NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Warszawie

Kościół Zesłania Ducha Świętego w Warszawie – świątynia rzymskokatolicka położona w Warszawie przy ulicy Władysława Broniewskiego 44. Jest kościołem parafii pod tym samym wezwaniem. Historia W 1983 dzięki staraniom ks. Antoniego Piaścika władze stolicy przyznały działkę pod budowę kościoła przy ul. Broniewskiego w pobliżu Parku Olszyna. 18 września 1983 odprawiono na tym terenie pierwszą mszę. 1 października 1983 bp Jerzy Modzelewski dokonał poświęcenia placu, w ślad za czym w listopadzie 1983 wzniesiono na tym miejscu tymczasową kaplicę. W 1984 nastąpiło erygowanie parafii Zesłania Ducha Świętego. W 1987 rozpoczęto budowę kościoła, którą zakończono w 2000 roku. 4 maja 2002 świątynia została konsekrowana przez kardynała Józefa Glempa, prymasa Polski. Autorem projektu kościoła był Stanisław Sołtyk. Wystrój rzeźbiarski wykonał artysta rzeźbiarz Jerzy Machaj. Przy świątyni wzniesiono wieżę z zegarem Przypisy
Szpital Świętego Ducha w Wiślicy

Szpital Świętego Ducha w Wiślicy – założenie szpitalne z kościołem, które znajdowało się w Wiślicy przy ul. Batalionów Chłopskich, niedaleko skrzyżowania z ul. Długosza. Historia Tradycja lokalna mówi, że szpital dla ubogich oraz kościół św. Ducha wystawić miała Królowa Jadwiga, jako wotum za pozytywne dla niej rozwiązanie sprawy sądowej z Gniewoszem z Dalewic. Wydaje się to nie być prawdą, ponieważ kościół, według badań naukowych, pochodzi z pierwszej połowy XV wieku. W styczniu 1476 biskup krakowski Jan Rzewuski zatwierdził fundację probostwa szpitalnego Świętego Ducha, której dokonał Jan z Dobrej. Kościół ten uposażono dochodami z jednego łana roli siedleckiej, dwóch wiślickich warzelni piwa, oraz siedmioma grzywnami rocznych odsetek od stu grzywien zabezpieczonych na lokalnym browarze. Szpital był także właścicielem folwarku w Siedlcu, zakupionego w 1474 za 60 florenów od syna wiślickiego notariusza, Wincentego. Obiekty szpitalno-kościelne zajmowały teren na Przedmieściu Krakowskim, zaraz za murami miejskimi, w niedużej odległości od rzeki Nidy, co było powodem grzebania na przykościelnym cmentarzu osób, które utonęły w tej rzece. W 1598 szpital miał dwie izby (starą oraz nową), a także obszerny przedsionek. Przebywało w nim wówczas dwudziestu ubogich, siedmiu chłopców-podrzutków i jedna mamka. W latach 1968–1969 oraz 1972 tereny poszpitalne poddano badaniom archeologicznym, podczas których odkryto pozostałości murów szpitalnych, fundamenty kościoła (rozebranego po 1820) i cmentarzysko szkieletowe. Pracami kierowała dr Zofia Wartołowska. Przypisy
Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego

Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego – polskie wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego założone w 1984. Jedno z największych wydawnictw naukowych w Polsce. O wydawnictwie Początkowo na Uniwersytecie Łódzkim działał Dział Wydawnictw powołany w roku akademickim 1972/73. Jego zadaniem było opracowywanie i edycja uczelnianych prac naukowych, dydaktycznych oraz informacyjnych. W 1984 Dział został przekształcony w wydawnictwo, nazwane Wydawnictwem Uniwersytetu Łódzkiego. Autorami publikacji są przede wszystkim pracownicy naukowi uczelni, ale też przedstawiciele nauki z innych ośrodków w Polsce i za granicą. Publikowane książki dotyczą różnych dziedzin nauki, a szczególnie nauk humanistycznych. Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego prowadziło oraz prowadzi również problemowe serie wydawniczych, np. Byzantina Lodziensia, W poszukiwaniu idei XXI wieku, Projekt: Egzystencja i Literatura, Literaturoznawstwo. Sylwetki, Krótkie Wprowadzenie, Akademia Samorządowa, Kim jest Człowiek? Czasopisma Poza wydawnictwami książkowymi, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego zajmuje się redagowaniem i publikacją czasopism naukowych, do których należą m.in.: Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Jastrzębiu

