Park Generała Władysława Andersa we Wrocławiu

Park Generała Władysława Andersa – park miejski zlokalizowany we Wrocławiu, w rejonie ulic: Kamiennej, Borowskiej, Ślężnej oraz Wieczystej. Jego obecna nazwa obowiązuje na podstawie Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku (nr LXXI/454/93) w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Na terenie parku znajdują się m.in. dwa place zabaw. Sieć alejek w parku przypomina układ spotykany na cmentarzach. Na podstawie Uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 listopada 1996 roku (nr XXXI/351/96) w sprawie przyjęcia programu rozwoju turystyki we Wrocławiu stanowi część ciągu zieleni określanego jako „trasa południowa” lub „zielony klin” (wraz ze Wzgórzem Andersa, Małą Sobótką, Parkiem Skowronim i Parkiem Południowym). Historia Na terenie obecnego parku w przeszłości znajdowała się Nowa Wieś (śr.-wys.-niem. Nova Willa). Pierwsze wzmianki o tej osadzie pochodzą z 1346 r. Jej nazwa została zmieniona w 1353 r. na Glinianki (śr.-wys.-niem. Leimgrouben). W 1744 r. połowa wsi została nazwana Huby (śr.-wys.-niem. Huben). Jej mieszkańcy utrzymywali się głównie z warzywnictwa. W 1862 r. powstał tutaj pierwszy cmentarz. W 1868 r. Huby stały się częścią Wrocławia. Na terenie obecnego parku powstawały kolejne cmentarze kilku wrocławskich parafii, m.in.: Bożego Ciała, św. Doroty, św. Marii Magdaleny, św. Maurycego oraz Ewangelicznego Kościoła Reformowanego. Cmentarze te widnieją jeszcze na planach miasta z 1930 r. Do 1939 r. cmentarze były ogrodzone, natomiast ich infrastruktura była na poziomie przypominającym, położony niedaleko, Stary Cmentarz Żydowski. Ogrodzenia oraz nagrobki zostały zburzone w 1945 r., według niektórych źródeł część z nich miała posłużyć do budowy barykad. W 1967 r. rozpoczęła się likwidacja cmentarzy. W 1975 r. na uprzątniętym już terenie pocmentarnym powstał, w czynie społecznym, Park XXX-lecia PRL, który z czasem został podzielony na dwa mniejsze parki: południową część mianowano Parkiem Skowronim, natomiast północną – Parkiem Generała Władysława Andersa. Współcześnie jeszcze gdzieniegdzie w parku można doszukać się śladów dawnego cmentarza (m.in. porozrzucane fragmenty kamieni nagrobkowych oraz dawne, metalowe ogrodzenie). Przyroda Flora Szczególne cennymi drzewami są kasztanowce pospolite (Aesculus hippocastanum) wysadzone wzdłuż alei kasztanowcowej. W północno-zachodniej części parku rośnie także kasztanowiec czerwony (A. ×carnea). Pomiędzy dwoma placami zabaw w centralnej części parku znajduje się aleja lipowa wysadzona lipami szerokolistnymi (Tilia platyphyllos), w pobliżu których rosną graby pospolite (Carpinus betulus) oraz jeden okaz platana wschodniego (Platanus orientalis). W pozostałych częściach parku drzewostan tworzą: klony zwyczajne (Acer platanoides), robinie akacjowe (Robinia pseudoacacia), buki zwyczajne (Fagus sylvatica), brzozy brodawkowate (Betula pendula), jesiony wyniosłe (Fraxinus excelsior), wierzby płaczące (Salix × sepulcralis), sosny (Pinus sp.), jarzęby pospolite (Sorbus aucuparia), sumaki octowce (Rhus typhina), daglezje (Pseudotsuga) oraz jabłonie niskie (Malus pumila). Wśród krzewów rosną tutaj kępy: forsycji (Forsythia sp.), jałowca pospolitego (Juniperus communis), ligustra pospolitego (Ligustrum vulgare), jaśminowca wonnego (Philadelphus coronarius), lilaka (Syringa sp.) oraz świdośliwy jajowatej (Amelanchier ovalis). Fauna Na terenie parku występują wiewiórki pospolite (Sciurus vulgaris). Przypisy Linki zewnętrzne Park Władysława Andersa – galeria zdjęć [online], Polska.org.pl [dostęp 2024-08-26] .