NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieża ciśnień w Płocku

Wieża ciśnień w Płocku – wieża ciśnień zbudowana w 1894 roku na mocy koncesji na budowę nowoczesnych wodociągów miejskich, którą otrzymał Selerok Cheson z Moskwy. Pięciopiętrowy, ośmioboczny budynek z czerwonej cegły wzniesiono przy końcu ulicy Warszawskiej (obecnie plac J. Dąbrowskiego). Zbiornik umieszczony na najwyższej kondygnacji miał pojemność siedmiu tysięcy wiader. Stacja pomp i filtrów powstała u podnóża skarpy nad Wisłą. Wieża ciśnień jest najdalej na wschód wysuniętym zabytkowym budynkiem Starego Miasta. Uwagi
Wieża Mazurska (Bociania) w Brodnicy

Wieża Mazurska, zwana także Bocianią – zabytek z czasów zakonu krzyżackiego w Brodnicy, w Polsce. Historia Początek budowy Wieży Mazurskiej datuje się na pierwszą połowę XIV wieku. Wzniesiono ją zapewne przy okazji budowy murów miejskich w latach 1310-40. Pierwotnie stanowiła część składową Bramy Mazurskiej, obecnie nieistniejącej. Około roku 1370 dokonano nadbudowy aby poprawić jej warunki obronne. Wieża liczy 30 m wysokości, została wzniesiona z cegły. W dolnych partiach jest czworoboczna, na wysokości pierwszego piętra przechodzi w ośmiobok. Przez mieszkańców Brodnicy zwana jest Bocianią, z powodu usytuowanego dawniej na jej szczycie bocianiego gniazda. W latach 1964–65 jej wnętrze zaadaptowano na Hotel Turystyczny "Pod bocianem". Obecnie mieści się w niej punkt informacji turystycznej oraz siedziba Miejskiego Oddziału PTTK. Zobacz też Muzeum w Brodnicy Zamek w Brodnicy Brama Chełmińska (Kamienna) w Brodnicy Ratusz w Brodnicy Pałac Anny Wazówny w Brodnicy Przypisy Bibliografia K. Grążawski, Zabytki Brodnicy i okolic Linki zewnętrzne Wieża Bramy Mazurskiej - Masurenturm polska-org.pl
Barbakan (Wodzisław Śląski)

Barbakan ve Wodzisławi Śląském (Vladislavi), polsky Barbakan w Wodzisławiu Śląskim, Baszta Rycerska na Grodzisku nebo Wieża Romantyczna w Wodzisławiu Śląskim, je památkově chráněná novogotická věž (rozhledna). Nachází se v lese ve svazích kopce Grodzisko, ve čtvrti Wilchwy města Wodzisław Śląski v okrese Wodzisław ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Historie věže Barbakan výšky 20 metrů byl postaven v letech 1867 až 1868 jako součást malého lesního hrádku místním romantikem, milovníkem historie a tehdejším bohatým majitelem lesního pozemku Edwardem Braunsem. Z budov hrádku se dochovala jen věž. Věž je postavena na místě původního hradiště, kde před rokem 1257 rozkládala osada, která byla předchůdcem dnešní Vladislavi. V roce 1925 proběhla rekonstrukce věže a vznikla vyhlídka s restaurací. Od roku 1938 začala věž chátrat až do roku 1991, kdy byla obnovena. V červnu 2004 byla věž zapálena neznámými pachateli a následně opět chátrala. V roce 2012 byly renovovány stěny a vnější fasáda věže. V roce 2021 byla dokončena poslední renovace. Další informace Věž je v sezóně přístupná a vstup je zpoplatněn. Přístup k věži je z blízkého lesního parkoviště u božích muk na Grodzisku. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Barbakan na Wikimedia Commons
Wieża Romantyczna w Wodzisławiu Śląskim

