NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wyższe Seminarium Duchowne oo. Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej

Wyższe Seminarium Duchowne oo. Bernardynów (OFM) w Kalwarii Zebrzydowskiej pw. bł. Jana Dunsa Szkota przy klasztorze św. Franciszka z Asyżu w Kalwarii Zebrzydowskiej. Jako placówka naukowa afiliowana jest do Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Budynek seminarium znajduje się blisko sanktuarium pasyjno-maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Uczy się i mieszka tu 18 alumnów. W budynku znajduje się: kaplica seminaryjna, sala widowiskowa, sale wykładowe oraz mieszkania dla studentów. Od 2017 r. w klasztorze seminaryjnym mieści się również Kuria Prowincjalna oo. Bernardynów. 1939 – przeniesienie Wyższego Seminarium Duchownego oo. Bernardynów ze Lwowa do Kalwarii Zebrzydowskiej; 1946-1950 – w Kalwarii Zebrzydowskiej mieści się Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Lwowskiej; 1957-1989 – w Kalwarii Zebrzydowskiej mieści się również Niższe Seminarium Duchowne oo. Bernardynów 1963-1993 – studium filozofii zostaje przeniesione do krakowskiego klasztoru oo. Bernardynów; w Kalwarii pozostaje tylko studium teologii; 1984-1993 – budowa gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w miejscu dawnego pałacu Czartoryskich; 6 listopada 1993 – poświęcenie nowego gmachu seminaryjnego przez metropolitę krakowskiego, kard. Franciszka Macharskiego i połączenie studium filozofii i teologii w jednym budynku. W latach 1945–50 przygotowywał się tu do kapłaństwa kard. Marian Jaworski, natomiast w latach 1987-93 studia w kalwaryjskim seminarium odbywał bp Damian Muskus. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Wyższego Seminarium Duchownego oo. Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej
Высшая духовная семинария имени Иоанна Дунса Скотта

Высшая духовная семинария имени блаженного Иоанна Дунса Скотта (пол. Wyższe Seminarium Duchowne pw. bł. Jana Dunsa Szkota) — государственное высшее учебное заведение, католическая духовная семинария, находящаяся в городе Кальвария-Зебжидовская, Малопольское воеводство, Польша. Семинария готовит католических священников для польской провинции монашеского ордена бернардинцев. Учебное заведение находится на территории бернардинского монастыря, расположенного поблизости от католического паломнического центра Кальвария-Зебжидовская. История Семинария бернардинцев польской провинции была создана 23 июля 1930 года во Львове решением Капитула монахов. 11 мая 1931 года ей было присвоено имя блаженного Иоанна Дунса Скотта. Студенты семинарии с этого года обучались во Львовском университете. После начала Второй мировой войны семинария переехала в Кальварию-Зебжидовскую, где обучение студентов проводилось в подпольных условиях в течение всей войны. В связи с тем, что после 1941 года польская провинция бернардинцев прекратила приём послушников, возникла ситуация, когда в течение всей войны в семинарию не поступало новых студентов, поэтому в 1946 году семинария приостановила свою деятельность. Второй причиной закрытия семинарии стало то, что бернардинский монастырь в Кальварии-Зебжидовской в течение всей войны был временным прибежищем львовской Высшей духовной семинарии и в ней находился полный профессорский теологического факультета Львовского университета. Руководящий состав Высшей духовной семинарии бернардинцев использовал наличие львовской духовной семинарии и теологического факультета Львовского университета в бернардинском монастыре для обучения своих студентов до 1950 года, когда львовская семинария и теологический факультет возвратились во Львов. 20 июня 1981 года семинария стала филиалом Богословской академии в Кракове (сегодня — Папский университет имени Иоанна Павла II). С 1963 по 1993 год студенты семинарии изучали курс философии в Кракове. 3 июня 1981 года Капитул польской провинции бернардинцев принял решение строить отдельное здание для семинарии. 6 июня 1984 года началось строительство отдельного задания семинарии на территории бернардинского монастыря, которое было завершено в 1993 году. 6 ноября 1993 года архиепископ Ченстоховы Франтишек Махарский совершил освящение нового здания семинарии. В этом году численность студентов составляла 72 семинариста. С 1931 по 1994 год семинарию закончили всего 353 студентов, из них в довоенный период семинарию закончили 36 человек, во время войны — 56 человек и в послевоенный период — 261 человек. Примечания Ссылки Официальная страница семинарии (пол.)
Высшая духовная семинария (Пшемысль, римско-католическая)

