NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
VII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskiej w Krakowie

VII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskiej w Krakowie – szkoła ponadpodstawowa działająca w Krakowie od 1902 roku. Historia VII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskiej w Krakowie powstało w 1902 roku z przekształcenia istniejącej szkoły przy ulicy Granicznej (obecnie ulica Piotra Michałowskiego) w Drugą Cesarsko-Królewską Wyższą Szkołę Realną. Siedziba szkoły znajdowała się przy ulicy Michałowskiego pod nr 8, 10 i 12, w trzech kamienicach czynszowych należących do krakowskiego adwokata Ludwika Merza. 1 września 1903 roku naukę podjęło 500 uczniów. Kierownikiem szkoły został Jan Bidziński. Szkoła posiadała profil matematyczno-przyrodniczy. Duży nacisk kładziono na naukę języków nowożytnych. Szkolna biblioteka liczyła ok. 1600 tomów. Kalendarium 1902 – powstanie szkoły (Druga Cesarsko-Królewska Wyższa Szkoła Realna). 1906 – z inicjatywy profesora szkoły Tadeusza Łopuszańskiego uczniowie szkoły założyli Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków 2 maja 1909 r. w kościele św. Anny miało miejsce poświęcenie i nadanie sztandaru szkole. 1930 – szkoła zmieniła nazwę na IX Gimnazjum Matematyczno-Przyrodnicze im. J. Hoene-Wrońskiego. okres okupacji hitlerowskiej – gimnazjum zostało rozwiązane. 1945 – szkoła wznowiła działalność w tej samej lokalizacji jako IX Gimnazjum i Liceum Żeńskie im. J. Hoene-Wrońskiego. 1950 – szkoła otrzymała nazwę VII Liceum Ogólnokształcące w Krakowie. 1960 – rozpoczęto budowę nowego gmachu przy ul. Skarbińskiego. Od jesieni 1961 młodzież rozpoczęta naukę w nowym budynku. wrzesień 1962 – połączenie z IX Liceum Ogólnokształcącym im. Józefy Joteyko z siedzibą przy ul. Podwale jako VII Liceum Ogólnokształcące (w dalszym ciągu jako szkoła żeńska). rok szkolny 1962/63 – nadano liceum imię Zofii Nałkowskiej. rok szkolny 1980/81 – dołączono XVII Liceum Ogólnokształcące im. płk. Bolesława Kowalskiego, które mieściło się w Krakowie przy ul. Praskiej. Absolwenci Kryterium umieszczenia na liście danej postaci było posiadanie przez nią biogramu w polskiej Wikipedii. Ewa Demarczyk – piosenkarka Anna Dymna – aktorka Wojciech Frazik – historyk Katarzyna Galica – aktorka Roman Graczyk – publicysta, pisarz Kora Jackowska – piosenkarka Andrzej Klimek – fizjolog sportu, nauczyciel akademicki Renata Knapik-Miazga – szpadzistka Jacek Kochan – muzyk, kompozytor Filip Musiał – historyk Maja Ostaszewska – aktorka Łukasz Orbitowski – publicysta, pisarz Janina Paradowska – publicystka, pisarka Jan Rydel – historyk Anna Seniuk – aktorka Andrzej Starmach – marszand, historyk sztuki Łukasz Surma – piłkarz, trener piłkarski Artur Tarnowski – wojskowy, polityk Róża Thun – polityk, eurodeputowana Jakub Ulewicz – aktor[niewiarygodne źródło?] Jan Weyssenhoff – fizyk Dorota Zięciowska – aktorka Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa szkoły
VII Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie

VII Liceum Ogólnokształcące w Tarnowie – szkoła ponadpodstawowa w Tarnowie. Historia Początki szkoły sięgają 1890 roku, kiedy funkcjonowała Szkoła Przemysłowa Uzupełniająca im. M. Kopernika w Tarnowie, której dyrektorami byli m.in. Roman Vimpeller (1881–1884) i Hipolit Parasiewicz (1890–1903). Od 1992 w strukturze organizacyjnej Zespołu Szkół Mechanicznych funkcjonowały klasy liceum ogólnokształcącego. 1 września 2002 roku szkoła rozpoczęła działalność pod obecną nazwą. Od roku szkolnego 2025/2026 patronem szkoły jest Stanisław Staszic. Profile nauczania rozszerzona historia, język polski, język angielski (od 2012), rozszerzona biologia, język angielski, język polski (od 2018), rozszerzona geografia, matematyka, język angielski (od 2012). Przypisy Bibliografia Encyklopedia Tarnowa. Andrzej Niedojadło (red. nacz.). Tarnów: Tarnowskie Towarzystwo Kulturalne, 2010, s. 424–7. ISBN 978-83-87366-96-4.
V Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta w Radomiu

V Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta w Radomiu – publiczna szkoła ponadpodstawowa założona w 1948 roku na bazie Szkoły Ludowej im. Władysława Syrokomli (istniejącej od 1918). Jej pierwszym dyrektorem został Stanisław Zapała. Absolwentami szkoły są m.in.: bp Adam Odzimek (ur. 1944), siatkarze – Robert Prygiel (ur. 1976), Adrian Stańczak (ur. 1987), Wojciech Żaliński (ur. 1988), raper KęKę (Piotr Siara, ur. 1983), dziennikarka Radio Eska Radom Sandra Białek- Pawłowska (ur. 1989) oraz dziennikarz Radio Zet Matusz Kasiak (ur. 1989). Historyczne nazwy 1948–1951 – Jedenastoletnia Ogólnokształcąca Szkoła Rozwojowa Nr 2 1951–1953 – Szkoła Ogólnokształcąca stopnia podstawowego i Liceum Nr 2 1953–1954 – Państwowe Liceum Ogólnokształcące Nr 3 1954–1966 – Szkoła Podstawowa Nr 38 i V Liceum Ogólnokształcące 1966–1978 – V Liceum Ogólnokształcące 1978–1989 – V Liceum Ogólnokształcące przy Zespole Szkół Ogólnokształcących 1989–2001 – V Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta 2001–2005 – V Liceum Ogólnokształcące przy Zespole Szkół Ogólnokształcących Nr 3 im. Romualda Traugutta od 2013 – V Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Romualda Traugutta w Radomiu Dyrektorzy 1948–1952 – Stanisław Zapała 1952–1956 – Stanisław Tarnowski 1956–1970 – Wawrzyniec Słomski 1970–1976 – Marek Gawlik 1976–1986 – Maria Rudecka 1986–1996 – Irmina Nowicka 1996–2001 – Maria Oder 2001–2007 – Mieczysław Łazuk od 2007 – Elżbieta Bartkiewicz Bibliografia Historia. vlo-traugutt.radom.pl. [dostęp 2008-07-07]. (pol.). Szczegółowe informacje o szkole – V Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta. radom.edu.com.pl. [dostęp 2008-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-17)]. (pol.).
Vauxhall w Krzeszowicach

Vauxhall – najstarszy i jeden z najcenniejszych zabytków w Krzeszowicach, wybudowany w latach 1783–1786 według projektu nadwornego architekta Szczepana Humberta na polecenie księżnej Izabeli Lubomirskiej jako dom zdrojowy z salami zabaw. Piętrowy pałacyk pierwotnie nazwano Foksal, potem Vauxhall (również Salon). Do budynku miał dostęp każdy kuracjusz bez względu na stan i pochodzenie. Niejednokrotnie przyjeżdżali tu w niedzielę i święta goście z Krakowa, by się bawić. Ok. połowy XIX w. pomieszczenia na parterze zamieniono na sklepy, piętro było nieużywane. Pod koniec XIX w. budynek zaadaptowano na administrację dóbr Potockich, wówczas to doszło do zniszczenia bogatego wnętrza. Do lat 90 XX w. w budynku mieściła się filia szkoły podstawowej, do 2005 roku Powiatowy Urząd Pracy. Mieści się tu galeria wystawiennicza oraz siedziba Centrum Kultury i Sportu w Krzeszowicach. Pałac Vauxhall został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie. Przypisy
Waksmundzka Polana