Kościół św. Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół filialny w Jastrzębiu koło Namysłowa. Świątynia należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Biestrzykowicach, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 4 lutego 1966 roku, pod numerem 1104/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Początkowo w miejscu, gdzie znajduje się obecna świątynia, wybudowany był kościół drewniany, którego pochodzenie datowane było na 1353 rok. W 1826 roku został wybudowany kościół murowany, otynkowany. W 1904 roku został rozbudowany. W wyposażeniu wnętrza kościoła cennym elementem jest pochodzący z 1720 roku barokowy ołtarz główny oraz pochodzący z XV wieku późnogotycki tryptyk, znajdujący się na ołtarzu bocznym. Przypisy Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, s. 68. ISBN 978-83-934287-1-7. Linki zewnętrzne Kościół św. Wawrzyńca Kościół rzymskokatolicki w Jastrzębiu Jastrzębie – kościół pw. św. Wawrzyńca
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świerczowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny w Świerczowie. Świątynia należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świerczowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 16 marca 2006 roku, pod numerem A-44/2006 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Budowę kościoła rozpoczęto w 1923 roku. Zakończenie budowy miało miejsce w 1924 roku. Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, s. 69. ISBN 978-83-934287-1-7. Przypisy
Kościół św. Zofii w Bobowej

Kościół świętej Zofii w Bobowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wszystkich Świętych w Bobowej równocześnie kościół patronki miasta Bobowa. Historia Jest to świątynia wzniesiona w 2. połowie XV wieku, a pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1475 roku. Później przejściowo została zajęta przez arian i została rekoncyliowana przez katolików w 1646 roku. Wielokrotnie była niszczona przez pożary. Gruntownie została odnowiona w 1808 roku dzięki staraniom Michała Miłkowskiego i na początku XX wieku. Podczas odpustu ku czci św. Zofii - 15 maja 2018 r. bp tarnowski Andrzej Jeż poświęcił odnowiony gruntownie kościół. Architektura Jest to budowla gotycka, murowana, wzniesiona z kamienia. Świątynia jest jednonawowa i posiada prezbiterium zamknięte trójbocznie, opięta jest uskokowymi szkarpami w narożnikach i jedną umiejscowioną niesymetrycznie w zachodniej ścianie nawy. W jedną ze szkarp wmurowana została kropielnica późnogotycka pochodząca z 4. ćwierci XV wieku, kamienna, posiadająca dekorację maswerkową, być może była kiedyś czarą dawnej chrzcielnicy. Budowla nakryta jest dwuspadowymi dachami, pokrytymi gontem, do początku XX wieku posiadały wspólną kalenicę. Nad prezbiterium znajduje się wieżyczka na sygnaturkę nakryta ostrosłupowym dachem hełmowym. Wnętrze jest nakryte stropem płaskim i ozdobione fragmentami polichromii pochodzącej z XV wieku, w prezbiterium ozdobionej z lewej strony ołtarza napisem - hieragram gotycki napisany średniowieczną łaciną, wykonany minuskułą - Ihus Xpus co znaczy Jezus Chrystus. W ołtarzu głównym późnogotycki obraz św. Zofii z córkami (patronki kościoła i miasta) z początku XVI w. malowany temperą na desce. Obraz prawdopodobnie pod koniec XV w. zamówił fundator świątyni. Okna są ostrołukowe, gotyckie i powstały w XV wieku. Trzy portale w stylu gotyckim pochodzą z XV wieku, najcenniejszym z nich jest ostrołukowy portal zachodni, prowadzący do nawy, umieszczony w schodkowym obramieniu, posiadającym laskowanie w tzw. typie długoszowskim. Przy kościele stoi dzwonnica z 2. połowy XIX w., od 2019 roku znajdują się w niej trzy nowe dzwony o imionach: Wiara, Nadzieja, Miłość - takie same imiona jak córki św. Zofii patronki miasta. Poświęcenia tych dzwonów dokonał biskup diecezji kieleckiej Jan Piotrowski, 15 maja 2019 r. podczas corocznego odpust ku czci św. Zofii. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Zofii fotopolska.eu
Kościół św. Stanisława Kostki w Bochni

