NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Świerklach

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny w Świerklach. Świątynia należy do parafii Bożego Ciała i św. Norberta w Czarnowąsach w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Świerklach został wybudowany w 1949 roku, dzięki staraniom proboszcza parafii w Czarnowąsach, ks. Henryka Mainki. Konsekracji nowej świątyni dokonał 22 sierpnia 1949 roku ks. Plotnik z Siołkowic. Świerkle zostały wówczas włączone do parafii św. Szczepana w Brynicy, w której obrębie pozostały do końca stycznia 1957 roku. W 1957 roku kościół wszedł w granice parafii Czarnowąsy, i należą do niej do dziś. Ponownej konsekracji kościoła dokonał w listopadzie 1982 roku, biskup Antoni Adamiuk. 11 czerwca 1994 roku na mocy dekretu biskupa opolskiego ustanowione zostało w Świerklach duszpasterstwo. Administratorem został ks. dr Stanisław Bogaczewicz, który tę funkcję sprawował do 1999 roku. Od 1999 roku administratorem jest ks. Jan Chodura. W czerwcu 1970 roku miał miejsce pożar. Spalona została wówczas zakrystia, dach i uszkodzone zostały organy. Remont trwał ponad dwa miesiące. W 1974 roku z okazji jubileuszu 25-lecia kościoła ufundowane zostały dwa dzwony – jeden pod wezwaniem św. Józefa, drugi pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Powiększono także zakrystię oraz otwarto w tylnej części kościoła taras pełniący rolę ołtarza polowego i sceny. W 1981 roku przeprowadzono generalny remont kościoła. Przypisy
Kościół Ofiarowania Pańskiego w Warszawie

Kościół Ofiarowania Pańskiego – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w Warszawie, w dzielnicy Ursynów, przy ul. Stryjeńskich 21. Jest świątynią parafii Ofiarowania Pańskiego. Historia Budowę świątyni rozpoczęto w 1993. 24 października 1994 kard. Józef Glemp wmurował kamień węgielny. Konsekracja kościoła nastąpiła 1 czerwca 2003. Projektantem kościoła był architekt Krzysztof Kasperski. Architektura i wnętrze Świątynia jest trzynawowa, z dominującą nawą główną, do której przylega apsyda, dwie kaplice, zakrystia i dzwonnica. Styl budowli nawiązuje do architektury romańskiej. W kościele znajduje się kaplica Matki Bożej z Luján, w której znajduje się figura Matki Bożej z Luján – kopia cudownej figury czczonej w argentyńskim sanktuarium w Luján. Figura została przekazana parafii w 1987 roku przez prymasa Polski kard. Józefa Glempa, który otrzymał ją podczas wizyty w Argentynie w 1983 roku. 16 września 2001 roku figura Matki Bożej z Luján została koronowana. Uroczystości przewodniczyli kard. Józef Glemp oraz arcybiskup Rubén Héctor di Monte, metropolita archidiecezji Mercedes–Luján. Organy Organy wybudował Dariusz Zych w 2021 roku. Instrument został umieszczony w dwóch symetrycznych względem siebie szafach, rozlokowanych po obu stronach empory. Dzwony Na wieży wiszą cztery dzwony odlane w 1996 roku, w Ludwisarni Felczyńskich, w Taciszowie. Noszą imiona: Jezu ufam Tobie, Ofiarowanie, Prymas Polski i Maryja. Ważą ok. 100, 250, 500 i 950 kg. Przypisy
St. Anna (Opole-Chmielowice)

Die Annakirche (polnisch Kościół św. Anny) ist eine römisch-katholische Kirche in Chmiellowitz (Chmielowice), einem Stadtteil der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Anna (Parafia św. Anny) in Opole. Das Gotteshaus liegt im Ortskern von Chmiellowitz an der ul. Mikołaja Moczi. Geschichte Das Dorf Chmiellowitz gehörte bis Anfang des 20. Jahrhunderts zur Pfarrei in Oppeln. 1929 wurde das Dorf Teil der Pfarrei St. Josef im benachbarten Szczepanowice. In den 1970er Jahren wuchs der Wunsch zur Gründung einer eigenständigen Pfarrei im Ort. Daraufhin wurde eine alte Kapelle im Ort ausgebaut und mit einem Glockenturm versehen. Die Gründung der Pfarrei St. Anna erfolgte am 7. Oktober 1980. Ab 1982 entstand der Wunsch der Pfarrei zum Bau einer neuen Kirche. Bedingt durch fehlende finanzielle Mittel und fehlende Genehmigungen der örtlichen Behörden konnte der Kirchenbau erst ab 1986 entstehen. Der Grundstein der Kirche wurde am 16. April 1986 gelegt. 1990 konnte der Bau fertiggestellt werden. Die feierliche Weihe des Kirchengebäudes fand am 7. Oktober 1990 statt. 1993 wurde der freistehende Glockenturm errichtet. Pfarrer der Gemeinde Alfred Michalik (1980–2018) Jacek Biernat (seit 2018) Weblinks Geschichte der Pfarrei und der Kirche (poln.) Daten zur Kirche - Diözese Opole
Kościół św. Anny Samotrzeciej w Opolu-Chmielowicach

