NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Korchowie

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego – filialna cerkiew prawosławna w Korchowie, podlegająca parafii Świętej Trójcy w Tarnogrodzie (należącej do dekanatu Zamość diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego). Historia Pierwsze cerkwie w Korchowie Pierwsza wzmianka o cerkwi w Korchowie pochodzi z 1531, zaś parafia istniała z pewnością przed 1589. Przed r. 1621 przyjęła postanowienia unii brzeskiej. Miejscowa parafia należała do unickiej diecezji przemyskiej. W 1840 do świątyni uczęszczało 1055 parafian. W latach 1872–1875 na miejscu starszej cerkwi wzniesiono nową, drewnianą; inicjatorem budowy był proboszcz, ks. Piotr Czerlunczakiewicz. W 1875 wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej korchowska cerkiew ponownie stała się świątynią prawosławną. W 1911 była remontowana. Cerkiew znajdowała się na terenie obecnego boiska szkolnego w Korchowie, w pobliżu nowego cmentarza prawosławnego we wsi. Po tym, gdy prawosławni mieszkańcy wsi zostali ewakuowani w głąb Rosji w 1915, opuszczona świątynia podupadła. Zdewastowany został również stary cmentarz prawosławny we wsi. Między r. 1929 a 1932 uszkodzony budynek został rozebrany. Do 1938 we wsi działała nieetatowa filia parafii tarnogrodzkiej. Nowa cerkiew W 2002 r. – staraniem proboszcza parafii tarnogrodzkiej, ks. Włodzimierza Klimiuka – na terenie nowego cmentarza prawosławnego w Korchowie rozpoczęto budowę cerkwi pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Pańskiego. Gotowy obiekt poświęcił w 2006 r. arcybiskup lubelski i chełmski Abel. Przypisy
Cmentarz unicko-prawosławny w Zamchu

Cmentarz unicko-prawosławny w Zamchu – najstarsza część kompleksu cmentarnego „na Nawozach” w Zamchu, nekropolia założona pod koniec w. XVIII lub na początku w. XIX dla unitów, po 1875 użytkowana przez prawosławnych. Historia i opis Dokładna data powstania cmentarza nie jest znana. Został wytyczony na przełomie XVIII i XIX w., zastępując tym samym nekropolię przy miejscowej cerkwi parafialnej. Po przemianowaniu świątyni na prawosławną wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 cmentarz również zmienił wyznanie. W 1912 nekropolia została poszerzona. Była użytkowana do 1944, do 1919 równolegle ze starym cmentarzem prawosławnym na przeciwległym końcu wsi, a od 1923 równolegle z nowym cmentarzem prawosławnym wytyczonym na zachód od niego. Jednak po 1919 pogrzeby w obrębie starszej nekropolii odbywały się tylko sporadycznie. Po 1945 czynny pozostał tylko nowy cmentarz. Cmentarz zajmuje o powierzchni 0,56 ha, nie jest podzielony na kwatery. Największa część nagrobków znajduje się w jego centralnej części, na niskim wzniesieniu. Na początku lat 90. XX wieku na terenie nekropolii znajdowało się ok. 40 nagrobków kamiennych, zarówno unickich, jak i prawosławnych. Większość zachowanych pomników to krzyże łacińskie lub prawosławne na postumentach prostopadłościennych z inskrypcjami na ściankach, z nadstawami. Wyróżnia się monumentalny obelisk na postumencie prostopadłościennym na grobie unickiego kapłana Teodora Gruszkiewicza (zm. 1839), monumentalny krzyż na postumencie w tym samym kształcie (z inskrypcji czytelna jest jedynie data 1866), kamienny krzyż na grobie Anny Kotowej z 1869. Na cmentarzu rosną lipy, wiązy, klony, jabłonie. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Aquapark Reda

