NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centralny Cmentarz Komunalny w Toruniu

Centralny Cmentarz Komunalny w Toruniu – największa toruńska nekropolia, założona w 1976 roku. Lokalizacja Cmentarz znajduje się w północnej części miasta, w dzielnicy Katarzynka, przy trasie wylotowej na Gdańsk – od północy i wschodu ograniczony nieużytkami, od południa ulicą Stalową, zaś od zachodu ulicą Grudziądzką. Główne wyjście do cmentarza znajduje się przy ulicy Grudziądzkiej 192. Historia Budowę dużego cmentarza komunalnego dla mieszkańców Torunia, władze miasta planowały już w latach 30. XX wieku. Wtedy to architekt miasta, Ignacy Tłoczek, zaproponował założenie nekropolii we wschodniej części miasta, czyli w dzisiejszej dzielnicy Rubinkowo, w sąsiedztwie Fortu II dawnej Twierdzy Toruń. Planów tych jednak nigdy nie zrealizowano. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku rozpoczęto prace przygotowawcze do budowy Centralnego Cmentarza Komunalnego w dzisiejszej lokalizacji. Pierwsze pochówki na tym cmentarzu odbyły się w 1976 roku. 5 października 2014 roku odbyło się poświęcenie zbiorowego grobu – miejsca pamięci Dziecka Utraconego. Pochowani Spoczywają tu m.in.: Halina Turska (1901–1979) – językoznawca, profesor UMK Stanisław Paczkowski (1933-1989) – wojewoda toruński w latach 1981–1982 Adam Lewandowski (1906-1992) – przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej w latach 1959–1963 Teodor Błachowiak (1908-1994) – przewodniczący Miejskie Rady Narodowej w latach 1949–1954 Zdzisław Ciara (1932–1990) – konserwator zabytków województwa bydgoskiego, dyrektor Muzeum Okręgowego w Toruniu Ignacy Dudojć (1950–1999) – działacz podziemnej Solidarności, podsekretarz stanu w III RP Tadeusz Konarski (1924–2000) – samorządowiec, przewodniczący Miejskie Rady Narodowej w Toruniu w latach 1954–1959 i 1963–1974 Witold Armon (1924–2002) – bibliotekoznawca, etnolog, lituanista, związany z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika Lucjan Borowiecki (1925–2000) – chemik, profesor UMK Jarosław Mianowski (1966–2009) – muzykolog, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Edward Hyra (1938–2009) – generał brygady WP, komendant Wyższej Szkoły Lotniczej w Dęblinie Roman Kościecha (1949–2009) – żużlowiec Andrzej Majchrzakowski (1958–2011) – maratończyk, triathlonista, ironman, nauczyciel Edward Towgin (1923–2012) – pułkownik LWP, d-ca 25 Samodzielnego Dywizjonu Dowozu Rakiet Tadeusz Wandzel – podpułkownik LWP, d-ca 1 Batalionu Szturmowego Wanda Gugnacka-Fiedor (1945–2019) – biolog, profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy
Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy

Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy (CIOP-PIB) – państwowy instytut badawczy zajmujący się tematyką kształtowania warunków pracy, zgodnie z psychofizycznymi możliwościami człowieka. Charakterystyka Zgodnie z ustawą z dnia 4 kwietnia 1950 r. o utworzeniu Centralnego Instytutu Ochrony Pracy i jego statutem, do zakresu działań instytutu należą: prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych oraz realizacja innych zadań ustalonych dla Instytutu przez Radę Ministrów w programach wieloletnich prowadzenie innych niż określone w pkt. 1 badań naukowych i prac rozwojowych w zakresie ochrony pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, a także wdrażanie ich wyników do praktyki w celu eliminacji lub ograniczenia przyczyn powodujących wypadki przy pracy i choroby zawodowe upowszechnianie wyników ww. prac, przez wydawnictwa, publikacje, konkursy, wystawy, konferencje naukowe, sympozja i seminaria podejmowanie działalności w zakresie doskonalenia metod prowadzenia badań naukowych i prac rozwojowych tworzenie programów i pomocy edukacyjnych dla systemu edukacji narodowej oraz prowadzenie szkoleń i kształcenia podyplomowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii opracowywanie i opiniowanie standardów w zakresie ochrony pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, a także warunków przestrzegania tych standardów prowadzenie certyfikacji w zakresie uzyskanych akredytacji, a także certyfikacji innych wyrobów lub usług związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy oraz wykonywanie badań laboratoryjnych do celów certyfikacji prowadzenie działalności w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej, własności przemysłowej i intelektualnej oraz współpracy naukowej z wiodącymi ośrodkami w kraju i za granicą opracowywanie analiz, ocen i ekspertyz wykonywanie innych zadań zlecanych przez organ nadzorujący. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Centralny Poligon Sił Powietrznych

