NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Święte (powiat grudziądzki)

Jezioro Święte – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Łasin, na terenie Pojezierza Brodnickiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 60,9 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 78,2 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,0 m, natomiast głębokość maksymalna 3,2 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i poza kategorią podatności na degradację. W roku 1993 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Święte. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Świętego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-09)].
Jezioro Żnińskie Duże

Jezioro Żnińskie Duże – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin, na terenie Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Charakterystyka Jezioro ma słabo rozwiniętą linię brzegową. Idealnie nadaje się za to do uprawiania windsurfingu ze względu na brak lasów wzdłuż linii brzegowej i w związku z tym lepszy dostęp wiatrów do akwenu niż w przypadku wielu okolicznych jezior. Co roku odbywają się tu regaty w windsurfingu. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 420,5 ha do 431,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,7 m n.p.m. lub 78,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,8 m, natomiast głębokość maksymalna 11,1 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2004 roku wody jeziora zaliczono wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i II kategorii podatności na degradację. W roku 1997 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Żnińskie Duże. Na niektórych mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Duże Żnińskie. Ochrona przyrody Jezioro leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Jezior Żnińskich". Zobacz też Jezioro Żnińskie Małe Przypisy
Jezioro Żnińskie Małe

Jezioro Żnińskie Małe – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w granicach administracyjnych Żnina, na obszarze Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Charakterystyka Jezioro leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Jezior Żnińskich". Jest intensywnie wykorzystywane przez uprawiających sport motorowodny. Wielokrotnie odbywały się na tym akwenie mistrzostwa w sportach motorowodnych różnych klas i rang. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 116,0 ha do 135,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,9 m n.p.m. lub 78,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,3 m, natomiast głębokość maksymalna 5,3 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2004 roku wody jeziora zaliczono wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i poza kategorią podatności na degradację. W latach 1988 i 1999 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Żnińskie Małe. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Małe Żnińskie. Przypisy
Jezioro Żółwińskie

Jezioro Żółwińskie – jezioro rynnowe, położone jest w centralnej części wyspy Wolin w woj. zachodniopomorskim przy miejscowości Żółwino. Brzegi jeziora są porośnięte trzciną. Podczas prac archeologicznych w okolicach zbiornika odnaleziono ślady cmentarzyska kultury łużyckiej z przełomu epoki brązu i żelaza. Przypisy Bibliografia Turystyczne szlaki gminy Wolin. W: Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. 1996, s. 49. ISBN 83-906309-0-7.
Jezioro Żędowskie

Jezioro Żędowskie – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie nakielskim, w gminie Szubin, na terenie Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 64,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,1 m n.p.m. Głębokość maksymalna jeziora wynosi 29,5 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 1982 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Żędowskie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Żędowskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jeziory Małe (jezioro)

Jeziory Małe – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Zaniemyśl o powierzchni ok. 44 hektarów i maksymalnej głębokości 16,3 metra. Nad jeziorem leżą wsie: Łękno, Jeziory Małe, Doliwiec Leśny. Przypisy
Jonaszówka

Jonaszówka, nazywana też Grubym Jankiem – skała na orograficznie prawym zboczu Doliny Prądnika na obszarze Ojcowskiego Parku Narodowego. Znajduje się u podnóży Chełmowej Góry w wylocie bocznej Doliny Sąspowskiej. Wraz ze znajdującą się po drugiej stronie tej doliny skałą Plażówki tworzy bramę skalną, słabo jednak rozpoznawalną, gdyż wylot Doliny Sąspowskiej jest dość szeroki. U podnóża Jonaszówki znajdują się stawy z hodowlą pstrąga tęczowego. Jonaszówka ma ok. 20 m wysokości, na jej szczycie znajdowało się dawniej dno Doliny Sąspowskiej i Prądnika. Górne, strome zbocza porasta rzadki gatunek rośliny – ostnica Jana. Skała znana jest przede wszystkim jako doskonały punkt widokowy. Z dna Doliny Prądnika prowadzi na jej szczyt ścieżka z poręczą. Na szczycie Jonaszówki znajduje się płaska platforma widokowa zabezpieczona barierkami i tablica z panoramą widokową i jej opisem. Z platformy tej dobre widoki na Dolinę Prądnika, Sąspowską i Zamek w Ojcowie. Na przeciwległym, zalesionym i stromym zboczu Doliny Prądnika bieleją skały: Czyżówki, Figowe Skały, Ostrogi i Bystra. Bibliografia Ojcowski Park Narodowy. Mapa 1:20 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X. Józef Partyka: Ojcowski Park Narodowy: przewodnik turystyczny. Warszawa: Sport i Turystyka Muza SA, 2006. ISBN 83-7319-963-2. Ojcowski Park Narodowy: Jonaszówka. [dostęp 2008-06-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 czerwca 2008)].
Juchacz

