NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Iwona Król (zakonnica)

Maria Iwona Król (właśc. Anna Król, imię zakonne Maria Iwona; ur. 12 maja 1908 w Mrozach, zm. 8 sierpnia 1990 we Wschowie) – polska pielęgniarka, zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Świętej Elżbiety, służebnica Boża Kościoła katolickiego. Życiorys 12 maja 1908 urodziła się w domu rodzinnym w Mrozach koło Kartuz, jako pierwsze z dwanaściorga dzieci Michała Króla i Anastazji z domu Wejer, dwa dni później przyjęła chrzest święty w kościele św. Marcina w Sierakowicach. Ukończyła 7 klas szkoły podstawowej w Sierakowicach. 6 sierpnia 1930 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety w Poznaniu. 21 sierpnia 1937 złożyła śluby wieczyste. 7 września 1932 została posłana na placówkę do Wyrzyska, gdzie podjęła pracę pielęgniarską w szpitalu. Posługiwała również w Kruszwicy, a od 9 marca 1936 pracowała jako pielęgniarka w Domu Starców w Pucku. W 1938 zdała egzamin i uzyskała dyplom Państwowego Kursu Pielęgniarstwa. 8 listopada 1939 przyjechała na placówkę we Wschowie. Od 1 października 1954 do 5 września 1960 pełniła funkcję przełożonej wspólnoty zakonnej placówki przy probostwie we Wschowie, następnie do końca życia tj. do 8 sierpnia 1990, pracowała w domu zakonnym przy parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika we Wschowie. 9 lutego 2023 biskup Tadeusz Lityński rozpoczął proces beatyfikacyjny Siostry Iwony Król. Zobacz też Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego Polscy święci i błogosławieni Przypisy Linki zewnętrzne Służebnica Boża Siostra M. Iwona Król [online] . strona główna serwisu
Kościół św. Pawła Apostoła w Gdyni

Kościół świętego Pawła Apostoła w Gdyni – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się na gdyńskim Pogórzu (Pogórze Górne). Parafia należy do dekanatu Gdynia-Oksywie archidiecezji gdańskiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1987–1992. Wybudowana została na planie krzyża greckiego, ponieważ jej projektant przyjął koncepcję jej bryły nawiązującą do statku w budowie. Ołtarz w kościele umieszczony jest na południowym wschodzie. Świątynia została konsekrowana w 1992 roku. Swoim kształtem nawiązuje do kadłuba statku. Wybudowana została dla licznych mieszkańców, będących pracownikami Stoczni Gdynia. Kościół został zaprojektowany przez architekta Jerzego Fokta. Inwestorem jej budowy była kuria biskupia w Pelplinie. Kościół razem z plebanią znajdują się w gminnej ewidencji zabytków miasta Gdyni. Budowniczym kościoła oraz pierwszym proboszczem parafii był ksiądz kanonik Zbigniew Walczak, zmarły w 2020 roku. Częścią świątyni jest niewysoka wieża, w której znajduje się dzwon odlany w 1997 roku w odlewni Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Dzwon nazywa się Królowa Wyznawców i został odlany z brązu. wymiary dzwonu są następujące: średnica: 116 cm, wysokość (z koroną): 112 cm, wysokość korony: 19 cmm, waga: ok. 950 kg. Korona dzwonu jest sześcioramienna (w formie kabłąków zdobionych w postaci aniołów). Na koronie widnieje napis: FECIT ME IOANNES FELCZYŃSKI CAMPANARUM FUSOR IN PREMISLIA A. D. 1808 – 1997. Płaszcz dzwonu jest ozdobiony szerokimi dekoracjami (podzielonymi na 6 jednakowych kompozycji roślinnych) Na płaszczu znajduje się wizerunek Matki Boskiej Różańcowej, natomiast z lewej i z prawej liście. Pod nią jest umieszczony napis: IMIĘ MOJE KRÓLOWA WYZNAWCÓW. Z drugiej strony płaszcza znajdują się napisy: NA PAMIĄTKĘ PIĄTEJ PIELGRZYMKI JANA PAWŁA II DO POLSKI W 1000 LECIE CHRZTU GDAŃSKA DZWON TEN UFUNDOWALI WIERNI PARAFII ŚW. PAWŁA APOSTOŁA Z GDYNI – POGÓRZA. A.D. 1997. W dolnej części płaszcza są umieszczone 2 karby oraz ornament roślinny. Przypisy
Jezioro Arklickie

