NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Plaza de las Tres Cruces

La plaza de las Tres Cruces (plac Trzech Krzyży) es una plaza céntrica de la ciudad de Varsovia. Forma parte de la denominada "Ruta Real" de la capital polaca. Está entre las calle Nowy Świat y la avenida Aleje Ujazdowskie. Es una plaza de forma ligeramente elíptica, alargada en sentido norte-sur. En su isla interior se encuentran la Iglesia de San Alejandro y el monumento a San Juan Nepomuceno. Anteriormente la plaza era conocida como plaza de San Alejandro. Su nombre actual se debe a las tres cruces que hay en ella: la que corona la iglesia y las que están sobre las columnas de mármol rojo situadas enfrente de la iglesia. Las calles que convergen en esta plaza son (comenzando en el norte y enumeradas en sentido de las manecillas del reloj): Nowy Świat, Książęca, Wiejska, Aleje Ujazdowskie, Mokotowska, Hoża, Żurawia y Bracka. En los alrededores de la plaza se concentran varias prestigiosas cadenas internacionales de ropa. Los edificios significativos alrededor de la plaza son: Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych (Instituto de Discapacidad Auditiva y de Cambios), un palacete construido en 1827 para albergar la fundación para personas sordas creada por el sacerdote Jakub Falkows. Kamienica Pod Gryfami (edificio Pod Gryfami), un edificio neoclásico de los años 1884-86 realizado por el arquitecto Józef Huss. Ministerstwo Gospodarki (Ministerio de Economía). Kamienica Lucińskiego (edificio Lucińskiego), cuya primera construcción data de finales del siglo XVIII y fue realizada por el arquitecto Dominik Merlini. Actualmente alberga una serie de oficinas de lujo. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Plaza de las Tres Cruces. Figura św. Jana Nepomucena na placu Trzech Krzyży w Warszawie (en polaco)
Place des Trois-Croix

La place des Trois-Croix (polonais : Plac Trzech Krzyży) est une place de l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie, capitale de la Pologne. Elle relie ulica Nowy Świat (rue du Nouveau-Monde), au nord, et l'aleje Ujazdowskie, au sud. Histoire Jusqu'au XVIIIe siècle, la zone occupée par la place n'est guère plus qu'un terrain ouvert peu peuplé au sud des limites de la ville de Varsovie. Pendant le règne du roi Auguste II, entre 1724 et 1731, un chemin de croix est créé. La première station est alors située près de la place actuelle, tandis que la dernière station se situe à côté du château Ujazdów au sud. La première station abrite deux croix dorées. En 1752, le grand maréchal de la Couronne, Franciszek Bieliński (pl) fait ériger une statue de Jean Népomucène, portant également une croix. La population surnomme alors l'endroit le « carrefour des Croix-d'Or » (Rozdroże złotych krzyży). En 1818-1825 une église néo-classique est érigée, sur les plans de l'architecte Chrystian Piotr Aigner (pl). Il s'agit de l'actuelle église Saint-Alexandre. Nommée ainsi en l'honneur d'Alexandre Ier de Russie, elle donne alors son nom à la place. Mais la population préfère appeler l'endroit place des trois croix, même s'il n'y a désormais plus trois croix sur la place, mais six : outre les trois mentionnés ci-dessus, il y en a également deux au sommet des façades nord et sud de l'église, ainsi qu'une devant l'Institut pour les sourds, érigé en 1827 (et initialement dirigé par l'Église catholique). Pendant l'Insurrection de Varsovie en 1944, la place et la plupart des bâtiments environnants sont détruits. Après 1945, l'église et l'institut pour les sourds sont reconstruits à l'identique. La place accueille maintenant plusieurs commerces de détail. Adjacents à la place se trouvent la Bourse de Varsovie, une succursale de la banque HSBC et un hôtel du groupe Sheraton. Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Three Crosses Square » (voir la liste des auteurs). (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Plac Trzech Krzyży w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Площадь Трёх Крестов

