NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Domy przymurowe w Przeworsku

Domy przymurowe w Przeworsku – zespół trzech drewnianych domów znajdujących się przy ul. Kilińskiego (numery 23, 25 i 27) w Przeworsku. Obiekty pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku. Wzniesione z drewna, usytuowane kalenicowo do ulicy, tworzą zwartą zabudowę. Wszystkie posiadają gontowe czterospadowe dachy z okapem opartym na kroksztynach. Obiekty wyróżnia fakt, iż tylną ścianę stanowi obronny mur miejski. Gdy mury przestały pełnić funkcję obronną, tereny wzdłuż nich zostały wykorzystane przez uboższe mieszczaństwo (głównie szewców) pod zabudowę mieszkalną. Podobna zabudową cechuje się Złota Uliczka w Pradze. Dom nr 27 został wyremontowany przez prywatnego inwestora w 2012. Trwa obecnie remont obiektu nr 25, zainicjowany przez Miasto Przeworsk. Obiekt po odbudowie przeznaczony będzie do ogólnodostępnej prezentacji, przybliżającej dawną architektoniczną zabudowę drewnianą występującą na terenie Przeworska oraz na siedzibę organizacji pożytku publicznego zajmującej się opieką nad zabytkami na terenie miasta Przeworska. Przypisy
Dworek Suchorzewskich w Mielcu

Dworek Suchorzewskich – budynek znajdujący się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 5 w Mielcu. Jest wpisany wraz z ogrodem do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-868 z 12.02.1981. Zbudowany został ok. 1830 r. w stylu empire. Zniszczony w czasie II wojny światowej dworek został odnowiony w 1945 r. Jest to budynek parterowy, murowany i otynkowany, na planie wydłużonego prostokąta. Przykryty jest dwuspadowym dachem z blachy. Od frontu posiada na osi czterokolumnowy portyk zwieńczony belkowaniem z tryglifami i trójkątnym szczytem. Prostokątne okna mają nadokienniki, nad nimi gzyms kordonowy, powyżej którego znajduje się rząd par malutkich okienek. We wnętrzach sklepienia kolebkowe z lunetami. Z tyłu dworku znajduje się duży ogród. Właściciel dworku, Ignacy Suchorzewski podczas powstania styczniowego został aresztowany po znalezieniu podczas rewizji magazynu broni. Od końca XIX w. do początku XXI w. w dworku mieściła się apteka. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 27. ISBN 83-87549-23-1. Czesław Kulczycki: Mielec i okolice. Krosno: PUW „Roksana”, 2004. ISBN 83-7343-147-0. pod red. Krzysztofa Babiarza: Ziemia mielecka. Przewodnik. Mielec: Agencja Wydawniczo-Reklamowa „Korso”, 2007. ISBN 978-83-60849-12-5.
Dworek w Kurcewie

Dworek w Kurcewie – dworek znajdujący się we wsi Kurcew, położonej w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Kotlin. Historia Najstarsze źródła pisane dotyczące dóbr rycerskich w Kurcewie pochodzą z 1745. Ówczesnym właścicielem był Wawrzyniec Radoliński, który zainicjował budowę dworku wraz z otaczającym go parkiem krajobrazowym. Dworek wielokrotnie ulegał przebudowie; obecnie zachowany stan pochodzi z połowy XIX wieku i jest wybudowany w stylu renesansowej willi włoskiej. Ostatnimi przedwojennymi właścicielami parku i dworu w Kurcewie byli Grabscy, mieszkający tam do września 1939. Po wojnie obiekty przeszły na Państwowy Fundusz Ziemi, a prawnym użytkownikiem został Urząd Gminy w Kotlinie. W okresie powojennym park nie był konserwowany, zaś do dworku wprowadzili się nowi właściciele. Na początku lat 1970. władze gminy wyszły z inicjatywą zaadaptowania dworku na szkołę, później na dom kultury, jednak nie podjęto w tej kwestii żadnych działań. Od 1990 r. znajduje się w posiadaniu Elżbiety i Andrzeja Trzeciaków, którzy rozpoczęli restaurację posiadłości. W 1903 właścicielem dworu został Władysław Grabski (1867–1927), wybitny działacz niepodległościowy i społeczny, parlamentarzysta niepodległej Polski. Po zakupieniu dworu zajął się rolnictwem oraz działalnością polityczną i społeczną. Uczestniczył w pracach organizacji rolniczych w Wielkopolsce. Publikował w prasie liczne artykuły o tematyce rolniczej i politycznej. W 1918 r. współtworzył Powiatowy Komitet Obywatelski w Jarocinie i został wybrany posłem na Sejm Dzielnicowy w Poznaniu, później znalazł się w składzie Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. W Kurcewie urodził się również ks. kanonik Czesław Piotrowski (1891–1963), duchowny, pedagog, działacz kulturalno-oświatowy, bardzo zasłużony dla poznańskiej oświaty i kultury. Przypisy Bibliografia Marchwiak P., Kurcew – wioska na skraju powiatu, [w:] Życie Jarocina, nr 13 (132), 2.04.2008, s. 15. Nawrocka J., Dwory i pałace ziemi jarocińskiej. Źródła, tradycje i współczesność, Kalisz 2001.
Dwór Ernsttal

