NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kładka Piaskowa

Kładka Piaskowa to kładka piesza, przerzucona nad Kanałem Młyna Maria. Kładka łączy Wyspę Piasek z Wyspą Słodową. Kładka została wybudowana w 2002 roku. Konstrukcję nośną kładki stanową trzyprzęsłowe dźwigary stalowe, spawane, o przekroju skrzynkowym. Pochylnie i schody, stanowiące dojścia do kładki, w konstrukcji żelbetowej. Długość całkowita kładki wynosi 109,28 m, a jej szerokość 3,20 m. Nieco inne dane podaje portal Wratislaviae Amici. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Kładka Piaskowa na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2009-12-03) Kładka Piaskowa. epano.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-20)]. (dostęp 2010-06-07)
Kładka Zwierzyniecka

Kładka Zwierzyniecka – kładka położona we Wrocławiu, stanowiąca przeprawę nad największą rzeką przepływającą przez miasto – Odrą. Wybudowana została w 1976 roku (1975). Projektantem kładki był M. Wróblewicz. Kładkę wybudowano w miejscu istniejącej do lat 60. XX wieku przeprawy promowej. Prawy brzeg stanowi Wielka Wyspa. Na terenie przy kładce przebiega Grobla Szczytnicko–Bartoszowicka, za którą znajduje się Ogród Zoologiczny. Natomiast lewy brzeg to teren osiedla Siedlec – Rakowiec; przebiega tu Ulica Na Grobli. Most wykonany jest w technologii stalowej konstrukcji wiszaco-linowej; jest to konstrukcja pięcioprzęsłowa, w części środkowej wisząca – elementy nośne pomostu to belki blachownicowe zawieszone na stalowych linach. Oparcie stanowią dwa przyczółki i cztery filary. Pomost kładki zawieszony jest za pomocą stalowych lin na dwóch pylonach, posadowionych na filarach zlokalizowanych na prawej i lewej terasie zalewowej Odry. Długość kładki wynosi 232,4 m, a szerokość 4 m. Nawierzchnia pomostu bitumiczna. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Kładka Zwierzyniecka w Wikimapii (dostęp 2010-01-21) Kładka Zwierzyniecka na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2014-06-09) Mariusz Tokarz, PODRÓŻE PO MNIEJ ZNANYM WROCłAWIU – cz. I Grobla Szczytnicko – Bartoszowicka, Wratislaviae Amici, 2005-01-23 (dostęp 2010-01-21) Kładka Zwierzyniecka na stronie Mosty Polskie. mostypolskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-29)]. (dostęp 2010-01-21)
Kłodno (jezioro)

Kłodno (kaszb. Jezoro Kłódno) – jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Kłodno położone jest na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Wzdłuż południowej i zachodniej linii brzegowej jeziora przebiega Droga Kaszubska, a samo jezioro poprzez wąskie przesmyki wodne łączy się z jeziorami Małym Brodnem i Raduńskim Dolnym. Przez jezioro przepływa Radunia. Kłodno jest jednym z trzech Jezior Chmieleńskich i leży na szlaku wodnym „Kółko Raduńskie”. Ogólna powierzchnia: 134,9 ha, długość: 2,0 km, maksymalna głębokość: 38,5 m. Przed 1920 jezioro nosiło nazwę niemiecką Klodno-See. Linki zewnętrzne Kaszubski Park Krajobrazowy Droga Kaszubska. kaszuby.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-11)]. Szlak wodny „Kółko Raduńskie”. kartuzy.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-08-24)]. Spływ Radunią. kajaki.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-11)]. Punkt widokowy – Złota Góra Punkt widokowy – Tamowa Góra
Kły (jezioro)

Kły – jezioro rynnowe w Polsce, położone w mezoregionie Bory Tucholskie, w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Brusy, na południowo-zachodnim skraju Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, na obszarze Kaszub Południowych. Charakterystyka Jezioro znajduje się na południe od jezior Wielkie Młosino i Małe Młosino. Akwen nie posiada dopływów ani odpływów. Ogólna powierzchnia jeziora wynosi 18,3 ha. Przypisy
Kłączno (jezioro)

