NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Verteidigungsministerium (Polen)

Das Verteidigungsministerium der Republik Polen (polnisch Ministerstwo Obrony Narodowej, wörtlich Ministerium für Nationale Verteidigung) ist ein Teil der polnischen Exekutive und das für die Verteidigung und die polnischen Streitkräfte zuständige Ministerium des mitteleuropäischen Staates. Analog zum deutschen Bundesministerium der Verteidigung legt das Ministerium die verteidigungspolitischen Richtlinien des Landes fest. Aktueller Behördenleiter als Verteidigungsminister ist seit Dezember 2023 Władysław Kosiniak-Kamysz. Aufgaben Zu den Hauptaufgaben des polnischen Verteidigungsministerium gehören: die Sicherstellung der Einsatzbereitschaft sowie die Weiterentwicklung der Streitkräfte, die Verwaltung der Streitkräfte in Friedenszeiten, die Umsetzung der politischen Richtlinien, welche vom polnischen Ministerrat vorgegeben werden, die Erfüllung der Aufgaben und Verpflichtungen polnischer Streitkräfte in internationalen Einsätzen und Bündnissen, u. a. in Übungen. Dabei übt der Verteidigungsminister in Friedenszeiten den Oberbefehl über die Streitkräfte in Vertretung des Präsidenten aus, er ist zudem der höchste Disziplinarvorgesetzte für alle Soldaten. Struktur Der Verteidigungsminister führt die polnischen Streitkräfte und wird von einem Staatssekretär vertreten. Höchster militärischer Angehöriger des Führungskreises ist der Chef des polnischen Generalstabs, derzeit Leszek Surawski, zudem beinhaltet die Führungsebene noch zwei Unter-Staatssekretäre, den leitenden General des Verteidigungsministeriums, das Büro des Ministers, eine Operationszentrale sowie einen Pressesprecher. Unter dieser Leitungsebene stehen für die Verwaltung zuständige Abteilungen für Öffentlichkeitsarbeit, Überprüfung der Streitkräfte, rechtliche Angelegenheiten, finanzielle Angelegenheiten/Budgetfragen, Infrastruktur, Beschaffung, Internationale Sicherheitspolitik, Zusammenarbeit mit ausländischen Streitkräften, soziale Angelegenheiten der Soldaten, Administration, Personalwesen, sowie Strategie und Planung. Verteidigungsminister Weblinks Einzelnachweise
Ministero della difesa nazionale (Polonia)

Il Ministero della difesa nazionale (in polacco: Ministerstwo Obrony Narodowej) è il dicastero del Governo della Polonia responsabile della difesa e delle Forze armate polacche. L'attuale capo del Ministero della difesa è dal 2023 Władysław Kosiniak-Kamysz. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ministero della Difesa nazionale Collegamenti esterni (PL, EN) Sito ufficiale del Ministero della difesa nazionale, su gov.pl.
Ministerie van Defensie (Polen)

