NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej w Krynicy-Zdroju

Kościół Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej w Krynicy-Zdroju – rzymskokatolicki dawny kościół zdrojowy pw. Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej, wybudowany w 1863, znajdujący się w Krynicy-Zdroju. Do 1892 kościół zdrojowy, obecnie pełni funkcję kościoła pomocniczego. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Historia W wyniku rozwoju Krynicy jako miejscowości uzdrowiskowej zaczęło napływać coraz więcej ludzi wyznania rzymskokatolickiego. Dla nich to i dla mieszkańców miasta wybudowano kościół w latach 1863–1864 w parku na Dietlówce według projektu Feliksa Księżarskiego, architekta, który wsławił się budową Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Kościół ten, pw. Przemienienia Pańskiego, został konsekrowany przez ks. Józefa Emanuela Matuzińskiego, proboszcza ze Starego Sącza. Po wybudowaniu nowego kościoła w 1892 świątynia straciła na znaczeniu i została zamknięta. Dopiero na prośbę gości i kuracjuszy wznowiono odprawianie nabożeństw w soboty w okresie letnim. Kościół był kilkakrotnie remontowany w końcu XIX w. W 1991 pożar strawił kopułę, którą odbudowano w 1993. Architektura i wyposażenie Budowla nawiązuje do łacińskich wzorów barokowych oraz tradycji budownictwa cerkiewnego. Założenie oparto na rzucie ośmiokąta połączonego krzyżem greckim. Główną część stanowi obszerna nawa nakryta gontowym dachem kopulastym z latarnią. Do czterech boków nawy przylegają przybudówki, pełniące role: prezbiterium, kaplicy bocznej i dwóch krucht wejściowych. Na jednej z nich wieżyczka. Obiekt został zbudowany w konstrukcji zrębowej. Ściany oszalowano pionowo z listwowaniem. Wewnątrz zastosowano stropy płaskie. Wyposażenie stanowią dwa ołtarze z przełomu XIX i XX w. z obrazami Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej oraz kilka współczesnych obrazów świętych. Obok kościoła znajduje się drewniany krzyż z 1910, upamiętniający 500 rocznicę bitwy pod Grunwaldem. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 133, 134 ISBN 83-89188-08-2 Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, ss. 233, 234 ISBN 978-83-60538-61-6
Guds moders beskydds ortodoxa kyrka

Guds moders beskydds ortodoxa kyrka, eller Ortodoxa kyrkan för Guds moders beskydd, (polska: Cerkiew Opieki Matki Bożej) är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i byn Sławatycze i Lublins vojvodskap, i östra Polen, nära gränsen till Belarus. Kyrkan är helgad åt Guds Moders Beskydd och tillhör Lublins och Chełms stift. Historia Guds moders beskydds ortodoxa kyrka började byggas 1910 och stod klar 1912, då den ersatte en äldre kyrka från 1700-talet. Kyrkan invigdes den 12 september samma år som den blev färdig. Mellan 1915 och 1918 användes kyrkan som ett militärsjukhus. 1938 var det planerat att kyrkan skulle rivas, men detta stoppades av en romersk-katolsk präst som jobbade i en annan kyrka som låg mittemot. På grund av Operation Wisła som ägde rum 1947, blev kyrkan övergiven och förföll. Restaurering av kyrkan skedde 1950 och byggnaden återinvigdes 1952. Officiellt började kyrkan bli aktiv igen 1957 och ytterligare renoveringar ägde rum 1997. Kyrkan är också med i ett register över monument. Kyrkan Kyrkobyggnaden uppfördes enligt ritningar av Aleksander Puring i bysantinsk-rysk stil, med bland annat ett fyrkantigt mittskepp och tälttak. Kyrkan har totalt sex kupoler, varav en finns på klocktornet. Inne i kyrkan finns två ikoner som är från mellan 1700 och 1800-talet. Ikonerna föreställer Jesus Kristus pantokrator och Sankt Nikolaus. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Polen Källor Wschodniosłowiańskie dziedzictwo kulturowe (cerkiew.pl) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Guds moders beskydds ortodoxa kyrka.
