NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bagno Kusowo

Rezerwat przyrody „Bagno Kusowo” – rezerwat torfowiskowy utworzony 25 maja 2005, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Szczecinek. Rezerwat położony w lesie, 12 km na północny zachód od Szczecinka, 1,5 km na wschód od Kusowa, między jeziorami Trzebiechowo na północy i Wielatowo na południu, 2,5-3,5 km na zachód od drogi krajowej nr 11. Akt powołujący omyłkowo podawał, że rezerwat zajmuje powierzchnię 318,82 ha, w 2006 skorygowano ją do 326,56 ha, zaś zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2017 r. uściśliło ją do 326,72 ha. Prawdopodobnie najlepiej zachowane duże kopułowe torfowisko typu bałtyckiego w Polsce, porośnięte mszarami torfowcowymi i borem bagiennym. Grubość pokładu torfu sięga tu 12 metrów. W północnej części rezerwatu znajduje się doskonale zachowana typowa kopuła torfowa, z bezleśną częścią centralną, pokryta mszarami z wełnianeczką darniową (Baeothryon caespitosum) i karłowatą formą sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris). Rośnie tu między innymi rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), modrzewnica zwyczajna (Andromeda polifolia), przygiełka biała (Rhynchospoda alba), bażyna czarna (Empetrum nigrum). Unikatem na polskich torfowiskach są wytwarzające się miejscami na kopule płytkie, torfowe sadzawki, ze stanowiskami nietypowymi dla torfowiska wysokiego gatunków, jak rosiczka długolistna (Drosera anglica), turzyca bagienna (Carex limosa) i bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris). Na stokach kopuły występują dobrze zachowane bory bagienne. Cenna jest fauna bezkręgowców rezerwatu. Zbiorniki torfowiskowe są miejscem rozrodu chronionych i rzadkich ważek – żagnicy torfowcowej (Aeshna subarctica), zalotki białoczelnej (Leucorrhinia albifrons), straszki syberyjskiej (Sympecma paedisca) i zalotki większej (Leucorrhinia pectoralis). Na uwagę zasługują również chrząszcze wodne, typowe dla wód torfowiskowych – Hydroporus incognitus, Laccophilus poecilus (rzadki w Polsce) i Colymbetes paykulli. Wśród entomofauny lądowej wyróżnia się bardzo rzadki motyl – dostojka eufrozyna (Boloria euphrosyne) i torfowiskowa mrówka Formica candida (syn. Formica picea). Bagno Kusowo jest ważną ostoją żurawia, miejscem gniazdowania słonki i samotnika. W południowej części torfowisko było dawniej eksploatowane, jednak potorfia są doskonale zregenerowane i zarośnięte płem torfowcowym, a na grzędach między nimi występuje bór bagienny. Na południowym skraju rezerwatu ścieżka dydaktyczna, poprowadzona przez torfowcowe mszary częściowo po drewnianych kładkach. Rezerwat położony jest na terenie obszaru chronionego krajobrazu „Jeziora Szczecineckie”, Specjalnego Obszaru Ochrony (SOO) Natura 2000 „Jeziora Szczecineckie” (PLH 320009). Utworzenie rezerwatu i niezbędne działania ochronne są elementami projektu „Ochrona torfowisk bałtyckich na Pomorzu”, realizowanego przez Klub Przyrodników, a finansowanego m.in. przez EkoFundusz oraz unijny program LIFE. Nadzór: Nadleśnictwo Szczecinek. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Bagno Kusowo. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Bagno Przecławskie

