NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Kantego w Warszawie

Kościół św. Jana Kantego w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się przy ul. Krasińskiego 31 w Warszawie, w dzielnicy Żoliborz. Świątynia jest kościołem parafialnym parafii św. Jana Kantego. Historia Kościół został wybudowany w latach 1981–1984 według projektu Tadeusza Zielińskiego. Został wzniesiony w miejscu zniszczonego podczas powstania warszawskiego skrzydła kompleksu klasztoru Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstanek. Konsekracja kościoła odbyła się 5 czerwca 1995 roku. Dokonał jej kardynał Józef Glemp. Przypisy
Kościół św. Jana Vianneya w Poznaniu

Kościół św. Jana Vianneya – kościół rzymskokatolicki znajdujący się między ulicami Podlaską i Mazowiecką, na poznańskim Sołaczu, zbudowany w latach 1928-1930 według projektu Stanisława Mieczkowskiego. Architektura Jest to neoklasycystyczna świątynia na planie koła w formie rotundy przykrytej kopułą z latarnią. Do wnętrza prowadzi portyk wsparty na sześciu kolumnach oraz dwa portyki boczne. Absyda prezbiterium nakryta jest osobną kopułą, a we wnętrzu oddzielona od korpusu łukiem tęczowym. W ołtarzu głównym krucyfiks, na ścianach bocznych prezbiterium obrazy Jana Pawła II i Augusta Hlonda namalowane przez Jerzego Olesiaka. Witraże w prezbiterium, przedstawiające św. Jana Vianneya, Ostatnią Wieczerzę i św. Wojciecha wykonano w 1976 w pracowni Marii Powalisz-Bardońskiej. Ołtarze boczne zrekonstruowano po 1945 roku. W lewym obraz Matki Bożej Królowej Korony Polskiej autorstwa Władysława Bartoszewskiego, a z prawej obraz obraz Miłosierdzia Bożego namalowany przez Adolfa Hyłę. Między ołtarzami a prezbiterium znajdują się rzeźby: św. Jacka Odrowąża po lewej i św. Andrzeja Boboli po prawej. Kopułę pokrywa polichromia namalowana w 1984 przez Teodora Szukałę. Przedstawia ona wizerunki polskich świętych i sług Bożych: Rafała Kalinowskiego, Adama Chmielowskiego, Edmunda Bojanowskiego, Karoliny Kózkówny, Urszuli Ledóchowskiej, Michała Kozala, Jerzego Popiełuszki i Stefana Wyszyńskiego w tondach połączonych girlandami. W ambicie obrazy św. Jana Vianneya i bł. Narcyza Putza. Na chórze muzycznym organy z 2000 roku, a pod emporą rzeźby przedstawiające św. Antoniego Padewskiego i św. Józefa. Wystrój kościoła uzupełniają między innymi chrzcielnica ze sceną grzechu pierworodnego na cokole oraz tablica ku czci żołnierzy 14. Pułku Artylerii Lekkiej Wielkopolskiej. Na zewnętrznej ścianie świątyni tablica upamiętniająca żołnierzy 7. Pułku Artylerii Ciężkiej Wielkopolskiej. Przy kościele kamień upamiętniający wizytę Jana Pawła II w Poznaniu podczas II pielgrzymki do ojczyzny z 1997 roku, oraz pochodzący z 2006 pomnik Walentego Dymka wykonany przez Stanisława Mystka. Za kościołem wolnostojąca stalowa dzwonnica na której zawieszonych jest pięć dzwonów. Zobacz też Cmentarz parafialny św. Jana Vianneya w Poznaniu Przypisy Bibliografia Jarosław Mulczyński, Ulice i zaułki dawnego Poznania. Sołacz. Październik 1999 - luty 2000, Muzeum Historii Poznania, Oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu (katalog wystawy), Poznań, Muzeum Narodowe, 1999, ISBN 83-85296-60-3 JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Hubert Kubica, Dusza Sołacza, Przewodnik Katolicki Model Przestrzenny Google Earth [online] [zarchiwizowane z adresu] . Strona parafii
Kościół św. Jana w Grudziądzu

