NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Buczyna Szprotawska

Buczyna Szprotawska – leśny rezerwat przyrody zlokalizowany w północnej części Borów Dolnośląskich na obszarze gminy Szprotawa (województwo lubuskie). Głównym przedmiotem ochrony jest 160-letni las współwystępujących buczyn górskich i niżowych oraz zagrożona wyginięciem popielica. Rezerwat został ustanowiony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 marca 1970 w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Zajmuje obszar 152,32 ha (akt powołujący podawał 155,50 ha). Na obszarze rezerwatu znajdują się obiekty zabytkowe i kulturowe: drewniana wiata odpoczynkowa z XIX wieku, kurhany poświęcone dawnym nadleśniczym oraz kamienny drogowskaz. Na wschodniej rubieży rezerwatu rośnie Dąb Chrobry – jeden z najstarszych dębów szypułkowych w Polsce. Przedmiotowy obszar był rezerwatem przed 1945 i nosił nazwę Hochwald. Już od średniowiecza należał do szprotawskich mieszczan, którym wolno było pozyskiwać z niego drewno zwolnione z wszelkich opłat. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez teren rezerwatu prowadzą szlaki turystyczne i ścieżka dydaktyczna Nadleśnictwa Szprotawa. Przypisy Linki zewnętrzne Buczyna Szprotawska Zabytkowa wiata w Rezerwacie "Buczyna Szprotawska"
Rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej

"Buki Mierzei Wiślanej" – leśny rezerwat przyrody na Mierzei Wiślanej, o powierzchni 7 ha, w Krynicy Morskiej, na terenie Parku Krajobrazowego "Mierzeja Wiślana". Ochronie podlega głównie kwaśna buczyna pomorska (prawie 200-letnie buki, dęby, świerki, brzozy) oraz niewielkie płaty olsów. Sztucznie wprowadzone zostały daglezja zielona, modrzew europejski i sosna wejmutka. Znajdują się tu również stanowiska licznych gatunków roślin podlegających ochronie (m.in. śnieżyczka przebiśnieg). Rezerwat został utworzony w 1962 r. Najbliższe jednostki osadnicze to Przebrno i Młyniska. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Korporacyjny Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Elbląg. Rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej w Centralnym Rejestrze Form Ochrony Przyrody. Park Krajobrazowy "Mierzeja Wiślana".
Rezerwat przyrody Bukowa Góra (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Bukowa Góra – rezerwat leśny w gminie Kluczewsko, w powiecie włoszczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 33,77 ha (akt powołujący podawał 34,80 ha) Rok utworzenia: 1959 Przedmiot ochrony: fragment lasu bukowego o charakterze pierwotnym z gatunkami roślin chronionych w runie Rezerwat położony jest w Paśmie Przedborsko-Małogoskim, na zboczach góry Buczyna, zwanej też Bukową Górą (334 m n.p.m.) – najwyższego wzniesienia powiatu włoszczowskiego. Leży w miejscowości Rączki. Wchodzi w skład Przedborskiego Parku Krajobrazowego. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Murawy Dobromierskie. Ochroną objęto fragment lasu liściastego o charakterze pierwotnym, z drzewostanem bukowym, z domieszką dębu, grabu, jaworu i klonu. 98% drzew stanowią buki. Występują rzadkie zbiorowiska leśne: uboga buczyna niżowa, żyzna buczyna niżowa, sudecka oraz ciepłolubna buczyna storczykowa. W podszyciu występują: trzmielina brodawkowata, szakłak, leszczyna, kalina, jałowiec i głóg. Runo leśne występuje płatami, rosną w nim m.in. żłobik koralowy, przytulia wonna, wyka leśna, czerniec gronkowy, miejscami bluszcz pospolity, pluskwica europejska, lilia złotogłów, zawilec wielkokwiatowy, wawrzynek wilczełyko, buławnik czerwony, wielkokwiatowy i mieczolistny, obuwik pospolity. Z fauny – 37 gatunków ptaków lęgowych. Przez rezerwat przechodzi czarny szlak turystyczny prowadzący z Białego Brzegu do Mrowiny, oraz 3 ścieżki edukacyjne. Na terenie rezerwatu znajduje się stary szyb, wykopany w drugiej połowie XVIII wieku w celu poszukiwania złóż soli. Prowadzi do niego słabo oznakowany niebieski szlak, który w północnej części rezerwatu odchodzi na wschód od czarnego szlaku. Przypisy
Rezerwat przyrody Bukowiec (województwo małopolskie)

Rezerwat przyrody Bukowiec – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Czchów, w powiecie brzeskim, w województwie małopolskim, w pobliżu Iwkowej, na grzbiecie góry Bukowiec. Leży na terenie leśnictwa Melsztyn w Nadleśnictwie Brzesko, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Wschodniego Pogórza Wiśnickiego. Zajmuje powierzchnię 5,53 ha (akt powołujący podawał 5,31 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 25 listopada 1959 roku (M.P. z 1960 r. Nr 8, poz. 42 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego fragmentu buczyny karpackiej na Pogórzu Karpackim ze stanowiskiem owocującego bluszczu na krańcu wschodniego zasięgu tego gatunku. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat leśny „Bukowiec”. [w:] Strona gminy Czchów [on-line]. [dostęp 2019-05-09].
Rezerwat przyrody Bukowiec Jabłonowski

Rezerwat przyrody Bukowiec Jabłonowski – leśny rezerwat przyrody położony w województwie mazowieckim w gminie Jabłonna. Przylega do południowo-wschodniej granicy miasta Legionowa. Lasy mieszane z przewagą dębu, z udziałem sosny, buka i brzozy brodawkowatej, sporadycznie dorodnych egzemplarzy brzozy czarnej. Wysypowe rozmieszczenie odnawiającego się buka poza jego naturalnym zasięgiem. Typ siedliskowy zróżnicowany od borów aż po grądy, z przewagą starych drzewostanów iglastych i liściastych. Powierzchnia – 37,74 ha Rok utworzenia – 1990 Przedmiot ochrony – zróżnicowany wiekowo i gatunkowo drzewostan leśny ze stanowiskami buka zwyczajnego i brzozy czarnej. Nazwa rezerwatu pochodzi od osady leśnej Bukowiec. Wiek pojedynczych dębów i buków rosnących w rezerwacie sięga 160 lat, natomiast z chronionych gatunków tam występujących warto wymienić naparstnicę zwyczajną, bielistkę siwą i chrobotka leśnego. Głównym zagrożeniem dla rezerwatu są gatunki obce oraz stale postępująca antropopresja wynikająca z jego położenia w bezpośrednim sąsiedztwie Legionowa i Jabłonny. Przypisy
Rezerwat przyrody Bursztynowa Góra

Rezerwat przyrody Bursztynowa Góra – rezerwat przyrody nieożywionej (jedyny w województwie pomorskim), położony na wschodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego, na terenie gminy Kolbudy – w bliskim sąsiedztwie Gdańska. Został utworzony w 1954 r., a zajmuje powierzchnię 5,03 ha. Ochronie podlegają wyeksploatowane wyrobiska kopalni odkrywkowej bursztynu. Wyrobiska, w większości zarośnięte, mają postać lejów, z których największy, w kształcie odwróconego stożka, ma około 40 m średnicy i 15 m głębokości. W porastającym go drzewostanie dominuje buk. Najbliższe miejscowości to Bąkowo, Lublewo Gdańskie i Otomin. Rezerwat położony jest na skraju dużego kompleksu leśnego, zróżnicowanego pod względem zadrzewienia i ukształtowania terenu. Są to tereny wyjątkowo nadające się do spacerów, biegania oraz turystyki pieszej i rowerowej. Rezerwat jest udostępniony do zwiedzania dzięki ścieżce turystycznej, zaczynającej się przy parkingu w północno-zachodniej części wsi Bąkowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Bór

Rezerwat przyrody Bór – rezerwat leśny położony na terenie powiatu rzeszowskiego, w gminach Głogów Małopolski i Trzebownisko. Obszar chroniony utworzony został w 1996 r. celem zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i kulturowych kompleksu leśnego dawnej Puszczy Sandomierskiej. Rezerwat położony jest poza granicami wielkoobszarowych form ochrony przyrody, ale posiada otulinę o powierzchni 382,17 ha. Rezerwat obejmuje 368,67 ha (akt powołujący podawał 365,43 ha) lasu zlokalizowanego w południowej części Puszczy Sandomierskiej, około 2 km na południowy wschód od Głogowa Małopolskiego. Równinny obszar rezerwatu urozmaicają wydmy i misy deflacyjne porośnięte drzewostanem reprezentującym różnorodne zbiorowiska różniące się żyznością i wilgotnością siedlisk. Występują tu dwa chronione siedliska przyrodnicze: grąd subkontynentalny i żyzna buczyna karpacka. W drzewostanie dominuje jednak kontynentalny bór mieszany, któremu towarzyszy bór wilgotny i świeży oraz ols. W rezerwacie występują liczne chronione gatunki roślin: widłak jałowcowaty, wawrzynek wilczełyko, rosiczka okrągłolistna, centuria pospolita, lilia złotogłów, śnieżyczka przebiśnieg, zimowit jesienny i podkolan biały. Występuje tu też niechroniony, ale rzadki czosnek siatkowaty. W rezerwacie znajduje się miejsce pamięci narodowej ze zbiorowymi mogiłami zamordowanej przez hitlerowców podczas II wojny światowej ludności cywilnej – około 5000 Żydów i 300 Polaków. Teren rezerwatu został udostępniony do zwiedzania szlakami dla ruch pieszego. Przypisy
Rezerwat przyrody Chwaniów

Rezerwat przyrody Chwaniów – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Ustrzyki Dolne, powiat bieszczadzki, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego: 56 powierzchnia: 354,69 ha (akt powołujący podawał 354,47 ha) dokument powołujący: M.P. z 1996 r. Nr 75, poz. 675 (ISAP), zmieniony przez: Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.110.1680 rodzaj rezerwatu: leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego): dobrze wykształcona reglowa buczyna karpacka Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych, na północno-wschodnich stokach pasma gór Chwaniów. Przypisy Linki zewnętrzne Chwaniów. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-06].
Rezerwat przyrody Cisowa

Rezerwat przyrody Cisowa – został założony w 1983 roku na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje obszar 24,76 ha głównie doliny potoku Cisówki wraz z przylegającymi zboczami. Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Rezerwat leży głównie na terenie Gdyni, niewielki jego fragment położony jest w gminie Wejherowo. Na ogólną liczbę 217 gatunków roślin naczyniowych występujących w rezerwacie 3 podlegają ochronie częściowej: gnieźnik leśny, wawrzynek wilczełyko i wroniec widlasty. 12 gatunków roślin znajduje się na liście ginących i zagrożonych roślin naczyniowych Pomorza Zachodniego i Wielkopolski: czerniec gronkowy, gnieźnik leśny, kopytnik pospolity, kostrzewa leśna, kozłek dwupienny, manna gajowa, przetacznik górski, rzeżucha leśna, wawrzynek wilczełyko, wroniec widlasty, wyka leśna i żywiec cebulkowy. Ochronie podlega także naturalna rzeźba terenu strefy krawędziowej wysoczyzny morenowej Pojezierza Kaszubskiego wraz z kompleksami roślinnymi żyznej buczyny pomorskiej, łęgu jesionowo-olszowego i roślinności źródliskowej. Od 2007 roku południową granicą rezerwatu przebiega oznaczony kolorem czerwonym Szlak Wejherowski, który po zmianie trasy ma długość 56 km. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Ciechocinek

Rezerwat przyrody Ciechocinek – rezerwat słonoroślowy o powierzchni 1,88 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie aleksandrowskim, mieście Ciechocinek. Powołany w 1963 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych bogatego zespołu słonorośli. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska. Znajduje się przy tzw. wale wstecznym, nieopodal tężni nr 3. Obejmuje fragment łąki o pow. 1,88 ha, należącej do Uzdrowiska Ciechocinek, przez którą przepływa rów, dawniej prowadzący solankę z basenu kąpielowego. Basen został zlikwidowany około 2000 r. Charakterystyka Teren rezerwatu pokrywa roślinność słonolubna, rozmieszczona strefowo w zależności od nasycenia gleby solą, która trafia tu dwiema drogami: poprzez podsiąkanie solanki i poprzez osiadanie rozpylonych w powietrzu wokół tężni drobnych kryształków. W rezerwacie i pod tężniami stwierdzono występowanie 10 gatunków roślin słonolubnych. Należą do nich m.in.: soliród zielny, aster solny, świbka morska, sit Gerarda, sit żabi, solanka kolczysta, muchotrzew solniskowy, komonica skrzydlatostrąkowa. W rezerwacie nie ma wytyczonych ścieżek. Można poruszać się wzdłuż rowu z solanką. W związku z likwidacją basenu oraz sporadycznym użytkowaniem tężni nr 3 i nr 2 słonorośla występują obecnie prawie wyłącznie wzdłuż rowu. Szlak turystyczny Przez skraj rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „S. Noakowskiego” Toruń – Nieszawa (38,5 km). Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne www.ciechocinek.pl - Strategia rozwoju. Uwarunkowania przyrodnicze. [dostęp 2010-11-10].
Rezerwat przyrody Cisy na Górze Jawor

Cisy na Górze Jawor – rezerwat przyrody położony na gruntach miejscowości Bystre w gminie Baligród, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Rezerwat znajduje się na terenie Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego, na południowym stoku góry Jawor. numer według rejestru wojewódzkiego – 10 powierzchnia – 3,68 ha (akt powołujący podawał 3,02 ha) dokument powołujący – M.P. 1957.18.144 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne stanowisko cisa pospolitego Ochronie na terenie rezerwatu podlega zgrupowanie 262 sztuk cisa pospolitego (Taxus baccata) w pobliżu wschodniej granicy zasięgu tego gatunku. Inne gatunki występujących tu roślin chronionych to m.in. podkolan biały, lilia złotogłów i ostrożeń wschodniokarpacki. Przypisy Linki zewnętrzne Cisy na Górze Jawor. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-20]. Lucyna Beata Pściuk: "Cisy na Górze Jawor". [w:] Grupa Bieszczady [on-line]. [dostęp 2018-08-20].
Rezerwat przyrody Cisy nad Czerską Strugą

Rezerwat przyrody Cisy nad Czerską Strugą (kasz. Cësë nad Czerską Strëgą) – leśny rezerwat przyrody w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, położony na terenie gminy Czersk (powiat chojnicki, województwo pomorskie). Znajduje się w granicach Tucholskiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru ptasiego sieci Natura 2000 „Bory Tucholskie” PLB220009. Został ustanowiony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1982. Powierzchnia rezerwatu wynosi 17,19 ha. Ochronie rezerwatu podlega stanowisko występującego tu cisa pospolitego, jak również pozostały bór mieszany nad lokalnym ciekiem wodnym Czerską Strugą. Rezerwat położony jest na gruntach Nadleśnictwa Woziwoda. Nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Najatrakcyjniejsza część rezerwatu z dużym skupiskiem cisów jest ogrodzona. Przez teren rezerwatu w kierunku wschód-zachód przebiega rozwidlająca się droga leśna, która została udostępniona do ruchu pieszego, rowerowego i samochodowego; w kierunku południowym odchodzi od niej piesza ścieżka w formie pętli. Najbliższe miejscowości to Łukowo i Łosiny. W sąsiedztwie rezerwatu przebiega trasa drogi wojewódzkiej nr 237 Czersk–Tuchola z przylegającym do niej akwenem jeziora Świdno. Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy w Mogilnie

Rezerwat przyrody Cisy w Mogilnie – florystyczny rezerwat przyrody w miejscowości Mogilno, w gminie Korzenna, powiat nowosądecki, województwo małopolskie. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Stary Sącz (leśnictwo Lipnica Wielka). Położony jest na stokach Jodłowej Góry w Beskidzie Niskim. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 27 maja 1963 roku (M.P. z 1963 r. Nr 54, poz. 271 (ISAP)). Według aktu powołującego zajmuje powierzchnię 35,67 ha. Rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i turystycznych naturalnego stanowiska cisów. Ochronie podlegają też zespoły buczyny karpackiej wraz z rzadkimi gatunkami flory charakterystycznej dla piętra pogórza i regla dolnego. Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy w Serednicy

Cisy w Serednicy – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie wsi Wola Romanowa w gminie Ustrzyki Dolne w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 82 powierzchnia – 14,29 ha (akt powołujący podawał 14,48 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 02.2.6 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko cisa pospolitego. Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Czapli Stóg

Czapli Stóg – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Terespol w powiecie bialskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Podlaski Przełom Bugu. Powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 4,82 ha Rok utworzenia: 1987 Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 18 lutego 1987 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 7, poz. 54). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie miejsc lęgowych czapli siwej oraz ostoi wielu ptaków śpiewających. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty. [w:] Park Krajobrazowy Podlaski Przełom Bugu [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)].
Rezerwat przyrody Stary Czapliniec

Rezerwat przyrody „Stary Czapliniec” (do 2017 roku „Czapliniec”) – rezerwat leśny położony na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, w pobliżu jeziora Śniardwy, w gminie Mikołajki. Utworzony został w 1947 roku jako rezerwat faunistyczny w celu ochrony czapli siwej. Obecnie, po przemieszczeniu kolonii czapli, rezerwat chroni 200-letni drzewostan sosnowy, w którym gnieżdżą się ptaki drapieżne. Za cel ochrony rezerwatu podaje się „ochronę procesów ekologicznych w ekosystemach leśnych”. Rezerwat zajmuje powierzchnię 16,24 ha (wcześniej podawano 17,1 ha). Obejmuje część boru sosnowego i zubożonego grądu z dorodnymi 160-letnimi sosnami, z domieszką świerka i dębu. W dnie lasu odnawiają się grab, dąb i lipa, co świadczy o zasobnym siedlisku. W runie występuje wiele gatunków typowych dla lasów mieszanych, takich jak: kokoryczka wielokwiatowa, turzyca palczasta, konwalia majowa, przetacznik leśny, pajęcznica gałęziasta i inne. Przydrożne wąwozy porośnięte są ciepłolubnymi dąbrowami i okrajkami, jak np.: ciemiężyk białokwiatowy, czyścica storzyszek, kokoryczka wonna, koniczyna dwukłosowa czy smółka pospolita. W rezerwacie gniazdują kormorany, a w jego pobliżu – bielik. Obserwowano tu także orła przedniego, krogulca i jastrzębia. Na terenie rezerwatu obowiązują zasady ograniczonego poruszania się. Przypisy Bibliografia Ryszard Wojciech Pawlicki, Piotr Sikorski, Marek Wierzba, Ziemia Orzyska, Orzysz, 2004
Rezerwat przyrody Czapliniec koło Gołębia

Czapliniec koło Gołębia – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Puławy, w powiecie puławskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 19,04 ha rok utworzenia – 1987 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 18 lutego 1987 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 7, poz. 54). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie stanowiska lęgowego czapli siwej. Przypisy
Rezerwat przyrody Czarnia

Rezerwat przyrody Czarnia – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Czarnia, w powiecie ostrołęckim (województwo mazowieckie). Leży na gruntach Nadleśnictwa Myszyniec na terenie Puszczy Zielonej. Opis Został utworzony w 1964 roku na powierzchni 88,72 ha. W 1985 roku powiększono go do 141,87 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu boru świeżego naturalnego pochodzenia charakterystycznego dla dawnej Puszczy Zielonej. Wiek drzewostanu objętego ochroną szacuje się na 160–180 lat, miejscami do 210 lat. Rezerwat położony jest przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 614 z drogą powiatową Czarnia – Bandysie. Jego obszar nie leży w granicach żadnych wielkoobszarowych form ochrony przyrody. Rezerwat nie ma planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przez rezerwat prowadzi szlak turystyczny „Barci kurpiowskich”, którego początek znajduje się obok kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Czarni. Na szlaku można obserwować sosny bartne, z których 4 stanowią pomniki przyrody. Można tu podziwiać konwalię majową i widłaki. Rezerwat jest najczęściej odwiedzanym tego typu miejscem w powiecie ostrołęckim. W pobliżu rezerwatu znajduje się kapliczka św. Huberta wykonana z pnia lipy przez rzeźbiarza Józefa Bacławskiego z Łysych. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Czarci Staw

Rezerwat przyrody Czarci Staw – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Złotów, powiecie złotowskim (województwo wielkopolskie). Jest położony około 1 km na północny wschód od Złotowa. Powierzchnia: 4,91 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Został utworzony w 1990 roku w celu ochrony torfowiska mszarnego z turzycą strunową i turzycą torfową (Carex chordorrhiza i Carex heleonastes). Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1990 r. Nr 48, poz. 366 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 3/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czarci Staw” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Czarci Staw” Przypisy
Rezerwat przyrody Czarny Las

Czarny Las – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Milanów, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Radzyń Podlaski, w leśnictwie Czarny Las, na północ od zabudowań wsi Kostry, po wschodniej stronie drogi wojewódzkiej nr 813. Teren rezerwatu podlega też ochronie w ramach programu Natura 2000 – w 2008 roku powołano tu obszar siedliskowy „Czarny Las” PLH060002 o powierzchni 19,85 ha. powierzchnia (dane z nadleśnictwa) – 15,96 ha rok utworzenia – 1981 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 września 1981 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 26, poz. 231). cel ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie fragmentu wielogatunkowego lasu mieszanego pochodzenia naturalnego z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin w runie. Zachowały się tu szczególnie cenne stanowiska starych, naturalnych lasów mieszanych i liściastych. Można tu spotkać unikatowe okazy 160-letnich dębów, 130-letnich grabów i lip. W załączniku I dyrektywy siedliskowej wymieniono następujące typy siedlisk znajdujące się na tym terenie: grąd środkowoeuropejski i grąd subkontynentalny. Teren odznacza się również bardzo bogatą i rzadką w regionie roślinnością runa leśnego. Swoje stanowiska mają tu takie chronione gatunki jak: wawrzynek wilczełyko, groszek wschodniokarpacki, listera jajowata, gnieźnik leśny, podkolan zielonawy. Dużym zagrożeniem dla Czarnego Lasu jest nadmierna dewastacja stanowisk roślinnych, zanieczyszczenia w postaci odpadów pochodzących z gospodarstw domowych oraz bliskie sąsiedztwo dróg. W rezerwacie powstał rowerowy szlak widokowy. Ponadto utworzono tu ścieżkę przyrodniczą „Czarny Las”, wyposażoną w drewnianą kładkę o długości 600 m oraz wieżę widokową. Przypisy