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Nawojowej

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Nowy Sącz Wschód diecezji tarnowskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1894–1898 i ufundowana przez hrabiego Edwarda Stadnickiego i jego małżonkę Helenę. Projektantem budowli był inżynier Władysław Chorąży z Nowego Sącza. Kościół został konsekrowany przez biskupa tarnowskiego Ignacego Łobosa w 1898 roku. Budowla reprezentuje styl neogotycki, została wzniesiona z cegły z użyciem kamienia i jest otynkowana. Składa się z nawy, transeptu i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie, przy którym dobudowane są zakrystia i przedsionek. Z przodu do nawy jest dobudowana kwadratowa wieża, przechodząca w najwyższej kondygnacji w ośmiokąt, nakryta jest ostrosłupowym dachem hełmowym. Świątynia na zewnątrz opięta jest szkarpami. Nawę, transept i prezbiterium nakrywają dachy dwuspadowe, z kolei zakrystia i przedsionek są nakryte dachami pulpitowymi. Nad skrzyżowaniem naw jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Polichromia wnętrza o motywach ornamentalnych powstała w latach 1930–1931 i jej projektantem jest Karol Polityński, natomiast wykonawcą malarze o nazwisku Iwaniccy. Ołtarz główny został przebudowany w 1993 roku według projektu inżyniera Popławskiego z Krakowa i częściowo zachował wystrój z 1964 roku. W polu centralnym jest umieszczony włoski obraz Maryi z Dzieciątkiem, w stylu renesansowym, powstały na przełomie XV i XVI wieku, podarowali go Stadniccy. Na zasuwie znajduje się obraz Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny pędzla Franciszka Nanke z 1845 roku. W ołtarzu można zobaczyć również płaskorzeźbione sceny z życia Maryi, pochodzące z dawnego ołtarza z 1964 roku. Tabernakulum w stylu modernistycznym zostało wykonane według projektu Bronisława Chromego. Nad ołtarzem wisi krucyfiks w stylu barokowym oraz wizerunki Aniołów w adoracji. Dwa ołtarze boczne w stylu wczesnobarokowym pochodzą z 2. połowy XVII wieku. W lewym ołtarzu znajdują się rzeźby świętych Stanisława i Grzegorza oraz obrazy Ukrzyżowania powstałe w XVII/XVIII wieku i Chrystusa w Ogrojcu, być może z XVII wieku, przemalowany. W prawym ołtarzu są umieszczone rzeźby świętych Piotra i Pawła oraz obrazy św. Józefa z XVIII stulecia i Zwiastowania z XVII stulecia. Dwa ołtarze boczne w stylu neogotyckim powstały około 1900 roku. Chrzcielnica kamienna w stylu neogotyckim pochodzi z około 1935 roku. Ambona w stylu barokowym została wykonana w 2. połowie XVII wieku i na parapecie jest ozdobiona malowanymi postaciami ewangelistów. Płyta nagrobna Piotra Nawojowskiego (zmarłego w 1593 roku), w stylu renesansowym, została wykonana z czerwonego marmuru i jest ozdobiona płaskorzeźbioną postacią rycerza. Kilka neogotyckich epitafiów rodziny Stadnickich powstało w XIX stuleciu. W krypcie pod świątynią są umieszczone doczesne szczątki rodziny Stadnickich. Organy o 20 głosach wykonane przez firmę Rieger-Jaegerndorf w 1879 roku, zostały przeniesione w 1958 roku z kościoła św. Małgorzaty w Nowym Sączu. Dzwon odlany przez nieznanego ludwisarza pochodzi z 1932 lub 1933 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Żeleźnikowej Wielkiej

Kościół św. Michała Archanioła – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Żeleźnikowej Wielkiej, w gminie Nawojowa, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Kościół oraz cmentarz zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Poprzedni drewniany kościół rozebrano w 1910 roku. Nowy kościół murowany został wybudowany w latach 1913–1921, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego z 1910 roku. Świątynię poświęcił biskup Leon Wałęga 16 lipca 1921 roku. Architektura Budynek wybudowano w stylu neogotyckim z elementami stylu zakopiańskiego. Wymurowany jest z cegły i kamienia, bazylikowy, trójnawowy