Kościół św. Jana – kościół ewangelicko-augsburski przy ul. Szkolnej 10 w Grudziądzu. Historia Kościół został zbudowany w 1916 r. jako świątynia Kościoła Katolicko-Apostolskiego działającego w Grudziądzu od roku 1864, w miejsce dotychczasowej kaplicy przy ul. Trynkowej (obecnie ul. Marii Curie-Skłodowskiej). Wzniesiony został zapewne według projektu miejskiego budowniczego F. Winklera. Usytuowany na Starym Mieście, w narożniku dobrze zachowanych gotyckich murów obronnych, wzdłuż których po stronie zewnętrznej prowadziła alejka spacerowa. Teren ten poprzednio należał do szkoły. Nieduży kościół jest przykładem późnego neogotyku, uproszczonego w duchu modernizmu, umiejętnie dostosowanego do zabytkowego otoczenia. Jest ceglany, jednonawowy, bezwieżowy, z płytkim prezbiterium zwróconym w stronę południową. Dwuspadowy dach jest kryty dachówką. Wyróżnia się fasada z trójkątnym szczytem, zaakcentowana gęstym rytmem ukośnie ustawionych sterczyn, od których odcinają się wąskie, jasno tynkowane blendy. Doskonale zamyka ona perspektywę z ul. Murowej. Elewacje boczne zostały wzmocnione przyporami. Wnętrze, z nawą krytą beczkowym sufitem i prezbiterium krytym stropem, oświetlają prostokątne okna. Długość świątyni wynosi 22,9 m, szerokość 9,8 m. Z uwagi na spadek terenu, wejście poprzedzone schodami znajduje się z boku od zachodu, natomiast po stronie wschodniej w przyziemu usytuowano pomieszczenie mieszkalne. Podczas działań wojennych w 1945 r. kościół został uszkodzony. Opuszczony budynek w 1946 r. przejęła polska parafia ewangelicko-augsburska, zorganizowana w roku 1931 i do 1939 korzystająca wraz z parafią ewangelicko-unijną z dużego kościoła przy ul. Mickiewicza. Dzięki staraniom parafian, a szczególnie inż. Artura Damica, już 3 listopada mogło się odbyć poświęcenie kościoła św. Jana. W 1947 r. zbudowano ogrodzenie, a do 1948 r. kompletowano wyposażenie z innych świątyń poewangelickich. Wewnątrz znajduje się neogotycki ołtarz z obrazem z 1936 przedstawiającym Powołanie pierwszych uczniów Chrystusa (Łk 5, 1-11), neogotycka jest również ambona, chrzcielnica i prospekt organowy. Obok kościoła ustawiono figurę Chrystusa, nawiązującą do rzeźby Bertela Thorvaldsena. W latach 2001–2002 przeprowadzono generalny remont świątyni. Cmentarz Na cmentarzu ewangelickim założonym w 1894 r. przy ul. Cmentarnej zachowała się efektowna neorenesansowa brama wjazdowa oraz kaplica pogrzebowa, kostnica i dom grabarza. W kaplicy zabezpieczono interesującą figurę żałobnicy z nagrobka Hermanna Sawitzkiego (zm. 1918), poza nią przetrwało niewiele starych nagrobków. Bibliografia JerzyJ. Domasłowski JerzyJ., Parafia ewangelicko-augsburska św. Jana w Grudziądzu, Poznań: Cogito, 2003, ISBN 83-918467-0-9, OCLC 830495684 . Adam Stenzel, Spadkobiercy Lutra, „Kalendarz Grudziądzki”, ISSN 1427-700X, t. 10, 2006, s. 131–132. Linki zewnętrzne Strona Parafii Ewangelicko-Augsburskiej św. Jana w Grudziądzu
Kościół św. Jana Chrzciciela w Lesznie

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela – świątynia zbudowana w latach 1652–1654 jako zbór braci czeskich. W dwa lata po wybudowaniu obiekt uległ zniszczeniu w trakcie pożaru. W jego trakcie spłonęły, znajdujące się w zborze, zwłoki generała Krzysztofa Arciszewskiego. Odbudowany kościół ponownie spalił się w 1707. Po 1716 roku służył wspólnocie niemieckiej i polskiej. W 1945 kościół przejęła parafia pw. św. Mikołaja. Do roku 1948 z nabożeństw korzystali żołnierze leszczyńskiego garnizonu wojskowego. Po kompleksowej