NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Воинское кладбище № 220 (Клеце)

Памятник культуры Подкарпатского воеводства, регистрационный номер А-343 от 31 марта 1992 года. Воинское кладбище № 220 — Клеце (пол. Cmentarz wojenny nr 220 - Klecie) — воинское кладбище, находящееся в селе Клеце, Дембицкий повят, Подкарпатское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армии, которые погибли в мае 1915 годов во время Первой мировой войны. Памятник культуры Подкарпатского воеводства. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. Автором некрополя является Михаэль Мачеко фон Гласснер. На кладбище площадью 852 квадратных метра находятся 2 братских и 188 индивидуальных могил, в которых похоронены 143 австрийских и 95 российских солдат. 31 марта 1992 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Подкарпатского воеводства. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V—VII), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Ссылки Метрика кладбища (пол.) Cmentarz nr 220 — Klecie (пол.)
Cmentarz w Studzienicznej

Cmentarz w Studzienicznej – cmentarz parafialny w Studzienicznej (administracyjna część Augustowa). Cmentarz powstał w 2 poł. XIX w. (według wpisu do ewidencji zabytków, według innego źródła – w 1832). Wcześniejszy cmentarz położony był przy kościele. Cmentarz znajduje się na terenie parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Studzienicznej. Położony jest w lesie w odległości ok. 100 m od drogi krajowej nr 16 i ok. 300 m od kościoła parafialnego w Studzienicznej. W 1991 został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 319 – Uście Solne

Cmentarz wojenny nr 319 – Uście Solne – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Franza Starka znajdujący się we wsi Uście Solne w powiecie brzeskim, w gminie Szczurowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje się na terenie cmentarza parafialnego, z lewej strony przy jego wejściu. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni około 104 m². Otoczony jest z 3 stron ogrodzeniem z betonowych słupków i żelaznych łańcuchów. Centralnym pomnikiem jest betonowy obelisk, na którym znajduje się betonowy krzyż z nałożonym metalowym krzyżem w kształcie miecza z datą 1914. Z obu stron centralnego krzyża znajdują się betonowe podesty zwieńczone betonowymi płytami w kształcie steli, na których znajdują się żeliwne krzyże z datą 1915. Na cmentarzu jest pochowanych 40 żołnierzy w trzech grobach zbiorowych oraz 2 pojedynczych poległych latach 1914–1915: 40 Austriaków m.in. z 15 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 20 Pułk Piechoty k.u. Landwehry, 9 Pułk Huzarów Honwedu Austro-Węgier, 10 Pułk Huzarów Honwedu Austro-Węgier, 11 Pułk Huzarów Honwedu Austro-Węgier. Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 319 .
Cmentarz wojenny w Studzienicznej

Cmentarz wojenny w Studzienicznej – cmentarz z I wojny światowej, położony w okolicach Studzienicznej (administracyjna część Augustowa). Cmentarz znajduje się w lesie przy drodze łączącej Studzieniczną i Sajenek. Tablica na cmentarzu informuje, że pochowanych jest 41 żołnierzy niemieckich i 42 rosyjskich (według wpisu w Ogólnopolskiej Komputerowej Bazie Cmentarzy Wojennych - 58 żołnierzy rosyjskich). Cmentarz ogrodzony jest drewnianym płotem. Ziemne mogiły porośnięte są mchem. Na cmentarzu znajdują się dwa drewniane krzyże. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia cmentarza
Cmentarz wojenny nr 168 – Kowalowa

