NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stajnie Kubickiego

Stajnie Kubickiego – dawna powozownia znajdująca się we wschodniej części Łazienek Królewskich w Warszawie. Główny i najcenniejszy obiekt tzw. folwarku łazienkowskiego, w skład którego wchodzą obiekty historyczne (oprócz stajni m.in. wozownia, kuźnia i pralnia) związane z tradycją hippiczną i wojskową Łazienek Królewskich. Opis Budynek w stylu klasycystycznym został wzniesiony w latach 1825–1826 według projektu Jakuba Kubickiego na terenie folwarku znajdującego się na tyłach pałacu Myślewickiego. Łazienki Królewskie należały wówczas do cara Aleksandra I, który nabył je od spadkobierców króla Stanisława Augusta. Z rozkazu brata cara, wielkiego księcia Konstantego Romanowa, w 1825 roku rozpoczęto przebudowę folwarku, w tym budowę nowej stajni i wozowni. Nowy budynek zajął miejsce poprzedniej, drewnianej budowli o tym samym przeznaczeniu. Stajnie Kubickiego powstały na planie prostokątnej podkowy otwartej na dziedziniec folwarku. Środkowa część budynku jest dwukondygnacyjna i była przeznaczona na mieszkania dla służby. W parterowych skrzydłach przylegających do korpusu mieściły się stajnie przeznaczone dla 48 koni, w bocznych wozownie, które mogły pomieścić w sumie 8 pojazdów konnych. Ze względu na dużą liczbę zwierząt trzymanych w stajniach, w pomieszczeniach wykonano otwory zwane luftami i kominy wentylacyjne. Dla usuwania nieczystości płynnych zbudowano rynsztoki. Strych przeznaczono do przechowywania siana. Po odzyskaniu niepodległości Łazienki Królewskie, w tym znajdujące się tam Stajnie Kubickiego, stały się własnością państwową. II wojnę światową obiekt przetrwał bez większych zniszczeń. W latach 70. w budynku mieściły się pracownia fotograficzna Ministerstwa Handlu Zagranicznego i pracownia konserwatorska Muzeum Narodowego w Warszawie. Od 1995 mieści się tu część ekspozycji Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa (pozostała część – od 1983 w pobliskich Koszarach Kantonistów). W latach 2019-2021 w ramach projektu „Stajnie Pegaza” opracowanego przez Muzeum Łazienki Królewskie, Stajnie zostały poddane kompleksowym pracom remontowo-konserwatorskim. Odtworzono historyczną formę i układ Stajni i przywrócono historyczne wrota, zaadaptowano skrzydła wschodnie i zachodnie do potrzeb wystawienniczych oraz dostosowano przestrzeń budynku do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Po remoncie zakończonym w 2021 w budynku udostępniono dwie wystawy stałe: Powozownia im. Zbigniewa Prusa-Niewiadomskiego, w której zgromadzono pojazdy konne i akcesoria jeździeckie używane w XIX i XX wieku. Królewska manufaktura tkacka, na której można obejrzeć m.in. wciąż działające krosna żakardowe należące do Spółdzielni Ład oraz dekoracyjne materiały. Przypisy Linki zewnętrzne Wirtualny Spacer – Stajnie Kubickiego
Stajnia książęca w Szczecinie

Stajnia książęca – zabytkowa budowla z około 1600 roku. Pierwotnie na piętrze mieścił się magazyn obroku. Część dolna służyła jako stajnia i ujeżdżalnia. Budynek położony jest przy ulicy Rycerskiej 3, tuż obok Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. Stajnia o budowie szachulcowej ma 32 metry długości i 12 szerokości. Na wschodniej ścianie znajduje się renesansowy niekompletny portal z I połowy XVII wieku. Przeniesiony został z zabudowań zamkowych w 1736 roku. U dołu portalu są muszle niszowe, natomiast w górnej części reliefy przedstawiające dwa herby pomorskie i herb Szlezwika-Holsztynu oraz Gryfa z książką i mieczem. Na sklepieniu drzwi był umieszczony napis V.G.G. BOGUSLAUS HERZOG ZU STETTIN POMMERN oraz V.G.ELIZABETH GEB. ZU SCHLESWIG HOLST. HERZOGIN ZU STETTIN. Dawna stajnia posiada także zabytkowy dźwig, którym wciągane było siano i słoma. W latach 1987–2014 w budynku znajdował się Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Szczecińskiego. Przypisy
Stalowa (zajezdnia autobusowa)

