NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie

Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie (popularnie: Prokocim) – szpital kliniczny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XII Bieżanów-Prokocim przy ul. Wielickiej 265, w Prokocimiu. Szpital powstał na bazie oddziału pediatrycznego krakowskiego Szpitala św. Łazarza. Oddział ten istniał od 1864. Nową, odległą od centrum miasta, siedzibę wzniesiono dzięki wsparciu Polonii amerykańskiej i finansowaniu rządu Stanów Zjednoczonych. Uroczyste otwarcie miało miejsce w 1965. Placówka nazywała się Instytut Pediatrii Akademii Medycznej w Krakowie, a później Polsko-Amerykański Szpital Dziecięcy. Kolejne skrzydła otwarto w latach: 1974, 1990, 1993. Szpital odwiedzili m.in.: prezydent USA Gerald Ford (1975), wiceprezydent George Bush (1987) i papieże Jan Paweł II (1991) i Franciszek (2016). W roku 2016 na terenie szpitala uruchomione zostało lądowisko sanitarne. W USD znajduje się 13 oddziałów szpitalnych, na bazie których funkcjonuje 10 klinik Uniwersytetu Jagiellońskiego. W szpitalu działają także 33 poradnie specjalistyczne. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna witryna WWW instytucji
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Czeszewie

Kościół parafialny pw. św. Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Czeszewo. Kościół został zbudowany ok. 1500 roku w stylu gotyckim. Przebudowany w XVIII wieku i w 1909 roku zmienił znacznie wygląd, lecz zachował gotyckie założenia. W 1909 roku dobudowano mu wieżę w stylu neogotyckim zwieńczoną hełmem, przy czym zachowano częściowo fragmenty późnogotyckiego zwieńczenia dachu. W kościele znajduje się wczesnobarokowy ołtarz główny z XVII wieku z rzeźbami św. św. Pawła i Piotra, w centralnej części znajduje się obraz przedstawiający Adorację Trójcy Świętej przez duchownych i świeckich dostojników, wśród nich znajduje się postać Władysława IV. Ambona jest w stylu późnorenesansowym i pochodzi z XVII wieku. Znajduje się tam również neorenesansowe epitafium Karola Libelta, który był właścicielem Czeszowa w latach 1850–1868 i tam mieszkał. Kościół został uznany za zabytek już w 1933 roku. Przypisy Bibliografia Piotr Maluśkiewicz: Gotyckie kościoły w Wielkopolsce. Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, s. 30-31. ISBN 978-83-60746-14-1.
Kościół św. Wojciecha w Glinianach

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ożarów diecezji sandomierskiej. Jest to świątynia wybudowana pod koniec XVII wieku. W końcu XVI i XVII wieku była zamieniona na zbór. Na przełomie XVIII i XIX wieku została przebudowana. W 1843 roku była restaurowana. W 1903 roku została rozbudowana o kruchtę z przodu nawy. W 1980 roku była remontowana. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany, do jego budowy użyto drewna sosnowego. Posiada prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gontów, na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym hełmem z latarnią. Wnętrze nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami z prostą linią parapetu. Ołtarz główny został zbudowany w stylu renesansowym, a dwa ołtarze boczne zostały zbudowane w stylu barokowym w połowie XVIII wieku. Ambona reprezentuje styl barokowy i pochodzi z 1 połowy XVIII wieku. Chrzcielnica jest zbudowana z drewna i nosi cechy stylu barokowego. Trzy konfesjonały pochodzą z XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Anny w Janikowie

