Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Apostoła w Siedlnicy

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Apostoła w Siedlnicy – gotycki kościół z około 1300 roku w Siedlnicy w powiecie wschowskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa lubuskiego; pozostawał w rękach prostestantów od połowy XVI wieku do XVII–XVIII wieku; kościół parafialny parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Apostoła w Siedlnicy. Historia Kościół pochodzi z XIII wieku, został zbudowany około 1300 roku. Jego założycielem był Jan ze Świdnicy (dawna nazwa Siedlnicy, niem. Johann von Zedlitz). Konsekrowano go 7 lipca 1310 roku, poświęcił go biskup poznański Andrzej Zaremba. W XIV wieku jako kościół parafialny podlegał pod archiprezbiterat w Górze. Jego patronami w XV wieku była rodzina Kotwiczów (zob. herb Kotwicz). Kotwiczowie przeszli na protestantyzm w XVI wieku i przekazali kościół na luteranom. W 1670 roku był to kościół filialny względem świątyni w Kandlewie. Dzwonnica została dobudowana w 1679 roku. Ks. Sośnicki i J. Rachwalski zginęli w okresie walki o odzyskanie świątyni, która powróciła do katolików około 1693 roku, ale ponownie przejęli ją protestanci. W 1709 roku oficjalnie zwrócono go katolikom na mocy wyroku trybunału w Piotrkowie Trybunalskim. Według rejestru chrztów w latach 1693–1775 chrzczono w kościele zarówno dzieci katolików, jak i protestantów. W XVIII wieku świątynia była pod wezwaniem św. Stanisława, wcześniej była pod obecnym wezwaniem. Wieża zawaliła się w 1762 roku. Remont generalny przeprowadzono w XIX wieku. Kościół podlegał pod niezależną prałaturę pilską. 15 lipca 1958 roku kościół został wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych (nr rej. 104). Architektura Kościół znajduje się na terenie podworskim i jest otoczony kamiennym murem. Świątynia murowana z cegły i kamienia, salowa, zbudowana w stylu gotyckim, orientowana, jednonawowa z prezbiterium na rzucie prostokąta. Prezbiterium jest niższe i węższe od nawy, oddzielone łukiem tęczowym. Od północy przylega czterokondygnacyjna wieża na rzucie czworokąta, natomiast od południa – zakrystia. Elewacje ceglane ze skarpami, z ostrołukowymi oknami oraz blendami. Cegły ułożone wątkiem polskim. Nawę i prezbiterium nakrywają dachy dwuspadowe, pokryte karpiówką, natomiast wieżę wieńczy hełm ostrosłupowy. Na wieży znajdował się zegar. Świątynia była wielokrotnie remontowana, m.in. przebudowano ją i wyremontowano w 1604 roku, zachowała jednak cechy stylowe gotyku. Kubatura wynosi 2700 m³, a powierzchnia użytkowa 304 m². Nad nawą oraz nad prezbiterium drewniane sklepienia pozorne, natomiast zakrystia jest nakryta sklepieniem kolebkowym. Ołtarze w stylu barokowym, ambona również barokowa z XVIII wieku, krucyfiks w stylu gotyckim z XIV wieku, płyta nagrobna w stylu gotyckim z wizerunkiem rycerza z rodu Kottwitzów z 1448 roku umieszczona w zamurowanym otworze drzwiowym. W prezbiterium witraż z wizerunkiem Matki Bożej z 2. połowy XIX wieku. Tryptyk pochodzi 1960 roku, na poszczególnych częściach przedstawiono krzyż, Matkę Bożą i św. Jana Apostoła. Prospekt organowy znajduje się od zachodu, empora jest wsparta na jednej kolumnie. Przy kościele znajduje się neogotycka kaplica grobowa Peikerów z 1860 roku. Galeria Przypisy