NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Antoniego w Pile

Kościół pw. Świętego Antoniego w Pile – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do parafii pw. św. Antoniego w Pile, dekanatu Piła, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. zlokalizowany w Pile (Przedmieście Bydgoskie), w powiecie pilskim, w województwie wielkopolskim. Historia i architektura Budowa świątyni rozpoczęła się w dniu 21 listopada 1928 roku, a zakończyła się w dniu 15 marca 1930 roku. Decyzja o budowie podyktowana była wzrostem liczby ludności katolickiej w mieście. Konkurs architektoniczny nadzorował ksiądz Kurt Heinrich nazywany Kuracjuszem. Program zakładał budowę kościoła i kompleksu budynków towarzyszących, jednak środków finansowych wystarczyło jedynie na samą świątynię (realizację całości dokończyli kapucyni przybyli po 1945 z Kresów Wschodnich). Projektantem budowli był niemiecki architekt Hans Herkommer ze Stuttgartu. Kościół posiada kontemplacyjne, katakumbowe wnętrze oraz uproszczoną nowatorską formę architektoniczną. Swoim wyglądem zewnętrznym nawiązuje do stylu awangardowego w budownictwie sakralnym, wzorowanym częściowo na wczesnym stylu romańskim, reprezentowanym głównie przez niemieckich architektów. Świątynia przetrwała walki o miasto w 1945 roku. W dniu 11 maja 1951 roku utworzono przy nim parafię. Wyposażenie We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny wyposażony w tabernakulum z figurą Mojżesza wydobywającego wodę ze skały, drewniana figura Ukrzyżowanego Chrystusa wykonana przez Bertholda Müller-Oerlinghausena z Berlina – krzyż wykonano z platformy na której odgrywano przedstawienia pasyjne w bawarskim Oberammergau, i która była wymieniana co kilkanaście lat; miasto znane było z tego od 1634 i działało tam wielu doświadczonych snycerzy; do wymiany platformy doszło m.in. w 1929; artysta po wycięciu krzyża z platformy obił go 20 tysiącami mosiężnych gwoździków (krucyfiks waży dwie tony, pionowa belka ma długość 8,30 metra, a pozioma 6 metrów, ręce Chrystusa są rozpięte na długość 5,70 metra, a wysokość sylwetki to 7 metrów); czas pracy artysty wyniósł pięć miesięcy, a stworzone dzieło było podówczas największym krucyfiksem w Europie, malowidła ścienne przedstawiające Drogę Krzyżową, których autorem był artysta z Willi Osler z Mannheim; autor wpłynął na architekta, by ten na południowej ścianie odszedł od wstawiania otworów okiennych, aby droga krzyżowa mogła zyskać odpowiednią ekspresję; dzieło, pozbawione linearności, nie zyskało przychylności wiernych i było przez nich krytykowane jako mało tradycyjne; również powojenni parafianie nie zaakceptowali tej formy, nie odprawiali przy stacjach nabożeństw i powiesili tradycyjne kaplice Drogi Krzyżowej; planowano nawet zamalowanie dzieła Oslera, do czego ostatecznie nie doszło, freski autorstwa Theo Landmanna przedstawiające sceny z życia św. Antoniego, figura św. Józefa z Dzieciątkiem w ołtarzu kaplicy bocznej, krucyfiks drewniany, obity blachą mosiężną autorstwa J. Müllera-Wiegmanna. Galeria wnętrz Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Ostrzeszowie

