NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Sokole Góry

Rezerwat przyrody Sokole Góry – leśny rezerwat przyrody, położony na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, pomiędzy miastem Olsztyn a wsiami Zrębice i Biskupice w województwie śląskim. Rezerwat został utworzony w roku 1953 na powierzchni 333,27 ha; w 1963 roku zmniejszono go do 215,95 ha, co czyniło go drugim pod względem wielkości, po Dolinie Racławki, rezerwatem na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. 1 czerwca 2023 r. weszło w życie zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach powiększające rezerwat do powierzchni 222,92 ha. Ochroną objęte zostały wydzielenia leśne przylegające do granic rezerwatu, w skład których wchodzi Jodłowa Góra. Zarządzenie RDOŚ Katowice z 16 maja 2023 r. wyznacza wokół rezerwatu strefę ochronną tzw. otulinę, której powierzchnia wynosi 347,62 ha. Rezerwat obejmuje szereg wzgórz (Sokola Góra, Pustelnica, Puchacz, Donica, Karzełek, Setki) zbudowanych ze skał wapiennych, przykrytych warstwami lessu. W wielu miejscach spod lessu odsłaniają się nagie wapienne skały z bogatymi formami rzeźby krasowej oraz licznymi jaskiniami i schroniskami skalnymi. Największe z nich to: Jaskinia Olsztyńska, Jaskinia Maurycego, Jaskinia Koralowa, Jaskinia Urwista, Jaskinia w Dziedzińcu, Jaskinia Fikuśna, Studnisko (Jaskinia Głęboka), Jaskinia pod Sokolą Górą. Jaskinie są wykorzystywane przez liczne gatunki nietoperzy jako miejsce hibernacji (snu zimowego). W jaskini Studnisko znajduje się również kolonia rozrodcza (letnia) nocków dużych. Jest to jedna z dwóch w Polsce kolonii rozrodczych nietoperzy zlokalizowanych pod ziemią – na północ od Alp i Karpat kolonie takie formują się zwykle na strychach budynków lub (w przypadku innych gatunków) w dziuplach drzew. W Jaskini Pod Sokolą Górą znalazły swoją ostoję dwa podgatunki chrząszczy (Choleva aquilonia gracilenta i Catops tristis infernus), będące reliktami epoki lodowej. Korzystają one z utrzymującej się tam przez cały rok temperatury +3 °C. Te endemiczne populacje jaskiniowe od ostatniego interglacjału rozwijały się odrębnie od swoich populacji rodzicielskich, przystosowując się do lokalnych warunków i ulegając znacznym zmianom morfologicznym w stosunku do form powierzchniowych. W rezerwacie chronione są też lasy (buczyna sudecka i storczykowa oraz grąd) porastające zbocza wzgórz. W pobliżu rezerwatu w latach 70. i 80. XX wieku znajdował się zbiornik wodny, do którego odprowadzano wodę pochodzącą z odwadniania kopalni rud żelaza w Dębowcu. Po zamknięciu kopalni w 1978 r. zalew wyschnął. Przez obszar rezerwatu prowadzą udostępnione do ruchu pieszego dwa piesze szlaki turystyczne (czerwony Szlak Orlich Gniazd i czarny „im. Barbary Rychlik”), ścieżka edukacyjno-przyrodnicza oraz tzw. „Dróżka Św. Idziego”. Znajdują się tu także dwie skały udostępnione do wspinaczki (Boniek i Pielgrzym). Przy szosie z Olsztyna do Biskupic znajdują się dwa parkingi, wiaty dla turystów i tablice informacyjne. Przypisy
Rezerwat przyrody Sokóle

Rezerwat przyrody Sokóle – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Nurzec-Stacja, w powiecie siemiatyckim, w województwie podlaskim, na wschód od wsi Sokóle. Obejmuje obszar gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Nurzec. Powierzchnia: 44,69 ha (akt powołujący podawał 44,33 ha) Rok powstania: 1990 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: naturalne zbiorowiska leśne o typowych dla Wysoczyzny Drohiczyńskiej drzewostanach mieszanych, stanowiących ostatnie fragmenty dawnej Puszczy Mielnickiej. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Sokółki

