NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Угол трёх императоров

Угол трёх императоров (нем. Dreikaisereck, пол. Trójkąt Trzech Cesarzy) — некогда знаменитый стык границ трёх государств: Российской империи, Пруссии (позднее Германской империи) и Австрийской империи (позднее Австро-Венгрии). Образовался 16 ноября 1846 года после того, как Австрийская империя аннексировала Вольный город Краков, и с тех пор стал популярной достопримечательностью. С его изображением, а также фотографиями трёх императоров, печатались и рассылались открытки. Ежегодно местность посещало до 8 тысяч туристов, в основном из Германии. Прекратил своё существование в годы Первой мировой войны. География Географически точка стыка располагалась в месте слияния рек Чёрная Пшемша и Белая Пшемша (сегодня — Силезское воеводство). Ближайшими населёнными пунктами были Сосновец в российской части и Мысловице в германской (ныне входящие в агломерацию Катовице), а также Езор в австрийский части. Неподалёку располагался также и Освенцим, получивший печальную знаменитость позднее. Населяли города преимущественно этнические поляки, превратившиеся в разделённый народ. Берега соединяли два моста. Своё историческое имя регион получил после объединения Германии в 1871 году. В 1907 году на германской стороне была возведена и Башня Бисмарка, снесённая в 1933 году. Редемаркация Пограничный стык фактически прекратил своё существование во время Первой мировой войны, когда принадлежавшее Российской империи Царство Польское было оккупировано немецкими и австрийскими войсками. Формально был включён в состав независимой Польши в 1918 году. Ссылки Идиотэс Эпистолэс — Угол трёх Императоров
Кут трьох імператорів

Кут трьох імператорів (нім. Dreikaisereck, пол. Trójkąt Trzech Cesarzy, рос. Угол трёх императоров) — колись знаменитий стик кордонів трьох держав: Російської імперії, Пруссії (пізніше Німецької імперії) і Австрійської імперії (пізніше Австро-Угорщини). Утворився 16 листопада 1846 року, після того, як Австрійська імперія анексувала Вільне місто Краків, і з тих часів став найпопулярнішою пам'яткою. З його зображенням, а також фотографіями трьох імператорів, друкувалися і розсилалися листівки. Щорічно місцевість відвідувало до 8 тисяч туристів, в основному з Німеччини. Припинив своє існування в роки Першої світової війни. Географія Географічно точка стику розташовувалася в місці злиття річок Чорна Пшемша і Біла Пшемша (нині — Сілезьке воєводство). Місцевими населеними пунктами були: російський Сосновець, німецькі Мисловиці (нині входять до агломерації Катовиці). Неподалік розташовувався також і Освенцим, який отримав сумну популярність пізніше. Населяли міста переважно етнічні поляки, що перетворилися на розділений народ. Береги єднали два мости. Своє історичне ім'я регіон отримав після об'єднання Німеччини в 1871 році. У 1907 році на німецькій стороні була зведена і Вежа Бісмарка, знесена в 1933 році. Редемаркація Прикордонний стик фактично припинив своє існування під час Першої світової війни, коли Царство Польське, що належало Російській імперії, було окуповано німецькими та австрійськими військами. Формально був включений до складу незалежної Польщі в 1918 році. Джерела Література Joachimsthaler Jürgen. «Drei Adler». Myslowitz. Ein Vorspiel // Edward Białek, Jan Krucina, Eugeniusz Tomiczek (Hrsg.): Ad mundum poëtarum et doctorum cum Deo. Festschrift für Bonifacy Miązek zum 70. Geburtstag (= Beihefte zum Orbis Linguarum 39). — ATUT, Wrocław. — 2005. — S. 365—385. Knötel Richard. Von der Drei-Kaiserreich-Ecke. Geschichtlich-kulturelle Episoden. — Phönix-Verlag. — Berlin, Breslau, Kattowitz, 1911. Ресурси Інтернету Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Кут трьох імператорів Przedwojenne pocztówki z Trójkątem Trzech Cesarzy [Архівовано 9 червня 2019 у Wayback Machine.] O mysłowickiej Wieży Bismarcka [Архівовано 7 червня 2017 у Wayback Machine.] Wirtualna wycieczka po Trójkącie Trzech Cesarzy [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.] Strona o Trójkącie Trzech Cesarzy [Архівовано 12 травня 2021 у Wayback Machine.] Panorama 360 [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.] Ідіотес Епістолес — Кут трьох імператорів [Архівовано 11 лютого 2018 у Wayback Machine.] Примітки
Młyn trójkołowy

