NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
New Synagogue (Przemyśl)

The New Synagogue, also called Scheinbach’s Synagogue, is a former Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at Juliusza Słowackiego 15, in Przemyśl, in the Podkarpackie Voivodeship of Poland. Designed by Stanisław Majerski and completed in 1918, the synagogue served as a house of prayer until World War II when it was desecrated by Nazis in 1939. Since 1967, the building has been used as the Ignacy Krasicki Przemyśl Public Library. History and architecture Construction on the synagogue began in 1910 and was completed in 1918 after delays caused by the First World War. The spacious, high-ceilinged building survives, although Communist-period renovations stripped so much of the exterior detail that it presents an appearance in marked contrast to the building shown in old photographs. The synagogue is a free-standing brick building in an eclectic blend of Rundbogenstil and Classical Revival styles with decoration attributed to contain elements of the Baroque Revival style. Designed by Stanisław Majerski, the elaborate interior decoration once featured Biblical scenes and scenes of Eretz Israel painted on the walls and ceiling. Reincarnated as a public library, the building's interior is sedate and functional, with bookshelves and walls painted white. The synagogue also had a notable set of stained glass windows. The windows and paintings were by Adolf Bienenstock, a Jewish Przemyśl artist who was a graduate of the Jan Matejko Academy of Fine Arts. Kraków, like Przemyśl, was then part of Austrian Galicia (also known as Austrian Poland). Bienenstock, who taught art at the Przemyśl Gymnasium, had studied under the notable Polish artist Józef Mehoffer. The interior reflected the influence of the Young Poland movement of which Mehoffer was part. Young Poland was the Polish version of the jugendstil (Art Nouveau) movement. The synagogue was used for profane purposes including as a stable by the German army during World War II, and then later as a textile factory under the Communist post-War government, before being turned into a library in 1967. See also History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland References External links Media related to New Synagogue in Przemyśl at Wikimedia Commons "Przemysl synagogue". ShtetLinks. Archived from the original on December 3, 2008 – via JewishGen.
Nowe Proboszczewice (grodzisko)

Nowe Proboszczewice – jedno z największych grodzisk wczesnośredniowiecznych na Mazowszu, we wsi Nowe Proboszczewice. Datowane jest na XI wiek i uznawane jest za jedno z pierwszych założeń wczesnopiastowskich na Mazowszu, położonego w obrębie dużego skupiska osadniczego o „plemiennej” jeszcze genezie. Usytuowane na brzegu rzeki Wierzbicy, otoczone wałem i częściowo fosą (wymiary 110 m na 130 m). Położone jest na północnej krawędzi doliny strugi Wierzbicy będącej dopływem Skrwy. O intensywnym osadnictwie przygrodowym świadczy materiał zabytkowy licznie występujący na powierzchni pól otaczających grodzisko od strony wschodniej. Grodzisko w Proboszczewicach jest obiektem dobrze zachowanym o imponujących wymiarach 110 m x 130 m. Szerokość wałów u podstawy dochodzi do 40 m, a ich wysokość osiąga 8 m, licząc od strony wewnętrznej od majdanu i 16 m od zewnątrz. Od strony wzniesień wał odcięty jest przez rów o szerokości dochodzącej do 15 m i głębokości do 8m. Grodzisko wraz z otaczającym je rowem zajmuje powierzchnię ok. 2,5 ha. Od strony wschodniej grodziska rozciągają się pola uprawne, od strony zachodniej grodzisko ograniczone jest głęboką doliną strugi Wierzbicy porośniętą intensywnie olszynami. W trakcie badań sondażowych, dzięki którym ustalono zasadniczy okres zasiedlenia grodziska na XI w., poprowadzono przez środek majdanu wykop o wymiarach 2 x 42 m. W centralnej części wykopu nie stwierdzono śladów osadnictwa, natomiast intensywne nawarstwienia odsłonięto w partiach przywałowych – zarówno w południowym, jak i północnym krańcu wykopu sondażowego. W partii północnej wykopu, pod warstwami zasypowymi o miąższości dochodzącej do 1,8 m natrafiono na 10-cm warstwę kulturową zawierająca ceramikę datowaną na XI w. oraz kilkuwarstwowe skupisko kamieni na zewnętrznym stoku zagłębienia przywałowego. Zadokumentowano również rozsypisko konstrukcji wałowych o miąższości do 1,3 m zawierające duże ilości przepalonego drewna i kamieni. Analogiczne nawarstwienia zaobserwowano w południowej części wykopu sondażowego, gdzie odkryto ponadto, w pobliżu wału, trzyczłonowe skupisko kamieni znajdujących się w zagłębieniu o szerokości ok. 6 m i głębokości do 2 m. W trakcie eksploracji tego obiektu pozyskano fragmenty XI-wiecznej ceramiki oraz fragment żelaznego wędzidła z wąsami. Badań na terenie osady nie prowadzono. Być może jego likwidacja związana była z rosnącym znaczeniem niedalekiego Płocka. Przypisy
Nowy Antonin

