NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Kacze Błota

Kacze Błota – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Dzwola, w powiecie janowskim, w województwie lubelskim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie, na północ od wsi Bukowa. Charakterystyka Rezerwat położony jest w pobliżu przejścia Roztocza w Kotlinę Sandomierską. Teren opada tutaj z wysokości około 270 m n.p.m. do około 220 m n.p.m. powierzchnia (według aktu powołującego) – 168,67 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 167,89 ha rok utworzenia – 1988 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 18 stycznia 1988 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 5, poz. 48). cel ochrony – zachowanie charakterystycznych elementów dawnej Puszczy Solskiej. Geologia Centralną, zabagnioną strefę rezerwatu zajmują gleby torfowe, przy czym w miejscach najniższych są one wytworzone z torfów torfowisk przejściowych (rozkład 10-20%, struktura kłaczkowata, barwa słomkowożółta). Wykształciły się na nich zespoły roślinne z klasy Scheuchzerio-Caricetea fuscae. W miejscach, gdzie podtopienia nie są tak intensywne powstały gleby wytworzone z torfów torfowisk wysokich (rozkład w 20-30%, struktura kłaczkowata, barwa brunatna/jasnobrunatna). Gleby te są zajęte przez zespoły roślinne torfowisk wysokich: Ledo-Sphagnetum i Eriophoro-Sphagnetum. Piaszczyste wzniesienia wokół torfowisk zajmują gleby bielicowe powstałe na bazie piasków luźnych. Ogólnie cały teren rezerwatu jest dobrze nawilgocony, mimo przeprowadzanych prac melioracyjnych, owocujących zanikaniem oczek wodnych i niewielkich bagnisk, zajętych przez karłowate sosny. Klimat Teren rezerwatu należy do Biłgorajsko-Janowskiej Dziedziny Klimatycznej. Średnia roczna temperatura wynosi tutaj 8,6°C (w okresie wegetacyjnym jest to 14,6°C). Poziom opadów atmosferycznych to: wiosną 110 mm, latem 210 mm, jesienią 120 mm, a zimą 90 mm. W okresie wegetacyjnym (217 dni) suma opadów osiąga 380 mm (w ciągu roku 540 mm). Przyroda Rezerwat został utworzony dla ochrony torfowiska wysokiego, boru bagiennego, fragmentów torfowisk przejściowych oraz otaczających je wydm. W wyniku prowadzonych w okolicy prac melioracyjnych główny przedmiot ochrony rezerwatu uległ znacznej degradacji. Podczas badań z lat 1987-1989 stwierdzono na tym terenie występowanie roślin chronionych. Były to: widłak jałowcowaty, goryczka wąskolistna, rosiczka pośrednia, rosiczka okrągłolistna, kukułka krwista, bagno zwyczajne, kocanki piaskowe, konwalia majowa, kruszyna pospolita i płucnica islandzka. Z roślin rzadkich dla Lubelszczyzny były to: wąkrota zwyczajna, modrzewnica pospolita, trzcinnik prosty, turzyca bagienna, przygiełka biała i bagnica torfowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Kaliniak

Rezerwat przyrody Kaliniak – utworzony w 1979 roku leśny rezerwat przyrody o powierzchni 54,41 ha. Położenie Na zachód od Szczeglacina w gminie Korczew, w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego na terenie Nadleśnictwa Sarnaki. Cel i przedmiot ochrony Ochrona naturalnego fragmentu lasów liściastych z bogatym w rzadkie gatunki runem leśnym. Walory przyrodnicze Rezerwat buduje wielogatunkowy drzewostan grądowy składający się z: dębu, lipy, jesionu, klonu oraz wiązu pospolitego i wiązu szypułkowego. Żyzne podłoże o dużej wilgotności powoduje, że flora w rezerwacie jest bogata. Występują tu: bniec czerwony, jaskier kosmaty, kokorycz pusta i kokorycz pełna, miodunka ćma, śledziennica skrętolistna oraz wiechlina odległokłosa. Poza tym w rezerwacie można spotkać: czerniec gronkowy, lilię złotogłów i turzycę leśną. Zobacz też Rezerwat przyrody Dębniak Rezerwat przyrody Przekop Nadbużański Park Krajobrazowy Linki zewnętrzne Opis i mapa rezerwatu Kaliniak na stronach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego Ścieżka przyrodnicza „Korczew Mogelnica” Rezerwat przyrody Kaliniak. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Kamienne

