NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie – kościół parafialny parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie. Opis Budowla wczesnogotycka, przebudowana w stylu neogotyckim, orientowana, zbudowana z granitu polnego i cegły na planie prostokąta, jednonawowa z wyodrębnionym prezbiterium na rzucie kwadratu, przykrytym sklepieniem sieciowym; okna oraz szczyt wschodni i zachodni przemurowane są cegłą. Wieża stoi od strony zachodniej (u dołu czworoboczna, wyżej ośmioboczna, z ostrosłupowym hełmem wspartym na trójkątnych szczytach z kwiatonami; na wieży dzwon „Święty Maksymilian” o wadze 195 kg i średnicy 72 cm z płaskorzeźbą Adama Haupta – popiersie św. Maksymiliana – poświęcony 16 stycznia 1983 r.), od południa dostawiona jest kruchta, zaś od północy zakrystia. Kościół nakryty jest dachem dwuspadowym, po części przykrytym neogotyckimi, trójkątnymi szczytami zwieńczonymi kwiatonami. We wnętrzu na uwagę zasługuje drewniany podwyższony strop, empora chórowa i zdobne ławki z XIX w. Całość założenia ogrodzona murem kamienno-ceglanym z ozdobną bramą wjazdową, obsadzoną lipą, kasztanowcem i platanem. Historia Kościół zbudowany został w 2. połowie XIII w., wzmiankowany w 1337 r. w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego, po 1534 r. protestancki, znacznie przebudowany w latach 1873-76 (po pożarze, kiedy to dobudowano również wieżę i kruchtę oraz wykonano z cegły ozdobne portale, okna, szczyty i gzymsy, zaś nawę przykryto drewnianym sklepieniem), po 1945 r. ponownie katolicki; w 1986 odnowiony i powiększony o zakrystię. Przed II wojną światową na wieży kościelnej znajdowały się 3 dzwony z 1875 r. z zakładu Friedricha Gruhla w Kleinwelka (obecnie dzielnica Budziszyna): o średnicy 0,93 m, 0,75 m i 0,62 m. Cmentarz Na cmentarzu przykościelnym znajdują się nagrobki rodziny von Finckenstein. Przypisy Bibliografia Józef Plich, Stanisław Kowalski: Leksykon zabytków architektury Pomorza Zachodniego i ziemi lubuskiej. Warszawa: Arkady, 2012, s. 199-200. ISBN 978-83-213-4730-1. Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2001, s. 339. ISBN 83-7200-583-4. Tygodnik Katolicki Niedziela, edycja szczecińska 05/2003. [dostęp 2015-06-08]. F. Wolff: Die Glocken der Provinz Brandenburg und Ihre Giessen. Berlin: Der Zirkel / Architekturverlag G.M.B.H., 1920, s. 114.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebiechowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebiechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Trzebiechowie, w gminie Trzebiechów, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Mieści się przy Alei Lipowej. Należy do dekanatu Sulechów. Historia Świątynia została wzniesiona w 1840 w stylu neoklasycystycznym według projektu niemieckiego architekta Johanna Gottlieba Schlaetzera według rysu jego nauczyciela Karla Friedricha Schinkla. Po II wojnie światowej Do 1945 roku była to świątynia protestancka. Następnie został przejęty przez katolików i był kościołem filialnym parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Klenicy. Od 1987 samodzielny kościół parafialny. Architektura Budowla o jednej nawie, wybudowana z cegły na planie prostokąta. Prezbiterium jest zwrócone w stronę południową, natomiast kwadratowa wieża - w stronę północną. Główne wejście prowadzi przez wieżę i jest ozdobione portalem, a wnętrze świątyni otoczone jest emporami podpartymi przez kolumny. Kościół posiada zabytkowe organy. Przypisy
Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Tuczno)

The Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary is a Catholic parish church in Tuczno, Poland. Location It is in Tuczno, in the Wałcz County, in West Pomeranian Voivodeship. It belongs to the Deanery Mirosławiec in the Roman Catholic Diocese of Koszalin-Kołobrzeg. Formerly the see of the Apostolic Administration of Tütz. Construction The church was built 1522. The foundations were expanded after 1640. Accidents The tower collapsed in 1636, and there was a fire in 1640. History It is a temple built in the style of late Gothic architecture in the year 1522, but was rebuilt many times. The inside Inside the church is a starry vault, supported by massive pillars. The main altar has the image of the Coronation of the Blessed Virgin Mary, in the aisle is a Pietà of wood from the beginning of the 16th century. The organ is Baroque and from the mid-17th century. Two bells are from 1923, one from 1911 The baptismal font is made of stone References External links and references On the church (in Polish, had translated) Another Polish reference An English reference Some photos Google maps
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tucznie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tucznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mirosławiec, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, zlokalizowany w Tucznie, w powiecie wałeckim, w województwie zachodniopomorskim. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnogotyckim w 1522 roku, ale była wielokrotnie przebudowywana. Budowla trzynawowa, typu halowego, wieża w stylu barokowym, została wybudowana w 1670 roku. Jest ona zakończona wąskim. cebulastym hełmem, wyposażonym w sygnaturkę. We wnętrzu kościoła mieszczą się sklepienia gwiaździste i żebrowe, podparte przez masywne filary. Wyposażenie Wyposażenie pochodzi z XVII i XVIII stulecia. Jego elementami są m.in.: ołtarze w stylu barokowym, w głównym ołtarzu mieści się Obraz Koronacja Najświętszej Maryi Panny, w bocznej nawie znajduje się Pietà drewniana z Początku XVI stulecia. Organy są barokowe i pochodzą z połowy XVII wieku, także w tym stylu i w tym samym czasie zostały wybudowane: ambona i chrzcielnica. Dwa dzwony pochodzą z 1923 roku, jeden z 1911 roku. Bibliografia Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2002, ISBN 83-7200-965-1. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Waniewie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Waniewie (powiat wysokomazowiecki) – rzymskokatolicki kościół położony w dekanacie Łapy w diecezji łomżyńskiej, znajdujący się w Waniewie. Historia kościoła Pierwszy, znany z dokumentów, być może parafialny kościół, najprawdopodobniej pw. św. Anny istniał w wieku XV. W roku 1511 Mikołaj Radziwiłł jako wojewoda wileński ufundował i uposażył kościół pw. Wniebowzięcia NMP., oraz św. św. Katarzyny, Barbary, Doroty, Mikołaja i Marcina. Sufragan łucki Stanisław Łoza w roku 1639 konsekrował zapewne kolejny kościół drewniany. Staraniem proboszcza Andrzeja Błockiego, kanonika łuckiego w roku 167] nastąpiło odnowienie erekcji kościoła spowodowane obrabowaniem go w czasie wojen szwedzkich. W 1798 położono fundamenty pod nowy kościół murowany z zapisu Orsettich. Budowy nie ukończono. W roku 1846 przeprowadzono generalny remont starego kościoła drewnianego. Obecny kościół murowany pw. Wniebowzięcia NMP w stylu neoromańskim ukończono w 1887 staraniem ks. proboszcza A. Piekarskiego. W czasie ostatniej wojny, dokładnie w 1944, kościół został zniszczony w 90%. Do 1950 kościół został odbudowany staraniem ks. proboszcza Pawła Gąsowskiego. 24 września 1950 pobłogosławiony przez biskupa pomocniczego Czesława Rydzewskiego. Kościół został odnowiony i przygotowany do konsekracji przez ks. proboszcza Stanisława Skarżyńskiego; konsekrowany 25 czerwca 1989 przez biskupa łomżyńskiego Juliusza Paetza. W latach 1999–2000 staraniem ks. proboszcza Jerzego Dembińskiego zostały wykonane nowe organy piszczałkowe i uporządkowano otoczenie kościoła. Architektura kościoła Kościół jest trójnawowy. Na frontonie znajduje się nisza a w niej figura Matki Boskiej Niepokalanej. W kościele są trzy drewniane ołtarze: W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z 1968, na zasłonie jest obraz św. Anny a w zwieńczeniu obraz św. Józefa. Po bokach stoją figury św. Piotra i św. Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znajduje się obraz św. Mikołaja z 1896, a w prawym – obraz św. Antoniego. Do zabytkowego wyposażenia należą ponadto: kielich i krucyfiks (XVII w.), relikwiarz Krzyża Świętego (XVIII w.), kielich, chrzcielnica, krzyż ołtarzowy, lichtarze i obrazy Chrystusa Ukrzyżowanego w zakrystii (XIX w.) oraz marmurowe epitafium Romana Roztworowskiego (pocz. XX w.). Wymiary kościoła długość: 30 m szerokość: 20 m wysokość do sklepienia: 11,4 m W pobliżu kościoła znajdują się: dzwonnica w stylu neoromańskim (ok. 1880), z cegły, otynkowana, jednokondygnacyjna, na planie kwadratu, wysoka na 17 m, krzyż metalowy z figurą Pana Jezusa (1987), grota (1988). Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Woli Osowińskiej

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Woli Osowińskiej – rzymskokatolicki kościół w Woli Osowińskiej, który jest świątynią Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Woli Osowińskiej. Historia Kościół parafialny murowany w stylu neogotyckim został pobudowany w latach 1854–1856 w dobrach dziedzicznych Feliksa i Ludwiki Nowodworskich małżonków Jaźwińskich. W dniu 7 września 1856 roku został poświęcony przez ks. bp. Józefa Twarowskiego - ówczesnego Administratora Diecezji Podlaskiej, tym samym przekazany został na użytek religijny nie samych fundatorów tylko, lecz i okolicznej ludności i obsługiwanej od początku przez księży kapelanów powoływanych przez Władzę Diecezjalną, zadecydował na podstawie prawa kanonicznego i obowiązujących podówczas przepisów prawa państwowego, że kaplica ta przestała być własnością prywatną i przeszła, jako rzecz Bogu ofiarowana pod całkowitą jurysdykcję Władzy Kościelnej. W 1930 roku mieszkańcy Woli Osowińskiej i okolic wystąpili z prośbą do bp. Henryka Przeździeckiego - ówczesnego księdza biskupa ordynariusza diecezji siedleckiej o utworzenie parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Woli Osowińskiej. Ksiądz biskup rozpatrzył wniosek pozytywnie i z dniem 8 września 1930 roku erygował parafię NNMP w Woli Osowińskiej przy kościele WNMP w Woli Osowińskiej, oraz ustanowił proboszczem ks. Romana Ryczkowskiego. W 1931 za działaniem ks. Romana Ryczkowskiego - ówczesnego proboszcza, na placu parafialnym została wybudowana plebania oraz budynki gospodarcze. W 1934 roku trzeci ksiądz parafii - Zdzisław Rybak ogrodził płotem hektar ziemi wokół kościoła. W latach 1952–1967, gdy proboszczem jest ks. Edward Skolimowski pobudowana zostaje nowa plebania, obora, stodoła, przybudówka przy Kościele (zakrystia), parkan murowany pomiędzy plebanią a kościołem z cegły cementowej, ogradza on również cmentarz grzebalny. W 1988 roku proboszczem zostaje ks. Jan Madej. W latach 1990–1994 działaniem ks. Madeja rozbudowany zostaje kościół, uporządkowany cmentarz grzebalny oraz ogrodzony plac kościelny. 6 lipca 1997 roku kościół zostaje konsekrowany przez ks. bp. Henryka Tomasika - ówczesnego biskupa pomocniczego diecezji siedleckiej. W 2003 roku staraniem ks. Jerzego Kalickiego - proboszcza parafii, plac kościelny zostaje utwardzony kostką. W 2008 roku od wschodniej strony parku zostaje wymienione ogrodzenie z drewnianego na metalowe. Od 2011 roku w kościele są relikwie św. Jana Pawła II. Linki zewnętrzne Serwis diecezjalny Historia parafii i kościoła na stronie Gok-u w Borkach z/s w Woli Osowińskiej. gok.superhost.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-17)].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Witaszycach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w centrum Witaszyc w gminie Jarocin. Świątynię wybudowano w 1928 w stylu neoklasycystycznym. Obiekt charakteryzuje się wysoką okrągłą wieżą dominującą nad panoramą wsi. W ołtarzu głównym obraz Wniebowzięcia Matki Bożej. W kruchcie dwie tablice pamiątkowe: Budowniczym i odnowicielom tej świątyni / Śp. Ks. prob. Bruno Steurowi / Śp. Ks. prałatowi Stefanowi Figasowi / Śp. O. Apoloniuszowi Kidze / Parafianie, Świętemu Janowi Pawłowi II / Papieżowi Polakowi / 1978 - 2005 / W hodzie parafia Witaszyce. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.301, ISBN 83-01-10630-1 tablice pamiątkowe in situ
