NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Gizińska w Warszawie (Rynek Starego Miasta 29)

Kamienica Gizińska, także Sakresowska – kamienica zlokalizowana przy Rynku Starego Miasta 29 w Warszawie. Opis Wybudowana przed 1442, jako własność Andrzeja Grabskiego. Następnie została sprzedana Maciejowi Haftarzowi. Kolejnymi jej właścicielami byli m.in.: od 1444 – Andrzej Kazub; od końca XVI wieku do 1671 – rodzina Gizów, która przebudowała ją na przełomie XVI i XVII wieku; po 1671 – rodzina Skrzeczkowiczów; 1743–1754 – Barbara z Sakresów, wdowa po malarzu Johannie Samuelu Mocku; 1754–1788 – Ignacy Ludwik Nowicki, metrykant koronny, który wynajmował lokale m.in. sekretarzowi królewskiemu S. Rembowskiemu; 1788–1846 – Józef i Anna Filipeccy i ich spadkobiercy; ok. 1849 – Edward i Maria Boehle (połączona na II piętrze z kamienicą nr 27, co miało na celu powiększenie winiarni K. Fukiera); 1908–1913 – Zofia Bogusławska; ok. 1920 – Józef i Helena Chmielińscy (częściowo wyremontowana); ok. 1929 – Teresa Gruszczyńska. Najpierw była ona trzykondygnacyjna w stylu gotyckim. Jej częściowa przebudowa miała miejsce w drugiej połowie XVI wieku. W XVII wieku dobudowano murowana oficynę, której krata pochodzi z 1746 (od ul. Piwnej). W pierwszej połowie XVIII wieku dobudowano trzecie piętro i latarnię. W 1793 w kamienicy znajdowała się siedziba „Gazety Warszawskiej”. W 1928 przeprowadzono remont kamienicy i ozdobiono ją polichromią Zofii Stryjeńskiej. Zburzona podczas powstania warszawskiego (przetrwały fragmenty murów przyziemia z portalem i piwnice). W latach 1951–1953 odbudowana według projektu Wacława Podlewskiego. W 1953 fasada budynku została ozdobiona polichromiami Romana i Zofii Artymowskich (martwe natury i amorki). Budynek został też połączony z kamienicą nr 31 i ulokowano w nim siedzibę Instytutu Historii PAN. Zachowane zostały ocalałe fragmenty, odtworzono bryły i fasady sprzed 1944, na nowo zaprojektowano elewację tylną i wnętrza. Kamienica posiada cztery kondygnacje, jest trzytraktowa, a na dachu znajduje się trzyokienna latarnia. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kamienica Gizińska w Warszawie (Rynek Starego Miasta 6)

Kamienica Gizińska, także Martensowa, Martensowska lub Wachnicowska – kamienica z pierwszej połowy XV wieku znajdująca się przy Rynku Starego Miasta 6 w Warszawie. Opis Pierwotnie była to dwuokienna kamienica w stylu gotyckim. W 1607 uległa spaleniu. Odbudowano ją w stylu barokowym w 1610. Do połowy XVII wieku była własnością patrycjuszowskiej rodziny Gizów. Kolejnymi jej właścicielami byli m.in. Marcin Martenson z Bremy, Wachnic, rajca Gieler (w połowie XVIII wieku), rajca J. M. Łukaszewicz (1784–1826). W latach 1784–1826 w budynku zlokalizowany był sklep, w którego skład wchodziła piwnica i szynk. Nad jego wejściem znajdował się napis Vinum laetificat cor et acuit ingenium czyli Wino rozwesela serce i zaostrza dowcip. W kolejnych latach budynek był nadbudowany do pięciu kondygnacji. Dobudowano także latarnię. W 1928 r. kamienicę ozdobiono polichromią L. Ślendzińskiego. Spalona podczas powstania warszawskiego (przetrwał jedynie fragment portalu i część przyziemia). W latach 1952–1953 odbudowana według projektu T. Bursche i S. Kamińskiego. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W kulturze masowej Front kamienicy wraz z napisem Vinum laetificat cor et acuit ingenium został uwieczniony w komedii Ja tu rządzę z 1939. Przypisy
Branicki-Haus