Rezerwat przyrody Bagno Przecławskie – rezerwat torfowiskowy położony na terenie powiatu mieleckiego, w gminie Przecław. Opis rezerwatu Rezerwat powstał w 1979 r. w celu zachowania w stanie naturalnym wielu zbiorowisk, zwłaszcza roślinności torfowiskowej, charakterystycznych dla Kotliny Sandomierskiej. Rezerwat leży poza granicami innych wielkoobszarowych form ochrony przyrody. W samym rezerwacie zlokalizowane są dwa użytki ekologiczne, co jest sytuacją rzadko spotykaną w Polsce. Rezerwat ma kształt kwadratu o powierzchni 25,56 ha i nie posiada otuliny. Położony jest około 0,5 km na południe od drogi łączącej Przecław z Łączkami Brzeskimi i obejmuje niewielkie otwarte torfowisko wraz z otaczającym je lasem. Torfowisko było w przeszłości eksploatowane, czego pozostałością są jeziorka bagienne. Torfowisko stopniowo zarasta skarłowaciałą sosną i brzozą. Szata roślinna obszaru chronionego obejmuje m.in. pływające pło mszarne, mszar wysokotorfowiskowy i sosnowy bór bagienny. Rezerwat posiada zadania ochronne na lata 2016–2021, obejmujące monitoring zmian w zbiorowiskach roślinności torfowiskowej oraz porządkowanie i zabezpieczenie wyznaczonego szlaku pieszego. Rezerwat został udostępniony do zwiedzania. Flora modrzewnica zwyczajna, żurawina błotna, wełnianka pochwowata, wełnianka szerokolistna, wełnianka wąskolistna, turzyca bagienna, przygiełka biała, bagnica torfowa, rosiczka okrągłolistna, rosiczka długolistna, rosiczka pośrednia, widłak goździsty, widłak spłaszczony, pomocnik baldaszkowy, gruszyczka zielonawa, brzoza czarna, kruszyna pospolita Fauna Płazy traszka grzebieniasta, traszka zwyczajna, kumak nizinny, grzebiuszka ziemna, ropucha szara, ropucha zielona, rzekotka drzewna, żaba jeziorkowa, żaba wodna, żaba moczarowa. Gady jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec zwyczajny, żmija zygzakowata. Ptaki sójka, czyż, trznadel, rudzik, zięba, lerka, świergotek drzewny, sikora bogatka, sikora sosnówka, sikora czubatka, kukułka, dzięcioł średni, dzięcioł czarny, myszołów zwyczajny, cietrzew, bocian czarny, słonka, brodziec samotny, kaczka krzyżówka. Ssaki mroczek późny, borowiec wielki, ryjówka aksamitna, ryjówka malutka, wiewiórka, rzęsorek rzeczek, karczownik ziemnowodny, orzesznica, nornik bury, myszarka zaroślowa, wilk szary, lis rudy, jenot azjatycki, borsuk europejski, kuna leśna, tchórz zwyczajny, łasica pospolita, dzik, sarna, jeleń szlachetny. Przypisy
Rezerwat przyrody Baszków

Rezerwat przyrody Baszków – florystyczny rezerwat przyrody położony pod wsią Baszków, w gminie miejsko-wiejskiej Zduny, w powiecie krotoszyńskim (województwo wielkopolskie). Położenie i przedmiot ochrony Znajduje się ok. 6 km na południowy zachód od Krotoszyna i ma powierzchnię 3,76 ha (akt powołujący podawał 3,97 ha). Jest to największy florystyczny rezerwat przyrody w województwie wielkopolskim. Przedmiotem ochrony jest stanowisko długosza królewskiego (największej polskiej paproci). Rośliny te osiągają tu nawet do dwóch metrów wysokości. Ostatnia (2013) inwentaryzacja wykazała tu występowanie 144 osobników długosza. Rezerwat porasta wilgotny bór sosnowy (60–90 lat) z domieszką brzozy, świerka i olchy, a także leśne zbiorowisko zastępcze z sosną i czeremchą amerykańską oraz zdegenerowana postać olsu. Na terenie rezerwatu rosną też: borówka czarna, jarząb pospolity, konwalijka dwulistna i orlica pospolita. Całość rezerwatu znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dąbrowy Krotoszyńskie Baszków-Rochy. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Pierwsze próby ochrony tego terenu miały miejsce już przed II wojną światową – w 1938. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 27 lipca 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 72 poz. 385) Zm.: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 17 kwietnia 1965 r. zmieniające zarządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1965 r. Nr 22 poz. 107) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123 poz. 2401) Zarządzenie Nr 17/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Baszków” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 162, poz. 2648) Zobacz też Praczków, Węgielnik – cenne przyrodniczo stawy w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Bembeńskie

