NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Frydek (jezero)

Frydek je jezero na území města Wąbrzeźno v Kujavsko-pomořském vojvodství v Polsku. Je součástí geomorfologického celku Pojezeří Chełmiňské. Popis Rozloha vodní plochy se pohybuje od 24.5 ha do 26 ha nebo 27,3 ha. Hladina vody jezera se nachází v nadmořské výšce 94,7 m n. m. Průměrná hloubka je 7,2 m a maximální je 24,0 metrů. Jezero je značně znečištěné. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Frydek (jezioro) na polské Wikipedii. Externí odkazy Fotografie okolí jezera Frydek na Fotopolska.eu
Frydek (jezioro)

Frydek – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie wąbrzeskim, w całości położone na terenie miasta Wąbrzeźno, leżące na terenie Pojezierza Chełmińskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 24,5 ha przez 25,4 ha do 26,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 94,7 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,2 m, natomiast głębokość maksymalna 24,0 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i II kategorii podatności na degradację. W roku 1993 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Ze względu na znaczne ilości spływających do jeziora zanieczyszczeń jego wody są pozaklasowe. W wodach jeziora stwierdzono m.in. wysoką zawartość materii organicznej, deficyty tlenowe oraz bardzo wysoką koncentrację związków fosforu. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Frydek. W różnych publikacjach wymieniana jest oboczna nazwa tego jeziora – Okonin. Na północnym brzegu jeziora znajduje się grodzisko wczesnośredniowieczne. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Frydek na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Antoni-Rząsa-Galerie

Die Antoni-Rząsa-Galerie (poln. Galeria Antoniego Rząsy) wurde 1976 in Zakopane gegründet. Thema der Ausstellung ist das Wirken des Bildhauers und Holzschnitzers Antoni Rząsa. Die Galerie stellt Werke des Künstlers sowie wechselnde Ausstellungen aus. Die Galerie wird von dem Sohn des Künstlers Marcin Rząsa geführt. Literatur Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, S. 51, Wydawnictwo TRAWERS, Latchorzew, 1998 Weblinks culture.pl Homepage
Galeria Antoniego Rząsy

Galeria Antoniego Rząsy w Zakopanem – galeria autorska, wybudowana przez zakopiańskiego rzeźbiarza Antoniego Rząsę (1919–1980) przy ulicy Bogdańskiego 16a. Placówka wystawiennicza działa od 1976 r. Od 1981 r. prowadzi ją syn artysty, Marcin Rząsa (wraz z Magdą Ciszewską-Rząsą). Poza ekspozycją stałą rzeźb Antoniego Rząsy galeria prezentuje czasowe wystawy sztuki współczesnej. Linki zewnętrzne Galeria Antoniego Rząsy w Zakopanem, Culture.pl
Galeria Centrum

Galeria Centrum – była sieć domów towarowych w dużych miastach Polski, która wywodzi się z funkcjonujących w okresie PRL Powszechnych Domów Towarowych (zwanych popularnie pedetami). Spółka Spółka powstała w 1998 roku i była częścią koncernu NFI Empik Media & Fashion. Pod koniec lat 90. XX wieku firma przejęła akcje pochodzące z prywatyzacji Domów Towarowych Centrum (spółki państwowej, powstałej z przedsiębiorstwa Państwowe Domy Towarowe). W 2006 roku została sprzedana firmie Vistula & Wólczanka S.A., producentowi garniturów. Sieć sprzedawała ekskluzywne marki odzieżowe (w tym odzież damską, męską, młodzieżową, a także bieliznę) oraz obuwie, wyposażenie wnętrz, kosmetyki i perfumy. Według firmowych materiałów promocyjnych do marek własnych Galerii Centrum, dostępnych na ogół wyłącznie w jej sieci, należały m.in. Frodo, Navy, Autograf, Linear, Barbara B., Hoffland, City, Brooksbank, Urbanconcept, Implicate i Veronique. Ponadto sieć prowadziła stoiska marek zewnętrznych, m.in. River Island, Esprit, Wallis i Tatuum. Sieć domów towarowych Galeria Centrum opierała się głównie na pedetach, funkcjonujących w okresie PRL w głównych miastach Polski, a także otwierała nowe sklepy w centrach handlowych. 30 marca 2009 spółka Galeria Centrum Sp. z o.o. zgłosiła wniosek o upadłość z możliwością zawarcia układu. 2 lipca 2009 krakowski sąd rejonowy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu Galerii Centrum. Pod koniec września 2009 Sąd Rejonowy w Krakowie wydał decyzję o zmianie postanowienia i ogłoszeniu upadłości likwidacyjnej. Przesłankami tej decyzji była utrata płynności finansowej spółki, rosnące zadłużenie oraz brak porozumienia z wierzycielami. Przypisy
Gazownia przy ul. Grobla w Poznaniu

