NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 334 – Chełm

Cmentarz wojenny nr 334 – Chełm – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu IX Bochnia. Znajduje się we wschodniej części miejscowości Chełm w gminie Bochnia województwa małopolskiego. Nekropolia ta, to niewielka, prostokątna kwatera na chełmskim cmentarzu parafialnym. Zaprojektowana przez Franza Starka, kryje prochy 21 nieznanych żołnierzy austro-węgierskich i rosyjskich. Zachowała się w prawie niezmienionym stanie. Pomnikiem centralnym jest wysoki betonowy krzyż. Na nim znajduje się metalowy krzyż z mieczy. Po jego bokach, na słupkach znajdują się krzyże: dwuramienny i łaciński. Przed pomnikiem, na grobach umieszczono rząd niewielkich, metalowych krzyży: trzy patriarchalne oraz trzy łacińskie. Całość jest ogrodzona. Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0
Cmentarz wojenny nr 339 – Sobolów

Cmentarz wojenny nr 339 – Sobolów – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Sobolów w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Łapanów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Z tej liczby w okręgu bocheńskim cmentarzy jest 46. Położenie Znajduje się na cmentarzu parafialnym w centrum Sobolowa, na stokach wzgórza opadającego w północno-zachodnim kierunku do doliny potoku Polanka, w odległości około 240 m od szosy Sobolów – Nieprześnia. Zajmuje górną część cmentarza parafialnego. Obok niego biegnie droga Sobolów – Stradomka. Historia Pochowano tutaj wspólnie żołnierzy armii austro-węgierskiej i rosyjskiej, którzy zginęli na okolicznych polach na początku grudnia 1914 w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej. 7 grudnia Rosjanie obsadzili wzgórza Pogórza Wiśnickiego na zachód od Stradomki. Atakujące od południa oraz od strony Łapanowa i doliny Stradomki wojska austriackie zdobywały je przez kilka dni. Po kilkudniowych niezwykle zaciętych walkach Austriacy wyparli wojska rosyjskie z tych terenów. 13 grudnia Rosjanie rozpoczęli odwrót dalej na wschód. Na cmentarzu tym pochowano: 146 żołnierzy armii rosyjskiej. 186 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Łącznie 314 żołnierzy, zidentyfikowano 86 z armii austro-węgierskiej, wśród nich prof. Jozefa Holzera i dr Bruno Husmana, których pochowano pod centralnym pomnikiem cmentarza. Wśród Rosjan niemal wszyscy są bezimienni. Opis cmentarza Pierwotnie cmentarz wykonano na planie prostokąta z zaokrąglonym narożem południowo-wschodnim. Obecnie jednak układ jest zmieniony, po II wojnie światowej bowiem w obrębie tego cmentarza dokonano pochówków osób cywilnych i znajdują się tutaj ich nagrobki. Pierwotne ogrodzenie cmentarza uległo z czasem zniszczeniu. Wykonano współczesne ogrodzenie składające się z kątowników i płaskowników żelaznych. Głównym elementem ozdobnym cmentarza jest znajdujący się w górnej części cmentarza oryginalny, murowany z kamienia łupanego obelisk zwieńczony żeliwnym krzyżem. Na pionowej belce tego krzyża znajdują się napisy w 3 językach: … A Pokój Niech Będzie Z Nami … ... Und Seider Friede Mit Uns … ...и мира будет с нами ... Na cmentarzu znajdują się nagrobki z krzyżami bez tabliczek, wykonane z grubych płaskowników żelaznych. Są 2 rodzaje krzyży; pojedyncze typu austriackiego i podwójne typu rosyjskiego. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 344 – Tarnawa

