NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Котлярский мост

Котлярский мост (пол. Most Kotlarski) — мост через Вислу в Кракове, Польша. Соединяет районы Гжегужки и Заблоце. Является самым длинным арочным мостом в Польше, не имеющим промежуточных речных опор. Расположение Соединяет улицу Котлярскую с улицей Густава Херлинг-Грудзинского. Является частью 2-й Кольцевой дороги Кракова (пол. II obwodnica). Выше по течению находится железнодорожный мост на диаметральной линии Кракова, ниже — железнодорожный мост на Малом обходе Кракова. История Проект моста разработал архитектор Витольд Гавловски в сотрудничестве с архитектурным бюро MTWW. Строительство моста велось с октября 2000 года по декабрь 2001 года компанией Mostostal Kraków S.A. и обошлось в 132,7 млн злотых. При строительстве использовано 5000 тонн стали. Торжественное открытие состоялось 8 декабря 2001 года. Конструкция Мост однопролётный металлический арочный с ездой понизу (проезжая часть расположена на уровне низа пролётного строения). Пролётное строение состоит из четырех параболических арок двухшарнирной системы с затяжкой в уровне пят. Арки соединены между собой поперечными связями. Проезжая часть закреплена на арках при помощи стержневых подвесов. Длина моста составляет 166,6 м, ширина — 36,8 м (из них ширина проезжей части — 16 м, два тротуара по 2,25 м и две велодорожки по 1,7 м). Мост предназначен для движения автотранспорта, трамваев, велосипедистов и пешеходов. Проезжая часть моста включает в себя 4 полосы для движения автотранспорта (по 2 в каждом направлении). В середине моста проложены обособленные трамвайные пути. Покрытие проезжей части и тротуаров — асфальтобетон. Тротуары отделены от проезжей части металлическим барьерным ограждением. Перильное ограждение металлическое простого рисунка. Примечания
Котлярський міст (Краків)

Котлярський міст (пол. Most Kotlarski) — міст через річку Віслу в Кракові, Польща. Поєднує райони Гжегужки і Заблоце. Є найдовшим арковим мостом у Польщі, котрий не має проміжних річкових опор. Розташування Поєднує вулицю Котлярську з вулицею Густава Герлінг-Грудзинського. Є частиною 2-ї Кільцевої дороги Кракова (пол. II obwodnica). Вище за течією знаходиться i залізничний міст на діаметральній лінії Кракова, нижче за течією — залізничний міст на Малому обході Кракова. Історія Проект мосту розробив польський архітектор Вітольд Гавловський у співпраці з архітектурним бюро MTWW. Будівництво мосту велося з жовтня 2000 до грудня 2001 року компанією Mostostal Kraków SA.; загальна вартість робіт склала 132,7 млн злотих. При будівництві використано 5000 тонн сталі. Урочисте відкриття мосту відбулося 8 грудня 2001 року. Конструкція Міст складається з одного прольоту, металевий, арковий, з дорогою по низу (проїжджа частина розташована на рівні низу споруди). Проліт складається з чотирьох параболічних арок двошарнірної системи. Арки з'єднані між собою поперечними зв'язками. Проїжджа частина закріплена на арках за допомогою стрижневих підвісів. Довжина мосту складає 166,6 м, ширина — 36,8 м (з них ширина проїжджої частини — 16 м, два тротуари по 2,25 м кожен і дві велодоріжки по 1,7 м кожна). Міст призначений для руху автотранспорту, трамваїв, велосипедистів і пішоходів. Проїжджа частина мосту включає в себе 4 смуги для руху автотранспорту (по 2 в кожному напрямку). Посередині мосту прокладено відокремлені трамвайні колії. Покриття проїжджої частини і тротуарів — асфальтобетон. Тротуари відокремлені від проїжджої частини металевим бар'єрним огородженням. Поручні металеві, з простим малюнком. Примітки
Radomsko (Landgemeinde)

