NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Krasowicach

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny w Krasowicach. Świątynia należy do Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Przeczowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 26 maja 1964 roku, pod numerem 911/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół prawdopodobnie został wybudowany w 1620 roku, jako świątynia dominującej wówczas na terenie Krasowic i okolic religii ewangelickiej. Przebudowany lub odnawiany był w 1852 roku. Kolejny remont miał miejsce w 1911 roku. Architektura i wnętrze kościoła Kościół jest orientowany, zbudowany na planie krzyża o konstrukcji szachulcowej z wieżą o konstrukcji słupowej, dachem dwuspadowym pokrytym dachówką karpiówka. Otoczony jest cmentarzem. Prezbiterium zostało zamknięte trójbocznie. Ołtarz jest barokowy i pochodzi z 1 połowy XVIII wieku. W centralnej jego części znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej. Do boków prezbiterium przylegają dwie przybudówki z lożami na piętrze. Wnętrze świątyni nakryte jest płaskim stropem. W nawie poprzecznej, na piętrze znajduje się obszerna galeria z tralkowymi balustradami. Zakrystia położona jest od strony północnej kościoła, nad nią znajduje się loża kolatorska z balustradą tralkową. Wieża jest w kształcie kwadratu, w konstrukcji słupowej, szalowana deskami, zwężająca się ku górze, nakrytą hełmem ostrosłupowym pokrytym blachą u której szczytu znajduje się chorągiewka z datą 1911. W wieży znajduje się dzwon, pochodzący z 1657 roku, z napisem „Sebastian Gotz goss mich” („Odlał mnie Sebastian Gotz”). Ambona jest w stylu barokowym i pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku, usytuowana jest na styku transeptu i prezbiterium. Organy oraz ławy pochodzą z XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 304-305. ISBN 83-85598-22-X. Linki zewnętrzne Kościół Matki Bożej Częstochowskiej Krasowice, Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Jabłonnie

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Jabłonnie – kościół parafialny w Jabłonnie, w województwie wielkopolskim, wpisany do rejestru zabytków. Budowla pochodzi z 1852 r. i posiada wieżę z piramidalnym hełmem. Pierwotnie była świątynią ewangelicką. W 1948 r. założono tutaj parafię katolicką oraz dobudowano prezbiterium i zakrystię. Przypisy Bibliografia Paweł Anders: Powiat grodziski zaprasza. Poznań: Wydawnictwo Acarus, 1999, s. 18-19. ISBN 83-85340-61-0.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzyżowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pogorzeli w dekanacie Brzeg południe archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Jest to budowla poewangelicka wzniesiona w 1580 roku. Gotyckie prezbiterium powstało na początku XV wieku. W XVII wieku we wnętrzu świątyni zostały wzniesione drewniane empory. W 1830 i 2000 roku kościół był remontowany. W 1945 roku budowla została przejęta przez katolików. W 1963 roku została odkryta polichromia w prezbiterium powstała zapewne w latach 1418 – 1428. Została oczyszczona w latach 80. XX wieku. Architektura Świątynia jest szachulcowa (nawa ma konstrukcję słupowo–ramową). Murowane gotyckie prezbiterium jest trójbocznie zamknięte i oszkarpowane, z boku mieści się zakrystia. Z boku nawy znajduje się kaplica pogrzebowa. Od frontu znajduje się drewniana wieża o konstrukcji słupowej, jej ściany zwężają się ku górnej części. Zwieńcza ją ośmioboczny gontowy iglicowy dach hełmowy. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gontów. Wnętrze świątyni jest otynkowane i nakryte drewnianym płaskim stropem podpartym słupami. Chór muzyczny jest podparty słupami i ma prostą linię parapetu. W prezbiterium znajduje się gotycka polichromia figuralna z początku XV wieku naśladująca arrasy. Są na niej przedstawione sceny: Pokłonu Trzech Króli, Ukrzyżowania, Męczeństwa Dziesięciu Tysięcy, postacie Świętego Jerzego i Oblicza Chrystusa. Ołtarz główny ma późnorenesansowe elementy w zwieńczeniu pochodzące z początku XVII wieku. Ambona w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1614 roku i ma gotycką podstawę z około XV wieku. Figura anioła w stylu późnobarokowym pochodzi z XVIII wieku i podtrzymuje misę kamiennej chrzcielnicy z około 1500 roku. Witraże powstały w 1907 roku i zostały wykonane przez firmę A. Selera. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Miejscu Odrzańskim

