NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Miłkowie

Pałac w Miłkowie (niem. Schloss Arnsdorf) – zabytkowy pałac w Miłkowie w województwie dolnośląskim. Historia Pierwotny barokowy pałac został wzniesiony przez Carla Heinricha von Zierotina w roku 1667. Po pożarze w roku 1768, obiekt odbudował ówczesny właściciel, hrabia Johann Nepomucen Lodron-Laterano. To jemu należy przypisać klasycystyczny wystrój elewacji oraz powstanie otaczającego go parku. Kolejne zmiany wprowadzili w XIX wieku ówcześni właściciele – rodzina Matuschków. Przebudowa objęła układ i wystrój wnętrz. Ostatnimi właścicielami przed 1945 była rodzina von Schmettau. W ich posiadaniu pałac przetrwał do II wojny światowej. Po jej zakończeniu urządzono w nim dom wypoczynkowy oraz dom opieki, a w rozległych budynkach folwarcznych PGR. Od 1996 pałac jest własnością prywatną i służy jako hotel i restauracja. Opis obiektu Piętrowy pałac wybudowany na rzucie podkowy, kryty dachem mansardowym. Po bokach korpusu znajdują się dwa skrzydła wysunięte ku przodowi w formie alkierzy. Wejście główne umieszczone centralnie w portalu kolumnowym ryzalitu sięgającym pierwszego piętra, zwieńczonym architrawem i frontonem, w którym umieszczono kartusz herbowy hrabiów Matuschka-Toppoltzan. Z elewacji północnej, znajdującej się od strony ogrodu, występuje prostokątny ryzalit. Układ przestrzenny wnętrza nie uległ zmianom. Hol, główna klatka schodowa oraz wielka sala w skrzydle zachodnim zachowały historyzujący XIX-wieczny wystrój. Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 103-105. ISBN 83-92292-21-9. Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 569-570. ISBN 83-92290-61-5.Sprawdź autora:1. Linki zewnętrzne Projekt "Zamki i pałace czesko-polskiego pogranicza": Pałac w Miłkowie. [dostęp 2009-02-17]. Dolina pałaców i ogrodów: Pałac w Miłkowie. [dostęp 2009-02-17]. Pałac Miłków - Hotel Spiż w Karkonoszach. Panorama 360
Pałac w Miłosławiu

Pałac w Miłosławiu – zabytkowy pałac w Miłosławiu, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Zlokalizowany jest w południowej części miasta. Początkowo neorenesansowa willa (tzw. kasyno lub altana), zbudowana w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku według projektu Karla Friedricha Schinkla, rozbudowana w 1843-1844 (dobudowa dwóch skrzydeł ogrodowych oraz wieży według projektu Seweryna Mielżyńskiego) oraz ponownie w latach 1895-1899 (dobudowa skrzydeł oraz okazałego portyku na fasadzie frontowej). Mielżyńscy, a później Kościelscy realizowali ideę "domu otwartego". W pałacu w Miłosławiu gościli między innymi: Wincenty Pol, Teofil Lenartowicz, Władysław Syrokomla, Józef Ignacy Kraszewski, Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont, Henryk Wieniawski, Julian Fałat i Leon Wyczółkowski. W 1882 w pałacu otwarto muzeum z galerią obrazów gromadzonych przez Mielżyńskich, później przekazaną, wraz z bogatymi zbiorami bibliofilskimi i numizmatycznymi Poznańskiemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk (obecnie w Muzeum Narodowym w Poznaniu). Pałac został spalony w 1945 przez ustępujących niemieckich hitlerowców. Powojenna (lata sześćdziesiąte XX wieku) odbudowa odtworzyła jedynie zewnętrzny klasycystyczny wygląd pałacu. W latach powojennych mieścił on różne instytucje publiczne, obecnie mieści się w nim Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego. Zobacz też Pomnik Juliusza Słowackiego w Miłosławiu Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967
Pałac w Modzurowie