Die gmina wiejska Radomsko [ra'dɔmskɔ] ist eine selbständige Landgemeinde in Polen im Powiat Radomsko in der Woiwodschaft Łódź. Ihr Sitz befindet sich in der Stadt Radomsko. Die Landgemeinde, zu der die Stadt Radomsko selbst nicht gehört, hat eine Fläche von 85,3 km², auf der (Stand: 1. Januar 2024) 5419 Menschen leben. Geographie Die Landgemeinde liegt im Westteil der Radomsko-Höhen, 40 km von Częstochowa entfernt. 52 % des Gemeindegebiets werden landwirtschaftlich genutzt, 43 % sind mit Wald bedeckt. Geschichte Früher hieß die Landgemeinde Gmina Radomsk. Von 1975 bis 1998 gehörte die Landgemeinde zur Woiwodschaft Piotrków. Gemeindegliederung Die Landgemeinde Radomsko besteht aus folgenden neun Ortschaften mit Schulzenämtern: Weitere Ortschaften der Landgemeinde sind: Weblinks Einzelnachweise
Gmina Radomsko

Gmina Radomsko is a rural gmina (administrative district) in Radomsko County, Łódź Voivodeship, in central Poland. Its seat is the town of Radomsko, although the town is not part of the territory of the gmina. The gmina covers an area of 85.34 square kilometres (32.9 sq mi), and as of 2006 its total population is 5,653. Villages Gmina Radomsko contains the villages and settlements of Amelin, Bobry, Brylisko, Cerkawizna, Dąbrówka, Dziepółć, Grzebień, Kietlin, Klekotowe, Klekowiec, Lipie, Okrajszów, Płoszów, Podcerkawizna, Strzałków, Szczepocice Prywatne and Szczepocice Rządowe. Neighbouring gminas Gmina Radomsko is bordered by the town of Radomsko and by the gminas of Dobryszyce, Gidle, Gomunice, Kobiele Wielkie, Kodrąb, Kruszyna and Ładzice. References Polish official population figures 2006
Radomsko (gmina)

Radomsko est une gmina (commune) rurale (gmina wiejska) du powiat de Radomsko, dans la Voïvodie de Łódź, dans le centre de la Pologne. Son siège administratif (chef-lieu) est la ville de Radomsko, bien qu'elle ne fasse pas partie du territoire de la gmina, qui se situe environ 90 kilomètres au sud de la capitale régionale Łódź (capitale de la voïvodie). La gmina couvre une superficie de 85,34 km2 pour une population de 5 653 habitants en 2006. Géographie La gmina inclut les villages de: Gminy voisines La gmina de Radomsko est voisine de: la ville de : Radomsko et des gminy de: Dobryszyce Gidle Gomunice Kobiele Wielkie Kodrąb Kruszyna Ładzice Administration De 1975 à 1998, la gmina était attachée administrativement à l'ancienne voïvodie de Piotrków. Depuis 1999, elle fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Structure du terrain D'après les données de 2002, la superficie de la commune de Radomsko est de 85,34 kilomètres carrés, répartis comme telle : terres agricoles : 52 % forêts : 43 % La commune représente 5,91 % de la superficie du powiat. Démographie Données du 30 juin 2010 : Références Annexes Articles connexes Liste des gminy de Łódź Liens externes (pl) Site officiel de la gmina Chiffres de population officiels polonais 2006 Portail de la Pologne
Radomsko (comune rurale)

Radomsko è un comune rurale polacco del distretto di Radomsko, nel voivodato di Łódź.Ricopre una superficie di 85,34 km² e nel 2004 contava 5 618 abitanti. Il capoluogo è Radomsko, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Radomsko
Radomsko (gemeente)