Centralny Poligon Sił Powietrznych (znany też pod nazwą Poligon Ustka-Wicko Morskie) – poligon położony nad brzegiem Morza Bałtyckiego między Ustką a Jarosławcem, nad jeziorem Wicko, o powierzchni ok. 4000 ha. Niegdyś odgrodzony od reszty lądu płotem i innymi zabezpieczeniami, obecnie pilnowany doraźnie (posterunki na drogach wjazdowych). Zamykany szczelnie dla postronnych tylko w czasie ćwiczeń. Na terenie poligonu znajduje się wieś Wicko Morskie wraz z nieczynnym lotniskiem Wicko Morskie. Nazwy poligonu 1946 – Ośrodek Szkolenia Poligonowego Wojsk OPL; 1952 – Ośrodek Szkolenia Poligonowego Artylerii Przeciwlotniczej; 1954 – Centralny Poligon Artylerii Przeciwlotniczej; 1961 – Filia Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Ustce; 1966 – Obóz Ćwiczeń i Poligon Artylerii Przeciwlotniczej; 1970 – Ośrodek Szkolenia Poligonowego Artylerii i Wojsk Obrony P/Lot; 1981 – Ośrodek Szkolenia Poligonowego Wojsk Obrony Przeciwlotniczej; 2003 – Centralny Poligon Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej; 2004 – Centralny Poligon Sił Powietrznych. Dowódcy ppłk Kazimierz Jackowski, 1946 – 1946; por. Leon Pilczuk, 1946 – 1946; ppłk Aleksander Iliaszewicz, 1946 – 1947; por. Leon Pilczuk, 1947 – 1957; mjr Tadeusz Ożga, 1957 – 1959; mjr Witold Pawulski, 1959 – 1961; ppłk Władysław Kordas, 1961 – 1966; płk Stanisław Pałka, 1966 – 1968; płk Władysław Owsiany, 1968 – 1990; płk dr Jan Olech, 1990 – 2004; płk dypl. Ryszard Marcinkowski, 2004 – 2007; płk dypl. inż. Andrzej Witek, 11.10.2007 – 30.05.2014; płk Bogusław Atalski, 2015 – 2018. płk Stefan Świdurski 2018 – Tradycje decyzją Nr 10/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2007 ustanowiono święto jednostki na dzień 1 września decyzją Nr 93/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2007 wprowadzono odznakę pamiątkową decyzją Nr 431/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 października 2015 wprowadzono oznakę rozpoznawczą decyzją Nr 65/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 13 maja 2022 wprowadzono nową odznakę pamiątkową decyzją Nr 33/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 marca 2026 patronem jednostki został gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer Przypisy Linki zewnętrzne Centralny Poligon Sił Powietrznych – strona oficjalna Centralny Poligon Sił Powietrznych
Centrum Formacyjno-Szkoleniowe „Księżówka” w Zakopanem

