NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zamek w Trzebinie

Zamek w Trzebinie – zamek, który znajdował się w Trzebinie na ziemi prudnickiej, zbudowany w XVI wieku, zniszczony podczas II wojny światowej następnie rozebrany. Historia Zamek w Trzebinie został wzniesiony w XVI wieku przez rodzinę Wachtelów. W 1812 od Fryderyka Wilhelma III Pruskiego zamek otrzymał Gebhard Leberecht von Blücher. W Trzebini, oprócz Blüchera, przebywała również jego małżonka Katarzyna Amelia z domu Colomb, córka Fryderyka i bratanica von Gaudi. Podczas zamieszkiwania na ziemi prudnickiej finansował rodziny poległych żołnierzy, przekazywał codziennie miejscowemu proboszczowi po kilka litrów piwa i płacił lekarzowi z Prudnika za leczenie ubogich chorych. Dzięki jego staraniom w Trzebini powstało uzdrowisko nazywane „Źródłem Blüchera”. Swoje posiadłości sprzedał w 1817 Franzowi Hübnerowi za 67000 talarów. Zamek został spalony w marcu 1945 roku podczas bitwy o Prudnik. Po przejęciu Trzebini przez administrację polską został rozebrany. Przypisy
Kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dębowcu

Kaplica Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dębowcu – kaplica rzymskokatolicka w Dębowcu pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Prudniku, posługę duszpasterską pełnią franciszkanie z kościoła św. Józefa w Prudniku-Lesie. Historia Pierwsza drewniana kaplica w Dębowcu wzniesiona w 1825 została zniszczona w wyniku pożaru. Obecna murowana kaplica została wybudowana w 1889 przez mieszkańców Dębowca stylu neogotyckim pod kierunkiem franciszkanów z kościoła św. Józefa w Prudniku-Lesie. Rozmach przy jej budowie sprawił, że była większa niż planowano. Z tego powodu Rada Gminy w Prudniku zarzucała przedstawicielom wsi zbudowanie „pałacu z wieżą i żelaznymi oknami”. Proboszcz Gerntke poświęcił świątynię 1 lipca 1894. Od sierpnia do października 2013 Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane Kamionek Henryka Włochowicza przeprowadziło kompleksowe prace budowlane na terenie kaplicy. Środki na remont uzyskano z funduszy Unii Europejskiej i funduszy franciszkańskich. Całkowita wartość remontu wyniosła 147 962,11 zł. 26 października 2013 odbyło się ponowne poświęcenie świątyni przez dziekana Piotra Sznurę przy obecności proboszcza Stanisława Bogaczewicza oraz gwardiana Wita Bołda. Architektura Kaplica została wzniesiona na planie prostokąta z trójbocznie zamkniętą absydą. Znajduje się w centrum wsi, przy drodze do Jindřichova. Frontem zwrócona jest na południe. Na elewacji wschodniej i zachodniej znajdują się po dwa zamknięte ostrym łukiem okna z wypełnione witrażami o symbolice maryjnej: Królowa Apostołów, Męczenników, Dziewic, Pokoju. Przed kaplicą stoi marmurowy krzyż. Przypisy
Kaplica św. Tymoteusza i Aurelii w Wieszczynie

Kaplica św. Tymoteusza i Aurelii w Wieszczynie – kaplica rzymskokatolicka w Wieszczynie (Dębowcu) pod wezwaniem świętych Tymoteusza Apostoła i Aurelii z Anagni. Należy do parafii Podwyższenia Świętego Krzyża w Moszczance. Znajduje się w centrum Wieszczyny, przy drodze z Dębowca do Pokrzywnej. Historia Kaplica została wzniesiona w 1825, poświęcono ją świętym Tymoteuszowi i Aurelii. Przebudowano ją w 1885. Architektura Kaplica została wzniesiona na planie prostokąta z wielobocznym zamknięciem. Frontem zwrócona jest w stronę zachodnią. Dach kapliczki jest dwuspadowy, ma pokrycie z płyt azbestowo-cementowych. W bocznych ścianach niewielkie, półkoliście zamknięta okienka. Wieńczy ją mała wieżyczka z dzwonem. W środku znajduje się obraz przedstawiający ostatnią wieczerzę na blasze. Są w niej również dwie gipsowe rzeźby z przedstawieniem Niepokalanej Maryi Panny i Chrystusa z Sercem Gorejącym. Przypisy
Łąka Prudnicka (zámek)