Waksmundzka Polana – rozległa tatrzańska polana pomiędzy Doliną Waksmundzką i Pańszczycą. Na południu podchodzi na północny stok Małej Koszystej, a od północy ograniczona jest zboczami Ostrego Wierchu i Suchego Wierchu Waksmundzkiego, szczytów należących do grupy Gęsiej Szyi. Na wschód od polany znajduje się Rówień Waksmundzka. Polana jest położona na wysokości m n.p.m. Przepływa przez nią niewielki potok spływający ze zboczy Koszystej, zasilający Pańszczycki Potok. Polana należała do górali ze wsi Waksmund, stąd jej nazwa. Dawniej była główną polaną Hali Waksmundzkiej. Była koszona, na jej południowo-zachodnim rogu stały zabudowania pasterskie (szałas i kilka szop). W 1955 r. miała powierzchnię ok. 15 ha, ale w 2004 r. w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o 47% i polana nadal zarasta. Prawdopodobnie polana powstała na osadach dennych dawnego jeziora spiętrzonego przez boczna morenę lodowca zalegającego dolinę Pańszczycę. W 1947 r. zanotowano w tym miejscu ogromne oberwanie chmury: w ciągu kwadransa polana pokryła się warstwą wody półmetrowej wysokości. Polany nie przecina żaden szlak turystyczny, choć dawniej prowadziła przez nią droga do Morskiego Oka. Na północnym skraju polany, przy tej drodze, znajduje się żelazny krzyż, odlany w Kuźnicach, ufundowany przez prof. Maksymiliana Nowickiego, badacza fauny tatrzańskiej, jednego z inicjatorów objęcia ustawową ochroną kozic i świstaków (był to pierwszy w Europie tego typu akt prawny, uchwalony został w 1868 r.). Obecnie skrajem polany poprowadzone są znakowane szlaki turystyczne, łączące się na Równi Waksmundzkiej. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie na polanie żurawiny drobnoowocowej. Szlaki turystyczne – północnym brzegiem polany biegnie szlak turystyczny z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Waksmundzką Polanę, Polanę pod Wołoszynem i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na Rówień Waksmundzką: 2:10 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia z Równi Waksmundzkiej do Wodogrzmotów: 1:25 h, z powrotem 1:35 h – południowym brzegiem polany biegnie szlak z Wierchporońca przez Rusinową Polanę, Gęsią Szyję i Rówień Waksmundzką do schroniska „Murowaniec” w Dolinie Gąsienicowej. Czas przejścia z Wierchporońca na Rówień Waksmundzką: 2 h, z powrotem 1:35 h Czas przejścia z Równi Waksmundzkiej do Murowańca: 2:15 h, z powrotem tyle samo. Przypisy
Walentkowy Stawek

Walentkowy Stawek (słow. Valentkovo pliesko, Dolné Valentkove pleso) – małe, okresowe jeziorko polodowcowe w Dolinie Walentkowej w słowackich Tatrach Wysokich. Leży na środkowym piętrze tej doliny, na wysokości 1790 m n.p.m. (według WET ok. 1800 m). Tuż nad nim znajduje się pod jednym z głazów Walentkowa Koleba oraz dawny szlak turystyczny z przełęczy Liliowe na Zawory (został on zamknięty przez TANAP w latach 70. XX wieku). Jeziorko nie jest pomierzone. Na niektórych mapach jako Walentkowy Stawek mylnie oznaczane jest inne jeziorko – Wyżni Walentkowy Stawek. Znajduje się on około 90 m wyżej, na najwyższym piętrze doliny. Dno niższego piętra (ok. 1715 m n.p.m.) również wypełnia niewielki stawek, nie jest on jednak wzmiankowany w literaturze i na mapach. Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1995. ISBN 83-7104-009-1.
Warchały (jezioro)

