NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zahutyniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zahutyniu – obiekt sakralny w miejscowości Zahutyń. Kościół został zbudowany w 1956 w miejscu cerkwi greckokatolickiej zniszczonej w 1945. W świątyni znajduje się Obraz Matki Boskiej Szkaplerznej. Został on przeniesiony z kościoła Franciszkanów w Sanoku, gdzie do 1954 był umiejscowiony w lewym ołtarzu, gdzie w tym czasie umieszczono Obraz Matki Bożej Pocieszenia. W przynależnej parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski posługują ojcowie oblaci. Obok kościoła znajduje się cmentarz (większa część poniżej, od strony południowej) i mniejsza (powyżej, od strony północnej). Przypisy Bibliografia Ewa Śnieżyńska-Stolot, Franciszek Stolot: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. I: Województwo krośnieńskie (zeszyt 2: Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice). Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1982, s. 16-17. ISBN 83-221-0158-9. Historia parafii. zahutyn.pl. [dostęp 2016-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-11)]. Zahutyń – Parafia pw. Matki Bożej Królowej Polski. oblaci.pl. [dostęp 2016-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-24)].
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Załużu

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Załużu – świątynia w Załużu. Historia Pierwotnie w Załużu dla wiernych obrządku rzymskokatolickiego istniała wybudowana z polecenia Adama Wiktora w 1880 kaplica w obrębie majątku dworskiego rodziny Wiktorów, zarówno funkcję sprawowania nabożeństw, jak również miejsce pochowków członków tejże familii. Datki na budowę kaplicy-świątyni zbierano już przed 1914, a przewodniczącym komitetu w tej sprawie był kierownik miejscowej szkoły, Czesław Śmietana. Kościół murowany został zbudowany w latach 1929-1931. Został wzniesiony w miejscu wcześniejszego istnienia karczmy. Fundatorami była rodzina Wiktorów. Subwencje na budowę przekazało koło Towarzystwa Szkoły Ludowej w Sanoku. Poświęcenie kościoła miało miejsce 11 października 1931, a uczestniczyli w nim obok rodzina gospodarza Pawła Wiktora (syn Adama), także biskup pomocniczy przemyski Franciszek Barda, przedstawiciele okolicznego ziemiaństwa (Jan Wiktor, Adam Wiktor, Irena Załuska, Jan Potocki, Olga Wiktor, Helena Gniewosz, Henryk Mniszek-Tchorznicki, August Krasicki, Ireneusz Załuska, Adam Gubrynowicz), a także przedstawiciele władz lokalnych, wojskowi, miejscowa ludność. Na początku 1932 gmina Załuż została wydzielona z parafii Lesko i przydzielona do parafii Sanok. Według różnych źródeł polichromię w świątyni wykonał Jan Henryk Rosen lub Alfred Żmuda (redaktor tygodnika „Światowid”). Na polichromiach zostały przedstawione postaci: Matka Boska w stroju krakowskim, Jezus Chrystus w białej sukmanie, anioł (odwzorowana została córka naczelnika miejscowej stacji kolejowej) Kościół przynależy jako kościół filialny do Parafii Świętych Kosmy i Damiana w Wujskiem (Dekanat Sanok II). Uwagi Przypisy Bibliografia Agata i Maciej Skowrońscy. Mieszkałam w Załużu. „Tygodnik Sanocki”. Nr 8, s. 10, 19 lutego 1999. Benedykt Gajewski: Kaplica grobowa Wiktorów w Załużu. Sanok: 2009, s. 1-8.
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Brzyskiej Woli

Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Brzyskiej Woli – rzymskokatolicki kościół parafialny w Brzyskiej Woli, w województwie podkarpackim. Wybudowany w latach 1976-79 wg projektu Romana Orlewskiego. Wewnątrz ściany przyozdobione polichromią przedstawiającą historię kościoła, namalowaną przez Andrzeja Kubata. Nad wejściem chór z organami z 1983 roku. Obok kościoła dzwonnica. Budowę kościoła poprzedziło wybudowanie w 1958 roku drewnianego kościoła, który spłonął 29 października 1961 roku. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Chwałowicach