Młyn trójkołowy – dawny młyn zbożowy miasta Görlitz, wykorzystywany także jako młyn foluszniczy, w którym pracowali garbarze-folusznicy. Nazwa Nazwa młyna wynika z jego napędu. Młyn napędzały trzy koła wodne, które poruszane były przez wody nagromadzone w jazie. Lokalizacja Budynek młyna zlokalizowany jest na wschodnim brzegu granicznej rzeki Nysy łużyckiej pod wzgórzem garncarskim (niem. Görlitzer Ostvorstadt) tuż przy moście "Staromiejskim". Na przeciwległym brzegu rzeki znajduje się "Młyn czterokołowy". Dawniej w tym miejscu rzeka przepływała przez dwa młyny a potem wpadała z powrotem do koryta. WAZE Na ścianie budynku spichlerza powstała płaskorzeźba o powierzchni ponad 100 m² zatytułowana WAZE czyli Wizerunek Artystyczny Zjednoczonej Europy wykonana przez Vahan Bego i Michała Bulaka. Linki zewnętrzne www.it.zgorzelec.pl strona informacji turystycznej w Zgorzelcu. Strona internetowa piwnicy "Staromiejskiej" znajdującej się w budynku młyna.
Dom Igloo (Wrocław)

Dom Igloo – dom jednorodzinny, wybudowany przez polskiego architekta Witolda Lipińskiego w latach 1961–1967 we Wrocławiu przy ulicy Stanisława Moniuszki 33. Budynek ma kształt półkolistego sklepienia o średnicy 10 metrów z dobudowanym pomieszczeniem w kształcie półwalca eliptycznego, w którym znajdują się garaż oraz pomieszczenie gospodarcze. Do domu również dobudowano oranżerię. Kopułę pokryto folią aluminiową oraz blachą. Jednym z najbardziej znanych projektów architektonicznych Lipińskiego jest Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne na Śnieżce. Historia Witold Lipiński urodził się w 1923 roku w Kosakach koło Łomży. W czasie II wojny światowej działał w Armii Krajowej w oddziale Jana Tabortowskiego „Bruzdy”. W 1946 roku przeprowadził się do Wrocławia i rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Studia ukończył w 1950 roku. Na początku lat 60. XX wieku postanowił wybudować eksperymentalny dom jednorodzinny. Od samego początku budowy Lipiński miał problem ze zdobyciem materiałów. Ostatecznie pozyskał cegły na budowę domu z gruzów zbombardowanej podczas wojny niemieckiej kamienicy. Ze względu na nietypową konstrukcję architekt nie mógł znaleźć fachowców, więc zbudował dom w całości sam, a później zamieszkał w nim z rodziną. Powierzchnia domu wynosi 75 m², dodatkowo w środku znajduje się ażurowa antresola o powierzchni 35 m². Po śmierci Witolda Lipińskiego w 2005 roku dom zamieszkiwała jego żona Bożena Lipińska. Od 2019 roku właścicielem domu jest wrocławski architekt Zbigniew Maćków, który planuje udostępnić dom dla zwiedzających po przeprowadzeniu jego renowacji. W czerwcu 2025 został wpisany do gminnej ewidencji zabytków Wrocławia. Przypisy Bibliografia Filip Springer: Źle urodzone. Reportaże o architekturze PRL-u. Kraków: Karakter. Jerzy Ramatowski. Profesor architekt Witold Lipiński i jego pasje. „Studia Łomżyńskie”, 23, 2012, s. 217–225. Linki zewnętrzne Domokrążcy. Zalesie – Wrocław. Dom Igloo (YouTube) Culture.pl – „Kształt marzeń. Architektura Witolda Lipińskiego” w Muzeum Architektury we Wrocławiu Wrocław.naszemiasto.pl – Wrocławskie igloo dla artystów i mieszkańców Wrocławia. Trwa remont gazetawroclawska.pl – Dom Igloo Dom nr 33 (Igloo)
Park Nadodrzański w Opolu

Park Nadodrzański w Opolu, německy Oderufer Park, je městský park ve čtvrti Stare Miasto města Opole v Opolském vojvodství v Polsku. Nachází se také na ostrově Wyspa Pasieka na levém břehu řeky Odra v mezoregionu Pradolina Wrocławska v Horním Slezsku. Historie a popis Park Nadodrzański w Opolu, který je populární rekreační zelenou plochou města, je tvořen alejemi podél řeky Odra doplněnými zelenými mýtinami, lavičkami, stezkami, posilovnami, dětskými hřišti, lezeckou stěnou, venkovním podiem, barevnými nástěnnými malbami, sezonní půjčovnou lodí atd. Park je vhodný také pro běžce či inlinové sporty. V letní sezóně zde kotví výletní loď. Má plošnou rozlohu přibližně 6 hektarů. Skvostem drobné architektury je busta Juno umístěná v zeleni parku. Její předobraz vznikl již v roce 1857 v rámci propagace první cementárny Friedricha Grundmanna v Opole. Je to věrná kopie mramorové sochy stojící ve vile Ludovisi v Římě. Socha byla vyrobena z opolského cementu a vystavena na Světové výstavě v Paříži 1867, kde se jí dostalo uznání. Později byla přivezena do Opole a Grundmannova cementárna ji darovala městu. Další informace Park je celoročně volně přístupný. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Nadodrzański w Opolu na Wikimedia Commons
Park Orderu Uśmiechu

Park Orderu Uśmiechu, česky lze neoficiálně přeložit asi jako park Řádu úsměvu, je městský park v městské části Kandřín města Kandřín-Kozlí v okrese Kandřín-Kozlí v Opolském vojvodství v jižním Polsku. Nachází se také v mezoregionu Ratibořská kotlina v Horním Slezsku. Původ názvu S názvem parku souvisí Order Uśmiechu (Řád úsměvu), což je polský řád/ocenění, udělované od roku 1968 dětskou porotou těm dospělým, kteří se zasloužili o lepší život dětí. Od roku 1979 je považováno za mezinárodní ocenění a pod patronací Organizace spojených národů. Historie a popis Park Orderu Uśmiechu se nachází mezi centrem (Śródmieście) a měststou částí Piastów-Powstańców Śląskich a je koncipován jako místo setkávání, procházek, relaxace a odpočinku. Součástí parku je také ekologická naučná stezka vytyčená cestičkou z dřevní štěpky vytyčenou kmeny starých stromů. Na stezce jsou vysazeny stromy a keře, umístěny informační panely, ekologické hračky pro děti aj. V parku jsou také umístěny lavičky, dětské hřiště, napajedla pro zvířata, hnízda/budky pro ptáky, hmyz a netopýry. Revitalizace parku, která skončila v roce 2023, byla finančně podpořena z projektu EU. Další informace Park je celoročně volně přístupný a po části jeho obvodu vede městská cyklostezka. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Park Orderu Uśmiechu na Wikimedia Commons
Fort pancerny pomocniczy „Bielany”

Fort „Bielany” („Krępak”) – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1908–1912, jako ostatni obiekt fortów krakowskich. Nie zdążono przydzielić mu numeru. Wg. wykazu zabytków ma nr 34. Jest fortem pancernym typu rozproszonego. Obiekty fortu „Bielany” tworzą trzy luźno rozrzucone zespoły: koszary szyjowe, nieistniejący już zespół baterii ciężkich dział oraz schron główny, z wałem piechoty na szczycie wzgórza i tradytorem z kopułą pancerną. W 1965 r. zniszczeniu uległa staliwna kopuła wieży pancernej tradytora, jednak zachowało się sporo oryginalnych elementów (drzwi, okiennice, osłona stanowiska obserwacyjnego). Z fortu rozpościera się widok na dolinę Wisły po Piekary i Tyniec. Zespół dzieł obronnych Bateria FB 35 Srebrna Góra Bateria forteczna FB 36 Ostra Góra Bateria artyleryjska FB 37 Sowiniec Baterie FB 40 Szaniec piechoty IS-III-1 Przypisy Linki zewnętrzne Więcej opisów i zdjęć fortu
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Berżnikach

