NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tuczępy (województwo świętokrzyskie)

Tuczępy – wieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Tuczępy. Ma status sołectwa. Siedziba gminy Tuczępy. W latach 1975–1998 wieś położona była w województwie kieleckim. Części wsi Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Tucząp zawarty w tabeli 1. Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1190 r. Wieś została wówczas nadana klasztorowi w Busku przez Dzierzka (Dirsco), brata biskupa płockiego Wita. W połowie XV w. znajdował się tu drewniany kościół. Właścicielem wsi był wówczas Chrząstowski herbu Strzegomia. Wieś miała łany kmiece, karczmy, zagrodników oraz folwark rycerski, od których dziesięcinę pobierał miejscowy pleban. Prócz tego pleban z Tuczęp miał własną rolę i łąkę przy folwarku. Według rejestru poborowego powiatu wiślickiego z 1508 r. właścicielka Tuczęp Katarzyna Chrząstowska płaciła 36 groszy podatku. W 1579 r. Stanisław Dimitrowski płacił od 10 osad, 2½ łana i 4 zagrodników. W końcu XVI wieku istniała tu parafia kalwińska. W 1674 r. ukończono budowę nowego murowanego kościoła, który znajduje się w Tuczępach do dzisiaj. W 1827 r. wieś miała 41 domów i 310 mieszkańców. W 1885 r. znajdowała się tu siedziba gminy Tuczępy, wchodzącej w skład powiatu stopnickiego. W miejscowości funkcjonowała szkoła początkowa. Znajdowały się tu także dwa młyny oraz cegielnia. Zabytki kościół pw. św. Jana Chrzciciela, wybudowany w latach 1666–1674. Obok świątyni znajduje się murowana brama-dzwonnica z 1829 r., drewniana plebania z ok. 1850 r. oraz murowane ogrodzenie z XIX w. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.79 z 15.01.1957 i z 23.06.1967). dwór z 1930 r., współcześnie siedziba Urzędu Gminy. Przypisy
Тучемпи (Свентокшиське воєводство)

Тучемпи (пол. Tuczępy) — село в Польщі, у гміні Тучемпи Буського повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 589 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Келецького воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .
Kotel (jezioro)

Kotel – jezioro w północnej Polsce, w mezoregionie Borów Tucholskich, położone około 750 m na wschód od jeziora Gołuń. Objęte ochroną w ramach Wdzydzkiego Park Krajobrazowego. Na części jego zachodniego i południowego brzegu utworzono w 2006 roku użytek ekologiczny Kotel, którego celem jest zachowanie łąk i torfowisk. ​ Pod względem administracyjnym wchodzi w skład sołectwa Wdzydze, w gminie Kościerzyna, w województwie pomorskim. W pobliżu wschodniego brzegu jeziora biegnie linia kolejowa nr 201. Położona jest przy niej miejscowość Olpuch. Wzdłuż południowego brzegu przebiega niebieski szlak turystyczny Wdzydze-Gołuń-Olpuch. Przypisy
John Paul II Park (Warsaw)

The John Paul II Park (Polish: Park im. Jana Pawła II) is an urban park in Warsaw, Poland, within the district of Ursynów, between Romera Street and Melodyjna Street, opened in 2000. History The park was designed by Dorota Sikora, and developed between 1999 and 2000. It was opened on 18 May 2000, on the 80th anniversary of the birth of its namesake, Pope John Paul II. Characteristics The park is located in the neighborhood of North Ursynów, within the district of Ursynów. It is laid out in front of the Church of the Ascension of the Lord, extending to Romera Street and Melodyjna Street with a total area of 4.3 ha. The park is formed around an axis of two parallel alleys leading to the square before the church, flanked by a small soccer field to the left and a playground to the right, with a water fountain on the main square. It holds two rocks with commemorative plaques, dedicated to Pope John Paul II and the Polish exiles to Siberia. The park also includes an artesian well and a graduation tower, opened in 2020. References
Park im. Jana Pawła II (Warszawa)