Pałac w Modzurowie – zabytkowy neogotycki pałac we wsi Modzurów w województwie śląskim, w powiecie raciborskim, w gminie Rudnik. Opis Został wybudowany w 1864 r. przez rodzinę von König. We wnętrzach obiektu częściowo zachowano dawny wystrój. Szczególną uwagę zwraca bogato zdobiony elementami roślinnymi witraż sklepienia w holu. Obecnie pałac użytkowany jest przez Stację Hodowli Roślin. Budynek otoczony jest z zewnątrz parkiem krajobrazowym z aleją grabową oraz egzotycznymi okazami drzew. Znajduje się w nim m.in. płyta nagrobkowa Victora von Königa, późnoklasycystyczne mauzoleum z połowy XIX w., będące obecnie w ruinie, a także zbudowana na planie prostokąta z półkolistym zamknięciem neogotycka kapliczka z 1890 r. z wbudowanym kamiennym maswerkiem pochodzącym z okna dawnego kościoła w Modzurowie, a datowanym na rok 1300. Pałac został wpisany do rejestru zabytków. W ścianie frontonowej ryzalit zwieńczony frontonem z herbem rodziny von König Galeria Przypisy
Schloss Modlau

Schloss Modlau (polnisch Pałac w Modle) war ein Schloss im polnischen Modła, Gemeinde Gromadka (Gremsdorf), im Powiat Bolesławiecki (Kreis Bunzlau). Geschichte Modlau ist ein alter Besitz der von Bibran, die, aus dem hennebergschen stammend, im 14. Jahrhundert im Rahmen der Deutschen Ostsiedlung nach Schlesien auswanderten. Zwischen 1564 und 1567 ließ Nickel von Bibran einen ersten Bau an heutiger Stelle errichten. Dieser wies auf halber Höhe angesetzte Ecktürmchen und ein markantes hohes Dach auf. Über dem Portal befanden sich die Wappen der von Hocke, von Kromnau, und von Reder und die Inschrift: „Gott zu Lobe und dem Geschlecht zu Ehren habe ich, Nickel von Bibran, dis Haus angefangen im Jor 1564 und im 1567 Jor verbracht“. Der letzte Namensträger von Bibran und Modlau starb 1828. Durch Heirat ging der Besitz an Benedikt von Block-Bibran, dann Aurel Graf von Rittberg (1827–1902), zuerst verheiratet mit Wilhelmine von Block genannt Freiin von Bibran und Modlau (1821–1864). In zweiter Ehe verband sich Graf Rittberg mit Freda Burggräfin und Gräfin zu Dohna-Schlodien (1845–1894). Aus der ersten Ehe stammt der Erbe zu Modlau, Graf Max von Rittberg (1861–1930), liiert mit Alice Gräfin Basssewitz-Wohrenstorf-Lützow. Er ließ vor 1914 das Schloss durch die Berliner Architekten Hugo und Otto Schellenberg modernisieren und die ehemalige Orangerie zum Festsaal umbauen. Der letzte Modlauer Grundbesitzer war ihr Sohn Aurel Graf von Rittberg (1895–1969), Leutnant a. D., der in erster Ehe, später geschieden, seit 1924 mit Alexandra von Usedom verheiratet war. Sie hatten zwei Kinder, Aurel (* 1925; † vermisst Bromberg 1945) und Beningna (* 1935), beide in Modlau geboren. Nach der Enteignung lebte die Familie von Rittberg-Modlau in den 1950er Jahren in Bad Godesberg. Nach der polnischen Übernahme der Region wurde das Schloss geplündert und verfiel. Anfang der 1970er Jahre wurde der Bau abgerissen, nur Mauern des Erdgeschosses zeugen heute noch vom Schlossbau. Literatur Schloss Modlau, In: Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Weidlich, Frankfurt/Main 1971, S. 194. Schloss Modlau, In: Hans Friedrich von Ehrenkrook, Friedrich Wilhelm Euler, Hans-Jürgen von Witzendorff: Genealogisches Handbuch der Gräflichen Häuser 1953, B (Briefadel), Band I, Band 6 der Gesamtreihe GHdA, Hrsg. Deutsches Adelsarchiv, C. A. Starke, Glücksburg/Ostsee 1953, S. 370–374. Fideikommiß Modlau, In: Schlesisches Güter-Adreßbuch. Verzeichnis sämtlicher Rittergüter sowie der größeren Landgüter der Provinzen Nieder- und Oberschlesien. Fünfzehnte Ausgabe 1937, Wilh. Gottl. Korn, Breslau 1937, S. 341. Nr. 2188. Reprint: BoD Norderstedt, Klaus D. Becker, Potsdam 2020. ISBN 978-3-88372-243-6. Einzelnachweise Weblinks Palac Modła/Modlau
Pałac w Modle