Centrum Formacyjno-Szkoleniowe „Księżówka” – dom rekolekcyjny Konferencji Episkopatu Polski w Zakopanem, w województwie małopolskim. Księżówka mieści się w przy Alei Przewodników Tatrzańskich 2. Historia Początki Księżówki można datować na dzień 23 lutego 1910 r., kiedy Towarzystwo domu zdrowia dla Księży zakupiło za kwotę 90 000 koron dom zwany "Adasiówką" znajdujący się przy Alei Przewodników Tatrzańskich. Po późniejszych przebudowach i adaptacjach dom ten stanowi Część "A" budynku. Do tej pory zachowując oryginalną drewnianą formę. W późniejszych latach Księżówka była rozbudowywana o kolejne – już murowane elementy. W 1997 roku, przebywając w Polsce z wizytą apostolską, papież Jan Paweł II nawiedził Księżówkę i spędził tu kilka dni. Specjalnie dla niego został przygotowany apartament na I piętrze oraz dobudowano windę. Od lipca 2007 dyrektorem Księżówki jest ks. Lesław Mirek. Modernizacja domu W lutym 2010 roku rozpoczął się remont i modernizacja domu. Inwestycja dofinansowywana z funduszy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska oraz z funduszy SIDA obejmowała ocieplenie całego domu, wymianę okien i drzwi, oraz modernizację systemu ogrzewania. Podczas wykonywania tych prac jednocześnie dokonano modernizacji pokoi, oraz gruntownej przebudowy kaplicy. Generalnym wykonawcą prac w Księżówce była firma INTER-BUD z Krakowa. Jubileusz 100-lecia 25 listopada 2010 odbyły się uroczystości jubileuszu 100-lecia Księżówki. Obchody rozpoczęły się od nabożeństwa w nowo wyremontowanej kaplicy. W obchodom towarzyszyły obrady Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski, oraz spotkanie władz samorządowych województwa małopolskiego i okolicznych powiatów. Przypisy Bibliografia Piotr Natanek: Z dziejów domu zdrowia dla księży w Zakopanem zwanym "Księżówką". Stefan Misiniec: Jan Paweł II w „Księżówce” i pod Giewontem. Kraków: Wydawnictwo św. Stanisława, 2005. ISBN 83-7422-025-2.Sprawdź autora:1. Linki zewnętrzne Strona Centrum Formacyjno-Szkoleniowego Księżówka
Centrum Handlowe Rondo

Centrum Handlowe Rondo – najstarsze centrum handlowe w Bydgoszczy. Łączna powierzchnia obiektu wynosi 60 tys. m². W skład galerii wchodzi 49 butików, 7 restauracji, 23 lokale usługowe, hipermarket Auchan (dawniej Géant i Real), strefa wypoczynku i spotkań O!pen Space oraz parking podziemny. Budowa rozpoczęła się w listopadzie 1997 roku. Centrum zostało otwarte 17 marca 1999 roku i początkowo nazywało się King Cross Bydgoszcz (do października 2003 roku, następnie zmieniono nazwę na Rondo). Znajduje się przy ul. Kruszwickiej, przy drodze wojewódzkiej 238, na terenie osiedla Wilczak, obok Ronda Grunwaldzkiego. W miejscu centrum handlowego istniały przez wiele lat ogródki działkowe oraz kino "Mimoza". Właścicielem galerii jest Star Capital Finance, a zarządcą firma Apsys Polska. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Centrum Handlowego Rondo
Sanctuaire Saint-Jean-Paul-II de Cracovie

