NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Studnica

Rezerwat przyrody Studnica – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Rychtal, powiecie kępińskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 5,78 ha. Został on utworzony 14 września 1962 roku celem ochrony i zachowania fragmentu lasu mieszanego z udziałem świerka. Drzewa świerkowe osiągają wysokość 40 m i średnicę ponad 100 cm. W rezerwacie znajdują się także stare okazy świerka, sosny, dębu, grabu, brzozy. Występuje też jodła, buk, modrzew i osika. Świerk odnawia się w rezerwacie samosiewem. Rośliny objęte ochroną ścisłą: widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum) częściową: kruszyna pospolita (Frangula alnus) porzeczka czarna (Ribes nigrum) kalina koralowa (Viburnum opulus) W runie występuje: przetacznik leśny, jastrzębiec, porzeczka czarna, zachyłka trójkątna i zachyłka oszczepowata, czartawa drobna, przytulia wiosenna, borówka czarna i widłak jałowcowaty. W pobliskich lasach żyje wiele zwierząt między innymi: sarny, daniele, jelenie, dziki, zające, lisy, kuny leśne i domowe, żbiki, jeże, wiewiórki, borsuki oraz kuropatwy. Rozmieszczenie tych zwierząt jest nierównomierne. Ważnym działem leśnictwa jest łowiectwo. Czynnikami, które wyznaczają potencjał hodowlanej zwierzyny grubej w lasach, jest zasobność pokarmowa siedlisk leśnych oraz możliwość osłony i swobodnego poruszania się w dużych i zwartych kompleksach leśnych. Stawy i otaczające je mokradła w Wielkim Buczku stanowią ostoję dla ptactwa wodnego: kaczka cyranka, cyraneczka, łyska, kaczka krzyżówka. Podstawy prawne Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 września 1962 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1962 r. Nr 85, poz. 400) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123, poz. 2401) Zarządzenie Nr 12/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody "Studnica" (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 105, poz. 1765) Przypisy
Rezerwat przyrody Stręszek

Rezerwat przyrody Stręszek – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Zbiczno, w powiecie brodnickim, w województwie kujawsko-pomorskim. Jest zlokalizowany na terenie Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje jezioro śródleśne wraz z otaczającym pasem torfowiska wysokiego o powierzchni 4,46 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 26 kwietnia 1963 roku (M.P. z 1963 r. Nr 44, poz. 220 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zespołu roślinności torfowiskowo-bagiennej. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (3,31 ha) i czynnej (1,15 ha). Zobacz też rezerwat przyrody Okonek – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Suchy Łuk

Suchy Łuk, Suchy Ług – rezerwat przyrody położony w miejscowościach Giedlarowa i Brzóza Królewska, w gminie Leżajsk, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Brzóźniańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na terenie leśnictwa Jelna (Nadleśnictwo Leżajsk). numer według rejestru wojewódzkiego – 37 dokument powołujący – M.P. z 1990 r. Nr 48, poz. 366 (ISAP) powierzchnia – 9,90 ha (akt powołujący podawał 9,97 ha) rodzaj rezerwatu – torfowiskowy typ rezerwatu – biocenotyczny i fizjocenotyczny podtyp rezerwatu – biocenoz naturalnych i półnaturalnych typ ekosystemu – różnych ekosystemów podtyp ekosystemu – lasów i torfowisk przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – ekosystem torfowiska wysokiego z bogatą i różnorodną florą i fauną Rezerwat obejmuje niewielkie obniżenie terenu zamknięte wałem wydmowym opadającym lekko w kierunku zachodnim. Znajduje się w nim jedno z ostatnich zachowanych torfowisk wysokich dawnej Puszczy Sandomierskiej. Jest ono częściowo porośnięte karłowatym drzewostanem sosnowym tworzącym bór bagienny. Flora rezerwatu liczy 37 gatunków, do rzadszych należą m.in.: rosiczka okrągłolistna i długolistna, kruszyna pospolita, bagnica torfowa i żurawina. Do rzadkich gatunków zwierząt występujących na terenie rezerwatu należą: rzekotka drzewna, żmija zygzakowata i ropucha paskówka, można tu też spotkać dzięcioła czarnego. Zobacz też Ług Przypisy
Rezerwat przyrody Sufraganiec

