NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Pod Białą Głową w Krakowie

Kamienica Pod Białą Głową (znana także jako Kamienica Pod Meduzą) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Brackiej 6, na Starym Mieście. Historia W XIV wieku w miejscu obecnej kamienicy wybudowano kamienny dom, zajmujący przyuliczną część pierwotnej działki lokacyjnej. W XV wieku został on podzielony na dwie kamienice. Kamienica północna zwana była Kamienicą Celarowską. W XVI wieku została ona rozbudowana do rozmiarów typowej kamienicy krakowskiej, wzniesiono też murowaną oficynę tylną. W I połowie XVII wieku była własnością szkockiej rodziny Forbesów. Po 1631 przeszła barokową przebudowę, podczas której nadbudowano drugie piętro oraz nadano fasadzie nowy wystrój. W połowie XVII wieku była własnością kupca J. Tayffa, a w II połowie XVII wieku rodzin szlacheckich i mieszczańskich, m.in.: Cellarich, Przyrembskich i Radeckich. W latach 1755–1758 została wyremontowana i przebudowana w stylu późnobarokowym na zlecenie kupca J. Sobieniowskiego. Na początku XIX wieku została odnowiona. Przed 1832 otrzymała kamienne godło, przedstawiające głowę Meduzy, autorstwa J. Szmelcera. Kamienica Południowa zwana była Kamienicą Cyrusów. W XVI i XVII wieku składała się ona z murowanego budynku frontowego i drewnianej oficyny. W I połowie XVIII wieku przeszła gruntowną przebudowę wnętrz. W 1837 została przebudowana w stylu klasycystycznym według projektu Stanisława Gołębiowskiego dla rodziny Bojanowskich, nadbudowano też drugie piętro. Obie kamienice zostały zniszczone podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowano je w 1852, połączone wspólną klatką schodową. Od lat 70. XIX wieku domy były własnością rodziny Brzezińskich. Obecna kamienica powstała w latach 1911–1912 w wyniku połączenia i przebudowy obu dawnych kamienic według projektu Jozuego Oberledera dla sióstr Z. Niemczewskiej i A. Habichtowej. Podczas prac nadbudowano trzecie piętro, rozbudowano kamienicę w głąb działki, niemal całkowicie likwidując podwórka, nadano nową dekorację fasadzie oraz ujednolicono wnętrza. 20 kwietnia 1982 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada jest sześcioosiowa, o neoklasycystycznym wystroju. W trzeciej osi parteru znajduje się półkolisty kamienny portal z XVII wieku, u którego zwieńczenia umieszczono godło kamienicy – płaskorzeźbę przedstawiającą głowę Meduzy. W partii pięter elewacja została podzielona wertykalnie za pomocą pilastrów oraz ozdobiona płycinami. Na pierwszym piętrze zaprojektowano jeden szeroki, trzyosiowy balkon od drugiej do czwartej osi, natomiast na drugim piętrze dwa mniejsze w drugiej i czwartej osi. Budynek zwieńczony jest trójkątnym frontonem, w którego tympanonie umieszczono okno doświetlające poddasze. Przypisy
Kamienica Niderlandowska w Krakowie

Kamienica Niderlandowska (znana także jako Kamienica Chroberska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Brackiej 7, na rogu z ulicą Gołębią 1, na Starym Mieście. Historia Działka pod budowę kamienicy została wtórnie wydzielona z posesji wójtowskiej, która obejmowała także obszar zajmowany dziś przez sąsiednią Kamienicę Gostkowskich (nr 3/5). Dom został wzniesiony w II połowie XIV wieku jako murowany. W XV wieku został rozbudowany do rozmiarów typowej kamienicy krakowskiej, wzniesiono też oficynę tylną. Pomiędzy rokiem 1561, a 1564 kamienicę od rodziny Bonerów kupił Daniel Chroberski (złotnik, członek Rady Miejskiej, starszy zboru kalwińskiego w Krakowie). W tamtym czasie mieszkał w niej Faust Socyn. 30 kwietnia 1598 roku grupa krakowskich studentów, podburzonych przez miejscowy kler katolicki, wywlekła chorego Socyna z jego mieszkania, spaliła mieszkanie z jego księgozbiorem i usiłowała go zabić. Na przełomie XVI i XVII wieku była własnością Jakuba von Endena. W tym czasie przeszła gruntowną przebudowę, podczas której nadbudowano drugie piętro, założono nowy dach, łączący cechy dachu pogrążonego i kalenicowego oraz wzniesiono oficynę boczną od strony ulicy Gołębiej, tworzącą trzeci trakt budynku frontowego, który połączono z oficyną tylną. Od drugiej ćwierci XVII wieku była własnością rodzin szlacheckich i patrycjuszowskich. W drugiej ćwierci XVII wieku należała do Chroberskich, następnie do wójta warszawskiego S. Baryczki, w II połowie XVII wieku do architekta W. Senesa, a na przełomie XVII i XVIII wieku do kasztelana oświęcimskiego M. Czernego i rodu Ankwiczów. Na przełomie pierwszej i drugiej ćwierci XIX wieku budynek został odnowiony. Kamienica całkowicie spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowana została w 1856 według projektu Tomasza Majewskiego. W II połowie XIX wieku została przekształcona w kamienicę czynszową. Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku nabudowano trzecie piętro według projektu Saula Wexnera. 20 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Obecny wygląd kamienicy jest efektem odbudowy z 1856. Ma ona cztery kondygnacje. Fasada, o trzech osiach, skierowana jest na ulicę Bracką. W parterze znajdują się trzy boniowane, półkoliście zwieńczone portale. Portal w trzeciej osi jest szerszy od pozostałych i w przeszłości pełnił funkcję głównej bramy. Ponad nim znajduje się płaskorzeźba, przedstawiająca herb Ankwicz. Obecnie główne wejście do budynku prowadzi przez portal w środkowej osi. Parter i pierwsze piętro oraz pierwsze i drugie piętro oddzielone są od siebie gzymsami. W środkowej osi pierwszego piętra znajduje się balkon. Okna pierwszego i drugiego piętra ozdobione są gzymsami nadokiennymi. Elewacja od strony ulicy Gołębiej jest jedenastoosiowa. Wsparta jest ona trzema szkarpami, w tym jedną w narożniku. We wnętrzach kamienicy zachowała się znaczna część elementów wyposażenia z połowy XIX wieku. Przypisy
Kamienica Straszewskich w Krakowie

Kamienica Straszewskich – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Brackiej 9, na rogu z ulicą Gołębią 2, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XV wieku. W II połowie XVI wieku została przebudowana. W 1807 została zakupiona przez Floriana Straszewskiego, społecznika, jednego ze współtwórców Plant. Budynek znacznie ucierpiał podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowany został w obecnej formie. W 2018 kamienica przeszła gruntowny remont konserwatorski z wymianą stolarki drzwiowej i okiennej. 20 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Posiada dwie elewacje frontowe. Elewacja od strony ulicy Brackiej jest czteroosiowa. W trzeciej osi parteru znajduje się kamienny portal ze zdobieniami o motywach roślinnych. Partia parteru oddzielona jest od partii pięter szerokim gzymsem. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsami nadokiennymi. Elewacja od strony ulicy Gołębiej jest trzynastoosiowa. Obie elewacje wsparte są nieotynkowanymi szkarpami z kamiennych bloków. Budynek wieńczy szeroki gzyms koronujący. Przypisy
Kamienica Pieniążków w Krakowie

Kamienica Pieniążków (także Kamienica Szafrańców, Kamienica Morsztynów) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Brackiej 10, na Starym Mieście. Historia W I połowie XIV wieku w miejscu obecnej kamienicy wybudowano kamienny, jednotraktowy dom, zajmujący przyuliczną część pierwotnej działki lokacyjnej. W II połowie XIV wieku został on podzielony na dwie kamienice. Kamienica północna zwana była Kamienicą Szafrańców lub Kamienicą Żywieckiego. W XV wieku otrzymała ona murowaną oficynę tylną. W latach 1542–1545 została wyremontowana i przebudowana według projektu M. Castigllionego dla starosty chęcińskiego H. Szafrańca. Kamienica południowa zwana była Kamienicą Kłosowiczowską. Była ona własnością rodzin patrycjuszowskich. W XV wieku otrzymała oficynę tylną. Po 1551 domy zostały tymczasowo scalone przez M. Ligęzę i otrzymały wspólną renesansową fasadę, wzniesiono też drugie piętro. Po ponownym podziale, w XVII wieku, kamienica północna należała do Żywieckich, a południowa do Kłosowiczów. W tym czasie dokonano zmian we wnętrzach oraz nadbudowano oficyny tylne o drugie piętra. W I połowie XVIII wieku domy zostały ostatecznie scalone w jedną kamienicę, która otrzymała późnobarokową fasadę. Inwestorką tych prac była wojewodzina inflancka H. Morsztynowa. W czwartej ćwierci XVIII budynek należał do Grabowskich, a w drugiej ćwierci XIX wieku do kupca Karola Treutlera. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowana została w 1853. W trzeciej ćwierci XIX wieku była własnością rodziny Pieniążków. W 1871 wzniesiono oficyny boczne z parterowymi loggiami. W 1945, podczas zajmowania Krakowa przez Armię Czerwoną, doszło do znacznego uszkodzenia przez bombę portalu północnego, który odtworzono w 1958. W latach 1974–1982 kamienica przeszła generalny remont konserwatorski, podczas którego zrekonstruowano renesansowe okna oraz barokowy portal południowy, odsłonięto detale we wnętrzach oraz zburzono oficyny, przenosząc kolumny loggii do pergoli. W latach 90. XX wieku zaadaptowano pomieszczenia parteru na bank. Obecnie budynek jest własnością Urzędu Miasta Krakowa. Mieści on m.in. Miejskie Centrum Dialogu. 20 kwietnia 1982 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma trzy kondygnacje. Fasada, o sześciu osiach, obłożona jest kamiennymi płytami. W pierwszej i szóstej osi parteru znajdują się półkoliście zwieńczone portale. Portal północny ma opaskę z herbem Odrowąż w kluczu, ujęty jest dwoma prostokątnymi półkolumnami i zwieńczony trójkątnym, niedomkniętym frontonem, w którego tympanonie znajduje się puste, prostokątne obramienie uszate, z którego dolnych rogów wychodzą dwie woluty. Portal południowy ujęty jest dwoma, ukośnie ustawionymi półkolumnami i zwieńczony gzymsem. Okna pierwszego piętra mają zrekonstruowaną dekorację renesansową. Budynek wieńczy szeroki gzyms koronujący. We wnętrzach kamienicy zachowało się kilka gotyckich portali i renesansowy wystrój tzw. izby „na zadzi” z kolumną międzyokienną o unikatowej dekoracji i zdobionym stropem. Przypisy
1 Czarnowiejska Street villa

1 Czarnowiejska Street villa is a villa located in Kraków in the District I Old Town at 1 Czarnowiejska Street, on the corner with 18 Piotr Michałowski Street, in Piasek. The building was erected around 1880. Between 1927 and 1930, the villa was renovated. From 1983 to 1985, the building underwent further restoration. On May 12, 1997, the villa was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Willa przy ulicy Czarnowiejskiej 1 w Krakowie

Willa przy ulicy Czarnowiejskiej 1 – zabytkowa willa znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Czarnowiejskiej, na rogu z ul. Piotra Michałowskiego 18, na Piasku. Gmach o cechach modernistycznych powstał w okolicach 1880 roku lub w początkowej fazie XX stulecia. W okresie od 1927 do 1930 roku willa została poddana procesowi przebudowy. Pomiędzy 1983 a 1985 rokiem zrealizowano prace remontowe obiektu. Do jego budowy wykorzystano surowce ceglane. 12 maja 1997 willa została wpisana do rejestru zabytków. Budynek znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica przy ulicy Czystej 1 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Czystej 1 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Czystej 1 na rogu z ul. Dolnych Młynów 4, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w 1893 roku, według projektu architekta Stefana Ertela. W 1931 roku budynek został nadbudowany według projektu Władysława Jurgowskiego. 10 grudnia 1992 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 141. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Czystej 21 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Czystej 21 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Czystej, na Piasku. Kamienica została wzniesiony w 1899 roku według projektu architekta Leopolda Tlachny. W latach 1912–1913 budynek został przebudowany według projektu Aleksandra Biborskiego. 27 lipca 1998 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 142. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Dom Pod Głowami w Krakowie

Dom Pod Głowami (także Kamienica Trembeckich) – zabytkowa kamienica, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Długiej 5, na Kleparzu. Jest to budynek wzniesiony w stylu neorenesansowym w 1889 roku według projektu Maksymiliana Nitscha dla znanego krakowskiego kamieniarza Adama Trembeckiego. W 2020 roku kamienica przeszła remont konserwatorski. Kamienicę cechuje bardzo bogato zdobiona elewacja frontowa. Nad bramą wejściową, poniżej wykuszu, znajduje się rzeźba potężnych rozmiarów orła, z kolei ponad oknami na parterze – kartusze z rzeźbionymi wizerunkami Stefana Czernieckiego, Juliana Ursyna Niemcewicza, Tadeusza Kościuszki oraz Hugona Kołłątaja. Całość dekoracji fasady została wykonana przez Michała Korpala. Przypisy
Kamienica przy ulicy Długiej 7 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Długiej 7 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Długiej, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w 1874 roku według projektu architekta Jacka Matusińskiego. 23 sierpnia 1988 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 148. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Długiej 8 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Długiej 8 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Długiej, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w 1907 roku według projektu architekta Józefa Pokutyńskiego. 27 maja 1968 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 148. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Długiej 28 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Długiej 28 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Długiej, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w 1898 roku według projektu architekta Jana Dębskiego. 14 września 1988 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 148. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Długiej 50 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Długiej 50 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Długiej, na Kleparzu. Kamienica została wzniesiona w 1890 roku według projektu architekta Wandalina Beringera. 20 lipca 1989 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 149. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy placu Dominikańskim 4 w Krakowie

Kamienica przy placu Dominikańskim 4 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy placu Dominikańskim, na Starym Mieście. Stanowi zamknięcie kompozycyjne ulicy Stolarskiej od strony południowej. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w XIV wieku. Jej pierwszym właścicielem był Staszko Kroberski, notowany w źródłach w 1393. W latach 50. XVI wieku należała do Jana Bonera, który w 1560 sprzedał ją miastu. W 1775 powróciła w ręce prywatne, stając się własnością Franciszka Grelińskiego. Budynek spłonął podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowany został w latach 1850–1852 przez Antoniego Marfiewicza. W trakcie prac poszerzono go w kierunku wschodnim o działkę po również zniszczonym w pożarze jednym z domów dominikanów. Różnica linii zabudowy obu działek wymusiła powstanie charakterystycznej, dwukrotnie złamanej o 90 stopni, fasady. 12 grudnia 1997 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Korlansowska w Krakowie

Kamienica Korlansowska (również Kamienica Sztumerów, Kamienica Ciechanowskich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 3, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona około 1300 jako murowany, jednotraktowy dom. Z tego okresu zachowała się dekoracja ceglanej ściany granicznej na parterze w postaci trójarkadowych wnęk. W XV wieku dobudowano tylny trakt, węższy od frontowego. W XV lub XVI wieku wzniesiono oficynę tylną. W drugiej ćwierci XVI wieku budynek był własnością lekarza królewskiego Spiczyńskiego. W trzeciej ćwierci XVI wieku nadbudowano drugie piętro i przebudowano fasadę na renesansową. W II połowie XVI i pierwszej ćwierci XVII wieku kamienica należała do rodziny Zemanów, w drugiej ćwierci XVII wieku do kupców del Pace'ów i lekarzy Mitkowskich, a w II połowie XVII wieku do aptekarzy Kossowskich. W 1712 została wyremontowana przez T. Marcinkowskiego. W II połowie XVIII wieku była własnością Sztumerów, którzy przez pewien czas prowadzili w niej zakład produkcji pasów słuckich. W 1821 została częściowo strawiona przez pożar. Odbudowano ją w stylu klasycystycznym. W 1825 została nabyta przez A. Wentzla, później przeszła na własność rodziny Ciechanowskich, która prowadziła w niej sklep winny. W 1912 kamienicę przebudowano według projektu Ludwika Wojtyczki i Kazimierza Wyczyńskiego, wznosząc jednocześnie nową oficynę. W latach 1967–1976 przeprowadzono remont generalny, podczas którego zaadaptowano piwnice na winiarnię. 25 stycznia 1931 i ponownie 3 maja 1975 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica posiada cztery kondygnacje. Fasada jest trójosiowa, o asymetrycznym układnie osi. W parterze znajduje się manierystyczny portal z XVI wieku. Okna pierwszego piętra ozdobione są trójkątnymi frontonami, a drugiego piętra – gzymsami. We wnętrzach budynku zachowały się dekoracje klasycystyczne: drzwi, boazerie, szpalety, sztukaterie, kominek, lustra i iluzjonistyczna polichromia o tematyce rodzajowej autorstwa Michała Stachowicza w pokojach pierwszego piętra oraz sceny z żup wielickich w supraportach. Przypisy
Kamienica Wanzamowska w Krakowie

Kamienica Wanzamowska (znana także jako Kamienica Dobrodziejskich, Kamienica Eichlerowska, Kamienica Eklarowska, Kamienica Furmankowiczowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Floriańskiej 5, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w II połowie XIV wieku. W XV wieku została gruntownie przebudowana, ustalił się wówczas układ wnętrz z sienią na całą szerokość budynku. Od drugiej ćwierci XVI wieku do lat 50. XVII wieku była własnością rodziny Wanzamów. W tym czasie przeszła przebudowę w stylu renesansowym, podczas której powstał dach pogrążony, a elewację tylną wsparto szkarpami i ozdobiono polichromią. Wzniesiono także oficynę tylną. Na przełomie XVII i XVIII wieku kamienica została odnowiona przez podstolego krakowskiego S. Chwaliboga. W latach 1797–1834 należała do F. Niedzielskiego, na którego zlecenie została przebudowana w stylu klasycystycznym. Od połowy XIX wieku do 1930 była własnością rodziny Launerów. Między 1865 i 1889 nadbudowano trzecie piętro. W 1872 przebito w ścianie granicznej przejście do sąsiedniej Kamienicy Pod Matką Boską (nr 7). W 1931 przebudowano oficynę według projektu Ludwika Wojtyczki, nadbudowując ją jednocześnie o jedną kondygnację. 28 lutego 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. 27 stycznia 1993 wpisano do rejestru także jej oficynę tylną. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica posiada cztery kondygnacje. Fasada jest trójosiowa, o symetrycznym układzie osi. Posiada ona klasycystyczny wystrój, pochodzący z czasów przebudowy na początku XIX wieku. W parterze znajduje się gotycko-renensansowy portal z XVI wieku. Okna pierwszego piętra ozdobione zostały trójkątnymi frontonami, a drugiego piętra – pełnoplastycznymi przedstawieniami zbożowych wieńców, umieszczonymi w półkolistych wnękach. Budynek wieńczy gzyms koronujący. We wnętrzach kamienicy zachowały się świadectwa poszczególnych etapów jej rozwoju: kasetonowe stropy i relikty fryzów podstropowych oraz barokowe i klasycystyczne polichromie na pierwszym piętrze. Przypisy
Kamienica Pod Okiem Opatrzności w Krakowie

Kamienica Pod Okiem Opatrzności (znana także jako Kamienica Gędzickich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 6, na Starym Mieście. Historia Pierwsza kamienica w tym miejscu została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. W połowie XVI wieku była własnością kupca Walentego Cunradta, zaś na początku XVII wieku Matysa Jaszczurkowica, który sprzedał ją w 1616. Od 1628 należała do rodziny Szczypickich, a następnie do Gędzickich. W pierwszej ćwierci XVII wieku uległa zawaleniu. Przed 1728 na jej miejscu założono ogród, będący własnością rajcy Pawła Soldadiniego, później jego syna Franciszka i nieznanego z imienia Wytyszczkiewicza. Nowa kamienica została wzniesiona w 1836 przez Jana i Elżbietę Sataleckich. Otrzymała ona klasycystyczną fasadę z godłem przedstawiającym oko opatrzności, od którego wzięła swoją nazwę. W tym samym czasie wzniesiono też jednopiętrową oficynę tylną. W 1853 na podwórzu wybudowano murowaną stajnię. W 1875 na zlecenie Mojżesza Kornbluma połączono obie oficyny i nadbudowano na nich drugie piętro. 1 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma trzy kondygnacje. Fasada utrzymana jest w stylu klasycystycznym. Ma ona cztery osie. W jej centralnej części znajduje się ryzalit o szerokości dwóch osi z balkonem na wysokości pierwszego piętra. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsami i fryzami z motywami roślinnymi. Budynek wieńczy attyka, w której środkowej części znajduje się gipsowe godło przedstawiające oko opatrzności, po którego obu stronach znajdują się, zwrócone w jego stronę, baranki. Przypisy