NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Olszynie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Olszynie. Historia Świątynia była wzmiankowana w 1314. Jest to budowla o cechach późnoromańskich, co uwidacznia się w charakterystycznym ukształtowaniu okien ściany wschodniej prezbiterium. W obecnym kształcie została wybudowana w XVI wieku, przebudowywana była w 1567 i 1675 i w XVIII wieku. Od 1520 do 1654 kościół zagarnęli protestanci. Został im on odebrany przez Ferdynanda III. W latach 1936–1938 świątynię poddano renowacji i zamontowano wówczas nowe organy z warsztatu Berschdorfa z Nysy (obecnie w kaplicy Literackiej archikatedry warszawskiej). Wieża kościelna W latach 1709–1711 dobudowano do korpusu barokową wieżę dzwonniczą pod którą zlokalizowano kryptę z fundacji barona Abrahama Ernsta von Dobschütza. Do 1936 wieża ta wykorzystywana była wyłącznie przez ewangelików. Nad wejściem kunsztowne epitafium z piaskowca w formie kartusza z sentencją w niem. , którego fragmenty tłumaczenia brzmią: Poniżej kartusz z herbami małżonków: właściciela Olszyny Abrahama von Dobschütz (1676-1722) i jego żony Juliane von Mauschwitz. Architektura Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia, jednonawowa, posiadająca węższe prezbiterium i wieżę od strony południowej. Nawa nakryta jest polichromowanym stropem kasetonowym, wykonanym w 1614. Jest na nim przedstawiony Chrystus, kolegium apostolskie i św. Paweł oraz motywy roślinne. Po drugiej stronie, w zachodniej części nawy i w prezbiterium znajdują się sklepienia krzyżowo-żebrowe. Wieżę nakrywa cebulasty dach hełmowy. przyziemiu wieży znajduje się kruchta. W elewacji wieży jest umieszczony portal ozdobiony herbem kolatorów i figurami świętych z lewej i prawej strony. Wyposażenie Ołtarz w stylu późnobarokowym pochodzi z przełomu XVIII/XIX wieku. Jednym z cenniejszych zabytków znajdujących się w świątyni jest chrzcielnica. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Boleminie

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła – katolicki kościół filialny (parafia Podwyższenia Krzyża Świętego w Deszcznie) znajdujący się w Boleminie (powiat gorzowski) przy drodze lokalnej od szosy nr 22 do Płonicy (bezpośrednio przy granicy tych dwóch wsi). Obiekt stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Wieś powstała w 1754, a więc jeszcze przed akcją kolonizacji fryderycjańskiej, jednak kościół zbudowano dopiero w 1799 (lub w latach 1790-1798), kiedy to znacząco zwiększyła się tu liczba osadników, w tym polskich (wieś nazywała się wówczas Blockwinkel). Projektantem obiektu wybudowanego w technice muru pruskiego był F.W. Krause (lub E.U.Krause). Kościół w zasadniczo niezmienionej formie przetrwał do lat 80. XX wieku, kiedy to generalnie go przebudowano. Wejście przeniesiono na ścianę północno-zachodnią, pod jedyną zachowaną emporę (dawniej empory obiegały wnętrze z trzech stron). Od zewnątrz dobudowano przed nowym wejściem kruchtę murowaną, a stare kruchty rozebrano. Mur pruski prawie w całości zastąpiono zwykłym, pozostawiając zaledwie kilka słupów konstrukcyjnych. W całości wymieniono też stolarkę, zarówno okienną, jak i drzwiową. Świątynia zatraciła w wyniku tej przebudowy większość cech stylowych. Architektura Bezwieżowa, salowa świątynia na planie wydłużonego prostokąta, z chórem pierwotnie umieszczonym na stronie północno-wschodniej - na dłuższym boku obiektu. Na przeciwległym długim boku istniały dwie kruchty - osobna dla mieszkańców Bolemina i osobna dla mieszkańców Płonicy. Empora pozostała tylko jedna z trzech wzniesionych pierwotnie. Konstrukcja oryginalnie szkieletowa, została przemurowana na w całości ceglaną. Dach dwuspadowy z naczółkami (w latach 90. XX wieku pokryty blachodachówką). Wyposażenie Nie zachowały się żadne elementy pierwotnego wyposażenia wnętrza. Wewnątrz znajdują się organy z 1856, a ołtarz pochodzi z XIX wieku. Jest on ozdobiony współczesnymi figurami przedstawiającymi świętych Piotra i Pawła, a także Jezusa w cierniowej koronie. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Kołczynie

