NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Miejska Biblioteka Publiczna w Augustowie

Miejska Biblioteka Publiczna w Augustowie – samorządowa biblioteka publiczna w Augustowie w woj. podlaskim. Historia Początki Biblioteki Publicznej sięgają 1945 r., kiedy zorganizowano zbiórkę książek dla biblioteki umieszczonej w Szkole Powszechnej nr 1. W 1947 powołana została Powiatowa Biblioteka Publiczna, z której wydzielono w 1949 Miejską Bibliotekę Publiczną. Placówki zostały ponownie połączone w 1955. Powiatowa Biblioteka Publiczna mieściła się początkowo przy dzisiejszej ul. 3 Maja, zaś od 1963 - w budynku Starej Poczty. Czytelnia gazet i czasopism została otwarta w 1963. W 1968 powstała filia biblioteki w dzielnicy Borki, zaś w 1969 - w dzielnicy Wypusty. W 1991 biblioteka stała się częścią Augustowskich Placówek Kultury - jednostki organizacyjnej Urzędu Miejskiego w Augustowie. W 1992 bibliotekę przeniesiono do nowej siedziby przy ul. Hożej 7, którą zajęła wraz z Muzeum Ziemi Augustowskiej. W 2014 do Filii nr 2 trafił księgozbiór zlikwidowanej Biblioteki Pedagogicznej w Augustowie. Liczba woluminów w bibliotece: 1949 - 4 270 1953 - 7 600 1955 - 15 744 1960 - 22 736 1970 - 24 852 1990 - 84 030 1998 - 85 176 2009 - 93 991 Liczba czytelników: 1960 - 1 909 1970 - 3 149 1990 - 5 059 1999 - 6 328 2009 - 5 222 Informacje o bibliotece Biblioteka wchodzi w skład Augustowskich Placówek Kultury. Główna siedziba mieści się na Osiedlu Generała Prądzyńskiego. Funkcjonuje w niej wypożyczalnia dla dzieci, dla dorosłych oraz czytelnia książek i czasopism. Placówka ma 2 filie: w dzielnicy Borki (ul. Nowomiejska 100a) i dzielnicy Koszary (ul. Komunalna 2). W sumie zatrudnia 9 osób. Czytelnia prowadzi punkt książki mówionej dla czytelników niewidomych i słabo widzących - książki sprowadzane są raz na kwartał z Miejskiej Biblioteki Publicznej w Suwałkach. Wspólnie z innymi instytucjami oświatowymi z terenu Augustowa biblioteka przeprowadza m.in. konkursy dla uczniów, lekcje biblioteczne i spotkania autorskie. Przypisy Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 763-764, 767-768, 771-772. ISBN 978-83-925620-0-9. Strona Miejskiej Biblioteki Publicznej w Augustowie. [dostęp 2010-12-14].
Kaplica Klęczącego Pana Jezusa w Augustowie

Kaplica Klęczącego Pana Jezusa w Augustowie – kaplica w Augustowie, położona przy zbiegu ulic Zygmuntowskiej i Rajgrodzkiej. Figurę Klęczącego pod krzyżem Pana Jezusa czczono w tym miejscu od XVIII wieku. W latach 30. XIX wieku, w miejscu niewielkiej budki, wybudowano drewnianą kaplicę, otoczono ją parkanem i obsadzono topolami. W kaplicy odbywały się nabożeństwa. W 1872 kaplica została odnowiona. W czasie II wojny światowej uległa zniszczeniu. Nową, murowaną kaplicę zbudowano ze składek mieszkańców miasta oraz augustowian ze Stanów Zjednoczonych w latach 1950–1954, a poświęcono w roku 1955. Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 185-186, 267, 752. ISBN 978-83-925620-0-9.
Jezioro Boczne (powiat suwalski)

Jezioro Boczne – jezioro w woj. podlaskim, w pow. suwalskim, w gminie Przerośl. Charakterystyka Leży w głębokiej rynnie polodowcowej, na północno-zachodnich krańcach Suwalszczyzny, przy miejscowości Przerośl, na Pojezierzu Zachodniosuwalskim. Niewielki strumień, spiętrzony przez bobry, łączy to jezioro z jeziorem Kościelnym. Historia Do 1945 roku północna granica rynny jeziora stanowiła granicę polsko-pruską. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 52,5 ha do 58,3 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 198,5 m n.p.m. lub 198,8 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 15,3 m, natomiast głębokość maksymalna 33,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1991 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Boczne w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Kościół św. Józefa i św. Judy Tadeusza w Rumi

