NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nagórzyckie Grottoes in Tomaszów Mazowiecki

The Nagórzyckie Grottoes in Tomaszów Mazowiecki (pol. Groty Nagórzyckie w Tomaszowie Mazowieckim. Also known as: Nagórzyckie Caves) – the former underground quartz sand mine in the southern part of Tomaszów Mazowiecki, Poland. Characteristics The history of the local sandstone rocks dates back almost 100 million years, i.e. to the Cretaceous period. The grottoes are mentioned in documents and chronicles from the 18th century as a source of ”white sand”, mined by local peasants for construction purposes. The mining operations transformed small recesses into sizable caverns. In the 19th century, sand from the Nagórzyce region, containing transparent quartz, gained recognition from the global glass industry. At the beginning of the 20th century, during the extraction of sand, one of the chambers collapsed, sealing the entrance to the grottoes. After World War II, it was considered to create a wine cellar inside and to build an open–air glass–making museum. Pollution, soil, erosion and the general poor condition of the grottoes mad these plans impossible. Currently, thanks to the EU funds, The Nagórzyckie Grottoes have been renovated, secured, and made available for visiting. An underground tourist route has been created and has soon become a local tourist attraction. The largest excavation, known as the ”Royal Hall” is a 30 meters long, 25 meters wide and 3 meters high. The route runs through the central part of the excavation, and thanks to the openwork securing structures, its individual rooms and corridors are perfectly visible. Along the illuminated route there are numerous exhibits related to the history of the grottoes and the extraction of sand from the local deposits, as well as local legends. There is a legend in Polish folk culture that the crafty devil and ruthless robber "Madej" allegedly resided in The Nagórzyckie Grottoes. References
Groty Nagórzyckie w Tomaszowie Mazowieckim

Groty Nagórzyckie w Tomaszowie Mazowieckim – wyrobiska poeksploatacyjne z XVIII wieku znajdujące się w południowej części miasta Tomaszowa Mazowieckiego, przy ulicy Pod Grotami (przedłużeniu ulicy Jana Pawła II), biegnącej nad Zalew Sulejowski na terenie byłej wsi Nagórzyce, obecnie dzielnicy Tomaszowa. Charakterystyka Tutejsze skały piaskowcowe liczą prawie 100 milionów lat i pochodzą z epoki kredowej, gdy na obszary tzw. Niecki Tomaszowskiej wielokrotnie wkraczało i wycofywało się morze. Groty są pozostałością po podziemnej kopalni kwarcu wydobywanego w XVIII stuleciu i na początku XIX wieku. Groty składają się z licznych korytarzy, wnęk, zaułków i sal. Największe wyrobisko zwane „Salą Królewską” ma 30 m długości, 25 m szerokości i 3 m wysokości. Najrozleglejsza grota ma długość 120 metrów. Każda grota nosiła inną nazwę, np. Boczna, Borsucza, Chowańcza, Ciemna, Jeziorna, Niedźwiedzia, Taneczna, Złodziejska. Piasek wydobywano od końca XVIII do początku XX wieku na potrzeby gospodarskie, a później dla hut szkła. Zakaz eksploatacji wydały władze carskie po zawaleniu się jednej z komór w której zginął mieszkaniec Nagórzyc. Od tamtej pory stały się lokalną atrakcją turystyczną, a po zamurowaniu wejść na długo zostały zapomniane. Ponowne zainteresowanie uruchomiło inwestycję w celu odnowienia grot przy wsparciu finansowym Unii Europejskiej. Od czerwca 2010 czynione były zabezpieczenia grot i przystosowania ich do zwiedzania, a z początkiem 2012 groty otworzyły swoje drzwi dla turystów. Miejsce to jest wiązane z legendą o zbójniku Madeju. Komunikacja Przy obiekcie znajduje się przystanek bezpłatnej komunikacji miejskiej. Z tomaszowskiego dworca kolejowego można tu dojechać linią nr 2. Do Grot Nagórzyckich prowadzi również oświetlona ścieżka pieszo–rowerowa. Za pawilonem administracyjno–wystawienniczym znajduje się parking dla samochodów osobowych. Galeria (wnętrze) Zobacz też Kopalnia Biała Góra Przypisy Bibliografia Jan Piotr Dekowski, Jerzy Jastrzębski, Tomaszowski Mazowiecki. Przewodnik po mieście i okolicy, Tomaszów Mazowiecki 1935, s. 65. Włodzimierz Rudź, Tomaszów Mazowiecki i okolice, Łódź 1974, s. 51. Andrzej Kobalczyk, Gawędy znad modrych wód, Piotrków Trybunalski 1998 (zawiera plany 4 grot z roku 1927). Stefan Zdonek, Historia Smardzewic, ISBN 978-83-927940-0-4, Smardzewice 2008, s. 37, 254n. Małgorzata i Juliusz Szymańscy, Tomaszów, Spała, Inowłódź, IMAX, Łódź 2009, s. 18–19.
Fat Kaśka

