NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa w Teratynie

Kościół św. Stanisława Biskupa w Teratynie – rzymskokatolicki kościół w Teratynie, wzniesiony w 1882 jako cerkiew prawosławna. Historia Cerkiew św. Mikołaja w Teratynie została wzniesiona w latach 1875-1882 w miejsce rozebranej cerkwi greckokatolickiej, z fundacji kupca Paschałowa (ofiarował 20 tys. rubli) i parafian (ofiarowali po 1 rublu). W latach 1920–1923 świątynia została gruntownie wyremontowana po zniszczeniach z okresu I wojny światowej (w tym czasie funkcje parafialne spełniała cerkiew w Kułakowicach Drugich). Ponownie poświęcona przez biskupa Antoniego (Marcenkę) w 1927 r. Dawna cerkiew reprezentuje styl bizantyńsko-rosyjski. W 1946, w związku z wysiedleniem ludności ukraińskiej wyznania prawosławnego, Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny zgodził się przekazać budynek katolikom. Formalnie obiekt w rękach parafii prawosławnej pozostawał do 1947, w tym też roku budynek został rekoncyliowany na kościół. Najpóźniej w 1953 przekazanie katolikom cerkwi teratyńskiej i gruntów należących dawniej do parafii prawosławnej zostało potwierdzone stosowną umową między Kościołem katolickim a prawosławnym metropolitą warszawskim i całej Polski Makarym. Architektura Jest to świątynia jednonawowa, dwuwieżowa. Jedna z wież spełnia zadania dzwonnicy, znajdują się na niej dwa dzwony przeniesione z kościoła w Warężu (obecnie Ukraina). W 1969 przeprowadzono remont dachu kościoła, następnie obiekt został otynkowany i pomalowany (1971-1973). We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze: główny został w 1948 wyrzeźbiony z carskich wrót dawnego ikonostasu cerkiewnego. W 1949 powstały natomiast ołtarze boczne z obrazami św. Teresy i św. Józefa. W ołtarzu głównym do 2015 znajdował się obraz Matki Bożej Pocieszenia, przeniesiony z kościoła w Zaturcach (obecnie Ukraina). Od 2015, po wybudowaniu nowego kościoła parafialnego w Teratynie, budynek starego kościoła (dawnej cerkwi) nie jest użytkowany. Cerkiew w Teratynie zbudowano według takiego samego projektu architektonicznego, co cerkwie w Babicach, Bończy, Gnojnie oraz w Kalinówce. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Hrubieszowie

Kościół św. Stanisława Kostki (dawna cerkiew greckokatolicka, potem prawosławna cerkiew św. Mikołaja) – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej, mieszczące się w Hrubieszowie, w województwie lubelskim, na obszarze diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1795–1828 w stylu barokowym jako cerkiew unicka pod wezwaniem św. Mikołaja. W 1875 r., po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, została zmieniona na cerkiew prawosławną. W 1918 r. obiekt przejął Kościół łaciński, przemianowując go na kościół św. Stanisława Kostki. Świątynia została gruntownie restaurowana w 1953 r. Obecnie reprezentuje styl barokowo-klasycystyczny, posiada niski przedsionek oraz zdobioną pilastrami elewację. W roku 1868 została dobudowana od wschodu dzwonnica. Obecnie kościół należy do zakonu bernardynów. W głównym ołtarzu znajduje się oficjalna kopia obrazu Matki Bożej Sokalskiej autorstwa malarza Jerzego Kumali, otoczona szczególnym kultem. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Kosyniu

Kościół św. Stanisława Kostki w Kosyniu – rzymskokatolicki kościół w Kosyniu, wzniesiony w 1888-1891 jako cerkiew św. Jana Chrzciciela. Cerkiew została wzniesiona w latach 1889-1891 w stylu bizantyjsko-rosyjskim według projektu Wiktora Syczugowa na miejscu starszej, zniszczonej w 1877 przez pożar. Ikonostas dla świątyni wykonano w warszawskiej pracowni Prechnera. Ikony włączone do niego powstały w Moskwie. W 1908 obiekt był remontowany. W okresie międzywojennym w Kosyniu mieściła się parafia Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. P o wysiedleniach ludności ukraińskiej do ZSRR, budynek został przejęty w roku 1946 przez utworzoną w Kosyniu parafię rzymskokatolicką pw. św. Stanisława Kostki należącą do dekanatu Hańsk. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Krakowie (Dębniki)

