NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Lubrańcu

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Lubrańcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lubrańcu, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się przy ulicy św. Józefa. Należy do dekanatu lubranieckiego. Historia, architektura i wyposażenie Świątynia została wybudowana w 1906 roku w stylu neogotyckim z inicjatywy proboszcza Stanisława Muznerowskiego, według projektu architekta Tomasza Pajzderskiego, konsekrowana w 1909 roku. Do budowy wykorzystano część murów poprzedniej świątyni z końca XV wieku. Kościół powstał na miejscu dawnego konwentu kanoników regularnych. Jest to budowla murowana, pokryta dachówką. Posiada wysoką wieżę, zakończoną iglicą. Przy prezbiterium znajdują się dwie piętrowe przybudówki, w jednej z nich znajduje się małe muzeum parafialne, w którym eksponowane jest głównie pochodzące z XVII–XIX stulecia wyposażenie dawnego konwentu. Wewnątrz na lewej ścianie mieści się tablica erekcyjna z 1497 roku z piaskowca z wizerunkami fundatorów poprzedniej budowli. Polichromia Bronisława Kopczyńskiego z 1932 roku, została ostatnio wyremontowana. Witraże Edwarda Trojanowskiego zostały wykonane w 1906 roku w stylu secesji. Chrzcielnica została wyrzeźbiona w drewnie w XVI wieku. Rzeźba w drewnie Matki Bożej z Dzieciątkiem pochodzi z XV stulecia. Obrazy św. Józefa z Dzieciątkiem pochodzą z XVII stulecia. W zakrystii znajduje się obraz na płótnie: „Ecce homo" z XVII stulecia. Do najważniejszych zabytków sakralnych w świątyni można zaliczyć: obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVII stulecia, kielich, taca, ampułki srebrne, pozłacane, wysadzane kamieniami z XVII stulecia, kielichy srebrne z lat 1715, 1716, 1728, rzeźby z dawnej świątyni z XVI i XVII stulecia. W latach 1970–1971 zostało przebudowane prezbiterium i odnowiona została polichromia świątyni, a w latach 1985–1986 została zainstalowana nowa aparatura nagłaśniająca i nowa instalacja elektryczna. Została zamontowana krata, zaprojektowana przez A. Szymkowskiego, na której oprócz orła srebrnego z koroną można zobaczyć cztery herby: Lubrańca, Lubrańskich, Jana Pawła II i Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 85. (pol.).
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach

Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach – zabytkowy, drewniany kościół parafialny parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Głębowicach, wybudowany w 1518, w następnych stuleciach kilkukrotnie przebudowany co znacznie zmieniło pierwotny wygląd kościoła. Znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Historia Kościół został zbudowany w 1518, konsekrowany przez biskupa sufragana Mikołaja Oborskiego w 1659. W następnym stuleciu dobudowano do prezbiterium od wschodu murowaną zakrystię. W 1782 obudowano pierwotną wieżę nową konstrukcją. W 1860 do prezbiterium dobudowano murowaną kaplicę fundacji Duninów, których katakumby umieszczone są pod nią. Drewniane prezbiterium zostało zastąpione piętrowym murowanym w 1931, dołączyła do niego również druga murowana kaplica. Na wschodniej ścianie zakrystii wmurowano epitafia właścicieli wsi, m.in. Skrzyńskich herbu Łąbędź, a w 1854 w filar bramki wejściowej wmurowano pochodzącą z 1546 płytę nagrobną śląskiego szlachcica Jakuba Saszowskiego z Gierałtowic (vel Gierałtowski z Gierałtowic), oświęcimskiego sędziego, z Domu Saszowskich (pisane również Szaszowskich). Jest to jedna z najstarszych płyt nagrobnych na ziemi małopolskiej (rejestr zabytków nieruchomych województwa małopolskiego, numer w rejestrze: A-71 z 9.12.1968; A-294/78 z 20.04.1978). Architektura Kościół jest orientowany, na planie krzyża łacińskiego. Prezbiterium z zewnątrz jest zakryte przez dwie przylegające do zakrystii kaplice boczne. Od zachodu do drewnianej oszalowanej nawy przylega również drewniana wieża. Całość, poza wieżą jest przykryta jednokalenicowym dachem krytym dachówką. Wieża zakończona jest blaszanym hełmem z iglicą. Wnętrze Wnętrze przykrywa sklepienie kolebkowe. Prezbiterium połączone jest z bocznymi kaplicami poprzez murowane arkady, przejście do zwieńczonej sklepieniem nieckowym zakrystii znajduje się za późnorenesansowym ołtarzem głównym, w którym mieści się XVII-wieczny barokowy obraz Matki Bożej wręczającej szkaplerz św. Szymonowi Stockowi. Ołtarze boczne barokowe. W jednej z bocznych kaplic znajduje się portret zmarłej w 1638 Zofii z Komorowskich Gierałtowskiej. Na ścianie nawy barokowy obraz Koronacji Matki Bożej oraz dziewięć scen alegorycznych. Galeria zdjęć Uwagi Przypisy Bibliografia Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 32-33. ISBN 83-89188-43-0. Historia kościoła pw. Matki Boskiej Szkaplerznej. [w:] www.zspglebowice.iap.pl [on-line]. [dostęp 2011-12-11].
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Lutomiersku

