NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
American School of Warsaw

American School of Warsaw, Szkoła Ambasady Amerykańskiej – międzynarodowa instytucja oświatowa w Warszawie, realizująca amerykański program edukacyjny (klasy 1-12), uczestnicząca też w programie przygotowywania swoich uczniów do zdawania matury międzynarodowej (International Baccalaureate Diploma Program). Opis Placówka została utworzona w 1953 roku przy Ambasadzie Stanów Zjednoczonych jako prywatna, niedochodowa instytucja oświatowa. Miała zapewnić edukację języka angielskiego w Warszawie dla dzieci wszystkich narodowości. W okresie PRL była jednak niedostępna dla Polaków. Do 1989 szkoła składała się z przedszkola i 8-klasowej szkoły podstawowej. Od tegoż też roku zaczęto uruchamiać kolejne klasy szkoły średniej, która w pełni zaczęła funkcjonować od 1994. Szkołą zarządza 12-osobowa rada powiernicza, której przewodniczącego i wiceprzewodniczącego mianuje ambasador Stanów Zjednoczonych. W szkole uczy się około 1000 osób z ponad 50 krajów, w kilku zespołach oświatowych: szkoły podstawowej (wraz z przedszkolem) > Pre-Kindergarten/Kindergarten (wiek 3–6 lat), Elementary School, Klasy 1-5 (wiek 6–11 lat) gimnazjum > Middle School, Klasy 6-8 (wiek 12–14 lat) szkoły średniej > High School, Klasy 9-12 (wiek 15–18 lat) Siedziba Początkowo mieściła się przy ul. Pięknej 3 (1953−1972), następnie w obiekcie (3 887 m²) przy ul. Konstancińskiej 13 (1972−2001) oraz przy ul. Marco Polo 2 (1991), obecnie w nowo wybudowanym na powierzchni 25 akrów kampusie o powierzchni 21 600 m², położonym na południe od granic Warszawy, w Bielawie w gminie Konstancin-Jeziorna, przy ul. Warszawskiej 202 (od 2001). Szkoła dysponuje m.in. salą widowiskową na 365 miejsc, salą sportową, 25 m krytym basenem, i zespołem boisk, w tym z 400 m bieżnią. Przypisy Bibliografia Sonia Ross: High school po polsku, Polska The Times, 9 maja 2009 Anita Błaszczak: W najdroższych prywatnych szkołach w Polsce kosztowna edukacja ma zapewnić dzieciom powodzenie w życiu. Na razie jest potwierdzeniem sukcesu finansowego ich rodziców, Rzeczpospolita, 11 listopada 2010 IB World Schools Yearbook 2018
Mausz

Der Mausz (kaschubisch Môùsz, deutsch Großer Mausch-See) in Polen ist ein See in der Kaschubischen Schweiz. Der See liegt auf einer Höhe von 154 m über Meeresspiegel und hat eine Fläche von 384 ha. Der See ist in der Eiszeit entstanden und hat einen Abfluss in die Słupia (Stolpe). Eine Halbinsel ragt von Südwesten in den See, der westliche „Finger“ wurde, ohne Entsprechung in polnischer Sprache, früher als Kleiner Mausch-See bezeichnet. Ökologie Fische Im Mausz vorkommende Fischarten sind: Aal (Anguilla anguilla), Barsch (Perca fluviatilis), Brachse (Brasse, Abramis brama), Hecht (Esox lucius), Karausche (Carassius carassius), Kleine Maräne (Coregonus albula), Rotauge (Plötze, Rutilus rutilus), Schleie (Tinca tinca) und Zander (Sander lucioperca). Ortschaften am See In der Mitte des Sees liegt eine weitere Halbinsel mit dem Ferienort Ostrów-Mausz (bis 1912 Ostrow-Mausch). Ebenfalls im Landkreis Kartuzy (Karthaus) liegt der Ort Kłodno (Kloden) und zwei weitere Orte am Ufer sind Frydrychowo (Friedrichshof) und Grabowo Parchowskie (Grabau) im Landkreis Bytów (Bütow). Weblinks Fußnoten
Mausz

