NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Błękitny Wieżowiec w Warszawie

Błękitny Wieżowiec (dawniej Złocisty Wieżowiec) – wieżowiec znajdujący się przy placu Bankowym 2 w Warszawie. Opis Budynek znajduje się w miejscu zajmowanym przed II wojną światową przez warszawską Wielką Synagogę, wysadzoną w powietrze przez Niemców 16 maja 1943. Budowa wieżowca trwała wiele lat i była kilkakrotnie przerywana. Rozpoczęła się w lutym 1966, jednak w 1967 w związku z brakami w dokumentacji oraz wątpliwościami dotyczącymi statyki konstrukcji budowę wstrzymano. W 1971 po raz kolejny zmieniono konstrukcję budynku oraz inwestora (miał być przeznaczony dla centrali handlu zagranicznego Polimex-Cekop). W 1974 wznowiono budowę. W 1980 Prezydium Rządu podjęło decyzję o zmianie przeznaczenia wznoszonego budynku; miał on zostać przekształcony w hotel na 850 miejsc. Kolejny raz budowę wstrzymano po wybudowaniu głównej bryły. W 1985 niedokończoną inwestycję przekazano na własność miastu stołecznemu Warszawie. Ze względu na pierwotny kolor elewacji budynek był nazywany „Złocistym Wieżowcem”. W kwietniu 1988 podpisano umowę na dokończenie budowy z jugosłowiańskim konsorcjum Generalexport/Giposs. Wartość kontraktu wynosiła 40,5 mln dolarów. Miedzianą w kolorze elewację zastąpiono niebarwioną refleksyjną, która w pogodne dni odbija błękit nieba (stąd obecna nazwa). Była to pierwsza elewacja wykonana ze szkła refleksyjnego typu float w Warszawie. Prace zakończono w 1991. Wieżowiec liczy 120 metrów wysokości (z masztami anten) i 27 kondygnacji naziemnych. Trzy piętra wieżowca przekazano Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie. Wielką Synagogę upamiętnia tablica MSI umieszczona na fasadzie od strony ulicy Tłomackie. „Klątwa rabinów” Rekordowo długi czas budowy był tłumaczony klątwą, którą rzekomo mieli rzucić warszawscy rabini na budowę wieżowca w miejscu zburzonej Wielkiej Synagogi. Historię budowy przedstawia film z 1985 r. Stoję więc jestem z udziałem Wiesława Drzewicza w roli narratora, wypowiadającego się w pierwszej osobie w imieniu wieżowca. Galeria Przypisy Bibliografia Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016. ISBN 978-83-65254-08-5. Linki zewnętrzne Błękitny Wieżowiec na urbanity.pl Opis budynku na www.wiezowce.waw.pl. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)].
Wydział Ekonomii, Finansów i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego

Wydział Ekonomii, Finansów i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego – jeden z 7 wydziałów Uniwersytetu Szczecińskiego. Historia Wydział powstał w 2019 roku, w wyniku połączenia Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, Wydziału Zarządzania i Ekonomiki Usług oraz Instytutu Geografii Społeczno-Ekonomicznej i Gospodarki Przestrzennej Wydziału Nauk o Ziemi. Kierunki kształcenia Economics and IT Applications – I stopień, w całości w języku angielskim Public Management – II stopień, w całości w języku angielskim Bezpieczeństwo Wodne – I stopień Ekonomia – I i II stopień Ekonomiczno-Prawny – I i II stopień Finanse i Rachunkowość – I i II stopień Gospodarka Nieruchomościami – I stopień Gospodarka Przestrzenna – I stopień Informatyka i Ekonometria – I i II stopień Informatyka w Biznesie – I stopień Logistyka – I i II stopień Logistyka inżynierska – I i II stopień Przedsiębiorczość i Inwestycje – I stopień Rynek Nieruchomości – II stopień Turystyka i Rekreacja – I i II stopień Zarządzanie – I i II stopień Instytuty współpracujące Instytut Ekonomii i Finansów Dyrektor: prof. dr hab. Iga Rudawska Katedra Ekonometrii i Statystyki Katedra Ekonomii Katedra Finansów i Bankowości Katedra Finansów Zrównoważonych i Rynków Kapitałowych Katedra Rachunkowości Katedra Społeczeństwa Informacyjnego i Zastosowań Informatyki Instytut Gospodarki Przestrzennej i Geografii Społeczno-Ekonomicznej Dyrektor: prof. dr hab. Grażyna Rosa Katedra Polityki Społeczno-Ekonomicznej Katedra Gospodarki Przestrzennej Katedra Geografii Społeczno-Ekonomicznej Instytut Zarządzania Dyrektor: prof. dr hab. Kesra Nermend Katedra Logistyki Katedra Organizacji i Zarządzania Katedra Zarządzania Transportem Katedra Marketingu Katedra Metod Wspomagania Decyzji i Neuronauki Poznawczej Katedra Zarządzania Kapitałem Ludzkim Katedra Informatyki w Zarządzaniu Katedra Zarządzania Przedsiębiorstwem Dziekani prof. dr hab. Waldemar Tarczyński (2019–2020) dr hab. Małgorzata Łatuszyńska (od 2020) Władze Wydziału W kadencji 2020–2024: Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Ekonomii, Finansów i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Cmentarz wojenny nr 63 – Pętna

