NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Motoryzacji i Techniki w Białymstoku

Muzeum Motoryzacji i Techniki – muzeum w Białymstoku powstałe z inicjatywy Stowarzyszenia Miłośników Starej Motoryzacji i Techniki „Moto Retro”. Jego siedzibą jest dawny magazyn wojskowy położony na obrzeżach centrum, w kompleksie powojskowym przy ul. Węglowej (obiekt nr 34, ul. Węglowa 8). Na tym terenie odbywają się zloty i spotkania kolekcjonerów pojazdów zabytkowych, pokazy dynamiczne oraz wystawy i ekspozycje motoryzacyjne. Muzeum zajmuje część górnej kondygnacji byłego wojskowego garażu (wybudowanego w 1988 r.) o powierzchni 800 m², w której mieści się również Skatepark Węglowa, a także całą dolną kondygnację, gdzie znajdują się warsztaty i zaplecze techniczne. Eksponaty Motocykle z lat 1920-1981. Samochody z lat 1930-1981 oraz prototypy, między innymi: Fiat 1100 z 1939 roku, Warszawa M-20, Prototyp Fiata 126p 650NP z silnikiem z przodu. Zabytkowe rowery. Eksponaty dawnej komunikacji miejskiej, kolejnictwa oraz pożarnictwa. Rekonstrukcje militarne. Militaria. Zabytkowe radioodbiorniki oraz sprzęt TV i łącznościowy. Zobacz też Muzeum Motoryzacji w Bielsku-Białej Muzeum Motoryzacji w Poznaniu Prywatne Muzeum Motoryzacji i Techniki w Otrębusach
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bieruniu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w Bieruniu, w dzielnicy Bieruń Nowy. Historia Jest to dawny kościół ewangelicki wybudowany w 1910. W 1922 odkupiony został od protestantów przez katolików za 200 0000 marek niemieckich i w dniu 5 listopada 1922 został konsekrowany na świątynię katolicką przez księdza Mateusza Bieloka, dziekana z Bierunia Starego. W latach 1925–1939 budowla została rozbudowana. Samodzielna parafia została utworzona w 1925. Po II wojnie światowej, w 1948, została dobudowana druga zakrystia i został powiększony chór. Wyposażenie W centralnej części prezbiterium, w ołtarzu głównym jest umieszczona figura Najświętszego Serca Pana Jezusa, wykonana przez krakowskiego artystę Józefa Rapałę. Figura została poświęcona w 1958. Na bocznych ścianach świątyni zawieszone są obrazy Drogi Krzyżowej namalowane w 1949. przez Jana Nygę z Bierunia Starego, które są kopią „Drogi Krzyżowej" niemieckiego malarza Fuggla. Na prawo od prezbiterium jest umieszczony ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz obraz przedstawiający św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus. Po lewej stronie są umieszczone obrazy Jezusa Miłosiernego oraz Chrztu Chrystusa. W 1974 przystosowano wystrój wnętrza do wymogów reformy soborowej. Przypisy Linki zewnętrzne Bieruń, ul. Warszawska 295, kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa fotopolska.eu
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Bieruniu