Het Ministerie van Defensie (Pools: Ministerstwo Obrony Narodowej, letterlijk: "Ministerie van Nationale Defensie") is het Poolse ministerie dat verantwoordelijk is voor de landsverdediging en de Poolse strijdkrachten. Ten tijde van de Tweede Republiek Polen heette het Ministerie van Militaire Zaken (Ministerstwo Spraw Wojskowych). Tot 1991 waren de ministers van Defensie in Polen altijd beroepsmilitairen (meestal generaals); sindsdien wordt de functie, met uitzondering van de periode 1993-1994, uitgeoefend door burgers. Ministers van Defensie 1945-1989 Michał Rola-Żymierski (PPR, later PZPR) (1945-1949) Konstanty Rokossowski (PZPR) (6 november 1949 - 10 november 1956) Marian Spychalski (PZPR) (10 november 1956 - 11 april 1968) Wojciech Jaruzelski (PZPR) (11 april 1968 - 22 november 1983) Florian Siwicki (PZPR) (22 november 1983 - 25 augustus 1989) na 1989 Florian Siwicki (PZPR) (25 augustus 1989 - 6 juli 1990) Piotr Kołodziejczyk (6 juli 1990 - 5 december 1991) Jan Parys (gelieerd aan PC) (23 december 1991 - 23 mei 1992) Romuald Szeremietiew (a.i.) (PPN) (23 mei 1992 - 5 juni 1992) Janusz Onyszkiewicz (UD) (5 juni 1992 - 26 oktober 1993) Piotr Kołodziejczyk (26 oktober 1993 - november 1994) Jerzy Milewski (a.i.) (november 1994 - 1 maart 1995) Zbigniew Okoński (1 maart 1995 - 22 december 1995) Stanisław Dobrzański (PSL) (5 januari 1996 - 17 oktober 1997) Janusz Onyszkiewicz (UW) (31 oktober 1997 - 16 juni 2000) Bronisław Komorowski (SKL) (16 juni 2000 - 19 oktober 2001) Jerzy Szmajdziński (SLD) (19 oktober 2001 - 19 oktober 2005) Radosław Sikorski (31 oktober 2005 - 7 februari 2007) Aleksander Szczygło (PiS) (7 februari 2007 - 7 september 2007) Jarosław Kaczyński (a.i.) (PiS) (7-10 september 2007) Aleksander Szczygło (PiS) (10 september 2007 - 16 november 2007) Bogdan Klich (PO) (16 november 2007 - 2 augustus 2011) Tomasz Siemoniak (PO) (2 augustus 2011 - 16 november 2015) Antoni Macierewicz (PiS) (16 november 2015 - 9.01.2018) Mariusz Błaszczak (9.01.2018 - 13.12.2023) Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL) (13.12.2023 -)
Министерство национальной обороны Польши

Министерство национальной обороны (пол. Ministerstwo Obrony Narodowej, MON) — правительственное ведомство Польши, возглавляемое министром обороны. Во время Второй Польской Республики и Второй мировой войны оно называлось Министерством военных дел. С 1991 года вместо военных возглавляется гражданскими лицами. Бюджет Министерства на 2008 год — 23,7 млрд злотых (11 млрд долларов США). С 13 декабря 2023 года пост министра занимает Владислав Косиняк-Камыш. История Список министров Министры военных дел (Польская Республика 1918—1939) Министры национальной обороны (в изгнании) Министры военных дел (в изгнании Министры национальной обороны (ПНР) Министры национальной обороны (с 1989 года) Януш Онышкевич (1997–2000) Бронислав Коморовский (2000–2001) Ежи Шмайдзиньский (19 октября 2001 – 31 октября 2005) Радослав Сикорский (Radosław Sikorski) — 31 октября 2005 — 7 февраля 2007) Александр Щигло (Aleksander Szczygło) — 7 февраля 2007 — 16 ноября 2007, включая 7—9 октября 2007 Ярослав Качиньский (Jarosław Kaczyński) — 7–9 октября 2007 (как Премьер-министр и министр обороны) Богдан Клих (Bogdan Klich) — 16 ноября 2007 — 29 июля 2011 Томаш Семоняк (Tomasz Siemoniak) — 2 августа 2011 — 12 ноября 2015 Антоний Мацеревич (Antoni Macierewicz) — 16 ноября 2015 — 9 января 2018 Мариуш Блащак (Mariusz Błaszczak) — 9 января 2018 — 13 декабря 2023 Владислав Косиняк-Камыш (Władysław Kosiniak-Kamysz) — 13 декабря 2023 — н. в. Ссылки Официальный сайт
Міністерство національної оборони Польщі

