NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wita, Modesta i Krescencji w Pietrowicach Wielkich

Kościół świętych Wita, Modesta i Krescencji – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pietrowice Wielkie diecezji opolskiej). Historia Obecna świątynia została wzniesiona zapewne w XVI wieku. W 1822 roku została zbudowana obecna wieża z kamieni rozbieranego zamku. Na obecnie istniejącej wieży jest umieszczony napis: „Haec turris aedificatur 1822”. Kościół był przebudowywany. Ostatnia przebudowa została wykonana w 1935 roku. Stara świątynia była za mała, aby pomieścić wszystkich wiernych. Planowano zbudować nowy kościół, ale konserwator powiatowy nie zezwolił na rozebranie starej świątyni, uznając ją za zabytek. Zezwolił tylko na jej przebudowę w ten sposób, aby zachowała ona swój styl i wygląd. Rozebrano wówczas stare prezbiterium, została dostawiona poprzeczna nawa, do której zostało przybudowane nowe prezbiterium według dawnego wyglądu. Podwyższona została także wieża o 180 centymetrów. Przebudowę wykonała bytomska firma Keller Stadnik. Przebudowana świątynia została konsekrowana w dniu 22 grudnia 1935 roku przez biskupa dr. Josefa Schinzela z Ołomuńca. Wyposażeniem nowej świątyni były: ołtarz główny wykonany z górnośląskiego marmuru, figury wykonane przez śląskich rzeźbiarzy, 27 głosowe organy wykonane przez nyską firmę Berschdorf, witraże wykonane przez moguncką firmę. W 1925 roku zostały kupione w firmie Otto Senelingen 3 dzwony spiżowe o wadze 950, 550 i 400 kg. Zostały one zarekwirowane na cele wojenne w 1942 roku. Obecnie świątynia posiada cztery dzwony o imionach: Anioł Stróż, św. Wit, Matka Boża Dobrej Rady i Chrystus Król. Budowla została wymalowana po przebudowie w 1951 roku oraz ostatnio w 1961 roku przez artystę malarza Machwica. Galeria Przypisy
Kościół św. Barbary w Ożarowicach

