NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kopalnia Węgla Kamiennego Rydułtowy

Kopalnia Węgla Kamiennego Rydułtowy – kopalnia węgla kamiennego wybudowana w 1806 r. w Rydułtowach. Pierwotnie nosiła nazwę „Charlotte”, a po II wojnie światowej została przemianowana na „Rydułtowy”. Jako kopalnia funkcjonowała samodzielnie do marca 2004 r., jako KWK Rydułtowy-Anna – „Ruch Rydułtowy” działała do 30 VI 2016. Po przekazaniu do PGG działa jako jeden z 4 oddziałów zespolonych KWK ROW. Historia Początki kopalni „Rydułtowy” sięgają 1806 r., kiedy to Fryderyk von Sack i jego żona Liza von Sack uruchomili kopalnię pod nazwą „Charlotte” w pobliskiej Czernicy, jednak z powodów geologicznych i po wyeksploatowaniu „Charlotte” została przeniesiona do sąsiedniej miejscowości Rydułtowy. Była to największa kopalnia w okolicy i jako pierwsza w regionie otrzymała maszynę parową. W 1855 r. w pobliżu zakładu powstała linia kolejowa. Kopalnia w granicach Polski znalazła się w 1922 r. Efekty nadchodzącego wielkiego kryzysu gospodarczego, można było zauważyć już w 1927 r., kiedy zatrudnienie w „Charlotte” spadło o 50% w stosunku do tego z 1920 r. Złą sytuację pogorszyła redukcja etatów w 1931 r.; zwolniono wtedy tysiąc robotników i ponad stu pracowników umysłowych. 1 kwietnia 1932 r. kopalnię zamknięto na cztery lata. W 1940 roku w kopalni Charlotte (Rydułtowy) pracowało 1218 górników, a cztery lata później 3582. Po II wojnie światowej, zmieniono nazwę zakładu na „Rydułtowy”. W latach 1975–1991 nosiła nazwę „Kopalnia Węgla Kamiennego Rydułtowy w Wodzisławiu Śląskim” (Rydułtowy były wówczas dzielnicą Wodzisławia). W marcu 2004 r. oficjalnie połączono kopalnie Anna i Rydułtowy, od tej pory KWK Rydułtowy działała jako „Ruch Rydułtowy” KWK Rydułtowy-Anna. W 2016 roku Oddział KWK „Rydułtowy-Anna” został ponownie rozdzielony na dwa oddziały: KWK Rydułtowy i KWK „Anna”. KWK Rydułtowy weszła w skład Polskiej Grupy Górniczej. Oddział ten jest najstarszym czynnym zakładem wydobywczym na Górnym Śląsku. Eksploatacja Obszar górniczy kopalni Rydułtowy wynosi 46,0 km². Złoże kopalni „Rydułtowy” pod względem administracyjnym leży w południowej części województwa śląskiego, na terenach miast Rydułtowy, Pszów, Radlin w powiecie wodzisławskim i Rybnika oraz gmin Gaszowice i Jejkowice. Najgłębsze czynne wyrobiska kopalni znajdują się na głębokości 1210 m, co czyni kopalnie Rydułtowy jednym z najgłębszych zakładów w Polsce. Kopalnię zabezpiecza Okręgowa Stacja Ratownictwa Górniczego w Wodzisławiu Śląskim. Zobacz też Kopalnia Węgla Kamiennego Rydułtowy-Anna Hałda w Rydułtowach MS Kopalnia Rydułtowy Rydułtowy (stacja kolejowa) Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984. ISBN 83-00-00648-6. Linki zewnętrzne Kompania Węglowa, informacje o KWK Rydułtowy-Anna. kwsa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Kopańcu

Parafia św. Antoniego Padewskiego w Kopańcu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Szklarska Poręba w diecezji legnickiej. Erygowana w 1977. Miejscowości należące do parafii: Antoniów, Chromiec, Kopaniec, Kromnów. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Szklarska Poręba rzymskokatolicka parafia pw. św. Antoniego Padewskiego. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Michała Archanioła w Koskowicach

