NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 211 – Siedlec

Cmentarz wojenny nr 211 – Siedlec – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Siedlec w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Znajduje się na cmentarzu parafialnym. Jego projektantem był Robert Motka. Jest to niewielki cmentarz zbudowany na planie prostokąta. Posiada ogrodzenie w postaci betonowych podmurówek i profilowanych betonowych słupków, między którymi rozpięto ażurowe metalowe segmenty. Wejście przez jednoskrzydłową metalową furtkę. Centralnym pomnikiem jest znajdujący się na środku cmentarza wysoki metalowy krzyż łaciński o ażurowej konstrukcji. Na boku przeciwległym do furtki wejściowej są trzy stojące na betonowym cokole mniejsze krzyże metalowe, również o ażurowej konstrukcji. Każdy z nich jest inny – upamiętniają one żołnierzy trzech walczących z sobą armii. Najwyższy z nich, środkowy, stojący na najwyższym i innego kształtu cokole to krzyż łaciński. Po jego bokach dwa mniejsze krzyże na innej konstrukcji, identycznych cokołach; jeden z nich to krzyż austriacki, drugi lotaryński. Posiadają blaszane tabliczki. Po bokach ustawiono na zbiorowych mogiłach dwie betonowe stele. W ich środkowej części znajduje się betonowy krzyż lotaryński i tabliczka, z której wynika, że w każdym z tych grobów pochowano po 4 żołnierzy. Ich nazwiska są jednak nieznane. Losy cmentarza Wykonano generalny remont cmentarza. Metalowe ogrodzenie jest wykonane współcześnie, takie same metalowe segmenty ma również ogrodzenie cmentarza parafialnego. Dwa rosnące na cmentarzu duże drzewa zasadzone zostały podczas budowy cmentarza, żywotniki przy pomniku centralnym zasadzone zostały później. Również centralny metalowy krzyż wykonany jest współcześnie. Obok cmentarza znajduje się pomnik upamiętniający mieszkańców wsi poległych podczas I wojny światowej. Cmentarz jest pielęgnowany i jest w bardzo dobrym stanie. Polegli Pochowano tutaj 1 żołnierza armii niemieckiej oraz 26 żołnierzy armii rosyjskiej. Z nazwiska znany jest tylko żołnierz armii niemieckiej – Peter Lippert. Zginął 4 maja 1915 r., a więc podczas wielkiej ofensywy sprzymierzonych wojsk austriacko-niemieckiej, znanej jako bitwa pod Gorlicami. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 213 – Rudka

Cmentarz wojenny nr 213 – Rudka – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Rudka w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Wierzchosławice. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. W 2025 wpisany do rejestru zabytków. Opis cmentarza Znajduje się w środku wsi, przy drodze pomiędzy zabudowaniami. Jego projektantem był Robert Motka. Cmentarz zbudowany jest na planie prostokąta z dodatkowym prostokątnym z zaokrąglonymi narożami aneksem w tylnej części. Posiada typowe dla austriackich cmentarzy I wojny światowej ogrodzenie w postaci betonowych podmurówek i profilowanych betonowych słupków, między którymi rozpięto podwójny rząd metalowych rur. Wejście przez bramkę zamykaną dwuskrzydłową metalową furtką. Od bramy szeroka alejka prowadząca do pomnika centralnego, po obu jej stronach symetrycznie rozmieszczone mogiły otoczone betonowymi obrzeżami. Centralnym pomnikiem jest wysoki betonowy obelisk zwieńczony betonowym krzyżem łacińskim. Na ośmiobocznym cokole jest tablica inskrypcyjna z datą 1914–1915 oraz tekst: „ WIR WUSSTEN KEINER UM DES ANDERN LEBEN JETZT HAT UNS DER TOD ZUSAMMEN GEGEBEN” Napis ten w wolnym tłumaczeniu znaczy: Nie znaliśmy życia drugiego człowieka. Teraz śmierć nas połączyła. Oprócz tego na mogiłach są jeszcze metalowe ażurowe krzyże na betonowych cokołach i stele. Krzyże są trzech rodzajów: jednoramienne łacińskie, jednoramienne krzyże maltańskie i dwuramienne krzyże lotaryńskie. Stele również zwieńczone są różnymi rodzajami żeliwnych krzyży. Zarówno na cokołach krzyży, jak i na stelach są blaszane tabliczki informacyjne z nazwiskami poległych. Losy cmentarza Austriacy rozpoczęli budowę cmentarza w 1915 r., zaraz po wygranej bitwie pod Gorlicami. Z czasem jednak cmentarz uległ pod wpływem czynników przyrody częściowemu zniszczeniu. Wykonano generalny remont cmentarza. Alejki cmentarza wysypano tłuczniem, nasadzono róże, wszystkie elementy cmentarza zostały odnowione. Trawa jest koszona, cmentarz jest pielęgnowany i jest w bardzo dobrym stanie. Rosnące na cmentarzu stare drzewa zasadzone zostały jeszcze podczas budowy cmentarza. Polegli Pochowano tutaj 16 żołnierzy armii niemieckiej oraz 59 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano wszystkich żołnierzy niemieckich, z żołnierzy armii rosyjskiej żadnego. Wszyscy zidentyfikowani zginęli 17 grudnia 1914 r. Wśród nich są Polacy: Wozniak Josef, Wolski Wladislaus, Chrzanowsky Rudolf. Ponadto 11 lutego 1916 r. pochowano tutaj niejakiego Fiodora Rejlana. Przypisy Galeria zdjęć
Cmentarz wojenny nr 255 – Wietrzychowice