Pałac w Modle (niem. Schloss Modlau) – pałac z XVI w. we wsi Modła (powiat bolesławiecki), wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego; położony w centrum wsi, na terenie byłego PGR-u. Historia Wieś w latach 1475-1828 stanowiła własność rodu Bibran. Zabytkowy pałac został wybudowany w latach 1564–1567 z inicjatywy Mikołaja von Bibrana, którego potomkowie w 1767 rozbudowali obiekt. Po śmierci Davida Heinricha (Henryka) von Bibrana (1758-1828), od 1782 żonatego z Marią Otylią von Schönberg, własność jego córki Fryderyki Henrietty Wilhelminy von Block (zm. 1850), od 1811 żony generała Johanna Benedikta (Jana Benedykta) von Block (1836-1861). Ich córką była Wilhelmina von Block zwana Bibran und Modlau, Gräfin von Rittberg (1821–1864), od 1858 żona Aurela Hugona Rittberga (1827–1902). Budowla założona była na planie prostokąta. W jej skład wchodziły trzy- i czterokondygnacyjne budynki mieszkalne z okrągłymi wieżyczkami w narożach. W 1869 następni właściciele z rodu von Ritterberg dokonali kolejnej adaptacji i przebudowy pałacu. W dobrym stanie przetrwał II wojnę światową. Następnie przejęty przez PGR ulegał sukcesywnej dewastacji i grabieży, w konsekwencji czego popadł w totalną ruinę. Obecnie pozostało po nim gruzowisko porośnięte samosiewami. Na słupach bram północnej i południowej znajdują się herby von: Bibran-Modlau, Marii von Schönberg (żony Davida), Marii Elizabeth von Schweinitz (1698-1725, babki Davida); von Rittberg z rokiem 1861; von Rittberg i Bibran-Modlau z inicjałami W.G.R. (Wilhelminy Gräfin von Rittberg), oraz inskrypcja na tarczy (zniszczona). Przypisy Linki zewnętrzne Pałac na stronie zamki.net Pałac na stronie zamki.pl
Pałac w Mysłowie

Pałac w Mysłowie – zabytkowy pałac we wsi Mysłów (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie jaworskim, w gminie Bolków, we wschodniej części Gór Kaczawskich w Sudetach Zachodnich. Wieś jest położona nad potokiem Mokrzynka, równolegle do drogi Wrocław-Jelenia Góra. Opis Renesansowy pałac wybudowany około 1700 r. został przebudowany. Od 1891 r. właścicielem pałacu i dób został podporucznik Konrad Tietze. Po II wojnie światowej obiekt był własnością Fabryki Maszyn Rolniczych. Sam obiekt jest zdewastowany. Budynek ma powierzchnię 2300 m² oraz kubaturę 10775 m³. Przypisy
Pałac w Niechanowie

