NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Horyńcu-Zdroju

Pałac w Horyńcu-Zdroju – zabytkowy pałac w miejscowości Horyniec-Zdrój. Pałac wybudowany w XVII w. i przebudowany w latach 1905-12. Główne wejście pod balkonem, z kamienną balustradą, wspartym czterema kolumnami doryckimi. Nad wejściem znajduje się herb Łodzia rodziny Ponińskich. Na ryzalicie po prawej stronie od wejścia herb Janina z dewizą łac. Tegit et protegit (Osłania i chroni) wstawiony w XX w. przez Aleksandra Ponińskiego. Pałac jest częścią zespołu pałacowego, obecnie sanatorium, w skład którego wchodzą jeszcze: oficyna, XIX w. park pałacowy, pocz. XIX w. teatr dworski z 1848, po 1945 kaplica dworska, obecnie część kościoła par. pw. bł. Jakuba Strzemię z 1818. inne: Mauzoleum w Horyńcu-Zdroju Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Lipsku

Kościół świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Narol diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1763-64, konsekrował ją w 1825 roku biskup Łukasz Baraniecki. Jest to budowla murowana zbudowana z rodzimego kamienia, natomiast strop powstał z wypalanej cegły, dach jest nakryty blachą ocynkowaną, na świątyni jest umieszczona wieżyczka z sygnaturką. Świątynia została zaprojektowana przez nieznanego architekta. Budowla reprezentuje styl zbliżony do romańskiego, wyposażenie wnętrza reprezentuje styl barokowy. We wnętrzu znajdują się ołtarz główny i dwa ołtarze boczne. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy z 1902 roku poświęcony przez papieża Leona XIII. Organy zostały wykonane w 1892 roku przez lwowskiego organmistrza Jana Śliwińskiego. Świątynia posiada kamienną chrzcielnicę przy której została chrzczona była błogosławiona siostra Bernardyna Maria Jabłońska. Polichromia została wykonana w 1957 roku przez gdyńskiego artystę Bronisława Gawlika. Na ścianach są zawieszone zabytkowe obrazy Lipskich, fundatorów parafii. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Płazowie