Kościół św. Józefa i św. Judy Tadeusza w Rumi-Zagórzu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Rumi, w dzielnicy Zagórze. Położony jest przy ul. Podgórnej. Wchodzi w skład dekanatu Reda, który z kolei należy do archidiecezji gdańskiej. Historia 7 grudnia 1984 - biskup ordynariusz Marian Przykucki erygował parafię, której proboszczem mianował ks. Tadeusza Guta. 30 czerwca 1985 - została odprawiona pierwsza msza św. przy polowym ołtarzu. lipiec 1985 - rozpoczęcie budowy tymczasowej kaplicy i domu parafialnego. 28 października 1985 - biskup Marian Przykucki poświęcił plac pod obiekty duszpasterskie. 12 października 1986 - biskup ordynariusz dokonał poświęcenia kaplicy i domu parafialnego z salkami katechetycznymi. 1987 - rozpoczęcie prac niwelacyjnych pod budowę kościoła. 1989 - rozpoczęcie budowy kościoła wg projektu Mirosława Bartosiewicza i Jerzego Kaczorowskiego. 15 lipca 1990 - wmurowanie kamienia węgielnego. 7 października 1995 – konsekracja kościoła przez arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego przy udziale biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi. 13 maja 1997 – arcybiskup Tadeusz Gocłowski poświęcił Grotę Matki Bożej Fatimskiej. 14 lutego 1997 – biskup pomocniczy gdański Zygmunt Pawłowicz poświęcił stacje Drogi Krzyżowej. 13 września 1998 - arcybiskup Tadeusz Gocłowski poświęcił trzy dzwony: Andrzej, Jan Chrzciciel i Juda Tadeusz. 15 grudnia 1999 - poświęcenie kapliczki ku czci św. Franciszka z Asyżu pochodzącej z papieskiego ołtarza z Sopotu. 26 marca 2000 - ksiądz biskup Zygmunt Pawłowicz poświęcił płaskorzeźby w prezbiterium kościoła. 1 lipca 2000 - arcybiskup Tadeusz Gocłowski poświęcił ołtarz boczny ku czci Matki Bożej Zagórskiej oraz organy. sierpień 2000 - zakończono prace adaptacyjne na chórze. lipiec 2001 - malowanie wnętrza kościoła. sierpień 2002 - malowanie elewacji kościoła od strony prezbiterium. 31 października 2002 - ksiądz arcybiskup Tadeusz Gocłowski przy udziale księdza biskupa Edwarda Zielskiego z Brazylii poświęcił w dolnym kościele Kaplicę Miłosierdzia Bożego. 26 października 2003 - arcybiskup Gocłowski poświęcił płaskorzeźby patronów parafii: św. Józefa i św. Judy Tadeusza. 1 kwietnia 2004 - biskup Pawłowicz poświęcił ołtarz boczny ku czci błogosławionej Matki Teresy z Kalkuty. 30 czerwca 2004 - poświęcenie ołtarza bocznego ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy. lipiec 2004 - malowanie elewacji kościoła. 2008 - wykonano granitowe schody do kościoła. lipiec 2011 - uroczyste wniesienie przez dzieci pierwszokomunijne Ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy do Kaplicy Bożego Miłosierdzia. 2012 - ocieplenie i odnowienie elewacji kościoła. 2014 - odnowienie elewacji wieży kościelnej. 2015 - remont wnętrza kościoła. październik 2015 – peregrynacja MB z Lourdes, zakup elektronicznego ekranu do wyświetlania tekstów pieśni (w kaplicy), remont organów w kościele i kaplicy. czerwiec 2020 – remont oraz nowa zabudowa zakrystii. Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom II" (Praca zbiorowa), 2006 Przypisy
Kościół św. Jana z Kęt w Rumi

