NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Lawrence's Church, Laskowice

St. Lawrence's Church is a historic, wooden cemetery chapel in Laskowice, Kluczbork County in Poland. Since May 5, 1964 the church was registered on the Register of Objects of Cultural Heritage for the Opole Voivodeship, with the registration number of 859/64. The church was built in 1686. Located on a small hill in the western-side of Laskowice. Presently, the church served as a cemetery chapel. References
Kościół św. Wawrzyńca w Laskowicach

Kościół św. Wawrzyńca – zabytkowy, drewniany, rzymskokatolicki kościół cmentarny, położony we wsi Laskowice, należący do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Tułach, w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 5 maja 1964 roku, pod numerem 859/64, świątynia została wpisana do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia kościoła Kościół powstał w 1686 roku. Znajduje się na niewielkim wzniesieniu w zachodniej części Laskowic. Obecnie kościółek pełni rolę kościoła cmentarnego. W pobliżu wybudowany został nowy kościół pod wezwaniem Ducha Świętego. Architektura i wyposażenie Kościół to konstrukcja zrębowa, kryta gontem, orientowana, w otoczeniu cmentarza. Smukła wieża, zakończona jest ostrosłupowym hełmem. Dzwon odlany został prawdopodobnie w 1601 roku. Ściany tworzą poziomo kładzione, zachodzące w rogach na siebie belki. Nad nawą główną znajduje się strop kasetonowy, natomiast nad prezbiterium pozorne sklepienie kolebkowe. Chór muzyczny wsparty został na spiralnych, ozdobnie wyrzynanych kroksztynach. Ołtarz główny wykonano w stylu barokowym z dekoracją snycerską w połowie XVII wieku. Ponadto pośród wyposażenia wnętrza na uwagę zasługują m.in.: ambona z XVII wieku oraz kilka eksponatów sztuki sakralnej. Kruchta położona jest w podziemiach kościółka, w której spoczywają ciała dwóch nieznanych kobiet. Tuż przed I wojną światową próbowano wyjaśnić tajemnicę "laskowickich mumii". Stwierdzono wówczas, że pochowano tutaj Brigittę Buchta von Buchticz wraz z matką. w 1994 roku część zabytkowego wyposażenia wraz z dzwonami przeniesiono do nowego kościoła parafialnego Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św Wawrzyńca w Laskowicach. tuly.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-05)]. Kościół w Laskowicach Drewniany kościół św. Wawrzyńca
Kościół św. Wawrzyńca w Mieszkowie

Kościół Świętego Wawrzyńca w Mieszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi, dawnym mieście Mieszków, w gminie Jarocin, w powiecie jarocińskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Dworcowej. Jest to budowla późnobarokowa, murowana, otynkowana, wybudowana w 1767 roku. Została ufundowana przez właściciela miasta, Ludwika Hersztopskiego. Wieża mieści się przy elewacji zachodniej i posiada trzy kondygnacje. Do wyposażenia kościoła należą dwa boczne ołtarze w stylu rokokowym z XVIII wieku oraz barokowy krucyfiks w nowym ołtarzu. Ambona i chrzcielnica, przystrojone rzeźbami atlantów, pochodzą z drugiej połowy XVIII stulecia.. Na ścianie świątyni umieszczone są epitafia ku czci Ludwika Herstopskiego - założyciela miasta oraz posła Władysława Taczanowskiego. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Malerzowicach Wielkich

Kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca w Malerzowicach Wielkich – w miejscowości Malerzowice Wielkie w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice. Kościół filialny należący do parafii pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, w Bielicach, w Dekanacie Skoroszyce, w Diecezji Opolskiej.
Kościół św. Wawrzyńca w Mikołowie-Mokrem