Gazownia przy ul. Grobla w Poznaniu, nazywana także Zakładami Siły, Światła i Wody – nieczynna gazownia miejska w Poznaniu zlokalizowana na dawnej warcianej wyspie Grobla. Pierwsze prace budowlane rozpoczęto w 1853 roku. Historia Jej projektantem, na zlecenie nadburmistrza Eugena Naumanna był brytyjski architekt John Moore. Rozruch aparatury do produkcji gazu koksowniczego z węgla kamiennego nastąpił 14 listopada 1856, a pierwsze dostawy gazu zaopatrywały 414 miejskich latarni podłączonych do instalacji. Już po roku działalności gazownia zaopatrywała około 1500 odbiorców. Moore oszacował koszt budowy zakładu na 420 tys. marek, podczas gdy w rzeczywistości wydano około 720 tys. marek. Węgiel początkowo dostarczany był z Anglii statkami do Szczecina, gdzie przeładowywano go na barki, które dostarczały go do gazowni, jednak po wybudowaniu linii kolejowej do Wrocławia węgiel zaczęto sprowadzać ze Śląska koleją. Zbudowano nawet specjalną bocznicę z Garbar przez Chwaliszewo, Czartorię na Groblę. W latach 1876–1913 roczna produkcja gazu wzrosła z 2 do 13 milionów m³. Zatrudnienie zwiększyło się trzykrotnie. W 1914 zakład zaspokajał potrzeby około 24 000 odbiorców. Początkowo prężnie rozwijający się zakład na przełomie XIX i XX wieku przeżywał trudności związane z konkurencją energii elektrycznej, jednak po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zakład ponownie zmodernizowano, prowadząc jednocześnie szeroko zakrojoną akcję reklamową. W wyniku tych działań 96% mieszkańców w 1939 roku korzystało z gazu wytwarzanego w miejskiej gazowni, a łączna długość sieci wynosiła 250 km. W latach powojennych w budynkach gazowni działała pracownia architektoniczna Jana Cieślińskiego, w której zatrudnieni byli m.in. Jerzy Liśniewicz, Jan Węcławski, Adam Hahn i Zdzisław Podoski. Powstały tu projekty budynków mieszkalnych na Komandorii, Dębcu oraz w centrum miasta (ulice Wodna i Klasztorna). Z pracowni powstała późniejsza Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych. W 1966 uruchomiono drugą gazownię na Głównej, która została jednak wkrótce zdemontowana i sprzedana do Chin. Miało to związek z doprowadzeniem w 1970 roku do Poznania gazociągu dostarczającego gaz ziemny. Przejście na nowe paliwo, sprawiło, że po 117 latach działalności, w 1973 roku, wygaszono gazownię, a znajdujące się na jej terenie obiekty zaczęły pełnić funkcję dystrybucyjną. Obecnie terenem zarządza Wielkopolska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o., który stopniowo odnawia budynki starej gazowni. Grobla wchodzi w skład zabytków i atrakcji trasy turystycznej Traktu Królewsko-Cesarskiego. Zobacz też wybuch gazu w gazowni na Grobli (1926) skwer Ignacego Łukasiewicza pomnik Zygi Latarnika i ławeczka Ignacego Łukasiewicza Przypisy Linki zewnętrzne Historia Zakładu Gazowniczego w Poznaniu. Wielkopolska Spółka Gazownictwa. [dostęp 2016-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-20)]. Historia oddziału w Poznaniu. Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o.. [dostęp 2016-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-07)].
Geofizyka Kraków

