NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Poortgebouw (Auschwitz)

Het poortgebouw is een gebouw dat toegang verleent tot het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau in Polen. Door de rol die het kamp had als plaats van massavernietiging in de Holocaust staat de poort ook bekend als de poort naar de hel en poort van de dood. Beschrijving Het in rode bakstenen opgetrokken gebouw op een lange rechthoekige plattegrond bestaat uit een poorttoren en symmetrisch aan de linker- en rechterzijde een vleugel met zadeldak. Het gebouw oogt zowel aan de kamp- als de buitenzijde gelijk met uitzondering van een extra poort in de zuidelijke vleugel. De wachttoren heeft een oppervlak van 6 bij 7,5 meter met ramen rondom en een piramidedak. Als een panopticum overziet de wachttoren het grote kampterrein. Door de getoogde poort onder de toren door loopt een normaalspoor dat met een boog aansluit op het landelijke spoornet. In het kamp vertakt de spoorlijn zich in drie evenwijdige aankomstsporen haaks op het poortgebouw. Recht tegenover het poortgebouw aan het einde van de spoorlijn bevinden zich crematorium II en III en het internationaal monument. Geschiedenis Oorspronkelijk had het gebouw in 1943 een poorttoren met een enkele vleugel. Later is een vleugel bijgebouwd waardoor het gebouw zijn symmetrische vorm kreeg. De spoorlijn is in mei 1944 aangelegd. Icoon voor de Holocaust Het gebouw werd een belangrijk icoon als symbool voor de Holocaust. Tijdens de Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust vormt het gebouw, door een tent overkoepeld, het achtergronddecor van de herdenkingsplechtigheid. Foto van Stanislaw Mucha Een foto gemaakt door de Poolse fotograaf Stanislaw Mucha in februari of maart 1945 na de bevrijding verscheen in verschillende boeken en films vanaf de jaren zestig toen de Holocaust bespreekbaar werd. De foto toont het gebouw vanuit het kamp met het gebouw in de volle breedte in beeld. De poort staat open met rails vanuit verschillende vertakkingen die naar de poort leidt. Vooraan ligt emaillen keukengerei. De omgeving is deels besneeuwd. Voor veel kijkers lijkt het niet de uitgang maar juist de toegang tot het kamp weer te geven. Het effect wordt volgens diverse auteurs veroorzaakt doordat het verdwijnpunt in de poort ligt, waarnaar de sporen als vluchtlijnen naar toelopen als het einddoel van internationale treinen die via verschillende routes arriveren. Doordat er een aanzuigende werking van de poort als verdwijnpunt uitgaat, lijkt een terugkeer onmogelijk. Het beeld van de poort functioneert zodoende als een scheidslijn tussen het leven en de dood achter de poort. Ook de sneeuw en kilte draagt bij aan een dodelijke, mechanische sfeer.
Crematorium I

Crematorium I was een bunker in het concentratiekamp Auschwitz I die tot crematorium met gaskamer verbouwd was. De bunker was bij de voormalige kazerne in gebruik als munitieopslag. De Duitse firma J. A. Topf und Söhne leverde de verbrandingsovens. De ruimte die als mortuarium was ingericht werd later omgebouwd tot gaskamer. In december 1941 vond de eerste grote vergassing hier plaats. Ongeveer negenhonderd Russische krijgsgevangenen werden met Zyklon B omgebracht. Op 15 februari 1942 kwam het eerste joodse transport aan in Auschwitz I. De meeste joden van dit uit Bytom afkomstige transport - dat bestond uit meer dan vierhonderd gevangenen - werden bij aankomst direct naar Crematorium I gebracht. De uitbreiding van Auschwitz I werd gecombineerd met de bouw van een nieuw en groter crematorium. Echter, de ovens bleken later niet naar het crematorium in Auschwitz I (Crematorium II) te gaan omdat ze nodig waren in het nieuwe kamp, Auschwitz II-Birkenau. De gaskamer van Auschwitz I bleef tot mei 1942 in gebruik waarbij er naar schatting 10.000 voornamelijk Joden werden omgebracht. Het crematorium bleef tot eind juli 1943 in gebruik. Crematorium I werd vervolgens omgebouwd tot een schuilkelder voor de SS. Hierbij werden de schoorsteen en de ovens ontmanteld en de inwerpgaten in het dak voor Zyklon B werden dichtgemaakt. Na de oorlog zijn in 1955 als onderdeel van het Staatsmuseum Auschwitz-Birkenau twee van de drie verbrandingsovens opnieuw geplaatst en is de schoorsteen heropgebouwd. Verscheidene inwerpgaten werden opnieuw opengemaakt. Tussen de ruimte met de crematieovens en de gaskamer is een nieuwe deuropening aangebracht.
