NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Сенаторська вежа

Сенаторська вежа або Любранка (пол. Baszta Senatorska, Lubranka) — одна з трьох існуючих в даний час веж Вавеля, Краків, Польща. Знаходиться на південній частині фортифікаційних споруд Вавеля. Поряд з Сандомирської вежею є частина комплексу так званих вавельских «Вогняних веж» другої половини XV століття. Вежа була побудована в другій половині XV століття. Нижня частина вежі була споруджена з каменю і верхня — з цегли. У 1534 році башта була з'єднана з південним крилом королівського палацу. В цей же час були перебудовані нижні поверхи вежі, як повідомляється в хроніках «для юного короля Сигізмунда Августа». Друга назва «Любранка» походить від імені генерального прокуратора замку Гжегожа з Любранци. У XVII і XVIII століттях вежа також носила найменування «Ольбрамка», «Вольбромка» і «Скарбова вежа». Вежа неодноразово піддавалася пожежам, у тому числі і в 1656 році під час шведського потопу. У 1858 році австрійська влада перебудувала вежу, яка увійшла в систему фортифікаційних споруд Краківської фортеці. У 2002-2003 роках проводилися реставраційні роботи під керівництвом польських архітекторів Петра Стемпня і Станіслава Карчмарчика. Література Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988. Stepień Piotr, Badania i konserwacja baszty Lubranki, «Studia Waweliana» XIII, 2007, ISSN 1230-3275
Siemień

Siemień [pronunciación en polaco: /ˈɕɛmjɛɲ/] es un pueblo ubicado en el condado de Parczew, voivodato de Lublin, Polonia. Según el censo de 2011, tiene una población de 590 habitantes.​ Es la sede del gmina (municipio) de Siemień. Está situado aproximadamente a 7 kilómetros al oeste de Parczew y a 45 kilómetros al norte de la capital regional, Lublin.​ Referencias Enlaces externos
Siemień (Parczew)

Siemień (prononciation [ˈɕɛmjɛɲ]) est un village de la gmina de Siemień du powiat de Parczew dans la voïvodie de Lublin, situé dans l'est de la Pologne. Le village est le siège administratif (chef-lieu) de la gmina appelée gmina de Siemień. Il se situe à environ 7 kilomètres à l'ouest de Parczew (siège du powiat) et 45 kilomètres au nord de Lublin (capitale de la voïvodie). Le village comptait une population de 581 habitants en 2008. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne Voïvodie de Biała Podlaska. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Siemień

Siemień – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie parczewskim, w gminie Siemień. Leży przy ujściu Piwonii do Tyśmienicy. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie lubelskim województwa lubelskiego. Miejscowość jest sołectwem siedzibą gminy Siemień oraz rzymskokatolickiej parafii Przemienienia Pańskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 590 mieszkańców. W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rybackie Siemień, obecnie przekształcone w Gospodarstwo Rybackie Siemień Sp. z o.o., jedno z największych przedsiębiorstw tego typu w regionie o powierzchni stawów ponad 800 ha. Drugim dużym zakładem działającym w tej miejscowości jest Zakład Produkcji Tkanin Sp z o.o. W latach 1954–195x wieś była siedzibą władz gromady Siemień. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego. Zabytki Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisane są następujące obiekty: zespół dworski, ok. 1870, nr rej.: A-166 z 24.11.1986: dwór i park młyn wodny, k. XIX, nr rej.: A-241 z 10.01.1995. Galeria Zobacz też Siemień (staw), Siemień Nadrzeczny, Siemień-Kolonia, Siemień-Rowy Przypisy
Семень (Польща)

Семень (пол. Siemień) — село в Польщі, у гміні Семень Парчівського повіту Люблінського воєводства. Населення — 590 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Білопідляського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Семень (Польща) .
Ehrenfriedhof Jägerhöhe

