NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Lelowie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lelowie należący do dekanatu lelowskiego diecezji kieleckiej. Kościół stanowi Sanktuarium Matki Bożej Pocieszycielki Lelowskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego. W 1638 kościół został spalony. Około 1831 roku ołtarz z cudownym obrazem Matki Bożej Pocieszenia został przeniesiony do kościoła parafialnego z kościoła pofranciszkańskiego rozebranego przez władze carskie. Wieczorem 4 września 1939 niemieccy okupanci postanowili spalić zabytkową świątynię, tak, aby zostało zniszczone w niej wszystko, czego nie zdołano wywieźć, a więc również obraz Matki Bożej. Świątynia została spalona, jak również demonstracyjnie został podpalony krucyfiks z XVIII wieku. Czterech mieszkańców, którzy odmówili podpalenia krucyfiksu, zostało zamordowanych. Byli to Ignacy Trenda (dziś będący Sługą Bożym), Jan Ilczuk, Władysław Filewski i Stanisław Brodziński. Pomimo podpalenia przez niemieckiego okupanta, rzeźba Ukrzyżowanego ocalała. Obecnie jest umieszczona w prezbiterium świątyni. Kościół został odbudowany po II wojnie światowej. Namalowany nowy obraz Matki Bożej Pocieszenia poświęcony został w 1948 roku w kościele franciszkanów w Krakowie przez biskupa pomocniczego łucko-żytomierskiego Michała Godlewskiego i przeniesiony w uroczystej procesji do Lelowa. W 1949 pątnicy z Krakowa ofiarowali pozłacane korony, które poświęcił kardynał Adam Sapieha i biskup kielecki Czesław Kaczmarek. Biskup Kaczmarek 24 czerwca 1949 ukoronował nimi obraz, a 16 czerwca 1960 nadał kościołowi godność sanktuarium. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha w Sędzinach

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha w Sędzinach – modernistyczny katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Sędziny (powiat szamotulski, województwo wielkopolskie). Funkcjonuje przy nim parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Wojciecha. Historia Parafię we wsi utworzono w 1931 i powstał tu wtedy murowany kościół projektu Mariana Andrzejewskiego. Obiekt ten zburzyli Niemcy w czasie II wojny światowej. Na miejscu tej świątyni wybudowano po wojnie nową, drewnianą. Z inicjatywy proboszcza Kajetana Manugiewicza, w latach 1976-1983 powstał kościół obecny (dwupoziomowy, na około tysiąc wiernych), a jego projektantem był Aleksander Holas. Budowę sfinansowali parafianie. W okresie Bożego Narodzenia w kościele budowany jest częściowo ruchomy żłóbek na ponad pięćdziesiąt figur, będący lokalną atrakcją turystyczną. Otoczenie Przy kościele stoi drewniana dzwonnica od starego kościoła, ołtarz polowy oraz grób księdza Kajetana Manugiewicza. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Milówce

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Milówka diecezji bielsko-żywieckiej. Pierwszy kościół w Milówce, drewniany, ufundowała w 1628 r. ówczesna właścicielka dóbr żywieckich królowa Konstancja, żona Zygmunta III Wazy. Kościół został wzniesiony w 1630 r. i poświęcony przez biskupa krakowskiego Marcina Szyszkowskiego. Żywiecki wójt Andrzej Komoniecki w swej Chronografii podał miejsce budowy kościoła: Rola zaś, na której kościół milowski zbudowany jest, ma w sobie szerokości zagonów numero 80, a w długości jako insi poddani trzymają. A ta rola nazwana Witoszowska, między rolami Szymona Szczotki i Walentego Waligóry. Do nowej parafii oprócz Milówki należały wsie: Cisiec, Kamesznica, Nieledwia, Rajcza z Całujowem, Rycerka, Sól i Szare. Ze wszystkich wsi (wraz z pańskim folwarkiem w Węgierskiej Górce) wyznaczono na rzecz księdza milowskiego roczną opłatę w łącznej wysokości 178 złotych i 15 groszy, a ...rolnikom cisieckim i milowskim naznaczono oddawać po wiertelu owsa. W 1642 r. Szymon Szczotka z żoną Anną ufundowali do świątyni wielki dzwon ...gdzie tam jeszcze żadnego dzwonu nie było, tylko sygnans na kościele. W 1644 r. parafię włączono do nowo powstałego dekanatu żywieckiego. W 1663 r. zawieszono na wieży drugi dzwon, a w następnym roku niejaki Adam Mikołajczyk z Ciśca w podzięce za uratowanie z wód wezbranej Skawy ufundował do kościoła ołtarz św. Anny. 26 lipca 1697 r. uroczyście wprowadzono do kościoła Bractwo Świętej Anny, a kilku mieszkańców Żywiecczyzny ufundowało kosztowne sukienki i korony do obrazu św. Anny. Budowa obecnego, murowanego kościoła została rozpoczęta w 1834 roku i ukończona w 1839 roku. Świątynia została wzniesiona w stylu tzw. nadwiślańskim. W dniu 25 lipca 1847 roku kościół został uroczyście poświęcony. Budowę nowej świątyni prowadzili dwaj proboszczowie: ksiądz Wojciech Krokowski i ksiądz Marcin Pająk. Budowa była wspomagana przez wójtów: Szymona Jurasza z Żabnicy, Jana Dziedzica z Ciśca, Jana Zawadę z Kamesznicy, Marcina Boraka z Szarego, Jana Witosa z Nieledwi oraz wójtów Kazimierza Tyca i Jana Zarzeckiego z Milówki. Świątynia została konsekrowana w dniu 17 lipca 1860 roku. Uroczystości przewodniczył biskup tarnowski Józef Alojzy Pukalski z towarzyszeniem księdza infułata Franciszka Ślusarczyka – dziekana z Żywca i milowskiego proboszcza księdza Franciszka Tureczki. Nowo wybudowana świątynia w późniejszych latach została wyposażona w ołtarze i została ozdobiona polichromią, szczególnie w latach 1890-1895 dzięki staraniom księdza Tomasza Ciszka. W 1904 roku na ścianach świątyni zostały umieszczone stacje Drogi Krzyżowej, wyrzeźbione w drewnie przez milowskiego artystę Jana Śleziaka. W 1942 roku kościół został wyposażony w instalację elektryczną. W 1954 roku do wszystkich okien zostały kupione witraże. Na Wielki Jubileusz 2000-lecia chrześcijaństwa, który przypadł w czasie pontyfikatu papieża Jana Pawła II, świątynia została odnowiona. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej i św. Doroty w Przyrowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej i Świętej Doroty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Olsztyn archidiecezji częstochowskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona dzięki staraniom księdza Edwarda Bendkowskiego w latach 1908–1911. Konsekrowana została przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego w dniu 29 października 1911 roku. Kościół był kilkakrotnie remontowany w XX wieku. W latach 1958–1964 świątynia została gruntownie wyremontowana dzięki staraniom księdza Wincentego Szymczyka. Podczas urzędowania księdza Czesława Kabały świątynia otrzymała nowe ławki i konfesjonały oraz została założona boazeria we wnętrzu. W oknach w prezbiterium zostały wprawione dwa nowe witraże (przedstawiające św. Dorotę, patronkę świątyni, oraz św. Jadwigę Królową – na pamiątkę jej kanonizacji w 1997 roku). Architektura Jest to monumentalna, murowana budowla reprezentująca styl neogotycki z cechami stylu neoromańskiego. Wnętrze świątyni zostało urządzone w stylu barokowym. Ołtarz główny posiada charakter kolumnowy. Do wyposażenia kościoła należą rzeźby i obrazy także z czasów baroku. Świątynię zbudowano z czerwonej cegły. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kołowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kołowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kołowo w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie), na rozległej polanie pośród lasów Puszczy Bukowej (tzw. Polana Kołowska). Jest filią parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Szczecinie-Podjuchach. Historia Kościół zbudowany został pod koniec XIX wieku. Usytuowano go na stoku wzniesienia w centrum wsi. Z południowo-wschodniej strony, poniżej kościoła, znajduje się zbiornik wodny. Jako budulca użyto cegły i kamienia. Kościół przetrwał bez zniszczeń okres II wojny światowej. Po jej zakończeniu został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 22 maja 1949 roku przez ks. Franciszka Ćwieka z Towarzystwa Chrystusowego. Do kościoła przylega otoczony kamiennym murem cmentarz z połowy XIX wieku. Architektura Wzniesiona w stylu neogotyckim świątynia usytuowana została na planie prostokąta, z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium od strony wschodniej. Nawa nakryta jest dwuspadowym, jednokalenicowym dachem. Od strony zachodniej kościół zamknięty jest czworoboczną wieżą, wzbogaconą w elementy dekoracyjne w formie fryzów, okienek i sterczyn. Wieża, w dolnej partii kamienna, w wyższej ceglana, nakryta jest strzelistym, sześciobocznym hełmem. W jej przyziemiu umieszczony jest ceglany portal wejściowy. Nawa główna świątyni nakryta jest płaskim stropem drewnianym. Wyodrębnione w formie absydy prezbiterium zwieńczono sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Z oryginalnego wyposażenia świątyni zachowały się neobarokowa ambona, empora na ścianie zachodniej i drewniane ławki. W posadzce prezbiterium znajdują się trzy dawne płyty nagrobne: opata kołbackiego Jana Jordaniego z 1395 roku, koniuszego książęcego z 1615 roku oraz łowczego z 1773 roku. Oryginalny ołtarz zaginął, obecny przerobiony został z prospektu organowego. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Królowej Świata w Sądowlu

Kościół Matki Boskiej Królowej Świata w Sądowlu – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Sądowlu (części wsi Lechitów, powiat górowski, województwo dolnośląskie) w archidiecezji wrocławskiej. Należy do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Wąsoszu. Historia Kościół we wsi istniał już w 1260 i nosił wezwanie św. Agaty. Budowa kolejnej świątyni (pierwotnie wzniesionej dla lokalnej społeczności protestanckiej) rozpoczęła się w 1821, a zakończono ją w 1822, po dziewięciu miesiącach prac. W czasie II wojny światowej obiekt zniszczono w około 50% i uruchomiono ponownie do celów religijnych w 1948, już jako katolicki. 2 czerwca 1972 świątynia uzyskała wpis do rejestru zabytków. Architektura Kościół reprezentuje styl klasycystyczny, jest murowany z gzymsem wieńczącym, lizenami i ostrołukowymi oknami. Ośmioboczna wieża wyrasta z dachu od zachodu. W ścianę zewnętrzną wmurowane są dwie płyty nagrobne. Wyposażenie Wyposażenie jest skromne. Ołtarz reprezentuje styl klasycystyczny, a ambona jest manierystyczna. Organy są z 1881, a ich konstruktorem było przedsiębiorstwo „Gebrüder Walter” z Góry. Zachowało się również epitafium z XVIII wieku. Otoczenie Przy kościele znajduje się pomnik poległych w I wojnie światowej. Ma formę prostokątnej płyty na cokole z krzyżem u dołu. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Będzinie

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny z XIV wieku, przebudowany w XIX wieku w Będzinie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych śląskiego, należący do dekanatu będzińskiego diecezji sosnowieckiej. Jest to murowana świątynia, wybudowana około 1364 roku w obrębie grodu obronnego, pierwotnie nosiła cechy stylu gotyckiego, natomiast w efekcie rozbudowy nabrała cechy stylu barokowego. W 1560 roku kościół został przejęty przez braci polskich dzięki wstawiennictwu kasztelana będzińskiego Jana Firleja. Pod koniec XVI w. kościół wrócił do katolików. W czasie najazdu Szwedów świątynia została ograbiona i spalona. W okresie późniejszym była wielokrotnie rozbudowywana W XVIII wieku dzięki fundacji rodu Mieroszewskich z Gzichowa została dobudowana kaplica Matki Bożej Częstochowskiej, natomiast w XIX wieku dzięki staraniom księdza Leopolda Dobrzańskiego świątynia została rozbudowana o kaplicę Serca Jezusowego, nową zakrystię i tzw. „babiniec". We wnętrzu kościoła znajduje się wyposażenie w stylu barokowym, w tym m.in. ołtarz główny z obrazem „Święta Trójca” namalowanym przez Michała Stachowicza. Na balustradzie chóru muzycznego są umieszczone odtworzone w 2011 roku zaginione portrety Wojciecha i Doroty Mieroszewskich. W latach 2013–2015 kościół przeszedł generalny remont mający na celu uchronienie go przed osunięciem się ze wzgórza zamkowego oraz naprawienie spękanych i zniszczonych murów. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Świętej Trójcy polska-org.pl
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Będzinie-Łagiszy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu będzińskiego – św. Jana Pawła II. Budowa świątyni została rozpoczęta w dniu 27 maja 1946 roku według projektu Tadeusza Rudzkiego. Dzięki staraniom księdza Leona Stasińskiego i parafian prace budowlane zostały ukończone. Budowa została pobłogosławiona w dniu 15 września 1946 roku przez biskupa częstochowskiego Teodora Kubinę, który w dniu 25 września 1949 roku uroczyście poświęcił (konsekrował) świątynię. We wnętrzu świątyni znajdują się stacje Drogi Krzyżowej wykonane w 1949 roku przez krakowską artystkę Jadwigę Socha oraz doskonale komponujące się z architekturą budowli witraże. Przypisy
Kościół Królowej Korony Polskiej w Kotuszu

Kościół Królowej Korony Polskiej w Kotuszu – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Kotuszu (powiat grodziski, województwo wielkopolskie). Należy do parafii św. Katarzyny i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Łękach Wielkich. Historia i architektura Obiekt zbudowano w latach 1890-1904 dla lokalnej społeczności protestanckiej przy drodze na Helenopol. Reprezentuje styl neogotycki, do czasów obecnych zachował się w stanie niezmienionym oraz posiada oryginalne wyposażenie. Świątynia ma kwadratową wieżę, którą wieńczy piramidalnym hełm. Przy kościele znajduje się cmentarz, a całość założenia otoczona jest metalowo-ceglanym ogrodzeniem z okresu budowy kościoła. Zarówno kościół, jak i cmentarz i ogrodzenie wpisano do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego (w 1996). Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Bielsku-Białej

Kościół Świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bielsko-Biała II – Stare Bielsko diecezji bielsko-żywieckiej. Znajduje się w dzielnicy Kamienica. Budowa świątyni została rozpoczęta w drugiej połowie sierpnia 1897 roku według projektu wiedeńskiego architekta Karola Stainhofera. Prace budowlane prowadził Andrzej Walczok z Bielska. Koszt budowy został oszacowany na 60000 guldenów austro-węgierskich. Nazwiska ofiarodawców, do których należeli między innymi papież Leon XIII i kardynał Georg Kopp, zostały umieszczone na tablicy wykonanej z czarnego marmuru. W dniu 11 czerwca 1899 roku świątynia została konsekrowana. Budowlę konsekrował wspomniany wyżej biskup wrocławski kardynał Georg Kopp. W metalowej puszce pod wieżą został umieszczony dokument budowy nowej świątyni z datą 3 lipca 1898 roku. Jest to budowla reprezentująca styl neoromańsko-neogotycki i wzniesiona na planie krzyża, wymiary świątyni to: długość – 25 metrów, szerokość – 11 metrów. Do kościoła jest dostawiona asymetrycznie ustawiona wieloboczna wieża posiadająca wysmukły hełm i nakryta spadzistym dachem miedzianym; jej wysokość od strony głównego wejścia to 40 metrów. W wieży znajdowały się dwa dzwony, które zostały zarekwirowane podczas działań wojennych w czasie I wojny światowej. W latach sześćdziesiątych XX wieku świątynia została zradiofonizowana i otrzymała ogrzewanie, wyremontowane zostały dach i wieża oraz zostały założone nowe tynki. W 1968 roku biskup katowicki Herbert Bednorz konsekrował trzy nowe dzwony. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Bielsku-Białej

Kościół Matki Bożej Pocieszenia – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bielsko-Biała III – Wschód. Znajduje się w dzielnicy Straconka. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1872–1875 według projektu architekta Andrzeja Walczoka. Rozbudowana i powiększona została o wieżę w 1889 roku również według projektu A. Walczoka. Kościół jest jednonawowy, orientowany, reprezentuje styl neogotycki. Wyposażenie budowli pochodzi z końca XIX wieku i XX wieku, było wielokrotnie modernizowane. Do najważniejszych jego elementów należą: rzeźba Madonny z Dzieciątkiem (w pełnej postaci), gotycka, wykonana na przełomie XV/XVI wieku i pochodzi z kręgu snycerki śląskiej, obraz „Matka Boża Pocieszenia” namalowany w XVII wieku, obraz „Św. Stanisław Biskup i Piotrowin” namalowany około 1876 roku przez słowackiego malarza Piotra Bohuna z Białej, figura gipsowa Matki Bożej Pocieszenia wykonana na początku XIX wieku, monstrancja wykonana pod koniec XIX wieku, w prezbiterium – dwa okna witrażowe przedstawiające Matkę Bożą z Dzieciątkiem oraz Chrystusa Dobrego Pasterza, umieszczona we wnęce z lewej strony nawy współczesna „Golgota”, przedstawiająca Maryję i św. Jana Apostoła pod Krzyżem, wykonana przez Mieczysława Hańderka, z prawej strony, pod chórem – drewniany rzeźbiony konfesjonał z kluczami św. Piotra – symbolem władzy apostolskiej szafarzy Kościoła pełnionej w imieniu Chrystusa, umieszczone na płaskim stropie kościoła dwa duże malowidła ludowe przedstawiające Jezusa uciszającego żywioły podczas burzy na Jeziorze Genezaret oraz Matkę Bożą Królową Polski, która błogosławi przedstawicielom różnych stanów, ołtarz główny ozdobiony 2 figurami Ewangelistów z 1875 roku wykonany przez Franciszka Jaratka; rzeźby zostały wykonane w Bielsku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Glince

Kościół św. Marcina w Glince – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Glince (powiat górowski, województwo dolnośląskie) w archidiecezji wrocławskiej. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Chróścinie. Historia Pierwsze wzmianki o świątyni we wsi pochodzą z 1376. Obecna, gotycka świątynia wzniesiona została w połowie XV wieku. W XIX wieku przeszła gruntowną restaurację. Architektura Obiekt jest orientowany, jednonawowy, oszkarpowany. Od zachodu przybudowana jest wieża, a od wschodu kwadratowe prezbiterium, które wieńczy szczyt ze sterczynami. Od wewnątrz prezbiterium nakryte jest sklepieniem gwiaździstym. Wyposażenie Wyposażenie jest w części XVIII-wieczne. Z tego okresu pochodzi m.in. ambona (późny barok) i klasycystyczna chrzcielnica. Obrazy olejne z XVI w. Otoczenie Przy kościele stoi krzyż pokutny wykonany z kamienia. Na przykościelnym cmentarzu znajdują się natomiast nagrobki, częściowo z XVIII wieku i późniejsze (do 1945). Galeria Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Bobowicku

Kościół pw. Miłosierdzia Bożego w Bobowicku – katolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Bobowicku, w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Międzyrzecz. Funkcjonuje przy nim parafia Miłosierdzia Bożego. Historia Wieś należała w przeszłości do parafii św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu. W 1983 ksiądz infułat Henryk Guzowski, proboszcz parafii w Międzyrzeczu, wystąpił o przekazanie działki na budowę nowej świątyni w Bobowicku. 19 marca 1985 rozpoczęto prace budowlane, a 14 kwietnia tego roku biskup Wilhelm Pluta poświęcił plac budowy. 24 czerwca 1987 erygowano nową parafię (biskup Józef Michalik). 8 października 1989 biskup Michalik konsekrował wybudowaną świątynię, która otrzymała relikwie św. Faustyny Kowalskiej. Projektantem obiektu był Marek Mierzejewski. Wyposażenie W nawie głównej umieszczony jest obraz Jezusa Miłosiernego namalowany przez prof. Koka. Poświęcenia tego dzieła dokonał pierwszy proboszcz, ks. kanonik Włodzimierz Lange 18 kwietnia 1993. Nawę ozdabiają też płaskorzeźby przedstawiające patronów Polski: św. Stanisława i św. Wojciecha. W 2002 ufundowano obraz Matki Bożej Częstochowskiej. W kościele umieszczono ponadto pamiątkową miniaturę relikwii Świętych Pięciu Braci Męczenników. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i św. Michała Archanioła w Blachowni

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Blachownia archidiecezji częstochowskiej. Historia Pierwszą świątynią parafialną był drewniany barak powstały w 1910 r. Od początku istnienia parafii podejmowano próby budowy dużego kościoła. Przeszkodziła w tym I wojna światowa. W 1917 roku proboszczem został ks. Marian Kubowicz, który po wojnie podjął starania o budowę nowego kościoła. 23 maja 1924 r. uroczyście rozpoczęto budowę kościoła. Plac pod Kościół poświęcił proboszcz parafii Św. Rodziny w Częstochowie, prałat, dziekan częstochowski Bolesław Wróblewski. Kamień węgielny poświęcił i wmurował 6 lipca 1924 r. biskup pomocniczy włocławski Władysław Krynicki. Projektantem kościoła był architekt z Warszawy inż. Konstanty Jakimowicz. Stary kościół przerobiono na potrzeby Akcji Katolickiej. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał 4 września 1927 r. biskup częstochowski Teodor Kubina. W latach 1945–1962 proboszczem był ks. Marian Brylski, który w 1956 r. ukończył budowę świątyni. Dokończył także budowę obiektów parafii. Położono terakotową posadzkę oraz sprowadzono zamówiony przed wojną ołtarz św. Rodziny. Wzniesiono pomnik upamiętniający zamordowanych podczas okupacji niemieckiej. 15 sierpnia 2008 roku przechodząca przez Blachownię trąba powietrzna spowodowała częściowe uszkodzenie świątyni (zerwała kopułę z krzyżem z wieży), która jednak w znacznym stopniu została naprawiona. Architektura Charakterystycznym elementem świątyni jest bardzo interesujący ołtarz oraz umieszczone na ścianach inne obrazy święte, namalowane głównie ręcznie. Ołtarz główny został ufundowany przez robotników z huty Blachownia, natomiast wykonany został przez snycerza Antoniego Małka z Częstochowy. Wnętrze budowli reprezentuje różne style. Organy Organy wybudowała firma Stefana Truszczyńskiego z Włocławka w II połowie XX wieku. Prospekt organowy jest wzbogacony dwiema wieżyczkami piszczałkowymi, pozbawiony jest obudowy architektonicznej. Pierwszym koncertmistrzem był prof. Edward Mąkosza. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Bibliografia Historia Parafii NMP Królowej Polski w Blachowni. Oficjalna strona parafii. [dostęp 2020-04-11].
Kościół Dobrego Pasterza w Bytomiu-Karbiu

Kościół Dobrego Pasterza w Bytomiu-Karbiu – rzymskokatolicki kościół parafialny wzniesiony w latach 1905–1908 w Bytomiu-Karbiu, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Należy do dekanatu Bytom-Miechowice diecezji gliwickiej. Historia Budowa świątyni została rozpoczęta w 1905 roku. Kościół został zaprojektowany w 1904 roku przez mistrza budowniczego, Maksa Sliwkę (lub Śliwkę) z Zabrza–Zaborza. Budowa była nadzorowana przez Paula, mistrza murarskiego z Karbia. Budowa świątyni została zakończona w 1908 roku i poświęcił ją proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bytomiu, ksiądz dziekan Buchwald w 1909 roku. W latach 1984–1986 przeprowadzono remont kapitalny kościoła, wzmocniono konstrukcję, która została naruszona przez szkody górnicze. Architektura Jest to kościół wzniesiony w stylu neogotycko-modernistycznym, halowy, trzynawowy, posiadający chór muzyczny i dwie wieże od strony wschodniej o wysokości 56 metrów. Ołtarz główny jest skierowany w stronę zachodnią i reprezentuje styl neogotycki, jest bogato rzeźbiony w drzewie i polichromowany, ozdobiony jest złoceniami, w centralnej części znajduje się obraz Chrystusa Dobrego Pasterza, natomiast po lewej i prawej stronie postacie św. Augustyna i św. Ambrożego, doktorów Kościoła. W nawie krzyżowej są umieszczone ołtarze św. Anny i św. Barbary. świątynia jest ozdobiona witrażami, przy filarach są umieszczone postacie Matki Boskiej, św. Józefa i Apostołów, rzeźbiona ambona i wspaniałe płaskorzeźby stacji drogi krzyżowej. Wyposażenie Organy Na emporze nad wejściem głównym stoją 35-głosowe organy autorstwa firmy Paula Berschdorfa z Nysy. Instrument posiada dwa manuały i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Prospekt został wykonany w stylu neogotyckim, budowę organów ukończono w 1908 roku. Dzwony Na południowej wieży wiszą trzy dzwony. Galeria Przypisy