NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Poznaniu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – neogotycka świątynia znajdująca się przy ul. Szamarzewskiego 3 w Poznaniu. Jest to kościół parafialny, pełniący jednocześnie rolę świątyni garnizonowej. Historia Kościół wzniesiono w latach 1892–1894 według projektu Ottona Hirta. Świątynia pierwotnie nosiła wezwanie św. Łukasza Ewangelisty, a należała do jeżyckiej gminy ewangelicko-augsburskiej. W 1905 roku dobudowano wieżę. W 1945 świątynię przejęli katolicy, zmieniając go w kościół garnizonowy. Od 1982 świątynia jest kościołem parafialnym, pełniącym jednocześnie rolę świątyni garnizonowej, podlegającej zarazem Ordynariatowi Polowemu Wojska Polskiego (Dekanat Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej) jak i archidiecezji poznańskiej. Opis Jest to jednonawowa, halowa świątynia z prostokątnym prezbiterium przykrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, oddzielonym od nawy łukiem tęczowym. We wnętrzu można podziwiać drewnianą wieszarową więźbę dachową, oraz drewniane empory. W prezbiterium, w ostrołukowej niszy znajduje się krucyfiks i rzeźba Matki Bożej. W lewym ołtarzu bocznym kopia ikony Matki Boskiej Nieustającej Pomocy podtrzymywana przez rzeźby aniołów, a ponad nią, w formie tryptyku, Matka Boska Ostrobramska z wizerunkami aniołów w skrzydłach (oddana do renowacji w 2011). W prawym ołtarzu trzy rzeźby: w części środkowej Jezus Chrystus, po jego lewej św. Józef z dzieciątkiem Jezus, a po prawej św. Tadeusz Juda. Na ścianach droga krzyżowa z 1954 wykonana przez Józefa Żmijewskiego, natomiast w oknach witraże z lat 1962–1964 według projektu Wacława Tarnowskiego, a wykonane przez warsztat Zygmunta Kośmickiego. Cztery największe przedstawiają postacie ewangelistów. Przy filarach wspierających środkową część empory figury: Serca Jezusowego i św. Antoniego Padewskiego. Na tylnej ścianie kościoła, pod emporą dwie tablice: z 1958 upamiętniająca księży-żołnierzy Wojska Polskiego poległych i zmarłych w latach 1939–1945. Druga, z 1972, upamiętnia poległych i pomordowanych w obozach i zmarłych żołnierzy 57. Pułku Piechoty Wielkopolskiej. W kruchcie alabastrowa kropielnica, a nad nią figura Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Po bokach kolejne trzy tablice, dwie z nich z 1999 roku. Jedna upamiętnia członków Związku Inwalidów Wojennych RP, zaś druga poległych żołnierzy 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej oraz ludności cywilnej pomordowanej w latach 1939–1945 przez OUN i UPA. Trzecia, z 2007 roku, poświęcona jest poległym w walce i podczas szkolenia lotnikom 1. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego "Warszawa". Mała rozeta w kruchcie zawiera witraż okazujący Zbawiciela Świata. Przed świątynią znajduje się głaz z tablicą z 1995 upamiętniającą żołnierzy-górników zmarłych w latach 1949–1959, pomnik Augustyna Szamarzewskiego autorstwa Władysława Saletisa z 2001 roku oraz drewniany krzyż misyjny. Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 .
