NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętego Stanisława Biskupa w Kujakowicach Górnych

Kościół świętego Stanisława Biskupa w Kujakowicach Górnych – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Świętego Stanisława Biskupa w Kujakowicach Górnych znajdujący się we wsi Kujakowice Górne (gmina Kluczbork), należący do dekanatu kluczborskiego w diecezji opolskiej. 17 marca 2009 roku pod numerem A-84/2009 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1318 roku. Był to kościół drewniany, który spłonął około 1490 roku. Nowy, kamienny został zbudowany w 1494 roku. Miał powierzchnię 10 m² i drewnianą wieżę. W latach późniejszych kościół był wielokrotnie rozbudowywany i przebudowywany, najstarsze elementy jego konstrukcji liczą sobie ponad 500 lat. Tyle samo ma także najstarszy z kościelnych dzwonów. Został on prawie cudem uratowany przed przetopieniem na cenne metale potrzebne do wyrobu amunicji. W roku 1917 zostały zdjęte 2 dzwony z wieży kościelnej i przetopione na łuski amunicji w I wojnie światowej. Po raz drugi w roku 1942 zdjęte zostały 3 dzwony z wieży kościelnej. Dwóch dzwonów nie udało się uratować. Tym bardziej cenny jest zachowany dzwon noszący inskrypcję: O König der Glorie komme mit dem Frieden! Anno 1494. Pierwsza poważna rozbudowa kościoła miała miejsce w latach 1801–1807 i została wymuszona groźbą zawalenia się drewnianej wieży. Kościół został wtedy przedłużony o 3 m w kierunku zachodnim. Dobudowano mu też nową wieżę. W 1846 roku ówczesny proboszcz Franz Hauptstock podjął się modernizacji świątyni. Kościół zyskał gipsowy sufit, marmurową posadzkę i nową zakrystię. Proboszcz zbudował też nową plebanię. Na przełomie XIX wiek i XX wieku, kolejny proboszcz Richard Scheich rozpoczyna gruntowną przebudowę świątyni. Podczas prac, które trwały od 1909 roku do 1912 roku zburzone zostaje prezbiterium, kościół ponownie zostaje wydłużony, tym razem w kierunku wschodnim. Świątynia zyskuje też nawy boczne, nowy sufit i dach. Podwyższona zostaje konstrukcja wieży. Podczas tej przebudowy w kościele pojawia się też nowe wyposażenie – pozłacany ołtarz, dębowy chór oraz nowe rzeźbione organy. Do miedzianej kuli umieszczonej na szczycie wieży kościelnej, włożony zostaje dokument informujący, że rozbudowa kosztowała 82 000 marek, cegłę dostarczył Franz Skaletz, a konsekracji dokonano 3 czerwca 1913 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła w Kujakowicach Górnych Diecezja opolska
Kościół Świętego Rocha w Złotowie

Kościół Świętego Rocha w Złotowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Złotowie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Złotów II diecezji bydgoskiej. Jest to świątynia wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1903-1904. Początkowo pełnił funkcję kaplicy cmentarnej, która w 1975 roku została mianowana kościołem parafialnym. Budowla o jednej nawie, posiadająca niską wieżę, w której umieszczone są dwa dzwony, z czego jeden z nich został odlany w 1710 roku. Dzwon mieścił się dawniej w drewnianej kaplicy grzebalnej, na miejscu której została wybudowana obecna świątynia. We wnętrzu budowli znajdują się trzy ołtarze, w stylu neogotyckim, organy, piękne witraże ozdobione motywami geometrycznymi oraz krucyfiks wykonany z drewna dębowego razem z pasyjką. Na ścianach kościoła jest namalowana neogotycka polichromia. Dominującymi jej elementami są: boniowanie, ornamentyka roślinna i astronomiczna. Przypisy
Kościół Świętego Stanisława Biskupa w Nozdrzcu