Old Jewish Cemetery, Lublin

The Old Jewish Cemetery (Polish: Stary Cmentarz Żydowski w Lublinie), in Lublin, Poland, is located on a hill between Kalinowszczyzna and Sienna Streets. The cemetery overlooks the Old Town and is entirely surrounded by a high, 17th-century wall. It is located on the site of a former medieval fortress, and was once surrounded by numerous backwaters. Currently, the Old Jewish Cemetery in Lublin provides some of the last surviving physical evidence of the centuries-old presence of Jews in the city. History The cemetery was probably founded in 1541, although some sources give a much earlier date. The first written mention of the cemetery dates from 1555, when a privilege was issued to Polish Jews permitting burial in the area. Many distinguished representatives of the Lublin Jewish community are buried there. Many of them have monumental and richly decorated matzevot headstones (macewy), but there are also matzevot without ornaments, which are evidence of modesty. In 1939, the cemetery probably held up to 3,000 matzevot. During the German occupation of Poland (Second World War, 1939–1945) and the start of the Holocaust, many of the matzevot were demolished or were used for street paving. The matzevot of several significant figures, however, remain. In the 1980s, the Association for the Preservation of the Jewish Heritage in Lublin (Towarzystwo Opieki nad Pamiątkami Kultury Żydowskiej) began to put the cemetery in order and to make a detailed inventory. Between 1988 and 1991 several antisemitic acts of vandalism took place, as a result of which 40 further matzevot were destroyed. Notable interments Solomon Luria Yaakov Yitzchak, known as the "Seer of Lublin" Jacob Pollak Shalom Shachna References Lublin.EU Archived 2015-01-28 at the Wayback Machine Jewish cemeteries of Poland The Old Jewish Cemetery, sztetl website TEATRNN Poland External links Old Jewish Cemetery photos, Jono David / HaChayim HaYehudim Jewish Photo Library (September 2011) Kirkuty-Lublin Lublin Jewish History Archived 2015-12-12 at the Wayback Machine
Bergwerksmuseum Guido

Das Bergwerksmuseum Guido (polnisch Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido) befindet sich in der polnischen Stadt Zabrze und öffnet für Touristen das unter Denkmalschutz stehende ehemalige Steinkohlebergwerk Guidogrube. Das Besucherbergwerk ist Ankerpunkt der Europäischen Route der Industriekultur. Geschichte des Bergwerks Guido Henckel von Donnersmarck gründete 1855 südlich von Zabrze am Ortsrand von Dorotheendorf das Steinkohlebergwerk, das nach ihm Guidogrube genannt wurde. In der Nacht vom 4. zum 5. Oktober 1887 sind bei einem Unglück fünf Bergleute verunglückt. 1912 arbeiteten in dem Bergwerk 16 Pferde unter Tage und elf über Tage. In den 1920er Jahren verlor das Bergwerk an Bedeutung. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde es stillgelegt. 1967 wurde hier das Steinkohleversuchsbergwerk M-300 (Kopalnia Doświadczalna Węgla Kamiennego M-300) angelegt. In diesem wurden Maschinen des Bergmaschinenproduzenten KOMAG aus Gliwice getestet. 