Stalowa, właśc. Oddział Przewozów R-4 „Stalowa“ – zajezdnia autobusowa należąca do Miejskich Zakładów Autobusowych (MZA) w Warszawie. Znajduje się przy ulicy Stalowej 77 w dzielnicy Praga-Północ. Zajezdnia powstała w 1985 roku. W latach 1993–1998 na jej terenie działała montownia autobusów marki Ikarus. Obecnie ma na stanie 345 autobusów. W nowym systemie organizacji taboru MZA specjalizuje się w pojazdach marki MAN. W 2020 roku zajezdnia otrzymała 50 ze 130 Solarisów Urbino 18 IV FL Electric zamówionych przez MZA w 2019 roku. Tabor Tabor w całości niskopodłogowy. Stan wszystkich pojazdów na dzień 06 maja 2026r. Przypisy
Stalowy dom

Stalowy dom (znany również jako „żelazny dom”) – eksperymentalny budynek o stalowych ścianach, wybudowany w Zabrzu w 1927 r. Budynek postawiono przy ulicy Friedhofstrasse (obecnie Cmentarna) w ciągu 26 dni, z zespawanych prefabrykowanych stalowych płyt odlanych w hucie Donnersmarcka. Wzniesiono go w okresie od 15 lipca do 12 sierpnia 1927, w stylu zbliżonym do modernistycznego, na rzucie podobnym do obiektów przy ul. Krakusa 24, 25, 26, 28. W elewacjach budynku zastosowano stalową konstrukcję z płyt, połączonych nitami. Jednak wewnętrzną stronę ściany wykonano z cegieł. Murowane są również piwnice, a więźbę dachową wykonano z drewna, nakrytą dachem czterospadowym (w dachu ulokowano trójkątne świetliki). Podobne 4 konstrukcje powstały w Zabrzu w latach 1928/1929 w Rokitnicy przy ul. Szafarczyka (nr 40-42, 41-43, 44-46 i 45-47). Przypisy Linki zewnętrzne Stalowy dom w serwisie Wikimapia
Stara Baba

Stara Baba – staw powyrobiskowy (glinianka) leżący na terenie Poznania, w części Rudnicze, pomiędzy ulicami Legnicką, Rudnicze i Ceramiczną (tzw. Szachty). Etymologia niecodziennej nazwy nie jest znana. Geneza Zbiornik jest pozostałością po rozległych terenach wyrobisk cegielnianych, które znajdują się na terenie Rudniczego i Świerczewa. Cegielnie (kilkanaście zakładów) powstały w czasie wielkiego boomu budowlanego, jaki miał miejsce w Poznaniu na przełomie XIX i XX w., a związany był ze zlikwidowaniem niektórych obwarowań Twierdzy Poznań. Potem produkowały materiały budowlane na potrzeby miasta do lat 90. XX w., kiedy to zlikwidowano ostatnie z zakładów. Morfologia Staw jest zasilany przez potok Skórzyna i położony na terenie użytku ekologicznego Kopanina I. Skórzyna uchodzi do Strumienia Junikowskiego około 100m dalej na południowy wschód. Akwen otoczony roślinnością szuwarową, w której dominuje trzcina pospolita. Ponadto rośnie tu wierzba i topola. W 2006 na terenie zbiornika stwierdzono stanowisko bobra europejskiego. Okolice stawu są zagrożone przyrodniczo – przede wszystkim przez postępującą urbanizację, w tym rozbudowę infrastruktury drogowej (droga krajowa nr 5). Bibliografia Andrzej Bereszyński, Ewa Homan, Występowanie bobra europejskiego (Castor fiber Linnaeus, 1758) w Poznaniu, w: Nauka Przyroda Technologie – dział Zootechnika, Tom 1, zeszyt 2, 2007, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Poznaniu, ISSN 1897-7820 – źródło danych przyrodniczych (patrz link zewnętrzny) Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5 ANDRZEJ BERESZYŃSKI, EWA HOMAN: WYSTĘPOWANIE BOBRA EUROPEJSKIEGO (CASTOR FIBER LINNAEUS, 1758) W POZNANIU. Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, 2007 (tom 1, zeszyt 2). [dostęp 2011-03-19]. (pol.).
Stara Kablownia