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Narol diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Jest to świątynia wzniesiona z kamienia i cegły, jednonawowa, posiadająca prostokątne prezbiterium, zbudowana w 1818 roku i konsekrowana w 1843 roku. W latach 2009–11 bryła świątyni została wyremontowana, zostało wymienione pokrycie dachu, na miejscu eternitu została położona blacha miedziana. Wszystkie ściany kościoła zostały wzmocnione, pozszywane, został wykonany nowy wieniec, tak, aby świątynia mogła funkcjonować i była zabezpieczona na kolejne lata. Następnie została wykonana nowa elewacja świątyni, a w 2014 roku zostały wprawione nowe okna. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Oczach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Radymno II archidiecezji przemyskiej. Jest to świątynia poklasztorna dominikanów obserwantów, konsekrowana w 1740 roku przez Józefa Antoniego Łaszcza, biskupa pomocniczego chełmskiego. Kościół otrzymał wezwanie Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny oraz św. Andrzeja Apostoła. Jest to kościół wzniesiony, w stylu barokowym, z cegły, na planie prostokąta, o długości 23 metrów i szerokości niemal 9 metrów. Prezbiterium świątyni jest zwrócone w stronę zachodnią. Świątynia charakteryzuje się bardzo wysoką i szeroką fasadą o wysokości 23 metrów, i szerokości obejmującej dobudowany do świątyni klasztor, nawę i przybudówkę od strony północnej. Klasztor w kształcie litery L przylega do świątyni od strony południowej i od strony zachodniej, tak jakby otacza z dwu stron kościół i posiada dwie kondygnacje. Pionowe pilastry dzielą fasadę na siedem pól; w środkowym znajduje się okno oświetlające chór muzyczny, a w pozostałych są umieszczone płyciny i wnęki przeznaczone na figury. W 1978 roku w tych wnękach zostało umieszczonych sześć figur cementowych: Chrystusa Pana, Matki Bożej, św. Józefa. św. Barbary, św. Antoniego z Padwy i św. Stanisława Kostki. Nad portalem kościoła znajduje się napis „Aedificatum A.D. 1667 et A.D. Renovatum – 1974”. Ponad tym znajduje się napis „Ro. 1863”. Pod samym szczytem tympanonu znajduje się, umieszczony w kole, symbol Maryi Patronki Kościoła. Elewacja jest zwieńczona metalowym krzyżem podpartym przez cokolik. Budowla posiada dach dwuspadowy, pierwotnie kryty gontem, obecnie kryty blachą. Świątynia posiada jedną nawę. Dawniej znajdowało się w niej sześć ołtarzy: główny, z pierwotnie znajdującą się w nim figurą Matki Bożej Jackowej, a w późniejszych latach z uznawanym za cudowny obrazem Matki Bożej Częstochowskiej oraz boczne: Chrystusa Ukrzyżowanego z drewnianym krzyżem z XVII wieku, św. Józefa, św. Mateusza Apostoła, św. Antoniego z Padwy i św. Dominika. Do 1970 roku zachowały się tylko dwa boczne ołtarze, które w późniejszych latach zostały także zdemontowane w tym celu, by powiększyć przestrzeń kościoła. Obecnie uwaga skupia się na ołtarzu głównym z obrazem Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych, namalowanym w 1613 roku w Częstochowie przez paulińskiego malarza Franciszka Śniadeckiego. Wizerunek, będący niezbyt wierną kopią jasnogórskiej Madonny, został uznany za cudowny przez komisję biskupią w Przemyślu w I połowie XVIII wieku. Koronacji obrazu dokonał papież Jan Paweł II 10 czerwca 1997 roku w Krośnie, natomiast uroczystej intronizacji 6 lipca 1997 roku przewodniczył abp Józef Michalik. Przypisy
Dom Andrzeja Lenika w Krośnie

Dom Andrzeja Lenika – budynek znajdujący się przy ulicy Lwowskiej 6, w Krośnie, w województwie podkarpackim. W 1993 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków województwa podkarpackiego pod numerem A-292. Historia Działkę pod budowę domu zakupiła Bronisława Trześniowska, żona artysty, w 1897 roku. Dom został wybudowany według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego dla Andrzeja Lenika, krośnieńskiego rzeźbiarza, jako dom mieszkalny i pracownia, która mieściła się w wieży. Był wznoszony etapami z 9-letnią przerwą. Pierwsza faza budowy przypada na 1898, druga na 1906 rok. Opis architektoniczny W pierwszym okresie wzniesiono budynek murowany, parterowy, otynkowany, z naczółkowym dachem. Narożnik tej części budynku zawiera arkadowy podcień, w którym znajduje się wejście do willi, wsparty na filarze z głowicą pseudo-kompozytową, ozdobioną ornamentem roślinnym z liśćmi akantu i rzeźbami głów ludzkich. Naroża są boniowane, duże okna w części parterowej posiadają dekoracyjne obramienia. W części poddasza, w szczycie znajduje się prostokątne okno, a po bokach okienka okrągłe, podobne okrągłe okienka widoczne są pod okapem w elewacji frontowej. Centralna część obiektu jest trzyosiowa, otynkowana, z osobnym dachem. Nad oknami części parterowej, przez całą szerokość budynku, przebiega dekoracyjny gzyms. W drugim etapie dobudowano piętrową więżę z nieotynkowanej cegły ze ściętymi narożnikami i dachem przypominającym dachy cerkwi z okolic Krosna. Hełm na wieży ma dzwonowatą formę, ze ślepą latarnią i cebulą w zwieńczeniu. Wybudowano również piętrowy korpus z jednospadowym dachem, także z nieotynkowanej cegły. Uzupełnieniem architektury jest dekoracja na frontowej elewacji wykonana techniką sgraffito autorstwa Andrzeja Lenika i Seweryna Bieszczada Widnieje tu łaciński napis: „ars longa vita brevis” („sztuka jest wieczna, a życie krótkie”) i dwie postacie kobiece, będące personifikacjami malarstwa i rzeźby, oraz data 1898. Podobna dekoracja znajduje się także po okapem dachu w centralnej części domu. Przypisy
Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Przemyślu