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zabrzu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zabrzu – jeden z zabytkowych kościołów w Zabrzu, w województwie śląskim. Mieści się w dzielnicy Biskupice, przy ulicy Bytomskiej. Należy do dekanatu Zabrze-Mikulczyce. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1928–1929 w formach ekspresjonizmu ceglanym według projektu architekta Hans von Poellnitz (biuro budowlane spółki Gräflich von Ballestrem'sche Güterdirektion w Gliwicach), a prace budowlane prowadziła firma Baugeschäft Gebr. Stark GmbH z Bytomia. Konsekrowana w dniu 16 listopada 1932 roku. Od 1940 był to kościół kuracji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Od 1950 samodzielny kościół parafialny. W latach 1981–1982 została gruntownie wyremontowana. Zostało wtedy zmienione pokrycie dachowe z dachówki na blachę miedzianą, została położona posadzka z granitu oraz została wymieniona stolarka okienna. W 1990 roku kościół otrzymał nowe dzwony odlane ze brązu. Poprzedni zestaw dzwonów, z wyjątkiem najmniejszego został zabrany w czasie II wojny światowej. Podczas renowacji świątyni w 2001 roku został odtworzony pierwotny ołtarz i zostało zmienione wyposażenie prezbiterium. Przed wejściem do świątyni stoi Pietà, odlana w 1934 w brązie, autorstwa Petera Lippego. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Carla Berschdorfa z Nysy. W źródłach pojawiają się różne daty ukończenia budowy instrumentu: od 1936 roku aż do 1942. Organy wykorzystują trakturę elektropneumatyczną i wiatrownice membranowe z membranami leżącymi. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Węgorzynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Węgorzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Węgorzynie, w powiecie łobeskim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Łobez archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Mieści się przy ulicy Grunwaldzkiej. Historia i architektura Kościół w swojej obecnej postaci został zbudowany z fundacji węgorzyńskich mieszczan pod koniec XVI wieku na miejscu zniszczonej w pożarze miasta wcześniejszej, XV-wiecznej świątyni. Budowla, murowana z kamieni narzutowych, sytuowana jest na planie prostokąta. Elewację północną wspierają trzy przypory. Od strony wschodniej bryła zakończona jest pięciobocznie zamkniętą absydą. Po kolejnym pożarze świątynia została odbudowana w latach 1705–1715, dokonano wówczas znacznego uproszczenia pierwotnych form architektonicznych. W 1750 roku została dobudowana wpuszczona w korpus wieża w konstrukcji ryglowej. Kościół został zniszczony podczas działań wojennych w trakcie II wojny światowej. Odbudowany z ruiny z inicjatywy ks. proboszcza Fortunata Sosnowskiego, został poświęcony w dniu 31 maja 1959 roku przez biskupa Jerzego Strobę. Podczas odbudowy do elewacji południowej dobudowano zakrystię. W 2000 r. w kościele odbudowano empory boczne. Wieża nie została początkowo odtworzona, odbudowano ją dopiero w 2003 roku. Portal wejściowy oraz okna w ścianach bocznych nawy i absydzie zamknięte są pełnołukowo. Wieża zwieńczona jest ośmiobocznym bębnem nakrytym strzelistym hełmem. Wnętrze kościoła nakrywa ciemny, belkowany strop drewniany. Na ścianie zachodniej oraz wzdłuż ścian bocznych biegnie zrekonstruowana renesansowa empora, wsparta na filarach. W ołtarzu głównym, zdobionym kolumienkami i ornamentem roślinnym, wstawiony jest obraz ze sceną Ukrzyżowania. W oknach wstawione są witraże. Przy łuku tęczowym podwieszona jest rzeźba anioła chrzcielnego. Galeria Przypisy
Mariä Himmelfahrt (Złocieniec)