Kościół św. Anny Samotrzeciej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Opolu-Chmielowicach przy ul. Mikołaja Moczii 2. Świątynia należy do parafii św. Anny Samotrzeciej w Opolu-Chmielowicach w dekanacie Opole-Szczepanowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Chmielowicach został wybudowany w latach 1986-1990, według projektu inżyniera architekta Wilhelma Kika. Organizatorem prac budowlanych był proboszcz ks. Alfred Michalik. Konstruktorem był inż. Helmut Wyzgała a kierownikiem robót inż. Mikołaj Moczia. Konsekracji świątyni dokonał ksiądz biskup Jan Bagiński w dniu 7 października 1990 roku, w rocznicę erygowania parafii w Chmielowicach. Architektura i wnętrze kościoła Nad ołtarzem głównym, w centrum prezbiterium, znajduje się figura św. Anny Samotrzeciej. Po lewej stronie prezbiterium znajduje się ołtarz Miłosierdzia Bożego. Również po lewej stronie prezbiterium, na ścianie, umieszczono figurę Matki Bożej. Pod nią znajduje się zabytkowa drewniana chrzcielnica. Po prawej stronie prezbiterium na ścianie umieszczona jest figura św. Józefa. Kościół posiada trzy nawy. Nawy boczne wieńczą prostokątne nisze: po lewej stronie nisza Matki Bożej Fatimskiej a po prawej nisza św. Jana Pawła II. W nawach bocznych umieszczono osiem witraży przedstawiających historię życia św. Anny zaprojektowanych w 1995 r. przez dr inż. Jana Rabieja. Obok głównego wejścia umieszczono witraże przedstawiające św. Jadwigę Śląską oraz św. Jacka, natomiast nad głównym wejściem witraż upamiętniający obchodzoną w 1995 roku pięćdziesiątą rocznicę obecności figury św. Anny Samotrzeciej w Chmielowicach. Ponadto nad głównym wejściem znajduje się sygnaturka „Vox Domini”. W kościele znajduje się kaplica Matki Bożej Jasnogórskiej przyległa do prezbiterium. Dzwonnica wraz z kaplicą przedpogrzebową jest jednocześnie bramą główną na plac kościelny. Jest wyposażona w trzy dzwony: największy (umieszczony jest pośrodku dzwonnicy) – św. Jadwigi, średni – Matki Bożej Królowej Różańca Świętego, najmniejszy nosi imię – św. Norberta. Dzwony odlano w 1993 roku, w Ludwisarni Felczyńskich, w Taciszowie. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Anny Samotrzeciej w Chmielowicach. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Antoniego w Luboszycach

Kościół św. Antoniego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Luboszycach. Świątynia należy do parafii św. Antoniego w Luboszycach w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany w stylu romańskim w latach 1918–1920, według projektu Theodora Ehla, konsekrowany w 1922 roku. Przypisy Bibliografia Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969
Kościół św. Jana Chrzciciela w Grabczoku

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół filialny w Grabczoku. Świątynia należy do parafii św. Szczepana w Brynicy w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany pod koniec XX w. w obiekcie, który wcześniej był prywatnym zakładem stolarskim. Bibliografia Kałuża Henryk, Nasz brynicki kościół; Brynica 1996 (w serii Nasza mała ojczyzna) Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969 Przypisy
Johannes-Nepomuk-Kirche (Opole-Sławice)

