NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Bojadłach

Pałac w Bojadłach – zabytkowy pałac w Bojadłach, w gminie Bojadła, w powiecie zielonogórskim. Zespół pałacowo-parkowy znajduje się w centralnej części wsi Bojadła. Barokowy obiekt z dekoracją rokokową wybudowano na przełomie XVII/XVIII w. Historia Pierwotna budowla barokowa na miejscu wcześniejszego założenia, powstała dla Adama von Kottwitz w 1707 r., uległa pożarowi w 1731 r. Na jej miejscu David Heinrich von Kottwitz wybudował pałac wraz z kordegardami w 1735 r. Właścicielami pałacu była hrabiowska rodzina von Kottwitz (linia z Konotopu), gen. armii von Scheffer-Boyadel, obecnie Arkadiusz Michoński. Od 2014 r. w pałacu działa Fundacja Pałac Bojadła, której celem jest propagowanie zabytków rezydencjonalnych Środkowego Nadodrza oraz wspieranie ich właścicieli w udostępnianiu (wirtualnym i realnym). Fundacja jest laureatem wielu nagród m.in. wyróżnienia NID za udział w Europejskich Dniach Dziedzictwa 2016 za przygotowanie wystawy Rezydencje Środkowego Nadodrza i ich słynni mieszkańcy. Opis Budynek trójskrzydłowy, dwukondygnacyjny, pokryty dachami dwu i trój-spadowymi; wysokiej klasy dekoracją rokokową fasady. Od frontu fryz zwieńczony trójkątnym tympanonem zawierającą medalion z inskrypcją fundacyjną: David Heinrich Frayherr von Kottwitz i rokiem 1735. W latach 60. XVIII w. fasada została pokryta dekoracją rokokową, jedną z najwcześniejszych na Śląsku. Jako autora należy wskazać Dominicusa Mercka, wybitnego sztukatora tego okresu, działającego na Śląsku m.in. w opactwie w Henrykowie (na podstawie ustaleń J. Gernata). Wyposażenie pałacu częściowo zachowane: stolarka z XVIII i XIX w., dwa kominki barokowe oraz dwa kominki historyzujące w sali balowej. Park przypałacowy nietypowo umieszczony po drugiej stronie drogi dojazdowej prowadzącej do pałacu i kościoła. Pierwotnie barokowy ogród z parterami kwiatowymi. XVIII-wieczny układ parku nadal czytelny. Nad oknem na pierwszym piętrze kartusz z herbami Davida Heinricha von Kottwitz (1679-1755) (po lewej) i jego żony Barbary Elisabeth von Dyhrn (1688-1726) (po prawej). Zespół pałacowy – zachowany w całości – składa się z pałacu, dwóch budynków bramnych, tradycyjnie zwanych kordegardami z 1735 r., barokowego budynku rządcówki przebudowanego w stylu klasycystycznym na początku XIX w., danego budynku gorzelni, leśniczówki, dwóch budynków gospodarczych oraz barokowego domku ogrodnika. Układ znany z ryciny Friedricha Bernarda Wernera z ok. 1745 r. istnieje do dziś. Przypisy
Orkiestra Wojskowa w Toruniu

Orkiestra Wojskowa w Toruniu – orkiestra dęta Garnizonu Toruńskiego. Jej siedziba mieści się na Bydgoskim Przedmieściu, przy ul. Henryka Sienkiewicza 37. Orkiestra Wojskowa w Toruniu powstała 6 czerwca 1945 roku jako Orkiestra Oficerskiej Szkoły Artylerii. Przez lata swojej działalności stała się ważnym elementem w życiu kulturalnym miasta, zapewniając jemu oprawę muzyczną ważnych uroczystości patriotycznych czy religijnych. Poza Toruniem orkiestra ta koncertuje także w kraju i za jego granicami. Bierze również udział w licznych festiwalach orkiestr dętych. W ciągu roku daje ona około 250 koncertów. Wśród mieszkańców Torunia szczególnym zainteresowaniem cieszą się pokazy musztry paradnej, kiedy to muzycy występują w mundurach historycznych z epoki Księstwa Warszawskiego. W 2010 roku Ministerstwo Obrony Narodowej planowało likwidację Orkiestry Wojskowej. Ostatecznie, dzięki aktywnemu włączeniu się samorządu województwa, władz Torunia oraz mieszkańców w obronę orkiestry, do jej likwidacji nie doszło. W 2016 roku Orkiestra Wojskowa w Auli Uniwersyteckiej świętowała 70-lecie działalności i wystąpiła wspólnie z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną oraz Chórem Akademickim Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Decyzją Nr 41/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 kwietnia 2018 wprowadzono oznakę rozpoznawczą orkiestry. Przypisy
Ołtarz Papieski w Starym Sączu