Kłączno (kaszb. Jezoro Kłończno) – jezioro rynnowe położone na północnym skraju Równiny Charzykowskiej, w powiecie bytowskim województwa pomorskiego). Akwen obejmuje powierzchnię 215,5 ha i jest otoczony lasami. Jezioro składa się z trzech części: Studzieniczno (kaszb. Stëdzeniczno), Kłączno (kaszb. Kłończno) i Ryńskie (kasz. Jezoro Rëńsczé) i pełni przede wszystkim funkcje rekreacyjno-turystyczne. Zobacz też Lipusz Osława-Dąbrowa Sominy Studzienice Studzieniczno
LPP

LPP S.A. er en polsk multinational tøjkoncern, der designer, producerer, distribuerer og sælger tøj. Virksomheden, der blev etableret i 1991, har hovedkvarter i Gdańsk. De har fem forskellige brands, som benyttes til deres tøj og tøjbutikker: Reserved, House, Cropp, Mohito og Sinsay. LPP's salgsnetværk består af over 2.000 butikker i 26 lande og med 27.000 ansatte Referencer
L Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Integracyjnymi im. Ruy Barbosy w Warszawie

L Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Integracyjnymi im. Ruy Barbosy w Warszawie – publiczne liceum ogólnokształcące znajdujące się w warszawskiej dzielnicy Praga-Północ, wchodzące w skład Zespołu Szkół nr 73 z CXXX Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w Warszawie. Patronem szkoły jest Ruy Barbosa, brazylijski mąż stanu, polityk i prawnik. Historia Szkoła jest spadkobiercą założonej w 1908 r. prywatnej żeńskiej szkoły Heleny Rzeszotarskiej. Placówka ta powstała przy ulicy Nowostalowej. W 1915 r. szkoła przeniosła się na ulicę Konopacką 4. I wojna światowa doprowadziła do poważnych problemów finansowych tej instytucji. Do roku 1919 obok progimnazjum Helena Rzeszotarska prowadziła dwuletnią Szkołę Zawodową Żeńską z działami krawiectwa i bieliźniarstwa. W 1923 roku otworzyła V klasę gimnazjum. W kolejnych latach następne, aż do VIII. W ten sposób przy ulicy Konopackiej 4 działało już pełne ośmioletnie gimnazjum. W roku 1927 pierwsze absolwentki tej szkoły zdały maturę. Reforma szkolna ministra Jędrzejewicza zmieniła dotychczasowy charakter szkoły. Prywatna Żeńska Szkoła Heleny Rzeszotarskiej składała się z: szkoły powszechnej sześcioklasowej gimnazjum czteroklasowego liceum dwuklasowego. Otrzymało numer 130. Po zakończeniu II wojny światowej szkoła istniała jako Prywatna Żeńska Szkoła Powszechna, Gimnazjum i Liceum. Władze państwowe podjęły decyzję o upaństwowieniu szkoły w 1949 roku. Otrzymała wtedy nazwę Państwowej Ogólnokształcącej Żeńskiej Szkoły stopnia podstawowego i licealnego numer 17. Helena Rzeszotarska przestała być właścicielką szkoły, którą stworzyła. Na fali tych zmian w roku 1958 władze zdecydowały się na odznaczenie Heleny Rzeszotarskiej Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1959 r. szkoła przeniosła się na ulicę Burdzińskiego 4. W 1977 roku w szkole otwarto Izbę Tradycji i Pamięci Narodowej. We wrześniu tego roku L LO im. Ruy Barbosa zostało połączone z XIII LO dla Pracujących, tworząc Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 3. W 1985 roku miały miejsce dwa istotne dla szkoły wydarzenia. Pierwszym było pożegnanie długoletniej dyrektorki szkoły Alodii Łoniewskiej, która nieprzerwanie od 1959 roku kierowała placówką. Od września dyrektorem L LO był Andrzej Dubielak. Funkcja wicedyrektora została powierzona Irenie Chmiel. Drugim ważnym wydarzeniem było odsłonięcie pomnika patrona szkoły z udziałem Ambasadora Brazylii. W roku 1992 dyrektor Andrzej Dubielak rozpoczął przebudowę szkoły. Dobudowane zostało drugie piętro (budowa zakończona w 1994), a wnętrze zmodernizowano i dostosowano do przyjęcia młodzieży z niepełnosprawnościami, L LO stało się bowiem szkołą integracyjną. Przez czas prac budowlanych nauka toczyła się normalnie. Remont zakończył się we wrześniu 1995 r. Absolwenci (m.in.) Hanna Bakuła Tomasz Borkowy Grażyna Ojrzyńska Janusz Palikot Andrzej Pilipiuk Ewa Sałacka Włodzimierz Szaranowicz Zbigniew Wawer Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły
Mały Rynek w Kazimierzu Dolnym