Parafia św. Michała Archanioła w Koskowicach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Legnica Wschód w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1923. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Grzybiany, Kłębanowice, Koskowice, Rogoźnik, Taczalin i Ziemnice Przypisy Bibliografia Parafia pw. św. Michała Archanioła. diecezja.legnica.pl. [dostęp 2024-04-19]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Kościół ewangelicki w Ryczywole

Kościół ewangelicki w Ryczywole – protestancka budowla sakralna w miejscowości Ryczywół zlokalizowana przy ul. Czarnkowskiej. Historia Wzniesiony w latach 1896-1898 ze środków i na potrzeby lokalnej parafii ewangelickiej. Kluczową rolę w procesie budowy odegrał Peter Hoffmann, właściciel majątku Łopiszewo. Jest to jeden z najstarszych budynków murowanych na terenie gminy Ryczywół. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Oborniki-Chodzież Ewangelickiego Kościoła Unijnego Funkcję sakralną pełnił do 1945. Jest własnością gminy Ryczywół. W 2007 został wpisany do rejestru zabytków. W 2014 rozpoczęto jego remont z zamiarem nadania mu funkcji użyteczności publicznej. Architektura Jest to kościół jednonawowy wzniesiony w stylu neogotyckim. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja i galeria zdjęć kościoła ewangelickiego w Ryczywole (dostęp: 25-11-2014). Witryna z galerią fotografii kościoła ewangelickiego w Ryczywole z różnych momentów historycznych (dostęp: 25-11-2014).
Kościół św. Marii Magdaleny w Łęcznej

Kościół św. Marii Magdaleny w Łęcznej – renesansowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Łęcznej wybudowany w latach 1618-1631. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Historia Kościół wybudowany w latach 1618-1631 w stylu późnego renesansu. Jego fundatorem był ówczesny dziedzic Łęcznej Adam Noskowski, a budowniczym najprawdopodobniej Jan Wolff - czołowy murator ordynacji zamojskiej. W 1631 r. konsekrowany przez bp. Tomasza Oborskiego. Architektura Bryła budynku Kościół murowany z kamienia i cegły. Świątynia ma kształt krzyża o długości około 45 i szerokości 20 metrów. Jednonawowa, prostokątna, czteroprzęsłowa, posiada prezbiterium niższe i węższe od nawy, a także przylegające dwie prostokątne kaplice - po stronie północnej i południowej. Fasada jednokondygnacyjna, trójprzęsłowa, rozczłonkowana pilastrami. Obok prezbiterium zakrystia. Wystrój wnętrza Wewnątrz kościoła znajduje się pięć barokowych ołtarzy z XVIII w., w tym ołtarz główny z elementami rokokowymi, zabytkowe obrazy oraz rzeźby. W kościele znajduje się barokowy portret Jana III Sobieskiego oraz Wacława Rzewuskiego, dziedzica Łęcznej. W obu kościelnych kaplicach zachowały się fragmenty renesansowych sztukaterii, a pod kościołem krypta, w której pochowano m.in. kilku łęczyńskich dziedziców z rodu Noskowskich i Firlejów. Otoczenie Dzwonnica przykościelna – późnobarokowa postawiona na planie czworokąta. Wybudowana po 1781 r., a przed 1805 r. W 1805 r. wyposażona była w cztery dzwony. W 1959 r. dzwonnica wyposażona została w trzy nowe dzwony, a dodatkowy czwarty zamontowano w 1966 r. Budynek dawnej plebanii – drewniany budynek dawnej plebanii w Łęcznej zbudowany około 1858 roku przez księdza proboszcza Bolesława Wrześniewskiego. Mansjonaria – późnobarokowy, murowany budynek pierwotnie przeznaczony dla księży mansjonarzy. W 1930 r. dach łamany polski zastąpiono mansardowym. Korytarze posiadają sklepienia kolebkowe i kolebkowo-krzyżowe. Obecnie budynek pełni funkcję plebanii. Cmentarz Ogrodzenie Wykaz kapłanów pracujących w parafii w latach 1805/07-1939 źródło Onufry Rutkowski Szymon Wójcicki Florian Monasterski Andrzej Paczewski Franciszek Brzozowski Bernard Machlarski Maksymilian Wrześniewski Ignacy Skupiewski Ignacy Markowski Bolesław Wrześniewski Piotr Mystkowski Józef Szumiak Michał Turski Gustaw Łaski Włodzimierz Grzędziński Adam Pieńkowski Wacław Krasuski Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Wolsztynie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Wolsztynie – kościół filialny rzymskokatolickiej parafii Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Wolsztynie. Historia Zbudowany został jako kościół ewangelicki w latach 1830-1832. Część środków na budowę pochodziło z kasy królewskiej Fryderyka Wilhelma III. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Wolsztyn-Nowy Tomyśl Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1937 parafia miała 2112 wiernych. W maju 1945 został przejęty przez Kościół katolicki. Wtedy to proboszcz fary wolsztyńskiej ks. Antoni Gryczka dokonał poświęcenia kościoła na potrzeby kultu katolickiego. W 1956 dokonano gruntownego remontu świątyni. W 1974 ułożono nową posadzkę. W 1986 wyremontowano organy. Architektura Plany kościoła powstały w Pruskiej Wyższej Szkole Budowlanej. Obiekt wzniesiony został w stylu eklektycznym. Jest to świątynia halowa, trójnawowa, „z wydzielonym prezbiterium i zakrystią, przykryta dachem dwuspadowym z pięciokondygnacyjną wieżą zakończoną stożkowym hełmem. Wnętrze zboru przesklepiono stropem o dekoracji kasetonowej, okna ujęto półkolistymi obramieniami, ściany nawy rozczłonowano trójkondygnacyjnymi balkonami”. Organy zostały zbudowane w 1832 przez pruskiego organmistrza królewskiego Samuela Ludwiga Hartiga. Na wieży znajdują się 3 dzwony, których mechanizm nie został zelektryfikowany - dzwoni się ręcznie. Na wieży budynku znajduje się jeden z najstarszych zachowanych i wciąż czynny zegar produkcji manufaktury Johanna Gottlieba Hadanka z Hoyerswerdy (z około 1840 roku). Producent, znany później jako "Hadank und Sohn", działał do 1889 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł Wojciecha Lisa pt. „Tajemnice Kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego w Wolsztynie” w „Głosie Wolsztyńskim” nr 13 z 2010 Historia dawnej parafii ewangelickiej w Wolsztynie (dostęp: 2014-11-16).
Kościół Chrystusa Miłosiernego w Dęblinie

