NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Tatowskie

Jezioro Tatowskie – jezioro w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Biesiekierz. Występuje również rozpowszechniony wariant nazewniczy Jezioro Tatkowskie. Położenie Według regionalizacji fizycznogeograficznej Jezioro Tatowskie leży na obszarze megaregionu Pozaalpejska Europa Środkowa, prowincji Nizina Środkowoeuropejska, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckie, makroregionu Pobrzeże Koszalińskie (313.4), mezoregionu Równina Białogardzka (313.42). Kondracki i Richling zaklasyfikowali mezoregion do typu wysoczyzn młodoglacjalnych przeważnie z jeziorami, w większości o charakterze gliniastym, falistym lub płaskim. Po północnej i wschodniej stronie jeziora rozciągają się zabudowania wsi Tatów. Kilkaset metrów na zachód od Jeziora Tatowskiego leży Parnowskie Jezioro. Około 0,8 km na północny zachód od akwenu położony jest Kikut – wzniesienie o wysokości 60,2 m n.p.m. Charakterystyka Jest to jezioro płytkie, o głębokości maksymalnej około 2 m, z licznymi wyspami. Lustro wody położone jest na wysokości około 33 m n.p.m. Według typu troficznego jest zaliczane do jezior eutroficznych. Ze względu na typ wśród siedlisk wymagających ochrony w obszarach Natura 2000 w Polsce jezioro wraz z nadbrzeżną roślinnością przyległą sklasyfikowano jako 3150, tj. starorzecza i naturalne eutroficzne zbiorniki wodne ze zbiorowiskami z Nympheion, Potamion, podtyp 1 – jeziora eutroficzne. Przyroda i ochrona Jezioro wraz z nadbrzeżnymi szuwarami i bagnami objęto rezerwatem przyrody o nazwie „Parnowo”. Ta forma ochrony przyrody została ustanowiona 15 grudnia 1976 na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody i powołana w celu zabezpieczenia miejsc lęgowych rzadkich gatunków ptaków wodnych i błotnych. W Zarządzeniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Parnowo” powierzchnię rezerwatu wyliczono na 62,5826 ha. W obszarze rezerwatu stwierdzono występowanie m.in. parzęchlinu (Meesia sp.), torfowca błotnego (Sphagnum palustre) czy listery jajowatej (Listera ovata). Wśród awifauny zaobserwowano m.in. mewę siwą (Larus canus), samotnika (Tringa ochropus), sieweczkę rzeczną (Charadrius dubius), dziwonię zwyczajną (Erythrina erythrina) i łabędzia krzykliwego (Cygnus cygnus). Uwagi Przypisy
Kościół Objawienia Pańskiego w Łukawcu

Kościół Objawienia Pańskiego w Łukawcu – zabytkowy, modrzewiowy kościół rzymskokatolicki. Kościół wpisany do rejestru zabytków w 1965 roku. Historia Wybudowany w latach 1754–1756. Został ufundowany przez biskupa przemyskiego Wacława Sierakowskiego. On też dokonał konsekracji świątyni w święto Objawienia Pańskiego 6 stycznia 1757 roku. Kościół był kościołem parafialnym parafii Objawienia Pańskiego w Łukawcu do 1990 roku, kiedy dokonano konsekracji kościoła NMP Królowej Polski. Świątynia była wielokrotnie odnawiana. W 1965 roku w ołtarzu głównym umieszczony został cudowny obraz Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej z Tartakowa. Znajdował się tu do 1990 roku, gdyż później został przeniesiony do nowego kościoła parafialnego. Przy kościele znajduje się też zabytkowa dzwonnica. Galeria Przypisy
Niedertor (Danzig)

