NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Na Skarpie w Toruniu

Park Na Skarpie w Toruniu – osiedlowy park położony we wschodniej części Torunia Na Skarpie, za pawilonem handlowym „Maciej”, pomiędzy ulicami Przy Skarpie, Konstytucji 3 Maja a ul. kardynała Stefana Wyszyńskiego. W 2014 roku rozpoczęto pracę projektowe, których celem była renowacja parku. Pracę rozpoczęto w 2016 roku, zakończono zaś w 2018 roku. W parku znajdują się m.in.: alejki spacerowe, ścieżki rowerowe, ławeczki, stoły do gry w szachy, siłownia zewnętrzna oraz niewielki amfiteatr. Przypisy
Kamienica z Atlantami w Krakowie

Kamienica z Atlantami – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Pijarskiej 3, na Starym Mieście. Historia Parcela pod budowę kamienicy została wydzielona z gruntu miejskiego, na którym do końca XVIII wieku znajdowały się murowane budynki przemysłowe mieszczące m.in. szmelcownię i słodownię. Budynek wzniesiono w latach 1892–1894 według projektu Władysława Kaczmarskiego. Budowę kamienicy rozpoczął sam architekt z przeznaczeniem na dom własny, jednak już w 1893 odsprzedał ją I. Plesnerowi. Kamienica została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. 20 lipca 2020 kamienica z oficyną została pisana do rejestru zabytków pod nr A-1555/M. Architektura Kamienica posiada cztery kondygnacje. Reprezentuje ona styl eklektyczny z przewagą neobaroku. Pięcioosiowa fasada została podzielona wertykalnie czterema jońskimi półkolumnami w wielkim porządku, dźwiganymi przez pełnoplastyczne figury atlantów. Elewacja parteru została obłożona boniowaną, kamienną okładziną. Okna parteru i trzeciego piętra zostały zwieńczone półkoliście, zaś pierwszego i drugiego piętra – prostokątnie. Ponadto okna pierwszego piętra ozdobiono gzymsami i tralkami. Drugie i trzecie piętro zostały oddzielone gzymsem. Budynek wieńczy attyka z gzymsem koronującym. W sieni kamienicy, na sklepieniu, znajdują się malowidła pompejańskie. Przypisy
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej w Sosnówce

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Ostrobramskiej w Sosnówce – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Mysłakowice w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. Robert Kocioła. Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji legnickiej
Parafia św. Józefa Robotnika w Ścięgnach

Parafia św. Józefa Robotnika w Ścięgnach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Karpacz w diecezji legnickiej. Została erygowana 10 czerwca 1983. Jej proboszczem jest ks. Zenon Stoń. Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002.
Kościół św. Jana Pawła II w Rajbrocie

Kościół św. Jana Pawła II – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Rajbrot, w gminie Lipnica Murowana, w powiecie bocheńskim, w województwie małopolskim. Jest kościołem filialnym parafii Narodzenia NMP w Rajbrocie. Historia Kościół znajduje się w centrum miejscowości Rajbrot. Budowę rozpoczęto w 2003 roku, w miejscu plebańskich budynków gospodarczych. W 2003 roku papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod budowę kościoła. Kamień ów pochodzi z bazyliki św. Piotra w Rzymie. Poświęcenie świątyni odbyło się w niedzielę 7 sierpnia 2011 roku, przez biskupa diecezjalnego Wiktora Skworca. Konsekracji dokonał biskup diecezjalny tarnowski Andrzej Jeż. Przypisy
Mier Park