Rezerwat przyrody Sokółki – leśny rezerwat przyrody w gminie Kazimierz Biskupi, powiat koniński, województwo wielkopolskie. Został utworzony w 1996 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 239,63 ha (akt powołujący podawał 240,00 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Największy z rezerwatów Puszczy Bieniszewskiej stanowi pozostałość dawnych Lasów Kazimierzowskich. Rezerwat Sokółki nie posiada otuliny, funkcję tę spełniają graniczące z nim od północy i zachodu rezerwaty Mielno i Pustelnik. Dominujące fitocenozy to Galio silvatici-Carpinetum (grąd środkowoeuropejski) oraz łęgi: łęg jesionowo-olszowy i łęg jarzmiankowo-jesionowy. Lasy te charakteryzują się dobrze wykształconym podszytem (grab, klon, buk) i dość bogatym runem. Spotkać tu można: kopytnik pospolity (Asarum europaeum) lilia złotogłów (Lilium martagon) pierwiosnek lekarski (Primula veris. Primula officinalis) kalina koralowa (Viburnum opulus) marzanka wonna (Galium odoratum) bluszcz pospolity (Hedera helix) wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) konwalia majowa (Convallaria majalis) Przypisy
Rezerwat przyrody Sokół

Rezerwat przyrody Sokół – leśny rezerwat przyrody na terenie gmin Wyśmierzyce i Nowe Miasto nad Pilicą w województwie mazowieckim, na gruntach Nadleśnictwa Grójec, obręb Nowe Miasto. Został utworzony w 1995 roku na terenie gminy Wyśmierzyce na powierzchni 116,61 ha. W 2015 roku powiększono go do 440,48 ha. Po powiększeniu składa się z dwóch osobnych płatów, z których większy o powierzchni 337,21 ha leży na terenie gminy Wyśmierzyce, a mniejszy o powierzchni 103,27 ha leży w gminie Nowe Miasto nad Pilicą. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie siedlisk leśnych w charakterystycznym dla Doliny Pilicy układzie strefowym, będących ostoją gatunków chronionych. Przedmiotem ochrony jest obszar lasów (z dominującym jesionem wyniosłym), łąk i bagien o charakterze naturalnym. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody (Zastępca Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie). Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Inne formy ochrony przyrody Rezerwat „Sokół” leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki Pilicy i Drzewiczki oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: ostoi siedliskowej „Dolina Dolnej Pilicy” PLH140016 i ostoi ptasiej „Dolina Pilicy” PLB140003. Na północy, na przeciwległym brzegu Pilicy znajduje się rezerwat „Tomczyce”. Przypisy
Rezerwat przyrody Sosny Taborskie

Rezerwat przyrody Sosny Taborskie – rezerwat leśny znajdujący się w okolicach wsi Tabórz, województwo warmińsko-mazurskie, gmina Łukta, nadleśnictwo Miłomłyn. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 grudnia 1957 roku. Początkowo zajmował 76,85 ha, obecnie jego powierzchnia liczy 95,32 ha. Rezerwat obejmuje liczący ponad 230 lat drzewostan z przewagą sosny zwyczajnej ekotypu taborskiego. Cenione na świecie sosny taborskie wykorzystywane były do budowy masztów żaglowców, dochodzą do 30–40 metrów wysokości i 1 metra średnicy. Już w XVI w. były poszukiwanym surowcem, spławiano je Wisłą do Gdańska, skąd eksportowano do zachodniej Europy. Drzewa podziwiał Napoleon, który nakazał wysłanie do Francji ich nasion. Przekroje sosen wystawiono na wystawie światowej w Paryżu w 1900 roku, w 1914 były o 50% droższe od pni innych drzew tego gatunku. Na terenie rezerwatu prowadzone są badania nad długowiecznością drzewostanów. Atrakcją jest 1,5-kilometrowa ścieżka dydaktyczna z tablicami informacyjnymi. Przypisy
Rezerwat przyrody Sosny

