NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arkadia (Poznań)

Arkadia ist ein historisches Gebäude in Poznań in Polen. Es beherbergt das Kulturinformations-Zentrum der Stadt, das Theater Der achte Tag und gewerbliche Nutzungen. Das Gebäude in der Altstadt am Plac Wolnośći 11 (Platz der Freiheit, bis 1919 Wilhelms-Platz) war 1879 als Stadttheater gebaut worden. Stadttheater 1804–1874 Seit 1796 gab es Pläne, in Posen ein Stadttheater zu bauen. Von 1802 bis 1804 wurde der Neubau in der damaligen Neustadt nach Plänen des Baurats Johann Anton Theodor Heermann fertiggestellt. (Ein Entwurf von David Gilly von 1801 wurde nicht berücksichtigt.) Es war in dieser Zeit das einzige Theater der Stadt. Dort wurden Opern, Operetten und Schauspiele, vor allem in deutscher Sprache gezeigt. Daneben gab es polnischsprachige Aufführungen und Gastspiele. 1829 war der Geiger Nicolo Paganini zu Gast. 1874 wurde das Stadttheater wegen baulicher Mängel und finanzieller Probleme geschlossen. 1879–1910 Von 1878 bis 1879 wurde ein Neubau nach Plänen des Stadtbaumeisters Caesar Stenzel errichtet. Am 30. September 1879 fand die feierliche Eröffnung mit Die Zauberflöte von Mozart statt. Danach gab es wieder Opern, Operetten, Konzerte und Schauspiele, jetzt ausschließlich als deutschsprachige Veranstaltungen, da es ein eigenes Polnisches Theater in Posen seit 1875 gab. Solisten waren unter anderen der Komponist und Pianist Franz Liszt. 1896 gab es Umbauten. 1910 wurde ein neues Stadttheater an der Paulikirchstraße (jetzt ul. Aleksandra Fredry 9) eröffnet. Weitere Nutzung Das bisherige Gebäude am Wilhelmsplatz wurde umgebaut und für Gewerbe und Wohnzwecke genutzt. 1912 eröffnete das Café Esplanade, das später (um 1914?) in Kaffeehaus Hohenzollern umbenannt wurde. Nach 1919 erhielt es den Namen Esplanade in der nun polnischen Stadt Poznań zurück. Von 1927 bis 1939 war hier auch der polnische Radiosender der Stadt untergebracht. Nach 1945 gab es verschiedene Nutzungen. Seit 1992 spielt dort wieder ein Theater, Teatr Ósmego Dnia, daneben gibt es verschiedene gewerbliche Nutzungen und das Kulturinformations-Zentrum der Stadt. Seit 1979 steht das Bauwerk unter Denkmalschutz. Literatur Hans Knudsen: Deutsches Theater in Posen. Erinnerungen und Beiträge zu seiner Geschichte. Bad Nauheim, 1961 Zitate, wichtigste Darstellung zur Geschichte des Stadttheaters Ryszard J. Wieczorek: Organisationsformen des Musiklebens in Posen im 19. und frühen 20. Jahrhundert. Musik im Theater. In Helmut Loos (Hrsg.): Traditionen städtischer Musikgeschichte in Mittel- und Osteuropa, Band 1. Leipzig 2010, S. 3–34 (= S. 117–148) Digitalisat Weblinks Arkadia Czasna Wypoczynek (übersetzt) Einzelnachweise
Arkadia w Poznaniu