Kościół św. Stanisława Biskupa w Nozdrzecu – renesansowo-barokowy kościół katolicki z XVIII wieku w Nozdrzcu. Kościół został zbudowany w roku 1746 przez księdza proboszcza Jana Banieckiego. Został wykonany z kamienia i cegły w formie krzyża łacińskiego. W roku 1806 kościół został konsekrowany przez biskupa przemyskiego Antoniego Gołaszewskiego i otrzymał wezwanie św. Stanisława Biskupa i Męczennika Ołtarz stylu renesansowym pochodzi z XIX wieku. Na uwagę zasługują figury apostołów Piotra i Pawła oraz obraz św. Stanisława Biskupa na tle Krakowa. Kaplice zostały dobudowane później, tylko jedna z nich (z lewej strony) powstała jeszcze przed konsekracją. W kaplicy tej znajduje się ołtarz ukrzyżowania Jezusa, a przy wejściu do niej – obraz Serca Jezusa z XIX wieku namalowany przez lwowskiego malarza Kapustyńskiego. W prawej kaplicy znajduje się figura Matki Bożej Niepokalanej oraz chrzcielnica z XVIII wieku (przeniesiona z poprzedniego kościoła). W latach 1996–2005 wnętrze kościoła zostało odrestaurowane. Dokonano przeróbek prezbiterium i bocznych kaplic, konserwacji polichromii dokonał Stanisław Zima z Lubatowej. Stacje drogi krzyżowej w roku 1999 namalował Grzegorz Hardulak z Dynowa. W latach 2003–2005 Piotr Thier z Przemyśla wykonał w oknach witraże: Jezusa Miłosiernego (w prezbiterium), Matki Bożej, św. Józefa, Jana Pawła II. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Sulechowie

Kościół pw. św. Stanisława Kostki w Sulechowie – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Sulechowie, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Sulechów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Jest to murowany kościół, należący dawniej do protestantów. Wzniesiony został w 1905 roku na terenie dawnego cmentarza pietystów (odłam luteranów). W 1945 roku został poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka i pełnił funkcję kościoła filialnego parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. W dniu 28 lipca 1980 roku został ustanowiony kościołem parafialnym. W 1993 roku zostały w świątyni zamontowane trzy witraże przedstawiające Matkę Bożą Rokitniańską, Baranka Bożego i św. Stanisława Kostkę. W 1999 roku zostały kupione nowe organy. Galeria Przypisy
St. Stanislaus Kostka (Piła)

St. Stanislaus Kostka ist eine römisch-katholische Kirche in Piła (deutsch Schneidemühl) in der polnischen Woiwodschaft Großpolen. Die ehemals lutherische Pfarrkirche ist Stanislaus Kostka gewidmet und gehört heute zum Bistum Koszalin-Kołobrzeg. Die denkmalgeschützte Kirche aus den 1890er Jahren liegt nahe der Gwda (deutsch Küddow). Geschichte Das Kirchengebäude wurde als evangelische Kirche vom damaligen Kirchenprovisor, Stadtrat und Zimmermeister Friedrich Gottlieb Rademacher erbaut, der das Gebäude auch entworfen hat. Im Mai 1896 begannen die Bauarbeiten, am 1. November 1897 konnte die Kirche eingeweiht werden. Die Kirche überlebte die Kämpfe um die Stadt im Jahr 1945 und wurde am 15. Mai 1947 zur katholischen Kirche umgewidmet und am 17. September 2005 von Bischof Kazimierz Nycz geweiht. Architektur Das Saalkirche auf einem rechteckigen Grundriss wurde im neugotischen Stil errichtet. Sie hat sechs Joche und einen Turm an der Nordseite mit einem quadratischen Grundriss. Der Haupteingang befindet sich in dessen Untergeschoss, die Ecken sind abgestützt. Die Wände des Kirchenschiffs sind mit Stützpfeilern versehen. Der rechteckige Chor ist an drei Seiten mit Stützen versehen. Daran schließen sich Räume auf der Ostseite (Lagerraum) und der Westseite (Sakristei) an. Der Kirchenkörper ist schlank und wird von einem Turm dominiert, der mit einer hohen, seitlichen Pyramidenhelm bedeckt ist. Das Kirchenschiff hat ein Satteldach. Ausstattung An der Ostfassade befinden sich im oberen Teil der Fenster Buntglasrosetten aus der ursprünglichen Kirchenausstattung. Im Chor befinden sich drei Buntglasfenster, die von Stanisław Powalisz aus Posen entworfen und hergestellt wurden. Erhalten blieben außerdem die Altarmensa mit einer neueren Kreuzigungsgruppe sowie Kanzel und Taufbecken. Das Gemälde der Jungfrau Maria mit Kind wurde 1948 von J. Stankiewicz gemalt. Weblinks Einzelnachweise
Kościół Świętego Stanisława Kostki w Pile