Kościół Ewangelicko-Metodystyczny – ewangelicko-metodystyczny kościół parafialny należący do okręgu wschodniego. Jest to ceglana budowla wzniesiona około 1910 roku. Została wpisana do rejestru zabytków pod numerem A – 63 w dniu 16 października 2002 roku. Przypisy
Cmentarz Główny w Przemyślu

Cmentarz Główny w Przemyślu – cmentarz komunalny w Przemyślu, przy ulicy Słowackiego jest w administracyjnych granicach miasta największą nekropolią, w chwili obecnej zajmuje powierzchnię ponad 19 hektarów. Założony został ok. 1855. Pierwsze zachowane nagrobki pochodzą z lat 60. XIX wieku. Jednak w obrębie dzisiejszej kwatery 19 znajdują sią starsze pomniki nagrobne, przeniesione z przepełnionego i zamkniętego w 1855 roku, a ostatecznie zlikwidowanego w 1908 roku cmentarza usytuowanego na terenie Przedmieścia Lwowskiego, przy cerkwi Zwiastowania. Pomniki te pochodzą z początku wieku XIX, a najstarszym z nich jest prawdopodobnie obelisk kamienny z grobu zmarłego w 1806 Kajetana Kulikowskiego. Nekropolia zaraz po założeniu zajmowała niewielki obszar. Pochówki skupiały się wokół wybudowanej w roku 1859 przez Teresę i Franciszka Małkowskich kaplicy cmentarnej, w krypcie której znaleźli miejsce spoczynku sami fundatorzy. Zaraz po założeniu cmentarz przeznaczony był dla wyznawców obrządku łacińskiego. Dopiero około roku 1886 przekształcono go w cmentarz komunalny. W 1876 wprowadzono księgi cmentarne, w których ewidencjonowano pochówki. W 1883 cmentarz poszerzono w kierunku zachodnim. Następne powiększenie nekropolii nastąpiło kolejno w 1894, 1911 i 1925 roku. W dniu dzisiejszym najbardziej wysunięte na południowy zachód kwatery nr 86 i 88 stykają się z niemal z niemieckim wojskowym cmentarzem żołnierzy poległych w czasie II wojny światowej.W 1909 ukończono budowę frontowej części muru ogrodzeniowego - od ul. Słowackiego (wg projektu Jana Łempickiego), kolejne odcinki muru powstały w 1920, kiedy wybudowano mur od strony północnej wzdłuż ulicy Przemysłowej. W okresie I wojny światowej na terenach pomiędzy ulicą Przemysłową a zachodnia granicą cmentarza decyzją dowództwa armii powstała nekropolia wojskowa dla poległych żołnierzy armii Austro-Węgier. W 1930 zakupiono 200 świerków dla obsadzenia dróg cmentarnych, w 1932 zainstalowano oświetlenie elektryczne alei głównej. Wykonanie wielu nagrobków zlecono lwowskim rzeźbiarzom między innymi braciom Antonowi i Johannowi Schimserom, Leopoldowi Schimserowi oraz Julianowi Markowskiemu. Można spotkać prace krakowskiego rzeźbiarza Edwarda Stehlika, pracownię braci Trembeckich. Pojawiają się też pomniki wykonane przez warsztaty wiedeńskie (W. Potz, Millin und Becher lub Kinterleitner). Najwięcej pomników nagrobnych wykonały miejscowe pracownie rzeźbiarskie Ferdynanda Majerskiego, Franciszka Langera. Poszczególne pomniki i rzeźby reprezentują wszystkie style i formy występujące w sztuce sepulkralnej od początku XIX w. aż po czasy współczesne. Pochowani Przypisy Bibliografia Jan Schubert "Cmentarz komunalny w Przemyślu przy ulicy J. Słowackiego – trochę historii i problemy współczesne" [w:] Wiadomości Konserwatorskie 16/2004 s. 18-26
Dwór Skrzyńskich w Rzeszowie

