NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Targowy w Poznaniu

Pałac Targowy (Pawilon Przemysłu Metalowego, Pawilon nr 12) – pawilon wystawienniczy Międzynarodowych Targów Poznańskich zlokalizowana przy ul. Głogowskiej 14, w sąsiedztwie Hali Przemysłu Ciężkiego i budynku administracyjnego. Historia Pawilon obok budynku administracyjnego jest jednym z dwóch obiektów o charakterze pałacowym, jakie stanowiły oprawę dla wejścia na tereny Targów Poznańskich od strony Dworca Głównego. Wzniesiony został w latach 1924-1925 na V Targi Poznańskie, według projektu Stefana Cybichowskiego jako element budowy stałej infrastruktury wystawienniczej miasta. Podczas Powszechnej Wystawy Krajowej pełnił rolę Pawilonu Przemysłu Metalowego. W 1945, po zakończeniu działań wojennych, urządzono tutaj składnicę bezpańskich mebli i sprzętów gospodarstwa domowego. Wnioski o ich przydział można było składać w Zarządzie Miejskim. Obiekt jest żelbetowy, dwukondygnacyjny (pierwotnie z dwiema salami), zbudowany na rzucie prostokąta i nakryty dachem dwuspadowym. Posiadał klasyczne ozdoby – attyki, ryzality i joński portyk głównej elewacji z herbem Poznania. Doznał silnych zniszczeń podczas II wojny światowej – utracił wtedy większość dekoru, w tym attyki, co znacząco wpłynęło na utratę pierwotnych proporcji bryły. Przypisy Bibliografia Joanna Bielawska-Pałczyńska, Hanna Hałas-Rakowska, Śladami Powszechnej Wystawy Krajowej, w: Renowacje i zabytki, nr 2(42)/2012, ss.132-133, ISSN 1643-2029 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 128, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Kazimierz Sobkowicz, Architekci wielkopolscy – biogramy – dzieła – stowarzyszenia, cz.I, lata 1886–1939, wyd. Oddziału Poznańskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich, Poznań, 1988, s.161, ISBN 83-00-02480-8
Pałac Tarnowskich-Sanguszków w Krakowie

Pałac Tarnowskich – zabytkowy pałac znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Sławkowskiej 13–15, na rogu z ul. św. Marka 13, na Starym Mieście. Historia Pałac powstał z połączenia trzech kamienic, scalonych wspólną fasadą. Były to: kamienica Rezlerowska, Szmidowska i Morsztynowska. Budynek posiada sklepioną, barokową sień, a także barokowe portale (na których znajdują się herby Starykoń i Sulima) oraz portal ozdobiony herbami Szreniawa i Pogoń. Przebudowa miała miejsce w latach 1639–1644. Pałac uzyskał wówczas cechy klasycznej miejskiej rezydencji z bogato zdobionymi wnętrzami pierwszego piętra (piano nobile) i reprezentacyjną elewacją. Z czasem w pałacu zgromadzono wartościowe meble i bogate zbiory dzieł sztuki. Na szczególną uwagę zasługiwała cenna galeria obrazów włoskich i flamandzkich mistrzów, która wzmiankowana była w opisach zabytków Krakowa jeszcze w okresie międzywojennym. Po obu stronach portalu zdobiącego bramę rezydencji, znajdują się autentyczne wgłębienia wyżłobione w kamieniu, które służyły do gaszenia w nich pochodni. Na narożu budowli umieszczony był niegdyś żelazny łańcuch zamykający ulicę podczas oblężenia miasta. Do dzisiaj dotrwał jedynie żelazny kabłąk. Łańcuchy musiały być także rozpinane na noc, a właściciele posesji zobowiązani byli do zamykania ich na ogromne kłódki. W 1679 roku zanotowano, że w Krakowie znajdowały się jeszcze dwa łańcuchy do zamykania przecznic i dziesięć łańcuchów przykowanych do kamienic. Przypisy Bibliografia Adamski G., Pałac Tarnowskich w Krakowie, "Dachy" 2003, nr 4, s. 26. Adamczewski Jan, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, s. 309-310. Rożek M., Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, s. 97-109.
Pałac Trybunalski w Kaliszu

