NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Краковская филармония имени Кароля Шимановского

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-706 от 1 октября 1986 года. Краковская филармония имени Кароля Шимановского (пол. Filharmonia im. Karola Szymanowskiego w Krakowie) — филармония в Кракове (Польша), основанная в 1945 году. Первый концерт Краковского филармонического оркестра состоялся 3 февраля 1945 года. С 1962 года филармония носит имя композитора Кароля Шимановского. Здание филармонии является памятником культуры Малопольского воеводства. Коллективы Оркестр Хоры В 1945 году наряду с оркестром в составе филармонии был образован смешанный хор. В 1950 году он стал профессиональным, в 1951 году был удостоенный премии на Первом фестивале польской музыки в Варшаве. Хор специализируется на исполнении ораторий и иных крупных вокально-симфонических произведений, а также принимает участие в записи оперных спектаклей и в работе над саундтреками — в частности, хор участвовал в записи музыки к фильму Ф. Ф. Копполы «Дракула» (1992). В 1951 году в составе филармонии был создан Краковский хор мальчиков. На протяжении долгого времени, с самого начала музыкальной карьеры композитора, филармонию связывало творческое содружество с Кшиштофом Пендерецким (1933—2020). 22 апреля 1966 года оркестр и оба хора филармонии под управлением дирижёра Генрика Чижа представили польскую премьеру «Страстей по Луке» Пендерецкого. Хор мальчиков также участвовал в исполнении таких произведений композитора, как «Магнификат» и «Кредо». Специально для этого хора Пендерецкий создал произведение a cappella «Benedictus», премьера которого состоялась в 2003 году. Оба коллектива участвовали в записи «Страстей по Луке» Кшиштофа Пендерецкого (дирижёры Генрик Чиж и Витольд Ровицкий, 1967), записи Третей симфонии и адажио из Десятой симфонии Густава Малера (дирижёр Антоний Вит, 1994). Хор мальчиков также участвовал в записях «Магнификат» Пендерецкого (под управлением автора, 1975), оперы «Борис Годунов» (дирижёр Ежи Семкув, 1977), саундтрека композитора Збигнева Прейснера к фильму Агнешки Холланд «Таинственный сад» (1993). В филармонии также работает ряд камерно-инструментальных ансамблей. Здание Здание филармонии было построено в 1931 году по инициативе краковского архиепископа Адама Стефана Сапеги в качестве общественно-религиозного центра Католической церкви. Автором проекта стал архитектора Юзеф Покутыньский. Большой концертный зал в его нынешнем состоянии рассчитан на 693 зрителя. В 1991 году в зале случился пожар, во время которого был повреждён орган. В 1996 году был установлен новый орган немецкой фирмы Johannes Klais Orgelbau. Золотой и Голубой залы используются для камерного музицирования. В последнем 15 октября 1938 года впервые выступил со своими стихами молодой поэт Кароль Войтыла (впоследствии папа Иоанн Павел II). 1 октября 1986 года здание филармонии было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ A — 706). Примечания Ссылки Сайт филармонии (пол.) (англ.)
Malé Tomanovské pleso

Malé Tomanovské pleso je ledovcové jezero ve skupině Tomanovských ples v Tomanovské dolině, jež je horní větví Tiché doliny v Západních Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0272 ha a je 36 m dlouhé a 18 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1 m a objem vody v něm činí 90 m³. Leží v nadmořské výšce 1617 m. Okolí Okolí plesa je porostlé kosodřevinou. Na jihovýchodě se nachází ve vzdálenosti 100 m Vyšné Tomanovské pleso a na severozápadě ve vzdálenosti 200 m Nižné Tomanovské pleso. Na jihovýchodě se zvedají svahy Liptovské Tomanové a na jihozápadě svahy Poľské Tomanové. Na západě ve vzdálenosti 200 m vede polsko-slovenská státní hranice. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Tomanova potoka, který o něco níže překonává Tomanovský vodopád. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Červená turistická značka z Rázcestí pod Tomanovou, která vedla 300 m severně dále na Tomanovské sedlo a do Polska byla zrušena v roce 2008. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Tomanowe Stawki
Nižné Tomanovské pleso