Dwór Skrzyńskich w Rzeszowie – zabytkowy dwór znajdujący się w Rzeszowie w województwie podkarpackim. Historia Dwór został wybudowany w latach 1828–1830 na zlecenie Klemensa Skrzyńskiego, syna Franciszka Borgiasza Skrzyńskiego. Budynek rozbudowano w XIX wieku. W 1928 roku obiekt został odkupiony przez Jana i Karolinę Leśniaków, a w 1967 roku odziedziczył go Stefan Leśniak. Prawdopodobnie w okresie bycia własnością Leśniaków przebudowano przedsionek i taras dworu. W 1968 roku budynek został przejęty przez skarb państwa. W 2023 roku mieściło się w nim biuro ogłoszeń gazety Nowiny. Architektura Budynek reprezentuje styl klasycystyczny. Murowany z cegły, parterowy z dwiema facjatami od strony północnej i południowej, otynkowany i częściowo podpiwniczony. Zbudowano go na rzucie prostokąta, z gankiem od północy, nad którym znajduje się taras z żelazną balustradą oraz tarasem od południa. Daszek nad przedsionkiem został wsparty kolumną toskańską. W budynku zachowały się dwa okna krosnowe sześcioszybne. Elewacje północna i południowa siedmioosiowe i boniowane, zaś facjaty dwuosiowe. Ściany zwieńczone gzymsem profilowanym, pod oknami również gzymsy profilowane. Nad oknami płyciny w kształcie półkola wypełnione motywem wschodzącego słońca. Naroża budynku z kanelowanymi pilastrami Dach obiektu czterospadowy, pokryty blachą. Więźbę dachową stolcową wzmacniają jętki nad stolcem. Wnętrze o układzie dwutraktowym, z korytarzem i klatką schodową pomiędzy traktami. Klatka schodowa ze schodami zabiegowymi i wejściem w formie arkady zamkniętej półkoliście. Na podeście klatki schodowej płytka prostokątna, nisza zamknięta segmentowo. W jednej z facjat zamknięta półkoliście nisza w narożu. Wewnątrz zachowane pozorne sklepienie zwierciadlane. Uwagi Przypisy
Kamienica przy pl. Bartosza Głowackiego 53 w Tarnobrzegu

Kamienica przy pl. Bartosza Głowackiego 53 – zabytkowy budynek znajdujący się w Tarnobrzegu, w województwie podkarpackim. Historia Kamienica powstała pod koniec XIX wieku. W latach 1914–1939 mieściła się w niej księgarnia i skład materiałów kancelaryjnych K. Szpilki. Po II wojnie światowej budynek użytkowany był przez PSS „Społem”. Na parterze działał bar, a na piętrze umieszczono biura. W 1997 kamienica została kupiona przez osobę prywatną. W 1999 wykonano remont dachu, a w 2000 remont frontowej elewacji. Właściciel kamienicy proponował jej przebudowę, na co nie zgadzał się konserwator zabytków, zalecając zachowanie budynku w jego pierwotnym kształcie. Kamienica niszczała, aż doszło do zawalenia się dachu, stropów i części ścian. W 2023 r. zdemontowano zawalony i napierający na ściany dach oraz wystąpiono o jej skreślenie z rejestru zabytków. Architektura Kamienicę wybudowano w stylu secesyjnym. Jest to budynek piętrowy, frontowy i częściowo podpiwniczony, murowany z cegły na zaprawie wapiennej. Założono go na rzucie zbliżonym do kwadratu. Elewacja frontowa pięcioosiowa, w części parterowej boniowana, z trzema oknami wystawowymi, drzwiami do sieni przelotowej i oknem w jej wschodniej części. Piętro oddzielone listwą od dolnej kondygnacji. Pośrodku balkon otoczony dwoma parami okien, zdobionymi łezkami pod parapetami. Pomiędzy oknami fryz z kołami, krzyżujący się z listwami wokół otworów okiennych. Elewację wieńczy podzielone pilasterkami belkowanie. Elewacja tylna siedmioosiowa, z wykonanymi w późniejszym czasie schodami prowadzącymi na piętro oraz balkonem. We wschodniej części elewacji znajdują się okna z opaskami. Dach kamienicy był dwuspadowy, kryty papą bitumiczną położoną na blasze. Więźba dachowa miała konstrukcję płatwiowo-stolcową. Uwagi Przypisy Bibliografia PiotrP. Błasiak PiotrP., dom, d. bar "Tarnobrzeski" – Karta biała, Ośrodek Dokumentacji Zabytków, październik 2002 .
Kościół Przemienienia Pańskiego i Najświętszej Maryi Panny w Radomyślu Wielkim