Kościół Świętego Stanisława Kostki w Pile – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pw. św. Stanisława Kostki w Pile, dekanatu Piła, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Pile, w powiecie pilskim, w województwie wielkopolskim. Historia Jest to dawna świątynia protestancka, której budowniczym był Friedrich Gotlieb Rademacher, ówczesny prowizor kościelny, radny miejski i majster ciesielski. Był on również projektantem budowli. W maju 1896 roku rozpoczęły się prace budowlane, natomiast w dniu 1 listopada 1897 roku kościół został poświęcony. Świątynia szczęśliwie przetrwała walki o miasto w 1945 roku, jako kościół katolicki została poświęcona w dniu 15 maja 1947 roku, konsekrowana w dniu 17 września 2005 roku przez biskupa Kazimierza Nycza. Architektura Jest to budowla o jednej nawie, wzniesiona na planie prostokąta w stylu neogotyckim. Posiada sześć przęseł i wieżę od strony północnej, wybudowaną na planie zbliżonym do kwadratu. Główne wejście mieści się w dolnej kondygnacji. Naroża są oszkarpowane. Przy bocznych elewacji wieży mieszczą się klatki schodowe, zbudowane na planie prostokąta, których przedni narożnik jest ścięty. Ściany nawy są oszkarpowane. Prezbiterium wzniesione na planie prostokąta, jest trójbocznie oszkarpowane. Przylegają do niego pomieszczenia od strony wschodniej (składzik) i zachodniej (zakrystia). Bryła kościoła jest wysmukła, dominuje nad nią wieża pokryta wysokim, bocznym, ostrosłupowym hełmem. Nawa posiada dach dwuspadowy, klatki schodowe wielospadowy, prezbiterium pięciospadowy, natomiast zakrystia i składzik dwuspadowy. Budowla posiada piwnice, znajdujące się pod składzikiem od południowego wschodu. Wyposażenie Przy elewacji wschodniej, w górnej części okien mieszczą się witrażowe rozety z pierwotnego wystroju świątyni. W prezbiterium znajdują się trzy witraże, które zaprojektował i wykonał Stanisław Powalisz z Poznania. Przetrwała również mensa ołtarzowa z nowszą grupą ukrzyżowania oraz ambona i chrzcielnica. Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem namalował J. Stankiewicz w 1948 roku. Przypisy
Kościół Świętego Stanisława w Koźminie Wielkopolskim

