NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół ewangelicki w Bażanowicach

Kościół ewangelicki w Bażanowicach – kościół ewangelicko-augsburski w Bażanowicach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Historia Wieś Bażanowice nie posiadała nigdy wcześniej żadnego obiektu sakralnego mogącego służyć miejscowym ewangelikom. Nie było miejsca dla spotkań parafialnych, a lekcje religii odbywały się w mieszkaniach prywatnych. Inicjatywa powstania Domu Katechetycznego zrodziła się, kiedy na przełomie lat 1977-1978 Zofia Szurman ofiarowała ziemię na rzecz parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Rozpoczęto starania o uzyskanie pozwolenia na budowę, a 13 marca 1978 r. miało miejsce pierwsze zebranie, na którym utworzono Komitet Wykonawczy. 3 czerwca 1978 odbyło się rozpoczęcie prac i poświęcenie placu pod budowę, w którym udział wzięli księża z Cieszyna. Kamień węgielny, poświęcony przez księdza biskupa Janusza Narzyńskiego, wmurowano 10 września 1978 r. Podczas prac budowlanych napotykano na braki potrzebnych materiałów, korzystano z pomocy z krajów zachodnich. Salę do nauki religii oddano do użytku 16 września 1979 r., a pierwsze nabożeństwo miało miejsce 5 czerwca 1980 r. Chór działający przy kościele rozpoczął pracę 19 listopada tego samego roku. Kościół poświęcony został przez biskupa Janusza Narzyńskiego 13 września 1981 r. Architektura Kościół zaprojektował Stanisław Kwaśniewicz, Karol Gaś i Henryk Raszka (konstrukcja). Jest to budowla dwukondygnacyjna o kubaturze 2900 m³, powstała na planie regularnego wieloboku. Główny ustrój konstrukcyjny stanowi szkielet żelbetowy oparty na słupie środkowym oraz słupach wtopionych w ściany zewnętrzne. Połacie dachowe zbudowano z drewnianych, deskowych dźwigarów kratowych i pierściennych. Na niskim parterem postawiono monolityczne żelbetowe stropy zbrojone. Na parterze położona jest sala nabożeństw, dysponująca 180 miejscami siedzącymi. Ołtarz umiejscowiono naprzeciwko wejścia głównego. Poniżej parteru znajduje się sala katechetyczna, sala zebrań, pomieszczenia sanitarne oraz kotłownia i mieszkanie gospodarza budynku. Kondygnacje zostały połączone wewnętrzną klatką schodową. Komin centralnego ogrzewania służy dodatkowo jako dzwonnica. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny w Grudzy

Kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny w Grudzy – świątynia o statusie kościoła parafialnego Parafii Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grudzy. Historia Kościół Parafialny Imienia Najświętszej Marii Panny został zbudowany w końcu XV wieku jako późnogotycki, gruntownie przebudowany przez ewangelików lub wzniesiony na nowo w latach 1765–1768 i 1772. Był remontowany w 1962 r. i 1975 r. Podczas pierwszego remontu rozebrano część emporiarną. Od 21 września 1964 roku świątynia wpisana jest do Rejestru zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego Narodowego Instytutu Dziedzictwa i stanowi najstarszy i jeden z najcenniejszych zabytków wsi Grudza. Kościół został odremontowany ze środków pozyskanych z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007–2013. W ramach projektów odnowiono elewację kościoła, położono nowy dach, a także odrestaurowano wnętrze świątyni. Architektura Orientowany kościół ma prostokątną, 3-przęsłową nawę, węższe prostokątne prezbiterium i wieżę na osi, dołem kwadratową, górą 8-boczną, zwieńczoną hełmem z prześwitem. Okna są półkoliście zamknięte w opaskach. Elewacje dzielone lizenami w tynku. Podobnie akcentowane naroża i gzymsy. Wnętrze przekryte sklepieniem żeglastym na gurtach wspartych na pilastrach. Wystrój i wyposażenie głównie barokowe i rokokowe, m.in. drewniany polichromowany ołtarz z 2 poł. XVIII w. i klasycystyczne ołtarze boczne z początku XIX w., drewniana polichromowana ambona z 2 poł. XVIII w. z drewnianą pokrywą; obrazy olejne z XVIII w. i nieliczne parametry z XVIII-XIX w. Wokół kościoła i cmentarza znajduje się kamienny mur z bramą z XVI w.. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Imienia Najświętszej Marii Panny - Katholische Kirche polska-org.pl
Kaplica ewangelicka w Gumnach