Warchały – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. szczycieńskim, w gminie Jedwabno. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Warchały. Pod tą nazwą jezioro występuje też na mapach topograficznych. W niektórych publikacjach pojawiają się także nazwy Warchałdzkie Dłuzek oraz Dłużek, która to nazwa może mylnie wskazywać odległe o ok. 10 km jezioro Dłużek. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 43,7 ha do 45,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 132,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,2 m, natomiast głębokość maksymalna 15,4 m. Charakterystyka Jest to jezioro typu leszczowego; hydrologicznie otwarte, połączone rowem z jeziorem Łaźnica. Jezioro wydłużone z północnego zachodu na południowy wschód. Wzdłuż wysokich i dość stromych brzegów biegną drogi leśne. Na wschodnim brzegu dawniej pola uprawne, obecnie gęsta zabudowa letniskowa. Po niemiecku nazywane było Warchaller See lub Dluzek See. Woda bardzo czysta i przejrzysta. Możliwe nurkowanie. Typ jeziora - leszczowy. Wokół brzegów znajduje się kilka, utrzymanych pomostów wędkarskich. Dojazd ze Szczytna do wsi Warchały: drogą krajową nr 58 w stronę Nidzicy. Z Warchał drogami gruntowymi w lewo. Prowadzą one wzdłuż jeziora i do osiedli domków letniskowych. Zobacz też wieś Warchały Przypisy
Warszawa Południowa

Warszawa Południowa (od 1937 do 1939 Warszawa Szopy od nazwy osiedla, od 1939 do 1943 Warschau Szopy, w latach 1943–1945 Warschau Süd, następnie nieformalnie oraz w odniesieniu do późniejszej pętli autobusowej w tym miejscu – Dworzec Południowy) – stacja Piaseczyńsko-Grójeckiej Kolei Dojazdowej na trasie Warszawa Mokotów – Nowe Miasto nad Pilicą. Opis Stacja znajdowała się w miejscu dzisiejszej pętli autobusowej Metro Wilanowska i częściowo stacji metra Wilanowska. Kolej ta funkcjonowała od 30 października 1889 na trasie od stacji „Warszawa Mokotów”, zlokalizowanej przy placu Unii Lubelskiej (wówczas Keksholmskim) do stacji „Piaseczno Miasto Wąskotorowe”, a w następnych latach przedłużona została do Grójca i Nowego Miasta. W 1938 skrócono linię do stacji „Warszawa Południe” (wówczas jeszcze pod nazwą „Warszawa Szopy”), która uzyskała tym samym status stacji końcowej i kształt stacji czołowej o charakterze pasażersko-towarowym. Dwa tory części osobowej zakończone były obrotnicą. Część towarowa składała się z pięciu torów sąsiadujących ze składem węgla. Stację wraz z linią kolejki na odcinku „Warszawa Południe”–„Piaseczno Miasto Wąskotorowe” skasowano dwuetapowo – w 1969 do przystanku Warszawa Dąbrówka, a na rok do stacji Piaseczno Wąskotorowe. Nazwa „Dworzec Południowy” używana jest zwyczajowo po likwidacji linii kolejowej w odniesieniu do zlokalizowanej w tym samym miejscu pętli autobusowej, której nazwę zmieniono następnie na „Wilanowska” (obecnie „Metro Wilanowska”). W latach 1983–1995 na trasie z Dworca Południowego (pętli Wilanowska) do Piaseczna funkcjonowała linia trolejbusowa. Budynek dworca został zburzony w grudniu 2000 roku. Zobacz też Kolej Jabłonowska Przypisy Linki zewnętrzne Warszawa Południowa, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Warszawa Południowa w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Warschauer Kammeroper

Die Warschauer Kammeroper (polnisch Warszawska Opera Kameralna; kurz: WOK) ist ein seit 1961 in Warschau wirkendes Opernhaus. Geschichte Die Warschauer Kammeroper wurde 1961 von Stefan Sutkowski, dem späteren langjährigen Direktor, Jan Kulma, Joanna Kulmowa, Zofia Wierchowicz, Andrzej Sadowski und Juliusz Borzym gegründet und führte am 4. September 1961 als erstes Stück La serva padrona von Giovanni Battista Pergolesi auf. Seit 1986 tritt sie in einem eigenen Theatergebäude auf, einem Palais von Simon Gottlieb Zug, in dem zuvor das Studencki Teatr Satyryków ihren Sitz hatte. Seit den 1990er-Jahren organisiert die Warschauer Kammeroper regelmäßig Opernfestivals. So wurde 1991 das Mozartfestival (polnisch Festiwal Mozartowski) ins Leben gerufen, bei dem das gesamte szenische Schaffen von Wolfgang Amadeus Mozart an einem Opernhaus gespielt wird. Seitdem findet das Festival jährlich im Juni statt. 1993 fand das Festival der Barockopern (polnisch Festiwal Oper Barokowych) statt, aus dem das seit 1995 zyklisch stattfindende Claudio-Monteverdi-Festival (polnisch Festiwal Claudia Monteverdiego) entstanden ist, auf dem die Opern L’Orfeo, Il ritorno d’Ulisse in patria und L’incoronazione di Poppea von Claudio Monteverdi aufgeführt werden. Zum 400. Jubiläum der Oper als Gattung wurden von Oktober 2000 bis Oktober 2001 an der Warschauer Kammeroper 57 Bühnenstücke aufgeführt. Im Dezember 2012 übernahm Jerzy Lach die Direktion. Ihm folgte im Oktober 2016 Alicja Węgorzewska-Whiskerd. Weblinks Homepage Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich: Warszawska Opera Kameralna. In: culture.pl. Januar 2002, abgerufen am 16. August 2020 (polnisch, letzte Aktualisierung: Dezember 2010). Polskie Centrum Informacji Muzycznej: Warszawska Opera Kameralna. Dezember 2017, abgerufen am 16. August 2020 (polnisch).
Warsaw Chamber Opera

