NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костел Святої Катерини в Гданську

Костел Святої Катерини — найстаріший парафіяльний костел у Старому місті Гданська. Побудований між 1227 і 1239 рр., за панування князя Святополка II Великого. Після 1379 р. старий костел замінений на новий готичний. З 1555 по 1945 рр. належав протестантам. Його покровителькою є свята Катерина Александрійська з Єгипту. 76-метрова вежа костелу увінчана бароковим куполом Якоба ван ден Блока 1634 р.. У костелі зберігаються картини Антона Меллера та Ісаака ван ден Блока, а також барокові епітафії та надгробок астронома Яна Гевелія 1659 р. Історія Початково він мав однонефний презбітеріум (олтарну частину). Вперше існування костелу св. Катерини було підтверджено письмовими джерелами в 1263 і 1268 роках, коли був записаний священник, на ім'я Людер. Сам костел згадується 1271 р. як "matrona loci". У XIV ст. на місці першого костелу було поставлено новий базилікального типу готичний костел з трьох нав, однонавного пресбітерія, ризниці та притвору, який ми можемо бачити зараз. Не зрозуміло чи збереглися в сучасному костелі якісь релікти з попереднього храму епохи поморських князів. У 1298 році в костелі відбувався суд Владислава Локєтка. 3 липня 1905 року від удару блискавки згоріла вежа костелу. Під час боїв за Гданськ у 1945 році вогонь знищив дахи, шолом на вежі та частину склепінь. У 1953 р. під час бурі обвалився східний фронтон південної нави вівтаря. Невдовзі розпочалася багаторічна реконструкція. До 1958 р. було відновлено частину корпусу, фронтони над вівтарем і в південних каплицях. У 1967 році було завершено наву костелу. Склепіння бічних нефів були реконструйовані у 1971-1973 роках, а шолом вежі — у 1974-1979 роках. Решта склепінь була реконструйована у 1980-1982 роках. У вежі костелу знаходиться Музей баштових годинників — філія Історичного музею міста Гданська. Українські акценти У костелі зберігаються ікони привезені після Другої світової війни з католицьких монастирів Західної України: Образ Божої Матері Большовської з костелу в Більшівцях. Ікона увінчана папськими коронами. Образ Божої Матері з Теребовлі — чудотворна ікона. Як витвір мистецтва, вона датується кінцем XVI — початком XVII століть. Оригіналом була чудотворна картина з неаполітанської кармелітської церкви Санта-Марія-дель-Карміне. Мадонна тримає немовля на руках, з її правої руки звисає скапулярій, а її права рука прикрашена зіркою — відповідно до назви "Зірка моря". У нижній частині ікони зображені фігури зі скапуляріями на шиях, в очисному вогні, які очікують на спасіння — відповідно до обіцянки, пов'язаної з посвятою". Образ Святого апостола Юди Фадея — чудотворний образ, привезений зі Львова. Примітки
Szczecin Art Academy

The Szczecin Art Academy (Polish: Akademia Sztuki w Szczecinie) is a public university in Szczecin, Poland, founded on September 1, 2010. The profile of the university includes both music and visual arts with programmes offered in two different art disciplines. It consists of 4 faculties with BA and MA courses. Faculties Faculty of Musical Education Instrumental Faculty Faculty of Visual Arts Faculty of Painting and New Media References External links Official website
Accademia delle Arti di Stettino

L'Accademia delle Arti di Stettino (in polacco: Akademia Sztuki w Szczecinie) è un'università pubblica con sede a Stettino, in Polonia, fondata il 1 settembre del 2010. Struttura L'accademia è organizzata nelle seguenti facoltà: Facoltà di Educazione Musicale Facoltà strumentale Facoltà di Arti Visive Facoltà di Pittura e Nuovi Media Note Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su akademiasztuki.eu.
DB Cargo Polska