Cmentarz wojenny nr 168 – Kowalowa – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Heinricha Scholza znajdujący się we wsi Kowalowa w powiecie tarnowskim, w gminie Ryglice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do VI Okręgu Cmentarnego Tarnów. Opis Cmentarz znajduje się przy drodze z Kowalowej do Lubczy. Cmentarz ma kształt wielokąta o powierzchni 366 m². Ogrodzony betonowymi słupkami połączonymi drewnianymi przęsłami. Centralnym pomnikiem jest betonowy wysoki krzyż łaciński na kwadratowym cokole. Na mogiłach na betonowych cokolikach listowe krzyże żeliwne łacińskie i lotaryńskie. Tabliczki imienne emaliowane. Na cmentarzu jest pochowanych 143 żołnierzy w sześciu grobach zbiorowych oraz 75 pojedynczych poległych w dniach 13–19 grudnia 1914 roku oraz 3–4 maja 1915 roku: 84 żołnierzy austro-węgierskich m.in. z 12 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 17 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 59 żołnierzy rosyjskich. W 2005 przeprowadzono remont kapitalny cmentarza ze środków państwowych. Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma, Cmentarze wojenne z I wojny światowej na ziemi tarnowskiej, Krosno 2006, ISBN 978-7530-000-0 Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarz wojskowy z I wojny światowej - nr 168 Kowalowa.
Cmentarz wojenny nr 84 – Bednarka

Cmentarz wojenny nr 84 – Bednarka – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Bednarka w powiecie gorlickim, w gminie Lipinki, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Opis Obiekt znajduje się na terenie cmentarza wiejskiego jako wydzielona kwatera, położona w jego najwyższej części. Na planie prostokąta zajmuje powierzchnię około 122 m², otoczony ogrodzeniem ze słupków betonowych połączonych podwójnymi rurami gazowymi. Cmentarz został wyremontowany w okresie międzywojennym, kiedy to nadano mu obecny wygląd, oraz w okresie powojennym. Zachowały się nagrobki z oryginalnymi tablicami emaliowanymi i nazwiskami części z pochowanych. Nie zachował się wysoki drewniany krzyż centralny. Na cmentarzu w 7 mogiłach zbiorowych oraz w 4 grobach pojedynczych pochowano 27 żołnierzy poległych w maju 1915 roku: 14 Rosjan, 13 Niemców m.in. z 46 Pruskiego PP, 22 rezerwowego pruskiego PP, 3 Bawarski Pułk Piechoty im. Księcia Bawarii Karola i 13 Bawarski Pułk Piechoty im. Cesarza Austrii Franciszka Józefa I. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. Pochowani na cmentarzu Bednarka (nr 84)
Cmentarz wojenny nr 269 – Niwka

Cmentarz wojenny nr 269 – Niwka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Roberta Motkę, znajdujący się w miejscowości Niwka w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje się w centrum miejscowości obok szkoły, po prawej stronie drogi wojewódzkiej nr 975 Wojnicz – Żabno. Ma kształt prostokąta o powierzchni około 1942 m². Otoczony jest z 4 stron ogrodzeniem, w części przedniej od drogi w postaci betonowej balustrady z miejscami wypełnionymi siatką. W centralnej części ogrodzenia znajduje się bardzo ciekawa bramka wejściowa (patrz fotografia). Metalowa bramka znajduje się pomiędzy słupami z bloków betonowych o różnej wysokości, zwieńczonych betonowymi kulami. Pozostałe strony cmentarza są ogrodzone w większości betonowymi słupkami połączonymi ze sobą metalowymi rurami „gazowymi”. Centralnym elementem cmentarza jest wysoki obelisk zbudowany z bloków betonowych z tablicą z inskrypcją oraz płaskorzeźbą miecza ponad nią. Na tablicy napis, który w wolnym tłumaczeniu brzmi: Na cmentarzu jest pochowanych 270 żołnierzy poległych w grudniu 1914 i lutym oraz maju 1915 roku w 14 grobach zbiorowych oraz 122 pojedynczych: 146 żołnierzy Austro-Węgier, 77 żołnierzy Imperium Rosyjskiego m.in. z 294 Berezyńskiego Pułku Piechoty, 41 żołnierzy niemieckich m.in. z pruskich pułków rezerwowych: 218 ((Preußisches) Reserve-Infanterie-Regiment Nr 218), 219, 220 i 222. Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej. Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 269 Niwka. Lista poległych Niwka (nr 269).
Cmentarz żydowski w Sobieniach-Jeziorach

