NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Zelowie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zelowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia i architektura Jest to świątynia wybudowana w latach 1931–1933 w stylu modernistycznym. Budowla jest murowana i posiada jedną nawę. Budowlę poświęcił w 1933 roku biskup Kazimierz Tomczak. W 1976 w obchodach 50-lecia parafii uczestniczył biskup Józef Rozwadowski. Do wyposażenia kościoła należą trzy ołtarze: główny poświęcony Matce Bożej Częstochowskiej, boczne, poświęcone: Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, świętemu Antoniemu, organy o 16 głosach i 2 manuałach; 3 dzwony; stacje Drogi Krzyżowej oraz 3 stałe konfesjonały. Tablice pamiątkowe W kościele umieszczone są tablice pamiątkowe ku czci: księdza Jana Grodkiewicza, proboszcza zelowskiego w latach 1925-1934, budowniczego świątyni, więźnia i ofiary niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau (zamordowanego 6 maja 1942), żołnierzy Armii Krajowej i Konspiracyjnego Wojska Polskiego z Zelowa (dziewięć osób, w tym m.in. porucznika Jana Nowaka, ps. Cis, Troja, zastępcy dowódcy obwodu Łask oraz Władysława Rozpędskiego, ps. Ren, komendanta rejonu Zelów), 50-lecia parafii obchodzonego z udziałem biskupa Józefa Rozwadowskiego (1976), 75-lecia parafii (2001). Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina Biskupa w Tarnowie Opolskim

Kościół św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny w Tarnowie Opolskim. Świątynia należy do parafii św. Marcina Biskupa w Tarnowie Opolskim w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Dnia 15 stycznia 1973 roku, pod numerem 1989/73, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z rejestru świętopietrza w archiprezbiteracie strzeleckim z 1447 roku. W 1651 roku został on spalony przez wojska szwedzkie, odbudowany w stylu gotyckim. Obecny kościół zbudowano w latach 1913–1916 z zachowaniem części poprzedniego (zachowane zostało prezbiterium). Konsekrowany został 16 maja 1916 roku przez biskupa pomocniczego Karola Augustyna z diecezji wrocławskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Marcina w Tarnowie Opolskim. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)].
Kościół św. Krzysztofa w Walidrogach

Kościół św. Krzysztofa – rzymskokatolicki kościół filialny w Walidrogach. Świątynia należy do parafii św. Marcina Biskupa w Tarnowie Opolskim w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła filialnego w Walidrogach
Kościół św. Jana Nepomucena w Kosorowicach

Kościół św. Jana Nepomucena – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kosorowicach. Świątynia należy do parafii św. Jana Nepomucena w Kosorowicach w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Kosorowicach został wybudowany w latach 1983–1985. Konsekracji świątyni dokonał arcybiskup Alfons Nossol w 1985 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Jana Nepomucena w Kosorowicach. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-15)]. Zdjęcia kościoła w Kosorowicach
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni – obiekt sakralny znajdujący się w Gdyni przy ul. Armii Krajowej. Składa się z dwóch kościołów: Dolnego – Niepokalanego Serca Maryi II Objawienie Fatimskie i Górnego – Najświętszego Serca Pana Jezusa. Historia Pod koniec 1948 na Śródmieściu stanął prowizoryczny kościół. W dniu 1 stycznia 1949 bp Kazimierz Kowalski erygował przy nim parafię. W latach 1957–1961 wybudowano nowy kościół, wg projektu prof. Jana Borowskiego i inż. Leopolda Taraszkiewicza. 20 grudnia 1961 biskup Kowalski poświęcił kościół, zaś konsekrował go 31 października 1966. W 1975 wybudowano wieżę, poświęconą wraz z dzwonem 21 października 1981. Od 1993 przy kościele działa Kolegium Teologiczne, należące do uniwersytetu im. Kardynała Wyszyńskiego. W latach 1997–98 przebudowano kościół dolny. Zimą msze odbywają się tylko w kościele dolnym. 14 stycznia 2016 Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni został wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków. Na wieży kościoła, która jest jednocześnie najwyższą wieżą kościelną w mieście, wisi jeden dzwon. Nosi imię Redemptor Hominis. Został odlany w 1981 roku w odlewni Janusza Felczyńskiego w Przemyślu. Waży około 2 ton. W 2025 roku przeszedł remont wykonany przez firmę Rduch Bells & Clocks. Wymieniono jego serce oraz napęd. Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom II" (Praca zbiorowa, 2006) Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kątach Opolskich