DB Cargo Polska S.A. (vormals PCC Rail S.A., dann bis April 2016 DB Schenker Rail Polska S.A.) ist ein Tochterunternehmen der DB Cargo in Polen. Sie hat am polnischen Schienengüterverkehr einen Marktanteil von ungefähr 5 % (gemessen an der Transportleistung). Geschichte PCC Rail wurde als Tochter der Duisburger PCC auf der Basis der Sandbahngesellschaft Przedsiębiorstwo Materiałów Podsadzkowych Przemysłu Węglowego gegründet. Die von der PCC Rail geführten Tochtergesellschaften hatten 2008 zusammen rund 5.800 Mitarbeiter, betrieben 400 Lokomotiven und 7700 Waggons und erzielten einen Umsatz von rund 350 Mio. Euro (davon PCC Rail rund 100 Mio.). 2013 wurden 4.400 Mitarbeiter beschäftigt, der Fuhrpark umfasste 400 Loks und 6000 Wagen. Im Januar 2009 wurde die PCC-Logistiksparte (mit Ausnahme der im Containerverkehr tätigen PCC Intermodal) an die Deutsche Bahn verkauft. PCC Logistics wurde in die DB-Logistikgruppe DB Schenker Rail als Osteuropa-Sparte eingegliedert. Im November 2009 wurde das Eisenbahnunternehmen in DB Schenker Rail Polska umbenannt. Mit der Übernahme ging auch eine Neuausrichtung des Unternehmens einher. Bisher war es auf lokale Verkehre und die Bedienung von Anschlussgleisen ausgerichtet. Nun wurden auch nationale und internationale Verkehre übernommen, wie eine Containerzugverbindung von Breslau nach London. Ende Mai 2015 verkaufte DB Schenker Rail Polska S.A. ihren Anteil von 13,94 Prozent am Aktienkapital der PCC Intermodal an den Schweizer Operateur Hupac SA. Zum 29. April 2016 wurde DB Schenker Rail Polska in DB Cargo Polska umbenannt. Fahrzeuge Seit 2011 werden Loks der Class 66 eingesetzt. Im Dezember 2012 bestellte DB Schenker Rail Polska bei Siemens Rail Systems 23 Lokomotiven vom Typ Vectron. Zusätzlich wurde eine Option über 13 Stück erteilt. Die Lokomotiven werden im Siemens-Werk an der Krauss-Maffei-Straße in München gebaut. Des Weiteren waren bzw. sind verschiedene ältere Lokomotiven für DB Cargo Polska im Einsatz, wie z. B. 3E, Baureihe 182, TEM2, und T448p. Alle tragen die markante verkehrsrote Farbgebung der Deutschen Bahn. Die Fahrzeughalterkennzeichnung ist DBSRP. Werkstätten Ein Ausbesserungswerk befindet sich in Rybnik. Die auf Dieselloks und Güterwagen spezialisierte Werkstatt ist mit Hebebockanlage, Kaltrichtstand, Außenreinigungsanlage, Ultraschallprüfanlage und Dacharbeitsstand ausgestattet. In Rybnik arbeiten über 300 Mitarbeiter. Über die Strecken 140, 148, 158, 173 ist Rybnik an das polnische Eisenbahnnetz angebunden. Das Werk der DB Cargo Spedkol in Kędzierzyn-Koźle ist auf Kesselwagen spezialisiert und befindet sich auf dem Gelände eines Chemiewerkes. Es besteht ein Anschluss an die Bahnstrecke Katowice–Legnica. Im Werk Gliwice werden Lokomotiven der Baureihen Siemens Vectron, Bombardier Traxx und EMD JT42CWR instand gehalten. Tochtergesellschaften und Beteiligungen DB Port Szczecin Sp. z o.o., Stettin (Polen) – 96,82 % Infra SILESIA S.A., Rybnik (Polen) – 100 % DB Cargo Spedkol Sp. z o.o., Kędzierzyn-Koźle (Polen) – 100 % Literatur Volker Ermersleben: Bahntochter östlich der Oder. In: eisenbahn-magazin 5/2013, S. 27–29 Weblinks Website der DB Cargo Polska Einzelnachweise
DB Cargo Polska

A DB Schenker Rail Polska, korábban a PCC Rail Lengyelország legnagyobb magán vasúti vállalata, amely szén, vegyi áru és építési anyagok szállítására specializálódott. A PCC a lengyel vasúti áruszállítás nyolc százalékát teljesítette, éves bevétele 2008-ban 350 millió euró volt. Később a PCC a Deutsche Bahn áruszállítási leányvállalata, a DB Schenker része lett. Az egyezséget a lengyel versenyhivatalnak az egyesülés előtt még előzetesen jóvá kellett hagynia. A társaságnak 350 db mozdonya és 7700 db teherkocsija van. További információk Bisherige Webseite der PCC SE über PCC Logistics DB Cargo Polska weboldala (lengyelül) Jegyzetek
Brama Młyńska w Słupsku

Brama Młyńska w Słupsku – stanowi część obwarowań miasta. Nazwano ją tak z powodu sąsiadowania bramy z młynem wodnym. Historia Obwarowania wzniesiono w okresie od początku XIV w. do połowy XV w. Wszystkie bramy były zbudowane z cegły. Mury o wysokości 6,5 m okalały ówczesne miasto. Trzy bramy na rzucie prostokąta pozwalały na kontakty miasta ze światem zewnętrznym. Bramy posiadały szczyty sterczynowe, dekorowane blendami. Od wschodu do miasta prowadziła Brama Młyńska. Mury bronione były ponadto wodami rzeki Słupi i jej odnogami oraz rozlewiskami i bagnami. Podpalenie starówki spowodowało celowe niszczenie miasta w 1945 już po odsunięciu się frontu, dokonane było ono przez Armię Czerwoną. Zniszczenia Bramy Młyńskiej to: zniszczenia stropów, dachu, doprowadzenie do ruiny szczytów. Bramę w ruinie zabezpieczono dopiero w 1950. Remont i adaptacja bramy dla potrzeb Muzeum Pomorza Środkowego miały miejsce 1965. Architektura Opis architektoniczny bramy: "Brama Młyńska pięciokondygnacyjna, w przyziemiu ostrołukowy otwór przejazdu. Elewacja wschodnia od strony pola ponad przejazdem pięcioosiowa, z dwudzielnymi blendami zamkniętymi odcinkowo. W elewacji zachodniej od strony miasta zamurowany ostrołukowy otwór, w nim pary okien w trzech poziomach, po bokach wąskie, dwudzielne blendy. Elewacje boczne z rzędem blend pod gzymsem wieńczącym. Strzelnice szczelinowe". Zobacz też Nowa Brama w Słupsku Przypisy
Мельничные ворота (Слупск)

Мельничные ворота (пол. Brama Młyńska) — одна из сохранившихся частей фортификационных сооружений средневекового Слупска, Польша. Название происходит от расположенной поблизости водяной мельницы, расположенной на реке Слупя. В настоящее время Мельничные ворота являются филиалом Музея Центрального Поморья. История На протяжении с начала XIV века и до середины XV века вокруг Слупска строились фортификационные сооружения. В середине XV века город был полностью защищён кирпичной крепостной стеной высотой 6,5 метров. Вход в город осуществлялся через трое ворот. Каждые ворота были увенчаны пинаклем, декорированным слепыми окнами. До нашего времени сохранились только Мельничные ворота, которые находились на восточной стороне города. В 1945 году Мельничные ворота значительно пострадали во время штурма города советскими войсками. Была разрушена крыша ворот, которые находились в руинах до 1950 года. Позднее Мельничные ворота перешли в собственность Музея Центрального Поморья, который отреставрировал их в 1965 году. Литература Architektura gotycka w Polsce pod redakcją Teresy Mroczko i Mariana Arszyńskiego, tom 2, Warszawa 1995, стр. 209
Stade du Marymont Varsovie

Le Stade du Marymont Varsovie (Stadion Marymontu Warszawa) est un stade omnisports polonais (servant principalement pour le football) situé à Żoliborz, quartier nord-ouest de Varsovie, la capitale du pays. Le stade, doté de 10 000 spectateurs, sert d'enceinte à domicile à l'équipe de football du Marymont Varsovie. Histoire Il fait partie d'un vaste complexe sportif, conçu par Stanisław Barylski et connu sous le nom de Parc sportif ZS Spójnia (où figure une salle d'escrime où pratiquaient entre autres Witold Woyda et Ryszard Parulski). Les tribunes sont construites en 1950-1951, puis le bâtiment des vestiaires vers 1953-1954. C'est dans le stade qu'a lieu la Syrenka Cup, où Zinédine Zidane joue un de ses tout premiers matchs avec l'équipe de France -17 ans en 1988. Depuis 2016, sa tribune est inscrite au registre municipal des monuments. En 2017, des organisations locales lancent une collecte de signatures dans le cadre d'une pétition avec un appel à rénover l'installation. La campagne est soutenue entre autres par Zbigniew Boniek, qui a fait ses débuts au stade en 1974 avec l'équipe nationale junior de football de Pologne. Événements Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’athlétisme Portail de Varsovie
Stadion Marymontu Warszawa

