NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rozbrat

Rozbrat je název komplexu budov na ulici Pułaskiego v poznaňské čtvrti Sołacz. Od roku 1994 funguje jako anarchistické sociální centrum. Je jedním z nejstarších squatů v Polsku. Historie Počátky Historie squatu Rozbrat sahá do léta 1994. Tehdy se skupina aktivistů začala zajímat o opuštěný sklad na ulici Pułaskiego. Opuštěný areál býval skladištěm a průmyslovým komplexem. Během letních prázdnin roku 1994 byly zahájeny renovační práce. Noc z 15. na 16. října je považována za symbolický začátek centra. Tehdy v renovované budově strávili první noc dva lidé. Aby si na sebe centrum mohlo vydělat, bylo založeno družstvo vydavatelů triček s názvem Kolektyw Rozbrat. Odtud pochází současný název squatu „Rozbrat“, tedy rozchod s autoritami a hierarchií. Na jaře roku 1995 byly zabrány další místnosti, které byly později přejmenovány na „místnost s elektřinou“ a „koncertní sál“. Ještě v létě 1995 sloužil squat převážně k bydlení, avšak jeho obyvatelé se věnovali i takovým činnostem, jako je výroba triček nebo vedení protestních kampaní. Na podzim zde byl uspořádán koncert skotské skupiny Oi Polloi. V jistém smyslu šlo o průlomový okamžik, protože brzy poté Rozbrat navštívily kapely ze Spojených států a Francie: Enola Gay a Masskontroll. V únoru 1996 v sedm hodin ráno vniklo do areálu Rozbrat 12 maskovaných mužů. Vstoupili do jednoho z pokojů a napadli dvě osoby, které v něm spaly. Jeden z obyvatel byl s vážnými zraněními převezen na jednotku intenzivní péče. Pachatelé utekli. Tato událost změnila dosud poklidný život obyvatel Rozbratu, squat se také poprvé dostal na titulní stránky novin. Působení centra Rozbrat se postupně stával otevřeným centrem nezávislé kultury. Ke čtvrtým narozeninám squatu byla upravena další, největší místnost v areálu, takzvaný "velký koncertní sál", kde se konají představení a umělecké akce. Od roku 1997 sídlí na Rozbratu poznaňská sekce Anarchistické federace. V roce 1997 zde byla založena Anarchistická knihovna a v roce 2000 Anarchistický klub. V roce 2001 byla do komplexu zavedena tekoucí voda. V témže roce byla jedna místnost upravena pro iniciativu nazvanou „Kulawy Mule“, která provozuje stravovací služby. Pořádají se zde akce, recitály, večery poezie a přednášky. Zadní místnost „Kulawy Mule“ byla přeměněna na galerii. V letech 2008 až 2009 byl squat ohrožen kvůli developerskému odkupu pozemků areálu. V Poznani na podporu Rozbratu proběhlo několik demonstrací. Činnost Rozbrat pořádá mnoho akcí a diskusí. Prostory využívají různé skupiny, například dílna na výrobu kol, sítotiskárna, anarchistická knihovna a infoshop, galerie, samba kapela Breaking (Ear)drums a Food not Bombs. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rozbrat na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rozbrat na Wikimedia Commons
Rozbrat

Rozbrat is a long-running anarchist self-managed social centre in Jeżyce in Poznań, Poland. Occupation Rozbrat is based in a former paint factory squatted in autumn 1994. The name means 'to make peace and get detached from an enemy.' Activities Rozbrat hosts many events and discussions. Different groups use the space such as a bicycle workshop, silk-screen printers, anarchist library and infoshop, a gallery, the Breaking (Ear)drums samba band and Food not Bombs. The local branch of the Federacja Anarchistyczna has been based at Rozbrat since 1997. The centre's longevity means that it is well supported in Poznań, although its future remains precarious. Antifascist Rozbrat joined with groups including Stonewall and Poznań Free from Hate to protest when Robert Winnicki, member of the Polish Parliament and then chairman of the far-right All-Polish Youth organization wanted to speak in Poznan in 2017. Rozbrat has experienced two serious neo-Nazi attacks in 1996 and 2013. The perpetrators of the first attack received jail sentences after seriously wounding a sleeping person. Related Initiatives Workers' Initiative (Inicjatywa Pracownicza) WSL Wielkopolska Tenants' Association - member of European Action Coalition to the right to housing and to the city Anarchist bookstore Zemsta opened as an offshoot of Rozbrat in central Poznań. References
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i Wszystkich Świętych w Mąkoszycach