z transeptem. Przy ścianach bocznych transeptu znajdują się przybudówki. Prezbiterium węższe od korpusu zamknięte jest trójbocznie. Pod wieżą w fasadzie znajduje się kruchta i dwa aneksy ze schodami. Nawa główna posiada dwa przęsła, prezbiterium i transept jedno przęsło. Po lewej stronie prezbiterium znajduje się zakrystia, po prawej skarbiec i siedziba bractwa. W skrzyżowaniu zastosowano sklepienie gwiaździste oparte na konstrukcji sklepienia piastowskiego. W pozostałych częściach budynku występują sklepienia krzyżowe. Prezbiterium, transept i nawa nakryte są dachami dwuspadowymi, kaplica, zakrystia i aneksy przy wieży dachami wielospadowymi. Nawy boczne nakryte są dachami pulpitowymi. Styl zakopiański widoczny jest w zwieńczeniu kwadratowej wieży z trójkątnym szczytem i motywem podhalańskiego słonecznika oraz okucia w bramie. W trakcie budowy nastąpiły odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Zrezygnowano z kamiennej wysokiej podmurówki oraz wnęk w szczytach transeptu, zredukowano kształt delikatnej sygnaturki znajdującej się nad skrzyżowaniem naw. W portalu głównym znajduje się mozaika z przedstawieniem św. Michała Archanioła, wykonana w 1958 roku. Wystrój i wyposażenie Gotycki obraz tablicowy Matki Bożej z Dzieciątkiem w towarzystwie św. Michała Archanioła i św. Jana Ewangelisty w typie Sacra Conversazione z 1456 roku. Obraz był umieszczony w środku tryptyku; kropielnica kamienna z XV-XVI wieku; dwa dzwony: jeden gotycki z około 1564 roku, drugi z 1949 roku wykonany w odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu; dwa ołtarze boczne z przełomu XVIII/XIX wieku; chrzcielnica kamienna z 1921 roku; ołtarz główny neobarokowy z 1921 roku; organy 10-głosowe, przeniesione z poprzedniego kościoła, w 1929 roku rozbudowane o cztery głosy przez Bartłomieja Ziemiańskiego ze Szczyrzyca; witraże figuralne wykonane po 1931 roku w Zakładzie Witraży Stanisława Gabriela Żeleńskiego w Krakowie; polichromia figuralna i ornamentalna z 1957 roku autorstwa Pawła Mitka z Krakowa. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9.
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Starym Sączu

Kościół świętej Elżbiety Węgierskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Stary Sącz diecezji tarnowskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. Następnie w 1644 roku została zniszczona podczas pożaru i odbudowana do 1649 roku w dużej mierze dzięki staraniom ksieni miejscowego klasztoru klarysek, Anny Lipskiej. W 1686 roku została wzniesiona lub odbudowana wieża, w XVII wieku zostały dobudowane również kaplice z lewej i prawej strony nawy. W 1795 roku podczas pożaru uszkodzone zostały wieża oraz dachy. W latach 1829–1842 świątynia została gruntownie odnowiona. Architektura Jest to budowla gotycka, częściowo przebudowana w czasie baroku. Jest to świątynia murowana, wzniesiona z kamienia i cegły. Kościół posiada jedną nawę z węższym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie, przy którym od strony północnej jest umieszczona zakrystia z dawnym skarbcem znajdującym się na piętrze, a od strony południowej znajduje się nowsza przybudówka pochodząca z 1930 roku, będąca przedsionkiem. Z lewej i prawej strony nawy są dobudowane dwie analogiczne czworokątne kaplice. Przy nawie z przodu znajduje się masywna wieża rozdzielona gzymsami na pięć kondygnacji, nakryta podwójnym baniastym dachem hełmowym z latarnią. Ściany na zewnątrz opięte są uskokowymi przyporami. Okna w prezbiterium są ostrołukowe, w jednym można zobaczyć częściowo zachowany oryginalny maswerk. Nawa i prezbiterium są nakryte dachami dwuspadowymi, rozdzielonymi trójkątnym szczytem, przechodzącym w czworokątną wieżyczkę na sygnaturkę, nakrytą daszkiem namiotowym. Przybudówki nakryte są dachami pulpitowymi. Prezbiterium i nawę nakrywają sklepienia kolebkowo-krzyżowe z