Міністерство національної оборони (пол. Ministerstwo Obrony Narodowej) є урядовим відомством республіки Польща, очолюваним міністром оборони. Під час Другої Польської Республіки та Другої світової війни воно називалося Міністерством військових справ. Бюджет Міністерства на 2008 становить 23,7 млрд злотих (11 млрд доларів). Керівництво Міністр Маріуш Блащак (ПіС) — Міністр національної оборони від 9 січня 2018 року Апарат міністерства Бартош Ковнацкі (ПіС) — державний секретар від 16 листопада 2015 року Міхал Дворчик — державний секретар від 1 березня 2017 генерал Лешек Суравські — Начальник Генерального штабу Війська польського від 31 січня 2017 року Бартомей Ґрабські (пол. Bartłomiej Grabski) — заступник державного секретаря від 17 листопада 2015 Войцех Фалковські — заступник державного секретаря від 17 листопада 2015 Томаш Шатковські — заступник державного секретаря від 17 листопада 2015 Богдан Скібут (пол. Bogdan Ścibut) — генеральний директор вакансія — глава політичного кабінету міністерства оборони і прес-секретар Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 8 квітня 2015 у Wayback Machine.]
Словашки Бескиди

Словашките Бескиди на полска територия се наричат Живецки Бескиди (на словашки: Slovenske Beskydy, на полски: Beskid Żywiecki) е средновисока планина, разположена по границата между Словакия на юг и Полша на север, съставна част на Западните Бескиди и съответно Западните Карпати. Има форма на изпъкнала на юг дъга с дължина около 80 km. На запад и северозапад дълбоката долина на река Чадца (десен приток на Вах, от басейна на Дунав) я отделя съответно от планините Яворники и Моравско-Силезките Бескиди. На юг чрез висока седловина се свързва с масива Малка Фатра, а на североизток, също чрез висока седловина, на полска територия – с планината Средни Бескиди. Максимална височина връх Бабя (1725 m), издигащ се границата между двете държави. Изградена е предимно от пясъчници. Северните, източните и южните ѝ склонове принадлежат към водосборния басейн на река Висла – река Сола и др., а западните и югозападните – към басейна на река Дунав – река Чадца и др. Ниските ѝ части, на височина до 1400 m са покрити букови и смърчово-елови гори, а високите са заети от храсти и субалпийски пасища. На полска територия е образуван Бабягурския национален парк, популярна туристическа дестинация. Източници
Beskid Żywiecki

Beskid Żywiecki je pohoří na polsko-slovenských hranicích. Z pohledu polského členění podle Jerzyho Kondrackiego pod něj patří i Kysucké a Oravské Beskydy na slovenské straně; z pohledu slovenského členění jsou to samostatné geomorfologické celky (jejichž pokračování na polské straně ale není dobře definováno). Tato část Beskyd dostala název podle polského města Żywiec. Její hlavní hřeben tvoří státní hranici. Zde leží také nejvyšší vrchol Żywieckých Beskyd i celých Vnějších Západních Karpat, Babia Góra (slovensky Babia hora, česky Babí hora). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Beskid Żywiecki na Wikimedia Commons
Saybuscher Beskiden

