NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Pawłowicach (powiat leszczyński)

Pałac w Pawłowicach – zabytkowy pałac w miejscowości Pawłowice (powiat leszczyński), w województwie wielkopolskim. Historia Dawna rezydencja szlachecka wybudowana pod koniec XVIII w. w stylu klasycyzującego baroku według projektu Carla Gottharda Langhansa. Jej fundatorem był pisarz wielki koronny Maksymilian Mielżyński (1738–1799) herbu Nowina. Do najwspanialszych pomieszczeń pałacu należy wielka Sala Kolumnowa projektu Jana Christina Kamsetzera, która służy obecnie jako sala konferencyjna. Przed II wojną światową wyposażenie tej rezydencji Mielżyńskich składało się z tysięcy cennych zabytkowych mebli, obrazów, rzeźb oraz przedmiotów ze szkła, porcelany i srebra. Założona przez Maksymiliana Mielżyńskiego biblioteka liczyła w 1929 r. 10 tys. pięknie oprawionych woluminów. Większość wyposażenia pałacu została zrabowana w czasie wojny przez hitlerowców. Od 1945 pałac należy do Instytutu Zootechniki z Krakowa i mieści się w nim Zakład Doświadczalny Pawłowice. Obiekt pełni także funkcję ośrodka konferencyjno-hotelowego. Przypisy Bibliografia Ewa Lodzińska, Waldemar Wieczorek: Polska niezwykła: województwa wielkopolskie i lubuskie, Wydawnictwo Demart, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7427-475-3, s. 148 Informacja na stronie Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego Oficjalna strona Instytutu Zootechniki PIB
Friedensbrücke (Breslau)

Die Friedensbrücke (poln. most Pokoju) ist eine 1957 neu gebaute Oderbrücke in Breslau. Sie verbindet die Ohlauer Vorstadt mit der Sandvorstadt östlich der Dominsel und westlich der Grunwaldbrücke. Geschichte Im Jahre 1875 wurde im Zuge des groß angelegten Modernisierungsprogramms der Breslauer Brücken oberhalb des Altstadtbereichs nach dem Entwurf des Stadtbaurats Ferdinand Alexander Kaumann eine vierjochige Brücke aus Schmiedeeisen erbaut, die auf den konstruktiven Vorgaben Johann Wilhelm Schwedlers basierte (Schwedlerträger). Sie erhielt den Namen Lessingbrücke zu Ehren des Dichters Gotthold Ephraim Lessing, der einige Jahre in Breslau gewohnt hatte. Die 1957–1958 anstelle der im Zweiten Weltkrieg zerstörten Lessingbrücke erbaute Spannbetonbrücke mit drei Jochen wurde vom Professor der Technischen Universität Breslau Jan Kmita entworfen. Lediglich die Brückenköpfe der alten Brücke konnten in die neue Konstruktion einbezogen werden. Die Brücke wurde zunächst als most Wojewódzki (Woiwodschaftsbrücke) nach dem benachbarten Woiwodschaftsamtgebäude bezeichnet und 1966 in Anlehnung an den Rapacki-Plan in Anwesenheit von Adam Rapacki zur Friedensbrücke umbenannt. Beschreibung Die Brücke besteht aus zwei unabhängigen Spannbetonkästen auf zwei gemeinsamen Strompfeilern, wobei der westlich gelegene Brückenkasten ursprünglich die Straßenbahngleise und einen Bürgersteig aufnahm und der breitere östliche eine vierspurige Fahrbahn und einen Bürgersteig. Während der Sanierung am Anfang des 21. Jahrhunderts wurden die Straßenbahngleise in die Mitte verlegt, so dass es nun zwei separate Fahrbahnen je zwei Spuren beidseits der Straßenbahngleise gibt. Die sehr schlanke und schmucklose Form wurde vom Entwurfsverfasser bewusst gewählt, um den Blick auf die Dominsel ungestört zu halten. Weblinks Literatur Maciej Łagiewski: Mosty Wrocławia. ZNiO Wydawnictwo, Wrocław 1989, ISBN 83-04-02937-5, S. 27–28
Peace Bridge, Wrocław

Peace Bridge (Polish: Most Pokoju) is a bridge located in Wrocław, Poland, constructed between 1954 and 1959. It spans over 124 metres and was designed by professor Jan Kmita. At first known as Voivodeship Bridge (Polish: Most Wojewódzki), it was renamed Peace Bridge in 1966. Before World War II, there was another bridge in the same place, Lessingbrücke, named after the German philosopher and poet Gotthold Ephraim Lessing. The structure was built in 1875 using iron and was destroyed in 1945 during the siege of Breslau. Currently, the bridge serves as a crucial connection for both pedestrian and road traffic, linking the northern and southern parts of Wrocław. References
Most Pokoju

