NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vredeskerk (Jawor)

De aan de Heilige Geest gewijde protestantse Vredeskerk (Pools: Kościół Pokoju p.w. Świętego Ducha) in Jawor (vroeger: Jauer) behoort tot de belangrijkste kerkgebouwen van het tegenwoordig Poolse Silezië. De Vredeskerken in Jawor en Świdnica prijken sinds 2001 op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Geschiedenis Uit de Vrede van Westfalen in 1648 volgde de toestemming om voor de Silezische protestanten drie Vredeskerken te bouwen: in Glogau (tegenwoordig Głogów), Jauer en Schweidnitz. Er werden echter voorwaarden aan de bouw gesteld: het was slechts toegestaan om voor de kerken hout, leem en stro te gebruiken, baksteen en tegels waren verboden. Andere restricties waren een verbod op de bouw van torens en het aanschaffen van kerkklokken. Voor de bouw van de kerken kwamen slechts onaantrekkelijke plekken buiten de stadsmuren in aanmerking. De kerken moesten bovendien binnen een jaar worden voltooid en de bouwkosten volledig door de gemeenteleden worden gedragen. De kerk in Jauer werd tussen 1654 en 1655 naar een ontwerp van de architect Albrecht von Saebisch (1610–1688) uit Breslau (tegenwoordig: Wrocław ) gebouwd. De lengte van de kerk bedraag 43,5 meter, de breedte 14 meter en de hoogte 15,7 meter. Het gebouw heeft een capaciteit van circa 5.500 personen. Het beschildering van het interieur ontstond in de jaren 1671-1681 en werd door Georg Flegel uitgevoerd. De motieven van de meer dan 200 voorstellingen zijn voornamelijk op de Bijbel geënt. Aan de tweede galerij zijn 72 scènes uit het Nieuwe Testament aangebracht; op de vierde galerij betreffen het 71 scènes uit het Oude Testament. Elke scène is voorzien van een Bijbeltekst. De twee andere galerijen werden vooral beschilderd met wapens van de Silezische adel. De kansel uit 1670 is gebouwd door Matthäus Knote uit Liegnitz (tegenwoordig: Legnica). Het altaar van Martin Schneider ontstond in 1672. Het eerste orgel van J. Hoferichter uit Liegnitz stamde uit het jaar 1664. Het toonde mankementen en werd in de jaren 1855–1856 vervangen door een nieuw orgel van Adolf Alexander Lummert uit Breslau. Het orgel werd in de jaren 1899, 1937 en 2002-2005 vergroot en gerenoveerd. In 1707 wist de Zweedse koning Karel XII meer vrijheden voor protestanten in Silezië af te dwingen en mocht er een klokkentoren worden aangebouwd. De klokken in de tonen es', g' en b' werden in 1708 van Christian Demminger in Liegnitz gegoten. Van eenzelfde bouwwijze als de Vredeskerken van Jauer en Schweidnitz zijn de Genadekerk van Militsch (Milicz), de Grenskerk van Friedersdorf (Biedrzychowice) en de Receskerk van Herrnprotsch (Pracze Odrzańskie). Kerkelijke gemeente De protestantse kerkgemeente van Jauer telt tegenwoordig maar ± 40 gelovigen. De kerk wordt met financiële steun uit Duitsland onderhouden. De kerkelijke gemeente van Jauer onderhoudt vriendschapsbanden met enkele protestantse Duitse gemeenten. Zie ook Vredeskerk (Świdnica)
Igreja da Paz em Jawor

