NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Pogrzebieniu

Pałac w Pogrzebieniu – pałac neorenesansowy znajdujący się w Pogrzebieniu w województwie śląskim, powiecie raciborskim. Historia Posiadłość wraz z pałacem należała do rodziny Larischów, których córka Luiza wyszła w 1815 roku za mąż za zamożnego śląskiego poetę epoki romantyzmu Josepha von Eichendorffa. Zbudowany w 1858 roku jako jednopiętrowy budynek a w 1882 roku Artur von Baildon zakupił ten obiekt dla swojego jedynego syna, pałac stał się posiadłością rodziny Baildonów. W latach 1885–1886 przebudowa nadała mu cechy neorenesansowego pałacu we włoskim stylu willowym, dobudowano wówczas piętro na które prowadzą cenne marmurowe schody. W 1915 r. dobra pogrzebieńskie wraz z pałacem dostały się w posiadanie Jadwigi Voigt, która w 1928 roku sprzedała je spółce parcelacyjnej „Ślązak”. 19 marca 1930 roku posiadłość przejął zakon salezjanów, urządzając w nim Małe Seminarium Duchowne. W latach II wojny światowej w pałacu na krótko utworzono obóz przejściowy dla reemigrantów niemieckich z Besarabii oraz Bukowiny. Następnie utworzono obóz dla ludności polskiej pod nazwą Polenlager 82, który z kolei stał się obozem dla dzieci, tzw. Kinderlager. Obecnie w pałacu jest klasztor sióstr salezjanek, które nabyły go w 1946 roku. W pałacu tym przebywała przez jakiś czas i zmarła siostra Laura Meozzi (1873-1951). Obok pałacu rośnie stary jesion – najstarsze i najgrubsze drzewo w całej gminie – jego pień ma ponad 5 metrów obwodu. Jest to trzeci, pod względem wieku i grubości jesion w Polsce. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama obiektu
Pałac w Płoninie

Pałac w Płoninie – pałac znajdujących się na szlaku Zamków Piastowskich, położony na zachód od Bolkowa. Jest to renesansowa rezydencja. Historia W 1545 r. na południowy wschód od zamku Niesytno członkowie rodu Jacob von Zedlitz zbudował dwór ozdobiony renesansową kamieniarką (m.in. portalem głównym i oknami o obramieniach zwanych fasciowymi). W XVII wieku rezydencja przechodziła kolejno na własność rodów von Glau­bitz i von Re­dern, na­stę­pnie von Mal­tzan o­raz von Neid­schut. W latach 1798–1810 prokurator woj­sko­wy David Kon­rad von Gra­eve, któ­ry od­no­wił za­nie­dba­ny pa­łac, dobudowując do nie­go je­dno skrzy­dło razem z wie­żą ze­ga­r­ową. Kolejnym właścicielem był m.in. marszałek dworu królewskiego w Berlinie Friedrich Wilhelm von Perposchar (1819 –1893). Od jego imienia pałac nazwano Wilhelmsburg. Następna rozbudowa założenia pałacowo-zamkowego dokonana przez Juliusza von Bulov wzbogaciła go o mur obwodowy wokół dziedzińca dolnego, budynek bramny oraz taras ogrodowy. Zabezpieczono wówczas również część średniowieczną zamku. Kolejne modernizacje i naprawy miały miejsce w 1871 r. za sprawą Edwarda Webera i w 1909 r. pod przewodnictwem Eberharda hr. Saurma-Jeltscha. Podczas II wo­jny świa­to­wej w pa­ła­cu mie­ścił się o­śro­dek wy­cho­waw­czy dla ra­so­wych dzie­wcząt nie­mie­ckich, a na­stę­pnie o­bóz przej­ścio­wy dla współ­pra­co­wni­ków Abwehry po­cho­dzą­cych z Gór­ne­go Ślą­ska o­raz Ro­sjan słu­żą­cych w RONA. Mieszkali w nim także niemieccy lotnicy, którzy przygotowywali się do wysłania na front wschodni. W 1945 r. pałac uległ tylko niewielkim uszkodzeniom. Po wojnie pałac pełnił funkcję domu kolonijnego w sezonie letnim. W tym czasie popadał on w stopniową ruinę. Następnie właścicielem została Lubelska Fabryka Samochodów Ciężarowych. Próbowano wtedy przeprowadzić remont, jednak lokalna ludność rozkradła materiały budowlane. Pałac przetrwał do lat 90. XX wieku. Od 1984 należał do Elżbiety Zawadzkiej-Malickiej. 2 lipca 1992 r. w wyniku podpalenia wybuchł pożar, który doprowadził pałac do całkowitej ruiny. Ocalały jedynie fragmenty zespołu bramnego. Zabudowania ulegały następnie dalszej dewastacji. Portal Między 2000 a 2003 rokiem właścicielka pałacu przekazała do konserwacji renesansowy portal z datą 1545, elementy wystroju kamieniarskiego oraz altanę z pałacowego tarasu, bez zgłoszenia o tym konserwatorowi. Z powodu nieuiszczenia opłaty za konserwację, przedmioty te przejął właściciel zamku w Tarnowicach Starych. Portal został wmontowany w odrestaurowany zamek, a altana została na nowo wybudowana w tamtejszym parku. W razie odbudowy pałacu w Płoninie portal ma powrócić na pierwotne miejsce pod warunkiem zwrotu kosztów renowacji i transportu. Właściciel zamku w Tarnowicach Starych oświadczył, że istnieje możliwość wymontowania portalu, jednakże może to spowodować uszkodzenie elementów kamiennych. Razem z portalem został odkuty kartusz herbowy, nie znajduje się on jednak w Tarnowicach Starych. W 2012 r. pałac zmienił właścicieli, którzy rozpoczęli prace remontowe. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne strona o zamku Niesytno w Płoninie
Pałac w Rokosowie

