NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Wiedzy o Środowisku w Poznaniu

Muzeum Wiedzy o Środowisku w Poznaniu – jednostka Instytutu Środowiska Rolniczego i Leśnego PAN w Poznaniu, zlokalizowana przy ul. Bukowskiej 19. Wejście z terenu Starego ZOO. Wstęp bezpłatny. Historia obiektu Instytut funkcjonuje w zabytkowym budynku dawnej piwiarni, pochodzącym z 1908, którego projektantem był autor wielu poznańskich kamienic – Paul Pitt (sięgnął w tym wypadku do wzorców berlińskich). 10 lutego 1917 odbyło się tu publiczne zebranie Stowarzyszenia Zjednoczonych Konserwatystów (1200 osób z całej Prowincji Poznańskiej, głównie Niemców). Mimo że omawiano powołanie przez cesarzy pruskiego i austriackiego Królestwa Polskiego, to zadeklarowano, że Poznańskie powinno pozostać na zawsze związane z Prusami. W 1918 obiekt przeszedł na własność miasta. W latach 1921–1924 budynek służył celom wystawienniczym (swoje prace demonstrowała tu Grupa Artystów Plastyków Świt). Rozbudowa nastąpiła około 1928. Muzeum Przyrodnicze (oddział Muzeum Wielkopolskiego) ulokowano tu w 1925. Po zniszczeniach II wojny światowej placówkę szybko wyremontowano i udostępniono zwiedzającym 23 października 1945, do czego przyczynił się w największej mierze dyrektor ogrodu – Wiesław Rakowski. Początkowo dostępna była tylko jedna sala, która nie była w stanie pomieścić całości zbiorów. O kolekcji Kolekcja obejmuje przede wszystkim wypchane zwierzęta polskie, ustawione według zaaranżowanych ekosystemów, w dużych, oszklonych gablotach. Obecnie sam sposób prezentacji zbiorów jest interesującym przykładem ekspozycji muzealnej 2. połowy XX wieku. Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 87, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.48, ISBN 83-89525-07-0
Музей экологического знания (Познань)

Музей экологического знания (пол. Muzeum Wiedzy o Środowisku) — музей, находящийся в городе Познань, Польша. Музей находится в ведении городского департамента окружающей среды и является подразделением отдела сельскохозяйственного и лесного хозяйства Польской академии наук. Музей находится на улице Буковской, 19. История В 1908 году в бывшем здании пивоварни, построенном по проекту архитектора Пауля Питта было открыто помещение для проведения различных выставок. В 1918 году здание перешло в городскую собственность. С 1921 по 1924 гг. в музее устраивали художественные выставки. С 1925 года в помещение стал экспонировать свои материалы Музей естественной истории. В 1928 году музей был реконструирован, в результате чего была значительно увеличена площадь помещений. В настоящее время В настоящее время музей демонстрирует чучела животных, расположенных по экологическим системам. Вход в музей со стороны старого зоопарка; посещение музея бесплатно. Источники Poznań — atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Praca zbiorowa, Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008, стр. 87, ISBN 978-83-7503-058-7 Praca zbiorowa, Poznań — spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, стр. 48, ISBN 83-89525-07-0
Мусоросжигательный завод (Вильчак, Познань)