Das Branicki-Haus, auch Hetman-Haus (poln. Kamienica Hetmańska) ist ein historisches Haus in Krakau in Polen. Lage Das Haus befindet sich im zentralen Teil der Altstadt an der Südseite des Marktplatzes (Hauptmarkt 17) in der Nähe der Tuchhallen. Es ist nach dem Magnatengeschlecht der Branicki benannt, denen es als Stadtschloss im Barock diente. Es gehörte unter anderem dem Hetman Jan Klemens Branicki. Geschichte Das Gebäude wurde im 13. Jahrhundert im gotischen Stil errichtet, womit es einer der ältesten erhaltenen Profanbauten in Krakau ist. Im Inneren sind gotische Gewölbe, Keller und Plastiken erhalten, insbesondere der gotische Saal. Im 14. Jahrhundert diente das Gebäude den polnischen Königen als Stadthaus. Möglicherweise hielten die letzten Piasten hier Gericht, später könnte der Saal auch der 1364 gegründeten Universität gedient haben. Um 1500 ging das Gebäude an das Patriziergeschlecht Beer. Kasper Beer, der Pächter des Silberbergwerks in Olkusz, hatte hier möglicherweise eine Münze. Daher kommt auch der alternative Name Alte Münze. Im 17. Jahrhundert wurde der Woiwode von Sandomir Krzysztof Ossoliński Eigentümer des Gebäudes. 1659 kam es an die Branicki. 1733 ließ Jan Klemens Branicki das Haus im Barockstil von Johann Sigmund Deybel von Hammerau und Gotfried Schulz umbauen. Eine weitere Veränderung trat 1756 durch Johann Heinrich Klemm ein. 1850 wurde das Haus im Großen Brand von Krakau beschädigt. Danach wurde es von Feliks Radwański restauriert. Nach den polnischen Teilungen wurden hier österreichische Truppen einquartiert. In den 1970er Jahren wurde das Gebäude grundlegend saniert. Weblinks Literatur J. Gadomski, Funkcje kościołów fundacji Kazimierza Wielkiego w świetle heraldycznej rzeźby architektonicznej, w: Funkcja dzieła sztuki. Materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Szczecin, listopad 1970, Warszawa 1972, S. 103–117
Kamienica Roeslera i Hurtiga w Warszawie

Kamienica Roeslera i Hurtiga, także dom Roeslera i Hurtiga – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 79 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Przed powstaniem kamienicy w tym miejscu, od strony ul. Senatorskiej, stał dworek starosty warszawskiego Mikołaja Grzybowskiego. Został spalony w czasie potopu szwedzkiego w 1656. Od strony Krakowskiego Przedmieścia znajdowało się co najmniej pięć budynków. W połowie XVIII od strony ul. Senatorskiej wzniesiono pałac Małachowskich. W 1784 nieruchomość została sprzedana przez Mikołaja Małachowskiego kupcom z Czech i Moraw: Janowi Michałowi i Franciszkowi Leopoldowi Roeslerom oraz Gasparowi (Kacprowi) Hurtigowi. Kamienica została wzniesiona na dziedzińcu pałacu Małachowskich w latach 1784–1785 według projektu Szymona Bogumiła Zuga. Powstał tam pierwszy na ziemiach polskich nowoczesny dom handlowo-mieszkalny ze specjalnie zaprojektowanymi witrynami wystawowymi. Był to jeden z najdroższych i najbardziej luksusowych obiektów handlowych w Warszawie. Na piętrach znajdowały się mieszkania czynszowe oraz apartamenty właścicieli. Poprzez oficyny budynek był połączony z pałacem Małachowskich. Przedsiębiorstwo Roslerów i Hurtiga zbankrutowało w 1794 w wyniku kryzysu bankowego, jednak kamienica pozostała ich własnością do 1803. W 1839 na parterze kamienicy otwarto piwiarnię „Pod Nadzieją”, która jako pierwsza w mieście serwowała piwo bawarskie. Był to jeden z ulubionych lokali grupy młodych literatów i malarzy nazywanych Cyganerią Warszawską. Mieścił się tam również sklep wielobranżowy należący do Iwana Skwarcowa. W latach 1887–1888 kamienica została przebudowana w związku z przebiciem do Krakowskiego Przedmieścia ul. Miodowej. Ścianę szczytową i oficyny południowe przekształcono na elewacje według projektu Józefa Hussa. Do przebicia ulicy na właścicielach pałacu Małachowskich i kamienicy ciążył obowiązek przepuszczania przechodniów z Krakowskiego Przedmieścia na ul. Miodową lub odwrotnie. Ruch przechodniów zwiększał atrakcyjność kamienicy i jej oficyn dla firm handlowych. Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 budynek spłonął i został rozebrany do pierwszego piętra. Dalsze zniszczenia miały miejsce w 1944 podczas powstania warszawskiego. Ogółem w czasie II wojny światowej kamienica została zniszczona w 70%. W latach 1948–1949 budynek odbudowano według projektu Zygmunta Stępińskiego. Obiekt przywrócono zasadniczo do stanu z XVIII wieku, jednak w celu odsłonięcia wschodniej fasady pałacu Małachowskich rozebrano oficynę południową. W latach 1952–1957 w kamienicy miało swoją siedzibę Państwowe Wydawnictwo Naukowe, a następnie przedsiębiorstwa handlu zagranicznego, m.in. SHZ Labimex. W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Od 2020 w budynku mieści się siedziba Radia Wnet. Przypisy
Kamienica Hoserów w Warszawie