Kościół Świętego Michała Archanioła w Ostrzeszowie – rzymskokatolicki kościół klasztorny na terenie ostrzeszowskiej parafii Chrystusa Króla. Mieści się w Ostrzeszowie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Ostrzeszów diecezji kaliskiej. Dawniej należał do Bernardynów, obecnie do nazaretanek. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1680-1740. Jest to budowla barokowa, jednonawowa z wydłużonym prezbiterium. We wnętrzu sklepienia kolebkowe oparte na gurtach z lunetami. Wyposażenie wnętrza w stylu barokowym z XVIII stulecia. Polichromia została wykonana przez A. I. Linkego w 1740 roku (odnowiona w 1946 roku). Wśród polichromii 23 herby szlachty ostrzeszowskiej - fundatorów świątyni. Na ścianie południowej nagrobek Jerzego Floriana Karsznickiego, stolnika wieluńskiego (zmarłego 1742) z bogatą dekoracją stiukową i portretem zmarłego. Po przeciwnej stronie epitafium Tomasza Karsznickiego (zmarłego 1709),jego żony Marianny z Uleskich i sześciu ich synów. Organy Organy wybudował Alfred Führer w 1959 roku. Posiadają mechaniczną trakturę gry. Instrument został sprowadzony do Ostrzeszowa w 2012 z kościoła ewangelickiego w Worpswede przez Krzysztofa Grygowicza z Janówka. Dyspozycja instrumentu: Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str. 158. Przypisy
Kościół św. Marcina w Boleszynie

Kościół św. Marcina w Boleszynie – drewniany kościół parafialny we wsi Boleszyn, w gminie Grodziczno, w powiecie nowomiejskim, w województwie warmińsko-mazurskim. Historia Świątynia wybudowana w latach 1721–1722. Została przebudowana w 1739 roku. Rozbudowana w końcu XIX wieku o murowaną zakrystię i skarbczyk. Poddana remontowi w 1921 roku. Budowa i wyposażenie Świątynia drewniana, o jednej nawie, posiada konstrukcję zrębową. Do jej budowy użyto drewna sosnowego. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, jest zamknięte trójkątnie, po jego bokach znajdują się murowane: zakrystia i skarbczyk. Z przodu mieści się kwadratowa wieża. Jest zakończona namiotowym dachem z dachówką. Dach ma dwie kalenice i jest pokryty dachówką. Wnętrze świątyni jest otynkowane i częściowo posiada boazerię. Strop jest wspólny dla nawy i prezbiterium, jest płaski i posiada. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami. Belka tęczowa posiada krucyfiks, anioły i cztery figury. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kirche der Engel Gottes (Żary)

Die Kirche der Engel Gottes (polnisch: Kościół Aniołów Bożych w Żarach) ist eine evangelisch-lutherische Kirche in Żary (deutsch: Sorau), einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Lebus. Sie gehört der Diözese Breslau der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen an. Geschichte Im zweiten Viertel des 16. Jahrhunderts war in Sorau die Reformation eingeführt worden. Im Ortsteil Seifersdorf wurde 1877 unter maßgeblicher finanzieller Beteiligung des Bürgers Ernst Herrmann eine neugotische Friedhofskapelle als einfache Saalkirche mit Giebelturm erbaut, die schließlich 1925 zur Pfarrkirche einer evangelisch-lutherischen Kirchengemeinde wurde und, nachdem die Sorauer Marienkirche 1945 dem katholischen Ritus überlassen wurde, als evangelische Kirche von Sorau dient. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół Aniołów Bożych w Żarach

Kościół Aniołów Bożych w Żarach – kościół ewangelicko-augsburski znajdujący się w mieście Żary w dzielnicy Zatorze przy ulicy świętego Brata Alberta. Kamień węgielny został położony w dniu 4 kwietnia 1877. Świątynia została poświęcona 1 października 1877. We wrześniu 2002 obchodzono uroczyście 125-rocznicę wybudowania świątyni. Świątynia została wzniesiona pod warunkiem, że będzie własnością Kościoła Ewangelickiego, natomiast koszty utrzymania cmentarza miała ponosić gmina. Duże zasługi dla budowy, jak i później życia wspólnoty parafialnej, położył niejaki Ernest Herrmann. W pierwszym okresie istnienia, świątynia była użytkowana wyłącznie jako miejsce odprawiania pogrzebów (przejęła funkcję poprzedniej świątyni, na miejscu której stanęła). Od 1925 kościół parafialny samodzielnej parafii ewangelicko-augsburskiej. Wcześniej luteranie z Zatorza należeli do parafii w Żarach. Linki zewnętrzne Informacje o kościele
Evangelische Kirche (Syców)

