NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Jabłonnie (powiat legionowski)

Pałac w Jabłonnie – wzniesiony pod koniec XVIII wieku zabytkowy klasycystyczny zespół pałacowy położony w Jabłonnie w powiecie legionowskim. Historia Od średniowiecza Jabłonna była własnością biskupów płockich. W ramach istniejącej tam rezydencji w 1646 na zlecenie biskupa Karola Ferdynanda Wazy wzniesiono kaplicę (jest ona upamiętniona na północno-zachodniej ścianie obecnego pałacu). W 1773 Jabłonnę odkupił od kapituły płockiej biskup Michał Poniatowski, który w 1774 zlecił królewskiemu architektowi Dominikowi Merliniemu zaprojektowanie nowej rezydencji pałacowo-parkowej. Jej głównym elementem stał się zespół trzech budynków: centralnego parterowego z mieszkaniem dla właściciela, lewego dwupiętrowego pawilonu zwanego królewskim przeznaczonego dla króla Stanisława Augusta Poniatowskiego (brata Michała) i prawego pawilonu przeznaczonego dla gości. Obiekt wzniesiono w stylu quasi rokokowego klasycyzmu. Obok pawilonu prawego wzniesiono piętrową oficynę, w której umieszczono dwór oraz kancelarię. Budowę zakończono w 1779. Wokół pałacu urządzono w latach 70. i 80. XVIII wieku angielski ogród krajobrazowy zaprojektowany przez Szymona Bogumiła Zuga na bazie dawnego ogrodu barokowego sięgającego Wisły. Po prymasie Michale Poniatowskim Jabłonnę odziedziczył w 1794 jego bratanek książę Józef Poniatowski. Kolejną posiadaczką pałacu była po śmierci księcia w 1813 jego siostra Maria Teresa Tyszkiewiczowa. W 1822 obiekt przeszedł w ręce Anny z Potockich Dunin-Wąsowiczowej, która uczyniła zeń centrum kultu księcia Józefa. Sam pałac poddany został w latach 1834–1843 przebudowie według projektu Henryka Marconiego. Wzniesiono wówczas także nowe zabudowania gospodarcze. Na terenie parku pałacowego znajduje się Altana Chińska wybudowana w 1782 według projektu Szymona Bogumiła Zuga, która w latach 2025–2026 została poddana pełnej renowacji. Przed 1842 Anna Dunin Wąsowiczowa ufundowała w parku pałacowym łuk triumfalny ku czci księcia Józefa Poniatowskiego. Zaprojektował go Henryk Marconi i ma kształt półkoliście zamkniętej arkady filarowej. W latach 1867–1945 zespół pałacowy był własnością rodu Potockich. W 1944 pałac wraz z towarzyszącymi mu budynkami został poważnie zniszczony w trakcie działań wojennych. W okresie powojennym odbyła się odbudowa pałacu według projektu Mieczysława Kuzmy. Zrekonstruowano park (według projektu Gerarda Ciołka). W 1953 obiekt przejęła Polska Akademia Nauk urządzając w nim centrum konferencyjno-hotelowe. Utworzono w nim także siedzibę Instytutu Fizjologii i Żywienia Zwierząt PAN. Przy wjeździe na teren pałacowy znajduje się brama, której częścią są dwie kolumny granitowe z zamku krzyżackiego w Malborku. Galeria Film W pałacu kręcono sceny do następujących filmów i seriali: 39 i pół, M jak miłość (m.in. ślub Marty Mostowiak z Andrzejem Budzyńskim), Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy (zabawa sylwestrowa), Ojciec Mateusz (siedziba biskupa), Oficer, Hans Kloss. Stawka większa niż śmierć (sceny w oranżerii i Sali Pompejańskiej), Usta usta. Czterdziestolatek Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Alter Jüdischer Friedhof (Krakau)

Der Alte Jüdische Friedhof (poln. Stary Cmentarz Żydowski) allgemein bekannt als der Remuh-Friedhof (poln. Cmentarz Remuh) liegt im Stadtteil Kazimierz der südpolnischen Stadt Krakau an der Szeroka-Straße 40. Der Friedhof wurde 1551 angelegt. Der älteste jüdische Friedhof in Krakau wird seit 1800 nicht mehr für Begräbnisse genutzt. Neben zahlreichen künstlerisch wertvollen Grabsteinen liegt hier der Rabbiner Moses Isserles begraben. Sein Grab wird von Juden aus vielen Ländern aufgesucht. Siehe auch Kazimierz#Sehenswürdigkeiten – Jüdisches Viertel Remuh-Synagoge Geschichte der Juden in Krakau Liste jüdischer Friedhöfe in Polen Weblinks Die Friedhöfe in Krakau auf juedische-friedhoefe.info, abgerufen am 16. Oktober 2019 Remuh-Synagoge und Friedhof; ul. Szeroka 40 auf krakow.travel, abgerufen am 16. Oktober 2019 Jüdischer Friedhof auf expedia.de, abgerufen am 16. Oktober 2019
Remah Cemetery