Kaplica ewangelicka w Gumnach – kaplica ewangelicko-augsburska w Gumnach, w województwie śląskim, w Polsce. Historia Szkoła ewangelicka w Gumnach powstała w 1863 r. i służyła luteranom mieszkającym we wsiach Gumna, Ogrodzona i Zamarski do 1901 r., kiedy to została ona przekształcona w szkołę publiczną, działającą do czasu wybudowania nowego obiektu szkolnego w Krasnej w 1956 r. Dotychczasowa siedziba szkoły w Gumnach została zwrócona parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Od tego roku dawna szkoła zaczęła służyć jako miejsce odbywania się godzin biblijnych, szkółek niedzielnych i spotkań młodzieżowych. Korzystano jedynie z jednej połowy obiektu, ponieważ druga zamieszkana była przez dawnego kierownika szkoły. Salę przebudowano na kaplicę w latach 1980-1981. Przeprowadzono wtedy remont, podczas którego wymieniono instalacje, położono nową podłogę oraz wstawiono ołtarz i ambonę. Kolejny, generalny remont, odbył się w 1996 r. Odzyskano wtedy drugą połowę szkoły, a także zaplecze gospodarcze. Dawne pokoje mieszkalne przekształcono na jedną, dużą salę. Wyremontowano kuchnię i łazienkę, utworzono też salkę dla dzieci. Budynek kaplicy przyłączony został do sieci wodno-kanalizacyjnej oraz zamontowano ogrzewanie centralne, odnowiono tynk i ogrodzenie. Poświęcenie kaplicy po remoncie miało miejsce 27 września 1998 r. podczas nabożeństwa z okazji Dziękczynnego Święta Żniw przez ks. Jana Melcera. W 2001 r. zamontowano nagłośnienie oraz tablicę wyświetlającą numery pieśni. Kaplica należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie, nabożeństwa odbywają się w każdą niedzielę i w święta. Przypisy
Kościół ewangelicki w Ogrodzonej

Kościół ewangelicki w Ogrodzonej – kościół ewangelicko-augsburski w Ogrodzonej, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Historia Ziemia pod budowę cmentarza ewangelickiego w Ogrodzonej została przekazana przez Jana Brodę w 1873 r. Pierwszy pogrzeb odbył się na nim w 1877 r.. Budowę kaplicy cmentarnej rozpoczęto w 1876 r., systematycznie była ona rozbudowywana. W 1923 r. dokonano powiększenia jej wieży, a 13 listopada tego samego roku umieszczono na niej dzwon. 29 stycznia 1939 r. ogłoszono uchwałę o powiększeniu kaplicy, które nie doszło jednak do skutku z uwagi na wybuch II wojny światowej. Podczas trwania wojny dzwon został zdemontowany, a obrzędy religijne ograniczone do organizacji pogrzebów. Działalność filiału parafii cieszyńskiej w Ogrodzonej została wznowiona po wojnie w dniu 25 marca 1946 r. W późniejszych latach udało się zrealizować rozbudowę kaplicy i wstawienie nowego ołtarza. Poświęcenia kaplicy dokonali 1 listopada 1976 r. księża Tadeusz Terlik z Goleszowa, Jan Noga ze Skoczowa oraz Jan Gross. W 2005 r. z inicjatywy Rady Parafialnej podjęto starania o budowę nowego kościoła. Poświęcenia świątyni dokonał 3 września 2006 r. biskup diecezji cieszyńskiej ks. Paweł Anweiler. Na ołtarzu znajduje się krucyfiks podarowany parafii w 2009 r. przez miejscowego artystę Andrzeja Klimowskiego. Przypisy
Kościół Jana Chrzciciela w Puńcowie