Cmentarz wojenny nr 344 – Tarnawa – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Tarnawa w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Łapanów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Z tej liczby w okręgu bocheńskim cmentarzy jest 46. Położenie Położony jest na wysokości około 280 m na cmentarzu parafialnym w Tarnawie, na zboczu opadającym w południowo-zachodnim kierunku do doliny Tarnawki. Znajduje się w odległości ok. 200 m od kościoła. Historia Pochowano tutaj w jednym miejscu zarówno żołnierzy armii austriacko-węgierskiej, jak i żołnierzy armii rosyjskiej, którzy zginęli na okolicznych polach na początku grudnia 1914 w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej. 7 grudnia Rosjanie obsadzili wzgórza Pogórza Wiśnickiego na zachód od Stradomki. Atakujące od południa oraz od strony Łapanowa i doliny Stradomki wojska austriackie zdobywały je przez kilka dni. Po kilkudniowych niezwykle zaciętych walkach Austriacy wyparli wojska rosyjskie z tych terenów. 13 grudnia Rosjanie rozpoczęli odwrót dalej na wschód. Na cmentarzu tym pochowano: 16 żołnierzy armii rosyjskiej, 16 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Łącznie 32 żołnierzy, zidentyfikowano 13 żołnierzy. Opis cmentarza Cmentarz wykonany jest na planie prostokąta i ma betonowo-żelazne ogrodzenie składające się z betonowej ławy, betonowych słupków oraz żelaznych rur. Bramkę wejściową tworzą dwa betonowe słupki z zawieszonym między nimi łańcuchem. Głównym elementem dekoracyjnym jest znajdujący się na wprost bramki wejściowej betonowy postument w formie płyty zwieńczonej betonowym krzyżem. Zamontowano na niej duży żeliwny krzyż typu austriackiego (jednoramienny) oraz dwa mniejsze; jeden typu austriackiego, drugi rosyjskiego (dwuramienny). Na nagrobkach umieszczono niskie betonowe cokoliki z zamontowanymi na nich żelaznymi krzyżami wykonanymi z grubych płaskowników. Są to krzyże jednoramienne i dwuramienne. Na cmentarzu posadzono dwa drzewa. Losy cmentarza W okresie Polski międzywojennej doceniano rangę cmentarza i był wówczas pielęgnowany przez miejscową społeczność. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu. Dopiero w latach 80. zaczęła narastać świadomość potrzeby ochrony. Obecnie cmentarz jest pielęgnowany, a w 2010 został odnowiony. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 445 – Chrzanów

Cmentarz wojenny nr 445 – Chrzanów – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej zlokalizowany w Chrzanowie w województwie małopolskim. Niewielka żołnierska nekropolia znajduje się po wschodniej stronie cmentarza żydowskiego. Cmentarz jest mogiłą żołnierzy zmarłych podczas I wojny światowej w szpitalach, znajdujących się na terenie Chrzanowa. Pochowano na nim łącznie 171 żołnierzy austro-węgierskich i rosyjskich: Polaków, Rusinów, Czechów, Słowaków, Węgrów, Austriaków, Bośniaków, Chorwatów, Rosjan, Włochów. Pierwotnie cmentarz miał kształt trapezu. Na mogiłach stały drewniane krzyże. Z biegiem lat cmentarz uległ zniszczeniu. Już w 1932 roku notowano wypadki podbierania piasku z terenu przylegającego bezpośrednio do mogił żołnierskich, co zagrażało uszkodzeniem nekropolii, a w końcu lat 60. XX w. pojawiły się nawet plany likwidacji cmentarza ze względu na jego zdewastowanie. We wrześniu 2022 roku rozpoczęła się odbudowa cmentarza, która zakończyła się 1 listopada 2022 roku. Uroczyste otwarcie nastąpiło 8 listopada 2022 roku. Głównymi elementami cmentarza są: pomnik z kamiennych bloków zwieńczony krzyżem oraz wysoki drewniany krzyż. Zobacz też Cmentarz wojenny nr 444 – Chrzanów Przypisy
Cmentarz wojenny w Łopienniku Nadrzecznym