Der Ehrenfriedhof Jägerhöhe ist ein Soldatenfriedhof in der polnischen Stadt Węgorzewo (deutsch Angerburg). Er ist Ruhestätte für 344 deutsche und 234 russische Soldaten, die 1914/15 während der Winterschlacht in Masuren und bei weiteren Kämpfen während des Ersten Weltkrieges hier gefallen sind. Beschreibung Der Friedhof liegt auf einem Steilhang etwa 18 Meter über dem Wasserspiegel des Jezioro Święcajty (deutsch Schwenzaitsee). Der Name Jägerhöhe stammt aus dem Jahr 1913, als das Königlich Preußische Jäger-Regiment zu Pferde Nr. 10 nach Angerburg verlegt wurde und der Hügel diesem als Exerziergelände diente. In Anbetracht seiner idyllischen Lage und seiner konzentrisch-symmetrischen Ausrichtung über dem See gilt der Friedhof als einer der landschaftlich am schönsten gelegenen seiner Art im ehemaligen Ostpreußen. Die Pläne zur Gestaltung der ab 1917 errichteten Ruhestätte stammten von Gartenbaudirektor Hans Martin aus Berlin. 1919 wurde der Friedhof mit einer Mauer aus Feldsteinen umgeben. Das 15 Meter hohe Holzkreuz in der Mitte stiftete Graf Lehndorff. 1983 wurde die nach 1945 zunehmend verwahrloste Anlage von den polnischen Behörden unter Denkmalschutz gestellt. Seit 1989 wurde der Friedhof unter Beteiligung der Kreisgemeinschaft Angerburg renoviert. Seitdem präsentiert er sich wieder in seiner ursprünglichen Gestalt. Auf einer Gedenktafel auf dem Ehrenfriedhof steht: SIE STARBEN – UND LEBEN NOCH SIE SCHLUMMERN – UND WACHEN DOCH SIE RUHEN – ZU NEUER TAT DER ZUKUNFT SAAT Nicht weit entfernt an der Straße zwischen Węgorzewo und Giżycko (deutsch Lötzen) befindet sich ein Soldatenfriedhof für die im Zweiten Weltkrieg hier gefallenen sowjetischen Soldaten. Einige hundert Meter südöstlich des Soldatenfriedhofs Jägerhöhe befindet sich das Sommerrestaurant Rusałka auf dem Fundament des 1927 errichteten Waldhauses Jägerhöhe. Die nach wie vor genutzte Badeanstalt am Schwenzaitsee unterhalb des Erholungsheims wurde 1928 eröffnet. Das Ensemble wurde anlässlich der Olympischen Spiele 1936 um ein Sporthotel ergänzt. Im Sommer 1940 lebte hier für zwei Monate der vor den Russen geflohene Litauische Präsident Antanas Smetona mit seiner Familie. Danach diente das Gebäude unter anderem dem Mitarbeiterstab von Joachim von Ribbentrop als Standquartier. Bildergalerie Weblinks MTBl 1896 Gross Steinort (OPr.) mit dem Ehrenfriedhof (oberer Kartenrand) Artikel zur Jägerhöhe auf ostpreussen.net
Kościół garnizonowy Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie

Kościół garnizonowy Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie – kościół parafialny należący do parafii cywilno-wojskowej pod tym samym wezwaniem. Znajduje się przy Alejach Racławickich. Historia Świątynia została wzniesiona jako cerkiew pułkowa dla wojska i policji carskiej w 1904 roku. Wybudowali ją żołnierze 18 Brygady Artylerii armii carskiej, która stacjonowała w Lublinie. W latach 1904-1915 świątynia służyła jako cerkiew pułkowa żołnierzom rosyjskim. Po wkroczeniu do Lublina wojsk austriackich w 1915 roku cerkiew została zamknięta. W latach 1915-1918 praktycznie niewykorzystywana przez trzy kolejne lata świątynia zaczęła popadać w ruinę. Podczas trwania I wojny światowej zamierzano w urządzić w niej kino albo zamienić ją na łaźnię miejską. Przeciwko takim planom władz miejskich zaprotestował biskup lubelski Marian Leon Fulman. Na jego prośbę biskup polowy Wojska Polskiego generał Stanisław Gall mianował proboszczem Garnizonu Lublin kapłana diecezji warszawskiej księdza kapitana Stanisława Małka, który zajął się również popadającą w ruinę cerkwią pułkową. Została dostosowana do potrzeb liturgii katolickiej i przeznaczona dla duszpasterstwa Wojska Polskiego. Nadano również świątyni oficjalną nazwę „Załogowy Kościół Wojska Polskiego w Lublinie”. Ksiądz kapitan Stanisław Małek był również kapelanem 8 Pułku Piechoty Legionów, który stacjonował w Lublinie. W latach 1927-1932 zostały przeprowadzone prace restauracyjne oraz przebudowa świątyni, w których bardzo czynnie uczestniczył ksiądz Władysław Miegoń. Plany przebudowy zostały opracowane przez porucznika inżyniera Władysława Wojciechowskiego. Postanowiono wówczas zatrzeć na zewnątrz i wewnątrz świątyni wszelkie elementy architektury cerkiewnej. Dach został przebudowany, z wieży usunięty został hełm typowy dla rosyjskich świątyń chrześcijańskich, zostały wzniesione trzy ołtarze, umieszczone po prawej i lewej stronie ołtarza głównego figury świętego Jerzego i świętego Marcina, zostały zainstalowane: ambona i chrzcielnica, sprowadzono zakupione z budżetu wojskowego organy wykonane przez firmę Jezierski. Polichromia wnętrza świątyni została wykonana pod kierunkiem profesora Karola Frycza przez artystów malarzy: Stanisława Cegielskiego i Henryka Plicha oraz rzeźbiarza Wojciecha Durka. Wszystkie prace wykonano pod kierunkiem szefa budowy kapitana inżyniera Ignacego Gracę. 30 września 1933 roku kościół został konsekrowany przez biskupa polowego Wojska Polskiego generała Józefa Gawlinę, przy udziale wojska z dowódcą DOK II generałem Jerzym Dobrodzickim na czele, przedstawicieli władz wojewódzkich i miejskich oraz bardzo licznie zgromadzonych mieszkańców Lublina. W dniu 4 kwietnia 1976 roku, biskup lubelski Bolesław Pylak erygował przy świątyni parafię cywilną. W 1991 roku, po przywróceniu Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego, biskup Sławoj Leszek Głódź ustanowił przy kościele parafię wojskową. Cerkiew figuruje w gminnej ewidencji zabytków miasta Lublin. Przypisy
Wölfelsgrunder Talsperre

Die Wölfelsgrunder Talsperre (polnisch Zapora na Wilczce) wurde 1906–1908 errichtet. Sie liegt im Glatzer Schneegebirge unterhalb des Wölfelfalls (Wodospad Wilczki). Oberhalb der Talsperre liegt der Höhenluftkurort Międzygórze (Wölfelsgrund), der zur Stadt- und Landgemeinde Bystrzyca Kłodzka (Habelschwerdt) im Powiat Kłodzki (Glatz) gehört. Aufgestaut wird der Wölfelsbach (Wilczka), der vor Bystrzyca Kłodzka in die Glatzer Neiße mündet. Der Speicherraum wird in zwei Quellen unterschiedlich mit 0,91 und 1,3 Millionen m³ angegeben. Die Talsperre hat als Absperrbauwerk eine gekrümmte Gewichtsstaumauer aus Bruchstein, die auf Gneis gegründet ist. Das Bauwerk entspricht dem Intze-Typ. Es hat zwei Grundablässe, durch die zweimal 8,25 m³/s abfließen können. Zusätzlich hat die Mauer auf etwa halber Höhe einen Durchlass in der Mitte, durch den 55 m³/s abgelassen werden können. Die Hochwasserentlastung befindet sich als freier Überfall in der Mitte der Staumauer. Die Baukosten betrugen nach Kelen (1933) 0,52 Mio. Reichsmark. Erster Talsperrenwärter war bis 1938 ein Herr Blaser. Am 1. Mai 1937 folgte ihm bis zur Aussiedlung 1946 Hermann Rauhut. Hochwasser 2024 Bei dem Herbst-Hochwasser 2024 wurde das Bauwerk trotz Notablass überspült. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen Einzelnachweise
Kleinbahn Grünberg–Sprottau

