NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Pod Matką Boską w Krakowie

Kamienica Pod Matką Boską (znana także jako Kamienica Spinkowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 7, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w II połowie XIV wieku. W XV wieku nadbudowano ją i przebudowano, wzniesiono też oficyny: tylną i boczną, z gankiem na kamiennych wspornikach. Na początku XVI wieku budynek został przebudowany w stylu renesansowym. W II połowie XVI wieku był własnością rodziny Spinków. W 1611 został wyremontowany przez krakowskiego pisarza prowentowego M. Rurychta. Stworzono wówczas w fasadzie kamienną niszę, w której umieszczono manierystyczną figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W tym samym czasie oficyny otrzymały bogatą dekorację z polichromiami o motywach roślinnych. W latach 1616–1638 kamienica należała do J. Walkanowskiego, a w 1640 powróciła w ręce Spinków. Na początku XVIII wieku była własnością Ochockich, którzy dokonali przebudowy wnętrz z adaptacją lokalu na parterze na aptekę. W latach 1779–1864 należała do Chorosiewiczów. W 1780 odbudowano zrujnowane oficyny. Na przełomie XVIII i XIX wieku budynek został przebudowany w stylu klasycystycznym. W trzeciej ćwierci XIX wieku Feliks Księżarski dokonał inwentaryzacji gotycko-renesansowych portali, z których jeden przeniesiono do południowej wieżyczki Sukiennic. W 1872 przebito w ścianie granicznej przejście do sąsiedniej Kamienicy Wanzamowskiej (nr 5). W 1876 nadbudowano trzecie piętro, gruntownie przebudowano oficyny i połączono je drewnianymi gankami z budynkiem frontowym. W 1931 i w latach 50. XX wieku przebudowano parter fasady. W latach 60. XX wieku przebudowano oficyny. W 1993 roku budynek został wyremontowany. W latach 1998–1999 budynek przeszedł kolejny remont konserwatorski. 26 czerwca 1931 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica posiada cztery kondygnacje. Fasada jest trójosiowa, o eklektycznym wystroju z zachowanymi licznymi detalami gotycko-renesansowymi. W parterze znajduje się półkoliście zwieńczony kamienny portal. Na wysokości między parterem a pierwszym piętrem, pomiędzy drugą i trzecią osią, znajduje się wnęka z manierystyczną figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem, od której pochodzi nazwa budynku. Okna pierwszego i drugiego piętra posiadają gotycko-renesansowe obramienia z pilastrami i gzymsami. Drugie i trzecie piętro oddzielone są gzymsem, akcentującym wysokość budynku przed 1876. We wnętrzach budynku frontowego zachowały się m.in.: XVI-wieczne belkowe stropy i portale w sieni, a we wnętrzach oficyn – gotycki portal oraz renesansowe polichromie i kominek. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 160. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kamienica Dawidowska w Krakowie