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i Wszystkich Świętych w Mąkoszycach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji kaliskiej, w dekanacie Syców. Przypisy
Rozlewisko Morąskie

Rozlewisko Morąskie (dawniej Jezioro Morąskie) – użytek ekologiczny położony na południowo-zachodnim krańcu Morąga, w gminie Morąg, powiat ostródzki, województwo warmińsko-mazurskie. Historia Dawne Jezioro Morąskie zostało osuszone w 1867 r. przez prywatnego właściciela, za zezwoleniem władz miasta, obecnie na mapach zaznaczone jako Trzęsawisko lub Rozlewisko Morąskie. Prawdopodobnie dawniej Jezioro Morąskie nosiło pruską nazwę: Mawrin, Maurin lub Morin. W Średniowieczu, woda z Jeziora Morąskiego, drewnianymi kanałami doprowadzana była do studni w mieście. Możliwe, że powodem osuszenia jeziora (i zamienienia na łąki) była eutrofizacja i zanieczyszczenie wód jeziornych (najpewniej odbierało ścieki bytowe z miasta). Nie wiadomo kiedy i na skutek jakich procesów dawne jezioro ponownie napełniło się wodą. Przyroda Rozlewisko Morąskie to ekosystem bagienny z licznymi gatunkami roślin wodno-błotnych oraz miejsce gniazdowania ponad 150 gatunków ptaków (aż 18 spośród gniazdujących tu gatunków znajduje się na liście „Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt”), a także przystankiem ptaków migrujących. Zlatują tu m.in. gęsi zbożowe, gęsi białoczelne i gęsi gęgawy. Rozlewisko obejmuje 128,7 ha. W 1997 przeprowadzono badania fitosocjologiczno-kartograficzne oraz inwentaryzacyjne terenu. Wyróżniono wówczas dziewięć zespołów roślinnych należących do pięciu klas. Największą powierzchnię zajmowały fitocenozy Ceratophylletum demersi, które zajmowały prawie całe dno zbiornika. Roślinność szuwarową zdominowały Phragmitetum communis i Typhetum angustifoliae w rozległych płatach. Mniejszy udział miały Caricetum acutiformis oraz Glycerietum maximae. Na obszarze płytkich zatok i na plosach rosły zbiorowiska Lemno-Spirodeletum (z dominującą rzęsą drobną) i Hydrocharietum morsus-ranae. Turystyka i komunikacja Wcześniej spływały do rozlewiska ścieki bytowe z miasta Morąga, zwiększając eutrofizację zbiornika. Obecnie teren jest rekultywowany, wybudowano nową groblę, przekształcając w trasę spacerową. Ustawiono dwie wieże widokowe, z których wygodnie można obserwować ptaki i panoramę rozlewiska. Ustawiono kilka tablic edukacyjnych, tworząc ścieżkę edukacyjną o długości ok. 3 km. Obecnie trwają prace przygotowawcze do budowy obwodnicy Morąga, która ma przebiegać skrajem rozlewiska. Ryby występujące w rozlewisku Szczupak Lin Karaś Okoń Karp Krasnopiórka Płoć Galeria Zobacz też Jezioro Morąg Przypisy Linki zewnętrzne położenie rozlewiska. morag.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-22)].
Rońsko

Rońsko – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Krasnystaw. Do tragiczych wydarzeń doszło w Rońsku w czasie niemieckiej agresji na Polskę w 1939. Po zajęciu wsi przez wojska niemieckie, żołnierze 18 września zastrzelili 12 chłopów oraz spalili wiele zabudowań we wsi. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Krasnystaw. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 101 mieszkańców. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Franciszka Ksawerego w Krasnymstawie. Zobacz też Rońsko-Kolonia Przypisy Bibliografia Zygmunt Mańkowski: Między Wisłą a Bugiem 1939-1944. Studium o polityce okupanta i postawach społeczeństwa. Lublin: 1978.
Ронсько

Ронсько (пол. Rońsko) — село в Польщі, у гміні Красностав Красноставського повіту Люблінського воєводства. Населення — 101 особа (2011). У 1975-1998 роках село належало до Холмського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Rubinowy Staw

