NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marii Magdaleny w Łęgonicach Małych

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu drzewickiego diecezji radomskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1765 roku. Ufundowana została przez hrabiego Stanisława Małachowskiego marszałka Trybunału Koronnego, który przypadkowo spalił wcześniejszą budowlę. W czasie polowania na jaskółki proch spadł na dach kościoła, wywołując pożar. W 1971 roku została wykonana polichromia. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Nie jest orientowana, wzniesiona została z drewna modrzewiowego. Jej prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte jest prostokątnie i posiada boczną zakrystię. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu znajduje się niska wieża z kruchtą w przyziemiu. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem ozdobionym krzyżem z godłem zakonu bożogrobców. Na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona drewnianym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z fasetą. Chór muzyczny posiada prospekt organowy z XIX wieku i podparty jest czterema słupami o lekko wybrzuszonym parapecie w części centralnej. Belka tęczowa jest ozdobnie wygięta i znajduje się na niej barokowym krucyfiks z XVIII wieku. Wspomniana wcześniej polichromia została wykonana w 1971 roku. Wyposażenie reprezentuje style barokowy i klasycystyczny i pochodzi z końca XVIII wieku. Należą do niego ołtarz główny, trzy boczne i ambona. Dwa krzyże procesyjne pochodzą z XVIII wieku. Przypisy
Plebania w Odrzywole

Plebania w Odrzywole – jeden z rejestrowanych zabytków miasta Odrzywół, w powiecie przysuskim, w województwie mazowieckim. jest to budowla wzniesiona w stylu dworkowym w 1790 roku z funduszy parafian. Wybudowano ją na planie prostokąta. Charakteryzuje się dachem mansardowym i gankiem podpartym dwoma kolumnami. Od strony wschodniej znajduje się dobudówka. W plebanii w kwietniu 1809 roku gościem był zapewne książę Józef Poniatowski Przypisy
Kościół św. Doroty w Potworowie

Kościół świętej Doroty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu przytyckiego diecezji radomskiej. Budowa świątyni została rozpoczęta własnym kosztem w 1770 roku przez Stanisława Podkańskiego opata cystersów z Sulejowa, brata właściciela Potworowa hrabiego Antoniego Podkańskiego podkomorzego sandomierskiego. Budowla została usytuowana na starym cmentarzu. Śmierć fundatora przerwała rozpoczęte prace budowlane, a zgromadzony na ten cel fundusz – 30 000 złotych zaginął w czasie zawirowań, które nawiedziły wówczas Polskę. Przez 80 lat mury nieukończonej świątyni niszczały wystawione na działanie warunków atmosferycznych. Dopiero ksiądz Wincenty Ogórkiewicz, proboszcz tutejszej parafii, zdecydował się kontynuować budowę, aby zakończyć ją w 1861 roku. Mury były tak zniszczone, że część trzeba było rozebrać. Świątynia została poświęcona przez księdza Jakuba Stępniewskiego w 1861 roku, a konsekrował ją biskup diecezji sandomierskiej Antoni Franciszek Sotkiewicz w dniu 2 sierpnia 1885 roku. Następnie kościół został poddany przebudowie w latach 1956–1957. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją w stylu klasycyzującym. Została wzniesiona z kamienia i cegły jako posiadająca jedną nawę. Świątynia posiada dach dwuspadowy, nakryty blachą, na nim jest umieszczona czworokątna sygnaturka nakryta dachem hełmowym i zwieńczona krzyżem. Nad głównym wejściem znajduje się rozeta, a nad nią jest umieszczona wnęka z figurą Matki Boskiej. W 1901 roku została założona posadzka terakotowa, natomiast wnętrze zostało pomalowane przez artystę Kopińskiego. Zostały wprawione żelazne okna, świątynia otrzymała ambonę, chrzcielnicę i dzwony. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej (hodegetria) zasłaniany przez obraz Ukrzyżowania. W zwieńczeniu znajduje się wizerunek św. Doroty – patronki budowli. Po lewej stronie głównego ołtarza jest umieszczony ołtarz św. Rocha z obrazem Józefa, a w prawym ołtarzu znajdują się obrazy Przemienienia Pańskiego i św. Antoniego. Organy neoklasycystyczne pochodzą z 1934 roku i zostały wykonane w warsztacie Zygmunta Kamińskiego. W 1915 roku wojska austriackie zniszczyły wieżę świątyni, która nigdy nie została odbudowana. Podczas ostatniego remontu w 2011 roku zostały odkryte pod świątynią krypty, dwa wejścia do podziemi, niestety, nie wiadomo co się w nich znajduje. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Skrzyńsku