Geofizyka Kraków S.A. w likwidacji w upadłości – polskie przedsiębiorstwo geofizyczne, świadczące usługi na rzecz poszukiwań złóż węglowodorów (gazu ziemnego i ropy naftowej), a także wód geotermalnych oraz monitorowania złóż i zbiorników gazu. Przedsiębiorstwo prowadziło prace sejsmiczne, przetwarzało i interpretowało dane sejsmiczne, dokonywało pomiarów geofizyki i sejsmometrii wiertniczej. Jest spółką akcyjną, należącą do grupy kapitałowej PKN Orlen. Od 2016 w likwidacji, likwidatorami są Piotr Antonik i Jerzy Trela. Od 2020 w upadłości. Historia Przedsiębiorstwo zostało powołane jako Przedsiębiorstwo Geofizyki Przemysłu Naftowego w 1956 roku. Od tego czasu kilkakrotnie zmieniało nazwę – w 1958 roku był to Zakład Geofizyki Przemysłu Naftowego, w 1961 roku powrócono do formy „Przedsiębiorstwo”, w 1967 roku w nazwie pojawił się Kraków – „Przedsiębiorstwo Geofizyki Górnictwa Naftowego – Kraków”. Po utworzeniu Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w 1982 roku, przedsiębiorstwo po raz kolejny zmieniło nazwę i funkcjonowało do 1996 roku jako Zakład – Geofizyka Kraków. Od 1996 stało się oddziałem PGNiG w Krakowie, o nazwie PGNiG SA, Oddział Geofizyka Kraków. Osobowość prawną zyskała w 1998 roku, kiedy stało się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym właścicielem był PGNiG SA. W lipcu 2012 roku przedsiębiorstwo zostało przekształcone w spółkę akcyjną. Z dniem 1 sierpnia 2016 Geofizyka Kraków jest w likwidacji. W 2008 roku pracownik spółki, Piotr Stańczak został porwany i w 2009 roku zamordowany w Pakistanie. Działalność Siedziba główna Geofizyki Kraków mieści się w Krakowie przy ul. Łukasiewicza 3, na Olszy. W Krośnie mieści się Baza Geofizyki Wiertniczej, przedsiębiorstwo ma także dwie grupy pomiarowe geofizyki wiertniczej. Oddziały zagraniczne przedsiębiorstwa znajdują się na Słowacji, w Czechach, Libii, Pakistanie, Omanie i Gruzji. Na stałe przedsiębiorstwo zatrudnia około 500 osób. Geofizyka Kraków jest kontraktorem geofizycznym, czyli firmą usługową, która prowadzi badania na zlecenie firm poszukujących węglowodorów lub wód geotermalnych, a także firm z branży wydobywczej i górnictwa. Firma prowadzi przede wszystkim badania sejsmiczne, zarówno 2D, jak i 3D. Geofizyka Kraków specjalizuje się w sejsmice lądowej. Oferuje swoim klientom kompleksowe usługi, od momentu projektowania badań, przez akwizycję danych sejsmicznych, aż po przetwarzanie i interpretację danych. W badaniach stosuje głównie wibratorową metodę wzbudzania fali sejsmicznej. Pozyskane w ten sposób dane podlegają przetwarzaniu i interpretacji, w wyniku czego obrazuje się geologiczną budowę podłoża. Geofizyka Kraków wykonuje także pomiary z zakresu geofizyki wiertniczej i sejsmometrii wiertniczej. Oprócz Polski spółka pracowała także na Słowacji, Węgrzech, w Czechach, Danii, Austrii, Turcji, Ukrainie, Syrii, Libii, Gruzji, Omanie i Pakistanie. Klientami Geofizyki Kraków byli: BP, ExxonMobil, OMV, Eni, KGHM, RWE, Orlen Upstream, MOL i wielu innych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona firmowa Geofizyki Kraków (wersja archiwalna) Strona firmowa PGNiG
Gmach NOT w Poznaniu