Stara Kablownia – centrum handlowo-rozrywkowe w Czechowicach-Dziedzicach w rejonie ulic Legionów, Smolnej i Ignacego Jana Paderewskiego. Jego powierzchnia użytkowa wynosi ok. 19 tys. m². Budowę rozpoczęto we wrześniu 2012 roku na terenach byłej Śląskiej Fabryki Kabli założonej w 1927 roku. Podczas budowy zmieniono układ komunikacyjny budując obok nową drogę łączącą ulicę Sobieskiego i Legionów. Otwarcie sklepu Jysk nastąpiło 29 sierpnia, natomiast otwarcie całego centrum nastąpiło 24 października 2013 roku. Przypisy
Alte Wache (Łazienki-Park)

Die Alte Wache (polnisch: Stara Kordegarda) in Warschau ist ein frühklassizistisches Gebäude aus dem 18. Jahrhundert im Łazienki-Park, errichtet zur Bewachung des Zugangs zum Schloss Łazienki, der Residenz des polnisch-litauischen Königs Stanislaus II. August Poniatowski. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren 1791 bis 1792 von Johann Christian Kamsetzer für die Wachtruppe gebaut, die den Weg am Ostufer des Łazienki-Sees zu dem auf einer Insel im See gelegenen Schloss kontrollierte. Es wurde zunächst Neue Wache genannt, um sie von der älteren Alten Wache zu unterscheiden. Als diese 1830 umgebaut wurde, erhielt die ursprünglich Neue Wache den Namen Alte Wache und vice versa. Die Alte Wache steht mit der Front, die von toskanischen Säulen getragen wird, zum See. Nach den Beschädigungen im Zweiten Weltkrieg wurde die Alte Wache bis 1958 restauriert. Das Gebäude ist derzeit Sitz der Verwaltung der Museen im Łazienki-Park. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Bohdan Grzymała-Siedlecki: Warszawskie przechadzki z wnukiem. 3 Łazienki Królewskie Przewodnik. Wydawnictwo Sport i Turystyka, ISBN 83-217-2780-8. Marek Kwiatkowski: Łazienki Królewskie – Nowy Przewodnik. Wydawnictwo Atena, Warschau 2008, ISBN 83-85894-07-1. Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks
Stara Poczta w Przeworsku

Stara Poczta w Przeworsku (Poczta i Dom Starostwa) – zabytkowy budynek znajdujący się w Przeworsku przy ul. Krakowskiej 5. Historia Budynek wzniesiony został przez Ordynację Przeworską Lubomirskich dla poczty i starostwa w 1905 przy ówczesnej ul. Piłsudskiego 192. Obiekt wybudowano na miejscu murowanego budynku należącego do Ordynacji. Do 1905 siedziba poczty znajdowała m.in. w wynajmowanych pomieszczeniach ratuszowych i w kamienicy miejskiej nr 2 przy ul. Kościelnej. Obecnie w obiekcie mieści się siedziba przeworskiego TBS-u. Budynek Starej Poczty znajduje się w rejestrze zabytków nieruchomych (nr rej. A-1050 z 11.12.2012). Architektura Charakterystycznym elementem fasady frontowej są dwie lizeny biegnące przez całą wysokość frontu budynku w segmencie z głównymi drzwiami i balkonem. We wnętrzu zachowały się obszerne fragmenty oryginalnego wyposażenia, głównie stolarka. Przypisy
Alte Orangerie (Łazienki-Park)