Rezerwat przyrody Kamienne – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Opaka, w gminie Lubaczów, w powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. Znajduje się na terenie leśnictwa Nowa Grobla (Nadleśnictwo Lubaczów). numer według rejestru wojewódzkiego – 93 powierzchnia – 8,19 ha (akt powołujący podawał 8,27 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 04.42.447 rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów nizinnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zespół świetlistej dąbrowy z licznymi chronionymi i rzadkimi roślinami w runie. Przypisy Linki zewnętrzne Kamienne. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-21].
Rezerwat przyrody Kania (województwo lubelskie)

Kania – leśny rezerwat przyrody w gminie Trzebieszów, w powiecie łukowskim, w województwie lubelskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Radzyń Podlaski, w obrębie leśnym Turów, w leśnictwie Brzozowica. powierzchnia (dane z nadleśnictwa oraz wg aktu powołującego) – 28,86 ha rok utworzenia – 1995 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 grudnia 1995 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP z 1996 roku nr 5, poz. 45). cel ochrony – zachowanie wielogatunkowego lasu liściastego, w tym rzadkiego na terenie Polski zbiorowiska dębniaka turzycowego Drzewostan tworzy dąb szypułkowy w wieku około 160 lat z udziałem brzozy, olszy, osiki i sosny w wieku 20–35 lat. W warstwie podszytu rosną m.in. leszczyna, czeremcha czy grab. W runie naliczono około 60 gatunków roślin. Z roślin chronionych na terenie rezerwatu występują: przylaszczka pospolita, konwalia majowa, wawrzynek wilczełyko, listera jajowata, kopytnik pospolity, kruszyna pospolita. Przypisy
Rezerwat przyrody Karczówka

Rezerwat przyrody Karczówka – rezerwat krajobrazowy na terenie miasta Kielce, w województwie świętokrzyskim. Leży w obrębie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 26,37 ha (akt powołujący podawał 27,29 ha) Rok utworzenia: 1933, ponownie 1953 Dokument powołujący: Zarządz. ML z 27.04.1953; MP. A-42/1953, poz. 514 Numer ewidencyjny WKP: 004 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment lasu sosnowego, tworzący cenne krajobrazowo otoczenie zabytkowego klasztoru z XVII wieku i pomnika powstańców z 1863 r. W 1933 roku dyrekcja Lasów Państwowych uznała Karczówkę za rezerwat przyrody, który już wtedy znajdował się w granicach miasta. W 1953 roku rezerwat utworzono ponownie. Rezerwat obejmuje wzgórze Karczówka zbudowane głównie z wapieni dewonu środkowego i górnego, w których występują rudy ołowiu, niegdyś eksploatowane tu systemem szparowym. Na terenie rezerwatu rośnie wiele gatunków roślin chronionych, m.in.: lilia złotogłów, zawilec wielkokwiatowy, pluskwica europejska, pierwiosnka wyniosła. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Skrajem rezerwatu przechodzi żółty szlak spacerowy wokół Kielc. Przypisy
Rezerwat przyrody Kawęczyńskie Brzęki

Rezerwat przyrody Kawęczyńskie Brzęki – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Babiak, powiecie kolskim (województwo wielkopolskie). Charakterystyka Rezerwat o powierzchni 49,86 ha (akt powołujący podawał 49,64 ha) został utworzony w 1959 roku w celu ochrony lasu dębowo-grabowego z jarzębem brekinią (Sorbus torminalis). Brzęk to miejscowa nazwa jarzębu brekinii. W tym miejscu znajduje się najdalej na wschód wysunięte stanowisko tego gatunku na Nizinie Wielkopolsko-Kujawskiej. Populacja wykazuje tu dynamikę wzrostową. W latach 1998–2013 liczba drzew wzrosła z 76 do 144 sztuk przy jednoczesnej poprawie zdrowotności poszczególnych egzemplarzy. Niekorzystnie na wzrost brekinii wpływa natomiast duże zagęszczenie jaworu. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1959 r. Nr 81, poz. 427 (ISAP) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 9/10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Kawęczyńskie Brzęki” Przypisy
Rezerwat przyrody Koniuszanka I