Мусоросжигательный завод (пол. Spalarnia śmieci na Wilczaku) — бывший мусоросжигательный завод, промышленный и исторический памятник, располагающийся в познанском районе Вильчак, Польша. В конце 1944 года немецкие оккупационные власти использовали мусоросжигательный завод на улице Вильчак для сжигания останков около двадцати тысяч умерших и расстрелянных заключённых концентрационного лагеря Форта VII, которые во время оккупации Познани с 1939 по 1944 гг. были погребены в нескольких больших ямах в районе озера Русалка. История Мусоросжигательный завод в Познани был разработан архитектором Станиславом Киркиным. Открытие завода состоялось 4 декабря 1927 года. Здание мусоросжигательного завода из красного кирпича с двухскатной крышей в то время было одним из первых подобных заводов в Центральной Европе. Печи были установлены английской фирмой Heenan & Froude. Зола, получаемая при сжигании мусора, использовалась для производства удобрения, тротуарной плитки и канализационных труб. В течение II Мировой войны немецкие оккупационные власти хоронили в районе озера Русалка, располагающегося около Познани, тела умерших и расстрелянных заключённых Форта VII и Гестапо. В конце 1944 года останки около двадцати тысяч человек были выкопаны и сожжены на заводе. Завод значительно пострадал во время взятия Познани советскими войсками. В 1955 году завод был восстановлен и действовал до 1957 года, когда он был закрыт по экономическим причинам. С тех пор помещения завода сдаются до настоящего времени различным коммерческим и культурным учреждениям. Источники Krzysztof M. Kaźmierczak, Zapomniany poznański Katyń, w: Głos Wielkopolski, 4-5.9.2010, s.4, ISSN 1898-3154 Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, wyd. KAW, Poznań, 1986, s.27, ISBN 83-03-01260-6 Praca zbiorowa, Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008, s.311, ISBN 978-83-7503-058-7 Elżbieta Podolska, Kultura zajrzy na stare śmieci, w: Głos Wielkopolski, 4-5.12.2010, s.7 Natalia Mazur, Centrum kultury w spalarni śmieci, w: Gazeta Wyborcza, Poznań, 30.10.-1.11.2010, s.4
Żmudź, Lublin Voivodeship

Żmudź [ʐmut͡ɕ] is a village in Chełm County, Lublin Voivodeship, in eastern Poland. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Żmudź. History Following the joint German-Soviet invasion of Poland, which started World War II in September 1939, the village was occupied by Germany until 1944. The occupiers established a forced labour camp for Jews and a subcamp of the Stalag 319 prisoner-of-war camp in 1940 and 1941, respectively. References
Żmudź (Lublin)

Żmudź (prononciation : [ʐmut͡ɕ]) est un village polonais de la gmina de Żmudź dans le powiat de Chełm de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Le village est le siège administratif (chef-lieu) de la gmina appelée gmina de Żmudź . Il se situe à environ 20 kilomètres au sud-est de Chełm (siège du powiat) et 81 kilomètres à l'est de Lublin (capitale de la voïvodie). Le village comptait approximativement une population de 663 habitants en 2008. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à la voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Żmudź (Lublin)

Żmudź is een dorp in het Poolse woiwodschap Lublin, in het district Chełmski. De plaats maakt deel uit van de gemeente Żmudź. Geschiedenis In de Tweede Wereldoorlog was bij het dorp het nazi-werkkamp kamp Żmudź. Het kamp werd gesticht voor slaven die de waterloop van de beken moesten reguleren. Tijdens Aktion Reinhard ressorteerde het kamp onder kamp Sobibór.
Żmudź (wieś)

Żmudź – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Żmudź. Leży przy drodze wojewódzkiej nr 844. Zmodz była wsią starostwa chełmskiego w 1570 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Wieś jest sołectwem, siedzibą gminy Żmudź. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 764 mieszkańców i była największą co do liczby ludności miejscowością gminy. Wieś jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. We wsi znajduje się XVIII-wieczny kościół, wzniesiony jako cerkiew unicka, użytkowany następnie przez parafię prawosławną. We władaniu katolików obrządku łacińskiego pozostaje od okresu powojennego. Historia Zapiski o Żmudzi pochodzące z 1443 roku, potwierdzają przynależność miejscowości do parafii rzymskokatolickiej w Chełmie. W 1505 roku Żmudź nazywała się Zmodz. Wg tradycji po bitwie pod Grunwaldem król Władysław Jagiełło w nagrodę osiedlił na tych ziemiach rodowitych Żmudzinów z dawnego Księstwa Żmudzkiego. Pan na Żmudzi o nazwisku Żmudzki posiadający znaczny majątek z dworem (tam gdzie GS), był bliskim przyjacielem króla Stefana Batorego i razem z nim wyprawił się na Gdańsk i Moskwę, walcząc o Połock, Psków, Wielkie Łuki. Sport We wsi znajduje się klub Victoria Żmudź, która występuje obecnie (sezon 2023/2024) w rozgrywkach klasy A, gr. Chełm. Przypisy Linki zewnętrzne Żmudź 1(2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 795 . Żmudź 1, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 726 .
Nierozpoznani

