NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Starowojtowe

Starowojtowe (ukrainisch Старово́йтове; russisch Старовойтово Starowoitowo) ist ein Dorf im Westen der ukrainischen Oblast Wolyn an der Grenze zwischen Polen und der Ukraine mit etwa 200 Einwohnern (2006). Das 1968 auf dem Gebiet des ehemaligen polnischen Dorfes Wilczy Przewóz/Вовчий Перевіз (Wowtschyj Perewis) bzw. dessen Ortsteil Nowiny gegründete Dorf liegt an der Fernstraße M 07 / E 373 am Grenzübergang Jahodyn (Ягодин) nach Polen und der EU. Das ehemalige Rajonzentrum Ljuboml liegt 18 km, Kowel 64 km östlich und die polnische Stadt Chelm liegt 29 km westlich des Dorfes. Am 18. Juli 2017 wurde das Dorf ein Teil der neugegründeten Landgemeinde Riwne (ukrainisch Рівненська сільська громада/Riwnenska silska hromada), bis dahin gehörte das Dorf zur Landratsgemeinde Riwne im Rajon Ljuboml. Am 17. Juli 2020 wurde der Ort Teil des Rajons Kowel. Einzelnachweise
Starowojtowe

Starowojtowe (ukr. Старово́йтове; do 1968 Wilczy Przewóz ukr. Вовчиків-Перевіз) – wieś na Ukrainie w rejonie kowelskim, w obwodzie wołyńskim. W II Rzeczypospolitej miejscowość wchodziła w skład gminy wiejskiej Huszcza w powiecie lubomelskim województwa wołyńskiego. Do II wojny światowej w pobliżu wsi znajdował się przysiółek Nowiny. Do 2020 w rejonie lubomelskim. Przypisy Bibliografia Mapa WIG 1:100000 „Pas 44 Słup 37 CHEŁM” Warszawa 1931 Linki zewnętrzne Wołczków 2.) albo Wołczy Perewoz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 864 . Starowojtowe na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Starovoitove, Liuboml

Starovoitove (în ucraineană Старовойтове, poloneză Starowojtowe) este un sat în comuna Rivne din raionul Liuboml, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Starovoitove era vorbitoare de ucraineană (99,56%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Старовойтово

Старовойтово (укр. Старово́йтове) — село в Ровненской сельской общине Ковельского района Волынской области Украины. До 2020 года входило в Любомльский район. Код КОАТУУ — 0723384903. Население по переписи 2001 года составляет 225 человек. Почтовый индекс — 44332. Телефонный код — 3377. Занимает площадь 7,16 км². Ссылки Старовойтово на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Старовойтове

Старово́йтове (до 1946 — Волчків Перевіз ) — село в Україні, у Рівненській сільській громаді Ковельського району Волинської області. Відстань до Любомля становить близько 18 км і проходить автошляхом E373. Поблизу села розташований пункт пропуску Ягодин. Село було перейменовано 1946 року на честь радянського прикордонника часів німецько-радянської війни, П. Старовойтова.[джерело?] Тоді ж було збудовано меморіал трьох прикордонників, які салютують з автоматів. Населення становить 225 осіб.. Історія У 1906 році Волчків Перевіз, село Гущанської волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 70 верст, від волості 10. Дворів 68, мешканців 486. До 18 липня 2017 року село належало до Рівненської сільської ради. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Рівненської сільської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Любомльського району, громада увійшла до складу Ковельського району. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 200 осіб, з яких 100 чоловіків та 100 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкало 225 осіб. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Посилання Погода в селі Старовойтове
Royal Palace, Wrocław