Mausz (kaszb. Môùsz) – jezioro rynnowe na wschodnim krańcu Pojezierza Bytowskiego w powiecie kartuskim województwa pomorskiego. Linia brzegowa jest urozmaicona i malownicza. Ogólna powierzchnia: 384 ha, maksymalna głębokość: 45 m. W środek jeziora wcina się malowniczy półwysep z leżącą na nim wsią letniskową Ostrów Mausz. Inne miejscowości położone nad stromymi brzegami jeziora to Kłodno i Grabowo Parchowskie. W jeziorze, które ma stałe połączenie krótką strugą z rzeką Słupią, żyją szczupak, sielawa, lin, leszcz, okoń, węgorz, płoć, karaś oraz Koza pospolita. 12 sierpnia 2017 roku nad jeziorem Mausz przeszły nawałnice, które zniszczyły znaczną część leśnej otuliny jeziora. Linki zewnętrzne Jezioro Mausz, opis, zdjęcia, 2014
Palau de Wilanów

El Palau de Wilanów i el seu parc, situats al barri de Wilanów, a Varsòvia (Polònia), constitueixen ambdós junts l'un dels monuments culturals més importants de Polònia. Va sobreviure a les divisions de Polònia i a les guerres, a més d'haver-se preservat com a bé d'interès històric. Fou construït pel rei de Polònia, Joan III Sobieski, en el primer quart del segle xvii, i més tard fou engrandit pels seus propietaris successius. Presenta el caràcter típic de l'art barroc quant a residència suburbana es refereix. L'arquitectura és força original. Es tracta d'una fusió d'art europeu amb la tradició de l'arquitectura local polonesa. La façana i els interiors utilitzen símbols antics, celebrant així els triomfs militars del rei. A la mort de Joan III, el 1696, el palau fou ocupat pels seus fills i més tard per famílies magnats cèlebres del país, com ara Sieniawscy, Czartoryscy,... Referències
Wilanowský palác

Wilanowský palác (někdy nazývaný též Villa Nova) je zámecký areál zbudovaný roku 1679 v polském hlavním městě Varšavě. Zbudován je v barokním slohu a stavba samotná je zasazena do rozsáhlých zahrad, které jsou považovány za jedny z nejhezčích v celém Polsku. Areál si pro svůj odpočinek oblíbil král Jan III. Sobieski, jenž vedl vojska, která roku 1683 osvobodila Vídeň od turecké nadvlády. Po šlechticově smrti měnil zámek své majitele pocházejících rovněž ze šlechtických kruhů. Noví majitelé objekt přestavovali a upravovali. Zámek se stal posledním šlechtickým sídlem, které bylo v Polsku po druhé světové válce znárodněno. Mezi majitele zámku se řadila i rodina Czartoryských, které se podařilo shromáždit širokou sbírku uměleckých předmětů. Sbírku společně se zámkem nakonec rodina odkázala městu Krakov. Přestože byla nejcennější z děl buď rozkradena nebo zničena, přečkal vlastní zámek boje druhé světové války bez významnějšího poškození. Po válce se v něm nachází jedna z největších sbírek portrétů na území Polska, jejíž jednotlivé obrazy vznikaly mezi šestnáctým a devatenáctým stoletím. K nejokázalejším místnostem v zámku se řadí Velký karmínový sál, jenž původně sloužil jako jídelna, avšak postupně byl přeměněn na galerii. Do areálu zámku se vstupuje branou vyzdobenou dvěma alegorickými postavami, z nichž jedna zpodobňuje mír a druhá válku. I samotný palác je ozdoben plastikami, z nichž některá odkazují na Sobieského vojenské úspěchy, jiné zas zachycují počestnosti. Zahrady zámku i palác jsou přístupné zdarma ve čtvrtek, zahrady jsou částečně bezbariérové. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wilanowský palác na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Palais de Wilanów