Kościół św. Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny położony w Bieruniu, w dzielnicy Bieruń Stary. Kościół jest licznie odwiedzany przez turystów w okresie świąt Bożego Narodzenia, ze względu na budowaną corocznie ruchomą szopkę. Historia Obecny kościół jest czwartą budowlą wybudowaną na tym miejscu. W 1770 została rozebrana wieża drewnianej świątyni i na jej miejscu została wybudowana nowa. W 1776 został rozebrany korpus poprzedniej budowli i został wybudowany nowy, murowany. 20 października tego samego roku kościół został poświęcony przez księdza Tomasza Trzebienia, dziekana pszczyńskiego. W 1833 została zbudowana zakrystia i kaplica św. Barbary. W 1845 świątynia spłonęła w pożarze razem z miastem. Po zebraniu środków finansowych na odbudowę, zgliszcza zostały rozebrane i w dniu 14 czerwca 1851 rozpoczęły się prace budowlane. Architektem został wybrany królewski inspektor budowlany Józef Linke z Raciborza, a kierownikiem budowy został mianowany Augustyn Kern z Gliwic. Budowa trwała dość długo z powodu braku funduszy. W dniu 29 maja 1859 wrocławski biskup pomocniczy Bernard Bogedain poświęcił nową świątynię. Podczas II wojny światowej pocisk artyleryjski częściowo uszkodził kościół. W 1948 zostały dobudowane dwie zakrystie. W takim stanie świątynia zachowała się do dziś. Od 1955 na święta Bożego Narodzenia w kościele wystawiana jest ruchoma szopka, której twórcami są mieszkańcy Bierunia. Wyposażenie W prezbiterium kościoła jest umieszczony ołtarz główny poświęcony św. Bartłomiejowi, patronowi budowli. W nawie głównej, z lewej i prawej strony, mieszczą się dwa ołtarze boczne. Pierwszy – dedykowany jest Najświętszej Maryi Pannie i został wykonany w 1859 na podstawie rysunków Jana Gajdy – znanego śląskiego malarza, rzeźbiarza i pisarza, przez bieruńskiego rzemieślnika Ignacego Chudzikowskiego. Na ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Bieruńskiej z XVI wieku. Drugi z ołtarzy bocznych, dedykowany św. Józefowi, zaprojektowany i wykonany został przez tych samych artystów. W południowej nawie świątyni jest umieszczony ołtarz św. Krzyża, który zaprojektował w 1949 ksiądz Jerzy Schneider z Oświęcimia. Na ścianie nad ołtarzem jest powieszony wielki drewniany rzeźbiony krzyż. Postać Jezusa, wykonana w 1872, pochodzi z bawarskiej miejscowości Amerang. Z lewej i prawej strony krzyża na konsolach są umieszczone figury św. Jana Ewangelisty i Matki Bożej Bolesnej. W prezbiterium jest umieszczona wykonana w 1730, chrzcielnica z kamienną podstawą i drewnianą pokrywą z 1929. Na tylnych ścianach transeptu są powieszone dwa obrazy namalowane na wzór dzieł Petera Paula Rubensa – „Pokłon pasterzy" i „Pokłon trzech króli", pochodzące z XVIII wieku. Galeria Przypisy Bibliografia Historia parafii św. Bartłomieja w Bieruniu Starym. Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Bieruniu. (pol.). Kościół św. Bartłomieja Apostoła. Urząd Miejski w Bieruniu. (pol.). Kościół św. Bartłomieja Apostoła - Katholische Kirche polska-org.pl
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowicach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Bodzanowicach (gmina Olesno). Świątynia należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowicach w dekanacie Gorzów Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Drewniany kościół zbudowany w 1447 spalono wraz z zabudowaniami w czasie wojny trzydziestoletniej. W 1655 (wg „Roczników Diecezji Opolskiej”) o. Jakub Ślimański odbudował kościół, który został poświęcony w 1679. Potwierdzają to protokoły wizytacyjne z lat 1679 i 1687, w czasie, gdy proboszczem był tam “Franciscus Slimonski”; protokół z 1679 r. podaje wymiary kościoła w łokciach: 30 × 15 (= 18,84 × 9,42 rn); protokół następny opisuje kościół dokładniej: W roku 1934 przeniesiony do Ciasnej (powiat Lubliniec), zwrócony prezbiterium ku południu; zrębowy, na podmurowaniu ceglanym. Wieża słupowa; nawa prostokątna; prezbiterium 3-bocznie zamknięte wewnątrz sklepienia; w połowie długości nawy belka z wypisanymi datami budowy i przenosin. Wyposażenie kościoła odnowione w XX wieku: ołtarz główny barokowy (II poł. XVII w.) z rzeźbarni dwóch świętych i z obrazem św.Trójcy; 2 ołtarze boczne (XVII w.); ambona barokowa (XVII w.); chrzcielnica drewniana barokowa (II poł. XVII w.); Stacje Drogi Krzyżowej (prawdopodobnie I połowa. XIX w.). Kościół spłonął w 1985 roku. W jego miejsce wybudowano nową, murowaną świątynię. W 1990 wichura zerwała połowę górnego dachu kościoła (dach został pokryty blachą miedzianą). W 2008 roku Henryk Hober z Olesna wybudował 16-głosowe organy. W lipcu 2011 roku została wymieniona na miedzianą kopułę wieży kościelnej. Stara została zdjęta ze względu na bardzo zły stan. Przy okazji tego remontu wymieniono konstrukcję dzwonów i instalację elektryczną w wieży. Architektura i wnętrze kościoła W kościele parafialnym znajdują się liczne zabytki. Do najcenniejszych należą: ołtarz – tryptyk z pięcioma figurami pochodzącymi z końca XV w. szkoły Wita Stwosza chrzcielnica i Pietà z 1650 także szkoły Wita Stwosza. gotycka Madonna tronująca z 1380 roku, z kościoła w Sadowie, przekazana w latach 80. XX w. do Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu. 5 rzeźb z XV-wiecznego tryptyku. Przypisy Linki zewnętrzne Bodzanowice - Kościół Narodzenia NMP Kościół Narodzenia NMP w Bodzanowicach
Cmentarz parafialny Borek Fałęcki