Pałac w Rokosowie – zabytkowy pałac we wsi Rokosowo (wieś w województwie wielkopolskim), w gminie Poniec. Dawna rezydencja rodziny Mycielskich. Obiekt w stylu neogotyku romantycznego, zbudowany dla Józefa Mycielskiego, zaprojektowany przez Friedricha Augusta Stülera w latach 1849-1854. Pałac został przebudowany około 1900 i odrestaurowany w latach 1984–1986. Charakterystyczne dla obiektu są narożnikowe, masywne wieże, krenelaż i częściowo sucha fosa wokół. Na szczycie środkowego ryzalitu umieszczony jest kartusz z herbem Mycielskich Dołęga. Z tyłu pałacu znajduje się ogród zimowy, obecnie restauracja. Całość otacza park o powierzchni 3,2 ha. Według Marcina Libickiego rezydencja była ziszczeniem marzeń romantycznych połowy XIX wieku, zaczerpniętych z utworów Waltera Scotta, George’a Byrona, czy rodzimej twórczości Mickiewicza. Pałac połączył trendy neogotyku angielskiego i tradycję XV-wiecznej rezydencji florenckiej. W Rokosowie, po raz pierwszy w Wielkopolsce zastosowano piętrową kaplicę, przykrytą sklepieniem krzyżowym. Po Mycielskim właścicielem pałacu został książę Adam Konstanty Czartoryski, a potem jego syn Zygmunt Czartoryski i wnuk Jan Roman Czartoryski (od 1930). W latach 2002-2023 pełnił rolę Ośrodka Integracji Europejskiej i należał do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego. Od 2023 funkcjonuje pod nazwą Zamek Wielkopolski w Rokosowie. Przypisy Bibliografia Marcin Libicki, Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, wyd. Rebis, Poznań, 2010, ss. 316-317, ISBN 978-83-7301-243-1 praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.232, ISBN 83-01-10630-1
Palác Rzuchów