Nižné Tomanovské pleso je ledovcové jezero ve skupině Tomanovských ples v Tomanovské dolině, jež je horní větví Tiché doliny v Západních Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,0945 ha a je 40 m dlouhé a 29 m široké. Dosahuje maximální hloubky 0,9 m a objem vody v něm činí 284 m³. Leží v nadmořské výšce 1592 m. Okolí Okolí plesa je porostlé travou a kosodřevinou. Na jihovýchodě se nachází Malé a Vyšné Tomanovské pleso a za nimi se zvedají svahy Liptovské Tomanové a na jihozápadě svahy Poľské Tomanové. Na západě ve vzdálenosti 100 m vede Polsko-slovenská státní hranice. Vodní režim Pleso má dva nepravidelné drobné povrchové přítoky a odtéká z něj na severovýchod zdrojnice Tomanova potoka, který o něco níže překonává Tomanovský vodopád. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Červená turistická značka z Rázcestí pod Tomanovou, která vedla 100 m severně dále na Tomanovské sedlo a do Polska byla zrušena v roce 2008. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Tomanowe Stawki
Krzeczów (rejon włodzimierski)

Krzeczów lub Kreczów (ukr. Кречів) – wieś na Ukrainie w rejonie włodzimierskim obwodu wołyńskiego. Historia Pod koniec XIX w. wieś w gminie Chotiaczów, w powiecie włodzimierskim. W latach 1939-1943 nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj 11 Polaków. Do 2020 w rejonie iwanickim. Urodzeni Karol Paszkiewicz Przypisy Linki zewnętrzne Kreczów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 163 . Кречів (Krzeczów) na stronie Rady Najwyższej Ukrainy
Kreciv, Ivanîci

Kreciv (în ucraineană Кречів) este un sat în comuna Movnîkî din raionul Ivanîci, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Kreciv era vorbitoare de ucraineană (99,03%), existând în minoritate și vorbitori de alte limbi. Note
Кречев

Кречев (укр. Кречів) — село в Литовежской сельской общине Владимирского района Волынской области Украины. До 2020 года входило в Иваничевский район. Код КОАТУУ — 0721183202. Население по переписи 2001 года составляет 310 человек. Почтовый индекс — 45315. Телефонный код — 3372. Занимает площадь 13 км². Литература Цинкаловський О. Красилів // Стара Волинь і Волинське Полісся (укр.). — Вінніпег, 1984. — Т. 1. — С. 571—572. Ссылки Кречев на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Кречів

