NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Kaletach

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Kaletach – jeden z trzech parafialnych kościołów rzymskokatolickich znajdujących się w mieście Kalety, w województwie śląskim. Świątynia znajduje się w dzielnicy Drutarnia i należy do dekanatu Woźniki diecezji gliwickiej. Historia 18 grudnia 1977 roku biskup Herbert Bednorz erygował parafię św. Jana Chrzciciela w Bruśku. W maju 1982 roku parafia otrzymała zezwolenie na kompleksową budowę ośrodka parafialnego. Teren pod budowę został ofiarowany przez: Józefa Ziorę oraz Józefa i Bernadetę Zawiejów. Projekt świątyni został opracowany przez Jacka Niedźwiedzkiego i Jacka Hajkowskiego z Czechowic-Dziedzic, natomiast obliczenia konstrukcyjne wykonał Marian Kręzel. Wystrój wnętrza świątyni jest dziełem Gisberta Rzeźniczka z Opola. Budowie świątyni patronował ksiądz proboszcz Stanisław Chwila. 18 marca 1984 roku biskup Herbert Bednorz poświęcił teren pod świątynię. Budowa świątyni była prowadzona w latach 1984-1987. Kościół został poświęcony 13 października 1987 roku przez biskupa Janusza Zimniaka z Katowic. Biskup katowicki Damian Zimoń, dekretem z dnia 25 marca 1988 roku, zmienił wezwanie parafii na Matki Boskiej Fatimskiej, równocześnie ustanawiając kościół w Drutarni kościołem parafialnym. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Czeladzi

Kościół świętego Mateusza Apostoła w Czeladzi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat III – św. Stanisława Biskupa Męczennika w Czeladzi diecezji sosnowieckiej). Świątynia znajduje się na osiedlu „Musiała" w Czeladzi. Dzięki staraniom księdza Jana Kantora, pierwszego proboszcza parafii, ustanowionej w dniu 24 maja 1985 roku przez biskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka i wiernych rozpoczęto budowę kaplicy i pomieszczeń kościelnych. Nowe budowle, obejmujące kaplicę, salę katechetyczną i mieszkania dla księży, zostały pobłogosławione w dniu 21 września 1986 roku przez biskupa pomocniczego diecezji częstochowskiej. Kaplicę przebudował na okazalszy kościół, kolejny proboszcz ks. Jan Gaik. Świątynia została uroczyście poświęcona (konsekrowana) w dniu 21 września 1995 roku przez biskupa pomocniczego diecezji sosnowieckiej Piotra Skuchę. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Olecku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Olecku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Olecko – Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny diecezji ełckiej). Znajduje się na oleckim rynku (placu Wolności). Historia Świątynia powstała na miejscu kościoła ewangelicko-augsburskiego, spalonego w 1945 roku przez wojska sowieckie i rozebranego w 1954 roku. Budowa świątyni została rozpoczęta 24 września 1981 roku, kamień węgielny został wmurowany 2 października 1984 roku, natomiast konsekracji dokonał ordynariusz warmiński ks. bp Edmund Piszcz. Uroczystości odbyły się 8 września 1990 roku, czego pamiątką jest zapis na tablicy umieszczonej w kruchcie świątyni. Architektura Bryła budowli została zaprojektowana w stylu współczesnym z nawiązaniem do elementów tradycyjnych. Świątynia jest dwupozioma, składa się z kościoła górnego i kościoła dolnego. Wymiary budowli są następujące: kościół górny: kubatura 29070.70 metrów sześciennych; powierzchnia użytkowa 2028,30 m²; wysokość 50 m + krzyż 5,5 m = 55,5 m; kościół dolny: kubatura 4869,5 m³; powierzchnia użytkowa 686,40 m²; wysokość 3,50 m. Częściami kościoła dolnego są: nawa główna, prezbiterium z zakrystią i pomieszczenia pomocnicze (kaplica pogrzebowa, kotłownia, korytarze i salki na sprzęt pomocniczy). Częściami kościoła górnego są: nawa główna, dwie nawy boczne, prezbiterium z zakrystią i kruchty. Kruchta znajduje się w wieży kościelnej, której wysokość wynosi 55,5 m. Ołtarz, chrzcielnica oraz dwie ambonki zostały wykonane z marmuru kubańskiego przez firmę kamieniarską Waldemara Pikiela z Szydłowca, według projektu warszawskiego profesora Adolfa Szczypińskiego. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Rudniku nad Sanem