De gemeente Radomsko is een stad- en landgemeente in het Poolse woiwodschap Łódź, in powiat Radomszczański. De zetel van de gemeente is in Radomsko. Op 30 juni 2004 telde de gemeente 5618 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Radomsko 85,34 km², waarvan: agrarisch gebied: 52% bossen: 43% De gemeente beslaat 5,91% van de totale oppervlakte van de powiat. Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1107,5 zł. Administratieve plaatsen (sołectwo) Bobry, Dąbrówka, Dziepółć, Kietlin, Okrajszów, Płoszów, Strzałków, Szczepocice Rządowe. Zonder de status sołectwo : Cerkawizna, Klekowiec,Grzebień Aangrenzende gemeenten Dobryszyce, Gidle, Gomunice, Kobiele Wielkie, Kodrąb, Kruszyna, Ładzice, Radomsko
Radomsko (gmina wiejska)

Radomsko (daw. gmina Radomsk) – gmina wiejska w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie piotrkowskim. Siedziba gminy to Radomsko (za II RP Stobiecko Miejskie). Według danych z 30 czerwca 2010 gminę zamieszkiwały 5544 osoby. Struktura powierzchni Według danych z roku 2002 gmina Radomsko ma obszar 85,34 km², w tym: użytki rolne: 52% użytki leśne: 43% Gmina stanowi 5,91% powierzchni powiatu. Demografia Dane z 30 czerwca 2010: Sołectwa Bobry, Dąbrówka, Dziepółć, Grzebień, Kietlin, Okrajszów, Płoszów, Strzałków, Szczepocice Rządowe. Pozostałe miejscowości Amelin, Bajkowizna, Brylisko, Cerkawizna, Gaj, Kietlin (kolonia), Klekotowe, Kudłata Wieś, Lipie, Szczepocice Prywatne. Sąsiednie gminy Dobryszyce, Gidle, Gomunice, Kobiele Wielkie, Kodrąb, Kruszyna, Ładzice, miasto Radomsko Przypisy
Comuna de Radomsko

Radomsko (polaco: Gmina Radomsko) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Lodz e no condado de Radomszczański. A sede do condado é a cidade de Radomsko. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 5618 habitantes, com uma densidade 65,8 hab/km². Área Estende-se por uma área de 85,34 km², incluindo: área agricola: 52% área florestal: 43% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1107,5 zł. Subdivisões Bobry, Dąbrówka, Dziepółć, Grzebień, Kietlin, Okrajszów, Płoszów, Strzałków, Szczepocice Rządowe. Comunas vizinhas Dobryszyce, Gidle, Gomunice, Kobiele Wielkie, Kodrąb, Kruszyna, Ładzice, Radomsko Referências
Радомско (гмина)

Радомско (пол. Radomsko) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Радомщанский повет, Лодзинское воеводство. Население — 5618 человек (на 2004 год). Сельские округа Бобры Домбрувка Дзепулд Кетлин Окрайшув Плошув Стшалкув Щепоцице-Жондове Церкавизна Клековец Соседние гмины Гмина Добрышице Гмина Гидле Гмина Гомунице Гмина Кобеле-Вельке Гмина Кодромб Гмина Крушина Гмина Ладзице Радомско Ссылки
Радомсько (гміна)