Rezerwat przyrody Bembeńskie – rezerwat przyrody położony na gruntach wsi Podwilk w gminie Jabłonka, w powiecie nowotarskim, w województwie małopolskim. Całość obszaru rezerwatu stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Nowy Targ. Zgodnie z aktem powołującym rezerwat, celem ochrony jest zachowanie ze względów przyrodniczych, naukowych i krajobrazowych stanowiska jedliny ziołoroślowej Doronico austriaci – abietetum wraz z chronionymi i rzadkimi subalpejskimi gatunkami ziołorośli oraz naturalnego koryta potoku Bembeński wraz z jego wodnymi biocenozami. Jest to rezerwat leśny z elementami wodnego i florystycznego. Rezerwat zajmuje powierzchnię 40,54 ha. Został powołany Rozporządzeniem Nr 3/2001 Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2001 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego Nr 4 poz. 17), które zostało zmienione zarządzeniem 38/10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 30 grudnia 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2011 r. Nr 89, poz. 732 – zarządzenie weszło w życie 12 marca 2011 r.). Rezerwat składa się z dwóch osobnych części, wokół których – od 12 marca 2011 r. – utworzona została otulina (pas o szerokości 100 m). Przypisy
Rezerwat przyrody Białogóra

Białogóra – florystyczny rezerwat przyrody, który chroni fragmenty nadmorskiego lasu bagiennego oraz boru bażynowego. Lasy otaczają rozległe obniżenia terenu za wydmami, na których wykształciło się unikatowe w skali Polski torfowisko typu atlantyckiego (nawiązujące do wrzosowisk). Na wiosnę i częściowo latem stoi tu woda. Na kwaśnym podłożu występuje wiele rzadkich gatunków roślin typowych dla flory atlantyckiej: sit sztywny, woskownica europejska, wełnianeczka darniowa, wrzosiec bagienny, brzeżyca jednokwiatowa oraz trzy gatunki rosiczki. Rezerwat jest jednym z dwóch miejsc w Polsce, gdzie rośnie ponikło wielołodygowe, inną bardzo rzadką rośliną turzycowatą jest również przygiełka brunatna. Rezerwat obejmuje obszar wydm i obniżeń międzywydmowych o powierzchni 211,56 ha. Leży w obrębie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został ustanowiony w 1973 r. i początkowo zajmował powierzchnię 55,27 ha. Zobacz też Białogóra Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Białogóra. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-28].
Rezerwat przyrody Biele Chojnowskie

Rezerwat przyrody Biele Chojnowskie – florystyczny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Piaseczno na północ od Uroczyska Biele. Znajduje się na terenie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Powstał w 1979, powierzchnia parku wynosi 14,1 ha. Utworzony w celu ochrony bogatego stanowiska wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum), rośliny rosnącej w pasie przymorskim i będącej na Mazowszu osobliwością przyrodniczą nieznanego pochodzenia. W rezerwacie chronione są również fragmenty naturalnego lasu łęgowego. Linki zewnętrzne "Biele chojnowskie". [w:] Chojnowski Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-09-03]. Rezerwat przyrody Biele Chojnowskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-09-03]. Mapa Chojnowskiego Parku Krajobrazowego z zaznaczonym położeniem rezerwatów
Rezerwat przyrody Bobrowisko (województwo kujawsko-pomorskie)

Rezerwat przyrody Bobrowisko – leśny rezerwat przyrody w gminie Radomin, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 lipca 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 71, poz. 418 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych modrzewia polskiego na granicy jego zasięgu. Zajmuje powierzchnię 3,24 ha (akt powołujący podawał 3,41 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Bonarka

Die Bonarka in Krakau ist ein Naturschutzgebiet auf den Krzemionki Podgórskie im Stadtteil Podgórze. Geschichte Das Naturschutzgebiet wurde 1961 auf mit Mischwald bewachsenen Kalkfelsen der südlichen Ausläufer des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Lage Das Naturschutzgebiet befindet sich auf der Krakauer Landbrücke unweit des Gebiets des ehemaligen KZ Plaszow, welches hier einen Steinbruch unterhielt. Weblinks Literatur Encyklopedia Krakowa, Antoni Henryk Stachowski (red.), Elżbieta Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2
Rezerwat przyrody Bonarka