Rezerwat przyrody Koniuszanka I – rezerwat przyrody nieożywionej znajdujący się w gminie Nidzica, powiecie nidzickim (województwo warmińsko-mazurskie). Rezerwat składa się z dwóch osobnych płatów o łącznej powierzchni 23,91 ha (akt powołujący podawał 24,04 ha). Został utworzony w 1978 roku dla ochrony obszarów ze zjawiskiem sufozji obserwowanym na strumieniu Koniuszanka, który koło osady Rakarnia zanika, by „wypłynąć” ponownie 2 km dalej ze źródeł wysiękowych. Szlak cieku podziemnego znaczą osuwiska, tzw. leje sufozyjne. Zobacz też Rezerwat przyrody Koniuszanka II Przypisy
Rezerwat przyrody Kopanicha

Rezerwat przyrody Kopanicha – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Skierniewice w województwie łódzkim. Leży w obrębie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, w pobliżu drogi wojewódzkiej nr 705 i miejscowości Budy Grabskie. powierzchnia – 42,53 ha rok utworzenia – 1980 rodzaj rezerwatu – leśny dokument powołujący – M.P. numer 19 pozycja 94 przedmiot ochrony – mozaika typowych dla zachodniego Mazowsza zespołów leśnych – olsu, łęgu olszowego, boru bagiennego i grądu – z wielogatunkowym runem i drzewostanem naturalnego pochodzenia. Rezerwat obejmuje fragment doliny rzeki Rawki (ze stromą skarpą), która tworzy półkoliste obniżenie pośród położonych powyżej doliny terenów. Rezerwatem objęty jest też niewielki obszar powyżej skarpy. Teren w obniżeniu jest silnie podmokły, miejscami zabagniony. Występuje tu wiele rzadkich i chronionych gatunków roślin, m.in. widłak jałowcowaty, widłak goździsty, żurawina błotna, bagno zwyczajne, lilia złotogłów, kruszczyk szerokolistny, listera jajowata. Rezerwat jest ostoją zwierzyny. Z płazów występuje tu żaba trawna i moczarowa, ropucha szara, rzekotka i traszka zwyczajna, z gadów – jaszczurka żyworodna i zaskroniec. Ptaki reprezentuje 35 gatunków, w tym dzięcioł czarny, dzięcioł średni i bocian czarny. Ze ssaków można tu spotkać takie gatunki jak: nornica ruda, kret, ryjówka aksamitna, rzęsorek rzeczek, sarna, dzik, lis, zając, daniel, rzadko łoś czy jeleń. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przypisy
Rezerwat przyrody Korzeń Łącki

Rezerwat przyrody „Korzeń Łącki” (przed 2003: „Korzeń”) – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Łąck (powiat płocki, województwo mazowieckie). Leży w otulinie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987 roku. Zajmuje powierzchnię 35,79 ha (pierwotnie: 36,32). Celem ochrony jest zachowanie grądowych zbiorowisk leśnych z drzewostanami grabowo-dębowymi z domieszką sosny. Klasyfikacja rezerwatu według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (Fi) podtypu zbiorowisk leśnych – krzewów i drzew (kd) oraz zbiorowisk leśnych (zl). Celem ochrony jest zachowanie grądowych zbiorowisk leśnych z drzewostanami grabowo-dębowymi z domieszką sosny. według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat leśny i borowy (EL), podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Walory przyrodnicze Teren rezerwatu położony jest na utworach plioceńskich, na które składają się iły, piaski i żwiry, pochodzące z trzeciorzędu, oraz czwartorzędowe gliny zwałowe z glacjału bałtyckiego. Rezerwat jest silnie zróżnicowany pod względem naturalności szaty roślinnej. W północno-wschodniej części występuje grąd, którego struktura i skład florystyczny porównywalne są z najlepiej zachowanymi w tej części Polski lasami naturalnymi. Prawie połowę obszaru grądu cechuje zgodność roślinności rzeczywistej z potencjalną. Drugą połowę porastają monokultury sosnowe niedostosowane do siedliska. Na obszarze rezerwatu wyodrębniono jeden zespół leśny – grąd subkontynentalny (Tilio-Carpinetum) z czterema odmianami: grąd niski czyśćcowy (Tilio-Carpinelum stachyetosum), grąd niski typowy (Tilio-Carpinetum typicum), grąd wysoki (Tilio-Carpinelum calamagrostietosum) oraz postać zdegenerowana Tilio-Carpinetum występująca na monokulturach sosnowych. Na obszarze tego rezerwatu wyróżniono ogółem 173 gatunki roślin naczyniowych i 8 gatunków mchów. Spośród nich 9 podlega ochronie, a 5 zaliczono do gatunków rzadkich w tej części Polski. Do osobliwości rezerwatu należą: gnieźnik leśny, lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko, kruszczyk szerokolistny, zdrojówka rutewkowata, jarzmianka większa. Przypisy
Rezerwat przyrody Kozie Kąty