Baszta Rycerska w Wodzisławiu Śląskim (również zwana Wieżą Romantyczną) – neogotycka, około 20-metrowa zabytkowa baszta wybudowana w latach 1867-1868 w lesie miejskim na historycznym Grodzisku przez ówczesnego właściciela miasta, zagorzałego romantyka Edwarda Braunsa, który zmarł w 1881 roku, czyli 13 lat po jej wzniesieniu. W 1925 roku właścicielami baszty oraz przyległego terenu zostali Stefan Krzystek i Jan Kowol - wodzisławscy kupcy. Utworzyli z niej punkt widokowy oraz restaurację co wiązało się z jej kapitalnym remontem. Według ówczesnej księgi pamiątkowej wspięło się tam pierwszego dnia otwarcia aż 338 osób. Po 13 latach w 1938 roku baszta zaczęła popadać w ruinę, i tak było do 1991 roku kiedy staraniem Towarzystwa Miłośników Ziemi Wodzisławskiej basztę odrestaurowano. Na wyremontowanej baszcie w 1991 r. utworzono punkt widokowy z lunetą, a na szczycie powiewały flagi Polski i TMZW. Na czterech poziomach obiektu mieściły się komnaty służące prezentacji prac lokalnych artystów i zabytków. Ponownie po 13 latach w czerwcu 2004 roku baszta została podpalona przez nieznanych sprawców i popadła w ruinę. W 2009 r. trwały spory własnościowe pomiędzy Nadleśnictwem, Starostwem Powiatowym oraz Miastem Wodzisław Śląski, kto ma finansować odbudowę zabytku. O jego remont apelowało Towarzystwo Miłośników Ziemi Wodzisławskiej. Ostatecznie sprawą remontu spalonego zabytku zajęło się miasto. W 2012 r. zostały wyremontowane mury i elewacja zewnętrzna. Latem 2020 r. rozpoczęto kolejny etap rewitalizacji Baszty, która ma ponownie pełnić funkcję wieży widokowej. Prace ukończono w 2021. Od 2021 roku punkt widokowy udostępniony jest dla zwiedzających dzięki renowacji baszty w ramach projektu „Silesianka” – szlak wież i platform widokowych w Euroregionie Silesia. Przypisy
Quistorpturm

Der Quistorpturm, Johannes-Quistorp-Gedächtnis-Turm oder Johannes-Quistorp-Turm bei Stettin war ein Aussichtsturm, der zur Erinnerung an Johannes Quistorp errichtet wurde. Geschichte und Beschreibung Martin Quistorp ließ den Turm zu Ehren seines Vaters im damaligen Quistorp-Park errichten. Diese Anlage erreichte man von der Stettiner Innenstadt aus in nordöstlicher Richtung über die Kaiser-Wilhelm-Straße, die in die Quistorp-Aue überging. Das Bauwerk wurde 1901–1902 nach Entwurf des bekannten Berliner Architekten Franz Schwechten ausgeführt und war gleichzeitig Denkmal, Museum (mit Zeugnissen des unternehmerischen Wirkens von Quistorp) und Aussichtsturm. Verschiedene Bauteile wie Stufen, Brüstungen und andere gliedernde Elemente bestanden aus Zement-Kunststein aus der Produktion des Familienunternehmens. Der Turm besaß einen neoromanischen Sockel aus Stampfbeton und Granitblöcken, die man in den Rügener Steinbrüchen der Familie Quistorp gewonnen hatte. Nach Arkona, Standort des Svantovit-Tempels auf Rügen, ist heute die Umgebung des Turms benannt: Lasek Arkonski. Zur Bauzeit des Turms sprach man vom Eckerberger Wald. Die Eckpfeiler des Sockels trugen zwei allegorische Darstellungen des Handels und der Industrie, die der renommierte Berliner Bildhauer Ludwig Manzel ebenfalls aus Zement-Kunststein geschaffen hatte. Auf dem mit Granit verblendeten Sockel stand der eigentliche Turm, ein neogotisches Bauwerk aus Ziegelstein-Mauerwerk, das zum Teil mit Keramik-Elementen verziert war. Der Autor Peer Zietz spricht dem Bau „politische Brisanz“ zu, da derartige Monumente „im Deutschen Reich eigentlich Monarchen und Staatsmännern vorbehalten“ gewesen seien – obendrein habe der Quistorpturm große Ähnlichkeit mit dem Kaiser-Wilhelm-Turm auf dem