Le sanctuaire Saint-Jean-Paul-II de Cracovie (en polonais : Sanktuarium św. Jana Pawła II), inclus dans le centre Jean-Paul-II « N’ayez pas peur » (Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”), est un sanctuaire religieux de l’Église catholique consacré à l’ancien pape et saint Jean-Paul II, très populaire en Pologne, son pays d’origine. Il est situé à Cracovie. Historique du centre Le centre « N’ayez pas peur » est fondé par l’ancien secrétaire du pape Jean-Paul II, depuis archevêque de Cracovie, Monseigneur Stanislaw Dziwisz, le 2 janvier 2006. Il est situé près du sanctuaire de la Miséricorde-Divine de l’arrondissement de Łagiewniki, dévotion de laquelle l’ancien pape fut l’un des plus ardents propagateurs. La première pierre du centre fut posée par le pape Benoît XVI le 23 octobre 2010, au cours de son premier voyage apostolique en Pologne. Le centre comporte les édifices suivants : le sanctuaire Saint-Jean-Paul-II ; l'institut Jean-Paul-II ; un centre de volontariat ; un musée dédié au saint ; une maison de pèlerinage ; un centre de conférences ; une maison de retraite spirituelle ; un parc ; un centre de convalescence. Sanctuaire L'idée du sanctuaire a été concrétisée le 11 juin 2011, quelques semaines après la béatification de l'ancien pape. Il est consacré au bienheureux puis saint en 2014 Jean-Paul II. L'église est solennellement consacrée le 23 juin 2013 par l'archevêque de Cracovie, Stanislaw Dziwisz. L'intérieur est richement décoré de fresques relatant les moments forts du pontificat de Jean-Paul II. C'est un édifice moderne, de style contemporain. C'est un grand centre de pèlerinage pour les admirateurs de Jean-Paul II, car il s'y trouve d'importantes reliques de celui-ci, comme par exemple : sa croix papale, sa mitre, sa chasuble, une fiole de sang (placée dans une petite châsse dans le maître-autel). Chaque 22 octobre (fête liturgique de la Saint-Jean-Paul-II), d'importants pèlerinages, célébrations et processions y sont organisés. Sources site officiel du Centre N'ayez pas peur http://www.sanktuariumjp2.pl/index.php/sanktuarium Portail du catholicisme Portail de Cracovie
Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się”

Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!” – ośrodek rzymskokatolicki poświęcony życiu i twórczości papieża Jana Pawła II działający w Krakowie. Centrum ma pełnić funkcje wotum dziękczynnego narodu za pontyfikat Karola Wojtyły. Nazwa Centrum nawiązuje do pamiętnych słów Jana Pawła II wypowiedzianych w 1978 r. podczas inauguracji pontyfikatu: Nie lękajcie się. Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi! Zgodnie ze statutem centrum powołano dla „upamiętnienia pontyfikatu sługi Bożego papieża Jana Pawła II”. Centrum ma za zadanie upowszechnianie i twórcze rozwijanie dziedzictwa Jana Pawła II, promowanie duchowości, kultury i tradycji związanej z Jego osobą, a także działalność naukowa i edukacyjna oraz pomoc potrzebującym. Obecnie jest w budowie siedziba Instytutu w pobliżu Sanktuarium Bożego Miłosierdzia na terenie tzw. Białych Mórz (poeksploatacyjne tereny dawnych zakładów Solvay, w Jugowicach). 11 maja 2007 Stanisław Dziwisz, metropolita krakowski poświęcił krzyż na terenie budowy. Budowa została oficjalnie zainaugurowana 11 października 2008. Autorem projektu zabudowań jest architekt Andrzej Mikulski. Projekt obejmuje: Sanktuarium św. Jana Pawła II, dom (w którego skład wchodzić mają muzeum, instytut z biblioteką, kaplica i oratorium oraz centrum konferencyjne), centrum rekolekcyjne, centrum szkolenia wolontariatu, wieża z tarasem widokowym, obiekty hotelowe, amfiteatr na otwartej przestrzeni, plenerowa droga krzyżowa, kładka piesza, parkingi i inne obiekty. 12 czerwca 2011 do dolnej kaplicy Sanktuarium Jana Pawła II została wprowadzona relikwia Jana Pawła II: ampułka z krwią, umieszczona w mensie ołtarzowej. Koszt budowy to prawie 200 mln zł. Wystawa „Kim jest Człowiek z Całunu?" Od 2012 roku w Centrum istnieje wystawa poświęcona Całunowi Turyńskiemu. Wystawa wchodzi w skład międzynarodowego projektu Othonia, w ramach którego utworzono kilkanaście podobnych wystaw na całym świecie m.in. w Rzymie i Jerozolimie. W Polsce powstała z inicjatywy Księży Legionistów Chrystusa. Składa się z kopii Całunu Turyńskiego, trójwymiarowych wizualizacji, posągu Chrystusa, replik korony cierniowej, biczy i gwoździ oraz 25 paneli informacyjnych poświęconych charakterystyce Całunu, jego historii, zgodności z Ewangeliami i badaniom naukowym, które były nad nim prowadzone. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!” Strona Sanktuarium św. Jana Pawła II
Centrum Kształcenia Inżynierów

