NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Michała Archanioła w Jeżowie Sudeckim

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jelenia Góra Zachód diecezji legnickiej). Historia Świątynia została wzniesiona w 1574 roku, następnie została przebudowana w XIX i na początku XX wieku. Kościół jest salowy, posiada wnętrze nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, emporę obiegającą nawę z trzech stron i ośmiokątną sygnaturkę umieszczoną na kalenicy dwuspadowego dachu. W elewacjach znajduje się skromny portal kamienny wykonany w XVII wieku, okna są rozglifione i zamknięte łukiem półkolistym. We wnętrzu można zobaczyć barokowy ołtarz wykonany pod koniec XVII wieku, drewnianą polichromowaną ambonę i polichromowany prospekt organowy powstały w XVIII wieku oraz obrazy i rzeźby wykonane na przełomie XVII i XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Michała Archanioła w Jeżowie Sudeckim polska-org.pl
Kościół św. Mikołaja w Siedlęcinie

Kościół św. Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jelenia Góra Zachód diecezji legnickiej. Historia i architektura Kościół pw. św. Mikołaja był wzniesiony zapewne w pocz. XIV w., choć wzmiankowany dopiero w 1399, przebudowany w XVII i XVIII w. i wielokrotnie remontowany, m.in. w latach 1915 i 1958. Gotycki, orientowany, murowany, jednonawowy z dwuprzęsłowym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowym, wieża na osi korpusu zakończona drewnianym gankiem i oktagonalnym hełmem. Dachy dwuspadowe, w elewacjach dwa ostrołukowe portale z okutymi drzwiami, od północy kaplica sklepiona kolebą z lunetami. We wnętrzu zachowały się dwa ostrołukowe portale z okuciami na drewnianych drzwiach, barokowy ołtarz główny z 1696 r., dwa ołtarze boczne z XVIII w., ambona, prospekt z organami z końca XVIII w., w kaplicy krucyfiks z około 1500. Galeria Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Karpnikach

Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Karpnikach – rzymskokatolicki kościół parafialny św. Jadwigi Śląskiej, znajdujący się w Karpnikach w dekanacie Mysłakowice w diecezji legnickiej. Historia Kościół wzmiankowany w 1399 r. Obecny wzniesiony w 2 połowie XVI w. (1589 r.), przebudowany w 1648 r. restaurowany w 1897 i 1962. Architektura Jest to budowla orientowana z szerką prostokątną nawą i słabo wydzielonym prezbiterium, nakryty dwuspadowym dachem. Wyposażenie Wewnątrz cenne wyposażenie, m.in.: gotycka drewniana polichromia figury Madonny z Dzieciątkiem na półksiężycu, ołtarz główny, renesansowy z XVII w., liczne obrazy olejne na płótnie a także ornaty jedwabne z 1750 r.. Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 5: Rudawy Janowickie, red. Marek Staffa, Wrocław 1998. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłakowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa znajdujący się w Mysłakowicach w diecezji legnickiej. Historia Decyzję o budowie kościoła podjął w 1832 r. król pruski Fryderyk Wilhelm III. Kościół wzniesiono w latach 1836-40 - wg projektu architekta królewskiego K.F. Schinkla w stylu klasycystycznym przez protestantów. Najcenniejszym fragmentem budowli są dwie marmurowe kolumny z Pompei podtrzymujące przedsionek. Ofiarował je królowi Fryderykowi Wilhelmowi III król Neapolu. Organy wykonał w 1840 r. Karl Friederich Buckow. Wyposażenie We wnętrzu zachowały się m.in.: rzeźby drewniane, polichromowane, obraz olejny na płótnie - „Ostatnia Wieczerza", barokowy z XVIII w., płaskorzeżby przedstawiające m.in. Mojżesza ogłaszającego 10 przykazań oraz Chrystusa nauczającego w świątyni. Pochodzące z kościoła ewangelickiego z Miszkowic: ołtarz główny, drewno polichromowane i złocone z końca XVIII w., barokowa ambona z XVIII w., drewniana chrzcielnica z 1 połowy XIX w., wykonana w stylu klasycystycznym W środku ołtarza umieszczona była figura Chrystusa, która zastąpiona zoostała obrazem przekazanym przez ks. Gerarda Kusia z Karpacza. W 1953 r. obraz został usunięty, w jego miejsce umieszczono nowy obraz z Sercem Pana Jezusa. Figura Chrystusa z miszkowickiego ołtarza została postawiona przed kościołem, następnie znalazła swoje miejsce w podziemiach kościoła. Zastąpiono ją inną, pozostającą do dziś. Na wieży wiszą trzy staliwne dzwony odlane w Odlewni Linke Hofmann Lauchhammer w 1923 roku. Ważą kolejno: 568, 886 i 1126 kg. Zobacz też Kościół ewangelicki w Miszkowicach Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Linki zewnętrzne Kościół w Mysłakowicach [online], Karkonosze GO [dostęp 2021-04-12] .
Kościół św. Trójcy w Podgórzynie