Der Jezioro Arklickie (deutsch Arklitter See) ist ein See in Polen im Norden der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Der See liegt etwa vier Kilometer südlich der polnischen Staatsgrenze zur russischen Oblast Kaliningrad. Am nordöstlichen Ufer liegt das Dorf Arklity (Arklitten), nordwestlich Mołtajny (Molthainen, 1938 bis 195 Molteinen) und südöstlich Markuzy (Markhausen). Der See hat eine Fläche von 58,2 Hektar bei einer maximalen Tiefe von zwei Metern. Der See hat eine maximale Nord-Süd-Ausdehnung von etwa 1300 Metern und eine Ost-West-Breite von etwa 800 Metern. Auf der Insel des Sees fand man ein Gräberfeld, welches aus der Zeit vor dem Christentum datiert. Die Insel war zwischen 1986 und 1991 Gegenstand von archäologischen Forschungen. Weblinks Einzelnachweise
Jezioro Arklickie

Jezioro Arklickie (niem. Arklitter See) – jezioro w Polsce położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Barciany. Charakterystyka Jezioro znajduje się w dorzeczu Ometu, który jest dopływem Łyny. Ma powierzchnię 58,2 ha, a jego głębokość wynosi 2 m. Jezioro ma kształt wydłużony z południa na północ, brzegi zarośnięte szuwarami, z głębokimi osadami mułu. Jezioro ma długość ok. 1,3 km, a największą szerokość ok. 0,8 km. Na północnym brzegu jeziora położona jest wieś Mołtajny, a na zachodnim brzegu znajduje się dawny park pałacu w Arklitach. Przy brzegu tym znajduje się sztucznie usypany półwysep, który jest przedłużeniem parku. Na jeziorze znajduje się niewielka wyspa. Wyspa służyła jako cmentarz dla osiedla na palach, które było tu we wczesnej epoce żelaza. Miejsce dostępne do kąpieli znajduje się na wschodnim brzegu jeziora, w południowej jego części, obok wsi Markuzy. Przypisy Bibliografia Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn, 1978, str. 20
Zaniklý evangelický hřbitov (Jany)

Zaniklý evangelický hřbitov, polsky Dawny Cmentarz Ewangelicki, je hřbitov, který byl zřízen u vesnice Jany, v obvodu Nowe Miasto města Zielona Góra v Lubušském vojvodství v Polsku v Dolním Slezsku. Historie a popis Jany (dříve německy Janny) byly centrem místních protestantských věřících, kteří zde měli kapli, do které přicházeli věřící z okolních sídel Zawada, Przytok, Nowy Kisielin a Stary Kisielin. Pro potřeby komunity zde byl zřízen také hřbitov, jež byl provozován v letech 1815–1945. V roce 1817 vznikla Pruská unie (Kirche der Altpreußischen Union), což bylo spojení pruských kalvinistů a luteránů do tzv. "evangelické Unie" (Evangelische Kirche in Preußen) nařízené pruským králem Fridrichem Vilémem III. Po roce 1834 byla používána donucovací opatření proti věřícím, kteří se unii postavili na odpor. To vedlo také k emigraci některých obyvatel z Jan a jejich okolí a z tohoto důvodů bývá hřbitov také navštěvován potomky místních obyvatel z celého světa. Poměrně velká komunita emigrovala v roce 1841 do Austrálie. Ze hřbitova se dochovalo množství náhrobků, které jsou svědectvím o slezských německých obyvatelích. Po druhé světové válce a po vystěhování původního obyvatelstva, hřbitov zanikl, byl pustošen a neudržován. V 10. letech 21. století jej místní obyvatelé začali udržovat a opravovat. Zaniklý evangelický hřbitov se nachází u silnice č. 279, na levé straně veletoku Odra a mezoregionu Kotlina Kargowska. Nápisy na pamětním kameni V roce 2013 byl na hřbitově umístěn pamětní kámen s připevněnou deskou s nápisem v polštině a němčině: Další informace Místo je celoročně volně přístupné. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zaniklý evangelický hřbitov na Wikimedia Commons
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Aniołów w Brzeźnicy Bychawskiej