Площадь Трёх Крестов (пол. Plac Trzech Krzyży) — площадь в центральном районе Варшавы Средместье. Она лежит на исторической дороге из центра города в южные окраины и предместья (Королевском тракте) и связана на севере с улицей Новы Свят и с Уяздовским проспектом на юге. Большая часть площади служит проездом с одной улицы на другую. История Название площади может ввести в заблуждение. Первые два позолоченных креста располагаются на верхушках барочных колонн, изготовленных в 1731 году Иоахимом Яухом по заказу короля Август II Сильного для отметки начала «пути на Голгофу» или «Кальварской дороги» (пол. Droga Kalwaryjska). Третий крест держит святой Ян Непомуцкий, статуя которого была установлена в 1752 году Великим коронным гетманом Францишеком Белиньским в честь завершения мощения варшавских улиц. Тогда местное население и прозвало район площади «Rozdroże złotych krzyży» — «Перекрёстками золотых крестов». Четвёртый же крест венчает купол костёла Св. Александра, возведённого в 1818-1825 годах польским архитектором Кристианом Пётром Айгнером.Первоначально и сама площадь носила имя св. Александра. В результате последствий Варшавское восстания 1944 года большинство зданий площади и прилежащей территории было разрушено. После же 1945 года Институт для Глухих был перестроен, а костёлу св. Александра придали вид, который он имел в XIX веке. К старейшим зданиям площади относится жилой дом с классическим фасадом, построенный в XVIII веке, (№ 1 по ул. Новы Свят) и часть комплекса Института глухоты и слепоты (№ 2 по пл. Трёх Крестов), основанного в 1817 году. См. также Болеслав Прус Примечания Ссылки (пол.) T. Jaroszewski, Chrystian Piotr Aigner, architekt warszawskiego klasycyzmu (Chrystian Piotr Aigner: Architect of Warsaw Classicism), Warsaw, 1970. (пол.) Aigner, Chrystian Piotr. Encyklopedia Powszechna PWN. Vol. 1. Warsaw: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. 1973. p. 32. (пол.) Aigner, Chrystian Piotr. Encyklopedia Polski. Kraków: Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński. 1996. p. 12. ISBN 83-86328-60-6.
Площа Трьох Хрестів

Площа Трьох Хрестів (пол. Plac Trzech Krzyży) — площа в центральному районі Варшави Середмістя (Польща). Заснована у першій половині XVIII століття. Площа розташована на шляху з центру міста в південні околиці і передмісті столиці (Королівському тракті). Вона пов'язана з кількома вулицями: на півночі з вулицею Новий Свят і з Уяздовським проспектом на півдні. Історія площі Центральна дорожня розв'язка має багату і цікаву історію. Спочатку її називали Площею трьох перехресть. І не дарма. Велика частина території служить місцем проїзду автомобілів. Об'єкт розташований 200 м на південь від транспортного кільця. Вся протяжність з півночі на південь – 180 м, а із заходу на схід — 60 м. Пізніше варшавська площа отримала іншу назву. У 1724 році король Август II наказав закласти тут відправну точку кільцевої дороги, яка згодом стала початком Алеї Уяздовського. У 1731 році на площі були зведені дві колони з хрестами. В 1752 році - пам'ятник великому коронному маршалку Францішекові Бєліньскому. Через деякий час з'явився пам'ятник святому Янові Непомуцького з хрестом у руках і таким чином хрестів стало вже три. Вони утворювали між собою трикутник. Тому пам'ятку стали називати Площею Трьох Хрестів. У XIX столітті цей ансамбль доповнився будівлею костелу святого Олександра, яка стала архітектурною домінантою площі. Костел був зведений на згадку про візит російського імператора Олександра I. Він являє собою споруду у стилі класицизму. Зовнішнє оздоблення суворе, білизну стін підкреслюють колони портика і великий круглий купол. В даний час площа залишається важливим транспортним вузлом і найпопулярнішою пам'яткою Варшави, при цьому символічну роль відіграє статуя святого Яна Непомуцького, визнаного покровителя доріг і мостів. Під час Другої світової війни польська столиця була зруйнована, в тому числі і Площа Трьох Хрестів. Після 1945 року пам'ятку відновили. Дивним чином хрести збереглися. На площі розташовано кілька старих будівель. Серед них виділяється будинок XVIII століття класичного стилю і корпус Інституту з вивчення глухоти і сліпоти, зведений в 1817 році. В даний час площа є важливим транспортним шляхом і пам'яткою Варшави. Визначні будівлі розташованні на площі Костел святого Олександра Інститут з вивчення глухоти і сліпоти Галерея Див. також Костел святого Олександра (Варшава) Джерела Хросцицкий Ю. Архитектурный атлас Варшавы / Ю. Хросцицкий, А. Роттермунд. - Варшава: Аркады, 1978. - 256 с. : ил. Всеобщая история искусств: в 6 томах. Т. 2. Искусство средних веков. Кн. 1. / редкол.: Б. В. Веймарн [и др.] ; Акад. художеств СССР. Ин-т теории и истории изобразит. искусств. - Москва : Искусство, 1960. - 509 с. :ил.
Marina Mokotów