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ożarów diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w 1873 roku z kamienia. Ufundowali ją parafianie. biskup sandomierski Michał Józef Juszyński uroczyście poświęcił świątynię w dniu 27 lipca 1873 roku Od frontu świątyni jest umieszczona wieża. Wymiary świątyni to: 12 metrów długości, 6,5 metrów szerokości i 5,5 metrów wysokości. We wnętrzu świątyni znajdują się trzy ołtarze zbudowane z kamienia. Również rzeźby ołtarzowe powstały z kamienia. Ich twórcą jest majster Kłosiński z Krakowa. W ołtarzu znajduje się rzeźba przedstawiająca postać św. Anny, a z lewej i prawej strony znajdują się rzeźby świętych Stanisława i Wojciecha. Prawy ołtarz jest poświęcony świętemu Jakubowi i został ufundowany przez J. i K. Religów. W lewym ołtarzu jest umieszczony wizerunek Chrystusa na krzyżu. Budowla nakryta jest blachą. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Kossowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu szczekocińskiego diecezji kieleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1765 roku. Ufundowała ją Józefina Michalowska. Istnieje przypuszczenie, świątynia została zbudowana już około połowy XVII wieku. W latach 1937, 1957 i 1972 roku kościół był remontowany. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję sumikowo – łątkowej. Kościół jest orientowany. Posiada prezbiterium mniejsze od nawy, trójbocznie zamknięte, z boku przylega do niego zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, złożonym z gonta, na dachu jest umieszczona ośmioboczna wieżyczka blaszana na sygnaturkę. Zwieńcza ją dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem belkowym, obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest mały, podpierają go dwa słupy drewniane o prostej linii parapetu. Podłoga została wykonana z desek. Na profilowanej belce tęczowej znajdują się: gotycki krucyfiks wykonany około 1380 – 90 roku oraz figury Matki Boskiej i Świętego Jana. Ołtarz główny pochodzi z około 1818 roku i znajdują się w nim: obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem powstały na przełomie XVI i XVII wieku oraz figury aniołów powstałe około 1640 roku. Kamienna kropielnica znajduje się w kruchcie. Przypisy
Kościół św. Tekli w Krzyżanowicach Dolnych

Kościół świętej Tekli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pińczowskiego diecezji kieleckiej. Świątynia została zbudowana w latach 1786–1789 w stylu klasycystycznym przez Hugona Kołłątaja. Elewacja frontowa jest ozdobiona czterema potężnymi kolumnami, na szczycie znajduje się krzyż. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne są wkomponowane w nawę i prezbiterium. Ściany są ozdobione pilastrami, ołtarze – kolumnami, pokrytymi stiukiem, naokoło ścian znajdują się charakterystyczny gzyms i fryz. Detale decydują o pięknie kościoła. Na białych ścianach znajdują się trzy obrazy dużej wielkości namalowane przez Franciszka Smuglewicza: Deus creaus, Deus docens, Deus muneraus. Obraz znajdujący się w górnych partiach ołtarza głównego – „Bóg stwarzający” – przedstawia stworzenie świata (postać Adama jest podobna do Hugona Kołłątaja – człowieka renesansu, krajobraz ma również cechy stylu renesansowego). Na kolejnym obrazie – „Bóg nauczający” jest przedstawiona centralna postać Jezusa, nauczającego grupę przysłuchujących się ludzi (Smuglewicz sportretował m.in. Kołłątaja jako młodego człowieka, jego siostrę i samego siebie). Na trzecim obrazie – „Bóg nagradzający” jest przedstawiona gromada polskich świętych i błogosławionych, między innymi bł. Wincenty Kadłubek, bł. Bronisława z Odrowążów – norbertanka, święci Kazimierz Królewicz, Jacek, Florian, Jan z Dukli i inni, a nad grupą zbawionych znajdują się Trójca Święta i Matka Bożą. Na pierwszym planie w złocistej kapie (i mitrze na dole, choć nie pełnił godności biskupa) jest przedstawiony Hugo Kołłątaj. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks powstały na przełomie XVI/XVII wieku. Organy pochodzą z XVIII wieku. Stylizowana ambona znajdowała się wcześniej w starej świątyni. Do wyposażenia kościoła należą liczne kielichy, monstrancje, relikwiarze, ozdobione sygnaturami i herbami. Epitafia pochodzą z XVIII i XIX wieku. Patronką świątyni jest św. Tekla, której posążek jest umieszczony w nawie, pod jednym z obrazów Smuglewicza. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Augustyna w Kurozwękach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Augustyna – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Staszów diecezji sandomierskiej. Kościół został zbudowany dla kanoników laterańskich. Jest to świątynia późnogotycka, wzniesiona przed 1470 rokiem, nawa powstała być może w 1487 roku, wieża została zbudowana w XVII–XVIII wieku. Prezbiterium jest nakryte sklepieniem krzyżowym z XV wieku, wyposażenie wnętrza reprezentuje styl barokowy i pochodzi z XVII–XVIII wieku. Od strony południowej znajduje się przykryta kopułą bogato ozdobiona stiukami barokowa kaplica Pięciu Ran Chrystusa (Lanckorońskich), wzniesiona pod koniec XVII wieku, przy prezbiterium jest umieszczona neogotycka kaplica grobowa Popielów powstała w 1872 roku. Po II wojnie światowej Kościół był remontowany przez księdza A. Zmysłowskiego. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się na szczecińskim osiedlu Podjuchy, przy ulicy Niklowej 1. Neogotycki budynek kościoła, oryginalnie protestanckiego, został wzniesiony w latach 1875–1876 według projektu szczecińskiego mistrza budowlanego Kruhla na miejsce średniowiecznej świątyni gotyckiej, zniszczonej całkowicie w pożarze Podjuch z dnia 18 sierpnia 1868. Koszt budowy wyniósł 41 850 marek. W trakcie II wojny światowej kościół został uszkodzony, a jego wyposażenie w większości zrabowano. Po wojnie kościół został przejęty przez katolików, jego poświęcenia pod wezwaniem św. Apostołów Piotra i Pawła dokonał w dniu 15 września 1945 roku ks. Jan Klaub. Wzniesiony z cegły na planie prostokąta kościół zakończony jest pięciokątną apsydą. Posiada wieżę przy elewacji wschodniej. Elewacje budynku opięte są płaskimi lizenami i posiadają dwa rzędy okien, mniejsze w dolnej części i większe ostrołukowe w górnej. Jednoprzestrzenne wnętrze nakryte jest drewnianym stropem. W kościele zachowały się elementy oryginalnego przedwojennego wyposażenia: neogotycka empora i prospekt organowy, chrzcielnica z początku XX wieku, a w kruchcie krucyfiks z 1938 roku. Na wieży zachował się dawny mechanizm zegara oraz dzwon z 1937 roku z inskrypcją Land, Land, Land hoerre des Herrn wort (cytat z Księgi Jeremiasza). Przypisy
Kościół św. Rocha w Kurozwękach

Kościół świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Augustyna w Kurozwękach. Świątynia została wzniesiona w XVIII wieku jako wotum wdzięczności za ocalenie mieszkańców Kurozwęk od epidemii, która szalała w Staszowie i okolicy w 1705 roku. Kościół został zbudowany na planie prostokąta zamkniętego półkoliście od strony południowej. Po przeciwległej stronie znajduje się kruchta. Na kalenicy znajduje się wieża na sygnaturkę posiadająca rozbudowany kształt. Odrestaurowano ją w latach 1914-1919. Budowla została uszkodzona podczas II wojny światowej, i odremontowana. Świątynia nigdy nie pełniła stałych funkcji sakralnych, oprócz okresów epidemii w 1821 i 1893 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Lasocinie

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zawichost diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia została zbudowana na miejscu dawnego kościoła powstałego w 1662 roku. Wybudowano go w latach 1930-1952 według projektu powstałego w 1930 roku. Jesienią 1936 roku rozpoczęto wykopy pod fundamenty oraz zaczęto gromadzić materiał budowlany, a na wiosnę 1937 roku został poświęcony kamień węgielny. Świątynię długo budowano ze względu na wybuch II wojny światowej. Spowodowało to przerwanie prac budowlanych, a działania wojenne spowodowały zniszczenie dopiero co rozpoczętej budowy kościoła. Po zakończeniu wojny podjęto ponownie kroki w celu dokończenia budowy świątyni w Lasocinie. No i dzięki staraniom ks. A. Byczkowskiego i ks. J. Jędrasika kościół został oddany do użytku w stanie surowym w 1952 roku. Świątynia została zbudowana w stylu neoromańskim. Jest to budowla murowana, trzynawowa, posiadająca późnobarokowe detale. W 1992 roku została poddana restauracji. Dzięki staraniom księdza proboszcza Mirosława Frączka, świątynia w 2011 roku została wyremontowana. Środki z Funduszu Unijnego na ten cel udostępniła Lokalna Grupa Działania Powiatu Opatowskiego. Przypisy
Kościół św. Jacka i św. Katarzyny w Odrowążu