Nierozpoznani – zespół rzeźb plenerowych zlokalizowany w centralnej części Cytadeli w Poznaniu, w pobliżu Muzeum Uzbrojenia. O dziele Nierozpoznani są największą plenerową realizacją Magdaleny Abakanowicz. Składają się ze 112, wysokich na ponad dwa metry, odlanych z żeliwa, antropomorficznych figur, tworzących pozornie bezładną grupę pośród otaczającego ich trawnika. Sylwetki pozbawione są głów i rąk, sprawiają wrażenie kroczących w różnych kierunkach. Według poznańskiego fotografika Macieja Kuleszy postacie przedstawione przez autorkę „mówią o fenomenie życia, poruszają problemy godności, odwagi, przetrwania, opisują dramatyczną obecność człowieka we wszechwładnej przestrzeni politycznej i technicznej obecnego świata. Są tłumem z mitu, wyłaniają się z otaczającej ich natury, z kępy drzew, ziemi, obłoków. Każdy z nich kryje w środku odmienny ślad kręgosłupa, zmierza w innym kierunku”. Zespół zamontowano i odsłonięto w 2002. Inicjatorem powstania był prof. Jarosław Maszewski, a mecenasem Fundacja VOX-Artis. Figury wykonano w Odlewni Żeliwa w Śremie w latach 2001–2002 przy współpracy prof. Anny Goebel, Tomasza Piątkowskiego i Ryszarda Cubala. Sponsorem była Fundacja 750-lecia Lokacji Miasta Poznania. Akcja The Krasnals 11 kwietnia 2011 Nierozpoznani stali się miejscem prowokacji grupy artystycznej The Krasnals. Bezpośrednio przy zespole rzeźb członkowie grupy postawili czarny, przysadzisty, porowaty krzyż wysokości postaci, na niskim cokole, który został usunięty przez Zarząd Zieleni Miejskiej jeszcze tego samego dnia, po kilku godzinach. Happening ten był artystycznym głosem w tzw. wojnie o Krzyż Smoleński. Zobacz też Pomniki i rzeźby na Cytadeli w Poznaniu 5 Figur – inny zespół rzeźb Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu Ziarno – Epitafium Życia, Żalki – rzeźby w pobliżu Pomniki w Poznaniu Przypisy Bibliografia Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 344, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Magdalena Abakanowicz „Nierozpoznani” – wystawa stała, Poznań, park Cytadeli, ekspozycja stała od 19 października 2002 roku. www.culture.pl. [dostęp 2011-03-10]. Tablica pamiątkowa przy zespole. Linki zewnętrzne Poszerzony opis instalacji oraz dodatkowe zdjęcia
Неопознанные (Познань)

Неопознанные (пол. Nierozpoznani) — название скульптурной композиции, которая находится в Познани, Польша. Скульптуры располагаются на территории форта Виняры рядом с Музеем вооружения. История Скульптурная композиция установлена и открыта 19 октября 2002 года. Автором скульптур является польская художница Магдалена Абаканович. Фигуры были вылиты на чугунолитейном заводе в Сьреме в 2001—2002 гг. Скульптурная композиция была оплачена фондом «750-летие основания Познани». Скульптурная композиция состоит из 112 двухметровых железных антропоморфных фигур, которые собраны в бессвязные группы. Безголовые фигуры движутся в различном направлении, что символизирует положение сегодняшнего человека в техническом мире. 11 апреля 2011 года скульптурная группа «Неопознанные» стали местом хэппенинга арт-группы The Krasnals, которая без согласия городских властей соорудила непосредственно возле скульптур на невысоком постаменте чёрный крест. Крест просуществовал несколько часов и был убран. Данная акция группы The Krasnals стала художественной частью войны Катынского креста. Примечания Источник Praca zbiorowa, Poznań — przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s.344, ISBN 83-87847-92-5. Ссылки Magdalena Abakanowicz «Nierozpoznani» — wystawa stała Архивная копия от 22 июля 2013 на Wayback Machine (пол.)
Blok mieszkalny „Mrówkowiec” we Wrocławiu

