NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Owińskach

Pałac w Owińskach – zabytkowy pałac we wsi Owińska. Obiekt wybudowany w 1805 jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: dwie bramy z początku XIX w. park z XIX w.. Późnoklasycystyczny pałac w Owińskach został wzniesiony dla rodziny von Treskow. Obecnie (2024) nieużytkowany i niedostępny wewnątrz. W 2025 roku Gmina Czerwonak pozyskała dofinansowanie na realizację projektu: adaptacja części pomieszczeń pałacu w Owińskach na cele związane z usługami kultury i turystyki. Przypisy
Pałac w Szreniawie

Pałac w Szreniawie – zabytkowy pałac we wsi Szreniawa (województwo wielkopolskie), w powiecie poznańskim, w gminie Komorniki. Historia Okazała willa nazywana potocznie pałacem, została wybudowana w latach 1852–1853 przez Herrmanna Bierbauma, właściciela majątku we wsi Radwanice (powiat polkowicki). Możliwe, że budowę zakończono wcześniej, w 1845, o czym świadczy odkryta w 1991 roku w czasie remontu elewacji frontowej data „1845” z wyrytym obok nazwiskiem „Klempner”. Pierwotnie rezydencja właścicieli majątku Szreniawa (początkowo Marienberg). Autorem projektu był architekt pochodzący z Berlina Carl Heinrich Eduard Knoblauch. Po 1945 roku w pałacu funkcjonowała Szkoła Podkuwaczy Koni. Następnie od 1948 mieściły się biura, stołówka i sala przeznaczona do szkoleń pracowników rolniczego zakładu produkcyjnego Państwowych Nieruchomości Ziemskich. Później pełnił funkcję jednostki Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych w Konarzewie. W 1963 roku rozpoczęto remont i obiekt dostosowano do potrzeb przyszłego Muzeum Rolnictwa. Po otwarciu muzeum, które nastąpiło 29 sierpnia 1964 roku w budynku pałacowym ulokowano siedzibę dyrekcji muzeum. W 1986 roku pałac przeszedł reorganizację układu pomieszczeń, kiedy to przystosowano je do funkcji wystawienniczych urządzając na pierwszym piętrze i parterze ekspozycje stałe. W początkach lat 90. XX wieku i ponownie w 2004 roku wykonano remonty elewacji i wnętrz budowli. Jednak ze względu na zły stan części dachowej niezbędny okazał się remont kapitalny, który miał miejsce w latach 2008–2010. Został wykonany w ramach projektu „Rewaloryzacja i modernizacja pałacu w Szreniawie”. Współcześnie pałac znajduje się na terenie Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego i jest miejscem ekspozycji wnętrz pałacowych z czasów dwudziestolecia międzywojennego. Jedno z pomieszczeń pełni rolę sali konferencyjnej, można też przenocować w pokojach na poddaszu. Opis Pałac wybudowano (w stylu historyzującym) z cegły i otynkowano oprócz partii cokołowej. Przy reprezentacyjnym wejściu umieszczono po bokach dwa leżące jelenie wykonane z brązu (niezachowane). Po przeciwległej stronie pałacu, od strony parku, zaprojektowano mały taras. Na jednej z bocznych ścian ulokowano wejście na klatkę schodową. Przypisy Bibliografia WojciechW. Mielewczyk WojciechW., Zespół pałacowo-folwarczny w Szreniawie, „RENOWACJE I ZABYTKI” (4/2016), Kraków: Agencja Informacyjno-Promocyjna „raport”, 18 maja 2021, s. 110–122, ISSN 1643-2029 . Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - W ziemiańskim pałacu w Szreniawie” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kościół Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej w Iwnie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej w Iwnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kostrzyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wybudowana w latach 1778-80 i ufundowana przez Franciszkę ze Skoroszewskich Krzycką. Powstała na planie krzyża greckiego, z wieżą umieszczoną w fasadzie. Przęsło centralne jest nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, pozostałe – sklepieniami żaglastymi z lunetami. Wyposażenie budowli pochodzi głównie z czasów budowy kościoła: m.in. należą do niego trzy ołtarze. W głównym ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowany w 1. ćwierci XVII wieku, ambona i chrzcielnica. Oprócz tego w kościele można zobaczyć np. kamienną chrzcielnicę późnogotycką w formie kielicha, renesansowe zwieńczenie sakramentarium z około 1520-30, wykonane z piaskowca, z płaskorzeźbionym popiersiem Boga Ojca, kamienną płytę nagrobną Jana Iwińskiego, zmarłego w 1549 roku, z płaskorzeźbionym wizerunkiem rycerza w zbroi a także fragment epitafium kamiennego z 2. poł. XVI wieku, z osobami ubranymi w stroje szlacheckie, klęczącymi pod krzyżem. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Krośnie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Krośnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat luboński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1779–1781 jako ewangelicka. Kościół posiada konstrukcję szkieletową, wypełnioną cegłą i otynkowaną. Wieżyczka nad sygnaturką jest nakryta barokowym dachem hełmowym z latarnią. We wnętrzu zachowały się piętrowe empory. Z czasów budowy świątyni dotrwała do dziś rokokowa ambona. Świątynia pełniła funkcję zboru przed II wojną światową i podczas jej trwania tylko ludności niemieckiej, ponieważ Krosno i okoliczne wsie zamieszkiwane były w przeważającej części przez Niemców. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 roku dawny zbór w Krośnie został przekazany parafii rzymskokatolickiej w Mosinie. Za pozwoleniem władz administracyjnych, świątynia została przystosowana do wykonywania kultu religijnego i od lutego 1945 roku po uprzednim poświęceniu odprawiane były w niej nabożeństwa. Ze względu na centralne położenie kościół służył mieszkańcom następujących wsi należących do parafii w Mosinie: Krosno, Krosinko, Borkowice, Drużyna i częściowo Sowinki. Wsie te liczyły 1566 mieszkańców. Patronką świątyni została Matka Boska Częstochowska. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła i Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Rogalinku

