NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Rębowie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Rębowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wyszogrodzki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Rębowo, w gminie Wyszogród, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Świątynia powstała w 1620 roku, a zapewne już wcześniej, w XVI wieku. Przebudowana została na przełomie XVII i XVIII wieku. Poddawana była remontom w latach: 1848, 1870, 1977 – 78, 1995 – 96. Budowla jest drewniana, trzynawowa, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest czworokątnie, z boku umieszczona jest zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą, na dachu, nad frontową częścią nawy jest usytuowana czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym stożkowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze budowli jest podzielone dwoma parami słupów. Prezbiterium i nawa główna są nakryte płaskimi stropami (z zaskrzynieniami), z kolei nawy boczne nakrywają niższe stropy. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się parapetem o prostej linii. Na chorze umieszczony jest prospekt organowy z instrumentem wykonanym w 1911 roku w pracowni Leopolda Hartmana. Belka tęczowa jest ozdobiona rzeźbami Grupy Ukrzyżowania wykonanymi około 1540 roku. Polichromia ornamentalna zawiera motywy roślinne. Spośród wyposażenia świątyni można wymienić następujące elementy: ołtarz główny w stylu manierystycznym, wykonany około 1620 roku, dwa ołtarze boczne usytuowane przy ścianie tęczowej, jeden w stylu barokowym z początku XVIII stulecia, drugi w stylu neogotyckim z 2 połowy XIX stulecia, trzeci ołtarz boczny w stylu barokowym z XVIII stulecia, chrzcielnicę w stylu barokowym z XVII stulecia, kropielnicę kamienną w stylu gotyckim, wykonaną z różowego granitu oraz drugą mniejszą w stylu barokowym, wykonaną z czarnego marmuru na przełomie XVII i XVIII wieku W ostatnich latach wykonane zostały prace renowacyjne: konserwacja ołtarzy bocznych w świątyni; wyremontowane zostało ogrodzenie wokół kościoła, 2019 roku na kościele został założony nowy dach wykonany z gontu Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Baboszewie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Urbana w Baboszewie, w dekanacie płońskim północnym diecezji płockiej. Historia i architektura Jest to neogotycka świątynia zaprojektowana przez architekta Stefana Szyllera. Została zbudowana w latach 1909–1914. Większość wyposażenia (ołtarze, ambona, chrzcielnica) nawiązuje do stylu budowli. Bardzo interesująca jest bryła kościoła. Spoglądając na każdą z elewacji odkrywa się bogactwo całego repertuaru neogotyckich form zastosowanych przez architekta. W wielu miejscach ceglana świątynia jest wzbogacona o bardzo starannie opracowane bloki z granitu, materiału masowo występującego w okolicy Baboszewa. Ściany przeprute są wysokimi, wąskimi oknami. Wieżyczki mieszczące kręte klatki schodowe nakryte są bogato uformowanymi dachami hełmowymi. Nad wszystkim dominuje smukła, najwyższa w powiecie płońskim (wysokość 57 metrów) wieża świątyni. W jej dolnej partii znajduje się monumentalny, silnie zgeometryzowany, dwuczęściowy kamienny portal. Nawiązuje on do architektury późnogotyckiej. Do dekoracji jednej z archiwolt zostały użyte drobne romboidalne kryształowe formy. Na zewnątrz kościoła, w ścianę prezbiterium została wmurowana w 2005 roku tablica poświęcona jedynemu zrzutowi broni na terenie północnego Mazowsza. Na ścianie świątyni zostały umieszczone również tablice z nazwiskami mieszkańców parafii − ofiar II wojny światowej. Galeria Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Dziektarzewie