Cmentarz parafialny Borek Fałęcki – cmentarz parafialny położony terenie IX dzielnicy Łagiewniki-Borek Fałęcki w Krakowie, przy ul. Zawiłej. Cmentarzem zarządza parafia rzymskokatolicka pw. Matki Bożej Zwycięskiej w Krakowie. Cmentarz został założony w 1924 r. staraniem proboszcza ks. Wojciecha Karabuły. Od tamtej pory kilkakrotnie zwiększono zajmowaną powierzchnię. W 1964 r., dokonano poświęcenia kaplicy cmentarnej. Cmentarz podzielony jest na 33 kwatery, gdzie znajduje się ok. 4 tysięcy grobów i grobowców. Na borkowskiej nekropolii znajduje się niewielka kwatera, w której pochowano 153 radzieckich jeńców wojennych, zamordowanych przez Niemców w znajdującym się w okolicy, w czasie II wojny światowej, obozie jenieckim. Pochowani na cmentarzu Antoni Biegun (1924–2001) – kapitan Wojska Polskiego, żołnierz AK i NSZ Andrzej Bilski (1947–2015) – architekt, urbanista, projektant m.in. kaplicy na cmentarzu borkowskim Grzegorz Borek „Bolec” (1971–2009) – aktor, raper, perkusista Dominik Cal-Calko – legionista, żołnierz AK Władysława Maria Francuz (1944–2017) – działaczka społeczna, twórczyni Zespołu Pieśni i Tańca „Małe Słowianki” Władysława Fudalewicz-Niemczyk (1923–2019) – entomolog Jan Leszczyński – uczestnik trzech powstań śląskich Zygmunt Łuczyński – doktor nauk medycznych, znany ze świadczenia darmowej pomocy medycznej wśród mieszkańców Łagiewnik i okolic w czasie II wojny światowej, arystokrata Tadeusz Pikulicki (1954–2022) – dziennikarz, działacz opozycji demokratycznej w PRL Jan Prochwicz (1928–2015) – działacz i publicysta związany z Towarzystwem Przyjaciół Skawiny, autor książki Żydzi Skawińscy ks. Władysław Ryba – duchowny rzymskokatolicki, proboszcz borkowski Dobiesław Walknowski (1930–2020) – polski grafik, projektant form użytkowych, etnograf, podróżnik i działacz społeczny Mieczysław Wątorski – atysta malarz, profesor Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie prof. dr hab. inż. arch. Elżbieta Węcławowicz-Bilska (1948–2022) – architekt, urbanista, naukowiec Galeria Przypisy Bibliografia Cmentarze parafialne. zck-krakow.pl. [dostęp 2014-03-03]. (pol.). Cmentarz Parafialny. katolicki.net. [dostęp 2014-03-03]. (pol.).
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Borkach

