NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Polish Teachers' Union

Polish Teachers' Union (Polish: Związek Nauczycielstwa Polskiego, ZNP, also translated as Union of Polish Teachers, Polish Teachers' Association, Association of Polish Teachers) is the largest Polish trade union for teachers and educators and their largest professional association. History First Polish teachers trade unions date to 1905, the year that marks the period of unrest known as the Revolution in the Kingdom of Poland (1905–1907). The Polish Teachers' Union has been created in 1930 from the merger of the Union of Polish Teachers of Elementary Schools and the Trade Union of Teachers of Polish High Schools, both dating to 1919. In the 1930s, ZNP, numbering over 50,000 members before World War II, and being the largest Polish association and trade union for educators, became increasingly influenced by socialists, which caused it to be eventually suspended by the conservative and right-leaning Polish government. In response, the socialist wing of ZNP organized the large Polish teachers strike (1937), which succeeded in having the government back down and reinstate the organization. ZNP at that time maintained also auxiliary institutions, such as the Pedagogical Institute, and run summer vocational courses. During the war, ZNP continued to exist as part of the underground education in Poland during World War II, in the form of the Secret Teaching Organization. The Organization was created towards the end of October 1939 in Warsaw response to German closure of most Polish educational institutions and repressions against teachers. After the war, ZNP was reinstated by the new Polish communist government, but had relatively little real influence. It was briefly suspended during the martial law in 1981. In 1984 it joined the All-Poland Alliance of Trade Unions. Like most other Polish trade unions, ZNP became independent after the fall of communism in 1989. The Union leaders decided to keep it aligned to the Polish left (Social Democracy of Poland), which caused a split, as some of the members left for the Solidarity-aligned trade unions. Nonetheless, it remained and is currently the largest Polish trade union for teachers and educators. Structure The Union is governed by the National Meeting of the Delegates which convenes every four years. On day-to-day basis, the Main Office takes care of the routine organizational activities. References External links Official homepage (in English)
Спілка польських учителів

Спілка польських учителів, СПУ (пол. Związek Nauczycielstwa Polskiego, ZNP) — найбільша польська профспілка вчителів та освітян та їхня найбільша професійна асоціація. Історія Перші польські профспілки вчителів датуються 1905 роком — роком, що знаменує собою період заворушень, відомих як Революція в Королівстві Польському (1905-1907). Спілка польських учителів була створена в 1930 році в результаті злиття Спілки польських учителів початкових шкіл і Спілки вчителів польських середніх шкіл, які були засновані в 1919 році. У 1930-х роках вона, яка до Другої світової війни налічувала понад 50 000 членів і була найбільшою польською асоціацією та профспілкою освітян, потрапила під дедалі більший вплив соціалістів, що врешті-решт призвело до призупинення її діяльності консервативним і правим польським урядом. У відповідь соціалістичне крило СПУ організувало великий страйк польських вчителів (1937), в результаті якого уряд відступив і відновив організацію. У той час СПУ утримувала також допоміжні установи, такі як Педагогічний інститут, і проводила літні професійні курси. Під час війни СПУ продовжувала існувати як частина підпільної освіти в Польщі під час Другої світової війни у формі Таємної вчительської організації. Організація була створена наприкінці жовтня 1939 року у Варшаві у відповідь на закриття німцями більшості польських навчальних закладів та репресії проти вчителів. Після війни СПУ була відновлена новим польським комуністичним урядом, але мав відносно невеликий реальний вплив. Діяльність профспілки була ненадовго призупинена під час воєнного стану в 1981 році. У 1984 році вона приєдналася до Всепольського альянсу профспілок. Як і більшість інших польських профспілок, СПУ стала незалежною після падіння комунізму в 1989 році. Лідери профспілки вирішили зберегти зв'язок з лівими силами Польщі (Соціал-демократія Польщі), що призвело до розколу, оскільки частина членів профспілки перейшла до профспілок, пов'язаних з «Солідарністю». З усім тим, вона залишилася і сьогодні є найбільшою польською профспілкою вчителів та освітян. Структура Керівництво Спілкою здійснюється Національними зборами делегатів, які скликаються кожні чотири роки. Щоденною організаційною роботою займається Головний офіс. Примітки Посилання Офіційний сайт. Związek Nauczycielstwa Polskiego (пол.). Архів оригіналу за 19 січня 2018. Joanna B. Michlic (2006). Poland's threatening other: the image of the Jew from 1880 to the present. U of Nebraska Press. p. 77. ISBN 978-0-8032-3240-2.
Trinitatiskirche (Gliwice)