Ołtarz Papieski w Starym Sączu – budowla architektoniczna o charakterze sakralnym w Starym Sączu, której centralnym elementem jest ołtarz – stół ofiarny. Historia Ołtarz papieski został wzniesiony jako budowla tymczasowa, w celu odprawienia przez papieża Jana Pawła II 16 czerwca 1999 mszy świętej związanej z kanonizacją świętej Kingi. Po zakończeniu uroczystości podjęto decyzję o pozostawieniu go na stałe. Ołtarz został wykonany według projektu architekta Zenona Andrzeja Remi z Zakopanego, z którym współpracował jego syn, Zenon Bartosz Remi. W latach 1999–2003 obiekt został poddany przeróbkom konstrukcyjnym, które nie zmieniły jednak jego wyglądu. Opis Ołtarz jest drewnianą, dwukondygnacyjną konstrukcją, z podwyższoną częścią środkową. Wieńczy go dach z charakterystycznymi wieżyczkami. Stół ofiarny pierwotnie wspierał się na dwóch słupach soli kamiennej z kopalni soli w Bochni. Z uwagi na niszczący wpływ warunków atmosferycznych, zostały one przekazane do kaplicy św. Kingi w kopalni w Bochni. Na ich miejscu umieszczono słupy wykonane z granitu strzegomskiego. Nad stołem ołtarzowym wisi kopia wizerunku kanonizacyjnego świętej Kingi, pędzla Józefy Kamińskiej. Obok ołtarza stoi kapliczka, autorstwa Michała Gąsienicy Szostaka z Zakopanego. Dolna część ołtarza ma charakter zamknięty. Znajduje się tam sala pamięci Jana Pawła II, zakrystia, sala audiowizualna oraz sklep z pamiątkami. Dom pielgrzyma W pobliżu ołtarza zbudowano Diecezjalne Centrum Pielgrzymowania im. Jana Pawła II, w którym znajduje się Domu Pielgrzyma „Opoka”. Stanowi on bazę noclegową z gastronomią dla pielgrzymów odwiedzających miejsce kanonizacji św. Kingi i pobytu Jana Pawła II. Budynek usytuowany jest na zachód od ołtarza. Zaprojektowany został, podobnie jak ołtarz, w pracowni Zenona Andrzeja Remi. Obiekt jest w kształcie litery H – ma dwa równoległe skrzydła połączone pośrodku przewiązką, w której znajduje się wejście główne. W obiekcie znajduje się kaplica, sala konferencyjna, jadalnia oraz pokoje 1- i 2-osobowe z łazienkami. Rozpoczęcie budowy nastąpiło w 2002. Galeria Bibliografia Ołtarz Papieski. Diecezjalne Centrum Pielgrzymowania im. Jana Pawła II. [dostęp 2017-01-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-16)]. (pol.).
Tunel ve Svinoústí

Tunel ve Svinoústí nebo tunel pod Svinou je silniční podvodní tunel pod průlivem Svinou mezi ostrovy Uznojem a Volyň, který doplnil dosavadní ryze přívozovou dopravu mezi břehy města Svinoústí. Dokončen a otevřen byl tento tunel 30. června 2023.. Pozadí Před výstavbou tunelu byla doprava mezi oběma břehy realizována přívozem, na který se tvořily fronty a mohly jej využívat jen místní nebo osoby se zvláštním povolením. Ostatní včetně turistů museli využívat přívoz asi 10 km jižně od města, ale i tam se především v sezóně tvořily fronty. Oba přívozy přitom měly dvaceti až třicetiminutové intervaly. V daném místě nebylo možné kvůli velkým lodím postavit most. Proto bylo rozhodnuto o stavbě podvodního tunelu, který tyto nepříjemnosti po dostavbě ukončil. Výstavba Příprava tunelu začala v roce 2011. Samotná výstavba začala slavnostně 5. března 2021 za přítomnosti premiéra Mateusze Morawieckého a vicepremiéra Jarosława Kaczyńského. Se svojí délkou 1780 m se jednalo v době výstavby o nejdelší podvodní stavbu v Polsku. Plán byl dokončit tunel v září 2022 v přepočtu za 5,5 miliard korun. Razící štít razil tunel rychlostí až 18 metrů za den. Nejhlubší bod tunelu byl 10 metrů pod dnem průlivu, které v tom místě bylo dalších 13,5 metrů pod hladinou. Dokončen a otevřen byl tunel 30. června 2023 s dodrženým rozpočtem v přepočtu okolo 5 miliard Kč. Finančně se na tunelu z 85 % podílely unijní fondy, zbytek platilo město Svinoústí. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svinoústecký tunel na Wikimedia Commons Oficiální stránky Průjezd tunelem pod Svinou ve Svinoústí na YouTube, 30. června 2023
Swinetunnel