Juchacz – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie sępoleńskim, w gminie Sępólno Krajeńskie, leżące na terenie Pojezierza Południowokrajeńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 68,5 ha do 68,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 125,9 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,4 m, natomiast głębokość maksymalna 2,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i poza kategorią podatności na degradację. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Juchacz na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-07)].
Juksty

Juksty – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. mrągowskim, w gminie Mrągowo, na wschód od Mrągowa, leżące na terenie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu rzeki Guber. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 298,5 ha do 330,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 138,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,0 m, natomiast głębokość maksymalna 38,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1992 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Charakterystyka Linia brzegowa jeziora jest rozwinięta, kilka niewielkich zatok; brzegi w większości wysokie, bezleśne. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Juksty w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-19)].
Juno (jezioro)

Juno – jezioro polodowcowe, rynnowe na Pojezierzu Mrągowskim leżące w dorzeczu rzeki Guber w województwie warmińsko-mazurskim, na północ od Mrągowa. Brzegi jeziora są wysokie, dostępne, z kępami lasu. Linia brzegowa urozmaicona. Juno połączone jest z Jeziorem Kiersztanowskim i Jeziorem Czos poprzez Jezioro Kot oraz Jezioro Czarne. Z południowego zachodu zasilane jest strugą zbierającą wodę z jeziorek: Piecuch, Średnie, Kociołek, Głębokie, która płynie tzw. Polską Doliną, którą stanowi głęboki, zalesiony wąwóz. Bibliografia Sylwia Kulczyk, Edyta Tomczyk, Tomasz Krzywicki, Jacek Tokarski. ,,Mazury". Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała, 2006, ISBN 83-7304-597-X. Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7 s. 70
JuraPark Solec

JuraPark Solec – park dinozaurów, otwarty w roku 2008 w Solcu Kujawskim. Jest to park częściowo wzorowany na parku w Bałtowie, zajmuje jednak znacznie większy obszar (ponad 12 ha) i jest jednym z największych tego typu parków w Europie. Na terenie starego lasu umieszczono ponad 100 naturalnej wielkości rekonstrukcji mezozoicznych gadów, spośród których większość stanowią dinozaury. Trasa wycieczki prowadzi chronologicznie przez miliony lat historii Ziemi – od kambru aż do dziś. Na terenie parku JuraPark Solec znajduje się także Muzeum Ziemi im. Karola Sabatha – największe w Polsce muzeum paleontologiczne. Jego ekspozycję stanowi ponad 1000 skamieniałości roślin i zwierząt pochodzących z różnych stron świata. Obok nich przedstawiono rekonstrukcje zwierząt żyjących w minionych epokach, w tym 13-metrowy szkielet Opistocelikaudii. Zobacz też JuraPark Krasiejów JuraPark Bałtów Przypisy Linki zewnętrzne www.juraparksolec.pl JuraPark Solec wirtualna wycieczka. sferika.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-07)].
Jędrzejewo (Mazovie)

Jędrzejewo (prononciation : [jɛndʐɛˈjɛvɔ]) est un village polonais de la gmina de Sochocin dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au sud-est de Sochocin (siège de la gmina), 10 kilomètres à l'est de Płońsk (siège du powiat) et à 60 kilomètres au nord-ouest de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Єнджеєво (Мазовецьке воєводство)

Єнджеєво (пол. Jędrzejewo) — село в Польщі, у гміні Сохоцин Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 68 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Jędzelek

Jędzelek (dawniej niem. Kleine Henselsee) – zanikające jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. giżyckim, w gminie Miłki, leżące na terenie Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 37,5 ha do 67,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 115,7 m n.p.m. lub 116,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 0,8 m, natomiast głębokość maksymalna 1,2 m. Jędzelek połączony jest z Jeziorem Jagodnym. Jego powierzchnia w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat zmniejszyła się z 67 do 37,5 ha. Dno pokryte jest grubą warstwą mułu. Przypisy Bibliografia Małgorzata Karczewska, Maciej Karczewski, Robert Kempa, Ewa Pirożnikow, Miłki. Monografia krajoznawcza gminy mazurskiej, Białystok-Miłki: Wydawnictwo KWADRAT, 2005, ISBN 83-918173-2-6.
Willa komendanta obozu Plaszow