The Mier Park (English: /mjə(ɹ)/; Polish pronunciation: [ˈmjɛr]; Polish: Park Mirowski), also known as the Downtown Park (Polish: Park Śródmiejski), is an urban park in Warsaw, Poland, within the Downtown district. It is placed in the neighbourhood of North Downtown, between John Paul II Avenue, Marshal Street, Mier Halls, and the neighbourhood of Za Żelazną Bramą. Name The Mier Park was named after the nearby Mier Halls and Mier Square, which in turn were named after the Mier Barracks, built there in the 18th century. They in turn were named after Wilhelm Mier, who was the commanding officer of the Crown Horse Guard Regiment stationed there. It is also alternatively known as the Downtown Park (Polish: Park Śródmiejski), due to its location in the Downtown district, and relatively close placement to the city centre. History The Mier Park was opened in the 1960s. In June 1968 in the park was unveiled the moment of Julian Marchlewski, a communist politician and revolutionary, who was the chairperson of the Provisional Polish Revolutionary Committee. It was deconstructed in 1990. On 21 May 2019 in the park was unveiled the monument of Feliks Stamm, a 20th-century boxing champion. The monument was placed next to the East Hall of the Mier Halls, where five Polish boxers won gold medals at the 1953 European Amateur Boxing Championships. The monument was made by sculptor Lubomir Grigorov. On 2 March 2023, in the park was unveiled the monument of Piotr Drzewicki who was the mayor of Warsaw from 1917 to 1921. Characteristics The Mier Park has the form of a long and thin rectangular strip of land between Jana Pawła II Avenue and Marszałkowska Street. Its central pathway is Piotra Drzewieckiego Avenue. The park has the total area of 5.35 ha. It borders the Mier Square and Mier Halls to the north, the Iron Gate Square to the north-east, and Za Żelazną Bramą neighbourhood to the south. In the park are located the monument to Feliks Stamm by Lubomir Grigorov, the monument to Piotr Drzewicki, and the sculpture of Mermaid of Warsaw by Ryszard Kozłowski. Gallery References
Park Mirowski w Warszawie

Park Mirowski, nazywany także parkiem Śródmiejskim – miejski park w warszawskiej dzielnicy Śródmieście. Opis Park został urządzony w latach 60. XX wieku na powierzchni ok. 4 ha między ulicami Marszałkowską i Juliana Marchlewskiego (obecnie al. Jana Pawła II). Nazwa parku nawiązuje do Koszar Mirowskich. W lipcu 1968 roku na terenie parku (od strony ul. Juliana Marchlewskiego) odsłonięto pomnik Juliana Marchlewskiego. W 1990 roku monument został rozebrany. Przez park przebiega aleja Piotra Drzewieckiego. Na terenie parku znajdują się pomniki: Feliksa Stamma, Piotra Drzewieckiego oraz warszawskiej Syrenki, a także plac zabaw dla dzieci. Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Budynek Konsystorza Królewskiego w Poznaniu

Budynek Konsystorza Królewskiego w Poznaniu (niem. Königliches Consistorium der Provinz Posen) – budynek usytuowany przy ul. Młyńskiej 11a (niem. Mühlenstraße) w Poznaniu. Historia Budowę budynku w stylu neogotyckim zakończono w 1894 roku. Początkowo w budynku mieściła się siedziba pruskiej Komisji Kolonizacyjnej, przeniesiona następnie do gmachu obecnego Collegium Maius. Jesienią 1918 roku, po upadku monarchii Hohenzollernów uległa zmianie nazwa na Konsystorz Ewangelicki. Konsystorz był najwyższą władzą wykonawczą Kościoła Ewangelicko-Unijnego w Prowincji Poznańskiej. 4 listopada 1978 roku obiekt wpisany został do rejestru zabytków pod nr. rej. A207. Obecnie w budynku funkcjonuje Wielkopolski Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w Poznaniu. Galeria Przypisy
Kamienica Bełzińska w Krakowie