Kościół Świętego Wawrzyńca w Mikołowie-Mokrem – rzymskokatolicki kościół parafialny w Mikołowie, w dzielnicy Mokre, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Mikołów archidiecezji katowickiej. Stoi przy ulicy Zamkowej. Historia Świątynia murowana została zbudowana w połowie XVI wieku. Kościół w czasie reformacji i aż do czasów ponownego przejęcia go przez księży katolickich był zaniedbany i niszczał. W 1716 roku rozpoczęto remont i odbudowę świątyni. Przywrócone zostały w jego wnętrzu wymagane urządzenia, sprzęty i ozdoby. Zostało wykonane nowe pokrycie dachu i rozszerzono budowlę przez dostawienie obu bocznych kaplic. W 1863 roku kościół został przebudowany i rozszerzony. Dobudowana została od frontu świątyni okazała wieża. W 1886 roku kościół został wymalowany a w 1888 roku została umieszczona w nim nowa Droga Krzyżowa z rzeźbionymi stacjami. Kolejne remonty świątyni miały miejsce w latach 1992 - 1994 i w latach 1995 - 2006. Prace obejmowały: remont kościoła po szkodach górniczych, wymianę starych okien na witraże, montaż zegara i dzwonów elektronicznych na wieży, wykonanie oświetlenia na zewnątrz świątyni i ogrzewania elektrycznego wnętrza, a także odnowienie ołtarzów. W 2000 roku w kościele wmurowana została tablica upamiętniająca 75 lat istnienia archidiecezji katowickiej. Obecnie (2014) trwa remont elewacji kościoła. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: figura Matki Bożej Anielskiej, organy i chrzcielnica z końca XVII stulecia, kaplica z XVIII wieku i zewnętrzna kaplica pw. św. Jana Nepomucena i stacje Drogi Krzyżowej wykonane w 1888 roku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Niepruszewie

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Niepruszewie – późnogotycki kościół we wsi Niepruszewo w gminie Buk, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Wcześniejszy kościół w Niepruszewie był drewniany. Istniejący ceglany kościół został zbudowany w 1580 r. z fundacji wojewody łęczyckiego i poznańskiego Łukasza III Górki. Jednonawowe wnętrze kościoła, przebudowane w latach 1725 (z inicjatywy Aleksandra Bilińskiego, ówczesnego chorążego poznańskiego i dziedzica Niepruszewa) i 1781 (sumptem Józefa Krzyckiego), kryte jest płaskim stropem. Kościół został w 1836 roku rozbudowany o neogotycką kaplicę grobową św. Anny z ołtarzem w stylu późnego klasycyzmu, ufundowaną przez rodzinę Sierakowskich. Wkomponowano w nią renesansową kratę żelazną pochodzącą przypuszczalnie z poł. XVII wieku. Na zewnętrznych przyporach pozostawiono gotyckie wnęki. Ściany podzielone są pilastrami o rokokowych kapitelach. Wyposażenie wnętrza stanowią trzy ołtarze rokokowe i ambona, pochodzące z 2. poł. XVIII wieku. Boczne ściany są ozdobione przez duży krucyfiks z XVII wieku (prawa) i wnękę w kształcie gotyckiego ostrołuku (lewa). Polichromię wykonali w 1949 r. Alfons Chojnacki i Teodor Szukała. W mury kościoła wmurowano kamienne epitafium ks. Stanisława Radomskiego (1886–1940), który został zesłany i zamordowany w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. W roku 2007 kościół przeszedł kapitalny remont dachu. Położono nową dachówkę oraz odrestaurowano i zakonserwowano więźbę dachową. W maju 2009 roku z inicjatywy Ks. Proboszcza Romana Janeckiego rozpoczęła się kapitalna renowacja ołtarza głównego św. Wawrzyńca. Odnowiony ołtarz został uroczyście poświęcony podczas sumy odpustowej w uroczystość św. Wawrzyńca 10 sierpnia 2009 r. przez Abpa metropolitę Poznańskiego Stanisława Gądeckiego. W maju 2009 r. rozpoczął się także remont kapitalny szczytu kościoła, który również został zakończony trzy miesiące później. Kościół jest otoczony przez cmentarz z wpisaną do rejestru zabytków bramą-dzwonnicą z 1782 roku. Pośród starodrzewu znajduje się m.in. nagrobek rodziny Żerońskich, zmarłych w 1823. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, "Województwo poznańskie", PWN Warszawa – Poznań 1980 Linki zewnętrzne Kościół par. pw. św. Wawrzyńca, Niepruszewo. Zabytek.pl. [dostęp 2018-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-03)].
Kościół św. Wawrzyńca w Nowym Sączu

