NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Swiechowicz Tenement

Swiechowiczowska Tenement House (Polish: Kamienica Swiechowiczowska) is a tenement located at 23 Grodzka Street in Kraków in the District I Old Town. History The tenement house was built in the mid-14th century. Its first owner was Gyslone of Opava. In the 15th century, it was rebuilt. In 1653, the name Kamienica Świechowiczowska appeared for the first time in historical records, derived from the surname of its then-owner. Between 1768 and 1770, the house was reconstructed at the request of the Lewicki family. The tenement burned down during the fire of Kraków in 1850 and was rebuilt in 1851. The last renovation took place at the beginning of the 20th century. Since 1910, the building has been municipal property. On March 10, 1966, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Swiechowiczowska w Krakowie

Kamienica Swiechowiczowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 23, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w połowie XIV wieku. Jej pierwszym właścicielem był Gyslone z Opawy. W XV wieku została przebudowana. W 1653 po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa Kamienica Swiechowiczowska, pochodząca od nazwiska ówczesnego właściciela. W latach 1768–1770 dom został przebudowany na zlecenie rodziny Lewickich. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowano ją w 1851. Ostatnia przebudowa miała miejsce na początku XX wieku. Od 1910 budynek jest własnością komunalną. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Wojnarowicowska Tenement House

Wojnarowicowska Tenement House (Polish: Kamienica Wojnarowicowska) is a historical tenement house located at 25 Grodzka Street in the Old Town of Kraków, Poland. History The tenement house was built in the mid-14th century. Its first owner was Heynco Srielle. In the 16th century, it was rebuilt. In 1647, the name Kamienica Wojnarowicowska (Wojnarowicowska Tenement) appeared in historical records for the first time, derived from the surname of its then-owner. In 1825, the house was purchased by Antoni Kieres, who commissioned its reconstruction in 1831 and 1841. The tenement burned down during the Kraków Fire of 1850 but was rebuilt the same year. Since 1910, it has been municipal property. On March 10, 1966, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Wojnarowicowska w Krakowie

Kamienica Wojnarowicowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 25, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wybudowana w połowie XIV wieku. Jej pierwszym właścicielem był Heynco Srielle. W XVI wieku została przebudowana. W 1647 po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa Kamienica Wojnarowicowska, pochodząca od nazwiska ówczesnego właściciela. W 1825 dom został zakupiony przez Antoniego Kieresa, na którego zlecenie został przebudowany w 1831 i 1841. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Została odbudowana w tym samym roku. Od 1910 jest własnością komunalną. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Markowicowska Tenement House

Markowicowska Tenement House (Polish: Kamienica Markowicowska) is a tenement located at 27 Grodzka Street in Kraków in the District I Old Town. History The tenement house was built around 1370. Its first owner was Gotfridus Gallicus. In the 15th century, it was rebuilt. In 1695, the name "Markowicowska Tenement" appeared in sources for the first time. In the 18th century, the house was reconstructed at the request of the Michałowski family. The tenement burned down during the fire of Kraków in 1850. It was rebuilt in 1860 in the round-arch style, known as Rundbogenstil, inspired by early Christian and Byzantine architecture. The reconstruction design was created by architect Antoni Sacharski, and the investor was merchant Stanisław Armatys. Since 1910, the building has been municipal property. On April 28, 1967, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Markowicowska w Krakowie

Kamienica Markowicowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 27, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1370. Jej pierwszym właścicielem był Gotfridus Gallicus. W XV wieku została przebudowana. W 1695 po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa Kamienica Markowicowska. W XVIII wieku dom został przebudowany na zlecenie rodziny Michałowskich. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowano ją w 1860 w stylu okrągło-łukowym, zwanym rundgogenstil, nawiązującym do architektury wczesnochrześcijańskiej i bizantyjskiej. Autorem projektu odbudowy był architekt Antoni Sacharski, zaś inwestorem kupiec Stanisław Armatys. Od 1910 budynek jest własnością komunalną. 27 kwietnia 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Wikowicowska w Krakowie

Kamienica Wikowicowska (znana także jako Kamienica Lanierowa) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 29, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w II połowie XIII wieku w miejscu zniwelowanego wału obronnego Okołu. Pod koniec XIV wieku była własnością Slosknechta. Pierwotnie jednotraktowa, w XV wieku została rozbudowana do typowego układu kamienicy krakowskiej z maciochem nad przechodem. Na początku XVII wieku przeszła przebudowę w stylu barokowym, z której zachowały się: portal, trzy kamienne filary międzyokienne, w tym jeden z gmerkiem złotnika D. Knipera i polichromowany strop belkowy. W latach 1628–1665 dom był własnością rodziny Lanierów. W 1720 po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa Kamienica Wikowicowska. Budynek spłonął podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. W 1856 został odbudowany według projektu Ignacego Hercoka jako trzypiętrowy z klasycystyczną fasadą. We wnętrzach zaprojektowany znany z ikonografii salon Lindquistów o barokowym wystroju, z licznymi antykami i obrazami. Na początku XX wieku w kamienicy znajdował się sklep jubilerski Wilhelma Krengla oraz siedziba Towarzystwa Ubezpieczeń na Życie „Resham”. 25 maja 1908 miał miejsce napad rabunkowy na sklep jubilerski, który odbił się szerokim echem w miejskiej prasie. Od 1910 budynek jest własnością komunalną. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Pod Jednorożcem w Krakowie

Kamienica Pod Jednorożcem – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 31, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIV wieku, częściowo na działce wytyczonej w drugiej połowie XIII wieku po niwelacji wału Okołu, a częściowo na dawnej uliczce przywalnej. Pierwszym właścicielem budynku był tkacz Nikolaus. Pod koniec XIV wieku kamienica była przez krótki czas własnością parafii Wszystkich Świętych. W XV wieku została rozbudowana. W XVI wieku wzniesiono murowaną oficynę tylną. W 1672 kamienica została nadbudowana o drugie piętro przez Groickich. W 1847 otrzymała nową fasadę. W 1886 przekształcono fasadę w stylu neobarokowym na zlecenie B. Szwantkowskiego, przebudowano też oficynę tylną. Od 1905 do II wojny światowej kamienica była własnością żydowskiej rodziny Poserów. W 1926 nadbudowano trzecie piętro oraz zbudowano zewnętrzne schody w podwórzu. W 1931 obłożono parter fasady sztucznym kamieniem. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Obecna forma kamienicy jest efektem przebudowy z 1886, z wyjątkiem attyki, która zachowała wygląd z 1847 oraz parteru przebudowanego w 1931. Budynek ma trzy kondygnacje. Fasada, o czterech osiach, utrzymana jest w stylu neobarokowym. Parter obłożono okładziną ze sztucznego kamienia. Poszczególne kondygnacje oddzielone są od siebie gzymsami. Okna posiadają uszate obramienia. Budynek wieńczy wysoka attyka. W wnętrzach kamienicy zachowała się latarnia schodów nakryta sklepieniem klasztornym z XVII wieku. Przypisy
Salomon Tenement

Salomońska Tenement House (Polish: Kamienica Salomońska) is a tenement located at 33 Grodzka Street in Kraków in the District I Old Town. History The tenement house was built around 1360 by Janusz Czechoslowicz. The next two owners were Polish merchants, after which, in 1412, it passed into the hands of German townspeople for nearly 150 years. The house was rebuilt in the early 17th century. In 1628, the name Kamienica Salomońska (Salomońska Tenement) appeared in sources for the first time. In 1710, an alternative name was also recorded – Kamienica Długoszowska (Długoszowska Tenement). In the 19th century, the building was thoroughly renovated by the Wątorski family. The last reconstruction took place in 1932. On March 10, 1966, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Salomońska w Krakowie

Kamienica Salomońska (znana także jako Kamienica Długoszowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 33, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1360 przez Janusza Czechoslaowicza. Kolejnymi dwoma jej właścicielami byli polscy kupcy, po czym przeszła w 1412, na prawie 150 lat, w ręce mieszczan niemieckich. Dom został przebudowany na początku XVII wieku. W 1628 po raz pierwszy pojawia się w źródłach nazwa Kamienica Salomońska. W 1710 notowana jest także nazwa alternatywna – Kamienica Długoszowska. W XIX wieku budynek został gruntownie przebudowany przez rodzinę Wątorskich. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1932. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Fichauserowska w Krakowie

Kamienica Fichauserowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 35, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona na początku XV w. Jej pierwszym właścicielem był nieznany z imienia Kadner. W XVI w. została gruntownie przebudowana. W 1653 pojawia się po raz pierwszy w źródłach nazwa Kamienica Fichauserowska, pochodząca od nazwiska ówczesnego właściciela. W 1798 dom został zakupiony przez Johanna Ratha, na którego zlecenie przebudowano go w 1802. W 1804 Rath odsprzedał budynek Gotliebowi Fuchsowi. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1874 na zlecenie właścicieli: Kiliana Merkerta i Jerzego Hublingera. 28 kwietnia 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. 16 kwietnia 1986 do rejestru wpisano także jej oficyny tylne. Ponadto budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Pod Elefanty w Krakowie

Kamienica Pod Elefanty (także Kamienica Pod Nosorożcem) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 38, na rogu z ulicą Poselską 18, na Starym Mieście. Historia kamienicy W XV wieku w miejscu obecnej kamienicy znajdowały się dwa gotyckie domy oraz kościół św. Piotra, sąsiadujący bezpośrednio z ulicą Poselską. Najbardziej wysunięty na północ dom posiadał wmurowane w fasadę godło, przedstawiające słonia lub nosorożca, od którego wziął swoją nazwę, przeniesioną następnie na połączony budynek. W XVII wieku mieściła się w nim Apteka Pod Złotym Słoniem, prowadzona przez Włocha Bonifacego Cantelli. W 1791 rozebrano kościół św. Piotra, a teren po nim przez ponad czterdzieści lat pozostał pusty. W 1835 dokonano gruntownej przebudowy, według projektu Tadeusza Piotrowskiego, łącząc dwie gotyckie kamienice oraz rozbudowując gmach o teren dawnego kościoła. Budynek spłonął podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Został odbudowany w latach 1850–1852 według projektu Piotra Baranowskiego Elefanty Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1
Veit-Stoß-Haus (Krakau)

Das Veit-Stoß-Haus (polnisch Dom Wita Stwosza w Krakowie) ist ein historisches Haus in Krakau in Polen an der Ecke der Ulica Grodzka und der Ulica Poselska in der Krakauer Altstadt. Es wurde um 1375 im gotischen Stil von Johannes Habirgeist erbaut. Es ist nach dem Künstler Veit Stoß benannt, der hier im 15. Jahrhundert gewohnt und gearbeitet hat. Lage Das Haus befindet sich im südlichen Teil der Altstadt auf dem Weg vom Marktplatz zur Wawelburg. Geschichte Das Haus wurde in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts als Patrizierhaus errichtet. 1481 erwarb Veit Stoß das Gebäude und zog hier ein. Er nutzte es als Wohnhaus und Atelier. Hier entstanden viele Teile des Krakauer Hochaltars für die Marienkirche. Von 1537 bis 1642 stand das Gebäude im Besitz der Patrizier Miączyński, von denen der zweite Name des Hauses stammt. Das Haus wurde im 17. und 18. Jahrhundert mehrfach im Barockstil umgebaut. 1875 erwarb Izaak Gleitzmann das Haus und erweiterte es um ein drittes Geschoss. Die heutige Fassade stammt ebenfalls von Gleitzmann. Weblinks Nachweise Małgorzata Skowrońska: Kamienica Wita Stwosza straszy na Grodzkiej. Gazeta Wyborcza.
Dom Wita Stwosza w Krakowie

Dom Wita Stwosza (Kamienica Miączyńska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Grodzkiej 39, na rogu z ul. Poselską 11, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1375 przez Johannesa Habirgeista. W 1481 zakupił ją za 300 złotych węgierskich rzeźbiarz Wit Stwosz. Ulokował on w niej swoje mieszkanie oraz pracownię, w której powstały m.in. mniejsze rzeźby Ołtarza Mariackiego. W latach 1537–1642 dom był własnością rodziny Miączyńskich, od której pochodzi jego drugie miano. Budynek został gruntownie przebudowany w połowie XVII i XVIII wieku. W 1875 został zakupiony przez Izaaka Gleitzmanna, który nadbudował go o trzecie piętro. Z tego okresu pochodzi także eklektyczna fasada. Przypisy
Kamienica Pod Węgrem w Krakowie

Kamienica Pod Węgrem – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 42, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. Jej pierwszym właścicielem był Mertin. W 1735 została zakupiona przez Stanisława Rembskiego, z którego fundacji została przebudowana. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 3 ćwierci XIX wieku na zlecenie Marcina Soczyńskiego. W 1942 w parterze kamienicy przebito podcienia. Nazwa Kamienica Pod Węgrem, pochodząca od dawnego godła budynku, ma rodowód średniowieczny, jednak w źródłach notowana jest dopiero w 1899 i 1900. 2 maja 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Wikariacka w Krakowie

Kamienica Wikariacka – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 44, na rogu z ulicą Senacką 10, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1412 przez Kaldherberga. Od 1432 do 1710 była nieprzerwanie siedzibą wikariuszy zamkowych, od czego pochodzi jej nazwa. W 1710 została nabyta przez nieznanego z imienia Przedziechowica i od tej pory znajdowała się w rękach prywatnych. W 1745 została przebudowana przez Stanisława Rembskiego. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1909, według projektu architekta Beniamina Torbego. W 1942 w parterze kamienicy, od strony ulicy Grodzkiej, przebito podcienia. 4 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Clermentisa Stellemachera w Krakowie

Kamienica Clermentisa Stellemachera – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 46, na rogu z ulicą Senacką 11, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1412 przez Clermentisa Stellemachera. W latach 1632–1680 była własnością rodu Michałowskich. W 1710 została nabyta przez jezuitów, w których posiadaniu znajdowała się do 1775. W 1861 budynek został zakupiony przez Maryna Strzelbickiego. Na jego polecenie kamienica została gruntownie przebudowana w 1876, według projektu architekta i budowniczego Józefa Kwiatkowskiego. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1913. Kierował nią architekt Artur Romanowski. 20 marca 1968 i ponownie 1 kwietnia 1975 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Jagiellońskiej 10 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Jagiellońskiej 10 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Jagiellońskiej, na Starym Mieście. Historia W 1576 w miejscu obecnej kamienicy znajdował się przejazd z ulicy Jagiellońskiej do tylnych części posesji przy ulicy św. Anny. Budynek został wzniesiony w 1643 jako jednopiętrowy z oficyną tylną. W I połowie XIX wieku został przejściowo połączony z kamienicą Goryszowskich przy ulicy św. Anny 3. W tym czasie właścicielami posesji byli Hallerowie. Od 1867 kamienica przeszła we władanie rodziny Herteuxów, którzy prowadzili w niej Hotel Victoria. W 1893 nadbudowano trzecie piętro. W latach 1894–1900 kamienicę przebudowano ponownie na samodzielny budynek i zbudowano nową oficynę tylną. Na początku XX wieku kamienica była własnością Doboszyńskich. 20 czerwca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma trzy piętra, trzecie piętro znajduje się w mansardzie. Elewacja jest dwuosiowa, o prostym wystroju. Parter został obłożony kamienną okładziną i oddzielony od pierwszego piętra gzymsem Przypisy
Kamienica przy ulicy Kanoniczej 4 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Kanoniczej 4 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Kanoniczej 4, na Starym Mieście. Pierwszy murowany budynek na obecnej parceli powstał w XIV w. Jego fundatorem był jeden z dworskich urzędników królewskich. W XV wieku kamienica była własnością kapituły katedralnej; w tym okresie została powiększona. W XVI w. mieszkali w niej wikariusze zamkowi. W 1773 budynek został opuszczony i popadł w ruinę. Kilkanaście lat później kamienica została ponownie odnowiona, powstała wówczas balustradowa attyka z wazonami a w jej centralnej części ustawiono figurę orła. W 1796 budynek zajmował austriacki urząd skarbowy, a w 1809 była tu siedziba podprefektury Księstwa Warszawskiego. W 1913 właścicielką domu była Rozalia Bulwowa z Seidenów, córka Nuchema. W tym okresie, w kamienicy mieściło się biuro pisania i powielania na maszynach. 21 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Dom kapitulny przy ulicy Kanoniczej w Krakowie

