NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parowozownia Piła

Parowozownia Piła – XIX-wieczna parowozownia w mieście Piła. Parowozownia została wzniesiona w latach 1870–1874 w związku z intensywnym rozwojem kolei na ziemiach pruskich. Dzięki zastosowaniu nietypowych rozwiązań architektonicznych stała się wzorcowym obiektem dla kilku tego typu budowli w Europie. Specyficzny jest okrągły kształt tego budynku, będący wzorem m.in. dla parowozowni w Berlinie i Magdeburgu. Przez lata użytkowana, w latach 90. XX wieku została wyłączona z eksploatacji, popadając tym samym w zapomnienie. W lipcu 2010 roku po ponad 10 latach starań parowozownia, wraz z dworcem Piła Główna została wpisana do rejestru zabytków. Obecnie budynek ten stanowi przedmiot zainteresowania Stowarzyszenia Parowozownia Pilska Okrąglak. Przypisy Bibliografia Parowozownia okrąglak w Pile – Modelowe rozwiązanie o szesnastu stanowiskach, Głos św. Antoniego, nr 7 (39), lipiec-sierpień 2008. OKRĄGLAK – parowozownia w Pile Kronika Wielkopolski, Nr 4(124) rok 2007. Linki zewnętrzne Stowarzyszenie Parowozownia Pilska Okrąglak (pol. • ang. • ros.)
Пильский Кругляк (депо)

Депо Пильский Кругляк — неработающее депо, являющееся историческим памятником XIX века. Это единственный сохранившийся в оригинальном виде объект такого типа в Польше и один из немногих в Европе. Строительство Пильского депо датируется 1870—1874-е годами и связано с интенсивным развитием железной дороги на прусских землях. Депо благодаря применению нетипичных архитектурных приемов, стало образцовым объектом для нескольких строений такого типа в Европе. После нескольких десятилетий использования, в 90-х годах XX века депо было выведено из эксплуатации. Примечания Литература Parowozownia okrąglak w Pile — Modelowe rozwiązanie o szesnastu stanowiskach, Głos św. Antoniego, nr 7 (39), lipiec-sierpień 2008. OKRĄGLAK — parowozownia w Pile Kronika Wielkopolski, Nr 4(124) rok 2007 Ссылки Сайт общества Депо Пильский Кругляк
Depo Pilsky Kruglyak

Depo Pilsky Kruglyak - Gradnja Piljskega depoja se je začela v letih 1870—1874 in je povezana z intenzivnim razvojem in gradnjo železnice v deželah Prusije. Zaradi uporabe nenavadnih arhitekturnih elementov pri gradnji je depo postal zgled podobnim objektom v Evropi. V 90 letih XX stoletja po nekajletni uporabi je depo prenehal z delovanjem in so ga vsi pozabili. Prebivalci m. Pila so se odločili rešiti zgodovinski spomenik. Zunanje povezave Depo Pilsky Kruglyak Arhivirano 2017-07-04 na Wayback Machine.
InPost

InPost S.A. ist ein privater Postdienstleister mit Sitz in Krakau, Polen. 2009 führte das Unternehmen die Paketautomaten (polnisch paczkomat(y)) in Polen ein. Es betrieb im Jahr 2023 mehr als 19.000 Automaten in Polen sowie über 8.000 im Vereinigten Königreich; weitere InPost-Automaten werden in Italien, Frankreich, Kanada, Russland, Tschechien, der Slowakei und in Ungarn betrieben. Die von Inpost gebauten Paketautomaten werden durch lokale Postdienstleister in Chile, Estland, Lettland, Litauen, Australien, Kolumbien, Irland und Island genutzt. 2017 erfolgte der Einstieg von Advent International. Das Unternehmen ist seit 2021 an der Euronext in Amsterdam notiert. Anfang 2026 wurde es mehrheitlich von einem Konsortium um FedEx übernommen; Rafał Brzoska, der an der Spitze verbleibt, hält nunmehr 16 % der Aktien. Siehe auch AEX-Index Weblinks Website des Unternehmens (polnisch, englisch, ukrainisch) Einzelnachweise
InPost