Kościół Świętego Stanisława w Koźminie Wielkopolskim – jeden z dwóch koźmińskich rzymskokatolickich kościołów parafialnych. Należy do dekanatu Koźmin diecezji kaliskiej. Historia Jest to świątynia pobernardyńska wybudowana w latach 1648–1670. W 1818 roku Prusacy zlikwidowali istniejący przy kościele klasztor. Budynki klasztorne zostały przebudowane na więzienie; świątynia od 1851 roku pełniła funkcję kościoła filialnego parafii farnej, a od 1 listopada 1925 roku jest kościołem parafialnym. Do roku 1967 parafia była zarządzana przez proboszcza parafii farnej. Następnie zostały wyznaczone granice obu parafii i miasto zostało podzielone na dwie części. Architektura i wyposażenie Jest to barokowa budowla o jednej nawie, z nieco węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. We wnętrzu znajdują się sklepienia kolebkowe z lunetami. Zachowało się bogate, wyposażenie kościoła, głównie w stylu rokokowym i barokowym z drugiej połowy XVII i 1. połowy XVIII stulecia. Obok ołtarzy należy zwrócić uwagę na bogato rzeźbioną ambonę w stylu rokokowym wykonaną przez snycerza Franciszka Antoniego Brumbachera z Poznania w 1725 roku. Przypisy
Kościół Świętego Wawrzyńca w Radymnie

Kościół Świętego Wawrzyńca w Radymnie – zabytkowy kościół położony na terenie parafii św. Wawrzyńca w Radymnie w archidiecezji przemyskiej. Historia i architektura Zbudowany w latach 1724–1730 z inicjatywy biskupa przemyskiego Aleksandra Antoniego Fredry. Świątynia poświęcona przez ks. Andrzeja Pruskiego. Jest to budowla murowana w stylu barokowym. Przy kościele znajduje się dzwonnica z 1729, zabytkowa plebania oraz budynek zakonu Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny W 1891 Kościół został gruntownie wyremontowany i ozdobiony. Podczas I wojny światowej 21 października 1914 około godz. 15 w wyniku trafienia pociskiem artyleryjskim zapalił się dach kościoła wraz z wieżą, który spłonął w ciągu dwóch godzin. Po wojnie wyremontowany. Począwszy od zakończenia II wojny światowej powadzone były prace, mające na celu upiększenie świątyni. W 1953 ksiądz proboszcz Franciszek Michalec poinformował kurię, że został dokonany remont ołtarza św. Mikołaja, zakupiono także jeden głos do nowych organów. W 1958 przeprowadzono gruntowny remont frontu kościoła oraz dzwonnicy. Odnowiono również zabytkowe drzwi świątyni. Koniec lat 50. przebiegał pod znakiem przygotowań do malowania nowej polichromii kościoła. Rozpoczął je jeszcze ksiądz proboszcz Franciszek Michalec, jednak nie zrealizował swego planu do końca, gdyż musiał odejść z parafii. Jego pracę podjął nowy proboszcz, ksiądz Ludwik Dyszyński, który objął parafię 5 sierpnia 1959. W październiku 1959 proboszcz radymniański prosił kurię biskupią o pozwolenie na przeprowadzenie prac malarskich według projektu artysty malarza Stanisława Jakubczyka. Po otrzymaniu zgody przystąpiono do prac. 6 grudnia 1960 ordynariusz przemyski ks. biskup Franciszek Barda w obecności licznie zgromadzonego duchowieństwa i wiernych poświęcił nową polichromię. W 1961 zakupiono nowe, metalowe tabernakulum, które wykonał przemyski złotnik Władysław Rosołowski. Poświęcenia dokonał ks. bp Stanisław Jakiel (7 maja 1962). Tydzień później (13 maja 1962) podczas wizytacji parafii ordynariusz przemyski konsekrował trzy nowe dzwony autorstwa Jana Felczyńskiego z Przemyśla: „Wawrzyniec” – 1200 kg, „Maria” – 700 kg i „Mikołaj” – 300 kg. W 1963 wyzłocono także ołtarz Matki Bożej, a rok później przeprowadzono remont organów. W ciągu kilku lat dokonano renowacji czterech ołtarzy, w tym głównego, a także ambony. W 1995 kościół został pokryty nowym dachem z miedzi. W 1997 został odnowiony główny ołtarz. Od 2006 w kościele wymieniono nagłośnienie, zainstalowano nowoczesne ogrzewanie, odnowiono ołtarz św. Agnieszki i ołtarz św. Mikołaja. Przypisy
Kościół Świętego Wawrzyńca w Koźminie Wielkopolskim

