NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Lublinie

Kościół pod wezwaniem św. Maksymiliana Kolbego w Lublinie – świątynia rzymskokatolicka w dzielnicy Kośminek w Lublinie zbudowana w latach 1984-1985 przy ulicy Droga Męczenników Majdanka 27. Historia Początki Zgoda na budowę kościoła Kościół zbudowano na terenie zabranym niegdyś przez władze i przeznaczonym na cele rekreacyjne. W marcu 1981 roku dzięki staraniom biskupa Bolesława Pylaka władze wyraziły zgodę na budowę kościoła. Tymczasowa kaplica i pożar W listopadzie tego samego roku na terenie obecnego kościoła została wyświęcona tymczasowa, drewniana kaplica. Dokładnie rok później (w nocy 22 listopada 1982) kaplica spłonęła doszczętnie, podpalona przez "nieznanych sprawców". Akt tego wandalizmu stał się impulsem do mobilizacji parafian oraz ludzi dobrej woli w celu odbudowy kaplicy i budowy obecnego kościoła. Budowa obecnej świątyni Autorami jego projektu byli lubelscy architekci Stanisław Lichota i Andrzej Lis. W październiku 1984 biskup Bolesław Pylak dokonał wmurowania kamienia węgielnego pod budowę świątyni. W grudniu 1985 roku w nowej świątyni zostaje odprawiona pierwsza msza święta – pasterka. 24 grudnia 1986 biskup Pylak dokonał wstępnego poświęcenia kościoła, a 8 grudnia 1991 uroczyście poświęcił kościół. Budowa dzwonnicy W 1992 roku zostaje zakończona budowa żelbetowej dzwonnicy stojącej obok kościoła. Znajdują się w niej obecnie 3 dzwony ("Jan Paweł II", "Maksymilian" i "Maria") o łącznej wadze 2 ton, firmy Felczyńskich. Późniejsze remonty i obecny stan Od momentu konsekracji kościół podlega ciągłemu wykończeniu wnętrza i terenu okalającego budynek. W latach 90. urozmaicano wystrój kościoła, który przez pierwsze lata z elementów charakterystycznych dla wystroju świątyń rzymskokatolickich posiadał jedynie krzyż z rzeźbą Chrystusa na ołtarzu. Nieopodal kościoła znajdują się Viae Lucis Mariae (pol.) Drogi Światła Maryi, czyli parkowa droga, przy której znajdują się kamienie z wymienionymi 20 tajemnicami różańca oraz figura NMP. Całość stanowi mały kompleks parkowy poświęcony Matce Bożej, który ma być miejscem modlitwy dla miejscowych parafian. Przy drogach znajdują się ławki. Przypisy Bibliografia Parafia pw. św. Maksymiliana Marii Kolbe w Lublinie. [w:] Kosciol.pl [on-line]. 2004-01-19. [dostęp 2011-01-07]. (pol.). Kościół pw. św. Maksymiliana Kolbego. [w:] Dziennik Wschodni [on-line]. 2008-01-24. [dostęp 2011-01-06]. (pol.).
Церковь Святого Максимилиана Кольбе (Люблин)

Церковь святого Максимилиана Кольбе (пол. Kościół św. Maksymiliana Kolbego) — церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Мучеников Майданка в районе Косминек. История 7 марта 1981 года, благодаря усилиям люблинского епископа Болеслава Пилака, власти Польской Народной Республики дали разрешение на строительство церкви в районе Броновиче-Косминек в Люблине. В ноябре того же года была освящена временная деревянная часовня. Осенью 1982 года был построен приходской дом. Ровно через год, ночью 22 ноября 1982 года, часовня сгорела. Следствие установило, что имел место поджог. Виновные не были обнаружены. Этот акт вандализма послужил стимулом для активизации прихожан и людей доброй воли, чтобы восстановить часовню и построить новую церковь. Авторами проекта стали местные архитекторы Станислав Лихота и Анджей Лис. В октябре 1984 года люблинский епископ заложил первый камень в основание будущей церкви. 24 декабря 1985 года в здании нового храма первую Мессу служил ректор Люблинской семинарии Мечислав Бржозовский. 24 декабря 1986 года всё тот же епископ Болеслав Пилак возглавил малое освящение храма, а 8 декабря 1991 года церковь была освящена полностью. В 1992 году рядом с ней завершилось строительство железобетонной колокольни. В настоящее время на ней 3 колокола — «Иоанн Павел II», «Максимилиан» и «Мария» общим весом в 2 тонны, изготовленные компанией «Фельчинские». Со времени освящения церкви велись её внутренняя отделка и благоустройство территории вокруг храма. В начале XXI века при храме был построен Дом милосердия и образования. Описание Церковь построена в современном стиле. Над центральным входом находится большая фреска с изображением Богоматери, которая предлагает венец святому Максимилиану Кольбе. В 90-е годы XX века интерьер церкви включал лишь алтарные крест и статую Иисуса Христа. Ныне алтарь украшен витражами с изображением темы Десяти заповедей. Витражами с растительным орнаментом и изображениями святых украшены стены и потолок храма. На противоположной алтарю стене над новым органом находится большой витраж с изображением святого Максимилиана Кольбе. Примечания Ссылки Parafia pw. Św. Maksymiliana Kolbe - Lublin (пол.). www.kolbe.lublin.pl. — Сайт прихода святого Максимилиана Кольбе в Люблине.
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Słupsku

Kościół pw. św. Maksymiliana Kolbego – kościół murowany w stylu współczesnym-namiotowym, w Słupsku przy ulicy Marszałka Józefa Piłsudskiego 20. Kościołem opiekują się księża diecezjalni. Architektura Wybudowany w latach 1974–1987, staraniem ówczesnego biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego Ignacego Jeża. Funkcję budowniczego powierzono ks. Julianowi Mizerze. Kościół poświęcił 22 grudnia 1985 bp Ignacy Jeż, natomiast konsekrował 12 grudnia 2007 bp Edward Dajczak. Zobacz też Parafia św. Maksymiliana w Słupsku
Sanktuarium św. Maksymiliana Marii Kolbe w Lubinie

Sanktuarium św. Maksymiliana w Lubinie – kościół parafialny parafii pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Lubinie, w dekanacie Lubin Wschód należącym do diecezji legnickiej. Historia Parafia została powołana do życia 12 czerwca 1981 r. dekretem erekcyjnym, który wszedł w życie 29 czerwca 1981 r. Już 5 lipca 1981 r. odbyła się pierwsza msza pod gołym niebem. Natomiast 29 listopada 1981 r. ziemia pod budowę kościoła została uroczyście poświęcona przez księdza arcybiskupa-prymasa Polski Józefa Glempa. Na przełomie marca i kwietnia 1982 r. rozpoczęto wykopy pod budowę świątyni. 21 czerwca 1983 r. we Wrocławiu, papież Jan Paweł II, poświęcił kamień węgielny z Niepokalanowa, który w dniu 6 grudnia 1986 r. wraz z aktem erekcyjnym został wmurowany w ścianę kaplicy głównej przez arcybiskupa metropolitę wrocławskiego ks. kardynała Henryka Gulbinowicza. Pierwsze nabożeństwo odprawiono w kaplicy „dolnej” 6 maja 1984 r., a uroczystej konsekracji świątyni dokonał 24 października 1999 r. biskup legnicki Tadeusz Rybak. 28 października 2023 roku świątynia została podniesiona do godności Sanktuarium św. Maksymiliana Marii Kolbe w Lubinie. Architektura Monumentalna świątynia jest dwukondygnacyjna. Na poziomie sutereny znajduje się mała kaplica i inne pomieszczenia parafialne. Natomiast główna kaplica znajduje się na wysokim parterze. Jest ona jednonawowa o charakterze halowym. Nad jej wejściem znajduje się chór do którego prowadzą schody dwubiegowe powrotne, znajdujące się po prawej stronie od wejścia. Chór wsparty jest podwójną kolumnadą. Kaplice pokrywa strop kasetonowy. Długie i wąskie okna witrażowe przedstawiają prosty motyw kwiatowy. Portal kościoła jest znacznie wysunięty od fasady. Do wnętrza prowadzą potrójne drzwi dwuskrzydłowe. Ściany okładane są cegłą o wątku polskim (gotyckim). Świątynia skierowana jest na południe. Od strony zachodniej znajduje się wejście boczne do głównej kaplicy z podjazdem dla wózków. Elewacja zachodnia wsparta jest licznymi lizenami. Wschodnia natomiast urozmaicona jest ryzalitami narożnymi i środkowymi. Ta część budowli to pomieszczenia zamieszkane przez księży. Kościół pokrywa dach dwuspadowy. Powierzchnia zabudowy świątyni to 2550 m², kubatura to 49 tys. m³. Wielkością przewyższa wrocławską katedrę pw. św. Jana. Dzwonnica Obok kościoła stoi żelbetonowa dzwonnica o wysokości 34 m, na której znajdują się trzy spiżowe dzwony: „Maksymilian” o wadze 305 kg, „Niepokalana” – 700 kg i „Jan Paweł II” – 1300 kg. Wyposażenie W centralnej części nad prezbiterium umieszczona jest monumentalna rzeźba (ok. 6 m) przedstawiająca Jezusa Chrystusa na krzyżu. Po lewej stronie prezbiterium w niszy stoi drewniana rzeźba św. Marii, a po prawej rzeźba Maksymiliana Kolbego. Obie rzeźby są naturalnych rozmiarów. Po prawej stronie od wejścia, na ścianie bocznej wmurowany jest wcześniej wspomniany kamień z Niepokalanowa. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Parafialna
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Żywcu

