NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jakuba Starszego w Lubichowie

Kościół świętego Jakuba Starszego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skórcz diecezji pelplińskiej). Obecna świątynia w stylu neobarokowym została wybudowana w 1931 roku. Posiada starsze wyposażenie pochodzące z dwóch wcześniejszych kościołów drewnianych. W ołtarzu głównym widnieje olejny obraz przedstawiający św. Jakuba Większego Apostoła, zza którego, po odsłonięciu ręką, ukazuje się figura Matki Boskiej Lubichowskiej z Dzieciątkiem Jezus, pochodząca z XIV wieku. W świątyni znajduje się też gotycki kielich (wykonany przed 1586 rokiem) oraz pacyfikał wykonany ze srebra w 1713 roku. Przypisy
Kraków Płaszów railway station

Kraków Płaszów railway station is a railway station in Płaszów, a suburb of Kraków (Lesser Poland), Poland. As of 2022, it is served by Lesser Poland Railways (KMŁ),Polregio, and PKP Intercity (EIP, InterCity, and TLK services). The station is located near Kraków-Płaszów concentration camp. The station is about 4.5 km southeast of Kraków Główny (Main) station. Train services The station is served by the following services: EuroCity services (EC) (EC 95 by DB) (IC by PKP) Berlin - Frankfurt (Oder) - Rzepin - Wrocław – Katowice – Kraków – Rzeszów – Przemyśl Express Intercity Premium services (EIP) Gdynia - Warsaw - Kraków - Rzeszów Intercity services (IC) Zielona Góra - Wrocław - Opele - Częstochowa - Kraków - Rzeszów - Przemyśl Intercity services (IC) Ustka - Koszalin - Poznań - Wrocław - Katowice - Kraków - Rzeszów - Przemyśl Regional services (PR) Katowice — Kraków — Dębica Regional services (PR) Zakopane - Nowy Targ - Chabówka - Skawina - Kraków Płaszów Regional services (PR) Kraków - Bochnia - Tarnów - Dębica - Rzeszów Regional services (PR) Kraków - Bochnia - Tarnów - Nowy Sącz - Piwniczna Regional services (PR) Kraków - Bochnia - Tarnów - Nowy Sącz - Piwniczna - Krynica-Zdrój Regional Service (KMŁ) SKA1 Kraków Lotnisko (Airport) - Kraków Gł. - Kopalnia - Wieliczka Rynek-Kopalnia Regional Service (KMŁ) SKA3 Oświęcim (Auschwitz) - Trzebinia - Kraków Gł. - Tarnów References Station article at koleo.pl
Kościół św. Rocha w Osieku

Kościół Świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół parafialny w Osieku w województwie pomorskim, należący do parafii św. Rocha w Osieku (dekanat Skórcz diecezji pelplińskiej). W świątyni znajdują się relikwie św. Wojciecha, czyli kość i płótno, w które zawinięte zostało po śmierci jego ciało oraz relikwie św. Rocha. Historia Jest to świątynia neogotycka, wzniesiona z kamieni polnych i cegieł w latach 1860–1866. Posiada piękną więźbę dachową. W 2011 roku na mocy decyzji biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi kościół został ustanowiony sanktuarium poświęconym św. Rochowi. Witraże, zamówione w Niemczech, do Osieka przywieziono przed samym wybuchem II wojny światowej, ale zamontowano już po jej zakończeniu, w latach 50. XX wieku. Przypisy
Kościół Świętego Jana Nepomucena w Godziszewie

Kościół Świętego Jana Nepomucena – świątynia rzymskokatolicka w pomorskiej wsi Godziszewo, siedziba parafii św. Jana Nepomucena dekanatu Skarszewy diecezji pelplińskiej metropolii gdańskiej. Świątynia salowa z 1748 z szalowaną wieżyczką pokrytą hełmem wiciowym i z południową kruchtą, w której znajduje się renesansowy nagrobek Wiesiołowskich. Galeria Przypisy Bibliografia http://www.polskaniezwykla.pl/web/place/15272,godziszewo-barokowy-kosciol-sw--jana-nepomucena-(1748).html
Kościół ewangelicki w Pogódkach