Die Kleinbahn-AG Grünberg–Sprottau betrieb eine ca. 51 Kilometer lange normalspurige Bahnstrecke in Niederschlesien. Geschichte Im Norden der früheren Provinz Schlesien sollten die Kreisstädte Grünberg und Sprottau, deren Eisenbahnverbindungen überwiegend in Ost-West-Richtung tendierten, durch eine Nord-Süd-Strecke verbunden werden. Eine große Anzahl von Aktionären gründete am 31. Mai 1910 die Kleinbahn-AG Grünberg–Sprottau mit Sitz in Grünberg. Die größten Anteile brachten das Königreich Preußen, der Landkreis Grünberg i. Schles. und die Bahnbaugesellschaft Lenz & Co. GmbH auf, rund ein Drittel des Kapitals entfiel auf die Kreise Freystadt, Sagan und Sprottau, die Städte Grünberg und Sprottau, die Gemeinde Weichau sowie 46 Firmen und Privatpersonen. Die Firma Lenz & Co. erbaute die normalspurige Bahnstrecke und übernahm die Betriebsführung; die regelspurige Kleinbahn durchzog vier Kreise und wurde am 1. Oktober 1911 eröffnet. Anschluss an die Staatsbahn bestand an den Endpunkten Grünberg und Sprottau. Außerdem kreuzte die Kleinbahn in Herwigsdorf die regelspurige Bahnstrecke Freystadt–Sagan. Das Verkehrsaufkommen entsprach nicht den Erwartungen. 1913/1914 wurden 113.164 Personen befördert und 64.886 t Güter transportiert, wobei das Hauptaufkommen im Güterverkehr im Stadtgebiet von Grünberg mit mehreren Gleisanschlüssen lag. Wurde die gesamte Strecke 1914 von drei Zugpaaren und 1927 von zwei Zugpaaren bedient, so ruhte in den dreißiger Jahren der Sonntagsverkehr; an Werktagen verkehrte nur ein Zugpaar. In Grünberg begannen und endeten seitdem die Züge im Bahnhof Grünberg Oberstadt. Auf Teilstrecken gab es zusätzliche Fahrten, so noch 1944 zwei Zugpaare an Sonnabenden zwischen Grünberg und Weichau. So wurden 1938/39 nur noch 10.239 Personen befördert, aber immerhin noch 46.928 t Güter transportiert. An Fahrzeugen standen 1939 zur Verfügung: drei Dampflokomotiven, vier Personen-, zwei Gepäck- und 40 Güterwagen. 1945 übernahmen die Polskie Koleje Państwowe (PKP) die Strecke. Der Personenverkehr wurde nicht wiederaufgenommen. Güterverkehr fand noch bis 2003 zwischen Grünberg und Heinersdorf statt, die übrige Strecke war schon in den 1950er Jahren abgebrochen worden. Weblinks Frühe Dokumente und Zeitungsartikel zur Kleinbahn Grünberg–Sprottau in den Historischen Pressearchiven der ZBW Literatur Siegfried Bufe: Eisenbahnen in Schlesien. Bufe-Fachbuch-Verlag, Egglham 1989, ISBN 3-922138-37-3
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Moraczu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa — neogotycki kościół parafialny z 1882 roku, położony w Moraczu, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Przybiernów. Należy do dekanatu Golczewo. Historia Pierwsze wzmianki o plebanie zaczęły pojawiać się w XV wieku. Około 1535 roku ówczesna świątynia została przekazana ewangelikom i włączona do parafii w Świętoszewie, a w 1834 roku do parafii w Włodzisławiu. Po II wojnie światowej, 13 października 1946 roku, kościół został poświęcony katolikom. 25 kwietnia 1973 roku biskup Jerzy Stroba utworzył nową parafię z siedzibą w Moraczu. Opis Kościół usytuowany jest w centrum wsi. W 1595 roku w Moraczu istniała świątynia bez wieży, a na przykościelnym cmentarzu zbudowano drewnianą dzwonnicę. Pod koniec XVIII wieku kościół groził zawaleniem, więc wybudowano nową konstrukcję - do zachowanej drewnianej wieży z gontowym dachem dobudowano murowany korpus o konstrukcji ryglowej, wypełniony cegłą. Ta świątynia spłonęła w 1877 roku. W latach 1881–1882 powstał obecny kościół w stylu neogotyckim, z czerwonej cegły. Został zbudowany na planie prostokąta, z trójbocznym prezbiterium. Nawa przykryta jest dachem siodłowym, prezbiterium dachem pięciospadowym, a zakrystia dachem o dwóch połaciach od strony północnej i wschodniej. Z zachodniej ściany wyrasta wieża-sygnaturka z dwoma ostrołukowymi otworami na dzwony, z których jeden pochodzi z 1882 roku. Do wnętrza prowadzą dwa wejścia - w fasadzie zachodniej i południowej, a kościelne drzwi są pomalowane na żółto. Wnętrze nawy ma drewniany, belkowany strop, a prezbiterium jest sklepione. W zachodniej części, nad wejściem, znajduje się chór muzyczny z XIX wieku, wsparty na drewnianych kolumnach, z prospektem organowym. Łuk tęczowy oddziela prezbiterium od nawy. Po lewej stronie w nawie głównej, przed wejściem do prezbiterium, stoi neogotycka chrzcielnica z kamienia. W prezbiterium znajduje się ołtarz soborowy oraz rzeźba Najświętszego Serca Pana Jezusa z drewna oliwnego. Trzy duże okna w prezbiterium są wypełnione witrażami, a przy mensie stoi nowoczesny krucyfiks. W bocznych ołtarzach z lewej strony znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, a z prawej - Najświętszego Serca Pana Jezusa. W świątyni można również zobaczyć obraz bł. Jana Pawła II. Na ścianach wyeksponowane są stacje drogi krzyżowej, płaskorzeźbione z ceramiki. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół św. Antoniego w Żółwiej Błoci

