NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie – rzymskokatolicki kościół wybudowany na początku XX wieku w stylu neogotyckim. Historia Ziemię pod budowę kościoła zakupiono w 1898 roku za 20 tys. marek. Budowlę zaprojektował architekt Fritz Heitmann, znany wówczas architekt w Prusach Wschodnich. Zbiórką pieniędzy na budowę kościoła zajęło się Stowarzyszenie Budowy Kościoła, powołane do życia w 1900 roku. Do prac budowlanych wybrano firmę Alberta Schulza, która przedstawiła najkorzystniejszą ofertę, opiewającą na 47 896 marek. Prace rozpoczęto w czerwcu 1901 roku. W uroczystości wmurowania kamienia węgielnego uczestniczył biskup Andrzej Thiel. Latem 1902 r. podjęto prace malarskie, które za kwotę 1581,26 marek wykonał Albert Kochanowski. Konsekracja nastąpiła 19 października 1903 r. z udziałem biskupa pomocniczego warmińskiego Edwarda Herrmanna. Architektura Budowla ma trzy wieże, z których najwyższa z nich liczy 82,5 metry wysokości, a kula zdobiąca jej szczyt ma średnicę 1,7 metra. Dwie mniejsze mają wysokość 47 m. Sklepienie nawy głównej spoczywa na 10 ceglanych filarach. Obiekt znajduje się przy ul. Kopernika w bezpośrednim sąsiedztwie budynków Urzędu Wojewódzkiego oraz Prokuratury Rejonowej Olsztyn-Południe. Budynek parafialny natomiast znajduje się przy ul. Mickiewicza 10. Zobacz też Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie Julian Żołnierkiewicz lista najwyższych kościołów w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Leksykon kultury Warmii i Mazur: Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie Atrakcje Olsztyna: Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Naszego Jezusa Chrystusa Galeria zdjęć przedstawiająca Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. tapety25.bdl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-15)].
Šnalenštejn

Šnalenštejn (pol. Szczerba, něm. Schnallenstein) je ruina hradu u Gniewoszova v polském Dolnoslezském vojvodství. Poloha Šnalenštejn se nachází v polském hrabství Kladském, (před odtržením Vratislavským mírem v roce 1742 bylo součástí Českého království) , v nadmořské výšce 525 m. Dějiny Hrad byl vybudován v druhé polovině 14. století k ochraně obchodní stezky vedoucí z Prahy do Kladska. Za husitských válek byl v roce 1428 dobyt a pobořen bratrskými vojsky. Odkazy Reference Literatura KÖGLER, Joseph: Die Chroniken der Grafschaft Glatz. Neu bearbeitet von Dieter Pohl. Bd. 4, ISBN 3-927830-18-6, S. 109–162 (německy) WECZERKA, Hugo: Handbuch der historischen Stätten Schlesien. Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 479 (německy) MUSIL, František: Stručná historie států Kladsko. Libri Praha 2007, ISBN 978-80-7277-340-4, 190 stran Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Šnalenštejn na Wikimedia Commons Zpravodaj Euroregionu Glacesis 2/2009, str. 8[nedostupný zdroj] Galerie snímků hradu Szczerba Historie hradu Szczerba (polsky)
Burg Szczerba

