NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Gliwicach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Gliwicach – kościół parafialny w dzielnicy Gliwic w Żernikach. Historia Pierwsze plany wybudowania kościoła powstały już w 1912, lecz wybuch wojny uniemożliwił ich realizację. Dopiero po wojnie zakupiono za 60.000 marek 45 morgów gruntów z różnymi zabudowaniami od spadkobierców rodu von Groeling. Resztę funduszy zebrano wśród wiernych w diecezji. Kościół zbudowano ze stodoły, a plebanię ze spichlerza. Plan budowy był dziełem miejscowego mistrza budowlanego Nawrata. 6 września 1931 roku kościół oddano do użytku, kiedy to kardynał Adolf Bertram poświęcił go w obecności burmistrza miasta Gliwice Geislera. Pierwszym proboszczem Parafii św. Jana Chrzciciela został ksiądz Maksymilian Beigel były wikary z Mikulczyc. W 1934 roku, kiedy to odbyły się pierwsze misje, stolarz Markiefka ofiarował drewniany krzyż misyjny, który do dzisiaj stoi przed kościołem. Do połowy 1939 roku nabożeństwa odbywały się w języku niemieckim i polskim. W 2006 roku została poświęcona nowa dzwonnica którą wraz z dzwonami. Organy W latach 1931-1932 firma Carl Berschdorf z Nysy wybudowała w kościele 6-głosowe organy. Instrument stoi na emporze nad wejściem głównym, posiada jeden manuał i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Dzwony Na dzwonnicy wiszą trzy dzwony. Zobacz też Parafia św. Jana Chrzciciela w Gliwicach Przypisy
Anaszacht

Anaszacht (Zbiornik Madejski) – jezioro w Polsce położone w województwie śląskim na terenie Zabrza, w dzielnicy Biskupice. Powierzchnia 6,5 ha i głębokość około 1,5 do 2 m. W akwenie występują m.in. amury, karasie, karpie, leszcze, liny, okonie, płocie, szczupaki. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Brańsku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Brańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Brańsk, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Brańsk diecezji drohiczyńskiej. Historia Obecna, murowana świątynia została wzniesiona w latach 1859-1862, dzięki staraniom księdza Wojciecha Kociołkowskiego, proboszcza z Brańska, należącego do Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Budowla została poświęcona - na mocy pozwolenia księdza Adama Stanisława Krasińskiego, biskupa wileńskiego, w XXV niedzielę po Zielonych Świątkach, czyli 18 listopada 1862 przez księdza Stanisława Włodkowskiego, dziekana z Bielska Podlaskiego i proboszcza z Ciechanowca. W czasie II wojny światowej cofające się wojska hitlerowskie w nocy z 31 lipca na 1 sierpnia 1944 roku podłożyły ognień pod świątynię. Jego odbudowa była prowadzona przez księży: księdza Józefa Chwalko, wikariusza z Brańska, księdza kanonika Kazimierza Łomackiego, proboszcza z Brańska oraz księdza kanonika Franciszka Smorczewskiego, następnego proboszcza. W dniu 2 czerwca 2002 roku biskup drohiczyński Antoni Dydycz poświęcił czyli konsekrował ołtarz główny z nowym obrazem Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej, który został zbudowany podczas urzędowania proboszcza księdza prałata Romana Wodyńskiego. W czasie obchodów 150 - lecia istnienia obecnej budowli, czyli w dniu 30 września 2012 roku wspomniany wyżej biskup Antoni Dydycz rekonsekrował świątynię oraz poświęcił istniejący ołtarz soborowy. 