NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Osiedle Akademickie (Kraków)

Osiedle Akademickie – osiedle Krakowa wchodzące w skład Dzielnicy XIV Czyżyny, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Usytuowanie Osiedle Akademickie mieści się pomiędzy aleją generała T. Bora-Komorowskiego i I. Stella Sawickiego w Krakowie. Od kilku lat powstają bloki mieszkalne. Osiedle Akademickie zlokalizowane przy ul. Skarżyńskiego w Krakowie. Obok bloków mieszkalnych przebiega pas lotniczy dawnego Lotniska Kraków-Rakowice-Czyżyny istniejącego od 1912 do 1963 roku, na którym organizuje się: Piknik TIR-owców; Coke Festival; Piknik Lotniczy. Z uwagi na bliskość akademików Politechniki Krakowskiej odbywają się również juwenalia. Jest bardzo blisko do Muzeum Lotnictwa, największego tego typu muzeum w Polsce. Galeria Obiekty Osiedle mieszkaniowe. Obecnie znajdują się na nim bloki nr: 1, 2, 3, 4, 5 i 6. Planowana jest budowa dalszych 3 obiektów.
Osiedle Albertyńskie

Osiedle Albertyńskie (powstało jako osiedle Bieńczyce E następnie nosiło nazwę, do roku 1991, osiedle XX-lecia PRL) – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Historia Osiedle Albertyńskie stanowi część Bieńczyc Nowych – założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski, a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców – ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej – szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki. Oprócz Osiedla Albertyńskiego w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Kalinowe, Na Lotnisku, Wysokie, Kazimierzowskie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości oraz Złotej Jesieni. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962–1979. Było to pierwsze osiedle powstałe za linią ulicy Kocmyrzowskiej, po jej zachodniej stronie, poza tzw. „starą Nową Hutą”. Chociaż wcześniej od niego zaczęły powstawać osiedla na Wzgórzach Krzesławickich. Jego budowę rozpoczęto w 1962 roku. Zbudowano je w odległości ok. 1 kilometra od dzisiejszego Ronda Kocmyrzowskiego a między nim a osiedlem Spółdzielczym znajdowały się wówczas bazy firm budowlanych. Ukończone zostało w 1967 roku. Usytuowanie Osiedle sąsiaduje: od północy z os. Kazimierzowskim i al. gen. Andersa, od wschodu z os. Niepodległości, od południa z nowo powstałym osiedlem City Towers Czyżyny, od zachodu z osiedlami Dywizjonu 303 oraz Kościuszkowskim i ul. Dąbrowskiej. Na osiedlu znajduje się Szkoła Podstawowa nr 100 im. Adama Mickiewicza oraz dwa przedszkola, przychodnia i hotel. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 978-83-7490-060-7. Tadeusz Binek Służby inwestycyjne Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2009, ISBN 978-83-7490-280-9. Jerzy Sulimski Kraków w procesie przemian (Cracoviana), Wydawnictwo Literackie, Kraków 1976
Osiedle Centrum A

Osiedle Centrum A (do roku 1958 Osiedle A-31) – zabytkowe osiedle w Krakowie, w starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Osiedle powstało w latach 1950–1953. Budynki projektował Janusz Ingarden. Jest to jedyne osiedle gdzie zrealizowano wszystkie zaprojektowane małe detale architektoniczne (kolumny, attyki). Ograniczone jest od południa Aleją Jana Pawła II, od wschodu ulicą Gajocha, od zachodu Placem Centralnym, a od północy Aleją Solidarności. W ciągu handlowym, przy Placu Centralnym, znajdowały się: cukiernia „Markiza”, salon „Mody Polskiej”, zlikwidowany po 1989, a w jego miejscu powstał sklep odzieży używanej. W bloku 4 do dzisiaj istnieje całodobowa apteka, a w bloku 6 znajdowała się piwiarnia „Bar pod Zegarem”. W centrum osiedla znajduje się podziemny garaż, element wojskowej infrastruktury Nowej Huty, dawniej służący firmie taksówkowej a obecnie jako prywatne garaże. Odrestaurowano w 2015 neon „Markiza”, reklamę sklepu ze słodyczami, jedyny z kilkunastu ozdabiających Plac Centralny w latach PRL. Wszystkie wnętrza lokali użytkowych znajdujących się na osiedlu a projektowanych przez zespół architektów Mariana Sigmunda zniszczono po 1989. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 978-83-7490-060-7 Tadeusz Binek Służby inwestycyjne Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2009, ISBN 978-83-7490-280-9 MaciejM. Miezian MaciejM., DominikaD. Zaręba DominikaD., Krzysztof JustynK.J. Pucek Krzysztof JustynK.J., PawełP. Klimek PawełP., Nowa Huta, socjalistyczna w formie, fascynująca w treści, Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2004, ISBN 83-918869-9-9, OCLC 831122710 .
Osiedle Centrum B

