NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół poewangelicki w Nowym Stawie

Kościół poewangelicki w Nowym Stawie – dawna świątynia protestancka, znajdująca się w Nowym Stawie w województwie pomorskim. Historia Kościół został wybudowany na miejscu spalonego w 1802 ratusza miejskiego w latach 1803-1804. Budowla reprezentuje styl neogotycki. W 1863 do kościoła została dobudowana wieża o wysokości 50 metrów, wybudowana planie ośmiokąta i zwieńczona spiczastym hełmem. Ze względu na swój kształt jest nazywana „ołówkiem”. Do 1945 budowla służyła celom religijnym. Następnie ulegała stopniowej degradacji (urządzono w niej magazyn i m.in. sklep meblowy). Później władze samorządowe przejęły kościół od parafii rzymskokatolickiej na 30 lat w użyczenie i w latach 2010-2012 wyremontowały świątynię. Koszt remontu wyniósł 6 milionów złotych, w tym 4 miliony gmina pozyskała od Unii Europejskiej. Prace konserwatorskie były wykonywane według projektu Dariusza Chmielewskiego, obecnie pomorskiego konserwatora zabytków. W czasie remontu odkryto pozostałości wspomnianego wyżej ratusza, które zostały wyeksponowane pod szklaną posadzką. Obecnie w kościele mieści się Galeria Żuławska. Przypisy
Kościół poewangelicki w Sztumie

Kościół poewangelicki w Sztumie – dawna świątynia protestancka znajdująca się na rynku (obecnie Plac Wolności) w Sztumie, w województwie pomorskim. Historia Budowla została wzniesiona na miejscu dawnego ratusza miejskiego. Prace budowlane rozpoczęły się w 1816. Osobiście król Fryderyk Wilhelm III Pruski na budowę świątyni przeznaczył 4500 talarów i za darmo drewno - materiał budowlany. Przez niego zostały ufundowane również dzwony odlane w królewskiej ludwisarni w Berlinie. Koszt całej budowy wyniósł około 6520 talarów. Kamień węgielny pod przyszły kościół został położony 25 czerwca 1816 roku i zbudowany według planów Karla Friedricha Schinkla, przez Salomona Sachsa jako kierownika budowy. 18 października 1818 roku ukończona świątynia została poświęcona i przekazana luteranom. Nabożeństwa protestanckie były odprawiane w niej do stycznia 1945. Po zakończeniu II wojny światowej budowla popadała w ruinę i używana była tylko jako kaplica pogrzebowa. W 1999 została odnowiona elewacja zewnętrzna świątyni, a w późniejszych latach przeprowadzono prace konserwacyjne sklepienia. Po wyremontowaniu świątynia pełni odtąd rolę placówki kulturalnej i muzealnej jako Centrum Kultury Chrześcijańskiej pod opieką Bractwa Rycerzy Ziemi Sztumskiej. Na chórach świątyni jest prezentowana Wystawa Regionalna o Sztumie i Ziemi Sztumskiej. Architektura Świątynia jest budowlą orientowaną z wieżą o hełmie wiciowym. Nawy boczne przykrywa płaski strop, natomiast na zewnątrz dach pulpitowy. Nawa główna jest nakryta drewnianym sklepieniem beczkowym, pokrytym malowidłami imitującymi kasetony. Przypisy
Kościół polski w Prabutach

Kościół polski w Prabutach – dawna świątynia protestancka znajdująca się w Prabutach, w województwie pomorskim. Kościół został wzniesiony jako kaplica pogrzebowa pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny przez biskupa pomezańskiego Jana I Moencha w latach 1378-1402. Świątynia mieściła się poza obrębem murów miejskich i znajdowała się na podgrodziu. Jej ściana północna była połączona z murami miejskimi arkadką. Nazwa kościoła bierze się stąd, że odprawiane w nim były nabożeństwa dla ludności polskiej, która nie mogła mieszkać na terenie miasta. Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim. Jej szczyt wschodni posiada ścianę ażurową z kolistymi otworami i trzema wnękami z blendami i okienkiem. Z kolei szczyt zachodni posiada ścianę z czterema wnękami i małymi bioforami z lewej i prawej strony. Przy nim znajduje się wieża, wybudowana na planie ośmiokąta w formie obronnej baszty. Szczyty są ozdobione przez smukłe sterczyny. We wnętrzu świątyni znajduje się polichromowany drewniany strop z XVIII stulecia, wybudowany w stylu barokowym. Na stropie jest przedstawiony Chrystus jako źródło życia, a z lewej i prawej strony w formie medalionów są przedstawieni czterech ewangeliści ze swymi symbolami. Na suficie znajdują się również napisy w języku polskim, niemieckim i po łacinie. Obecnie w kościele polskim znajduje się Izba Pamiątek, w której można zobaczyć przedmioty codziennego użytku, dawne narzędzia rolnicze i rzemieślnicze, militaria, zbiory numizmatyczne, oraz prace miejscowych twórców. Izba czynna jest w okresie letnim. Przypisy
Kościół Świętego Jerzego w Janowie