Kamienica Bełzińska (znana także jako Kamienica Bełzowska, Kamienica Cyprianowska, Kamienica Pod Jelonkiem, Kamienica Witoszyńskich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 45, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XV wieku. W XVI wieku i pierwszej ćwierci XVII wieku była własnością patrycjuszowskiej rodziny Bełzów. Około 1540 została przebudowana i rozbudowana na zlecenie S. Bełzy. Utrwalił się wówczas typowy układ wnętrz, uzupełniony na przełomie XVI i XVII wieku o klatkę schodową. W połowie XVII wieku kamienica została nadbudowana o drugie piętro. W 1766 została wyremontowana przez pasamonika J. Wajdnera. W 1830 przeszła gruntowną przebudowę w stylu klasycystycznym, nadbudowano też trzecie piętro. W 1833 wzniesiono jednopiętrową oficynę tylną w stylu neobarokowym. W 1880 kamienica została gruntownie przebudowana według projektu Jacka Matusińskiego, wzniesiono też oficynę boczną z drewnianymi gankami oraz przekształcono oficynę tylną. W czwartej ćwierci XIX wieku na drugim piętrze budynku mieściła się prywatna szkoła powszechna. U schyłku XIX wieku kamienica przeszła w ręce rodziny Witoszyńskich. W 1910 przebudowano parter według projektu Franciszka Mączyńskiego i Karola Frycza, adaptując go na potrzeby kawiarni "Jama Michalika". W tym samym czasie zburzono oficynę boczną i przekształcono podwórze w tzw. Salę Fryczowską, nakrytą szklanym dachem i połączoną arkadami z dawną izbą tylną, zwaną Salą Starą oraz parterem oficyny tylnej. W 1927 zburzono piętra oficyny oraz zmodernizowano zaplecze. W latach 1929–1930 przebudowano parter fasady według projektu Franciszka Mączyńskiego. W II połowie lat 50. XX wieku odtworzono sień i zbudowano piwnicę pod Salą Fryczowską na potrzeby kawiarni. W 1968, 1973, 1985 i 1992 przeprowadzono prace konserwatorskie. 15 lipca 1930 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Wpis rozszerzono 21 lipca 1975. Budynek znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada utrzymana jest w stylu klasycystycznym. W partii parteru ma ona trzy osie, zaś w partii pięter pięć, co jest rzadko spotykane w budynkach wzniesionych na działce półkuryjnej. Poszczególne kondygnacje oddzielone są od siebie wąskimi gzymsami. W pierwszej osi parteru znajduje się prosty, półkoliście zwieńczony portal. Okna parteru, mające charakter dużych witryn, nawiązują stylistyką do portalu. Okna pierwszego piętra ozdobione są trójkątnymi frontonami, okna drugiego piętra – gzymsami, zaś okna trzeciego piętra pozbawione są dekoracji. Budynek wieńczy szeroki gzyms koronujący. Kultura Począwszy od 1895 w budynku znajduje się najsłynniejsza krakowska kawiarnia literacka, zwana początkowo "Cukiernią Lwowską", a obecnie "Jamą Michalika". W latach 1905–1915 była ona siedzibą pierwszego polskiego kabaretu literackiego Zielony Balonik, a w latach 1960–1991 Kabaretu Jama Michalika. Kawiarnia Jama Michalika wnętrza Przypisy
Mennonicki dom modlitwy w Kazuniu Nowym

Mennonicki dom modlitwy w Kazuniu Nowym – drewniany budynek z 1892 należący do końca II wojny światowej do gminy mennonickiej w Kazuniu Nowym (niem. Deutsch Kazun) i pełniący funkcje domu modlitwy. Obecnie jest budynkiem mieszkalnym. Historia Gmina mennonitów powstała w Kazuniu Nowym w 1776. W chwili powstania była gminą najdalej położoną na wschodnich terenach Polski. Miała charakter mieszany flamandzko-fryzyjski. Jej pierwsi członkowie wywodzili się z osad fryzyjskich z okolic Chełmna i Grudziądza (głównie Mątaw-Grupy, Sosnówki i Nieszawki). W 1823 gmina wybudowała tutaj swój pierwszy dom modlitwy. Wylew Wisły w 1891 spowodował jego całkowite zniszczenie. Zachowany do chwili obecnej dom modlitwy został wzniesiony w 1892 (poświęcenia dokonano 30 października tego roku). Na skutek walk podczas I wojny światowej był uszkodzony do tego stopnia, że przez jeden rok wierni musieli korzystać z domu modlitwy w Nowym Wymyślu. Po remoncie przywrócono go do użytku w 1924. Wraz z wysiedleniami ludności mennonickiej uznawanej przez władze za niemiecką budynek przestał być wykorzystywany na cele religijne w 1945. Później mieściła się w nim szkoła, od 1960 siedziba gminy i posterunek Milicji Obywatelskiej. Następnie został przeznaczony na cele mieszkalne. Nieopodal obiektu, po drugiej stronie drogi łączącej Nowy Dwór Mazowiecki z Warszawą, na terenie między wałem przeciwpowodziowym i Wisłą znajduje się nieczynny od 1945, zrujnowany cmentarz mennonicki. Opis Obiekt jest drewniany, zbudowany na planie prostokąta, bez żadnych znamion budynku sakralnego. W czasie gdy był domem modlitwy, większą jego część stanowiła sala nabożeństw z oknami z trzech stron. Do sali tej prowadziła centralnie położona długa sień. Po obu jej stronach znajdowały się cztery izby z przeznaczeniem na cele mieszkalne i szkolne. Maciej Warchoł w publikacji pt. Katalog domów modlitwy mennonitów na ziemiach polskich. Przyczynek do badań nad budownictwem sakralnym mennonitów scharakteryzował obiekt następująco: „Budynek konstrukcji zrębowej, mieszanej z sumikowo-łątkową, szalowany deskami. Wnętrza tynkowane. Ściany zwieńczone wydatnym gzymsem okapowym, całość nakryta dachem dwuspadowym, krytym blachą.” Przypisy
Willa Mały Wawel w Krakowie