A Igreja da Paz em Jawor (alem. Friedenskirche) – uma igreja evangélica luterana de madeira com estrutura em enxaimel, localizada na cidade de Jawor, é um edifício religioso histórico construído sob os acordos de Paz de Westfália concluídos em 1648 que encerraram a Guerra dos Trinta Anos. História A igreja foi construída nos anos de 1654 a 1655 de acordo com o projeto de Albrecht von Säbisch com o uso de uma estrutura em enxaimel. A construção era feita de materiais perecíveis: madeira, palha e argila. Destaca-se o desenho interior barroco: o altar, o púlpito e a pia batismal. Nos lados norte e sul, foram erguidas galerias de quatro andares, cujos peitoris são decorados com pinturas que ilustram o Antigo e o Novo Testamentos, além de paisagens com castelos e escudos heráldicos. Todos os elementos estruturais são cobertos por policromos com motivos de ramos de plantas fantasiosamente enrolados. Esta instalação destaca-se na história da arte europeia da segunda metade do século XVII pela sua singularidade e elevado valor artístico. É um dos três chamados Igrejas da Paz construídas após a Guerra dos Trinta Anos e uma das duas que preservaram até hoje (a outra em Świdnica). A igreja, por sua importância para a cultura e patrimônio da humanidade, foi inscrita na Lista do Patrimônio Mundial da UNESCO. Concertos de paz em Jawor Todos os anos, de maio a setembro, são organizados concertos de paz em Jawor. Os concertos são realizados no interior histórico da Igreja da Paz. A música de câmara interpretada por artistas da Polónia, República Checa e Alemanha, e o local onde decorrem os concertos, criam uma atmosfera especial e proporcionam uma experiência inesquecível. No total, 67 shows já aconteceram na congregação Jawor, incluindo 29 shows realizados por artistas do exterior. Os seguintes artistas apresentaram-se até agora: Coro “Poznańskie Słowiki” dirigido por Stefan Stuligrosz; Windsbacher Knabenchor - Coro da Universidade de Wrocław; "Gaudium", Orquestra de Câmara "Leopoldinum"; Orquestra Amadeus conduzida por Agnieszka Duczmal; Orquestra Sinfônica do Quarteto Filarmônico de Sudeten; Spirituals Singers Band; Quarteto “Wilanów”; Camerata" Cracóvia”; Banda Folk"Sierra Manta”; Brandenburgischer Kammerchor; Ledl Jazz Quintet e muitos outros. Órgãos Um instrumento de Adolph Lummert, mais tarde reconstruído duas vezes pela empresa Schlag & Söhne em 1899 e nos anos 1905-1906, depois renovado em 1937. No coro há restos da mesa de jogo pneumática de três hastes de Schlaga. Atualmente, o instrumento foi reconstruído para o estado da época de Lummert. Os trabalhos de reconstrução foram realizados pela empresa Eule de Budziszyn e Ars organum por Adam Olejnik. Notas Bibliografia Herrmann, C. S.: Geschichte der Evangelisch-Lutherischen Friedenskirche vor Jauer, genannt zum heiligen Geist. Jauer, 1855H
Храм Мира (Явор)

