NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Mingos

Rezerwat przyrody Mingos – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1971 r., położony na terenie gminy Łyse, w powiecie ostrołęckim, w województwie mazowieckim. Znajduje się na gruntach leśnictwa Złota Góra, nadleśnictwa Nowogród. Zajmuje powierzchnię 13,46 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru sosnowego charakterystycznego dla Puszczy Kurpiowskiej. Przedmiotem ochrony jest bór brusznicowy. Rezerwat jest ubogi florystycznie – stwierdzono tu występowanie jedynie 38 gatunków roślin, w tym 3 gatunków drzew, 2 gatunków krzewów oraz 33 gatunków roślin zielnych i mszaków. Górne piętra lasu w rezerwacie stanowi sosna. W warstwie krzewów dominuje jałowiec pospolity. W podszycie występują m.in. konwalia majowa, rokitnik zwyczajny i widłaki. W warstwie mszystej udokumentowano m.in. takie gatunki jak: gajnik lśniący, rokietnik pospolity i widłoząb. Na obrzeżu lasu udokumentowano gatunki rzadkie, tj. kruszyna pospolita, konwalia majowa, przetacznik kłosowy, łyszczec baldachogronowy, bodziszek czerwony oraz chronione tj. widłak jałowcowaty, widłak goździsty, sasanka wiosenna, arnika górska. W północno-wschodniej części rezerwatu, na obszarze około 14 ha nie występuje podszyt, który został zniszczony w wyniku pożaru. Przypisy
Rezerwat przyrody Miodne

Rezerwat przyrody Miodne – leśny rezerwat przyrody położony na obszarze gminy Zwoleń, w powiecie zwoleńskim (województwo mazowieckie). Leży w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony w 1985 roku. Zajmuje powierzchnię 20,38 ha. Posiada otulinę o powierzchni 1,82 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu mieszanego z udziałem buka, występującego na północnej granicy zasięgu. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody, M.P. z 1985 roku Nr 7, poz. 60 Rozporządzenie Nr 274 Wojewody Mazowieckiego z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego i utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 roku Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody Miodne Przypisy
Rezerwat przyrody Minokąt

Minokąt – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie miejscowości Kadłubiska, w gminie Narol, w powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 48 dokument powołujący – M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 48 (ISAP) powierzchnia – 23,12 ha (akt powołujący podawał 23,47 ha) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – las jodłowo-bukowy z charakterystycznym runem buczyny karpackiej. Na jego terenie rośnie kilka jodeł kwalifikujących się na miano pomnika przyrody. Rezerwat leży w obrębie Roztoczańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Minokąt” PLH060089 oraz ptasiego „Roztocze” PLB060012. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Narol – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-13]. Minokąt. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Rezerwat przyrody Miranowo

Miranowo – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Dolsk, w powiecie śremskim, w województwie wielkopolskim, położony na zachód od Dolska. W pobliżu osada leśna Miranowo. Charakterystyka Utworzony w 1972 roku do ochrony naturalnego zbiorowiska wapniolubnych roślin łykowych o charakterze reliktowym. Początkowo rezerwat obejmował podmokłą łąkę o powierzchni 4,78 ha, która pasem o szerokości 50–100 metrów okala fragment jeziora Dolskiego Wielkiego na długości około 0,5 km. W 2017 roku został powiększony o sąsiednie tereny o cennych walorach, stanowiące własność prywatną. Po powiększeniu jego powierzchnia wynosi 9,89 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (7,71 ha) i czynnej (2,18 ha). Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest zachowanie torfowisk mszarnych i nakredowych oraz łąk trzęślicowych z rzadkimi gatunkami flory. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 233 gatunków roślin naczyniowych, 57 gatunków mszaków oraz 6 gatunków ramienic. Występują tu m.in.: kosatka kielichowa, goryczka błotna, sit tępokwiatowy, turzyca dwupienna, komonica skrzydlatostrąkowa, marzyca ruda, kłoć wiechowata, turzyca Davalla i lipiennik Loesela. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Mięcierzyn

