NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Opera Krakowska

Die Opera Krakowska (Oper Krakau) ist ein Opernhaus in Krakau, Polen. Geschichte Die Institution in ihrer heutigen Form wurde 1954 im polnischen Krakau der Nachkriegszeit gegründet, das gegenwärtig benutzte Gebäude wurde 2008 errichtet. Die Operntradition der Stadt reicht bis ins Jahr 1628 zurück, als das erste vollständige polnische Libretto von einem lokalen Verlag herausgegeben wurde. Im März 1782 erfolgte die erste vollwertige Opernaufführung in Krakau. Die Krakauer Oper veranstaltet jedes Jahr 200 Aufführungen, darunter Ballett, Operetten und Musicals für junge Leute, mit einer Zuschauerauslastung von 98 %. Das Hauptrepertoire der Krakauer Oper umfasst sowohl internationale als auch polnische Opernklassiker und hält ihren Status als eine der führenden Opernkompanien des Landes. Weblinks Opera Krakowska – Website auf Englisch
Краковская опера

Краковская Опера (пол. Opera Krakowska) — оперный театр в Кракове, основанный в 1954 году. Современное здание театра находится на улице Любеч, 48. Оперные спектакли ставились в Кракове наряду с драматическими с 1893 года в городском театре им. Юлиуша Словацкого, однако оперы давались не часто из-за финансовых трудностей. В 1954 году в Кракове возникло сразу два общества — Общество друзей оперы (Towarzystwo Przyjaciół Opery), которое организовало коллектив музыкантов из артистов краковской филармонии и выпускников консерватории для поставки «Риголетто» Дж. Верди. Параллельно «Общество друзей музыкального театра» (Towarzystwo Przyjaciół Teatru Muzycznego), в которое входили артисты оркестра польского радио и хора, создали оперетту и поставили «Графиню Марицу» И. Кальмана. В течение 4-х лет оперная труппа ставила спектакли в помещении театра им. Словацкого, а опереточная — в Доме солдата. В 1958 году Общества прекратили существование, а коллективы были объединены под патронатом города. Театр получил название «Городской музыкальный театр — опера и оперетта» (Miejski Teatr Muzyczny — Opera i Operetka). В 1975 году название было изменено на «Краковский музыкальный театр», а в 1981 году — на «Опера и оперетта в Кракове». С 1983 года театр ведет активную гастрольную деятельность, его оперы, оперетты и балеты ставятся в разных странах Европы, театр играет ведущую роль в подготовке польских вокалистов. С 2001 года театр получил современное название. В 2004—2008 годах для театра было построено новое здание по проекту Ромуальда Лоеглера, победившего в конкурсе 2002 года. Новое здание вмещает большой зал вместимостью в 761 место со сценой площадью 443 м², а также камерным залом, репетиционными аудиториями, новейшим техническим оснащением. Репертуар 25 апреля 2014 года впервые в Польше Краковская опера поставила оперу «Любовь к трём апельсинам» Сергея Прокофьева. Опера исполнялась на русском языке. Примечания Ссылки Oficjalna strona Opery Krakowskiej (пол.)
Краківська опера

Краківська Опера (пол. Opera Krakowska) — оперний театр в Кракові, заснований 1954 року. Сучасна будівля театру розташована на вулиці Любеч, 48. Оперні спектаклі ставились в Кракові поряд з драматичними з 1893 року в міському театрі ім. Юліуша Словацького, проте опери давались не часто через фінансові труднощі. 1954 року в Кракові виникло одразу два товариства — Товариство друзів опери (Towarzystwo Przyjaciół Opery), яке організувало колектив музикантів з артистів краківської філармонії та випускників консерваторії і поставили «Ріголетто» Дж. Верді. Паралельно «Товариство друзів музичного театру» (Towarzystwo Przyjaciół Teatru Muzycznego), до якого входили артисти оркестру польського радіо і хору, створили оперету і поставили «Графиню Маріцу» І.Кальмана. Протягом 4-х років оперна трупа ставила спектаклі в приміщенні театру ім. Словацького, а опереткова — в Домі солдата. 1958 року Товариства припинили існування, а колективи об'єднано під патронатом міста. Театр отримав назву «Міський музичний театр — опера і оперета» (Miejski Teatr Muzyczny — Opera i Operetka). 1975 року назву було змінено на «Краківський музичний театр», а 1981 року — на «Опера і оперета в Кракові». З 1983 року театр веде активну гастрольну діяльність, її опери, оперети та балети виставляються у різних країнах Європи, театр грає провідну роль у підготовці польських вокалістів. З 2001 театр отримав сучасну назву. У 2004—2008 року для театру була збудована нова будівля за проектом Ромуальда Лоеглера, що виграв конкурс, оголошений 2002 року. Нова будівля вміщує великий зал, місткістю 761 місце, зі сценою площею 443 м², а також камерним залом, репетиційними аудіторіями, новітнім технічним оснащенням. Посилання Oficjalna strona Opery Krakowskiej [Архівовано 9 січня 2007 у Wayback Machine.](пол.)
Lodžské ghetto

