NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Konkatedra św. Wojciecha w Prabutach

Konkatedra świętego Wojciecha w Prabutach – kościół filialny znajdujący się w mieście Prabuty, w województwie pomorskim. Kościół należy do parafii św. Wojciecha w Prabutach w dekanacie Prabuty diecezji elbląskiej, której jest konkatedrą. Historia Jest to świątynia gotycka z XIV wieku, wybudowana w latach 1310-1330 na wzór konkatedry kwidzyńskiej z polecenia biskupa pomezańskiego Rudolfa. W 1525 roku po sekularyzacji Prus, przejęta przez protestantów. Budowla przebudowana w połowie XIX wieku, zniszczona w czasie II wojny światowej (1945) przez wojska sowieckie i odbudowana dopiero w latach 1981-1983. Dawniej kościół parafialny, od 1992 konkatedra diecezji elbląskiej dzięki decyzji papieża Jana Pawła II. Od 1983 przy parafii konkatedralnej mieści się Kapituła Kolegiacka Pomezańska. Architektura Potężna wieża dostawiona do północnej ściany prezbiterium, elewacje dzwonnicy przedłużone w narożach w czworoboczne wieżyczki stanowiące część dachu namiotowego wieży. Do korpusu przylega kaplica ze sklepieniem gwiaździstym, wyposażenie świątyni współczesne. Przypisy
Chwałowice Coal Mine

The Chwałowice coal mine is a large mine in the south of Poland in Chwałowice district of Rybnik, Silesian Voivodeship, 294 km south-west of the capital, Warsaw. Chwałowice represents one of the largest coal reserve in Poland having estimated reserves of 243.7 million tonnes of coal. The annual coal production is around 3.7 million tonnes. References External links Official site
Kopalnia Węgla Kamiennego Chwałowice

Kopalnia Węgla Kamiennego Chwałowice – kopalnia węgla kamiennego znajdująca się w Rybniku – dzielnicy Chwałowice. Kopalnia położona przy drodze wylotowej z Rybnika w kierunku Świerklan. Obecnie wchodzi w skład zespolonej KWK ROW jako Ruch Chwałowice. Historia Utworzona 14 września 1897 jako Donnersmarck-Grube przez połączenie pól górniczych przez Guidona Henckel von Donnersmarcka. Na początku XXI stulecia przejęła teren KWK Rymer w dzielnicy Niedobczyce i tym samym zamykając ją, część górników została przeniesiona do pracy w pobliskich kopalniach. Przy KWK Chwałowice, Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego na podstawie dekretu PKWN z 31 sierpnia 1944 utworzyło obóz pracy nr 32 podlegający Centralnemu Zarządowi Przemysłu Węglowego. Kopalnia Kopalnia wydobywa ok. 10 500 ton na dobę. Operatywne zasoby węgla wynoszą 126 315 tys. ton do poziomu 700 m i 243 738 tys. ton do poziomu 1000 m. Jest to energetyczny węgiel gazowo-płomienny typu 32.1. Kopalnia posiada dwa poziomy wydobywcze - o głębokości 550 m i 700 m. Poziomy wentylacyjne znajdują się na głębokości 305 m (planuje się jego upraszczanie aż do całkowitej likwidacji) oraz 390 m. Kopalnia obejmuje dwa obszary górnicze o łącznej powierzchni 40,35 km²: rodzimy „Chwałowice” o powierzchni 20,7 km² oraz OG „Rymer” po „wchłoniętej” i zlikwidowanej kopalni o tej samej nazwie i powierzchni 19,65 km². Kopalnia dysponuje sześcioma szybami w obszarze górniczym Chwałowice: wdechowe – zlokalizowane centralnie: szyb I – głębokość 415,24 m szyb II – głębokość 723,6 m; szyb VIII – głębokość 725,75 m; wentylacyjne – peryferyjne: szyb V – głębokość 399,77 m; szyb VII – głębokość 543,25 m; Kopalnia w I półroczu 2014 r. zatrudniała 3135 pracowników i przynosiła straty w wysokości -12,46 zł. na tonie wydobytego węgla. Średniodobowe wydobycie w 2016 r. wynosiło 9500 ton. Kopalnia jest zabezpieczana przez Okręgową Stację Ratownictwa Górniczego w Wodzisławiu Śląskim. Przypisy
Kopalnia Węgla Kamiennego Julian

Kopalnia Węgla Kamiennego Julian – kopalnia węgla kamiennego, działająca od 1 grudnia 1954 roku do 1 lipca 1999 roku. Kopalnia znajdowała się w Piekarach Śląskich . Patronem był Julian Marchlewski. Historia 22 lutego 1951 roku minister górnictwa powołał skład dyrekcji budowy kopalni „Julian”. W 1952 roku utworzono przedsiębiorstwo „Kopalnia Węgla Kamiennego Julian w budowie”. Kopalnia powstawała początkowo z peryferyjnego szybu kopalni Radzionków , nazwanego później Julian II; szyb później spełniał rolę wentylacyjną. W czasie budowy zamontowano urządzenie wyciągowe pochodzące z szybu Henryk kopalni Bolesław Chrobry znajdującej się w Wałbrzychu. 1 grudnia 1954 roku nastąpiła uroczystość otwarcia kopalni i tym samym oddano zakład do eksploatacji . Głównym szybem wydobywczym był Julian I, z którego eksploatowano poziom 284 m. Kopalnia była częścią Bytomskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego, a następnie, od 1 stycznia 1976 roku została wcielona do Dąbrowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego . 1 lipca 1999 roku z części majątku i obszaru górniczego kopalni Julian utworzono Zakład Górniczy „Piekary”, który 1 stycznia 2012 roku zmienił nazwę na Kopalnię Węgla Kamiennego Piekary. Wydobycie Wydobycie węgla kamiennego wyniosło: 2 026 950 ton w 1970 roku 2 803 0341 ton w 1979 roku Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984, s. 60. ISBN 83-00-00648-6. Aleksandra Duda. 60 lat kopalni „Piekary”. „Kompania Węglowa”. 65 (10), 2014-11. Kompania Węglowa S.A..
Důl Marcel

Důl Marcel (polsky Kopalnia Węgla Kamiennego „Marcel“, KWK Marcel) je činný černouhelný důl společnosti Polska Grupa Górnicza, která se nachází na okraji města Radlin nedaleko Vladislavi (Wodzisław) v okrese Wodzisław ve Slezském vojvodství. Až do roku 1949 nesl důl název Emma. Vznik dolu Hloubení těžních jam dolu Emma bylo zahájeno v roce 1858. V roce 1949 byl název dolu změněn na „Marcel“. V roce 1911 byl přímo v areálu dolu spuštěn první blok elektroteplárny Marcel i Koksovna Radlin. Reference Související články Halda Marcel
Marcel Coal Mine

The Marcel coal mine is a large mine in the south of Poland in Radlin near Wodzisław Śląski, Silesian Voivodeship, 260 km south-west of the capital, Warsaw. Until 1949, it was called "Emma". In 1995, KWK Marcel was connected with 1 Maja Coal Mine. Having estimated reserves of 76 million tonnes of coal near Marklowice and Wodzisław Śląski. The annual coal production is around 2.75 million tonnes. See also 1 Maja Coal Mine External links "Marcel" Official site
Kolgruvan Marcel

Kolgruvan Marcel är en stor gruva i södra Polen i Radlin nära Wodzisław Śląski, Schlesiens vojvodskap, 260 km sydväst om huvudstaden Warszawa. Fram till 1949 hette den "Emma". År 1995 anslöts KWK Marcel till 1 Maja kolgruva. Har uppskattade reserver på 76 miljoner ton kol nära Marklowice och Wodzisław Śląski. Den årliga kolproduktionen är cirka 2,75 miljoner ton. Externa länkar "Marcel" officiell webbplats
Kopalnia Węgla Kamiennego „Murcki-Staszic”