Zámek Łąka Prudnicka (německy: Schloss Wiese) se nachází ve vesnici Łąka Prudnicka ve gmině Prudník v Opolském vojvodství v Polsku. Historie Původní hrad, stojící na místě současného zámku, byl postaven v 15. století a sloužil jako sídlo opolské větve slezských Piastovců, kteří vlastnili Prudník a jeho okolí. V roce 1481 koupili Bruntálští z Vrbna prudnickou kastelánii se zámkem v Łące Prudnické. V roce 1592 se majitelem hradu stal šlechtický rod Metychů z Čečova. Metychové vlastnili v okolí několik vesnic (Moszczanka, Niemysłowice, Klisino, Ściborzyce Małe, Piorunkowice, Wierzbia, Rudziczka) a v 17. století se stali majiteli města Korfantów. Metychové provedli v několika etapách přestavbu hradu na renesanční sídlo. První proběhla v letech 1615–1617 a vznikl během ní čtyřkřídlý zámek s vnitřním nádvořím, dvoupatrový a částečně podsklepený. Na fasádách bylo použito sgrafito. V jižním křídle byla brána s průjezdem. V roce 1629 byla postavena jako součást zámku kaple. V důsledku dluhů byli Metychové nuceni v roce 1829 zámek prodat generálu Colombovi. V následujícím roce panství i se zámkem zakoupil Jan Karel Sedlnický z Choltic. Jan Karel provedl částečnou novogotickou přestavbu, zbořil zámeckou kapli a v jihozápadní části nechal postavit čtyřbokou věž. Posledním majitelem z rodu Sedlnických na konci II. světové války byl německý generál Dietrich von Choltitz, který skončil v britském zajetí jako velitel Paříže. V 80. letech 20. století sloužil zámek jako hotel. V roce 2006 zámek získali v dražbě soukromí majitelé, kteří přislíbili celkovou rekonstrukci. K ní však nedošlo a zámek chátrá. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zamek w Łące Prudnickiej na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Łąka Prudnicka na Wikimedia Commons Video současný stav: https://www.youtube.com/watch?v=9cMn0_ztSls
Schloss Gräflich Wiese

Das Schloss Gräflich Wiese (auch Mettich-Schloss, polnisch Zamek w Łące Prudnickiej) ist die Ruine eines Schlosses in Łąka Prudnicka (Gräflich Wiese) bei Prudnik (Neustadt) in der Woiwodschaft Opole in Polen. Geschichte Das Schloss wurde im 15. Jahrhundert als Sitz der Oppelner Herzöge errichtet. 1481 erwarb das Adelsgeschlecht Würben die Burg Wogendrüssel mit dem Schloss Gräflich Wiese. Die schlesische Adelsfamilie von Mettich wurde 1592 Besitzer des Schlosses und des ganzen Dorfes. Das Schloss Gräflich Wiese wurde zum Mittelpunkt ihres Besitzes. Die Herren von Mettich veranlassten einen zeitgemäßen mehrstufigen Umbau des Schlosses zu einer Renaissance-Residenz. Im 16. Jahrhundert und in den Jahren 1615–1617 wurden große Umbauten durchgeführt. Da sich die Herren von Mettich während der Reformation dem Protestantismus zuwandten, schickte Kaiser Ferdinand II. im Jahre 1629 den Hauptmann La Mordim und den Jesuiten Cygnaeus, um Joachim von Mettich und dessen Untertanen zur Rückkehr zum Katholizismus zu zwingen. Dies führte zum Bau einer Kapelle im Ostflügel des Schlosses. Anna und Maria von Mettich verkauften 1829 ihre Schulden an General Colomb. Ein Jahr später wurde Gräflich Wiese von Johann Karl Sedlnitzky von Choltitz erworben. Johann Karl führte weitere Umbauten des Schlosses durch. Um 1840 ließ er die Schlosskapelle abreißen. 1875–1883 renovierte er das Schloss. In der südwestlichen Ecke errichtete er einen quadratischen Turm. Hermann von Choltitz, Landrat des Kreises Neustadt, verließ im März 1945 mit seiner Familie das Schloss. Der letzte deutsche Besitzer des Schlosses war General Dietrich von Choltitz. Als Folge des Zweiten Weltkriegs fiel das Schloss zusammen mit dem größten Teil Schlesiens im Mai 1945 an Polen. Es steht seit 1956 unter Denkmalschutz. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Jerzego w Mieszkowicach