Kościół św. Jana z Kęt – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Rumi w dzielnicy Janowo. Jest siedzibą parafii św. Jana wchodzącej w skład dekanatu Reda, którego jest siedzibą. Historia Powstanie parafii związane jest z powstaniem dużego osiedla mieszkaniowego w Rumi-Janowie. Pierwotnie teren nowego osiedla obejmowały parafie Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych i Podwyższenia Krzyża Świętego. Ponieważ wskutek powiększania się liczby mieszkańców nowego osiedla, istniejące kościoły w ww. parafiach nie były w stanie zaspokoić potrzeb wiernych, stąd decyzja o utworzeniu nowej parafii i budowie kościoła. Kalendarium 8 listopada 1984 – Kuria Biskupia w Pelplinie wystąpiła do Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku o wyrażenie zgody na utworzenie oddzielnej parafii w Rumi Janowie. 7 grudnia 1984 – biskup chełmiński Marian Przykucki wydał dekret erygujący parafię pod wezwaniem św. Jana z Kęt w Rumi, w dzielnicy Janowo, wydzielonej z terenu dwóch rumskich parafii (Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych i Podwyższenia Krzyża Świętego). 20 maja 1985 – ks. Andrzej Miszewski został wyznaczony proboszczem nowo powstałej parafii. 26 lipca 1985 – biskup Henryk Muszyński poświęcił plac kościelny, oraz odprawił Mszę świętą przy ołtarzu polowym pod drewnianą wiatą przy ul. Stoczniowców. 5 listopada 1986 – biskup chełmiński Marian Przykucki poświęcił kaplicę pw. św. Jana z Kęt. 1997 – proboszcz Włodzimierz Kozłowski rozpoczął przygotowania do wznoszenia kościoła. Autorami projektu, zatwierdzonego przez Kurię Metropolitalną w Gdańsku-Oliwie, byli inż. arch. Tadeusz Skwiercz i mgr Stanisław Kamiński. 3 września 1997 – parafia otrzymała kamień węgielny wyjęty z grobu św. Piotra Apostoła w Rzymie. 1998 – rozpoczęcie budowy kościoła. 20 czerwca 2000 – wprowadzenie relikwii św. Jana z Kęt. 20 października 2001 – pierwszy odpust parafialny na terenie kościoła. Podczas trwających prac budowlanych wykonano m.in. wejście główne, część wieży kościelnej, dach, dwupoziomowy chór. 24 marca 2002 – ks. proboszcz Włodzimierz Kozłowski dokonał poświęcenia krzyża, który następnego dnia został umieszczony na szczycie wieży kościelnej. 30 marca 2002 – nastąpiło poświęcenie figury Chrystusa Ukrzyżowanego, wykonanej przez Tadeusza Szpunara z Krakowa z przeznaczeniem na umieszczenie jej na centralnej ścianie prezbiterium nowego kościoła. 9 maja 2002 – dotarł dzwon „Maryja Fatimska” wykonany w odlewni Felczyńskich w Przemyślu, który w dzień odpustu (20 października) został poświęcony przez abpa Gocłowskiego, a w ciągu kilku następnych dni został zawieszony na wieży. Dzwon ten wydaje ton d”. 2003 – wykonano większość prac dekoracyjnych wewnątrz kościoła, m.in. wstawiono 13 witraży, wykonano postacie świętych polskich, oraz stacje Drogi Krzyżowej. Zakupione zostało również wyposażenie liturgiczne. 2004 – prace wykończeniowe, w trakcie których m.in. zainstalowano pozostałe witraże i odmalowano dolną część kościoła. 29 maja 2004 – arcybiskup Tadeusz Gocłowski dokonał poświęcenia kościoła. Źródło: Parafia pw. św. Jana z Kęt. Galeria Przypisy Bibliografia „Kościoły Archidiecezji Gdańskiej. Nasze dziedzictwo, tom II” (praca zbiorowa), 2006
Kościół św. Marka Ewangelisty w Kątach Rybackich

Kościół św. Marka Ewangelisty w Kątach Rybackich – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Kątach Rybackich. Jest siedzibą parafii wchodzącej w skład dekanatu krynickiego diecezji elbląskiej. Historia 8 grudnia 1988 abp gdański Tadeusz Gocłowski erygował parafię. Budowę kościoła rozpoczęto w 1990, a zakończono w 1995. 8 grudnia 1995 został poświęcony przez bpa. Andrzeja Śliwińskiego, zaś konsekrowany 2 grudnia 1998. Opis Świątynia dzięki swojej konstrukcji doskonale wkomponowuje się w pejzaż miejscowości. Na zewnętrznej ścianie świątyni umieszczona jest śruba sterownicza łodzi. Wnętrze świątyni jest wypełnione elementami nawiązującymi do charakteru miejscowości, w tym m.in. mównica z kołem sterowniczym. W wieży kościelnej znajdują się dwa dzwony. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Gdańsku

Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gdańsku, w dzielnicy Oliwa. Parafia Matki Bożej Królowej Korony Polskiej wchodzi w skład dekanatu Gdańsk-Oliwa archidiecezji gdańskiej. Parafię prowadzą ojcowie cystersi. Jeden z trzech kościołów na terenie dzielnicy. Wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Historia W 1909 mieszkający na terenie Oliwy protestanci rozpoczęli budowę kościoła w stylu neogotyckim. Był on wotum za zwycięstwo nad Napoleonem III. Budowę kościoła ukończono w 1921. W kwietniu 1945, po 114 latach w Gdańsku pojawili się cystersi. Ponieważ od 1945 kościół cysterski był katedrą biskupią, poprosili oni władze miasta o zgodę na osiedlenie się w kościele ewangelickim przy ul. Leśnej. Miesiąc później świątynia została poświęcona i przerobiona na kościół katolicki. Wtedy to otrzymała ona wezwanie Matki Bożej Królowej Korony Polskiej. W 1971 kościół i dom zakonny przeszły na własność Opactwa Cystersów w Szczyrzycu. 1 lipca 1988 abp Tadeusz Gocłowski erygował parafię przy kościele. 21 sierpnia tego samego roku odprawiona została pierwsza Msza w nowej parafii. Wnętrze W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzący z XVIII wieku, oraz figury św. Piotra, Benedykta, Bernarda, oraz dwóch ewangelistów. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy MB Nieustającej Pomocy, Chrystusa Ukrzyżowanego, św. Gertrudy i św. Jadwigi Śląskiej (obie święte były cysterskami). Boczne ołtarze poświęcone są świętym Antoniemu i Bernardowi. Organy Pierwsze organy w tym kościele wybudowała renomowana w Gdańsku firma Orgelbauanstalt A. Terletzki Inh. Ed. Wittek z Elbląga około 1915 roku, gdyż gotowe miały być w 1916 roku. Z racji, że budowa kościoła przeciągała się w czasie instrument w pełni ukończony został dopiero w 1920 roku. Oględzin i odbioru organów dokonał gdański rewizor organowy oraz pierwszy organista kościoła Mariackiego w Gdańsku Otto Krieschen. Pierwotnie liczba głosów wynosiła 29 (w tym jedna transmisja). Pod koniec lat 20. materia brzmieniowa została nieco zmieniona oraz rozbudowana o jeden głos. Prace przeprowadziła Gerharda Witteka z Elbląga. W 1945 roku podczas działań wojennych organy zostały zdewastowane. W okresie powojennym instrument został uzupełniony o piszczałki polskich firm organmistrzowskich. Później miały miejsce niewielkie zniany w materii brzmieniowej. Pogarszający się stan organów doprowadził do ich remontu w 2013 roku. Wykonała go firma Jacka Ziemiańskiego ze Szczyrzyca. Dyspozycja instrumentu: Dzwony Na wieży wiszą trzy staliwne dzwony odlane przez zakład Bochumer Verein w Bochum. Ważą ok. 800, 1150 i 1850 kg. Posiadają na sobie biblijne cytaty zapisane niemiecko-gotycką czcionką. Pod koniec lutego 2024 roku dzwony przeszły remont wykonany przez firmę Rduch Bells & Clocks z Rydułtów. Galeria Przypisy Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom I" (Praca zbiorowa), 2006
Kościół Świętej Urszuli Ledóchowskiej w Gdańsku

Kościół św. Urszuli Ledóchowskiej w Gdańsku - Chełmie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gdańsku w dzielnicy Chełm. Wchodzi w skład dekanatu Gdańsk - Łostowice należącego do archidiecezji gdańskiej. Historia Źródło: 1984 – podjęcie inicjatywy przez bp. Lecha Kaczmarka o powstaniu nowej parafii w dzielnicy Chełm. 17 marca 1985 – Tadeusz Gocłowski ustanowił parafię, której proboszczem mianował ks. Adama Kalinę, ówczesnego wikariusza w parafii św. Judy Tadeusza w Gdańsku. 12 maja 1985 – abp Gocłowski odprawił Mszę na placu, na którym miał powstać kościół i budynki parafialne. W czasie uroczystości dokonał poświęcenia placu i krzyża. 26 września 1985 – biskup pomocniczy Zygmunt Pawłowicz poświęcił kaplicę. 4 października 1986 – rozpoczęto betonowanie fundamentów kościoła. Architektami świątyni i domów parafialnych byli Szczepan Baum i Andrzej Kwieciński. 10 lutego 1988 – odbyła się peregrynacja kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. 29 maja 1990 – podczas odpustu parafialnego poświęcono dzwony: Zbawiciel, bł. Urszula i św. Wojciech. 24 grudnia 1994 – pierwsza pasterka w górnym kościele. 28 maja 1995 – w ścianę kościoła wmurowano kamień węgielny z Bazyliki św. Piotra. 29 listopada 1996 – odbyło się poświęcenie wieży. Tego samego dnia zawieszono w niej dzwony. 16 września 1998 – poświęcono stacje Drogi Krzyżowej. 25 września 2010 – konsekracja kościoła. Dokonał jej arcybiskup Sławoj Leszek Głódź. Przypisy Bibliografia Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom I" (Praca zbiorowa), 2006
Kościół św. Stanisława Kostki w Gdańsku - Oliwie