Кречі́в — село в Україні, у Литовезькій сільській громаді Володимирського району Волинської області. Населення становить 269 осіб. Географія Село розташоване на правому березі Західного Бугу. Історія У 1906 році село Хотячівської волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 31 верст, від волості 21. Дворів 50, мешканців 311. Після ліквідації Іваничівського району 19 липня 2020 року село увійшло до Володимир-Волинського району. Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 328 осіб, з яких 136 чоловіків та 192 жінки. За переписом населення України 2001 року в селі мешкало 310 осіб. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Посилання Погода в селі Кречів [Архівовано 19 грудня 2011 у Wayback Machine.]
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ogorzelinach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ogorzelinach – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Ogorzeliny, w powiecie chojnickim. Historia Tereny Ogorzelin zasiedlane były przez katolickich Kosznajdrów, głównie w XIV i XV wieku. Parafia we wsi powstała w 1338 roku z inicjatywy miejscowych posiadaczy. W 1398 wykaz danin potwierdza istnienie świątyni, choć wymieniana jest też data budowy w 1402. W 1653 murowany i kryty dachówką kościół posiadał drewnianą dzwonnicę (trzy dzwony). W kościele posadowiony był obmurowany ołtarz, chrzcielnica i ambona. W 1617 arcybiskup Wawrzyniec Gembicki połączył świątynie w Ogorzelinach, Niwach i Zamartem w jedną parafię, przy czym do Ogorzelin nie przypisano żadnego księdza (msze odprawiano tylko w co drugą niedzielę). W 1658 był już w Ogorzelinach proboszcz. W XVIII wieku do obiektu dobudowano drewnianą wieżę oraz kruchtę od południa. Wojny ze Szwedami przyniosły kościołowi znaczne uszkodzenia. W 1824 kościół odnowiono (rok wcześniej na cmentarzu powstała okazała kaplica Prądzyńskich). W 1893 kościół uległ daleko idącej rozbudowie, m.in. dobudowano zakrystię. Wincenty Prądzyński (lokalny dziedzic) ufundował w 1848 przykościelny szpital dla ubogich (po 1945 uległ on zniszczeniu). 30 listopada 1929 uznano kościół za zabytek. W 1951 posadowiono organy z firmy Sobiechowskiego z Bydgoszczy (jedenaście głosów, remontowane w latach 1976–1977). W 1955 nastąpiła wymiana gontów i remont kapitalny świątyni. W latach 1974–1975 zbudowano od zachodu nową wieżę (w miejsce drewnianej o konstrukcji szkieletowo-kozłowej wzniesiono murowaną, o konstrukcji stalowo-żelbetowej – stary hełm zachowano). W 1979 we wnętrzu stanęły nowe, modrzewiowe ławki, a modrzewiowymi deskami wyłożono strop. Po 1990 wykonano kolejny generalny remont. W 2004 postawiono nowe sedilia. Architektura Obiekt murowany (nawa XIV-wieczna), z kamienia i cegły, orientowany, salowy (23,30 x 9 metra), kryty stropem drewnianym. Dach jest dwu­spadowy kryty gontem dębowym i sosnowym. Od zachodu czworoboczna wieża wtopiona w korpus. Hełm z ośmioboczną latarnią. Na zewnętrznej ścianie (we wnęce na wysokości około 2,5 metra) posadowiona jest figura Matki Bożej Królowej Świata (odnowiona i postawiona w 1994). Kropielnica kamienna z datą 1864. Wyposażenie Ołtarz główny w stylu neobarokowym pochodzi z I połowy XIX wieku. W centrum stoi figura Chrystusa Ukrzyżowanego (barok, około połowy XVII w.). Po jego bokach Matka Boska Bolesna i św. Jan Ewangelista (też barokowe – z XVIII wieku). W kondygnacji górnej stoi figura św. Marii Magdaleny i czterech aniołów (barok - XVIII/XIX w.). Na bocznych ścianach nawy znajdują się figury Serca Jezusowego i św. Józefa. Ambona jest barokowa i pochodzi z końca XVII wieku. Chrzcielnica jest rokokowa (druga połowa XVIII wieku). Lichtarze ołtarzowe są z XIX wieku, a dzwon wieżowy z 1617 (odlał go Joachim Karstede). Otoczenie Kościół otoczony cmentarzem z neogotycką kaplicą Prądzyńskich z 1823 (murowana ceglano-kamienna, salowa, kryta dachem dwuspadowym). Od 1993 jest to kostnica. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba Mniejszego Apostoła w Dąbrówce Nowej

Kościół św. Jakuba Mniejszego Apostoła w Dąbrówce Nowej – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Dąbrówka Nowa, w powiecie bydgoskim. Historia Parafię we wsi erygowano w 1428. W 1590 wzniesiono kościół drewniany (była to już druga świątynia w tym miejscu, gdyż wcześniejsza uległa ruinie). Fundatorem był lokalny dziedzic – Sebastian Rudnicki. W 1729 kolejną świątynię drewnianą ufundował hrabia Wojciech Bniński. Od tego czasu nosi on obecne wezwanie. W ołtarzu wisiał wówczas uznawany za słynący łaskami obraz Matki Boskiej. Świątynia ta spłonęła 24 marca 1883. Obecną wzniesiono w latach 1888–1889. Poświęcił ją ks. prałat Łukowski 23 grudnia 1889. We wrześniu 1939 kościół uległ uszkodzeniom wojennym. Msze odprawiano na plebanii. Odbudowę rozpoczęto w 1947. Poświęcenia odbudowanego kościoła dokonał biskup Lucjan Bernacki w dniu 23 grudnia 1949, a jego konsekracji – biskup Jan Czerniak w dniu 12 sierpnia 1962 (upamiętnia to stosowna tablica w kruchcie). Otoczenie Przy kościele znajdują się nagrobki: księdza Jana Krzewińskiego (1875–1924), hrabiego Tadeusza Morstina (1860–1937). Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Stąporkowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czarneckiego diecezji radomskiej. Historia Historia starań o utworzenie parafii i budowę świątyni w Stąporkowie sięga 1906 (wniosek do biskupa Stefana Aleksandra Zwierowicza). Plac pod kościół został podarowany w 1908 przez hrabiego Juliusza Tarnowskiego z Końskich. Pierwsza kaplica został udostępniona wiernym 4 lipca 1930 w jednym z budynków fabrycznych. W 1956 ksiądz Marian Misiak w drodze zasiedzenia uzyskał prawa do placu Tarnowskiego. Parafię erygowano 24 lipca 1958. Świątynię wznoszono w latach 1957-1965. Architektura Kościół zbudowano według projektu warszawskiego architekta Stanisława Marzyńskiego, dzięki datkom parafian, diecezji oraz od zagranicznych ofiarodawców. Budowę prowadzili księża: Adam Socha i Józef Słaby. Kościół posiada trzy nawy, wybudowano go z piaskowca. Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Skarżysku Kościelnym