Kościół Jana Chrzciciela w Puńcowie – kościół ewangelicko-augsburski w Puńcowie, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Historia Wraz z przybyciem na tereny Puńcowa idei reformacji i przyjęciem przez miejscową ludność luteranizmu, na polecenie księcia cieszyńskiego Wacława III Adama, został przekazany ewangelikom kościół św. Jerzego. Jednak zostaje on oddany katolikom przez jego syna, Adama Wacława. Przed 1869 r. puńcowscy ewangelicy korzystali z drewnianej kaplicy cmentarnej, zastąpionej w tymże roku nową, murowaną. Funkcjonowała ona również jako brama cmentarna. Kaplica wraz cmentarzem znajdowała się pod zarządem Ewangelickiej Gminy Cmentarno-Szkolnej w Puńcowie, przemianowanej w 1904 r. na Komitet Cmentarny. Dzwony w kaplicy zamontowano w 1870 r., jednak podczas I wojny światowej zystały one skonfiskowane na potrzeby wojska. Trzy nowe dzwony zostały zakupione ze składek w 1922 r. i poświęcone rok później. W nocy z 21 na 22 listopada 1926 r. miał miejsce pożar kaplicy, zniszczeniu uległa wieża, dach oraz dzwony. Odbudowę przeprowadzono w 1927 r. Nowo zakupione dzwony zostały zarekwirowane podczas II wojny światowej. W 1955 r. kaplica została zelektryfikowana i wyremontowana. Po kolejnym remoncie i adaptacji w 1959 r. rozpoczęto w niej prowadzenie lekcji religii, które dotychczas odbywały się w mieszkaniach prywatnych. Organizowano też spotkania gwiazdkowe dla dzieci. Wtedy też zostało zamurowane przejście przez kaplicę na teren cmentarza. Po remoncie zaczęto tutaj sprawować nabożeństwa, odbywały się też godziny biblijne. 5 czerwca 1960 r. poświęcono kolejne, nowe dzwony, którym nadano imiona Wiara, Nadziej i Miłość. W 1982 r. powstała inicjatywa budowy kościoła w Puńcowie. 18 lipca powołano Komitet Budowy Kościoła, prace architektoniczne wykonał Edward Kisiel. Teren pod budowę poświęcono 11 września 1983 r., a kamień węgielny położył ks. biskup Janusz Narzyński 27 maja 1984 r. Prace budowlane przeciągały się z uwagi na braki materiałowe. 19 października 1986 r. podczas nabożeństwa z okazji Dziękczynnego Święta Żniw oddano do użytku salki katechetyczne. Budowę dzwonnicy ukończono w 1989 r., a całego kościoła wraz z wyposażeniem - w 1990 r. Uroczyste poświęcenie obiektu odbyło się 20 maja 1990 r. Architektura Świątynia jest budynkiem dwukondygnacyjnym o kubaturze 3500 m³. Charakteryzuje się mieszanym, szkieletowo-ścianowym układem konstrukcyjnym. Kościół został wybudowany na planie kwadratu, z dachem w formie dwóch przesuniętych ostrosłupów z żelbetową ramą, pomiędzy pasami której położone są okna. Na głównym poziomie znajduje się sala nabożeństw na 140 miejsc siedzących. Empora z organami i chórem na 45 miejsc zlokalizowana jest po przekątnej obiektu, a w jego narożnikach położony jest ołtarz oraz wejście główne. Na dolnym poziomie umieszczono salę katechetyczną, kotłownię oraz pomieszczenia sanitarne. Znajduje się tam również hol z wyjściem na zewnątrz kościoła. Przypisy
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Zamarskach

Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Zamarskach – kościół ewangelicko-augsburski w Zamarskach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. Historia Szkoła ewangelicka w Zamarskach została założona w 1808 r., a cmentarz powstał w 1880 r. na terenie podarowanym przez Pawła Kozła, którego mianowano przewodniczącym Ewangelickiej Gminy Cmentarnej. Na środku cmentarza wystawiono żelazny krzyż, którego autorem był Jan Wiecheć - pierwszy pochowany na jego terenie. W latach 1883–1892 członkowie zboru wybudowali kaplicę cmentarną. Dzwony zawieszone w kaplicy zostały zajęte w 1915 r. na potrzeby wojenne. Nowe zainstalowano w 1922 r. Podczas uroczystości wystąpił chór młodzieżowy, na bazie którego w 1930 r. powstał Związek Polskiej Młodzieży Ewangelickiej. Cmentarz powiększano dwukrotnie dzięki ziemi przekazanej przez parafian. Po raz kolejny dzwony zarekwirowano w 1940 r. Od 1948 r. dzięki pracy Związku Polskiej Młodzieży Ewangelickiej odbywają się szkółki niedzielne. W 1958 r. rozpoczęto prowadzenie lekcji religii, wybudowano też budynek pomocniczy. Rok później zakupiono nowe dzwony. Następnie z powodu braku miejsca oraz złego stanu budynku przystąpiono do rozbudowy kaplicy na kościół, poświęcony w 1970 r. przez księdza biskupa Andrzeja Wantułę. Wprowadzono automatyczną obsługę dzwonów, zakupiono organy elektronowe, świątynię podłączono do sieci gazowej i wodociągowej. Powiększenie obiektu poprawiło warunki prowadzenia szkółek niedzielnych i chóru kościelnego, zwiększyła się częstotliwość sprawowania nabożeństw. Jednak kościół stał się ponownie niewystarczający dla zboru. Dokonano kolejnego powiększenia świątyni, poświęconej ponownie 16 czerwca 1991 r. przez biskupa Jana Szarka. Nabożeństwa w kościele odbywają się w każdą niedzielę i święta. Przypisy
Kościół św. Siostry Faustyny w Ostrężnicy

Kościół parafialny pod wezwaniem św. Siostry Faustyny w Ostrężnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Krzeszowice w Ostrężnicy. Historia Konsekracja kościoła odbyła się 1 października 2005 r.
Kaplica Matki Boskiej Różańcowej w Bogucinie

Kaplica Matki Boskiej Różańcowej – katolicka kaplica filialna zlokalizowana w Bogucinie przy ul. Jodłowej. Należy do parafii NMP Niepokalanie Poczętej w Poznaniu (Główna). Drewniana świątynia została wzniesiona w 1982 jako tymczasowa, na działce podarowanej na ten cel przez księdza Stefana Jankego (postać tę upamiętnia ulica przy kościele). Do budowy wykorzystano elementy składowe kaplicy przewiezione z poznańskiego Antoninka (kościół Ducha Świętego) – obiekt w Bogucinie obniżono i skrócono. Przewóz i montaż, odbył się siłami parafian pod kierownictwem Józefa Kukułki z Bogucina (parafianie również wyposażyli świątynię). 14 listopada 1982 obiekt poświęcił biskup Tadeusz Etter. W latach 90. XX wieku rozpoczęto budowę groty maryjnej na terenie kościoła (przy dzwonnicy). Umieszczono weń figurę Matki Bożej Fatimskiej. Mniejsza, podobna, przywieziona z kościoła na Krzeptówkach w Zakopanem, znajduje się we wewnątrz świątyni. Przypisy Linki zewnętrzne rysunek kaplicy przed przewiezieniem z Antoninka do Bogucina. bogucin.swarzedz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-01)]. – dostęp 17.4.2017
Kościół ewangelicki w Kisielowie