Kościół Chrystusa Miłosiernego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Dęblinie, wzniesiony w 1781 jako unicka cerkiew w Łosicach, przeniesiony do Dęblina w 1929. Historia Cerkiew Cerkiew prawosławna w Łosicach mogła istnieć już w 1264, kolejne wzmianki o niej pochodzą z 1428. Nosiła wezwanie Zaśnięcia Matki Bożej. Działająca przy niej parafia najprawdopodobniej przyjęła unię w 1648. Na miejscu dawnej cerkwi prawosławnej w 1781 wzniesiono nową drewnianą budowlę sakralną, w 1796 wstawiono do niej organy. Parafia w Łosicach w 1875, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, pod przymusem wróciła do wyznania prawosławnego. Została odremontowana i w 1887 powtórnie poświęcona przez arcybiskupa chełmsko-warszawskiego Leoncjusza, który przekazał do świątyni ikonostas pierwotnie znajdujący się w domowej cerkwi przy rezydencji prawosławnych biskupów chełmsko-warszawskich. W 1909 obiekt został odremontowany, zaś rok później dostawiono do niego dwa ganki, wyremontowano zewnętrzną fasadę frontową i ikonostas. Kościół W 1919 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Nie był jednak użytkowany, gdyż w Łosicach istniał już parafialny kościół św. Zygmunta. W związku z tym obiekt sakralny popadał w ruinę. W 1923 pojawiła się koncepcja rozebrania budynku i budowy szkoły z pozyskanego materiału. Z planu tego zrezygnowano, ostatecznie w 1929 biskup podlaski Henryk Przeździecki zgodził się na sprzedaż obiektu nowo utworzonej parafii w Dęblinie. W 1960 obiekt został rozbudowany o zakrystię i trzecią nawę, zaś cztery lata później - wyremontowany. W 1975 parafia św. Piusa V podjęła budowę nowego kościoła. Po jego wyświęceniu starszą świątynię przekazano kolejnej parafii w Dęblinie. Architektura Jest to budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, szalowana, bazylikowa, trójnawowa, z nawami rozdzielonymi parami czworobocznych kolumn. Dachy kościoła są pulpitowe i dwuspadowe, kryte blachą. We wnętrzu obiektu znajduje się rokokowy ołtarz główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego w polu głównym i wyobrażeniem Trójcy Świętej w zwieńczeniu, wykonany w II poł. XVII w. Z XVIII stulecia pochodzą natomiast ołtarze boczne, również wykonane w stylu rokoko, uzupełnione następnie o nowe elementy. W tym samym wieku wykonano drzwi prowadzące na ambonę, z wizerunkiem archanioła Gabriela. W kościele znajduje się chór muzyczny, a na nim XVII-wieczne organy znajdujące się pierwotnie w kościele w Rykach. Z XVIII wieku pochodzą natomiast kielich mszalny i ludowy krucyfiks w przedsionku. Przypisy
Kościół ewangelicki w Rydzynie

Kościół ewangelicki w Rydzynie – świątynia dawnej parafii Ewangelickiego Kościoła Unijnego położona przy ul. Wolności w Rydzynie. Obecnie pełni funkcję sali koncertowej. Historia Obiekt został zbudowany w latach 1779-1783 według projektu I. Graffa w stylu późnobarokowym. Pierwotnie nosił nazwę św. Jakuba, później Świętego Krzyża. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Leszno Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po długim okresie zaniedbania, w 1996 kościół został wyremontowany i zaadaptowany na salę koncertową Architektura Wzniesiony z czerwonej cegły, nieotynkowany. Posiada trójspadowy dach. Wieża jest zakończona kopulastym hełmem. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja i fotografie kościoła ewangelickiego w Rydzynie (dostęp: 15-11-2014).
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Gostyninie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Gostyninie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Gostyninie. Jest siedzibą parafii św. Marcina. Architektura i historia Świątynia została zbudowana w stylu modernistycznym w latach 1969–1978. Stanęła na fundamentach rozebranego przez okupantów niemieckich w latach 1941–1942 wcześniejszego, neoromańskiego kościoła parafialnego. Projektantami byli architekt Władysław Pieńkowski oraz malarz Bohdan Urbanowicz. Inicjatorem budowy był ks. Józef Gerwatowski. Obiekt konsekrował biskup Bogdan Marian Sikorski w dniu 17 września 1978. Galeria Przypisy
Kościół św. Bernardyna w Grybowie

Kościół św. Bernardyna ze Sieny – drewniany kościół, który znajdował się w Grybowie po wschodniej stronie miasta, w sąsiedztwie starej plebanii. Zniszczony podczas II wojny światowej. Historia Kościół został wzniesiony w 1455 za sprawą niejakiego Braniriusa. Świadczy o tym napis wyryty na drewnianych bliźniaczych odrzwiach głównego wejścia do nawy. Jego wybudowanie wiązało się z początkowym okresem rozpowszechniania się na terenie Małopolski kultu św. Bernardyna, założyciela zakonu bernardynów. Kościół spłonął 17 stycznia 1945 podczas wypierania z Grybowa przez Rosjan wojsk niemieckich. Na miejscu, w którym znajdował się ów kościół, został wzniesiony z inicjatywy księdza Adama Kaźmierczaka niski murek z kamienia łamanego, odwzorowywujący obrys jego ścian. Architektura Był to obiekt drewniany, konstrukcji zrębowej, z kwadratową niemal nawą o ściętych narożnikach oraz trójbocznie zakończonym prezbiterium. Miał szalowane ściany i wysoki czterospadowy dach, na którym wznosiła się niewielka wieżyczka na sygnaturkę. Przy jego zachodniej, przeprutej w strefie podokapowej trzema oknami, ścianie znajdowała się niewielka drewniana przybudówka nakryta dachem siodłowym, mieszcząca przedsionek, z którego wejście, ujęte we wspomniane wyżej bliźniacze odrzwia, wprowadzało do nawy. Wnętrze nakrywały płaskie stropy z dekoracją malarską. W nawie głównej elementem kompozycji był okrąg z wizerunkiem Chrystusa przedstawionego w półpostaci, a wykonany – według określenia Stanisława Tomkiewicza – w stylu bizantyjsko-ruskim. W końcu XIX w. deski z tym malowidłem zostały przeniesione do kruchty zachodniej. Bibliografia Grybów. Studia z dziejów miasta i regionu, DanutaD. Quirini-Popławska, t. III, Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1995, ISBN 83-7052-235-1, OCLC 77509602 .
Kościół św. Piotra i Pawła w Skrzynkach

Kościół św. Piotra i Pawła w Skrzynkach – kościół parafialny przynależny diecezji włocławskiej i dekanatu kowalskiego. Kościół jest położony w województwie Kujawsko-Pomorskim, powiecie Włocławskim i w gminie Baruchowo. Świątynia została zbudowana w 1958 roku jako owczarnia. W dniu 8 czerwca została poświęcona przez dziekana kowalskiego i w ten sposób zaczęła służyć wiernym okolicznych miejscowości. W 1970 roku biskup Jan Zaręba utworzył przy kaplicy ośrodek duszpasterski, a w dniu 2 lutego 1972 roku erygował parafię. W ten sposób owczarnia (ciągle jeszcze nie zatwierdzona przez władze państwowe) zaczęła pełnić rolę kościoła parafialnego. W dniu 16 października 2014 roku została zakończona przebudowa prezbiterium, w którym ksiądz biskup Wiesław Mering dokonał konsekracji nowego ołtarza. Od tego czasu jest to kościół parafialny z prawdziwego zdarzenia. Data nie została wybrana przypadkowo, ponieważ w czasie konsekracji ołtarza zostały przekazane parafii relikwie świętego Jana Pawła II. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Solcu

Kościół św. Wojciecha w Solcu – kościół parafialny w diecezji płockiej w dekanacie gostynińskim. Kościół jest położony w województwie mazowieckim w powiecie gostynińskim w gminie Gostynin. Historia Parafia pod wezwaniem św. Wojciecha powstała prawdopodobnie w XV w., choć pierwsza wzmianka na jego temat pochodzi dopiero z roku 1506. Z wizytacji odbytej w 1609 r. wiadomo, że kościół był drewniany. W połowie XVII w. zastąpiono go nowym, także drewnianym. Ówczesna świątynia wyposażona była w dwa ołtarze: św. Wojciecha i św. Antoniego. Remontowano ją w latach 1790 i 1858. Obecny kościół zbudowany został w latach 1891-1902 według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego, ale ostatecznie ukończony w 1923 r. W tym samym roku konsekrował go kard. Aleksander Kakowski. Polichromię wnętrza wykonał Leon Zdziarski. W 1939 r. świątynia uległa uszkodzeniu. Odbudowano ją w 1952 r. W czasie okupacji, po aresztowaniu ks. Antoniego Szałkiewicza w 1940 r., który zginął w Dachau, kościół był zamknięty. Budynek jest utrzymany w stylu neogotyckim, murowany, z cegły na zaprawie cementowo-wapiennej, nieotynkowany z zewnątrz, z wieżą o wysokości 57 m. Wewnątrz przekryty jest sklepieniami krzyżowymi, a w zakrystii stropem płaskim. Więźba dachowa jest drewniana, wieszarowa. Dach jest dwuspadowy, kryty blachą miedzianą, nad prezbiterium znajduje się dach namiotowy, nad bocznymi pomieszczeniami – dwuspadowe. Czasy teraźniejsze Obecnie są trzy ołtarze: główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego oraz boczne Matki Boskiej Częstochowskiej i Św. Wojciecha. We wnętrzu kościoła znajdują się: obraz Matki Boskiej Bolesnej w ażurowej ramie – kopia według Sassoferrata z XVIII w. (odnowiono w konserwatorium w Gdańsku w 1981 r.), krzyż procesyjny drewniany z XVIII wieku oraz drewniane lichtarze o charakterze barokowym z XIX wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Trzebini

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Trzebini – rzymskokatolicki kościół parafialny w Trzebini. Historia Kościół był budowany w miejscu rozebranej starej świątyni w latach 1928–1975. Murowana, na planie krzyża świątynia została konsekrowana 14 września 1975 roku. Na wyposażeniu znajdują się przeniesione z poprzedniej świątyni wczesnobarokowy ołtarz boczny, obrazy barokowe: Czterej Ewangeliści, Matka Boża z Dzieciątkiem, trzy krucyfiksy gotycki i dwa wczesnobarokowe, późnobarokowy posąg św. Barbary, krzyż ołtarzowy rokokowy, późnobarokowa chrzcielnica i kropielniczki puklowane z czarnego marmuru. W kościele znajdują się też wykonane z czarnego marmuru epitafia i tablice nagrobne, w przedsionku umieszczono dwie tablice pamiątkowe. Jedna poświęcona Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II w 25. rocznicę powołania na Stolicę Piotrową. Druga upamiętniająca męczeństwo Polaków w Ostaszkowie, Kozielsku, Starobielsku, Miednoje, Charkowie i innych miejscach „Golgoty Wschodu”, z urną z ziemią z Katynia. W domu katechetycznym przy kościele powstały Warsztaty Terapii Zajęciowej im. ks. Stanisława Gałuszki i Świetlica Terapeutyczna. Obie placówki dla niepełnosprawnych prowadzi Fundacja im. Brata Alberta. Zobacz też Krzyż Milenijny w Trzebini Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Trzebini
Parafia Najświętszego Zbawiciela w Kraśniku Dolnym