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu skarżyskiego diecezji radomskiej. Świątynia została wzniesiona w 1637 roku przez zakon Cystersów z Wąchocka. W 1657 roku została erygowana samodzielna parafia w Skarżysku Kościelnym, a kościół został konsekrowany w 1663 roku przez biskupa Tomasza Oborskiego. Jest to budowla murowana wybudowana z cegły na zaprawie wapiennej i obustronnie otynkowana. Bryła świątyni składa się z jednonawowego korpusu głównego nakrytego dachem dwuspadowym pokrytym blachą ocynkowaną malowaną. Na kalenicy dachu od strony wschodniej jest umieszczona sygnaturka nakryta cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Od strony wschodniej do nawy jest dobudowane węższe, prostokątne, zamknięte półkoliście prezbiterium, nakryte dachem dwuspadowym stożkowym. W narożnikach zachodniej części nawy są umieszczone dwie wzniesione na planie ośmiokąta nierównoramiennego dwukondygnacyjne wieże nakryte półkolistymi dachami hełmowymi z latarniami. W narożniku między prezbiterium i nawą od strony północnej jest umieszczony skarbczyk, nakryty dachem trójspadowym, z kolei od strony południowej umieszczona jest zakrystia i kruchta nakryta dachem dwupołaciowym. Do centralnej części nawy od strony północnej jest dobudowana kaplica na planie prostokąta zamknięta półkoliście i nakryta ośmiokątną kopułą cebulastą z latarnią. Ściany zewnętrzne są otynkowane, umieszczone są na cokole i są zwieńczone bogato profilowanym gzymsem koronującym. Fasada zwrócona jest w stronę zachodnią, ujęta jest w narożnikach wieżami, posiada jedną oś i jedną kondygnację, zwieńcza ją szczyt. W środkowej części jest umieszczony zamknięty półkoliście portal. Z lewej i prawej strony ujęty jest przez pary półkolumienek podtrzymujących profilowany gzyms i płasko obramione czoło łuku z zaakcentowanym kluczem. Powyżej portalu na jego szerokości jest umieszczony gzyms, a nad nim oculus znajdujący się w profilowanym obramieniu. Przechodzący przez fasadę gzyms główny rozdziela jej trzystrefowy szczyt. Strefy szczytu natomiast są rozdzielone przez gzymsy pośrednie. Przypisy
Kościół św. Leonarda w Mircu

Kościół świętego Leonarda – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Starachowice-Północ diecezji radomskiej. Świątynia została wzniesiona w połowie XIX wieku. W prawym bocznym ołtarzu znajduje się przeniesiony ze starego kościoła obraz świętego Leonarda. Obraz został namalowany na desce około 1500 roku i przedstawia świętego w otoczeniu czterech aniołów. Święty w habicie w prawej ręce trzyma pastorał, natomiast w lewej kajdany, ponieważ jest patronem więźniów i niewolników. W ołtarzu głównym znajduje się malowidło z Matką Boską i św. Anną z Jezuskiem oraz świętymi Józefem i Joachimem. Na bocznej ścianie prezbiterium jest powieszony duży obraz Jezusa Miłosiernego. Namalowany został w 1944 roku przez pochodzącą z Wilna malarkę Halinę Hermanowicz (1905-1983) na podstawie zapisków świętej Faustyny Kowalskiej. Na początku znajdował się w wileńskiej świątyni św. Jakuba. Do Mirca trafił dzięki temu, że malarka po II wojnie światowej osiedliła się w Radomiu. W lewym bocznym ołtarzu jest umieszczony stary obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w srebrnej sukience, a ponad nim obraz przedstawiający św. Barbarę. W ołtarzu na północnej ścianie świątyni, niedaleko głównego wejścia, jest umieszczona rzeźba przedstawiająca scenę opłakiwania Chrystusa po zdjęciu z krzyża. Przypisy
Kaplica św. Augustyna w Czapurach