Cmentarz wojenny nr 63 – Pętna – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się w przysiółku Pętna wsi Małastów w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Obiekt został zaprojektowany na rzucie nieregularnego wieloboku. Brama wykonana w formie dwóch słupów z kamienia łamanego przykryta żelbetowym daszkiem w formie tympanonu. Na cmentarzu pochowano 86 Austriaków, którzy zginęli w walkach 2 maja 1915 roku oraz 29 Rosjan. Obiekt został wyremontowany w latach 2005–2006. Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 81. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 29 marca 2013]
Cmentarz wojenny nr 64 – Bartne

Cmentarz wojenny nr 64 – Bartne – austriacki cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Bartne w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Opis Obiekt został zaprojektowany na rzucie nieregularnego wieloboku, zbliżonego do prostokąta o powierzchni 317 m². Ogrodzenie wykonano z kamienia łamanego, w centrum duży krzyż centralny Mayra z drewnianym daszkiem. Na mogiłach zbiorowych duże krzyże ażurowe, na pojedynczych grobach małe żeliwne. Na cmentarzu pochowano 87 żołnierzy w 15 mogiłach zbiorowych oraz w 22 grobach pojedynczych poległych w maju 1915 roku: 59 żołnierzy rosyjskich 28 żołnierzy austriackich Obiekt wyremontowany. Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 81-82. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 29 marca 2013]
Cmentarz wojenny nr 65 – Małastów-Kornuta

Cmentarz wojenny nr 65 – Małastów-Kornuta – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Małastów w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Znajduje się na zachodnim stoku wzniesienia Kornuta. Dawniej był wyeksponowany ze względu na położenie przy granicy lasu, obecnie jest niewidoczny z drogi Gorlice – Gładyszów. Obiekt został zaprojektowany na rzucie nieregularnego wieloboku. Cmentarz otoczony kamiennym murkiem z masywnymi pylonami w górnych wewnętrznych narożach, w środku duży drewniany krzyż. Na cmentarzu pochowano 111 żołnierzy z armii austro-węgierskiej oraz 15 z rosyjskiej. Obiekt został wyremontowany w latach 2003–2004. Obecny rozkład nagrobków różni się od pierwotnego, tabliczki z nazwiskami w większości umieszczono przypadkowo. Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 82. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 29 marca 2013] Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 378. ISBN 83-85988-26-2. Mirosław Bystrek: StareCmentarze.pl
Cmentarz wojenny nr 69 – Przegonina