Park im. Jana Pawła II – park na Ursynowie w Warszawie. Położenie i charakterystyka Park znajduje się w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Ursynów Północny, na osiedlu Jary, w okolicy ulic Eugeniusza Romera i Melodyjnej, w sąsiedztwie kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego. Powierzchnia w zależności od źródła wynosi 4,30 lub 3,62 ha. Na terenie parku znajdują się alejki spacerowe, plac z podświetlaną w nocy fontanną, boisko do piłki nożnej, plac zabaw, siłownia plenerowa, tężnia oraz ujęcie wody oligoceńskiej. Teren zielony urozmaicają dwa pomniki-głazy – jeden poświęcony patronowi parku, a drugi – upamiętniający Polaków zesłanych na Syberię. Historia Autorką projektu parku jest Dorota Sikora. Urządzono go w latach 1999–2000. Umowę na jego realizację o wartości ok. 2,5 mln zł podpisano w 1998 roku. W ramach prac dokonano m.in. nasadzeń 236 drzew liściastych, 46 drzew iglastych, 3781 krzewów liściastych oraz 567 krzewów iglastych. Założeniem planu parku było stworzenie osi widokowej na elewację kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego autorstwa Marka Budzyńskiego składającej się z dwóch równoległych alei. Zaplanowano stworzenie placu z fontanną przed samą świątynią, zieleńca z pamiątkowym głazem po przeciwnej stronie parku, przy przejściu podziemnym pod ulicą Romera, boiska sportowego na północy i placu zabaw na południu. Otwarcia parku z udziałem m.in. biskupa Mariana Dusia dokonano 18 maja 2000 roku w 80. rocznicę urodzin Jana Pawła II. W 2010 roku zakończono modernizację fontanny w parku. Za kwotę ponad 500 tys. zł. zamieniono nieckę na granitowe płyty, zamontowano nowe dysze pozwalające wyrzucać wodę na wysokość do 1,5 m, zainstalowano także kolorowe LED-y z możliwością dowolnego sterowania. W 2012 roku miasto przekazało własność dzielnicy Ursynów działek wchodzących w skład parku. Mieszkańcy Ursynowa zagłosowali w ramach budżetu partycypacyjnego na 2018 rok za stworzeniem w parku ogólnodostępnej tężni solankowej. Obiekt o nadanej nazwie „Maciejka” i wymiarach: długość 11 m, szerokość 1,3 m, wysokość 3,65 m został udostępniony dla korzystających 1 lipca 2020. Obiekt zbudowano na szkielecie z drewna sosnowego oraz modrzewiowego, na którym umieszczono gałęzie śliwy tarniny. Zbiornik na solankę w urządzeniu ma pojemność 7000 litrów, a woda pochodzi z Ciechocinka. Galeria Przypisy
Jezioro Zyndackie

Jezioro Zyndackie – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Sorkwity. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Babięcka Struga–Krutynia–Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się 7 km w kierunku północnym od Sorkwit. Nad jego północnymi brzegami leży wieś Zyndaki. W części północno-zachodniej ma połączenie z Jeziorem Warpuńskim, na południu wody odpływają w kierunku Jeziora Gielądzkiego. Według państwowego rejestru nazw geograficznych ciek ten to Bałowo (część Krutyni), natomiast według Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Olsztynie to Warpunka. Linia brzegowa mało rozwinięta. Na jeziorze, w jego południowej części, znajduje się wyspa o powierzchni 0,2 ha. W okolicy brak jest lasów. Według typologii rybackiej zalicza się do jezior sandaczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Gielądzkie w zlewni rzeki Pisa – nr 35. Na zbiorniku wodnym obowiązuje strefa ciszy. W przesmyku między Jeziorem Warpuńskim a Jeziorem Zyndackim położone jest pruskie grodzisko w formie kopca o wymiarach podstawy ok. 35 × 17 m i wysokości 2 m. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 39,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,0 m, a maksymalna – 10,3 m (punkt ten znajduje się w północno-wschodniej części akwenu). Lustro wody znajduje się na wysokości 134,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1592,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1120 m, a szerokość 480 m. Długość linii brzegowej wynosi 3370 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 37,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 133,4 m n.p.m. Przyroda Na odcinku rzecznym pomiędzy Jeziorem Warpuńskim a Jeziorem Zyndackim występuje szczeżuja wielka (Anodonta cygnea). Jezioro leży na terenie obszaru chronionego krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich. Przypisy
Jezioro Warpuńskie