Mrówkowiec – potoczna nazwa wielokondygnacyjnego budynku mieszkalnego we Wrocławiu przy ul. Drukarskiej. W momencie konstrukcji był największym budynkiem mieszkalnym w mieście i jednym z najdłuższych w Polsce. W szczytowym okresie mieszkało w nim 3 tys. osób. Historia Teren, na którym postawiono budynek, przed wojną zabudowany był willami zniszczonymi podczas drugiej wojny światowej. Ruiny wyburzono w latach 50, choć stan zniszczeń pozwalał na odbudowanie budynków. Budynek zaprojektował inż. Leszek Zdek w r. 1963, wcześniej projektant wrocławskich domów studenckich. Konstruktorem był Stanisław Kamiński. Prace rozpoczęto w r. 1965, a w r. 1967 wprowadzili się pierwsi lokatorzy. Budowa metra kwadratowego kosztowała ok. 1500 zł, a całkowity koszt wyniósł 63 mln zł, co czyniło go najtańszym budynkiem w Polsce. Niejasna jest etymologia nazwy budynku, wywodzi się ją od liczby mieszkańców lub od mrówek faraona, które miały przejść z pobliskiego cmentarza niemieckiego, a ich plaga nawiedziła budynek. Na budynku zainstalowano pierwszą w mieście antenę zbiorczą. Na dachu budynku urządzono ogólnodostępne miejsce do opalania się (tzw. plażę), zamknięto je jednak w r. 1969, kiedy z VII piętra wypadła matka z dzieckiem co nie było związane z dachem. Budynek był celem wycieczek turystycznych. Początkowo w planie było przeznaczenie VI kondygnacji na centrum handlowe. Naprzeciwko mrówkowca wybudowano kawiarnię Miranda, będącą w zamyśle miejscem spotkań mieszkańców budynku. Budynek Mrówkowiec jest jedenastokondygnacyjnym budynkiem o długości 235 m a szerokości 15,7 m. Budynek liczy 9 klatek schodowych. W 590 mieszkaniach mieszka tu dwa tysiące osób. Do wykończenia budynku użyto 5400 drzwi i ponad 2 tysiące okien. Mieszkania w mrówkowcu mają powierzchnię od 26 m² (kawalerki) do 50 m² (według ówczesnych standardów M3). Mrówkowiec w kulturze Budynek i okolica wykorzystane zostały przez Sylwestra Chęcińskiego w filmie Tylko umarły odpowie (1969). Przypisy Linki zewnętrzne Mrówkowiec we Wrocławiu - historia, informacje oraz archiwalne zdjęcia
Stare Kiejkuty (base)

On the territory village of Stare Kiejkuty, Poland, is a restricted military area that is the seat of (postal service name, simply) Jednostka Wojskowa 2669 (military unit 2669), Ośrodek Szkolenia Agencji Wywiadu (Intelligence Agency Training Center). Since 2005, it has attracted scrutiny as being a black site involved in the CIA's program of extraordinary rendition. History In the nearby village of Jabłonka during Second World War there had been an outpost of the Nazi German SD (the intelligence service of the SS) and Abwehr. It was a part of Germany then, Ostpreussen. The airstrip in nearby Szymany served Luftwaffe planes in bombing raids on Warsaw. In 1968, it was used by the Soviet Army to plan operations to crush the Prague Spring, and it was later expanded into the modern Szczytno-Szymany International Airport, approximately 20 km away from Stare Kiejkuty. After the Second World War until early ‘70 that land on the bank of Starokiejkuckie lake had been used only as a scouting camp site of the Polish Scouting Association (ZHP). Decision to establish there in Stare Kiejkuty covert Intelligence Training Center (OKKW-Ośrodek Kształcenia Kadr Wywiadu) was authorized by the communist government in the early ’70. Since then (until this day) officially it exists as Jednostka Wojskowa 2669 (JW 2669). It had a very special status, however, having been the only intelligence training facility in the Eastern Bloc located outside the Soviet Union. In 2002 OKKW changed its name to OSAW (Ośrodek Szkolenia Agencji Wywiadu). On December 15, 2005, Zbigniew Siemiątkowski, the former head of the current Polish national intelligence agency, Agencja Wywiadu, confirmed that in the Stare Kiejkuty facility there are two "internal zones" to which CIA officers have access; one of these (referred to as Strefa B) is officially the home of OSAW. Other Polish intelligence officials have confirmed that American personnel associated with the facility have been known to reside in the area for several months at a time, going back five or six years. In February 2010, Polish officials admitted that at least six CIA flights passed through Szymany airport in 2003, recanting previous denials. A United Nations report that month disclosed eight victims of the black site. After the release of the Senate Intelligence Committee report on CIA torture in December 2014, the President of Poland between 1995 and 2005, Aleksander Kwasniewski, admitted he had agreed to host a secret CIA black site in Poland, but that activities were to be carried out in accordance to Polish law. He said a U.S. draft memorandum had stated that "people held in Poland are to be treated as prisoners of war and will be afforded all the rights they are entitled to", but due to time constraints, the U.S. had not signed the memorandum. References 53.635083519995895, 21.06728276717611
École de formation au renseignement de Stare Kiejkuty

Sur le territoire du village de Stare Kiejkuty, en Pologne, se trouve une zone militaire restreinte qui est le siège de la Jednostka Wojskowa 2669 (unité militaire 2669), Ośrodek Szkolenia Agencji Wywiadu (école de formation au renseignement). Depuis 2005, le site a attiré l'attention en tant que site noir impliqué dans le programme de rendition de la CIA. Historique Les utilisations militaires de l'installation remontent au moins à la Seconde Guerre mondiale, lorsqu'elle servait d'avant-poste au SD nazi allemand (le service de renseignement des SS) et à l'Abwehr. La piste d'atterrissage a servi à des avions de la Luftwaffe lors de bombardements sur Varsovie. En 1968, le site a été utilisé par l'armée soviétique pour planifier des opérations visant à écraser le printemps de Prague, avant de se rendre sur l'aéroport international moderne de Szczytno-Szymany, à 20 kilomètres. Son utilisation par les services de renseignement polonais remonte au troisième trimestre de 1971 ; à l'époque communiste, il apparaissait sur les cartes comme un lieu de villégiature indescriptible. Cependant, il avait un statut très spécial, étant le seul centre de formation au renseignement du bloc de l'Est situé en dehors de l'Union soviétique. Des panneaux sont affichés à proximité rappelant aux visiteurs occasionnels les interdictions de prendre des photos, et les journalistes ont signalé avoir vu fouillé leurs appareils photo (et confisqué leurs cartes mémoire) lorsqu'ils ont pris des photos près de l'établissement.[réf. nécessaire] Le 15 décembre 2005, Zbigniew Siemiątkowski, l'ancien chef de l'actuelle agence nationale polonaise de renseignement, Agencja Wywiadu, a confirmé que dans l'installation de Stare Kiejkuty, il existe deux « zones internes » auxquelles les officiers de la CIA ont accès. D'autres responsables du renseignement polonais ont confirmé que le personnel américain associé à l'installation était connu pour résider dans la région pendant plusieurs mois à la fois. En février 2010, des responsables polonais ont admis qu'au moins six vols de la CIA avaient transité par l'aéroport de Szymany en 2003, rétractant les démentis précédents. Après la publication du rapport du Comité sénatorial du renseignement sur la torture par la CIA en décembre 2014, le président de la Pologne entre 1995 et 2005, Aleksander Kwasniewski, a admis qu'il avait accepté d'héberger un site noir secret de la CIA en Pologne, mais que les activités devaient être menées conformément à la législation polonaise. Il a déclaré qu'un projet de mémorandum américain avait déclaré que « les personnes détenues en Pologne doivent être traitées comme des prisonniers de guerre et bénéficieront de tous les droits auxquels elles ont droit », mais en raison de contraintes de temps, les États-Unis n'ont pas signé le mémorandum. Voir aussi Abd al-Rahim al-Nashiri Notes et références Portail de la Pologne Portail du renseignement
Старе-Кейкуты (база)

Учебный центр Агентства разведки (известен также как Войсковая часть № 2669, пол. Jednostka Wojskowa 2669) — учебный центр Агентства разведки Польши, расположенный возле села Старе-Кейкуты (Варминьско-Мазурское воеводство, Щитненский повят, гмина Щитно). С 2005 года являлся также одной из секретных тюрем ЦРУ в Восточной Европе. История При немецкой оккупации Польши во время Второй мировой войны здесь располагался учебный центр СД, а располагавшийся в 20 км аэропорт (с середины 1990-х — международный аэропорт Щитно-Шиманы) использовался люфтваффе для бомбардировок Варшавы. С осени 1971 в ПНР, в Старе Кейкуты был открыт Учебный центр персонала разведки (пол. Ośrodek Kształcenia Kadr Wywiadu) — подразделение 1-го департамента Министерства внутренних дел, отвечавшего за внешнюю разведку. Это был единственный учебный центр разведслужб стран Варшавского договора, находившийся за пределами Советского Союза). После падения коммунистического режима продолжал использоваться как учебный центр польских спецслужб. Рядом с оградой базы размещены знаки о запрете фотографирования объекта, известны ситуации, когда у журналистов, пытавшихся проводить съемки базы, изымали и конфисковывали носители информации с фото- и видеоматериалами. На рубеже 2005—2006 годов стало известно, согласно докладу Совета Европы, что на территории базы в нарушение законов Польши и международных законов сотрудники ЦРУ проводили допросы и пытки заключенных. 15 декабря 2005 года тогдашний глава Агентства разведки Польши Збигнев Семёнтковски подтвердил, что на базе существуют две «внутренние зоны», куда имеют доступ сотрудники ЦРУ, одна из них называется Strefa B (Зона Б). Другие представители польской разведки подтвердили, что американский персонал, работающий на базе, проживает в закрытых зонах в течение нескольких месяцев. Примечания
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Ulanowie

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela i św. Barbary w Ulanowie. Należy do dekanatu Ulanów diecezji sandomierskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1690 roku i ufundowana przez Jędrzeja Zamojskiego, wojewodę smoleńskiego. Nazywana jest „flisacką”, ponieważ została zbudowana również ze składek mieszkańców, którzy głównie zajmowali się flisactwem. Kościół został rozbudowany w 1742 roku o kruchtę, następnie był restaurowany w latach 1856–1860 i latach 1979–1981 – podczas remontu zostały odnalezione fragmenty polichromii z końca XVII wieku. Pożar z dnia 29 marca 2002 roku zniszczył wnętrze świątyni. Zniszczone zostało wyposażenie i polichromia. Kościół został odbudowany do końca 2002 roku, natomiast restauracja wnętrza została zakończona w 2005 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębowej. Świątynia jest orientowana, do jej budowy użyto drewna modrzewiowego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie i posiada boczną zakrystię. Z przodu nawy znajduje się duża kruchta z dwoma oryginalnymi wieżyczkami, które są zwieńczone cebulastymi blaszanymi dachami hełmowymi z latarniami. Nad wejściem głównym znajduje się obraz Trójcy Świętej. Świątynia posiada dach jednokalenicowy, pokryty gontem z ośmiokątną wieżyczką na sygnaturkę, którą zwieńcza cebulasto – iglicowy dach hełmowy z latarnią. Przyziemie kościoła jest osłonięte fartuchem gontowym. Wnętrze jest nakryte stropem w formie pozornego sklepienia kolebkowego, podpartego w nawie dwoma słupami. Chór muzyczny jest podparty dwiema kolumnami i mieści późnobarokowe organy powstałe pod koniec XVIII wieku oraz posiada prostą linię parapetu. Belka tęczowa z krucyfiksem pochodzi z XVIII wieku. Polichromia późnobarokowa, iluzjonistyczna pochodzi z XVIII wieku, przemalowana i zniekształcona została w 1866 roku. Przedstawia sceny ze Starego i Nowego Testamentu, sceny śmierci Świętego Józefa i wskrzeszenie Łazarza. Ołtarz główny i ambona w stylu późnobarokowym pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzą z końca XVII wieku. Przypisy