Kaplica św. Augustyna w Czapurach – katolicka kaplica parafialna, zlokalizowana w Czapurach (powiat poznański). Historia Od początku istnienia parafii i kościoła w Głuszynie, Czapury przynależały tamże. Po 1945 najbliższy kościół dla mieszkańców Czapur znajdował się w Wirach. W latach 1985–1989 istniał punkt katechetyczny w Wiórku, potem msze odprawiano gościnnie w sali wióreckiego Klubu Rolnika. W 1998 biskup Zdzisław Fortuniak zgodził się na budowę kościoła w Czapurach. Autorką projektu była Barbara Namysł (projekt mieszkańcy krytykowali jako zbyt drogi). We wrześniu 1994 zawiązał się komitet budowy kaplicy. 26 września 1994 rozpoczęto prace budowlane. W latach 1995–1998 miała miejsce przerwa w budowie. 20 września 1998 odbyła się pierwsza msza na placu budowy i prace budowlane ponownie ruszyły. We wrześniu 1998 rozpoczęto budowę zakrystii. W tym samym roku zakończono budowę kaplicy św. Augustyna obok istniejących do dziś fundamentów niedokończonego kościoła. 31 sierpnia 1999 erygowano w Czapurach parafię (wydzieloną z głuszyńskiej). Pierwszym proboszczem został w niej ks. Wojciech Szałata. 2 listopada 2008 nowy cmentarz parafialny poświęcił biskup Zdzisław Fortuniak. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Gnojnie

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu chmielnickiego diecezji kieleckiej. Świątynia została zbudowana w 1470 roku z kamiennych ciosów, następnie była przebudowywana w latach 1596–1598. Cechy stylu barokowego uzyskała dzięki gruntownej rozbudowie w XVII wieku. Kościół został wybudowany na planie krzyża z prostokątną nawą, jego prezbiterium jest węższe od nawy i zamknięte jest trójkolistą apsydą. Wnętrze świątyni jest ozdobione dwiema kaplicami: Matki Bożej Pocieszenia oraz Matki Bożej Różańcowej powstałej w XVIII wieku. Według niektórych źródeł kościół jest określany jako sanktuarium Matki Bożej Różańcowej. O tym fakcie świadczą również liczne wota zostawione wokół obrazu. W ołtarzu głównym, zbudowanym w stylu późnobarokowym i otoczonym kolumnami znajduje się krucyfiks pochodzący z XVIII wieku. Z lewej i prawej strony znajdują się dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym. Świątynia posiada obraz Chrystusa Ukrzyżowanego namalowany w XVIII wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Tuczępach

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Tuczępach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu stopnickiego diecezji kieleckiej. Świątynia została zbudowana w 1674 roku, dzięki staraniom miejscowego księdza proboszcza Krzysztofa Mastkiewicza z ofiar parafian i jego własnym kosztem. Budowla jest orientowana, murowana z kamienia i cegły i otynkowana. Jej nawa została wzniesiona na planie prostokąta, przy niej znajduje się węższe od niej prezbiterium, zakończone prostą ścianą. Od strony południowej do nawy jest dobudowana kruchta, a od strony północnej jest dostawiona kaplica Matki Boskiej Różańcowej, wzniesiona około 1800 roku. Przy prezbiterium od strony północnej, jest umieszczona zakrystia. Wewnętrzne płaszczyzny ścian nawy i prezbiterium przedzielone są pilastrami. Wnętrze nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Otwór tęczowy ma kształt półokręgu, natomiast belka tęczowa posiadająca datę 1668 podtrzymuje barokowy krucyfiks i pelikana z pisklętami u stóp krzyża. Elewacje świątyni prezentują się bardzo prosto, prawie ascetycznie: zachodnia jest zwieńczona trójkątnym szczytem ozdobionym wnękami, wschodnia jest również „ożywiona” przez wnęki. Główna fasada jest zasłonięta przez znajdująca się na jej osi murowaną, arkadową, dwukondygnacyjną dzwonnicę z 1829 roku, będącą równocześnie bramą przykościelnego cmentarza. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym, nad nim znajduje się barokowa wieżyczka na sygnaturkę. Przypisy
Kościół Apostoła Mateusza w Ustroniu-Polanie