Kościół św. Stanisława Kostki – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny księży salezjanów znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Konfederackiej 6, na Dębnikach. Historia Do 1772, pierwszego rozbioru Polski, Dębniki należały do parafii na Skałce. Potem oddzieliła je od Krakowa granica na Wiśle. Mieszkańcy korzystali z niewielkiego kościółka św. Bartłomieja znajdującego się na Ludwinowie. W 1782 utworzono parafię ludwinowską w skład której weszły Dębniki i wszystkie okoliczne wsie. W 1883 staraniem specjalnie powołanego komitetu zbudowano przy dzisiejszej ul. Madalińskiego niewielką kaplicę. Po przyłączeniu Dębnik do Krakowa w 1910, rada miejska na wniosek prezydenta Juliusza Lea postanowiła odstąpić bezpłatnie plac pod budowę nowego parafialnego kościoła dla dzielnic z prawego brzegu Wisły oraz partycypować w kosztach. Projekt przybrał realne kształty dopiero po zakończeniu I wojny światowej. W lipcu 1918 arcybiskup krakowski Adam Sapieha wydzielił z parafii św. Józefa w Podgórzu nową placówkę duszpasterską, która obejmowała krakowskie dzielnice Dębniki i Zakrzówek oraz gminę Pychowice i powierzył ją Towarzystwu Salezjańskiemu. Dwa lata później u zbiegu ulic Pułaskiego i Konfederackiej, na darowanej przez miasto parceli, zbudowano drewniany kościół, który 5 grudnia 1920 został konsekrowany. Wobec rosnącej liczby mieszkańców parafii kościół stał się zbyt ciasny i w 1929 powołano komitet budowy nowej świątyni. Uchwałą rady miejskiej z 31 października 1930 dotychczas dzierżawiony teren, został przekazany nieodpłatnie parafii, która decyzją kurii uzyskała pełną samodzielność. Rozpisano konkurs i do realizacji wybrano projekt architekta Wacława Krzyżanowskiego, 9 października 1932 arcybiskup Sapieha poświęcił kamień węgielny a w sześć lat później sufragan krakowski Stanisław Rospond dokonał konsekracji nowego kościoła. Uczestnikiem uroczystej konsekracji kościoła był student polonistyki Karol Wojtyła, który latem 1938 zamieszkał na Dębnikach, przy ul. Tynieckiej 10, w domu swojego wuja Feliksa Kaczorowskiego. W tym parafialnym kościele odprawił też w dniu 3 listopada 1946 roku swoją mszę świętą prymicyjną a jako Jan Paweł II odwiedził świątynię 17 sierpnia 2002. Architektura Świątynia to modernistyczna, jednonawowa budowla na planie krzyża łacińskiego. Nawa oddzielona jest od płasko zamkniętego prezbiterium transeptem. Nad przecięciem transeptu z nawą, wznosi się ażurowa kopuła z wieżą-dzwonnicą, zwieńczona krzyżem. Ma ona 45 metrów wysokości i jest dominującym akcentem architektonicznym panoramy Dębnik. Witraże oraz mozaiki zdobiące filary pochodzą z początku lat 80. XX wieku. Przypisy Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2011-04-18].
Костел св. Станіслава Костки в Кракові (Дембнікі)