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Berżnikach – zabytkowy drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Sejny diecezji ełckiej znajdujący się we wsi Berżniki pod numerem 47 w pobliżu jeziora Kelig. Parafię w Berżnikach erygowano w 1447. Obecny kościół zbudowano na początku XIX wieku (budowę ukończono w roku 1819). Po odrestaurowaniu został konsekrowany w 1888 przez biskupa augustowskiego (sejneńskiego) Piotra Pawła Wierzbowskiego. Przy kościele znajduje się zabytkowa dzwonnica z połowy XIX wieku i drewniana plebania z przełomu XVIII i XIX wieku. Teren kościoła jest otoczony ogrodzeniem z dwiema zabytkowymi kapliczkami. W latach 1986–1989 przeprowadzono remont wież, dachu i frontonu oraz odmalowano kościół od zewnątrz. W 1994 odremontowano zabytkową plebanię. 19 maja 2013 w kościele odsłonięto tablicę upamiętniającą urodzonego w Berżnikach Mariana Piekarskiego – żołnierza Armii Krajowej, Armii Krajowej Obywatelskiej i Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość znanego z przeprowadzenia akcji uwolnienia 6 żołnierzy przetrzymywanych przez UB w suwalskim więzieniu. Przypisy Bibliografia Berżniki - parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. [w:] Parafie diecezji ełckiej [on-line]. Diecezja ełcka. [dostęp 2013-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)]. Berżniki: kościół Wniebowzięcia NMP. [w:] dziedzictwo.ekai.pl [on-line]. 2005-2007. [dostęp 2013-09-14]. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podlaskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 marca 2026, s. 55 [dostęp 2013-09-14] .
Kirche zum heiligen Kreuz (Gliwice)

Die Kirche zum Heiligen Kreuz (kurz auch Heilig-Kreuz-Kirche oder Kreuzkirche) befindet sich an den Straßen Daszynski und Kozielska (Coseler Straße) in der Innenstadt von Gliwice (Gleiwitz). Sie wurde früher auch Gymnasialkirche genannt. An die Westseite der römisch-katholischen Kirche ist ein Redemptoristenkloster mit Innenhof angegliedert. Geschichte Hier an der Gabelung der Wege nach Ratibor und Cosel soll schon 1409 ein hölzernes Kreuz gestanden haben, das 1515 durch eine kleine hölzerne Kirche ersetzt wurde. 1623 entstand an dieser Stelle ein Kloster und eine Kirche der Franziskaner-Reformaten. In dem Kloster hielt sich vom 22. bis zum 23. August 1683 der polnische König Johann III. Sobieski auf seinem Weg nach Wien auf. Zur Erinnerung daran wurden Linden gepflanzt, von denen die letzte noch 1929 stand. An den Aufenthalt erinnern heute zwei Tafeln am Rathaus von Gliwice. Das Kloster wurde bis ins 18. Jahrhundert genutzt. 1810 wurde es infolge der Säkularisation in ein katholisches Gymnasium umgewandelt, die Klosterkirche wurde zur Gymnasialkirche, die von der Schulgemeinde für Gottesdienste genutzt wurde. 1921 wurden die Klostergebäude und die Gymnasialkirche vom Redemptoristenorden übernommen. Die Kirche wurde durch Stadtbaurat Karl Schabik vergrößert und neobarock umgestaltet. Danach wurde sie mit dem Patrozinium „Zum Heiligen Kreuz“ geweiht und bot Platz für 2.000 Gläubige. 1980 geriet die Kirche in Brand, konnte aber nach drei Jahren wieder genutzt werden. Orgel Die Orgel wurde 1925 erbaut. Das Schleifladen-Instrument hat 25 Register auf zwei Manualwerken und Pedal. Die Trakturen sind pneumatisch. Einzelnachweise Weblinks Sehenswürdigkeiten in Gliwice (auf Deutsch)
Kamienica przy ulicy Kapucyńskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Kapucyńskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Kapucyńskiej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w 1895 roku według projektu architekta Leopolda Tlachny. 6 września 2022 frontowa elewacja budynku została wpisana do rejestru zabytków. Budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 193. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Karmelickiej 46 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Karmelickiej 46 – kamienica, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Piasku. Jest to budynek wzniesiony w stylu secesyjnym w latach 1910–1911 według projektu Aleksandra Biborskiego jako trzypiętrowa kamienica o charakterze czynszowym. 8 lutego 2016 roku elewacja frontowa kamienicy wpisana została do rejestru zabytków. W 2017 roku kamienica przeszła remont konserwatorski elewacji. W kamienicy znajduje się grupa secesyjnych witraży. Są to znajdujące się w oknach na klatce schodowej, na pierwszym, drugim i trzecim półpiętrze witraże o motywach kwiatowych – odpowiednio słoneczników, maków i lilii – w kształcie prostokątów, wykonane ze szkła ornamentowego z elementami malowanymi na szkle. Przypisy
Burg Pruchnik

