NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Starym Kurowie (wsi gminnej), w dolinie Noteci, bezpośrednio przy torowiskach linii kolejowej 203. Funkcjonuje przy nim parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Historia Pierwszy kościół we wsi istniał prawdopodobnie od XVIII wieku. Świątynię wybudowano w 1877, jako ewangelicką, w stylu neogotyckim. 7 października 1945 poświęcono ją jako katolicką (początkowo nosiła wezwanie Najświętszej Marii Panny). Obecne wezwanie uzyskała 27 maja 1947. Świątynią parafialną jest od 1 czerwca 1951. Konsekracji dokonano 21 grudnia 1986. Lata osiemdziesiąte XX wieku przyniosły kompleksową reorganizację wnętrz, m.in. w ołtarzu głównym umieszczono dębową nastawę z wyobrażeniem Ostatniej Wieczerzy. Na ścianach malowidła natynkowe. Obiekt jest jednonawowy z wysoką wieżą z murowanym hełmem. W sąsiedztwie prezbiterium postawiono dwie figury świętych Piotra i Pawła (apostołów), przywiezione w 1945 z Zabłotowa w diecezji lwowskiej (obecnie Ukraina) przez ks. Michała Rozlepiłę. Z uwagi na położenie bezpośrednio przy torowiskach linii kolejowej 203, czyli historycznego Ostbahnu, świątynia uwieczniana bywa na fotostopach i zdjęciach miłośników kolei. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Pławinie

Kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Pławinie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Pławinie (gmina Stare Kurowo), w dolinie Noteci. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Starym Kurowie. Historia Świątynia została zbudowana dla miejscowych ewangelików w XIX wieku. Jako katolicki został poświęcony 20 czerwca 1946. Remont przeszedł w latach 90. XX wieku. Posiada charakterystyczną, wysoką drewnianą wieżę. Obok kościoła stoi drewniany krzyż ufundowany przez rodziny Pietrzaków i Wawrzaków w 2015. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Przynotecku

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej – katolicki kościół filialny znajdujący się w Przynotecku pod numerem 113 (gmina Stare Kurowo), w dolinie Noteci. Należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Trzebiczu. Historia Świątynia została zbudowana w północno-wschodniej części tej rozrzuconej wsi, na terenach pobagiennych, w 1718 lub 1728 dla protestanckich osadników zasiedlających dolinę Noteci już od 1621. Po II wojnie światowej Jako katolicką, świątynię poświęcono 21 października 1948 (wcześniej należała do ewangelickiej parafii w Gardzku, by w XVIII wieku stać się parafią samodzielną). W 1980 została wymieniona stolarka okienna, a w 1984 obiekt na nowo otynkowano. W 2010 przeprowadzono gruntowną renowację z malowaniem i posadowiono nowy ołtarz główny. Architektura Korpus obiektu jest szchulcowy, a wieża od zachodu z muru pruskiego. Przy boku południowym dobudowana jest kruchta. Dachy kryte blachą: nad korpusem – trójspadowy, na wieży – czterospadowy, a nad dobudówkami – dwuspadowe. Ekspozycja elewacji po wojnie została zmieniona – część kościoła otynkowano, podczas gdy wcześnie konstrukcja była wyeksponowana. Otoczenie Kościół otacza współczesne ogrodzenie. Pierwotnie świątynia prawdopodobnie była bezwieżowa, a wieżę dostawiono później (części te są od siebie niezależne). W zachodnim narożniku wydzielona jest po wojnie salka katechetyczna. Przy kościele znajdują się pozostałości dawnego cmentarza ewangelickiego z licznymi nagrobkami, w tym dużymi grobowcami. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rąpinie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rąpinie – ceglany kościół zlokalizowany we wsi Rąpin, w gminie Drezdenko, w województwie lubuskim. Istnieje przy nim parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Historia Neogotycki obiekt powstał w latach 1898-1903 dla miejscowych protestantów, mimo że wieś początkowo zasiedliło 22 kolonistów polskich (1747). W okresie międzywojennym powstała pastorówka (obecna plebania). Od 1994 funkcjonuje tu parafia prowadzona przez Kanoników Regularnych Laterańskich. Wyposażenie Na elewacji wejściowej trzy blendy - na środkowej z nich masywna figura Chrystusa Dobrego Pasterza. W kruchcie wisi tablica upamiętniająca odnowienie kościoła, a od zewnątrz umieszczono epitafium ks. Henryka Walczaka - pierwszego miejscowego proboszcza. Otoczenie Obok kościoła stoi figura maryjna z tablicą pamiątkową z 1984 Na wieczną cześć i chwałę Boga Rodzicielce, ufundowana przez mieszkańców Rąpina, Marzenina i ks. Henryka Walczaka. Obok postawiono krzyż fundacji Aliny i Zenona Urbańskich. Przy świątyni rośnie zabytkowy dąb o obwodzie 380 cm. Wyposażenie witraż z wyobrażeniem Chrystusa Zmartwychwstałego, dwa witraże boczne z motywami roślinnymi, skromna nastawa ołtarzowa, chrzcielnica z piaskowca z napisem na nakrywie: Gesch. V. Johanes Grundler, Pfarer in Eschbruch 1887– 1905, ambona drewniana, organy ze szczecińskiego warsztatu B. Bruneberga z 1903. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Starym Gołębinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Starym Gołębinie – zabytkowy kościół parafialny w Starym Gołębinie, w powiecie kościańskim, w województwie wielkopolskim. Historia Kościół we wsi wzmiankowano już przed 1403 (założony przez Borków Gryżyńskich) i 1510, ale istniał w innym miejscu i został w 1660 roku rozebrany. Fundatorem nowej świątyni, drewnianej, był dziedzic wsi, Jan Domiechowski. Kościół nosił wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Panny Maryi i św. Jana, a wcześniej św. Urszuli i Towarzyszek. Świątynia została konsekrowana w 1677 roku. W 1870 była remontowana (potem drugi raz w 1970). Zachowało się wyposażenie z XVII-XVIII wieku, w tym dwie późnogotyckie rzeźby i portrety fundatorów z 1671. W 1881 roku wybudowano staraniem Emila Szołdrskiego murowaną kaplicę w stylu neorenesansowym, przylegającą do północnej strony obiektu. Podczas II wojny światowej kościół pełnił rolę magazynu amunicji dla Niemców. Architektura Kościół drewniany, jednonawowy, orientowany, konstrukcji wieńcowej. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Grotowie