Kościół pw. Świętego Jerzego w Janowie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Janów, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Korycin archidiecezji białostockiej. Historia W 1897 roku proboszcz janowski, ksiądz Ryszard Knobelsdorf, rozpoczął z parafianami starania u władz carskich o pozwolenie na budowę świątyni murowanej. Chociaż w 1898 roku otrzymano zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych, to budowa rozpoczęła się dopiero w 1899 roku. W tym czasie został skazany przez władze carskie na wygnanie do Pskowa wspomniany wyżej ksiądz Knobelsdorf i pracami kierował odtąd nowy proboszcz, ksiądz Izydor Cybulski. Projekt świątyni zdaniem księdza Stanisława Szyrokiego został wykonany przez Józefa Piusa Dziekońskiego, ale ten pogląd budzi wątpliwości. Prace budowlane nadzorował grodzieński architekt Wacław Chrościcki. Stan surowy razem z pokryciem dachu ukończono w 1902 roku. W dniu 28 listopada 1904 roku świątynia została poświęcona przez administratora diecezji wileńskiej księdza Wiktora Frąckiewicza, natomiast w dniu 14 września 1905 roku odbyła się konsekracja kościoła przez biskupa Edwarda von Roppa. Podczas I wojny światowej budowla została uszkodzona przez działania wojenne, natomiast w 1944 roku ksiądz Edward Szapel, proboszcz janowski, uratował budowlę przed zniszczeniem przez hitlerowców. Po II wojnie światowej świątynia była kilkakrotnie remontowana i restaurowana. Warto wspomnieć o wykonaniu we wnętrzu kościoła w latach 1967-1973 przez toruńskiego profesora Leonarda Torwirta części dekoracji techniką sgraffito i al fresco. Po jego tragicznej śmierci w wypadku samochodowym pozostała część prac została wykonana przez krakowskich artystów w konsultacji z krakowskim profesorem Wiktorem Zinem. Przypisy
Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Jeziornie Fabrycznej-Mirkowie

Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Jeziornie Fabrycznej-Mirkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu konstancińskiego archidiecezji warszawskiej. Znajduje się w Konstancinie-Jeziornie, na osiedlu Mirków. Historia i architektura W 1905 roku ksiądz Wincenty Tymieniecki, proboszcz parafii w Słomczynie postanowił wybudować kościół dla robotników papierni w Mirkowie. Zawiązał się wtedy 52-osobowy komitet budowy kościoła, a zarząd papierni przyznał plac pod budowę. Dzięki dobrowolnym ofiarom pracowników papierni i mieszkańców Jeziorny, a także finansowemu wsparciu przemysłowca Edwarda Natansona rozpoczęły się prace budowlane. W dniu 20 maja 1907 roku został poświęcony kamień węgielny. W 1909 roku została ukończona świątynia zaprojektowana w stylu neogotyckim przez architekta Hugona Kuderę. Początkowo pełniła funkcję kościoła filialnego. Msze święte były odprawiane przez proboszczów ze Słomczyna. W 1930 roku został ustanowiony przez Kurię Metropolitalną w Warszawie rektorat przy kościele filialnym w Mirkowie, którego pierwszym duszpasterzem był ksiądz Stanisław Pancer. W tym samym roku w świątyni założono instalację elektryczną. Od 1935 roku wnętrze świątyni zaczęło być ogrzewane dwoma piecami firmy "American Union". W 1931 roku warszawski biskup pomocniczy Stanisław Gall uroczyście poświęcił ołtarz św. Józefa, którego projektantem był rzeźbiarz Antoni Bogaczyk. W 1935 roku kościół wzbogacił się o 14 stacji Drogi Krzyżowej i krzyż procesyjny wykonany z mosiądzu. Podczas urzędowania księdza rektora Ryszarda Paciorkowskiego, do wnętrza świątyni zostały wstawione dwa konfesjonały. Kościół szczęśliwie przetrwał okres II wojny światowej. W 1949 roku warszawski biskup pomocniczy Zygmunt Choromański konsekrował dzwony: "Jan", "Wacław" i "Wincenty". W 1957 roku, została erygowana samodzielna parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny przez księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego. Przypisy
Kościół Świętego Józefa w Pułtusku

