NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Plac Rady Europy w Katowicach

Plac Rady Europy w Katowicach – plac miejski usytuowany w Katowicach, na terenie dzielnicy Osiedle Paderewskiego-Muchowiec. Na wschód od placu znajduje się osiedle mieszkaniowe I. Paderewskiego. Położony jest na styku ulic Granicznej (od wschodu), Powstańców (od południa), księdza Konstantego Damrota (od zachodu) oraz Przemysłowej (od strony północnej). Od północy znajdują się wyloty krótkich ulic św. Jacka i Prostej. Charakterystyka Plac zaczęto nazywać w ten sposób w związku z planowaną od kilkunastu lat wcześniej budową nowoczesnego gmachu Biblioteki Śląskiej. Oficjalna nazwa funkcjonuje od 1998 roku. Bibliotekę otwarto 24 października 1998 roku. Gmach zaprojektowało trzech architektów Marek Gierlotka, Jurand Jarecki i Stanisław Kwaśniewicz. W południowo-wschodnim narożniku placu znajduje się stacja pogotowia ratunkowego. Młot spadowy, zlokalizowany przed wejściem do Biblioteki Śląskiej, został objęty ochroną konserwatorską. Na północ od pogotowia stał zdewastowany budynek biurowy. Wejście znajdowało się od ulicy Granicznej 32. W gmachu tym działał m.in. Śląski Instytut Naukowy, prowadzący prace badawcze, dotyczące województwa śląskiego, zwłaszcza w dziedzinie nauk społecznych. Instytut zlikwidowano w latach 90. XX wieku. Na północ od Placu Rady Europy znajdowało się Centrum Handlowe Belg. Odnowiony obiekt otwarto 15 września 2004. W 2007 roku skupiał na dwóch kondygnacjach ponad 50 punktów handlowo-usługowych. Obiekt rozebrano w latach 2023–2024. Na placu znajduje się tablica poświęcona pamięci spoczywających na byłym cmentarzu ewangelickim, w tym założycieli miasta i innych wybitnych obywateli Katowic. Po stronie zachodniej placu, na miejscu byłego cmentarza niemieckiego, znajduje się zieleniec ze starodrzewem. Teren ten był porządkowany w latach 80. XX wieku w ramach prac społecznych przez mieszkańców miasta. Z placem Rady Europy sąsiadują od zachodu zabytkowe cmentarze (ul. ks. Konstantego Damrota), od południa siedziby banku PKO (przy ul. Powstańców), a od północy skwer Richarda Holtzego. Zobacz też Place w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 474.
Plac Solidarności we Wrocławiu

Plac Solidarności we Wrocławiu (do 2000 plac Czerwony) – plac we Wrocławiu, w zachodniej części miasta, sąsiadujący w ciągu ulicy Legnickiej z placem Jana Pawła II (dawniej nazywanym placem 1 Maja). Przed likwidacją fortyfikacji miejskich w 1807 plac ten zlokalizowany był na przedpolu Bramy Mikołajskiej na terenie dawnej wsi Szczepin; znajdowało się tu rozwidlenie dróg, na którym zbiegał się główny trakt prowadzący w kierunku Legnicy (ulicą Legnicką) i dalej do Berlina z lokalną drogą do Popowic (ulicą Rybacką). Po wyburzeniu murów zlokalizowano tu wartownię wojskową (Nikolai-Tor Wachthaus - "Wartownia Bramy Mikołajskiej"); Bramę Mikołajską zburzono w 1820, a samą wartownię zlikwidowano w 1862. Na jej miejscu powstał plac o kształcie trapezu o przybliżonych wymiarach 100×[50...90] metrów, który swą indywidualną niem. nazwę Wachtplatz ("plac Wartowniczy") uzyskał około 1894. Zabudowa placu została doszczętnie zrujnowana w czasie oblężenia Festung Breslau, tak jak zabudowa całego ciągu ulicy Legnickiej i sąsiadującego placu Jana Pawła II. Zachował się jedynie budynek dawnej fabryki tytoniu (pl. Solidarności 1-3-5) wybudowanej według projektu A. Wedemanna w latach 1908-1909. Odbudowa miasta w tym rejonie spowodowała zatracenie przedwojennego zarysu placu do tego stopnia, że wraz z sąsiadującym z nim placem Jana Pawła II, stanowi jeden wspólny, obszerny węzeł komunikacyjny, na którym zbiegają się ulice Legnicka, Rybacka, Jacka Kaczmarskiego, Drzewna, Sokolnicza i Nabycińska (formalnie docierające do placu Solidarności) oraz Ruska, św. Mikołaja, Podwale i Legnicka (formalnie krzyżujące się z placem Jana Pawła II). Etymologia powojennej nazwy placu nie jest jasna: mógł kojarzyć się z jego moskiewskim pierwowzorem, zwłaszcza wobec faktu, że cała okoliczna zabudowa została zburzona i sprawiał wrażenie znacznie większego niż w rzeczywistości. Niektórzy twierdzą, że nazwa placu może wywodzić się od koloru cegły, który dominował na placu wskutek wojennych zniszczeń. Fabrykę tytoniu po wojnie zajmowały różne instytucje, do 1989 znajdował się tu Wojewódzki Związek Spółdzielni Pracy. Po przełomie ustrojowym w Polsce przestała istnieć racja bytu centrali spółdzielczej; jednocześnie po ponownej legalizacji związku zawodowego „Solidarność” zaistniała potrzeba przywrócenia mu siedziby władz regionalnych (poprzednio, w latach 1980-1981, mieściła się ona przy ul. Mazowieckiej). Podjęta została decyzja o przydzieleniu tego budynku Zarządowi Regionu NSZZ „Solidarność”. Obecnie oprócz regionalnych władz Związku mieszczą się w tym budynku także inne firmy, on sam natomiast pozostaje własnością związkową. W roku 2000, w 20. rocznicę powstania NSZZ „Solidarność”, nazwę placu Czerwonego zmieniono na plac Solidarności. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5 Linki zewnętrzne pl. Solidarności na starych i współczesnych fotografiach
Plac Tadeusza Kościuszki w Bytomiu