Kamienica Hoserów – zabytkowa secesyjna kamienica znajdująca się przy Alejach Jerozolimskich 51 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Budynek został zbudowany w latach 1904–1905 na gruntach Zakładu Ogrodniczego Braci Hoser. Nie jest do końca pewne, kto był projektantem domu, najczęściej podawany jest Paweł Hoser, syn Piotra Hosera Starszego. Wątpliwości wzbudza fakt, iż inne budynki zaprojektowane przez niego były w zupełnie innym stylu. Poza nim jako możliwi projektanci budynku wymieniani są również Apoloniusz Nieniewski oraz Władysław Kozłowski. Przed 1939 budynek miał adres Al. Jerozolimskie 45. Kamienica posiada liczne zdobienia, zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne, nawiązujące do tematyki florystycznej - m.in. kartusz z owocami i konewką, poręcze zdobione metalowymi kwiatami, witraż ze słonecznikami. Wynika to z faktu, iż bracia Hoser uważani byli za jednych z najlepszych ogrodników w Warszawie (Piotr Hoser pełnił m.in. funkcję głównego ogrodnika Ogrodu Saskiego). Frontowa elewacja utrzymana jest w neobarokowym stylu - w całości pokryta jest rustykalnym boniowaniem, a balkony podtrzymują korynckie kolumny. Kamienica zwieńczona jest kopułą. W kamienicy mieściły się biura firmy Hoserów, a także m.in. kantor i skład nasion. Od 1946 w budynku działa fotoplastykon (od 2008 oddział Muzeum Powstania Warszawskiego). Swoją siedzibę mają tam również Warszawski Oddział Przewodników PTTK oraz Muzeum im. Bolesława Biegasa. Przypisy Bibliografia Jan Brykczyński, Magdalena Stopa: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2011, s. 8-17. ISBN 978-83-62020-18-8. Marta Leśniakowska, Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 1998-2005 (wyd. 1-3), s. 88, poz. 259. ISBN 83-908950-8-0
Kamienica Jana Starowicza w Łodzi

Kamienica Jana Starowicza „Pod Góralem” – kamienica znajdująca się przy ulicy Piotrkowskiej 292 w Łodzi, na osiedlu Górniak. Położona jest między Placem Reymonta a Placem Niepodległości. Historia Kamienica została zaprojektowana przez Leona Lubotynowicza i wybudowana w 1909 roku dla Jana Witolda Starowicza, będącego wieloletnim dyrektorem zakładów włókienniczych Leonhardt, Woelker i Girbardt. Jego wnukiem był polski seksuolog prof. Lew-Starowicz. Architektura Widocznym elementem jest akcent zakopiański – rzeźba górala umieszczona na fasadzie kamienicy autorstwa Władysława Czaplińskiego. Zastosowanie elementów dekoracyjnych stylu zakopiańskiego było wyrazem patriotyzmu i gustu właściciela. Dawniej we wnękach klatki schodowej stały popiersia Adama Mickiewicza i Henryka Sienkiewicza. Brama była ozdobiona ściennymi malowidłami przedstawiającymi Tatry. W połowie 2008 roku fasada kamienicy została odnowiona. Przedtem Kamienicę pod Góralem odnawiano po raz ostatni w 1970 roku. Przypisy
Kamienica Jacobsona w Warszawie