Le palais de Wilanów et son parc, situés dans le quartier de Wilanów, arrondissement de Varsovie, constituent un des sites culturels des plus importants de Pologne. Il a survécu aux partitions de la Pologne et aux guerres, et a su préserver son intérêt historique. Il a été construit pour le roi de Pologne, Jean III Sobieski, dans le dernier quart du XVIIe siècle, et plus tard agrandi par ses propriétaires successifs. Il constitue un exemple typique de résidence baroque suburbaine entre cour et jardin. Son architecture très originale est une fusion d'art européen et de tradition des bâtiments polonais. Ses façades et les intérieurs utilisent des symboles antiques, célébrant les triomphes militaires du roi. Histoire À la mort de Jean III, en 1696, le palais est occupé par ses fils et, plus tard (1720), par les familles de magnats célèbres : Sieniawski, Czartoryski, Lubomirski, Potocki et Branicki. Entre 1730 et 1733, il devient la résidence du roi Augustus II le Fort. Chaque propriétaire a changé les intérieurs du palais, les jardins et les abords, selon la mode et ses besoins courants. En 1805, le propriétaire des lieux Stanislaw Kostka Potocki transforme une partie du palais en musée, l'un des premiers musées publics en Pologne. Entre arts européen et oriental, la partie centrale du palais était consacrée à Jean III Sobieski, héros national. Après la guerre, le palais est rénové et la majeure partie des collections, dérobées par l'Allemagne lors de la Seconde Guerre mondiale, retrouvent leur place en 1962, et le palais est rouvert au public. Le château fait aujourd'hui partie du réseau des résidences royales européennes. Le palais et son parc sont non seulement un témoignage de la splendeur passée de la Pologne, mais aussi un haut lieu culturel où se déroulent, expositions et concerts. Le complexe est l'un des plus visités au monde. Collections d'art Notes et références Voir aussi Ksawery Branicki. Liens externes (pl) Musée du palais de Wilanów sur wilanow-palac.pl. Photographies du palais sur zacharz.com. Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail du baroque Portail de la monarchie
Palazzo di Wilanów

Il Palazzo di Wilanów (in polacco Pałac w Wilanowie) si trova nella città di Varsavia ed è uno dei più preziosi monumenti della cultura nazionale. È sopravvissuto all'età delle spartizioni della Polonia e alle guerre ed ha preservato le sue autentiche qualità storiche. Fu costruito per il Re polacco Giovanni III Sobieski nel XVII secolo e fu in seguito ingrandito dai proprietari successivi. Rappresenta il classico tipo di residenza barocca periferica tra la corte e il giardino. La sua architettura è molto originale e mescola l'arte europea con la tradizione dei palazzi antichi della Polonia e con gli interni, che utilizzano antichi simboli, glorifica la famiglia Sobieski, specialmente il trionfo militare del Re. Il palazzo e il parco non sono solo una testimonianza dello splendore della Polonia del passato, ma anche un luogo in cui si tengono eventi culturali e concerti, inclusi i Concerti Reali Estivi nel Giardino delle Rose e l'Accademia Internazionale Estiva della Musica Antica. Storia Dopo la morte di Jan III Sobieski nel 1696, il palazzo passò in mano ai figli, e in seguito (nel 1720) alle famose famiglie di magnati: Sieniawski, Czartoryski, Lubomirski, Potocki e Branicki. Dal 1730 al 1733 fu la residenza di Augusto II il Forte, anche Re di Polonia. Ogni proprietario cambiò gli interni del palazzo, come anche i giardini che lo circondano, secondo la moda corrente. Nel 1805 il proprietario del momento, Stanisław Kostka Potocki, fece trasformare dall'architetto Vincenzo Brenna una parte del palazzo in museo (uno dei primi musei pubblici della Polonia). Oltre all'arte europea e orientale, la parte centrale del palazzo ospitava esposizioni sul re Jan III Sobieski e sul glorioso passato della nazione. La maggior parte della collezione di opere d'arte fu trafugata dai tedeschi durante la seconda guerra mondiale, e fu rimpatriata nel 1962, quando il museo riaprì. Le opere maggiori Cima da Conegliano Imago Pietatis Pompeo Batoni Apollo e due Muse Galleria d'immagini Bibliografia Jane Turner (a cura di), The Dictionary of Art. 4, New York, Grove, 1996. ISBN 1-884446-00-0 Letizia Tedeschi, Vincenzo Brenna, architetto imperiale dello zar Paolo I. Gli esordi romani di un'avventurosa carriera europea tra Polonia e Russia, in Giorgio Mollisi (a cura di), Svizzeri a Roma nella storia, nell'arte, nella cultura, nell'economia dal Cinquecento ad oggi, Edizioni Ticino Management, anno 8, numero 35, settembre-ottobre 2007, Lugano 2007, 268-2 Voci correlate Museo del manifesto Vincenzo Brenna (architetto) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su palazzo di Wilanów Collegamenti esterni (EN, PL) Sito ufficiale, su wilanow-palac.art.pl.
Palácio Wilanów