Cmentarz wojenny nr 255 – Wietrzychowice – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Wietrzychowice w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Wietrzychowice. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Znajduje się na cmentarzu parafialnym, w pobliżu kościoła. Jego projektantem był Johann Watzal. Cmentarz zbudowany jest na planie prostokąta. Ogrodzony jest charakterystycznym murem wykonanym z betonowych, ażurowych elementów. Wejście przez bramkę zamykaną dwuskrzydłową furtką z metalowych rur. Od bramy szeroka alejka prowadząca do pomnika centralnego. Jest to wkomponowany w tylne ogrodzenie cmentarza duży betonowy krzyż łaciński z betonowa ścianą, na której zamontowano tablicę inskrypcyjną z napisem: „STRÖME BLUTES SIND GEFLOSSEN STARKER FUHLT UNS DAS GESCHICK TRÄNENSTRÖME SIND VERGOSSEN KUHNER LEUCHTET UNSER BLICK JUNG AUS EUREM HELDEN TOD STIEG DES RECHTES MORGENROT!” W wolnym przekładzie oznacza on: Płynęły rzeki krwi. Silniejszy był od nas los. Przelało się morze łez. Lecz śmielej patrzcie w przyszłość, bo z naszej bohaterskiej śmierci powstała jutrzenka wolności. Po obu stronach alejki ustawiono w rzędach mogiły żołnierzy z nagrobkami w postaci różnego rodzaju żeliwnych krzyży osadzonych na betonowym cokole. Krzyże posiadają blaszane imienne tabliczki. Polegli Pochowano tutaj 122 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Zidentyfikowano 67. Wśród zidentyfikowanych większość zginęła w dniach 2–4 maja 1915 roku, a więc podczas wielkiej ofensywy sprzymierzonych wojsk austriacko-niemieckich zwanej bitwą pod Gorlicami. Podczas tej ofensywy doszło do przełamania frontu i Rosjanie przepędzeni zostali daleko na wschód. Wśród poległych są nazwiska polskie. Losy cmentarza Austriacy rozpoczęli budowę cmentarza w 1915 roku, zaraz po wygranej bitwie pod Gorlicami. Rosnące na cmentarzu stare drzewa zasadzone zostały jeszcze podczas budowy. Z czasem jednak cmentarz uległ pod wpływem czynników przyrody częściowemu zniszczeniu. Wykonano generalny remont cmentarza. Alejki cmentarza wysypano tłuczniem i odnowiono wszystkie elementy cmentarza.Trawa jest koszona, cmentarz jest pielęgnowany i jest w bardzo dobrym stanie. Przypisy Galeria zdjęć
Cmentarz wojenny nr 263 – Zaborów