Pałac Trybunalski w Kaliszu – budynek położony w centrum Kalisza przy alei Wolności, w dzielnicy Śródmieście, znany jako Trybunał. Klasycystyczny, empirowy, wzniesiony w latach 1819–1821 według projektu Sylwestra Szpilowskiego; wpisany do rejestru zabytków w 1964. Pod godłem sprawiedliwości znajduje się napis "Suum Cuique" ("Każdemu to, co mu się należy"). W 1876 dobudowano dwa skrzydła i przebudowano część wnętrz. Na osi fasady wybudowano dwupiętrowy portyk z czterema parami kolumn, podtrzymujący trójkątny fronton. Przez cały okres swego istnienia służył jako siedziba władzy sądowniczej, przed 1939 znajdował się tam Sąd Okręgowy, obecnie mieści się tam siedziba Sądu Rejonowego w Kaliszu. Na cokole prawego skrzydła pałacu znajduje się napis „Przywrócić godność prawu”, wykonany czarną farbą. Napis został wykonany 21 listopada 1981 przez działaczy NSZZ Solidarność. Pomysłodawcą był działacz opozycyjny Bogusław Śliwa, w 1978 zwolniony dyscyplinarnie z prokuratury za próbę oskarżenia funkcjonariuszy MO o morderstwo w okolicach Kalisza. Po 1990 roku trwała dyskusja czy napis powinien zostać usunięty (i przeniesiony w inne miejsce), czy też pozostawiony na ścianie gmachu. W 2016 napis został zabezpieczony specjalną szybą z grubego szkła. W grudniu 2018 roku przed pałacem odsłonięto pomnik Józefa Piłsudskiego. Przypisy
Pałac Tyszkiewiczów w Krakowie

Pałac Tyszkiewiczów „Pod Bałwanami” – zabytkowy pałac znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Adama Asnyka 2–4 na rogu z ulicami Łobzowską i Garbarską, na Piasku. Pałac zbudowano w 1882 roku dla Mostowskich. Przebudowany w 1898 według projektu Tadeusza Stryjeńskiego dla Tyszkiewiczów, wtedy też nazwano go „Pod Bałwanami” od figur czterech atlantów podtrzymujących balkon. Przed rokiem 1939 miał tutaj siedzibę Automobilklub, po 1945 był siedzibą WUML-u. Obecnie (rok 2021) w pałacu znajduje się krakowski ośrodek Małopolskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-922906-8-1
Pałac Wilhelma Schöna

Pałac Wilhelma Schöna – zabytkowy pałac, jeden z dwóch wchodzących w skład zespołu pałacowego w Sosnowcu – Środuli, obok Pałacu Ernsta Schöna. Opis Został wzniesiony w 1900 roku według projektu Józefa Pomian-Pomianowskiego. Konstrukcja w stylu neobarokowym była wzniesiona głównie jako pałac gościnny. Elewacja zachodnia pałacu, ogrodowa, wyposażona jest w ganek z dachem wspartym na dwóch jońskich kolumnach. Wejście główne pałacu, które stanowi wysunięty przedsionek, znajduje się po stronie wschodniej. Bryła pałacu zwieńczona jest łamanym, przyciągającym wzrok, dachem. 23 czerwca 2010 roku, w godzinach popołudniowych, wybuchł duży pożar, który spowodował znaczne zniszczenia w pałacu. M.in. doszczętnie spłonął dach budynku. Od 2009 roku właścicielem pałacu jest Przemysław Jędrzejczyk, prezes firmy budowlanej ZRB Jędrzejczyk, który planuje odnowić pałac i umieścić w nim hotel, restauracje i dwie sale bankietowe. Oprócz tego obok ma zostać wybudowany nowoczesny budynek hotelowy. W 2012 roku ukończono budowę nowego dachu. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Wilhelma Schöna w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?] Wilhelm Schön - fundator pałacu w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?]
Pałac Wodzickich w Kościelnikach

Pałac Wodzickich – zabytkowy pałac w Krakowie, w dzielnicy XVIII, w dawnej wsi Kościelniki przy ul. Dybowskiego 2. Historia Pierwszym właścicielem posiadłości był wojewoda Stanisław Lubomirski. Następnie trafiła w ręce kapituły krakowskiej, a później rodziny Morstinów. Stefan Morstin zlecił w 1708 roku budowę piętrowego barokowego pałacu pośrodku dawnego założenia obronnego według projektu Józefa Pioli. Pod koniec XVIII wieku kolejny z właścicieli, Eliasz Wodzicki, przeprowadził przebudowę pałacu w duchu klasycyzmu. Od 1773 roku do zakończenia II wojny światowej zespół pałacowy należał do rodu Wodzickich. Na wakacje do pałacu przyjeżdżał Wojciech Bogusławski, w odwiedziny do swojej babki. Pałac odwiedził także król Stanisław August Poniatowski, gdzie spotkał się ze swą siostrą, Izabellą Poniatowską, a jego wizyta została upamiętniona pomnikiem-fontanną, ufundowanym przez Eliasza Wodzickiego. Ojciec Jana Matejki, Franciszek Ksawery Matejko nauczał muzyki w pałacu. Po upadku powstania warszawskiego Wodziccy urządzili w pałacu szpital dla uchodźców z Warszawy. Pod koniec stycznia 1945 roku Wodziccy opuścili swój majątek w Kościelnikach, po nich przyszli żołnierze Armii Czerwonej, którzy podczas półrocznego stacjonowania w pałacu zniszczyli pozostałe wyposażenie oraz ścięli drzewa porastające pałacowy park. W 1998 roku majątek został zwrócony Wodzickim. Właścicielem zostali Zofia i Iwo Nowina Konopka. W kwietniu 2020 roku pałac wraz z działką został sprzedany osobie prywatnej. Architektura Piętrowy pałac wybudowany na planie litery H, kryty dachem czterospadowym. Po bokach skrzydła wysunięte przed front (alkierze). W centralnej części portyk z czterema kolumnami jońskimi zwieńczony trójkątnym frontonem z herbami: Leliwa rodziny Wodzickich (po lewej) i Pilawa (po prawej). Pałac w czasach świetności był otoczony tarasowymi ogrodami z sadzawkami i kanałami wodnymi, w parku znajdowały się altany, oranżeria, kaplica oraz oficyny. W parku znajdował się pomnik-fontanna o wysokości 4 m w formie kamiennego wazonu z dwoma uchami z brązu, po bokach umieszczono dwie inskrypcje: jedna dotyczy spotkania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego z carycą Katarzyną w Kaniowie, a druga wspomina o spotkaniu króla z siostrą w Kościelnikach. Zachowały się detale fontanny, w tym owe fragmenty z inskrypcjami. Budynek pałacu po II wojnie światowej zaczął popadać stopniowo w ruinę, zrujnowana jest także oficyna zachodnia. Przypisy
Pałac Wodzickich w Niedźwiedziu

Pałac Wodzickich w Niedźwiedziu – pałac znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Słomniki, we wsi Niedźwiedź. Obiekt wraz z parkiem został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W połowie XVI wieku majątek należał do Stadnickich potem Złotnickich, a na przełomie XVII i XVIII do Małachowskich herbu Nałęcz. W 1808 roku posiadłość kupił Stanisław Wodzicki. Ostatnim właścicielem był Kazimierz Wodzicki. Architektura Za czasów Stanisława Wodzickiego przebudowano obiekt, tworząc z niego klasycystyczny (o charakterze palladiańskim), piętrowy pałac z płytkim ryzalitem i czterokolumnowym portykiem, nakryty dachem łamanym polskim. W trójkątnym frontonie herb Wodzickich – Leliwa. Od strony ogrodu półkolisty ryzalit. Ogród Stanisław Wodzicki na początku XIX wieku założył ogród z egzotycznymi okazami drzew. Przypisy Bibliografia Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012. ISBN 978-837510-597-1. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Ziemia Podkrakowska, RobertR. Lisowski (red.), ElżbietaE. Bator, Kraków: Fundacja Inicjatyw Lokalnych i Oświatowych, 2006, s. 110, ISBN 83-923618-1-4, ISBN 978-83-923618-1-7, OCLC 749311744 . Linki zewnętrzne Pałac Wodzickich na Wikimapie Zespół pałacowy Wodzickich w Niedźwiedziu. slomniki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-03)]. www.parki.org.pl – Park w Niedźwiedziu
Pałac Wołodkowiczów w Krakowie

Pałac Wołodkowiczów lub Wołłodkowicza – budynek znajdujący się w Krakowie, przy ul. Lubicz 4, obok dworca kolejowego Kraków Główny i placu Jana Nowaka-Jeziorańskiego, na Wesołej. Historia W miejscu tym w 1. połowie XIX wieku stał niewielki pałac prof. Macieja Józefa Brodowicza. Brodowicz odsprzedał pałacyk Towarzystwu Kolei Krakowsko-Górnośląskiej, a w 1851 roku odkupił go od Towarzystwa Piotr Stanisław Moszyński. Kierując się pobudkami patriotycznymi, zgromadził on w swojej rezydencji wspaniałą kolekcję dzieł sztuki oraz okazałe archiwum i bogatą bibliotekę. Zbiory biblioteczno-archiwalne ulokowane były na parterze pałacu i liczyły ok. 13 tys. pozycji katalogowych. Znajdowało się tam także ok. 30 tys. rycin, a ponadto zbiory kartograficzne, numizmatyczne i sfragistyczne. Na pierwszym piętrze umieszczono natomiast kolekcję ceramiki, malarstwa portretowego i przedmiotów pochodzących z wykopalisk. W sali jadalnej ulokowano bogatą i różnorodną kolekcję dawnej broni. Ze zbiorów tych często korzystał Jan Matejko, Walery Eljasz-Radzikowski i Florian Cynk. Niedługo przed swoją śmiercią (zm. w 1879 r.) Piotr Moszyński sprzedał pałacyk, a swoje zbiory przekazał dzieciom. W 1884 roku zbudowano, dla pochodzących z kresów ziemian, Bolesława i Zofii Wołodkowiczów, nowy pałac będący przykładem eklektyzmu wzorowanego na architekturze francuskiej, zaprojektowany przez krakowskich architektów Tadeusza Stryjeńskiego i Władysława Ekielskiego. Na attyce do dzisiaj widać herb rodziny Wołodkowiczów – Radwan. W kwietniu 1887 roku przygotowując ulicę Lubicz do budowy przekopu rozebrano „całkowicie mur okalający ogród” poszerzając ulicę o 10 metrów. Pałac przed I wojną światową był w posiadaniu Bogdana Ogińskiego. 12 czerwca 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej w kilku pomieszczeniach mieściło się Muzeum Etnograficzne. We wnętrzu można zobaczyć stiuki na ścianach pierwszego piętra oraz posadzki parkietowe z różnych gatunków drewna, będące pozostałością dawnego luksusowego wyposażenia. W 2018 roku rozpoczął się remont pałacu, w ramach którego odnowiono zarówno elewację jak i przebudowano wnętrze. Remont miał przystosować pałac do funkcji usługowo-handlowej. Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski, Ech, mój Krakowie, Kraków 1980, ISBN 83-08-00206-4. Linki zewnętrzne Przewodnik po Krakowie
Дворец Володковичей

Дворец Володковичей, также называемый как Дворец Володковича (пол. Pałac Wołodkowiczów, Pałac Wołłodkowicza) — историческое здание, архитектурный памятник, находящийся в Кракове на улице Любич, 4 около железнодорожного вокзала «Краков-Главный», площади Новака-Езёранского и гостиницы «Andel’s». Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. История В первой половине XIX на месте современного здания находился небольшой дворец Мацея Юзефа Бродовича, который продал его Железнодорожному Краковско-Верхнесилезскому обществу. В 1851 году Дворец Бродовича перешёл в собственность Петра Станислава Мошинского, который разместил в нём собрание картин, архив и библиотеку. На первом этаже здания находилась библиотека и архив, состоявшие из 13 тысяч печатных изданий, архивных материалов, 30 тысяч гравюр, предметов нумизматики и картографии. На втором этаже располагалась коллекция керамики, картины и археологических артефактов. В столовой находилось собрание старинного оружия. Перед своей смертью в 1879 году этой коллекцией неоднократно пользовались Ян Матейко, Валери Элиаш-Радзиковский и Флориан Цинк. Перед своей смертью в 1879 году Пётр Станислав Мошинский продал дом, а своё собрание завещал наследникам. В 1884 году здание было разобрано и на его месте землевладельцы Болеслав и София Володковичи построил новое здание, которое стало называться их именем. Здание было спроектировано польскими архитекторами Тадеушем Стрыенским и Владиславом Экельским. Перед Первой мировой войной здание находилось в собственности Богдана Огинского. Перед Второй мировой войной в здание располагался краковский Этнографический музей. 18 июня 1968 года здание было внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-126). В настоящее время в здании находится Почтовой управление Краков 53. До нашего времени на аттике сохранился фамильный герб Володковичей Радван, оригинальный паркет из различных пород дерева и декоративная штукатурка на первом этаже. Примечания Литература Marek Żukow-Karczewski, Pałace Krakowa. Pałac Wołodkowiczów, «Echo Krakowa», 18 X 1989 r., nr 203 (13012). Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, стр. 160. Ссылки Информация (пол.)
Pałac Wojewodziński w Krakowie

Pałac Wojewodziński (lub Kamienica Wojewodzińska) w Krakowie (ul. Krakowska 20) – była rezydencja wojewody krakowskiego Piotra Małachowskiego, później został własnością rodziny Ankwiczów. Od 1966 obiekt wpisany do rejestru zabytków. W 1773 roku zamieszkał tu cesarz Józef II Habsburg podczas podróży przez Galicję (na jego cześć sąsiednią ulicę Żydowską, nazwano ul. Józefa). Linki zewnętrzne Pałac Wojewodziński na WikiMapii
Pałac Władysława Reymonta w Kołaczkowie

Pałac Władysława Reymonta w Kołaczkowie – zabytkowy klasycystyczny pałac (przez historyków sztuki uważany również za dwór) z XIX wieku w Kołaczkowie, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Historia Pałac powstał na początku XIX wieku dla rodziny Stablewskich (Marcin Libicki podaje, że dla Tadeusza Grabskiego). W latach 1920–1925 w pałacu mieszkał i tworzył Władysław Reymont. W tym okresie w kołaczkowskim dworze bywało wiele zaprzyjaźnionych z Reymontem osób ze świata nauki, polityki i kultury, m.in. Adam Grzymała-Siedlecki, Kornel Makuszyński, Zenon Przesmycki, Roman Dmowski, Władysław Grabski, Maciej Rataj czy Wincenty Witos. Tu prawdopodobnie powstały też opowiadania: „Osądzona”, „Księżniczka”, „Bunt” i „Legenda”. Po 1945 wnętrza zostały przebudowane. Został wybudowany w kształcie prostokąta. Przy elewacji frontowej umieszczony jest portyk w stylu jońskim podparty przez osiem kolumn. Zachowały się meble używane przez pisarza. Przy pałacu znajduje się park, a w nim klasycystyczna oficyna z pierwszej połowy XIX wieku oraz budynki gospodarcze. Obecnie pałac jest siedzibą Gminnego Ośrodka Kultury. Mieści się w nim również Izba Pamięci Władysława Reymonta oraz Regionalna Izba Spółdzielczości Bankowej przy Powiatowym Banku Spółdzielczym we Wrześni. Przypisy Bibliografia Marcin Płóciennik: Kołaczkowo – pałac. Zamki, pałace i dwory w Wielkopolsce. [dostęp 2011-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-03)].
Pałac biskupi w Ciążeniu

Późnobarokowy pałac biskupi w Ciążeniu, gmina Lądek, powiat słupecki. Wpisany do rejestru zabytków KOBiDZ pod numerem 22/335 w dniu 17 stycznia 1949 roku. Zbudowany został w latach 1758 - 1768 dla biskupa Teodora Czartoryskiego przez architekta Józefa Sacco i wykończony około 1810 w stylu rokokowym z inicjatywy biskupa Ignacego Raczyńskiego. Budynek trzykondygnacyjny, na parterze sześć pomieszczeń reprezentacyjnych o zbliżonej wielkości, bez centralnej dominanty w rodzaju salonu. Na parterze i na piętrze pomieszczenia w układzie dwutraktowym, amfiladowym. Na najwyższej, mieszkalnej kondygnacji pokoje połączone korytarzem. Budynek przykryty dachem mansardowym. Z zewnątrz parter wyodrębniony z bryły budynku poprzez silnie akcentowany gzyms, pseudoryzality z delikatnymi pilastrami wielkiego porządku. Kapitele pilastrów oraz przyczółki ryzalitów dekorowane rokokową sztukaterią. Pierwotny plan zakładał połączenie pałacu z oficynami za pomocą galerii na obu skrzydłach. Z powodu śmierci fundatora projekt ukończono tylko po stronie wschodniej. Na początku XIX wieku gościł w pałacu car Aleksander I. W 1818 roku pałac przeszedł w ręce prywatne, do pułkownika Wacława Gutakowskiego. W 1935 r. majątek został zakupiony przez Wandę Gerlicz, żonę Jerzego Gerlicza na licytacji. W wyniku powojennej tzw. reformy rolnej (dekret PKWN z 1944 r.), majątek Gerliczów został bez odszkodowania przejęty przez Skarb Państwa, stając się własnością państwową. W 1969 został przekazany Uniwersytetowi im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie w pałacu (parter) mieści się oddział Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu przechowujący największą w Polsce kolekcję druków masońskich (około 80 tys. woluminów), zgromadzonych w latach wojny przez hitlerowców a porzuconych w Środzie Śląskiej. Na dwóch wyższych kondygnacjach znajduje się dom pracy twórczej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z zapleczem hotelowym. W dwóch salonach na piętrze zachowały się rokokowe dekoracje stiukowe na plafonach i fasetach, o motywach architektonicznych, chińskich, ze scenami bukolicznymi i sielankowymi oraz ornamentami roślinnymi wykonane według projektów Francois de Cuvillie. Wokół pałacu rozpościera się mały zabytkowy park francuski, wpisany do rejestru zabytków KOBiDZ pod numerem 99 w dniu 28 maja 1968 roku. przechodzący ku korytu Warty w park krajobrazowy o powierzchni 9,7 ha. Przypisy Linki zewnętrzne Dom Pracy Twórczej Ciążeń
Pałac biskupi w Łodzi