Dwór Ernsttal (Dwór Młyna XIV) – zabytkowy dwór w gdańskiej Oliwie. Historia Został zbudowany w końcu XVIII wieku na planie prostokąta w stylu klasycystycznym. Na przełomie XIX i XX wieku został rozbudowany, m.in. o werandę. Przed 1939 pensjonat, po 1947 funkcjonował jako wielorodzinny dom mieszkalny. W 1956 został wykonany remont generalny z adaptacją na cele biurowe i mieszkalne. Od 1972 figuruje w rejestrze zabytków. Obecnie w stanie zaniedbania, pozbawiony (w latach 90. XX wieku) – w elewacji frontowej, przed głównym wejściem - drewnianego ganku, na którym był balkon. W bezpośrednim sąsiedztwie dworu znajduje się Kuźnia Wodna w Oliwie, w odległości ok. 300 m znajduje się zabytkowy Dwór Schwabego. Przypisy Linki zewnętrzne Dwór Ernsttal w Gedanopedii
Dwór Habichta w Przeworsku

Dwór Habichta w Przeworsku (Dwór Podzamecki w Przeworsku) – zabytkowa willa w stylu dworkowym znajdująca się przy ul. Skłodowskiej w Przeworsku. Obiekt zaprojektowany został w 1921 przez Władysława Frońskiego lub Józefa Gałęzowskiego dla Ernesta Habichta, pełnomocnika Ordynacji Przeworskiej za czasów księcia Andrzeja Lubomirskiego. Budynek wybudowany został rok później w tzw. stylu dworkowym, nawiązującym do dawnych, polskich tradycji w budownictwie. Usytuowany został na tzw. Podzamczu w niedalekiej odległości od Pałacu Lubomirskich. Do czasu wybuchu II wojny światowej w dworku pomieszkiwał Jerzy Rafał Lubomirski, syn Andrzeja. Po upaństwowieniu ordynacji obiekt został zaadaptowany przez dra Henryka Jankowskiego na siedzibę oddziału chirurgii, a następnie rehabilitacji Szpitala w Przeworsku. W 2008 Starostwo w Przeworsku sprzedało obiekt prywatnemu inwestorowi. Obecnie służy celom komercyjnym. Przez pewien czas mieścił się tu również Rektorat Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej w Przeworsku. Przypisy Bibliografia Małgorzata Wołoszyn: Dawny Przeworsk na pocztówce i fotografii do 1944. Rzeszów: Libra, 2011, s. 36n. ISBN 978-83-89183-88-0. Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974. Henryk Pelc (red.): Ósmy wiek Przeworska. Przeworsk: Resprint, 2012.
Dwór Hiszpański w Sopocie

Dwór Hiszpański w Sopocie – zabytkowy dwór w Sopocie, najstarszy zachowany budynek tego miasta. Powstał w XVII wieku. Pierwszym właścicielem był Jakub Kleefeld, syn burmistrza Gdańska. Na przestrzeni lat często zmieniał właścicieli. Należał m.in. do burmistrza Gdańska Hansa Rogge oraz rodów: Uphagenów, Giesebrechtów, Schumannów i Przebendowskich. Po spaleniu przez wojska rosyjskie w 1733 został odbudowany w latach czterdziestych XVIII wieku w obecnej formie. Pod zaborem pruskim w dworze mieściły się m.in. urząd rentowy, poczta i szkoła. Od 1903 pełni funkcje mieszkalne. W 1981 został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Dwór Królewskiej Doliny

Dwór Królewskiej Doliny – zabytkowy dwór w gdańskim Wrzeszczu, jeden z najstarszych budynków Wrzeszcza. Historia Został zbudowany w drugiej połowie XVII wieku z inicjatywy gdańskiego kupca Zachariasza Zappio, który nabył majątek w 1654 roku. W 1677 w dworze gościł król Polski Jan III Sobieski. W 1692 właścicielem dworu został Jan Wilson. W 1717 dwór odwiedził król August II Mocny. Obiekt został w XVIII i XIX wieku przebudowany. Po II wojnie światowej obiekt zajął wiceprezydent Gdańska Tretjakowski. Od 1973 roku dwór figuruje w rejestrze zabytków. Współcześnie w budynku mieści się przedszkole. Przypisy Linki zewnętrzne Dwór Królewskiej Doliny w Gedanopedii
Dwór Kuźniczki

Dwór Kuźniczki – zabytkowy dwór w gdańskim Wrzeszczu Dolnym, jeden z najstarszych budynków Wrzeszcza. Historia Powstał w latach 1761-1763. Pierwszym właścicielem majątku Kuźniczki, na który poza dworem składał się Park Kuźniczki, był do 1802 roku gdański rajca Michael Gottfried Schmid. Następnie na przestrzeni lat w budynku mieściły się m.in. zajazd i kuźnia żelaza, a dwór kilkukrotnie zmieniał właścicieli. W okresie międzywojennym dwór był ważnym miejscem występów teatralnych gdańskich Polaków. Współcześnie w dworze mieszczą się Ośrodek Medycyny Estetycznej i restauracja. Przypisy Linki zewnętrzne Dwór Kuźniczki w Gedanopedii Dwór Kuźniczki. Burzliwa historia jednego najstarszych budynków w Gdańsku-Wrzeszczu
Dwór Młyniska

Dwór Młyniska – zabytkowy dwór w Gdańsku. Historia Został zbudowany w 1779 roku z inicjatywy kupca Brucha. W 1813 został spalony przez wojska rosyjskie. Siedem lat później dwór odbudowano w formie klasycystycznej. Budynek przetrwał II wojnę światową. Od 1973 figuruje w rejestrze zabytków. Współcześnie w budynku mieszczą się siedziba zarządu Elektrociepłowni Wybrzeże, restauracja i ogród zimowy. Przypisy Linki zewnętrzne Dwór Młyniska w Gedanopedii
Dwór Olszynka

Dwór Olszynka – zabytkowy dwór w Gdańsku. Mieści się w dzielnicy Olszynka przy ul. Olszyńskiej 37. Historia Zbudowany został w stylu klasycystycznym w 1802 roku. Przed II wojną światową dwór był własnością Neufelda. Od 1973 figuruje w rejestrze zabytków. We wrześniu 2013 roku dwór został przekazany zborowi zielonoświątkowców w użytkowanie na 50 lat. Obecnie działa tu Centrum Chrześcijańskie Nowe Życie. Planowane jest także otwarcie w Izby Dziedzictwa Kulturowego Mennonitów, którzy działali na tych terenach. Przypisy
Dwór Skaliszów w Przeworsku

Dwór Skaliszów w Przeworsku (Skaliszówka) – willa w stylu dworkowym znajdująca się przy ul. Niepodległości w Przeworsku (Błonie Browarne). Obiekt wybudowany został w latach 1928-1929 przez firmę Walentego Rybackiego, burmistrza Przeworska dla dra Juliusza Skalisza Obiekt wzniesiono w tzw. stylu dworkowym, nawiązującym do dawnych, polskich tradycji w budownictwie. Dwór został wymurowany z cegły i otynkowany. Jest obiektem parterowym, na planie prostokąta z ryzalitem od przodu i tarasem wspartym kolumnowym gankiem. Obecnie budynek mieści Środowiskowy Dom Samopomocy. Bibliografia Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpcki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-40-9.
Dwór Srebrniki

Dwór Srebrniki, Dwór Srebrzysko – zabytkowy dwór w stylu rokokowym w Gdańsku. Mieści się we Wrzeszczu Górnym przy ul. Srebrniki 1. Jeden z najstarszych budynków Wrzeszcza. Historia Został zbudowany ok. 1780 roku. W latach 1821–1824 mieszkał w nim Joseph von Eichendorff. W połowie XIX wieku w budynku powstał Zakład Opiekuńczy. Po II wojnie światowej przez przeszło 50 lat budynek był siedzibą dyrekcji Wojewódzkiego Szpitala Psychiatrycznego na Srebrzysku. Od 1973 roku dwór figuruje w rejestrze zabytków. Budynek posiada oryginalne 24-kwaterowe okna. Wewnątrz budynku zachowały się rokokowe sztukaterie. Nazwa dworu wzięła się od zawodu jego właściciela (od połowy XVII w.) – gdańskiego złotnika Piotra van der Rennen, który wykonał srebrne relikwiarze na relikwie św. Wojciecha do katedry w Gnieźnie, św. Stanisława do katedry na Wawelu i srebrny tron biskupi do katedry we Fromborku. Przypisy
Dwór Studzienka

Dwór Studzienka – zabytkowy dwór w gdańskim Wrzeszczu przy ul. Traugutta 94, jeden z najstarszych budynków Wrzeszcza. Historia Dwór został zbudowany w 2. połowie XVIII wieku w stylu barokowym. Posiada dach mansardowy z oryginalnymi lukarnami. Wewnątrz zachowane są barokowe polichromie. Dwór otoczony był zabudowaniami gospodarczymi (w tym stajnią) oraz założeniem ogrodowym ze sztuczną grotą, kolumnami i ławkami. W 1945 częściowo wypalony budynek przejął Skarb Państwa. 15 października 1973 zespół wpisano do rejestru zabytków. Obecnie jest własnością Europejskiej Fundacji Ochrony Zabytków. Nazwa dworu pochodzi od źródła wód leczniczych Heiligenbrunn (pol. Święty Zdrój), którego wody były polecane zwłaszcza w przypadku schorzeń oczu. Źródło ma charakter słabo zmineralizowanej szczawy żelazistej. W okresie międzywojennym pobierano stąd wodę do produkcji butelkowanej wody stołowej. Zobacz też Królewskie Wzgórze Przypisy Linki zewnętrzne Święta Studzienka w Gedanopedii
Dwór na Rudniczem w Poznaniu

Dwór na Rudniczem – dwór, zlokalizowany w Poznaniu, na Rudniczem, przy ul. Wykopy, w sąsiedztwie Szacht i dawnej huty miedzi. Obecnie stanowi własność prywatną. Charakterystyka Obiekt powstał w początkach XIX wieku. Z tego czasu pochodzi sam dwór, dom w podwórzu, stajnia i ubikacje. Dobudówkę zrealizowano w 1926. Ze stajni korzystały konie armii napoleońskiej podczas inwazji na Moskwę, co potwierdzają dokumenty w Archiwum Państwowym. W parku stoi figura Matki Boskiej. Sam park porasta cenny starodrzew – głównie klony, topole, kasztanowce, dęby i lipy o wysokości do 30 metrów. Istnieje też około stuletnia jabłoń. W parku niewielki staw (glinianka) z wysepką i kładką. Na brzegu źródełko. Na terenie parku istniała kiedyś cegielnia. Po jej likwidacji urządzono w jej miejscu kort tenisowy (nieistniejący). Dwór i folwark Rudnicze należały m.in. do księdza Ignacego Cwojdzińskiego (zamordowanego w 1869), potem do przedsiębiorcy żydowskiego – Edwarda Ephraima. Po jego emigracji do Niemiec w 1919 majątek zakupił doktor filozofii – Zygmunt Szymański. Zmodernizowana przez niego cegielnia stała się jednym z większych zakładów tego typu w okolicy, zatrudniając ok. 100 pracowników. W czasie wojny majątek i dwór zajął bałtycki Niemiec Paul Boehm. Dr. Szymański został wysiedlony do oddalonego o 3 km Żabikowa z zakazem pojawiania się na terenie posiadłości, ale jego rodzina pozostała w zabudowaniach folwarcznych, a zięć dr. Szymańskiego – Wacław Komorowski został kierownikiem gospodarstwa rolnego. Po wojnie dr Szymański powrócił do dworu i odbudował cegielnię. Była to jedyna cegielnia w okolicy oferująca różnorodne kształtki nawiązujące do cegły średniowiecznej, a jej wyroby posłużyły do odbudowy katedry poznańskiej i innych zabytkowych budowli. Władze PRL w 1950 r. przejęły zarząd na cegielnią, a w 1953 r. znacjonalizowały cegielnię wraz z folwarkiem, ale pozostawiły właścicieli we dworze, w którym zamieszkiwała córka Szymańskiego – Bronisława Komorowska. Komorowscy są właścicielami obiektu do dziś. Dojazd do obiektu ulicą Wykopy, od Głogowskiej. Nie docierają tu żadne linie komunikacji publicznej. Przypisy
Dwór w Dakowach Mokrych

Dwór w Dakowach Mokrych – zabytkowy dwór we wsi Dakowy Mokre w województwie wielkopolskim Neoklacysystyczny dwór został zbudowany dla Bolesława Potockiego z Będlewa około 1880 r. Początkowo był to dwór parterowy z kolumnowym gankiem na osi. W latach 1912–1913 architekt Roger Sławski na zlecenie ówczesnego właściciela dworu, hr. Macieja Mielżyńskiego dokonał znacznej przebudowy dworu. Do głównej bryły budynku dodano wówczas piętrowe skrzydła. Po obu stronach pałacu znajdują się kolumnowe ganki (portyki): od północy półkolisty, od południa kwadratowy. Od 1932 roku do wybuchu II wojny światowej dwór należał do Anieli z Mielżyńskich. Po zakończeniu stał się on własnością Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Obecnie stanowi własność prywatną i został przekształcony na hotel pod nazwą Dakowski Dwór. Park o pow. ok. 3 ha posiada częściowo zachowany XIX-wieczny drzewostan (aleja grabowa). We dworze rozegrał się jeden ze znanych dramatów początków XX w. W nocy z 19 na 20 grudnia 1913 r. hr. Maciej Mielżyński zastrzelił swoją żonę Felicję z Potockich oraz kuzyna Adolfa Miączyńskiego (syna przyrodniej siostry), podejrzewając ich prawdopodobnie o romans. Uniewinniony przez Sąd Przysięgłych w Międzyrzeczu w 1914 r., hr. Maciej Mielżyński walczył w I wojnie światowej oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Był naczelnym dowódcą wojskowym III powstania śląskiego w 1921 roku. W dworze znajdowały się do 2018 r. hotel i restauracja, a obecnie mieści się tam Rezydencja Seniora "Czerwone Wino". Przypisy Linki zewnętrzne Strona Rezydencji Seniora
Grzybowo Manor House

Mansion in Grzybów is a Mansion located in Rabieżyce, the southern part of the Grzybowo village, in Wielkopolska province. It is located at a distance of 7 km from the Wrzesnia. Within a short walk from the mansion is a historic park with an area of 0.9 hectares. Gallery Sources Libicki, Marcin; Libicki, Piotr (2003). Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce (in Polish). Rebis Dom Wydawniczy. ISBN 978-83-7301-243-1.
Dwór w Grzybowie

Dwór w Grzybowie – dwór położony w południowej części wsi grzybowo zwanej Rabieżyce, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Ulokowany w odległości 7 km od Wrześni. W bliskiej odległości od dworu znajduje się zabytkowy park o powierzchni 0,9 ha. Opis Dwór został zbudowany na początku XIX wieku. Dwór swój dzisiejszy, eklektyczny kształt zawdzięcza przebudowie z przełomu XIX i XX wieku. Parterowy, z gankiem o czterech kolumnach dźwigających taras pierwszego piętra, nad którym obszerna wystawka. Dwór został wybudowany w okresie koniunktury gospodarczej XIX wieku, w miejscu dotychczasowego staropolskiego dworu. Historia Grzybowo to gniazdo wielkopolskiej rodziny Grzybowskich, do których należało w XV wieku. W XVIII wieku stanowił własność Trąpczyńskich, a w wieku XIX - na zasadzie kolokacji - Trąpczyńskich, Błociszewskich i Lutomskich. W rękach tych ostatnich pozostawało aż do okresu międzywojennego. W 1930 Grzybowo-Rabieżyce należało do Stefana Lutomskiego. Majątek w 1926 liczył 288 hektarów. Przypisy Bibliografia Marcin Libicki (red.): Dwory i Pałace wiejskie w Wielkopolsce. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2003. ISBN 978-83-7301-243-1. Galeria
Dwór w Koszutach

Dwór w Koszutach – zabytkowy dwór we wsi Koszuty w województwie wielkopolskim. Obecnie jest siedzibą Muzeum Ziemi Średzkiej. Historia Dwór powstał około 1760 roku prawdopodobnie dla Józefa Zabłockiego. Wzniesiony został na planie prostokąta z narożnymi alkierzami. Budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem, orientowany „na godzinę jedenastą”, tj. z elewacją frontową zwróconą na południe, z lekkim odchyleniem na wschód. Dwór zbudowano w oparciu o konstrukcję szkieletową z modrzewia, wypełnioną gliną, na dębowej podwalinie z fragmentami murowanymi z cegieł: kominy i półokrągły ryzalit salonu. Korpus główny dworu przykryto dachem łamanym w typie mansardy. Alkierze nakryto dachami kopulastymi. Do 1902 roku dwór pokryty był gontem, później czarną dachówką. W 1983 roku przywrócono pokrycie dachu gontem. W 2 poł. XIX do drzwi wejściowych prawdopodobnie dobudowano drewnianą werandę, przez co dodatkowo podkreślono symetrię budynku. Dwór był otynkowany. Wejście główne prowadziło przez werandę i sień do reprezentacyjnego owalnego salonu, położonego centralnie. Po prawej i lewej stronie sieni i salonu umieszczono po dwa pokoje. W szczytowych partiach budynku, w różnym okresie wzniesiono po dwa alkierze (frontowe i ogrodowe) wraz z przybudówkami międzyalkierzowymi. Wnętrze zakomponowano w sposób regularny i symetryczny. W dwóch rzędach pomieszczeń (traktach) poprowadzono komunikację wewnętrzną w układzie amfiladowym. Zabiegową klatkę schodową umieszczono w sieni. Pomieszczenia drugiej kondygnacji powtarzają symetryczny plan parteru. Obecny wygląd dworu jest konsekwencją przebudowy przeprowadzonej w 1902 roku. Zmieniono wtedy kształt alkierzy ogrodowych i dobudowano niewielkie alkierze frontowe. Stała ekspozycja pt. „Mała siedziba ziemiańska w Wielkopolsce”, pod względem funkcjonalnym powtórzyła dawny układ. Pomieszczenia ekspozycyjne wyposażone są w meble, przedmioty codziennego użytku i obrazy z XVIII, XIX i początku XX wieku, oddając realia mieszkania z przełomu XIX i XX wieku. W sąsiedztwie dworu znajduje się oficyna pochodząca prawdopodobnie z połowy XIX wieku. Mieściła kiedyś kuchnię, pokoje gościnne i biuro. W maju 2018 rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy zespół dworsko-parkowy w Koszutach został ustanowiony pomnikiem historii. Przypisy Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20160306054110/http://www.koszuty.pl/historia.php#historia_dworu
Dwór w Kołaczkowie

Dwór w Kołaczkowie – dwór w stylu neogotyckim, pochodzący z lat 1870-1880, zlokalizowany we wsi Kołaczkowo, w pobliżu Witkowa. Znajduje się na Szlaku Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego. Architektura Według Marcina Libickiego dwór reprezentuje architekturę inspirowaną przekazami bajkowymi. Obiekt eklektyczny, o dominujących formach neogotyckich, o rozczłonkowanej bryle, z licznymi przybudówkami, w tym dominującą wieżą na lewej flance. Silnie porośnięty bluszczem. Wokół park angielski. Stanowi siedzibę lokalnego gospodarstwa rolnego. Gruntowny remont budynku odbył się w latach 1979-1983 (PGR Kołaczkowo). Właściciele Właściciele Kołaczkowa: Magdalena Kaszkowska – 1769, Brygida Dembinska i Bonawentura Dydynski – 1788, Ignacy Dembinski – 1794, Wołłowiczowie – od początków XIX wieku, Władysław Breza – 1839, Marcel Pomiński – 1840, baron Aleksander Graeve, spolonizowany Niemiec – 1846, Maciej Prądzyński – 1887, Nepomucen Mukułowski, pierwszy polski starosta w Witkowie – 1906-1939, Skarb Państwa – od 1945. Zobacz też Pałac Władysława Reymonta w Kołaczkowie – zabytkowy pałac w sąsiednim powiecie wrzesińskim Przypisy Bibliografia Marcin Libicki, Piotr Libicki, Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce, wyd. Rebis, Poznań, 2010, s. 161, ISBN 978-83-7301-243-1. praca zbior., Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, Warszawa-Poznań, 1992, s. 109, ISBN 83-01-10630-1. tablica informacyjna Szlaku Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego in situ
Dwór w Ochodzy

Dwór w Ochodzy – dwór znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Skawina, w Ochodzy. Dwór oraz park, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Dwór został wybudowany w latach 30. XIX w. dla Feliksa Meciszewskiego, syna Filipa Nereusza Meciszewskiego. Około połowy XIX w. właścicielem został Kazimierz Meciszewski a potem rodzina Romerów. Obecnie w rękach prywatnych. Architektura Budynek parterowy, nakryty dachem łamanym polskim z mansardami. Od południa czterokolumnowy portyk, od północy portyk dwukolumnowy, oba w wielkim porządku. Przypisy Bibliografia Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012, s. 320. ISBN 978-837510-597-1. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Linki zewnętrzne Eksploratorzy Na Dworkowym Szlaku. dworymalopolski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-23)].
Dwór w Skrzynkach

Dwór w Skrzynkach – zabytkowy dwór we wsi Skrzynki w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew. Piętrowy, eklektyczny dwór zbudowany został w II połowie XIX wieku na planie prostokąta, przez niemiecką rodzinę Ifflandów, która zarządzała folwarkiem do 1945 roku. Charakterystycznym elementem jest półokrągły balkon nad wejściem głównym. W 1926 majątek liczył 601 hektarów. W 1939 właścicielem był Konrad Iffland. Po II wojnie światowej majątek znacjonalizowano. Pierwszą modernizację obiektu przeprowadzono w latach 1986–1990 i następnie służył jako ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych, później Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Zaraz po modernizacji został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Od 2015 roku dwór jest własnością Powiatu Poznańskiego. Dwór Skrzynki od 2022 roku jest siedzibą Instytutu Skrzynki – Instytut Dokumentacji, Rozwoju i Promocji Dziedzictwa Kulturowego i Kulinarnego Powiatu Poznańskiego. Instytut to samorządowa instytucja kultury, która powołana została przez powiat poznański w 2021 roku, zaś sam dwór został zaadaptowany na ośrodek konferencyjno-szkoleniowy, gdzie również działają Centrum Dziedzictwa Kulturowego i Kulinarnego Powiatu Poznańskiego, galeria fotografii, restauracja oraz pokoje noclegowe. W obiekcie i na terenie przylegającego do niego parku realizowane są zadania statutowe Instytutu Skrzynki; m.in. koncerty, spotkania literackie, wystawy fotografii i grafiki, seanse filmowe (kino letnie i dyskusyjny klub filmowy) oraz inne wydarzenia artystyczne. Przypisy Linki zewnętrzne https://instytutskrzynki.pl/informacje/dwor-skrzynki-zaprasza-na-kulinarny-festyn-z-okazji-otwarcia-po-kilkuletniej-rewitalizacji/