Cmentarz wojenny w Łopienniku Nadrzecznym – cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w powiecie krasnostawskim, w gminie Łopiennik Górny. Cmentarz usytuowany jest przy drodze krajowej 17, Krasnystaw – Piaski. Ma kształt prostokąta i otoczony jest symbolicznym ogrodzeniem z drutu kolczastego. Znajduje się na nim rotunda kamienna, pierwotnie pokryta dachówką, z wmurowaną granitową tablicą z napisem "Teren cmentarza wojennego z okresu I wojny światowej w miejscowości Łopiennik Nadrzeczny założony w 1915. Ilość poległych ogółem 595, w tym Żołnierze armii carskiej 195, żołnierze armii niemiecko - austriackiej 400". Bibliografia Cmentarz w Łopienniku Nadrzecznym Żołnierze Armii: austriackiej - niemieckiej - rosyjskiej, Ogólnopolska Komputerowa Baza Cmentarzy Wojennych] - Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa [dostęp 1-06-2013] Cmentarz wojenny w Łopienniku Nadrzecznym. trobal.pulawy.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-07)]., Cmentarze Wielkiej Wojny - Złe Miejsce dla Ślimaków
Cmentarz św. Józefa w Olsztynie

Cmentarz św. Józefa w Olsztynie – cmentarz założony w 1904 pomiędzy drogą do Starkowa (obecnie ul. Rataja) a ul. Wadąską (obecnie ul. Jagiellońska) w Olsztynie. W latach 1912–1913 w bezpośrednim sąsiedztwie cmentarza wybudowano kościół pod wezwaniem św. Józefa. Do 1924 cmentarz formalnie należał do parafii św. Jakuba, następnie do parafii św. Józefa. W 1921 wybudowana została kaplica cmentarna, która spłonęła w 1996. Cmentarz został zamknięty w 1962. Od 1984 znajduje się w rejestrze cmentarzy zabytkowych. Na cmentarzu znajduje się m.in. grób gen. Franciszka Ksawerego Ostrowskiego. Bibliografia Olsztyn 1353-2003. praca zbiorowa pod red. Stanisława Achremczyka i Władysława Ogrodzińskiego. Olsztyn: Ośrodek Badań Naukowych i Towarzystwo Naukowe im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, 2003, s. 605–606. ISBN 83-87643-38-6.
Cmentarz żydowski w Lesku

Cmentarz żydowski w Lesku – kirkut położony w Lesku. Dokładna data jego powstania pozostaje nieznana, pierwsze wzmianki na jego temat pochodzą z 1611 roku, a najstarszy zachowany nagrobek z 1548 roku. Z lat 1634–1703 nie ma żadnych pochówków, co pozwala domniemywać, że kirkut nie był użytkowany. Cmentarz ma powierzchnię około 3 ha. Zachowało się na nim około 2000 nagrobków. Jest ogrodzony siatką. Cmentarz wyróżnia się brakiem podziału na kwatery męskie i żeńskie, najstarsze zachowane macewy są pozbawione symboliki. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 228. Mapa WIG Ustrzyki Dolne Pas 51 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Lesku na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz żydowski w Lesku – bogata fotogaleria
Dawna loża masońska w Białymstoku

Dawna loża masońska w Białymstoku – klasycystyczny gmach dawnej loży masońskiej w Białymstoku. Został wybudowany w latach 1803–1806. Historia W latach 1956–2016 w budynku działała Książnica Podlaska im. Łukasza Górnickiego w Białymstoku. Gdy biblioteka zmieniła swoją lokalizację, w budynku zaczęło działać Biuro Promocji Województwa i Turystyki Urzędu Marszałkowskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Białystok, ul. Kilińskiego Jana 16 fotopolska.eu
Dawny Katolicki Dom Sierot z 1866 r. w Pleszewie

Dawny Katolicki Dom Sierot – budynek ten znajduje się w mieście Pleszew, które leży w województwie wielkopolskim, w powiecie pleszewskim na ulicy Podgórnej 14. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: 720/wlkp/A z 2.11.2008 Budynek powstał z inicjatywy szambelana Alfonsa hr. Taczanowskiego w 1866 roku. Pierwotnie miał on służyć jako szpital powiatowy. Niestety przez śmierć swojego fundatora budynek został oddany przez władze pruskie na aukcję. W wyniku tej aukcji, która miała miejsce 6 lipca 1872 roku nabywcą został ordynat Antoni Taczanowski, który przekazał swój nowy nabytek parafii pleszewskiej z przeznaczeniem na dom sierot. Zarząd nad budynkiem został przekazany Siostrom Miłosierdzia, czemu sprzeciwiły się władze pruskie, ponieważ w myśl ustaw "majowych" siostry zakonne nie mogły prowadzić czynności wychowawczych. Konflikt został zażegnany w 1878 roku. Siostry Miłosierdzia musiały opuścić zakład, a na ich miejsce przybyły Siostry Służebniczki, które jednak musiały ubierać się w stroje cywilne. W latach 1939–1945 Dom Sierot zostaje przekształcony przez okupanta na dom dla starców pochodzenia niemieckiego. Po zakończeniu II Wojny światowej dom ponownie przejęły Siostry Służebniczki przekształcając go na powrót w Dom sierot. W 1961 roku dom zostaje przejęty przez Inspektorat Oświaty i Wychowania w Pleszewie pod nazwą Państwowy Dom Dziecka. W 2004 roku budynek zostaje przejęty przez Siostry Salezjanki. Przypisy
Dobrynek