Stadion Marymontu Warszawa – stadion klubu Marymont Warszawa położony na warszawskim Żoliborzu. Stadion może pomieścić ok. 10 tys. widzów. Od 2016 jego trybuna wpisana jest do gminnej ewidencji zabytków. Historia Projektantem całego kompleksu sportowego, znanego także jako Park Sportowy ZS „Spójnia”, był Stanisław Barylski. Trybuny powstały w latach 1950−1951, a budynek szatni ok. 1953–1954. Znajdowała się tam również hala szermiercza, gdzie ćwiczyli m.in. Witold Woyda i Ryszard Parulski. Na stadionie Marymontu jeden z pierwszych meczów młodzieżowej reprezentacji Francji rozegrał Zinédine Zidane, który uczestniczył w Turnieju o Puchar Syrenki. Remont obiektu W 2017 lokalne organizacje zainicjowały zbiórkę podpisów pod petycją z apelem o przeprowadzenie remontu obiektu. Akcję wsparł m.in. Zbigniew Boniek, który na stadionie debiutował w 1974 z juniorską reprezentacją Polski. W sierpniu 2021 władze miasta przyznały 1,9 mln złotych na remont zabytkowego obiektu. Zapowiedziano, że prace potrwają do końca 2023. Wydanie środków zostało jednak przesunięte na kolejne lata. W 2022 rozpoczęto tworzenie dokumentacji projektowo-kosztorysowej, jednak w 2023 wybrano nowego projektanta. W 2025 zapowiedziano realizację inwestycji w ciągu 5-6 lat. Przypisy Linki zewnętrzne Zapomniane stadiony popadają w ruinę. warszawa.naszemiasto.pl, 2008-04-03. [dostęp 2017-11-11]. Modernistyczny stadion na Marymoncie popada w ruinę. bryla.pl, 2017-11-16. [dostęp 2017-12-01]. Piotr Bakalarski: Kiedyś grali tu Zidane i Boniek. Stadion się sypie, trybuna zamknięta. tvn24.pl/tvnwarszawa, 2019-10-17. [dostęp 2019-10-17].
Kino Atlantic (Varšava)

Kino Atlantic je nejstarší nepřetržitě fungující kino ve Varšavě. Nachází se v ulici Chmielna 33, je vybaveno čtyřmi kinosály s celkovou kapacitou 794 míst. Historie kina Výstavba kina Budova kina byla postavena v jihovýchodním rohu pozemku na ulici Chmielna, na kterém od roku 1880 stál třípatrový nájemní dům. Kino bylo otevřeno v únoru 1930. Projektanty kina byli architekti Jerzy Sosnkowski a Juliusz Żórawski a dodavatelem byla firma Biuro Budowlane T. Czosnowski a Ska. Jednalo se v době vzniku o jedno z nejmodernějších kin v předválečné Varšavě a také první kino, které bylo upraveno pro promítání zvukových filmů. Budova kina přežila bez úhony druhou světovou válku. V roce 1944 přední nájemní dům vyhořel, v roce 1946 byl nejprve snížen o jedno patro a v následujících letech zcela zbořen. Atlantic byl znovu otevřen 19. září 1945 jako čtvrté poválečné kino (po kinech Syrena, Polonia a Tęcza). Prvním filmem uvedeným v obnoveném kině byl sovětský film Pád Berlína. Po druhé světové válce Koncem 50. let 20. stolet prošlo kino velkou rekonstrukcí. Zbytky ruin nájemního domu v průčelí ulice, které sousedily s budovou kina, byly zbourány a na střeše se objevila ikonická modrá neonová reklama s nápisem „Atlantic“. Oficiální zahájení provozu po rekonstrukci proběhlo 25. dubna 1960 společně s premiérou polského filmu režiséra Janusze Morgensterna Na shledanou zítra (Do widzenia, do jutra). Kino, které se opět stalo nejmodernějším ve Varšavě, fungovalo nepřetržitě až do konce devadesátých let, kdy bylo uzavřeno z důvodu velké rekonstrukce. Současnost Po rekonstrukci bylo znovu otevřeno 14. ledna 2000, nově nabízí čtyři nové klimatizované sály s následujícími kapacitami: sál A (158 míst), sál B (221 míst), sál C (259 míst), sál D (156 míst). Nápadný neonový nápis zmizel a byl nahrazen novým na fasádě budovy. Kino je vybaveno moderním zařízením pro přehrávání filmů ve 3D a technologií Dolby Surround. Vedle kina je kavárna. Provozovatelem kina byla do roku 2020 společnost Viktonex, v lednu 2021 kino převzala společnost Max-Film, kterou vlastní místní vláda Mazovského vojvodství. V únoru roku 2021 bylo kino zařazeno do sítě Novekino. Odraz v kultuře V románu Zły (1955) od Leopolda Tyrmanda je kino dějištěm akce skupiny varšavských překupníků, kteří se snaží koupit co nejvíce lístků. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kino „Atlantic” na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kino Atlantic (Varšava) na Wikimedia Commons Webové stránky kina
Atlantic (cinema)