Rezerwat przyrody Kozie Kąty – leśny rezerwat przyrody w gminie Skawina, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Myślenice, w północno-zachodniej części kompleksu leśnego o nazwie Las Bronaczowa, w pobliżu przysiółka Rozparka wsi Radziszów. Zajmuje powierzchnię 24,21 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 3 marca 1989 roku (M.P. z 1989 r. Nr 9, poz. 77 (ISAP), § 4). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie fragmentu drzewostanu mieszanego o charakterze naturalnym z udziałem jodły w zachodniej części Pogórza Wielickiego. Zespoły leśne jakie tu występują to: buczyna karpacka, kwaśna buczyna niżowa, grąd i fragmenty antropogennych zbiorowisk zbliżonych do boru mieszanego. W runie rezerwatu rośnie około 40 gatunków roślin naczyniowych. Do najczęściej występujących zalicza się: paprocie – wietlica samicza i nerecznica krótkoostna oraz kosmatka owłosiona, borówka czarna, szczawik zajęczy, turzyca drżączkowata i konwalijka dwulistna. Z roślin chronionych (lub dawniej chronionych) występują tu m.in.: parzydło leśne, kopytnik pospolity, podrzeń żebrowiec, skrzyp olbrzymi, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, lilia złotogłów, ciemiężyca zielona. Licznie występują tu ptaki chronione. Przypisy
Rezerwat przyrody Kołacznia

Kołacznia – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Nowa Sarzyna, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim. Leży w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Leżajsk, ale na gruntach stanowiących własność gminy Nowa Sarzyna. numer według rejestru wojewódzkiego – 8 powierzchnia według aktu powołującego – 0,10 ha dokument powołujący – M.P. 1957.18.142 rodzaj rezerwatu – florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – jedyne w Polsce naturalne stanowisko różanecznika żółtego (Rhododendron luteum). Opis rezerwatu Rezerwat „Kołacznia” jest najmniejszym pod względem powierzchni rezerwatem w Polsce. W identycznych granicach w 2009 roku powołano obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Kołacznia” PLH180006. Stanowisko wyjątkowego w skali Polski krzewu różanecznika żółtego (inaczej azalii pontyjskiej) znajduje się na terenie wsi Wola Zarczycka i jej przysiółka Kołacznia. Stanowisko to zostało odkryte przez miejscowego nauczyciela w 1909 r., a opisał je prof. Marian Raciborski. Jest to najdalej na zachód wysunięte w Europie stanowisko tego krzewu. Jest to prawdopodobnie relikt z okresu przedlodowcowego, choć według legendy, krzewy te miano posadzić na grobie poległego w walce tatarskiego chana. Krzewy różanecznika okrywają się żółtymi kwiatami w maju, a cały okres kwitnienia trwa do 3 tygodni. Intensywny zapach kwiatów wyczuwalny jest nawet z kilkudziesięciu metrów. W 2011 roku w odległości kilkuset metrów, w tym samym kompleksie leśnym, odkryto nowe stanowisko tej rośliny. Inne stanowiska tego krzewu są oddalone o ponad 300 km na wschód na Polesiu i Wołyniu. Zbiorowisko zaroślowe z różanecznikiem żółtym porasta niewielką śródleśną wydmę, a oprócz niego występuje tu zbiorowisko porębowe z klasy Epilobietea angustifolii oraz fragment łęgu jesionowo-olszowego. Flora Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 51 gatunków roślin naczyniowych. różanecznik żółty rosiczka okrągłolistna storczyk samczy kruszyna pospolita Fauna Owady fruczak gołąbek trzmiel ziemny Ptaki bocian biały krogulec dzięcioł czarny dzięcioł duży kwiczoł sójka rudzik drozd śpiewak zięba Ssaki sarna dzik lis kuna borsuk jeleń europejski Przypisy Linki zewnętrzne Kołacznia. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-07-20].
Rezerwat przyrody Końskie Błota