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Grotowie – ceglany kościół zlokalizowany we wsi Grotów, w gminie Drezdenko, w województwie lubuskim. Należy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny z Rąpina. Usytuowany pośród zwartych kompleksów leśnych. Historia i architektura Neogotycki obiekt powstał w 1887 i zastąpił wcześniejszą świątynię z 1790. Zgodę na budowę wyraził cesarz Wilhelm I, który przekazał także materiały na budowę kościoła. Z wdzięczności dla monarchy mieszkańcy w niedzielę, 21 marca 1897 posadzili pamiątkowy dąb, uświetniając w ten sposób setną rocznicę urodzin cesarza i dziesiątą budowy kościoła. Drzewo stoi do dziś za prezbiterium. 3 i 26 lipca 1917 wojsko niemieckie zdewastowało częściowo świątynię, zdejmując z dzwonnicy trzy dzwony brązowe wykonane w 1893 oraz demontując 29 cynowych piszczałek organów. Wszystko to zarekwirowano na cele wojenne. 28 sierpnia 1917 miejscowy cieśla nazwiskiem Kernke zawiesił nowy, mały dzwon. Po II wojnie światowej 17 marca 1946 kościół poświęcony jako katolicki. 14 lutego 1964 kardynał Stefan Wyszyński ustanowił odpust na 3 maja i nadał obecne wezwanie. 6 września 1987 biskup Paweł Socha poświęcił odnowiony kościół. Inicjatorem remontu był ks. Henryk Walczak. Ustawiono wtedy przed obiektem dwie figury: Niepokalanego Serca Maryi oraz apostołów Piotra i Pawła. Obok kościoła, po przeciwległej stronie drogi leśnej stoi stalowa dzwonnica. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Niegosławiu