Kościół świętego Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół szkolny należący do parafii św. Mikołaja Biskupa w Bochni. Jest to świątynia powstała dzięki inicjatywie księdza Alojzego Nalepy i przy dużym zaangażowaniu ówczesnego dyrektora gimnazjum w Bochni Franciszka Słuszkiewicza. Wzniesiona została w latach 1932–1937 według projektu architektów Wacława Nowakowskiego i Ludmiła Gyunkovicha. Poświęcona została w 1937 roku. Kościół reprezentuje architekturę modernistyczną, jest to budowla murowana wzniesiona z cegły i kamienia. Świątynia jest trzynawowa i posiada prezbiterium w kształcie apsydy. Łuk tęczowy jest zamknięty półkoliście. Nawy boczne są oddzielone od nawy głównej prostymi słupami. Wnętrze jest nakryte stropami płaskimi. Fasada wschodnia posiada dwie kondygnacje. Dolna kondygnacja jest murowana i wzniesiona z kamienia, pośrodku znajduje się wejście główne w kształcie trzech arkad zamkniętych półkoliście. Górna kondygnacja jest murowana i wzniesiona z cegły, posiada blendy zamknięte półkoliście i podwyższoną dzwonnicę z trzema półkoliście zamkniętymi arkadami. Dachy są nakryte blachą. Witraże zostały wykonane w 1936 roku według projektu Henryka Nostitz-Jackowskiego w zakładzie witraży Polichromia w Poznaniu. W apsydzie w okrągłych oknach są umieszczone eucharystyczne symbole chrześcijaństwa: pelikan, Baranek paschalny, Święta Trójca, arka przymierza i ryba. W nawie południowej w dwóch dużych oknach jest umieszczona scena Zwiastowania, za ołtarzem, w okrągłym oknie znajduje się św. Kazimierz Królewicz. W nawie północnej za ołtarzem w okrągłym oknie znajduje się św. Kinga. Od 2018 roku, na mocy dekretu bpa tarnowskiego Andrzeja Jeża, w pierwszą niedzielę po liturgicznym wspomnieniu św. Stanisława Kostki (18 września) w kościele przeżywany jest odpust o randze odpustu parafialnego. Indult ten został nadany z okazji Roku św. Stanisława Kostki przeżywanego w Polsce w związku z 450. rocznicą jego śmierci. Zabiegał o to ksiądz proboszcz Ryszard Podstołowicz. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Brzezinie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Brzezina w gminie Skarbimierz. Świątynia należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Brzezinie, w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 5 marca 1964 roku, pod numerem 714/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Gotycki kościół z XIV wieku, wieża została dobudowana w XVI wieku. Od XVI wieku do 1945 roku świątynia należała do ewangelików. W czasie II wojny światowej została spalona. Odbudowano ją w latach 50. XX wieku. Wewnątrz znajdują się ciekawe pod względem historycznym: fragmenty XV-wiecznej polichromii przedstawiającej Matkę Boską z Dzieciątkiem i św. Sebastiana, drewniany chór z XVIII wieku, pozostałości chrzcielnicy kamiennej pochodzącej z XVI wieku. Przypisy Bibliografia Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. Ikona (red.). T. II. Wrocław: Ikona, s. 69. ISBN 978-83-934287-1-7. Linki zewnętrzne Zdjęcie kościoła w Brzezinie
Kościół św. Urbana w Brzeszczach

