NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Przemienienia Pańskiego w Toporowie

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wieluń - św. Wojciecha archidiecezji częstochowskiej należący do parafii św. Franciszka z Asyżu w Toporowie. Historia Jest to świątynia murowana wybudowana z czerwonej cegły w latach 1987-1990. We wnętrzu znajduje się umieszczony nad ołtarzem obraz Jerzego Dudy-Gracza "Przemienienie Pańskie", namalowany w 1995 roku. Składa się z sześciu płócien i posiada wymiary 534 × 505 cm i powierzchnię 25 metrów kwadratowych. Kościół został zaprojektowany przez architekta Jolantę Gajewczyk. Budowy świątyni podjął się pierwszy proboszcz parafii, ksiądz Adam Borek. W dniu 16 kwietnia 1990 roku budynek został konsekrowany przez biskupa Stanisław Nowaka. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Żytnie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Żytnie, w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim należący do dekanatu Gidle archidiecezji częstochowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1860–1874 według projektu Stanisława Gołębiowskiego na miejscu starszego drewnianego kościoła. Budowa obiektu została rozpoczęta w 1860 roku i 4 października tego samego roku został wmurowany kamień węgielny. Prace zostały zaplanowane 5 lat, ale budynek został oddany do użytku wiernych znacznie później. W międzyczasie wybuchło powstanie styczniowe, a następnie zaczęło brakować środków finansowych na budowę. Dopiero w 1874 roku. dzięki staraniom ówczesnego proboszcza parafii księdza Tomasza Olkowicza i wsparciu finansowym wiernych prace budowlane przy świątyni zostały ukończone. Kościół konsekrował 30 maja 1885 roku bp. Aleksander Kazimierz Bereśniewicz. Budowę głównego ołtarza zainicjowała Wanda Malczewska, której sanktuarium mieści się w Parznie. Architektura Kościół murowany, neoromański, jednonawowy z transeptem. Od frontu dwie wieże. W ostatniej dekadzie w kościele zostały wykonane następujące prace: wymienienie nagłośnienia, oświetlenia, tynków w zakrystii i w przedsionkach, wykonanie marmurowych schodów do ołtarza w prezbiterium oraz umeblowanie zakrystii. Nowe tynki zostały położone również w kaplicy wspomnianej wyżej Służebnicy Bożej Wandy Malczewskiej i zostały w niej założone gabloty. Wyposażenie Trzykondygnacyjny eklektyczny ołtarz główny, autorstwa Henryka Olszewskiego z 1884 roku. Wit Wisz jest autorem figur: św. Wojciecha, oraz św Stanisława; konfesjonał klasycystyczny ozdobiony obrazem św. Hieronima i malowanymi ornamentami pochodzącymi z końca XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Niemysłowie

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu uniejowskiego diecezji włocławskiej. Obecna świątynia została przemurowana w cegle w 1880 roku z zachowaniem dawnego planu i wysokości kościoła drewnianego z końca XVII wieku. Budowla została konsekrowana w 1911 roku. Kościół ma jedną nawę z prezbiterium zamkniętym wielobocznie oraz zakrystią od strony południowej. Nawa jest szersza i posiada kruchtę i kaplicę od strony południowej. Kaplica ta nosi wezwanie Świętych Aniołów Stróżów i powstała w 1 połowie XVII wieku, konsekrował ją prymas Wacław Leszczyński w 1661 roku. Została zbudowana na planie kwadratu, nakryta jest sklepieniem krzyżowym ozdobionym skromną dekoracją stiukową z liści laurowych, ze zwornikiem w formie lwich misek i szczytem na zewnątrz w kształcie trójliścia. W ołtarzu głównym umieszczony jest barokowy obraz przedstawiający Świętą Rodzinę z Nazaretu, który jest wzorowany na obrazie św. Józefa z Kalisza. Na obrazie jest umieszczona metalowa sukienka w stylu rokokowym z 1725 roku. Obraz św. Rodziny w ołtarzu głównym jest zasłonięty obrazem św. Michała Archanioła - patrona parafii i kościoła namalowanym w 1904 roku przez Leszka Cieleckiego z Zygier. Kościół posiada również cztery ołtarze boczne oraz figurę przedstawiającą Chrystusa Frasobliwego, pochodzącą zapewne z XVIII wieku Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Spycimierzu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu uniejowskiego diecezji włocławskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1986 - 1992, dzięki staraniom księdza Wojciecha Krzywańskiego i przy ogromnym zaangażowaniu parafian oraz pochodzącego z tej miejscowości ojca Floriana Pełki SI, według projektu mgra inżyniera Jana Kopydłowskiego z Poznania. Jest to budowla murowana z cegły klinkierowej, pokryta blachą miedzianą. Polichromia została wykonana techniką fresku mokrego i sgraffito według projektu mgr Gizeli Klaryski z Torunia i mgr Jerzego Pasternaka z Krakowa. Freski są związane tematyką z wezwaniem świątyni i tysiącletnią obecnością Kościoła w historii narodu polskiego. W nastawę ołtarza głównego są wkomponowane elementy wystroju dawnej świątyni, m.in. rzeźby: Bóg Ojciec (z początku XVIII wieku), Chrystus Ukrzyżowany (z przełomu XVII i XVIII wieku), figury Maryi, św. Jana Ewangelisty, św. Piotra i Pawła (z XVIII wieku), a także św. Stanisława Biskupa (z połowy XVIII wieku) i św. Floriana (z przełomu XVII i XVIII wieku). Kościół został poświęcony przez ówczesnego ordynariusza włocławskiego księdza biskupa Bronisława Dembowskiego w dniu 13 października 1992 roku. W kościele jest umieszczony dar papieski - popiersie Jana Pawła II, wykonane przez włoskiego artystę Albino Sirsiego Na pobliskim cmentarzu znajduje się mogiła nieznanego żołnierza polskiego, poległego w walce z niemieckim najeźdźcą we wrześniu 1939 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jakuba Apostoła w Szadku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu szadkowskiego diecezji włocławskiej. Jest to świątynia zbudowana w latach 1333–1335 na miejscu kościoła drewnianego, spalonego przez Krzyżaków, następnie była wielokrotnie restaurowana i przebudowywana – jest zaliczana do najlepiej zachowanych gotyckich obiektów sakralnych na ziemiach województwa Łódzkiego. Jednym z elementów wystroju kościoła jest – zachowana fragmentarycznie – polichromia ścienna, w stylu późnogotyckim namalowana około 1451 roku przez Jana z Wrocławia. Do zabytkowego wyposażenia należą także: gotycka rzeźbiona Pietà powstała w pierwszej połowie XV wieku, chrzcielnica z brązu powstała w XIV wieku, gotycka monstrancja powstała w 1450 roku, rzeźba Chrystusa na krzyżu, którą wykonano w pracowni Wita Stwosza, i drewniane relikwiarze powstałe w połowie XVII wieku. Świątynia posiada także zespół bardzo cennych, manierystycznych, bogato rzeźbionych ołtarzy typu gdańskiego powstałych na początku XVII wieku, późnorenesansową ambonę powstałą w XVII wieku, chór muzyczny powstały w XVI wieku. (pod którym znajdują się gotyckie belki-tragarze, ozdobione rzeźbionymi łańcuchami), organy powstałe w XVIII wieku, gotyckie drzwi zewnętrzne do zakrystii ozdobione herbem Wieruszów, które wykonano z płatów blachy kutej ręcznie. Przypisy
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Warcie

Kościół świętego Mikołaja Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu warckiego diecezji włocławskiej. Świątynia została wybudowana około 1340 roku. Jest to kościół w typie pseudobazyliki, wzniesiony w stylu gotyckim z cegły o układzie polskim. Budowla składa się z trzech naw, posiada wieżę na planie czworoboku, jej mury są wzmocnione szkarpami. Do dziś można zobaczyć oryginalne gotyckie portale wykonane z formowanej cegły. We wnętrzu znajdują się sklepienia kolebkowe z lunetami z XVII wieku oraz ołtarz główny w stylu późnorenesansowym z początku XVII wieku, ozdobionym późnogotyckim obrazem przedstawiającym Wniebowzięcie Matki Boskiej (z początku XVI wieku). Obraz ten był kiedyś środkową częścią tryptyku, którego skrzydła boczne i predella były dawniej eksponowane w Muzeum Narodowym w Warszawie. Do pozostałych zabytków należą cztery ołtarze boczne w stylu barokowym, wieżyczkowa monstrancja z XVI wieku, późnogotycka Pietà z początku XVI wieku znajdująca się wcześniej w spalonym kościele w Glinnie, a także cenne epitafia i płyty nagrobne. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i św. Józefa oraz klasztor Bernardynek w Warcie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i świętego Józefa oraz klasztor Bernardynek – rzymskokatolicki kościół filialny oraz klasztor sióstr Bernardynek należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Warcie. Budowa kościoła i budynku klasztornego została rozpoczęta w 1677 roku przez przełożoną klasztoru Klarę Szczycińską. Niestety, w 1683 roku obydwie budowle zostały zniszczone przez pożar. Na ich miejscu został wybudowany w 1687 roku drewniany klasztor, a w 1696 roku kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (również drewniana). W 1722 roku rozpoczęto budowę murowanego klasztoru, a w 1764 roku murowanego kościoła pod wezwaniem św. Józefa. Podczas rozbiorów klasztor w Warcie podzielił los innych polskich klasztorów – w 1898 roku został skasowany. Siostry zostały przeniesione do klasztoru bernardynek w Wieluniu. W 1956 roku świątynia razem z całym niemalże zabytkowym wnętrzem została zniszczona przez pożar wywołany uderzeniem pioruna. Odbudowali ją ojcowie bernardyni i msze święte odprawiane były w niej tylko w dzień patrona św. Józefa. W 1983 roku przełożona klasztor bernardynek w Wieluniu matka Antonina Mazurek wznowiła starania o reaktywacje klasztoru w Warcie. Prymas Polski kardynał Józef Glemp, dekretem z maja 1984 roku, zezwolił na ponowne objęcie placówki przez Bernardynki. Wspólnota zakonna została zapoczątkowana przez trzy siostry z klasztoru w Wieluniu: Izabela Orłowska, Elżbieta Kosek i Anna Stechura, które przybyły do Warty w dniu 2 lipca 1984 roku. Biskup włocławski Jan Zaręba przyjął je z wielką życzliwością i pobłogosławił rozwój nowego klasztoru. W dniu 14 kwietnia 1985 roku do świątyni bernardynek został uroczyście wprowadzony cudowny Krzyż Pana Jezusa Warckiego. Ponieważ pomieszczenia dawnego klasztoru były zajmowane przez pobliski szpital psychiatryczny, w 1986 roku została rozpoczęta budowa nowego; w tym samym czasie był prowadzony gruntowny remont świątyni. W dniu 10 lipca 1994 roku biskup włocławski Bronisław Dembowski poświęcił kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła i św. Józefa oraz klasztor. Galeria zdjęć Przypisy
Mariä-Himmelfahrts-Kirche (Bielawa)

Die Mariä-Himmelfahrts-Kirche in Bielawa (deutsch: Langenbielau) ist eine 1868 bis 1876 im neugotischen Stil nach dem Entwurf des Architekten Alexis Langer erbaute dreischiffige Kirche mit kreuzförmigem Grundriss. Sie wurde am 15. November 1876 geweiht. Der 101 Meter hohe Kirchturm zählt zu den höchsten Kirchtürmen in Polen. Das 1913 entstandene Altarbild zeigt die Himmelfahrt Mariä. Die Kirche wurde von 1961 bis 1966 renoviert. Weblinks Bilder der Kirche auf polska-org.pl
Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary, Bielawa

The Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary is a Roman Catholic parish church belonging to the Bielawa deanery of the Diocese of Świdnica. History The temple was built in the years 1868–1876 in the neo-gothic style according to the design of architect Alexis Langer from Wrocław. On November 15, 1876, the dean of Dzierżoniów, Adolf Rinke, consecrated the new church. The ceremony was presided over by the new parish priest, Father Karol Stein. As a personal gift to the new temple, the priest. Franciszek Krauze donated a 30-voice organ, which is still used today. In 1892, Cardinal Georg Kopp consecrated the temple. It is a three-nave building, on a cruciform plan, with a tower height of 101 meters. The interior furnishings were made in the neo-gothic style. The image of the Blessed Virgin Mary of the Assumption placed in the main altar, painted on canvas, was made in 1913. In 1961–1966 the roof, both towers, windows and organs were renovated. The floor was replaced and the interior was painted. The new polychrome was consecrated by Bishop Wincenty Urban on October 29, 1966. In 1976, the roof together with the large tower was covered with copper sheet. In 1992, the cathedral altar and rood screen in the neo-gothic style were made. In 1992–1993 the tower and the temple were grouted. In 1993, the organ underwent a major renovation, and in 1994 a new sound system was installed. In 1996, a new lightning protection system was installed and the floor under the benches was renovated. In 1996–1997, downpipes were installed and the roof flashing was made. In 1995, the boiler room was modernized and gas heating was installed. A pipeline was brought to the sacristy together with water. In 1996, the roof was renovated. In 1997, the steel aquifer pipes were replaced by copper pipes. In 1998, three bells were ordered which were mounted on the tower after consecration. In 1999, the heating system was replaced. In 2000, the clocks were installed on the tower and the external lighting of the temple was made. References
Église de l'Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie de Bielawa

La cathédrale de la Protection-de-la-Sainte-Vierge-Marie, est une église catholique située en Pologne dans la ville de Bielawa. Sa flèche est l'une des plus hautes parmi les édifices religieux de Pologne. Historique Conçue par l'architecte Alexis Langer, la construction de l'église a commencé en 1868 et s'est terminée en 1876. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur sous voûte ; 20 m Longueur ; 60 m Hauteur de la tour ; 101 m Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des églises les plus hautes Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Emporis Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielawie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki parafialny należący do dekanatu Bielawa diecezji świdnickiej. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1868-1876 w stylu neogotyckim według projektu architekta Alexisa Langera z Wrocławia. W dniu 15 listopada 1876 roku ksiądz dziekan z Dzierżoniowa, Adolf Rinke, poświęcił nowy kościół. Uroczystości tej przewodniczył nowy proboszcz, ksiądz Karol Stein. Jako osobisty dar dla nowej świątyni ksiądz Franciszek Krauze przekazał organy o 30-głosach, które są używane do dzisiejszego dnia. W 1892 roku kardynał Georg Kopp konsekrował świątynię. Jest to budowla trójnawowa, na planie krzyża, o wysokości wieży 101 metrów. Wnętrze wyposażono w stylu neogotyckim. W oknach zachowało się 15 witraży ornamentalnych i 19 oszkleń z 1872 - 1876 wykonanych przez wrocławską firmę Instytut Witrażowy Adolpha Seilera. Obraz Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej umieszczony w głównym ołtarzu, namalowany na płótnie pochodzi z 1913 roku. W latach 1961–1966 przeprowadzono remont dachu (powtórzony w 1996), obydwu wież, okien i organów. Została wymieniona posadzka i wymalowano wnętrze. Nową polichromię poświęcił biskup Wincenty Urban w dniu 29 października 1966 roku. W 1976 roku dach razem z dużą wieżą pokryto blachą miedzianą, a w 1992 roku wykonano ołtarz soborowy i lektorium w stylu neogotyckim. W 1993 roku organy poddano kapitalnemu remontowi. W 1998 roku zamontowano na wieży trzy nowe dzwony. W 2000 roku zostały zamontowane zegary na wieży. Na elewacji znajduje się epitafium Christufa von Netza (1571) z Weigelsdorf, żonatego z Agatą von Schindel, z herbami: ojcowskimi, von: Netz, Haugwitz matczynymi von: Sandreczky, Zedlitz Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Wniebowzięcia NMP - Katholische Kirche polska-org.pl
Kościół Bożego Ciała w Bielawie

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bielawa diecezji świdnickiej. Historia Pierwotnie była to świątynia murowana, wybudowana na planie zbliżonym do krzyża greckiego, jako kościół ewangelicki posiadający skromne, barokowe formy bez wieży, dzwonów i organów w 1743 roku. W 1754 roku w świątyni zostały zamontowane organy, które obecnie znajdują się w innym kościele. W 1843 roku kościół otrzymał wieżę w stylu klasycystycznym, posiadającą zegar nad głównym wejściem od strony północnej. Z powodu złego stanu technicznego świątyni w latach 1878–1880 została ona gruntownie przebudowana w stylu neoromańskim. Na zewnętrznym gzymsie zostały umieszczone wizerunki różnych zwierząt, wzmiankowanych w psalmie 148. W 1972 roku kościół został przekazany parafii rzymskokatolickiej. Od czerwca 2009 roku przy kościele mieści się parafia pod wezwaniem Bożego Ciała. W 2021 roku miał miejsce remont najbardziej zniszczonego fragmentu dachu kościoła. We wnętrzu świątyni znajduje się drewniany strop oraz obszerne, empory o dwóch kondygnacjach. Na wieży wiszą trzy staliwne dzwony wykonane w zakładzie Bochumer Verein Gussstahlfabrik w 1920 roku. Ważą ok. 950, 1800 i 3000 kg. Organy Pierwsze organy w tym kościele zostały zamontowane w 1754 roku, jednak z czasem zostały przeniesione do innej świątyni. Obecny instrument w kościele zaczął budować w latach 70. XX wieku Józef Cynar z Wrocławia. Budowa instrumentu została ukończona przez Zygmunta Kamińskiego z Warszawy w 1979 roku. Oficjalne poświęcenie organów przez bp. Wincentego Urbana miało miejsce 16 grudnia 1979 roku. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Bożego Ciała - Evangelische Kirche Langenbielau polska-org.pl
Kaplica we Wrąbczynkowskich Holendrach

Kaplica we Wrąbczynkowskich Holendrach – drewniana kaplica katolicka zlokalizowana we wsi Wrąbczynkowskie Holendry, w gminie Pyzdry (powiat wrzesiński). Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zagórowie. Historia Drewniana kaplica pełniła dawniej rolę kantorówki protestanckiej. Została wybudowana około 1890, służąc miejscowej społeczności ewangelickiej, z której wywodzili się tutejsi Olędrzy. Przez katolików została przejęta w 1950. W 2003 wykonano remont dachu. Architektura Kaplica drewniana, salowa, orientowana, konstrukcji wieńcowej, bez wyodrębnionego prezbiterium. Od strony zachodniej dobudowana jest kruchta. Dach dwuspadowy z małą wieżyczką. Ściany tynkowane od wewnątrz. Wyposażenie kaplicy powojenne. Otoczenie Wokół kościoła drewniana droga krzyżowa. Przy wejściu krzyż i kamień z napisem Ja jestem drogą i prawdą, i życiem, a z drugiej strony kapliczka maryjna. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Bielawie

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bielawa diecezji świdnickiej. Historia Świątynia została zaprojektowana przez przedsiębiorce budowlanego z Bielawy, Emila Verlera. W dniu 24 września 1928 roku został położony kamień węgielny pod budowę. W dniu 7 października 1929 roku kościół został poświęcony przez proboszcza parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielawie, księdza Augustyna Kinschera, w towarzystwie księdza Kotzura z Pieszyc, oraz księdza Elsnera, mianowanego pierwszym rektorem - kuratusem świątyni (pierwszym proboszczem). Kościół charakteryzował się trzema bogato zdobionymi oknami, sięgającymi od podłogi do stropu, zaprojektowanymi przez wrocławskiego artystę malarza Haasego. Małe organy były umieszczone na emporze (balkonie). W 1948 roku przy kościele została utworzona parafia pod wezwaniem Ducha Świętego. W sierpniu 1965 roku nowym proboszcz parafii zostaje ksiądz Stanisław Urbański, który podejmuje decyzje o wybiciu w ścianach świątyni otwory w celu zamontowania nowych drzwi, aby zwiększyć funkcjonalność kościoła. Podjęta zostaje również przez niego decyzja o budowie nowego ołtarza. W 1966 roku został poświęcony nowy ołtarz wykonany z kamienia i nowa ambona. W 1967 roku została odnowiona elewacja świątyni. W dniu 2 lutego 1969 roku został poświęcony nowy ołtarz. Podczas uroczystości Bożego Ciała, został poświęcony nowy dzwon. W dniu 28 maja 1970 zostały poświęcone nowe organy. W 1971 roku w kościele została położona nowa posadzka, została założona nowa instalacja elektryczna, zostało założone nagłośnienie, zostały zamontowane i pomalowane nowe ławki. Została założona także boazeria na ścianach. Na ścianie w prezbiterium został umieszczony nowy krzyż, który został poświęcony podczas uroczystej Mszy świętej w dniu 27 września 1971 roku, koncelebrowanej przez arcybiskupa wrocławskiego Henryka Gulbinowicza. W dniu 23 października 1971 roku został poświęcony nowy ołtarz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W 2010 roku dach świątyni został poddany generalnemu remontowi, dachówki otrzymały nowe pokrycie. W 2012 roku na miejscu okien zostają zamontowane witraże, została wymieniona instalacja elektryczna, instalacja nagłośnieniowa oraz nowa instalacja do monitoringu. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Boguszowie-Gorcach

Kościół Trójcy Świętej w Boguszowie-Gorcach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Wałbrzych-Południe diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Boguszów. Obecna świątynia została wybudowana w stylu barokowym w latach 1722–1723. Była remontowana i przebudowywana w XVIII i XIX wieku. Wzniesiono ją jako murowaną z cegły i otynkowaną. Kościół posiada plan krzyża łacińskiego, składa się z jednej nawy, trójbocznie zamkniętego prezbiterium i wieży od strony zachodniej. Wyposażenie wnętrza świątyni jest dość bogate, ale pochodzi głównie z końca XIX wieku. Należą do niego m.in. ambona z przełomu XVIII i XIX wieku, ołtarz główny wykonany w 1887 roku, chór, podparty drewnianymi toskańskimi kolumnami, datowany na rok 1823 oraz neoklasycystyczny prospekt organowy wykonany około 1890 roku. Na zewnętrznej, południowej ścianie, wmurowane są barokowe i klasycystyczne epitafia. Od frontu, widoczny jest neobarokowy szczyt spływowy, zakończony półkolistą konchą i ozdobiony wazonem. W wieży świątyni umieszczone są trzy dzwony; jeden z 1924 roku i dwa odlane po 1945 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Boguszów-Gorce, pl. Jana Pawła II, kościół św. Trójcy fotopolska.eu
Kaplica św. Faustyny w Myszakówku

Kaplica św. Faustyny – ceglana kaplica katolicka zlokalizowana we wsi Myszakówek, w gminie Zagórów (powiat słupecki). Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zagórowie. Historia Ceglaną kaplicę filialną, z betonową wieżą (dzwonnicą) w korpusie, wzniesiono w latach 1995-1997 staraniem lokalnych parafian. Poświęcenia dokonał biskup włocławski – Roman Andrzejewski, w dniu 1 września 1997. W październiku 2011, wokół kościoła ułożono tzw. kamienny różaniec z głazów narzutowych, jako wotum wdzięczności za beatyfikację papieża Jana Pawła II. Przy świątyni stoi też skromna figura maryjna. Galeria Przypisy
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Boguszowie-Gorcach

Kościół Zesłania Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wałbrzych-Południe diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Gorce. Jest to świątynia, wybudowana w latach 1928–1929. Jej budowy podjął się ksiądz Martin Schramm, który przybył do Gorc w 1925 roku. Budowla została zaprojektowana przez architekta Karla Fromma. Budowa kościoła została wsparta finansowo przez kopalnię i fundację św. Bonifacego. Świątynia posiada współczesny (XX-wieczny) charakter i nakryta jest dachem dwuspadowym. Do jednej z jej ścian jest dobudowana wieża w kształcie graniastosłupa o jednokierunkowym pochyleniu dachu. Z wyposażenia kościoła można wyróżnić organy zbudowane w 1936 roku przez firmę W. Sauer/Walcker z Frankfurtu nad Odrą. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Boguszowie-Gorcach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wałbrzych-Południe diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Kuźnice Świdnickie. Jest to budowla wzniesiona w latach 1914-1917 w stylu neogotyckim. Kościół jest murowany, trzynawowy i posiada pseudoprezbiterium. Wieża świątyni - w dolnej części kwadratowa, a w górnej ośmioboczna, jest zwieńczona ostrosłupowym hełmem. elewacje są ozdobione lizenami i dekoracyjnym ceglanym fryzem. Okna i portal wyjściowy kościoła są ozdobione ostrołukami. Wewnątrz budowli znajdują się: kamienna chrzcielnica wykonana w XVII wieku oraz drewniana figura pochodząca z XVII - XVIII wieku. Pozostałe elementy wyposażenia zostały wykonane w 1917 roku i reprezentują styl neogotycki. Przypisy Linki zewnętrzne Boguszów-Gorce, ul. Żeromskiego Stefana 23, Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP (Katholische Kirche Fellhamme fotopolska.eu