Kościół pw. św. Jana Kantego w Niegosławiu – żelbetowy, modernistyczny kościół we wsi Niegosław, w gminie Drezdenko, w województwie lubuskim. Istnieje przy nim parafia św. Jana Kantego. Historia i architektura Pierwszą świątynię wybudowano wraz z założeniem wsi w 1763. Służyła ona protestanckim kolonizatorom osadzonym tutaj przez Fryderyka II. Był to obiekt szachulcowy z drewnianą dzwonnicą (14,5 metra wysokości) krytą dachem czterospadowym i kopułą. Nad świątynią (nawą) istniał dach dwuspadowy. Całość była kryta dachówką karpiówką. Obiekt ten służył protestantom do czasu wysiedlenia w 1945. Po II wojnie światowej przejęli go katolicy. Świątynia spłonęła 3 listopada 1971. Zastąpiona została przez obecną - modernistyczną. Poświęcił ją bp Wilhelm Pluta 6 września 1981. W prezbiterium znajduje się obraz św. Jana Kantego, namalowany na płótnie (1978) przez Alojzego Golda z Rudy Śląskiej. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Karwinie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Karwinie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Karwinie (gmina Drezdenko). Historia Szachulcowy, salowy kościół, kryty stropem belkowym stoi na wschodnim skraju wsi, na skraju doliny Rudawy. Wybudowano go w latach 1778-1795, o czym świadczy m.in. ta druga data na chorągiewce wieżowej, choć może to też być data remontu (niektóre źródła mówią o zbudowaniu go w roku 1711). Stanął zapewne na miejscu świątyni wcześniejszej i początkowo miał bryłę całkowicie jednolitą. Po II wojnie światowej 1 czerwca 1952 kościół poświęcono jako katolicki. W 1971 nastąpiła ponowna konsekracja i zmiana przynależności z parafii w Drezdenku, na parafię w Niegosławiu. Zmieniono też wezwanie ze Świętego Ducha na obecne. Od 1974 kościół obsługują kanonicy laterańscy (regularni). W latach 80. XX wieku wymieniono w obiekcie stolarkę (okna i drzwi). Generalny remont przeprowadzono natomiast w latach 1992-1993. Architektura Jest to obiekt na planie prostokąta z dobudowanymi potem dwiema również prostokątnymi kruchtami, kryty dachem dwuspadowym, który nad prezbiterium przechodzi w nakrycie wielospadowe. Wyposażenie Cenne są ludowe malowidła wewnątrz, z dominującym motywem wici roślinnej, a także umeblowanie z epoki baroku, pochodzące być może z poprzedniego kościoła. Wyjątkowe dla regionu są oryginalne ławki dla wiernych oraz ława kolatorska, przeznaczona dla wydzielonej elity wiejskiej. Otoczenie U stóp wzgórza kościelnego stoi pomnik upamiętniający partyzantów Puszczy Noteckiej. Przypisy
Kościół św. Piotra i Pawła Apostołów w Folsztynie

Kościół pw. św. Piotra i Pawła Apostołów w Folsztynie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Folsztynie (gmina Wieleń). Należy do parafii św. Rocha w Wieleniu. Neogotycki kościół z czerwonej cegły z wysoką wieżą, widoczną z drugiej strony rozległej doliny Noteci, zbudowano w 1876 dla miejscowej społeczności protestanckiej. Jako katolicki został konsekrowany 22 kwietnia 1946. Wewnątrz drewniane balkony, ambona i kamienna chrzcielnica - wszystko w stylu neogotyckim. Przy kościele stoi figura maryjna na masywnym postumencie oraz krzyż misyjny postawiony w 1980. Galeria Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Czekanowie

Kościół św. Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół w Czekanowie, w diecezji drohiczyńskiej. Historia Cerkiew W 1725 w Czekanowie została wzniesiona cerkiew unicka, ufundowana przez stolnika drohickiego Baltazara Ciecierskiego. W 1861 świątynia ta podlegała dekanatowi sokołowskiemu unickiej diecezji chełmskiej. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej cerkiew czekanowską przymusowo zmieniono na świątynię prawosławną. Administrujący placówką ks. Klemens Wasilewski, proboszcz parafii w Gródku, niegodzący się na konwersję, został zesłany w głąb Rosji. W Czekanowie nie utworzono parafii prawosławnej, chociaż świątynia pounicka była czynna jeszcze do 1885, gdy zamknięto ją z uwagi na zły stan techniczny. W 1888 cerkiew uległa całkowitemu zawaleniu i nie została odbudowana, oznaczono jedynie miejsce po niej, wznosząc kapliczkę. Od 1894 prawosławni z Czekanowa podlegali parafii przy monasterze w Wirowie, zaś od 1900 we wsi znajdowała się filialna kaplica, usytuowana we dworze wykupionym przez tenże monaster. W 1912 w Czekanowie wzniesiono jeszcze jedną prawosławną kaplicę, położoną na miejscu unickiej cerkwi. Była ona użytkowana do momentu wyjazdu wiernych na bieżeństwo, zaś w 1919 została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego i jedenaście lat później rozebrana. Kościół W 1925 na rzecz katolików rzymskich zrewindykowana została również kaplica w pałacu w Czekanowie. Działała ona początkowo jako kaplica dojazdowa, następnie jako kaplica publiczna, zaś od 1935 - jako kościół filialny. Obecnie czynny kościół został zbudowany w latach 1953-1955 pod nadzorem ks. Zygmunta Szymczaka i rozbudowany w latach 1960-1962 z inicjatywy ks. Kazimierza Marciszewskiego. Konsekracji świątyni dokonał biskup siedlecki Jan Mazur, który też w 1990 nadał budowli rangę kościoła parafialnego. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Siedliszczu