The Atlantic is a Polish cinema in Warsaw, notable as the oldest cinema still operating in that city. History and description It was opened to the public in 1930 as a luxurious cinema with expensive tickets. As the only cinema in Warsaw, it survived the 1944 Warsaw Uprising of World War II and was refurbished after the war. In early 2000, it was reconstructed and houses four screens and 794 seats. References External links Official website
Cine Atlantic

El Cine Atlantic​ (en polaco: Kino Atlantic) es un cine de Varsovia, Polonia notable por ser el más antiguo aún en funcionamiento en esa ciudad. Se encuentra en la Calle Chmielna 33 en el distrito de Śródmieście. Fue abierto al público en 1930 como un cine de lujo con boletos caros. Como el único cine en Varsovia que sobrevivió a la Sublevación de Varsovia, fue renovado después de la Segunda Guerra Mundial. A principios de 2000 fue reconstruido y actualmente alberga 4 pantallas y 794 asientos. Véase también Sala de cine Cine Cinematografía Referencias
Kino „Atlantic”

Kino „Atlantic” – najstarsze nieprzerwanie działające kino w Warszawie. Znajduje się przy ulicy Chmielnej 33. Posiada cztery sale kinowe o łącznej pojemności widowni 794 osoby. Historia kina Budynek kina powstał w południowo-wschodnim narożniku posesji, na której od strony ulicy od ok. 1880 znajdowała się trzypiętrowa kamienica frontowa. Otwarcie kina nastąpiło w lutym 1930. Projektantami kina byli architekci Jerzy Sosnkowski i Juliusz Żórawski, a wykonawcą Biuro Budowlane T. Czosnowski i Ska. Należało do najnowocześniejszych kin przedwojennej Warszawy i jako pierwsze było przystosowane do projekcji filmów dźwiękowych. Budynek kina przetrwał II wojnę światową. W 1944 spłonęła natomiast kamienica frontowa i w 1946 została ona najpierw obniżona o jedno piętro, a w kolejnych latach całkowicie rozebrana. „Atlantic” został ponownie otwarty 19 września 1945 jako czwarte (po „Syrenie”, „Polonii” i „Tęczy”) powojenne kino. Pierwszym wyświetlonym tam filmem był radziecki film Berlin. W końcu lat 50. XX w. kino doczekało się kapitalnego remontu. Zlikwidowano resztki ruin kamienicy przylegającej do budynku kina, a na jego dachu pojawił się słynny niebieski neon z napisem „Atlantic”. Uroczyste otwarcie nastąpiło 25 kwietnia 1960 roku i uświetniła je premiera polskiego filmu Do widzenia, do jutra. Po raz kolejny kino stało się najnowocześniejszym w mieście. Działało nieprzerwanie do końca lat 90., kiedy to zostało zamknięte do gruntownej przebudowy. Ponowne otwarcie nastąpiło 14 stycznia 2000. Kino zyskało cztery nowe klimatyzowane sale o pojemnościach: Sala A (158 miejsc), Sala B (221 miejsc), Sala C (259 miejsc), Sala D (156 miejsc). Zniknął wówczas efektowny neon i zastąpił go nowy. Kino wyposażone jest w nowoczesną aparaturę do odtwarzania filmów w technologii 3D oraz Dolby Surround. Prezentuje repertuar komercyjny. Przy kinie znajduje się kawiarnia. Z końcem 2020 roku firma Viktonex przestała być operatorem kina. W styczniu 2021 roku kino przejęła spółka Max-Film, której właścicielem jest samorząd województwa mazowieckiego. W lutym 2021 roku kino zostało włączone do sieci NoveKino. Kino w kulturze masowej W powieści Zły (1955) Leopolda Tyrmanda kino jest miejscem akcji grupy warszawskich koników usiłujących wykupić jak największą liczbę biletów. Przypisy Bibliografia Strona internetowa 60 lat temu Kino Atlantic ponownie zostało uruchomione
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem we Wrocławiu