Most Pokoju – most przez główny nurt Odry wybudowany we Wrocławiu po II wojnie światowej na miejscu zniszczonego w czasie oblężenia Festung Breslau mostu Lessinga – Lessingbrücke. Historia Przed zburzeniem w 1808 fortyfikacji miejskich na miejscu dzisiejszego mostu znajdowała się przeprawa, łącząca znajdujący się na lewym (południowym) brzegu rzeki „miejski plac drzewny” (Städtlicher Holzplatz) z Przedmieściem Piaskowym na prawym brzegu. Później powstał na jej miejscu drewniany most Fenigowy, który w 1875 zastąpiono zaprojektowanym przez Alexandra Kaumanna stalowym czteroprzęsłowym mostem kratownicowym systemu Schwendlera podpartym kamiennymi filarami. Patronem mostu, tak jak sąsiadującego z mostem dawnego placu drzewnego, został dramatopisarz niemiecki epoki oświecenia, Gotthold Ephraim Lessing. W 1945 dwa z czterech przęseł mostu uległy zniszczeniu tak poważnemu, że uznano, iż odbudowa tej konstrukcji jest nieopłacalna; postanowiono wybudować w tym miejscu most całkiem od nowa. Konstrukcja mostu Powojenny trójprzęsłowy most ma 125,3 m długości i 25,7 m szerokości i niesie dwie dwupasmowe jezdnie (po 6,40 m szerokości), dwa chodniki (po 3,75 m) oraz dwutorową linię tramwajową. Pierwotnie linia tramwajowa przebiegała obok jezdni (na zachód od niej) po osobno zdylatowanej konstrukcji. Obie kablobetonowe przeprawy (drogowa i tramwajowa) zrealizowano jako skrzynkowe, w ustroju Gerbera, podparte na dwóch wspólnych betonowych filarach. Most zaprojektował Jan Kmita, a budowę prowadzili inżynierowie S. Szyndlar oraz B. Christoff. Budowę rozpoczęto w 1954, a most do eksploatacji oddano w roku 1959; nazywał się wówczas „mostem Wojewódzkim”, nazwa most Pokoju obowiązuje od 1966. Wtedy, 8 maja, minister spraw zagranicznych PRL Adam Rapacki wmurował przy północnym przyczółku mostu tablicę pamiątkową, która w zamierzeniu miała upamiętniać zaplanowane wzniesienie w tym miejscu Pomnika Powrotu do Macierzy Ziem Zachodnich i Północnych. Konkurs na pomnik rozstrzygnięto rok później (zwyciężył projekt Henryka Morela), ale do jego realizacji nigdy nie doszło, została tylko granitowa tablica. W późniejszych latach most był kilkakrotnie remontowany; podczas remontu generalnego wykonano w roku 2003 przebudowano zarówno sam most, jak i będącą jego przedłużeniem ulicę Wyszyńskiego, przenosząc torowisko tramwajowe pomiędzy jezdnie. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Uwagi Przypisy Bibliografia Maciej Łagiewski, Mosty Wrocławia, Wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 1989, ISBN 83-04-02937-5, s. 27–28 Linki zewnętrzne Most Pokoju – 1959-1966 Most Wojewódzki na str. polska-org.pl
Artushof Danzig