The Royal Palace (Polish: Pałac Królewski; German: Stadtschloss) is a palace in Wrocław, Poland. Originally a palace of the Prussian monarchy, it now houses the city museum. History Initially a Baroque palace of Heinrich Gottfried von Spätgen, chancellor of Bishop Francis Louis of Neuburg, it was built in 1717 in a Viennese style. In 1750, after Prussia took control over Silesia from Austria in the First Silesian War, the palace was purchased by the Prussian king Frederick the Great and was converted into his residence. The palace was extended from 1751 to 1753 in the Baroque style with Rococo interiors designed by the royal architect Johann Boumann. Boumann's additions included a transverse wing with a festive hall, throne hall and Frederick the Great's private quarters. The successor of Frederick the Great, who died in 1786, was his nephew Frederick William II of Prussia (1744–1797). He performed remodelling of the royal palace according to the design of Karl Gotthard Langhans (1732–1808). The remodelling took place in 1795 to 1796 in the classical style. As a result, the wings surrounding the northern courtyard, a new staircase and utility rooms were added. In March 1813, during the War of the Sixth Coalition with Napoleon, King Frederick William III of Prussia announced two famous manifestos: "To My People" and “To My Military Commanders”. In April 1813, in the Yellow Living Room of the Palace, the king proclaimed the Iron Cross as a war medal. In the middle of the 19th century, drawing on a Florentine Renaissance style, architect Friedrich August Stüler added a new southern wing (1844–1846) and a new courtyard wings along with the gate and railing (1858). In 1918 the palace was donated to the city of Breslau. On 20 September 1926 the Palace Museum (Schlossmuseum) was opened, displaying an exposition devoted to Frederick the Great, reconstruction of original interiors, and a collection of Silesian art. 1945-present In May 1945 the palace was heavily damaged during the siege of the city at the end of the Second World War. Breslau was transferred from Germany to Poland after the war and renamed Wrocław. In the 1960s the palace was partially demolished, while the remaining wings were adapted to host the Archaeological Museum (until 1999) and the Ethnographic Museum (until 2004). In 2008 a renovation was finished and a new museum was established, presenting 1,000 year history of Wrocław. Gallery External links Wroclaw City Museum (in Polish)
Palais de Wrocław

Le palais de Wrocław (en polonais : pałac królewski, « palais royal ») est un château situé à Wrocław en Pologne. Acquis par Frédéric le Grand en 1750, il fut la résidence des rois prussiens des Hohenzollern en Silésie. Pendant la Seconde Guerre mondiale, l'aile sud et sud-ouest du bâtiment a brûlé. Aujourd'hui, le bâtiment abrite le musée de la ville de Wroclaw (Muzeum Miejskie Wrocławia). Histoire Le premier bâtiment baroque a été construit vers 1710, sans doute selon les spécifications de Lukas von Hildebrandt ; en 1717, la propriété a été acquise par Heinrich Gottfried von Spaetgen, chancelier de la cour de François-Louis de Palatinat-Neubourg, évêque de Breslau, qui y a établi sa résidence. Après la conquête de la majeure partie de la Silésie par Frédéric le Grand en 1742, le roi de Prusse a acquis le palais et fit agrandir la demeure, en ajoutant une aile méridionale selon les plans de son bâtisseur Johan Bouman de 1751 à 1753. La cour d'honneur a été rejoint par deux ailes sur les côtés ; en 1798/1797, l'architecte Carl Gotthard Langhans a réalisé une aile allongée sud-ouest s'étendant jusqu'à un terrain de parade devant les fortifications de la ville. Après la défaite de l'armée prussienne à la bataille d'Iéna, en 1806, la muraille de Breslau est démantelée par ordre de Napoléon Ier et un circuit de promenade y a été aménagé. Le 10 mars 1813, le roi Frédéric-Guillaume III a créé la croix de fer au palais de Breslau ; une semaine plus tard, il publie la proclamation An Mein Volk (« À mon peuple »), appelle au soutien de ses sujets dans la lutte contre Napoléon. Au cours du XIXe siècle, le bâtiment fut reconstruit en un palais néo-Renaissance. Vers 1845, l'architecte Friedrich August Stüler a créé une nouvelle aile tout au sud ; de 1858 à 1868, la cour d'honneur a été rénovée selon ses plans. À ce temps, le complexe du château était le centre du pouvoir de la Silésie prussienne. Sous la république de Weimar, le palais a été transformé en musée, accueillant notamment les collections d'art municipales de Breslau. Pendant la Seconde Guerre mondiale, les ailes sud et sud-ouest ont été brûlées, ce qui fait qu'il ne reste qu'un fragment du bâtiment de Stüler. Après la guerre, sous l'administration de la république de Pologne, les environs du château ont été remaniés à grande échelle. En mème temps, le bâtiment central, l'ancien palais Spaetgen, a été largement remis dans son état d'origine avec un jardin à la française. L'aile sud-ouest de Langhans, au contraire, n'était pas restaurée ; une reconstruction de l'aile sud de Stüler demeure incertaine. Liens externes Portail des châteaux Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Wrocławs kungliga slott

Wrocławs kungliga slott, polska: Pałac Królewski we Wrocławiu, tyska: Breslauer Stadtschloss, är ett kungligt palats i Wrocław (tyska: Breslau) i Polen, som användes som lokalt residensslott av kungarna av Preussen och de tyska kejsarna mellan 1750 och 1918. Slottet kallades före 1750 Spätgenpalatset, efter den ursprunglige ägaren. Slottet har flera gånger byggts om och förstördes delvis 1945. De återstående centrala och norra flyglarna av slottet är sedan 2008 lokaler för Wrocławs stadsmuseum (Muzeum Miejskie Wrocławia). Historia Palatset uppfördes ursprungligen 1719 för Heinrich Gottfried von Spätgen, hovkansler till furstbiskopen av Breslau. 1750 förvärvades Spätgenpalatset som residens för kung Fredrik II "den store" av Preussen, efter att staden som huvudstad i Schlesien tillfallit Preussen genom Österrikiska tronföljdskriget 1742. 1751–1753 byggdes palatset ut till kungligt residensslott under ledning av hovbyggmästaren Jan Bouman. Samtidigt uppfördes även hovkyrkan strax väster om slottet. Under ledning av Carl Gotthard Langhans utvidgades slottet med en sydvästlig flygel 1796–1797, som sträckte sig från huvudflygeln till fästningsverken vid nuvarande Plac Wolności. Den kungliga bostadsvåningen befann sig i änden av flygeln och övervakade exercisplatsen som låg här. Den 10 mars 1813 instiftade kung Fredrik Vilhelm III tapperhetsmedaljen Järnkorset här, och den 17 mars samma år förklarade kungen här krig mot Napoleon efter den franska ockupationen. Därmed gick Preussen in i sjätte koalitionskriget. En ytterligare ombyggnad i nyrenässansstil genomfördes 1858–1868 efter ritningar av Friedrich August Stüler, då de norra sidoflyglarna fick sitt huvudsakliga nuvarande utseende och de södra sidopaviljongerna lades till. Under Weimarrepubliken blev slottet museum. Stora delar av slottet förstördes i andra världskriget, och efter kriget revs de södra delarna av slottet och den kungliga bostaden, så när som på den sydvästra kökspaviljongen som nu är fristående. Istället återställdes barockträdgården söder om centralflygeln. Genom att byggnaderna öster om slottet revs och en gata drogs fram kunde även den nordöstra flygeln byggas om, för att göra byggnaden mer symmetrisk. Slottet inhyste 1963 - 1999 Wrocławs arkeologiska museum och fram till 2004 det etnografiska museet. 2008 gjordes en större renovering och ombyggnad, och slottet är sedan dess lokaler för Wrocławs stadsmuseum. Mellan 2010 och 2012 renoverades fasaden, samtidigt som vissa av slottets rumsinredningar återställdes till 1800-talets skick. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Breslauer Stadtschloss, 3 november 2015. Wrocławs stadsmuseum: Königsschloss (på tyska) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Wrocławs kungliga slott.
Bydlin (hrad)

Hrad Bydlin je jedním z hradů v oblasti Krakovsko-čenstochovské vysočiny na stezce Orlích hnízd. Tyto hrady vznikaly ve 14. století v době vlády Kazimíra III. Velikého, posledního polského krále z rodu Piastovců a měly chránit zemi před expanzi západních sousedů. Od 18. století byl hrad zcela opuštěn. Zřícenina hradu byla po rekonstrukčních pracích zpřístupněna v roce 2012. Historie Vesnice je zmiňována již ve 12. století. První zmínky o hradu pocházejí však z konce 14. století, kdy na vysokém skalnatém kopci byla postavena obranná věž. Svou původní funkci vykonával hrad asi dvě stě let. Původním jeho majitelem byl Niemierzy z Gołczy, kterému je připisováno budování pevnosti. Na začátku 16. století byl objekt přestavěn rodinou Firlejových na kostel. V roce 1655 byl kostel však zničen Švédy a na konci 18. století byl hrad zcela opuštěn a postupně chátral. Architektura Z hradu se zachovaly pouze zbytky zdí a vodní příkop. Zřícenina je obdélníkového tvaru, 24 m dlouhá a 11 m široká. Budova byla postavena z místního vápence a v rozích byla stavba podepřena . Průměrná tloušťka stěn byla něco málo přes 2 m a průměrná výška byla přibližně 7 m. V roce 1989 zde byl proveden archeologický výzkum, který vedl k objevení základů dříve neznámých budov, vč. brány věže. Během vykopávek zde byl nalezen denár, což umožnilo datovat výstavbu věže kolem roku 1370. Byla zde vykopáno významné množství keramiky, dlaždic z kamen s figurálními a heraldickými znázorněními. V roce 2009 se jižní zeď obytné budovy hradu zhroutila. V roce 2012 byly však provedeny rekonstrukční práce a hrad byl zpřístupněn veřejnosti. Galerie Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Zamek w Bydlinie na polské Wikipedii a Bydlin na polské Wikipedii. Literatura Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bydlin na Wikimedia Commons Hrad Bydlin
Burg Bydlin

Die Burg Bydlin (polnisch: Zamek w Bydlinie) ist eine Burgruine in Bydlin unweit von Olkusz im Gebirgszug des Krakau-Tschenstochauer Juras. Die Burg gehört zu den Adlerhorst-Burgen, die im 14. Jahrhundert die Grenze zwischen dem Königreich Polen und dem Heiligen Römischen Reich sicherten. Geschichte Die Burg wurde wahrscheinlich am Anfang des 14. Jahrhunderts wahrscheinlich von Niemierz de Gołcza errichtet. Sie ist im späten 14. Jahrhundert in den Quellen greifbar. Im 15. Jahrhundert wechselten oft die Eigentümer. Anfang des 16. Jahrhunderts gehörte sie den Boner und nach deren Aussterben den Firlej. Die Firlej bauten die Burg in eine katholische Wehrkirche um. Nachdem die Firlej zum calvinistischen Glauben konvertiert waren, wurde auch die Kirche protestantisch. Kurzzeitig diente sie den Polnischen Brüdern. 1594 wurde sie wieder katholisch und erhielt das Patronat des Heiligen Kreuzes, nach dem auch der Berg benannt wurde. Während der Schwedischen Sintflut wurde die Kirche von den Schweden 1655 unter General Burchard Müller von der Lühne zerstört. Das Gebäude wurde zwar von den Męciński im 17. Jahrhundert wieder aufgebaut, doch bald schon wieder aufgegeben, und es verfiel im 18. Jahrhundert wieder. Im 19. Jahrhundert wurde am Fuß der Ruine Galenit abgebaut. Während des Ersten Weltkriegs nahmen polnische Legionen im November 1914 die Burg ein und zogen von hier in die Schlacht bei Krzywopłoty. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Literatur Marceli Antoniewicz: Zamki na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej: geneza – funkcje – konteksty, PAN. Oddział w Katowicach. Komisja Historyczna, Wydawnictwo Szumacher, Kielce 1998. ISBN 83-86168-20-X. Weblinks
Замок у Бидліні

Замок у Бидліні — руїни середньовічного замку в околицях села Бидлін Олькуського повіту Малопольського воєводства Польщі, на Шляху Орлиних Гнізд. Замок знаходиться на високій скелі, певний час відігравав функції святилища. Серед вчених існують думки, що будівля ніколи не була замком, а від самого початку виконувала лише сакральні функції. Історія Перша згадка про замок датується кінцем чотирнадцятого століття. На високому скелястому пагорбі був побудований форт, потім — оборонна вежа. Він виконував свою основну функцію близько двох сотень років. Перший власник був син Немежі з Гільчі. Саме його часто пов'язують з будівництвом фортеці. З того часу, в шістнадцятому столітті, замок перейшов у власність Бонера, потім Фірлея, замок змінив понад 20 власників. На початку шістнадцятого століття родина Фірлея здійснила реконструкцію кріпосних стін до церкви. У період Реформації близько 1570, Іоан Фірлей (колишній власник Бидліна) на деякий час замість церкви, організував у замку кальвіністські збори. У 1594 році його син Микола знову перетворив будівлю в храм католицької церкви Святого Хреста, назва якого перейшла на весь пагорб. У 1655 році костьол був зруйнований шведами, які йшли на Ченстохову. Десятиліття потому він був відновлений сім'єю Менчинських. Наприкінці вісімнадцятого століття, замок був покинутий і поступово зруйнований. Археологія Археологічні дослідження, проведені в 1989 році привели до відкриття раніше невідомих фундаментів будівель, у тому числі В'їзної вежі. Ці дані спонукали зрештою кваліфікувати будівлю як замок. Під час розкопок знайдені денарії Людвіка Угорського, датовані приблизно 1370, що дозволило припустити про спорудження замку в Бидліні у період правління Анжуйської династії. Примітки
Most staromiejski Zgorzelec-Görlitz

Most staromiejski Zgorzelec-Görlitz – most belkowy o konstrukcji stalowej przez Nysę Łużycką łączący polski Zgorzelec z niemieckim Görlitz. Otwarcie mostu nastąpiło 20 października 2004. Historia Pierwszy raz o drewnianym moście w tym miejscu wspomniano w 1298. 1432 – zniszczenie mostu przez powódź 1434 – odbudowa mostu wraz z pokryciem dachowym jednak, po kilku miesiącach most ponownie zostaje uszkodzony 1441 – odbudowa mostu przez cieślę miejskiego Franza 1525 – uszkodzenie konstrukcji mostu w czasie wielkiego pożaru miasta 1536 – architekt miejski Wendel Roskopf zaproponował budowę mostu kamiennego, jednak z powodu zbyt wysokich kosztów do realizacji inwestycji nie doszło 1547 – otwarcie kamiennego, brukowanego mostu autorstwa Hansa Seibotha 1566 – po wschodniej stronie wybudowano wieżę, a cały most zadaszono 1576 – zmieniono nawierzchnię mostu z brukowanej na pokrytą deskami 1622 (18 lipca) – zawalenie się środkowego przęsła mostu; zginęło osiem osób 1641 i 1813 (25 maja) – zniszczenie mostu na skutek pożaru 1642 – odbudowa mostu 1659 i 1777 – przebudowa mostu wraz z zadaszeniem 1846 – uszkodzenie konstrukcji mostu przez krę 1897 – zniszczenie mostu przez powódź 1906–1907 – budowa mostu stalowo-kamiennego 1945 (7 maja) – wysadzenie mostu przez żołnierzy niemieckich 1950 – usunięcie ruin mostu 2002 (13 marca) – podpisanie porozumienia o utworzeniu przejścia granicznego na moście staromiejskim 2003 – uwolnienie środków na budowę nowego mostu staromiejskiego 2004 (20 października) – otwarcie nowego mostu staromiejskiego 2007 (21 grudnia) – zniesienie kontroli granicznej na moście w związku z wejściem Polski do układu z Schengen. Przez Most Staromiejski prowadzi droga Via Regia oraz dwa szlaki pątnicze: Wielkopolska i Dolnośląska Droga św. Jakuba, które łączą się z europejską siecią Camino de Compostela. Na moście rozpoczyna się Ekumeniczna Droga Pątnicza (niem. Ökumenischer Pilgerweg), prowadząca do Vachy na granicy Turyngii i Hesji. Na moście znajdowało się przejście graniczne Zgorzelec-Görlitz Młyn trójkołowy i czterokołowy Na obu brzegach Nysy tuż przy moście zbudowane są charakterystyczne budowle, w których były kiedyś młyny. Na lewym brzegu znajdował się młyn czterokołowy – od lat 90. XX w. znajduje się tam restauracja pod tą samą nazwą (niem. Vierradenmühle). Na prawym brzegu jest charakterystyczna wieża, dawniej był tam foluszniczy młyn trójkołowy. Od 1997 znajduje się tam restauracja o nazwie Piwnica staromiejska. Przypisy Linki zewnętrzne Dane techniczne mostu
Mystki Palace

Mystki Palace - built in the 1880s probably design by Stanisław Hebanowski. Mansion-villa built in the French Renaissance style with a large bay on the axis of the input. Indoor hip roof. The main part of the building is the ground floor. Very run-down mansion, on the verge of ruin. Before building the palace, Charles Karśnicki Mystki owner and the host of the court at the same time tried to keep in touch with artists, writers. Louis Gomolec in his work on średzki Earth wrote: "secluded lounges, an old Polish manor house in Mystki were open for poets and writers. In Mystki lived poet and writer Lucian Siemienski (1807–1877) and Józef Ignacy Kraszewski (1812–1877). Thrice (1862.1865, 1867) guest in Mystki was the Tekla half-brother, also Arrigo Boito, one of the leading European composers of opera librettos and authors of the second half of the nineteenth and early twentieth centuries. After Charles's death (November 11, 1870), thanks to the efforts of his wife Tekla in 1877 a new mansion was built in the French Renaissance style, designed by the architect Stanislaw Hebanowski. After Tekla Karśnicka death in 1885 passed Mystki into the hands of Karłowskis family who farmed here until 1939. After the war, the property belonged to the State Farms. Currently mansion with a park administered by the ARWSP (Agricultural Property Agency of the State Treasury) and waiting for a new buyer who would restore his former glory. Sources Libicki, Marcin; Libicki, Piotr (2003). Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce (in Polish). Rebis Dom Wydawniczy. ISBN 978-83-7301-243-1. References
Pałac w Mystkach

Pałac w Mystkach – renesansowy pałac zbudowany w latach 80. XIX w. w miejscowości Mystki. Dwór zbudowano prawdopodobnie według projektu Stanisława Hebanowskiego, w stylu renesansu francuskiego z dużą wnęką wejściową na osi. Kryty dachem czterospadowym. Główna część budynku parterowa. Obecnie dwór jest bardzo zaniedbany, na progu ruiny. Przed powstaniem pałacu ówczesny właściciel Mystek Karol Karśnicki i jednocześnie gospodarz dworu starał się utrzymywać kontakt z twórcami, pisarzami. Ludwik Gomolec w swojej pracy o Ziemi Średzkiej pisał: salony zacisznego, staropolskiego dworku w Mystkach stały otworem dla poetów i pisarzy. W Mystkach przebywali: poeta i pisarz Lucjan Siemieński (1807–1877) i Józef Ignacy Kraszewski (1812–1877). Trzykrotnie (1862,1865, 1867) gościem Karśnickich w Mystkach był przyrodni brat Tekli, Arrigo Boito, jeden z najwybitniejszych kompozytorów europejskich i autorów librett operowych drugiej połowy XIX i początku XX wieku. Po śmierci Karola Karśnickiego (11 listopada 1870 r), staraniem jego żony Tekli, w 1877 r. zbudowano obecny dwór. Po śmierci Tekli Karśnickiej w 1885 r. Mystki przeszły w ręce rodziny Karłowskich, którzy gospodarowali tutaj do 1939 roku. Po wojnie majątek należał do Państwowych Gospodarstw Rolnych. Obecnie dwór z parkiem administrowany jest przez ARWSP) i czeka na nowego nabywcę, który mógłby mu przywrócić dawną świetność. Przypisy Bibliografia Marcin Libicki, Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Wielkopolsce. Rebis Dom Wydawniczy, 2003, s. 503. ISBN 978-83-7301-243-1.