Kościół najświętszej Maryi panny Wspomożycielki Wiernych w Borkach – rzymskokatolicki kościół w Borkach, który jest świątynią Parafii Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Borkach. Historia Kościół parafialny murowany w stylu eklektycznym został zbudowany w latach 50. XX w. W 1970 roku został erygowany przez ks. bp. Jana Mazura – ówczesnego ordynariusza diecezji siedleckiej. W tym samym czasie naprzeciw kościoła wybudowano murowaną plebanię, która obecnie jest własnością gminy Borki. Na początku pierwszej dekady XXI wieku proboszcz parafii w Borkach rozpoczął budowę nowej plebanii w okolicznym lasku, która do użytku została oddana w 2012 roku przez kolejnego księdza parafii – ks. kan. dr. Marka Matusika. W 2011 roku staraniem tego samego księdza plac przykościelny utwardzono kostką, a przed nim wybudowano parking.Od 2009 roku w kościele znajdują się relikwie św. Ryty, a od 2011 roku relikwie Świętego Jana Pawła II. Linki zewnętrzne serwis diecezjalny. strona internetowa parafii
Bory Bagienne nad Bukową

Bory Bagienne nad Bukową (PLH180048) – projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk, aktualnie obszar mający znaczenie dla Wspólnoty, położony na Równinie Biłgorajskiej, na terenie gminy Harasiuki, między Bukową a Jarocinem, o powierzchni 532,2 ha. W obszarze podlegają ochronie następujące typy siedlisk z załącznika I dyrektywy siedliskowej: sosnowy bór bagienny Vaccinio uliginosi-Pinetum torfowiska przejściowe: zespół turzycy nitkowatej Caricetum lasiocarpae, mszar przygiełkowy Rhynchosporetum albae, zespół wełnianki wąskolistnej i torfowca kończystego Eriophoro angustifolii-Sphagnetum recurvi łąki świeże łęgi Bibliografia Krawczyk R. 2012. Bory Bagienne nad Bukową. pp. 88-91. W: Rogała D., Marcela A. (red.). Obszary Natura 2000 na Podkarpaciu. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Rzeszowie, Rzeszów 2012. ISBN 978-83-934061-1-1 Linki zewnętrzne Bory Bagienne nad Bukową – Standardowy Formularz Danych Bory Bagienne nad Bukową. [w:] Natura 2000 a turystyka [on-line]. Instytut na rzecz Ekorozwoju. [dostęp 2019-04-01]. Obszar Natura 2000 Bory Bagienne nad Bukową. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-04-01].
Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin

Cmentarz wojenny nr 266 – Borzęcin – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Borzęcin w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Borzęcin. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Położenie Cmentarz w Borzęcinie znajduje się na cmentarzu komunalnym, gdzie stanowi odrębną kwaterę zlokalizowaną na południowo-wschodnim rogu tego cmentarza, w sąsiedztwie pól uprawnych. Historia Pochowano tutaj żołnierzy armii austriackiej i rosyjskiej, którzy zginęli w walkach na okolicznych terenach w grudniu 1914 roku oraz w miesiącach styczeń – maj 1915 roku Przez tereny te dwukrotnie przetoczył się front wojenny. Wojska rosyjskie w listopadzie 1914 roku zajęły je wypierając Austriaków, a po zwycięstwie połączonych sił austriackich i niemieckich w bitwie pod Krakowem i bitwie pod Limanową wycofały się na wschód, broniąc linii kolejowej Przemyśl – Bochnia. Ogółem na cmentarzu pochowano 64 żołnierzy austriackich i 12 rosyjskich. Ustalono nazwiska 64 żołnierzy. Opis cmentarza Cmentarz ma postać długiego rzędu mogił. Jest to bardzo wydłużony prostokąt dwoma bokami przylegający do cmentarza komunalnego, a dwoma do pól uprawnych. Centralny element dekoracyjny cmentarza stanowią trzy ustawione w rzędzie obeliski. Obelisk środkowy to murowany cokół, na którym umieszczono drewniany krzyż, obok niego znajdują się dwa murowane z kamienia obeliski bez krzyży. Na środkowym obelisku z krzyżem jest wmontowana tablica inskrypcyjna z napisem w języku niemieckim i krzyżem austriackim, a przed obeliskiem znajduje się nagrobek płk von Rabla z 30 pułku piechoty. Napis na tablicy inskrypcyjnej: 1914-1915 GETREU IN NOT SELIG IM TOD Obeliski boczne postawiono na grobach oficerów. Pozostałe nagrobki to umieszczone w rzędzie betonowe podmurówki. Na podmurówkach od strony południowej umieszczono na każdym nagrobku stylizowany, niski, betonowy krzyż, a na nim zamontowano blaszaną tabliczkę z nazwiskami pochowanych w tym miejscu żołnierzy. Są dwa rodzaje krzyży; na mogiłach żołnierzy austriackich jest to krzyż jednoramienny, na mogiłach żołnierzy rosyjskich dwuramienny. Losy cmentarza W okresie Polski międzywojennej cmentarz jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność. Dopiero od lat 80. zaczęto bardziej dbać o cmentarze z I wojny światowej. Cmentarz odnowiono, nie odzyskał jednak pierwotnego wyglądu. Brakowało ogrodzenia z betonowych słupków, kutej furtki oraz stylizowanego krzyża. 20 listopada 2020 roku zakończono prace związane z kolejną renowacją cmentarza, na podstawie zachowanego zdjęcia odtworzono ogrodzenie oraz krzyż pomnikowy. Przypisy
Jezioro Borzymskie