Osiedle Centrum B (do roku 1958 osiedle B-31) – osiedle w Krakowie, w starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Osiedle powstało w latach 1950–1953. Znajduje się na północny wschód od Placu Centralnego, we wschodniej części Alei Róż. Od północy i wschodu osiedle ograniczone jest Aleją Przyjaźni, a od południa Aleją Solidarności. W skład osiedla wchodzi 11 bloków mieszkalnych, z czego 9 ściśle stykając się ze sobą stanowi zwarty pierścień. Podobnie zbudowane jest sąsiednie osiedle Centrum C. Obecnie do wnętrza osiedla dostać się można przez trzy bramy wjazdowe przeznaczone dla ruchu kołowego i przez cztery przełączki dla ruchu pieszego. Na osiedlu znajduje się budynek Rady Dzielnicy w bloku nr 6, w którym znajduje się też wypożyczalnia sprzętu medycznego. W bloku 3 na parterze, za czasów komunistycznych, znajdował się sklep ze sprzętem i akcesoriami fotograficznymi a obok galeria sztuki: malarstwa i rzeźby gdzie można było zakupić wystawiane eksponaty. W budynku 4 znajdował się sklep z płytami i instrumentami muzycznymi. W budynku 8 miały siedzibę: PBP „Orbis” oraz oddział PTTK, dlatego blok ten nazywano „orbisem”, nazywany był także „francuskim”. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1
Osiedle Centrum D

Osiedle Centrum D (do roku 1958 Osiedle D-31) – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Osiedle powstało w latach 1950–1956, blok nr 9 powstał w latach 70. XX wieku. Znajduje się po zachodniej stronie Placu Centralnego, pomiędzy Aleją Generała Andersa (osiedlem Centrum C) na północy, Aleją Jana Pawła II na południu oraz ul. Spacerową (osiedlem Handlowym) na zachodzie. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1. Gminna Ewidencja Zabytków Kraków
Osiedle Centrum C

Osiedle Centrum C (do roku 1958 osiedle C-31) – osiedle w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Jest to jedno z osiedli starszej części Nowej Huty. Osiedle powstało w latach 1950–1954. Znajduje się na północny zachód od Placu Centralnego, po zachodniej stronie alei Róż. Od północy jest ograniczone aleją Przyjaźni od południa al. Andersa. W bloku nr 1 znajdowała się księgarnia "Skarbnica". Obok niej, pod arkadami od strony os. Centrum D, znajdował się sklep papierniczy "Papyrus", jeden z nielicznych lokali handlowych w Nowej Hucie posiadających oryginalne wyposażenie, projektowane przez zespół architektów wnętrz Mariana Sigmunda w początkowych latach budowy Nowej Huty. Drugim lokalem z zachowanym częściowo wystrojem z lat pięćdziesiątych jest bar mleczny "Centralny" znajdujący się pod arkadami od strony al. Róż. Po północnej stronie osiedla, na rogu al. Róż i al. Przyjaźni znajduje się kawiarnia "Stylowa" a obok niej sklep spożywczy "Delikatesy" PSS. Wewnątrz osiedla, w bloku nr 10, w dawnym budynku NOTu ma siedzibę Stowarzyszenie Elektryków Polskich. Pośrodku osiedla znajduje się ogródek jordanowski. W bloku nr 7 znajdowało się przedszkole obecnie lokal jest w posiadaniu kościoła katolickiego. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1
Osiedle Centrum E