Kościół św. Maksymiliana Kolbego – kościół w Żywcu, w dzielnicy Oczków, siedziba parafii św. Maksymiliana Kolbego, obejmującej swoim zasięgiem dzielnicę Oczków. Położony jest przy ul. Krakowskiej (droga wojewódzka nr 948), w pobliżu skrzyżowania z ul. Oczkowską. Historia Przed budową własnego kościoła, wieś Oczków należała do parafii w Łękawicy. Lekcje religii dla dzieci odbywały się w lokalu prywatnym, tam też odprawiano od 1977 r. msze. W 1978 r. na wizytacji kanonicznej przebywał tam kard. Karol Wojtyła, który zachęcił mieszkańców do budowy własnej świątyni. Pozwolenie na budowę kościoła otrzymano 25 września 1981 r. Autorami projektu budynku zostali Weronika i Zbigniew Kołder z Cieszyna. Krzyż na placu budowy poświęcił w kwietniu 1982 r. biskup Jan Pietraszko. Do prac przystąpiono w czerwcu tego samego roku, potrwały one do 1986 roku. Pierwsza msza została odprawiona w zakrystii nowego budynku w grudniu 1982 r. Kościół stał się świątynią parafialną w 1983 r., kiedy to erygowano samodzielną parafię w Oczkowie. Kościół św. Maksymiliana Kolbego został poświęcony 18 października 1986 r. przez kardynała Franciszka Macharskiego. Architektura i wnętrze Kościół został wybudowany z cegły i elementów żelbetowych. Z uwagi na podłoże, konstrukcja kościoła została oparta na podstawie z 24 otworów o głębokości 9 metrów i szerokości 1,5 do 5 metrów, wypełnionych betonem. Świątynia została zaprojektowana na planie prostokąta. Od wschodu postawiono czworoboczną kaplicę, która zwęża się ku górze. Od frontu umieszczono ażurową wieżę, wtopioną w lewy narożnik budowli. Okna znajdują się na różnych poziomach. W związku z budową na terenie spadzistym, na parterze znajduje się kondygnacja mieszcząca między innymi salki katechetyczne. We wnętrzu kościoła postawiono ołtarz, w którym umieszczony został wizerunek Jezusa, a także rzeźby św. Maksymiliana Kolbego i św. Józefa. Na prawo od ołtarza znajduje się kaplica Matce Boskiej Częstochowskiej. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Głogowie

Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Głogowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Głogowie, dekanatu Głogów – Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Zlokalizowany w Głogowie, w powiecie głogowskim, w województwie dolnośląskim. Mieści się przy ulicy Legnickiej. Historia Kościół mieści się w budynku powstałym w 1922 roku, który do momentu powstania parafii pełnił rolę kaplicy cmentarnej sąsiadującego cmentarza miejskiego w Głogowie. Od 1995 świątynia parafialna. Po utworzeniu parafii rozpoczęto prace związane z rozbudową świątyni. W dniu 14 sierpnia 2001 roku rozbudowana świątynia została uroczyście poświęcona – konsekrowana. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego - Katholische Kapelle polska-org.pl
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Józefowie-Błotach

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego – kościół rzymskokatolicki w Józefowie-Błotach. Z inicjatywy proboszcza parafii w Józefowie księdza prałata Wincentego Malinowskiego, podjęto w 1981 roku budowę kościoła na terenie Józefów – kolonia Błota. Budowę ukończono w 1986 roku. Projekt budowy kościoła opracował inż. Waldemar Siwek, a nadzór nad budową prowadził inż. Jan Zdunek. W tym czasie zbudowano też dom parafialny. Parafia zlokalizowana na kolonii Błota początkowo liczyła 1360 osób. Później, dzięki dołączeniu części mieszkańców Falenicy, liczba mieszkańców parafii wzrosła do 1860 osób. Całością prac związanych z budową kościoła i organizowaniem parafii kierował ks. Władysław Walczewski. On też został pierwszym proboszczem parafii. Po jego śmierci proboszczem został ks. Jan Gastołek, następnie ks. Marek Doszko, ks. Marek Uzdowski, ks. kanonik Ryszard Guzowski, ks. Robert Pawlak. Obecnie proboszczem parafii jest ks. Przemysław Ludwiczak. Przy parafii istnieje od 1991 roku chór założony przez Zbigniewa Siekierzyńskiego. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Magnuszowicach

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Magnuszowicach. Świątynia należy do parafii Trójcy Świętej w Graczach, w dekanacie Niemodlin, diecezji opolskiej. Historia kościoła Świątynia została wybudowana w latach 1981–1989, z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii w Graczach, księdza Kazimierza Kozołupa. Kamień węgielny poświęcił podczas pielgrzymki w 1983 roku, papież Jan Paweł II na Górze Świętej Anny. Konsekracji kościoła dokonał w 1989 roku biskup Antoni Adamiuk. Przypisy Bibliografia Gość Opolski nr 1/878
Kościół św. Maksymiliana w Siedlcach

Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego – kościół murowany w Siedlcach przy ul. Kazimierzowskiej 128. Znajduje się na północy miasta przy granicy z Żaboklikami. Kościołem opiekują się ojcowie franciszkanie. Pierwotnie parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego nie posiadała kościoła. W latach 1991–1995, staraniem oo. franciszkanów, wybudowano kaplicę. Konsekrowano ją w 1995 r. przez ks. bp. Jana Mazura. Dopiero w 2015 r. rozpoczęto budowę świątyni, która zakończyła się w grudniu 2025 r. Historia We wrześniu 1993 r. utworzono tymczasową kaplicę w dwóch pokojach na parterze domu, który parafia otrzymała w formie darowizny od ks. prof. dr. hab. Mariana Myrchy. Kaplicę poświęcił bp. Wacław Skomorucha 8 września tego samego roku. W lipcu 1994 r. rozpoczęto budowę nowej, murowanej kaplicy. Pierwszą Mszę świętą odprawiono już w tym samym roku 25 grudnia. Konsekrowano ją 8 września 1995 r. przez bp. Jana Mazura. Od 2000 r. parafia starała się o budowę nowego kościoła. Głównym inicjatorem był proboszcz o. Z. Beń. W sierpniu 2015 r. rozpoczęto budowę świątyni. Wykonano prace ziemne i wylano ławy fundamentowe. W latach 2016–2017 wzniesiono mury kościoła, w 2018 r. ukończono montaż konstrukcji dachu, a w 2020 r. zawieszono dzwon. W 2021 r. wykonano posadzkę oraz ogrzewanie podłogowe. W latach 2022–2025 kończono sufit oraz wnętrze świątyni. W sobotę 6 grudnia 2025 r. odbyła się konsekracja nowego kościoła. Poświęcenia dokonał bp. Kazimierz Gurda. Galeria Zobacz też Parafia św. Maksymiliana Kolbego w Siedlcach Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szczecinie