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kątach Opolskich. Świątynia należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kątach Opolskich w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany w latach 1937–1939. Obsługiwany jest przez księży diecezjalnych. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół NSPJ w Kątach Opolskich. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-01)]. Zdjęcia kościoła w Kątach Opolskich
Kościół Trójcy Świętej w Choruli

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół filialny w Choruli. Świątynia należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kątach Opolskich w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Choruli został wybudowany w latach 1983–1985, z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii w Kątach Opolskich księdza Gerharda Sobotty. Kamień węgielny pod budowę kościoła poświęcił 26 czerwca 1983 roku kardynał Joseph Ratzinger, późniejszy papież Benedykt XVI. Przypisy Linki zewnętrzne Historia budowy kościoła w Choruli Zdjęcia kościoła Trójcy Świętej w Choruli
Kościół św. Wawrzyńca w Wołowie

Kościół św. Wawrzyńca w Wołowie – kościół parafialny w archidiecezji wrocławskiej. Należy do parafii św. Wawrzyńca. Historia Pierwotnie kościół drewniany. Budowę kościoła murowanego z cegły rozpoczęto w 1391 z fundacji księcia Henryka III głogowskiego, nakryto sklepieniami w latach 1406–1408. Odbudowywany po pożarach w 1465 i 1689, został poddany restauracji w 1711. Przebudowany w latach 1471–1483 uzyskuje charakter późnogotycki. Od ok. połowy XVI wieku stał się głównym kościołem luterańskim miasta (tylko w latach 1682–1701 był na krótko zwrócony katolikom). Kościół rozbudowano w 1908 – dobudowano kruchtę od strony zachodniej. Kościół ma czteroprzęsłową prostokątną nawę i wydłużone prezbiterium, zakończone poligonalnie. Kościół jest w całości oskarpowany. Wnętrze trzynawowe, halowe, nakryte jest sklepieniem klasztornym z początków XVIII w., wspartym na kwadratowych filarach, z wyjątkiem prezbiterium nakrytego sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Na murach kościoła znajdują się liczne renesansowe i barokowe epitafia mieszczan wołowskich z okresu od XVI do XVIII w. Od północy między nawą a prezbiterium znajduje się kwadratowa wieża, a obok niej zakrystia. W kościele znajdują się organy Adama Horato Caspariniego z 1715–1717 (częściowo oryginalne) – zachował się bogato zdobiony prospekt, wiele oryginalnych piszczałek oraz elementów wewnątrz organów. Po 1945 kościół został opuszczony i niszczał aż do 1973, kiedy przejęty został przez Kościół katolicki, poświęcony 9 sierpnia 1981 roku, był kościołem pomocniczym aż do 1998, kiedy powstała przy nim druga w mieście parafia rzymskokatolicka. Od 2001 w kościele organizowany jest Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej Cantus Organi. Jak wskazują źródła historyczne, we wrześniu 1504 w świątyni tej został pochowany książę Jan II Szalony. Dzwony Na środkowej kondygnacji wieży wiszą cztery dzwony, odlane w okresie międzywojennym ze staliwa. Przypisy
Kościół św. Karola Boromeusza w Wołowie

