NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burg Schlochau

Die Burg Schlochau in Schlochau in Westpreußen ist die zweitgrößte Ordensburg des Deutschen Ordens im heutigen Polen. Erhalten ist nur der Turm. Seit 2004 befindet sich im Turm und der vor knapp 200 Jahren angebauten Kirche das Regionalmuseum von Schlochau. Baugeschichte Der Bau der Anlage, in der der erste Komtur bereits 1332 residierte, erfolgte in den Jahren 1325 bis 1365. Im Jahre 1454 wurde sie von Soldaten König Kasimirs IV. von Polen erobert. Während des Dreizehnjährigen Krieges besetzten die Kreuzritter das Schloss für vier Tage. Im Jahre 1656 kam die Burg Schlochau, nach der einige Monate dauernden Belagerung, für ein Jahr in schwedischen Besitz. In den Jahren 1466 bis 1770 war das Schloss Sitz eines polnischen Starosten. In den Jahren 1633 bis 1637 wurde für die dazugehörige Verwaltung (Starostei) ein neues Gebäude auf der Burg erbaut. Nach der Ersten Polnischen Teilung im Jahre 1772 gelangte Czluchów unter preußische Herrschaft. Nach dem Brand der Stadt 1793 erlaubte Friedrich Wilhelm II. von Preußen den Schlochauern, die bis dahin gut erhaltene Burg abzutragen, um Baustoff für neue Gebäude zu gewinnen. Seit 1811 ist nur noch der 46 Meter hohe Turm erhalten. Kapelle In die ehemalige Ordensburg wurde 1826–28 eine neue Kapelle eingebaut, nach einem von Karl Friedrich Schinkel 1824 überarbeitetem Entwurf. Der Bergfried wurde 1844 als Glockenturm einbezogen. Die Kapelle dient heute als katholische Kirche. Literatur Tomasz Torbus: Die Konventsburgen im Deutschordensland Preußen. Oldenbourg, München 1998, ISBN 3-486-56358-0, S. 180–184, 625–636; doi:10.11588/diglit.43361. N. G. Benwitz: Die Komthureien Schlochau und Tuchel. In: Preußische Provinzial-Blätter, Dritter Band, Königsberg 1830, S. 5–39 (Google Books), und S. 287 (Google Books). N. G. Benwitz: Geschichte der Schösser des Deutschen Ordens Schlochau und Tuchel, in: Preussische Provinzial-Blätter, Vierter Band, Königsberg 1830, S. 441–471 (Google Books). Martin Zeiller: Schlochau. In: Matthäus Merian (Hrsg.): Topographia Electoratus Brandenburgici et Ducatus Pomeraniae (= Topographia Germaniae. Band 13). 1. Auflage. Matthaeus Merians Erben, Frankfurt am Main 1652, S. 46–47 (Volltext [Wikisource]). Weblinks Schloss Człuchow. zamki.net.pl (polnisch, englisch) Regionalmuseum von Schlochau (Muzeum Regionalne w Człuchowie) (polnisch) Einzelnachweise
Złocieniec (stacja kolejowa)

Złocieniec – stacja kolejowa w Złocieńcu, w województwie zachodniopomorskim, w Polsce. Transport miejski jest obsługiwany z dworca kolejowego przez PKS Złocieniec z przystankiem na ul. Dworcowej. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca lokalnego. Historia Początki dworca 1 grudnia 1877 Dworzec kolejowy w Falkenburg został otwarty. Na otwarciu dworca została uruchomiona linia kolejowa nr 210 relacji Chojnice – Runowo Pomorskie, gdzie Złocieniec zastał rozwoju swojego dworca. Okres PRL W okresie PRL-u stacja była ruchliwa z aktywnym ruchem pasażerskim i towarowym oferując również linię kolejową nr 410 relacji Grotniki Drawskie – Choszczno. Po 1989 roku ruch kolejowy malał przez rozwój transportu drogowego, gdzie linia kolejowa nr 410 została została zamknięta dla ruchu pasażerskiego w 1996 r., później całkiem rozebrana w roku 2000. 2022–2025 Na przełomie lat 2022–2023 trwał remont stacji, który zakończono pod koniec 2023 r. W ramach modernizacji wyremontowano perony, zainstalowano windy oraz nowe schody. 10 października 2025 r. przy dworcu kolejowym zostało otworzone nowe parkingi. Ruch pasażerski Linie kolejowe Przypisy Linki zewnętrzne Złocieniec, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Złocieniec w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Kamieniec Ząbkowicki Palace