Kościół św. Jerzego w Mieszkowicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Mieszkowicach, należący do parafii św. Michała Archanioła w Szybowicach, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Pierwszy kościół w Mieszkowicach wzmiankowany był w 1465. Był zbudowany z drewna i przetrwał do drugiej połowy XVI wieku. Mieszkowice stanowiły wtedy samodzielną parafię. Obecny kościół został zbudowany w 1586 jako protestancki zbór w czasach posługi pastora Thomasa Thanhöltzera. W 1629 przejęli go katolicy, został przyłączony do parafii w Rudziczce. W 1859 został odnowiony i częściowo przyjął elementy neogotyckie. W 1946 kościół w Mieszkowicach staraniem ks. Ludwika Rutyny został przyłączony do parafii św. Michała Archanioła w Szybowicach. Od zakończenia II wojny światowej kościół jest systematycznie remontowany. Jako nowe drzwi wejściowe zostały zamontowane drzwi boczne kościoła Chrystusowego w Prudniku, rozebranego w latach 1968–1969. Przy kościele został wybudowany dom przedpogrzebowy z dzwonnicą. Przypisy Bibliografia Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
Piorunkowice (zámek)

Zámek v Piorunkowicích se nachází v obci Piorunkowice, obec leží podél státní silnice č. 41 (DK41) v Opolské vojvodství, která spojuje města Nisa a Prudnik. Součástí areálu je park, který je zároveň památkou, zapsanou do rejstříku památek 29. března 1989 pod číslem A-209/89. Historie Zámek nechali postavit Metychové z Čečova nad rybníkem na přelomu 17. a 18. století. V roce 1820 byl přestavěn v klasicistním stylu. Poslední přestavba proběhla v roce 1920. Do roku 1945 patřil zámek hraběcímu rodu von Wessel. Po skončení 2. světové války a převzetí Piorunkowic polskou správou využíval zámek hřebčín z nedalekého Prudniku. Následně v něm sídlilo psychiatrické zařízení. V 70. letech 20. století jej vlastnilo Zemědělské výrobní družstvo. V současné době je palác soukromým majetkem a chátrá. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pałac w Piorunkowicach na polské Wikipedii. Externí odkazy Fotogalerie: https://fotopolska.eu/Piorunkowice_Palac?f=925030-foto
Pałac w Piorunkowicach

Pałac w Piorunkowicach – zabytkowy dwór (pałac) znajdujący się w Piorunkowicach położonych w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Prudnik. W skład zespołu wchodzi park, który również jest zabytkiem, wpisanym do rejestru zabytków 29 marca 1989 roku pod numerem A-209/8. Historia Pałac został wybudowany na stoku wzniesienia nad stawem na przełomie XVII i XVIII wieku z inicjatywy rodziny von Mettich. W 1820 roku został przebudowany w stylu klasycystycznym. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1920. Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu Piorunkowic przez administrację polską, pałac użytkowała Stadnina Koni Prudnik, a następnie znajdował się w nim zakład psychiatryczny. W latach 70. XX wieku jego właścicielem była Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna. Obecnie pałac jest własnością prywatną i popada w ruinę. Zobacz też zamek Gryżów Przypisy
Kapliczka przydrożna św. Antoniego w Prudniku