dekoracyjnymi żebrami i zwornikami stiukowymi. W prezbiterium znajdują się spływy sklepień podparte filarami i arkadami przyściennymi, również kaplice nakryte są sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi. Portal południowy prowadzący do prezbiterium jest gotycki, ostrołukowy i pochodzi z przełomu XIV i XV wieku, portal w wieży prowadzący na chór, jest renesansowy i pochodzi z XVII wieku, zachował się częściowo. Pozostałe portale reprezentują styl barokowy: główny pochodzi z 1622 roku i jest ozdobiony płaskorzeźbą św. Trójcy w nadprożu; do zakrystii od strony wschodniej pochodzi z XVII wieku oraz z prezbiterium do zakrystii, marmurowy pochodzi z 1723 roku i jest ozdobiony tablicą w nadprożu, dotyczącą fundacji przez proboszcza Andrzeja Tatarowicza. Polichromia w prezbiterium i na sklepieniu nawy głównej o charakterze figuralnym oraz dekoracyjnym pochodzi z 2. połowy XVIII wieku i jest zachowana we fragmentach. Została odsłonięta i poddana konserwacji w latach 1961–1962 pod kierownictwem Józefa Dutkiewicza. W kaplicy południowej znajduje się polichromia w stylu rokokowym, pochodząca z 2. połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Jabłonce

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jabłonka archidiecezji krakowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1802–1807. Być może zostało do niej przeniesione wyposażenie pochodzące ze starszego, drewnianego kościoła. W 1879 roku ołtarze były naprawiane. Tuż przed wybuchem I wojny światowej został kupiony w Tyrolu obecny ołtarz główny (1912– 1913) i dwa ołtarze boczne, następnie przebudowane (1950). W 1914 roku zostały sprowadzone z Węgier nowe organy. Poważne zmiany w architekturze i dekoracji świątyni zaszły w latach 30. XX wieku. W 1937 roku z powodu fatalnego stanu technicznego budowli, zostały naprawione (być może wymienione) sklepienia, została zbudowana również kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej i nowa zakrystia, z kolei dotychczasowa zakrystia, przylegająca do prezbiterium od strony zachodniej, została przebudowana na kaplicę. Gruntowne zmiany architektoniczne i estetyczne w obrębie dachu spowodowały nawet, że we wrześniu 1937 roku świątynia została wykreślona z rejestru zabytków, do którego została wpisana w czerwcu tego samego roku. W latach 1937–1938 zostały zbudowane witraże do czterech okien prezbiterium oraz do kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej i kaplicy przyprezbiterialnej; wszystkie zostały zaprojektowane przez Kazimierza Puchałę. Według koncepcji tego samego artysty w miesiącach letnich 1939 roku została wykonana polichromia prezbiterium. Nie spotkała się ona jednak z dobrym przyjęciem i została później usunięta. W dniu 6 sierpnia 1954 roku świątynia została uroczyście konsekrowana. Bezpośrednio przed tym wydarzeniem zostały przekształcane i odrestaurowane ołtarze boczne. Natomiast w 1973 roku została dobudowana do korpusu, na miejscu drewnianej kruchty zwanej babińcem, kaplica św. Maksymiliana. W latach 1980–1982 malarze Jacek i Mieczysław Żubrowscy z Krakowa wykonali obecnie istniejące malowidła ścienne. Na przełomie XX i XXI wieku wnętrze świątyni zostało gruntownie odnowione, m.in. została przebudowana wtedy empora organowa (1999), została przeprowadzona konserwacja ołtarza głównego (2001) i bocznych (2004), została wymieniona posadzka prezbiterium (2001) oraz zostały odrestaurowane malowidła ścienne (lata 2001–2003). Przypisy
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Trybszu