Osiedle Centrum E – osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, wchodzące w skład dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Od północy sąsiaduje z Aleją Jana Pawła II i osiedlem Centrum A, od południa z użytkiem ekologicznym Łąki Nowohuckie, od wschodu z osiedlem Na Skarpie, od strony zachodniej ze Skwerem Budowniczych Nowej Huty. Osiedle zbudowano w latach 1988–1995 według projektu architekta Romualda Loeglera. Jest nawiązaniem do pierwotnego projektu zagospodarowania terenu Nowej Huty. Jego wygląd jest kontrowersyjny ze względu na postmodernistyczną architekturę, odróżniającą się od socrealistycznego stylu zabudowy Placu Centralnego oraz charakterystyczną, żywą kolorystykę. W trzech budynkach od strony południowej zostały wybudowane mieszkania na planie koła, będące wnętrzem swoistego filara podtrzymującego wyższe kondygnacje. Do osiedla dołączono dwa budynki osiedla Na Skarpie: dawne kino „Światowid” oraz Szkołę Muzyczną. os. Centrum E 1 – dawne kino Światowid, wybudowane w latach 1955–1957, obecnie Muzeum Nowej Huty os. Centrum E 2 – budynek Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych im. Mieczysława Karłowicza, kształcące dzieci począwszy od szkoły podstawowej poprzez gimnazjum do liceum. Starsza część budynków szkolnych to projekt Marty i Janusza Ingardenów z 1959 roku. Na elewacji sali koncertowej znajduje się charakterystyczna mozaika, projekt Marka i Jerzego Jabłońskich z 1975 os. Centrum E 11 – supermarket spożywczy os. Centrum E 12 – Hotel „Centrum” os. Centrum E 13 – oddział PKO BP os. Centrum E 25 – w budynku znajdują się: urząd pocztowy, kawiarnia, pizzeria Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1
Osiedle Czyżyny

Osiedle Czyżyny – osiedle Krakowa wchodzące w skład Dzielnicy XIV Czyżyny, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Obejmuje ono część dawnej wsi Czyżyny. Ograniczone jest ulicami: od północy aleją Jana Pawła II z rondem Czyżyńskim, gdzie stoją cztery wieżowce oraz dwa niskie bloki wielorodzinne, od wschodu al. Pokoju, od południa bazą MPO, od zachodu ul. Nowohucką. Jest to w większości osiedle domków jednorodzinnych, powstałe na obszarze dawnego dworu z folwarkiem i stawem. Budynek dworu zachował się na terenie obecnego osiedla. Po dawnym układzie przestrzennym wsi pozostały ulice Centralna, Franciszka Wężyka, Woźniców, Sołtysowska (wiodąca niegdyś do Łęgu), Stanisławy Wysockiej, Dolnomłyńska i Narciarska. Ciekawsze obiekty na osiedlu: Kościół św. Judy Tadeusza Kapliczka słupowa (prawdopodobnie z XVIII wieku), stojąca u zbiegu ulic Centralnej i Woźniców, obok budynku dawnego Domu Ludowego, który z budynkiem Szkoły Ludowej wchodzi obecnie w skład kompleksu szkoły podstawowej. Stare domy dawnej wsi Czyżyny.
Osiedle Górali

Osiedle Górali (do roku 1958 Osiedle C 2 Południe) – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Nazwę przyjęło od tytułu pierwszego przedstawienia wykonanego w teatrze na Osiedlu Teatralnym – opery autorstwa Wojciecha Bogusławskiego pt. Krakowiacy i górale. Zostało zbudowane w latach 1950–1953. Położenie Osiedle Górali jest położone blisko centrum Nowej Huty. Znajduje się naprzeciwko Osiedla Uroczego, przy spacerowym odcinku Alei Róż pomiędzy ulicą Ignacego Mościckiego a ulicą Stefana Żeromskiego i Obrońców Krzyża. Osiedle Górali otaczają następujące osiedla: od północy – os. Krakowiaków od zachodu – os. Teatralne od wschodu – os. Zielone od południa – os. Urocze Wygląd Na osiedlu jest osiemnaście budynków. Bloki zbudowane są według zasad realizmu socjalistycznego. Ich wysokość nie przekracza czterech pięter. Zabudowa jest luźna i pełna bujnej zieleni. Wewnątrz osiedla, wśród budynków znajdują się place zabaw dla dzieci. Od Alei Róż i dalej wzdłuż ulicy Żeromskiego oraz ulicy Obrońców Krzyża do ulicy Mościckiego ciągnie się zwarta zabudowa pierzejowa którą tworzy kilka połączonych ze sobą bramami bloków. Reszta osiedla to luźno rozstawione bloki oraz obiekty użyteczności publicznej. Obiekty W blokach, które znajdują się na obrzeżach osiedla, znajdują się różnego rodzaju sklepy. I tak możemy wyróżnić sklep papierniczy, jubilerski, odzieżowy, aptekę, masarnie, sklep meblowy, z artykułami AGD, metalowy oraz bar. Na zewnątrz osiedla, od strony południowej znajduje się Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida, w którym działają m.in. biblioteka publiczna oraz Kino Sfinks, które w 2006 roku zostało wyremontowane i zmodernizowane. Od strony zachodniej mieści się Dom Kombatanta, w którym 4 lipca 2006 zostało otwarte Muzeum Czynu Zbrojnego. Znakiem rozpoznawczym muzeum jest zabytek muzealny – czołg ciężki IS-2. Wewnątrz osiedla są usytuowane takie instytucje jak: Klub Integracji Społecznej (KIS) oraz ARTzona – przestrzeń artystyczno-społeczna, część Ośrodka kultury im. Cypriana Kamila Norwida. Inne obiekty Pracownia Animacji Ekologicznej Ośrodka Kultury im. C.K. Norwida Szkoła Podstawowa nr 71 (klasy I-III) im. M. Grzegorzewskiej (miejsce nieistniejącego już Samorządowego Przedszkola nr 68 w Krakowie) Warsztaty Terapii Zajęciowej „Gaudium et Spes” DOS „U Siemachy” dla młodzieży Siedziba partii Socjaldemokracja Polska Zobacz też Osiedle Krakowiaków Przypisy Linki zewnętrzne Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida
Osiedle Handlowe