Kamienica Pod Złotym Półksiężycem (niem. Halber Mond) lub Pod Połową Księżyca – kamienica na wrocławskim rynku, na jego północnej pierzei, zwanej Targiem Łakoci. Historia i architektura kamienicy Pierwotny budynek na parceli został postawiony w pierwszej połowie XIV wieku. Budynek był jednotraktowy i zajmował 2/3 szerokości (ok. 12 metrów) kurii pomiędzy starszymi kamienicami. Działka, na której stał budynek, należała do kamienicy nr 50, o czym może świadczyć zamurowany otwór drzwiowy w bocznej ścianie piwnicy. Pod koniec XIV wieku kamienica została rozbudowana o drugi trakt, a piwnice zostały pokryte ceglanym sklepieniem krzyżowym w pierwszym trakcie i krzyżowo-żebrowym w drugim. Z tego okresu zachowała się tylna część piwnicy oraz część przednia ze sklepieniem krzyżowym wspartym na centralnym filarze. Na początku XVII wieku została zmieniona fasada kamienic; nadano jej barokowy wygląd. Kamienica miała trzy piętra i stromy szczyt zakończony spływami wolutowymi. Około 1730 roku właścicielem kamienicy był J.J. von Blanckenhagen. Ozdobił wejście frontowe barokowym portalem, który po 1870 został przeniesiony na tylną elewację budynku. Nad portalem znajdował się manierystyczny fryz, płaskorzeźbiony, ozdobiony liśćmi akantu oraz uskrzydlonymi postaciami kobiet. Na środku znajdowała się plakietka z godłem domu oraz z napisem: "Bei dem goldenen/ Monden". W takim kształcie kamienica zachowała się do 1870 roku. W kamienicy mieszkał śląski malarz i grafik Bodo Zimmermann. Po II wojnie światowej Działania wojenne w 1945 roku całkowicie zniszczyły kamienicę. Jej rekonstrukcja zakończona została po 1955 roku według projektu Edmunda Małachowicza wykonanego na podstawie materiałów ikonograficznych i rysunków Rudolfa Steina i swoim wyglądem nawiązuje do stanu z ok. 1870. Frontowe drzwi zostały ozdobione portalem przeniesionym z Kamienicy nr 13. Uwagi Przypisy Bibliografia Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Edmund Małachowicz: Stare miasto we Wrocławiu. Wrocław: PWN, 1985. ISBN 83-01-03996-5. Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976. red. Piotr Łukaszewicz: Ikonografia Wrocławia. Wrocław: Muzeum Narodowe, 2008.
BISC Wrocław

British International School of Wrocław (BISC Wrocław) is a co-educational private school in Wrocław, Poland. The school opened in September 2006 to provide primary and secondary educations for the growing expatriate community. BISC Wroclaw is the sister school of the British International School of Cracow (BISC). History From September 2006, the school shared premises with a Polish sports school on ul. Trwała. In January 2009, it moved to its present location on al. Akacjowa 10–12. Primary section The primary school section is split between the two villas, with junior classes in the smaller villa and senior classes in the larger. The school has classrooms for each year group along with a dedicated room for English as an Additional Language. Secondary section The secondary section is situated in the larger building and has a theatre hall, dining hall, science laboratory and library. In addition to classrooms, there is an ICT suite and a staffroom. The second floor houses more classrooms for the secondary school. Administration The School Secretary and Head of School are based on the first floor of the smaller villa. The School Administrator is based on the ground floor of the larger villa. Curriculum Key stages 1 - 3 Students in Years 1 through 13 follow the Cambridge International Curriculum. Students graduate with the Cambridge International A levels. BISC Wroclaw has consistently scored outstanding results in international examinations and has graduates attending some of the best universities in the world. [1] Key stage 4 The school offers iGCSE subjects at Years 9 to 11. Subjects offered include: Mathematics English Language and Literature Biology Chemistry Physics History Geography German Polish French Spanish Art Music Information and Communication Technology Physical Education* * non-examined Alevel Subjects offered at Advanced Subsidiary (AS) and Advanced Level (A2) include: Mathematics English Literature Human Biology Chemistry Physics History Geography Business Studies Economics Psychology German Polish French Spanish Art and Design Polish Education BISC Wrocław also offers education to Polish Citizens through the Polsko-Brytyjska Dwujęzyczna Szkoła Podstawowa (Polish-British Bilingual Elementary School) This is a programme of lessons in accordance with Polish education law. These are scheduled to ensure students receive a complementary balance of instructions in both the British and Polish systems. Management Head of school Head of secondary Head of primary References External links BISC Wrocław Archived 4 July 2019 at the Wayback Machine World Wide Schools Directory Archived 31 March 2019 at the Wayback Machine