Der Danziger Artushof (polnisch: Dwór Artusa) ist ein nach schweren Kriegsschäden wieder aufgebautes Wahrzeichen Danzigs am Langen Markt. Geschichte Der Artushof entstand 1342 während der Umgestaltung der Stadt nach der Verleihung des Kulmer anstatt des Lübischen Rechts. Dem neuen Artushof wurde eine Parzelle am Langen Markt zugewiesen. 1350 wurde die „curia regis Artusi“ schriftlich erwähnt. Das Gebäude war ein Treffpunkt reicher Kaufleute und Adliger, die Mitglieder sieben örtlicher Brüderschaften waren. Bis heute erinnert eine Biertheke an den Bierausschank zu dieser Zeit. Ein erster steinerner Bau wurde um 1380 errichtet. Er brannte 1476 ab. Ein neuer und größerer Artushof im Stil der Spätgotik wurde 1478 begonnen und 1481 eröffnet. Von diesem Bau blieb die nördliche Fassade erhalten. Die prächtige Fassade des Artushofs am Langen Markt erfuhr 1552 einen Umbau im Renaissancestil und erneut 1616/1617 durch den Architekten Abraham van den Blocke eine manieristische Umgestaltung. An der neuen Front blieben die drei gotischen Fenster erhalten. Das Bauwerk erhielt eine Attika und ein neues Portal. Es wurden an den Fenstern Skulpturen von Scipio Africanus, Themistokles, Marcus Furius Camillus, sowie Judas Makkabäus angebracht, die die Tugenden der Bürgerschaft symbolisieren. Allegorische Statuen der Gerechtigkeit, Tapferkeit und des Glücks zieren die Nischen der Attika und den Giebel. Der Artushof in Danzig war ab 1742 Sitz der Danziger Börse. Der 350 m² große Saal des Artushofes mit seinem gotischen Sterngewölbe wird von vier Granitpfeilern gestützt. Berühmt ist das üppige Interieur des Artushofes, wie einige Gemälde aus der Renaissance, eine spätgotische Holzplastik des heiligen Georg und insbesondere ein zwölf Meter hoher Renaissance-Kachelofen von 1545 bis 1546 mit 268 farbig verzierten Kacheln. Der Ofen wurde vor der Eroberung Danzigs durch die Rote Armee im März 1945 ausgelagert und entging so der Zerstörung. Sehenswert ist auch das Jüngste Gericht, 1603, von Anton Möller (1563–1611, in die Kunstgeschichte eingegangen als „der Maler von Danzig“). Dieses großformatige Ölgemälde wurde 1945 durch eine Feuersbrunst zerstört. Seit 2000 wird am gleichen Platz eine Rekonstruktion ausgestellt, die der polnische Künstler Krzysztof Izdebski anhand von Archiv-Lichtbildern herstellte. E. T. A. Hoffmann setzte dem Artushof in seiner Erzählung Der Artushof ein literarisches Denkmal. Galerie Literatur Theodor Hirsch: Über den Ursprung der Preußischen Artushöfe. In: Zeitschrift für Preußische Geschichte und Landeskunde, Band 1, Heft 1, Berlin 1864, S. 3–32; Textarchiv – Internet Archive. E. T. A. Hoffmann: Der Artushof. In: E. T. A. Hoffmann: Sämtliche Werke. Hrsg. von Hartmut Steinecke und Wulf Segebrecht. Band 4: Die Serapionsbrüder. Frankfurt a. M. 2001 (= Bibliothek deutscher Klassiker, 175). Große Berliner Kunstausstellung 1915. In: Berliner Architekturwelt. Nr. 8/9, November 1915, S. 293 (zlb.de – Der Artushof in Danzig). Der Börsensaal im Arthus-Hofe zu Danzig. (Digitalisat) Weblinks Tomasz Duchnowski, Mirosław Gliński: Dwór Artusa. In: Gedanopedia. Fundacja Gdańska; abgerufen am 14. April 2023 (polnisch, maschinell übersetzt).
Cour d'Artus

La Cour d'Artus, anciennement connue sous la dénomination Junkerhof(en polonais : Dwór Artusa ; allemand : Artushof) désigne à la fois une place et un bâtiment en marquant l'entrée, situés au centre de la ville de Gdańsk, en Pologne. Cet ensemble servant autrefois le lieu de rencontre pour les marchands, cœur de la ville sociale de la ville lors de l'époque hanséatique. Aujourd'hui il abrite une branche du musée d'histoire de Gdańsk, et c'est un lieu historique et touristique majeur pour la ville. Histoire La Cour d'Artus a été gravement endommagée lors de l'offensive de Poméranie orientale de l'Armée rouge en 1945, mais elle a été entièrement reconstruite après la guerre. Bibliographie Maria Bogucka, Żyć w dawnym Gdańsku. Wiek XVI – XVII, Trio, Warszawa 1997, (ISBN 83-85660-44-5). Zofia Jakrzewska-Śnieżko, Dwór Artusa w Gdańsku, Poznań Gdańsk 1972. Articles connexes Articles connexes Maison Speymann Fontaine de Neptune Références Portail de la Pologne Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Artushof (Gdańsk)