Lodžské ghetto (německy Litzmannstadt Ghetto; jidiš לאדזשער געטא; Lodżer geto; ליצמאנשטאטער געטא; Licmansztoter geto) bylo židovské ghetto nacházející se v nacisty okupované Lodži (od dubna 1940 – Litzmannstadt). V archivních dokumentech je možné najít zkrácenou formu „L-Stadt – Getto“, od zkratky názvu města všeobecně používané Němci. Historie Formálně bylo ghetto založeno 8. února 1940, definitivně bylo uzavřeno a odděleno od zbytku města 30. dubna 1940. Nejprve byli v ghettu zavřeni židé nacházející se v té době na území města. Jednalo se cca o 140 tis. osob. Později, v letech 1941–1942, sem bylo přesídlováno židovské obyvatelstvo z ghett likvidovaných na území lodžského vojvodství. Následně, na konci roku 1941, přibližně 5 tis. Sinti a Romů z rakousko-maďarského pohraničí (tzv. Burgenland; listopad 1941) a na závěr, v 2. pol. r. 1942, téměř 20 tis. židů ze západní Evropy (mj. z Německa, Beneluxu) a pražských židů. Lodžským ghettem prošlo celkem asi 160 000 osob. Vězni ghetta v Lodži byli mimo jiné Pavel Eckstein (1911–2000) – český muzikolog, hudební kritik a dramaturg Pražského jara a opery Národního divadla v Praze, František Kafka – český právník, doktor práv, advokát, spisovatel, Paul Kornfeld – expresionistický dramatik, který pracoval pro Maxe Reinhardta (zemřel v ghettu roku 1942 a je pohřben na židovském hřbitově v Lodži), sestry Franze Kafky– Valerie a Gabriela, které zemřeli v místě vyhlazování Polských Židů v roce 1942 v Chełmnu na Ner (Kulmhof). Lodžské ghetto bylo první ghetto na území Polska, které bylo plně odizolováno od zbytku města, po varšavském ghettu největší a jediné, které vydrželo téměř do konce německé okupace (zlikvidováno v srpnu 1944). Odkazy Reference Literatura JEDLIČKOVÁ, Lucie. Lodžské ghetto z pohledu české a polské memoárové literatury. Brno, 2014 [cit. 2015-11-02]. Bakalářská práce. Masarykova univerzita, Filozofická fakulta. Dostupné online. KAFKA František, Kruté roky (1963, polský překlad "Okrutne lata"; 1966); autobiograficki román. Související články Mordechaj Chaim Rumkowski Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lodžské ghetto na Wikimedia Commons (česky) Lodžské ghetto na holocaust.cz (česky) Příběhy 20. století: přežil sám v židovském ghettu v Lodži (anglicky) Ghetto na Holocaust Research Project (anglicky) Lodz-Names: A Record of the 240,000 Inhabitants of the Łódź Ghetto
Łódźghettoen