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szczecinie – kościół parafii rzymskokatolickiej w Szczecinie Pomorzanach. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Szczecinie-Pomorzanach, stojącym przy obecnej ulicy Włościańskiej 67/69, pochodzą z roku 1445 , kiedy to powstał zapis o kościele w Pomorzanach, który jest filią obecnie nieistniejącego kościoła w Ustowie . Świątynia ta została wybudowana w stylu gotyckim, umiejscowiona na skarpie wyłożonej polnymi kamieniami i otoczona murem obronnym . Od czasów reformacji do 1945 była kościołem protestanckim. W roku 1632 został zniszczony przez Szwedów , a następnie dwukrotnie odbudowywany zatracił swój pierwotny, gotycki wygląd. Powtórnie kościół został zniszczony podczas działań wojennych II wojny światowej . Odbudowany został w latach 1972–1973, a odbudową kierował proboszcz Tadeusz Jaszkiewicz. Wyposażeniem wnętrz i budową plebanii zajmował się proboszcz Zygmunt Kłysz . Poświęcony przez biskupa szczecińsko-kamieńskiego Jerzego Strobę 30 grudnia 1973 roku . Parafia została powtórnie erygowana 4 czerwca 1977 roku przyjmując wezwanie św. Maksymiliana Kolbe. Architektura Kościół w stylu gotyckim, usytuowany na wzniesieniu, jednonawowy, bez sklepień, o rzucie 15×9 m, pięciobocznie zamknięty od wschodu, z wieżą po stronie zachodniej, o harmonijnych proporcjach i bogatym detalu. Profilowany gzyms cokołowy otacza korpus nawy i wieżę, łącząc się z bogatym profilowaniem łęku portalowego. Płaskie lizeny dzielą załamania pięcioboku. Kształtki cokołu czarno glazurowane, w portalu alternacja glazurowanych i zwykłych oraz umiejętnie wplecione w wątek ceglanego muru liczne kamienie narzutowe nadają dekoracyjność i barwę licu tego obiektu. Górna część wieży z ryglówki została wykonana prawdopodobnie po zniszczeniu w 1677 roku. Wtedy też częściowo przemurowano otwory okienne. W ostatnich działaniach wojennych obiekt został poważnie uszkodzony, szczególnie jego wschodnia część. Przypisy Bibliografia ks. Roman Kostynowicz: Pomniki architektury sakralnej diecezji szczecińsko-kamieńskiej i kościoły miast biskupich w malarstwie i grafice Wiesława Śniadeckiego. Wyd. 1. Szczecin: Wydawnictwo Polskie Pismo i Książka, 1991. Linki zewnętrzne strona internetowa Parafii św. Maksymiliana Portal „Sedina” – artykuł o wieży kościoła
Kościół św. Marcina Biskupa w Jasienicy Dolnej

Kościół pod wezwaniem św. Marcina Biskupa w Jasienicy Dolnej – w miejscowości Jasienica Dolna w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice. Kościół parafialny należący do parafii pod wezwaniem św. Marcina Biskupa, w Jasienicy Dolnej, w Dekanacie Skoroszyce, w Diecezji Opolskiej.
Kościół św. Marcina Biskupa w Mchach

Kościół Świętego Marcina Biskupa w Mchach – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Mchy, w gminie Książ Wielkopolski, w powiecie śremskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu boreckiego. Jest to świątynia renesansowa wybudowana w latach 1575-1616. Od zachodu jest umieszczona wieża zakończona hełmem barokowym, na nim chorągiewka z datą 1616. Wnętrze jednonawowe nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, pokrytym dekoracją stiukową. Wyposażenie z XVII i XVIII stulecia. Późnorenesansowy nagrobek fundatora Stanisława Sepińskiego i jego żony Katarzyny, około 1600 z piaskowca w oprawie architektonicznej z leżącymi postaciami zmarłych. W kościele znajduje się tablica z 1977 roku poświęcona Antoniemu Baraniakowi, arcybiskupowi poznańskiemu. Galeria Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1967, s. 167. (pol.). Przypisy
Kościół św. Marcina Biskupa w Łużnej

Kościół pw. św. Marcina Biskupa w Łużnej – zabytkowy kościół parafialny w dekanacie łużniańskim diecezji tarnowskiej, w powiecie gorlickim województwa małopolskiego. Historia Kościół został zbudowany w latach 1865–1872. W 1904 r. kościół został konsekrowany przez biskupa K.J. Fischera. Później był kilkakrotnie odnawiany, zwłaszcza po I wojnie światowej, podczas której został poważnie uszkodzony. Architektura kościoła Kościół neogotycki, trójnawowy, z węższym prezbiterium zbudowany głównie z cegły z użyciem kamienia. Na przedłużeniu bocznych naw usytuowano dwie symetryczne kaplice i przybudówki zakrystyjne. Przy froncie dwie czteroboczne wieże, które w górnych kondygnacjach przechodzą w ośmioboczne. Wieże nakryte ostrosłupowymi hełmami. Ściany kościoła na zewnątrz opięte są uskokowymi przyporami. Prezbiterium i nawa główna pokryte są dachem dwuspadowym, zaś nawy boczne i przybudówki dachem pulpitowym. Wnętrze nakryte jest sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Nad główną nawą usytuowano wieżyczkę na sygnaturkę. Dachy i hełmy wież pokryte blachą miedzianą. Wnętrze kościoła Wyposażenie Ołtarze główny i boczne neogotyckie z drugiej połowy XIX w. W ołtarzu głównym rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego. Natomiast ołtarze w bocznych kaplicach wykonano w XVIII w. w stylu późnobarokowym według tradycji w Żytomierzu lub Żółkwi. Marmurową chrzcielnicę oraz neogotycka ambonę wykonano również pod koniec XIX w. W kościele również jest barokowy krucyfiks z XVII w., pochodzący prawdopodobnie z kaplicy braci polskich w Woli Łużańskiej. Wnętrze kościoła zdobią również stare obrazy: Matka Boska z Dzieciątkiem, późnorenesansowy z przełomu XVI i XVII w.; Chrystus ogrodnik, renesansowy z XVII w.; św. Jan Chrzciciel, renesansowy z pierwszej połowy XVII w.; św. Anna nauczająca Marię, barokowy z pierwszej ćwierci XVIII w.; św. Marcin Biskup, późnobarokowy z pierwszej połowy XVIII w.; Ecce homo, barokowy z XVIII w. Organy Na chórze umieszczone są 14-głosowe organy wybudowane przez Jana Śliwińskiego ze Lwowa od listopada 1891 do czerwca 1892 r. (zaświadczają podpisy pracowników firmy Śliwińskiego wyryte na piszczałkach wraz z datami). Przebudowywane w latach międzywojennych prawdopodobnie przez Stanisława Tobolę (została zaprowadzona pneumatyczna traktura rejestrów). Organy remontowane m.in. w latach: 1956, 1963–1964, 1999 oraz 2008. Dzwony Kościół posiada obecnie trzeci zestaw dzwonów (m.in. jeszcze na przełomie XIX i XX w. na wyposażeniu znajdował się gotycki dzwon, XV w.). Na wieżach zawieszone są trzy dzwony: Marcin (1200 kg), Maria (590 kg) oraz Józef (360 kg), odlane u Karola Schwabego w Bielsku-Białej w 1947 r., które zastąpiły trzy poprzednie zagrabione przez Niemców w 1941 r., wiszące ówcześnie na nieistniejącej już, wolno-stojącej drewnianej dzwonnicy umiejscowionej w południowo-wschodniej części placu kościelnego. Na wieżyczce – sygnaturce znajduje się dzwon – sygnaturka (19 kg) odlany w 1629, wykonawca: Jerzy Wierd, Preszów. Przypisy Bibliografia Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej Informacje o parafii na stronie diecezji tarnowskiej. luzna-wiz.diecezja.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-29)].
Kościół św. Marcina i św. Stanisława Biskupa w Goszczanowie

Kościół pw. śś. św. Marcina i św. Stanisława BpM w Goszczanowie wzniesiony został w 1666, w miejscu drewnianego, jednonawowego kościoła, który przetrwał do 1646 roku i prawdopodobnie spłonął od uderzenia pioruna. Świątynia jest wotum błagalnym o powrót dziedzicowego syna Stanisława z tureckiej niewoli. Jest obiektem murowanym, jednonawowym. Linki zewnętrzne Strona gminy Goszczanów. goszczanow.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-15)]..
Kościół św. Marcina i Wincentego w Skórzewie

Kościół św. Marcina i Wincentego w Skórzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w centrum Skórzewa. Został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 130/Wlkp/A w dniu 15 maja 2003. Historia i architektura W XV wieku powstał kościół ceglany (wtedy też dodano drugiego patrona – św. Wincentego), w XVII wieku zastąpiony nowym – późnogotyckim, z fundacji rodziny Grotów, z czasem (w XIX wieku) popadłym w stan ruiny. W latach 1927–1929 zbudowano obecny obiekt, a inicjatorem jego powstania był ks. Stanisław Kozierowski – jeden ze współzałożycieli UAM (wówczas Wszechnicy Piastowskiej). Projekt stworzył Marian Andrzejewski. W okresie okupacji niemieckiej kościół zamieniono na magazyn wojskowy. Po II wojnie światowej konsekracji dokonał bp Franciszek Jedwabski (22 września 1953). W 1976 namalowano polichromię. W styczniu 2007 huragan zerwał część dachu świątyni (uszkodzenia te następnie naprawiono). Kościół wybudowany na planie krzyża, długi na 45 m, szeroki na 20 m. Charakterystyczna wieża, widoczna z wielu punktów Poznania i okolic, liczy 45 metrów wysokości. Ołtarz (1775) pochodzi z kościoła franciszkańskiego w Woźnikach. Jeden z dzwonów odlano w 1543. Wyryto na nim łaciński napis: O Rex Gloriae veni cum Pace. Świątynia charakteryzuje się dobrą akustyką – odbywały się tutaj m.in. koncerty w ramach Międzynarodowego Festiwalu Chórów Chłopięcych. Występował tu też Chór Męski „Arion”. Organy Organy zostały zakupione i translokowane z Rotterdamu. Wcześniej znajdowały się w kaplicy Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Schijndel. Ostatni gruntowny remont instrumentu miał miejsce w 2008, kiedy jeszcze znajdował się w Rotterdamie. Po rozebraniu i spakowaniu w skrzynie organy zostały przywiezione do Skórzewa. Rozmieszczeniem instrumentu na innym, o wiele mniejszym chórze, wykonaniem nowych miechów, zbudowaniem nowej szafy ekspresyjnej, odrestaurowaniem kontuaru oraz częściową budową nowego prospektu zajął się Artur Kaczmarek. Uroczyste poświęcenie odbyło się 29 października 2018 roku, a dokonał go abp Stanisław Gądecki. Dyspozycja instrumentu: Tablice pamiątkowe Na elewacji zewnętrznej: ku czci Stanisława Kozierowskiego (1874–1949, tutejszego proboszcza w latach 1910–1929) w setną rocznicę objęcia parafii – 1 maja 2010, ku czci Józefa Molskiego (19.3.1896–19.8.1942), proboszcza skórzewskiego w latach 1929–1942, zamordowanego w obozie Dachau, o treści Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu R.P.1927 X.S.K. Przypisy Bibliografia Podmiejska parafia – dostęp 17.05.2011 tablice informacyjne, pamiątkowe i napisy nagrobne in situ