Końskie Błota – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Przecław w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 92 powierzchnia według aktu powołującego – 20,20 ha dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 04.42.446 rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zbiorowiska roślin torfowych i wodnych wraz z interesującym układem siedlisk leśnych oraz stanowiska roślin i zwierząt chronionych Przypisy Linki zewnętrzne Końskie Błota. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Rezerwat przyrody Królowa Droga

Rezerwat przyrody Królowa Droga – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Dębowa Kłoda, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Jest położony w północnej części Lasów Parczewskich. Powierzchnia: 38,79 ha (według aktu powołującego), 38,57 ha (dane nadesłane z nadleśnictwa) Rok utworzenia: 1967 Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 listopada 1967 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 66, poz. 322) zm. Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 10 maja 1989 roku zmieniające zarządzenia w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 17, poz. 119). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie starodrzewu dębowego naturalnego pochodzenia z pomnikowymi okazami dębu szypułkowego. Rezerwat został utworzony w 1967 roku na powierzchni 35,17 ha. W 1989 roku powiększono go do 38,79 ha. Południową granicę rezerwatu stanowi dawny trakt o zwyczajowej nazwie „Droga Królów” lub „Droga Królowa”, który łączył Wilno z Lublinem. Często podróżowały nim orszaki królewskie i od niego też pochodzi nazwa rezerwatu. Występuje tu wiele gatunków roślin rzadkich i chronionych, m.in.: wawrzynek wilczełyko, orlik pospolity, naparstnica zwyczajna oraz lilia złotogłów. Rezerwat podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – leży w granicach Transgranicznego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Przypisy
Rezerwat przyrody Kuriańskie Bagno

Rezerwat przyrody Kuriańskie Bagno – rezerwat przyrody położony w południowo-wschodniej części Puszczy Augustowskiej na terenie gminy Płaska i gminy Sztabin w województwie podlaskim. Został utworzony w 1985 roku i zajmuje powierzchnię 1713,62 ha. Przedmiotem ochrony jest obszar o unikatowej geomorfologii oraz naturalnych, rzadko spotykanych zbiorowiskach leśnych oraz stanowiskach wielu rzadkich i chronionych roślin i zwierząt. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Zespoły roślinne Na terenie rezerwatu znajdują się następujące zespoły roślinności: w północnej części występują wyniesienia wydmowe, miejscami do 10 m wysokości względnej. Rośnie tu bór sosnowy brusznicowy z udziałem świerka. W wielu miejscach są śródleśne łąki z dominacją turzyc. Dominuje tu jednak bór trzęślicowy. w południowej części – rozległe torfowiska leśne w części południowo-zachodniej występuje największe w Puszczy Augustowskiej torfowisko wysokie Ledo-Sphagnetum magellanici z rzadkim skarłowaciałym drzewostanem sosnowym, domieszką brzozy omszonej i brzozy brodawkowatej na obrzeżach torfowiska wysokiego występuje bór bagienny za wałem wydmowym zaś duże powierzchnie zajmuje las mieszany torfowcowy i sosnowo-brzozowy las bagienny w południowej i wschodniej części rezerwatu występuje ols torfowcowy Fauna Licznie występują tu takie ssaki jak: łoś, jeleń, sarna, dzik, lis, jenot, borsuk, kuna i wilk szary oraz ptaki: żuraw, jarząbek, bocian czarny. Rezerwat jest jedną z ostatnich ostoi w Polsce głuszca. Przypisy Bibliografia A.W. Sokołowski, Przyroda województwa podlaskiego i jej ochrona, Łomżyńskie Towarzystwo Naukowe im. Wagów, Łomża 2006 Linki zewnętrzne Informacje o rezerwacie na stronie gminy Płaska. [dostęp 2019-02-10].
Rezerwat przyrody Kulikówka

Rezerwat przyrody „Kulikówka” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Dobrzyniewo Duże w województwie podlaskim. Znajduje się w obrębie otuliny Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej i jest najmniejszym rezerwatem tego parku. Powierzchnia według aktu powołującego: 10,88 ha (obecnie 9,98 ha) Rok powstania: 1987 Rodzaj rezerwatu: florystyczny Przedmiot ochrony: fragmenty łęgów w dolinie strumienia Kulikówka w Puszczy Knyszyńskiej z obfitym stanowiskiem pióropusznika strusiego. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat KULIKÓWKA. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Kurowskie Błota

Rezerwat przyrody „Kurowskie Błota” – rezerwat faunistyczny o powierzchni 95,60 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo. Leży na śródlądowej wyspie Wielkie Bagno Kurowskie, w północnej części Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry, 8 km na południe od centrum Szczecina. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 20 października 1965 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Początkowo zajmował powierzchnię 30,63 ha. W 2007 roku powiększono go do 98,44 ha. Od 2017 roku wielkość rezerwatu wynosi 95,60 ha. Jako cel ochrony rezerwatu podaje się obecnie „zachowanie miejsc lęgowych ptaków, zwłaszcza czapli siwej oraz zachowanie w stanie mało zmienionym olsu wyróżniającego się dużymi walorami biocenotycznymi oraz naturalnymi procesami sukcesji leśnej”. Liczebność czapli szacuje się na około 600 par. Rezerwat pierwotnie powstał w celu ochrony kolonii kormoranów (Phalacrocorax carbo) i czapli siwej (Ardea cinerea), oraz miejsc lęgowych chronionych ptaków drapieżnych: bielika (Haliaeetus albicilla), kani czarnej (Milvus migrans), kani rudej (Milvus milvus). Spośród ptaków chronionych występują: kormoran czarny (Phalacrocorax sinensis), myszołów zwyczajny (Buteo buteo), pustułka (Falco tinnunculus), krogulec (Accipiter nisus). W większości obszar rezerwatu stanowi podmokły ols i łęg przykorytowy, interesujące także pod względem florystycznym. W podszycie rośnie chroniona porzeczka czarna (Ribes nigrum), a w runie, pospolite: turzyca brzegowa (Carex riparia), przytulia błotna (Galium palustre), tojeść rozesłana (Lysimachia nummularia), zachylnik błotny (Thelypteris palustris). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Nadzór: Nadleśnictwo Gryfino. Przypisy Bibliografia Paweł Pawlaczyk, Lesław Wołejko, Andrzej Jermaczek, Robert Stańko, Poradnik ochrony mokradeł, Wydawnictwo Lubuskiego Klubu Przyrodników, Świebodzin 2001, ISBN 83-87846-18-X Przyroda Pomorza Zachodniego, praca zbiorowa, Oficyna IN PLUS, Szczecin 2002, ISBN 83-910827-8-4 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Kurowskie Błota. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-10-04].
Rezerwat przyrody Kwaśna Buczyna

Rezerwat przyrody Kwaśna Buczyna – leśny rezerwat przyrody w gminie Łyszkowice, w powiecie łowickim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 14,8 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 23 grudnia 1998 roku (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1221 (ISAP)). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych lasu mieszanego bukowo-dębowego o cechach kwaśnej buczyny. Obszar lasu należy do Nadleśnictwa Rogów, leśnictwo Lipce. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Łodzi. Drzewostan składa się głównie z około 150-letnich buków zwyczajnych (na granicy naturalnego zasięgu) i równie starych dębów bezszypułkowych, niewielki jest udział grabu. Różnorodność gatunkowa roślin jest tu stosunkowo niska – stwierdzono występowanie 53 gatunków roślin naczyniowych, w tym 22 drzew i krzewów. Są to w większości rośliny pospolite, praktycznie brak jest gatunków wyjątkowo rzadkich bądź objętych ochroną ścisłą. W runie najczęściej występuje zawilec gajowy, kuklik pospolity, fiołek leśny i konwalijka dwulistna. Rezerwat zamieszkuje niemal 50 gatunków kręgowców, w tym chronione gatunki nietoperzy (6) i ptaków (33). Przypisy