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Aniołów w Brzeźnicy Bychawskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Brzeźnicy Bychawskiej w województwie lubelskim. Historia Wieś w 1442 przeszła z parafii św. Stanisława w Czemiernikach do nowopowstałej parafii Ostrów Podlaski (dziś: Lubelski). 21 października 1786 Marianna ze Skrzynieckich Grabowska zapisała swojemu małżonkowi, Franciszkowi Grabowskiemu, dożywocie na swoim majątku pod warunkiem wybudowania kościoła i opłacania utrzymania księdza. Grabowski, zgodnie z sentencją testamentu, rozpoczął w 1805 budowę brzeźnickiej świątyni, którą przerwano po dojściu do wysokości okien. Niedokończony obiekt niszczał w wieku XIX, ponieważ następni właściciele wsi nie posiadali dostatecznej liczby funduszy na kontynuację robót. Doszło nawet do prób rozbiórki istniejących murów, które, według władz carskich, stanowiły zagrożenie. Podczas prac rozbiórkowych miał ponieść śmierć jeden z robotników. W 1905 wznowiono budowę w oparciu o zachowane elementy murów. Prezesem komitetu budowy został właściciel majątku w Berejowie, Mikołaj Ginez (budowę nadzorował ksiądz Edward Pianko, wikariusz z Ostrowa Lubelskiego). Świątynię otwarto 14 lutego 1907. Parafię erygował biskup Henryk Preździecki 10 sierpnia 1919. Pierwszym proboszczem był Franciszek Sejdziński. Kościół konsekrował biskup Marian Fulman 21 września 1930. Świątynia została wpisana do gminnej ewidencji zabytków gminy Niedźwiada. Architektura Eklektyczny obiekt jest jednonawowy i ma trzy ołtarze. Główny jest murowany i zawiera m.in. figurę Matki Bożej Anielskiej (1912). Prawy, neobarokowy ołtarz boczny z elementami XVIII-wiecznymi, jest poświęcony św. Franciszkowi i pochodzi z pierwszej połowy XX wieku. W retabulum wisi obraz św. Franciszka namalowany przez Franciszka Jendrzejczyka. Ołtarz lewy ma za patronkę Matkę Bożą Częstochowską i pochodzi z drugiej połowy XX wieku. Ośmiogłosowe organy wykonano w 1913. W tym samym roku wzniesiono dzwonnicę parawanową z bramą wejściową na teren kościelny. Wiszą w niej trzy dzwony z drugiej połowy XX wieku ("Jan" z 1952, "Maria" z 1965 i "Józef" z 1965). W 2000 w elewacji wejściowej ustawiono rzeźby kardynała Stefana Wyszyńskiego i papieża Jana Pawła II. Przed tym rokiem wyposażenie poddano renowacji. W 2005 zainstalowano dwa witraże. Galeria Muzeum parafialne Zlokalizowane na otwartej przestrzeni, przy kościele, etnograficzne Muzeum Parafialne im. ks. Jana Szczepańskiego powstało z inicjatywy proboszcza i dziekana dekanatu czemiernickiego, Władysława Poździka. Na miejsce sprowadzono spichlerz z Babianki i po remoncie umieszczono w nim przedmioty świeckie i religijne użytkowane przez ludność regionu lubartowskiego. Przed drzwiami wejściowymi i w osobnej wiacie zgromadzono ręczne narzędzia rolnicze (m.in. kosy, sierpy i części uprzęży). Powieszono obrazy o treści religijnej. Przedmioty pochodzą od lokalnych parafian. Przy muzeum zlokalizowano dróżki różańcowe. Przypisy
Pałac w Wielowsi