Rubinowy Staw (Purpurowy Staw, niem. Röthpfuhl) – staw polny w Szczecinie, na osiedlu Słonecznym, w rejonie ulic Jasnej i Lnianej. Kształt stawu nieco wydłużony, na osi północny zachód - południowy wschód, długość 70 m i szerokość 40 m. Brzegi umocnione, obetonowane, niedostępne, na całej długości ogrodzone. Obecne są na nim kaczki i łabędzie. Na północy ujście Rudzianki, na wschodzie niewielki półwysep. Wokół stawu ozdobna zieleń, alejki spacerowe i ławki. 50 m na południe od stawu, w połowie drogi do szkoły – Pomnik Niepodległości (projektu J. T. Lipczyńskiego, P. Biryły, T. Flejterskiego i W. Kokowskiego, odsłonięty 20 grudnia 2001). Przypisy
Rubkowo

Jezioro Rubkowo – jezioro w powiecie nowomiejskim, gmina Nowe Miasto Lubawskie, w okolicy wsi Gwiździny, Krzemieniewo i osady Kacze Bagno Nad jeziorem 10/11 lipca 1410 roku stacjonowała armia Władysława Jagiełły podążająca na Malbork. Tu odbyła się narada, podczas której postanowiono (wobec umocnień krzyżackich) w Kurzętniku obejść źródła Drwęcy. Kilka dni później doszło do Bitwy pod Grunwaldem Przypisy Bibliografia Historia konfliktu – epizod nad Rubkowem Strona powiatu nowomiejskiego
Bahnhof Ruda Chebzie

Der Bahnhof Ruda Chebzie, vormals deutsch Morgenroth, ist ein Bahnhof in Chebzie in Ruda Śląska in der Woiwodschaft Schlesien. Geschichte Der Ort wurde am 31. Oktober 1845 mit der Strecke Oppeln–Gleiwitz(–Morgenroth)–Schwientochlowitz durch die Oberschlesische Eisenbahn ans deutsche Bahnnetz angeschlossen. Es folgten 1859 von hier die Linien nach Beuthen-Tarnowitz und 1899 nach Orzegow, womit Morgenroth ein bedeutender Eisenbahnknoten wurde. Die Reichskursbücher vor 1939 zeigen Krakau, Kattowitz, Gleiwitz, Heydebreck, Breslau, Berlin als Fernverkehrsziele und Kochlowitz und Orzegow als Nahverkehrsziele. Bauwerk Die Empfangshalle aus der Zeit vor 1914 ist eine mit Ziegel ausgefachte Stahlkonstruktion. Das rechte Bahnsteigdach ruht auf Gusseisenstützen. Im Jahr 2018 wurde das Gebäude im Rahmen des Projekts „Stacja Biblioteka“ zum Sitz der Stadtbibliothek umgebaut. Literatur Manfred Berger: Historische Bahnhofsbauten. Band IV Brandenburg, Pommern, Schlesien, Posen, Westpreussen, Ostpreussen. Transpress Verlag, Stuttgart 1996, ISBN 3-344-71029-X, S. 46. Weblinks Einzelnachweise
Ruda Chebzie