Jezioro Warpuńskie (niem. Grosser Weissstein See lub Grosser Sontagscher See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Sorkwity. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Babięcka Struga–Krutynia–Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się 12 km w kierunku północnym od Mrągowa. Nad jego wschodnimi brzegami leżą wsie Zyndaki i Warpuny. W części północnej jest wyraźnie wyodrębniona zatoka. Na południowym zachodzie ma połączenie z Jeziorem Zyndackim. Od północy wpada niewielki ciek. Według państwowego rejestru nazw geograficznych to rzeka Bałowo (odcinek Krutyni), natomiast według Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Olsztynie to Warpunka. Na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski 10 ma identyfikator hydrologiczny 2643613 (w wersji 50 miało identyfikator 264213), a identyfikator jeziora 144318. Dno wyrównane. Brzegi płaskie, gdzieniegdzie wyniesione. W otoczeniu znajdują się pola uprawne, łąki, nieużytki oraz zabudowania nabrzeżnych wsi. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Gielądzkie w zlewni rzeki Pisa – nr 35. Na zbiorniku wodnym obowiązuje strefa ciszy. Ze względu na powierzchnię poniżej 50 ha w systemie gospodarki wodnej nie jest wyróżniane jako odrębna jednolita część wód, ale jest włączone do jednolitej części wód „Krutynia do wpływu do jez. Bełdany wraz z dopływami i jeziorami” o krajowym kodzie RW200025264299WMS. W przesmyku między Jeziorem Warpuńskim a Jeziorem Zyndackim położone jest pruskie grodzisko w formie kopca o wymiarach podstawy ok. 35 × 17 m i wysokości 2 m. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 49,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,6 m, a maksymalna – 6,9 m (punkt ten znajduje się w centralnej części akwenu). Lustro wody znajduje się na wysokości 134,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1270,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1250 m, a szerokość 720 m. Długość linii brzegowej wynosi 3550 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 45,0 ha. Na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski 10 Jezioro Warpuńskie ma powierzchnię 43,76 ha. Przyroda W skład rybostanu wchodzą m.in. płoć, szczupak i leszcz. Na odcinku rzecznym pomiędzy Jeziorem Warpuńskim a Jeziorem Zyndackim występuje szczeżuja wielka (Anodonta cygnea). Wśród roślinności przybrzeżnej dominuje trzcina, a wśród zanurzonej przeważają rdestnice i wywłócznik. Roślinność szczególnie obfita w zatoce na północy. Jezioro leży na terenie obszaru chronionego krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich. Uwagi Przypisy
Średnie Jezioro

Średnie Jezioro – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Dejna–Guber–Łyna–Pregoła. Znajduje się 2 km w kierunku zachodnim od Mrągowa. Nad jego południowym brzegiem leży osada Lasowiec. Ma połączenie poprzez rowy z jeziorem Piecuch na północy i Głębokim Jeziorem na południu. Linia brzegowa mało rozwinięta. Na jeziorze, w jego północnej części, znajduje się wyspa o powierzchni 0,1 ha. Brzegi wysokie, głównie strome, W otoczeniu znajdują się lasy (na północy), a także pola uprawne i łąki. Według typologii rybackiej zalicza się do jezior leszczowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Głębokie w zlewni rzeki Łyna – nr 59. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 14,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,8 m, a maksymalna – 11,6 m (punkt ten znajduje się w południowo-zachodniej części akwenu). Lustro wody znajduje się na wysokości 144,2 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 534,2 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 600 m, a szerokość 350 m. Długość linii brzegowej wynosi 1750 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 12,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 144,3 m n.p.m. Przyroda Jezioro leży na terenie obszaru chronionego krajobrazu Jezior Legińsko-Mrągowskich. Przypisy
Brotbänkentor