Гміна Радомсько (пол. Gmina Radomsko) — сільська гміна у центральній Польщі. Належить до Радомщанського повіту Лодзинського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 5639 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 85.34 км², у тому числі: орні землі: 52.00% ліси: 43.00% Таким чином, площа гміни становить 5.91% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Радомсько межує з такими гмінами: Ґідле, Ґомуніце, Добришице, Кобеле-Вельке, Кодромб, Крушина, Ладзіце, Радомсько. Примітки
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa w Krośnie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa w Krośnie – barokowy kościół w Krośnie koło Ornety w województwie warmińsko-mazurskim wybudowany w latach 1715–1721. Historia Według legendy w Drwęcy Warmińskiej znaleziono cudowną figurkę Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W pobliżu tego miejsca ok. 1400 r. postawiono drewnianą kaplicę, w której umieszczono otaczaną kultem figurkę. Nową kaplicę wystawił właściciel Krosna Jakub Barcz w 1593. Była ona większa od poprzedniej i wykonana z muru pruskiego. Od 1600 w kaplicy raz w miesiącu odprawiano mszę świętą. Kardynał Michał Radziejowski przydzielił kaplicy stałego kapelana w 1685. W 1709 roku podjęto przygotowania do budowy nowego zespołu pielgrzymkowego, wzorowanego na założeniu architektonicznym Świętej Lipki. W latach 1710–1714 zmieniono bieg rzeki, aby kościół wybudować w miejscu znalezienia figurki. Budowę świątyni rozpoczęto w 1715. Położenia kamienia węgielnego dokonał biskup warmiński Teodor Andrzej Potocki tego samego roku, dnia 18 września. Budowę kościoła zakończono w 1721, ale prace wykończeniowe trwały do 1759. W dniu 8 września 1720 kościół konsekrował biskup Teodor Andrzej Potocki. Galeria Zobacz też Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i świętego Józefa w Krośnie Przypisy Bibliografia Krosno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, Tom IV, Warszawa, 1883, s. 709. Maria Babicka. Barokowy kościół pielgrzymkowy w Krośnie na Warmii. „Roczniki Humanistyczne”. 15(4), s. 39–62, 1967. Tadeusz Chrzanowski: Przewodnik po zabytkowych kościołach północnej Warmii. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1978, s. 75–83. Paweł Jakubowski, Agnieszka Markowska-Ferreira. Późnobarokowy kościół pielgrzymkowy w Krośnie na Warmii: zagadnienia konserwacji malowideł ściennych. „Ochrona Zabytków”. 3, s. 15–23, 2009.
Jagellonská knihovna

Jagellonská knihovna (polsky Biblioteka Jagiellońska) je hlavní univerzitní knihovna Jagellonské univerzity v Krakově a zároveň jedna z největších knihoven v Polsku. Spolu s Národní knihovnou (Biblioteka Narodowa) je jednou ze dvou knihoven, které v Polsku mají právo dvou exemplářů povinných výtisků. Historie Byla založena společně s univerzitou v roce 1364. Do roku 1940 sídlila v Collegium Maius, mezi léty 1931–1939 pro ni byla vybudována nová budova, kde sídlí dodnes. Právo povinného výtisku má v Polsku od roku 1932. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jagellonská knihovna na Wikimedia Commons Oficiální stránky Jagiellonian Digital Library
Kościół św. Jana Chrzciciela w Biskupcu

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Biskupiec Reszelski archidiecezji warmińskiej. Jeden z rejestrowanych zabytków miasta. Historia Świątynia pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela istniała już w czasie lokacji Biskupca przez biskupa warmińskiego Henryka III Sorboma w dniu 17 października 1395 roku. Świątynia ta uległa jednak zniszczeniu w 1414 roku w czasie wojny polsko-krzyżackiej. W 1505 roku biskup Łukasz Watzenrode przeznaczył na jej odbudowę materiały z rozebranej świątyni pod wezwaniem Ducha Świętego w Lidzbarku Warmińskim. Nowy kościół został konsekrowany przez biskupa Marcina Kromera w dniu 26 kwietnia 1580 roku. Drewniana wieża uległa zniszczeniu przez pożar w dniu 13 maja 1651 roku. Jej odbudowa została przeprowadzona w 1668 roku. Ponownie zniszczona przez pożar w dniu 26 lutego 1700 roku i została odbudowana w 1717 roku. W latach 1728–1734 świątynia została rozbudowana o prezbiterium. Ponownie konsekrowana przez biskupa pomocniczego Michała Remigiusza Łaszewskiego w dniu 14 sierpnia 1735 roku i otrzymała drugie wezwanie świętego Walentego. Świątynia ta w dniu 21 kwietnia 1766 roku została ponownie zniszczona przez pożar. Odbudowana została ze składek zbieranych w całej diecezji. W latach 1881–1882 zostały wybudowane empory w nawach bocznych, a stronie zewnętrzna kościoła otrzymała cechy neoromańskie. W 1903 roku świątynia została gruntownie przebudowana. Konsekrowana przez biskupa pomocniczego Edwarda Herrmanna w dniu 6 lipca 1908 roku. Spalona w 1945 roku i odbudowana w latach 1948-1949. Hełm wieży został zrekonstruowany w 1988 roku. Architektura Jest to budowla orientowana, o trzech nawach, murowana, wzniesiona z cegły. Jej bryła jest niejednorodna stylowo. Nawa główna ze sklepieniem żaglowym posiada cechy późnogotyckie, w tym samym stylu została zbudowana masywna wieża znajdująca się od strony zachodniej, częściowo wtapiająca się w korpus świątyni. Jest ozdobiona trzema kondygnacjami blend ostrołukowych i hełmem w formie dzwonu z latarnią. Od wschodu jest umieszczone barokowe prezbiterium prosto zamknięte, nakryte sklepieniem kolebkowym. Z jego lewej i prawej strony są umieszczone zakrystie. Nawy boczne w stylu neoromańskim są nakryte sklepieniami krzyżowymi. U nasady sklepień są umieszczone gzymsy, a od zewnątrz pilastry na narożach. Fasada świątyni jest rozciągnięta do boków przez owalne wieżyczki schodowe i portale naw bocznych. Wystrój i wyposażenie wnętrza zostały wykonane po 1945 roku. W 1998 roku zostały odrestaurowane dwa uratowane neoromańskie ołtarze boczne. Najstarszym elementem wyposażenia jest miedziana Misa Chrzcielna ze sceną Zwiastowania i napisem w języku staro-cerkiewno-słowiańskim (być może jest to dowód działań misyjnych przed zakonem krzyżackim). Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Jana Chrzciciela fotopolska.eu
Zespół Szkół Fototechnicznych w Warszawie

Zespół Szkół Fototechnicznych w Warszawie – zespół szkół technicznych i zawodowych w Warszawie znajdujący się w dzielnicy Wola przy ul. Spokojnej 13. W jego skład wchodzą Technikum Fototechniczne i Zasadnicza Szkoła Fototechniczna; w ramach szkoły prowadzone są również kursy kwalifikacyjne dla dorosłych. Historia szkoły 1929 – powstanie Państwowej Szkoły Fotograficznej przy Państwowej Szkole Przemysłowo-Handlowej w Warszawie, do której tradycji odwołuje się dzisiaj szkoła. 1929 – Państwowa Szkoła Fotograficzna została przeniesiona z ul. Górnośląskiej na ul. Konwiktorską, jednocześnie zmieniając nazwę na Państwową Koedukacyjną Szkołę Fotograficzną. 1939–1944 – w okresie okupacji niemieckiej uczniowie kontynuowali naukę w ramach tajnych kompletów. 23 lutego 1945 – uchwałą Komisji Oświaty Krajowej Rady Narodowej powołane zostało Miejskie Koedukacyjne Gimnazjum Fototechniczne przy ul. Łukiskiej 19. Organizatorem szkoły był jej pierwszy dyrektor mgr Zbigniew Pękosławski. 1947 – Miejskie Koedukacyjne Gimnazjum Fototechniczne zostało tymczasowo przeniesione do budynku przy ul. Stawki 5. 1948 – Miejskie Koedukacyjne Gimnazjum Fototechniczne zostało przeniesione do budynku przy ul. Spokojnej 13. 1 września 1948 – nowy rok szkolny w budynku przy ul. Spokojnej rozpoczęli pod wspólną dyrekcją uczniowie Miejskiego Koedukacyjnego Gimnazjum Fototechnicznego oraz Państwowego Liceum Fotograficznego. 1951 – zmiana nazwy szkoły na Technikum Fototechniczne. 1954 – powołanie Zaocznego Technikum Kinematografii. 1959 – powołanie Zasadniczej Szkoły Fototechnicznej. 1961 – powiększenie terenu szkoły o boisko i dwa nowe budynki: laboratoriów i salę gimnastyczną. 1964 – Technikum Fototechniczne otrzymało imię radzieckiego astronauty Jurija Gagarina. 1 września 1976 – powołanie Policealnego Studium Zawodowego Nr 7. 1977 – placówka została przekształcona w Zespół Szkół Fototechnicznych. 11 sierpnia 1994 – przy wejściu do budynku Zespołu Szkół Fototechnicznych odsłonięta została tablica poświęcona pamięci Konrada Okolskiego ps. „Kuba” – dowódcy III plutonu „Felek” 2. kompanii „Rudy” batalionu AK „Zośka” w powstaniu warszawskim. 28 października 2013 – Technikum Fototechniczne otrzymało Honorowe wyróżnienie "Szkoła z pomysłem na kulturę" Prezydenta m.st. Warszawy 2014 – szkoła otrzymała certyfikat „Srebrne Technikum 2014” miesięcznika „Perspektywy”. 2015 – szkoła otrzymała certyfikat „Złote Technikum 2015” miesięcznika „Perspektywy”. 2016 – szkoła otrzymała certyfikat "Srebrne Technikum 2016" miesięcznika „Perspektywy”. 2018 – szkoła otrzymała certyfikat "Brązowe Technikum 2019" miesięcznika „Perspektywy”. Dyrektorzy szkoły 1945–1952 – mgr Zbigniew Pękosławski 1952–1954 – mgr Irena Pękosławska 1955–1963 – mgr Mieczysław Nykowski 1963–1964 – mgr inż. Jan Młodzki 1964–1982 – mgr Helena Walczak-Witek 1982–1989 – mgr inż. Dariusz Przetacki 1989–2006 – mgr inż. Edward Habas od 2006 – mgr inż. Grażyna Dobrzyńska-Klepacz Znani nauczyciele Marian Dederko Witold Dederko Zbigniew Pękosławski Przypisy Bibliografia Historia: Zespół Szkół Fototechnicznych. fotospokojna.com. [dostęp 2016-03-03]. (pol.).
Cmentarz prawosławny w Horoszczycach

Cmentarz prawosławny w Horoszczycach – nekropolia w Horoszczycach, utworzona na potrzeby miejscowej ludności unickiej w XVIII w., od 1875 prawosławna. Użytkowana do końca II wojny światowej. Historia i opis Cmentarz powstał w XVIII wieku jako unicki, przycerkiewny cmentarz grzebalny. Zmienił denominację po erygowaniu nowej parafii prawosławnej, powstałej wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875. Cmentarz był użytkowany przez miejscową ludność prawosławną do końca II wojny światowej i wysiedlenia prawosławnych Ukraińców. Na początku lat 90. XX wieku na terenie nekropolii zachowało się ok. 10 zrujnowanych kamiennych i betonowych nagrobków w postaci postumentów i słupów z łacińskimi i prawosławnymi krzyżami. Na terenie znaleźć można wiele drewnianych krzyży, w bardzo złym stanie. Inskrypcje na nagrobkach wykonane zostały w języku cerkiewnosłowiańskim. Najstarszy nagrobek pochodzi z 1902. Wokół cmentarza rosną 3 brzozy i modrzew. W gęstych zaroślach występują samosiewy jesionu i klonu, bez lilak, bez czarny, śnieguliczka, dereń, głóg, róże i czeremchy. W podłożu znajdziemy barwinek, pokrzywy i lilie. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Staw Wyścigi