Kamienica Dawidowska (znana także jako Kamienica Łabędzkich) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 8, na Starym Mieście. Historia Pierwsza kamienica w tym miejscu została wzniesiona prawdopodobnie w XV wieku. W połowie XVI wieku należała do wdowy Agnieszki Lipsziczowej, a w II połowie XVI wieku do Dawida Rottermella, który nadbudował ją o drugie piętro. W 1598 została podzielona pomiędzy ośmiu spadkobierców. Podział ten przetrwał do lat 70. XVII wieku, gdy cały budynek znalazł się w rękach Józefa Łańcuckiego. 3 lipca 1745 kamienica zawaliła się z powodu bardzo złego stanu technicznego. Nowa kamienica została wzniesiona w ciągu kilku lat jako dwupiętrowa z attyką. Podczas rewizji urzędowej w 1776 była już nadrujnowana. Na przełomie XVIII i XIX wieku należała do Antoniego Jelonka, na którego zlecenie została odremontowana i przebudowana, otrzymała także nowy kamienny portal. W 1834 przeprowadzono przebudowę wnętrz dla Józefa i Reginy Schreiterów, a w 1850 odremontowano fasadę i wstawiono nowe okna na zlecenie Kaspra Sokołowskiego. W 1887 przebudowano wnętrza i dach według projektu Teodora Talowskiego. W 1908 zaadaptowano strych na mieszkania. Podczas tej przebudowy powiększono okna strychowe, przerywając ciągłość dolnego gzymsu attyki. W II połowie XX wieku, podczas remontu konserwatorskiego przywrócono stan pierwotny fasady, zmniejszając okna i przywracając ciągłość gzymsu. 25 czerwca 1931 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada jest dwuosiowa. W pierwszej osi parteru znajduje się neogotycki kamienny portal o łukowym zwieńczeniu. Okna pierwszego piętra ozdobione zostały trójkątnymi frontonami, zaś okna drugiego piętra – gzymsami. Pomiędzy oknami drugiego piętra zachował się zarys wcześniejszego, średniowiecznego otworu okiennego. Budynek wieńczy attyka. We wnętrzach kamienicy zachowały się żelazne schody z drewnianymi stopniami, zaprojektowane przez Teodora Talowskiego w 1887. Przypisy
Kamienica Cyrusowska w Krakowie

Kamienica Cyrusowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 12, na rogu z ulicą św. Tomasza 17–19, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w pierwszej połowie XIV wieku jako ceglano-kamienna. Na przełomie XIV i XV wieku została rozbudowana i nadbudowana o pierwsze piętro. W połowie XVI wieku była własnością wójta J. Kiersteina, później wdowy po nim, a od 1584 do początku XVIII wieku kupieckiego rodziny Cyrusów. Na przełomie XVI i XVII wieku została przebudowana w stylu renesansowym, wzniesiono też oficynę tylną, połączoną z budynkiem frontowym gankiem na kamiennych wspornikach. W XVIII wieku kamienica należała do rodzin Guillaumów i Hillmanów. W pierwszej ćwierci XVIII wieku popadła w ruinę. Około 1740 została wyremontowana. W 1780 przeszła gruntowną przebudowę w stylu późnobarokowym, podczas której nadbudowano drugie piętro oraz zlikwidowano ganek, łącząc oficynę bezpośrednio z budynkiem frontowym. W 1850 kamienica została przebudowany w stylu klasycystycznym na zlecenie J. Knowlakowskiego. W latach 90. XIX wieku przebudowano wnętrza, nadając im obecny układ. W 1904 zaadaptowano lokal na parterze pod cukiernię Knowlakowskich. W latach 90. XX wieku dokonano adaptacji całego parteru budynku frontowego na cele handlowe, a piwnic i parteru oficyny na kawiarnię. 25 czerwca 1931 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica składa się z budynku głównego i oficyny, tworzących razem rozciągnięty równoleżnikowo dwupiętrowy gmach o trzech elewacjach frontowych. Fasada, o klasycystycznym wystroju, skierowana jest na ulicę Floriańską. Ma ona cztery osie. W parterze znajduje się prosty, półkoliście zwieńczony portal. Okna pierwszego i drugiego piętra ozdobione są gzymsami. Budynek wieńczy attyka, w której centralnej części znajduje się godło z przedstawieniem oka opatrzności. Elewacja od strony ulicy św. Tomasza ma sześć osi, z czego cztery w części należącej do budynku głównego i dwie w części należącej do oficyny. Posiada ona prosty wystrój. Trzecia elewacja skierowana jest na charakterystyczne załamanie ulicy św. Tomasza, zwane obecnie Zaułkiem św. Tomasza. Ma ona trzy osie i charakteryzuje się prostym wystrojem. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsami, natomiast drugiego pozbawione zdobień. Przypisy
Kamienica Pod Wiewiórką w Krakowie