Fat Kaśka (Polish: Gruba Kaśka; lit. 'Fat Cathy') is the popular name for an 18th-century neoclassical water well in central Warsaw, Poland. It is situated at Solidarity Avenue (Aleja Solidarności), close to the intersection with Andersa Street. It was built in 1787 and designed by Szymon Bogumił Zug at what was then Tłomackie Square, in the center of the Tłomackie jurydyka. The building has the shape of a cylinder. It is decorated with rusticated panels and has a stepped roof crowned with a gilded ball. The well was one of the few water wells built at that stage in Warsaw. There was considerable fighting and destruction around it during World War II, notably during the Warsaw Uprising and the destruction of the adjacent Great Synagogue by the Germans in May 1943. Immediately after the war, from 1947 to 1949, the road around it (then Leszno Street) was widened for the construction of the Warsaw W-Z Route. In spite of this, the structure remained almost unchanged. A renovation in 2004 restored its original appearance, including exposing formerly bricked up windows and strengthening its foundations. Bibliography Encyclopedia of Warsaw. Warsaw: PWN, 1994, pp. 229–230. ISBN 83-01-08836-2.
Gruba Kaśka (wodozbiór)

Gruba Kaśka – zwyczajowa nazwa klasycystycznego wodozbioru (obudowy studni) z końca XVIII wieku, znajdującego się w Warszawie w pasie rozdzielającym jezdnie al. „Solidarności”, w pobliżu zbiegu tej ulicy z placem Bankowym i ul. Andersa. Historia Budowla została wzniesiona w 1787 według projektu Szymona Bogumiła Zuga na zaprojektowanym przez niego placyku Tłumackie na terenie jurydyki o tej samej nazwie. Ma kształt walca o średnicy zewnętrznej 4,3 metra. Jest ozdobiona płycinami z boniowaniem oraz fryzem tryglifowym i zwieńczona schodkowym daszkiem wykonanym z blachy miedzianej z pozłacaną kulą. Było to jedno z kilku ujęć wody powstałych w tym czasie w Warszawie. Wodozbiór został poważnie uszkodzony w czasie II wojny światowej. W czasie powstania warszawskiego pociski wybiły w budowli trzy dużych rozmiarów wyrwy, a elewacja i daszek zostały uszkodzone odłamkami pocisków. Zmieniło się także jej otoczenie, m.in. 16 maja 1943 Niemcy wysadzili w powietrze znajdującą się naprzeciwko Wielką Synagogę. Po przeprowadzeniu w latach 1947–1949 Trasy W-Z budowla znalazła się między jezdniami al. gen. Karola Świerczewskiego (obecnie al. „Solidarności”). Podczas remontu w 2004 odtworzono jej pierwotny wygląd, który został zmieniony podczas powojennej odbudowy, m.in. odsłonięto dwa zamurowane okienka, przywrócono pierwotne linie boniowania nad poszerzonym wejściem, wykonano nowe dębowe dwuskrzydłowe drzwi wejściowe, a także oczyszczono fryz, wzmocniono fundamenty w celu ograniczenia drgań pochodzących z przechodzących bardzo blisko „Grubej Kaśki“ linii tramwajowych oraz pozłocono kulę. Inne informacje W latach 1966−1967 przy al. gen. Karola Świerczewskiego 74 zbudowano bar samoobsługowy „Gruba Kaśka“, według projektu Jana Bogusławskiego i Bohdana Gniewiewskiego. Zobacz też Gruba Kaśka Galeria Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 229–230. ISBN 83-01-08836-2.
Gedenkstätte Grunwald

