NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Tyńczyku Legnickim

Pałac w Tyńczyku Legnickim – zabytkowy pałac w Tyńczyku Legnickim. Historia Obiekt wybudowany w pierwszej połowie XIX w., o powierzchni 745 m² wzniesiony na planie litery L, jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z oczkiem wodnym, mur, zabudowania folwarczne: oficyna mieszkaniowa, chlewnia, obora, stajnia, stodoła. Przypisy
Schloss Wederau

Das Schloss Wederau (polnisch Pałac w Wiadrowie) ist ein Schloss in Wiadrów (deutsch Wederau) in der Landgemeinde Paszowice (Poischwitz) im Powiat Jaworski (Kreis Jauer) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Das Schloss Wederau entstand vermutlich an der Stelle einer 1430 in den Hussitenkriegen abgebrannten Ritterburg. Es wurde um die Mitte des 16. Jahrhunderts von der Familie von Reibnitz im Stil der Renaissance errichtet. Aus dieser Zeit stammt die Bekrönung über dem Portal mit acht Wappenkartuschen sowie einem liegenden Putto mit Sanduhr. 1770 wurde es zu einem Barockschloss umgebaut. Im 3. Viertel des 19. Jahrhunderts wurde es modernisiert, wodurch die barocken Stilmerkmale verloren gingen. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde das Schloss verstaatlicht und durch eine volkseigene PRG genutzt. Nach der politischen Wende 1989 wurde es privatisiert. Literatur Wiadrów / Wederau, in: Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 999 f. Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien – Band 1: Die mittelalterlichen Burgruinen, Burgen und Wohntürme. Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-8035-1161-5, S. 167. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Pałace Śląska (polnisch) Einzelnachweise
Pałac w Wiadrowie

Pałac w Wiadrowie (niem. Schloss Wederau) – zabytkowy pałac wybudowany w XVI w. w Wiadrowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminie Paszowice. Opis Pierwotnie dwór (zamek) na wodzie otoczony fosą, następnie piętrowy płac zbudowany na planie prostokąta, kryty dachem czterospadowym. Od frontu i nad pozostałymi ścianami szczyty szerokie na cztery okna, zwieńczone trójkątnym frontonem. Nad wejściem fryz z herbami szlacheckimi (od lewej) von: 1. Schindel, 2. Waldau, 3. Niebelschütz 4. Stosch, 5. Reibnitz, 6. Predel 7. Bock, 8. Niebelschütz. Nad fryzem trójkątny fronton zawierający leżącą postać opartą łokciem o czaszkę. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Wielkiej Lipie

Pałac w Wielkiej Lipie (niem. Elsenburg, Zamek Elizy) – zabytkowy pałac w Wielkiej Lipie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Oborniki Śląskie. Historia Pałac zwany Zamkiem Elizy wzniesiony w stylu neogotyckim w 1899 w miejscu dawnej rezydencji przez Alfreda von Waldenburga i jego żonę Elizę Karolinę von Krohn. Nad wejściem płycina z herbami małżonków: Waldenburg i Krohn. Pod herbami wstęga z napisem niem. Ein Veste Burg ist unser Gott (Warownym grodem jest nasz Bóg). Obiekt znacjonalizowany w 1945, obecnie własność prywatna, jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Wilkowie

Pałac w Wilkowie (niem. Schloss Wilkau) – zabytkowy pałac z około 1870 r. we wsi Wilków (powiat świdnicki), w Polsce, w województwie dolnośląskim, w gminie Świdnica. Historia Pałac wzniesiony na planie prostokąta, z wieżą, nakryty czterospadowym dachem. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park oraz dziedziniec folwarczny z zabudową i ogrodzenie. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red., Słownik geografii turystycznej Sudetów. Masyw Ślęży. Równina Świdnicka. Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, Wrocław: „I-Bis”, 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 614 Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 83.
Pałac w Wiszni Małej

Pałac w Wiszni Małej – wybudowany w XIX w. w Wiszni Małej. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Wisznia Mała. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Schloss Nieder Bögendorf