Kościół świętego Jacka i świętej Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czarneckiego diecezji radomskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona zapewne w XVI wieku, w latach 1660-1682 została gruntownie rozbudowana, dzięki funduszom Jana Samuela Świderskiego, chorążego parnawskiego i jego małżonki Jadwigi z Dębińskich. Kościół został konsekrowany w 1669 roku przez biskupa Mikołaja Oborskiego. W latach 1896–1897 zostały dobudowane kaplice i kruchta z przodu. W latach 1972 i 1996 świątynia była restaurowana. Kościół jest orientowany, trzynawowy, w formie bazyliki, wybudowany z kamienia. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olesznie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu włoszczowskiego diecezji kieleckiej. Na początku XVII wieku zostały założone fundamenty nowej świątyni, jej budowa została zakończona w 1680 roku, konsekrowana została w 1685 roku przez biskupa Władysława Silnickiego, biskupa pomocniczego wileńskiego. Po zniszczeniu przez pożar w 1732 roku świątynia została odbudowana, następnie była odnawiana i restaurowana po drugiej wojnie światowej, wymalowano ją w latach 1963-1964. Budowla jest murowana, wzniesiona w stylu wczesnobarokowym, nawa została wzniesiona na planie prostokąta i posiada dwa przęsła, prezbiterium jest węższe, posiada jedno przęsło, zamyka je półkolista apsyda. Ołtarze reprezentują styl wczesnobarokowy, w głównym ołtarzu znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, przeniesiony z Chotowa do Oleszna w 1680 roku. Obraz został ozdobiony koronami przed 1833 rokiem, ale w nocy z 20 na 21 lipca 1983 roku zostały one skradzione, ponownie obraz został koronowany przez biskupa Stanisława Szymeckiego w dniu 11 lipca 1985 roku. Aktualnie kościół stanowi lokalne Sanktuarium Matki Oleszyńskiej. Organy zostały gruntownie wyremontowane w 1956 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Szczecinie

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Szczecinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w szczecińskim Klęskowie, przy ulicy Kolorowych Domów. Historia Wzniesiony został w 2. połowie XV wieku na miejscu wcześniejszej świątyni, wzmiankowanej po raz pierwszy w 1359 roku. Do 1534 roku był świątynią katolicką, później został przejęty przez protestantów. Wzniesiona z głazów granitowych budowla, bez wyodrębnionego prezbiterium, została rozplanowana na rzucie prostokąta o wymiarach 20,8×9,4 m. W 1697 roku dostawiono do niej drewnianą wieżę. W 1896 roku świątynię poddano generalnemu remontowi, połączonemu z wymianą stropów, dachu i okien. W 1937 roku na południowej ścianie kościoła odkryto średniowieczne freski. Kościół został poważnie uszkodzony podczas II wojny światowej. Doszczętnie spłonęła drewniana wieża, przepadło także historyczne wyposażenie. Pozostająca w ruinie budowla została odbudowana w latach 1976–1979. Założono wówczas nowy strop i dach, a przy północno-zachodnim narożniku dostawiono zakrystię. 25 stycznia 1979 roku świątynia została poświęcona jako rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa i Męczennika. W 1985 roku wstawione zostały witraże. W związku ze wzrastającą liczbą wiernych w parafii w latach 1995–2002 od strony zachodniej dobudowano poszerzoną nawę, zaprojektowaną przez inż. Macieja Płotkowiaka. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Piotrkowicach

Kościół świętego Stanisława Biskupa – nieużytkowana świątynia cmentarna należąca do parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Piotrkowicach Jest to świątynia murowana wzniesiona pod koniec XVI wieku, dzięki staraniom Pawła Olszowskiego, notariusza ziemskiego. Przez wiele lat było zmieniane jej wezwanie, aż patronem został św. Stanisław. Na początku XIX wieku nieremontowana budowla popadła w ruinę, a stojący niedaleko klasztor zaczął spełniać rolę kościoła parafialnego. Po rozkazie carskim o kasacie klasztoru bernardynów ówczesny kolator, hrabia Stanisław Tarnowski, zaczął starać się, aby parafię przenieść do pobernardyńskiej świątyni. Na polecenie władz Królestwa Kongresowego biskup Jan Paweł Woronicz w 1824 roku nakazał przenieść nabożeństwa do kościoła klasztornego. Świątynia pod wezwaniem św. Stanisława została przeznaczona na kaplicę cmentarną. W 1846 roku, po pożarze świątyni pobernardyńskiej, dla zdobycia środków na jej odbudowę zostały sprzedane do kaplicy w Rębowie koło Kliszowa organy, ołtarze boczne i konfesjonały. W tym czasie również gontowe przykrycie nawy przegniło razem z konstrukcją wiązania dachowego i zawaliło się razem ze stropem. Prezbiterium zabezpieczone pod koniec XIX wieku. przetrwało do dziś. Przypisy
Kościół św. Ducha w Szydłowie