Willa Mały Wawel – zabytkowa willa, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Podzamcze 10 na Starym Mieście. Historia Willa została wzniesiona w latach 1886–1888 według projektu architektów Tadeusza Stryjeńskiego i Władysława Ekielskiego dla Maurycego Straszewskiego, filozofa i podróżnika, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wybudowano ją na obszarze Ogrodu Wawel krakowskich Plant, których Straszewski był kuratorem. Powstanie budynku w takiej lokalizacji wywołało liczne kontrowersje wśród architektów i mieszkańców Krakowa. W 1940 władze Generalnego Gubernatorstwa podjęły decyzję o wyburzeniu willi w ramach prac porządkujących otoczenie Wawelu. Ostatecznie jednak do wyburzenia nie doszło. W latach 1946–2002 budynek był siedzibą Przedszkola Samorządowego nr 61. Po jego przeniesieniu na ulicę Rajską powrócił w ręce prywatne. W latach 2018–2019 przeszedł generalny remont konserwatorski. Willa została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Architektura Willa została zaprojektowana na planie zbliżonym do litery L. Ma ona dwie kondygnacje. Od strony zachodniej styka się z Pałacykiem Straszewskich. Budynek reprezentuje styl neorenesansowy, z licznymi nawiązaniami do pobliskiego Zamku Królewskiego na Wawelu. W północno-wschodnim narożniku willi znajduje się baszta nawiązująca stylistyką do wawelskich wież: Zygmunta III Wazy i Jana III Sobieskiego. W narożniku północno-zachodnim, na piętrze, zaprojektowano charakterystyczną loggię z półkolistymi arkadami. W elewacjach od strony ulicy Podzamcze znajdują się dwa płytkie ryzality. Przypisy
Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stanisławiu Dolnym

Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stanisławiu Dolnym – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kalwaria, w Polsce. Bibliografia Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika w Stanisławiu Dolnym. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-09-10]. (pol.).
Placówka Straży Granicznej w Warszawie

Placówka Straży Granicznej w Warszawie – terenowa jednostka organizacyjna Straży Granicznej realizująca zadania w ochronie granicy państwowej na terenie kraju. Formowanie i zmiany organizacyjne 27 września 2018 Komendant Główny Straży Granicznej wydał zarządzenie nr 82 w którym ograniczył terytorialny zasięg działania Placówki Straży Granicznej Warszawa-Okęcie wyłącznie do terenu Portu Lotniczego Chopina w Warszawie. Jednocześnie na podstawie tego zarządzenia została utworzona nowa terenowa jednostka SG – Placówka Straży Granicznej w Warszawie w strukturach Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej, która przejęła dotychczasowy terytorialny zasięg działania Placówki SG Warszawa-Okęcie. Zarządzenie to weszło w życie 17 października 2018. Kadrę nowo utworzonej jednostki stworzyli głównie funkcjonariusze przeniesieni z Placówki SG Warszawa-Okęcie. 3 czerwca 2026 Placówka SG w Warszawie była I kategorii. Terytorialny zasięg działania Stan z 17 października 2018 Obszar poza strefą nadgraniczną: Województwo mazowieckie – powiaty: garwoliński, grodziski, miński, otwocki, piaseczyński, pruszkowski, siedlecki, warszawski zachodni, żyrardowski, Siedlce i Warszawa z wyłączeniem portu lotniczego Chopina w Warszawie. Zadania Zapobieganie i przeciwdziałanie nielegalnej migracji. Rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, w zakresie właściwości Straży Granicznej. Przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych, z zakresu ochrony granicy państwowej, kontroli ruchu granicznego, zapobiegania i przeciwdziałania nielegalnej migracji oraz udostępnianie ich sądom, prokuratorom, organom administracji publicznej i innym organom państwowym, uprawnionym do ich otrzymania na podstawie odrębnych ustaw, w zakresie niezbędnym do realizacji ich zadań. Przeprowadzanie kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzanie wykonywania pracy cudzoziemcom. Wykonywanie zadań określonych w innych ustawach. Komendanci placówki mjr SG/płk SG Przemysław Kuźnia (obecnie). Uwagi Przypisy
Willa Stefana Dembińskiego w Toruniu