Cmentarz żydowski w Sobieniach-Jeziorach – kirkut służący niegdyś żydowskiej społeczności Sobień-Jezior. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał, być może było to w XIX wieku. Cmentarz został zniszczony podczas II wojny światowej, kiedy to Niemcy nagrobkami z cmentarza wyłożyli dojazd do miejscowej plebanii, gdzie w tym czasie urządzono siedzibę Gestapo. Nagrobki były wykorzystywane jako materiał do utwardzania dróg i podwórek również po zakończeniu wojny. W pierwszej dekadzie XXI wieku przeniesiono macewy znajdujące się na terenie miasteczka na cmentarz. W lipcu 2003 przeniesiono macewy z terenu otaczającego plebanię. Inicjatorem przeniesienia macew był miejscowy proboszcz Roman Karwacki. W marcu 2009 z inicjatywy mieszkańca Sobień Adama Banasiewicza przeniesiono kolejne 150 nagrobków, które znajdowały się na nabytej przez niego posesji. Obecnie macewy zgromadzone w lesie są przedmiotem aktów wandalizmu. Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie planuje uporządkowanie terenu i wzniesienie pomnika. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 73. Mapa WIG Grójec Pas 41 Słup 32 Warszawa 1937 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Sobieniach-Jeziorach na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Stoczku

Cmentarz żydowski w Stoczku – nekropolia używana przez żydowską społeczność Stoczka. Znajduje się przy ul. Węgrowskiej 22, przed przystankiem autobusowym – patrząc od strony kościoła. Nie wiadomo kiedy dokładnie powstał. Najprawdopodobniej miało to miejsce w XIX wieku. Miał powierzchnię 0,93 ha. Zachowały się fragmenty zniszczonych nagrobków. W 1946 roku umieszczono na cmentarzu tablicę upamiętniającą 188 ofiar likwidacji tutejszego getta. W 1984 roku na cmentarzu wzniesiono pomnik upamiętniający żydowskich mieszkańców Stoczka wywiezionych do niemieckiego obozu zagłady w Treblince. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 74-75. O cmentarzu żydowskim w Stoczku na portalu kirkuty.xip.pl. [dostęp 2014-08-18]. Mapa WIG Małkinia Pas 38 Słup 34 Warszawa 1936 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Stoczku na portalu Wirtualny sztetl [2023-04-11]
Stary cmentarz żydowski w Kaliszu

Stary cmentarz żydowski w Kaliszu – kirkut w Kaliszu, na Czaszkach, leżący przy ul. Nowy Świat, założony w 1287. Zniszczony w czasie II wojny światowej. W 1928 charytatywne bractwo pogrzebowe Łaska Prawdy (Chesed Szel Emes) rozpoczęło na cmentarzu prace konserwatorskie, w wyniku których do 1930 odrestaurowano ponad 300 najstarszych nagrobków. W 1932 stowarzyszenie to przeprowadziło restaurację kolejnych 24 nagrobków najwybitniejszych uczonych talmudystów, zwanych „gedolej hador” (pol. wielcy danego pokolenia). Bractwo zajmowało się również pochówkiem i stawianiem nagrobków dla niezamożnych zmarłych, a zarząd bractwa prowadził księgi ewidencyjne, w których notowano daty zgonów i pogrzebów oraz topografię (miejsce i rząd) każdego grobu. W czasie II wojny światowej Niemcy doszczętnie zdewastowali teren cmentarza, używając nagrobków m.in. do wybrukowania Kanału Rypinkowskiego. Na terenie cmentarza wybudowano szkołę i osiedle mieszkaniowe. W 2023 roku zawarto porozumienie między władzami Kalisza a Gminą Wyznaniową Żydowską we Wrocławiu. Na mocy tego porozumienia budynki m.in. dawnej szkoły i domów wielorodzinnych, które znajdują się na terenie dawnego cmentarza, przeszły na własność miasta. Ponadto w tym miejscu ma zostać wybudowane lapidarium z około tysiąca macew, które obecnie znajdują się na nowym cmentarzu żydowskim przy ul. Podmiejskiej w Kaliszu. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 101. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Kaliszu na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz wojenny w Rybczewicach