Cmentarz wojenny nr 69 – Przegonina – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Bodaki w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Obiekt został zaprojektowany na rzucie nieregularnego wieloboku. Cmentarz jest po gruntownym remoncie w czasie którego przywrócono mu pierwotny wygląd. Obiekt otoczony niskim murkiem z kamienia łamanego. Groby otoczone słupkami kamiennymi, przez które przeciągnięto drut kolczasty (typ ogrodzenia bardzo rzadko spotykany na cmentarzach wojennych w Galicji). U szczytu cmentarza duży drewniany krzyż z blaszanym daszkiem. Pochowano tu 55 żołnierzy austro-węgierskich oraz 74 żołnierzy rosyjskich poległych w walkach 3 maja 1915 roku. Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 84-85. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 29 marca 2013]
Bolesławiec railway viaduct

The Bolesławiec railway viaduct is a railway bridge over the river Bóbr in Bolesławiec in Lower Silesia, Poland. Entirely made of stone, it is one of the longest bridges of its type in Poland and in Europe. Statistics Length: 490 m Height: 26 m Width: 8 m Number of spans: 35 Main spans: 15 m, 11.5 m and 5.65 m Construction material: sandstone Construction period: 2 years Construction completion: 1846 History Rail transport came to Bolesławiec (then known as Bunzlau and part of Prussian Silesia) in 1845. Work was already being carried out on the extension of a rail line towards Węgliniec. Part of this work was a crossing of the river Bóbr. The Prussian architect Frederick Engelhardt Gansel was chosen for the project. Work began on 18 June 1844. Building work directly employed more than 600 people with another 3200 indirectly related to its construction. The construction took two years and was completed in July 1846. Near the end of the war in 1945, retreating Germans blew up the central span crossing. After the war, reconstruction was fast and the bridge was returned to service in 1947. In 2006, the viaduct was illuminated at the cost of nearly 180 thousand złoty. It is illuminated with 58 compact projectors which are mounted on the inner sides of the pillars of the bridge. In October 2009, renovation work on the viaduct was completed. It had been sandblasted, its design completely renovated and maintained. In addition, the viaduct gained a new traction network, track layout, and rail extensions from both sides. Due to these upgrades, trains were able to travel up to 160 km/h. Key dates 17.05.1844 - the foundation stone was laid for the construction of the viaduct 18.06.1844 - start of construction 05.07.1846 - completion of construction 01.09.1846 - scheduled to start moving trains 17.09.1846 - the official grand opening of the viaduct made by King Frederick William IV 10.02.1945 - the retreating German army blew up one of the spans of the viaduct and three of its vaults 10.10.2009 - the official dedication of the viaduct after renovation with a light and sound show External links PKP Bolesławiec - Information (in Polish) about the bridge including photos and videos A photo gallery showing the light and sound show from 2009
Wiadukt kolejowy w Bolesławcu

Wiadukt kolejowy w Bolesławcu – obiekt inżynierii kolejowej nad rzeką Bóbr znajdujący się na terenie miasta Bolesławiec w województwie dolnośląskim. Wykonany został z piaskowca kredowego z kopalni w Dobrej. Historia W 1845 r. doprowadzono do Bolesławca kolej. W owym czasie prowadzone były już prace nad przedłużeniem linii w stronę Węglińca. Jedną z podstawowych prac, jaką należało wykonać, była przeprawa przez dolinę rzeki Bóbr. Do realizacji wybrano projekt pruskiego architekta Fryderyka Engelhardta Gansela zakładający długie nasypy oraz prawie półkilometrowy wiadukt oparty na trzydziestu pięciu kamiennych łukach, przez co przypominał on starożytne akwedukty. Pracę nad przeprawą rozpoczęto 18 czerwca 1844 roku. Przy budowie bezpośrednio prace wykonywało ponad 600 osób, a kolejnych 3200 było z budową związanych pośrednio. Budowa trwała dwa lata (budowę ukończono w lipcu 1846). W 1945 r. wycofujący się z miasta Niemcy wysadzili centralne przęsło mostu. W 1947 roku ukończono odbudowę i przywrócono pełną przejezdność linii. W sierpniu 2006 na wewnętrznych stronach filarów wiaduktu zamontowano 58 projektorów kompaktowych oświetlających obiekt. W październiku 2009 zakończono remont generalny wiaduktu. Został wypiaskowany, jego konstrukcja została gruntownie odnowiona i poddana konserwacji. Poza tym wiadukt zyskał nową sieć trakcyjną, układ torowy, a pas kolejowy poszerzono z obu stron. Dzięki czemu umożliwiono kursowanie pociągów z prędkością 160 km/h. Najważniejsze daty 17.05.1844 – położenie kamienia węgielnego pod budowę wiaduktu 18.06.1844 – rozpoczęcie budowy wiaduktu 05.07.1846 – zakończenie budowy wiaduktu 01.09.1846 – rozpoczęcie rozkładowego ruchu pociągów 17.09.1846 – oficjalne uroczyste otwarcie wiaduktu dokonane przez króla Fryderyka Wilhelma IV 10.02.1945 – wysadzenie w powietrze jednego z przęseł wiaduktu oraz trzech sklepień przez wycofujące się wojska niemieckie 10.10.2009 – oficjalne oddanie wiaduktu po generalnym remoncie, Show „Światło-Para-Dźwięk” Przypisy Linki zewnętrzne Wiadukt – obraz na żywo na portalu Istotne.pl PKP Bolesławiec – wiadukt kolejowy Wiadukt Show 2009
Cinémathèque nationale de Pologne