Kościół świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mysłakowice diecezji legnickiej). Architektura Świątynia była wzmiankowana w 1318 roku, obecna została zbudowana w 1792 roku. Budowla składa się z jednej nawy z węższym, wyodrębnionym prezbiterium i wieżą na planie kwadratu umieszczoną na osi korpusu, ośmiokątną w zwieńczeniu z dachem hełmowym z prześwitem i dzwonem odlanym w 1635 roku. Wnętrze nakrywają sklepienia kolebkowe podparte pilastrami, znajduje się w nim empora muzyczna posiadająca wypukło-wklęsły drewniany parapet, w murach magistralnych są umieszczone portale i okna posiadające piaskowcowe obramienia. Wyposażenie We wnętrzu można zobaczyć m.in. gotycką kamienną chrzcielnicę wykonaną w 1486 roku (z inskrypcją "Jezus maria miserere nobis"), trzy barokowe ołtarze, ambonę i organy, obrazy i rzeźby. W murach obwodowych znajduje się zespół pięciu epitafiów wykonanych w XVIII wieku, natomiast przy świątyni są usytuowane dwie figury św. Floriana i św. Jana Nepomucena w stylu barokowym. Przypisy
St. Johannes der Täufer (Stara Kamienica)

Die Kirche der Enthauptung des hl. Johannes des Täufers (polnisch kościół pw. Ścięcia św. Jana) ist die römisch-katholische Pfarrkirche in Stara Kamienica (Alt-Kemnitz) in der Landgemeinde Stara Kamienica im Powiat Dzierżoniowski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Trotz Zeiten wirtschaftlicher Krise nahm Hans Ulrich von Schaffgotsch von 1622 bis 1626 einen Umbau der ursprünglich gotischen Kirche in Angriff. Alt Kemnitz war neben Kynast und Greiffenstein ein zweites Zentrum seiner Güter. Der Umbau der Pfarrkirche wurde durch den tragischen Tod des Stifters nicht abgeschlossen. Weitere Umgestaltungen des Gebäudes erfolgten 1677 und 1769. Renovierungen fanden in den Jahren 1957, 1975–1979 und 1991 statt. Bauwerk Die von einer steinernen Friedhofsmauer umgebene Kirche befindet sich im Zentrum des Dorfes an der Westseite der Hauptstraße und fällt durch ihren kompakten Baukörper auf. Der Kirchenbau ist zweigeteilt und besteht aus einem kurzen, rechteckigen Mittelschiff, das im Westen dreiseitig abgeschlossen ist und in einen langgestreckten, dreischiffigen Chor übergeht. Das Mittelschiff endet mit einer fünfeckigen Apsis, die übrigen kürzeren Schiffe sind gerade geschlossen. An der Nahtstelle von Schiff und Chor befindet sich auf der Südseite ein ca. 40 m hoher, im Erdgeschoss quadratischer, im Obergeschoss achteckiger Turm mit barocker Haube. An den Chor sind zwei runde, niedrige Turmrisalite angefügt. Im Norden schließt sich eine niedrige Sakristei an. Alle Bauteile sind mit einem gemeinsamen hohen Satteldach überspannt, der Turm mit einer doppelten Kuppel in barocker Form. Die Risalite des Chors sind mit pyramidenförmigen