NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Żelechlinku

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Lubochnia diecezji łowickiej). Świątynia została zaprojektowana przez architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. W dniu 17 października 1902 roku ksiądz dziekan German Grabowski poświęcił kamień węgielny i wmurował go na miejscu ołtarza głównego. Kościół został ufundowany przez proboszcza księdza Dominika Praźmo. Jego nagła śmierć chwilowo przerwała budowę, która została dokończona przez następnego proboszcza, księdza Stanisława Wolańskiego. W dniu 11 maja 1911 roku kościół został konsekrowany przez biskupa sufragana warszawskiego Kazimierza Ruszkiewicza. Wydarzenie to zostało upamiętnione tablicą z białego marmuru umieszczoną w prezbiterium. Świątynia została zbudowana na planie krzyża, w stylu neo­gotyckim. W centralnej części prezbiterium są umieszczone obrazy: Matki Bożej Często­chowskiej i św. Bartłomieja (na zasuwie), wkomponowane w dębowy, zdobiony ołtarz główny z kilkoma wieżyczkami. Kościół posiada również ołtarze boczne, pochodzące z wcześniejszej świątyni: z XVI wieku poświęcony świętej Annie Samotrzeciej, drugi z XVII wieku poświęcony Matce Boskiej Żelechlińskiej oraz trzeci – poświęcony świętemu Antoniemu, wybudowany na pamiątkę zwycięstwa nad Szwe­dami. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Makowie

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skierniewice – św. Jakuba diecezji łowickiej). Historia i architektura Obecna murowana świątynia została ufundowana przez księdza Pawła Kosickiego z Zakrzewia, prałata Łowickiego. Wybudowana została 1777 roku, czyli w stylu późnego baroku. Nie wiadomo, kto jest faktycznym budowniczym świątyni. Projekt budowli pochodzi z Rzymu. Kościół wykończył i ozdobił wnętrze ksiądz Maciej Dąbkowski około 1824 roku. Budowla została konsekrowana w dniu 17 października 1824 roku, uroczystości przewodniczył ksiądz biskup Daniel Ostrowski, sufragan łowicki. Wydarzenie to jest upamiętnione tablicą wmurowaną w ścianę świątyni, zachowaną do dziś z łacińskim napisem (umieszczoną po prawej stronie nad kaplicą w prezbiterium). Świątynia do czasów współczesnych nie została całkowicie ukończona, ponieważ nie wybudowane zostały dwie boczne wieże z powodu jak podaje kronika kościelna, śmierci budowniczego. Na brak tych wież wskazuje obecna bryła świątyni. Istniejąca jedyna wieża, wybudowana w nieco późniejszym czasie, źle harmonizuje z całą budowlą. Jest niska, przysadzista, umieszczona w centralnej części. Nakryta jest dachem hełmowym o barokowej formie. Świątynia została wybudowana na dużym wysypisku ziemnym, w formie trapezu. Mur oblicowany jest cegłą wypalaną na miejscu. Głównymi częściami świątyni są: przejściowa kruchta, nawa, czyli miejsce przeznaczone dla wiernych i prezbiterium, czyli miejsce przeznaczone do odprawiania nabożeństw, zarezerwowane dla księży. Nad wejściem głównym Jest umieszczona empora organowa, przeznaczona dla chóru kościelnego. Jest ona podparta trzema filarowymi arkadami, wzmocnionymi pilastrami. Nawa od prezbiterium jest oddzielona ażurową ścianką wykonaną przez Jana Skrobeckiego. Elementem przyciągającym wiernych jest ołtarz główny. Posiada on odpowiednią oprawę. Powstał w 1834 roku w stylu klasycyzmu barokowego i zastąpił ołtarz pochodzący z poprzedniej świątyni. Krucyfiks w stylu barokowym, znajdujący się w wykutej wnęce, powstał w XVIII stuleciu. Do wyposażenia wnętrza świątyni należą boczne ołtarze. W lewym ołtarzu znajduje się obraz przedstawiający św. Wojciecha z palmą męczeństwa w dłoni i krzyżem kardynalskim w drugiej. Z lewej i prawej strony ołtarza znajdują się barokowe rzeźby powstałe w drugiej połowie XVIII wieku. W prawym ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Łaskawej oraz śliczny obraz Przemienienia Pańskiego, ambona reprezentuje styl klasycystyczny. Organy wykonano w 1844 roku. Ozdobą świątyni są dwa żyrandole, powstałe w połowie XVI wieku. Kościół posiada bardzo cenny sprzęt liturgiczny, do którego należy: kielich srebrny pozłacany w stylu późnorenesansowym z 1589 roku, cyzelowany w srebrze z ornamentacją z 1629 roku, puszka na komunikanty również cyzelowana w srebrze z czaszą pozłacaną, pochodząca także z 1629 roku, kielich i puszka zostały wykonane w jednej pracowni złotniczej, monstrancja wieżyczkowa z przewagą elementów gotyckich z 1621 roku srebrna, pozłacana z elementami, dzieło złotnika Jakuba Kalickiego. Przypisy
Willa Oskara Działoszyńskiego