Das Niedertor (poln. Brama Nizinna) ist ein barockes Stadttor in Danzig, früher auch Leeges Tor genannt. Das Adjektiv leeg, verwandt mit laag im Niederländischen und low im Englischen, ist ein Wort im niederpreußischen Platt Danzigs. Geschichte Das Niedertor wurde 1626 vom Festungsbaumeister Hans Strackwitz (Jan Strakowski) nach den Gesamtplänen von Cornelius van den Bosche 1619 errichtet. Wie alle Strakowskis Werke, zeigt das Tor Einflüsse des niederländischen Barocks. Das Tor wurde aus Backstein gemauert und von der Außenseite mit Steinplatten verkleidet. Neben der Durchfahrt mit Tonnengewölbe befinden sich zwei Durchgänge. Das Tor blieb von den Kriegsschäden verschont. Es sind sogar die hölzernen Torflügel von der Außen- und Innenseite erhalten. Das Tor ist – als einziges der Danziger Stadttore – befahrbar. In den 1930er Jahren wurde der Graben zugeschüttet und die Zugbrücke entfernt. Dadurch sind die Sockelpartien der Fassade nicht mehr sichtbar. Das Niedertor liegt zwischen den Gertruden- und Auerochsbastionen und bildet die Ausfahrt in Richtung des Danziger Werders. Weblinks Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig. Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8 J. Friedrich: Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w. Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2
Pałac Tomasza Zielińskiego w Kielcach

Pałac Tomasza Zielińskiego – zabytkowy obiekt w centrum Kielc położony tuż obok Pałacu Biskupów Krakowskich przy ulicy Zamkowej. W skład wnętrza pałacyku wchodzi kilkanaście pomieszczeń, m.in.: Sala Koncertowa, Sala Klubowa, Sala Portretowa, kawiarnia, biblioteka, dwie baszty, oranżeria. Wokół pałacyku znajduje się ogród, na terenie którego znajduje się studnia z daszkiem, słup pamiątkowy, a w okresie letnim mieści się tu kawiarenka pod parasolami. Całość jest otoczona różnej wysokości murem z otworami strzelniczymi. Na murze znajduje się mała baszta zwana „Plotkarką”. Pałacyk swą nazwę zawdzięcza Tomaszowi Zielińskiemu, który w latach 1847–1858 dzierżawił ten obiekt od rządu i przekształcił go w kompleks pałacowo-ogrodowy. W trakcie swojego pobytu urządził w pałacyku muzeum oraz ośrodek mecenatu artystów, w którym gościł znanych malarzy: Józefa Szermentowskiego, Januarego Suchodolskiego, Wojciecha Gersona i Franciszka Kostrzewskiego. Od 1985 roku jest to siedziba Domu Środowisk Twórczych, który organizuje w tym miejscu wystawy prac, koncerty oraz spotkania z ludźmi sztuki, nauki i polityki. W skład zabytkowego zespołu pałacyku, wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.379/1-3 z 3.01.1970), oprócz pałacu, należą: oficyna wybudowana w latach 1848–1856, oranżeria z lat 1851–1856, ogrodzenie, mur z bramą i basztą „Plotkarką” z lat 1850–1856, ogród z XVIII w., przebudowany w 1854 r. Koło pałacyku przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Domu Środowisk Twórczych w Kielcach
Nikolaiturm (Görlitz)