Kamienica Jacobsona, także pałac Jacobsonów – zabytkowa kamienica w formie przyulicznego pałacyku znajdująca się przy al. „Solidarności” 105 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kamienica została wzniesiona około 1780 roku w stylu klasycystycznym. Powstała według projektu Szymona Bogumiła Zuga lub Jana Chrystiana Kamsetzera dla jubilera królewskiego Fryderyka Jacobsona. Pierwotnym adresem budynku była ulica Leszno 25. Budynek został częściowo zniszczony w 1944 roku. Został odbudowany w latach 1962–1977 ze znacznymi zmianami. Wewnątrz budynku zachowały się dekoracje. W 1965 roku pałac został wpisany do rejestru zabytków. Jest siedzibą Instytut Archeologii i Etnologii PAN. Przypisy Bibliografia Jerzy S. Majewski: Leszno 25, dziś al. „Solidarności” 105. [dostęp 2007-09-20]. (pol.).
Kamienica Januszowiczowska w Krakowie

Kamienica Januszewiczowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 40, na Starym Mieście. 22 lutego 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Aleksander John Tenement

The Aleksander John Tenement (Polish: Kamienica Aleksandra Johna), also known as the Ignacy Nowicki Tenement (Polish: Kamienica Ignacego Nowickiego) is a rococo four-storey tenement house in Warsaw, Poland, located at 89 Kraków Suburb Street, next to the Castle Square, within the Old Town neighbourhood of the Downtown district. The building was originally constructed in the 17th century. It was destroyed in 1939 during the Second World War and rebuilt in 1950. It is included on a heritage list. History The first tenement house was built there in 1654 for musician Adamecki. It was destroyed, and rebuilt after 1669, for Matiasz Brankiewicz, which was later owned by A. Rojkiewicz in 1743. Around 1754, it was completely rebuilt with project by Jan Zygmunt Deybel, as a residence of royal notary Ignacy Ludwik Nowicki. It was a three-story tenement house with a mansard roof with dormers and rococo ornamentations. In 1784, it was acquired by Henryk Münchenbeck, and housed his ironware warehouse. From 1790 to 1796, there was placed a library and bookstore run by Fryderyk Chrystian Netta, and later, in the 19th century, Aleksander Rothert's julery warehouse. Between 1862 and 1863 was added another storey, and in 1868, its façade was remodeled in electrical style. In 1909, the building was bought by lawyer Aleksander John, father of graphic designer and illustrator Edmund John. In 1910, he hired Konrad Kłos to redesign its façade. Thanks to the efforts of the Society of the Protection of the Heritage Buildings of the Past, it was restored to the rococo style. The building was burned down in 1939, during the Siege of Warsaw, and was later completely destroyed in 1944. In 1947, its ruins were removed in 1947, during the construction of a tunnel of the East–West Route underneath. The tenement house was rebuilt in 1949, with design by Kazimierz Thor and Włodzimierz Wapiński, based on a 1768 oil painting Cracow Suburb as seen from the Cracow Gate by Bernardo Bellotto, which depicted the building. At the ground level is installed an escalator and operating it machinery, which connects the Castle Square with the East–West Route below. To accommodate it, the tenement was built 80 cm wider than originally. Its inside is connected with the neighbouring Prażmowski Tenement. The building was reopened in June 1950. In 1965, the tenement house was entered into the heritage list. Currently, it houses seats of the Polish Writers Association, Polish Writers' Union, and the Polish division of PEN International. Architecture It is a four-storey tenement house with a mansard roof with dormers and rococo ornamentation. The building is conjoined with neighbouring Prażmowski Tenement, with which it shares the interior. At the ground level is installed an escalator and operating it machinery, which connects the Castle Square with the East–West Route below. Gallery References
Kamienica Johna w Warszawie

Kamienica Johna, właśc. kamienica Aleksandra Johna, także kamienica Ignacego Nowickiego – kamienica znajdująca się przy ul. Krakowskie Przedmieście 89 w Warszawie, przy placu Zamkowym. Historia Pierwsza kamienica w tym miejscu została wzniesiona w 1654 roku dla muzyka Adameckiego. Została odbudowana ze zniszczeń po potopie szwedzkim dla Matiasza Barankiewicza. W 1743 roku należała do A. Rojkiewicza. Kamienica została gruntownie przebudowana ok. 1754 roku według projektu Jana Deybla przez metrykanta koronnego Ignacego Ludwika Nowickiego na dwupiętrowy budynek z poddaszem kryty czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami, o rokokowej ornamentacji. Dwutraktowy układ wnętrza został dostosowany do funkcji kamienicy czynszowej. Od 1784 roku stanowiła ona własność Henryka Münchenbecka, mieścił się w niej m.in. jego skład towarów żelaznych. W latach 1790–1796 mieściła się tu księgarnia i wypożyczalnia książek Fryderyka Chrystiana Netty, a w XIX w. popularny zakład krawiecki Jana Willera oraz sklep fabryki Skiba i Ulkan. W latach 1862–1863 dobudowano czwartą kondygnację i zmieniono elewację kamienicy na styl eklektyczny. Na przełomie XIX i XX w. działał w niej magazyn wyrobów jubilerskich Aleksandra Rotherta. W 1909 nieruchomość kupił adwokat Aleksander John (wym. nazwiska Jon). W 1910 roku ogłosił konkurs on na projekt fasady; wygrał go architekt Konrad Kłos. W 1911 roku, po zabiegach Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, przywrócono kamienicy rokokowy charakter, zachowując jednak trzecie piętro. Kamienica spłonęła w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku, a w 1944 roku została całkowicie zniszczona. W 1947 roku relikty kamienicy zostały rozebrane z powodu budowy tunelu Trasy W-Z. Budynek został odbudowany w latach 1949–1950 roku według projektu Włodzimierza Wapińskiego i Kazimierza Thora w formach późnobarokowych. Fasadę z 1768 roku odtworzono na podstawie obrazu Canaletta. Ze względu na umieszczenie w parterze budynku maszynowni i wylotu schodów ruchomych łączących Trasę W-Z z placem Zamkowym konieczne było powiększenie kamienicy o 80 cm w kierunku placu. Jej wnętrza zostały połączone z sąsiednią kamienicą Prażmowskich. Została oddana do użytku w czerwcu 1950. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Kamienica jest siedzibą Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu i Związku Literatów Polskich. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 306. ISBN 83-01-08836-2.
Kamienica Kencowska w Krakowie

Kamienica Kencowska, in. kamienica Kęcowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 38, na Starym Mieście. Powstała około połowy XIV wieku, a na przełomie XIV i XV wieku została przebudowana. Nowożytny wygląd uzyskała podczas modernizacji na przełomie XVI i XVII wieku. W tymże okresie (wiek XVI i początek XVII) kamienica była własnością bogatych mieszczańskich rodzin pochodzenia niemieckiego – Schillingów, Fogelewederów, Stauberów, a przez dużą część wieku XVII należała do Kenców. W pierwszej połowie XVIII wieku była własnością rajcy Andrzeja Szafałkowica, a od 1746 roku należała do Karola Tuszki – właściciela sąsiedniej Kamienicy Wosińskiej. W roku 1787 kamienicę zamieszkiwał architekt Józef Le Brun. W czwartej ćwierci XVIII wieku przeprowadzono modernizację, w rezultacie której budynek uzyskał klasycystyczne wyposażenie, dekorację i nową fasadę. Kształt obecny kamienica uzyskała w latach 1825-1831, kiedy m.in. wzniesiono trzecie piętro budynku frontowego i wymieniono dach. W roku 1823 Lorenzo Paganino Cortesi założył w kamienicy cukiernię słynącą z produkcji likierów i wódek. W roku 1841 przejęta została przez szwajcarskich cukierników Gaudentego Redolfiego i Parysa Maurizio – nowych właścicieli domu. Rodziny zajmujące się cukiernią mieszkały tam aż do lat czterdziestych XX wieku. Na potrzeby zakładu dokonano licznych adaptacji. Na fasadzie wmurowano w 1930 roku marmurową tablicę informującą, że w kamienicy mieszkał i w 1854 umarł generał Józef Chłopicki. 8 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Waldemar Komorowski, Aldona Sudacka, Rynek Główny w Krakowie, wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 2008.
Kamienica Konopniców w Lublinie