Cmentarz wojenny nr 263 – Zaborów – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Zaborów w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Szczurowa. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Znajduje się na cmentarzu parafialnym i stanowi jego część. Jego projektantem był Johann Watzal. Cmentarz zbudowany jest na planie prostokąta z dodatkowym aneksem. Ogrodzenie tworzą betonowe słupki, pomiędzy którymi zamontowano segmenty z metalowych sztachet. Wejście przez bramkę zamykaną dwuskrzydłową furtką z metalowych sztachet. Od bramki alejka prowadząca do pomnika centralnego. Jest to duży drewniany krzyż łaciński osadzony na betonowym, dwustopniowym cokole. Ramiona krzyża zwieńczone są półokrągłym blaszanym daszkiem, w podstawie duży napis 1915. Krzyż wykonany jest z belek spojonych metalowymi obręczami. Mogiły ulokowano w 6 rzędach, a oprócz nich są też mogiły w aneksie za krzyżem. Większość to pojedyncze nagrobki w postaci metalowych krzyży osadzonych na betonowym cokole. Posiadają tabliczki imienne. Jest kilka rodzajów tych krzyży, m.in.. : żeliwne krzyże łacińskie żeliwne krzyże lotaryńskie o ramionach otoczonych zębatym daszkiem z blachy Polegli Pochowano tutaj łącznie 186 żołnierzy, w tym: 122 żołnierzy armii austro-węgierskiej, 3 żołnierzy armii niemieckiej, 31 żołnierzy armii rosyjskiej Zidentyfikowano 135 żołnierzy z różnych jednostek wojennych. Są wśród nich nazwiska polskie: Zieliński, Zawilski, Taborski, Szczepanik, Świstak, Strojny, Orzechowski, Morawiec, Marzinowski, Kasinski, Lopatka, Dębiec, Kaczmarczyk i inni (oryginalna pisownia austriacka). Przypisy
Cmentarz wojenny nr 264 – Szczurowa

Cmentarz wojenny nr 264 – Szczurowa – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Szczurowa w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Szczurowa. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Projektantem był Robert Motka. Cmentarz znajduje się na cmentarzu parafialnym przy drodze Szczurowa – Brzesko i składa się z dwóch kwater. Pierwsza kwatera (przy drodze) ma kształt prostokąta. Pierwotnie linię ogrodzenia tworzyły niskie betonowe słupki oraz nagrobki, pomiędzy które nasadzono żywopłot. Żywopłot ostał się tylko we fragmentach. Nagrobki mają postać betonowych, ażurowych steli z betonowymi krzyżami w środku i tabliczkami imiennymi u podstawy. Są dwa rodzaje tych krzyży: jednoramienne (łacińskie) i dwuramienne (lotaryńskie). Bramka w postaci zwieszającego się grubego łańcucha między dwoma słupkami. Od bramki alejka prowadząca do pomnika centralnego mającego postać betonowego postumentu z wkomponowanym krzyżem łacińskim. Na postumencie tablica inskrypcyjna z datą i napisem: 1914-1915 UNS KAM DER FRIEDE EILIGER ALS EUCH W tłumaczeniu oznacza to: Wyruszyliśmy na wojnę, a znaleźliśmy pokój. Oprócz nagrobków umieszczonych w linii ogrodzenia są jeszcze dwa takie same nagrobki po obu stronach pomnika centralnego oraz mogiła rosyjskiego oficera kapitana Alejnikowa. Jest to dwuramienny krzyż lotaryński znajdujący się za pomnikiem centralnym w tylnej linii ogrodzenia. Ponadto na cmentarzu umieszczono mogiłę mieszkających przed II wojną światową w Szczurowej Romów, których zamordowali Niemcy w 1943 r. Ma postać ciosanego głazu, na którym zamontowano tablicę z napisem: Zbiorowa mogiła 93 mieszkańców Szczurowej zamordowanych przez hitlerowców w dniu 03-VII-1943 roku. Cześć ich pamięci. Obok głazu krzyż z tablicą, na której jest napis: 3-VII-1943 – 10.VII.1993 w 50-tą rocznicę zamordowania Cyganów-Romów podczas okupacji hitlerowskiej. Hołd modlitewny składają mieszkańcy Szczurowej. Druga kwatera cmentarza wojennego nr 264 jest bardzo podobna to pierwszej. Ma kształt kwadratu i jest nieco mniejsza. Ma identycznego kształtu ażurowe i wykonane z betonu nagrobki, ale wszystkie znajdują się wyłącznie w linii ogrodzenia. Również pomnik centralny taki sam jak w kwaterze pierwszej, odróżnia się tylko tekstem na tablicy inskrypcyjnej. W tłumaczeniu na język polski: 1914-1915. Pokój przyszedł do nas, wcześniej niż do Was. Polegli Na obydwu kwaterach jest łącznie 17 grobów pojedynczych i 10 zbiorowych. Pochowano w nich 72 żołnierzy armii austro-węgierskiej i 43 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano 63, w większości żołnierzy armii austro-węgierskiej. Walczyli w różnorodnych jednostkach wojskowych. Wszyscy polegli w grudniu 1914 r., lub na początku 1915 r., ale przed bitwą pod Gorlicami, która rozpoczęła się 2 maja 1915 r. Galeria zdjęć Przypisy
ТЭЦ ProNatura