Arkadia – reprezentacyjny budynek w Poznaniu, zlokalizowany przy Placu Wolności. Charakterystyka Budynek, wzniesiony w latach 1802–1804 według projektu Davida Gilly'ego, pełnił pierwotnie rolę teatru miejskiego z salą na około 800 miejsc. Już od momentu swojego powstania był w tej roli przestarzały (brakowało m.in. ogrzewania), zatem niewielu widzów przychodziło na przedstawienia. Umożliwiło to wystawienie kilku sztuk w języku polskim (ostatnim polskim przedstawieniem w budynku był "Mazepa" Juliusza Słowackiego 17 maja 1874, później przedstawienia odbywały się w Teatrze Polskim). Obecny gmach powstał w 1879 i do momentu wybudowania Opery w Poznaniu w 1913 odbywały się tu jedynie przedstawienia niemieckojęzyczne. Gmach przebudowywano w 1896 i 1911. Do tego czasu gościli w nim m.in. Ferenc Liszt i Niccolò Paganini. Następnie budynek pełnił funkcję kawiarni. Przed Arkadią, od strony placu Wolności, stał do 1919 okazały pomnik nachodzki. 27 grudnia 1918 przed budynkiem Arkadii, podczas szturmu na zlokalizowane naprzeciw prezydium policji pruskiej, zginął pierwszy w Poznaniu powstaniec wielkopolski – Franciszek Ratajczak. W latach 1927–1939 znajdowało się tu studio rozgłośni Polskiego Radia. Po drugiej wojnie budynek stał się siedzibą działalności handlowej i gastronomicznej. Pod koniec XX wieku istniało w nim kasyno gry. Od 1992 teatralne tradycje budynku podtrzymuje działający tu Teatr Ósmego Dnia. Na parterze budynku znajduje się główny salon Empiku, Centrum Informacji Kulturalnej, a na piętrze – Wydawnictwo Miejskie Posnania, Fundacja Świętego Benedykta i sale Szkoły Języków Obcych „Empik”.
Arkady Wrocławskie

Arkady Wrocławskie – nieczynne centrum handlowe w trakcie rozbiórki z parkingiem wielopoziomowym oraz multipleksem OH Kino, położone w centrum Wrocławia, w kwadracie ulic Powstańców Śląskich, Swobodnej, Nasypowej i Komandorskiej. Do momentu zamknięcia obiektu, znajdowała się tu centrala Develia S.A. Projekt powstał we wrocławskiej pracowni architektonicznej AP Szczepaniak w latach 2003–2006. Budowę rozpoczęto w 2005, a obiekt oddano do eksploatacji 28 kwietnia 2007. Na całość kompleksu składała się część handlowa – na pow. 30 tys. m² jest 130 sklepów, multipleks, fitness i centrum medyczne, 11-piętrowy biurowiec ok. 9000 m² oraz parking. Powierzchnia całkowita Arkad Wrocławskich wynosiła ok. 100 tys. m². Na pierwszy kwartał 2024 roku zapowiedziano zamknięcie galerii i późniejsze wyburzenie. Jako powód wskazano brak rentowności. 30 kwietnia 2024 roku Arkady Wrocławskie zostały na stałe zamknięte. Na przełomie lutego i marca 2025 rozpoczęto rozbiórkę budynku. Arkady Wrocławskie w liczbach 3 piętra w części handlowej 11 pięter w części biurowej 7 pięter parkingów – w sumie 1100 miejsc 130 sklepów i restauracji 10 sal kinowych, w tym największa na 526 miejsc – OH Kino (wcześniej Multikino) wysokość biurowej wieży – 55 m Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Arkad Wrocławskich (m.in. budowa kompleksu)
Königliches Arsenal (Krakau)

Das Königliche Arsenal (polnisch Arsenał Królewski) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Renaissance-Gebäude am Südrand der Krakauer Altstadt. Lage und Beschreibung Das Gebäude war Teil der Krakauer Stadtbefestigung an der Burgstraße. Im Osten befindet sich der Planty-Park. Geschichte Das Königliche Arsenal wurde in der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts am Burgtor am Fuße des Wawel-Schlosses errichtet, um Waffen und Schießpulver für das königliche Heer zu verwahren. Die Bürgerschaft nutzte das später erbaute Stadtarsenal am Florianstor. 1643 ließ König Ladislaus IV. das Arsenal im Barockstil ausbauen, weshalb es auch Ladislaus-IV.-Arsenal genannt wird. Ende des 19. Jahrhunderts wurde das Gebäude umgebaut und seither von der Jagiellonen-Universität genutzt. Literatur Tadeusz Czekalski: Arsenał królewski. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2018. ISBN 978-83-7638-889-2. Michał Rożek: Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1993. Weblinks
Arsenał Królewski w Krakowie

Arsenał Królewski – zabytkowy budynek dawnego arsenału znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 64, na Starym Mieście. Zbudowany został w 1. połowie XVI wieku przez Zygmunta Starego wraz z odlewnią dział. W 1643 za czasów Władysława IV został gruntownie przebudowany, stąd też powszechnie nazywany jest arsenałem Władysława IV. Był to wówczas parterowy budynek, włączony w system krakowskich murów miejskich. Z okresu XVII-wiecznej przebudowy pochodzi zabytkowa sklepiona sala na parterze oraz monumentalny portal. Kolejne piętra budynek zyskał pod koniec XIX wieku. Od początku XX wieku wykorzystywany jest przez Uniwersytet Jagielloński. Po I wojnie światowej podjęto decyzję o przekazaniu zniszczonego wówczas budynku na potrzeby Uniwersytetu Jagiellońskiego (od 1920 na II piętrze mieścił się Instytut Geografii UJ, a w 1923 budynek przekazano w całości uniwersytetowi). W 1927 budynek został przebudowany pod kierunkiem architekta Stanisława Filipkiewicza, by dostosować go do potrzeb dydaktycznych. Od 2005, po przeniesieniu geografii na Kampus 600-lecia Odnowienia UJ, mieści się tutaj część Wydziału Polonistyki UJ a mianowicie Centrum Języka i Kultury Polskiej w Świecie w skład którego wchodzą: Katedra Języka Polskiego jako Obcego oraz Szkoła Języka i Kultury Polskiej. Przypisy Bibliografia Tadeusz Czekalski: Arsenał królewski. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2018. ISBN 978-83-7638-889-2. Michał Rożek: Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1993.
Arsenal (Krakau)

Das Stadtarsenal (polnisch Arsenał Miejski) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Renaissance-Gebäude am Nordrand der Krakauer Altstadt. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt in der Krakauer Stadtmauer an der Piaristenstraße. Im Norden befindet sich der Planty-Park. Geschichte Das Stadtarsenal wurde von 1565 bis 1566 nach Plänen von Gabriel Słoński am Florianstor und dem Barbakan errichtet, um Waffen und Schießpulver für die Bürgerschaft zu verwahren. Das königliche Heer nutzte das bereits zuvor erbaute Königliche Arsenal am Fuße des Wawel-Schlosses. 1874 wurde das Gebäude von der Stadt Władysław Czartoryski geschenkt, der darin das Czartoryski-Museum unterbringen sollte. Im Gebäude wurde zunächst die Czartoryski-Bibliothek untergebracht. Heute befindet sich im Gebäude die Antikensammlung des Czartoryski-Museums. Literatur Arsenał Miejski in Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 31. ISBN 83-01-13325-2. Weblinks
Arsenał Miejski w Krakowie