The Old Jewish Cemetery (Polish: Stary cmentarz żydowski), more commonly known as the Remah Cemetery (Polish: Cmentarz Remuh), is a historic necropolis established in the years 1535–1551, and one of the oldest existing Jewish cemeteries in Poland. It is situated at 40 Szeroka Street in the Kazimierz district of Kraków, beside the 16th-century Remah Synagogue. The cemetery bears the name of Rabbi Moses Isserles, whose name is abbreviated as Remah. The cemetery was closed in around 1850; the nearby New Jewish Cemetery at 55 Miodowa Street then became the new burial ground for the city's Jews. Izaak Jakubowicz, donor of the Izaak Synagogue, is also buried at the cemetery. During the German occupation of Poland, the Nazis destroyed the site by tearing down walls and hauling away tombstones to be used as paving stones in the camps, or selling them for profit. The tombstone of the Remah (Rabbi Moses Isserles) is one of the few that remained intact. The cemetery has undergone a series of post-war restorations. As is common in contemporary Poland, all original tombstones unearthed as paving stones have been returned and re-erected, although they represent a small fraction of the monuments that once stood in the cemetery. Notable gravesites The cemetery holds the gravesites of many notable Polish Jews, including: Rabbi Moses Isserles, whose name is abbreviated as Remah, (c. 1525–1572), buried there along with his family; Mordechaj Saba (called Singer), head of the Kraków Talmudic Academy from 1572 to 1576; Joseph Kac, head of the Academy from 1576 to 1591. Nathan Nata Spira (1583–1633), Kraków rabbi and head of the Academy from 1617 to 1633; Jozue ben Joseph (1590–1648), also head of the Academy; Joel Sirkis, (1561–1640), rabbi of the Kraków Jewish community and head of the Academy; Isaac Landau Lewita, rabbi of Kraków's Jewish community from 1754 to 1768; Isaac Halevi, Kraków's rabbi and head of the Academy from 1776 to 1799. Rabbi Yom-Tov Lipmann Heller, (1578–1654), a Bohemian rabbi and Talmudist, best known for writing a commentary on the Mishnah called the Tosafot Yom-Tov. Yossele the Holy Miser, central figure in a well-known tale of Jewish folklore. Avraham Yehoshua Heschel, Chief Rabbi of Kraków. See also Synagogues of Kraków New Jewish Cemetery, Kraków Notes and references
Cimetière Rem"ou

Ancien cimetière juif (en polonais Stary cmentarz żydowski) sous le nom d'le cimetière Rem"ou (en polonais Cmentarz Remuh), est un cimetière juif inactif établi en 1535 dans la ville de Cracovie, en Pologne. Il se situe dans le quartier historique de Kazimierz, près de la synagogue Rem"ou, au 40, rue Szeroka. En 1800, le cimetière est fermé et le nouveau cimetière juif est construit au 55, rue Midowa. Izaak Jakubowicz, le donateur de la Synagogue Isaac Jakubowicz y est enterré. Pendant l'occupation allemande de la Pologne, les nazis ont détruit le cimetière, démolissant les murs et vendant les pierres tombales pour être utilisées comme des pavés. La pierre tombale du rabbin Moïse Isserlès est une des rares qui est restée intacte. Le cimetière a subi une série de restaurations pendant l'après-guerre. Les pierres tombales vendues pour être utilisées comme des pavés ont été rendues et reconstruites au cimetière, bien qu'elles ne reconstituent qu'une partie des tombes qui s'y dressaient autrefois. Personnalités inhumées au cimetière Le cimetière contient les tombes des personnalités juives polonaises suivantes : Moïse Isserlès (1525-1572), rabbin resté à Kazimierz avec sa famille. Mordechaj Saba, rosh yeshiva de la Yechiva de 1572 à 1576. Joseph Kac, rosh yeshiva de 1576 à 1591 Nathan Nata Spira, rabbin et rosh yeshiva de 1617 à 1633. Jozue ben Joseph, également rosh yeshiva. Joel Sirkes Bach, (1561-1640), rabbin et rosh yeshiva. Gerszon Saul Jom Tow Lipman Heller (1579-1654), rabbin des communautés juives de Vienne, Prague, et Cracovie de 1643 à 1654, et recteur à la Yechiva de 1648 à 1654. Isaac Landau Lewita, rabbin de 1754 à 1768 Isaac Halewi, rabbin et rosh yeshiva de 1776 à 1799. Galerie Notes et références Portail de la culture Portail de la mort Portail de Cracovie
Cimitero Remuh