Het Artushof (Pools: Dwór Artusa) is een gebouw in de Poolse stad Gdańsk (Danzig) op de Lange Markt. De naam is afgeleid van de middeleeuwse legende van Koning Arthur. Eerst in Engeland en later ook in de rest van Europa werd zijn naam gebruikt voor huizen waar ridders en aristocraten elkaar ontmoetten. Nadat Danzig stadsrechten kreeg in 1342 werd het Artushof gebouwd. Het gebouw diende als ontmoetingsplaats voor rijke kooplieden en adellijken. In 1380 werd een stenen gebouw neergezet dat in 1476 afbrandde. In 1478 werd een nieuw en groter Artushof gebouwd in laat-gotische stijl. Enkel de noordelijke façade bleef hiervan behouden. De prachtige voorkant die op de Lange Markt uitkomt werd in renaissancestijl gebouwd in 1552 en opnieuw in 1616-1617 door architect Abraham van den Blocke. Vanaf 1742 deed het gebouw dienst als beursgebouw voor de Danziger beurs. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het gebouwd grotendeels verwoest tijdens het Pommerenoffensief. Na de oorlog werd het gebouw in zijn vroegere glorie hersteld.
Bierdawy

Bierdawy lub Wągsty – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Kolno. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Wysoczyźnie Jeziorańsko-Bisztyneckiej, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Symsarna–Łyna–Pregoła. Znajduje się 5 km w kierunku północno-wschodnim od Jezioran. Przy jego północno-wschodnich brzegach leży wieś Wągsty. Krótki ciek wodny łączy akwen z Jeziorem Luterskim. Brzegi płaskie, zarośnięte i zakrzaczone. W otoczeniu znajdują się łąki, głównie podmokłe. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Luterskiego w zlewni rzeki Łyna – nr 45. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 34,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,0 m, a maksymalna – 2,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 141,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 350,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 870 m, a szerokość 470 m. Długość linii brzegowej wynosi 2450 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 20,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 141,0 m n.p.m. Przyroda Dno jeziora bardzo mocno zarośnięte roślinnością zanurzoną. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Symsarny o łącznej powierzchni 19 242,16 ha. W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. sielawa, troć, sandacz, sieja, lipień i sum. W 2010 roku zaobserwowano nad jeziorem jedną kolonię składającą się z 5 gniazd rybitwy białoskrzydłej. Przypisy
Schellergrund

De Schellergrund is een klein park in de Duitse stad Görlitz en aan de oostrand van de wijk Südstadt. Het parkje aan de westzijde van de Neisse is een deel van het Weinbergpark. Het kleine park bevindt zich tussen de spoorlijn Görlitz-Zittau en de bierbrouwerij Landskron. Het gebied had een deel van de brouwerij moeten worden, maar is onbebouwd gebleven. De toenmalige directeur van de brouwerij Theodor Scheller heeft er een park laten aanleggen dat naar hem is vernoemd. Het uit bossen en weiden bestaande park is rijk aan diverse vogelsoorten.
Königsburg Petrikau

Das Königsschloss Petrikau (polnisch Zamek Królewski w Piotrkowie Trybunalskim) ist eine Burganlage an der Altstadt von Piotrków Trybunalski in der polnischen Woiwodschaft Łódź. Geschichte Die Burg Petrikau geht auf eine Anlage zurück, die bereits im 13. Jahrhundert hier stand. Mehrere wichtige Hoftage und Sejms wurden hier im Spätmittelalter abgehalten. In der Frühen Neuzeit entwickelte sich Piotrków Trybunalski zu einem der wichtigsten Tagungs- und Gerichtsorte in Polen-Litauen. Daher beschloss der polnische König Sigismund der Alte, die Anlage zu einem Königsschloss auszubauen, damit er einen standesgemäßen Wohnsitz bei wichtigen hiesigen Ereignissen hatten. Benedikt von Sandomir erbaute das Schloss von 1512 bis 1519 im Stil des Übergangs von der Spätgotik zur Frührenaissance. Später hatte auch der königliche Starost hier seinen Sitz. Das Schloss wurde während der Schwedischen Sintflut 1657 stark beschädigt. Es wurde in den Jahren von 1684 bis 1697 vom Starost Michał Warszycki restauriert. 1861 wurde ein Teil des altersschwachen Schlosses abgetragen. 1865 brannte ein Turm ab und wurde 1869 um mehrere Stockwerke verkleinert. Von 1919 bis 1922 wurde das Schloss restauriert. Seither befindet sich das örtliche Regionalmuseum hier. Von 1964 bis 1970 wurde das Schloss erneut restauriert. Literatur Gajda Piotr, 1992, Piotrków Tryb., Pałac Zygmunta Starego – st. nr 7, Sprawozdanie z badań archeologicznych prowadzonych w latach 1991–92 przez pracowników Muzeum Okręgowego w Piotrkowie Tryb., maszynopis przechowywany w WUOZ w Łodzi Delegatura w Piotrkowie Trybunalskim. (polnisch) Jakimowicz T., 1972, Turris Pyothrkoviensis – Pałac Króla Zygmunta I, Kwartalnik Architektury i Urbanistyki, Warszawa, T. 17, z. 1, S. 21–40. (polnisch) Ratajczak Tomasz, Rola projektanta i geneza architektury pałacu w Piotrkowie, [w:] Mistrz Benedykt – królewski architekt Zygmunta I, Universitas 2011, ISBN 978-83-242-1382-5 (polnisch) Weblinks Homepage des Museum
Piotrków Trybunalski Castle

