NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Chrystusa Króla we Włocławku

Kościół Chrystusa Króla we Włocławku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat włocławski I diecezji włocławskiej). Znajduje się na włocławskim osiedlu Rózinowo. W 1932 roku mieszkańcy Rózinowa powołali Komitet Budowy Kościoła Chrystusa Króla. W pracy Komitetu szczególne zasługi położyli dwaj parafianie: Jan Baliszewski i Leon Wesołkowski. Dzięki aktywności mieszkańców zostały zebrane odpowiednie fundusze, które pozwoliły na zakupienie placu pod świątynię i rozpoczęcie wstępnych prac budowlanych. W dniu 9 grudnia 1933 roku biskup włocławski Karol Radoński erygował parafię Chrystusa Króla w Rózinowie, wydzieloną z miejscowości należących wcześniej do parafii Wieniec i do parafii św. Jana Chrzciciela we Włocławku. Pierwszym proboszczem parafii został ksiądz Józef Pełczyński, który już wcześniej z ramienia kurii diecezjalnej kierował pracami budowlanymi i przygotowywał uroczystości położenia kamienia węgielnego, które odbyły się w dniu 10 grudnia 1933 roku. Budowa świątyni, zaprojektowanej przez architekta Lucjana Jezierskiego, była kontynuowana od 1935 roku przez nowego proboszcza parafii, księdza Józefa Szymaka, który w pierwszych dniach okupacji został aresztowany przez hitlerowców, następnie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie został zamordowany w 1942 roku. W momencie wybuchu II wojny światowej świątynia była ukończona, odprawiane były już msze święte i inne nabożeństwa. W 1941 roku hitlerowcy zaminowali i wysadzili świątynię. Gruz został wykorzystany przez hitlerowców do utwardzenia drogi. Po kościele zachowały się tylko fundamenty. Po zakończeniu wojny proboszczem parafii został ksiądz Stanisław Anzorge; pod jego kierunkiem szybko przystąpiono do dzieła odbudowy świątyni według przedwojennego planu. W tym czasie msze odprawiane były w baraku przy plebanii. W dniu 10 października 1948 roku bp Karol Radoński konsekrował nowy kościół. W późniejszych latach były prowadzone prace wykończeniowe i konserwacyjne. Świątynia jest jednonawowa, wzniesiona z cegły, otynkowana, pokryta blachą. Kościół został wyremontowany wewnątrz w latach 1997–1999. W prezbiterium jest umieszczona figura Chrystusa Króla (1985), natomiast w ołtarzu bocznym znajduje się kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, chrzcielnica drewniana została wykonana w 1966 roku. W 2008 roku została wyremontowana wieża i pomalowany fronton świątyni. W 2010 roku zostało wykonane złocenie tabernakulum. Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Swarzędzu

Kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Swarzędzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat swarzędzki archidiecezji poznańskiej). Znajduje się przy ulicy Poznańskiej, przy cmentarzu parafialnym. Świątynia pierwotnie była kaplicą cmentarną. W dniu 28 czerwca 1974 roku, dekretem arcybiskupa Antoniego Baraniaka został przy niej utworzony ośrodek duszpasterski. W związku z tym, w 1975 roku zostały wykonane niezbędne prace, m.in. przerobiono łuk nad prezbiterium, piwnicę – kostnicę przerobiono na zakrystię, zostały powiększone okna w prezbiterium i założono witraże, została zamontowana nowa chrzcielnica. 11 grudnia 1976 roku Wojewódzki Wydział do Spraw Wyznań wyraził zgodę na rozbudowę kaplicy. 3 czerwca 1978 roku rozpoczęły się wykopy pod rozbudowę świątyni. 24 maja 1981 roku dotychczasowy ośrodek duszpasterski został przekształcony w samodzielną parafię. 20 grudnia 1981 roku na ścianie kościoła została umieszczona figura Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych, która została poświęcona przez ks. proboszcza Stanisława Wojtaszka. 28 listopada 1982 roku został poświęcony nowy krzyż w świątyni. 31 marca 1983 roku został założony nowy stół ołtarzowy. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Świdniku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Świdniku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Świdnik archidiecezji lubelskiej. Jest najstarszą świątynią w mieście. Pismo wyrażające zgodę na budowę kościoła w Świdniku zostało wydane w 1975 roku przez wojewodę lubelskiego Mieczysława Stępnia. Realizacja idei świątyni została rozpoczęta od wyboru i zatwierdzenia jej lokalizacji. Ostateczny wybór został dokonany w styczniu 1976 roku, kiedy parafia w Kazimierzówce zwróciła się do naczelnika miasta Świdnika z prośbą o wykupienie gruntów od ich dotychczasowych właścicieli. Uroczyste poświęcenie krzyża na placu budowy świątyni i domu parafialnego miało miejsce w dniu 26 czerwca 1977 roku. Poświęcenia krzyża dokonał i odprawił mszę świętą ks. biskup ordynariusz Bolesław Pylak. W połowie 1977 roku poprzedzając formalne zatwierdzenie planów budowy zostały rozpoczęte prace ziemne pod fundamenty przyszłej świątyni. W końcu Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie w oparciu o opracowaną dokumentację techniczną wydał w dniu 30 września 1977 roku pozwolenie na budowę świątyni. Uroczyste poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego w podłoże budującej się świątyni odbyło się w dniu 17 września 1978 roku. Po doprowadzeniu energii elektrycznej na plac budowy w 1977 roku zostało wybudowane własne ujęcie wody. Po półtora roku prac został zakończony pierwszy etap budowy poświęceniem dolnej świątyni. Uroczystość odbyła się w czasie pasterki, 24 grudnia 1979 roku. Świątynię poświęcił ksiądz biskup Zygmunt Kamiński. Górna świątynia została poświęcona w pasterkę 1985 roku przez księdza biskupa ordynariusza Bolesława Pylaka. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Boguchwale

Kościół świętego Stanisława w Boguchwale – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Boguchwała diecezji rzeszowskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w celu zastąpienia starej świątyni. Parafianie, razem z proboszczem, księdzem Stefanem Pelcem, podjęli decyzję o budowie nowego kościoła w listopadzie 1983. Projekt został wykonany przez rzeszowskiego architekta Adama Gustawa. 17 maja 1986 biskup Stefan Moskwa, poświęcił plac pod budowę kościoła. Kamień węgielny poświęcił biskup Bolesław Taborski 30 sierpnia 1987. Budowa została ukończona 25 listopada 1989. Świątynia została poświęcona 2 września 1990 przez biskupa przemyskiego Ignacego Tokarczuka. Na frontonie jest umieszczona figura Matki Bożej Niepokalanej, wykonana przez rzeszowskiego artystę Piotra Kidę. Świątynia posiada organy o 35 głosach. Ołtarz główny, który został wykonany podczas urzędowania księdza proboszcza Stanisława Rydzika, przedstawia figurę Chrystusa umierającego na krzyżu, natomiast boczny ołtarz po prawej stronie jest poświęcony Matce Bożej Częstochowskiej. W ciągu kilku lat zmieniło się wnętrze nowego kościoła. Wykonane zostały ołtarze boczne, a także oświetlenie głównej gwiazdy. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej

Kościół świętego Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bielsko-Biała II – Stare Bielsko diecezji bielsko-żywieckiej). Znajduje się w Wapienicy, dzielnicy Bielska-Białej. Świątynia powstała oryginalnie jako kaplica pod wezwaniem świętego Franciszka i Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych. 14 września 1930 roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, został poświęcony kamień węgielny pod jej budowę. Projekt świątyni został wykonany przez firmę „Korn” z Bielska. Zaraz po poświęceniu kamienia węgielnego rozpoczęła się budowa kaplicy. 4 września 1931 roku kaplica została poświęcona. Początkowo funkcjonowała jako filia parafii św. Mikołaja w Bielsku. Po objęciu w 1948 roku przez księdza Jana Jeżowicza funkcji stałego duszpasterza przy kaplicy filialnej w Wapienicy podjęto decyzję o rozbudowę kaplicy. W 1950 roku, po uzyskaniu pozwolenia od władz kościelnych i państwowych, rozpoczęły się prace budowlane. 17 września tego samego roku został poświęcony kamień węgielny pod nowa świątynię, natomiast w 1951 roku kościół został poświęcony. 16 marca 1953 roku przy świątyni została utworzona kuracja, natomiast 28 maja 1957 roku kuracja została przekształcona w samodzielną parafię. Przypisy
Kościół Świętego Ducha w Legionowie

Kościół Świętego Ducha w Legionowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Jana Kantego w Legionowie (dekanat legionowski diecezji warszawsko-praskiej). Budowa kościoła została rozpoczęta 6 czerwca 1979 roku. Projektantem świątyni był architekt Krzysztof Chwalibóg. Kamień węgielny został poświęcony i wmurowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego 8 października 1979 roku. Budowla została poświęcona przez kardynała Józefa Glempa w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego, 22 kwietnia 1984 roku. Uroczyście świątynia została konsekrowana przez biskupa Kazimierza Romaniuka, pierwszego ordynariusza diecezji warszawsko-praskiej, 19 października 2003 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Dębie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Dębie – jeden z trzech kościołów rzymskokatolickich znajdujących się w mieście Nowa Dęba, w województwie podkarpackim (dekanat Nowa Dęba diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1982–1990 według projektu wykonanego przez inżyniera Aleksandra Böhma i inżyniera Bogusława Brągiela, odpowiedzialnego za plany konstrukcyjne. Budowa była prowadzona kolejno przez ks. Henryka Łagockiego i ks. Eugeniusza Nycza. W pracach budowlanych pomagali członkowie parafialnego komitetu budowlanego oraz NSZZ „Solidarność” przedsiębiorstw z Nowej Dęby. Uroczyście kościół został poświęcony przez biskupa Ignacego Tokarczuka w dniu 3 listopada 1990 roku. Świątynia jest typowym i udanym przykładem architektury późnomodernistycznej. Charakterystycznymi cechami stylu widocznymi w bryle świątyni to nietypowa i rzeźbiarska forma oraz brak symetrii. Kościół został oparty na planie liścia dębu, co ma związek z nazwą miasta. Dwupoziomowa świątynia znajduje się na wzgórzu, w parku. Wyróżnia się spośród okolicznych bloków strzelistym namiotem dachu, wznoszącym się powyżej w kształcie quasi-wieży od frontu i tworzącym coś w formie niższej sygnaturki z okienkiem nad prezbiterium. Wejście główne znajduje się niesymetrycznie nieco po lewej stronie fasady. Również namiot dachu od frontu rozcięty jest znajdującym się po lewej, niesymetrycznym, złamanym wzdłuż osi, trójkątnym oknem, doświetlającym nawę nad chórem muzycznym. Białe, stosunkowo niskie i załamane pod nietypowym kątem względem siebie ściany są ozdobione różnokształtnymi oknami o różnym rozmiarze. Wielobocznie załamany dach nad prezbiterium i zapleczem posiada oprócz tego znajdujący się powyżej rząd trójkątnych okienek, oświetlających prezbiterium między poprzedzielanymi płaszczyznami ścian. Tworzą one m.in. ścianę ołtarzową, na której powieszone są drewniane figury grupy ukrzyżowania oraz otoczone glorią metalowych promieni o kolorze złota tabernakulum. Jasne, wysokie, ale nieregularne wnętrze świątyni otoczone jest podpartą okrągłymi słupami emporą – wewnętrznym balkonem, tworzącym jakby nawę główną w centrum, a pod sobą coś w stylu nieregularnych przestrzeni naw bocznych, zapewniających miejsce dla konfesjonałów i stacji drogi krzyżowej. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Kostrzynie nad Odrą

