NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrołęce

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Ostrołęce (tzw. kościół farny) – parafialny kościół rzymskokatolicki ufundowany w roku 1399, następnie rozbudowany w latach 1641–1658 (prezbiterium), 1785 (nawa) i 1996–2000. Jest to najstarszy ostrołęcki budynek sakralny i jeden z najcenniejszych zabytków miasta. Historia Kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny od początku był miejskim kościołem parafialnym i dla odróżnienia od zakonnego nazwano go farnym. Kościół zbudowano dzięki fundacji dokonanej w 1399 przez księcia mazowieckiego Janusza I Starszego. W latach 1641-1658 zbudowano postgotyckie prezbiteriumz zakrystią fundacji Jana Ostrołęckiego oraz Zejdliców. Obecny kształt kościół uzyskał po wybudowaniu barokowej nawy w 1785 roku oraz przebudowie prezbiterium. W czasie I wojny światowej pociski armatnie naruszyły dach i ściany. W 1938 roku rozpoczęto nieukończoną rozbudowę polegającą na budowie naw bocznych i frontonu. W czasie II wojny światowej świątynia zamieniona była w więzienie, a później na magazyn zbóż i nawozów sztucznych, na koniec utworzono w niej magazyn remontowy czołgów. Niemcy rozebrali również nawy boczne i część frontową wydłużającą kościół. Nawy te zostały odbudowane w latach 1997–1999. W 1957 roku wznowiono w kościele stałe nabożeństwa. Prezbiterium i zakrystię zbudowano w połowie XVII w. Dach jest dwuspadowy pokryty blachą (dawniej dachówką ceramiczną). Wnętrze: Dawniej w kościele było siedem ołtarzy dziś pozostały tylko dwa boczne i jeden główny. Po innych zachowały się obrazy ołtarzowe. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z XVIII w. W polu głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego, także z XVIII w. W zwieńczeniu zaś obraz św. Mikołaja z połowy XIX w. Na dole znajdują się rzeźby św. Piotra i św. Pawła. Na szczycie i na dole znajdują się rzeźby aniołów. Pozostałe obrazy ołtarzowe przedstawiają: św. Barbarę, cud św. Walentego, św. Józefa z Dzieciątkiem. Ambona w stylu rokokowym z XVIII wieku posiada mównicę wybrzuszoną na kształt kwiatowego kielicha. Otoczenie Plebania murowana z ok. 1900 r.; wpisana do rejestru zabytków Dzwonnica zbudowana w 1958 r. na podstawie kwadratu figura Niepokalanego Poczęcia NMP wykonana w 1863 roku Krzyż Męczeństwa Narodu Polskiego pomnik Jana Pawła II z 2006 roku kościół otacza mur ceglany Zobacz też Dekanat Ostrołęka – Nawiedzenia NMP Kościół św. Antoniego w Ostrołęce Kościół Zbawiciela Świata w Ostrołęce Kościół św. Franciszka z Asyżu w Ostrołęce Kościół św. Wojciecha w Ostrołęce Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa parafii Kościoły w Ostrołęce – galeria na Wikimedia Commons informacje o parafii na stronie Diecezji Łomżyńskiej lokalizacja kościoła na mapie Ostrołęki wnętrze kościoła – panorama 3D. zobaczpolske.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-02)]. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Łowkowicach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Łowkowice (gmina Kluczbork), należący do Parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Łowkowicach dekanatu kluczborskiego w diecezji opolskiej. Historia Kościół wzmiankowany był już na początek XVI wieku, obecny zbudowany został w 1827 roku. W kościele znajdują się ciekawe ołtarze boczne pochodzące z I połowy XIX wieku oraz klasycystyczne organy. Przypisy Linki zewnętrzne Nasza wiara – parafia w Łowkowicach Łowkowice: kościół Nawiedzenia NMP Polska niezwykła – Kościół w Łowkowicach
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Strzalinach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Strzalinach - drewniany kościół filialny we wsi Strzaliny, w gminie Tuczno, w powiecie wałeckim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Świątynia została wybudowana w 1740 roku. Restaurowana w latach 70. XX wieku i 2006 roku – wymieniono szalunek i pokrycie dachu. Architektura Świątynia drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową. Budowla salowa, nie ma wyodrębnionego od nawy prezbiterium, jest zamknięta dwubocznie. Z boku nawy umieszczona jest zakrystia. Dach ma jedną kalenicę, i jest pokryty dachówką. Wnętrze kościoła jest otynkowane. Strop belkowy płaski jest podparty czterema słupami. Chór muzyczny jest popdparty dwoma słupami i posiada prosty parapet. Wyposażenie Belka tęczowa posiada żeliwny krucyfiks z końca XIX wieku. Ołtarz główny wykonany w stylu późnobarokowym pochodzi z końca XVIII wieku. Żyrandol wykonany z miedzi w 1861 roku. Dzwonnica współczesna wykonana z metalu. Świątynia jest ogrodzona kamiennym murem. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ścinawie Małej

Kościół pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ścinawie Małej Kościół parafialny, należący do parafii pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ścinawie Małej, w Dekanacie Biała, w Diecezji opolskiej. Pierwszy kościół w Ścinawie Małej w źródłach pisanych jest wzmiankowany już w 1226 roku. Obecnie istniejąca świątynia została zbudowana w roku 1744. W roku 1896 kościół ten powiększono i przebudowano w stylu barokowym. W kościele znajduje się XVIII-wieczna ambona pochodząca z kolegiaty św. Jakuba w Nysie. Bibliografia Kloch Bogdan: Najstarsze parafie Górnego Śląska. Średniowieczna organizacja parafialna Górnego Śląska Domska Janina: Niemodlin i ziemia niemodlińska od 1224 roku do początków XX wieku, Opole-Niemodlin, 1988
Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Warszawie

Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła – kościół rzymskokatolicki w Warszawie. Historia Zgodę na budowę świątyni władze wydały 5 kwietnia 1976 r., w 28 lat po erygowaniu parafii Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Warszawie, gdy proboszczem był zmarły w 2001 roku ks. Jan Flaziński. Kamień węgielny pod budowę wmurował 27 maja 1978 r. kard. Stefan Wyszyński. Ks. prałat Jan Flaziński doprowadził budowę świątyni do końca. Kościół poświęcił 25 stycznia 1985 r. kard. Józef Glemp. Autorami projektu kościoła są Konrad Kucza-Kuczyński i Andrzej Miklaszewski. Architektura Koncepcja wnętrza opiera się na podporządkowaniu nawy centralnej kompozycji krzyża zawieszonego między filarami prezbiterium, gdzie bazą krzyża jest tabernakulum wykonane z białego marmuru. Stalowy krzyż nad wejściem, podtrzymywany jest przez 10 wsporników symbolizujących dłonie wiernych. Na chórze są 26-głosowe organy zbudowane przez A. Nagalskiego z lat 1994−1995. Linki zewnętrzne Strona parafii Nawrócenia św. Pawła Apostoła
Kościół Nawrócenia św. Pawła w Bełżycach

Kościół pw. Nawrócenia św. Pawła w Bełżycach – kościół parafialny wyznania rzymskokatolickiego powstały w Bełżycach na początku XV w. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Należy do dekanatu Bełżyce archidiecezji lubelskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Historia parafii i kościoła na stronie Kurii
Lazaristenkirche (Krakau)

Die Lazaristenkirche (polnisch Kościół Misjonarzy) oder auch Bekehrung-des-Paulus-Kirche (poln. Kościół Nawrócenia św. Pawła) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Stradomska 4 im Stadtteil Stradom südlich des Burgbergs Wawel. Geschichte Die Lazaristen wurden von Bischof Jan Małachowski 1682 von Kulm nach Krakau geholt, wo sie zunächst auf dem Wawel untergebracht wurden. Mit dem Bau der Lazaristenkirche wurde 1693 begonnen. Sie wurde von 1719 bis 1728 von Kacper Bażanka im spätbarocken Stil weiter ausgebaut. Bażanka setzte zur Illusionszwecken zahlreiche Spiegel im Kircheninneren ein. Die Einweihung durch Bischof Michał Kunicki erfolgte erst 1732. Der Hauptaler wurde 1761–62 von Tadeusz Kuntze gestaltet. Weitere barocke Kunstwerke in der Kirche schuf unter anderem Łukasz Orłowski und Antoni Frąckiewicz. Kunstwerke aus dem 19. Jahrhundert schufen für die Kirche Aleksander Kotsis, Walery Eljasz-Radzikowski und Izydor Jabłoński. Die Kirche besitzt auch Werke des Manierismusmalers Martin Kober. Im 20. Jahrhundert hat unter anderem Wiktor Zin seine Spuren in der Kirche hinterlassen. Weblinks Homepage
Церковь Обращения Святого Павла (Краков)

Церковь Обращения Апостола Павла (пол. Kościół Nawrócenia św. Pawła) — католическая церковь, находящаяся на улице Страдомской, 4 в Кракове, Польша. Храм внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Церковь принадлежит монашескому ордену лазаристов, которые прибыли в Краков в 1682 году по приглашению краковского епископа Яна Малаховского. Лазаристы основали в Кракове свой монастырь. В 1693 году началось строительство церкви Обращения святого апостола Павла. В 1693 году был освящён краеугольный камень. Строительство современного храма в позднем барочном стиле по проекту польского архитектора Каспера Бажанки началось в 1719 году и закончилось в 1928 году. В 1732 году состоялось освящение храма, которое совершил краковский вспомогательный епископ Михал Куницкий. Фасад церкви возведён из блоков песчаника с известковыми декоративными элементами. Главный алтарь из дембницкого чёрного мрамора с фигурами апостолов Петра и Андрея на консолях установлен в 1762 году. В алтарной части размещена икона Обращения святого апостола Павла авторства Тадеуша Кунтце, которая была написана в 1756 году. Дарохранительница датируется 1733 годом. Внутренние стены расписаны Каспером Бажанкой в технике тромплёя. В одной из боковых часовен находится икона архангела Михаила авторства польского художника Лукаша Орловского, написанная в 1746 году. В нишах главного нефа располагаются деревянные барочные фигуры двенадцати апостолов авторства Антония Фронцкевича. Этот же резчик по дереву соорудил деревянный алтарь святого Казимира, установленный в одной из боковых часовен в 1738 году. В этой часовне находится икона святого Казимира, написанная в 1868 году польским художником Валери Элиаш-Радзиковским, который ранее в 1866 году по просьбе лазаристов написал икону Пресвятой Девы Марии Скорбящей, которая сегодня располагается около дарохранительницы. В 1862—1864 годах потолок был расписан полихромией группой художников под руководством Изидора Яблонского. В составе художественной этой были также Александр Котсис и Валерии Элиаш-Радзиковский. 15 января 1991 года церковь Преображения Господня была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-870). Примечания Литература Katalog zabytków sztuki w Polsce, miasto Kraków, Kazimierz i Stradom, Kościoły i klasztory 2, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1994. Fabiański M., Purchla J., 2001, Historia architektury Krakowa w zarysie, Wydawnictwo Literackie, s. 221—223. Rożek M., Gondkowa B., 2003, Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, s. 139. Rożek M., 2006, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, s. 368—370. Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa — Kraków, s. 462. Ссылки Информация (пол.)
Kościół Nawrócenia św. Pawła w Lublinie

Kościół Bernardynów pod wezwaniem Nawrócenia św. Pawła w Lublinie – kościół murowany, wzniesiony w latach 1470–1497, a następnie odbudowywany po pożarach w latach 1557–1569 oraz 1602–1630 (bud. Rudolf Negroni i Jakub Balin). Kolejne remonty odbywały się w latach 1762 i 1790; w roku 1827 miało miejsce przebudowanie szczytu zachodniego i dobudowa kruchty. Następne remonty w latach 1850–1860, w roku 1903 nastąpiła przebudowa fasady i obniżenie dachu. Kościół kilkakrotnie remontowany również w XX wieku. Znajduje się przy ul. Bernardyńskiej 5. Zobacz też Kościół Bernardynek Zabytki w Lublinie Renesans lubelski Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii pw. Nawrócenia Świętego Pawła w Lublinie
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kozielcu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kozielcu – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Kozielcu (powiat bydgoski). Historia Kościół powstał w 1906 roku jako protestancki. Zlokalizowano go w malowniczym miejscu, na krawędzi doliny wiślanej, z widokiem na rzekę. W 1947 władze wspólnoty protestanckiej z Bydgoszczy przekazały świątynię Kościołowi rzymskokatolickiemu. Od 1948 był to kościół filialny parafii w Niewieścinie, obecnie we Włókach. Architektura Obiekt zbudowany z muru pruskiego, oszalowany deskami, a wewnątrz otynkowany. Gruntownie odnowiony na przełomie XX i XXI wieku. Wystrój wnętrza bardzo prosty. W ołtarzu obraz Matki Boskiej, namalowany przez Edwarda Otlewskiego ze Świecia i poświęcony w 1989. Przy kościele znajduje się kapliczka maryjna z 1991 oraz jeden z cmentarzy parafialnych. Bibliografia Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Wsi Kozielec i Okolic. kozielec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. - dostęp 7.11.2012 Wyszogród.Bydgosz.pl - dostęp 7.11.2012 Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkim Garcu

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkim Garcu – kościół z początku XIV wieku, należący do parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkim Garcu, dekanatu pelplińskiego, diecezji pelplińskiej, metropolii gdańskiej. Historia kościoła Kościół wzniesiony został na początku XIV wieku, jako budowla jednonawowa, z przesklepionym prezbiterium, rozbudowana w końcu XV wieku lub na początku XVI o nawy boczne i zakrystię. W 2. połowie XVII wieku drewnianą część wieży zastąpiono murowaną a w połowie XIX wieku wykonano nową konstrukcję drewnianych sklepień. W 1925 roku bracia Drapiewscy z Pelplina wykonali polichromie wnętrza. Architektura Kościół orientowany, trójnawowy, pseudobazylikowy, z wyodrębnionym, węższym prezbiterium, zamkniętym ścianą, prostą podłużną zakrystią od północy oraz czworoboczną wieżą od zachodu. Murowany z cegły, układanej w obrębie prezbiterium i wieży w wątku gotyckim, naw i zakrystii w wątku blokowym. Bryła przykryta dachem dwuspadowym wspólnym dla zakrystii, zaakcentowana masywną wieżą z dachem dwuspadowym i obustronnymi szczytami. Elewacje prezbiterium i wieży opięte uskokowymi skarpami, sięgającymi szerokiego, gładko tynkowanego fryzu, ujętego gzymsami. Między skarpami duże, ostrołukowe okna z dwułucznymi maswerkami. Elewacje wieży dzielone gładkim fryzem z gzymsami, w przyziemiu półkoliście zamknięty portal o uskokowych ościeżach, na kondygnacjach wyższych ostrołukowe blendy i prześwity zamknięte odcinkowo. Szczyty wieży trójstrefowe, dzielone tynkowanymi gzymsami, ze spływami wolutowymi i trójkątnym naczółkiem w zwieńczeniu. Wnętrze We wnętrzu nawa główna i prezbiterium nakryte są drewnianymi i pozornymi kolebkami, nawy boczne stropem, całość pokrywa polichromia ze stylizowanymi motywami roślinnymi, nawiązującymi do sztuki ludowej, a także sceny figuralne. Zachowane wyposażenie – ambona, ołtarz główny, ołtarze boczne NMP i Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz chrzcielnica z XVII wieku, a także niezwykle cenne dwie płyty nagrobne starosty Michała Żelisławskiego i jego żony, wmurowane w ścianę nawy północnej. Na chórze znajdują się ośmiogłosowe organy z 1884 roku, wykonane przez firmę Wilhelma Sauera. Przypisy Bibliografia Uchwała Rady Miejskiej w Pelplinie
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Iławie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Iławie – kościół katolicki zbudowany w 1933 r. w stylu modernistycznym z inicjatywy ówczesnego iławskiego proboszcza, ks. Miera. Przez mieszkańców Iławy potocznie nazywany „białym”. Położenie Kościół znajduje się przy ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego 2, tuż obok torów kolejowych. Kościół usytuowany na linii wschód – zachód, ale nie jest orientowany, a więc ołtarz główny jest zwrócony na zachód. Tuż obok kościoła znajduje się cmentarz z okresu I wojny światowej. Historia Kościół wybudowano na potrzeby przeniesionych z Bonn katolickich żołnierzy 4. pułku im. Hindenburga. Autorem projektu kościoła był architekt Dominikus Böhm. Pierwszym administratorem parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny był ksiądz Zygmunt Brodnicki. Administratorem, a nie proboszczem, bo sprawy kościelne nie były jeszcze wówczas uregulowane prawem kanonicznym. Kościół katolicki w Polsce wyznaczał na ziemiach zachodnich i północnych swoich tymczasowych administratorów, ksiądz Brodnicki zarządzał parafią do 26 czerwca 1946 r. Został odwołany przez Warmińską Kurię Biskupią. Zastąpił go w Iławie ksiądz kanonik Ludwik Warpechowski, który dopiero 4 kwietnia 1951 r. został mianowany proboszczem parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny. Do pracy duszpasterskiej w Iławie Kuria skierowała na początku 1948 r. księdza Bogdana Lendziszewskiego, który został wikariuszem. Przejął od księdza Warpechowskiego nauczanie religii w szkole podstawowej. Kalendarium 1931 – początek budowy kościoła 11 kwietnia 1933 – konsekracja kościoła 26 kwietnia 1946 – odwołano pierwszego powojennego administratora parafii, ks. Zygmunta Brodnickiego, zastąpił go ks. Ludwik Werpechowski, jednak minowano go na to stanowisko dopiero 4 kwietnia 1951 2005 – remont świątyni (m.in. wymiana sufitu, podłogi, ocieplenie, klimatyzacja, malowanie) 2 marca 2006 – poświęcenie figury Jana Pawła II oraz tablicy pamiątkowej ks. M. Niepiekło 4 czerwca 2006 – poświęcenie Kaplicy Wieczystej Adoracji oraz figury Matki Boskiej i Dzieci Świata przez proboszcza ks. Jerzego Żochowskiego Zobacz też Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Iławie (1860–1965) Kościół Przemienienia Pańskiego w Iławie Przypisy Bibliografia Gminny program opieki nad zabytkami miasta Iławy na lata 2018–2021, Iława: Rada Miejska w Iławie, 2018 . Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Wierzbowej

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Wierzbowej – budynek szachulcowy, czyli z drewna i gliny, o konstrukcji słupowo-ramowej, wzniesiony przez gminę ewangelicką dawnego Ruckenwaldau (Wierzbowej) w roku 1756. Kościół ten, w latach 1756–1945 służył niemieckim ewangelikom, zaś od roku 1946 jest wykorzystywany przez polskich katolików. Obecne wezwanie (od 1946) dla tego kościoła zostało wybrane z tej racji, iż w miejscowości Liczkowce (skąd przybyła większość powojennych mieszkańców Wierzbowej) kościół pozostawał pod tym samym wezwaniem. Architektura Wieża Wieża kościoła, wyposażona w zegar (nieczynny od kilkudziesięciu lat), pochodzi w większości z roku 1819 (rozbudowa i podwyższenie), jest wymurowana z cegły, a także z brył rudy żelaza (ruda darniowa, która obficie występuje w tej okolicy i bywała używana również jako materiał budowlany), posiada cechy neobarokowe, zwieńczona jest hełmem w kształcie odwróconego kielicha – uprzednio pokrytego dachówką, którą w latach 80. XX w. zamieniono na blachę miedzianą (bardzo podobne kształtem zwieńczenie wieży ma poewangelicki kościół Wszystkich Świętych w Poznaniu). Do początku II wojny św. wieża posiadała trzy dzwony: dwa o wadze po około 900 kg i jeden 150 kg. Po wojnie, do czasu ustanowienia administracji polskiej, zachowały się dwa dzwony (duży i mały), z tym iż większy dzwon wkrótce został zabrany do kościoła w pobliskiej Gromadce, gdzie utworzono katolicką parafię. Obecnie w kościele w Wierzbowej znajduje się tylko jeden – 150 kg dzwon. Wnętrze Ołtarz Ołtarz znajdujący się w tym kościele, został przywieziony w roku 1946 z Małopolski Wschodniej, z kresowego województwa tarnopolskiego; przywieźli go katolicy – Polacy, którzy w wyniku nasilającej się fali ludobójstwa jakiej UPA i cywilna ludność ukraińska dokonywała na ludności polskiej (czystka etniczna w Małopolsce Wschodniej), oraz w konsekwencji zmiany granic Polski po II wojnie św., zmuszeni zostali do przesiedlenia się na zachodnie Ziemie Odzyskane. Organy Kościół wyposażony został w duże organy, datowane na 1875 rok (od lat 50. XX w. nieczynne, a część piszczałek została zabrana do kościoła parafialnego w Gromadce, i wykorzystana jako ozdoby. Dom Pastora Zabytkowy Dom Pastora, wybudowany z gliny i drewna, oraz w dolnej kondygnacji - z rudy żelaza (ruda darniowa), w roku 1770, zlokalizowany obok kościoła (na działce nr 307), choć po II wojnie św. wpisany do rejestru zabytków, popadł w totalną ruinę. Dziś pozostało po nim trochę gruzu, na którym rosną już dość duże drzewa - samosiewy (głównie klony i akacje); posesja ta wykorzystywana jest obecnie jako prywatny park. Przypisy Linki zewnętrzne Ludobójstwo na Kresach Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Wierzbowej polska-org.pl
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Elżbiety oraz klasztor Sióstr Bernardynek w Łowiczu

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i świętej Elżbiety oraz klasztor Sióstr Bernardynek w Łowiczu – kościół rektorski znajdujący się w Łowiczu, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu Łowicz-Katedra diecezji łowickiej. Zespół klasztorny został wybudowany w latach 1648–1650 z fundacji Marcina Sadowskiego, kasztelana gostyńskiego i jego żony, Eufrozyny według projektu Tomasza Poncino. W 1650 roku został konsekrowany przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Macieja Łubieńskiego. Kościół barokowy, murowany, jednonawowy, w nawie północnej trójarkadowy chór, ołtarze z dekoracją barokową z drugiej połowy XVII i początku XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Łowicz. Plan miasta. Wydawnictwo Kartograficzne Azymut, Łódź 2002, ISBN 83-88467-24-7 Linki zewnętrzne Architektura i ważniejsze zabytki. [w:] Strona internetowa Sióstr Bernardynek w Łowiczu [on-line]. [dostęp 2019-08-10].
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Brodnicy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Brodnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do zakonu franciszkanów, znajdujący się w Brodnicy, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Brodnica diecezji toruńskiej. Historia Świątynia ufundowana w 1751 roku przez starostę brodnickiego Józefa Pląskowskiego i jego małżonkę Rozalię z Czapskich. Budowla ukończona do 1761 roku. Pierwotne budynki klasztorne były najprawdopodobniej drewniane, obecnie murowane zostały wybudowane po pożarze w 1769 roku Po kasacie zakonu w 1831 roku kościół stał się świątynią cmentarną a klasztor w 1839 roku został zamieniony na więzienie. Dopiero po 1945 roku zespół klasztorny ponownie został objęty przez franciszkanów, którzy odremontowali cały kompleks w latach 1950-52 i 1964-66. Architektura Kościół reprezentuje styl barokowy, Jest to budowla o jednej nawie, z orientowanym i prosto zamkniętym prezbiterium (za ołtarzem głównym mieści się zakrystia a nad nią na piętrze znajduje się chór zakonny). Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lutenami – gdzie okna są zamknięte półkoliście. Łuk tęczowy jest wydzielony szerokim gurtem a ściany przez stylizowane filary. Chór muzyczny jest podparty przez trzy arkady oddzielone półkoliście. Wyposażenie Wyposażenie jednolite w stylu rokokowym z 1761 roku W prezbiterium z boku na ścianach wiszą obrazy: Matki Bożej Królowej Aniołów w stylu barokowym, umieszczony w malowanej ramie z ornamentem roślinnym i puttami, namalowany około połowy XVII wieku, oraz naprzeciwko obraz Drzewo genealogiczne św. Franciszka z XVIII wieku, w stylu barokowym, który ufundował Marcin Lasocki kasztelan sochaczewski. Pod obrazem Matki Bożej Królowej Aniołów znajduje się marmurowe epitafium kolatora Józefa Pląskowskiego (zmarłego w 1773 roku) i jego żony Rozalii Czapskiej (zmarłej w 1755 roku) ufundowane w 1791 roku przez ich potomka, księdza Andrzeja Pląskowskiego kanonika chełmińskiego i warmińskiego. Na ścianach bocznych świątyni zostały odkryte niedawno tzw. zacheuszki – malowidła ścienne znajdujące się w miejscach, gdzie kościół został poświęcony, przedstawiające emblematy franciszkańskie skrzyżowanych dłoni. Ciekawostki Maciej Rybiński, ostatni wódz naczelny powstania listopadowego, 5 października 1831 r. przekracza z oddziałem 20-tysięcznej armii granicę z Prusami w okolicach Jastrzębia. Zostaje internowany wraz z armią, władzami powstańczymi i z ostatnim prezesem Rządu Narodowego Bonawenturą Niemojowskim oraz członkami sejmu i licznymi politykami w zabudowaniach brodnickiego klasztoru franciszkanów, gdzie przebywał do 12 października. Wśród internowanych żołnierzy był. m.in. znany później poeta i geograf Wincenty Pol. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP polska-org.pl