Kościół św. Michała Archanioła i Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Rogalinku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Poznań-Starołęka archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1682–1712. Ufundowana została przez sufragana wielkopolskiego Hieronima Wierzbowskiego. W latach 1779 i 1875 była restaurowana. W 1964 roku ks. arcybiskup Antoni Baraniak nadał świątyni tytuł: „Sanktuarium Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych”. W 1968 roku budowla była remontowana i konserwowana pod kierownictwem Józefa Berdyszaka. W sierpniu 2002 roku została okradziona. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Nie jest orientowana, do jej budowy użyto drewna sosnowego. Kościół jest salowy, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty jest trójbocznie, z boku przylega do niego zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem. Nad nawą w części frontowej znajduje się blaszana, czworokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze kościoła zostało oszpecone – pomalowane zostało brązową farbą olejną i założona została betonowa posadzka. Strop płaski obejmuje nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma profilowanymi słupami i charakteryzuje się wybrzuszonym parapetem w części centralnej. Ołtarz główny, dwa boczne i ambona reprezentują styl barokowy i pochodzą z końca XVIII wieku. Późnogotycka rzeźba Madonny słynąca łaskami powstała w XVII wieku. Kropielnica została wykonana z czarnego marmuru. Krzyż procesyjny jest ozdobiony krucyfiksem późnogotyckim wykonanym na początku XVI wieku. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wyrzeźbione w drewnie lipowym w latach 60. XX wieku. Szlaki turystyczne i pielgrzymkowe Obok kościoła przebiega szlak turystyczny Osowa Góra – Sulęcinek i szlaki pątnicze – Wielkopolska Droga św. Jakuba oraz Wielkopolski Szlak Świętego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Na przystanku autobusowym w centrum wsi kończy się szlak pieszy Wiórek – Rogalinek. Rogalinek jest także punktem startowym Drogi Opanowania – jednej z Rogalińskich Dróg, czyli przyrodniczych szlaków pielgrzymkowo-turystycznych utworzonych z okazji 200-lecia kościoła pw. św. Marcelina w Rogalinie. Dla tego szlaku entomolog, Mateusz Kęsy, napisał broszurę przyrodniczą pt. „O owadach i ekologii, nie tylko nad Wartą”. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Żydowie