Kościół św. Barbary w Ożarowicach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Barbary w Ożarowicach (dekanat siewierski diecezji sosnowieckiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1781 roku jako kościół dworski. Została ufundowana przez Felicjana Bontaniego, współwłaściciela Ożarowic. Budowla jest orientowana, niewielka, wybudowana z kamienia i otynkowana. Kościół został zaprojektowany na planie prostokąta i nakryty został dachem dwuspadowym, ozdobionym sygnaturką. Od strony południowej jest dobudowana zakrystia. Głównym elementem świątyni jest fasada główna, posiadająca ozdobny, barokowy szczyt. Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych w województwie śląskim (stan na 31 grudnia 2020 r.). Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2021-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.).
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Mędrzechowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Mędrzechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Szczucin diecezji tarnowskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w 1844 jako kaplica dworska pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i ufundowana przez Adama i Zofię Potockich. W 1917 kaplica została przekształcona przez dobudowanie prezbiterium i korpusu nawowego według projektu architekta Edwarda Okonia, pod nadzorem Józefa Abratańskiego z Wiślicy. Ostatnią większą pracą budowlaną przy świątyni była budowa wieży, którą rozpoczęto w 1937, natomiast ukończono już po zakończeniu II wojny światowej w 1948. Architektura i wyposażenie Jest to budowla eklektyczna, wzniesiona z cegły i otynkowana. Trójnawowa, bazylikowa, posiada prezbiterium zamknięte trójbocznie, z dwiema dobudówkami zakrystyjnymi z lewej i prawej strony. Częścią wschodnią korpusu jest dawna kaplica z 1844, sprawiająca wrażenie transeptu. Od strony wschodniej dobudowana jest do niej kwadratowa wieża z otwartym przedsionkiem w przyziemiu, nakryta bezstylowym dachem hełmowym z latarnią. Na zewnątrz w południowej ścianie dawnej kaplicy znajdują się otwarte przedsionki z arkadami filarowymi, kaplica z obu stron zwieńczona jest trójkątnymi szczytami. Wnętrze świątyni nakryte jest pozornymi sklepieniami. Prezbiterium, nawę główną i dawną kaplicę nakrywają dachy dwuspadowe, natomiast nawy boczne dachy pulpitowe. Nad nawą główną jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wcześniejsza polichromia wnętrza o motywach figuralnych i ornamentalnych, malowana w 1951 przez Juliana Krupskiego przy współpracy Jakuba Beresia, została zastąpiona polichromią wykonaną przez Jerzego Lubańskiego w 1989. W oknach są umieszczone witraże figuralne, wykonane w latach 1935–1936 w krakowskim Zakładzie Witrażów Żeleńskiego. Neoromański ołtarz główny został wykonany przez Jana Brudnego z Tarnowa w 1921. Znajduje się w nim obraz Matki Bożej Częstochowskiej, namalowany przez Czesława Lenczowskiego. Dwa ołtarze boczne w stylu neobarokowym z 1922 zostały również wykonane przez Jana Brudnego. W lewym ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, pochodzący z kaplicy dworskiej, w prawym jest umieszczona rzeźba Serca Pana Jezus oraz obraz Jezu Ufam Tobie na zasłonie. Trzeci ołtarz boczny powstał w stylu neogotyckim na przełomie XIX/XX wieku, jest umieszczona w nim rzeźba Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, z tego samego okresu. Organy 13-głosowe, powstały w 1992 w warszawskim zakładzie Włodzimierza Truszczyńskiego. Świątynia posiada trzy dzwony, odlane w przemyskiej Odlewni dzwonów Felczyńskich, najstarszy nosi imię Maria i powstał w 1931, dwa kolejne o imionach Stanisław i Marcin powstały w 1992. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Dobieszewie

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Dobieszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Dobieszewie w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Dębnica Kaszubska. Kościół wraz z otoczeniem został wpisany do rejestru zabytków przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Koszalinie 8 czerwca 1960 pod numerem ewidencyjnym A-290. Po reformie podziału administracyjnego w 1975 świątynia znalazła się w wykazie zabytków nieruchomych województwa słupskiego pod nr. 43. W wyniku reformy administracyjnej w 1999 trafiła na listę Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Gdańsku pod numerem ewidencyjnym A-185. Kościół datowany jest na przełom XVII i XVIII wieku. Zbudowany został w oparciu o konstrukcję szachulcowo-murowaną. Wystrój częściowo stylowy m.in. ołtarz i ambona z pocz. XVIII w. Wieża w dolnej partii murowana, w górnej szalowana. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła i św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Raciechowicach

Kościół świętego Jakuba Apostoła i świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Dobczyce archidiecezji krakowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1720 roku na miejscu poprzedniej świątyni z XVII stulecia, z którego zapewne zostało wykorzystane prezbiterium. W 1902 roku kościół został gruntownie przebudowany: nawa została przedłużona, a na miejscu wieży została zbudowana kruchta z pięterkiem dzwonowym. Stropy i ściany świątyni są pokryte polichromią o motywach figuralno-ornamentalnych, wykonaną na początku XX wieku. We wnętrzu kościoła znajduje się przede wszystkim wyposażenie w stylu rokokowym z 1779 roku. Autorem ołtarzy jest zapewne snycerz i rzeźbiarz Piotr Kornecki. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Sieprawiu

