NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Gościąż

Rezerwat przyrody Gościąż – jedyny rezerwat przyrody nieożywionej (geomorfologiczny) w województwie kujawsko-pomorskim. Położony na terasie pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej w mezoregionie Kotlina Płocka (315.36), w powiecie włocławskim, w gminie Włocławek. Leży w granicach Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat zajmuje obszar 227,91 ha, z czego znaczna część przypada na jeziora, z których największe to Gościąż. Został powołany w 2001 roku. Głównym celem ochrony jest zachowanie unikatowych w skali kraju serii laminowanych osadów dennych. Osady tworzy głównie gytia siarczanowo-węglanowa z mikrolaminami sięgającymi 12 tysięcy lat wstecz. Brzeg jeziora porasta bór chrobotkowy i grąd subkontynentalny. Florę reprezentują: turzyca błotna, turzyca dzióbkowata, spirodela wielokorzeniowa, tojeść pospolita. Przypisy Bibliografia Raport o stanie przyrody województwa kujawsko-pomorskiego na rok 2004, ISBN 83-920944-0-9
Rezerwat przyrody Goździk Siny w Grzybnie

Rezerwat przyrody „Goździk Siny w Grzybnie” – florystyczny rezerwat przyrody na terenie Leśnictwa Grzybno w gminie Mosina, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie), na terenie Rogalińskiego Parku Krajobrazowego. Historia i charakterystyka Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 czerwca 1964 roku. Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska rzadkiego w Polsce goździka sinego Dianthus gratianopolitanus. Roślina ta osiąga tu swą północną granicę występowania i jest narażona na wyginięcie w Wielkopolsce. Ponadto rezerwat chroni fragment boru sosnowego na wydmie. Rezerwat zajmuje obecnie powierzchnię 16,35 ha. Początkowo zajmował jedynie 3,54 ha, w 2002 roku powiększono go do 16,60 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 25,91 ha. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Teren rezerwatu wchodzi w skład dwóch obszarów sieci Natura 2000: „Rogalińska Dolina Warty” PLH300012 i „Ostoja Rogalińska” PLB300017. Turystyka Do rezerwatu prowadzi szlak pieszy Iłowiec – Mosina – Łódź – Stęszew – Tomice – Otusz, wytyczony wokół drewnianych barierek ograniczających wstęp w głąb obszaru ochronnego. Przypisy
Rezerwat przyrody Grabica

Rezerwat przyrody Grabica – torfowiskowy rezerwat przyrody w miejscowości Grabica w gminie Sędziejowice, w powiecie łaskim, w województwie łódzkim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Międzyrzecza Warty i Widawki. Zajmuje powierzchnię 8,51 ha (akt powołujący podawał 8,26 ha). Został powołany Rozporządzeniem Wojewody Łódzkiego nr 26/2000 z 31 lipca 2000 roku. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie śródleśnego kompleksu torfowisk przejściowych i niskich oraz eutroficznych bagien z udziałem licznych gatunków roślin chronionych i rzadkich. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Grabicz