Kościół pw. św. Stanisława Kostki w Kołczynie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Kołczynie (gmina Krzeszyce). Zachowany w dużej mierze w oryginalnym kształcie stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Kościół z muru pruskiego pierwotnie ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, wybudowano w około 1772 dla osadników kolonizujących błota nadwarciańskie. Sygnaturka pochodzi z 1869. Obiekt znacząco przebudowano po pożarze w latach 50. XX wieku. W 1954 dobudowano od północy murowaną zakrystię, a od zachodu kruchtę, co zaburzyło pierwotną bryłę. Obie dobudówki otynkowano. Empory zlikwidowano w latach 70. XX wieku (pozostawiono chór zachodni i resztę słupów). W tym samym czasie wymieniono około połowę szkieletu konstrukcyjnego ścian i zbudowano nową więźbę dachową, wylano posadzkę cementową, a także (wzorując się na oryginalnej) wymieniono stolarkę drzwi i okien. Architektura Rzut kościoła w Kołczynie oparty jest o kształt prostokąta o wymiarach 20,5 x 10,5 m, rozbudowanego o przyległe do dłuższych boków prostokątne w planie kruchty, zakrystię od północy i czworoboczną trzecią kruchtę, przez którą prowadzi wejście główne, od zachodu. Budowla nakryta jest dachem trzypołaciowym, zakrystia pulpitowym, a pozostałe człony dwuspadowymi. Na zachodnim skraju kalenicy umieszczono sygnaturkę z latarnią i hełmem ostrosłupowym. Do wnętrza świątyni prowadziły niegdyś trzy wejścia: jedno umieszczone od strony zachodniej, dwa pozostałe przez boczne kruchty. Zamurowano wejście w kruchcie północnej i wprowadzono wejście od strony zakrystii. Salową nawę przekryto pozornym sklepieniem odcinkowym, wspartym na drewnianych podporach, przechodzącym w płaski strop w partiach bocznych. Wyposażenie Wyposażenie kościoła jest skromne. Na wyróżnienie zasługuje XIX-wieczny prospekt organowy firmy W. Grüneberg Stettin, umieszczony pod chórem muzycznym, neogotycka chrzcielnica, która zapewne pierwotnie usytuowana była w części ołtarzowej oraz rzeźba anioła chrzcielnego z pierwszej połowy XVIII wieku. Dzwonnica Dzwonnica jest wolnostojąca, prostopadłościenna, drewniana, oszalowana, z końca XVIII lub początku XIX wieku, wyremontowana w 2009. Stoi na ceglanym cokole, nakryta dachem czterospadowym z latarnią. Zachowane oryginalne dzwony. Otoczenie Przy kościele znajdują się następujące obikety: kamień pamiątkowy z 2007 i dąb przyjaźni polsko-niemieckiej posadzony przez obecnych i przedwojennych mieszkańców wsi z okazji ich pierwszego oficjalnego spotkania zorganizowanego 9 lipca 2006 przez powiat sulęciński i Heimatkreis Oststernberger (widnieje na nim m.in. cytat z Listu do Galatów: Jeden drugiego brzemiona noście), kamień-nagrobek pastora Fritza Wilskiego (1812-1867), figura maryjna z tablicą pamiątkową z kwietnia 2006, upamiętniającą 60-lecie parafii założonej w 1946. Galeria Zobacz też kościół Świętej Rodziny w Rudnicy - filialny Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Piechowicach