Plac Kościuszki (dawniej Boulevard, Kaiser-Franz-Josef-Platz, Adolf-Hitler-Platz, Plac Józefa Stalina) – plac w ścisłym centrum Bytomia. Historia Bytomski plac Kościuszki od kilku wieków odgrywa ważną rolę w mieście. Z mapy pochodzącej z 1888 roku, wynika iż już wtedy cały ten teren był zabudowany. Przyczyną tak ważnej pozycji tego placu w Bytomiu było połączenie miasta z infrastrukturą kolejową i wybudowanie dwóch dworców w 1869 i 1872 roku. Dzięki ulicy Bahnhofstrasse (dziś ul. Dworcowa) łączącej jeden z dworców z placem przeszedł intensywne zmiany. Efektem tego były bogato zdobione, czteropiętrowe kamienice, w których znajdowały się hotele, ekskluzywne sklepy i restauracje oraz fontanna na środku placu. W 1894 roku przez plac przejechał pierwszy tramwaj parowy, a cztery lata później – elektryczny, w latach 1913–1970 przecinały go dwie nie połączone linie tramwajowe – dawnego tramwaju regionalnego i miejskiego. Do 1907 roku mieścił się tam też główny bytomski urząd pocztowy. 26 października 1972 roku rada miejska rozpisała ogólnopolski konkurs nowe zagospodarowanie śródmieścia. Według planów ówczesnej władzy, na miejscu wyburzonego kwartału budynków miał stanąć dom towarowy o powierzchni 10tys. m² i „Salon Eldomu” na 25tys. m². Pięć lat później przystąpiono do realizacji projektu. W 1979 roku zaczęto systematycznie wyburzać wszystkie 23 budynki. Wbrew opinii ekspertów, którzy stwierdzili iż kamienice przy placu Kościuszki stwarzają zagrożenie zawaleniem z powodu szkód górniczych, zabudowania placu sprawiły wiele problemów ekipie zajmującej się rozbiórką. Najwięcej kłopotów sprawiał dom handlowy, zniszczony ostatecznie za pomocą ładunków wybuchowych. Jak się okazało, wyburzanie całego kwartału pochłonęło zbyt wiele funduszy, przez co nie wybudowano zaplanowanych budynków, a z tętniącego niegdyś życiem bulwaru zrobiono cichy skwer porośnięty trawą i drzewami. Czasy dzisiejsze Po zabytkowych zabudowaniach placu Kościuszki pozostało dziś zaledwie kilkadziesiąt detali architektonicznych, z czego 16 płyt ceramicznych i „cztery pory roku” władze Polski Ludowej przekazały Instytut „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie. Kolejną część można podziwiać na murach filii Muzeum Górnośląskiego przy ul. W. Korfantego 34 w Bytomiu. W 2006 roku skwer przy placu T. Kościuszki został sprzedany za 15 milionów złotych skandynawskiej firmie Braaten+Pedersen plus Partners, która wybudowała na nim centrum handlowo-rozrywkowe Agora, mieszczące w sobie ponad sto sklepów i punktów usługowych, restauracje, centrum rozrywki, kino wielosalowe oraz salę widowiskową. Południowa ściana galerii stanowi północną pierzeję placu, tym samym przywrócone zostały jego pierwotne rozmiary sprzed wyburzeń w 1979 roku. Oddanie obiektu do użytku nastąpiło 15 listopada 2010 roku. Zobacz też Ulica Piekarska w Bytomiu Przypisy
Theatre Square (Szczecin)