Kościół ewangelicki w Kisielowie – kościół ewangelicko-augsburski w Kisielowie, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Goleszowie. Historia Do czasu powstania cmentarza ewangelickiego w Kisielowie, mieszkańcy organizowali pogrzeby na cmentarzu w Godziszowie, tam też posyłano dzieci do szkoły. W 1911 r. właściciel wsi podarował teren pod założenie nekropolii w Kisielowie, działka została ogrodzona i postawiono na niej krzyż. Pierwszy pochówek miał miejsce w 1912 r. Na cmentarzu w 1914 r. poświęcono budynek kaplicy. Nazywana była ona marownią i służyła do przechowywania zwłok oraz sprawowania nabożeństw pogrzebowych. Na jej wieży umieszczono dwa dzwony. Po 1960 r. w kaplicy rozpoczyna się regularne prowadzenie nabożeństw. Kaplica została rozbudowana na kościół w 1986 r. Przypisy
Kaplica ewangelicka w Godziszowie

Kaplica ewangelicka w Godziszowie – kaplica ewangelicko-augsburska w Godziszowie, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Goleszowie. Historia W 1849 r. w Godziszowie założony zostaje cmentarz, będący własnością Ewangelickiej Gminy Cmentarnej Godziszów-Kisielów. Zmarli z obu wiosek byli tam chowani do otwarcia w Kisielowie własnego cmentarza w 1911 r.. Decyzję o budowie kolejnego cmentarza w Godziszowie razem z kaplicą podjęto w 1925 r., kiedy to zawiązano Ewangelicką Gminę Cmentarną w Godziszowie oraz Komitet Budowy Kaplicy. Nekropolię otwarto rok później, końcem 1926 r. ukończono też budowę kaplicy cmentarnej. Kaplica posiadała trzy dzwony do 1945 r. Wtedy zbór z Drogomyśla zwrócił się o wypożyczenie jednego z nich. Dzwon został zwrócony do Godziszowa, jednak przekazano go później do kaplicy w Kozakowicach Dolnych. W latach 1998–2001 świątynię wyremontowano. Przypisy
Kaplica ewangelicka w Kozakowicach Dolnych

Kaplica ewangelicka w Kozakowicach Dolnych – kaplica ewangelicko-augsburska w Kozakowicach Dolnych, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Goleszowie. Historia Cmentarz ewangelicki w Kozakowicach Dolnych powstał w latach 1848-1849. Pole na cmentarz podarował Jerzy Źlik (†1876). Podczas zebrania 19 sierpnia 1934 r. Większego Zastępstwa Cmentarnego podjęto inicjatywę budowy kaplicy cmentarnej. Potrzebne środki gromadzone były ze składek mieszkańców oraz darowizn sąsiednich zborów. Pod koniec tego roku rozpoczęto gromadzenie materiałów na budowę, potrzebne drewno zostało przekazane przez parafian z Wisły. Kaplica została poświęcona 29 września 1935 r. przez ks. Karola Kulisza. Prace wykończeniowe trwały w dalszym ciągu, a 1 sierpnia 1937 r. odbyła się uroczystość poświęcenia dzwonu z Odlewni Dzwonów Karola Schwabe z Białej. Podczas II wojny światowej dzwon został zabrany na cele wojenne. W latach 1966–1976 odbył się remont kaplicy. W 1968 r. przekazano jeden z dzwonów z kaplicy ewangelickiej w Godziszowie, uprzednio wypożyczony do Drogomyśla. W 1975 r. zakupiono elektryczne organy, które zastąpiły fisharmonię. W 1990 r. budynek świątyni podłączono do sieci gazowej, a w 1994 r. wyremontowano jej dach. W kaplicy w każdą niedzielę odbywają się nabożeństwa. Przypisy
Kościół Jana Chrzciciela w Cisownicy

