NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bagno Leszczyny

Rezerwat przyrody Bagno Leszczyny – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Skwierzyna, w powiecie międzyrzeckim, w województwie lubuskim. Został powołany i zatwierdzony Zarządzeniem nr 18/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wlkp. z dnia 1 września 2009 r. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie zbiorowisk roślinności torfowiskowej – zespołu torfowiska wysokiego z charakterystyczną fizjonomią i budową kępkowo-dolinkową wraz z całym zróżnicowanym bogactwem roślinności runa. Rezerwat obejmuje kompleks torfowisk wysokich o powierzchni 4,04 ha na terenie leśnictwa Leszczyny w Nadleśnictwie Międzychód. Na znacznym obszarze wykształcony jest zespół mszaru wysokotorfowiskowego Sphagnetum magellania w dwóch podzespołach. Obiekt ten jest miejscem przetrwania wielu cennych gatunków roślin, wśród nich chronionych, reliktowych i zagrożonych takich jak: torfowce (ostrolistny, kończysty, pogięty, brunatny, magellański, czerwonawy), widłoząb Bergera, rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, żurawina błotna, żurawina drobnolistkowa, wełnianka pochwowata, wełnianka wąskolistna. Rezerwat nie ma planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. „Bagno Leszczyny” znajduje się w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: ptasiego „Puszcza Notecka” PLB300015 i siedliskowego „Bory Chrobotkowe Puszczy Noteckiej” PLH080032. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Bagno Leszczyny
Kamienica przy ul. Podgórze 5 w Sanoku

Kamienica przy ul. Podgórze 5 w Sanoku – budynek położony w Sanoku. W maju 1908 Rada Miasta Sanoka przyznała 800 m² ziemi z łąki „Łada”, położonej przy ulicy Podgórze obok realności Elżbiety Vetulaniowej (wdowy po zmarłym w 1906 Romanie), na rzecz stworzenia tam „Przytuliska dla starców, kalek i sierot sanockich wyznania mojżeszowego”. Od 1913 budynek istniał przy przemianowanej ulicy Andrzeja Potockiego. Według stanu z 1931 budynek pod ówczesnym numerem 3 ulicy Potockiego należał do gminy wyznaniowej żydowskiej. W budynku istniało wtedy 12 izb. Przed 1939 w budynku przy ulicy Potockiego działała ochronka sierot żydowskich. W 1938 do adresu A. Potockiego 5 był przypisany A. Leibowicz. W okresie PRL kamienica była ulokowana pod przemianowaną ulicą imienia Ludwika Waryńskiego. Później pod nazwą ulicy Podgórze. Na początku XX wieku do nieruchomości jako mienia pozostawionego przez właścicieli żydowskich zgłosiła roszczenie Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie. Budynek został wpisany do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka, opublikowanej w 2015. Przypisy
Estakada im. Generała Tadeusza Rozwadowskiego w Krakowie

Estakada im. Generała Tadeusza Rozwadowskiego – estakada w Krakowie, w dzielnicy III Prądnik Czerwony, przebiegająca nad aleją 29 Listopada. Budowana w okresie od grudnia 2000 do listopada 2001 roku. W ciągu estakady znajdują się ulice Lublańska oraz Opolska. Koszt wykonania wyniósł ok. 13 mln zł. Przypisy
Muszla koncertowa w Krynicy-Zdroju

Muszla koncertowa – zabytkowy, reprezentacyjny budynek sceny dla orkiestry uzdrowiskowej usytuowany na krynickim deptaku, przy zachodnim zboczu Góry Parkowej, pomiędzy Nowym Domem Zdrojowym a Pijalnią Główną. Opis muszli Do wnętrza muszli prowadzą dwa rzędy schodów, łączące się z tyłu obiektu, gdzie znajdują się drzwi, przez które wchodzi się do niewielkiego zaplecza i dalej na scenę, nad którą znajduje się ozdobny żyrandol. Na frontowej ścianie muszli znajduje się płaskorzeźba i tablica poświęcona Janowi Kiepurze, śpiewakowi, właścicielowi pobliskiej willi "Patria", który nie raz koncertował w omawianej muszli. Historia Historia obecnej muszli zaczyna się w latach 20. XX wieku, kiedy to obecna konstrukcja, zbudowana w stylu neoklasycyzmu, zastępuje stary, drewniany podest z daszkiem dla orkiestry zdrojowej, pochodzący z lat 70. XIX wieku. Muszla została oddana do użytku w 1926 roku. Od chwili zbudowania nowego obiektu, owa muszla nie przechodziła poważniejszych przekształceń. Galeria Przypisy Bibliografia "Niezbędnik Turystyczny – Krynica 3 w 1" – Agencja Wydawnicza WIT wyd. 2014 ISBN 978-838-958-0337
Muzeum Górnictwa Kruszcowego w Miedziance