Il Vecchio cimitero ebraico (in polacco Stary cmentarz żydowski) conosciuto colloquialmente come il cimitero Remuh (in polacco cmentarz Remuh) è un cimitero storico ebraico inattivo creato nel 1535 a Cracovia. Il cimitero prende il nome dal rabbino Moses Isserles, il cui nome è abbreviato come Remuh, che vi è sepolto e si trova nel quartiere rinascimentale di Kazimierz, accanto alla sinagoga Remuh. Nel 1800 il cimitero fu chiuso e il nuovo cimitero ebraico venne costruito in via Miodowa 55. Durante l'occupazione della Polonia, i nazisti distrussero il cimitero abbattendo le mura e trascinando via le lapidi per usarle come pietre da pavimentazione nei campi o per rivenderle a scopo di lucro. La pietra tombale di Moses Isserles è una delle poche rimaste intatte. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero Remuh
Oude Joodse Begraafplaats (Krakau)

De Oude Joodse Begraafplaats (Pools: Stary cmentarz żydowski w Krakowie), beter bekend als de Remuh-begraafplaats (Pools: Cmentarz Remuh), is een historische necropolis aan de Szeroka-straat in Krakau, Polen. De begraafplaats werd opgericht in de jaren 1535-1551 en is hiermee een van de oudste nog bestaande joodse begraafplaatsen in Polen. Het is, net als de Nieuwe Joodse Begraafplaats, gelegen in de voormalige Joodse wijk Kazimierz, naast de 16e-eeuwse Remuhsynagoge. Zowel de begraafplaats als de synagoge zijn vernoemd naar de 16e-eeuwse Poolse rabbijn Moses Isserles. Nadat de oude begraafplaats rond 1850 werd gesloten, werd de nieuwe begraafplaats aan de Miodowa-straat 55 de centrale begraafplaats voor de Joden van de stad. Er liggen verschillende rabbijnen begraven op de Remuh-begraafplaats, evenals de stichter van de Izaaksynagoge. Tijdens de Duitse bezetting van Polen verwoestten de nazi's het terrein. De grafsteen van de Remah ofwel rabbijn Moses Isserles is een van de weinige die intact is gebleven. De begraafplaats heeft een reeks naoorlogse restauraties ondergaan. De grafstenen die konden worden gered zijn opnieuw geplaatst. Zie ook Nieuwe Joodse Begraafplaats
Старое еврейское кладбище (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-33 от 18 ноября 1932 года и номер А-200/M 3 апреля 1973 года. Старое еврейское кладбище или кладбище Рему(х) (пол. Stary cmentarz żydowski, Cmentarz Remuh) — иудейское кладбище, находящееся в краковском районе Казимеж, (Польша). Кладбище является самым старым еврейским кладбищем в Кракове и Польше. Надгробия кладбища являются ценными историческими памятниками. Наряду с новым кладбищем старое еврейское кладбище является одним из исторических свидетельств многовекового пребывания евреев в Кракове. Кладбище расположено возле синагоги Рему на улице Шерокой, 40. История Кладбище было основано в 1552 году. В 1800 году австрийские власти закрыли кладбище по причине плохих санитарных условий. Несмотря на закрытие кладбища, до середины XIX века происходили нелегальные захоронения. В начале XX века краковская еврейская община выделила денежные средства на обустройство кладбища. Во время Второй мировой войны большинство надгробий было уничтожено и кладбище использовалось в качестве мусорной свалки. После войны сохранилось только несколько надгробий, в том числе и надгробие раввина Мойши Иссерлеса. В 1959 году на территории кладбища производились археологические раскопки, во время которых было обнаружено около 700 надгробий и несколько саркофагов, после чего территория кладбища была приведена в порядок. Самое старое надгробие датируется 1552 годом. Считается, что самая старая часть кладбища располагалась на месте современного сквера на улице Шерокой, который располагается перед зданием синагоги Рему. До Второй мировой войны место современного сквера было огорожено высокой стеной кладбища. В настоящее время сквер огорожен невысоким металлическим ограждением с иудейскими элементами. В сквере находится памятник погибшим во время Холокоста 65 тысячам краковским евреям. 18 ноября 1932 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства. Известные личности, похороненные на кладбище Мойша бен Израэль Иссерлес (1525—1572) — раввин; Спира, Натан (1585—1633) — раввин; Галерея Примечания Источник Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 202—206. Ссылки KRAKÓW — Cmentarz Remu (пол.)
Documentary and Feature Film Studios