Церковь Мира в Яворе (пол. Kościół Pokoju w Jaworze) — одна из двух деревянных лютеранских «церквей мира», включённых в 2001 году в Список всемирного наследия ЮНЕСКО. Находится в польском городе Явор и входит в число наиболее значимых религиозных сооружений Нижнесилезского воеводства. История Согласно решениям Вестфальского мира 1648 года силезским лютеранам было дано разрешение построить три так называемые «храма мира» в городах Глогув, Свидница и Явор. Однако были наложены значительные ограничения: не было разрешено использовать при строительстве камень и кирпич, дозволено было использовать только дерево, глину и солому. Также было запрещено сооружение башен и колоколен, а также использование колоколов. Место, на котором должна была размещаться постройка, должно было располагаться снаружи городских стен. Продолжительность строительства не должно было превышать один год. Строительство следовало вести исключительно на средства местных общин. Храм в Яворе был построен в 1654—1655 годах по проекту вроцлавского архитектора Альбрехта фон Себиша. Здание имеет длину 43,5 м, ширину 14 м и высоту 15,7 м, а площадь 1180 км². Храм вмещает в себя около 5500 человек. Интерьер храма окружают четыре этажа эмпор. Художественное оформление интерьера было создано Геогем Флегелем в 1671—1681 годах. Картины изображают главным образом библейские мотивы. На второй эмпоре изображены 72 сцены из Нового Завета, на четвёртой 71 сцена из Ветхого Завета. На первой и третьей эмпоре изображены геральдические щиты дворянства из окрестностей города Явора. Благодаря Альтранштедтскому договору 1706 года в начале XVIII века была достроена колокольня. Галерея Литература Izabella Gawin, Dieter Schulze, Reinhold Vetter: Schlesien: Deutsche und polnische Kulturtraditionen in einer europäischen Grenzregion. DuMont-Kunst-Reiseführer, Köln 2006, ISBN 3-7701-4418-X, S. 129-132. Förderkreis der Friedenskirche zu Jauer (Hrsg.) Die Emporenbilder in der Friedenskirche zu Jauer in Schlesien. I. u. II. Band, Wennigsen 2006/08. Reiner Sörries: Von Kaisers Gnaden – Protestantische Kirchenbauten im Habsburger Reich. Böhlau Verlag, Köln 2008, ISBN 978-3-412-20154-8, S. 103. Roland Gehrke: Durch Friedenskirchen zum Kirchenfrieden? (pdf) Примечания Ссылки Колокола Храма Мира на YouTube Город Явор – Храм Мира [1] Ewangelicki Kościół Pokoju Ducha Świętego - Friedenskirche Храм Мира
Церква Миру в Яворі

Церква миру в Яворі (пол. Kościół Pokoju w Jaworze, нім. Friedenskirche) — культова споруда, лютеранський дерев'яний храм у польському місті Явор. Входить до числа найбільших релігійних споруд Нижньосілезького воєводства. У 2001 році включений у Список всесвітньої спадщини ЮНЕСКО. Згідно з рішенням Вестфальського миру 1648 року сілезьким лютеранам було дано дозвіл побудувати три так звані «храми миру» в містах Глогув, Свідниця і Явор. Проте були накладені значні обмеження: не було дозволено використовувати при будівництві камінь і цеглу, дозволено було використовувати тільки дерево, глину і солому. Також було заборонено спорудження веж і дзвіниць, а також використання дзвонів. Місце, на якому повинна була розміщуватися споруда, мало розташовуватися зовні міських стін. Тривалість будівництва не повинна перевищувати один рік. Будівництво слід вести виключно на кошти місцевих громад. Костьол був побудований в 1654 і 1655 роках за проектом Вроцлавського архітектора Альбрехта фон Себиша. Будівля має довжину 43,5 м, ширину 14 м і висоту 15,7 м, а площа 1180 км². Храм вміщає в себе близько 5500 чоловік. Інтер'єр храму оточують чотири поверхи емпор. Художнє оформлення інтер'єру створив Геог Флегель в 1671—1681 роках. Картини зображують головним чином біблійні мотиви. На другий емпорі зображені 72 сцени з Нового Завіту, на четвертій 71 сцена зі Старого Заповіту. На першій і третій емпорі зображені геральдичні щити дворянства з околиць міста Явора. Завдяки Альтранштедтському договору 1706 року на початку XVIII століття була добудована дзвіниця. Див. також Дерев'яні церкви на півдні Малої Польщі Церкви миру Церква миру (Свідниця) Примітки Література Izabella Gawin, Dieter Schulze, Reinhold Vetter: Schlesien: Deutsche und polnische Kulturtraditionen in einer europäischen Grenzregion. DuMont-Kunst-Reiseführer, Köln 2006, ISBN 3-7701-4418-X, S. 129—132. Förderkreis der Friedenskirche zu Jauer (Hrsg.) Die Emporenbilder in der Friedenskirche zu Jauer in Schlesien. I. u. II. Band, Wennigsen 2006/08. Reiner Sörries: Von Kaisers Gnaden — Protestantische Kirchenbauten im Habsburger Reich. Böhlau Verlag, Köln 2008, ISBN 978-3-412-20154-8, S. 103. Roland Gehrke: Durch Friedenskirchen zum Kirchenfrieden? [Архівовано 13 квітня 2019 у Wayback Machine.] (pdf) Посилання Місто Явор — Церква миру, Сферична панорама Prezentacja historyczno — multimedialna Kościoła Pokoju w Jaworze [Архівовано 29 вересня 2016 у Wayback Machine.](пол.), youtube.com Jauer Evangelische Friedenskirche — Plenum, Дзвони Церкви миру [Архівовано 11 грудня 2016 у Wayback Machine.], youtube.com Віртуальний 3D-тур по Церкві миру у Яворі Kościół Pokoju w Jaworze - Niegodny Domu Bożego. sekulada.com (пол.). 23 червня 2016. Архів оригіналу за 13 квітня 2019. Процитовано 13 квітня 2019. : Cite має пустий невідомий параметр: |autour= (довідка)
Kościół św. Stanisława w Kobylinie-Borzymach

Kościół św. Stanisława w Kobylinie-Borzymach – rzymskokatolicki kościół w dekanacie Kobylin w diecezji łomżyńskiej, w Kobylinie przy ul. Głównej 3. Historia w 1420 zbudowano murowaną kaplicę, wokół której skupiało się całe życie religijne Kobylina. Kaplica spełniała rolę głównego ośrodka religijnego na tym terenie do 1662. 1662 – rozpoczęto budowę nowego, drewnianego kościoła, który przetrwał do 1740. 1740 – ks. Szymon Zalewski, kanonik brzeski zbudował kolejny trójnawowy, drewniany kościół. Kościół posiadał dwie kaplice: północną, drewnianą i południową, murowaną, rozebraną w roku 1904. Kościół otrzymał wezwanie świętego Stanisława Biskupa i Męczennika i został konsekrowany dnia 20 października 1743 roku. 1898-1904 – wzniesiony został obecny, neogotycki kościół według projektu Franciszka Przecławskiego. 1910 – 21 sierpnia kościół został konsekrowany. 1944 – 11 sierpnia Niemcy wysadzili minami wieżę i fronton kościoła. 1947 – wieże zostały częściowo odbudowane. 1988 – 20 października Wojewódzki Konserwatorów Zabytków podjął decyzję o wpisaniu kościoła parafialnego pw. św. Stanisława w Kobylinie-Borzymach do rejestru zabytków nieruchomych pod nr rej.: 478. 1989 – 1990 – dzięki staraniom proboszcza parafii, księdza Stanisława Roszkowskiego podjęto rekonstrukcję zniszczonych w czasie wojny wież, przywracając im pierwotną wysokość (52 m). W latach 1995–2000 odnowiono ołtarz główny. Architektura Neogotycki kościół jest trójnawowy, z cegły, nietynkowany, na podmurówce z ciosów kamiennych. Elewacja zewnętrzna jest wsparta uskokowymi skarpami. Sklepienie w korpusie i prezbiterium jest krzyżowo-żebrowe, w kaplicy i zakrystii – gwiaździste a w kruchcie – krzyżowe. W kościele są 4 ołtarze: w ołtarzu głównym znajduje się figura św. Stanisława a w zwieńczeniu mieści się figura Matki Boskiej. W ołtarzu stoją też 2 inne rzeźby – św. Józefa i nieznanego świętego. Po bokach ołtarza znajdują się rzeźby: Zabójstwo św. Stanisława i Wskrzeszenie Piotrowina. w ołtarzu bocznym w lewej nawie jest rzeźba Ukrzyżowanie Chrystusa. Po bokach stoją rzeźby św. Piotra i Pawła z 1740. w ołtarzu bocznym w prawej nawie znajduje się rzeźba Świętej Rodziny a po bokach rzeźby św. Franciszka i św. Antoniego. w ołtarzu w kaplicy jest obraz Matki Boskiej Różańcowej a po bokach figury św. Teresy i św. Stanisława Kostki. Za ołtarzem na ścianie jest obraz Ścięcie św. Stanisława Biskupa. Na ścianie kaplicy wisi ponadto obraz Matki Boskiej przekazującej różaniec św. Dominikowi. Na ścianach prezbiterium znajdują się olejne obrazy Złożenia Chrystusa do grobu i Zmartwychwstania a w zakrystii – obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z II poł. XVII w. Wyposażenie kościoła (w tym ambona, chrzcielnica i konfesjonały) pochodzi z pocz. XIX w. Wymiary kościoła: długość: 41,5 m szerokość: 19,5 m wysokość do sklepienia: 13 m wysokość wież: 52 m Galeria zdjęć Przypisy
Rezerwat przyrody Łempis

Rezerwat przyrody Łempis – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Sejny (powiat sejneński) w województwie podlaskim. Leży w północno-wschodniej części Puszczy Augustowskiej, 3 km na południe od wsi Berżniki. Powierzchnia według aktu powołującego: 126,64 ha (obecnie 132,34 ha) Rok powstania: 1983 Przedmiot ochrony: naturalne ekosystemy leśne, wodne i torfowiskowe z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin i zwierząt charakterystycznych dla Pojezierza Suwalsko-Augustowskiego. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (19,84 ha) i czynnej (112,50 ha). W obrębie rezerwatu znajdują się trzy dystroficzne jeziora, szuwary i otaczające lasy, które rosną w zatorfionej rynnie polodowcowej. Roślinność wodna jest słabo rozwinięta. W jeziorach występuje roślinność taka jak: grzybienie białe Nymphaea alba, grążel żółty Nuphar luteum, rdestnica pływająca Potamogeton natans, rdestnica przeszyta Potamogeton perfoliatus, żabiściek pływający Hydrocharis morsus-ranae. Jeziora te otoczone są szuwarem kłociowym, a za nim znajduje się mszar wysokotorfowiskowy za skarłowaciałą sosną. Warstwę mchów tworzy zbity kobierzec torfowców. W większej odległości od jeziora występują torfowiskowe zbiorowiska leśne: bór bagienny, sosnowo-brzozowy las bagienny oraz ols. Bór bagienny otacza jezioro Stulpień. Przypisy Bibliografia Aleksander WładysławA.W. Sokołowski Aleksander WładysławA.W., JacekJ. Kot JacekJ., Przyroda województwa suwalskiego, Suwałki: Wydaw. Włodzimierz Łapiński, 1996, ISBN 83-900714-2-8, OCLC 69470489 . Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Pomorze – Lasy Państwowe, 2017-11-22. [dostęp 2018-06-02].
Kościół Przemienienia Pańskiego w Gdyni

Kościół Przemienienia Pańskiego w Gdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gdynia-Chylonia archidiecezji gdańskiej). Znajduje się w gdyńskiej dzielnicy Cisowa. Świątynia została wzniesiona w latach 1933-1935. Teren pod budowę został podarowany parafii przez mieszkańców Cisowej, Teklę i Stanisława Prangów. Świątynia powstała na dość dużej działce, będącej częścią przeznaczonej pod parcelację posiadłości rodziny Prangów, ukazanej na wyrywkowo sporządzonym planie fragmentu dzielnicy. Kościół miał w zamyśle być tylko tymczasowy, pomimo że wybudowano go masywnie i starannie, z cegły oraz żelbetu. Ta deklarowana intencja „tymczasowości” dotyczyła więc zapewne projektowanej formy – nie dość monumentalnej w mniemaniu władz kościelnych. Analiza architektury świątyni jest jednak zaprzeczaniem tego dość powierzchownego sądu. Duża i zaprojektowana z rozmachem bryła budynku składa się obszernego trzynawowego, halowego korpusu, zamkniętego półokrągłym prezbiterium oraz dobudowanej do niego, w całości wyeksponowanej wieży – kampanili. Myślą przewodnią kompozycji było asymetryczne rozczłonkowanie bryły i modernistyczna prostota architektury. Sposób realizacji tych idei nieco się jednak zmienił w stosunku do rozwiązań awangardowo funkcjonalistycznych, których dynamikę zastąpiła tu statyczna elegancja. Sprowadzone do elementarnych brył ukształtowanie świątyni bardziej teraz przypominało surowe założenia architektoniczne wczesnego chrześcijaństwa, niż ekspresyjne kreacje neoplastycyzmu lub konstruktywizmu. Pod tym względem układ przestrzenny kościoła przypomina o trzy lata zaledwie wcześniejszą bryłę kościoła Matki Boskiej Ostrobramskiej we Lwowie, charakteryzującego się bardzo podobną artykulacją przestrzenną. Widoczna w obu budowlach ewolucja estetyki modernistycznej zapowiadała już zmianę jaka dokonać się miała w architekturze drugiej połowy lat trzydziestych. Fasada frontowa świątyni jest bardzo prosta, niemalże abstrakcyjna, oparta na kształcie kwadratu, w którego centrum została umieszczona okrągła rozeta. W zwieńczeniu jest umieszczona dwuuskokowa attyka, a w przyziemiu znajduje się wejście wpisane w kwadratowe obramowanie. Nie znany jest projektant świątyni – niewątpliwie jednak był on uzdolnionym modernistą. Bardzo mocny atut artystyczny kościoła stanowi także jego wnętrze. Zaskakuje ono swą plastyczną jednolitością i kolorytem, a także szlachetną, wyrafinowaną prostotą. Wysokie na 11 metrów, wiotkie, żelbetowe filary podpierają płaski strop, założony we wszystkich trzech nawach na tej samej wysokości. Doskonale wpisuje się w tą spójną estetykę ołtarz główny, z rzeźbiarskim tematem Przemienienia Pańskiego, którego autorem był wybitny rzeźbiarz lat międzywojennych z Torunia, Ignacy Zelek. Także pozostałe rzeźbiarskie elementy wyposażenia są wysokiej artystycznej próby. Świątynia, jako przykład „dzieła całościowego” pilnie zasługuje na ochronę konserwatorską – zanim ktoś wpadnie na pomysł by coś w niej zmienić lub „pokolorować” Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gdyni

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gdynia-Śródmieście archidiecezji gdańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu wcześniejszej spalonej w 1945 roku w wyniku działań wojennych. Poprzednia budowla była drewniana, miała formę baraku i nosiła wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. W dniu 8 grudnia 1947 roku nowy kościół został poświęcony przez księdza biskupa Kazimierza Józefa Kowalskiego, ordynariusza diecezji chełmińskiej. Wówczas świątynia otrzymała drugie wezwanie: Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Obecnie kościół jest rozbudowywany, ze względu na brak miejsc dla wiernych Przypisy
Kościół św. Józefa w Rurce

Kościół św. Józefa w Rurce – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rurka w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętej Trójcy w Chojnie. Historia i architektura Murowany z cegły kościół został zbudowany w XIX wieku. Jest budowlą w stylu neogotyckim. Sytuowany na rzucie prostokąta, zamknięty jest wydzielonym prezbiterium w formie pięciobocznej absydy. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem, zakończonym sterczyną. Okna w korpusie zamknięte są ostrymi łukami. Od strony zachodniej do kościoła przylega czworoboczna, trzykondygnacyjna wieża, nakryta blaszanym hełmem. W jej przyziemiu umieszczony jest portal wejściowy. Wnętrze nawy nakryte jest odeskowanym sufitem, nad prezbiterium sklepienie krzyżowo-żebrowe. Na wyposażeniu kościoła znajduje się barokowa ambona z 2. połowy XVIII wieku, ozdobiona ornamentem geometrycznym, oraz XVIII-wieczna chrzcielnica zaadaptowana na kropielnicę. Na wieży kościelnej zawieszony jest dzwon z 1575 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 19 marca 1946 roku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Chlewiskach