Cmentarz wojenny w Rybczewicach – cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w gminie Rybczewice, powiecie świdnickim. Cmentarz usytuowany jest w północnej części wsi, na skarpie przy drodze wojewódzkiej nr 837 prowadzącej do Piask w bezpośrednim sąsiedztwie stacji benzynowej. Ma kształt prostokąta o powierzchni około 1170 m² o wymiarach około 38 × 31 m. Teren cmentarza otoczony jest metalowym płotem. Po pracach „remontowych” tabliczki niemieckich żołnierzy zostały przykręcone do rosyjskich krzyży prawosławnych! Na cmentarzu znajduje się 15 mogił zbiorowych, w których pochowanych jest co najmniej 391 żołnierzy, poległych w okresie sierpnia-września 1914 roku oraz pomiędzy 17 lipca a 8 sierpnia 1915 roku: 53 niemieckich (znanych jest 30 nazwisk) – z następujących jednostek: 23 Pułk Piechoty im. von Winterfeldta (2 Górnośląski), 46 Pułk Piechoty im. Hrabiego Kirchbacha (1 Dolnośląski), 74 Pułk Piechoty (1 Hanowerski), 77 Pułk Piechoty (2 Hanowerski), 79 Pułk Piechoty im. von Voigts-Rhetza (3 Hanowerski), 91 Oldenburski Pułk Piechoty, 92 Brunszwicki Pułk Piechoty, 3 Pułk Ułanów im. Cesarza Rosji Aleksandra II (1 Brandenburski), 1 Pułk Artylerii Polowej im. Ks. Pruskiego Augusta ( 1 Litewski ); 338 austro-węgierskich oraz rosyjskich. Galeria Bibliografia Marcin. Dąbrowski: Cmentarze wojenne z lat I wojny światowej w dawnym województwie Lubelskim. Lublin: Tow. Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2004, s. 150–151. ISBN 83-7306-208-4. Cmentarz wojenny z czasów I wojny światowej w Rybczewicach. Przyspieszenie edukacyjne w szkole wiejskiej. [dostęp 2011-02-13]. (pol.). Rybczewice. Polegli w Pierwszej Wojnie Światowej. [dostęp 2020-03-25]. (pol.).
Cmentarz mariawicki w Grzmiącej

Cmentarz mariawicki w Grzmiącej – zabytkowy cmentarz mariawicki znajdujący się w Grzmiącej. Historia Cmentarz powstał na początku XX wieku. Nekropolia należy do parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów i parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Grzmiącej. Cmentarz położony jest niedaleko kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego, będącego siedzibą parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. Nekropolia znajduje się w odległości około dwustu metrów od świątyni i ma powierzchnię 48 arów. Cmentarz jest nieco oddalony od szosy prowadzącej z Brzezin do Strykowa – prowadzi do niego utwardzona droga. Przed cmentarzem znajduje się parking, ciągnący się wzdłuż drogi wiodącej do nekropolii. Na teren nekropolii doprowadzona jest woda z wodociągu wiejskiego. Cmentarz otoczony jest ogrodzeniem z płyt betonowych. Niewielką liczbę mogił stanowią kurhany ziemne, najwięcej z nich znajduje się w tylnej, starszej części cmentarza. W centralnej części cmentarza znajduje się grób kapłana Siudera, a tuż za nim wznosi się drewniany krzyż. Pochowani Na terenie nekropolii pochowani są: proboszcz parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Grzmiącej kapłan Władysław Maria Jan Siuder, proboszcz parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Grzmiącej siostra Maria Urszula Golacik, proboszcz parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Grzmiącej biskupka-elekta Maria Alma Białkowska, siostra Maria Justyna Romalewska, siostra Maria Jarosława Staszczak, siostra Maria Angela Wdowiak, nieznani żołnierze z okresu II wojny światowej (cztery groby), trzej rosyjscy żołnierze z czasów I wojny światowej, kapłan Jan Maria Piotr Roblot. Przypisy Bibliografia Pismo Kościoła Starokatolickiego Mariawitów „Mariawita”
Najnowszy cmentarz żydowski w Sosnowcu