Mały Rynek w Kazimierzu Dolnym (dawniej: Plac Towarowski, Tył Rynku) – plac w centrum Kazimierza Dolnego, na południowy wschód od Rynku, połączony z nim ulicą Browarną. Historia Plac od dawna pełnił funkcję targową, ale nazwa Mały Rynek nie była używana w księgach miejskich, ponieważ określenie Rynek przysługiwało placowi głównemu. Zlokalizowano tutaj jatki. W 1627 przy placu usytuowanych było 27 domów. W 1689 odnotowano istnienie domku drewnianego na tyłach niezlokalizowanej dotąd kamienicy Pawła Antoniego Radomskiego. W XVIII wieku plac otoczyły chaotycznie wzniesione, drewniane domy żydowskie. Istniała tu też drewniana synagoga ze szkołą żydowską, funkcjonował także browar. Drewniana zabudowa uległa częściowemu przerzedzeniu wskutek zniszczeń I wojny światowej, a ostatecznie została zniszczona w trakcie II wojny światowej. Nazwa Mały Rynek ustaliła się w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Galeria Przypisy
Lamus dworski w Pisarach

Lamus dworski w Pisarach – lamus znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów, w Pisarach. Obiekt należący do zespołu dworskiego został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Lamus (pierwotny dwór) o cechach renesansowych, wybudowany w pierwszej połowie XVII wieku, murowany, na planie kwadratu, piętrowy, nakryty spadzistym dachem namiotowym, kryty gontem. Od północy schody prowadzące na ganek na piętrze. W dolnej kondygnacji sklepienie kolebkowe z lunetami. Budynek został poddany gruntownej konserwacji w 1965 roku. W budynku funkcjonowała stylowa kawiarnia gminnej spółdzielni oraz klub Związku Młodzieży Wiejskiej a od 1976 roku działała tu galeria „Lamus” w której odbywały się wystawy, koncerty, spotkania i odczyty . Przypisy Bibliografia Julian Zinkow Krzeszowice i okolice, s. 64, wyd. PTTK „Kraj” Warszawa – Kraków, 1988, ISBN 83-7005-100-6. Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012. ISBN 978-837510-597-1. Monografia gminy Zabierzów na stronie gminy wyd. 2010 s.100. zabierzow.org.pl. [dostęp 2019-12-26]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.
Lapidarium Polickie

Lapidarium Polickie – lapidarium zawiera ponad 125 elementów sztuki sepulkralnej, zebranych z blisko 20 cmentarzy z terenu gminy. Są to stele, pnie stylizowane, głazy, krzyże żeliwne, większość z inskrypcjami. Jego otwarcie nastąpiło 30 września 1998 roku z udziałem władz samorządowych gminy oraz strony niemieckiej. Historia Mapa Powiatu Rędowa z początku XX wieku, wskazuje ponad 25 cmentarzy w miejscowościach znajdujących się w granicach polickiej gminy. Większość z nich można odnaleźć do dziś. Są mocno zniszczone, zdewastowane, pokryte śmieciami. Stare drzewa cmentarne i powalone na ziemię kamienie nagrobne świadczą, że niegdyś grzebano tam ludzi. Po II wojnie światowej cmentarze poniemieckie, żydowskie były nagminnie plądrowane i dewastowane. Kradziono szlachetne gatunki kamieni przerabiając je w zakładach kamieniarskich na nowe. W latach 60. i 70. ub. stulecia decyzją władz likwidowano stare cmentarze, adaptując te tereny na parki i skwery. Pozostałe jeszcze kamienie nagrobne służyły jako tani budulec do stawiania miejskich ozdobnych murków, obudowy klombów, a nawet piaskownic dla dzieci. Do dziś na polickim rynku ozdobny kamienny murek, okalający stylizowaną postać Sediny, odsłania fragmenty inskrypcji nagrobnych. W Policach do 1939 roku istniały 3 cmentarze: w Mścięcinie, na terenie aktualnego Parku Staromiejskiego i przy ul. Tanowskiej. Dzisiejszy cmentarz na Tanowskiej znajduje się na terenie dawnego Cmentarza Leśnego. U schyłku lat 90., gdy napływ turystów niemieckich nasilił się, polickie władze samorządowe postanowiły załatwić wstydliwy problem. Zdecydowano urządzić Lapidarium Polickie. Wykonanie projektu i inwentaryzację zachowanych elementów zlecono Janowi Maturze, autorowi licznych publikacji prasowych opisujących polickie nekropolie. Jako miejsce wskazano wzgórze w Parku Staromiejskim, dawnym przedwojennym miejskim cmentarzu, przy ul. Mazurskiej. Zobacz też Stare Miasto (Police) Police Cmentarz komunalny przy ul. Tanowskiej w Policach Lapidarium Lapidarium UAM w Poznaniu Linki zewnętrzne Police 750 - policki blog historyczny
Lapidarium w Siedlcach

Lapidarium (dawniej Cmentarz Stary) – klasycystyczna budowla, usytuowana na miejscu dawnego cmentarza z XVIII w. W centralnej części zlokalizowana jest kaplica, wokół niej najcenniejsze nagrobki dawnego cmentarza. Znajduje się na ul. Cmentarnej obok Pomnika Lecha Kaczyńskiego. Historia Cmentarz powstał w 1799 r., poświęcony został przez ks. Ksawerego Eysmonta. Pod koniec XVIII w. rozpoczęto proces przenoszenia i likwidacji innych cmentarzy na terenie miasta, w tym najstarszego cmentarza z 1532 r. W późniejszych latach nowa nekropolia została podzielona na część rzymskokatolicką i prawosławną. W latach 1935–1936 zorganizowano wielką akcję porządkowania cmentarza m. in. naprawa muru ogrodzeniowego, wycięcie niepotrzebnych krzewów i drzew. Cmentarz funkcjonował do II wojny światowej. W 1958 r. wschodnią część cmentarza oddano do dyspozycji domu dziecka (który już nie istnieje). W 1985 r. z uwagi na zaplanowaną modernizację dróg publicznych, wycięto wiele drzew na terenie cmentarza, najcenniejsze nagrobki zgromadzono wokół kaplicy, a przez środek dawnej nekropolii przedłużono ul. Wojskową. Po zachodniej stronie pozostawiono dawny mur wzdłuż ul. Cmentarnej. Galeria Przypisy
Las Gdański

Las Gdański – osiedle położone w granicach miasta Bydgoszczy, mieści kompleks leśny o tej samej nazwie oraz niewielkie enklawy zabudowy mieszkaniowej. Lokalizacja Las Gdański jest największym kompleksem lasów komunalnych w Bydgoszczy. Wchodzi w skład Nadleśnictwa Żołędowo. Kompleks jest położony na północ od linii torów kolejowych łączących Bydgoszcz Wschód i Bydgoszcz Leśną. Północną granicę Lasu stanowi Zbocze Fordońskie, zachodnią Leśny Park Kultury i Wypoczynku, zaś wschodnią zabudowa dzielnicy Fordon. Całość leży w mezoregionie Kotlina Toruńska, w obrębie Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej. Charakterystyka Pod względem siedliskowym kompleks w większości zalicza się do boru świeżego, boru mieszanego świeżego oraz lasu mieszanego świeżego. Podstawowym gatunkiem lasotwórczym jest sosna pospolita, która zajmuje ponad 90% ogólnej powierzchni leśnej. W domieszkach występuje dąb, brzoza, a także olchy, modrzewie, świerki, buki, klony i inne gatunki. Wśród dominującego boru sosnowego znajdują się enklawy grądów oraz dąbrowy świetliste w rejonie Brdyujścia. Generalnie żyzność siedlisk wzrasta z południa na północ. Bory suche znajdują się wzdłuż linii kolejowej w rejonie stacji Bydgoszcz Bielawy (gdzie istnieją również wyrobiska po dawnej żwirowni), zaś najbogatsze siedliska w pobliżu Zbocza Fordońskiego w rejonie grodziska Zamczysko oraz w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku. Las Gdański jest popularnym miejscem wypoczynku codziennego i świątecznego dla mieszkańców Bydgoszczy, zwłaszcza osiedli położonych w północnej części miasta. Kompleks mieści zbiorową mogiłę z okresu II wojny światowej, a także wpisaną do rejestru zabytków stację wodociągów „Las Gdański”, z przełomu XIX i XX wieku. Na wschodnim krańcu kompleksu znajduje się Centrum Onkologii oraz Regionalny Zespół Opieki Paliatywnej Dom Sue Ryder. Ochrona przyrody Na terenie Lasu Gdańskiego znajdują się następujące obszary objęte ochroną prawną: Obszar Chronionego Krajobrazu Północnego Pasa Rekreacyjnego Miasta Bydgoszczy strefa ochrony bezpośredniej ujęcia wody „Las Gdański” strefa ochrony pośredniej wewnętrznej wód podziemnych, strefa ochrony pośredniej zewnętrznej wód podziemnych. Szlaki turystyczne Przez Las Gdański prowadzą fragmenty kilku znakowanych szlaków turystycznych: pieszy szlak turystyczny „Brdy” Bydgoszcz Brdyujście – Sokole-Kuźnica – Świt 70,9 km, pieszy szlak turystyczny „im. Tadeusza Janickiego” Bydgoszcz Brdyujście – Osielsko 9,2 km, pieszy szlak turystyczny „Nadwiślański” Bydgoszcz Leśna – Świecie 51,4 km, pieszy szlak turystyczny „im. dr S. Meysnera” Leśny Park Kultury i Wypoczynku – Tryszczyn 16,4 km. Galeria Leśne typy siedliskowe spotykane w Lesie Gdańskim: Zobacz też Parki i tereny leśne w Bydgoszczy Ochrona przyrody w Bydgoszczy Warunki naturalne w Bydgoszczy Trasy turystyczne Bydgoszczy i okolic Przypisy Linki zewnętrzne Strona Nadleśnictwa Żołędowo. zoledowo.torun.lasy.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-12)]. Piesze szlaki turystyczne w plikach do odbiorników GPS
Las Grąbliński

Las Grąbliński – las koło miejscowości Grąblin, przy drodze z Konina do Lichenia, znany jako miejsce objawień Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. W latach 1842–1852 znajdował się tu obraz Matki Boskiej Licheńskiej, przez wiernych uważany za słynący cudami. W 1842 r. obraz został zawieszony na sośnie przez kowala i uczestnika bitwy pod Lipskiem, Tomasza Kłossowskiego. W miejscu tym, 15 sierpnia 1850 r. Matka Boża ukazała się Mikołajowi Sikatce, pasterzowi z Grąblina. Maryja w wizji przekazała mu różne wskazówki, w tym zalecenie przeniesienia obrazu z lasu do kościoła. W 1852 r. zarządca majątku Licheń, Ignacy Wiśniewski, zbudował przy drodze kapliczkę, do której przeniesiono obraz. W roku 1943 kaplica została zniszczona przez Niemców, następnie została odbudowana. Obecnie w miejscu tym, ogrodzonym kamiennym murem, znajdują się stacje drogi krzyżowej i kaplice. W jednej z nich znajduje się kamień z wyrzeźbionymi stopami Matki Bożej, który miał upamiętniać miejsce objawień Matki Boskiej. 29 września 1852 r. obraz został przeniesiony do kościoła św. Doroty w Licheniu. Obecnie znajduje się w głównym ołtarzu bazyliki licheńskiej. Przypisy
Las Lindego

Las Lindego, zwyczajowo Lasek Lindego – niewielki las na terenie Warszawy o powierzchni ok. 20,34 ha. Otoczony ulicami Lindego, Marymoncką (oddziela go od Lasu Bielańskiego), Twardowską, budynkami MSW przy Barcickiej i ulicą Kasprowicza. Opis Pierwotnie był to park założony w okresie międzywojennym. Nazwa pochodzi od pobliskiej ulicy, która z kolei została tak nazwana na cześć polskiego językoznawcy Samuela Lindego. W czasie okupacji niemieckiej większość drzew została wycięta na opał. Drzewostan odtworzono po 1945 roku. Na terenie lasu znajduje się kilkumetrowy wał, będący pozostałością strzelnicy Bielańskiego Pola Wojennego (poligonu armii rosyjskiej z XIX wieku) oraz ruiny starej kotłowni Szpitala Bielańskiego. Przez teren lasku przepływa okresowo Potok Bielański. Przypisy
Las Leśnicki

Las Leśnicki – kompleks leśny położony w zachodniej części Wrocławia, o powierzchni około 38 ha, przy ulicy Średzkiej. Jest to las typu grądu nawiązującego do łęgu, położonego na glebach świeżych i wilgotnych. Drzewostan tego lasu określa się jako silnie przekształcony. Występują tu: brzoza brodawkowata, jesion wyniosły, sosna pospolita, olsza czarna, klon zwyczajny, a w domieszce także osika, robinia akacjowa, lipa drobnolistna, jawor i świerk. Las Leśnicki położony jest pomiędzy osiedlami: na zachodzie położone jest osiedla Żar na wschodzie położone jest osiedle Leśnica na południe położone jest Pustki na północy rozciągają się pola sięgające aż linii kolejowej nr 275 i dalej osiedla Mokre. Las ten podlega Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, nadleśnictwu Miękinia, w ramach obrębu leśnego Miękinia – leśnictwo Ratyń. Ulica Średzka, przy której położony jest Las Leśnicki, stanowi drogę krajową nr 94 i biegnie z Wrocławia do Środy Śląskiej i dalej Legnicy, ale także do Zielonej Góry. Trasa przecina las, dzieląc go na dwie części, o zbliżonej powierzchni. Przez las przepływa również potok Leśna, zasilający dalej stawy położone pomiędzy osiedlami Pustki i Leśnica i dalej mający swe ujście w rzece Bystrzyca. Obowiązująca nazwa została nadana temu lasowi w § 1 pkt 30 uchwały nr LXXI/454/93 Rady Miejskiej Wrocławia z 9 października 1993. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Lasy we Wrocławiu Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Las Leśnicki w Wikimapii (data dostępu 2012-01-05)
Las Mierzei

Las Mierzei (niem. Königlicher Forst Steegen) – obręb leśny w Gdańsku, na Wyspie Sobieszewskiej. Las Mierzei został administracyjnie przyłączony, podobnie jak cała Wyspa Sobieszewska, do miasta w 1973. Należy do okręgu historycznego Niziny. Położenie Las Mierzei zajmuje północną część wyspy, w większości porasta niezasiedlone wydmy na północ od drogi wojewódzkiej nr 501. Od północy na całej długości graniczy z plażą nad Zatoką Gdańską. Naturalnym i do dziś największym powierzchniowo zbiorowiskiem leśnym tego obszaru jest bór bażynowy z niskim drzewostanem sosnowym, nikłą warstwą krzewów (jarzębina, kruszyna, jałowiec) i bogatą warstwą mchów. W bardziej wilgotnych miejscach rośnie brzoza, olsza czarna, jesion, dąb szypułkowy, a w podszycie bez czarny, leszczyna, czeremcha. Nasadzenia lasu wzdłuż brzegu morskiego rozpoczął Duńczyk Sörn Björn w 1795. Obecny bór suchy na Wyspie tworzą zwykle sosna zwyczajna, sosna czarna oraz sosna Banksa. Faunę reprezentują gronostaje, łasice, wiewiórki, lisy, dziki, kuny, a dawniej także borsuki. W 1467 bytowały tutaj niedźwiedzie, rysie, wilki, łosie, dziki, sarny, jelenie, zające, wydry i bobry. Ochrona przyrody W obrębie Lasu Mierzei znajdują się dwa rezerwaty przyrody: Ptasi Raj z jeziorami Karaś i Ptasi Raj Mewia Łacha W latach 70. XX w. przez las przeprowadzono kolektor ściekowy, co wywołało problemy ekologiczne. Zobacz też Górki Wschodnie Komary Las Miejski Orle Sobieszewo Świbno Wieniec Wyspa Sobieszewska on-line Przypisy
Las Mokrzański

Las Mokrzański (do 1945 pod nazwą Muckerauer Wald, później krótko jako Las Mokrsko) – największy kompleks leśny w granicach administracyjnych Wrocławia. Zajmuje 551 hektarów i znajduje się na północno-zachodnim skraju miasta (na północ od osiedla Leśnica, na obszarze osiedli Mokra i częściowo Marszowice, a także w niewielkiej części na terenach pozamiejskich, należących do przysiółka Miłoszyn wsi Wilkszyn). W zachodniej części Lasu Mokrzańskiego zlokalizowane jest najwyżej położone naturalne wzniesienie w granicach miasta (bezimienne, 148 m n.p.m.) oprócz niego na lekko pofalowanym terenie Lasu znajduje się także m.in. wzgórze Twaróg (129 m n.p.m., dawniej pod nazwą Quarkberg) oraz leżąca już poza granicami miasta Góra Wilkszyńska (135 m n.p.m.). Przez Las Mokrzański przepływa Łękawica i kilka mniejszych strumieni. Cały teren Lasu jest wilgotny, porośnięty drzewostanem typu grądu i łęgu, z przewagą dębów szypułkowych, w wilgotniejszych miejscach rośnie także olsza czarna; oprócz tego nasadzenia sosny, świerka i akacji (robinii akacjowej). Ponadto w drzewostanie Lasu znajduje się buk zwyczajny, dąb czerwony, grab zwyczajny, jawor, jesion, lipa drobnolistna, topola, a w podszyciu, na ogół dobrze rozwiniętym, a nawet bardzo gęstym – m.in. gwiazdnica wielkokwiatowa, konwalia majowa, orlica pospolita, pszeniec gajowy. Na terenie Lasu Mokrzańskiego w latach 1900-1945 znajdowała się restauracja "Waldschlößchen" ("Leśny Zameczek"); dziś pozostały tylko ruiny jej fundamentów tkwiące przy drodze (na przedłużeniu ul. Ostrężynowej) w środku lasu. Przebiega tędy turystyczny szlak pieszy (zielony) i rowerowy (niebieski), z Leśnicy przez ul. Marszowicką do Lasu Mokrzańskiego, w nim ul. Ostrężynową do ul. Wińskiej i dalej na północny zachód i zachód do Środy Śląskiej. Las Mokrzański nie jest lasem komunalnym. Podlega nadleśnictwu Miękinia, w ramach obrębu leśnego Miękinia – leśnictwo Mokre. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, Wrocław 2000, ISBN 83-7023-749-5, str. 446 Linki zewnętrzne Las Mokrzański na Wratislaviae Amici
Las Ochronny Szast

Las Ochronny „Szast” – chroniony fragment Puszczy Piskiej o powierzchni 475 ha, zniszczony przez huragan w 2002 roku i pozostawiony bez ingerencji człowieka. Projekt ten ma na celu pokazanie i badanie lasu zniszczonego przez naturalną klęskę żywiołową i odnawiającego się wyłącznie w sposób naturalny. Na terenie lasu zbudowano ścieżkę fakultatywną, drewnianą wieżę i galerię widokową. Las Ochronny „Szast” jest położony tuż nad Pisą i jest popularnym miejscem wypoczynku dla kajakarzy i motorowodniaków. Przypisy Linki zewnętrzne 15 lat po huraganie. [w:] Tygodnik Piski [on-line]. 2017-07-04. [dostęp 2019-04-09]. Leśna ścieżka dydaktyczna „Las Ochronny Szast”. [w:] Promocja i turystyka na Mazurach [on-line]. Lokalna Organizacja Turystyczna „Mazury Południowe”. [dostęp 2019-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-28)].