Palác Rzuchów, polsky Pałac w Rzuchowie, se nachází ve vesnici Rzuchów v gmině Kornowac v okrese Ratiboř (Powiat raciborski) ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Další informace Dvoupatrový palác Rzuchów byl postaven v roce 1888 Heinrichem Himmelem, později jej získal Joachim von Klützow. Po druhé světové válce byl poškozen a po opravách využíván jako dětský domov. Kolem paláce se nachází park se vzrostlými stromy a několika exotickými dřevinami. U vchodu půlkruhový portál podepřený dvěma sloupy a erbem prvních majitelů. Palác je v soukromém vlastnictví a je památkově chráněn. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palác Rzuchów na Wikimedia Commons
Pałac w Rzuchowie

Pałac w Rzuchowie − pałac w Rzuchowie w powiecie raciborskim w województwie śląskim. Historia Zbudowany został w 1888 roku przez Heinricha Himmla, który był jego pierwszym właścicielem, po nim przejął go Joachim von Klützow. Po II wojnie światowej został zniszczony, a jego odnowy dokonało Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej, bowiem przez pewien czas mieścił się tam państwowy dom dziecka. Architektura Jest to budynek dwukondygnacyjny, z elewacją licowaną żółtą cegłą, oknami w obramieniach, na parterze z półokrągłymi naczółkami wypełnionymi sztukateriami z motywem muszli, przy wejściu znajduje się półkolisty portal wsparty na dwóch kolumnach, z kartuszem herbowym pierwszych właścicieli, w dachu są lukarny. Dwukondygnacyjna wieża zwieńczona jest spiczastym hełmem. Od zaplecza znajduje się ganek i wykusz z balkonem. Zachowały się także liczne detale architektoniczne. Park Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym z licznymi krzewami egzotycznymi, jedynym w gminie pomnikiem przyrody - dębem szypułkowym liczącym około 250 lat. Przypisy Bibliografia Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 4-5. ISBN 978-8389802-36-1.
Schloss Sieniawa

Das Schloss Sieniawa (polnisch Pałac w Sieniawie) ist ein Stadtpalais mit englischem Garten des polnischen Adelsgeschlechts Sieniawski in der Altstadt von Sieniawa in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Geschichte In den Jahren von 1664 bis 1680 ließ Mikołaj Hieronim Sieniawski an der Stelle des heutigen Schlosses einen barocke Festungsanlage errichten. Adam Mikołaj Sieniawski ließ anstelle der Festung ein Schloss im Barockstil um 1700 errichten. In den Jahren 1718–1720 kam eine Orangerie im Garten hinzu, die ab 1726 als Sommerschloss diente. Seine Blütezeit erlebte das Schloss im 19. Jahrhundert, als mehrere bedeutende Persönlichkeiten sich hier aufhielten, unter anderem Zar Alexander I. In den Jahren von 1881 bis 1883 erhielt das Schloss durch Bolesław Podczaszyński seine heutige Gestalt, als es bereits den Czartoryski gehörte. Während des Ersten Weltkriegs stellte Adam Ludwik Czartoryski das Schloss der österreichischen Armee als Lazarett zur Verfügung. Die Armee verwüstete das Schloss, und die Restaurierung wurde durch den Zweiten Weltkrieg unterbrochen. Der Wiederaufbau zog sich bis in die 1990er Jahre hin. Es wird heute als Hotel und Restaurant genutzt. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Antoni Adamski: Pałac w Sieniawie – kryjówka Damy z łasiczką. Weblinks Homepage
Pałac w Smuszewie

Pałac w Smuszewie – eklektyczny pałac w Smuszewie położony w powiecie wągrowieckim, w gminie Damasławek. Wzniesiony został około 1870–1880, w klasycystycznym stylu z elementami renesansowymi. Dwukondygnacyjny murowany budynek, podpiwniczony, o rozczłonkowanej bryle, z wieżą na lewym skrzydle (3 kondygnacje) położony jest na niewielkim wzniesieniu w północno-wschodniej części wsi i otoczony pozostałościami parku ze stawami rybnymi. W pod koniec XX wieku niezamieszkany, częściowo zdewastowany, z zachowanym dachem. Przypisy Bibliografia Pałace i dwory województwa Wielkopolskiego., wyd. Pracownicza Spółdzielnia Wydawniczo-Prasowa „Akapit”, ISBN 83-902911-1-8.
Schloss Hermsdorf (Schlesien)