Die evangelische Kirche in Syców (dt. Groß Wartenberg, bis 1888 Polnisch Wartenberg) wurde in den Jahren 1785 bis 1789 nach dem Entwurf von Carl Gotthard Langhans durch Baumeister Martin Geyer errichtet. Die Kirche gehört der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen, der Breslauer Diözese. Geschichte Die Bauarbeiten erfolgten vom 26. April 1785 bis 29. November 1789. 1794 wurde auf dem Kirchturm ein Uhrwerk vom Uhrmacher Johann Kulbe aus Oels eingebaut. Der Bau der Kirche wurde vom Herzog Peter Biron von Curland finanziert. Am 2. Oktober 1789 erhielt die Kirche vier Glocken, von denen zwei heute in der Stadtkirche Preetz hängen. Auf den Tympanonecken wurden am nächsten Tag die Figuren der Heiligen Johannes und Petrus aufgestellt. Innerhalb der 1817 gebildeten Evangelischen Kirche in den Königlich Preußischen Landen gehörte die Kirchengemeinde zu deren Kirchenprovinz Schlesien. Die Kirche wurde am 23. Januar 1964 in das Verzeichnis der Baudenkmäler unter der Nr. A/1375/1042 aufgenommen. Das Kirchengebäude wurde 2002 gründlich erneuert. Dank ihrer ausgezeichneten akustischen Eigenschaften werden in der Kirche Konzerte veranstaltet. Architektur und Ausstattung Das Kirchengebäude steht auf einem rechteckigen Grundriss (32 × 22 m); der runde Glockenturm an der Nordwestfassade steht auf einem 7 × 12,5 m großen Sockel mit einer mächtigen, auf zwei Säulen ruhenden Bogenarkade, ähnlich wie bei anderen Kirchenbauten von Langhans. Der Turm trägt ein kuppelförmiges Dach mit einer Kugel und einem Kelch an der Spitze. Die Emporen bilden einen ovalen Innenraum, eingeschrieben in die rechteckigen Außenwände. Auf der oberen Empore wurde die aus der Schlosskapelle stammende Orgel aufgestellt. Diese Orgel wurde 1854 durch eine neue Orgel aus der Hand des Orgelbaumeisters Moritz Müller aus Breslau ersetzt. 1901 wurden die einfachen Glasfenster durch farbige Bleiglasfenster ersetzt. Weblinks Geschichte (polnisch) Groß-Wartenberg Geschichte (deutsch) Einzelnachweise
Kościół Apostołów Jana i Piotra w Sycowie