1982 wurde das Freilichtmuseum Skansen Górniczy Guido auf dem Gebiet des ehemaligen Bergwerkes eröffnet. Dieses wurde 1996 geschlossen. Im Jahre 1987 wurde das Bergwerk mit seinen Maschinen in die Liste der Sehenswürdigkeiten der Wojewodschaft Schlesien eingetragen. Am 16. Juni 2007 eröffnete das Museum wieder. Zu Beginn waren nur der oberirdische Teil sowie die 170 Meter tiefe Sohle zugänglich. Ende 2008 wurde auch die 320 Meter tiefe Sohle für Touristen freigegeben. Museum Oberirdisch Zu sehen sind hier unter anderem eine Fördermaschine aus dem Jahr 1927 und eine Seilscheibe von 1934. 170-Meter-Sohle Die 170-Meter-Sohle wurde im Juni 2007 für den Tourismus freigegeben. Sie zeigt die Arbeitsmethoden und -bedingungen des Bergbaus im 19./20. Jahrhundert. Mit eingespielten Geräuschen soll den Touristen eine eindrucksvolle Kulisse geboten werden. 320-Meter-Sohle Die ersten 1,4 Kilometer der 320 Meter tiefen Sohle eröffneten zum 5. Dezember 2008. Gezeigt wird unter anderem ein 800 Tonnen schwerer Kohlesammelbehälter, eine Sohlebahn und eine Simulation eines Bergwerksunfalls mit dazugehöriger Rettungsaktion. In einer anderen Kammer hat der Besucher die Möglichkeit klassische Musik bei völliger Dunkelheit zu hören. Weblinks Website des Museums (deutsch, polnisch, englisch) Einzelnachweise
Guido Mine and Coal Mining Museum

The Guido mine (Polish: Kopalnia Guido, formerly Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego) is a historic deep coal mine and museum in Zabrze, Silesia, Poland. The museum is an Anchor point on the European Route of Industrial Heritage. This is an object of cultural heritage inscribed in the registry of the Silesian Voivodeship (A/1342/87 z 1987-02-26) and a cultural monument in Poland (ID 641754). History The Guido mine was set up in 1855 by Guido Henckel von Donnersmarck (1830-1916) to provide coal for the Donnersmarck mills. Maximum production was in 1885 when 312,976 tonnes of coal were cut. When the coal was worked out it continued to draw water from adjacent mines. This function declined in the 1930s and the mine closed in 1960. In 1967 the colliery it reopen as a test mine for colliery machines. It 1987 the site was given listed status. Shortly before, in 1982, an open-air museum had been set up on the surface site: that closed in 1996. The current visitor mine museum opened to 170m in 2007 and to the full 320m in 2008. Technically the early mine had to contend with sand and the Saara tectonic fault. The first shaft, the 1856 Barbara shaft was abandoned at 30m. The second shaft, the Concordia shaft was renamed the Guido shaft. Exploratory mining at 80m was abandoned due to faulting. At 117m water was struck. Financial assistance was received from the Upper Silesian Railway Association (German: Oberschlesische Eisenbahn Gesellschaft). Guido was drained, and a new shaft, the Railway shaft was dug- the 170m level was exploited using shortwall excavation. The workings were bought in 1887 by the Prussian Finanzamt- and merge with the Queen Louisa Mine. Guido and Railway were deeped to 320m, the 170m had been worked out. In 1912 the Guido mine was merged with the newly built Delbrück mine (Makoszowy Coal Mine-post 1945) and coking plant. Silesia was partitioned in 1922, and the Delbrück mine (with “Guido” mine) was made over to Prussian Preussag mining company. In 1928, the Guido shaft was closed down and the Railway shaft became transporting shaft for the crew and materials. Museum The underground museum is 320m beneath the surface, with