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Radomsku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Radomsku – zabytkowy kościół franciszkanów konwentualnych w Radomsku, w województwie łódzkim. Historia Pierwsza świątynia mieszcząca się na obecnym miejscu ufundowana została zapewne przez Leszka Czarnego. Po jej zniszczeniu została wzniesiona w 1328 roku nowa budowla z fundacji Władysława I Łokietka. Pożary i wojny spowodowały, że od połowy XV stulecia przez około 80 lat świątynią nie opiekowali się Franciszkanie, którzy w tym okresie mieszkali w niedalekiej Brzeźnicy. Dopiero ofiarność królowej Bony Sforzy pozwoliła im w 1543 roku na powrót do miasta. Królowa ufundowała nawę świątyni, która uległa zniszczeniu w pożarze w 1641 roku. Odbudowana nawa razem z gotyckim prezbiterium są najstarszymi z zabytków miasta. W latach 1728–1737 świątynia została rozbudowana o wieżę. W końcu lat. 70. XX wieku zostały wzmocnione mury kościoła i sygnaturki. Wyposażenie Wyposażenie kościoła reprezentuje styl barokowy. Wszystkie ołtarze, ambona oraz konfesjonał powstały w drugiej połowie XVIII stulecia. Ołtarz główny, pochodzi z XVII stulecia. W jego centralnym miejscu jest umieszczona rzeźba Chrystusa na krzyżu, pochodząca z XVIII wieku. Pod nią mieszczą się złote skały - symbol Golgoty. Z lewej i prawej strony rzeźby są umieszczone złote kolumny, w liczbie sześciu, ustawione po trzy na każdej ze stron. Na podstawach stoją figury czterech ewangelistów. Na gzymsie, będącym, zwieńczeniem ołtarza, w narożnikach, stoją posągi świętych Grzegorza Wielkiego i Augustyna. W bocznym ołtarzu kościoła znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, otaczany czcią wiernych. Nie zachowały się dokładne opracowania dotyczące jego autorstwa ani czasu powstania; przypuszcza się jednak, że powstał pod koniec XVIII wieku. Z uwagi na rozwijający się kult maryjny, 10 października 1991 roku biskup częstochowski Stanisław Nowak podniósł kościół do rangi Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Bolesnej oraz poświęcił Dróżki Matki Bożej Bolesnej, umieszczone w murze przy dziedzińcu przykościelnym. Przypisy Linki zewnętrzne Historia klasztoru Franciszkanów
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudawce

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudawce (wcześniej Cerkiew św. Sawy w Rudawce) – kościół filialny parafii św. Stanisława w Birczy, należący do archidiecezji przemyskiej, była filialna cerkiew greckokatolicka. Drewniana budowla pochodzi z roku 1796. Od 1947 roku opuszczona, od 1967 jest świątynią rzymskokatolicką. Znajduje się w Rudawce, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim. Historia Świątynia została zbudowana jako cerkiew greckokatolicka w roku 1796, należała do greckokatolickiej parafii w Birczy. Była remontowana w XIX wieku. Po II wojnie światowej opuszczona, w 1967 roku przejęta przez rzymskich katolików i remontowana w latach 1971–1974, funkcjonuje jako kościół filialny pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława w Birczy. Architektura Kościół to jednoprzestrzenna budowla o konstrukcji zrębowej z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, nakryta siodłowym dachem z baniastym hełmem. Od strony wejścia znajduje się drewniana szkieletowa wieża połączona z budynkiem, w górnej części zwężona, z brogowym dachem. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, Rewasz, Warszawa 1992. Praca zbiorowa, W gminie Bircza, Krosno 2003, ISBN 83-7343-095-4. Linki zewnętrzne Podział administracyjny dekanatu birczańskiego. przemyska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-25)]..
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rzeszowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rzeszowie – rzymskokatolicka świątynia, obiekt sakralny w Rzeszowie. Kościół i parafia powstały w 1978 r. bez zezwolenia władz dla upamiętnienia krzyża, który został zdjęty przez władze komunistyczne. Krzyż powrócił na dawne miejsce; obecnie stoi powyżej kościoła po drugiej stronie ul. Krakowskiej. Proboszczem parafii jest od chwili jej powstania do 2017 był ks. Franciszek Kołodziej, jego następcą został ks. Edward Rusin, który w 2018 roku zakończył posługę duszpasterską w parafii. Od 2018 roku proboszczem parafii jest ks. Dariusz Gościmiński.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Smardach Górnych

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Smardach Górnych znajdujący się we wsi Smardy Górne, należący do dekanatu wołczyńskiego w diecezji kaliskiej. Historia Kościół w Smardach Górnych został wybudowany w 1893 roku w miejsce kościoła drewnianego z 1636 roku. Kościół wzniesiono w stylu neogotyckim. Teren przykościelny sąsiaduje z miejscowym cmentarzem parafialnym. Obok kościoła znajduje się również współczesna kaplica cmentarna oraz nagrobek ks. Kazimierza Walkow (1910–1960), który zapewne był I powojennym proboszczem Smard. Do lat 70. XX wieku na placu znajdował się również pomnik poległych w czasie I wojny światowej. Architektura i wnętrze Świątynia powstała na planie prostokąta. Składa się z jednej nawy głównej, która nakryta jest dwupłaszczyznowym dachem, na którego krańcach znajdują się ceglane szczyty w formie schodkowej, z motywem nieotynkowanych, potrójnych blend. W dolnej części znajduje się rząd zdwojonych, ostrołukowych okien, a wyżej kilka dużych okien w witrażami, również zamkniętych łukiem ostrym. Od zachodu posadowiona jest wieża czworoboczna, przez którą wiedzie wejście do kruchty, a potem do wnętrza kościoła. Dekoracja jest również neogotycka, na trzech zaznaczonych gzymsem piętrach: fryz, blendy i okna zdwojone ostrołukowe oraz zegar. Zwieńczenie konstrukcji to dach w postaci wielobocznego ostrosłupa, zakończony iglicą z krzyżem. Wewnątrz kościoła znajdują się trzy ściany nawowe otoczone matroną wspartą na filarach, na której znajduje się prospekt organowy. Od wschodu kościół zamyka prezbiterium ze ścianą wieloboczną, niższe od nawy. Dzwony Na kościelnej wieży znajdują się dwa dzwony, pochodzące z okresu międzywojennego. W 2021 roku przeszły remont wykonany przez firmę Rduch Bells & Clocks, w którym wymieniono serca, jarzma oraz zautomatyzowano mniejszy dzwon. Organy Organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1893 roku jako opus 381. Instrument posiada pneumatyczną trakturę gry. W 2023 roku przeszedł remont, który wykonał prawdopodobnie Piotr Cynar z Wrocławia. Wymieniono wówczas dmuchawę na nową produkcji węgierskiej. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Smardach Górnych. ewangelicy.dgk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-10)].
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sośnicy

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sośnicy – kościół katolicki zlokalizowany w centrum Sośnicy, w gminie Kąty Wrocławskie. Pierwotnie kościół nosił wezwanie Matki Boskiej, co wymienione zostało w dokumencie biskupa Henryka. Obecny obiekt zbudowany u schyłku XIII w. w stylu romańskim. Prezbiterium przetrwało z tego okresu, nawę jednak przebudowano w stylu gotyckim w 1487 tworząc palmowe sklepienie, dodając także wieżę w 1507. W 1619 i 1776 dobudowano kolejno dwie kaplice i kruchtę. Wyposażenie wnętrza głównie barokowe, w tym seria obrazów J. Kynasta i Karla Kynasta. Ołtarz główny z 1700 (fundatorzy: hr. Mikoła von Latour i hr. Franciszek von Eicholz). Oprócz tego chrzcielnica (1580) i wewnątrz i na murze zewnętrznym rycerskie i szlacheckie (XVI w.) renesansowe epitafia: dwie tablice epitafijne, jedenaście tablic nagrobnych, poza tym tablica fundacyjna z 1504 i trzy tarcze herbowe- barokowa i gotyckie: m.in.: Heinricha Schindel i jego żony Hedewig (Jadwigi) von Nimptsch (zm. 1586) z herbami: górny rząd, von: Schindel, Zeichnitz, Fither, Hoken, Lantzkronn, Mulheimer, Kreiselwitz, Seidlitz dolny rząd, von: Nimptsh, Zedlitz, Zedlitz, Schwienkuhl, Gregersdorf, Nimpitz, Peterswald i Zeinitz, i ich dzieci: Anny (zm. 1564) Adama (zm. 1572(4) z herbami von: Schindel, Nimptsch Krzysztofa (zm. 1574) w nawie głównej tablica fundacyjna późnogotycka Hansa von Prockendorf i jego żony Katarzyny von Strönichen (1487). W nawie, w zwornikach ich herby: Prockendorf, Grundschreiber, Strönichen, Sachs. w fasadzie wieży tablica fundacyjna tej samej pary fundatorów. Frantza (Franciszka) von Waldau (zm. 1616), z herbami, von: Waldau, Schindel, X, Gersdorf. Henryka von Kreckwitz (zm. 1581) Hansa von Falckenhain (zm. w 1587) i jego żony Hedewig (Jadwigi) von Haugwitz z herbami: Falckenhain, Sachs, Schweinichen, Niebelschütz, Haugwitz, Blissen, Brunner, Kottwitz Anny von Brockendorf (zm. 1619) z herbami von: Brockendorf, Stiebitz, Reibnitz, X, Magdaleny von Brockendorf (zm. 1619) Brockendorf, Stiebitz, Reibnitz, X, Hansa Gotthardta von Brockendorf (zm. 1621) z herbami: Brockendorf, Stiebitz, Reibnitz, X, Susanny Stiebitz, żony Gottharda von Brockendorf (zm. 1624), z herbami: Stiebitzów, Reibnitzów... Ludwiga Scholza (zm. 1918) Istotnym elementem kościoła są Święte Schody (Scala Sancta), wzorowane na rzymskich. Ufundowała je hrabina Józefa von Wurtz und Burg w 1776. W obrębie cmentarza okalającego świątynię znajduje się wolnostojąca kaplica grobowa z przełomu XVIII i XIX wieku – murowana z dachem dwuspadowym, barokowa. Odnowiona w 1986 z dodaniem nowego wyposażenia i nadaniem wezwania Zmartwychwstania Pańskiego. Dojście szlakiem zielonym z rynku w Kątach Wrocławskich – około 800 m. Przypisy Bibliografia Czesław Cetwiński, Zabytki architektury w województwie wrocławskim, Wyd. Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, 1987. Wrocław + 8, plany miast, wyd. Demart, Warszawa, 2010, ISBN 978-83-7427-054-0 tablice informacyjne i pamiątkowe przy obiekcie
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulechowie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sulechowie, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Sulechów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia i architektura Jest to najstarszy i najokazalszy kościół w mieście. Budowla ta łączy w sobie elementy kolejnych epok, m.in. w XVI stuleciu w budynku nowej wieży została urządzona pierwsza w mieście biblioteka. Od 1539 do końca II wojny światowej była świątynią protestancką. W XVIII stuleciu w ołtarz głównym został umieszczony obraz Zdjęcie Chrystusa z Krzyża namalowany przez Bernharda Rodego z Berlina, a w 1830 roku wieża została podwyższona do wysokości 58 metrów. Jest to budowla późnogotycka, murowana z cegły i kamienia, oskarpowana, halowa, posiada trzy nawy, prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i posiada przybudówki od strony południowej i północnej, wieża mieści się po stronie południowej, posiada wiele oskarpowań. W nawie głównej i prezbiterium znajdują się sklepienia gwiaździste, w nawie bocznej – sklepienie sieciowe, elewacje są ozdobione fryzem wieńczącym o motywie czterolistnym, fasada wschodnia i zachodnia korpusu nawowego, są ozdobione szczytami z bogatą dekoracją blendową. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Szlichtyngowej

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Szlichtyngowej – kościół znajdujący się w Szlichtyngowej w woj. lubuskim. Historia Kościół wybudowany został w 1645 dla ludności protestanckiej. Fundatorem był Jan Jerzy Szlichtyng. Świątynię wzniesiono na planie krzyża. Konstrukcja była drewniano-murowana, a dach pokryto gontem. Kościół posiadał małą wieżyczkę. Wnętrze wykonano w stylu późnorenesansowym. Kolumny, filary i ławki pokryto ornamentami roślinnymi. Empory ozdobiono obrazami i inskrypcjami. Kolorową ambonę wykonał Antonius Bartsch. Obraz ołtarzowy otaczały kolumny podtrzymujące belkowanie ze zwieńczeniem. Na środku zwieńczenia usytuowano pelikana, karmiącego swoje potomstwo. W kościele znajdowało się malowidło przedstawiające fundatora oraz epitafium Samuela Szlichtynga. W 1690 spłonęła dzwonnica, którą odbudowano rok później. W 1946 r. świątynię przekazano parafii Zamysłów. W Wielki Piątek, 14 kwietnia 1995 w kościele wybuchł pożar (możliwe, że było to podpalenie). Szachulcowy budynek kościoła wraz z całym wyposażeniem spłonął, ocalały tylko dzwonnica i drewniany krzyż. Kamień węgielny pod budowę nowej świątyni wmurowano 19 września 1996. Kościół poświęcono 9 maja 1999. Galeria Bibliografia P. Drobnik, Z przeszłości Szlichtyngowej ks. A. Walkowiak, Organy w kościołach regionu głogowskiego i dekanatu wschowskiego, Głogów 2002 Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii. parafia.szlichtyngowa.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-27)].
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy, barokowy kościół konwentualny bernardynów, znajdujący się w Tarnowie przy ul. Bernardyńskiej 13. Został zbudowany w latach 1752–1776, poza obrębem murów miejskich, z fundacji Barbary i Pawła Sanguszków na miejscu poprzedniej, drewnianej świątyni. Pierwotnie przeznaczony był dla sióstr bernardynek, których klasztor (założony w XVI wieku) przylegał do kościoła od strony południowej i nosił wezwanie św. Barbary. Dekretem cesarza Józefa II z 1781 konwent bernardynek został skasowany, a w 1789 na ich miejsce zostali przeniesieni ojcowie bernardyni, dotychczas pozostający w pobliskim klasztorze przy kościele Matki Boskiej Śnieżnej. W 1828 kościół został powtórnie konsekrowany, otrzymując obecne wezwanie. Jest obecnie kościołem filialnym parafii katedralnej. Kościół bernardynów jest jednonawową, orientowaną, murowaną świątynią z węższym, prostokątnym prezbiterium i ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę od strony zachodniej. Wnętrze kościoła nakryte jest sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Wyposażenie wnętrza jest jednolite stylowo, barokowe i neobarokowe. Ołtarz główny, z XIX wieku, ma w polu głównym barokowy krucyfiks z malowanymi w tle postaciami Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty. Galeria Przypisy Bibliografia AndrzejA. Leo AndrzejA., Tarnowskie kościoły, Tarnów: „S-CAN” Wydawnictwo, 2000, ISBN 83-87785-00-8, OCLC 749578286 . Kościoły zabytkowe diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03] Oficjalny serwis internetowy klasztoru w Tarnowie [dostęp 2012-09-03]
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Toruniu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Toruniu – gotycka świątynia katolicka w jurysdykcji parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Toruniu, położona u zbiegu ul. Wieżowej i Szczęśliwej. Najstarsza wzmianka w źródłach o kościele pochodzi z 1321 roku. Prawdopodobnie sama świątynia została wzniesiona na początku XIV wieku, na miejscu starszego. Została ona spustoszona podczas reformacji, odnowiony zaś w 1587 roku. W 1698 roku wzniesiono wieżę. 17 listopada 1966 roku miał miejsce pożar, który doprowadził do zniszczenia kościoła. W pożarze ocalały zakrystia i gotycka figura św. Wojciecha z końca XIV wieku. Kościół odbudowano w 1972 roku. Świątynia jest ceglana, halowa, orientowana. Barokowe wyposażenie z XVIII wieku zniszczył pożar. W kościele znajdują się figury św. Hieronima i Augustyna, pochodzące z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu. 28 stycznia 1930 roku kościół wpisano do rejestru zabytków (A/376). Przypisy Bibliografia Jerzy Domasłowski: Wyposażenie wnętrza. W: Jerzy Domasłowski, Jarosław Jarzewicz: Kościół Najświętszej Marii Panny w Toruniu. Toruń: 1998. ISBN 83-87639-06-0. Waldemar Rozynkowski: Rozwój sieci parafialnej w Toruniu od średniowiecza do czasów współczesnych. W: Jarosław Kłaczkow, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski (red.): Toruń. Miasto wielu wyznań. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-9-4.
Heilig-Kreuz-Kirche (Ustroń)

Die Heilig-Kreuz-Kirche (polnisch Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ustroniu) im Stadtteil Lipowiec von Ustroń, Polen, ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in den Schlesischen Beskiden. Geschichte Die Kirche wurde von 1808 bis 1810 in dem damals selbständigen Dort Lipowiec errichtet. Die Innenausstattung ist im Stil des Rokoko und Spätbarocks gehalten. Weblinks Literatur Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, S. 213. ISBN 978-83-933109-3-7.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ustroniu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ustroniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ustroniu, w powiecie cieszyńskim, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Wisła diecezji bielsko-żywieckiej. Mieści się przy ulicy Lipowskiej, w dzielnicy Lipowiec. Historia i architektura Świątynia została wybudowana w latach 1808-1810 jako trzeci z kolei kościół w tej miejscowości. Została uroczyście poświęcona 16 września 1810 r. przez dziekana skoczowskiego ks. Bernarda Farbowskiego. Jest to budowla murowana, wybudowana z kamienia i cegły, nie posiada ściśle określonego stylu architektonicznego. Jest zwrócony prezbiterium w stronę południową. Posiada jedną nawę. We wnętrzu znajdują się sklepienia oparte na gurtach. Nad nawą znajduje się dach dwuspadowy i jest kryty blachą miedzianą, natomiast nad prezbiterium pięciospadowy. Na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia zostało wymienione pokrycie dachu. Wyposażenie Wyposażenie nosi cechy stylu późnobarokowego i późnorokokowego. Ołtarz główny trójkondygnacyjny, w typie późnobarokowym, z 1852 r. W nastawie tabernakulum z płaskorzeźbą przedstawiającą Chrystusa jako Dobrego Pasterza, zwieńczone gzymsem w części środkowej faliście wyciętym, z figurą leżącego Baranka. Na ołtarzu rzeźby przedstawiające świętych Piotra i Pawła. Kamienna chrzcielnica pochodzi z dawnej świątyni, wiszące świeczniki pochodzą z II połowy XIX stulecia, natomiast obrazy pochodzą z końca XIX stulecia. W oknach witraże z przedstawieniami scen Męki Pańskiej. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Torzymiu, w powiecie sulęcińskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Sulęcin diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Obecna murowana świątynia została wybudowana w latach 1831–1834 w stylu późnoklasycystycznym, na miejscu spalonej w 1824 poprzedniej budowli. Projektantem kościoła był niemiecki architekt Karl Friedrich Schinkel. W czasie II wojny światowej kościół został spalony, zachowały się tylko mury budowli. Po II wojnie światowej W latach 1958–1960 świątynia została odbudowana po zniszczeniu przez parafian i ich proboszcza księdza J. Dorbisza. W latach 1975–1981 świątynia otrzymała nowa elewację, dach i instalacje. W latach 1986–1989 kościół został wyposażony w nowe witraże wykonane według projektu księdza E. Różańskiego i profesora F. Pacholskiego przez poznańską firmę witraży – Kośmicki. Na witrażach jest przedstawiony kościół: jeden, święty, powszechny i apostolski w wizji stworzenia i paruzji. W dniu 14 września 1994 roku świątynia została konsekrowana przez księdza biskupa Adama Dyczkowskiego, ordynariusza diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. W tym roku również uroczyście wprowadzono do świątyni relikwie św. Andrzeja Boboli. Zamontowane zostały także nowe organy cyfrowe wykonane przez norweską firmę Johanus z Lillehammer. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wełnie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Wełnie – drewniana świątynia katolicka zlokalizowana w Wełnie (powiat obornicki, województwo wielkopolskie). Historia Kościół jest budowlą z początku XVII wieku, dziełem wiejskich cieśli. 11 września 1780 roku w kościele odbył się ślub Józefa Wybickiego, autora Mazurka Dąbrowskiego, i jego drugiej żony Estery Wierusz-Kowalskiej. Architektura Kościół posiada nawę główną i nawę poprzeczną. Dookoła budynku biegnie kryty ganek (tzw. soboty). Malowidła na pułapie nawy głównej, prezbiterium i nawy poprzecznej wykonał Adam Swach, malarz – franciszkanin (pierwsza połowa XVIII wieku). Przedstawiają one sceny związane z legendą i kultem Świętego Krzyża, m.in. na stropie prezbiterium Widzenie cesarza Konstantyna, na stropie nawy Znalezienie Drzewa Krzyża przez św. Helenę, na ścianach prezbiterium i nawy – postacie Chrystusa, Marii i 12 apostołów. Olejne obrazy na ławach i stallach wykonali rzemieślnicy. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła. [dostęp 2011-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-16)].
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łowiczku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łowiczku – drewniany kościół zbudowany w 1711 r. Pierwsza świątynia w Łowiczku powstała prawdopodobnie w XII w, była drewniana i przypuszczalnie spłonęła. Druga, pod wezwaniem św. Idziego, została wzniesiona przed 1325 rokiem. Ufundował ją właściciel Łowiczka i kolator świątyni. Ta także nie przetrwała długo. Kolejna powstała w 1582 roku i nosiła wezwanie jak poprzednia, św. Idziego, ale też pojawiło się wezwanie drugie – Podwyższenia Krzyża Świętego. Była drewniana z murowaną zakrystią i wieżą spełniającą rolę dzwonnicy. W 1620 Jan Łowicki dobudował murowaną kaplicę. W 1700 świątynia spłonęła. Po jedenastu latach, w 1711 roku, ówczesny kolator, Chryzostom Słubicki, na dawnych fundamentach dokonał odbudowy kościoła. Kolejny właściciel Łowiczka, Julian Wolski, dobudował murowaną boczną kruchtę. Kościół ten przetrwał prawie w niezmienionej formie zewnętrznej do naszych czasów Przypisy