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Lutomiersku – późnobarokowy kościół wybudowany w latach 1775–1781, ufundowany przez Barbarę z Duninów Sanguszko przez abp Antoniego Ostrowskiego. W czasie I wojny światowej uszkodzony pociskami artylerii niemieckiej. Podczas II wojny światowej używany przez Niemców jako magazyn, następnie Rosjanie przetrzymywali w nim jeńców. Bibliografia Informacje na stronie Archidiecezji Łódzkiej. [dostęp 2012-05-02]. Strona internetowa parafii. [dostęp 2012-05-02].
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli – neogotycka świątynia położona w Rozwadowie, dzielnicy Stalowej Woli, przy ulicy Piotra Ściegiennego. Historia Pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1301 o istniejącej parafii w Charzewicach. Pierwszy kościół w Charzewicach był pw. św. Mikołaja, spłonął jednak podczas przemarszu wojsk Karola Gustawa w 1656. Następną świątynię pw. św. Jakuba Apostoła, zbudował ówczesny proboszcz ks. Jakub Piasecki, kanonik kamieniecki. Na przełomie XVII/XVIII w. został przywrócony dawny tytuł pw. św. Mikołaja. Ten drugi kościół w Charzewicach został zniszczony przez pożar w 1736. W 1740, z nakazu ówczesnego właściciela Rozwadowa, Jerzego Lubomirskiego, na miejscu obecnego kościoła wybudowano nową drewnianą świątynię. W 1797 na mocy dekretu Józefa II nakazującego likwidację kościoła farnego w mieście, przeniesiono parafię do klasztoru OO. Kapucynów. W 1802 podczas kolejnego pożaru Rozwadowa, kościół spłonął wraz z większością zabudowań miejskich, zdołano jednak ocalić naczynia liturgiczne, obrazy i figury ołtarzowe, które przeniesiono do klasztoru kapucynów. Trudności współpracy parafii z konwentem OO. Kapucynów, spowodowały potrzebę budowy nowej samodzielnej świątyni parafialnej. Poświęcenia placu i prac przy wykopie fundamentów dokonano 28 sierpnia 1899, a wmurowania kamienia węgielnego dokonał dziekan rudnicki, proboszcz Racławic ks. Józef Günter, 8 października 1899. Budowa finansowana m.in. przez Jerzego Ignacego Lubomirskiego odbyła się w latach 1899–1907. Duże zasługi dla jego budowy położył O. Hieronim Ryba. Kościół zbudowano w stylu neogotyckim z czerwonej cegły wg. planów skopiowanych z kościoła w Sękowej k. Gorlic, projektu J. Wfrźde z Budapesztu. Bazylikowy układ trzynawowy wzbogacony został dodatkowo o nawę poprzeczną. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Szkaplerznej Rozwadowskiej pochodzący z czasów mecenatu Lubomirskich. Wyróżniającym się elementem jest wieża zachodnia z jej widocznymi kondygnacjami. Wieża kościoła o wysokości 51 m, integralnie związana jest z korpusem kościoła, zbudowana na osi nawy głównej, w dolnej części zawiera przedsionek kościoła. W przeddzień poświęcenia nowej fary 16 sierpnia 1907, przeniesiono sprzęty i naczynia liturgiczne łącznie z obrazem Matki Bożej Szkaplerznej z klasztoru do nowej świątyni. W dniu 16 sierpnia 1907 w święto Matki Bożej Szkaplerznej dokonano poświęcenia kościoła. Konsekracji świątyni dokonał ówczesny ordynariusz diecezji przemyskiej, bp Józef Sebastian Pelczar, podczas wizytacji kanonicznej w dniach 19–21 maja 1911. Parafia posiada akta parafialne od roku 1785. 25 maja 2014 roku, biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, dokonał uroczystej koronacji obrazu nadając mu tytuł Pani Rozwadowskiej Królowej Szkaplerza Świętego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Studzienicznej