Die Saybuscher Beskiden (polnisch Beskid Żywiecki) sind ein Gebirgszug der Westbeskiden in Polen. Geographie Die Saybuscher Beskiden erstrecken sich südwestlich der Stadt Żywiec im Grenzgebiet zwischen Polen und Slowakei. Die angrenzenden Gebirge an der slowakischen Seite sind Kysucké Beskydy (Kischützer Beskiden) und Oravské Beskydy. Nach Nordwesten gehen die Saybuscher Beskiden in die Kotlina Żywiecka (Saybuscher Becken) und im Norden in die Beskid Mały (Kleine Beskiden) und Beskid Makowski (Mittelbeskiden) über. Im Westen bildet der Przełęcz Zwardońska (Zwardońer Pass) neben Zwardoń die Abgrenzung zu den Schlesischen Beskiden. Höchste Erhebungen sind: Babia Góra / Diablak (1725 m n.p.m.). Gówniak (1617 m n.p.m.) Pilsko (1557 m n.p.m.) Andere wichtige Erhebungen: Mała Babia Góra/Cyl (1515 m n.p.m.), Polica (1369 m n.p.m.), Sokolica (1367 m n.p.m.), Romanka (1366 m n.p.m.), Lipowski Wierch (1324 m n.p.m.), Wielka Racza (1236 m n.p.m.), Wielka Rycerzowa (1226 m n.p.m.). Die Saybuscher Beskiden lassen sich in die folgenden Gebirgskämme unterteilen: Westlicher Teil zwischen Zwardońer Pass und Głuchaczki Pass: Wielka Racza-Gruppe (Grupa Wielkiej Raczy), auch Racza-Sack (Worek Raczański) genannt Nest der Pilsko, Romanka und Lipowski Wierch (Gniazdo Pilska, Romanki i Lipowskiego Wierchu) Östlicher Teil: Babia Góra-Kamm (Pasmo Babiogórskie), mit Polica-Kamm Orawa-Podhale-Kamm (Pasmo Orawsko-Podhalańskie) Schutzgebiete 1954 wurde der Nationalpark Babia Góra gegründet. Der Saybusche Landschaftsschutzpark wurde im Jahre 1986 gegründet und hat eine Fläche von 358,70 km². Literatur Stanisław Figiel, Urszula Janicka-Krzywda, Piotr Krzywda, Wojciech W. Wiśniewski: Beskid Żywiecki. Przewodnik. Oficyna Wydawnicza „Rewasz“, Pruszków 2006, ISBN 83-89188-59-7 (polnisch). Weblinks
Żywiec Beskids

The Żywiec Beskids (Polish: Beskid Żywiecki; Silesian: Beskid Żwiecki) is a mountain range in the Outer Western Carpathians in southern Poland. It is the second highest range in Poland, after the Tatra Mountains. The highest peak is Babia Góra (1,725 m) and Pilsko (1,557 m). References
Словацкие Бескиды

Слова́цкие Бески́ды (на тер. Словакии; словац. Slovenské Beskydy), или Живецкие Бескиды (на тер. Польши; пол. Beskid Żywiecki) — горы на границе Польши и Словакии, часть Западных Бескид. Протяжённость хребта составляет около 80 км. Высшая точка — гора Бабья (1725 м). Горы сложены главным образом песчаниками. На склонах до высоты 1400 м произрастают елово-пихтовые и буковые леса, выше — горные кустарники и луга. Здесь открыт Бабёгурский национальный парк. Примечания
Живецькі Бескиди

Живецкі Бескиди (на тер. Польщі; пол. Beskid Żywiecki) / або Словацькі Бескиди (на тер. Словаччини; словац. Slovenské Beskydy) — гори на кордоні Польщі та Словаччини, частина Західних Бескид. Протяжність хребта близько 80 км. Найвища точка — гора Бабина (1725 м). На схилах до висоти 1400 м ростуть ялицево-смерекові і букові ліси, вище — гірські чагарники і луки. Тут відкрито національний парк. Див. також Сілезькі Бескиди Примітки
Kloster Mariä Verkündigung (Supraśl)