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jerzego w Sławikowie, w dekanacie Łany diecezji opolskiej. Historia Jest to budowla wzniesiona w 1770 roku przez cieślę Henryka Henschla. Architektura Świątynia jest drewniana i posiada mieszaną konstrukcję – zrębową i słupową. Budowla jest orientowana, salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy i jest zamknięta dwubocznie. Z boku znajduje się duża zakrystia mieszcząca lożę kolatorską na piętrze. Z przodu nawy znajduje się kruchta mieszcząca nadbudówkę na dzwon i zewnętrzne schody. dzwon pochodzi z 1511 roku. Budowla nakryta jest blaszanym dachem jednokalenicowym, z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę w środkowej części. Jest ona zwieńczona cebulastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Dookoła nawy znajduje się blaszany okap przypominający soboty. Wnętrze nakryte jest strop płaskim z dekoracją kasetonową. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z prospektem organowym i parapetem z prostą linią parapetu. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne reprezentują styl barokowo–rokokowy i pochodzą z około 1770 roku. Ambona pochodzi z około połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Skawinie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się przy ul. Korabnickiej 1 w Skawinie, w powiecie krakowskim województwa małopolskiego. Jest kościołem filialnym parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Skawinie. Historia Na przełomie XVII i XVIII wieku był to kościół szpitalny pod wezwaniem św. Walentego, wybudowany w miejscu starszego pochodzącego z 1471 roku. Architektura Obiekt barokowy, murowany, orientowany, jednonawowy z półkolistą absydą. Wyposażenie W barokowym ołtarzu znajduje się, malowany na desce, obraz Ukrzyżowanie, z 1640 roku. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Judy Tadeusza w Przewozie

Kościół świętego Judy Tadeusza – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nieznaszynie w dekanacie Łany diecezji opolskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w 1559 roku we wsi Gierałtowice. Remontowano ją w 1711 roku. W 1937 roku została przeniesiona do Przewozu. Pracami budowlanymi kierował Jerzy Kampa. W 2009 roku budowla została odrestaurowana razem z naprawą organów wykonaną przez firmę Nawrot. Architektura Jest to budowla drewniana jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Świątynia nie jest orientowana. Kościół posiada mniejsze prezbiterium w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie i na jego osi znajduje się zakrystia. Wieża w dolnej kondygnacji jest murowana i posiada kruchtę w przyziemiu, natomiast w górnej części jest drewniana i posiada konstrukcję słupową. Zwieńcza ją gontowy dach namiotowy. Budowla nakryta jest dachem dwukalenicowym, złożonym z gonteów, na dachu znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona drewnianym dachem hełmowym i latarnią. Wnętrze świątyni jest otynkowane i nakryte stropami płaskimi. Podłoga składa się z kafli. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami z prostą linią parapetu i znajduje się na nim prospekt organowy z 1939 roku wykonany przez firmę Rieger. Na stropie jest namalowana polichromia przedstawiająca scenę Ostatniej Wieczerzy w nawie i Matkę Bożą w prezbiterium. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne reprezentują styl klasycystyczny. Galeria Przypisy
Jakobskirche (Repsch)