Kościół Świętego Wawrzyńca w Koźminie Wielkopolskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Koźmin Wielkopolski. Należy do dekanatu Koźmin. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Świątynia pierwotnie gotycka z połowy XV wieku, rozbudowana w latach 1670–1677 w stylu barokowym. W 1555 odbył się w nim zjazd polskich dysydentów. Architektura i wyposażenie Wnętrze trzynawowe bazylikowe z późnorenesansową dekoracją stiukową na sklepieniu. Wielki ołtarz późnorenesansowy z około 1630, trzykondygnacjowy, drewniany rzeźbiony z figurami świętych i płaskorzeźbami. W nim najpiękniejsza w Wielkopolsce późnogotycka grupa figuralna Zaśniecie Najświętszej Maryi Panny, z lat 1500–1520. Obok ołtarza cyborium renesansowe z piaskowca pokryte ornamentem roślinnym z około 1540. Stalle z 2 połowy XVII wieku. Renesansowy nagrobek z piaskowca i czerwonego marmuru Andrzeja i Barbary z Herburtów, Górków z około 1590, nad wejściem do zakrystii epitafium ks. Wojciecha Dąbrowskiego z portretem zmarłego (1680). Na gotyckiej belce tęczowej grupa pasyjna, w łuku tęczowym kamienne epitafium z polskim napisem Barbary Winklerówny, córki mieszczanina poznańskiego, zmarłej „czasu powietrza poznańskiego” (zarazy) 1606. W bocznym ołtarzu, pierwszym na lewo od chóru muzycznego, obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ze szkoły wielkopolskiej z 2 połowy XVI wieku, malowany na desce. Na parapecie chóru figury aniołów i wizerunki wybitnych mężów z Koźmina Wielkopolskiego, uczonych: Mikołaja, Benedykta i Albina. W kaplicy Przyjemskich zamkniętej renesansową kutą kratą z XVII wieku gotycka figura Madonny z XV wieku i rzeźba ludowa Chrystusa Frasobliwego. W kruchtach naw północnej i południowej dwie romańskie kropielnice kamienne z maskami ludzkimi podobnymi do masek na romańskim kościele Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2002 ISBN 83-7200-965-1. Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka” 1967.
Kościół Świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika w Sieradzu

Kościół Świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika w Sieradzu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sieradzu, w dzielnicy Męka, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu zduńskowolskiego diecezji włocławskiej. Historia Parafia w Męce została erygowana w drugiej połowie XIII wieku. Do 1318 roku należała do archidiecezji gnieźnieńskiej, w latach 1260-1358 znajdując się w rękach zakonu kanoników regularnych (laterańskich). W roku 1548 lub 1571 została wcielona do mensy mansjonarzy kolegiaty sieradzkiej. Obecny kościół powstał przed 1679 rokiem z fundacji biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego, pochodzącego z parafii w Męce. Pierwotnie była to budowla orientowana, drewniana o konstrukcji zrębowej, w XVII w. obmurowana cegłą. Jest to kościół jednonawowy, z węższym od nawy, wielobocznie zamkniętym prezbiterium. Posiada dwuspadowy dach z sygnaturką. Ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne utrzymane są w stylu barokowym, podobnie jak całe wnętrze. Znajdują się tu obrazy z XVIII w. Wewnątrz znajduje się także ambona z rzeźbą św. Wojciecha z XVII w. W roku 1870 staraniem proboszcza Jana Moczyńskiego kościół odnowiono. W latach 1945–1958 do bryły rozbudowanej w l. 1949-1951 świątyni została dobudowana wieża. Zbutwiałe drewno z wnętrza ceglanej obmurówki zostało usunięte w 2000 roku, w trakcie trwającego w l. 1999-2003 remontu generalnego. Organy W kościele znajdują się organy wykonane w drugiej połowie XX wieku przez włocławską firmę Bronisława Komorowskiego. Instrument posiada 14 głosów. Prospekt organowy jest niearchitektoniczny, nie ma ściśle określonego stylu, jednosekcyjny, składa się z dwóch części. Stół gry jest wolno stojący. Wiatrownice są typu stożkowego. Dmuchawa jest napędzana elektrycznie. Związana z kościołem tradycja głosi, że w 997 r. odwiedził to miejsce święty Wojciech, udający się z misją chrystianizacyjną do Prus. Sam zaś kościół miał zostać ufundowany w 1410 jako wotum za zwycięstwo w bitwie pod Grunwaldem. Przypisy
Kościół Świętego Zbawiciela w Skwierzynie

Kościół pw. Najświętszego Zbawiciela w Skwierzynie – rzymskokatolicki kościół filialny, należący do parafii pw. św. Mikołaja w Skwierzynie, dekanatu Rokitno, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Skwierzynie, w powiecie międzyrzeckim, w województwie lubuskim. Zbudowany w XIX wieku. Historia Świątynia wzniesiona w latach 1847–1854, jako kościół ewangelicki. Pierwotnie służyła protestanckim mieszkańcom miasta, przede wszystkim narodowości niemieckiej. Stanęła na miejscu dawnego drewnianego zboru ewangelickiego, który spłonął podczas jednego z wielu pożarów miasta, które w XIX wieku nawiedzały je bardzo często. Po II wojnie światowej Po zakończeniu II wojny światowej Skwierzyna znalazła się w granicach Polski, a większość jej mieszkańców zaczęli stanowić katolicy. Przejęli oni świątynię. W 1948 roku została ona przemianowana na kościół Świętego Krzyża, co było spowodowane przystosowaniem kościoła dla potrzeb religijnych żołnierzy LWP stacjonujących w miejscowym garnizonie. W 1952 roku świątynia została poddana generalnemu remontowi. W 1958 roku kościołowi przywrócono dawną nazwę, co było związane z likwidacją oddzielnego duszpasterstwa garnizonowego (świątynia stała się placówką pomocniczą parafii św. Mikołaja). 1966 był rokiem kolejnych prac remontowych zabytku. Od 1982 roku w kościele znajduje się obraz Ludwika Konarzewskiego-juniora z Istebnej, przedstawiający Matkę Boską Częstochowską. W połowie lat 90. XX wieku na szczycie wieży dzwonniczej umieszczono stalowy krzyż, a pod koniec 2006 roku miejscowe władze samorządowe zainwestowały w efektowne oświetlenie nocne całości budowli (podobnie stało się z Kościołem św. Mikołaja i ratuszem skwierzyńskim). Architektura Główna część budynku jest prostokątną bryłą, zbudowaną w stylu neoromańskim. Przylega do niej nisza ołtarzowa. Najbardziej charakterystyczna jest jednak smukła wieża dzwonnicza, znajdująca się w pewnym oddaleniu od głównego budynku, z którym jest jednak połączona otwartym przedsionkiem. Wieża skonstruowana jest na obrysie ośmiokąta. Galeria Linki zewnętrzne Zabytki Skwierzyny na oficjalnej stronie miasta
Kościół św. Wojciecha w Działdowie