Kościół Przemienienia Pańskiego i Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Przemienienia Pańskiego w Radomyślu Wielkim. Historia Świątynia została wzniesiona w 1873 roku, dzięki staraniom Piotra Kosturkiewicza, jako wotum dziękczynne za ustanie zarazy. Budowla została zniszczona w 1944 roku podczas działań wojennych, następnie została odbudowana w 1955 roku. Architektura Kościół jest niewielkich rozmiarów, został wzniesiony w stylu neogotyckim; jest to budowla murowana, wybudowana z cegły i kamienia. Świątynia posiada jedną nawę oraz niewyodrębnione prezbiterium, zamknięte trójbocznie. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym, na dachu jest umieszczona neogotycka wieżyczka na sygnaturkę. Ściany zewnętrzne kościoła są opięte przyporami, między którymi znajdują się ostrołukowe okna. Fasada frontowa jest zwieńczona uskokowym szczytem z lancetowatym ostrołukowym oknem w środkowej części ujętym w tożsame ostrołukowe blendy. Przypisy
Kościół św. Augustyna w Jamach

Kościół św. Augustyna w Jamach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Jamy w powiecie mieleckim (województwo podkarpackie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Augustyna. Historia Obiekt wzniesiono w 1692 w Wadowicach Górnych, po czym zakupiono i przeniesiono do Jam w 1916. W 1925 erygowano we wsi parafię. Wyposażenie Kościół jest konstrukcji wieńcowej, oszalowany i jednonawowy, z węższym prezbiterium, które jest zamknięte trójbocznie, z przybudowaną zakrystią. Do nawy przylega kaplica zamknięta trójbocznie, natomiast od frontu zlokalizowana jest kruchta. Istnieje również druga kruchta boczna przebudowana w XXI wieku. Obiekt nakryty jest dachami dwuspadowymi. Nad nawą umieszczono barokową sygnaturkę z latarnią. Wnętrze kryją pozorne sklepienia kolebkowe o łuku obniżonym, jak również płaskie stropy. Na wyposażeniu świątyni pozostają trzy późnobarokowe ołtarze (XVIII wiek) przeniesione z Wadowic Górnych. Chrzcielnicę wykonano w 1960 (rzeźbiarz Józef Tomczyk). Organy są siedmiogłosowe (1967, wykonawcą był Tadeusz Salwierz z Mielca). W wolnostojącej, murowanej dzwonnicy parawanowej (trzy arkady) wiszą trzy dzwony – najstarszy z nich pochodzi z 1670 i ma inskrypcję niemieckojęzyczną. Drugi dzwon odlano w 1957, a trzeci (sygnaturkę) w 1956. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Jarocinie