Willa Stefana Dembińskiego w Toruniu – willa znajdująca się przy ul. Szosa Chełmińska 130 na Chełmińskim Przedmieściu w Toruniu. Została zbudowana w 1923 roku z inicjatywy ppłk Stefana Dembińskiego. Kolejnymi właścicielami willi byli m.in: wiceprokurator Sądu Apelacyjnego w Toruniu Krzysztof Łada-Bieńkowski i prezes Sądu Apelacyjnego w Toruniu Cezary Szyszko. Po II wojnie światowej w budynku mieściły się mieszkania komunalno-kwaterunkowe. 8 listopada 1982 roku budynek przekształcono w Państwowe Przyzakładowe Przedszkole Zakładu Przemysłu Odzieżowego Torpo. W 1983 roku przedszkole ponownie trafiło pod zarząd miasta. W 1993 roku, w ramach reorganizacji placówek oświatowych w Toruniu, przedszkolu nadano numer 6. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 1999){. Przypisy
Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Paczółtowicach

Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Paczółtowicach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Krzeszowice, w Polsce. Bibliografia Paczółtowice, Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. diecezja.pl. [dostęp 2019-10-03]. (pol.).
Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Leńczach

Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Leńczach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kalwaria, w Polsce. Została erygowana 31 marca 1530 roku przez biskupa Piotra Tomickiego. Przypisy Bibliografia Leńcze, Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła. diecezja.pl. [dostęp 2019-10-03]. (pol.).
Parafia św. Anny w Zakrzowie

Parafia świętej Anny w Zakrzowie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kalwaria, w Polsce. Bibliografia Zakrzów, Parafia sw. Anny. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-10-03]. (pol.).
Kapelanka (kamieniołom)

Kapelanka lub łom na Kapelance – nieczynny kamieniołom wapienia na wzniesieniu Krzemionki Zakrzowskie w będącej częścią Krakowa Dzielnicy VIII Dębniki. Wapienie na potrzeby budownictwa wydobywano tutaj od wielu wieków, jednak na wielką skalę dopiero od początku XX wieku. Początkowo zakłady wydobywające wapień należały do Austriackich Zakładów Solvay i Zakładów Solvay w Polsce sp. w Warszawie. Po I wojnie światowej stały się własnością Krakowskich Zakładów Sodowych Solvay. Wydobywany wapień wykorzystywano głównie do produkcji sody. W czasie II wojny światowej w zakładach tych jako pracownik fizyczny pracował Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II. Na Krzemionkach Zakrzowskich wapienie wydobywano w kilku miejscach. Oprócz Kapelanki istniały kamieniołomy Łom Bergera, Skałki Twardowskiego i Zakrzówek. Eksploatację wapieni zakończono w 1991 roku. Niemal całe wzgórze wraz z wyrobiskami dawnych kamieniołomów stało się jednym z terenów rekreacyjnych Krakowa o nazwie Uroczysko Skałki Twardowskiego. Po dawnym kamieniołomie pozostały mury skalne o pionowych, miejscami nieco przewieszonych ścianach. Stały się one mekką krakowskich wspinaczy skalnych. Skalne mury dawnego kamieniołomu dzielą oni na sekcje Baba Jaga, Ciąża, Freney, Niski Mur, Problemówka, Rdzawe Zacięcie, Szara Ścianka, Sadystówka. Wapienie pochodzą z jury późnej. Są to wapienie skaliste nieuławicone, gruboławicowe i płytowe. Zaobserwować w nich można gzymsy tektoniczne i kanały anastomatyczne. We wschodniej ścianie widoczne są powierzchnie międzyławicowe wymyte w obrębie wyżej leżącej warstwy. Niektóre kanały anastomatyczne są od siebie izolowane, łączą się jednak w dolnej część tworząc labiryntowatą sieć kanałów. W obrębie dawnego kamieniołomu Kapelanka istnieje wiele form krasowych. M.in. są to jaskinie i schronisko. Do 2019 roku grotołazi opisali ich osiem: Jaskinia Koguta, Jaskinia Musza, Jaskinia przed Problemówką, Jaskinia w Anastomozach, Rurka, Schronisko nad Sadystówką, Schronisko obok Anastomozów. Jest też wykuta przez Austriaków Kawerna Magazyn, która służyła jako magazyn amunicji dla Twierdzy Kraków. Przypisy
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gaju