Das Schloss Nieder Bögendorf, früher auch Steckel-Schloss bzw. Villa Steckel genannt, (polnisch Pałac w Witoszowie Dolnym) ist ein altes Rittergut in Witoszów Dólny (deutsch Nieder Bögendorf), einem Dorf in der Landgemeinde Świdnica (Schweidnitz) im Powiat Świdnicki in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Seit 1996 steht es unter Denkmalschutz. Geschichte Nieder Bögendorf war ein alter Rittersitz. 1550 besaß das Dominium Hans von Seidlitz auf Ludwigsdorf und 1594 Friedrich von Seidlitz auf Ludwigsdorf. Letzterer trat die Lehnshoheit 1635 an Mathäus von Püschel ab. Dessen Tochter Rosina Katharina heiratete Jakob Schober. 1749 starb der Lehnsherr auf Bögendorf Ernst Sigismund Schober, Apotheker und Patrizier in Schweidnitz, seit 1724 Kirchendeputierter und Rechtskonsulent des evangelischen Kirchenkollegiums. Von den Schobern hat die Lehnsgerechtigkeit Hubert von Prentner auf Zilzendorf erkauft. Im Siebenjährigen Krieg legte 1762 König Friedrich II. von Preußen sein Hauptquartier von Peterswaldau in das Bögendorfer Schloss. 1785 war der Lehensmann Johann Gottlieb Wengler. Seit 1789 war das ritterliche Lehngut in Besitz der Familie Steckel und wurde daher auch Steckel-Schloss genannt. Das Rittergut wurde Ober Bögendorf zugeschlagen. Es bildete einen eigenen Gutsbezirk mit 441 ha. Der Besitz wurde in zwei Vorwerke geteilt mit einem herrschaftlichen Schloss. Verwalter war ein Hauptmann Wytschetzki. Gebäude Möglicherweise bestand bereits im 16. Jahrhundert ein erster Vorgängerbau. Er wurde im Laufe der Geschichte häufig umgebaut und erweitert. Das heutige palastartige Wohngebäude wurde Ende des 19. Jahrhunderts auf rechteckigen Grundriss errichtet und besitzt zwei Etagen. Auf der Nordwestseite sind Reste eines alten Wassergrabens erhalten. Das Anwesen ist von Wirtschaftsgebäuden umgeben. Eine Scheune trägt die Aufschrift G.F.S. 1806. Weblinks Polnische Touristeninformation Historische Bewohnerliste Einzelnachweise
Pałac w Witoszowie Dolnym

Pałac w Witoszowie Dolnym – zabytkowy pałac z XIX w. we wsi Witoszów Dolny, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Świdnica. Historia Pałac w Witoszowie Dolnym zbudowany został na planie prostokąta i ma dwie kondygnacje. Najbogatsza architektonicznie jest dwunastoosiowa elewacja południowa gdzie znajduje się ryzalit zakończony szczytem. Swój obecny charakter obiekt zawdzięcza przebudowie pod koniec XIX w.. Od strony północnego zachodu pałac otoczony jest fosą. Dookoła znajdują się stare zabudowania gospodarcze w tym stodoła z napisem "G.F.S. 1806". Na dziedziniec wjeżdża się pomiędzy zabudowaniami gospodarczymi. Pałac pełni funkcję budynku mieszkalnego. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Masyw Ślęży. Równina Świdnicka. Kotlina Dzierżoniowska, t.20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 633 Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 86
Pałac w Żarkach Średnich

Pałac w Żarkach Średnich – zabytkowy pałac z pierwszej połowie XVII w. w Żarkach Średnich; w województwie dolnośląskim, w powiecie zgorzeleckim, w gminie Pieńsk. Pierwotny dwór został zbudowany w pierwszej połowie XVII wieku w stylu renesansowym. Z tego okresu pod tynkiem zachowały się fragmenty dekoracji sgraffitowej. Neogotycka przebudowa z około 1870 roku przykryła autentyczny, niemal w całości zachowany dwór renesansowy z oryginalną kamieniarką i niezmienioną bryłą. Park powstał w drugiej połowie XIX w. Dwór po 1945 r. należał do miejscowego PGR i był remontowany w latach 80. XX wieku. Po 1989 r. w rękach prywatnych. Obecnie nieużytkowany i niszczeje. W pobliżu wznosi się spichlerz murowany z drugiej poł. XVIII wieku, modernizowany ok. połowy XIX wieku, a także inne zabudowania gospodarcze. Przypisy
Pałac w Żerkowie

Pałac w Żerkowie – wybudowany w 1791 r. w Żerkowie. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Brzeg Dolny. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park leśny z XIX w. Pałac z 1791 r. barokowy, rozbudowany w XIX w., trzyskrzydłowy, na rzucie „C”, jednopiętrowy, podpiwniczony, murowany, tynkowany, na cokole z kamienia polnego i cegły. Dach na korpusie czterospadowy łamany, na skrzydłach trójspadowe, owalne lukarny. Gzyms międzykondygnacyjny i wieńczący. Część otworów obramowana. W fasadzie klasycystyczny portyk na jońskich kolumnach, zwieńczony tympanonem, ze sztucznego kamienia. Strop nad piwnicą i parterem żelbetonowy, nad piętrem drewniany. Obiekt zdewastowany, obecnie trwa remont. Oficyna dworska z poł. XVIII w., przebudowana w pocz. XX w., jednopiętrowa z mieszkalnym poddaszem, murowana, tynkowana. Dach dwuspa­dowy, wystające mury szczytowe. Dawny spichlerz z pocz. XX w., dziś budynek mieszkalno-gospodarczy, jednopiętrowy, z dwoma kondygnacjami strychu, muro­wany, tynkowany, dach dwuspadowy ze szczelinami, wystające mury szczytowe. Obora z częścią mieszkalną z pocz. XX w., murowana, tynkowana. Dach dwuspa­dowy z prostymi lukarnami pod daszkami pulpitowymi, z wystającymi murami ogniowymi. Stodoła z pocz. XX w., murowana, dach dwuspadowy. Budynek mieszkalno-gospodarczy z pocz. XX w., parterowy, murowany, tynkowany, dach dwuspadowy z wystającymi murami ogniowymi. Gzyms międzykondygnacyjny i podokapowy. Park o pow. ok. 4 ha, założony ok. 1840 r., z zachowaniem wcześniejszej alei lipowej prowadzącej w kierunku sąsiedniego wzgórza. Drzewa w wieku ponad 200 lat i późniejsze dosadzania. W drzewostanie parku: buk pospolity, dąb szypułkowy, głóg jednoszyjkowy, grusza, jesion wyniosły, kasztanowiec biały, klon jawor i pospo­lity, lipa drobnolistna, olsza czarna, robinia akacjowa, sosna wejmutka, świerk pospolity, topola biała, wierzba biała. Obok pałacu rośnie lipa drobnolistna w wieku ok. 350 lat, o obw. 620 cm, wys. 25 m. W parku rośnie buk pospolity w wieku ok. 150 lat o obw. 375 cm, wys. 27 m. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac Żerków - Schloss Gross Surchen polska-org.pl
Kościół Serca Jezusowego w Piotrowie

Kościół Serca Jezusowego – szachulcowy kościół zlokalizowany we wsi Piotrowo, w gminie Obrzycko, w województwie wielkopolskim. Świątynię wybudowano w centrum wsi w 1839 dla miejscowych protestantów. Od 1945 stanowi filię parafii w Obrzycku. Kościół jednonawowy z czworoboczną wieżą przylegającą od południowego wschodu (hełm baniasty). Wejście do kościoła odbywa się przez wieżę. Dach dwuspadowy z naczółkiem, pokryty dachówką. Przy kościele zachowany jest odcinek starej alei lipowej. Przypisy
Kościół ewangelicki w Pisarzowicach

Kościół ewangelicki w Pisarzowicach – świątynia ewangelicka w miejscowości Pisarzowice (niem. Schreibersdorf). Obecnie jest w zaawansowanym stanie zrujnowania. Od 2018 kościół znajduje się w prywatnych rękach i jest remontowany. Historia Został zbudowany w latach 1901-1902 według projektu Arnolda Hartmanna z fundacji Gustava Petera von Biron (1859-1941), żonatego z Adele Marie von Löwenstein-Wertheim-Freudenberg (1866-1890), dla upamiętnienia ich zmarłego syna, Wilhelma Karla Biron von Curland (1886-1899). Prace wykończeniowe sfinalizowano w 1912. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Ostrzeszów Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Obiekt został opuszczony w 1945 i uległ poważnej dewastacji. „W 1945 roku oddział milicji wysadził drzwi piwniczne w poszukiwaniu niedobitków armii hitlerowskiej, otworzyło to drogę wszelakiego rodzaju złodziejom oraz wandalom, którzy spenetrowani świątynię. Okoliczne parafie przeniosły ławy oraz dzwon do Mąkoszyc, a organy do Mikorzyna, dzięki czemu można oglądać je do dzisiaj. Obecny stan budynku jest fatalny, nie posiada już dachu ani szczytu wieży”. Kościół był prawdopodobnym miejscem nagrania koncertu "In Absentia Dei" zespołu Behemoth. Architektura Obiekt wzniesiono w stylu neoromańskim z granitu i czerwonego piaskowca. Do wyposażenia należały m.in. „kazalnica wysadzana szlachetnymi kamieniami” oraz meble kościelne z drewna dębowego. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć kościoła w Pisarzowicach na witrynie gminy Kobyla Góra (dostęp: 16-11-2014).
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Przeborowie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Przeborowie – szachulcowy katolicki kościół filialny (niegdyś ewangelicki) znajdujący się w Przeborowie (gmina Drezdenko, Puszcza Drawska). Pierwsza świątynia w tym miejscu pochodziła z XVI wieku, ale w 1694 była już w bardzo złym stanie technicznym, dlatego wzniesiono nowy obiekt (obecny) w 1715. Został on zniszczony przez Rosjan podczas wojny siedmioletniej. Świątynię odbudowano w 1763 z użyciem elementów poprzedniej świątyni. Była ona następnie kilka razy remontowana, m.in. w XIX wieku oraz w 1927, kiedy to zmieniono podwalinę. Po 1945 kościół objęli katolicy. Wydzielono wtedy zakrystię w narożniku północno-zachodnim. Już po wojnie uległa zniszczeniu chrzcielnica i częściowo ołtarz. W 1956 całkowicie opuszczono kościół - przyczyną był zły stan techniczny. Wyposażenie wyekspediowano wtedy do innych świątyń, m.in. do Krzyża (kościół św. Antoniego) wysłano prospekt organowy. Późnogotycki ołtarz przekazano do Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Obecnie świątynia jest w ruinie i będąc własnością prywatną grozi zawaleniem. Salowy kościół wzniesiono na planie prostokąta, a konstrukcję szkieletową wypełnia cegła. Obiekt kryty dachem trójspadowym, a niewielka wieża wychodząca z kalenicy zachodniej dachem dwuspadowym. W bocznych elewacjach wieży umieszczono otwory wentylacyjno-akustyczne. Zachowana jest oryginalna stolarka (drzwi i okna). Drewniany portal istniejący od południa jest unikatem dla szkieletowej architektury regionu. Obok kościoła stoi otwarta drewniana dzwonnica z XIX wieku, pokryta dachem dwuspadowym. Przypisy
Cerkiew św. Michała Archanioła w Ropicy Górnej

Cerkiew św. Michała Archanioła w Ropicy Górnej – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1819 w Ropicy Górnej. Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Małastowie. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1972 i włączono do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Zbudowana w 1819. Na przełomie XIX i XX w. została przebudowana, pierwotne kopuły zastąpiono dachami kalenicowymi. Odnowiona w 1967, ponownie pokryto gontem w 1985. Ostatni remont przeprowadzono w 2008. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, z wydłużoną nawą, z prezbiterium węższym od nawy zbliżonym do kwadratu. Babiniec częściowo skryty pod słupowo-ramową wieżą o pochyłych ścianach. Hełm wieży zwieńczony baniasto z pozorną latarnią. Nietypowo, bo po południowej stronie sanktuarium znajduje się zakrystia. Nawa nakryta dachem dwuspadowym, prezbiterium – trójspadowym. Na kalenicach dachów wznoszą się wieżyczki zwieńczone małymi baniami. Ściany oszalowane pionowo. Wnętrze nakryte płaskimi stropami ozdobionymi ornamentalną dekoracją malarską ze sceną Przemienienia na Górze Tabor z przełomu XIX–XX w. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest XVIII-wieczny ikonostas wykonany w stylu rokokowym oraz późnobarokowe: dwa ołtarze boczne i ołtarz główny z baldachimem i tabernakulum. Wokół cerkwi Teren wokół cerkwi otoczony jest ogrodzeniem z bali przykrytym gontowym daszkiem, ze słupowo-ramową bramką z daszkiem zwieńczonym baniastym hełmem z krzyżem. Cerkiew w Ropicy Górnej jest typowym przykładem zachodniołemkowskiego budownictwa cerkiewnego. Przypisy Bibliografia Paweł Kutaś, Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, Zakrzów: PROMO, 2012, ISBN 978-83-60941-50-8, s. 100-101. Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, s .203 ISBN 978-83-60538-61-6 Linki zewnętrzne https://archive.is/20130503230832/http://www.diecezja.rzeszow.pl/?q=node/2611 Informacja na stronie sękowa.info
Kościół św. Zygmunta w Rososze

Kościół św. Zygmunta w Rososze (filia parafii Będków) – orientowany, drewniany kościół ufundowany przez biskupa Jana Dębowskiego w 1762 r. Obiekt wpisany na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia Kościół pochodzi z XV wieku. Początkowo Będków terytorialnie należał do nieistniejącej dziś parafii w miejscowości Rosocha. Tuż przed 1300 rokiem we wsi wystawiono kościół św. Zygmunta i Wszystkich Świętych, który do 22 listopada 1523 pełnił funkcję kościoła parafialnego. 23 listopada 1523 roku arcybiskup gnieźnieński Jan Łaski na prośbę właścicieli miasta erygował w Będkowie, przy istniejącym od 1462 r. kościele Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, parafię, a świątynię w Rososze uczynił jej filią. W tym czasie kościół popadł jednak w ruinę. Obecny budynek ufundowany został przez biskupa Jana Dębowskiego. Z pierwotnych murów kościoła pozostała jedynie kamienna kropielnica, znajdująca się przy bocznych drzwiach świątyni. W 1946 r. z datków mieszkańców Rosochy i pobliskich miejscowości udało się odnowić zadaszenie budynku. W latach sześćdziesiątych przeprowadzono konserwacje i zainstalowano instalacje elektryczną. Architektura Wykonana całkowicie z drewna modrzewiowego budowla posiada konstrukcje zrębową. Do najważniejszych elementów świątyni należy gotycko-renesansowa rzeźba św. Zygmunta z I połowy XVI wieku, która widnieje w barokowym ołtarzu, gotycka kamienna kropielnica i rokokowy drewniany relikwiarz, zachowany z pierwotnych murów kościoła. Nawa w kształcie kwadratu ma być symbolem stabilności świata. W centrum ołtarza umieszczone zostało rzeźbione oko Boga w kształcie trójkąta, urzeczywistniającego Trójce Świętą. Chór muzyczny, wsparty na dwóch profilowanych słupkach oraz belka tęczowa z ludowym krucyfiksem z XVII wieku podkreślają barokowy charakter budowli. Zobacz też Rosocha Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Będkowie Bibliografia Błaszczyk Bożena, Z dziejów Gminy Będków, Wydawnictwo Basta, 1998 Linki zewnętrzne http://www.niedziela.pl/artykul/2531/Sanktuarium-Najswietszej-Maryi-Panny https://web.archive.org/web/20150412005337/http://wwochna.republika.pl/pliki/Rosocha.pdf
Cmentarz wojenny nr 114 – Rzepiennik Strzyżewski

Cmentarz wojenny nr 114 – Rzepiennik Strzyżewski – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się we wsi Rzepiennik Strzyżewski, w gminie Rzepiennik Strzyżewski, powiecie tarnowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Lokalizacja Cmentarz znajduje się jako oddzielna kwatera na cmentarzu komunalnym w Rzepienniku Strżyżewskim. Projektantem był Jan Szczepkowski. Cmentarz zbudowany został na planie prostokąta na stoku opadającym w stronę jaru. Głównym elementem ozdobnym jest wysoki i widoczny z daleka obelisk. Jest osadzony na schodkowym, trójstopniowym, betonowym fundamencie i murowany z kamienia ciosanego. Na przedniej ścianie posiada duży, malowany na biało krzyż łaciński. Ogrodzenie cmentarza składa się z murowanych z kamieni solidnych słupków, pomiędzy którym zawieszono metalowe rury. W narożach są fragmenty pełnego muru, i umieszczono tam kamienne ławeczki. Nagrobki rozłożone oryginalnie, nie w rzędach jak na większości cmentarzy zachodniogalicyjskich, lecz promieniście. 4 nagrobki oficerów odróżniają się od pozostałych. Umieszczone są przed przednią strona obelisku i posiadają osadzone na betonowym cokole żeliwne krzyże łacińskie z okrągłą glorią. Wszyscy polegli oficerowie byli w stopniu porucznika. Pozostałe nagrobki to betonowe stele z krzyżami na froncie: Na cmentarz są dwa wejścia. Jedno prowadzi kilkunastoma krętymi schodkami od dolnej strony cmentarza (obecnie jest rzadko używane), drugie od cmentarza komunalnego. Polegli Pochowano tu 147 żołnierzy, w tym: 128 żołnierzy armii rosyjskiej, 19 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Żołnierze ci polegli w grudniu 1914 r. i kwietniu 1915 r. Zidentyfikowano 57 z nich. Ponadto w kronice parafialnej wymienieni są z nazwiska dwaj żołnierze (prawdopodobnie zostali pochowani na cmentarzu komunalnym). Losy cmentarza W 1915 r. po wygranej bitwie pod Gorlicami i przepędzeniu Rosjan dalej na wschód, monarchia austro-węgierska przystąpiła do budowy cmentarzy. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, nie dbano o nie i ulegały niszczeniu. Ten cmentarz zachował się jednak w dość dobrym stanie, dokonano też jego remontu. M.in. uzupełniono brakujące rury ogrodzenia, a stele pomalowano na biało. Obecnie jednak różni się nieco od pierwotnego. Przy dolnej bramce umieszczono tablicę informacyjną. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 116 – Staszkówka-Dawidówka

Cmentarz wojenny nr 116 – Staszkówka-Dawidówka – austriacki cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Staszkówka w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Moszczenica. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Położenie Cmentarz znajduje się po lewej stronie drogi z Ciężkowic do Staszkówki, w odległości 100 m od niej, na skraju zalesionego jaru potoku. Do cmentarza prowadzi droga szutrowa. Opis cmentarza Projektantem był Anton Müller. Cmentarz wykonano na planie prostokąta na stoku lekko opadającym do jaru. Ogrodzenie cmentarza w postaci murowanych z kamienia słupków i również wykonanej z kamieni podmurówki oraz zawieszonych między słupkami metalowych segmentów w postaci balustradek. Wejście na cmentarz przez metalową, dwuskrzydłową bramkę. Cmentarz posiada centralny pomnik w postaci dużej, murowanej z kamienia tablicy z ławami i bocznymi słupkami. Umieszczona jest w boku cmentarza przylegającym do jaru. Oprócz niej na przeciwległym boku cmentarza jest drugi, mniejszy pomnik w postaci kamiennej kuli osadzonej na prostopadlościennym cokole. Przed kulą znajdują się nagrobki 4 oficerów – wszyscy w randze porucznika. Nagrobki żołnierzy w rzędach. Posiadają betonowe stele z żeliwnymi tablicami imiennymi. Polegli Na cmentarzu w 4 grobach zbiorowych i 88 pojedynczych pochowano 212 żołnierzy armii niemieckiej z pruskiego Regimentu 3 Grenadierów im. Królowej Elżbiety i Pruskiego Batalionu Pionierów Gwardii na Ł61, w tym ostatnim jest wiele polskich nazwisk. Wszyscy polegli 2 maja 1915 r. podczas wielkiej ofensywy sprzymierzonych armii austro-węgierskiej i niemieckiej, zwanej bitwą pod Gorlicami. W czasie tej ofensywy przełamali oni obronę Rosjan i odpędzili ich daleko na wschód. Wśród pochowanych jest 152 szeregowych żołnierzy, 22 podoficerów i 4 oficerów. Dywizją zdobywającą wzgórza na linii Ciężkowice – Bogoniowice – Rzepiennik Strzyżewski dowodził gen. Karol Fryderyk von Plettenberg. Jednym z 4 oficerów, którzy zginęli i pochowani zostali na tym cmentarzu był 16- letni ochotnik, wnuk jego przyjaciela – generała Hermana von Francois. Opiekuńcze skrzydła generała nie pomogły. Losy cmentarza Cmentarz wykonano na miejscu pierwszego pochówku. Nagrobki oficerów ufundowały ich rodziny. W 2015 r. cmentarz jest w bardzo dobrym stanie, gdyż poddany został kapitalnemu remontowi. Przy wejściu na cmentarz ustawiono tablicę informacyjną z napisami w 4 językach; polskim, niemieckim, rosyjskim i angielskim Przypisy
Kaplica św. Wojciecha w Stobnicy

Kaplica św. Wojciecha – katolicka kaplica zlokalizowana w Stobnicy (gmina Oborniki). Historia i architektura Kaplicę wybudowano w początkach XX wieku, na skarpie nadwarciańskiej, jako protestancką. Po 1945 nie była używana w celach religijnych, pełniła też funkcję domu mieszkalnego. Od 1997 stanowi kaplicę katolicką, filię parafii w Kiszewie. Od początków XVII wieku opiekę duszpasterską nad mieszkańcami Stobnicy pełnił proboszcz kiszewski. W 1726 Stobnica stała się samodzielną parafią, co trwało do początków XIX wieku (przyłączenie do parafii w Obrzycku). Od 2000 wieś ponownie należy do parafii w Kiszewie. Przy kaplicy stoi skromna drewniana dzwonnica. Przypisy