Marina Mokotów ist eine Gated Community in Warschau. Auf einer Fläche von 21,5 ha befinden sich 14 Miethäuser mit 1027 Wohnungen, 24 Apartmenthäuser mit 420 Appartements sowie 54 Doppelhäuser und zehn freistehende Häuser, die zwischen 4000 und 5000 Personen beherbergen. Sechzig Prozent des Areals sind Grünflächen. Standort Das Anwesen liegt im Viertel zwischen den folgenden Straßen: Żwirki i Wigury, Racławicka, Miłobędzka und Jana Pawła Woronicza in Mokotów, nur wenige Bushaltestellen von Chopin-Flughafen Warschau. In der Nähe befindet sich ein restauriertes Fort Mokotów. Kritik Bei der Größe handelt es sich bei der Marina Mokotów fast um einen Stadtteil. Das Fehlen öffentlicher Wege durch den Komplex führt zu einer Fragmentierung der Stadt. In einem Bericht der Stadtverwaltung wird dieses Problem ebenfalls erwähnt und eine negative Auswirkung auf die Entwicklung der umgebenden Stadtteile festgestellt. Quellen Weblink Webpräsenz
Potocki Palace, Warsaw

The Potocki Palace (Polish: Pałac Potockich, Polish pronunciation: [pɔˈtɔt͡skʲi]) is a large baroque palace in Warsaw, located at Krakowskie Przedmieście 15, directly opposite the Presidential Palace. It was originally built for the Denhoff family and in the late 18th century became the property of the Potocki family. After World War II the building served as the seat of the Ministry of Culture and Art (Ministerstwo Kultury i Sztuki). It now houses the Ministry of Culture and National Heritage (Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego). History The original building at the site was burned down by Swedish and Brandenburgian forces during the "Swedish Deluge" of the 1650s. A new building was commissioned by Ernest Denhoff, and construction began in 1693 under architect Giovanni Pioli. From 1731 it was the property of August Aleksander Czartoryski. Under the Czartoryski family, the palace underwent several renovations. In 1760 the building façade was refashioned and new alcove outbuildings and two wings facing the street were added, finished with storeyed pavilions with mansard roofs based on plans by Jakub Fontana. Between them a guard-house was erected (1763) with sculptures by Sebastian Zeisl and two gates on each side. The layout is shaped like a horseshoe, with a central part and two side wings. The building was set back from the street by a courtyard, protected by a wrought-iron fence with a gate. The fence was designed in the neorococo style by Leandro Marconi. Pałac Potockich was torn down in 1944 by the Germans after the collapse of the Warsaw Uprising. It was rebuilt after the war in 1948-1950 according to a design by Jan Zachwatowicz. See also Potocki Palace, Lviv Presidential Palace References General: Stefan Kieniewicz, ed. (1984). Warszawa w latach 1526-1795 (in Polish). Warsaw: Państwowe Wydawn. Nauk. ISBN 83-01033-23-1. External links Potocki Palace (in Polish) www.warszawa1939.pl
Palacio Potocki (Varsovia)