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Studzienicznej – kościół położony w Studzienicznej (administracyjna część Augustowa). Pierwszy drewniany kościół powstał w Studzienicznej w 1786 r. w związku z rozwijającym się na wyspie Jeziora Studzienicznego kultem obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Kamień węgielny pod budowę obecnego – również drewnianego – kościoła położono 16 kwietnia 1847 r., zaś wyświęcono go w tym samym roku na uroczystość św. Anny (25 lipca). Świątynia miała 23 m długości, 11 m szerokości i 7 m wysokości. W środku znajdowały się 3 ołtarze: główny – św. Anny i boczne – św. Jana Nepomucena i św. Tekli. W 1872 zakupiono obraz przedstawiający św. Annę, Matkę Boską i Dzieciątko Jezus. Ołtarze zostały odrestaurowane w 1882, zaś w 1905 – przebudowane. Zakupiono też sześciogłosowe organy. W roku 1873 kościół stał się siedzibą nowo powstałej parafii Matki Bożej Szkaplerznej. Kościół wchodzi w skład sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej oraz zabytkowego zespołu sakralnego. W jego najbliższym sąsiedztwie stoi drewniana dzwonnica. Niedaleko znajduje się też kaplica Najświętszej Marii Panny oraz cmentarz parafialny. Przypisy Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 269. ISBN 978-83-925620-0-9. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 101-102. ISBN 83-900828-3-7. Wieś Studzieniczna na Bryzg.pl. [dostęp 2010-12-03]. (kopia z Internet Archive) Linki zewnętrzne Sanktuarium Maryjne w Studzienicznej Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Sydzienicznej na portalu polska-org.pl
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Żarach

Kościół pw. Matki Bożej Szkaplerznej w Żarach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Żarach, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Żary. Mieści się w dzielnicy Kunice, przy ulicy Wyzwolenia. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1895-1896, według projektu architekta Gampera jako kościół protestancki. Poświęcona i oddana do użytku wiernym w dniu 10 listopada 1896 roku czyli w 413 rocznicę urodzin Marcina Lutra. Budowla reprezentuje styl neogotycki. Kościół szczęśliwie przetrwał czasy dwóch wojen światowych. W 1945 roku została przejęta przez katolików. Nowa wspólnota postanowiła zachować pierwotną kompozycję wnętrza świątyni. Wyposażenie Manierystyczny ołtarz i ambona pochodzą z dawnej ewangelickiej kaplicy żarskiego zamku. Zostały ufundowane przez Sigismunda Seifrieda von Promnitza i jego żonę Annę Margarethę von Putbus w 2 ćwierci XVIII stulecia. Zabytkowa chrzcielnica pochodzi z Wołynia, ze wsi Niewirków i została przywieziona w 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Baniach