Najnowszy cmentarz żydowski w Sosnowcu – kirkut służący żydowskiej społeczności niegdyś zamieszkującej Sosnowiec. Powstał zapewne w dwudziestoleciu międzywojennym. Znajduje się w dzielnicy Milowice przy ul. Stalowej. Został zniszczony podczas II wojny światowej oraz w latach późniejszych. Do czasów dzisiejszych zachowało się kilkadziesiąt nagrobków. Linki zewnętrzne Najnowszy cmentarz żydowski w Sosnowcu na portalu Wirtualny Sztetl
Stary cmentarz żydowski w Sosnowcu

Stary cmentarz żydowski w Sosnowcu – położony przy ul. Pastewnej, cmentarz służący żydowskiej społeczności niegdyś zamieszkującej obecną dzielnicę Sosnowca – Modrzejów. Nie ma dokumentów, z których dałoby się ustalić datę powstania. Faktem jest jednak, iż musiał on istnieć już w XVIII wieku (najstarszy nagrobek datowany na rok 1790). Cmentarz został bardzo zniszczony przez Niemców w czasie II wojny światowej. Następnie przez długie lata porośnięty był trawą i krzakami. Dopiero w latach 80. i 90. XX wieku cmentarz został uprzątnięty i ogrodzony. Obecnie na cmentarzu znajduje się około trzystu nagrobków lub ich fragmentów (brak pieniędzy na szczegółowe badania nie pozwala na przeprowadzenie prac archeologicznych w tylnej części nekropolii, gdzie pod pokrywą ziemi i trawy znajduje się więcej zabytkowych nagrobków). Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 192. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Sosnowcu w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] http://www.kirkuty.xip.pl/sosnowiec.html
Cmentarz Bemowski

Cmentarz Bemowski – zamknięty dla celów grzebalnych cmentarz rzymskokatolicki położony na osiedlu Boernerowo w dzielnicy Bemowo w Warszawie. Powstał równocześnie z kaplicą Matki Boskiej Miłosierdzia-Ostrobramskiej. Znajduje się w jej bezpośrednim otoczeniu u zbiegu ul. Kaliskiego i Kutrzeby. Ostatnich pochówków dokonano w latach powojennych. Ze względu na niewielkie rozmiary cmentarz został wkrótce zamknięty. Zachowało się dwanaście nagrobków z czasów powojennych. Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK „Kraj”, 1991, s. 48. ISBN 83-7005-333-5.
Cmentarz na Tarchominie