Der 45 Meter hohe Nikolaiturm ist Teil der ehemaligen Stadtbefestigung von Görlitz. Er befindet sich im ältesten Teil der Stadt und grenzt direkt an die Nikolaivorstadt. Zusammen mit dem Dicken Turm und dem Reichenbacher Turm, sind drei der vier Wehrtürme von Görlitz erhalten. Geschichte Vermutlich war der Nikolaiturm bereits vor der ersten großen Ortserweiterung 1250 Bestandteil der Görlitzer Stadtbefestigung. 1348 wurde er erstmals urkundlich erwähnt. Ebenso wie die anderen Türme der Stadt war er Teil eines Stadttores. Das Nikolaitor war wie das Frauentor dreifach ausgeführt. Das innere, stadteinwärtige Tor stand zwischen Turm und Nikolaizwinger in etwa auf der Höhe des Zuganges zum Karpfengrund. In der Mitte folgte ein Tor mit starkem Fallgatter. Das äußere Tor stand im Nikolaigraben und war mit einer Zugbrücke mit der Nikolaivorstadt verbunden. Die Zugbrücke bedeckte im aufgezogenen Zustand das gesamte Tor. Der Zugang zum Turm erfolgte über die Stadtmauer bzw. über eine außen liegende Treppe. Nach dem Stadtbrand 1717 wurde die ehemals schlanke, steile Spitze durch eine barocke Haube ersetzt. Wie große Teile der Stadtbefestigung wurde auch das zum Turm gehörige Tor 1848, nachdem erst 13 Jahre zuvor die Brücke erweitert wurde, abgebrochen. Ursprünglich konnte man die oberen Räumlichkeiten des Nikolaiturmes über eine außenliegende Treppe erreichen. Erst 1752 entstand der ebenerdige Eingang durch die an dieser Stelle 2,86 m dicke Mauer. 1903 verließ der letzte Türmer die Türmerstube im Obergeschoss. Von 1969 bis 2015 wurde der Bau vom Zirkel Görlitzer Heimatforschern e. V. als Ausstellungs- und Aussichtsturm bewirtschaftet, unter anderem wurde eine umfangreiche Sammlung historischer Schlösser, Beschläge und Leuchten aufgebaut. Seit Herbst 2016 betreiben der Förderverein Kulturstadt Görlitz-Zgorzelec und das Kulturhistorische Museum Görlitz gemeinsam den Turm. Einzelnachweise Weblinks Görlitzer Sammlungen für Geschichte und Kultur - offizielle Heimseite "TurmTour" des FVKS - Turmführungen in Görlitz-Zgorzelec „Abschied vom Nikolaiturm“, Sächsische Zeitung vom 24. Oktober 2015
Nikolai Tower (Görlitz)

The 45m tall Nikolai Tower (German: Nikolaiturm, pronounced [nikoˈlaɪ̯tʊɐ̯m]) probably erected before 1250 is part of the historic fortification of Görlitz. It is located inside the inner part of Görlitz between the old town and the historic nikolai suburb (Nikolaivorstadt). Together with the Thick Tower and the Reichenbach Tower three of four fortified towers are still preserved in Görlitz. History Presumably, the Nikolai Tower was already part of the Görlitz city fortification before the first major expansion of the city in 1250. However it was first mentioned in a document from 1348. Like other towers of the city the Nikolai Tower had a fortified gateway with three gates. The inner gate was located between the tower and the nikolai zwinger. The middle passage was covered with a building and had a portcullis. The outer gate was located on the trench, connected via a drawbridge. The access to the tower was through the city wall or through an external staircase. After the town fire in 1717 the slim and steep hood was replaced by a baroque hood. Like other parts of the cities fortification the gateway, the bridge and the trench were removed in 1848. The last tower guard left in 1904. With no military usages the tower premises were used by a society of local history researchers (Zirkel Görlitzer Heimatforschern e.V.) between 1969 and 2015 to exhibit old locks, metal mounts and lights. The exhibition can still be visited in a guided tour and the tower is used as an observation tower. References
Wieża Mikołaja w Görlitz