Pałac w Niechanowie – zabytkowy pałac rodziny Żółtowskich mieszczący się we wsi Niechanowo, w województwie wielkopolskim, przy ulicy Parkowej. Jest to murowana klasycystyczna budowla wybudowana w 1785 przez Stefana Garczyńskiego, byłego rotmistrza kawalerii narodowej, otynkowana, wybudowana na planie prostokąta. Przyziemie zostało zbudowane niżej niż piętro, które było kiedyś reprezentacyjnym piano nobile. Elewacje, posiadają dziś gładki tynk, po kolejnych źle wykonanych remontach, nie posiadają architektonicznych detali. Fasada główna, posiadała kiedyś trzy płytkie ryzality z okrągłymi narożami. Środkowy, przy którym mieści się główne wejście, został w późnieszych latach zasłonięty portykiem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem dobudowanym w końcu XVIII w.. Do dziś zachowały się dwa boczne, o trzech osiach, zakończone niskimi szczytami o charakterze attyk z falisto-uskokową linią spływów, z otworem w kształcie elipsy w części środkowej. Wnętrza pałacu zostały całkowicie przebudowane oraz pozbawione wystroju podczas remontu w latach 1965–1966. Pierwotnie wnętrze było dwutraktowe, posiadało duży westybul na osi, mieszczący schody prowadzące na piętro. Tam, w części środkowej, umieszczony był wielki salon zajmujący dużą część tylnego traktu. Z lewej i prawej strony rozmieszczone były amfiladowo połączone pomieszczenia. Wnętrza posiadały sztukaterię i być może polichromię. Przed pałacem znajduje się rozległy dziedziniec z dwiema XIX-wiecznymi oficynami, usytuowanymi po bokach. Na osi elewacji frontowej pałacu znajduje się reprezentacyjna brama wjazdowa. Park Park krajobrazowy z XVIII w. o pow. 7,7 ha. Na starodrzew składają się głównie dęby szypułkowe, lipy drobnolistne, klony pospolite, sosny wejmutki, sosny czarne i wiele in. Park jest czysty i zadbany, a na uwagę zasługuje aleja grabowa. Obecnie w pałacu mieści się Ośrodek Szkolenia i Wychowania Ochotniczych Hufców Pracy. Pałac znajduje się na Szlaku Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego. Przypisy Bibliografia Region Wielkopolska - katalog obiektów
Pałac w Nietuszkowie

Pałac w Nietuszkowie został wzniesiony w XIX wieku, o stylu eklektycznym. Stanowi nieregularną bryłę z dominantą w postaci wieży (5 kondygnacji) o formie nawiązującej do renesansu włoskiego. Otoczony parkiem o pow. 11,9 ha. W pobliżu zabudowania gospodarcze i gorzelnia. Znajduje się w rękach prywatnych. Przypisy Bibliografia Elżbieta Wojciechowska, Krzysztof Kalka: Pałace i dwory województwa pilskiego. Piła: Pracownicza Spółdzielnia Wydawniczo-Prasowa "Akapit". ISBN 83-902911-1-8.
Pałac w Oleśnicy

Pałac w Oleśnicy – zabytkowy pałac we wsi Oleśnica w województwie wielkopolskim. Został wzniesiony w połowie XIX wieku, o charakterze klasycyzującym – murowany, o bryle zwartej, dwukondygnacyjny, podpiwniczony. Ulokowany na niewielkim wzniesieniu, otoczony parkiem. Jego oficynę stanowił dwór z I ćw. XIX w. Obecnie w pałacu znajduje się szkoła podstawowa. W pobliżu znajdują się stawy rybackie. Przypisy Bibliografia Pałace i dwory województwa Wielkopolskiego., wyd. Pracownicza Spółdzielnia Wydawniczo-Prasowa "Akapit", ISBN 83-902911-1-8
Schloss Osiek

Das Schloss Osiek (polnisch: Pałac w Osieku) ist ein Schloss in Osiek unweit von Oświęcim an den Ausläufern der Kleinen Beskiden. Es wurde von dem Adelsgeschlecht der Larisch errichtet. Geschichte Seit 1653 ist das Schloss urkundlich bezeugt, bestand jedoch wahrscheinlich schon bedeutend früher. 1784 kaufte Baron Karol Wacław Larisch das Schloss und sein Sohn Karol Józef Larisch ließ es im 1835 vom italienischen Architekten Francesco Maria Lanci im Neumaurischen Stil umbauen. 1885 erwarb Oskar von Rudziński das Schloss, in dessen Familie das Schloss bis zum Zweiten Weltkrieg blieb. In der Zwischenkriegszeit waren hier unter anderem Ignacy Mościcki, Józef Haller, Józef Piłsudski, Adam Stefan Sapieha und Julian Fałat zu Gast. In der Volksrepublik Polen wurde das Schloss verstaatlicht und blieb bis 2009 im Eigentum des Fiskus, als die von Rudziński das Schloss wieder erhielten. 2011 wurde es an einen Investor verkauft. Es beherbergt derzeit ein kleines Museum. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Homepage der Gemeinde Osiek (polnisch)
Pałac w Osieku