Kościół św. Wawrzyńca w Nowym Sączu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Nowym Sączu, przy ulicy Biegonickiej, w osiedlu Biegonice. Historia Biegonicka parafia została ufundowana przez władającą wówczas Sądecczyzną księżną Kingę i utworzona w 1269 roku przez biskupa krakowskiego Pawła z Przemankowa. Wcześniejsza świątynia, drewniana, została rozebrana w 1908 roku w związku z budową nowej, murowanej. Obecny kościół został wybudowany w latach 1906–1909 według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego przez inżyniera Józefa Serafina. Świątynia została konsekrowana w roku 1921 przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę. Budowla była remontowana po 1945 roku ze względu na uszkodzenia wojenne. Architektura Świątynia neogotycka, wybudowana z cegły, do budowy użyto także kamienia. Posiada jedną nawę, z węższym prezbiterium zamkniętym trójkątnie, po bokach którego mieszczą się zakrystie. Przy nawie z lewej i prawej strony umieszczone są dwie identyczne kaplice zamknięte trójkątnie w formie nawy poprzecznej. Z przodu mieści się kwadratowa wieża, posiadająca przedsionek w przyziemiu, w górnej części przekształcająca się w ośmiokąt, nakryta ostrosłupowym hełmem, posiadającym cztery trójkątne szczyciki. Z lewej i prawej strony wieży umieszczone są wieżyczki schodowe. Na zewnątrz świątynia opięta jest przyporami, wyposażonymi w fryz arkadkowy wieńczący ściany. Kościół posiada dachy dwuspadowe z wieżyczką na sygnaturkę. Nawa i prezbiterium posiadają sklepienia krzyżowe z gurtami, kaplice mają sklepienia gwiaździste. Polichromia wnętrza o motywach ornamentalnych i figuralnych z 1929 roku, wykonana przez Franciszka i Albina Sarna. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej
Kościół św. Wawrzyńca w Pniewach

Kościół Świętego Wawrzyńca w Pniewach – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w mieście Pniewy przy ulicy Jeziornej. Należy do dekanatu pniewskiego. Architektura Świątynia późnogotycka z 2. połowy XV wieku, restaurowana po pożarach w 1635 i 1772 roku. Na przełomie XVI i XVII wieku dobudowano kruchtę z późnorenesansowym szczytem. Budowla o trzech nawach o charakterze pseudobazylikowym. Wystrój i wyposażenie Wyposażenie wnętrza głównie barokowe i rokokowe. W ołtarzu głównym obraz z XVIII stulecia „Męczeństwo św. Wawrzyńca” według Petera Paula Rubensa; kielich renesansowy z 1664 roku. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1967, str. 229 Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, "Sport i Turystyka" - MUZA SA, Warszawa 2002, str. 444.
St. Laurentius (Gutkowo)