Kościół świętego Ducha – znajdująca się obecnie w stanie ruiny świątynia szpitalna. Budowla mieści się w mieście Szydłów. Świątynia została zbudowana w 2 połowie XIV wieku w stylu gotyckim. W 1368 roku król Kazimierz III Wielki, dzięki poparciu papieża Urbana V, ufundował klasztor ojców Franciszkanów, dobudowany do świątyni. W XVI wieku klasztor został zamieniony na tzw. szpital, czyli przytułek dla ubogich. W 1630 roku świątynia i szpital zostały zniszczone przez pożar. Niedługo potem zostały odbudowane, na co wskazuje informacja, że w 1664 roku w szpitalu znajdowało się 12 ubogich. Około połowy XVIII wieku kościół i szpital zostały ponownie zniszczone przez pożar i ponownie odbudowane, tak że wybudowanie szpitala należy umiejscowić w 2 połowie XVIII wieku. Jednak zachowane w budynku szpitala detale renesansowe mogą wskazywać, że była to tylko odbudowa połączona z częściową zmianą całego kompleksu. Świątynia została zniszczona w 2 połowie XIX wieku, natomiast w budynku szpitala funkcjonował przytułek do 1944 roku, kiedy to uległ zniszczeniu w czasie działań wojennych. Przypisy
Kościół św. Idziego Opata w Tarczku

Kościół świętego Idziego Opata – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzentyńskiego diecezji kieleckiej. Świątynia została zbudowana w XIII wieku. Jest to budowla orientowana, jednonawowa, posiadająca prostokątne prezbiterium. W części zachodniej nawy znajduje się empora. Ta pierwsza świątynia romańska została przebudowana w XVI wieku. Ponownie budowla została konsekrowana w 1591 roku. Kościół był wielokrotnie przebudowywany, a w latach 70. XX wieku został odkryty piękny portal romański. Jednym z cennym zabytków kościoła jest renesansowy tryptyk znajdujący się w ołtarzu głównym pochodzący z około 1540 roku, przedstawiający w centralnej części Chrystusa Zmartwychwstałego ukazującego się Maryi, postaci świętych, sceny z życia Maryi oraz – cztery sceny Męki Chrystusa na ścianach zamykających tryptyk. Są one zawsze prezentowane od Środy Popielcowej przez cały okres Wielkiego Postu. Świątynia posiada także dwa boczne ołtarze w stylu późnorenesansowym, ambonę w stylu barokowym, chrzcielnicę w stylu romańskim z XIV wieku, gotycka płaskorzeźbę z XVI wieku. Na ścianach budowli znajdują się pozostałości polichromii w stylu renesansowym. Zakrystia została zbudowana w XVII wieku. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Posadowicach