Łódźghettoen (tysk: Ghetto Litzmannstadt, jiddisch: לאדזשער געטאvar (tr. Lodżer geto)) var en ghetto oprettet af de nazistiske okkupationsmyndigheder i Łódź for jøder og romaer. Ghettoen var i funktion fra begyndelsen af 1940, hvor jøder blev tvangsforflyttet fremtil den endelige rydning i eftersommeren 1944, hvor så godt som alle var udryddet. De fleste af de internerede kom fra Łódźområdet. Ghettoen var en af de største og længst eksisterende i det tredje rige. Historie Forberedelserne til at oprette ghettoen begyndte i oktober 1939 efter initiativ fra Friedrich Übelhör, guvernøren for det tyskbesatte Kalisz-Łódź-distrikt. Den 8. februar 1940 blev ghettoen åbnet efter ordre fra Johann Schäfer, i byområderne Stare Miasto og Bałuty, som havde en jødisk befolkning på 40 % – 70 %. Ghettoen havde, til at begynde med, et areal på 4,13 km², som blev formindsket til 3,82 km² i 1942. Befolkningstætheden var enorm. I 1942 boede der 42.587 mennesker per 1 km². I begyndelsen befandt 160.000 jøder sig i ghettoen. Fra 17. oktober til 4. november 1941 blev omkring 40.000 jøder, fordrevet fra Østrig, Tjekkiet, Luxembourg og Tyskland, transporteret til ghettoen, og fra 7. december 1941 til 28. august 1942 ankom omkring 18.000 jøder fra de nedlagte ghettoer i Reichsgau Wartheland. I andre ghettoer i det tyskbesatte Polen fandtes muligheder for kontakt mellem den jødiske befolkning i gettoen og den ikke-jødiske befolkning uden for, og i praksis kunne mad og andre varer smugles ind. I Łódź var dette praktisk talt umuligt, da enhver kontakt var forbudt. Ghettoens grænser blev yderligere afpatruljeret af tyske politienheder. Inde i ghettoen blev et jødisk politi oprettet for at hindre jøder i at flygte. Enhver jøde, som befandt sig udenfor ghettoen, kunne blive skudt på stedet. Det samme gjaldt for personer, der hjalp jøderne. Ghettoens indbyggere var derfor fuldstændig afhængig af maden, medicinen og andre dagligvarer, der blev leveret af de tyske myndigheder. Til trods for isolationen og de vanskelige forhold organiserede jøderne i ghettoen en egen administration, skolesystem, post, helse- og socialtjeneste. Ghettoen rummede 117 fabrikker, værksteder og varehuse, som producerede for tyskerne. I 1941 indbragte ghettoens industriproduktion over 16 millioner Reichsmark, udbetalt af tyskerne i form af slaveløn. Nedlæggelsen af Ghetto Litzmannstadt begyndte den 23. juni 1944. Frem til den 14. juli sendte nazisterne over 7.000 jøder til Chełmno udryddelseslejr. Fra 9. til 29. august blev omkring 70.000 jøder sendt til Auschwitz-Birkenau. Den sidste transport fandt sted 29. august 1944. Da Ghettoen blev befriet af sovjetiske tropper den 19. januar 1945, var kun 877 i live, heraf 12 børn. I alt overlevede kun 10.000 af de 204.000 jøder, som var igennem Łódźghettoen gennem krigen. Samtlige romaer var udryddet. Der var 877 jøder tilbage af de mere end 245.000, der var interneret i ghettoen siden åbningen i 1939 Kilder Eksterne henvisninger United States Holocaust Memorial Museum – Online Exhibition: Give Me Your Children: Voices from the Lodz Ghetto United States Holocaust Memorial Museum – Library Bibliography: Łódź Ghetto
Ghetoul Litzmannstadt

Ghetoul Litzmannstadt (în germană Der jüdische Wohnbezirk in Litzmannstadt, cunoscut și ca Ghetoul Łódź) a fost al doilea ghetou ca dimensiune (după Ghetoul Varșovia) înființat pentru evreii și romii din Polonia ocupată de Germania nazistă. Situat în orașul Łódź, s-a intenționat inițial ca acesta să fie un punct de adunare temporar pentru evrei, apropiat de lagărul de exterminare Chelmno, dar ulterior s-a transformat într-un focar industrial important, care a furnizat provizii pentru Germania nazistă și mai ales pentru armata germană. Datorită productivității sale remarcabile, ghetoul a reușit să supraviețuiască până în august 1944, când restul populației a fost deportată la Auschwitz. Din punct de vedere cronologic, ghetoul Lodz a fost al doilea ghetou după ghetoul Piotrkow și ultimul ghetou din Polonia care a fost lichidat. Suprafața clădită a ghetoului a fost de 2.5 km². În aria lui au fost înghesuiți peste 165.000 de locuitori evrei ai orașului Lodz si ai împrejurimilor. Lor li s-a adăugat circa 40.000 evrei deportați din Germania, Austria și alte zone, precum și circa 7000 romi. În total au trecut prin ghetoul Lodz 205.000 evrei. Circa 10.000 au supraviețuit războiul în alte locuri. La sosirea armatei sovietice mai erau în ghetou 877 deținuți. Note Legături externe United States Holocaust Memorial Museum - Online Exhibition: Give Me Your Children: Voices from the Lodz Ghetto Arhivat în 12 septembrie 2013, la Wayback Machine. United States Holocaust Memorial Museum - Library Bibliography: Łódź Ghetto Arhivat în 26 mai 2008, la Wayback Machine.
Biecz (stacja kolejowa)

Biecz – stacja kolejowa w Bieczu, w województwie małopolskim, w Polsce. Znajduje się ona przy ul. Kolejowej. Ruch pasażerski Od stacji odchodzi nieużywana bocznica kolejowa do zakładu drzewnego. Od grudnia 2006 do 31 maja 2010 Biecz był stacją końcową dla pociągu relacji Stróże – Biecz, który przez większą część roku (z wyjątkiem wakacji) był jedynym kursującym pociągiem pasażerskim na tej trasie. Przed grudniem 2006 pociąg ze Stróż dojeżdżał do Jasła. Ostatni pociąg osobowy zatrzymał się na stacji 31 maja 2010. Później ruch pasażerski obsługiwany był przez zastępczą komunikację autobusową Przewozów Regionalnych, dla której Biecz był stacją końcową, jednak 31 grudnia 2011 także i ona została zlikwidowana. Biecz posiada regularne, bezpośrednie połączenia kolejowe z Gorlicami, Jasłem i Rzeszowem (połączenia regio spółki Przewozy Regionalne) oraz z Krakowem i Zagórzem (połączenia TLK spółki PKP Intercity). Przypisy Linki zewnętrzne Biecz, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Biecz w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Goliszewie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Goliszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stawiszyn diecezji kaliskiej). Historia Obecna świątynia została zaprojektowana przez znanego architekta Franciszka Reinsteina. Kościół został zbudowany w latach 1839-1840, przy czym budowa została wsparta znacznym funduszem Tekli z Lanckorońskich Radolińskiej, wdowy po Piotrze. Budowla została konsekrowana w 1840 roku. Powstała na miejscu poprzedniej z 1750 roku, drewnianej. Architektura i wnętrze Świątynia jest murowana, reprezentuje styl klasycystyczny, orientowana, otynkowana, w 1925 roku była restaurowana. Kościół jest wyposażony w ogrzewanie elektryczne, organy, własną chłodnię. Na dzwonnicy wiszą trzy dzwony. Po II wojnie światowej wisiały na niej dwa żeliwne dzwony i jeden wykonany z brązu. Z powodu uszkodzenia jednego żeliwnego dzwonu, w 2010 roku odlano w Ludwisarni Rudolfa Pernera w Pasawie dzwon o imieniu Ave Maria. W 2023 roku odlano do parafii nowy dzwon o imieniu Pielgrzym, który zastąpił stary, najmniejszy z zestawu. W 2024 roku największy dzwon z odlewni Urlich & Weule otrzymał nowy napęd, a dzwonnica przeszła renowacje. W świątyni znajdują się trzy ołtarze: jeden główny i dwa boczne. Główny jest poświęcony patronce świątyni, natomiast boczne noszą wezwania: św. Rozalii i św. Piotra z Alkantary. We wszystkich ołtarzach są umieszczone obrazy patronów. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Borkowie Starym