a second level representing a 19th-century mine at 170m. 320m makes it the deepest visitor mine in Europe. It exploits the black coal vein of No.620 coal seam It has on display an Alpina tunnelling machine, AM 50 longwall cutter-loader. the 250 tonnes coal containers, the conveyor belts and the suspended railway. It has simulations of mining disasters, and a concert hall. There is also an exhibition dedicated to the Politically Repressed Soldier-Miners of the 1950s, youngsters forced to work underground instead of doing military service. References Notes Footnotes External links Official website
Шахта Гвідо

Шахта Гвідо, пол. Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego - історичною шахтою та музеєм вугілля в Забже, Сілезія, Польща . Музей є опорним пунктом на Європейському шляху промислової спадщини . Це об’єкт культурної спадщини, внесений до реєстру Сілезького воєводства та пам’ятка культури в Польщі. Історія Шахта "Гвідо" була створена в 1855 р. Гвідо Хенкелем фон Доннерсмарком (1830-1916) для забезпечення вугіллям млинів Доннерсмарк. Максимальний видобуток був у 1885 р., коли було добуто 312 976 т вугілля. Коли вугілля розроблялося, воно продовжувало забирати воду із сусідніх шахт. Ця функція зменшилася в 1930-х роках, а шахта закрилася в 1960 році. У 1967 р. вугільний завод знову відкрився як випробувальна шахта для вугільних машин. У 1987 році сайту було надано статус у списку. Незадовго до цього, в 1982 році, на відкритому майданчику був створений музей під відкритим небом, який закрився в 1996 році. Поточний музей шахт для відвідувачів відкрився до 170 метрів у 2007 році та до 320 мільйонів у 2008 році. Технічно ранній шахті довелося боротися з піском та тектонічним розломом Саари. Перший вал, вал Барбари 1856 року, був покинутий на 30м. Другий вал, вал Конкордії, був перейменований на вал Гвідо. Розвідувальний видобуток на 80 м був відмовлений через несправність. Фінансова допомога була отримана від Верхнесилезськой залізничної асоціації. Гвідо був осушений, і новий залізничний вал був викопаний - рівень 170 м експлуатували за допомогою розкопок короткої стіни. Роботи були придбані в 1887 р. Прусським « Фінанзамт» і об’єднані з шахтою ім . Гвідо та залізниця були заглиблені на 320 метрів, 170 метрів були відпрацьовані. У 1912 році шахта Гвідо була об'єднана з новозбудованою шахтою Дельбрюк (Макошовий вугільний рудник - пост 1945) та коксохімічним заводом . Сілезія була розділена в 1922 році, а шахта Дельбрюк (з шахтою "Гвідо") передана прусській гірничій компанії Preussag . У 1928 році вал Гвідо був закритий, а залізничний вал став транспортувальним валом для екіпажу та матеріалів. Музей Підземний музей знаходиться під поверхнею 320 метрів, а другий рівень представляє шахту 19 століття на висоті 170 метрів. 320 м робить його найглибшою шахтою для відвідувачів у Європі. Він використовує вугілля чорного вугілля № 620 вугільного пласту На ньому представлена тунельна машина Alpina, різак-навантажувач з довгою стінкою AM 50. контейнери для вугілля 250 тонн, конвеєрні стрічки та підвісна залізниця. Він має симуляції гірських катастроф та концертний зал. Існує також виставка, присвячена політично репресованим солдатам-шахтарям 1950-х років. Примітки Коментарі Посилання Офіційний вебсайт [Архівовано 17 квітня 2021 у Wayback Machine.]