Kościół św. Antoniego w Żółwiej Błoci – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żółwia Błoć w gminie Goleniów, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Krępsku. Historia i architektura Kościół, wzniesiony w 1920 roku, jest sytuowaną na planie prostokąta budowlą, nakrytą dachem typu siodłowego pokrytym ceramiczną dachówką. Na dachu umieszczona jest sygnaturka. Ściany zewnętrzne są otynkowane. Otwory okienne zakończone są ostrołukowo, umieszczone są w nich przedwojenne witraże. Do kościoła przylega parterowy budynek mieszkalny, kryty dwuspadowym dachem. Wewnątrz kościoła zachowały się oryginalne neogotyckie ławki. W prezbiterium znajduje się drewniany pulpit i mensa ołtarzowa z płaskorzeźbą przedstawiającą Ostatnią Wieczerzę. Nad ołtarzem zawieszony jest obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Na witrażach w prezbiterium przedstawione zostały symbole eucharystyczne – Baranek Boży i kielich. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 13 czerwca 1946 roku przez księdza Józefa Wojnara. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Gdyni

Kościół świętej Rodziny w Gdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gdynia-Chylonia archidiecezji gdańskiej). Znajduje się w dzielnicy Grabówek. Historia Świątynia w pierwotnym zamyśle miała być prowizoryczna, a w prośbie o pozwolenie na budowę z kwietnia 1931 roku ksiądz Wojciech Surman, inicjator budowy i przyszły proboszcz pisał o niej jako o „prowizorycznej sali parafialnej wraz z mieszkaniami”. Ostatecznie powstała jednak budowla trwała, wzniesiona mocno i solidnie. Prace przy budowie zostały rozpoczęte w dniu 17 maja, świątynia została poświęcona już w dniu 11 października 1931 roku, chociaż prace budowlane były jeszcze kontynuowane - tak więc tempo budowy było imponujące. Ich głównym wykonawcą była firma „Ge-Te-Pe”, kierowana przez inżyniera Stefana Jaroszewskiego i inżyniera Romualda Müllera. Sam projekt świątyni został opracowany przez Jerzego Müllera – wybitnego polskiego architekta i modernisty, współtwórcy oprawy architektonicznej poznańskiej Powszechnej Wystawy Krajowej z 1929 roku i jednego najlepszych architektów z Gdyni. Na początku lat trzydziestych kierował on Oddziałem Zabudowy Wydziału Technicznego Komisariatu Rządu w Gdyni, natomiast plany świątyni wykonał w marcu 1931 roku – być może pro publico bono. Początkowo, ze względu na awangardową formę, ich akceptacja w Kurii Biskupiej w Pelplinie napotykała na pewne trudności – ostatecznie zaakceptowane zostały po drobnej korekcie. Istotnie zaprojektowana przez Jerzego Müllera świątynia była bardzo nowoczesna stylowo. Jej dynamiczny, zestawiony z prostych brył układ przestrzenny doskonale pokazuje nową drogę, na którą wkroczyła architektura. Koncepcja plastyczna została oparta na asymetrycznym zestawieniu poziomej bryły korpusu nawy z pionem wyrastającej z niego wieży, podkreślonym jeszcze dodatkowo wysuniętą w górę ścianką klinkierową podtrzymującą krzyż. Podczas