The Piotrków Trybunalski Royal Castle is a Gothic-Renaissance structure in Piotrków Trybunalski, Poland. It was built in the form of a residential tower in the 16th century and was transformed into a museum open to the public in 1919. History The stronghold on the left bank of the Strawa River existed in the 13th century. The conventions, which were held here in the 14th century gave the city greater importance in the Kingdom of Poland and according to contemporary chronicler Jan of Czarnków, Casimir III the Great ordered a residence to be built here, which was accomplished in 1347. The 1493 Sejm held at the Piotrków Castle was the first bicameral parliament in Poland. It consist of the royal council, called the senate, and the chamber of deputies. In the following years, the building became inadequate for the purposes of the royal court. Therefore, the court architect of King Sigismund I the Old, Benedykt Sandomierski erected a new residence, which was completed in 1519. The new residence was built in the Renaissance style in the shape of a residential tower on a square measuring 18 × 20 m (19.68 × 21.87 yd). The structure was crowned with a profusely decorated attic. In the 16th century, the castle was the site of frequent regional councils and synods. During the Deluge it was burned by Swedish-Brandenburgian troops. The reconstruction took place between 1668–1671 supervised by Michał Warszycki, sword-bearer of the Crown. The fortifications were not restored as well as the demolished attic, and the whole structure was crowned with a pavilion roof. With the Second Partition of Poland the castle again fell into disrepair. in 1869 the Russian Governor of Piotrków undertook a restoration to convert the former royal residence into a garrison Orthodox church. The building suffered again during World War II. After the war the Regional Conservator recommended rebuilding the castle by the state before Warszycki's reconstruction, restoring its Renaissance features. Eventually, the structure was rebuilt between 1963–1969, without restoring the Renaissance attic. References External links Museum in Piotrków Trybunalski Archived 2009-01-13 at the Wayback Machine (in Polish)
Piła Airfield

Piła Airfield opened in 1913 in the town of Piła, in the rather sparsely populated part of northern Wielkopolska, Poland. It possesses a former military airport (runway size: 2400.5 x 60 meters) within the city limits, which does not serve any scheduled traffic. It was proposed to use the airport for commercial purposes, and the town authorities sent invitations to airlines asking whether they would be eager to operate on it. However, the interested airlines did not convince the authorities to turn it into a normal commercial airport. That might be due to the demographic limitations—the population in the catchment area is not larger than 1.5 million. In 2006, it was agreed to reopen the airport; however, no change occurred. As of 2023, the aerodrome hosts recreational flying of various kinds, and the occasional non-aviation event. References External links Official website
Narutowicz Square

Narutowicz Square (Polish: Plac Narutowicza, Polish pronunciation: [ˈplats narutɔvitʂa]) is a city square located in the Ochota district in Warsaw, Poland. The site is named after Gabriel Narutowicz, the first president of the Second Polish Republic. His monument was inaugurated here in 2002. History The square was laid out in 1923 at the junction of Grojecka and Filtrowa Streets to facilitate the expansion of the district of Ochota and service the city center. Notable buildings on the square include: Dormitory "Akademik" of the Warsaw University of Technology, at 5 Akademicka Street. Former revenue house of the Postal Saving Office at 68 Filtrowa Street Church of the Immaculate Conception of Blessed Virgin Mary, home to the parish of St James the Apostle, at 38 Grójecka Street. Notes
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Gdyni