Rezerwat przyrody Grabicz – wodny rezerwat przyrody położony na południowo-wschodnim skraju miasta Kobyłki (powiat wołomiński, województwo mazowieckie). Leży w obrębie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 stycznia 1978 roku (M.P. z 1978 r. Nr 4, poz. 20), na powierzchni 29,34 ha, w celu zachowania jeziora stanowiącego ostoję wielu gatunków ptaków. Obejmuje obszar zbiornika i otaczających go terenów. Walory przyrodnicze Położone na terenie rezerwatu jezioro i otaczające je tereny są ostoją wielu gatunków ptaków. Występują tu gatunki wpisane do czerwonej księgi gatunków zagrożonych: kraska, świstun, cietrzew, bąk, kulik wielki, traszka grzebieniasta, rybitwa białoczelna, kania czarna, mroczek posrebrzany, mewa mała i turkawka. Środkową część rezerwatu zajmuje zbiornik wodny o powierzchni 12,5 ha, z kępami i wysepkami porośniętymi roślinnością bagienną. Występują tu rośliny przybrzeżne: trzciny, pałka wąskolistna, oczeret jeziorny, turzyca bagienna oraz roślinność wodna: grzybienie białe, żabieniec babka wodna, rdestnica połyskująca, moczarka kanadyjska, strzałka wodna. Od czasu powołania rezerwatu lustro wody jeziora obniżyło się, co spowodowało zaniknięcie roślin wodnych na pewnej części obszaru. Pozostały gatunki: pałka szerokolistna, trzcina pospolita, kosaciec żółty, turzyca sztywna. Przestały gniazdować ptaki: mewa śmieszka, perkoz, zausznik, kokoszka wodna, kszyk; pojawiły się żuraw, bąk, myszołów. Zbiorowiska leśne wokół zbiornika to głównie bory wilgotne, z sosną zwyczajną, brzozą brodawkowatą i trzęślicą modrą. Turystyka Z uwagi na konieczność zapewnienia spokoju ptakom żerującym, odpoczywającym na przelotach i odbywającym lęgi, rezerwat został zamknięty dla ruchu turystycznego, z wyjątkiem drogi biegnącej wzdłuż zachodniej i południowej jego granicy. Na północ od rezerwatu przebiega czerwony rowerowy „Szlak Bitew Warszawskich”, jego trasa biegnie obok pomnika przyrody – głazu narzutowego o nazwie „Głaz Edmunda”. Przypisy Bibliografia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kobyłka [online], Załącznik nr 1 do Uchwały Nr XXXIX/323/2021 Rady Miasta Kobyłka z dnia 23 sierpnia 2021 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kobyłka, s. 17-19 [dostęp 2023-06-21] .
Rezerwat przyrody Grabowiec (województwo kujawsko-pomorskie)

Rezerwat przyrody Grabowiec – leśny rezerwat przyrody w gminie Świecie, w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim. Leży na południowo-wschodnim krańcu zwartego kompleksu leśnego Borów Tucholskich, w granicach Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego stanowiącego część Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Rezerwat obejmuje 27,38 ha lasu i torfowisk. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 25 lipca 1997 roku (M.P. z 1997 r. Nr 56, poz. 535 (ISAP)). Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych grądu zboczowego z chronionymi i rzadkimi gatunkami roślin zielnych. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (27,20 ha) i czynnej (0,18 ha). Wzdłuż granicy rezerwatu prowadzi ścieżka edukacyjna „Grabowiec” o długości ok. 1,5 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Grafik

Rezerwat przyrody Grafik – leśny rezerwat przyrody położony na terenie powiatu strzeleckiego, w gminie Leśnica (województwo opolskie). Rezerwat znajduje się około 1 km na południowy zachód od zabudowań miejscowości Czarnocin, w granicach Parku Krajobrazowego Góra Świętej Anny i obszaru Natura 2000 „Góra Świętej Anny”. Obszar chroniony utworzono w 1997 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych lasu bukowego o charakterze naturalnym z udziałem licznych drzew pomnikowych. Teren rezerwatu obejmuje starodrzew bukowy porastający podłoże lessowe z licznymi formami erozyjnymi: dolinami wciosowymi, jarami i lejami krasowymi. Drzewostan reprezentuje, według dokumentacji planu ochrony z 2017 r., zespół kwaśnej buczyny niżowej. Wcześniejsze publikacje podawały też występowanie żyznej buczyny niżowej oraz stanowiska nie objętych już ochroną gatunkową roślin naczyniowych. Jedyny podlegający ochronie gatunkowej po 2014 r. reprezentant flory rezerwatu to mech widłoząb miotlasty. W rezerwacie występują natomiast rzadkie w regionie, choć nie podlegające ochronie gatunkowej, rośliny naczyniowe: perłówka jednokwiatowa, przytulia okrągłolistna, przetacznik górski, tojeść gajowa. Powierzchnia rezerwatu według aktu powołującego wynosiła 27,43 ha; najnowsze zarządzenie w sprawie rezerwatu z 2016 r. podaje wartość 27,01 ha. Plan ochrony z 2017 r. ustanowił ochronę ścisłą na całym obszarze rezerwatu. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Strzelce Opolskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na terenie rezerwatu znajduje się pomnik z inskrypcją „Filio” (łac. Synowi) upamiętniający tragiczną śmierć syna właściciela tego terenu – hrabiego Andrzeja Renarda – podczas polowania w 1855 r. Monument ten nazywany jest Grafikiem i dał on nazwę rezerwatowi. Teren rezerwatu nie został bezpośrednio udostępniony do zwiedzania, jednak wzdłuż jego granicy biegnie ścieżka dydaktyczna „Z Góry św. Anny do Zalesia Śląskiego przez rezerwat »Grafik« i »Boże Oko«” oraz szlak turystyczny im. Roberta Oszka. Przypisy
Rezerwat przyrody Grapa