Der Swinetunnel, polnisch Tunel pod Świną, auch Tunel w Świnoujściu, ist ein von 2018 bis 2023 gebauter Straßentunnel unter der Swine in Polen, der die Inseln Usedom und Wolin (deutsch Wollin) verbindet und damit die Stadt Świnoujście (deutsch Swinemünde) an das polnische Festland anbindet. Geschichte Planungen für einen Tunnelbau bestanden bereits in den 1930er Jahren, als die Region Teil der preußischen Provinz Pommern war. Usedom-Wollin war zu dieser Zeit die beliebteste Urlaubsregion Deutschlands, was deutliche Verkehrsprobleme verursachte. Kriegsbedingt wurde das Projekt jedoch nicht begonnen. Bau Der Tunnel verbindet den Westteil der Stadt Świnoujście, auf der Insel Usedom liegend, mit dem kleineren Ostteil auf der Insel Wolin, ist 1,76 Kilometer lang und verfügt über eine zweispurige Fahrbahn. Neben dem Haupttunnel mit einem Durchmesser von 12 Metern entstand ein Nottunnel. Der Swinetunnel wurde nach der am 17. September 2018 erfolgten Vertragsunterzeichnung von dem österreichischen Konsortialführer Porr gebaut und im Sommer 2023 fertiggestellt. Ursprünglich hatte ein italienisches Firmenkonsortium aus den Unternehmen Astaldi und Ghella den Zuschlag nach der Ausschreibung erhalten, später jedoch abgesagt. Die Baukosten wurden mit 225 Millionen Euro angegeben. Die Finanzierung erfolgte durch ein EU-Förderprogramm, wobei 15 Prozent der Kosten von der Stadt Swinemünde getragen wurden. Die Tunnelbohrmaschine wurde aus China geliefert und Anfang März 2021 auf der Usedomer Seite in Bewegung gesetzt. Ende September 2021 wurde der Durchbruch geschafft. Die Verkehrsfreigabe des Tunnels erfolgte am 30. Juni 2023. Erwartete Folgen für den Schwerlastverkehr Nach einem Gutachten des Infrastrukturministeriums von Mecklenburg-Vorpommern ist nach der Fertigstellung des Tunnels mit erheblich mehr Schwerlastverkehr auf der Insel Usedom (Bundesstraße 110) zu rechnen, falls die bestehende Begrenzung des Grenzübergangs Garz auf Fahrzeuge mit einer zulässigen Gesamtmasse bis 7,5 Tonnen aufgehoben werden würde. Auch ohne die Swinequerung würde bis 2030 mit einer Erhöhung des Gesamtverkehrs um 13 % gerechnet. Galerie Weblinks Usedom – Verkehrsgutachten zu den Auswirkungen einer festen Swinequerung. BDC Dorsch Consult Ingenieurgesellschaft, Neubrandenburg 2017 (Zusammenfassung; Gutachten; Präsentation, PDF) Offizielle Homepage Einzelnachweise
Tunnel de Świnoujście

Le tunnel de Świnoujście (en polonais : Tunel pod Świną, littéralement « tunnel sous la Świna ») est un tunnel sous la Świna à Świnoujście, en Pologne, reliant les îles d'Usedom et de Wolin qui séparent la lagune de Szczecin de la mer Baltique dans le nord-ouest de la Pologne. Le projet, évoqué une première fois en 2007, est lancé en 2018 et confié en 2019 à l'entreprise autrichienne Porr. Ouvert en 2023, le tunnel est d'une longueur totale de 3,5 km. Projet La ville de Świnoujście, située au nord de la lagune de Szczecin, est établie sur les îles d'Usedom et de Wolin, séparées par la rivière Świna et reliées uniquement par un service de ferries. Le centre-ville est situé sur Usedom — qui réunit 80 % de la population municipale et n'est reliée à aucune autre route polonaise — et la gare ferroviaire (pl) se trouve sur Wolin. Le tunnel doit permettre de relier de manière permanente les deux rives de la commune, sur une longueur de 3,5 km dont 1 500 m sous la Świna. Son coût prévisionnel est de 913 millions de złotys (soit 209 millions d'euros), dont 776 provenant des fonds européens. Historique La première évocation d'un tunnel entre Usedom et Wolin est faite en 2007 par le président du Conseil des ministres Jarosław Kaczyński, mais sa défaite quelques mois plus tard aux élections parlementaires conduit à une mise en attente du projet. Le projet est relancé 11 ans plus tard par le chef du gouvernement Mateusz Morawiecki, qui annonce viser une ouverture pour l'année 2022. Au début du mois de septembre 2019, le gouvernement polonais signe une convention avec un consortium emmené par l'entreprise de BTP autrichienne Porr pour la réalisation de l'infrastructure, après avoir échoué à le faire avec la société italienne Astaldi. Morawiecki se dit alors « heureux de participer à cette signature et à ce symbole de l'unification de la Pologne ». Lors de la présentation du programme de son second gouvernement en novembre suivant, le président du Conseil confirme l'engagement de l'État pour la réalisation du tunnel. Le forage avec le tunnelier TBM commence le 5 mars 2021 et se termine le 19 septembre suivant. Le tunnel est ouvert à la circulation le 30 juin 2023. Notes et références Notes Références Voir aussi Article connexe Transport en Pologne Lien externe (pl) tunel-swinoujscie.pl Portail des tunnels Portail des routes Portail de la Pologne
Тунель під Свіною

Тунель під Свіною (пол. Tunel pod Świną) — підводний тунель, у нижній течії річки Свіна у Свіноуйсьце, Польща, сполучає острови Узедом і Волін, а також центр міста Свіноуйсьце з рештою країни. 30 червня 2023 року тунель було відкрито. Тунель забезпечує пряме сполучення з маршрутом 93 польської національної мережі доріг. Із західного боку (лівий берег) річки Свіна вхід у тунель розпочинається на вулиці Карсіборській. На східній стороні (правий берег) тунель приєднається до кінця польської ділянки європейської траси E65 біля вулиці Фінської. Після відкриття для пішоходів і велосипедистів збережено існуючий поромний маршрут. Географія Свіноуйсьце — єдине місто в Польщі, розташоване на кількох (загалом 44) островах і острівцях, з яких лише три постійно населені: Узедом, Волін і Карсібур. Більшість населення міста (80%) проживає на лівому березі міста на острові Узедом. У західній частині міста розташовані центр міста, хостингові послуги та туристичні об’єкти. Правобережжя міста на острові Волін містить міський морський, залізничний і автомобільний транспортний вузол. Місто розділене протокою річки Свіна, що також є фарватером для морського руху між Щецином і Балтійським морем. Острів Узедом не має прямого автомобільного сполучення з рештою Польщі. Наземний перехід можливий через територію Німеччини, використовуючи міст через річку Пенештром. Найнижча точка тунелю приблизно на 38,0 м нижче рівня моря . Історія Контракт на проектування та будівництво тунелю було підписано 17 вересня 2018 року з консорціумом PORR SA (лідер консорціуму), PORR Bau GmbH, Gülermak та Energopol - Szczecin SA, чия пропозиція склала 793,186 млн злотих. Вартість інвестиції оцінюється в 915 мільйонів злотих, з яких 775,6 мільйона надходять із фондів Європейського Союзу. Місцева влада Свіноуйсьце виділить майже 140 мільйонів злотих. Примітки
Laurentiuskirche (Głuchołazy)

Die Kirche St. Laurentius (poln. Kościół Św. Wawrzyńca) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Głuchołazy (deutsch Ziegenhals). Das Gotteshaus steht in der östlichen Altstadt an der ul. Kościelna. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Laurentius (Parafia św. Wawrzyńca) in Głuchołazy. Geschichte An der Stelle der heutigen Laurentiuskirche stand bereits im Mittelalter ein Gotteshaus. Dieser Bau entstand in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts und wurde 1285 erstmals erwähnt. Dieser Bau wurde 1428 während der Hussitenkriege zerstört. Zwischen 1442 und 1450 erfolgte der Wiederaufbau mit einer Erweiterung des Chors. Der heutige Kirchenbau stammt aus dem Jahr 1729 und entstand auf Initiative des Breslauer Bischofs Franz Ludwig von Pfalz-Neuburg. Architekt war Johann Töpper. Vom Vorgängerbau blieben die Doppelturmfassade sowie das frühgotische Säulenportal erhalten. 1884 erfolgte eine Aufstockung der Glockentürme. 1907 entstanden die neobarocken Turmhelme nach einem Entwurf des Berliner Architekten Hans Poelzig. Seit 1950 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. Architektur Die Emporen-Hallenkirche steht auf rechteckigem Grundriss und besitzt ein dreijochiges Langhaus mit zahlreichen Kapellen im barocken Stil. Das Querhaus besitzt ein einheitliches Satteldach. Der dreiseitig geschlossene Chor ist flankiert von niedrigen Nebenräumen. Der Chor und das Langhaus sind im Inneren mit Stichkappentonnen versehen worden. Die innenliegenden Emporen besitzen gebauchte Brüstungen. Die Doppelturmfassade und das Säulenportal stammen aus dem 13. Jahrhundert. Der neobarocke Hauptaltar wurde 1921 geschaffen. Die Kanzel entstand 1653 im Stil der Spätrenaissance. Das Altargemälde Beweinung Christi stammt von Michael Willmann. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 315–316. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Wawrzyńca w Głuchołazach

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Wawrzyńca w dekanacie Głuchołazy diecezji opolskiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w stylu barokowym w latach 1729–1731. Do budowy została wykorzystana część zachodniej elewacji poprzedniej budowli, w stylu romańsko-gotyckim z XIII wieku. Architektem świątyni był zapewne Jan Innocenty Töpper, projektant m.in. kościołów w Głubczycach, Prudniku, Śmiczu i Ścinawie Nyskiej. Wyposażenie Ołtarz główny w stylu neobarokowym został wykonany w 1921 roku. Pozostałe zabytkowe wyposażenie świątyni powstało w XVIII wieku. Świątynia posiada aż 8 ołtarzy bocznych w stylu barokowym. W jednym z nich, pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej, jest umieszczony obraz Opłakiwanie Chrystusa w stylu barokowym, pochodzący z końca XVII wieku. Jest to kopia obrazu Antoona van Dycka powstała w warsztacie Michaela Willmanna. Przypisy
Sanatorium „Książę Józef” w Nałęczowie

Sanatorium „Książę Józef” w Nałęczowie – obiekt sanatoryjny zbudowany przez Fortunata Nowickiego w 1878 według projektu Karola Kozłowskiego znajdujący się w Parku Zdrojowym w Nałęczowie. Obecnie w obiekcie „Książę Józef” realizowane są pobyty sanatoryjne (127 miejsc) i prowadzi się kurację kardiologiczną. W 1967 sanatorium wpisano do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Uzdrowisko Nałęczów, JanuszJ. Góra (red.), MariaM. Mironowicz-Panek (red.), AdamA. Olkowicz (red.), Nałęczów: Towarzystwo Przyjaciół Zakładu Leczniczego Uzdrowisko Nałęczów, 2007, s. 17, ISBN 83-909571-8-3, OCLC 909568799 . Michał Tarka, Dzieje Nałęczowa, Towarzystwo Przyjaciół Nałęczowa, Nałęczów 1989, ss. 84,85
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Głuchołazach

Kościół Świętego Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół gimnazjalny należący do parafii św. Wawrzyńca w Głuchołazach. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1865-1866 dzięki ofiarom miejscowych ewangelików. Projekt został opracowany przez Hartmana z Nysy. On także kierował budową. Wnętrze budowli jest ozdobione murowanym ołtarzem z 1890 roku oraz drewnianym stropem kasetonowym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz z Chrystusem ukazującym się św. Franciszkowi oraz posągi św. Agnieszki i św. Alojzego. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy przedstawiające Matkę Boską z Dzieciątkiem i Ecce homo. W ołtarzach na bocznych ścianach znajdują się obrazy św. Rodziny oraz Piotra i Jezusa na Jeziorze. Ten ostatni został ufundowany przez niemieckiego ministra do spraw wyznań na polecenie cesarzowej Wiktorii Koburg. Organy zostały ufundowane przez księcia Fryderyka von Meklemburg, który przyjeżdżał do miasta na nabożeństwa z uzdrowiska Grafenberg. Przypisy
Dom Zdrojowy w Nałęczowie

Dom Zdrojowy w Nałęczowie – obiekt sanatoryjny zbudowany przez Przedsiębiorstwo Państwowe Uzdrowisko Nałęczów w 1964 znajdujący się w Parku Zdrojowym w Nałęczowie. Architektura Obecnie w Domu Zdrojowym składającym się z dwóch połączonych pawilonów mieści się pijalnia wód mineralnych z wybudowaną nieco później palmiarnią oraz Pijalnia Czekolady "E. Wedel 1851". W pijalni znajdują się fontanna oraz krany zasilane wodą z lokalnych źródeł mineralnych, a także stoiska handlowe z pijałkami do wód i pamiątkami. Budynek zdobią freski wykonane przez Jarosława Olejnickiego z Lublina, jak również okazałe palmy wyhodowane przez długoletniego ogrodnika uzdrowiskowego, Franciszka Kamińskiego. Najstarsze z drzew pochodzi z 1903. Na terenie pijalni prezentowana jest galeria rzeźb zasłużonych osób związanych z Nałęczowem. Galeria Przypisy Bibliografia Uzdrowisko Nałęczów, JanuszJ. Góra (red.), MariaM. Mironowicz-Panek (red.), AdamA. Olkowicz (red.), Nałęczów: Towarzystwo Przyjaciół Zakładu Leczniczego Uzdrowisko Nałęczów, 2007, s. 40, ISBN 83-909571-8-3, OCLC 909568799 .
Evangelische Kirche (Grodków)

Die Evangelische Kirche (poln. Kościół ewangelicki) ist ein ruinöses Kirchengebäude in der schlesischen Stadt Grodków (deutsch Grottkau). Es steht in der nordöstlichen Altstadt an der ul. Chopina Fryderyka (bis 1945 Briegerstraße). Geschichte und Architektur Eine erste evangelische Kirchengemeinde wurde 1766 in Grottkau gegründet. Diese baute eine erste evangelische Kirche, die bereits Anfang des 19. Jahrhunderts zerstört wurde. 1845 begann der Bau der neuen evangelischen Kirche aus Backstein im neoromanischen Stil als dreischiffige Backsteinbasilika, die 1847 eingeweiht wurde. Ergänzt wurde das von Friedrich August Stüler entworfene Bauwerk durch den 39 m hohen Glockenturm an der Westseite. Die Kampfhandlungen während des Zweiten Weltkriegs um Grottkau im Frühjahr 1945 überstand das Gebäude ohne Zerstörungen. Zwischen 1945 und 1946 wurde die Kirche zunächst als katholisches Gotteshaus genutzt, da man die Schäden an der Stadtkirche St. Michael beseitigte. Zwar gab man 1946 das Gebäude an die evangelische Gemeinde zurück, jedoch wurde es durch den Schwund der evangelischen Gemeindeglieder in den Folgejahren vernachlässigt und verfiel zur Ruine. Seit 1990 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. 2013 begannen erste Erhaltungsmaßnahmen am Gebäude, wobei der Turmhelm wiederhergestellt wurde. Weblinks Einzelnachweise
Kościół poewangelicki w Grodkowie

Kościół poewangelicki – nieczynna świątynia protestancka znajdująca się w Grodkowie, w województwie opolskim. Historia Budowa obecnej świątyni rozpoczęła się w 1845 roku. Kościół reprezentuje styl neoromański, jest budowlą murowaną z cegły, składającą się z trzech naw, w formie bazyliki, posiadającą wieżę o wysokości 39 metrów. Świątynia nosiła zapewne wezwanie św. Marcina. Po II wojnie światowej, w 1946 roku w kościele były odprawiane nabożeństwa katolickie. Po wyremontowaniu świątyni katolickiej, budowla została ponownie przejęli przez ewangelików. Jednak z powodu ciągle malejącej liczby wiernych, po kilkunastu latach skończyło się odprawianie nabożeństw. Od tego czasu budowla popadła w ruinę. W lipcu 2013 roku rozpoczął się pierwszy etap remontu zniszczonej świątyni. Przypisy