Pałac biskupi – siedziba kurii biskupiej w Łodzi oraz dom mieszkalny dla księży, znajdujący się przy ul. ks. Skorupki 1 w Łodzi. Budynek jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Historia Pierwszą siedzibą łódzkiej kurii biskupiej (od 1921) był budynek przy ul. Piotrkowskiej 102. W 1921 roku biskup Wincenty Tymieniecki zlecił Józefowi Kabanowi wykonanie projektu reprezentacyjnej siedziby dla kurii. Pałac został wybudowany w latach 1922–1924. Jesienią 1924 roku przeprowadzono do nowego budynku wszystkie urzędy kurii. Nazywany pałacem biskupim, charakteryzuje się potężnym czterokolumnowym portykiem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem i wysoką, gładką attyką. Fasada ożywiona jest narożnymi ryzalitami. W czasie swojej wizyty 13 czerwca 1987 w Łodzi pałac odwiedził Jan Paweł II, gdzie spotkał się z urzędnikami kurii. W pałacu odbył się wówczas uroczysty obiad. Przypisy Bibliografia Pałac Biskupi, lodzkie.travel [dostęp 2012-09-16] [zarchiwizowane 2013-04-18] (pol.). Pałac Biskupi [online], Wyborcza Łódź, 14 stycznia 2004 [dostęp 2021-01-06] (pol.).
Pałac biskupów unickich w Chełmie

Pałac biskupów unickich – budynek wzniesiony w latach 1711–1730, wchodzący w skład zespołu katedralnego na Górze Zamkowej w Chełmie. Znajduje się on po południowej stronie katedry. Fundatorem jego był bp Józef Lewicki. Jest to budynek jednopiętrowy pokryty czterospadowym dachem. Posiada on częściowo sklepione pomieszczenia parterowe. Kilkakrotnie go przebudowywano. W drugiej połowie XIX wieku dobudowano skrzydło wschodnie (dwukondygnacyjne z profilowanymi gzymsami, przeznaczone na pomieszczenia mieszkalne, na piętrze duża sala przykryta pozornym sklepieniem zwierciadlanym) i od zachodu przybudówkę. Budynek pozbawiono cech stylowych. Wewnątrz zachowały się fragmenty stolarki z XVIII wieku. Usytuowany jest przy wysokiej skarpie. Od wschodniej strony przylegają do niego zabudowania gospodarcze z XVII-XVIII wieku (pobazyliański parterowy budynek, pokryty blaszanym dwuspadowym dachem, z krużgankami arkadowo-filarowymi - dawna wozownia, później dom katechetyczny). Obecnie pałac biskupów unickich wykorzystywany jest jako kancelaria parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Zobacz też Diecezja chełmska (unicka) Przypisy
Pałac na Opieszynie we Wrześni

Pałac na Opieszynie we Wrześni – zabytkowy pałac we Wrześni, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Dobra wrzesińskie wraz z Opieszynem nabył około 1750 od Gniazdowskich Maciej Poniński. W swej obecnej postaci pałac został wybudowany około 1870 dla Edwarda hrabiego Ponińskiego. Usytuowany w rozległym parku krajobrazowym (obecnie Park Miejski im. Dzieci Wrzesińskich), składa się z budynku głównego oraz znacznie oddalonych dwóch bocznych segmentów. Park został oddzielony fosą od czworobocznego dziedzińca, otoczonego budynkami administracyjnymi i zabudowaniami gospodarczymi. Po II wojnie światowej w 1945 budowlę przejęła Powiatowa Męska Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego. Teren wokół pałacu stracił swoje pierwotne rozplanowanie, fosa została zasypana, część budynków rozebrano. Na ich miejscu wybudowano szkołę podstawową i amfiteatr. Obecnie w pałacu mieści się restauracja "Pałac na Opieszynie". Przypisy Bibliografia Krzysztof Jodłowski: Zabytki Wrześni. [w:] Marian Torzewski (red.): Września. Historia miasta. Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni, Września, 2006, ISBN 978-83-924220-0-6, s. 432-434