Kościół Świętego Józefa w Pułtusku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pułtuskiego diecezji płockiej. Jest to świątynia poreformacka wybudowana w połowie XVII wieku w stylu wczesnobarokowym, którą ufundowali stolnik koronny Wojciech Wesel i ksiądz Szymon Gawłowski, późniejszy kanonik płocki w 1648 roku. Kamień węgielny pod budowę kościoła i klasztoru został położony przez biskupa Alberta Toliborskiego. Budowa została ukończona w 1650. Obecne wyposażenie wnętrza pochodzi z lat 1714-1777 i zostało wykonane z ciemnego dębu. Pod świątynią oraz kaplicą są umieszczone niedostępne krypty. Kaplica posiada dekorację w stylu wczesnobarokowym, restaurowaną w XIX wieku (zatarto wtedy częściowo jej cechy stylowe). Od strony południowej znajdują się zabudowania dawnego klasztoru, w których do niedawna mieścił się zakład karny. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Pułtusku

Kościół Świętego Krzyża w Pułtusku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pułtuskiego diecezji płockiej. Świątynia została wzniesiona w XVI wieku. Reprezentuje styl późnogotycki oraz elementy barokowo-klasycystyczne. Ufundowali go biskupi: Andrzej Krzycki i Mikołaj Broliński w latach 1531-1539. W 1609 roku budowla została odrestaurowana. W XVII-XVIII wieku kościół został przebudowany. W 1839 roku świątynia została gruntownie wyremontowana. Podczas działań wojennych, w 1944 roku kościół został poważnie uszkodzony. Na początku lat 50. XX wieku świątynię odbudowano. W 1967 i 1975 kościół przeszedł gruntowny remont. W 1977 roku przy świątyni została erygowana parafia św. Stanisława Kostki. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny pochodzący z lat ok. 1804-1819 reprezentujący styl klasycystyczny, wykonana w tym samym stylu ambona z początku XIX wieku, renesansowe lichtarze z XVI wieku, kielich późnobarokowy datowany na lata ok. 1723-1736 oraz relikwiarz rokokowy pochodzący z drugiej połowy XVIII stulecia. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Witnicy

Kościół pw. Świętego Krzyża w Witnicy – rzymskokatolicki kościół filialny w mieście Witnica, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kostrzyn diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Został wzniesiony w 1930 roku w stylu modernistycznym dla niewielkiej społeczności katolickiej, która przebywała w diasporze, pracując w miejscowych fabrykach. Nabożeństwa były odprawiane przez duchownych katolickich z Dębna lub Gorzowa Wielkopolskiego. Po II wojnie światowej W 1945 roku został przejęty przez polskie duchowieństwo. Poświęcono go w dniu 15 maja 1947 roku i ustanowiono kościołem filialnym. W latach 1997–1999 świątynia została wyremontowana, m.in.: zostało wymienione całe pokrycie dachu i wieży, zostały założone nowe rynny i rury spustowe, zostały uzupełnione stare ubytki tynku, została założona nowa instalacja elektryczna. Przypisy
Kościół Świętego Michała Archanioła w Nowym Dworze Mazowieckim

Kościół Świętego Michała Archanioła w Nowym Dworze Mazowieckim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu nowodworskiego diecezji warszawsko-praskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w 1792 roku według projektu Stanisława Zawadzkiego i ufundowana przez Stanisława Poniatowskiego. Budowla była wielokrotnie remontowana (w 1902 roku, po 1914 roku, 1945–1950, 1962–1966). We wrześniu 1939 roku, podczas oblężenia twierdzy Modlin, świątynia została uszkodzona pociskami artyleryjskimi. Po zakończeniu II wojny światowej została odbudowana. W 1957 roku kościół wzbogacił się o dwa dzwony spiżowe, konsekrowane przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. W latach 1981–1984 kościół został rozbudowany według projektu Stefana Kuryłowicza. Stara świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły w stylu klasycystycznym, otynkowana. Od strony południowej mieści się prezbiterium. Kościół posiada jedną nawę i został wybudowany na planie prostokąta. Prezbiterium jest wąskie, wydzielone z nawy, zamknięte ścianą prostą, po jego lewej i prawej stronie są umieszczone prostokątne pomieszczenia kruchty i zakrystii, natomiast nad nimi znajdują się loże otwartego prezbiterium. Z przodu pod wieżą jest umieszczona kruchta, a nad nią pomieszczenie chóru muzycznego, z lewej i prawej strony kruchty znajdują się pomieszczenia mieszczące schody i kaplicę. Prezbiterium, nawa i kruchta są objęte wspólnym korpusem. W ołtarzu głównym znajduje się obraz "Ukrzyżowanie" namalowany na przełomie XIX i XX wieku. W prawym ołtarzu bocznym znajduje się obraz św. Michała Archanioła namalowany zapewne w drugiej połowie XIX wieku. W lewym ołtarzu bocznym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem wykonany w połowie XIX wieku. Świątynia posiada także obrazy namalowane na przełomie XVII/XVIII wieku, przedstawiające młodego Jezusa z symbolami jego męki oraz obrazy namalowane w drugiej połowy XIX wieku przedstawiające ewangelistów: św. Marka, św. Mateusza i św. Łukasza. Przypisy
Kościół Świętego Mikołaja Biskupa w Warce

Kościół Świętego Mikołaja Biskupa w Warce – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wareckiego archidiecezji warszawskiej. Świątynia drewniana została konsekrowana w 1501 roku. Budowa kościoła murowanego rozpoczęła się ok. 1603 roku. W 1616 roku w Warce wybuchł pożar, który spowodował przerwanie budowy. W latach 1623–1635 prace budowlane zostały dokończone. W tym czasie powstała jednonawowa budowla, posiadająca trójbocznie zamknięte prezbiterium oraz dwie, umieszczone symetrycznie kaplice. W 1836 roku świątynia została odrestaurowana i przebudowana, po zniszczeniach z czasów potopu szwedzkiego. W następnych latach stan techniczny kościoła uległ pogorszeniu. Dopiero w I dekadzie XX wieku, podczas urzędowania proboszcza księdza Marcelego Ciemniewskiego budowla została gruntownie wyremontowana. W czasie II wojny światowej kościół został zniszczony, odbudowano go w 1948 roku. Wewnątrz kościoła znajduje się m.in. ołtarz pochodzący z 1610 roku. Znajduje się w nim obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół Świętego Zygmunta w Łosicach

Kościół Świętego Zygmunta w Łosicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łosice diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana, została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1906-1909 dzięki staraniom księdza Piotra Kucharskiego. konsekrował ją w 1920 roku biskup pomocniczy siedlecki Czesław Sokołowski. W kościele w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz z XVII wieku – Matki Bożej z Dzieciątkiem, natomiast w ołtarzu bocznym jest umieszczony słynący cudami obraz (unicka ikona z dawnej łosickiej cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej) Matki Bożej Przeczystej, namalowany także w XVII stuleciu. Obraz ten był zaginiony, jednak kilkanaście lat temu wrócił do kościoła. W świątyni znajdują się także liczne obrazy o treści religijnej namalowane w okresie od XVII - XIX wieku; należą do nich m.in.: portret Tomasza Lewińskiego, proboszcza w Łosicach z 1854 roku, rzeźby w stylu barokowym i tablice nagrobne Franciszki z Bolestów Tchórzewskiej (zmarłej w 1850 roku) i Franciszka Ignacego Lewińskiego biskupa pomocniczego janowskiego (zmarłego w 1854 roku). Świątynia posiada także liczne zabytkowe sprzęty liturgiczne, między innymi; monstrancję w stylu rokokowym z 1780 roku, dwa kielichy w stylu barokowym z XVIII stulecia, pateny z XVIII stulecia, relikwiarze: w stylu barokowym i z początku XIX stulecia oraz szaty liturgiczne dalmatyki, kapa i ornaty pochodzące z XVIII stulecia. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Białobrzegach

Kościół Świętej Trójcy w Białobrzegach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu jedlińskiego diecezji radomskiej. Historia Świątynia została zbudowana w dwóch etapach. Zaprojektował ją warszawski architekt Stefan Szyller. Pierwszy etap budowy przypadł na lata 1932-1939, był to czas urzędowania księdza proboszcza Stanisława Jakóbowskiego. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 7 kwietnia 1935 roku przez biskupa Pawła Kubickiego. Pierwsza msza święta została odprawiona w budowanym kościele w dniu 16 sierpnia 1936 roku przez proboszcza parafii Wyśmierzyce, księdza Jana Kwarcińskiego. Wybuch II wojny światowej przekreślił plany ukończenia świątyni. Drugi etap budowy świątyni przypadł na lata 1953-1958, tym razem budował ją proboszcz Józef Dziadowicz. Ostatecznie budowla została konsekrowana w dniu 17 sierpnia 1958 roku przez biskupa Piotra Gołębiowskiego. Architektura Budowla posiada trzy nawy i trzy przęsła. Nawy boczne są nieznacznie obniżone w stosunku do nawy głównej, oddzielone są od niej dwiema kolumnami podpierającymi dachy. Świątynia została wzniesiona z granitu, cegły i żelazobetonu, jest częściowo otynkowana, wymalowana na zewnątrz i wewnątrz. Wyposażenie Wyposażenie świątyni pochodzi głównie z połowy XX wieku. Z dawnego dotrwały do dziś: obraz Matki Bożej "Łaskawej", namalowany olejem na płótnie, poświęcony w Warszawie przez warszawskiego biskupa pomocniczego Jana Dekerta, podarowany przez hrabinę Józefę z Tyszkiewiczów Wodzyńską, przeniesiony podczas uroczystej procesji z Suchej do świątyni w Białobrzegach w niedzielę 28 maja 1860 roku, obraz tytularny kościoła Św. Trójcy, odnowiony w 2004 roku, dzięki staraniom parafian i obraz Świętych Apostołów Piotra i Pawła, pochodzący z XVIII stulecia, odnowiony w 2005 roku dzięki staraniom państwa Sadowskich. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Bieżuniu

Kościół Świętej Trójcy w Bieżuniu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu żuromińskiego diecezji płockiej. Historia W latach sześćdziesiątych XVIII wieku, ówczesny właściciel miasta, kanclerz wielki koronny Andrzej Hieronim Zamoyski postanowił ufundować w Bieżuniu nowy kościół. Prace budowlane rozpoczęły się w 1766 roku i zakończyły się w 1768 roku. Była to murowana świątynia, dach jej był nakryty dachówką. Kościół wzniesiono na planie prostokąta, przylegały do niego zakrystia i skarbiec, nakryte deskami. Świątynia nie posiadała wieży ani sygnaturek. W 1817 roku nie remontowana budowla znalazła się w złym stanie technicznym. Najbardziej uszkodzona była ceglana posadzka oraz pokrycie dachu. W 1824 roku rozpoczęto remont kościoła. W 1865 roku świątynia otrzymała organy o ośmiu głosach, natomiast w latach 1887–1889 budowla została rozbudowana o prezbiterium, dwie boczne kaplice oraz zakrystie. Rozbudowa została wykonana pod kierunkiem Zdzisława Librowskiego według projektu architekta z Płocka – Gosławskiego. W latach późniejszych była jeszcze kilkakrotnie restaurowana, ale w formie z 1889 roku zachowała się do dziś. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Świętej Trójcy polska-org.pl
Kościół Świętej Trójcy w Bogorii

Kościół Świętej Trójcy w Bogorii – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Bogoria, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Staszów diecezji sandomierskiej. Historia Pozwolenie na budowę świątyni murowanej otrzymał od biskupa Andrzeja Stanisława Załuskiego, właściciel Bogorii, Michał Konarski. Kamień węgielny pod nowy kościół został poświęcony przez ówczesnego oficjała sandomierskiego księdza Andrzeja Potockiego. Świątynia została konsekrowana w 1778 roku przez biskupa sufragana diecezji krakowskiej dla okręgu lubelskiego Jana Kantego Lenczowskiego. W latach siedemdziesiątych XX wieku wnętrze świątyni zostało pomalowane. Następnie zainstalowano ogrzewanie, założono granitową posadzkę, wyremontowano elewację zewnętrzną oraz dachy częściowo pokryto blachą miedzianą. Od 1994 roku kontynuowano remont i reszta dachu została pokryta miedzianą blachą. Zamontowano także nowe dzwony i nadmuchowo-gazowe ogrzewanie budowli. Została odnowiona polichromia oraz wyremontowana zewnętrzna elewacja kościoła. W 2008 roku odnowiony został obraz Matki Bożej Pocieszenia. W dniu 11 maja tegoż roku odbyła się uroczysta reintronizacja wizerunku Matki Bożej Pocieszenia, zwanej Panią Bogoryjską. W tym roku również została odnowiona mensa ołtarzowa i tabernakulum. W następnym roku biskup sandomierski potwierdził dekretem, że bogoryjski kościół posiada godność Sanktuarium Matki Boskiej Pocieszenia. W listopadzie tegoż roku zakończono renowację ołtarza głównego świątyni. W dniu 29 sierpnia 2010 roku obraz Matki Bożej Pocieszenia został koronowany przez biskupa sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza. Architektura Świątynia została wybudowana w stylu barokowym i posiada rokokowe wyposażenie wnętrza. Galeria Architektura Wnętrze Przypisy Linki zewnętrzne Zespół kościoła parafialnego pw. Świętej Trójcy https://zabytek.pl/
Kościół Świętej Trójcy w Jasionówce

Kościół pw. Świętej Trójcy w Jasionówce – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Jasionówka, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Korycin archidiecezji białostockiej. Historia Świątynia została zbudowana przez braci: Łukasza, Kacpra i Jerzego Korzenieckich. Kościół otrzymał wezwanie Świętej Trójcy, Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, świętego Jana Chrzciciela i Wszystkich Świętych. Podczas potopu szwedzkiego w połowie XVII wieku budowla została zniszczona i wówczas została wzniesiona nowa, murowana. W XVIII wieku świątynia została rozbudowana o kruchtę i zakrystię. Następna przebudowa i rozbudowa kościoła została zakończona przed pierwszą wojną światową. W latach 1909–1911 Dzięki staraniom księdza Bolesława Leszczyńskiego została wzniesiona wieża, półkoliste prezbiterium (na miejscu dawnej zakrystii) i dwie zakrystie. Po II wojnie światowej budowla była restaurowana, w tym również podczas urzędowania księdza Juliana Siemieniako, proboszcza parafii w latach 1993–2022. Przed kościołem znajduje się grób hrabiego Michała Wołłowicza straconego w Grodnie wyrokiem władz carskich za pomoc powstańcom styczniowym. Galeria Wyposażenie Wyposażenie świątyni reprezentuje barokowy zespół rzeźby i malarstwa i pochodzi głównie z jej pierwotnego wystroju. Organy o ośmiu głosach zostały wykonane w 1849 roku i do dziś zachowało się oryginalne wyposażenie instrumentu znajdujące się wewnątrz szafy. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Sidrze

Kościół pw. Świętej Trójcy w Sidrze – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Sidra, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Dąbrowa Białostocka archidiecezji białostockiej. Historia Budowa murowanego kościoła rozpoczęła się w 1705 roku. Została wtedy zbudowana tymczasowa drewniana kaplica. Do tej pory nabożeństwa były odprawiane w zamku w Sidrze. Prace budowlane zostały przerwane przez wydarzenia wojenne w 1706 roku. Świątynia murowana, pod wezwaniem Trójcy Świętej, została ukończona dopiero w latach 1781-1783 dzięki staraniom ówczesnego właściciela Sidry Ignacego Potockiego. Murowana świątynia została wzniesiona w stylu neoklasycystycznym według projektu włoskich architektów, Józefa Fontanę II i Józefa Piolę przy współudziale polskiego architekta Kuczyńskiego. Po drugiej wojnie światowej budowla była kilkakrotnie odnawiana, podczas urzędowania księdza Wincentego Grzybowskiego i księdza Stanisława Rabiczki. W dniu 27 listopada 1981 roku biskup Edward Kisiel konsekrował nowy ołtarz i kościół parafialny w Sidrze. Przypisy