Die Kirche St. Laurentius in Gutkowo (deutsch Göttkendorf), einem Stadtteil von Olsztyn in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren, stammt aus der Zeit des Deutschen Ordens. Geschichte In der Handfeste von 1352 ist die Kirche nicht genannt. Das Datum der ersten Weihe der Kirche ist unbekannt, aber im Jahr 1417 ist überliefert, dass die Kirche über sechs Hektar Land verfügte. Nach ihrer Zerstörung während des Dreizehnjährigen Krieges wurde die Kirche im Jahr 1500 neu geweiht. Weil sie Filialkirche der Pfarrkirche St. Jakob Allenstein war, blieb ihre Ausstattung eher bescheiden. Der hölzerne Turmaufbau stammt aus dem 18. Jahrhundert, die Wetterfahne von 1728. Die Taufkapelle an der Nordseite stammt aus dem 19. Jahrhundert. Die Kirche diente zeitweise der Seelsorge für die Aussätzigen, die sich nicht im Stadtgebiet von Allenstein aufhalten durften. An der Südwand gibt es noch einen Teil des Fensters, durch das man den Unglücklichen damals die heilige Kommunion reichte. Für 1565 ist überliefert, dass an jedem zweiten Sonntag im Monat und an Feiertagen polnisch gepredigt wurde, denn zur Zeit des Reiterkriegs kamen um 1517/18 etliche polnische Zuwanderer in die Gegend von Göttkendorf. Im Jahr 1807 wurde die Kirche durch französische Soldaten verwüstet. Die Kirche wurde 1871 eine unabhängige Pfarrei, die neben Göttkendorf auch Abstich, Lykusen und Kaltfließ umfasste. Der erste eigene Pfarrer war ein Pole. Bauwerk Die Kirche ist ein ungewölbter relativ niedriger Saalbau ohne Strebepfeiler. Die Innen- und Außenwände sind durch rundbogige Blendarkaden gegliedert und durch seitlich angebrachte Kreisblenden ergänzt. Die meisten Fenster sind barock erneuert, ein vermauertes originales Fenster befindet sich auf der Südseite. Die Ostseite ist fensterlos mit zwei großen rundbogigen Blenden und einer dazwischenliegenden schmaleren Spitzbogenblende, die das Putzband nach oben durchbricht. Für den niedrigen Sockel wurde Feldstein verwendet, für das aufgehende Mauerwerk Backstein, wobei der Mauerwerksverband unregelmäßig ist. Die Sakristei ist ein einfacher, später erneuerter Bau im Nordosten. Die Vorhalle ist ein erneuerter Bau auf der Südseite, der vermutlich an Stelle eines älteren Vorgängerbaus steht. Der im Westen vorgebaute Turm mit massivem Erdgeschoss und hölzernem Aufbau wurde nachträglich an das Langhaus angefügt und in dessen Blendengliederung hineingemauert. Er hat im Westen ein rundbogiges Stufenportal. In der Nordwand befinden sich Terrakottaplatten mit Rankenmotiven und Köpfen aus der Werkstatt der Wormditter Kirche. Der Ostgiebel ist ein siebenachsiger Giebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden. Der Giebelabschluss ist nicht mehr erhalten. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 446–447. Weblinks Webseite der Pfarrei Einzelnachweise
Kościół św. Wawrzyńca w Rapocinie