Die Trinitatiskirche (polnisch Kościół Trójcy Świętej) ist eine armenisch-katholische Kirche in der ul. Mikołowska (Nicolaistraße) in der Innenstadt der polnischen Stadt Gliwice (Gleiwitz). Sie wird heute auch Armenische Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit genannt oder kurz Dreifaltigkeitskirche. Sie ist der Nachfolgebau der am 2. April 1813 bei einem Brand in der Beuthener Vorstadt abgebrannten hölzernen Trinitatiskirche und wurde zwischen 1836 und 1838 erbaut. Am 29. Juni 1838 wurde die neue Trinitatiskirche eingeweiht. Als sich 1872 einige Gleiwitzer zur altkatholischen Konfession bekannten, baten sie Bürgermeister Teuchert um ein Kirchengebäude für ihre Gemeinde. Teuchert stellte ihnen im selben Jahr die Trinitatiskirche zur Verfügung. Am 6. Oktober 1872 feierten die Altkatholiken hier ihren ersten Gottesdienst. 1920 forderte das katholische Pfarramt der Allerheiligenkirche die Kirche zurück, welche sie am 22. März 1921 zurückerhielt. Seitdem hielt dort die Peter-Paul-Kirche Messen ab. 1941 erhielt die altkatholische Gemeinde die Kirche zurück. 1945 (durch die Vertreibung der Deutschen hörte die Altkatholische Gemeinde auf zu existieren) erhielt die armenisch-katholische Gemeinde die Kirche. Weblinks Über die Trinitatiskirche (auf Polnisch) Einzelnachweise
Kościół Trójcy Świętej w Gliwicach

Kościół Trójcy Świętej w Gliwicach – kościół parafialny w Gliwicach przy ulicy Mikołowskiej. Od 1950 roku przy świątyni znajduje się sanktuarium Matki Boskiej Łysieckiej. Od 1945 roku kościół jest użytkowany przez katolików obrządku ormiańskiego, a od 2009 roku jest kościołem parafialnym ormiańskokatolickiej parafii południowej pw. św. Grzegorza Oświeciciela. Historia Kaplica Pierwotnie w miejscu dzisiejszego kościoła Trójcy Świętej znajdował się szpital i kaplica pod wezwaniem Trójcy Świętej, św. Marii i św. Bartłomieja. Budynki ufundował w 1409 roku starosta gliwicki, Michael Pillcator. Od XVI do XIX wieku zabudowania te ulegały wielokrotnym zniszczeniom, odbudowom i przebudowom. Obecny kościół zbudowano w stylu klasycystycznym w latach 1836–1838 roku. Służył on jako kaplica dla mieszkających w pobliskim przytułku ubogich wdów. W 1872 roku świątynię przejęli starokatolicy. W użytkowaniu Kościoła Starokatolickiego w Niemczech kaplica pozostawała do 1922 roku. Później ponownie została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. W latach 1923–1941 służyła jako filiał parafii św. Piotra i Pawła w Gliwicach. Odprawiane tutaj były w okresie międzywojennym msze dla głuchoniemych. W czasie II wojny światowej budynek sakralny był ponownie użytkowany przez parafię starokatolicką. Kościół rektorski W 1945 roku kościół przejęli katolicy obrządku ormiańskiego, wypędzeni z Kresów Wschodnich. Opiekunem świątyni został ks. Kazimierz Roszko, były proboszcz parafii ormiańskiej w Horodence. Za jego sprawą w 1950 roku do kościółka sprowadzono ze Starych Budkowic obraz Matki Boskiej Łysieckiej i utworzono przy nim sanktuarium maryjne. W latach 1958–1962 kościół Trójcy Świętej został gruntownie wyremontowany. 17 września 1985 roku został przez nieznanych sprawców ograbiony z przechowywanych w nim cennych darów wotywnych. Po włamaniu został ponownie odnowiony w 1987 roku. 3 września 1989 roku w kościele miała miejsce koronacja obrazu Matki Boskiej Łysieckiej. Uroczystego aktu dokonał patriarcha ormiańskokatolicki Jan Piotr XVIII Kasparian, ale korony poświęcił wcześniej na Jasnej Górze podczas swojej podróży apostolskiej papież Jan Paweł II. Kościół parafialny 1 grudnia 2009 roku dekretem ordynariusza wiernych obrządku ormiańskiego w Polsce, arcybiskupa Kazimierza Nycza, przy kościele powołano parafię ormiańskokatolicką. Jej proboszczem w latach 2009–2017 był ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Duchowni pracujący przy kościele (od 1945) Rektorzy 1945–1964 ks. Kazimierz Roszko 1967–1969 ks. Józef Myszyniewski SJ 1969–1973 ks. Kazimierz Romaszkan 1974–1985 ks. Krzysztof Staniecki 1985–2004 ks. Józef Kowalczyk 2004–2009 ks. Artur Avdalyan Proboszczowie 2009–2017 ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski od 2018 ks. prof. Józef Naumowicz (administrator) Zobacz też Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Warszawie (Res Sacra Miser) Kościół św. Piotra i Pawła w Gdańsku Ormianie w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa kościoła Sanktuarium Matki Boskiej Łysieckiej. kuria.gliwice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-29)]. Ormianie w Gliwicach i ich kościół
Truppenübungsplatz Schieratz