Kościół św. Wojciecha w Skrzyńsku – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Skrzyńsko w województwie mazowieckim (powiat przysuski). Funkcjonuje przy nim parafia św. Wojciecha. Historia Pierwszy kościół w pod wezwaniem Trójcy Świętej i św. Wojciecha wzniósł we wsi około 1132 Piotr Włostowic. Był on dedykowany w 1204 przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Henryka Kietlicza. Według kronik w świątyni tej modlił się Piotr Dunin, który naraziwszy się księciu Władysławowi i jego żonie został z ich rozkazu okaleczony i miał tu doznać uzdrowienia, modląc się przed swoim ulubionym obrazem. Świątynię wzniesiono w latach 1760-1768. Ufundowana została przez starostę uszyckiego, Karola Szydłowskiego. W latach 1909–1910 podwyższono wieże według projektu Jarosława Wojciechowskiego. Na froncie wieże flankują herb fundatora Lubicz. W 2005, podczas wymiany tynków w dolnej części kościoła, dr Jerzy Sikora z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego odkrył ślady pierwotnej świątyni, w postaci wtórnie wykorzystanych kamiennych ciosów oraz romańskie płyty nagrobne z motywem krzyża (obecnie prezentowane na zewnątrz kościoła), a w rozbieranym murze otaczającym kościół romańską chrzcielnicę kielichową i dwa romańskie kapitele kostkowe, które datowane są na XII wiek. Romańskie ciosy są obecnie wyeksponowane w północno-zachodnim murze prezbiterium w północno-wschodnim murze nawy. Być może pierwotny kościół romański z XII wieku można wiązać z fundacją Piotra Włostowica. Przy kościele od 1963 funkcjonuje sanktuarium Matki Bożej Staroskrzyńskiej, podniesione do tej godności przez biskupa Jana Kantego Lorka. Obraz koronowano 6 września 1998 i była to pierwsza koronacja w diecezji radomskiej. Obrzędom przewodniczył prymas Józef Glemp w obecności dziewiętnastu biskupów i około 100.000 wiernych. W nocy z 24 na 25 czerwca 2001 wizerunek skradziono, by po kilku dniach odnaleźć go bez koron i ram. 1 września 2002 obraz rekoronowano pod przewodnictwem biskupa Zygmunta Zimowskiego i nadano mu tytuł Matki Pięknej Miłości. W latach 2011–2013 zbudowano wokół kościoła stacje drogi krzyżowej. Architektura Świątynia jest obiektem późnobarokowym, ceglano-kamiennym, zwróconym na północ, dwuwieżowym, częściowo podpiwniczonym, otynkowanym zaprawą wapienną, krytym dachem dwuspadowym. Hełmy wieżowe mają formę pylonów. Wnętrze Kościół jest jednonawowy, z węższym prezbiterium i czterema ołtarzami, z których główny (rokokowy, z końca XVIII wieku, wsparty czterema filarami korynckimi) mieści cudowny obraz Matki Bożej Staroskrzyńskiej z XV wieku. Namalował go nieznany artysta, a jego forma nawiązuje do typu Madonn piekarskich. Po lewej znajduje się ołtarz z 1878 z XVII-wieczną rzeźba Chrystusa, a po prawej Matki Bożej Nieustającej Pomocy z zasuwą zdobioną wizerunkiem św. Anny. Pozostałe ołtarze dedykowane są św. Karolowi Boromeuszowi oraz św. Józefowi. W prawej nawie stoi epitafium fundatora wykonane z czerwonego marmuru. Przy kaplicy Jezusa Ukrzyżowanego umieszczone jest epitafium francuskiego generała-inżyniera wojskowego w służbie polskiej, Jana Chrzciciela de Grandville Malletskiego (1846). Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gzach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Walentego w Gzach, w dekanacie pułtuskim diecezji płockiej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1872–1874 według projektu Jana Kwiatkowskiego. W tym czasie zostało zmienione wezwanie na Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, podczas gdy parafia zachowała pierwotne wezwanie Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny oraz świętych Michała Archanioła i Jakuba Starszego. Budowla została zbudowana w stylu neogotyckim i jest nieotynkowana. Dominującym elementem jest pe³ni czworokątna wieża frontowa, wtopiona w bryłę korpusu. Wnętrze kościoła jest jednonawowe, czteroprzęsłowe, przechodzi w zamknięte trójbocznie prezbiterium z przylegającą od strony północnej zakrystią. Wystrój powstał w latach 30. XX wieku. Malowidła ścienne zostały wykonane w 1935 roku przez Stefana Tymowskiego, część witraży (z lat 1938–1939) – wykonała warszawska firma Józefa Olszewskiego według projektu Henryka Boruckiego (nowsze pochodzą z lat 1970–1982 i zostały zaprojektowane przez Halinę Cieślińską-Brzezicką). Ołtarze i ambona reprezentują styl neogotycki i pochodzą z końca XIX wieku W głównym jest umieszczony obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (kopia Murilla); w lewym: obrazy Matki Boskiej Szkaplerznej oraz św. Jana Chrzciciela; w prawym: obrazy św. Walentego oraz św. Franciszka z Asyżu. Ambona jest ozdobiona rokokowa rzeźbioną grupą symboli Ewangelistów, powstałą pod koniec XVIII wieku. Również styl barokowy reprezentują obraz Naigrawanie z 2. połowy XVIII wieku oraz rzeźba anioła z 1. połowy XVIII wieku. We wnętrzu znajdują się liczne epitafia, przede wszystkim właścicieli dóbr Gzy oraz ich rodzin: Józefa Gościckiego (zmarłego w 1831 roku), Franciszki z Langowskich Gościckiej (zmarłej w 1879 roku), Ignacego Gościckiego (właściciela majątku Tarały, zmarłego w 1886 roku), Hipolita Zielińskiego (zmarłego w 1891 roku), Marii Makowskiej (zmarłej w 1891 roku), Matyldy Zielińskiej (zmarłej w 1896 roku), Franciszki z Gościckich Gościckiej (zmarłej w 1913 roku). Przypisy
Kościół św. Anny w Przewodowie Poduchownym

Kościół Świętej Anny w Przewodowie Poduchownym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Rocha w Przewodowie Poduchownym (dekanat pułtuski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Przewodowo Poduchowne, w gminie Gzy, w powiecie pułtuskim, w województwie mazowieckim. Historia Obecnie istniejący kościół murowany został zbudowany w latach 1875–1877 dzięki staraniom księży Krężelskiego i Moderskiego. Oryginalnie budowla miała ściany ze surowej cegły, tynk został położony dopiero w 1895 roku. Eklektyczna, orientowana świątynia kryje salowe wnętrze na rzucie prostokąta. Posiada parę kwadratowych wież z przodu oraz niską zakrystię, dostawioną od strony wschodniej. Charakter wnętrza jest podkreślony przez ornamentalne malowidła ścienne, wykonane około 1895 roku. Umeblowanie i wyposażenie powstało w dużej mierze w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku. W neoklasycystycznym ołtarzu głównym jest umieszczona kopia Najświętszej Panny Maryi Niepokalanie Poczętej pędzla Murilla, namalowana zapewne przez Józefa Buchbindera. W ołarzach bocznych usytuowane są obrazy – w lewym Serce Jezusa i święty Antoni Padewski, w prawym: Anna nauczająca Maryję i Chrystus Dobry Pasterz. Jedynym zabytkiem starszym niż sama budowla jest malarski wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem, powstały na przełomie XVII i XVIII wieku, jednakże gruntownie przemalowany i nakryty nowszą gipsową sukienką. Na ścianach są umieszczone kamienne epitafia rodziny Ponikiewskich: Agnieszki (zmarłej w 1858 roku), Jana (zmarłego w 1859 roku) oraz Joanny (zmarłej w 1887 roku). Oprócz tego we wnętrzu znajdują się ambona i chrzcielnica w stylu eklektycznym. Ostateczna wersja organów została zbudowana w 1890 roku na bazie organów wykonanych przez Józefa Szymańskiego w 1880 roku; obecny instrument Posiada dziesięć głosów oraz trakturę mechaniczną. W ostatnich latach dzięki staraniom księdza Jana Romanowskiego i parafian zostały naprawione organy, a także wyremontowane zostały wieże kościoła. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Zambskach Kościelnych