Die Gedenkstätte Grunwald ist eine nationale polnische Gedenkstätte bei Grunwald, die an die Schlacht bei Tannenberg 1410 erinnern soll. Sie stellt im polnischen Nationalbewusstsein einen bedeutenden Ort dar. Geschichte Bereits vor der Wiedererrichtung des polnischen Staates wurde am 15. Juli 1910, also dem 500. Jahrestag der Schlacht, das Grunwalddenkmal in Krakau errichtet. Die Errichtung fand unter großer Geheimhaltung statt und stiftete eine polnische Identität in einem dreigeteilten Land. Bei der Errichtung des Denkmals wurde bereits Erde vom damals in Preußen gelegenen Schlachtfeld zur Aufschüttung des Sockels verwendet. Im geteilten Polen wurde die Schlacht seit dem 19. Jahrhundert als Schlacht bei Grunwald zum Nationalmythos, der half, in den Zeiten der Russifizierungs- bzw. Germanisierungspolitik der Teilungsmächte die polnische kulturelle Identität zu bewahren. Als ein Reflex auf den polnischen Korridor dürfte das Tannenberg-Denkmal in Ostpreußen in gleicher Weise gesehen werden. Am Ende des Zweiten Weltkriegs gelangte das Schlachtfeld nun in polnischen Besitz. Schon im Jahr 1945 wurden die ersten archäologischen Untersuchungen durchgeführt. Bei dieser Gelegenheit fand man auch die Fundamente der Marienkapelle auf dem Kapellenberg wieder, und der Jungingenstein wurde niedergelegt. Die Gedenkstätte wurde am 15. Juli 1960, dem 550. Jahrestag der Schlacht feierlich eingeweiht. Monumente auf dem Schlachtfeld Granitobelisk mit Gesichtszügen von Kämpfern, der an das Westerplatte-Denkmal erinnert, 1953 zum 10. Jahrestag der polnischen Volksarmee aufgestellt Fahnenmastwald aus elf, ca. 30 m hohen Fahnenmasten mit den Symbolen der polnischen, litauischen und ukrainischen Einheiten Reste des Grunwalddenkmals von Krakau Gedenkstein für den König Władysław II. Jagiełło Gedenkstein des polnischen Soldateneides (30. Jahrestag 1973) Amphitheater mit Sitzplätzen überdimensionales Modell mit bunten Steinen, das die Schlachtordnung wiedergibt Museum mit Kino und Ausstellungsstücken Besucherzentrum mit Geschäften für Merchandising Aus vorpolnischer Zeit findet sich hier noch: Marienkapelle Jungingenstein Gedenkveranstaltungen Zum Jahrestag der Schlacht wird die Schlacht von tausenden freiwilligen Komparsen nachgestellt, meist begleitet von einem Staatsakt mit Politikern aus Polen, Litauen, Belarus und der Ukraine. Bilder Literatur Thomas Urban: Polen: Portrait eines Nachbarn. (= Beck’sche Reihe. 6043.) C. H. Beck, München 2012, ISBN 3-406-63326-9. Weblinks Gerhard Gnauck: Polen feiert die Schlacht von Tannenberg in: Die Welt vom 15. Juli 2010. Muzeum Bitwy pod Grunwaldem w Stębarku (polnisch)
Champ de bataille de Grunwald