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego w Chwałowicach – katolicki kościół filialny (parafia w Jeninie) znajdujący się w Chwałowicach (gmina Bogdaniec). Zachowany w dużej mierze w oryginalnym kształcie stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Osadnicy olęderscy osuszający błota nadwarciańskie założyli wieś już w 1686, z inicjatywy władz miejskich Gorzowa, ale kościół powstał na sztucznie usypanym wzgórzu dopiero podczas kolonizacji fryderycjańskiej w 1790, jako ewangelicki. Usytuowanie na wyniesieniu terenu chronić miało kościół przed częstymi na błotach powodziami. Wybudowano go w technologii muru pruskiego na planie zbliżonym do kwadratu, jako salowy ze stropem belkowym. Kruchtę umieszczono przy nieco dłuższym boku od strony południowo-zachodniej. Obiekt pokryto dachem czterospadowym, a kruchtę – dwuspadowym. Obok posadowiono drewnianą dzwonnicę. Po II wojnie światowej utworzono aneksy po obu bokach ołtarza. Skrócono też empory przy dłuższych bokach (emporę organową pozostawiono bez zmian). Od XIX wieku do 1945 pozostawał kościołem protestanckim i posiadał status świątyni parafialnej. 13 czerwca 1946 został ponownie konsekrowany jako rzymskokatolicki (wieś zasiedlili Polacy z kresów wschodnich oraz Wielkopolski, a także Łemkowie). W 2000 przeprowadzono kapitalny remont obiektu, podczas którego wymieniono wszystkie ściany z zachowaniem konstrukcji ryglowej, założono fundamenty, poddano renowacji dach i strop świątyni. Wylano też posadzkę i położono płytki ceramiczne, wyremontowano emporę organową i przeprowadzono konserwację ołtarza głównego. Wyposażenie Na tle innych świątyń z rejonu błot nadwarciańskich obiekt chwałowicki zachował dużą część wcześniejszego wyposażenia: późnobarokowy ołtarz ambonowy z usuniętym koszem (koniec XVIII wieku), prospekt organowy (neogotycki), ławki, żyrandole, chrzcielnicę i dzwon (wszystko XIX-wieczne). Cennymi elementami są stolarka okienna (częściowo z czasu budowy, częściowo XIX-wieczna) oraz drzwi konstrukcji ramowo-płycinowej. Galeria Przypisy
Kościół św. Józefa we Włostowie

Kościół pw. św. Józefa we Włostowie – katolicki kościół filialny (parafia św. Jana Chrzciciela w Bogdańcu) znajdujący się we Włostowie (gmina Bogdaniec), przy granicy z wsią Krzyszczynka. Stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Obecny kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Bogdańcu, zbudowany w latach 1800-1801, jako protestancki dla kolonistów fryderycjańskich osuszających błota nadwarciańskie. Była to budowla jednonawowa o konstrukcji ryglowej, na planie prostokąta o wymiarach 21 × 11 m i nakryta dachem naczółkowym. W 1935 rozebrano kruchtę przy wejściu głównym i zmieniono fasadę zastępując zachodnią ścianę ryglową murem ceglanym. Po II wojnie światowej W latach 1971–1978 (lub 1974–1975) kościół całkowicie przebudowano, m.in. wymieniono pozostałe ściany ryglowe na ceglane, otynkowano wnętrze i wykonano podłogę w technice lastriko. We wnętrzu zachowała się pierwotna empora organowa. Przy kościele znajduje się stalowa dzwonnica (dzwon z 1912), w miejscu rozebranej drewnianej z XIX wieku. Poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka 10 lipca 1948 i ponownie 2 kwietnia 1978 przez biskupa Wilhelma Plutę. Otoczenie Kościół otacza czynny cmentarz, jak również pozostałości dawnego cmentarza ewangelickiego. Na krzyżu misyjnym widnieją daty 2002 i 2005. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ścinawie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ścinawa diecezji legnickiej. Historia Jest to świątynia wzmiankowana w 1209 roku, w obecnej formie została wzniesiona w 2. połowie XV wieku. Od 1534 do 1945 roku świątynia należała do protestantów (w latach 1701-1707 przejściowo należała do katolików). Po zniszczeniach z czasów II wojny światowej kościół był odbudowywany w 1947 i w latach 1959-1960. W czasie remontu w 1974 roku został zrekonstruowany dach hełmowy wieży z XVII wieku. Architektura Kościół jest orientowany, murowany, wybudowany z cegły, z dodatkiem piaskowca do dekoracji. Świątynia jest halą, posiada trzy nawy, trzy przęsła oraz wydłużone prezbiterium zakończonym wielobocznie. Na osi fasady zachodniej znajduje się potężna wieża, w górnej części przechodząca w ośmiokąt. Wnętrze jest nakryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi i znajdują się w nim dwa całopostaciowe nagrobki z 1595 i 1605 roku. Organy Organy wybudowane w roku 1870 przez firmę Gebrüder Walter z Góry jako opus 79, o czym świadczy tabliczka. Prospekt organowy neogotycki, dziewięcioipolowy, z wyraźnymi trzema wieżyczkami. Detale prospektu są pozłacane bądź pomalowane na odcienie koloru niebieskiego i czerwonego. Piszczałki prospektowe (51 sztuk) są nieoryginalne. Ogólny stan materiału piszczałkowego można określić jako dostateczny. Niektóre piszczałki są powyginane, powgniatane bądź mocno zakurzone. Instrument jest czysto mechaniczny z wiatrownicami klapowo-zasuwowymi. Traktura gry jest ciężka, szczególnie podczas gry z włączonym połączeniem. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
War Studies Academy

