NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Most im. Tadeusza Mazowieckiego w Rzeszowie

Most im. Tadeusza Mazowieckiego w Rzeszowie (do 2014 Most Północny) − drogowy most wantowy (jednopylonowy, podwieszany na stalowych linach) przez rzekę Wisłok w Rzeszowie pomiędzy dzielnicą Staromieście a osiedlem Załęże łączący ul. Rzecha z ul. Lubelską, otwarty 7 października 2015 roku, w ciągu planowanej Trasy Północnej. Most jest alternatywą dla północnej obwodnicy Rzeszowa. Budowa Budowa mostu, rozpoczęta w lipcu 2014 roku, trwała 14 miesięcy, a całkowity koszt zamknął się w kwocie ok. 184 mln zł. Kamień węgielny wmurowano 13 lutego 2015. Wybudowany przez niemiecką firmę Bilfinger Infrastructure SA. Konstrukcja Most razem z wiaduktem ma długość 482 metrów (38 metrów nad korytem rzeki), po dwa pasy ruchu w każdą stronę i dwa pasy dla pieszych i rowerzystów. Konstrukcja wantowa wsparta jest na 107-metrowym pylonie w kształcie litery A, na którym zaczepiono 64 want czyli lin podtrzymujących jego płytę. Pylon stoi na prawym brzegu Wisłoka. Całkowita wysokość pylonu to 108,5 m, w związku z czym jest to drugi co do wysokości most w Polsce (po moście Rędzińskim). Nazwa Most początkowo określany był roboczą nazwą Most Północny ze względu na jego położenie w północnej części miasta; nazwę tę stosowano w licznych dokumentach i opracowaniach planistycznych, i z czasem zaczęto powszechnie traktować ją jako nazwę docelową. Jednak pojawiały się również opinie, że most powinien nosić nazwę upamiętniającą wybitną osobę. 26 października 2014 goszczący w Rzeszowie w końcowej fazie kampanii do wyborów samorządowych prezydent RP Bronisław Komorowski zaproponował upamiętnienie tam Tadeusza Mazowieckiego, a prezydent Rzeszowa Tadeusz Ferenc określił tę sugestię „poleceniem” i dwa dni później przedstawił na sesji rady miasta wniosek o nadanie nieukończonemu jeszcze mostowi imienia Mazowieckiego, przyjęty mimo zastrzeżeń radnych Prawa i Sprawiedliwości oraz Platformy Obywatelskiej. Przypisy Linki zewnętrzne O rzeszowskich mostach [online], Urząd Miasta Rzeszowa [zarchiwizowane z adresu 2011-05-24] . Most im. Tadeusza Mazowieckiego na stronie inwestycje-rzeszow.pl Most im. Tadeusza Mazowieckiego na stronie skyscrapercity.com Panorama sferyczna mostu. 2015-07-05 [dostęp: 2024-09-03]
Kamienica przy ulicy Kościuszki 5 w Katowicach

Kamienica przy ulicy T. Kościuszki 5 w Katowicach – kamienica mieszkalno-usługowa, znajdująca się Śródmieściu Katowic, przy ulicy Tadeusza Kościuszki 5. Powstała on w XIX wieku w stylu historyzmu. Historia Obiekt wraz z zabudową pochodzi z XIX wieku. Na zlecenie właścicielki kamienicy Niny Warzechy w 1887 roku został sporządzony projekt przebudowy komórek gospodarczych. W roku 1902 ówczesny właściciel budynku – Michael Brisch Kaufmann zlecił wykonanie projektu wyburzenia ścian na parterze w celu powiększenia lokalu usługowego. W 1935 roku jako właściciel budynku występował Alfons Wojtynek. W tym czasie w oficynie mieściła się Spółka Akcyjna Przemysłu Elektrycznego „Czechowice". Architektura Budynek wybudowany w stylu historyzmu, trzykondygnacyjny o fasadzie siedmioosiowej. Okna drugiej i trzeciej kondygnacji w obramieniach, zwieńczone naczółkami trójkątnymi i odcinkowymi, w trzeciej kondygnacji zwieńczone gzymsem nadokiennym. Parapety, naczółki i gzymsy nadokienne wsparte na konsolkach. Pomiędzy oknami drugiej i trzeciej oraz piątej i szóstej osi znajdują się ozdobne płyciny ze scenkami płaskorzeźbionymi. Gzyms wieńczący wsparty na konsolach. Parter przekształcony, pierwotnie boniowany. Przypisy Bibliografia Archiwum Urzędu Miasta w Katowicach, sygn. akt 1/828, 1/829
Dom Pod Syreną