Kościół świętej Katarzyny w Dziektarzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat płoński północny diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Dziektarzewo, w gminie Baboszewo, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Obecna murowana, jednonawowa świątynia została zbudowana zapewne w II połowie XV wieku. Według informacji z 1598 roku była ona już konsekrowana pod wezwaniem świętej Katarzyny, posiadała ołtarz główny z nastawą, w środku której znajdowała się rzeźba Najświętszej Maryi Panny, natomiast po bokach umieszczone były obrazy świętego Jana Chrzciciela i świętej Katarzyny. Budowla posiadała dwa ołtarze boczne i kaplicę. Sufit w nawie był podtrzymywany przez cztery kolumny. W połowie XVII wieku A. Rościszewska ufundowała w bocznej kaplicy altarię świętej Anny. Kaplica została rozebrana około połowy XVIII wieku i przebudowano w tym czasie budowlę pod patronatem Krasińskich, właścicieli Dziektarzewa od połowy XVIII wieku do 1840 roku. W 1837 roku został przeprowadzony gruntowny remont świątyni, powiększono wówczas okna. W 1907 roku pracami remontowymi kierował architekt Stefan Szyller. Kolejny remont został wykonany w latach 1972–1975 dzięki staraniom księdza Antoniego Szpieka, gdy budowla została naprawiona, odmalowana i założone zostało w niej ogrzewanie. Na elewacji południowej Jest umieszczony zegar słoneczny, wykonany w 1842 roku przez Wojciecha Jastrzębowskiego. Ołtarz główny w stylu regencji jest ozdobiony rzeźbami świętego Jana Nepomucena, świętego Józefa z Dzieciątkiem i świętego Kazimierza, a także nieokreślonego świętego, w szczycie umieszczone jest rzeźbione Oko Opatrzności, natomiast w polu głównym krucyfiks, zasłaniany obrazem świętej Katarzyny Aleksandryjskiej, patronki parafii. W ołtarzu bocznym znajduje się późnogotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVI wieku, przeniesiona w 1977 roku z kapliczki przydrożnej przy cmentarzu. Drugi ołtarz boczny jest ozdobiony figurą Najświętszego Serca Jezusowego. Czterogłosowe organy z trakturą mechaniczną zostały wykonane przez warszawską fabrykę Jana Szymańskiego i Syna w 1892 roku. W latach 2002–2015 został wykonany remont generalny świątyni. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Sarbiewie

Kościół Świętego Stanisława w Sarbiewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Antoniego w Sarbiewie (dekanat płoński północny diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Sarbiewo, w gminie Baboszewo, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Historia Świątynia powstała w 2 połowie XVII stulecia. Wzniesiona została dzięki staraniom Adama Bielińskiego kasztelana zakroczymskiego. Restaurowana była gruntownie w 1757 roku, dzięki staraniom Młockiego stolnika wyszogrodzkiego. Kolejne remonty zostały przeprowadzone w latach: 1814, 1838, 1859 – 62. Na początku XX wieku świątynia została powiększona o boczną kruchtę. W 1936 roku wymienione zostało pokrycie dachu na blachę. W 1964 roku po raz kolejny kościół był remontowany. Na początku XXI wieku została dobudowana kruchta. Architektura i wyposażenie jest to budowla drewniana, trzynawowy wzniesiona, w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia z lożą kolatorską na piętrze. Elewacja frontowa trójboczna jest poprzedzona kruchtą. Druga kruchta jest usytuowana z boku nawy. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją dach hełmowy z latarnią. Wnętrze świątyni jest podzielone na trzy części dwoma rzędami słupów ustawionych po trzy sztuki. Wnętrze nakrywa płaski strop. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się wystawką w części centralnej oraz balustradą tralkową. Na chórze znajduje się prospekt organowy z instrumentem wykonanym w 1878 roku przez Józefa Szymańskiego. Ołtarz główny reprezentuje styl neobarokowy i powstał na początku XX wieku, zwiera elementy w stylu późnobarokowym z 2 połowy XVIII stulecia. Ołtarze boczne reprezentują styl eklektyczny i powstały na przełomie XIX i XX wieku. Kropielnica została wykonana z granitu na przełomie XV i XVI wieku. Pod chórem muzycznym jest usytuowana tablica pamiątkowa z 1885 roku, dedykowana poecie i jezuicie Maciejowi Kazimierzowi Sarbiewskiemu (1595 – 1640), autorowi wielu utworów o Mazowszu Ostatnie remonty Po 2000 roku zostały wykonane następujące prace w kościele: Świątynia otrzymała nowe ławki i konfesjonały; wyremontowana została posadzka w prezbiterium, wymienione zostały: instalacja elektryczna i nagłośnienie; wyremontowane zostały organy, zostały wymienione stacje Drogi Krzyżowej, przeprowadzony został remont głównego ołtarza w świątyni Przypisy
Kościół św. Leonarda w Chociszewie