Willa komendanta obozu koncentracyjnego Plaszow tzw. Czerwony Dom czy jak oryginalnie przed wojną nazwana Willa Pod Skałą – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie w dzielnicy XIII przy ulicy Wiktora Heltmana 22, w Podgórzu. Historia Ukończenie budowy willi miało miejsce w roku 1934. Niemiecki obóz pracy przymusowej, a potem koncentracyjny Plaszow powstał jesienią 1942 roku. Po wysiedleniu mieszkańców lokatorem willi został komendant obozu SS-Hauptsturmführer Amon Göth. Znany ze swoich sadystycznych, okrutnych zachowań, również sam mordował więźniów. Po wojnie były w niej mieszkania komunalne, a od 1992 roku stanowi własność prywatną. W 2010 została wystawiona na sprzedaż. W latach 2017–2018 willa została odremontowana. W filmie Lista Schindlera Stevena Spielberga jako dom komendanta został wykorzystany tzw. Szary Dom. Przypisy
Вилла Амона Гёта

Вилла Амона Гёта или «Красный дом» (пол. Willa komendanta obozu) — историческое здание, находящееся на улице Хельтмана, 22 в краковском районе Дзельница XIII Подгуже, Польша. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Дом был построен в 1934 году. Осенью 1942 года в краковском районе Подгуже был создан немецкий трудовой лагерь, который был позднее преобразован в концентрационный лагерь «Плашов». После выселения жильцов в доме стал проживать комендант лагеря Амон Гёт, известный своими преступлениями против заключённых. После Второй мировой войны дом был коммунальной квартирой. В 1992 году перешёл в частную собственность. В фильме «Список Шиндлера» виллой Амона Гёта изображался лагерный карцер, который в то время назывался как «Серый дом» и использовался в качестве лагерного карцера и для пыток. 24 октября 2002 года Вилла Амона Гёта была внесена в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ A-1120). Примечания Литература Joanna Czaj-Waluś. Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. — Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007. — ISBN 83-922906-8-2. Encyklopedia Krakowa / red. Antoni Henryk Stachowski. — PWN, 2000. — ISBN 83-01-13325-2. G. Zawada. Czerwony Dom pod młotek (пол.) // Gazeta Wyborcza. Kraków. — 21.08.2010. — Nr 195. — S. 1. Ссылки Фотографии виллы в 1940-е и в 2004.
Вілла коменданта табору Плашов Амона Гьота у Кракові

Вілла коменданта концтабору Плашув т. зв "Червоний дім" або як він спочатку називався "Вілла під Скалою" до війни - історична будівля, розташована в Кракові в районі XIII Подгуже на вул. Хельтмана, 22. Історія Будівництво вілли було завершено в 1934 році . Німецький примусовий трудовий табір, а потім концтабір "Плашув" був заснований восени 1942 року. Після переселення мешканців орендаремвілли став комендант табору гауптштурмфюрер СС Амон Ґьот . Відомий своєю садистською, жорстокою поведінкою, він також сам вбивав в'язнів. Після війни в ньому розташовувалися муніципальні квартири, а з 1992 року він перебуває у приватній власності. У 2010 році виставлено на продаж . У 2017 - 2018 роках вілла була відремонтована. У фільмі Стівена Спілберга «Список Шиндлера» т. зв "Сірий будинок" . Виноски
Szary Dom (Kraków)

Szary Dom, dawny karcer obozowy KL Plaszow – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII przy ulicy Jerozolimskiej 3, w Podgórzu. Opis Budynek ten do roku 1939 był siedzibą żydowskiego Bractwa Pogrzebowego (Chewra Kadisza). Znajduje się obok nowego podgórskiego cmentarza żydowskiego. Podczas II wojny światowej, jesienią 1942 roku, Niemcy utworzyli na tym terenie obóz pracy przymusowej, a potem koncentracyjny, głównie dla ludności żydowskiej – Plaszow. Dom ten, znajdujący się wtedy wewnątrz obozu, zaczął pełnić rolę karceru dla więźniów i katowni SS. Budynek został wykorzystany przy kręceniu filmu Lista Schindlera jako dom komendanta obozu Amona Götha Po wojnie znajdowały się w nim mieszkania komunalne. Około 2014 r. przejęty przez gminę żydowską. W 2016 r. przeznaczony na miejsce pamięci. Od 2021 Muzeum KL Plaszow stało się odrębną instytucją kultury z siedzibą w Szarym Domu. Przypisy
Лагерный карцер (концентрационный лагерь Плашов)