Le champ de bataille de Grunwald est l'aire où se déroula la bataille de Grunwald le 15 juillet 1410 actuellement protégée et inscrite sur la liste des monuments historiques de Pologne. Lieux Le champ de bataille se situe au sud du village de Grunwald, plus exactement entre Stębark, Łodwigowo et Ulnowo Bataille Durant la guerre du royaume de Pologne-Lituanie contre l'ordre Teutonique, le 15 juillet 1410, se déroula près du village la bataille de Grunwald, connue également sous le nom de bataille de Tannenberg, entre troupes du roi de Pologne Ladislas II Jagellon et les chevaliers teutoniques de l'ordre de Livonie. Célébration du 550e anniversaire En 1960, la commémoration inaugure de nouveaux monuments, l’obélisque en granit, l’ensemble de mâts, et le musée-amphithéâtre. Protection Le 17 septembre 2010, le président polonais déclare monument historique la zone où la scène de la bataille de Grunwald s’est déroulée, comprenant les prairies et le bois , les monuments du 550e anniversaire , ainsi que les ruines de l’ancienne chapelle . Le champ de bataille aujourd'hui Monuments Ruines de la chapelle Situées à l’est du musée Bâtie en 1413, et plusieurs fois détruites, il ne reste aujourd’hui que les bases de la chapelle de Grunwald (Marienkapelle (Tannenberg) (de)). Musée Située dans la structure inférieure de l’amphithéâtre Bâti en 1960, le musée accueille plusieurs salles d’exposition et cinéma. Amphithéâtre Situé sur le promontoire du champ de bataille, il expose la position des armées avant le combat Bâti en 1960. Obélisque en granit érigé en 1960, de Jerzy Bandura avec en incrustation les épées de Grunwald Ensemble de bannières D’une hauteur de 30 mètres, il rassemble 11 mats pour symboliser la coalition Pologne-Lituanie Bâti en 1960, devant l’amphithéâtre. Restes du monument de Cracovie Détruit par les nazis en 1939, un résidu du monument Grunwald est placé sur le champ de bataille en 1976. Pierre de Jungingen, elle marque l’endroit où Ulrich von Jungingen a succombé. Monticule Jagiello, en souvenir du roi Ladislas II Jagellon Situé 50 mètres au sud-ouest du musée érigé en 1959 par les scouts de la ZHP. Manifestations Chaque année, aux environs du 15 juillet, de nombreuses associations participent aux différents événements. Le plus spectaculaire de ces derniers reste la reconstitution de la bataille pour laquelle de nombreux Polonais, mais aussi des étrangers, endossent le costume de roi, chevalier, ou mercenaire. Notes et références Annexes Articles connexes Bataille de Grunwald Liens externes Site du musée de la bataille de Grunwald Wirtualny Grunwald – Panorama virtuel à 360° de Grunwald Page de programme des manifestations du ZHP Portail de la Pologne Portail de l’histoire militaire Portail de la protection du patrimoine
Grunwald – Pole Bitwy