Rezerwat przyrody Sosny – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy wiejskiej Człuchów w województwie pomorskim. Został utworzony w 1984 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 1,55 ha (akt powołujący podawał 1,49 ha). Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie cennego ekosystemu leśnego wraz z jego charakterystycznymi biocenozami oraz populacjami cennych gatunków roślin, grzybów i zwierząt. Rezerwat chroni niewielki fragment lasu świeżego, w którego drzewostanie dominuje buk. Rosną tu okazałe, ponad 170-letnie osobniki sosny pospolitej, a także buki i dęby o niemal pomnikowych rozmiarach. W runie występuje m.in. rzadko spotykana w tym regionie kokoryczka okółkowa. Najbliższą miejscowością jest Sieroczyn. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Sosny. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-24].
Rezerwat przyrody Sołokija

Sołokija – rezerwat przyrody położony na terenie wsi Dziewięcierz, w gminie Horyniec-Zdrój, w powiecie lubaczowskim, w województwie podkarpackim. Jest zlokalizowany w granicach Południoworoztoczańskiego Parku Krajobrazowego. Znajduje się na terenie leśnictwa Dziewięcierz (Nadleśnictwo Lubaczów). numer według rejestru wojewódzkiego – 33 powierzchnia – 7,28 ha (akt powołujący podawał 7,43 ha) dokument powołujący – M.P. z 1989 r. Nr 44, poz. 357 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – łąkowy, pastwiskowy, murawowy i zaroślowy podtyp ekosystemu – zarośli kserotermicznych Przedmiotem ochrony (według aktu powołującego) są naturalne skupiska jałowca pospolitego o zróżnicowanych, osobliwych formach. Jałowcom towarzyszy bogata szata roślinna, będąca swoistą osobliwością tej części Roztocza. Do wspomnianych roślin należą chaber driakiewnik, dziewięćsił pospolity, przytulia łąkowa, psianka słodkogórz, rozchodnik ostry, szczotlicha siwa, szparag, świerzbnica polna, wilczomlecz sosnka. W rezerwacie można spotkać takie ptaki jak: cierniówka, piegża, srokosz, makolągwa oraz gryzonie: koszatkę leśną, orzesznicę, popielicę, ryjówkę. Występuje tu kilkadziesiąt gatunków mrówek (południowych i pontyjskich). Można również spotkać nadobnicę alpejską oraz modliszkę. Największy jałowiec na terenie rezerwatu liczy około 8 m wysokości, a jego obwód pnia wynosi 56 cm. Przypisy
Rezerwat przyrody Sołtysek

Rezerwat przyrody Sołtysek – rezerwat florystyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Pasym, nadleśnictwie Korpele. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 czerwca 1969 r. (M.P. z 1969 r. Nr 36, poz. 293 (ISAP)). Początkowo zajmował 10,47 ha, w 2016 roku został powiększony do 38,60 ha. Powołany dla ochrony chamedafne północnej – rzadkiego reliktu glacjalnego. Od 2016 roku za cel ochrony podaje się zachowanie torfowiska wysokiego wraz z przyległymi borami i lasami bagiennymi oraz stanowisk chamedafne północnej, brzozy niskiej, haczykowca błyszczącego i innych zagrożonych gatunków roślin torfowiskowych. Przypisy
Rezerwat przyrody Sośnica

Rezerwat przyrody „Sośnica” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Wierzchowo, 2 km na południe od Sośnicy, po wschodniej stronie drogi wojewódzkiej nr 177 (Mirosławiec-Czaplinek). Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974 na powierzchni 8,76 ha, w celu „zachowania starodrzewu bukowo-dębowego o charakterze naturalnym z licznymi drzewami pomnikowymi”. W 1984 powiększono go do 12,06 ha. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2016 skorygowano powierzchnię rezerwatu do 12,42 ha oraz zmieniono cel ochrony na „zachowanie naturalnej dynamiki ekosystemu leśnego właściwej dla lokalnych warunków siedliskowych”. Starodrzew porasta najwyższe wzniesienie morenowe w okolicy (Góra Mylna 181 m n.p.m.). Wiek drzewostanu określany jest na 250–300 lat, 28 okazów (16 buków zwyczajnych i 12 dębów bezszypułkowych) w pierśnicy przekracza dolną granicę dla drzew pomnikowych. Obwód niektórych buków dochodzi tu do 6 metrów. Ciekawostką jest ponad 66-letni drzewostan czereśni ptasiej (Prunus avium) powstały w wyniku sadzenia tego gatunku na terenie dawnej szkółki. Rezerwat nie jest położony w granicach żadnych wielkoobszarowych form ochrony przyrody. Znajduje się na terenie leśnictwa Buczyna w Nadleśnictwie Świerczyna. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, ustanowiono jednak zadania ochronne, na podstawie których większość obszaru jest objęta ochroną ścisłą, a jedynie niewielka jego część (oddział leśny z drzewostanem czereśni ptasiej oraz przecinająca teren rezerwatu droga leśna) podlega ochronie czynnej. Przypisy Linki zewnętrzne Nadleśnictwo Świerczyna → rezerwat przyrody "Sośnica" [dostęp 17 kwietnia 2009]
Rezerwat przyrody Spała

Rezerwat przyrody Spała – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Spała (po obydwu brzegach Pilicy) w gminie Inowłódz, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie Spalskiego Parku Krajobrazowego, na południe od drogi krajowej nr 48. Zajmuje powierzchnię 102,70 ha (początkowo 55,89 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 września 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 81, poz. 467 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych położonego nad Pilicą fragmentu lasu mieszanego o charakterze naturalnym z udziałem jodły, występującej w pobliżu granicy zasięgu. Las ten jest przykładem naturalnych zespołów roślinnych jakie występowały w dawnej Puszczy Pilickiej (zwanej też Lasami Spalskimi). Rośnie tu wielopiętrowy drzewostan złożony z dębu szypułkowego, sosny, klonu jawora, grabu, olchy, jodły i świerka. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (38,36 ha) i czynną (64,34 ha). W bezpośredniej bliskości rezerwatu „Spała” (po drugiej stronie miejscowości Spała) znajduje się rezerwat „Gać Spalska”. W obrębie rezerwatu stoi Grota św. Huberta. Przypisy
Rezerwat przyrody Staniszewskie Zdroje

Rezerwat przyrody Staniszewskie Zdroje (kaszb Stajszewsczé Zdroje) – krajobrazowy rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie Lasów Mirachowskich nad górnym biegiem rzeki Łeby. Został utworzony w 1972 roku na powierzchni 10,42 ha; w 1989 roku powiększono go do 37,52 ha. Ochroną ścisłą objęto 35,19 ha, pozostałe 2,33 ha objęto ochroną czynną. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie zespołu źródlisk z unikalnymi zbiorowiskami roślinnymi, specyficznych procesów geodynamicznych oraz naturalnych lasów liściastych i rzadkich gatunków roślin. Spośród występujących tu gatunków roślin naczyniowych 10 podlega ochronie ścisłej (gnieźnik leśny, naparstnica zwyczajna, obuwik pospolity, paprotka zwyczajna, skrzyp olbrzymi, tojad dzióbaty, wawrzynek wilczełyko, widłak goździsty, widłak jałowcowaty i wroniec widlasty), a 8 ochronie częściowej (bluszcz pospolity, kalina koralowa, konwalia majowa, kopytnik pospolity, porzeczka czarna, przytulia wonna, turówka leśna i turówka wonna). Rezerwat położony jest na terenie obszarów Natura 2000: Dolina Górnej Łeby PLH220006 oraz Lasy Mirachowskie PLB220008. W pobliżu rezerwatu przebiega turystyczny Szlak Kaszubski. Najbliższe miejscowości to Mirachowo, Sianowo i Staniszewo. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody "Staniszewskie Zdroje". [w:] Kartuzy.info [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-30)].
Rezerwat przyrody Stara Buczyna w Rakowie

Rezerwat przyrody Stara Buczyna w Rakowie – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Łęka Opatowska, powiecie kępińskim (województwo wielkopolskie). Został utworzony w 1971 roku w celu ochrony fragmentu buczyny na granicy zasięgu buka (Fagus silvatica). Powierzchnia: 3,72 ha (akt powołujący podawał 3,51 ha). Powierzchnia otuliny: 1,71 ha. Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest „zachowanie, ze względów naukowych i dydaktycznych, fitocenoz leśnych, reprezentujących związki Fagion sylvaticae i Carpinion betuli, z przewagą starodrzewu bukowego, występujących na krańcu naturalnego zasięgu buka, wraz z zachodzącymi w nich naturalnymi procesami”. Rezerwat obejmuje oddział 87h Nadleśnictwa Doświadczalnego Siemianice. Leży poza wielkoobszarowymi formami ochrony przyrody. Jego obszar podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1971 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1972 r. Nr 5, Poz. 33) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Rozporządzenie Nr 33/07 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Stara Buczyna w Rakowie” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 21 października 2019 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Stara Buczyna w Rakowie” Przypisy
Rezerwat przyrody Stara Dębina

Rezerwat przyrody „Stara Dębina” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Szudziałowo w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 33,68 ha (obecnie podawana wartość: 33,54 ha; w 2025 powiększony do 271,98 ha Powierzchnia otuliny: 257,96 ha (ustanowiona w 2025) Rok powstania: 1988 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: starodrzewie dębowe Puszczy Knyszyńskiej z udziałem dębu bezszypułkowego (Quercus sessilis) na północnej granicy zasięgu. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1988 r. Nr 5, poz. 47 (ISAP)) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Stara Dębina” (Dz. Urz. Województwa Podlaskiego z 2015 r. poz. 995) Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat STARA DĘBINA. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Stare Modrzewie

Rezerwat przyrody Stare Modrzewie – leśny rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na terenie gminy Kartuzy. Został utworzony w 1954 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 4,75 ha. Rezerwat obejmuje połacie lasu mieszanego z ponad dwustuletnimi pojedynczymi okazami modrzewi polskich. Najgrubszy z nich ma 420 cm obwodu. Najbliższe miejscowości to Kartuzy, Burchardztwo i Kiełpino. Rezerwat znajduje się na turystycznym Szlaku Kartuskim. Przypisy
Rezerwat przyrody Stare Biele

Rezerwat przyrody „Stare Biele” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Szudziałowo w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 255,65 ha (obecnie podawana wartość 256,20 ha) Rok powstania: 1987 Rodzaj rezerwatu: leśny Cel ochrony: zachowanie cennych fragmentów Puszczy Knyszyńskiej obejmujących dobrze wykształcone zbiorowiska roślinne z szeregiem roślin chronionych i rzadkich, oraz zachowanie kompleksów bagien i zarastających łąk będących ostoją zwierząt. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat STARE BIELE. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Starodrzew Dobieszyński

Rezerwat przyrody Starodrzew Dobieszyński – leśny rezerwat przyrody w pobliżu wsi Dobieszyn w gminie Stromiec, na terenie leśnictwa Ksawerów, nadleśnictwa Dobieszyn, utworzony w 1990 w celu zachowania unikalnego fragmentu Puszczy Stromeckiej. Drzewostan obejmuje starodrzew dębowo-sosnowy naturalnego pochodzenia na siedlisku lasu mieszanego świeżego, część drzewostanu posiada dwupiętrową budowę. Turystyka Przez rezerwat przechodzi zielony szlak turystyczny: Dobieszyn PKP - Studzianki Pancerne. Przypisy
Rezerwat przyrody Starodrzew Lubochniański

Rezerwat przyrody Starodrzew Lubochniański – leśny rezerwat przyrody w gminie Lubochnia, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Spała. Zajmuje powierzchnię 22,38 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 25 czerwca 1990 roku (M.P. z 1990 r. Nr 31, poz. 248 (ISAP), § 12). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie starodrzewu sosnowo-dębowego naturalnego pochodzenia, mającego duże wartości krajobrazowe, będącego historycznym świadectwem dawnej gospodarki leśnej. Gatunkiem panującym w rezerwacie jest sosna, która tworzy drzewostany mieszane z dębem i brzozą. Runo jest dobrze rozwinięte, a rośnie w nim m.in. szczawik zajęczy, borówka czarna, fiołek leśny, kosmatka owłosiona, dąbrówka rozłogowa. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W bezpośredniej bliskości znajduje się rezerwat „Kruszewiec”. Przypisy
Rezerwat przyrody Stary Przylep

Rezerwat przyrody „Stary Przylep” – rezerwat stepowy w województwie zachodniopomorskim, w powiecie pyrzyckim, w gminie Warnice. Jest usytuowany 1 km na południe od Starego Przylepu, 5,8 km na wschód-południowy wschód od ujścia Płoni do Miedwia, 8,5 km na północny wschód od Pyrzyc, przy drodze Obryta – Lubiatowo. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 maja 1974 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Zajmuje powierzchnię 2,10 ha (akt powołujący podawał 2,13 ha). Celem ochrony jest zachowanie reliktowych i unikatowych na Pomorzu upraw muraw kserotermicznych (Potentillo arenariae-Stipetum capillatae, Adonido-Brachypodietum pinnati), a także ochrona występujących w rezerwacie chronionych i rzadkich gatunków roślin i grzybów. Rosną tu m.in.: ostnica włosowata (Stipa capillata), wężymord stepowy (Scorzonera purpurea), ostrołódka kosmata (Oxytropis pilosa) i traganek duński (Astragalus danicus). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest położony w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Jezioro Miedwie i Okolice” (PLB 320005) oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Płoni i Jezioro Miedwie” (PLH320006). Przypisy Linki zewnętrzne Fotogaleria w serwisie Panoramio. panoramio.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)].
Rezerwat przyrody Stary Las

Stary Las – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Konstantynów, w powiecie bialskim, w województwie lubelskim, w granicach Parku Krajobrazowego Podlaski Przełom Bugu. Informacje ogólne położenie geograficzne: Równina Łukowska powierzchnia (według aktu powołującego): 5,88 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 5,92 ha rok utworzenia: 1995 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 stycznia 1995 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 6, poz. 95). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych dobrze wykształconego fragmentu grądu z licznymi okazami drzew pomnikowych. przedmiot ochrony: dobrze wykształcony grąd z fragmentami boru mieszanego, z gatunkami dominującymi dębem szypułkowym i sosną zwyczajną w wieku około 130–150 lat. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat leśny: według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (PFi), podtypu zbiorowisk leśnych (zl). według głównego typu środowiska jest to rezerwat leśny i borowy (EL), podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Walory przyrodnicze Jest to fragment starodrzewu sosnowo-dębowego w dużym kompleksie „Las Konstantynowski”. Przedmiotem ochrony jest dobrze wykształcony grąd Tilio Carpinetum typicum, płat fitocenoz nawiązujących do boru mieszanego oraz zbiorowiska zastępcze ze związku Carpinion betuli i Alno-Padion. W grądzie dominuje dąb szypułkowy (Quercus robur), a w borze sosna zwyczajna (Pinus sylvestris) w wieku 130–140 lat. W warstwie drzew znaczny udział mają: modrzew europejski (Larix decidua), grab pospolity (Carpinus betulus), jesion wyniosły (Fraxinus excelesior), topola osika (Populus tremula), lipa drobnolistna (Tilia cordata) oraz brzoza (Betula sp.). W rezerwacie rośnie kilka drzew o charakterze pomnikowym, najczęściej są to dęby szypułkowe. Flora jest stosunkowo uboga. Z gatunków chronionych występują tu: parzydło leśne (Aruncus dioicus), naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora), marzanka wonna (Galium odoratum), kalina koralowa (Viburnum opulus) i konwalia majowa (Convallaria majalis). Rezerwat jest ostoją wielu gatunków ptaków właściwych dla tego typu lasu, jak zięba (Fringilla coelebs), rudzik (Erithacus rubecula), drozd śpiewak (Turdus philomelos), kos (Turdus merula), zaganiacz (Hippolais icterina), grubodziób (Coccothraustes coccothraustes), kowalik (Sitta europaea), bogatka (Parus major), modraszka (Parus caeruleus), dzięcioł duży (Dendrocopos major) i średni (D. medius). Charakterystyczną cechą jest obecność przedstawiciela gołębiowatych – siniaka (Columba oenas), gatunku ściśle związanego ze starymi, dziuplastymi drzewami. Przypisy