Kościół Matki Bożej Bolesnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ulanów diecezji sandomierskiej). Świątynia została wzniesiona w latach 1911–1913. Pracami budowlanymi kierował Aleksander Krajewski z Radomyśla nad Sanem. Budowla została poświęcona w 1916 roku. Z kolei w 1969 roku został dostawiony do niej przedsionek, według projektu inżyniera Józefa Kozieja z Rzeszowa. Kościół został zbudowany z cegły i jest otynkowany. Reprezentuje styl neogotyku nadwiślańskiego, na zewnątrz jest oszkarpowany, jego dach jest pokryty blachą miedzianą i zwieńczony sygnaturką. Wnętrze świątyni jest jednonawowe, jego wyposażenie powstało w XX wieku. Sklepienie w świątyni powstało z drewna. Drewniany chór muzyczny jest podparty dwoma murowanymi słupami. Przedsionek posiada 6 żelaznych okien i duże żelazne drzwi, nad którymi jest umieszczony łuk żelazny w kształcie okna. Nad frontem znajduje się żelazny krzyż. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Nisku

Kościół świętego Józefa Oblubieńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nisko diecezji sandomierskiej. Historia i architektura Budowa świątyni została rozpoczęta w 1892 roku i zakończona w 1896 roku. W dniu 16 października 1896 roku świątynia została oddana do użytku wiernych. W dniu 10 czerwca 1901 roku biskup Karol Fischer uroczyście poświęcił świątynię. Była ona jednak nadal kościołem filialnym parafii w Racławicach, jednakże Kuria Biskupia w Przemyślu wydało pismo z dnia 8 marca 1907 roku upoważniające księdza ekspozyta w Nisku do wykonywania wszystkich czynności parafialnych dla mieszkańców Niska. Po wybuchu I wojny światowej w dniu 18 września 1914 roku podczas ostrzeliwania Niska świątynia spłonęła. Odbudowa została rozpoczęta w 1919 roku i zakończona została w 1922 roku według projektu inżyniera Majerskiego z Przemyśla. Wczesną wiosną 1923 roku świątynia została ponownie uroczyście poświęcona. W dniu 27 września 1927 roku dekretem wydanym przez biskupa Anatola Nowaka świątynia została mianowana samodzielnym kościołem parafialnym. Podczas II wojny światowej kościół utracił cztery dzwony zarekwirowane przez Niemców na cele wojenne. Nowe dzwony zostały zamontowane w 1950 roku. Ołtarze boczne powstały w 1953 roku. W latach 1974–1978 świątynia została wyremontowana. Zostały odnowione malowidła sufitu, dach został pokryty blachą cynkową, natomiast ściany otrzymały nowe tynki. Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Rodzin Kościół parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca pełni funkcję sanktuarium diecezjalnego. Zostało ono erygowane dekretem biskupa sandomierskiego Wacława Świerzawskiego z dnia 31 sierpnia 1998 roku jako Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Rodzin. Kult Świętego Józefa w Nisku ma długą tradycję, sięgającą przełomu XIX i XX wieku, kiedy jego cześć była szczególnie żywa w całym Kościele. Wyrazem tego było m.in. powstanie obrazu świętego autorstwa Karola Rutkowskiego z 1937 roku, umieszczonego w ołtarzu głównym. Wizerunek przedstawia św. Józefa jako opiekuna idącego wraz z Jezusem. Odnowiony obraz został pobłogosławiony przez Jana Pawła II w 1997 roku. Znaczenie miejsca podkreśla także obecność relikwii m.in. Świętej Jadwigi Śląskiej i Świętej Faustyny Kowalskiej. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Barbary w Ulanowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ulanów diecezji sandomierskiej. Jest to budowla drewniana, wzniesiona z drewna modrzewiowego, zbudowana w 1643 roku przez Jana Hilarego Ulińskiego, Chorążego Ziemi Halickiej, syna założyciela Ulanowa Stanisława Ulińskiego. Świątynia zachowała się w dobrym stanie i została gruntownie wyremontowana od zewnątrz i wewnątrz w latach 1976-1979. We wnętrzu znajdują się zabytkowe ołtarze i bogata polichromia. Kościół został poświęcony w 1730 roku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Bachórcu

Kościół św. Katarzyny w Bachórcu – drewniany rzymskokatolicki kościół pw. św. Katarzyny, zbudowany w 1760–63, znajdujący się w miejscowości Bachórzec. Kościół w Bachórcu jest niewielką świątynią z dominującą bryłą korpusu nawowego i jest wartościowym przykładem drewnianej architektury sakralnej 2 połowy XVIII w.. W 1992 obiekt wpisany do rejestru zabytków. Włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Kościół zbudowano w latach 1760–63 z fundacji ówczesnego właściciela dóbr bachórzeckich Antoniego z Siecina Krasickiego i staraniom plebana Jana Rymarskiego z częściowym wykorzystaniem drewna z poprzedniej świątyni. W 1763 świątynię konsekrowano. Gruntownie remontowany w 1856 i wówczas zyskał neobarokowy malarski wystrój wnętrza. Uszkodzony w czasie I i II wojny światowej. W 1956 kościół pokryto blachą. Opuszczony od 1961 po wybudowaniu nowego kościoła. Od 2000 remontowany. Remont miał przywrócić obiektowi wygląd oryginalny. Między innymi dach ponownie pokryto gontem, wymieniono podwaliny i belki, podniesiono podłogę. W latach 2008–2010 przeprowadzono restaurację wnętrza. Architektura i wyposażenie To budowla drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Trójbocznie zamknięte prezbiterium na rzucie prostokąta i rzadko spotykany trójnawowy korpus z obszerną kruchtą od frontu i niewielką przybudówką od południa. Świątynia nakryta dachami dwuspadowymi nad prezbiterium i nawą z osobnymi kalenicami. Na dachu korpusu nawowego wieżyczka na sygnaturkę z latarnią o cebulastej kopułce. Wnętrze nakryte płaskim stropem z fesetami. Dwie wąskie nawy boczne wydzielone arkadowo połączonymi parami słupów. Ściany i strop ozdobione polichromią o motywach figuralno-ornamentalną z XIX w. W nawie na stropie przedstawienie św. Katarzyny patronki kościoła. W zakrystii na stropie przetrwały fragmenty ornamentów wykonanych techniką patronową. Chór muzyczny o wybrzuszonej linii balustrady założony nad kruchtą. Przeniesione do nowego kościoła wyposażenie powróciło na swoje miejsce. Najcenniejsze to: barokowy ołtarz główny z połowy XVII w., rokokowe ołtarze boczne, gotycka kropielnica z XV/XVI w., ambona oraz obrazy z XVII/XVIII w.. Otoczenie Od strony wschodniej znajduje się murowana parawanowa dzwonnica. Przypisy
Cmentarz komunalny w Kalwarii Pacławskiej

Cmentarz komunalny w Kalwarii Pacławskiej – cmentarz komunalny położony w Kalwarii Pacławskiej. Historia Cmentarz został założony w połowie XIX wieku. Decyzją A-377 z 19 września 1990 został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych. W rejestrze figuruje też przylegająca do cmentarza kaplica grobowa Tyszkowskich i osobno jej ogrodzenie. Pochowani płk Antoni Capiński (1836-1898), oficer armii austriackiej zakonnicy franciszkanów konwentualnych: o. Remigiusz Duda (-1907) o. Wenanty Katarzyniec (1889-1921), Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego; 16 sierpnia 1950 jego szczątki ekshumowano i przeniesiono do pobliskiego kościoła Znalezienia Krzyża Świętego w Kalwarii Pacławskiej i pochowane w jego podcieniu Na cmentarzu ustanowiono też grób symboliczny Filipa Adwenta (1955-2005). Przypisy
Kościół św. Tomasza Apostoła w Rybotyczach

Kościół świętego Tomasza Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kalwaria Pacławska archidiecezji przemyskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1868 roku dzięki rodzinie Truszkowskich. Do jej budowy zostały użyte kamienie pochodzące z rozbiórki zamku. Prace były prowadzone przez miejscowych majstrów: murarka została wykonana przez Radwańskich, stolarka i ciesiołka przez Mielniczków. W 1885 roku do kościoła z Wiednia zostały sprowadzone organy. Polichromia i obrazy zostały wykonane przez Jana Bogdańskiego i Piotra Mielniczka w latach 1894–1895. Przypisy