Kościół pw. św. Leonarda w Chociszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Chociszewo, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu zakroczymskiego diecezji płockiej. Historia Kościół w Chociszewie jest czwartą świątynią wzniesioną w tym miejscu. Pierwszy kościół powstał wraz z erygowaniem parafii w 1452 r. Pierwotny budynek doczekał XVI wieku, kiedy to zastąpiono go nowym kościołem. Kolejny kościół został wzniesiony w 1740 r. z fundacji Władysława Łaźniewskiego, cześnika zakroczymskiego i przetrwał do 1830 r. Obecny budynek zbudowany został w latach 1830–1835 z fundacji Szczepana Miszewskiego. W 1878 r. remontowany i przebudowany kosztem właściciela wsi Józefata Zawidzkiego. Ostatni remont świątyni został przeprowadzony w latach 90. XIX w. pod kierunkiem ks. Stefana Kocota i jego następcy, ks. Zdzisława Ulatowskieo podczas którego, świątyni nadano neogotycki charakter. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana, jednonawowa, orientowana, konstrukcji zrębowej. Od wschodu wydzielone jest prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie po którego bokach znajdują się dwa pomieszczenia z lożami w górnych kondygnacjach. Od południa do nawy dobudowana jest kruchta boczna. Od frontu dostawiona jest dwukondygnacyjna wieża konstrukcji słupowej, zwieńczona dachem namiotowym i czworobocznym hełmem z krzyżem. Budowlę przykrywa blaszany dach jednokalenicowy z kwadratową wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną hełmem z latarnią. Okna zamknięte ostrołukowo. Wnętrze przykrywa strop płaski, wspólny nad prezbiterium i nawą. Kościół otacza neogotycki ażurowy murek. Wnętrze kościoła charakteryzuje styl neogotycki. Styl ten widać wyraźnie w kształtach okien i snycerskich elementach we wnętrzu, takich jak oszalowanie w formie arkadek, ażurowe wykończenia i neogotyckie malowidła. Na wyposażeniu świątyni znajduje się późnorenesansowy ołtarz z XVII wieku sprowadzony z Włoch. W ołtarzu mieści się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, pochodzący najprawdopodobniej z XVII stulecia, przysłaniany obrazem św. Katarzyny. Po obu stronach ołtarza umieszczone są figury świętych Piotra i Pawła. Są także dwa ołtarze boczne pochodzące z XIX w. W kruchtach znajdują się cenne późnogotyckie krucyfiksy z 1 poł. XVI w. oraz tablice epitafijne. Z innych elementów wyposażenia świątyni na uwagę zasługują: ozdobna belka tęczowa z krucyfiksem z pierwszej poł. XVII w., neobarokowa chrzcielnica z 1 poł. XIX w. czy oryginalne tabernakulum w kształcie snopu zboża. Przypisy
Kościół św. Achacjusza w Skołatowie

Kościół Świętego Achacjusza w Skołatowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat płoński południowy diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Skołatowo, w gminie Dzierzążnia, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Historia i architektura Projekt obecnej świątyni został wykonany w 1923 roku przez architekta Stefana Stępkowskiego. Prace budowlane zostały zakończone w 1927 roku. Kościół jest znakomitym przykładem sakralnej odmiany stylu narodowego, zwanego również swojskim. Jednym z elementów nawiązującym do tej architektury jest wykorzystanie lokalnie występujących głazów granitowych. Odpowiednio przygotowane bloki zostały wykorzystane do zaznaczenia cokołu, który mierzy około 2,5 metra wysokości. Powyżej poszczególne elewacje zostały wzbogacone przez kilkanaście form w stylu neobarokowym (pilastry, ślimacznice, urny, półkoliste odcinki ścian, dekoracyjna wieżyczka na sygnaturkę). Wszystko to sprawia wrażenie że kościół został wzniesiony co najmniej 3 wieki wcześniej. Świątynia nosi wyjątkowo rzadko spotykane wezwanie, świętego Achacjusza. Według tradycji Kościoła był to na początku chrześcijaństwa dowódca rzymskiego legionu, który miał ponieść śmierć za wiarę razem z 10 tysiącami swoich żołnierzy. W dwudziestoleciu międzywojennym wnętrze zostało ozdobione polichromią zaprojektowaną przez Władysława Drapiewskiego. Interesująca jest malatura pokrywająca ściany bocznej, małej kaplicy. Ma ona dość bogatą dekorację, nawiązującą do bogato ozdobionych tapet z 1. ćwierci ubiegłego wieku. Wyposażenie i ostatnie remonty Obecnie w ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej – niewiasty Apokalipsy razem z posągami świętych Stanisława i Floriana, z lewej i prawej strony. W 1978 roku zostały wykonane witraże. W 1935 roku zostały zamontowane w świątyni organy o 11 głosach, wykonane przez Wacława Biernackiego z Warszawy, dzięki staraniom parafian i księdza Karola Pniewskiego. Na elewacji frontowej znajduje się płaskorzeźba patrona parafii. W 1948 roku ambona została zaprojektowana przez Stanisława Marzyńskiego, natomiast wykonał ją Stanisław Sarnecki z Warszawy-Pragi. W 2000 roku dach kościoła został przykryty blachą miedzianą, z kolei w 2016 roku została wyremontowana elewacja Przypisy