Kościół św. Karola Boromeusza w Wołowie - rzymskokatolicki kościół parafialny, drugi po kościele św. Wawrzyńca w tym mieście. Historia Z powodu ostatecznego przyznania luteranom jedynego i największego kościoła w Wołowie (pw. św. Wawrzyńca) na mocy ugody altransztadzkiej w 1707 r., katolicy w Wołowie zostali pozbawieni własnej świątyni. Wówczas, przy pomocy zakonu karmelitów z Głębowic oraz panującego rodu cesarskiego Habsburgów, zaczęto wznosić w mieście klasztor i kościół zakonu karmelitów, który miał prowadzić rekatolicyzację regionu. 20 lipca 1713 r. dokonano uroczystego poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę klasztoru, uczynił to ówczesny opat cystersów lubiąskich Ludwik Banek. Budowę klasztoru i kościoła zakończono w 1724 r., a konsekracja kościoła odbyła się 1 sierpnia 1730 r. Kościół i klasztor spłonął podczas wielkiego pożaru miasta w 1781 r., a po 1785 r. został odbudowany. W 1791 r. zawieszono na wieży mały dzwon. Obecny zawieszono w 1926 r. nadając mu imię patrona kościoła. 23 listopada 1810 r. na mocy edyktu króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III nastąpiła sekularyzacja klasztoru i kościoła. W 1812 r. kościół został przekazany parafii katolickiej wraz z północnym skrzydłem klasztoru. Pomieszczenia poklasztorne po wschodniej stronie zostały przebudowane i zamienione na pruskie koszary wojskowe. Architektura Kościół to budowla jednonawowa z rzędami bocznych kaplic, na planie prostokąta, główna nawa posiada cztery przęsła oddzielone łukiem tęczowym od niższego i węższego prezbiterium. Sklepienie kolebkowe. Przy prezbiterium znajdują się empory z podwójnymi oknami. Główną zachodnią elewację barokowego kościoła, zwieńczoną potrójnym szczytem, zdobią umieszczone w niszach figury: prorokini Anna i starzec Symeon. Na osi środkowej znajduje się barokowy portal. Nad wejściem do kościoła umieszczono dwa herby: Habsburgów i Zakonu Karmelitów. Kościół jak wiele budowli barokowych nie posiada wieży, lecz ma jedynie drewnianą sygnaturkę. Jednym z ciekawszych zabytków klasztoru jest późnogotycka figura N.M.Panny umieszczona nad furtą klasztorną (wejściem bocznym), pochodząca prawdopodobnie z XV wieku. Rokokowy ołtarz główny ozdabia obraz Apoteoza św. Karola Boromeusza z 1721 r. (malarz: Jeremiasz Józef Knechtel). Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1919 roku jako opus 1061. Instrument posiada wiatrownice stożkowe oraz pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nakle

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nakle. Świątynia należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nakle w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Nakle został wybudowany w latach 1938–1940. Jego zewnętrzna elewacja została wykonana z kamienia. Organy wybudował Carl Berschdorf po 1940 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła w Nakle
Klasztor w Głębowicach

Klasztor w Głębowicach – zabytkowy klasztor w zespole klasztornym karmelitów w Głębowicach. Historia Kościół parafialny św. Eliasza Proroka, był wzmiankowany w 1598 r. Obecny klasztor wraz z kościołem klasztornym zakonu karmelitów trzewiczkowych został ufundowany w 1676 r. przez J. A. de Garniera, który zmarł cztery lata później i został pochowany w przyklasztornym kościele. Należące do niego majątki odziedziczył bratanek Leopold Heinrich junior baron von Garnier. Po bezpotomnej śmierci Leopolda Heinricha dobra przeszły na własność wrocławskiego zakonu jezuitów. Kościół klasztorny był spalony w 1743 r., odbudowany w latach 1746-1762 i restaurowany w 1960 r. Jednonawowy, z rzędami kaplic i nie wydzielonym prezbiterium, o wnętrzu nakrytym sklepieniami żaglastymi na gurtach spływających na przyścienne pilastry. Elewacje dzielone pilastrami na postumentach, najokazalsza zachodnia, zwieńczona wolutowym szczytem i trójkątnym tympanonem. Bogate i jednolite stylowo wyposażenie wnętrza, pochodzi z epoki baroku z poł. XVIII w. Klasztor pozostawał siedzibą zakonu karmelitów do 1810 r., kiedy nastąpiła sekularyzacja dóbr zakonnych przez Królestwo Prus. Kościół klasztorny stał się siedzibą miejscowej parafii katolickiej, a budynek klasztorny przejęło państwo pruskie i został zamieniony na gorzelnię. Po II wojnie światowej gorzelnia nie wznowiła produkcji, a cały zespół klasztorny przejął PGR i Samopomoc Chłopska. Budynki uległy znacznej dewastacji, a większość wyposażenia rozgrabiono. W 1995 r. ks. kardynał Henryk Gulbinowicz wystąpił z inicjatywą odnowy klasztoru, delegując ks. Jarosława Olejnika do objęcia parafii w Głębowicach. Przy pomocy władz lokalnych w 1998 r. przekazano budynki byłego klasztoru na własność miejscowej parafii. Od tego czasu rozpoczął się remont kościoła (który otrzymał wezwanie NMP z Góry Karmel), plebanii, a w końcu klasztoru. Prace nad odbudową klasztoru trwały cztery lata i były dofinansowane ze środków Unii Europejskiej. Budynek byłego klasztoru będzie służył jako baza noclegowo-turystyczna przede wszystkim dla uczestników rekolekcji. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Częstochowie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Częstochowie – kościół parafialny pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego w Częstochowie, w dzielnicy Gnaszyn-Kawodrza. Historia Do końca 1946 roku nabożeństwa były sprawowane w kaplicy urządzonej w wynajętym domu mieszkalnym w Gnaszynie. Staraniem pierwszego ekspozyta ks. Józefa Cieślaka zakupiono ziemię pod kościół i zgromadzono częściowo materiał budowlany, który na początku okupacji zabrali Niemcy. Z inicjatywy ks. Kazimierza Sowały zbudowano w 1946 roku kościół, który został poświęcony w tym samym roku 15 grudnia przez biskupa Stanisława Czajkę. Kościół ten okazał się jednak zbyt mały. Starania o postawienie większej świątyni podjął ks. Wacław Stępień, który pozwolenie na tę inwestycję otrzymał od władz państwowych dopiero 23 czerwca 1981 roku. Budowę kontynuował kolejny proboszcz ks. Czesław Olczak, który urządził wnętrze kościoła, upiększył i je wyposażył. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał biskup Stanisław Nowak 27 maja 1990 roku. Do ważniejszych prac wykonanych w kościele, po 2000 roku należą m.in. malowanie świątyni, gruntowny remont organów, sprawienie sedili oraz ławek do kaplicy Bożego Miłosierdzia. Przypisy
Kaplica św. Rocha w Widawie