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Kostrzynie nad Odrą – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w Kostrzynie nad Odrą, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kostrzyn nad Odrą diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1974–1978, po uzyskaniu pozwolenia od władz państwowych. Był to pierwszy kościół w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej zbudowany od podstaw. Budowniczym świątyni był ks. kan. Franciszek Skałba. Do budowy kościoła został wykorzystany materiał z rozbiórki dawnej świątyni rzymskokatolickiej pod wezwaniem Chrystusa Króla, zniszczonej w 1945 roku i rozebranej w 1972 roku. Po prawej stronie wejścia do kościoła znajduje się tablica pamiątkowa z popiersiem św. Klemensa Marii Hofbauera, redemptorysty - benonity, który był przetrzymywany w twierdzy Kostrzyn od 24 czerwca do 17 lipca 1808 roku. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Głownie

Kościół świętego Maksymiliana Kolbego w Głownie – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Głowno, w województwie łódzkim. Znajduje się w dzielnicy Zabrzeźnia. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1984 roku. Projektantem kościoła jest architekt Mirosław Rybak. W dniu 1 września 1987 roku dekretem biskupa łódzkiego Władysława Ziółka przy kościele została erygowana parafia pod wezwaniem świętego Maksymiliana Kolbego. Gdy pierwszy proboszcz parafii, ksiądz Władysław Owczarek, objął placówkę, wzniesione były mury świątyni zwieńczone konstrukcją dachową, częściowo pokrytą blachą, natomiast kościół nie posiadał jeszcze wieży. Ksiądz Owczarek i jego następcy kontynuowali dzieło budowy i wyposażenia nowego kościoła. Obecny wystrój budowli został opracowany przez ks. W. Owczarka i ks. H. Majchrzaka. Przypisy
Kościół bł. Michała Kozala w Janikowie

Kościół błogosławionego Michała Kozala w Janikowie – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się w mieście Janikowo, w województwie kujawsko-pomorskim. Świątynia została konsekrowana w dniu 5 maja 2013 roku, natomiast od 2007 roku są w niej sprawowane msze święte. Kościół charakteryzuje się współczesną architekturą i wystrojem wnętrza, który nie jest jeszcze w pełni zrealizowany. W 2018 roku ksiądz arcybiskup Wojciech Polak, prymas Polski, poświęcił wieżę świątyni i chrzcielnicę. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Barcinie

Kościół świętego Maksymiliana Marii Kolbego w Barcinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat barciński archidiecezji gnieźnieńskiej). Świątynia została uroczyście konsekrowana przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego w dniu 20 czerwca 2004 roku w 25. rocznicę pierwszej pielgrzymki papieża Jana Pawła II do ojczyzny. Kościół charakteryzuje się współczesną architekturą i wystrojem wnętrza. We wnętrzu znajduje się nowa chrzcielnica, poświęcona w 2017 roku przez arcybiskupa Wojciecha Polaka prymasa Polski oraz miejsce szczególnej czci Miłosierdzia Bożego, św. Siostry Faustyny Kowalskiej i św. Jana Pawła II. Obecnie w trakcie realizacji jest kaplica poświęcona św. Barbarze – patronce górników. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mogilnie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mogilnie – jeden z czterech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Mogilno, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat mogileński archidiecezji gnieźnieńskiej). W dniu 4 grudnia 1988 roku prymas Polski kardynał Józef Glemp wmurował kamień węgielny w mury wznoszonej nowej świątyni. Po zakończeniu budowy kościół został poświęcony w dniu 27 września 1998 roku. Świątynia została konsekrowana przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego w dniu 24 września 2004 roku. Przypisy
Kościół Najwyższego Arcykapłana Jezusa Chrystusa w Murowanej Goślinie

Kościół Najwyższego Arcykapłana Jezusa Chrystusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gośliński archidiecezji gnieźnieńskiej. Znajduje się na osiedlu Zielone Wzgórza, w Murowanej Goślinie, w województwie wielkopolskim. Kościół został wzniesiony w latach 1995–2000. Jego budowniczym był ksiądz Roman Kostecki. Świątynia została konsekrowana przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego w dniu 12 czerwca 2005 roku. Budowla posiada współczesną architekturę, do jej wnętrza wchodzi się przez łukowatą zadaszoną bramę, w oknach są umieszczone witraże przedstawiające m.in. Drogę Krzyżową Chrystusa. Do świątynnego kompleksu należą także salki katechetyczne i kaplica pod wezwaniem św. Wojciecha. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Chodzieży