Nowy Antonin (prononciation : [ˈnɔvɨ anˈtɔnin]) est un village polonais de la gmina de Firlej dans le powiat de Lubartów de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne Voïvodie de Lublin. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Nowy Antonin

Nowy Antonin – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Firlej. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa lubelskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Firlej. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 382 mieszkańców. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Przemienienia Pańskiego w Firleju. Urodzeni w Nowym Antoninie Marian Kowalski – polski rolnik, poseł na Sejm PRL z ramienia PZPR. Przypisy
Новий Антонін

Новий Антонін (пол. Nowy Antonin) — село в Польщі, у гміні Фірлей Любартівського повіту Люблінського воєводства. Населення — 382 особи (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Neuer jüdischer Friedhof (Cieszyn)

Der Neue jüdische Friedhof in Cieszyn (deutsch Teschen), einer Stadt in der Woiwodschaft Schlesien in Polen, wurde 1907 unter der Leitung von Joseph Philipp Glesinger (1838–1909) angelegt und bis 1961 genutzt. Der jüdische Friedhof ist seit 1986 ein geschütztes Kulturdenkmal. Der neue jüdische Friedhof ersetzte den alten jüdischen Friedhof, der in der Mitte des 18. Jahrhunderts angelegt wurde. Heute sind noch etwa 2000 Grabsteine auf dem Friedhof erhalten. Literatur Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 3: Ochtrup – Zwittau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08079-6 (Online-Ausgabe). Weblinks Virtuelles Schtetl (englisch, abgerufen am 2. Dezember 2015)
Nowy Ratusz w Olsztynie

Nowy Ratusz w Olsztynie – siedziba władz Olsztyna od 1915 roku. Znajduje się w Śródmieściu, przy placu Jana Pawła II. Historia Obiekt został wzniesiony w latach 1912–1915 na miejscu rozebranego w 1806 roku Kościoła Świętego Krzyża. Ostateczny kształt budynku osiągnięto w połowie lat 20. XX wieku, po dobudowaniu skrzydła południowo-zachodniego. Obecnie jest siedzibą prezydenta Olsztyna. Od połowy 2009 roku codziennie w południe i o północy w noc Sylwestrową z wieży ratuszowej jest odgrywany przez trębacza Daniela Rupińskiego hejnał miasta. Zobacz też Stary Ratusz w Olsztynie Przypisy
Nowy Rynek w Kole

Nowy Rynek w Kole – drugi centralny plac miasta o wymiarach 110 i 85 metrów. W jego centrum usytuowany jest pomnik w miejscu dawnej żydowskiej synagogi. Położony na terenie osiedla Stare Miasto. Rys historyczny W 1824 r. – po regulacji Koła według planów Tomasza Karola Pelletiera utworzono Nowy Rynek - prostokątny plac o wymiarach 110 i 85 metrów. Położony był w kierunku północno-zachodnim w kierunku do Starego Rynku. Połączenie z nim zapewniała ulica Wschodnia. Z każdego narożnika Nowego Rynku wytyczona została ulica. Bez zmian zachowano ulicę Krzywą, która zaburzyła układ urbanizacyjny kolskiej Starówki. 10 grudnia 1888 r. oddano do użytku teatr wzniesiony z dobrowolnych składek mieszkańców Koła. Został rozebrany w latach 70. XX wieku. Nowy Rynek przez wiele lat był miejsce tradycyjnych targów i jarmarków. Do wybuchu II wojny światowej okolice rynku zamieszkiwała głównie ludność żydowska. W 1860 r. otwarto synagogę, która w 1939 r. została przez Niemców zniszczona. Ludność wpędzono do zorganizowanego getta, a następnie wywieziono do obozu zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem. W okresie okupacji niemieckiej rynek nosił nazwę Theatherplatz (w wolnym tłumaczeniu plac Teatralny). Następnie polskie władze przemianowały go na plac Bohaterów Stalingradu. W 1989 r. przywrócono historyczną nazwę. Przypisy
Nowy Staw (Wzgórza Bukowe)