Das Kloster Mariä Verkündigung (polnisch Monaster Zwiastowania Przenajświętszej Bogurodzicy i św. Jana Teologa) in Supraśl ist ein Kloster der Polnisch-Orthodoxen Kirche. Es wurde etwa 1498/1503 gegründet und 1915 geschlossen. Seit 1951 wird es wieder genutzt, seit 1989 offiziell betrieben. Geschichte Vor 1497 wurde eine orthodoxe Gemeinschaft in Grodek gegründet. Die ersten Mönche kamen wahrscheinlich vom Balkan (Athos) und aus dem Kiewer Höhlenkloster. Sie wurden durch den Woiwoden Alexander Chodkiewicz und Erzbischof Josef Soltan von Smolensk unterstützt. Einige Jahre später (1501/1503?) wurde der Standort einige Kilometer weiter an den Fluss Supraśl verlegt. Um 1501 (1507?) wurde die erste hölzerne Kirche Johannes des Evangelisten errichtet. 1505 wurde die Gründung des Klosters durch Patriarch Joachim I. von Konstantinopel bestätigt, bald danach auch von König Alexander von Polen. 1510 wurde die steinerne Kirche der Verkündigung der Heiligen Jungfrau Maria errichtet. Das Kloster nahm einen raschen Aufschwung. Es war bald das zweitwichtigste orthodoxe Kloster im Großfürstentum Litauen. 1532 wurde dem Vorsteher des Klosters Sergius Kimbar der Rang eines Archimandriten verliehen. 1557 waren in der Bibliothek des Klosters bereits 200 Handschriften und Inkunabeln verzeichnet. Das Kloster unterhielt enge Kontakte zur Bulgarisch-Orthodoxen Kirche. 1582 besuchte deren Patriarch Gabriel das Kloster. Auch die Fresken im Innern der Kirche zeigen byzantinische Einflüsse vom Balkan. Bereits 1609 trat das Kloster der neuen Unierten Kirche bei und wurde 1635 an den Orden der Basilianer übergeben. Die meisten Gebäude wurden in der Folgezeit im Barockstil neu errichtet. Es entstand eine Druckerei, die mehr als 350 Drucke in lateinischer, polnischer und ruthenischer Sprache veröffentlichte. 1796 wurde der Klosterkomplex von den neuen preußischen Behörden konfisziert, konnte aber weiter bestehen bleiben. Seit 1807 gehörte das Gebiet zum Russischen Reich. 1823 entdeckte der polnische Slawist Michał Bobrowski in der Bibliothek eine umfangreiche altslawische Handschrift, den Codex Suprasliensis, die heute zum Weltdokumentenerbe gehört. 1824 wurde das Kloster wieder orthodox. 1915 wurde das Kloster aufgelöst. In den 1920er Jahren wurde dort eine Landwirtschaftsschule eingerichtet, später schlesischen Adligen übergeben. 1939 wurde der Komplex zu einer Kaserne der Roten Armee, die Kirche zur Reparaturwerkstatt. 1944 wurde die Kirche Mariä Verkündigung durch die deutsche Wehrmacht gesprengt. Seit 1951 konnte ein kleiner Teil des Klosters durch orthodoxe Mönche wieder genutzt werden. Der größere Teil wurde staatlich genutzt. 1984 wurde mit dem Wiederaufbau der Kirche Mariä Verkündigung begonnen und das Ordenshaus wieder eröffnet. 1989 wurde das Kloster offiziell wieder gegründet, 1996 die letzten Gebäude zurückgegeben. Weblinks Kloster Mariä Verkündigung (deutsch)
Monastère de l'Annonciation de Supraśl

Le monastère de l'Annonciation de Supraśl ou laure de Supraśl (en polonais : Monaster Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Supraślu) est un monastère orthodoxe polonais situé à Supraśl au Nord-Est de la Pologne. Histoire Le monastère de l'Annonciation de Supraśl a été fondé au XVIe siècle. Patrimoine artistique Voir aussi Lien interne Église orthodoxe de Pologne Lien externe Site officiel Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne Portail du christianisme orthodoxe
Branicki Tenement