Dom Pod Syreną – budynek administracyjny dawnej remizy (zajezdni) Tramwajów Warszawskich znajdujący się przy ul. Inżynierskiej 6 w warszawskiej dzielnicy Praga-Północ. Współcześnie budynek mieszkalny. Historia W latach 60. XIX wieku wybudowano przy Inżynierskiej drewnianą remizę tramwaju konnego. Otwarto ją 11 grudnia 1866, jednocześnie z otwarciem pierwszej warszawskiej linii tramwajowej łączącej Dworzec Wiedeński z Dworcem Petersburskim. W 1908 roku zajezdnię przystosowano do obsługi tramwajów elektrycznych. Murowany dwupiętrowy budynek administracyjny został wzniesiony po 1914 roku, prawdopodobnie według projektu Juliusza Dzierżanowskiego. Ma dziesięciosiową fasadę dekorowaną późnoklasycystycznym detalem. Swoją rolę jako część kompleksu remizy tramwajów elektrycznych pełnił do 1925 roku, kiedy to oddano do użytku nowoczesną zajezdnię przy ul. Kawęczyńskiej. Wtedy przy ul. Inżynierskiej 6 ulokowano remizę miejskich autobusów. Po II wojnie światowej zajezdnia funkcjonowała jeszcze do końca lat 50. Na przełomie lat 50. i 60. przekształcono ją na budynek mieszkalny. Współcześnie mieści mieszkania komunalne, natomiast dawne garaże w podwórzu funkcjonują jako stacja obsługi pojazdów. Na fasadzie zachowały się m.in. herb miasta, ujęty parą girland, i stiukowa płaskorzeźba z logo warszawskich tramwajów elektrycznych, a w przejeździe bramnym – odcinek torowiska tramwajowego. W 2010 dawna remiza tramwajowa została wpisana do rejestru zabytków. Na budynku znajduje się tablica informująca, że z tego miejsca 11 grudnia 1866 wyjechał na ulice miasta pierwszy tramwaj konny w Warszawie. Przypisy
Pałac w Janowicach Dużych

Pałac w Janowicach Dużych – zabytkowy pałac w Polsce, położony w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Krotoszyce, we wsi Janowice Duże. Historia Obiekt wybudowany w XVIII wieku, przebudowany w początkach XX w. Nad wejściem kartusz z herbami: Hansa Siegmunda von Liedlau i Barbary von Moravitzki z Branic. Pałac jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z pierwszej ćwierci XX wieku. Przypisy
Pałac w Warmątowicach Sienkiewiczowskich