Ruda Chebzie – stacja kolejowa w Chebziu, dzielnicy Rudy Śląskiej, w województwie śląskim. Od 19 października 2006 do listopada 2010 r. zespół stacyjny znajdował się na trasie Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego, jednak został z niego usunięty. W 2023 roku główny budynek dworca wrócił na szlak. W roku 2018, w ramach projektu „Stacja Biblioteka”, budynek zaadaptowano na siedzibę biblioteki miejskiej. Ruch pasażerski Historia Pierwszy budynek dworca kolejowego powstał w 1859 roku wraz z budową linii kolejowej do Tarnowskich Gór. Obecnie używany kompleks stacyjny powstał pod koniec XIX w. i składa się m.in. z budynku głównego dworca, budynku biurowego, poczty, warsztatów i zabudowań peronu. Jednym z ciekawszych obiektów zabytkowych jest budynek kolejowy z elewacją z różnokolorowej cegły z odsłoniętą stalową konstrukcją. Budynek dworca w 2006 roku został wpisany na listę obiektów na Szlaku Zabytków Techniki, jednak ze względu na jego zły stan został usunięty ze szlaku w 2010r. Miasto w 2012 roku wydzierżawiło od ówczesnego zarządcy obiektu (PKP) główny budynek. W 2016 roku miasto wykupiło obiekt za około milion złotych, a rok później ogłosiło remont obiektu wraz z adaptacją na siedzibę Miejskiej Biblioteki Publicznej. W 2019 roku Dworzec zdobył główną nagrodę w konkursie Dworzec Roku. W 2023 roku spółka PKP PLK ogłosiła rozpoczęcie prac nad utworzeniem nowych połączeń między Rudą Śląską a stacjami Zabrze Biskupice oraz Bytom. W ramach inwestycji wyremontowana ma zostać linia kolejowa nr 189 między Chebziem a Biskupicami oraz mają powstać nowe łącznice: ze stacją Ruda Śląska oraz stacją Bytom. Prace mają się zakończyć w 2029 roku. Peron górny Oprócz peronu dolnego, który obsługuje linię kolejową nr 137, do stacji należy także peron górny znajdujący się po drugiej stronie budynku stacyjnego. Peron ten obsługiwał linię Kochłowice – Chebzie – Bytom. Na peronie tym nie ma wiaty, a dzisiaj na tej linii nie odbywa się już żaden ruch. Peron został zamknięty wraz z zawieszeniem ruchu pasażerskiego na tej linii. Połączenia Na stacji kolejowej zatrzymują się pociągi osobowe Kolei Śląskich do: Gliwic Katowic Dąbrowy Górniczej Ząbkowic Zawiercia Częstochowy Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Ruda Chebzie, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Zabytkowy Dworzec PKP na Szlaku Zabytków Techniki
Rudno (jezioro na Równinie Drawskiej)

Rudno (także Grażyna) – jezioro na Równinie Drawskiej, w woj. zachodniopomorskim, w gminie Drawno. Jezioro znajduje się w całości w granicach administracyjnych miasta Drawno. Przez zbiornik przepływa rzeka Drawa wpadająca od północnej części, a uchodząca do jeziora Dubie, od którego Rudno jest oddzielone mostem drogi wojewódzkiej nr 175 w Drawnie. Przed II wojną światową jezioro miało niemiecką nazwę Blänke, a północna część akwenu nazwę Ruden. Północna część zarosła, podobnie jak jezioro przepływowe Seckel. W 1949 zmieniono urzędowo nazwy kilku jezior połączonych wokół miasta na jedno jezioro Drawno. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła dla akwenu na północ od miasta Drawna nazwę Rudno. Przypisy
Ruiny zboru kalwińskiego w Piaskach

Zbór kalwiński w Piaskach – dawny zbór kalwiński mieszczący się w mieście Piaski. Od końca XIX wieku w stanie ruiny. Historia Zbór kalwiński w Piaskach powstał już w 1563 roku. W latach 1644–1649 wybudowano drewniany kościół, który popadł w ruinę, ponieważ aż do przywrócenia praw dysydentom w 1768, katolickie władze kościelne zabraniały go remontować. W miejscu dawnego drewnianego kościoła w latach 1783–1785 został wybudowany nowy w stylu barokowo-klasycystycznym z fundacji Teodora Suchodolskiego (1719–1796) wg projektu Fryderyka Zilcherta. Położenie kamienia węgielnego nastąpiło 27 października 1783 roku. Powierzchnia nowego budynku wynosiła 207 metrów kwadratowych. Po 1819 nabożeństwa odbywały się już tylko sporadycznie, a w 1849 formalnie rozwiązano parafię kalwińską w mieście. Dawny budynek był już użytkowana bardzo rzadko. Już w 1899 świątynia nie posiadała stropu. Zachowały się fundamenty, mury zewnętrzne i wewnętrzne. Nie zachowały się stropy, konstrukcja dachowa, nakrycia dachu, wyposażenie oraz instalacje. W 2019 lokalne władze dokonały zabezpieczenia ruin, uprzątnięcia okolicy. Ruiny zboru zostały wkomponowane w park. Galeria Przypisy
Ruiny pałacu Opalińskich w Radlinie