The War Studies University (Polish: Akademia Sztuki Wojennej; ASzWoj) is the highest military academic institution in Poland. It was formed by Ministry of National Defence in 2016 in place of the former National Defence University Academy (Akademia Obrony Narodowej, AON) established in 1990. Minister of National Defence Wojciech Fałkowski explained that the reorganization of the academy was inspired by the need to improve the proportion of military students in the university's overall profile. ASzWoj and its forerunners including Wyższa Szkoła Wojenna Academy of 1919, have influenced other institutions through its age and distinctive mission. ASzWoj traces its roots to 1765 when King Stanisław August Poniatowski established the Corps of Cadets, the first state school in the Polish–Lithuanian Commonwealth. The Corps of Cadets was succeeded by the Higher War School (1919–1946), then by the Świerczewski General Staff Academy (1947-1990) and then by the National Defence University (1990–2016). ASzWoj grants bachelor's degrees, master's degrees, and doctoral degrees. It also offers a comprehensive higher doctorate (habilitation) program. ASzWoj is funded by the Ministry of National Defence, and cooperates with the North Atlantic Treaty Organization. See also Certified officer References External links Official website
Kirche St. Josef (Świeradów-Zdrój)

Die Kirche St. Josef (Kirche des heiligen Josef, des Bräutigams der seligen Jungfrau Maria) in Świeradów-Zdrój ist eine neugotische, römisch-katholische Pfarrkirche, die zum Dekanat Gryfów Śląski des Bistums Legnica gehört. Geschichte und Ausstattung Die heutige Kirche besteht aus einem älteren und einem neueren Teil. Der ältere Teil wurde zwischen 1898 und 1899 dank der Bemühungen der Gräfin von Schaffgotsch aus Backstein gebaut. Im Inneren befinden sich vier Buntglasfenster und ein Kreuzweg. Die Frontfassade ist mit zwei Türmen geschmückt. Der Name der Kirche stammt von dem dem heiligen Josef geweihten Altar, der sich früher in der alten Kapelle befand. Der neuere Teil wurde zwischen 1974 und 1978 gebaut und von den Architekten Tadeusz Zipser und Waldemar Wawrzyniak entworfen. Am 29. September 1979 weihte der Weihbischof von Breslau, Tadeusz Rybak, die erweiterte Kirche ein. Die Kirche wurde mit Spenden von Gemeindemitgliedern und Besuchern sowie mit Spenden errichtet, die Pfarrer Władysław Dzięgiel in den Pfarreien sammelte, in denen er Klausuren und gelegentlich Predigten hielt. Orgel Die Orgel wurde von der Firma Schlag & Söhne aus Schweidnitz im Jahr 1899 gebaut. Im Jahr 2011 wurde das Instrument von der Firma Adam Wolański aus Lubań renoviert, und das Orgelgehäuse wurde von der Firma Daniel Nowacki aus Osieczna restauriert. Das Instrument umfasst 10 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind pneumatisch ausgeführt. Die Disposition lautet wie folgt: Koppeln: Manual Coppel, Pedal Coppel Einzelnachweise Weblinks
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Świeradowie-Zdroju