Rezerwat przyrody Grapa – leśny rezerwat przyrody w Żywcu (województwo śląskie, powiat żywiecki), powołany w 1996 roku w celu ochrony naturalnych lasów liściastych, charakterystycznych dla Kotliny Żywieckiej, z licznym udziałem chronionych gatunków flory i fauny. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat obejmuje izolowany kompleks leśny o powierzchni 23,23 ha, położony na stromym zboczu, ponad potokami Młynówka i Okiel na północ od stacji kolejowej Żywiec Sporysz, w przedziale wysokości od 370 do 430 m n.p.m. Pod względem geograficznym znajduje się na Kotlinie Żywieckiej. Florę rezerwatu przyrody Grapa tworzy: 11 gatunków wątrobowców, 70 gatunków mchów, 162 gatunki roślin naczyniowych, w tym kilkanaście gatunków objętych ochroną prawną, m.in. parzydło leśne, kukułka Fuchsa, wawrzynek wilczełyko, skrzyp olbrzymi. Zbiorowiska roślinne rezerwatu reprezentują trzy zespoły roślinności: Grąd subkontynentalny – dominujący zespół leśny, głównie w niższych i wilgotniejszych partiach rezerwatu, z drzewostanem tworzonym przez grab zwyczajny, dąb szypułkowy, lipę drobnolistną, z niewielkim udziałem klonu zwyczajnego, jaworu i jesiona wyniosłego; w warstwie krzewów dominują głóg jednoszyjkowy, leszczyna, trzmielina zwyczajna, kalina koralowa i dziki bez czarny; w runie o pokryciu 50-90 % występują głównie turzyca orzęsiona i bluszcz pospolity, a w górnej części rezerwatu kosmatka gajowa i wiechlina gajowa; Łęg jesionowy z jarzmianką większą – rzadko spotykany zespół leśny z drzewostanem tworzonym głównie przez jesion wyniosły, z dobrze rozwiniętą warstwą krzewów; w runie, o pokryciu 80-90%, oprócz gatunku charakterystycznego (jarzmianka większa) występują m.in. ziarnopłon wiosenny, świerząbek korzenny, szałwia lepka, miodunka ćma oraz rzadkie czyściec górski i czosnek wężowy; Zespół życicy trwałej i babki zwyczajnej – zespół nieleśny rozwijający się wzdłuż ścieżek. W rezerwacie wytyczono przyrodniczą ścieżkę dydaktyczną. W jego dolnej części znajduje się skałka o wysokości 4 m, na której uprawiany był bouldering. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Grocholin