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Chodzieży – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat chodzieski archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia Pozwolenie na budowę świątyni zostało wydane w dniu 25 stycznia 1980 roku. Kamień węgielny, pochodzący z podziemi katedry w Poznaniu, został wmurowany w mury nowo powstającego kościoła w dniu 7 października 1981 roku. Prace prowadzone były intensywnie i już w sierpniu 1984 roku utworzony został przy świątyni ośrodek duszpasterski pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Po siedmiu latach budowa kościoła zakończyła się i w dniu 8 października 1988 roku został on uroczyście konsekrowany pod przewodnictwem arcybiskupa Jerzego Stroby. Architektura Świątynia została zbudowana z cegły klinkierowej w stylu nowoczesnym, dach jest pokryty blachą miedzianą. Wnętrze o powierzchni 1150 metrów kwadratowych pomieścić może około 2 tysiące wiernych, znajdują się w nim duże balkony, posadzka jest wyłożona marmurem. W podziemiach kościoła znajdują się sale katechetyczne, na piętrze są umieszczone mieszkania dla księży. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Pobiedziskach

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się w Pobiedziskach, w województwie wielkopolskim. Świątynia mieści się na osiedlu Letnisko Leśne. Prace przy budowie obecnego kościoła rozpoczęły się w sierpniu 1986 roku. Kamień węgielny, który został wyjęty z ołtarza Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w kościele św. Alfonsa Marii Liguori w Rzymie, został poświęcony i wmurowany w mury świątyni przez prymasa Polski kardynała Józefa Glempa w dniu 17 maja 1988 roku. Budowa kościoła została zakończona w 2000 roku, wówczas świątynia została również konsekrowana przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Wnętrze, zaprojektowane przez artystów B. Musierowicza i Z. Krzyżanowskiego jest ozdobione ołtarzem głównym – w centralnym jego punkcie znajduje się wizerunek Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, wokół którego roztaczają się monumentalne złote skrzydła. Obraz został podarowany kościołowi przez ks. Kazimierza Stelmaszyka jako wotum za ocalenie z obozu koncentracyjnego w Dachau. Innymi elementami dekoracyjnymi wnętrza są również piękne witraże zaprojektowane przez różnych artystów, wykonane w latach 1996-2012. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Wągrowcu

Kościół świętego Wojciecha w Wągrowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wągrowiecki archidiecezji gnieźnieńskiej). W dniu 17 maja 1983 roku został poświęcony plac pod budowę kościoła. Wkrótce rozpoczęto wykopy pod fundamenty świątyni. W dniu 20 czerwca 1983 roku papież Jan Paweł II w czasie drugiej pielgrzymki do Polski poświęcił w Poznaniu kamienie węgielne pod nowo wznoszone świątynie w Polsce; wśród nich był również kamień pod kościół parafii św. Wojciecha w Wągrowcu. W dniu 3 listopada 1983 roku pierwszą oficjalną wizytę w parafii św. Wojciecha złożył ksiądz kardynał Józef Glemp. Wtedy ks. prymas poświęcił Dom Katechetyczny oraz wmurował kamień węgielny pod świątynię poświęcony przez papieża. W dniu 5 sierpnia 1991 roku rozpoczęto prace związane z budową wieży świątyni. 12 lutego 1992 roku została zakończona budowa wieży. 17 sierpnia 1992 roku rozpoczęto zakładanie tynków w świątyni. W dniu 4 listopada 1993 roku kościół został poświęcony przez księdza arcybiskupa Henryka Muszyńskiego Metropolitę Gnieźnieńskiego. 23 kwietnia 1995 roku kościół został uroczyście poświęcony (konsekrowany) przez tegoż samego Księdza arcybiskupa. 23 kwietnia 1998 roku zostały poświęcone dzwony parafialne przez księdza arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. W dniu 10 października 2000 roku zostały poświęcone nowe organy kościelne przez tegoż samego księdza arcybiskupa. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kunicach