Pałac w Warmątowicach Sienkiewiczowskich – zabytkowy pałac w Warmątowicach Sienkiewiczowskich – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Krotoszyce, na południe od Legnicy, niedaleko Autostrady A-4. Historia Dawna twierdza graniczna księstwa legnickiego nadana miejscowemu rodowi rycerskiemu. Zamek w 1748 r. przebudowano na barokowy pałac. Dawniej należał do rodziny Olszewskich, którzy na mocy testamentu Alfreda von Olszewskiego zapisali go Henrykowi Sienkiewiczowi, który spadku nie przyjął. Od 1995 r. pałac ma nowych właścicieli Jadwigę i Jarosława Rabkowskich. Opis Piętrowy pałac wybudowany w XVII w. na planie prostokąta, kryty wysokim dachem naczółkowym. Od frontu szczyt nad głównym wejściem, które znajduje się w kamiennym portalu, między parami kolumn jońskich, zwieńczonym kartuszem z herbami szlacheckimi (od lewej): von Seherr-Thoss i von Kreckwitz. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: pawilon ogrodowy - kapliczka z połowy XVIII w.; park z XVIII w., zmieniony w drugiej połowie XIX w.; zespół folwarczny: lamus i budynek mieszkalny z drugiej połowy XVIII w.; dwie stodoły, stajnia, obora i budynek gosp. z XIX w. Przypisy Linki zewnętrzne Historia pałacu na palac-warmatowice.pl Pałac w Warmątowicach Sienkiewiczowskich na palac-warmatowice.pl
Pałac w Janowicach

Pałac w Janowicach (niem. Schloss Klein Jänowitz) – zabytkowy pałac we wsi Janowice (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie legnickim, w gminie Ruja. Historia Obiekt wybudowany w XIX w. jest częścią zespołu parkowo-pałacowego. Przypisy
Schloss Rosenig

Schloss Rosenig (polnisch Pałac w Rogoźniku) ein Schloss im heute polnischen Rogoźnik in der Gmina Ruja (Gemeinde Royn) der Woiwodschaft Niederschlesien. Geschichte Rosenig war 1254 Besitz des Bistums Breslau. Napoleons Aufenthalt Während der Nacht brach ein Feuer aus, das Gegenstände im Wert von 10 Millionen Franken, darunter Kisten mit Napoleons Lieblingsschnupftabak und Napoleons Kleidung vernichtete. Baugeschichte Der Schlossbau stammt aus dem 18. Jahrhundert. Das Gebäude wurde vermutlich Ende des 19. Jahrhunderts umgebaut. Nachweise Artikel auf wochenblatt.pl Eintrag auf liegnitz.pl
Pałac w Rogoźniku

Pałac w Rogoźniku – wybudowany w XVIII w. w Rogoźniku. Położenie Pałac położony jest we wsi Rogoźnik w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Ruja. Opis Piętrowy pałac kryty dachem naczółkowym, wybudowany na planie czworoboku. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy Linki zewnętrzne Film i historia pałacu na stronie Radia Wrocław
Pałac w Budziwojowie

Pałac w Budziwojowie – wybudowany w XIX w. w Budziwojowie. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Chojnów. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park; spichrz; dwa budynki mieszkalno-gospodarcze; dwie obory; dwie stodoły; aleja kasztanowców. Przypisy
Dom Pod Skarabeuszami w Warszawie

Dom Pod Skarabeuszami, właśc. willa Władysława i Jadwigi Malinowskich – zabytkowy budynek mieszkalny znajdujący się przy ul. Puławskiej 101 w Warszawie. Historia Willa powstała w latach 1932–1934. Została zaprojektowana przez Adolfa Inatowicza-Łubiańskiego dla Władysława Malinowskiego, który w latach 1919–1920 był wiceprezydentem Warszawy. Na parterze znajdowały się wnętrza reprezentacyjne, a na piętrze sypialnie. Na fasadzie budynku znajduje się płycina w stylu egipskim z płaskorzeźbami sów i skarabeusza. Są to symbole korporacji Arkonia, do której w czasie studenckich należeli właściciel domu i architekt. Po 1945 wnętrza willi zostały przebudowane. W 2013 została ona wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 79 – Sękowa