Die Alte Orangerie (polnisch: Stara Pomarańczarnia) im Warschauer Łazienki-Park ist eine frühklassizistische Orangerie, die im 18. Jahrhundert im Süden des Parkes von Dominik Merlini für den polnisch-litauischen König Stanislaus II. August Poniatowski errichtet worden ist. Die Ausstattung geht auf Johann Christian Kamsetzer und Johann Gottlieb Plersch zurück. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren 1786 bis 1788 gebaut. Im 19. Jahrhundert wurde es um die Neue Orangerie ergänzt. Das Bauwerk diente ursprünglich zum Überwintern der Orangenbäume, die an den Alleen des Parks aufgestellt wurden. Im Ostflügel befand sich das königliche Hoftheater. Kopien von Skulpturen antiker Helden wie Herkules Farnese und Apollo von Belvedere wurden aufgestellt. Im 19. Jahrhundert wurde die ursprüngliche klassizistische Attika entfernt. Von 1952 bis 1965 stand das Reiterstandbild Józef Poniatowskis von Bertel Thorvaldsen vor der Alten Orangerie. Seit 2015 befindet sich hier der holländische Garten, der von Niek Roozen gestaltet wurde. Heute befindet sich im Inneren die Königliche Skulpturengalerie, die auf die Sammlung Stanislaus II. August Poniatowskis zurückgeht. Die Fresken von Kamsetzer und Plersch wurden im 21. Jahrhundert restauriert. Teilweise wurden die Fresken auch Antoni Smuglewicz zugeschrieben. Das Theater wird von der Königlich Polnischen Oper bespielt. Es bietet Raum für ca. 200 Zuschauer in neun Logen. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Zenon Żyburtowicz: Pałace Polski. Warszawa: Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media Horyzont, 2000, S. 158–173, ISBN 83-73-11-534-X. Edward Hartwig, tekst Marek Kwiatkowski: Warszawa. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1974, 1978, ISBN 83-217-2439-6. Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks
Vieille orangeraie (Varsovie)

La Vieille orangeraie (polonais : Stara Pomarańczarnia) est un oratoire situé dans le Parc Łazienki, dans l'arrondissement de Śródmieście, à Varsovie. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Stara Pomarańczarnia » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de Varsovie
Synagoge (Oleśnica)

Die Synagoge in Oleśnica (deutsch Oels) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, wurde im späten 14. Jahrhundert errichtet. Sie ist heute eine christliche Kirche. Geschichte Die Synagoge stammt aus der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts (oder spätestens dem Beginn des 15. Jahrhunderts) und gehört zu den wenigen noch erhaltenen Bauten dieser Art in Europa. Nachdem die Juden 1535 und noch einmal 1575 aus der Stadt vertrieben wurden, wurde sie zu einem Arsenal umgebaut und Ende des 17. Jahrhunderts zu einer Kirche umgewidmet. 1710 wurde das Gebäude von einem Feuer zerstört, wobei das Gewölbe einstürzte; es wurde aber umgehend wieder aufgebaut. Dabei wurde das Innere im Stil des späten Barocks umgestaltet. Heute gehört die Kirche einer Gemeinde der Pfingstbewegung. Beschreibung Das ursprüngliche Bauwerk bestand aus der Gebetshalle (Außenmaße 9,50 × 11,80 m) mit einem kleinen Vestibül in der Mitte der Südseite. Hinter einer zentralen Stützstrebe an der Ostwand befand sich die Nische für den Toraschrein. Innen stützten zwei Säulen sechs Felder eines Kreuzgewölbes. Bei den späteren Umbauten zu einem Arsenal wurden über dem Vestibül ein Turm errichtet sowie größere Eingänge in die Wände gebrochen (die später auch wieder verkleinert wurden). Ebenfalls wurden zu einem späteren Zeitpunkt die Fensteröffnungen verkleinert (die ursprüngliche Form ist an den Außenwänden noch zu sehen), sowie im Westen ein einstöckiger Anbau mit einem Mansarddach ergänzt. Das Gebäude selbst hat ein steiles Giebeldach. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Quellenangaben Weblinks Ansichten der Kirche/Synagoge (poln.) Abgerufen am 11. März 2021. Beschreibung bei Virtuelles Schtetl Abgerufen am 22. Februar 2022.
Stara Synagoga w Świdnicy