Grunwald – Pole Bitwy – w węższym ujęciu obszar położony w odległości 2 kilometrów na południowy wschód od wsi Grunwald, pomiędzy Stębarkiem, Łodwigowem i Ulnowem (powiat ostródzki, województwo warmińsko-mazurskie), obejmujący łąki i tereny zalesione, zespół pomnikowy oraz ruiny kaplicy pobitewnej, który rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 września 2010 uznany został za pomnik historii. W szerszym ujęciu jest to cały obszar, na którym rozegrała się bitwa pod Grunwaldem (1410). Pomnik historii Celem ochrony pomnika historii jest zachowanie, ze względu na wartości historyczne, przestrzenne, materialne i niematerialne, terenu bitwy pod Grunwaldem, jednej z największych bitew średniowiecznej Europy. 15 lipca 1410 połączone wojska polsko-litewsko-rusko-tatarskie (ok. 29 tys. zbrojnych) pod ogólnym dowództwem Władysława Jagiełły – nazywane także wojskami sprzymierzonymi – odniosły zwycięstwo nad wojskami krzyżackimi, wspomaganymi przez rycerzy zachodnioeuropejskich (ok. 21 tys. zbrojnych), dowodzonymi przez Ulricha von Jungingena. Zwycięstwo grunwaldzkie nabrało symbolicznego wymiaru i stało się wartością narodową niezwykle trwale zapisaną w świadomości wielu pokoleń Polaków. Obiekty na polu bitwy W 550. rocznicę bitwy odsłonięto Grunwaldzki Pomnik (Pomnik Zwycięstwa Grunwaldzkiego), składający się z trzech części: granitowego obelisku jedenastu 30-metrowych masztów symbolizujących sztandary polskich i litewsko-ruskich chorągwi amfiteatru z pomieszczeniami Muzeum Bitwy pod Grunwaldem, salą kinową i mapą plastyczną z kolorowych kamieni, pokazującą ustawienie wojsk przed bitwą. Na polu bitwy znajdują się również: ruiny kaplicy pobitewnej pozostałości Pomnika Grunwaldzkiego z Krakowa, zburzonego przez niemieckich hitlerowców w 1939 Kamień Jungingena Kopiec Jagiełły usypany przez harcerzy z ZHP w 1959. Uroczystości rocznicowe Każdego roku około 15 lipca obchodzone są Dni Grunwaldu, organizowane przez gminę Grunwald, Związek Harcerstwa Polskiego – „Wspólnotę Drużyn Grunwaldzkich”, wojsko i bractwa rycerskie. Oprócz uroczystości patriotycznych przy pomniku wielką atrakcją jest inscenizacja bitwy grunwaldzkiej przez liczne bractwa rycerskie z Polski i zagranicy. Galeria Przypisy Bibliografia Rafał M. Socha: Słownik Grunwaldzki. [w:] Barbara Bogdańska-Pawłowska (red.): Poradnik Drużynowego Drużyny Grunwaldzkiej, Komenda Chorągwi Warmińsko-Mazurskiej ZHP im. "Grunwaldu" w Olsztynie, Olsztyn 1996, s. 58–93 Linki zewnętrzne Strona Muzeum Bitwy pod Grunwaldem. grunwald.warmia.mazury.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-02)]. "Wirtualny Grunwald" – panoramy wirtualne 360° z pól grunwaldzkich. grunwald.sklodowski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-12)]. Strona Ogólnopolskiego Ruchu Programowo-Metodycznego "Wspólnota Drużyn Grunwaldzkich" (ZHP)
Grupa Fortowa „Carski Dar” Twierdzy Modlin

Grupa Fortowa Fortu XV „Carski Dar” – jedna z trzech grup fortowych wzniesionych w Twierdzy Modlin w czasie jej rozbudowy w latach 1912–1915. Jest ona zarazem przykładem nowoczesnego rosyjskiego umocnienia z okresu poprzedzającego pierwszą wojnę światową. Grupa została osadzona na linii kolejowej biegnącej w kierunku Gdańska; linia ta przecina teren umocnienia do dziś. Obie strony grupy spinał istniejący do dziś stalowy most. „Carski Dar” położony jest na północ od miejscowości Brody-Parcele. Grupa Fortowa składa się z następujących elementów: Dzieła lewoskrzydłowego – koszar obronnych (nr 1 na rycinie); Tradytora artyleryjskiego z wieżą pancerną (nr 2); Fortu głównego nr XV (nr 3); Prawoskrzydłowego dzieła piechoty, tzw. fortu XVb (nr 4). W czasie obrony twierdzy w 1915 roku o „Carski Dar” toczyły się bardzo ciężkie i krwawe walki. Podobnie było w roku 1920, gdy w oparciu o porosyjskie umocnienia oddziały polskie broniły się przed siłami bolszewickimi. W okresie międzywojennym na terenie Grupy wzniesiono polskie doświadczalne obiekty fortyfikacyjne, zawierające nigdzie indziej nie zastosowane w praktyce rozwiązania, jak strzelnice dla fortecznych granatników. Obecnie na terenie grupy stacjonują jednostki Wojska Polskiego; teren jest zamknięty i niedostępny dla zwiedzających. Linki zewnętrzne Grupa Fortowa „Carski Dar”
Grupa warowna „Moltke”