Wieża Mikołaja (niem. Nikolaiturm) – jedna z pierwotnych czterech wież obronnych wchodząca w skład dawnych fortyfikacji miejskich w Görlitz. Historia i architektura Wieżę Mikołajską (Nikolaiturm), wymieniono po raz pierwszy w dokumentach źródłowych w 1348 r. Jest zbliżona kształtem do wieży NMP, przy czym jej mury u podstawy mają nieco mniej, bo 2,86 metra. Sklepiona jest barokowym hełmem z galeryjką wspartą na ośmiu kolumienkach, który zastąpił dawny, spiczasty hełm gotycki. Sama Brama Mikołajska podzieliła los pozostałych wrót miejskich i została rozebrana w pierwszej poł. XIX wieku, około roku 1848. Składał się na nią masywny budynek wartowniczy oraz drewniany, a następnie kamienny most przez fosę. W 1399 r. wieża i brama zostały wyremontowane, przy czym spłonęły, co powtórzyło się w 1642 oraz 1717 roku. W 1586 piorun zabił pełniącego dyżur na wieży wartownika. Na wiszącej obecnie na szczycie iglicy metalowej chorągiewce umieszczono dwie daty: 1518 i 1669 (zapewne daty renowacji wieży). Na bramie namalowana była do 1747 roku twarz Chrystusa w koronie cierniowej oraz scena z Drogi Krzyżowej. Wiązało się to z przechodzącymi tędy pielgrzymami, podążającymi do Grobu Pańskiego i na cmentarz św. Mikołaja. Zobacz też Baszta Wołowa w Görlitz Bibliografia Mariusz Olczak: Zgorzelec-Görlitz wraz z okolicznymi kościołami, dworami i pałacami.. Zgorzelec: "Obrzeża" Oficyna Wydawnicza Klubu Literackiego "Inspiracje" MDK, 2003. ISBN 83-88380-35-4. (pol.).
Slovenski trg, Varšava

Slovenski trg (poljsko Skwer Słoweński) je trg v poljskem glavnem mestu Varšavi, ki je bil odprt 28. maja 2011. Trg se nahaja v četrti Mokotów na stičišču Wiśniowe ulice in ulice Krzysztofa Komedy. Slovesne razglasitve trga so se udeležili predsednik Republike Slovenije Danilo Türk, predsednik Republike Poljske Bronisław Komorowski in županja mesta Varšava Hanna Gronkiewicz Waltz. V neposredni bližini trga se nahaja Veleposlaništvo Republike Slovenije na Poljskem. Viri in opombe Glej tudi seznam trgov v Varšavi
Gmina Lubanie

Die Gmina Lubanie ist eine Landgemeinde im Powiat Włocławski der Woiwodschaft Kujawien-Pommern in Polen. Ihr Sitz ist das gleichnamige Dorf mit etwa 800 Einwohnern. Gliederung Zur Landgemeinde Lubanie gehören 19 Dörfer: Fußnoten
Gmina Lubanie

Gmina Lubanie is a rural gmina (administrative district) in Włocławek County, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, in north-central Poland. Its seat is the village of Lubanie, which lies approximately 14 kilometres (9 mi) north-west of Włocławek and 38 km (24 mi) south-east of Toruń. The gmina covers an area of 69.3 square kilometres (26.8 sq mi), and as of 2006 its total population is 4,651. Villages Gmina Lubanie contains the villages and settlements of Bodzia, Dąbrówka, Gąbinek, Janowice, Kałęczynek, Kaźmierzewo, Kocia Górka, Kolonia Ustrońska, Kucerz, Lubanie, Mikanowo A, Mikanowo B, Probostwo Dolne, Probostwo Górne, Przywieczerzyn, Przywieczerzynek, Sarnówka, Siutkówek, Tadzin, Ustronie, Włoszyca Lubańska, Zapomianowo and Zosin. Neighbouring gminas Gmina Lubanie is bordered by the city of Włocławek and by the gminas of Bądkowo, Bobrowniki, Brześć Kujawski and Waganiec. References Polish official population figures 2006
Lubanie (gmina)

Lubanie est une gmina rurale du powiat de Włocławek, Couïavie-Poméranie, dans le centre-nord de la Pologne. Son siège est le village de Lubanie, qui se situe environ 14 km au nord-ouest de Włocławek et 38 km au sud-est de Toruń. La gmina couvre une superficie de 69,3 km2 pour une population de 4 651 habitants. Géographie La gmina est bordée par la ville de Włocławek et les gminy de Bądkowo, Bobrowniki, Brześć Kujawski et Waganiec. Annexes Liens internes Liste des gminy de Couïavie-Poméranie Références Portail de la Pologne
Lubanie