The Kamieniec Ząbkowicki Palace (Polish: Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim, German: Schloss Kamenz) is a 19th-century monumental palace in the form of a medieval castle, located in the town of Kamieniec Ząbkowicki, Lower Silesia, in southwestern Poland. It was designed by Karl Friedrich Schinkel in the Neo-Gothic architectural style for Princess Marianne of the Netherlands and completed in 1872 under the German Empire. History The first owner of the Kamieniec Ząbkowicki Palace (then known as Schloss Kamenz) was Princess Marianne of the Netherlands, who in 1838, commissioned the construction of the palace to Karl Friedrich Schinkel. In 1848, construction works were halted due to Princess Marianne's divorce with Prince Albert of Prussia, only to be renewed in 1853. In 1858, the terrace gardens were designed by Peter Joseph Lenné, the General Director of Prussian Parks. In 1873, and with the marriage of Albrecht's son, Princess Marianne granted Albert property rights. During World War II, the Germans used the palace complex as a transit station for ransacked art works. After 1945, the interior of the palace was either looted or devastated by Red Army soldiers, with part of the marble salvaged to construct the Congress Hall at the Palace of Culture and Science in Warsaw. Presently, successive renovation works since 2013, financed by the Ministry of Culture and National Heritage of Poland have secured the property, opening the site to tourists. Architecture The Neo-Gothic palace is located on a hill, towering above the town of Kamieniec to the east. The rectangular complex 75.3 meters in length by 48.3 meters in width. The four corner towers are 33.6 meters in height. The cloistered courtyard is approximately 19.5 by 18.2 meters. The palace itself is enclosed by a defensive wall with circular side bastions and turrets, giving it a medieval appearance. The large parkland features a Neoclassical mausoleum of the Hohenzollern family. Gallery References
Castillo de Kamenz

El castillo de Kamenz es un castillo situado en Kamieniec Ząbkowicki (en alemán, Kamenz), actualmente en Polonia, a 60 kilómetros de Breslavia. Historia La futura reina de los Países Bajos, nacida princesa Guillermina de Prusia, adquiere en 1812 el dominio de la antigua abadía, anteriormente secularizada por su hermano Federico Guillermo III de Prusia. Su hija, la princesa Mariana de Orange-Nassau, esposa del Príncipe Alberto de Prusia, hizo construir el castillo en estilo neogótico según los planes de Karl Friedrich Schinkel. El castillo se presenta bajo la forma de un gran cuadrilátero almenado con cuatro torres en sus ángulos. Sus hijos nacen aquí. Después del divorcio con el príncipe Alberto, ella permanecerá en al castillo de Reinhartshausen en el Rheingau. El imponente castillo permanece en posesión de la familia Hohenzollern, hasta su expulsión por el Ejército rojo en 1945. Después de la Conferencia de Potsdam, Silesia es concedida a Polonia y sus habitantes alemanes, que se convierten en personas desplazadas, son expulsados. El castillo es incendiado en 1945 y trabajos parciales de restauración tienen lugar a partir de 1995. Galería
Château de Kamenz