Mięcierzyn – leśny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim. Zajmuje powierzchnię 53,24 ha. Powołany w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu żyznej buczyny niżowej na terenach niewapiennych. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (43,52 ha) i czynnej (9,72 ha). Lokalizacja Rezerwat przyrody „Mięcierzyn” położony jest w gminie Rogowo w powiecie żnińskim. Rezerwat leży na obszarze Nadleśnictwa Gołąbki. Przypisy
Rezerwat przyrody Międzybórz

Rezerwat przyrody Międzybórz – leśny rezerwat przyrody na obszarze gminy Rzeczenica w województwie pomorskim. Został utworzony w 1961 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 1,64 ha (akt powołujący podawał 1,63 ha). Ochronie rezerwatu podlega obszar lasu mieszanego z przewagą ponad stuletniego buka. Występują tu również inne gatunki podlegające ochronie jak widłak jałowcowaty, bluszcz pospolity, konwalia majowa i zachyłka trójkątna. Najbliższą miejscowością jest Międzybórz. Przypisy
Rezerwat przyrody Międzyrzecze

Rezerwat przyrody „Międzyrzecze” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Szudziałowo w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia rezerwatu wynosi 250,80 ha (akt powołujący podawał 249,86 ha). Przedmiotem ochrony są fragmenty Puszczy Knyszyńskiej odznaczające się urozmaiconą rzeźbą terenu oraz występowaniem licznych źródlisk, dobrze wykształconych, charakterystycznych dla tego obszaru zbiorowisk roślinnych, jak też wielu chronionych gatunków roślin. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat MIĘDZYRZECZE. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Miłachowo

Rezerwat przyrody Miłachowo – stepowy rezerwat przyrody w województwie pomorskim, w powiecie człuchowskim, w gminie Debrzno. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 na powierzchni 2,50 ha. W 1982 r. zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 sierpnia (Monitor Polski nr 20, poz. 179) powierzchnię rezerwatu powiększono do 3,70 ha. Aktualnie powierzchnia rezerwatu wynosi 3,84 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2018 wyznaczono otulinę rezerwatu o powierzchni 34,53 ha. Rezerwat utworzono celem „zachowania muraw i zarośli kserotermicznych z wieloma gatunkami roślin ciepłolubnych na północnej granicy ich zasięgu”. Obecnie jako cel ochrony podaje się „odtworzenie i zachowanie ekosystemu muraw kserotermicznych oraz populacji cennych gatunków roślin i zwierząt”. Rezerwat położony jest na stoku doliny rzeki Debrzynki, w odległości 1 km na zachód od Debrzna. Leży w obrębie działki nr 781, należącej do gminy Debrzno. Nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Przypisy
Rezerwat przyrody Moczadło

Rezerwat przyrody Moczadło – rezerwat wodny położony w pobliżu wsi Męcikał, w gminie Brusy, w powiecie chojnickim, w województwie pomorskim. Obejmuje wydzielenia leśne obrębu leśnego Klosnowo w Nadleśnictwie Rytel oraz jezioro Moczadło należące do Skarbu Państwa. Rezerwat Moczadło leży w obrębie Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat zajmuje powierzchnię 26,17 ha. Został utworzony Zarządzeniem 26/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 8 grudnia 2010 roku (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z dn. 11.01.2011 r., Nr 3, poz. 90), które weszło w życie 26 stycznia 2011 roku. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono celem zachowania jeziora lobeliowego wraz z charakterystyczną roślinnością oraz cennymi gatunkami roślin i zwierząt. Określono rodzaj, typ i podtyp rezerwatu: rodzaj – wodny; typ – wodny (ze względu na główny typ ekosystemu); biocenotyczny i fizjocenotyczny (ze względu na dominujący przedmiot ochrony); podtyp – jezior oligotroficznych (ze względu na główny typ ekosystemu), biocenoz naturalnych i półnaturalnych (ze względu na dominujący przedmiot ochrony). Jezioro Moczadło jest niewielkim jeziorem o powierzchni 4,47 ha i głębokości do około 11 m. Jego woda jest uboga w wapń i inne składniki mineralne. Jest jednym z najlepiej zachowanych jezior lobeliowych w Polsce. W jeziorze występuje liczna populacja elismy pływającej, poryblinu jeziornego i lobelii jeziornej. Na brzegach jeziora rosną m.in. rosiczka pośrednia, widłaczek torfowy i przygiełka biała. Przypisy
Rezerwat przyrody Moczydło (województwo mazowieckie)