Kościół Apostołów Jana i Piotra w Sycowie – kościół ewangelicko-augsburski znajdująca się w mieście Syców przy placu Królowej Jadwigi. Historia Świątynia została wybudowana w końcu XVIII wieku, w stylu klasycystycznym. Budowę świątyni rozpoczęto w 1785 roku ze środków księcia Petera Birona von Curland. Sam projekt został wykonany przez architekta i budowniczego Carla Gottharda Langhansa - projektanta m.in. Bramy Brandenburskiej w Berlinie, natomiast budowniczym został Martin Geyer. W listopadzie 1789 roku uroczyście otwarto świątynię. W tym roku również umieszczono w wieży cztery dzwony, z których największy ważył 1000 kg, drugi 500 kg, trzeci 150 kg, najmniejszy ok. 10 kg. Pięć lat później, w 1794 roku w wieży kościoła umieszczono zegar wykonany przez oleśnickiego zegarmistrza Johanna Kulbe. Podczas I wojny światowej skonfiskowano na przetopienie dwa dzwony (do czego nie doszło i dzwony wróciły do Sycowa). Niegdyś kościół był połączony z sycowskim zamkiem, teraz stoi w otoczeniu książęcego parku, który także był częścią ówczesnego zagospodarowania terenu. Świątynia do 1945 była prywatną kaplicą rodu Biron von Curland - tutejszych ostatnich posiadaczy ziemskich. W 2002 świątynia została gruntownie odrestaurowana dzięki środkom z Fundacji Polsko-Niemieckiej oraz prywatnym ofiarodawcom. Akustyka wnętrza sprawia, że oprócz funkcji kultowej, służy on także kulturze poprzez organizowane w niej koncerty. W 2012 r. dzięki pastorowi Rafałowi Millerowi naprawiono zegar. Architektura Budynek powstał na rzucie prostokąta (32×22 m); Okrągła dzwonnica na północno-zachodniej fasadzie stoi na podstawie o wymiarach 7 × 12,5 m z potężną łukową arkadą wspartą na dwóch kolumnach, podobnie jak inne budynki kościelne Langhansa. Wieża ma dach w kształcie kopuły z kulą i kielichem na szczycie. Organy pochodzą z kaplicy zamkowej. Zastąpiono je w 1854 roku nowymi organami, wykonanymi przez mistrza organmistrza Moritza Müllera z Wrocławia. W 1901 roku proste szklane okna zastąpiono kolorowymi oknami ze szkła ołowiowego. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele - www.sycow.pl. sycow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-10)].
Kościół Apostołów Piotra i Andrzeja w Jedlińsku

Kościół Apostołów Piotra i Andrzeja – kościół katolicki znajdujący się w Jedlińsku, przy ul. św. Wojciecha 2, w stylu barokowym. Kościół został założony przez Stanisława Witowskiego, kasztelana brzezińskiego, wzniesiony staraniem jego syna Stanisława, kasztelana sandomierskiego w latach 1645–1652. W 1655 roku został zrujnowany przez Szwedów. Odnowił go Aleksander Józef Załuski, wojewoda rawski. W 1752 roku gruntownie restaurował i przekształcił biskup Andrzej Stanisław Załuski. W latach 1845–1871 odbyły się prace nad odnową budynku parafii. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Jezusa Chrystusa powołującego Piotra i Andrzeja na apostołów, prawdopodobnie malowany w Rzymie, ufundowany przez Andrzeja Załuskiego. W kościele są również obrazy i polichromie malowane przez Tadeusza Kuntzego pochodzące z XVIII wieku. Dzwonnica na budynku została wybudowana w 1645 roku, a w niej mieści się dzwon podarowany miejscowej świątyni przez osadników szkockich wyznania kalwińskiego. Przypisy
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Mysłowicach

Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Mysłowicach – kościół parafialny Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Mysłowicach. Zbudowany w stylu neogotyckim w latach 1875-1877, poświęcony 29 czerwca 1877. W latach 1885–1905 do kościoła na nabożeństwa uczęszczali okazyjnie również zborownicy z Roździenia i Szopienic. W 2008 r. w kościele miało miejsce zakończenie Off Festivalu połączone z koncertem zespołu Iron & Wine. Przypisy Linki zewnętrzne strona Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Mysłowicach. myslowice.luteranie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół Boskiego Zbawiciela w Krakowie

Kościół Boskiego Zbawiciela – kościół rzymskokatolicki salwatorianów zaprojektowany w stylu postmodernistycznym. Znajduje się na krakowskim Zakrzówku przy ulicy św. Jacka 16. Kościół został wybudowany w latach 1971-1976 według projektu architekta Janusza Gawora. Linki zewnętrzne Historia. krakow.sds.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-27)].
Kościół Bożego Ciała w Brzegu Głogowskim