Kościół św. Elżbiety Węgierskiej w Trybszu – drewniany rzymskokatolicki kościół pw. św. Elżbiety Węgierskiej, zbudowany w 1567, znajdujący się w miejscowości Trybsz. Obiekt znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Historia Kościół wybudowany w 1567 z drzewa modrzewiowego bez użycia gwoździ. Odnowiony i nowo wyposażony w pierwszej połowie XVII w. Wtedy wykonano między innymi malowidła ścienne przez nieznanego autora w 1647. Świątynia przestała pełnić funkcje sakralne na początku XX w., kiedy wybudowano obok nowy murowany kościół. Zaczęła popadać w ruinę. W czasie prac remontowych w 1924 rozebrano izbicową wieżę i zakrystię. Następne remonty przeprowadzono w 1936, 1972 (konserwacja architektury) i 1976 (konserwacja polichromii). Architektura i wyposażenie Świątynia to niewielka budowla konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Składa się z wydłużonego zamkniętego trójbocznie prezbiterium i szerszej nawy, do której od południa przylega niewielka kruchta. Rzadkością są pochyłe gontowe ściany prezbiterium, które miały chronić przed zawaleniem. Całość pokryta wielospadowym dachem gontowym z wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze nakryte stropem płaskim, a w nawie zakrzywienia. Ściany i strop zdobi cenna późnobarokowa polichromia przedstawiająca sceny z życia Jezusa, Matki Bożej i świętych. Na stropie przedstawienie Sądu Ostatecznego, a w jego tle najstarsza w Polsce panorama Tatr. Dawne wyposażenie przeniesiono do nowego kościoła; między innymi fragmenty tryptyku z około 1530 oraz barokowe ołtarze. Pozostała mensa ołtarzowa z drewnianym tabernakulum oraz rokokowa ambona z XVIII w.. Przypisy
Kościół św. Łukasza Ewangelisty w Lipnicy Wielkiej

Kościół świętego Łukasza Ewangelisty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jabłonka archidiecezji krakowskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w stylu barokowym w latach 1762-1770 dzięki staraniom ówczesnego proboszcza w Lipnicy Wielkiej, pochodzącego z Zubrzycy Górnej, księdza Wojciecha Zubrzyckiego. Budowla została poświęcona w dniu 7 kwietnia 1769 roku. Świątynia jest orientowana, czyli jej prezbiterium jest zwrócone w stronę wschodnią, czyli w stronę grobu Chrystusa w Jerozolimie. Kościół posada jedną nawę, z węższym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Nawa posiada trzy przęsła. Świątynia z przodu charakteryzuje się wyniosłą wieżą na planie kwadratu, nadbudowaną i nakrytą baniastym dachem hełmowym w 1798 roku. Od strony północnej do prezbiterium jest dobudowana zakrystia na planie prostokąta. Do nawy natomiast jest dostawiona wzniesiona w drugiej połowie XIX wieku kaplica zamknięta półkoliście. Pobożność ludowa nazwała ją „Gróbkiem Matki Bożej”, obecnie jest to kaplica Matki Bożej Bolesnej. Od strony południowej do nawy jest dobudowana mała kruchta. Świątynia była remontowana w drugiej połowie XIX wieku i w dwudziestoleciu międzywojennym. Została wtedy odkryta starsza, powstała w XVIII wieku polichromia. Nowsza została wykonana przed II wojną światową oraz w latach 1940–1942. Po raz kolejny polichromia została odnowiana w latach 1980–1981. Zamalowana została wówczas częściowo wykonana wcześniej polichromia i częściowo została uzupełniona. Budowla obecnie posiada wyposażenie w stylu neobarokowym. Wykonane zostało około 1915 roku przez warsztat z południowego Tyrolu, podczas urzędowania księdza proboszcza Józefa Bąka. Przypisy
Flugplatz Nowy Targ

Der Flugplatz Nowy Targ ist ein Sportflugplatz des Aeroklub Nowy Targ und hat eine über 100 Jahre alte Tradition. Er liegt rund einen Kilometer südlich von Nowy Targ und etwa 20 Kilometer nördlich von Zakopane in der polnischen Region Podhale, konkret in der Talsenke Kotlina Nowotarska, am Fuße der Hohen Tatra. Er ist mit fast 630 m ü.N.N. der höchstgelegene Flugplatz Polens. Geschichte Im 19. Jahrhundert hatte die Armee der K-und-K Monarchie einen Truppenübungsplatz auf dem Gelände des heutigen Flugplatzes. Beobachtungsballons starteten bereits vor dem Ersten Weltkrieg von dem Flugplatz. Nach dem Ersten Weltkrieg nutzte die polnische Luftwaffe den Flugplatz, bis er 1930 der zivilen Luftfahrt übergeben wurde. Bis zum Zweiten