NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Willa Kozłowskich

Willa Kozłowskich – budynek w Skierniewicach, reprezentatywny dla architektury XIX i początku XX wieku wybudowany w 1893 roku. W 1910 zostało dobudowane prawe skrzydło willi. W czasie II wojny światowej w budynku znajdował się posterunek niemieckiej policji kryminalnej, a po zakończeniu wojny posterunek MO. W 1976 roku eklektyczną willę wpisano do rejestru zabytków. Na początku lat 80. XX wieku willa była gruntownie wyremontowana. Kolejny duży remont odbył się w 2010 przy wsparciu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007–2013 Urzędy W budynku willi znajdują się: Urząd Stanu Cywilnego i z tego powodu przyjęło się mówić na budynek Pałac Ślubów. Miejski Rzecznik Konsumentów Punkt Informacji Kulturalnej Regionalna Akademia Twórczej Przedsiębiorczości Przypisy
Villa Koliba

Die Villa Koliba (poln. Willa „Koliba“) wurde 1892 in Zakopane von Stanisław Witkiewicz im Zakopane-Stil erbaut. 1901 wurde die Villa ausgebaut. Seit 1983 ist sie denkmalgeschützt. Sie ist seit 1993 eine der elf Filialen des 1889 gegründeten Tatra-Museums. Thema der Ausstellung ist der Zakopane-Stil. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks
Museum of Zakopane Style at Villa Koliba

The Museum of Zakopane Style at Villa Koliba is a division of the Tatra Museum in Zakopane, and a museum of Zakopane style. The villa was built between 1892 and 1893 in Zakopane style based on a design by Stanisław Witkiewicz. It was the first building ever erected in Zakopane style. The Koliba Villa is a registered Polish monument since 1983. The name koliba originates from the same word in Polish Goral regional dialect meaning a shepherds' hut. History The villa was built for Zygmunt Gnatowski. Gnatowski needed a building where he could store his collection of ethnographic artifacts. Originally he aimed to build a simple hut based on existing Podhale architecture, but was convinced by Stanisław Witkiewicz to instead have a house in the newly emerging Zakopane style built instead. Witkiewicz, already a well-known artist, draughtsman and playwright, was eager to introduce a new local style of architecture to the region when he noticed that wealthy local residents began erecting houses in the Swiss folk style. Witkiewicz was aiming to introduce a national variety of rustic architecture to Poland, and based his sketches on local decorative motifs. Sketches of Koliba Villa were made in 1891 and it was then built by local workers in 1892–1893 in Zakopane at Kościeliska street. Museum of Zakopane style The Villa Koliba has been functioning as the Museum of Zakopane Style since December 4, 1993– a branch of the Tatra Museum in Zakopane. The five rooms in the original part of the building are arranged in accordance with their original function they performed when Gnatowski owned the building. On the ground floor visitors can see the dining room, drawing room and bedroom, and on the top floor – Gnatowski’s room and the servant’s room. The ethnographic collection assembled by Gnatowski can be seen in the "Tatra highlander’s chamber", which presents furniture, objects, utensils and artisan objects made in Zakopane style at the end of the 19th century and the beginning of the 20th century. Many of these objects were made based on Stanisław Witkiewicz's designs. References
Villa Koliba

Villa Koliba je muzej u Zakopanima u Poljskoj, dio Muzeja Tatri. Napravljena je u zakopanskome stilu. Važan je dio kulture poljskih Karpata. Vila je sagrađena između 1892. i 1893. godine, temeljena na projektu Stanisława Witkiewicza. To je bila prva građevina ikada podignuta u zakopanskome stilu. Villa Koliba je registrirani poljski spomenik od 1983. godine. Ime "koliba" potječe iz iste riječi u regionalnom dijalektu poljskoga jezika, etničke skupine Gorala što znači pastirska koliba. Vila je izgrađena za Zygmunta Gnatowskoga. Gnatowski je trebao zgradu gdje bi mogao pohraniti svoju zbirku etnografskih artefakata. Izvorno je imao za cilj izgraditi jednostavnu kolibu temeljenu na postojećoj podhalskoj arhitekturi, ali ga je Stanisław Witkiewicz uvjerio da umjesto toga izgradi kuću u novome zakopanskome stilu. Witkiewicz, tada već poznati umjetnik, želio je uvesti novi lokalni stil arhitekture po uzoru na kuće u švicarskome narodnome stilu. Witkiewicz je namjeravao uvesti nacionalnu raznolikost rustikalne arhitekture u Poljsku, a svoje skice temeljio je na lokalnim ukrasnim motivima. Galerija Izvori
Museo dello Stile Zakopane di Villa Koliba