ТЭЦ ProNatura — теплоэлектроцентраль в центральной части Польши в городе Быдгощ. Первый мусоросжигательный завод в стране. В 2015 году в Быдгоще был введен в эксплуатацию мусоросжигательный завод ZTPOK (Zakład Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych), рассчитанный на переработку 180 тысяч тонн бытовых отходов в год. Пригодная для сжигания часть отходов сжигается в двух котлах, которые питают одну паровую турбину мощностью 13,8 МВт с проектной годовой выработкой 54 млн кВт-ч. Примечания
ТЕЦ ProNatura

ТЕЦ ProNatura — теплоелектроцентраль у центральній частині Польщі в місті Бидгощ. Перший сміттєспалювальний завод у країні. У 2015-му в Бидгощі став до ладу сміттєспалювальний завод ZTPOK (Zakład Termicznego Przekształcania Odpadów Komunalnych), розрахований на переробку 180 тисяч тонн побутових відходів на рік. Придатна до спалювання частина відходів спалюється у двох котлах, котрі живлять одну парову турбіну потужністю 13,8 МВт із проєктним річним виробітком 54 млн кВт·год. Примітки
Budynek loży wolnomularskiej w Radomiu

Budynek loży wolnomularskiej w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu przy ulicy Malczewskiego 7. Historia Pierwszą znaną radomską lożą wolnomularską była utworzona w 1812 roku Jutrzenka Wschodząca na Wschodzie Radomia (nazwa nawiązywała do idei niepodległościowej). Loża zawiesiła działalność już rok później. Po wkroczeniu do Radomia wojsk rosyjskich w 1814 roku została otwarta ponownie. W latach 1816–1818 wzniesiono według projektu Jakuba Kubickiego budynek własny loży. Z konieczności zachowania konspiracji gmach figurował w księgach wieczystych jako własność kupca Jana Pusztyniki. Budynek należał do radomskiej loży do 1821 roku, kiedy władze carskie nakazały rozwiązanie wszystkich lóż w Królestwie Polskim. W latach 1822–1863 budynek zajmował lazaret wojskowy. Następnie do 1918 roku był siedzibą Powiatowego Związku Samorządowego, dla którego w latach 1925–1927 wzniesiono modernistyczny gmach w południowej części Śródmieścia. W okresie międzywojennym siedziba sądu pokoju. W latach 1939–1973 budynek ponownie zajmowany był przez szpital. Od 1975 siedziba prokuratury okręgowej (do 1999 wojewódzkiej). Architektura Neorenesansowy, siedmioosiowy budynek ozdobiony jest portykiem umieszczonym przed wejściem głównym. Na pierwotne przeznaczenie budynku wskazują ornamenty okien pierwszego piętra – młoty, będące jednym z symboli masonerii. Przypisy
Dwór w Staniszowie

Dwór w Staniszowie – zabytkowy dwór wybudowany w 1790 r., w miejscowości Staniszów. Dwór położony we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie karkonoskim, w gminie Podgórzyn. Zabytek - dawna gospoda o budowie dworskiej jest częścią zespołu, w skład którego wchodzi jeszcze otoczenie. Zobacz też Pałac na Wodzie w Staniszowie, nr 23 Pałac w Staniszowie, nr 100 Zamek Henryka Przypisy
Dwór „Dom wdowy” w Łomnicy

Dwór „Dom wdowy” w Łomnicy – zabytkowy dwór wybudowany w 1804 roku przez Christiana Gottfrieda Mentzla, przebudowany w XX w.; we wsi Łomnica (powiat karkonoski), w Polsce, w województwie dolnośląskim, w gminie Mysłakowice, przy rzece Łomnica, w Kotlinie Jeleniogórskiej u podnóża Rudaw Janowickich w Sudetach Zachodnich. Obecnie mieści się w nim hotel. Historia Dwór wybudowany został przez Christiana Gottfrieda Mentzla w latach 1803-1804 w pobliżu Pałacu w Łomnicy. Budynek został przerobiony w XX wieku, a w latach 1995-1998 przeprowadzono remont kapitalny. Architektura Dwukondygnacyjna budowla została wzniesiona na planie prostokąta i jest nakryta dachem czterospadowym z lukarnami. We wnętrzach parteru i piętra zachował pierwotny układ pomieszczeń. Holl jest sklepiony krzyżowo, z łękami sklepiennymi spływającymi na filary. W wielkiej sali parteru znajduje się architektoniczna polichromia ścienna z początku XIX wieku, która w latach 1996-1997 została oczyszczona i częściowo zrekonstruowana. Dwór jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze pałac (Schloss Lomnitz) i park. Współczesność Obecnie w starannie odrestaurowanym dworze znajdują się: hotel, restauracja i kawiarnia. Poza tym obiekt jest siedzibą Fundacja Dominium Łomnica, zajmującą się ochroną dziedzictwa Parku Kulturowego Kotliny Jeleniogórskiej. Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Linki zewnętrzne Pałac i Dom Wdowy w Łomnicy
Resursa Obywatelska (Radom)

