Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Libuszy

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny – rzymskokatolicki kościół z 1513, który znajdował się w Libuszy. Kościół spłonął w lutym 1986, odbudowany spłonął ponowie w lutym 2016. W 2019 rozebrany i wykreślony z rejestru zabytków. Obiekt leżał na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim. Uznawany był za jeden z najlepiej zachowanych kościołów drewnianych w Małopolsce. Historia Pierwszy kościół istniał w Libuszy już w 1321, następny został zbudowany w 1431. Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny zbudowano krótko przed 1513, wieżę dobudowano w 1609. Świątynię odnawiano w 1681, 1873 i kilkakrotnie w drugiej połowie XX w. Spalił się 14 lutego 1986. Na przełomie XX i XXI wieku został odbudowany w surowym stanie, z funduszy konserwatorskich. Spłonął ponownie po 30 latach w nocy z 1 na 2 lutego 2016. Z ewidencji zabytków wykreślony został w marcu 2019. W tym samym czasie rozpoczęło się sprzątanie pogorzeliska. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, jednonawowa, z wieżą dostawioną w osi do nawy, pierwotnie cała pobita gontem. Nakryta stromym dachem o łamanych połaciach, krytym gontem, jednolitym nad prezbiterium i nawą, przez co spływał niżej nad boki nawy. Na kalenicy dachu wieżyczka na sygnaturkę, kryta barokowym hełmem. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o pochyłych ścianach, z nieznacznie nadwieszoną izbicą, nakryta ośmiobocznym dachem namiotowym o nieco załamanych połaciach. Strop w nawie i prezbiterium wsparty na kroksztynach, ozdobnie profilowanych. Polichromia stropu i jego zaskrzynień w nawie, późnogotycka, pochodziła z 1523, zaś ścian z 1601. Malowidła te były później dwukrotnie restaurowane (w 1873 i w latach 1954–1956). Strop został podzielony na 12 pól, wypełnionych ornamentacją roślinną i scenami figuralnymi, przedstawiającymi (licząc od ołtarza głównego): Malowidła na ścianach nawy i prezbiterium z 1601, zamalowane w 1873, zostały odkryte w latach pięćdziesiątych XX wieku. Późnobarokowy ołtarz główny pochodził z początku XVIII wieku. Ołtarze boczne: lewy późnorenesansowy z I poł. XVII wieku, prawy barokowy z poł. XVII wieku. Najcenniejszym elementem wyposażenia był tryptyk gotycko-renesansowy z ok. 1523, dzieło tego samego artysty co polichromia stropu. Otoczenie kościoła Na terenie przykościelnym stała współczesna, murowana dzwonnica, zwieńczona dużym blaszanym dachem. Kościół otacza drewniane ogrodzenie. Przypisy Bibliografia Ryszard Brykowski, Marian Kornecki, Drewniane kościoły w Małopolsce Południowej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1984, ISBN 8304-00909-9; Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych, Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, str. 154, ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 190–191, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 . Ślawski Tadeusz, Biecz i okolice, Sport i Turystyka, Warszawa 1973 Linki zewnętrzne Diecezja Rzeszowska, Parafia Libusza. diecezja.rzeszow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)]. Kościoły drewniane, Libusza