Лагерный карцер или «Серый дом» (пол. Karcer obozowy, пол. Szary Dom) — историческое здание, находящееся на улице Иерусалимская, 6 в краковском районе Дзельница XIII Подгуже, Польша. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Дом был построен в 1934 году. С 1939 года здание было резиденцией еврейского похоронного общества и располагалось возле Нового еврейского кладбища в Подгуже. В период нацистской оккупации Польши осенью 1942 года в краковском районе Подгуже был создан немецкий трудовой лагерь, который был позднее преобразован в концентрационный лагерь «Плашов». Дом оказался на территории концентрационного лагеря и стал использоваться в качестве карцера и помещения для пыток заключённых. После Второй мировой войны и до настоящего времени используется в качестве коммунальной квартиры. В фильме «Список Шиндлера» дом изображался в качестве виллы коменданта лагеря Амона Гёта. 16 ноября 1981 года Лагерный карцер был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ A-1121). Примечания Литература Joanna Czaj-Waluś. Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. — Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007. — ISBN 83-922906-8-2. Encyklopedia Krakowa / red. Antoni Henryk Stachowski. — PWN, 2000. — ISBN 83-01-13325-2. Zawada G. Dom pod młotek (пол.) // Gazeta Wyborcza. Kraków. — 2010. — 21 sierpnia (nr 195). — S. 1.
Kacza Wyspa

Kacza Wyspa – wyspa pomiędzy kanałem Czapina a jeziorem Dąbie w Szczecinie. Na północ od niej znajduje się Mewia Wyspa, a na południowym zachodzie wyspa Dębina. Nazwę Kacza Wyspa wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Klein-Kamel-Werder. Zobacz też lista polskich wysp kaczkowate Przypisy
Kajka

Kajka – staw na terenie Poznania, położony w jednostce obszarowej SIM Miłostowo, blisko granicy z obszarem SIM Główna. Charakterystyka Powierzchnia lustra wody wynosi 4,3 ha, a zlewni 0,7 km². Objętość wody - 152,4 tys. m³, maksymalna głębokość - 11,8 m, a średnia 3,5 m. Ukształtowanie dna łagodne, stromo opadające. Zwierciadło wody zagłębione w stosunku do otaczającego terenu o 5–10 m, co ma wpływ na powstawanie zjawiska stratyfikacji termicznej. Staw połączony jest z rzeką Główną rurociągiem z pompownią, należącą do Zakładów Metalurgicznych POMET. Dawniej połączenie to zapewniał nieistniejący ciek Glinianka. Wody stawu, w obiegu zamkniętym, wykorzystuje technologicznie Fabryka Łożysk Tocznych. Staw znajduje się na terenie ogrodzonych ogrodów działkowych im. Elizy Orzeszkowej i jest przez nie otoczony ze wszystkich stron. Dojazd możliwy jest od północy - z ul. Gnieźnieńskiej (najbliższy przystanek autobusowy MPK Poznań – Urwista, linia 173). Staw Kajka jest akwenem sztucznym i ma pochodzenie pocegielniane – stanowi gliniankę o nieregularnej lecz łagodnej linii brzegowej. Przed II wojną światową należał do rodziny Weidemannów, którzy eksploatowali glinę pomiędzy torowiskami linii kolejowych do Gniezna i Wrześni. Była to duża cegielnia Hartwig & Weidemann Ziegelwerke, z której nie pozostał praktycznie żaden ślad. Wyrobisko (obecny Staw Kajka) posiadało połączenie z zakładem produkcyjnym za pomocą kolei wąskotorowej. Zakład uległ zrujnowaniu w czasie II wojny, a teren glinianki w 1952 zamieniono na uregulowany staw i założono ogrody działkowe, których jest tutaj około 500 (28 hektarów). Kajce towarzyszy drugi, bezimienny staw, o prawie okrągłej linii brzegowej. Znajduje się kilkadziesiąt metrów na południowy zachód, na terenie tych samych ogrodów działkowych. Woda w akwenie nie należy do najczystszych - zdarzają się tu przypadki masowego śnięcia ryb w wyniku przyduchy lub zanieczyszczeń (np. w 2008). Staw jest widoczny z pociągów jadących linią Poznań - Gniezno. Zobacz też Kolonia Karlsbunne – osiedle robotnicze w pobliżu Rudnicze (Poznań) Szachty (Poznań) Przypisy Bibliografia Anna Jabłońska, Zieleń na Głównej i Zawadach w międzywojniu, w: Kronika Miasta Poznania nr 2/2002, s.341, ISSN 0137-3552 Magdalena Mrugalska-Banaszak, Budownictwo i architektura przemysłowa na Zawadach i Głównej do 1939 roku - wykaz obiektów przemysłowych, w: Kronika Miasta Poznania nr 2/2002, s.218, ISSN 0137-3552 Poznań - atlas aglomeracji, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Ryszard Gołdyn, Barbara Jankowska, Piotr Kowalczak, Maria Pułyk, Elżbieta Tybiszewska, Janusz Wiśniewski, Wody powierzchniowe Poznania, w: Środowisko naturalne miasta Poznania. Część I, Urząd Miejski w Poznaniu, Poznań, 1996, ss.54 i 57, ISBN 83-906665-0-3 Anna Sztulpa, Skażenie po pożarze, w: Głos Wielkopolski, 7.8.2008, s.9
Kalwka