Dom kapitulny przy ulicy Kanoniczej – zabytkowa kamienica, zlokalizowana przy ulicy Kanoniczej na krakowskim Starym Mieście. Kamienica została wybudowana około 1417, z inicjatywy Jana Długosza za pieniądze zapisane w testamencie przez kardynała Zbigniewa Oleśnickiego. W 1455 spłonęła, jednak wkrótce została odbudowana. W połowie XVI wieku budynek został przebudowany, a w XVIII wieku nadbudowano trzecią kondygnację. W tym okresie powstał portal prowadzący do sieni, na którym umieszczono herb krakowskiej kapituły katedralnej – Trzy Korony. W latach 1980–1991 w budynku mieściła się siedziba teatru awangardowego Cricot 2, założonego przez Tadeusza Kantora. 21 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Dom Kapitulny zwany dawniej Św. Stanisława Biskupa przy ulicy Kanonicznej w Krakowie. Monografia historyczna (1887) w bibliotece Polona
Dom Rycerski w Krakowie

Dom Rycerski – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Kanoniczej 6, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wybudowana w pierwszej połowie XIV wieku. Na przełomie XIV i XV wieku należała do podskarbiego koronnego Hińczy z Rogowa. Z tego okresu pochodzi zachowana do dziś gotycka kamieniarka okienna. W 1464 kamienica została przekazana kapitule katedralnej. W XVIII wieku we wnętrzach budynku powstały freski o charakterze klasycystycznym. Pod koniec lat 70. XX w. w kamienicy ulokowano bibliotekę Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, kierowanego przez Karola Estreichera. W 1997 budynek przeszedł gruntowną renowację, po której został przekazany Uniwersytetowi Jagiellońskiemu. Obecnie znajduje się w nim Centrum Badawcze Bibliografii Polskiej Estreicherów. 21 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Dom pod Trzema Koronami w Krakowie

Dom pod Trzema Koronami – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Kanoniczej 7, na Starym Mieście. Kamienica została wybudowana przez Nawoja z Tęczyna na początku XIV wieku. Jedynym zachowanym śladem po ówczesnej architekturze budowli jest niewielkie okienko, w kamiennym obramowaniu, znajdujące się na parterze fasady. Około 1523 dom został gruntowanie przebudowany na polecenie kanonika Jana Karnkowskiego. W tym okresie powstały gotycko-renesansowe obramowania okien pierwszego piętra oraz portal wejściowy z wrotami kutymi blachą, na fryzie, którego wyryto cytat z Psalmu 17: „Pan wspomożeniem moim i obrońcą moim”. Po 1574 kamienicę nadbudowano o drewniane drugie piętro, które w połowie XVIII wieku przebudowano na murowane. W 1907 odbyła się gruntowna renowacja budynku pod kierunkiem Józefa Hendla. Odkryto wówczas wiele średniowiecznych artefaktów, które wmurowano w sieni. 15 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Kanoniczej 9 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Kanoniczej 9 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Kanoniczej, na Starym Mieście. Historia kamienicy W XIV wieku, na miejscu obecnej kamienicy, wzniesiono dwa gotyckie domy: jeden z nich należał do Jana Suchywilka ze Strzelc, a drugi do Jakuba Szyrzyka z Falkowa. Między nimi biegła wąska ulica, prowadząca do murów miejskich. W 1455 oba budynki strawił pożar. Na ich miejscu wybudowano, na polecenie biskupa Jana Konarskiego, późnogotycki dom, którego wznoszenie ukończono w 1505. Z tego okresu pochodzi, zachowany w sieni, herb rodu Konarskich – Abdank. W latach 1787–1788 przebudowano gmach w stylu klasycystycznym, według projektu Józefa Lebruna. Dominantą budynku został ryzalit zwieńczony trójkątnym tympanonem, a portal umieszczono w miejscu średniowiecznej drogi. W salonie na pierwszym piętrze powstały polichromie, przedstawiające pejzaż morski. Pod koniec XIX wieku w kamienicy funkcjonowała drukarnia Ludwika Władysława Anczyca oraz sąd. W latach 1979–2003 mieściło się w niej Muzeum Stanisława Wyspiańskiego, zaś obecnie jest siedzibą Wydziału Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. 25 maja 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy