NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Źródliska w Dolinie Ewy

Rezerwat przyrody Źródliska w Dolinie Ewy – leśny rezerwat przyrody, który został utworzony w 1983 na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje 12,04 ha fragmentu doliny erozyjnej na krawędzi morenowej w leśnej, zachodniej części Gdańska Oliwy, obejmującej również źródliska Potoku Prochowego. Obszarem rezerwatu prowadzi turystyczny szlak Wzgórz Szymbarskich. Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gdańsku. Ochronie podlegają naturalne źródliskowe zbiorowiska roślinne; zwłaszcza łęgowe, ziołoroślowe i szuwarowe, w tym rzadko spotykany na nisko położonych terenach szuwar manny gajowej. W rezerwacie stwierdzono występowanie 194 gatunków roślin naczyniowych, spośród których 3 podlegają ochronie ścisłej (przylaszczka pospolita, listera jajowata, wawrzynek wilczełyko) i 6 ochronie częściowej (bluszcz pospolity, kalina koralowa, konwalia majowa, kruszyna pospolita, marzanka wonna, porzeczka czarna). Warto zwrócić uwagę na gatunki górsko-podgórskie: przetacznik górski, tojeść gajowa, manna gajowa, bez koralowy, olsza szara, kozłek bzowy, niezapominajka leśna. Wartość przyrodniczą rezerwatu podkreśla aż 10 gatunków roślin znajdujących się na liście ginących i zagrożonych roślin Pomorza Zachodniego i Wielkopolski. Są to: czerniec gronkowy, fiołek przedziwny, kostrzewa leśna, kozłek bzowy, storczyk listera jajowata, manna gajowa (Glyceria nemoralis – gatunek trawy występujący na obszarach górskich), przetacznik górski, szczaw gajowy, wawrzynek wilczełyko i wyka leśna. Florę źródliskową reprezentuje wątrobowiec stożka ostrokrężna, a także mięta nadwodna, przetacznik bobowniczek i wierzbownica bladoróżowa. Zobacz też Lasy Oliwskie Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Urząd Miejski w Gdańsku. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-05)]. Rezerwaty przyrody. [w:] Trójmiejski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-10)]. Rezerwat przyrody Źródliska w Dolinie Ewy w Gedanopedii
Źródlisko Skrzypowe

Rezerwat przyrody „Źródlisko Skrzypowe” – rezerwat florystyczny w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Bierzwnik, 2,5 km na południe od Klasztornego i 3 km na północ od Dobiegniewa, 0,3 km na wschód od drogi nr „160” (Dobiegniew-Choszczno). Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977 w celu „zachowania stanowiska skrzypu olbrzymiego”. Zajmuje powierzchnię 1,1435 ha (akt powołujący podawał 1,05 ha). Rezerwat obejmuje obszar doliny rzeki Kaczynki porośniętej lasem z bogactwem okresowo zalewanych zbiorowisk leśnych. Oprócz części zasadniczej, w skład obszaru chronionego wchodzi też niewielka enklawa położona na południowy zachód. Oprócz skrzypu olbrzymiego, z cennych oraz chronionych gatunków roślin naczyniowych i grzybów występują tu m.in.: kokorycz wątła, szczeciniak żółtobrzegi, trzęsak listkowaty, żagwiak wielkopory. Rezerwat „Źródlisko Skrzypowe” znajduje się w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Lasy Bierzwnickie” PLH320044 i ptasiego „Obszar Chronionego Krajobrazu Puszcza nad Drawą” PLB320016. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Bierzwnik. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Źródła Borówki

Rezerwat przyrody Źródła Borówki – leśny rezerwat przyrody w gminie Maków, w powiecie skierniewickim, w województwie łódzkim. Leży przy drodze łączącej wsie Pszczonów i Lipce Reymontowskie. Znajduje się na terenie leśnictwa Pszczonów w Nadleśnictwie Skierniewice. Został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 3 marca 1989 roku (M.P. z 1989 r. Nr 9, poz. 77 (ISAP), § 10), które weszło w życie 15 kwietnia 1989 roku. Według aktu powołującego, rezerwat obejmuje obszar lasu i źródła rzeki Borówki o powierzchni 21,99 ha, a celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk leśnych grądu, boru mieszanego i sosnowego oraz swoistych cech krajobrazu. Rezerwat, położony na wysokości 140–160 m n.p.m., charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu i malowniczym krajobrazem. Z południa na północ przecina go wąwóz z kilkoma odgałęzieniami. Na dnie wąwozu, wśród bujnego podszytu i zmurszałych pni drzew, znajdują się źródła rzeczki Borówki, uchodzącej do Uchanki – prawobrzeżnego dopływu Bzury. Do występujących tu roślin naczyniowych należą: zawilec gajowy, zawilec żółty, przylaszczka pospolita, bluszczyk kurdybanek, gwiazdnica wielkokwiatowa, fiołki, paprocie (m.in. nerecznica samcza). Przypisy
Rezerwat przyrody Źródła Rzeki Stążki

Rezerwat przyrody Źródła Rzeki Stążki – częściowy rezerwat przyrody w Nadleśnictwie Tuchola, niedaleko miejscowości Kowalskie Błota w gminie Cekcyn. Znajduje się w granicach Tucholskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został ustanowiony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 r. Powierzchnia rezerwatu wynosi 250,12 ha (akt powołujący podawał 250,02 ha). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych, krajobrazowych i turystycznych fragmentu doliny rzeki Stążki wraz z jej źródłami o wyjątkowych walorach widokowych. Rezerwat objęto ochroną czynną, niewielki fragment rezerwatu (oddział 63d) objęty jest ochroną ścisłą. Same źródła mają swoją nazwę Wodogrzmoty Krasnoludków. Nazwa wywodzi się od wywierzyska, z którego z dużą prędkością wypływają wody Stążki. Źródła wpisane zostały w 1991 r. do rejestru pomników przyrody. Przypisy
Rezerwat przyrody Źródła Gąsawki

Rezerwat przyrody Źródła Gąsawki – rezerwat torfowiskowy w gminie Gąsawa, w powiecie żnińskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Został utworzony na podstawie Rozporządzenia nr 275/01 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 2 października 2001 r., w celu zachowania ze względów przyrodniczych, naukowych i dydaktycznych źródeł rzeki Gąsawki. Zajmuje powierzchnię 13,30 ha (akt powołujący podawał 12,88 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Źródła Gąsawki Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Gołąbki – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-07].
Rezerwat przyrody Źródła rzeki Łyny im. prof. Romana Kobendzy

Rezerwat przyrody Źródła rzeki Łyny im. prof. Romana Kobendzy – rezerwat przyrody nieożywionej położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie i nadleśnictwie Nidzica, w okolicy wsi Orłowo i Łyna, u źródeł rzeki Łyny. Głównym celem założenia rezerwatu było zachowanie obszaru źródliskowego Łyny oraz ochrona wstecznej erozji źródliskowej. Teren rezerwatu to głównie lasy mieszane. Rezerwat został utworzony w 1959 roku na powierzchni 103,41 ha. W 1967 roku powiększono go do 121,04 ha. Obecnie powierzchnia rezerwatu wynosi 122,22 ha. Rezerwat nazwano na cześć Romana Kobendzy (1886–1955) – botanika, dendrologa, profesora SGGW, który odkrył i badał źródła rzeki Łyny, a w 1937 roku współtworzył statut tego rezerwatu. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Żaki

Rezerwat przyrody „Żaki” – leśny rezerwat przyrody w południowej Polsce w Dolinie Górnej Wisły (województwo małopolskie). Jest położony w obrębie miejscowości Dwory II (przysiółek Żaki) w gminie Oświęcim, w powiecie oświęcimskim. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Andrychów (leśnictwo Polanka Wielka). Obszar rezerwatu obejmuje zespół naturalnego lasu grądowego z przewagą starodrzewia lipowego, obrazującego fragment pierwotnego krajobrazu doliny Wisły. Rezerwat został utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego Nr 18 z dnia 28 stycznia 1959 roku i początkowo zajmował powierzchnię 17,52 ha. W związku z budową w latach 70. kanału żeglownego „Nawiga” (dawna nazwa „Dwory”) na Wiśle, który od północy przylega bezpośrednio do rezerwatu, powierzchnia rezerwatu uległa zmniejszeniu – obecnie wynosi ona 12,24 ha, nie jest to jednak na razie potwierdzone żadnym aktem prawnym. Oprócz kanału, rezerwat otaczają stawy hodowlane i pola uprawne. Budowa kanału, regulacja Wisły i strumienia płynącego przez teren rezerwatu spowodowały zmianę panujących tu stosunków wodnych i trwałe osuszenie siedliska. Drzewostan tworzy głównie lipa drobnolistna, grab i dąb szypułkowy, w jednym z pododdziałów rośnie nasadzony jesion, a we wschodniej części rezerwatu, w zdegenerowanym płacie grądu – nasadzona sosna wejmutka. Bardzo dobrze rozwinięta jest warstwa krzewów – oprócz podrostu drzew występuje w niej głównie czeremcha zwyczajna, dziki bez czarny, głóg jednoszyjkowy i trzmielina pospolita. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 126 gatunków roślin naczyniowych, 26 gatunków mchów oraz 1 gatunek wątrobowca. Do występujących tu roślin chronionych należą: wawrzynek wilczełyko, kruszczyk szerokolistny, czosnek niedźwiedzi i pierwiosnek wyniosły. Rezerwat „Żaki”, podobnie jak sąsiedni rezerwat „Przeciszów”, leży w obrębie obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Dolina Dolnej Skawy” PLB120005. Przypisy
Rezerwat przyrody Żebracze

Rezerwat przyrody Żebracze – leśny rezerwat przyrody w gminie Muszyna, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Znajduje się w Beskidzie Sądeckim w Paśmie Jaworzyny, w dolnej części opadających do potoku Szczawnik zachodnich stoków Wielkiej Bukowej. Leży w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego, na gruntach należących do Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Nadleśnictwa Piwniczna. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 grudnia 1995 roku. Zajmował wówczas powierzchnię 44,67 ha, zaś utworzona wokół rezerwatu otulina liczyła 148,74 ha. W 2019 roku rezerwat powiększono do 58,77 ha kosztem otuliny, której powierzchnia uległa zmniejszeniu do 135,65 ha. Celem ochrony w rezerwacie, według obowiązującego aktu prawnego, jest „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych leśnego ekosystemu żyznej buczyny karpackiej Dentario glandulosae-Fagetum i kwaśnej buczyny górskiej Luzulo luzuloidis-Fagetum”. Na terenie rezerwatu dominują drzewostany bukowo-jodłowe, a największą powierzchnię zajmuje zespół żyznej buczyny karpackiej. Do występujących tu gatunków roślin chronionych należą m.in.: gnieźnik leśny, podkolan zielonawy, parzydło leśne, paprotnik kolczysty i miesiącznica trwała. Rezerwat nie posiada planu ochrony ani zadań ochronnych. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Krakowie. Przypisy
Rezerwat przyrody Żubrowisko

Rezerwat przyrody Żubrowisko – faunistyczny rezerwat przyrody położony w województwie śląskim, w Puszczy Pszczyńskiej, nieopodal wsi Jankowice. Znajduje się na terenie gminy Pszczyna w powiecie pszczyńskim, niewielki fragment leży także w gminie Bojszowy (powiat bieruńsko-lędziński). Utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 31 października 1996. Obejmuje obszar 744,77 hektarów (akt powołujący podawał 742,56 ha). Przedmiotem ochrony jest tutejsza populacja żubrów, licząca około 30 osobników. Jest jedynym rezerwatem faunistycznym w województwie śląskim; jest także największym rezerwatem województwa. Obszar rezerwatu stanowi teren zamknięty, otoczony ogrodzeniem. Na skraju rezerwatu urządzono dostępny dla turystów i naukowców Ośrodek Edukacji Ekologicznej „Pszczyńskie Żubry”. Rezerwat położony jest na terenie Nadleśnictwa Kobiór. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Katowicach. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak krótkookresowe zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat „Żubrowisko” w Jankowicach. [w:] Śląskie. Portal Turystyczny Województwa Śląskiego [on-line]. Śląska Organizacja Turystyczna. [dostęp 2018-10-18].
Rezerwat przyrody Żurawie Bagno (województwo lubuskie)