Kościół Świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Szklarska Poręba diecezji legnickiej. Historia W dniu 1 listopada 1909 roku został położony kamień węgielny pod budowę świątyni. Kościół został ufundowany przez siostrę franciszkankę z klasztoru św. Maurycego w Monastyrze w Westfalii hrabinę Fiedinę von Schafftgotsch z pomocą swojego brata hrabiego Fryderyka, która przeznaczyła w tym celu swój posag. Architektura Jest to budowla wzniesiona w stylu neoromańskim. Wybudowano ją jako kamienną bazylikę posiadającą podwójny transept i zwieńczoną półkolistymi absydami oraz prezbiterium z absydą. Na osi znajduje się wieża na planie kwadratu nakryta namiotowym dachem, nawa nakryta jest dwuspadowym dachem. Świątynia charakteryzuje się bogatym detalem kamiennym: portalem uskokowym, obramieniami okiennymi w tym triforiami na wieży, fryzami arkadowymi i gzymsami. W dniu 18 października 1910 roku została zakończona budowa wieży i zostały na niej zawieszone dwa dzwony odlane w Bochum, dedykowane Najświętszej Maryi Pannie i św. Antoniemu. Wyposażenie W 1911 roku zostało ukończone wyposażanie świątyni. W centrum został umieszczony ołtarz w stylu neoromańskim, w oknach zostały wprawione witraże figuralne; została ustawiona chrzcielnica oraz zostały zamontowane organy. Świątynia posiada drewniane wyposażenie wykonane z czarnego dębu bawarskiego, składają się na nie: ołtarz, ambona, ołtarze boczne, prospekt organowy, ławki, konfesjonały, stalle. Stacje drogi krzyżowej zostały wykonane w formie fresków. Szklane żyrandole zostały wykonane w hucie Schafftgotschów. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Piechowicach

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Antoniego Padewskiego w Piechowicach. Znajduje się w dzielnicy Piastów. Historia Jest to budowla wzniesiona w stylu gotycko-barokowym, wzmiankowana była w 1399 roku. Obecna została wybudowana na początku XVI wieku, przebudowano ją w XVII wieku i remontowano w 1827 i 1960 roku. Architektura Kościół jest orientowany, salowy, posiada prezbiterium nakryte dwuprzęsłowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Nawa jest nakryta drewnianym stropem podpartym centralnym słupem z zastrzałami. Wyposażenie We wnętrzu znajdują się: sakramentarium przyścienne w stylu późnogotyckim, kamienna chrzcielnica oraz ambona i stalle w stylu późnorenesansowym pochodzące z około 1602 roku. Przypisy
Kościół św. Barbary w Polkowicach

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Michała Archanioła w Polkowicach. Historia Jest to dawny kościół ewangelicki wybudowany w latach 1746-1747. Latem 1828 roku zostały zakończone prace nad budową wieży. W tym czasie zostały zawieszone na niej trzy dzwony, ufundowane przez Johannesa Reichego, ojca ówczesnego pastora polkowickiego. Dzwony służyły wiernym do 1917 roku, kiedy to zdecydowano, że zostaną przetopione na cele zbrojeniowe. Jedynie najmniejszy z nich pozostał na wieży. Po II Wojnie światowej świątynia ulegała stopniowej dewastacji. W połowie 1949 roku drzwi tej budowli zostały zamknięte i otworzono je dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku, aby w jej wnętrzu urządzić sprzedaż mebli, którą prowadziła Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska” w Polkowicach. Budynek nie posiadał już wtedy wyposażenia. Ławki zostały zabrane przez miejscowe kino, a organy z XIX wieku zostały rozkradzione i zniszczone, a ówczesne władze Polkowic nie zadbały o ochronę obiektu. Doszło nawet do takiej sytuacji, że w dniu 25 czerwca 1968 roku we wczesnych godzinach porannych została rozebrana część dachu świątyni. Tylko dzięki natychmiastowej interwencji ówczesnego proboszcza rzymsko-katolickiego Aleksandra Matyki i dzięki staraniom Kurii Arcybiskupiej we Wrocławiu udało się powstrzymać dalszą rozbiórkę budowli. Pomimo usilnych starań ze strony hierarchii kościoła rzymsko-katolickiego, nie udało się uzyskać pozwolenia na przekazanie zdewastowanego kościoła dla potrzeb parafii. Proboszcz Aleksander Matyka opuścił parafię w 1973 roku. Starania o pozyskanie dawnego kościoła ewangelickiego odniosły pozytywny skutek. Uchwałą Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1973 roku został on przekazany parafii rzymskokatolickiej św. Michała. W latach 1975 – 1979 dzięki ofiarom wiernych kościół został odbudowany i oddany do użytku parafian. W dniu 9 grudnia 1979 roku ksiądz biskup Adam Dyczkowski z Wrocławia ponownie poświęcił budynek. Jego patronką została wybrana św. Barbara Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Przemysławiu

Kościół pw. Chrystusa Króla w Przemysławiu – katolicki kościół filialny znajdujący się w Przemysławiu (powiat sulęciński, bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 131 z Nowin Wielkich do Krzeszyc). Należy do parafii św. Antoniego Padewskiego w Krzeszycach. Stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Świątynia murowana, zbudowana w 1786 dla osadników kolonizacji fryderycjańskiej (wieś nazywała się wówczas Louisa, a założono ją w 1774). Pierwotnie był to obiekt o konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem strychulcowym (gliniano-słomowym), posadowiony na kamiennym cokole. W 1945 zdewastowany w trakcie działań bojowych, a następnie przejęty przez katolików. W 1978 przebudowany na murowany i otynkowany, co zatraciło jego pierwotne cechy stylowe (jedyną oryginalną pozostałością jest wieża konstrukcji drewnianej, oszalowana). Architektura Kościół na rzucie prostokątnym ma dwie przybudówki - zakrystię i kruchtę, nad którą umieszczono wieżę krytą ośmiobocznym hełmem. Przedsionek zwieńczony chorągiewką pogodową i krzyżem joannickim. Korpus kryty dachem czterospadowym. Wyposażenie Na pierwotne wyposażenie wnętrza składały się: ołtarz ambonowy, organy, loża panów (rzeźbiona), pojedyncze stalle, a także empory, z których zachowała się jedna - przy ścianie południowej. Do dziś zachował się tylko dzwon z 1784 (pracownia ludwisarska braci Fischerów z Chojny). Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Prochowicach

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Prochowice diecezji legnickiej. Architektura Jest to budowla wzniesiona w latach 1845–1847 przez inspektora budowlanego Tischlera w neogotyckim stylu architektonicznym z elementami neoromańskimi. kościół posiada jednonawowy korpus wzniesiony na planie prostokąta połączony od strony wschodniej z krótkim, zamkniętym wielobocznie prezbiterium. Od strony północnej do fasady jest dobudowana wieża z 1927 roku, wybudowana na planie kwadratu i nakryta namiotowym daszkiem. Elewacje ceglane są spięte narożnikowymi przyporami, fasada i elewacja wschodnia korpusu są zwieńczone schodkowymi szczytami ozdobionymi płaskimi niszami czyli blendami i dekoracyjnym pasem fryzu z łożonego z terakoty. Wyposażenie Wewnątrz świątyni są umieszczone elementy barokowego wyposażenia pochodzące z kościoła klasztornego Cystersów w Lubiążu. Ołtarz główny wykonany został w 1695 roku przez Matthiasa Steinla. Jest ozdobiony figurami Archaniołów (wcześniej Anioła Stróża). W warsztacie Matthiasa Steinla zostały wykonane także znajdujące się na cokołach rzeźby archaniołów Michała i Gabriela, jak i umieszczone na ambonie, prospekcie i emporze organowej rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego, Mojżesza, Jana Ewangelisty oraz inne. Na ścianach został zawieszony obraz w stylu barokowym: „Chrzest Chrystusa”. Droga krzyżowa dla świątyni została wykonana w 1853 roku przez R. Schalla. Otoczenie Przed kościołem znajdują się barokowe kamienne figury Madonny z Dzieciątkiem Jezus i św. Jana Nepomucena. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia i ilustracje w serwisie dolny-slask.org.pl
Kościół Trójcy Świętej w Rudnej

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Polkowice diecezji legnickiej. Historia Obecna budowla została wzniesiona w latach 1859 – 1862 po ponownym przejęciu kościoła św. Katarzyny przez protestantów w 1707 roku. Architektura Jest to orientowana świątynia wybudowana w stylu neogotyckim z cegły na planie prostokąta. Kościół jest jednonawowy, salowy, jego prezbiterium jest trójbocznie zamknięte i nakrywa je sklepienie żebrowe. Od strony zachodniej do nawy jest dostawiona wieża na planie prostokąta, która od wysokości kalenicy dachu nawy przechodzi w ośmiokąt. Zwieńcza ją wysoki, ostrosłupowy dach hełmowy. Otwory okienne i drzwiowe są ozdobione ostrołukami. Budowla opięta jest przyporami. Całość nakrywają dwupołaciowe dachy ceramiczne. Wyposażenie We wnętrzu zachowały się elementy wyposażenia powstałe w czasie budowy kościoła. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Głuchowie

Kościół pw. MB Szkaplerznej w Głuchowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Głuchowie (powiat sulęciński). Należy do parafii w Lemierzycach. Historia Świątynia murowana, neogotycka, pierwotnie ewangelicka, zbudowana w 1870, jako katolicka poświęcona 16 września 1945, a do rejestru zabytków wpisana w 2007. W 2015, dla uczczenia 70-lecia poświęcenia kościoła w Głuchowie, została wybita okolicznościowa moneta. Otoczenie Kościół otoczony jest częściowo przez cmentarz. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Studzionce (województwo lubuskie)

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Studzionce – katolicki kościół filialny znajdujący się w Studzionce (gmina Krzeszyce). Stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Historia Obiekt wybudowano dla osadników olęderskich (sprowadzonych na dobra joannickie) w 1723, a więc na długo przed akcją osuszania błot nadwarciańskich w ramach kolonizacji fryderycjańskiej. Pierwsze nabożeństwo odprawiono w niedzielę Świętej Trójcy, w czerwcu 1724. Kościół ten (służący również za szkołę) zniszczyła powódź w 1736, ale odbudowano go już w latach 1738-1739. Joannitom podlegał do 1810. W 1844 do korpusu dobudowano od zachodu wieżę na planie kwadratu, która zastąpiła starszą, rozebraną dzwonnicę. Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej świątynię przejęli katolicy - poświęcono ją 4 listopada 1945. Nosiła wówczas wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny (w 1958 uzyskała wezwanie obecne). W latach 1949–1951 podlegała parafii w Przemysławiu, a potem parafii kołczyńskiej. W latach 60. XX wieku uległa znaczącej przebudowie. W obawie przed zniszczeniem mur pruski zastąpiono murem pełnym, ceglanym (w korpusie i dolnej części wieży). Całość otynkowano. Usunięto też ołtarz ambonowy i zlikwidowano empory wzdłuż dłuższych boków (pozostawiając otynkowane słupy). W latach 70. XX wieku zbudowano posadzkę z lastriko, wymieniono całkowicie stolarkę okienną i drzwiową, jak również wykonano podsufitkę z płyty pilśniowej. Architektura Świątynia salowa, orientowana, na planie prostokąta, pierwotnie z obustronnie tynkowanego muru pruskiego, który po remoncie w latach 60. XX wieku pozostał jedynie w górnej części wieży (oszalowanej). Korpus kryty dachem dwuspadowym, a wieża dachem namiotowym. Wnętrze pierwotnie otoczone emporami z trzech stron, obecnie posiada tylko chór. Wyposażenie Z przedwojennego wyposażenia świątyni pozostała fisharmonia, organy, dzwon i żelazny krzyż (wszystko XIX-wieczne). Dzwon o średnicy 72 cm ma napis wymieniający mistrza zakonu joannitów Ferdynanda (księcia von Preussen) i odlany został w 1793 w firmie braci Fischerów z Chojny. W latach międzywojennych wymieniano tu też kielich cynowy z napisem Andreas Hack 1735 oraz talerz do kolekty z tego samego materiału, posiadający napis: ievl 1736 oraz stempel G.K. 17.... Zachowane księgi kościelne i rachunkowe sięgają do roku 1724. Otoczenie Przy kościele znajduje się wolnostojąca dzwonnica ceglana, krzyż drewniany i cmentarz, na którym na uwagę zasługują groby pierwszych polskich osadników po 1945, m.in. Paraskiewii Regi (zm. 1949). Galeria Zobacz też Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Studzionce - powiat pszczyński Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulikowie (duży)

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Leśna diecezji legnickiej. Świątynia była wymieniana już w 1234 roku. Jej prezbiterium zostało wybudowane zapewne na przełomie XIII i XIV wieku, natomiast nawa prawdopodobnie w 1598 roku, całość została przebudowana w 1688 roku, a w 1750 kościół został rozbudowany o wieżę. W obecnej formie prezentuje się jako budowla orientowana, murowana, składająca się z jednej nawy oraz prezbiterium na planie kwadratu nakrytego sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Dobudowane są do niego od strony południowej i północnej loże kolatorskie, a od strony zachodniej wieża na planie kwadratu. Nawa nakryta jest trójprzęsłowym sklepieniem kolebkowym podpartym wewnętrznymi skarpami. Wyposażenie kościoła reprezentuje jednolity styl barokowy i zostało wykonane po pożarze w 1688 roku. Przypisy
Tor Stegny