Rezerwat przyrody Bonarka – rezerwat przyrody nieożywionej w województwie małopolskim, w Krakowie (dzielnica Podgórze). Został utworzony w 1961 roku i zajmuje powierzchnię 2,29 ha. Powstał w wyrobisku jednego z siedmiu nieczynnych kamieniołomów na Krzemionkach Podgórskich. W Bonarce w latach 1885–1929 wydobywano margle senońskie (kredowe) używane do wyrobu cementu. Po kamieniołomie pozostało dobrze zachowane, płytkie wyrobisko w formie niecki terenowej. Ochronie podlega odkrywka geologiczna – erozyjne dno morza górnokredowego, doskonale zachowana powierzchnia abrazyjna, progi uskokowe i odsłonięcie stropowej części skał jurajskich. Wytyczono ścieżkę dydaktyczną o długości 300 m do zwiedzania rezerwatu. Odbywają się tutaj zajęcia terenowe dla studentów. W pobliżu istniał dawniej jeszcze jeden kamieniołom i cementownia „Bonarka” – między obecnymi ulicami Kamieńskiego i Puszkarską. Od 2009 roku działa na nim wielkie centrum handlowe Bonarka City Center. Na Krzemionkach w najbliższym sąsiedztwie rezerwatu znajdują się Kopiec Krakusa, Cmentarz Podgórski, kamieniołom Liban, dawny obóz pracy Liban i teren dawnego obozu koncentracyjnego Plaszow. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Broczówka

Broczówka – stepowy rezerwat przyrody w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, na terenie gminy Skierbieszów. Rezerwat w całości leży w granicach Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego, na terenie nadleśnictwa Krasnystaw. powierzchnia (według aktu powołującego oraz danych z nadleśnictwa) – 6,17 ha rok utworzenia – 1989 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 8 grudnia 1989 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 44, poz. 357) przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie zbiorowisk kserotermicznych z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin stepowych oraz fragmentu grądu i świetlistej dąbrowy. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Szlak turystyczny – Szlak Ariański Ścieżka edukacyjno-spacerowa „Skierbieszów-Dulnik-Zawoda-Broczówka”. Przypisy
Rezerwat przyrody Borowiec

Borowiec – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w Andrzejowie (przysiółek Borowca i otaczające go tereny) w powiecie zwoleńskim (województwo mazowieckie). Obejmuje on fragment doliny Zwolenki w pobliżu jej ujścia do Wisły na pograniczu Równiny Radomskiej i Małopolskiego Przełomu Wisły. Rezerwat powołano zarządzeniem MOŚZNiL z 26 listopada 1990 r., co zostało potwierdzone Rozporządzeniem Nr 274 Wojewody Mazowieckiego z 12 grudnia 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego i utworzonych do 31 grudnia 1998 r. Najnowszym aktem prawnym dotyczącym rezerwatu jest Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Borowiec”. Według tego zarządzenia rezerwat zajmuje powierzchnię 57,83 ha (akt powołujący podawał 57,30 ha). Celem ochrony, według obowiązującego aktu prawnego, jest zachowanie rzeki Zwolenki z jej doliną i przyległymi do niej terenami, jako ostoi żółwia błotnego. Wchodzące w skład rezerwatu ekosystemy tworzą mozaikę. Dużą część doliny zajmują przestrzenie otwarte, zarówno o charakterze półnaturalnym, jak i całkowicie antropogenicznym. Pewną powierzchnię zajmują też zarośla i lasy. Ze względu na to oraz złożoną strukturę własności rozporządzenie ministra powołujące rezerwat „Borowiec” pozwala, pod pewnymi warunkami, na niektóre formy użytkowania. Prywatni właściciele mają przykładowo prawo pozyskiwania drewna i korzystania rolniczego z pól. Dopuszczalne jest piętrzenie wody na potrzeby młyna w Borowcu oraz prace budowlane związane z drogą Chotcza-Józefów-Andrzejów biegnącą jego wschodnią i północno-wschodnią granicą. Niedopuszczalne jest za to zalesianie (jak również wypasanie) nieużytków czy zarybianie torfianek. Dolina Zwolenki jest zatorfiona, przez co wiele siedlisk ma charakter żywych torfowisk lub podmokłych łąk. Poza nimi częste są jednak również wyniesione siedliska suche, porastające murawami i borami sosnowymi. W trakcie inwentaryzacji przyrodniczych na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie ponad dwustu gatunków roślin naczyniowych, 64 gatunków mięczaków, 17 gatunków ryb, 10 gatunków płazów, 3 gatunków gadów, 19 ssaków i 81 gatunków ptaków (w tym 79 lęgowych). Wśród szczególnie rzadkich gatunków jest żółw błotny czy turzyca nitkowata. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody. Rezerwat „Borowiec” leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki Zwolenki i obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dolina Zwoleńki” (PLH140006). Przypisy
Rezerwat przyrody Broduszurki