Centrum Kształcenia Inżynierów (CKI) – pozawydziałowa jednostka Politechniki Śląskiej działająca w Rybniku. Powstała w roku 1962 jako Ośrodek Stacjonarno-Zaoczny i kształciła studentów na sześciu wydziałach w ramach studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, na kierunkach: Budownictwo, Elektrotechnika, Górnictwo i Geologia, Informatyka, Inżynieria Środowiska, Zarządzanie oraz Zarządzanie i Inżynieria Środowiska. Po przekształceniu w centrum naukowo-dydaktyczne i po uzyskaniu wymaganych uprawnień, jednostka rozpoczęła z dniem 1 października 2015 r. kształcenie na studiach stacjonarnych i niestacjonarnych I stopnia na kierunku Zarządzanie i Inżynieria Produkcji. Z dniem 1 listopada 2016 r. podstawowa jednostka organizacyjna została połączona z Wydziałem Budownictwa. Centrum Kształcenia Inżynierów funkcjonuje nadal jako jednostka pozawydziałowa uczelni. Budynki Baza dydaktyczna i laboratoryjna Centrum Kształcenia Inżynierów obejmuje: budynek główny, ul. Tadeusza Kościuszki 54 pawilon dydaktyczno-laboratoryjny, ul. Tadeusza Kościuszki 54 budynki dydaktyczne, ul. Rudzka 13 Laboratorium Nowoczesnych Technologii Przemysłowych, ul. Rudzka 13 Studenckie Koła Naukowe Studenckie Koło Naukowe Energetyki Komunalnej Studenckie Koło Naukowe Linuksa i Wolnego Oprogramowania Studenckie Koło Naukowe „Trwałość” Studenckie Koło Audytorów Energetycznych w Rybniku „SKAnER” Studenckie Koło Naukowe „Metody Symulacyjne w Zarządzaniu” Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Centrum Kształcenia Inżynierów
Białoprądnicki-Palais Krakau

Das Białoprądnicki-Palais (polnisch Dworek Białoprądnicki) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Palais, das für den Krakauer Bischof Samuel Maciejowski erbaut wurde. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Tadeusz-Kościuszko-Park in Prądnik Biały, einem Stadtteil ca. fünf Kilometer nördlich der Krakauer Altstadt, an der ehemaligen Handelsstraße Richtung Kielce. Geschichte Samuel Maciejowski ließ das Palais von 1545 bis 1550 anstelle einer gotischen Burg erbauen, die bereits 1421 und 1468 als Eigentum der Krakauer Bischöfe in den Urkunden auftaucht. In das Renaissance-Palais in der Sommerfrische lud Maciejowski bedeutende Literaten und Humanisten seiner Zeit ein, so Łukasz Górnicki, Mikołaj Rej oder Jan Kochanowski. Bischof Andrzej Zebrzydowski baute sie als Palazzo in fortezza mit 33 Kanonen aus. Bischof Piotr Gembicki restaurierte um 1642 das Palais grundlegend. Im 18. Jahrhundert gaben Francesco Placidi und Giacomo Fontana unter den Bischöfen Andrzej Stanisław Załuski und Kajetan Sołtyk dem Gebäude und dem Garten eine klassizistische Form. Während der Konföderation von Bar und des Kościuszko-Aufstands wurde das Palais in Mitleidenschaft gezogen und danach verkleinert. Später verfiel das Gebäude, bis es in den 1970er Jahren grundlegend restauriert wurde und seither als Kulturzentrum dient. Literatur Jan Adamczewski: Mała encyklopedia Krakowa. Kraków: Hurnex, 2003. ISBN 83-918802-0-6. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Weblinks
Paleis van Prądnik