Ruiny pałacu Opalińskich w Radlinie – pozostałości po pałacu, wzniesionym w latach około 1570–1592 we wsi Radlin przez Andrzeja Opalińskiego, marszałka wielkiego koronnego. Do rezydencji wybudowanej w dziedzicznych dobrach Opalińskich przylegał ogród oraz kaplica. Okres świetności rezydencja przeżywała w końcowych latach XVI oraz w wieku XVII. Po śmierci Andrzeja Opalińskiego w roku 1593 jej właścicielami byli kolejno jego syn Piotr, krajczy koronny, wnuk Piotr, wojewoda kaliski oraz prawnuk - również Piotr. W roku 1700 właścicielką pałacu została Ludwika Opalińska. Po jej ślubie z Janem Kazimierzem Sapiehą na prawie sto lat pałac stał się własnością Sapiehów. W okresie tym rozpoczął się upadek pałacu, pogłębiony rozpoczętą w roku 1730 i nigdy nieukończoną przebudową. W roku 1791 Kazimierz Nestor Sapieha sprzedał pałac niemieckiej rodzinie Kalkreuthów. W roku 1840 pałac nabył Władysław Radoliński, właściciel Jarocina. Rozebrał on pałac, z którego do czasów obecnych pozostały tylko nieliczne fragmenty murów. Na terenie ogrodu pałacowego obecnie mieści się cmentarz. Przypisy Bibliografia Radlin
Rybitwia Mielizna

Rybitwia Mielizna, Mewia Rewa, Rewa Mew, Ryf Mew – wąska mielizna długości około dziesięciu kilometrów, przecinająca z południa na północ Zatokę Pucką i łącząca Cypel Rewski na południu z Mierzeją Helską na północy. Mielizna ta jest skutkiem nanoszenia piasku przez prąd morski płynący przez zatokę. Dzieli Zatokę Pucką na dwie części: wewnętrzną (tzw. Zalew Pucki) i zewnętrzną na wschodzie. Płycizna na większości swojej długości ma obecnie nie więcej niż jeden metr głębokości, co umożliwia w sprzyjających warunkach pogodowych przejście pieszo z Rewy na mierzeję w okolicach Kuźnicy, nie zanurzając się przez większość drogi głębiej niż do pasa. Trzeba jednak wpław pokonać sztuczny przekop, zwany Głębinką lub Depką, wykonany w celu umożliwienia żeglugi między zatoką wewnętrzną, nad którą leży port morski w Pucku, a zatoką zewnętrzną i otwartym morzem. Raz w roku odbywa się tak zwany Marsz Śledzia, w którym śmiałkowie tą trasą pieszo przechodzą z Kuźnicy do Rewy. Tym samym szlakiem przemieszczają się także zwierzęta, na przykład dziki. Okresowo miejscami mielizna wynurza się, tworząc miniaturowe wysepki. Na Rybitwiej Mieliźnie, na głębokości 5 metrów, spoczywa wrak małego polskiego okrętu podwodnego ORP „Kujawiak”, zatopionego celowo w latach 60. XX w. przez Marynarkę Wojenną. Kiosk wraku do 2023 wystawał ponad powierzchnię wody. Wzdłuż Rybitwiej Mielizny przebiega wschodnia granica Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, znajduje się ona na obszarach Natura 2000 (siedliskowym i ptasim), w związku z czym swobodna ludzka eksploracja tego miejsca (w tym – organizowanie Marszu Śledzia) wzbudza liczne protesty środowisk badaczy, analizujących antropogeniczne procesy degradacji naturalnego środowiska Zatoki Puckiej. Nazwę „Rybitwia Mielizna” wprowadzono urzędowo w 1950 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Möwen Riff. Zobacz też Most Adama Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Rybitwia Mielizna w serwisie Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego
Rybnica (Kotlina Płocka)

Rybnica – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w granicach administracyjnych Włocławka. Brzegi jeziora stanowią granicę miasta i gminy Włocławek. Jezioro leży na terenie Kotliny Płockiej. Opis Jezioro znajduje się przy ogrodach działkowych „Rybnica” oraz „Wiosenka” we włocławskiej dzielnicy Rybnica. Na południu jezioro łączy się wąskim ciekiem z Jeziorem Łąkie. Do zbiornika wodnego prowadzą dwie drogi. Jedna betonowo-żużlowa z osiedla Kazimierza Wielkiego, druga asfaltowo-żużlowa jest boczną drogą trasy Włocławek-Płock. Jezioro jest w posiadaniu PZW. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 1,7 ha do 7,6 ha. Poziom wody jest na wysokości 58,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,3 m, głębokość maksymalna 4,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2004 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i poza kategorią podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Rybnica. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Rybnickie. Zobacz też Rybnica Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Rybnica na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Rybno (jezioro)