Kościół świętego Mikołaja w Żydowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat szamotulski archidiecezji poznańskiej). Budowa murowanej świątyni została rozpoczęta w latach 1902-1905, dzięki staraniom ówczesnego właściciela majątku Żydowo hrabiego Szołdrskiego. W czasie II wojny światowej świątynia została zamknięta i urządzono w niej magazyn. W latach 1992–1993 został przeprowadzony gruntowny remont kościoła. Z dawnego wyposażenia przetrwały do dziś: kamienna kropielnica i dzwon z datą 1624 rok. Kościół reprezentuje styl neoromański i wzniesiony został na rzucie zbliżonym do krzyża greckiego. Świątynia składa się z jednej nawy. Przypisy
Kościół św. Teresy w Jeziorkach

Kościół świętej Teresy w Jeziorkach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wszystkich świętych w Słupi (dekanat stęszewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1896–1897 z czerwonej cegły przez ówczesnego właściciela majątku Niemca Heinricha von Tiedemanna dla miejscowych ewangelików. Do niedawna na nabożeństwa wzywał wiernych dzwon odlany w Apoldzie, na którym znajduje się napis w języku niemieckim: „Jedynemu Bogu na wysokościach niech będzie chwała – Heinrich Tiedemann i Dora Hardt”. Wieża tej świątyni góruje nad okolicą. Dawniej dach kościoła był pokryty dachówką z czarnego łupka, obecnie jest pokryty blachą. Od 1935 roku kościół należy do katolików. Bryła kościoła jest bardzo ciekawa, można w niej znaleźć cechy stylu neoromańskiego i neogotyckiego. Wnętrze zostało w latach osiemdziesiątych XX wieku odnowione dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza Alfreda Wittke. Żebrowe sklepienie jest ozdobione malowanymi ornamentami roślinnymi. W dużych oknach za ołtarzem głównym są umieszczone ciekawe witraże ozdobione herbami Tiedemannów i Hardtów. Zachowało się oryginalne wyposażenie świątyni z XIX wieku, m.in. masywne ławy, drewniana ambona. Kościół charakteryzuje się doskonałą akustyką. Przypisy
Kościół św. Barbary w Tomicach

Kościół świętej Barbary w Tomicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat stęszewski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia ufundowana przez chorążego poznańskiego Mikołaja Tomickiego w 1463 roku. Z powodu ograniczonych możliwości finansowych i konieczności jednoczesnego wyposażenia wnętrza kościoła oraz wzniesienia plebanii, Mikołaj Tomicki wybudował świątynię jednonawową, bez wieży. Fundator zdecydował się jednak na wybór droższego, ale trwalszego materiału – cegły, pomimo dostępności i niższych kosztów zakupu drewna. Tomicki zbudował świątynię w centralnym miejscu wsi – na przecięciu głównych dróg i w sąsiedztwie rodzinnego dworu Tomickich usytuowanego nad brzegami jeziora. Budynek kościoła, zwrócony w stronę wschodnią, ze swojej architektury gotyckiej zachował jedynie formę bryły ze stromym i spadzistym dachem oraz mocnymi szkarpami. Pierwsze elementy barokowe – chrzcielnice i ołtarz główny, zostały wprowadzone w II połowie XVII wieku przez rodzinę Opalińskich. W 1761 roku, dzięki staraniom Doroty Jabłonowskiej, dokonano poważnych zmian w formie i wyposażeniu świątyni. Frontowi został nadany charakter barokowy, zmniejszona została liczba okien, a także zatarte zostały ich ostrołukowe zakończenia. Dodatkowo poważnie został obniżony sufit świątyni, tym samym zostało przysłonięte gotyckie sklepienie, a także zostały otynkowane ściany kościoła. Wyposażenie wnętrza kościoła to głównie zdobne i bogato złocone elementy, reprezentujące styl barokowy i rokokowy, m.in.: ołtarze boczne św. Barbary oraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem i ołtarz główny z rzeźbami św. Anny Samotrzeciej, św. Jadwigi i św. Doroty, św. Piotra i Pawła. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Tarnowie Podgórnym