Kapliczka przydrożna pod wezwaniem św. Antoniego w Prudniku – zabytkowa barokowa kapliczka przydrożna, znajdująca się w Prudniku, w Lipach, przy ul. Poniatowskiego 17. Historia Kapliczka została ufundowana przez rodzinę Fipper, ówczesnych właścicieli folwarku Lipy. We wnęce jej szczytu znajdował się obraz św. Antoniego, który został skradziony po II wojnie światowej. W środku umieszczony był obraz Matki Bożej. Później we wnęce umieszczono ludowego koguta, a wewnątrz obraz św. Antoniego. Obecnie we wnęce znajduje się figura Matki Bożej. Posługę duszpasterską nad nią pełnią zakonnicy z klasztoru Zakonu Braci Mniejszych. Architektura Kapliczka położona jest przy drodze prowadzącej do kościoła św. Józefa. Jest zwrócona frontem w stronę północną, schody prowadzące do jej wejście wyłożone są kostką granitową. Została wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu, z wypukło-wklęsłymi ścianami bocznymi i półkolistym zamknięciem. W jej wnętrzu znajduje się stół ofiarny, na którym umieszczono polichromowany krucyfiks. Ponad nim zawieszono obraz o tradycjach ludowych, przedstawiający św. Antoniego ubranego w habit Zakonu Braci Mniejszych. Na lewym ramieniu trzyma Dzieciątko Jezus, a prawą dłonią wskazuje na miniaturę Prudnika. Przypisy
Dreifaltigkeitskirche (Rudziczka)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Kościół Trójcy Świętej) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der schlesischen Ortschaft Rudziczka (Riegersdorf) bei Prudnik (Neustadt). Das Gotteshaus liegt im nördlichen Teil des Dorfes, an der Hauptstraße. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei der Hl. Dreifaltigkeit (Parafia Trójcy Świętej) in Rudziczka. Geschichte Die Pfarrei in Riegersdorf wurde an der Wende des 13. und 14. Jahrhunderts gegründet. Ursprünglich gehörte es dem Erzbistum Breslau. Die Kirche wurde 1337 erstmals urkundlich erwähnt. 1582 entstand eine evangelische Kirche, welche ab 1629 von der katholischen Gemeinde genutzt wurde. Die heutige Kirche wurde in den Jahren 1801–1803 erbaut. Die Kirche wurde vom Breslauer Bischof Melchior Diepenbrock geweiht. Bei den Kämpfen um das Dorf 1945 wurde das Dach der Kirche beschädigt. Die Kirche steht seit 1955 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche wurde auf der ursprünglichen und fast einzigartigen Projektion einer Ellipse und einem Dach mit einem abgerundeten First errichtet. Sie ist im klassizistischen Stil gebaut. Die Kirche ist geostet, auf der Westseite befindet sich ein quadratischer Turm und der Haupteingang zum Tempel. Die Kirche hat fünf Rundfenster auf einer Seite und fünf auf der gegenüberliegenden Seite. Buntglasfenster wurden 1892 errichtet. Zwei von ihnen sind figurale Buntglasfenster, die Schutzherren der nahegelegenen Kirchen darstellen: St. Anna – die Patronin von Buchelsdorf und St. Georg – der Patron von Dittmannsdorf. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Dreifaltigkeitskirche (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 817–818. Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Prudnik, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6. Einzelnachweise
Kościół św. Michała Archanioła w Poznowicach

Kościół św. Michała Archanioła w Poznowicach – kościół rzymskokatolicki położony we wsi Poznowice (powiat strzelecki, województwo opolskie). jest świątynią parafii św. Michała Archanioła. Do rejestru zabytków wpisany został 15 czerwca 1964 pod numerem 880/64. Historia i architektura Pierwszy, drewniany kościół zbudowano we wsi w 1366. Według zapisków księgi przychodów z 1648, w kościele poznowickim odprawiano msze tylko raz na kwartał, a poza tym w święto patrona parafii i święta tytularne. Obecny, murowany i otynkowany obiekt, nie mający z zewnątrz wyraźnych cech stylowych, wzniesiono około 1800 roku. Zbudowany został na planie prostokąta, z węższym od nawy prezbiterium. Nakrywa go dach dwuspadowy. Nad kruchtą wznosi się ośmioboczna wieża zwieńczona cebulastym hełmem z latarnią. Wejście znajduje się od zachodu. Wyposażenie Na wyposażenie kościoła składają się m.in.: eklektyczny, drewniany ołtarz główny, trójosiowy, w centralną figurą Michała Archanioła i bocznymi: św. Józefa i św. Alojzego Gonzagi, XIX-wieczny obraz Matki Boskiej Częstochowskiej w kaplicy bocznej, XIX-wieczna figura św. Jana Nepomucena nad konfesjonałem w kaplicy bocznej, XVIII-wieczne figury ewangelistów na konsolkach na bocznych ścianach prezbiterium, przy łuku tęczowym . Otoczenie Kościół otoczony jest murem wzniesionym z tłucznia wapiennego. Na terenie przykościelnego cmentarza znajdują się: w pobliżu wejścia do kościoła - mogiła rodziny Błania (powstańców śląskich) z 1921, wpisana do rejestru zabytków 17 czerwca 1988 pod numerem I-176/88; po stronie południowo-wschodniej wzniesiono w 1983 stalową dzwonnicę (na której zawieszone są dzwony o imionach: św. Michał Archanioł, św. Florian i św. Jacek); na przedłużeniu prezbiterium stoi kamienny krzyż z pasyjką, z postumentem z figurką Matki Bożej w niszy, na cokole znajduje się napis Es ist Vollbracht!. Poza murem, od południa, stoi granitowy głaz pamiątkowy z tablicą z dawnymi nazwami wsi (Pozdek 1205 r. / Pozden 1290 r. / Einseidel 1936 r.), a obok niego umieszczono stary pług rolniczy. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Fotokresy - historyczne zdjęcia kościoła - dostęp 15.5.2018
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Centawie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Centawie – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Centawa (powiat strzelecki, województwo opolskie). Funkcjonuje przy nim parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Do rejestru zabytków wpisany został 14 maja 1964 pod numerem 879/64. Historia i architektura Kościół pochodzi z 1253, a przebudowany został w XV i XVI oraz w XIX wieku (1886). Reprezentuje styl wczesnogotycki. Zbudowany jest z łupanych bloków wapieni triasowych z formacji gogolińskiej. Stanowi najcenniejszy zabytek miejscowości. Jego fundatorką była szlachcianka Magdalena Centawska. Świątynia pierwotnie przykryta była gontem. Na wieżę nałożono drewnianą koronę, w której znajdowały się trzy dzwony wykonane z brązu. Nad prezbiterium umieszczono drugą wieżyczkę. Cenny jest sufit kasetonowy, malowany naturalnymi farbami (motywy roślinne). Jest on oryginalny i, tak samo jak mury kościoła, przetrwał od początku istnienia budowli. W 1872 kościół został zamknięty z powodu zagrożenia zawaleniem. W latach 1886-1888 przeprowadzono generalny remont obiektu. Pokryto go dachówką, dobudowano wejście na chór i poszerzono go. Usunięto zewnętrzny tynk, powiększono okna i zmieniono łuk półkolisty na ostry oraz przebito okna w nawie północnej. Oprócz tego dobudowano również zakrystię i boczną salkę. Sprowadzono nowe organy z Nysy. W nawie głównej, w ołtarzu, zlokalizowany jest obraz przedstawiający scenę narodzin Najświętszej Maryi Panny. Są też dwie figury: św. Jadwigi i św. Urbana. Oryginalne ołtarze nie przetrwały do dzisiejszych czasów. Około 1950 zbudowano nowe. Obrazy namalował Łukasz Mrzygłód (1950-1951). W kościele znajduje się XIX-wieczna droga krzyżowa w obrazach. Pod świątynią jest krypta grobowa. Przypuszcza się, że została tam pochowana fundatorka, oprócz niej są tam trumny innych dostojników i lokalnych możnych. Po przeprowadzonych badaniach w tym miejscu (1922) prezes Śląskiego Zrzeszenia Geologów pisał tak: Grobowiec kościelny w Centawie zawiera piękną miedzianą trumnę z XVII w. W niej złożono baronową Dorothęę-Barbarę Larisch von Sleiwic (ur. 8.03.1665 r. zm. 13.09.1689 r.). Otoczenie Przy kościele stoi kaplica Maryi Niepokalanej pochodząca z 1990. Galeria Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Jemielnicy