Kościół świętego Urbana – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jawiszowice diecezji bielsko-żywieckiej. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu neobarokowym w latach 1874-1876. Została uroczyście poświęcona w dniu 29 sierpnia 1876 roku, natomiast w dniu 3 września 1908 roku została konsekrowana przez biskupa Anatola Nowaka. Oryginalnie była to świątynia jednonawowa, jednakże w latach 1934-1935 została dobudowana kaplica Ukrzyżowanego Pana Jezusa, natomiast w latach 1952-1953 nowa zakrystia razem z umieszczoną nad nią salą katechetyczną (dawna zakrystia została przebudowana na kaplicę). W prezbiterium jest umieszczony ołtarz główny wykonany w latach 1891-1892 przez rzeźbiarza Kazimierza Chodzińskiego z Krakowa w stylu neobarokowym. W jego środkowej części znajduje się obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny oraz (odsłaniane naprzemiennie) obrazy: przedstawiający św. Urbana, wykonany przez znanego słowackiego malarza Petra Bohúňa oraz przedstawiający św. Barbarę, wykonany przez artystę Jana Bąkowskiego z Krakowa. Po obu stronach w niszach są umieszczone figury świętych Apostołów Piotra i Pawła, z kolei w zwieńczeniu ołtarza znajdują się rzeźby Boga Ojca w otoczeniu aniołów oraz gołębicy, będącej symbolem Ducha Świętego, w promienistej glorii. W dolnej części ołtarza znajduje się bogato zdobione, pozłacane tabernakulum wykonane w 1964 roku. W 1970 roku ołtarz soborowy został ufundowany przez parafian. W 1992 roku zostało przebudowane prezbiterium i został wykonany nowy ołtarz. Prace stolarskie, ołtarz oraz trzy konfesjonały zostały wykonane w zakładzie Salezjanów w Oświęcimiu. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Bukownie

Kościół świętego Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu sławkowskiego diecezji sosnowieckiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1959–1966, dzięki staraniom wiernych i księdza Bolesława Zelka. Została uroczyście konsekrowana 23 października 1966 roku przez biskupa kieleckiego Jana Jaroszewicza. Przypisy
Kościół św. Marcina w Zwierniku

Kościół św. Marcina w Zwierniku – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Marcina Biskupa, wybudowany w 1664 w Padwi Narodowej, a przeniesiony w latach 1885-91 do Zwiernika. Historia Drewniany kościół w Zwierniku, który powstał około 1470 uległ zniszczeniu w 1880 w wyniku pożaru. Planowano budowę nowej świątyni, podjęto jednak decyzję o przeniesieniu do Zwiernika drewnianego kościoła z 1664 z Padwi Narodowej. Prace związane z realizacją przedsięwzięcia trwały w latach 1885-91. Powstała budowla miała odmienną bryłę niż oryginał. Kościół remontowano w 1910, 1965 i 1982. W latach 1994-96 dostawiono do korpusu od strony zachodniej wieżę projektu Juliana Klimka z Krakowa. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej z węgłami wiązanymi w jaskółczy ogon, na kamiennej podmurówce, trójdzielna, orientowana. Do trójbocznie zamkniętego prezbiterium z zakrystią od północy, przylega szersza nawa z niedużą kruchtą do południa, a do niej wieża z kruchtą w przyziemiu. Wieża konstrukcji słupowej zwieńczona jest cebulastym hełmem z latarnią. Blaszane dachy dwuspadowe z umieszczoną nad nawą czworoboczną wieżyczką na sygnaturkę. Ściany pionowo oszalowane deskami z listwowaniem. Wnętrze nakryte stropem płaskim. Na suficie i ścianach polichromia figuralna i ornamentalna w stylu secesyjnym autorstwa Stanisława Gucwy z 1910. W przejściach drewniane portale uszakowe z XVII w. Wyposażenie: w prezbiterium wielopłaszczyznowy ołtarz główny z połowy XVIII w. z Grupą Ukrzyżowania w polu środkowym; w nawie dwa ołtarze boczne: prawy z łaskami słynącym obrazem Św. Anna Samotrzeć z XVII w. pochodzący z dawnego dworskiego kościoła św. Anny i lewy neogotycki, ofiarowany do kościoła w 1889 z katedry tarnowskiej z obrazem Adoracja Najświętszej Marii Panny z początku XIX w.; barokowa chrzcielnica z 1708; eklektyczna ambona. W sanktuarium ciekawy obraz św. Bogumiła z dzikiem. Otoczenie Teren kościoła otoczony ogrodzeniem z betonowych elementów. Od strony zachodniej w ogrodzeniu niewielka murowana dzwonnica parawanowa dwuarkadowa z XIX w. z trzema dzwonami. Jeden z pochodzący z 1701 z reliefami Ukrzyżowania i MB z dzieciątkiem fundacji proboszcza zwiernickiego i dwa pozostałe odlane w 1929. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 120, 121 ISBN 83-89188-08-2 Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 332, 333 ISBN 978-83-61577-68-3
Kaplica Chrystusa w Ciemnicy w Moszczenicy