Kościół Wszystkich Świętych w Tarnowie Podgórnym – zabytkowy kościół parafialny w Tarnowie Podgórnym, w gminie Tarnowo Podgórne, w powiecie poznańskim. Jest najstarszym obiektem sakralnym na terenie gminy. Historia i architektura Jest to świątynia gotycka, orientowana, jednonawowa, na fundamentach z kamienia polnego, ukończona w 1464, restaurowana w 1787. Kościół posiada sklepienie gwiaździste, na którym w kartuszu z żeber gotyckich jest umieszczona biała róża. Wyposażenie wnętrza pochodzi z 2. połowy XVIII wieku. Klasycystyczny ołtarz pochodzi z 1787. Wieża kościelna nie została nigdy ukończona, posiada nadbudowę drewnianą z 1787. Teren okalający świątynię pełnił do końca XIX wieku rolę cmentarza. W 1900 naprzeciw wejścia głównego wybudowano kaplicę przedpogrzebową. Głazy pamiątkowe Przy kościele stoją dwa głazy pamiątkowe: upamiętniający 550. rocznicę budowy kościoła z 2014, upamiętniający 102. rocznicę powstania kółka rolniczego z 2009. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie Podgórnym

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wszystkich Świętych w Tarnowie Podgórnym (dekanat przeźmierowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1901 roku dla gminy ewangelickiej. Budowla reprezentuje styl neogotycki. Składa się z nawy głównej, przylegającej do niej nawy bocznej oraz wysokiej wieży z dzwonem i zegarem. Do 1945 roku kościół należał do ewangelików, którzy pozostali w Tarnowie Podgórnym po I wojnie światowej. Od tego czasu świątynia pełni funkcję kościoła filialnego i nosi wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Giżynie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Giżynie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sułowie Wielkim (dekanat Góra wschód archidiecezji wrocławskiej). Jest to dawny zbór poewangelicki wzniesiony w 1652 roku. W 1927 roku świątynia została przebudowana (powstały wówczas nawy boczne). Kościół został przejęty przez kościół katolicki w 1945 roku. Podczas remontu w 1956 roku, zostały zdemontowane wewnętrzne boczne empory. Świątynia była restaurowana w 1966 roku. Kościół stanowi przykład tzw. świątyń ucieczkowych, budowanych na terenach wolności wyznaniowej – pograniczu śląsko – wielkopolskim. Budowla jest drewniana, wybudowana została w konstrukcji zrębowej i szachulcowej. Świątynia jest orientowana, reprezentuje styl barokowy. Kościół jest trzynawowy, bazylikowy, posiada niższe nawy boczne, wybudowano go na niskiej podmurówce. Prezbiterium świątyni nie jest wydzielone z nawy, zamknięte jest trójbocznie. Z boku jest umieszczona zakrystia. Wieża jest nadbudowana nad frontową częścią nawy. Zwieńcza ją gontowy dach namiotowy. Od frontu kościoła znajduje się kruchta. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem. Wnętrze kościoła jest otynkowane. Strop płaski jest podparty 5 parami słupów, będących pozostałością po emporach. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się prostą linią parapetu. Barokowy ołtarz główny powstał w 1743 roku i pochodzi z nieistniejącej świątyni w Czerninie. Krucyfiks został wykonany w 1817 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Gołaszynie

Kościół świętego Michała Archanioła w Gołaszynie – rzymskokatolicki kościół filialny i cmentarny należący do parafii Najświętszego Serca Jezusa w Bojanowie (dekanat rawicki archidiecezji poznańskiej). Już w XIV wieku w tym miejscu została wzniesiona świątynia. W 1401 roku funkcję proboszcza pełnił pleban Bogusław. W 1542 Bojanowscy przekazali świątynię luteranom. Pierwszym pastorem był Daniel Rahard, a ostatnim Theophilus Petiecus, który na mocy wyroku trybunału Piotrkowskiego-Koronnego musiał zwrócić kościół katolikom w 1631 roku. W 1677 roku wzmiankowana jest świątynia murowana, wybudowana z kamieni, częściowo drewniana. Restaurowana była w 1825 roku, następnie w 1862 roku. Kościół należy do najstarszych budowli na terenie gminy Bojanowo. Przez wieki spełniał funkcję katolickiej świątyni parafialnej – do 1945 roku, kiedy to został przejęty po ewangelikach kościół znajdujący się nieopodal rynku w Bojanowie. Świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły, kamieni polnych i otynkowana. Zakrystia nakryta jest sklepieniem krzyżowym. Podobnie jak większość świątyń także i ta jest orientowana. Na szczycie kruchty jest umieszczony kuty krzyż z datą 1677, natomiast w ołtarzu z połowy XIX wieku znajduje się malowany na blasze obraz św. Mikołaja. Po zakończeniu II wojny światowej do świątyni w Bojanowie zostały przeniesione dwa ołtarze – wczesnobarokowy z ok. 1640 roku z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz barokowy z I poł. XVIII wieku z obrazem Michała Archanioła. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Trzeboszu

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Trzeboszu – katolicki kościół filialny znajdujący się w Trzeboszu (powiat rawicki, województwo wielkopolskie). 1 czerwca 1968 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 866/Wlkp/A. Należy do parafii Najświętszego Serca Jezusa w Bojanowie. Historia Parafia była we wsi wzmiankowana w 1406. W 1555 lub 1581 właściciel wsi, Mikołaj Bojanowski, oddał świątynię protestantom. Andrzej Bojanowski (syn Mikołaja) dobudował do kościoła sklepioną kaplicę grobową dla swojego rodu. Obecny obiekt ufundował w 1606 Melchiora v. Stosch z żoną Ewą Marianną, co upamiętnia zachowana tablica fundacyjna u wejścia. Mury został prawdopodobnie oparte na starszym założeniu Bojanowskich z XV wieku. W 1855 i 1906 kościół remontowano. W1931 roku obszar dworski wraz z gminą Trzebosz zostały wyłączone z parafii w Wąsoszu i przyłączone do ówczesnej parafii w Gołaszynie. Architektura Bryła jest wczesnobarokowa, a wnętrze nosi cechy renesansu. Kościół jest murowany, tynkowany, z kamiennymi fundamentami. Przy północno-zachodnim narożniku dobudowana jest kaplica grobowa Bojanowskich. Wieża wznosi się od zachodu i tylko jej ściana jest murowana, pozostała konstrukcja jest wykonana z drewna. Wieża ma też drewniany baniasty hełm i kryta jest blachą. Korpus kościoła pokryty jest dachówką karpiówką. Prezbiterium i nawa mają jednakową szerokość. W zachodniej części kościoła znajduje się chór muzyczny, a w kruchcie dwukondygnacyjna empora. Wyposażenie wnętrza Do zabytków późnego renesansu należą: ołtarz główny (tryptyk z 1607), ambona i sześcioboczna chrzcielnica z główkami aniołów i herbami rodzin von Stosch i von Kreckwitz (początek XVII wieku). W 1906 obiekty te zostały wyremontowane. W centralnym polu tryptyku umieszczono płaskorzeźbę Ostatniej Wieczerzy. Pod polem środkowym znajdują się cztery kartusze z herbami rodzin śląskich. W polach skrzydeł od wewnątrz wyobrażono czterech ewangelistów, a od zewnątrz zamieszczono wersy z Pisma Świętego i datę 1607. W predelli jest scena Zwiastowania Pańskiego, a w zwieńczeniu rzeźby pasyjne, aniołów i Chrystusa Zmartwychwstałego. Wnętrze przykryte jest stropem kasetonowym. Płyty i epitafia Nad wejściem do kruchty zachowały się trzy kamienne płyty, przy czym dwie skrajne to epitafia z kartuszami herbowymi przeniesione w XIX wieku z mauzoleum von Stoschów. Upamiętniają Melchiora (lewa) oraz Ewę von Gersdorff i Mariannę Kreckwitz (prawa). Płyta środkowa jest płytą fundacyjną z 1606. Upamiętnia budowę świątyni przez Melchiora von Stoscha i też zawiera kartusz herbowy. Wewnątrz kościoła zachowane są również epitafia Juliusza Augusta von Bothmer (zm. 1737) i jego małżonki, Barbary Heleny (zm. 1738). Otoczenie Świątynię otacza ceglany mur z dwoma bramami i furtką od północy. Obok kościoła stoi późnobarokowa plebania z drugiej połowy XVIII wieku. Teren przykościelny porastają okazałe lipy. Na przykościelnym cmentarzu stoi kaplica z początku XVIII wieku z portretem księdza Bartłomieja Dorstena (około 1708). Przypisy Linki zewnętrzne wizerunek kościoła (grafika) po 1863 - dostęp 10.4.2020
Pałac w Trzeboszu

