin). Należy do parafii św. Henryka w Sulęcinie. Rys historyczny W XIV wieku wieś należała do komandorii łagowskiej zakonu joannitów i pozostawała w niej do roku 1810 (sekularyzacja zakonu). Pierwsza historyczna wzmianka o świątyni w Tursku pochodzi z 1598 roku, ale możliwe, że kościół istniał tu o dwieście lat wcześniej. Na wieży pierwszego kościoła wisiał dzwon z przełomu XIV i XV wieku. Po XVI wieku świątynia straciła status parafialnej. W 1852 roku zbudowano świątynię obecną, w innym miejscu, na tzw. "błoniu wioskowym", bowiem stary kościół był w bardzo złym stanie technicznym. Nowy obiekt stylowo przynależy do neogotyku. Przeniesiono do niego niektóre elementy wyposażenia ze starego kościoła - m.in. świeczniki z XVI wieku i dzwony: z 1600 oraz z przełomu XIV i XV wieku. Po 1945 świątynię przejęli katolicy, a we wrześniu 1951 poświęcono ją pod obecnym wezwaniem. Przypisy
Mariä Heimsuchung (Karpacz)

Die römisch-katholische Kirche Mariä Heimsuchung in Karpacz (deutsch Krummhübel), einer Stadt im Powiat Jeleniogórski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, wurde 1909/10 errichtet. Die Mariä Heimsuchung geweihte Kirche ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Sie wurde am 26. Juli 1910, dem Tag der hl. Anna, geweiht. Geschichte Bis zum Bau der Kirche wurden die katholischen Gottesdienste in der katholischen Schule, gegenüber der heutigen Kirche, gefeiert. Mit dem Entwurf und der Bauleitung wurde der Breslauer Architekt Ludwig Schneider (1854–1943) beauftragt. Die Bauausführung übernahm Max Steiner aus Schmiedeberg. Die Kirche im Stil des Bauernbarock wurde nach 1945, als die deutsche Gemeinde vertrieben und die Kirche von der neuen polnischen katholischen Gemeinde übernommen wurde, stark verändert. Die Kirche wurde vergrößert und das Gesamtbild dadurch stark verändert. Siehe auch Herz Jesu (Karpacz) Weblinks Beschreibung bei riesengebirgler.de (mit vielen Fotos) Einzelnachweise
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Karpaczu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Karpacz diecezji legnickiej. Historia Budowa świątyni zaprojektowanej przez wrocławskiego architekta Ludwiga Schneidera rozpoczęła się w dniu 26 kwietnia 1909 roku. W dniu 1 lipca 1909 roku został poświęcony kamień węgielny przez dziekana z Jeleniej Góry księdza Franza Forchego. Budowa świątyni była prowadzona pod nadzorem mistrza murarskiego z Kowar Maxa Steinera. W dniu 28 października 1909 roku został założony krzyż na wieży, a w dzień wspomnienia św. Anny 26 lipca 1910 roku świątynia została poświęcona. W tym samym roku zostały poświęcone trzy dzwony (do dziś zachował się tylko jeden) odlane przez wrocławskiego ludwisarza Alberta Geittnera. Strop świątyni został pomalowany przez kłodzkiego artystę Ryszarda Richtera. Statua Serca Pana Jezusa dla bocznego ołtarza została wykonana przez tyrolskiego rzeźbiarza Cirillo Dell’Antonio. W 1979 roku ksiądz proboszcz Franciszek Schirmer zainicjował rozbudowę świątyni według projektu karpaczańskiego architekta Antoniego Bila. Rozbudowa została ukończona w 1985 roku. Architektura Charakterystyczny kształt świątyni razem z wieżą nakrytą cebulastym dachem hełmowym nawiązuje do barokowej architektury tyrolskiej. We wnętrzu świątyni jest umieszczony ołtarz główny w stylu późnobarokowym ozdobiony obrazem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i dwoma bocznymi posągami przedstawiającymi postacie św. Piotra i św. Antoniego. W starej części świątyni na drewnianym stropie jest namalowana wspomniana wyżej polichromia, pochodząca z czasów budowy świątyni. W przejściu między pierwotną a dobudowaną częścią świątyni na filarach i łączącym je łuku namalowani czterej ewangeliści. Na suficie w przedsionku są przedstawieni czterej wielcy doktorzy (nauczyciele) Kościoła zachodniego: św. Ambroży, św. Augustyn, św. Hieronim i św. Grzegorz Wielki. Organy zostały wybudowane z inicjatywy organisty Antoniego Cyganka. Budowę rozpoczęto w 1970 r. i trwała ona przez 7 lat. Zlecenie realizowała firma Józefa Cynara z Wrocławia. W 2004 r. instrument wyremontowano. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-168-5.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Bobrówku

