NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Przełom Mieni

Rezerwat przyrody Przełom Mieni – rezerwat krajobrazowy na terenie gminy Skępe w województwie kujawsko-pomorskim. Został utworzony w 2001 roku i zajmuje powierzchnię 14,80 ha. Ochroną objęto meandrujące zakola rzeki Mień wraz z charakterystyczną dla dolin małych rzek roślinnością. Tereny doliny rzecznej porastają przeważnie łęgi i grądy, zaś w dalszych obszarach rosną bory mieszane. W runie leśnym występują obficie liczne gatunki roślin chronionych. Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 19,08 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej i krajobrazowej. Nieopodal miejscowości Żuchowo znajduje się młyn wodny. Przypisy
Rezerwat przyrody Przełom Sanu pod Grodziskiem

Przełom Sanu pod Grodziskiem – rezerwat przyrody położony na terenie gmin Lesko, Olszanica oraz Solina w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego: 86 powierzchnia: 100,59 ha (akt powołujący podawał 100,24 ha) dokument powołujący: Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.90.1539 rodzaj rezerwatu: krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego): część doliny Sanu wraz ze wzgórzem Grodzisko i porastające go lasy z licznymi gatunkami roślin chronionych i rzadkich w runie Przypisy Linki zewnętrzne Przełom Sanu pod Grodziskiem. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16]. Rezerwaty przyrody na terenie Nadleśnictwa Lesko. Nadleśnictwo Lesko – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Przełom Osławy pod Duszatynem

Rezerwat przyrody Przełom Osławy pod Duszatynem – rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Duszatyn w gminie Komańcza, w powiecie sanockim, w województwie podkarpackim. Jest położony na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Komańcza (leśnictwa Duszatyn, Jesionowa i Prełuki). numer według rejestru wojewódzkiego – 72 powierzchnia – 319,91 ha (akt powołujący podawał 322,45 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 00.24.198 rodzaj rezerwatu – krajobrazowy przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – najpiękniejszy fragment doliny rzeki Osławy Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie przełomowego odcinka doliny rzeki Osławy wraz z otaczającym drzewostanem bukowo-jodłowym. Ze ssaków bytują tu: niedźwiedź brunatny, ryś, żbik, wilk; licznie występują sarny, jelenie, dziki, borsuki, kuny leśne i wydry. Z rzadkich ptaków występuje tu m.in. orzeł przedni, orlik krzykliwy, bocian czarny. Fragment rezerwatu położony po wschodniej stronie Osławy znajduje się na terenie Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Przypisy Linki zewnętrzne Przełom Osławy pod Duszatynem. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Przełom rzeki Dębnicy

Rezerwat przyrody „Przełom rzeki Dębnicy” – rezerwat krajobrazowy o powierzchni 138,59 ha, utworzony 9 stycznia 2009, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, gmina Barwice, na wschodnim skraju Drawskiego Parku Krajobrazowego, 7 km na południe-południowy zachód od Barwic i 14 km na północ-północny wschód od Czaplinka. Celem ochrony jest zachowanie młodoglacjalnego krajobrazu z przełomem rzeki o podgórskim charakterze, przez wał moreny czołowej. Obszar rezerwatu obejmuje dolinę Dębnicy z bogatą i zróżnicowaną florą i fauną, w tym stanowiskami widłozębu zielonego (Dicranum virde), hildenbrandii rzecznej (Hildenbrandia rivularis) i pliszki górskiej (Motacilla cinerea). Nadzór: Nadleśnictwo Połczyn. Na terenie rezerwatu wyznakowano ścieżkę przyrodniczą Przełom rzeki Dębnicy o długości 10 km (8 przystanków, czas przejścia 4 godziny). Przez rezerwat prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Szwajcarii Połczyńskiej. Przypisy Bibliografia Zarządzenie Nr 7/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z 9 stycznia 2009, w: Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 5, Szczecin z dnia 3 lutego 2009, poz. 193.
Rezerwat przyrody Przełomy pod Książem koło Wałbrzycha

Rezerwat przyrody Przełomy pod Książem koło Wałbrzycha – leśno-krajobrazowy rezerwat przyrody położony w województwie dolnośląskim, na terenie Książańskiego Parku Krajobrazowego, w granicach administracyjnych Wałbrzycha (miasto na prawach powiatu) i gminy miejskiej Świebodzice (powiat świdnicki). Utworzono go w 2000 roku na powierzchni 231,41 ha, a w 2010 roku nieznacznie zmniejszono jego obszar do 230,95 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie krajobrazu przełomów potoków Pełcznicy i Szczawnika o naturalnym charakterze wraz z różnorodnością fauny i flory. Są one zorientowane południkowo, o długości ok. 3 km i szerokości ok. 0,5 km. Zbocza dolin obu potoków są strome, z licznymi skałkami. Wypreparowane zostały w dolnokarbońskich zlepieńcach. Obie rzeki są silnie zanieczyszczone. 98% powierzchni rezerwatu pokrywają zbiorowiska leśne. Strome zbocza są porośnięte drzewostanem grądowym z dominacją lipy drobnolistnej. Występuje również kwaśna buczyna, las łęgowy i dąbrowa. Łącznie lasy liściaste zajmują tu prawie 130 ha. Inne rośliny to m.in. cis, barwinek pospolity, parzydło leśne, śnieżyca wiosenna, czarka szkarłatna, paprotka zwyczajna, różanecznik złoty. Jeden z cisów jest okazałym uznanym pomnikiem przyrody o obwodzie 285 cm. Poza nim na terenie rezerwatu za pomniki przyrody uznano okazały bluszcz (82 cm obwodu) porastający ruiny zamku Stary Książ oraz dwa inne okazałe cisy. Na terenie rezerwatu stwierdzono obecność m.in. rzekotki drzewnej, gniewosza plamistego, puchacza, salamandry plamistej, muchołówki białoszyjej, liczne kruki i dzięcioły. Ponadto w podziemiach zamku Książ, położonego tuż poza granica rezerwatu, zamieszkuje 8 gatunków nietoperzy. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Natura 2000 W 2008 roku utworzono obszar Natura 2000 „Przełomy Pełcznicy pod Książem” PLH020020 SOOS o powierzchni 240,3 ha. Obszar w całości pokrywa się z rezerwatem i Książańskim Parkiem Krajobrazowym. Wysokość minimalna wynosi 330 m n.p.m., maksymalna 430, a średnia 380 m n.p.m. 44% obszaru stanowią lasy liściaste, 54% mieszane, a 2% zajmują tereny rolnicze. Strome stoki są siedliskiem grądów zboczowych Aceri-Tilietum, poza tym wykształciły się tutaj kwaśne buczyny, lasy łęgowe, grądy i ciepłolubne dąbrowy. Stwierdzono 9 siedlisk roślin z załącznika I oraz 3 gatunki nietoperzy z załącznika II dyrektywy siedliskowej. Przypisy Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 .
Rezerwat przyrody Przybiernowski Bór Bagienny

Rezerwat przyrody „Przybiernowski Bór Bagienny” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, gmina Przybiernów, 1,5 km na południe od Buka, 2 km na północ-północny zachód od Trzechela i 4 km na południowy wschód od Czarnogłów. Został utworzony na mocy Rozporządzenia Nr 15/2004 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 maja 2004 r. na powierzchni 58,99 ha. Obecnie zajmuje 64,23 ha. Celem ochrony jest „zachowanie naturalnego ekosystemu boru bagiennego, otaczającego go fragmentu ekosystemu leśnego na siedliskach wilgotnych, ekosystemów bagiennych, zaroślowych oraz fragmentu doliny rzeki Wołczenicy wraz z zachodzącymi w nich procesami fluktuacji, sukcesji i regeneracji”. Z roślin naczyniowych występują tu takie gatunki chronione, rzadkie i zagrożone jak: wiciokrzew pomorski, widłak jałowcowaty, bagno zwyczajne, bagnica torfowa, gnieźnik leśny, kruszczyk szerokolistny, listera jajowata. Do ciekawszych przedstawicieli awifauny należą m.in.: bocian czarny, kania czarna, kania ruda, żuraw, dzięcioł czarny, trzmielojad, rybołów i bielik. Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Goleniowska” PLH320013. Na południu graniczy z zespołem przyrodniczo-krajobrazowym „Dolina rzeki Wołczenicy”, a na południowo-zachodnim krańcu styka się z rezerwatem „Przełom Rzeki Wołczenicy”. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Rokita. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2010 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Inicjatorem jego utworzenia był nadleśniczy Tomasz Szeszycki. Przypisy
Rezerwat przyrody Przysiecz

Rezerwat przyrody „Przysiecz” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Prószków w powiecie opolskim, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Powstał na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego 1958 roku. Zajmuje powierzchnię 3,02 ha (akt powołujący podawał 3,10 ha). W rezerwacie przedmiotem ochrony jest pozostałość starodrzewia modrzewia sudeckiego. Obszar rezerwatu porasta różnogatunkowy drzewostan składający się z modrzewia sudeckiego, dębu, graba, sosny, jawora oraz sporadycznie jodły. W warstwie runa występuje między innymi przytulia okrągłolistna, borówka czarna, kosmatka owłosiona, perłówka zwisła, naparstnica zwyczajna, buławnik wielkokwiatowy. W sumie na terenie rezerwatu zarejestrowano 122 gatunki roślin naczyniowych, 36 gatunków mchów, 15 gatunków śluzowców, 14 gatunków wątrobowców. Na terenie rezerwatu rejestrowane są duże ssaki łowne – dzik, jeleń. W ostatnich latach na terenie rezerwatu rejestrowane są niekorzystne zmiany – 200-letnie obecnie modrzewie wchodzą w okres schyłkowej produktywności i niewielkie są szanse na samoodnawianie się ich populacji na tym obszarze. Rezerwat znajduje się na gruntach Nadleśnictwa Prószków. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Wzdłuż południowo-wschodniej granicy rezerwatu przebiega leśna ścieżka edukacyjna Nadleśnictwa Prószków. Przypisy Bibliografia (red.) Stanisław Koziarski, Józef Makowiecki: Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001. ISBN 83-88796-11-9.
Rezerwat przyrody Przytoń

Rezerwat przyrody Przytoń – krajobrazowy rezerwat przyrody w województwie pomorskim, powiecie człuchowskim w gminie Przechlewo. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 18 maja 1984 roku na powierzchni 18,05 ha. Obecnie jego powierzchnia wynosi 20,04 ha. Rezerwat utworzono celem ochrony kwaśnej buczyny niżowej na skarpie Brdy – zbiorowiska leśnego z udziałem buka (Fagus silvatica) w wieku około 200 lat. Na stromych skarpach wąwozu rosną rośliny chronione takie jak wawrzynek wilczełyko, paprotka zwyczajna, porzeczka czarna czy marzanka wonna. Przez teren rezerwatu wiedzie popularny turystyczny szlak kajakowy rzeki Brdy. Ten odcinek rzeki uchodzi za najbardziej uciążliwy na całej, ponad dwustukilometrowej trasie, z uwagi na bardzo liczne zwalone drzewa przegradzające rzekę. Przypisy
Přírodní rezervace Rozewský mys

Přírodní rezervace Rozevský mys (polsky Rezerwat przyrody Przylądek Rozewski) se nachází na území mysu v Rozewie vybíhajícího do Baltského moře v gmině Władysławowo v okrese Puck v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Další informace V roce 1959 zde byla zřízena přírodní rezervace. Reservace se rozkládá v blízkosti majáků Rozewie a Rozewie II na území 12,15 ha a pod její ochranou jsou zbytky přímořských útesových bučin. Stromy jsou staré více než dvě stě let a dosahují v obvodu do tří metrů. V rezervaci se nachází na 169 druhů cévnatých rostlin z nichž některým hrozí zánik nebo jsou na pokraji zániku (Dactylorhiza fuchsii, Neottia nidus-avis, Sorbus intermedia, Bromus ramosus, Actaea spicata, Salix myrsinifolia atd.). V roce 2000 byl schválen plán ochrany reservace. Cílem ochrany je zachovat zbytky útesových příbřežních smíšených lesů s podílem buku lesního Fagus sylvatica a ochrana jeřábu prostředního Sorbus intermedia. V reservaci se nalézají stopy neolitického osídlení a areál majáků Rosewie I a II. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rezerwat przyrody Przylądek Rozewski na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Přírodní rezervace Rozewský mys na Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Przylądek Rozewski

Przylądek Rozewski – krajobrazowy rezerwat przyrody na przylądku Rozewie. Administracyjnie leży na terenie miejscowości Jastrzębia Góra i Rozewie, w gminie Władysławowo, w powiecie puckim, w województwie pomorskim. Leży w granicach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Kaszubskie Klify” PLH220072. Rezerwat „Przylądek Rozewski” utworzono w 1959 roku na powierzchni 12,15 ha. Według aktu powołującego celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu wybrzeża klifowego porosłego lasem mieszanym z udziałem buka oraz w celu ochrony stanowiska jarzębu szwedzkiego (Sorbus intermedia). Ochronie podlegają resztki buczyny pomorskiej (występują drzewa ponad dwustuletnie o obwodzie pnia dochodzącym do 3 m) na wysokim brzegu klifowym. Klif, utworzony w wyniku działalności abrazyjnej fal morskich, w latach 20. XX wieku został wzmocniony betonową opaską, co powstrzymało ten proces. Stwierdzono występowanie na terenie rezerwatu 196 gatunków roślin naczyniowych, w tyle wielu podlegających ochronie takich jak: kukułka Fuchsa, wawrzynek wilczełyko, rokitnik zwyczajny, listera jajowata, gnieźnik leśny, jarząb szwedzki, centuria pospolita, turzyca piaskowa. W 2000 r. został zatwierdzony plan ochrony rezerwatu, utracił on jednak ważność. Obecnie rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony ani zadań ochronnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Prządki im. prof. Henryka Świdzińskiego

Prządki im. prof. Henryka Świdzińskiego (do 2009 roku Prządki) – rezerwat przyrody nieożywionej położony między miejscowościami Korczyna i Czarnorzeki w gminie Korczyna w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego, tuż przy drodze Krosno–Rzeszów. numer według rejestru wojewódzkiego – 9 powierzchnia – 13,28 ha (akt powołujący podawał 13,62 ha) dokument powołujący – M.P. z 1957 r. Nr 18, poz. 143 (ISAP) rodzaj rezerwatu – przyrody nieożywionej typ rezerwatu – geologiczny i glebowy podtyp rezerwatu – form tektonicznych i erozyjnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów mieszanych górskich i podgórskich cel ochrony – zachowanie grupy skał piaskowych wyróżniających się charakterystycznymi formami wytworzonymi wskutek erozji eolicznej Rezerwat obejmuje grupę ostańców skalnych, o wysokości do ponad 20 m, zbudowanych z gruboziarnistego piaskowca ciężkowickiego, który pod wpływem erozji przybrał oryginalne kształty. Poszczególne skały posiadają własne nazwy, m.in.: Prządka-Matka, Prządka-Baba, Herszt, Madej. Nazwa rezerwatu pochodzi od legendy głoszącej, że skały są dziewczętami zamienionymi w kamień, ukaranymi za przędzenie lnu w święto. Najwyżej położony punkt tego rezerwatu znajduje się na wysokości 520 m n.p.m. Prządki mają status rezerwatu od 1957 roku i są jedynym rezerwatem skalnym w południowo-wschodniej Polsce. W 2009 rezerwat Prządki został nazwany na cześć prof. Henryka Świdzińskiego – geologa, specjalisty geologii regionalnej Karpat oraz geologii złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, autora dwóch prac dotyczących Prządek w okresie międzywojennym. Przez teren rezerwatu nie przebiegają na razie żadne szlaki dla ruchu pieszego, tak więc przebywanie w granicach rezerwatu jest naruszeniem przepisów, które zabraniają poruszania się poza wyznaczonymi szlakami. W sąsiedztwie północnej granicy rezerwatu biegnie czarny szlak wyznaczony przez Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze w Krośnie. W pobliżu rezerwatu znajdują się ruiny XV-wiecznego zamku Kamieniec w Odrzykoniu. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Prządki. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Przęślin

Rezerwat przyrody Przęślin – rezerwat stepowy na terenie Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego w gminie Wiślica, w powiecie buskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 0,90 ha (akt powołujący podawał 0,72 ha) Rok utworzenia: 1960 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 28.03.1960; MP. 37/1960, poz. 186 Numer ewidencyjny WKP: 028 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: stanowiska roślinności stepowej oraz odsłonięcia gipsów grubokrystalicznych Rezerwat Przęślin mieści się na niewielkim wzgórzu, zbudowanym z margli kredowych z czapą gipsową, pośród gruntów użytkowanych rolniczo. Na południowym i zachodnim zboczu można zaobserwować tzw. jaskółcze ogony, czyli odsłonięcia gipsów wielkokrystalicznych o wysokości do trzech metrów (nazywane są także szklicą ze względu na połyskującą w słońcu powierzchnię). Fauna W rezerwacie występuje jedyne w Polsce i jedno z trzech znanych na świecie stanowisk chrząszcza z rodziny ryjkowcowatych, ziołomirka stepowego (Donus nidensis) oraz stanowiska innych objętych ochroną gatunków owadów, między innymi modliszki zwyczajnej (Mantis religiosa) oraz piewika podolskiego (Cicadetta podolica). Flora Na terenie rezerwatu znajduje się stanowisko gęsiówki uszkowatej (Arabis recta), jedno z dwóch znanych w Polsce. Roślina ta jest bardzo rzadka i zagrożona wyginięciem. Rosną tu również chronione: len włochaty (Linum hirsutum), miłek wiosenny (Adonis vernalis), zawilec wielkokwiatowy (Anemone sylvestris), wężymord stepowy (Scorzonera purpurea), ostnica włosowata (Stipa capillata) i częściowo chroniony pierwiosnek lekarski (Primula officinalis). Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny z Pińczowa do Wiślicy. Przypisy Bibliografia MichałM. Jurecki MichałM., GrzegorzG. Matyja GrzegorzG., Ponidzie. W świętokrzyskim stepie, Kraków: „Bezdroża”, 2004, ISBN 83-89676-16-8, OCLC 830623047 .
Rezerwat przyrody Prądy

Rezerwat przyrody „Prądy” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 36,77 ha, położony w pobliżu miejscowości Prądy, na terenie gminy Dąbrowa w województwie opolskim. Powołany został 19 lipca 2001 roku mocą rozporządzenia Wojewody Opolskiego. W rezerwacie przedmiotem ochrony jest dobrze zachowane torfowisko wysokie o pokładzie torfu dochodzącym do 4 m miąższości, częściowo porośnięte antropogenicznym borem bagiennym. Ekosystem zasługuje na ochronę ze względu na pełnione funkcje retencyjne oraz ciekawą szatę roślinną, rzadką dla kompleksu Borów Niemodlińskich. Rezerwat jest jedną z ważniejszych w województwie opolskim ostoi mszaków, głównie torfowiskowych – naliczono ich aż 51 gatunków. Stwierdzono też występowanie 71 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunków chronionych – rosiczki okrągłolistnej i bagna zwyczajnego. Do ciekawszych gatunków zwierząt zamieszkujących teren rezerwatu należy rzekotka drzewna. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Bibliografia Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.): Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001, ISBN 83-88796-11-9
Ptasi Raj

Das Naturschutzgebiet Ptasi Raj („Vogelparadies“, polnisch Rezerwat przyrody Ptasi Raj) ist ein Natur- und Vogelschutzgebiet, gelegen an Ostsee und Kühner Weichsel auf der Wyspa Sobieszewska (Bohnsacker Insel) in der Woiwodschaft Pommern im Norden Polens. Geschichte Ende Januar 1840 brach die Weichsel nach einem Hochwasser durch die Danziger Nehrung. In der Folge entstanden an ihrer neuen Mündung Sandbänke und Inseln. Die östlich der Mündung gelegene erhielt 1867 nach dem Schiffbruch der Messina deren Namen. Auf dieser Insel wurde 1894 ein Friedhof für Choleratote angelegt. Durch den Einfluss von Wind und Strömung (Ausgleichsküste) wurde die Insel Messina zur heutigen Halbinsel Mierzeja Messyńska (Messina Nehrung). Durch Maßnahmen des Küstenschutzes, unter anderem wurde zur Weichsel hin ein langer Steindamm errichtet, entstand der heute etwa 50 ha große Messina See (Jezioro Ptasi Raj). Staatliches Vogelschutzgebiet „Insel Messina“ im Deutschen Reich Nachdem das Gebiet anfangs für den Wassersport genutzt worden war, setzte sich ab 1910 der Verein Jordsand zum Schutze der Seevögel für die Einrichtung eines Schutzgebietes ein. Trotz des Ersten Weltkriegs wurde 1915 Messina als staatliches Vogelschutzgebiet erklärt. Damals konnten 123 Vogelarten nachgewiesen werden, von denen 27 als Seltenheiten und 24 als Brutvögel galten. Es wurden besonders das Auftreten von Dickschnabellummen, Wellenläufern, Raubseeschwalben, Schneeeulen und Bartmeisen hervorgehoben. Naturschutzgebiet „Ptasi Raj“ in der Republik Polen Im Jahre 1959 wurde das 198 ha große Naturschutzgebiet Ptasi Raj ausgewiesen. Es soll als Rastplatz für Zugvögel und ein Brutgebiet von Wasser- und Watvögeln dienen. Heute sind mehr als 200 Arten, darunter 32 Brutvögel nachgewiesen. Zu letzteren gehören: Zwerg- und Schwarzhalstaucher, Rohrdommel, Grau- und Brandgans, Krickenten, Gänsesäger, Kleines und Tüpfelsumpfhuhn, Wasserrallen, Austernfischer, Sand- und Flussregenpfeifer Waldwasserläufer, Fluss- und Zwergseeschwalbe, Waldschnepfen, Blaukehlchen, Kranich und die Rohrweihe. 1997 wurde hier erstmals in Polen die Eiderente nachgewiesen. In den zugänglichen Teilen sind Informationstafeln und zwei Beobachtungstürme aufgestellt. Geographie Neben dem allmählich verlandenden Brackwassersee Jezioro Ptasi Raj (etwa 50 ha) gibt es noch den 8,8 ha großen Jezioro Karaś (Karauschen­teich). Das Schutzgebiet gehört seit dem 1. Dezember 1973 administrativ zur Stadt Gdańsk (Danzig). Nächster Ort, etwa 1 km südlich ist Górki Wschodnie (Östlich-Neufähr). Literatur A. Ibarth: Die Vogelwelt der Insel Messina. In: H. Conwentz: Das staatliche Vogelschutzgebiet an der alten Weichselmündung bei Neufähr unweit Danzig. Beiträge zur Naturdenkmalpflege V. (1916) Heft 3. S. 393–413. Weblinks pomorskie.travel: VOGELSCHUTZGEBIET „VOGELPARADIES“ (PTASI RAJ) (deutsch) PTASI RAJ (polnisch) Einzelnachweise