Osiedle Handlowe (do roku 1958 Osiedle D-3) – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Ograniczone jest ulicami: od północy al. Andersa, od wschodu Artystów, od południa al. Jana Pawła II, od zachodu Boruty-Spiechowicza. Na terenie osiedla znajdują się: Sportowa Szkoła Podstawowa nr 91 i oraz Przedszkole Samorządowe nr 108. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1. Gminna Ewidencja Zabytków Kraków
Osiedle Hutnicze (Kraków)

Osiedle Hutnicze (do roku 1958 Osiedle A-33) – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Położenie Osiedle Hutnicze położone jest w pobliżu centrum Nowej Huty. Otaczają je: od północnego zachodu – os. Szklane Domy i al. Solidarności od północnego wschodu – os. Stalowe i ul. Orkana od wschodu – os. Willowe od południa – os. Ogrodowe i ul. Mierzwy od południowego zachodu – os. Centrum A i ul. Mierzwy Infrastruktura Osiedle Hutnicze pod kątem urbanistycznym nie posiada spójnego charakteru. Stanowi ono przestrzenny zapis różnych etapów poszukiwania optymalnej formy i technologii mieszkaniowej w latach 50. w Nowej Hucie. Poczynając od elementów zabudowy „parawanowej” bloków w stylu socrealistycznym przy ulicy Mierzwy, na monumentalnych blokach wzdłuż alei Solidarności, wzniesionych w okresie odwilży kończąc. W latach 1953–1955 na osiedlu, wzdłuż obecnej ulicy Mierzwy zrealizowano według projektu Adama Fołtyna zespół czterech bloków, stanowiących przykład modernizowania socrealizmu (os. Hutnicze 10, 11, 12 i 13). Charakterystycznym elementem architektury tych budynków są geometryczne podziały tworzące rysunek elewacji, które przywołują skojarzenie z historyzującym boniowaniem, jednak prezentują znacznie bardziej uproszczoną formę, jak również obramienia drzwi wejściowych na klatki schodowe, które tworzą ażurowe, betonowe kratownice. Na osiedlu znajduje się ponadto Przedszkole Samorządowe nr 104 (os. Hutnicze 14) oraz Dom Pomocy Społecznej (os. Hutnicze 5). Jedną z osób odpowiedzialnych za projekt urbanistyczny osiedla była Janina Lenczewska-Samotyja. Galeria Przypisy
Osiedle Józefa Tytki

Osiedle Józefa Tytki – osiedle Pszowa. Na osiedlu mieszka około 450 mieszkańców. Osiedle Józefa Tytki znajdują się ok. 300 metrów od centrum miasta. Zabudowanie Na terenie osiedla znajduje się siedem bloków mieszkalnych, Publiczne Przedszkole nr 2 w Pszowie, Biblioteka Publiczna nr 1 w Pszowie oraz Pawilon Pszów.
Osiedle Kalinowe