Aquapark Reda – aquapark w Redzie (woj. pomorskie), przy ul. Morskiej 5 na osiedlu Aquasfera. Obiekt otwarto 22 sierpnia 2016. W kompleksie znajdują się dostępne przez cały rok baseny rekreacyjne kryte, kryty basen sportowy, klub fitness, sauny oraz papugarnia, gadoland, restauracje i sklepy. Aquapark Reda jest czynny 7 dni w tygodniu. W aquaparku połączone są atrakcje basenowe z oceanarium. Jedna ze zjeżdżalni zakończona jest przeszklonym tunelem biegnącym wewnątrz akwarium z pływającymi żywymi rekinami. Jest to jedyny aquapark w Europie, w którym oglądać można żywe rekiny. Jest to też pierwszy aquapark w Polsce, który pełni funkcję hotelową. W tym celu przygotowywanych jest ok. 50 miejsc noclegowych, zarówno w namiotach w hali basenowej, jak i w osobnych pokojach. W styczniu 2020 roku została otwarta zjeżdżalnia obrotowa AquaSpinner, która jest pierwszą tego typu atrakcją w Europie. Inwestycja współfinansowana była m.in. ze środków europejskiego funduszu rozwoju regionalnego w ramach inicjatywy Jessica. Atrakcje Baseny basen dla dzieci o głębokości 30 cm z okrętem pirackim, zjeżdżalniami i zabawkami basen Zamek z masażerami i cyklicznie wylewającym się wiadrem wody o pojemności 400 l basen z kulą wywołującą fale o wysokości 1,5 m basen do nurkowania sąsiadujący z akwarium z rekinami, z przezroczystą ścianą basen z symulatorem morskiej fali basen czterotorowy do nauki pływania o max głębokości 1,35 m Zjeżdżalnie Zjazd Rekina - kończąca się przeszklonym tunelem biegnącym przez akwarium z rekinami system zewnętrznych zjeżdżalni wodnych (pontonowa, świetlna i ekstremalna z przeciążeniem 3g) pofalowana zjeżdżalnia rodzinna w środku hali basenowej AquaSpinner – jedyna w Europie i druga na świecie obrotowa zjeżdżalnia o wysokości ok. 30 metrów, długości 160 m i średnicy 2,7m, sięgająca najwyżej położonym elementem ponad dach obiektu, umożliwiająca zjazd czteroosobowym pontonem z prędkością do 40 km/h pontonowa leniwa rzeka o długości 315 m Basen sportowy pełnowymiarowy 25-metrowy basen pływacki o max głębokości 1,80 m Inne oceanarium – akwarium morskie z żywą rafą koralową ogród zimowy, przyrodnicze ścieżki edukacyjne Zielona Wioska – strefa biwakowa z noclegiem jacuzzi tryskające wodą w kolorze lawy wulkanicznej centrum fitness i korty do squasha, klub dla dzieci Saunarium z centrum Spa&Wellness Papugarnia Gadoland Kino siedmio-wymiarowe pasaż handlowy Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parku
Cmentarz przycerkiewny w Tarnogrodzie

Cmentarz przycerkiewny w Tarnogrodzie – prawosławna nekropolia w Tarnogrodzie, utworzona w II połowie XIX w. wokół cerkwi Świętej Trójcy. Obecnie nieczynna. Historia i opis Dokładna data utworzenia cmentarza nie jest znana. Prawdopodobnie został założony w II połowie XIX w.. Otacza on wybudowaną w latach 1870–1875 cerkiew Świętej Trójcy w Tarnogrodzie i był on miejscem pochówków miejscowych duchownych prawosławnych i członków ich rodzin. Ludność prawosławna swoich zmarłych grzebała na dawnym cmentarzu greckokatolickim. Ostatni nagrobek pochodzi z 1953, pochowano wówczas miejscowego proboszcza ks. Antoniego Popudniaka. Obecnie cmentarz jest nieczynny. Na początku lat 90. XX wieku na terenie cmentarza zachowało się 5 nagrobków. Wśród nich są krzyż na kopcu kamieni, lastrikowe krzyże na prostopadłościennym postumencie i przy stelli, krzyż metalowy przy betonowej płycie i drewniany krzyż przy mogile ziemnej. Ogółem na cmentarzu jest pochowanych 3 duchownych i dwoje dzieci z ich rodzin. Wokół cmentarza rosną: 3 orzechy włoskie, 3 tuje kolumnowe, jałowce kolumnowe, a na skarpie starodrzew lipowo-klonowy z okresu budowy cerkwi. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Kościół św. Marii Magdaleny w Nowej Cerkwi