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Baniach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Baniach, w gminie Banie, w powiecie gryfińskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Banie archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Mieści się przy ulicy Bolesława Chrobrego. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w połowie XIII wieku. Jest to budowla w stylu romańskim, murowana z granitowej kostki. Ma formę trójnawowej, trzyprzęsłowej bazyliki, sytuowanej na planie prostokąta o wymiarach 20 × 18,4 m. Od strony wschodniej zakończony jest wydzielonym, obszernym prezbiterium o wymiarach 13,1 × 9,8 m, zamkniętym prostą ścianą. W ścianach prezbiterium zachowały się po trzy pierwotne, wydłużone okna, zamknięte łukiem odcinkowym. W 1690 roku kościół został zniszczony przez pożar, w trakcie którego spaliło się zdobione freskami pierwotne sklepienie. W latach 1853–1854 miała miejsce przebudowa świątyni. W jej trakcie od strony zachodniej w miejsce starszej wieży postawiono nową, mniejszą, utrzymaną w stylu neogotyckim. Rozebrano również przylegającą do elewacji północnej zakrystię, wymurowano nowe szczyty, przemurowano i poszerzono okna w ścianach bocznych, a także wybito dwa nowe portale boczne. Pierwotnie świątynia nosiła wezwanie św. Marii Magdaleny. Od 2. połowy XVI wieku kościół należał do protestantów. Po II wojnie światowej został konsekrowany jako kościół katolicki pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w dniu 29 czerwca 1946 roku przez ks. Jana Palicę. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym. Nawę główną i nawy boczne przedzielają wsparte na 4 granitowych filarach łuki arkadowe. Na ścianie zachodniej znajduje się empora organowa z 1767 roku z tralkowym parapetem, na której umieszczone są 16-głosowe organy wykonane w połowie XIX wieku w warsztacie Friedricha Wilhelma Kaltschmidta. Zachował się XIX-wieczny, klasycystyczny ołtarz boczny ze sceną Ukrzyżowania oraz sceną Ostatniej Wieczerzy w predelli, a także bogato zdobiona XVIII-wieczna ambona z postaciami czterech Ewangelistów oraz baldachimem z figurą anioła na szczycie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Ciechowie

Kościół Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Ciechowie – kościół wzniesiony w 1555 roku. Na jego miejscu istniała wcześniejsza budowla, znana ze źródeł i zbudowana prawdopodobnie w 1371 roku. W XVIII wieku zachodnia część została przebudowana i powiększona, a kościół odrestaurowano w XIX wieku. W skład wyposażenia wnętrza wchodzą: XV-wieczne gotyckie sakramentarium, rzeźby Madonny z Dzieciątkiem, św. Jana Nepomucena i św. Anny Samotrzeciej, krucyfiksy, zabytkowy żyrandol, XVIII-wieczny ołtarz boczny, chrzcielnica z początku XIX w. oraz malowane na płótnie olejne obrazy stacji drogi krzyżowej. Renowacja obrazu stacji VIII miała miejsce w 1996 roku.
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Piekarach Śląskich

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dąbrówce Wielkiej – rzymskokatolicki kościół parafialny, w Piekarach Śląskich, w dzielnicy Dąbrówka Wielka, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Piekary Śląskie archidiecezji katowickiej. Historia i architektura Świątynia została wybudowana w latach 1882–1883 jako kaplica według projektu Paula Jackischa, następnie została rozbudowana w latach 1902–1903 według projektu Ludwiga Schneidera, konsekrowana w 1903 roku. Budowla reprezentuje styl neoromański. Od strony południowej jest wmurowana tablica ofiar lat 1914-1918 oraz 1919-1921.. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dębogórze

Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dębogórze – zabytkowy kościół filialny należący do parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Żelichowie, dekanatu Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, we wsi Dębogóra, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Historia Neogotycki kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dębogórze, erygowany 15 maja 1958 roku, został wzniesiony w 1910 roku jako świątynia ewangelicka. W kościele znajduje się posoborowy ołtarz oraz stara, drewniana ambona. Na ołtarzu widniej obraz przedstawiający Maryję z Jezusem. Okna zdobią witraże z początku XVII wieku. W wieży kościelnej mieści się dzwon odlany z brązu z 1922 roku, wykonany przez G. Ulricha. Przypisy Bibliografia Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dębogórze. eSzkoła – Moja Wielkopolska. [dostęp 2012-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
Maria-Hilf-Kirche (Kluczbork)

Die Maria-Hilf-Kirche (polnisch Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Kluczbork (deutsch Kreuzburg). Das Gotteshaus liegt südöstlich des alten Ortskerns an der ul. Skłodowskiej Curie (bis 1945 Oppelner Straße) im Stadtpark. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Maria-Hilf (Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych) in Kluczbork. Geschichte Bedingt durch einen starken Bevölkerungszuwachs im 19. Jahrhundert in Folge der anhaltenden Industrialisierung der Stadt, wuchs auch die Zahl der katholischen Gläubigen in Kreuzburg. Ein alter hölzerner Kirchenbau außerhalb der Stadtmauern war dem enormen Zuwachs nicht mehr gewachsen. Die ersten Ideen für einen Kirchenneubau außerhalb des historischen Stadtkerns stammen daher bereits aus dem Ende des 19. Jahrhunderts. Der Grundstein für den Kirchenbau wurde im November 1910 gelegt. Die neogotische Kirche entstand nach Entwürfen von Arthur Kickton und Oskar Hossfeld. 1913 konnte der Kirchenbau fertiggestellt werden. Seit 2007 steht der Kirchenbau unter Denkmalschutz. Architektur Der Kirchenbau entstand als Backsteinbasilika auf einem kreuzförmigen Grundriss im Stil der Neogotik. An der Südseite besitzt das Gotteshaus einen dreigeschossigen Kirchturm mit einem steilen Turmdach. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Kirche Maria-Hilf (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 175–177. Einzelnachweise
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie

Kościół Salezjanów pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie – dawny klasztor ojców franciszkanów. Przybyli oni do Lublina w 1621. Wznieśli oni na miejscu drewnianego kościółka pw. św. Wawrzyńca, w latach 1635–1649 murowaną świątynię w stylu renesansu lubelskiego pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Anielskiej i św. Franciszka. Kościół powstał na bagiennym terenie, przez co został zbudowany na drewnianych balach. Świątynia wielokrotnie ulegała pożarom. W latach 1812–1813 istniał tu magazyn wojskowy. W 1817 franciszkanie opuścili klasztor, powstał tu szpital wojskowy. W kolejnych latach budynki nabył Antoni Domański i przeniósł tu swoją fabrykę sukna. W 1851 istniała tu fabryka mydła i świec. W 1913 zakupił je Żyd Tadeusz Weissberg. Przeszedł na katolicyzm i w 1927 kościół wraz z klasztorem oferował ojcom salezjanom. Odbudowali oni świątynię (proj. Bruno Zborowski), przedzielając ją trzema stropami. Konstrukcja ta pozostała do dzisiaj. Dzięki temu powstały dwa kościoły górny i dolny, na drugim piętrze aktualnie istnieją salki katechetyczne. W 1930 poświęcono kościół, który przyjął tytuł Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. W 1975 bp Bolesław Pylak erygował parafię Matki Bożej Wspomożenia Wiernych. Zobacz też Zabytki Lublina Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii
Церковь Богоматери Помощницы Христиан (Люблин)

Церковь Богоматери Помощницы Христиан (пол. Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych), или Церковь салезианцев во имя Богоматери Помощницы Христиан (пол. Kościół Salezjanów pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych), — бывший храм монастыря францисканцев и церковь салезианцев, ныне приходская церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Калиновщизна. С 13 марта 1967 года является памятником архитектуры под номером А/266. История В 1620 году ксёндз Войцех Зузевич подарил монахам — францисканцам-конвентуалам принадлежавший ему участок земли в Люблине, который находился у холма Гродзиск, близ еврейского кладбища. Дар был подтверждён королём Сигизмундом I 8 декабря 1620 года. В 1621 году трудами монахов и мирян-благотворителей здесь возвели деревянную церковь Святого Лаврентия, в которой хранился чудотворный образ Богоматери. С 1635 по 1649 год на месте деревянной была построена кирпичная церковь Богоматери Ангельской и Святого Франциска. Храм был возведён в стиле люблинского ренессанса. Церковь была освящена епископом Николаем Оборским, краковским викарием. Сюда был перенесён чудотворный образ Богоматери. В 1689 году вокруг храма был возведён монастырский комплекс, также в стиле люблинского ренессанса. Монастырские здания строили на болотистой земле. По этой причине фундамент построек укрепляли дубовыми балками. Во время войны 1812—1813 годов французская армия устроила в храме военный склад. В 1817 году монастырь францисканцев в Люблине был упразднён российскими властями. В зданиях монастыря расположился военный госпиталь. Затем здесь находились ткацкая фабрика, мыловаренный и свечной заводы. В 1913 году комплекс приобрёл предприниматель Тадеуш Вайсберг, перешедший из иудаизма в католицизм. В 1927 году церковь и монастырь были переданы салезианцам, которые восстановили храм. В ходе реконструкции под руководством архитектора Бруно Зборовского здание было разделено на три уровня; в итоге сегодня в нём есть две церкви — нижняя и верхняя. В 1930 году храм был освящён во имя Богоматери Помощницы Христиан. После Второй мировой войны большая часть монастырских построек была занята государственными учреждениями. Только 30 ноября 1975 года архиепископ Болеслав Пилак смог открыть в нижней церкви приход Богоматери Помощницы Христиан. Примечания Ссылки Historia domu zakonnego w Lublinie (пол.) (недоступная ссылка — история). www.pobrygidkowski.pl. — Статья об истории церкви и монастыря на сайте салезианцев в Люблине. Дата обращения: 13 декабря 2016.
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tuszowie Narodowym

Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tuszowie Narodowym – kościół rzymskokatolicki w Tuszowie Narodowym w województwie podkarpackim, w powiecie mieleckim. Historia i wnętrze Świątynie wybudowano w 1902 roku z wykorzystaniem części murów spichlerza folwarcznego, ofiarowanego przez dziedziczkę Albinę z Gotzów Okocimską Włodkową. Kościół konsekrował bp Leon Wałęga w 1905 roku. We wnętrzu świątyni znajdują się trzy ołtarze neobarokowe z lat 1905–1906, w głównym ołtarzu był obraz Przemienienia Pańskiego, a od 1909 r. jest obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych namalowany przez Wandę Bolzowską, córkę hrabiego Włodka. Obraz ten zasłaniany jest obrazem Przemienienia Pańskiego. Na belce tęczowej umieszczono grupę ukrzyżowania w stylu ludowym. Kościół posiada trójbocznie zamknięte prezbiterium, kruchtę i dwie zakrystie. W kościele znajdują się organy z 1904 roku wykonane przez Jana Śliwińskiego ze Lwowa. Kościół był wiele razy remontowany, ołtarze zostały gruntownie odrestaurowane w latach: ołtarz główny – 2009, ołtarz boczny Matki Bożej – 2010, ołtarz boczny Serca Pana Jezusa – 2011, ponadto w 2009 roku wyremontowano prezbiterium i odtworzono jego malowidła ścienne. Na dachu kościoła znajduje się sygnaturka z podwójnym hełmem z latarnią. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z trzema dzwonami: św. Stanisław (190 kg) i św. Katarzyna (290 kg) odlane u Eugeniusza Felczyńskiego w Przemyślu w roku 1958 oraz dzwon Wspomożycielka Wiernych (402 kg) odlany u Karola Schwabe w Białej z roku 1928. Obecnie budowana jest nowa świątynia. Zobacz też Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Tuszowie Narodowym Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Starym Czarnowie

Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Starym Czarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Stare Czarnowo, w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Kołbacz archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Murowany z cegły kościół został wzniesiony w XVI wieku na miejscu wcześniejszej świątyni, zniszczonej w 1531 roku w pożarze. Swoją obecną formę zawdzięcza przeprowadzonej w 1826 roku przebudowie w duchu neogotyckim. Budowla sytuowana jest na planie prostokąta, od strony wschodniej zamyka ją wydzielone, trójbocznie zamknięte ceglane prezbiterium, wsparte przyporami. Od strony południowej do prezbiterium dostawiony jest budynek zakrystii. Ściany zewnętrzne i szczyty są otynkowane. Portal wejściowy oraz okna mają charakter uskokowy i zamknięte są ostrołukowo. W zachodnią część korpusu nawowego wpuszczona jest drewniana, odeskowana wieża, zakończona spiczastym, ośmiobocznym hełmem, pokrytym blachą. Na wieży umieszczone są tarcze zegara. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop, nad prezbiterium znajduje się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Nad wejściem umieszczona jest empora chórowa. Wyposażenie, w tym umieszczony w prezbiterium obraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych oraz witraże z postaciami świętych Piotra i Pawła, jest współczesne. Podczas II wojny światowej kościół wykorzystywany był jako magazyn. Został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 25 marca 1946 roku. W 1951 roku erygowana została parafia. Przypisy