Arsenał Miejski – zabytkowy budynek przeznaczony do przechowywania broni oraz prochu, położony przy ulicy Pijarskiej na Starym Mieście w Krakowie. Pod koniec XIX wieku przeznaczony na Muzeum Książąt Czartoryskich. Historia Arsenał został wybudowany w latach 1565–1566 przez budowniczego miejskiego Gabriela Słońskiego i był drugim arsenałem w Krakowie, po wzniesionym kilkadziesiąt lat wcześniej przy Bramie Grodzkiej Arsenale Królewskim. Był to pierwotnie budynek parterowy wykonany z łamanego piaskowca, stojący przy murach obronnych pomiędzy basztami Stolarzy i Cieśli, niedaleko Barbakanu. W kolebkowo sklepionej sali przechowywano strzelby i działa. Beczki prochu dla bezpieczeństwa trzymano w podziemnym magazynie. W roku 1626 arsenał otrzymał nowe sklepienie oraz został przykryty łamanym dachem krakowskim. Arsenał na początku XIX wieku ocalał przed rozbiórką, która dotknęła większość murów obronnych dzięki interwencji senatora Feliksa Radwańskiego. W latach 1854–1861 został przebudowany przez Antoniego Stacherskiego. Nadbudowano piętro z przeznaczeniem na magazyn i koszary, a budynek otrzymał kształt włoskiego, wczesnorenesansowego zameczku. W 1874 r. gmina ofiarowała budynek razem z basztami Stolarską i Ciesielską na cele muzealne księciu Władysławowi Czartoryskiemu. Zostały zakupione również sąsiednie kamienice i część dawnego klasztoru oo. Pijarów. Po adaptacji budynków, opracowanej przez Maurycego Ouradou powstał zespół architektoniczny, składający się z pałacu, tzw. klasztorka i arsenału, połączonych ze sobą pomostami. W roku 1876 został poświęcony i otwarty Klasztorek. Data uważana jest za otwierającą nowy okres w historii muzeum, zwanego Muzeum Książąt Czartoryskich. Przez długi czas w Arsenale mieściła się Biblioteka Czartoryskich, od 1961 r. księgozbiór znajduje się w kamienicy przy ul. św. Marka 17 w Krakowie. W latach 1965–1975 Arsenał został przebudowany według projektu S. Świszczowskiego. Dach czterospadowy zastąpiony został dachem płaskim ze świetlikami. 18 stycznia 1932 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Galeria sztuki starożytnej W Arsenale Miejskim utworzono Galerię sztuki starożytnej z wejściem do sali wystawowej prowadzącym poprzez Basztę Stolarską. Na piętrze znalazły się zabytki kultury greckiej, egipskiej, etruskiej oraz rzymskiej. Zgromadzono obiekty pochodzące z okresu od III tysiąclecia p.n.e. do IV wieku n.e. a wśród nich m.in. sarkofagi egipskie wraz z mumią, grobowce etruskie oraz liczne rzeźby. Zobacz też Mury miejskie w Krakowie Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski Kraków od A do Z, KAW, Kraków Arsenał Miejski. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 31. ISBN 83-01-13325-2. Linki zewnętrzne Biblioteka Czartoryskich Strona internetowa Muzeum Czartoryskich w Krakowie
Astra (Wrocław)

Centrum Handlowe Astra (dawniej Spółdzielczy Dom Handlowy Astra, po 1993 PSS Społem Astra) – dom handlowy, największy i najmłodszy dom towarowy „Społem” we Wrocławiu. Historia Spółdzielczy Dom Handlowy Astra, znajdujący się przy ul. Horbaczewskiego 4-6 (na Gądowie Małym), otwarto 28 czerwca 1985. Budynek został zaprojektowany przez Biuro Studiów i Projektów Handlu Wewnętrznego w Warszawie, a funkcję głównego projektanta sprawował J. Hyrosz. Obiekt początkowo miał powierzchnię 14,4 tys. m². 3 grudnia 1999 została zakończona rozbudowa kompleksu o supermarket spożywczy, zwiększając tym samym powierzchnię do 20 tys. m² i o ok. 600 miejsc parkingowych na dachu. Przebudowa została zaprojektowana przez biuro projektowe ARRA (głównym projektantem był Tomasz Sołowij) i wybudowany w niespełna pół roku przez wrocławską firmę budowlaną Adam Majewski W 2004 roku został otwarty drugi supermarket Astry, znajdujący się przy ul. Słubickiej 18 (budynek TGG). Program Klubowy W Astrze działa Program Klubowy+, w którym klienci posiadający Kartę Klubową za zakupy w wybranych sklepach mogą zdobywać punkty. Po uzbieraniu określonej liczby punktów można wymieniać je na nagrody (m.in. na elektronikę). Punkty są ważne tylko przez dwa lata. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, JanJ. Harasimowicz (red.), WłodzimierzW. Suleja (red.), MariolaM. Abkowicz, Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, ISBN 83-7384-561-5, ISBN 978-83-7384-561-9, OCLC 76363702 .
Auditorium Maximum, Warsaw