Muzeum Górnictwa Kruszcowego w Miedziance (Muzealna Izba Górnictwa Kruszcowego w Miedziance) – muzeum z siedzibą we wsi Miedzianka (powiat kielecki). Placówka jest jednostką organizacyjną gminy Chęciny, a jej siedzibą są pomieszczenia dawnej szkoły górniczej i urzędu górniczego. Placówka została otwarta we wrześniu 2008 roku. W ramach muzealnej ekspozycji prezentowane są następujące wystawy: historyczna, ukazująca dzieje wydobycia oraz przetwórstwa rud miedzi na tym terenie. Wśród pamiątek znajdują się m.in. dawne maszyny i narzędzia górnicze oraz prezentacja technik wydobywczych, przyrodnicza, w ramach której ukazane są minerały, pochodzące zarówno z terenu Gór Świętokrzyskich, jak i całego świata, jak również skamieliny, odkryte na tych terenach. Przed budynkiem muzeum urządzone niewielkie lapidarium, w ramach którego eksponowane są okazy tutejszych wapieni i piaskowców. Można również zobaczyć wieżę wyciągową dawnego szybu „Piotr”. Oprócz stałej ekspozycji, w muzeum organizowane również tematyczne wystawy czasowe. Muzeum jest czynne codziennie z wyjątkiem niedziel. Wstęp jest płatny (dla mieszkańców Miedzianki oraz grup szkolnych z gminy Chęciny - wstęp wolny). Istnieją projekty stworzenia, m.in. w oparciu o istniejące muzeum, Staropolskiego Ośrodka Górnictwa Kruszcowego w Miedziance. W ramach nowego obiektu miałyby zostać udostępnione dla ruchu turystycznego dawne sztolnie, wydrążone w górze Miedziance. Przypisy Bibliografia Muzealna Izba Górnictwa Kruszcowego w Miedziance. checiny.pl. [dostęp 2015-07-16]. (pol.). Muzealna Izba Górnictwa Kruszcowego w Miedziance. swietokrzyskie.org.pl, 2011-07-25. [dostęp 2015-07-16]. (pol.).
Pałac w Grabiszycach Dolnych

Pałac w Grabiszycach Dolnych – wybudowany XIX w. w Grabiszycach Dolnych. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Grabiszycach Górnych

Pałac w Grabiszycach Górnych – wybudowany XIX w. w Grabiszycach Górnych. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Grabiszycach Średnich

Pałac w Grabiszycach Średnich – zabytkowy pałac w Grabiszycach Średnich – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Historia Pałac wybudowany w 1806. Od frontu wysoka wieża z głównym wejściem, nad którym umieszczono kartusz z herbami von Spalding i von Poncet. W elewacji parkowej medalion z kartuszem z herbami Heinricha von Brauchitsch (1831-1916) i jego żony Elisabeth von Roon (1842–1908), córki hrabiego Albrechta von Roon (1803-1879). Pod herbami szarfa z nazwiskami v. Brauchitsch v. Roon i datą 1905. W 1911 właścicielem majątku był Franz von Poncet (1871-1914), żonaty z Giselą Mathildą von Spalding (1874-1905). Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Kościelnikach Górnych

Pałac w Kościelnikach Górnych – zabytkowy pałac we wsi Kościelniki Górne, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Leśna. Historia W XVII wieku w tym miejscu wzniesiono dwór, który następnie przebudowano w XVIII wieku. Obecny pałac powstał w latach 1866–1867 w wyniku rozbudowy dworu. Obecnie budynek jest własnością prywatną. Architektura Pałac to okazała budowla eklektyczna na rozczłonkowanym rzucie, dwu i trzykondygnacyjna, z wieżyczkami, tarasami i dwukondygnacyjnym poddaszem mieszkalno-użytkowym. Nakryta jest dachami mansardowymi i dwuspadowymi, oraz ma bogato zdobione elewacje. Od frontu znajduje się główne wejście w piętrowym ryzalicie, zwieńczonym balustradą tarasu. W balustradzie kartusz z herbem rodzinnym, który według relacji mieszkańców wsi odpadł i się rozbił. Budynek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą zabudowania gospodarcze z początków XIX wieku, na które składają się: dwa budynki mieszkalne, stajnia, stodoła i spichrz. Za zabudowaniami mieszkalnymi ciągnie się park krajobrazowy z początków XIX wieku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6.
Pałac w Leśnej

Pałac w Leśnej – zabytkowy pałac wybudowany w latach 1800–1880 w obecnej dzielnicy Leśnej o nazwie Baworowa (niem. Beerberg), w woj. dolnośląskim, w powiecie lubańskim, na Pogórzu Izerskim nad Kwisą, historycznie na Górnych Łużycach, których wschodnią granicę stanowi Kwisa. Opis Pałac kryty dachem mansardowym z lukarnami, z piętrowymi skrzydłami; w części centralnej trzypiętrowy ryzalit zwieńczony trójkątnym frontonem. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Historia Wybudowany w 1800 r. przez właściciela Baworowej, posła Hansa von Bissing. W 1842 r. pałac przejął syn Adolf von Bissing. Około 1850 r. przebudował on budowlę. Pałac pozostał w rękach potomków von Bissingów do II wojny światowej. Po wojnie pałac i zabudowania gospodarcze przejął miejscowy PGR, budynki nie były należycie utrzymywane i na efekty nie trzeba było długo czekać. W 2000 r. rozpoczęto prace remontowe chcąc utworzyć w nim ośrodek wypoczynkowy, lecz na planach się skończyło. W 2006 r. pożar zniszczył i tak w nie najlepszym stanie budowlę. Po rozebraniu dachu pozostawiono tylko mury z widocznymi resztkami dekoracji. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac w Baworowej Pałac w Baworowej
Pałac w Jałowcu

Pałac w Jałowcu – zabytkowy pałac z 1828 we wsi Jałowiec (województwo dolnośląskie) w Polsce, w powiecie lubańskim, w gminie Lubań. Historia Pałac został wzniesiony w 1828 na polecenie Conrada Lachmanna. Po 1945 roku był użytkowany przez miejscowy PGR jako wielorodzinny budynek mieszkalny. Obecnie jest remontowany nie zamieszkany. Architektura Piętrowy pałac został wybudowany na planie prostokąta i kryty jest dachem czterospadowym. Od frontu posiada ryzalit z balkonem (bez balustrady) podtrzymywanym przez cztery kolumny doryckie, zwieńczony frontonem, w którym od lewej znajdują się płaskorzeźby: astrolabium, Hermesa, Demeter, kielicha z trzema kłosami i lampy oliwnej. Od strony ogrodu we frontonie znajduje się herb barona (Freiherren) Lachmann – Falkenau przedstawiający na lewym polu sokoła, zaś na polu prawym pszczelą barć. Herb, zwieńczony koroną baronowską, otaczają płaskorzeźby kobiet; po lewej trzymającej róg obfitości, po prawej książkę. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park, ogród przy pałacu z 1818 r.; ogród z mauzoleum z 1870 r., w którym pochowany jest poległy na wojnie 23-letni Robert Karl Lachmann (†16.08.1870) oraz aleja lipowa z drugiej połowy XVIII w. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Marek Staffa (redakcja), t. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł), Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6.
Pałac w Zarębie Dolnej

Pałac w Zarębie Dolnej (niem. Schloß Nieder Lichtenau) – pałac z XVIII w. we wsi Zaręba (województwo dolnośląskie), w powiecie lubańskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Architektura Pałac wybudowany pod koniec XVIII w., przebudowany w 1849 oraz około 1880., jest dwukondygnacyjną budowlą postawioną na planie prostokąta, o 9 i 2 osiach, nakrytą czterospadowym dachem z lukarnami ujętymi w zdobne szczyty. Wejście umieszczone jest w płaskim ryzalicie, który wraz z narożami akcentowany jest pilastrami zakończonymi sterczynami. Okna są prostokątne, ponad nimi znajdują się trójkątne nadokienniki. Wejście do budynku ujęto w skromny portal, a elewacje są boniowane. W prawym narożnym pilastrze budynku, pomiędzy parterem a pierwszym piętrem, znajdują się trzy kartusze z trzema herbami właścicieli, rodzin: von Salza, właścicieli XIII-XVIII w. (lewy), von Rödern, właścicieli od 1783(4) (środkowy), X (nieczytelny, prawy). Obecnie jest to wielorodzinny budynek mieszkalny. Obok pałacu znajdują się zabudowania gospodarcze pochodzące z XIX wieku i park krajobrazowy z połowy XIX wieku, przebudowany w początkach XX wieku, z pozostałościami ogrodu. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (M-Ż). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-61-4.
Rezerwat przyrody Mszar Rosiczkowy koło Rokitna

Rezerwat przyrody Mszar Rosiczkowy koło Rokitna – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Strzelce Krajeńskie, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w województwie lubuskim; położony na terenie leśnictw Długie i Złotawa Nadleśnictwa Strzelce Krajeńskie, 1 km na północ od Rokitna. Został powołany i zatwierdzony Zarządzeniem nr 19/2009 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wlkp. z dnia 1 września 2009 r. Zajmuje powierzchnię 3,40 ha. Celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk roślinności bagiennej i torfowiskowej, głównie mszaru przygiełkowego z przygiełką białą i bardzo rzadką w Polsce przygiełką brunatną oraz mszaru wysokotorfowiskowego zróżnicowanego na dwa podzespoły: mszar wełniankowy z dominacją wełnianki pochwowatej oraz mszar sosnowy, na którym w luźnym zwarciu rośnie sosna zwyczajna. Przypisy Linki zewnętrzne Rejestr rezerwatów przyrody województwa lubuskiego Rezerwat przyrody Mszar Rosiczkowy koło Rokitna. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-15].
Jezioro Studnickie

Jezioro Studnickie – jezioro w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminie Tuczno. Zasilane przez Korytnicę. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi około 16 hektarów, a głębokość jest bardzo niewielka i dochodzi do jednego metra (niektóre źródła mówią nawet o 2,7 m), jednak na większości powierzchni akwenu jest mniejsza, miejscami mając zaledwie kilka centymetrów. Brzegi silnie zarośnięte trzcinami. Przez jezioro prowadzi szlak kajakowy Korytnicy – zalecane jest płynięcie lewą stroną z uwagi na rozległe wypłycenia w centrum. Pod względem wędkarskim akwenem zarządza Okręg Nadnotecki PZW w Pile. W pobliżu jeziora znajduje się wieś Nowa Studnica. Przypisy
Cerkiew św. Michała Archanioła w Holeszowie

Cerkiew św. Michała Archanioła – prawosławna cerkiew parafialna w Holeszowie, w dekanacie Terespol diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Unicka cerkiew w Holeszowie została wzniesiona w końcu XVII w. z inicjatywy Karola Stanisława Radziwiłła. Była to jedna ze świątyń zbudowanych w tym okresie przez Radziwiłłów z Białej w celu autentycznego nawrócenia na unię miejscowych wyznawców prawosławia. W 1872 do miejscowej parafii uczęszczało 905 osób. Trzy lata później placówka duszpasterska pod przymusem przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego razem z całą unicką diecezją. Pierwsza holeszowska cerkiew spłonęła podczas I wojny światowej, toteż po powrocie z bieżeństwa miejscowi parafianie wznieśli nową świątynię, rozbudowując jedyną ocalałą część starszej świątyni – dzwonnicę. Cerkiew ta została w 1938 zburzona podczas akcji rewindykacyjno-polonizacyjnej. W 1947 prawosławni mieszkańcy Holeszowa zostali wywiezieni w ramach akcji „Wisła”. Ok. 50 prawosławnych rodzin postanowiło wrócić do Holeszowa po 1958. Początkowo wierni spotykali się na modlitwę na cmentarzu prawosławnym we wsi lub w prywatnym domu, następnie wznieśli na cmentarzu prowizoryczną kaplicę, do której wstawiono ikonę podarowaną przez archimandrytę Sawę, przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej. Nową cerkiew planowano wznieść w obrębie cmentarza, jednak na obranym pod świątynię miejscu miejscowi katolicy wznieśli dzwonnicę. Ostatecznie cerkiew św. Michała Archanioła została zbudowana na miejscu świątyni z XVII w., w 1983, w dużej mierze dzięki staraniom przełożonego monasteru św. Onufrego w Jabłecznej archimandryty Nikona. W 2012 przy cerkwi umieszczono pomnik upamiętniający tego duchownego. Skit św. Mikołaja Cudotwórcy W 2016 r. przy cerkwi rozpoczął działalność żeński Dom Zakonny św. Mikołaja Cudotwórcy. Pierwszą przełożoną wspólnoty została siostra Nikołaja (Aleksiejuk), jej następczynią jest od 2020 r. siostra Atanazja (Szymaniuk). Od 24 lipca 2019 r. jest to skit, podlegający monasterowi Opieki Matki Bożej w Turkowicach. W 2020 r. w skicie przebywały trzy mniszki. Przypisy
DOL Września

DOL Września – nieistniejący drogowy odcinek lotniskowy w pobliżu Wrześni, stanowiący zapasowe, awaryjne lądowisko w ciągu autostrady A2. Położenie DOL Września znajdował się pomiędzy Wrześnią i Gozdowem w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim w gminie Września. Położony był 110 m n.p.m. w orientacji 11/29. Budowa i przeznaczenie Lądowisko to stanowiło pas zapasowy dla wojskowego lądowiska w Powidzu, lądowiska Bednary, wojskowego lotniska Poznań-Krzesiny oraz portu lotniczego Poznań-Ławica. Od 2002 roku nie pełni już takiej funkcji z powodu przeprowadzonych prac modernizacji autostrady. Obecnie w miejscu lądowiska znajdują się stalowe bariery energochłonne między jezdniami oraz na wysokości placów do zawracania samolotów (stojanek). DOL miał 2100 m długości i 27 m szerokości. Nie posiadał oznaczeń świetlnych, więc w praktyce możliwe było korzystanie z niego przez samoloty tylko w dzień. Na obu końcach znajdowały się miejsca do zawracania samolotów. Bibliografia Waldemar Śliwczyński: Najlepsze polskie samoloty myśliwskie we Wrześni – DOL (Drogowy Odcinek Lotniskowy) '91. Wiadomości Wrzesińskie. [dostęp 2018-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-19)]. (pol.). Piotr Kościański: Drogowy odcinek lotniskowy (DOL). egowarzewo.pl. [dostęp 2018-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-19)]. (pol.). Przypisy
Muzeum Bitwy pod Grunwaldem

Muzeum Bitwy pod Grunwaldem – muzeum bitwy pod Grunwaldem w Stębarku, województwo warmińsko-mazurskie. Ma powierzchnię 275 m². Eksponowana jest w nim wystawa stała „Wielka Wojna z Zakonem Krzyżackim 1409-1411 r.”. Zobacz też Bitwa pod Grunwaldem Grunwald – Pole Bitwy Przypisy
Pałac w Koszewku

Pałac w Koszewku – neorenesansowy pałac zlokalizowany we wschodniej części wsi Koszewko, w gminie Stargard. Obiekt został zbudowany w XIX wieku, ale przeszedł gruntowną przebudowę w 1922. Wtedy to dobudowano kwadratową wieżę, trzykondygnacyjną narożną o bogatych zdobieniach. Wybudowany na planie wydłużonego prostokąta, posiada cechy klasycystyczne, kryty dachem dwuspadowym, wyróżnionym centralnie parawanami. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym o powierzchni 7,6 hektara, pochodzącym z XVIII wieku. Znajdują się w nim pomnikowe okazy drzew: buk, dwa jesiony i cztery lipy drobnolistne. Okazała jest aleja kasztanowców z lat 30. XX wieku. Po 1945 dawnym majątkiem zarządzał PGR. Zobacz też pałac w Koszewie – w sąsiedniej wsi Przypisy
Schloss Groß Küssow

Schloss Groß Küssow (polnisch Pałac w Koszewie) ist ein Schloss im heute polnischen Koszewo in der Gmina Stargard, Woiwodschaft Westpommern. Geschichte Unter den häufig wechselnden Besitzern des Gutes waren die Puttkamer, die den Schlossbau Mitte des 19. Jahrhunderts begannen. Die nächsten Besitzer waren die Seidler, die das Schloss in den Jahren 1914–1916 umbauten und ihm seine heutige Gestalt gaben. Während des Zweiten Weltkriegs war das Schloss in Besitz von Generalfeldmarschall Friedrich Paulus. Beschreibung Der Bau im Stil des Neobarock steht auf rechteckigem Grundriss. Der Baukörper wird durch ein Paar zylindrischer Ecktürmchen an der Vorderseite, einem fünfeckigen einstöckigen Vorbau im Süden bereichert und von einem in den Baukörper eingelassenen Turm dominiert. Die Vorderfront ist durch einen dreiachsigen Risalit mit viersäuligem Portikus betont. Nachweise Koszewo Gross Kussow. In: www.polskiezabytki.pl. Abgerufen am 27. Juli 2023. Hubertus Neuschäffer: Schlösser und Herrensitze in Hinterpommern. Kommissionsverlag Gerhard Rautenberg, 1994, S. 97–98. Weblinks
Pałac w Koszewie

Pałac w Koszewie – eklektyczny pałac zlokalizowany w południowej części wsi Koszewo, w gminie Stargard. Eklektyczny obiekt zlokalizowany jest na wysokiej skarpie nadjeziornej. Pochodzi z lat 1914-16. Ozdobiony wieżami, w narożach fasady niskimi, cylindrycznymi, od strony jeziora wysoką, zakończoną podwójnym neobarokowym hełmem, zwieńczoną galerią widokową, ośmioboczną nadstawą, gruntownie wyremontowanym w latach 1993-94. Do 1945 był własnością hitlerowskiego feldmarszałka Friedricha Paulusa. Po wojnie mieścił się tu ośrodek szkoleniowo - wypoczynkowy Kombinatu PGR w Stargardzie, a obecnie jest to własność prywatna. Wejście poprzedzone jest podjazdem i czterokolumnowym portykiem z balkonem. Dziedziniec honorowy flankują niewielkie oficyny, za północną neogotycka zabudowa stadniny, stajnie posiadają w narożach rzeźby końskich łbów. Całość otoczona ozdobnym parkanem z artystycznie kutą bramą. Przy pałacu, od strony jeziora, półkolisty taras, z którego rozciąga się rozległy widok na jezioro Miedwie, a poniżej - park o powierzchni 5,4 hektara, usytuowany na dwóch terasach, opadających w kierunku jeziora. Pierwotnie był to ogród geometryczny założony pod koniec XVIII wieku, przy nieistniejącym już dziś dworze. Ogród przekształcono przestrzennie w pocz. XIX w. i przekomponowano na początku XX w. na park krajobrazowy. Zobacz też pałac w Koszewku – w sąsiedniej wsi Przypisy
Rezerwat przyrody Brzozowe Bagno koło Czaplinka

Rezerwat przyrody Brzozowe Bagno koło Czaplinka – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 58,13 ha leżący w gminie Czaplinek w województwie zachodniopomorskim, w otulinie Drawskiego Parku Krajobrazowego. Utworzony w 2010 roku dla ochrony unikalnych zespołów roślinnych: torfowiska wysokiego typu bałtyckiego, borów i lasów bagiennych oraz rzadkich roślin. W rezerwacie występują: torfowiec ostrolistny, widłoząb miotlasty, rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, modrzewnica zwyczajna, przygiełka biała, borówka bagienna, nowelia krzywolistna, listera jajowata, widłak jałowcowaty, kruszyna pospolita, rokietnik pospolity, bielistka siwa, wełnianka pochwowata, wiciokrzew pomorski i pływacz zwyczajny. W skład fauny rezerwatu wchodzą: żaba jeziorkowa, żaba moczarowa, żaba trawna, rzekotka drzewna, traszka zwyczajna, ropucha szara, żuraw zwyczajny, słonka zwyczajna, kszyk i brodziec samotny. Przypisy Bibliografia Rezerwaty przyrody. Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Zachodniopomorskiego. [dostęp 2015-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-17)].