Kamienica Konopniców – kamienica na lubelskim Starym Mieście. Wśród licznych kamienic na Rynku staromiejskim ta wyróżnia się najbardziej i jest jedną z najładniejszych kamienic w Lublinie. Zachwyca swoim kolorem, zdobieniami. Na jej wyjątkowość wpływa fakt, że jej fasada jako jedynej została pokryta manierystycznymi płaskorzeźbami. Wystrój Swój obecny wygląd kamienica zyskała, gdy została odremontowana po pożarze, który zniszczył większą część zabudowań Starego Miasta. Było to w roku 1575. Przebudowano ją wówczas w stylu manierystycznym. Kamienne zdobienia są kute w wapieniu. Przeważają w nich motywy roślinne, dostrzec można bajkowe głowy smoków. Nad oknami pierwszego piętra widnieją portrety Sebastiana Konopnicy i jego żony Katarzyny – właścicieli kamienicy, którzy ufundowali jej przebudowę po pożarze. Trzecie piętro oraz attyka zostały odbudowane w latach 1938–1939, na miejscu tych, które zdobiły kamienicę po połowy XIX wieku. Historia Zanim kamienica stała się własnością rodu Konopniców, od którego otrzymała swoją nazwę, była w posiadaniu wielu rodzin. Wśród jej właścicieli był rajca miejski Andrzej Sadurka, kupiec i burmistrz Jan Domarat. Następnie kamienica przeszła w ręce rodziny Kretków. Po nich poprzez Katarzynę Kretkównę właścicielami kamienicy zostali Konopnice. Katarzyna wyszła bowiem za mąż za Sebastiana Konopnicę i w wianie podarowała mu ten budynek. To właśnie tej parze zawdzięcza od swój obecny wygląd. Przez długi czas kamienica była w kolorze szarym. Jednak kiedy w roku 2004 rozpoczęto jej remont, odkryta została jej pierwotna barwa. Postanowiono wrócić do tego koloru. Dzięki tej decyzji kamienicę Konopniców bardzo łatwo odróżnić od innych kamienic Rynku. Tylko ona ma tak żywy lazurowy kolor. Wyróżnia się nie tylko płaskorzeźbami, ale też barwą. Przypisy Linki zewnętrzne Lubelska Fundacja Odnowy Zabytków Kamienica, Kamienica Konopniców, Opracowano w części na podstawie karty ewidencyjnej, przechowywanej w WUOZ w Lublinie Teatr NN.pl Leksykon Lublin, Anna Malik – Rynek 12 w Lublinie
Kamienica Koliber w Koninie

Kamienica klasycystyczna „Koliber” w Koninie położona jest u zbiegu ul. Zofii Urbanowskiej i placu Wolności. Zbudowano ją w 1 poł. XIX w., pokryta jest pilastrami jońskimi i tympanonem pokrytym wieńcem z wyrytą datą zakończenia budowy – 1840. Pośrodku niego znajduje się pseudoryzalit zakończony trójkątnym szczytem. W czasach II Rzeczypospolitej znajdowały się tam restauracja Teatralna i Hotel Litewski, potem zaś restauracja Koliber. Obecnie siedziba Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w Koninie. Przypisy Linki zewnętrzne KRODO - Kamienice na Placu Wolności w Koninie
Kamienica Kromerowska

Kamienica Kromerowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 23, na Starym Mieście. W kamienicy znajduje się księgarnia. Pierwsza placówka tego typu powstała tu już w 1610 roku i od tej pory księgarnia istniała w tym miejscu przez 400 lat. Jest to zatem jedna z najstarszych istniejących księgarń w Europie, co upamiętnia tablica na froncie budynku. 7 grudnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia J. Adamczewski, Kraków od A do Z, Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1992.
Kamienica Kwiecińskiego w Warszawie

Kamienica Kwiecińskiego, Pod Łabędziem – klasycystyczna kamienica zlokalizowana przy ul. Mariensztat 9, w dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Została zbudowana pomiędzy 1780 a 1784 r. dla Józefa Kwiecińskiego (kupca i finansisty). Jest ona jedenastoosiowa, trzykondygnacyjna, dwutraktowa i sklepiona w przyziemiu. Nad bramą na osi środkowej w zwieńczeniu drzwi balkonowych umieszczono godło łabędzia. Kamienica została spalona podczas powstania warszawskiego. W latach 1948–1950 odbudowana według projektu Zygmunta Stępińskiego. W 2006 r. na podwórzu kamienicy zaplanowano budowę podziemnego parkingu (560 m²). Decyzja śródmiejskiej delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta spotkała się z protestem mieszkańców, którzy chcieli powstrzymać inwestycję. Inwestor miał także zaadaptować poddasze kamienicy na cztery lokale mieszkalne. Przypisy