Die Resursa Obywatelska (übersetzt etwa: Bürgergesellschaft) ist ein denkmalgeschütztes Kulturzentrum im klassizistischen Stil in Radom in der Woiwodschaft Masowien in Polen. Das Gebäude wird als Kultur- und Kunsthaus Ośrodek Kultury i Sztuki „Resursa Obywatelska” (OKiSz) genutzt und steht nordwestlich der Stadtmitte in der ulica Malczewskiego 16. Namensgebend war die 1829 gegründete Bürgerstiftung Resursa Obywatelska. Lage und Geschichte In der ehemaligen Warschauer Straße wurde 1846 bis ein Neubau für das 1829 gegründete Sankt Alexander-Krankenhaus errichtet. Das benachbarte Gebäude der Resursa wurde von 1851 bis 1852 nach einem Entwurf des Architekten Ludwik Radziszewski auf einem Grundstück des Krankenhauses im Stil des Klassizismus errichtet. Im Jahr 1851 wurde das Krankenhaus nach Sankt Kasimir umbenannt. Die Erträge des Veranstaltungshauses Resursa sollten der Finanzierung der Krankenanstalt dienen. Die ebenfalls 1829 gegründete Bürgerstiftung Resursa Obywatelska mietete das Haus bis 1914 an. Unterbrochen wurde dies in der Zeit um den Januaraufstand von 1863, in der General Alexander Kleonakowitsch Uschakow im Gebäude von 1861 bis 1867 seine Dienststelle einrichtete und im Ballsaal zwei Rotten eines Infanterieregiments einquartierte. Nach der Rückgabe fanden in der Resursa Maskenbälle, Konzerte, Theateraufführungen und Vortragsveranstaltungen statt. Das Gebäude wurde 1890 erweitert. In der Zeit des Ersten Weltkriegs und des Polnisch-Sowjetischen Kriegs diente es als Militär- bzw. städtisches Lazarett. Von 1922 bis 1939 wurden wieder Theatervorstellungen zu Gunsten der Krankenhäuser gegeben. In der Deutschen Besatzungszeit von 1939 bis 1945 fungierte es als „Deutsches Haus“. Bei einem Attentat kam am 23. April 1943 der Polizeioffizier Fritzmann ums Leben und zwölf deutsche Soldaten wurden verletzt. Nach dem Krieg war es Kulturzentrum der Radomer Industriebetriebe und 1955 wurden die Kinos Przyjaźń (Freundschaft) und Pokolenie (Generation) eröffnet. Das Kultur- und Kunstzentrum besteht seit 1986. Es ging 1999 von der aufgelösten Woiwodschaft Radom in städtischen Besitz über. Das benachbarte Krankenhaus wurde 2002 geschlossen und beherbergt heute ein Hotel. Beschreibung Das Haus ist ein eingeschossiger Bau mit 13 Fensterachsen. Der fünfachsige Mittelrisalit ist zweigeschossig und hat einen dreiachsigen Portikus mit Balkon im zweiten Geschoss. Der Dreiecksgiebel zeigt ein Flachrelief der Caritas mit drei Kinderfiguren. Er wird von drei Statuen der Musen Thalia, Melpomene und Euterpe bekrönt. Durch die vielfältigen Nutzungen bedingt ist die ursprüngliche Innengestaltung nicht erhalten. Vor dem Bauwerk wurde am 19. September 1985 ein Denkmal für Jacek Malczewski enthüllt. Von drei „Eichen der Freiheit“ des Jahres 1919 ist noch eine Dąb Wolności erhalten. Literatur Jerzy Sekulski (Hrsg.): Encyklopedia Radomia. Radom 2012. ISBN 978-83-7789-106-3. S. 228–229. Ewa Kutyła: Kultur- und Kunsthaus Resursa Obywatelska. In: Spaziergang durch Radom. 3. Auflage, Radom 2015. S. 25–26, 61. Weblinks Obiekt horeca. Ośrodek Kultury i Sztuki-Resursa Obywatelska. (polnisch, Webpräsenz des Kulturzentrums)
Resursa Obywatelska w Radomiu