Kościół Świętej Trójcy w Chlewiskach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat inowrocławski II archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został zbudowany w stylu neogotyckim w 1910 roku na miejscu poprzedniej świątyni drewnianej, która spłonęła. Budowla jest jednonawowa i przylega do niej wieża. Kościół został konsekrowany w 1916 roku. Świątynia jest niewielka, orientowana, wzniesiono ją na rzucie prostokąta, charakteryzuje się apsydą zaakcentowaną ryzalitem przeprutym ostrołukową arkadą i aneksem zakrystii w ścianie południowej. Kościół nakryty jest dachem trójspadowym, przedłużonym nad zakrystię; nad niewydzielonym prezbiterium umieszczona jest wieloboczna sygnaturka nakryta ostrosłupowym dachem. Ściany budowli są murowane, wybudowane z cegły na cokole licowanym kamieniem, otwory okien są zamknięte łukiem okrągłym, z kolei otwór drzwi jest ostrołukowy, z profilowanymi węgarami. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Komorowie

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Komorowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Komorowo w gminie Resko, w powiecie łobeskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Resku. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XIX wieku. Zbudowano go na miejscu wcześniejszej, średniowiecznej świątyni. Nawa murowana jest z kamienia ciosanego. Nakrywa ją dach typu siodłowego. Od zachodu od kościoła przylega trójkondygnacyjna wieża, w najniższej partii murowana z granitowych kwadr, w 2. i 3. kondygnacji ceglana. Wieżę nakrywa dach namiotowy. Portal wejściowy i okna posiadają ceglane obramienia. Wnętrze świątyni nakrywa drewniany, belkowany strop. Zachowała się XIX-wieczna empora i ławki. W prezbiterium znajduje się ołtarz zdobiony ornamentem roślinnym i figurami aniołków, z płaskorzeźbioną sceną Ostatniej Wieczerzy. Na lewo od ołtarza zachowała się płaskorzeźbiona, wsparta na słupie ambona, z wejściem po schodkach i baldachimem u góry. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1945 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina Biskupa w Jaksicach

Kościół świętego Marcina Biskupa w Jaksicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat złotnicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna murowana świątynia została wzniesiona na miejscu poprzedniej, drewnianej, spalonej w 1962 roku. Jest to pierwsza w historii parafii budowla murowana. Wybudowana została w latach 1968–1972. W dniu 12 sierpnia 1969 roku ksiądz kardynał Stefan Wyszyński wmurował kamień węgielny i akt erekcyjny. Świątynia została konsekrowana w 1986 roku przez księdza kardynała Józefa Glempa. Bryła kościoła zbudowana została na planie prostokąta. Świątynia charakteryzuje się współczesną architekturą. Przypisy
Aeroport de Poznań-Ławica

L'Aeroport de Poznań-Ławica-Henryk Wieniawski (codi IATA: POZ, codi OACI: EPPO), està situat a 7 quilòmetres a l'oest del centre de la ciutat de Poznań, Polònia. Ławica és el segon més important aeroport de l'oest de Polònia. S'hi arriba amb l'autobús 59, L (línia entre l'estació de ferrocarril i l'aeroport), 242 (bus nocturn) - amb freqüència d'entre 30 i 60 minuts segons l'horari. Destinacions i companyia que l'ofereix Vegeu també Llista d'aeroports de Polònia Enllaços externs L'Aeroport de Poznan Arxivat 2020-08-11 a Wayback Machine. (anglès) Ajuntament de Poznan (anglès) Transport urbà (anglès)