Dobrynek (także Dobrzynek) – jezioro na Pojezierzu Mrągowskim. Posiada słabo rozwiniętą linię brzegową o długości 2700 m, brzegi są wysokie i strome. Ławica w części opada stromo, są tu dwie głęboczki. Flora wynurzona jest uboga, występuje głównie trzcina. Wśród zanurzonej wyróżnia się rogatek i jaskier. Najczęściej występujące ryby to szczupaki, okonie, leszcze i płocie. Ryby drapieżne znajdują się głównie w południowej części jeziora. Przypisy
Dom Bieszków

Dom Bieszków – zabytkowy dom wiejski w Gdyni. Mieści się w Chyloni przy ul. św. Mikołaja. Zbudowany w 1914 roku z czerwonej cegły. Od początku istnienia należy do rodziny Bieszków. Charakterystycznym elementem obiektu jest zachowana stuletnia stolarka okienna. W 2011 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Gotikhaus (Puławy)

Das Gotikhaus (polnisch: Domek Gotycki) im Puławyer Czartoryski-Park ist ein neugotischer Pavillon, der im 19. Jahrhundert von Chrystian Piotr Aigner für die polnische Magnatin Izabela Czartoryska errichtet worden ist. Geschichte Das Gebäude wurde im 17. Jahrhundert als Pavillon für den nahegelegenen Palast gebaut. Der Pavillon wurde 1794 im russisch-polnischen Krieg zerstört. Czartoryska ließ den Pavillon 1801 bis 1809 im neugotischen Stil wieder aufbauen. Hierbei ließ sie antike Lapidaria einbauen, die sie auf ihren Reisen nach Italien und Spanien gesammelt hatte. Zweck des Pavillons war der Ausbau der Kunstsammlung der Czartoryskis, für die der Sibyllentempel zu klein geworden war. Die Czartoryskis stellten ihre Kunstschätze, zu denen Werke von Leonardo da Vinci, Rafael und Rembrandt gehörten, im Gotischen Haus und im Sibyllentempel im ersten polnischen öffentlichen Museum der Öffentlichkeit zur Verfügung. Nach der Niederschlagung des Novemberaufstandes 1831 wurden die Güter der Czartoryski enteignet und die Kunstschätze, die die Czartoryskis nicht rechtzeitig nach Krakau (Czartoryski-Museum) ausführen konnten, nach St. Petersburg verbracht. Nach dem Ersten Weltkrieg kamen die erhaltenen Kunstschätze, wie z. B. die gotischen Wawel-Köpfe zurück nach Polen, wo sie wieder auf den Wawel kamen. Im Gotikhaus befindet sich heute eine Ausstellung, die an die Blütezeit der Kunstsammlung von Puławy anknüpft. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Lublin Literatur S. Turski, M. Wyszkowski: Lubelszczyzna. Przewodnik. Wydawnictwo BESPOL, Lublin 2006, ISBN 83-923060-0-7, S. 96. Weblinks
Gothic House (Puławy)