Willa Oskara Działoszyńskiego – willa mieszkalno-handlowa, położona w Katowicach przy ul. Warszawskiej 55. Historia Willę wzniesiono w 1897 roku według projektu Hugo lub Maxa Grünfelda. W 1874 roku na parceli należącej do piekarza Sauerbiera znajdował się budynek mieszkalny oraz stajnia, rozbudowana w 1880. W 1890 mistrz garncarski Bischoff wybudował tu warsztat garncarski. W 1897 właścicielem parceli został przemysłowiec Oskar Działoszyński, który rozbudował stary zakład, wzniósł fabrykę pieców kaflowych oraz willę mieszkalną. W 1914 właścicielem nieruchomości została firma „Kattowitzer Ofen-Fabrik, Lissy&Stellmach”. Po I wojnie światowej dom pełnił funkcję wielorodzinnego budynku mieszkalnego i należał do firmy „Katowicka fabryka Kotłów, F. Lissy”. W wyniku działań wojennych w 1945 budynek doznał niewielkich uszkodzeń. Obecnie willa jest własnością miasta i pełni funkcję mieszkalną. Architektura Willa utrzymana w stylu neorenesansu północnego. Fasada symetryczna, pięcioosiowa z wieżą i sienią od strony wschodniej oraz centralnym ryzalitem zwieńczonym wysokim szczytem o formie schodkowej. Elewacje pierwotnie ceglane, obecnie tynkowane (poza elewacja tylną, południową). Ostateczny wygląd fasady różni się od pierwotnie zaprojektowanej. Zrezygnowano z bogatej dekoracji rzeźbiarskiej oraz zmieniono kształt okien. Elewację zdobią tympanony z głowami rycerskimi, płycina z formą rzeźbiarską przedstawiającą wieniec i motyw muszli, woluty oraz ślepe wnęki okienne w wieży mieszczącej klatkę schodową. Sień o półokrągło zamkniętych oknach mieszcząca schody wejściowe nadbudowano w latach powojennych. Budynek murowany, piętrowy, z piwnicą i użytkowym poddaszem, nakryty niesymetrycznym, dwuspadowym dachem drewnianym o konstrukcji słupowej, pokrytym dachówką ceramiczną (karpiówką). Strop nad piwnicą kolebkowy, pozostałe belkowe, drewniane. W narożniku południowo-wschodnim żeliwne schody zabiegowe. Wejście do willi poprzedzone gankiem ze schodami zlokalizowano od strony ul. Warszawskiej. Pośrodku budynku zaprojektowano długi korytarz prowadzący do kolejnych pomieszczeń: w trakcie północnym, od frontu do pokoju pana, pokoju mieszkalnego i salonu, od południa do klatki schodowej, dwóch sypialni i niewielkiego korytarza z wejściem do łazienki i kuchni ze spiżarnią. Powtórzenie układu pomieszczeń parteru na piętrze świadczy, że willa była budynkiem dwurodzinnym. W suterenach zlokalizowano pomieszczenia gospodarze (pralnia), magazynowe (piwnice) oraz mieszkanie dla służby. Pierwotnie za budynkiem willi od strony południowej znajdował się przylegający do torów kolejowych ogród, na którym wzniesiono nieistniejącą dziś fabrykę pieców kaflowych. Zachowały się natomiast nieznacznie przebudowane dawne budynki gospodarcze. Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. 20 października 2023 został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/1275/23), po postępowaniu prowadzonym z urzędu. Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Nosach-Poniatkach