Le château de Kamenz (en polonais : pałac w Kamieńcu Ząbkowickim) est un château situé à Kamieniec Ząbkowicki (en allemand : Kamenz) à une soixantaine de kilomètres de Wroclaw, dans la voïvodie de Basse-Silésie, en Pologne. Construit dans le style néogothique, sur les plans de Karl Friedrich Schinkel, il fut la résidence de Marianne d'Orange-Nassau et de son mari le prince Albert de Prusse. Histoire La princesse Wilhelmine de Prusse, sœur cadette du roi Frédéric-Guillaume III et future reine consort des Pays-Bas, achète en 1812 le domaine de l'ancienne abbaye de Kamenz en Silésie, sécularisée auparavant par son frère. Sa fille, la princesse Marianne d'Orange-Nassau, l'a reçu en dot lors de son mariage avec son cousin le prince Albert de Prusse en 1830 et elle confia à l'architecte Karl Friedrich Schinkel la mission de construire un nouveau château au-dessus de Kamenz. En avril 1838, Schinkel s'est rendu au terrain et il optait pour un bâtiment de style néogothique inspiré par le gothique de brique du Nord de l'Europe, notamment la forteresse teutonique de Marienbourg. La pose de la première pierre a eu lieu le 15 octobre 1838. Le château se présente sous la forme d'un grand quadrilatère crénelé avec quatre tours à ses angles. Après le divorce de Marianne avec le prince Albert (à la suite de son affaire avec Rosalie von Rauch), en 1849, elle demeure au château de Reinhartshausen dans le duché de Nassau. De 1858 à 1868 est aménagé le parc du château, dans une structure de terrasses, selon le projet de Peter Joseph Lenné ; le jardin était surtout connu pour la culture du pommier domestique Prince Albert de Prusse. L'imposant château de Kamenz reste dans la possession des Hohenzollern, jusqu'à l'occupation par l'Armée rouge en 1945. Le bâtiment a été pillé puis incendié. Après la conférence de Potsdam, la Silésie est donnée à la république de Pologne et ses habitants allemands sont expulsés. En 1995 a commencé la reconstruction du château sur une initiative privée ; les travaux partiels de restauration se poursuivent jusqu'à présent. Galerie Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Slot Kamenz

Slot Kamenz is een kasteel in de Poolse plaats Kamieniec Ząbkowicki (tot 1945 Kamenz in Schlesien). Het domein werd in 1812 gekocht door Wilhelmina van Pruisen, de vrouw van Willem I, die in 1814 de eerste koning der Nederlanden werd. Zij kocht het van haar broer, Frederik Willem III van Pruisen die het oude abdijterrein eerder gekocht had. Prinses Marianne, de dochter van Willem I en Wilhelmina van Pruisen erfde het domein na de dood van haar moeder in 1837 en liet met haar man, prins Albert van Pruisen, in 1838 door Karl Friedrich Schinkel een kasteel in neogotische stijl bouwen. Het rechthoekige kasteel van 88 bij 60 meter werd op de Harthaberg gebouwd en had op elk van de vier hoeken een toren. Het park werd in 1858 aangelegd door de bekende Pruisische tuin- en landschapsarchitect Peter Joseph Lenné. In dit kasteel werden de kinderen van prinses Marianne en prins Albert geboren. Na de scheiding van het paar vertrok prinses Marianne naar Voorburg. Het kasteel bleef tot 1945 in het bezit van de familie Hohenzollern, toen het Rode Leger Silezië veroverde en de Duitse bevolking verdreven werd. In 1945 werd het kasteel door brand verwoest. In 1995 werd slot Kamenz gerestaureerd.
Ratno Dolne (zámek)