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Sieprawiu (dekanat Mogilany archidiecezji krakowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1620−1642 dzięki staraniom proboszczów: Rosława z Nieskichowa i Stanisława Dąbrowskiego. Fundatorem nowej świątyni był Stanisław Jordan z Zakliczyna. Prawo patronatu nad tą świątynią otrzymał Michał Jordan – starosta dobczycki, syn fundatora – Stanisława. Część oryginalnego wyposażenia świątyni pochodziła z kościółka św. Marcina. W 1862 roku do bryły świątyni została dobudowana nowa wieża. Wyposażenie dawnego kościółka św. Marcina oraz „nowsze” w stylu rokokowym, np. ołtarz, nie zachowały się do dziś, gdyż spłonęło podczas pożaru świątyni w 1968 roku. Beatyfikacja w 1991 roku bł. Anieli Salawy, która została w niej ochrzczona, przyspieszyła decyzję o odbudowie i renowacji świątyni. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Piekle

Kościół Chrystusa Króla w Piekle – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Piekle (powiat sztumski, województwo pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia Chrystusa Króla. Historia Świątynię wzniesiono w latach 1923–1928. Inicjatorami i sponsorami budowy byli Polacy zamieszkujący wieś, która wówczas znajdowała się na terytorium Wolnego Miasta Gdańska (miejscowość zamieszkiwały wtedy 152 rodziny – 129 ewangelików i 578 katolików). Obiekt poświęcił biskup diecezjalny gdański Edward O’Rourke 29 czerwca 1928. Pierwszym wikariuszem odprawiającym tu msze był ksiądz Klemens von Piechowski, który nie mówił po polsku, nie odprawiał mszy w tym języku i faworyzował Niemców. Około 1936 zastąpił go ksiądz Józef Dydymski, który był Polakiem. Przez krótki czas odprawiał on msze oraz nabożeństwa po polsku, jednak gdy biskupem w Gdańsku został sprzyjający nazizmowi Karol Maria Splett, posługa księdza Dydymskiego została ograniczona do kaplicy w pobliskim Domu Polskim otwartym w 1937. Do 1976 świątynia miała charakter filialny i przynależała do parafii św. Mikołaja w Pogorzałej Wsi. Od 1 stycznia 1972 rezydował we wsi stały duszpasterz. 1 marca 1976 ustanowiono tu wikariat, a parafię erygowano 1 września 1988. Architektura Świątynię wzniesiono z cegły – jest to skromny obiekt zwieńczony niewielką szkieletową wieżyczką. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Bełdowie

Kościół Wszystkich Świętych w Bełdowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Bełdowie (gmina Aleksandrów Łódzki). Funkcjonuje przy nim parafia Wszystkich Świętych. Historia Parafię erygował we wsi w 1416 arcybiskup gnieźnieński Mikołaj Trąba, ale akt ten wygasł z nieznanych przyczyn. W 1526 arcybiskup gnieźnieński Jan Łaski ponowił akt erygowania parafii. Pierwsza, drewniana świątynia dotrwała do 1525, a 13 listopada 1547 poświęcono drugą (ufundowali ją Bełdowscy). Aktu poświęcenia dokonał biskup Sebastian Żydowski. Kościół ten rozebrano w 1897. Trzecią świątynię ufundował właściciel Bełdowa, Jan Wężyk. Budowę rozpoczęto w 1897. Konsekrował ją w 1901 biskup sufragan warszawski Kazimierz Ruszkiewicz. Projektantem był warszawski architekt Stanisław Adamczewski. W 2013 wizytację pasterską złożył w kościele biskup Adam Lepa. Architektura i wyposażenie Obiekt wybudowano w stylu neorenesansowym, jednak wyposażenie wnętrza jest znacznie starsze i pochodzi m.in. z poprzednich świątyń. Szczególnie wartościowe są: barokowy ołtarz główny z początku XVIII wieku z rzeźbą Boga Ojca i obrazem Ukrzyżowania, barokowe ołtarze boczne z początku XVIII wieku zawierające obrazy Świętej Rodziny i Matki Boskiej z Dzieciątkiem, chrzcielnica i kropielnica (kamienne) z przełomu XV i XVI wieku, rokokowy feretron z końca XVIII wieku, barokowy obraz Chrystusa dźwigającego krzyż, barokowy obraz Matki Boskiej Szkaplerznej, barokowy obraz nieznanej świętej, barokowe krzyże, lichtarze, kielich mszalny z 1792, stuła z XVIII wieku. Kaplica cmentarna Wężyków Na cmentarzu parafialnym stoi murowana kaplica Przemienienia Pańskiego z 1854, potocznie nazywana Kaplicą Wężyków. Wzniósł ją właściciel wsi, Jan Wężyk, jako mauzoleum rodzinne. Ma formę greckiej świątyni ozdobionej portykiem z czterema kolumnami. Wewnątrz wiszą tablice grobowe rodu Wężyków. Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina w Sieprawiu