Die Burg Pruchnik (polnisch Zamek w Pruchniku) ist eine Burgruine in Pruchnik in der Gmina Pruchnik in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Die letzten Besitzer des Schlosses waren die Familien Szembek und Mycielski. Lage Die Burg liegt im Rzeszów-Vorgebirge in der Gemeinde Pruchnik. Geschichte Die Burg wurde um die Mitte des 15. Jahrhunderts am Handelsweg von Jarosław nach Ungarn erbaut. Sie wurde Ende des 15. Jahrhunderts zu einer Festung mit Basteien ausgebaut. Während des Osmanisch-Polnischen Kriegs wurde der Ort 1672 von Tataren geplündert. Kurz darauf brannte die Burg Ende des 17. Jahrhunderts ab und wurde nicht wieder aufgebaut. Sie ist als Ruine erhalten. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Weblinks Literatur Andrzej Gliwa: Wykaz zniszczeń we wsiach i miastach ziemi przemyskiej po najeździe tatarskim z 1672 roku : (cz. I). w: Prace Historyczno-Archiwalne, Tom 13 (2003), Rzeszów 2003, s. 178.
Zamek w Pruchniku

Zamek w Pruchniku (dawniej również: Zamek w Węgierce) – ruiny zamku z XVI wieku, leżącego na Podgórzu Rzeszowskim w Pruchniku, w powiecie jarosławskim, wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Pierwsze wzmianki o istnieniu zamku (fortalicium Prochnyk) pochodzą z końca XV wieku, kiedy to Rafał Pruchnicki zbudował dwór obronny po wschodniej stronie miasta. W 1524 r. Tatarzy pod murami twierdzy ponieśli klęskę i przez następne 100 lat nie prowadzili działań wojennych w tej okolicy. Po śmierci ostatniego męskiego przedstawiciela linii Pruchnickich zamek z całym kompleksem dóbr przeszedł w ręce rodziny Pieniążków. Nowi właściciele najprawdopodobniej w miejscu istniejącego zamku dokonali jego rozbudowy tworząc nowoczesną fortecę bastejową. W drugiej połowie XVIII w. zamek spłonął i nie został już odbudowany. Ostatnimi właścicielami zamku byli Szembekowie i Mycielscy. Architektura Zamek, z którego zachowały się ruiny, powstał w 2. połowie XVI wieku. Został wzniesiony na planie czworoboku o wymiarach 40 x 40 m. Posiadał dwa piętrowe skrzydła mieszkalne – zachodnie i południowe, zaś w części centralnej – dziedziniec. W narożach zamku wybudowano dwie basteje kamienno-ceglane. W celu zwiększenia bezpieczeństwa został otoczony mokrą fosą, która wraz ze stawami wchodziła w system obronny zamku. Z dawnych zabudowań zachowały się: północno-zachodnia baszta, wybudowana na planie koła o średnicy 12 m, oraz fragment skrzydła zachodniego, pełniącego niegdyś funkcje mieszkalne. Uwagi Przypisy Bibliografia MarianM. Wolski MarianM., „Zamek, którego i gruzów już nie ma"? Zamek w Pruchniku. Lokalizacja i zmiany własnościowe do pocz. XVII wieku., „Studia Historica III”, Kraków: Annales Academiae Paedagogicae Cracoviensis, 2004, s. 485-491, DOI: 10.24917/2577 .
Hi Piotrkowska

Hi Piotrkowska, również Hampton by Hilton Łódź City Center – zespół biurowców znajdujący się przy ul. Piotrkowskiej, pomiędzy al. Adama Mickiewicza, al. Kościuszki a al. ZHP. Historia Budowa obiektu rozpoczęła się w czerwcu 2016, a dobiegła końca w sierpniu 2020. Jest projektem deweloperskim spółki Master Management Group. Projekt architektoniczny został opracowany przez PRC Architekci, a budową zajmowała się firma Erbud z Warszawy. Powierzchnia użytkowa wynosi 34 000 m², z czego największą część zajmuje powierzchnia biurowa 21 000 m², mniej powierzchnia handlowa – 5000 m². Naprzeciwko zespołu, przy al. Adama Mickiewicza, znajduje się centrum przesiadkowe komunikacji miejskiej Przystanek Piotrkowska Centrum. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Hi Piotrkowska
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Jastrzębiu-Zdroju