Lubanie è un comune rurale polacco del distretto di Włocławek, nel voivodato della Cuiavia-Pomerania.Ricopre una superficie di 69,3 km² e nel 2004 contava 4 692 abitanti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Lubanie Collegamenti esterni Sito ufficiale, su lubanie.com.
Lubanie (gemeente)

De gemeente Lubanie is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Koejavië-Pommeren, in powiat Włocławski. De zetel van de gemeente is in Lubanie. Op 30 juni 2004 telde de gemeente 4692 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Lubanie 69,3 km², waarvan: agrarisch gebied: 72% bossen: 21% De gemeente beslaat 4,71% van de totale oppervlakte van de powiat. Website gemeente www.lubanie.com Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1993,8 zł. Plaatsen Barcikowo, Bodzia, Dąbrówka, Gąbinek, Janowice, Kałęczynek, Kaźmierzewo, Kocia Górka, Kolonia Ustrońska, Kucerz, Lubanie, Mikanowo A, Mikanowo B, Mikorzyn, Probostwo Dolne, Probostwo Górne, Przywieczerzyn, Przywieczerzynek, Sarnówka, Siutkówek, Tadzin, Ustronie, Włoszyca Lubańska, Zapomianowo, Zosin. Aangrenzende gemeenten Bądkowo, Bobrowniki, Brześć Kujawski, Waganiec, Włocławek
Comuna de Lubanie

Lubanie (polaco: Gmina Lubanie) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Cujávia-Pomerânia e no condado de Włocławski. A sede do condado é a cidade de Lubanie. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 4692 habitantes, com uma densidade 67,7 hab/km². Área Estende-se por uma área de 69,3 km², incluindo: área agricola: 72% área florestal: 21% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1993,8 zł. Comunas vizinhas Bądkowo, Bobrowniki, Brześć Kujawski, Waganiec, Włocławek Ligações externas Sítio Oficial Referências
Любане (гміна)

Гміна Любане (пол. Gmina Lubanie) — сільська гміна у північній Польщі. Належить до Влоцлавського повіту Куявсько-Поморського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 4678 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 69.30 км², у тому числі: орні землі: 72.00% ліси: 21.00% Таким чином, площа гміни становить 4.71% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Любане межує з такими гмінами: Бондково, Бобровники, Бжешць-Куявський, Ваґанець. Примітки
Budynek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Brzozowie

Budynek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” – zabytkowy budynek znajdujący się w Brzozowie, w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim. Budynek był pierwotnie siedzibą gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Budynek został zbudowany w latach 1909–1910, według projektu arch. Jana Sasa-Zubrzyckiego. Kamień węgielny został wmurowany 2 października 1910, a budowę prowadził Stanisław Majerski. Od 1956 roku, w budynku ma swoją siedzibę Brzozowski Domu Kultury. Mieści się przy ulicy Armii Krajowej 3. Architektura Budynek murowany z cegły, nieotynkowany, wybudowany na rzucie w kształcie litery L. W rogu budynku wkomponowana została cylindryczna wieża. Na elewacji umieszczone zostały płaskorzeźby przedstawiające popiersia królów polskich i tarcze herbowe, wykonane przez Stanisława Majerskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Brzozowski Dom Kultury - kino Sokół (Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Brzozowie) polska-org.pl
Pałac w Naratowie

Pałac w Naratowie – zabytkowy pałac we wsi Naratów, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie górowskim, w gminie Niechlów. Opis Piętrowy, barokowy pałac wybudowany w 1735 na planie prostokącie nakryty dachem mansardowym. W elewacji frontowej ograniczony pilastrami portal z datą 1735 i kartuszem zawierający herby rodzin von Diebitsch (lewy) i von Prittwitz (prawy). Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z drugiej połowy XIX w.; spichrz z połowy XVIII w. obora z drugiej połowy XIX w. Przypisy
Schloss Osten

Schloss Osten (polnisch Pałac w Osetnie) befindet sich im niederschlesischen Osetno. Geschichte Um 1550 wurde ein Schloss im Stil der Renaissance, vermutlich von einem Festungsgraben umgeben. Während eines Umbaus des Schlosses in den Jahren 1615–1620 fertigte Johann Pohla aus Glogau, ein Vertreter des Manierismus, das reich verzierte Hauptportal an. Derzeit wird der Bau restauriert. Nach der polnischen Annexion der Region beherbergte der Bau eine landwirtschaftliche Agentur. Baubeschreibung Das Gebäude ist auf drei Seiten von den Überresten eines Grabens umgeben. Der dreiflügelige Schlosskomplex besteht aus zwei Wohngebäuden, die durch Walmdächer miteinander verbunden sind, und einem dritten einstöckigen Gebäude, das mit einem Giebeldach gedeckt ist. Ein zylindrischer, von Strebepfeilern gestützte Uhrenturm schließt sich an der Südostseite des Schlosses an. Der Haupteingang wird von einem viersäuligen Portikus eingerahmt. Der östliche Teil des Schlosses ist im Stil der Spätrenaissance errichtet. Andere Teile haben barocken Charakter. Nachweise Bericht auf wochenblatt.pl Eintrag auf polskiezabytki.pl (Polnisch) Weblinks
Pałac w Osetnie

Pałac w Osetnie – pałac z XVI w. we wsi Osetno (województwo dolnośląskie) w powiecie górowskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia Obiekt wybudowany w 1550 przez Oswalda I Tschammera jako renesansowy zamek był kilkakrotnie rozbudowywany i przebudowywany w następnych latach. Z rozbudowy w latach 1615–1620 pochodzi bogato zdobiony manierystyczny portal w zachodniej elewacji skrzydła środkowego z 1618, dzieło śląskiego rzeźbiarza Johanna Pola z Głogowa. Kamienny portal zwieńczony półkoliście ujęty dwoma kolumnami korynckimi po bokach, które podtrzymują architraw z sentencją w j. niem. Natomiast fronton w kształcie brisè zawiera kartusz z herbami: Hansa Wolframa von Loosa (lewy) oraz Barbary G. Kreckwitzin (prawy). Elementami charakterystycznymi pałacu są: cylindryczna wieża zegarowa oraz czterokolumnowy portyk. Po 1945 r. pałac mieścił: mieszkania dla pracowników PGR, przedszkole i stołówkę. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park krajobrazowy ze strefą widokową z czwartej ćwierci XIX/XX w.; folwark północny: spichrz z 1910 r.; chlewnia z czwartej ćwierci XIX w.; folwark południowy z czwartej ćwierci XIX w.: budynek mieszkalno-inwentarski; stodoła, waga; ogrodzenie z bramami. Zachowane resztki fosy i wałów ziemnych. W 2025 roku pałac został wystawiony na sprzedaż za 3,5 mln złotych. Powierzchnia użytkowa obiektu wynosi 14 286 m². Przypisy
Schloss Gleinig