Gmach NOT (także: Dom Technika) – modernistyczny, trzypiętrowy budynek Naczelnej Organizacji Technicznej w Poznaniu, zlokalizowany w obrębie Dzielnicy Cesarskiej, przy ul. Wieniawskiego 5/9. Charakterystyka Obiekt zajął miejsce dwóch willi, spalonych w 1945, które stanowiły o charakterze zabudowy tej części Dzielnicy Cesarskiej (jak np. zachowane do naszych czasów: Instytut Higieny lub Bank Listów Zastawnych). Budynek powstał w latach 1960–1963 według projektu Henryka Jarosza, Jerzego Liśniewicza oraz Jana Wellengera jako dwupiętrowy. Został nadbudowany o kolejną kondygnację w latach 80. XX wieku. Konstrukcja jest żelbetowa, a elewacja wyraźnie podkreśla elementy wertykalne. Wewnątrz umieszczono dużą salę obrad, trzy sale konferencyjne, bibliotekę, czytelnię i inne pomieszczenia związane z potrzebami NOT. Założenie nie zostało w zasadzie ukończone – brakuje m.in. planowanej części hotelowej. Od zachodu, do torowisk kolejowych, rozciąga się wewnętrzny, ale dostępny, efektowny modernistyczny ogród z pergolą i różanecznikami. W pobliżu znajdują się inne ważne zabudowania Dzielnicy Cesarskiej: Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki, Collegium Minus UAM, Pomnik Adama Mickiewicza oraz Ofiar Czerwca 1956. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 308, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8. http://www.not.poznan.pl/ – strona NOT w Poznaniu (dostęp 6.09.2010)
Gmach Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim

Gmach Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim – eklektyczny budynek sądowy zlokalizowany w Grodzisku Wielkopolskim przy ulicy Żwirki i Wigury 3. Obiekt wzniesiono w 1905 r. w stylu neobarokowym. Prace budowlane rozpoczęły się w kwietniu 1904 r. Projekt budynku ówczesnego sądu powiatowego został opracowany przez Ministerstwo Robót Publicznych pod nadzorem architekta Saala. Budową zajęła się firma Wilhelma Gutsche, a jej koszt wyniósł 196 tys. marek. Wyposażenie kosztowało dodatkowo 14 600 marek. Ozdobną elewację budynku wykonano z piaskowca pochodzącego z okolic dzisiejszej Warty Bolesławieckiej. Na zapleczu sądu powstało więzienie, które od 1976 r. jest zakładem poprawczym. Obok przy ul. Więziennej 1 znajduje się przebudowany dawny dom sędziego z ok. 1905 r. Siedziba sądu należy do najbardziej reprezentacyjnych i okazałych budowli Grodziska Wielkopolskiego. W jego sąsiedztwie znajduje się również zabytkowy budynek starostwa powiatowego. Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Grodzisk Wielkopolski, Wydawnictwo WBP, Poznań 1995, ISBN 83-85811-26-5, Str. 41 Linki zewnętrzne Sąd Rejonowy w Grodzisku Wielkopolskim
Gmach dawnego Liceum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu

Gmach dawnego Liceum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu – 3-piętrowy budynek neorenesansowy o architekturze nawiązującej do stylu włoskiego. Układ budynku z przestronnymi salami i aulami, przystosowany do celów edukacyjnych. Do najlepiej zachowanych należy aula główna na najwyższym piętrze, bogato zdobiona freskami, z dużymi frontowymi panoramicznymi oknami. Historia W dniu 29 października 1894 r. w obecności przedstawiciela carskiej Rosji, pod której zaborem znajdował się Sosnowiec i licznie zgromadzonych mieszkańców miasta, otwarta została Sosnowiecka Szkoła Realna – pierwsza szkoła średnia w Zagłębiu Dąbrowskim, ufundowana przez niemieckiego przemysłowca Heinricha Dietla. Przez trzy lata szkoła mieściła się w odpowiednio przystosowanym do tego celu budynku fabrycznym, jednak ciągły wzrost liczby uczniów i rozwój szkoły pod względem programowym spowodowały, że Heinrich Dietel postanowił wybudować dla jej potrzeb nowy gmach. Nowy budynek wzniesiono w latach 1895–1898. Uroczyste otwarcie nowego budynku miało miejsce 3 grudnia 1898 r.. W latach 1894–1970 siedzibę Szkoły Realnej przekształcono w Gimnazjum, a następnie Liceum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu. W latach 1970–2009 budynek stał się główną siedzibą Wydziału Techniki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W 2013 r. nieruchomość wróciła do miasta, które w 2017 r. sprzedało go nowemu właścicielowi. Od 1 kwietnia 2022 r. budynek dawnej Szkoły Realnej jest siedzibą Sądu Okręgowego w Sosnowcu. Przypisy
Budynek dawnej Komory Wodnej w Warszawie

Budynek dawnej Komory Wodnej w Warszawie, także dom Mostowy, dom Pod Kolumnami – zabytkowy budynek znajdujący się w Warszawie, w dzielnicy Praga-Północ przy ul. ks. Ignacego Kłopotowskiego 1/3. Historia Klasycystyczny budynek został wybudowany w latach 1824–1825 według projektu Antonia Corazziego jako miejsce poboru opłat za przejazd przez most łyżwowy na Wiśle, łączący ulice Bednarską i Brukową (obecnie ul. ks. I.Kłopotowskiego); za jego odpowiednik na lewym brzegu Wisły niesłusznie uważa się budynek łazienek Teodozji Majewskiej przy ul. Bednarskiej 2/4. Budynek przestał pełnić swoją pierwotną funkcję w 1864, po oddaniu do użytku stałego mostu Aleksandryjskiego (mostu Kierbedzia). W II poł. XIX wieku budynek z powodu złego stanu technicznego przebudowano i podwyższono. Pierwotną formę przywrócono podczas renowacji w latach 1975−1978. Budynek został uszkodzony w czasie II wojny światowej. W 1945 zajmowali go saperzy radzieccy budujący most wysokowodny. Po 1945 został odbudowany na siedzibę Biura Turystyki Zagranicznej „Juventur”. W latach 1964–1967 w sąsiedztwie wzniesiono osiedle Panieńska. W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Jest jednym z najstarszych zabytków Pragi. Obecnie mieści się w nim Urząd Stanu Cywilnego m. st. Warszawy Dzielnicy Praga-Północ. Opis Składający się z trzech przęseł ryzalit środkowy rozczłonkowany jest masywnymi filarami, pomiędzy którymi osadzono pary kolumn jońskich wspierających imposty na których rozpięte są arkady. Zwieńczeniem ryzalitu jest trójkątny tympanon w polu którego znajduje się płaskorzeźba dłuta Tomasza Accardiego przedstawiająca Posejdona na rydwanie zaprzężonym w konie o rybich ogonach. Portyk kryje elewację z drzwiami na osi środkowej flankowanymi trzema osiami okien z każdej strony. Ponad gzymsem w partii wszystkich osi znajdują się płyciny z płaskorzeźbami. Elewacja z wyjątkiem półpiętra ozdobiona jest pasowym boniowaniem. Oba jednokondygnacyjne skrzydła boczne mają liczące po pięć przęseł portyki i zwieńczone są pełnymi attykami. Na budynku zachowały się tabliczki informujące o rekordowo wysokich stanach Wisły, m.in. w latach 1813 i 1844. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 349. ISBN 83-01-08836-2.
Gładkie Łaziska