The Warsaw Chamber Opera (Polish: Warszawska Opera Kameralna, WOK) is a Polish opera company founded in 1961 by Stefan Sutkowski, its managing and artistic director from its inception until his retirement in 2012. On 15 October 1986, the Warsaw Chamber Opera moved into its own theater at Al. Solidarności 76B. The historic building, built in 1777, was formerly used by the Student Theatre Satirical STS (Polish: Studenckiego Teatru Satyryków STS), and before that it was built as the first church in Warsaw of the Polish Reformed Church. The theater building has been entered into the register of monuments of the city of Warsaw. The repertoire of the Warsaw Chamber Opera presents many diverse musical styles and forms of works: from medieval mystery plays to the operas of the early and late Baroque opera, classic eighteenth-century pantomime, opera by Rossini, Donizetti, as well as works by contemporary composers. Warsaw Chamber Opera is known for its Mozart Festival, organized every year since 1991. Its repertoire includes all stage works of Wolfgang Amadeus Mozart. It also organizes a festival for Gioacchino Rossini and Claudio Monteverdi and the Festival of Old Polish Opera. Although specializing in music of the past, they perform Polish contemporary works as well. References External links Official website
Warszawska Opera Kameralna

Warszawska Opera Kameralna (skracane jako WOK) – kameralny teatr operowy z siedzibą przy ul. Obrońców 31 w Warszawie. Organizatorem WOK jest samorząd województwa mazowieckiego Instytucja posiada dwie sceny: Scena Teatr przy al. „Solidarności“ 76B (od 1986) oraz Scena Basen Artystyczny przy ul. Konopnickiej 6 (od 2019). Opis Została założona w 1961 przez Stefana Sutkowskiego, późniejszego wieloletniego dyrektora naczelnego i artystycznego, Joannę i Jana Kulmów, Zofię Wierchowicz, Andrzeja Sadowskiego i Juliusza Borzyma. Pierwszą premierą sceniczną tego zespołu była La serva padrona Giovanniego Battisty Pergolesiego, wykonana 4 lub 12 września 1961. 15 października 1986 Warszawska Opera Kameralna przeniosła się do własnego teatru przy obecnej al. „Solidarności” w budynku dawnego kościoła ewangelicko-reformowanego z 1775. Obiekt stanowił wcześniej siedzibę Studenckiego Teatru Satyryków STS. Repertuar Warszawskiej Opery Kameralnej prezentuje dużą liczbę zróżnicowanych stylów muzycznych i form dzieł: od średniowiecznych misteriów, poprzez opery wczesnego i późnego baroku, opery klasyczne, XVIII-wieczne pantomimy, opery Rossiniego, Donizettiego, a także sceniczne dzieła współczesne. Warszawska Opera Kameralna jest organizatorką dorocznego Festiwalu Mozartowskiego od jego powstania w 1991. Ma w repertuarze wszystkie dzieła sceniczne Wolfganga Amadeusa Mozarta. Organizuje również festiwal Gioacchina Rossiniego i Claudia Monteverdiego oraz Festiwal Oper Staropolskich. Mimo że specjalizuje się w muzyce dawnej, wystawiane są w niej również współczesne polskie dzieła. Szefowie zespołu Dyrektorzy naczelni Stefan Sutkowski (1961 – grudzień 2012) p.o. dyrektora Jerzy Lach (grudzień 2012 – 30 września 2016) p.o. dyrektora Alicja Węgorzewska-Whiskerd (1 października 2016 – 30 września 2017) p.o. dyrektora Danuta Bodzek (1 października 2017 – 31 sierpnia 2018) Alicja Węgorzewska-Whiskerd (1 września 2018 – 31 sierpnia 2021) p.o. dyrektora Danuta Bodzek (1 września 2021 – 31 kwietnia 2022) Alicja Węgorzewska-Whiskerd (od 1 maja 2022) Dyrektorzy artystyczni Stefan Sutkowski (1961–grudzień 2012) Ruben Silva (2013–2015) Alicja Węgorzewska-Whiskerd (od 2 października 2017) Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Warszawskiej Opery Kameralnej Strona Warszawskiej Opery Kameralnej w portalu Teatralny.pl
Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu

Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu – układ powiązanych przestrzennie terenów w województwie mazowieckim (pierwotnie w województwie stołecznym warszawskim), wyróżniających się krajobrazowo, o zróżnicowanych ekosystemach, cennych ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z masową turystyką i wypoczynkiem, lub stanowiących istniejące albo odtwarzane korytarze ekologiczne. Wiąże on te tereny z krajowym systemem obszarów chronionych. Przed 1997 rokiem obszary chronionego krajobrazu wyznaczano w planie zagospodarowania przestrzennego województwa warszawskiego. Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu utworzono w dniu 29 sierpnia 1997 rozporządzeniem wojewody warszawskiego (później nowelizowanym oraz zmienionym). Liczy on 148 409,1 ha. Obejmuje tereny dolin rzecznych Wisły i Narwi wraz z dopływami oraz towarzyszącymi im kompleksami lasów. Tworzy otulinę dla terenów objętych wyższą formą ochrony – parków krajobrazowych, Kampinoskiego Parku Narodowego, rezerwatów (zatwierdzonych i projektowanych) oraz powiązań między nimi, obejmuje też obszary pomników przyrody, zabytkowych parków podworskich, a także zorganizowanych terenów wypoczynkowych, zabudowy letniskowej i podmiejskich ogródków działkowych. Pełni rolę systemu korytarzy ekologicznych, pozwalających na swobodne rozprzestrzenianie się gatunków. W skład obszaru wchodzą m.in.: Lasy Chotomowskie, Lasy Legionowskie, okolic Zegrza, Rembertowa, Zielonki, Strugi i Nieporętu, Lasy Otwockie, Lasy Celestynowskie (należące do Mazowieckiego Parku Krajobrazowego) Lasy Chojnowskie (należące do Chojnowskiego Parku Krajobrazowego) Lasy Sękocińskie, Lasy Nadarzyńskie, Lasy Młochowskie, Puszcza Kampinoska, skarpa warszawska. Obszar międzywala Wisły, ze względu na jego wyjątkowe walory przyrodnicze, został włączony do sieci Natura 2000. Obszar chronionego krajobrazu jest czasem nazywany systemem osłony ekologicznej miasta. Utrzymuje on równowagę ekologiczną pomiędzy terenami czynnymi biologicznie i zabudowanymi, zapewniając mieszkańcom aglomeracji warszawskiej właściwe warunki klimatyczno-zdrowotne. W granicach obszaru wyodrębniono dodatkowo dwie strefy: strefę szczególnej ochrony ekologicznej, obejmującą tereny, które decydują o potencjale biotycznym obszarów oraz o istotnym znaczeniu dla migracji zwierząt, roślin i grzybów, strefę ochrony urbanistycznej, obejmującą wybrane tereny miast i wsi oraz grunty o wzmożonym naporze urbanizacyjnym, posiadające szczególne wartości przyrodnicze. Zobacz też obszar chronionego krajobrazu ochrona przyrody w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Geoserwis GDOŚ. [dostęp 2015-01-08].. Mapa z zaznaczonymi obszarami chronionymi, w tym Obszarami Chronionego Krajobrazu, np. WOChK. Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-11-18].