NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церква святих апостолів Петра і Павла (Тилич)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер A-135 від 3 квітня 1969 року. Церква святих Петра і Павла (пол. Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła) — католицька церква, розташована в селі Тилич, Новосондецького повіту, Малопольське воєводство, Польща. Пам'ятник архітектури Малопольського воєводства. Храм знаходиться на туристичному маршруті «Шлях дерев'яної архітектури» Малопольського воєводства. Історія Перші згадки про церкву святих апостолів Петра і Павла відносяться до 1612 року. Будівництво храму ініціював краківський єпископ Пйотр Тиліцкій. 3 квітня 1969 року церква була внесена до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства. Опис Дерев'яна церква побудована в характерному для західно-лемківської архітектури трьохкупольному стилі XVII століття. Вхід до церкви розташований збоку. Над навою навпроти входу встановлено ліхтар. Біля вежі знаходиться дзвіниця з трьома невеликими дзвонами. Ризниця церкви знаходиться з північного боку. У 1960 році внутрішні стіни храму були оздоблені поліхроімією з рослинним мотивом. У церкві знаходяться три невеликих вівтарі в стилі рококо, які датуються другою половиною XVIII століття. На головному вівтарі знаходиться ікона Пресвятої Діви Марії, що датується кінцем XVI — початком XVII століття. На бічних вівтарях розташовуються ікони святої Анни (XVII століття) і Розп'яття Ісуса Христа (XVIII століття). В церкві також наявні амвон и купіль хрестильна в стилі рококо, котрі датуються XVIII століттям. Неподалік від храму знаходиться ще одна дзвіниця, зведена в 1803 році. Примітки Література G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009 ISBN 978-83-61444-15-2 Szlak architektury drewnianej, wyd. Bezdroża, Kraków 2005, ISBN 83-89283-52-2 Посилання Історія і фотографії храму (Polska — Malopolskie — TYLICZ — KOŚCIÓŁ) (пол.)
Karolina (Mińsk)

Karolina (prononciation : [karɔˈlina]) est un village polonais de la gmina de Mińsk Mazowiecki dans le powiat de Mińsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 3 kilomètres au nord-est de Mińsk Mazowiecki (siège de la gmina et de la powiat) et à 40 kilomètres à l'est de Varsovie (capitale de la Pologne). Le village compte approximativement une population de 955 habitants en 2007 avec la population de Karolina-Kolonia. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Siedlce. Références Portail de la Pologne
Karolina (powiat miński)

Karolina – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, w gminie Mińsk Mazowiecki. Leży w północnej części gminy. Dojazd do Mińska Mazowieckiego poprzez Wólkę Mińską i Starą Niedziałkę. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Matki Bożej Dobrej Rady w Wólce Mińskiej. Historia W 1827 r. w m. Karolin, należącej do parafii w Mińsku, w 10 domach żyło 49 mieszkańców. Była to wieś prywatna. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku było tu 51 budynków z przeznaczeniem mieszkalnym oraz 358 mieszkańców (168 mężczyzn i 190 kobiet). Wszyscy podali narodowość polską i wyznanie rzymskokatolickie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego. Urodzeni w Karolinie Feliks Tarczyński (ur. 22 maja 1893 w Karolinie, zm. 25 maja 1943 w Warszawie) – polski nauczyciel i działacz spółdzielczy Antoni Jan Tarczyński (ur. 11 czerwca 1953 w Karolinie) – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm II kadencji. Zobacz też Karolina Karolina-Kolonia Przypisy Linki zewnętrzne Karolina 1(3), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 851 .
Кароліна (Мінський повіт)

Кароліна (пол. Karolina) — село в Польщі, у гміні Мінськ-Мазовецький Мінського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 1103 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Седлецького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
St. Hedwig (Zielona Góra)

Die der Heiligen Hedwig von Andechs gewidmete Kirche St. Hedwig (polnisch: Konkatedra św. Jadwigi) ist die katholische Stadtpfarrkirche von Zielona Góra (deutsch: Grünberg) und Konkathedrale des Bistums Zielona Góra-Gorzów. Geschichte Bis zum Jahre 1427 übten die Herzöge von Glogau und Sagan das Kirchenpatronat über die (1310 erstmals belegte) Hauptpfarrkirche von Grünberg, als Heinrich IX. die zuvor, 1419 durch einen Brand zerstörte Pfarrkirche dem Augustiner-Chorherrenstift Sagan schenkte. 1544 konvertierte der letzte Augustinerpfarrer von Grünberg, Paul Lenberg, zum Luthertum und die Kirche verblieb bis nach dem Westfälischen Frieden in evangelischer Hand, bevor sie im Jahr 1651 dem katholischen Ritus zurückgegeben wurde. In demselben Jahr zerstörte ein weiterer Brand die Kirche, die nachfolgend wiederaufgebaut wurde. Bei dem Kirchturmeinsturz 1776 wurde auch der Kirchenbau beschädigt und bis 1780 in der heutigen Form wiederaufgebaut, der Kirchturm selbst wurde 1832 um ein klassizistisches Oktogongeschoss erhöht. Mit der Gründung des Bistums Gorzów 1972 durch Papst Paul VI. und nachfolgend dessen Umbenennung in Bistum Zielona Góra-Gorzów 1992 durch Johannes Paul II. wurde die Grünberger Hedwigskirche am 12. September 1993 zur Konkathedrale des neuen Bistums geweiht. Architektur Die Hedwigskirche ist eine in Backstein errichtete dreischiffige gotische Hallenkirche mit polygonal geschlossenem Chor und seitlich eingestelltem Turmbau und einem Sakristeianbau. Das Innere ist kreuzgratgewölbt, in den Seitenschiffen mit Sterngewölben. Die Kirchenausstattung ist vorwiegend neugotisch. Orgel Die Kirche besitzt im barocken Prospekt eine Orgel der Orgelbaufirma Schlag & Söhne von 1912. Die Orgel weist die folgende Disposition auf: Koppeln: II/I, I/P, II/P, Superoctavkoppel II/I, Tutti, Crescendo, Auslöser für Manual II, Register Ausschalter, Tremulant. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen: Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München 2005, S. 1180f., ISBN 3-422-03109-X Einzelnachweise Weblinks
Co-kathedraal Sint-Hedwig

De Co-kathedraal Sint-Hedwig (Pools: Konkatedra św. Jadwigi) is het oudste monument van Zielona Góra (Duits: Grünberg in Schlesien) in de Poolse woiwodschap Lubusz. De kerk is gelegen in het oostelijke gedeelte van de historische binnenstad. Geschiedenis De kerk werd gesticht in de tweede helft van de 13e eeuw. Na een brand in 1419 volgde de herbouw. Later werd de kerk herhaaldelijk getroffen door brand (1582, 1627 en 1651) en in 1776 stortte de toren in. Met de val werden tevens de muren van het koor en de noordelijke zijbeuk en de gewelven vernield. Desondanks heeft de kerk een deel van haar gotische karakter weten te behouden. Het aanzien van de huidige classicistische toren dateert van 1832. De Sint-Hedwigkerk is een drieschepig gebouw met een presbyterium. Met de reformatie ging de kerk over in handen van protestanten, maar op 15 maart 1651, drie jaar na de Vrede van Westfalen, kwam het gebouw weer in katholieke handen. In 1992 werd de parochiekerk de co-kathedraal van het bisdom Zielona Góra-Gorzów. De kerk herbergt neogotische altaren, laatgotische beelden van Sint-Hedwig en Sint-Anna, een barok koor en veel epitafen. In het zuidelijke schip bevindt zich een muurvoorstelling uit de 16e eeuw van de Heilig Grafkerk in Jeruzalem. Externe link (pl) Webpresentatie van de kerk
Synagoge (Glogau)

Die Synagoge Glogau (heute polnisch Głogów) war eine Synagoge an der Wingenstraße (heute Hugo-Kołłątaj-Straße) in Glogau. Die Synagoge war ein Beispiel für die Synthese von Backsteingotik und maurischen Formen und stellte zugleich die nordische Variante des orientalischen Synagogenbaustils dar, die das Selbstbewusstsein der 1871 emanzipierten neuen Mittelschicht symbolisierte. Beschreibung Der Sakralbau wurde in den Jahren von 1891 bis 1892 nach Plänen des Architekten Jürgen Kröger als hoher überkuppelter Zentralbau errichtet. Die Fassade schmückte ein hohes Portal, das eine Rosette mit dem Magen David einschloss. Der Zentralbau war architektonisch dem Eklektizismus zuzuordnen, wobei Stilelemente der Neogotik bzw. Backsteingotik mit maurischen Formen und Formen der Neorenaissance verbunden wurden. Der Innenraum bot Platz für 300 Männer und 250 Frauen. Im Novemberpogrom 1938 wurde die Synagoge Opfer einer Brandstiftung. Die Ruinen wurden später abgebrochen. In der Nachkriegszeit wurden auf den Fundamenten wieder die Synagogenmauern etwa einen Meter hoch errichtet. Zum 55. Jahrestag der Brandstiftung wurde in der Mitte der so entstandenen Einfriedung auf einem gepflasterten Platz mit dem Magen David eine Gedenksäule (Stele) aufgestellt, mit einer polnischen und hebräischen Aufschrift, in der die 700-jährige Anwesenheit von Juden in Glogau erwähnt wird. Geschichte Bekannte Glogauer jüdischen Glaubens waren Hauerwitz, Besitzer des Herrenausstatterladens Breslauer am Markt, Dr. Lindemann, Kinderarzt, der im Sommer 1934 als Leiter einer jüdischen Pfadfindergruppe im Wald erschlagen wurde, Dr. Getzel, Hautarzt und Dr. Jacobsohn, Rechtsanwalt, der im Herbst 1934 in seinem eigenen Haus verprügelt wurde. Ein Augenzeuge berichtete von der Zerstörung der Glogauer Synagoge als eine von langer Hand geplante Tat. Schüler waren auf dem Weg von der Schule nach Hause auf der Wingenstraße an der Synagoge vorbeigekommen und hatten die brennende Glogauer Synagoge gesehen. Nachdem diese die Nachricht ihren Mitschülern mitgeteilt hatten, gingen diese durch einen Hinterausgang bei der Wohnung des Pedells in kleinen Gruppen hinaus, um den in Flammen stehenden Sakralbau der Glogauer jüdischen Gemeinde zu betrachten. Die Glogauer Synagoge stand direkt neben einem Krankenhaus und war von diesem nur durch eine Brandmauer getrennt. So hatte die Feuerwehr Glogaus nach den Angaben der Mutter eines anderen Schülers, die im Krankenhaus lag, schon einen Tag vor der Brandstiftung mit Brandschutzmaßnahmen für das Krankenhaus begonnen. Die nordschlesische Tageszeitung Nota jedoch schrieb von einem spontanen emotionalen Anlass für die Brandstiftung. Siehe auch Liste der im Deutschen Reich von 1933 bis 1945 zerstörten Synagogen Liste von Synagogen in Polen Einzelnachweise Weblinks
Synagoga w Głogowie

Synagoga w Głogowie (niem. Synagoge in Glogau) – synagoga głogowskiej gminy żydowskiej, która znajdowała się w Głogowie przy Wingenstraße (późniejsza ulica Hugona Kołłątaja), zniszczona w 1938 roku. Miała w założeniu stanowić ważną dominantę w krajobrazie miasta i świadczyć o randze tutejszej gminy żydowskiej. Była uważana za jedną z najpiękniejszych synagog w Niemczech. Historia W 1891 roku nastąpiło uroczyste położenie kamienia węgielnego pod budowę nowej synagogi. Inspiracją berlińskich architektów Hansa Abessera i Jürgena Krögera była monachijska synagoga. Uroczyste otwarcie synagogi nastąpiło we wrześniu 1892 roku. Podczas nocy kryształowej z 9 na 10 listopada 1938 roku, bojówki hitlerowskie splądrowały i spaliły synagogę. Wkrótce jej zgliszcza rozebrano do fundamentów. W 55. rocznicę spalenia synagogi odsłonięto w Głogowie pomnik poświęcony pamięci społeczności żydowskiej tego miasta. Monument – miejsce pamięci (proj. inż. arch. Dariusza Wojtowicza) tworzą: zrekonstruowany na oryginalnych fundamentach synagogi obrys jej murów oraz niewielki obelisk z inskrypcjami w językach polskim i hebrajskim: "Pomnik ten wzniesiony przez mieszkańców Głogowa w uznaniu wiekopomnych zasług wspólnoty żydowskiej i jej ostatniego duchowego przywódcy rabina Dr Leopolda Lucasa dla rozwoju społeczno-kulturalnego miasta, znajduje się w miejscu zbezczeszczonej przez nazistów w 1938 roku synagogi i upamiętnia tragedię Żydów mieszkających na tym terenie ponad 700 lat aż do wysiedlenia w 1942 roku. Rada Miejska w Głogowie". Architektura Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie zbliżonym do prostokąta, w mieszanym stylu neogotyckim, eklektycznym oraz neorenesansowym. Jej najbardziej charakterystycznym elementem był trzon, który stanowił masywną i wysoką na 32 metry część wieżową, zwieńczoną wielką kopułą. Po bokach znajdowały się parterowe przybudówki zwieńczone kopułami, w których znajdowały się wejścia boczne. Cała synagoga mogła pomieścić 300 mężczyzn i 250 kobiet. Galeria Linki zewnętrzne Synagoga w Głogowie w portalu Wirtualny Sztetl
Kraftwerk Katowice

Das Kraftwerk Katowice (polnisch Elektrociepłownia Katowice) ist ein Steinkohlekraftwerk in Katowice in der Woiwodschaft Schlesien, Polen. Das Kraftwerk befindet sich im Besitz von Tauron Ciepło, einer Tochter des polnischen Energiekonzerns Tauron Polska Energia. Geschichte Die Anlage war ursprünglich als reines Heizwerk ohne Stromerzeugung geplant und gebaut worden, um Teile des Oberschlesischen Industriegebietes mit Heizwärme zu versorgen. 1985 gingen zwei Heizkessel mit einer Leistung von 144 MW in Betrieb, 1991 ein dritter mit 233 MW. Anfang 2000 wurde eine neue Kesselanlage in Betrieb genommen, die nun auch Strom lieferte. Im Jahr 2002 hatte die Anlage 372 Mitarbeiter. Die Anlage soll einen neuen Block mit einer Leistung von 114 MW mit einer Öl- und Gasfeuerung erhalten. Technische Daten Die Anlage besteht aus drei Kesseln 1 × 378 MW und 2 × 158,8 MW thermischer Leistung und hat eine elektrische Leistung von 135,5 MW. Die Wärmeabgabe beträgt 200 MW. Weblinks Internetseite des Betreibers über das Kraftwerk Fußnoten
Katowice Power Station

Katowice Power Station (Polish: Elektrociepłownia Katowice) is a coal-fired power station in Katowice, Poland. It consists of four units. Two units each with a generation capacity of 144 MWt went in service respectively in 1985, and a third unit of 233 MWt in 1991. In 2000 a new unit of BCF-100 type with a heat capacity of 200 MW and electric generation capacity of 135.5 MW was added. The plant has a heating capacity of 200 MWt. The flue gas stack of the power station is 200 metres (660 ft) tall and equipped with several antennas. See also Bełchatów Power Station Jaworzno Power Station Kozienice Power Station Połaniec Power Station Łaziska Power Station References
Elektrociepłownia Katowice

Elektrociepłownia Katowice – elektrociepłownia znajdująca się w Katowicach w województwie śląskim, zbudowana pierwotnie jako ciepłownia, od 29 grudnia 2000 w składzie Południowego Koncernu Energetycznego SA obecnie Tauron Ciepło SA. Historia Elektrociepłownia została zaprojektowana w latach 70. XX wieku jako mniej uciążliwa dla środowiska od wielu małych i średnich ciepłowni lokalnych. Powstała w dzielnicy Katowic − Dąbrówce Małej przy ul. Siemianowickiej 60. Po uruchomieniu na początku 1985 roku 2 kotłów wodno–pyłowych o mocy cieplnej 144 MW każdy oraz w 1991 roku kotła wodnego o mocy 233 MW zakończył się pierwszy etap inwestycji. 6 stycznia 2000 r. oddano do eksploatacji blok ciepłowniczo-kondensacyjny BCF-100 o mocy elektrycznej 135 MW i cieplnej 200 MW. Stał się podstawową jednostką produkcyjną w Elektrociepłowni Katowice. W roku 1996 nastąpiła fuzja zakładu, wskutek czego powstał Z.E.C. Katowice S.A. 19 sierpnia 2014 r. TAURON Ciepło podpisał umowę z firmą Control Press na budowę trzech kotłów olejowo-gazowych o mocy sumarycznej około 114 MWt. Inwestycja kosztowała około 66 mln zł. Nowe kotły zostały uruchomione 15 lutego 2016. Dane techniczne Elektrociepłownia posiada koncesje na wytwarzanie energii cieplnej i elektrycznej i składa się obecnie z: kotła fluidalnego CFB-100 – opalanego węglem kamiennym i mułem węglowym wraz z możliwością współspalania biomasy o mocy cieplnej wprowadzanej w paliwie 378 MWt trzech kotłów wodnych gazowo-olejowych o mocy zainstalowanej 38 MWt każdy, wybudowanych w latach 2014-2016 Przypisy Bibliografia Tauron Polska Energia SA Elektrociepłownia Katowice. pke.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-04)]. (pol.) www.pke.pl [dostęp 2011-06-15]
ТЭЦ Катовице

ТЭЦ Катовице – теплоэлектроцентраль в одноименном месте на севере Польши. В 1980 и 1981 годах на площадке будущей ТЭЦ были введены в эксплуатацию два угольных водогрейных котла WP-120 мощностью по 140 МВт, поставленные рацибузской компанией Rafako. В 1988 году смонтировали еще два водогрейных котла того же производителя, но на этот раз типа WP-200 с показателями по 233 МВт. В 2003 году котельню преобразовали в теплоэлектроцентраль, для чего ввели энергоблок BCF-100 электрической и тепловой мощностью 135 МВт и 180 МВт соответственно. Он оснащен котлом с циркулирующим кипящим шаром CFB-100, рассчитанным на сжигание угля с добавлением биомассы, и паровой турбиной чешской компании Skoda TGK 120-13. Вместо старых водогрейных котлов в середине 2010-х годов смонтировали три новых мощностью по 38 МВт, которые используют мазут и природный газ. Примечания
ТЕЦ Катовиці

ТЕЦ Катовиці — теплоелектроцентраль в однойменному місці на півночі Польщі. У 1980-му та 1981-му роках на майданчику майбутньої ТЕЦ стали до ладу два вугільні водогрійні котли WP-120 потужністю по 140 МВт, постачені рацибузькою компанією Rafako. В 1988-му змонтували ще два водогрійні котли того ж виробника, проте на цей раз типу WP-200 з показниками по 233 МВт. У 2003-му котельню перетворили на теплоелектроцентраль, для чого ввели енергоблок BCF-100 електричною та тепловою потужністю 135 МВт та 180 МВт відповідно. Він обладнаний котлом з циркулюючим киплячим шаром CFB-100, розрахованим на спалювання вугілля із додаванням біомаси, та паровою турбіною чеської компанії Skoda TGK 120-13. На заміну старим водогрійним котлам в середині 2010-х змонтували три нові потужністю по 38 МВт, які використовують мазут та природний газ. Примітки
Bolejny (jezioro)

Bolejny lub Jezioro Bolejńskie (niem. Bolleiner See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Olsztynka, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Łyna–Pregoła. Znajduje się 12 km w kierunku północnym od Nidzicy, nad północnym brzegiem leży wieś Bolejny. Od strony zachodniej wpływa niewielki ciek, na wschodzie istnieje odpływ niosący wody w kierunku Jeziora Wóleckiego o nazwie Wólecka Struga. Linia brzegowa mało rozwinięta. Zbiornik wodny leży w otoczeniu podmokłych łąk i lasów, na południu. Brzegi płaskie. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Kiernoz Wielki nr 2. W pobliżu zbiornika wodnego znajdują się wypełnione wodą rowy – pozostałości umocnień. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 11,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,2 m, a maksymalna – 4,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 142,9 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 240,9 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 500 m, a szerokość 270 m. Długość linii brzegowej wynosi 1300 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 6,0 ha. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka (PLH280052) o łącznej powierzchni 32 612,78 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Śnieżyca

Rezerwat przyrody Śnieżyca – florystyczny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Nysa w powiecie nyskim (województwo opolskie). Obszar chroniony utworzony został 26 kwietnia 2019 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 10 kwietnia 2019 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Śnieżyca” (Dz. Urz. Woj. Opol. 2019 r., poz. 1431). Obiekt powstał jako 37. rezerwat w województwie opolskim, a 1500. w Polsce. Położenie Rezerwat ma 2,38 ha powierzchni. Obejmuje tereny leśnictwa Markowice w nadleśnictwie Prudnik na terenie obrębu ewidencyjnego Przełęk (działka ewidencyjna nr 358). Znajduje się w granicach obszaru Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Przyłęk nad Białą Głuchołaską” PLH160016. Leży wewnątrz lasu w pobliżu rozlewiska rzeki Białej Głuchołaskiej. W odległości ok. 500 m na południe położony jest rezerwat przyrody Przyłęk, a ok. 500 m na północny wschód leży wieś Przełęk. Charakterystyka Na terenie rezerwatu występuje typ ekosystemu leśny i borowy (podtyp lasów nizinnych). Celem ochrony rezerwatowej jest „zachowanie licznego stanowiska śnieżycy wiosennej” (Leucojum vernum). Jest to jej najbardziej na wschód wysunięte stanowisko w sudeckim obszarze występowania (w Polsce bardziej na wschód występuje jeszcze w Bieszczadach). Gatunek ten znajduje się na czerwonej liście roślin i grzybów Polski oraz czerwonej liście roślin naczyniowych województwa opolskiego. Na terenie rezerwatu dominuje łęg wiązowo-jesionowy (Ficario-Ulmetum minoris – siedlisko przyrodnicze 91F0), występują tu także inne chronione gatunki roślin i kręgowców, m.in. muchołówka białoszyja (Ficedula albicollis). Teren objęty jest ochroną czynną. Rezerwat nie ma obowiązującego planu ochrony ani ustalonych zadań ochronnych (stan na maj 2019). Przypisy
Burg Tenczyn

Die Burg Tenczyn ist eine Burgruine aus dem 14. Jahrhundert beim polnischen Dorf Rudno, etwa 24 km westlich von Krakau, in der Woiwodschaft Kleinpolen. Die Burg steht auf Felsen, die Reste des Perm-Lavastroms sind. Der Burgberg ist mit 411 m über dem Meeresspiegel die höchste Erhebung in der Garb Tenczyński, im Krakau-Tschenstochauer Jura. Im Jahr 1308 wurde der örtliche Wald als Thanczin erwähnt. Im Jahr 1319 baute Nawój von Morawica die erste Burg aus Holz. Sein Sohn, Jędrzej bzw. Andrzej, baute die Burg aus, nahm von ihr den adeligen Nachnamen Tęczyński an und machte die Burg zum Sitz der Familie Tęczyński. Die in der Zeit des Jędrzejs Sohn, Jaśko, erstmals erwähnte Burg wurde zum Amtssitz der Güter, die 45 Orte umfasste, davon 15 in der nahen Umgebung. 1570 wurde sie mit großen Aufwand umgebaut, aber 1655 von Schweden niedergebrannt. Danach wurde die Burg zum großen Teil renoviert, aber nur teilweise bewohnt. In der Mitte des 18. Jahrhunderts verbrannte sie erneut und veränderte sich danach schrittweise zu einer Ruine. Weblinks Die Burg Tenczyn auf zamki.net.pl (poln.)
Dvorac Tenczyn

Dvorac Tenczyn (polj.: Zamek Tenczyn) je dvorac u poljskom selu Rudnom pored Krakova. Gradnja je započeta u 14. stoljeću, dovršena u 15. stoljeću, i to kao sjedište obitelji Tęczyński. Nalazi na ugašenom vulkanu, a danas je u ruševnom stanju. Vanjske poveznice zamkijurajskie.pl - Dvorac Tenczyn
Kasteel Tenczyn

Kasteel Tenczyn is een burchtruïne op de Kraków-Częstochowa Jura in Landschapspark Tenczyn, in het dorp Rudno, Krzeszowice in het woiwodschap Klein-Polen in het powiat krakowski, slechts 24 km ten westen van Krakau, 5 km ten zuidwesten van Krzeszowice. Het kasteel is gelegen op een uitgedoofde vulkaan. Geschiedenis Kasteel Tenczyn werd gebouwd in de veertiende eeuw in gotische stijl. Het kasteel was de zetel van de Tęczyńscy-familie. In 1570 werd het verbouwd tot een renaissancistisch kasteel. In 1655 werd het gebouw verwoest tijdens de oorlog met Zweden en vervolgens herbouwd. In 1768 werd het kasteel door de bliksem getroffen en brandde het kasteel.
Castelul Tenczyn

Castelul Tenczyn este un castel medieval situat pe Cracovia-Czestochowa Jura, în satul Rudno în voievodatul Polonia Mică, în powiatul Cracovia, la doar 24 km vest de Cracovia, la 5 km sud-vest de Krzeszowice. Construcția se afla pe un vulcan stins. Istorie Castelul a fost construit în secolul al paisprezecelea în stil gotic și a fost sediul familiei Tęczyńscy. In 1570 a fost reconstruita într-un mod renascentist. În 1655 a fost distrus în timpul Potopului – fiind jefuit și ars de soldații brandemburghezi și suedezi, care l-au atacat conduși de zvonuri precum că în incinta sa se aflau Bijuteriile Coroanei Poloneze și ale familiei Tęczyński. Ulterior a fost reconstruit, dar în 1768 a ars din nou după ce a fost lovit de un fulger și a rămas în această stare. Galerie de imagini Legături externe (Informatii despre castel)