Высшая духовная семинария (пол. Wyższe Seminarium Duchowne w Przemyślu) — государственное высшее учебное заведение, католическая духовная семинария, находящаяся в городе Пшемысль, Польша. Семинария готовит священников для пшемысльской архиепархии. История Семинария была основана 6 февраля 1687 года по инициативе перемышльского епископа Яна Сбонского. В 1688 году было построено здание для семинарии с часовней во имя святого Карла Борромео. В последующие годы здание семинарии было значительно расширено. В 1783 году семинария была закрыта австрийскими властями. С этого года студенты обучались в Генеральной семинарии во Львове. C 1792 года после многочисленных обращений церковных властей удалось получить разрешение для возобновления деятельности семинарии в Пшемысле. В 1819 году семинарию снова закрыли и в ней был размещён богословский факультет Пшемысльского университета. С этого года студенты семинарии официально обучались на этом факультете и проживали в коллегии иезуитов. Во время Первой мировой войны в здании семинарии находился госпиталь. В это время здание семинарии значительно пострадало, была разграблена библиотека и разрушена часовня. Во время Второй мировой войны семинария была закрыта, а студенты обучались и проживали на вилле «Анатулувка» в Бжозове. В 1946 году семинаристы возвратились в Пшемысль. В 1984 году началось строительство отдельного здания для учебных классов, которое было освящено в 1988 году епископом Игнатием Токарчуком. Ректоры Неполный список: Ян Балицкий (1928 −1934) — блаженный; Михал Ястшембский; Стефан Москва (1976—1986); Станислав Зыгарович (1986—1991); Станислав Нарензга (1991—1996); Адам Шаль (1996—2001); Мариан Роек (2001—2005); Дариуш Дзядош (2005 — по настоящее время). Ссылки Сайт семинарии Архивная копия от 25 марта 2022 на Wayback Machine (пол.)
Wzgórze „Radary”

Wzgórze „Radary” – wzniesienie o wysokości 284,1 m n.p.m. na obszarze gminy Nowosolna, w pobliżu wsi Dąbrowa, ok. 300 m na północ od granicy miasta Łodzi, w okolicach skrzyżowania łódzkich ulic: Nad Niemnem, Opolskiej i Hanuszkiewicza, w strefie krawędziowej Wzniesień Łódzkich. Najwyższy punkt Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich, a także całych Wzniesień Południowomazowieckich. Szczyt wzgórza jest zalesiony, poniżej szczytu otwierają się szerokie panoramy na północ i południe. Stok południowy (od strony Łodzi) jest bardzo łagodny, północny (od strony Dąbrowy) wyraźnie bardziej stromy. Sąsiednimi kulminacjami tego samego wału są: na zachodzie polne wzgórze 279 m n.p.m. przy ulicy Nad Niemnem w Łodzi (znajduje się tam polski schron bojowy z II wojny światowej), na wschodzie leśne wzgórze 264 m n.p.m. (charakterystyczna „góra” zamykająca perspektywę wsi Dąbrowa). Wzgórze Radary jest moreną czołową utworzoną przez lądolód podczas zlodowacenia środkowopolskiego. Południowy, łagodny stok jest sandrem naniesionym przez odpływ z tego lodowca. Miąższość osadów sandrowych dochodzi do ponad 100 m. Eksploatuje je kopalnia piasku „Nowosolna” o powierzchni ok. 35 ha, położona poniżej szczytu, w pobliżu ul. Brzezińskiej. Przez wzgórze przechodzą 2 szlaki turystyczne piesze: czerwony Szlak Okolic Łodzi i zielony Szlak Wzniesień Łódzkich, oraz czarny Szlak Rowerowy Wzniesień Łódzkich. SLR Łódź/Dąbrowa Na szczycie znajduje się telewizyjna stacja przekaźnikowa z licznymi antenami. Nazwa wzgórza pochodzi jednakże od innego obiektu – istniejącej do początku lat 90. XX w. radzieckiej stacji łącznościowej, a prawdopodobnie także radiolokacyjnej. Ruiny bazy znajdują się w lesie na końcu drogi z płyt. Na tyłach zabudowań zachowały się pamiątkowe napisy wykonane przez radzieckich żołnierzy, a na betonowej podstawie anteny wykuty obrazek przedstawiający hełm, karabin i kwiaty – prawdopodobnie stworzony przez garnizon opuszczający bazę. W 2007 r. były jeszcze widoczne kolory, którymi go wypełniono. Ruiny są popularnym miejscem gry w paintball i airsoft. Programy telewizyjne – cyfrowe W 2022 r. uruchomiono z obiektu nadajniki naziemnej telewizji cyfrowej. 25 kwietnia 2022 włączono nadajnik MUX 4, natomiast 23 maja 2022 nadajniki MUX 1, MUX 2, MUX 3 i MUX 6. Przypisy
Wzgórze Wisielców

Wzgórze Wisielców – rezerwat archeologiczny położony na południe od Wolina na wzniesieniach nad Dziwną z cmentarzyskiem kurhanowym z IX–X wieku. Ogrodzone cmentarzysko kurhanowe znajduje się nad Dziwną, na wzniesieniu zwanym Gołogórą (21 m n.p.m.) . Cmentarzysko kurhanowe na Wzgórzu Wisielców, stanowisko 9, należy do grupy najstarszych wczesnośredniowiecznych nekropolii na Pomorzu Zachodnim. Jest unikalnym, po dziś zachowanym w sposób czytelny obiektem archeologicznym, który we wczesnym średniowieczu współtworzył rozległy zespół osadniczy Wolina. Zmarłych chowano tu w obrządku pogrzebowym ciałopalnym i szkieletowym . Przejawiający się w sposób wyraźny birytualizm interpretowany jest jako wyraz oddziaływań różnych ośrodków kulturowych ówczesnej Europy, zarówno skandynawskich, jak i chrześcijańskich z Polski i Niemiec. Część pochówków przypada jednak na najstarszą fazę charakteryzującą się wyłącznie obrządkami ciałopalnymi. Istnienie nekropolii na Wzgórzu Wisielców datowane jest na okres, kiedy na Pomorzu występowały cmentarze kurhanowe o obrządku wyłącznie ciałopalnym lub birytualnym (IX–XI w.). Pierwotnie tutejsze mogiły miały kształt kolisty. Ich średnica wynosiła od 3 do 20 metrów . W trakcie prac badawczych odkryto kurhan o ogrodzeniu z drewnianych pali, które zostały spalone przed usypaniem mogiły. Wyróżniono groby kurhanowe i podkurhanowe. Te pierwsze – nieliczne. Groby ciałopalne wystąpiły w postaci: popielnicowych, jamowych i warstwowych. Niektóre otoczono kamieniem. Niekiedy kamienie tworzyły bruk pod warstwą stosu. Pochówki szkieletowe zalegały na poziomie ówczesnego gruntu, lekko zagłębione w calec, choć większość została wkopana w kurhany powtórnie. Zmarłych składano do drewnianych trumien. W pochówkach szkieletowych zmarli spoczywali w pozycji wyprostowanej na wznak. Niektóre kurhany kryły 2 lub 3 pochówki. Zmarli wyposażeni byli stosunkowo ubogo. Cechą charakterystyczną nekropolii pomorskich jest bogatsze wyposażenie grobów kobiecych. Wśród inwentarzy odkryto ceramikę, rzadziej noże, osełki, kabłączki skroniowe i paciorki. Nazwa „Wzgórze Wisielców” jest późniejsza i wiąże się z odbywającymi się kaźniami piratów i przestępców . Odkryty w najwyższym punkcie wzniesienia grób młodego mężczyzny bez głowy wskazuje na możliwość wykonania wyroku przez ścięcie. Pod koniec XIX wieku naliczono na wzniesieniu 93 kurhany, z których zachowały się 34 mogiły. Istniała tutaj rozległa osada kultury pucharów lejkowatych i ceramiki sznurowej. Przypisy Bibliografia Wzgórze wisielców w Wolinie – zagadkowe miejsce?. ekamienpomorski.pl. [dostęp 2021-06-29]. (pol.).
Dolina Chłapowska (rezerwat przyrody)

Dolina Chłapowska – krajobrazowy rezerwat przyrody o powierzchni 24,83 ha utworzony w 2000 roku, obejmujący podlegający ochronie obszar wąwozu zwanego Doliną Chłapowską lub Wąwozem Chłapowskim (przez miejscowych także „Rudnikiem”). Znajduje się na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, w północnej części Kępy Swarzewskiej w gminie Władysławowo. Otulina rezerwatu obejmuje powierzchnię 47,82 ha. Wejście do wąwozu zaczyna się w Chłapowie, a kończy przy nadmorskiej plaży. Różnica poziomów między górnym odcinkiem wąwozu a wylotem na plaży wynosi 50 m. Legenda głosi, że nazwa „Rudnik” pochodzi od rudoczerwonej ziemi, symbolu krwawej zasadzki na Szwedów, która miała tam miejsce. Występują tu stanowiska fauny i flory podlegające ochronie, między innymi: żarnowiec miotlasty, rokitnik zwyczajny, dzwonek okrągłolistny, jałowiec, bażyna czarna, bluszcz pospolity i paprotka zwyczajna. Zdaniem geologów wąwóz powstał na skutek erozyjnej działalności wód spływających z Wysoczyzny do Bałtyku, a rdzawe zabarwienie ziemi powodują wysięki wód gruntowych o dużej zawartości związków żelaza. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Dolina Chłapowska. Komunalny Związek Gmin “Dolina Redy i Chylonki”. [dostęp 2007-03-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-27)]. Radosław Ślusarczyk. Niezwykły wąwóz. „Dzikie Życie”. 9 (135), wrzesień 2005. Wąwóz Chłapowski - Dolina Chłapowska. [w:] chlapowo.pl [on-line]. [dostęp 2018-05-21].
Węglino (jezioro)

Węglino (niem. Gross Waglin See, Gross Woglin See) – jezioro na Wzgórzach Bukowych, położone w Puszczy Bukowej, na północny wschód od wsi Chlebowo w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo. Powierzchnia 5,32 ha, z czego ok. 2 ha od wschodu są silnie zarośnięte. Długość części niezarośniętej ok. 210 m, szerokość ok. 150 m, Węglino to malowniczo położone jezioro śródleśne w północnej części uroczyska Gorzeń. Linia brzegowa nie jest rozwinięta, wzdłuż brzegów znajdują się liczne punkty widokowe. Przypisy
Węgorzyce (jezioro)

Węgorzyce – jezioro w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Maszewo, położone na Równinie Nowogardzkiej. Powierzchnia jeziora wynosi 7,30 ha. Według typologii rybackiej jest to jezioro karasiowe. Wschodni brzeg porasta niewielki las. Ok. 2 km na północny wschód leży osada Węgorzyce, natomiast na południowym zachodzie (także ok. 2 km) – osada Maciejewo. Zobacz też Węgorzyce Przypisy
Węgorzyno (jezioro na Pojezierzu Kaszubskim)

Węgorzyno (kaszb.Jezoro Wãgòrzëno) – jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Nad jeziorem leżą miejscowości Sulęczyno i Bukowa Góra. Przez jezioro przepływa Słupia (będąca szlakiem kajakowym). Nad brzegiem jeziora znajduje się plaża i kąpielisko, prowadzi tędy również ścieżka przyrodniczo - dydaktyczna "Brzegiem Jeziora Węgorzyno". Pobliski "Leśny Dwór" i przylegający do niego park są miejscami dorocznej imprezy plenerowej – festiwalu "Jazz w Lesie". Ogólna powierzchnia: 162,4 ha Zobacz też Bukowa Góra Parchowo Podjazy Węsiory Jezioro Mausz Linki zewnętrzne Jezioro Węgorzyno. kaszebe.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-02)].
Ług (jezioro w powiecie poznańskim)

Ług (także: Jeziorko, lokalnie też: Lug) – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Komorniki, na Wysoczyźnie Grodziskiej, w pobliżu granic Wielkopolskiego Parku Narodowego. Charakterystyka Jezioro znajduje się w krajobrazie polodowcowym, w bocznej rynnie polodowcowej, która odchodzi ku północy od rynny rosnowsko-jarosławieckiej, na północny wschód od Rosnówka (ulica Stawnego). Częściowo funkcjonowała tu, zrekultywowana obecnie, kopalnia piasku. W tej samej rynnie znajduje się jezioro Szreniawskie. Zobacz też w pobliżu: jezioro Rosnowskie Duże, jezioro Rosnowskie Małe, Trzebaw Rosnówko Przypisy
Włosienica (Hohe Tatra)

Die Alm Włosienica ist eine Alm im Tal Dolina Rybiego Potoku in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen. Geschichte Die Alm wurde im 17. Jahrhundert unterhalb des Bergsees Meerauge angelegt und befindet sich seit 1954 in der Nähe des Tatra-Nationalparks. Auf der Alm befindet sich das südliche Ende des Oswald-Balzer-Weg. Hier ist die Endstation der Pferdekutschen, die von der Alm Palenica Białczańska abfahren. Tourismus Durch die Alm führen zwei Wanderwege. ▬ Ein rot markierter Wanderweg führt vom Zakopaner Stadtteil Toporowa Cyrhla auf den Gipfel Rysy. Teilweise folgt der Wanderweg dem Oswald-Balzer-Weg. ▬ Ein rot markierter Wanderweg führt von der Alm Palenica Białczańska um den Bergsee Meerauge. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Weblinks
Włosienica (Tatry)

Włosienica – niewielka polana na dnie Doliny Rybiego Potoku w polskich Tatrach Wysokich, położona na wysokości ok. 1315 m n.p.m., ok. 1,5 km poniżej Morskiego Oka, tuż na północny wschód od Szałasisk, pomiędzy Rybim Potokiem a obecną szosą do Morskiego Oka. Nazwa ma pochodzić od porastającej ją trawy, nazywanej przez górali włosienicą lub włósienicą. Włosienica stanowi odrębną miejscowość typu schronisko turystyczne. W latach 1969–1972 urządzono na miejscu polany, przy Drodze Oswalda Balzera, parking i pętlę szosy, można było dotąd dojechać samochodem lub autobusem. Do lat 80. XX wieku parking funkcjonował dla wszystkich turystów, obecnie parkować tu mogą jedynie pojazdy zaopatrujące bufet znajdujący się tuż za południowym skrajem polany oraz inne mające zezwolenie TPN, turystyczny ruch samochodowy bowiem jest współcześnie dozwolony jedynie do Palenicy Białczańskiej. Parkują tutaj natomiast konne furmanki wożące turystów z Palenicy Białczańskiej. W 2003 z parkingu zerwano kostkę brukową, którą wyłożono placyk przy schronisku nad Morskim Okiem. Na południe od polany znajduje się duży pawilon gastronomiczny na 180 miejsc, wybudowany w latach 1967–1971. Powyżej niego, na polanie Szałasiska, położone jest letnie obozowisko taternickie PZA. Istnieją plany jego likwidacji i przeniesienia obozowiska na Włosienicę – przystosowany zostanie pawilon gastronomiczny lub powstanie nowy obiekt na miejscu parkingu. Szlaki turystyczne – czerwony z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Rówień Waksmundzką, dalej wzdłuż szosy przez Włosienicę nad Morskie Oko i obok Czarnego Stawu na Rysy. Czas przejścia od Wodogrzmotów Mickiewicza do Włosienicy: 1:10 h, ↓ 55 min Czas przejścia od Włosienicy do schroniska nad Morskim Okiem: 25 min, ↓ 20 min – asfaltowa szosa z parkingu na polanie Palenica Białczańska (niedostępna dla samochodów), łącząca się z czerwonym szlakiem przed Wodogrzmotami Mickiewicza (do Włosienicy 1:55 h, ↓ 1:35 h). Przypisy
XIV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Krakowie

XIV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika – liceum ogólnokształcące w Krakowie, przy ul. Józefa Chełmońskiego 24. Historia Liceum powstało w roku 1957 jako XII LO. W 1960 roku szkoła otrzymała imię Mikołaja Kopernika. 1 lutego 1966 roku zmieniono nazwę szkoły na XIV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Krakowie. 19 lutego 1972 r. szkoła otrzymała sztandar. Kalendarium 2 września 1956 roku budynek przy ul. Chełmońskiego 24 został oddany do użytku Szkole Podstawowej Nr 15 we wrześniu 1957 r. rozpoczęła naukę pierwsza klasa licealistów w Szkole Podstawowej i XII Liceum Ogólnokształcącym 20 listopada 1960 roku Szkoła Podstawowa i XII Liceum Ogólnokształcące otrzymały imię Mikołaja Kopernika 1 stycznia 1961 roku zmieniono nazwę szkoły na: Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące nr 2 im. M. Kopernika 1 lutego 1966 roku zmieniono nazwę szkoły na XIV Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika od roku szkolnego 1965/66 szkoły rozdzielono, Szkoła Podstawowa otrzymała nr 113 i została przeniesiona do nowego budynku przy ul. Piotra Stachiewicza 19 lutego 1972 r. szkoła otrzymała sztandar. Dyrektorzy Zofia Kozankiewicz (1957–1962) Jan Golański (1962/63) Stefan Walentoski (1963–1968) Irena Matyja (1968–1974) Anna Cisak (1975–1980) Stanisław Sroka (1980/81) Janina Dziób (1981–2002) Mariola Reguła (2002–2022) Anna Rymaszewska (od 2022) Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa szkoły
XLIX Liceum Ogólnokształcące im. Johanna Wolfganga Goethego w Warszawie

XLIX Liceum Ogólnokształcące im. Johanna Wolfganga Goethego w Warszawie – warszawska szkoła ponadpodstawowa utworzona w 1956 roku. Liceum specjalizuje się w nauczaniu języka niemieckiego, jest objęte patronatem Ambasady Republiki Federalnej Niemiec. Umożliwia uczniom naukę w klasach dwujęzycznych i uzyskanie certyfikatu DSD II. Historia Kalendarium 1956 – na bazie Korpusu Kadetów powstało Liceum Ogólnokształcące im. gen. broni Karola Świerczewskiego 1962 – Liceum przeniosło się do nowego budynku (szkoła tysiąclecia) i zmieniło nazwę na XLIX Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Modzelewskiego 1991 – Nowym patronem szkoły wybrano Johanna Wolfganga von Goethe. Zmiana odzwierciedlała nacisk kładziony w szkole na naukę języka niemieckiego, już od lat sześćdziesiątych Absolwenci Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa szkoły
XLIV Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Banacha w Warszawie

XLIV Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Banacha (do 31 sierpnia 2018 XLIV Liceum Ogólnokształcące im. Antoniego Dobiszewskiego) – liceum ogólnokształcące znajdujące się przy ul. Dolnej 6 w Warszawie. Historia Szkoła powstała w 1954 roku. Była wtedy połączona ze szkołą podstawową i mieściła się przy ulicy Parkowej 7. W 1958 szkoła otrzymała numer 44, a już rok później 17 lutego 1959 r. otrzymuje imię Antoniego Dobiszewskiego. W 1960 szkoła otrzymała nowy budynek znajdujący się przy ulicy Dolnej 6, gdzie już we wrześniu tego roku rozpoczęła swoją działalność pod dyrekcją mgr Heleny Piaseckiej. Po przejściu do nowego budynku szkoła znacznie się rozwinęła. W roku szkolnym 1965/1966 placówka liczyła 1240 uczniów. W 1966 szkoła z powodu przeludnienia została rozdzielona na dwie placówki. Utworzono nową Szkołę Podstawową nr 262, której kierownikiem została Regina Czarnota i XLIV Liceum Ogólnokształcące. Jednak obie szkoły nadal mieściły się w jednym budynku i nauka musiała odbywać się na dwie zmiany. W 1970 szkoła podstawowa zostaje zlikwidowana, uczniowie i nauczyciele przechodzą do 3 okolicznych szkół podstawowych. W budynku przy ulicy Dolnej zostało liceum ogólnokształcące, do którego uczęszczało wtedy ok. 850 uczniów. Liceum znajduje się tam do dzisiaj. W 1966 w szkole ukazał się pierwszy miesięcznik literacki, który zaczął się ukazywać pod nazwą „Czterdzieści i Cztery”. Aktualnie gazetka ukazuje się pt. „44 to my”. W latach 90. został zapoczątkowany Szkolny Tydzień Kultury, podczas którego, raz w roku szkoła zaprasza wielu ciekawych gości takich jak politycy, dziennikarze, naukowcy czy aktorzy; w 2023 roku w szkole odbyło się spotkanie z Czesławem Mozilem. W czasie "Tygodnia kultury" młodzież szkolna prezentuje m.in. przedstawienia teatralne, referaty, a w ostatni dzień wydarzenia jest organizowany szkolny konkurs talentów Mam talent, podczas którego uczniowie mogą zaprezentować swoje pasje i zainteresowania. 1997 roku odbył się pierwszy Zjazd Absolwentów, w którym wzięło udział ok. 2500 osób Od 1 września 2018 szkoła zmieniła patrona na Stefana Banacha. Dyrektorzy szkoły 1954–1958: Irena Głowacka 1958–1974: Helena Piasecka 1974–1984: Ryszarda Kaczor 1984–1987: Bożena Zakrzewska 1987–2006: Wanda Mioduszewska 2006−2021: Bogdan Sekinda od 2021: Marzena Kozłowska V-ce dyrektorzy szkoły 1954 – 1958: Jadwiga Gellner 1958 – 1961: Helena Sadkowska 1961 – 1962: Halina Kowalewska 1962 – 1963: Jadwiga Gellner 1963 – 1965: Sylwester Frejlak 1965 – 1966: Julia Stobińśka 1966 – 1967: Irena Gurgul 1967 - 1974: Jadwiga Gellner 1974 - 1984: Alicja Kurnicka 1984 - 1987: Wanda Mioduszewska 1987 - 2004: Wiesława Lange 2004 - 2006: Bogdan Sekinda 2006 - 2021: Katarzyna Rubin od 2021: Anna Lerka Absolwenci (m.in.) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Strona internetowa szkoły na Facebooku Historia szkoły na jej stronie internetowej