Jezioro Rybno (Jezioro Rybno Wielkie, Jezioro Rybno Południowe) – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kiszkowo, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Na północ od jeziora leży wieś Rybno Wielkie. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 94 metrów n. p. m. Maksymalna głębokość wynosi 4 metry. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 16,1 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Plan Odnowy Miejscowości Rybno Wielkie Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Rynek Dębnicki w Krakowie

Rynek Dębnicki – główny plac dawnej wsi Dębniki stanowiącej obecnie część Krakowa. Położony u zbiegu głównych ulic Dębnik: Madalińskiego, Tynieckiej, Różanej i Bałuckiego. Ma kształt nieregularnego czworoboku. Ukształtowany około 1900 roku nosił początkowo nazwę Plac Dębnicki. Zabudowa rynku ukształtowała się w latach 1893–1912. W 1909 wraz z całymi Dębnikami włączony został w granice Krakowa. W 1912 otrzymał obecną nazwę. Wokół rynku znajduje się kilka ciekawych architektonicznie kamienic, także zabytkowych. Obecnie jest to plac targowy, zieleniak. Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 .
Дембніцький ринок у Кракові

Ринок Дембніцький (пол. Rynek Dębnicki) - головна площа колишнього села Дембніки, яке зараз є частиною Кракова (дільниця VIII Дембники). Розташований на перехресті головних вулиць Дембників: Мадалінського, Тинецький, Рожана та Балуцького. Має форму неправильного чотирикутника. Створений близько 1900 року, спочатку він називався як Площа Дембніцька. Розбудова ринкової площі оформилася в 1893-1912 роках. У 1909 році разом з усіма Дембніками він був включений до Кракова. У 1912 році отримав свою сучасну назву. Навколо ринкової площі є кілька цікавих в архітектурному плані кам'яниць, також історичних. Наразі це торгова площа, ринок, має довкола зелені насадження. Бібліографія Encyklopedia Krakowa, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257
Rynek Górny w Wieliczce

Rynek Górny w Wieliczce – rynek miejski w Wieliczce pochodzący z okresu panowania Kazimierza Wielkiego, kiedy wójtem był Mikołaj Wierzynek. Jest placem w kształcie kwadratu, z którego odchodzi osiem ulic, po dwie z każdego narożnika: Kopernika, Reymonta, Seraf, Władysława Sikorskiego, Zamkowa, Kilińskiego i Górsko. Rynek Górny powstał wkrótce po lokacji miasta w 1290 r. i zajmował wówczas większą powierzchnię niż obecnie. Podczas translokacji, w 1361 r., wydzielono ze środkowej części XIII-wiecznego placu kwadrat o bokach ok. 74,5 x 74,5 m, zaś dawne powierzchnie placowe od strony północnej i południowej przeznaczono pod zabudowę mieszkalną. Nadano tym samym wielickiemu Rynkowi Górnemu współczesny kształt. Od początku swego istnienia Rynek pełnił ważną funkcję gospodarczą i administracyjną. Wiódł przez niego szlak handlowy z Krakowa na Węgry. Wzniesiono przy nim najważniejsze obiekty miejskie, w tym ratusz. W 1784 r. ratusz rozebrano, a na jego fundamentach zbudowano Pałac Przychockich. Aż do lat 70. XIX w. Rynek zabudowany był w większości budynkami drewnianymi. Zabudowa ta została zniszczona przez pożar w 1877 r. Żydzi z Klasna wykupili wówczas działki po spalonych domach i w ich miejscu wznieśli murowane kamienice małomiasteczkowe, w większości jedno- i dwupiętrowe, które istnieją do dziś. W 1977 r. Rynek Górny został wpisany do rejestru zabytków (nr A-477). Znajduje się przy nim 16 budynków, w których w 2009 r. mieszkały 104 osoby. Na Rynku znajduje się największe w Polsce malowidło 3D Solny świat. Przypisy Bibliografia Rynek Górny w Wieliczce i jego mieszkańcy