Il Museo dello Stile Zakopane di Villa Koliba è un museo della città di Zakopane, in Polonia, una sede distaccata del Museo dei Tatra. Villa Koliba è l’unico luogo in Polonia in cui sia possibile identificare i primi tentativi di creare uno stile nazionale, che da teoria si è fatto pratica basandosi sull’edilizia e sulla decorazione tipici dei montanari del Podhale. Villa Koliba La villa fu costruita tra il 1892 e il 1893 seguendo lo Stile Zakopane su progetto di Stanisław Witkiewicz. È stato il primo edificio ad essere realizzato secondo i dettami dello Stile Zakopane. Villa Koliba è registrata come monumento nazionale polacco dal 1983. Il termine koliba deriva da un tipo di capanna per i pastori pronunciato in lingua locale. Museo dello Stile Zakopane Villa Koliba è attiva come museo dello Stile Zakopane dal 4 Dicembre 1993 come sede distaccata del Museo dei Tatra. Cinque stanze della parte originale dell'edificio sono state ripristinate nello stile e nella funzione originale di quando Gnatowski acquistò l'edificio. Al piano terra è presente la sala da pranzo, il salotto e la camera da letto. Al piano superiore sono presenti le stanze private di Gnatowski e le camere della servitù. La mostra è composta da mobili, complementi d'arredo, utensili ed oggetti decorativi realizzati in Stile Zakopane tra la fine del 19 secolo e l'inizio del 20 secolo. Molti di questi non sono originali, ma realizzati seguendo i disegni e le idee di Stanisław Witkiewicz Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo dello Stile Zakopane di Villa Koliba
Willa „Koliba”

Willa „Koliba” (dawniej willa „Koleba”) – willa w Zakopanem, wzniesiona w latach 1892–1893 w stylu zakopiańskim według projektu Stanisława Witkiewicza; pierwszy dom zbudowany w stylu zakopiańskim; wpisana do rejestru zabytków w 1983; od 1993 mieści Muzeum Stylu Zakopiańskiego Historia Nazwa koliba to w gwarze góralskiej szałas pasterski. Inwestorem był Zygmunt Gnatowski, budorzami (inaczej budarze): Maciej Gąsienica Józkowy, Staszek Bobak, Klimek Bachleda, Jasiek Stachoń. W 1901 do zachodniego skrzydła dobudowano piętrowy fragment. Willa powstała dla ziemianina z Podola – Zygmunta Gnatowskiego, który pierwotnie chciał wznieść prostą góralską chałupę i umieścić w niej swoje zbiory etnograficzne. W 1891 roku powstały szkice Koliby, a została ona zbudowana przez miejscowych górali pod nadzorem Witkiewicza w latach 1892–1893 przy ul. Kościeliskiej. Ostatecznie powstał jednak większy obiekt: we wschodnim skrzydle mieściła się Izba góralska z przeznaczeniem na zbiory etnograficzne, natomiast w piętrowym skrzydle zachodnim, oddzielonym od izby sienią, na parterze znalazły się m.in. salon i sypialnia, a na piętrze druga sypialnia i pokój służącego. Od 4 grudnia 1993 w willi „Koliba” mieści się Muzeum Stylu Zakopiańskiego im. Stanisława Witkiewicza, oddział Muzeum Tatrzańskiego im. dra Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem. Przypisy
Вилла Колиба

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-346 от 2 мая 1983 года. Ви́лла Коли́ба (пол. Willa Koliba) — филиал Татровского музея, находящийся в городе Закопане Малопольского воеводства, Польша. Первое здание закопанского стиля, которое спроектировал польский архитектор и писатель Станислав Виткевич. Находится на улице Косцелиска, 18. Здание входит в состав туристического маршрута «Путь деревянной архитектуры». Памятник культуры Малопольского воеводства. История Здание было построено в 1893 году. Его название произошло от диалектного гуральского слова «Koliba», которое означает пастушеский шалаш. Вилла была построена для землевладельца Зигмунта Гнатовского, который первоначально хотел построить простую гуральскую хату, чтобы разместить в ней свою этнографическую коллекцию. Однако, план строительства был изменён Станиславом Виткевичем, который добавил к зданию отдельную западную часть, на первом этаже которой разместил гостиную и спальню, а на втором этаже — ещё одну спальню и комнату для прислуги. В 1901 году к зданию была добавлена ещё одна небольшая пристройка. 2 мая 1983 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. С декабря 1993 года в здании был организован Музей закопанского стиля имени Станислава Виткевича, который стал филиалом Татровского музея. Примечания Литература Stanisława Witkiewicza styl zakopiański Teresa Jabłońska, wydawnictwo BOSZ, 2008, ISBN 978-83-7576-029-3
Вила Колиба

Вила Колиба (пољ. Willa Koliba) музеј је у Закопанима у Пољској, део Музеја Татри. Направљена је у закопанском стилу и важано је део културе пољских Карпата. Вила је саграђена између 1892. и 1893. године, темељена на пројекту Станислава Виткјевича. То је била прва грађевина икада подигнута у закопанском стилу. Вила Колиба је регистровани пољски споменик природе од 1983. године. Име "колиба" потиче из исте речи у регионалном дијалекту пољскога језика, етничке групе Горала што значи пастирска колиба. Вила је изграђена за Зигмунта Гнатовског. Гнатовском је била потребна зграда где би могао да похрани своју збирку етнографских артефаката. Изворно је имао за циљ да изгради једноставну колибу темељену на постојећој подхалској архитектури, али га је Станислав Виткјевич уверио да уместо тога изгради кућу у новом закопанском стилу. Виткјевич, тада већ познати уметник, желео је да уведе нови локални стил архитектуре по узору на куће у швајцарском народном стилу. Виткјевич је намеравао да уведе националну разноликост рустикалне архитектуре у Пољску, а своје скице темељио је на локалним украсним мотивима. Галерија Референце Спољашње везе
Willa Opolanka w Jastrzębiu-Zdroju

Willa Opolanka – zabytkowy, murowany obiekt posanatoryjny zbudowany w 1927 roku, leżący na terenie Jastrzębia-Zdroju. Od lat 80. do 2006 roku mieściła się tu siedziba Sądu Rejonowego, lecz z powodu złego stanu budynku, została ona przeniesiona. W latach 2018–2021 przeprowadzono remont obiektu. Przypisy
Willa Paula Steinbacha w Poznaniu

Willa Paula Steinbacha – secesyjna, zabytkowa willa miejska w Poznaniu przy ul. Limanowskiego 15A. Zbudowana w 1905. Budynek zaprojektował, jako dom własny, poznański architekt Paul Steinbach. Jest nietypową dla tej części Łazarza realizacją - w tym rejonie dominują duże kamienice czynszowe, a nie wille z ogrodami (np. Johow-Gelände lub domy urzędnicze przy ul. Głogowskiej). Obiekt wzorowano na architekturze berlińskiej z tego okresu. Budynek posiada miękko rozwiązaną organizację fasady z dominującym wysokim szczytem i mocno zaakcentowanym wejściem ozdobionym wysokimi schodami i wydatną kolumną. Wewnątrz znajdował się dawniej duży ogród zimowy. Całość otaczał rozległy, jak na tę część miasta, ogród zewnętrzny. Elewację wschodnią ozdabia zegar słoneczny z postacią kobiety. Innym przykładem budownictwa willowego z tego rejonu jest willa Paula Ueckera. Zobacz też Willa Bajerleina w Poznaniu Willa Brunona Hermanna w Poznaniu Willa Flora w Poznaniu Kaiser-Wilhelm-Anlage w Poznaniu Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 172, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.142, ISBN 83-89525-07-0
Willa Podskale w Krakowie

Willa Podskale zlokalizowana jest w Podgórzu, dzielnicy Krakowa, będącej do 1915 roku odrębnym miastem. Zaprojektowana w stylu architektury secesyjnej przez Antoniego Dostala (autora 55 krakowskich realizacji) i zbudowana w 1909 roku stanowi wyjątkowy przykład zabudowy mieszkalnej przełomu XIX/XX wieku charakterystycznej dla obrzeży Podgórza. Willa Podskale, która została wpisana do rejestru zabytków 5 maja 1992 roku pod numerem A-912, usytuowana jest w sąsiedztwie nielicznych już domów pochodzących z tamtego czasu oraz na trasie ważnych zabytków Podgórza. Wartość zabytkowa i historyczna budynku Budynek wzniesiony w obszarze skarpy, na działce narożnikowej ulic Podskale i Zamoyskiego, na planie trapezu, co daje jej unikalną formę, pozwalającą na ekspozycję trzech narożnikowych ścian zewnętrznych. O wartości artystycznej Willi świadczą frontowy półkolisty ryzalit z balkonem ozdobionym secesyjną balustradą, faliste formy ścian szczytowych i ich dekoracje oraz kamienna klatka schodowa z metalową balustradą o pięknych secesyjnych wzorach. Na uwagę zasługuje również drewniana stolarka o zróżnicowanym kształcie, dostosowanym do podkreślenia głównych osi kompozycyjnych elewacji, a szczególnie półokrągła forma okien i drzwi wspomnianego ryzalitu oraz wieloosiowych pozostałych elewacji utrzymanych w charakterze budynku secesyjnego również dzięki odtworzeniu drewnianej stolarki okien polskich, odpowiadającej ich pierwotnej formie. Willa Podskale stanowi unikatowy pomnik architektury secesyjnej, jest jedyną w całym Krakowie wolnostojącą kamienicą zaprojektowaną w czystym stylu secesyjnym. Stanowi ważny element tożsamościowy dzielnicy, świadectwo jej historycznej, oryginalnej tkanki miejskiej z okresu samodzielności Wolnego Królewskiego Miasta Podgórze (1784-1915). Przypisy Bibliografia Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Wolne Król. Miasto Podgórze-Płaszów-Rybitwy-Przewóz, Zarys przemian historycznych, Praca zbiorowa – red. Jarosław Żółciak, Rada Dzielnicy XIII, Kraków 1996, ISBN 83-908027-0-8
Willa Sejmik w Kole

Willa „Sejmik” w Kole (czasem nazywana także willą Henryka Fiałkowskiego) – późnoklasycystyczny budynek z przełomu XIX i XX wieku w Kole. Położona jest na terenie osiedla Stare Miasto. Willa usytuowana jest przy ul. Mickiewicza 27. Jest to budynek późnoklasycystyczny, zbudowany na planie kwadratu, z cegły. Jest otynkowany i posiada boniowane naroża. 7 maja 1991 roku została wpisana do rejestru zabytków. Historia Budynek powstał w latach 1880–1890, wybudowano go na sztucznym, 3–metrowym wzniesieniu. Fundatorem i pierwszym właścicielem willi był hrabia Aleksander Cyprian von Kreutza. Przed I wojną światową budynek nazywany był „willą pod Murżynką (Murzynką)”, nazwa ta pochodziła od rzeźby czarnoskórej kobiety umieszczonej we wnęce na piętrze budynku. Od 1921 do 1929 roku willa należała do doktora Henryka Fiałkowskiego, który był budowniczym i pierwszym dyrektorem kolskiego szpitala powiatowego. Od 1929 roku budynek należał do władz powiatu kolskiego i mieściła się tu siedziba sejmiku powiatowego. Wówczas rzeźbę czarnoskórej kobiety zastąpiono popiersiem Tadeusza Kościuszki. W latach 1955–1961 była siedzibą Szkoły Podstawowej nr 4. W latach 1980–2017 budynek przeznaczony był na internat Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Świętego Mikołaja, który do 2017 roku znajdował się po przeciwnej stronie ulicy. W 2019 roku budynek został przekazany pod władanie Muzeum Technik Ceramicznych w Kole, a od 2020 roku prowadzone są prace, mające na celu przygotowanie budynku do przeniesienia tam siedziby Muzeum Technik Ceramicznych. W maju 2021 roku kolskie muzeum otrzymało na ten cel od Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu dotację w wysokości 350 tys. złotych. Przypisy Bibliografia Józef Stanisław Mujta: 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne, 1997. ISBN 83-86139-34-X. Kazimierz Kasperkiewicz: Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939-1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 2004. ISBN 83-909030-9-1.
Willa Sopocki Belwederek

Willa Sopocki Belwederek – jedna z rezydencji położonych w Sopocie, mieszcząca się przy ul. Mickiewicza 34-36. Architekt Heinrich Dunkel zaprojektował rezydencję, którą zrealizowano w 1922 przy ówczesnej Büllowallee, wraz z ogrodem. M.in. pełniła funkcję rezydencji konsula brytyjskiego w Gdańsku Erica Granta Cable (1926-1929) oraz komisarza Polskiej Delegacji Rady Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku Józefa Poznańskiego (-1939). Po II wojnie światowej władze ulokowały tutaj Ośrodek Kształcenia Kadr Partyjnych PZPR, następnie żłobek. Następnie stała się rezydencją zarządzaną przez wojewodę pomorskiego, pełniąc funkcje recepcyjne dla władz wojewódzkich i państwowych. Przebywał w niej m.in. Wojciech Jaruzelski. Swoją obecną nazwę „Sopockiego Belwederka” zyskała w 1991, gdy pełniła rolę oficjalnej rezydencji prezydenta elekta Lecha Wałęsy. W 2000 gościli w niej, m.in. była premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher oraz Jan Nowak-Jeziorański. Niejednokrotnie swoich gości podejmowali mieszkający w Sopocie: prezydent Lech Kaczyński oraz premier Donald Tusk, jak też mieszkający w Gdańsku-Oliwie prezydent Lech Wałęsa oraz marszałek Maciej Płażyński. Zobacz też Willa Basnera w Sopocie Willa Bergera w Sopocie Willa Claaszena w Sopocie Willa Herbstów w Sopocie Willa Hestia w Sopocie Willa Marszałka w Sopocie Willa Piotrowskiego w Sopocie Willa Fryderyka Wilhelma Jüncke w Sopocie Linki zewnętrzne Hasło na stronie zabytek.pl. zabytek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-14)]. Przypisy
Willa Wanda w Szczawnicy

Willa „Wanda” w Szczawnicy – zabytkowa willa w Szczawnicy, poniżej dworca autobusowego, na wysokości Parku Dolnego między ul. Główną a Grajcarkiem. Historia Willa została wybudowana w dwudziestoleciu międzywojennym przez rodzinę Zachwiejów-Gawlak. Był to hotel pierwszej kategorii. Miał światło elektryczne. Pierwszą właścicielką była Maria Zachwieja, a nazwa willi pochodziła od imienia jej córki, Wandy. Projekt został zakupiony od hrabiego Adama Stadnickiego. Willa słynęła ze świetnej kuchni prowadzonej przez kucharza z Francji. Jednym z licznych gości była tu często Tola Mankiewiczówna. W czasie II wojny światowej willa stanowiła ważny punkt działalności ZWZ i AK. Rodzina Zachwiejów zaangażowana była czynnie w działalność ruchu oporu. Od grudnia 1939 roku dom był punktem zbornym i przerzutowym dla uchodźców. Wojciech Zachwieja (ur. 30 czerwca 1915 roku) po powrocie z kampanii wrześniowej wraz z bratem Janem (ur. w 1920 roku) byli kurierami, przeprowadzali uchodźców przez granicę na Węgry. Maria Zachwieja (ps. „Willa Wanda”) i jej córka Wanda (ps. „Mała Wanda”) były łączniczkami ruchu oporu. 26 listopada 1941 roku Gestapo aresztowało braci, ich matkę Marię i siostrę Wandę. Po przesłuchaniach w Palace w Zakopanem Maria Zachwieja trafiła do obozu koncentracjnego Auschwitz-Birkenau, a jej obaj synowie zginęli w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen: Wojciech 23 lipca 1942 i Jan 3 września 1942 roku. Siedemnastoletnia Wanda, po trzyipółmiesięcznych torturach w siedzibie Gestapo w Zakopanem wróciła do domu w Szczawnicy. Od 1942 roku znajdował się tu szpital zakaźny prowadzony przez Zbigniewa Kołączkowskiego. Po wojnie willa „Wanda” została upaństwowiona. Maria Zachwieja wróciła z obozu do nieswojej już willi. Przez pierwsze dwa lata po wojnie w willi funkcjonował Fundusz Wczasów Państwowych, a w roku 1947 jej przeznaczenie zostało zmienione na ośrodek zdrowia. W 1998 roku willa wróciła do spadkobierców właścicieli. Po 2012 roku zmieniono również jej adres z ul. Głównej 25 na ul. Główną 31. W 2024 roku właścicielem budynku była HSP Management Sp. z o.o. Prowadzony był generalny remont konserwatorski willi, w celu przystosowania jej do pełnienia roli hotelu. Właściciele podkreślają, że chcą „zgodnie z historią willi i wolą rodziny Zachwiejów odtworzyć w tym miejscu luksusowy hotel butikowy”. Architektura Trzykondygnacyjna willa posiada 42 pokoje, garaże i obok kort tenisowy. Jest świetnie zakomponowaną bryłą, z elementami pruskiego muru, wieloma tarasami i balkonami oraz licznymi drewnianymi detalami. Przypisy Bibliografia Józefa Salamon: Za wolność przyszłych ojczystych dni – Wanda Węglarz z „Wandy”. Wyd. 1. Tuchów: Mała Poligrafia Redemptorystów w Tuchowie, 2013, s. 42–61. ISBN 978-83-7631-395-5. Barbara Alina Węglarz: Spacerkiem po starej Szczawnicy i Rusi Szlachtowskiej. Wyd. 3. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2011, s. 110–111. ISBN 978-83-62460-17-5.
Villa Witkiewiczówka

Die Villa Witkiewiczówka (poln. Willa „Witkiewiczówka“) wurde 1903 von Jan Witkiewicz, dem Bruder von Stanisław Witkiewicz, für die Familie Witkiewicz im Zakopaneer Stadtteil Antałówka im Zakopane-Stil erbaut. In der Villa wohnte unter anderem der Künstler und Schriftsteller Stanisław Ignacy Witkiewicz. Die Villa ist denkmalgeschützt. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks
Willa „Witkiewiczówka”

Willa „Witkiewiczówka” – willa w Zakopanem, wzniesiona w latach 1903–1904 w stylu zakopiańskim według projektu Jana Witkiewicza; wpisana do rejestru zabytków w 1947. Historia Willa była budowana w latach 1903–1904 według projektu Jana Witkiewicza „Koszczyca” przez ojca Jana Witkiewicza, jego stryj Stanisław Witkiewicz tylko nadzorował prace budowlane. Po oddaniu do użytku, wybudowane domostwo odgrywało rolę pensjonatu, który prowadziła siostra Stanisława Witkiewicza – Maria Witkiewiczówna. Warto wspomnieć, że w latach 1931–1939 w willi mieszkał i pracował Stanisław Ignacy Witkiewicz. Miał tutaj również siedzibę swojej Firmy Portretowej. Po II wojnie światowej budowla dzierżawiona była przez Związek Historyków Sztuki i służyła jako dom pracy twórczej. W 1956 r. willa odgrywała rolę domu wczasowego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Budowlanego, a także znajdował się w niej Centralny Ośrodek Badawczo-Projektowy Budownictwa Ogólnego. W 1953 roku dachówka została wymieniona na gonty. Po śmierci pierwszej właścicielki willa przeszła w ręce dzieci Jana Witkiewicza Koszczyca – Rafała Witkiewicza i Henryki Szandomirskiej. W 1969 r. sprzedali budowlę Zarządowi Głównemu Związku Zawodowego Pracowników Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Obecnie willa jest własnością prywatną. Została generalnie wyremontowana, a w 2001 r. jej właściciele otrzymali od generalnego konserwatora zabytków wyróżnienie za „wzorowo wykonane prace remontowo-konserwatorskie”. Architektura Willa wybudowana została na planie prostokąta w stylu zakopiańskim i przetrwała do dziś w stanie niezmienionym. Budowla posiada konstrukcję zrębową, która znajduje się na wysokiej, kamiennej podmurówce z arkadami. Willa pokryta jest półszczytowym, krytym gontem dachem z facjatami, w którego szczytach znajdują się balkony. Elewacja frontowa posiada dobudowaną werandę. Wnętrze budowli jest nieregularnie podzielone. Willa posiada bogato zdobione detale architektoniczne. Przypisy
Willa Zygmunta Richtera

Willa Zygmunta Richtera – willa położona przy ul. Wólczańskiej 199 w Łodzi. Historia Rezydencję zbudował w 1888 roku fabrykant Zygmunt Richter. Willa utrzymana w stylu eklektycznym o charakterze neorenesansowym. Po II wojnie światowej przez wiele lat budynek zajmowało przedszkole. W latach 90. rozpoczęto restaurację rezydencji. Odtworzono dawny wygląd fasadzie i wszystkim pomieszczeniom, przywracając pierwotny wygląd sztukateriom, dębowym boazeriom, marmurowym kominkom oraz łukowate sklepienia i oryginalne witraże. W willi mieściła się siedziba Międzynarodowych Targów Łódzkich. Od 28 listopada 2014 właścicielem budynku jest Izba Adwokacka w Łodzi. Willa została kupiona z przeznaczeniem na siedzibę Okręgowej Rady Adwokackiej w Łodzi. Przypisy
Willa przy ulicy Wrocławskiej 20 w Krakowie

Willa przy ulicy Wrocławskiej 20 – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy V przy ulicy Wrocławskiej, na Krowodrzy. Jeden z wielu, znajdujących się w tej okolicy Krakowa, na dawnej Krowodrzy domów i willi o charakterze podmiejskim. Przypisy