Kamienica Pod Wiewiórką (znana także jako Kamienica Bonarowska, Kamienica Piotrkowczykowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 15, na rogu z ulicą św. Tomasza 21, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w połowie XIV wieku. W II połowie XV wieku została przebudowana i rozbudowana. Od pierwszej do trzeciej ćwierci XVI wieku była własnością Betmanów i Bonerów. W tym czasie została przebudowana na renesansowy pałac miejski – nadbudowano drugie piętro, wzniesiono oficynę tylną, a w miejscu traktu środkowego urządzono niewielki dziedziniec z krużgankiem z dwuprzęsłową loggią. Na przełomie XVI i XVII wieku była własnością rajcy J. Ciepielowskiego, w latach 1607–1630 podskarbiego litewskiego M. Woyny, od 1630 A. Piotrkowczyka, a następnie wdowy po nim. W 1674 została zakupiona przez Akademię Krakowską i zaadaptowana na Drukarnię Akademicką. W 1786 budynek nabył Rafał Józef Czerwiakowski i przebudował na kamienicę czynszową. W tym czasie, po wzniesieniu oficyny bocznej, ukształtowała się ostateczna forma budynku jako trójskrzydłowego gmachu z niewielkim podwórkiem otoczonym gankami. W 1852 uruchomiono na drugim piętrze budynku zakład szwaczek fundacji Jadwigi Sapieżyny. W 1856 przebudowano fasadę i wnętrza według projektu Filipa Pokutyńskiego. W 1888 adaptowano jeden lokal na pracownię wyrobów z brązu. W latach 1903–1904 przebudowano parter, m.in. przeniesiono barokowy portal bramny na elewację od strony ulicy św. Tomasza. W 1935 dokonano renowacji fasady parteru według projektu Władysława Stupnickiego. Nad wejściem od strony ulicy Floriańskiej umieszczono wówczas godło przedstawiające wiewiórkę, zaprojektowane przez K. Muszkieta, a wykonane przez J. Ogłódka. 15 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma formę trójskrzydłowego gmachu z niewielkim podwórkiem. Ma ona trzy kondygnacje i dwie elewacje frontowe. Elewacja od strony ulicy Floriańskiej jest pięcioosiowa, a od strony ulicy św. Tomasza – trzynastosiowa. W parterze znajdują się dwa portale: półkolisty barokowy od strony ulicy św.Tomasza i modernistyczny z godłem od strony ulicy Floriańskiej. Elewacje posiadają prosty wystrój. Okna ozdobione są gzymsami. Budynek wieńczy gzyms koronujący We wnętrzach kamienicy zachowały się m.in. klasycystyczne sztukaterie i kominki. Galeria Przypisy
Kamienica Pinkarusowska w Krakowie

Kamienica Pinkarusowska – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Floriańskiej 21, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIV wieku. Pod koniec XVI wieku należała do Sobiesierskich, na początku XVII wieku do Więckowiców, a w II połowie XVII wieku do Wilkońskich i Leszczyńskich. Na początku XVIII wieku była własnością Pikarusów, a następnie Michalczewskich. W 1772 była już dwupiętrowa oraz posiadała trzypiętrową oficynę tylną, na której parterze znajdował się sklep. U schyłku XVIII wieku kamienica należała do Józefa Łabuzińskiego, na początku XIX wieku do Jana Sikorskiego, a później do Ignacego Ulrycha. W II połowie XIX wieku została przebudowana i nadbudowana o trzecie piętro. 15 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Posiada ona wąską, dwuosiową fasadę o wystroju eklektycznym. W drugiej osi parteru znajduje się boniowany, półkoliście zwieńczony portal. Ponad wszystkimi oknami znajdują się gzymsy. Gzymsy okien drugiego piętra zostały połączone i zwieńczone w centralnej części trójkątnym frontonem ze sterczyną. Ponadto nad gzymsami okien pierwszego i drugiego piętra znajdują się fryzy o motywach roślinnych. Budynek wieńczy szeroki gzyms koronujący. Przypisy
Kamienica Pod Barankiem w Krakowie (ul. Floriańska)