Kościół św. Marii Magdaleny w Nowej Cerkwi – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowej Cerkwi, w powiecie chojnickim, w województwie pomorskim. Historia i architektura Pierwsza wzmianka o parafii w Nowej Cerkwi pojawia się w wykazie danin rzymskich z 1398, a o kościele w dokumentach wizytacyjnych z 1653. W 1744 zbudowano tu drugi (drewniany) kościół, zmodernizowany w 1763. W początku XIX wieku rozpoczęto budowę następnej świątyni (z muru pruskiego). W latach 1911–1913 wybudowano obecny, murowany kościół. Dzwony odlano w 1952 (spiżowy) i 1958 (dwa stalowe). Część wyposażenia pochodzi z obiektów wcześniejszych, m.in. barokowy ołtarz z obrazami z XVIII wieku. W kruchcie tablica pamiątkowa z 55 nazwiskami parafian - ofiar nazizmu, w tym sługi bożego ks. Józefa Mańkowskiego. Otoczenie Przy kościele posadzono w 2014 dąb papieski upamiętniający kanonizację Jana Pawła II. Znajdują się tu także groby miejscowych księży: ks. Józefa Lemańczyka (1908-1984) - lokalnego proboszcza, ks. Józefa Mańkowskiego (1895-1939) - sługi bożego, lokalnego proboszcza, zamordowanego przez nazistów w Dolinie Śmierci koło Chojnic, ks. Stefana Mejera (1944-1994) - lokalnego proboszcza w latach 1984-1994, ks. Ignacego Stryszyka (1899-1963) - administratora tutejszej parafii, kapelana wojskowego, tajnego szambelana papieskiego. Architektura budynku Powstały kościół to budynek, który wzniesiony jest na planie prostokąta. Od wschodu obiektu znajduje się prezbiterium, które zostało zbudowane na planie połowy ośmioboku, natomiast od zachodu można dostrzec wieżę wtopioną w budynek kościoła do połowy jej grubości. Ta z kolei jest położona na planie kwadratu. Na wieży zauważyć można ośmioboczny hełm oraz ażurową latarnię zwieńczoną iglicą i krzyżem. Kościół zbudowany został na kamiennych fundamentach oraz zaprawie cementowej. Dach jest pokryty dachówką, a kolor budynku jest jasnoszary. Wnętrze budynku zdobione zostało polichromiami figuralnymi i roślinnymi. Kościół jest zapisany w rejestrze zabytków od 1997. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Bukowcu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Bukowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bukowcu, w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim. Historia i architektura Katolicka kaplica w Bukowcu znajdowała się w miejscowym pałacu Czapskich, który rozebrano na przełomie XIX i XX wieku. Bukowscy ewangelicy (tutejsza większość religijna do 1939) korzystali z niewielkiego, drewnianego kościoła wybudowanego w 1830. W 1895 zastąpiono go obecną budowlą ceglaną w stylu neogotyckim. Tablice pamiątkowe W kościele wiszą następujące tablice pamiątkowe: ku czci 16. Pułku Ułanów Wielkopolskich, którego żołnierze walczyli z hitlerowcami, ku czci żołnierzy polskich walczących w latach 1939-1945 z Niemcami i Sowietami, a także ofiar terroru z obu tych stron (fundatorem był Związek Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych), ku czci ks. Stanisława Pisarka (1913-1979) - pierwszego proboszcza tutejszej parafii (w latach 1946-1979), ku czci ks. Brunona Antoniego Borta (1929-1997) - lokalnego proboszcza w latach 1979-1997 (dwie ostatnie tablice z 2006). Galeria Przypisy
Kościół św. Anny we Wrocławiu-Praczach Odrzańskich