Synagoga w Świdnicy – pierwsza murowana synagoga znajdująca się w Świdnicy, przy dzisiejszej ulicy Kotlarskiej 16. Synagoga została zbudowana w XIV wieku. W 1453 roku za sprawą działalności Jana Kapistrana wszystkich Żydów wygnano z miasta, a synagogę zamieniono na kościół pod wezwaniem Bożego Ciała. W XVI wieku budynek przebudowano na arsenał miejski, a w XVIII wieku na magazyny. Na przełomie XIX i XX wieku budynek dawnej synagogi przeszedł gruntowny remont. W dalszym ciągu do dziś budynek służy jako magazyn. Murowany, dwunawowy i dwutaktowy budynek synagogi wzniesiono na planie litery F. Do dziś zachował się tylko częściowo wystrój zewnętrzny. Wnętrze po wielu przebudowach utraciło pierwotny układ. Całość jest przykryta dachem dwuspadowym. Zobacz też Synagoga w Świdnicy Synagoga w Świdnicy (ul. Bohaterów Getta 22) Linki zewnętrzne Stara Synagoga w Świdnicy na portalu Wirtualny Sztetl
Stargardzkie Centrum Kultury

Stargardzkie Centrum Kultury - samorządowa instytucja kulturalna w Stargardzie funkcjonująca od 1983 w budynku przy Józefa Piłsudskiego 105. Organizator licznych imprez i przedsięwzięć kulturalnych na terenie miasta. Historia Miejski Dom Kultury (bo taka była pierwotna nazwa) działał w piwnicach Książnicy Stargardzkiej (Dom Rohledera). W 1984 placówka otrzymała nowy trzykondygnacyjny budynek po dawnym areszcie śledczym jednocześnie zmieniono nazwę na Stargardzkie Centrum Kultury. Budynek SCK przechodził dwukrotnie kapitalne remonty. W końcu XX wieku modernizacji poddano północną część centrum tworząc m.in. Małą Scenę z miejscami na 200 osób oraz salę baletową. Za ciekawą architektonicznie bryłę budynku i jego wartość użytkową obiekt w 2000 roku otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Architektów Polskich. 15 listopada 2006 otwarto ponownie południowe skrzydło budynku. Głównym elementem trwającej blisko 2 lata remontu była budowa sali kinowo-teatralnej. Widownia kino-teatru SCK mieści 394 osoby. W styczniu 2010 w kinie zamontowano cyfrowy projektor oraz przystosowano kino do projekcji w 3D. Od 2013 roku otworzono 2 salę kinową na 80 miejsc. Stargardzkie Centrum Kultury jest administratorem amfiteatru miejskiego i Teatru Letniego w imieniu Miasta. Zespoły i pracownie działające w SCK Pracownia wokalna - Zespół De Facto Pracownia wokalna - Chór Cantore Gospel Pracownia teatralna - Teatr Krzywa Scena i Nowa Generacja Krzywej Sceny Pracownia teatralna - Teatr Ognia Fire Arrow Pracownia fotograficzna Pracownia taneczna (Dancehall) Pracownia Lokalności i Dziennikarstwa Pracownia Ukulele Pracownia Gitary Pracownia Rzemiosła Szkoła Tańca "Astra" Szkoła Tańca "Respect" Uniwersytet Trzeciego Wieku Imprezy cykliczne organizowane przez SCK Stargard Festiwal COOLturalne Wakacje Czwartkowe Spotkania Klubu Filmowego ArtFestiwal Stargard Stargardzka Scena Młodych Wernisaże - Galeria 108 i Galeria Hol Warsztaty Stargard Gospel Days Jarmark Świąteczny pod Szczęśliwą Gwiazdą Alibabki - cykl filmowy dla kobiet Stargardzka Manufaktura Sztuki Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Dzień Pionierów Stargardu Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Stargardzkiego Centrum Kultury Profil Facebookowy Stargardzkiego Centrum Kultury
Start Łódź