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Rapocinie – nieużytkowana obecnie świątynia, wzniesiona w stylu gotyckim, na przełomie XIV i XV wieku. Dawny kościół parafialny. Należy do parafii pw. św. Wawrzyńca w Rapocinie, dekanatu Głogów – NMP Królowej Polski, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Rapocinie, w gminie Głogów, w powiecie głogowskim, w województwie dolnośląskim. Historia Po raz pierwszy kościół wzmiankowany był w 1297 roku (jako Rapozin), wraz z proboszczem Gottfridusem. Od 1307 r., aż do sekularyzacji (w 1810) Rapocin należał głogowskich klarysek. Kościół św. Wawrzyńca w Rapocinie był kościołem dla parafii liczącej w 1929 roku 1464 katolików (Rapocin liczył 222 katolików i 36 protestantów). Parafia obejmowała wówczas: Rapocin, Biechów, Bogumile, Grodziec Mały, Moszowice, Zabiele, Sobczyce i Ceber. W 1945 roku kościół spłonął. Odbudowany 1967–1968 służył parafianom do 1988. W wyniku skażenia środowiska przez Hutę Głogów od 1985 r. wieś wysiedlano. Architektura Kościół św. Wawrzyńca jest budowlą jednonawową, z wieżą od zachodu i prostokątnym prezbiterium. Od północy przylega do korpusu zakrystia (z 1896 roku), od południa kaplica i kruchta. Prezbiterium i zakrystia kryte kolebką, nawa – stropem. W murach zachowane gotyckie okna, częściowo zaślepione cegłami, portale oraz blendy zdobiące od wnętrza ścian nawy, od zewnątrz – szczyty prezbiterium. W kościele znajdowały się ołtarze i ambona wykonane w 1901 roku przez głogowskiego rzeźbiarza Jäkela, organy firmy Schlag i synowie oraz dzwon z 1498 roku. Cmentarz przykościelny otacza mur z XVI w., od pd-wsch. przylega do niego Kaplica Góry Oliwnej (z II poł. XVIII w.). Na stropie częściowo zachowane barokowe polichromie. Galeria Bibliografia R. Rokaszewicz, Rapocin – kościół pw. św. Wawrzyńca w Rapocinie, "Encyklopedia Ziemi Głogowskiej", z. XXIII, TMG Głogów 1994. H. Hoffmann, Die katolischen Kirchen des Landkreis Glogau, Breslau 1937. S. Kowalski, Zabytki Środkowego Nadodrza, Zielona Góra 1976. F.X. Seppelt, Real – Handbuch des Bistums Breslau, Breslau 1929. H. Lutsch, Verzeichnis der Kunstdenkmäler der Provinz Schlesien, Breslau 1898. Schematyzm diecezji gorzowskiej, Gorzów Wlkp. 1988.
Kostel svatého Vavřince (Rybnik)

Kostel svatého Vavřince (polsky: Kościół św. Wawrzyńca) je dřevěný římskokatolický farní kostel v Rybniku ve čtvrti Ligota – Ligocka Kuźnia v Slezském vojvodství v Polsku, náleží pod katolickou farnost svatého Vavřince v Ligocké Kuźně u děkanátu Rybnik arcidiecéze katovické. Kostel je zapsán ve vojvodském seznamu památek pod registračním číslem 556/67 z 29. listopad 1957 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie Kostel byl postaven v Boguszowicích (městská část Rybniku) v roce 1717 mistrem tesařem Jakubem Siedlaczkem z Gliwic. Věž byla přistavěna v roce 1830. Protože v Boguszowicích byly dva kostely, dřevěný kostel byl v roce 1974 přenesen do Ligocké Kuźně a 14. prosince 1975 znovu vysvěcen. V roce 1977 byla zřízena farnost svatého Vavřince. Architektura Exteriér Kostel je jednolodní orientovaná dřevěná roubená stavba na půdorysu řeckého kříže postavená na vysokém podsklepení. Kněžiště, které je užší než loď, má trojboký uzávěr a na jižní straně sakristii. Ramena transeptu mají také trojboký závěr. Boční vchod na jižní straně vede přes přístavbu (babinec). Hlavní vchod vede podvěžím. Ke vchodu vede schodiště, které muselo být postaveno kvůli novodobému vysokému podsklepení. Věž v západním průčelí stojí na čtvercovém půdorysu, má mírně sbíhající deštěné stěny a štenýřovou konstrukci. Střecha věže je stanová zakončená lucernou a oplechovanou bání. Střecha kostela je sedlová krytá šindelem, stěny jsou deštěné. Na hřebeni střechy místě křížení transeptu a lodi se nachází sanktusník U kostela byla postavena kovová zvonice. Areál je oplocen se dvěma branami. Okolí kostela má parkovou úpravu s bohatým zastoupením ozdobných keřů a bylin. V blízkosti kostela je postaven betlém s třinácti pohyblivými figurkami. V kostele je zvon z roku 1744. Interiér Stropy mají valenou klenbu, stěny jsou táflovány deskami. Podlaha byla v roce 1999 pokryta mramorovými deskami. V západní části je kruchta s elektronickými varhany. Rokokový hlavní oltář nese obraz Mučednictví svatého Vavřince z roku 1685 od slezského malíře Michala Wilmanna. V bočních oltářích jsou obrazy Ukřižování s Pannou Marií a umírajícím řeholníkem nebo pozdně renezanční obraz Panny Marie s dítětem. Okenní vitráže jsou z roku 2001. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Wawrzyńca w Rybniku na polské Wikipedii. Literatura ŻUKOWSKI, Aleksander, GUDZIK, Anna: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 319-320. ISBN 978-83-60891-27-8. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vavřince na Wikimedia Commons Interaktivní prohlídka kostela
Kościół św. Wawrzyńca w Rybniku