Rezerwat przyrody Moczydło – faunistyczny rezerwat przyrody utworzony na terenie gminy Stoczek, leśnictwa Stoczek, nadleśnictwa Łochów. Rezerwat znajduje się w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowisk lęgowych rzadkich i zagrożonych gatunków ptaków oraz bogatego pod względem liczby gatunków zespołu ptaków. Na terenie rezerwatu stwierdzono obecność 66 gatunków ptaków, w tym 48 gatunków lęgowych, takich jak m.in.: perkozek, potrzos zwyczajny, kurka wodna, krzyżówka, bocian czarny, brodziec samotny, czernica, cyraneczka i błotniak stawowy. Przypisy Bibliografia Nadbużański Park Krajobrazowy, mapa turystyczna, skala 1:60 000, wyd. Zarząd Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego, Mirosław Haba, Komorowo 2004, ISBN 83-906272-6-4 Linki zewnętrzne Artykuł nt. rezerwatu Moczydło w serwisie internetowym Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju i Promocji Wsi Borzychy
Rezerwat przyrody Modrzewina

Rezerwat przyrody Modrzewina – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1959 r. na gruntach miejscowości Mała Wieś w gminie Belsk Duży. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Grójec. Celem ochrony jest zachowanie na Wysoczyźnie Rawskiej najbardziej na północ wysuniętego stanowiska modrzewia europejskiego – podgatunek modrzew polski, cennego ze względów przyrodniczych i naukowych. Modrzewie dorastają tu do wysokości 40 metrów i osiągają pierśnicę nawet 120 cm. Historia Uroczysko leśne, w którym znajduje się rezerwat jest związane z pobliskim majątkiem Mała Wieś. Źródła historyczne wskazują, że tutejsze modrzewie podziwiał król Stanisław August Poniatowski dnia 21 lipca 1787 r. Rezerwat, jeszcze na gruntach prywatnych, za zgodą właścicieli utworzono w 1927 r. na powierzchni 7,44 ha w oddziałach: 15a,b,c. W okresie II wojny światowej udało się uratować kompleks przed dewastacją i wycięciem, a nawet później zwiększono powierzchnię chronioną do 67 hektarów (okupant uznał tutejsze modrzewie za znaczące dla Rzeszy). Po wojnie powołano rezerwat przyrody na powierzchni 336,15 ha (Zarządzenie nr 157 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 5.05.1959 r), by ostatecznie objąć ochroną powierzchnię 332,15 ha w wyniku aktualizacji i zarządzeń Wojewody Mazowieckiego (nr 274 z dnia 12.12.2001 r. oraz nr 60 z dnia 6.06.2005 r.). Przypisy Bibliografia Modrzewina Przyroda i Historia pod redakcją Romana Zielonego, wydawnictwo RDLP Radom i Nadleśnictwo Grójec
Rezerwat przyrody Modrzewiowa Góra

Modrzewiowa Góra – fitocenotyczny rezerwat przyrody, położony w województwie śląskim, powiecie kłobuckim, w gminie Panki, w okolicach wsi Zwierzyniec Trzeci. Rezerwat znajduje się pod zarządem Nadleśnictwa Kłobuck, w leśnictwie Zwierzyniec. Obejmuje 49,27 ha i został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 17 maja 1957 roku. Przedmiot ochrony Chroni istniejące niewielkie fragmenty lasu, które ze względu na wiek, położenie i strukturę, można uznać za naturalny i tworzący miejscowy ekotyp. Jest to las mieszany, z dużym udziałem modrzewia polskiego w wieku 100–170 lat (około 650 sztuk). Spotkać można również dęby w wieku ponad 200 lat. Flora i fauna Na terenie rezerwatu występuje szereg gatunków roślin i zwierząt objętych ochroną gatunkową. Z roślin występują: kruszyna pospolita, marzanka wonna, konwalia majowa. Spośród zwierząt: chrząszcze biegaczowate, tęczniki, z motyli – mieniak tęczowiec, z płazów – traszki, ropuchy. Niektóre rzadsze gatunki ptaków jak: kobuz, pustułka, sowa uszata, dzięcioł zielony i dzięcioł czarny. Galeria Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Kłobuck Przypisy
Rezerwat przyrody Modrzyna

