NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koncentracijsko taborišče Treblinka

Treblinka je bilo nacistično uničevalno taborišče na Poljskem med drugo svetovno vojno v okviru Akcije Reinhard, odprto med julijem 1942 in novembrom 1943. Namen V okviru akcije Reinhard, ki je bila namenjena uničenju vseh evropskih Judov, so začeli nacisti blizu Varšave, poljske prestolnice, graditi taborišče, namenjeno likvidaciji največjega judovskega geta v Evropi, varšavskega geta, v katerem je bilo zaprtih več kot pol milijona Judov. Že spomladi 1942 so s pomočjo judovske delovne sile začeli postavljati barake ob železniški progi Varšava - Malkinia z odcepom proti vasici Treblinka, kjer so taborišče postavili. Po zgraditvi taborišča pod nadzorom esesovca Ernsta Lercha je 21. julija 1942 prispel prvi transport, s katerim se je začelo uradno obratovanje. Organizacijska struktura Taborišče so vodili esesovci, ki jih je bilo približno 40, varovali pa Ukrajinci. Prvi poveljnik je postal SS - Obersturmführer dr. Eberl, ki se je pokazal kot nesposoben vodja, zato so ga že avgusta zamenjali s SS - Hauptsturmführerjem Franzom Paulom Stanglom, ki je prispel iz Sobibora. Namestnik poveljnika je bil SS - Untersturmführer Max Bielas, po njegovem umoru pa je bil iz Belzeca v Treblinko premeščen SS - Oberscharführer Kurt Hubert Franz, ki je kmalu postal odločilna oseba v taborišču zaradi neverjetnega sadizma in okrutnosti. Tako kot Sobibor je bila tudi Treblinka razdeljena na tri dele: delovnega (judovskega), v katerem so živeli in delali judovski jetniki, administrativnega in uničevalnega.
Paus Johannes-Paulus II-brug

De Paus Johannes-Paulus II-brug (Duits: Papst-Johannes-Paul-II.-Brücke of Stadtbrücke, Pools: Most Papieża Jana Pawła II) is een internationale brug over de Neisse tussen het Duitse Görlitz en het Poolse Zgorzelec. De brug werd in 1875 gebouwd als Reichenberger Brücke op de route naar de Tsjechische stad Liberec (Duits: Reichenberg). In de DDR-tijd was het de Brücke der Freundschaft. Afbeeldingen
Sobiborski Park Krajobrazowy

Der Landschaftsschutzpark Sobibór (Sobiborski Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet der Kategorie Landschaftsschutzpark in der Woiwodschaft Lublin, Polen. Namensgebend ist das Dorf Sobibór, das durch das Vernichtungslager bekannt wurde. Der Park liegt auf dem Gebiet des Powiat Włodawski, auf dem Gebiet der drei Landgemeinden Hańsk, Wola Uhruska und Włodawa mit dem Ort Sobibór. Der Park wurde am 28. März 1983 gegründet, hat eine Fläche von 111,66 km², eine Pufferzone von 90 km² und ist selbst Pufferzone des westlich gelegenen Nationalparks Polesie (Poleski Park Narodowy). Die Region gehört zur Łęczyńsko-Włodawska-Seenplatte. Das Schutzgebiet umfasst zu 75 % Wald (Kiefer, Birke und Erle), 5 % Torfmoore und Sümpfe, 10 % Wiesen, 2 % landwirtschaftliche Flächen und 2 % Wasserflächen. Im Park liegen sechs Naturreservate mit 16,7 km², die 15 % der Gesamtfläche umfassen. Ein Reservat umfasst den Orchowe-See, ein anderes schützt die europäische Sumpfschildkröte. Zur Tierwelt gehören daneben auch Seeadler, Schreiadler, Birkhuhn, Rohrdommel, Schellente, Haubentaucher, Schwarzstorch und die Elritze. Die Flora umfasst 100 Pflanzengemeinschaften, von denen 55 Arten selten, darunter 44 geschützt sind. Weblinks Der Park auf der offiziellen Seite der Landschaftsschutzparks in der Woiwodschaft Lublin (polnisch)
Sobibór Landscape Park