Das Brotbänkentor (polnisch Brama Chlebnicka) ist ein gotisches Stadttor in Danzig. Es wurde an der Langen Brücke, am Ende der Brotbänkengasse im vierzehnten Jahrhundert errichtet. Es ist das älteste von den drei erhaltenen Danziger Wassertoren, was das Stadtwappen von der Mottlauseite beweist – zwei silberfarbene Kreuze im roten Wappenschild – noch ohne die 1457 hinzugefügte Krone. Von der Brotbänkengasse ist das Wappen in Form einer Lilie zu sehen – als Wappen der Samboriden zugeschrieben. Beide Backsteinfassaden sind mit hohen Blenden und doppelten Spitzbögen gegliedert. Über der Durchfahrt befinden sich an beiden Fassaden treppenförmige Giebel, ebenfalls mit Blenden gegliedert. Von den zwei achteckigen Ecktürmen ist nur einer erhalten geblieben. Das Brotbänkentor hat die Kriegsgeschehnisse 1945 fast unbeschädigt überstanden. Quelle Maria Bogucka: Das alte Danzig. Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8 Weblinks
Brama Chlebnicka w Gdańsku

Brama Chlebnicka (niem. Brotbänkentor) – jedna z zabytkowych bram wodnych w Gdańsku, nad Motławą. Znajduje się przy Długim Pobrzeżu, u wylotu ulicy Chlebnickiej na Głównym Mieście. Historia W swojej obecnej gotyckiej formie pochodzi z XV wieku, przy czym jest ona najstarszą z trzech zachowanych późnogotyckich bram wodnych – wskazuje na to nie tylko jej forma architektoniczna, ale także umieszczony nad przejazdem od strony Motławy herb Gdańska – dwa srebrne krzyże na tarczy w polu czerwonym, jeszcze bez dodanej w 1457 korony. Z kolei od strony ul. Chlebnickiej nad przejazdem umieszczono znak, obecnie najczęściej interpretowany jako lilia – dawny herb książąt Pomorza Gdańskiego z dynastii Sobiesławiców. Brama została zbudowana na planie wydłużonego prostokąta o rzucie ok. 25,5 × 7,5 m, zamykającego wylot ulicy. Obie elewacje są rozczłonkowane wysokimi blendami, zamkniętymi od góry podwójnym ostrołukiem. Ściany zwieńczone są profilowanym ceglanym gzymsem. Całość nakrywa dach dwuspadowy, o kalenicy biegnącej równolegle do rzeki. Nad przejazdami znajdują się schodkowe szczyty, także podzielone ostrołukowymi blendami i zwieńczone krenelażem. Od strony Motławy brama posiadała dwie ośmiokątne wieżyczki, z których zachowała się tylko północna. Spośród wszystkich bram wodnych, Brama Chlebnicka przetrwała koniec II wojny światowej w najlepszym stanie (wypaleniu uległy mury obwodowe, dach i wnętrze) i posiada do dziś taką samą formę, jak na dawnych fotografiach. Przypisy Bibliografia MariaM. Bogucka MariaM., Żyć w dawnym Gdańsku: wiek XVI-XVII, Warszawa: Trio, 1997, ISBN 83-85660-44-5, OCLC 830129515 . Historia bramy
Elektrárna Jaworzno