Die Johannes-Nepomuk-Kirche (polnisch Kościół św. Jana Nepomucena) ist eine römisch-katholische Kirche in Sławice (Slawitz), einem Stadtteil der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Johannes Nepomuk (Parafia św. Jana Nepomucena) in Opole. Das Gotteshaus liegt im Ortskern von Slawitz an der ul. Opolska am Dorfteich. Geschichte Die Kirche wurde auf Initiative des Priesters Josef Kubis im Jahr 1931 errichtet. Die feierliche Weihe erfolgte am 13. September 1931 in Anwesenheit des Breslauer Kardinals Adolf Bertram. Zunächst war die Nepomukkirche eine Filiale der Pfarrei Heilig Kreuz in Oppeln. Mit Gründung der Pfarrei St. Michael im südlich benachbarten Halbendorf wurde die Kirche der dortigen Pfarrei zugeordnet. Im Frühjahr 1945 wurde die Kirche von sowjetischen Truppen verwüstet. Noch heute sind am Tabernakel und der Eingangstür Spuren dieser Verwüstungen aufzufinden. Am 1. Januar 1985 wurde die eigenständige Pfarrei gegründet. 2000 wurde das Gebäude saniert. Architektur und Ausstattung Die Kirche wurde in Backstein-Mauerwerk errichtet und im neobarocken Stil gestaltet, der Kirchturm trägt eine Zwiebelhaube. Über dem Altar befindet sich eine große Statue des Hl. Nepomuk. Die Orgel wurde 1933 aus der Kirche der Unbefleckten Empfängnis in Chronstau übernommen. Die Buntglasfenster wurden 1996 von Marian Zuber aus Oberglogau geschaffen. Pfarrer der Gemeinde Piotr Kondziela Zbigniew Gajewski Mateusz Buczma (seit 2021) Weblinks Geschichte und historische Bilder der Nepomukstatue (poln.) Geschichte der Pfarrei und Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Jana Nepomucena w Opolu-Sławicach

Kościół św. Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Opolskiej 32 w Opolu-Sławicach. Świątynia należy do parafii św. Jana Nepomucena w Opolu-Sławicach w dekanacie Opole-Szczepanowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Z inicjatywy księdza prałata Józefa Kubisa, kościół w Sławicach został wybudowany w 1931 roku. 13 września tego samego roku został konsekrowany przez metropolitę wrocławskiego kardynała Adolfa Bertrama. Początkowo posługę duszpasterską sprawowali księża z kolegiaty św. Krzyża w Opolu. W 1937 roku, w momencie powstania parafii św. Michała w Opolu-Półwsi, kościół w Sławicach stał się kościołem filialnym. Po zakończeniu II wojny światowej, świątynia została zdewastowana przez nacierające wojska sowieckie. Do dziś widoczne są ślady walk na drzwiach wejściowych i starym tabernakulum. 1 stycznia 1985 roku, ordynariusz opolski arcybiskup Alfons Nossol, erygował nową parafię w Sławicach. Architektura i wnętrze kościoła W 1996 roku zamontowano witraże, które zostały wykonane przez Mariana Zubera z Głogówka. W 2000 roku, według projektu mgr inż. Zdzisława Budzińskiego, zostało odnowione i zaadaptowane prezbiterium wraz z ołtarzem głównym. Znajdującą się w prezbiterium figurę św. Nepomucena, wykonano w pracowni Masorza z Rybnika, natomiast organy kościelne, pochodzą z 1933 roku i zostały sprowadzone z parafii NPN Maryi Panny w Chrząstowicach. Przypisy Bibliografia Kloch Bogdan: Najstarsze parafie Górnego Śląska. Średniowieczna organizacja parafialna Górnego Śląska Schlesiens ältere Kirchen und kirchliche Stiftungen nach ihren frühesten urkundlichen Erwähnungen. Ein Beitrag zur schlesischen Kirchengeschichte, von Hermann Neuling, Breslau, 1884, Markgraf H.: Die Rechnung über den Peterspfennig im Archidiakonat Oppeln 1447, Sonderdruck aus der Zeitschrift des Vereins für Geschichte und Altertum Schlesiens, Bd 27, 1893. Linki zewnętrzne Parafia św. Jana Nepomucena w Opolu-Sławicach
Kościół św. Józefa w Lesznie