The Branicki Tenement is an eclectic-style historic building dating back to 1903, located on Smolna Street in Warsaw, Poland. It currently houses a four-star boutique Hotel Indigo Warsaw, a brand of InterContinental Hotels Group. History It originally functioned as a residence, within a block of tenement houses numbering from 30 to 38. The owner of the building at that time - Count Ksawery Branicki - initiated the division of the Branicki Palace Gardens in hopes of creating a representative urban development. The building is situated in Warsaw’s most charming and picturesque neighborhood, in proximity to Nowy Świat Street, Royal Route and Three Crosses Square. The design of the building was assigned to valued architect Bronisław Brochowicz-Rogoyski, who also developed an attractive array of tenement houses on Foksal street, the main building of the Warsaw University of Technology, and the first high-rise construction in Warsaw - the "PAST" building. In 1944 the building was bombed by German forces and robbed. After WWII the building was reconstructed, based on preserved plans and photographs, however it was no longer owned by the Branicki family. Since October 1945 the entire property, pursuant to Bierut Decree, along with the impressive family fortune, was nationalized. For a short period of time, the office of the First Secretary of PZPR Bolesław Bierut was located here. From the 1970s until the reclaiming of the building by the Count Branicki's heirs, it served as headquarter of the Union of Socialist Polish Youth (ZSMP). Smolna 40 is under the protective care of the Warsaw Conservatory Office. Since 2014, it has been owned by Budizol Property. In May 2017 the building reopened as the four-star boutique hotel under international brand Hotel Indigo. See also Architecture of Warsaw Hotel Bristol, Warsaw List of hotels in Poland References
Kamienica Branickich w Warszawie

Kamienica Branickich – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Smolnej 40 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis W końcu XIX wieku właściciel terenów przylegających do pałacu Branickich, hrabia Ksawery Branicki, rozpoczął ich parcelację. Wydzielił on sześć placów z frontami od ul. Smolnej. Zaprojektowanie pięciu budynków (szósty plac nabył Paweł Chrzanowski) powierzono Bronisławowi Brochwicz-Rogoyskiemu. Kamienica została wzniesiona w 1903 roku jako miejska rezydencja przeznaczona dla rodziny Branickich. Eklektyczna kamienica zachwycała wspaniałymi zdobieniami i pałacowym wnętrzem. Sąsiadowała z czterema kamienicami czynszowymi pod numerami 30–38. Zamieszkał w niej m.in. malarz Franciszek Żmurko, zajmując ostatnie piętro budynku. W 1944 roku kamienica została zbombardowana i ograbiona. Po II wojnie światowej odbudowano ją na podstawie zachowanych planów i fotografii, jednakże nie należała już do rodziny Branickich. Od października 1945 roku na mocy tzw. dekretu Bieruta nieruchomość została znacjonalizowana. Przez krótki czas mieścił się tu gabinet Pierwszego Sekretarza PZPR – Bolesława Bieruta. Od lat 70. XX wieku do odzyskania budynku przez spadkobierców hrabiego Branickiego budynek stanowił siedzibę Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. W 1988 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Od 2014 roku budynek stanowi własność spółki Budizol Propert. W maju 2017 został tam otwarty czterogwiazdkowy butikowy hotel międzynarodowej marki Indigo z grupy InterContinental. Przypisy
Park Trojanowskich w Aleksandrowie Kujawskim