Kościół pw. Bożego Ciała w Brzegu Głogowskim – kościół parafialny należący do parafii Bożego Ciała w Brzegu Głogowskim, dekanatu Głogów – NMP Królowej Polski, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, znajdujący się w Brzegu Głogowskim, na terenie gminy Żukowice, w powiecie głogowskim, w województwie dolnośląskim. Historia Został wzniesiony w I. poł. XIII wieku w stylu romańskim, a ponad dwieście lat później, w schyłkowym okresie gotyku powiększono go o wieżę. Kościół ma układ jednonawowy na planie krzyża. Murowany z kamienia i cegły, nakryty dachami dwuspadowymi. We wnętrzu charakterystyczne są dwie imitujące transept kaplice sąsiadujące z prezbiterium oraz kaplica kolatorska usytuowana od strony południowej podczas przebudowy, około roku 1680. Nawa przekryta jest płaskim stropem, a nad prezbiterium oraz pseudotranseptem sklepienia krzyżowo-kolebkowe ozdobione późnorenesansową stiukową dekoracją z okresu przebudowy (ok. 1680). Ponadto wnętrze kościoła wyposażone jest w wiele barokowych elementów, z których najznakomitsze są świetnie zachowane drewniane organy, ozdobione napisami w gotyku, na białej porcelanie. Gdy w roku 1704 w Brzegu Głogowskim odbyła się wizytacja władz duchownych, jeden z wizytatorów podkreślił świetność jaką przedstawiał ówczesny ołtarz. Umieszczonych było w nim wiele znakomitych obrazów: Narodzenia Jezusa Chrystusa, Ukrzyżowania, Zmartwychwstania, Zesłania Ducha Świętego, Trójcy Przenajświętszej, Pana Jezusa, Matki Boskiej oraz Świętego Józefa. Wszystkie miały wyrażać kunszt i wielkie umiejętności artystyczne ich wykonawców. Kościół był odnawiany w roku 1852, a jego remont przypadł na 1963 rok. W 1962 roku kościół został wpisany do rejestru zabytków. Zobacz też Zabytki romańskie w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Bożego Ciała - Katholische Kirchepolska-org.pl
Kościół Bożego Ciała w Bytomiu