Die Jakobskirche (polnisch Kościół św. Jakuba Starszego) ist eine römisch-katholische Schrotholzkirche in der schlesischen Ortschaft Repsch (Rzepcze) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist eine Filiale der Pfarrei Mariä Geburt (Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) in Kerpen. Geschichte 1447 wird die Jakobskirche erstmals urkundlich erwähnt. Die heutige Schrotholzkirche wurde 1751 errichtet. Der Kirchenbau steht seit 1951 unter Denkmalschutz. 2009 wurde das Schindeldach erneuert. Architektur und Ausstattung Der hölzerne Kirchenbau besitzt ein Langhaus auf einem rechteckigen Grundriss. Die geostete Kirche besitzt einen dreiseitig geschlossenen Chor. Das Dach ist mit Schindeln bedeckt und besitzt einen Dachreiter mit einer kugelförmigen Haube. Der Innenraum schließt mit einer Flachdecke ab. Hier befindet sich der im barocken Stil errichtete Hauptaltar mit einem Gemälde des Heiligen Jakobus des Älteren. Der Altar sowie das Gemälde entstanden in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Die Holzkanzel stammt aus dem 17. Jahrhundert und besitzt ein Brüstungsrelief mit Abbildungen von Jesus Christus und den Hl. Augustin, Gregor und Hieronymus. Im Innenraum hängt ein Gemälde der Bergpredigt, gefertigt von G. Heuss im 18. Jahrhundert. Der Orgelchor steht auf vier Pfeilern. Siehe auch Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Literatur Danuta Emmerling: Die Oppelner Holzkirchen. Schlesischer Verlag ADAN. S. 67 Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 828. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Jakobskirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Jakuba Starszego w Rzepczach

Kościół świętego Jakuba Starszego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Głogówku, w dekanacie Głogówek diecezji opolskiej. Historia Świątynia została zbudowana w 1751 roku. W 2009 roku wymieniono pokrycie dachowe na gontowe. Architektura i wnętrze Jest to budowla drewniana, o jednej nawie, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy i jest zamknięte trójbocznie. Z boku nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gontów, na dachu znajduje się ośmioboczna barokowa wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona gontowym dachem hełmowym z latarnią i krzyżem. Kościół jest otoczony krótkim okapem. Wnętrze jest nakryte stropem płaskim. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami. Ołtarz główny w stylu regencyjnym pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Ambona w stylu wczesnobarokowym pochodzi z XVII wieku i jest ozdobiona polichromowanymi płaskorzeźbami Chrystusa, Świętych Augusta, Grzegorza i Hieronima. Loża kolatorska w stylu wczesnobarokowym pochodzi z XVII wieku. Organy zostały wybudowane przez firmę Müller & Ackermann w 1866 roku. W 2024 roku zakończył się ich generalny remont przeprowadzony przez Przemysława Kadłubka. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach Śląskich

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny w Smarchowicach Śląskich. Świątynia należy do Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Przeczowie, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 25 listopada 1954 roku, pod numerem 135/54 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1580 roku. W 1603 roku zbudowano istniejącą do dziś drewnianą świątynię. Do 1654 roku należał do ewangelików. W 1848 i w latach 20. XX wieku był wielokrotnie remontowany. Architektura i wnętrze kościoła Jest to jednonawowa drewniana świątynia o konstrukcji zrębowej, wzmocnioną słupowo – ramową. Kościół jest orientowany i wzniesiony na podmurowaniu z cegły. Prezbiterium świątyni jest mniejsze w stosunku do nawy i zamknięte prostokątnie. Budowla nakryta jest dachem dwukalenicowym, krytym gontem. W środkowej części dachu jest umieszczona drewniana wieżyczka czworoboczna, nakryta dachem piramidalnym. Wnętrze nakryte jest stropem podpartym słupem. Chór muzyczny z emporą (północną) są podparte słupami. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym pochodzi z XVII wieku i reprezentuje typ tryptyku. Ambona w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1604 roku. Ławki pochodzą z XVII wieku. W oknach znajdują się witraże. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie kościoła Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach Śląskich
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paruszce

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paruszce – katolicki kościół filialny znajdujący się w miejscowości Paruszka (gmina Krajenka). Należy do parafii św. Trójcy w Głubczynie. Historia Na początku XVII wieku miejscowi protestanccy osadnicy z Holandii wybudowali we wsi małą kaplicę drewnianą, jaką kilkadziesiąt lat później utracili na rzecz parafii katolickiej w Głubczynie, do której kościół w Paruszce należy do dziś. W latach 1908–1930, we wsi sprawował nabożeństwa ksiądz Maksymilian Grochowski – działacz polski na Ziemi Złotowskiej. Obecną świątynię z czerwonej cegły wybudowano w latach 1927–1935. W 1981 obiekt wizytował biskup Tadeusz Werno (udzielił wówczas sakramentu bierzmowania). Proboszcz Jerzy Domin przeprowadził w tym samym okresie remont kościoła, w tym montaż witraży. W 1988 kolejnej wizytacji kościoła dokonał biskup Piotr Krupa, a w 1995 biskup Paweł Cieślik. 25 kwietnia 1990 świątynia przeżyła peregrynację Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, której przewodniczył biskup Ignacy Jeż. W tym samym czasie przeprowadzono kolejny remont kościoła, a następny ukończono w 2016 (wymieniono m.in. drewniany sufit, a potem całość obiektu odmalowano w odcieniach zieleni). Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Głubczynie

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Głubczynie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Głubczyn (gmina Krajenka). Funkcjonuje przy nim parafia św. Trójcy. Historia Pierwsza wzmianka o parafii głubczyńskiej sięga roku 1588, kiedy to założył ją opata bledzewski - Andrzej Kościelec-Kościelecki, posadawiając drewnianą świątynię. Budowla obecna (neogotycka) wzniesiona została w latach 1869-1871 przez właścicieli wsi – Bojanowskich, z zachowaniem większości barokowego wyposażenia z poprzedniego kościoła. W 1910, dla ewangelickich mieszkańców wsi został wybudowany drugi kościół. Proboszczami w parafii byli Polacy, mimo trwania zaborów. Szczególnie istotną postacią był bojownik o polskość Ziemi Złotowskiej - Maksymilian Grochowski, zamordowany przez Niemców w 1939. Wyposażenie Ołtarz główny z kręconymi kolumnami pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku, z poprzedniego kościoła. W nastawie znajduje się obraz XVI-wieczny, który do połowy lat 80. XX wieku był zasłonięty innym. Z tyłu nastawy znajduje się napis: Renoviert A. D. 1928/ Pfarrer Grochowski Maler Heinr. Kottrup Berlin-Lichterfelde (remontowany przez Heinricha Kottrupa z Berlina). W górnej części znajdują się herby Grabowskich i Bojanowskicch. Pod sklepieniem wisi krucyfiks ujęty w czerwoną ramę w kształcie serca, na której umieszczono złocony napis: COMMORABITVR LECTVLVS NOSTER FLORIDVS ET DECORVS VALDE/ FASCICVLVS MIRRhAE DILECTVS MEVS MIhI INTER VBERA MEA (przełom XVII i XVIII wieku). Ołtarz boczny Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej z około 1737. Ołtarz boczny św. Franciszka z pierwszej połowy XVIII wieku. Wszystkie te elementy są barokowe. Otoczenie Przy kościele stoi kolumna maryjna, kaplica pogrzebowa z muru pruskiego i rozciąga się cmentarz, na którym znajduje się ozdobiony Rodłem grób Maksymiliana Grochowskiego – bojownika o polskość Ziemi Złotowskiej. Oprócz tego pochowano tu m.in.: kanonika Jana Megera (24.6.1915-17.4.1991), rodzinę de Rozbetzkich w okazałym grobowcu, proboszcza Jana Polachowskiego, zm. 20 grudnia 1889 (tablica w ścianie kościoła). Galeria Zobacz też Kościoły filialne: kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Paruszce, kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Skórce. Przypisy
Laurentiuskirche (Woskowice Małe)

Die Laurentiuskirche (Kościół św. Wawrzyńca) ist eine römisch-katholische Schrotholzkirche in der schlesischen Ortschaft Woskowice Małe (Lorzendorf) in der Woiwodschaft Opole, Polen. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Laurentius (Parafia św. Wawrzyńc) in Woskowice Małe. Geschichte Die Pfarrkirche wurde erstmals 1417 in einer Urkunde erwähnt. Aus einem Dokument von 1666 geht hervor, dass sich in dem Ort eine hölzerne Kirche mit einem Turm und einer bemalten Decke befindet. Mitte des 16. Jahrhunderts hielt die Reformation Einzug in Lorzendorf und die Kirche wurde protestantisch. 1654 wurde der Kirchenbau rekatholisiert. Der heutige hölzerne Kirchenbau wurde 1711 im Ort errichtet und dem heiligen Laurentius von Rom geweiht. Zwischen 1888 und 1889 wurde die Verschalung der Kirche erneuert. 1914 wurde die Innenausstattung saniert und erneuert. Der Kirchenbau steht seit 1965 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Das Kirchenschiff ist fast quadratisch und ist im Gegensatz zum Turm, der in Pfahlkonstruktionsweise gebaut wurde, eine Kammkonstruktion. Das Langhaus mit dreiseitig geschlossenem Chor besitzt ein dreiflächiges Schindeldach. Der Glockenturm besitzt ein schindelbedecktes Spitzdach. In der Kirche befinden sich zahlreiche neobarocke Kunstgegenstände und alte Wandmalereien. So stammt etwa die Kanzel aus dem 17. Jahrhundert, der Hauptaltar und das Taufbecken aus dem frühen 18. Jahrhundert und die Einrichtung und eine Mariendarstellung aus dem frühen 19. Jahrhundert. Weiterhin befinden sich in der Kirche eine Christusdarstellung aus der 1. Hälfte des 18. Jahrhunderts und eine 1840 gebaute Orgel, die 1897 das letzte Mal erneuert wurde. Die Glocke stammt aus dem Jahre 1593. Siehe auch Liste der Schrotholzkirchen in Niederschlesien Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Laurentiuskirche (poln.) Informationen über die Kirche (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1030. Einzelnachweise
Kościół św. Wawrzyńca w Woskowicach Małych

Kościół Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny w Woskowicach Małych, należący do dekanatu Namysłów wschód w archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Jest to drewniana budowla, która została wzniesiona w 1711 roku. W latach 1888 – 89 i 1914 roku została odrestaurowana (w tym czasie została odkryta i zakonserwowana stara polichromia przez J. Langera). Świątynia była remontowana również w 1969 roku. Architektura i wnętrze kościoła Jest to drewniana jednonawowa świątynia posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy i jest zamknięte trójbocznie, z boku mieści się zakrystia posiadająca lożę na piętrze z zewnętrznymi schodami. Z boku nawy znajduje się szachulcowa kruchta. Wieża kościoła znajduje się od frontu i posiada konstrukcję słupową, jej ściany zwężają się ku górze, w przyziemiu znajduje się kruchta. Wieża jest zwieńczona czworobocznym, gontowym dachem ostrosłupowym. Dzwon pochodzi z 1593 roku i został odlany przez Stefana Goetza. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gontów, tworzącym wydatny okap nad prezbiterium. Wnętrze jest nakryte stropami płaskimi. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami i posiada parapet o prostej linii. Organy i wiatrownica pedałowa została wykonana przez Jakuba Spiegla z Rychtala w 1845 roku. Prawdopodobnie z tego czasu pochodzi cały instrument. W prezbiterium znajduje się polichromia powstała na początku XVIII wieku w formie wici akantowej, kotar i festonów. W nawie znajduje się neobarokowa polichromia wykonana pod koniec XIX wieku przez Beihaf w formie pasów ornamentalno – florystycznych. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z początku XVIII wieku Ambona w stylu manierystycznym pochodzi z początku XVII wieku i otrzymała polichromię w 1914 roku. Chrzcielnica w stylu późnobarokowym pochodzi z 1 połowy XVIII wieku. Stacje Drogi Krzyżowej w stylu ludowym pochodzą z początku XIX wieku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Idzikowicach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny w Idzikowicach. Świątynia należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Smogorzowie w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. VII, Województwo opolskie (red. T. Chrzanowski, M. Kornecki), zeszyt 7 (powiat namysłowski), Warszawa 1965. ks. prof. Józef Pater, Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej, wydawca Kuria Metropolitalna Wrocławska, Wrocław, 2002 rok, strona 521, isbn 83-85598-22-X Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół św. Katarzyny w Opolu-Bierkowicach

Kościół świętej Katarzyny – drewniana świątynia znajdująca się w Muzeum Wsi Opolskiej w Opolu. Znajduje się w dzielnicy Bierkowice. Historia Świątynia została zbudowana w 1613 roku jako ewangelicka we wsi Gręboszów koło Namysłowa. Ufundował ją Cyprian Kotuliński. W 1654 r. przejęty przez katolików. Budowla była remontowana w 1816, 1854 i 1886 roku. W 1975 roku została przeniesiona do Muzeum Wsi Opolskiej i jednocześnie usunięto z jej wnętrza emporę. Architektura Jest to kościół drewniany, posiadający konstrukcję zrębowo–wieńcową. Do jego budowy użyto drewna modrzewiowego. Świątynia jest salowa i nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy. Kościół jest zamknięty trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu znajduje się wieża na planie kwadratu, posiadająca konstrukcję słupową, jej ściany zwężają się ku górze. Zwieńcza ją ośmioboczny, drewniany ostrosłupowy dach hełmowy. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, złożonym z gontów. Wnętrze jest nakryte stropami płaskimi. Ołtarz i chrzcielnica zostały umieszczone w murowanej świątyni w Gręboszowie. Oryginalna ambona w stylu renesansowym pochodzi z początku XVII wieku i jest ozdobiona malowidłami o motywach roślinnych. Ołtarz główny w stylu barokowym został wykonany w 1632 roku i był dawniej umieszczony w rozebranej świątyni w Groszowicach, natomiast loża kolatorska mieściła się dawniej w świątyni w Gierałcicach. Na ścianach znajdują się epitafia protestanckie chłopów pochodzące z lat 1786 – 1882 i były umieszczone dawniej w kaplicy cmentarnej w Ligocie Górnej. Przypisy
Kościół św. Józefa w Bądeczu

Kościół pw. św. Józefa w Bądeczu – katolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Bądecz (gmina Wysoka). Funkcjonuje przy nim parafia św. Józefa. Historia Świątynia neogotycka wzniesiona w 1876 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Carl Colinn - właściciel lokalnych dóbr ufundował obiekt na terenie parku dworskiego, na zasadach kaplicy prywatnej. Poświęcono go w 1881. W 1920, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, majątek i kościół przeszedł na własność państwa polskiego. W 1924 świątynia została przekazana została katolikom (Niemcy w większości wyemigrowali). Poświęcenia dokonano 24 września 1923. 25 lipca 1928 erygowano tutaj parafię, a w 1936 obok kościoła oddano do użytku plebanię. Architektura Kościół jest orientowany, murowany, wybudowany z cegły. Prezbiterium jest jednoprzęsłowe i zamknięte trójbocznie. Posiada przybudówki po bokach. Nawę od zachodu zamyka wieża, która w przyziemiu jest kwadratowa, a wyżej ośmioboczna, zwieńczona zaś murowaną strzelistą iglicą i zakończona chorągiewką z datą budowy. Korpus kościoła jest oszkarpowany. Okna i wejścia są ostrołukowe. Przy wejściu znajduje się średniowieczna granitowa kropielnica z wyrytym krzyżem. Galeria Wyposażenie Wyposażenie świątyni to: ołtarz główny i ambona z 1956 - autorem był Antoni Gładych z Morzewa, neogotycki ołtarz boczny z figurą Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Otoczenie Przy kościele stoi grota maryjna i metalowa dzwonnica. Przypisy