InPost z.o.o est un opérateur logistique privé en Pologne. La société appartient au groupe Integer.pl SA. Au 20 octobre 2021, l'opérateur disposait d'un réseau de 15 000 casiers à colis dans toute la Pologne. Histoire En 1999, Integer.pl est fondé par Rafał Brzoska, dans le secteur du courrier et des imprimés non adressés. En 2006, InPost est créé en tant que filiale d'Integer.pl. En 2009, InPost commence à utiliser des lockers pour la réception des courriers. Le 13 octobre 2015, InPost s'introduit partiellement à la bourse de Varsovie (WSE). En raison de la diminution du volume d'envois de courrier et de la pression sur les prix, InPost a décidé de se restructurer, puis de mettre fin complètement, à compter du 1er août 2016, de ses activités autour du courrier traditionnel, pour se concentrer sur les colis. En 2017, le fonds d'investissement Advent International acquiert une participation de 75 % d'InPost en difficulté économique. En 2019, le groupe avait plus de 800 distributeurs automatiques de colis en Grande-Bretagne et environ 300 en Italie. En 2019, l'entreprise a lancé l'application mobile InPost Mobile pour l'accès à ces consignes à colis. En janvier 2021, InPost s'introduit à la bourse d'Amsterdam près de 35 % de son capital, pour une levée de 3 milliards d'euros En mars 2021, InPost acquiert, à l'entreprise allemande Otto Group, pour 565 millions d'euros, Mondial Relay, qui possède alors 10 000 points relais en France et 4 000 en Espagne, en Belgique et aux Pays-Bas. En octobre 2024, InPost acquiert la participation de 70 % qu'il ne détient pas dans les deux principales filiales (sur 3) de Menzies, une entreprise britannique de livraison. Inpost avait pris une participation de 30 % dans Menzies en 2023 pour 49 millions de livres. En avril 2025, InPost annonce l'acquisition de l'entreprise britannique de livraison Yodel pour entre 106 et 136 millions de livres, sous forme de reprise de dettes. En 2025, InPost a annoncé l’acquisition d’une participation minoritaire dans la société technologique portugaise Bloq.it, ainsi que l’achat de plus de 20 000 machines à colis à batterie innovantes du modèle Next. Le président Rafał Brzoska souligne que ce partenariat stratégique accélérera considérablement l’expansion européenne de l’entreprise polonaise, en permettant un déploiement rapide des automates dans de nouveaux emplacements — y compris là où l’accès au réseau électrique est limité. En août 2025, InPost, en collaboration avec le Centre de Secours, a commencé à installer des défibrillateurs externes automatisés (DEA) à proximité des automates Paczkomat. Dans la première phase du programme, 100 appareils ont été installés, dont les premiers à Cracovie et à Varsovie. L’initiative vise à accroître la disponibilité des défibrillateurs dans les lieux publics, notamment dans les quartiers résidentiels, près des commerces et des stations-service. Articles connexes DHL Notes de bas de page Liens externes Sites officiels : (pl) www.inpost.pl, (pt) www.inpost.pt, inpost.co.uk et (it) inpost.it InPost - site officiel Portail des entreprises Portail de la Pologne
Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Nawiadach

Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Nawiadach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Nawiadach. Wchodzi w skład dekanatu Mrągowo archidiecezji warmińskiej. Historia Pierwsze wzmianki na temat kościoła w Nawiadach pochodzą z 1437 roku, był to więc najstarszy kościół na całych Mazurach, sięgający czasów krzyżaków. Świątynia posiadała kamienną podmurówkę, ale pozostała część kościoła najprawdopodobniej była drewniana. Obok kościoła wybudowano dom, w którym zorganizowano mieszkanie dla księdza, szpital, małą szkołę oraz przytułek dla starców. Z czasów przed reformacją nie jest znany z imienia i nazwiska żaden proboszcz, który pracował w Nawiadach. Wiadomo tylko, że ostatni katolicki proboszcz opuścił parafię na przełomie lat 1526–1527, nie chcąc przyjąć wyznania ewangelickiego. Od czasów reformacji kościół trafił w posiadanie ewangelików. Około 1670 roku do kościoła dobudowano renesansową zakrystię, a w 1687 roku do wieży dodano drewnianą nadbudowę. W roku 1764 wybuchł pożar, który spalił doszczętnie plebanię i cały dobytek kościelny, łącznie z bardzo cennym kielichem mszalnym. Całość świątyni odrestaurowano w latach 1933–1934. Tak było również przez dłuższy czas po zakończeniu II wojny światowej. Stopniowo jednak liczba ewangelików we wsi zaczęła maleć, więc w 1981 roku przejęli go katolicy, zaś parafię w Nawiadach ustanowiono w 1989. Po 1981 roku opiekę nad kościołem sprawował ks. Teodor Bałtruszewicz, wikariusz Matki Boskiej Różańcowej w Pieckach. On też został pierwszym proboszczem parafii w 1989. Po przejęciu kościoła przez katolików był on w opłakanym stanie, ale wierni finansowali remonty w kościele i tak, po kilku latach, kościół stał się w pełni funkcjonalny. Z tej parafii pochodzi ks. dr hab. Krzysztof Bielawny – autor książek i prac, ze specjalizacją w objawieniach maryjnych w Gietrzwałdzie. Wyposażenie W kościele znajduje się zabytkowy ołtarz wykonany w latach 1601–1615, który pierwotnie pełnił funkcję mównicy. W środkowej części ołtarza znajduje się figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus, otoczona światłem świętości, natomiast na ruchomych skrzydłach znajdują się malowidła przedstawiające czterech ewangelistów (Mateusza z aniołem, Marka z lwem, Łukasza z bykiem i Jana z orłem) oraz sceny z Męki Chrystusa. Przed ołtarzem ustawiono posoborowy ołtarz, w którym wykorzystano korpus z ambony z początku XVII wieku (niegdyś stanowiła ona jedność z ołtarzem głównym). Na prawo od ołtarza zawieszony jest anioł chrzcielny pochodzący z 1700 roku. Znajdują się tam także dwie figury aniołów z XVII wieku oraz płyta nagrobna z 1727 roku. Organy zostały wykonane w 1806. Do 1945 w kościele znajdował się gotycki kielich z 1500 (zaginiony). W ścianie kościoła, przy wejściu umieszczone są tablice upamiętniające mieszkańców parafii poległych w czasie I wojny światowej. Przypisy Bibliografia Kościół pw. św. Józefa w Nawiadach Parafia św. Józefa w Nawiadach Piecki (gmina) Parafia Matki Bożej Różańcowej w Pieckach
Kościół św. Jana Chrzciciela w Janowcu Kościelnym

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dzierzgowskiego diecezji płockiej. Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim na wzór katedry św. Floriana w Warszawie, której projektantem był Józef Pius Dziekoński. Kościół został zbudowany dzięki składkom parafian i dzięki staraniom księdza proboszcza Hieronima Syskiego. Prace budowlane zostały zakończone w 1910 roku. Świątynia przetrwała obydwie wojny światowe bez większych uszkodzeń. W latach 90. XX wieku budowla była restaurowana. Przypisy
St. Peter und Paul (Grodziczno)

Die römisch-katholische Pfarrkirche St. Peter und Paul in Grodziczno in der Woiwodschaft Ermland-Masuren im früheren Kreis Löbau stammt aus der Ordenszeit. Geschichte Der Ort, der kirchlich zum Bistum Kulm gehörte, ist 1338 erstmals erwähnt. Nach Angaben aus dem 17. Jahrhundert wurde die Kirche 1400 geweiht. Im Jahr 1739 wurde ein hölzerner Polygonalchor errichtet. Im 19. Jahrhundert wurde im Süden eine Vorhalle angebaut, die Mauerkrone erhöht und die Giebel erneuert. Das Turmdach stammt von 1822. Bauwerk Die Kirche ist ein ungewölbter Saalbau mit Strebepfeilern an den Kanten und an den Seiten. Die Längsseiten werden durch die Streben in drei Abschnitte geteilt, die jeweils über ein hochsitzendes Fenster verfügen. Portale befinden sich im Süden und Westen. Im Inneren hat der Saal eine umlaufende rundbogige Blendengliederung. Bei der großen Breite des Langhauses stellt sich die Frage, ob im Inneren eine Unterteilung in zwei oder drei Schiffe, möglicherweise durch hölzerne Arkaden, vorhanden war. Die mittelalterliche Sakristei befand sich vermutlich an der Ostseite. Der Westturm steht im Verband mit dem Langhaus und hat schräg stehende Strebepfeiler an seinen westlichen Kanten. Das Westportal des Turms ist spitzbogig, im oberen Bereich profiliert. Unmittelbar darüber befindet sich eine kleine Kreisblende, die von einem vorkragenden Dächlein überfangen ist. Am Erdgeschoss des Turms ist ein Streifen mit Rautenmuster aus schwarz gebrannten Ziegeln, ansonsten ist der Turm, bis auf kleine Schallöffnungen, ohne Dekor und Gliederung, was ungewöhnlich für Preußen ist. Der Backstein am Langhaus und im munteren und oberen Turmabschnitt ist im gotischen Verband erbaut, der mittlere Turmabschnitt im wendischen Verband. Nachweise Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 453. Weblinks Beschreibung der Kirche auf der Website mojemazury.pl (polnisch)
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grodzicznie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rybno Pomorskie diecezji toruńskiej. Źródła informują o rozpoczęciu budowy świątyni w 1340 roku. Murowany z cegły gotycki kościół został konsekrowany przez biskupa chełmińskiego Jana Kropidłę w 1400 roku. Podczas wojen krzyżacko - polskich w XV wieku świątynia została poważnie zniszczona. Odbudowana została w 1500 roku. Jednonawowe wnętrze budowli jest nakryte drewnianym stropem kasetonowym, podpartym czterema drewnianymi kolumnami. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z XVII i XVIII wieku. W 1739 roku cała świątynia została odnowiona i wyposażona w stylu barokowym. Na przełomie XIX i XX wieku kościół otrzymał organy, ambonę, konfesjonały, chrzcielnicę, stacje Drogi Krzyżowej i witraże, natomiast drewniana podłoga została wymieniona na płyty cementowe. Najciekawszym elementem wyposażenia jest ołtarz główny wykonany około 1740 roku z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem namalowanym w połowie XVII wieku. W latach 1994–2001 świątynia przeszła kapitalny remont. Zostały wyremontowane ściany i tynki wewnętrzne kościoła, została założona nowa instalacja elektryczna i nagłaśniająca. Została położona nowa posadzka marmurowa z ogrzewaniem posadzkowym. Zostały wykonane nowe ławki z drewna modrzewiowego. Przypisy
Strasburger Poort

De Strasburger Poort (Pools: Brama Brodnicka) (Duits: Strasburger Tor) is een stadspoort in de Poolse stad Nowe Miasto Lubawskie (Duits:Neumark in Westpreußen). De stad werd gelijk als stad door de Duitse Orde in 1325 gesticht. De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds medio 14e eeuw. De poort maakt onderdeel uit van de stadsmuur van Nowe Miasto Lubawskie. De stad beschikte over meerdere stadspoorten, naast de Strasburger Poort is de Löbauer Poort behouden gebleven. De Strasburger Poort bestaat uit drie verdiepingen. Afbeeldingen
Brama Brodnicka

Brama Brodnicka, zwana także Kurzętnicką – zachowana brama miejska Nowego Miasta Lubawskiego z XIV wieku. Historia Wybudowana w XIV wieku Brama Brodnicka usytuowana jest przy ul. 19 Stycznia 17a. Przed wiekami była główną bramą wjazdową do miasta (jedną z trzech istniejących, obok Lubawskiej, zwanej też Łąkorską i nieistniejącej obecnie Bratiańskiej). Ma charakter masywnej wieży, wzniesionej z czerwonej cegły, na planie kwadratu, o czterospadowym dachu, krytym dachówką. Przejście dla pieszych zostało przebite w bramie dopiero w latach 20. XX wieku. Przez Bramę Brodnicką prowadził kiedyś wyjazd z miasta na teren dawnego zamku i dalej w kierunku południowym do mostu na Drwęcy. W XIX wieku w bramie siedzibę swoją miało archiwum miejskie, a od 1959 roku mieści się tu Muzeum Ziemi Lubawskiej. Obiekt obecnie zamknięty dla zwiedzających. Zobacz też Brama Lubawska Muzeum Ziemi Lubawskiej Przypisy Linki zewnętrzne Brama Brodnicka na otwartezabytki.pl Brama Brodnicka na zabytek.pl
Brama Lubawska w Nowym Mieście Lubawskim