Panzerwerk 814 – Grupa warowna „Moltke” (Werkgruppe „Moltke”) – niemieckie umocnienie stanowiące element odcinka północnego Frontu Ufortyfikowanego Łuku Odry-Warty (Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego). Panzerwerk 814 został zbudowany w latach 1936–1937 na przesmyku pomiędzy jeziorami Cisie i Chycina. Stanowił przykład obiektu rozproszonego o standardzie odporności „B”. Składał się z zasadniczego, dwukondygnacyjnego schronu połączonego tunelami o długości ok. 30 m z dwiema odosobnionymi wieżami (małymi schronami z kopułami bojowymi). W 1939 roku otrzymał nazwę „Moltke” na cześć pruskiego feldmarszałka Helmutha von Moltke i status grupy warownej (Werkgruppe), chociaż stanowił jeden, rozproszony obiekt. Panzerwerk 814 oraz niedaleki Pz.W. 817 („Roon”) były największymi obiektami fortecznymi zbudowanymi przez Niemców w ramach umocnień Łuku Odry-Warty. Główne uzbrojenie stanowiły karabiny maszynowe w łącznej liczbie 8: 4 w 2 kopułach 6-strzelnicowych typu 20P7; 3 w 3 kopułach 3-strzelnicowych typu 2P7, z których 2 znajdowały się w odosobnionych wieżach; 1 za płytą pancerną typu 7P7, osłaniający wejście i tył schronu. Pozostałe wyposażenie bojowe schronu stanowił granatnik typu M19 ukryty pod stropem w kopule typu 34P8 oraz służąca do obserwacji kopuła 52P8. Na górnej kondygnacji głównego obiektu mieściły się wejścia oraz pomieszczenia bezpośrednio związane z walką. Na dolnej – zaplecze bytowe dla załogi i zejścia do tuneli, prowadzących do wież odosobnionych. Mimo względnie niewielkiej kubatury, Panzerwerk 814 stanowił wraz z odosobnionymi wieżami bardzo silny punkt oporu, przewyższając typowe dla centralnego odcinka linii schrony, posiadające 5 karabinów maszynowych. Prawdopodobnie schron mógł być połączony z większym obiektem o standardzie „A1”. Schron ten nigdy nie został zrealizowany. W przeciwieństwie do wielu innych niemieckich schronów o standardzie „B” (B-Werków) nie miał możliwości uzupełnienia o wieżę lub kazamatę z armatą przeciwpancerną. Spowodowane to było zapewne uznaniem terenu za niedogodny dla użycia broni pancernej. Po wojnie schrony grupy „Moltke” zostały wysadzone w powietrze i pozbawione elementów pancernych. Bibliografia Miniewicz Janusz, Perzyk Bogusław, Międzyrzecki Rejon Umocniony 1934–1945, Warszawa 1993.
Tombe du Soldat inconnu (Łódź)

La Tombe du soldat inconnu de Łódź (en Pologne) est située devant la cathédrale. Elle a été édifiée en 1924. C'est la troisième tombe de soldat inconnu de Pologne avec celle de Varsovie et de Cracovie. Liens Tombe du Soldat inconnu Tombe du Soldat inconnu (Varsovie) Tombe du Soldat inconnu (Cracovie) Histoire de la Pologne Portail de la Première Guerre mondiale Portail de la Pologne
Gmina Fabianki

Die Gmina Fabianki ist eine Landgemeinde im Powiat Włocławski der Woiwodschaft Kujawien-Pommern in Polen. Ihr Sitz ist das gleichnamige Dorf mit etwa 850 Einwohnern. Gliederung Zur Landgemeinde Fabianki gehören 16 Dörfer (deutsche Namen bis 1945) mit einem Schulzenamt. Weitere Ortschaften der Gemeinde sind Łęg Witoszyn, Nowy Witoszyn, Osiek (1939–1942 Osiek, 1942–1945 Auental), Stary Witoszyn, Uniechowo (1939–1942 Uniechowo, 1943–1945 Nechenhof) und Wilczeniec Bogucki (1939–1942 Wilczeniec-Bogucki, 1943–1945 Wolfsanger). Weblinks Deutsche Heereskarte, 3380 Leslau (Topograph. Karte, 1:25000), Ausgabe 1 vom XI. 1944 Amtsbezirk Spittelberg (1939–1945) Fußnoten
Gmina Fabianki