Weltkrieg wurde er dann als Sportflugplatz genutzt. Im Zweiten Weltkrieg nutzte ihn die deutsche Luftwaffe, um gegen Widerstandskämpfer in den umliegenden Gebirgen vorzugehen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde er wieder als Sportflugplatz genutzt. Am 8. Juni 1979 feierte Papst Johannes Paul II. bei seiner ersten Polenreise eine Messe vor ca. einer Million Gläubigen auf dem Flugplatzgelände. Derzeit wird der Flugplatz vom Aeroclub Nowy Targ und dem Fallschirmspringerverein Skoczek genutzt. Es wird überlegt, den Flugplatz auszubauen und dem Linienverkehr zu öffnen. Galerie Weblinks Kamera online Nachweise Homepage
Lotnisko Nowy Targ

Lotnisko Nowy Targ (kod ICAO: EPNT) – sportowe lotnisko cywilne położone w Nowym Targu. Należy do Aeroklubu Nowy Targ. Jest to najwyżej położone lotnisko w Polsce. Dane AIP lotniska Miejsce: Nowy Targ Kod IATA: QWS Kod ICAO: EPNT Współrzędne geograficzne: 49° 27' 45.46'' N, 020° 03' 01.05'' E Klasa przestrzeni powietrznej: G, ATZ Częstotliwości kwadratu: 122,300 MHz 122,700 MHz Wysokość: 628 AMSL Kierunek i odległość od Nowego Targu: 0 Obsługiwany ruch: VFR Światła podejścia i światła pasów startowych: brak Pasy startowe: 122/302 HDG, 1677 na 120 m, pas trawiasty 019/199 HDG, 680 na 200 m, pas trawiasty Strefa ATZ: do 1700 m (5500 ft) Możliwość zahangarowania: do uzgodnienia Możliwość tankowania: AVGAS 100LL Loty nocne PPR (system lamp przenośnych): po uzgodnieniu Historia Na terenie dzisiejszego lotniska pod koniec XIX w. znajdował się poligon austriackiej artylerii fortecznej, na którym ćwiczyli artylerzyści garnizonów twierdz Kraków i Przemyśl. Startowały stamtąd balony obserwacyjne, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości samoloty 2 Pułku Lotniczego. Lotnisko sportowe w miejscu dawnego poligonu otwarto 3 sierpnia 1930 roku. Teren (60 morgów) przekazała gmina Nowy Targ. Jego budowa trwała 2 miesiące. Z okazji otwarcia lotniska zorganizowano Podhalański Zlot Awionetek, który wygrał Tadeusz Halewski. W czasie II wojny światowej było ono wykorzystywane przez Luftwaffe do akcji przeciwko gorczańskim partyzantom. 8 czerwca 1979 r. podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Polski papież Jan Paweł II odprawił na nowotarskim lotnisku mszę dla ponad miliona wiernych. Wydarzenie to upamiętnia pomnik papieża ufundowany na tym miejscu w 2000 r. przez przedstawicieli Polonii amerykańskiej, a poświęcony przez ks. kard. Franciszka Macharskiego. Obecnie władze miasta planują rozbudowę lotniska dla potrzeb ruchu pasażerskiego. Użytkownicy Aeroklub Nowy Targ – ośrodek szkolenia lotniczego (szkolenie do licencji samolotowej, szybowcowej, balonowe), loty widokowe szybowcem, samolotem, balonem, usługi lotnicze) "Skoczek" – szkoła spadochronowa (szkolenie spadochronowe metodą AFF, szkolenie spadochronowe metodą "na linę", skoki spadochronowe w tandemie, treningowe skoki spadochronowe). Kalendarz imprez Każdego roku na lotnisku Aeroklubu Nowy Targ odbywają się (chronologicznie) styczeń – luty Bieg Podhalański im. Jana Pawła II Nowotarskie Zimowe Zawody Balonowe o Puchar PCD Salami kwiecień II Zawody Makiet Szybowców o puchar ATTP sierpień Podhalański Piknik Modelarski RC Air Show Nowotarski Piknik Lotniczy Wypadki 11 lipca 2011 r. na brzegu Białego Dunajca w pobliżu lotniska rozbił się wykonujący lot szkolny szybowiec SZD-50 Puchacz. Zginęli pilot instruktor oraz uczeń. 30 sierpnia 2011 r. w odległości ok. 2 km od lotniska rozbił się Jak-12 używany do holowania szybowców. Samolot, po wyczepieniu holowanego szybowca, zderzył się z ziemią około 50-60 metrów od zabudowań, po czym zapalił się i spłonął. Zginął doświadczony pilot. Zobacz też Lotniska w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Strona główna Aeroklubu Nowy Targ. Aeroklub Nowy Targ. [dostęp 2012-04-13]. Kamera online, aktualny widok