Die römisch-katholische Kirche Mariä Himmelfahrt (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) ist die Stadtpfarrkirche von Złocieniec (deutsch Falkenburg in Pommern). Zu deutscher Zeit wurde die Kirche als St. Maria bezeichnet. Geschichte Vor der Stadtgründung befand sich am Ort der heutigen Kirche wohl eine Holzkirche. Die neue Kirche wurde 1445 begonnen und war zunächst zweischiffig mit vier Jochen auf rechteckigen Pfeilern. Durch Anbau an der nördlichen Langseite wurde der Bau dreischiffig erweitert. Der etwas breitere Chor ist von fünf Seiten eines Achtecks geschlossen. 1529 erhielt der Turm ein neues Kupferdach. Im Jahr 1646 stiften die Grundherren von Borcke der Kirche einen aus Silber getriebenen und mit Gold verzierten Kelch. 1663 wird der Kirche eine silberne Oblatendose geschenkt. Beim Stadtbrand von 1666, dem „Königsbrand“, wurde die Kirche beschädigt. 1682 wurde der Turm wiederhergestellt und erhielt ein neues Kupferdach, 1688 ging man an die Wiederherstellung des Langhauses, wobei die Kirche statt des eingestürzten Sterngewölbes eine Flachdecke erhielt. 1727 wurde eine weitere Renovierung der Kirche abgeschlossen, u. a. mit neuer hölzerne Haube für den Turm. Der Turm erhielt schon 1796 wieder ein neues Dach, aber bald hatte der Turm einen Riss und wurde bis 1838 teils abgetragen. Der neue Turm war noch nicht fertig, als 1880 in diesen der Blitz einschlug. Die Kirche war seit der Reformation evangelisch und gehörte zuletzt zum Kirchenkreis Dramburg in der Kirchenprovinz Pommern der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union. Seit der polnischen Übernahme der Region ist die Kirche römisch-katholisch. Literatur Karl Ruprecht: Der Landkreis Dramburg. Eine Dokumentation. Chronik für Heimatfreunde. 1976, S. 254–255. Weblinks
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złocieńcu, dekanatu Drawsko Pomorskie, diecezji koszalińsko-kołobrzeska, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Złocieńcu, w gminie Złocieniec, w powiecie drawskim, w województwie zachodniopomorskim. Mieści się przy ulicy Bohaterów Warszawy. Historia Świątynia została wybudowana zapewne w XV wieku w tak zwanym stylu zakonnego gotyku. W 1529 roku wieża została pokryta dachem z miedzi. W połowie XVI wieku kościół otrzymał organy. Gdy na Pomorzu nastała reformacja, świątynię przejęli luteranie. W 1658 roku w czasie pożaru, zostało zniszczenie gotyckie sklepienie wewnątrz świątyni, nie zostało ono już nigdy odbudowane. W latach 1847–1849 budowla została zmodernizowana, ale zostały przez te prace zniszczone historyczne detale i pamiątki. Frontowa część wieży została obmurowana gładką, nieefektowną ścianą, zostały usunięte zewnętrzne przypory, a we wszystkich oknach zostały usunięte gotyckie łuki. Szarym tynkiem został przykryty wspaniały kamień klasztorny. W 1879 roku zostały usunięte ruiny starej wieży kościelnej i została wybudowana nowa w stylu neogotyckim z zegarem. W latach 1936–1937 budowla została wyremontowana. Prace były skupione na wieżę. Zostały usunięte narożne wieżyczki, znajdujące się na wysokości zegara. Cztery mieszczące się wzdłuż wieży przypory zostały zakończone na wysokości zegara przez trywialne, płaskie daszki. Dolna krawędź wieży została wyrównana, przez co straciła dawną formę. Dawniej smukła, lekka wieża miała teraz kształt masywny i przysadzisty. Zostało odnowione również wnętrze budowli. Ściany na kolor błękitny zostały pomalowane oraz zostały dodane piękne matowo – złote elementy na stropie – nad chórem i amboną przez szczecińskiego malarza obiektów sakralnych Hoffmana. Posadzka została pokryta klinkierem produkowanym w cegielniach w ówczesnym Falkenburgu. W marcu 1937 roku została poświęcona odnowiona świątynia. Po II wojnie światowej Od maja 1945 roku kościół ponownie jest używany przez katolików. Po pożarze w 1981 roku zostały usunięte balkony w świątyni, została odnowiona elewacja, zostało zamurowane wejście do krypty pod ołtarzem mieszczącej grobowiec rodziny von Borcke z XVIII stulecia i w prezbiterium zamontowano nowe witraże. Drewniane: strop i posadzka zostały zamienione na betonowe. 