NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fußgängerbrücke zur Speicherinsel

Die Fußgängerbrücke zur Speicherinsel (polnisch Kładka św. Ducha, übersetzt Heilig-Geist-Fußgängerbrücke) ist eine Drehbrücke über die Motława (Mottlau) in Danzig, Polen. Sie verbindet im Stadtbezirk Stadtmitte die touristisch bedeutsame Rechtstadt mit der Wyspa Spichrzów (Speicherinsel). Bedeutung hat die Fußgängerbrücke, da der Nordteil der Insel in den 2010er Jahren zu einem neuen Stadtviertel mit mehreren Hotels ausgebaut wurde. Geschichte Die zahlreichen Getreidespeicher der Insel wurden 1945 in der Endphase des Zweiten Weltkriegs schwer zerstört. Im Jahr 2015 schrieb die Stadtverwaltung zusammen mit Entwicklungsgesellschaft der Insel einen Architekturwettbewerb für die Gestaltung einer Fußgängerbrücke aus. Von den sieben eingereichten Vorschlägen kamen zwei Entwürfe in die engere Wahl. Das Studio Bednarski in London gewann den finalen Entscheid. Baubeginn war im Februar 2018. Die Unterwasserarbeiten für den 100 Tonnen schweren Brückenträger wurden in der Sommersaison ausgesetzt. Bei den Arbeiten stürzte am 6. Mai 2019 ein Teil der Langen Brücke im Bereich des Heilig-Geist-Tores (Brama Świętego Ducha) ein. Der 50 Meter lange Dreharm wurde von einer Stahlbaufirma in Elbląg (Elbing) angefertigt und auf dem Wasserweg über die Flüsse Elbing, Nogat, Elbinger Weichsel und Tote Weichsel nach Danzig geliefert. Am 23. August 2019 traf das etwa 180 Tonnen schwere Teil an der Baustelle ein und wurde an den folgenden Tagen ohne die Hilfe eines Krans in sein Lager verschoben. Die Brücke wurde am 24. und 25. Dezember 2019 vorübergehend für Besucher geöffnet und am 1. Juli 2020 offiziell dem Verkehr übergeben. Beschreibung Die Fußgängerbrücke ist insgesamt 57,0 Meter lang und 4,5 Meter breit. Sie steht in der Motława auf einer künstlichen Insel, die den Drehmechanismus und die Hydraulik aufnimmt. Der drehbare Teil ist 50,0 Meter lang und wiegt 180 Tonnen. Die Öffnungszeit der Brücke beträgt zwei Minuten. Ein manuelles Schwenken im Notbetrieb ist möglich. Bei Öffnung wird nach einem und einer dreisprachigen Ansage (polnisch, englisch, deutsch) der Dreharm für den Fußgängerverkehr gesperrt und verschlossen. Der Öffnungswinkel beträgt neunzig Grad. Geschlossen liegt die Durchfahrtshöhe im westlichen Teil bei 2,0 Metern. Der östliche Teil ist für die Durchfahrt gesperrt. Weitere Querungen der Motława Nördlich der Drehbrücke: Klappbrücke zur Ołowianka (Bleihof) Fähre Motława zur Ołowianka Südlich der Drehbrücke: Grüne Brücke zur Speicherinsel Weblinks Błażej Śliwiński: Kładka obrotowa przez Motławę. In: Gedanopedia (polnisch) Fußnoten
Kładka na Wyspę Spichrzów w Gdańsku