Kuppeln bedeckt, der Sakristeianbau trägt ein Pultdach. Fenster und Türrahmungen sind weder typisch renaissancezeitlich noch gotisch. Analogien finden sich im Erdgeschoss des durch Valentin von Säbisch umgebauten Erdgeschosses des Breslauer Rathauses. Die Modernität der Kirche zeigt sich auch in dem Kontrast zwischen dem weiten Kirchenschiff und den schmalen und niedrigen Chorraum. Hier bildet die Regensburger Dreieinigkeitskirche eine Analogie. Der einschiffige Innenraum ist von einer Kassettendecke überdeckt. Der Chor besitzt ein Kreuzgewölbe. Ausstattung Erhalten sind ein Taufbecken aus Sandstein von 1562 und die von Hans Ulrich von Schaffgotsch gestiftete hölzerne manieristische Kanzel aus der Zeit um 1626. Der frühbarocke Hauptaltar mit einer Darstellung der Enthauptung Johannes des Täufers stammt aus der 2. Hälfte des 17. Jahrhunderts. Der Altar verweist unmittelbar auf das Schicksal des Stifters Hans Ulrich, der in Zusammenhang mit der Verschwörung Wallensteins enthauptet wurde. Literatur Jan Harasimowicz: Reußendorf – Greiffenberg – Altkemnitz. Drei evangelische Pfarrkirchen der Familie Schaffgotsch im schlesischen Gebirgsland. In: Joachim Bahlcke (Hrsg.): Das Haus Schaffgotsch.: Konfession, Politik und Gedächtnis eines schlesischen Adelgeschlechts vom Mittelalter bis zur Moderne. Senfkorn, Görlitz 2010, ISBN 978-3-87057-320-1. kościół parafialny pw. Ścięcia św. Jana. Abgerufen am 7. Juni 2025 Weblinks
Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Starej Kamienicy

Kościół Ścięcia świętego Jana Chrzciciela w Starej Kamienicy – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny (dekanat Szklarska Poręba diecezji legnickiej). Historia Świątynia była wzmiankowana w 1370 roku, obecna została zbudowana w XV wieku, następnie została rozbudowana około 1624 roku i w XVIII wieku. Architektura Budowla posiada prostokątną, wydłużoną nawę, zamkniętą wielobocznie z bocznymi dobudówkami, dwukondygnacyjnymi otwierającymi się do wnętrza, wieżę na planie kwadratu umieszczoną przy południowej elewacji zwieńczoną barokowym dachem hełmowym z dzwonem. Nawę nakrywa płaski, zdobiony kasetonowy strop, natomiast dwuprzęsłowe prezbiterium jest nakryte gotyckim sklepieniem. W elewacjach jest umieszczony późnogotycki portal, z kolei okna znajdują się w kamiennych obramieniach powstałych w różnych okresach. Wyposażenie We wnętrzu można zobaczyć m.in. ołtarz główny wykonany w II połowie XVII wieku, ołtarze boczne powstałe w XVIII wieku, ambonę z baldachimem bogato zdobioną, kamienną chrzcielnicę a także na emporze muzycznej prospekt organowy. Na murach magistralnych są umieszczone gotyckie i renesansowe kamienne nagrobki pochodzące z XV–XVII wieku. Przypisy
Kościół św. Mateusza w Kochanowie