O Palácio Wilanów é um palácio da Polónia localizado no distrito de Wilanów, em Varsóvia. O palácio, juntamente com o seu parque e outros edifícios, forma um dos mais preciosos monumentos da Cultura Nacional Polaca. Este sobreviveu às Partições da Polónia e a guerras, preservando as suas autênticas qualidades históricas. O Palácio Wilanów foi construído para o Rei polaco João III Sobieski, no último quartel do século XVII, e mais tarde foi ampliado por outros proprietários. Apresenta as características típicas da residência barroca suburbana entre cour et jardin (entre pátio e jardim). A sua arquitectura é muito original - é uma mistura entre a arte europeia e a velha tradição de construção polaca. As elevações e interiores do palácio, usando símbolos antigos, glorificam a família Sobieski, especialmente os triunfos militares do Rei. Depois da morte de João III Sobieski, em 1696, o palácio passou para a posse dos seus filhos. A partir de 1720 viria a ser possuído por uma sucessão de famosas famílias Magnatas, nomeadamente os Sieniawscy, Czartoryscy, Lubomirscy, Potoccy e Branicki. Entre 1730 e 1733 serviu de residência a Augusto II, também um Rei da Polónia. Cada proprietário modificou os interiores do palácio, tal como os jardins e cercanias, de acordo com a moda e necessidades correntes. No ano de 1805, o proprietário, Stanisław Kostka Potocki criou um museu (um dos primeiros museus públicos da Polónia) numa parte do palácio. Além de arte Europeia e Oriental, a parte central do palácio exibia uma exposição sobre o Rei João III Sobieski e o glorioso passado nacional. Depois da Segunda Guerra Mundial, o palácio foi renovado. A maior parte da colecção saqueada pela Alemanha durante a guerra foi repatriada e, em 1962, foi reaberto ao público. O Palácio e Parque de Wilanów não constituem apenas um testemunho sem preço do esplendor passado da Polónia, mas são também um local para eventos culturais e concertos, incluindo os: Concertos Reais de Verão no Roseiral; Academia Internacional de Música Antiga de Verão. Referências Literatura: Ciołek, Gerard. 1947. Ogród w Wilanowie. Badania i zagadnienia konserwatorskie [(O Parque Wilanów. Problemas de pesquisa e conservação). Biuletyn Historii Sztuki i Kultury, Year IX (1947). no. 1-2, (22 ilustrações). Ciołek, Gerard. 1962. Odbudowa ogrodu (w Wilanowie) (Restauro do Parque Wilanów). Ochrona Zabytków, Year XV (1962), no. 3. (20 ilustrações). Ciołek, Gerard. 1978. Ogrody polskie (Jardins da Polónia). Edição revista da publicação de 1954 sob o mesmo título, actualizada e expandida por Janusz Bogdanowski. Warszawa: Arkady. pp. 296. (fotografias, plantas). Galleria de imagens do Palácio Wilanów Ligação externa Palácio Museu Wilanów
Вилянувский дворец

Вилянувский дворец — дворец и соседствующий с ним сад в районе Вилянув на юго-восточной окраине современной Варшавы. Построен в 1677—1698 годах Августином Лоцци для короля Яна Собеского. Является шедевром барокко, а также предметом национальной гордости Польши. История Строился в качестве загородной резиденции короля Речи Посполитой в XVII веке. Несмотря на то, что в последующие два столетия дворец достраивался и дополнялся новыми интерьерами и помещениями, он считается хорошо сохранившимся памятником архитектуры того времени. Обрамлённый обширным садом, дворец представляет собой курдонёр. После смерти Яна Собеского дворец и прилегающие окрестности принадлежали поначалу потомкам короля, а потом уже и другим знатным землевладельцам из различных аристократических семей. В 1720 году шефство над резиденцией взяла на себя Елизавета Синявская, которая впоследствии расширила покои. Смерть Елизаветы замедлила развитие дворцового комплекса и отделка дворцовых интерьеров затянулась до 1731 года. В период 1730—1731 годов резиденцией владели король Август II Сильный и дочь Елизаветы, Мария Синявская. В это время достройкой дворца занимался Ян Зигмунт Дейбель. Каждый новый хозяин переделывал интерьеры и сады дворца под свой вкус. В 1778 году имение перешло в руки Изабеллы Любомирской. Свой след в истории дворца она оставила под именем «голубой маркизы». Прозвище была дано за вклад Изабеллы в развитие дворцового комплекса. По её инициативе и за её счёт на территории ансамбля в стиле классицизма были возведены кордегардия, кухонный и ванный корпуса. Работы велись под руководством архитектора Шимона Богумила Цуга. В 1805 году Станислав Костка Потоцкий открыл во дворце один из первых в Польше музеев. Потоцкие перестроили придворную церковь св. Анны и соорудили рядом с дворцом фамильную усыпальницу. Во время Второй мировой войны собрания Вилянувского музея были похищены нацистами, но по окончании войны они были возвращены в Польшу. Дворец продолжает использоваться как музей (фигурирует в Государственном реестре музеев). Дизайн Внешняя структура Архитектура дворца является уникальным примером различных строительных традиций — напоминает о польских особняках с боковыми башнями. На первом этапе строительства, между 1677 и 1680 годами, этот дворец был похож на польскую усадьбу с четырьмя альковыми башнями, прикрепленными к одноэтажному зданию. Примечания Литература Fijałkowski, Wojciech (1983), Wilanów. Rezydencja Króla Zwycięzcy (Wilanów. The residence of the Victorious King) (пол.), Warsaw: Krajowa Agencja Wydawnicza. Kieniewicz, Stefan (1984), Warszawa w latach 1526-1795 (Warsaw in 1526-1795) (пол.), Warsaw: Krajowa Agencja Wydawnicza, ISBN 83-01-03323-1.
Pałac w Wilanowie

Pałac w Wilanowie är ett slott i Warszawa i Polen. Det uppfördes mellan 1677 och 1696 för kung Johan III Sobieski. Det användes av Elżbieta Sieniawska (1720–1729), kung August den starke (1730–1733) och Izabela Lubomirska. Det skadades under andra världskriget, men förstördes inte.
St. Jakob (Małujowice)

