Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świętej Katarzynie (Sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej w Świętej Katarzynie) – rzymskokatolicki obronny kościół parafialny w Świętej Katarzynie, w gminie Siechnice. Historia Kościół wzmiankowany w 1257 roku, obecny zbudowany w XIII wieku. Do pożaru, jaki wybuchł 14 września 1720 r., kościół miał odeskowany malowany strop oraz podłogę z cegieł i płyt nagrobnych. Odbudowany w latach 1743-8; wydłużono prezbiterium, dobudowano nad zakrystią lożę kolatorską, nad całym kościołem strop lunetowy, zmieniono wystrój wnętrza na barokowy. Restaurowany z 1902 roku. W lutym 1945 roku po wysadzeniu przez wycofującą się armia niemiecką pozostały relikty ścian i uszkodzona wieża. Odbudowany w latach 1949-52. Odbudowany kościół 29 maja 1952 roku został poświęcony przez prymasa Stefana Wyszyńskiego. W 1956 intronizowano kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej przywiezionego przez repatriantów z Doliny. W dniu 16.10.1999 roku arcybiskup metropolita wrocławski Henryk Gulbinowicz ustanowił sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej. W latach 1552–1654 kościół służył protestantom. Do zakazu przez władze pruskie w 1800 roku odprawiano msze w języku polskim. Architektura Kościół późnoromański, orientowany, murowany, jednonawowy z nawą i prezbiterium z XIII wieku, wieża i zakrystia z około 1500 roku. Częściowo zachowane mury kościoła wzniesione z cegły o układzie wendyjskim. W południowej ścianie nawy zachowana baza talerzowa portalu. Na ścianach podokapowe fryzy: nałęczkowy i kratowy. Wyposażenie Wyposażenie kościoła jest głównie barokowe. Wewnątrz kościoła: obraz Matki Boskiej Częstochowskiej przywieziony 20.08.1945 roku z kościoła Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Dolinie (dawna archidiecezja lwowska) obraz Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny w ołtarzu głównym (XVIII w.) obraz Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny w ołtarzu głównym (XVIII w.) rzeźba Jana Chrzciciela w ołtarzu głównym (XVIII w.) rzeźba Jana Ewangelisty w ołtarzu głównym (XVIII w.) rzeźba św. Elżbiety w ołtarzu głównym (XVIII w.) rzeźba św. Jadwigi w ołtarzu głównym (XVIII w.) rzeźba wolnostojąca proroka Zachariasza przeniesiona z kościoła w Lubiążu (ok. 1680-90) rzeźba wolnostojąca św.Ignacego, przeniesiona z kościoła w Lubiążu (XVIII) klasycystyczna chrzcielnica (XVIII/XIX w.), przeniesiona z kościoła filialnego w Sulimowie obrazy Drogi Krzyżowej (pocz. XX w.) płyta nagrobna członka rodu von Reisewitz (ok. 1500) płyta nagrobna Błażeja Schari (1502) Na zewnątrz kościoła: późnogotycka kapliczka z piaskowca (w filarze muru) ufundowana przez kanonika wrocławskiego Macieja Jana Stephetiusa (1651) mur obronny z otworami strzelniczymi (pocz. XVII w.) barokowa brama główna z trzema przejściówkami zwieńczona figurką św. Katarzyny (remont rozpoczęty wiosną 2019 - trwa nadal) stacje Drogi Krzyżowej (2000) cztery jednakowe płyty nagrobne zmarłych z lat 1844-1914 wolno stojąca dzwonnica z czterema dzwonami: Chrystus vincit (1000 kg), Najświętsza Maryja Panna Królowa Polski (500 kg), św. Katarzyna (280 kg) oraz św. Michał Archanioł (150kg)(1999) Remont kapitalny przeprowadzono jesienią 2019 r. Organy Zbudowane w latach 1992-1998 przez Zakład Organmistrzowski „Cynar”. Remont kapitalny przeprowadzono w 2016 r. Dyspozycja organów Traktura gry pneumatyczna, traktura rejestrów pneumatyczna. Zobacz też Katarzyna Aleksandryjska Święta Katarzyna Sanktuaria maryjne Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 667-9. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 126-7. ISBN 83-913457-6-9. Tadeusz Kozaczewski. Wiejskie kościoły parafialne XIII wieku na Śląsku (miejscowości S-Ż) i na Łużycach. „Prace Naukowe Instytutu Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej”, 1994. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej. ISSN 0324-9662.