Sobibór Landscape Park (Sobiborski Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) created in Lublin Voivodeship, eastern Poland in 1983. It takes its name from the village of Sobibór. The Park lies on an area of 11,165.78 hectares (43.1113 sq mi), within the Włodawa County and three different gminas: the Gmina Włodawa as well as Gmina Hańsk and Gmina Wola Uhruska. It is meant to protect and preserve the natural and ecological resources of the Polesie National Park (Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie) extending westward. The dominant form of land cover are forests, which constitute 75% of the park's area. Other forms of land use include: meadows — 10%, marsh — 5%, agricultural land — 2%, water — 2%. 6 nature reserves: Brudzieniec, Żółwiowe Błota, Małozence, Lake Orchowe, Magazyn, Trzy Jezior. Their total area is 1670.62 ha, which is 16.7% of the park area. Planned biosphere reserve, included in ECONET-POLSKA. Notes and references
Sobiborski Park Krajobrazowy

Sobiborski Park Krajobrazowy jest położony we wschodniej części województwa lubelskiego w powiecie włodawskim na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim, obejmuje teren gmin Włodawa, Hańsk i Wola Uhruska. Utworzony uchwałą WRN w Chełmie z 23 marca 1983 r. park krajobrazowy chroni znaczne partie lasów z licznie występującymi torfowiskami i śródleśnymi jeziorami. W siedliskach leśnych dominują drzewostany sosnowe oraz brzozowe i olszowe. Powierzchnia Parku wynosi 100 km², natomiast jego otulina liczy 95 km². Dominującą formą pokrycia terenu są lasy, które stanowią 75% powierzchni parku. Do pozostałych form użytkowania ziemi należą: łąki – 10%, bagna – 5%, grunty rolne – 2%, wody – 2%. 6 rezerwatów przyrody: Brudzieniec, Żółwiowe Błota, Małoziemce, Jezioro Orchowe, Magazyn, Trzy Jeziora. Łączna ich powierzchnia wynosi 1670,62 ha, co stanowi 16,7% powierzchni parku. Planowany rezerwat biosfery, włączony w ECONET-POLSKA. Flora Na terenie Parku zidentyfikowano ok. 100 zbiorowisk roślinnych. We florze Parku wyróżniono 55 gatunków rzadkich, z których 44 objęte są ochroną. Fauna Ostoja żółwia błotnego. W wodach Parku występuje strzebla błotna. Awifauna: bielik, cietrzew, bąk zwyczajny, gągoł, perkoz dwuczuby, orlik krzykliwy, bocian czarny. Zobacz też Ochrona przyrody w Polsce Parki krajobrazowe w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Opis Parku na stronie Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych
Sobibor

Sobibor foi um campo de extermínio alemão, localizado na Polônia ocupada pela Alemanha Nazista, que foi parte da Operação Reinhard, no Holocausto. Judeus, prisioneiros de guerra soviéticos e possivelmente ciganos, foram transportados para Sobibor de comboio e sufocados em câmaras de gás alimentadas pelo escapamento de um motor a diesel. Cerca de 260 mil pessoas foram assassinadas em Sobibor pelos alemães. Sobibor foi também o sítio da única revolta bem sucedida de prisioneiros de um campo alemão. A 14 de Outubro de 1943, membros da revolta conseguiram matar secretamente 11 dos guardas da SS e alguns guardas ucranianos também. Apesar do plano ter sido matar todos os guardas alemães da SS e sair pela porta principal do campo, as mortes foram descobertas e os prisioneiros tiveram de correr pelas suas vidas em todas as direções. Dos cerca de 600 prisioneiros do campo, usados como escravos, cerca de 300 conseguiram fugir. A maior parte deles foi cercada e assassinada nos dias subsequentes, mas cerca de 50 prisioneiros conseguiram sobreviver à II Guerra Mundial. Esta fuga forçou os alemães a fechar o campo. Eles desmantelaram-no e plantaram uma floresta no local para tentar esconder o que se tinha passado ali. A revolta foi dramatizada em 1987 pelo telefilme "Fuga de Sobibor," baseado no livro do mesmo nome escrito por Richard Raschke, publicado em 2011 no Brasil pela editora Universo, retratando, através de testemunhos e documentos, a realidade do campo e a mais bem sucedida revolta ocorrida em um campo de exterminio alemão. O Documentário "Sobibor, 14 de Outubro de 1943, 16h00" (hora exacta da revolta) do realizador suíço Claude Lanzmann contém uma descrição dos acontecimentos, usando filmes da época e relatos de alguns dos sobreviventes, que hoje vivem em Israel. Fotos Ver também Campos de concentração polacos Campos de extermínio na Polónia ocupada durante a Segunda Guerra Mundial Críticas ao Negacionismo do Holocausto Dia Internacional da Lembrança do Holocausto Europa ocupada pela Alemanha Nazista Guetos judeus na Europa Invasão da Polônia Invasão soviética da Polónia Lista dos campos de concentração e extermínio nazistas Ocupação da Polónia (1939-1945) Oskar Schindler Referências Bibliografia Freiberg, Dov 2007, "To Survive Sobibor", Gefen Publishing House. ISBN 978-965-229-388-6 Lev, Michael 2007, "Sobibor", Gefen Publishing House. ISBN 978-965-229-408-1 Schelvis, Jules (2007). Sobibor: A History of a Nazi Death Camp. Berg. ISBN 978-1-84520-418-1. Sereny, Gitta (1974). Into That Darkness: from Mercy Killing to Mass Murder. ISBN 0-07-056290-3. From the Ashes of Sobibor by Thomas Blatt Belzec, Sobibor, Treblinka. The Operation Reinhard Death Camps by Yitzak Arad Rashke, Richard (2011), "Fuga de Sobibor", Editora 8inverso. Máximo, João Carlos (2015), "Não Há Aves em Sobibor", Chiado Editora. ISBN 978-989-51-2276-9. Ligações externas «My Trip to Sobibór» (em inglês) Fotos tiradas em Sobibór em 2008 «Morashá - TUDO PELOS MEUS FILHOS»
Sobibór (förintelseläger)