Brama Lubawska, także Łąkowska – brama miejska Nowego Miasta Lubawskiego z II połowy XIV wieku. Historia Po wybudowanej w II połowie XIV wieku Bramie Lubawskiej do naszych czasów przetrwała tylko baszta, która ma charakter masywnej wieży, wzniesionej z czerwonej cegły, na planie kwadratu, o dwuspadowym dachu, krytym dachówką. Sama Brama Lubawska przed wiekami była główną bramą wjazdową do miasta od strony północno-zachodniej. Brama miała fortyfikowaną wieżę zakończoną blankami i przejazd o podwójnych wrotach. Przed bramą stały dwie dodatkowe wieże, usytuowane na wale między dwiema fosami, połączone ruchomą kratą oraz wyposażone w urządzenia do podnoszenia zwodzonego mostu. Zachowaną basztę wielokrotnie przebudowywano. W 1836 roku została przystosowana na potrzeby więzienia sądowego, znajdowały się tu areszt miejski oraz straż pożarna. W okresie powojennym mieściło się tu schronisko turystyczne, a obecnie ma siedzibę lokalna komenda ZHP. Obiekt obecnie zamknięty dla zwiedzających. Zobacz też Brama Brodnicka Muzeum Ziemi Lubawskiej Przypisy Linki zewnętrzne Brama Lubawska na zabytek.pl
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika we Franknowie

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika we Franknowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Franknowo w powiecie olsztyńskim. Jest siedzibą parafii św. Stanisława Biskupa Męczennika. Historia Obiekt pochodzi z lat 1746-1751. Jego fundatorem był biskup Adam Stanisław Grabowski o czym informuje kamienna tablica fundacyjna z herbem duchownego. W 1843 doszło do zawalenia się sklepienia kościoła. W trakcie prac remontowych obniżono mury i założono drewniany strop. Galeria Przypisy
St. Georg (Radostowo)

Die Pfarrkirche St. Georg (polnisch Kościół parafialny p.w.św.Jerzego) im ermländischen Radostowo (Freudenberg) stammt aus der Zeit des Deutschordensstaates. Der Ort gehörte bis 1945 zum deutschen Kreis Rößel. Geschichte Zwischen 1333 und 42 wurde eine erste Handfeste durch den bischöflichen Vogt Heinrich von Luther verliehen. Bischof Johann II. Stryprock bestätigte diese 1362 für die Schulzen Johannes und Nikolaus. Die Pfarrkirche wird mit 6 Hufen dotiert. Ebenfalls 1362 wurde die Kirche geweiht, jedenfalls laut einer Inschrift aus der 2. Hälfte des 17. Jahrhunderts. Der Bau selbst wird auf um das erste Drittel 15. Jahrhunderts datiert. Bauwerk Freudenberg zeigt alle Merkmale der ermländischen Dorfkirche des reduzierten Typus aus dem frühen 15. Jahrhunderts, denn es handelt sich um einen Saalbau ohne Strebepfeiler und Turm, mit hohem Feldsteinsockel. Das aufgehende Mauerwerk ist Backstein im gotischen Verband, profilierte Backsteine gibt es nur bei den Portalen. Die glatten und schmucklosen Wände nur durch die Fensteröffnungen und ein eingetieftes Putzband in Traufhöhe gegliedert. Profilierte Portale befinden sich im Norden, Süden, und Westen. Die Sakristei ist an der Nordostseite in Flucht und Verband mit der Chorwand angebaut und hat segmentbogige Fenster auf der Nord- und Ostseite. Die Vorhalle im Süden steht im Verband mit dem Langhaus. Verzahnungsspuren an der Westwand deuten darauf hin, dass ursprünglich ein massiver Turm vorgesehen war. Der Giebel ist ein siebenachsiger Staffelgiebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden, getrennt durch Dreiecksvorlagen, die fialenartig enden. Ein Putzband der zweiten Stufe läuft über den ganzen Giebel. Der Westgiebel ist ein analoger siebenachsiger Staffelgiebel, wobei aber auf jeder Stufen noch eine zweite Fiale steht. Der Giebel der Sakristei ist ein dreiachsiger Staffelgiebel mit durchgehenden, eingetieften Blenden, auch die Vorhallen hat einen dreiachsigen Staffelgiebel. Nachweise Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 424–425. Weblinks
St. Johannes der Täufer (Tłokowo)