The Auditorium Maximum is a Classicist building located in the University of Warsaw's campus at 26/28 Krakowskie Przedmieście Street in Warsaw, Poland. The Auditorium Maximum was built in the nineteen-thirties, designed by architect Franciszek Eychorn. During World War II, the building was occupied and used for the storage of armaments by the Germans. The building suffered extensive damage during the war. Between 1951 and 1955 the building was reconstructed, with a slightly modified architectural style. In 2007, the building underwent extensive renovation works, as part of more extensive works to revitalise the whole central campus. References
Auditorium Maximum

L'Auditorium Maximum è un edificio classicista situato nel campus dell'Università di Varsavia, in Polonia. Storia L'Auditorium Maximum è stato costruito negli anni Trenta su progetto dell'architetto Franciszek Eychorn. Durante la seconda guerra mondiale l'edificio fu occupato e adibito a deposito di armamenti dai tedeschi. L'edificio subì ingenti danni durante la guerra. Tra il 1951 e il 1955 l'edificio fu ricostruito. Nel 2007 l'edificio è stato oggetto di ampi lavori di ristrutturazione, facenti parte dei progetti di ristrutturazione dell'intero campus. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Auditorium Maximum
Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego

Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego – klasycystyczny budynek zlokalizowany na terenie kampusu centralnego Uniwersytetu Warszawskiego, przy ul. Krakowskie Przedmieście 26/28. Opis Pierwotnie został wzniesiony w połowie lat 30. XX wieku, według projektu Aleksandra Bojemskiego. W czasie II wojny światowej zajęty przez Niemców, którzy urządzili tam m.in. stajnię i magazyn broni. Później uległ zniszczeniu. Gmach został odbudowany w latach 1951–1955 w nieco zmienionej formie architektonicznej. W 2007 przeszedł gruntowną renowację, będącą częścią szerszych prac nad rewitalizacją całego kampusu centralnego. Obiekt należy do Uniwersytetu Warszawskiego i służy jako budynek dydaktyczno-biurowy. W gmachu znajduje się Aula im. Adama Mickiewicza, mogąca pomieścić 1080 osób i będąca największą salą wykładową w zasobach UW, często wykorzystywaną dla celów reprezentacyjnych. Oprócz niej zlokalizowano tam cztery mniejsze aule (każda na ok. 220 osób) oraz kilka niewielkich sal dydaktycznych. Ponadto w Auditorium mieści się szereg biur, m.in. Zakład Sinologii Instytutu Orientalistycznego UW, Katedra Historii Doktryn Politycznych i Prawnych Wydziału Prawa i Administracji, Biuro Gospodarcze UW, Biuro Obsługi Badań UW oraz urząd pocztowy. W 2001 roku w holu odsłonięto tablicę upamiętniającą studenta Wydziału Prawa z 1935 roku, premiera Izraela i laureata Pokojowej Nagrody Nobla, Menachema Begina. W 2016 roku obok odsłonięto tablicę upamiętniającą laureata Pokojowej Nagrody Nobla Józefa Rotblata, który w 1938 roku obronił na UW rozprawę doktorską. Przypisy Linki zewnętrzne Budynek na stronach Uniwersytetu Warszawskiego
Aula Uniwersytecka w Poznaniu