Parafia Najświętszego Zbawiciela w Kraśniku Dolnym – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Wschód w diecezji legnickiej. Erygowana w 1305 roku. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Jej proboszczem jest ks. Piotr Winczakiewicz. Historia Kościół wzmiankowany w 1376 r., wzniesiony około 1485 r., restaurowany w 1874 r. Jest to budowla orientowana, murowana, jednonawowa, z nawą nakrytą płaskim stropem, czterobocznym wyodrębnionym prezbiterium nakrytym sklepieniem sieciowym i czworoboczną wieżą od zachodu w zwieńczeniu ośmioboczną, zakończoną barokowym hełmem z latarnią. Dachy dwuspadowe, drewniana empora przy ścianie frontowej, okna o różnym wykroju. W kościele zachowały się ołtarz główny z II poł. XVII w., ambona XVIII w., renesansowa kamienna chrzcielnica z około 1600 r. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Wschód rzymskokatolicka parafia pw. Najświętszego Zbawiciela. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie – znajduje się w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej. Obsługiwana jest przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1242 r.. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Krzeszów, Krzeszówek, Gorzeszów, Lipienica, Jawiszów i Czadrów. Proboszczowie po 1945 r. 1. o. Mateusz Skibniewski OSB 1946 - 1952 2. o. Wacław Jan Rdzanek OM 1952 - 1954 3. o. Bruno Studenny OSB 1954 - 1957 3. ks. Stanisław Wypych 1957 - 1958 4. o. Kazimierz Ratkiewicz OSB 1958 - 1959 5. o. Wiktor Krukowski SS-CC 1959 - 1960 6. ks. Marian Mościński 1960 - 1965 7. ks. Eugeniusz Sepko 1965 - 1970 8. o. Alberyk Siwek O.Cist 1970 - 1972 9. o. Anzelm Wojciechowski O.Cist 1972 - 1974 10. o. Tadeusz Ziomek O.Cist 1974 - 1980 11. o. Baldwin Ziętara O.Cist 1980 - 1987 12. o. Augustyn Węgrzyn O.Cist 1987 - 2001 13. o. Eugeniusz Augustyn O.Cist 2001 - 2006 14. ks. Włodzimierz Gucwa 2006 - 2008 15. ks. Marian Kopko 2008 - 2024 16. ks. Łukasz Langenfeld 2024 - Powołania z parafii ks. Jan Mrowca ks. Jan Pazgan s. Anna Homoncik (karmelitanka bosa) Zobacz też Ikona Matki Bożej Łaskawej w Krzeszowie Bractwo Świętego Józefa w Krzeszowie Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Kamienna Góra Wschód rzymskokatolicka parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004. Schematyzm diecezji legnickiej, Legnica 2002.
Liceum Ogólnokształcące im. gen. Władysława Andersa w Lesku

Liceum Ogólnokształcące im. gen. Władysława Andersa w Lesku – liceum ogólnokształcące z siedzibą w Lesku. Historia Za początek istnienia szkoły uznaje się datę 2 stycznia 1946, gdy zostało założone Prywatne Miejskie Koedukacyjne, stanowiące pierwszą szkołę średnią w Lesku. Szkoła nosiła nazwę im. Karola Świerczewskiego od 18 kwietnia 1948. W wyniku zarządzenia Ministra Oświaty z 20 lutego 1949 szkoła została upaństwowiona i przyjęła nazwę Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca stopnia Licealnego w Lesku. 1 września 1959 do użytku został oddany nowy budynek szkoły, a w jego powstaniu wsparcia udzielił inspektor szkolny i poseł na Sejm PRL, Jan Maciela. Inicjatorem nadania szkole imienia gen. Władysława Andersa był nauczyciel języka angielskiego w szkole, major Wojska Polskiego, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, kawaler Orderu Virtuti Militari, Jerzy Matykiewicz. Wyboru patrona w drodze wyboru konkursowego dokonano 28 lutego 1993. Uroczystość odbyła się 14 października 1993. W dniach 20-22 września 1996 odbyły się uroczystości obchodów jubileuszu 50-lecia istnienia szkoły. Dyrektorzy Tomasz Radłowski (1946–1969) Józef Budziak (1969–1983) Elżbieta Cichy (1983–1985) Jerzy Bartnik (1985–2004) Bernard Baran (2004–2019) Anna Ceparska-Bąbel (od 2019) Znani nauczyciele Hieronim Köller Jerzy Matykiewicz (język angielski) Józef Budziak (historia, 1959–1984) Zygmunt Skałkowski (1970–1975) Znani absolwenci W nawiasach podano lata ukończenia szkoły zakończone uzyskaniem matury. Władysław Bossak – lekkoatleta (1952) Magdalena Gużkowska – szachistka (1994) Jerzy Tocki – matematyk (1962) Przypisy Bibliografia Księga pamiątkowa Liceum Ogólnokształcącego w Lesku 1946–1996. 1996: Komitet Organizacyjny Obchodów 50-lecia Liceum Ogólnokształcącego w Lesku, Lesko. ISBN 83-906353-0-5. Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły. lo.lesko.pl. [dostęp 2014-12-21].