NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu

Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (TWB) – teatr w Kaliszu, wojewódzka instytucja kultury, założony w 1801 przez Wojciecha Bogusławskiego, honorowa scena narodowa. Spośród działających do dzisiaj teatrów dramatycznych w Polsce tylko dwa są od niego starsze; od 1936 nosi imię założyciela, od 1961 organizuje Kaliskie Spotkania Teatralne; budynek teatru, wzniesiony w latach 1920–1923 według projektu Czesława Przybylskiego, został wpisany do rejestru zabytków w 1979. W latach 2014–2017 dyrektorem teatru była Magda Grudzińska; od 1 września 2017 dyrektorem jest Bartosz Zaczykiewicz. Historia Pierwszy drewniany budynek teatru wzniesiony przez Bogusławskiego w 1801 roku rozpadł się po 15 latach. W latach 30. XIX wieku teatr odbudowano w jego współczesnym miejscu, jednak spłonął on w pożarze miasta w kwietniu 1858 roku. Ponad 40 lat przedstawienia odbywały się w zaadaptowanej do tego celu ujeżdżalni, a później w prowizorycznym, drewnianym teatrze zimowym. W latach 1896–1900 wzniesiono neorenesansowy gmach teatru według projektu Józefa Chrzanowskiego. Budynek został spalony przez Niemców w czasie burzenia Kalisza w 1914. W 1920 rozpoczęto trwającą 16 lat budowę obecnego budynku według projektu Czesława Przybylskiego. W 1937 w TWB odbyła się prapremiera komedii politycznej Von Schwindel w polskim dworze Janusza Teodora Dybowskiego. Tadeusz Słobodzianek debiutował w TWB jako dramaturg w 1981 sztuką dla dzieci Baśń jesienna, zaś w 1982 jako reżyser inscenizacją dramatu Osmędeusze (1971) Mirona Białoszewskiego. Dyrektorzy Zespół Obecni aktorzy Stan na 4 października 2025. Izabela Beń-Olejniczak (od 2008) Malwina Brych (od 2018) Agnieszka Dzięcielska (od 1991) Małgorzata Kałędkiewicz (od 2003) Ewa Kibler (od 1989) Aleksandra Lechocińska Aleksandra Pałka-Łopatka (od 2017) Bożena Remelska (od 1978) Izabela Wierzbicka (od 2002) Zbigniew Antoniewicz (od 1996) Karol Biskup (od 2020) Filip Kempiński (od 2024) Adam Kupaj Jakub Łopatka (od 2017) Wojciech Masacz (od 2004) Kamil Owczarek Dariusz Sosiński (od 1996) Adam Szymański (1985–2013 i od 2023) Marcin Trzęsowski (od 2007) Michał Wierzbicki (od 2007) Lech Wierzbowski (od 1986) Współpracujący Agnieszka Dulęba-Kasza (od 2007) Błażej Stencel (od 2020) Maciej Zuchowicz (od 2017) Dawni aktorzy Krzysztof Chamiec (1954–1955) Michał Chorosiński (1999–2000) Edmund Fetting (sezon 1951/52 i 1952/53) Antonina Girycz (1960–1961) Michał Grzybowski (2007–2022) Jan Jankowski (1991–1992) Dorota Kolak (1980–1982) Halina Kowalska (1966–1967) Monika Krzywkowska Janusz Michałowski (1969–1973) Cezary Morawski Henryk Talar (1970–1973) Halina Łabonarska (1970–1973) Józef Łodyński (1954–1957) Elżbieta Starostecka i inni Zobacz też Filharmonia Kaliska polskie teatry operowe Przypisy Linki zewnętrzne Strona w bazie e-teatr.pl Archiwalne widoki teatru w bibliotece Polona
Театр имени Войцеха Богуславского

«Театр им. Войцеха Богуславского» (пол. Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego) — драматический театр в Калише. В 1801 году Войцех Богуславский создал драматический театр в Калише, который в 1936 году принял имя основателя. Первое здание театра с 1801 со зрительной залой на 500 людей было деревянное и пережило 15 лет. Очередное здание сгорело в апреле 1858, а следующее неоренессансное здание сожгли немцы летом 1914 в начале Первой мировой войны. Присутствующее здание построили в 1920—1936 годах. С 1960 года Театр им. Богуславского организует ежегодно Калишские театральные встречи (пол. KST, Kaliskie Spotkania Teatralne) — конкурс и фестиваль актёрского искусства. В конкурс приглашают самые выдающиеся премьерные спектакли последних сезонов, которые выделяются актёрскими воплощениями, имеющими высокое признание польской критики. Известные актёры театра Примечания Ссылки История театра (пол.) Сайт театра в базе e-teatr.pl (пол.)
Amphitheater (Łazienki-Park)

Das Amphitheater (polnisch: Amfiteatr) im Warschauer Łazienki-Park ist ein frühklassizistisches Theater, das sich am Ufer des Südsees unweit des Palasts auf dem Wasser befindet. Johann Christian Kamsetzer erbaute es für den letzten polnisch-litauischen König Stanislaus II. August Poniatowski. Die Bühne befindet sich auf einer künstlichen Insel und die Zuschauerränge am Ufer. Geschichte Kametzer stellte das Gebäude des Theaters 1785 fertig. Die Bühne ist als griechische Ruine mit zahlreichen klassizistischen Säulen gestaltet. Als Inspiration dienten die Ruinen auf dem Forum Romanum. Die Zuschauerränge ähneln einem antiken griechischen Theater. Als Vorbild diente das Theater in Herculaneum. Unterhalb der Bühne ist Raum für ein Orchester. Das Theater bietet fast 1000 Zuschauern Platz. Die Statuen stellen Aischylos, Eurypides, Sophokles, Arystophanes, Menander, Plauto, Terencius, Seneka, Shakespeare, Calderon, Racine, Moliere, Metastasio, Lessing, Niemcewicz und Trembecki dar. Das Theater wurde bis 1817 bespielt. Dann ging es in den Besitz des Zaren Alexander I. über, der es vernachlässigte. Ab 1822 leitete Ludwik Osiński das Theater, das gut besucht wurde. 1916 übernahm die Stadt das Theater und ließ es 1926 sanieren. Während des Zweiten Weltkriegs wurden Stücke für das deutsche Publikum aufgeführt. Die letzte Restaurierung wurde 2015 abgeschlossen. Literatur Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 124. ISBN 83-7255-684-9. Beschreibung auf der Seite des Łazienki-Parks Weblinks
Amphithéâtre du parc Łazienki (Varsovie)

L'amphithéâtre du parc Łazienki (polonais : Amfiteatr w Łazienkach Królewskich) est un amphithéâtre situé dans le parc Łazienki à Varsovie, dans l'arrondissement de Śródmieście, à Varsovie. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Amfiteatr w Łazienkach Królewskich » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Portail de Varsovie
Amfiteatr w Łazienkach Królewskich

Amfiteatr w Łazienkach Królewskich – teatr znajdujący się w parku Łazienkowskim w Warszawie. Opis Obiekt powstał w 1785 jako amfiteatr ziemny. Kamienną postać zyskał w 1790 roku, przebudowany według projektu Jana Chrystiana Kamsetzera. Teatr składa się z dwóch części, widowni i sceny, przedzielonych wypełnionym wodą kanałem. Może pomieścić 950 widzów. Amfiteatr był wzorowany na teatrze w Herkulanum. Półkolista widownia oparta jest na arkadach. Wieńczy ją rząd kamiennych rzeźb przedstawiających szesnastu dramaturgów: Ajschylosa, Eurypidesa, Sofoklesa, Arystofanesa, Menandra, Plauta, Terencjusza, Senekę, Szekspira, Calderona, Racine'a, Moliera, Metastasia, Lessinga i dwóch Polaków: Niemcewicza i Trembeckiego, którzy wyjątkowo swoich wizerunków doczekali się za życia. Scena, położona na sztucznej wyspie otoczona jest sztucznymi ruinami, wzorowanymi na architekturze Forum Romanum, stanowiącymi przykład sentymentalnego stylu końca XVIII wieku. Po lewej stronie za sceną ukryty jest parterowy pawilonik mieszczący garderoby aktorów. Między sceną a kanałem znajduje się miejsce dla orkiestry. Fosa także była używana w czasie spektakli. Świadczy o tym akwarela Jana Piotra Norblina przedstawiająca wystawienie baletu „Kleopatra” w 1791 roku. Po bokach sceny ustawiono rzeźby o tematyce mitologicznej. Przez kilka lat po tym, jak w 1817 Łazienki przeszły na własność cara Aleksandra I, w amfiteatrze nie wystawiano sztuk. Budowla nie była w tamtym czasie konserwowana i jej stan techniczny stopniowo pogarszał się. Gdy w 1822 roku administrację objął dyrektor Ludwik Osiński, zaczęto dawać pierwsze przedstawienia. Mimo braku wygód goście chętnie przychodzili do teatru oglądać spektakle. W 1830, na przedstawieniu opery „Biała dama” było tam około 900 osób. W 1916 roku amfiteatr przeszedł na własność miasta, a w 1926 został dokładnie wyremontowany. Zamieniono też oryginalne XVIII w. rzeźby na ich wierne kopie. Jak większość budynków w Łazienkach, amfiteatr nie został zniszczony w czasie II wojny światowej. Podczas okupacji kilkakrotnie wystawiano w nim sztuki dla ludności niemieckiej. W 2015 zakończył się remont obiektu, będący częścią większych prac renowacyjnych prowadzonych w Łazienkach. Odnowiono wtedy widownię z dekoracją rzeźbiarską oraz zmodernizowano scenę z garderobami. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki amfiteatru w bibliotece Polona
Амфитеатр в Лазенках

Амфитеатр в Лазенках — памятник архитектуры в парке Лазенки города Варшава в Польше. Летний театр в виде римского амфитеатра возведён в 1790—1791 годах по проекту Яна Кристиана Камзетцера. Современный вид обрел в 1790—1793 годах. Ранее, в 1780-е годы там находился земляной амфитеатр, закрытый опирающейся на столбы полотняной крышей. Придворный королевский архитектор из Дрездена Ян Кристиан Камзетцер задумал сделать Летний театр на южном пруду по образцу древнего Геркуланума, который видел в путешествии по Италии. Полукруглый зрительный зал выполнен в форме античного амфитеатра. Напротив него на острове расположилась сцена с постоянными декорациями в виде имитаций руин Римского форума. Такая форма при проектировании зрительного зала стала популярна в Европе с появлением графических рисунков открытого в 1709 году Геркуланума. Оригинальным решением было использование канала с водой для отделения сцены от зрительного зала. Здесь ставились представления. Амфитеатр и его сцена идеально подходили под вечерний отдых, несмотря на возможный шум от окрестных лебедей, уток и павлинов. Примечания Литература Tatarkiewicz W., Łazienki warszawskie, Warsz., 1957. — s. 80-88. Коtwісҡі A., Teatr na Wyspie w Łazienkach. — Teatr, 1958. — № 11. Театральная энциклопедия. Том 1/Глав. ред. С. С. Мокульский — М.: Советская энциклопедия, 1961.- 1214 стб. с илл., 12 л. илл.
Tejsowo

Tejsowo – jezioro położone w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Morfometria Jezioro ma następujące cechy morfometryczne: powierzchnia – 33,42 hektara, maksymalna głębokość – 15,8 metra, maksymalna długość – 925 metrów, maksymalna szerokość – 400 metrów, średnia szerokość – 322 metry, objętość – 1356,7 m³, położenie – 131,9 m n.p.m. W odległości około dwóch kilometrów od akwenu nie ma żadnych zabudowań (dalej leży wieś Machary). Do jeziora wpływa od zachodu ciek Babięty (Babant), odwadniający jezioro Babięty Małe, który po wypłynięciu, po około kilometrze uchodzi do Babięckiej Strugi. Akwen zasila też struga Krawno, która odwadnia jezioro Kał (Kały). Przyroda Jest to akwen linowo-szczupakowy. Występują tu: szczupak, lin, okoń, leszcz, płoć, wzdręga, karaś, krąp oraz węgorz. Na płaskich, podmokłych pobrzeżach od wschodu i zachodu położone są łąki z kępami drzew. Pozostałe brzegi są wyższe i porośnięte lasami. Roślinność wodna jest dobrze rozwinięta – na brzegach rosną oczerety, a w wodzie roślinność zanurzona. Przypisy
Telewizory (budynek)

Telewizory – modernistyczny budynek mieszkalno-usługowy zlokalizowany w centrum Poznania, przy ul. Święty Marcin 51-57. Charakterystyka Obiekt zrealizowano w latach 1958-1960 w celu wypełnienia luki w zabudowie południowej pierzei ulicy (kilka wcześniejszych parcel). Powstał według projektu Jerzego Liśniewicza i Henryka Grochulskiego. W parterze mieścił duży i bardzo popularny w okresie PRL salon radiowo-telewizyjny, co dało asumpt nazwie całego budynku. Elewacja determinowana jest równymi rzędami wykuszy mieszczących okna północnej ściany, co zapewnia lepsze doświetlenie wnętrz mieszkaniowych. Takie rozwiązanie nie było wówczas popularne w mieście i miało charakter pionierski. Skala całego obiektu doskonale wpisuje się w kontekst architektoniczny pierzei. Pod budynkiem przebiega ulica Garncarska, wyprowadzona prześwitem do Świętego Marcina. Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 181, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - W duchu poznańskiego modernizmu” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
LNG-Terminal Świnoujście

Das LNG-Terminal „Präsident Lech Kaczyński“ Świnoujście ist ein Importterminal für Flüssigerdgas am polnischen Ostseehafen Świnoujście (Swinemünde). Das Terminal wird von Gaz-System betrieben. Planung und Bau 2009 wurde der Bau mit dem „Gesetz über ein Flüssiggasterminal“ beschlossen. Das Projekt wurde von der PGNiG begonnen und später von Polskie LNG weitergeführt. Die Baukosten waren mit 950 Mio. Euro angesetzt. Die Anlagen wurden von SNC Lavalin geplant. 2011 begannen die Bauarbeiten, die Eröffnung wurde mehrfach verschoben. Am 11. Dezember 2015 legte der erste LNG-Tanker in Swinemünde an. Wiederverdampfung Das Terminal ist für die Wiederverdampfung von bis zu 5 Mrd. m³ Erdgas pro Jahr mit der Möglichkeit der Erhöhung der Kapazität auf bis zu 7,5 Mrd. m³ ausgelegt. Es sollen zwei Tanks mit 160.000 m³ gebaut werden. Aufgrund der niedrigen Temperatur der Ostsee kann deren Wasser nicht zur Wiederverdampfung des Flüssiggases verwendet werden. Stattdessen werden SCV-Verdampfer (von englisch submerged combustion vaporiser) verwendet, bei denen das Flüssiggas im Wasserbad von einem Gasbrenner erhitzt wird, der etwa 1,4 % des anfallenden Gases verbraucht. Hafenausbau Für das neue LNG-Terminal wurde nordöstlich der bestehenden Hafenanlagen an der Świna in Swinemünde ein neuer Außenhafen in die Ostsee gebaut, der von dieser durch eine neue Mole getrennt wird. Um Schiffen der Q-Flex-Klasse mit 216.000 m³ Tankvolumen und einer Länge von 315 m das Anlegen zu ermöglichen, wurde die Fahrrinne und das neue Hafenbecken (Port Zewnętrzny) auf bis zu 14,5 m vertieft. Gaslieferungen und Import für Drittländer Mit der Fa. Qatargas aus dem Katar wurde ein Vertrag über die Lieferung von einer Mio. Tonnen Flüssigerdgas zu etwa 550 Mio. US-Dollar jährlich von 2014 bis 2034 abgeschlossen; die erste Lieferung sollte ursprünglich zwischen Juni und Dezember 2014 stattfinden. Überschüssige Kapazität könnte Importgas für Drittländer aufnehmen, z. B. für Dänemark über die Gasleitung Baltic Pipe oder für Deutschland über eine neue Leitung Richtung Lubmin zur OPAL oder ins bestehende Netz Richtung Frankfurt zur JAGAL exportiert werden. Weblinks Einzelnachweise
Świnoujścies LNG-terminal

Świnoujścies LNG-terminal, från 2016 Lech Kaczyński-terminalen, är en polsk mottagnings- och omlastningsanläggning för flytande naturgas (LNG) i Świnoujście. Den drivs av Polskie LNG S.A., som är ett dotterbolag till Gaz-System. Świnoujścies LNG-terminal planerades av företaget Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo (PGNiG) genom dotterbolaget Polskie LNG S.A. och bygget påbörjades 2011. Det nybildade företaget Gaz-System övertog senare Polskie LNG S.A. LNG-terminalen invigdes i oktober 2015. Terminalen har två lagringstankar och en förgasningsanläggning. Lagringskapaciteten är 160 000 m³ och en tredje tank är 2022 under anläggande. Källor Polskie LNG:s webbplats Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Świnoujścies LNG-terminal.
Термінал ЗПГ Свіноуйсьце

Термінал ЗПГ Свіноуйсьце — регазифікаційний ЗПГ-термінал в Польщі біля балтійського порту Свіноуйсьце. Імпорт газу до Польщі традиційно здійснювався лише трубопровідним шляхом із СРСР, а потім Росії. Хоча частка блакитного палива в енергетичному балансі країни не надто висока, проте було вирішено позбутись монополії одного постачальника, що цілком відповідало політиці ЄС на диверсифікацію поставок. Цієї мети можна було досягнути як створивши інтерконектори з газовими мережами сусідніх країн, так і забезпечивши умови для імпорту ЗПГ. Саме останній варіант виявився реалізованим в першу чергу шляхом створення термінала на північному заході країни. Проєктна річна потужність термінала становить до 5 млрд.м3 газу. Перший вантаж у тестовому режимі він прийняв у грудні 2015 року, тоді як регулярну експлуатацію розпочалато в середині 2016-го. Об'єкт оснащено сховищем із двох резервуарів по 160000 м3. Термінал здатен приймати газові танкери вантажоємністю від 120000 до 217000 м3, при цьому причал захищений хвилеламом довжиною 3 км. Будівництво потребувало доставки 2 млн тонн скельних порід, які надходили з кар'єрів у Швеції та Норвегії. Днопоглиблювальні роботи на підхідному каналі та басейні розвороту довели глибини до 14,5 метрів та були виконані землесосними снарядами "Crestway", "Shoreway", "Shoalway" та "Barent Zanen", що вилучили 8,2 млн м3 грунту. Видача продукції відбувається по газопроводу–перемичці Свіноуйсьце – Щецин. Окрім постачання блакитного палива до газотранспортної мережі передбачена можливість відправки малих партій ЗПГ у автоцистернах. Примітки Інтернет-ресурси Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Термінал ЗПГ Свіноуйсьце Polskie LNG S.A.
Textorial Park

Textorial Park – centrum biurowe w Łodzi, położone przy ulicy Fabrycznej 17. Składa się z trzech niezależnych budynków biurowych, połączonych przeszklonym atrium. Powierzchnia biurowa kompleksu wynosi 11 613 m². Otwarty 16 stycznia 2009 roku Textorial Park jest pierwszym w Łodzi biurowcem posiadającym standard klasy A. Kompleks biurowy stanowi własność spółki Fabryczna 17 SPP spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A., a jego zarządcą jest St. Paul's Developments Polska. Do grona najemców należą m.in. Jadłodajnia Babci Helci, Kofeina, LUX MED, Mabion, .mdd, PCG, Peoplevox, Surchem. W przeszłości swoją siedzibę miały tu Fujitsu Technology Solutions, generalny przedstawiciel marki Tommy Hilfiger, Mirogilo, TERG S.A. czy należące do grupy kapitałowej BNP Paribas Cardif Services. Architektura Centralnym punktem kompleksu jest zrewitalizowany magazyn bawełny Karola Scheiblera z ok. 1890 r. (wpisany do łódzkiego wojewódzkiego rejestru zabytków), zaprojektowany przez znanego architekta Hilarego Majewskiego. Projekt architektoniczny oraz koncepcja użytkowa nawiązują do historycznego oblicza łódzkiego Księżego Młyna. Inwestor zadbał o odtworzenie detali, m.in. odbudowano stylową 171–metrową rampę biegnącą wzdłuż budynku magazynu, zaznaczono również szlak kolejowy, dawniej służący do transportu bawełny. Pozostałe budynki Textorial Parku zostały zaprojektowane przez łódzką pracownię architektoniczną Diehl Architekci. Standard Klasa budynków: A – indywidualnie sterowana klimatyzacja z regulacją wilgotności, podnoszone podłogi, podwieszane sufity, wzmocnione stropy w serwerowniach, wysokogatunkowe wykładziny podłogowe o wysokim stopniu ścieralności, cichobieżne windy, okablowanie elektryczne i telefoniczne, całodobowa ochrona, 24h monitoring pożarowy SAP. Kompleks jest przystosowany do użytkowania przez osoby z niepełnosprawnościami. Specjalna Strefa Ekonomiczna Teren kompleksu Textorial Park posiada status Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, umożliwiając najemcom skorzystanie z ulg podatkowych. Przypisy
Theatrum Anatomicum w Krakowie

Theatrum Anatomicum, Katedra Anatomii Wydziału Lekarskiego UJ – budynek teatru anatomicznego, który powstał przy ul. Kopernika 12-14 w Krakowie w latach 1869–1872 według projektu Feliksa Księżarskiego dla Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Na frontonie budynku znajduje się zdobiony napis Theatrum Anatomicum. Ten początkowo jednopiętrowy budynek został rozbudowany o kolejną kondygnację dopiero po II wojnie światowej (remont ukończono w 1956). W gmachu od samego początku jego istnienia znajdowała się amfiteatralna sala wykładowa dla 200 studentów, stąd nazwa teatr anatomiczny (theatrum anatomicum) - sala przebudowana w latach 2003-4, straciła swój amfiteatralny wygląd - obecnie jest w stanie pomieścić 138 sluchaczy. W budynku ma siedzibę Katedra Anatomii Wydziału Lekarskiego UJ. Zobacz też Muzeum Katedry Anatomii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego
Theatrum Anatomicum (Краков)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-856 от 8 августа 1990 года. Theatrum Anatomicum (лат. Theatrum Anatomicum) — здание анатомического музея, в настоящее время — кафедра анатомии лечебного факультета Ягеллонского университета, Краков, Польша.Находится на улице Коперника, 12 — 14. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. Здание анатомического музея было построено в 1872 году по проекту архитектора Людвика Тейхманна специально для Collegium Medicum Ягеллонского университета. С самого начала в здании находился лекционный зал в виде амфитеатра для 200 слушателей. 8 августа 1990 года здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-856). Примечания Ссылки Сайт кафедры анатомии лечебного факультета Ягеллонского университета (пол.)
Toczyłowo (jezioro)

Toczyłowo – jezioro zlokalizowane w pobliżu wsi Toczyłowo, położone w województwie podlaskim, w powiecie grajewskim, w gminie Grajewo. Jezioro znajduje się przy trasie nr 65. Charakterystyka Jezioro ma kształt wydłużony z północy na południe. W jego północno-wschodniej części znajduje się zatoka o potocznej nazwie Biała Glina. W części południowej znajduje się druga zatoka – Bielik. Kiedyś było jeziorem przepływowym dla rzeki Ełk i należało do Pojezierza Ełckiego, teraz rzeka biegnie obok jeziora. Natomiast woda ze zbiornika wodnego odprowadzana jest starym korytem rzeki Ełk. Od północnego zachodu przylega do jeziora las. Pozostałe brzegi stanowią pola i łąki. Na brzegu zachodnim, w jego połowie, zlokalizowano ośrodek turystyczny. Jezioro ma słabo rozwiniętą linię brzegową. Ławica przybrzeżna jest niezbyt szeroka, nieco szersza w części południowo-zachodniej. Dno ma łagodną konfigurację, bez górek. Pod względem jakości wód jezioro posiada III klasę czystości. Jest to jezioro rekreacyjne. Na północnym brzegu zbiornika znajduje się dzika plaża wykorzystywana również w celach turystycznych. Przyroda W jeziorze dominują takie gatunki ryb jak: szczupak, okoń i leszcz. Jego północno-zachodni brzeg porośnięty jest lasem, na południowym brzegu na skarpie zlokalizowana jest wieś Toczyłowo, a reszta graniczy z pastwiskami i łąkami. Rośliny naczyniowe zajmują 20-30% jeziora. Roślinność wynurzona jest słabo rozwinięta i koncentruje się zwłaszcza w zachodniej i południowo-zachodniej części akwenu. Wąski pas oczeretów tworzy przede wszystkim trzcina pospolita. Roślinność zanurzona występuje głównie w części północnej oraz południowej, w zatokach Biała Glina i Bielik. Dominuje wśród niej moczarka kanadyjska, rogatek sztywny oraz wywłócznik. Pas roślin o liściach pływających tworzą w głównej mierze rdestnica pływająca oraz grążel żółty. Po likwidacji okręgu PZW Łomża, w roku 2006, akwen został przejęty przez Mazowiecki Okręg PZW. Wcześniej zarządzało nim Państwowe Gospodarstwo Rybackie z Giżycka, ale z uwagi na peryferyjne położenie nie eksploatowało go zbyt intensywnie i nie zarybiało – odławiano go zaledwie kilka dni w roku. Być może jezioro zarybiono jednorazowo w 1984. Rybackiego odłowu kontrolnego dokonano 21 września 1994 (Okręg PZW w Łomży). Stwierdzono wówczas obecność okonia, szczupaka, leszcza, płoci, a w mniejszej liczbie lina, karpia, uklei i węgorza. W 2006 zarybiono akwen karpiem, karasiem i szczupakiem. Przypisy