Żurawie Bagno – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Przewóz, powiecie żarskim (województwo lubuskie). Położony jest około 2 km na północny wschód od wsi Lipna w Borach Dolnośląskich. Został utworzony w 1970 roku na powierzchni 42,07 ha. Obecnie zajmuje 44,52 ha, a cały jego obszar objęty jest ochroną ścisłą. Charakterystyczną cechą tych terenów jest występowanie roślin owadożernych, w tym przypadku rosiczek. Miejsce gniazdowania wielu ptaków, między innymi żurawia szarego. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 13 Akt prawny powołujący rezerwat Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 marca 1970 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1970 r. Nr 11, poz. 98 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 31/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Żurawie Bagno” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1563) Położenie Województwo lubuskie Powiat żarski Gmina Przewóz Obr. ewidencyjny Jamno Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Wymiarki Powierzchnia pod ochroną 44,52 ha w tym: Działki nr: 78 – 6,81 ha, 79 – 6,63 ha, 82 – 14,81 ha, 83 – 4,50 ha, 87 – 9,47 ha, 90 – 2,30 ha. Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat typu wodno-torfowiskowego stanowi fragment dawnego jeziora na skutek ekspansji lasu częściowo osuszonego. Całą powierzchnię stanowi bagno w części środkowej zalane wodą. W częściach bardziej osuszonych porośnięte grupowo brzozą i sosną w wieku 10–20 lat, sosną karłowatą w II – IV klasie wieku oraz brzozą w tym samym wieku (typ siedliskowy – bór bagienny). Liczne suchoczuby. Teren równy w części zachodniej wklęsły. Gleba bagienna – torf średnio głęboki, na piaskach gliniastych. Pokrywa zachwaszczona. Występuje tu trzcina, trzęślica modra, sit, turzyce, torfowce, rosiczki (okrągłolistna, długolistna, pośrednia), wełnianka pochwowata, bagno zwyczajne, a także czermień błotna, nerecznica grzebieniasta, wełnianka wąskolistna, widłak torfowy, żurawina błotna, borówka bagienna czy wrzosiec bagienny. Z ciekawszych ptaków występuje tu m.in. żuraw i bielik. Ochrona Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska roślinności bagiennej i torfowiskowej. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat leży w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Bory Dolnośląskie” PLB020005 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Przygiełkowiska koło Gozdnicy” PLH080055. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy Linki zewnętrzne Plan Urządzenia Lasu Nadleśnictwa Wymiarki na okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2019 r. Program Ochrony Przyrody. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Zielonej Górze, 2010. s. 77–81. [dostęp 2019-05-17].
Rezerwat przyrody Żurawie Błota

Rezerwat przyrody Żurawie Błota (kaszb. Trulôczowé Błota) – torfowiskowy rezerwat na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego na północnym skraju Lasów Mirachowskich. Został utworzony w 1990 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 109,13 ha. Celem ochrony jest zachowanie szaty roślinnej typowej dla śródleśnych torfowisk przejściowych i wysokich, jeziora lobeliowego z unikalną roślinnością oraz ostoi ptactwa wodno-błotnego. Rezerwatem objęte jest lobeliowe Jezioro Kamienne i znajdujący się nad jego północnym brzegiem głaz narzutowy tzw. diabelski kamień (o wysokości 3 metrów i obwodzie przekraczającym 17 metrów, chroniony jako pomnik przyrody), jak również przyległe do niego obszary leśno-torfowiskowe (las bukowo-dębowy). Jezioro Kamienne mimo ochrony uległo degradacji i utraciło istotne wartości stanowiące podstawę ochrony – występująca tu niegdyś lobelia jeziorna zanikła na skutek eutrofizacji jeziora. Ochronie podlega specyficzna roślinność wodna (m.in. poryblin jeziorny, wywłócznik skrętoległy, brzeżyca jednokwiatowa). Rezerwat jest miejscem lęgowym żurawia i brodźca samotnego. Samo Jezioro Kamienne było chronione już wcześniej w ramach utworzonego w 1960 roku rezerwatu „Jezioro Kamienne” o powierzchni 14,41 ha. Rezerwat położony jest na terenie obszarów Natura 2000: Kurze Grzędy PLH220014 oraz Lasy Mirachowskie PLB220008. Najbliższe miejscowości to Nowa Huta i Miłoszewo. Rezerwat leży na trasie turystycznego szlaku Kaszubskiego. Przypisy
Rezerwat przyrody Żurawie Chrusty

Rezerwat przyrody Żurawie Chrusty – torfowiskowy rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w południowej części kompleksu Lasów Mirachowskich, na obrzeżach wsi Mojuszewska Huta w gminie Sierakowice. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 26 listopada 1990 roku. Zajmuje powierzchnię 21,82 ha. W centrum rezerwatu znajduje się niewielkie (0,76 ha) jezioro dystroficzne, którego brzegi otacza roślinność torfowiskowa tworząca naturalne strefy: od zbiorowiska z turzycą bagienną na skraju otwartej wody, poprzez pło mszarne, mszar czerwony i dolinkowy, do początkowych postaci boru bagiennego. Na terenie rezerwatu stwierdzono obecność zaledwie 30 gatunków roślin naczyniowych, a także ponad 20 gatunków mszaków i porostów. Cztery gatunki roślin podlegają ochronie ścisłej: bagno zwyczajne, rosiczka okrągłolistna, widłak goździsty i widłak jałowcowaty, natomiast ochroną częściową objęte są dwa gatunki: grążel żółty i kruszyna pospolita. Jest to również miejsce odpoczynku i żerowania ptaków błotnych i wodnych (m.in. ostoja żurawia). Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie rezerwatu z powietrza
Rezerwat przyrody Żurawno

Żurawno – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminach Lubsko, Tuplice i Brody. Rezerwat jest położony w granicach obszaru sieci Natura 2000 „Uroczyska Borów Zasieckich” PLH080060. Jest objęty ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 53 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Rozporządzenie Nr 19 Wojewody Lubuskiego z dnia 20 kwietnia 2006 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 28 poz. 586) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – żarski Gmina – Lubsko, Tuplice, Brody Obr. ewidencyjny – dz. nr 563 – 16,89 ha, dz. nr 585 – 1,50 ha położone w granicach obrębu ewidencyjnego Dłużek, gm. Lubsko, dz. nr: 371 – 1,69 ha, dz. nr 372 – 1,79 ha, dz. nr 394 – 0,54 ha położone w granicach obrębu ewidencyjnego Nowa Rola w gminie Tuplice oraz dz. nr 989 – 0,47 ha leżąca w granicach obrębu ewidencyjnego Jeziory Wysokie, gm. Brody. Według regionalizacji fizycznogeograficznej Jerzego Kondrackiego położenie obiektu określa się następująco: Megaregion: Pozaalpejska Europa Środkowa Prowincja: Niż Środkowoeuropejski Podprowincja: Niziny Sasko-Łużyckie Makroregion: Obniżenie Dolnołużyckie Mezoregion: Kotlina Zasiecka Właściciel, zarządzający Skarb Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Lubsko Powierzchnia pod ochroną 22,88 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat „Żurawno” leży w dolinie niewielkiej rzeki Tymnicy (Rzeczycy), stanowiąc mozaikę różnych środowisk – wodnych, bagiennych i leśnych. Wśród zajmujących ponad 2/3 rezerwatu fitocenoz leśnych dominują lasy łęgowe i grądowe. Jezioro Żurawno zasilane jest przez dopływający od wschodu niewielki ciek. Na terenie rezerwatu oznaczono 124 gatunki roślin naczyniowych należących do 51 rodzin. Wśród stwierdzonych gatunków roślin na uwagę zasługuje przede wszystkim pióropusznik strusi (Matteuccia struthiopteris) występujący tu licznie w ilości ok. 800–1200 egzemplarzy w pięciu większych i kilku mniejszych skupieniach. W obrębie jeziorka dominują różne fitocenozy szuwaru trzcinowego, od najuboższych, budowanych wyłącznie przez trzcinę, po bardziej zróżnicowane, z udziałem pałki, turzyc i roślin dwuliściennych. Na terenie rezerwatu występuje bardzo bogata fauna reprezentowana przez wiele cennych grup bezkręgowców, ryb, ssaków, płazów oraz gadów. Cel ochrony Zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu leśnego ekosystemu nizinnego ze stanowiskami rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Żurawinowe Bagno

Rezerwat przyrody Żurawinowe Bagno – torfowiskowy rezerwat przyrody zlokalizowany w granicach wsi Regut, przy trasie Góra Kalwaria–Mińsk Mazowiecki, w gminie Celestynów (województwo mazowieckie). Leży w granicach Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 19 października 1994 r. (M.P. z 1994 r. Nr 56, poz. 483) na powierzchni 2,33 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych torfowiska przejściowego z charakterystyczną fauną i florą oraz otaczających je borów bagiennych i wilgotnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Żądłowice

Rezerwat przyrody Żądłowice – leśny rezerwat przyrody w gminach Inowłódz i Rzeczyca, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie Spalskiego Parku Krajobrazowego, na terasie doliny Pilicy, która w tym miejscu jest bardzo szeroka i ma urozmaiconą mikrorzeźbę. Zajmuje obecnie powierzchnię 241,19 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 5 października 1968 roku i początkowo zajmował powierzchnię 138,79 ha (M.P. z 1968 r. Nr 43, poz. 300 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych niespotykanego w lasach polskich układu siedlisk, występujących w związku z zaistniałym układem warunków hydrologicznych oraz związanych z nimi typów lasu. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Żółwiowe Błota

Rezerwat przyrody Żółwiowe Błota (znany też jako Żółwie Błota) – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Włodawa oraz Hańsk w powiecie włodawskim w województwie lubelskim, na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej. Jest położony w Sobiborskim Parku Krajobrazowym, na terenie Nadleśnictwa Sobibór. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 17 listopada 1988 roku na powierzchni 734,41 ha (według danych z nadleśnictwa zajmuje obecnie 724,08 ha). Rezerwat obejmuje jeziora: Wspólne, Koseniec i Perespa. Utworzono go w celu zachowania najliczniejszego w kraju stanowiska lęgowego żółwia błotnego oraz wielu chronionych i rzadkich gatunków zwierząt, a także wielu rzadkich i zagrożonych zespołów i gatunków roślin wodnych i torfowiskowych. Oprócz żółwi występują tu bobry mające dość dogodną bazę pokarmową w licznych bagiennych lasach brzozowo-olszowych. Piaszczyste tereny porastają bory sosnowe. Na bagnach dominują zespoły turzyc, a w wielu miejscach rosną grążele żółte i grzybienie północne. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. W ramach zadań ochronnych prowadzi się m.in. redukcyjny odstrzał lisa oraz zabezpiecza się gniazda żółwi ze złożonymi jajami metalową siatką i maskuje je. Flora brzoza niska wierzba borówkolistna wierzba lapońska rosiczka widłak jałowcowaty widłak goździsty lepnica litewska goździk piaskowy grążel żółty grzybienie północne Fauna Gady: żółw błotny Ptaki: bąk zwyczajny gągoł perkoz dwuczuby orlik krzykliwy bocian czarny dzięcioł białogrzbiety Ssaki: bóbr europejski wydra europejska wilk szary Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), ISBN 83-239-9607-5 .