Kalwka – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, przez jezioro przebiega granica między gminami i powiatami - północna część jeziora leży w powiecie olsztyńskim, w gminie Purda, a południowa w powiecie szczycieńskim, w gminie Pasym. Opis Bardzo małe jeziorko położone przy północno-wschodnim krańcu Kalwa Wielka. Dojazd drogami gruntowymi od drogi krajowej nr 53 między Szczytnem a Olsztynem, od miejscowości Tylkowo wzdłuż zachodnich brzegów Kalwy Wielkiej. Dane Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 4,2 ha. Jezioro jest hydrologicznie otwarte wypływa z niego struga do jeziora Kalwa Wielka. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Kalwka. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Kalepka. Przypisy
Kameduł (jezioro)

Kameduł (też Kamenduł) – jezioro na Pojezierzu Wschodniosuwalskim w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Wiżajny. Jezioro Kameduł jest znane z dawnych dokumentów jako Jacne lub Jasne. Jest jakby naturalnym przedłużeniem niecki pobliskiego jeziora Jaczno. Linię brzegową ma słabo rozwiniętą. Brzegi o łagodnym spadku. Kształt wydłużonego owalu, zwężającego się ku południowi. Pod względem biologicznym jest to zbiornik mezotroficzny, o ubogiej roślinności (tylko przy brzegach wąski pas trzcin). Legenda Legenda nazwę jeziora Kameduł wiąże z zakonnikiem, który został napadnięty przez rozbójników, cudem ratując się od śmierci. Żył jeszcze długo, a kiedy zmarł, jego postać w białym habicie kameduły, zaczęła się pokazywać nad jeziorem. Przypisy Bibliografia Stefan Maciejewski, Małgorzata (turystyka) Pawłowska: Szlakami północnej Suwalszczyzny: [przewodnik]. Suwałki: „Jaćwież”: Regionalna Pracownia Krajoznawcza Oddziału PTTK, 2001. ISBN 83-903140-6-1. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 308, ISBN 83-239-9607-5 .
Kamienica (jezioro)

Kamienica – jezioro rynnowe położone na Równinie Gryfickiej, w powiecie kołobrzeskim, na pograniczu gmin Gościno i Siemyśl. Jezioro przepływowe typu leszczowego w zlewni rzeki Błotnicy, wypływającej z tego jeziora. Na brzegu, w miejscowości Dargocice, niewielkie ośrodki wypoczynkowe, pole namiotowe i kemping. W części centralnej – zagospodarowane (zmodernizowany pomost, plaża) kąpielisko o znaczeniu lokalnym, poza tym popularne miejsce wędkowania. Na Kamienicy obowiązuje całoroczny zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi, służących do rekreacji, uprawiania sportów wodnych i amatorskiego połowu ryb. Z jeziorem związana jest legenda o zatopionym mieście, według której miasto zostało zatopione z powodu świętokradczego czynu burmistrza, który nakazał wysypanie drogi, po której udawała się jego córka do ślubu, okruszynkami chleba. Podobno gdy zbliżają się Święta Wielkanocne, z głębi jeziora słychać dźwięki kościelnych dzwonów, a w pewien jeden dzień w roku poziom wody jest tak niski, że widać wierzchołek wieży kościoła. Ok. 0,5 km na wschód od jeziora znajduje się wzniesienie Łysica o wysokości 76 m n.p.m. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 66,2 ha do 75,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 21,3 m n.p.m. lub 22,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,9 m, natomiast głębokość maksymalna 12,2 m. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Kämitz See. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Kamienica. Zobacz też Kamienica Przypisy Bibliografia Jarosław Filipiak, Mariusz Raczyński: Jeziora zachodniopomorskie. Szczecin: Akademia Rolnicza w Szczecinie, 2000. ISBN 83-87327-58-1.