Das Schloss Hermsdorf in Sobieszów (deutsch: Hermsdorf unterm Kynast), einem Stadtteil von Jelenia Góra (Hirschberg im Riesengebirge) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, dient als Sitz der Verwaltung des Nationalparks Riesengebirge (polnisch Karkonoski Park Narodowy). Geschichte Ein erster Adelssitz, ein Festes Haus, wurde 1541 von den Herren von Schaffgotsch errichtet. Nach Brand der Burg Kynast verlegten sie 1675 ihren Wohnsitz ins Tal. Die Güterverwaltung befand sich im Vorwerk von Hermsdorf. Der heutige Bau, der über eine aufwändige Treppen- und Terrassenanlage mit dem tiefer gelegenen Wirtschaftshof verbunden war, wurde von 1705 bis 1712 im Stil des Barock von Elias Scholtz errichtet. Im Schloss wurden die umfangreiche Majoratsbibliothek und eine Naturaliensammlung untergebracht. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 diente das Schloss zunächst als Berufsschule. Später wurde es Sitz der Verwaltung des Nationalparks Riesengebirge (Karkonoski Park Narodowy). Bauwerk Über einer stattlichen Terrassenanlage erhebt sich der große, klar gegliederte Bau mit dreiachsigem Mittelrisalit, darüberstehendem Frontispiz und Walmdach. Der Bau ist mit Ecklisenen, horizontaler Bänderung und umlaufendem Abschlussfries mit Masken und Akanthuswerk in manieristischer Ausprägung geschmückt. Ansonsten ist er nur sparsam verziert. Das Hauptportal mit gesprengtem Segmentgiebel und eingefasstem Schild, heute ohne das Wappen der Schaffgotsch, ist ebenfalls schlicht gestaltet. Im Inneren ist das repräsentative Stiegenhaus einer Betontreppe gewichen. Bemerkenswert sind die stukkierten Gewölbegrate und ein offener Kamin von 1705. Von der weitläufigen Parkanlage ist wenig erhalten. Literatur Arne Franke: Das schlesische Elysium: Burgen, Schlösser, Herrenhäuser und Parks im Hirschberger Tal. Hrsg.: Deutsches Kulturforum östliches Europa. 5. Auflage. 2021, S. 125–129. Weblinks
Pałac w Sobieszowie