Der Truppenübungsplatz Schieratz wurde Anfang 1940 von der deutschen Wehrmacht auf dem Gebiet des besetzten Polen bei der Stadt Schieratz (Sieradz) im Wartheland errichtet. Zu seiner Errichtung wurden große Teile der Landkreise Schieratz, des Welun und Lask in Anspruch genommen. Seine Errichtung steht im Zusammenhang mit dem Aufbau einer Reihe von sehr großen Truppenübungsplätzen der deutschen Wehrmacht im besetzten Polen. Das Übungsgebiet umfasste eine Fläche von mehr als hundert Quadratkilometern. Der Übungsplatz diente insbesondere zum Üben des großflächigen Gefechts der verbundenen Waffen mit starken Panzerverbänden. Er war so groß angelegt, dass dort mehrere Divisionen gleichzeitig üben konnten. Für die Einrichtung des Übungsplatzes mussten Tausende von Einwohnern ihre Häuser räumen. In welchem Umfang Zwangsarbeiter bei der Errichtung des Platzes zum Einsatz kamen, ist bis heute nicht abschließend geklärt. Am 1. Juli 1943 erfolgte der Zusammenschluss dieser Amtsbezirke und aller ihrer Gemeinden innerhalb des Truppenübungsplatzes Schieratz zum Heeresgutsbezirk Schieratz. Stationierte Einheiten In den Kasernenanlagen des Truppenübungsplatzes waren folgende Einheiten stationiert. Fronttruppenteile: Kampfgruppe 8/XXI Kampfgruppe 10/XXI Ersatztruppenteile: Infanterie-Ersatz-Regiment 263 Infanterie-Ausbildungs-Bataillon 458 Infanterie-Ersatz-Bataillon 485 Sturmgeschütz-Ersatz-Abteilung 200 Bau-Ersatz-Bataillon 28 Kommandobehörden: Orts-Kommandantur Schieratz Festungs-Abschnitt 44 (Unterabschnitt 5) Festungs-Abschnittsstab Schieratz Pionier-Sonderstab 19 Kommandantur des Truppenübungsplatz Schieratz Literatur Władysław Góra, Wojna i okupacja na ziemiach polskich 1939-1945, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warschau 1984, ISBN 83-05-11290-X. Link Karte mit Ausmaß und Lage des Truppenübungsplatzes Schieratz
Trzcinice-Inseln

Die Trzcinice-Inseln [tʃʨi'ɲiʦɛ] (deutsch Rohrhalter-Inseln) sind eine Inselgruppe im Stettiner Haff in Polen. Die kleine, aus fünf unbewohnten Inseln bestehende Gruppe liegt im Südwesten des Wicko Wielkie (Großer Vietziger See), einer Bucht des Stettiner Haffs, östlich vor der Insel Wołcza Kępa (Wulwenkämpe) und nördlich vor der Insel Wiszowa Kępa (Schilf-Insel). Wie ihre Nachbarinseln stehen auch die Trzcinice-Inseln wegen der vielen Tierarten unter Naturschutz.
Trzcinice

Trzcinice – zespół 5 małych wysp w północno-zachodniej Polsce, w południowej części jeziora Wicko Wielkie. Administracyjnie należą do miasta Świnoujście. Wyspy wchodzą w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Znajdują się w obszarze specjalnej ochrony ptaków Delta Świny oraz obszarze ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Rohrhalter-Inseln. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Trzcinice. Zobacz też lista wysp Polski Przypisy
Jezioro Głęboczek (Mierzyn)