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Bobrówku – zabytkowy katolicki kościół filialny znajdujący się w Bobrówku (powiat sulęciński). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Boczowie. Historia Obiekt pochodzi z XV wieku i jest murowany, z kamienia polnego oraz cegły. Remontowano go w wiekach XVIII i XIX. W szczycie znajduje się ponadto wymurowana data "1976". W pobliżu rozciągają się pozostałości parku. Obok kościoła stoi dzwonnica z muru pruskiego pochodząca z 1814, którą 12 czerwca 2012 wpisano do rejestru zabytków pod numerem L-499/A (pozostaje w złym stanie technicznym). Uwagi Przypisy
Kościół Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Debrznicy

Kościół pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Debrznicy – zabytkowy katolicki kościół filialny znajdujący się w Debrznicy (gmina Sulęcin). Administrowany jest przez parafię Matki Bożej Bolesnej w Gądkowie Wielkim. Architektura Murowaną (ceglaną) świątynię w stylu neoromańskim wzniesiono w 1853. Jest to kościół salowy, jednonawowy, który nad elewacją wejściową ma usytuowaną niewielką dzwonnicę-sygnaturkę. W 1971 obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem 1913. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Prześlicach

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego w Prześlicach – katolicki kościół filialny znajdujący się w Prześlicach (powiat sulęciński). Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu. Historia Zabytkową świątynię zbudowano w 1854 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Do rejestru zabytków wpisana została 27 marca 1961. Kościołowi towarzyszy drewniana dzwonnica z XVIII wieku, która do rejestru zabytków wpisana została 2 stycznia 1987 pod numerem 3230. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Wystoku

Kościół pw. św. Stanisława w Wystoku – zabytkowy katolicki kościół filialny znajdujący się w Wystoku (powiat sulęciński). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Boczowie. Architektura Kamienno-ceglaną świątynię wzniesiono w końcu XVII wieku - być może był to rok 1699. Była zbudowana dla lokalnej społeczności protestanckiej. W 1855 przeszła remont (z dobudową drewnianej wieży krytej hełmem z latarnią). W 1945 została objęta przez katolików. Poświęcona została 9 maja 1947. 9 marca 1964 wpisana została do rejestru zabytków. Odpust obchodzony jest 8 maja. Drewniana wieża jest w złym stanie technicznym. Przypisy
St. Joseph (Rogoziniec)