Rezerwat przyrody Sufraganiec – rezerwat leśny na terenie Podkieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu w gminie Miedziana Góra, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 16,90 ha (akt powołujący podawał 17,31 ha) Rok utworzenia: 1961 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 12.12.1961; MP. 12/1962, poz. 45 Numer ewidencyjny WKP: 031 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej i krajobrazowej) Przedmiot ochrony: las mieszany z jodłą oraz roślinami charakterystycznymi dla Gór Świętokrzyskich Przez teren rezerwatu przepływa potok Sufragańczyk, dopływ Sufragańca, nad którym są przerzucone kładki dla turystów. Przez rezerwat przechodzi żółty szlak spacerowy wokół Kielc. Przypisy
Rezerwat przyrody Surowe

Rezerwat przyrody Surowe – leśny rezerwat przyrody na terenie gminy Czarnia w województwie mazowieckim. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 25 sierpnia 1964 roku. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru świerkowo-sosnowego pochodzenia naturalnego, stanowiącego resztę dawnej Puszczy Myszynieckiej. Przypisy
Rezerwat przyrody Szachownica

Rezerwat przyrody Szachownica – geologiczny rezerwat przyrody w województwie śląskim, powiecie kłobuckim, gminie Lipie. Znajduje się pod zarządem Nadleśnictwa Kłobuck, w leśnictwie Wapiennik. Powierzchnia rezerwatu wynosi 12,7 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Opis Został utworzony w 1978 roku w celu ochrony wapiennego wzgórza Krzemienna Góra porośniętego kwaśną buczyną niżową oraz systemu korytarzy proglacjalnej jaskini Szachownica. Miejsce masowej zimowej hibernacji nietoperzy. Krzemienną Górę przecina z północy na południe wyrobisko kamieniołomu. System jaskiniowy Szachownicy został odsłonięty w trakcie eksploatacji kamienia. Rezerwat położony jest w otulinie Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Kłobuck Przypisy
Rezerwat przyrody Szachownica w Krównikach

Szachownica w Krównikach – rezerwat przyrody położony w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Przemyśl, na terenie wsi Krówniki. Znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Krasiczyn, ale poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa. numer według rejestru wojewódzkiego – 24 powierzchnia – 17,25 ha (akt powołujący podawał 16,67 ha) dokument powołujący – M.P. z 1974 r. Nr 32, poz. 194 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko rzadkiej rośliny szachownicy kostkowatej Występują tu także inne chronione gatunki roślin: zimowit jesienny i kosaciec syberyjski. Przypisy Linki zewnętrzne Szachownica w Krównikach. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Szczytniak

Rezerwat przyrody Szczytniak – rezerwat leśny na terenie Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego, położony w gminie Waśniów, w powiecie ostrowieckim, w województwie świętokrzyskim. Znajduje się na północ od wierzchołka Szczytniaka, najwyższego szczytu Pasma Jeleniowskiego. Powierzchnia: 6,16 ha (akt powołujący podawał 6,03 ha) Rok utworzenia: 1994 Dokument powołujący: Zarządzenie MOŚZNiL z 31.12.1993; M.P. z 1994 r. Nr 5, poz. 44 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 050 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: odsłonięcie kwarcytów górnokambryjskich, gołoborze, fragment pierwotnej puszczy bukowo-jodłowej. W drzewostanie rezerwatu dominuje buk, a domieszkę stanowią jodła i jawor. Przez rezerwat przechodzi Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków oraz czarny szlak turystyczny z Nowej Słupi do Piórkowa. Zobacz też rezerwat przyrody Małe Gołoborze Przypisy
Rezerwat przyrody Szczelina Lechicka

Rezerwat przyrody Szczelina Lechicka (kaszb Lechickô Strzelëna) – leśny rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim (utworzony w 1990 r., o powierzchni 41,32 ha) na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie Lasów Mirachowskich. Ochronie podlegają lasy bukowe (kwaśna buczyna niżowa i żyzna buczyna pomorska), łęgi i olsy położone nad brzegami jezior Kocenko (Kocinko, Kłączyno Duże) i Potęgowskiego. Znajdują się tu stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. widłak goździsty, widłak jałowcowaty i wroniec widlasty jak również bluszcz pospolity, marzanka wonna, kalina koralowa i kruszyna pospolita. Na południowym brzegu jeziora rosną daglezje, jodły i sosny wejmutki. Najbliższe miejscowości to Kamienica Królewska i Linia. W pobliżu rezerwatu przebiega turystyczny Szlak Kaszubski. Rezerwat położony jest na terenie obszarów Natura 2000: Kurze Grzędy PLH220014 oraz Lasy Mirachowskie PLB220008. Przypisy Linki zewnętrzne Szczelina Lechicka. [w:] Kaszubski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-05-27].
Rezerwat przyrody Szeroka w Beskidzie Małym

Szeroka w Beskidzie Małym – rezerwat przyrody położony w Beskidzie Andrychowskim (wschodnia część Beskidu Małego), na terenie gminy Łękawica (pow. żywiecki, woj. śląskie), w obrębie Parku Krajobrazowego Beskidu Małego. Wbrew temu, co jest podawane w niektórych źródłach, nie znajduje się na Kocierzu, lecz na wschodnich stokach Maleckiego i Wielkiej Cisowej Grapy. Jego górna granica na tych stokach biegnie mniej więcej na wysokości 790–780 m n.p.m. od Przełęczy Cisowej po Szeroką Przełęcz, na mapie Compassu opisaną jako Przysłop Cisowy (poniżej wzmiankowanego niżej niebieskiego szlaku turystycznego), a w dolinie schodzi do poziomicy 650 m n.p.m. Od nazwy Szerokiej Przełęczy pochodzi nazwa rezerwatu. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Utworzony został w 1960 r. na powierzchni 49,51 ha dla ochrony dolnoreglowych pozostałości naturalnej puszczy karpackiej z pomnikowymi okazami jodeł i buków. Rezerwat ten to typowy przykład lasu dolnego regla. Rosną tu przede wszystkim buki, jodły oraz jawory. Niektóre z drzew osiągają znaczne rozmiary oraz wiek 200–250 lat. Naliczono tu ponad sto gatunków roślin naczyniowych, pośród których charakterystyczne to szczawik zajęczy, marzanka wonna, żywiec gruczołowaty czy wilczomlecz migdałolistny. Turystyka Tresna – Rozstaje pod Kościelcem – Kościelec – Jaworzyna – Przełęcz Cisowa – Maleckie – Przysłop Cisowy. Czas przejścia: 3 h, ↓ 2:10 h. Zobacz też Rezerwat przyrody Madohora Rezerwat przyrody Zasolnica Przypisy
Rezerwat przyrody Szklarnia

Rezerwat przyrody Szklarnia – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Dzwola oraz Janów Lubelski, w powiecie janowskim, w województwie lubelskim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie. położenie geograficzne – Równina Biłgorajska powierzchnia (według aktu powołującego) – 278,32 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 278,14 ha rok utworzenia – 1989 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 3 marca 1989 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 9, poz. 77). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie charakterystycznych elementów dawnej Puszczy Solskiej, obejmujących głównie drzewostany naturalnego pochodzenia ze znacznym udziałem jodły pospolitej (Abies alba). Przez teren rezerwatu przebiega ścieżka przyrodnicza o długości 3,5 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Szumny Zdrój im. Kazimierza Sulisławskiego

Szumny Zdrój im. Kazimierza Sulisławskiego – leśny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim na Pojezierzu Dobrzyńskim. Powołany w 1958 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego na Wysoczyźnie Dobrzyńskiej z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślinności zielnej. Początkowo zajmował 4,75 ha, w 1981 roku został rozszerzony do obszaru 37,16 ha oraz nadano mu imię Kazimierza Sulisławskiego. Obecnie powierzchnia rezerwatu wynosi 37,04 ha, z czego 21,92 ha znajduje się pod ochroną ścisłą, a 15,12 ha pod ochroną czynną. Patron rezerwatu, Kazimierz Sulisławski, był nadleśniczym, przyjacielem Leona Wyczółkowskiego wielokrotnie towarzyszącym mu w wyprawach malarskich, a po II wojnie światowej wojewódzkim konserwatorem przyrody w Bydgoszczy. Lokalizacja Rezerwat przyrody Szumny Zdrój położony jest w gminie Górzno w powiecie brodnickim na terenie Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego, na zboczu rynny jeziornej Jeziora Młyńskiego. Rezerwat leży na obszarze Nadleśnictwa Brodnica. Charakterystyka Osobliwością przyrodniczą rezerwatu jest duża nisza źródliskowa, na której kamiennym dnie występuje mozaika małych potoków, wypływających z licznych źródeł i miejsc wysięku wody. Miejsca te porasta łęg jesionowo-olszowy z obficie rosnącym, kwitnącym w okresie maja, rzadkim gatunkiem górskim – czosnkiem niedźwiedzim. Zbocza niszy są strome, a nawet urwiste, porośnięte przez bogaty gatunkowo las klonowo-lipowy, nazywany także grądem zboczowym. Wokół niszy, na silnie pofalowanym terenie, występują lasy grądowe. Często można spotkać rośliny chronione – wawrzynka wilczełyko i lilię złotogłów. Od strony Jeziora Młyńskiego, w miejscach zabagnionych, występuje kompleks bagiennych lasów olszowych (olsów). Przez teren rezerwatu prowadzi przyrodniczo-leśna ścieżka edukacyjna „Szumny Zdrój” wyposażona w wiele tablic tematycznych oraz wiatę edukacyjną. Przypisy
Rezerwat przyrody Szum

Rezerwat przyrody Szum – krajobrazowy i leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Tereszpol, w powiecie biłgorajskim, w województwie lubelskim. Leży w otulinie Roztoczańskiego Parku Narodowego. położenie geograficzne: Roztocze Środkowe powierzchnia (według aktu powołującego): 16,96 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 18,03 ha rok utworzenia: 1958 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 lipca 1958 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 63, poz. 362). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie przełomu rzeki Szum przez strefę krawędziową Roztocza Środkowego. Rzeka Szum tworzy tu liczne, małe wodospady, zwane „szumami”. W rezerwacie występują liczne gatunki chronione: parzydło leśne, pomocnik baldaszkowy, rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia, śnieżyczka przebiśnieg, bluszcz pospolity, lilia złotogłów, widłak jałowcowaty, widłak goździsty, widłak wroniec. Przez teren rezerwatu prowadzi czerwony szlak turystyczny „krawędziowy” oraz dwie ścieżki dydaktyczne – jedna urządzona przez Nadleśnictwo Zwierzyniec, a druga przez Kompanię Piwowarską. Przypisy
Rezerwat przyrody Szwajcaria Ropczycka

Szwajcaria Ropczycka – rezerwat przyrody położony na terenie miasta Ropczyce, w powiecie ropczycko-sędziszowskim, w województwie podkarpackim. Jest to wąwóz lessowy, o stromych 10-metrowych zboczach, gęsto porośnięty drzewami. numer według rejestru wojewódzkiego: 69 powierzchnia według aktu powołującego: 2,59 ha dokument powołujący: Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 00.02.11 rodzaj rezerwatu: przyrody nieożywionej przedmiot ochrony (według aktu powołującego): procesy geologiczne zachodzące w podłożu lessowym i powstały na tej drodze osobliwy krajobraz; zbiorowiska roślin i zwierząt posiadające charakter naturalny w środowisku miejskim Na terenie rezerwatu można zobaczyć dąb szypułkowy zrośnięty z brzozą brodawkowatą. Zobacz też Park Narodowy Czeska Szwajcaria Saska Szwajcaria Szwajcaria Kaszubska Szwajcaria Lwówecka Przypisy Linki zewnętrzne Szwajcaria Ropczycka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Słonawy

Rezerwat przyrody Słonawy – ścisły wodny rezerwat przyrody utworzony w 1957 wzdłuż rzeki Wełny. Położony w całości na terenie miasta Oborniki w województwie wielkopolskim. Jest jednym z dwóch rezerwatów ichtiologicznych w Polsce. Zasięg Rezerwat zajmuje powierzchnię 3,05 ha. Obejmuje około kilometrowy odcinek rzeki Wełny od spiętrzenia wody przy młynie Dahlmanna (Słonawym Młynie) w Obornikach do ujścia do Warty wraz z pasem gruntów nadbrzeżnych o szerokości 3 metrów. Początkowo obejmował także odcinek Warty po 100 metrów w obie strony od ujścia Wełny do środka nurtu, jednak na mocy zarządzenia z 2018 roku rezerwat pomniejszono i wody te już do niego nie należą. Przyroda Utworzony celem ochrony jednego z najpoważniejszych tarlisk ryb w dorzeczu Warty: pstrąga, łososia, troci, certy, brzany, klenia i lipienia, a także zabezpieczenia jedynego w Wielkopolsce miejsca występowania głowacza białopłetwego (u ujścia Wełny do Warty). Liczne są gatunki kiełży. Oprócz wyżej wymienionych gatunków ryb występują m.in. boleń, jelec i koza pospolita. Niedaleko ujścia Wełny złowiono w 1951 ostatniego w Warcie jesiotra. Faunę rezerwatu reprezentują ponadto owady: świtezianka błyszcząca, łatczyn brodawnik, gnojka wytrwała, kowal bezskrzydły, biedronka mączniakówka, omomiłek szary, rusałka kratkowiec i lśniak szmaragdek. Interesujące ptaki zamieszkujące rezerwat to zimorodek, remiz, słowik szary i dzięcioł zielony. Flora rezerwatu jest także bogata, a najciekawsze gatunki tu występujące to: łączeń baldaszkowy, harbuźnik, bluszczyk kurdybanek, żmijowce, podbiały, chabry i fiołki. Rosną też chronione gatunki purchawek. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Sławieńskie Dęby

Rezerwat przyrody „Sławieńskie Dęby” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Sławno, 2 km na północny wschód od przystanku osobowego Boleszewo (na linii kolejowej Sławno→ Darłowo), 5 km na północny zachód od Sławna, po południowej stronie drogi do Darłowa. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987. Zajmuje powierzchnię 34,31 ha. Celem ochrony rezerwatu, według obowiązującego aktu prawnego, jest „zachowanie fragmentu grądu o charakterze naturalnym z licznymi pomnikowymi dębami”. Przedmiotem ochrony jest cenny, około 200-letni starodrzew dębowy, w naturalnych biocenozach żyznych lasów liściastych grądu gwiazdnicowego (Stellario-Carpinetum), łęgu jesionowo-olszowego (Circaeo-Alnetum), olszyny bagiennej (Ribo nigri-Alnetum) oraz rzadkie i wymierające gatunki roślin i zwierząt. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Sławno. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2002 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. 0,3 km na wschód od rezerwatu prowadzi znakowany niebieski szlak turystyczny ze Sławna do Darłowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Słopiec

Rezerwat przyrody Słopiec – rezerwat torfowiskowy w gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim w miejscowości Słopiec. Znajduje się w obrębie otuliny Cisowsko-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 8,24 ha (akt powołujący podawał 8,18 ha) Rok utworzenia: 1995 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 27.06 1995; MP. 33/1995, poz. 406 Numer ewidencyjny WKP: 058 Przedmiot ochrony: naturalne torfowiska, cenne zbiorowiska roślin (zespół wełnianki i torfowca z turzycą dzióbkowatą [Carex rostrata]) oraz stanowiska wielu rzadkich roślin prawnie chronionych Przypisy
Rezerwat przyrody Słone Łąki

Rezerwat przyrody Słone Łąki – słonoroślowy rezerwat przyrody na Pobrzeżu Kaszubskim na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, położony we Władysławowie nad Zatoką Pucką, u nasady Mierzei Helskiej. Utworzony w 1999 roku. Jego utworzenie postulowano już w 1928 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 27,76 ha, natomiast powierzchnia jego otuliny – 16,02 ha. Ochroną rezerwatu objęte są gatunki słonorośli występujące na zalewowym akwenie Zatoki Puckiej pomiędzy Władysławowem i Swarzewem. Do najcenniejszych gatunków flory występujących w rezerwacie należy jarnik solniskowy (jedyne współczesne stanowisko na Pomorzu Gdańskim), centuria nadbrzeżna (ściśle chroniona), ostrzew spłaszczony, ostrzew rudy i babka nadmorska (ściśle chroniona). W rezerwacie i przyległej do niego Zatoce Puckiej można spotkać wiele gatunków ptaków wodnych, są to na przykład mewy (Larus spp.), łyski (Fulica atra), łabędzie nieme (Cygnus olor) i różne gatunki kaczek właściwych. Czasami przebywają tutaj także ptaki siewkowe np. biegus zmienny (Calidris alpina), kszyk (Gallinago gallinago) czy łęczak (Tringa glareola) oraz gęsi. Źródłem zasolenia są tu słonawe wody Zatoki Puckiej. Wybrzeże powstało w wyniku spiętrzeń sztormowych wód Zatoki Puckiej. Właściciele gruntów, znajdujących się w granicach obiektu powołali Społeczny Komitet Obrony Praw Własności Nieruchomości Rezerwatu Przyrody „Słone Łąki”, który dąży do całkowitej likwidacji rezerwatu, a przynajmniej do poważnego zmniejszenia jego powierzchni. Przypisy Linki zewnętrzne Słone Łąki. [w:] Nadmorski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-05-30].
Rezerwat przyrody Słowińskie Błota

Rezerwat przyrody „Słowińskie Błota” – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo, 1,5 km na północny zachód od Słowina, 8 km na południowy wschód od Darłowa. Został utworzony na mocy Rozporządzenia Nr 20/2005 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 26 września 2005. Zajmuje powierzchnię 193,07 ha (akt powołujący podawał 192,55 ha). Jedno z najlepiej zachowanych torfowisk wysokich typu bałtyckiego w Polsce. Kopuła torfowa wyniesiona na kilka metrów, na wierzchowinie bezleśne mszary torfowcowe, na zboczach bory bagienne. Złoże torfu ma formę kopuły z płaską wierzchowiną i wyraźnie nachylonymi zboczami. Od wschodu i zachodu zostało lokalnie zniszczone przez dawniejszą eksploatację torfu, ale centralna część kopuły jest dobrze zachowana. Akumulacja torfu, początkowo niskiego, rozpoczęła się około 5030 lat BP i została przerwana w wyniku pożaru około 3410 lat BP. Od tego czasu przyrastały torfy wysokie. Występuje tu rzadka, typowa dla torfowisk mrówka ozdobnica Forsslunda. Rozcinający i degradujący torfowisko rów w 2005 został staraniem Klubu Przyrodników zabudowany zastawkami. Celem ochrony jest zachowanie kopułowego torfowiska bałtyckiego, z bardzo cennymi pozostałościami naturalnych torfotwórczych fitocenoz mszarnych oraz licznych gatunków roślin chronionych, typowych dla oligotroficznych i kwaśnych siedlisk wysokotorfowiskowych. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Sławno. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W zbliżonych granicach utworzono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Słowińskie Błoto” PLH320016. Przypisy Linki zewnętrzne w serwisie Klubu Przyrodników w serwisie Lonicera
Rezerwat przyrody Sługocice

Rezerwat przyrody Sługocice – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Tomaszów Mazowiecki, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się w obrębie otuliny Spalskiego Parku Krajobrazowego. Teren rezerwatu przecina droga wojewódzka nr 713. Zajmuje powierzchnię 8,89 ha (akt powołujący podawał 8,57 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 18 maja 1984 roku (M.P. z 1984 r. Nr 15, poz. 108 (ISAP), § 8). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie żywca dziewięciolistnego – rośliny górskiej, bardzo rzadko występującej na niżu. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Jeleń. Przypisy