The Theatre Square (Polish: Plac Teatralny; German: Theaterplatz) is an urban square in Szczecin, Poland, within the Downtown district. It is placed in the neighbourhood of Downtown-North, between Niedziałkowskiego, Niegolewskiego, Wielkopolska, and Wąska Streets. At its centre, it features the building of the Pleciuga Puppet Theatre. Next to the square is also placed the Szczecin House of Sports, an indoor multisport arena. The street layout of the square was drown in 1857. From the 1870s, it was a sports pitch, and in the year 1900, it was transformed into an urban square. In 2009, the building of the Pleciuga Puppet Theatre was constructed at its centre. Toponomy The Theatre Square is named after Pleciuga Puppet Theatre, which building is placed at its centre. Originally, it was named the Blücher Square (German: Blücherplatz; Polish: Plac Blüchera) in the year 1900, after Gebhard Leberecht von Blücher (1742–1819), a field marshal general of the Prussian Army, who served during the Seven Years' War, the Pomeranian War, the French Revolutionary Wars, and the Napoleonic Wars. In 1945, it was renamed to the Georgy Zhukov Square (Polish: Plac Gieorgija Żukowa), in honour of Georgy Zhukov (1896–1974), a military leader who was the commander-in-chief of the Red Army of the Soviet Union during the Second World War. It was renmaed to its current name in 2008, following the petition from Pleciuga Puppet Theatre, and as part of the decommunisation process. History The street layout of the area was designed in 1857. From the 1870s, an area between modern Niedziałkowskiego, Niegolewskiego, Wielkopolska, and Wąska Streets was used as a sports pitch. In 1900, it was transformed into an urban square, with two parts with different ground elevations. It was named the Blücher Square, after Gebhard Leberecht von Blücher (1742–1819), a field marshal general of the Prussian Army, who served during the Seven Years' War, the Pomeranian War, the French Revolutionary Wars, and the Napoleonic Wars. In 1945, the square was renamed in honour of Georgy Zhukov (1896–1974), a military leader who was the commander-in-chief of the Red Army of the Soviet Union during the Second World War. At the time, it consisted of two parts, of which one was covered in trees, and one contained an association football pitch. In the 1960s, the Voivodeship House of Sports, an indoor multisport arena, was built next to the square. In 2000, it was renamed to the Szczecin House of Sports, and in 2010, the Floating Area Olympic-size swimming pool was opened as part of the complex. The arena was demolished in 2023, with new building being opened in 2026. In 2007, the city council sold the square to Pleciuga Puppet Theatre, for 235.22 Polish zloties, a 0.01% of its market value estimated at 350,000 zloties. In 2008, following the petition from the owner, and as part of the decommunisation process, the area was renamed to the Theatre Square. Between 2008 and 2009, the new building of the Pleciuga Puppet Theatre was constructed in the centre of the square. References
Plac Teatralny w Szczecinie

Plac Teatralny – jeden z placów znajdujących się w śródmieściu Szczecina. Na środku placu mieści się budynek Teatru Lalek „Pleciuga”. Historia i urbanistyka Od lat 70. XIX w. pełnił funkcję placu sportowego, później po zabudowie pierzei szkołą i kamienicami jego charakter uległ zmianie. Po roku 1900 zamieniono go na skwer i ukształtowano na dwóch poziomach. Po 1945 składał się z dwóch części – jednej z drzewami a drugiej obniżonej w stosunku do poziomu ulicy, na której było asfaltowe boisko. W 2008 roku teren placu został zabudowany nową siedzibą TL Pleciuga. Plac położony jest między następującymi ulicami: ulicą Wielkopolską i Niedziałkowskiego a ulicą Wąską i Niegolewskiego. Na placu umieszczono zbiornik przeciwpożarowy. W pobliżu placu znajduje się Szczeciński Dom Sportu (dawniej Wojewódzki Dom Sportu) w Szczecinie. Nazwy W latach 1900–1945 obowiązywała nazwa placu Blücher Platz. W 1945 teren otrzymał nazwę Plac Gieorgija Żukowa. W 2008 roku, zespół Teatru Pleciuga zwrócił się do urzędników Rady Miasta Szczecina, z wnioskiem o zmianę nazwy placu. Kwartał otrzymał nazwę Plac Teatralny. Zobacz też Teatr Lalek Pleciuga Szczecin Gieorgij Żukow Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. II P-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2000, s. 738. ISBN 83-87341-45-2. (pol.).
Plac Teatralny w Toruniu