La Cinémathèque nationale de Pologne (en polonais : Filmoteka Narodowa) est une institution culturelle de l'État fondée le 29 avril 1955 par décret du Présidium du gouvernement et établie à Varsovie. Ses activités débutent le 15 juin suivant. Jusqu'en 1970, la cinémathèque portait le nom d'« Archives centrales du film » (en polonais : Centralne Archiwum Filmowe) puis, jusqu'en 1987, « Cinémathèque polonaise » (en polonais : Filmoteka Polska). Liens externes (en) Site officiel Portail du cinéma Portail de la Pologne
Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny (FinA, în traducere „Arhiva Națională de Film - Institutul Audiovizual”) este o instituție culturală de stat poloneză din Varșovia, o unitate bugetară subordonată Ministrului Culturii și Patrimoniului Național. A fost înființată la 29 aprilie 1955 prin rezoluția prezidiului guvernului nr. 330/55. Până în 1970 a existat sub numele de Centralne Archiwum Filmowe, până în 1987 ca Filmoteka Polska, iar apoi ca Filmoteka Narodowa. De la 1 martie 2017, după comasarea cu Institutul Național al Audiovizualului, a primit denumirea actuală. Are ca obiect de funcționare: colectarea, catalogarea, conservarea și restaurarea, precum și punerea la dispoziție a colecțiilor și a materialelor de documentare referitoare la patrimoniul audiovizual național; crearea în parteneriat, producerea, înregistrarea și promovarea operelor de cultură cu un înalt nivel artistic în vederea difuzării acestora în programe media publice și private; producerea de materiale audiovizuale de înalt nivel artistic, referitoare la probleme legate de cultură, știință, educație, în scopul difuzării lor în programe media publice și private sau pe internet sau difuzării lor în alt mod; desfășurarea de activități educaționale, științifice, editoriale și culturale. De la înființare, instituția a fost membră a Federației Internaționale a Arhivelor de Film, o organizație care asociază majoritatea arhivelor de film din lume. Colecțiile de benzi de film și materiale de arhivă adunate în instituție sunt printre cele mai mari din Europa. Instituția este operatorul programului Sieć Kin Studyjnych i Lokalnych (Studio și rețea locală de cinematografe). Acesta își propune să distribuie filme de mare valoare artistică în cinematografele din toată Polonia. Colecții FinA are una dintre cele mai mari arhive de film din Europa. Pe lângă materialele audiovizuale, FinA are și colecții legate de film și o colecție de cărți de specialitate. În fruntea unor anumite tipuri de colecții sunt custozi supravegheați de custode-șef al colecțiilor, Grażyna M. Grabowska. Printre aceste colecții se numără: colecții de filme, colecții audiovizuale, colecții de fotografii, materiale grafice (programe, afișe de filme, decoruri și costume), materiale literare și materiale de arhivă (ciorne, scenarii), colecții audio și de coloane sonore (inclusiv manuscrise unice de muzică de film), colecții de cărți (literatură de film de specialitate, reviste, cataloage, decupaje din presă). Fototeka Ca parte a Arhivei Naționale de Film, există Fototeka - un site web care prezintă resursele fotografice ale Arhivei Naționale de Filme legate tematic de istoria filmului polonez (filme, oameni, evenimente etc.). Fototeka a fost înființată în noiembrie 2009 în cooperare cu Agencja Interaktywna 4K. Gapla Gapla este un site oficial care prezintă o colecție de postere și postere de film din colecția Arhivei Naționale de Film. Proiectul este implementat grație sprijinului Ministerului Culturii și Patrimoniului Național ca parte a Programului Multianual KULTURA+. Note
Національний кіноархів – Аудіовізуальний інститут