Rezerwat przyrody Modrzyna – florystyczny rezerwat przyrody na terenie wsi Barwinek w gminie Dukla, w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim. Położony jest na obszarze Jaśliskiego Parku Krajobrazowego, w leśnictwie Barwinek (Nadleśnictwo Dukla). Informacje podstawowe numer według rejestru wojewódzkiego – 3 powierzchnia 17,32 ha (początkowo 6,80 ha, w 1959 roku powiększony do 14,46 ha) dokument powołujący – M.P. z 1953 r. Nr 84, poz. 1000 (ISAP), zmieniony przez M.P. z 1959 r. Nr 66, poz. 342 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne stanowisko modrzewia polskiego występującego tu w drzewostanach mieszanych z jodłą Flora Prawie połowę obszaru rezerwatu zajmuje mieszany grąd jodłowy z udziałem modrzewia polskiego. W 1997 roku na terenie rezerwatu naliczono 596 żywych oraz 48 martwych egzemplarzy modrzewia. Niektóre drzewa liczą nawet ponad 200 lat, a ich pierśnice przekraczają 90 cm. Występują tu takie rośliny chronione jak wawrzynek wilczełyko i podkolan biały, spotkać też można rzadkiego, podlegającego ochronie grzyba – soplówkę jodłową. Fauna Ze ssaków występują tu jelenie, sarny, wilki, rysie, lisy, rzadko niedźwiedź brunatny i żbik. Liczne są ssaki z rzędu gryzoni (myszy, wiewiórki, popielicowate), zajęczaków i łasicowatych, a także nietoperze. Rezerwat i okoliczne tereny charakteryzują się szczególnie bogatą awifauną, występują tu m.in. dzięcioł duży, kos, pokrzywnica, rudzik, orlik krzykliwy, puszczyk uralski i dzięcioł trójpalczasty. Spośród gadów i płazów występują tu jaszczurki, traszki, żaby, ropuchy, zaskrońce, rzadziej spotykana jest żmija zygzakowata czy salamandra plamista. Przypisy Linki zewnętrzne Modrzyna. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-25].
Rezerwat przyrody Modła

Rezerwat przyrody Modła – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1979 r. na terenie gminy Regimin, leśnictwa Lekowo, Nadleśnictwa Ciechanów. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu starodrzewu sosnowo-dębowego oraz miejsca lęgowego bociana czarnego. W drzewostanie dominuje dąb bezszypułkowy w wieku około 160–200 lat. Przypisy
Rezerwat przyrody Mokry Jegiel

Rezerwat przyrody Mokry Jegiel – rezerwat przyrody utworzony w 2002 r. na terenie gminy Sadowne w powiecie węgrowskim. Rezerwat znajduje się na terenie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych siedlisk przyrodniczych o charakterze zbiorowisk borowych, olsowych i łęgowych oraz wilgotnych łąk, będących miejscem występowania oraz gniazdowania wielu rzadkich gatunków ptaków, tj. m.in. słonka, dudek, grubodziób zwyczajny, potrzos, jak również kilku gatunków sikor. Północną granicę rezerwatu wyznacza ciek wodny Kanał Kacapski, od którego nazwy pochodzi przyjęta pierwotnie w celach dokumentacyjnych pierwsza nazwa rezerwatu. Przypisy Bibliografia Wierzba Marek, Marciniuk Paweł, Sikorski Piotr, Kurach Marta, Charakterystyka flory naczyniowej rezerwatu "Mokry Jegiel" i jego otoczenia, Parki Nar. Rezerw. Przyr. 27: 33-52, Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, Katedra Ochrony Środowiska, Warszawa 2008
Rezerwat przyrody Mokradła Żegockie

Rezerwat przyrody Mokradła Żegockie – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie lidzbarskim, w gminie Kiwity, na gruntach wsi Żegoty. Został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 października 1991 roku. Zajmuje powierzchnię 33,63 ha, natomiast jego otulina (utworzona w 2022) obejmuje 33,47 ha. Cele ochrony rezerwatu to: zachowanie populacji gniazdujących, przelotnych i zalatujących ptaków wodno-błotnych, zachowanie naturalnych nieleśnych zbiorowisk roślinnych (zbiorowisk szuwarowych, turzycowisk), zachowanie walorów krajobrazowych. Rezerwat obejmuje zabagnione łąki i nieużytki usytuowane w obniżeniu terenowym, wśród pól uprawnych. Jeszcze na początku XX wieku istniało tu płytkie, zarastające jezioro. W 1909 roku zostało ono osuszone, a teren po nim zamieniono w łąki i pastwiska. Po II wojnie światowej w wyniku braku konserwacji urządzeń melioracyjnych teren znów uległ zabagnieniu, a w północno-wschodniej części powstało kilkudziesięcioarowe otwarte lustro wody. Rezerwat porastają trzciny i turzycowiska z pojedynczymi kępami łozy. Stwierdzono tu występowanie 99 gatunków ptaków, m.in.: perkoz rdzawoszyi, perkoz zausznik, bąk, czapla siwa, łabędź niemy, gęgawa, gęś białoczelna, gęś zbożowa, krzyżówka, krakwa, świstun, rożeniec, cyranka, cyraneczka, płaskonos, czernica, głowienka, łyska, kokoszka wodna, kureczka nakrapiana, wodnik, żuraw, bekas kszyk, bekasik, błotniak stawowy, ostrygojad zwyczajny, batalion. Przypisy
Rezerwat przyrody Mokry Las

Rezerwat przyrody Mokry Las – leśny rezerwat przyrody w gminie Siemkowice, w powiecie pajęczańskim, w województwie łódzkim. Znajduje się w Kotlinie Szczercowskiej, w pobliżu Siemkowic, na terenie leśnictwa Mokry Las (Nadleśnictwo Wieluń). Utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 r. w celu ochrony głównie fragmentu grądu z udziałem jodły pospolitej (Abies alba). Zajmuje powierzchnię 14,59 ha (akt powołujący podawał 14,42 ha). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Molenda

Rezerwat przyrody Molenda – leśny rezerwat przyrody w gminie Tuszyn, w powiecie łódzkim wschodnim, w województwie łódzkim. Położony jest w kompleksie leśnym na północny zachód od Tuszyna, po zachodniej stronie drogi z Łodzi do Tuszyna (droga krajowa nr 91). Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Kolumna, obręb Rydzyny, leśnictwo Tuszyn (dawniej leśnictwo Molenda), w miejscowości Rydzynki. Podstawa i przedmiot ochrony Utworzony został 14 września 1959 roku w celu zachowania fragmentu pierwotnego lasu mieszanego (dawnej Puszczy Łódzkiej) z jodłą, bukiem i świerkiem, występującymi na granicy swojego naturalnego zasięgu. Na terenie rezerwatu występują okazałe, ponad 150-letnie jodły, dęby i sosny. Powierzchnia rezerwatu wynosi 147,12 ha (akt powołujący podawał 143,00 ha). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przyroda Dominującym zbiorowiskiem jest grąd subkontynentalny (około 80% powierzchni rezerwatu). W drzewostanie dominuje dąb, rzadziej sosna, a w domieszce występują: jodła, grab, buk i brzoza, rzadziej świerk, modrzew i lipa. Wiele drzew osiąga imponujące rozmiary; wyróżniają się jodły przekraczające 40 m wysokości. W typowym dla grądów runie występuje ponad 100 gatunków zielnych roślin naczyniowych, w tym gatunki chronione: lilia złotogłów, widłak jałowcowaty, widłak goździsty, wawrzynek wilczełyko, miodownik melisowaty i gnieźnik leśny. W bogatym poszyciu znajduje się lilia złotogłów, rosiczka, widlak, wilczełyko. Turystyka Rezerwat jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Przez jego teren wiedzie czerwony pieszy „Szlak okolic Łodzi” (odcinek Tuszyn – Pabianice o długości 20 km), zaś południowym obrzeżem ścieżka rowerowa im. Józefa Domowicza. Ponadto wyznaczono w nim szlak pieszy do celów edukacji przyrodniczo-leśnej. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Morzyk

Rezerwat przyrody „Morzyk” – rezerwat leśny utworzony w 1996, obejmuje południowo-zachodnie stoki wzgórza oraz wąwozy i stawy w Grodźcu. Ma 10,25 hektarów (akt powołujący podawał 11,47 ha) i położony jest na wysokości 330–347 m n.p.m. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Celem utworzenia była ochrona i zachowanie naturalnego lasu grądowego i buczyny karpackiej, z licznymi drzewami pomnikowymi. Występują w nim 153 gatunki roślin naczyniowych, z których 7 podlega ochronie prawnej (a 3 ochronie ścisłej). Z drzew grądu występuje lipa drobnolistna, dąb szypułkowy, jesion wyniosły, a w mniejszych ilościach jawor i świerk pospolity. W buczynie przedstawicielem drzewostanu jest głównie buk (osiągający 40 metrów wysokości i 100 cm średnicy). W runie grądowym dominuje niecierpek pospolity, przytulia wonna, czyściec letni i przytulia Schultesa, natomiast w runie buczyny najliczniejsze są: czerniec gronkowy, kopytnik pospolity (będący pod częściową ochroną) i miodunka ćma. Z ptaków gniazdują myszołów oraz bocian czarny. W rezerwacie znajduje się stanowisko archeologiczne – fundamenty niezidentyfikowanej budowli z kamienia łamanego, pochodzące z nieustalonego okresu. Przypisy Bibliografia A. Dorda, Środowisko przyrodnicze Śląska Cieszyńskiego na prawym brzegu Olzy i jego ochrona, w: Śląsk Cieszyński. Środowisko naturalne. Zarys dziejów. Zarys kultury materialnej i duchowej, pod red. W. Sosny, Cieszyn 2001, ISBN 83-88271-07-5.
Rezerwat przyrody Mszar Płociczno

Mszar Płociczno – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 182,39 ha położony na terenie gminy Świedziebnia w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w obrębie Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 lipca 1997 roku. Obejmuje obszar lasu i torfowisko na terenie podlegającym Nadleśnictwu Skrwilno. Przedmiotem ochrony jest roślinność torfowiskowa z licznymi gatunkami chronionymi. Obejmuje największy w tym rejonie kompleks torfowiska przejściowego z zanikającym jeziorkiem eutroficznym. Całość kompleksu otoczona jest lasami, wśród których dominują bory sosnowe i mieszane. W miejscach wilgotnych występuje łęg jesionowo-olszowy. Występują liczne rzadkie i chronione gatunki roślin, np. turzyca strunowa, fiołek torfowy, bagno zwyczajne, rosiczka okrągłolistna, nerecznica grzebieniasta, pływacz drobny, błyszcze włoskowate i 5 gatunków widłaków. Utworzony w celu ochrony torfowisk przejściowych, które obecnie zajmują około 27 ha. Powstawały one podczas zarastania jeziora Płociczno przez mszary (obecnie jezioro zajmuje powierzchnię około hektara). Na torfowiskach rozwinęły się populacje wielu owadów i płazów chronionych. Poza terenem podmokłym wykształciły się bory sosnowe. Na lata 2005–2024 zaplanowano program udoskonalenia ochrony rezerwatu. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej, czynnej i krajobrazowej. Zobacz też mszar Przypisy Linki zewnętrzne Tadeusz Liziński: Rezerwat przyrody Mszar Płociczno. Instytut Technologiczno - Przyrodniczy w Falentach Żuławski Ośrodek Badawczy w Elblągu, 2014. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-25)].