Kościół Bożego Ciała w Posadowicach – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w Posadowicach, należący do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Bierutowie. Położenie Kościół znajduje się na wzgórzu w centrum wsi, naprzeciwko Pałacu w Posadowicach. Historia Budowę kościoła ukończono w II połowie XVII wieku. Został gruntownie przebudowany na początku XX wieku (wymiana części ścian). Pierwotnie konstrukcji szkieletowej i nowszej murowanej. Jednonawowy, bez wydzielonego prezbiterium, zakończony trójbocznie z czworoboczną drewnianą wieżą, na kamiennej podmurówce. Na wyposażeniu zachował się renesansowy ołtarz główny i ambona z II połowy XVII w. oraz renesansowa chrzcielnica z 1585. W kościele znajdują się także epitafia właścicieli wsi. Otoczenie Przy kościele znajduje się trzon kamiennego krzyża, który został tam przeniesiony w 2007 r. z parku dworskiego w Posadowicach. Krzyż został złamany po 1945 r., a jego górna część została prawdopodobnie zatopiona w parkowym stawie. Nie jest znana data i powód fundacji krzyża a przypisywany mu pokutny charakter jest hipotezą opartą na błędnym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże zapomnianego pochodzenia, są krzyżami pokutnymi. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Kopicach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny położony w Kopicach (powiat brzeski). Kościół należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Kopicach w dekanacie Grodków diecezji opolskiej. Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisano: kościół par. pw. Świętego Krzyża, 1802-1822, nr rej.: 121/54 z 28.08.1954 (wypis z księgi rejestru) Historia kościoła Pierwszy kościół we wsi, pod wezwaniem św. Jadwigi, zbudowanego w 1580, ale w XVI wieku przejęli go protestanci. Rekatolicyzowany został w 1627. Bardzo zniszczony obiekt rozebrano w 1801. W 1802 rozpoczęto budowę obecnej świątyni, którą jednak ukończono dopiero w 1822. Konsekracji kościoła dokonał 12 października 1822 wikariusz apostolski, przyszły biskup Emmanuel von Schimonsky. 15 marca 1945 Kopice zostały zdobyte przez Armię Czerwoną i jeszcze pod wieczór tego samego dnia wybuchł pożar w wieży świątyni, która doszczętnie spłonęła. Pożar przeniósł się na dach niszcząc około 150 m² poszycia, nie obejmując jednak samego kościoła. Rosjanie urządzili w nim przejściowo stajnię dla chorych koni. Miejscowy proboszcz Paweł Gratz nie wrócił na probostwo. 5 września 1945 przybył do Kopic ksiądz Piotr Patalong, który odprawiał nabożeństwa w języku polskim i niemieckim, zaś kazania tylko po polsku. Rozpoczęła się odbudowa, m.in. rozebrano stodołę należącą do probostwa, celem pozyskania materiałów budowlanych. Pracami kierował architekt P. Huller. Pod krzyżem wieżowym umieszczono zasobnik z dokumentami z lat 1870 i 1946. Od 1946 ulokowano w budynku organistówki posterunek UB, a w domu parafialnym posterunek MO. W 1958 poświęcono nowy dzwon. W 2022 parafia w Kopicach otrzymała dofinansowanie z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na prace remontowe elewacji kościoła. Architektura Kościół jest w stylu neoklasycystycznym, jednonawowy, przykryty dachem dwuspadowym. Na osi głównej znajduje się czworoboczna wieża kryta dachem namiotowym. Wejście główne zaakcentowane jest portalem kolumnowym, zwieńczonym trójkątnym tympanonem. Elewacje są otynkowane, a we fragmentach boniowane. Przy kościele stoi mauzoleum rodzinne będące miejscem pochówku członków rodziny górnośląskiej linii Schaffgotschów. W 2021 roku zakończono prace remontowe przy mauzoleum Schaffgotschów. Inicjatorami ratowania grobowca i ekshumacji hrabiny Joanny Schaffgotsch, z domu Gryczik von Schomberg-Godulla byli społecznik Maciej Mischok z Katowic i ksiądz proboszcz Jarosław Szeląg. W dniu 28 października 2019 roku przeniesiono szczątki wszystkich członków Schaffgotschów do grobowca. Wyposażenie W świątyni cenne są: ambona z początku XVIII wieku oraz stacje drogi krzyżowej. Galeria Przypisy
Kościół św. Ducha w Bodzentynie

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika w Bodzentynie. Pierwsza świątynia powstała w 1475 roku. Pierwotnie był to drewniany kościół przyszpitalny. Na jego miejscu wybudowano w pierwszej połowie XVII wieku murowaną świątynię. Kościół został dwa razy zniszczony przez pożar - najpierw w 1619 roku, a następnie w pożarze miasta w 1917 roku. Od czasu drugiego pożaru ruiny świątyni przez wiele lat stały i niszczały. Dopiero dzięki staraniom księdza proboszcza Leszka Sikorskiego, ofiar parafian oraz dofinansowaniu z budżetu gminy i środków z Unii Europejskiej można było, po prawie stu latach, odbudować i zrekonstruować zabytkową świątynię. Od 2010 roku kościół znów pełni funkcję sakralne. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Ducha Świętego fotopolska.eu