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jemielnicy (dekanat Strzelce Opolskie diecezji opolskiej). Historia i architektura Jest to świątynia gotycka wzniesiona na przełomie XIII i XIV wieku, orientowana, murowana, wybudowana z łamanego kamienia wapiennego na zaprawie wapiennej i gładko otynkowana. Kościół posiada dwuprzęsłową nawę, do której prowadzi kruchta, od strony południowej z kostnicą powstałą w XIX wieku, następnie przechodzi w czworokątne prezbiterium z zakrystią od strony południowej. Więźba dachowa budowli jest drewniana, krokwiowo-płatwiowa. Dachy pokryte są blachą ocynkowaną. Nad nawą jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę powstała w 1747 roku, z ośmiokątną latarnią nakrytą baniastym dachem hełmowym. Od strony południowej do prezbiterium jest dobudowana zakrystia na planie prostokąta, nakryta sklepieniem kolebkowym. Nawa główna oraz prezbiterium są opięte przyporami, co razem z krzyżowo-żebrowym sklepieniem w prezbiterium opartym na wspornikach z maskami oraz ostrołukowym otworem tęczy potwierdza gotyckie pochodzenie. Sklepienie nawy głównej w stylu późnorenesansowym (zostało odbudowane w 1655 roku po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej), jest kolebkowe z lunetami i oparte na gurtach oraz ozdobione dekoracją listwową, tworzącą medaliony. Do dziś przetrwał chór muzyczny drewniany powstały w XVII wieku podparty dwiema kolumnami, do którego prowadzą drewniane schody. Świątynia posiada bogate wyposażenie. Na ścianach prezbiterium można zobaczyć cenne, gotyckie polichromie wykonane w 1436 roku oraz inskrypcję minuskułową. Polichromie znajdują się również na podłuczu tęczy oraz rozglifieniu ostrołucznego okna. Ostatnie prace konserwatorskie przy polichromiach zostały wykonane w 2004 roku. Ambona razem z całym wyposażeniem z 2. połowy XVII wieku tworzy jednolitą stylowo, barokową całość. W architektonicznym ołtarzu głównym powstałym w 1738 roku znajduje się obraz Wszystkich Świętych, sygnowany nazwiskiem Christiana Lansena. Przypisy
St. Hedwig (Salesche)