Kościół świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gdynia-Śródmieście archidiecezji gdańskiej). Znajduje się w gdyńskiej dzielnicy Wzgórze Św. Maksymiliana. Historia Jest to świątynia wybudowana przez zakon franciszkanów konwentualnych przy istniejącym od 1936 roku klasztorze. W 1949 roku erygowana została przy nim parafia. W dniu 27 października 1957 roku został poświęcony kamień węgielny i rozpoczęła się budowa kościoła utrudniana przez władze komunistyczne. 18 grudnia 1960 roku został poświęcony i oddany do użytku górny kościół. Natomiast 20 grudnia 1970 roku został ukończony dolny kościół. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku została wykonana zmiana wewnętrznej orientacji górnego kościoła polegająca na przeniesieniu głównego ołtarza ze ściany północnej na ścianę wschodnią świątyni. W 1976 r. w odlewni Jana Felczyńskiego w Przemyślu odlano do kościoła dwa dzwony Antoni i Franciszek, które wraz z najmniejszym, XIX-wiecznym dzwonem wiszą na wieży kościoła. Przypisy
Garnisonskirche „Schwarze Madonna von Tschenstochau“ Gdynia

Die Garnisonskirche „Schwarze Madonna von Tschenstochau“ Gdynia ist die römisch-katholische Garnisonskirche in Gdynia in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Sie ist der Schwarzen Madonna von Tschenstochau geweiht. Die Kirche befindet sich im Stadtteil Oksywie und ist Teil des Dekanats der Kriegsmarine des Polnischen Militärordinariats. Geschichte Der später selig gesprochene Władysław Miegoń regte in den 1930er Jahren den Bau der Kirche an. Marian Lalewicz entwarf den Bau, 1934 begannen die Bauarbeiten. Der Tag der Kirchweihe war der 1. Juli 1939 und am 15. August des gleichen Jahre hielt Miegoń die erste und vorerst letzte Messe in der neuen Kirche. Das Patrozinium stammt noch aus der Zeit der ersten Weihe der Kirche, eine geplante Weihe der Kirche an die "Domina Maris" konnte nicht mehr vollzogen werden. Im Zweiten Weltkrieg begannen die Deutschen, das Gebäude als Lagerhalle zu nutzen. Ähnliche Nutzungen setzen sich bis 1981 fort, u. a. nutzte auch die polnische Marinewerft das Gebäude als Lagerhalle. Anschließend wurde der Innenraum renoviert, 2009 fand eine komplette Restauration statt. Pfarrei Die Kirche ist Sitz der gleichnamigen Personalpfarrei, die seit 1991 von einem höheren Geistlichen geleitet wird, der zugleich Dekan des Dekanats für die Kriegsmarine ist. Weblinks Parafia Wojskowa Marynarki Wojennej RP pw. M.B. Częstochowskiej. In: diecezja.gda.pl (polnisch) PARAFIE WOJSKOWE. In: ordynariat.wp.mil.pl (polnisch) Einzelnachweise
Kościół garnizonowy Matki Bożej Częstochowskiej w Gdyni

Kościół Garnizonowy Marynarki Wojennej RP pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Gdyni – kościół rzymskokatolicki. Znajduje się przy ul. Śmidowicza w gdyńskiej dzielnicy Oksywie, w województwie pomorskim. Tworzy i należy do dekanatu Marynarki Wojennej w Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Historia Budowę kościoła garnizonowego zainicjował ks. kmdr ppor. Władysław Miegoń. W 1934 roku rozpoczęły się prace budowlane. Świątynia została zaprojektowana przez profesora Mariana Lalewicza. Nowa budowla została konsekrowana 1 lipca 1939 roku i otrzymała wezwanie Matki Boskiej Częstochowskiej. W dniu 15 sierpnia 1939 roku, w Święto Żołnierza, wspomniany wyżej ks. Miegoń odprawił uroczystą mszę świętą pierwszą (i jednocześnie ostatnią). Kościół miał nosić nazwę „Domina Maris” (Pani Morza), ale wybuch II wojny światowej uniemożliwił to przedsięwzięcie jej budowniczemu. Podczas wojny świątynia została przekształcona przez hitlerowców na magazyn i funkcję tę pełniła do 1981 roku (m.in. mieścił się w niej magazyn dla Stoczni Marynarki Wojennej). W chwili przywrócenia świątyni do funkcji sakralnych wymagała ona gruntownego remontu, ale w tym czasie zostało tylko odświeżone wnętrze. Dopiero w 2009 roku kościół został odrestaurowany. Zobacz też Kościół św. Michała Archanioła na Oksywiu Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji gdańskiej Ordynariat Polowy Wojska Polskiego