Kościół św. Ludwika w Jońcu

Kościół św. Ludwika w Jońcu – zabytkowy kościół we wsi Joniec w powiecie płońskim. Kościół jest świątynią parafialną parafii św. Ludwika. Jest to świątynia wzniesiona stylu neoklasycznym na miejscu wcześniejszego kościoła drewnianego. Do użytku oddany został w roku 1784, a odnowiony w roku 1862. W pobliżu kościoła jest wolno stojąca dzwonnica, z umieszczoną tablicą pamiątkową podarowaną przez biskupa Michała Poniatowskiego, który był jednym z fundatorów świątyni. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Floriana w Krysku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Floriana w Krysku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Floriana w Krysku (dekanat płoński południowy diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Krysk, w gminie Naruszewo, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Gotyckie zręby obecnej świątyni są datowane na 1481 roku. Zmiany ceglanego wątku świadczą o tym że kościół był wielokrotnie prze- budowywany i rozbudowywany, ostatnio na początku ubiegłego wieku. We wnętrzu można zabaczyć m.in. epitafia okolicznych właścicieli ziemskich, m.in. Franciszka Małowieskiego (1765–1825) i jego żony małżonki z Walickich Małowieskiej (1769–1817) oraz ich syna Michała (1794–1883), który pełnił funkcję prezesa Komisji Województwa Płockiego. Ciekawe są również epitafia Leona Star- czewskiego herbu Nałęcz (1780–1832) i Zofii Izydory z Dziechcińskich Powichrowskiej (1858–1903), właścicielki majątku Szczytno Budowla jest orientowana, jednonawowa, halowa. Kościół jest murowany z cegły w układzie mieszanym z przewagą wedyjskiego i gotyckiego układu muru, z użyciem cegły zendrówki. Na kalenicy usytuowana jest blaszana wieżyczkę na sygnaturkę. Do 2002 roku w świątyni umieszczona była polichromia z 1967 roku autorstwa Henryka Domurata z Poznania. Polichromia zawierała elementy groteski i plecionki z nielicznymi przedstawieniami figuralnymi. Ołtarz główny, ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica powstały w 2 połowie XIX wieku. Ołtarz główny w stylu neobarokowym jest architektoniczny, dwukondygnacyjny i trzyosiowy. Polichromowany jest na biało z elementami złocenia w partiach dekoracyjnych i ram obrazów. W aediculi w prostokątnej płycinie zamkniętej niepełnym łukiem jest umieszczony obraz Świętego Floriana. W polu głównym jest usytuowany obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Matki Bożej Śnieżnej, umieszczony w sukience z blachy srebrnej, powstały zapewne pod koniec XVII stulecia. Na zasuwie tego obrazu znajduje się namalowany olejno na płótnie obraz Świętego Józefa z Dzieciątkiem, w prawym dolnym rogu sygnowany nazwiskiem: Franciszek Mielnicki 1872. Ołtarze boczne pochodzą z 1874 roku i są ozdobione obrazami poświęconymi świętemu Stanisławowi Kostce i świętej Annie namalowanymi w 1911 roku. Ambona w stylu neogotyckim pochodzi z około 1907 roku. Czternastogłosowe organy z około 1930 roku zostały wykonane w fabryce organów Braci W. i Z. Kamińskich z Warszawy-Grochowa Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radzyminie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radzyminie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat płoński południowy diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Radzymin, w gminie Naruszewo, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Jest to budowla o średniowiecznej metryce. Obecny neobarokową architekturę uzyskała w wyniku przebudowy na początku XX wieku. Architektura Kościół jest orientowany, czyli posiada prezbiterium skierowane w stronę wschodnią. Budowla jest jednonawowa z prostokątną czteroprzęsłową nawą i węższym kwadratowym prezbiterium. Od strony północnej Jest dostawiona do bryły kwadratowa, dwupoziomowa zakrystia. Od stron: zachodniej i południowej są umieszczone na planie prostokątów wejścia do kościoła. Świątynia została wzniesiona z cegły i jest otynkowana. Na zewnątrz budowli znajdują się uskokowe podpory zwane szkarpami. Elewacja jest podzielona lekko wystającymi za lico muru długimi pionowymi pasami zwanymi lizenami. Po każdej