Sobibór är en by i Lublins vojvodskap i östra Polen. Under andra världskriget var Sobibór platsen för ett av Nazitysklands förintelseläger. Tillsammans med förintelselägren i Bełżec och Treblinka ingick Sobibór i Operation Reinhard, en aktion för förintandet av alla judar i Generalguvernementet. Sobibór var beläget i distriktet Lublin. Sobibór, som uppfördes under ledning av bland andra SS-Obersturmführer Richard Thomalla, stod klart i mars 1942 och inledde sin verksamhet månaden därpå. Till kommendant utnämndes Franz Stangl. Fram till den 14 oktober 1943, då en revolt i lägret ledde till dess stängning, mördades uppskattningsvis 250 000 människor, de flesta judar. Efter stängningen förstörde tyskarna lägret helt, för att försöka hindra att lägret, och verksamheten där, skulle bli känt. 2014 har arkeologer bland annat funnit grunder till gaskamrar och föremål. Sobibór ligger nordost om staden Chełm, och anses därför av vissa vara detsamma som lägret Wolzek, som Rudolf Höss nämnde under Nürnbergprocessen. Externa länkar Sobibor miejsce pamieci i muzeum Sobibor minnesplats och museum. Kommendanter Franz Stangl (april 1942 – augusti 1942) Franz Reichleitner (september 1942 – oktober 1943) vicekommendant Gustav Wagner (september 1942 – oktober 1943) (Lager 1) Karl Frenzel (augusti 1942 – oktober 1943) Övrig personal Heinrich Barbl Ernst Bauch, född 30 april 1911, död 4 december 1942 i Berlin, begick självmord Erich Bauer Rudolf Beckmann Kurt Bolender Werner Dubois Erich Fuchs Hubert Gomerski Siegfried Graetschus Lorenz Hackenholt Josef Hirtreiter Franz Hödl Alfred Ittner Robert Jührs Heinrich Matthes Willi Mentz Ernst Stengelin Franz Suchomel Friedrich "Fritz" Tauscher, född 20 maj 1903, Oberscharführer, begick 1965 självmord i fängelse Heinrich Unverhau Josef Vallaster Gustav Wagner Franz Wolf Ernst Zierke Filmer År 1987 producerades TV-filmen Flykten från Sobibór om revolten i lägret. Den skildrar hur människorna i lägret gjorde allt för att nå friheten. Referenser Noter Tryckta källor Arad, Yitzhak (1999) (på engelska). Belzec, Sobibor, Treblinka: The Operation Reinhard Death Camps. Bloomington, Indiana: Indiana University Press. ISBN 0-253-21305-3 Bedürftig, Friedemann (2008). Tredje riket från uppgång till fall: en uppslagsbok. Stockholm: Ersatz. sid. 361. ISBN 978-91-88858-32-0 Rubenstein, Richard L.; Roth, John K. (2003) (på engelska). Approaches to Auschwitz: The Holocaust and Its Legacy (2). Louisville, Kentucky: Westminster John Knox Press. ISBN 0-664-22353-2 Se även Förintelseläger Koncentrationsläger i Nazityskland Lista över koncentrationsläger Märken för fångar i nazistiska koncentrationsläger Arbetsläger Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sobibór (förintelseläger).
Kupientyn

