NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Anna Jagiellon Bridge

The Anna Jagiellon Bridge (Polish: Most Anny Jagiellonki) is a bridge, across the Vistula in Warsaw, Poland. It is the ninth bridge crossing the river in Warsaw, and the longest and most southern. The bridge carries the S2 expressway, which forms the southern bypass of Warsaw, linking the Warszawa Wschodnia junction, in Wilanów, with Wał Miedzeszyński junction, in Wawer. The construction began in June 2017 and was finished by December 2020. The bridge consists of two independent structures running parallel, each carrying four traffic lanes and a separated pedestrian and cycling path. Its total length spans 1.5 kilometers running above the floodplain, extending 342 meters on the left (western) bank and 628 meters on the right one. The western part of the bridge was constructed using the incremental launching method, the part in the river using the balanced cantilever method and the eastern one using a movable scaffolding system. Name In numerous planning studies and documents the bridge was referred to with a generic name as the Southern Bridge (Polish: Most Południowy), which was also commonly treated as its name after completion. In August 2021, the bridge was named in honor Polish queen Anna Jagiellon. References
Most Załęski w Rzeszowie

Most Załęski w Rzeszowie − most przez rzekę Wisłok w Rzeszowie, łączący staromiejską ulicę gen. St. Maczka z załęską ulicą Ciepłowniczą. Most Załęski wybudowany został w 1992 roku. Wychodzi on od ulicy gen. St. Maczka, i przez długie lata kończył się w polach i uprawach rolnych. Dopiero od kilku lat jest on przejezdny i prowadzi do ulicy Ciepłowniczej. Przypisy Linki zewnętrzne O rzeszowskich mostach. [dostęp 2014-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-24)].
Autobahnbrücke Mszana

Die Autobahnbrücke Mszana (polnisch Most autostradowy w Mszanie, während der Bauzeit als Most MA 532 bezeichnet) bei dem gleichnamigen Dorf im Powiat Wodzisławski der Woiwodschaft Schlesien in Polen führt die Autostrada A1, die Autostrada Bursztynowa (Bernstein-Autobahn), über das Flüsschen Kolejówka und zwei Fahrbahnen der Anschlussstelle Mszana. Autobahnbrücke Die 402,5 m lange Extradosed-Brücke hat für jede Fahrtrichtung zwei Fahrspuren und eine Standspur sowie den Platz für eine zukünftige dritte Fahrspur. Außerdem befinden sich der Beschleunigungsstreifen der Anschlussstelle Mszana und ein Teil des Verzögerungsstreifens auf der Brücke. Ihre Breite von 38,58 m erhöht sich dadurch bereichsweise auf 48,48 m. Sie ist damit die breiteste Extradosed-Brücke der Welt. Die im Grundriss gebogene Brücke wird von drei rechteckigen Pylonstielen getragen, die auf dem Mittelstreifen stehen und die Fahrbahn um 15,1 m überragen. Ihre Pfeilerachsabstände betragen 60 + 2×130 + 60 m. In den Kästen am Kopf der Pylonstiele sind auf jeder Seite dicht nebeneinander 8 Doppelkabel verankert. Die Pylonstiele und die Schrägkabel sind in lila Farbe gehalten. Der Fahrbahnträger besteht aus einem zweizelligen, leicht gevouteten Spannbeton-Hohlkasten, dessen Bauhöhe von 2,6 m bis auf 4,0 m an den Pfeilern zunimmt sowie einer weit auskragenden Fahrbahnplatte. Die Spannkabel der Hohlkästen sind teilweise freiliegend unter den Hohlkästen angeordnet. Die drei Stahlbetonpfeiler unter dem Fahrbahnträger sind zwischen 6,4 m und 12,4 m hoch. Die Bauarbeiten begannen 2007. Verschiedene Auseinandersetzungen zwischen dem Bauherrn und dem Auftragnehmer und Änderungen der Bauplanung führten schließlich dazu, dass die Brücke erst im Mai 2014 von einem anderen Unternehmer fertiggestellt und ohne Zeremonie dem Verkehr übergeben wurde. Brücke der DW 933 Unmittelbar westlich der Autobahnbrücke wird die zweispurige DW 933 auf einer ebenfalls interessanten Stabbogenbrücke über die Autobahn geführt. Die in auffällig gelber Farbe gehaltene Brücke ist ebenfalls zweispurig, aber breit genug für eine zukünftige vierspurige Straße und hat geräumige Gehwege außerhalb der Bogenkonstruktionen. Sie ist 95 m lang und 29 m breit. Da sie die Autobahn in einem schrägen Winkel quert, bildet ihr Fahrbahnträger im Grundriss ein Parallelogramm. Die beiden stählernen Bögen sind daher leicht versetzt. Sie bestehen jeweils aus drei gebogenen Rohren, die untereinander durch dünnere Rohre zu einem Fachwerk verbunden sind. Zwei ebenfalls aus Rohren gebildete Windverbände stabilisieren die Bögen über die gesamte Breite des Fahrbahnträgers hinweg. Schräge Hänger tragen den Fahrbahnträger, der außerdem durch Unterzüge gestützt wird. Weblinks Einzelnachweise
Železniční most přes kanál Ulga

Železniční most přes vodní kanál Ulga se nachází v Ratiboři ve Slezském vojvodství v jižním Polsku a Horním Slezsku. Byl zprovozněn v roce 1939. Mostem vede dvojkolejná elektrizovaná železniční trať Kandřín-Kozlí – Bohumín. Historie Vznikem kanálu Ulga, jehož výstavba byla zahájena 21. srpna 1934, nastala nutnost výstavby železničního mostu, aby byla zachována celistvost železniční tratě. Nejdříve byl zlikvidován třistametrový původní železniční násep a východně byl vybudován nový železniční násep a most. Nový most se skládá ze dvou rovnoběžných příhradových mostů (každý pro jednu kolej). Most byl uveden do provozu bezprostředně po povodni v roce 1939, která smetla provizorní most. V té době byl nový most prakticky hotov a tak bylo rozhodnuto převést provoz na nové koleje. Elektrická trakce byla uvedena do provozu 23. prosince 1982. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Most kolejowy nad kanałem Ulga w Raciborzu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu železniční most přes kanál Ulga na Wikimedia Commons
Most kolejowy nad kanałem Ulga w Raciborzu

Most kolejowy nad kanałem Ulga – most kolejowy nad kanałem Ulga w Raciborzu, w Polsce. Został oddany do użytku w 1939 roku. Przez most przebiega dwutorowa i zelektryfikowana linia kolejowa nr 151. W związku z budową kanału Ulga (rozpoczętą 21 sierpnia 1934 roku) konieczne stało się wybudowanie mostu nad powstającym kanałem, by zachować ciągłość biegnącej tędy linii kolejowej. W tym celu najpierw usunięto 300-metrowy odcinek grobli, po którym biegła linia kolejowa. Aby zachować ruch pociągów na czas budowy mostu, wybudowano na zachód od zlikwidowanego torowiska tymczasową groblę i most. Nowo powstający most faktycznie składał się z dwóch równoległych mostów (po jednym dla każdego toru), których głównymi elementami były dźwigary skrzynkowe. Do uruchomienia mostu doszło bezpośrednio wskutek powodzi pod koniec maja 1939 roku, kiedy woda zerwała tymczasowy most kolejowy. Nowy most był już jednak wtedy praktycznie gotowy i zdecydowano się natychmiast przenieść ruch kolejowy na nowe torowisko. Sieć trakcyjną na odcinku linii kolejowej przebiegającym przez most oddano do użytku 23 grudnia 1982 roku. Zobacz też Most kolejowy nad Odrą w Raciborzu Przypisy
Muzeum Regionalne w Cedyni

Muzeum Regionalne w Cedyni – muzeum z siedzibą w Cedyni. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną, działającą w strukturach Cedyńskiego Ośrodka Kultury i Sportu. Jego siedzibą jest parter kamienicy pochodzącej z połowy XIX wieku, położonej przy placu Wolności. Muzeum powstało w ramach obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego (1966), a w rok później nadano mu statut i aktualną nazwę. Aktualnie w muzeum prezentowana jest wystawa stała pt. „Z dziejów Cedyni i okolic”. Składają się na nią eksponaty archeologiczne, pochodzące z wykopalisk prowadzonych na terenie cedyńskiego grodziska, podgrodzia i cmentarzyska przez Muzeum Narodowe w Szczecinie (lata 1958–1959, 1961 oraz 1967–1985) oraz muzeum w Cedyni (lata 1967–1985). Najstarsze eksponaty pochodzą z okresu 12 tys. lat p.n.e. (szczątki mamuta i jelenia olbrzymiego), późniejsze – z epoki kamienia, brązu i żelaza (naczynia, elementy ubiorów, części broni, przedmioty codziennego użytku, wyposażenie grobów). Osobne ekspozycje poświęcone są m.in. bitwie pod Cedynią oraz forsowaniu Odry w kwietniu 1945 roku. W ramach tych wystaw prezentowane są plansze, ukazujące przebieg walk oraz liczne militaria. W ramach zwiedzania placówka udostępnia również wieżę widokową, pochodzącą z 1895 roku (ul. Kościuszki). Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym z wyjątkiem poniedziałków. Wstęp jest płatny. Przypisy
Muzeum Regionalne w Pleszewie

Muzeum Regionalne w Pleszewie – muzeum z siedzibą w Pleszewie. Placówką jest miejską jednostką organizacyjną Historia Początki pleszewskiego muzealnictwa sięgają 1912 roku, kiedy to dzięki staraniom ks. Kazimierza Niesiołowskiego na Wystawie Przemysłowej w Pleszewie pokazano kolekcję eksponatów historycznych i etnograficznych. Zbiory te stały się zaczątkiem wystawy Muzeum Regionalnego, które funkcjonowało w latach 1918–1939 (z przerwą w latach 1928–1934). Pierwszą siedzibą muzeum był Dom Oświatowy im. Adama Mickiewicza przy ul. Sienkiewicza 39, a od 1934 roku kolekcję przeniesiono do nowo powstałego Domu Parafialnego im. ks. Piotra Skargi. Podczas II wojny światowej zbiory zaginęły. Do idei powołania muzeum powrócono w latach 60. XX wieku. Wówczas to Muzeum Narodowe w Poznaniu utworzyło w domu intendenta przy bramie zespołu zamkowo-parkowego w Gołuchowie Muzeum Regionalne Ziemi Pleszewskiej. Działało ono do czasu przekazania obiektu Ministerstwu Rolnictwa. Zgromadzone zbiory zostały przekazane w depozyt poznańskiemu muzeum. W 1976 roku do organizacji muzeum przystąpiły władze miejskie Pleszewa. W tym celu zakupiono położony przy ul. Poznańskiej 34 budynek dawnego zajazdu pocztowego, pochodzący z lat 30. XIX wieku. Organizację placówki powierzono powołanemu w 1980 roku Pleszewskiemu Towarzystwu Kulturalnemu. Towarzystwo rozpoczęło akcję gromadzenia eksponatów oraz organizowanie wystaw w Pleszewskim Domu Kultury. Jednocześnie, w latach 1976–1985 na terenie Pleszewa, Pacanowic oraz Brzezia prowadzone były wykopaliska archeologiczne. Wiele ze znalezisk zasiliło kolekcję muzeum, przekazano tam również zbiory eksponowane wcześniej w Gołuchowie. Sama placówka została otwarta w październiku 1983 roku, wpisując się w obchody 700-lecia Pleszewa. Pierwszym dyrektorem muzeum został Jerzy Szpunt – artysta plastyk i regionalista. W 1984 roku w muzeum otwarto wystawę prac Mariana Bogusza, będącą obecnie największym zbiorem prac artysty. Ponadto eksponowana jest stała wystawa archeologiczna pt. "Z pradziejów Pleszewa i okolic", ukazująca znaleziska pochodzące z okresu od epoki brązu i żelaza (kultury: łużycka i przeworska) po średniowiecze. Placówka regularnie organizuje również wystawy czasowe z zakresu historii oraz sztuki. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym od wtorku do soboty. Wstęp jest płatny z wyjątkiem sobót (wstęp wolny). Bibliografia Muzeum Regionalne w Pleszewie. [dostęp 2014-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-03)]. (pol.). Muzeum Regionalne w Pleszewie. www.museo.pl. [dostęp 2014-08-27]. (pol.).
Nimbus Office

Nimbus Office – wieżowiec znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Ochota, przy Al.Jerozolimskich 98. Jest fragmentem kompleksu biurowego Equator Office. Budowa Budowa wieżowca Nimbus Office była III etapem inwestycji Equator Office, w którego skład wchodziły wcześniej wybudowane: Equator I (inna nazwa: Equator Office Building i Equator II (inne nazwy: Zenith, Biurowiec Zenith). Firma Immofinanz Group, która jest inwestorem kompleksu wybudowała czwarty, ostatni budynek Equator IV (inna nazwa: Cirrus). 3 października 2008 wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, budowa rozpoczęła się pod koniec 2012 roku, natomiast 16 maja 2013 miała miejsce uroczystość wmurowania kamienia węgielnego. W 3 podziemnych kondygnacjach znajdują się miejsca parkingowe dla samochodów. Koszt budowy wyniósł około 27 mln euro. Budynek ma 65 metrów wysokości i w większości przeznaczony jest na biura. Zobacz też Lista najwyższych budynków w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona budynku Nimbus Office na Urbanity.pl Nimbus Office na SkyscraperCity
Niżnia Polana pod Wołoszynem

Niżnia Polana pod Wołoszynem – polana w Tatrach Wysokich położona w Dolinie Białki, na wysokości ok. 1000 m n.p.m., poniżej Wyżniej Polany pod Wołoszynem, a nieco na południowy zachód od ujścia Waksmundzkiego Potoku do Białki oraz zbiegu szosy do Morskiego Oka i drogi dojazdowej do Schroniska w Starej Roztoce (tzw. wariant zimowy drogi do Morskiego Oka). Na polanie stoi budynek TPN – leśniczówka Roztoka. Dawniej polana wchodziła w skład Hali Wołoszyńskiej. Przypisy
Nová radnice v Lehnici

Nová radnice v Lehnici byla postavena v roce 1905 v novorenesančním stylu. V současné době[kdy?] je sídlem městského úřadu. Historie V důsledku vývoje města koncem 19. století bylo potřeba pořídit novou, větší radnici. Nové sídlo městského úřadu Lehnice vzniklo v letech 1902–1905 podle návrhu stavebního poradce Paula Öhlmanna. Budova je výsledkem realizace první části projektu, u kterého se původně předpokládala výstavba čtyřkřídlého komplexu se dvěma vnitřními nádvořími a monumentální věží. Stavba (pravděpodobně kvůli nedostatku finančních prostředků) nebyla nikdy dokončena. Rozhodnutím hlavního konzervátora památek vojvodství ze dne 14. dubna roku 1981 byla budova zapsána do rejstříku památek. Architektura Nová radnice je impozantní novorenesanční stavba ve tvaru písmene L. Budova má pět podlaží, dva vnější rizality a je přikryta sedlovou střechou s vikýři. Střecha je zakončena věžičkou sanktusníkem a bohatě zdobenými novorenesančními štíty. Sanktusník je přikryt bání s dvěma otvory. Fasády jsou bohatě zdobeny architektonickými detaily: arkýřovými okny, rustikou a okenními rámy. Sochařské detaily, zdobící severní arkýř, odkazují na minulost města. Na pilířích lodžie byli zobrazeni rytíři se znaky Slezska, Lehnice a Pruska. V horní části štítu byla umístěna kartuše se znakem města, na kterém jsou vidět dva zkřížené klíče. Nad ní je postava českého lva – heraldické zvíře Lehnice. Dva a půl poschoďové interiéry mají komunikační chodby a jsou uzavřeny valenými klenbami s lunetami. Budova je sídlem městského úřadu. Galerie Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nová radnice v Lehnici na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nowy Ratusz w Legnicy na polské Wikipedii. Bibliografie Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 832134366X, OCLC 69480077. Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 8372009910.
Neues Rathaus (Legnica)

Das Neue Rathaus (polnisch Nowy Ratusz) ist ein Bauwerk im Stil der Neorenaissance in der niederschlesischen Stadt Legnica (deutsch Liegnitz), es steht am heutigen Plac Słowiański (ehemals Friedrichsplatz). Geschichte Durch die Expansion der Stadt Liegnitz gegen Ende des 19. Jahrhunderts wurde ein neues, größeres Rathaus benötigt, da das alte Rathaus die modernen Ansprüche einer Stadtverwaltung nicht mehr erfüllen konnte. Nach einem Entwurf des Architekten Paul Oehlmann (* 1871), der ab 1901 als Stadtbaurat Leiter der kommunalen Bauverwaltung war, entstand von 1902 bis 1905 südlich der Peter-und-Paul-Kirche am Friedrichsplatz ein Neubau für die Stadtverwaltung. Geplant war ein Bau mit vier Flügeln, zwei Innenhöfen und einem monumentalen Turm. Aufgrund finanzieller Engpässe konnte nur ein Teil dieses Projekts ausgeführt werden. Nachdem Schlesien ein Teil Polens geworden war, wurde ab 1947 im Rathaus eine polnische Stadtverwaltung eingerichtet. Seit April 1981 steht das Gebäude unter Denkmalschutz. Literatur Heinrich Trierenberg, Antoni Bok: Rathäuser in Niederschlesien. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Würzburg 2003, ISBN 3-87057-258-2, S. 94. G. Humeńczuk: Nowy Ratusz w Legnicy 1905–2005. Legnica 2005. (Polnisch) Weblinks Nowy Ratusz - Neues Rathaus na portalu polska-org.pl (polnisch) Einzelnachweise
Legnica City Hall

Legnica City Hall, erected in 1905 in the Neo-Renaissance style, is currently the seat of the city authorities of Legnica, Poland. History As a result of the development of the city at the end of the 19th century, a need to build a new, larger town hall arose. The new seat of Legnica's municipal authorities was erected in 1902-1905 according to the design of the construction counselor Paul Öhlmann. The building is the result of the first part of the project, which ultimately included the construction of a four-wing complex with two inner courtyards and a monumental tower. The project, probably due to lack of funds, was never completed. By the decision of the provincial conservator the building was entered in the register of monuments on April 14, 1981. Architecture The new town hall is a grand neo-Renaissance building erected on the plan of the letter L. It has five storeys, two external risalits and is covered with gable roofs with dormer windows. There is a flèche on the ridge, and the roofs are covered with richly decorated neo-Renaissance gables. The flèche is topped with a helmet with two openings. The elevations are richly decorated with architectural details such as: bays, bossage and window frames. The sculptural details decorating the northern bay window refer to the city's past. The pillars of the loggia are decorated with knights with the coats of arms of Silesia, Legnica and Prussia. A cartouche with the town's coat of arms, consisting of two crossed keys, appears at the top of the pediment. Above it, a statue of a Czech lion was placed - the coat of arms of Legnica. The two and a half-tiered interiors have communication corridors and are covered with barrel vaults with lunettes. This building is the seat of the city authorities. Gallery References
Nuevo Ayuntamiento de Legnica

El ayuntamiento de Legnica es la sede de las autoridades de la ciudad, un edificio construido en 1902-1905 en estilo neorrenacentista. Historia Como resultado del desarrollo de la ciudad, a finales del siglo XIX, surgió la necesidad de construir un nuevo ayuntamiento más grande.​ La nueva sede de las autoridades municipales de Legnica fue erigida en los años 1902-1905​ según el proyecto del consejero de construcción Paul Öhlmann.​ El edificio actual es el resultado de la ejecución de la primera parte del proyecto porque el diseño original asumió también la construcción de un complejo de cuatro alas con dos patios internos y una torre monumental.​ La construcción, probablemente por falta de fondos, nunca se ha completado según su proyecto original.​ Por decisión de un conservador provincial de monumentos del 14 de abril de 1981, el edificio fue inscrito al registro público de monumentos históricos.​ Arquitectura El nuevo ayuntamiento constituye un magnífico edificio neorrenacentista en forma de L.​ La construcción es de cinco plantas, tiene dos cuerpos adelantados exteriores y está cubierta con techos a dos aguas con buhardillas.​ En la cumbrera hay un pequeño campanario (sygnaturka) mientras los techos están enmarcados en los gabletes neorrenacentistas ricamente decorados.​ El pequeño campanario está rematado con cubierta carpada con dos aberturas.​ Las fachadas están ricamente decoradas con detalles arquitectónicos como ventanas miradores, almohadillas y marcos de la ventana.​ Los detalles escultóricos, que decoran la ventana mirador norte, hacen referencia al pasado de la ciudad.​ En los pilares de la logia se ubicaron figuras de caballeros con los escudos de armas de Silesia, Legnica y Prusia. En la parte superior del frontón se repitió una cartela con el escudo de la ciudad, formado por dos llaves cruzadas.​ Encima de éste hay una figura de un león checo, el animal del escudo de armas de Legnica. Los tramos de dos y media tienen pasillos de comunicación y están cubiertos con bóvedas de cañón con lunetas.​ El impresionante ayuntamiento es la sede de las autoridades municipales.​ Galería Referencias Bibliografía Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077. Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0.
Hôtel de ville de Legnica

L’hôtel de ville de Legnica, bâtiment construit en 1905 dans le style néo-Renaissance, est le siège des autorités municipales. Historique À la suite du développement de la ville, à la fin du XIXe siècle, la nécessité se fit sentir de construire un nouveau et plus grand hôtel de ville. Un nouveau siège de la municipalité de Legnica a été érigée entre 1902 et 1905, selon le projet du conseiller en architecture Paul Öhlmann. Il est un effet de la réalisation de la première partie du projet, qui prévoiait la construction du bâtiment à quatre ailes avec les deux cours intérieures et la tour monumentale. Les travaux de construction, probablement faute de ressources, n’ont pas été finis. Selon la décision du conservateur des monuments historiques de la voïvodie du 14 avril 1981, le bâtiment a été inscrit au registre des monuments historiques. Architecture Le nouvel hôtel de ville est un grand édifice de style néo-Renaissance, érigé sur un plan en L. C'est un bâtiment de cinq étages, avec deux avant-corps, couvert de toits à deux versants avec des lucarnes. Il y a un clocheton sur le faîtage et les gables ornés de style néo-renaissance. Le clocheton est couronné par le dôme avec les deux dégagements. Les façades sont richement décorées de détails d’architecture, tels que les fenêtres en baie, le bossage ou les bordures des fenêtres. L’ornement de fenêtre de baie du côté nord correspond à l’histoire de la ville. Sur les colonnes de la loggia se trouvent les représentations des chevaliers avec les blasons de Silésie, de Legnica et de Prusse. Au sommet du fronton, se trouve un cartouche avec le blason de la ville (deux clés croisés). Au-dessus, il y a la figure du lion tchèque – l’animal du blason de Legnica. Il y a l’intérieur de deux et demi travées avec les couloirs de communication et au-dessus, il y a des voûtes en berceau avec les lunettes. L’hôtel de ville est le siège des autorités de la ville. Galerie Références Bibliographie Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, (ISBN 83-213-4366-X), OCLC 69480077. Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, (ISBN 83-7200-991-0). Portail de la Pologne