Kościół Apostoła Mateusza w Ustroniu-Polanie – kościół ewangelicko-augsburski w Ustroniu, w województwie śląskim w Polsce. Położony jest na osiedlu Polana. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Ustroniu i stanowi świątynię dla jej filiału Ustroń-Polana, który w 2018 liczył 370 wiernych. Kaplica ewangelicka w Polanie została wybudowana z inicjatywy miejscowych wiernych w latach 1979-1983 według projektu inż. Gasia z Cieszyna, na działce przekazanej parafii w 1975 na drodze darowizny przez rodzinę Gogółka. Uroczystość poświęcenia obiektu przez biskupa Janusza Narzyńskiego oraz ks. seniora Jana Szarka miała miejsce 9 października 1983. W 1997 kaplica została przebudowana na kościół. Kościół jest budynkiem dwukondygnacyjnym, bez piwnicy. Kubatura obiektu to 1484 m³, świątynia posiada 307 m² powierzchni użytkowej. Nabożeństwa w kościele odbywają się w każdą niedzielę i w święta. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Morawicy

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu morawickiego diecezji kieleckiej. Historia i architektura Budowa świątyni rozpoczęła się latem 1975 roku. Budowy kościoła podjął się ksiądz Stanisław Kornecki. Prace budowlane zakończyły się w 1979 roku. Świątynia została poświęcona w dniu 21 czerwca 1981 roku przez biskupa Stanisława Szymeckiego. Architektura kościoła została zaprojektowana przez architekta Ludomiła Gyuerkaovicha; konstruktorem był Bogdan Ciok, natomiast wykonawcami – Józef Abratański i Edward Sędzielewski. Wystrój wnętrza został zaprojektowany i wykonany przez artystę plastyka Władysława Markiewicza oraz artystkę plastyk Izabelę Borowską (jest ona autorką ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajdującej się w ołtarzu nawy bocznej). W ołtarzu głównym znajduje się scena Ukrzyżowania. Artystyczne elementy w metalu, które znajdują się w świątyni, zostały wykonane przez Romana Kocielińskiego. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Piekoszowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu piekoszowskiego diecezji kieleckiej. Budowa kościoła została rozpoczęta w 1807 roku przez księdza proboszcza Bernarda Bzinkowskiego. Budowla została konsekrowana w 1884 roku przez biskupa sandomierskiego Antoniego Ksawerego Sotkiewicza. Kościół jest trójnawowy, murowany. Wzniesiony z kamienia i cegły, ma dwie wysokie wieże. We wnętrzu umieszczony jest obraz Chrystusa Boleściwego w srebrnej sukience pochodzący z XVIII wieku oraz chrzcielnica kamienna w stylu późnobarokowym, pochodząca również z XVIII wieku. Budowla w latach 1950–1960, 1970–1980 i 1992 roku poddawana była pracom remontowym. W latach 1985–1993 została odnowiona również polichromia, ołtarze boczne i główny oraz organy. Kościół w Piekoszowie to regionalne Sanktuarium Matki Bożej Miłosierdzia. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Miłosierdzia w stylu barokowym namalowany w latach 1691–1693. Obraz olejny na płótnie przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem na prawej ręce. Obraz Matki Bożej Piekoszowskiej koronował 8 września 1968 r. kard. Stefan Wyszyński. W styczniu 1983 r. korony skradziono. Rekoronacji obrazu dokonał kard. Józef Glemp w 1986 r. Przypisy