NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sanktuarium Matki Bożej Złotkowskiej w Złotkowie

Sanktuarium Matki Bożej Złotkowskiej w Złotkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Imienia Najświętszej Maryi Panny i sanktuarium maryjne należące do archidiecezji gnieźnieńskiej (dekanat kleczewski). Historia Świątynia została zbudowana z palonej cegły w 1880 roku, dzięki staraniom księdza Apolinarego Kędzierskiego i ofiarności parafian. W ołtarzu głównym kościoła znajduje się obraz Matki Bożej trzymającej na ręku Dzieciątko Jezus. Historycy oceniają, że został namalowany w XVII wieku, dokładniej około 1640 roku i jest to jedna z wielu kopii obrazu Matki Bożej Śnieżnej. Według lokalnego podania został on sprowadzony z Kleczewa i umieszczony w kapliczce postawionej na miejscu ukazania się Matki Bożej jednemu z miejscowych chłopów. I chociaż ten obraz był w późniejszych latach zabierany z powrotem do Kleczewa, to za każdym jednak razem cudowną jakąś siłą do Złotkowa bywał przeniesiony. W 2005 roku arcybiskup Henryk Muszyński ustanowił kościół parafialny w Złotkowie sanktuarium, natomiast we wrześniu 2006 roku nałożył korony na skronie Matki Bożej i Dzieciątka Jezus. Wizerunek jest otaczany szczególną czcią wiernych do dziś i ozdobiony jest licznymi wotami będącymi dziękczynieniem za łaski otrzymane za wstawiennictwem Matki Bożej Złotkowskiej. Ich mnogość potwierdzają również kroniki parafialne, w których skrupulatnie zostały odnotowane podziękowania wiernych za wysłuchane modlitwy i prośby. W latach 1991–1996 kościół został gruntownie odrestaurowany. W trakcie prac remontowych została odkryta pierwotna polichromia, której przywrócona została dawna świetność. Spośród wielu cennych zabytków, na szczególną uwagę zasługuje obraz olejny przedstawiający chrzest Chrystusa nad Jordanem, który zapewne ozdabiał ołtarz główny w pierwszej, drewnianej świątyni. Cenne są również pięknie rzeźbiona renesansowa ambona ozdobiona gotyckimi malowidłami z około 1600 roku oraz chrzcielnica w stylu rokokowym ze sceną chrztu Chrystusa z 1758 roku i wykonane w 1900 roku stacje Drogi Krzyżowej. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Kucharach Kościelnych

Kościół Wszystkich Świętych w Kucharach Kościelnych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat tuliszkowski diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1795 roku dzięki staraniom proboszcza Michała Iwańskiego. Wieża sygnaturki została wybudowana w 1870 roku. W 1912 roku kościół został odrestaurowany, natomiast w 1994 roku świątynia została wyremontowana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest salowa, jej prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięta jest dwubocznie. Z boku nawy są umieszczone kruchta i zakrystia. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany baniasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakrywa strop podparty słupami. Na chórze muzycznym jest umieszczony prospekt organowy. Nowy instrument został wykonany w latach 90. XX wieku. Na ścianach wokół kościoła znajduje się ozdobny fryz z wizerunkami świętych i scenami z biblii. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzą z około 1700 roku. Ambona powstała pod koniec XVIII wieku. Chrzcielnica kamienna została wykonana w XVI wieku. Rzeźba ludowa Chrystusa Frasobliwego pochodzi z przełomu XVII i XVIII wieku. Kamienna chrzcielnica jest datowana na około XV wiek. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Grabienicach