Karlsberg bei Berlin gehabt. Beide Türme waren mit Aufschriften versehen, die an die Geehrten erinnerten, beide waren mit einer Gedenkhalle für den Verstorbenen ausgestattet, in der dessen Büste aufgestellt war. 1945 wurde der Quistorpturm größtenteils zerstört; erhalten blieben die Sockelgeschosse und ein Teil des Ziegelmauerwerks. Eine der Betonfiguren von Manzel soll sehr viel später gestohlen worden sein. Literatur Architektonische Monatshefte, 9. Jahrgang 1903, Heft 9, S. 60 (erläuternder Text), Tafel 72 (Abbildung). Weblinks Ansichtskarte auf www.herder-institut.de Einzelnachweise
Wieża Trynitarska w Lublinie

Wieża Trynitarska w Lublinie – neogotycka wieża-dzwonnica jest najwyższym zabytkowym punktem wysokościowym Lublina. Z platformy widokowej, na wysokości 40 metrów roztacza się rozległa panorama miasta. Nazwa wieży pochodzi od zakonu oo. trynitarzy, którzy przebywali w pojezuickich zabudowaniach klasztornych, znajdujących się w pobliżu wieży. Obecnie w jej wnętrzu mieści się Muzeum Archidiecezjalne. Historia Wieża Trynitarska w Lublinie zwana również Bramą Trynitarską wchodzi w skład zabudowań kolegium jezuickiego. Na początku była tylko furtą klasztorną. Wejście do katedry, lub szkoły prowadziła przez furtę. W roku 1627 podwyższono ją i przeznaczono na dzwonnicę. Po kasacie zakonu jezuitów przeszła w ręce trynitarzy. Pomimo że budowla krótko należała do zakonników, od tej pory zaczęto ją nazywać Wieżą Trynitarską. Trynitarze byli jednak biednym zakonem. Budynki w kompleksie klasztornym zaczęły podupadać i wymagały remontu. W 1818 roku kolejnym właścicielem obiektu stało się miasto. W XIX wieku Wieża Trynitarska wraz z katedrą została przebudowana. Antonio Corazzi zaprojektował ją w stylu neogotyckim. Podczas II wojny światowej uległa poważnym zniszczeniom, odbudowano ją w latach 1945–1952. Obecnie znajduje tu się Muzeum Archidiecezjalne. Muzeum w swoich zbiorach posiada przedmioty użytku religijnego, obrazy, ikony, rzeźby, tkaniny, sarkofagi, instrumenty muzyczne, lichtarze, portret trumienne oraz inne zabytkowe sprzęty. Ponieważ wieża jest dzwonnicą lubelskiej archikatedry, można tu obejrzeć 4 dzwony: Michała, przeniesionego z fary lubelskiej oraz największy lubelski dzwon, Marię, odzywa się ona w wyjątkowe uroczystości. Ze szczytu wieży można oglądać panoramę Lublina. Galeria Zobacz też Archikatedra w Lublinie zabytki Lublina Linki zewnętrzne Fotopolska - muzeum archidiecezjalne Archiwalne widoki ulicy w bibliotece Polona
Silberglockenturm (Wawel)

Der Silberglockenturm (polnisch Wieża Srebrnych Dzwonów) ist ein Glockenturm auf dem Krakauer Wawelhügel in romanischem Baustil. Der Turm ist der dritthöchste Turm auf dem Wawel und war bereits Teil der Zweiten Kathedrale auf dem Wawel, der sogenannten Herman-Kathedrale, die auf Ladislaus Herman zurückgeht und im 11. Jahrhundert entstand. Beschreibung Der Silberglockenturm fungierte bereits im 13. Jahrhundert als Glockenturm. Im 14. Jahrhundert brannte der Turm ab, erhalten blieben jedoch die unteren 12 Meter aus Kalkstein. Daraufhin wurde der obere Teil im Stil der Backsteingotik wieder aufgebaut. Der Turmhelm stammt von 1530 und wurde 1796 erneuert. Im Turm hängen vier Glocken, die teilweise auch aus Silber bestehen sollen und für den Turm namensgebend sind. Im Erdgeschoss des Turms befindet sich die Grabkapelle de Szafraniec und unter dem Turm ein Teil der Königskrypten mit den Sarkophagen von Präsident Lech Kaczyński, seiner Gattin Maria Kaczyńska und Marschall Józef Piłsudski . Heute befinden sich im Turm vier Glocken: Nowak-Glocke von 1271, gestiftet vom Domherrn Herman, ist die älteste Glocke der Wawel-Kathedrale Goworek-Glocke von 1423, gestiftet von Kardinal Zbigniew Oleśnicki Maciek-Glocke von 1669, gestiftet vom Domkapitel Johannes-Paul-II-Glocke von 2014, gestiftet von Kardinal Stanisław Dziwisz Weblinks Literatur Michał Rożek - Krakowska katedra na Wawelu Kraków 2009 Krzysztof J. Czyżewski - Królewska katedra na Wawelu Kraków 1999
Wieża Srebrnych Dzwonów

Wieża Srebrnych Dzwonów, zwana także Wikaryjską – jedna z wież katedry wawelskiej. Historia Jej przyziemie (do wysokości 12 m) pochodzi z drugiej katedry (tzw. hermanowskiej) z XII w. W XIV wieku Wieża Wikaryjska spaliła się, zachowując samą dolną część wykonaną z kostek wapiennych. Czworoboczna część ceglana została zbudowana w XIV wieku. W 1530 roku dobudowano ośmioboczną część, nad którą umieszczono ozdobny późnogotycki hełm wzorowany na wieży kościoła Mariackiego. Hełm ten został rozebrany w 1769 roku i zastąpiony dachem namiotowym o prostej formie. Na wieży zawieszone są cztery dzwony, często określane mianem „srebrnych”: „Nowak” i „Goworek” (z XV wieku) oraz „Maciek” (1669, odlany przez Michała Weinholda w Gdańsku) i "Jan Paweł II". Według legendy w spiżu trzech pierwszych dzwonów znajdować się miała znaczna domieszka srebra, czemu zawdzięczać miały melodyjny dźwięk. Stąd ukuta w XIX wieku nazwa Wieża Srebrnych Dzwonów. Wcześniej wieżę i dzwony nazywano wikaryjskimi, gdyż dzwoniły na nabożeństwa sprawowane przez wikariuszy katedry. W przyziemiu wieży znajduje się kaplica rodu Szafrańców. Dzwony Dzwon Maciek Ufundowany przez Krakowską Kapitułę Katedralną w 1669 roku. Jest najmniejszym dzwonem katedry wawelskiej. Klosz dzwonu ma średnicę 72 cm i waży 210 kg. Dzwoni tonem cis2. Dzwon Nowak Zwany także Hermanem. Ufundowany przez kanonika krakowskiego Hermana około 1271 roku, za czasów panowania księcia Bolesława Wstydliwego i św. Kingi. jest najstarszym dzwonem katedry wawelskiej. Klosz dzwonu ma średnicę 83 cm i waży 420 kg. Dzwoni tonem cis2. Dzwon Goworek Zwany także Zbyszkiem. Ufundowany około 1423 przez biskupa Zbigniewa Oleśnickiego, bohatera bitwy pod Grunwaldem, późniejszego kardynała. Klosz dzwonu ma średnicę 98 cm i waży 732 kg. Dzwoni tonem h1. Dzwon Jan Paweł II Ufundowany przez kapitułę katedry na Wawelu z okazji kanonizacji "Papieża Polaka". Dzwon waży pół tony, ma 93 centymetry średnicy, uderza 60 razy na minutę. Zostały na nim umieszczone herb Jana Pawła II i – po łacinie – hasło jego pontyfikatu: „Nie lękajcie się”. W dzwon wtopiono podarowany przez kardynała Stanisława Dziwisza złoty medal wybity na pamiątkę 50-lecia kapłaństwa Karola Wojtyły. Dzwon został odlany w odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Dzwoni tonem a1. Zobacz też Wawel Wieża Zygmuntowska na Wawelu Wieża Zegarowa na Wawelu Przypisy Bibliografia Krzysztof Czyżewski: Królewska Katedra na Wawelu. Kraków: Wydawnictwo św. Stanisława BM, 2002. ISBN 83-88971-37-9. Krzysztof J. Czyżewski, Królewska Katedra na Wawelu, Kraków 1999. Mieczysław Rokosz, Wieże i dzwony Wawelu, Societas Vistulana, Kraków 2006, ISBN 83-88385-73-9.
Uhrturm (Wawel)

Der Uhrturm, auch Salomonturm (polnisch Wieża Zegarowa), ist ein Uhrturm auf dem Krakauer Wawelhügel in barockem Baustil. Der Turm ist der höchste Turm auf dem Wawel und war bereits Teil der Zweiten Kathedrale auf dem Wawel, der sogenannten Herman-Kathedrale, die auf Ladislaus Herman zurückgeht und im 11. Jahrhundert entstand. Beschreibung Der Uhrturm brannte im 14. Jahrhundert ab, erhalten blieben jedoch die Fundamente aus Kalkstein. Daraufhin wurde der obere Teil im Stil der Backsteingotik unter König Kasimir dem Großen wieder aufgebaut. Der Bau wurde nach dem Tod des Königs zunächst eingestellt und bis 1522 vom Domherrn Jan Salomonowicz zu Ende gebracht. 1677 wurde der Turm von Bischof Andrzej Trzebicki weiter erhöht und mit einem Turmhelm mit zwölf goldenen Schwänen gekrönt. Der Turmhelm wurde 1703 bei einem Sturm zerstört und fiel auf das Dach des Kirchenschiffs, das er ebenfalls beschädigte. Bischof Kazimierz Łubieński ließ den Turmhelm von Kacper Bażanka in den Jahren 1715–1716 rekonstruieren. Am Turmhelm wurden vier Heiligenstatuten aufgestellt: Kasimir, Wenzel, Stanislaus und Adalbert. Im Erdgeschoss des Turms befindet sich die Grabkapelle de Czartoryski sowie der Eingang zu den Königskrypten. Uhren Die erste Uhr im Stil der Renaissance wurde 1521 an dem Turm angefügt. Sie wurde 1602 durch eine frühe Barockuhr ersetzt. Das heutige Uhrwerk stammt von 1680. Es trägt das Wappen des Bischofs Andrzej Trzebicki. Das Uhrwerk wurde 1899 erneuert. Weblinks Literatur Michał Rożek - Krakowska katedra na Wawelu Kraków 2009 Krzysztof J. Czyżewski - Królewska katedra na Wawelu Kraków 1999
Wieża Zegarowa na Wawelu

Wieża Zegarowa (Salomonowa) – jedna z trzech wież katedry wawelskiej, najwyższa budowla wzgórza wawelskiego. Historia Jej budowę rozpoczęto w drugiej połowie XIV wieku, z fundacji Kazimierza Wielkiego, wykorzystując fundamenty stojącej w tym samym miejscu wieży drugiej katedry. Materiałem do jej powstania były ciosy wapienne. Jej dolna kondygnacja ozdobiona została bogatym laskowaniem kamiennym z końca XV wieku. Budowę przerwano na wysokości około 16 metrów i wznowiono dopiero po 150 latach. Wyższa część ceglana, powstała w latach 1518–1521 staraniem Kapituły Krakowskiej Jana Salomona, od którego wieża nazywana jest Salomonową. Materiałem była teraz czerwona cegła. Prace ukończono w roku 1522. Kolejnego podwyższenia wieży o jedną kondygnację dokonano w 1677 z funduszy pozostawionych przez biskupa Andrzeja Trzebickiego. Wieża otrzymała wówczas hełm, który zdobiło 12 złoconych łabędzi nawiązujących do rodowego herbu biskupa Trzebickiego. Niestety nie zachowała się żadna ikonografia wieży z tego czasu. Hełm został zniszczony w wyniku huraganu, który przeszedł nad Krakowem w nocy z 15 na 16 grudnia 1703. Obalony hełm upadł, niszcząc miedziane pokrycie dachu, przebijając sklepienie katedry tuż nad konfesją św. Stanisława. Wieżę nakrywa obecnie barokowy hełm projektu architekta Kacpra Bażanki, wykonany na zamówienie bpa Kazimierza Łubieńskiego (1715–1716). W narożach widnieją posągi czterech świętych: Kazimierza, Wacława, Stanisława i Wojciecha. W przyziemiu wieży znajduje się kaplica Czartoryskich. Zegary Pierwszy zegar zamontowano na wieży w roku 1521. Na jego tarczy zaznaczone były 24 godziny, doba rozpoczynała się wieczorem. Zegar posiadał jedną wskazówkę godzinową oraz wyposażony był w gong wybijający pełne godziny. W 1602 roku wymieniono zegar na dwunastogodzinny z dobą rozpoczynającą się o północy. W latach 1613, 1629 przeprowadzano kolejne remonty mechanizmu zegara. W 1676 zdecydowano się na rozbiórkę starego mechanizmu w 1680 zastępując go obecnymi tarczami zegarowymi z herbami bpa Andrzeja Trzebickiego, zamontowanymi na północnej i zachodniej ścianie wieży. W 1681 roku wyposażono zegar w mechanizm wybijający kwadranse. W 1899 roku na wieży zamontowano nowy mechanizm zegara, złożony z trzech zespołów odpowiedzialnych za chód wskazówki, gong wybijający pełne godziny, oraz gong wybijający kwadranse. Mechanizm ten, pracujący do dziś, wyposażony jest w obciążniki ważące po 120 kilogramów, zawieszone na linach wewnątrz wieży. Napęd nakręcany jest ręcznie, przy pomocy korby, co dwa dni. Galeria Przypisy Bibliografia Krzysztof J. Czyżewski, Królewska Katedra na Wawelu, Kraków 1999 Krzysztof Czyżewski: Królewska Katedra na Wawelu. Kraków: Wydawnictwo św. Stanisława BM, 2002. ISBN 83-88971-37-9. Michał Rożek, Katedra wawelska w XVII wieku, Wyd. Literackie, Kraków 1980
Münsterberger Turm

Der Münsterberger Turm (polnisch Wieża Ziębicka) in Neisse (polnisch Nysa) ist einer der zwei erhaltenen Türme in den mittelalterlichen Stadtmauern der Stadt Neisse. Der Name leitet sich von der Stadt Münsterberg ab, die rund 40 Kilometer nordwestlich von Nysa liegt. Geschichte Der Münsterberger Turm wurde gleichzeitig mit den Stadtmauern in der Mitte des 14. Jahrhunderts errichtet unter dem Breslauer Bischofs Preczlaw von Pogarell, des Landesherrn des Fürstentums Neisse und Vasallen des böhmischen Königs Johanns von Luxemburg. Die Befestigungen der Stadt Neisse umfassten ursprünglich vier Türme und 28 Basteien. Sie wurden im 19. und am Anfang des 20. Jahrhunderts niedergerissen, nur zwei Türme und ein Fragment der Stadtmauern am Bischofspalast blieben erhalten. Einst wurde noch eine Außenmauer errichtet, worüber eine Nachricht über den Zwinger zwischen den Wehrmauern aus dem Jahr 1414 berichtet. Heute wurden an Stelle der Befestigung Grünanlagen um die Altstadt angelegt; die zwei erhaltenen Türme stehen inmitten der neuen Bebauung. Der Münsterberger Turm wurde um 1350 aus Backstein errichtet. Neben den gewöhnlichen Backsteinen wurden auch dunkelrote Tonziegeln verwendet, das Mauerwerk wurde damit dekorativ gestaltet. Im Mauerwerk sind Löcher sichtbar, die der Befestigung von Baugerüsten dienten. Das höchste, zurückgezogene Stockwerk ist mit einem dekorativen Zinnenkranz gekrönt. Die Brüstung der darunterliegenden Terrasse ist mit Schießscharten durchbrochen. Einige Fenster sind spitzbogenförmig, die anderen rechteckig. Das Gebäude wurde im 16. und 17. Jahrhundert teilweise umgebaut und aufgestockt, im 19. Jahrhundert renoviert. Heute ist es als eine 42 m hohe Aussichtsplattform den Besuchern zugänglich. Früher war der Eingang nur auf der Höhe des zweiten Stockwerks möglich. Die ebenerdige Tür an der Nordwestseite wurde später durchbrochen. Über ihr befindet sich seit 1922 eine Löwenfigur, die aus der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts stammt. Der Turm wurde am 12. September 1955 unter 171/55 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Oppeln eingetragen. Weblinks Bilder Literatur Marek Sikorski: Nysa. Skarby sztuki i osobliwości, (Neisse – Kunstschätze und Sehenswürdigkeiten) Silesiapress 1999, ISBN 83-909213-0-8 J. Daniel, I. Zielonka: Nysa-przystanek wędrowca, (Neisse – Einkehr eines Wanderers) Inserat 2004, ISBN 83-912169-1-8 Katalog zabytków sztuki w Polsce (Katalog der Kunstschätze in Polen), t. VII, Województwo opolskie, z. 9, Powiat nyski, Warszawa 1963 Einzelnachweise
Wieża Ziębicka w Nysie

Wieża Ziębicka (Wieża Bramy Ziębickiej, niem. Münsterberger Turm) – jedna z dwóch zachowanych średniowiecznych wież bramnych w murach obronnych Nysy. Historia Wieża została zbudowana wraz z murami warownymi w połowie XIV wieku, za czasów biskupa Przecława z Pogorzeli. Średniowieczny obwód umocnień obejmował cztery bramy i dwadzieściaosiem baszt. Zbudowane wówczas mury miejskie były zbliżone wyglądem, choć większe od tych, jakie do obecnych czasów zachowały się w pobliskim Paczkowie. Biegły wzdłuż dzisiejszych plantów otaczających stare miasto, zaopatrzone zostały w baszty przybramne oraz wykusze. Wokół nich istniał także drugi mur zewnętrzny, o czym świadczy wzmianka o międzymurzu z 1414. Wieża Bramy Ziębickiej to czworoboczna, gotycka budowla wzniesiona w roku 1350. Mimo upływu czasu prawie nie zatraciła swych cech stylowych. W okresie renesansu w XVI i XVII wieku została częściowo przebudowana i podwyższona, a w XIX wieku odnowiona i ponownie nadbudowana. Dziś Wieża Ziębicka stoi samotnie, gdyż w XIX wieku rozebrano stare mury miejskie, aby połączyć zamknięte śródmieście z nowymi dzielnicami. Część dawnych fortyfikacji pozostała przy Dworze Biskupim, obok obecnego budynku głównego PWSZ i przy Bramie Wrocławskiej. Obecnie wieża jest dostępna sezonowo dla zwiedzających. Ze względu na swe położenie w centrum Nysy stanowi dobry punkt widokowy, z którego można oglądać panoramę miasta. Architektura Czterokondygnacyjna wieża wybudowana ze zwykłej cegły z dodatkiem ciemniejszej zendrówki w wątku polskim, tworzących razem deseń o charakterze dekoracyjnym. Na ścianach zewnętrznych znajdują się regularne kwadratowe otwory. Są to pozostałości po zbutwiałych drewnianych belkach, które pełniły funkcję rusztowania w czasie budowy wieży. Najwyższa kondygnacja, znacznie węższa od pozostałych, posiada zwieńczenie w formie ozdobnego krenelaża. Obiega ją ganek o murowanym parapecie ze stylizowanymi strzelnicami kluczowymi. W górnej części ścian kondygnacji dolnej (z wyjątkiem elewacji południowej) znajdują się po cztery prostokątne płyciny o podziałach krzyżowych zdwojonych. W górnych kondygnacjach okienka prostokątne i zamknięte ostrołukowo. Wieża stanowiła samodzielny ośrodek obrony, dostępny jedynie z wysokości korony murów miejskich, na poziomie drugiej kondygnacji, gdzie zachował się zamurowany otwór wejściowy. Poniżej widoczne są kamienne konsole (kroksztyny), stanowiące niegdyś podstawę drewnianego pomostu. Obecne wejście w przyziemiu wieży pochodzi z nowszych czasów. We wnęce nad tym wejściem umieszczono w 1922 kamienną renesansową figurę lwa, wykonaną przypuszczalnie w drugiej połowie XVI wieku. Zgodnie z tradycyjnym przekazem rzeźba ta miałaby stanowić zdobycz z wyprawy wojennej mieszczan nyskich do Ziębic w 1489. Zobacz też Twierdza Nysa Bibliografia Marek Sikorski: Nysa. Skarby sztuki i osobliwości, 1999, wyd. Silesiapress, ISBN 83-909213-0-8. J. Daniel, I. Zielonka: Nysa-przystanek wędrowca, 2004, wyd. Inserat, ISBN 83-912169-1-8. Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. VII, Województwo opolskie, z. 9, Powiat nyski, Warszawa 1963. Linki zewnętrzne Fotografie Wieży Ziębickiej