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Gaju – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Mogilany, w Polsce. Bibliografia Gaj, Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-10-05]. (pol.).
Parafia św. Marii Magdaleny w Głogoczowie

Parafia świętej Marii Magdaleny w Głogoczowie – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Mogilany, w Polsce. Bibliografia Głogoczów, Parafia św. Marii Magdaleny. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-10-05]. (pol.).
Parafia św. Jana Chrzciciela w Rzeszotarach

Parafia Świętego Jana Chrzciciela w Rzeszotarach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Mogilany, w Polsce. Bibliografia Rzeszotary, Parafia św. Jana Chrzciciela. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-10-05]. (pol.).
Parafia św. Jana Chrzciciela w Polance

Parafia świętego Jana Chrzciciela w Polance – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Myślenice, w Polsce. Bibliografia Polanka k. Myślenic, Parafia św. Jana Chrzciciela. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-10-06]. (pol.).
Skałki Twardowskiego (kamieniołom)

Skałki Twardowskiego – nieczynny kamieniołom wapienia na wzniesieniu Krzemionki Zakrzowskie w będącej częścią Krakowa Dzielnicy VIII Dębniki. Znajduje się w północno-zachodniej części wzniesienia, po wschodniej stronie ul. Tynieckiej i na północ od betonowego ogrodzenia jednostki wojskowej. Na Krzemionkach Zakrzowskich wapienie wydobywano od wielu wieków w kilku miejscach. Oprócz Skałek Twardowskiego istniały kamieniołomy Łom Bergera, Kapelanka i Zakrzówek (te dwa ostatnie były największe). Często zdarzały się podtopienia łomów, jednak jakość surowca, łatwość dostępu i potrzeby budowlane odgrywały ważniejszą rolę. Wapienie z kamieniołomu Skałki Twardowskiego wykorzystywano do budowy dróg i domów, a w drugiej połowie XIX wieku do budowy umocnień Twierdzy Kraków. Obecnie teren wyrobiska jest terenem rekreacyjnym Krakowa i wchodzi w skład Uroczyska Skałki Twardowskiego. Prowadzą nim ścieżki turystyki rowerowej i pieszej. Po zaprzestaniu eksploatacji większa część wyrobiska zarosła lasem, nadal jednak znajdują się na nim jeszcze niewielkie polanki. W lesie równolegle do ul. Tynieckiej biegnie mur skalny o wysokości do 20m, drugi, krótszy i niższy biegnie równolegle do północno-zachodniego ogrodzenia jednostki wojskowej, wiele skałek znajduje się także w innych miejscach dawnego kamieniołomu. W Skałkach Twardowskiego jest kilka jaskiń i schronisk: Jaskinia Jasna, Jaskinia Niska, Jaskinia pod Nyżą, Jaskinia Twardowskiego, Jaskinia Wywiew, Jaskinia z Kulkami i Okienko Zbójnickie. Największa jest Jaskinia Twardowskiego – do 2019 roku grotołazi przebadali w niej korytarze o łącznej długości około 500 m. Wapienie kamieniołomu pochodzą z jury późnej. Ich najwyższe partie są silnie porowate i zawierają epigenetyczne krzemienie o nieregularnym kztałcie. Czasami krzemienie tworzą gniazda, czasami naskorupienia na powierzchniach pęknięć skalnych, a także na powierzchni abrazyjnej. Nie są związane z jakąś określoną strukturą wapienną, najczęściej występują w strefach przyuskokowych w przystropowych partiach osadów jurajskich. Krzemienie powstały w trzeciorzędzie podczas ruchów górotwórczych tworzących obecny zrąb Zakrzówka. Strefami uskokowymi prawdopodobnie płynęły wody termiczne. Osiadała na nich wytrącająca się z wody krzemionka. Przypisy