Rezerwat przyrody Grocholin – rezerwat leśny położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie nakielskim, gminie Kcynia. Początkowo zajmował powierzchnię 12,10 ha; w 2013 roku został powiększony do 17,34 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie fragmentów łęgu wiązowo-jesionowego oraz grądu środkowoeuropejskiego w dorzeczu Noteci. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Gnieźnieńskie, w pobliżu wsi Grocholin (między miastami Kcynia i Gołańcz). Zajmuje fragment kompleksu leśnego, należącego do leśnictwa Laskowica, nadleśnictwo Szubin. Historia Rezerwat został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dn. 7 października 1967 r.. Charakterystyka Ochronie w rezerwacie podlega las łęgowy jesionowo-olszowy oraz las grądowy. W zespole łęgu dominuje jesion wyniosły z domieszką olszy czarnej i lipy drobnolistnej. W warstwie krzewów występuje czeremcha zwyczajna, leszczyna i dziki bez czarny. W runie leśnym wiosną dominuje ziarnopłon wiosenny, a w późniejszym okresie wegetacji występuje podagrycznik pospolity, jaskier kosmaty, gwiazdnica gajowa i gajowiec żółty. W lesie o charakterze grądu środkowoeuropejskiego dominuje starodrzew grabowo-dębowy, z domieszką jesionu wyniosłego. W słabo rozwiniętej warstwie krzewów spotyka się: leszczynę pospolitą, czeremchę zwyczajną, trzmielinę europejską i bez czarny. W warstwie roślin zielnych zwarte powierzchnie tworzy kokorycz pusta, ziarnopłon wiosenny, gajowiec żółty, prosownica rozpierzchła, podagrycznik pospolity i zawilec gajowy. W rezerwacie rośnie również wiąz polny, który najlepsze warunki znajduje we wschodniej i północnej jego części. Wśród drzew o wymiarach pomnikowych, znajduje się pięć dębów szypułkowych. Gatunki lokalnej fauny to m.in. żaba moczarowa, ropucha szara, jaszczurka żyworodna, świstunka leśna, sikora uboga oraz dziwonia. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Grodzisko Borzytuchom

Rezerwat przyrody „Grodzisko Borzytuchom” – rezerwat leśny położony w gminie Borzytuchom w województwie pomorskim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Dolina Słupi, na terenie moreny czołowej o bardzo zróżnicowanej rzeźbie terenu. Został ustanowiony w 1981 roku. Zajmuje powierzchnię 26,92 ha (akt powołujący podawał 27,03 ha), natomiast jego otulina liczy 75,77 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ekosystemu lasu bukowego, torfowiska przejściowego i jeziora lobeliowego (o nazwie Jezioro Diabelskie) oraz charakterystycznej dla nich bioty oraz cennych gatunków fauny i flory. Przeprowadzone badania archeologiczne nie potwierdziły pierwotnych przypuszczeń dotyczących usytuowania na terenie rezerwatu wczesnośredniowiecznego grodziska, od którego miejsce to wzięło swą nazwę. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Bytów. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2001 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Dolina Słupi” PLH220052 i ptasiego „Dolina Słupi” PLB220002. Przez rezerwat przebiega ścieżka przyrodnicza o długości 2 km. Najbliższe miejscowości to Borzytuchom i Osieki. Przypisy
Rezerwat przyrody Grodzisko Ryczyńskie

Rezerwat przyrody Grodzisko Ryczyńskie – leśny rezerwat przyrody w gminie Oława, w powiecie oławskim, w województwie dolnośląskim. Jest to rezerwat archeologiczno-leśny mający chronić pomnikowy drzewostan, stanowiący pozostałość po kompleksie lasów łęgowych. Rezerwat został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 marca 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 36, poz. 205 (ISAP)), w roku 2011 powiększono obszar rezerwatu do 1,82 ha. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów dydaktycznych i kulturalnych kilkusetletniego drzewostanu dębowego z domieszką innych gatunków liściastych i iglastych, rosnącego na tle prehistorycznego grodziska Ryczyn. Na terenie grodziska rośnie sosna wejmutka i orzech czarny – północnoamerykański antropofit. Obserwowano też tutaj gatunek rzadkiego bociana czarnego, wyjątkowo płochliwego i unikającego ludzi. Przypisy
Rezerwat przyrody Grodzisko Runowo

Rezerwat przyrody Grodzisko Runowo – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Potęgowo w województwie pomorskim. Został ustanowiony w 1981 roku. Zajmuje powierzchnię 29,86 ha (akt powołujący podawał 29,90 ha). Ochronie rezerwatu podlegają stanowiska buczyny, łęgów, pomnikowe buki i dęby o obwodach przekraczających 3 metry, jak również pozostałości wczesnośredniowiecznego słowiańskiego grodziska wraz z osadą i cmentarzyskiem kurhanowym nad rzeką Pogorzelicą. Ten zespół osadniczy założono na reliktach osady należącej do grupy kaszubskiej ludności kultury łużyckiej (1200–650 lat p.n.e.), a funkcjonował on od połowy IX wieku do pierwszej połowy XII wieku. Stanowisko archeologiczne jest wpisane do rejestru dóbr kultury i zostało objęte ścisłą ochroną konserwatorską. Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka edukacyjna. Najbliższe miejscowości to Runowo i Warcimino. Przypisy
Rezerwat przyrody Grąd Radziwiłłowski

Rezerwat przyrody Grąd Radziwiłłowski – leśny rezerwat przyrody w gminie Mielnik, w powiecie siemiatyckim, w województwie podlaskim. Jest położony na gruntach Skarbu Państwa zarządzanych przez Nadleśnictwo Nurzec. Został utworzony w 1990 roku. Zajmuje powierzchnię 24,44 ha (akt powołujący podawał 24,16 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie naturalnego fragmentu dawnej Puszczy Mielnickiej, dobrze wykształconego grądu typowego oraz szeregu gatunków chronionych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat GRĄD RADZIWIŁŁOWSKI. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP".
Rezerwat przyrody Grąd w Średniej Wsi

Rezerwat przyrody Grąd w Średniej Wsi – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Lesko, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim; zajmuje powierzchnię jednej miejscowości – Średniej Wsi za rzeką San. numer według rejestru wojewódzkiego – 84 powierzchnia według aktu powołującego – 58,19 ha dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.83.1464 rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragmenty subkontynentalnego grądu Tilio-Carpinetum o wysokim stopniu naturalności, występującego w piętrze pogórza; cenne wiekowo oddziały leśne – żyzny las lipowo-grabowy domieszką dębu, wiązu i brzozy w wieku ponad 100 lat oraz sosny datowanej na ok. 130 lat. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Lesko – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-14]. Grąd w Średniej Wsi. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-14].
Rezerwat przyrody Grądowe Zbocze

Rezerwat przyrody „Grądowe Zbocze” – rezerwat leśny w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Recz, 2 km na północny wschód od centrum Recza. Zachodni skraj rezerwatu przy przystanku kolejowym Recz Pomorski, po południowej stronie linii kolejowej i skrzyżowania drogi krajowej nr 10 (Stargard-Kalisz Pomorski) z drogą wojewódzką nr 151 do Ińska. Został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 czerwca 1996, na powierzchni 21,77 ha, w celu „zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i kulturowych stanowiska rzadkich na Pomorzu roślin zielnych”. Rozporządzeniem nr 76/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 31 października 2007 powiększono go do 33,2842 ha. Według najnowszego zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2017 powierzchnia rezerwatu wynosi 33,22 ha, zaś aktualnym celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie ekosystemu żyznego lasu liściastego oraz kompleksów źródliskowych wraz z procesami ich naturalnej dynamiki oraz związaną z nimi cenną florą i fauną”. Oprócz lasu rezerwat obejmuje też teren starego cmentarza. Rezerwat jest szczególnie efektowny w okresie wiosny, w czasie masowego kwitnienia wiosennych geofitów. Zakwitają wówczas rzadkie w regionie i kraju rośliny runa, niektóre występują tu wyjątkowo licznie np. czosnek niedźwiedzi, obrazki plamiste, trzy gatunki kokoryczy: pusta, wątła i pełna, kopytnik pospolity, fiołek przedziwny, fiołek biały. Występuje tu również introdukowany na przełomie XIX i XX w., pochodzący z Azji Centralnej czosnek dziwny. Rezerwat „Grądowe Zbocze” znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu „D” (Choszczno-Drawno) oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Dolina Iny koło Recza” PLH320004 i ptasiego „Lasy Puszczy nad Drawą” PLB320016. Rezerwat jest położony na terenie Nadleśnictwo Drawno. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. 0,5 km na południowy wschód prowadzi znakowany czerwony turystyczny Szlak Hetmana Stefana Czarnieckiego. Przypisy
Rezerwat przyrody Grądy nad Lindą

Rezerwat przyrody Grądy nad Lindą – leśny rezerwat przyrody w gminie Zgierz, w powiecie zgierskim, w województwie łódzkim, leżący na terenie Nadleśnictwa Grotniki, tuż przy północno-zachodniej granicy administracyjnej miasta Zgierza. Zajmuje powierzchnię 55,83 ha. Jego główną atrakcją jest kompleks źródeł i wysięków wody. Rezerwat obejmuje fragment rzeki Lindy oraz jej prawobrzeżnego dopływu. Według aktu powołującego celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu rzeki Lindy, jej dopływu i źródlisk oraz grądów i łęgów jesionowo-olszowych o cechach lasów naturalnych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez północną część rezerwatu prowadzi edukacyjna ścieżka przyrodniczo-leśna, która ma kształt pętli o długości 1,5 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Guść

Rezerwat przyrody „Guść” – leśny rezerwat przyrody położony w Puszczy Kozienickiej, 10 km na północny zachód od Kozienic. Rezerwat położony jest na tarasie nadzalewowym Wisły. Utworzony został w 2002 roku dla zachowania krajobrazów borów świeżych i borów mieszanych wilgotnych. Zajmuje powierzchnię 87,098 ha. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 49,9564 ha. Rezerwat „Guść” znajduje się na terenie otuliny Kozienickiego Parku Krajobrazowego i jest najmłodszym rezerwatem w obrębie Parku i jego otuliny. Ponadto leży w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: ostoi siedliskowej „Puszcza Kozienicka” PLH140035 i ostoi ptasiej „Ostoja Kozienicka” PLB140013. Rezerwat znajduje się na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Kozienice. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Flora Występuje tu około 80 gatunków roślin, w tym 10 gatunków drzew, 8 gatunków krzewów oraz około 8 gatunków mszaków. Występujący tu widłak jałowcowaty podlega ochronie ścisłej, zaś częściowej: kalina koralowa, kruszyna pospolita oraz porzeczka czarna. Gatunkiem sztucznie tutaj wprowadzonym jest świdośliwa jajowata. Turystyka W pobliżu rezerwatu przebiega liczący 114,2 km szlak pieszy niebieski: Janowiec – Kozienice – Mniszew Do rezerwatu najłatwiej jest dotrzeć od strony drogi 79, zostawiając samochód przy miejscu pamięci i idąc leśną drogą przez tory kolejowe, a nie od strony wsi Chinów. Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Guść”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-06-07].
Rezerwat przyrody Góra Chełmo

Rezerwat przyrody Góra Chełmo – krajobrazowy rezerwat przyrody w pobliżu miejscowości Chełmo w gminie Masłowice, w powiecie radomszczańskim, w województwie łódzkim; obejmuje szczytowy fragment Góry Chełmo. Zajmuje powierzchnię 41,31 ha (akt powołujący podawał 41,44 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 23 listopada 1967 roku (M.P. z 1967 r. Nr 67, poz. 330 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych wzgórza porośniętego lasem mieszanym, zbudowanego z piaskowców albskich, dolnokredowych, będącego ostańcem denudacyjnym, oraz znajdującego się na nim grodziska prehistorycznego. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat arecheologiczno-leśny „Góra Chełmo”
Rezerwat przyrody Góra Dobrzeszowska

Rezerwat przyrody Góra Dobrzeszowska – leśny rezerwat przyrody w gminie Łopuszno, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 25,11 ha (akt powołujący podawał 24,57 ha) Rok utworzenia: 1982 Numer ewidencyjny WKP: 046 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: zespół naturalnych czynników przyrodniczych jako integralny element unikalnego kompleksu prehistorycznych obiektów kultury materialnej (okrąg kamienny, z „dziedzińcem” u wejścia). Rezerwat leży na szczycie Góry Dobrzeszowskiej, w pobliżu zachodniego krańca miejscowości Dobrzeszów. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny ze Skarżyska-Kamiennej (Pogorzałe) do Kuźniaków. Przypisy