NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maiden Tower (Szczecin)

The Maiden Tower (Polish: Baszta Panieńska; German: Frauenturm), also known as the Tower of Seven Coats (Polish: Baszta Siedmiu Płaszczy; German: Siebenmantelturm), is a historic Gothic defensive tower in Szczecin, Poland. It is located at 47 Panieńska Street in the administrative neighbourhood of the Old Town. It was constructed in the 15th century, sometime before 1462, as part of the city fortifications. It was decommissioned in the 18th century, and partially deconstructed at the turn of 20th century. Its base was used to construct a tenement, which was ultimately destroyed in 1944, while the tower was reconstructed and restored between 1961 and 1964. History The two-storey tower was constructed as part of the city fortifications, sometime before 1462. It was used to guard the nearby Maiden Gate (Polish: Brama Panieńska; German: Frauentor), which is how the tower got its name. It in turn was named as such, as a street crossing it led to the female Cisterian monastery. The tower was financed by the local tailors, who are believed to also serve in its defence during attacks. As such it also became alternatively known as the Tower of Seven Coats. Until 1723, it was used as a prison for people sentenced to executions. It was the only tower that was not deconstructed together with the rest of old city fortifications between 1724 and 1740. With time, it became surrounded by tenement houses, and became being used as a storage unit. Sometime at the turn of 20th century, probably corresponding to the decommission of the city fortresses, the upper portion of the tower was deconstructed. On its base was constructed an octagonal tenement building. It survived until 1944, when it was destroyed during a carpet bombing raid, together with most of the Old Town. In 1954, the tower was given the status of a protected cultural property. The remaining rubble was cleaned up in 1956, and the tower was reconstructed between 1961 and 1964. Characteristics The Maiden Tower is a Gothic defensive tower of the former city fortifications, with outer diameter of 9 m, and inner diameter of 3.6 m. It has three storeys, including an underground one with the height of 4.6 m, the ground floor with 4.4 m, and the first floor with 2.5 m. It is topped off with battlement and tented roof. References
Baszta Pasamoników w Krakowie

Baszta Pasamoników (znana także jako Baszta Szmuklerzy) – jedna z trzech w pełni zachowanych baszt w obrębie murów miejskich w Krakowie (obok Cieśli oraz Stolarzy). Opis baszty Baszta Pasamoników jest wieżą półokrągłą, wykonaną z cegły w stylu gotyckim na kwadratowej, kamiennej podstawie. Posiada ona 3 kondygnacje. Na parterze znajduje się kasa wstępu na mury obronne, na pierwszym piętrze znajdują się okresowe wystawy, a na drugim piętrze znajduje się sala filmowa, w której są wyświetlane filmy związane z Krakowem i jego murami obronnymi. Trzecie piętro nie jest udostępniane turystom. Górną jej część pokrywa fryz, nad którym znajduje się dach o nieregularnym kształcie zbliżonym do stożka, wykonany z czerwonej dachówki. Baszta leży u zbiegu ulicy Pijarskiej i Szpitalnej. Niegdyś położona była pomiędzy Bramą Floriańską, z którą do dziś jest połączona gankiem straży, a obecnie już nieistniejącą Basztą Karczmarzy I po wschodniej stronie. Historia Baszta zbudowana została prawdopodobnie w XIV, lub XV wieku. Jej głównym zadaniem była obrona Bramy Floriańskiej od strony wschodniej. Za jej obronę odpowiedzialny był cech pasamoników inaczej zwanych szmuklerzami. W początkowym okresie swojego istnienia baszta była oddana pod opiekę szewców. Na początku XIX wieku Baszta Pasamoników wraz z całą resztą murów miejskich Krakowa, była przewidziana do rozbiórki. W obronie m.in. owej baszty stanął prof. Feliks Radwański, który pisał: „Chronią one przed wiatrami wiejącymi pod Kościół Mariacki od Kleparza. Niedobre to wiatry, bo smrody i śmieci znosić będą, a także bezbożnie podwiewać spódnice Paniom Matkom i Żonom.” 13 stycznia 1817 r. Radwański wywalczył w senacie Rzeczypospolitej Krakowskiej decyzję o pozostawieniu dla potomnych fragmentu średniowiecznego muru obronnego, wraz z Basztą Pasamoników. W roku 2003, baszta przeszła gruntowną renowację, w ramach której odczyszczono jej mury, wymieniono dach i wyremontowano wnętrze baszty. Od 2007 roku, baszta znajduje się na Trasie Turystycznej Mury Obronne. Baszta Pasamoników widoczna jest na witrażu pt. „Męczennicy”, zaprojektowanym na przełomie XIX i XX wieku przez Józefa Mehoffera do Katedry św. Mikołaja we Fryburgu, pełniąc rolę atrybutu męczeństwa jednej z postaci przedstawionych na witrażu – św. Barbary. Galeria Zobacz też Baszty w Krakowie Przypisy Bibliografia R. Sypek, Zamki i obiekty warowne Jury Krakowsko-Częstochowskiej, Oficyna Wydawnicza Alma-Press, Warszawa 2005, s.18-29 (ISBN 83-7020-305-1) Linki zewnętrzne Wawel.net - "Baszta Pasamoników". wawel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-06-28)]. (dostęp: 2011-02-17)
Sandomir-Turm

Der Sandomir-Turm (polnisch Baszta Sandomierska) ist ein Wehrturm auf dem Krakauer Wawelhügel. Beschreibung Der Sandomir-Turm wurde im 15. Jahrhundert unter König Kasimir IV. Andreas gebaut und von Beginn an mit Geschützen versehen. In seiner heutigen Form ist er ein sechsgeschossiger Ziegelbau mit einem abschließenden mezzaninartigen Obergeschoss, dass sich durch einen umlaufenden Konsolenkranz aus weißem Gestein von den unteren Geschossen absetzt. In dem Turm selbst befinden sich neben einer Reihe von Fenstern in lockerer Anordnung drei Erker. Der Turm war Teil der westlichen Mauerbefestigung des Wawels, die auf das frühe 14. Jahrhundert zurückgeht. 1462 wurde er erstmals als Neuer Turm urkundlich erwähnt, als sechs Ratsherren nach der Ermordung von Andrzej Tęczyński vor dem Turm hingerichtet wurden. Seinen Namen soll er der Legende dem Umstand verdanken, dass der Adel aus dem Sandomirer Land in den Lochgefängnissen des Turms inhaftiert wurde. Umbaumaßnahmen aus dem 19. Jahrhundert wurden im 20. und 21. Jahrhundert unter anderem von Zygmunt Hendel rückgängig gemacht. Unweit des Turms befindet sich die Tunnelöffnung eines Geheimgangs, der 1772 von den Aufständischen von Bar genutzt wurde, um den Wawel zu besetzen. In den 1970er Jahren wurde die vorromanische Kirche beim Sandomir-Turm entdeckt. Weblinks Literatur Antoni Franaszek: Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu (Reihe: Biblioteka Wawelska 6). Verlag: Zamek Królewski na Wawelu, Krakau 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988
Baszta Sandomierska na Wawelu

Baszta Sandomierska – jedna z trzech istniejących baszt na wzgórzu wawelskim, położona na jego południowo-zachodnim skraju. Wraz z Basztą Lubranką (Senatorską) tworzy unikatowy zespół tzw. baszt ogniowych z połowy XV wieku. Historia Po raz pierwszy wzmiankowana w źródłach jako nowa wieża w związku wydarzeniem z 1462 roku, gdy ścięto na wzgórzu obok niej sześciu rajców po zamordowaniu przez mieszczan magnata Jędrzeja Tęczyńskiego. Według tradycji więziono w niej szlachtę z ziemi sandomierskiej. Dolne kondygnacje baszty zostały przebudowane w XVI – XVII wieku z przeznaczeniem na kwaterę dla pachołków starościńskich. W XVIII wieku była w złym stanie. W 1856 została przebudowana przez Austriaków, m.in. ze zmianą nakrycia i dostawieniem dobudówki z klatką schodową. Przeróbki te zostały usunięte przez Zygmunta Hendla w trakcie prac prowadzonych w latach 1911–1914. W ramach ostatnich prac konserwatorskich, prowadzonych w latach 2003–2004 według projektu Piotra Stępnia i Stanisława Karczmarczyka, m.in. zrekonstruowano trzy wykusze strzelnicze, ganek III piętra, wykonano zewnętrzne schody prowadzące na ten ganek i przywrócono pierwotny układ stropów w górnych kondygnacjach. Obok baszty ciągnie się wzdłuż zieleńca pas kamiennych murów obronnych nadbudowanych w okresie powojennym na fundamentach z początku wieku XIV. Znajduje się przy nich ujście kanału, którym w 1772 konfederaci barscy dostali się na Wawel.
Сандомирская башня

Сандомирская башня (пол. Baszta Sandomierska) — одна из трёх существующих в настоящее время башен Вавеля, Краков, Польша. Находится на юго-западной части фортификационных сооружений Вавеля. Наряду с Сенаторской башней является частью комплекса так называемых вавельских «Огненных башен» второй половины XV века. Впервые Сандомирская башня под названием «Новая башня» упоминается в 1462 году, когда возле неё были обезглавлены шесть участников городских волнений, во время которых был убит краковский землевладелец Енджи Тенчинский. Считается, что в башне находились в заключении представители шляхты из Сандомира, от которых впоследствии башня получила своё современное название. Нижние этажи башни были перестроены в XVI и XVII веках для размещения в них жилых помещений старосьцинских пехотных полков. В XVIII веке башня находилась в плохом состоянии. В 1856 году Сандомирская башня австрийские власти перестроили башню, изменив её крышу и обновив внутреннюю лестницу. Эти изменения были удалены во время восстановительных работ, которые проводились в 1911—1914 годах под руководством архитектора Зигмунда Гендля. В 2003—2004 годах проводилась последняя реставрация под управлением архитекторов Петра Стемпня и Станислава Карчмарчика. В это время были отреставрированы три стрелецких эркера, веранда третьего этажа, внешняя лестница, ведущая на крыльцо и восстановлен в оригинальном виде потолок верхних этажей башни. Возле Сандомирской башни находятся Бернардинские ворота. Рядом с башней вдоль газонов располагается протяжённый каменный вал, построенный между двумя мировыми войнами на фундаменте начала XIV века. Литература Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988.
Сандомирська вежа

Сандомирська вежа (пол. Baszta Sandomierska) — одна з трьох існуючих в даний час веж Вавеля, Краків, Польща. Знаходиться на південно-західній частині фортифікаційних споруд Вавеля. Поряд з Сенаторською вежею є частиною комплексу так званих вавельских «Вогняних веж» другої половини XV століття. Вперше Сандомирська вежа під назвою «Нова вежа» згадується в 1462 році, коли біля неї були обезголовлені шість учасників міських заворушень, під час яких був вбитий краківський землевласник Анджей Тенчинський. Вважається, що у вежі перебували в ув'язненні представники шляхти з Сандомира, від яких згодом башта отримала свою сучасну назву. Нижні поверхи вежі були перебудовані в XVI і XVII століттях для розміщення в них житлових приміщень старосьцинских піхотних полків. У XVIII столітті вежа перебувала в поганому стані. У 1856 році австрійська влада перебудувала вежу, змінивши її дах і відновивши внутрішні сходи. Ці зміни були видалені під час відновлювальних робіт, які проводилися у 1911—1914 роках під керівництвом архітектора Зигмунта Гендля. У 2003—2004 роках проводилася остання реставрація під управлінням архітекторів Петра Стемпня і Станіслава Карчмарчика. В цей час були відреставровані три стрілецьких еркера, веранда третього поверху, зовнішня сходи, що ведуть на ґанок і відновлений в оригінальному вигляді стелю верхніх поверхів вежі. Біля Сандомирської вежі знаходяться Бернардинські ворота. Поруч з вежею вздовж газонів розташовується протяжний кам'яний вал, побудований між двома світовими війнами на фундаменті початку XIV століття. Література Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988.
Baszta Stolarzy w Krakowie

Baszta Stolarzy (znana także jako Baszta Stolarska, Baszta Stolarzy i Powroźników) – jedna z trzech w pełni zachowanych baszt w obrębie murów miejskich w Krakowie (obok Cieśli oraz Pasamoników). Opis baszty Baszta Stolarzy jest wieżą półokrągłą, wykonaną z cegły w stylu gotyckim na kwadratowej, kamiennej podstawie. Posiada ona 3 kondygnacje i jest własnością Muzeum Książąt Czartoryskich, które to w owej baszcie ma swoje magazyny. Póki co nie jest ona udostępniana turystom, z wyjątkiem ganku od strony ulicy Pijarskiej, gdzie znajduje się zejście z Trasy turystycznej Mury Obronne. W górnej części baszty znajduje się ozdobny fryz, nad którym znajduje się dach o nieregularnym kształcie zbliżonym do stożka, złożony z czerwonej dachówki. Baszta jest położona przy ulicy Pijarskiej, między Bramą Floriańską oraz Basztą Cieśli. Pomiędzy Basztą Stolarzy a Cieśli znajduje się dodatkowo dawny Arsenał Miejski. Historia Baszta została zbudowana najprawdopodobniej w XIV lub XV wieku. Jej głównym zadaniem była obrona Bramy Floriańskiej, a później także i Barbakanu od strony zachodniej. Za jej obronę odpowiedzialne były cechy Stolarzy oraz Powroźników. Na początku XIX wieku Baszta Stolarzy wraz z całą resztą murów miejskich Krakowa, była przewidziana do rozbiórki. W obronie m.in. owej baszty stanął prof. Feliks Radwański, który o tych murach pisał: „Chronią one przed wiatrami wiejącymi pod Kościół Mariacki od Kleparza. Niedobre to wiatry, bo smrody i śmieci znosić będą, a także bezbożnie podwiewać spódnice Paniom Matkom i Żonom.” 13 stycznia 1817 r. Radwański wywalczył w senacie Rzeczypospolitej Krakowskiej decyzję o pozostawieniu dla potomnych fragmentu średniowiecznego muru obronnego opodal Bramy Floriańskiej, m.in. z Basztą Stolarzy. Odratowana od zburzenia baszta została w 1874 roku wraz z sąsiednią Basztą Cieśli i Arsenałem podarowana przez miasto księciu Władysławowi Czartoryskiemu z przeznaczeniem na Muzeum Książąt Czartoryskich. W 2015 roku przeprowadzono gruntowny remont Baszty Stolarzy. W ramach tego remontu wymieniono dachówkę, odczyszczono mury a także odnowiono wnętrze baszty, to co będzie się w niej mieścić zależy od władz muzeum oraz przebiegu dalszych remontów, które w muzeum trwają już od 2010 roku. Galeria Zobacz też Baszty w Krakowie Przypisy Bibliografia R. Sypek, Zamki i obiekty warowne Jury Krakowsko-Częstochowskiej, Oficyna Wydawnicza Alma-Press, Warszawa 2005, str. 18-29 (ISBN 83-7020-305-1) PiotrP. Hapanowicz PiotrP., Mury obronne i Barbakan - przewodnik, AgnieszkaA. Kutylak-Hapanowicz (red.), TeresaT. Rygiel (red.), Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2014, s. 27, ISBN 978-83-7577-155-8, OCLC 904781375 . Linki zewnętrzne Wawel.net - "Baszta Stolarska". wawel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-23)]. (dostęp: 2011-02-17) Krakow4u.pl - Fotografia Baszty Stolarskiej od strony plant [dostęp: 2011-02-18)
Baszta Słomiana

Die Baszta Słomiana (deutsch Strohturm) ist ein in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts erbauter Wehrturm (polnisch baszta) in Danzig in Polen. Als Teil der Stadtbefestigung diente er dem Schutz der Rechtstadt (Główne Miasto). Nach dem Bau der Festung Danzig blieb das Bauwerk erhalten und wurde mit dem Großen Zeughaus (Wielka Zbrojownia) verbunden. Geschichte Der Strohturm wurde in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts erbaut und erhielt seine heutige Form in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Das ursprüngliche Strohdach, dem er seinen Namen verdankt, erhielt später eine Eindeckung mit Ziegeln. Nach dem Bau des Zeughauses erhielt der Turm im 17. Jahrhundert einen Verbindungsgang zu Rüstkammer und Pulvermagazin verbunden. Mit dem Bau der Festung verlor das Bauwerk seine Wehrfunktion. Seit der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts entstanden am Rand des Kohlenmarkts (Targ Węglowy) eine dichte Bebauung mit kleinen Wohnhäusern, die in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts durch größere Bauten ersetzt wurden. Im August 1884 kaufte die Stadt Danzig der Militärverwaltung den Turm für einen symbolischen Betrag von 30 Mark ab. Die Randbebauung des Kohlenmarkts wurde 1945, wie die oberen Teile des Turms und seines Dachs, zerstört. Mit dem Zeughaus gehört, das 1950 wieder aufgebaute, Gebäude zur Danziger Kunsthochschule. Unter den Nummern 74 und 303 wurde der Strohturm am 18. Dezember 1959 und 24. Februar 1967 in die Nationale Denkmalliste der Woiwodschaft Danzig (heute Woiwodschaft Pommern) eingetragen. Beschreibung Der achteckige Turm hat drei Geschosse und ist zwölf Meter hoch. Die Mauern sind Erdgeschoss außergewöhnliche vier Meter stark, bei einem Durchmesser von 11,5 Meter. Deshalb wird vermutet, dass der Turm etwa 30 Meter hoch werden sollte. Fensteröffnungen sind nur unter dem Dach zu finden, wo die Mauern 1,2 Meter dick sind. Die Wände sind im Erdgeschoss mit Rautenornamenten aus glasierten Ziegeln (Zendrówka) verziert. Die Fassade ist in den oberen Stockwerken durch leicht zurückgesetzte Ziegelstreifen in horizontaler und vertikaler Anordnung ornamentiert. In südlicher Richtung ist ein Teil der Danziger Stadtmauer erhalten. Weblinks Grzegorz Sulikowski: Baszta Słomiana. In: Gedanopedia (polnisch)
Baszta Słomiana

Baszta Słomiana (niem. Strohturm) – zabytkowa, ośmioboczna baszta warowna na Głównym Mieście w Gdańsku. Historia Baszta została wzniesiona z cegły w drugiej połowie XIV wieku, w celu dodatkowej ochrony flankującej ówczesnych zachodnich obwarowań średniowiecznego Gdańska. Nazwę zawdzięcza być może pierwotnemu pokryciu dachu strzechą, która później została wymieniona na dachówkę. Obecny kształt baszta uzyskała w pierwszej połowie XV wieku. Jest przykryta charakterystycznym stożkowatym dachem namiotowym. Grubość murów w dolnej części baszty dochodzi do 4 metrów. W najniższej kondygnacji wieży znajduje się magazyn wskazujący na pierwotne wykorzystanie baszty jako reduty przystosowanej do długiej i samodzielnej obrony. W późniejszych latach baszta spełniała również funkcje wieży prochowej. W 1945 roku uległy zniszczeniu górne części murów i dach, w 1950 roku zostały odbudowane. Baszta Słomiana sąsiaduje bezpośrednio z Wielką Zbrojownią. Obecnie w baszcie znajdują się sale Akademii Sztuk Pięknych. Zobacz też zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy Linki zewnętrzne Historia baszty Baszta Słomiana. trojmiasto.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-11-10)].
Weberturm Stargard

Der Weberturm oder Eisturm (polnisch Baszta Tkaczy/Lodową) ist ein guterhaltener Turm der Stargarder Stadtbefestigung, erbaut in der Mitte des 15. Jahrhunderts. Der Weberturm ähnelt baulich der Bastei Rotes Meer (Baszta Morze Czerwone), ist aber etwas niedriger. Der zylindrische Teil ruht auf einem quadratischen Sockel, und der obere Teil ist mit einem Zinnenkranz gekrönt, über der sich ein Ziegelkegel erhebt. Der Weberturm bot in seinem Innern Platz für Geräte und Ausrüstungen und drei offene Galerien zur Verteidigung der Stadt. Die Mauern seines Sockels sind an der schwächsten Stelle immer noch 3 m dick. Der Name Eisturm leitet sich einerseits daraus ab, dass auf dem Turm die sogenannte Eiswacht zum Schutz der Stargarder Brücken postiert war. Diese beobachtete die auf die Stadt zufließende Ihna. Andererseits wurde der Turm später, bis 1900, als Eiskeller genutzt. Im Jahr 1856 wurde neben dem Eisturm die Königspforte als neue Öffnung in der Stadtmauer geschlagen. Am Ende des 19. Jahrhunderts, als ein großer Teil der Wehrmauern abgerissen werden sollte, forderten Stimmen auch die Abtragung des Turms, der sich inmitten der Königstraße befand. Jedoch setzten sich Jene durch, die auf dem Erhalt dieses wertvollen Teils der mittelalterlichen Stadtbefestigung bestanden. Nachweise www.heimatkreis-stargard.de/
Baszta Tkaczy w Stargardzie

Baszta Tkaczy (zw. także Lodową) – baszta w Stargardzie, zbudowana w połowie XV wieku. Kształtem zbliżona jest do Baszty Morze Czerwone, ale jest nieco niższa, jej wysokość wynosi 31 m. Część cylindryczna opiera się na kwadratowej podstawie, a część górna zwieńczona jest krenelażem, nad którym wznosi się ceglany stożek. Baszta Lodowa, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Elewacja posiada dekoracje z glazurowanej cegły, układanej w szachownice w części kwadratowej i w romby w części cylindrycznej. W przyziemiu mieści się loch więzienny, a całość baszty wewnątrz dzieli się na osiem poziomów, przystosowanych do obserwacji i obrony. W końcu XIX wieku, kiedy przystąpiono do rozbiórki znacznej części murów obronnych baszta miała być rozebrana, gdyż znalazła się na środku Koenigstr. (niem. Królewskiej, obecnie Krzywoustego). Ostatecznie przeważyły zdania tych, którzy chcieli zachować najcenniejsze elementy obwarowań miasta. W latach 1992–1993 pracownia Konserwacji Zabytków „Zamek” ze Szczecina przeprowadziła remont baszty. W ramach prac konserwatorskich zamurowano uszkodzone fragmenty tarasów, wymieniono zmurszałe cegły, uzupełniono spoiny oraz wykonano brakujące zamknięcia wejść do baszty. W roku 2006 baszta wraz z kilkunastoma innymi stargardzkimi zabytkami została włączona do Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego. Nazwa Nazwa baszty przyjęła się stąd że w przypadku ewentualnego konfliktu odcinek murów pomiędzy bramą Pyrzycką a basztą Tkaczy, miał być broniony właśnie przez cech tkaczy. Od XVIII wieku, w pomieszczeniach dawnego lochu zaczęto magazynować lód, wtedy to też upowszechniła się druga nazwa baszta Lodowa. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy
Diebesturm (Krakau)

Der Diebesturm (polnisch Baszta Złodziejska) ist ein Wehrturm auf dem Krakauer Wawelhügel. Beschreibung Der Diebesturm wurde im 15. Jahrhundert unter König Kasimir IV. Andreas gebaut. Der Turm war Teil der westlichen Mauerbefestigung des Wawels, die auf das frühe 14. Jahrhundert zurückgeht. Im 16. Jahrhundert zerstörten Brände Teile des Turms. Die Brandschäden wurden jeweils beseitigt und der Turm restauriert. Umbaumaßnahmen aus dem 19. Jahrhundert wurden im 20. Jahrhundert unter der Leitung von Witold Minkiewicz rückgängig gemacht. Von 2014 bis 2015 wurde das ursprüngliche Dach des Turm rekonstruiert. In den Kellergewölben befinden sich Lochgefängnisse, die bereits im Mittelalter genutzt wurden und dem Turm den Namen gaben. Heute werden dort archäologische Fundstücke vom Wawel-Hügel aufbewahrt. Literatur Antoni Franaszek: Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu na tle dziejów w czasach nowożytnych. Seria: Biblioteka Wawelska, Wyd: Zamek Królewski na Wawelu, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988 Weblinks
Baszta Złodziejska na Wawelu

Baszta Złodziejska – jedna z trzech w pełni zachowanych baszt na Wawelu, położona w zachodniej części wzgórza. Wzniesiona została w XIV wieku w linii gotyckiego muru obronnego. W XVI wieku wieża „kędy złocznyńcę sadzają” była niszczona przez pożary i kilkakrotnie odnawiana. W 1853 roku została przebudowana przez Austriaków, którzy dobudowali na szczycie ceglany krenelaż. W 1854 roku dobudowano do niej klatkę schodową, którą rozebrano w 1946 roku. W latach 1950–1951 przywrócono stan z XVIII wieku, zgodnie z projektem opracowanym pod kierunkiem Witolda Minkiewicza. W latach 2014–2015 przeprowadzono restaurację baszty, m.in. zrekonstruowano dach czterospadowy, jakim pierwotnie była nakryta. W podziemnej części baszty zachował się loch więzienny. W baszcie znajduje się magazyn zabytków archeologicznych odnalezionych podczas prac wykopaliskowych na Wawelu. Przypisy