Kupientyn [kuˈpjɛntɨn] est un village polonais de la gmina de Sabnie dans le powiat de Sokołów et dans la voïvodie de Mazovie, au centre-est de la Pologne. Il est situé à environ 8 kilomètres au sud de Sabnie, 6 kilomètres au nord de Sokołów Podlaski et à 90 kilomètres à l'est de Varsovie. Notes et références Portail de la Pologne
Kupientyn

Kupientyn – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sokołowskim, w gminie Sabnie. Ma status sołectwa. Leży nad Cetynią dopływem Bugu. W latach 1954–1961 wieś należała do gromady Suchodół Włościański, po zmianie siedziby i nazwy, należała i była siedzibą władz gromady Kupientyn, po jej zniesieniu w gromadzie Sabnie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego. Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sokołowie Podlaskim Zobacz też Kupientyn-Kolonia Przypisy Linki zewnętrzne Kupientyn, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 886 .
Купентин

Купентин (пол. Kupientyn) — село в Польщі, у гміні Сабне Соколовського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 435 осіб (2011). Історія Ймовірно, території були населені русинами ще за часів Київської Русі. Перша відома письмова згадка про селі датована 1415 роком. За даними етнографічної експедиції 1869—1870 років під керівництвом Павла Чубинського, у селі переважно проживали римо-католики, меншою мірою — греко-католики, які здебільшого розмовляли українською мовою. У 1975—1998 роках село належало до Седлецького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Відомі люди Генрик Яценюк (1923—2008) — ксьондз. Див. також Куп'ятичі Купна Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Купентин
Musée d'Elbląg

Le musée d'Elbląg (du nom complet : musée d'archéologie et d'histoire d'Elbląg, en polonais : Muzeum Archeologiczno-Historyczne w Elblągu) est un musée consacré à l'histoire de la région. Il est situé au bord de la rivière Elbląg. Histoire Fondé en 1954, le musée occupe le bâtiment de l'enceinte de l'ancien château des chevaliers teutoniques, détruit par les habitants de la ville révoltés contre le joug de l'Ordre en 1454.Dans la cour du musée on peut apprécier la maison de vikings de Truso, reconstruite d'après les recherches de Marek Jagodziński, le découvreur de Truso. Collections En raison de longue et riche histoire d'Elbląg et de ses environs, le musée a des larges perspectives de développement. Les recherches archéologiques menées dans la vieille ville apportent systématiquement des nouvelles découvertes et fournissent des objets d'exposition intéressants.La majeure partie de la collection constituent des objets d'Elbląg, de Poméranie, ainsi que des pays du nord de l'Europe.Parmi les objets les plus intéressants on trouve: des meubles baroques incrustés fabriqués à Elbląg la vaisselle d'étain des XVIe et XVIIIe siècles des pièces d'orfèvrerie de Poméranie céramique blanche décorée au cobalt des cartouches héraldiques de bourgeois d'Elbląg (XVIIe – XIXe siècle) des documents anciens militaria (XIIe – XVe siècle) des documents et des souvenirs des personnes déplacées à Elbląg en 1945-1947 en provenance de l'est de la Pologne La cité de Truso L'ancêtre d'Elbląg contemporaine était la cité de Truso du début du Moyen Âge dont des historiens et des archéologues connaissaient l'existence et qui était cherchée pendant des siècles sans résultat. Le port légendaire (décrit au IXe siècle par le roi d'Angleterre Alfred le Grand) était habité par plusieurs nations et constituait un centre commercial médiéval qui gardait le contact avec les recoins les plus éloignés de l'Europe. En 1982, après des longues recherches, le docteur Marek Jagodziński découvre la cité légendaire. Elle était située près de Janów sur le lac Drużno. Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Muzeum w Elblągu » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Liste de musées en Pologne Liens externes (pl) Site officiel http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/in_mu_elblag - strona Culture.pl o muzeum elbląskim Portail de la Pologne Portail de l’histoire Portail de l’archéologie Portail des musées
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Pruchniku