Kaplica św. Rocha – rzymskokatolicka kaplica należąca do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie. Znajduje się na cmentarzu grzebalnym przy ul. Rocha. Kaplica znajduje się w centralnej części widawskiego cmentarza, na wzniesieniu. Została zbudowana z cegły dzięki staraniom księdza Stanisława Maniewskiego w 1893 roku na miejscu poprzedniej, spalonej, wzniesionej z drewna modrzewiowego w pierwszej połowie XVII wieku. Do wyposażenia kaplicy należą: drewniany ołtarz ozdobiony rzeźbami przedstawiającymi postać św. Rocha, ambonka i chórek. W kaplicy odprawiane są Msze Święte w dniach: 16 sierpnia – święto patrona św. Rocha, 1 listopada – Uroczystość Wszystkich Świętych. Przypisy
Kaplica Lubomirskich w Przeworsku

Kaplica Lubomirskich w Przeworsku – kaplica domowa znajdująca się w Pałacu Lubomirskich w Przeworsku. Budynek i jego wnętrze Kaplicę wzniesiono w 1827 w ramach rozbudowy Pałacu Lubomirskich w Przeworsku. Jej budową kierował Antoni Bauman, syn Fryderyka. Powstał wówczas parterowy budynek, na rzucie kwadratu, przykryty dwuspadowym dachem. Wnętrze kaplicy zdobi plafon z wyobrażeniem Ducha Świętego na suficie, sztukateria w formie fryzu kwiatowego obiegającego styk ścian z sufitem oraz stiuk imitujący polerowany marmur na ścianach. W 1850 roku wyposażenie obejmowało ołtarz, lichtarze, paramenty liturgiczne oraz obrazy: Boga Ojca i Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus i św. Janem Chrzcicielem. Funkcjonowanie kaplicy Kaplica służyła kolejnym właścicielom pałacu i ich rodzinie. Schematyzmy diecezji przemyskiej z XIX i pocz. XX wieku informują, że w pałacu przeworskim znajdowała się kaplica prywatna przystosowana do odprawiania Mszy Świętych. Nie podają jednak jej wezwania kaplicy. Obsługiwana była przez kapłanów z parafii Ducha Świętego w Przeworsku, a także okolicznościowo przez bernardynów z miejscowego klasztoru. Przez kilka lat po opuszczeniu pałacu przez Lubomirskich obiekt utrzymał swoją funkcję. Okazjonalnie odprawiano tu Msze święte z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja (1946), czy Święta Ludowego (1947). W 1953 wyposażenie kaplicy (m.in. konfesjonał, chrzcielnica, klęczniki, lichtarze) trafiło do Świętoniowej, na prośbę tamtejszej parafii, gdyż rok wcześniej miejscowy kościół uległ spaleniu. Na przełomie lat 50/60. XX w. budynku dawnej kaplicy miał siedzibę oddział Spółdzielni Inwalidów „Dozór Mienia” w Rzeszowie, następnie muzealny magazyn. Po przeprowadzeniu w latach 80. XX w. remontu konserwatorskiego, obiekt przeznaczono na bibliotekę muzealną. Kaplica współcześnie W 2023 roku został przeprowadzony remont kaplicy, poprzedzony przeniesieniem biblioteki do innego pomieszczenia, polegający na odczyszczeniu, usunięciu wtórnych nawarstwień, uzupełnieniu ubytków sztukaterii, konserwacji stiuków, odtworzeniu posadzki. 19 stycznia 2024 roku podczas pogrzebu państwowego w kaplicy została wystawiona trumna ze szczątkami księcia Andrzeja Lubomirskiego, które sprowadzono z Brazylii. Stąd wyruszył kondukt pogrzebowy do Bazyliki Ducha Świętego, gdzie pochowano ordynata. 