Die Ruine der Burg Szczerba, deutsch Burg Schnallenstein (auch Burg Schnellenstein; polnisch auch Śnielin), liegt im Habelschwerdter Gebirge (polnisch Góry Bystrzyckie) auf einem felsigen Hügelsporn zwischen den Dörfern Różanka (Rosenthal) und Gniewoszów (Seitendorf). Sie gehört zur Gemeinde Międzylesie (Mittelwalde) im Powiat Kłodzki (Kreis Glatz). Lage Die Burgruine befindet sich etwa zwei Kilometer (Luftlinie) nordwestlich vom Ortszentrum Różanka an einer Biegung der Straße nach Gniewoszów, östlich der Burg schneidet der Bach Höllenflössel die Straße, dabei standen auch zwei Mühlen. Der Hauptzugang zur Burg erfolgte von Nordwesten. Geschichte Die Burg Schnallenstein wurde vermutlich im 11. Jahrhundert vom böhmischen Landesherrn zur Sicherung einer Handelsstraße errichtet, die von Senftenberg in das Neißetal und weiter über Glatz nach Schlesien führte. Erstmals erwähnt wurde sie 1361 als „Snellinsteyne“. Damals gehörte sie dem Otto von Glubos (Glaubitz), der sich Otto von Schnallenstein nannte und dem auch ein Teil von Oberschwedeldorf und Wernersdorf gehörte. Nach seinem Tod um 1400 erbte Schnallenstein, zu dem damals auch Ebersdorf und Langenau gehörten, sein ältester Sohn Bernhard, der noch für das Jahr 1424 als Besitzer von Schnallenstein verzeichnet, der das Amt des Glatzer Landes-Unterhauptmanns bekleidete. Nachdem die Hussiten 1428 die Burg eroberten und zerstörten, wurde sie nicht wieder aufgebaut. Die Burg und die zu ihr untertänigen Dörfer fielen durch Heimfall an den böhmischen König zurück. Obwohl die Burg nicht wieder aufgebaut wurde, wurde ihr Name wiederbelebt, nachdem der Glatzer Landeshauptmann Michael Wenzel von Althann von der Böhmischen Kammer mehrere Dörfer im Distrikt Habelschwerdt erworben hatte und sie zur Herrschaft Schnallenstein verband. Nachdem sich Rosenthal zum Hauptort dieser Herrschaft entwickelte, wurde sie auch als „Herrschaft Rosenthal“ bezeichnet. Literatur Eduard Ludwig Wedekind: Geschichte der Grafschaft Glatz. Chronik der Städte, Flecken, Dörfer, Kolonien, Schlösser etc. dieser souveränen Grafschaft von der frühesten Vergangenheit bis auf die Gegenwart. Neurode 1855, S. 32–33, Ziffer 31. Karl August Müller: Vaterländische Bilder, oder Geschichte und Beschreibung sämmtlicher Burgen und Ritterschlösser Schlesiens beider Antheile und der Grafschaft Glatz. Zweite Auflage, Glogau 1844, S. 119–121. Joseph Kögler: Die Chroniken der Grafschaft Glatz. Neu bearbeitet und herausgegeben von Dieter Pohl. Band 4: Die Chroniken der Dörfer, Pfarreien und Herrschaften des Kreises Habelschwerdt. Pohl, Köln 2001, ISBN 3-927830-18-6, S. 109–161 (Geschichtsquellen der Grafschaft Glatz. Reihe A: Ortsgeschichte NF 4). Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 479. Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien. Band 1: Die mittelalterlichen Burgruinen, Burgen und Wohntürme, 1982, Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main, ISBN 3-8035-1161-5, S. 13f. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Säule des hl. Johann Nepomuk Einzelnachweise
Bydgoszcz University of Science and Technology

Bydgoszcz University of Science and Technology (Polish: Politechnika Bydgoska im. Jana i Jędrzeja Śniadeckich) is a state-run institution of higher education in Bydgoszcz, Poland. According to international ranking by the Webometrics Ranking of World Universities published by the Spanish institute Consejo Superior de Investigaciones Científicas, the University is ranked 23rd among the technical universities in Poland and, internationally, ranks 1,769 among all listed universities. The University of Science and Technology in Bydgoszcz was established in 1951 originally as the vocational institute of engineering, and converted into a full-fledged university gradually, between 1964 and 2006. It is offering technical, agricultural, art and management study programmes, with Bachelor in Engineering, MSc, and Doctorate degrees. History Bydgoszcz University of Science and Technology originated from Evening School of Engineering in Bydgoszcz, the Bydgoszcz Branch of the Association of Polish Mechanical Engineers and Technicians. Under a resolution of the Presidium of the Government of 23 June 1951, the Evening School of Engineering was established. Faculties and institutes Construction and Environmental Engineering (Budownictwa i Inżynierii Środowiska) Architecture and Urban Design (Architektura i urbanistyka) Interior Design (Architektura wnętrz) Construction (Budownictwo) Environmental Engineering (Inżynieria środowiska) Faculty of Animal Breeding and Biology (Hodowli i Biologii Zwierząt) Animal Physiotherapy (Zoofizjoterapia) Veterinary inspection (Inspekcja weterynaryjna) Environmental Protection (Ochrona środowiska) Animal Husbandry (Zootechnika) Mechanical Engineering (Inżynierii Mechanicznej) Biomedical Engineering (Inżynieria biomedyczna) Mechanical Engineering and Design (Mechanika i budowa maszyn) Agricultural and Forest Technologies (Technika rolnicza i leśna) Transportation (Transport) Industrial Design (Wzornictwo) Agriculture and Biotechnology (Rolnictwa i Biotechnologii) Landscape Design (Architektura krajobrazu) Biotechnology (Biotechnologia) Agriculture (Rolnictwo) Food & Dietary Technologies (Technologia żywności i żywienie człowieka) Chemical Technology & Engineering (Technologii i Inżynierii Chemicznej) Materials Engineering (Inżynieria materiałowa) Chemical Technologies (Technologia chemiczna) Food Technology (Technologia żywności i żywienie człowieka) Telecommunications, Computer Science and Electrical Engineering (Telekomunikacji, Informatyki i Elektrotechniki) Electronics and telecommunication (Elektronika i telekomunikacja) Electrical Engineering (Elektrotechnika) Telecommunication (Teleinformatyka) Applied Computer Science (Informatyka stosowana) Energy Engineering (Energetyka) Management (Zarządzania) Management (Zarządzanie) Management & Engineering of Production (Zarządzanie i inżynieria produkcji) Institute of Mathematics & Physics (Instytut Matematyki i Fizyki) Physics Technologies (Fizyka techniczna) Notes and references
Pabianice (Landgemeinde)

Die gmina wiejska Pabianice [pabʲa'ɲiʦɛ] ist eine selbständige Landgemeinde in Polen im Powiat Pabianice in der Woiwodschaft Łódź. Ihr Sitz befindet sich in der Stadt Pabianice (deutsch Pabianitz). Die Landgemeinde, zu der die Stadt Pabianice selbst nicht gehört, hat eine Fläche von 87,7 km², auf der (Stand: 1. Januar 2024) 9000 Menschen leben. Geographie Die Landgemeinde liegt 15 Kilometer südwestlich von Łódź. 72 % des Gemeindegebiets werden landwirtschaftlich genutzt, 16 % sind mit Wald bedeckt. Geschichte Bis 1954 hieß die Landgemeinde Górka Pabianicka. Von 1975 bis 1998 gehörte die Landgemeinde zur kleiner zugeschnittenen Woiwodschaft Łódź (1975–1998). Gemeindegliederung Die Landgemeinde Pabianice besteht aus folgenden 18 Ortschaften mit Schulzenämtern: Weitere Ortschaften der Gemeinde sind Huta Janowska, Majówka, Okołowice, Osiedle Petrykozy, Porszewice, Władysławów und Wysieradz. Weblinks Website der Landgemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Gmina Pabianice

Gmina Pabianice is a rural gmina (administrative district) in Pabianice County, Łódź Voivodeship, in central Poland. Its seat is the town of Pabianice, although the town is not part of the territory of the gmina. The gmina covers an area of 88.57 square kilometres (34.2 sq mi), and as of 2006 its total population is 5,701. Villages Gmina Pabianice contains the villages and settlements of Bychlew, Górka Pabianicka, Gorzew, Hermanów, Huta Janowska, Jadwinin, Janowice, Konin, Kudrowice, Majówka, Okołowice, Osiedle Petrykozy, Pawlikowice, Petrykozy, Piątkowisko, Porszewice, Rydzyny, Świątniki, Szynkielew, Terenin, Władysławów, Wola Żytowska, Wysieradz and Żytowice. Neighbouring gminas Gmina Pabianice is bordered by the towns of Konstantynów Łódzki, Łódź and Pabianice, and by the gminas of Dłutów, Dobroń, Lutomiersk, Rzgów, Tuszyn and Wodzierady. References Polish official population figures 2006
Pabianice (gmina)

Pabianice est une gmina (commune) rurale (gmina wiejska) du powiat de Pabianice, dans la Voïvodie de Łódź, dans le centre de la Pologne. Son siège administratif (chef-lieu) est la ville de Pabianice, bien qu'elle ne fasse pas partie du territoire de la gmina. La gmina couvre une superficie de 88,57 km2 pour une population de 6 368 habitants en 2014. Géographie La gmina inclut les villages et localités de : Gminy voisines La gmina de Pabianice est voisine de: les villes de : Konstantynów Łódzki Łódź Pabianice et des gminy de: Dłutów Dobroń Lutomiersk Rzgów Tuszyn Wodzierady Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Łódź. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Structure du terrain D'après les données de 2009, la superficie de la commune de Pabianice est de 88,57 kilomètres carrés, répartis comme telle : terres agricoles : 72 % forêts : 16 % La commune représente 17,82 % de la superficie du powiat. Démographie Données du 30 juin 2009 : Références Annexes Liens internes Liste des gminy de Łódź Liens externes (pl) Site officiel de la gmina Chiffres de population officiels polonais 2006 Portail de la Pologne
Pabianice (comune rurale)

Pabianice è un comune rurale polacco del distretto di Pabianice, nel voivodato di Łódź.Ricopre una superficie di 88,57 km² e nel 2006 contava 5 482 abitanti. Il capoluogo è Pabianice, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pabianice Collegamenti esterni Sito ufficiale, su pabianice.gmina.pl.
Pabianice (gemeente)

De gemeente Pabianice is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Łódź, in powiat Pabianicki. De zetel van de gemeente is in Pabianice. De gemeente bestaat uit 18 sołectw. Op 31 december 2005 roku, telde de gemeente 5457 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Pabianice 88,57 km², waarvan: agrarisch gebied: 72% bossen: 16% De gemeente beslaat 18,05% van de totale oppervlakte van de powiat. Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1826,62 zł. Plaatsen Bychlew, Gorzew, Górka Pabianicka, Hermanów, Huta Janowska, Jadwinin, Janowice, Konin, Kudrowice, Majówka, Okołowice, Osiedle Petrykozy, Petrykozy, Piątkowisko, Porszewice, Pawlikowice, Rydzyny, Szynkielew, Świątniki, Terenin, Władysławów, Wola Żytowska, Wysieradz, Żytowice. Aangrenzende gemeenten Dłutów, Dobroń, Konstantynów Łódzki, Lutomiersk, Łódź, Pabianice, Rzgów, Tuszyn, Wodzierady
Pabianice (gmina wiejska)

Pabianice (do 1954 gmina Górka Pabianicka) – gmina wiejska w województwie łódzkim, w powiecie pabianickim. W latach 1975–1998 gmina położona była w ówczesnym województwie łódzkim. Siedziba Urzędu Gminy nie znajduje się na jej terenie, lecz w sąsiadującym z gminą mieście Pabianice. W skład gminy wchodzi 19 sołectw. Położenie geograficzne i środowisko Położenie geograficzne gminy jest nietypowe: dwie części leżą na północy i południu od Pabianic, przedzielone powierzchnią miasta. Teren leży na wysokości ok. 160 – 245 m n.p.m. Większość terenu gminy leży na Wysoczyźnie Łaskiej, która jest częścią Niziny Środkowoeuropejskiej. Najniżej położone tereny leżą w dorzeczu Neru w sołectwie Okołowice, a najwyższe wzniesienie leży w południowej części Lasu Rydzyńskiego. Głównymi rzekami są Ner, Dobrzynka, Pabianka, Bychlewka, które należą do dorzecza Odry. Powierzchnia lasów wynosi ok. 18% terenu gminy, w skład której wchodzą dwa kompleksy leśne: „Uroczysko Porszewice” w północnej części gminy i „Uroczysko Rydzyny” w południowej części gminy. Lasy te należą do przyrodniczo-leśnej Krainy Małopolskiej i Dzielnicy Łódzko-Opoczyńskiej. W siedliskach tych występuje bór mieszany świeży i wilgotny, w którym dominuje borówka czarna i bagienna, orlica, paprocie, kruszyna, jałowiec, bagno zwyczajne a z drzewostanu sosna, świerk, brzoza, jodła. Z fauny występują przede wszystkim jelenie, sarny, dziki oraz ptaki i drobna zwierzyna. Struktura powierzchni Gmina Pabianice ma obszar 87,69 km², w tym: użytki rolne 73,49% użytki leśne 18,94% grunty zabudowane i zurbanizowane 7,24% grunty pod wodami 0,29% pozostałe 0,05% Gmina stanowi 17,82% powierzchni powiatu pabianickiego. Demografia Dane o ludności z dnia 31 grudnia 2025. Piramida wieku mieszkańców gminy Pabianice Oświata Przedszkola: Zespół Szkolno-Przedszkolny w Piątkowisku Szkoły podstawowe: Szkoła Podstawowa im. Kornela Makuszyńskiego w Bychlewie. Szkoła Podstawowa im. Marii Skłodowskiej-Curie w Pawlikowicach Szkoła Podstawowa im. Hansa Christiana Andersena w Petrykozach Szkoła Podstawowa w Piątkowisku Sport piłka nożna Burza Pawlikowice, Jutrzenka Bychlew, LKS Orzeł Piątkowisko. Sołectwa Bychlew, Gorzew, Górka Pabianicka, Hermanów, Jadwinin, Janowice, Konin, Kudrowice, Okołowice, Pawlikowice, Petrykozy, Piątkowisko, Porszewice, Rydzyny, Szynkielew, Świątniki, Terenin, Wola Żytowska, Żytowice. Pozostałe miejscowości Huta Janowska, Majówka, Petrykozy-Osiedle, Pliszka, Potaźnia, Władysławów, Wysieradz. Sąsiednie gminy Dłutów, Dobroń, Konstantynów Łódzki, Lutomiersk, Łódź, Pabianice (miasto), Rzgów, Tuszyn, Wodzierady Uwagi Przypisy
Comuna de Pabianice

Pabianice (polaco: Gmina Pabianice) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Lodz e no condado de Pabianicki. De acordo com os censos de 2006, a comuna tem 5482 habitantes, com uma densidade 61,6 hab/km². Área Estende-se por uma área de 88,57 km², incluindo: área agricola: 72% área florestal: 16% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1826,62 zł. Subdivisões Bychlew, Gorzew, Górka Pabianicka, Hermanów, Jadwinin, Janowice, Konin, Kudrowice, Pawlikowice, Petrykozy, Piątkowisko, Rydzyny, Szynkielew, Świątniki, Terenin, Wola Żytowska, Żytowice. Comunas vizinhas Dłutów, Dobroń, Konstantynów Łódzki, Lutomiersk, Łódź, Pabianice, Rzgów, Tuszyn, Wodzierady Ligações externas Sítio Oficial Referências
Пабянице (гмина)

Пабянице (пол. Pabianice) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Пабяницкий повет, Лодзинское воеводство. Население — 5482 человека (на 2006 год). Соседние гмины Гмина Длутув Гмина Добронь Константынув-Лодзинский Гмина Лютомерск Лодзь Пабьянице Гмина Жгув Гмина Тушин Гмина Водзерады Ссылки Официальная страница Архивная копия от 9 июня 2007 на Wayback Machine
Паб'яниці (гміна)

Гміна Паб'яниці (пол. Gmina Pabianice) — сільська гміна у центральній Польщі. Належить до Паб'яницького повіту Лодзинського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 6436 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 88.57 км², у тому числі: орні землі: 72.00% ліси: 16.00% Таким чином, площа гміни становить 18.05% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Паб'яниці межує з такими гмінами: Водзеради, Длутув, Добронь, Жґув, Константинув-Лодзький, Лютомерськ, Паб'яниці, Тушин. Примітки
Pädagogische Universität Krakau

Die Pädagogische Universität Krakau (polnisch: Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, oft abgekürzt als Uniwersytet Pedagogiczny) ist die größte und älteste pädagogische Hochschule in Polen. Geschichte Die Universität wurde 1946 mit dem Namen Państwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna (Staatliche Pädagogische Hochschule) gegründet. Ursprünglich hatte sie Volksschullehrer ausgebildet, seit 1949 bildet sie auch Lehrer für die Mittelstufe aus. 1954 wurde sie als Hochschule anerkannt, 1959 folgte das Promotionsrecht. 1999 wurde sie umbenannt in Akademia Pedagogiczna im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. 2008 erhielt sie den heutigen Namen Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Gliederung Die Universität gliedert sich in sieben Fakultäten: Fakultät für Geisteswissenschaften Fakultät für Sprachwissenschaften Fakultät für Pädagogik Fakultät für Politikwissenschaft Fakultät für Geographie und Biologie Fakultät für Mathematik, Physik und technische Wissenschaften Fakultät für Kunst Lehre Die Universität bietet 48 Bachelor-Studiengänge, 39 Master-Studiengänge und zwei 5-Jahres-Studienrichtungen mit Masterabschluss. Ein Doktoratsstudium ist an allen Fakultäten bis auf Pädagogik und Politikwissenschaft möglich. Standorte Die Universität liegt nordwestlich vom Stadtzentrum. Das Hauptgebäude sowie ein Neubau befinden sich in der ul. Podchorążych 2, 30-084 Krakau. Weitere Fakultäten, Institute und Einrichtungen der Universität wie Büros, Verwaltung und Studentenwohnheime sind in etwa einem Dutzend Gebäude über das Stadtgebiet verteilt. Das zur Universität gehörende astronomische Observatorium Suhora befindet sich in 1009 m Höhe im Nationalpark Gorce, etwa 60 km südöstlich von Krakau. Weblinks Einzelnachweise
Universidad Pedagógica de Cracovia

La Universidad Pedagógica de Cracovia (en polaco : Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie) es una universidad pública de Cracovia, Polonia.​ Toma su nombre oficial de la Comisión de Educación Nacional creada por el rey polaco Estanislao II Poniatowski en el siglo XVIII. Historia La Universidad fue fundada poco después del fin de la Segunda Guerra Mundial, en mayo de 1946. En un inicio estaba destinada a la formación de profesores de educación primaria, objetivo que en 1949 se amplió a los secundaria. En 1954 se convirtió en colegio superior con un plan de estudios de cuatro años, que posteriormente fue aumentado a cinco. En 1956 la universidad consiguió una gran autonomía y en los años siguientes continuó desarrollándose, como por ejemplo con los primeros cursos de doctorado en 1959. En 1989 la universidad consiguió total autogobierno, en el marco de las transformaciones y reformas que estaba experimentando Polonia con el fin del sistema comunista en el país. Referencias
Université de pédagogie de Cracovie

L'Université de pédagogie « Commission de l’Éducation nationale » de Cracovie (en polonais Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie généralement abrégé Uniwersytet Pedagogiczny - UP) est un établissement public d'enseignement supérieur et de recherche polonais créé en 1946 sous le nom d'École nationale supérieure de pédagogie (Państwowa Wyższa Szkoła Pedagogiczna, WSP) (souvent traduit en français comme École normale supérieure de Cracovie). Histoire 1946 - Création de l'École nationale supérieure de pédagogie de Cracovie 1954 - Reconnaissance comme établissement d'enseignement supérieur et de recherche 1973 - L'École nationale supérieure de pédagogie ajoute à son nom « Commission de l'éducation nationale », en souvenir de l'institution crée en 1773, considérée comme le premier ministère de l'Éducation d'Europe 1999 - Rebaptisée Académie de pédagogie « Commission de l’Éducation nationale » de Cracovie 2008 - Reçoit son nom actuel d'Université de pédagogie « Commission de l’Éducation nationale » de Cracovie Composition Faculté des sciences humaines Institut de philosophie et de sociologie Institut d'histoire Institut de sciences politiques Faculté de philologie Institut de philologie polonaise Institut d'information scientifique et bibliothéconomie Institut des langues vivantes Faculté d'éducation Institut de sciences de l'éducation Institut de l'éducation préscolaire et scolaire Faculté de biologie et de géographie Institut de biologie Institut de géographie Faculté de mathématiques, physique et technologie Institut de mathématiques Institut de physique Institut de technologie Département d'informatique Faculté des arts Département de peinture, dessin et sculpture Département de design et d'infographisme Département de théorie de l'art et d'éducation artistique Doctorats honoris causa Parmi les personnalités nommées docteurs honoris causa, on peut relever cinq francophones : Alain van Crugten (1997), Gaston Gross (1999), Edgar Morin (2008), Jacques Cortès (2010), Salah Mejri (2013). Coopération internationale L'UP a signé plusieurs conventions de coopération internationale, notamment avec : l'Université Paris-XIII en partenariat avec les entreprises IBM et Capgemini sur le volet « master pro en traitement informatique et linguistique des documents écrits TILDE ». Liens externes et références (pl + en) http://www.up.krakow.pl/ Site officiel Voir aussi Liste des universités en Pologne Cracovie Portail des universités Portail de Cracovie
Università pedagogica di Cracovia

L'Università pedagogica di Cracovia (in polacco: Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, spesso abbreviato con Uniwersytet Pedagogiczny) prende nome dalla Commissione per l'educazione nazionale fondata da Stanislao II Augusto Poniatowski. È un'Università pubblica con sede a Cracovia. Storia L'Università venne fondata dopo la fine della seconda guerra mondiale, nel maggio del 1946. Iniziò a formare gli insegnanti della scuola primaria e, a partire dal 1949, cominciarono i corsi per i docenti delle scuole superiori. Venne attivata una nuova struttura organizzativa basata sulle facoltà e presero vita le istituzioni accademiche come il senato, i consigli di facoltà e il rettorato. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università pedagogica di Cracovia Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su uken.krakow.pl.