Kaplica Chrystusa w Ciemnicy w Moszczenicy – drewniana kaplica poświęcona Męce Pańskiej, zbudowana około 1680, znajdująca się na cmentarzu parafialnym Moszczenicy. W 1948 wpisana na listę zabytków i znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Na terenie polskich Karpat to jedyna zachowana drewniana kaplica poświęcona Męce Pańskiej. Historia Kaplica powstała około 1680 na starym cmentarzu. Na obecne miejsce została przeniesiona. Była odnawiana w latach 1966-68. Wtedy też odnowiono polichromię. Architektura i wyposażenie Ten niewielki obiekt wzorowany na murowanych kaplicach renesansowych posiada podobny układ jak kaplica św. Małgorzaty w Krakowie. Zbudowana na rzucie sześciokąta, konstrukcji zrębowej, zwieńczona dachem namiotowym z latarnią. Ściany i dach pokryte gontem. W ścianach dwa okrągłe okienka, w wejściu portal zwieńczony łukiem o wykroju w tzw. ośli grzbiet. Jednoprzestrzenne wnętrze nakryte stropem płaskim. Ściany pokrywa polichromia w stylu baroku ludowego ze scenami Męki Pańskiej z około 1680. W wyposażeniu znajduje się obraz Chrystus w Ciemnicy z Matką Boską Bolesną z przełomu XVII i XVIII w. oraz barokowa rzeźba Chrystus u słupa z XVIII w. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 155 ISBN 83-89188-08-2 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 191, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 .
Kościół św. Małgorzaty w Żurowej

Kościół św. Małgorzaty w Żurowej – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Małgorzaty, wzniesiony w latach 1595-1602, znajdujący się w Żurowej. Historia Kościół w Żurowej powstał w latach 1595-1602. W 1749 i 1794 był remontowany. W 1906 kościół został powiększony przez przedłużenie nawy i dobudowanie obszernej kruchty od strony zachodniej. Remontowany ponownie w 1956 i 1967. Architektura i wyposażenie Jest to budowla konstrukcji zrębowej, orientowana. Bryła świątyni składa się z trójbocznie zamkniętego prezbiterium z zakrystią od północy, szerszą nawą z niewielką kruchtą i przestronnym przedsionkiem. Całość pokryta blaszanym dachem trójkalenicowym z ośmioboczną baniastą wieżyczką na sygnaturkę, nad nawą. Ściany oszalowane pionowo deskami. Okna tylko od strony południowej. We wnętrzu spłaszczone pozorne sklepienie kolebkowe z zaskrzynieniami w nawie, wspartymi na dwóch drewnianych filarach. Wnętrze zdobi polichromia figuralna i ornamentalna namalowana w 1906 przez Stanisława Gucwę. Najważniejsze wyposażenie kościoła stanowią: trzy ołtarze, główny neobarokowy z XX w. i dwa ołtarze boczne z obrazami i rzeźbami z 1928; chrzcielnica drewniana z XVIII w.; organy 8-głosowe. W tęczy barokowy krucyfiks oraz późnogotyckie rzeźby Matki Boskiej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty z lat 1520-30. Otoczenie Obok kościoła wolnostojąca, kamienna, otynkowana dzwonnica z trzema arkadami z przełomu XIX i XX w. Dwa dzwony pochodzą z 1959, jeden z 1925. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 166 ISBN 83-89188-08-2
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Pawłowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół filialny w Pawłowie. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Brzegu w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Pawłowie. brzegkrzyz.archidiecezja.wroc.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-28)].
Kaplica św. Faustyny w Pisarzowicach