Pałac w Wielowsi (niem. Schloss des Herrn v. Frankenberg-Lüllwitz Bielwiese) – pałac z XVIII wieku we wsi Wielowieś w powiecie lubińskim, w województwie dolnośląskim, zachowany w stanie ruiny. Opis Piętrowy pałac zbudowany w 1727 na planie prostokąta przez Christopha Gotharda von Kreckwitza. W 1912 r. kryty czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami, z dwupiętrowym pseudoryzalitem zwieńczonym półokrągłym frontonem w kształcie circulaire z dwoma kartuszami z herbami rodzin: von Frankenberg (po lewej) właścicieli około 1830 r. i von Lüttwitz, właścicieli po 1830 r.(po prawej). Obecnie w ruinie. Zespół pałacowy: pałac, oficyna mieszkalno-gospodarcza oraz park krajobrazowy zostały wpisane do gminnej ewidencji zabytków gminy Ścinawa. Galeria Przypisy
Młyn w Suwałkach

Młyn w Suwałkach – młyn zbożowy wybudowany w latach 30. XX w. w Suwałkach, w województwie podlaskim. Historia Młyn wodny w tej lokalizacji istniał od dawna jako jeden z kilku młynów nad Czarną Hańczą w Suwałkach. Rozwój młynarstwa w tym mieście wiąże się działalnością zakonu kamedułów. Obecnie istniejący młyn murowany z cegły powstał w latach 30. XX w. W okresie PRL był upaństwowiony. Współczesność W 2025 młyn jest czynny. Stanowi własność prywatną. Oferuje mąkę pszenną i żytnią wyróżnioną przez Podlaskie Centrum Produktu Lokalnego oraz prowadzi skup zboża. Przypisy
Pałac w Garncarsku

Pałac w Garncarsku – pałac z XIX wieku w Garncarsku w powiecie wrocławskim. Piętrowy pałac zbudowany na nieregularnym planie w drugiej połowy XIX w. Rozczłonkowana bryła z narożną wieżą, tarasami i loggią. Nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Na ścianie frontowej znajdują się lata remontów obiektu: 1899 i 2002. Całość otacza mur z starannie odrestaurowaną kutą bramą żelazną. W lesie, blisko wsi, skromny grób Manfreda von Beckera (1927-1937) przed dużym, drewnianym krzyżem. Rodzina von Becker była właścicielami pałacu do 1945 r. Budynek został wpisany jako willa do gminnej ewidencji zabytków gminy Sobótka. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red.,Słownik geografii turystycznej Sudetów. Masyw Ślęży. Równina Świdnicka. Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, Wrocław: „I-Bis”, 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 185 Linki zewnętrzne Garncarsko. Polskie Zabytki Krypta rodziny von Becker
Kościół Opatrzności Bożej w Parczewie