renowacji, kontynuowanej w 1972, utworzono parafię pw. św. Jana Chrzciciela. Styl architektury nawiązuje do późnego gotyku, wnętrze i kaplica grobowa ufundowana przez Wojciecha Gruszczyńskiego, pochodząca z 1711, autorstwa Pompeo Ferrariego, stylistycznie mają charakter barokowy. Charakterystyczne elementy kościoła to: sześćdziesięciometrowa wieża kościelna zwieńczona balustradą. Zdobiące ją cztery mosiężne tarcze zegarowe zostały odlane (na wzór oryginalnych z 1903) w roku 1976; polichromowa ambona z połowy XVIII wieku; XVIII-wieczne epitafia dzieci Karola Gotfryta Woide; zegar słoneczny z 1653 znajdujący się na przyporze od strony południowej. Przypisy Bibliografia Bogdan Zgaiński: Województwo leszczyńskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989. ISBN 83-01-07676-3. Leszczyńskie po królewsku - broszura informacyjna
Kościół św. Jana w Mikołowie

Kościół Świętego Jana w Mikołowie – kościół parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Mikołowie, wzniesiony w latach 1860–1861 w Mikołowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia 8 października 1854 roku została erygowana w Mikołowie po raz drugi samodzielna parafia ewangelicko-augsburska. W tym dniu po 226 latach ponownie został powołany pierwszy ewangelicki proboszcz, ksiądz August Zernecke pochodzący z Kargowy w Wielkopolsce. 25 maja 1855 roku na wzgórzu, gdzie stała kiedyś świątynia pod wezwaniem św. Mikołaja, zakupiono plac pod budowę nowej świątyni ewangelickiej, plebanii i cmentarza. W 1859 roku Walny Zjazd Śląskiego Stowarzyszenia Gustawa Adolfa w Nysie przydzielił parafii 1000 talarów na wybudowanie nowej świątyni, a książę pszczyński Jan Henryk XI (1855-1907) do swojej osobistej ofiary, czyli materiałów budowlanych za 3000 talarów, dołożył jeszcze sumę 2250 talarów. 21 maja 1860 roku rozpoczęto pierwsze wykopy i prace budowlane. 14 czerwca tego samego roku ks. superintendent (dziekan) Jacob z Gliwic z towarzyszeniem 10 księży, pszczyńskiej pary książęcej oraz miejscowych ewangelików i wiernych parafii rzymskokatolickiej, a także miejscowych Żydów położył i poświęcił kamień węgielny pod nową świątynię ewangelicką w Mikołowie. 29 października 1861 roku ks. generalny superintendent (biskup) dr Hahn z Wrocławia uroczyście poświęcił kościół, nadając mu wezwanie „świętego Jana”. Wielkim fundatorem parafii był jej były parafianin, profesor August Karol Kiss (urodzony 11 października 1802 w Paprocanach (Tychy) – zmarły 24 marca 1865 w Berlinie), niemiecki odlewnik i rzeźbiarz. Zapewne jego dziełem jest odlew głowy Chrystusa Pana znajdujący się nad głównym wejściem do świątyni w Mikołowie. Budowla powstała w stylu neogotyckim według projektu Friedricha Augusta Stülera. Organy zostały zbudowane przez Carla Volkmanna z Gliwic (posiadają 16 głosów, 2 manuały i pedał), w neogotyckim ołtarzu mieści się obraz Pana Jezusa oparty na cytacie z Ewangelii św. Jana 18,4: „Kogo szukacie?” namalowany przez berlińskiego artystę malarza Radtkego. Obraz ten został ofiarowany przez nieżyjącego już wówczas radcę prawnego Kohlstocka i jego brata kupca Kohlstocka także z Berlina. Także w stylu neogotyckim zostały zbudowane chrzcielnica i ambona. Ambona może być traktowana jako „ekumeniczna”, ponieważ oprócz rzeźb reformatora ks. dr Marcina Lutra i Filipa Melanchtona są również umieszczone postacie: ks. Ulricha Zwingliego, ks. Jana Kalwina oraz bp. Mikołaja Zinzendorfa z Herrnhut. Są to już wyraźne wpływy istniejącej na Górnym Śląsku od 1817 roku unii luteran i kalwinów (dotąd na jego terenie przeważali wyznawcy luteranizmu). Przypisy