Het Paleis van Prądnik (Pools: Dworek Białoprądnicki) is een van oorsprong 16e-eeuws paleis in een buitenwijk van Krakau. Geschiedenis Het van oorsprong renaissance paleis is in 1547 door de bisschop Samuel Maciejowski gebouwd als zomerresidentie waar hij ambassadeurs en andere hoogwaardigheidsbekleders kon ontvangen. Ook was het in die tijd een plek waar geleerden en intellectuelen bijeenkomsten konden houden. Het oorspronkelijke gebouw wordt omgeschreven als een rechthoekig blok met een interne kruisvormige gang die vier symmetrisch langs de lengteas geplaatste hoekruimten verdeelt. Het was het eerste paleis in Italiaanse stijl in Polen De Poolse schrijver Łukasz Górnicki heeft het complex gebruikt als inspiratie voor zijn werk Dworzanin Polski. Het paleis is in de periode 1550-1560 door Andrzej Zebrzydowski uitgebreid. Ook liet hij verdedigingswerken aanleggen. Het paleis is in de vroege 17e eeuw zwaar beschadigd, waarna Piotr Gembicki het complex heeft laten heropbouwen. Het paleis is na de Noordse Oorlog, in de periode 1665-69, door Andrzej Trzebicki opnieuw heropgebouwd en uitgebreid in de laat-barokstijl. De architect die aangesteld was om dit project uit te voeren was Jakub Fontana. Ook Kajetan Sołtyk liet het paleis in de barokstijl renoveren. Tussen de 18e en 19e eeuw is het paleis vernietigd, heropgebouwd en meerdere malen gereduceerd in grootte. Het huidige complex bestaat uit een 19e-eeuws neoclassicistische landhuis met 18e-eeuwse bijgebouwen. Zie ook Lijst van bouwwerken gesticht door de bisschoppen van Krakau
Skigebiet Nosal

Das Skigebiet Nosal liegt auf dem Gipfel und den Nordhängen des Nosal in der polnischen Westtatra auf dem Gemeindegebiet von Zakopane im Powiat Tatrzański in der Woiwodschaft Kleinpolen. Es befindet sich im Tatra-Nationalpark. Im Skigebiet befindet sich die schwierigste Skipiste in Polen, die „Skipiste K“ mit einer Neigung von 37 %. Das Skigebiet wird von dem Unternehmen Strama Sp. z o.o. betrieben, dessen Eigentümer unter anderem der Tatra-Nationalpark ist. Lage Das Skigebiet befindet sich auf einer Höhe von 919 m bis 1170 m. Der Höhenunterschied der Pisten beträgt über 250 m. Es gibt eine schwarze (sehr schwierige), eine rote (schwierige) sowie mehrere grüne und blaue Pisten. Die Gesamtlänge der Pisten umfasst ca. 3 km, wobei die längste Piste 650 m lang ist. Geschichte Das Skigebiet wurde 1953 angelegt. Der Skilift Nosal wurde 1956 errichtet und 1966 umgebaut. 1973/1974 wurde der Alpine Skiweltcup auf der Skipiste K ausgetragen. Beschreibung Skilifte Im Skigebiet gibt es einen Skilift und neun Seil- bzw. Bandlifte. Insgesamt können bis zu 5160 Personen pro Stunde befördert werden. Skilift Nosal Der einsitzige Skilift Nosal führt von Zakopane bis knapp unter den Gipfel des Nosal. Seine Länge beträgt ca. 600 m. Skipisten Vom Nosal führen zehn Skipisten ins Tal. Infrastruktur Das Skigebiet ist auf der Panoramastraße Oswald-Balzer-Weg mit dem Pkw erreichbar. An der unteren Station gibt es Parkplätze. Im Skigebiet sind die Skischule „Strama“ sowie der Skiverleih „Wintergroup“ tätig. Zum Skigebiet gehört auch das Restaurant „Nosal“ bei der unteren Station. Die Bergwacht TOPR hatte eine Außenstelle im Skigebiet. Siehe auch Skigebiet Kasprowy Wierch Skigebiet Gubałówka Skigebiet Polana Szymoszkowa Skigebiet Harenda Liste der Skigebiete in Polen Weblinks Homepage (polnisch, englisch)
Centrum Olimpijskie w Warszawie