Plac Teatralny w Toruniu (niem. Theaterplatz; w latach 1946–1950 Plac Bolesława Limanowskiego, w latach 1950–1990 Plac Armii Czerwonej) – plac położony w centrum Torunia, będące północnym wejściem do Starego Miasta. Na obszarze dzisiejszego placu znajdowała się Brama Chełmińska. Do 1920 roku plac nosił niemiecką nazwę Theaterplatz. W latach 1920–1921 torunianie planowali wznieść na placu Obelisk Wolności/Niepodległości. Miał on zastąpić pruski Kriegsdenkmal. Projekt Obelisku Wolności/Niepodległości nie został sfinalizowany. Niemiecką nazwę przywrócono pod koniec 1939 roku, gdy wojska niemieckie zajęły Toruń. W listopadzie 1946 roku plac przemianowano na plac Bolesława Limanowskiego. W lutym 1950 nazwę placu ponownie zmieniono, na plac Armii Czerwonej. Nazwa ta utrzymała się do końca Polski Ludowej. W 1904 roku przy placu wybudowano gmach teatru, noszący obecnie imię Wilama Horzycy. W 1929 roku przy placu wzniesiono budynek Urzędu Marszałkowskiego. W 1944 roku na placu Teatralnym umieszczono pomnik flisaka, znajdujący się wcześniej na dziedzińcu Ratusza Staromiejskiego na Rynku Staromiejskim. Na placu Teatralnym zaczyna się alejka spacerowa, przechodząca przez wschodnią stronę alei Solidarności. Ponadto przy placu Teatralnym znajduje się żółty drogowskaz, wskazujący kierunek i odległość do Getyngi, miasta partnerskiego Torunia. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Ignacy Deczyński. Germanizacja i nazyfikacja nazw topograficznych Torunia dokonana przez niemieckie władze okupacyjne w 1939 roku. „Rocznik Toruński”. 48, 2021. Barbara Maria Gawęcka. Dzieje budynku Collegium Maius Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. „Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo”. 41, 2011. Mirosław Golon. Powstanie pomnika wdzięczności Armii Czerwonej w Toruniu w 1946 roku. „Rocznik Toruński”. 30, 2003. Mirosław Golon. Pomniki Niepodległości w Toruniu - odzyskanej w 1920 i „rozstrzelanej” w 1939 r. Refleksje historyczne z perspektywy stulecia: 1920-2020. „Fides, Ratio et Patria. Studia Toruńskie”. 13, 2020. Katarzyna Kluczwajd (tekst), Dariusz Lipiński (redakcja): Bydgoskie Przedmieście: przewodnik: 51 obiektów, plan Przedmieścia + Ogród Zoobotaniczny. Toruń: 2015. ISBN 978-83-940157-4-9. Antoni Ziółkiewicz, Adam Paczuski: Pomniki Torunia. Toruń: Wydawnictwo Regionalnego Ośrodka Studiów i Ochrony Środowiska Kulturalnego w Toruniu, 2002. ISBN 83-87768-85-5.
Plac Tobrucki w Szczecinie

Plac Tobrucki (do 1945 niem. Marktplatz) – skwer w Szczecinie pomiędzy ul. Dworcową, św. Ducha a Nową. Na placu znajduje się Pomnik z Kotwicą, na którym przed wojną stała rzeźba Sediny i Czerwony Ratusz oraz dworzec PKS (Plac Grodnicki) Od placu odchodzą: ul. Nowa, ul. Dworcowa, ul. Świętopełka, ul. Rybacka i ul. Owocowa i Św. Ducha. Przez plac prowadzi linia tramwajowa 3. Na placu znajduje się też jedna ze szczecińskich XIX-wiecznych pomp. Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. II P-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 523-524. ISBN 83-7241-089-5. (pol.).
Skwer Walentego Fojkisa w Katowicach

Skwer Walentego Fojkisa w Katowicach – zadrzewiony plac, położony w katowickiej dzielnicy Wełnowiec-Józefowiec pomiędzy ul. Gnieźnieńską, ul. Modelarską, ul. M. Karłowicza i al. Wojciecha Korfantego. Skwer nosi imię Walentego Fojkisa – powstańca oraz działacza narodowego i niepodległościowego na Górnym Śląsku, urodzonego w Wełnowcu. W latach 1983–2012 jako plac Walentego Fojkisa, od 2012 roku – Skwer Walentego Fojkisa. W 1938 roku odsłonięto na placu Pomnik Powstańca Śląskiego autorstwa Wincentego Chorembalskiego, identyczny z pomnikiem na placu Wolności w Tychach. Został on zniszczony podczas II wojny światowej, pozostał z niego cokół oraz mur wokół niego. Na jego miejscu znajduje się powojenny pomnik, upamiętniający poległych weteranów powstań śląskich 1929, 1939, 1945. Napis na tablicy pamiątkowej: W dowód wdzięcznościPoległym − ZmarłymWeteranom Powstań ŚląskichCześć Ich Pamięci!Grupa Wełnowiec3.5.194615.8.1959 Na lewej stronie pomnika umieszczono tablicę z nazwiskami dziewiętnastu zamordowanych powstańców. Ochroną zostało objęte założenie parkowe placu wraz z istniejącą zielenią wysoką, obiektami małej architektury, pomnikiem poległych, zmarłych weteranów powstań śląskich 1921, 1939, 1945 oraz obiektami budowli ochronnych. Zobacz też Place w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
Place de Vilnius

La place de Vilnius ou de Wilno (polonais : Plac Wileński) est une place située dans l'arrondissement de Praga-Północ à Varsovie. Histoire Le Monument de la fraternité d'armes, est enlevé en 2011 pour la construction de la Ligne 2 du métro de Varsovie mais, en 2015, le conseil de la ville décide de ne pas le remettre. Références Liens externes Portail de Varsovie
Plac Wileński w Warszawie

Plac Wileński – plac w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie, znajdujący się między ulicami: Targową, Świętych Cyryla i Metodego, Wileńską i aleją „Solidarności”. Nazwa nawiązuje do pobliskiej stacji kolejowej Warszawa Wileńska i ulicy Wileńskiej. Opis Plac istniał w obecnym miejscu co najmniej od czasów budowy Dworca Petersburskiego, jednak nie posiadał oficjalnej nazwy. Została nadana w lipcu 2001. W latach 1945–2011 na placu znajdował się pomnik Braterstwa Broni. W latach 1949−1952 w północnej części placu, między ulicami: Jagiellońską, Ratuszową, Targową i Świętych Cyryla i Metodego, powstało osiedle Praga I zaprojektowane przez Szymona i Helenę Syrkusów. W 2009 przebiegająca przez plac Wileński ulica Targowa na odcinku od placu do wiaduktu kolejowego jako założenie urbanistyczne została wpisana do rejestru zabytków. Pod placem znajduje się stacja Dworzec Wileński linii M2 warszawskiego metra. Ważniejsze obiekty Budynek Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie Stacja metra Dworzec Wileński Sobór metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny Dworzec kolejowy Warszawa Wileńska Centrum handlowe Galeria Wileńska Obiekty nieistniejące Pomnik Braterstwa Broni Przypisy
Plac Wincentego Wajdy w Katowicach

Plac Wincentego Wajdy w Katowicach − plac położony w katowickiej dzielnicy Bogucice, pomiędzy ulicą Wincentego Wajdy i ulicą Katowicką. Jest dawnym rynkiem wsi Bogucice. Plac w okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) nosił nazwę Marktplatz (pol. Rynek), w dwudziestoleciu międzywojennym plac Stefana, w latach niemieckiej okupacji Polski (1939−1945) Stephansplatz. 18 września 1930 na placu odsłonięto pomnik poległych Powstańców Śląskich, projektu Jana Raszki. Pomnik zniszczyli Niemcy we wrześniu 1939. Na placu Wincentego Wajdy znajduje się pomnik poległych w czasie Powstań Śląskich oraz poległych w okresie II wojny światowej (w miejscu przedwojennego), wzniesiony w 1951. Napis na pomniku: Patronem placu jest górnik i żołnierz AK Wincenty Wajda. Zobacz też Historia Katowic Place w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Katowice – Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010. Lech Szaraniec: Osady i osiedla Katowic. Katowice: Oficyna "Artur", 1996, s. 66. ISBN 83-905115-0-9.
Plac Wojciecha Korfantego w Wodzisławiu Śląskim

Plac Wojciecha Korfantego w Wodzisławiu Śląskim choć historycznie dawno jest już na mapach, to pod względem nazewnictwa jest chyba najmłodszy – gdyż oficjalna jego nazwa pojawiła się dopiero w latach 90. XX wieku. Plac ten wyznaczają ulice Sądowa, Kościelna oraz Wałowa. Leży on w pobliżu zabudowań klasztornych. W 1975 wzniesiono na placu Pomnik Powstańców Śląskich, autorami projektu byli architekt Mieczysław Król i rzeźbiarz Jerzy Egon Kwiatkowski. Na placu tym odbywają się wszystkie ważne uroczystości państwowe. Imprezy i wydarzenia Obchody Święta Konstytucji 3 Maja Obchody Święta Niepodległości (11 Listopada) Od 25 czerwca do 9 lipca 2009 Odbywa się wystawa "1989+20 4 czerwca 1989 - 20 lat później" organizowaną przez Kancelarię Prezydenta RP, Komisję Krajową NSZZ Solidarność oraz Polską Agencję Prasowa
Площадь Свободы (Познань)

Площадь Свободы (Познань) (польск. Plac Wolności) - историческая площадь в центре города Познань, спроектирована немецким архитектором Давидом Жилли в 1793-1794 годах. Площадь имеет форму прямоугольника размером 85 на 205 метров. Название Изначально площадь носила название "Площадь Фридриха Вильгельма III". После Великопольского восстания (1918—1919) площадь была переименована в "Площадь Наполеона". Современное название "Площадь Свободы" имеет символический характер. Площадь названа в честь восстановления Польшей независимости после 123 лет разделов Речи Посполитой. История План площади был разработан Давидом Жилли в 1793–1794 годах. По его замыслу город должен был напоминать большой сад с множеством площадей, соединённых широкими проспектами. Площадь должна была стать центральной точкой всего района. В 1866 году на площади, прусскими властями, был установлен монумент в виде льва на массивном постаменте в окружении четырёх прусских солдат, в память о прусско-австрийской войне 1866 года. Немецкое название памятника - Löwendenkmal. А также был установлен памятник прусскому генералфельдмаршалу Карлу Фридриху фон Штайнмецу. 27 декабря 1918 года на площади вспыхнуло Великопольское восстание. 26 января 1919 года солдаты Великой Польши вместе со своим командиром генералом Юзефом Довбором-Мусницким принесли торжественную присягу повиновения и верности Польскому государству. Об этом свидетельствует мемориальная доска на площади. В апреле того же года с площади были удалены два немецких памятника и площадь приобрела название "Площадь Свободы". В 1923 году планировка площади была снова изменена. Старые деревья вырубили, оставив только два ряда более молодых, и установили электрические фонари. Места, где ранее стояли памятники, были превращены в клумбы. Фонтаны Фонтан Гигиеи - установлен перед Библиотекой имени Рачинских. Основателем памятника был граф Эдвард Рачинский, который решил установить в 1908 году главный городской колодец на площади и украсить его скульптурой греческой богини здоровья Хигиеей. Фонтан Свободы - установлен в 2012 году, авторы проекта Агнешка Стохай и Рафал Новак. Высота фонтана 9 метров. Архитектурные памятники К площади прилегает большое количество исторических зданий, принадлежащих к различным эпохам: Аркадия - здание в стиле неоклассицизма, построенное в 1802–1804 годах по проекту Давида Жилли, первоначально служило муниципальным театром с залом примерно на 800 мест. На сегодняшний день в здании Аркадии, на втором этаже находится "Театр восьмого дня". На первом этаже - книжный магазин "Empik" и городской культурно-информационный центр. Библиотека Рачинских - городская публичная библиотека, основана в 1829 году графом Едвардом Рачинским. Национальный музей - Познанский музей существует с 1857 года. С 1950 года он называется Национальным музеем. Это один из старейших, крупнейших и важнейших музеев Польши. Отель "Базар" - он был основан в 1838 году по инициативе Кароля Марцинковского. Торговый дом Haase & Co - здание было спроектировано в 1908 году архитектором из Берлина - Германом Рёде. Примечания