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Sieprawiu (dekanat Mogilany archidiecezji krakowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1. połowie XVII wieku. Następnie została przebudowana w 1766 roku. Wyremontowana została po II wojnie światowej i później odnowiono ją w 1960 roku. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawą, zamknięta jest trójbocznie. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Kościół nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zakończona baniastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim. Do wyposażenia świątyni należą: skromny ołtarz główny oraz kamienne płyty nagrobne: jedna pochodzi z 1528 roku, druga powstała na przełomie XVI i XVII wieku i jest ozdobiona herbami Pielesz i Szeliga, trzecia Elżbiety i Jakuba Olszowskich wykonana w 1609 roku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Mąkoszycach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Mąkoszycach – rzymskokatolicki kościół parafialny. Świątynia należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Mąkoszycach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Neogotycki kościół w Mąkoszycach został wybudowany w 1902 roku. 25-głosowe organy wybudowała firma Schlag & Söhne w 1901 roku jako opus 600. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Piotra i Pawła Kościół św. św. Piotra i Pawła w Mąkoszycach
Kościół św. Michała Archanioła w Łukowie

Kościół św. Michała Archanioła w Łukowie – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Łukowie w gminie Oborniki (województwo wielkopolskie). Do rejestru zabytków wpisany został 12 grudnia 1932. Historia Pierwszy kościół wzniesiono we wsi przed 1397, a obecny powstał w 1780. W 1831 odbyła się w nim pasterka, w której uczestniczył Adam Mickiewicz, a towarzyszyli mu brat Franciszek oraz Wincenty Pol i Stefan Garczyński. Franciszek Mickiewicz zamieszkiwał w Łukowie do 1859, a Adam przebywał tu w gościnie u Grabowskich. Była to ostatnia pasterka Adama Mickiewicza w Polsce. Świątynia była remontowana w latach: 1824, 1949 i 1979. Architektura Świątynia zbudowana jest w konstrukcji zrębowej. Kryta jest dachem gontowym. Podwalina oszalowana jest fartuchem gontowym. Nad kruchtą (od zachodu) wznosi się wieża kryta dachem czterospadowym. Wisi w niej dzwon z XVI wieku. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze podzielone jest dwiema parami kolumn na trzy nawy, przy czym środkowa (najszersza) oraz prezbiterium przykryte są pozornym sklepieniem kolebkowym o równej wysokości. Nawy boczne kryją stropy. Po południowej stronie nawy istnieje loża kolatorska. Zachowało się bogate, rokokowe wyposażenie, pochodzące przede wszystkim z XVII-XVIII wieku, m.in. obraz Madonny z Dzieciątkiem (XVII wiek), a także obraz Sztuka umierania (Ars Moriendi) z 1753 autorstwa Wacława Graffa. Oprócz tego na uwagę zasługują rzeźby św. Stanisława Biskupa i św. Hieronima (XVII wiek), figury na belce tęczowej, świecznik w kształcie putta z rogiem obfitości, anioł z trąbą, tablica z dziesięciorgiem przykazań, ambona i chrzcielnica wyrzeźbiona z jednego pnia. W kruchcie wiszą tablice pamiątkowe: upamiętniająca udział Adama Mickiewicza w pasterce w roku 1831, upamiętniająca księdza Antoniego Nieprzeckiego, dziekana obornickiego, plebana łukowskiego, zm. 1 kwietnia 1851. Otoczenie Przy kościele istnieje Izba Pamięci, w której umieszczono ekspozycję poświęconą Adamowi i Franciszkowi Mickiewiczom. Obok świątyni znajdują się XIX-wieczne mogiły Jakuba i Zuzanny Dziubińskich (zmarli 1888). Grafika Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Szydłowicach

