NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadtpark (Prudnik)

Der Stadtpark (polnisch Park Miejski) ist ein 11,5 Hektar großer Park im Zentrum der oberschlesischen Stadt Prudnik (Neustadt). Der älteste Teil des Parks wurde 1884 angelegt. Geschichte Der Park wurde 1884–1886 auf Initiative und Mittel des Neustädter Stadtverschönerungsvereins und der Familie Fränkel gegründet. Inspektor Fox gestaltete das Gelände im Landschaftsstil, bedeckt von einem dichten Gassennetz mit abgegrenzten Plätzen. Die Pflanzungen variierten in Dichte und Höhe. In den folgenden Jahren wurden auf den abgesteckten Plätzen kleine Architekturobjekte und Denkmäler errichtet. Der Haupteingang des Parks, Ecke ul. Parkowa und Mickiewicza führten neben dem zentralen Brunnen. Daneben befindet sich eine Steinbank (derzeit nicht erhalten), die 1903 von Hermann Fränkel gestiftet wurde, und ein Obelisk zum Gedenken an die Opfer des Deutsch-Französischen Krieges. Das Denkmal wurde am 21. Oktober 1888 enthüllt. Auf einem hohen Sockel befand sich ein vierseitiger Obelisk mit einer Statue eines preußischen Adlers. Das Denkmal wurde nach dem Zweiten Weltkrieg umgestaltet: Die Plaketten und Motive, die mit seiner preußischen Herkunft in Verbindung standen, verschwanden, und auf dem Sockel mit abgesenktem Obelisk wurden 1960 Inschriften angebracht, um an "700 Jahre Prudnik" und "1000 Jahre polnischer Staat" zu erinnern. Westlich davon, auf dem Fränkel-Platz, errichteten sie 1887 einen durchbrochenen Musikpavillon und 1911 eine bronzene Dianastatue auf einem Sockel in Form eines Findlings. Die Skulptur wurde von Albert Fränkel gefördert. Der Stadtpark steht seit 1983 unter Denkmalschutz. Weblinks Historische Ansichten der Stadtpark (polnisch) Literatur Andrzej Dereń: Mapa pogranicza polsko–czeskiego. Transgraniczna ścieżka rowerowa Prudnik – Jindřichov jako element szlaków rowerowych Euroregionu Pradziad. Starostwo Powiatowe w Prudniku, Prudnik, 2011, ISBN 978-83-62645-88-6 Prudnik – architektura, Urząd Miejski Prudnik, 2011, S. 9 Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Prudnik, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6. Einzelnachweise
Park Miejski w Tarnowskich Górach

Park Miejski w Tarnowskich Górach – położony na warpiach (pozostałościach po działających w XIX w. kopalniach rud) park w tarnogórskim Śródmieściu. Rośnie tu blisko 50 gatunków drzew i 10 gatunków krzewów. W większości rodzimego pochodzenia. Wejście do parku zwieńcza grupa głazów narzutowych. Największy spośród nich jest pomnikiem przyrody. Jeden z głazów ma tablicę z wierszem miejscowego kronikarza Jana Nowaka z 1925 r. Wcześniej znajdował się na niej wiersz tarnogórskiego pocztyliona Hildebrandta. Park został założony w 1903 roku staraniem proboszcza miejscowej parafii katolickiej – ks. Franciszka Kokota (Franz Kokott, zm. 1908), który nabył grunt – oraz burmistrza miasta – Richarda Otte, który przystosował teren. Miejsce powstania parku to obszar silnie przekształcony w wyniku intensywnej eksploatacji górniczej na przestrzeni wieków (liczne hałdy, warpie). Po 1910 roku zbudowano na terenie parku boisko sportowe, w roku 1918 założono Cmentarz Wojenny (Ehrenfriedhof), przeznaczony dla żołnierzy poległych w I wojnie światowej, w 1928 – tor łyżwiarski, zaś w 1977 – górkę saneczkową z wyciągiem narciarskim (obecnie zdemontowanym). W parku znajdują się liczne obiekty rekreacyjne: drewniana wieża widokowa, staw z fontanną, kawiarenka, korty tenisowe, plac zabaw dla dzieci, górka saneczkowa, muszla koncertowa. W zachodniej części Parku Miejskiego mieści się założony w 1918 Cmentarz Wojenny, na którym spoczywają żołnierze z I i II wojny światowej, a obok niego 10 kwietnia 2011 roku odsłonięty został pomnik upamiętniający ofiary katastrofy pod Smoleńskiem. W październiku 2013 roku alejki w Parku Miejskim zostały nazwane oraz otrzymały tabliczki ze swoimi nazwami: Aleja Kaganków, Aleja Skarbka, Aleja Pod Wieżę, Aleja Dobrego Urobku, Aleja Karbidek, Aleja Sztygarów, Skrót Gwarków, Promenada. W 2016 roku park został wpisany do rejestru zabytków. Obiekt UNESCO Park Miejski w Tarnowskich Górach jako przykład rekultywacji terenów pogórniczych był jednym z obiektów zgłoszonych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego na wniosek Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Tarnogórskiej do wpisu na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wpisu na listę dokonano podczas 41. sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa w Krakowie 9 lipca 2017. Przypisy Bibliografia Mieczysław Filak. Park Miejski w 110. lecie powstania. „Montes Tarnovicensis”, grudzień 2013. Oficyna „Monos”. ISSN 1640-0216. (pol.).
Miniaturpark der Leuchttürme