Kościół św. Józefa w Lesznie – rzymskokatolicki kościół w Lesznie, znajdujący się przy ul. Świętego Józefa 1 w zachodniej części miasta zwanej Zatorze. Pełni funkcję świątyni parafialnej dla parafii o tym samym tytule. Historia budowy Powstanie kościoła na Zatorzu w Lesznie wiąże się z rozbudową tej części miasta położonej na zachód od linii kolejowej Poznań-Wrocław. Na tym obszarze nie istniał żaden obiekt sakralny, a mieszkańcy przynależeli do parafii pw. św. Mikołaja, której kościół znajdował się w centrum miasta. W 1974 r. Helena Kordek, spełniając wolę nieżyjących krewnych Józefa i Bronisławy Ślebodów, przekazała aktem notarialnym dwurodzinny dom z ogrodem przy ul. Barlickiego 1 na własność kościoła rzymskokatolickiego. W związki z tym faktem ks. abp Antoni Baraniak wydał dekret organizacji w powyższej posesji kaplicy katechetycznej. Rok później erygowany został ośrodek duszpasterski pw. św. Józefa dla mieszkańców Zatorza oraz wsi Strzyżewice. W 1981 roku podjęto starania o wydanie zgody na budowę domu katechetycznego, który de facto miał spełniać funkcje kościoła. Władze miejskie wydały zgodę w maju 1982 roku, a w czerwcu rozpoczęto prace budowlane. 26 marca 1984 roku papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod kościół, wyjęty z bazyliki św. Józefa w Kaliszu. W tym samym roku ks. abp Jerzy Stroba dokonał aktu wmurowania kamienia węgielnego. W 1985 roku władze miejskie wydały zgodę na zmianę kwalifikacji użytkowych budowanego obiektu – odtąd oficjalnie budowlę nazwano kościołem parafialnym. W 1986 roku ośrodek duszpasterski został zlikwidowany, a na jego miejscu władze kościelne utworzyły parafię pw. św. Józefa. Świątynia została poświęcona 4 lata później 25 marca 1990 roku przez ks. abpa Jerzego Strobę. Bibliografia Strona główna parafii [online] [dostęp 2026-05-31] . strona główna serwisu
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzeniu Wielkim

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Opolskiej 4 w Dobrzeniu Wielkim. Świątynia należy do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzeniu Wielkim w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Dobrzeniu Wielkim, pochodzi z 1684 roku, z łacińskiego sprawozdania wizytacyjnego. Była to budowla murowana pokryta dachówką. Po pożarze, w 1716 roku, świątynia została rozebrana i zastąpiona nową, drewnianą. Dnia 1 listopada 1832 roku w wyniku kolejnego pożaru świątynia spłonęła. Dekadę później we wsi został wybudowany nowy, drewniany kościół, którego konsekracja odbyła się dnia 16 października 1842 roku. Wnętrze tego kościoła, znajdującego się do dziś, składa się z trzech głównych części. Prezbiterium, nawy głównej i pięknego gotyckiego ołtarza głównego. W latach 30. XX wieku, ówczesny proboszcz ks. Knosała, rozpoczął budowę nowego kościoła. Dnia 1 sierpnia 1933 roku rozpoczęto prace budowlane. 22 października 1933 roku dokonano położenia i poświęcenia kamienia węgielnego pod nową świątynię. Konsekracja kościoła miała miejsce 4 października 1934 roku, a dokonał jej kardynał Adolf Bertram. Organy Organy zostały zbudowane przez Carla Berschdorfa w 1934 roku. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. W 2003 został przeprowadzony remont, w ramach którego został wykonany nowy kontuar oraz dodano dwa nowe głosy. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Katarzyny w Dobrzeniu Wielkim
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Lesznie