Start Łódź – wielosekcyjny klub sportowy z Łodzi, założony 2 marca 1953. Informacje ogólne Pełna nazwa: Spółdzielczy Klub Sportowy Start Łódź Barwy: czerwono-biało-czarne Adres: ul. św. Teresy od Dzieciątka Jezus 56/58, 91-348 Łódź Stadion: pojemność 10 000 miejsc, drewniane ławki; brak oświetlenia, Sekcje istniejące: kendo, koszykówka mężczyzn, lekkoatletyka, pięciobój nowoczesny, piłka nożna, pływanie, siatkówka kobiet Siatkówka kobiet Najbardziej utytułowana sekcja w historii klubu. Jej największym sukcesem było 5 tytułów mistrza kraju oraz trzykrotny udział w ścisłym finale Ligi Mistrzyń (najwięcej spośród wszystkich polskich drużyn). Do najlepszych zawodniczek zalicza się dwie medalistki Igrzysk olimpijskich (Meksyk '68) – Lidię Chmielnicką-Żmudę oraz Barbarę Hermel-Niemczyk. Sukcesy Mistrzostwa Polski: 1. miejsce (5): 1968, 1971, 1972, 1973, 1977 2. miejsce (4): 1970, 1974, 1978, 1980 3. miejsce (5): 1966, 1967, 1969, 1976, 1979 Puchar Polski: Zdobywca (6): 1970, 1971, 1972, 1974, 1978, 1983 Finalista (2): 1975, 1979 Puchar Europy Mistrzów Krajowych: 3. miejsce (2): 1973, 1978 4. miejsce (1): 1972 Puchar Zdobywców Pucharów: 3. miejsce (1): 1979 Piłka nożna mężczyzn Sekcja piłki nożnej Startu przez 12 sezonów występowała w ówczesnej II lidze, raz będąc blisko awansu do ekstraklasy (w sezonie 1963/64). Koszykówka mężczyzn Organizatorem koszykówki w Starcie był Jerzy Dowgird, wielokrotny reprezentant kraju, a następnie trener. Przez 6 sezonów sekcja występowała w ówczesnej II lidze. Jej najbardziej znanym zawodnikiem był Jarosław Darnikowski, uczestnik mistrzostw Europy 1997. W 2006 r. młodzi koszykarze Startu zdobyli mistrzostwo Polski kadetów, okazując się lepszymi m.in. od Trefla Sopot i Śląska Wrocław. Pływanie Klub posiada własną pływalnię, a najwybitniejszym zawodnikiem sekcji pływackiej był Igor Łuczak, olimpijczyk z Barcelony '92. Lekkoatletyka Jedna z 7 obecnie działających w klubie. W przeszłości w jej szeregach występowało troje olimpijczyków: Jolanta Bartczak (Seul '88), Andrzej Grabarczyk (Seul '88 i Barcelona '92) oraz Renata Katewicz (Seul '88 i Atlanta '96). Pozostałe sekcje kendo pięciobój nowoczesny kolarstwo – obecnie nie istnieje piłka ręczna – obecnie nie istnieje podnoszenie ciężarów – obecnie nie istnieje rugby – obecnie nie istnieje szachy – obecnie nie istnieje tenis stołowy – obecnie nie istnieje tenis ziemny – obecnie nie istnieje zapasy – obecnie nie istnieje Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa
Stary Dwór w Goszycach