Aula Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – neorenesansowy budynek wzniesiony w latach 1905–1910 według projektu Edwarda Fürstenaua wraz z przylegającym do niego od strony północnej Collegium Minus na potrzeby Akademii Królewskiej. Znajduje się przy skrzyżowaniu ul. Święty Marcin i ul. Henryka Wieniawskiego, przy placu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Historia W dniu 7 maja 1919 inaugurowała w niej swoją działalność Wszechnica Piastowska – późniejszy Uniwersytet Poznański, od 1955 występujący pod nazwą Uniwersytet im. Adama Mickiewicza. Ponadto z auli korzysta również, wywodzący się z Uniwersytetu Poznańskiego, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W 1946 w sali obradował Najwyższy Trybunał Narodowy sądząc niemieckiego zbrodniarza wojennego Arthura Greisera i wydając nań wyrok śmierci w ostatniej publicznej egzekucji w Polsce. Doskonała akustyka auli sprawia, że jest ona też stałą salą koncertową Filharmonii Poznańskiej, a ponadto odbywają się w niej liczne imprezy muzyczne, z których najważniejszą jest Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego. Opis Budynek zajmuje południowo-zachodni fragment pierzei otaczających plac Adama Mickiewicza, na terenie Dzielnicy Cesarskiej. Budynek swoją zewnętrzną formą nawiązuje do północnego renesansu. Wnętrze zajmuje sala na około 1000 osób przykryta sklepieniem kolebkowym. Pokrywa je wykonana w 1947 polichromia autorstwa Wacława Taranczewskiego (przedstawiają między innymi rydwan Apolla w otoczeniu muz). Zastąpiła ona oryginalną, przedwojenną, która znacznie ucierpiała podczas II wojny światowej. Obecny kształt wnętrzu nadał generalny remont z 2006, który między innymi zmienił kolor szafy organowej. Przypisy Bibliografia FranciszekF. Jaśkowiak FranciszekF., WłodzimierzW. Łęcki WłodzimierzW., Poznań i okolice, Warszawa: Sport i Turystyka, 1983, ISBN 83-217-2434-5, OCLC 830219702 .
Babięty Małe (jezioro)

Babięty Małe (Babant Mały) – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Sorkwity. Powierzchnia jeziora - 66,83 ha, głębokość maks. – 7,5 m, długość maks. – 2350 m, szerokość maks. – 425 m, objętość – 2174,3 m³, długość linii brzegowej – 5300 m, wysokość położenia – 140,4 m n.p.m. Z północnego zachodu na południowy wschód jezioro jest mocno wydłużone. Od strony północno-zachodniej wpływa do jeziora rzeka Babant (Babięcka Struga), która odwadnia jezioro Babięty Wielkie. Wypływa z południowo-wschodnich krańców jeziora i płynie przez tereny leśne do jeziora Tejsowo. Zbocza jeziora są strome, otoczone przez łąki i pola uprawne, od strony południowej i wschodniej rozciągają się duże kompleksy leśne. W niewielkim oddaleniu od strony północno-zachodniej jeziora leży wieś Śledzie, a w południowo-wschodniej – wieś Babięty. Przybrzeżną część jeziora porastają drzewa, wśród których przeważają olchy. Roślinność wodna wynurzona jak i zanurzona jest bardzo dobrze rozwinięta, wzdłuż brzegów jeziora rozciąga się dość szeroki pas oczeretów, a w części zanurzonej występują łąki podwodne oraz Nimfeidy – grążel żółty, grzebień biały i rdestnica pływająca. Bibliografia Jan Bałdowski "Warmia i Mazury, mały przewodnik" Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa 1977 s. 51 Paruzel M. WW 10/2001, str. 29
Babięty Wielkie (jezioro)