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Borkowie Starym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kalisz I diecezji kaliskiej). jest to świątynia wzniesiona w 1710 roku. Ufundowana została przez Bartłomieja Tarłę, biskupa poznańskiego. W 1760 roku została odnowiona i wyposażona przez proboszcza Mateusza Stawickiego. Restaurowana była w 2 połowie XIX wieku, w latach 1964–66 – została odkryta stara polichromia i poddana została konserwacji – jest to dzieło Zbigniewa Jaskowiaka, pokryte zostały również dachy blachą. Ponownie kościół był remontowany w 1993 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana i reprezentuje styl barokowy. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu jest umieszczona wieża dwukondygnacyjna, posiadająca konstrukcję słupową, w jej przyziemiu znajduje się kruchta. Wieżę zwieńcza dach namiotowy i barokowy, cebulasty, blaszany dach hełmowy z latarnią i krzyżem. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą z sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze nakryte jest płaskimi stropami. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami z mieczami. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem. Polichromia w prezbiterium w stylu barokowym została wykonana w 2. połowie XVIII wieku, natomiast w nawie znajduje się współczesna z lat 60. XX wieku, dzieło Z. Klaryska. Ołtarz główny i dwa boczne w stylu barokowym powstały w 1. połowie XVIII wieku. Ambona z rzeźbą Chrystusa pochodzi z początku XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym, kamienna powstała w 1 połowie XVIII wieku i jest ozdobiona herbem Topór. Rzeźba późnogotycka Matki Bożej z Dzieciątkiem powstała w XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Zborowie

Kościół świętego Michała Archanioła w Zborowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Zwiastowania Pańskiego w Dębem (dekanat Koźminek diecezji kaliskiej). Świątynia została wzniesiona w 1726 roku. Ufundowana została przez Józefa Molskiego kasztelana rogozińskiego. W 1840 roku została dobudowana murowana fasada. Kościół był restaurowany w 1959 roku i w latach 1990–91. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Fasada frontowa kościoła jest murowana. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta blaszanym cebulastym dachem hełmowym i latarnią. Wnętrze jest nakryte płaskimi stropami, wyższy znajduje się w prezbiterium. Chór muzyczny Jest podparty dwoma słupami i posiada prostą linię parapetu. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem w stylu barokowo-ludowym z 2 poł. XVIII wieku oraz napisem fundacyjnym z datą budowy: „1726". Polichromia z herbem Nałęcz została wykonana około 1730 roku. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu barokowym zostały wykonane około 1730 roku. Ambona w stylu klasycystycznym powstała w 1 połowie XIX wieku. Kropielnica kamienna została wykonana z piaskowca, reprezentuje styl wczesnobarokowy i pochodzi z początku XVII wieku. Obrazy zostały namalowane w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Donaborowie