Stary Dwór w Goszycach – dwór położony w Goszycach, w północno-wschodniej części województwa małopolskiego. Dwór w Goszycach uznaje się za najstarszy zachowany drewniany dwór w Polsce. Zbudowany prawdopodobnie w XVII w. Dokładna data i pierwszy właściciel nieznani. Opis Został zbudowany w drugiej połowie XVII w, najprawdopodobniej w 1673. Świadczy o tym spis inwentarski sporządzony w 1693, najprawdopodobniej w celach spadkowych. Tradycja łączy go z czasami Jana III Sobieskiego. Ówczesny właściciel bowiem miał uczestniczyć w wojnach tureckich. Świadczą o tym półksiężyce na krańcach kalenicy dachu. W XVIII w. dobudowano alkierz i kuchnię od północy ora założono nowy łamany dach. W XIX w. majątek Goszyce został wykupiony przez prof. Wojciecha Boduszyńskiego, lekarza, profesora UJ. W 1830 dwór dostał się w ręce rodziny Zawiszów. Do 1945 właścicielką majątku w Goszycach była Zofia z Zawiszów Kernowa, pisarka, żołnierz Legionów. W 1945 dwór wraz z całym majątkiem został wywłaszczony i przeszedł na własność państwa. Użytkowany był przez Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie. We dworze przez parę lat znajdował się ośrodek szkolenia studentów AGH, zaś tereny przyległe do dworu służyły jako poligon geodezyjny. W latach 60. XX w. administrowany był przez Stację Hodowli Roślin w Skrzeszowicach; w tym okresie budynek uległ dewastacji. W 1983 dwór wraz z obszarem 2.75 ha kupiła rodzina z Krakowa. W latach 80. przeprowadzono prace remontowe. Przypisy Linki zewnętrzne Stary dwór. starydwor.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-24)].
Старая усадьба (Гошице)

Старая усадьба (пол. Stary Dwór) — усадьба, которая находится в населённом пункте Гошице гмины Коцмыжув-Любожице Краковского повята Малопольского воеводства, Польша. Старейшая деревянная усадьба в Польше, сохранившаяся до нашего времени. Усадьба внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Усадьба была построена в 1673 году, о чём свидетельствует письменный документ инвентаризации, написанный в 1693 году. Считается, что первым хозяином усадьбы был шляхтич, участвующий в турецкой войне. В начале XIX веке усадьба принадлежала профессору Ягеллонского университета Войцеху Ежи Бодушинскому. В 1830 году усадьба перешла в собственность шляхетского рода Завишей. До 1945 года усадьба принадлежала польской писательнице Зофии Керновой. После Второй мировой войны усадьба перешла в государственную собственность и использовалась краковской Горно-металлургической академией. 24 декабря 1955 года усадьба была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-350). В 60-е годов XX столетия усадьба была передана селекционной станции. С 1983 года усадьба находится в частном владении и не доступна для посещения. Примечания Литература Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Kraków: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ISBN, 2012, ISBN 978-837510-597-1. Zdzisław Noga: Osadnictwo i krajobraz od schyłku średniowiecza po współczesność. ZZJPK w Krakowie, 1997, ISBN 83-901471-7-3. Ссылки Информация Архивная копия от 24 сентября 2020 на Wayback Machine (пол.)
Stary Pałac Potockich w Krzeszowicach

Stary Pałac Potockich w Krzeszowicach – piętrowy późnoklasycystyczny budynek położony na skraju parku Miejskiego w Krzeszowicach. Pałac to dawny lamus zaadaptowany przez Artura Potockiego w latach 1820–1822 na tymczasową rezydencję Potockich herbu Pilawa. W okresie budowy tzw. nowego pałacu zamieszkiwała w nim rodzina Potockich, a później wyżsi urzędnicy hrabstwa tęczyńskiego oraz m.in. Józef Chłopicki. Położony jest w zachodniej części Krzeszowic, przy ulicy Ogrodowej 1. Do kwietnia 2017 roku znajdowała się w nim m.in. siedziba burmistrza miasta, Urząd Stanu Cywilnego, Wydział Organizacyjny UM. Na frontowej ścianie znajduje się tablica Olgi Drahonowskiej-Małkowskiej. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Julian Zinkow Krzeszowice i okolice, PTTK "Kraj" Kraków 1988, ISBN 83-7005-100-6