stronie nawy są umieszczone cztery okna. W prezbiterium znajduje się tylko jedno okno od strony południowej. Wszystkie otwory okienne są zamknięte koszowo i rozglifione. Ozdobny szczyt fasady kościoła od zachodniej strony jest podzielony lizenami. Na zaokrąglonym zakończeniu fasady jest umieszczona mała wieżyczka, nazywana sygnaturką. Jest zwieńczona małym krzyżem, natomiast po bokach flankują ją małe obeliski. Podobny wygląd ma już dużo mniejszy szczyt dobudowanej do fasady kruchty. Wyposażenie Ołtarz główny w stylu neobarokowym pochodzi z około 1870 roku i jest ozdobiony obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Śnieżnej z XVII stulecia, umieszczonego w sukienkach z blachy srebrnej, trybowanej; na zasuwie jest umieszczony obraz świętych Apostołów Piotra i Pawła pędzla Kazimierza Alchimowicza z 1870 roku; w zwieńczeniu znajduje się wizerunek Trójcy Świętej. Ołtarze boczne stylu neobarokowym powstały około 1870 roku i są ozdobione obrazem Pokłonu Trzech Króli oraz obrazem Najświętszego Serca Jezusowego. W 1908 roku Władysław Koźmiński przeniósł do świątyni Radzyminie organy o dziesięciu głosach z Nowego Miasta, zbudowane w 1841 roku przez Wilhelma Bredowa z Warszawy. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Koziebrodach

Kościół Świętego Jakuba Apostoła w Koziebrodach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat raciąski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Koziebrody, w gminie wiejskiej Raciąż, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Historia Świątynia została wzniesiona w 1880 roku na miejscu poprzedniej, drewnianej. Budowla powstała jako murowana, dzięki staraniom parafian i proboszcza, księdza Piotra Kwiatkowskiego. Nowy kościół został poświęcony przez księdza prałata Pawłowskiego, natomiast konsekrował go ksiądz Henryk Piotr Kossowski, biskup sufragan płocki. Świątynia została zaprojektowana przez architekta J. Góralskiego. W latach 1902-1903 została rozbudowana według projektu architekta G. Szyllera. W sierpniu 1921 roku nowym proboszczem został mianowany ksiądz Stanisław Krzywkowski, który zainicjował budowę obecnego prezbiterium i założył podłogę w świątyni Architektura i wyposażenie Budowla jest murowana, składa się z jednej nawy, nosi cechy stylu neobarokowego. Kaplica Świętej Rodziny powstała w latach 1902-1903. W 1892 roku Wacław Przybyłowicz z Płocka zbudował organy dziewięciogłosowe, z prospektem wykonanym według wzornika firmy Behmann z 1886 roku. Do wyposażenia kościoła należą m.in. nowy ołtarz główny w stylu neobarokowym, złocony, z kolumnami i predellą z alabastru, z budowany w 1937 roku dzięki staraniom księdza Telesfora Julianna Boguckiego. W polu głównym ołtarza jest umieszczona kopia ikony Matki Boskiej Częstochowskiej z XVII stulecia, uznana za cudowną, znajduje się w sukience z blachy srebrnej z XVIII stulecia, zasłaniana obrazem świętego Jakuba. W 1962 roku obraz został odnowiony przez Danutę Majdę. Ołtarze boczne w świątyni powstały w stylu barokowym w I połowie XVIII wieku. Spośród innych elementów wyposażenia można wymienić: obrazy świętego Mikołaja (z XVIII wieku) i Ukrzyżowania z Matką Boską i św. Janem (z XVII wieku). Polichromia świątyni została wykonana w 1973 roku przez Edwarda Plucińskiego. Witraż przedstawiający Chrzest Jezusa został powstał w 1969 roku w warszawskiej pracowni Józefa Olszewskiego według kartonu Haliny Cieślińskiej-Brzeskiej z Krakowa. Na ścianach budowli można zobaczyć epitafia okolicznych właścicieli ziemskich, m.in. Turowskich. Po lewej stronie znajduje się epitafium wykonane z białego marmuru Zofii z Jaroszewskich de Thun (1821–1876) Przypisy
Synagoga w Raciążu

Synagoga w Raciążu – jeden z rejestrowanych zabytków miasta Raciąża, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Znajduje się przy ulicy Kilińskiego. Bóżnica została wzniesiona w 1888 roku ze składek społecznych. W czasie II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali budynek i zaadaptowali go na magazyn artykułów spożywczych i zboża. W 1945 roku, po zniszczeniu przez pożar, zachowała się tylko część murów zewnętrznych. Po wojnie opuszczona synagoga została wyremontowana na siedzibę szkoły. Zespół Szkół Zawodowych mieścił się w dawnej bóżnicy do 2006 roku. Obecnie można zobaczyć częściowo zachowany wystrój zewnętrzny budowli. Przypisy