Kościół pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej – mariawicki kościół w Nosach-Poniatkach. Świątynia parafii w Lutkówce, wchodzącej w skład diecezji warszawsko-płockiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Kościół wzniesiono w 1906 r. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, z wyodrębnionym (mniejszym od nawy), zamkniętym prostokątnie prezbiterium i z boczną murowaną zakrystią. Dwuspadowe dachy świątyni są blaszane. Na dachu nad nawą znajduje się blaszana czworoboczna wieżyczka, zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Budynek przykryto stropem pseudokolebkowym. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Kodrębie

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kodrąb archidiecezji częstochowskiej). Murowany kościół został zbudowany w 1 połowie XVI wieku. Ponieważ Kodrąb jest położony na terenie ze źródłami i podmokłymi gruntami, świątynia została wzniesiona na usypanym wzniesieniu, które później opadło. Do najstarszych i najciekawszych elementów wyposażenia zabytkowej świątyni należą: para drzwi w stylu późnogotyckim, odrzwia ozdobione ornamentem: napisem i herbem rodowym Kodrębskich i datą 1517 rok, chrzcielnica wykonana na początku XVI wieku, krucyfiks, powstały na początku XVI wieku. - mniejszy we wnętrzu kościoła i większy na zewnątrz wykonany w 1618 roku. Świątynia posiada także zabytkowe ornaty, monstrancję i mszał rzymski. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Pęczniewie

Kościół świętej Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat warcki diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1761 roku. Ufundowana została przez Franciszkę i Tomasza Kossakowskich. Rozbudowana została w XIX wieku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona daszkiem ostrosłupowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem, obejmującym nawę i prezbiterium. Podłoga została wykonana z desek. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z falistą linią parapetu, na nim jest umieszczony prospekt organowy. Ołtarz główny w stylu renesansowym pochodzi z około 1640 roku. Ołtarze boczne w stylu barokowym powstały około 1700 roku. Ambona w stylu późnorenesansowym została wykonana w XVII wieku. Chrzcielnica pochodzi z 2 połowy XVII wieku. Kropielnica została wykonana z kamienia. W świątyni znajduje się tablica poświęcona pamięci 6 pułkowi Strzelców Konnych. Przypisy
Zbiornik retencyjny Bojary

Zbiornik retencyjny Bojary – retencyjny zbiornik zaporowy na rzece Osie w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie wiejskiej Biłgoraj. Powierzchnia zbiornika wynosi 1,93 ha, a jego głębokość 2,0 m. Zbiornik jest otoczony przez lasy Puszczy Solskiej. Obok zbiornika przebiega droga powiatowa nr 2917L, łącząca wieś Rapy Dylańskie z dzielnicą Rapy w Biłgoraju. Mimo stosowania w odniesieniu do tego zbiornika oficjalnej nazwy Bojary nie leży on na terenie dzielnicy Biłgoraja o tej samej nazwie, a także nie jest tożsamy z leżącym w tej dzielnicy tak samo nazywanym zalewem rekreacyjno-sportowym. Znaczenie Funkcja retencyjna Zlewnia zbiornika obejmuje 12 km² i stanowią ją lasy oraz pola uprawne. Obszar charakteryzuje się dużą deniwelacją (ok. 90 m), przez co spływające z niego wody mogą stanowić zagrożenie powodziowe. Zbiornik, będąc obiektem retencyjnym, zabezpiecza przed powodziami północną część Biłgoraja. Zbiornik pełni też funkcję rezerwuaru wody do użycia w razie wystąpienia pożaru lasu w okolicznych obszarach Puszczy Solskiej. Funkcja rekreacyjna Zbiornik znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Biłgoraja, przez co stanowi miejsce chętnie odwiedzane w celu wypoczynku i lokalną atrakcję turystyczną. Obok zbiornika przebiegają: żółty szlak turystyczny Biłgoraj – Panasówka – Biłgoraj (tzw. Wzgórze Polak – Pogranicze regionów), czerwony rowerowy szlak turystyczny Biłgoraj – Żelebsko – Biłgoraj (Szlak Białej Łady). Zbiornik znajduje się na trasie popularnej przyrodniczej leśnej ścieżki dydaktycznej. Historia Działania formalne ukierunkowane na budowę zbiornika w Rapach Dylańskich rozpoczęły się w 1998. Od 1999 trwała budowa, która zakończyła się w listopadzie 2001. Protokół oddania do eksploatacji spisano 5 grudnia 2001 w Biłgoraju. Zbiornik po odbiorze miał powierzchnię 1,8 ha i pojemność 25 tys. m³. Na przełomie lipca i sierpnia 2011 w wyniku obfitych opadów deszczu nastąpiło znaczne podniesienie poziomu lustra wody na prywatnych stawach gospodarczych leżących przy rzece Osie m.in. w Rapach Dylańskich. Efektem tego było przerwanie grobli i dostanie się mas wody do rzeki. W dalszej konsekwencji doszło do gwałtownego podniesienia poziomu lustra wody w zbiorniku retencyjnym, przerwania zapory wodnej i zalania zurbanizowanego obszaru na terenie dzielnicy Bojary w Biłgoraju. Tak powstała powódź przyniosła znaczne straty materialne. Po powodzi z 2011 zbiornik został odbudowany i ponownie oddany do użytku 20 grudnia 2012. Przypisy
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Moszczenicy

Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wolborski archidiecezji łódzkiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1769 roku i ufundowana przez referendarza koronnego i marszałka izby poselskiej Stanisława Małachowskiego, dziedzica Moszczenicy. W latach 1900–1908 została gruntownie odbudowana dzięki staraniom tutejszego proboszcza księdza Józefa Jędrychowskiego. Została przybudowana za głównym ołtarzem murowana zakrystia, natomiast z dawniejszej została urządzona kaplica św. Antoniego. W 1916 roku dzięki staraniom proboszcza księdza W. Matuszewskiego została dobudowana kruchta. Budowla jest orientowana, reprezentuje styl późnobarokowy, salowa, posiadająca półkoliste prezbiterium. Ołtarz główny powstał w 1914 roku. Przy nawie znajdują się prostokątne kaplice: od strony północnej św. Antoniego, od południa Najświętszej Maryi Panny. Wokół prezbiterium jest umieszczona półkolista przybudówka z zakrystią pośrodku. Przy nawie od strony zachodniej znajduje się kruchta. Ściany wewnątrz i zewnątrz są opilastrowane. Świątynię nakrywają dachy dwuspadowe. W 1973 roku rozpoczęto rozbudowę kościoła według projektu architektów: Jana Drobiny i Daniela Zaręby. Rozbudowana świątynia została poświęcona w dniu 27 września 1975 roku przez biskupa Józefa Rozwadowskiego. W 2005 roku zostały sprowadzone relikwie błogosławionego ks. Wincentego Matuszewskiego – proboszcza moszczenickiego w latach 1909–1918 (beatyfikowany spośród 108 męczenników z II wojny światowej w dniu 13 czerwca 1999 roku przez Jana Pawła II). Do zabytków sztuki będących własnością parafii należą: ołtarz znajdujący się w kaplicy Najświętszego Serca Jezusowego, namalowany na przełomie XVII i XVIII wieku, tabernakulum w stylu późnobarokowym, chrzcielnica drewniana w stylu rokokowym, pochodząca z połowy XVIII wieku, kropielnica gotycka powstała w XV wieku, obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w typie Matki Bożej Piekarskiej namalowany około połowy XVI wieku, krucyfiks w stylu późnobarokowym. Przypisy
Kościół św. Marcina w Siemkowicach

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Działoszyn archidiecezji częstochowskiej). Najstarszą częścią świątyni jest monumentalna, gotycka wieża ceglana o czterech kondygnacjach z zachowanymi ostrołukowymi oknami, na dole czworokątna, na górze ośmiokątna, będąca pozostałością gotyckiej świątyni wybudowanej w XIII lub XIV wieku. Do wieży tej w 1879 roku została dobudowana obecna świątynia. We wnętrzu, w nawie − można zobaczyć 2 renesansowe całopostaciowe płyty nagrobne Jerzego Siemkowskiego pochodzące z XVI wieku, ozdobione herbami Topór, Korab, Pomian i Junosza i datą 1564 oraz Zofii z Bielskich Boguckiej, ozdobione herbami Rola, Dołęga, Wieruszowa i Lewart oraz datą 1587. Zachowała się również pamiątkowa tablica poświęcona Ludwikowi Niemojowskiemu. Do barokowego wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny (być może z 2. poł. XVIII wieku, przebudowany w XIX wieku), ozdobiony obrazem Chrztu Chrystusa i św. Marcina pędzla Rafała Hadziewicza, oraz ołtarze boczne wykonane w XVIII wieku, ozdobione obrazami: Matki Bożej Różańcowej, Przemienienia Pańskiego i świętych Walentego, Marcina i Wincentego, a także krucyfiks powstały w XVIII wieku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Obórkach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Obórki (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Stanisława Biskupa w Przylesiu w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany w latach 1981–1986. Przypisy Linki zewnętrzne Obórki, Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Michała Archanioła w Paradyżu