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do ruptawskiej parafii pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, dekanatu Jastrzębie-Zdrój archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Ruptawie, sołectwie Jastrzębia-Zdroju. Świątynia została zaprojektowana przez architekta Karola Tchórzewskiego. Wystrój wnętrza świątyni w dużej mierze wykonał Henryk Burzec, uczeń Xawerego Dunikowskiego. Kościół budował ówczesny proboszcz ksiądz Emanuel Płonka, który w 1946 roku odmówił objęcia parafii w Katowicach-Załężu, potem w Boguszowicach. Uznał, że jego misją jest wybudowanie nowej świątyni w Ruptawie. W 1947 roku został powołany Komitet Budowy Katolickiego Kościoła w Ruptawie liczący 31 osób. Na jego czele stanęli: Franciszek Czyż, Alojzy Zdziebło i Paweł Mazur. W dniu 28 sierpnia 1949 roku (czyli w dzień odpustu) świątynia została poświęcona przez księdza biskupa Stanisława Adamskiego, który dwa tygodnie wcześniej wizytował parafię powątpiewając w zakończenie prac budowlanych w ustalonym czasie. Parafianie mocno się tym przejęli i narzucili sobie nieprawdopodobne tempo prac budowlanych. Świątynia otrzymała wezwanie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. Świątynia znajduje się w gminnej ewidencji zabytków miasta Jastrzębie-Zdrój. Przypisy
Západopomořanská technologická univerzita ve Štětíně

Západopomořanská technologická univerzita ve Štětíně (anglicky West Pomeranian University of Technology in Szczecin, polsky Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, zkracováno ZUT) je polská vysoká škola technického směru, která byla založena roku 2009 sloučením Zemědělské akademie ve Štětíně a Technické univerzity ve Štětíně. Univerzita je umístěna v Západopomořanském vojvodství Polska se sídlem ve Štětíně. Současným rektorem je hab. dr Ing. Jacek Wróbel. Na univerzitě studuje 8739 studentů. Organizační struktura V čele univerzity stojí rektor a tři vicerektoři. Dnes ZUT tvoří 10 fakult: Fakulta biotechnologie a chovu zvířat Fakulta stavební a architektury Ekonomická fakulta Elektrická fakulta Informatická fakulta Fakulta strojního inženýrství a mechatroniky Fakulta environmentálního managementu a zemědělství Fakulta věd o potravině a rybářství Fakulta námořní techniky a dopravy Fakulta technologie a chemického inženýrství Rektoři 2009–2012: Włodzimierz Kiernożycki 2012–2016: Włodzimierz Kiernożycki 2016–2020: Jacek Wróbel Spolupráce s českými vysokými školami Univerzita spolupracuje v rámci programu Erasmus+ s řadou českých vysokých škol: Technická univerzita Ostrava Univerzita Tomáše Bati ve Zlíně Mendelova univerzita v Brně Vysoké učení technické v Brně Vysoká škola technická a ekonomická v Českých Budějovicích Slezská univerzita v Opavě Akademie výtvarných umění v Praze Západočeská univerzita v Plzni Univerzita Hradec Králové Ostravská univerzita Vysoká škola chemicko-technologická v Praze Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Západopomořanská technologická univerzita ve Štětíně na Wikimedia Commons Oficiální stránka ZUT
Westpommersche Technische Universität Stettin

Die Westpommersche Technische Universität Stettin (polnisch Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie; kurz ZUT) ist eine Hochschule in Stettin, der Hauptstadt der Woiwodschaft Westpommern. Sie wurde zum 1. Januar 2009 mit dem Zusammenschluss der Technischen Universität Stettin (Politechnika Szczecińska) und der bisherigen Landwirtschaftsakademie Stettin (Akademia Rolnicza Szczecin) gegründet. Vorgänger der TU Stettin war eine Ingenieurhochschule (pl. Szkoła Inżynierska) (1946 gegründet), die im Jahre 1955 in eine Technische Universität umgewandelt wurde. Fakultäten Biotechnologie und Tierzucht Bauingenieurwesen und Architektur Fakultät für Elektrotechnik der Westpommerschen Technischen Universität Stettin Wirtschaftswissenschaften Informatik Maschinenbau und Mechatronik Umweltgestaltung und Landwirtschaft Ernährungswissenschaften und Fischereiwesen Seetechnik und Transport Technologie und Chemieingenieurwesen Einzelne Einrichtungen sind: Institut für Physik Institut für Mathematik Institut für Wirtschaftswissenschaften und Management Industriephilosophie und Wirtschaftsethik Studiengang Fremdsprachen Studiengang Leibeserziehung und Sport Studiengang Musikwissenschaften Zentralbibliothek Britisches Bibliotheks- und Informationszentrum Universitätsaußenstelle Gorzów Wielkopolski Weitere Universitäten in Stettin Universität Stettin Pommersche Medizinische Universität Stettin Weblinks Literatur von und über Westpommersche Technische Universität Stettin im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Homepage Einzelnachweise