Die St.-Jakobus-Kirche (polnisch Kościół św. Jakuba Apostoła) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Małujowice (deutsch Mollwitz). Das Gotteshaus liegt im Dorfzentrum an der Hauptstraße des Ortes. Die Kirche ist die Pfarrkirche der Pfarrei St. Jakob (Parafia św. Jakuba Apostoła) in Małujowice. Geschichte Ein Gotteshaus im Ort wurde 1288 erstmals erwähnt und entstand voraussichtlich bereits um 1250. Der heutige Backsteinbau stammt größtenteils aus dem Anfang des 14. Jahrhunderts und war ursprünglich nach dem Hochfest Allerheiligen benannt. 1400 erhielt der Kirchenbau einen Glockenturm an der Westseite. Im 16. Jahrhundert erfolgte ein Um- und Ausbau der Kirche. Mit Einzug der Reformation wurde die Kirche 1533 protestantisch. Bis 1945 diente die Kirche der evangelischen Gemeinde, die zum Kirchenkreis Brieg in der preußischen Kirchenprovinz Schlesien gehörte, als Gottesdienststätte. 1691 und im Laufe des 18. Jahrhunderts erfolgten Sanierungsarbeiten am Kirchenbau. Zwischen 1860 und 1871 wurden die Malereien im Inneren freigelegt. Zwischen 1933 und 1937 erfolgte eine grundlegende Sanierung des Kirchenbaus. Seit 2009 steht der Kirchenbau unter Denkmalschutz. Architektur Der Bau entstand im gotischen Stil als Backstein-Saalkirche. Das Gebäude besitzt ein flachgedecktes Langhaus mit einem zweijochigen rechteckigen Chor. An der Westseite liegt der auf quadratischem Grundriss erbaute Glockenturm. Bekrönt ist der Turm mit einem achteckigen Spitzhelm. Das Gotteshaus besitzt reiche, aus der Mitte des 14. bis zum ersten Viertel des 16. Jahrhunderts stammende Wandmalereien. Wegen der Zerstörung durch die Hussiten wurden die Wandmalereien um 1480 erneuert. Sie beinhalten Themen aus dem Alten und Neuen Testament (Biblia pauperum) und gehören zu den besten gotischen Wandmalereien in Polen. Nachdem die Kirche evangelisch geworden war, wurden die Wandmalereien verputzt. In den 60er Jahren des 19. Jahrhunderts wurden die Bilder im Hauptschiff vom Putz befreit und die Wandmalereien freigelegt. Umgeben ist die Kirche durch eine Steinmauer aus dem 15. Jahrhundert. Die Mauer besitzt spitzbogige Steintore im Westen und Osten. Weblinks Geschichte St. Jakob und Pfarrei (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 603–604. Einzelnachweise
Zielone Wyspy