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pułtuskiego diecezji płockiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1890–1895, według projektu Feliksa Nowickiego. Kościół został zbudowany w stylu neoklasycystycznym, w formie halowego, trzynawowego, czteroprzęsłowego korpusu na planie prostokąta, z wydzielonym prezbiterium zamkniętym trójbocznie, jest poprzedzony z przodu niewysoką, wtopioną wieżę na planie kwadratu. Do boków prezbiterium dostawione są zakrystia oraz kaplica z lożami na piętrze. Do I wojny światowej wieża posiadała galeryjkę i kopułę, świątynia posiadała również na przeciwległym końcu dachu wieżyczkę z sygnaturką; elementy te nie zostały odbudowane po 1917 roku. Kościół został poważnie zniszczony od koniec II wojny światowej. Świątynia najpierw spłonęła, ostrzelana przez artylerię niemiecką, a następnie została częściowo rozebrana przez armię sobwiecką, potrzebującą cegłę do utwardzania dróg. W całości zachowała się tylko kaplica maryjna znajdująca się w prawej nawie. Odbudowa została podjęta dopiero w 1947 roku przez księdza Karola Korzyba. Prace, wykonywane głównie siłami parafian, zostały zakończone w 1958 roku. W 1989 roku budowla została ponownie uszkodzona przez pożar. Wyposażenie posiada charakter współczesny, a wartość zabytkową posiadają tylko monstrancja z 1689 roku, feretrony, lampa wieczna, a także lichtarze. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pniewie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pniewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pułtuski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Pniewo, w gminie Zatory, w powiecie pułtuskim, w województwie mazowieckim. Historia Obecna murowana świątynia została wzniesiona latach 1912−1928. Została zaprojektowana przez Józefa Piusa Dziekońskiego. Jest jednym z największych kościołów w diecezji płockiej. Świątynia charakteryzuje się potężnymi wieżami, które dominują nad okolicą. Można nawet na nie wejść, ponieważ w sezonie posiadają status udostępnianego turystom punktu widokowego. Budowla powstała w stylu neogotyckim z elementami stylu neobarokowego, fasadą jest zwrócona w stronę południową. Obiekt jest murowany, wybudowany z cegły i nieotynkowany. Trzynawowe, halowe wnętrze – korpus trójprzęsłowy – przechodzi w zamknięte półkoliście jednoprzęsłowe prezbiterium, ujęte prostokątnymi, dwukondygnacyjnymi dobudówkami zakrystii i skarbca. Prawie całe wyposażenie powstało w latach 20. XX w. W 1945 roku budowla została mocno uszkodzona; odbudowa zakończyła się w 1967 roku. Ciekawym elementem są zdobienia kościoła wykonane w 1970 roku przez Ignacego Napiecka, które powstały w stylu kurpiowskiej twórczości ludowej (chociaż ich autor pochodził z Poznania). Malowidła nawiązują do wzorów znanych z regionalnych haftów, oraz ornamentów ozdabiających tradycyjnie kilimy i chodniki, wykonywane w warsztatach wiejskich tkaczek. W 1975 roku firma Kamińskich z Warszawy wykonała i zainstalowała w świątyni organy o 25 głosach. W latach 1984-1998 dzięki staraniom księdza Stefana Siemiątkowskiego i parafian dach kościoła został pokryty blachą miedzianą. W ostatnich latach dzięki staraniom księdza Adama Staniszewskiego i przy pomocy parafian został zmieniony wystrój prezbiterium, został wykonany nowy ołtarz, stalle, zostały kupione ławki do naw bocznych, została założona blacha miedziana na wieżach świątyni. Dzięki staraniom staraniom księdza Stanisława Mariańskiego i parafian, w 2019 roku zostały zamontowane nowe drewniane żaluzje w oknach na wieżach Przypisy
Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Iłży

Kościół Matki Bożej Śnieżnej – zabytkowy kościół znajdujący się na terenie parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Iłży. Pierwszy kościół został wzniesiony z drewna modrzewiowego. Obecna świątynia zawdzięcza swój kształt odnowieniom wykonanym w 1820 roku. Wewnątrz świątyni na ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej ufundowany przez księdza Bartosika. Od strony południowej do bryły kościoła jest dobudowana kaplica Św. Rozalii, ufundowana w 1873 roku podczas epidemii cholery. W ciągu roku w kościele odprawia się tylko jedną mszę świętą, zawsze w pierwszą niedzielę sierpnia, o godzinie 12.00. Obok świątyni znajduje się cmentarz. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja we Wsoli

Kościół św. Bartłomieja we Wsoli – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Wsola w województwie mazowieckim (powiat radomski). Funkcjonuje przy nim parafia św. Bartłomieja. Historia i architektura Pierwszy kościół Pierwotny kościół z drewna istniał we wsi w 1440, kiedy to również działała lokalna parafia (obiekt został wymieniony przez Jana Długosza). W wyniku reformacji świątynia została opuszczona, gdyż ludność zaczęła uczęszczać do zborów ariańskich we Wsoli oraz Owadowie. Arianie zrabowali relikwie, które nigdy nie wróciły do wsi. Rabunku dokonał Adam Kochanowski, bratanek poety Jana Kochanowskiego. Z czasem świątynia popadła w ruinę, m.in. zawaliła się dzwonnica. Drugi kościół W 1629 nowy obiekt wzniósł Krzysztof Siemieński. Był on zbudowany z drewna modrzewiowego. Dedykowano go w 1634, a dokonał tego biskup Tomasz Oborski. Kościół miał niewielką wieżę, dwuskrzydłowe drzwi i dziesięć okien, a także cztery ołtarze i obraz wyobrażający męczeństwo św. Bartłomieja nad ołtarzem głównym. Również ta budowla popadła z czasem w zaniedbanie (w 1884 pisał o tym kronikarz parafii, ksiądz Piotr Majewski). Mimo tego wstawiono doń nowe, dziewięciogłosowe organy skonstruowane przez Ignacego Karczewskiego z Warszawy. Trzeci kościół (obecny) Obecna, ceglana świątynia w stylu neoromańskim powstała w latach 1918-1930 z inicjatywy księży: Piotra Janaszka, Wacława Wójcika oraz Władysława Muszalskiego. Zaprojektowali go Jarosław Wojciechowski i Kazimierz Prokulski. Budowę wspierali parafianie. Nowy kościół został poświęcony 23 sierpnia 1930 (proboszcz Władysław Muszalski), a konsekrowany 15 września 1934 przez biskupa Włodzimierza Jasińskiego. Był restaurowany w 1970 i remontowany w 1992. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Kowali-Stępocinie

Kościół Świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Radom-Południe diecezji radomskiej. Inicjatorem budowy świątyni był Jan Nepomucen Rogowski, właściciel Kowali-Stępociny od 1784 roku. Śmierć nie pozwoliła mu na dokończenie prac budowlanych, ale zbożne dzieło było kontynuowane przez córkę Eleonorę z Rogowskich Jasińską, razem z mężem Janem Nepomucenem Jasińskim. Świątynia konsekrowana w 1806 roku, otrzymała wezwanie św. Wojciecha oraz św. Jana Nepomucena, dla upamiętnienia fundatora. Trzynawowe wnętrze kościoła robi wrażenie dzięki swemu bogactwu. Sklepienie jest podparte dziesięcioma potężnymi filarami. Nad skarbczykiem i zakrystią są umieszczone loże. W górnej części ołtarza głównego znajduje się witraż przedstawiający Jezusa podczas ostatniej wieczerzy. Obraz w ołtarzu głównym przedstawia św. Jana Nepomucena – kapłana i męczennika – oraz św. Wojciecha – biskupa i męczennika. Z lewej i prawej strony ołtarza głównego wmurowane są nagrobki z inskrypcjami oraz herbami znanych i zasłużonych dla Kowali-Stępociny obywateli. Świątynia posiada również płyty z epitafiami Jana Rogowskiego i jego małżonki. Najcenniejszym zabytkiem kościoła jest barokowa chrzcielnica z pokrywą. Zabytkowe organy wykonane z 1924 roku zostały poddane konserwacji. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca we Wrzosie