Kościół Świętego Wawrzyńca w Rybniku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Rybniku, w dzielnicy Ligota - Ligocka Kuźnia, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Rybnik archidiecezji katowickiej. Mieści się przy ulicy Wolnej. Obecnym proboszczem Parafii jest ksiądz Jarosław Paszkot. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli rybnickiej. Świątynia wybudowana została w Boguszowicach w 1717 roku przez cieślę Jakuba Siedlaczka z Gliwic. Świątynia drewniana o konstrukcji zrębowej na planie krzyża greckiego, oszalowana, wzniesiona na wysokiej współczesnej podmurówce. Wieżę czołową o konstrukcji słupowej, szalowaną deskami dobudowano w 1830 r. Dwuspadowy dach jest pokryty gontem, wyposażenie świątyni jest oryginalne. Budowla jest orientowana. W obecnym miejscu stoi od 1975 roku. Na uwagę zasługuje barokowe wyposażenie wnętrza świątyni. Szczególnie cenny jest obraz Michała Willmana z 1685 r., przedstawiający męczeństwo św. Wawrzyńca. Wraz z częścią wyposażenia w 1810 r. przeniesiono go z kościoła cysterskiego w Rudach. W ołtarzach bocznych zostały umieszczone barokowy obraz Ukrzyżowania z Matką Boską i umierającym zakonnikiem oraz późnorenesansowy obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w złoconej szacie. Kościół słynie z szopki betlejemskiej z 13 ruchomymi figurami, uruchamianej w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Latem 1997 r. wybudowano drewnianą, stylową bramę kościelną z patronem parafii w zwieńczeniu. Wokół kościoła znajduje się urządzony ogród z bogatą kolekcją krzewów ozdobnych i bylin. W latach 1991–1994 parafia św. Wawrzyńca zajmowała pierwsze miejsce w konkursie prezydenta miasta „O ładniejszy Rybnik” – w kategorii „najładniej urządzone otoczenie obiektów użyteczności publicznej”. Przypisy Bibliografia Aleksander Żukowski, Anna Gudzik: Szlakami Zielonego Śląska 1. Czerwionka-Leszczyny: Agencja Reklamowo-Wydawnicza Vectra, 2010, s. 206-207. ISBN 978-83-60891-27-8.
Kościół św. Wawrzyńca w Studzieńcu