Babięty Wielkie (Babięty, Babant, Babant Wielki, Babant Duży) – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Dźwierzuty. Dane Powierzchnia – 264 ha Głębokość maksymalna – 65 m Głębokość średnia – ? m Długość maksymalna – 5 km Szerokość maksymalna – 1,1 km Długość linii brzegowej – 12,8 km Położenie lustra wody – 141,2 m n.p.m. Typ – sielawowe Jezioro jest hydrologicznie owarte poprzez cieki: w północnym krańcu wpływa do niego struga z jeziora Stromek z północy wypływa rzeczka do Babięt Małych do zachodniej zatoki wpływa struga z jeziora Rańskiego na południu wpływa rzeczka z jeziora Słupek Opis Ukształtowanie terenu wokół jeziora jest bardzo zróżnicowane. Brzegi w części północnej jeziora są płaskie i częściowo pagórkowate, wschodnie dość strome, a pozostałe wysokie. Prawie całe jezioro otaczają lasy, tylko od strony północno-zachodniej przylegają pola uprawne i łąki. Przy północnym krańcu jeziora leży osada Śledzie, a przy południowym była leśniczówka Rańsk. Brzegi porośnięte lasem, pola i łąki. Spadki dna stromo schodzą do osi podłużnej jeziora, prawie równomiernie z obydwu jego stron. Jedynie w środkowej części jeziora, przy brzegach zachodnim i wschodnim, gdzie znajdują się dwie okrągławe zatoki oraz na końcach północnych ławica przybrzeżna jest szersza, o łagodnym spadku. Dno i partie przybrzeżne jeziora są piaszczyste, miejscami tylko zamulone. Woda w ciągu całego roku zachowuje dużą przejrzystość, jest dość zimna i dobrze natleniona. Roślinność wodna wynurzona dość dobrze rozwinięta, w partiach przybrzeżnych – oczerety. Roślinność zanurzona dobrze rozwinięta tylko w wypłyconych zatokach i wzdłuż brzegów jeziora. Do jeziora można dojechać drogą wojewódzką nr 600 ze Szczytna w kierunku Mrągowa, następnie w miejscowości Rańsk należy skręcić w prawo do miejscowości Jeleniowo. Jezioro będzie widoczne po lewej stronie szosy. Turystyka Kajak Jezioro leży ono na wodnym szlaku turystycznym Sorkwity – Jezioro Nidzkie Wędkarstwo Ichtiofauna bardzo bogata, w jeziorze występuje sielawa, sieja, ukleja, płoć, leszcz, krąp, okoń, szczupak, sandacz, miętus, węgorz, jazgarz, wzdręga i lin. Populacja okonia jest bardzo liczna, co jest typowe dla jezior typu sielawowego. Trafiają się bardzo duże osobniki tego gatunku. W jeziorze występują też duże szczupaki – "sielawowe". Populacje ryb i możliwości ich połowu w jeziorze należy uznać za dobre. Pływanie Woda jest czysta, choć stan się pogarsza. Jedna z przyczyn to brudna woda wpadająca z Jeziora Rańskiego. Biwak Dwa pola biwakowe, na które można się dostać jadąc z miejscowości Rańsk do Jeleniewa. W okresie letniego sezonu na wyznaczonych polach biwakowych można rozbić namiot. Sprzęt pływający można wypożyczyć w sklepie, w pobliskim Jeleniowie. Zobacz też Jezioro Babięty Małe Bibliografia Jan Bałdowski "Warmia i Mazury, mały przewodnik" Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa 1977 s. 51 Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 181
Bacówka PTTK „Jaworzec”

Bacówka PTTK „Jaworzec” – schronisko turystyczne PTTK znajdujące się na terenie nieistniejącej wsi Jaworzec w dolinie Wetliny na terenie gminy Cisna. Schronisko zostało zbudowane w latach 1974–1976 jako pierwsza bacówka w Bieszczadach. Schronisko dysponuje miejscami noclegowymi w pokojach 1,2,3,5 oraz 8 i 9-osobowych. Ponadto wyposażone jest w węzeł sanitarny oraz bufet. Bacówka nie jest zelektryfikowana; po zmroku uruchamiany jest agregat prądotwórczy. Szlaki turystyczne Dołżyca – Jaworzec – Przełęcz Mieczysława Orłowicza Linki zewnętrzne Archiwalna strona