Kościół Przemienienia Pańskiego i świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Przemienienia Pańskiego w Wielkiej Woli (dekanat żarnowski diecezji radomskiej). Murowany kościół i klasztor zostały wybudowane w latach 1747–1757 dzięki staraniom prowincjała bernardynów ojca Augustyna Obrąpalskiego. W 1764 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa Ignacego Kozierowskiego (bratanka dawnego właściciela) i otrzymała wezwanie Przemienienia Pańskiego i św. Michała Archanioła. W 1820 roku klasztor i kościół zostały częściowo zniszczone przez pożar. Po 1864 roku zespół klasztorny był tzw. klasztorem etatowym dla bernardynów wysiedlanych ze skasowanych klasztorów. Od 1893 roku był siedzibą księży diecezjalnych, którzy posiadali tytuł wikariuszy parafii Wójcin. W dniu 24 listopada 1919 roku biskup Marian Józef Ryx erygował przy kościele parafię. Wnętrze świątyni zostało odrestaurowane w 1929 roku. Ołtarz główny reprezentuje styl późnobarokowy. Został on odrestaurowany w latach 1995–1996. Całość ołtarza eksponuje centralną partię z cudownym obrazem Chrystusa Cierniem Koronowanego. Obraz ten został namalowany w I połowie XVII wieku. Jest to dzieło wykonane farbą olejną na płótnie przyklejonym do deski. Sukienka została wykonana na początku XVIII wieku. Wizerunek był konserwowany przez Halinę Rudniewską w latach 1977–1978 dzięki staraniom księdza Izydora Papiera. Świątynia jest budowlą późnobarokową, posiadającą trzy nawy, w typie bazyliki. Fasada jest ozdobiona dwiema wieżami o dwóch kondygnacjach zwieńczonych dachami hełmowymi. Kościół jest jedynym w diecezji radomskiej sanktuarium poświęconym Chrystusowi cierpiącemu. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Augustyna Biskupa w Nadolu

Kościół rektorski św. Augustyna Biskupa w Nadolu – kościół rektorski (filialny), należący do Parafii Zwiastowania Pana w Żarnowcu. Obejmuje swoim zasięgiem miejscowość Nadole. Decyzja o wybudowaniu kościoła zapadła w 1984. Do tego czasu parafianie na msze udawali się do Gniewina lub Żarnowca. Został on poświęcony przez biskupa chełmińskiego Mariana Przykuckiego i oddany do użytku 23 sierpnia 1986. Od czerwca 2004 jeden z wikariuszy żarnowieckich jest administratorem kościoła. Przypisy
Dawny kościół i klasztor Dominikanów w Łęczycy

Dawny kościół i klasztor Dominikanów – dawny zespół klasztorny znajdujący się w Łęczycy, w województwie łódzkim. Do 2006 roku mieścił się tutaj Zakład Karny Łęczyca. Około 1341 roku do murów obronnych Łęczycy została dobudowana murowana świątynia pod wezwaniem św. Dominika i piętrowy klasztor. Na przełomie XVII i XVIII wieku zespół został rozbudowany o nowe skrzydła. W 1799 roku władze pruskie skasowały klasztor, natomiast w 1801 roku zamieniły go na więzienie i jednocześnie rozebrali kościół. W 2 poł. XIX wieku zostało nadbudowane piętro i poważnie powiększono budynek. W późniejszych latach dawny klasztor był wielokrotnie dostosowywany do potrzeb więzienia o zaostrzonym rygorze. Budynek dawnego klasztoru został całkowicie przebudowany i przystosowany na potrzeby więzienia o zaostrzonym rygorze, obecnie jest to budowla piętrowa, do której w czasach pruskich zostały dobudowane kolejne cele dla więźniów, poprzez rozbudowę i podwyższenie budynku. Zachowało się również dawne prezbiterium kościoła, które pełniło dawniej funkcję świetlicy. W dawnym więzieniu są obecnie organizowane imprezy kulturalne. Jego wnętrze udostępnione jest do zwiedzania. Zostały zachowane dwie pokazowe cele z oryginalnym wyposażeniem. Zachowały się również wszystkie kraty i śluzy więzienne, a w celach można zobaczyć napisy zostawione przez osadzonych. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Górze Świętej Małgorzaty

Kościół świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Piątek diecezji łowickiej). Pierwotna świątynia została wzniesiona w XII wieku. Obecny kościół to mieszanka różnych stylów architektonicznych. Jest to budowla murowana, posiada jedna nawę, zwrócona jest swym wielobocznym prezbiterium w stronę wschodnią, wybudowana została w stylu romańskim. Oryginalny kościół powstał w XII wieku, a następnie został gruntownie przebudowany w XV wieku. Świątynia jest murowana i zbudowana została z cegły. We wnętrzu kościoła znajduje się polichromia przedstawiająca legendę opowiadającą o usypaniu góry przez św. Małgorzatę. Przypisy
Kostel svatého Antonína Poustevníka (Červený Kláštor)

Kostel svatého Antonína Poustevníka je gotický původně římskokatolický kostel z počátku 14. století, který se nachází v areálu kartuziánského kláštera severně od centra obce Červený Kláštor v tradičním regionu Zamaguří v Prešovském kraji na severovýchodě Slovenska. Kostel je chráněn jako národní kulturní památka Slovenské republiky. Historie Kostel byl postaven jako jednolodní stavba v gotickém slohu v době kolem založení kláštera roku 1319. Navzdory několika přestavbám klášterního komplexu si kostel zachoval svůj původní ráz. Nejvýznamnější změny se datují do poloviny 18. století, kdy byl kostel vyzdoben v barokním stylu (včetně štuků a maleb) a v objektu byly instalovány oltáře. Kostel je součástí památkové zóny kartuziánského kláštera v obci Červený Kláštor a je dominantou klášterního areálu. 30. října 1963 byl kostel zapsán na seznam kulturních památek. Kostel slouží jako muzejní objekt, bohoslužby se v něm nekonají. Patří Muzeu Červený Kláštor, které vzniklo v roce 2009 a je zaměřeno přímo na historii a duchovní poselství kartuziánského kláštera v obci Červený Kláštor a na Zamagurí. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kostol svätého Antona Pustovníka (Červený Kláštor) na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel sv. Antonína Poustevníka (Červený Kláštor) na Wikimedia Commons
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Osielsku

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Osielsko diecezji bydgoskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w 1844 roku przez księdza proboszcza Wojciecha Gosiorowskiego na tym samym miejscu, gdzie stał poprzedni kościół. Budowla miała 62 stopy długości, 32 stopy szerokości i od 38 do 40 stóp wysokości. Wzniesiona została na planie prostokąta, z cegły, z ozdobami na ścianie szczytowej, posiadała dach dwuspadowy, pokryty przez mistrza murarskiego Fryderyka Meyera z Bydgoszczy. Świątynia została konsekrowana - w czasie odbywania wizytacji kanonicznej, przez księdza biskupa sufragana Jerzego Jeszke w dniu 24 czerwca 1876 roku. Po sekularyzacji klasztoru sióstr Klarysek w Bydgoszczy ołtarz boczny został przeniesiony do świątyni w Osielsku. Został on umieszczony na miejsce ołtarza głównego. W 1902 roku mając do dyspozycji specjalny legat w wysokości 7000 marek po zmarłym proboszczu księdzu H. Schultzu na budowę wieży, nowy proboszcz ksiądz F. Jaruszewski, z pomocą parafian, rozpoczął rozbudowę świątyni. Nie obejmowała ona tylko budowę 34-metrowej wieży, ale także dobudowanie kruchty, nowej zakrystii i dwóch dużych kaplic bocznych przy nawie głównej. W związku z tym ze starej świątyni zachowało się tylko prezbiterium i część murów nawy głównej. W latach 70. XX wieku w związku z reformami Soboru Watykańskiego II zostało przebudowane prezbiterium, aby dostosować je do odnowionej liturgii. Stół ołtarzowy do sprawowania mszy świętej został przeniesiony z kościoła św. Mikołaja w Bydgoszczy-Fordonie. W 1982 roku została wybudowana druga zakrystia, po otrzymaniu zezwolenia we wrześniu 1981 roku, wydanego przez wojewódzką władzę planowania przestrzennego w Bydgoszczy. Przypisy