The Gothic House (Polish: Dom Gotycki) or Domek Gotycki ("Little Gothic House") is a small neo-Gothic garden pavilion in Pulawy, Poland, forming part of the palace and park of the Pałac Czartoryskich. It was built between 1801 and 1809 to designs by Chrystian Piotr Aigner on the foundations of a Baroque garden pavilion which had been destroyed by Russian troops in 1794. Its masonry was partly new but partly also reused pieces of stone from historic buildings and sites in Italy, Spain and Poland collected by Izabela Czartoryska for her lapidarium. It was designed to expand the display space in the nearby Temple of the Sibyl, displaying items on the exterior as well as the interior. After the failure of the November Uprising in 1831 and the Russian confiscation of the Czartoryska family art collections, most of the stones embedded in the walls were removed or destroyed by the Russians. In 1869 Dmitry Tolstoy, Russian Minister of Education, instructed that all Polish cultural goods be removed. External links http://www.serwis.pulawy.pl/zabytki/dom_gotycki.htm Archived 2019-06-26 at the Wayback Machine
Dom Handlowy Chełmiec w Wałbrzychu

Dom Handlowy Chełmiec, dawniej Powszechny Dom Towarowy (PDT), Kaufhaus Schocken, Merkur – dom towarowy w Wałbrzychu, położony przy ulicy Słowackiego 7 w centrum miasta. Budynek został wzniesiony w stylu modernistycznym w 1928. Był to jeden z pierwszych domów towarowych niemieckiej sieci marketów Schocken. Po 1945 budynek został przejęty przez polskie Powszechne Domy Towarowe. W latach 1975–1990 było to największe centrum handlowe w mieście i okolicy, zaopatrujące klientów nie tylko z miasta ale też ze Świdnicy, Strzegomia, Dzierżoniowa, znajdowały się tutaj liczne sklepy różnych branż i punkty usługowe, sklepy samoobsługowe. W chwili obecnej znajduje się kilka sklepów i punktów usługowych, częściowo obiekt jest w prywatnych rękach. Za projekt architektoniczny odpowiedzialne było Biuro Projektowe Schocken, a architektem kierującym był Bernhard Sturtzkopf, wcześniej asystent i współpracownik Waltera Gropiusa. Zobacz też Galeria Victoria w Wałbrzychu Przypisy Linki zewnętrzne http://dolny-slask.org.pl/544969,Walbrzych,D_H_CHELMIEC.html na stronie Wratislaviae Amici
Dom Klattów w Knyszynie

Dom Klattów w Knyszynie – zabytkowy dom w Knyszynie. Został zbudowany pod koniec XVIII wieku z drewna na planie prostokąta. W domu zamieszkała rodzina Klattów, która przybyła na Podlasie z Niemiec. Po przejściu Knyszyna z zaboru pruskiego do rosyjskiego Klattowie pozostali w mieście, z czasem się polonizując. Poza Klattami w domu mieszkali Bartkiewiczowie oraz Piaseccy, którzy zbierali dokumenty dotyczące Knyszyna, przedmioty dawnych mieszkańców oraz inne pamiątki. Po śmierci ostatniej właścicielki dom przeszedł na własność gminy, która utworzyła ekspozycję, dostępną do zwiedzania. Przypisy
Dom przy Rynku 22 w Mielcu

Dom przy Rynku 22 w Mielcu – budynek znajdujący się w północnej pierzei rynku. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1078 z 28.02.1983. Zbudowany został w 1875 roku. Jest to budynek piętrowy, murowany. Posiada mansardowy dach z blachy. Fasada budynku jest bogato zdobiona motywami roślinnymi. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 16. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy Rynku 23 w Mielcu

Dom przy Rynku 23 w Mielcu – budynek znajdujący się w północnej pierzei rynku. Oznaczony jest numerem 23. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1079 z 24.06.1981. Zbudowany został pod koniec XIX wieku. Jednopiętrowy, murowany i otynkowany dom posiada dwuspadowy dach z blachy. Dwuosiowa elewacja frontowa, ozdobiona jest jedynie sztukaterią w formie plecionki na ściance kolankowej. Posiada balkon z żeliwną balustradą. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 16. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy Rynku 25 w Mielcu

Dom przy Rynku 25 w Mielcu – budynek znajdujący się we wschodniej pierzei rynku. Oznaczony jest numerem 25. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1122 z 21.11.1988. Zbudowany został na przełomie XIX i XX wieku. Jednopiętrowy, murowany i otynkowany dom jest przykryty jednospadowym dachem krytym dachówką. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 16. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy Rynku 3 w Mielcu