Kościół Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do Parafii św. Anny, dekanatu Wrocław zachód (Leśnica) archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Pracze Odrzańskie. Historia Według aktu lokacyjnego wydanego we Wrocławiu 16 listopada 1383 r., opatrzonego pieczęcią biskupa wrocławskiego Wacława, ówczesny właściciel osady Urlich von Pak ufundował pierwszy kościół w Praczach Odrzańskich, którego patronem prawdopodobnie był św. Marcin. W 1550 r. ostatni właściciel majątku Hans Culmann, na własny koszt zbudował od podstaw kościół parafialny dla wyznania ewangelicko-luterańskiego. W 1558 r. zgodnie z testamentem wdowy po Culmannie opieka nad kościołem przypadła Szpitalowi Wszystkich Świętych, a patronem został magistrat wrocławski, co zapewniało wiernym swobodę wyznania. W 1643 r. budowla ta uległa zniszczeniu w wyniku pożaru wywołanego przez wojska cesarskie. Dzięki zbiórkom wrocławskich cechów, świątynia w 1648 r. została odbudowana i powiększona. W lutym 1654 r. w związku z działaniami Komisji Redukcyjnej kościół został zamknięty dla kultu protestanckiego i powrócił do niego w styczniu 1708 r. po Ugodzie w Altranstadt. Gruntowną renowację przeprowadzono w latach 1912–1913. W 1948 r. świątynia zyskała miano rzymsko- katolickiego kościoła parafialnego pw. Św. Anny. 15 lutego 1962 Kościół św. Anny został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Architektura i wyposażenie Budowla jest szachulcowa, posiada trzy nawy oraz konstrukcję słupowo–ramową. Kościół jest orientowany, salowy, czyli nie posiada wyodrębnionego z nawy prezbiterium, zamknięty jest trójbocznie i posiada boczną zakrystię. Wieża została wzniesiona na planie kwadratu i posiada zegar z przodu oraz kruchtę w przyziemiu. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem hełmowym w stylu barokowym, posiadającym latarnią. Kościół nakryty jest dachem jednokalenicowym, składającym się z dachówek. Wnętrze nakryte jest drewnianym stropem belkowym. Nawy boczne posiadają empory i klatki schodowe. Na emporze muzycznej znajduje się prospekt organowy w stylu barokowym powstały pod koniec XVIII wieku. Umieszczone są w nim organy wykonane przez firmę Enger na początku XX wieku. Ołtarz główny pochodzi z początku XVIII wieku, ołtarz boczny pochodzi z połowy XVII wieku. Ambona pochodzi z 1648 roku i jest ozdobiona rzeźbami Chrystusa i Czterech Ewangelistów. Chrzcielnica pochodzi z 1631 roku. Przypisy Bibliografia Ludwig Burgemeister, Günther Grundmann, Die Kunstdenkmäler der Provinz Niederschlesien. Bd. 1. Die Stadt Breslau. Tl. 3, Breslau 1934
Kościół św. Wawrzyńca we Wrocławiu-Żernikach

Kościół Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław zachód (Leśnica) archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Żerniki. Jest to gotycka świątynia w kształcie zachowanym do dziś w zasadzie pochodząca z 1400 roku. W latach późniejszych jednak kościół uległ licznym przebudowom. Już w XV wieku prezbiterium zostało nakryte sklepieniem krzyżowym. Zapewne też w tym samym wieku została wybudowana górna część wieży, która podobnie jak teraz była umieszczona od strony zachodniej. W XVIII wieku okno zostało powiększone. Główne wejście do świątyni było umieszczone pierwotnie od strony południowej, portal zachodni natomiast, umieszczony w wieży, został dobudowany dopiero w XIX wieku. Poprzednio od tej strony wieża posiadała na parterze okno, a pomieszczenie w owej dolnej kondygnacji zapewne było kaplicą chrzcielną. Przedsionek przy średniowiecznym portalu południowym, tak samo jak portal zachodni, powstał dopiero w XIX wieku. Planowane na lata 1911–1914 dalsze przebudowy nie zostały zrealizowane z powodu wybuchu I wojny światowej, a później z niewiadomych przyczyn także nie doszły do skutku. W czasie oblężenia Wrocławia w 1945 roku świątynia została zniszczona. W latach 1947–1950 została odbudowana pod kierunkiem architekta Witolda Rawskiego. Jest to kościół halowy wzniesiony na planie prostokąta i posiadający proste prezbiterium od strony wschodniej. Tak samo jak przed zniszczeniem budowla nakryta jest stromym, dwuspadowym dachem, wyższym nad główną częścią świątyni niż nad prezbiterium. Dach kościoła składa się z dachówek. Prezbiterium, otoczone skarpami, jest nakryte jak dawniej krzyżowym sklepieniem, którego żebra są umieszczone na dwóch wspornikach z piaskowca z XV wieku. Do prezbiterium Jest dobudowana zakrystia, a od strony wschodniej posiada ono zamurowane ostrołukowe okna. Nawa główna świątyni, wewnątrz otynkowana i barokizująca, pokryta była wcześniej prostym stropem wykonanym z desek, a podczas odbudowy została nakryta ozdobnym stropem kasetonowym. Wieża od strony zachodniej, otoczona skarpami, wyrasta ponad dach świątyni i jest zwieńczona stromym dachem hełmowym. Od strony północnej budowla posiada jedno okno, a od strony południowej trzy – wszystkie zakończone półokrągło i ozdobione witrażami. Na zewnątrz świątynia nie jest otynkowana. Budowla posiada ciekawe, w dużej mierze zabytkowe wyposażenie. Należą do niego ołtarz główny wykonany z rzeźbionego drzewa z XVIII wieku, chrzcielnica, poza tym kropielnica wykonana z piaskowca z XV wieku. Świątynia posiada również trzy renesansowe płyty nagrobne i jedną o formach klasycystycznych. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła we Wrocławiu-Muchoborze Wielkim