Ratno Dolne je zřícenina zámku postaveného kolem roku 1563 v polské obci Ratno Dolne. V následujících stoletích byl zámek několikrát přestavěný. V roce 1998 byl poškozen požárem. Historie Původní hrad v obci Ratno Dolne byl postaven v posledních desetiletích 15. století na obdélníkovém půdorysu o rozměrech 14 × 22 metrů s věží vysokou 7,5 metru a vstupem ze severu. V roce 1563 byl rozšířen Balzerem z Reichenbachu. V roce 1645, během třicetileté války, byla stavba zničena. Ruinuí koupil v roce 1675 Daniel Paschasius z Osterbergu, který ji přestavěl, zvýšil a přistěvěl atiku. Postavil také novou budovu v severovýchodní části nádvoří. K výrazným proměnám došlo ve druhé polovině 19. století, kdy se majitelem hradu stal od roku 1854 Woldemar Johnston Kroegeborn (1806–1860), od roku 1860 pak Theresa de mono Amelang (1815–1887), Kroegebornova manželka, a později od roku 1872 jeho syn Maximillian von Johnston Kroegeborn (1847–1918), královský komoří. V té době byla postavena štíhlá západní věž a přestavěno vstupní nádvoří. Kolem roku 1896 byly modernizovány interiéry. Od roku 1918 byla majitelkou Elisabeth, de mono Hauteville-Jacquemine (1849–1933), vdova po Maximovi. Po roce 1945 byl zámek využíván Státním zemědělským statkem a jako rekreační objekt. V letech 1972 a 1985 na zámku proběhly drobné opravy. V roce 1996 ho koupil vratislavský podnikatel Edward Ptak. V zimě 1997/1998 byla při požáru zničena střecha a stropy. Od té doby budova chátrá. V roce 2006 ji Edward Ptak daroval společnosti WKS Śląsk Wrocław, jejímž byl akcionářem a předsedou představenstva. Architektura Budova je postavena na čtyřúhelníkovém půdorysu z kamene a cihel s malým vnitřním nádvořím. Ornamentální vstupní portál je zakončen trojúhelníkovým frontonem završeným vázou se stonky plnými listů a chmelových plodů. Fronton obsahuje nápis a erby Maximilliana von Johnston Kroegeborna (1847-1918) vlevo a jeho manželky Elisabethy von Hauteville-Jacquemine (1849–1933) vpravo kryté přikryvadly vyrůstajícími z přilby. Budova je třípodlažní s mezipatrem a krytá nízkými sedlovými střechami. Na skromných fasádách se dochovaly fragmenty architektonických detailů, některé okenní rámy, rustikalizace na nárožích a korunní atiky. Ve středním bodě atiky jižního průčelí je umístěn erb rodiny Johnston Kroegeborn s datací MDCCCLXXII (1872), který drží dva lvi. Vnitřní dispozice je vícepatrová, v některých místnostech se dochovaly křížové klenby. K zámku přiléhají terasovité zahrady ze 17. století a bývalá obora, přeměněná v 19. století na krajinářský park. Nedaleko stojí hospodářské budovy bývalého panství a dvě hospodářské budovy zámku. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zamek w Ratnie Dolnym na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ratno Dolne (zámek) na Wikimedia Commons
Schloss Niederrathen

Das Schloss Ratno Dolne (deutsch Schloss Niederrathen) liegt in Ratno Dolne (Niederrathen) in der Landgemeinde Radków (Wünschelburg) im Powiat Kłodzki in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Das Schloss steht auf einem Felsvorsprung über der Prosna (auch Rathener Wasser), einem rechten Zufluss der Steine (polnisch Ścinawka). Geschichte Rathen war eine alte böhmische Befestigung gegen Polen und ist wohl schon im 11. Jahrhundert entstanden. Das Schloss Niederrathen wurde 1347 erstmals erwähnt. Im Jahr 1505 erhielt es Steffan Pantzinger zum Lehen, 1514–1628 war es in der Hand der von Reichenbach, die das heute erhaltene vierflügelige Gebäude mit Lauben im Innenhof 1563 errichtete. Der dreigeschossige Wohnturm mit Schießscharten stammt aus dem Ende des 15. oder Anfang des 16. Jahrhunderts. Im Dreißigjährigen Krieg wurde es 1645 von den Schweden niedergebrannt. Seit 1675 war es im Besitz des Daniel Paschasius von Osterberg, der einen Umbau des Schlosses und eine Erweiterung des Südflügels veranlasste. Beleg dafür ist ein barockes Portal, dessen Inschrift die Jahreszahl 1677 trägt. Sebastian von Johnston ließ nach 1854 den Turm ausbauen und neben dem Schloss ein neues Haus, das sogenannte „kleine Schloss“ erbauen. 1872 erfolgte eine Umgestaltung im Stil der Neurenaissance durch den damaligen Besitzer Woldemar von Johnston. Dessen Sohn Max von Johnston veranlasste 1896 eine Modernisierung der Innenräume. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden die Gebäude zweckentfremdet genutzt. 1971–1972 wurden Teile zu einem Kinderheim umgestaltet. Später wurde das Schloss dem Verfall preisgegeben und 1998 durch einen Brand weitgehend zerstört. Auf der Südseite des Schlosses wurden Ende des 17. oder Anfang des 18. Jahrhunderts Terrassengärten angelegt, die 1854 zu einem Landschaftspark umgestaltet wurden. Das westlich des Schlosses liegende Gebäude diente ehemals als Hofkanzlei. Es wurde im dritten Viertel des 17. Jahrhunderts errichtet und 1872 umgebaut. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 800f. Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Weidlich, Frankfurt/Main 1971, S. 68–69. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Foto der Schlossruine (2006) Schlossruine (2017)
Дольнератненский замок