Nowy Staw (Karasi Staw) – sztuczny zbiornik wodny położony na Wzgórzach Bukowych, w Puszczy Bukowej, na południowy wschód od Kołowa i na północny zachód od Glińca (województwo zachodniopomorskie, powiat gryfiński, gmina Stare Czarnowo). Jest to trójkątny zbiornik wodny utworzony w 1972 r. na skutek spiętrzenia wód spływających z mokradeł Surowizny; krótkim ciekiem połączony z Potokiem Słonecznym. Wyjątkowo malowniczy wygląd zawdzięcza bogatej roślinności, zarastającej gęsto brzegi. Staw znajduje się 1,2 km na południowy zachód od Arboretum w Glinnej. Przypisy
Nowy Teatr w Warszawie

Nowy Teatr, właśc. Międzynarodowe Centrum Kultury Nowy Teatr – teatr znajdujący się w Warszawie przy ulicy Madalińskiego 10/16. Opis Nowy Teatr swoją działalność rozpoczął w sezonie 2008/2009 realizacją spektaklu „(A)pollonia” w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego na podstawie tekstów m.in. Ajschylosa, Eurypidesa i Hanny Krall – premiera odbyła się 16 maja 2009 roku. W sezonie 2008/09 zaplanowano także cykle koncertów współczesnej muzyki poważnej, wystawy oraz cykle wykładów. Siedziba Sto pięćdziesiąt lat temu miejsce, gdzie obecnie znajduje się Nowy Teatr, pełniło funkcję wyrobiska gliny, z której wytwarzano cegły. Po około pięćdziesięciu latach zaprzestano eksploatacji gliny, a gliniankę zasypano odpadami i hałdami śmieci. W 1927 roku, na obrzeżach dawnego wyrobiska, wzniesiono halę warsztatową, która służyła jako zaplecze techniczne do naprawy wozów wykorzystywanych w miejskim systemie oczyszczania. Historia Nowego Teatru na tym terenie zaczyna się w 2008 roku. Początkowo teatr korzystał z kilku niewielkich pomieszczeń wynajmowanych od Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania przy ul. Madalińskiego 10/16 na Mokotowie. W 2012 roku przejął całość obiektu, stając się jedynym użytkownikiem zarówno zabytkowej hali warsztatowej, jak i otaczającego terenu o powierzchni 9 tysięcy metrów kwadratowych. W efekcie powstał tu nowoczesny, interdyscyplinarny ośrodek kultury, który łączy tradycję z nowatorskim podejściem do sztuki. W hali warsztatowej MPO z 1927 roku, która została w 2008 roku wpisana do rejestru zabytków, powstała sala widowiskowa ze sceną i widownią na 450 miejsc. Nowy Teatr obecnie pomieści również m.in. księgarnię oferującą wydawnictwa na temat teatru i sztuki, kawiarnię połączoną z oranżerią, a także przestrzeń, w której będą się odbywać wystawy, koncerty, seminaria, konferencje, próby oraz małe przedstawienia. Zespół Dyrekcja Michał Merczyński – dyrektor Krzysztof Warlikowski – dyrektor artystyczny Kamila Żelazowska – wicedyrektorka Agnieszka Kopiewska – pełnomocniczka dyrektora Wcześniej dyrektorką Nowego Teatru była Karolina Ochab, która pełniła tę funkcję do sierpnia 2025. Zespół artystyczny Małgorzata Szczęśniak – scenograf, Paweł Mykietyn – kierownik muzyczny, Piotr Gruszczyński – dramaturg, wicedyrektor ds. programowych, Marta Śmierzchalska, Łukasz Jóźków – inspicjenci, Jeremi Pedowicz – asystent reżysera, Beata Zadroga – koordynatorka pracy artystycznej Zespół aktorski Przypisy Linki zewnętrzne Strona w bazie e-teatr.pl Strona internetowa Strona Nowego Teatru w bazie Teatralny.pl – repertuar, recenzje Nowy Teatr na e-teatr.pl – artykuły, recenzje, wywiady
Новий театр у Варшаві