Kościół pw. Świętego Michała Archanioła we Wrocławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do Parafii św. Michała Archanioła, w dekanacie Wrocław zachód I (Kozanów). Znajduje się na osiedlu Muchobór Wielki. Historia Świątynia była wzmiankowana w 1347 roku, dzisiejsza w części prezbiterialnej została wybudowana około 1400 roku, rozbudowana około 1500 roku. Architektura i wyposażenie Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły z dodatkiem piaskowca, jej prezbiterium zakończone trójbocznie i nakryte jest sklepieniem sieciowym. Nawa została wzniesiona na planie kwadratu i nakryta jest sklepieniem krzyżowym podpartym smukłym, spiralnie skręconym filarem kamiennym. W latach 1912–1916 nawa została rozbudowana w kierunku południowym, pod względem architektonicznym nawiązując do pierwotnego założenia. Na ścianie nawy pierwotnej są zachowane fragmenty fresków z postaciami świętych wykonane około 1470 roku, na sklepieniu prezbiterium są umieszczone renesansowe freski wykonane w 1605 roku z Koronacją Matki Boskiej. We wnętrzu znajduje się późnogotycki rzeźbiony tryptyk z Madonną wykonany około 1480 roku, oraz kilka pojedynczych rzeźb gotyckich z XV wieku. Przypisy
Kępno Zachodnie

Kępno Zachodnie – stacja kolejowa w miejscowości Kępno, w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w Polsce. Linki zewnętrzne Kępno Zachodnie w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Kępno Zachodnie, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Leżajsku

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny w Leżajsku – zabytkowa cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w latach 1828–1832. Od 1982 rzymskokatolicki kościół filialny (szkolny) parafii Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku przy Rynku (ale z adresem ul. Jarosławska 2). Historia Budowę świątyni poprzedził zakup ziemi pod cerkiew w 1550 od Królowej Bony. Pierwsza cerkiew w obecnym miejscu została wzniesiona w latach w 1684–1686, druga z 1720 spłonęła w 1811. Obecnie istniejącą zbudowano w latach 1828–1832 pod wezwaniem Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny. Po spaleniu w 1874 została odbudowana już rok później, a następnie gruntownie restaurowana w 1900, kiedy to otrzymała obecny wygląd i nowy wystrój wnętrza. Cerkiew słynęła z ikony Matki Boskiej z 1623 sciągającej tłumy pątników, uważanej za cudowną. Po wojnie, w latach 1946–1955, zamieniona po raz pierwszy na kościół rzymskokatolicki filialny (szkolny) parafii Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku, a następnie na magazyn. Od 1981 stała się ponownie kościołem filialnym (szkolnym) pw. Jezusa Miłosiernego. To nieduża jednonawowa budowla z węższym prezbiterium, utrzymana w typie eklektycznym. Fasada z pozornym ryzalitem środkowym, zakończona murem attykowym z trzema szczytami. W środkowym mieści się wnęka z ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Wewnątrz resztki starej polichromii figuralno-ornamentalnej autorstwa lwowskiego malarza Chomiaka, przemalowanej w 1981. Urządzenie wnętrza nowe. Obok kościoła dzwonnica z 1939. Teren przykościelny jest ogrodzony murem i płotem. Przypisy
Peter-und-Paul-Kirche (Ziębice)