Der Miniaturpark der Leuchttürme (polnisch: Park Miniatur Latarni Morskich) ist ein Miniaturenpark in Niechorze an der Ostsee in Polen, in dem es maßstabsgerechte Nachbauten vieler polnischer Leuchttürme zu sehen gibt. Der Park ist eine Filiale des Miniaturparks der Baudenkmäler Niederschlesiens in Kowary. Modelle Im Park sind derzeit 29 Modelle ausgestellt. Diese sind im Maßstab 1:10 nachgebaut. Neben den derzeit bestehenden Leuchttürmen wurden auch historische Leuchttürme an der polnischen Küste nachgebaut. Zu den Modellen im Park gehören: Feuerblüse Krynica Morska (1951–) Alter Leuchtturm Krynica Morska (1895–1945 zerstört) Port Północny in Danzig (1984–) Leuchtturm Mole Danzig (1842–) Nowy Port in Danzig (1894–1984) Sopot (1903–1957) Gdynia Oksywie (1877–1933, 1939 zerstört) Hel (1827–1939) Góra Szwedów (1936–1990) Jastarnia (1938–1939 zerstört) (1950–) Jastarnia Bór (1872–1936, 1939 zerstört) Rozewie Nova (1878–1910) Alter Leuchtturm Rozewie (1822–) Stilo (1906–) Czołpino (1875–) Ustka (1892–) Jarosławiec (1838–) Darłowo (1885–) Gąski (1878–1945, 1947–) Kołobrzeg (1866–1899) (1909–1945) (1948–) Niechorze (1866–1945) (1948–) Kikut (1826–1961) (1962–) Świnoujście (1859–) Stawa Młyny in Świnoujście (1877, 1902–) Feuerschiff Adlergrund (1913–1945 versenkt, 1953 gehoben u. verschrottet) Arctowski in der polnischen Arctowski-Station in der Antarktis Hornsund in der polnischen Hornsund-Polarstation auf Spitzbergen in der Arktis Feuerblüse im Maßstab 1:1 Siehe auch Liste von Leuchttürmen in Polen Liste von Miniaturenparks in Polen Weblinks Website des Parks
Park Miniatur Latarni Morskich w Niechorzu

Park Miniatur Latarni Morskich w Niechorzu – filia Parku Miniatur Zabytków Dolnego Śląska w Kowarach, znajdująca się w Niechorzu w pobliżu latarni morskiej. W parku prezentowanych jest 29 latarni morskich czynnych i historycznych w skali 1:10, w tym wszystkie działające na polskim wybrzeżu Bałtyku. Otwarcie Parku Latarni Morskich miało miejsce 19 maja 2012 roku. W Parku można zobaczyć także obiekty w całej okazałości z lat swej świetności, które obecnie popadły w ruinę, bądź są niedostępne do zwiedzania. Modele zbudowane są z materiałów odpornych na warunki atmosferyczne. Wkomponowane są w zielone otoczenie wzbogacone kolorowymi kompozycjami kwiatowymi. Szczegółowe repliki latarnii wykonał Marian Piasecki. W parku można zobaczyć miniatury: blizy w skali 1:10 Krynica Morska przedwojenna Krynica Morska Port Północny w Gdańsku Latarnia Wejściowa w Gdańsku Nowy Port w Gdańsku Sopot Gdynia Oksywie Hel Góra Szwedów Jastarnia Jastarnia Bór Rozewie Nowe Rozewie Stilo Czołpino Ustka Jarosławiec Darłowo Gąski Kołobrzeg Niechorze Kikut Świnoujście Stawa Młyny w Świnoujsciu Latarniowiec Adlergrund Arctowski na Antarktydzie Hornsund (UWE1) na Spitsbergenie bliza w skali 1:1 Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Parku
Moczydło Park