Pałac w Sobieszowie – zabytkowy pałac w Jeleniej Górze, w województwie dolnośląskim. Zespół zabudowy położony jest w środkowej części Sobieszowa (aktualnie dzielnicy Jeleniej Góry), pomiędzy ulicami Karkonoską a Cieplicką. Pałac stoi na krawędzi skarpy, przy drodze do Piechowic. Historia Po pożarze w roku 1675 zamku Chojnik, rodowego gniazda Schaffgotschów, jego właściciele zmuszeni byli do wzniesienia nowej siedziby. Budowę rozpoczęto w 1705 r. na zlecenie Johanna Antona von Schaffgotsch (1675-1742), żonatego z Marią Franciszką Serényi von Kis-Serény (1679–1707). Kierował nią mistrz budowlany Eliasz Scholze z Bolesławca. Zakończenie prac budowlanych nastąpiło w 1712 r. Pałac początkowo był główną siedzibą rodu. Po przeprowadzce Schaffgotschów do pałacu w Cieplicach stał się ich rezydencją letnią. Pod koniec XVIII w. Schaffgotschowie przekazali budynek zarządcy dóbr i sądowi ziemskiemu. Wnętrza przebudowane po 1945 r. Do roku 2012 mieściła się tu siedziba Zespołu Szkół Rolniczych i Agroturystycznych. 14 sierpnia 2013 budynek został przekazany Karkonoskiemu Parkowi Narodowemu w celu utworzenia centrum edukacyjnego. W 2023 roku gmach otwarto po pracach konserwatorskich. Opis obiektu Pałac o planie prostokątnym położono na obudowanych kamieniami skarpach z szerokimi schodami od frontu. Obiekt trzykondygnacyjny, o elewacji frontowej 11-osiowej z trzyosiowymi ryzalitami wejściowymi na osi, wieńczonymi prostymi tympanonami. Pod okapem przebiega fryz ornamentowy o motywie akantu. Pośrodku, na osi elewacji, fryz przerywa maszkaron. W elewacji ogrodowej zachował się kamienny, prostokątny portal zwieńczony frontonem typu entrecoupé (z przerwą), w której znajduje się kartusz z bujnymi labrami wychodzącymi z przerwy, zawierający pierwotnie hrabiowski (graf) herb Schaffgotschów. Bryłę nakrywa dach czterospadowy. W przyziemiu zachował się dwutraktowy układ wnętrz z holem i klatką schodową pośrodku, w części północno-wschodniej – wnętrza w układzie trzytraktowym. Poniżej pałacu został zaplanowany szeroki dziedziniec gospodarczy, otoczony zabudowaniami dawnego folwarku z XVIII i XIX w. Na majdan składają się oficyny i budynki gospodarcze, wydzielające pośrodku czworoboczny dziedziniec. W części obiektów przetrwały kamienne portale, sklepienia kolebkowe i sklepienia baldachimowe wsparte na filarach. Przypisy Bibliografia Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 34-36. ISBN 83-92292-21-9. Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 363. ISBN 83-92290-61-5.Sprawdź autora:1. A. Kuzio-Podrucki, Schaffgotschowie. Dzieje wielkiego rodu z Europy Środkowej, Katowice 2024, ISBN 978-8367152-61-7
Schloss Sorquitten

Schloss Sorquitten (polnisch Pałac w Sorkwitach) ist ein Schloss in Woiwodschaft Ermland-Masuren, zwischen dem Lampaschsee (Jezioro Lampackie) und dem Gehlandsee (Jezioro Gielądzkie). Geschichte Erste belegte Eigentümer waren die von Oelsen, denen der Ort von Hochmeister Winrich von Kniprode verliehen wurde. Spätere Eigentümer waren die von Schlieben, ab 1599 die von Egloffsteins. Im Jahr 1693 wurde Sorquitten von Albrecht von der Groeben erworben, 1750 von General von Bronikowsky. Das Herrenhaus wurde 1768 von Johann Siegismund von Bronikowsky erbaut. Ab 1804 war das Gut im Besitz des Freiherren von Mirbach. Von 1855 bis 1856 wurde das Herrenhaus im Stil englischer Gotik mit rotem Backstein umgestaltet. Julius von Mirbach wurde 1862 Erbe und ließ die Parkanlagen erweitern. Zu Beginn des Ersten Weltkriegs brannte das Schloss aus, wurde aber 1920 restauriert. Letzter deutscher Besitzer war Freiherr Bernhard von Paleske. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gut Teil einer Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft und wurde 1957 an das Landmaschinenwerk 'Ursus' aus Warschau übergeben. Seit 1998 ist das Schloss in privatem Besitz. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 80. Weblinks Ausführliche Darstellung der Geschichte
Pałac w Sośnicowicach

Pałac w Sośnicowicach – pałac znajdujący się przy ulicy Kozielskiej w Sośnicowicach, w województwie śląskim. Historia Późnobarokowy budynek został wzniesiony w 1755 r. przez Karola Józefa von Hoditza, na fundamentach średniowiecznego zamku. W pobliżu pałacu znajduje się park krajobrazowy. Zbudowany z cegły. Wewnątrz zdobiony dekoracjami w stylu regencji i wczesnego rokoka. Od 1965 r. znajduje się w nim Dom Pomocy Społecznej "Ostoja". Galeria Przypisy
Schloss Stonsdorf