Documentary and Feature Film Studios (Polish: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych) is a Polish film production company.{{ Founded in 1949 as a unit of the film monopoly Film Polski, the institution has operated as both school and producer for Poland's leading documentary filmmakers. Throughout the 1950s, the studio produced documentaries and newsreels for the Polish Film Chronicle. The studio also produced material for the Polish national television network, Telewizja Polska, as well as numerous promotional and commercial films for the industry. At the beginning of the 1960s, the studio began developing its ability to produce feature films. Initially it only produced a handful of feature films annually, but output quickly increased and in the 1970s production reached 20 feature films a year. The celebrated Polish director Andrzej Wajda produced a number of his best films at the facility, including Man of Marble, Man of Iron, Landscape After Battle and The Wedding. Krzysztof Kieślowski also made use of the studio, producing his renowned television miniseries Dekalog here in 1988. Other notable television programs produced at the studio include Nights and Days (Noce i dnie) by Jerzy Antczak, Polish Roads (Polskie drogi) by Janusz Morgenstern and Home (Dom) by Jan Lomnicki, among others. In 2019, the state cultural institutions Studio Filmowe "Kadr", Studio Filmowe "Tor", Studio Filmowe "Zebra" and Studio Miniatur Filmowych were merged into it and the resulting new state cultural institution was named Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. See also Cinema of Poland List of Polish language films References External links Official website
Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych

Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (WFDiF), do 1989 Wytwórnia Filmów Dokumentalnych – jedna z najstarszych w Polsce wytwórni filmowych, znajdująca się przy ul. Chełmskiej 21 w Warszawie. Opis Powstała w 1949 jako Wytwórnia Filmów Dokumentalnych. Wytwórnia realizowała filmy dokumentalne oraz Polską Kronikę Filmową. Realizowała rocznie kilkadziesiąt filmów. W 1960 rozszerzyła działalność i uruchomiła dwie nowe hale zdjęciowe do realizacji filmów fabularnych. W 1989 przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na obecną. W 2019 dokonano połączenia państwowych instytucji kultury: Studio Filmowe „Kadr”, Studio Filmowe „Tor”, Studio Filmowe „Zebra”, Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych oraz Studio Miniatur Filmowych a powstała nowa państwowa instytucja kultury otrzymała nazwę Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. Wytwórnia posiada archiwum, w którym przechowuje m.in. materiały filmowe od 1916 oraz dokumenty wojenne. Reżyserzy filmów fabularnych Jerzy Antczak Jerzy Hoffman Jan Łomnicki Andrzej Munk Edward Skórzewski Władysław Ślesicki Andrzej Wajda Krzysztof Zanussi Reżyserzy filmów dokumentalnych Jerzy Bossak Andrzej Brzozowski Krystyna Gryczełowska Danuta Halladin Kazimierz Karabasz Krzysztof Kieślowski Bohdan Kosiński Maria Kwiatkowska Jan Łomnicki Tadeusz Makarczyński Ludwik Perski Jerzy Ziarnik Zobacz też Wytwórnia Filmów Fabularnych w Łodzi Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu Wytwórnia Filmów Oświatowych Wytwórnia Filmowa „Czołówka” Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa (pol. • ang.)
Студія документальних і художніх фільмів