Pałac w Osieku – pałac w stylu mauretańskim w Polsce położony w Osieku (województwo małopolskie). Obecnie we wnętrzach pałacu znajduje się niewielkie prywatne muzeum rodu Rudzińskich (historia rodu i posiadłości). Opis architektoniczny Pałac jest budynkiem dwukondygnacyjnym (drugą kondygnację dobudowano w połowie XIX wieku), posiada dwie wieże kryte cebulastymi hełmami. Niegdyś wejścia do pałacu broniły dwa potężne posągi gryfów. Ściany i sufity wnętrza są pokryte w całości misternymi malowidłami i mozaikami utrzymanymi w tonacji błękitno-białej. Wśród ozdobnych dekoracji przeważają motywy geometryczne i roślinne. W pałacu zachowały się napisy w języku arabskim, między innymi Allah Akbar (Bóg Wszechmocny). W sali balowej, zwanej Salą Mauretańską, znajdują się arabeski i wejścia z zamkniętym łukiem ozdobione motywem muszli. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym z klasycystycznymi i neogotyckimi zabudowaniami mieszkalnych i gospodarczymi, w tym neogotycką oficyną z okrągłą basztą z 1843 r. Rejestr zabytków Pałac w 1972 roku został wpisany do rejestru zabytków jako zespół pałacowy z pierwszej połowy XIX wieku pod numerem A-389 z dnia 17.11.1972, następnie wpisy rozszerzono - A-278 z 27.02.1978 i A-78 z 7.07.1997. Zabytkowy zespół pałacowy w Osieku składa się z: pałacu, oficyny „Kasztel”, oficyny „Dom Sędziego”, oficyny „Ogrody”, parku. Historia Pierwsze wzmianki mówiące o dworze obronnym w Osieku pochodzą z 1653 roku, ale prawdopodobnie dwór istniał w tym miejscu dużo wcześniej. W 1784 roku osiecki majątek kupił baron Karol Wacław Larisch, który dokonał gruntownej przebudowy dawnego dworu przekształcając go w klasycystyczny pałac. Obecny kształt pałacu jest efektem jego gruntownej przebudowy, jakiej dokonał syn barona, Karol Józef Larisch, najprawdopodobniej w 1835 roku (na pewno już przed 1840 rokiem) według projektów włoskiego architekta Franciszka Marii Lanciego. Pałac był w posiadaniu rodziny Larischów niemal do końca XIX w. W 1885 r. zaniedbaną i zadłużoną posiadłość wykupił Oskar von Rudziński (Oskar z Rudna Rudziński herbu Prus III) i przywrócił jej blask. Po jego śmierci, w latach 1919–1940 pałacem zarządzali jego synowie. W pałacu w trakcie organizowanych tutaj licznych bali i spotkań, przyjeżdżali przedstawiciele polskiej elity, m.in. prezydent Ignacy Mościcki, generał Józef Haller, marszałek Józef Piłsudski i kardynał Adam Stefan Sapieha, czy artyści, m.in. akwarelista Julian Fałat. W czasie II wojny światowej majątek przejęli Niemcy zmuszając Rudzińskich do opuszczenia Osieka. Po 1945 majątek został znacjonalizowany i rozparcelowany, a Rudzińskim za czasów PRL zakaz zbliżania się do posiadłości na odległość 30 km. Rodzina Rudzińskich odzyskała pałac oraz budynki gospodarcze w styczniu 2009 roku. Obecnym właścicielem pałacu jest biznesmen Ryszard Szajter, który odkupił go w 2011 roku od Macieja Rudzińskiego, ostatniego z rodu Rudzińskich, wychowanego w Osieku. Galeria zdjęć Bibliografia PolskaNiezwykła.pl "Pałac z tysiąca i jednej nocy" (dostęp: 2011-02-16 Urząd Gminy Osiek "Historia Osieka" (dostęp: 2011-02-16). osiek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-01)]. Rejestr zabytków (dostęp: 2011-02-16)
Pałac w Pietronkach