Schloss Stonsdorf (polnisch Pałac w Staniszowie) ist ein Schloss in Staniszów (Stonsdorf) im Powiat Jeleniogórski (Kreis Hirschberg) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Es beherbergt heute ein Hotel. Geschichte Vom 14. Jahrhundert bis ins 18. Jahrhundert war die Familie Stange Eigentümer des Gutes und des zugehörigen Dorfes. Vermutlich geht das heutige Schloss auf ein Festes Haus des 16. Jahrhunderts zurück. Ab 1726 wurde der Bau durch die Freiherrn von Schmettau erweitert und barockisiert. Der spätere Besitzer Graf Heinrich XXXVIII. Reuß zu Köstritz (1748–1835) stattete das Schloss, seit 1750 in Familienbesitz, mit einer Sammlung altdeutscher Tafelmalerei aus. Er selbst hatte auch einen gewissen Einfluss auf die in Gründung befindliche Brüdergemeinde. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurde das Schloss nach Südwesten durch einen Gartensaal erweitert. Es wurde zu einem der wichtigsten gesellschaftlichen Mittelpunkte der Region. Der seither öffentlich zugängliche Landschaftspark mit pittoresken Felsformationen und idyllischen Parkbauten erfreute sich großer Beliebtheit. Die Begüterung des Schlosses Stonsdorf bestehend unter anderem aus den Gütern Ober- und Mittel-Stonsdorf waren Ende der 1930er Jahre teils verpachtet an Hans-Adalbert von Restorff, respektive mittelbar an die Hirschberger Filiale der Deutschen Bank und Diskonto-Gesellschaft. 1937 heiratete Felicitas Prinzessin Reuß, Tochter des Dr. jur. Heinrich XXXIV. Prinz Reuß-Stonsdorf und der Renate Prinzessin Reuß-Trebschen, auf Schloss Stonsdorf Otto Fürst zu Ysenburg und Büdingen. Namhafter Besitzer war bis zu seinem Tode 1942 der politisch umstrittene Heinrich XXXIII. Reuß zu Köstritz, dann formell seine beiden Kinder aus erster Ehe mit Margarete Prinzessin von Preußen, Prinzessin Marie Luise und Prinz Heinrich II, bis zur Enteignung. Nach dem Übergang an Polen 1945 wurde das Schloss als Kindererholungsheim, später von der örtlichen Feuerwehr genutzt, verfiel aber zusehends. Heute ist das Schloss restauriert, und auch der Landschaftspark ist durch Freilegung der ursprünglichen Wege und Neupflanzung wiederhergestellt. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1: Niederschlesien. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Görlitz 2015, ISBN 978-3-87057-336-2, S. 333 f. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Einzelnachweise
Pałac w Staniszowie

Pałac w Staniszowie – zabytkowy pałac w Staniszowie w województwie dolnośląskim, w powiecie karkonoskim, w gminie Podgórzyn. Historia Pierwotnie był to renesansowy dwór wzniesiony prawdopodobnie w II połowie XVI w. Z tego czasu przypuszczalnie pochodzą grube (powyżej 1 m) mury powyżej, określające kształt pierwotnego budynku. Renesansowy zarys murów pokrywa się z korpusem głównym pałacu, bez części wschodniej, która mogła powstać w I połowie XVIII w. (sklepienia lunetowe i krzyżowe); z tego czasu mogą pochodzić też alkierze północne. Największa przebudowa odbyła się po roku 1787 na zlecenie księcia Heinricha von Reuss. Dworowi nadano wówczas późnobarokową charakterystykę, nastąpiła zmiana wystroju wnętrz, w których utworzono m.in. galerię obrazów. W roku 1818 pałac przebudowano w stylu klasycystycznym. W roku 1887 powiększono budowlę o skrzydło wschodnie i przebudowano pałac. Przybudówka południowo-wschodnia jest efektem XX wiecznej rozbudowy i renowacji budynku. Pałac jest własnością prywatną. Mieści się w nim hotel oferujący 43 pokoje (w tym 5 apartamentów) z restauracją oraz strefą spa z basenem. Odbywa się w nim również festiwal „Muzykalia Staniszowskie”. Do właścicieli hotelu przynależy również galeria sztuki oraz sklep z meblami „MaisondeRome INTERIOR DESIGN” znajdujący się przy budynku hotelu. Opis obiektu Pałac założony jest na planie prostokąta z bocznymi alkierzami, trzykondygnacyjny, trzytraktowy, nakryty dachem naczółkowym z lukarnami. Nad portalem od strony ogrodu kartusz z herbem von Reuss z datami budowy i rozbudowy 1787 1887. Obiekt z otwarty dziedzińcem od strony ogrodu. W pomieszczeniach przyziemia sklepienia krzyżowe i kolebkowe. Zachowana część wyposażenia: oryginalna stolarka drzwi, boazerie, mozaiki parkietowe, sztukateria stropów i sklepień, cztery kominki stiukowe, malowidła ścienne saloniku ogrodowego. Pałac otacza park krajobrazowy w stylu angielskim założony przez księcia von Reuss na przełomie XVIII/XIX wieku. W pobliżu pałacu znajduje się dawna oficyna – oranżeria. Zobacz też Dwór w Staniszowie, nr 68 Pałac na Wodzie w Staniszowie, nr 23 Zamek Henryka Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 124-128. ISBN 83-92292-21-9. Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 794. ISBN 83-92290-61-5.Sprawdź autora:1.
Strzybnik (zámek)