Zielone Wyspy – użytek ekologiczny w województwie pomorskim, w granicach administracyjnych miasta Gdańska, utworzony w ujściu Wisły Śmiałej do Zatoki Gdańskiej, na jej lewym brzegu, w celu ochrony zróżnicowanych siedlisk przyrodniczych oraz cennych z punktu widzenia ochrony gatunkowej roślin i zwierząt. Przedmiot ochrony Użytek powstał 30 kwietnia 2011 na mocy Uchwały nr VII/65/11 Rady Miasta Gdańska z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego „Zielone Wyspy”. Ochroną objęto 33,49 ha szuwarów nadrzecznych i łąk podmokłych. Znajduje się w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty – Ostoja w Ujściu Wisły (PLH220044), ustanowionego jako OZW w marcu 2009. Nadzór nad „Zielonymi Wyspami” pełni Prezydent Miasta Gdańska. Flora W obszarze stwierdzono występowanie roślinności halofilnej, m.in.: astra solnego (Tripolium pannonicum), mlecznika nadmorskiego (Lysimachia maritima), sita Gerarda (Juncus Gerardi), koniczyny rozdętej (Trifolium fragiferum) i babki Wintera (Plantago winteri), które tworzą charakterystyczne zespoły roślinności, zwane słonawami. Użytek jest również miejscem obecności rzadkiego w Polsce nasięźrzała pospolitego (Ophioglossum vulgatum), objętego ścisłą ochroną gatunkową i wpisanego na Czerwoną listę roślin i grzybów Polski. Fauna Zaobserwowano 85 gatunków ptaków (w tym 42 gatunki lęgowe), 20 gatunków ryb, 7 gatunków płazów i liczną grupę owadów związanych ze środowiskiem wodnym, w tym Helophorus nubilus z rodziny kałużnicowatych i 10 gatunków ważek. Awifaunę reprezentują m.in.: bączek zwyczajny (Ixobrychus minutus), bąk zwyczajny (Botaurus stellaris), wąsatka (Panurus biarmicus), krwawodziób (Tringa totanus), czajka zwyczajna (Vanellus vanellus), jarzębatka (Sylvia nisoria), gąsiorek (Lanius collurio) i pliszka cytrynowa (Motacilla citreola). Kontrowersje W szczególny sposób przeciw utworzeniu użytku ekologicznego protestowali żeglarze, obawiając się, że zablokuje to rozwój żeglarstwa i turystyki wodnej w Górkach Zachodnich. Przed powstaniem „Zielonych Wysp” na lewym brzegu Wisły Śmiałej znajdowało się siedem przystani żeglarskich, m.in. Jacht Klub im. J. Conrada, Jacht Klub Stoczni Gdańskiej, Akademicki Klub Morski, Narodowe Centrum Żeglarstwa AWFiS. W sprawę zaangażowany był również senator Janusz Rachoń, który uważał, że lewy brzeg Wisły Śmiałej w odcinku ujściowym należy w całości przeznaczyć pod inwestycje związane z rozwojem żeglarstwa i turystyki wodnej. Przypisy
Grenzlandturm (Racibórz)

Der Grenzlandturm in Racibórz (Ratibor) ist ein ehemaliger Wasserturm aus den 1930er Jahren. Der 45 Meter hohe Turm wurde 1926 geplant und von 1933 bis 1937 am westlichen Stadtrand erbaut und bereits 1935 zur Nutzung freigegeben. Im Inneren befinden sich zwei Wasserbehälter mit einem Fassungsvermögen von insgesamt 1200 m³. Während der Zeit des Nationalsozialismus waren an dem Turm ein Reichsadler mit Hakenkreuz und der Schriftzug „Deutschland, Deutschland über alles“ angebracht. Nach 1945 wurde er wegen seines hohen Wasserdrucks nicht mehr als Wasserturm weitergenutzt. In dem Gebäude befindet sich heute ein Teil einer Süßwarenfabrik. Für einige Zeit hatte auch der lokale Hörfunksender Radio Vanessa seinen Sitz in dem Turm. Weblinks
Syrenka-Denkmal (Ludwika Nitschowa)

Das Syrenka-Denkmal in Warschau (polnisch Pomnik Syreny) ist eine der bekanntesten Bronzestatuen in Polen und ein beliebter Treffpunkt auf den Weichsel-Boulevard in Powiśle. Geschichte Das Denkmal von Ludwika Nitschowa entstand von 1936 bis 1939 auf Initiative des Stadtpräsidenten Stefan Starzyński und spielt auf die Legende der Warschauer Seejungfer an. Nitschowa gab der Syrenka das Gesicht von Krystyna Krahelska, damals einer Studentin an der Universität Warschau und Cousine von Wanda Krahelska-Filipowicz, mit der Nitschowa befreundet war. Das Denkmal wurde im April 1939 am Weichselufer aufgestellt. Es überstand den Zweiten Weltkrieg beinahe unversehrt. 1949 wurden die Schäden repariert. 1966 wurden Wasserspiele an dem Denkmal angebracht. 2024 wurde das Denkmal von Klimaaktivisten mit Farbe begossen. Weblinks Nachweise Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, S. 511. ISBN 83-01-08836-2. Wiesław Głębocki: Warszawskie pomniki. Warszawa: Wydawnictwo PTTK Kraj, S. 55. ISBN 83-7005-211-8.