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Siedliszczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Siedliszcze archidiecezji lubelskiej. Historia Pierwotnie była to cerkiew prawosławna wzniesiona w 1904 roku na miejscu cerkwi greckokatolickiej. W 1919 roku budowla została przekazana parafii rzymskokatolickiej. W związku z tym, świątynia została przebudowana. Obecny wygląd kościoła znacznie odbiega od pierwotnej budowli. W 1958 roku rozpoczęła się rozbudowa budynku według projektu lubelskiego inżyniera Czesława Gawdzika (pracami budowlanymi kierował chełmski inżynier Kisielewski). Została wzniesiona nawa, dzięki czemu kościół został powiększony dwukrotnie. W dniu 1 listopada 1974 roku świątynia została poświęcona przez biskupa Edmunda Ilcewicza (w dniu 30 sierpnia 1958 roku gotową część budowy poświęcił dziekan chełmski, ksiądz Marian Peryt). W latach 1988–1999 bryła kościoła została ostatecznie ukształtowana według projektu inżyniera architekta Andrzeja Zabiegi z Tomaszowa Lubelskiego i inżyniera konstruktora Tadeusza Dobrowolskiego z Chełma; projekt zatwierdziła Komisja Budowlana kurii archidiecezjalnej w Lublinie. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Brzostku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – klasycystyczny rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Brzostku. Położenie Kościół jest orientowany, stoi na wzniesieniu w pobliżu Rynku, przy jego południowo-wschodnim krańcu. Otacza go kamienny mur, z bramami od strony Rynku, plebanii i ul. Łukasiewicza. W XX w. wokół rosły drzewa – lipy i kasztany. Historia Budynek (pierwotnie pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego) został wybudowany w 1817 r., na miejscu starego kościoła; ołtarz św. Leonarda i chrzcielnicę sprowadzono do niego z kościoła z pobliskich Kleci, rozebranego w 1818 r. Świątynia została konsekrowana 6 sierpnia 1826 r. W połowie XIX w. budynek przebudowano. Budowla została uszkodzona podczas I wojny światowej. W czasie trwania walk o Brzostek na wieży ustawiono karabin maszynowy, po wojnie, w 1921 r., wyremontowano ją i zmieniono kształt dachu hełmowego na gotycki. W sierpniu 1944 r., w wyniku walk prowadzonych w ramach II wojny światowej, spłonął dach i organy, uszkodzone zostało sklepienie, a wieżę zniszczył pocisk. Po zakończeniu konfliktu, w latach 1946–1947, kościół odbudowano i odrestaurowano. W 1968 r. budynek wpisano do rejestru zabytków (nr rejestru A-704 z 5 stycznia 1968), a pod koniec XX w. ponownie poddano remontowi, nałożono nową polichromię i dobudowano nawy boczne. Architektura Budynek jest otynkowany, wzniesiony w stylu klasycystycznym z cegły, na kamiennej podmurówce. Nawa nakryta jest czterospadowym blaszanym dachem, prezbiterium dwuspadowym, który nad apsydą przechodzi w półstożkowy; więźba dachowa wykonana jest z drewna. W trójkątny szczyt fasady wtopiona jest wieża – czworoboczna o zaokrąglonych narożach, jednokondygnacyjna, zwieńczona dachem hełmowym. Ściany budynku zdobione są gzymsem. Nawa główna i prezbiterium nakryte są sklepieniami żaglastymi na gurtach spływających na przyścienne filary. W świątyni znajduje się chór muzyczny, wsparty na dwóch filarach i dwóch półfilarach oraz rokokowa ambona z drugiej połowy XVIII w. Pod posadzką zachowały się krypty pochodzące z poprzedniego kościoła, datowane na XVII w. W kościele znajdują się elementy historycznego wyposażenia: obrazy św. Anny Samotrzeciej z XVII/XVIII w. oraz Matki Bożej Śnieżnej z XVIII w., ołtarz św. Leonarda z początku XVII w., chrzcielnica z przełomu XVII i XVIII w., ornaty z XVIII-XIX w. oraz dzwon kościelny z 1521 r. Ołtarz główny, zawierający scenę nawiązującą do wezwania świątyni, powstał w 1907 r., według projektu rzeźbiarza Remiszewskiego w stylu neobarokowym. Zobacz też kaplica św. Jana Nepomucena na Rynku w Brzostku (w sąsiedztwie) Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Znalezienia Krzyża Świętego polska-org.pl
Kościół św. Stanisława Biskupa w Lechlinie