Cmentarz wojenny nr 79 – Sękowa – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Sękowa w gminie Sękowa w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu III Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się we wschodniej części wsi Sękowa na wzgórzu Kawiory po wschodniej stronie doliny potoku Sękówka, na działce ewidencyjnej nr 888/1. Cmentarz ma kształt prostokąta z niewielkim osiowym ryzalitem od strony północno-wschodniej o powierzchni ogrodzonej około 1893 m². Głównym akcentem architektonicznym obiektu jest umieszczony na najwyższym wzniesieniu pola grobowego pomnik z ciosów kamiennych w formie trójkątnego szczytu flankowanego lizenami z tablicą inskrypcyjną. Cmentarz otoczony jest ogrodzeniem z pełnego muru kamiennego z uskokami dostosowanymi do spadku terenu z wejściem od strony południowej ujętym w wysokie słupy zakończonymi kulami. Układ grobów regularny z nagrobkami w formie dużych krzyży żeliwnych jedno- i dwuramiennych i małych łacińskich i maltańskich oraz betonowych stel z żeliwnymi tablicami. Na tablicy inskrypcyjnej wpis: Na cmentarzu pochowano 1206 żołnierzy w 53 pojedynczych grobach i 52 mogiłach zbiorowych: 468 żołnierzy austro-węgierskich z: 18 Pułku Piechoty 372 żołnierzy niemieckich z: 46 Pruskiego Pułku Piechoty, 46 Pruskiego Rezerwowego Pułku Piechoty, 3 i 22 Bawarskiego Pułku Piechoty, 13 Bawarskiego Rezerwowego Pułku Piechoty, 21 Bawarskiego Batalionu Pionierów, 19 i 21 Bawarskiej Kompanii Pionierów 366 żołnierzy rosyjskich poległych w okresie listopad 1914 – maj 1915. Remont cmentarza przeprowadzono w 1999. Galeria Zdjęcia z 2015: Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 42. ISBN 83-85557-20-2. Tablica informacyjna przy cmentarzu Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych
Воинское кладбище № 79 (Сенкова)

Воинское кладбище № 79 (пол. Cmentarz wojenny nr 79) — воинское кладбище, расположенное в селе Сенкова, Горлицкого повята Малопольского воеводства, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Русской армий, погибшие в ноябре 1914 — мае 1915 года во время Первой мировой войны. Некрополь находится в восточной части села Сенкова с восточной стороны долины реки Сенковка. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. На кладбище прямоугольной формы площадью 1893 квадратных метра находится 52 братских и 53 индивидуальных могилы, в которой похоронены 1206 воинов, в том числе: 468 австрийских, 372 немецких и 366 русских солдат. Автором некрополя был австрийский архитектор Ганс Майр. Главным архитектурным объектом кладбища является установленный на возвышении каменный памятник в виде треугольного щита с памятной плитой. Кладбище окружено забором из каменных блоков. На памятнике на польском и немецком языках начертано: Эта гора содержит сокровища Верность, мужество, силу духа Вера дала силы Бог дал победу В 1999 году кладбище было восстановлено. Галерея Литература Oktawian Duda. Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914—1918 — Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma. Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze, Rewasz, Warszawa 1995, ISBN 83-85557-20-2 Ссылки Метрика кладбища (пол.) Список лиц, похороненных на Воинском кладбище № 79 (пол.)
Cmentarz wojenny nr 102 – Wójtowa

Cmentarz wojenny nr 102 – Wójtowa – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Wójtowa w gminie Lipinki w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na skraju lasu pod masywem Łysej Góry 448,5 m n.p.m. we wschodniej części wsi Wójtowa, na działce ewidencyjnej nr 1558. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni ogrodzonej około 287 m². W centralnej części znajduje wysoki kamienny pomnik w kształcie obelisku z wyodrębnionym cokołem. Na przednim licu wnęka po tablicy inskrypcyjnej a na tylnym krzyż. Obiekt otoczony pełnym betonowym murem z wejściem od strony wschodniej ujętym w dwa słupy zakończone czterospadowo. Układ mogił regularny, rzędowy z nagrobkami w formie małych żeliwnych krzyży typu maltańskiego i dwuramiennych rosyjskich. Na cmentarzu jest pochowanych 36 żołnierzy w 8 grobach zbiorowych oraz 17 pojedynczych: 30 żołnierzy austriackich i niemieckich z: 269, 270, 271, 272 Pruskiego Rezerwowego Pułku Piechoty i 58 Pruskiego Pułku Piechoty 6 żołnierzy rosyjskich poległych w maju 1915. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 106-107. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Metryka cmentarza
Stadion Tysiąclecia