Osiedle Kalinowe – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Historia Osiedle Kalinowe stanowi część Bieńczyc Nowych – założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców - ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej – szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki. Oprócz Osiedla Kalinowego w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Na Lotnisku, Wysokie, Kazimierzowskie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości, Albertyńskie oraz Złotej Jesieni. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962–1979. Osiedle Kalinowe było realizowane w drugiej połowie lat 60. XX wieku. Wszystkie budynki pierwotnego założenia zostały ukończone do 1970 roku. Usytuowanie i rozplanowanie Osiedle ograniczone jest ulicami: od północy Mikołajczyka, od wschodu Dunikowskiego, od południa Plantami Bieńczyckimi, od zachodu Okulickiego. Spośród zabudowy mieszkaniowej na osiedlu przeważają bloki czteropiętrowe – jest ich tu 11. Oprócz tego w zachodniej części osiedla znajduje się 5 bloków dziesięciopiętrowych. Na osiedlu znajdują się szkoła podstawowa i Kościół św. Józefa oraz boisko ze sztuczną trawą i oświetleniem na terenie Młodzieżowego Domu Kultury im. Janusza Korczaka, gdzie od 2005 roku organizowane są rozgrywki Nowohuckiej Ligi Piłkarskiej. Na terenie osiedla w pawilonie pod numerem 4 znajduje się siedziba Rady i Zarządu Dzielnicy XVI Bieńczyce. W tym samym pawilonie swoją siedzibę mają też Poczta Polska, Filia 51 Biblioteki Kraków oraz inne punkty handlowe i usługowe. Galeria Przypisy
Osiedle Kazimierzowskie

Osiedle Kazimierzowskie – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Historia Osiedle Kazimierzowskie stanowi część Bieńczyc Nowych – założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców – ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej – szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki. Oprócz Osiedla Kazimierzowskiego w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Kalinowe, Na Lotnisku, Wysokie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości, Albertyńskie oraz Złotej Jesieni. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962–1979. Usytuowanie i rozplanowanie Za granice osiedla można uznać: od południa – aleja gen. Andersa, od zachodu – ulica Broniewskiego, od północy – Planty Bieńczyckie oraz od wschodu – ulica Szajnowicza-Iwanowa. Osiedle składa się z 9 bloków czteropiętrowych, 3 wieżowców dziesięciopiętrowych oraz 9 bloków czteropiętrowych typu „puchatki”. Na osiedlu wybudowano także nowy blok nr 27 z końca lat 80. Pod nr 30 znajduje się typowy dla lat 60. pawilon handlowy. Mieścił on niegdyś restaurację „Orion” otwartą w lutym 1967 roku. Do dziś w jego kompleksie znajduje się jedna z najstarszych aptek Nowej Huty – Apteka „Pod Jarzębinami”. Przypisy
Osiedle Kolorowe (Kraków)

Osiedle Kolorowe – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Historia Osiedle powstało w latach 1959–1961. Dominuje na nim niska zabudowa, bloki 4 piętrowe, 5-6 klatkowe, a w okolicy Ronda Czyżyńskiego wybudowano 5 wieżowców o 10 piętrach. W większości bloki są własnością spółdzielni mieszkaniowej „Victoria” oraz spółdzielni wewnątrz-blokowych. W lipcu 2025 roku, w szóstą rocznicę śmierci Bogusława Schaeffera, na ścianie bloku nr 4 wmurowano tablicę pamiątkową. Inicjatorem jej powstania był Komitet Obywatelski Pamięci o Bogusławie Schaefferze, a projekt wsparła finansowo Rada Dzielnicy XVIII Nowa Huta. Z tej okazji można było zwiedzić mieszkanie kompozytora, który mieszkał w tym bloku w latach 1959–2016. Obszar Osiedla Kolorowego i położenie Od wschodu graniczy z Osiedlem Handlowym (rozdziela je ul. M. Boruty-Spiechowicza), od południa (przez Al. Jana Pawła II) z Zakładami Tytoniowymi Philip Morris, od zachodu z hipermarketem Carrefour Czyżyny (ul. Bieńczycka), natomiast od północy (poprzez park) z Osiedlem Spółdzielczym. Infrastruktura Na terenie osiedla znajduje się wiele obiektów różnorakiego rodzaju, m.in.: Gimnazjum nr 48 im. K.I. Gałczyńskiego XII Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida Przedszkola Boiska otwarte przy obu szkołach Basen międzyszkolny Park Wiśniowy Sad wraz z placem zabaw Boiska do tenisa i koszykówki oraz plac zabaw Przychodnia Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 978-83-7490-060-7 Gminna Ewidencja Zabytków Kraków