Студія документальних і художніх фільмів (пол. Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (WFDiF)) — одна з найстарших в Польщі кіностудій. Заснована 29 грудня 1949 року постановою Міністра культури та мистецтва як Студія документальних фільмів (пол. Wytwórnia Filmów Dokumentalnych) З початку на студії знімали документальні фільми та Польську кінохроніку. Перший польський документальний фільм «Mazowsze — kolorowy koncert na ekranie» був знятий саме на цій студії. Перший художній фільм студії — «Блакитний хрест» Анджея Мунка. В наш час займається зйомками багатьох польських художніх фільмів. Відомі режисери, котрі співпрацювали зі студією Єжи Антчак Єжи Гофман Ян Ломніцький Анджей Мунк Едвард Скужевський Анджей Вайда Кшиштоф Зануссі Джерела Історія Студії документальних і художніх фільмів (на офіційному сайті) [Архівовано 18 лютого 2013 у Wayback Machine.] (пол.) Посилання Сайт Студії документальних і художніх фільмів [Архівовано 8 березня 2022 у Wayback Machine.]
Den nye jødiske begravelsesplads i Łódź

Den nye jødiske begravelsesplads i Łódź (polsk Nowy Cmentarz Żydowski) blev grundlagt i 1892 i den sydlige del af bydelen Bałuty, afgrænset af gaderne Bracka, Zagajnikowa, Zmienna og Inflancka. Den er med sine 42,5 ha og mellem 180.000 og 230.000 grave Europas største jødiske nekropolis. Izrael Poznański købte i 1891 et område på over 10 ha af Juliusz Heinzel, hvor han planlagde at lægge begravelsespladsen. Den nye begravelsesplads ved Brackagaden skulle erstatte den gamle ved Wesołagaden. I 1898 blev Polens største lighus åbnet ved begravelsespladsen efter tegninger af Adolf Zeligson. I 1956 blev der rejst et monument over Łódźghettoens ofre ved begravelsespladsen. Ved siden af lighuset fandtes før i tiden også en lille synagoge og en mikve. Den nye jødiske begravelsesplads deles i en østlig (2 ha) og vestlig (40,5 ha) del af en indvendig mur. Begravelsespladsen domineres hovedsageligt af gravstene, dog dækkes området ved Hovedalléen også af familiegrave. Ved denne representative allé ligger også Izrael Poznańskis monumentale mausoleum, verdens største jødiske gravsten. Også andre store forretningsmænd fra Łódź' grave findes på begravelsespladsen, blandt andet familierne Barciński, Jarociński, Katsenberg, Kon, Prussak, Rosenblatt, Silberstein og Stiller. Ved Brackagaden finder man desuden gravene for maleren Stanisław Heyman, lægen Seweryn Sterling, rabbineren Eliasz Chaim Majzel, underrabbineren Mojżesz Eliasz Halpern, lægen Władysław Pinkus og forretningsmanden Herman Konsztat. Man kan også finde Artur Rubinsteins forældres grav, Artur Szyks og Julian Tuwims grave. I 1980 blev begravelsespladsen indskrevet i seværdighedsregistret, og siden er renoveringsarbejdet blevet intensiveret. Blandt andet er Ghettomarken, lighuset og Izrael Poznańskis mausoleum blevet totalrestaureret. Litteratur The Golden Book of Łódź, Bonechi-Galaktyka 2006 ISBN 83-87914-94-0 Podolska, Joanna; Walicki, Jacek, A guide to the jewish cemetery in Łódź, Oficyna Bibliofilów, Łódź 2001 ISBN 83-904646-3-2
Neuer Jüdischer Friedhof (Łódź)

Der Neue Jüdische Friedhof Łódź (polnisch Nowy Cmentarz Żydowski) ist ein jüdischer Friedhof in Łódź in Polen. Auf dem Friedhof, der im Jahr 1892 neu angelegt wurde, befinden sich auf einer Fläche von 40 Hektar etwa 180.000 Grabstätten mit 65.000 Grabmälern aus der Zeit von 1893 bis 1939 und ungewöhnlichen Grabplatten im Jugendstil. Auf dem Friedhof sind auch etwa 43.000 Opfer des Ghettos Litzmannstadt beerdigt. Von der Zahl der Grabstätten her ist er der größte erhaltene jüdische Friedhof Europas. Der Jüdische Friedhof Berlin-Weißensee ist zwar mit 42 Hektar Fläche größer, von der Zahl der Grabstätten her (115.000 Grabmäler) jedoch kleiner. 1956 wurde ein Denkmal für Opfer des Lodzer Ghettos und der Vernichtungslager in Form eines Obelisken und einer gebrochenen Eiche eingeweiht. Auf dem Friedhof befindet sich auch das Mausoleum des Fabrikanten Izrael Poznański. Das Grabmal ist so groß, dass es das „letzte Palais Poznanskis“ genannt wird. Im Jahr 1980 wurde der Friedhof in das Denkmalregister eingetragen. 1984 wurde das Schutzkomitee des jüdischen Friedhofs ins Leben gerufen. Seit den 1990er Jahren werden Pflege- und Bauarbeiten ausgeführt, um die Nekropole vor dem Verfall zu retten: das Ghettofeld wurde aufgeräumt, die Mosaiken der inneren Steinkuppel des Poznański-Mausoleums wurden renoviert und das Bestattungshaus wurde saniert. Siehe auch Geschichte der Juden in Polen Virtuelles Schtetl Weblinks jewishlodzcemetery.org (Memento vom 20. April 2009 im Internet Archive) Polen. Jüdischer Friedhof in Lódz Auf den Spuren der Lodzer Juden. Der Neue Jüdische Friedhof an der Brackastraße Tombstones in the Jewish cemetery on ul. Bracka and Zmienna, Lodz, Poland, 1998 (Fotos) Virtuelles Schtetl – Der neue jüdische Friedhof in Łódź (englisch) Einzelnachweise
Új zsidó temető (Łódź)

A Łódźi zsidó temető (lengyelül: Nowy Cmentarz żydowski), más néven Új zsidó temető egykor Lengyelország és a világ egyik legnagyobb zsidó temetője volt. A nekropolisz 1892-ben nyílt meg Łódź városában, a Bracka utcában és körülbelül 44 hektár területet ölel fel. A temetőben 180 000 és 230 000 közé tehető a megjelölt sírok száma, valamint itt találhatóak a Litzmannstadt-i gettó és a holokauszt áldozatainak tömegsírjai. 1893 és 1896 között a nekropolisz építése Adolf Zeligson építész felügyelete alatt fejeződött be, de később többször kibővítették. A körbejárást az Abram Cukier utca tengelyének déli oldaláról érkező kapu biztosítja, amely a Chryzantem utca meghosszabbítása. A gyalogos megközelítés keletről a Zmienna utca mentén húzódó fal kapuján keresztül lehetséges. A temető kialakítása két, egymásra merőleges tengely elrendezésén alapul. Az első a főkaputól a szertartási épület előtti térre vezet. Mellette egykor a temető működésével összefüggő épületek voltak, a szertartási épület mellett ez a komplexum zsinagógát, temetői szolgálatra épült lakóházat, víztornyot, mikvét és egyéb kisebb építményeket tartalmazott. Mára több mint száz történelmi sírhelyet nyilvánítottak műemlékké, amelyeken folyamatosan helyreállításokat végeznek. Izrael Poznański mauzóleuma a világ talán legnagyobb zsidó síremléke, és az egyetlen, amely díszítő mozaikot tartalmaz. A temető ma is zsidó temetkezési helyként működik. Története A temetőt a Bracka és a Zmienna utcákon hozták létre, és 1892-es létrehozását követően Európa legnagyobb zsidó nekropolisza volt. A zsidó temető létesítéséről akkor határoztak, amikor a környező városrészek lakói megtagadták a Wesoła utcai régi temető bővítését, amelyben több mint 3 000 sír volt. Egy befolyásos iparos és gyártulajdonos, Izrael Poznański adományozta az első 10,5 hektár földet a temető létesítésére. Az 1892-es kolera járvány kitörése arra kényszerítette a kongresszusi Lengyelország cári hatóságait, hogy fogadják el az építkezést. Így az első 700 ember, akiket 1892 telén eltemetettek ide, a kolera áldozatai voltak. 1893-ban becslések szerint 1139 férfit és nőt temettek el az új temetőben. A Beit Taharát (szertartási épület) Mina Dobrzyńska Konsztat finanszírozta 1896-ban, és 1898-ra készült el. 1900-ban Albert Cukier további földeket vásárolt, és nagymértékben kibővíttette a temetőt. Ez idő alatt több temetői munkás számára házat, és egy fából készült zsinagógát is felépítettek. Az első világháború súlyos pusztítást okozott, és sok sírkő súlyosan megrongálódott. A temető felújítása a város iparosainak anyagi támogatásából valósult meg. 1925-re a temető határait körülölelő eredeti fakerítést egy vörös téglafal váltotta fel, amely a mai napig áll. A temető összes sírköve kelet felé néz, és a 19. században többségüket különböző színekre festették. Galéria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Jewish Cemetery, Łódź című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.