Kaplica św. Faustyny – rzymskokatolicka kaplica w Pisarzowicach w powiecie brzeskim. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Brzegu w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Historia świątyni Budowa kaplicy w Pisarzowicach rozpoczęła się w 2007 roku, jej zakończenie nastąpiło w 2015 roku. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Brzegu

Kościół Miłosierdzia Bożego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Brzegu. Świątynia należy do parafii Miłosierdzia Bożego w Brzegu w dekanacie Brzeg południe w archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Staraniem mieszkańców Brzegu i z inicjatywy księdza Zbigniewa Bąkowskiego, w marcu 1981 roku uzyskano zgodę na budowę świątyni w południowej części miasta. Budowa kościoła rozpoczęła się 13 sierpnia 1983 roku, plan budynku wykonał Marek Dziekoński, architekt z Wrocławia. 20 listopada 1993 roku wmurowano kamień węgielny, który był częścią fundamentów Bazyliki św. Piotra w Rzymie i został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II. 27 czerwca 1992 roku została erygowana nowa parafia z części parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Brzegu oraz Miłosierdzia Bożego w Brzegu, a proboszczem został ks. Zbigniew Bąkowski. 21 listopada 1993 roku została poświęcona plebania, a 19 grudnia 1999 roku, kardynał Henryk Gulbinowicz poświęcił dzwony na wieży kościelnej. Kolejnym proboszczem został ks. Eugeniusz Bojakowski, który dokończył wystrój wnętrza świątyni i wszelkie prace związane z konsekracją kościoła. 26 października 2011 roku miała miejsce uroczysta konsekracja, której dokonał arcybiskup ks. Marian Gołębiewski. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Miłosierdzia Bożego w Brzegu
Kościół św. Mikołaja w Łężynach

Kościół św. Mikołaja w Łężynach – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Mikołaja, wzniesiony w 1511, znajdujący się w Łężynach. Historia Kościół w Łężynach zbudowano w 1511 z drewna modrzewiowego. Wielokrotne przebudowy zmieniły jego pierwotny wygląd. W 1765 dobudowano do nawy od strony północnej murowaną zakrystię, położono posadzkę zastępując podłogę. W 1860 dostawiono murowany przedsionek, który obecnie pełni funkcję kaplicy. W 1910 przedłużono nawę. W 1929 wnętrze ozdobiono nową polichromią, a w 1930 przy wejściu dostawiono drewniany przedsionek. W czasie II wojny światowej żołnierze radzieccy palili w kościele ognisko. W latach 1998–99 przeprowadzono prace konserwatorskie w świątyni. Architektura i wyposażenie Jest to budowla konstrukcji zrębowej, orientowana. Bryła świątyni składa się z trójbocznie zamkniętego prezbiterium, znacznie szerszą nawą z zakrystią i dużym przedsionkiem. Całość pokryta blaszanym dachem jednokalenicowym, dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę, nad nawą. Ściany oszalowane pionowo deskami. We wnętrzu pozorne sklepienie kolebkowe. Na ścianach polichromia głównie architektoniczna oraz ze scenami figuralnymi o tematyce biblijnej na sklepieniu. W prezbiterium ołtarz główny barokowy pochodzący z około 1760 i obraz św. Katarzyny na złotym tle, w kaplicy ołtarz Jezusa Ukrzyżowanego. Chór muzyczny o prostej linii parapetu z prospektem organowym. Prace dekoracyjne w kościele wykonał malarz Władysław Lisowski. Otoczenie Na terenie przykościelnym, współczesna murowana dzwonnica brama z 1858 zwieńczona dużym baniastym hełmem. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, ss. 154, 155 ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 166, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .