NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Варшава Юніт

Варшава Юніт (або Warsaw Unit) — хмарочос у місті Варшава, Польща. Він розташований на кільцевій розв'язці за адресою Рондо Дашинськєго, 1, у районі Воля, в мікрорайоні Міров. Було відкрито у 2021 році. Назва За словами представників компанії-забудовника Ghelamco, назва Варшава Юніт походить від Unité d'habitation (житловий комплекс) у Марселі – модерністського житлового комплексу, розробленого Ле Корбюзьє. Назва також пишеться як Warsaw UNIT. Раніше, до листопада 2018 року, будівля була відома як Спінакер. Дизайн та технічні деталі Будівля має 46 поверхів, її висота від основи до даху дорівнює 180 м, а загальна висота, включаючи технічне обладнання на даху, 202 м. За своєю загальною висотою це 5-та найвища будівля в місті Варшава та 6-та найвища будівля в Польщі. Якщо врахувати лише висоту до даху, це 7-ма найвища будівля в місті та 8-ма в країні. Площа будівлі становить 59 000 м², включаючи офісні приміщення площею 57 000 м² та 300 м² комерційних та сервісних приміщень. У ній є 14 ліфтів та автостоянка на 456 паркувальних місць. Частина фасаду будівлі покрита кінетичним фасадом типу Шкіра дракона, що складається з тисяч рухомих пластин, що переміщуються на вітрі, утворюючи ілюзії зображень на стінах будівлі. На останньому поверсі є тераса, оточена скляними стінами. Історія Будівництво будівлі фінансувалося Ghelamco Group, а її проєкт розробила архітектурне бюро Польсько-бельгійська архітектурна компанія. Будівлю було збудовано на невеликій ділянці землі, на якій раніше розташовувався історичний багатоквартирний будинок за адресою вул. Панська, 112, поблизу кільцевої розв'язки Дашинського між вулицями Проста, Панська та Вроня. Будівництво розпочалося у квітні 2017 року та було завершено у березні 2021 року. У листопаді 2024 року будівлю було продано Eastnine. Див. також Список найвищих будівель у Польщі Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Варшава Юніт Офіційний сайт
Kościół św. Stanisława w Sieluniu

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Różan diecezji łomżyńskiej. Historia Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1805 roku, która następnie została przebudowana w latach 1913-1931 (prace polegały na generalnym remoncie i powiększeniu) według projektu Stefana Szyllera. Przebudowę świątyni prowadził ówczesny proboszcz ksiądz kanonik Aleksander Brzózy, który po zakończeniu II wojny światowej powrócił do swoich parafian na zgliszcza wojenne. W ocalałej części świątyni odprawiał nabożeństwa. Odbudowę kościoła prowadził aż do swojej śmierci w dniu 15 maja 1950 roku. Jego następca ksiądz Roman Tarwacki kontynuował prace budowlane przy świątyni z ofiarną pomocą materialną i roboczą wszystkich parafian do czerwca 1963 roku. Architektura Kościół jest dwunawowy (w kształcie krzyża) i posiada węższe prostokątne prezbiterium, sklepiony jest stropem łukowym, otynkowany jest wewnątrz i na zewnątrz. Więźba dachowa drewniana jest pokryta blachą ocynkowaną i miedzianą. Wejście główne znajduje się od strony frontowej - zachodniej. Budowla posiada także dwa wejścia boczne (jedno od strony południowej i jedno od strony północnej). Wyposażenie Nad drzwiami frontowymi jest umieszczona wnęka, w której znajduje się mozaika Matki Boskiej Częstochowskiej. Front świątyni jest tworzony przez wieżę, w której znajdują się dwa dzwony. Nad transeptem budowli jest umieszczona wieżyczka z sygnaturką zwieńczona kopułą. Na dachu świątyni są umiejscowione trzy krzyże z żelaza. Przypisy
Warszawa Wilanów

Warszawa Wilanów – zabytkowy budynek dworca znajdujący się na przystanku kolejowym na nieistniejącej już linii kolei wilanowskiej. Opis Budynek powstał w latach 20. XX wieku według projektu Konstantego Jakimowicza. Pierwotnie mieścił kasy biletowe, poczekalnię, pomieszczenia i mieszkania dla kolejarzy. W marcu 1979 w budynku otwarto urząd pocztowy. Projekt jego adaptacji opracowało Biuro Studiów i Projektów Łączności pod nadzorem Muzeum w Wilanowie. Elementy wystroju wnętrza wykonały Zakłady Wytwórcze Mebli Artystycznych w Henrykowie. W 2012 budynek dawnego dworca został wpisany do gminnej ewidencji zabytków, a w 2021 również do rejestru zabytków Do 2016 budynek użytkowała Poczta Polska. W 2024 Dzielnica Wilanów przygotowała przetarg na prace modernizacyjne. Ich rozpoczęcie zaplanowane jest na koniec września 2024, a zakończenie na jesieni 2025. W przyszłości pod uwagę brane jest także ustawienie przed budynkiem dwuosiowego wagonu kolei wąskotorowej, którym dysponuje dzielnica. Przypisy Linki zewnętrzne Warszawa Wilanów, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Warszawa Wilanów w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Żyletkowiec (ul. Marszałkowska 82 w Warszawie)

Żyletkowiec – zwyczajowa nazwa budynku biurowego znajdującego się w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 82, pomiędzy ulicami Wspólną a Żurawią. Historia Zaprojektowany został w 1946 przez architekta Marka Leykama w stylu modernizmu historyzującego. Podobnie jak inne budynki wznoszone po wojnie według projektu Leykama, ze względu na charakterystyczną konstrukcję okien biurowiec nazywany jest zwyczajowo „żyletkowcem”. Początkowo biurowiec przeznaczono na potrzeby Ministerstwa Hutnictwa. W latach 1958–1986 obiekt pełnił rolę m.in. siedziby Najwyższej Izby Kontroli (część budynku). Przez wiele lat na niższych kondygnacjach mieściła się Centralna Składnica Harcerska. Jej sklep zdobiła elektryczna makieta kolejki, wyprodukowana przez przedsiębiorstwo Piko z NRD. Obecnie budynek stanowi siedzibę Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia i Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy (z wyjątkiem wydziałów gospodarczych, mających siedzibę przy ul. Czerniakowskiej 100 i 100A). Galeria Przypisy
Cmentarz przy ulicy Leśnej w Poznaniu

Cmentarz przy ul. Leśnej (pot. Stary cmentarz w Zielińcu) – cmentarz w Poznaniu, znajdujący się w Antoninku (Główieniec), przy ul. Leśnej. Historia Cmentarz parafii Ducha Świętego został założony w 1938 dzięki staraniom Maksymiliana Siwińskiego (jego serce spoczywa w osobnym grobie na cmentarzu). Regularne pochówki rozpoczęły się tu w 1939, ale formowanie parafii zostało przerwane w wyniku niemieckiej agresji na Polskę. Miało to też wpływ na zahamowanie liczby osób grzebanych na cmentarzu. W 1948 władze miejskie przeznaczyły nekropolię do zamknięcia, co wiązało się z powstaniem pobliskiego cmentarza komunalnego na Miłostowie. Ostatnie pochówki odbyły się w 1950 lub 1951, a oficjalną datą zamknięcia miał być rok 1962. Prośby o restytucję cmentarza (lata 50. i 70. XX wieku) były przez miasto rozpatrywane negatywnie. Na początku lat 80. XX wieku Biuro Planowania Przestrzennego podjęło pomysł reaktywowania cmentarza, ale ostatecznie do tego nie doszło. Niezależnie od statusu prawnego terenu groby są regularnie odwiedzane przez krewnych osób zmarłych. Księga zgonów parafii Ducha Świętego z lat 1945-1950 wskazuje 95 osób pochowanych w obrębie nekropolii. W latach 60. XX wieku pięć osób ekshumowano na cmentarz miłostowski. Uczniowie i nauczyciele nieodległej Szkoły im. Dezyderego Chłapowskiego (Antoninek), tradycyjnie sprzątają teren cmentarza przed dniem Wszystkich Świętych. Architektura Cmentarz zajmuje teren płaski (piaski luźne), porośnięty sosnami (samosiew) i ma powierzchnię około jednego hektara, jednak groby pokrywają około 0,6 hektara ziemi. Długość ścieżek wynosi 200 metrów. Wody gruntowe znajdują się na głębokości czterech metrów, a cmentarz posiadał dawniej jedną kopaną studnię. Teren nie jest ogrodzony z wyjątkiem okolic głównego wejścia, gdzie znajduje się kilka słupów z klinkieru i odcinki siatki parkanowej. Od reszty miasta teren odcięty jest dwupasmową ulicą Warszawską i węzłem Antoninek. Mogiły Zachowanych jest kilkadziesiąt mogił, głównie ziemnych i trochę betonowych oraz kamiennych. W centrum stoi drewniany krzyż. Nadreprezentowana jest znacząco liczba nagrobków dziecięcych. Na cmentarzu spoczywają ofiary bitwy o Poznań z 1945. Ku pamięci Kazimierza Hepkowskiego i jego żony istniała tablica informującą, że Jadwiga Hepkowska zginęła w rejonie cmentarza w ostatnich dniach walk. Nekropolia jest także miejscem spoczynku repatriantów z Kresów Wschodnich i Westfalii. Były to osoby zmarłe podczas podróży na pobliskiej stacji Poznań Antoninek. Od maja do sierpnia 1945 funkcjonował tam punkt przeładunkowy repatriantów z podążających na Ziemie Odzyskane (docierał do tej stacji szeroki tor). Na cmentarzu spoczywa Franciszek Mańkowski, poseł na Sejm Ustawodawczy (1947). Zobacz też kościół Ducha Świętego w Poznaniu – świątynia parafialna cmentarz na Białej Górze w Poznaniu – pobliski, nieistniejący cmentarz Przypisy
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rynie Reszelskim

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Rynie Reszelskim – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Biskupiec Reszelski. W parafii posługują księża archidiecezjalni. Według stanu na styczeń 2019 proboszczem parafii Rynie Reszelskim był ks. mgr Jerzy Waresiak, natomiast zgodnie ze stanem na kwiecień 2025 był nim ks. mgr Józef Bach. Przypisy
Parafia Chrystusa Króla w Węgoju

Parafia Chrystusa Króla w Węgoju – parafia rzymskokatolicka z siedzibą w Węgoju, znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Biskupiec Reszelski. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na styczeń 2019 proboszczem parafii był ks. mgr lic. Wojciech Zdanuk. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Trębkach

Kościół świętego Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żychlin diecezji łowickiej. Historia i architektura Obecna świątynia została wybudowana w 1802 roku według projektu Hilarego Szpilowskiego i ufundowana przez kolatora Stanisława Kostkę Łączyńskiego, starostę gostynińskiego i podkomorzego gostynińskiego. Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, w całości jest murowana z cegły i otynkowana. Okna są półkoliste i kwadratowe, dach jest czterospadowy. Świątynia posiada cechy stylu klasycystycznego i jest zwrócona w stronę południowego wschodu. Absyda ołtarza posiada kształt półkuli. Po obydwu bokach absydy ołtarzowej są umieszczone pomieszczenia zakrystii oraz skarbczyk. Klasycystyczny ołtarz główny, zaprojektowany przez Hilarego Szpilowskiego, powstał na początku XIX wieku. Jest ozdobiony obrazem Chrystusa Ukrzyżowanego. Klasycystyczny charakter mają również ambona i chrzcielnica, także wykonane według projektu Szpilowskiego. Do cennych przedmiotów liturgicznych należą m.in. lichtarz na paschał, monstrancja, kielich, relikwiarz i kociołek na wodę święconą. Ławy kościelne są wiekowe, a niektóre stylowe. W 1940 roku, po aresztowaniu księdza Piotra Bytofa, który został zamordowany w dniu 16 września 1940 roku w Sachsenhausen, świątynia została ograbiona przez hitlerowców. W 1968 roku kościół został gruntownie odnowiony, prezbiterium zostało częściowo przebudowane, a część chóralna została zamknięta. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Wysokim Kole

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Wysokim Kole – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czarnoleski diecezji radomskiej). Historia i architektura Świątynia została wzniesiona w 1637 roku w stylu wczesnobarokowym dla zakonu dominikanów, a ufundował ją Stanisław Witowski, kasztelan sandomierski i starosta zwoleński. Kościół został ukończony po 1681 roku, natomiast konsekrowano go w 1694 roku. W XIX wieku świątynia została przebudowana. Po kasacie zakonu dominikanów, kościół przejściowo należał do reformatów. Od 1897 roku świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego. Około 1910 roku budowla została odnowiona. W czasie I wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony (częściowo została zburzona fasada i jedna z wież). Po zakończeniu wojny świątynia została odbudowana. Budowla jest murowana, orientowana i otynkowana. Świątynia składa się z trzech naw, wzniesiono ją na planie prostokąta, w typie bazylikowym. Korpus nawowy jest trzyprzęsłowy, natomiast prezbiterium jest czworoboczne, jednoprzęsłowe, po bokach umieszczone są zakrystia i skarbczyk. Nad nimi znajdują się kaplice o tej samej wysokości co prezbiterium i nawy. Wchodzi się do nich schodami z naw bocznych. Elewacja frontowa jest ozdobiona dwiema wieżami, między którymi znajduje się kruchta. Nawy boczne otwierają się do nawy głównej arkadami filarowymi. Ściany wnętrza rozczłonkowane są parzystymi pilastrami. Sklepienia kolebkowe z lunetami, oparte są na gurtach. Kaplice otwierają się do prezbiterium i naw bocznych arkadami, nakrywają je kopuły na pendentywach z latarniami. Połączone są ze sobą gankiem, znajdującym się za ołtarzem głównym. Elewacja frontowa została przebudowana w XIX wieku i po 1915 roku. Wieże w przyziemiu są na planie kwadratu, z kolei powyżej są na planie ośmiokąta, a na najwyższej kondygnacji na planie koła. Elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem z bogatymi spływami wolutowymi i sterczynami. Elewacje świątyni charakteryzują się podziałami ramowymi. Świątynia posiada bogate wyposażenie i wystrój wpisany do rejestru zabytków (w sumie 113 zabytków), między innymi najcenniejszy obraz Matki Bożej, znany ze swoich łask. Przypisy
Wieża ciśnień w Jankowej Żagańskiej

Wieża ciśnień w Jankowej Żagańskiej – wieża znajdująca się na terenie dawnej fabryki dachówek Zeipauer Dachstein- & Braunkohlenwerke. Zbudowana w 1923 roku według projektu Otto Bartninga w nurcie ekspresjonizmu. Opis Wieża ma 5 kondygnacji. Powstała na planie wieloboku, zwęża się ku górze, a poniżej dachu płaszczyzna ściany załamuje się pod kątem prostym. Dach dwuspadowy. Na każdej kondygnacji umieszczono wydłużone i wąskie okna. Wewnątrz znajdują się jednobiegowe drewniane schody. Historia Wieżę zbudowano na terenie należącym do firmy Zeipauer Dachstein- und Braunkohlenwerke AG. Projekt przygotował Otto Bartning, znany berliński architekt. W 2012 roku został wykonany remont dachu co powstrzymało dewastację wieży. W 2012 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków pod nrem rej.: L-514/A z 25.07.2012. Cegielnia W skład firmy Zeipauer Dachstein- und Braunkohlenwerke AG oprócz cegielni wchodziły dwie kopalnie węgla brunatnego. Kopalnia Jadwiga I i Kopalnia Jadwiga II (Bergwerk Hedwig I i Bergwerk Hedwig II) oraz miejsca wydobywania gliny na potrzeby cegielni działały na terenie Nadleśnictwa Żagań, obecnie pozostałością po nich są glinianki. Węgiel był wykorzystywany do wypalania cegieł. W 2012 roku właścicielem cegielni była firma Wineberger. Uwagi Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Promnej

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wareckiego archidiecezji warszawskiej. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1866–1870 według projektu Adolfa Loewego (1811–1885) architekta pochodzenia żydowskiego i poświęcona została w dniu 30 października 1870 roku. Jest to budowla jednonawowa, wzniesiona w stylu neogotyckim i posiada wyposażenie barokowe. We wnętrzu znajdują się m.in. obrazy: św. Jana Chrzciciela z XVII stulecia, Matki Boskiej Bolesnej z XVII stulecia, Matki Boskiej z Dzieciątkiem z przełomu XVII i XVIII stulecia, przemalowany w XIX stuleciu, oraz tablica epitafijna poświęcona Erazmowi Proszkowskiemu (zmarłemu w 1852 roku), nadleśniczemu rządowemu. Galeria zdjęć Przypisy
Rezerwat przyrody Mechowisko Manowo

Rezerwat przyrody Mechowisko Manowo – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na terenie gminy Manowo w powiecie koszalińskim (województwo zachodniopomorskie). Powołanie Od 2011 stanowi specjalny obszar ochrony siedlisk (kod PLH320057) sieci Natura 2000. Rezerwat utworzony został 13 września 2018 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Mechowisko Manowo” (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2018 r., poz. 3973). Jego utworzenie nastąpiło na skutek starań Klubu Przyrodników w ramach przedsięwzięcia „Ochrona torfowisk alkalicznych (7230) w młodoglacjalnym krajobrazie Polski północnej”. Położenie Rezerwat ma 55,47 ha powierzchni. Obejmuje tereny leśnictwa Zacisze w nadleśnictwie Manowo (wydzielenia leśne 296a-00, b, c-00, d, f, g, j (część), k, l, ~a, ~b), co odpowiada fragmentowi działki ewidencyjnej nr 33/1 w obrębie ewidencyjnym Manowo. Leży w dolinie rzeki Dzierżęcinki, kilkadziesiąt metrów od zabudowań miejscowości i drogi krajowej nr 11. Charakterystyka Celem ochrony rezerwatowej jest „zachowanie kompleksu torfowiska pojeziernego, w szczególności soligenicznego torfowiska alkalicznego w kompleksie z torfowiskiem przejściowym, łęgami i lasami bagiennymi wraz z charakterystycznymi fitocenozami wyróżniającymi się bogactwem flory i fauny”. Znajdują się tu siedliska chronione prawem unijnym: górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk, łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe. Wśród występujących tu chronionych gatunków znajdują się rośliny lipiennik Loesela, sierpowiec błyszczący, a także poczwarówka zwężona. Innymi cennymi gatunkami są m.in. zespół turzycy obłej, turzyca dzióbkowata, trzcina pospolita, zachylnik błotny, a także mchy brunatne. Przypisy
Rezerwat przyrody Wapienny Las

Rezerwat przyrody Wapienny Las – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gmin Polanów i Bobolice w powiecie koszalińskim (województwo zachodniopomorskie). Obszar chroniony utworzony został 8 sierpnia 2018 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Wapienny Las” (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2018 r., poz. 3344). Położenie Rezerwat ma 21,71 ha powierzchni, w całości pod ochroną czynną. Znajduje się na terenie leśnictwa Żydowo w nadleśnictwie Polanów (wydzielenia leśne 644a, b, c (część), d (część), i, k, l, m, n), co odpowiada obszarom ewidencyjnym Drzewiany (fragment działki ewidencyjnej nr 644/2) i Żydowo (fragm. dz. ew. nr 644/3). Otacza go otulina o powierzchni 1,31 ha, obejmująca fragmenty wydzieleń leśnych 644c, d (odpowiadające fragmentowi działki nr 644/3 w Żydowie). Położony jest w dolinie Debrzycy, która na jednym odcinku stanowi jego granicę. Rezerwat i otulina leżą w całości w obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty „Dolina Radwi, Chotli i Chocieli” PLH320022. Charakterystyka Celem ochrony jest „zachowanie kompleksu lasów bukowych, grądowych i łęgowych na podłożu wapiennym wraz z rzadką roślinnością żyznych buczyn storczykowych i licznymi źródliskami”. Na obszarze rezerwatu dominuje buczyna o podłożu storczykowym, przeplatana też torfowiskami i olsami. Podłoże jest bogate w wapń, zgromadzony tu w procesie akumulacji martwic wapiennych, a bryły tych martwic pojawiają się na powierzchni, w źródliskach i glebie, mającej charakter pararędzinowy. Wśród najcenniejszych gatunków występują tu buławnik czerwony (Cephalathera rubra), szczyr (Mercurialis perennis), gnieźnik leśny (Neotthia nidus-avis) i pierwiosnka lekarska (Primula veris), a także odkryty dopiero w 2010 widłozęb zielony (Dicranum viride). Występują tu także licznie mchy (m.in. żebrowiec paprociowaty Cratoneuron filicinum, gładyszek paprociowaty Homalia trichomanes, szurpek otwarty Orthotrichum patens, miechera spłaszczona Neckera complanata, nastroszek Brucha Ulota bruchii, nastroszek kędzierzawy Ulota crispa), wątrobowce (m.in. nowellia krzywolistna Nowellia curvifolia, parzoch szerokolistny Porella platyphylla – nadrzewnie i na kamieniach w potokach), grzyby nadrewnowe (m.in. suchogłówka korowa Phleogena faginea, płomienniczek żółtobrązowy Flammulaster muricatus) i chrząszcze (m.in. Ischnoglossa obscura, Dryophillus pusillus, Hypoganus inunctus, Orchesia undulata, Wanachia triguttata). Plan ochrony rezerwatu zakłada m.in. ograniczenie ruchu pieszo-rowerowego i wyznaczenie dla niego ścieżek, oznakowanie rezerwatu oraz badanie występujących tu gatunków. Przypisy
Plac NOT w Toruniu

Plac NOT w Toruniu – plac położony w centrum Torunia, na miejscu dawnego kościoła św. Jerzego. Zbiegają się tu cztery ulice: Aleja Solidarności, Szosa Chełmińska, Czerwona Droga i Odrodzenia. Od XIII do XIX w. znajdował się tu kościół św. Jerzego wraz ze szpitalem dla trędowatych i cmentarzem. Była to najstarsza świątynia położona poza murami miasta. W 1811 roku, przygotowując miasto do oblężenia przez wojska rosyjskie, na rozkaz francuskiego marszałka Louisa Davouta, zburzono prawie doszczętnie wszystkie przedmieścia Torunia, by zrobić miejsce dla budowy fortyfikacji Księstwa Warszawskiego. W wyniku tych działań rozebrano m.in. kościół św. Jerzego i cały kompleks szpitala. 12 maja 2011 roku Rada Miasta Torunia nadała miejscu imię plac Naczelnej Organizacji Technicznej, a odsłonięcie tablicy z nazwą miało miejsce 20 czerwca tegoż roku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Gołyminie-Ośrodku

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu makowskiego diecezji płockiej. Budowę obecnej świątyni murowanej zakończono w połowie XVI wieku. Kościół został zbudowany w stylu tzw. gotyku nadwiślańskiego. Już sto lat później budowla wymagała poważnego remontu, a stan jej jeszcze się pogorszył po napoleońskiej bitwie pod Gołyminem w 1806 roku. W latach 1815–1816 zostały zrekonstruowane: drewniany chór i sufit w nawie głównej, w stylu gotyku angielskiego. Około 1930 roku została wykonana nowa polichromia wnętrza świątyni. W kościele jest umieszczony ołtarz z interesującym obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem znajdującym się w sukience wykonanej ze srebrnej blachy. W jego dolnym rogu można zobaczyć namalowany herb Prawdzic. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Grudusku

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu ciechanowskiego zachodniego diecezji płockiej. Jest to neogotycka świątynia wzniesiona w latach 1883–1893 według projektu Antoniego Wójcickiego, podczas I wojny światowej została uszkodzona, następnie została odbudowana w 1928 roku według projektu Brunona Zborowskiego. W ołtarzu głównym jest umieszczony cudowny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem (Matki Bożej Gruduskiej) znajdujący się w sukience z blachy srebrnej, ufundowany przez Stefana Krasińskiego, wojskiego ciechanowskiego, jest opatrzony napisem fundacyjnym i herbem Ślepowron (rodu Krasińskich). Obraz namalowany jest na płótnie, a oparty jest na odwróconym wzorcu, którym był renesansowy obraz Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych. Przy obrazie są powieszone tabliczki wotywne. W świątyni można również zobaczyć portret Ignacego Kamieńskiego, proboszcza gruduskiego, powstały w 1868 roku i namalowany przez Kalinowskiego, rzeźba przedstawiająca nieznanego świętego powstała zapewne w XVIII wieku oraz rzeźba św. Jana Nepomucena, jak i kielich w stylu barokowym, ozdobiony herbem Krasińskich powstały w XVII wieku, podarowany przez Stefana Krasińskiego. Przypisy
Plac Ignacego Daszyńskiego w Toruniu

Plac Ignacego Daszyńskiego w Toruniu – plac znajdujący się w Toruniu. Został on gruntownie przebudowany podczas budowy mostu gen. Elżbiety Zawackiej. W ramach realizacji inwestycji drogowej, na placu wybudowano trzypoziomowe skrzyżowanie, umożliwiające bezkolizyjne poruszanie się pojazdów w różnych kierunkach oraz wyremontowano torowisko tramwajowe. W skład skrzyżowania wchodzą m.in. tunel, rondo i estakada. Nad placem znajduje się dwupasmowa, jednokierunkowa estakada im. Marka Sudaka. Pierwotnie nazywała się estakadą Żółkiewskiego. Została oddana do użytku 30 sierpnia 2013 roku. Nową nazwę otrzymała 29 sierpnia 2014 roku. Upamiętnia ona Marka Sudaka – inżyniera, głównego projektanta mostu drogowego im. Elżbiety Zawackiej, zmarłego w 2011 roku, dwa lata przed oddaniem mostu. Przypisy