Pałac w Trzeboszu – zabytkowy pałac zlokalizowany w Trzeboszu (powiat rawicki). Historia Pierwszy pałac wybudował we wsi dla swojej rodziny Juliusz August von Bothmer w latach 1712-1714. W latach 1857–1860, na zlecenie kolejnego właściciela, Karola von Königsdorfa, poddano go gruntownemu remontowi z przearanżowaniem wnętrz i pozostawieniem okazałej, barokowej fasady. W skrzydle budowli powstała wówczas kaplica, którą przygotowano dla żony Karola von Königsdorffa, która była katoliczką. Po śmierci Ferdynanda von Königsdorffa przed budynkiem postawiono dużych rozmiarów rzeźbę jelenia z brązu (zaginęła w okresie II wojny światowej). Pałac używany był przez gości licznych polowań. W sali myśliwskiej istnieje strop ozdobiony polichromią przedstawiającą sceny myśliwskie. W 1923 dobra kupił hrabia Zygmunt Czarnecki z Dobrzycy. Od 1945 majątek stał się własnością Skarbu Państwa, a pałac był użytkowany jako dom mieszkalny przez pracowników PGR z Gościejewicach. W 1992 pałac przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa w Poznaniu, która potem go sprzedała. W 2008 nabyła go rodzina Frankiewiczów z Poznania, remontując i zamieniając na ośrodek szkoleniowo-konferencyjny. W 2014 wyremontowano spichlerz, zamieniając go na salę prelekcyjną. Przy pałacu stworzono mini zoo. Architektura Obiekt jest piętrowy i składa się z dwóch skrzydeł: okazałego - głównego i prostopadłego do niego, krótszego. Centralne wejście do skrzydła głównego prowadzi poprzez pozorny ryzalit i zwieńczone jest trójkątnym frontonem. Nad wejściem kartusz z herbem von Königsdorff. Na ścianie pałacu znajduje się również pamiątkowa tablica wykonana z piaskowca z herbem von Königsdorff. Elewacje ożywione są pilastrami. Korpus główny nakryty jest wysokim dachem czterospadowym, a skrzydło boczne takim samym, lecz niższym. Autorem projektu pałacu był nieznany, zapewne śląski, architekt. W 1926 majątek liczył 559 hektarów. Legenda Z pałacem wiąże się legenda o skarbie, być może zakopanym w jego okolicy przez Johanna Mattiasa von den Schulenburga, generała dowódcy wojsk króla Augusta II Sasa po bitwie ze Szwedami pod Pońcem. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Domaradzicach-Borku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Domaradzicach-Borku – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Mikołaja biskupa w Dubinie (dekanat jutrosiński archidiecezji poznańskiej). Oryginalnie była to świątynia wzniesiona w 1787 roku przez miejscowego proboszcza Franciszka Sławskiego jako kaplica. Zapewne dzięki staraniom księcia Adama Jerzego Czartoryskiego z Wielkiego Boru, w 1857 roku kaplica została rozbudowana i częściowo wkomponowana w istniejący obecnie kościół. Świątynia została zbudowana pierwotnie w konstrukcji szkieletowej, w 1857 roku została częściowo oblicowana cegłą i otynkowana, zachowała się w stanie dobrym, w 1997 roku został przeprowadzony remont jej wnętrza. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Karolinkach

Kościół Świętego Krzyża w Karolinkach – rzymskokatolicki kościół klasztorny, będący częścią klasztoru Franciszkanów. Kościół należy do prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach. Budowa murowanej świątyni i klasztoru została rozpoczęta 1742 roku na wzniesieniu zwanym Goruszki. Kościół został konsekrowany w 1745 roku. Świątynia stanowi Sanktuarium św. Franciszka z Asyżu. Kościół reprezentuje styl barokowy. Jest to budowla jednonawowa, z nieco węższym prezbiterium, nakryta stromym dwuspadowym dachem. Nad kalenicą umieszczona jest wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Prezbiterium nakryte jest sklepieniem żaglastym, natomiast nawę nakrywa sklepienie zwierciadlane z lunetami, z wydłużonym owalnym plafonem. Za ołtarzem znajduje się zakrystia, nad nią jest umieszczony chór zakonny. Wnętrze świątyni zachowało jednolite wyposażenie wnętrza w stylu barokowym z lat 1742–45; należą do niego m.in. siedem ołtarzy, ambona, ławki oraz stalle w chórze zakonnym. W nawie znajduje się rokokowe epitafium Mikołaja Swinarskiego, sędziego kapturowego wałeckiego, wykonane pod koniec XVIII wieku. Przypisy