Kościół Bożego Ciała w Bytomiu – rzymskokatolicka świątynia położona w diecezji gliwickiej w Miechowicach, dzielnicy Bytomia przy ul. Kasztanowej 3. Historia i wyposażenie Kościół w Bytomiu-Miechowicach wzniesiony został w latach 1914–1917 na podstawie projektu architekta Teodora Ehla. Budowę rozpoczęto 1 kwietnia 1914 roku. Prace zostały wykonane pod bezpośrednim kierownictwem proboszcza miechowickiej parafii Świętego Krzyża księdza prałata Jana Kubotha. Kościół ma 48 metrów długości, 29 metrów szerokości i powierzchnię 777 m². Budowę kościoła ukończono w 1917 roku. Uroczystej konsekracji dokonał 6 października 1917 roku ówczesny arcybiskup metropolita wrocławski kardynał Adolf Bertram. Parafia została erygowana 1 maja 1918 roku. Kościół Bożego Ciała jest trójnawową bazyliką, murowany z cegły i otynkowany, wzniesiony na planie krzyża łacińskiego. Wystrój kościoła jest stylowy, stanowi połączenie nowoczesnego funkcjonalizmu z neobarokiem. Obrazuje życie, mękę, śmierć i chwałę Chrystusa. Powstał wówczas imponujących rozmiarów ołtarz główny z pięknym obrazem przedstawiającym Ostatnią Wieczerzę namalowanym przez nieznanego artystę szkoły monachijskiej (być może namalowany został przez Antona Figla z Monachium, współpracującego w Bytomiu z Teodorem Ehlem). Obecnie główny ołtarz zdobią także rzeźby przedstawiające święta Jadwigę i świętego Jacka. Z tego okresu pochodzą też ołtarze boczne: Najświętszej Maryi Panny, Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Bożej Bolesnej. W latach 1951 – 1969 uzupełniono wystrój wnętrza kościoła o kolejne ołtarze: świętego Franciszka, świętego Krzyża, III upadku Pana Jezusa pod krzyżem, Pana Jezusa na Górze Oliwnej, świętej Barbary i ołtarz soborowy, chrzcielnicę w formie osobnego ołtarza, ambonę. Wszystkie prace rzeźbione w drewnie i polichromowane, utrzymane w bardzo stylowym neobaroku wykonał artysta rzeźbiarz Franciszek Masorz z Rybnika. Malowidło ścienne na łuku przed prezbiterium przedstawiające „cudowne rozmnożenie chleba” zniszczone pod wpływem działania szkód górniczych, zostało w 1989 roku odtworzone przez malarza Pawła Majoka. Wieża o wysokości 47 metrów została ukończona 24 lipca 1915 roku. Zgodnie z projektem hełm wieży miał być pokryty blachą miedzianą, lecz ze względu na II wojnę światową został wykonany z dachówek, po remoncie w 1980 roku dach wyłożono blachą cynkową, następnie wymieniono pokrycie na blachę miedzianą w czasie remontu 1996 roku. W narożach wieży tworzących boki ośmiokąta usytuowane są rzeźby symbolizujące czterech ewangelistów: anioł (święty Mateusz), byk (święty Łukasz), lew (święty Marek) i orzeł (święty Jan). Tutaj także umiejscowiono cztery zegary. W latach 1941–1945 wikariuszem w tutejszym kościele był Jan Frenzel. Proboszczowie 1918 – 1919: ks. Stanisław Śmieja (administrator) 1919 – 1936: ks. Augustyn Demski 1936 – 1942: ks. Józef Cichoń 1942 – 1978: ks. Jan Sossalla 1978 – 1994: ks. Hubert Nalewaja od 1994: ks. Henryk Oleś Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Bożego Ciała w Miechowicach
Kirche zum heiligen Leichnam (Elbląg)

Die Kirche zum heiligen Leichnam (polnisch Kościół Bożego Ciała w Elblągu) ist eine ehemalige Kirche in der Elbinger Neustadt im heute polnischen Elbląg. Geschichte Im Mittelalter befand sich am Ort der späteren Kirche in der 1237 gegründeten Elbinger Neustadt das St. Georgsspital mit einer Kapelle. Ursprünglich ein Holzbau, wurde diese um 1400 durch Brand zerstört. Aufgrund eines angeblichen eucharistischen Wunders wurde beschlossen, dass am Ort eine neue Kirche erbaut werden sollte. Ab 1405 wurde ein einschiffiger Ziegelbau mit Turm an der Westseite errichtet, die, wie die vorherige Kapelle, dem Heiligen Georg geweiht war. An den Außenwänden unterhalb des mittleren Gesimses wurde eine lateinische Inschrift angebracht, die auch heute noch erkennbar ist. Nachdem das eucharistische Wunder den Ort zu einem Wallfahrtsort gemacht hatte, wurde die Kirche dem Heiligen Leichnam umgewidmet. Nach Erlass des königlichen Privilegs von 1557, das den Evangelischen Religionsfreiheit sicherte, wurde hier eine evangelische Pfarrei gegründet. Im Jahr 1572 wurde erwogen, die Kirche wegen der Nähe zur Stadtmauer abzureißen, jedoch kam der Rat wieder von diesem Plan ab. 1601 erwog der damalige Bürgermeister Johann Sprengel erneut eine Bereinigung des Terrains. Nach einer Sage erschien dem Bürgermeister ein in Weiß gekleideter Mann, der Sprengel die Verdammnis androhte, sollte die Kirche abgerissen werden. Nach Durchsetzung der Reformation wurde der Innenraum bereinigt. Nur das große Kruzifix von 1538 und eine Marienskulptur von Ende des 16. Jahrhunderts verblieben. Die letztere stammt von Meister Schoffstain und befindet sich heute im Danziger Nationalmuseum. Im 17. und 18. Jahrhundert wurden an der Nord- und Südseite Anbauten angebracht, ab 1638 hatte der Turm eine Uhr und neue Turmspitze. Die erste Orgel der Kirche ist für 1595 belegt. 1630 wurde die Orgel von Johann Werner, einem bekannten Elbinger Orgelbaumeister, mit einem neuen Werk ausgestattet. 1788 erhielt die Kirche eine neue Spitze und einen Blitzableiter. Im Zweiten Weltkrieg blieben vom Bau nur Wände und Giebel. In den 1970er Jahren wurde die Ruine zum Haus der Kultur umgebaut. Innerhalb der Ruine wurde dafür ein mehrstöckiger Betonbau errichtet. Bauwerk Der Innenraum war von einem Holzgewölbe überspannt, bei dem filigrane Rippen in Abhänglingen zusammenlaufen. Der Baustil erinnert an den Englischen Perpendicular Style und ist im historisch deutschsprachigen Gebiet sehr selten. Literatur Die Hl. Leichnam-Kirche in Elbing. Zur vielgestaltigen Geschichte eines Elbinger Gotteshauses. In: Der Westpreuße. Nr. 3, 2021. Weblinks
Corpus-Christi-Kirche (Głogów)