Rezerwat przyrody Broduszurki – rezerwat torfowiskowy położony na terenie powiatu przemyskiego, w gminie Dubiecko. Obszar chroniony utworzony został w 1996 r. celem zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych dobrze wykształconych zbiorowisk torfowiskowych z dużą liczbą roślin chronionych. Rezerwat położony jest w granicach Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego i ostoi ptasiej Natura 2000 „Pogórze Przemyskie”. Rezerwat obejmuje 25,91 ha torfowiska położonego pomiędzy miejscowościami Przedmieście Dubieckie i Winne-Podbukowina. Na terenie chronionym znajduje się torfowisko wysokie i przejściowe, doły potorfowe, oraz otaczające je łąki i lasy. Flora rezerwatu tworzy zespół pła mszarnego, mszaru wysokotorfowiskowego, boru bagiennego oraz łąk trzęślicowych. Spis flory terenu rezerwatu obejmuje szereg rzadkich gatunków bagiennych, w tym chronioną rosiczkę okrągłolistną i pływacza zwyczajnego. Inne gatunki odnotowane na terenie rezerwatu to m.in. nerecznica samcza, skrzyp błotny, żurawina błotna, rzęśl drobna, rzęśl trójrowkowa, gwiazdnica błotna, tojeść bukietowa, wełnianka wąskolistna. Fauna rezerwatu obejmuje m.in. rzadkie gatunki kaczek – cyrankę i cyraneczkę. Występują tu też chronione płazy i gady. W rezerwacie urządzono ścieżkę dydaktyczno-przyrodniczą „Winne-Podbukowina”. Przypisy
Rezerwat przyrody Brzeźniczka

Rezerwat przyrody Brzeźniczka – rezerwat przyrody leśny, częściowy o powierzchni 123,89 ha, utworzony w 1980 r. Leży nad Zagożdżonką, przy ujściu rzeki Brzeźniczki, 4 km na północny wschód od miasta Pionki na terenie Puszczy Kozienickiej. Początkowo powierzchnia rezerwatu wynosiła 45,78 ha, jednak w latach późniejszych obszar rezerwatu kilkakrotnie zwiększano, m.in. o fragment lasu w rejonie potoku Studzionek (wpadającego do Zagożdżonki naprzeciw ujścia Brzeźniczki) oraz o dolinę Brzeźniczki. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o łącznej powierzchni 4,4723 ha. Rezerwat jest objęty ochroną czynną. Walory przyrodnicze Rezerwat został utworzony dla zachowania pięknych drzewostanów dębowo-sosnowych. Są to drzewostany naturalnego pochodzenia, charakterystyczne dla dolin rzecznych puszczy. Potężne okazy dębów, olch i jesionów rosną tu w towarzystwie innych gatunków drzew: jodły, sosny, lipy drobnolistnej, grabu i limaku. W północnej części rezerwatu znajdują się drzewostany z udziałem modrzewia polskiego, posadzonego tu w połowie XIX wieku, rodem z Chełmowej Góry w Górach Świętokrzyskich. Obecnie w Puszczy Kozienickiej jest to jedyne stanowisko modrzewia w tym wieku (około 140 lat). Niegdyś modrzew był naturalnym elementem drzewostanów puszczy, lecz później w wyniku nierozsądnej gospodarki został (podobnie jak cis) prawie doszczętnie wycięty. W runie leśnym występuje na terenie rezerwatu bogactwo roślin zielnych, m.in. kilka gatunków chronionych storczyków, czosnek niedźwiedzi, wawrzynek wilczełyko, zdrojówka rutewkowata, kokorycz pełna, buławnik czerwony i inne. W malowniczych zakolach Zagożdżonki gnieżdżą się m.in. myszołowy i brodźce samotne. Zbocza doliny pokrywają bagniste źródliska. Turystyka Przez teren rezerwatu prowadzi: – szlak rowerowy czarny: Pionki – rezerwat przyrody Brzeźniczka – rezerwat przyrody Źródło Królewskie o długości 7,5 km. Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Brzeźniczka – rzeka Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Puszcza Kozienicka. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-252-5. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Brzeźniczka”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-06-07]. Rezerwat przyrody Brzeźniczka. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-17].
Brunatna Gleba