Дольнератненский замок (пол. Zamek w Ratnie Dolnym, нем. Schloss Niederrathen) — замок в деревне Ратно-Дольне гмины Радкув Клодзского повята Нижнесилезского воеводства в Польше. Частично поврежден во время пожара в 1998 году, замок в наше время приходит в упадок. История Замок был построен в последние десятилетия XV века. В 1563 году строительство замка продолжил Бальцер фон Райхенбах. В 1645 году, во время Тридцатилетней войны, здание было разрушено. После разрушения замок в 1675 году купил Даниэль Пасхасиус фон Остерберг (род), который его отстроил, несколько повысив и оборудовав аттики. Он также построил новое здание в северо-восточной части двора. Значительные изменения были сделаны во второй половине XIX века, когда было построено стройную западную башню, перестроен въездной двор, а также около 1896 года модернизированы интерьеры. После 1945 года замок использовался как дом отдыха. В 1972 и 1985 годах был осуществлен его косметический ремонт. В 1996 году замок стал частной собственностью. Зимой 1997/1998 годов в результате пожара уничтожена крыша и потолки. С того времени состояние замка постоянно ухудшалось. Архитектура Замок — это трехэтажное оштукатуренное здание из камня и кирпича с мезонином, покрытое низкой двускатной крышей, построенное на четырехугольном плане, с небольшим внутренним двором. Скромные фасады сохранили фрагменты архитектурных деталей, часть оконных рам, рустовку углов и аттики. В центральном месте аттика южного фасада находится герб Вальдемара Джонстона, владельца замка с 1854 года с датой — 1872 год. Герб держат два льва. В некоторых комнатах внутри замка сохранились своды. К замку прилегают террасные сады XVII века и старый зверинец, превращенный в ландшафтный парк в XIX веке. Рядом размещены хозяйственные постройки древнего поместья и два флигеля. Галерея Примечания
Долішньоратненський замок

Долішньоратненський замок (пол. Zamek w Ratnie Dolnym, нім. Schloss Niederrathen) — замок у селі Ратно-Дольне гміни Радкув Клодзького повіту Нижньосілезького воєводства в Польщі. Частково пошкоджений під час пожежі в 1998 році, замок у наш час занепадає. Історія Замок було побудовано в останні десятиліття XV століття. У 1563 році розбудову замку продовжив Бальцер фон Райхенбах. У 1645 році, під час Тридцятилітньої війни, будівлю було зруйновано. Після руйнування замок у 1675 році купив Даніель Пасхасіус фон Остерберг, який його відбудував, дещо підвищивши та обладнавши аттики. Він також побудував нову будівлю у північно-східній частині подвір'я. Значні зміни було зроблено у другій половині XIX століття, коли було побудовано струнку західну вежу, перебудовано в'їзне подвір'я, а також близько 1896 року змодернізовано інтер'єри. Після 1945 року замок використовувався як будинок відпочинку. У 1972 та 1985 роках було здійснено його косметичний ремонт замку. У 1996 році замок став приватною власністю. Взимку 1997/1998 років внаслідок пожежі було знищено дах та стелі. З того часу стан замку постійно погіршувався. Архітектура Замок — це триповерхова оштукатурена будівля з каменю та цегли з мезоніном, вкрита низьким двосхилим дахом, споруджена на чотирикутному плані, з невеликим внутрішнім подвір’ям. Скромні фасади зберегли фрагменти архітектурних деталей, частину віконних рам, рустування кутів та аттики. У центральному місці аттика південного фасаду знаходиться герб Вальдемара Джонстона, власника замку з 1854 року з датою — 1872 рік. Герб тримають два леви. В деяких кімнатах всередині замку збереглися склепіння. До замку прилягають терасні сади XVII століття та давній звіринець, перетворений у ландшафтний парк у ХІХ столітті. Поруч розміщені господарські споруди давнього фільварка та дві офіцини. Світлини Примітки
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Buczu

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Buczu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Szczepanów. Została erygowana przez bp. Jana Stepę 3 grudnia 1951 roku. Przypisy
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dzietrzkowicach

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Dzietrzkowicach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Bolesławiec diecezji kaliskiej. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji kaliskiej Strona oficjalna parafii
Parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grobli

Parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Grobli – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Uście Solne. Proboszczowie ks. Władysław Buczek ks. Antoni Zoń (2007–2024) ks. Józef Waśko (2024– ) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji tarnowskiej
Parafia Przemienienia Pańskiego w Jabłecznej

Parafia Przemienienia Pańskiego – parafia rzymskokatolicka w Jabłecznej. Parafia erygowana w 1923 roku. Obecny kościół parafialny drewniany, został wybudowany w 1750 roku. Terytorium parafii obejmuje: Jabłeczną, Nowosiółki, Parośla-Pniski oraz Terebiski. Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Parafia św. Józefa Rzemieślnika w Maszkienicach

Parafia św. Józefa Rzemieślnika w Maszkienicach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Szczepanów. Historia Parafia została erygowana w 1925 przez bp. Leona Wałęgę. W latach 1914–1919 zbudowano obecny kościół, według projektu architekta Janusza Rypuszyńskiego. Konsekracji kościoła dokonał w 1952 bp Karol Pękala. Świątynia jest murowana z cegły, jednonawowa, w stylu neogotyckim. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji tarnowskiej
Parafia Najświętszego Serca Jezusowego w Mokrzyskach

Parafia Najświętszego Serca Jezusowego w Mokrzyskach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Szczepanów. Proboszczowie ks. Stanisław Tokarski (?–2025) ks. Tomasz Szewczyk (2025– ). Przypisy
Parafia Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Pichlicach

Parafia Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Pichlicach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Lututów diecezji kaliskiej. Została erygowana w 1988 roku. Mieści się pod numerem 5a. Kościół i plebania powstały także w 1988 roku. Konsekracja świątyni odbyła się w 1991 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii
Parafia św. Jana Kantego w Przyborowie

Parafia św. Jana Kantego w Przyborowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Szczepanów. Historia Parafię pw. św. Jana Kantego erygował dekretem z 3 maja 1989 bp tarnowski Jerzy Ablewicz. Wcześniej wierni należeli do parafii św. Marii Magdaleny i św. Stanisława w Szczepanowie. Na terenie parafii znajdował się najpierw budynek katechetyczny z kaplicą (wg projektu Józefa Szczebaka). W 1983 rozpoczęto pracę przy budowie kaplicy. Kamień węgielny w kaplicy wmurował 28 października 1987 bp Piotr Bednarczyk. Kaplica została poświęcona 23 października 1988. Pierwszym proboszczem powstałej parafii, przez 5 miesięcy, był ks. Józef Mrówka (od 23 lipca do 27 września 1989), po jego śmierci proboszczem został ks. Stanisław Łukasik, który kaplicę katechetyczną przebudował na kościół parafialny. Od 29 maja 1995 do 17 grudnia 1998 trwała budowa świątyni (wg projektu Alfreda Bodziocha). 8 maja 1996 bp tarnowski Józef Życiński wmurował kamień węgielny, a 15 października 1999 bp Jan Styrna dokonał konsekracji kościoła. 23 października 1989 w parafii odbył się pierwszy odpust parafialny ku czci św. Jana Kantego. Na terenie parafii powstał cmentarz, który został poświęcony 28 lipca 1990. W Przyborowie (obecnie parafia) urodził się bp Jan Styrna, biskup pomocniczy tarnowski, późniejszy biskup diecezjalny elbląski. Proboszczowie ks. Józef Mrówka (1989–1989) ks. Stanisław Łukasik (1989–2003) ks. Zdzisław Oćwieja (2003–2016) ks. Antoni Wolak (od 2016) Przypisy