Die Corpus-Christi-Kirche (polnisch Kościół pw. Bożego Ciała w Głogowie) in Głogów (deutsch Glogau) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche und ehemalige Jesuitenkirche. Sie zählt zu den großen barocken Saalkirchen Schlesiens. Geschichte Die älteste Erwähnung der Kirche, zu dieser Zeit vermutlich eine kleine Kapelle, stammt aus dem Jahre 1403. Im Jahre 1420 wurde die Kapelle erweitert und diente als Burgkapelle. Im Jahre 1666 wurde Glogau, das zum Bistum Breslau gehörte, Sitz eines Jesuitenkollegs. Kirchenbau und Kolleg wurden 1696–1702 nach Entwurf des Schweizer Baumeisters Giulio Simonetti errichtet. Nach dem Brand im Jahre 1711 wurde die Kirche vom Breslauer Architekten Johann Blasius Peintner († 1732) wiederaufgebaut. Den endgültigen architektonischen Ausdruck erhielt sie mit der Vollendung der Fassadengestaltung um 1730. Während einer Restaurierung von 1795 bis 1797 wurde ein Teil der Fresken von E. T. A. Hoffmann gestaltet. Durch seine fantastische Erzählung Die Jesuiterkirche in G. ging die Kirche in die deutsche Literaturgeschichte ein. Nach der Aufhebung des Jesuitenordens 1773 diente das Gotteshaus zeitweise als römisch-katholische Garnisonkirche. Im Zweiten Weltkrieg wurden das Dach und die Turmhelme zerstört. Der Wiederaufbau der Kirche begann in der Nachkriegszeit in Etappen. Erst 2019 erhielten die Türme ihre ursprüngliche barocken Helme zurück. Die Kirche dient heute als römisch-katholische Pfarrkirche. Bauwerk Im Saalbau ist mit unterbrochenem Gebälk die Verschmelzung von Wandung und Gewölbe vollzogen. Die Kapellen der Seitenschiffe und Emporen ragen weit in die Gewölbezone hinein. Der Saal ist dadurch durch eine indirekte Lichtführung geprägt. Im Chorraum ist die Rückwand durch eine Pilasterstellung belebt, zwischen der das Gotteslamm dargestellt ist. Darüber befinden sich Darstellungen von Gott und Heiligem Geist. Literatur Günther Grundmann: Barocke Kirchen und Klöster in Schlesien. Bergstadtverlag Korn, 1971, S. 50. Weblinks Offizielle Seite der Pfarrei (Polnisch) Denkmäler von Glogau im katholischen Portal Malach (Polnisch)