Brunatna Gleba – rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 1,10 ha, utworzony 10 grudnia 1971, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Czaplinek, na oddziale leśnym nr 431d, 12 km na południowy wschód od Połczyna-Zdroju, po zachodniej stronie drogi wojewódzkiej nr 163 Połczyn-Zdrój – Czaplinek. Rezerwat położony jest na terenie Drawskiego Parku Krajobrazowego oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Drawskie, na południowy wschód od rezerwatu „Dolina Pięciu Jezior”. Leży także w granicach dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Jeziora Czaplineckie” PLH320039 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Ostoja Drawska” PLB320019. Celem ochrony jest zachowanie dobrze wykształconej leśnej gleby brunatnej z wyraźnymi poziomami genetycznymi, porośniętej drzewostanem zbiorowisk leśnych żyznej buczyny niżowej (Galio odorati-Fagetum), wilgotnej buczyny niżowej (Fagus sylvatica-Marcurialis perennis), subatlantyckiego grądu pomorskiego (Stellario holosteae-Carpinetum) oraz ochrona stanowisk rzadkich i zagrożonych wyginięciem roślin nasiennych, takich jak: marzanka wonna (Asperula odorata), konwalia majowa (Convallaria majalis), przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis), podkolan biały (Platanthera bifolia) i mchu widłoząb miotlasty (Dicranum scoparium). Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Połczyn (leśnictwo Smołdzięcino). Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2007 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Po zachodniej stronie rezerwatu prowadzi znakowany czerwony turystyczny Szlak „Solny” z Połczyna-Zdroju do Czaplinka. Przypisy
Rezerwat przyrody Brzyska Wola

Rezerwat przyrody Brzyska Wola – rezerwat leśny położony na terenie powiatu leżajskiego, w gminie Kuryłówka. Znajduje się w granicach Kuryłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Rezerwat powołany został w 1997 roku w celu zachowania ze względów dydaktycznych i naukowych fragmentu lasu o charakterze dawnej Puszczy Sandomierskiej. Obszar chroniony znajduje się około 2,5 km na zachód od miejscowości Brzyska Wola. Powierzchnia rezerwatu wynosiła według aktu powołującego 154,93 ha, najnowsze zarządzenie dotyczące rezerwatu (z roku 2017) podaje wielkość 155,06 ha. Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 269,87 ha. Drzewostan rezerwatu tworzy przede wszystkim zespół grądu subkontynentalnego i kontynentalnego boru mieszanego, którym towarzyszą sosnowe bory świeże i wilgotne. W runie lasu występuje szereg chronionych gatunków roślin naczyniowych: widłak goździsty, wawrzynek wilczełyko, śnieżyczka przebiśnieg, lilia złotogłów i podkolan biały. Teren rezerwatu został udostępniony do zwiedzania szlakami pieszymi na drogach leśnych oraz jako miejsce zbioru grzybów oraz żołędzi w drzewostanach nasiennych. Przypisy Linki zewnętrzne Brzyska Wola, [w:] Zielone Podkarpacie [online] [dostęp 2017-12-19] .