Kamienica Pod Barankiem (znana także jako Kamienica Faffowska, Kamienica Kordaszowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 22, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XV wieku jako murowano-drewniana. W połowie XVI wieku należała do kowala Jakuba, Krzyżekow i Świetlików. Na początku XVII wieku była własnością Stanisława Staniszowskiego, a następnie Andrzeja Sasnowicza, rodziny Kordasów i Karbińskiego. W 1682 przeprowadzono na zlecenie właściciela Jana Pfaffa rewizję urzędową, która wykazała zły stan techniczny budynku, m.in. pochylenie w stronę ulicy elewacji frontowej oraz stłuczenie większości dachówek. Kamienica została wyremontowana u schyłku XVII wieku, wzniesiono także drewnianą oficynę tylną. W 1714 budynek był własnością złotnika Sołtykowicza, a od 1738 szewca Pawła Struzikowicza. W połowie XVII wieku kamienica została przebudowana, stając się w całości murowaną. W tym samym czasie zburzono butwiejącą drewnianą oficynę. Od około 1770 do połowy lat 90. XVIII wieku kamienica należała do mydlarza Józefa Cerchy. W 1805 nabyła ją na licytacji Marianna Senderkowska. Budynek pozostał w rękach jej spadkobierców do połowy XIX wieku. W 1880 kamienica została gruntownie przebudowana według projektu Karola Żychonia, nadbudowano także drugie piętro oraz połączono budynek frontowy z oficynami krytym gankiem przejściowym. W 1908 na zlecenie Gustawa Häuslera przebudowano parter fasady, wstawiając nowy portal zaprojektowany przez M. Krawczyńskiego. 15 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Obecny wygląd kamienicy jest efektem przebudowy z 1880, przebudowy parteru z 1908 oraz późniejszych remontów konserwatorskich. Kamienica ma trzy kondygnacje. Fasada, o neoklasycystycznym wystroju, ma trzy osie. W pierwszej osi parteru znajduje się prosty kamienny portal. W partii pięter trzecia oś została podkreślona poprzez ujęcie pilastrami. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsowymi frontonami i fryzami, a okna drugiego piętra – gzymsami. Budynek wieńczy fryz koronujący. Przypisy
Kamienica Podedzwony w Krakowie

Kamienica Podedzwony – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Floriańskiej 24, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w XIV wieku jako jednopiętrowy budynek o kamienno–drewnianej konstrukcji. W 1510 była własnością odlewnika Marcina Kannegisera, na którego zlecenie wykonano renesansowe godło, przedstawiające trzy dzwony. W późniejszych wiekach dom zamieszkiwali: konwisarze, ślusarze i kotlarze. Przez pewien czas mieścił on także szynk. Na początku XIX wieku kamienicę zakupił na licytacji Józef Weiss, na którego zlecenie została ona w 1830 gruntownie przebudowana. Godło zostało wówczas odrestaurowane i opatrzone datą oraz inicjałami nowego właściciela, obok dzwonów wyrzeźbiono ramę złożoną z kiści winogron i kotwic. W II połowie XIX wieku niewielkich zmian w wyglądzie kamienicy dokonał kupiec o nazwisku Krzyżanowski. Na jego zlecenie dodano do godła kolejne ornamenty roślinne oraz zmieniono widniejący pod dzwonami inicjał imienny z „J” na „K” – pierwszą literę jego nazwiska. 7 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
5 Garncarska Street tenement