Kościół ewangelicki – nieczynna świątynia protestancka, znajdująca się w kociewskiej wsi Pogódki. Historia Kościół został wzniesiony w 1899 roku dla liczącej około 50 osób społeczności protestanckiej. Przy świątyni erygowano parafię. Budynek służył jej nieprzerwanie przez okres II wojny światowej. Po emigracji Niemców w 1948 świątynia popadła w ruinę. 10 czerwca 1986 kościół został wpisany do rejestru zabytków. Architektura i stan obecny Świątynia neogotycka. Obecnie okna są pozbawione szyb i zabite deskami. We wnętrzu widoczne są pozostałości niemieckich napisów. Nad wejściem głównym znajdują się resztki zdobień. Za kościołem usytuowany jest cmentarz. Galeria Przypisy
Kościół Ciała i Krwi Pańskiej w Smętowie Granicznym

Kościół Ciała i Krwi Pańskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nowe nad Wisłą diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w 1904 roku. Posiada smukłą wieżę o wysokości 25 metrów (wymiary świątyni to: długość 30 metrów, szerokość 15 metrów). Budowla może pomieścić 1000 wiernych. Wewnątrz kościoła znajduje się tablica poświęcona pamięci księdza Pawła Szynwelskiego, pierwszego proboszcza parafii. Budowla posiada jednorodne stylowo wyposażenie neogotyckie, które w późniejszych latach zostało uzupełnione dziełami sztuki ludowej. Świątynia była pierwotnie zborem protestanckim. W czasie działań wojennych nie doznała większych zniszczeń. Po zakończeniu wojny przeszła w ręce katolików i w niej skupia się całe życie parafialne i duszpasterskie. Przypisy
Dorfkirche Kokoschken

Die Kirche Kokoschken ist die Dorfkirche des heute polnischen Kokoszkowy (deutsch: Kokoschken, kurzzeitig auch Hennenwalde) in der Landgemeinde Starogard Gdański. Sie ist ein bemerkenswertes Zeugnis der Architektur im Deutschordensstaat. Bauwerk Die Kirche, um 1350 entstanden, hat ein quadratisches Schiff und einen quadratischen Chor. Die Mauern sind aus Feldstein, nur die Giebel aus Ziegeln errichtet. Der Turm in Fachwerk wurde später aufgesetzt. Die fünf Blenden und sechs Pfeiler des Staffelgiebel sind ein monumentales Zeugnis der gotischen Bauhütten des Ordensstaates. Literatur Carl von Lorck: Dome, Kirchen und Klöster in Ost- u Westpreußen. Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, S. 80. Weblinks
Kościół św. Barbary w Kokoszkowach

Kościół św. Barbary – zabytkowa, rzymskokatolicka świątynia parafialna we wsi Kokoszkowy. Jedyna zachowana świątynia joannicka na Pomorzu. Historia Kamienno-ceglany kościół wzniesiono w XIII wieku. Parafię powołali w 1305 roku sprowadzeni do Starogardu Gdańskiego joannici. W 1653 król Jan II Kazimierz przekazał parafię dominikanom z Tczewa, którzy posiadali ją do 1827, kiedy przeszła w ręce diecezji chełmińskiej z siedzibą w Pelplinie. Architektura Świątynia jednonawowa, składa się z prostokątnej nawy oraz węższego od niej, dostawionego od wschodu, prezbiterium, do którego od północy dobudowana jest zakrystia. Od zachodu w kościół wbudowana jest drewniana wieża. Wyposażenie We wnętrzu świątyni znajduje się m.in.: kamienna kropielnica z początku XIV wieku, XIV-wieczne freski, barokowy ołtarz główny z początku XVIII wieku, dwa rokokowe ołtarze boczne z II połowy XVIII stulecia, XVIII-wieczny obraz Ukrzyżowanie. Galeria Przypisy
Pałac w Nowej Wsi Rzecznej

Pałac w Nowej Wsi Rzecznej – zabytkowy pałac w Nowej Wsi Rzecznej. Według rejestru zabytków NID na listę zabytków wpisany jest zespół pałacowy, poł. XIX, nr rej.: A-1014 z 7.07.1982: pałac i park. Dwuczęściowy pałac składa się późnobarokowego dworu z końca XVIII w. i piętrowego neoklasycystycznego skrzydła z II połowy XIX w. z ozdobnymi elewacjami i narożną, ośmioboczną wieżyczką. Zobacz też Pałac Wiechertów Nowa Wieś Rzeczna Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Zblewie

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zblewo diecezji pelplińskiej). Obecna świątynia w stylu neogotyckim została wzniesiona w latach 1879-1880 dzięki staraniom księdza oficjała Jana Antoniego Klingenberga z Pelplina. Konsekrowana została przez biskupa Leona Rednera w dniu 18 września 1887 roku. Architektura i wnętrze Jest to budowla murowana, wybudowana z czerwonej cegły, charakteryzuje się solidnymi rozmiarami, żebrowym sklepieniem podpartym 16 filarami i wysoką, smukłą wieżą nakrytą hełmem wiciowym z zegarem, na której są umieszczone cztery dzwony: Michał - najstarszy, Najświętszego Serca Pana Jezusa, Jezus - Maryja i Stanisław. Kościół jest orientowany, czyli jego prezbiterium znajduje się od strony wschodniej. Posiada wieżę i główne wejście od strony zachodniej. W obecnej świątyni oryginalnie były umieszczone trzy neogotyckie ołtarze. Do dziś przetrwały z nich tylko dwa. Chociaż nie są one dziełami sztuki, to kompozycyjnie pasują do neogotyckiej architektury. Z kolei ołtarz główny, w ramach reformy liturgicznej po Soborze Watykańskim II, został zastąpiony tzw. ołtarzem soborowym versus populum (czyli twarzą do ludu). Była to strata, ale błąd został naprawiony, kiedy w 2003 roku został zamontowany neogotycki ołtarz z dawnej kaplicy Collegium Marianum w Pelplinie. W latach 1997–2004, dzięki staraniom księdza proboszcza Zenona Góreckiego, świątynia, jej wyposażenie i otoczenie przeszły gruntowną i kompleksową renowację. W rocznicę śmierci budowniczego, księdza Trętowskiego, w dniu 22 sierpnia 2003 roku została odsłonięta poświęcona mu pamiątkowa tablica, natomiast w dniu 20 grudnia 2004 roku biskup Jan Bernard Szlaga konsekrował nowy ołtarz główny. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Mikołajkach Pomorskich

Kościół świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dzierzgoń diecezji elbląskiej). Architektura i historia Jest to neogotycka budowla wzniesiona z czerwonej cegły. Posiada charakterystyczną, górującą nad całością wieżę nakrytą dwuspadowym dachem. W ołtarzu znajduje się obraz patrona, św. Antoniego Padewskiego, trzymającego w ramionach Dzieciątko Jezus. Do wyposażenia świątyni należą również drewniana kazalnica i mało spotykane organy o tzw. romantycznym brzmieniu wykonane w 1938 roku. Kościół został wzniesiony w 1896 roku, natomiast w 1903 roku został konsekrowany. Galeria Przypisy
St. Michael und Maria vom Skapulier (Postolin)