Dom przy Rynku 3 w Mielcu – budynek znajdujący się w południowej pierzei rynku. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1077 z 24.06.1981. Zbudowany został pod koniec XIX wieku. Jest to budynek piętrowy z balkonem, murowany i otynkowany. Posiada dwuspadowy dach kryty blachą. Na parterze mieści się salon fryzjerski „Laura”, wcześniej był tu bar „Jigger”. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 15. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy ul. Jadernych 5 w Mielcu

Dom przy ul. Jadernych 5 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-870 z 19.09.1990. Parterowy budynek na planie prostokąta wybudowany w latach dwudziestych XX wieku. Posiada przybudówkę od strony ogrodu. Dach dwuspadowy z blachy. Mieściła się tu filia Getin Banku. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 21. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy ul. Kościuszki 25 w Mielcu

Dom przy ul. Kościuszki 25 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-728 z 31.01.2012. Piętrowy dom wybudowany ok. 1914 r. w stylu secesji. Jest on murowany, otynkowany, przykryty czterospadowym dachem. Fasada z ryzalitem na osi, z balkonem. W budynku mieściła się poczta, a w czasie II wojny światowej Urząd Ziemski, po wojnie był tu dom mieszkalny. Mieściły się tu restauracje „Sas” i „Labirynt”. Parter i piwnice wynajmowane są prywatnym firmom, a na piętrze swoją siedzibę ma Związek Nauczycielstwa Polskiego. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 28. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy ul. Krasickiego 1 w Mielcu

Dom przy ulicy Krasickiego 1 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-1060 z 4.08.1991. Parterowy dom zbudowany w 1926 r. Jest to budynek murowany, otynkowany, kryty dwuspadowym dachem. Mieszkał w nim Franciszek Siorek, założyciel i drużynowy 1 Mieleckiej Drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki. Na budynku znajduje się poświęcona mu tablica pamiątkowa. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 22. ISBN 83-87549-23-1.
Dom przy ul. Mickiewicza 7 w Mielcu

Dom przy ul. Mickiewicza 7 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-988. Dom zaprojektowany przez krakowskiego architekta Tomasza Bujasa został zbudowany w latach 1900-1902. Jednopiętrowy, murowany i otynkowany budynek wzniesiony jest na planie litery „L”. Przykryty jest dwuspadowym dachem z blachy. Brama wjazdowa na podwórze posiada sklepienie w kształcie łuku. W stropie znajdują się haki ułatwiające wyładowywanie towarów z wozów. Na wybrukowanym podwórzu znajdują się dwa garaże, dawniej pełniące funkcje wozowni i stajni dla koni pociągowych. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 20. ISBN 83-87549-23-1.
Dom Ćwierzów w Przeworsku

Dom Ćwierzów w Przeworsku – XVIII-wieczny zabytkowy dom parterowy, zlokalizowany przy ul. Bernardyńskiej 3 w Przeworsku. Wzniesiony przez mieszczańską rodzinę Ćwierzów. Zbudowany został z drewna w 1794. Posiada czterospadowy dach, kryty pierwotnie gontem. W 1959 konserwację budynku przeprowadził Wojewódzki Konserwator Zabytków. W 1989 obiekt wpisano do Rejestru Zabytków. Przypisy Bibliografia Antoni Kunysz (red.): Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974, s. 471.
Domek Abrahama

Domek Abrahama – zabytkowy dom w Gdyni, jeden z najstarszych zachowanych zabytków w mieście. Znajduje się w Śródmieściu przy ul. Starowiejskiej. Dom został wybudowany w 1904 roku przez Jana Skwiercza. Od sierpnia 1920 roku do śmierci w czerwcu 1923 mieszkał w nim kaszubski działacz Antoni Abraham. W 1936 na ścianie frontowej umieszczono tablicę upamiętniającą Abrahama. W 1969 dom został wpisany do rejestru zabytków. Od 1970 do 2013 w domku funkcjonował oddział Muzeum Miasta Gdyni, w którym można było oglądać m.in. ekspozycję poświęconą najstarszym dziejom Gdyni, kiedy była jeszcze rybacką wioską. Od 2013 w obiekcie mieści się restauracja. Przypisy