NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jełmuń (jezioro)

Jełmuń (niem. Allmoyer See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Sorkwity, a także częściowo w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Dymer–Dadaj–Pisa–Łyna–Pregoła. Znajduje się 15 km w kierunku zachodnim od Mrągowa, 4 km w kierunku północno-zachodnim od Sorkwit. Nad jego brzegami leżą: Stanclewo (północ), Choszczewo (wschód) i Jełmuń (południe). Linia brzegowa średnio rozwinięta. Dno piaszczysto-muliste, miejscami kamieniste. Ławica piaszczysta. Brzegi w większości wysokie i pagórkowate, gdzieniegdzie strome. W otoczeniu znajdują się łąki, pola i skupiska drzew. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o małym wypływie zlewni, niestratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (5b). Jest jednolitą częścią wód Jełmuń o kodzie PLLW30408. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Jełmuń w zlewni rzeki Łyna – nr 26. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 131,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,1 m, a maksymalna – 7,5 m (punkt ten znajduje się w północnej części akwenu). Lustro wody znajduje się na wysokości 161,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 5317,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 2450 m, a szerokość 800 m. Długość linii brzegowej wynosi 6600 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 117,5 ha. Przyroda W skład rybostanu wchodzą m.in. płoć (przeważa), szczupak, węgorz, leszcz, sandacz i lin. Wśród roślinności przybrzeżnej dominuje trzcina porastająca prawie wszystkie brzegi, miejscami szerokim pasem. Zgodnie z badaniem z 2003 akwenowi przyznano II klasę czystości. W 2015 stan chemiczny wód oceniono jako dobry, natomiast stan ekologiczny wód oceniano jako słaby, co dało IV klasę jakości wód. Przypisy
Església de Sant Adalbert

L'Església de Sant Adalbert o de San Wojciech (en polonès Kościół św. Wojciecha) es troba a la cruïlla de Rynek Główny i la via Grodzka en el centre històric de Cracòvia i és una de les més antigues esglésies de pedra de Polònia. La seva història de gairebé 1000 anys data de l'inici de l'arquitectura romànica polonesa de l'alta edat mitjana i en la història de Cracòvia l'església de Sant Adalbert era un lloc de culte visitat pels mercaders provinents de tot Europa. L'església va ser construïda el segle xi i està dedicada al màrtir missioner sant Adalbert del qual es diu que el seu cos va ser recuperat pel seu pes en or des de la pagana Prússia i col·locat en la Catedral de Gniezno per Boleslau I de Polònia. L'Església de Sant Adalbert es troba en la cantonada sud-oriental de la plaça mercat medieval més gran d'Europa. L'interior de l'església és angost, respecte de la part externa més gran i el nivell del paviment es troba per sota del nivell actual de la plaça. L'església va ser parcialment reconstruïda en estil barroc entre el 1611 i el 1818. La llegenda mil·lenària explica que Sant Adalbert va consagrar l'església el 997 i hi va predicar abans d'anar en missió per portar el cristianisme a Prússia, on va ser martiritzat. Referències
Kostel svatého Vojtěcha (Krakov)

Kostel sv. Vojtěcha (kościół św. Wojciecha) v Krakově je jedním z nejstarších kostelů v Polsku. Nachází se v jihovýchodním rohu největšího středověkého náměstí v Evropě – Krakovského rynku. Jeho základy jsou pravděpodobně nejstarší stavbou ve městě. Podle tradice na místě dnešního kostela konal kázání svatý Vojtěch. Na jeho památku zde byl postaven malý kamenný kostel. Archeologické průzkumy odhalily ve zdech kostela zbytky drobného románského kamenného zdiva a portálu z 11. nebo počátku 12. století. První dřevěný kostel na tomto místě však vznikl pravděpodobně už kolem roku 1000. První zmínka o kostele pochází z roku 1250. V letech 1611–1618 byl kostel přebudován v barokním stylu (přestavbu inicioval profesor a rektor Jagellonské univerzity Walenty Fontany). Tehdy byly kostelu zvýšeny stěny, loď byla přikryta barokní kupolí a byl vytvořen nový portál ze západní strany. V roce 1711 byla přistavěna sakristie, v roce 1726 dřevěná kaple sv. Jana Nepomuckého (v roce 1778 přebudována na zděnou, v roce 1781 změněn název a patronem kaple se stal Wincenty Kadłubek). Jelikož se úroveň náměstí od 13. do 17. století zvýšila, je současný vstup do kostela asi o 2 metry výše než původní. Pozice kostela narušuje symetričnost Krakovského rynku, protože jeho budova při lokaci náměstí v roce 1257 již stála. Kolem kostela procházela krakovská Královská cesta, jež vedla ze čtvrti Kleparz, přes Floriánskou bránu a náměstí až ke Královskému hradu na Wawelu. Reference Literatura Adamczewski J.: Kraków od A do Z, Kraków 1992 Dobrowolski T.: Sztuka Krakowa, Kraków 1978 Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T. IV, Miasto Kraków, cz. II, Kościoły i klasztory Śródmieścia, 1, Warszawa 1971 Rożek M., Gondkowa B.: Leksykon kościołów Krakowa, Kraków 2003 Kolektiv: Polska na weekend, Bielsko-Biała 2003, str. 544, ISBN 83-7304-183-4 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vojtěcha na Wikimedia Commons (polsky) Oficiální stránka Archivováno 13. 12. 2013 na Wayback Machine. (polsky) Článek o kostele sv. Vojtěcha
Adalbertkirche (Krakau)

Die Adalbertkirche (polnisch 'Kościół św. Wojciecha ['kɔɕtɕuw ɕfʲɛ'tɛgɔ vɔɪ̯'tɕɛxa]) ist neben der Marienkirche ein Gotteshaus auf dem Hauptmarkt von Krakau. Sie befindet sich südöstlich der Tuchhallen und ist wohl die kleinste Kirche der Stadt, sowie eines der ältesten Beispiele für romanische Baukunst in Polen. Kirchenpatron Die Kirche ist dem Schutzpatron Polens Adalbert von Prag geweiht, der von Krakau aus die Missionierung Preußens betrieb. In Legenden wird berichtet, dass er vor seinem Aufbruch zu den Pruzzen in dieser Kirche predigte. Geschichte und Baugeschichte Die Adalbertkirche geht auf einen ersten steinernen Vorgängerbau aus dem 10. Jahrhundert zurück, der noch vorromanisch war. Allerdings soll sich an dieser Stelle in früheren Zeiten ein hölzernes, heidnisches Bauwerk befunden haben. Im 11. und 12. Jahrhundert wurde die Kirche im romanischen Stil umgebaut. Romanische Elemente blieben im Mauerwerk und in Form des Südportals bis in unsere Zeit erhalten. Natürlich diente das steinerne Gotteshaus auch Verteidigungszwecken; ähnlich wie die romanische Andreaskirche, in der die Krakauer Bevölkerung während des Mongolensturmes 1241 Schutz suchte. Die nicht in das regelmäßige Gefüge des Hauptmarktes passende Lage der Kirche, rührt von ihrer frühen Entstehungszeit her. Denn sie wurde noch vor der planmäßigen Neuanlegung der Stadt nach 1241 errichtet. 1404 wurde die Kirche auf Betreiben des Krakauer Bischofs Peter II. von Wysz Universitätspfründe. Im Jahre 1453 predigte hier Johannes Capistranus. Seine heutige Gestalt erhielt die Adalbertkirche zwischen 1611 und 1618, als sie unter Leitung Walenty Fontanas und des Pfarrers Sebastian Mirosz, großzügig im Stile des Barock umgestaltet wurde. Man erhöhte das niedrige Gebäude, fügte am quadratischen Hauptbau runde Fenster hinzu und bekrönte das Gotteshaus mit der Kuppel, samt ihrer zierlichen Laterne. Aber auch das barocke Westportal, sowie der Verputz gehen auf diese Umgestaltung zurück. Außerdem wurde die Kirche 1711 mit einer Sakristei ausgestattet. Darauf folgte die Nepomukkapelle, die 1781 dem Seligen Wincenty Kadłubek geweiht wurde. Bedeutende Ausstattungsstücke sind ein gotisches Kruzifix im Regenbogen aus dem 15. Jahrhundert, sowie ein Gemälde des heiligen Adalbert aus dem 17. Jahrhundert, das von Kasper Kurcz geschaffen wurde. In den Kellergewölben der Kirche wurde ein Museum eingerichtet, das sich mit der Geschichte des Marktplatzes auseinandersetzt (Muzeum Dziejów Rynku). Orgel Auf der hölzernen barocken Empore, die mit einer elliptischen, in Grün und Gold gehaltenen Balustrade, versehen ist, befindet sich die Orgel der Adalbertkirche. Das Orgelprospekt ist dreiteilig und mit zwei Aufbauten versehen, das Gehäuse ist der farblichen Gestaltung der Empore angepasst. Es stammt aus dem Jahre 1740 und ist mit modernen Pfeifen von 1945 ausgestattet, zugleich wurde damals eine elektropneumatische Traktur angelegt. Die Pfeifen sind im mittleren Gehäuse in einer Reihe, in den zwei „Türmchen“ dagegen in V-Form versetzt angeordnet. Die sechs Register der Orgel haben folgende Disposition: Spielhilfen: Tutti. Weblinks Beschreibung der Kirche Beschreibung der Orgel
Chiesa di Sant'Adalberto (Cracovia)

La chiesa di Sant'Adalberto (in polacco Kościół św. Wojciecha), si trova all'incrocio tra il Rynek Główny e la via Grodzka nel centro storico di Cracovia ed è una delle più antiche chiese di pietra della Polonia. La sua storia di quasi 1000 anni risale all'inizio dell'architettura romanica polacca del primo Medioevo e nella storia di Cracovia la chiesa di San Adalberto era un luogo di culto visitato dai mercanti provenienti da tutta Europa. La chiesa fu costruita nell'XI secolo e intitolata al martire missionario sant'Adalberto (in polacco Wojciech) il cui corpo fu riacquistato per il suo peso in oro dalla pagana Prussia e collocato nella cattedrale di Gniezno da Boleslao I di Polonia. La chiesa di Sant'Adalberto si trova nell'angolo sud-orientale della più grande piazza-mercato medievale d'Europa. L'interno della chiesa è angusto, rispetto alla parte esterna più grande e il livello del pavimento si trova al di sotto del livello attuale della piazza. La chiesa fu parzialmente ricostruita in stile barocco tra il 1611 e il 1818. La leggenda millenaria racconta che San Adalberto consacrò la chiesa nel 997 e vi predicò prima di andare in missione per portare il cristianesimo in Prussia, dove fu martirizzato. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Adalberto Collegamenti esterni Sito ufficiale, su wojciechnarynku.pl. (EN) Chiesa di Sant'Adalberto, in GCatholic.org. Chiesa di Sant'Adalberto, su archINFORM.
Sint-Adalbertkerk (Krakau)

De Sint-Adalbertkerk (Pools: Kościół św. Wojciecha) is een op de Grote Markt gelegen kerkgebouw in de historische binnenstad van de Poolse stad Krakau. De bijna 1000 jaar oude kerk is een van de oudste stenen kerken van het land en was een belangrijk godshuis voor rondreizende handelaren uit heel Europa. Geschiedenis De romaanse kerk werd in de 11e eeuw op de plaats van een voorganger gebouwd en gewijd aan de in het heidense Pruisen vermoorde missionaris Sint-Adalbert (św. Wojciech), wiens lichaam door koning Bolesław I voor de prijs van het gewicht in goud terug werd gekocht om in de kathedraal van Gniezno te worden bijgezet. Volgens de overlevering zou Adalbert op deze plek de kerk in 997 hebben ingewijd en er hebben gepreekt voordat hij naar Pruisen ging om er het Christendom te brengen. Het kerkgebouw staat op de zuidoostelijke hoek van het grootste middeleeuwse plein van Europa. Tijdens de aanleg van het plein (1257) bestond de kerk al bijna een eeuw. De vloer van de kerk is lager gelegen dan het plein. Het gebouw werd tussen 1611-1618 in barokke stijl verbouwd. Een restauratie in de 19e eeuw leidde tot de ontdekking van de romaanse oorsprong van de Adalbertkerk. Volgens het Archeologische Museum van Krakau ging een houten gebouw uit het einde van de 10e eeuw aan de stenen kerk vooraf. In de lagere delen van de muren zijn de oorspronkelijke stenen van de in de 11e-eeuwse kerk bewaard gebleven. De muren van dit kerkgebouw werden het fundament voor een nieuwe kerk, die rond de eeuwwisseling van de 11e-12e eeuw werd gebouwd van kleinere rechthoekige stenen. Nadat het plein bij een reconstructie 2 tot 2,6 meter hoger kwam te liggen, werden de muren van de kerk in de 17e eeuw opgetrokken en bedekt met stucwerk. Er werd een nieuwe westelijk portaal toegevoegd en de kerk kreeg een barokke koepel. De crypte van de kerk wordt beheerd door het Archeologische Museum, dat hier een permanente expositie over de geschiedenis van het plein huisvest (Muzeum Dziejów Rynku). De toerist dient zich bij een bezichtiging van het gebouw echter bewust te zijn van het feit dat de Adalbertkerk een echte kerk betreft, waar zich voortdurend biddende mensen bevinden. Inrichting De belangrijkste kunstwerken in de kerk zijn een gotisch kruis uit de 15e eeuw, het hoogaltaar met een schilderij van Maria met Kind en aan weerszijden de beelden van de heilige bisschoppen Adalbert en Stanislaus en een schilderij van de heilige Adalbert uit de 17e eeuw, een werk van Kasper Kurcz dat waarschijnlijk ooit deel uitmaakte van het vroegere hoofdaltaar uit de oude kerk. Afbeeldingen Externe links (pl) Website van de Sint-Adalbertkerk (en) Kerken van Krakau
Kościół św. Wojciecha w Krakowie (Rynek Główny)

Kościół św. Wojciecha – zabytkowy rzymskokatolicki kościół rektoralny znajdujący się na Rynku Głównym w Krakowie. Pierwotnie romański z początku XI wieku, w obecnej formie z końca XI wieku. W 1618 roku nadbudowany w stylu barokowym. Historia Wedle tradycji w tym miejscu miał głosić kazania św. Wojciech, a na pamiątkę tego wydarzenia miał powstać drewniany kościółek. Wezwanie może sugerować wzniesienie kościoła niedługo po kanonizacji św. Wojciecha co nastąpiło w 999 roku. Podczas badań archeologicznych odsłonięto pod obecną budowlą relikty wcześniejszego murowanego kościoła z początku XI wieku, a więc czasów Bolesława Chrobrego. Kościół ten zastąpił kolejny kościół romański z końca XI wieku, a więc z czasów Bolesława Śmiałego. Partie jego murów są widoczne w dolnych częściach obecnego kościoła. W 1404 roku, dzięki bp. Piotrowi Wyszowi Radolińskiemu, kościół został prebendą uniwersytecką. W 1453 wygłaszał tu swoje kazania Jan Kapistran. Na latach 1611-1618 kościół został przebudowany w stylu barokowym: podwyższono ściany kościoła, całość budowli nakryto kopułą, otynkowano romańskie mury oraz wybudowano od strony zachodniej nowe wejście. Przebudową kierowali prof. Walenty Fontana oraz ks. Sebastian Mirosz. W 1711 roku dobudowano zakrystię, w 1778 – kaplicę bł. Wincentego Kadłubka. Budynek jest jednonawowy, nakryty eliptyczną kopułą, z prosto zamkniętym prezbiterium. Do nawy przylegają dwie nisze (pastoforia). Od północy do kościoła przylega zakrystia w formie zbliżonej do półkolistej absydy, od południa – prostokątna kaplica Kadłubka. Do wnętrza świątyni prowadzi późnobarokowy portal (2. połowa XVIII). Wyposażenie wnętrza jest barokowe, z ok. połowy XVIII wieku. W ołtarzu głównym znajduje się XVII-wieczną kopię obrazu Matki Boskiej Większej. Kopuła jest współcześnie polichromowana przez Eugeniusza Czuhorskiego. W tęczy wisi XV-wieczny krucyfiks. Kaplica ma sklepienie kolebkowe z lunetami, znajduje się w niej obraz Kadłubka przypisywany Szymonowi Czechowiczowi. W podziemiach kościoła znajduje się ekspozycja związana z historią Rynku. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama sferyczna z wnętrza kościoła. panoramy.zbooy.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-27)]. Kościół św. Wojciecha na stronie krakow4u.pl Władysław Łuszczkiewicz, Dawny romański kościół św. Wojciecha na podstawie własnych zdjęć i badań, „Rocznik Krakowski”, 3 (1900), s. 153-172 [1]
Biserica Sfântul Adalbert din Cracovia

Biserica Sfântului Adalbert (în poloneză Kościół św. Wojciecha) este un monument situat în Piața Centrală din Cracovia. Lăcașul este una din cele mai vechi biserici de piatră din Polonia, construită în stil romanice. Biserica a fost construită în secolul al XI-lea și numită după misionarul martir Sf. Adalbert de Praga (în poloneză św. Wojciech), al cărui corp a fost răscumpărat de la păgânii prusaci, plătindu-se greutatea sa în aur, apoi corpul său a fost plasat în Catedrala din Gniezno de Boleslau I al Poloniei. Biserica Sf. Adalbert se află la colțul de sud-est al celei mai mari piețe medievale din Europa, care și-a primit forma în 1257. Lăcașul de cult a precedat piața cu aproape un secol. Interiorul bisericii este înghesuit, în raport cu exteriorul său mai mare. Nivelul podelei este situat sub nivelul actual al pieței, care reflectă suprapunerea suprafețelor ulterioare ale pieței cu trotuarul inițial ajustat la cele două biserici deja existente (inclusiv Biserica Sf. Adalbert). Biserica a fost parțial reconstruită în stil baroc între anii 1611-1618. Note Vezi și Piața Centrală din Cracovia (Rynek Główny) Cultura Cracoviei Evenimente în Cracovia
Костёл Святого Войцеха (Краков)

Костёл святого Войцеха (пол. Kościół św. Wojciecha) — римско-католический храм в центре Кракова, расположенный в Старом Городе на Рыночной площади. Одна из самых маленьких, а также одна из древнейших церквей города, датируется XI веком. Первоначально церковь была построена в романском стиле, но в XVII—XVIII веках перестроена в стиле барокко. Церковь носит имя святого Войцеха, епископа-миссионера из Чехии, который, по преданию, читал в этом месте проповеди в дороге в Пруссию (теперь — северные земли Польши), куда был послан, чтобы окрестить её жителей-язычников. Там он подвергся мученической смерти и стал первым покровителем Польши. В 1453 году в церкви проповедовал Иоанн Капистранский, итальянский святой и средневековый проповедник. В главном алтаре находится образ Божьей Матери, который является копией римской иконы Божией Матери Salus Populi Romani. История Согласно преданию, на месте, где сейчас расположена церковь, вёл проповеди святой Войцех. В память об этом была построена деревянная церковь. Во время археологических раскопок обнаружены остатки предыдущей постройки, в частности кирпич, который относится к рубежу X—XI веков. Нынешняя романская церковь появилась во второй половине XI — начале XII века. В 1404 году благодаря епископу Петру Вышу Радолиньскому храм стал приходской церковью Университета. В начале XVII века после значительной реконструкции здание приобрело барочный вид: были подняты стены церкви, сооружение накрыли новым куполом, романские стены отштукатурили, а также сделан новый выход с западной стороны. Реконструкцией руководил профессор Валентий Фонтана, а также отец Себастьян Мирош. В 1711 году была построена новая ризница, а 1778 — часовня блаженного Викентия Кадлубека. Архитектура Здание однонефное, накрытое эллиптическим куполом, с закрытым алтарём. К нефу прилегают две ниши (пастофории). С севера к церкви примыкает ризница, имеющая форму полукруглой апсиды, с запада — прямоугольная часовня Кадлубека. Перед входом в церковь — позднебарочный портал (вторая XVIII века). Оформление интерьера — барочное, второй половины XVIII века. Над главным алтарём находится икона Богородицы XVII века. Купол церкви изготовлен из полихрома Эугенюшем Чухорским. В подвале церкви расположена музейная экспозиция, посвящённая истории Рыночной площади. Примечания Литература Władysław Łuszczkiewicz, Dawny romański kościół św. Wojciecha na podstawie własnych zdjęć i badań, «Rocznik Krakowski» 3 (1900), s. 153—172 [1] (пол.) Ссылки Информация о церкви на сайте krakow4u.pl (пол.)
Костел Святого Войцеха (Краків)

Костел Свято́го Во́йцеха (пол. Kościół św. Wojciecha) — римо-католицький храм у центрі Кракова, розташований у Старому Місті на Площі Ринок. Один із найменших, а також із найдавніших костелів міста, походить з XI століття. Первинно був споруджений у романському стилі, проте в XVII і XVIII століттях перебудований у стилі бароко. Названий ім'ям святого Войцеха — єпископа-місіонера із Чехії, який, за традицією, проголошував у цьому місці проповіді дорогою до Пруссії (нині — північні терени Польщі), куди був посланий, щоб охрестити її мешканців. Там зазнав мученицької смерті й став першим покровителем Польщі. Впродовж віків костел був місцем проголошення Божого Слова, 1453 року при ньому говорив проповіді святий Ян Капістран, великий проповідник Середньовіччя. У головному вівтарі є образ Матері Божої — копія римської ікони Матері Божої Salus Populi Romani. Історія Згідно з традицією, на місці, де нині розташований костел, провадив проповіді святий Войцех. На пам'ять про це було споруджено дерев'яну церкву. Під час археологічних розкопок виявлені залишки попередньої будівлі, зокрема цегла, котра походить з рубежу X та XI століть. Нинішня романська святиня постала в 2-й половині XI століття — на початку XII століття. У 1404 році завдяки єпископу Петру Вишову Радолінському храм став парафіяльним для Університету. На початку XVII століття після значної реконструкції будівля набула барокового вигляду: було піднято стіни, цілу споруду накрили куполом, романські стіни поштукатурено, а також зроблено новий вихід із західної сторони. Реконструкцією керував професор Валентій Фонтана, а також о. Себастьян Мірош. У 1711 році добудовано захристя, а 1778 — каплицю блаженного Вінцента Кадлубека. Будівля однонавна, накрита еліптичним куполом, з прямо закритим вівтарем. До нави прилягають дві ніші (пастофорія). З півночі до храму прилягає захристя у формі, наближеній до напівкруглої апсиди, з півдня — прямокутна каплиця Кадлубека. Перед входом до костелу — пізньобароковий портал (2 половина XVIII століття). Оформлення інтер'єру — барокове, походить з II пол. XVIII століття. Над головним вівтарем є ікона Богородиці Маджоре з XVII століття. Купол був поліхромований у недавньому часі Евгеніушем Чухорським. У підземеллі розташована музейна експозиція, присвячена історії Площі Ринок. Галерея Примітки Посилання Kościół św. Wojciecha. krakow4u.pl (пол.). 16 березня 2004. Архів оригіналу за 4 березня 2016.
Pałac Branickich w Warszawie (ul. Nowy Świat)

Pałac Branickich – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Nowy Świat 18/20 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia W końcu XVIII wieku w miejscu obecnego pałacu znajdował się pałac należący do rodziny Badenich. W 1852 nieruchomość należała do Wincentyny Lewińskiej, a później przeszła na własność rodziny Branickich. Została wtedy przebudowana w stylu renesansowym przez Henryka Marconiego. W skład zespołu wchodził korpus główny i dwie oficyny dochodzące do ulicy Nowy Świat. W prawej oficynie od 1851 mieściła się apteka z neogotyckim wyposażeniem zaprojektowanym przez Henryka Marconiego. W 1899 właścicielem pałacu stał się Ksawery Branicki, który na placach położonych za pałacem, przy ul. Smolnej, wybudował kilka wielkich kamienic czynszowych. W czasach II Rzeczypospolitej w pałacu mieściła się ambasada Wielkiej Brytanii. Podczas obrony Warszawy, 3 września 1939, po ogłoszeniu wiadomości o wypowiedzeniu przez Wielką Brytanię i Francję wojny III Rzeszy, przed pałacem miała miejsce wielka manifestacja ludności. W czasie okupacji niemieckiej w budynku swój cafe-bar prowadziła gwiazda operetki Elna Gistedt. Korpus główny pałacu został zniszczony w czasie II wojny światowej. Został odbudowany w latach 1949–1950. W pierwszych latach po odbudowie mieścił Urząd Stanu Cywilnego dla dzielnicy Śródmieście. W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków. W 2017 właściciel działającej nieprzerwanie od 1851 apteki podjął decyzję o jej likwidacji, a zabytkowe meble zostały bez uzgodnienia z konserwatorem zabytków wywiezione do magazynu pod Warszawą. Pałac jest siedzibą Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków oraz Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Północna oficyna pałacu łączy się z kamienicą Feliksa Łaszewskiego przypisaną do tego samego adresu; od 1958 w kamienicy mieści się Bar Kawowy Piotruś. Galeria Zobacz też Pałac Branickich w Warszawie (ul. Miodowa) Przypisy