Elektrárna Jaworzno je komplex tepelných elektráren Jaworzno II a Jaworzno III (v minulosti též Jaworzno I), které provozuje společnost Południowy Koncern Energetyczny u slezského města Jaworzno ve Slezském vojvodství v Polsku. Jaworzno I První elektrárna v Jaworzně byla vybudována v roce 1898 u jámy Rudolf a byla vybaveny dvěma stejnosměrnými agregáty o celkovém výkonu 320 kW. V roce 1903 byly spuštěny další agregáty u jámy Frederyk August, čímž vzrostl instalovaný výkon o 380 kW. Další agregáty byly postupně instalovány v letech 1911-1914. Po zásadní modernizaci a rozšíření elektrárny v letech 1948-1959 byl instalovaný výkon 157 MW. Provoz zastaralé elektrárny byl zastaven v roce 1998. Jaworzno II Stavba elektrárny Jaworzno II byla zahájena v roce 1948. První dva bloky byly dány do provozu 19. července 1953. V roce 1955 byly dokončeny další čtyři bloky a elektrárna dosáhla výkonu 300 MW. V roce 1962 byl doplněn sedmý blok a výkon elektrárny byl zvýšen na celkových 350 MW. V roce 1972 došlo ke spojení elektráren Jaworzno I a Jaworzno II do jednoho podniku. V roce 2007 měla elektrárna instalovaný elektrický výkon 190 MW a tepelný výkon 321 MW. Jaworzno III Výstavba elektrárny Jaworzno III byla zahájena v roce 1972. První blok byl spuštěn 10. prosince 1976 a dalších pět bloků bylo postupně spouštěno do roku 1979. Celkový instalovaný výkon těchto šesti bloků je 1200 MW. V roce 2007 činil instalovaný výkon elektrárny 1345 MW. V roce 1995 byly do společnosti pod názvem Elektrownia Jaworzno III integrovány všechny elektrárny v Jaworzně (tedy Jaworzno I, II a III) a v roce 2000 se tato společnost stala součástí elektrárenského koncernu Południowy Koncern Energetyczny. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Elektrárna Jaworzno na Wikimedia Commons PKE SA Elektrownia Jaworzno III (oficiální stránky – polsky, anglicky)
Kraftwerk Jaworzno

Das Kraftwerk Jaworzno liegt in Jaworzno in der Woiwodschaft Schlesien. Seit dem 29. Dezember 2000 gehört das Kraftwerk zur Południowy Koncern Energetyczny S.A. Das erste Kraftwerk in Jaworzno wurde bereits 1898 errichtet. Damals lieferten zwei Aggregate eine Gleichspannung mit einer Leistung von 320 kW. 1903 wurde an der Zeche „Friedrich August“ (jetzt „Piłsudski“) innerhalb der Gebäude des späteren Kraftwerks ein neues Kesselhaus mit zwei Heizkesseln installiert und damit die Leistung auf 800 kW erhöht. 1921 wurde das Kraftwerk auf eine Leistung von 7620 kW ausgebaut und 1938 ein weiteres Mal auf 39,12 MW. In den Jahren 1948–1952 wurden ein neuer Kessel und zwei neue Turbinen installiert, die Anlage hatte nun eine Gesamtleistung von 110,3 MW. Nach einer Modernisierung der Anlage 1959 erhöhte sich die Leistung auf 157,9 MW. Das Kraftwerk Jaworzno III besteht aus sechs Kraftwerksblöcken mit einer installierten Gesamtleistung von 1345 MW. Der Kamin dieses Kraftwerks ist mit einer Höhe von 306 Metern der höchste in Polen. Siehe auch Liste von Kraftwerken in Polen Weblinks PKE S.A. Elektrownia Jaworzno Kraftwerk Jaworzno
Jaworzno Power Station