Cmentarz na Tarchominie – cmentarz rzymskokatolicki znajdujący się przy ul. Józefa Mehoffera, na osiedlu Tarchomin w warszawskiej dzielnicy Białołęka. Historia Cmentarz powstał w tym samym okresie, co parafia św. Jakuba Apostoła, tj. na początku XVI wieku. Ewidencja zabytków podaje czas założenia jako początek XIX w., a najstarszy zachowany w czasie wpisu nagrobek pochodził z 1853 roku. Cmentarz położony jest na niewielkim wzniesieniu. Ma kształt prostokąta. Został powiększony w 1945 poprzez zajęcie terenów dawnego cmentarza luterańskiego, a w podobnym czasie też dawnego cmentarza polskokatolickiego. Kolejny raz został powiększony w 1959 roku z donacji Leona Hajdzionego. Na cmentarzu znajdują się nieliczne pochówki żołnierzy Armii Krajowej poległych w czasie II wojny światowej (większość została po wojnie przeniesiona na Cmentarz Wojskowy na Powązkach). Znajduje się tam również wydzielona kwatera zakonnic ze Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. W centralnej części nekropolii znajduje się niewielka kaplica cmentarna. Od 1985 roku cmentarz jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W 2012 roku cmentarz opisany jako Cmentarz Tarchomiński, tzw. „polny” oraz kaplica cmentarna zostały wpisane również do gminnej ewidencji zabytków (odpowiednio identyfikatory: BIA02063 i BIA02117). Pochowani Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK „Kraj”, 1991, s. 90–92. ISBN 83-7005-333-5.
Cmentarz w Marysinie Wawerskim

Cmentarz w Marysinie Wawerskim, także cmentarz Wawerski – rzymskokatolicki cmentarz położony na osiedlu Marysin Wawerski w warszawskiej dzielnicy Wawer. Historia Cmentarz został erygowany w 1942 i służył wiernym miejscowej parafii. Nekropolia ma kształt prostokąta. Na cmentarzu znajduje się kaplica Miłosierdzia Bożego. Pochowani Edward Babiuch (1927–2021) – polityk, poseł na Sejm, członek Rady Państwa, premier Romuald Czystaw (1950–2010) – wokalista zespołu Budka Suflera Zdzisław Drozd (1938–2011) – profesor Politechniki Warszawskiej Edward Duchnowski (1930–2010) – działacz społeczny Bronisław Gej (1922–2014) – botanik, fizjolog roślin, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie Janina Guze-Pawelec (1922–1972) – śpiewaczka Roman Hoppe (1908–1979) – profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie Wacław Karłowicz (1907–2007) – duchowny katolicki Marek Niemiałtowski (1945–2014) – lekarz weterynarz, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie Roman Piotrowski (1898–1963) – profesor prawa Robert Rabjasz (1931–2002) – profesor Politechniki Warszawskie] Henryk Sowiński (1930–2014) – wieloletni dyrektor VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława IV w Warszawie Bronisław Szymański (1938–2013) – doktor habilitowany nauk przyrodniczych, geolog Zbigniew Ściślewski (1936–2005) – profesor Politechniki Warszawskie] Stanisław Tyszkiewicz (1904–1982) – profesor nauk leśnych Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie Ludwik Witkowski (1914–2004) – kpt. dypl. WP-AK, cichociemny Zdzisława Wójcik (1915–2018) – dr hab. botaniki, sybiraczka, nauczycielka, harcmistrzyni Na cmentarzu znajduje się również wydzielona kwatera zakonnic ze Zgromadzenia Sióstr Felicjanek. Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK „Kraj”, 1991, s. 94-96. ISBN 83-7005-333-5.
Cmentarz wojenny nr 20 – Bierówka

Cmentarz wojenny nr 20 – Bierówka – cmentarz z czasów I wojny światowej. Zaprojektowany przez Johanna Jägera. Jest otoczony murem z kamienia łamanego, w środku obelisk z kamienia ciosanego, metalowe krzyże nagrobne. Wokół cmentarza rosną stare, okazałe dęby. Inskrypcja z tablicy: "Gdy nadszedł przypływ, utworzyliTamę z własnych ciał i zakrzepłej krwi.Patrzcie – kraj nie stał się pustynią" Polegli: Rosjanie III Korpusu Kaukaskiego, Niemcy K.P.G.G 3 i 1, Austriacy. W 5. mogiłach zbiorowych i 62. indywidualnych spoczywa 133. żołnierzy: w tym: 49 żołnierzy rosyjskich, 72 żołnierzy niemieckich, 12 żołnierzy austriackich. Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa – Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 1995, s. 62. ISBN 83-85557-20-2.