NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Вилла Башня (Краков, Пшегожалы)

Вилла Башня, другой вариант — Одынец (пол. Willa Baszta, Odyniec) — архитектурный памятник, находящийся на улице Йодловая, 13а в краковском районе Звежинец. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Вилла была построена на Пшегожальском холме на юго-западном участке Вольского леса. С находящейся в западной части террасы открывается вид на долину Вислы и возвышенность Подгуже-Велицке. Ниже Виллы Башни находится заповедник Пшегожальские скалки. Здание было спроектировано польским архитектором Адольфом Шишко-Богушем, который в 1916 году выкупил земельный участок площадью 9 акров у монашеского ордена камедулов. Строительство здания было начато в 1928 году и закончено в 1929 году. Здание построено в стиле модернизма в виде ротонды со средневековыми элементами романтического историзма. Над порталом виллы находятся два картуша с гербами. На левом картуше находится герб Адольфа Шишко-Богуша Одынец и на правом — герб Кораб. На территории виллы находился бассейн и сад. Ниже виллы на подъездной дороге находился гараж, а возле подножия холма находился домик сторожа. В 1940 году находилась в собственности Адольфа Шишко-Богуша. Но когда губернатор Краковского дискрикта Отто Густ Вехтер захотел получить Виллу Башню для своей летней резиденции, Шишко-Богушу было предложено сдать её в аренду или переехать в другое место. Шишко-Богуш не согласился на предложение и 19 декабря 1940 года был арестован по сфабрикованным причинам (позже был освобождён, и в первой половине 1941 года начал работать над проектом будущего замка Вантерберг), а Вилла Башня была передана губернатору Галицкого дистрикта Отто Густаву Вехтеру. Около виллы в 1943 году был построен Замок Вартенберг, первоначально предназначенный для летней резиденции губернатора и позднее переданный СС для санаторного лечения. После Второй мировой войны здание стало государственной собственностью. В конце 1945 года родственники архитектора Адольфа Шишко-Богуша предприняли попытки вернуть виллу в свою собственность. В 1952 году Вилла Башня была передана Институту исследования леса при Министерстве лесного хозяйства. В 1973 году Вилла Башня была передана Институту полонистики Ягеллонского университета. В 1976 году около Виллы Башни начали строительство Коллегиума имени Казимежа Пулаского по проекту архитекторов Томаша Маньковского и Дариуша Козловского, которое было закончено в 1991 году. В настоящее время в этом здании находится Институт европейских исследований. 30 мая 1986 года Вилла башня была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-643). Галерея Примечания Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Willa Brunona Hermanna w Poznaniu

Willa Brunona Hermanna – willa-pałacyk z 1895, zlokalizowana w Poznaniu (Wilda) przy ul. 28 czerwca 1956 r. nr 188 (w pobliżu skrzyżowania z ul. Hetmańską). Historia Willę postawił Brunon Hermann, jeden z pierwszych przemysłowców, którzy industrializowali Wildę w latach 90. XIX w. (zajmował się przemysłem drzewnym). Wraz z zakładami przeróbki drewna, willa stanowiła zespół architektury rezydencjonalno-fabrycznej. Nieznany autor projektu willi korzystał ze wzorów architektury francuskiej XVII w. Ściany licowane są cegłami, a w ornamencie obficie wykorzystano gzymsy, pilastry i obramienia okienne. Nad całością góruje wieżyczka z ozdobnym hełmem. Po Hermannie właścicielem obiektu był Bruno Toussaint. Przez wiele lat po II wojnie światowej w budynku funkcjonowało przedszkole pobliskich HCP. Obecnie willa stoi pusta, oczekując zmiany funkcji. Dojazd Dojazd zapewniają tramwaje MPK Poznań linii 1, 2, 7, 9, 10, 18 (przystanek Traugutta lub HCP). Zobacz też Willa Bajerleina w Poznaniu Willa Flora w Poznaniu Młyn Hermanka w Poznaniu Kamienica pod Koroną w Poznaniu Rynek Wildecki Kolonia kolejowa przy pl. Lipowym w Poznaniu Kolonia robotników kolejowych na Wildzie Kolonia mieszkaniowa przy ul. Wspólnej w Poznaniu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 99, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań – przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 61, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018- Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.81, ISBN 83-89525-07-0
Villa Decius

Die Villa Decius (polnisch Willa Decjusza) in Krakau ist eine Renaissance-Villa an der ul. 28 Lipca 1943 17a am Wolski-Wald im Stadtteil Wola Justowska. Geschichte Die Villa wurde in den Jahren von 1530 bis 1540 für den königlichen Bankier Jost Ludwig Dietz erbaut. Der Architekt der Villa ist unbekannt, wenn auch Giovanni Cini oder Bernardino Zanobi de Gianotis in Frage kommen. 1590 erwarb Sebastian Lubomirski die Villa. Sein Sohn Stanisław Lubomirski ließ die Villa von Maciej Trapola ausbauen. Eigentümer der Villa waren danach die Adelsgeschlechter Sanguszko, Morzkowski, Wielowiejski, Ledóchowski und Czartoryski. Letztere ließen die Villa von Tadeusz Stryjeński wieder in den ursprünglichen Renaissance-Zustand versetzen. Während des Ersten Weltkriegs wurde die Villa in eine Kaserne und während des Zweiten Weltkriegs in eine Polizeiwache umfunktioniert. In der Zeit nach dem Krieg diente es u. a. als Tuberkulose-Station. Seit den 1970er Jahren stand das Gebäude leer und verfiel zusehends. 1990 ging es in den Besitz der Stadt Krakau über. Bis 1996 wurde das Gebäude umfassend restauriert. Seither werden die repräsentativen Räume u. a. für standesamtliche Trauungen genutzt. Seit 2019 ist die Villa Sitz des „Villa Decius Kulturinstituts“, das u. a. politisch verfolgten Künstlern Unterkunft gewährt sowie Aufenthalts-Stipendien an Schriftstellerinnen und Schriftsteller vergibt. Weblinks Homepage der Villa Decius [1] Literatur Zbigniew Beiersdorf, Willa Decjusza (w:) Encyklopedia Krakowa. Kraków 2000
Villa Decius

La Villa Decius (en polonais Willa Decjusza) à Cracovie est une villa Renaissance. Histoire La villa a été construite entre 1530 et 1540 pour le banquier royal Jost Ludwig Dietz. L'architecte de la villa est inconnu, bien que Giovanni Cini ou Bernardino Zanobi de Gianotis soient possibles. Sebastian Lubomirski a acheté la villa en 1590. Son fils Stanisław Lubomirski a laissé Maciej Trapola agrandir la villa. Les propriétaires de la villa étaient alors les familles nobles Sanguszko, Morzkowski, Wielowiejski, Ledóchowski et Czartoryski. Cette dernière fit restaurer la villa de Tadeusz Stryjeński dans son état d'origine Renaissance. Pendant la Première Guerre mondiale, la villa a été transformée en caserne et pendant la Seconde Guerre mondiale, elle a été transformée en poste de police. En 1996, elle a été restaurée. La villa appartient actuellement à l'association "Stowarzyszenie Willa Decjusza", dont les membres sont des personnalités importantes de la vie culturelle et politique de Cracovie. Elle est un centre européen de rencontres intellectuelles et de séminaires de formation, ainsi que d'expositions (peinture, photographie, etc.). Elle accueille également des résidences d'artistes. Référence Zbigniew Beiersdorf, Willa Decjusza (w :) Encyclopédie Krakowa, Cracovie 2000 Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail de Cracovie
Willa Ernsta Leonhardta

Willa Ernsta Leonhardta – willa położona przy ulicy Pabianickiej 2 w Łodzi. Charakterystyka Budynek znajduje się w parku przy pl. Niepodległości. Eklektyczna, fabrykancka willa Leonhardta z lat dziewięćdziesiątych XIX wieku, obecnie pełni rolę Urzędu Stanu Cywilnego Łódź Górna. Jest to budynek trzykondygnacyjny, podpiwniczony, o konstrukcji tradycyjnie ceglanej, posiada drewniane stropy, dach dwuspadowy. Zobacz też Dom przy Bednarskiej 15
Willa Flora w Poznaniu

Willa Flora (także: Willa Nova) – neorenesansowa willa w Poznaniu, zlokalizowana przy ul. Grunwaldzkiej 3 (dawniej Augusty Wiktorii), na Grunwaldzie, na osiedlu administracyjnym Św. Łazarz. Historia Willa jest jednym z najstarszych istniejących do dziś budynków przy ul. Grunwaldzkiej – budowę rozpoczęto w 1872. Stanowi jeden z nielicznych ocalałych przykładów tzw. Établissements, czyli ogródków rozrywkowych z restauracjami, bardzo popularnych w Poznaniu na przełomie XIX i XX wieku, a także w dwudziestoleciu międzywojennym (ich największe skupiska znajdowały się na Wildzie – przy Drodze Dębińskiej i na Jeżycach). Ogródki takie stanowiły istotny cel niedzielnych wycieczek Poznaniaków w tamtych czasach. Obiekt należał do architekta i budowniczego Bolesława Margowskiego. Charakteryzuje się przejrzystą, geometryczną strukturą tworzących go brył. Nad całością dominuje przysadzista wieża. Od lat 80. XIX wieku powstawały liczne obiekty towarzyszące, składające się na ofertę ogródka rozrywkowego, np. kręgielnia, czy muszla koncertowa. Miejsce stało się popularne zwłaszcza wśród stosunkowo mniej zamożnych warstw społeczeństwa. W latach 1910–1912 dobudowano do kompleksu salę widowiskową. W tym samym czasie otwarto jeden z pierwszych kortów tenisowych w mieście (zimą wykorzystywany jako lodowisko). W latach 1927–1932 działało w willi Polskie Przedsiębiorstwo Filmowe POPFILM. Następnie wróciła funkcja gastronomiczna. Budynek, uszkodzony w czasie II wojny światowej, zamieniono w czasach PRL na lokale biurowe. Stan ten trwa do dziś. Ogrody okalające willę zdewastowano – nie pozostały żadne ślady dawnych funkcji rozrywkowych. Dojazd Dojazd możliwy tramwajami linii 6, 13, 15 lub autobusem linii 164 do przystanku Matejki. Sąsiedztwo W sąsiedztwie stoi monumentalny gmach dawnego hotelu Polonia, zbudowanego na PeWuKę (obecnie Specjalistyczny Szpital Kliniczny UM, wcześniej 111 Szpital Wojskowy), neogotycki budynek I Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Marcinkowskiego, a także budynek jeżyckiej straży pożarnej, kamienica Bolesława Richelieu, Kościół św. Michała Archanioła przy ul. Stolarskiej i dom oficerski zbudowany z FKW. Zobacz też Willa Bajerleina w Poznaniu Willa Brunona Hermanna w Poznaniu Pasaż Apollo w Poznaniu Wilhelmshöhe Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 146, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Marcin Libicki, Poznań – przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.81-82, ISBN 83-902028-4-0 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-151-2
Willa Gerdesa w Katowicach

Willa Gerdesa w Katowicach − zabytkowy budynek przy ulicy Wojewódzkiej 42 w śródmieściu Katowic, wzniesiony pod koniec XIX wieku. Obiekt powstał w 1896 z fundacji Heinricha Gerdesa według projektu Feliksa Schustera, w stylu eklektycznym z użyciem form charakterystycznych dla renesansu północnego: francuskiego i niemieckiego (manieryzmu). W dwudziestoleciu międzywojennym pod numerem 42 swoją siedzibę miały Metalowe Zakłady Hutnicze „Torpedo”. Murowana ceglana willa posiada trzy elewacje. Pokrywa ją mansardowy dach. We wnętrzu, na klatce schodowej, istnieją odtworzone polichromie (remont obiektu ukończono w 2006, jego koszt wyniósł około 1,4 mln złotych). Budynek wpisano do rejestru zabytków (nr rej.: A/1346/87 z 8 kwietnia 1987). Obecnie mieści się w nim siedziba Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Galeria Przypisy
Willa Grünfelda

Willa Grünfelda − dawna willa mieszkalna przy ul. Warszawskiej 12 w Katowicach, w dzielnicy Śródmieście. Obiekt wybudowano w 1870 według projektu Ignatza Grünfelda w stylu modernizmu/neoklasycyzmu jako jego dom własny. Budynek nawiązuje do rezydencjonalnego budownictwa berlińskiego, podobna do niego w swym pierwotnym kształcie była sąsiednia willa Hugona Grünfelda. Obiekt przed II wojną światową zaadaptowano na potrzeby siedziby banku. W 2008 przeprowadzono jego remont. Wymieniono stolarkę okienną, drzwi i inne elementy. W dwudziestoleciu międzywojennym funkcjonował tu oddział Deutsche Bank und Disconto-Gesellschaft oraz Dresdner Bank. 4 września 1939 z tego budynku członkowie niemieckiego Freikorpsu ostrzeliwali żołnierzy wycofującej się z Katowic ostatniej jednostki Wojska Polskiego, dowodzonej przez kpt. Taczaka. W latach 2008−2012 mieściła się tu filia Allianz Bank Polska. Obok budynku, przy ul. Warszawskiej 14, mieści się obiekt dawnego Państwowego Banku Rolnego (na miejscu innej dawnej willi Hugo Grünfelda z 1900); w 1938 roku dokonano gruntownej przebudowy willi na potrzeby banku według projektu architekta Mariana Lelewicza, w stylu zbliżonym do modernizmu o formach funkcjonalizmu. Budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Galeria Przypisy
Villa Harenda

Die Villa Harenda (poln. Willa „Harenda”) wurde 1892 in Zakopane im Zakopane-Stil erbaut. In der Villa wohnte in den 1920er Jahren die englische Künstlerin und Schriftstellerin Winifred Cooper sowie ab 1923 bis zu seinem Tod der Schriftsteller Jan Kasprowicz. In der Villa befindet sich seit 1950 ein Museum, das sich dem Wirken des Jan Kasprowicz widmet. Neben der Villa wurde ein Mausoleum für ihn errichtet, in dem er bestattet wurde, sowie die barocke Johanneskirche. In der Villa befindet sich ebenfalls eine Galerie des Künstlers Władysław Jarocki. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks Homepage
Willa „Harenda”

Willa „Harenda” – dom Jana Kasprowicza w Zakopanem na Harendzie, na zboczach Gubałówki. Historia Poeta nabył go w 1923 roku od angielskiej malarki Winifred Cooper za pieniądze zarobione na tłumaczeniu Szekspira (500 funtów szterlingów). Obecnie mieści się tam muzeum biograficzno-literackie Kasprowicza. Nazwa willi wzięła się od nazwy gospody „Pod Arendą” (niem. Gasthaus zur Arende), znajdującej się w Czarnowąsach pod Opolem, w której przyszły poeta bywał w czasie swej nauki szkolnej w Opolu w 1881 roku. Potem Kasprowicz zmienił nazwę dodając góralski przydech h. Poeta mieszkał na Harendzie tylko trzy lata, zmarł w 1926 roku. W 1933 roku dzięki staraniom wdowy Marii Kasprowicz, Kornela Makuszyńskiego i Leopolda Staffa, powstało obok domu granitowe mauzoleum według projektu Karola Stryjeńskiego, do którego przeniesiono prochy poety. Z inicjatywy żony Marii w 1950 roku w willi powstało muzeum Kasprowicza. W roku 1964 przy muzeum zawiązało się Stowarzyszenie Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza, które do dziś organizuje poświęcone poecie spotkania, odczyty i wieczory poetyckie. Z woli wdowy po Kasprowiczu muzeum zachowało wygląd domu z czasów życia poety. Zwiedzający mogą oglądać trzy pomieszczenia: jadalnię, salonik i sypialnię. W części zamkniętej mieściła się bogata biblioteka Kasprowicza, zgromadzona przez niego we Lwowie. Po śmierci poety, żona Maria przekazała zbiory do Poznania, gdzie całkowicie spłonęły w pożarze. Nie wiadomo, czy zachował się katalog książek, pewne natomiast jest to, że zniszczeniu uległy cenne białe kruki. W muzeum oglądać można pamiątki rodzinne, przedmioty użytkowe Kasprowiczów, obrazy i pozostałości księgozbioru. Na piętrze domu znajduje się galeria obrazów Władysława Jarockiego, profesora ASP w Krakowie, urządzona przez córkę poety, Annę Kasprowicz-Jarocką. Zobacz też Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty na Harendzie Przypisy Linki zewnętrzne Rodzinne słuchowisko "Harenda" na stronach Polskiego Radia, opowiadające o wydarzeniach z okresu kiedy mieszkał tam Jan Kasprowicz. Bezpośredni odnośnik do słuchowiska: https://podcasty-rebranding.polskieradio.pl/track/4dfe44e7-8ec6-43a0-8d3b-3eee85cb8fee
Willa Jacobsena

Willa Jacobsena – zabytkowy budynek administracyjny, zlokalizowany w katowickiej dzielnicy Szopienice-Burowiec, przy ul. ks. bpa Herberta Bednorza 60. Obiekt wzniesiono na początku XX wieku w stylu historyzmu i modernizmu. Budynek obiekt jest murowany z cegły i posiada szachulcową dekorację. Jego właścicielem był Eryk Jacobsen, od którego nazwiska wziął nazwę. Budynek wpisano do rejestru zabytków 17 czerwca 1982 roku (nr rej.: A/1291/82, obecnie nr A/1042/22) – granice ochrony obejmują obiekt w ramach ogrodzenia. Podczas III powstania śląskiego w budynku przebywał Wojciech Korfanty, skąd redagował czasopismo Powstaniec. Obecnie w budynku mieści się Komunalny Zakład Gospodarki Mieszkaniowej – Oddział Eksploatacji Budynków Nr 2 w Katowicach. Zobacz też Architektura Katowic Przypisy
Willa Hüffera w Łodzi

Willa Hüffera – zabytkowy budynek willowy, położony przy ulicy Wólczańskiej 243A w Łodzi, w obrębie Parku im. inż. Stefana Skrzywana. Historia Willa została zbudowana w latach 1910–1913 dla Wilhelma Hüffera obok Fabryki Wyrobów Dzieżganych i Pończoch. Po wojnie pełniła funkcję budynku administracyjnego Zjednoczonych Zakładów Przemysłu Odzieżowego Wólczanka. Obiekt secesyjny o nieregularnej bryle, w tym wieżyczka. We wnętrzu budynku znajduje się duży witraż. Przypisy Bibliografia Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska: Spacerownik, Górna i nie tylko. Łódź: Gazeta Wyborcza, 4 października 2007, s. 13.
Willa Jakuba Kestenberga

Pałac Jakuba Kestenberga – budynek położony przy ulicy Seweryna Sterlinga 26 w Łodzi. Historia Jakub Icek Kestenberg zakupił w 1893 roku działkę u zbiegu ulic Cegielnianej (dziś Jaracza) i Nowo Targowej (dziś Sterlinga), na której do 1900 roku postawił fabrykę wyrobów wełnianych. Franciszek Chełmiński zaprojektował rezydencję w roku 1902, a zrealizowano ją w rok później. W 1955 roku budynek zaadaptowano do nowych realiów. W willi ulokowano pomieszczenia biurowe Zakładów Odzieżowych „Emfor”. Od 2002 roku, rezydencja wraz z pobliskimi budynkami pofabrycznymi, przejęła i zaadaptowała do własnych potrzeb Akademia Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi. Architektura Willa to dwukondygnacyjny budynek o zróżnicowanym układzie wnętrz na obu piętrach – z uwagi na swoje funkcje. Na parterze znajdowały się pomieszczenia handlowe i administracyjne, piętro wyżej mieszkalne i administracyjne. Rezydencja nakryta dachem mansardowym (po 50 latach została rozbudowana). Elewacja rezydencji od strony ulicy Jaracza ma charakter willowy, a już od strony ulicy Sterlinga pałacowy. Urozmaicono ją balkonami, wykuszami i tarasami. Pokryta jest dość bogatą ornamentyką secesji wiedeńskiej, gdzie przeważa dekoracja roślinna. Widać także elementy pochodzenia klasycznego, jak pilastry zwieńczone kapitelami ze stylizowanych liści akantu, motywy łezek, fryz kostkowy, spływy wolutowe. Od strony ogrodu, gankiem kolumnowym z wieloboczna wieżą, mieszczącą klatkę schodową. Przypisy Linki zewnętrzne Willa Jakuba Kestenberga w Łodzi
Willa Japonka

Willa „Japonka” – zabytkowa, drewniana willa z 1923 roku, położona w Krzeszowicach przy ulicy Ogrodowej 2. Historia Willa została zbudowana z inicjatywy właścicieli uzdrowiska w Krzeszowicach, rodziny Potockich, w 1923 roku. Pierwotnie pełniła funkcje usługowe na potrzeby kuracjuszy; na parterze umieszczono restaurację, kawiarnię i pijalnię mleka, a na piętrze pokoje dla gości. W czasie II wojny światowej wraz z uzdrowiskiem została przejęta na rzecz niemieckiego szpitala wojskowego, zaś po wojnie, wraz z nacjonalizacją dóbr Potockich, urządzono w niej mieszkania dla nauczycieli. Spadkobiercy Potockich odzyskali budynek w 2014 roku, ale ponieważ wchodził on w skład kompleksu szkolnego, odkupiły go od nich władze powiatu krakowskiego. Początkowo był pomysł zbudowania na jego miejscu sali gimnastycznej po odsprzedaży i relokacji willi, lecz ostatecznie zdecydowano się na remont. 20 czerwca 2017 roku willa została wpisana do rejestru zabytków województwa małopolskiego pod numerem A-1480/M. Ponieważ budynek przez kilka lat stał opuszczony, był w złym stanie i wymagał pełnego remontu. W latach 2018–2019 wymieniono więźbę dachową z pokryciem, wyremontowano poddasze i stropy, piwnice i piece kaflowe; następnie budynek ocieplono, wymieniono stolarkę okienną, wykonano nowe podłogi i komplet instalacji (wodną, gazową, elektryczną), a także wyremontowano schody i ściany wewnątrz willi. Łącznie remont pochłonął 1,2 mln złotych. Część prac musiano jednak wykonać ponownie, bo do częściowo wyremontowanego budynku włamali się wandale, zniszczyli instalacje i spowodowali zalanie willi. Willę zaadaptowano na budynek użyteczności publicznej. Odnowiony budynek otrzymał wyróżnienie w konkursie „Zabytek zadbany” organizowanym przez Narodowy Instytut Dziedzictwa. Opis Drewniany dom o konstrukcji zrębowej, nieotynkowany, posadowiony na kamiennej podmurówce, przypominający w stylu dworek; stolarka okienna biała. Plan willi nieregularny, od frontu wysunięty, ścięty ryzalit, przed którym umieszczono półokrągły taras, otoczony kamienną balustradą ozdobioną kamiennymi kulami. Od zachodniej strony prostokątna przybudówka. Dach mansardowy, z facjatkami, kryty czerwoną dachówką, wysunięty przed lico ścian i tworzący szeroki okap, podparty ozdobnymi rysiami. Narożniki połaci dachowych podkręcone lekko ku górze, podobnie jak dachy pagód. Od skojarzenia z dachami budynków dalekowschodnich wzięła się popularna nazwa willi – „Japonka”. Przypisy
Joseph Richter Villa

The Joseph Richter Villa is in Łódź, Poland at Skorupki Street (formerly Placowa St.) 10/12, in Bishop Michał Klepacz Park. It is a listed historical monument. Designed by Piotr Brukalski, the villa was constructed for Joseph Richter in 1888–89. The building, following the standards of the Italian Renaissance, has a loggia facing the garden. It was designed as a single family residence. It shared a park with the neighbouring villa of Reinhold Richter. In 1933, the villa was the residence of Łódź voivode Aleksander Hauke-Nowak. In 1939, Gertrude Paula Ramisch (the last member of the Richter family) sold the villa with the furniture and homeware to Helmut Biedermann. After the Second World War, the building became an orphanage, Thereafter, Lodz University of Technology bought it and kept it a seat of the International Faculty of Engineering until 2007. Since 2009, the building has been the seat for the rector’s administration. Footnotes
Willa Józefa Richtera

Willa Józefa Richtera – fabrykancka willa znajdująca się przy ulicy ks. Ignacego Skorupki 10/12 w Łodzi, w Parku im. ks. bp. Michała Klepacza. Właścicielem zabytku jest obecnie Politechnika Łódzka. Historia Willa została wzniesiona w latach 1888–1889, przy dawnej ulicy Placowej, według projektu Karla Seidla (choć za autora uważano pierwotnie Piotra Brukalskiego, ze względu na jego zatwierdzający podpis na projekcie) dla Józefa Richtera. Budowla nawiązująca do wzorców włoskiego renesansu, z loggią od strony ogrodu. Miała ona charakter wyłącznie mieszkalny i przeznaczony dla jednej rodziny. Połączona została parkiem z sąsiednią Willą Reinholda Richtera. W okresie od 5 marca 1933 roku do 26 kwietnia 1938 roku willa była rezydencją wojewody łódzkiego Aleksandra Hauke-Nowaka. W roku następnym Gertruda Paula Ramisch (ostatnia z rodu Richterów), sprzedała willę wraz z wyposażeniem Helmutowi Biedermannowi. Po II wojnie światowej w budynku mieściła się Komenda Chorągwi Okręgu Łódzkiego ZHP, dom dziecka, a następnie Urząd Stanu Cywilnego Łódź-Polesie. Po zakupieniu budynku przez Politechnikę Łódzką uczelnia ulokowała tam Centrum Kształcenia Międzynarodowego, które mieściło się w willi do końca roku akademickiego 2006/2007. Od 2009 roku w willi Richtera znajdują się biura administracji rektorskiej uczelni. Przypisy Bibliografia oprac. M. Trocha, E. Chojnacka, A. Boczkowska; tł. M. Świt: Dziewiętnastowieczna architektura w Politechnice Łódzkiej. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2013. ISBN 978-83-7283-517-8. Linki zewnętrzne EdytaE. Białas EdytaE., Willa Józefa Richtera w Łodzi, Portal Turystyczno-Krajoznawczy Województwa Łódzkiego, 29 marca 2012 [dostęp 2014-06-08] [zarchiwizowane 2014-06-08] . Willa Józefa Richtera (zdjęcia)