wspomnianej wcześniej korekty do pierwotnego projektu został dodany w górnej części wieży pas okien, także podkreślony klinkierem. Asymetryczna kompozycja fasady została dopełniona oszczędnym detalem i kontrastem kolorystyczno-fakturalnym ścian. Został skomponowany jak abstrakcyjne obrazy neoplastycyzmu i znacznie przy tym została stonowana kolorystyka. Wzniesiona budowla była niewielka. Rysunki projektowe przedstawiały ją jako jednoprzestrzenną świątynię salową, z wnętrzem nakrytym drewnianym stropem. Ze względu na oszczędność finansową, projekt przewidywał budowę plebanii na tyłach świątyni, w połączeniu z nią. Pomimo że cała inwestycja została przeprowadzona przy dużym zaangażowaniu parafian, to trzeba było na nią zaciągnąć duże długi. Obecny kształt świątyni różni się nieco od oryginalnego, ponieważ w latach sześćdziesiątych XX wieku zostały zmienione podziały pól okiennych, natomiast podczas rozbudowy w 1986 roku został poszerzony od strony północne jej główny korpus. Zmiany te jednak nie wpływają na duże walory plastyczne całości, która powinna zostać poddana ochronie Przypisy
Parafia bł. Stefana Wyszyńskiego w Skórzewie

Parafia błogosławionego Stefana Wyszyńskiego – rzymskokatolicka parafia znajdująca się we wsi Skórzewo, w gminie Dopiewo, w powiecie poznańskim. Należy do dekanatu komornickiego. Erygowana z dniem 28 listopada 2021 roku przez arcybiskupa poznańskiego Stanisława Gądeckiego. 7 sierpnia 2022 roku nastąpiło uroczyste przekazanie parafii paulinom. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji poznańskiej
Dominanta (Gorzów Wielkopolski)

Dominanta, nazývaná také Info Glob, je ocelová rozhledna ve čtvrti Zawarcie města Gorzów Wielkopolski v Lubušském vojvodství v západním Polsku. Nachází se také na levém břehu řeky Warta v geomorfologickém celku Kotlina Gorzowska. Historie a popis Rozhledna Dominanta je postavena ve středu velkého kruhového objezdu Rondo świętego Jerzego. Výstavba kruhového objezdu byla dokončena v roce 2006 a v roce 2007 byla na věži postavena vyhlídková plošina a budova byla oficiálně otevřena 18. července 2008. Věž se skládá z příhradové konstrukce koule ala Ažur, která je u vyhlídkové plošiny, ocelového a skleněného příhradového válce s vnitřním točitým schodištěm a 18 ohnutými podpěrami ve tvaru blesků. Stěny jsou pokryty názvy různých měst s uvedením jejich vzdálenosti od Dominanty a názvy partnerských měst Gorzówa Wielkopolského. Výška věže je 20 metrů. Na budově byla instalována třímetrová elektronická tabule zobrazující zprávy z Gorzówa Wielkopolského, teplotu a důležitá oznámení. Do věže vedou dva podzemní vchody z ulic Przemysłowa a Grobla. V podzemí rozhledny jsou podchody a několik obchodů. Uprostřed podzemí je umístěna půlkulová fontána na mozaice znázorňující větrnou růžici. Existují také kritici stavby rozhledny. Další informace Rozhledna je přístupná jen v době otevření.[zdroj?] Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dominanta na Wikimedia Commons