26 stycznia 2025 roku odbyło się poświęcenie kaplicy, którego dokonał ks. Tadeusz Gramatyka, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Przeworsku, na której terenie znajduje się obiekt. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele rodziny dawnych właścicieli pałacu. Kaplica jest odtąd udostępniona do zwiedzania, służy celom ekspozycyjnym, jako pierwsza została w niej zaprezentowana wystawa "Powrót Ordynata", na której znalazły się zdjęcia z pogrzebu Andrzeja Lubomirskiego, a także przedmioty z wyposażenia - krucyfiks i lichtarz. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Załężu

Kościół św. Jana Chrzciciela w Załężu – kościół rzymskokatolicki, dawny parafialny pw. św. Jana Chrzciciela w Załężu wzniesiony w 1760. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego (trasa VIII – jasielsko-dębicko-ropczycka). Historia W 1325 istniała już parafia w Załężu i należała do dekanatu w Zręcinie. Pierwszy kościół powstał zapewne w XIV wieku. Obecny pochodzi z 1760. Konsekrowany przez przemyskiego biskupa pomocniczego Michała Sierakowskiego 7 października 1783. Znacznie przebudowywany: w 1883 dostawiono kaplice boczne; w 1951 usunięto ściany oddzielające nawę od kaplic bocznych, co przekształciło budowlę w trójnawową; w 1952 do południowej ściany prezbiterium dobudowano salkę katechetyczną; w 1960 wybudowano wieżę. Po zbudowaniu nowego kościoła w 2000 świątynia nieużytkowana kultowo. Trwa rozpoczęty w 2014 remont kościoła. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna, posadowiona na kamiennych fundamentach. Do większej nawy głównej połączonej arkadami z nawami bocznymi przylega od strony wschodniej węższe prostokątne, zamknięte trójbocznie prezbiterium z zakrystią od północy i dobudówką od południa. Od strony zachodniej do korpusu nawy przylega wieża konstrukcji słupowo-ramowej z izbicą pozorną, z kruchtą w przyziemiu dekorowaną na zewnątrz pilastrami. Nad prezbiterium wieżyczka z sygnaturką, zwieńczona cebulastym hełmem z latarnią. Dach główny jednokalenicowy i pozostałe daszki kryte blachą. Ściany zewnętrzne pionowo oszalowane deskami. Wewnątrz strop płaski z fasetą. Na ścianach i stropie polichromia o formach secesyjnych z 1777, odnowiona w końcu XIX wieku. Nad wejściem wsparty na filarach chór organowy z wizerunkiem króla Dawida grającego na harfie. Ambona z wizerunkami ewangelistów na płycinach. Na wyposażeniu ołtarz główny i przy tęczy dwa drewniane boczne: północny z obrazem Trójcy Świętej i południowy św. Józefa z Dzieciątkiem. Do nowego kościoła przeniesiono natomiast inne cenne elementy wyposażenia pochodzące ze starszego kościoła: gotycki obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii, z około 1480 z ołtarza głównego; gotycki obraz Matki Bożej Apokaliptycznej na złotym tle, na desce, z donatorami herbu Radwan, z około 1480 z prezbiterium; drewniany krucyfiks z pierwszej połowy XVI wieku Otoczenie kościoła Kościół ogrodzony jest murem z bramą z 1870 wpisanymi do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, str. 165-166 ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 323-324, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Załęże
Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Przyworach

Kościół Matki Boskiej Anielskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Przyworach. Świątynia należy do parafii Matki Boskiej Anielskiej w Przyworach w dekanacie Kamień Śląski, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kamień węgielny pod budowę kościoła w Przyworach został wmurowany w 1922 roku. Kościół wybudowano w 1923, poświęcono 21 maja 1923 roku. 2 sierpnia 1981 roku, została erygowana parafia w Przyworach. Kościół stał się zatem kościołem parafialnym. Architektura i wnętrze kościoła Ołtarz główny przedstawia Matkę Boską Królową Anielską. Po obu jego stronach znajdują się witraże: z lewej strony Serca Pana Jezusa, a z prawej Niepokalanego Serca Maryi. Prezbiterium od nawy głównej oddzielają częściowo balaski. Z prezbiterium wchodzi się do dwóch zakrystii. Przed prezbiterium znajdują się dwa boczne ołtarze. Z lewej strony kościoła znajdowała się ambona, która w latach 70. XX wieku, została rozebrana. Okna zdobią witraże świętych: św. Jana Nepomucena, św. Urbana, św. Rocha, św. Barbary, św. Jadwigi, św. Anny. Pod chórem znajdują się figury św. Antoniego i św. Jana Nepomucena oraz obraz przedstawiający św. Judę Tadeusza. Początkowo kościół zdobiła drewniana wieżyczka z dzwonem, dopiero w 1939 roku domurowano wieżę kościelną i usytuowano w niej 3 dzwony. Przypisy Bibliografia Ernst Ledwoch, Aus der Geschichte der Gemeinde Przywor w: „Oppelner Heimatblatt” Nr 4 (1933), tłum. Małgorzata Nowak-Daniel. „Rocznik Diecezji Opolskiej”. 1996, Opole 1996. Linki zewnętrzne Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Przyworach. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-15)].
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Wójtowej

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Wójtowej – kościół rzymskokatolicki, dawny parafialny pw. Świętego Bartłomieja Apostoła w Wójtowej, drewniany, późnogotycki z XVI wieku. Prawie całe wyposażenie zabytkowej świątyni zostało przeniesione do nowego kościoła wybudowanego w latach 1990-94, a jego najcenniejszy element gotycko-renesansowy tryptyk znajduje się w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie. Historia Kościół zbudowany został na początku XVI wieku, najprawdopodobniej krótko przed rokiem 1513. Był przebudowywany w 1737, kiedy przedłużono nawę i w 1918. Murowaną kaplicę i zakrystię dobudowano w 1934. Remontowany w 1962 i 2003. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Do większej nawy z kruchtą, przylega od strony wschodniej węższe prostokątne, zamknięte trójbocznie prezbiterium z zakrystią od północy i drugą murowaną od południa. Ściany oszalowane pionowymi deskami. Dach dwukalenicowy pokryty blachą. Nad prezbiterium wieżyczka z sygnaturką, zwieńczona cebulastym hełmem z latarnią. Wewnątrz polichromia figuralna z 1939 roku i chór muzyczny z organami z 1867 zakupionymi przez proboszcza Antoniego Dobrzańskiego. Na wyposażeniu: ołtarz główny z elementami barokowymi pochodzi z połowy XVII wieku; w kaplicy bocznej ołtarz barokowy, również z połowy XVII wieku z późnorenesansowym tabernakulum z okolicznościowym napisem, datą 1611 i herbem Nałęcz plebana wójtowskiego, Zygmunta Jareckiego; późnogotycka chrzcielnica. Na belce tęczowej rzeźba ludowa przedstawiająca Grupą Pasji. Otoczenie kościoła Obok kościoła znajduje się murowana z cegły dzwonnica typu parawanowego z 1959 z trzema dzwonami. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Sebastian Wypych Kościoły drewniane Karpat i Podkarpacia, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2001, str. 164-165 ISBN 83-85557-88-1, ISBN 83-85368-79-5 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Wójtowa