Centrum Olimpijskie im. Jana Pawła II – wielofunkcyjny budynek mieszczący się w warszawskiej dzielnicy Żoliborz przy ulicy Wybrzeże Gdyńskie 4. Jest siedzibą Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Historia powstania Koncepcję Centrum opracowano w latach 80. XX wieku. Po wystąpieniu w pierwszej połowie 1986 PKOl do Stołecznego Biura Planowania Urzędu m.st. Warszawy o wskazanie lokalizacji pod budowę, otrzymano w marcu 1987 decyzję o ustaleniu lokalizacji. 16 grudnia 1988 podpisano umowę z Prezydentem m.st. Warszawy. 17 stycznia 1994 roku po podpisaniu aktu notarialnego z Gminą Żoliborz Polski Komitet Olimpijski otrzymał prawo użytkowania wieczystego terenu. Dopiero jednak w 2000 roku, po wielu latach poszukiwania partnera strategicznego i niezwykle trudnych negocjacjach, PKOl wybrał w przetargu ofertę firmy Echo Investment S.A. z Kielc. Rok później, 10 grudnia 2001, burmistrz Gminy Warszawa-Centrum wydał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ostateczna umowa o generalnej realizacji inwestycji przez Echo Investment SA została podpisana 9 października 2002 roku. 11 października 2002 wmurowano kamień węgielny. Budynek oddano do użytku 27 maja 2004. Koszt budowy obiektu wyniósł 34 mln zł. W marcu 2005 Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego przyjął pomysł nadania Centrum imienia Jana Pawła II. Uroczystość nadania imienia odbyła się 18 maja 2005, w 85. rocznicę urodzin papieża. Tablice upamiętniające odsłonili prymas Polski Józef Glemp i prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego Piotr Nurowski. Użytkownicy Centrum Olimpijskiego Oprócz Polskiego Komitetu Olimpijskiego w Centrum mieszczą się m.in.: Muzeum Sportu i Turystyki Centrum Edukacji Olimpijskiej Polska Fundacja Olimpijska Klub Olimpijczyka PL.2012+ Klub fitness Gymnasion Restauracja „Moonsfera” Galeria Przypisy
Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Gliwicach

Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Gliwicach – oddział Narodowego Instytutu Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowego Instytutu Badawczego znajdujący się w Gliwicach przy ulicy Wybrzeże Armii Krajowej. W 2009 roku placówka dysponowała 479 łóżkami. Historia Oddział gliwicki powstał w 1951, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów, w wyniku połączenia istniejącego od 1947 Państwowego Instytutu Przeciwrakowego w Gliwicach z Instytutem Onkologii w Krakowie i Instytutem Radowym w Warszawie. Trzy połączone placówki utworzyły placówkę dziającą od 2020 pod nazwą Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy z siedzibą w Warszawie i z oddziałami w Gliwicach i Krakowie. Cyklotron 20 września 2010 nastąpiło oficjalne otwarcie nowoczesnego cyklotronu, który służyć będzie do produkcji radioaktywnych izotopów potrzebnych przy diagnozowaniu i leczeniu nowotworów. Jest to pierwsze w Polsce i jedno z niewielu takich urządzeń w Europie. Nóż cybernetyczny W grudniu 2010 w placówce w Gliwicach uruchomiono pierwszy w Polsce nóż cybernetyczny, pozwalający leczyć nowotwory przez precyzyjne napromienianie. Zobacz też Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Centrum Onkologii im. prof. Franciszka Łukaszczyka w Bydgoszczy Przypisy