Kościół św. Stanisława Kostki w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gdańsku. Wchodzi w skład dekanatu Gdańsk - Oliwa należącego do archidiecezji gdańskiej. Historia 15 sierpnia 1982 - erygowanie parafii przez bp Lecha Kaczmarka. 1983 - rozpoczęcie budowy kościoła wg projektu architektów Mirosława Kuczyńskiego i Stanisława Frątczak. 1985 - ukończenie budowy kościoła. 15 grudnia 1985 - poświęcenie kościoła przez abpa Tadeusza Gocłowskiego. 2005 - intronizacja relikwii św. Stanisława Kostki październik 2006 - peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego. Opis W kościele znajdują się figury Jezusa, Matki Boskiej, oraz św. Stanisława Kostki, autorstwa Zygmunta Bukowskiego, stacje Drogi Krzyżowej autorstwa Sławomira Lisickiego. W wieży znajdują się trzy dzwony z 1994 r., odlane w Węgrowie. Przypisy Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom I" (Praca zbiorowa), 2006
Kościół św. Rafała Kalinowskiego i Matki Bożej Pięknej Miłości w Gdańsku-Złotej Karczmie

Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Gdańsku - Złotej Karczmie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gdańsku na osiedlu Złota Karczma. Historia 1 kwietnia 1990 - arcybiskup Tadeusz Gocłowski erygował parafię. Proboszczem parafii został ks. Bogusław Głogowski. 21 listopada 1994 - w obecności biskupa Gocłowskiego poświęcono kamień węgielny. 1995 - rozpoczęto budowę kościoła wg projektu Szczepana Bauma. 1997 - kościół został poświęcony w stanie surowym. 1999 - zakończenie budowy kościoła, odprawiono w nim pierwszą Mszę. 2000 - poświęcenie dzwonu. 2006 - peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego. 2009 - zakończenie wyposażania wnętrza. 21 listopada 2015 - Abp Sławoj Leszek Głódź konsekrował kościół. Opis Kościół jest jednonawowy. Nad chórem znajduje się kwadratowa wieża nakryta spiczastym hełmem. Nad wejściem znajduje się fresk przedstawiający scenę z życia św. Rafała Kalinowskiego. W prezbiterium umieszczone jest tabernakulum w kształcie kuli ziemskiej, a nad nim rzeźba Chrystusa Uwielbionego. W bocznych ołtarzach umieszczone są obrazy Jezusa Miłosiernego (z prawej) oraz Matki Boskiej Szkaplerznej (z lewej), ze stanowiącą jego część – otoczoną szczególnym kultem – ikoną Matki Boskiej Pięknej Miłości (poświęcona w 2009). W oknach znajdują się witraże autorstwa Antoniego Malika, który dla kościoła wykonał również stacje Drogi Krzyżowej, rozmieszczone na ścianach bocznych. Przypisy Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom I" (Praca zbiorowa), 2006 KOŚCIÓŁ ŚW. RAFAŁA KALINOWSKIEGO
Kościół św. Jadwigi Królowej w Bojanie

Kościół św. Jadwigi Królowej w Bojanie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Bojanie w województwie pomorskim. Parafia wchodzi w skład dekanatu Kielno archidiecezji gdańskiej. Historia 8 czerwca 1997 – Erygowanie parafii. Wtedy też w Bojanie odprawiono pierwszą Mszę Św. Wydarzenie to miało miejsce wtedy, gdy papież Jan Paweł II na krakowskich błoniach kanonizował patronkę parafii – świętą Jadwigę Królową. 8 czerwca 1998 – poświęcono cmentarz. 3 października 1998 – rozpoczęto budowę kościoła. 17 lipca 1999 – wmurowano kamień węgielny w mury powstającej świątyni. 10 czerwca 2001 – odbyła się konsekracja trzech dzwonów, odlanych przez Janusza Felczyńskiego. Dzwony te noszą imiona: Zygmunt, Jadwiga i Faustyna. 8 czerwca 2002 – konsekrowano świątynię. Wrzesień 2003 – ukończono prace na dachu, oraz elewację kościoła. Rozpoczęto również prace przy budowie Golgoty, oraz Krzyża misyjnego. 5 października odbyła się Uroczystość poświęcenia Krzyża i Golgoty, której Abp Tadeusz Gocłowski. Styczeń 2005 – ukończono malowanie kościoła. Październik 2005 – poświęcono stacje Drogi Krzyżowej. 6 października 2006 – poświęcono fresk nad prezbiterium. 8 czerwca 2007 – obchody 10-lecia parafii. 29 marca 2008 – odbyło się poświęcenie 36 głosowych organów, oraz koncert prof. Romana Peruckiego. Wrzesień 2009 – ukończono granitową posadzkę w kościele. Miesiąc później wykonano schody do głównych drzwi, oraz wyłożono kamieniami plac przed głównym wejściem. 2010 – wydano folder ukazujący parafię, wraz z historią budowy. Przypisy Bibliografia FOLDER 2010 Historia parafii
Dreifaltigkeitskirche (Mochau)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Kościół Kościół Świętej Trójcy) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Mochau (Mochów) in der Woiwodschaft Opole. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Hl. Dreifaltigkeit (Parafia Kościół Świętej Trójcy) in Mochau. Geschichte Die Pauliner gründeten 1388 im Auftrag von Herzog Wladislaus II. südlich von Mochau ein Kloster mit Kirche. Die Gründungsurkunde des Klosters stammt vom 20. Januar 1388. Bereits im 13. Jahrhundert bestand hier eine hölzerne Kapelle. Zwölf paulinische Mönche, die aus Ungarn aus dem Kloster in Rostra kamen, gründeten das Kloster. Während der Hussitenkriege wurden das Kloster und die Kirche 1428 geplündert und niedergebrannt. 1578 entstanden eine neue Kirche und ein neues Klostergebäude aus Stein. Der Legende nach soll bei der Belagerung von Jasna Góra durch die Schweden 1655 die Schwarze Madonna von Częstochowa eingegriffen und das Kloster geschützt haben. Vor der Schlacht wurde die Ikone in das Paulinerkloster in Mochau gebracht. Am 16. April 1656 kehrte das Gemälde zurück in das Nationalkloster von Jasna Góra. 1705 kam das Gemälde ein zweites Mal nach Mochau, nachdem Jasna Góra erneut von schwedischen Truppen belagert wurde. Im 18. Jahrhundert wurden die Kirche und das Klostergebäude im barocken Stil neu errichtet. 1810 wurde das Kloster säkularisiert. Die letzten Mönche verließen 1813 das Kloster. Am 31. Oktober 1844 wurden Kloster und Kirche an den Grafen von Oppersdorff in Oberglogau verkauft. Dieser ließ die Kirche instand setzen. Im gleichen Jahr wurde die Pfarrei in Mochau gegründet. 1863 erhielt die Kirche eine Orgel. Zwischen 1910 und 1911 wurde die Kirche in Richtung Westen ausgebaut. Die Inneneinrichtung wurde im neobarocken Stil geschaffen. Am 15. Juli 1972 übernahmen die Pauliner wieder das Kloster. Zwischen 1981 und 1986 wurde die Kirche saniert. Weitere Renovierungen erfolgten 1995 sowie zwischen 2009 und 2010. Die Kirche steht seit 1959 unter Denkmalschutz, die Klostergebäude wiederum seit 1958. Architektur und Ausstattung Dreifaltigkeitskirche Der Kirchenbau aus Backstein entstand im Stil des Barocks. Das Langhaus besitzt Stichkappentonnen. Der Glockenturm schließt mit einer Zwiebelhaube mit Laterne ab. Die Innenraumgestaltung entstand im neobarocken Stil. Der barocke Hauptaltar besitzt ein Gemälde der Muttergottes von Tschenstochau. Die Kanzel ist mit Stuckfiguren und vergoldeten Reliefs verziert. Kongregationsgebäude Das zweigeschossige Kongregationsgebäude schließt direkt an den Turm der Kirche an. Das auf einem rechteckigen Grundriss stehende Gebäude besitzt ein Satteldach und ein Gewölbe mit Fresken aus dem 18. Jahrhundert. Weblinks Geschichte und Beschreibung Kloster Hl. Dreifaltigkeitskirche (poln.) Geschichte und Hist. Bilder Dreifaltigkeitskirche (poln.) Einzelnachweise