Stadion Tysiąclecia – wielofunkcyjny stadion w Wałbrzychu. Powstał w 1966 roku, stąd też nazwa nawiązująca do rocznicy Chrztu Polski. Obiekt mógł pomieścić wówczas 25 000 widzów (na ławkach), dziś zostało jedynie 3500 miejsc siedzących na remontowanych w XXI wieku trybunach zachodniej i wschodniej. Obok stadionu powstał także kompleks sportowy, w którym był hotel, boisko treningowe, hala sportowa, siłownia, a także kryta pływalnia. Stadion powstał na nasypach. Wyróżniającą jego częścią jest strona zachodnia, która jest nieco wyższa od pozostałych. Modernizacja obiektu W 2014 roku stadion przeszedł odnowę sektorów E i F, na których zamontowano kilkaset nowych krzeseł, wybudowano trybunę krytą, a także wymieniono oświetlenie, co zezwoliło na występ w II lidze miejscowemu zespołowi. Modernizacja kompleksu sportowego W marcu 2009 roku przystąpiono do rozbiórki starego kompleksu sportowego położonego obok stadionu. W 2010 roku rozpoczęto budowę Aqua Zdrój. 21 czerwca 2013 roku oficjalnie otwarto obiekt. Przypisy
Kamionkowskie Błonia Elekcyjne

Kamionkowskie Błonia Elekcyjne – rekreacyjny teren zielony położony przy Kanale Wystawowym na obszarze warszawskiego Kamionka w dzielnicy Praga-Południe. Opis Obszar wpisany jest do rejestru zabytków jako skwer Stanisława Augusta (nr rej.: 1545/A z 21.06.1993). Obecna nazwa terenu nadana została 8 listopada 2012 r. na wniosek Rady Osiedla Kamionek, które zgłaszało w tej sprawie inicjatywy uchwałodawcze w [2011 i 2012 roku i związana jest z wolnymi elekcjami, z których dwie odbyły się na terenie wsi Kamion. Innymi nazwami stosowanymi wcześniej były Bulwar Stanisława Augusta oraz Ośrodek Wypoczynkowo-Sportowy Waszyngtona. Na Kamionkowskich Błoniach Elekcyjnych kilka razy odbywała się rekonstrukcja bitwy o Olszynkę Grochowską. Ostatni raz miała miejsce w 2018. Sprzedaż fragmentu terenu W 2016 fragment wpisanego do rejestru zabytków obszaru Błoń (nie będący jednocześnie obszarem, któremu nadano nazwę Kamionkowskie Błonia Elekcyjne) wzdłuż ul. Stanisława Augusta został sprzedany prywatnemu właścicielowi z przeznaczeniem pod zabudowę. Pomysł zabudowy spotkał się ze sprzeciwem Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków. W 2020 – po procesie, który przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Urząd m.st. Warszawy przegrał ze stowarzyszeniem Miasto Jest Nasze – ujawniono ekspertyzę, według której sama sprzedaż gruntu nastąpiła bez uzyskania wymaganej przepisami zgody konserwatora. W rezultacie prezydent Warszawy zdecydował o skierowaniu sprawy do prokuratury w celu wyjaśnienia wątpliwości związanych z transakcją. Prokuratura po przeanalizowaniu dokumentacji odmówiła wszczęcia postępowania z uwagi na „...brak podstaw do podjęcia przez prokuratora działań cywilnoprawnych...”. Przypisy
Koksownia Jadwiga