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Rudniku nad Sanem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Rudnik nad Sanem diecezji sandomierskiej). Znajduje się w Stróży, części miasta Rudnik nad Sanem. Kościół został wzniesiony jako filialny parafii Trójcy Przenajświętszej w Rudniku nad Sanem. Od 16 czerwca 1987 roku pełni funkcję kościoła parafialnego nowej parafii. Budowla powstała w latach 1983-1985 według projektu inżyniera Romana Orlewskiego z Rzeszowa. Świątynię budował ksiądz Edward Franuszkiewicz. Kościół został poświęcony przez biskupa Ignacego Tokarczuka w dniu 30 czerwca 1985 roku. W ciągu następnych lat w świątyni były prowadzone prace dekoratorsko-wykończeniowe, m.in. zostały zainstalowane witraże świętych Polaków. Kościół został uroczyście konsekrowany w dniu 16 czerwca 2002 roku przez biskupa Wacława Świerzawskiego. Od tego czasu zostało wykonanych kilka inwestycji (m.in. zostały kupione organy elektroniczne, zamontowane zostało nowe nagłośnienie). Bryła kościoła jest stosunkowo prosta, natomiast ściany boczne są poprzecinane rzędami podłużnych, prostokątnych okien obramowanych swoistymi pilastrami. Węższe prezbiterium jest otoczone piętrowym zapleczem, z kolei ściana frontowa nosi cechy architektury modernistycznej. Niesymetrycznie wznosi się ona w lewą stronę w kształt ażurowej wieży, przez którą przebijają się dwa rzędy jednakowych okienek. Na prawej stronie fasady jest umieszczona tzw. „ślepa ściana”, ozdobiona monochromatycznie techniką sgraffito, przedstawiająca apokaliptyczną Niewiastę zwyciężającą smoka. We wnętrzu, na ścianie ołtarzowej, znajduje się grupa ukrzyżowania wykonana z metalowych rzeźb. Przypisy
Kaplica Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sucuminie

Kaplica Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – kaplica rzymskokatolicka w Sucuminie, filia parafii św. Jana Chrzciciela w Suminie. Budynek modernistyczny, okryty białym tynkiem. W większości otworów okiennych znajdują się luksfery. Jego budowę rozpoczęto w 2002. Uwagi Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Janowie Lubelskim

Kościół świętej Jadwigi Królowej w Janowie Lubelskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Janów Lubelski diecezji sandomierskiej). Świątynia została wzniesiona w latach 1997–1999. Budową kierował ks. Jan Sobczak. Kościół został uroczyście poświęcony przez biskupa Wacława Świerzawskiego w dniu 20 czerwca 1999 roku. Po konsekracji były nadal prowadzone prace wykończeniowe wnętrza i otoczenia, m.in. zostały wykonane 36-głosowe organy, które zostały poświęcone przez biskupa Mariana Zimałka w dniu 1 czerwca 2003 roku. Kościół został zbudowany z czerwonej cegły. Zaprojektowany został przez architekta Marka Gierulskiego i jest przykładem postmodernistycznej sztuki sakralnej. Bryła świątyni jest nieco przysadzista, bazylikowa, charakteryzuje się nisko opadającym dachem naw bocznych. Razem z kolumienkami umieszczonymi przy wejściu głównym nawiązuje do architektury dworków polskich. Kruchta wejściowa stanowi pomniejszoną duplikację elewacji frontowej, przedzieloną podłużnym oknem. Na ścianie frontowej jest umieszczona figura św. Jana Pawła II. Szczyty nawy głównej i transeptu są zaokrąglone w część górnej, co jest nawiązaniem do architektury kościoła św. Piotra Apostoła w Wadowicach. Na skrzyżowaniu nawy i transeptu znajduje się mała wieżyczka zwieńczona połyskującym krzyżem. Prezbiterium jest zamknięte półkoliście, w jego obejściu umieszczona jest zakrystia. Typową cechą postmodernistycznej architektury jest powtarzanie motywów detali. W tym kościele są to łuki lunet okienek nawy głównej oraz wąskie okienka naw bocznych, które powtarzają się w całej bryle i pełnią rolę funkcjonalną lub dekoracyjną. Wnętrze o ciepłej pastelowej barwie jest rozdzielone rzędami doryckich kolumn na pięć naw. Dodatkową przestrzenią są wewnętrzne balkony i symetryczne kaskady schodów w nawach bocznych. Wystrój świątyni jest drewniany, jego głównymi elementami są krucyfiks i figury świętych Jadwigi i Barbary. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Nisku

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Nisku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nisko diecezji sandomierskiej). Znajduje się w Malcach, części miasta Nisko, w województwie podkarpackim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1977-1983 według projektu opracowanego przez mgr. inż. Romana Orlewskiego. Projekt malowania świątyni i kaplicy oraz polichromia w świątyni i obrazy na płótnie w kaplicy są dziełem artysty malarza Zbigniewa Gizeli z Krakowa. Wystrój wnętrza został wykonany według projektu architekta wnętrz Macieja Rudnickiego z Krakowa. Uroczyście świątynię poświęcił biskup Ignacy Tokarczuk w dniu 10 kwietnia 1983 roku. Kilka prac renowacyjnych i inwestycyjnych zostało wykonanych po 2002 roku. (m.in. zostało przebudowane prezbiterium, wymieniono okna, odnowiono zabytkowy obraz Matki Bożej). Kościół przylega do poprzedniej, neoromańskiej, ceglanej kaplicy z 1910 roku. Modernistyczna świątynia jest budowlą niesymetryczną. Centralną jego częścią jest wysoka nawa główna z podłużnymi prostokątnymi oknami z jednej strony i poprzecznymi z drugiej, nakryta jednospadowym dachem. Po lewej stronie jest usytuowana niska nawa boczna, po prawej – wspomniana wyżej kaplica. Fronton po lewej stronie przechodzi niejako we wtopioną w fasadę wieżę, skosem dachu wznoszącą się ku frontowi kościoła. Po prawej stronie z tyłu, przy niższym prezbiterium jest podobne do frontonu, ale skierowane w prawą stronę, skośne wzniesienie, podkreślające rzeźbiarski charakter modernistycznej budowli. Analogicznie zresztą za pomocą betonowych imitacji pilastrów i gzymsów została wyrzeźbiona tylna ściana prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Nisku

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Nisku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nisko diecezji sandomierskiej). Świątynia została wzniesiona pod koniec XX wieku (budowa została rozpoczęta w 1991 roku). Projekt świątyni został opracowany przez inżyniera Henryka Modrakowskiego z Rzeszowa. Pracami budowlanymi kierował ksiądz Henryk Krzyżanowski. Świątynia była dekorowana i wyposażana do 2011 roku przez księdza Ryszarda Zbyrada (m.in. granitowa posadzka, elewacja świątyni, polichromia wykonana przez Małgorzatę Toborowicz z Krakowa). Uroczyście świątynia została poświęcona przez biskupa Krzysztofa Nitkiewicza w 2011 roku. Kościół został zbudowany z czerwonej cegły, jest dwupoziomowy, otynkowany, posiada zachowane ceglane detale w formie pilastrów. Rzutem kościoła jest nieregularny, jednakże symetryczny wielobok. Sprawia on, że bryła świątyni mieści w sobie zakrystię z zapleczem, natomiast sama przestrzeń naw zwęża się, rozpoczynając od elewacji frontowej aż do prezbiterium. Z dwuspadowego dachu wyzierają trzy pary dachowych okien w kształcie ostro zakończonych, romboidalnych, przeszklonych, nowoczesnych lunet. Zarówno elewacja frontowa, jak i tylna z otworem na sygnaturkę, mają kształt prostokąta i współgrają z prostopadłościenną, ściętą skosem dachu wieżą zakończoną smukłym krzyżem. Być może jest to nawiązanie do wczesnego okresu modernizmu. Wnętrze kościoła jest jasne i ciepłe, natomiast dekoracją ściany ołtarzowej jest kompozycja polichromii, różnej barwy kamienia i metaloplastyki. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej). Świątynia znajduje się na ostrowieckim osiedlu Gutwin. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1980–1981. Wybudowana została bez zezwolenia władz państwowych, czyli jednocześnie bez planu, i tylko według pomysłu księdza Mariana Sulimy i parafian. W listopadzie 1980 roku rozpoczęto prace przy fundamentach przyszłego kościoła, natomiast w kwietniu 1981 roku zostały wzniesione ściany i dach. Pierwsza msza święta w tej świątyni została odprawiona w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego (rezurekcja) w dniu 19 kwietnia 1981 roku. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Stanisława Sygneta 14 września 1983 roku. Świątynia została zbudowana potajemnie jako dobudówka do kupionego wcześniej domu mieszkalnego, będącego obecnie zapleczem i plebanią. Fronton świątyni pierwotnie był ozdobiony masywnym portykiem podpartym trzema arkadami, obecnie przebudowanym na dużych rozmiarów kruchtę z półkoliście zamkniętym wejściem i pięcioma półkolistymi oknami. Jednonawowe wnętrze kościoła jest proste, oświetlone prostokątnymi oknami i nakryte drewnianym stropem na dźwigarach. W prezbiterium jest umieszczony obraz Ostatniej Wieczerzy. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół Miłosierdzia Bożego w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej). Znajduje się na ostrowieckim Osiedlu Złotej Jesieni. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1983-1994 według projektu inżynierów: Adama Gustawa i Józefa Kocera. Akt erekcyjny wmurował pod budujący się kościół biskup Stanisław Sygnet w dniu 25 września 1985 roku. Prace budowlane nadzorował ksiądz Czesław Przewłocki. Z kolei nad dekoracją i wystrojem wnętrza czuwali księża Zygmunt Wandas i Zbigniew Wiatrek. Uroczyście świątynia została poświęcona przez kardynała Leonarda Sandriego, prefekta Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, w dniu 13 września 2009 roku. W ostatnich latach zostało wybudowane Centrum Duszpasterskie im. św. Jana Pawła II, umieszczone w podziemiach kościoła. Zabudowania sakralne obejmują jednorodną bryłę: kościół, zaplecze, kaplicę całodziennej adoracji i dom parafialny z tyłu prezbiterium. Ściany boczne i tylna są załamane w regularną harmonię o prostych kątach i znajdują się w nich długie, prostokątne okna. Narożniki świątyni zwężają się i wychylają ku górze, dzięki temu dodają wrażenia lekkości budowli, która według projektu miała przypominać kielich kwiatu lub koronę. Według takiej interpretacji wznosząca się ponad dach elewacja frontowa – dzięki wspomnianym wyżej narożnikom rozszerza się ku górze i stanowi tło dla zdobiącej ją figury Chrystusa oraz jest podstawą ażurowej wieżyczki zbliżonej kształtem do pręcików kwiatu. Wnętrze kościoła jest przestronne i rozświetlone. Ściana ołtarza jest zaprojektowana przez Czesława Dźwigaja. Swoim kształtem przypomina otwarte skrzydła wypełnione malowidłami i słowami z Pisma Świętego oraz „Dzienniczka” św. Siostry Faustyny Kowalskiej. W środku jest umieszczona przerwa w kształcie negatywu krzyża, mieszcząca w sobie obraz Jezu ufam Tobie, a także trójkątne i koliste motywy dekoracji tabernakulum. Sanktuarium Kościół jest diecezjalnym sanktuarium Bożego Miłosierdzia, ustanowionym 27 kwietnia 2003 roku przez biskupa sandomierskiego Andrzeja Dzięgę. Kult Miłosierdzia Bożego rozwija się tu od początku lat 80. XX wieku, kiedy rozpoczęto odmawianie Koronki do Miłosierdzia Bożego. W 1996 roku wprowadzono relikwie św. Faustyny Kowalskiej, co umocniło znaczenie świątyni jako ośrodka modlitwy. Do dziś odprawiane są tu m.in. Godziny Miłosierdzia oraz uroczystości związane ze świętem Miłosierdzia Bożego. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół świętej Jadwigi Królowej w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej). Znajduje się na ostrowieckim osiedlu Stawki. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1994–2000 według projektu architektów z Kielc: inżynierów: Włodzimierza Cichonia oraz Zbigniewa Kowalczyka. Prace budowlane nadzorował ks. Marian Kowalski. Pierwsza msza święta w nowym kościele została odprawiona 25 grudnia 2000 roku. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Andrzeja Dzięgę 7 czerwca 2008 roku. Świątynia reprezentuje styl postmodernistyczny, posiada trzy nawy, jednakże jest niesymetryczna. Kościół nakrywa trójspadowy dach mansardowy w stylu polskim, opadający jedną płaszczyzną nad prezbiterium i zwieńczony sygnaturką. Front, prezbiterium i niższa prawa nawa świątyni zamknięte są trójbocznie. Lewa nawa boczna jest także niższa i równoległa do nawy głównej. Po lewej stronie fasady jest umieszczona ośmiokątna wieża z narożnymi szczytami i wieżyczką nakrytą czterospadowym dachem, oddzielona od fasady, ale złączona z resztą świątyni przez dobudówkę. Nad wejściem do świątyni znajduje się duże trójkątnie zamknięte okno. Charakterystycznym dla architektury postmodernistycznej, powtarzającym się detalem dekoracyjnym są w tej budowli ceglane pilastry i framugi na tle otynkowanych ścian świątyni oraz romboidalne blendy i motywy dekoracyjne. Dodatkowym elementem są rzędy powtarzających się w nawach bocznych i głównej okienek. Wnętrze świątyni jest jasne i przestronne, strop o przekroju trapezu podbity jest białymi panelami. W ołtarzu głównym jest umieszczona kopia krzyża wawelskiego, przy którym zwykła spędzać na modlitwie długie godziny św. Jadwiga Andegaweńska – patronka świątyni i parafii. Przypisy
Kościół Matki Odkupiciela w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół Matki Odkupiciela w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Należy do dekanatu Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej. Znajduje się na ostrowieckim osiedlu Rosochy. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1990-2002 według projektu inżynierów: Janusza Gruszczyńskiego oraz Andrzeja Czajkowskiego. Nabożeństwo, rozpoczynające budowę kościoła, odbyło się w dniu 14 sierpnia 1990 roku. Wmurowanie aktu erekcyjnego w ławy budującej świątyni miało miejsce 23 czerwca 1991 roku. We wrześniu 2000 roku biskup Marian Zimałek poświęcił i wmurował kamień węgielny w mury nowego kościoła. Świątynię konsekrowali wspólnie biskupi Edward Materski i Marian Zimałek 15 września 2002 roku. Kościół charakteryzuje się nowoczesną bryłą, noszącą cechy stylu modernistycznego. Styl świątyni cechuje skromna i czysta funkcjonalność. Jedynymi detalami dekoracyjnymi są krzyż na tylnej fasadzie, obramowania dużych, prostokątnych okien, a także blendy nawy poprzecznej. Plan kościoła jest dość nieregularny, ściany zostały wykonane z cegły, natomiast dach jest prosty, blaszany, dwuspadowy. Nieco zbyt mała w stosunku do rozłożystej bryły jest prostokątna wieża ozdobiona paroma okienkami, nakrywa ją w górnej części czterospadowy daszek, nietypowy dla architektury modernistycznej. Wnętrze nakrywa płaski, kasetonowy strop oparty na kwadratowych, żelbetowych filarach. Dobrze jest wkomponowane tradycyjne wyposażenie świątyni, również ołtarz główny z nastawą stylizowaną na styl klasycystyczny. Za ołtarzem jest umieszczone obejście, a także dość duże zaplecze. Przypisy