Die Pfarrkirche St. Hedwig (polnisch Kościół św. Jadwigi Śląskiej) ist eine römisch-katholische Kirche im oberschlesischen Dorf Salesche (Zalesie Śląskie) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Hedwig (Parafia św. Jadwigi Śląskiej) in Salesche. Das Gotteshaus liegt an der ul. Kościelna im Dorfkern. Geschichte Eine Kirche wurde erstmals 1223 in Salesche erwähnt. Der steinerne Kirchenbau entstand in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts als gotische Saalkirche. Der ursprünglich gotische Kirchenbau wurde zwischen 1812 und 1825 im neogotischen Stil unter dem Architekten Karl Heintze aus Ujest erweitert und umgestaltet. Um 1930 wurde die Kirche saniert und erhielt eine Attika am Turm. Der Kirchenbau steht seit 1964 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Saalkirche entstand ursprünglich im gotischen Stil. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurde der Kirchenbau im neogotischen Stil erweitert und umgebaut. Das Langhaus besitzt einen niedrigen, eingezogenen, quadratischen Chor, welcher aus dem 14. Jahrhundert stammt. Im Chor befindet sich ein Kreuzrippengewölbe mit Kragsteinen in Maskenform. An der Westseite besitzt der Kirchenbau einen eingezogenen Glockenturm mit Attika und Spitzhelm. Der südlich angrenzende Kirchhof ist von einer steinernen Mauer umgeben. Im Kirchgarten befindet sich das Denkmal für die Gefallenen beider Weltkriege. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1169. Weblinks Geschichte und historische Bilder der Hedwigskirche (poln.) Geschichte der Pfarrei (poln.) Einzelnachweise
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kalinowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kalinowie – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Kalinów (powiat strzelecki, województwo opolskie). Należy o Parafii św. Floriana w Wysokiej Do rejestru zabytków wpisany został 9 stycznia 1965 pod numerem 944/65. Historia i architektura Obiekt wybudowano w XV wieku, przebudowano w XVIII wieku, a odnowiono w 1935. Kościół jest gotycki z zatartymi cechami stylowymi, murowany z kamienia łamanego i cegły, otynkowany. Świątynia otoczona jest kamiennym murem. Obiekt jest zeszpecony przez działania niezgodnie ze wskazaniami konserwatorskimi. Zamontowano tu plastikowe okna i drzwi, zły jest też stan zawilgoconych tynków. Otoczenie zabytku jest silnie zmodernizowane. Przypisy
St.-Michaels-Kirche (Rosmierz)

Die Pfarrkirche St. Michael (polnisch Kościół św. Michała Archanioła) ist eine römisch-katholische Kirche in Rosmierz (Rozmierz). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Michael (Parafia św. Michała) in Rosmierz. Das Gotteshaus liegt im Ortskern. Geschichte Die Anfänge der Kirche gehen bis ins 13. Jahrhundert zurück. Erstmals erwähnt werden ein Pfarrer sowie die Pfarrkirche im Jahr 1356. Im Mittelalter war der Kirchenbau dem Gedächtnis Mariä Himmelfahrt gewidmet. Der heutige Kirchenbau stammt im Kern vermutlich aus dem 15. Jahrhundert und entstand zunächst im Stil der Gotik. 1686 wurde die Kirche geweiht und dem Patronat des Erzengels Michael anvertraut. In der Mitte des 18. Jahrhunderts wurde die Kirche um mehrere Seitenkapellen erweitert, darunter 1768 um eine südliche sowie 1769 um eine nördliche Kapelle. Weiterhin wurde der gotische Bau im barocken Stil umgebaut. Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Kirchenbau erneut ausgebaut. Das Langhaus wurde in Richtung Osten verlängert und die Kirche erhielt einen neuen Chor. Der Kirchenbau steht seit 1954 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Der Kirchenbau entstand ursprünglich im 15. Jahrhundert im Stil der Gotik. Ende des 18. Jahrhunderts wurde die Kirche im barocken Stil umgestaltet. Die Kirche besitzt einen rechteckigen Grundriss mit einem schmalen, geschlossenen Chor. An der Westseite steht der Glockenturm mit Zwiebelhaube. Ende des 19. Jahrhunderts wurde die Innenausstattung im neogotischen Stil errichtet. Weblinks Diözese Oppeln - Pfarrei in Rosmierz (poln.) Geschichte der Kirche (poln.) Einzelnachweise