Костел св. Станіслава Костки – римо-католицький парафіяльний костел і конвентуальний костел священиків салезіян, що знаходяться в Кракові в VIII окрузі на вул. Конфедерацькій, 6, у Дембніках . Історія До 1772 року, першого поділу Польщі, Дембніки належали до парафії На Скалці . Потім від Кракова їх відділяв кордон на річці Вісла . Мешканці користувалися невеликим костелом св. Варфоломія, що знаходиться в Людвінові . У 1782 році була створена Людвинівська парафія, до якої увійшли Дембники та всі навколишні села. У 1883 році зусиллями спеціально створеної комісії було збудовано на сьогоднішній вул. Мадалінського невелику каплицю . Після приєднання Дембників до Кракова у 1910 р. міська рада на прохання мера Юліуша Леа вирішила безкоштовно надати ділянку для будівництва нового парафіяльного костелу районам на правому березі Вісли та брати участь у витратах. Реальних обрисів проект набув лише після закінчення Першої світової війни. У липні 1918 р. краківський архієпископ Адам Сапєга відокремив від парафії св. Юзефа в Подґужу, нову душпастирську установу, яка включала райони Дембніки та Закшувек у Кракові та гміну Піховіце, і доручила її Салезіянському товариству . Через два роки на перехресті вулиць Пулацького та Конфедерацької, на подарованій містом ділянці, збудували дерев’яний костел, який освятили 5 грудня 1920 року. У зв’язку зі збільшенням кількості прихожан костел став тісним і в 1929 році було призначено новий церковно-будівельний комітет. Постановою міської управи від 31 жовтня 1930 р. раніше орендована площа була безкоштовно передана парафії, яка рішенням курії отримала повну самостійність. Було оголошено конкурс і обрано для реалізації проект архітектора Вацлава Кжижановського , 9 жовтня 1932 року архієпископ Сапєга освятив наріжний камінь, а через шість років Станіслав Роспонд, суфраган краківський, освятив новий костел. Учасником урочистого освячення костелу був студент полоністики Кароль Войтила, який влітку 1938 р. оселився в Дембніках на вул. Тинецькій, 10, в будинку свого дядька Фелікса Качоровського. Він також відслужив свою першу месу в цьому парафіяльному костелі 3 листопада 1946 року, а як Іван Павло II відвідав костел 17 серпня 2002 року. Архітектура Храм являє собою модерністську однонавову споруду в вигляді латинського хреста . Нава відокремлена трансептом від плоского закритого вівтаря . Над перетином трансепта і нави — ажурний купол із дзвіницею, увінчаний хрестом. Його висота становить 45 метрів і є домінуючим архітектурним акцентом панорами Дембніків. Вітражі та мозаїка, що прикрашає стовпи, походять з початку 80-х років. ХХ ст. Бібліографія Strona parafii.
Kościół św. Stanisława Kostki w Lublińcu

Kościół św. Stanisława Kostki w Lublińcu – jeden z największych kościołów w mieście, tuż obok niego znajduje się klasztor Ojców Oblatów, w którym do lat 50. XX w. istniało Niższe Seminarium Duchowne. Położenie Kościół leży w parku klasztornym, w którym znajduje się także grota Matki Boskiej Fatimskiej. Kościół składa się z dwóch części, górnej i dolnej, w części górnej znajduje się kościół główny, natomiast w części dolnej kaplica Matki Boskiej Fatimskiej. Przy świątyni znajduje się również Zespół Szkół im. św. Edyty Stein. Historia i wyposażenie kościoła 23 lutego 1922 r. Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zakupiło z przeznaczeniem na Niższe Seminarium Duchowne były Zakład Wychowawczy im. Grottowskiego w Lublińcu. W 1925 r. rozpoczęto prace nad powiększaniem domu, który rozbudowano o dwa skrzydła. We wrześniu 1928 r. ukończono skrzydło zachodnie, a w 1930 r. wschodnie. W latach 1928–1931 wybudowano (w ramach skrzydła wschodniego) kościół św. Stanisława Kostki, służący przede wszystkim jako kaplica Niższego Seminarium Duchownego, którą poświęcił bp Stanisław Gall z Warszawy. Od 1956 r. kaplica nosi wezwanie Matki Bożej Fatimskiej. Na skutek rozwoju miasta kościół pw. św. Stanisława Kostki stał się w 1939 r. samodzielną placówką duszpasterską. Dekretem z dnia 21 listopada 1941 r., podpisanym przez Wikariusza Generalnego Kurii Biskupiej w Katowicach, ks. Strzyża, została utworzona „Kuracja parafialna Oblatów” przy kaplicy pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu. Stan ten został potwierdzony w 1985 r. przez bpa Herberta Bednorza. Rok 1992 był szczególnym w dziejach parafii. 20 września uroczyście obchodzono 50 rocznicę utworzenia parafii św. Stanisława Kostki i 70 rocznicę pobytu Ojców Oblatów w Lublińcu, a 14 listopada tegoż roku, biskup gliwicki Jan Wieczorek konsekrował w Solarni nowy kościół filialny. W konsekrowanym ołtarzu złożono relikwie św. Męczenników Rzymskich. W latach 1999–2000 dobudowano do kościoła parafialnego wieżę. Organy Organy wybudowała firma Gebrüder Walter ok. 1890 roku. Zostały one przeniesione z kościoła ewangelickiego w Kopanicy w latach 50. XX wieku. Na chórze znajdują się dwie symetryczne szafy organowe, lecz tylko w jednej (lewej) znajduje się zespół brzmieniowy. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Płocku

Kościół św. Stanisława Kostki w Płocku (popularnie zwany Stanisławówką) – największa świątynia Płocka, zlokalizowana na osiedlu Dworcowa. Historia Powstanie kościoła Jej historia sięga 1913 r., kiedy ks. Ignacy Lasocki na zakupionym przez siebie w 1907 r. folwarku pobenedyktyńskim utworzył zakład opieki dla dzieci, zwany Stanisławówką, a istniejącą tam stajnię koszarową zbudowaną pod koniec XIX wieku zaadaptował na kaplicę. Budynek został otynkowany, założono w nim posadzkę i oświetlenie elektryczne. Jeden kielich do kaplicy podarował papież Pius X. Poświęcenie kaplicy nastąpiło 14 listopada 1913 roku. W 1929 biskup płocki Antoni Nowowiejski przekazał nową kaplicę pod opiekę księży salezjanów i jednocześnie utworzył przy niej parafię św. Stanisława Kostki. Była to druga - po kościele św. Bartłomieja - świątynia parafialna w Płocku. Okres II wojny światowej W czasie II wojny kościół został zamieniony na fabrykę amunicji. Po zakończeniu okupacji salezjanie wrócili do kościoła. Okres PRL Dotychczasowa kaplica szybko okazała się zbyt mała. W 1975 uzyskano zgodę na wybudowanie nowej, dwupoziomowej świątyni w kształcie królewskiej korony, co miało przypominać, iż Płock był faktyczną stolicą Polski. Poświęcenie kościoła dolnego odbyło się 18 września 1983 przez biskupa płockiego Bogdana Sikorskiego, natomiast większy kościół górny konsekrował następca bp. Sikorskiego - biskup Zygmunt Kamiński 15 maja 1988. Wystrój wnętrz obu kościołów projektował ks. Tadeusz Furdyna SDB. Uwagę zwraca utrzymana w tonie pastelowym mozaika górnego kościoła oraz drewniany ołtarz główny, w którym znajdują się figury Jezusa Miłosiernego i Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych. Autorem Drogi Krzyżowej w kościele jest rzeźbiarz Wojciech Gryniewicz, realizacja (płaskorzeźb) powstała w 1981 roku. Kościół św. Stanisława Kostki w latach komunizmu był kolebką płockiej „Solidarności”. Tutaj w latach osiemdziesiątych XX wieku odbywały się co miesiąc msze za Ojczyznę, gromadzące tysiące płocczan. Ich inicjatorami byli ks. Stanisław Koronkiewicz SDB, ówczesny proboszcz parafii, oraz ks. Walerian Jastrzębiec-Święcicki SDB, wtedy wikariusz, a w latach 2006-2011 proboszcz Stanisławówki. Te spotkania upamiętnia odsłonięty przed kościołem w 2000 roku Pomnik Ofiar Protestów Robotniczych. Jego głównym elementem jest popiersie ks. Jerzego Popiełuszki. Okres III RP Stanisławówka jest miejscem wielu ważnych dla Płocka i diecezji płockiej uroczystości. W 1996 parafia gościła peregrynującą po Polsce figurę Matki Bożej Fatimskiej, zaś w 2005 wędrującą po całym świecie ikonę Matki Bożej Stolicy Mądrości, poświęconą przez papieża Jana Pawła II. W 2006 to tutaj rozpoczęły się ogólnopolskie uroczystości upamiętniające 30. rocznicę Wydarzeń Czerwcowych 1976. W dniach 16-17 września 2007 parafię nawiedziły relikwie św. Dominika Savio. 10 października 2010 w kościele odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą ofiarom katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku. Przy Stanisławówce działa duszpasterstwo akademickie Petroklezja. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Parafii św. Stanisława Kostki w Płocku
Kościół św. Stanisława Kostki w Sianowie

Kościół Świętego Stanisława Kostki w Sianowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mielno, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, zlokalizowany w Sianowie, w powiecie koszalińskim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Jest to świątynia wybudowana w dwóch etapach: późnogotycka wieża została zbudowana w XVI wieku, natomiast szachulcowa (ryglowa) nawa została wzniesiona w 1793 roku. Wieża posiada hełm piramidalny i latarenkę, w jej bocznej elewacji pozostałości zniszczonego renesansowego portalu. Poświęcona w dniu 21 października 1945 roku jako kościół katolicki. Konsekrowana w dniu 6 czerwca 1982 przez biskupa Tadeusza Werno. Wyposażenie Posiada bogate wyposażenie w stylu renesansowym z XVII stulecia: ołtarz główny dekorowany filigranowymi rzeźbami, ambonę i emporę organową. Wyposażenie z innych stylów to: gotycki krucyfiks i barokowe świeczniki wieloramienne. Nad wejściem do świątyni umieszczony jest kamień młyński. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Tczewie