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gryfów Śląski diecezji legnickiej. Historia i wnętrze Obecna świątynia składa się ze starszej i nowszej części. Starsza część została zbudowana z cegły w latach 1898–1899 dzięki staraniom hrabiny von Schaffgotsch. We wnętrzu znajdują się cztery witraże oraz droga krzyżowa. Fasada frontowa jest ozdobiona dwiema wieżami. Wezwanie świątyni pochodzi od ołtarza poświęconego świętemu Józefowi, który znajdował się wcześniej w starej kaplicy. Nowsza część powstała w latach 1974–1978 według projektu architektów: Tadeusza Zipsera i Waldemara Wawrzyniaka. W dniu 29 września 1979 roku biskup pomocniczy wrocławski Tadeusz Rybak poświęcił rozbudowaną świątynię. Kościół został zbudowany z ofiar parafian i kuracjuszy oraz datków zebranych przez księdza proboszcza Władysława Dzięgiela. w parafiach, gdzie głosił rekolekcje i kazania okolicznościowe. Organy Organy zostały wybudowane w 1899 roku przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy jako opus 532. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. W 2011 roku instrument przeszedł remont przeprowadzony przez firmę Adama Wolańskiego z Lubania, natomiast konserwację szafy organowej wykonała firma Daniela Nowackiego z Osiecznej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Świeradowie-Zdroju

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gryfów Śląski diecezji legnickiej. Znajduje się w dzielnicy Czerniawa-Zdrój. Historia i architektura Świątynia została wybudowana w latach 1934-1937. Konsekrowano ją w dniu 4 października 1937 roku. Jej prezbiterium zwrócone jest w stronę zachodnią, wejście razem z wieżą w stronę wschodnią, z kolei zakrystia znajduje się po południowej stronie budowli. Świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana i posiada niewielkie dodatki z kamienia. Budowla ma kształt prostokątny i nakryta jest dwuspadowym dachem wykonanym z dachówki ceramicznej. Prezbiterium nakryte jest dachem wykonanym z blachy ocynkowanej. Wieża świątyni o podstawie zbliżonej do prostokąta posiada wysokość 18 metrów. Dach wieży to kopuła nakryta dachówką i ozdobiona kulą i krzyżem na wierzchołku. Wnętrze świątyni jest jednonawowe i obejmuje prostokątne podwyższone prezbiterium. Strop wewnątrz świątyni został wykonany z drewna, i posiada w części wschodniej zachowaną oryginalną polichromię patronową. W latach 1986–1990 podczas urzędowania księdza proboszcza Mariana Derenia świątynia została rozbudowana. Zostało wtedy powiększone i podwyższone prezbiterium w efekcie czego świątynia uzyskała więcej miejsca dla wiernych. Po lewej stronie prezbiterium jest umieszczone wejście do zbudowanej w tym czasie tzw. salki katechetycznej. Wewnątrz świątyni w oknach prezbiterium są umieszczone dwa witraże, na których są przedstawione Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem oraz Święty Józef z Lilią. Naprzeciwko prezbiterium nad wejściem do świątyni jest umieszczony chór, na którym znajdują się organy oraz miejsca dla wiernych. Pod chórem po lewej stronie (od strony wejścia) jest umieszczony konfesjonał, natomiast po prawej stronie kruchty znajduje się wejście na chór oraz wieżę świątyni, na której jest zawieszony dzwon. Przypisy
Marienkirche (Świerzawa)