Die römisch-katholische Kirche St. Johannes der Täufer (polnisch kościół pw. św. Jana Chrzciciela) in Tłokowo (deutsch Lokau), Gmina Jeziorany, wurde um 1390 im damaligen Deutschordensstaat errichtet. Geschichte Zur Zeit der Ortsgründung durch den Ermländer Bischof Eberhard von Neisse wurde wahrscheinlich eine hölzerne Kirche erbaut. Die heutige steinerne Kirche stammt von etwa 1390. Im Jahr 1476 verlor das Gebäude seinen Status als Pfarrkirche und wurde eine Filiale der St.-Bartholomäus-Kirche in Seeburg. Um 1500 wurde die Kirche umfassend umgebaut, wobei an der Nordseite des Kirchenschiffs Fenster eingesetzt und an der Ostseite eine Vorhalle angebaut wurden. Im Jahr 1622 wurde an der Ostfassade der Kirche ein Gebeinhaus angebracht. Im 18. Jahrhundert wurden im Westen ein Holzturm und im Süden ein Vorbau hinzugefügt. Bauwerk Die Kirche ist ein roter Backsteinbau auf Feldsteinfundamenten mit rechteckigem Grundriss. Über dem westlichen Vorbau in der Fassadenachse befindet sich der hölzerne Kirchturm. Im Vergleich mit den Kirchen von Kiwitten und Santoppen zeigt die Lokauer Kirche, wie sich der Baustil seit 1380 verändert hatte: Der Staffelgiebel ist nicht mehr von hochaufsteigenden reinen Parallelen der Blenden und Streben geprägt, sondern von waagrechten Putzbändern und Simsen. In den Dreiecksaufsätzen jeder Stufe befinden sich runde Windlöcher und Tabernakelhäuschen. Der hölzerne Glockenturm stand ursprünglich an der Ostseite, wurde jedoch 1790 an die Westseite versetzt. Das Kirchenschiff ist mit einem Satteldach mit Ziegeln gedeckt, der Turm besitzt ein Zeltdach. Die östlichen und westlichen Giebel sind mit diagonal angeordneten Fialen mit dazwischen befindlichen Blenden gegliedert. Der dreigeschossige westliche Giebel ist teilweise durch den Turm verdeckt. Der östliche vierstöckige Giebel ist mit horizontalen Blendenbändern gegliedert, mit erhaltenen Fragmenten von eingeritztem Maßwerkschmuck. Die Sakristei ist an die Nordfassade und die Vorhalle an die Südfassade angebaut. Die Fassaden der Kirche sind mit doppelten Blenden gegliedert. In der Ostfassade an der Achse befindet sich zusätzlich eine gemauerte Blende. Es gibt sekundäre, rechteckige Fenster, zwei an der Nordseite und drei im Süden. Das spitzbogige, von einer rechteckigen Nische eingerahmte Portal befindet sich im Westen. Kircheninneres Im Inneren der Kirche befinden sich gotische Wandmalereien aus dem 15. Jahrhundert mit den Themen Geißelung Jesu, Dornenkrönung, und Christus vor Pilatus. Der barocke Hochaltar aus dem Jahr 1702, gestiftet von den Stanisławskis, zeigt zwischen korinthischen Säulen ein Bild Johannes des Täufers, im Obergeschoss das Auge Gottes. Seitenaltäre zeigen die Madonna mit Kind und Johannes den Täufer. Literatur Eintrag auf zabytek.pl Carl von Lorck: Dome, Kirchen und Klöster in Ost- und Westpreußen. Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982. Adolf Boetticher: Die Bau und Kunstdenkmäler der Provinz Ostpreussen. Kommissionsverlag von Bernh. Teichert, 1894, Heft IV Ermland, Seiten 242–243 Weblinks