Kościół św. Wawrzyńca we Wrzosie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Wrzos w województwie mazowieckim (powiat radomski). Funkcjonuje przy nim parafia św. Wawrzyńca. Historia Parafię we wsi erygował arcybiskup Jarosław Bogoria Skotnicki około 1372. W tym samym mniej więcej czasie powstał pierwszy kościół z drewna, który nosił wezwanie św. Wawrzyńca oraz św. Idziego. W 1420 powstała następna (murowana) świątynia dedykowana w 1521. W połowie XVI wieku przeszła ona w ręce protestanckie. Katolicy odzyskali ją, gdy rodzina Podlodowskich przeszła na katolicyzm. W 1908 (lub 1905) doszło do rozbudowy obiektu o część nawy, jak i wieżę. W trakcie działań I wojny światowej (1915) uległ on zniszczeniu. Odbudowany został w latach 1917–1923 z inicjatywy księdza Piotra Dembowskiego, a dedykacji dokonał w 1923 biskup Paweł Kubicki. W 1984 świątynię odrestaurowano. W 2020 odnowiono okna, a w 2021 biskup Marek Solarczyk poświęcił odrestaurowane organy (zagrał na nich wówczas prof. Wiktor Łyjak). Kościół został wpisany do rejestru zabytków 15 października 1982 pod numerem 187/A/82. Architektura Kościół jest budowlą ceglaną, orientowaną, jednonawową, pierwotnie gotycką. Galeria Przypisy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Odechowie

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Radom-Wschód diecezji radomskiej. Pierwotna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1459–1460 na miejscu wcześniejszej, drewnianej. Była orientowana, zbudowana z cegły, nieotynkowana i oszkarpowana. Część cokołowa była zwieńczona ceglanym fryzem ze skośnie kładzionych cegieł; pod dachem został wykonany ceglany, profilowany gzyms. Wysoki, trójkątny szczyt zachodniej fasady (ceglany w ciosowej opasce) był ozdobiony pięcioma ostrołukowymi wnękami. Pod nimi było umieszczone okrągłe okno doświetlające chór muzyczny, a na poziomie terenu – kamienny, ostrołukowy portal wejścia głównego. Szczyt prezbiterium – niższy i węższy – posiadał tylko trzy wnęki, a poniżej znajdowało się okno zamknięte ostrołukiem. Świątynia była nakryta dwuspadowym dachem. Składała się z prostokątnej nawy, węższego od niej (i niższego) prezbiterium oraz dobudowanej do jego północnej ściany zakrystii. Wnętrze było nakryte stropami. Zakrystia była przesklepiona kolebką z lunetami. W latach 1911–1913 kościół został przebudowany w stylu neogotyckim, a projektantem prac budowlanych był radomsko-warszawski architekt Zygmunt Słomiński. Zburzył on wschodnią część nawy i zachodnią część prezbiterium gotyckiej budowli, pozostałą część zabytkowej świątyni zostawiając w formie transeptu. Od strony południowej dobudował neogotycki, bazylikowy korpus oraz wieżę, a od strony północnej nowe prezbiterium. Ze starej budowli zostały wykorzystane również dwa kamienne portale – ostrołukowe, profilowane i przeniesione do nowego przedsionka umieszczonego przy zakrystii oraz do wieży. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zakrzewie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Radom-Zachód diecezji radomskiej. Historia i architektura Obecna świątynia została wzniesiona w stylu barokowym jako jednonawowa, posiadająca niewyodrębnione prezbiterium zamknięte półkolistą absydą. Ta murowana budowla została ufundowana przez Stefana Ksawerego Korwina Kochanowskiego, krewniaka Jana z Czarnolasu, który postawił w 1770 roku kościół. W 1776 roku zostały ustawione trzy ołtarze, które zachowały się do dziś. W głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego, natomiast u góry stoją figura Matki Boskiej oraz rzeźby barokowe świętych Apostołów Piotra i Pawła. Ozdobą i zabytkiem jest także chrzcielnica kamienna z literami CP i datą 1617 oraz epitafium Marii Suskiej ze Skrzyńskich (zmarłej w 1847 roku). Srebrna puszka i monstrancja to pamiątka po zakonie jezuitów z 1774 roku. Świątynia posiada również zabytkowe organy, które zbudowane zostały w 1787 roku. Data ta została określona na podstawie napisu na piszczałce. Jest to najstarszy instrument organowy na terenie dawnego województwa radomskiego. Galeria Przypisy