Kościół św. Wojciecha w Działdowie – kościół parafialny w Działdowie mieszczący się przy ulicy Nidzickiej. Jest najstarszym kościołem rzymskokatolickim w mieście i centrum parafii pw. św. Wojciecha. Historia powstania i opis zabudowy 20 stycznia 1860 r. biskup chełmiński Jan Nepomucen Marwicz zezwolił na utworzenie parafii pw. św Wojciecha w Działdowie. Była to pierwsza parafia rzymskokatolicka na terenie miasta, zamieszkiwanego wówczas głównie przez ewangelików. Rok później rozpoczęła się budowa kościoła, zakończona w roku 1862. Pierwszy kościółek powstały na tym miejscu był bardzo skromny – budynek wzniesiony został z muru pruskiego, zwieńczony drewnianą wieżą, także bardzo skromnie urządzono wnętrze. Trudne początki parafii były spowodowane złą sytuacją materialną. Po upadku powstania styczniowego na ziemiach działdowskich schroniły się setki Polaków uciekających przed represjami ze strony zaborców. Mały kościółek nie mógł już pomieścić wszystkich wiernych i rozpoczęto budowę nowej, bardziej okazałej świątyni. Kościół, który zachował się do dziś, został zbudowany w stylu neogotyckim, z czerwonej cegły, w układzie bazylikowym, z gwieździstym sklepieniem nad prezbiterium. Prace ukończono w 1896 roku, a 9 czerwca 1900 kościół został konsekrowany przez biskupa chełmińskiego Augustyna Rosentretera. Dwadzieścia lat później, podczas najazdu bolszewików, świątynia została częściowo zniszczona, a potem odbudowana według pierwotnych koncepcji i projektów. Podczas II wojny światowej nie doznała znaczących uszkodzeń. W czasie okupacji hitlerowskiej w obozie koncentracyjnym w Dachau zmarł proboszcz parafii pw. św. Wojciecha – ks. dr Jan Łubieński. Upamiętnia go tablica zawieszona w kruchcie świątyni. Zaraz obok wisi kolejna, z nazwiskami 57 parafian pomordowanych w obozach koncentracyjnych i następna, upamiętniająca polskich żołnierzy walczących z okupantem nazistowskim. Wewnątrz nawy głównej kościoła, po prawej stronie, znajduje się kolejna tablica, ku pamięci zamordowanych w działdowskim obozie bł. abp. Juliana Nowowiejskiego i bł. bp. Leona Wetmańskiego oraz 1 alumna i 47 kapłanów diecezji płockiej. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia św. Wojciecha w Działdowie w serwisie diecezji toruńskiej Parafia św. Wojciecha w Działdowie
Kościół Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Kędzierzynie Koźlu

Kościół Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Kędzierzynie-Koźlu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kędzierzynie-Koźlu, w województwie opolskim. Należy do dekanatu Kędzierzyn diecezji opolskiej. Mieści się przy ulicy Stanisława Staszica, w dzielnicy Sławięcice. Historia i architektura Świątynia została zbudowana w latach 1864–1869 w stylu neogotyckim. Fundatorem kościoła był książę Hohenlohe von Oehringen. Świątynia konsekrowana w dniu 6 czerwca 1869 roku przez arcybiskupa Heinricha Förstera. W 1945 budowla została częściowo uszkodzona. Wyremontowana w latach 1963–1964. Na wieży są umieszczone cztery dzwony odlane w latach 1954–1971. Ich nazwy to św. Katarzyna, maryjny, św. Józef i Amanda Droni. Drewniane ołtarze pochodzą z pracowni z Wiednia. Konfesjonały, balustrady i balaski wykonane zostały we Wrocławiu, natomiast rzeźby apostołów i stacje drogi krzyżowej powstały w Monachium. Organy W kościele zainstalowano w 1941 organy firmy Rieger (na tabliczce napis: Opus 2985 Rieger), wyposażone w 31 głosy o trzech manuałach, wolnostojące piszczałki prospektowe, pneumatyczne traktury, wiatrownice stożkowe i rezerwuar: (główny zasobnik – miech pływakowy z jednym podawaczem oraz dwa miechy kompensacyjne). Dyspozycja instrumentu: Przypisy Bibliografia Grzegorz Poźniak: Katalog organów diecezji opolskiej. Cz. 1. (PDF). Opole: Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2014, seria: Z Dziejów Kultury Chrześcijańskiej na Śląsku, 80. ISBN 978-83-63950-30-9. OCLC 890397214.