5 Garncarska is a tenement house located at 5 Garncarska Street in Kraków in the District I Old Town, in the Piasek neighborhood. History The building was constructed in 1893. In 1908, its rear outbuilding were reconstructed. In 1931, a second floor was added to the building according to a design by Franciszek Mączyński and Tadeusz Stryjeński. On February 10, 1995, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica przy ulicy Garncarskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Garncarskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Garncarskiej, na Piasku. Budynek został wzniesiony w 1893. W 1908 zostały przebudowane jego oficyny. W 1931 odbyła się nadbudowa drugiego piętra budynku zgodnie z projektem Franciszka Mączyńskiego i Tadeusza Stryjeńskiego. 10 lutego 1995 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 167. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Kamienica przy ulicy św. Gertrudy 2 w Krakowie

Kamienica przy ulicy św. Gertrudy 2 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. św. Gertrudy, na Stradomiu. Kamienica została wzniesiona w 1889 roku według projektu architekta Karola Zaremby. 23 grudnia 1996 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 168. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica Ligęzów w Krakowie

Kamienica Ligęzów (znana także jako Kamienica Lupiego, Kamienica Szulcowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Gołębiej 4, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIV lub XV wieku. W średniowieczu i czasach nowożytnych była własnością rodów szlacheckich i mieszczańskich. Na początku XIX wieku popadła w ruinę i została opuszczona. W latach 30. XIX wieku została wyremontowana i nadbudowana o drugie piętro przez A. Ziobrowskiego. Kamienica ucierpiała w znacznym stopniu podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowana została w latach 1857–1858 według projektu architekta Kajetana Szydłowskiego. Na początku XX wieku była siedzibą Drukarni Narodowej. W 1910 przeszła na własność Roberta Jahody, który prowadził w niej zakład introligatorski. Od 1982 do połowy lat 90. XX wieku w budynku mieścił się oddział "Oficyna Introligatorska Roberta Jahody" Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. 2 grudnia 1982 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Obecny wygląd kamienicy jest efektem odbudowy z lat 1857–1858. Ma ona trzy kondygnacje. Fasada jest czteroosiowa, o neoklasycystycznym wystroju. Parter, wsparty szkarpami, oddzielony jest od partii pięter szerokim gzymsem. Okna pierwszego piętra ozdobione są gzymsami nadokiennymi. Budynek wieńczy gzyms koronujący. Przypisy
Kamienica Kamedułów Bielańskich w Krakowie

Kamienica Kamedułów Bielańskich (znana także jako Kamienica Henikowska, Kamienica Wolskiego) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Gołębiej 6, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIV lub XV wieku. W XVI wieku była własnością mieszczańską. Na początku XVII wieku została zakupiona przez marszałka wielkiego koronnego Mikołaja Wolskiego, który w 1630 darował ją ufundowanemu przez siebie klasztorowi kamedułów na Bielanach. Znacznie ucierpiała podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Podczas odbudowy otrzymała obecną formę ze skromną eklektyczną fasadą. 6 grudnia 1982 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica reprezentuje styl eklektyczny. Ma dwa piętra. Elewacja frontowa jest trójosiowa. Parter został ozdobiony boniowaniem. W jego pierwszej osi znajduje się kamienny portal o półkolistym zwieńczeniu. Fasada została wsparta dwoma szkarpami. Okna zdobione są gzymsami i pilastrami. Budynek wieńczy gzyms koronujący. Przypisy
Kamienica przy ulicy Gołębiej 18 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Gołębiej 18 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Gołębiej, na Starym Mieście. Historia W średniowieczu i czasach nowożytnych na miejscu obecnej kamienicy znajdowały się dwa domy mieszczańskie. Zostały one wzniesione w XV wieku. W XVI wieku były przebudowywane. W XVIII wieku zostały scalone w jedną budynek. Na początku XIX wieku kamienica została zakupiona przez F. Boguckiego. W latach 1821–1822 została nadbudowana i przebudowana na zajazd. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Odbudowana została w tym samym roku jako jednopiętrowa. W II połowie XIX wieku wzniesiono oficynę tylną. W 1870 przebudowano wnętrza, tworząc nową klatkę schodową. W 1908 budynek przeszedł przebudowę, podczas której otrzymał obecną neorenesansową fasadę. W latach 1979–1986 kamienica została odnowiona. Od 1987 tworzy razem z dwoma poprzednimi kamienicami przy ulicy Gołębiej: nr 14 i nr 16 zespół Kolegium Opolskiego. 19 czerwca 1967 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma dwie kondygnacje. Jest dwutraktowa, z sienią przejazdową. Fasada, o sześciu osiach, posiada neorenesansowy wystrój. W trzeciej osi parteru znajduje się barokowy portal wejściowy ozdobiony rustyką. Pomiędzy parterem a pierwszym piętrem zaprojektowano fryz, oddzielony od elewacji obu kondygnacji gzymsami, w którego centralnej części umieszczono wizerunek Matki Boskiej. Przypisy
Celestyńska Tenement House