Новий театр, офіційно — Міжнародний культурний центр Nowy Teatr — театр у Варшаві, розташований на вулиці Madalińskiego, 10/1 Опис Новий театр розпочав діяльність у сезоні 2008/2009 постановкою «(A)pollonia» у режисурі Кшиштофа Варліковського за мотивами творів Есхіла, Евріпіда та Ганни Кралль. Прем’єра відбулася 16 травня 2009 року. Програма сезону 2008/2009 також включала цикл концертів сучасної класичної музики, виставок і лекцій. Штаб-квартира Сто п’ятдесят років тому територія нинішнього Нового театру була глиняним кар’єром для виробництва цегли. Приблизно через п’ятдесят років видобуток глини припинили, а кар’єр засипали відходами та сміттям. 1927 року на краю колишнього кар’єру збудували майстерню, яка слугувала технічною базою для ремонту візків, що використовувалися у міській каналізації. Історія Нового театру на цьому місці розпочалася 2008 року. Спочатку театр використовував кілька невеликих приміщень, орендованих у Міського підприємства очищення за адресою вул. Мадалінського, 10/16 у районі Мокотув. 2012 року театр перейняв увесь комплекс будівель, ставши єдиним власником як історичної майстерні, так і прилеглої території площею 9000 м². У результаті було створено сучасний міждисциплінарний культурний центр, який поєднує традицію з інноваційним підходом до мистецтва. У будівлі колишньої майстерні Міського підприємства очищення, зведеній 1927 року та внесеній реєстру історичних пам'яток 2008 року, розташовано концертний зал зі сценою та глядацькою залою на 450 місць. У Новому театрі також передбачено книгарню з виданнями про театр і мистецтво, кафе, поєднане із зимовим садом, а також простір для виставок, концертів, семінарів, конференцій, репетицій і камерних вистав. Команда Управління Міхал Мерчинський – режисер Кшиштоф Варліковський – художній керівник Каміла Желазовська – заступник директора Агнешка Копєвська – представник директора Раніше директоркою Нового театру була Кароліна Охаб, яка обіймала цю посаду до серпня 2025 року. Художня команда Маргарет Щенсняк – сценограф, Павло Микетин – музичний керівник, Piotr Gruszczyński – драматург , заступник директора з програмування, Марта Смєржхальська, Лукаш Йожков – режисери сцени, Джеремі Педович – асистент режисера, Беата Задрога – художній координатор Акторська команда Магдалена Целецька Мая Осташевська Магдалена Поплавська Анджей Хіра Ева Далковська померла. Бартош Гельнер Малгожата Гаєвська-Кшиштофік Войцех Каларус Мая Коморовська Хіроакі Муракамі Яцек Понедзялек Ян Соболевський Евеліна Панковська Пьотр Полак Бартош Беленя Маріуш Бонашевський Примітки Зовнішні посилання Сторінка в базі даних e-teatr.pl Вебсайт Вебсайт Нового театру в базі даних Teatralny.pl – репертуар, рецензії Nowy Teatr на e-teatr.pl – статті, огляди, інтерв’ю
Neues Schloss (Żywiec)

Das Neue Schloss (polnisch Nowy Zamek) befindet sich in Żywiec im Powiat Żywiecki in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Das klassizistische Schloss liegt im Saybuscher Becken am rechten Ufer der Soła in der Altstadt von Żywiec. Geschichte Das Neue Schloss wurde in unmittelbarer Nachbarschaft zum Alten Schloss unter den Habsburgern 1885 im Stil des Klassizismus errichtet, und 1895 ausgebaut. Bauherr war Erzherzog Albrecht von Österreich-Teschen, der den Architekten Karol Pietschka mit dem Bau beauftragte. Karl Stephan von Österreich beauftragte den Künstler Wojciech Kossak mit dem Malen von Gemälden, die im Schloss aufgehängt wurden. Den Innenraum schmückten renommierte Krakauer Künstler des Jugendstils: Tadeusz Stryjeński und Franciszek Mączyński. Viele der Kunstwerke des Schlosses gingen in den Weltkriegen verloren. Im Zuge der sowjetischen Besetzung Polens wurde Karl Albrecht Habsburg enteignet, und in das Schloss zog eine Schule ein, die das Gebäude bis 2013 nutzte. Seit 1987 steht das Schloss unter Denkmalschutz. Von 2001 bis zu ihrem Tod 2012 wohnte die Tochter Karl Albrechts, Maria-Christina von Habsburg-Altenburg, im Schloss, in dem sie vor 1944 ihre Jugend verbracht hatte. Die Saybuscher Habsburger haben 2014 Ansprüche auf Rückübereignung des Schlosses und des Schlossparks aufgegeben. Literatur G. Leńczyk: Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski. Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983. J. Marszałek: Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach. Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 1993. Weblinks
Pałac Habsburgów w Żywcu

Pałac Habsburgów w Żywcu – klasycystyczny pałac znajdujący się w Żywcu. Historia Pałac został zaprojektowany z polecenia arcyksięcia Albrechta przez Karola Pietschkę, był kilkakrotnie przebudowywany. W latach 1893–1895 powstało nowe skrzydło pokryte szklanym dachem, w którym urządzono sypialnie i pokoje gościnne. Kolejnej rozbudowy dokonano, gdy dobra żywieckie przejął po zmarłym wuju Karol Stefan. Wtedy to dobudowano pawilon na przedłużenie skrzydła południowego, w którym na piętrze mieściła się sala balowa, o wymiarach 10,5x18,0 m, tzw. lustrzana, ponieważ była wypełniona taflami lustrzanymi. Ostatniej rozbudowy dokonano w 1911, dobudowując trzyosiowy ryzalit z dwoma bocznymi balkonami, zwieńczony klasycznym tympanonem z herbem Habsburgów. Urządzenie wnętrz powierzono artystom krakowskim: Tadeuszowi Stryjeńskiemu i Franciszkowi Mączyńskiemu. Arcyksiążę Karol Stefan był miłośnikiem sztuki, za jego sprawą powstał na zamku zbiór obrazów malarzy polskich i europejskich. Pracował dla niego m.in. Wojciech Kossak. Słynna była też kolekcja sreber o wadze około 500 kg zgromadzona na zamku, wywieziona w czasie wojny przez Niemców. Po wojnie w pałacu została założona szkoła: Zespół Szkół Drzewnych i Leśnych, technikum zajmujące czołowe miejsce wśród szkół średnich Powiatu Żywieckiego. Od września 2013 roku szkoła decyzją władz miasta została przeniesiona do Sporysza na ul. Grunwaldzką 9. Po tym wydarzeniu rodzina Habsburgów wystąpiła z wnioskiem o zwrot majątku. We wrześniu 2001 roku do zamku powróciła córka arcyksięcia Karola Olbrachta, księżna Maria Krystyna Altenburg, dla której urządzono mieszkanie w jednym ze skrzydeł dawnej rezydencji (w miejscu, gdzie w przeszłości znajdowała się kręgielnia). Księżna mieszkała tam do swojej śmierci w 2012 roku. Pałac 25 lutego 1987 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-486. Galeria Zobacz też Stary Zamek w Żywcu Park w Żywcu Żywiec Ratusz w Żywcu Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Новый Живецкий замок

Новый Живецкий замок (пол. Nowy Zamek w Żywcu) — дворец в стиле классицизма, расположенный в городе Живце в Силезском воеводстве в Польше. История Дворец был спроектирован Карлом Пичкой по заказу эрцгерцога Альбрехта, его несколько раз перестраивали. В 1893—1895 годах было сооружено новое, крытое стеклянной крышей, крыло, в котором были оборудованы спальни и комнаты для гостей. Еще одна перестройка дворца была совершена, когда живецкое имущество унаследовал от покойного дяди Карл Стефан. Именно тогда был пристроен павильон для удлинения южного крыла, в котором содержалась зеркальная бальная зала, размерами 10,5×18,0 м. Последняя перестройка была осуществлена в 1911 году, тогда построили трехосный ризалитами с двумя боковыми балконами, увенчанный классическим тимпаном с гербом Габсбургов. Дизайн интерьера был поручен краковским художникам: Тадеушу Стрыенскому и Францишеку Мончинскому. Эрцгерцог Карл Стефан был любителем искусства, благодаря ему во дворце была собрана коллекция картин польских и европейских художников. Также во дворце размещалась коллекция серебряных изделий весом около 500 кг, но во время Второй мировой войны ее вывезли немцы. После Второй мировой войны дворец был передан техникуму лесного хозяйства. В сентябре 2013 года тот, по решению городских властей, перевели в другое здание. После этого, Габсбурги подали ходатайство о возврате имущества. В сентябре 2001 года в замок вернулась дочь эрцгерцога Карла Альбрехта Габсбурга, герцогиня Мария Кристина Альтенбург, для которой было устроено жилище в одном из крыльев старинной резиденции. Герцогиня жила там до своей смерти в 2012 году. Галерея См. также Старый Живецкий замок Примечания
Новий Живецький замок