Pałac w Pietronkach – pałac w gminie Chodzież, na skraju wsi Pietronki. Został wzniesiony po 1893 r. dla Hermana von Leipzigera z okazji jego ślubu z hrabianką Eweliną von Rittberg. Całkowicie przebudowany prawdopodobnie na początku XX wieku. Dwukondygnacyjny, o zwartej bryle, podpiwniczony. Otoczony rozległym parkiem krajobrazowym. W latach 1983–1988 przeprowadzono w nim kapitalny remont. Obecnie obiekt jest zamknięty. Przypisy Bibliografia Pałace i dwory województwa Wielkopolskiego, wyd. Pracownicza Spółdzielnia Wydawniczo-Prasowa "Akapit", ISBN 83-902911-1-8.
Schloss Piekary

Das Schloss Piekary (polnisch: Pałac w Piekarach) ist ein Schloss in Piekary unweit von Krakau in dem Gebirgszug des Krakau-Tschenstochauer Juras am gegenüberliegenden Weichselufer von der Abtei Tyniec. Es wurde von dem Juristen und Politiker Alfred Milieski errichtet. Geschichte Anstelle des Palais befand sich ursprünglich ein Gutshof der Żeleński. Alfred Milieski gab 1857 den Bau des neugotischen Palais beim Krakauer Architekten Filip Pokutyński in Auftrag. Nach seiner Fertigstellung blieb er bis 1934 im Besitz der Familie. Von den Mileski erwarben die Braun den Palast. Während des Zweiten Weltkriegs wurde er von der deutschen Besatzungsmacht genutzt. In der Volksrepublik Polen wurde das Schloss verstaatlicht und blieb bis 1995 im Eigentum des Fiskus, als es verkauft wurde. Die Erben der Brauns haben den Verkauf angefochten und verlangen dessen Rückgabe. Der Rechtsstreit um das Schloss ist noch nicht abgeschlossen. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Ziemia Podkrakowska, R. Lisowski (red.), E. Bator, Kraków: Fundacja Inicjatyw Lokalnych i Oświatowych, 2006, S. 70, ISBN 83-923618-1-4
Pałac w Piekarach

Pałac w Piekarach – pałac znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Liszki, w Piekarach. Obecny pałac wybudowano na miejscu wcześniejszego dworu należącego do rodziny Żeleńskich. Majątek po matce Antoninie z Żeleńskich odziedziczył Alfred Milieski i w latach 1857–1865 wybudował XIX-wieczny we włoskim stylu neogotyckim z elementami neorenesansu zespół pałacowo-parkowy według projektu Filipa Pokutyńskiego. Pałac ma kilka małych wieżyczek, które są elementami architektonicznymi i jedną ośmioboczną wieżę widokową do której można było wejść z każdej kondygnacji budynku. Pierwsi właściciele w tej wieży trzymali najcenniejsze przedmioty i kosztowności. W 1934 Witold Milieski mając olbrzymie długi powstałe w wyniku hulaszczego życia jego synów sprzedał majątek rodzinie Braunów. W latach II wojny światowej pałac był siedzibą władz niemieckich, na mocy reformy rolnej z 1944 po wojnie majątek Braunów upaństwowiono pierwotnie mieściła się w pałacu szkoła, a później szpital. W 1995 gmina Liszki sprzedała pałac osobom prywatnym z naruszeniem jak się okazało prawa, spadkobiercy poprzednich właścicieli rodzina Braunów zaskarżyła tę decyzję do sądu toczy się ona przed sadem w Krakowie do dziś. Obiekt wraz z zabudowaniami dworskimi pozostałościami spichlerza i oranżerii i parkiem wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Kalendarium 1857: Alfred Milieski pierwszym właścicielem Pałacu 1908–1934: właścicielem jest syn Alfreda Witold Milieski 1934–1939: własność rodziny Braunów 1939–1945: siedziba okupantów niemieckich 1945–1953: siedziba Technikum Zielarskiego 1957–1993: własność przejął Szpital Specjalistyczny im. dr Józefa Babińskiego 1995: pałac został sprzedany, sprawa jednak trafiła do sądu Przypisy Bibliografia Ziemia Podkrakowska, RobertR. Lisowski (red.), ElżbietaE. Bator, Kraków: Fundacja Inicjatyw Lokalnych i Oświatowych, 2006, s. 70, ISBN 83-923618-1-4, ISBN 978-83-923618-1-7, OCLC 749311744 .
Pałac w Podzamku