Kościół św. Jana w Świerczynkach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Świerczynkach – gotycki kościół z przełomu XIII i XIV w. w Świerczynkach. Historia Kościół powstał prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV w., uległ przebudowie w XVIII w., był także restaurowany w pierwszej połowie XIX w. i w 1914 roku. W 1415 roku wieś wraz ze świątynią przeszła na własność toruńskich benedyktynek, które opiekowały się nim do 1834 roku. Architektura Kościół został zbudowany w stylu gotyckim, z elementami późniejszymi (m.in. okna, górna kondygnacja wieży i przypory nawy). Jest murowany z cegły i głazów narzutowych, jednonawowy z nieco węższym prezbiterium i wieżą od zachodu, częściowo wtopioną w korpus. Prezbiterium jest dwuprzęsłowe, zamknięte od wschodu wielobocznie. Elewacje są opięte skarpami, przy korpusie wydatnymi, skośnymi. Skarpy prezbiterium są jednouskokowe, wyrastające ponad koronę murów i zwieńczone pinaklami. Okna prezbiterium i korpusu są zamknięte półkoliście. Wyposażenie Wewnątrz wyposażenie barokowe głównie z przełomu XVII i XVIII w. Ołtarz główny architektoniczny, dwukondugnacyjny na wysokim cokole. W kondygnacji dolnej w polu głównym późnogotycka rzeźba Matka Boska z Dzieciątkiem w typie Regina Coeli z 3 ćwierci XV wieku, w sukienkach srebrnych z przełomu XVII i XVIII w., po bokach w polach oddzielonych kręconymi kolumienkami święci Jan Nepomucen i Kazimierz. W górnej kondygnacji pośrodku późnogotycka rzeźba Pietas Domini z początku XVI w., w polach bocznych oddzielonych kolumienkami święci Jan Chrzciciel i Jan Ewangelista. Na belkowaniu między kondygnacjami dwie hermy z popiersiami niezidentyfikowanego biskupa i św. Jana Chrzciciela. W zwieńczeniu przedstawienie Chrystusa Salwatora. Po bokach ołtarza uszaki z motywem liści akantu. Poza tym z tego samego okresu ambona, chrzcielnica z baldachimem, dwa ołtarze boczne i stalle. W prezbiterium rzeźba Pietà z około 1370-80 roku. Galeria
St.-Johannes-Kirche (Trzebiatów)

Die St.-Johannes-Kirche (polnisch Kościół św. Jana w Trzebiatowie) ist die evangelisch-lutherische Kirche von Trzebiatów (deutsch: Treptow an der Rega), einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Westpommern im Powiat Gryficki. Geschichte Nach Gründung der Altlutherischen Kirche 1845 in Breslau hatte sich bereits 1849 eine Gemeinde in Treptow gebildet, die 1850 ihren eigenen Kirchenbau erhielt. Dieser wurde 1904 durch einen Kirchenneubau ersetzt, der am 17. September 1905 eingeweiht wurde. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche zunächst von der römisch-katholischen Kirche genutzt und am 15. September 1945 auf den Titel Verklärung des Herrn geweiht, seit dem 17. Juli 1950 dient sie als Filiale der evangelisch-lutherischen St.-Trinitatis-Kirche in Stettin. Architektur Die Treptower Johanneskirche vereint Kirchenbau und Pfarrhaus unter einem gemeinsamen Satteldach, die Trennung zwischen beiden Bauteilen geschieht durch ein übergiebeltes Eingangsjoch und einen aufgesetzten Turmbau, der über ein Oktogongeschoss in einen Steilhelm übergeht. Der Kirchentrakt endet in einem rechteckigen Altarhaus mit angegliederter Sakristei, der Kirchenraum ist mit Emporeneinbauten ausgestattet, die ein hölzernes Tonnengewölbe tragen. Der 35 Meter hohe Turmaufbau besitzt zwei Glocken, die 1931 von der Firma Schilling aus Apolda bei Weimar gegossen wurden. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół św. Jana w Trzebiatowie