The Moczydło Park (Polish pronunciation: [mɔˈt͡ʂɘ̟.dwɔ]; Polish: Park Moczydło) is an urban park in Warsaw, Poland, within the district of Wola. It is located in the neighbourhood of Koło, between Deotymy, Górczewska, and Czorsztyńska Streers, and Primate of the Millennium Avenue. It was developed in the 1960s. Historia At the end of the 19th century, within the area of the current park, was opened a brickwork owned by the company Kohen i Oppenheim, run by Isser Kohen and Uszer Oppenheim. It was placed at t 5 Cegielna Street, near the current intersection of Górczewska and Primate of the Millennium Avenue. After the death of its owner, Oppenheim in 1930, it continued to operate with Stanisław Grosman in charge. It was shut down in 1939, and bought by the city the same year, before the outbreak of the Second World War. The operation left behind clay pits, which were later flooded forming four small ponds. After the conflict, the area featured ponds, landfills, and ruins of tenement houses. Local school students, residents, and employees cleaned it up as part of the weekly Saturday civil conscription program. The Moczydło Mound was formed there, made from the rubble of destroyed buildings brought from around the city. In the 1960s, the area was developed into a park, designed by Maria Szczypiorska and Alina Scholtz, as a recreational area for new neighborhoods built nearby. This included the construction of a sports complex for the Olimia Sports Club, in place of the former brickwork. Additionally, the Moczydło Mound was covered in dirt and there was installed a T-bar ski lift. In 2001, in the southwestern part of the park was unveiled a sculpture Christ of Divine Mercy by Gustaw Zemła. In 2009, Narcyza Żmichowska Street, a former road, and by then a park pathway, was renamed to Żmichowska Avenue, to better reflect its contemporary function. Overview The park is located between Deotymy Street, Górczewska Street, Czorsztyńska Street, and Primate of the Millennium Avenue, and has an area of around 20 ha. The park contains four ponds, the complex of the Olimpia Sports Club, including an association football pitch, and the Moczydło Mound with a height of 130.5 m above sea level, which features a T-bar ski lift. The park also features the sculpture Jesus Christ of Divine Mercy by Gustaw Zemła. The Moczydło Waterpark (Polish: Park Wodny Moczydło), is located to the south, on the other side of Górczewska Street, featuring several swimming pools, a 70-metre-tall slide, volleyball courts, and an ice rink in winter. Gallery References
Park Moczydło w Warszawie

Park Moczydło – park na warszawskiej Woli, znajdujący się na terenie osiedla Koło, między ulicami: Deotymy, Górczewską, Prymasa Tysiąclecia i Czorsztyńską. Historia Pod koniec XIX wieku na obszarze obecnego parku działała cegielnia przedsiębiorstwa Kohen i Oppenheim. Na terenie obecnych stawów o nazwie Glinki znajdowały się wtedy wyrobiska gliny. Obszar ze wschodu na zachód przecinała ulica Jadwigi Łuszczewskiej, od której na północ odchodziła prostopadła ulica Magistracka, zaś na południe odchodziły ulice Zagłoby i Inowrocławska. Uchwałą Magistratu m.st. Warszawy z dnia 10 maja 1927 zmieniono nazwę ulicy Jadwigi Łuszczewskiej na ulica Narcyzy Żmichowskiej, aby nie powielała ona upamiętnienia tej samej patronki, którą od 1921 upamiętniała krzyżująca się z nią ulica Deotymy. Po śmierci Uszera Oppenheima w 1930 produkcję cegły z glinianek kontynuował Stanisław Grosman, prawdopodobnie do września 1939. Cegielnia posiadała przedwojenny adres Inowrocławska 5, zaś budynek cegielni znajdował się na terenie obecnego stadionu Klubu Sportowego „Olimpia”. Przedsiębiorstwo cegielni nie przetrwało wojny. W 1939 tereny cegielni i glinianek odkupiły od spadkobierców Kohena i Oppenheima władze miasta. Po II wojnie światowej znajdowały się tam glinianki, wysypiska i stare zabudowania. Teren uporządkowali w czynie społecznym uczniowie wolskich szkół, mieszkańcy i pracownicy lokalnych zakładów. Ze zwiezionych z Warszawy gruzów zniszczonych w czasie wojny budynków usypano sztuczne wzniesienie, nazywane Kopcem Moczydłowskim lub Górką Moczydłowską. Park został urządzony w latach 60. XX wieku według projektu Marii Szczypiorskiej i Aliny Scholtzówny jako teren rekreacyjny dla mieszkańców nowo wznoszonych okolicznych osiedli. Powstały wtedy: stadion Klubu Sportowego „Olimpia”, boiska i korty tenisowe, a także orczykowy wyciąg narciarski. W 2001 w południowo-zachodnim narożniku parku, w pobliżu skrzyżowania ulic Górczewskiej i Deotymy, odsłonięto posąg Chrystusa Miłosiernego autorstwa Kazimierza Gustawa Zemły. Uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 dotychczasowej ulicy Narcyzy Żmichowskiej nadano nazwę aleja Narcyzy Żmichowskiej, aby uwzględnić zmianę jej charakteru z miejskiej ulicy na aleję parkową. W XX w. w rejonie między współczesnym osiedlem Moczydło a parkiem Moczydło biegła ulica o tej nazwie. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach m.st. Warszawy
Park Murckowski w Katowicach

Park Murckowski w Katowicach (nazywany także parkiem KWK Murcki) – park miejski położony w Katowicach, położony na terenie dzielnicy Murcki, pomiędzy ulicą Bielską i ulicą Pawła Kołodzieja. Park Murckowski to teren zieleni urządzonej, zajmujący obszar 9,83 ha, pełniący rolę parku o znaczeniu dzielnicowym. Jest to park leśny ze starodrzewem bukowym. Teren parku przylega do rezerwatu przyrody Las Murckowski; jest intensywnie wykorzystywany rekreacyjnie. Znajduje się w nim m.in. boisko asfaltowe oraz muszla koncertowa. Przez park przebiega ścieżka rowerowa nr 101. Nazwa park Murckowski została nadana uchwałą Rady Miasta Katowice nr LXV/1303/10 z 27 września 2010 roku. Wcześniej park nosił nieformalną nazwę park KWK Murcki lub park Kopalni Murcki. Park istnieje od połowy XX wieku. Zobacz też Żubry murckowskie Rezerwat przyrody Las Murckowski Przypisy
Park Nad Wartą w Poznaniu

Park Nad Wartą – park położony w Poznaniu, w jednostce obszarowej SIM Osiedle Piastowskie na Ratajach, na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Rataje, przy Osiedlu Piastowskim, wzdłuż wschodniego brzegu Warty, w ramach południowego klina zieleni. Historia Park, założony na przełomie lat 50. i 60. XX wieku, rozciąga się południkowo między terenami osiedla a terasami nadwarciańskimi, w które przechodzi. Jest popularnym terenem rekreacyjnym dla mieszkańców osiedli ratajskich. Zlokalizowano tutaj korty tenisowe, kręgielnię, baseny odkryte oraz liczne przystanie kajakowe (m.in. KS Posnania, Polonia Poznań, KS Warta Poznań, Stomil Poznań, KS Energetyk Poznań, AZS Poznań). Inne przystanie znajdują się przy drugim (zachodnim) brzegu rzeki. Efektowna jest okazała aleja kasztanowa, a także okazy wierzb białych, wierzb kruchych i topoli. W centrum parku istnieje staw, w okresie PRL wykorzystywany przez akwarystów do połowu dafni. W rejonie wschodniego przyczółka mostu Królowej Jadwigi istniała betonowa makieta osiedli ratajskich, zburzona z nieznanych przyczyn w końcu lat 90. XX wieku. Zobacz też Park Karola Kurpińskiego w Poznaniu – inny park w pobliżu Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła – na skraju parku Apartamentowiec Pelikan – na pograniczu parku Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 https://web.archive.org/web/20120822185411/http://www.mpu.pl/plany.php?s=6&p=147 – szczegółowy plan (dostęp 13.1.2011) Galeria zdjęć
Park Nad Balatonem w Warszawie

Park Nad Balatonem – park w Warszawie, na Gocławiu, w dzielnicy Praga-Południe, znajdujący się pomiędzy ul. Abrahama i ul. Nowaka-Jeziorańskiego. Opis Koncepcja parku została wyłoniona w 2008 r. w ogólnopolskim konkursie architektonicznym. Autorami projektu są architekci: Piotr Hardecki (główny projektant), Krzysztof Łaniewski-Wołłk i Łukasz Stępniak oraz arch. kraj. Kinga Zinowiec-Cieplik. Budowę parku rozpoczęto w grudniu 2009 r. po przeprowadzonych w 2007 r. konsultacjach społecznych. Powstanie obiektu zostało sfinansowane z Gminnego Funduszu Ochrony Środowiska oraz środków finansowych z budżetu dzielnicy Praga Południe i pochłonęło ok. 10 mln zł. Uroczyste otwarcie parku nastąpiło 7 listopada 2010 r. Na terenie parku znajdują się: place zabaw, kawiarnia, estrada, tarasy nad wodą, boisko do siatkówki plażowej, strumyk z fontanną i kaskadą (za pomocą pokręteł można zmienić sposób spadania wody), mostki, aleja akacjowa oraz lipowa, altana ogrodowa, pozostałości starego sadu, pływające pomosty ukryte w szuwarach dla wędkarzy (przy południowym brzegu) oraz rzeźba Kota Niezależnego Cyryla (odsłonięta 29 maja 2011). Jej pomysłodawcą była Dorota Szulc-Wojtasik z magazynu „Cztery Łapy”. Projekt wykonała Bogna Czechowska. Odsłonięcia pomnika dokonała jego matka chrzestna Olga Bończyk. Inne informacje W pierwszej połowie 2008 roku nad jeziorkiem Balaton zostały nakręcone sceny filmu „Wojna polsko-ruska” rozgrywające się w trakcie miejskiego festynu. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach internetowej Urzędu m.st. Warszawy
Home Army Praga Subdistrict Park

The Home Army Praga Subdistrict Park is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the neighbourhood of Kamionek, within the district of Praga-South, between Grochowska Street, Podskarbińska Street, Kobielska Street, and Weterynaryjna Street. The park was opened in 1953. History The park was designed by Zygmunt Hellwig and opened in 1953. It was originally named the Hanna Sawicka Park. In 2005, it was renamed to its current name, after the Praga Subdistrict, a territorial organisational unit of the Home Army during the World War II. The park was renovated and reopened in September 2006. Characteristics The park is located in the neighbourhood of Kamionek, within the district of Praga-South, between Grochowska Street, Podskarbińska Street, Kobielska Street, and Weterynaryjna Street. It is fenced, and opened from 7 am to 10 pm. It has the total area of 3.46 ha. Notes References
Park Obwodu Praga Armii Krajowej w Warszawie

Park Obwodu Praga Armii Krajowej – park miejski w Warszawie w dzielnicy Praga-Południe, znajdujący się na granicy Grochowa i Kamionka na obszarze ograniczonym ulicami Grochowską, Podskarbińską, Kobielską i Weterynaryjną. Opis Do 1920 miejsce wypasu i targu bydła, później skwer. Park został założony w 1953 i otrzymał nazwę parku Hanki Sawickiej. Po 1989 jego nazwę zmieniono na Romana Dmowskiego, a w 2005 decyzją Rady m.st. Warszawy został przemianowany na park Obwodu Praga Armii Krajowej. We wrześniu 2006, po wielomiesięcznych pracach rewitalizacyjnych, park ponownie oddano do użytku. Na jego terenie działa fontanna, dostępne są place zabaw i boiska sportowe. Park jest ogrodzony i czynny od świtu do zmierzchu. Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Survivors Park, Łódź

Survivors' Park (Polish: Park Ocalałych) is a park in Łódź commemorating people who survived the Łódź Ghetto, which was created and operated by Nazi Germany during the Holocaust. The park was officially opened on 30 August 2004, the 60th anniversary of the liquidation of the ghetto. The park is located in the former territory of Łódź Ghetto, between Wojska Polskiego Street and allotment gardens at Sporna Street in the valley of the Lodz River, in the area adjacent to the borders of the Litzmannstadt Ghetto during the war in Smugowa Street (it was originally to be located at Stalowa Street). The park was designed by Grażyna Ojrzyńska. Overview The originator of the park was Halina Elczewska, who survived the Łódź ghetto (she was transported from the ghetto to Auschwitz and then to Ravensbrück). She was also the first to plant her "tree of memory". A monument – a boulder (found in the park) commemorating the tragic events of 1940-1944 was unveiled under one of the two monumental pedunculate oaks. It has inscriptions in four languages: Polish, English, Hebrew and Yiddish. 418 Holocaust survivors who managed to reach Łódź planted their individual trees: oaks, maples, lindens, birches, hornbeams, beeches, pines, spruces and larches. The trees were numbered and entered into the register, and the survivors received certificates with the name and number of the tree. Along the Arnold Mostowicz Avenue there are plaques with the surnames and number of the survivor's tree. In total, 450 trees were planted throughout the park on an area of one and a half hectares. The target area of the park is 8.5 hectares, in this area there is a water reservoir on the Łódka River. Alleys and squares with gravel-clay surface and granite cubes were also created. The alley connects two main elements of the park: Monument to Poles Saving Jews during World War II and Memorial Mound. The monument, built according to the design of Czesław Bielecki, contains symbols of two nations: the statue of the White Eagle and the Star of David, formed from boards with the names of Poles honored with the title "Righteous Among the Nations". The 10-meter Memorial Mound, built at the other end of the park, is a viewpoint of the area. At the top of the mound there is a monument-bench of Jan Karski. The construction of the park, as a long-term investment task, was approved by the City Council. Work began in autumn 2005 with clearing the area and demolition of ruins. The monument was unveiled in 2009. The park has the seat of the Dialogue Center named after Marek Edelman, where conferences and educational activities take place. References
Parco dei sopravvissuti (Łódź)

Il Parco dei Sopravvissuti (in polacco: Parco Ocalałych) è un parco della città di Łódź che commemora le persone che hanno attraversato il ghetto Litzmannstadt che esistette durante la seconda guerra mondiale e fu usato come uno degli elementi del piano per sterminare gli ebrei del Terzo Reich. Il parco è stato ufficialmente inaugurato il 30 agosto 2004, nel 60º anniversario della liquidazione del ghetto. Progettato da Grażyna Ojrzyńska, si trova nell'ex territorio del ghetto di Łódź. Descrizione L'ideatrice del parco fu Halina Elczewska, che sopravvisse al ghetto di Łódź (fu trasportata dal ghetto ad Auschwitz e poi a Ravensbrück). Fu anche la prima a piantare il suo "albero della memoria". Sotto una delle due monumentali querce è posizionato il monumento, un masso trovato nel parco che commemora i tragici eventi del 1940-1944. Ha iscrizioni in quattro lingue: polacco, inglese, ebraico e yiddish. In seguito i 418 sopravvissuti all'Olocausto che sono riusciti a raggiungere Łódź hanno piantato i loro alberi: querce, aceri, tigli, betulle, carpini, faggi, pini, abeti rossi e larici. Gli alberi sono stati numerati e inseriti in un registro; ai sopravvissuti è stato consegnato un certificato con il nome e il numero dell'albero. Lungo il viale Arnold Mostowicz sono state posizionate le targhe con il cognome e il numero dell'albero del sopravvissuto. In totale sono 450 alberi su un'area di un ettaro e mezzo. L'area complessiva del parco è di 8,5 ettari, e comprende anche un bacino idrico sul fiume Łódka. Sono stati inoltre realizzati vicoli e piazze con superficie ghiaiosa-argillosa e cubetti di granito. Due sono gli elementi principali del parco: il Monumento ai polacchi che salvano gli ebrei durante la seconda guerra mondiale e il Tumulo commemorativo. Il monumento, costruito secondo il progetto di Czesław Bielecki, riporta i simboli delle due nazioni: la statua dell'Aquila bianca e la Stella di David, formata da tavole con i nomi dei polacchi insigniti del titolo di giusti tra le nazioni. Dal Tumulo della memoria di 10 metri, creato all'altra estremità del parco, si apre la veduta sull'area. In cima è collocata una panchina-monumento di Jan Karski. La costruzione del parco, come impegno a lungo termine, è stata approvata dal Consiglio comunale. I lavori sono iniziati nell'autunno del 2005 con lo sgombero dell'area e la rimozione dei ruderi; il monumento è stato inaugurato nel 2009. Nel parco ha sede il Centro del dialogo Marek Edelman, dove si svolgono conferenze e attività educative. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Parco dei sopravvissuti Collegamenti esterni (EN) Park Ocalałych, su centrumdialogu.com. (EN) About Dialogue Center, su centrumdialogu.com.