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Studzieńcu – katolicki obiekt sakralny, kościół filialny należący do parafii Świętej Rodziny w Lubieszowie, dekanatu Nowa Sól, diecezja zielonogórsko-gorzowska, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Studzieńcu, w gminie Kożuchów, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskim. Historia Kościół bez wieży powstał w II połowie XIII w. z kamienia i rudy darniowej. Dzwonnica dobudowana została w XV w., zawieszono w niej dzwon ufundowany w 1495 r. Nie dotrwała ona do naszych czasów. Obecna dzwonnica pochodzi z 1752 r. Po zakończeniu II wojny światowej był kościołem filialnym parafii Matki Bożej Gromnicznej w Kożuchowie. Po powstaniu w 2012 roku parafii w Lubieszowie stał się kościołem filialnym tej parafii. Architektura Kościół założony jest na rzucie prostokąta z nawą tej samej szerokości co prezbiterium od wschodniej strony, które zamknięte jest trójkątnie. Prezbiterium jest najstarszą częścią kościoła. Od strony zachodniej stoi wolno stojąca drewniana dzwonnica. Od strony wschodniej na zewnątrz wmurowano epitafia. Dach kościoła pokrywa gont drewniany. Całość otacza mur kamienny. Mimo że kościół był wielokrotnie przebudowywany, zachował wczesnogotycki styl. Galeria Przypisy Bibliografia Tomasz Ważny, Analiza dendrochronologiczna kościoła św. Wawrzyńca w Studzieńcu. w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie 2006-2007, tom 4, Zielona Góra 2007.
Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy

Kościół św. Wawrzyńca w Słupcy – gotycka świątynia wzniesiona z fundacji Andrzeja Bnińskiego, biskupa poznańskiego, w połowie XV wieku. Historia Według źródeł kościół istniał już około 1296 r., czyli w okresie lokacji miasta. Jego prawdopodobnym fundatorem był biskup poznański Jan Gerbicz. Pierwszym plebanem został wówczas Walter (1296 r.), a następnie Gerlib (1306 r.). Pierwotny obiekt wykonany był z drewna. W 1331 r. kościół uległ spaleniu podczas najazdu krzyżackiego. Nie wpłynęło to jednak na jego funkcjonowanie – już w 1340 r. pojawia się kolejny pleban Piotr. W drugiej połowie XIV w. parafia liczyła około 3460 wiernych. W połowie XV w. postanowiono przebudować kościół. Jego fundatorem został biskup poznański Andrzej Bniński. Następnie wielokrotnie przebudowywany (2. połowa XVIII w., XIX w.). Na początku XX w. z inicjatywy proboszczA Kacpra Kobylińskiego w kościele zostały zamontowane neogotyckie witraże. Regotycyzacja kościoła nastąpiła w latach 1949–1958 pod kierunkiem architekta Aleksandra Holasa. W 1998 roku odnaleziono w tym kościele najstarszy mechanizm zegarowy w Polsce, którego miniaturkę podziwiać można w Muzeum Regionalnym w Słupcy. Architektura Kościół został zbudowany w stylu gotyckim, jednak fasada zachodnia i wschodnia reprezentuje styl barokowy. Murowany z cegły z użyciem kamieni narzutowych w cokole. Świątynia posiada trzy nawy o halowym układzie przestrzennym. Nawy boczne są otwarte do głównej ostrołukowymi arkadami filarowymi. Kościół przykryty jest sklepieniem gwiaździstym pochodzącym z XVI w. W zakrystii natomiast znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Dachy dwuspadowe, z wieżyczką na sygnaturkę. Wyposażenie We wnętrzu kościoła znajdują się: kropielnica gotycka z XV w. dwie chrzcielnice z XV i XVII w. tron biskupi przerobiony na konfesjonał z początku XVII w. świeczniki ołtarzowe z 2. połowy XVIII w. zamek żelazny i okucia późnogotyckie z XVI w. Obraz Matki Boskiej Kodeńskiej w sukience z ok. 1800 r. portrety trumienne na blasze z XVII w. rzeźba Matki Boskiej Bolesnej z ok. 1400–1420 r. dzwon z 1563 r. kielichy z XVII w. Proboszczowie parafii Rafał Modlibowski Kacper Kobyliński (1902–1913) Franciszek Szczygłowski Czesław Wojciechowski Antoni Maciszek Wojciech Kochański Henryk Ambroziak Józef Warga Tomasz Ryś (od 2014 r.) Galeria Zobacz też Wawrzynki Słupeckie Przypisy