El palacio Potocki (en polaco: Pałac Potockich, es un gran palacio barroco de Varsovia situado en la calle Krakowskie Przedmieście 15, justo enfrente del Palacio Presidencial. Fue construido originalmente para la familia Denhoff y sucedido por la familia Potocki a finales del siglo XVIII. Después de la Segunda Guerra Mundial fue la sede del Ministerio de Cultura y Arte (Ministerstwo Kultury i Sztuki). En la actualidad es el Ministerio de Cultura y Patrimonio Nacional (Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego). Historia El edificio original que se levantaba donde ahora se encuentra el palacio fue incendiado por las fuerzas suecas y brandeburguesas en la década de 1650.​ El nuevo fue encargado por Ernest Denhoff y su construcción se inició en 1693 bajo la dirección del arquitecto Giovanni Pioli. A partir de 1731 perteneció a August Aleksander Czartoryski. Bajo el mandato de la familia Czartoryski, el palacio fue objeto de varias renovaciones. En 1760 se reformó la fachada del edificio y se añadieron nuevas dependencias con alcoba y dos alas que daban a la calle, rematadas con pabellones de pisos con tejados de mansarda según los planos de Jakub Fontana. Entre ellos se levantó una caseta de vigilancia (1763) con esculturas de Sebastian Zeisl y dos puertas a cada lado. La planta tiene forma de herradura, con una parte central y dos alas laterales. El edificio estaba alejado de la calle por un patio, protegido por una valla de hierro forjado con una puerta. La valla fue diseñada en estilo neorrococó por Leandro Marconi. El palacio Potockich fue derribado en 1944 por los alemanes tras el colapso del Levantamiento de Varsovia.​ Fue reconstruido después de la guerra en 1948-1950 según un diseño de Jan Zachwatowicz. Véase también Palacio Potocki, Leópolis Palacio presidencial Referencias Bibliografía Stefan Kieniewicz, ed. (1984). Warszawa w latach 1526-1795 (en polaco). Warsaw. ISBN 83-01033-23-1. Enlaces externos Palacio Potocki Archivado el 21 de septiembre de 2010 en Wayback Machine. (en polaco) www.warszawa1939.pl
Potockipaleis

Potockipaleis (Pools: Pałac Potockich) is een barok paleis in Warschau gelegen aan de Krakowskie Przedmieście tegenover het Presidentieel Paleis. Het werd oorspronkelijk gebouwd door de familie Denhoff en vervolgens afgebouwd door de familie Potocki aan het einde van de 18de eeuw. Geschiedenis Het oorspronkelijke gebouw dat op de plek staat van het Potockipaleis werd in brand gestoken door de Zweden en de Duitsers in 1650. Het nieuwe paleis werd bevolen door Ernest Denhoff en de bouw begon in 1693 onder architect Giovanni Pioli. Van 1731 behoorde het paleis toe tot August Aleksander Czartoryski. Onder de familie Czartoryski onderging het paleis diverse renovaties. In 1760 kreeg de façade van het paleis een nieuw uiterlijk en werden de zijvleugels toegevoegd, dit volgens de plannen van Jakub Fontana. Tussen de twee vleugels werd in 1763 een wachtershuis gebouwd met beelden van Sebastian Zeisl en twee poorten aan elke zijde. Het gebouw werd door een binnenplaats van de straat gescheiden en omgeven door een smeedijzeren hek met een poort. Het hek werd door Leandro Marconi ontworpen in een neo-rococo stijl. Tussen 1799 en 1944 was het paleis in het bezit van de familie Potocki. Het Potockipaleis werd in 1944 door de Duitsers in brand gestoken tijdens de Opstand van Warschau. Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw tussen 1948 en 1950 gerestaureerd volgens het ontwerp van Jan Zachwatowicz. Het werd de zetel van het Poolse ministerie van Kunsten en Wetenschappen.
Pałac Potockich w Warszawie

Pałac Potockich, także pałac Czartoryskich – zabytkowy pałac znajdujący się w Warszawie przy ulicy Krakowskie Przedmieście 15, w dzielnicy Śródmieście. Siedziba Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Opis Przed rokiem 1643 w miejscu obecnego pałacu wzniesiono drewniany dwór należący do Kacpra Denhoffa. Został on spalony podczas potopu szwedzkiego, a na jego miejscu ok. 1669 r. wystawiono murowany dwór dla Ernesta Denhoffa. W 1731 roku książę August Aleksander Czartoryski poślubił Zofię z Sieniawskich Denhoffową i został współwłaścicielem dworu Denhoffów. W roku 1760 dwór ten został przekształcony przez rodzinę Czartoryskich w pałac w stylach późnobarokowym i rokokowym. Później właścicielką na drodze spadkowej została Izabela Lubomirska (z Czartoryskich). Na jej zlecenie niektóre wnętrza pałacu przebudowano w stylu klasycystycznym według projektu Szymona Bogumiła Zuga. W roku 1799 pałac przeszedł w ręce córki Lubomirskiej – Aleksandry, żony Stanisława Kostki Potockiego. Po roku 1824 pałac, zamieszkiwany sporadycznie przez właścicieli, zaczął pełnić funkcje dochodowe. Jego pomieszczenia były wynajmowane przez osoby indywidualne, sklepy, składy i różnego rodzaju firmy. W latach dwudziestych XIX wieku w bocznej oficynie pałacu mieszkał Julian Ursyn Niemcewicz. Jednym z jego mieszkańców był także szef tajnej rosyjskiej policji Nikołaj Nowosilcow. W czasie swoich pobytów w Warszawie w pałacu zatrzymywała się Maria Kalergis. W latach 1915–1918 rezydował tam hrabia Bogdan Hutten-Czapski. Od roku 1857 w pawilonie na rogu Krakowskiego Przedmieścia i Czystej (obecnie Ossolińskich) mieściła się księgarnia Gebethnera i Wolffa. W 1881 roku na wydzierżawionym przez Gracjana Ungra dziedzińcu pałacu wzniesiono pawilon wystawienniczy zaprojektowany przez Leandra Marconiego. Był on wykorzystywany na wystawy malarstwa, m.in. tam po raz pierwszy wystawiono Hołd pruski oraz (po raz drugi w Warszawie) Bitwę pod Grunwaldem Jana Matejki. W 1884 roku Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych przeniosło do pawilonu (z Muzeum Przemysłu i Rolnictwa) swoją wystawę. Zasłaniającą główny korpus budynku budowlę rozebrano w 1896. Pałac pozostawał własnością Potockich herbu Pilawa do roku 1945. W okresie międzywojennym w dalszym ciągu był wynajmowany, m.in. swą siedzibę miały w nim Brytyjska Misja Wojskowa (1923), poselstwo Szwecji (1923–1927) i ambasada Stanów Zjednoczonych (1932). W kordegardzie mieścił się sklep Braci Łopieńskich. Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 pałac został nieznacznie uszkodzony. Należące do Potockich zbiory dzieł sztuki przewieziono do gmachu Muzeum Narodowego. Pałac został spalony przez Niemców w sierpniu roku 1944. Zniszczeniu uległy m.in. elewacja ogrodowa i bogato dekorowane wnętrza. Zniszczenia architektury pałacu przekraczały 60%. Odbudowany ze zniszczeń wojennych w latach 1948–1949 w formie z końca XVIII wieku, stał się siedzibą Ministerstwa Kultury i Sztuki (obecnie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego). W 1965 roku pałac został wpisany do rejestru zabytków. Galeria Przypisy
Дворец Потоцких (Варшава)