Staw Wyścigi lub Staw przy Wyścigach – zbiornik przepływowy o powierzchni ponad 1,9 ha w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i powierzchnia Staw leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Ursynów na terenie należącym do toru wyścigów konnych Służewiec, w Dolinie Służewieckiej, w pobliżu ulicy Bokserskiej i alei Wyścigowej. Stanowi granicę obszarów MSI Wyczółki i Ursynów Północny. Przez staw przepływa Potok Służewiecki, który 1 km wcześniej mija Stawy Berensewicza, a 300 m dalej przepływa przez Staw Służewiecki. Swoje ujście ma tu Kanał Bokserski. Zbiornik ma charakter zbiornika przepływowego o niewielkiej pojemności zwanego stawem detencyjnym. „Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” podaje, że staw ma powierzchnię 1,9170 ha. Pojemność retencyjna zbiornika wodnego wynosi 18 tys. m³ (lub 17,7 tys. m³), średnia pojemność to 28 tys. m³, a pojemność maksymalna 46 tys. m³. Natomiast szacunki z 2014 roku dokonane przez badaczy SGGW przy normalnym poziomie piętrzenia wskazują na powierzchnię zalewu wynoszącą 1,35 ha i pojemność 15,4 tys. m³. Wielkość zlewni na odcinku potoku do wysokości stawu wynosi 28,7 km², a zlewni różnicowej wynosi 1,6 km². Odpływ ma kształt trapezu. Pod aleją Wyścigową, znajduje się przepust utrzymujący stały poziom wody w stawie. Historia Zbiornik przeszedł rekultywację w 2007 roku. Jej celem było odbudowanie i pogłębienie czaszy stawu oraz ukształtowanie brzegów. Fauna W 2004 roku na terenie stawu i w jego okolicach stwierdzono występowanie kaczki krzyżówki, rycyka, sowy uszatki, dzięciołka, jaskółki dymówki i trzciniaka. Zobacz też Stawy na Wyścigach Przypisy
Gmina Szczawa

Die Gmina Szczawa ist eine Landgemeinde im Powiat Limanowski der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Sie hat eine Fläche von 42,4 km² auf der 1863 Menschen leben. Ihr Sitz befindet sich im gleichnamigen Dorf und Kurort. Geographie Die Gemeinde liegt in den Inselbeskiden (polnisch Beskid Wyspowy) sowie im Süden der Woiwodschaft. Nachbargemeinden sind die Landgemeinden Niedźwiedź sowie Mszana Dolna im Westen, Dobra sowie Słopnice im Norden, Kamienica im Osten, Ochotnica Dolna im Südosten und Nowy Targ im Südwesten. Wasserläufe sind die Kamienica Gorczańska (auch Kamienica) und der Głębieniec potok, die bei Szczawa die Wasserfälle Wodospad Spad (2,2 Meter) und Wodospad Głębieniec bilden. Geschichte Die Landgemeinde wurde zum 1. Januar 2025 gegründet. Von 1973 bis 2024 gehörte der Ort zur Gmina Kamienica sowie von 1975 bis 1998 das Gebiet zur Woiwodschaft Nowy Sącz. Szczawa ist ein staatlich anerkannter Kurort. Gliederung Zur Landgemeinde (gmina wiejska) Szczawa gehört der Kurort Szczawa mit einem Schulzenamt (sołectwo). Verkehr Die Woiwodschaftsstraße 968 führt durch das Gemeindegebiet. Fernzüge werden in Nowy Targ erreicht. Der nächste Flughafen ist Krakau-Balice. Weblinks Offizielle Website der Gemeinde (polnisch) Fußnoten
Gmina Szczawa

Gmina Szczawa (Polish: [ˈʂt͡ʂa.va]) is a rural municipality in Lesser Poland Voivodeship, Poland, located within the Limanowa County, between mountain ranges of Gorce and Island Beskids. Its seat of government is in the village of Szczawa, which is its only locality. The municipality has an area of 42.39 km2, and as of 2025, has the population of 1830 people. History The local population postulated for the creation of their own municipality since 2008, together with their efforts for Szczawa to receive the legal status of a spa town. On 28 July 2015, the Sejm of Poland passed a resolution, which envisioned its creation on 1 January 2016, from the territory of the municipality of Kamienica. However, it was cancelled with a resolution of the Council of Ministers from 28 December 2015. On 1 June 2017, the Constitutional Tribunal declared that such action was against the constitution and the law of municipal governance. The idea to create the municipality was brought back in 2024, with the Council of Ministers approving it on 1 October. It was founded on 1 January 2025. References