Новий замок у Живцю (пол. Nowy Zamek w Żywcu) — палац у стилі класицизму, розташований у місті Живець у Сілезькому воєводстві в Польщі. Історія Палац було спроєктовано Каролем Пєчке на замовлення ерцгерцога Альбрехта, його кілька разів перебудовували. У 1893—1895 роках було споруджене нове, накрите скляним дахом, крило, у якому було обладнано спальні та кімнати для гостей. Ще одну розбудову палацу було здійснено, коли живецьке майно успадкував від покійного дядька Кароль Стефан. Саме тоді було добудовано павільйон для подовження південного крила, в якому містилася дзеркальна бальна зала, розмірами 10,5 х 18,0 м. Останню розбудову було здійснено у 1911 році, шляхом спорудження тривісного ризаліту з двома бічними балконами, увінчаними класичним тимпаном із гербом Габсбургів. Дизайн інтер’єру було доручено краківським художникам: Тадеушу Стриєнському та Франциску Мончинському. Ерцгерцог Кароль Стефан був любителем мистецтва, завдяки йому в палаці було створено колекцію картин польських та європейських художників. Також в палаці розміщувалася колекція срібних виробів вагою близько 500 кг, але під час Другої світової війни її вивезли німці. Після Другої світової війни палац було передано технікуму лісового господарства. У вересні 2013 року той, за рішенням міської влади, перевели до іншої будівлі. Після цього, родина Габсбургів подала клопотання про повернення майна. У вересні 2001 року до замку повернулася дочка ерцгерцога Кароля Ольбрахта Габсбурга, герцогиня Марія Кристина Альтенбург, для якої було облаштовано помешкання в одному з крил давньої резиденції. Герцогиня жила там до своєї смерті у 2012 році. Світлини Див. також Старий Живецький замок Примітки
Neuer jüdischer Friedhof (Bełżyce)

Der Neue jüdische Friedhof in Bełżyce, einer polnischen Stadt im Powiat Lubelski in der Wojewodschaft Lublin, wurde 1825 errichtet. Der jüdische Friedhof an der Przemysłowa-Straße, südlich der Stadt, wurde nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs von den Bewohnern des Ortes geplündert. Die Grabsteine wurden entfernt und für Bauten verwendet. In den 1980er Jahren wurde der Friedhof mit einer Mauer umfriedet. Weblinks Neuer jüdischer Friedhof in Bełżyce, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Nowy cmentarz żydowski w Bełżycach

Nowy cmentarz żydowski w Bełżycach – kirkut założony w 1825 przy obecnej ulicy Przemysłowej, ostatni pochówek miał miejsce w 1943 roku. Do wybuchu II wojny światowej zajmował powierzchnię 0,8 ha. Pozostało niewiele śladów po macewach, które zostały zniszczone w czasie okupacji i po jej zakończeniu. Cmentarz przetrwał do końca okupacji, jednakże po 1945 roku został zdewastowany przez miejscową ludność. Macewy zostały wykorzystane jako materiał budowlany. W latach 60. XX w. teren cmentarza ogrodzono płotem z metalowej siatki i zadrzewiono. Pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku dzięki staraniom Szulima Cygielmana teren kirkutu został uporządkowany i ogrodzony. Ogrodzenie to mur z białego kamienia, przykryty czerwoną dachówką. Część muru okalająca bramę wejściową jest podwyższona i uformowana w kształt łuku, na którym ułożony został wzór z jaśniejszego kamienia, w kształcie Drzewa Życia. Na terenie cmentarza zachował się tylko jeden cały nagrobek oraz kilkanaście macew datowanych na XIX i XX wiek, w tym część rozbitych. Umieszczono tu również kilka ocalałych macew zwróconych przez mieszkańców miasta. Projekt upamiętnienia wykonał architekt Zbigniew Gąsior. Na cmentarzu znajdowała się mogiła 5 Żydów powieszonych w 1860 roku. Istniała również kwatera żołnierzy żydowskich poległych w czasie I wojny światowej. W czasie okupacji na terenie cmentarza chowano ofiary egzekucji, w tym 149 osób rozstrzelanych przed synagogą 2 października 1942 roku. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 160. Mapa WIG Opole Pas 44 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Bełżycach na portalu Wirtualny Sztetl Nowy cmentarz żydowski w Bełżycach. polin.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-29)]. na portalu Polin - Dziedzictwo Polskich Żydów