Дворец Потоцких (пол. Pałac Potockich) — большой барочный дворец в Варшаве, расположенный на улице Краковское предместье, дом 15, прямо напротив Президентского дворца. Первоначально он был построен для семьи Денгофов и приобретён семьёй Потоцких в конце XVIII века. Другие названия дворца — Дворец Чарторыйских, Дворец Оссолинских. История Первоначальное здание, находящееся на месте нынешнего дворца, было сожжено шведскими и бранденбургскими войсками в 1650-е годы. Новое здание по заказу Эрнеста Денхоффа начали строить с 1693 года по проекту архитектора Джованни Пиоли. С 1731 года здание стало принадлежать Августу Александру Чарторыйскому. При владении семьёй Чарторыйских дворец претерпел некоторые изменения. В 1760 году был перестроен фасад здания. Кроме того, появились пристройки в нишах, два крыла, выходящих на улицу, были закончены этажные павильоны с мансардой. Всё это было создано по плану Якуба Фонтана. Между ними был возведён дом для охраны в 1763 году) со скульптурами Себастьяна Зейсля и двумя флигелями с каждой стороны. Главное здание отделялось от улицы кованой оградой с воротами. Ограда была разработана в стиле нового рококо Леандро Маркони. В 1799 году дворец был приобретён семьёй Потоцких. В этом дворце 22 января 1807 года проходил знаменитый бал в честь Наполеона I, где он танцевал со своей польской любовницей Марией Валевской. В XIX веке во дворце была организована выставка польской живописи, где горожане могли увидеть картины на сюжеты из польской истории. Дворец был намеренно разрушен немцами после Варшавского восстания. Восстановлен в 1948—1950 годах по проекту Яна Захватовича. См. также Президентский дворец (Варшава) Примечания Ссылки Дворец Потоцких (пол.) www.warszawa1939.pl
Sanok (hrad)

Sanok je hrad přestavěný na zámek ve stejnojmenném městě v Podkarpatském vojvodství v jihovýchodním Polsku. Byl založen koncem 14. století. Stojí na strmém svahu s výhledem na řeku San, v nadmořské výšce 317 metrů. Zámek je chráněn jako kulturní památka. Od roku 1934 v něm sídlí Historické muzeum Sanoku, která má ve své sbírce přes 1200 exponátů, včetně ikon z jihovýchodního Polska a Ukrajiny. Historie První zmínka o Sanoku se nachází v kronikách z 12. století. Pevnost byla zničena ve 13. století během tatarské invaze v roce 1241. Ve 14. století bylo město Sanok opevněno a byl zde postaven hrad. Za vlády krále Vladislava II. Jagella se na hradě 2. května 1417 konal jeho sňatek s Alžbětou Pilickou. Na hradě Sanok sídlily městské a okresní úřady v čele s kastelánem. Sloužil také jako rezidence pro královu čtvrtou manželku Sofii Litevskou, až do její smrti v roce 1461. Královna Bona Sforzová nařídila v letech 1523 až 1548 přestavbu gotického hradu v renesančním slohu. V letech 1555 až 1556 na hradě bydlela uherská královna Isabela Jagellonská po svém útěku ze Sedmihradska. Na konci 16. století prošel hrad dalším rozšířením; současně bylo postaveno jižní křídlo. Na přelomu 18. a 19. století bylo přistavěno severní křídlo. Během napoleonských válek hrad úspěšně bránil proti rakouským vojskům generál Franciszek Ksawery Krasicki, vůdce protirakouského povstání v oblasti Sanoku. Novodobé dějiny V roce 1915, po ruské invazi, bylo jižní křídlo zbořeno. Do roku 1946 se v objektu nacházela vojenská nemocnice a později puškařská dílna. V roce 1965 bylo rozhodnuto o obnově budovy. Na konci 20. století byla poblíž hradu postavena budova, která si vysloužila přezdívku zámek. Mezi lety 2000 a 2004 probíhaly na hradě renovační a konzervační práce, které umožnily přestavbu interiéru hradu pro umístění výstav a rostoucích muzejních sbírek. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Zamek Królewski w Sanoku na polské Wikipedii a Château de Sanok na francouzské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sanok na Wikimedia Commons