Kościół Opatrzności Bożej w Parczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w zachodniej części Parczewa w województwie lubelskim. Historia Parafia została erygowana 2 kwietnia 2000, choć przygotowania w tym zakresie podejmowane były od 1997 z inicjatywy biskupa Jana Wiktora Nowaka. Na drodze do budowy kościoła stały problemy z pozyskaniem od miasta działki budowlanej z przeznaczeniem na świątynię, która z czasem nabrała charakteru wotum za wizytę apostolską Jana Pawła II w Siedlcach (10 czerwca 1999). Ostatecznie 14 stycznia 2000, w drodze wymiany gruntów, pozyskano działkę o powierzchni 2,588 hektara przy ulicy Kolejowej. Biskup siedlecki wydał 17 marca 2000 akt erygujący parafię z adnotacją, iż wchodzi on w życie 2 kwietnia 2000. Pierwszy kościół (tymczasowy) 3 kwietnia 2000 rozpoczęto montaż tymczasowej kaplicy, będącej darem parczewskiej parafii św. Jana Chrzciciela. Stolarz Andrzej Dąbrowski z Parczewa wykonał ołtarz i ambonę, a Dominik Przystupa z Cichostowa ławki. Infułat Mieczysław Marczuk podarował świątyni m.in. dwa zestawy gotyckich ornatów, monstrancję, mszał rzymski, bursę oraz część mebli, biskup Jan Wiktor Nowak złoty ornat, a biskup Antoni Dydycz z Drohiczyna stacje Drogi Krzyżowej. 31 maja 2000 kościół poświęcono, choć nadal trwały prace wykończeniowe. Drugi kościół Niezależnie od prac przy kościele tymczasowym, zaprojektowanie nowej, docelowej świątyni powierzono Michałowi Bałaszowi, który przedstawił dwie propozycje. W 2001 wybrano wariant wzorowany na projekcie kościoła Opatrzności Bożej w Warszawie z 1791, który zaprojektował Jan Chrystian Kamsetzer. 26 sierpnia 2001 poświęcono plac budowy (biskup Henryk Tomasik). W uroczystości wziął udział m.in. wicemarszałek Sejmu, Franciszek Stefaniuk. Prace budowlane zainicjowano we wrześniu 2001, a uczestniczyli w nich parafianie. Kamień węgielny wmurowano 9 czerwca 2002, a poświęcił go papież Jan Paweł II na błoniach siedleckich już wcześniej, 10 czerwca 1999. 30 lipca 2003 rozpoczęto wznoszenie domu parafialnego. W 2011 upubliczniono projekt wystroju wnętrza zrealizowany w pracowni artystycznej Marcina Szczepaniaka z Rzeszowa. Prezbiterium zawiera płaskorzeźbę trzech Osób Boskich. Spod symbolu Ducha Świętego spada strumień świetlny na tabernakulum w kształcie kuli ziemskiej. Kościół poświęcono w 2011. Przypisy
Jezioro Szmaragdowe

Jezioro Szmaragdowe, německy Hertha see a česky Smaragdové jezero, je zaniklý lom a antropogenní jezero v lesoparku Park Leśny Zdroje v krajinném parku Szczeciński Park Krajobrazowy Puszcza Bukowa v Polsku. Nachází se také v městské čtvrti Prawobrzeże města Štětín v Západopomořanském vojvodství a makroregionu Pobrzeże Szczecińskie. Za své jméno vděčí charakteristické zelené (smaragdové) barvě vody, která souvisí s obsahem uhličitanu vápenatého vzniklého z rozpouštění kalcitu. Geologie a historie Reliéf okolí jezera se zformoval během doby ledové. Ledovec způsobil značné zvlnění, pohyby a také vyzdvižení některých horninových vrstev. Jezero vzniklo zatopením bývalého křídového a slínového lomu Katharinen Kreidegrube, který využívala nedaleká továrna na portlandský cement Stern, založená roku 1862. Zpočátku se hornina těžila nad úrovní spodní vody. Vytěžený materiál byl odvážen do cementárny, zatímco nežádoucí nadloží bylo ukládáno na odval (dnes kopec Widok s nadmořskou výškou 55 m). Dne 16. července 1925 se v jižní stěně výkopu objevila vrstva zvodnělých písků, přes kterou došlo k náhlému průvalu vody, částečnému sesuvu a zatopení důlní jámy. V roce 1959 došlo v jižní části lomu k dalšímu sesuvu a na dně jezera se dodnes nacházejí zbytky důlních strojů a zařízení. U břehu jezera je také betonový most, který je pozůstatkem kolejí důlní železnice. Do jezera neustále přitéká podzemní voda a její přebytek odtéká do odvodňovací jímky umístěné u mostu. Strmé stěny lomu podléhají erozi a sesuvům. V nejhlubším místě dosahuje voda hloubky 18 metrů. Příroda Vzhledem k vysokému obsahu uhličitanu vápenatého se ve vodách jezera nerozvinul intenzivní biologický život. Nedostatek rákosin na březích způsobuje, že ptáky lze na jezeře spatřit jen zřídka. Lesy rostoucí kolem jezera začaly vznikat po ukončení těžby a některé části jsou starší. Vyskytuje se zde také několik druhů chráněných rostlin, např. břečťan popínavý, samorostlík klasnatý, svízel vonný a na osluněných svazích lomu se daří xerotermní vegetaci. Legenda K zatopení dolů se váže místní legenda, kdy chamtivý a zlý duch jménem Skarbek v podzemí nashromáždil obrovské bohatství. Když při těžbě horníkův krumpáč toto bohatství odhalil, Skarbek vše zatopil vodou. Další informace V nebližším okolí jezera se nacházejí sezonní restaurace, zaniklé vojenské bunkry, památný dub Dąb Książęcy, vyhlídky a také turistické stezky. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jezioro Szmaragdowe na Wikimedia Commons
Gołdap (See)

Der Gołdap (deutsch Goldaper See) liegt im Südwesten der Rominter Heide an der Grenze Polens zu Russland. Der nördliche Teil des Sees liegt in Russland und trägt den Namen Osero Krasnoje (russisch: Озеро Красное) oder Roter See. Der See hat eine Fläche von 149 Hektar, liegt auf einer Höhe von 150 m über dem Meeresspiegel und die maximale Tiefe beträgt 10,9 m, bei einer durchschnittlichen Tiefe von 5,6 m. Das Volumen des Sees wird auf 8,3453 Millionen m³ geschätzt. Die maximale Länge beträgt 2930 m, die Breite bis zu 880 m; die Peripherie beträgt 7600 m. Literatur Maria Biolik: Hydronymia Europaea, Die Namen der stehenden Gewässer im Zuflußgebiet des Pregel und im Einzugsbereich der Zuflüsse zur Ostsee zwischen Pregel und Memel, Stuttgart 1993 Weblinks
Lac de Gołdap

Le lac de Gołdap (en polonais : Jezioro Gołdap, en lituanien : Geldapės ežeras ; en allemand : Goldaper See), aussi appelé en Russie lac Krasnoïe (en russe : Озеро Красное, Ozero Krasnoïe) est un lac situé sur la frontière entre la Pologne et la Russie. Lac grande partie du lac se situe dans le powiat de Gołdap, près de la ville de Gołdap, dans la voïvodie de Varmie-Mazurie, tandis qu'une petite partie au nord se situe dans l'exclave russe qu'est l'oblast de Kaliningrad, au sein du raïon de Nesterov, près du village de Plavni, qui était autrefois nommé Plawischken. Avant 1945, lorsqu'il faisait partie de la province de Prusse-Orientale au sein du Reich allemand, le lac était appelé Goldaper See, du nom allemand de la ville de Gołdap. Le nom polonais est en vigueur depuis 1949. Situation et caractéristiques Le lac de Gołdap est un lac de l'extrême nord-est de la Pologne, et du sud-ouest de l'oblast de Kaliningrad. La région polonaise est celle de Varmie-Mazurie, dans le powiat de Gołdap, tandis que dans l'oblast de Kaliningrad il est dans le raïon de Nesterov. La partie sud-ouest du lac est bordée par la ville de Gołdap. La surface du lac est de 149 hectares, à une altitude de 150 mètres au-dessus du niveau de la mer. Sa profondeur moyenne est de 5,6 mètres, tandis que la maximale est de 10,9 mètres. Son volume est de 8 345,3 km3. Quant à ses mesures, il est long au maximum de 2 930 m, large au maximal de 880 m, et son littoral est long de 7 600 m. Le principal affluent du lac est le Jarka (pl), tandis que son émissaire est la Gołdapa (pl). Cette dernière est un affluent de l'Angrapa, affluent du Prégel (Pregolia en russe). Le long du littoral polonais se trouvent des chalets d'étés, une marina et une plage. On trouve en poisson du rotengle, gardon, perche, tanche, dorade, dorade argentée, brochet, anguille, et le fond est envahi par de la végétation sous-marine. Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Gołdap (jezioro) » (voir la liste des auteurs). (ru) Registre national des eaux, « Lac de Gołdap dans le registre national des eaux de Russie », sur verum.wiki Portail de la Pologne Portail des lacs et cours d'eau Portail de l'oblast de Kaliningrad
Gołdap (jezioro)

Gołdap – jezioro w zachodniej części parku krajobrazowego Puszczy Rominckiej, na granicy Polski (województwo warmińsko-mazurskie) i Rosji (obwód królewiecki). Morfometria Zwierciadło wody po polskiej stronie ma powierzchnię 149 ha, położone jest na wysokości 150 m n.p.m. Głębokość maksymalna wynosi 10,9 m, głębokość średnia 5,6 m. Objętość misy jeziornej szacowana jest na 8345,3 tys. m³. Długość maks. 2930 m, szerokość maks. 880 m, długość linii brzegowej 7600 m. Charakterystyka Głównym dopływem jeziora jest Jarka, wpływająca w południowej części jeziora. Odpływ z jeziora to Gołdapa, rozpoczynająca bieg w pobliżu ujścia Jarki. Nazwa Polską nazwę Gołdap wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Goldaper See. Północna część misy jeziornej znajdująca się na terenie obwodu królewieckiego nosi nazwę Oziero Krasnoje (ros. Озеро Красное), czyli Czerwone Jezioro. Przypisy
Красное (озеро, бассейн Преголи)

О́зеро Кра́сное (польское название — озеро Го́лдап, пол. Jezioro Gołdap) — озеро в Нестеровском районе Калининградской области России и Варминьско-Мазурском воеводстве Польши. Озеро расположено в Роминтенской пуще, рядом с польским городом Голдап. Озеро пересекает российско-польская граница, бо́льшая часть акватории озера принадлежит Польше. Российская часть озера находится в приграничной полосе, закрытой для посещения; на восточном берегу действует погранзастава. Чуть западнее расположен автомобильный пункт пропуска «Гусев». Площадь озера — 2,26 км², высота уреза воды — 150 метров над уровнем моря, максимальная глубина — 10,9 м, средняя — 5,6 м. Объём — 8345,3 тыс. м³. Озеро продолговатой формы, вытянуто с юго-востока на северо-запад. Максимальная длина — 2930 м, ширина — 880 м, длина береговой линии — 7600 м. В озеро впадает река Ярка, вытекает из него река Голдапа. Примечания Картографические материалы Лист карты N-34-XVII Сувалки. Масштаб: 1 : 200 000. Состояние местности на 1980-1984 год. Издание 1989 г. Калининградская область. Общегеографическая карта. 1:200 000. Федеральная служба геодезии и картографии, Москва 1995.
Dwór w Dargomyślu

Dwór w Dargomyślu – dwór w Dargomyślu zbudowany przez rodzinę Dewitzów pod koniec XVIII wieku, rozbudowany przez kolejnych właścicieli w wieku XIX. Historia W XVIII wieku właścicielem dóbr był Stephan Gottlieb von Dewitz, a na początku XIX wieku Friedrich Chrystian von Dewitz. W 1832 roku ród Dewitzów sprzedał Dargomyśl Georgowi Bernhardowi von Bulowowi, który prawdopodobnie przeprowadził przebudowę dworu. Na początku XX wieku majątek został sprzedany rodzinie von Lettow-Vorbeck, która dokonała kolejnej rozbudowy obiektu pod koniec XIX wieku oraz w latach 20. i 30. XX wieku. Przed II wojną światową budynek przeszedł na własność rodziny von Alten. Po wojnie w majątku utworzono państwowe gospodarstwo rolne (PGR), a od 2001 roku budynek jest własnością gminy Radowo Małe. W latach 2023–2024 przeszedł gruntowną modernizację dzięki dofinansowaniu z Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych. Remont obejmował wymianę dachu, fundamentów, okien oraz renowację elewacji, co znacząco poprawiło warunki mieszkaniowe lokatorów. Koszt modernizacji wyniósł 1,3 mln złotych, z czego ponad 700 tys. zł stanowiło dofinansowanie. Budynek został wpisany do gminnej ewidencji zabytków gminy Radowo Małe. Opis Budowla składa się z trzech części: centralnej z XVIII wieku oraz ryzalitu północnego i części południowej, które pochodzą z początku XX wieku. Obiekt posiada cechy klasycystyczne. Architektonicznie zbliżony jest do dworu w pobliskich Miłogoszczach, co sugeruje możliwość wspólnego projektanta lub mistrza budowlanego. Dwór posiada cechy późnoklasycystyczne, z charakterystycznym wystającym dachem oraz ażurową drewnianą dekoracją w stylu szwajcarskim. Przypisy