Національний кіноархів – Аудіовізуальний інститут (пол. Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny, скорочено FINA) — польська державна бюджетна культурна установа з головним офісом у Варшаві. Підпорядковується Міністерству культури та національної спадщини. Історія Інституція була створена 29 квітня 1955 року як Центральний кіноархів згідно з постановою Президії Уряду № 330/55. У 1970 році отримала назву Польський кіноархів, з 1987 року — Національний кіноархів. У сучасному вигляді функціонує з 1 березня 2017 року, після об’єднання з Національним аудіовізуальним інститутом. З моменту заснування FINA є членом Міжнародної федерації кіноархівів (FIAF) — провідної міжнародної організації, що об'єднує національні кіноархіви. Діяльність Основними напрямками діяльності FINA є: збирання, каталогізація, збереження, реставрація та надання доступу до колекцій, пов’язаних з польською аудіовізуальною спадщиною; створення, виробництво та промоція культурних творів високої художньої цінності; виробництво аудіовізуальних матеріалів на теми культури, науки та освіти для телебачення, інтернету та інших засобів розповсюдження; реалізація освітніх, наукових, видавничих та культурно-просвітницьких програм. Інститут є оператором програми «Мережа артхаусних та місцевих кінотеатрів». Колекції FINA володіє однією з найбільших колекцій аудіовізуальних матеріалів у Європі. Колекції поділяються за типами, кожна з яких має окремого куратора. Загальне керівництво здійснює головна кураторка колекцій — Ґражина М. Грабовська. Основні види колекцій Кіноколекції – художні, документальні та анімаційні фільми; Аудіовізуальні матеріали – відео- та аудіозаписи; Фотографічні матеріали – знімки зі знімальних майданчиків, портрети акторів, кадри з фільмів; Графіка** – постери, афіші, ескізи декорацій і костюмів; Літературні матеріали – сценарії, розкадрування, знімальні книги; Аудіо- та музичні архіви – включаючи оригінальні рукописи кіномузики; Бібліотечна колекція – фахова література, журнали, кіноогляди, прес-кліпінги. Fototeka Fototeka — цифровий інтернет-архів, що представляє фотографічні матеріали з колекції FINA, пов’язані з історією польського кіно. Проєкт було започатковано у листопаді 2009 року у співпраці з Agencja Interaktywna 4K. База даних містить: фотографії з фільмів (зокрема 1945–1989 років і довоєнного періоду), портрети режисерів, акторів, операторів, технічного персоналу, світлини з прем’єр, зйомок та кінофестивалів. Ресурс демонструє як широко відомі, так і унікальні знімки з історії польського кінематографа. Посилання Офіційний сайт FINA Fototeka – інтернет-архів фотографій FINA Примітки
Boguszyce-Rzędów