Kościół świętego Marcina w Donaborowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kępno diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1614 roku. Powiększona została w 1928 roku, dzięki staraniom A. Łabujewskiego. Restaurowana była w latach 1980–1985 i 1990–1994. Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, orientowana, posiada konstrukcję zrębową. Kościół jest salowy, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Świątynia powstała na planie krzyża łacińskiego – transept tworzą dwie kaplice po bokach, zamkniętych prostokątnie, z kalenicami niższymi od nawy głównej. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona kwadratowa wieża, dwukondygnacyjna, posiadająca konstrukcję słupową. Zwieńcza ją dach namiotowy z wieżyczką z daszkiem ostrosłupowym. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą miedzianą, na dachu znajduje się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest pozornym stropem kolebkowym, obejmującym nawę i prezbiterium, kaplice boczne, nakrywa strop belkowy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowym krucyfiksem z 1 połowy XVIII wieku. Chór muzyczny jest drewniany. Umieszczone na nim organy wybudowała w 1898 roku firma Schlag & Söhne ze Świdnicy jako opus 511. Chór podpierają cztery słupy. Na parapecie znajduje się kartusz z akantu i obraz Świętej Anny. Ołtarz główny reprezentuje styl barokowo-klasycystyczny. Kościół posiada dwa ołtarze boczne: w stylu późnorenesansowym, powstały w XVII wieku i w stylu późnobarokowym, pochodzący z 1 poł. XVIII wieku. Ambona w stylu klasycystycznym jest datowana na przełom XVIII i XIX wieku. Chrzcielnica w stylu manierystycznym powstała około połowy XVII wieku i posiada formę anioła podtrzymującego czarę. Obraz pocerkiewny Chrystus Pantokrator został namalowany w XIX wieku. Dzwon powstał w 1601 roku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Grębaninie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Grębaninie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kępno diecezji kaliskiej). Historia Świątynia powstała jako kaplica w 1615 roku (obecnie jest to prezbiterium). W 1712 roku została rozbudowana o nawę, dzięki staraniom Antoniego Stoińskiego. W 1850 roku została dobudowana wieża. W 1873 roku została wyremontowana dzięki funduszom Marianny Kręskiej. Ponownie została odremontowana w latach 1960 – 65 i 1973 (wymieniono wówczas podłogi) oraz w 1995 roku. Architektura i wnętrze Budowla jest drewniana, jednonawowa, orientowana), posiada konstrukcję zrębową. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Wysoka kwadratowa wieża konstrukcji słupowej znajduje się od frontu. Zwieńcza ją dach namiotowy i blaszana wieżyczka z latarnią i krzyżem. Dzwony pochodzą z lat 1687 i 1927 r. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze nakryte jest stropem w formie pozornego sklepienia kolebkowego, przechodzącego w nawie po bokach w odcinki płaskie podparte słupami. Chór muzyczny jest podparty czterema profilowanymi słupami, charakteryzuje się parapetem o prostej linii, znajduje się na nim klasycystyczny prospekt organowy. Podłoga została wykonana z desek. Belka tęczowa jest ozdobnie rzeźbiona, umieszczony jest na niej barokowy krucyfiks z 2 połowy XVII wieku. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1629 roku i jest ozdobiony późnogotycką rzeźbą z około 1500 roku Matki Bożej z Dzieciątkiem czczoną jako cudowna. Kościół posiada cztery ołtarze boczne: dwa w stylu wczesnobarokowym z połowy XVII wieku i dwa barokowe z połowy XVIII wieku. Ambona w stylu późnorenesansowym powstała w 1 połowie XVII wieku, jest polichromowana, przedstawione są niej postacie ewangelistów i chrzest Chrystusa. Późnogotyckie rzeźby powstały w XVI wieku. Organy Organy wybudował Jan Spiegel z Rychtala w 1880 roku. W latach 50. lub 60. XX w. organmistrz Stefan Fiołka z Kępna wyposażył organy w dmuchawę elektryczną oraz zamontował nowe piszczałki prospektowe w miejsce skonfiskowanych w 1917 roku przez Niemców. Instrument przestał być użytkowany w 1988 r. i wskutek zalania wiatrownic oraz miechów wodą pozostawał przez kilkadziesiąt lat niesprawny. Konserwacji poddano zarówno zespół brzmieniowy, jak i wystrój architektoniczny wraz z dekoracją pozłotniczą i malarską na powierzchni płycin. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Mnichowicach

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Mnichowicach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Anny w Bralinie (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Historia i architektura Jest to budowla wzniesiona w stylu klasycystycznym w 1802 roku, murowana, jednoprzestrzenna, posiada masywną wieżę od strony północnej i obszerne prezbiterium zamknięte półkoliście. Znajduje się w centrum wsi i otoczona jest cmentarzem przykościelnym. Integralną częścią wyposażenia świątyni są 22 obiekty. Zabytkami ruchomymi są głównie barokowe i klasycystyczne dzieła snycerki, rzeźby, malarstwa i sztuki użytkowej z XVIII i XIX wieku. Kościół znajduje się w zadowalającym stanie technicznym, jest użytkowany, nie ma poważnych zagrożeń natury konstrukcyjnej. Zachowane elementy wyposażenia znajdują się w stanie zadowalającym albo dobrym. Ołtarze, ambona, chrzcielnica, rzeźby i prospekt organowy pokrywają wtórne malatury. Najpilniejszej interwencji konserwatorskiej potrzebuje obraz Ukrzyżowania z powodu licznych odprysków warstwy malarskiej oraz gruntownie przemalowany obraz ołtarzowy św. Jana Nepomucena. Organy wybudował w 1803 roku Franciszek Majewski z Rychtala. W 1882 r. remont połączony z dobudowaniem 2-głosowego pedału wykonała firma Jana Spiegla. Przypisy