Kościół św. Stanisława Kostki w Tczewie - świątynia wybudowana w XIV wieku w stylu gotyckim, z charakterystyczną ośmioboczną wieżą. Obecny jej hełm pochodzi z 1 połowy XIX wieku (przez wiele wieków zwieńczenie wieży było inne). Po wybudowaniu pozostawała pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, potem św. Mikołaja. Dzisiaj nosi imię św. Stanisława Kostki. Jest to kościół jednonawowy, sklepiony. W jego wnętrzu zachował się częściowo wystrój z końca XVII wieku. Po kasacie zakonu dominikanów, kościół został przebudowany na szkołę. W 1852 został odrestaurowany i jako świątynia użytkowany był przez ewangelików do 1945 roku. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Tczew-Starogard Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po II wojnie światowej kościół wrócił w ręce katolików. Otrzymał wartościowe witraże w nowym ujęciu artystycznym. Dziś wymaga poważnej pomocy, gdyż stojąc na skarpie nadwiślańskiej zaczyna się nieznacznie, ale już ostrzegawczo, osuwać. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Stanisława Kostki w Tczewie - zdjęcia w Trsovii. t.tczew.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-12)].
Sint-Stanislaus Kostkakerk (Warschau)

De Sint-Stanislaus Kostkakerk (Pools: Kościół św. Stanisława Kostki w Warszawie) in de Warschause wijk Żoliborz is een neoromaanse kerk die gebouwd werd tussen 1930 en 1963. De kerk is opgedragen aan de 16e-eeuwse Poolse heilige: Sint-Stanislaus Kostka. De Parochie ontstond in 1927. De kerk is vooral bekend als Pools bedevaartoord, omdat het graf en Herdenkingsplek / Monument voor de vermoorde spirituele leider van de Vakbond Solidarność: zalige en martelaar Jerzy Popiełuszko op de nabijgelegen begraafplaats er ligt. Deze martelaar is door het toenmalige Communistische regime van Polen in 1984 vermoord. Externe link Parafia św. Stanisława Kostki w Warszawie officiële website Parochie
Kościół św. Stanisława Kostki w Złotowie

Kościół Świętego Stanisława Kostki w Złotowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do złotowskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Mieści się w Złotowie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Złotów I diecezji bydgoskiej. Jest to poewangelicki kościół, wzniesiony w latach 1829-1830 według projektu niemieckiego architekta Karla Friedricha Schinkla. Jest to budowla trzynawowa, halowa, posiadająca wieżę oraz charakterystyczne boniowanie, czyli ozdobne rowki imitujące lico muru) zdobiącym fasadę. W 1945 roku budowla została przejęta przez kościół katolicki. Do dziś nie zachowało się nic z pierwotnego wyposażenia świątyni. Wnętrze kościoła zostało po 1945 roku mocno przebudowane. W prezbiterium znajduje się współczesny ołtarz z figurą św. Stanisława Kostki. Zachowało się tylko dolne piętro dawnej empory o dwóch kondygnacjach. Wnętrze jest bardzo proste i surowe, brak w nim obrazów. Przypisy
St. Stanislaus Kostka (Śmigiel)

Die Kirche St. Stanislaus Kostka (polnisch Kościół św. Stanisława Kostki w Śmiglu) im großpolnischen Śmigiel (deutsch Schmiegel) geht auf einen Schinkelschen Kirchenbau zurück. Geschichte Die seit dem 16. bestehende evangelische Kirchengemeinde, die bis 1918 zum Kirchenkreis Lissa in der Kirchenprovinz Posen der evangelischen Landeskirche in Preußen gehörte, musste sich den Bauplatz gerichtlich erstreiten. Der Bau wurde 1827–30 nach einem Entwurf Schinkels ausgeführt. Im Jahr 1862 wurde ein spitzer Turmhelm aufgesetzt und der Turm mit der markanten Stuckverzierung versehen. In den Jahren 1968/69 wurde die Kirche neu verputzt, aber durch Auslassen des unteren Sohlbankgesims und der Bogenrahmungen das Erscheinungsbild erheblich verändert. Bauwerk Die Kirche ist ein rechteckiger Putzbau unter Satteldach. Die Längsseiten haben fünf Achsen, die Schmalseiten drei Achsen. Die Fassaden tragen übereinandergestellte Rundbogenfenster, die durch Gesimse auf Höhe der Sohlbänke und Kämpfer verbunden sind. Nachdem die ursprüngliche Orgel mit 17 Stimmen vom Liquidationsamt als Eigentümer ehemaligen deutschen Vermögens veräußert worden war, baute Norbert Kuźnik (Warschau) in den Jahren 1977–79 ein gebrauchtes Instrument aus einer abgebrochenen Kirche auf, das 19 Register besitzt. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer Zu Seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 128–130. Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Stanisława Kostki w Śmiglu

Kościół Świętego Stanisława Kostki w Śmiglu – jeden z dwóch śmigielskich rzymskokatolickich kościołów parafialnych. Należy do dekanatu śmigielskiego archidiecezji poznańskiej. Historia Jest to dawna ewangelicka świątynia wybudowana w stylu klasycystycznym przed 1830 rokiem, 10 listopada tego samego roku została poświęcona, wieża została wzniesiona w 1869 roku. Poprzednia wieża nie spodobała się mieszkańcom miasta i została rozebrana. Projektantem kościoła był niemiecki architekt Karl Friedrich Schinkel. Po II wojnie światowej został opuszczony przez protestantów. Następnie został przejęty przez parafię rzymskokatolicką. 14 czerwca 1976 roku dekretem arcybiskupa poznańskiego Antoniego Baraniaka przy kościele został utworzony ośrodek duszpasterski spełniający funkcje samodzielnej parafii. 11 kwietnia 1981, dekretem arcybiskupa Jerzego Stroby, utworzona została pełnoprawna parafia. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek, Polska. Urokliwy świat małych miasteczek, Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2002, str. 465.
Kościół św. Stanisława Kostki we Wrocławiu

Kościół św. Stanisława Kostki we Wrocławiu - współczesny dwupoziomowy kościół we Wrocławiu położony na osiedlu Huby, przy ulicy Hubskiej. Projekt Stefana i Marii Müllerów. Historia W miejscu gdzie stoi kościół św. Stanisława Kostki stała kaplica Społeczności Ewangelickiej, jednego z dwóch nurtów metodyzmu działającego w Niemczech. Do budowy kaplicy przy ówczesnej Goethe-str. 168 przystąpiono w 1937 roku. 6 czerwca tego roku podczas uroczystego nabożeństwa prowadzonego przez miejscowego pastora Maxa Herrenkinda położono kamień węgielny. Uroczystość dedykacji nowej kaplicy nazwanej „Kościołem Chrystusa” (Christuskirche) odbyła się 7 listopada 1937 roku. Kaplica ta przetrwała działania wojenne. 9 lipca 1945 roku radziecki komendant miasta kaplicę Społeczności Ewangelickiej przydzielił Kościołowi rzymskokatolickiemu. We wrześniu 1984 roku rozpoczęto budowę dwupoziomowej świątyni. Dwa lata później wybudowano budynek katechetyczny (stan surowy), w 1987 roku dolny kościół został przystosowany do odprawiania nabożeństw. W następnych latach zbudowano chór, kaplicę Matki Bożej, zakrystię i kaplicę św. Stanisława Kostki oraz wieżę o wys. 22 m. W 1997 roku kościół, kaplice i zakrystię pokryto blachą cynkową. W 2000 roku świątynię oszklono. 17 września 2006 roku kościół został poświęcony przez Arcybiskupa Metropolitę Wrocławskiego Mariana Gołębiewskiego. Od 2010 roku w świątyni odbywa się Letni Festiwal Muzyki Sakralnej, którego założycielem jest organista Paweł Ożga. W tym roku wśród specjalnych gości znalazł się m.in. Jasnogórski Chór Mieszany pod dyr. Marcina Lauzera. Godziny Mszy Św. W tygodniu Msze są odprawiane o 6.30, 17.30 i 18.30, zaś w niedziele i święta o 7.00, 8.30, 10.00, 11.15, 12.30 i 18.00. Przypisy Bibliografia Historia parafii i kościoła