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Lesznie – rzymskokatolicki kościół w Lesznie, znajdujący się przy ul. B. Jeziorkowskiej 104 w północno-wschodniej części miasta zwanej Gronowo. Pełni funkcję świątyni parafialnej dla parafii o tym samym tytule. Historia budowy Do 1981 roku na terenie wsi Gronowo (później dzielnicy miasta Leszno) nie istniały żadne obiekty sakralne, w których sprawowany byłby kult Boży. W tym roku z inicjatywy proboszcza parafii pw. św. Mikołaja w Lesznie, ks. Tadeusza Korcza, oddano do użytku kaplicę cmentarną pw. Zmartwychwstania Pańskiego na cmentarzu w Gronowie. W 1989 roku podjęto decyzję o budowie kościoła dla mieszkańców północno-wschodniej części Leszna. W tym celu ustanowiony został ośrodek duszpasterski pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego, a dotychczasowa kaplica cmentarna zaczęła pełnić rolę świątyni parafialnej do czasu wybudowania właściwego kościoła. Po dwóch latach ks. abp Jerzy Stroba na miejsce ośrodka powołał parafię pod tym samym wezwaniem, a jej pierwszym proboszczem ustanowił ks. Mieczysława Jarczewskiego. 14 sierpnia 1991 roku na Jasnej Górze papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny, którym była cegła wyjęta z krematorium w Auschwitz. Prace budowlane rozpoczęto w listopadzie 1991 roku. w 1993 roku zakończone zostały prace przy wznoszeniu murów i zainstalowano dach. Od 1994 roku w surowym budynku kościoła rozpoczęto regularne sprawowanie Eucharystii. W 1995 zainicjowano budowę domu parafialnego oraz probostwa. Wciąż postępowały prace przy wyposażeniu wnętrza według projektu Eugeniusza Olechowskiego. Poświęcenie kościoła odbyło się 29 września 2000 roku. Aktu konsekracji świątyni dokonał ks. abp Juliusz Paetz. W uroczystości uczestniczył również ks. abp Marian Przykucki. Bibliografia http://www.swmaksymilian.leszno.pl
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Krokowej

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Krokowej – katolicka świątynia parafialna położona w Krokowej. Historia Świątynię wzniesiono jako kościół ewangelicki św. Krzyża („Kreuzkirche”). Budowano go od 9 czerwca 1833 do 12 maja 1850 na miejscu kościoła z XVI wieku. W okresie międzywojennym parafia ewangelicka należała do wejherowskiej superintendentury (diecezji) Ewangelickiego Kościoła Unijnego i była jego najliczniejszą parafią. W związku z wysiedleniem ludności niemieckiej, w 1945 kościele zaprzestano odprawiania nabożeństw ewangelickich. Przez cały rok świątynia była plądrowana (m.in. skradziono organy). W 1946 została przejęta na potrzeby kultu katolickiego. 4 czerwca 1946 jej poświęcenia dokonał ks. dziekan Feliks Fischoeder z Pucka. Architektura Budowla została zbudowana w stylu neogotyckim na planie krzyża. Ma wysokość 11 metrów (od posadzki do sufitu), długość – 21 metrów, szerokość – 12 metrów. Od strony wschodniej przylega doń mauzoleum dla członków rodziny von Krockow. Budowlę wieńczą dwie płasko zakończone wieże. Przypisy
Lądowisko Siemianowice Śląskie-SPZOZ Centrum Leczenia Oparzeń

Lądowisko Siemianowice Śląskie-SPZOZ Centrum Leczenia Oparzeń – lądowisko sanitarne w Siemianowicach Śląskich, w województwie śląskim, położone przy ulicy Jana Pawła II na dachu nowego oddziału Centrum Leczenia Oparzeń. Zostało ono oddane do użytku 7 listopada 2014 roku, a koszt budowy wyniósł 4,2 mln złotych. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy, o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Płyta lotniska ma średnicę 26,9 m, a wraz z odsłonami 30,12 m. Względem budynku szpitala wyniesiona jest na wysokość 23,25 m. Zarządzającym lądowiskiem jest SPZOZ Centrum Leczenia Oparzeń im. dr. Stanisława Sakiela w Siemianowicach Śląskich. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 304. Przypisy Linki zewnętrzne Centrum Leczenia Oparzeń w Siemianowicach Śląskich. clo.com.pl.
Lądowisko Wrocław-Nowy Szpital

Lądowisko Wrocław-Nowy Szpital – lądowisko sanitarne we Wrocławiu, w województwie dolnośląskim, położone przy ul. gen. Augusta Emila Fieldorfa 2. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Nowy Szpital Wojewódzki Sp. z o.o. we Wrocławiu. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 306. Przypisy Linki zewnętrzne Nowy Szpital Wojewódzki we Wrocławiu
Kościół św. Leonarda w Liwie