Schloss Gleinig (polnisch Pałac w Glince) ist ein spätbarockes Schloss in Glinka (deutsch Gleinig) in der Stadt- und Landgemeinde Góra (deutsch Guhrau) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Es steht gemeinsam mit einigen Nebengebäuden und den Resten eines Schlossparks seit dem 9. Dezember 1960 unter Denkmalschutz. Geschichte Das Schloss wurde in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts errichtet. Damals war das adelige Gut im Besitz des Adelsgeschlechts Stosch. Im Jahr 1831 ging es in den Besitz der Familie Zobeltitz über, deren Nachkommen es bis mindestens 1937 gehörte. Anfang des 20. Jahrhunderts wurde das Schloss im Stil des Neubarock umgebaut. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde es verstaatlicht und 1961/62 renoviert. Später wurde es ungenutzt dem Verfall überlassen. Baubestand Die Schlossanlage, die aus dem Haupthaus und dem zugehörigen, westlich vorgelagerten Gutshof bestand, befindet sich im Dorf Glinka in der Nähe der Kirche. Nach Durchqueren des Gutshofbereichs, konnte das eigentliche Schlossareal durch ein zweiflügeliges Gittertor, das exakt in der Mittelachse des Schlossbaus liegt, betreten werden. Im östlichen Bereich der Anlage haben sich hinter dem Haupthaus Reste eines Landschaftsparks erhalten. Das Schloss war ein zweigeschossiger Bau mit einem Mansarddach. Der Wohntrakt ist auf rechteckigem Grundriss errichtet. Die Fassaden werden durch Pilaster betont, die durch rundbogige Arkaden verbunden sind. In der Mitte der siebenachsigen Westfassade erhebt sich ein dreiachsiger Risalit, der von einem Ziergiebel mit Voluten gekrönt und auf beiden Seiten von weiteren Voluten flankiert ist. Über einen Verbindungsbau ist der Wohntrakt mit einem nördlich davon stehenden Nebengebäude verbunden. Ein zweites, identisches Nebengebäude südlich des Haupttrakts wurde 1977 abgerissen. Ein zusätzliches kleines, eingeschossiges Nebengebäude auf rechteckigem Grundriss mit Mansarddach steht vor dem nördlichen Teil der Hauptfassade. Literatur Ernst Badstübner, Dietmar Popp, Andrzej Tomaszewski, Dethard von Winterfeld (Hrsg.): Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 288–289. Weblinks Informationen zur Anlage auf der Denkmalseite der polnischen Denkmalschutzbehörde (englisch, polnisch) Einzelnachweise
Pałac w Glince

Pałac w Glince – zabytkowy pałac z XVIII w. we wsi Glinka (województwo dolnośląskie), w powiecie górowskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia Późnobarokowy, zabytkowy pałac wzniesiono w drugiej połowie XVIII w. dla rodu Zobeltitz. Pierwotnie zwarta bryła na planie prostokąta z dachem mansardowym została rozbudowana o dodatkowe skrzydła. Herby rodziny von Zobeltitz znajdują się na zwieńczeniach filarów stalowej bramy wjazdowej do pałacu. Zespół pałacowy i przyległy grunt rolny, o łącznej powierzchni prawie 9,5 ha sprzedaje obecnie (2016) Agencja Nieruchomości Rolnych. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: relikt parku z XVIII-XX w., brama z drugiej połowy XVIII w.; dwie oficyny z drugiej połowy XVIII w., przebudowane w początkach XX w. Właściciele Dobra były własnością br. von Stoscha; jego córka Helene (zm. 1808) wyszła za mąż za Gottloba br. von Steina (1772-1844). Ich córka Maria von Stein-Kochberg (zm. 1876) pani na Glince od 1840 poślubiła Carla von Zobeltitza (1792-1878). Przed 1872 majątek przejął ich syn Otto von Zobeltitz (1825-1882), który w 1874 poślubił Elisabeth von Sommerfeld (1845-1917). Para miała trzech synów: Walthera (ur. 1877), Otto (ur. 1879), Fritza (ur. 1880). Po śmierci Otto von Zobeltitza (starszego) w 1889 wdowa wyszła za mąż za Fedora von Zobeltitza (1819-1896). W latach 1898-1902-1912 właścicielem był Walther von Zobeltitz, ożeniony z Erną von Lekow (1892-1926), właścicielką do 1926. Erna w 1925 wyszła za Ernsta von Heydebrand und der Lasa (1884-1963). W latach 1926-1937 dziedzicem był Friedrich von Zobeltitz. Galeria Przypisy