Kościół św. Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny w Szydłowicach. Świątynia należy do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Szydłowicach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 27 marca 2018 roku, pod numerem A-281/2018 świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Szydłowicach został wybudowany w stylu neogotyckim w 1880 roku przez zamieszkujących te tereny ewangelików. Po II wojnie światowej, w 1945 roku został przejęty przez katolików. Stanowiła ją ludność przesiedlona z kresów wschodnich z położonej niedaleko Lwowa wsi Prusy. Do dziś znajduje się w kościele, przywieziony przez nich, namalowany na płótnie obraz Matki Boskiej Pocieszenia. Natomiast, również przywiezione przez ludność kresową, stacje Drogi Krzyżowej obecnie znajdują się w kościele filialnym św. Stanisława Kostki w Dobrzyniu. Przypisy
Kościół św. Klemensa w Zawoi

Kościół świętego Klemensa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Maków Podhalański archidiecezji krakowskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w 1888 roku według projektu Karola Pietschki z 1886 roku, który zatwierdzono w 1887 roku (na planie kościoła znalazł się podpis biskupa Albina Dunajewskiego). Ufundowana została przez arcyksięcia żywieckiego Albrechta Habsburga. Kierownikiem prac budowlanych był Józef Gibas. Architektura Budowla była wzorowana na planach austriackich i nawiązuje do architektury tyrolskiej, jest drewniana, posiada konstrukcję zrębową (ściśle: sumikowo–łątkową) wzmocnioną żeliwnymi kolumnami, które wydzielają dwie nawy boczne. Ściany prezbiterium wzniesiono z kamienia do wysokości okiennaw. Kościół jest trzynawowy(bazylikowy), wybudowano go na planie krzyża. Świątynia jest orientowana, posiada plan wydłużonego krzyża z transeptem. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i posiada boczną zakrystię. Boczne ramiona transeptu są zamknięte ścianą prostą i posiadają naczółki. Wysoka wieża posiada konstrukcję słupowo–ramową, jest czterokondygnacyjna, od dołu posiada plan kwadratu, następnie przechodzi w ośmiokąt. Zwieńcza ją ostrosłupowy dach hełmowy. Dzwony powstały w odlewni w Przemyślu. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą z dwoma wieżyczkami, jedna znajduje się w środkowej części, druga jest umieszczona nad skrzyżowaniem naw. Zwieńczają je cebulaste dachy hełmowe z latarniami. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy żelaznych słupów. Stropy są płaskie, w części środkowej znajduje się pozorna kopuła nad skrzyżowaniem naw. Chór muzyczny posiada parapet o prostej linii i jest ozdobiony prospektem organowym. Posadzka została wykonana z płyt marmurowych. Polichromia o charakterze ornamentalnym i figuralnym powstała w 1930 roku, jej autorami są Zygmunt Milli i Marian Arczyński. Ołtarz główny, pięć ołtarzy bocznych, ambona reprezentująca stylu późnobarokowy powstały pod koniec XIX wieku. Kamienna chrzcielnica w stylu barokowym posiada drewnianą, rokokową pokrywę. Witraże w oknach zostały wykonane w 1969 roku i ich projektantem był artysta Witold Jańczak. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel w Błotach

Kościół Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Błota. Świątynia należy do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Szydłowicach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Dobrzyniu

Kościół św. Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Dobrzyń. Świątynia należy do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Szydłowicach w dekanacie Brzeg północ, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Budowę kościoła w Dobrzyniu rozpoczęto w 1978 roku. Inicjatorem tej idei był ówczesny proboszcz parafii w Szydłowicach ksiądz Zygmunt Wołochowicz. Wcześniej nabożeństwa odbywały się w domu jednego z mieszkańców wsi. W czasach komunistycznych była to rzecz praktycznie niemożliwa, jednak proboszcz zarejestrował budowę jako remont kapitalny zabytkowej dzwonnicy. W 1980 roku budowa świątyni została zakończona i 21 września 1980 roku budowla została poświęcona przez księdza biskupa Adama Dyczkowskiego, ówczesnego biskupa pomocniczego archidiecezji wrocławskiej. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Elblągu

Kościół Miłosierdzia Bożego w Elblągu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Elblągu, w województwie warmińsko-mazurskim. Należy do parafii św. Jerzego dekanatu Elbląg Południe diecezji elbląskiej. Historia kościoła W 1973 roku z parafii św. Mikołaja w Elblągu wydzielono parafię św. Jerzego. Jednak niewielki kościół św. Jerzego nie był w stanie pomieścić wiernych nowo utworzonej parafii. Dlatego w lecie msze św. odprawiano na zewnątrz, a zimą większość wiernych stała przed kościółkiem. Dopiero w latach 80. wydano pozwolenie na wzniesienie większej świątyni. Jednak nie zezwolono na budowę w parku Traugutta, gdzie to do lat 50. XX w. znajdował się kościół św. Anny, ale na podmokłym brzegu rzeki Kumieli. Projekt świątyni opracowała architekt Anna Derecka-Barszczyńska. 25 grudnia 1987 roku ks. infułat Mieczysław Józefczyk dokonał poświęcenia nowego kościoła pw. Miłosierdzia Bożego. Do wyboru wezwania Miłosierdzia Bożego przyczynił się parafianin, pułkownik Bolesław Nieczuja-Ostrowski, który był propagatorem kultu siostry Faustyny, późniejszej błogosławionej i świętej Kościoła. Ponadto w parafii przechowywano bardzo cenny obraz widzenia siostry Faustyny. Była to najprawdopodobniej pierwsza próba namalowania przez Eugeniusza Kazimirowskiego widzenia siostry Faustyny. Ów obraz przywiózł ze sobą z Wina ks. kanonik Mieczysław Wojciuk jak prezent z okazji otrzymania sakramentu święceń. Współcześnie obraz znajduje się w kościele i może być jednym z nielicznych zachowanych dzieł Eugeniusza Kazimirowskiego. 12 maja 2015 roku na wieży kościoła zawisł dzwon podarowany przez anonimowego darczyńcę. Zobacz też Parafia wojskowa Miłosierdzia Bożego w Elblągu Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Mucharzu

Kościół Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wadowice-Południe archidiecezji krakowskiej). Świątynia wzniesiona w latach 1835−1868, konsekrowana w 1881 roku przez biskupa Albina Dunajewskiego; wówczas dopiero otrzymała wezwanie św. Wojciecha. Na fasadzie we wnękach są umieszczone figury świętych Cyryla i Metodego. Wyposażenie wnętrza reprezentuje style: późnogotycki, barokowy i klasycystyczny. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej Z Dzieciątkiem namalowany w XVII wieku, w ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Chrystus u słupa powstały przed 1690 rokiem i Święty Józef z Dzieciątkiem namalowany w połowie XVIII wieku. Jeden z feretronów jest ozdobiony figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem powstałą w 2 połowie XIV wieku i przerobioną. Kościół posiada także 2 krucyfiksy w stylu późnogotyckim i 3 haftowane ornaty wykonane w XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Radosław Truś: Beskid Mały: przewodnik. Pruszków: Rewasz, 2008. ISBN 978-83-89188-77-9.