Celestyńska Tenement House (Polish: Kamienica Celestyńska) is a historic tenement house located at 1 Grodzka Street in the Old Town of Kraków, Poland. History The tenement house was built in the 15th century. At the beginning of the 17th century, it was rebuilt. Between 1624 and 1660, its owner was Jakub Celesta, a merchant trading in lead, copper, and herring. From this period comes a plaque in the form of a strip bearing Jakub’s initials—I.C.R.K. (Iacobus Celestus Rajca Krakowski) and the Celesta family coat of arms with the date 1646 on the entrance portal. The tenement house burned down during the Kraków Fire of 1850. Two years later, it was rebuilt. In 1885, the house was purchased by Stanisław Wolf, on whose orders it was thoroughly reconstructed between 1906 and 1907. After World War II, a café called "Lilia" operated in the tenement’s courtyard, serving as a meeting place for writers and satirists. On April 28, 1967, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Celestyńska w Krakowie

Kamienica Celestyńska (także Kamienica Pod Łabędziem) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Grodzkiej 1, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w XV wieku. Na początku XVII wieku została przebudowana. W latach 1624–1660 jej właścicielem był Jakub Celesta, kupiec handlujący ołowiem, miedzią i śledziami. Z tego okresu pochodzi tablica w kształcie listwy, na której znajdują się inicjały Jakuba – I.C.R.K. (Iacobus Celestus Rajca Krakowski) oraz herb rodzinny Cellestów z datą 1646 na portalu wejściowym. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Dwa lata później została odbudowana. W 1885 dom zakupił Stanisław Wolf, na którego polecenie został on gruntownie przebudowany w latach 1906−1907. Po II wojnie światowej w podwórku kamienicy znajdowała się kawiarnia „Lilia”, będąca miejscem spotkań literatów i satyryków. Przypisy
Liber Tenement

Liberowska Tenement House (Polish: Kamienica Liberowska) is a tenement located at 21 Grodzka Street in Kraków in the District I Old Town. History The tenement house was built in the second half of the 14th century by Martin Plathenger. In the 15th century, it was rebuilt. In the 17th century, the house was owned by the Liber family for nearly 20 years, from which its name originates, first recorded in 1642. The tenement burned down during the fire of Kraków in 1850 but was soon rebuilt. In 1914, the building became municipal property. At the end of the 20th century, it returned to private ownership. Currently, it houses an aparthotel. On March 10, 1966, the tenement was entered into the Registry of Cultural Property. It is also entered into the municipal register of monuments of the Lesser Poland Voivodeship. References
Kamienica Liberowska w Krakowie

Kamienica Liberowska (znana także jako Kamienica Liberzyńska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Grodzkiej 21, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona w II połowie XIV wieku przez Martina Plathenera. W XV wieku została przebudowana. W XVII wieku dom był przez blisko 20 lat własnością rodziny Liberów, od czego pochodzi jego nazwa, notowana po raz pierwszy w 1642. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850, jednak wkrótce potem została odbudowana. W 1914 budynek stał się własnością miejską. Pod koniec XX wieku powrócił w ręce prywatne. Obecnie mieści się w nim aparthotel. 10 marca 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy