NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaplica św. Floriana w Bystrzycy Kłodzkiej

Kaplica św. Floriana w Bystrzycy Kłodzkiej – zabytkowa kaplica pochodząca z 1725 r., położona na obrzeżach miasta, na Górze Parkowej. Historia Budowlę wznoszono w latach 1724-1725, w miejscu w którym wcześniej istniała drewniana kapliczka z 1648 roku. Dedykacja kaplicy partonowi strażaków św. Florianowi wiązała się z tym, że Bystrzyca Kłodzka we wcześniejszych latach była wielokrotnie niszczona pożarami, najgroźniejszy z nich w 1703 r. strawił połowę miasta. W XIX w. obiekt był restaurowany. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 22 grudnia 1971 roku kaplica została wpisana do rejestru zabytków. Obecnie świątynia ma status kościoła filialnego. Architektura Kaplica została wzniesiona na planie prostokąta, posiada apsydę mieszczącą prezbiterium, a także niewielką zakrystię i wejściową kruchtę. Nakryta jest dachem dwuspadowym, na kalenicy, którego ulokowano sygnaturkę. Na sklepieniu zachowała się cenna polichromia, przedstawiająca św. Floriana, polewającego wodą z dzbana płonący kościół. Malowidło to ukazuje dość dokładnie ówczesną zabudowę Bystrzycy Kłodzkiej. Poza tym we wnętrzu zachowało się bogate wyposażenie, pochodzące z okresu budowy, takie jak ołtarze, rzeźby autorstwa Michała Klahra i malarstwo ścienne. W przeszłości w kaplicy przechowywano relikwie św. Floriana, jednak w roku 1823 spłonęły one w pożarze. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kaplicy na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia kaplicy na stronie "Polska na fotografii"
Kaplica św. Jana Chrzciciela w Szyszkowie

Kaplica św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicka kaplica filialna, położona w Szyszkowie (gmina Praszka). Kaplica należy do parafii Świętej Rodziny w dekanacie Praszka, archidiecezji częstochowskiej. Historia kościoła Kaplica w Szyszkowie zbudowana została z inicjatywy salezjanina księdza Franciszka Haładyna w drugiej dekadzie XX wieku. W latach 1988–1989 została odrestaurowana a teren wokół świątyni zagospodarowany. Przypisy
Kaplica św. Michała Archanioła w Zarzecu Ulańskim

Kaplica św. Michała Archanioła – zabytkowa kaplica rzymskokatolicka, znajdująca się w Zarzecu Ulańskim, na cmentarzu św. Michała Archanioła, należącym do parafii Ulan. Historia Kaplica została wybudowana w 1849 roku, staraniem ówczesnego proboszcza Parafii św. Małgorzaty w Ulanie – ks. Piotra Krasińskiego. Pierwotnie kaplica kryta była gontem, lecz na początku XX wieku ks. proboszcz Michał Mystowski postarał się o pokrycie jej blachą. W latach 2003–2004 ks. Stanisław Wakulski przeprowadził gruntowną renowację kościoła, ponieważ nie był remontowany od czasu jego powstania, czyli przez ponad 150 lat. Wymieniono elewację, dach, wewnątrz kościoła odmalowano stare obrazy, a także zmieniono wygląd ołtarza. Linki zewnętrzne Krzysztof Czubaszek: Cmentarz w Ulanie: W: Krzysztof Czubaszek: Parafia Ulan. Historia, ludzie, miejsca, zabytki. Art. opublikowany w: Parafia_ulan.republika.pl. Zarchiwizowano: [1], 2013-05-17.
Kaplica św. Proroka Eliasza w Socach

Kaplica pod wezwaniem św. Proroka Eliasza – zabytkowa prawosławna kaplica filialna (tzw. czasownia) w Socach. Należy do parafii Opieki Matki Bożej w Puchłach, w dekanacie Narew diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplicę wzniesiono najprawdopodobniej na początku XX w. głównie ze względu na potrzebę przechowywania ikon i cerkiewnych chorągwi niezbędnych do celebrowania lokalnych uroczystości obrzędowych takich jak wiejskie procesje czy święcenia pól. Częściowo zachowany unicki charakter wnętrza świątyni wskazuje na fakt, że kaplica w Socach mogła istnieć jeszcze w I połowie XIX wieku. W 1990 dokonano jej gruntownej przebudowy, co pozwoliło na odprawianie w niej nabożeństw. Architektura Budowla drewniana, salowa, orientowana z apsydą zamkniętą trójbocznie. Od frontu niewielka kruchta. Dachy blaszane, jednokalenicowe. Nad tylną częścią kaplicy kopułka z sześcioramiennym krzyżem. W 2010 dokonano wymiany stolarki okiennej świątyni, zaś w 2013 poddano renowacji kruchtę. Wnętrze Obiekt posiada szczególną wartość z uwagi na zachowane w nim unikatowe, choć skromne, wyposażenie, na które składają się m.in. niespotykane w prawosławiu dwa drewniane krucyfiksy – jeden pochodzący najprawdopodobniej jeszcze z okresu unickiego (XVIII – I połowa XIX w.), autorstwo drugiego zaś przypisuje się rzeźbiarzowi samoukowi Jankowi Kuleszy (☦1935) z Soc. Ponadto w kaplicy zachowały się XIX-wieczne ikony oraz neounickie oleodruki z okresu międzywojnia z widocznymi silnymi wpływami łacińskiego malarstwa religijnego. Inne Uroczyste nabożeństwa w kaplicy celebrowane są w dniu jak i w przeddzień święta jej niebiańskiego patrona św. Proroka Eliasza (2 sierpnia według kalendarza juliańskiego), kiedy w Socach odbywa się podniosła procesja (obchód wsi). Święte Liturgie sprawowane są tutaj także w trzeci dzień po Wielkanocy i Bożym Narodzeniu oraz w dniu święta Świętych Kosmy i Damiana. Latem, tuż po nabożeństwie w cerkwi parafialnej w Puchłach, w kaplicy w Socach odprawiane są akatysty i molebny. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Irena Matus: Lud nadnarwiański cz.1, prace Katedry Kultury Białoruskiej Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok, 2000. ISBN 83-9141197-1-1 Grzegorz Sosna: Katalog świątyń i duchowieństwa prawosławnej diecezji warszawsko-bielskiej w: ELPIS, czasopismo teologiczne Katedry Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku. Białystok, 2000. ISSN 1508-7719 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Soce
Kelig

Jezioro Kelig – niewielkie jezioro, położone na obszarze Pojezierza Wschodniosuwalskiego, w granicach wsi Berżniki. Jezioro Kelig ma powierzchnię około 11,6 ha, maksymalna głębokość wynosi około 7 m. Znajduje się na wysokości około 125 m n.p.m.. Zasilane jest przez rzeczkę wypływającą z oddalonego o około 1 km jeziora Gajlik, wpadającą następnie do rzeki Kunisianki. Na niewielkim wzniesieniu przy wschodnim brzegu jeziora znajduje się zabytkowy drewniany kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Berżnikach z I połowy XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Kelig w serwisie Wikimapia
Kieszonkowe Turnie

Kieszonkowe Turnie – grupa skał i turni na południowo-wschodnich stokach Miedzianego w polskich Tatrach Wysokich. Tworzą rozgałęzioną grań opadającą od zwornika 2186 m w grani Miedzianego do wysokości ok. 1890 m. Początkowo w najwyższej części jest to jedna grań. Na Wyżnim Kieszonkowym Przechodzie Kieszonkowe Turnie rozgałęziają się na dwie granie; prawa (patrząc od dołu) stanowi ograniczenie górnej części Szerokiego Żlebu. Jest to główna grań Kieszonkowych Turni. W dolnej części przecięta jest przełączką zwaną Kieszonkowym Przechodem. Lewa odnoga tworzy ograniczenie głównego żlebu na południowo-wschodniej ścianie Miedzianego. W jej najniższej części wznosi się dobrze widoczna z Ceprostrady turnia zwana Miedzianą Pałą. Pomiędzy nimi jest rozszerzająca się ku dołowi depresja opadająca do Ceprostrady i na Mnichową Płaśń. Przecięta jest 5 wąskimi żlebkami oddzielonymi od siebie porośniętymi kosodrzewiną grzędami. Obydwie odnogi Kieszonkowych Turni przecięte są systemem niemal poziomych półek i zachodów. Są to Kieszonkowa Ławka oraz Wyżnia Kieszonkowa Ławka. Obydwie te nazwy, jak również nazwy: Kieszonkowy Przechód, Wyżni Kieszonkowy Przechód i Miedziana Pała, są autorstwa Władysława Cywińskiego. Łatwiejsze fragmenty lewej odnogi Kieszonkowych Turni były przechodzone przez pasterzy i górników jeszcze w czasach przedturystycznych, pozostałe trudniejsze fragmenty (II-IV stopień w skali trudności UIAA) przechodzili taternicy w wielu ratach oddzielonych czasowo. Pierwsze (prawdopodobnie) przejście prawą, główną odnogą (VI stopień w skali trudności UIAA): Krzysztof Gardyna i Tomasz Kohler 20 czerwca 2000. Było to przejście ściśle granią. Wcześniej podobną drogą szedł w latach 60. Janusz Kurczab, oceniając przejście na V+. Obecnie w rejonie Miedzianego wspinaczka jest zabroniona. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kurzelowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat włoszczowski diecezji kieleckiej). Ufundowany został około 1360 roku z inicjatywy arcybiskupa Jarosława Bogoria Skotnickiego; zastosowane ciekawe rozwiązanie architektoniczne (sklepienie opiera się na jednym filarze); gotycka chrzcielnica z 1414; obok kościoła drewniana dzwonnica z przełomu XVII i XVIII wieku. Kościół dawniej był siedzibą kapituły kolegiackiej, lecz kapituła ta została rozwiązana. Przypisy
Kolegiata św. Michała Archanioła w Ostrowcu Świętokrzyskim

Kolegiata św. Michała Archanioła w Ostrowcu – kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła ulokowany w centrum Ostrowca Świętokrzyskiego. Podniesiony do godności kolegiaty 12 czerwca 2000. Historia Pierwszy kościół w Ostrowcu, pod wezwaniem św. Uriela Archanioła, ufundował książę Janusz Ostrogski w 1614 r. Konsekrował go 8 sierpnia 1614 r. biskup Walerian Łubieński. Kościół ten posiadał trzy ołtarze: z Archaniołem Urielem, św. Wawrzyńcem i z św. Marią Magdaleną. W 1637 r. obok kościoła wybudowano szpital dla ubogich. W 1644 r. wzniesiono budowlę murowaną. Kościół św. Uriela uległ zniszczeniu prawdopodobnie podczas najazdu Szwedów. W 1672 r. kościół odbudowano w stylu barokowym i nadano mu nowe wezwanie św. Michała Archanioła. Ołtarz główny kościoła przedstawiał w tym czasie Niepokalane Poczęcie Najświętszej Marii Panny. W latach 1784–1803 świątynię odrestaurowano staraniem Konstancji z Denhoffów Sanguszkowej. Przed 1890 r. do kościoła dobudowano dwie frontowe wieże boczne ufundowane przez Władysława Laskiego. W październiku 1907 r. bojownicy PPS dokonali w pobliżu kościoła zamachu na dwóch strażników fabrycznych. Wojsko rosyjskie otoczyło wówczas świątynię i dokonało rewizji uczestników mszy świętej. 7 września 1918 r. w kościele św. Michała odprawiał Mszę świętą wizytator apostolski Achille Ratti, od 1922 r. papież Pius XI. W latach 1924–1928 kościół rozbudowano i przebudowano w stylu neobarokowym według projektu Stefana Szyllera. Nawa główna kościoła została podniesiona i przedłużona. Powstały nawy boczne, kaplica pogrzebowa, zakrystia oraz kościelna wieża. W 1944 r. powstał nowy kamienny ołtarz główny wykonany przez Józefa Jamroza. Hejnał Ostrowca Świętokrzyskiego Codziennie o godzinie 12:00, a także podczas świąt i uroczystości lokalnych z wieży kolegiaty odgrywany jest hejnał Ostrowca Świętokrzyskiego, Zew młodych ostrowczan. Przypisy Bibliografia Waldemar Brociek, Ostrowiec Świętokrzyski i okolice. Część I, Kielce 1997 Linki zewnętrzne Parafia św. Michała w Ostrowcu. diecezjasandomierska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-15)].
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Sowczycach (stary)

Drewniany kościół św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół filialny, położony w Sowczycach (gmina Olesno). Świątynia należy do Parafii Nawiedzenia NMP w Łomnicy w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. 24 marca 1954 roku pod numerem 89/54 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego, znajduje się on również na Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Obecnie kościółek ten pełni rolę kaplicy pogrzebowej. Historia kościoła Drewniany kościół w Sowczycach został wybudowany w 1586 roku w Łomnicy jako kościół filialny parafii św. Mikołaja i św. Małgorzaty w Wysokiej, pod wezwaniem św. Katarzyny i Ducha Świętego. Funkcję taką pełnił do 1917 roku, gdzie następnie został przeniesiony do Sowczyc, gdzie otrzymał nowe wezwanie - św. Antoniego. Tu pełnił rolę kościoła filialnego do 1962 roku. Po wybudowaniu nowego kościoła, służy jako kaplica pogrzebowa. W latach 1983–1984 budynek był remontowany. Architektura i wnętrze kościoła Kościół jest orientowany, jednonawowy, salowy, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy, zamknięty trójbocznie o konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu, wykonanym na początku XX wieku. Zewnętrzne ściany kościoła są oszalowane, dach typu siodłowego o jednej kalenicy. Kościół nie posiada typowej wieży, jedynie czworoboczną sygnaturkę, która nakryta jest dachem namiotowym. Całość pokryta jest gontem z wywiniętym okapem przy prezbiterium. Z boku nawy znajduje się zakrystia. Strop jest płaski z widoczną polichromią. Chór muzyczny wsparty został na dwóch słupach o prostej linii parapetu. Belka tęczowa z krucyfiksem. Ołtarz i ambona zostały wykonane w stylu barokowym w XVII wieku. Ambona na baldachimie umieszczoną ma rzeźbą pelikana. Wewnątrz kościółka znajdują się również drewniane stacje drogi krzyżowej wykonane w 1849 roku. Ponadto wnętrze świątyni zdobią figury i obrazy w stylu ludowym. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 . Starostwo Powiatowe w Oleśnie, "Szlakiem kościółków drewnianych w powiecie oleskim"; Olesno 2011. ISBN 97883-920243-7-8 Linki zewnętrzne Informacje o kościele Sowczyce: drewniany kościół św. Antoniego Sowczyce-drewniany kościół św. Antoniego Padewskiego (1586)
Kościół Apostołów Piotra i Pawła w Kniei

Kościół Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Knieja (gmina Zębowice). Kościół należy do parafii Wniebowzięcia NMP w Zębowicach w dekanacie Dobrodzień (diecezja opolska) Historia kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Knieji. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-28)].
Kościół Bożego Ciała w Pelplinie

Kościół Bożego Ciała w Pelplinie – gotycki kościół w Pelplinie. Zbudowany około 1417 roku. W drugiej połowie wieku XVII został kościołem parafialnym dla rozwijającej się wokół klasztoru osady wiejskiej. Otoczony jest cmentarzem, na którym zachowały się groby z przełomu XIX i XX wieku. Mieści się przy placu Mariackim 3 w otoczeniu budynków kurii biskupiej, w tym Bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Galeria Przypisy
Kościół Błogosławionych Męczenników Podlaskich w Radzyniu Podlaskim

Kościół Błogosławionych Męczenników Podlaskich w Radzyniu Podlaskim – rzymskokatolicki kościół w Radzyniu Podlaskim, który jest świątynią parafii św. Anny w Radzyniu Podlaskim. Historia Parafię św. Anny w Radzyniu Podlaskim erygowano w roku 1994. Początkowo świątynią parafii ustanowiono kaplicę św. Anny w Radzyniu Podlaskim, usytuowaną na cmentarzu św. Anny w Radzyniu Podlaskim, jednak malutka kaplica nie wystarczyła na pomieszczenie tak dużej rzeszy wiernych, wkrótce więc zaszła konieczność budowy nowego kościoła. Postanowiono, że nowa świątynie będzie znajdowała się obok cmentarza. Pierwsze prace budowlane związane głównie z uporządkowaniem gruntu rozpoczęto w roku 1995. Kościół budowano ponad 5 lat. Do użytku został on oddany w 2000 roku. Całością prac przez cały czas koordynował będący wówczas proboszczem tej parafii – ks. Henryk Domański. Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii. O parafii w serwisie diecezjalnym
Kościół Chrystusa Króla w Opolu-Metalchemie

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Irydowej 23 w Opolu-Metalchemie. Kościół należy do Parafii Chrystusa Króla w Opolu-Metalchemie w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła W sierpniu 2001 roku uzyskano pozwolenie na budowę kościoła, a 23 października tego samego roku odbyło się poświęcenie placu pod budowę. W 2002 roku rozpoczęto prace budowlane według projektu Beaty i Adama Szczegielniaków. 26 lipca 2009 roku świątynia została konsekrowana przez ks. abp Alfonsa Nossola. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Chrystusa Króla. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-04)].
Kościół Chrystusa Króla w Szczecinie (Skolwin)

Kościół Chrystusa Króla w Szczecinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w szczecińskim Skolwinie. Należy do dekanatu Szczecin-Żelechowa archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia W 1286 roku biskup kamieński Hermann von Gleichen zezwolił proboszczowi kościoła Mariackiego w Szczecinie na objęcie duchowej opieki nad wzniesioną świątynią w Skolwinie. W 1484 roku świątynia razem z wsią stała się własnością kościoła Mariackiego w Szczecinie. W drugiej połowie XV stulecia kościół został gruntownie przebudowany. Podczas wojny trzydziestoletniej świątynia doznała poważnych uszkodzeń. Obecna forma budowli pochodzi z czasów odbudowy w 1689 roku. W drugiej połowie XVII stulecia świątynia została zdegradowana do roli kościoła filialnego parafii Szczecin-Glinki. Kościół uniknął zniszczeń podczas II wojny światowej i został poświęcony w dniu 11 sierpnia 1946 roku jako świątynia katolicka, jednocześnie otrzymał wezwanie Chrystusa Króla. Architektura Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, nie posiada wyodrębnionego prezbiterium, od zachodu znajduje się wieża. Kościół jest orientowany, jego ściany zostały zbudowane z cegły gotyckiej. Świątynia została postawiona na kamiennym fundamencie, składającym się z wielkich głazów narzutowych. Budowla jest otoczona fazowanym cokołem oraz zakończona półkolistym gzymsem wykonanym z cegły z belką wykonana z drewna. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: odtworzona nadstawa ołtarza ambonowego w stylu barokowym z 1692 roku, elementy czaszy ambony, empora organowa w stylu barokowym oraz prospekt organowy w stylu neorenesansowym (instrument zachował się do dzisiaj) a także dwa świeczniki i żyrandole w stylu barokowym z 1692 roku. Przypisy
Kościół Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu

Kościół Chrystusa Pana Zbawiciela w Podgórzu – rzymskokatolicki kościół w Podgórzu, dawna cerkiew prawosławnego, a następnie unickiego monasteru Przemienienia Pańskiego. Historia Prawosławny męski klasztor w Podgórzu (pierwotnie Monastyrze, Spasie) powstał przed 1440. Według legendy zapisanej przez unickiego biskupa chełmskiego Jakuba Suszę jego cerkiew była przebudowaną pogańską świątynią lub wieżą obronną. Konstrukcja świątyni pozwala uznać tę wersję za częściowo prawdopodobną – nawa świątyni wzniesiona jest z kamienia, a swoimi wymiarami przypominała wieżę obronną w Bieławinie. Ponadto przed przebudową w XIX stuleciu obiekt posiadał wysoko umieszczone okna, być może strzelnicze. Fakty te mogą świadczyć o wzniesieniu obiektu jeszcze w XII-XIII w., nie wiadomo przy tym, kiedy dokładnie zaczął on pełnić funkcje sakralne. Monaster w Spasie nie przyjął unii brzeskiej natychmiast po jej podpisaniu, lecz w 1622 został siłą przejęty przez unitów. Do XVIII w. funkcjonował jako męski klasztor unicki. W II poł. XVII w. świątynia monasterska została przebudowana, uzyskując obecną (pocz. XXI w.) formę. Po zamknięciu klasztoru, na skutek spadku liczby mnichów, co nastąpiło po 1723, cerkiew stała się unicką świątynią parafialną. Świątynia w Spasie przeszła ponownie na własność prawosławnych w 1864 lub 1866. Została w tym okresie poważnie przebudowana. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę cerkiew została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego po ostrym sporze między lokalnymi społecznościami prawosławną i katolicką. Ostatecznie przeszła w ręce katolików w 1924 i jest od tego czasu kościołem parafialnym. Architektura Dawna cerkiew w Podgórzu jest budowlą orientowaną, reprezentuje styl barokowy, posiada jedną nawę o wysokości równej prezbiterium, do którego przylegają dwie zakrystie. Budowla kryta jest dachem dwuspadowym i wsparta skośnymi narożnymi przyporami dostawionymi do niej w XVIII w. W narożnikach prezbiterium znajdują się lizeny. Okna kościoła zamykają łuki odcinkowe obramione profilowanymi gzymsami. Elewacja frontowa świątyni zwieńczona jest profilowanym gzymsem, zaś wokół nawy znajduje się gzyms kostkowy. W ołtarzu głównym dużych rozmiarów krucyfiks i obraz Matki Bożej Częstochwskiej Wnętrze zdobi klasycystyczna polichromia wykonana w I poł. XIX w., na suficie znajduje się plafon z wyobrażeniem Trójcy Świętej. W ołtarzach bocznych znajdują się obraz Chrztu Pana Jezusa w Jordanie i ikona Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem. W sąsiedztwie świątyni znajduje się wzniesiona w końcu XIX w. lub na początku XX w. ceglana dzwonnica w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Galeria Przypisy
Kościół Chrześcijan Baptystów w Szczytnie

Kościół Chrześcijan Baptystów w Szczytnie – kościół baptystyczny w Szczytnie, zbudowany w roku 1904 w stylu neogotyckim. Mieści się przy ul. Sienkiewicza 3. Od 1994 widnieje w rejestrze zabytków. Przypisy
Kościół Czternastu Świętych Wspomożycieli

Kościół Czternastu Świętych Wspomożycieli (zwany też kościółkiem leśnym) – został zbudowany w stylu neogotyckim w 1886 roku na obrzeżach Trzebnicy. Opiekował się nim mieszkający w pobliskiej samotni pustelnik (ostatnim pustelnikiem był zmarły w 1946 roku brat Feliks Plitzko) . Lokalizacja Kościół znajduje się we wschodniej części Lasu Bukowego niedaleko południowo-wschodniej granicy Trzebnicy. W bliskim sąsiedztwie znajduje się trzebnicki kompleks uzdrowiskowy. Kościół bezpośrednio sąsiaduje z pustelnią i grotą Matki Bożej z Lourdes. Została ona wzniesiona z rudy darniowej w 1926 roku. Pomiędzy kościółkiem leśnym, pustelnią i grotą do lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku istniał cmentarz niemiecki. Historia Kościół Leśny Czternastu Świętych Wspomożycieli został zbudowany w 1886 roku na miejscu od wieków związanym z kultem religijnym. Począwszy od dawnego pogańskiego kultu Słowian, przez powstałą w XII w. kaplicę pustelniczą i kościoła zniesionego w 1463 r. przez księżną Annę. Zbudowany z czerwonej cegły w stylu neogotyku, jednonawowy z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Wewnątrz na ołtarzu głównym znajduje się współczesny obraz Czternastu Świętych Wspomożycieli, barwne polichromie i neobarokowe rzeźby. Obok kościoła znajduje się ciekawa płaskorzeźba w drewnie pochodząca z grobu Huberta Jantke – budowniczego kościoła oraz grób pustelnika opiekującego się kościołem Franciszka Plitzko. Tradycją była opieka nad kościołem sprawowana przez pustelnika zamieszkującego pobliska pustelnię, ostatnim był brat Feliks Plitzko, który zmarł w 1946 roku. W pobliżu kościółka leśnego znajduje się kilka stacji kalwarii trzebnickiej. Składa się ona z 16 kaplic rozsianych po malowniczych pagórkach Lasu Bukowego. Przedstawiają one kolejne stacje drogi krzyżowej. Organy zbudowała firma Schlag & Söhne ze Świdnicy w 1899 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć
Kościół Ducha Świętego i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gostyniu

Kościół Ducha Świętego i Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gostyniu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Gostyniu, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu gostyńskiego archidiecezji poznańskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1907–1909 w stylu neorenesansowym jako kościół ewangelicki. W 1906, z uwagi na brak funduszy prace budowlane przerwano, by wznowić je wiosną 1907. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Bojanowo-Krotoszyn Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1937 parafia ewangelicka liczyła 500 wiernych. W Po 1945 roku została przejęta przez katolików. W 1973 roku została przy nim utworzona nowa rzymskokatolicka parafia. Architektura Wnętrze kościoła jest jednonawowe. W prezbiterium znajduje się nowoczesny ołtarz główny. Na elewacji frontowej jest umieszczona tablica poświęcona księdzu Franciszkowi Olejniczakowi, który zainicjował budowę nowej siedziby gimnazjum w Gostyniu. Wieża ma 40 metrów wysokości. Galeria Przypisy