Kościół św. Jana Pawła II w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół świętego Jana Pawła II w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej. Znajduje się na ostrowieckim osiedlu Koszary). Jest to świątynia wzniesiona w latach 2007–2011 na terenie nieistniejącej już kaplicy dojazdowej pod wezwaniem św. Rafała Kalinowskiego (wybudowana została w latach 1988–1989 dzięki staraniom księży: Stanisława Knapa i Jerzego Beksińskiego) według projektu architekta Zygmunta Drzymalskiego. Plac pod budowę nowego kościoła został poświęcony przez biskupa Mariana Zimałka 25 października 2006 roku. Kamień węgielny został wmurowany przez biskupa Edwarda Frankowskiego 20 listopada 2009 roku. Uroczyście świątynia została poświęcona 21 maja 2011 roku przez biskupa Krzysztofa Nitkiewicza. Kościół to ceglana, nowoczesna budowla, jednakże utrzymana w tradycyjnym stylu. Prosty, trójkątny szczyt frontowy ozdabiają dwa pilastry i rozeta. Pseudobazylikowa przestrzeń naw głównej i dwóch naw bocznych rozszerza się w transept i kończy trójbocznie zamkniętym prezbiterium z dwoma zakrystiami z lewej i prawej strony. Wnętrze naw bocznych jest oświetlone przez duże, półkoliście zakończone okna, natomiast wnętrze nawy głównej oświetlają podobne półkoliste arkady podparte filarami. We wnętrze świątyni dobrze jest wpasowany tradycyjny, eklektyczny ołtarz wykonany z ciemnego drewna, ozdobiony złoceniami, z obrazem św. Jana Pawła II. Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół świętego Kazimierza w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej). Znajduje się na ostrowieckim osiedlu Pułanki. Świątynia jest budowana od 1997 roku według projektu inżynier Zofii Łotkowskiej z Sandomierza. Nad realizacją inwestycji czuwał ksiądz Kazimierz Sala, z kolei prace wykończeniowe i dekoracyjne były prowadzone przez obecnego proboszcza ks. Marka Dzióbę. Przeniesienie liturgii z tymczasowej kaplicy do wykańczanej świątyni odbyło się 13 kwietnia 2008 roku. Nowy kościół został poświęcony wtedy przez biskupa Andrzeja Dzięgę. Świątynia to ceglana budowla, która nosi cechy architektury późnego modernizmu i postmodernizmu. Chociaż kościół jest niesymetryczny, poprzez umieszczenie frontowego okna i wieży pod kątem obok osi fasady, kaplicę boczną i rzeźbiarski charakter załamanych artystycznie ścian, to jednakże charakteryzuje się powtarzanymi elementami dekoracyjnymi różnej wielkości okien. Wnętrze świątyni nie jest jeszcze do końca wyposażone. Strop o trapezowym przekroju jest podparty i ozdobiony żelbetowymi dźwigarami i kasetonami. Wybudowane dość wysoko względem nawy, trójbocznie zamknięte prezbiterium z tabernakulum i obrazem św. Kazimierza Królewicza doświetlają bliźniacze okna, sprawiające wrażenie rozciętego na pół jednego półkolistego łuku po bokach. Przypisy
Kościół Chrystusa Nauczyciela w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kościół Chrystusa Nauczyciela w Ostrowcu Świętokrzyskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ostrowiec Świętokrzyski diecezji sandomierskiej). Znajduje się na ostrowieckim osiedlu Kolonia Robotnicza. Świątynia jest budowana od maja 2007 roku według projektu inżyniera Zbigniewa Grządziela. W tym właśnie miesiącu biskup Marian Zimałek poświęcił plac przygotowany pod budowę nowego kościoła. Fundamenty powstającej świątyni poświęcił z kolei biskup Andrzej Dzięga w dniu 16 grudnia 2007 roku. Kościół nie jest jeszcze całkowicie ukończony, ale wyraźnie widać w nim elementy stylu postmodernistycznego. Jest to ceglana, trzynawowa budowla w formie bazylikowej, charakteryzująca się niższymi nawami bocznymi zakończonymi na rogach ćwierćkolistymi ścianami. Także prezbiterium jest niższe od nawy głównej i zakończone półkoliście. Na frontonie jest umieszczona wysoka wieża, w której ostrosłupowy dach wyrasta spomiędzy czterech półkolistych szczytów ścian ozdobionych krzyżami. Na trójspadowym zakończeniu dachu nawy jest umieszczona wieżyczka z krzyżem. Charakterystycznymi dla architektury postmodernicznej, powtarzającymi się detalami, są w tej budowli łukowate okna częściowo wypełnione przez półkoliste ścianki oraz także półkoliste, chociaż rozdzielone, szczyty nad oknami i na zakończeniach tylnych ścian. Przypisy