Gładkie Łaziska – polana w dolnych partiach Łopienia (961 m n.p.m.) w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się na wysokości ok. 600 m n.p.m. we wschodnich podnóżach Łopienia Wschodniego, ponad przysiółkiem Zaświercze należącym do Słopnic. Nie jest opisana w przewodnikach turystycznych i nie znajduje się przy szlaku turystycznym, jest jednak zaznaczana na szczegółowych mapach. Jest otoczona z wszystkich stron lasem i znajduje się na niezbyt stromym stoku. Z polany widok na Ostrą, Cichoń, Modyń, Świerczek i Mogielicę. Jak wiele innych polan Beskidu Wyspowego powstała w wyniku wyczerpania terenów możliwych do uprawy we wszystkich bardziej do tego celu nadających się miejscach w dolinach rzecznych. Przy wzrastającej liczbie ludności i braku innych źródeł utrzymania zaczęto wyrąbywać lasy w stromych zboczach gór. Pod koniec XIX w. Łopień był znacznie bardziej wylesiony, niż obecnie. W wielu miejscach do tej pory istnieją jeszcze zarośnięte już przez las ślady zagonów, wiele istniejących jeszcze polan w ostatnich latach jest zalesiane, lub samorzutnie zarasta lasem. Niektóre w najniższych partiach są jeszcze wykorzystywane jako łąki lub pastwiska. Polana Gładkie Łaziska była dawniej użytkowana jako pole orne. Prowadzi do niej dość dobra droga gruntowa. Mieszkańcy należącego do Słopnic osiedla Wójtostwo uprawiali na niej zboża i ziemniaki, ich domy odległe były około 1 km od polany. Aby ustrzec plony przed zniszczeniem przez liczne na Łopieniu dziki, wiązano psa, który odstraszał je swoim szczekaniem. Raz dziennie noszono mu jedzenie i picie. Po północnej stronie polany przepływa niewielki strumyk wypływający powyżej ze źródła. Pod koniec lat 90. XX wieku zaprzestano uprawy polany, ale jest ona dalej wykorzystywana jako łąka i pastwisko i jest regularnie koszona. Da polany można dojść od żółtego szlaku turystycznego prowadzącego z Tymbarku podnóżami Łopienia przez Zaświercze na Mogielicę. Przy przystanku ścieżki dydaktycznej Leśna Apteka należy podejść około 300 m w górę. Bibliografia Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2012-01-10]. Sebastian Flizak. Polany w Gorcach i Beskidzie Wyspowymi. „Wierchy”. Grudzień 2006. 35/1966.
Hauptschlüssel-Erbstollen

Der Hauptschlüssel-Erbstollen ist ein Bergbaustollen im Oberschlesischen Industriegebiet, der von 1799 bis 1863 zur Entwässerung erbaut wurde. Das Mundloch, an dem das gesamte Wasser zu Tage trat, befindet sich in der Stadt Zabrze (deutsch: Hindenburg OS). Er diente der Entwässerung der Königin-Luise-Grube in Zaborze und der Königsgrube der Königshütte in Königshütte OS und zum Transport der Bergbauerzeugnisse mit Booten zum Klodnitzkanal. Dies geschah auch über das Beuthener Wasser, das das Mundloch und den Kanal miteinander verband. Geschichte Initiator und Planer des Erbstollenbaus war Graf Friedrich Wilhelm von Reden. Am 13. Juli 1799 begannen die Arbeiten an dem 14 Kilometer langen unterirdischen Bau vom damaligen Alt-Zabrze nach Königshütte. Am 18. Oktober 1800 fand die Einweihung des Hauptschlüssel-Erbstollens in Anwesenheit des Staatsministers Freiherr Karl August von Hardenberg und Graf Friedrich Wilhelm von Reden statt. 1951 wurde das schmuckvoll gestaltete Mundloch (mit der Jahreszahl 1791, dem Spruch „Glück auf!“ und einem Wappen mit den Bergbausymbolen Schlägel und Eisen und einer Krone im Schild) abgetragen, der Zugang zum Stollen vermauert. Seit 2008 wird das Gelände um den Stollenausgang revitalisiert und eine Touristeninformation wurde erbaut. Auch das Mundloch wurde wiederhergestellt. Eine Strecke des Erbstollens von 2,5 Kilometern Länge soll zukünftig für touristische Zwecke zugänglich gemacht werden. Weblinks Artikel Nowa atrakcja Sztolni ma 191 lat
Głębokie Jezioro (Pojezierze Mrągowskie)