Koksownia Jadwiga – koksownia w Zabrzu należąca do JSW Koks SA, będącego częścią grupy kapitałowej JSW. Historia Zakład uruchomiono w 1884 roku przy Hucie Borsiga w Zabrzu. W trakcie pierwszej wojny światowej oraz w latach następnych aż do 1929 roku zdolności produkcyjne koksowni wynosiły 750 ton koksu na dobę. W 1980 roku Koksownia „Jadwiga” weszła w skład Kombinatu Koksochemicznego Zabrze, a od 2014 roku należy do grupy kapitałowej Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Zakład eksportuje koks głównie na rynek austriacki, słowacki i niemiecki. W ofercie jest koks przemysłowy oraz koks łamany. Roczna produkcja koksowni to ok. 280 tys. ton. Przypisy
Koksownia Dębieńsko

Koksownia Dębieńsko – zakład przemysłowy, koksownia w likwidacji, należąca do JSW KOKS SA Oddział Radlin, będącego częścią grupy kapitałowej JSW. W 2011 roku kombinat przejęła Jastrzębska Spółka Węglowa. Położona w Czuchowie – dzielnicy Czerwionki-Leszczyn. Budowę koksowni rozpoczęto w 1908 roku, kiedy to ówczesny właściciel kopalni „Dębieńsko” w Czuchowie, postanowił wybudować koksownię. Budowę zakładu ukończono w 1913 roku. W 1980 roku Koksownia „Dębieńsko” weszła w skład Kombinatu Koksochemicznego „Zabrze", a od 2011 roku należy do grupy kapitałowej Jastrzębskiej Spółki Węglowej SA. Koksownia „Dębieńsko” produkuje zarówno koks opałowy na potrzeby grzewcze, jak i koks przemysłowy na rynek czeski. Zdolność produkcyjna to 300 tys. ton koksu rocznie. Po serii awarii i protestach okolicznych mieszkańców, w 2018 roku podjęto decyzję o wygaszaniu zakładu. 180 pracowników miało znaleźć zatrudnienie w Koksowni Radlin, Koksowni Jadwiga lub Koksowni Przyjaźń. Produkcję wygaszono 30 sierpnia 2018 roku. Przypisy
Brama Głogowska

Brama Głogowska (także: Baszta Głogowska) – element fortyfikacji miejskich Legnicy. Trójkondygnacyjna wieża została wzniesiona w 1. połowie XV wieku w miejscu obiektu wcześniejszego, pochodzącego z XIII wieku i broniącego wjazdu do miasta przez Bramę Głogowską od strony Głogowa. Była pierwotnie wieżą obronną w pierścieniu murów miejskich. W czasie XIX-wiecznego remontu obiekt nakryto czterospadowym dachem, a także przebito neogotycką bramę przejazdową i dopiero od tego czasu wieża posiada charakter przejazdowy. Pozostawiono wtedy tarczę zegara słonecznego i blanki, które ostatecznie zlikwidowano (zamurowano) w XX wieku. Kolejne drobne remonty wieża przeszła w latach 2009 i 2011. Linki zewnętrzne Brama Głogowska - Glogauer Tor polska-org.pl [1] Przypisy
Cmentarz wojenny nr 100 – Kobylanka

Cmentarz wojenny nr 100 – Kobylanka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Kobylanka w gminie Gorlice w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na zachód od drogi Zagórzany – Kobylanka, na działce ewidencyjnej nr 800. Cmentarz ma kształt prostokąta z dużym ryzalitem od strony wschodniej o powierzchni ogrodzonej około 252 m². Głównym akcentem architektonicznym obiektu jest umieszczony przy zachodniej ścianie ogrodzenia wysoki żeliwny dwuramienny krzyż na betonowym cokole. Cmentarz otoczony jest betonową balustradą z wejściem od strony wschodniej ujętym w masywne betonowe słupy nakryte płytą z krzyżem. Układ grobów symetryczny względem osi z nagrobkami w formie betonowych stel o trapezowym zamknięciu zwieńczonych małymi dwuramiennymi krzyżami rosyjskimi. Na cmentarzu pochowano 74 żołnierzy rosyjskich w 13 grobach zbiorowych oraz 17 pojedynczych poległych w maju 1915. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 104–105. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Metryka cmentarza