Zámek Strzybnik (polsky Pałac Strzybnik nebo Pałac w Strzybniku) je ruina neoklasicistního zámku z 19. století. Nachází se ve vesnici Strzybnik ve gmině Rudnik v okrese Ratiboř v Ratibořské kotlině ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Historie zámku Zámek Strzybnik byl postaven v polovině 19. století díky penězům spojeným s podmínkami závěti od šlechtičny Jadwigy Zofie von Drechsler z roku 1792. V roce 1919 byl zámek renovován a přestavěn. U paláce byly panské budovy (bývalá kovárna Strzybnik, stáje, lihovar, špýchar Strzybnik a mlýn). Od 19. století patřil palác rodině von Bischofschausen. Za druhé světové války v roce 1944 majitelé Fritz a Isabella von Bischofschausen zámek opustili. V roce 1945 byl zámek zestátněn a přešel pod správu místního zemědělského statku a následně chátral. I když je zámek památkově chráněn, dochovaly se z něj pouze ruiny. Zřícenina se nachází ve vzrostlém a zanedbaném zámeckém parku, kde jsou cenné stromy. Další informace Budova se nachází v dezolátním stavu a hrozí zřícením. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zámek Strzybnik na Wikimedia Commons
Pałac w Strzybniku

Pałac w Strzybniku – neoklasycystyczny pałac z XIX wieku w Strzybniku w powiecie raciborskim, wpisany jako część zespołu pałacowego do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Opis Pałac powstał w połowie XIX wieku dzięki Jadwidze Zofii von Drechsler, która w 1792 roku w swoim testamencie przeznaczyła pieniądze na jego budowę. W 1919 roku doszło do odnowienia pałacu oraz jego przebudowy. Dziewięcioosiową frontową elewację zdobi attyka, która jest wsparta na czterech kolumnach. Wokół pałacu znajdowały się zabudowania folwarczne takie jak kuźnia, stajnie, gorzelnia oraz młyn. Od XIX wieku pałac należał do rodziny von Bischofschausen, jej ostatni przedstawiciele – Fritz von Bischofschausen oraz żona Isabella opuścili pałac w 1944 roku. W 1945 roku zabytek przejął Skarb Państwa, a zarządzało nim Państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie po neoklasycystycznym pałacu pozostały tylko ruiny. Ruiny pałacu znajdują się w parku krajobrazowym, w którym znajdują się unikatowe okazy drzewostanu, takie jak: buk czerwonolistny, kasztan jadalny i platan klonolistny. Galeria Zobacz też Strzybnik Przypisy Bibliografia Anna Bindacz: Gmina Rudnik – kraina pałaców i zieleni. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW Grzegorz Wawoczny, 2005, s. 48. ISBN 83-89802-09-0.