Głębokie Jezioro – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. mrągowskim, w gminie Mrągowo na zachód od Mrągowa, leżące na terenie Pojezierza Mrągowskiego. Brzegi jeziora są wysokie przeważnie strome. Od południa łączy się z jeziorem Kociołek, a od północy z Średnim Jeziorem. Długość jeziora wynosi 750 m, a szerokość 600 m. Potocznie jezioro nazywane jest Gwiazdowskim, ponieważ kształtem przypomina gwiazdę. Od wschodu i południa otoczone jest lasem. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 24,0 ha do 25,3 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 141,6 m n.p.m. lub 145,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 12,0 m, natomiast głębokość maksymalna 36,8 m. Zobacz też Inne jeziora o nazwie: Jezioro Głębokie Przypisy
Hala Gawłowska

Hala Gawłowska – polana w Grupie Lipowskiego Wierchu i Romanki w Beskidzie Beskid Żywiecko-Orawskim. Położona jest na południowych, podszczytowych stokach pomiędzy Boraczym Wierchem (1244 m) a Lipowskim Wierchem (1324 m). W przeszłości była intensywnie użytkowana pastersko, stąd tradycyjna nazwa „hali”, niemająca jednak nic wspólnego z halą jako piętrem roślinnym w górach. Drugi człon nazwy pochodzi od właściciela Gaweł. Hala Gawłowska znajduje się w granicach wsi Złatna w województwie śląskim, w powiecie żywieckim w gminie Ujsoły. Położona jest na wysokości około 1160–1250 m powyżej źródeł Zająców Potoku i Śmierdzącego Potoku. Są tutaj dwie hale; część zachodnia to Hala Gawłowska, część wschodnia to hala Bieguńska. Prowadzą przez nie dwa szlaki turystyczne. Polana jest dobrym punktem widokowym na południową stronę, szczególnie na graniczny, polsko-słowacki grzbiet od Pilska po Wielką Raczę. Widoczne z niej są również Tatry i Góry Choczańskie. W przenawożonych miejscach, gdzie dawniej stały koszary dla owiec rosną łany szczawiu alpejskiego. Szlaki turystyczne Rajcza – Zapolanka – Redykalny Wierch – hala Bacmania – Hala Gawłowska – hala Lipowska – hala Rysianka – Romanka Milówka – schronisko PTTK na Hali Boraczej – Redykalny Wierch – Bacmania – Hala Gawłowska – schronisko PTTK na Hali Rysianka – Żabnica-Skałka. Przypisy
Kaziorka

Kaziorka lub Hala Koziarka – polana na Rysiance w Beskid Żywiecko-Orawski. Nazwa hala jest pasterskiego pochodzenia – dawniej w Karpatach halami nazywano polany, które nie były koszone, tylko wypasane. Hala Koziorka znajduje się na wysokości około 1300–1320 m, tuż pod wierzchołkiem Rysianki, na zachodnich stokach Szyndzielnego Gronia (grzbiet opadający z Rysianki do doliny Żabniczanki). Od dawna nie jest użytkowana, pasterstwo w Karpatach załamało się bowiem w latach 1980. z przyczyn ekonomicznych, szczególnie na wysokogórskich, oddalonych od osiedli ludzkich halach. Kaziorka znajduje się w granicach wsi Żabnica w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Węgierska Górka. Położona jest poza szlakami turystycznymi, z tego też względu nie jest opisywana w przewodnikach turystycznych, zaznaczana jest jednak na mapie. Dobrze widoczna jest np. z Hali Boraczej i szczytu Prusowa. Przypisy