Jezioro Głęboczek – jezioro w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód, położone we wsi Mierzyn (województwo wielkopolskie); przy dwóch drogach wojewódzkich: 160 oraz 199. Jezioro leży na terenie Kotliny Gorzowskiej, na południowym skraju Puszczy Noteckiej, w zlewni rzeki Warty. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody jeziora Głęboczek wynosi 10 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 37 m n.p.m. Jezioro należy do płytkich, maksymalna głębokość to 3,6 m. Przyroda Nad jego brzegami rosną ciekawe rośliny, m.in. goździk piaskowy i pstry, oraz krzewy będące mieszańcami malin i jeżyn. Przeważają tu okazy sosen. W lasach żyją dziki, sarny, lisy oraz borsuki. Nad wodami spotkać można bobry. Położenie i zagospodarowanie linii brzegowej Przy pd. krańcu jeziora, gdzie na niewielkim odcinku brzegu nie jest porośnięty trzcinami, znajduje się dogodne miejsce do kąpieli. W pd.-wsch. części jeziora usytuowane jest kąpielisko, zaś na brzegu pd.-zach. pole biwakowe. Miejsce biwakowania jest obiektem ogólnodostępnym przygotowanym przez Nadleśnictwo Międzychód. Turystyka Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora Głęboczek wiedzie szlak turystyczny pieszy – żółty, dobrze oznakowany przez PTTK. Skrajem skarpy nadjeziornej możemy obejść całe jezioro, jest to 1,650 km i zajmie ok. 20 minut. Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Wałbrzychu

Kościół świętego Józefa Robotnika w Wałbrzychu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w wałbrzyskiej dzielnicy Piaskowa Góra. Świątynia została poświęcona w dniu 22 stycznia 1911 roku jako kościół protestancki. Do tej pory ewangelicy z Piaskowej Góry uczęszczali na nabożeństwa częściowo do świątyni w Szczawienku, a częściowo do świątyni w Starym Zdroju. W 1935 roku, podczas urzędowania pastora Dinglingera kościół został wyremontowany odmalowany przez profesora Avenariusa, ten wystrój zachował się do dziś. W 1963 roku przy świątyni została erygowana rzymskokatolicka parafia pod wezwaniem św. Józefa Robotnika. Jest to budowla jednonawowa. Wzniesiono ją w stylu pseudoklasycystycznym. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym i posiada empory we wnętrzu. Kościół został wyremontowany w latach 1971–1973. W kościele znajdują się organy wykonane około 1931 roku przez firmę Schlag und Söhne. Instrument posiada 14 rejestrów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Świątynia figuruje w gminnej ewidencji zabytków dla gminy Wałbrzych. Przypisy
Kościół Chrystusa Wieczystego Kapłana w Gnieźnie

Kościół Chrystusa Wieczystego Kapłana w Gnieźnie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Gnieźnie przy ul. Wiosennej. Architektura i historia Obiekt w stylu modernistycznym wybudowano w latach 1974-1980 według projektu Aleksandra Holasa. Dwukondygnacyjna, prostokątna (52 x 32 metry) świątynia wykonana jest z żelbetu, siporeksu i cegieł. 40-metrowa nawa nie posiada żadnego pośredniego podparcia. Dzieło wyobraża łódź-Kościół prowadzącą wiernych przez burzliwe dzieje do portu zbawienia. Ściany zdobią żelbetowe płaskorzeźby z życia Jezusa Chrystusa. Na ścianie frontowej umieszczono Cudowne rozmnożenie chleba na pustkowiu, na wschodniej Chrystusa na krzyżu, a na zachodniej Pielgrzymkę Świętej Rodziny do świątyni w Jerozolimie. W centralnej części frontowej elewacji, nad wejściem stoi figura Chrystusa Wieczystego Kapłana. Autorami tego wystroju byli Benedykt Kasznia i Eugeniusz Obelkowski. W tylnej ścianie kościoła został umieszczony kamień węgielny pochodzący z katedry gnieźnieńskiej. Na 27-metrowym szczycie-wieży posadowiono krzyż stalowy (2,7 metra wysokości). W centrum prezbiterium znajduje się mozaika Chrystusa Zmartwychwstałego i Apostołów w Wieczerniku. Witraże i mozaiki wykonała pracownia Magdaleny i Marcina Czeskich z Poznania. W dolnej części obiektu znajduje się sala widowiskowa ze sceną. Galeria Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Białotarsku

Kościół Przemienienia Pańskiego w Białotarsku – kościół parafialny przynależny do diecezji włocławskiej i dekanatowi kowalskiemu. Historia Parafia Białotarsk pierwszy raz wymieniona została w 1249 roku. W 1325 roku wspomniano o niej w archidiakonacie włocławskim diecezji kujawskiej. Fundację kościoła przypisać należy kapitule płockiej, która była jego kolatoratem. O pierwszej świątyni nie posiadamy wiadomości. Druga, pod wezwaniem Świętego Krzyża, drewniana, zapewne tej samej fundacji, powstała w latach 70. XVI w. i została konsekrowana przez bpa Hieronima Rozdrażewskiego w 1583 r. Kiedy spaliła się w 1782 r., na nowym miejscu nową, także drewnianą, znowu wystawiła kapituła z Płocka. Zdaje się, że przy niej urządzono później cmentarz grzebalny. Miejsce zaś po dawnym kościele upamiętniono kapliczką, która przetrwała do 1824 r. Obecnie istniejący kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego, murowany, rozpoczęto wznosić w 1905 r. według projektu K. Prokulskiego oraz K. Pleszczyńskiego. Budowę w stanie surowym zakończono w 1914 r. W czasie I wojny światowej dach kościoła uległ spaleniu podczas działań wojennych, a mury zostały poważnie uszkodzone. Świątynię odbudowano w latach 1921–1926. W 1936 r. wstawiono do niej wielki ołtarz, nabyty z katedry włocławskiej przez Bronisława Mirosławskiego, właściciela majątku Czarne. Kościół w czasie okupacji hitlerowskiej został całkowicie ograbiony z paramentów liturgicznych i dzwonów. W latach 1990–1996 dzięki staraniom ks. Leszka Rybki kościół otrzymał nowe pokrycie dachu z blachy miedzianej, nową instalację elektryczną i nagłośnieniową oraz nowe meble w zakrystii. W latach 1996–1999 położono nową posadzkę murowaną, wykonano nowe okna witrażowe. W latach 1999–2000 w prezbiterium położono posadzkę marmurową, wykonano nowy ołtarz, ambonę i chrzcielnicę. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Rosku

Kościół św. Stanisława – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Rosku (gmina Wieleń), na północnym skraju Puszczy Noteckiej. Kościół z cegły i granitowych ciosów wzniesiono w latach 1856-1859. Do wyposażenia wnętrza należy m.in. ołtarz główny, neobarokowy z około 1860 i dwa ołtarze boczne: barokowy z około 1630 oraz rokokowy z XVIII wieku. Późny barok reprezentuje natomiast ambona (druga połowa XVIII wieku). Rzadkie są porcelanowe świeczniki. Przy drzwiach głównych umieszczona została tablica pamiątkowa ku czci urodzonego w Rosku muzykologa i kompozytora - prof. Floriana Dąbrowskiego. Jego ojciec (Bolesław) był dyrygentem miejscowego chóru Lutnia, który istnieje do dziś, i którego pomnik znajduje się w pobliżu. Tablicę powieszono 5 września 2004. Druga tablica zewnętrzna upamiętnia ks. Antoniego Niedbała (1872-1941), będącego proboszczem w Rosku od 1917, zamordowanego w poznańskim Forcie VII przez Niemców. Przy kościele stoją grobowce Pawlików, Marii Gapskiej, ks. proboszcza Stanisława Góreckiego (23.9.1837-24.4.1899), głaz upamiętniający ofiary II wojny światowej z orłem i pomnik powstańców wielkopolskich. W 2014 posadzono tu z inicjatywy prezydenta Bronisława Komorowskiego Dąb Wolności upamiętniający odzyskanie wolności przez Polskę w 1989. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne strona parafialna - dostęp 10.6.2015
Kościół Matki Boskiej Różańcowej we Wrzeszczynie

Kościół Matki Boskiej Różańcowej – katolicki kościół filialny znajdujący się we Wrzeszczynie (gmina Wieleń), na północnym skraju Puszczy Noteckiej. Należy do parafii Matki Bożej Wniebowziętej i św. Michała w Wieleniu. Kościół powstał w latach 1992-1993 na zachodnim skraju miejscowości, w sąsiedztwie budynku dawnej szkoły. Murowany (ceglany, otynkowany) obiekt został zrealizowany z funduszy mieszkańców wsi. Posiada jeden brązowy dzwon i witraże o formach geometrycznych. Aktu poświęcenia dokonał bp Zdzisław Fortuniak. Na krzyżu misyjnym przy świątyni znajduje się data 12-19 listopada 1995. Przy kościele, na skraju drogi stoi murowana kapliczka słupowa z początku XX wieku. W pobliżu stoi też pomnik powstańców wielkopolskich. Wezwanie kościoła wywodzi się od modlitw różańcowych, które wznosili mieszkańcy wsi w intencji wybudowania miejscowej świątyni. Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Drawskim Młynie

Kościół Opatrzności Bożej – katolicki kościół filialny znajdujący się w Drawskim Młynie w gminie Drawsko. Należy do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drawsku. Murowaną świątynię zbudowano w latach 1985 - 1991 według projektu architekta Wojciecha Śpikowskiego, w wyniku starań ks. kanonika Antoniego Śpikowskiego. Na drzwiach drewniane płaskorzeźby św. Piotra, św. Pawła i św. Antoniego. Parafia w Drawsku od roku 1972 starała się o pozwolenie na budowę kościoła we wsi, jednak władze administracyjne PRL odmawiały udzielenia tego rodzaju pozwolenia. Mimo to zbierano materiały budowlane. Pozwolenie ostatecznie wydano w 1981. Obiekt został poświęcony przez biskupa Stanisława Napierałę 7 lipca 1991. Przy świątyni zlokalizowano: figurę św. Jana Pawła II, figurę św. Józefa odsłoniętą 14 maja 2004, upamiętniającą 150-lecie istnienia miejscowej odlewni żeliwa, zadaszoną kaplicę Matki Boskiej Jazłowieckiej z drewnianą figurą, tablicę pamiątkową upamiętniającą dzień śmierci Jana Pawła II - 2 czerwca 2005, wyeksponowany stary kamień młyński. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Drawsku

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Drawsku (wsi gminnej). Istnieje przy nim parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ceglana świątynia powstała w latach 1909-1911 jako dom katolicki. W 1920 obiekt został przebudowany i dostosowany do pełnienia roli kościoła, przy czym parafia funkcjonuje tu dopiero od 1925. We wnętrzu drewniany strop w kształcie trapezu i duży drewniany krucyfiks. Na ścianie wewnętrznej (wschodniej) umieszczono tablicę pamiątkową ku czci proboszcza Onufrego Śpikowskiego (ur. 12 czerwca 1884 w Kępnie), zamordowanego przez nazistów w obozie Dachau w dniu 8 lutego 1943, po 3,5-letnim pobycie tamże (fundacja parafian). Na zewnątrz znajdują się: na ścianie wschodniej: tablica pamiątkowa ku czci proboszcza Leona Spachacza (pełnił tę funkcję w latach 1946-1971) z cytatem z Księgi Izajasza: Wybrani moi nie będą pracować na próżno, mozaika ze Świętym Franciszkiem z Asyżu i zwierzętami, drewniana dzwonnica z przełomu XIX i XX wieku, kaplica maryjna z początku XX wieku, krzyż drewniany, lipy o obwodzie do 350 cm, wiąz szypułkowy o obwodzie około 360 cm. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Brzegach

Kościół św. Stanisława Kostki – katolicki kościół filialny znajdujący się w Brzegach (gmina Krzyż Wielkopolski). Należy do salwatoriańskiej parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krzyżu. Ceglana świątynia powstała w drugiej połowie XIX wieku. Poświęcona jako katolicka 15 sierpnia 1945. Otoczenie Obok świątyni stała dzwonnica z 1881 ufundowana przez dawnych mieszkańców wsi jako wotum za uratowanie przed zarazą. Zastąpił ją betonowy obiekt z 1987. Przy kościele znajduje się kapliczka maryjna na dawnym postumencie z kamieni polnych oraz dawny cmentarz ewangelicki z licznymi zachowanymi nagrobkami (m.in. rodziny Sander). Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starym Osiecznie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starym Osiecznie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Starym Osiecznie (gmina Dobiegniew). Należy do parafii w Radęcinie. Ceglana świątynia powstała w 1867 na planie ośmiokąta, nawiązując tym rozwiązaniem do formy Bazyliki Grobu Świętego. Obiekt nakryty jest wysokim dachem namiotowym, posiada sygnaturką i rozetę z gwiazdą Dawida. W pobliżu, przy drodze krajowej nr 22 rośnie stary dąb. Przypisy