Kościół Jana Chrzciciela w Cisownicy – kościół ewangelicko-augsburski w Cisownicy, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Cisownicy. Historia Cisownica należała pierwotnie do parafii ewangelicko-augsburskiej w Ustroniu. W 1952 ustrońska Rada Parafialna utworzyła Komitet Budowy Kościoła w Cisownicy. Rozpoczęta została zbiórka funduszy, jak również poszukiwanie działki, a także czynności w celu pozyskania pozwolenia na budowę. Kolejne zabiegi w celu otrzymania zezwolenia na powstanie świątyni rozpoczęto w 1967. Prace ruszyły w 1976 i prowadzone były przez mieszkańców miejscowości, a źródłem ich finansowania były składki miejscowych wiernych. Projektantem kościoła był inż. Karol Kozieł, a autorem wnętrza był artysta Jan Herma. Uroczystość poświęcenia nowego kościoła miała miejsce 21 czerwca 1981 r. w obecności ks. biskupa Janusza Narzyńskiego, ks. Jana Szarka oraz proboszczów ks. Pawła Bocka i ks. Stanisława Dordy. Świątynia otrzymała imię Jana Chrzciciela. Organy znajdujące się w kościele zostały zainstalowane w 1983 r. jako dar Światowej Federacji Luterańskiej. Dzwony zostały przekazane z opuszczonego kościoła w Warpunach przez diecezję mazurską. Filiał parafii ustrońskiej funkcjonował do 1986 r., kiedy to powołano samodzielną parafię w Cisownicy. Nabożeństwa w kościele odbywają się w każdą niedzielę i święta. Architektura Kościół jest budowlą o dwóch kondygnacjach, zaprojektowaną na rzucie równoległoboku, o kubaturze 3100 m³. Poprzeczne, monolityczne ramy żelbetowe o różnej rozpiętości stanowią główny ustrój konstrukcyjny. Między ramami użyto stropów żelbetowych płytowych i gęstożebrowych Ackermana. Na parterze znajduje się hol, pomieszczenia magazynowe, kancelaria oraz sala nabożeństw na 210 miejsc siedzących. Ołtarz położony jest w jej węższej części. W części wieżowej sali umieszczony został balkon z chórem. Wieża ma charakter dzwonnicy, została zbudowana jako konstrukcja szkieletowo-murowana i stanowi dominantę wysokościową okolicy. Poniżej parteru mieszczą się sale katechetyczne, pomieszczenia sanitarne i kotłownia. Przypisy
Kościół Apostoła Pawła w Bładnicach

Kościół Apostoła Pawła w Bładnicach – kościół ewangelicko-augsburski w Bładnicach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Bładnicach. Historia Bładnice należały do parafii ewangelickiej w Ustroniu. Pierwsza kaplica na terenie miejscowości została wybudowana w 1900 r. na cmentarzu. W kaplicy zawieszono w 1924 r. dwa dzwony wyprodukowane w zakładach w Bochum. Od 1873 r. we wsi działała szkoła ewangelicka, zamieniona w 1875 r. w szkołę publiczną. Nowy budynek szkolny powstał w 1950 r. w wyniku przebudowy pensjonatu wypoczynkowego w Nierodzimiu, gdzie przeniesiono uczniów z Bładnic. Budynek starej szkoły zaczął funkcjonować jako kaplica, gdzie prowadzone były nabożeństwa. 13 czerwca 1992 r. poświęcono nowo wybudowany budynek parafialny znajdujący się obok szkoły, w którym zamieszkał wikariusz parafii ustrońskiej ks. Adrian Korczago. W 1993 r. został on proboszczem pomocniczym. Zbór bładnicki zdecydował o budowie kościoła, w związku z czym wyburzono połowę starej szkoły. Projektantem budynku świątyni został Edward Kisiel, natomiast wystroju wnętrza - Karol Kubala. Pierwsze wykopy pod fundamenty wykonano 18 kwietnia 1993 r., a kamień węgielny wmurowano 27 czerwca 1993 r. W ramach pierwszego etapu ukończono dolny kościół, poświęcony 9 kwietnia 1995 r. Kolejne pomieszczenia tam się znajdujące otwarto 5 kwietnia 1998 r. Całą świątynię oddano do użytku 11 września 1999 r., a budynek szkoły całkowicie rozebrano. Bładnice stały się samodzielną parafią w 2000 r. Przypisy
Kościół Apostoła Bartłomieja w Brennej