Kościół św. Wawrzyńca w Kunicach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Kunicach (powiat opoczyński, województwo łódzkie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Wawrzyńca. Historia Pierwszy kościół we wsi był drewniany, a jego historia sięga początku XIV wieku. Nie dochowały się po nim żadne pozostałości. Obecny obiekt został wzniesiony został w latach 1925–1930 z fundacji parafian. Budowniczymi byli murarze z okolic Krakowa, projektantem natomiast Wacław Borowiecki. W wyniku starań księdza proboszcza Adama Aleksiewicza konsekracja odbyła się w 1930 roku. Dokonał jej biskup Paweł Kubicki. 550-lecie parafii celebrował biskup Henryk Tomasik, a udział w uroczystości wziął m.in. poseł Robert Telus. Architektura Kościół zbudowano w stylu neobarokowym, z cegły i piaskowca. Ma trzy nawy (główną z przedsionkiem), prezbiterium z ołtarzem głównym oraz ołtarze w nawach bocznych. Dach jest kryty blachą. Prezbiterium łączy się z zakrystią i skarbczykiem. Chór z organami oparty jest na czterech słupach. Z zakrystii jedno wejście prowadzi do skarbczyka, a drugie po kamiennych schodach do górnej kaplicy z obrazem Świętej Trójcy, który jest widoczny z nawy. Wyposażenie W głównym ołtarzu wisi niewielki obraz Najświętszej Marii Panny z dzieciątkiem w srebrnej sukience i z perłową koroną. Na zasuwie tego obrazu umieszczono wyobrażenie św. Józefa, a wyżej św. Michała, jak również napis Humiliabitur superbia (pol. Pycha będzie upokorzoną). W bocznym, lewym ołtarzu znajduje się obraz przedstawiający św. Wojciecha w ogniu, ze świątynią w tle, pochodzący z 1900 roku i namalowany przez Kasiewicza z Warszawy. W prawym ołtarzu stoi rzeźba Jezusa na krzyżu oraz wyobrażenie św. Antoniego. Posadzka kościoła jest kamienna. Na wyposażeniu świątyni jest też m.in. chrzcielnica z herbami oraz srebrna monstrancja (gotyk). Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kutnie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Kutnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kutno – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). W 1982 roku proboszcz parafii pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Kutnie, ksiądz prałat Jan Świtkowski, wystarał się o pozwolenie na budowę świątyni przy ulicy Kanclerza Jana Zamoyskiego 2/1. Jej budowa ruszyła we wrześniu tego samego roku. W 1984 roku arcybiskup warszawski i gnieźnieński kardynał Józef Glemp, prymas Polski, poświęcił kamień węgielny. Dekretem prymasa z dnia 31 grudnia 1985 roku, który wszedł w życie w dniu 13 stycznia 1986 roku, przy wybudowanym kościele dolnym został utworzony ośrodek duszpasterski pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Jego administratorem został mianowany ksiądz Jan Dobrodziej, późniejszy proboszcz. Już w 1987 roku do kultu Bożego został oddany kościół górny. 15 lutego 1988 roku przy wybudowanej już świątyni kardynał Józef Glemp erygował parafię. Ukoronowaniem starań parafian i księdza prałata Jana Dobrodzieja była konsekracja kościoła, której w dniu 4 czerwca 2000 roku dokonał biskup łowicki Alojzy Orszulik. Dwupoziomowa świątynia, zaprojektowana przez warszawskiego inżyniera architekta Bogusława Szczęsnego, charakteryzuje się nowoczesną architekturą. Główny kościół jest umieszczony na poziomie górnym. Przestronne wnętrze cechuje współczesne wyposażenie. Na ścianie ołtarza głównego znajduje się płaskorzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, wykonana przez Pawła Ciesielskiego z Łodzi, poświęcona w 1999 roku przez św. Jana Pawła II. Od strony wschodniej są umieszczone: kaplica Matki Bożej Częstochowskiej oraz kaplica Miłosierdzia Bożego. Przypisy