Gmina Fabianki is a rural gmina (administrative district) in Włocławek County, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, in north-central Poland. Its seat is the village of Fabianki, which lies approximately 9 km (6 mi) north-east of Włocławek and 49 km (30 mi) south-east of Toruń. The gmina covers an area of 76.1 square kilometres (29.4 sq mi), and as of 2006 its total population is 8,719. Villages Gmina Fabianki contains the villages and settlements of Bogucin, Chełmica Duża, Chełmica Mała, Chełmica-Cukrownia, Cyprianka, Fabianki, Krępiny, Kulin, Lisek, Nasiegniewo, Nowy Witoszyn, Skórzno, Stary Witoszyn, Świątkowizna, Szpetal Górny and Wilczeniec Fabiański. Neighbouring gminas Gmina Fabianki is bordered by the city of Włocławek and by the gminas of Bobrowniki, Dobrzyń nad Wisłą, Lipno and Wielgie. References
Fabianki

Fabianki est une gmina rurale du powiat de Włocławek, Couïavie-Poméranie, dans le centre-nord de la Pologne. Son siège est le village de Fabianki, qui se situe environ 9 km au nord-est de Włocławek et 49 km au sud-est de Toruń. La gmina couvre une superficie de 76,1 km2 pour une population de 8 719 habitants. Géographie La gmina est bordée par la ville de Włocławek et les gminy de Bobrowniki, Dobrzyń nad Wisłą, Lipno et Wielgie. Annexes Liens internes Liste des gminy de Couïavie-Poméranie Références Portail de la Pologne
Fabianki (gemeente)

De gemeente Fabianki is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Koejavië-Pommeren, in powiat Włocławski. De gemeente bestaat uit 16 administratieve plaatsen solectwo: Bogucin, Chełmica Duża, Chełmica Mała, Chełmica-Cukrownia, Cyprianka, Fabianki, Krępiny, Kulin, Lisek, Nasiegniewo, Skórzno, Szpetal Górny, Świątkowizna, Wilczeniec Fabiański, Witoszyn Nowy, Witoszyn Stary De zetel van de gemeente is in Fabianki. Op 30 juni 2004 telde de gemeente 8469 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Fabianki 76,1 km², waarvan: agrarisch gebied: 69% bossen: 21% De gemeente beslaat 5,17% van de totale oppervlakte van de powiat. Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1272,97 zł. Aangrenzende gemeenten Bobrowniki, Dobrzyń nad Wisłą, Lipno, Wielgie, Włocławek
Comuna de Fabianki

Fabianki (polaco: Gmina Fabianki) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Cujávia-Pomerânia e no condado de Włocławski. A sede do condado é a cidade de Fabianki. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 8469 habitantes, com uma densidade 111,3 hab/km². Área Estende-se por uma área de 76,1 km², incluindo: área agricola: 69% área florestal: 21% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1272,97 zł. Comunas vizinhas Bobrowniki, Dobrzyń nad Wisłą, Lipno, Wielgie, Włocławek Referências
Фабянки (гмина)

Фабянки (пол. Fabianki) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Влоцлавский повет, Куявско-Поморское воеводство. Население — 8469 человек (на 2004 год). Соседние гмины Гмина Бобровники Гмина Добжинь-над-Вислой Гмина Липно Гмина Вельге Влоцлавек Ссылки
Фабянки (гміна)

Гміна Фаб'янкі (пол. Gmina Fabianki) — сільська гміна у північній Польщі. Належить до Влоцлавського повіту Куявсько-Поморського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 9527 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 76.10 км², у тому числі: орні землі: 69.00% ліси: 21.00% Таким чином, площа гміни становить 5.17% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Фаб'янкі межує з такими гмінами: Бобровники, Добжинь-над-Віслою, Ліпно, Вельґе. Примітки