Prudential

Prudential je výšková budova nacházející se na náměstí varšavských povstalců v polské metropoli Varšavě. Budova byla postavena v letech 1931 až 1933 ve stylu art deco a po dokončení se stala s výškou 66 metrů nejvyšší budovou Polska a třetí nejvyšší budovou v Evropě (po Edificio Telefónica a Boerentoren). Architekty stavby byli Marcin Weinfeld a Stefan Bryła. Budova byla těžce poškozena během Varšavského povstání v roce 1944. Po druhé světové válce byla zrekonstruována ve stylu socialistického realismu a v roce 1954 otevřená jako Hotel Warszawa. Mezi lety 2010–2018 byla budova zavřená kvůli rekonstrukci a byla přestavena zpět na art deco, v budově je 17 pater. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Prudential na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Prudential na Wikimedia Commons
Prudential House

The Prudential House, officially known now as the Hotel Warszawa, is a historic skyscraper hotel in Warsaw, Poland, located on Warsaw Insurgents Square along Świętokrzyska Street. Built between 1931 and 1933 in the Art Deco style, it served as a base for the British Prudential Insurance Company. It was the tallest building in interwar Poland. History At the time of its construction, the 18-story, 66 m Prudential House was the sixth-tallest skyscraper in Europe, after the Telefónica Building, the Boerentoren, the Ullsteinhaus, the Siemensturm, and the Bel-Air-Turm. Built using a steel framework, it was the tallest building in Warsaw until the Palace of Culture and Science was completed in 1955. Designed by Marcin Weinfeld, the Prudential House included office space on the lower stories and luxury apartments further up. The steel framework, which was innovative at the time, was designed by Stefan Bryła and Wenczesław Poniż. Construction started in 1931 and used over 2 million bricks, 2 thousand tonnes of concrete, and 1,500 tonnes of steel. In 1936, a 27-meter antenna was constructed on the roof by professor Janusz Groszkowski, who started the first television broadcasts in Europe from the facility. The Prudential House soon became a symbol of modern Warsaw and was featured in numerous contemporary films and advertisements. The structure was heavily damaged during World War II, particularly during the Warsaw Uprising, when it was hit by approximately 1,000 artillery shells, including a 2-tonne Karl-Gerät mortar shell, leaving only the steel framework standing. The artillery damage bent the tower sideways, but it survived the war and was featured on numerous anti-war posters. The tower was completely rebuilt after the war as a hotel, and its design style was changed from early modern to socialist realism. The building's original architect, Marcin Weinfeld, adapted the building to its new role as a hotel. The Hotel Warszawa opened in 1954 and included 375 rooms, a large restaurant, a café, and a nightclub. In 2002, the Hotel Warszawa closed and the building was sold. In 2010, it was purchased by the Likus Group, which began a slow and controversial refurbishment. The façade was returned to its pre-war art deco form, while the socialist-realist interior was completely gutted and rebuilt in a contemporary style. In November 2018, the 142-room Hotel Warszawa reopened as a five-star hotel. Gallery See also PAST Architecture of Warsaw List of tallest buildings in Poland References External links Hotel Warszawa official website Emporis Building Database
Prudential

La Prudential House,​ conocida habitualmente como el Prudential, es un rascacielos histórico situado en Varsovia (Polonia). Construido entre 1931 y 1933 en estilo art déco, sirvió como sede de la aseguradora británica Prudential plc. Está situado en la Plaza del Alzamiento de Varsovia, a lo largo de la Calle Świętokrzyska. El Prudential fue el edificio más alto en la Polonia de entreguerras. Historia En el momento de su construcción fue el sexto rascacielos más alto de Europa (tras el Edificio Telefónica, la Boerentoren, la Ullsteinhaus, la Siemensturm y la Tour de Bel-Air) con sus 66 m y dieciocho plantas. Construido con una estructura de acero, fue el edificio más alto de Varsovia hasta que se construyó el Palacio de la Cultura y la Ciencia. El edificio, diseñado por Marcin Weinfeld, albergaba oficinas en las plantas más bajas y apartamentos de lujo en las plantas superiores. La estructura de acero, innovadora para la época, fue diseñada por Stefan Bryła y Wenczesław Poniż. Las obras empezaron en 1931 y en ellas se utilizaron más de dos millones de ladrillos, 2000 toneladas de hormigón y 1500 toneladas de acero. En 1936 el profesor Janusz Groszkowski instaló una