Die früher evangelische, jetzt römisch-katholische Kirche St. Joseph (polnisch Kościół św. Józefa) in Rogoziniec (deutsch Rogsen) in der Woiwodschaft Lebus, dem historischen Ostbrandenburg, stammt aus dem 19. Jahrhundert. Geschichte Die Pläne für die Kirche, die die 1826 abgebrannte Dorfkirche ersetzen sollte, wurden wohl 1829 nach Angaben von Karl Friedrich Schinkel in der preußischen Oberbaudeputation angefertigt. Wegen finanzieller Schwierigkeiten wurde die Kirche erst 1837 begonnen und 1843 eingeweiht. Sie diente der Kirchengemeinde, die zur Kirchenprovinz Posen der evangelischen Landeskirche in Preußen und später zur Kirchenprovinz Grenzmark Posen-Westpreußen in der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union (APU) gehörte, als Gottesdienststätte. Nach der Vertreibung der Deutschen wurde sie der römisch-katholischen Kirche übergeben und gehört heute zum Bistum Zielona Góra-Gorzów. Bauwerk Die Kirche stellt eine Variation der Normalkirche mit verkürztem Kirchenschiff dar. Zur Verkürzung des Kirchenschiffs wurde die Orgelempore in den Turm verlegt und Nebenräume seitlich des Altars vor die Hälfte der westlichzen Fenster. Im Mittelschiff erhielt der Raum ein Spiegelgewölbe. Die Lünettenfenster können durch die besondere Raumaufteilung nicht der Raumbeleuchtung dienen. Entsprechend ist das altarseitige Fenster als Blende ausgeführt. Der Turmhelm ist spitz. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer Zu Seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 137. Weblinks Auf Schinkels Spuren in den Kreisen Meseritz und Birnbaum auf der Website des Heimatkreises Meseritz e.V.
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Bojadłach

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Bojadłach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sulechów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia poewangelicka, wzniesiona w latach 1757–58. Ufundowała ją rodzina Kottwitz, a zaprojektował Carl Gotthard Langhans, twórca Bramy Branderburskiej w Berlinie. Przebudowana została w 1961 roku, z kolei w 1985 roku, wymieniono pokrycie dachu na blachę, a w 1998 roku przeprowadzono jej remont. Architektura Budowla jest szachulcowa, posiada konstrukcję słupowo–ramową. Kościół jest orientowany, reprezentuje styl barokowy. Świątynia jest salowa, nie posiada wydzielonego z nawy prezbiterium, zamknięta jest trójbocznie i ma zakrystię na osi. Nawa została wzniesiona na planie wydłużonego ośmiokąta z dwoma wysokimi kruchtami z lewej i prawej strony, zamkniętych ścianą prostą i o kalenicach niższych w stosunku do nawy głównej. Z przodu znajduje się wieża z kruchtą w przyziemiu i w górnej części węższa i drewniana. Jest ona zwieńczona klasycystycznym blaszanym dachem hełmowym z iglicą. Kościół nakrywa dach jednokalenicowy, składający się z blachy. Nawa główna nakryta jest wewnątrz stropem płaskim z fasetą, natomiast nawy boczne sklepieniem kolebkowym z dekoracją kasetonową. Ściany są otynkowane. Podłoga została wykonana z drewna. Zachowały się drewniane empory wzdłuż ścian, podparte słupami. Są one połączone chórem muzycznym z wybrzuszonym parapetem w części centralnej z organami barokowymi. Ołtarz amonowy reprezentuje styl barokowy i powstał około 1760 roku, ozdabia go współczesna rzeźba Świętej Teresy. Witraże powstały w stylu neobarokowym w latach 1907–12. Epitafia pochodzą z XVIII wieku. Przypisy
Schloss Prittag

Das Schloss Prittag (polnisch Pałac w Przytoku) in Przytok (deutsch Prittag) gehört zur Landgemeinde Zabór im Powiat Zielonogórski der Woiwodschaft Lebus in Polen. Geschichte Joachim von Stentsch ließ 1596–1597 unter Einbezug eines vorher bestehenden gotischen Anwesens ein zweiflügeliges Renaissanceschloss und einen kleinen Landschaftspark errichten. Ab 1834 war Frederike von Ryssel Eigentümerin, in den 1860er Jahren ging das Schloss erbrechtlich an Emil Kracker von Schwarzenfeld. Dieser ließ das Schloss im Stil der Neorenaissance umgestalten. Ab 1891 war Graf von Finckenstein Besitzer, der 1895 das Renaissanceschloss abreißen ließ. Infolge des Zweiten Weltkriegs fiel das Schloss 1945 zusammen mit dem größten Teil Schlesiens an Polen. Später wurde das Schloss als Ferienheim genutzt. Bei einem Brand wurde das Schloss 1990 stark beschädigt und in den Jahren darauf wiederhergestellt. Bauwerk Der Bau, auf rechteckigem Grundriss angelegt, ist durch mehrere Risalite und Terrassen auf mehreren Ebenen stark gegliedert. Die Fassade ist durch Schmuckgiebel und verschiedenförmige Fensterrahmungen vielfältig gestaltet. Der umgebende Landschaftspark ist von einem Wasserlauf und drei kleinen Teichen durchzogen. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 264. Weblinks Pałac Przytok
Pałac w Przytoku