Boguszyce-Rzędów (deutsch: Randowshof) ist eine Schlossruine in Bogschütz im Powiat Oleśnicki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Das ehemalige Schloss gehörte seit dem 18. Jahrhundert dem Adelsgeschlecht von Randow. Es wurde von 1864 bis 1868 im Stil der englischen Neogotik errichtet, vermutlich nach Entwurf des Architekten Carl Wolff. Neben dem Schloss gibt es Reste der Wirtschaftsgebäude und eines Schlossparks. Nach 1945 wohnten hier zahlreiche neu angesiedelte Bewohner Zwangsumgesiedelte aus Ostpolen, das an die Sowjetunion gefallen war. Das Schloss verfiel im Laufe der Jahre so weit, dass es unbewohnbar war und alle Eingänge zugemauert wurden. Eigentümer von Schloss Randowshof 1810–1864: Konrad von Randow (Erbauer des Schlosses) 1866–1867: von Randow’sche Erben 1867–1921: Gräfin Ida von Richthofen, geb. von Randow († 1915) und Anna von Prittwitz und Gaffron, geb. von Randow 1921–1926: Anna von Prittwitz und Gaffron; Pächter: Waldemar von Randow 1926–1945: Waldemar von Randow Waldemar von Randow floh 1945 bei Annäherung der Roten Armee mit seiner Familie sowie 76 Landarbeitern und deren Familien. Zurück blieben 210 Rinder, 11 Gespanne, drei Traktoren und 400 Schweine, sowie das gesamte Familienarchiv der von Randow. Er starb an den Folgen der Flucht in Passau am 3. September 1945. Statistik des Ritterguts Bogschütz und Randowshof Vom Rittergut Bogschütz und Randowshof ist überliefert: 1867: 133 Einwohner 1871: 11 Wohngebäude, 33 Haushaltungen, 132 (35) Einwohner, 12 Analphabeten 1876: 35 Pferde, 52 Stück Rindvieh (OeK 3. August 1877) 1877: Communalsteuer 1245.19 Mark (OeK 10. August 1877) 1892: Rittergut mit Randowhof und Damnig; 555,68 ha Acker; 109,96 Wiesen; 9,32 ha Hutung; 161,20 Wald; 4,76 ha Oedland; 24,34 ha. Wasser, Total 865,26 ha. / Post, Telegraph, Eisenbahn in Oels 5,3 km.; Milchverkauf 1905: 750,0 ha, 12 Wohnhäuser, 37 Haushaltungen, 138 Einwohner, 125 evang. 13 kath. 3 poln. 1925–1926: Rittergut mit Vorwerk Randowshof, P.T. F 42, Schloß Randowhof. Familienbesitz seit 1714, 1 Inspektor, 1 Förster, 1 AssistentFläche: 768,6 ha, 407,2 Acker, 77,7 Wiesen, 187,3 Holz, 24 Wasser, 4.5. Park und Garten, 15 Korbweiden, 53,7Hof; – Grundsteuer: 10831 Mark202 ha. Acker und Wiesen in Parzellen verpachtet / Mahlmühle verpachtet / Produkte: Schwarb. Ostfriesen. Deutsch. Edelschweine Literatur Olof von Randow: Die Randows. Eine Familiengeschichte. (= Deutsches Familienarchiv, Band 135/136.) Degener-Verlag, Neustadt-Aisch 2001, ISBN 3-7686-5182-7. Weblinks Die Familie von Randow Bilder eines polnischen Fotografen aus Randowhof 2009 Polnische Seite über Randowhof, mit alten Fotos des Gebäudes. Einzelnachweise
Pałac w Boguszycach

Pałac w Boguszycach (niem. Schloss Randowshof) – zabytkowy pałac we wsi Boguszyce (powiat oleśnicki), w Polsce w województwie dolnośląskim, w gminie Oleśnica. Historia Obiekt wybudowany w drugiej połowie XIX w. o powierzchni 590 m² wzniesiony na planie litery C jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Dawny zamek znajdował się na dawnej posiadłości Bogschütz, która od XVIII wieku należała do szlacheckiej rodziny von Randow. Zamek Randowshof został zbudowany na początku XIX wieku. Po 1945 r. Mieszkało tu wiele polskich przesiedlonych rodzin (→ przesunięcie na zachód Polski), które nie dbały o ich zachowanie. Z biegiem lat spadł tak daleko, że został opróżniony i wszystkie wejścia zostały zamurowane. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Boguszyce (Rzędów) -Schloss Randowshofpolska-org.pl '