Kościół św. Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Lechlin w powiecie wągrowieckim w gminie Skoki. Architektura i historia Świątynia stojąca przy centralnym placu wsi została wybudowana w latach 1839-1840 na miejscu wcześniejszych, drewnianych świątyń (parafia funkcjonowała tutaj już w XIV wieku). Wieżę i kruchtę zachodnią dobudowano w 1850, a kruchtę południową w 1930. Konsekracji obiektu dokonał w 1965 arcybiskup Antoni Baraniak. Wnętrze W wnętrzu znajdują się barokowe rzeźby (ołtarz główny i ambona). Cenna jest płaskorzeźba Ofiarowanie NMP z połowy XVIII wieku. Liczne są tablice epitafijne. Otoczenie Do świątyni prowadzi masywna ceglana brama z 1850 (ogrodzenie zbudowano również w tym roku). Przy wejściu stoi metalowa dzwonnica. Na terenie kościelnym postawiono nagrobki, m.in.: ks. Franciszka Xawerego Szalczyńskiego (ur. 1801, zm. 14 października 1867) - proboszcza lechlińskiego przez 37 lat, Konstantego Napierałowicza (ur. 1812, zm. 10 maja 1874) - dziedzica dóbr lechlińskich. Plebania pochodzi z początku XX wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Szczucinie

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Szczucinie, w województwie małopolskim. Należy do dekanatu Szczucin diecezji tarnowskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu drewnianej budowli; ufundowali ją ksiądz Adam Miklaszewski herbu Ostoja, proboszcz ze Szczucina i kustosz pilicki oraz jego bratanek Seweryn Miklaszewski, kanonik tarnowski. Od 1680 do początku XVIII wieku trwały prace przy budowie kościoła. Budowla została konsekrowana w 1734. W 1795 świątynię zniszczył pożar, po którym została ona odbudowana. Kościół rozbudowany w latach 1864–1873 z fundacji Heleny Husarzewskiej o parę bocznych kaplic, kruchtę od strony wschodniej oraz wieżę. Kolejna rozbudowa miała miejsce w 1905, tym razem o dwie nawy boczne według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. W 1944 budowla została poważnie uszkodzona na skutek działań wojennych; wówczas całkowicie została zniszczona wieża, która została zrekonstruowana w latach 1959–1960. Architektura i wystrój Kościół reprezentuje architekturę barokową i neobarokową. Jest to budowla murowana z cegły i kamienia. Pierwotnie świątynia posiadała jedną nawę, obecnie posiada trzy; prezbiterium jest zamknięte ścianą prostą; przy nim z lewej i prawej strony są umieszczone przybudówki-zakrystie. Nawa szersza, wzniesiona na planie prostokąta; posiada wieżę od strony południowej i obszerną kruchtę frontową. Ołtarze i sprzęty reprezentują style: neorenesansowe i eklektyczne i pochodzą z 2. połowy XIX wieku i początku XX wieku. Prospekt organowy jest umieszczony w ażurowej dekoracji snycerskiej, pochodzącej z 2. połowy XVIII wieku i reprezentującej styl rokokowy. Organy o 26 głosach wykonała firma Tadeusza Rajkowskiego z Włocławka w latach 1973–1974. Trzy krucyfiksy z XVIII/XIX wieku reprezentują styl barokowy. Galeria Przypisy
Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Rzgowie

Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Rzgów, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu tuszyńskiego archidiecezji łódzkiej. Jedyny rejestrowany zabytek miejscowości. Historia budowy i architektura Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły i kamienia polnego w 1630 roku i ufundowana przez kapitułę krakowską. W latach 1949–1952 świątynia została gruntownie odnowiona. Kościół reprezentuje styl późnorenesansowy, jest orientowany i składa się z jednej nawy. We wnętrzu znajduje się bogata późnorenesansowa dekoracja stiukowa sklepień. Wyposażenie We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny w stylu barokowym, posiadający rzeźbiony krucyfiks z XVIII stulecia, 5 ołtarzy bocznych z przełomu XVII i XVIII stulecia, posiadających obrazy: Świętej Trójcy, Najświętszego serca Pana Jezusa, Matki Bożej Częstochowskiej, św. Mikołaja, św. Antoniego, św. Rocha. Ambona pochodzi z połowy XVIII stulecia, stalle pochodzą z początku XVIII stulecia, organy pochodzą z końca XIX stulecia, świątynia posiada 3 dzwony. W wieży barokowy portal.Chór muzyczny nadwieszony na kroksztynach.Sklepienie kolebkowe z lunetami. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej i św. Andrzeja Apostoła w Strzegomiu (województwo świętokrzyskie)

Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej i św. Andrzeja Apostoła w Strzegomiu – drewniany kościół parafialny w Strzegomiu, w powiecie staszowskim, w diecezji sandomierskiej z 1595 roku. Jego patronem jest św. Andrzej Apostoł. Historia Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej i Świętego Andrzeja Apostoła z przeł. XVI i XVII w. Restaurowany w 1857 r. Rozbudowany w latach 30 XX w. – przedłużenie nawy. Odnowiony w 2010 r. Opis świątyni Drewniany kościół trójnawowy, konstrukcji zrębowej, nieorientowany, zbudowany jest z drewna modrzewiowego. Dach jest jednokalenicowy, kryty gontem z barokową wieżyczką na sygnaturkę. Do frontu i boku nawy przylegają kruchty. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią. Nawa główna pokryta jest stropem płaskim, oddzielona od niższych naw bocznych rzędami słupów. Strop w nawach bocznych jest ukośny. Kościół ma chór muzyczny. Wnętrze Ściany w prezbiterium pokryte są późnorenesansową boazerią z pocz. XVII w., dekoracja malarska z ornamentem roślinnym. Polichromia w nawach jest z XIX w. Renesansowy ołtarz główny i ambona pochodzą z pocz. XVII w. Natomiast dwa ołtarze boczne barokowe z XVIII w. Chrzcielnica kamienna jest z przeł. XVI i XVII w. W muzeum diecezjalnym w Sandomierzu znajduje się figurka Chrystusa Zmartwychwstałego z k. XVI w. Ołtarze Ołtarz główny: Matka Boża Bolesna. Ołtarze boczne: Przemienienie Pańskie Św. Mikołaj Plac Kościelny Dzwonnica drewniana konstrukcji słupowej z lat 30 XX w. z trzema dzwonami, w tym jeden gotycki z XV w. Zbudowana na planie kwadratu, kryta gontowym dachem namiotowym ze sterczyną. Ogrodzenie murowane z kamienia polnego. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Suminie

Kościół św. Jana Chrzciciela – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Suminie, w gminie wiejskiej Starogard Gdański. Historia Pierwsza we wsi kaplica (fundacja Tomasza Grąbczewskiego) powstała w 1740, ale stosunkowo szybko uległa zawaleniu. Kolejna kaplica (protestancka) powstała w dawnym pałacu Heinricha von Plehna, po parcelacji jego majątku (Komisja Kolonizacyjna) na rzecz luterańskich osadników. Po 1920 gospodarstwa zaczęły powracać w polskie ręce i pojawiła się konieczność urządzenia kaplicy katolickiej, która powstała tymczasowo, jako wydzielona część oberży. 27 czerwca 1926 Towarzystwo Filia Sumin wmurowało kamień węgielny pod kościół z prawdziwego zdarzenia. Poświęcił go ksiądz dziekan Doering z Kokoszkowych. Budowę ukończono w 1927. Architektura i wyposażenie Trójnawowa świątynia reprezentuje styl neobarokowy. Korpus pokrywa dach dwuspadowy. Wokół kościoła dawniej funkcjonował cmentarz. Do dziś zachował się pierwszy grób tej nekropolii, należący do Teofila Firgona (1867-1925). Organy Organy wybudował Józef Sobiechowski w 1953 roku. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. Generalny remont tego instrumentu przeprowadzono w 2014. Składa się on się z dwóch szaf organowych. Dyspozycja instrumentu: Dzwony Na wieży wiszą trzy oryginalne, międzywojenne dzwony, a dodatkowo w latarni na szczycie wieży wisi mała sygnaturka, odlana rok później niż trzy główne dzwony. Przypisy