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Grabienicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat zagórowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecnie istniejący, gotycki kościół został zbudowany na miejscu wcześniejszego, drewnianego w 1597 roku i ufundowany przez Jana Rozdrażewskiego. W 1778 roku świątynię zniszczył pożar, po którym została odbudowana w 1793 roku. Kolejna restauracja została przeprowadzona w 1858 roku, co spowodowało częściowe zatarcie cech stylu gotyckiego. W latach 1995–1999 kościół został ponownie gruntownie odnowiony – zostały nałożone nowe tynki, odrestaurowana została polichromia na suficie. Świątynia została wzniesiona na planie zbliżonym do kwadratu, od wschodniej strony do nawy jest dostawione prostokątne prezbiterium. Część murów jest wzmocniona przyporami. Wnętrze kościoła posiada dość skromne wyposażenie z czasów epoki baroku. Najstarszymi jego elementami są: gotycka chrzcielnica powstała w 1410 roku oraz renesansowa tablica z napisem fundacyjnym i datą budowy świątyni. Ołtarz główny jest datowany na 1789 rok, został wykonany z marmuru, w polu centralnym znajduje się obraz św. Józefa namalowany w 2. połowie XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne i ambona powstały również w 2. połowie XVIII stulecia. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Sławsku

Kościół świętego Wawrzyńca w Sławsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat koniński I diecezji włocławskiej). Kościół według tradycji został wzniesiony w 1614 roku na miejscu wcześniejszego. Ufundowany został przez miejscową właścicielkę, Sabinę Annę Racięcka (zmarłą w 1657 roku). Budowla jest jednonawowa, orientowana, murowana, zbudowana z cegieł, na cokole z kamienia, pokryta blachą. Prezbiterium jest zamknięte półkolistą absydą. W 1765 roku świątynia została odrestaurowana i wówczas również dobudowano okrągłą wieżę, która jest zwieńczona kopulastym dachem hełmowym z latarnią. W wieży jest umieszczony skromny portal. Następne przebudowy (w latach 1864–1869, 1900, 1929) zatarły pierwotną formę architektoniczną bryły świątyni. Nawa kościoła nakryta jest stropem drewnianym; prezbiterium – sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Chór muzyczny reprezentuje styl empirowy. Ambona – styl rokokowy. Posadzka została wykonana z marmuru. W świątyni znajdują się trzy ołtarze drewniane powstałe XVII wieku. W górnym jest umieszczona szesnastowieczna rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. W jednym z ołtarzy bocznych znajduje się obraz patrona parafii, św. Wawrzyńca, namalowany w 1746 roku. Oprócz tego w kościele są umieszczone dwa krucyfiksy – jeden na zewnątrz świątyni z XV wieku, drugi z XVIII wieku, a także rzeźba św. Franciszka, wykonana na przełomie XVII i XVIII w., rzeźba św. Wawrzyńca, dzieło twórcy ludowego z XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Warzymowie

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Warzymowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Skulsku (dekanat ślesiński diecezji włocławskiej). Obecna murowana gotycka świątynia została poświęcona pod wezwaniem Wszystkich Świętych przez biskupa Władysława Oporowskiego w 1443 roku. Wybudowana na dziedzińcu dworskim uważana była za własność dworu. W połowie XVI wieku świątynia została odnowiona dzięki staraniom Krzysztofa Sokołowskiego, tamtejszego dziedzica. W 1811 roku parafia Warzymowo została zlikwidowana. Odkąd władze kościelne przestały się interesować świątynią, zaprzestano odprawiania w niej nabożeństw. Według miejscowego podania świątynia podczas przemarszu wojsk napoleońskich służyła za stajnię, i tak sprofanowaną, dziedzice wsi przeznaczyli na magazyn. Stan taki trwał przez wiele lat. Kres temu położyła Włodzimiera Wolska: mając rozparcelować majątek, wyłączyła z niego świątynię i dała 2000 rubli księdzu proboszczowi Leopoldowi Ciesielskiemu na jej remont. Powiadomiony o tym, pismem proboszcza z dnia 7 sierpnia 1899 roku, biskup Aleksander Kazimierz Bereśniewicz wyraził zgodę, aby świątynia została przywrócona do użytku sakralnego. Dzięki staraniom księdza Ciesielskiego oraz jego następcy, księdza Mariana Hofmana, świątynia została wyremontowana z zewnątrz a także wymalowana i ozdobiony wewnątrz. W odnowionej świątyni biskup Stanisław Zdzitowiecki dokonał w dniu 2 maja 1908 roku uroczystej rekonsekracji, nadając jej, na prośbę ówczesnego proboszcza księdza Hofmana, wezwanie św. Stanisława Biskupa i Męczennika zamiast dawnego Wszystkich Świętych. W latach 1973–1975 został przeprowadzony w świątyni gruntowny remont. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły, o układzie gotyckim, na otynkowanym fundamencie kamiennym, w kształcie prostokąta. Posiada sześć okien zakończonych ostrołukowo, na zewnątrz jest opięta dwuuskokowymi przyporami z gzymsem na wysokości ław okiennych. W ścianie południowej jest umieszczony portal ostrołukowy z formowanej cegły. Z kolei na ścianie północnej zachowały się ślady rozebranej zakrystii z zarysem zamurowanego wejścia. W ścianie wschodniej w trzech otworach znajdują się: krzyż oraz rzeźby Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty. Na ścianie zachodniej nad głównym wejściem jest umieszczony nowy portal ostrołukowy. Świątynia jest przykryta dachem siodłowym, pokrytym dachówką. Wnętrze świątyni jest nakryte płaskim stropem. W świątyni jest umieszczony jeden drewniany ołtarz, wykonany w stylu klasycystycznym, ozdobiony rzeźbami św. Wojciecha, św. Stanisława, św. Jana i św. Jakuba Apostoła. W centralnej części ołtarza znajduje się obraz patrona świątyni, św. Stanisława Biskupa i Męczennika, po jego bokach są umieszczone dwa obrazy: św. Tekli i św. Wawrzyńca namalowane na drewnie. Na ścianie północnej znajduje się drewniana ambona wykonana w 1767 roku, pochodząca z Słupcy. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Lubstowie

Kościół świętej Jadwigi w Lubstowie ― rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sompoleński diecezji włocławskiej). Świątynia zbudowana została w 1534 roku i ufundowana przez szlachecki ród Lubstowskich: Jana, chorążego kaliskiego i Bartłomieja, podkomorzego inowrocławskiego. Reprezentuje styl wczesnorenesansowy. Jest to budowla murowana wzniesiona na miejscu pierwotnej świątyni drewnianej. W 1753 roku kościół był restaurowany (przebudowane zostało prezbiterium) przez mistrza murarskiego Hermana Cyglera dla Rafała Radajewskiego, chorążego brzeskokujawskiego, ówczesnego dziedzica Lubstowa. Budowla jest orientowana, na rzucie prostokąta, charakteryzująca się wydłużoną osią wschód-zachód. Bryła posiada formę wydłużonego prostopadłościanu nakrytego wysokim dachem dwuspadowym. Ściany szczytowe są parawanowe. Od strony północnej przylega zakrystia w formie prostopadłościanu, nakryta dachem dwuspadowym o kalenicy na poziomie okapu bryły głównej. Połacie dachowe w części dolnej jest załamane na przepustnicy. Bryła otoczona jest przyporami i daszkami dwuspadowymi, pulpitowymi, rozdzielonymi ukośnie. Wnętrze świątyni wyposażone jest m.in. w trzy ołtarze rokokowe, ambonę oraz dwie płyty nagrobne z piaskowca (Jana Lubstowskiego i Radojewskiego). Świątynia była remontowana w 1971 roku. Na początku lat 90. XX wieku kościół został odnowiony, zmienione zostało pokrycie dachowe, okna, uzupełniona została część tynków. W 1995 roku zostały założone posadzki marmurowe z „białej marianny”. W 2006 roku została zamontowana brama oraz krata w drzwiach głównych świątyni. Kościół zachował się w dobrym stanie. Przypisy
Kościół św. Mateusza Apostoła w Lubstówku

Kościół świętego Mateusza Apostoła w Lubstówku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sompoleński diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1639 roku. Ufundowana została przez wojską kaliską Magdalenę i Aleksandra Głębockiego archidiakona gnieźnieńskiego. Rozbudowana została o wieżę w 1743 roku. Remontowana była w XIX wieku i w 1971 roku. W 1992 roku za prace konserwacyjne w latach 80. XX wieku i opiekę nad kościołem, została przyznana nagroda dla parafii przez Ministerstwo Kultury i Sztuki. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wybudowana została w stylu charakterystycznego dla odmiany wielkopolskiego kościoła późnogotyckiego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie (na zewnątrz znajduje się barokowy krucyfiks), z boku jest umieszczona zakrystia. Z przodu znajduje się niska kwadratowa wieża, mieszcząca kruchtę w przyziemiu. Wieżę zwieńcza gontowy dach namiotowy z krzyżem. Budowlę nakrywa wysoki dach jednokalenicowy, pokryty gontem, tworzący wydatny okap nad prezbiterium. W środkowej części znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta blaszanym cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakrywa płaski strop obejmujący nawę i prezbiterium. Na belce tęczowej są umieszczone rzeźby i krucyfiks z 1 połowy XVII wieku. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z parapetem z niewielką wystawką prostokątną w części centralnej i z prospektem organowym. Wyposażenie reprezentuje styl wczesnobarokowy z 1 połowy XVII wieku, należą do niego: ołtarz główny i dwa ołtarze boczne. Drzwi wejściowe do świątyni posiadają okucia w formie liści. Ogrodzenie zostało wykonane ze sztachet drewnianych. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Mąkolnie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Mąkolnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sompoleński diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1750 roku. Wybudowana została dzięki staraniom proboszcza Łukasza Żurawskiego. W 1894 roku kościół został gruntownie odnowiony i otrzymał polichromię. W latach 90. XX wieku świątynia została wyremontowana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada o konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wzniesiona została w stylu barokowym. Jej prezbiterium jest niższe i węższe w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku i od frontu nawy są umieszczone kruchty. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją drewniany baniasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakrywają stropy płaskie wsparte wzdłuż ścian na kwadratowych kolumnach. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Polichromia w stylu neobarokowym wykonana została przez Aleksandra Przewalskiego i odnowiona w 1967 roku przez Franciszka Bąkowskiego. Ołtarz główny jest nowy. Chrzcielnica w stylu klasycystycznym pochodzi z 1 połowy XIX wieku. Witraże zaprojektowane zostały przez Annę Wadowską i wykonał je w 1985 roku Leon Jędrzejewski. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racięcicach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Racięcicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sompoleński diecezji włocławskiej). Obecna murowana świątynia została zbudowana w 1900 roku i ufundowana przez Zofię Słubicką. Konsekrowana została w 1901 roku. Budowla jest orientowana, wzniesiona została w stylu neogotyckim, składa się z trzech naw oraz wieży. W 1967 roku świątynia została częściowo zniszczona przez pożar. W 1970 roku została odbudowana wieża, natomiast w 1989 roku została w całości wyremontowana i pokryta nową blachą ocynkowaną. W 1999 roku po raz kolejny zmieniono pokrycie dachu nad kaplicą i zakrystią z blachy ocynkowanej na blachę aluminiową, a także naprawiono rynny i rury spustowe. W 2008 roku zostały wyremontowane: wieża i ściana północna. Kościół zachował się w dobrym stanie. W neogotyckim ołtarzu znajduje się gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około 1430 roku. Ponadto we wnętrzu znajdują się rokokowe rzeźby św. Marka i św. Mateusza oraz figura Chrystusa Zmartwychwstałego pochodząca prawdopodobnie z XVI wieku. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Sompolnie

Kościół ewangelicko-augsburski – kościół filialny należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Koninie. Znajduje się w mieście Sompolno, w powiecie konińskim, w województwie wielkopolskim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1839-1861. Kamień węgielny pod budowę został poświęcony przez księdza superintendenta (zwierzchnika Diecezji) Boernera w dniu 6 czerwca 1839 roku. Ukończony kościół został poświęcony w dniu 30 maja 1961 roku przez generalnego superintendenta (biskupa Kościoła) Ludwiga. Budowla reprezentuje styl późnoklasycystyczny. Projektantem budowli był Bonifacy Witkowski. W 1945 roku władze państwowe potraktowały świątynię jako mienie poniemieckie i urządziły w świątyni magazyn zbożowy, wyposażenie świątyni, razem ze sprzętem liturgicznym, zostało skradzione. W dniu 16 marca 1952 roku zostało odprawione w kościele pierwsze po II wojnie światowej nabożeństwo – dla niewielu już pozostałych parafian przez księdza seniora (zwierzchnika diecezji) Ryszarda Trenklera. Po nabożeństwie została wybrana Rada Parafialna. W dniu 29 czerwca 1967 roku Konsystorz przemianował Parafię w Sompolnie na filię parafii we Włocławku, a następnie w Koninie. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Liścu Wielkim

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Liścu Wielkim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat tuliszkowski diecezji włocławskiej). W 1878 roku został powołany komitet budowy świątyni i położony został kamień węgielny. Koszty budowy nowego obiektu sakralnego były pokrywane z dobrowolnych ofiar wiernych. Istniejąca do dziś świątynia została wzniesiona w latach 1878-1885, natomiast konsekrowana została w 1901 roku. Budowla jest murowana, wzniesiona w stylu neogotyckim, wymalowana w 1908 roku przez Aleksandra Przewalskiego, on również namalował stacje Drogi Krzyżowej. Wnętrze świątyni zostało przemalowane w 1972 roku. W 2000 roku została odnowiona polichromia wykonana w 1908 roku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Obrazy w ołtarzach bocznych i na feretronach namalował Tadeusz Bałukiewicz. Świątynia została pokryta blachą w 1979 roku, na wieży i zakrystii znajduje się blacha miedziana od 1931 roku. Przypisy
Kościół ewangelicko-reformowany w Żychlinie

Kościół ewangelicko-reformowany – świątynia ewangelicka należąca do parafii Ewangelicko-Reformowanej w Żychlinie. Świątynia została wzniesiona w latach 1821–1822 w stylu klasycystycznym, na planie prostokąta i nakryta jest dachem trójspadowym. Fasadę ozdabia dwukolumnowy portyk podtrzymujący trójkątny tympanon zwieńczony attyką. Wnętrze budowli jest proste i skromne, znajduje się w nim centralnie usytuowana kazalnica, po obu stronach której są umieszczone klasycystyczne epitafia: Melanii Kurnatowskiej i Teodora Pretwicza, a także portrety wyjątkowych dobroczyńców parafii: Adama Bronikowskiego i jego małżonki Joanny Florentyny z Potworowskich Bronikowskiej. Wzdłuż trzech ścian jest poprowadzona drewniana empora. Na niej są umieszczone wystawy czasowe i fotografie przedstawiające ważne wydarzenia z życia parafii. Na elewacji frontowej budowli znajdują się dwa cytaty z Biblii: Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą oraz Oddajcie cześć Panu. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Jakuba Apostoła w Ostrowążu

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i świętego Jakuba Apostoła w Ostrowążu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ślesiński diecezji włocławskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1946–1948. Zaprojektowana została przez architekta Wilczyńskiego. Poprzednia budowla z 1780 roku została rozebrana przez Niemców w 1942 roku. Architektura Świątynia jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Wybudowana została na planie krzyża łacińskiego z dwoma kaplicami umieszczonymi po bokach nawy, tworzącymi transept. Kaplice są zamknięte prostokątnie i posiadają kalenice niższe od nawy. Prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, po bokach symetrycznie są umieszczone dwie zakrystie. Świątynię nakrywa wysoki dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu w części frontowej znajduje się kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią. Kościół otaczają soboty podparte drewnianymi słupami z mieczami. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim. Chór muzyczny jest podparty bocznymi aneksami i dwoma filarami, charakteryzuje się prostą linią parapetu i znajduje się na nim prospekt organowy. Wyposażenie świątyni pochodzi z 2. połowy XX wieku. W oknach są umieszczone witraże. Przypisy
Kościół św. Benona w Broniszewie

Kościół świętego Benona w Broniszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ślesiński diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wybudowana przez księdza Jana Knorra, według projektu Konstantego Wojciechowskiego w latach 1900-1904 w stylu neogotyckim. Bryła kościoła jest oszkarpowana, z licznymi sterczynami, otworami okiennymi i drzwiowymi zamkniętymi ostrołukowo. Prezbiterium zamknięte jest wielobocznie, a nad całością góruje od strony zachodniej wieża. Wnętrze świątyni jest jednonawowe, czteroprzęsłowe, sklepione w prezbiterium gwiażdziście, natomiast w nawie, kaplicy i zakrystii są umieszczone sklepienia krzyżowo-żebrowe. Obiekt jest na bieżąco remontowany i znajduje się w dobrym stanie technicznym. W 2006 roku został przeprowadzony remont wieży i naprawiony został dach zniszczony przez wichurę. Kościół posiada jednorodne stylistycznie (w stylu neogotyckim) i chronologicznie (powstałe na początku XX wieku) wyposażenie składające się m.in. z ołtarza głównego, ołtarzy bocznych, ołtarza w kaplicy bocznej z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, drewnianej ambony, chrzcielnicy, konfesjonału, stalli, neogotyckich feretronów i prospektu organowego z 1932 roku. Wystrój świątyni reprezentuje polichromia wykonana w 1912 roku przez Antoniego Szulczyńskiego, pod względem formalnym i kolorystycznym typowa dla okresu Młodej Polski. Znajduje się ona na sklepieniach i ścianach prezbiterium i nawy. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Mąkoszynie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Mąkoszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Jakuba Apostoła w Mąkoszynie (dekanat izbicki diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona, dzięki staraniom proboszcza ks. Wincentego Wrzalińskiego, w latach 1914–1919, według projektu architekta Zdzisława Mączeńskiego z Warszawy. Konsekrowana została 9 maja 1919 roku. Budowla posiada zróżnicowaną bryłę ujętą szkarpami, z wyraźnie wydzielonymi formami poszczególnych jej części. W przyziemiu jest umieszczony arkadowy podcień, nad nawą jest umieszczona sygnaturka w formie wielobocznej wieżyczki z latarnią, od strony zachodniej jest usytuowana znacznie górująca nad całością wieża zwieńczona baniastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze trzynawowe jest nakryte pozornym sklepieniem krzyżowym, wymalowano je w 1951 roku. W 1978 roku w prezbiterium została założona nowa posadzka z płyt granitowych. W 1984 roku zostało wymienione pokrycie dachu z dachówki na blachę miedzianą. Budowla w chwili obecnej znajduje się w dobrym stanie technicznym. Do wyposażenia świątyni należą obiekty pochodzące głównie z początku XX wieku. W jego skład wchodzą: ołtarz główny ozdobiony neobarokowymi rzeźbami świętych i aniołów, ambona ozdobiona płaskorzeźbami czterech ewangelistów, granitowa chrzcielnica, dwa krucyfiksy, stacje Męki Pańskiej, organy wykonane w 1920 roku. W świątyni znajduje się tablica upamiętniająca budowniczego kościoła ks. Wincentego Wrzalińskiego zamordowanego w Dachau. Przypisy