Kościół św. Jana w Trzebiatowie – neogotycki kościół luterański w Trzebiatowie z przełomu XIX i XX wieku. Forma architektoniczna kościoła przypomina zwykły, jednopiętrowy budynek mieszkalny ze stromym dachem. W partii centralnej zakomponowana została, wysoka na 35 m, smukła wieża z dwoma dzwonami odlanymi w 1931 przez Franca Schillinga z Apoldy koło Weimaru. Historia Kościół został zbudowany w 1904 na miejscu poprzedniej świątyni istniejącej od 1850. Pierwotnie kościół należał do założonej w 1849 roku trzebiatowskiej parafii Kościoła Staroluterańskiego w Prusach. Świątynię poświęcono 17 września 1905 roku. Po II wojnie światowej kościół był przez pewien okres użytkowany przez Kościół rzymskokatolicki. Poświęcenie w obrządku łacińskim miało miejsce 15 września 1945 roku. Nosił wówczas wezwanie Przemienienia Pańskiego. Przy świątyni pracowały zakonnice ze Zgromadzenia Służebniczek Najświętszej Maryi Panny. Od 17.07.1950 kościół jest filią parafii ewangelicko-augsburskiej Świętej Trójcy w Szczecinie. Przypisy Bibliografia Werner Klän, Selbständige evangelisch-lutherische Kirchen östlich von Oder und Neisse - eine Zwischenbilanz, Oberusel, Fakultät der Luth. Theol. Hochschule, 1996, ISBN 3-921613-30-2 ("Oberuseler Hefte", H. 30) Trzebiatów. Przewodnik historyczny, red. tekstu Krzysztof Kubacki, Szczecin, ZART, [ok. 2006], ISBN 83-87978-72-8 Linki zewnętrzne Parafia Świętej Trójcy w Szczecinie
Kościół św. Jana z Dukli w Dobiercicach

Kościół św. Jana z Dukli – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Dobiercice, należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Łowkowicach w dekanacie Kluczbork, diecezji opolskiej. Świątynia jest zarejestrowana jako zabytek pod numerem A-50/2007 z dnia 13 lutego 2007 roku w Narodowym Instytucie Dziedzictwa. Historia i architektura Kościół zbudowany został w 1861 roku, w miejscu istniejącego od 1691 roku kościoła o konstrukcji drewnianej. Świątynia jest murowana, bazylikowa, w stylu neoromańskim. Na wieży wisi jeden dzwon, odlany w 1911 roku przez Alberta Geittnera. Przypisy Linki zewnętrzne Polska niezwykła - Kościół św. Jana z Dukli (1861)
Kościół św. Jerzego i Matki Bożej Różańcowej w Wałbrzychu

Kościół Świętego Jerzego i Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Wałbrzychu, w dzielnicy Biały Kamień. Historia i architektura Kościół został wybudowany w latach 1894-1898, a konsekrowany w 1899. Jest to budowla orientowana usytuowana na osi wschód-zachód i wzniesiona na planie krzyża łacińskiego, w stylu neoromańskim i wnętrzem w stylu neogotyckim. Kościół posiada trzy nawy. Przy skrzyżowaniu nawy głównej z transeptem znajduje się monumentalna, wysoka wieża spełniająca rolę dzwonnicy. Na wieży wisiało pierwotnie pięć dzwonów, ale w 1917 na rozkaz rządu pruskiego z wieży zdjęto cztery i zabrano je na cele wojenne. W 1972 roku kupiono trzy nowe dzwony. W 1945 roku kościół miał być zburzony z powodu szkód górniczych, jednak organizowano datki wiernych i ostatecznie odremontowano świątynię. Bryła świątyni jest najbardziej rozczłonkowana od strony wschodniej, gdzie można zobaczyć charakterystyczną dla romanizmu addycyjność. Kościół cechuje się ceglaną dekoracją architektoniczną w formie fryzu arkadowego. Powierzchnia użytkowa świątyni to 600 metrów kwadratowych. Kult Matki Bożej Białokamieńskiej W ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Bożej Białokamieńskiej, przedstawiającym Macierzyństwo Najświętszej Maryi Panny. Wizerunek pochodzi z XIX wieku i został przywieziony po II wojnie światowej z miejscowości Biały Kamień (obecnie na Ukrainie) przez ks. Leona Jezierskiego wraz z ludnością przesiedloną z Kresów Wschodnich. Uroczysta intronizacja obrazu w Wałbrzychu miała miejsce w 1962 roku, a dokonał jej biskup Wincenty Urban. Wraz z rozwojem kultu maryjnego świątynia otrzymała w 1968 roku drugie wezwanie odnoszące się do Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny (po reformie liturgicznej z 1970 r. zmieniono go na tytuł Matki Bożej Różańcowej). Zwieńczeniem wieloletniej czci była uroczysta koronacja obrazu, która odbyła się 7 października 2022 roku. Obrzędowi przewodniczył arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki w asyście biskupa Marka Mendyka. Korony wykonano jako wotum wdzięczności wiernych parafii za doświadczone łaski i opiekę Matki Bożej. Organy W kościele znajdują się organy wykonane przez firmę Schlag & Söhne w 1898 roku. Instrument posiada 14 rejestrów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Znajduje się na bardzo wysoko umieszczonym chórze. Przypuszczalnie w 1993 roku organy poddano gruntownemu remontowi. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Jerzego i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Miasteczku Śląskim

Kościół św. Jerzego oraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Miasteczku Śląskim. Jest kościołem filialnym w dekanacie żyglińskim w diecezji gliwickiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. W pobliżu kościoła przebiega także Szlak Stulecia Turystyki. Historia Kościół wybudowany został w 1666 r., konsekrowany 8 maja 1670 r. Do 1914 r. kościół przynależał do parafii w Żyglinie. W roku 1883 postawiono w kościele neogotycki ołtarz. Kościół był restaurowany w latach 1927 oraz 1955-56. Stojąca obok kościoła dzwonnica powstała również w 1666 roku. Wkomponowana w ogrodzenie kościoła pełni równocześnie funkcję bramy. W ogrodzeniu znajduje się również kapliczka św. Jana Nepomucena z XVIII w. Wokół kościoła znajdował się cmentarz, czynny do 1815 r. Architektura Kościół jest zlokalizowany przy rynku, orientowany, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, na podmurówce z kamienia. Nawa kościoła założona jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, prezbiterium węższe, wydłużone, zamknięte trójbocznie. Od północnej strony prezbiterium znajduje się prostokątna zakrystia. Od zachodu do nawy dostawiona jest niewielka kruchta. Od zewnątrz kościół otoczony otwartymi sobotami. Dachy gontowe, dwuspadowe, nad prezbiterium – wielospadowy, nad zakrystią – pulpitowy. W dachu nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i gontowym hełmem. Prezbiterium nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym, nawa – płaskim stropem na krzyżujących się podciągach. Tęcza o wykroju prostokątnym, belka tęczowa wsparta na ozdobnych wspornikach, na niej wyryty jest rok budowy kościoła i nazwiska fundatorów: „TEN DOM BOZY WYSTAVIONY IEST ADLauDEM DEI DIE 23 8[octo]bris AÑ. 1666: ZA URZEDV PP. JANA MANKI BVRMISTRZA LOR TYLEGO, JANA SIWCA, STEPH PEKATEGO PAWLA KROMOLOW RADNYCH, JANA NOVATIVSA P.T. PISARZ. MIEYSKIEGO W GEORGENBERKV.” W kościele zachowały się również inne napisy dotyczące budowy kościoła oraz zarazy z lat 1707–1708. Dzwonnica wybudowana na rzucie kwadratu, drewniana, konstrukcji słupowej. Dach gontowy, namiotowy. Wyposażenie Na emporze nad wejściem głównym stoją 7-głosowe organy z 1846 roku. Instrument wykorzystuje w pełni mechaniczną trakturę oraz rzadko spotykane rozwiązanie w postaci dźwigni miecha umieszczonej po lewej stronie stołu gry w taki sposób, że grający może także kalikować. Budowniczym organów był Johann Mathias Vinzenz Haas z Baborowa (niem. Bauerwitz). Nowy kościół Przy drewnianym kościele znajduje się murowany, neogotycki kościół parafialny Wniebowzięcia NMP wybudowany w latach 1905–1908 według projektu Oskara Hossfelda. Zobacz też Zabytki w Miasteczku Śląskim Przypisy Bibliografia Izabela Rejduch-Samkowa(red) Jan Samek (red), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 12 powiat tarnogórski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1968, s. 5–7. Jan Renka, Sebastian Rosenbaum: Tarnowskie Góry. Architektura. Tarnowskie Góry: Urząd Miejski w Tarnowskich Górach, 2007, s. 89–91. Linki zewnętrzne Strona główna parafii
Kościół św. Jerzego w Elblągu

Kościół Świętego Jerzego w Elblągu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Elblągu, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do dekanatu Elbląg Południe diecezji elbląskiej. Świątynia należała do elbląskiego Nowego Miasta. Pierwsza wzmianka o tym kościele pochodzi z 1340 roku. Pierwotnie był to kościół szpitalny, wybudowany obok szpitala św. Jerzego przeznaczonego dla trędowatych. Na początku była to budowla szachulcowa, następnie, w XV stuleciu została obmurowana cegłą. Budowla posiada jedną nawę i płaski malowany strop. Na dwuspadowym dachu jest umieszczona mała sygnaturka z 1905. Do naszych czasów, z dawnego wyposażenia wnętrza nic się nie zachowało poza polichromią na stropie z 1609. Przypisy
Kościół św. Jerzego w Poznaniu

Kościół św. Jerzego – modernistyczny kościół parafialny Kościoła katolickiego znajdujący się przy ul. Swoboda w Poznaniu (Osiedle ks. Jerzego Popiełuszki). Parafię erygowano w 1988 roku. Tuż po powstaniu parafii zbudowano kaplicę, która służyła jako kościół aż do wybudowania dzisiejszej świątyni. Kościół zbudowano w latach 1992–1999, konsekrowano natomiast w 1999 roku. Projektantami byli Włodzimierz Wojciechowski, Bogdan Celichowski oraz Wojciech Kasprzycki. Nietypowa świątynia zbudowana jest na planie ostrokątnego trójkąta równoramiennego z dachem wznoszącym się w kierunku wierzchołka. Przy wierzchołku znajduje się wieża, druga, mniejsza znajduje się od strony północnej. Na południe od kościoła umieszczona kaplica oraz inne budynki należące do parafii. We frontowej fasadzie dominującym elementem jest rozeta z wpisanym w nią krzyż grecki między którego ramionami znajdują się wizerunki czterech ewangelistów. W prezbiterium, oświetlonym od góry przez świetlik znajduje się duży krucyfiks, a przy nim tabernakulum w kształcie kuli ziemskiej. W załomach ścian bocznych znajdują się obrazy: Jezu ufam Tobie, św. Faustyny Kowalskiej, Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, św. Józefa, św. Tadeusza Judy oraz św. Maksymiliana Marii Kolbego. Nad wejściem znajduje się empora muzyczna. W 2010 w pobliżu kościoła odsłonięto Pomnik Pomordowanych Policjantów II RP Województwa Poznańskiego autorstwa Jerzego Suchanka. Do 2009 stał tu także pomnik Karola Świerczewskiego. Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne www.swjerzy-poznan.net. [dostęp 2009-10-10].