Die römisch-katholische Kirche St. Michael und Maria vom Skapulier in dem Dorf Postolin (deutsch Pestlin) in der Gemeinde Sztum in der polnischen Woiwodschaft Pommern ist eine gotische Backstein­kirche aus der Mitte des 14. Jahrhunderts. Auch in der Zeit der Zugehörigkeit des Ortes zum Königreich Preußen und ab 1918 zum Freistaat Preußen war es die katholische Kirche im Dorf. Der polnische Name lautet „Kościół św. Michała i Matki Boskiej Szkaplerznej“. Die dreischiffige Hallenkirche wurde erst 1867/68 eingewölbt. Bei dem gleichen Umbau erhielt sie auch den neugotischen Turm. Weblinks Georg Dehio, Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler (Band 2): Nordostdeutschland (Berlin, 1906), S. 337, „Pestlin“ PORTEL.pl – Historia okolic Elbląga: Postolin i Nowa Wieś
Kościół św. Michała Archanioła w Postolinie

Kościół św. Michała Archanioła w Postolinie – gotycki, ceglany kościół w Postolinie, w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim. Zbudowany został w poł. XIV w., rozbudowany w 1672 r., przebudowany (m.in. sklepienia) w latach 1867–1869. Halowy, z neogotycką wieżą frontową i trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Przypisy Linki zewnętrzne Gmina Sztum – Rejestr zabytków Postolin – opis instrumentu na stronie musicamsacram.pl Postolin k/Sztumu – Gotycki kościół św. Michała Archanioła
Niedzbórz

Niedzbórz [ˈɲɛd͡zbuʂ] is a village in the administrative district of Gmina Strzegowo, within Mława County, Masovian Voivodeship, in north-central Poland. It is located in the historic region of Zawkrze within the larger region of Mazovia. History Niedzbórz was granted town rights in 1503, which were revoked before 1800. It was a county seat and private town of Polish nobility, administratively located in the Płock Voivodeship in the Greater Poland Province of the Kingdom of Poland. References
Niedzbórz

Niedzbórz (prononciation : [ˈɲed͡zbuʂ]) est un village polonais de la gmina de Strzegowo dans le powiat de Mława de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 21 km au sud de Mława (siège du powiat) et à 91 km au nord-ouest de Varsovie (capitale de la Pologne). Le village compte approximativement une population de 460 habitants en 2006. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Недзбуж

Недзбуж (пол. Niedzbórz) — село в Польщі, у гміні Стшеґово Млавського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 459 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Cmentarz na Rudaku w Toruniu

Cmentarz na Rudaku w Toruniu – nieczynny cmentarz wyznania ewangelickiego w Toruniu, położony na skraju lasu przy ul. Rudackiej 27. Miał on kształt trapezu. Liczył 0,22 ha powierzchni. Cmentarz powstał pod koniec XVIII wieku. Początkowo chowano w nim osadników olęderskich wyznania mennonickiego, którzy w 1603 roku osiedlili się na Rudaku. Prawdopodobnie w następnych latach chowano w nim również mieszkańców Rudaka wyznania ewangelicko-unijnego, ofiary wypadków w pobliskich cegielniach oraz chowano lub symbolicznie upamiętniano żołnierzy walczących podczas I wojny światowej. Cmentarz zamknięto w 1945 roku. Zachowały się m.in.: piaskowcowa stela upamiętniająca Friedricha Winklera, żyjącego w latach 1814–1872, grobowiec rodziny Wiebusch. Po II wojnie światowej cmentarz popadł w zapomnienie. W 1966 roku pojawiły się plany likwidacji cmentarza, do czego jednak nie doszło. W latach 2013–2014 cmentarz został poddany renowacji. W pracach brało udział Stowarzyszenie „Nasz Podgórz”. Podczas prac w kwietniu 2013 roku odnaleziono potłuczone fragmenty tablic inskrypcyjnych, odnaleziono nowe nagrobki oraz odkryto, że cmentarz miał osobną kwaterę dziecięcą, położoną po jego wschodniej stronie. Cmentarz wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków (nr 2548). Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy Bibliografia Józef Dębiński. Z dziejów Rudaka i okolicy lewobrzeżnego Torunia. „Fides, Ratio et Patria. Studia Toruńskie”. 6, 2017.
Cmentarz ewangelicki w Brodnicy przy ul. Karbowskiej

Cmentarz ewangelicki przy ul. Karbowskiej – zamknięty cmentarz protestancki z początku XX wieku, położony w Brodnicy. Historia Tak zwany „Nowy cmentarz ewangelicki” złożono w 1900 roku, podlegał on pod gminę ewangelicką w Brodnicy. Jak uważa znawca historii ewangelizmu brodnickiego, Jerzy Wultański, ostatnią osobą pochowaną na cmentarzu była w 1945 roku Emma Minna Burkowska z domu Zadameg. W 1975 roku teren splantowano, uporządkowano i ogrodzono oraz postawiono na nim pomnik upamiętniający jeńców radzieckich. Kwatera jeńców radzieckich W czasie okupacji niemieckiej w latach 1941-45 na tym cmentarzu zaczęto chować także zmarłych jeńców, Rosjan z pobliskiego obozu, który mieścił się na dzisiejszej ul. Sądowej w Brodnicy na terenach, na których stoi obecnie Dom Pomocy Społecznej i stacja Statoil. Obóz ten stanowił filię obozu jenieckiego w Toruniu. Jeńcy radzieccy w obozie na terenie Brodnicy byli przetrzymywani w straszliwych warunkach, co wpływało na ich dużą śmiertelność. Było to zaplanowane działanie Niemców, którzy nie mieli dla nich litości. Zgoła inne podejście mieli oni do jeńców brytyjskich, którzy rotacyjnie także przebywali na terenie ww. obozu, a którym starano się zapewnić możliwie znośne warunki, pozwolono np. Brytyjczykom na założenie orkiestry obozowej, która okazjonalnie dawała koncerty dla mieszkańców miasta. Tablice pamiątkowe Obecnie na terenie cmentarza w jego centralnej części ustawiony jest duży obelisk z 1975 roku, na którym zawieszona jest tablica z napisem: „CZEŚĆ PAMIĘCI JEŃCOM RADZIECKIM POMORDOWANYM PRZEZ HITLEROWCÓW W LATACH 1941-1945 BRODNICA – MAJ 1975”. Na terenie nekropoli w czerwcu 2007 roku dzięki zabiegom Rudolfa Birkholza, syna Eryka – ostatniego superintendenta gminy ewangelickiej w Brodnicy, stanął także nieduży obelisk z tablicą pamiątkową z napisem: „CMENTARZ EWANGELICKI 1900-1945 EVANGELISCHER FRIEDHOF”, poświęcony przez Michała Walukiewicza, proboszcza parafii ewangelicko-augsburskiej w Rypinie. Obecnie na terenie cmentarza oprócz dwóch obelisków nie ma żadnych zachowanych nagrobków z czasów pochowków ewangelickich. Zobacz też Cmentarz ewangelicki w Brodnicy przy ul. Sądowej (zamknięty) Cmentarz wojskowy w Brodnicy (zamknięty) Cmentarz parafialny w Brodnicy (otwarty) Cmentarz komunalny w Brodnicy (otwarty) Przypisy Bibliografia Cmentarz ewangelicki w Brodnicy przy ul. Karbowskiej (zdjęcia nekropoli). [dostęp 2017-02-07].
Pomnik Eugeniusza Kwiatkowskiego w Tarnowie

Pomnik Eugeniusza Kwiatkowskiego – popiersie ustawione przy wejściu do budynku dyrekcji Zakładów Azotowych, znajdujących się w tarnowskiej dzielnicy Mościce. Dzieło dłuta profesora Stanisława Szwechowicza. W latach 1931–1935 Eugeniusz Kwiatkowski był dyrektorem Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Mościcach. Pomnik odsłonięto 9 października 2012 roku, w 85. rocznicę powstania mościckiej fabryki. W uroczystości uczestniczyli ówczesny prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Bronisław Komorowski i Julita Maciejewicz-Ryś, wnuczka Eugeniusza Kwiatkowskiego. Wykonane z brązu popiersie umieszczono na granitowym postumencie, który okrywa szeroka falująca wstęga. Artysta umieścił na nim słowa Eugeniusza Kwiatkowskiego z roku 1930, odnoszące się do budowy tutejszej fabryki. Brzmią one:„Nigdy w przeszłości ani w teraźniejszości nie było postawione w Polsce zadanie tak trudne, tak skomplikowane, tak nowe, tak wielkie do zrealizowania w tak krótkim czasie". Wstęga w zamyśle twórcy pomnika symbolizuje Wizję i Czyn pragmatycznego naukowca i inżyniera, a jednocześnie romantycznego wizjonera. Przypisy
Burg Elbing

Die Burg Elbing war eine mittelalterliche Burg des Deutschen Ordens in Elbing, in der heutigen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Geschichte Südlich der Stadt Elbing, nahe der Mündung des Flusses Kumiela in den Fluss Elbląg, wurde die Deutschordensburg erbaut, nach der Chronik von Nikolaus von Jeroschin im Jahre 1237. Sie galt zu jener Zeit als die mächtigste und schönste Ordensburg nach der Marienburg. Bis Hochmeister Siegfried von Feuchtwangen im September 1309 seinen Sitz in die Marienburg verlegte, diente die Burg Elbing als Verwaltungssitz des Deutschordensstaates und war der Versammlungsort des Ordenskapitels. Die Komturei Elbing war ab 1309 der Sitz des obersten Spittlers des Ordens. 1454 wurde die Burg im Zuge des Dreizehnjährigen Krieges durch den Preußischen Bund erobert und weitgehend zerstört. In Nebengebäuden der Burganlage, die erhalten geblieben sind, befindet sich seit 1954 ein Museum. Galerie Weblinks Offizielle Website des Museums Elbing Fußnoten
Budynek Izby Skarbowej w Toruniu

Budynek Izby Skarbowej w Toruniu – neogotycki budynek, siedziba delegatury Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu. Znajduje się na Nowym Mieście przy ulicy św. Jakuba 20. Powstał w II połowie XIX wieku i pierwotnie pełnił funkcję sądu i aresztu wojskowego Twierdzy Toruń. Figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 389). Przypisy
Villa Daglezja w Warszawie

Willa Daglezja – trzypiętrowy apartamentowiec znajdujący się przy ul. Walecznych 62 na Saskiej Kępie w Warszawie. Powstał w latach 2007−2008 wg projektu pracowni Bulanda Mucha Architekci. W projekcie zastosowano nawiązania do modernizmu. Budynek białą, pudełkową formą nawiązuje do międzywojennych willi, respektując tym samym kontekst otoczenia. Nagrody i wyróżnienia wyróżnienie w konkursie Nagroda Roku SARP 2007 nominowacja do Europejskiej Nagrody Architektonicznej Fundacji Miesa van der Rohe w 2009 finalista konkursu "Życie w Architekturze" w 2012 organizowanego przez czasopismo Architektura-Murator Przypisy
Archiwum Państwowe w Zielonej Górze

Archiwum Państwowe w Zielonej Górze – zostało powołane w 1953 roku. Historia W latach 1945–1953 tereny ziemi lubuskiej były obsługiwane przez Wojewódzkie Archiwa Państwowe w Poznaniu i Wrocławiu. 1 sierpnia 1950 roku rozpoczął działalność oddział poznańskiego archiwum w Gorzowie Wielkopolskim obejmujący obszar Województwa Zielonogórskiego, który 29 marca 1951 roku przekształcono w Powiatowe Archiwum Państwowe w Gorzowie Wielkopolskim. W 1952 roku powołano Powiatowe Archiwum Państwowe w Szprotawie. 13 lutego 1953 roku powołano Wojewódzkie Archiwum Państwowe w Zielonej Górze, z siedzibą w Sulechowie, którego zadaniem było gromadzenie i przechowywanie materiałów archiwalnych, wytworzonych na terenie Województwa Zielonogórskiego. Archiwum wojewódzkiemu podporządkowano archiwa powiatowe w Gorzowie Wielkopolskim i Szprotawie, a w 1955 roku powołano Powiatowe Archiwum Państwowe w Międzyrzeczu. Z powodu trudności lokalowych archiwum było tylko magazynem, dopiero w 1959 roku archiwum przeniesiono do pałacu w Starym Kisielinie, a w Sulechowie utworzono archiwum powiatowe. Powiatowe Archiwum Państwowe w Gorzowie Wielkopolskim przemianowano na oddział terenowy. W 1960 roku Powiatowe Archiwum Państwowe w Międzyrzeczu przeniesiono do Wilkowa koło Świebodzina, a w 1967 roku utworzono w Żarach filię archiwum w Szprotawie. Tak ustalona sieć archiwalna przetrwała do 1975 roku, gdy zostało okrojone na rzecz województw Gorzowskiego, Legnickiego i Leszczyńskiego. W 1975 roku przemianowano archiwa powiatowe na oddziały (Szprotawa z filią w Żarach) i ekspozytury (Sulechów i Wilkowo). Od 1979 roku archiwum posiadało zasięg tylko na terenie Województwa Zielonogórskiego, ponieważ Oddział Terenowy w Gorzowie Wielkopolskim z filią w Sulęcinie zostały podporządkowane WAP w Szczecinie. W 1981 roku przemianowano filię w Żarach na Oddział Terenowy WAP w Zielonej Górze, a Oddział Terenowy w Szprotawie na Ekspozyturę. W 1983 roku zmieniono nazwę na Archiwum Państwowe w Zielonej Górze. W 1985 roku uległy likwidacji magazyny Ekspozytury AP w Sulechowie, a w 1989 roku zasób Ekspozytury przeniesiono do Wilkowa (Oddział Terenowy w Wilkowie AP w Zielonej Górze). W 2002 roku zlikwidowano Ekspozyturę w Szprotawie. W listopadzie 2013 roku archiwum przeniesiono do nowoczesnego obiektu, likwidując oddziały w Żarach i Wilkowie. Dyrektorzy archiwum. 1953–1954 Tadeusz Mencel. 1954–1959 Roman Szczepaniak. 1954–1967 Alfred Kucner. 1967–1968 Adam Markusfeld. 1968–1972 Stefan Dąbrowski. 1973–1978 Henryk Dominiczak. 1978–1979 Florian Relis. 1979–1983 Jan Grzelczyk. 1983–1998 Jerzy Piotr Majchrzak. 1998–2022 Tadeusz Dzwonkowski. od 2022 Beata Grelewicz Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Archiwum Państwowego w Zielonej Górze Zasoby Archiwum Państwowego w Zielonej Górze
Archiwum Państwowe w Szczecinie

Das Archiwum Państwowe w Szczecinie (AP) (deutsch Staatsarchiv Stettin) ist ein Staatsarchiv in Szczecin (Stettin) in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Es steht in der Nachfolge des im Jahre 1901 gegründeten preußischen Staatsarchivs Stettin. Leitung 1945–1950: Bolesław Tuhan-Taurogiński 1950–1951: Tadeusz Kupczyński 1951–1955: Irena Okóń 1955–1969: Henryk Lesiński 1969–1975: Lucyna Turek-Kwiatkowska 1975–2007: Kazimierz Kozłowski 2007–2017: Jan Macholak seit 2017: Krzysztof Kowalczyk Siehe auch Liste der Staatsarchive in Polen Weblinks Offizieller Internetauftritt (polnisch) Historia. (polnisch) Online-Suche im Bestand