Kościół św. Mateusza – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Michała Archanioła mieszczący się w Kochanowie w diecezji świdnickiej. Historia Kościół filialny wzmiankowany w 1364 r. Wzniesiony w 1636 r., ale gruntownie przebudowany na barok w 1754 r. wg proj. Josepha Antona Jentscha, i restaurowany w XIX w. Jest to skromna budowla jednonawowa z wydzielonym, prostokątnym prezbiterium i kwadratową wieżą na osi. We wnętrzu bogate wyposażenie, m.in.: ołtarz główny – polichromia i złocenie z 1 poł. XVIII w., barokowa ambona z 1 poł. XVIII w., chrzcielnica z XVIII w., rzeźby drewniane, polichromowane, obrazy olejne na płótnie, portal z piaskowca z poł. XVIII w., a także liczne naczynia liturgiczne m.in.: barokowa monstrancja, srebrna pozłacana z 1700 r. Zobacz też Parafia św. Michała Archanioła w Mieroszowie Kochanów Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 8: Kotlina Kamiennogórska, Wzgórza Bramy Lubawskiej, Zawory, red. Marek Staffa, Wrocław 1997. Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Stanisław Książek, Terytorialna organizacja kościelna Kotliny Kamiennogórskiej w XX wieku, Kamienna Góra 2000. Linki zewnętrzne Kościół św. Mateusza na pocztówce z 1920 r.
Kościół św. Józefa w Krzeszowie

Kościół św. Józefa – rzymskokatolicki kościół pomocniczy parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny mieszczący się w Krzeszowie w diecezji legnickiej. Historia Kościół pomocniczy pw. św. Józefa Oblubieńca, kościół bracki, powstał w latach 1690 - 1696, przy udziale budowniczych M. Urbana z Lubawki i M. Kleina z Nysy. Jest to wczesnobarokowa budowla jednonawowa, z rzędami płytkich kaplic przylegających do nawy od strony wschodniej i zachodniej i z emporami ponad nimi, głęboki chór zakonny zakończony absydą od północy, fasada ze spływami wolutowymi w szczycie i kamiennymi rzeźbami w niszach. Zdobiące południową fasadę wieże runęły wkrótce po poświęceniu kościoła i nigdy nie zostały odbudowane. Wnętrze kościoła nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami i w całości pokryte, wraz z chórem i kaplicami bocznymi freskową dekoracją malarską autorstwa M. Willmanna. Jest to unikalna kolekcja tego rodzaju malowideł (największy zbiór fresków na północ od Alp w Europie), ich powstanie trwało kilka lat intensywnej pracy. Nawiązują tematycznie do dziejów Świętej Rodziny, przedstawiają przodków i krewnych Jezusa, Marii i Józefa. W kaplicach bocznych, po lewej "radość", po prawej "smutki" Józefa. Tłem scen biblijnych jest oryginalny krajobraz śląski, w scenie "Gospoda w Betlejem" postać właściciela jest autoportretem M. Willmanna. W prezbiterium "Pokłon Trzech Króli".. Uzupełnieniem malarstwa stanowi rzeźba ołtarza głównego i wspaniałe tabernakulum Jerzego Schrëttera z 1678 roku. Ambona i organy pochodzą z ok. 1700 roku i są dziełem stwórcy słynnych stalli z Henrykowa. 19 marca 2021 roku biskup Legnicki Zbigniew Kiernikowski oficjalnie ogłosił kościół bracki św. Józefa diecezjalnym sanktuarium. Zobacz też Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie Krzeszów Przypisy Bibliografia Małgorzata Krzyżanowska - Witkowska, Łukasz Wyszomirski, Kościoły Diecezji Legnickiej: nasze dziedzictwo. T.2, Bydgoszcz 2016. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Linki zewnętrzne Kościół św. Józefa - Josephskirchena portalu polska-org.pl Kościół św. Józefa w Krzeszowie maryjny.org Galeria
Kościół św. Wawrzyńca w Krzeszówku

Kościół św. Wawrzyńca – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie mieszczący się w Krzeszówku w diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny pochodzący z I poł. XIV w., rozbudowany w 1588 r., przebudowany w 1688 r. Jest to budowla orientowana, z nawą główną i boczną, wydzielonym prezbiterium zakończonym wielobocznie z kwadratową wieżą przy elewacji północnej, zwieńczone hełmem z prześwitem. Korpus nakryty dachem dwuspadowym, wnętrze nakryte sklepieniem sieciowym, empory murowane oraz gotyckie portale i okna zakończone ostrymi łukami. We wnętrzu zachowało się zróżnicowane wyposażenie m.in. gotyckie rzeźby Grupy Ukrzyżowania z poł. XV w., barokowe drewniane ołtarze z XVII i XVIII w., drewniana ambona z I poł. XVIII w., barokowa figura Chrystusa z XVII w., krucyfiksy oraz barokowe obrazy olejne. Galeria Zobacz też Dawna plebania w Krzeszówku Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie Przypisy Bibliografia Małgorzata Krzyżanowska - Witkowska, Łukasz Wyszomirski, Kościoły Diecezji Legnickiej: nasze dziedzictwo. T.2, Bydgoszcz 2016 Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017 Linki zewnętrzne Kościół św. Wawrzyńca-Pfarrkirche St. Laurentius na portalu polska-org.pl
Plebania w Chełmsku Śląskim

Plebania kościoła p.w. św. Rodziny – plebania się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim. Barokowa plebania z 1748 r. Zabudowania wokół plebanii powstawały w latach 20. XVIII w., budynek na planie prostokąta, dwutraktowy, dwukondygnacyjne, nakryty czterospadowym łamanym dachem, poprzedzony bramą powstałą w 1730 r. Zachowała portal z kartuszem herbowym cystersów. W latach 1969–70 i 1977-78 była remontowana. Przypisy Bibliografia Radosław Gliński, Agnieszka Patała, Krajobraz kulturowy gminy Lubawka, Wrocław 2017, s. 177 Słownik geografii turystycznej Sudetów, red. M. Staffa: t. 8 – Kotlina Kamiennogórska, Wrocław 1997, s. 77 Linki zewnętrzne Plebaniana portalu polska-org.pl
Dom przy ul. Kamiennogórskiej 1 w Chełmsku Śląskim

Dom przy ul. Kamiennogórskiej 1 w Chełmsku Śląskim – znajdujący się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim. Budynek mieszkalny, murowany z końca XVIII w. Wpisany na listę zabytków w 1964 r. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, red. M. Staffa: t. 8 – Kotlina Kamiennogórska, Wrocław 1997, s. 78. Linki zewnętrzne Kamienica przy ul. Kamiennogórskiej 1 w Chełmsku Śląskim na str. polska-org.pl
Dom przy ul. Kamiennogórskiej 7 w Chełmsku Śląskim

Dom przy ul. Kamiennogórskiej 7 w Chełmsku Śląskim – znajdujący się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim. Budynek mieszkalny, murowany z końca XVIII w. Przebudowany w XIX w. W oficynie oryginalne barokowe drzwi z 1 poł. XVIII w. Wpisany na listę zabytków w 1964 r. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, red. M. Staffa: t. 8 – Kotlina Kamiennogórska, Wrocław 1997, s. 80. Linki zewnętrzne Kamienica nr 7 przy ulicy Kamiennogórskiej w Chełmsku Śląskim na str. polska-org.pl
Dom przy ul. Kamiennogórskiej 11 w Chełmsku Śląskim

Dom przy ul. Kamiennogórskiej 11 w Chełmsku Śląskim – znajdujący się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim. Budynek mieszkalny, murowany z końca XVIII w. Wpisany na listę zabytków w 1965 r. Obecnie obiekt popada w ruinę. Była Giełda Przędzalnicza. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, red. M. Staffa: t. 8 – Kotlina Kamiennogórska, Wrocław 1997, s. 80.
Dom przy ul. Kamiennogórskiej 21 w Chełmsku Śląskim

Dom przy ul. Kamiennogórskiej 21 w Chełmsku Śląskim – znajdujący się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim. Pochodzi XVIII w. z zespołu domów tkaczy tzw. "Siedmiu Braci" - dawnej osady tkaczy adamaszku sprowadzonych z Bawarii. Mieszkalny, drewniany, częściowo murowany, w większości tynkowany, szczytowy, z dwuspadowym dachem przykrytym papą, parterowy poddaszem. Fasada z podcieniem na trzech drewnianych kanelowanych kolumnach wspartych na kamiennych bazach, szczyt odeskowany z dwoma prostokątnymi oknami i trójkątnym prześwitem. Zobacz też Zespół domów tkaczy w Chełmsku Śląskim Przypisy Bibliografia Radosław Gliński, Agnieszka Patała, Krajobraz kulturowy gminy Lubawka, Wrocław 2017, s. 170. Słownik geografii turystycznej Sudetów, red. M. Staffa: t. 8 – Kotlina Kamiennogórska, Wrocław 1997, s. 80.
Zespół domów tkaczy w Chełmsku Śląskim

Zespół domów tkaczy – znajdujący się w powiecie kamiennogórskim, w Chełmsku Śląskim przy ulicy Sądeckiej. Zespół dwunastu domów tzw. „Dwunastu Apostołów” z 1707 r., wybudowany z inicjatywy cystersów z Krzeszowa dla tkaczy płótna z Czech. W wieku XVIII miasto rozwijało się dynamicznie i było ukierunkowane na uprawę lnu, dzięki temu stało się ważnym ośrodkiem sukiennictwa, płóciennictwa oraz handlu w regionie. Domy wybudowano w szeregu, parterowe, podcieniowe budynki, o konstrukcji ryglowej i zrębowej. Zwieńczone dwuspadowym dachem krytym gontem. Mieściły część mieszkalną oraz część do wykonywania zawodu. Z sieni obok izby mieszkalnej wąskie przejście prowadziło do ogrodu. Strych pełnił jedynie rolę magazynu i można się do niego dostać stromymi schodami. Len wykorzystywany przez tkaczy do przeróbki pochodził z miejscowych upraw. Dzięki osiągnięciom gospodarczym cesarz Rudolf II przyznał miejscowości liczne przywileje - organizację dwóch jarmarków w roku oraz cotygodniowych targów. W szeregu domów obecnie mieści się Izba Tkacka. Można zapoznać się z działaniem krosna, czy kołowrotka, eksponowane są też inne narzędzia związane z tkactwem. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Radosław Gliński, Agnieszka Patała, Krajobraz kulturowy gminy Lubawka, Wrocław 2017. Skoczylas-Stadnik Barbara, Ogonowska Barbara, Z dziejów tkactwa ludowego, Kamienna Góra 2008. Pilch Józef, Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Arkady, Warszawa 2005. Linki zewnętrzne Zespół domów Dwunastu Apostołów - Die 12 Apostel, Apostelhäuserna portalu polska-org.pl
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Marciszowie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny w Marciszowie, w dekanacie Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Kościół wzniesiony w stylu neogotyckim przez ewangelików w 1840 r. Dnia 18.09.1946 r. przejęty przez katolików. Jest to budowla założona na rzucie prostokąta, z kwadratową wieżą na osi korpusu, zwieńczoną ostrosłupowym hełmem. Korpus nakryty dachem dwuspadowym w elewacjach boniowanych w tynku okna i portale zamknięte półkoliście w opaskach. Wnętrze podzielona na trzy części dwoma rzędami drewnianych słupów, prezbiterium o szerokości części środkowej, na podłużnej osi kościoła, stropy płaskie, belkowe, empora muzyczna na zakończeniu nawy. We wnętrzu zachowały się m.in.: obraz "Przemienienia Pańskiego", malowany na płótnie, ołtarz przyścienny, dwa ołtarze boczne, ambona, prospekt organowy oraz dwie barokowe rzeźby świętych Piotra i Pawła. Bibliografia Schematyzm Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1979. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Przypisy
St. Katharina (Marciszów)

St. Katharina (polnisch Kościół pw. św. Katarzyny) ist eine gotische Kirche in Marciszów (Merzdorf im Riesengebirge) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Sie ist von der Mauer des ehemaligen Friedhofs umgeben und steht unter Denkmalschutz. Lage Das Dorf Marciszów liegt am Bober nahe dem Bober-Katzbach-Gebirge. Die Kirche befindet sich im westlichen Teil des Dorfes. Benachbart ist die ehemalige evangelische Kirche, die nach 1945 von den Katholiken übernommen wurde. Geschichte Eine Katharinenkirche wurde erstmals 1335 erwähnt. Die heutige Kirche wurde wahrscheinlich um 1378 errichtet. Das Portal zur Sakristei kann entsprechend datiert werden. Im 16. Jahrhundert und 1856 wurde sie umgebaut. Die Spitze des Turms stammt aus dem Jahr 1856. Nach 1945 wurde die Kirche geschlossen. Die jetzt polnische, katholische Gemeinde des Orts übernahm nach der Vertreibung der deutschen Bevölkerung die größere evangelische Kirche. Das Bauwerk wurde am 25. August 1959 unter der Nummer A/1482/592 in die nationale Denkmalliste der Woiwodschaft eingetragen. Renovierungen fanden 1959 und 1990 statt. – Die Kirche ist geschlossen. Beschreibung Die Kirche ist einschiffig. Der Chorraum ist separat, rechteckig und mit einem Rippengewölbe versehen. Im Westen wurde ein quadratischer Turm angebaut. Die Glockenstube ist ein hölzerner Aufsatz, der von einer hohen Turmspitze gekrönt wird. Das Dach über dem Schiff und Chor zeigt die gleiche Dachfirsthöhe. Alle Dächer sind mit Blech bedeckt. Zur Ausstattung der Kirche gehören ein teilweise erhaltener gotischer Altar, ein steinernes Sakramenthaus aus dem 16. Jahrhundert und eine barocke Kanzel aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Kanzel und Chor sind polychrom bemalt, letzterer um 1850. In der Außenwand wurde später eine Reihe von Epitaphien der Familie von Zedlitz aus der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts eingemauert. Weblinks NID/zabytek.pl: Kościół pw. św. Katarzyny – Marciszów. (polnisch; Stand 14. März 2015) Literatur Zabytki Sztuki w Polsce. Śląsk. Warszawa 2006. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992–2017. Legnica 2017.
Kościół św. Katarzyny w Marciszowie

Kościół św. Katarzyny – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny mieszczący się w Marciszowie w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej. Historia Kościół pw. św. Katarzyny wzmiankowany w 1335 r., wzniesiony około 1378 r., przebudowany w XVI w. i 1856 r. Obecnie obiekt nieużytkowany. Jest to budowla orientowana, założona na rzucie prostokąta z wydzieloną ścianą tęczową prostokątnym prezbiterium, nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, drewnianą emporą na zakończeniu nawy, kwadratowa wieża na osi korpusu z drewnianym szalunkiem zwieńczona hełmem iglicowym, kryta gontem. We wnętrzu pozostałości pierwotnego wyposażenia, m.in.: gotyckie kamienne sacramentarium przyścienne z XIV w., drewniana ambona z drugiej połowy XVIII w., w murach obwodowych zespół kilkunastu renesansowych kamiennych płyt nagrobnych i epitafiów z XVI I XVII w.. Bibliografia Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Przypisy