5 kwietnia 2020 r. podczas niedzielnego nabożeństwa w kościele miała miejsce interwencja policji w związku z naruszeniem przez miejscowych wiernych i duchowieństwo rzymskokatolickie narodowej kwarantanny, wprowadzonej przez polski rząd na skutek globalnej pandemii koronawirusa SARS-CoV-2. Ówczesne regulacje przeciwepidemiczne ograniczały maksymalną liczbę uczestników zgromadzeń publicznych i uroczystości religijnych do 5 osób, natomiast w świątyni zgromadziło się ponad 50 wiernych. Wobec miejscowej parafii rzymskokatolickiej wszczęte zostało wstępne postępowanie wyjaśniające mające na celu skierowanie sprawy do sądu. Zdarzenie to było komentowane w lokalnych środkach masowego przekazu. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Wniebowzięcia NMP polska-org.pl
Budynek Rady Powiatowej w Mielcu

Budynek Rady Powiatowej w Mielcu – budynek znajdujący się przy ulicy Kościuszki 10. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-867 z 12.11.1979. Zbudowany został w 1909 r. w stylu eklektycznym według projektu lwowskiego architekta Jana Ostoi Stobieckiego z przeznaczeniem na siedzibę Rady Powiatowej. Obecnie mieści się tu Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia imienia Mieczysława Karłowicza. Historia Uroczyste otwarcie i poświęcenie budynku nastąpiło 22.12.1909 r. Sala obrad, zwana Salą Królewską była miejscem, w którym odbywały się liczne uroczystości, bankiety, przyjmowano gości, między innymi 23.07.1929 r. prezydenta Ignacego Mościckiego. Podczas okupacji niemieckiej w budynku mieścił się Landratsamt (starostwo powiatowe). W czasach PRL, do 1975 budynek był siedzibą władz powiatowych. W latach 1967–1977 w dwóch pomieszczeniach na piętrze znajdowało się społeczne Muzeum Regionalne utworzone przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej. Po likwidacji powiatów w 1975 r. budynek pozostawał prawie pusty do czasu przekazania go Państwowej Szkole Muzycznej w 1977 r. Od 2004 r. trwa remont szkoły. Architektura Bryła budynku Budynek na planie prostokąta zbudowany jest z cegły i otynkowany. Elewacja frontowa jest boniowana. Dwukondygnacyjny, trójosiowy środkowy korpus posiada od frontu trójarkadowy, wgłębny portyk z dwoma kolumnami. Nad portykiem znajdują się trzy duże, prostokątne okna z grzymsem nadokiennym i płycinami podokiennymi z motywem arkadowym. Korpus wieńczy trójkątny szczyt flankowany sterczynami oraz arkadowy fryz. Wielospadowy dach nad korpusem głównym posiada świetlik. Boczne, symetryczne części budynku zwieńczone są szerszymi szczytami. Wnętrza Układ wnętrz jest amfiladowy. Na pierwszym piętrze w centralnej części budynku znajduje się Sala Królewska, nazwana tak od znajdującego się w niej fryzu z portretami władców Polski. Fryz z 44 portretami władców oraz dwoma portretami:Tadeusza Kościuszki i księcia Józefa Poniatowskiego namalował Konstanty Niemczykiewicz, uczeń Jana Matejki. Nad każdym z portretów znajduje się herb ziemi, województwa lub miasta przedrozbiorowej Polski namalowany przez lwowskiego malarza Piotra Błońskiego. Obrazy i herby fryzu posiadają neogotyckie obramienia sztukatorskie oraz pseudogotyckie podpisy. Do odzyskania niepodległości przez Polskę w 1918 r. w sali wisiał portret cesarza Franciszka Józefa I, zastąpiony później godłem Polski. Wystrój Sali Królewskiej uzupełnia tryptyk Stanisława Dębskiego, w skład którego wchodzą obrazy „Hołd trzech stanów oddawany Matce Boskiej Częstochowskiej”, „Matka Boska Częstochowska adorowana przez lud” oraz „Alegoria powstań narodowych”, a także portrety Fryderyka Chopina i Mieczysława Karłowicza mieleckiej malarki Aleksandry Stroczyńskiej. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 27-28. ISBN 83-87549-23-1.
Cmentarz żydowski w Wołczynie (Polska)

Cmentarz żydowski w Wołczynie – został założony w 1833 i znajduje się przy ul. Byczyńskiej. Ma powierzchnię 0,23 ha. Jest ogrodzony drewnianym płotem. Do naszych czasów zachowało się około 30 macew, z których najstarsza pochodzi z roku założenia cmentarza i kryje szczątki Jacoba Josefa Kafila. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 198. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Wołczynie na portalu Wirtualny Sztetl Nekropolia na kirkuty.xip,pl
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Ciechanowcu

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Ciechanowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Ciechanowiec, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Ciechanowiec diecezji drohiczyńskiej. Historia i architektura Świątynię zbudowano w latach 1732–1737 w stylu barokowym z fundacji Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego i jego syna Tomasza Konstantego Ossolińskiego. Projektantem barokowej świątyni był przypuszczalnie zakonnik Mateusz Osiecki, a budowniczym Jan Krzysztof Adrian Kluk – ojciec znanego przyrodnika. Konsekracji kościoła dokonał 26 lipca 1739 roku biskup Andrzej Stanisław Kostka Załuski. W latach 1770–1796 funkcję proboszcza pełnił przyrodnik i badacz ks. Jan Krzysztof Kluk. W dniu 3 września 1789 roku Teresa Ossolińska i jej córka Katarzyna ufundowały w pobliżu kościoła szpital i klasztor sióstr św. Wincentego à Paulo (szarytek). W 1905 roku zbudowano plebanię. W 1911 roku proboszcz Józef Rowiński zainstalował w kościele dwunastogłosowe organy. W 1941 roku kościół został uszkodzony w wyniku ostrzału. W 1970 roku została ułożona marmurowa posadzka. Wewnątrz znajduje się szeroka nawa, po bokach znajdują się dwa rzędy kaplic, prezbiterium posiada prawie równą szerokość i wysokość co nawa. Wnętrze ołtarz główny w stylu późnobarokowym z obrazem „Koronacja Matki Boskiej” prawy ołtarz z barokowym obrazem „Cudowne rozmnożenie chleba” klasycystyczne epitafium księdza Jana Krzysztofa Kluka z wykonanym z białego marmuru popiersiem w formie portretu, wykonanym przez Jakuba Tatarkiewicza (1798–1854), znakomitego rzeźbiarza, przedstawiciela klasycyzmu. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 308. ISBN 83-7200-965-1. (pol.).
Dom Fuhrmanów w Przeworsku

Dom Ćwierzów w Przeworsku – XVIII-wieczny zabytkowy dom parterowy, zlokalizowany przy ul. Bernardyńskiej 5 w Przeworsku. Wzniesiony przez mieszczańską rodzinę Fuhrmanów. Zbudowany został z drewna w 1731. Posiada murowaną ścianę frontową. Na belce stropowej widnieje data 1731. W 1990 obiekt wpisano do Rejestru Zabytków. Przypisy Bibliografia Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974, s. 472.
Dom Książki w Poznaniu

Dom Książki – modernistyczny budynek handlowy zlokalizowany w centrum Poznania, przy ul. Gwarnej 13. Historia Żelbetowy obiekt (7 kondygnacji) o konstrukcji szkieletowej oddano do użytku w 1975. Projektantami byli Bogdan Bednarek i Zygmunt Łomski. W elewacji dominują podziały poziome (sześć pasm okiennych). Według Piotra Marciniaka spokojna architektura obiektu doskonale zamyka perspektywę ulicy 27 Grudnia, a układ i tektonika budynku są spóźnioną reminiscencją dokonań Le Corbusiera (gmach Porte Molitor w Paryżu). Z klasycznych założeń tego architekta zrealizowano np. postulat wolnego parteru - umieszczono tu cofnięty w stosunku do ulicy, przeszklony pawilon księgarski, a po obu jego stronach pozostawiono obszerne prześwity zapraszające na podwórze. Elewację obłożono płytkami ceramicznymi wysokiej jakości. Aleksandra Robakowska i Jarosław Trybuś uważają, że mimo dobrego światowego poziomu tej architektury była to realizacja nieco wsteczna w stosunku do zachodnich trendów połowy lat 70. XX wieku. Stanowiła natomiast ważny łącznik pomiędzy polską przedwojenną awangardą a dokonaniami późnego modernizmu. Po otwarciu poznański Dom Książki był jedną z najnowocześniejszych księgarń w kraju. Obecnie (2023) właścicielem obiektu jest przedsiębiorstwo deweloperskie „Constructa Plus”, które odtworzyło m.in. kamienicę „Żelazko” w Poznaniu. Na 2024 zaplanowana jest rewitalizacja budynku, którą przygotowała pracownia Piotra Marciniaka. Na sześciu kondygnacjach planuje się utworzenie 36 mieszkań, księgarni, przestrzeni wspólnej oraz zieleńca na dziedzińcu. W 2025 roku na parterze Domu Książki otworzyła się księgarnia Bookowski oraz restauracja Strona. Sąsiedztwo Z obiektem sąsiadują: Okrąglak, Domar, Domy Towarowe Alfa i Hotel Lech. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - W duchu poznańskiego modernizmu” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa domksiazkipoznan.pl
Dom Łowczego w Domaszczynie

Dom Łowczego w Domaszczynie (in. Pałacyk Myśliwski) – budynek z ogrodem położony w Domaszczynie (niem. Domatschine) nad rzeką Dobrą, dawniej część kompleksu pałacowo-parkowego w Szczodrem, w którym w XIX wieku odbywały spotkania myśliwych po udanych polowaniach organizowanych przez Wilhelma von Braunschweig-Lüneburg-Oels, księcia oleśnickiego i księcia Brunszwiku, obecnie dom prywatny. Historia Dom Łowczego został zbudowany w latach 1851-1869, na miejscu rozebranej w 1852 siedziby właścicieli wsi Domaszczyn, przez Wilhelma von Braunschweig-Lüneburg-Oels, księcia Brunszwiku. W latach 1851–1945 wchodził w skład dóbr w Szczodrem. Podczas organizowanych w tych lasach polowań w kierunku myśliwych ustawionych na wale ziemnym rzeki Dobrej na odcinku od Domaszczyna do Szczodrego, naganiano zwierzynę, a po ich pomyślnym przebiegu w Domu Łowczego odbywały się spotkania myśliwych. W tym okresie w pałacyku gościli władcy i dygnitarze z całej Europy m.in. w 1829 był tu car Rosji Mikołaj I z rodziną. Zniszczony w 1945. W okresie PRL-u budynek użytkowany był jako wytwórnia farb i lakierów. Obecnie w rękach prywatnych, odbudowywany od 2007. Architektura Zaprojektowany przez Carla Wolfa (architekta przebudowy pałacu w Szczodrem). Pierwotnie budynek murowany, otynkowany na planie kwadratu z kolistą wieżą w narożniku południowo-wschodnim, dwutraktowy, piętrowy, najprawdopodobniej kryty czterospadowym dachem, z krenelażem i gzymsem naśladującym machikuły. W jego wnętrzach panował wystawny wystrój, natomiast na jego terenie znajdował się zwierzyniec. Przyroda Na terenie znajduje się pomnik przyrody dąb szypułkowy o obwodzie 700 cm i wysokości 30 m. Zobacz też Szlak dookoła Wrocławia im. doktora Bronisława Turonia Przypisy
Cmentarz wojenny nr 354 – Sienna

Cmentarz wojenny nr 354 – Sienna – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Sienna, w gminie Gródek nad Dunajcem, w powiecie nowosądeckim w województwie małopolskim. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36. Historia Pochowano tutaj trzech żołnierzy armii austriackiej, który polegli w listopadzie lub grudniu 1914 r. w czasie I wojny światowej. Dwóch żołnierzy znanych jest z nazwiska. Cmentarz znajdował się w pobliskiej miejscowości Zbyszyce, lecz w 1942 został tutaj przeniesiony w związku z budową zapory wodnej w Rożnowie (znajdował się na terenie, który został później zalany przez wody Jeziora Rożnowskiego. Opis cmentarza Cmentarz wojenny w Siennej znajduje się na cmentarzu parafialnym i stanowi odrębną kwaterę w jego górnym, północno-zachodnim rogu. Położony jest na stoku powyżej kościoła parafialnego, na wysokości około 342 m. Jest to niewielki cmentarz na planie prostokąta, otoczony betonową podmurówką oraz ogrodzeniem wykonanym z prostych betonowych słupków połączonych żelaznymi rurami. Wejście przez niewielką, żelazną furtkę. Wewnątrz ogrodzenia znajduje się duży betonowy krzyż typu austriackiego (jednoramienny), na czołowej stronie którego zamontowano żeliwny, ażurowy krzyż, również typu austriackiego. Na betonowym cokole tego krzyża zamontowano tablicę z napisem: „Cześć żołnierzom I i II wojny światowej". Obok niego 2 niewielkie betonowe stele z zwieńczone mniejszymi, żeliwnymi krzyżami typu austriackiego. Na stelach zamontowano blaszane tabliczki z nazwiskami pochowanych żołnierzy. Cmentarz jest odnowiony i pielęgnowany. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Stanisława, Biskupa i Męczennika w Hajnówce

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i świętego Stanisława, Biskupa i Męczennika w Hajnówce – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Hajnówce, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji drohiczyńskiej. Historia Budowla, chociaż jest wpisana do rejestru zabytków, powstała dopiero po II wojnie światowej. Jest to trzeci w historii kościół parafialny. Świątynia została zaprojektowana przez warszawskiego architekta Stanisława Marzyńskiego. Budowa została rozpoczęta przez księdza Józef Moniuszkę, proboszcza w Hajnówce w dniu 23 lutego 1946 roku. Natomiast, w dniu 28 sierpnia 1948 roku rozpoczęto wznoszenie fundamentów, w dniu 14 listopada tego samego roku został poświęcony kamień węgielny przez księdza prałata Henryka Humnickiego, wikariusza kapitulnego diecezji pińskiej. Niestety władze komunistyczne uniemożliwiły kontynuowanie prac budowlanych. Budowa została wznowiona dopiero w dniu 14 września 1957 roku, dzięki staraniom księdza Ignacego Wierobieja, proboszcza w Hajnówce. To on poświęcił w dniu 2 września 1963 roku prezbiterium i odprawił po raz pierwszy mszę świętą. W dniu 27 listopada 1965 roku zakończono budowę kościoła. W dniu 12 września 2010 roku świątynię konsekrował Antoni Dydycz, biskup drohiczyński. Wyposażenie W bocznych absydach znajdują się dwa drewniane ołtarze pochodzące ze starej świątyni, zbudowane przez hajnowskich stolarzy w 1944 roku, ozdobione rzeźbami zaprojektowanymi przez pana Franciszka Połoza – parafianina, pochodzącego z gór. W jednym bocznym ołtarzu jest umieszczona drewniana figura Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, natomiast w drugim bocznym ołtarzu jest umieszczona figura św. Antoniego. W oknach znajdują się witraże wykonane przez Jana Stańdę z Krakowa. W 1977 roku została wykonana mozaika w apsydzie budowli zaprojektowana przez profesora Wiktora Zina z Krakowa. Organy zostały wykonane na przełomie XIX i XX wieku przez świdnicką firmę „Schlag und Sohne” opus 922 z pneumatyczną trakturą gry dwoma manuałami oraz 28 głosami. Pochodzą ze zniszczonego kościoła ewangelicko-augsburskiego w Jedlinie-Zdroju. W latach 2005–2009 została wykonana polichromia na ścianach i suficie świątyni przez krakowskiego artystę malarza Jerzego Pasternaka, która przedstawia wydarzenia biblijne oraz historyczne – odnalezienie Relikwii Drzewa Krzyża Pańskiego przez św. Helenę oraz chrzest Polski. Przypisy
Kościół św. Anny w Kolnie

Kościół świętej Anny w Kolnie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Kolnie, przy ul. Kościelnej 17. Należy do dekanatu Kolno diecezji łomżyńskiej. Przy budynku znajduje się neobarokowa wolnostojąca dzwonnica murowana z 1862 r. Cmentarz przykościelny okresowo pełnił funkcje grzebalne. Na południe od kościoła znajduje się zabytkowa plebania z 1883 r. Historia Plac, na którym znajduje się obecny kościół pw. św. Anny pierwotnie zajmował dwór książąt mazowieckich, zniszczony przez wojska krzyżackie w 1519 r. Królowa Bona podarowała go kościołowi. na przełomie XVI/XVII w. pobudowano tu mały kościółek pod wezwaniem św. Anny, w kształcie rotundy. Uległ on zniszczeniu w 1736 r. Główna bryła obecnej świątyni została wzniesiona z kamienia polnego w stylu klasycystycznym, w latach 1834-1839 na podstawie projektu Chrystiana Piotra Aignera z 1825 roku. Budowla została zbudowana kosztem parafian, przy znacznych staraniach Stanisława Kisielnickiego, właściciela wsi Poryte i Korzeniste, jednocześnie sędziego pokoju powiatu łomżyńskiego. W 1836 roku świątynię konsekrował biskup augustowski Paweł Straszyński. W latach 1906–1907 do kościoła dobudowano dwie neogotyckie kaplice z cegły, prawdopodobnie wtedy też przebudowano główną bryłę. W 1956 roku zostało wzniesione piętro nad zakrystią, w którym pomieszczono sale katechetyczne, wprawiono też witraże w prezbiterium i bocznych kaplicach. W latach 1997–2000 zmieniono wystrój prezbiterium świątyni i wstawiono nowe witraże. W latach 2005–2013 kościół przeszedł kolejną przebudowę, poprzez dostawienie pomieszczenia sanitarnego oraz zburzeniem pięter nad zakrystią, skuciem tynków zewnętrznych i posadzki. Architektura Świątynia trójnawowa, pierwotnie klasycystyczna, obecnie o cechach mieszanych klasycystyczno-neogotyckich z elementami neobaroku. Nie posiada wieży, dach zwieńczony niewielką sygnaturką. Początkowo o narysie prostokątnym, z półokrągłymi oknami, była zwieńczona dachówką, długości 26,5 łokci, wysokość 12 łokci. Obecnie okna są ostrołukowe. Budowę oparto na projekcie Piotra Aignera nr III, mieszczącym około tysiąca wiernych, z istotnymi modyfikacjami – zamiast płaskiego stropu główną nawę zwieńcza drewniane pozorne sklepienie kolebkowe, dodano kolumnady oddzielające nawy, zmieniono też wygląd schodkowego zwieńczenia tympanonu. Nawy boczne mają płaskie stropy. Ściany z kamienia polnego na wapnie wspierają się na ceglanych filarach. Od końca XIX w. dach jest pokryty blachą. Dwie kaplice boczne, ceglane, w stylu neogotyckim, tworzą pseudotransept. Dwie dobudówki z 2006 r. zatarły regularność planu kościoła. Podłoga do połowy XX w. pokryta deskami, później kafelkami ceramicznymi, w 2009 r. została obniżona w bocznych kaplicach i w całości pokryta granitem. Ambonę zdemontowano na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Szczecinie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Szczecinie – jeden z zabytkowych kościołów w Szczecinie. Mieści się na osiedlu Golęcino-Gocław. Należy do dekanatu Szczecin-Żelechowa archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Kościół zbudowany jest z cegły, o drewnianej konstrukcji dachowej. Kościół posiada wieżę znajdującą się od strony północnej. Wezwanie kościół odziedziczył po nieistniejącym już po II wojnie światowej kościele katolickim znajdującym się przy ulicy Robotniczej, a obsługiwanej przez oo. Oblatów, którzy już nie pracują w tutejszej diecezji. Historia Golęcino w swej historii miało trzy kościoły. Pierwsza świątynia, powstała prawdopodobnie po reformacji, zbudowana została z kamienia i drewna. Zniszczona ona została wskutek działań wojennych, po czym częściowo rozebrana. Druga świątynia z dzwonnicą powstała w II połowie XVIII wieku. Nie przetrwała ona próby czasu i od roku 1837 rozpoczęto starania o postawienie trzeciego kościoła bezpośrednio obok istniejącej. Prace budowlane trwały w latach 1837–1847. Podczas II wojny światowej budowla została poważnie zniszczona. Została odbudowana przez polskich osadników. W dniu 25 sierpnia 1946 roku kościół został poświęcony przez księdza Kazimierza Terleckiego jako świątynia rzymskokatolicka. W 1973 roku do budowli została dobudowana zakrystia. Ostatnie wyposażenie wnętrza i malowanie pochodzi z roku 1974. Witraże wykonano według projektu Wiktora Ostrzołka. Wokół przedwojennej plebanii zbudowano pomieszczenia zastępcze dla kleryków diecezji. Po przeniesieniu ich do Wyższego Seminarium Duchownego przy ul. Papieża Pawła VI biskup Kazimierz Majdański utworzył tutaj Diecezjalny Dom Rekolekcyjny. Budowę prowadzili ks. Zygmunt Zawitkowski i ks. Antoni Włodarski. Przypisy