Pałac w Przytoku – zabytkowy pałac w Przytoku. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego z drugiej połowy XVIII w., przebudowanego w XIX w., w skład którego wchodzą jeszcze: brama wjazdowa czworak park. Dwór Obok pałacu znajdował się dwór wybudowany przez Joachima von Stentsch w 1596 na planie litery „L”, który składał się z dłuższego korpusu i skrzydła bocznego. Główne wejście w korpusie umieszczone było centralnie w portalu wykonanym z piaskowca. Dwór został rozebrany w 1933. Portal z herbami we fryzie znajduje się obecnie w Muzeum Ziemi Lubuskiej. Uwagi Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Brzeźnicy

Kościół pw. Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żagań diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu barokowym w latach 1703-1705. Z zewnątrz prezentuje się jako trzynawowa bazylika posiadająca transept, co jest wyjątkowością spośród wiejskich kościołów. Od strony zachodniej dobudowana jest do niej wieża na planie prostokąta, będąca pozostałością po wcześniejszym gotyckim kościele. Na wieży jest umieszczony dzwon odlany w 1579 roku. Elewacje są rozczłonkowane pilastrami i zamkniętymi półkoliście oknami. Wnętrze nakryte jest polichromowanym sklepieniem kolebkowo-krzyżowe i posiada wyposażenie w stylu późnobarokowym. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Mycielinie

Kościół św. Mikołaja w Mycielinie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Mycielinie, w powiecie żagańskim, w województwie lubuskim. Do rejestru zabytków wpisany został 27 marca 1961 pod numerem 230. Historia Kościół wzniesiono w ostatniej ćwierci XIII wieku. „W 1581 roku przebudowano go dzięki fundacji Hansa von Haugwitza. Świątynię rozbudowano o wieżę, która w 1881 roku w zwieńczeniu przebudowano według projektu A. Soliera. W XVII i XVIII stuleciu dobudowano kruchtę oraz mauzoleum”. Ołtarze Ołtarz główny to późnogotycki tryptyk z około 1520 roku z centralnie ustawionymi figurami Madonny z Dzieciątkiem oraz świętych Mikołaja i Małgorzaty. Ołtarz południowy to pentaptyk z około 1500 roku, z figurą św. Anny Samotrzeć, ustawionej w środkowej partii. Ołtarz północny z około 1520 roku jest także pentaptykiem z reliefowym przedstawieniem Ostatniej Wieczerzy. Ołtarze zostały wykonane przez Mistrza Ołtarza z Gościszowic (Gościeszowic). Przypisy
Pałac w Suchej Dolnej

Pałac w Suchej Dolnej – zabytkowy pałac we wsi Sucha Dolna. Piętrowy pałac wybudowany przez Christiana Heinricha von Eckartsberg, żonatego z Anną von Push. Rodzina Eckartsberg była właścicielem pałacu do lat 80. XIX w. Obiekt postawiony na planie prostokąta, kryty dachem czterospadowym. Od frontu główne wejście, położone centralnie, w jednoarkadowym portyku zwieńczonym balkonem (tarasem). Nad wejściem przy dachu szczyt. Po prawej stronie, na rogu, ośmioboczna wieża. Pałac z lat 80. XVII w., przebudowany i rozbudowany na początku XIX w. w stylu klasycystycznym jest częścią zespołu pałacowego, z XVII-XIX wieku w skład którego wchodzą jeszcze folwark z XIX w. i park krajobrazowy o powierzchni 3 ha, z początku XX w., z wieloma gatunkami drzew rodzimych. Przypisy Bibliografia Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego
Kościół Matki Bożej Rokitniańskiej i św. Michała Archanioła w Witkowie

Kościół pw. Matki Bożej Rokitniańskiej i św. Michała Archanioła w Witkowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Witkowie (gmina Szprotawa). Jest kościołem filialnym parafii św. Jana Chrzciciela w Chichach. Historia Jednonawowy kościół wzniesiono z kamienia polnego i rudy darniowej w XIII (druga połowa) lub pierwszej połowie XIV wieku w stylu wczesnogotyckim. Przebudowano go w roku 1521, a także w XVIII wieku. Wyposażenie Wejścia przez dwa kamienne portale wczesnogotyckie. Portal wiodący do prezbiterium ozdabia tympanon z płaskorzeźbą przedstawiającą Jezusa Ukrzyżowanego adorowanego przez Najświętszą Marię Pannę i św. Jana. Wewnątrz obiektu znajduje się płyta nagrobna (XVI wiek) dawnego właściciela wsi – Nickela von Warnsdorfa. Otoczenie Kościół otoczony kamiennym murem z XV-wiecznym budynkiem bramnym. Przypisy
Kościół św. Augustyna w Chrobrowie

Kościół pw. św. Augustyna w Chrobrowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Chrobrowie (gmina Żagań). Należy do parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Bożnowie. Historia Świątynia pochodzi zapewne z lat krótko po roku 1250, ale pierwsza wzmianka o nim zapisana została w 1305. Pierwotnie wzniesiono ją z kamienia polnego i rudy darniowej. W swej historii ulegała licznym przebudowom (m.in. z użyciem cegły), z których pierwsza nastąpiła w pierwszej połowie XV wieku. W okresie renesansu dobudowano zakrystię (było to być może w czasach, gdy obiekt przejęli luteranie). Prawdopodobnie w XVI wieku kościół otynkowano od zewnątrz. Od 1668 do 1670 opiekowali się nim jezuici z Żagania (potem, do 1810 - Kanonicy Regularni z tego samego miasta, a następnie była to świątynia parafialna). W 1793 dostawiono kaplicę grobową od zachodu, którą ufundował Jan Rudolf von Lüttitz. W XIX wieku dokonano przebudowy w obrębie ściany północnej (budowa przedsionka). Po 1945 kościół własnym sumptem utrzymują parafianie i do dziś zachowali go w stanie nienaruszonym. Architektura Jednonawowa świątynia jest wczesnogotycka – w starszych partiach wzniesiona z kamienia polnego, a w późniejszych z cegły. Od wschodu do nawy przylega węższe, prostokątne prezbiterium. Zarówno do nawy, jak i do prezbiterium przybudowana jest zakrystia i kruchta. Do ściany zachodniej przylega z kolei kaplica grobowa. We wschodniej ścianie prezbiterium zachowane jest pierwotne, wąskie okno. Nad dachem sygnaturka kryta dachem namiotowym. Wyposażenie Kościół posiada dzwon gotycki z 1439. Zachowana jest również kamienna chrzcielnica późnorenesansowa (druga połowa XVI wieku) oraz chór muzyczny - empora (pierwsza połowa XVII wieku). Do 1945 był tu ołtarz późnogotycki (koniec XV lub początek XVI wieku). W ściany kościoła wmurowanych jest kilka płyt nagrobnych. Otoczenie Wokół świątyni dawniej rozciągał się cmentarz grzebalny, najpewniej w XV wieku okolony murem z kamienia polnego. Mur ten (niższy niż pierwotnie) przetrwał do czasów obecnych. Galeria Przypisy