Die Marienkirche ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Świerzawa (deutsch: Schönau an der Katzbach) (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Świerzawie) im Powiat Złotoryjski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Schönau gehörte zum Herzogtum Schweidnitz. Dessen Herzogin Agnes von Habsburg, seit 1368 Witwe nach Herzog Bolko II., gründete 1381 eine Stiftung für den Bau der Kirche, die von 1381 bis 1382 errichtet wurde: Damals entstanden der Chor und der südlich angefügte Glockenturm mit oktogonalem Aufsatz und Zwiebelhaube. Der erste bekannte Pfarrer der Kirche war 1390 Hartmanno de Hoberg. Zu Beginn des 15. Jahrhunderts wurde das Langhaus errichtet. Nach der Zerstörung in den Hussitenkriegen 1428 und durch einen Brand 1487 wurde der Bau wiederhergestellt. Damals wurde an der Ecke zwischen Kirchenschiff und Altarraum ein Turm gebaut. Während der Reformation wurde die Kirche 1555 der evangelischen Kirchengemeinde übergeben. Während der Gegenreformation wurde sie Mitte des 17. Jahrhunderts den Katholiken zurückgeben. Danach übernahmen die Jesuiten die Seelsorge. 1762 brannte das Dach nieder. In Zusammenhang mit Konservierungsarbeiten 1901 wurde der Bau um einen Vorbau und den Anbau an der Sakristei erweitert. In den Jahren 1976–1977 wurden die Kirchendächer renoviert. Bauwerk Die Kirche ist eine aus Bruchstein erbaute fünfschiffige Pseudobasilika. Der Chor in Flucht mit dem Mittelschiff besitzt einen polygonalen Abschluss. An der Nordseite wurde eine rechteckige zweigeschossige Sakristei errichtet, und an der Südseite des Gebäudes stellt der viereckige Kirchturm eine Verbindung zum Kirchenschiff her. Die Kirche ist als Beispiel einer Stufenhalle in Verbindung mit einem Langchor bemerkenswert. Ähnlich wie in Liegnitz setzen die Gewölbe erst ein Stück über den Arkaden direkt auf der Wandfläche an, wobei auf vertikale Verbindungselemente zwischen Pfeilern und den Gewölbeanfängern verzichtet wird. Im Unterschied zu Liegnitz ruhen die Arkaden auf Achteckpfeilern und nicht auf länglichen Wandstücken. Zusätzlich zur Westfassade sind Turm und Sakristei mit Strebepfeilern verstärkt. Außerdem sind die Kirchenmauern von einem profilierten Sockel und einem Kapitellgesims umgeben. Die Portale im Süden und Westen sind profiliert, mit konsolierten, zu Eselsrücken geformtem Wimperg. Das Südportal wird zusätzlich von reliefierten Fialen flankiert, und sein Tympanon zeigt ein Weinrebenmotiv. Das fünfjochige Kirchenschiff hat Kreuzrippengewölben, ebenso wie die drei Joche des Chors, von denen das östlichste zwei zusätzliche Rippen aufweist. Ein spätgotisches Sterngewölbe überdeckt die Sakristei. Literatur Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 672 Einzelnachweise Weblinks Świerzawa – kościół Wniebowzięcia NMP. In: medievalheritage.eu. Abgerufen am 16. Februar 2025
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Świerzawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świerzawa diecezji legnickiej. Architektura Jest to świątynia wzmiankowana w 1381 roku, składa się z prezbiterium wybudowanego w 2. połowie XIV wieku, oraz korpusu nawowego wzniesionego w XV wieku i odrestaurowanego w XIX wieku. Kościół jest orientowany, murowany, wzniesiony z kamienia, trójnawowy. Typ świątyni jest pseudobazylikowy, z jednonawowym prezbiterium zakończonym wielobocznie. Wnętrza są nakryte sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Od strony północnej i zachodniej są umieszczone dwa bogato rzeźbione portale w stylu gotyckim. Wyposażenie W ścianę budowli wmurowane są płyty nagrobne, pochodzące z XVI - XIX wieku. Wewnątrz kościoła znajdują się chrzcielnica w stylu późnogotyckim, z pokrywą, płaskorzeźba z XVI wieku ze sceną Ukrzyżowania, ołtarz z XVIII wieku, wykonany przez Klahra Młodszego, figury świętych pochodzące z XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Świerzawie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Świerzawie. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1747–1748, na mocy pozwolenia króla pruskiego przez gminę ewangelicką. Kościół otrzymał organy wykonane przez Christofa Ferdinanda Neumanna z Petersdorfu w 1793 roku oraz ołtarz wykonany przez Marianusa Lachela z Krzeszowa w 1797 roku. W 1844 roku została dobudowana wieża oraz zakupione za 1977 talarów dzwony od ludwisarza Sieferta z Jeleniej Góry. W 1875 roku, ze względu na zły stan techniczny, kościół przeszedł trzyletnią przebudowę. Projektantem był poznański architekt Paul Hartmann. Uroczyste poświęcenie nowej świątyni odbyło się w dniu 12 lipca 1878 roku. Po II wojnie światowej budowla opustoszała, a w 1999 roku została przekazana parafii rzymskokatolickiej. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu

Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu – świątynia katolicka w jurysdykcji parafii św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu, znajdująca się przy ul. Stefana Wyszyńskiego 7/9. Kościół zaprojektował Zdzisław Klemp. Historia Budowa obiektów sakralnych nie została uwzględniona podczas projektowania osiedla mieszkaniowego Na Skarpie. Mieszkańcy modlili się w pobliskich kościołach Chrystusa Króla i Podwyższenia Krzyża Świętego. W 1979 roku ks. Andrzej Klemp, proboszcz parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, rozpoczął przygotowania do budowy kościoła na Skarpie. W 1980 roku wyznaczono grunt pod budowę. W wyniku uzyskania zgody na budowę tylko jednego kościoła na obszarze całego osiedla Na Skarpie, zaprojektowano bardzo duży budynek. W 1982 roku rozpoczęto prace budowlane i wmurowano kamień węgielny, przywieziony przez ks. Klempa z katakumb św. Kaliksta w Rzymie. Zakończenie prac budowlanych przy wznoszeniu świątyni wraz z jej poświęceniem nastąpiło 12 października 1989 roku. 13 października 2002 roku biskup toruński Andrzej Suski dokonał jej konsekracji. Architektura Jest to największy kościół w Toruniu. Kościół założono na planie prostokąta, zwężającego się trzema uskokami ku prostokątnemu prezbiterium po stronie wschodniej. Masywną bryłę przykryto niewidocznym z ulicy płaskim i dwuspadowym dachem. Świątynia składa się z dwóch kondygnacji. Dolna jest wykorzystywana celom wspólnotowym, mieści się tam zakrystia, kaplica, salka katechetyczna, pomieszczenia gospodarcze i sanitarne. Łączna powierzchnia obu kondygnacji wynosi 3570 m². Kubatura (z uwzględniłem wieży) wynosi 39 097 m³. Czworoboczną i masywną wieżę umieszczono po zachodniej stronie kościoła. Wieża jest dwukrotnie wyższa od korpusu nawowego. Masywna i surowa bryła nie jest zdominowana przez okoliczne bloki mieszkalne. Sam projekt kościoła stanowi rodzaj manifestu architektonicznego, burzącego programową świeckość osiedli peerelowskich. Przypisy Bibliografia Jakub Polak, Marcin Ceglarski: Kościół dla mieszkańców osiedli z wielkiej płyty. Analiza porównawcza szaty architektonicznej kościołów pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego i pw. Matki Bożej Królowej Polski. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9. Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Węglińcu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Węgliniec diecezji legnickiej. Architektura Jest to budowla jednonawowa, wzniesiona w stylu neoromańskim w 1931 roku. Za prezbiterium znajduje się zakrystia, która, łączy kościół z plebanią. Nad wejściem głównym do świątyni jest umieszczona wieża z dzwonnicą. Pomiędzy nią a sklepieniem wieży znajduje się mechanizm zegarowy wykonany na początku XX wieku posiadający cztery tarcze, które wskazują na cztery strony świata. Wnętrze budowli składa się z dwóch części: pierwsza część – to przedsionek, nad którym jest umieszczona empora muzyczna z organami, druga część – to nawa główna oddzielona od empory trzema przęsłami podpartymi dwiema kolumnami. Całość świątyni oddziela od prezbiterium duży łuki. Sklepienie nawy posiada formę półkolistą, dzięki czemu budowla znana jest z doskonałej akustyki. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Rakówce

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Rakówce – rzymskokatolicki kościół położony w Rakówce. Jest to świątynia filialna parafii Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Księżpolu. Kościół erygowany w 1982 r. Historia Świątynia została zbudowana przez mieszkańców wsi w 1982 r. na zakupionym gruncie, po uprzednim wycięciu drzew. Drewnianą świątynię poświęcono 1 sierpnia 1982 r. W latach 1999–2000 świątynia przeszła gruntowny remont. Od 2006 roku za starą świątynią wznoszony jest nowy kościół który nie został jednak ukończony do dzisiejszego dnia. Przypisy