Das Tor Stegny (Bahn Stegny) ist eine Eisschnelllaufbahn im Warschauer Stadtteil Mokotów in Polen. Geschichte Im Jahr 1953 wurde die Eisbahn im Bezirk Stegny als Natureisbahn errichtet. 1977, nach über 20 Jahren wurde der Betrieb eingestellt. In der Folge begannen die Arbeiten an der neuen Eisbahn mit einem künstlichen Kühlsystem. 1979 wurde die 400-Meter-Kunsteisbahn neueröffnet. Neben internationalen Länderkämpfen fand im Dezember 1991 der erste Weltcup 1991/92 der Frauen statt. Die Österreicherin Emese Hunyady gewann über 1500 und 3000 Meter mit Streckenrekord. Über 500 und 1000 Meter gewann die US-Amerikanerin Bonnie Blair und dies ebenfalls mit Streckenrekord. 1997 fanden hier die Einzelstreckenweltmeisterschaften statt. Mit drei Titeln war die Deutsche Gunda Niemann die erfolgreichste Athletin mit Titeln über 1500, 3000 und 5000 Meter. Der Niederländer Rintje Ritsma war erfolgreichster Athlet mit Zwei Titeln über 1500 und 5000 Meter. Den Titel über 10.000 Meter musste er seinem Landsmann Gianni Romme überlassen. In der Saison 1999/2000 machte der Eisschnelllaufweltcup das zweite Mal Station in Polen. Auf den 1000 Metern siegten Marianne Timmer (NLD) und Michael Künzel (DEU). Beide mit Streckenrekorden die heute noch Bestand haben. Der an der Bahn ansässige Verein WTŁ Stegny brachte die international erfolgreiche Polnische Eisschnellläuferin Katarzyna Woźniak hervor. Sie ist auch Inhaber dreier Bahnrekorde auf der Tor Stegny, die sie unter anderen bei Polnischen Meisterschaften errungen hatte. Veranstaltungen Bahnrekorde Frauen ﻿Nicht oder nicht mehr im internationalen Wettkampf ausgetragen. 22. September 2013 Summe der auf 500 m heruntergebrochenen Einzelstrecken (500, 1000, 1500, 3000, 5000 Meter): 207,941 Pkt. Männer ﻿Nicht oder nicht mehr im internationalen Wettkampf ausgetragen. Stand: 22. September 2013 Summe der auf 500 m heruntergebrochenen Einzelstrecken (500, 1000, 1500, 5000, 10.000 Meter): 192,601 Pkt. Verweise Weblinks Homepage Tor Stegny auf wosir.waw.pl Das Tor Stegny auf speedskatingnews.info Das alte Tor Stegny auf speedskatingnews.info Fußnoten
Tor Stegny

Tor Stegny is de ijsbaan van de Poolse hoofdstad Warschau, gelegen in de wijk Stegny in het stadsdeel Mokotów. Het is een onoverdekte 400-meter-kunstijsbaan die op 82 meter boven zeeniveau ligt. De baan werd ontworpen door Janusz Kalbarczyk en is geopend in 1979. De belangrijkste wedstrijd die hier gereden is waren de wereldkampioenschappen schaatsen afstanden 1997, de tweede keer dat die kampioenschappen gehouden werden. Daar had in 2017 het EK Sprint en Allround bij kunnen te komen. Echter, in 2016 gaven de Polen het recht om dit toernooi te organiseren terug aan de ISU, waardoor dit eerste gecombineerde Europese allround- en sprintkampioenschap in Heerenveen werd verreden. Anno 2017 is het een van de vier kunstijsbanen in Polen die gebruikt wordt voor onder meer de Poolse kampioenschappen afstanden, allround en sprint. Grote wedstrijden Internationale kampioenschappen 1992 - WK junioren 1997 - WK afstanden 2015 - WK junioren Wereldbekerwedstrijden 1991/92 - Wereldbeker 2 1999/00 - Wereldbeker 4 Nationale kampioenschappen Externe link (en) Tor Stegny Warschau speedskatingnews.info