Resursa Obywatelska w Radomiu – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, przy ulicy Malczewskiego 16. Historia W 1850 roku Rada Opiekuńcza Zakładów Dobroczynnych Powiatu Radomskiego postanowiła wybudować w Radomiu obiekt, z którego dochody miały być przeznaczone na szpital św. Kazimierza, którym zarządzała. Gmach według projektu Ludwika Radziszewskiego wybudowano w latach 1851–1852 na usytuowanej przy ówczesnej ulicy Warszawskiej parceli należącej do szpitala św. Kazimierza. Po zakończeniu budowy obiekt wynajęła założona w 1829 roku Resursa Obywatelska, która zajmowała go do 1914 roku (z przerwą w latach 1861–1867, kiedy instytucja została zawieszona przez władze carskie). W czasie I wojny światowej budynek zajmował szpital wojskowy. W 1918 roku obiekt przekazano miastu, jednak podczas wojny polsko-bolszewickiej ponownie ulokowano w nim szpital. W 1921 roku budynek stał się własnością Związku Specjalnego dla Wspólnego Utrzymania Szpitali w Mieście Radomiu i Powiecie Radomskim, który przebudował salę widowiskową na potrzeby utworzonego w 1922 roku Teatru Rozmaitości. Podczas II wojny światowej budynek zajmował niemiecki dom kultury (niem. Deutsches Haus). W okresie PRL siedziba domów kultury zakładów przemysłowych – Radomskich Zakładów Garbarskich i Radomskich Zakładów Obuwniczych. Od 1955 roku w budynku działały kina Przyjaźń i Pokolenie zlikwidowane w 1990 roku. W latach 1986–1999 budynek był siedzibą Wojewódzkiego Ośrodka Kultury i Sztuki Resursa Obywatelska, po likwidacji województwa radomskiego przekształconego w Ośrodek Kultury i Sztuki Resursa Obywatelska. Architektura Resursa Obywatelska to neorenesansowy, parterowy budynek z jednopiętrową częścią środkową z trójkątnym zwieńczeniem wypełnionym płaskorzeźbą przedstawiającą caritas oraz dwoma parterowymi skrzydłami bocznymi. Najbardziej charakterystycznym elementem fasady są wieńczące część środkową posągi trzech muz – Talii, Melpomene oraz Euterpe. Oryginalny wystrój wnętrz nie zachował się. Otoczenie Na skwerze przed budynkiem znajduje się pomnik Jacka Malczewskiego oraz zasadzony w 1919 roku dąb Wolności. Galeria Zobacz też Resursa Obywatelska w Warszawie Przypisy
Sanktuarium św. Ojca Pio na Przeprośnej Górce

Sanktuarium św. Ojca Pio – sanktuarium znajdujące się na Przeprośnej Górce w Siedlcu koło Częstochowy. Historia Sanktuarium zostało wybudowane w latach 1994–2011. Kamień węgielny pod budowę świątyni został przywieziony z Góry Błogosławieństw. Kościół górny został konsekrowany 24 września 2011 przez arcybiskupa Stanisława Nowaka. Położenie Sanktuarium jest położone w miejscu tradycyjnego postoju pielgrzymów zmierzających na Jasną Górę. Z Przeprośnej Górki jest widoczna Jasna Góra. Pielgrzymi często po raz pierwszy widzą wieżę jasnogórskiego sanktuarium właśnie z tego miejsca. Obok sanktuarium przebiega Szlak Jury Wieluńskiej. Sanktuarium leży także na Szlaku Maryjnym prowadzącym z Mariazell do Częstochowy. Opis Świątynia posiada dwie kondygnacje. W dolnej kaplicy znajduje się figura i relikwie św. Ojca Pio. Nazwa kościoła górnego to kościół Ośmiu Błogosławieństw pw. Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała. Jest to pierwsze sanktuarium św. Ojca Pio w Polsce. Budynek zbudowano na planie ośmioboku. Przy kościele znajduje się droga krzyżowa oraz droga różańcowa. Stacje drogi krzyżowej wykonał Szymon Wypych. Przypisy