Kościół świętego Mikołaja Biskupa w Pruchniku – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Pruchnik, w województwie podkarpackim. Należy do dekanatu Pruchnik archidiecezji przemyskiej. Historia Budowla została pierwotnie wzniesiona w stylu gotyckim w XIV wieku, następnie w 1684 roku została przebudowana w stylu późnego renesansu, w XVIII wieku do świątyni zostały dostawione kaplice w stylu barokowym, obok znajduje się zabytkowa brama z XVIII stulecia. Galeria Przypisy
Łuków Forest

Łuków Forest (Polish: Lasy Łukowskie) is the largest forest complex in South Podlachia Plain near Łuków in eastern Poland. Krzna river flows out of the forest. The complex has an area of 105 square kilometres (41 sq mi) History Before the Partitions of Poland the forests were the royal wilderness. During the January Uprising the area were used to be a base and shelter of Polish insurgents led by priest Stanisław Brzóska. During the Second World War, partisans of the Polish resistance movement also operated in the area. Flora Species of trees in the forest: Nature conservation In Łuków Forest occur two nature reserves: Jata and Topór. Object of the protection are fir forests growing out of range occurring the species. Bibliography Chudek, Mariusz (2004). Powiat Łukowski [Łuków County] (in Polish and English). Toruńskie Wydawnictwo Promocyjne ″Kopernik 2000″. ISBN 83-88755-20-X. Superintendency Łuków
Lasy Łukowskie

Lasy Łukowskie, Kryńszczak – największy kompleks leśny Niziny Południowopodlaskiej położony na Równinie Łukowskiej, w początkowym biegu Krzny Południowej i Północnej, na północny zachód od Łukowa. Administracyjnie leży w powiecie łukowskim oraz fragmentami w siedleckim. Lasy mają powierzchnię 105 km². Historia Obszar Lasów Łukowskich od dawna był własnością państwową, a w okresie przed rozbiorami Polski była to puszcza królewska. Flora Na obszarach lasu porastających pozostałości sandru przeważa sosna zwyczajna, występują też brzozy i topole osiki. Z kolei zagłębienia bagienne zajmują olsy i jedliny. W olsach rosną głównie olsze, ale także jesiony i wiązy. W jedlinach przeważają jodły pospolite, z domieszką sosny, dębu szypułkowego, wiązu górskiego, grabu pospolitego, klonu i lipy. Do występujących w Lasach Łukowskich roślin krzewiastych i zielnych należą wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, leniwiec bezpodsadkowy, wielosił błękitny, rosiczka okrągłolistna oraz sitniczka szczecinowata. Fauna Kompleks leśny stanowi ostoję dla wielu gatunków ptaków. Gniazdują tu orliki krzykliwe, żurawie, orzechówki, bociany czarne i brodźce samotne. Do często spotykanych należą paszkot, lerka i lelek zwyczajny Można spotkać w nim nietoperze i kilka rzadkich gatunków gryzoni. Do większych ssaków należą łoś, jeleń, jenot, borsuk oraz ziębełek bieławy. Odnotowywano też populacje wilków. Stwierdzono tu żmiję zygzakowatą i zaskrońca. Do występujących gatunków płazów można zaliczyć ropuchy zielone, grzebiuszki ziemne oraz traszki zwyczajne i grzebieniaste. Ochrona przyrody Na terenie Lasów Łukowskich znajdują się dwa rezerwaty przyrody – Jata i Topór. Przedmiotem ochrony są naturalne stanowiska jodły pospolitej, która rośnie tam poza granicą zwartego występowania na Wyżynach Polskich. Są jednymi z najbardziej wysuniętych w kierunku północno-wschodnim w Europie. Kompleks leśny znajduje się na terenie Łukowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego w 1986 roku. Należy też do obszarów Natura 2000. Bibliografia Ryszard Zaręba: Puszcze, bory i lasy Polski. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1986, s. 129–131. ISBN 83-09-00868-6. Praca zbiorowa pod redakcją Henryka Kota. Autorzy rozdziału: Andrzej Dombrowski, Zygmunt Głowacki, Małgorzata Rogowiec, Dariusz Kuć: Przyroda województwa siedleckiego. Siedlce: Zakład Badań Ekologicznych „EKOS”, 1995, s. 73–74. ISBN 83-903263-1-0. Portal Korporacyjny Lasów Państwowych – Nadleśnictwo Łuków. lukow.warszawa.lasy.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-16)].
Muzeum ropného a plynárenského průmyslu Ignáce Łukasiewicza

Muzeum ropného a plynárenského průmyslu Ignáce Łukasiewicza v Bóbrce nebo také Naftové doly v Bóbrce (polsky Muzeum Przemysłu Naftovego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce) je místo, kde se poprvé na světě v roce 1854 začala těžit ropa a je zde funkční důl na těžbu ropy. Nachází se v Bóbrce ve gmině Chorkówka v okrese Krosno v Podkarpatském vojvodství v Polsku. Historie Podle dostupných údajů se poprvé v okolí Dukelského průsmyku v malé vesnici na jihovýchodě Polska začala těžit ropa už v roce 1854. V lesích okolo Bóbrky (Podkarpatské vojvodství, okres Krosno) ropa a zemní plyn samovolně vystupovaly na povrch. První úspěšné pokusy o využití ropy prováděl lékárník Ignácy Łukasiewicz. V roce 1852 ve Lvově se mu podařilo oddělit při teplotách 200–250 °C využitelnou část, která byla základem pro výrobu olejů do petrolejových lamp. První petrolejovou lampu rozsvítil v nemocnici ve Lvově dne 31. července 1853. Łukasiewicz se přestěhoval do Gorlice. V roce 1854 zahájili těžbu ropy společníci Ignácy Łukasiewicz, Tytus Trzecieski a Karol Klobassa-Zrencki, kteří založili naftovou těžební společnost. Úspěch v těžbě ropy se dostavil až v roce 1855, kdy byla vyhloubena první šachtice, respektive studna Wojciech. V roce 1857 Łukasiewicz otevírá v blízké vesnici Chorkówka rafinerii ropy z nalezišť v Bóbrce. Šachtice Franek a Janina V letech 1854–1880 bylo pro zachycení ropy vyhloubeno na 60 šachtic (studní), které obvykle měly průřez 1,2 x 1,2 m a byly od několika metrů až po 150 metrů hluboké. Šachtice byly vyztužené dřevem. Šachtice Franek byla vyhloubená v roce 1860 do hloubky 10 m a postupně byla prohloubena do hloubky 50 m. Šachtice Janina byla vyhloubena v roce 1878, její hloubka je 132 m. Tyto šachtice jsou v činnosti do dnešních dnů, kdy probíhá kontrolovaná těžba několika stovek kilogramů ropy denně. Muzeum Na ploše 18,5 ha jsou rozmístěny původní zařízení k těžbě ropy. Uprostřed plochy stojí kamenný obelisk, který nechal postavit Łukasiewicz v roce 1872. Cennou sbírkou jsou petrolejové lampy, zařízení lékárny Ignácy Łukasiewicza, kovárna a mechanická dílna z roku 1864, moderní technologie po druhé světové válce a zvláště systematické soustředění exponátů a novějších technologií, které byly shromažďovány po roce 1961. V závěru prohlídky je interaktivní prezentace nejnovějších technologií těžby, transportu a zpracování uhlovodíků v moderních budovách ve tvaru zásobníků. Muzeum je otevřeno celoročně od úterka do neděle v závislosti na ročním období. Muzeum bylo založeno 23. května 1961 a v roce 1982 byla odkryta busta tvůrce polského naftového průmyslu. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kopalnia ropy naftowej w Bóbrce na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum ropného a plynárenského průmyslu Ignáce Łukasiewicza na Wikimedia Commons Stránka Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza [polsky]
Puits de pétrole à Bóbrka

Le Puits de pétrole à Bóbrka, actuellement Musée de l'industrie du pétrole et du gaz (en polonais Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza est le premier puits de pétrole au monde, fondé en 1854 par Ignacy Łukasiewicz. Historique Dans les années 1854-1880 plus de 60 puits ont été creusés à la main. Leur profondeur atteint 150 mètres. Au milieu du site se trouve un obelisque érigé par Ignacy Łukasiewicz en 1872 pour commémorer la fondation des puits. En 1982 un buste d'Ignacy Łukasiewicz a été mis en place. Notes et références Voir aussi Bibliographie Zespoł Fundacji Bóbrka, The Ignacy Łukasiewicz Museum of Oil and gas Industry in Bóbrka, Informationsfolder des Museums, Druck: ARP, Krosno 07/2006 und 02/2007 Liens externes Strona Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza Strona poświęcaona muzeum w Bóbrce w serwisie skanseny.net Portail des musées Portail des énergies fossiles Portail de la Pologne