Kościół Apostoła Bartłomieja w Brennej – kościół ewangelicko-augsburski w Brennej, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Brennej-Górkach. Historia Początkowo ewangelicy z Brennej należeli do parafii ewangelicko-augsburskiej w Ustroniu oraz parafii ewangelicko-augsburskiej w Skoczowie. Kościół Apostoła Bartłomieja wybudowano w latach 1985-1988 i poświęcono 7 sierpnia 1988 r. Projektantem świątyni został Edward Kisiel. Kościół posiada 300 miejsc siedzących, jest budynkiem dwukondygnacyjnym na planie prostokąta. Na głównym poziomie znajduje się sala nabożeństw z emporą, chórem i organami. W niskim parterze zlokalizowane są sale katechetyczne oraz kuchnię i pomieszczenia sanitarne. Samodzielna parafia obejmująca Brenną oraz Górki Małe i Górki Wielkie została utworzona w 1992 r. Przypisy
Kościół Apostoła Jana w Górkach Wielkich

Kościół Apostoła Jana w Górkach Wielkich – kościół ewangelicko-augsburski w Górkach Wielkich, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Brennej-Górkach. Historia Cmentarz ewangelicki w Górkach Wielkich na Kępce Prochaskowej powstał w 1858 r., a w 1883 r. postawiono na nim krzyż. Nekropolię poświęcono w 1892 r. W 1908 r. na cmentarzu wybudowano dzwonnicę, na której umieszczono dwa dzwony. Dzwonnica została później przebudowana na kaplicę, jednak do 1970 r. nie odbywały się w niej nabożeństwa pogrzebowe. W okresie PRL nauczanie religii odbywało się w domach prywatnych, a po zakazaniu tego przez władzę, funkcje punktu katechetycznego zaczęła pełnić kaplica. W latach 70. XX wieku rozpoczęto prowadzenie nabożeństw w kaplicy, a w 1984 r. przeprowadzono jej rozbudowę na kościół projektu Edwarda Kisiela. Z dawnej kaplicy pozostawiono jedynie dzwonnicę, do której dostawiono nowy budynek, poświęcony 10 czerwca 1984 r. jako kościół Apostoła Jana. Przed 1992 r. i utworzeniem parafii Brenna-Górki, Górki Wielkie należały do parafii ewangelicko-augsburskiej w Ustroniu. Przypisy
Kaplica ewangelicka w Świętoszówce

Kaplica ewangelicka w Świętoszówce – kaplica ewangelicko-augsburska w Świętoszówce, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Jaworzu. Historia Teren pod budowę kaplicy ewangelickiej w Świętoszówce został poświęcony 11 września 1955 r. Miesiąc później odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego. Środki na budowę pochodziły ze składek wiernych, Funduszu Bratniej Pomocy im. Gustawa Adolfa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, a drewno zostało przekazane przez wiernych z Brennej. Poświęcenie przez ks. biskupa Karola Kotulę miało miejsce 23 września 1956 r. Towarzyszyli mu księża Paweł Bociek oraz proboszcz Jan Lasota. W późniejszych latach kompletowany był wystrój kaplicy. W 1958 r. stół wymieniono na ołtarz z obrazem Ukrzyżowanie , ufundowanym przez ks. dr Martina Niemrllera z Darmstadtu. Założono żyrandol, świeczniki i klinkiety. W 1959 r. wymieniono ławki na nowe, rok później poświęcono abonę, a w 1962 r. zawieszono dzwon, znajdujący się uprzednio w kościele w Jasienicy. W 1964 r. wymieniono dach kaplicy i wieży, dwa lata później wyremontowano elewację, co uczyniono ponownie w 1978 r. Wnętrze kaplicy poddano remontom w 1973 i 1991 r., kiedy pomalowano ściany oraz wymieniono posadzkę i boazerię. Ogrzewanie elektryczne zamontowano w 1985 r., a w 1999 r. po raz kolejny wymieniono pokrycie dachu. W latach 1961-1989 w kaplicy odbywały się lekcje religii. Obecnie prowadzone tam są regularne nabożeństwa, szkółki niedzielne oraz nabożeństwa pogrzebowe. Przypisy