Jezioro Borzymskie (do 1945 r. niem. Grosser See) – jezioro położone na wschód od wsi Borzym, w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Wełtyńskiej. Powierzchnia 27,6 ha. Do jeziora Borzym od strony północnej uchodzi Struga z Sobieradza, która przepływa również przez jezioro Węgorzno, natomiast od strony wschodniej uchodzą liczne małe cieki i rowy melioracyjne (największa jest struga płynąca od wsi Sobiemyśl, natomiast wypływa z niego struga łącząca je z rzeką Tywą. Za zachodnim brzegu jest położona wieś Borzym (niem. Borin). Przypisy
Божимске

Божимске (пол. Jezioro Borzymskie до 1945 года нем. Borinsee) — озеро к востоку от поселения Божим Грыфинского повята, в Западно-Поморском озерном крае Западно-Поморского воеводства северной части южно-балтийских озёрных округов на Велтинской равнине Польши. Площадь поверхности озера — 27,6 гектара, длина озера — 1,5 километра. Объём озера — 1626,5 тысяч м³, глубина достигает 9,5 метров. Располагается в Божимской долине вместе с озером Венгожно и несколькими озёрами без названия. Соединяется каналом Божим с Венгожно на севере и рекой Тыва на юге. Примечания
Brama Wodna w Bystrzycy Kłodzkiej

Brama Wodna w Bystrzycy Kłodzkiej – pochodząca z XIV wieku brama warowna, będąca elementem średniowiecznych murów obronnych w Bystrzycy Kłodzkiej. Historia Warowna brama została wzniesiona w XIV wieku, po roku 1319, w roku 1568 dobudowano blanki i ostrosłupowe ceglane zwieńczenie. W połowie XVII wieku rozpoczęto wyburzanie murów miejskich i budowla przestała pełnić funkcje obronne. Od tego czasu do początku XX wieku pomieszczenia ponad przejazdem nie były używane. W roku 1922 w baszcie utworzono izbę historyczną, w której zgromadzono XVIII-wieczne wytwory lokalnych rzemieślników i dokumenty dotyczące historii miasta. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 26 lutego 1960 obiekt został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1970 do 1980 brama służyła jako turystyczny punkt widokowy. W roku 1985 lokalna spółdzielnia rzemieślnicza wyremontowała obiekt, w którym następnie urządzono wystawę prac rzemieślników, zrzeszonych w tutejszym cechu. W roku 2013 obiekt odnowiono i odtworzono niektóre detale architektoniczne, w tym kratę. Architektura Budowla powstała na planie kwadratu o wymiarach około 7 na 7 metrów, wewnątrz jest ostrołukowy przejazd, ze sklepieniem kolebkowym podniesionym. Od strony przedmieścia widoczna jest w licu ściany płycina, pełniąca rolę prowadnicy kraty i sama krata. Od strony miasta widoczne są zewnętrzne schody, prowadzące do pomieszczenia nad przejazdem. Wejście u szczytu schodów posiada prosty portal, okna w pomieszczeniu są kwadratowe i posiadają kamienne obramowania. Kształt okien i portalu nawiązuje do architektury późnego średniowiecza. Drewniany strop oddziela to pomieszczenie od kolejnego, ponad nim. Jest to ciemna izdebka, nie posiadająca okien, jedynie otwory strzelnicze. Nie posiada własnego stropu i jest od góry otwarta na ostrosłup zwieńczenia. W pomieszczeniach baszty przebywał strażnik, a przed nią urzędnik miejski pobierał myto. Galeria Zobacz też Mury miejskie w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Kłodzka w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Rycerska w Bystrzycy Kłodzkiej Wójtostwo w Bystrzycy Kłodzkiej Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Bartnik K., Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4. Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, pod red. M. Staffy, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia Bramy Wodnej na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia Bramy Wodnej na stronie „Polska na fotografii”
Syrenie Stawy