Die Kirche St. Peter und Paul (polnisch Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła) ist eine römisch-katholische Kirche in Ziębice (deutsch Münsterberg). Das Gotteshaus liegt nordwestlich des Stadtkerns außerhalb der mittelalterlichen Stadtbefestigung an der ul. Kolejowa (bis 1945 Bahnhofstraße). Die Kirche ist seit 1972 die Hauptkirche der Pfarrei St. Peter und Paul (Parafia św. Apostołów Piotra i Pawła) in Ziębice. Geschichte Seit 1276 bestand in Münsterberg ein Hospital, das 1282 die Breslauer Kreuzherren mit dem Roten Stern von St. Matthias übernahmen, die hier die Kreuzherrenkommende „St. Petri et Pauli“ errichteten. Sie lag außerhalb der Stadtbefestigung am Breslauer Tor. Nachdem sich die Münsterberger Herzöge zur neuen Lehre bekannten, wurde der katholische Gottesdienst in der Peter-und-Paul-Kirche 1567 eingestellt. Erst Ende des 17. Jahrhunderts wurde die Niederlassung der Kreuzherren wieder eingerichtet und die Kirche neu erbaut. Der Kirchenneubau im Stil des Barock entstand 1726 bis 1730. Nach der Säkularisation in Preußen wurde das Kirchengebäude ab 1810 als Magazin genutzt. 1864 wurde es den Elisabethinnen übergeben, die es wieder als Gotteshaus nutzten. 1910 wurde das Kirchenschiff erweitert. Nach dem Übergang Schlesiens an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde das Kirchengebäude 1965 unter Denkmalschutz gestellt. 1970 bis 1975 wurde der Kirchenbau saniert. 1972 entstand die Pfarrei St. Peter und Paul. Architektur Der Kirchenbau entstand auf dem Grundriss eines Griechischen Kreuzes mit Annexen im westlichen Bereich. Das Langhaus ist überwölbt mit einer elliptischen Kuppel. Im Chor und über der Orgelempore befinden sich Stichkappentonnen. Die Fassade ist durch Lisenen und zwei Fensterreihen gegliedert. An der Fassade zur Straße hin befindet sich ein barocker Volutengiebel. Die Innenausstattung entstand im Stil des Spätbarock. Der Hauptaltar aus dem Ende des 18. Jahrhunderts enthält eine geschnitzte Kreuzigungsgruppe und Skulpturen der hll. Peter und Paul. Die Kreuzwegstationen schuf 1927 der Maler R. Richter. Der Glockenturm an der Südostfront ist mit einer barocken Zwiebelhaube mit Laterne bekrönt. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Peter und Paul (polnisch) Website der Pfarrei St. Peter und Paul (polnisch) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1186. Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 320–324. Einzelnachweise
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Ziębicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ziębice archidiecezji wrocławskiej. Pierwotna świątynia została wzniesiona około 1270 roku jako kaplica szpitalna zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą. Obecny kościół został wybudowany w latach 1726–1730 w stylu barokowym. Świątynia została wzniesiona na planie krzyża greckiego z wieżą na planie prostokąta przy południowej ścianie. Wnętrze jest jednonawowe, nakrywa je spłaszczona eliptyczna kopuła. Wyposażenie wnętrza pochodzi z czasów budowy kościoła. Po kasacie zakonu w 1810 kościół zamieniono na magazyn wojskowy. W 1864 objęły go elżbietanki. Od 1972 roku świątynia jest kościołem parafialnym. Parafię w Ziębicach prowadzą księża Chrystusowcy. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia w Ziębicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia – rzymskokatolicki kościół rektoralny znajdujący się na terenie parafii świętych Apostołów Piotra i Pawła w Ziębicach. Świątynia została wzniesiona jako ewangelicko-luterańska (staroluterańska) pod wezwaniem św. Jana. Poświęcono ją w dniu 9 grudnia 1891 roku. Do 1947 roku odprawiane były w niej nabożeństwa dla narodowości niemieckiej do czasu jej wysiedlenia. Od 2001 roku kościół jest ponownie używany dla celów religijnych, dzięki staraniom i wsparciu księdza kardynała Henryka Gulbinowicza. Obecnie znajduje się pod opieką seminarium duchownego z Henrykowa. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Żmigrodzie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Prusice archidiecezji wrocławskiej. Historia Świątynia była wymieniana jako istniejąca w XIII wieku, w obecnym kształcie została wybudowana w latach 1595-1601 przez budowniczego Jerzego Brucknera, odbudowano ją po pożarze z 1702 w 1723 roku i odrestaurowano w XIX wieku. Jest to budowla murowana, orientowana, posiadająca obecnie kształt trzynawowej bazyliki, z wydłużonym prezbiterium zamkniętym poligonalnie. Nawa główna nakryta jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami, natomiast nawy boczne nakryte są sklepieniami sieciowymi. Mury zewnętrzne są rozdzielone pionowymi lizenami. Wnętrze posiada wyposażenie w stylu barokowym oraz kilka płyt nagrobnych z 2. połowy XVI wieku. Zachowany renesansowy portal z kartuszem herbowym Schaffgotschów. Organy Kościół posiada organy wybudowane około 1915 roku przez firmę Schlag & Söhne o 25 głosach z pneumatycznymi: trakturą gry i trakturą rejestrów. Ich ostatni remont wykonał zakład organmistrzowski Czesław Chrobak i Synowie z Wrocławia. Dyspozycja instrumentu: Przypisy