antena de 27 metros de altura en la azotea del edificio e inició las primeras emisiones de televisión de Europa desde esas instalaciones. El Prudential pronto se convirtió en un símbolo de la Varsovia moderna y apareció en numerosas películas y anuncios de la época. El Prudential resultó gravemente dañado durante la Segunda Guerra Mundial, particularmente en el Alzamiento de Varsovia, cuando fue alcanzado por unos mil proyectiles de artillería, incluido un mortero de asedio autopropulsado Karl-Gerät de dos toneladas, que dejaron solo la estructura de acero. El daño causado por la artillería dobló la construcción lateralmente, pero sobrevivió a la guerra y apareció en numerosos pósteres antiguerra.​ El edificio fue reconstruido tras la guerra como un hotel, y su estilo pasó del art déco al realismo socialista. El autor del nuevo diseño fue de nuevo Marcin Weinfeld, que adaptó la estructura a su nuevo uso. El Hotel Warszawa abrió sus puertas en 1954 y contenía 375 habitaciones, un gran restaurante, una cafetería y una discoteca.​ En 2002 el hotel cerró y el edificio fue vendido. En 2010 fue adquirido por el Likus Group, que emprendió una lenta y controvertida remodelación. La fachada fue devuelta a su estilo art déco previo a la guerra, mientras que su interior fue renovado completamente en estilo contemporáneo. En noviembre de 2018, el edificio reabrió con el nombre de Hotel Warszawa, un hotel de cinco estrellas con 142 habitaciones.​ Véase también Palacio de la Cultura y la Ciencia Anexo:Edificios más altos de Polonia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Prudential. El edificio en Emporis
Hotel Warszawa

La Prudential House ou Immeuble Prudential, désormais officiellement connue sous le nom d'Hôtel Warszawa, est un hôtel gratte-ciel historique situé à Varsovie, en Pologne, sur la place des Insurgés, le long de la rue Świętokrzyska. Construit entre 1931 et 1933 dans le style Art déco, il abritait le siège de la compagnie d'assurance britannique Prudential. C'était le plus haut bâtiment de la Pologne de l'entre-deux-guerres. Histoire Lors de sa construction, la Prudential House, un immeuble de 18 étages culminant à 66 mètres, était le sixième plus haut gratte-ciel d'Europe, après la Telefónica Building de Madrid, la Boerentoren d'Anvers, l'Ullsteinhaus et la Siemensturm de Berlin, et la Tour Bel-Air de Lausanne. Bâtie sur une structure métallique, elle fut le plus haut bâtiment de Varsovie jusqu'à l'achèvement du Palais de la Culture et de la Science en 1955. Conçue par Marcin Weinfeld, la Prudential House abritait des bureaux aux étages inférieurs et des appartements de luxe aux étages supérieurs. La structure métallique, novatrice pour l'époque, fut conçue par Stefan Bryła et Venčeslav Poniž (en). La construction débuta en 1931 et nécessita plus de 2 millions de briques, 2 000 tonnes de béton et 1 500 tonnes d'acier. En 1936, le professeur Janusz Groszkowski (en) fit construire une antenne de 27 mètres sur le toit de l'immeuble et lança les premières émissions de télévision en Europe depuis ce bâtiment. L'Immeuble Prudential devint rapidement un symbole du Varsovie moderne et apparut dans de nombreux films et publicités de l'époque. L'édifice fut gravement endommagé durant la Seconde Guerre mondiale, notamment lors de l'Insurrection de Varsovie, où il fut touché par environ 1 000 obus d'artillerie, dont un obus de mortier Karl-Gerät de 2 tonnes, ne laissant debout que la charpente métallique. Les dégâts d'artillerie déformèrent la tour, mais elle survécut à la guerre et figura sur de nombreuses affiches pacifistes. La tour fut entièrement reconstruite après la guerre pour devenir un hôtel, et son style architectural passa du modernisme primitif au réalisme socialiste. L'architecte d'origine, Marcin Weinfeld, adapta le bâtiment à sa nouvelle fonction hôtelière. L'hôtel Warszawa ouvrit ses portes en 1954 et comprenait 375 chambres, un grand restaurant, un café et une discothèque. En 2002, l'hôtel Warszawa ferma ses portes et le bâtiment fut vendu. En 2010, il fut racheté par le groupe Likus, qui entreprit une rénovation lente et controversée. La façade retrouva son style Art déco d'avant-guerre, tandis que l'intérieur, de style réaliste socialiste, fut entièrement rénové et reconstruit dans un style contemporain. En novembre 2018, l'hôtel Warszawa, qui compte 142 chambres, a rouvert ses portes en tant qu'hôtel de luxe cinq étoiles. Galerie Voir aussi PAST Références Liens externes Site officiel de l'hôtel Warszawa Ressource relative à l'architecture : The Skyscraper Center Portail de l’hôtellerie Portail de la Pologne Portail de Varsovie