Syrenie Stawy (anteriormente Park Arendta​) es un grupo de lagos en el Parque Forestral Arkoński en Szczecin en Polonia, a unos 3 km del centro de la ciudad.​ El afluente de los lagos es un arroyo llamado Osówka.​ Syrenie Stawy están situados en las proximidades del baño Arkonka. Los estudios de la flora bacteriana de los lagos indican el grado muy alto de contaminación, causado por el vertido de aguas residuales.​ Enlaces externos Una mapa de Syrenie Stawy en maps.google.com Referencias
Szkieletor

Szkieletor je neoficiální název 94metrové nedokončené výškové budovy v Krakově, která původně měla sloužit jako sídlo Hlavní technické organizace (polsky Naczelna Organizacja Techniczna). Výstavba začala v roce 1975, v roce 1981 byla z ekonomických důvodů zastavená. V posledních letech několik investorů projevilo zájem o budovu, odradila je však ale složitá situace s pozemky, na kterých stojí a také vysoká cena její případné demolice nebo dostavby. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Szkieletor na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Szkieletor na Wikimedia Commons
Unity Tower

Unity Tower ist der Name des zweithöchsten Hochhauses in Krakau, im Verwaltungsbezirk Grzegórzki, das aus einer Investitionsruine ausgebaut wurde, die im Volksmund Szkieletor genannt war. Es handelte sich um ein 92 Meter (24 Etagen) hohes Hochhaus. Geplante Nutzung Das Gebäude wurde von den Architekten Zdzisław Arct und Krzysztof Leśnodorski geplant. Es sollte ursprünglich Hauptsitz der Naczelna Organizacja Techniczna werden. Mit dem Bau wurde 1975 begonnen, 1979 wurden die Bauarbeiten eingestellt und erst 2016 wieder aufgenommen. Den Spitznamen Szkieletor erhielt die an ein Skelett erinnernde Bauruine von der Figur Skeletor aus der in den 1980er Jahren populären Comicserie Masters of the Universe. In den 1980er Jahren kam die Idee auf, das unfertige Gebäude als Wohnhaus fertigzustellen, um dem Wohnungsmangel entgegenzuwirken, was jedoch nicht realisiert wurde. In den 1990er Jahren interessierte sich eine Hotelkette für das Haus, wegen der ungeklärten Eigentumsverhältnisse kam es jedoch nicht zum Verkauf. 2004 plante ein britischer Investor, die Bauruine zu sprengen und an ihrer Stelle zwei niedrigere Apartmenthäuser zu errichten. 2005 verkaufte der bisherige Eigentümer „Węglozbyt“ das Gebäude schließlich für 30 Millionen Złoty an das eigens für diesen Zweck gegründete Unternehmen Treimorfa Project sp. z o.o., dessen Mehrheitseigner die Verity Development sp. z o.o. ist. In der Folge wurden Pläne bekannt, das Gebäude von derzeit 92 auf 130 Meter Höhe aufzustocken. Dagegen regte sich jedoch Widerstand der Denkmalschutzbehörden. Schließlich einigte man sich auf eine Höhe von 102,5 Metern. Fertigstellung Das im Jahr 2020 eröffnete Gebäude enthält Apartments, ein Hotel und Büroräume, sowie eine Galerie oder ein Café an der Spitze. Zusätzlich entstanden um das Haupthaus niedrigere, 25 Meter hohe Gebäude. Das Hochhaus befindet sich in der Nähe des Rondo Mogilskie. Weblinks Informationen bei emporis.com Einzelnachweise