Pałac w Podzamku – zabytkowy pałac z XIX w. we wsi Podzamek w województwie dolnośląskim. Historia Pałac w stylu neogotyckim, wzniesiony w 1896, zachował w swojej bryle dwór z 1550, zbudowany przez probostwo oo. augustianów w Kłodzku w stylu renesansowym. Do czasów współczesnych ocalał piękny renesansowy portal z kartuszem herbowym augustianów wykonany przez Georga (Jerzego) Daniela, sklepienia w części z pomieszczeń, ślady dekoracji sgraffitowych na elewacji i kaplica dworska pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Obecna budowla składa się z trzech części: korpusu głównego z wieżą podobną do wieży florenckiego ratusza, skrzydła z kaplicą i łącznika. Całość otacza park otoczony płotem. Obecnie w pałacu mieści się dom opieki społecznej. Galeria Przypisy Bibliografia Góry Bardzkie, Słownik geografii turystycznej Sudetów, Marek Staffa (redakcja), T. 12. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-04-5, s. 188 Linki zewnętrzne Włodzimierz JacekW.J. Adamski Włodzimierz JacekW.J., Podzamek – pałac renesansowy [online], rotmanka.com, 2 listopada 2007 [dostęp 2008-03-17] [zarchiwizowane z adresu 2008-06-13] .
Pałac w Pomarzanowicach

Pałac w Pomarzanowicach – zabytkowy neobarokowy pałac z 1891 r., znajdujący się w Pomarzanowicach, w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim. Dobra w Pomarzanowicach do połowy XIX wieku należały do rodziny Daleszyńskich. W 1850 roku majątek odkupił Maksymilian Jackowski. Pałac został wybudowany pod koniec XIX wieku, według projektu Kazimierza Skórzewskiego. Budynek stanął w miejscu dawnego dworu, dla prezesa Centralnego Towarzystwa Gospodarczego dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego, Tadeusza Jackowskiego. Gościem pałacu w tym okresie była m.in. Helena Modrzejewska. W latach 20. XX wieku, gdy właścicielem był syn Tadeusza, Tadeusz Junior, majątek liczył 520 hektarów. Na początku lat 70. XX w. zespół pałacowy wszedł w posiadanie Państwowego Gospodarstwa Rolnego. Wówczas pałac przeszedł remont i został podzielony na biura oraz mieszkania pracownicze. Pałac zbudowano w stylu neobarokowym. Środkową część wieńczy dwuspadowy dach ze szczytami z wolutami i sterczynami. Frontowa elewacja poprzedzona jest czterokolumnowym portykiem toskańskim. Pałac otacza zabytkowy park o powierzchni 4 ha. Przypisy Bibliografia Jaroszewski Tadeusz S.: Dwory i dworki w Polsce. Przewodnik. Część druga. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 1999, s. 98-99. Marcin Płóciennik: Pomarzanowice - dwór. [dostęp 2011-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-05)].