Park Trojanowskich w Aleksandrowie Kujawskim – zabytkowy park pałacowy położony w północnej części Aleksandrowa Kujawskiego, na obszarze ograniczonym ulicami Stanisława Wyspiańskiego i Parkową, otaczający zabytkowy Pałac Trojanowskich. Park założony został w pierwszej połowie XIX wieku, na terenie majątku Białe Błota, na obszarze o nieregularnym obrysie, znajdującym się w północno-wschodniej części miasta.. W 1900 roku na terenie obecnego parku powstał pałac rodziny Trojanowskich. W latach 60. XX wieku w sąsiedztwie parku wybudowano Miejskie Centrum Kultury. Od zachodniej strony park graniczy z ulicą Stanisława Wyspiańskiego, od południa graniczy z ulicą Parkową. Na terenie parku znajdują się trzy stawy (dawne glinianki), oraz 12 pomników przyrody (drzew o obwodzie od 180 do 550 cm). W północnej części parku zlokalizowany jest zabytkowy Pałac Trojanowskich oraz Zespół Szkół nr 1, południowa część parku została wygrodzona i uporządkowana jako skwer miejski. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowąsie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ostrowąsie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat aleksandrowski diecezji włocławskiej). Kościół jest sanktuarium maryjnym. Świątynia powstała w 1. połowie XX wieku (kościół wybudowano w latach 1914–1921). Ten obiekt sakralny został wzniesiony w formie trzynawowej bazyliki z transeptem. Nad rozczłonkowaną bryłą budowli dominuje okazała wieża, do której przylega klatka schodowa. Na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu jest umieszczona sygnaturka. Kościół jest niejednoznaczny pod względem stylu, posiada jednakże cechy stylu neoromańskiego. W świątyni znajduje się sanktuarium maryjne. Budowla zachowała się do dziś w dobrym stanie. W ołtarzu głównym kościoła znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, zwany obrazem Matki Bożej Pani Kujaw. Namalował go ok. 1630 r. nieznany artysta na wzór wizerunku Salus Populi Romani (Ocalenie Ludu Rzymskiego) z Bazyliki Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) w Rzymie. Obraz w Ostrowąsie został 24 sierpnia 1986 r. koronowany papieskimi koronami przez kard. Józefa Glempa. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Otłoczynie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Otłoczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Toruń IV diecezji toruńskiej). Jest to dawna świątynia ewangelicka wzniesiona na początku XX wieku (kościół powstał w latach 1900-1906). Budowla ceglana z kamienną podmurówką została zbudowana według oryginalnego planu; do korpusu przeciętego pseudotranseptem jest dostawiona narożnikowa kruchta. Bryła budowli charakteryzuje się strzelistą wieżą dobudowaną do jednego z dłuższych boków korpusu. Kościół jest ozdobiony ostrołukowymi otynkowanymi blendami. Architektura świątyni jest jednym z przykładów stylu neogotyckiego. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Bądkowie

Kościół świętego Mateusza Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bądkowski diecezji włocławskiej). Świątynia została wzniesiona około 1312 roku, z tego czasu pochodzi część wschodnia (dawne: zakrystia, prezbiterium i nawa główna). W latach 1913–1921 Kościół został rozbudowany w stylu neogotyckim według projektu Jarosława Wojciechowskiego – od strony zachodniej została dobudowanoa nawa i wieża, średniowieczna nawa główna została przekształcona na prezbiterium, natomiast prezbiterium i zakrystia w zakrystię. W dniu 31 lipca 1921 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Wojciecha Owczarka. Budowla jest orientowana, znajduje się na niewielkim wzniesieniu w północnej części wsi. Jest otoczona starymi nasadzeniami i kamiennym murem. Świątynia posiada jedną nawę dwa przęsła, wieża jest umieszczona na osi, prezbiterium jest dwuprzęsłowe (dawniej była to nawa), zakrystia jest sześciokątna (dawniej było to prezbiterium), kościół posiada także małą dobudówkę (dawniej była to zakrystia). Świątynia została zbudowana na fundamencie ceglano-kamiennym, mury zewnętrzne są ceglane w wątku wendyjskim (część w stylu gotyckim) i polskim (część w stylu neogotyckim). We wnętrzu ściany są otynkowane i pokryte polichromią. Dawna zakrystia jest nakryta sklepieniem kolebkowym, dawne prezbiterium – sklepieniem pozornym, dawna nawa – kolebkowo-krzyżowym, nawa – kolebkowo-krzyżowym opartym na przyściennych filarach. Elewacja frontowa została zbudowana w latach 1912–1920, pośrodku znajduje się portal między dwoma kolumnami z piaskowca i z trójkątnym szczytem. Nad nim jest umieszczony wielouskokowy oculus nawiązujący do tradycji rozet w architekturze gotyku. Na osi portalu znajduje się dwukondygnacyjna, ośmiokątna wieża zakończona ceglanym gzymsem arkadowym i uskokowym dachem namiotowym. Przypisy Linki zewnętrzne Bądkowo (1928) w bibliotece Polona