Kościół świętego Leonarda w Liwie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Węgrów diecezji drohiczyńskiej. Obecna murowana świątynia została zaprojektowana w stylu neogotyckim i wzniesiona w latach 1905-1907. Kościół został ufundowany przez: właściciela Trzebuczy - Stanisława Floriana Brogowicza, właściciela Turny - Ignacego Popiela oraz księdza Karola Rafała Leszczyńskiego herbu Habdank, wikariusza, a później proboszcza w Liwie. Świątynię zaprojektował warszawski architekt Józef Pius Dziekoński. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 7 października 1905 roku przez księdza Michała Bartnickiego, ówczesnego proboszcza, dzięki decyzji władz diecezjalnych. Budowla została konsekrowana w dniu 24 sierpnia 1910 roku przez księdza Franciszka Leliwę Jaczewskiego, biskupa lubelskiego i administratora apostolskiego diecezji podlaskiej. Do starszego wyposażenia świątyni należą dwa ołtarze z XVIII wieku, chrzcielnica marmurowa z herbem Ślepowron z 1646 roku. Pozostała część wystroju pochodzi z początku XX wieku. W bocznych nawach są umieszczone: marmurowa tablica fundacyjna, a także spis wszystkich proboszczów liwskich od momentu utworzenia parafii. Można w nim odnaleźć nazwisko biskupa Jana Pawła Woronicza, pełniącego później funkcję prymasa Polski, proboszcza w Liwie w latach 1784 - 1791. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Lubowidzu

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Lubowidzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu żuromińskiego diecezji płockiej. Historia Świątynia została wzniesiona w 1802 roku i ufundowana została przez K. Sierakowskiego. W latach 1860, 1937, 1966 i 2016 budowla była remontowana. W 2015 roku nastąpiła wymiana pokrycia dachowego wraz z drewnianą elewacją. Podczas prac rozebrano zabytkową dzwonnicę a w jej miejscu wybudowano nową. Konstrukcja zewnętrzna Jest to drewniany kościół posiadający konstrukcję zrębową. Budowla jest oszalowana i orientowana. Składa się z trzech naw. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy i jest zamknięte trójbocznie. Z boku mieści się zakrystia. Z przodu i boku nawy są dostawione kruchty. Dach świątyni jest jednokalenicowy, pokryty blachą. Charakteryzuje się ośmiokątną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zakończona blaszanym hełmem z latarnią. Wnętrze Wnętrze kościoła jest podzielone dwoma rzędami kolumn w stylu toskańskim po pięć sztuk. Prezbiterium i nawa główna są nakryte stropem kolebkowym, natomiast nawy boczne posiadają zaskrzynienia. Chór muzyczny jest podparty czterema kolumnami także w stylu toskańskim. Na nim są umieszczone organy, pochodzące z XVIII wieku. Ściany są ozdobione polichromią wykonana w 1966 roku przez H. Domurat. Ołtarz główny reprezentuje styl neobarokowy i został wykonany w połowie XIX wieku. Oprócz tego ołtarza kościół posiada także dwa ołtarze boczne. Ambona reprezentuje styl rokokowy i została wykonana w 1825 roku. Z tego samego roku pochodzi klasycystyczna chrzcielnica. Dwa konfesjonały pochodzą z XVIII wieku. W oknach sa umieszczone witraże wykonane w 1968 roku przez H. Domurat. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Parafia pw. św. Andrzeja Apostoła w Lubowidzu. diecezjaplocka.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-10)]. na stronie diecezji płockiej
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łebie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łebie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Łebie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Łeba diecezji pelplińskiej. Jest jedynym rejestrowanym zabytkiem miasta. Historia Świątynię zaczęto budować w 1683 roku po spaleniu od uderzenia pioruna w 1682 roku poprzedniego kościoła. Pierwotnie budowla należała do protestantów. Wieża kościelna została wybudowana w 1685 roku. Zostały w niej zamontowane dwa dzwony z Gdańska. W dniu 3 marca 1761 roku wieża runęła. Nowa wieża została ukończona w 1763 roku. W 1791 roku w świątyni zostały zamontowane organy, podarowane przez łebianina, które były używane przez 40 lat. W 1833 roku kupiec z Bordeaux, który pochodził z Łeby, sprowadził nowy instrument. Z czasem stan techniczny świątyni uległ pogorszeniu. Gruntownie wyremontowano ją w 1860 roku, jednocześnie usunięte zostały elementy starszego wyposażenia. W tym samym roku kościół otrzymał trzy nowe dzwony. W 1912 roku przeprowadzono kolejny remont budowli. Świątynia otrzymała wtedy trzecie w swej historii organy. W 1933 roku obchodzono 250-letnią rocznicę rozpoczęcia budowy kościoła. Po zakończeniu II wojny światowej, w maju 1946 roku władze państwowe przekazały świątynię katolikom. W dniu 11 maja 1946 roku powstała parafia pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny prowadzona do dziś przez ojców oblatów. Kościół został poświęcony w dniu 19 maja 1946 roku. Przypisy