Kładka na Wyspę Spichrzów w Gdańsku (Kładka św. Ducha) - obrotowa kładka w Gdańsku, która łączy Długie Pobrzeże na wysokości ul. Św. Ducha oraz Głównym Miastem z Wyspą Spichrzów przez Motławę. Mechanizm działania kładki jest obrotowy – czas otwierania przęsła to 2 minuty, kąt obrotu konstrukcji 90 stopni, waga wynosi 105 ton a pozioma skrajnia żeglowna ma 25,9 m. Historia Trzy główne elementy kładki powstawały w hali, następnie zostały przetransportowane na nadbrzeże i tam zostały scalone. Prace trwały pół roku. Betonowy element został załadowany w Elbląskim Porcie na specjalny ponton, który holownik „Hetman” pchał przez rzeki Elbląg, Nogat, Szkarpawa i Martwa Wisła do Gdańska. Przy montażu kładki nie wykorzystywano dźwigu, lecz system hydrauliczny, który nasunął element do wody. Kładka funkcjonuje od 1 sierpnia 2020. Charakterystyka Kładka wyróżnia się szklanymi elementami, które są podświetlane od spodu, a także pochylonymi balustradami. Całość jest zgodna z wytycznymi miejskiego konserwatora zabytków. Fundament kładki ma przede wszystkim ochraniać konstrukcję na wypadek uderzenia przepływającego statku. Masywny fundament wspiera właściwy pomost, który się na nim obraca. Poprzez obrót o 90 stopni łączy oba brzegi lub pozostawia miejsce dla przepływających po rzece łodzi. Koszt i wykonawcy Za projekt obiektu odpowiada Studio Bednarski z Londynu – architekci zwyciężyli w międzynarodowym konkursie, który prowadzili Inwestorzy: miasto Gdańsk oraz konsorcjum firm Immobel Poland i Multibud Wojciech Ciurzyński. Kładka jest inwestycją realizowaną w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego przez spółkę Granaria Development Gdańsk. Koszt budowy przeprawy to około 10 mln złotych. Przypisy
Cerkiew Mądrości Bożej w Białymstoku

Cerkiew Mądrości Bożej (Hagia Sophia) – prawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Wiadomości ogólne Świątynia znajduje się na osiedlu Wygoda, przy ulicy Trawiastej. Wzorowana była na konstantynopolitańskiej cerkwi Hagia Sophia. Autorem projektu świątyni jest Michał Bałasz. Budowę rozpoczęto w 1987. Freski wykonała 4-osobowa grupa malarzy z Grecji: prof. Konstantinos Xenopoulos (kierował wszystkim), Konstantinos Tzitzilis oraz małżeństwo Leonidas i Maria Tsauparoglou. Polichromia w kopule budowli jest darem Patriarchatu Konstantynopolitańskiego dla cerkwi, natomiast polichromia części ołtarzowej – prywatną ofiarą malarzy. Pierwszą Świętą Liturgię w budowanej cerkwi celebrowano we wrześniu 1994. Od 7 kwietnia 1996 w świątyni odprawiane są wszystkie nabożeństwa parafialne. Poświęcenia cerkwi dokonał patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I wraz z metropolitą warszawskim i całej Polski Sawą 15 października 1998. Od 2008 w cerkwi odbywają się koncerty chórów będących laureatami Międzynarodowego Festiwalu „Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej”, a także koncerty w ramach Festiwalu Kultury Serbskiej „Vidovdan”. W sierpniu 2018 r. cerkiew odwiedził metropolita całej Ameryki i Kanady Tichon, zwierzchnik Kościoła Prawosławnego w Ameryce. Architektura Cerkiew została wzniesiona na planie prostokąta o wymiarach 32.5 × 22.5 m. Całkowita wysokość budowli (od posadzki do najwyższego punktu kopuły centralnej) wynosi 17 m. Elewacje wykonano z cegły klinkierowej. Na ścianach północnej i południowej utworzono wzory z płycin i pilastrów, przechodzących w przenikające się łuki. Świątynia posiada pięć kopuł (największą – centralną i cztery mniejsze) pokrytych miedzianą blachą i zwieńczonych krzyżami. Centralna kopuła ma średnicę 16 m, a wieńczący ją krzyż – 4 m wysokości. Bryła świątyni ukształtowana jest według osi wertykalnej, wyznaczonej przez najwyższy punkt kopuły centralnej. Kopuła ta wsparta jest na łukach arkadowych i pendentywach. Oś horyzontalną wyznaczają dwie półkopuły oraz rzędy kolumn, oddzielających nawę główną od bocznych. Nad bocznymi nawami znajdują się balkony. W celu zachowania w cerkwi odpowiedniej akustyki, w apsydzie zachodniej umieszczono kontrapsydę, dzięki czemu nie powstają zjawiska pogłosu ani echa. W świątyni znajduje się jednorzędowy ikonostas (którego łuki wykonano z odlewów z mączki marmurowej), z ikonami napisanymi przez greckiego artystę Konstantinosa Spandinosa, będącymi darem od arcybiskupa Aten i całej Grecji Chrystodulosa. Wewnętrzne ściany (zarówno w prezbiterium, jak i w części nawowej) ozdabiają polichromie. Dolne części ścian obłożone są białym marmurem. Posadzkę wykonano z granitu o siedmiu kolorach, z centralnie umieszczoną kompozycją przedstawiającą dwugłowego orła, godło Cesarstwa Bizantyńskiego. W cerkwi umieszczono siedem dzwonów, odlanych w Woroneżu. Powierzchnia użytkowa cerkwi wynosi 625 m². Świątynia może pomieścić 1500 osób. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2017, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 159–165.
Kościół św. Michała Archanioła w Płonce Kościelnej

Kościół św. Michała Archanioła w Płonce Kościelnej – rzymskokatolicki kościół położony w Płonce Kościelnej koło Łap w dekanacie Łapy w diecezji łomżyńskiej. przy ul. Kościelnej 64. Historia 1446 – pierwsza wzmianka o parafii w Płonce Kościelnej. 1502 – oficjalne powstanie parafii w Płonce Kościelnej. 1664 – rozbiórka drewnianego kościoła. 1678 – konsekracja kolejnego drewnianego kościoła. 1906–1913 – staraniem ks. prob. Onufrego Wyszomirskiego zbudowano obecny murowany kościół pw. św. Michała Archanioła. 15 sierpnia 1913 – kościół był konsekrowany przez Biskupa sejneńskiego A. Karasia. 1944 – w wyniku działań wojennych zniszczone zostały wieże, dach i sklepienie oraz wyposażenie kościoła. Po wojnie kościół remontowano przez ponad 20 lat staraniem ks. prob. Czesława Rogalskiego. 1952 – zbudowanie murowanej plebanii. 1976–1985 – dokończenie budowy kościoła, remont kościoła i przykościelnego cmentarza staraniem prob. ks. Władysława Grodzkiego. 12–19 sierpnia 1979 – jubileusz 300. rocznicy ogłoszenia przez kościół cudownego obrazu Wniebowzięcia Matki Bożej Płonkowskiej. 30 czerwca 1985 – koronowano cudowny obraz Matki Boskiej Płonkowskiej. 24 lutego 2011 – wojewódzki konserwator zabytków podjął decyzję o wpisaniu kościoła parafialnego pw. św. Michała Archanioła do rejestru zabytków nieruchomych pod nr rej.: A-327 9 lutego 2021 – dekretem biskupa łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego kościół parafialny został ustanowiony jednym z 20 kościołów stacyjnych Papieskiego Roku św. Józefa w diecezji łomżyńskiej. Architektura Kościół św. Michała Archanioła jest w stylu neogotyckim, z cegły, nietynkowany, trójnawowy. Kościół ma trzy ołtarze: główny, w zakończeniu nawy bocznej i w kaplicy. W ołtarzu głównym znajduje się figura Serca jezusowego, flankowana figurami św. Piotra i św. Pawła. W ołtarzu bocznym znajduje się obraz patrona kościoła, św. Michała Archanioła, flankowany figurami św. Stanisława Kostki i św. Kazimierza. W kaplicy znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej Płonkowskiej, namalowany w 1658 na płótnie i czczony od 1673. Wartość zabytkową mają także naczynia liturgiczne z XVII w.: monstrancja i krucyfiks – dar króla Jana III Sobieskiego oraz dawne szaty liturgiczne. Przy kościele stoi drewniana dzwonnica z 1800. Wymiary kościoła: długość: 55 m szerokość: 25 m wysokość do sklepienia: 20 m wysokość wież: 55 m Galeria Przypisy
Park Przy Bażantarni

Park Przy Bażantarni – park na Ursynowie w Warszawie. Położenie i charakterystyka Park znajduje się w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Natolin, pomiędzy ulicami: Jana Rosoła, Przy Bażantarni, aleją Komisji Edukacji Narodowej i aleją Kasztanową biegnąca wzdłuż ul. Kazimierza Jeżewskiego, w sąsiedztwie kościoła bł. Władysława z Gielniowa. Od wschodu graniczy z gospodarstwem ogrodniczym. Powierzchnia parku wynosi 9,0 ha. Na terenie parku, na rogu al. Komisji Edukacji Narodowej i ul. Jeżewskiego, znajduje się pomnik pielgrzymki rycerza Andrzeja Ciołka. Południowo-wschodnia część parku o powierzchni 5,4 ha ma charakter leśny. W części tej rośnie dąb szypułkowy chroniony od 1973 roku jako pomnik przyrody. Historia Pas zieleni w miejscu późniejszego parku wyznaczono podczas projektowania od 1975 roku pasma rozwojowego Warszawy o nazwie Ursynów-Natolin. Architektem odpowiedzialnym m.in. za Natolin Południowy był Jacek Nowicki. Obszar zieleni postanowiono zachować jako szczególnie cenny ze względu na m.in. bycie częścią osi widokowej pałacu w Natolinie. W 2008 roku teren ten objęto miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Ursynów Południe-Kabaty, w którym to został przeznaczony na zieleń parkową i zieleń leśną. Właściwe urządzeniu parku rozpoczęło się w 2008 roku, kiedy wybudowano zespół boisk sportowych z zapleczem do piłki nożnej, koszykówki i siatkówki w ramach programu Orlik 2012. W 2010 roku wybudowano środkową część. Powstały dwa place zabaw dla dzieci młodszych i starszych. Ich tematyką przewodnią jest wszechświat. Na terenie tego drugiego umieszczono zjeżdżalnię w kształcie rakiety. Powstały także park linowy, stoliki do gier planszowych oraz szachy terenowe. Zabudowę parku uzupełnia mostek w kształcie łuku będący punktem widokowym, a także rozarium z pergolami. W tym samym roku wzdłuż ul. Przy Bażantarni posadzono aleję lipową z drzew podarowanych przez czeskich szkółkarzy. W latach 2012–2013 urządzono główną promenadę od ul. Przy Bażantarni, a także wybudowano dodatkowe chodniki i ścieżkę rowerową. W grudniu 2012 roku w parku umieszczono trzy rzeźby: „Rzeźbę w parku” autorstwa Michała Frydrycha przedstawiającą stalowy napis o tej treści oraz dwie rzeźby głów autorstwa Tomasza Górnickiego nieposiadające tytułu, a które mają przedstawiać głowy Wojciecha Kossaka i Juliana Fałata, którzy pojedynkowali się na pistolety w 1900 roku na terenie przyszłej dzielnicy Ursynów. W 2014 roku w parku powstał skatepark. W 2024 przeprowadzono renowację leśnej, wschodniej części parku, w jej zakresie m.in. urządzono strefę parkour/flow park i wybieg dla psów. Od marca 2015 roku w każdą sobotę wokół parku odbywa się ursynowska edycja parkrunu. W 2018 roku wykonano oznaczenia trasy biegu sfinansowane z budżetu obywatelskiego. Galeria Przypisy
Bývalá kovárna Strzybnik

Bývalá kovárna Strzybnik je zaniklá neobarokní kovárna bývalého palácového komplexu ve vesnici Strzybnik ve gmině Rudnik v okrese Ratiboř ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Historie a popis stavby Bývalá kovárna Strzybnik je dvoupatrová zděná stavba z roku 1912, jejíž součástí jsou také bývalé stáje. Sloupoví kovárny je ozdobené postavou kováře s erby rodu von Eickstedt a datem vzniku stavby. Stavba, společně s dalšími objekty, patřila do palácového komplexu blízkého zámku. Kovárnu nechala postavil majitelka blízkého zámku Helena von Bischoffshausen. Dle stavu z roku 2022 je stavba nevyužívána a ve špatném stavu. Další informace V blízkosti se také nachází památkově chráněný špýchar Strzybnik. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bývalá kovárna Strzybnik na Wikimedia Commons
Kuźnia w Strzybniku

Kuźnia w Strzybniku – zabytkowa kuźnia w Strzybniku w powiecie raciborskim, wpisana jako część zespołu pałacowego do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Opis Od XIX w. pałac w Strzybniku należał do rodziny von Bischofschausen, jego ostatni przedstawiciel Fritz von Bischofschausen (1893-1947), żonaty z Isabellą von Eickstedt (1906-1997) opuścił Strzybnik w 1944 r. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego znajdującego się przy ul. Długiej / Parkowej / Zamkowej, w skład którego wchodzą jeszcze: pałac w Strzybniku z poł. XIX w. w ruinie mauzoleum w Strzybniku z poł. XIX w. park z XIX w., oraz spichrz dworski, drewniany z XIX w. Galeria Zobacz też Pałac w Strzybniku Przypisy
Kaplica Opieki Matki Bożej w Mielniku

Kaplica pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – prawosławna kaplica cmentarna w Mielniku. Należy do parafii Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy w Mielniku, w dekanacie Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Kaplica została zbudowana w 1777. Początkowo unicka, po 1839 prawosławna. Budowla drewniana, orientowana, o konstrukcji zrębowej, salowa, zamknięta prostokątnie. Od frontu czworoboczna wieża z ośmiobocznym dachem namiotowym, zwieńczonym małym cebulastym hełmem. Dach kaplicy blaszany, jednokalenicowy, z dobudowaną w 1984 wieżyczką-dzwonnicą zwieńczoną cebulastym hełmem. Wnętrze wyłożono boazerią na początku XXI w. W 2011 wyremontowano elewację kaplicy, zmieniając kolor na niebieski. Kaplicę wpisano do rejestru zabytków 26 sierpnia 1985 pod nr 599. Świątynię otacza cmentarz założony w XVIII wieku o powierzchni 2 ha. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 180–185 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Mielnik
Kościół Rektoralny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łomży

Kościół Rektoralny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – kościół rzymskokatolicki w Łomży, wzniesiony w 1873 jako cerkiew Św. Trójcy, posiadająca status soboru od 1885. Po 1918 świątynia przemianowana na kościół rzymskokatolicki. Historia budowy Parafia prawosławna w Łomży została założona w 1834, jej członkowie korzystali początkowo z cerkwi domowej. W końcu lat 60., z uwagi na stacjonowanie w mieście kilku jednostek wojskowych, liczba prawosławnych w Łomży wzrosła do 842 osób. Cerkiew została przeniesiona do budynku szkolnego w Piątnicy Poduchownej; w 1851 powołano do życia drugą parafię, św. Konstantyna. W 1873 podjęta została decyzja o budowie wolnostojącej cerkwi. W 1893 obiekt uzyskał dekorację wnętrza, jaką wykonał Paweł Jakowlew. Przy soborze działało bractwo cerkiewne, biblioteka i szkoła przycerkiewna. W 1901 do parafii należało 2014 osób, w tym 1604 z Łomży. Liczba parafian spadła do 1909 po budowie cerkwi w Grajewie i w Kolnie, niemniej w 1913 Święty Synod wyznaczył sumę 5470 jako dofinansowanie prac nad rozbudową budynku. Nie doszło do tego z powodu opuszczenia miasta przez ludność narodowości rosyjskiej po wybuchu I wojny światowej. W czasie niemieckiego bombardowania Łomży sobór został uszkodzony, po 1918 przejął go Kościół rzymskokatolicki i przemianował na kościół Wniebowzięcia NMP. Architektura świątyni Sobór w Łomży reprezentuje styl eklektyczny. Jest wzniesiony z tynkowanej cegły, trójnawowy, z dwiema ostro zakończonymi wieżami na planie ośmioboków. Cerkiew jest bogato dekorowana pilastrami i płaskorzeźbami rozmieszczonymi wokół wąskich półkolistych okien, poniżej poziomu dachu znajduje się fryz. We wnętrzu budynku zachowała się polichromia stanowiąca w dużej mierze naśladownictwo tej zdobiącej sobór Chrystusa Zbawiciela w Moskwie. W jednej z wież cerkwi namalowane zostały postacie ewangelistów, poza tym w soborze znajdują się sceny Zwiastowania, Narodzin Chrystusa, Niesienia Krzyża, Chrztu Chrystusa i Zmartwychwstania Łazarza. Galeria fotografii Zobacz też Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Ciechanowcu Kościół św. Wojciecha w Ostrołęce Kościół rektoralny Przypisy Bibliografia Grzegorz Sosna, Antonina Troc-Sosna: Zapomniane dziedzictwo. Nie istniejące już cerkwie w dorzeczu Biebrzy i Narwi. Białystok: Orthdruk, 2002. ISBN 83-85368-94-9.
Jezioro Zygmunta Augusta

Der Jezioro Zygmunta Augusta (deutsch Sigismund-August-See), auch Jezioro Czechowskie (Czechowiznaer See) ist ein Stausee in der polnischen Woiwodschaft Podlachien. Am südwestlichen Ufer des Sees liegt das Dorf Czechowizna, die nächste Stadt ist Knyszyn, die etwa vier Kilometer südlich liegt. Der See hat eine Fläche von 440 bis 500 Hektar. Er wurde um 1559 angelegt und ist damit einer der ältesten künstlichen Seen Polens. Der Grund für die Anlage ist nicht bekannt. Nach einer Legende wurde der See vom Teufel auf Geheiß des Zauberers Pan Twardowski angelegt. Der See wird zur Zucht von Karpfen genutzt. Fußnoten
Jezioro Zygmunta Augusta

Jezioro Zygmunta Augusta (inna nazwa Jezioro Czechowskie, Czechowizna) – niewielki sztuczny zbiornik wodny na Wysoczyźnie Białostockiej w województwie podlaskim, na skraju Puszczy Knyszyńskiej, obok wsi Czechowizna, około 4 km na północ od Knyszyna. Wybudowany przed 1559 rokiem (najstarszy w Polsce) przez spiętrzenie rzeki Nereśl. Jego obszar wynosi ponad 485 ha, z czego obszar samego lustra wodnego 300 ha, długość 3,2 km, szerokość 2,4 km. Brzegi jeziora są niskie i podmokłe, porośnięte trzcinami i zaroślami. Obecnie w jeziorze prowadzona jest hodowla karpia, obowiązuje zakaz kąpieli. Linki zewnętrzne Narew, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 907 . Jezioro Zygmunta Augusta. atrakcjepodlasia.pl. [dostęp 2022-06-20]
Parafia św. Jana Chrzciciela w Białymstoku

Parafia pw. Świętego Jana Chrzciciela w Białymstoku – rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu Białystok-Dojlidy, archidiecezji białostockiej, metropolii białostockiej. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Kuriany (część zachodnia), Białostoczek, Bogdaniec, Halickie, Skrybicze, Solniczki, Stanisławowo. Historia parafii Parafia została utworzona 29 sierpnia 2001 roku. Miejsca kultu Kościół parafialny Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela wybudowany w latach 2003–2004 według projektu Bogdana Cimochowicza. Kościoły filialne i kaplice; Kaplica pw. Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Szkaplerznej w Halickich Kaplica pw. św. Jana Chrzciciela w Białymstoku (Dojlidy Górne) - kaplica murowana z 1956 r. Mieszkańcy Dojlid Górnych wznieśli ją jako wotum dziękczynne za przyczyną św. Jana Chrzciciela, za cudowne ocalenie z pożaru z dnia 24 czerwca 1941 r. Wg okolicznych mieszkańców, w 2. poł. XIX w. istniały dwa drewniane krzyże, duży kamień oraz figura Matki Bożej, znajdujące się w miejscu kaplicy z 1956 r. Podczas I wojny światowej zbudowano kaplicę, która spłonęła podczas II wojny światowej, a którą następnie odbudowano w latach 50. XX w. Podane źródła nie precyzują, czy pożary były tym samym zdarzeniem. Przypisy Bibliografia Informacje na stronie archidiecezji białostockiej
Opstandingskerk (Białystok)

De Opstandingskerk (Pools: Kościół Zmartwychwstania Pańskiego) is een monumentaal rooms-katholiek kerkgebouw in de Poolse stad Białystok. Het kerkgebouw werd in de jaren 1991-1996 gebouwd naar een ontwerp van de architect Michal Balász. . De bouw van de kerk vond plaats na de oprichting van de Verrijzenisparochie op 24 juni 1990. Het gebouw biedt plaats aan 1500 gelovigen. Het kerkgebouw betreft nagenoeg een reconstructie van een door de communisten opgeblazen Poolse kerk te Berezwecz (tegenwoordig Hlybokaye, Wit-Rusland). De barokke kloosterkerk uit 1756-1763 werd in 1941 samen met de kloostergebouwen tot een stalinistisch strafkamp getransformeerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk gedeeltelijk beschadigd. In 1970 werd de kerk door de Sovjet-autoriteiten vernietigd. De nog bestaande kloostergebouwen zijn nog altijd een gevangenis. Externe link (pl) Website van de Opstandingskerk te Białystok
Kościół Ducha Świętego w Białymstoku

Kościół pw. Ducha Świętego w Białymstoku – kościół rzymskokatolickiej parafii pw. Ducha Świętego w Białymstoku, należy do dekanatu Białystok - Śródmieście. Mieści się na osiedlu Piasta I przy ul. Sybiraków 2. Historia parafii 2 października 1987 – została utworzona Rzymskokatolicka Parafia Ducha Świętego w Białymstoku dekretem biskupa Edwarda Kisiela. Swoim zasięgiem nowo utworzona parafia objęła Skorupy, Pieczurki i część osiedla Piasta. 27 kwietnia 1988 – na placu, na którym miał być wybudowany kościół został postawiony krzyż i kapliczka. 15 maja 1988 – została odprawiona pierwsza msza pod przewodnictwem ks. Stanisława Andrukiewicza – proboszcza parafii. 7 lipca 1988 – nastąpiło rozpoczęcie budowy tymczasowego kościoła. 7 sierpnia 1988 – odprawiona została pierwsza msza w tymczasowym kościele. 13 maja 1989 – biskup Edward Kisiel konsekrował dzwon „Głos Pana”. 9 marca 1990 – rozpoczęto budowę murowanego kościoła według projektu Jerzego Zgliczyńskiego. 18 sierpnia 1991 – uroczyście wmurowano kamień węgielny poświęconego wcześniej przez Jana Pawła II. 13 października 1996 – odprawiono pierwszą mszę w nowo zbudowanym kościele z udziałem arcybiskupa Stanisława Szymeckiego. Obszar parafii Ulice Białegostoku: Przypisy Bibliografia Strona parafii Ducha Świętego w Bialymstoku