13 września 1984 roku rozpoczęto montowanie nowych organów, które poświęcono w dniu 23 grudnia tego samego roku. Prace te były wykonywane podczas urzędowania księdza proboszcza Mieczysława Sarneckiego. W dniu 16 maja 1985 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego Ignacego Jeża. W latach 1994–1997 została zmieniona fasada kościoła podczas urzędowania proboszcza ks. Leonarda Bandosza CR. W dniu 23 listopada 2003 roku chór muzyczny został ozdobiony witrażem św. Cecylii, natomiast w 2006 roku kaplica Matki Boskiej Ostrobramskiej otrzymała witraż św. Jana Pawła II. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złotowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Złotowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Złotów. Należy do dekanatu Złotów I. Mieści się przy ulicy Panny Marii. Jest to wczesnobarokowa budowla wybudowana w latach 1661–1664. Została ufundowana przez wojewodę poznańskiego Andrzeja Karola Grudzińskiego. Świątynia została wzniesiona na miejscu zniszczonej w czasie „potopu szwedzkiego” drewnianej budowli z 1619 roku. Jest to budowla wybudowana na planie krzyża łacińskiego, jednonawowa, posiada dwie kaplice – św. Anny oraz Matki Bożej Różańcowej. Do wyposażenia kościoła należy pięć bogato zdobionych ołtarzy, w tym najważniejszy – ołtarz główny z obrazem „Koronacja Najświętszej Maryi Panny”, wykonanym przez Paulusa Hacka z Antwerpii. Zabytkami są również ambona i chrzcielnica. Polichromia została wykonana w latach 1964–1966 przez Annę i Leonarda Torwirtów. W 1850 roku do kościoła została dobudowana wolnostojąca dzwonnica. Pod kaplicą Matki Bożej Różańcowej są umieszczone dwie krypty w których złożono szczątki rodziców Andrzeja Karola Grudzińskiego oraz jego 3-letniego syna Zygmunta (cynowy sarkofag). Godna zobaczenia jest metalowa trumna, w której pochowano dziecko. Ozdobiona jest ona unikatowym w Polsce dziecięcym portretem trumiennym. Kryptę można zwiedzać. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łopiennie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łopiennie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Łopienno, w powiecie gnieźnieńskim, w województwie wielkopolskim. Budowa kościoła rozpoczęła się przed 1670 rokiem; jej poświęcenie odbyło się w 1686 roku. Fundatorem świątyni wybudowanej według projektu Jerzego Catenazziego – był ksiądz Adam Smuszewski, właściciel miejscowości. Jest to budowla o jednej nawie, z niewielkim zamkniętym prosto prezbiterium i dwiema kaplicami z lewej i prawej strony nawy. Przy północnym murze prezbiterium umieszczona jest zakrystia ze skarbczykiem na piętrze; przy południowym – niewielka kaplica sąsiadująca przez arkadę z kaplicą przy nawie. Sąsiadujące z prezbiterium przęsło nawy jest przykryte kopułką w kształcie elipsy, pozostałe części świątyni posiadają sklepienia kolebkowe. Na sklepieniach prezbiterium i nawy widać ślady polichromii z 1. połowy XVIII stulecia. Świątynia posiada barokowe wyposażenie – m.in. sześć ołtarzy, ambonę i kropielnicę – całość pochodzi głównie z około 1680 roku. Na murze kościoła umieszczone jest marmurowe epitafium Władysława Michała Skoroszewskiego, zmarłego w 1683 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Region Wielkopolska – Katalog obiektów Władysław Stryjakowski: Wiadomości o Łopiennie i jego kościele (1887) w bibliotece Polona
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łubowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Mikołaja znajdujący się we wsi Łubowo, w powiecie gnieźnieńskim. Historia Świątynia wybudowana w 1891 w stylu neogotyckim z czerwonej cegły dla luteran pochodzenia niemieckiego przez Królewską Komisję Kolonizacyjną dla pierwszej w prowincji poznańskiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Koszty budowy wyniosły 34 tysiące marek. Kościół posiadał wówczas 400 miejsc siedzących, dzwony i organy. Do 1945 służyła protestantom, od 1957 rzymskokatolicki kościół filialny. Proboszczem jest ksiądz kanonik Karol Świderski Bibliografia Karol Soberski: Skarby i tajemnice okolic Gniezna. Gniezno: Media Lokalne Karol Soberski, 2019, s. 132. ISBN 978-83-943046-4-5. Linki zewnętrzne Polskaniezwykła.pl