The Jaworzno Power Station is a complex of coal-fired thermal power stations at Jaworzno, Poland. The largest plant of the Jaworzno power plant complex is called Jaworzno III. It has an installed electrical generating capacity of 1,345 MW, as well as thermal heating capacity of 321 MWt. About 1 kilometre (0.62 miles) to the east is Jaworzno II, with an installed electrical generating capacity of 200 MW. History The beginnings of the plant go back to 1898, when the first two generators were installed with the capacity of 320 kW for the purpose of lighting the neighbouring coal mines and houses. In 1959, after modernization the power station's capacity reached 157 MW. Is 1940s, the construction of the Jaworzno II Power Station started and in 1953 the first two generating units became operational. In 1956, the Jaworzno Power Station II reached the capacity of 300 MW. The two power stations were merged into a single company in 1972. Construction of the Jaworzno III Power Station started in 1972 and the generating units were commissioned in 1976–1979. In 1995, all three stations were combined into a state-owned company called Elektrownia Jaworzno III. The first power station was decommissioned in 1998. In 2000, the Elektrownia Jaworzno III became part of PKE SA. The Jaworzno III Plant Jaworzno III has a 306-metre (1,004 ft) high flue gas stack which is one of Poland's tallest free standing structures. See also List of power stations in Poland Katowice Power Station Kozienice Power Station Połaniec Power Station Łaziska Power Station List of towers References External links Media related to Jaworzno Power Station at Wikimedia Commons Tauron Jaworzno III Archived 26 April 2013 at the Wayback Machine (in Polish) "Jaworzno Power Station". SkyscraperPage.
Więcbork

Więcbork ([ˈvjɛnd͡zbɔrk]; German: Vandsburg) is a town in northern Poland, located in the Sępólno County in the Kuyavian-Pomeranian Voivodeship. In 2019 it had a population of 5,965. It is located on the shores of Więcborskie Lake within the ethnocultural region of Krajna. History After 960 the territory became a part of the emerging Polish state under its first historic ruler Mieszko I. It is first mentioned under the name Wanszowna in historical records in the chronicle of Jan of Czarnków in 1383. The first record instance of the name Więcbork occurred in 1405. The town was part of the Kingdom of Poland and it was a private town, which belonged to various Polish magnates. Administratively it was located in the Nakło County in the Kalisz Voivodeship in the Greater Poland Province. After the First Partition of Poland in 1772 the town became part of Kingdom of Prussia, under the name Vandsburg. After the successful Greater Poland uprising of 1806, it was regained by Poles and included within the short-lived Duchy of Warsaw. In 1815 it was reannexed by Prussia, where it was administratively part of the Flatow district (Landkreis Flatow). It was subjected to Germanisation policies and German colonization. Following World War I, Poland regained independence and the town was eventually reintegrated with the re-established Polish Republic after the Treaty of Versailles in 1920. The town became part of Sępólno County, under the restored Polish name Więcbork. During the joint German-Soviet invasion of Poland, which started World War II in September 1939, Więcbork was invaded by Nazi Germany. During the invasion, the Einsatzgruppe IV entered the town to commit atrocities against Poles. The town was annexed by Germany, and included within the Landkreis Zempelburg (district) under the name Vandsburg. During the German occupation, Poles were subject to persecutions, mass arrests, expulsions and massacres. Numerous Poles were imprisoned in a concentration camp in Radzim and in a prison established by the Selbstschutz in Sępólno Krajeńskie, and later murdered there or deported to other Nazi concentration camps. Mass arrests of Poles were carried out from September 1939. In 1945 the town was restored to Poland. Number of inhabitants by years Neighbourhoods Więcbork is divided into the following neighbourhoods: Stare Miasto (Old Town), Korea, Lupinek, Plebanka, Osiedle BOWiD, Osiedle Piastowskie, Osiedle Słoneczne, Osiedle Tartaczne. Sports Grom Więcbork sports club is based in Więcbork, with football, athletics, weightlifting, chess and duplicate bridge sections. References
Więcbork

Więcbork é um município da Polônia, na voivodia da Cujávia-Pomerânia e no condado de Sępólno. Estende-se por uma área de 4,31 km², com 5 969 habitantes, segundo os censos de 2017, com uma densidade de 1384,9 hab/km². Referências Ligações externas