Kopalnia Węgla Kamiennego „Murcki-Staszic” – kopalnia węgla kamiennego w Katowicach z siedzibą przy ulicy Karolinki 1 na terenie dzielnicy Giszowiec, powstała 1 stycznia 2010 roku w wyniku połączenia KWK „Murcki” i KWK „Staszic”. Jest częścią Polskiej Grupy Górniczej. Historia Kopalnia ta początkowo należała do Katowickiego Holdingu Węglowego, natomiast 1 kwietnia 2017 roku została przejęta przez Polską Grupę Górniczą. 1 stycznia 2021 roku kopalnię „Murcki-Staszic” połączono z kopalnią „Wujek”, tworząc zakład pod nazwą Kopalnia Węgla Kamiennego „Staszic-Wujek”, a Ruch „Murcki” został zlikwidowany. 1 kwietnia 2026 roku Ruch „Wujek” został przekazany do oddziału KWK w Likwidacji, a wraz z tym kopalnię „Staszic-Wujek” przekształcono w zakład „Murcki-Staszic”. Ruchy wchodzące w skład kopalni Ruch Murcki Kopalnia ta znajduje się w Katowicach, na terenie dzielnicy Kostuchna. Formalnie kopalnia „Murcki” została zorganizowana w 1769 roku w Murckach, gdy zaczęło obowiązywać prawo górnicze dla Śląska i hrabstwa kłodzkiego. W latach 1947–1948 do przyłączono do kopalni szyb „Boże Dary”. W 1980 roku zatrudnienie w kopalni wynosiło 4,5 tys. osób i wydobyto wówczas 2,2 mln ton węgla kamiennego. W 1995 roku obszar górniczy kopalni „Murcki” wynosił 50,6 km². 1 lipca 2015 roku część ruchu „Murcki” (ruch „Boże Dary”) wszedł w skład Spółki Restrukturyzacji Kopalń. Ruch Staszic Jest to najmłodsza czynna obecnie kopalnia węgla kamiennego na terenie Katowic, uruchomiona 10 lipca 1964 roku. Maksymalne wydobycie kopalnia osiągnęła w 1988 roku – 4,6 mln ton. Obszar górniczy kopalni wynosi 16,61 km², z czego powierzchnia terenów zabudowanych wynosi 6,81 km², a terenów leśnych 9,8 km². Spośród tego obszaru filarem ochronnym objęty jest teren o powierzchni 1,1 km². W 2013 roku węgiel pozyskiwany był ze ścian na poziomie 500, 720 i 980 m o wydajności 16 tys. ton na dobę. Wydobyto wówczas 3,2 mln ton węgla kamiennego. Galeria Przypisy Bibliografia AdamA. Frużyński AdamA., GrzegorzG. Grzegorek GrzegorzG., PiotrP. Rygus PiotrP., Kopalnie i huty Katowic, Katowice: Wydawnictwo „Prasa i Książka” Grzegorz Grzegorek, 2017, s. 99, ISBN 978-83-63780-23-4 (pol.).
Kopalnia Węgla Kamiennego Pstrowski

Kopalnia Węgla Kamiennego Pstrowski (początkowo Hedwigswunsch, w latach 1862–1863: Bertha Hedwig, w latach 1945–1948: Jadwiga) – kopalnia węgla kamiennego w Zabrzu-Biskupicach, założona w 1856 roku, prowadziła wydobycie do 31 grudnia 1995; na części obszaru górniczego utworzono w 1996 roku Zakład Wydobywczy Surowców Mineralnych Jadwiga, który prowadził wydobycie do 2000 roku. Od 2002 roku część obszaru górniczego eksploatuje prywatna kopalnia Siltech. Historia Początki kopalni datuje się na lata 1854–1856, kiedy to nadano pole górnicze pod nazwą Hedwigswunsch. W latach 1862–1863 kopalnia nosiła nazwę Bertha Hedwig, a od 1864 ponownie Hedwigswunsch. W latach 1945–1948 otrzymała polską nazwę Jadwiga. W 1948 roku przemianowano ją na Pstrowski – na cześć Wincentego Pstrowskiego, który w tej kopalni zapoczątkował współzawodnictwo pracy. W 1973 roku włączono do niej kopalnię Rokitnica. Kopalnia prowadziła wydobycie do 31 grudnia 1995, na części obszaru górniczego utworzono w 1996 roku Zakład Wydobywczy Surowców Mineralnych Jadwiga, który prowadził wydobycie do 2000 roku. W 2002 roku eksploatację część obszaru górniczego rozpoczęła pierwsza w Polsce prywatna kopalnia Siltech, założona przez byłego posła Jana Chojnackiego. W 2006 roku zatrudniała 160 osób. Jako jedyna kopalnia prowadzi eksploatację na terenie Zabrza. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984. ISBN 83-00-00648-6.
Kopalnia Węgla Kamiennego Siemianowice

Kopalnia Węgla Kamiennego Siemianowice (pierwotne nazwy: Vereinigte Siemianowitzer Steinkohlengruben, Laurahütte, Richter) – kopalnia węgla kamiennego w Siemianowicach Śląskich działająca w latach 1855–1993. Historia Początki datuje się na rok 1855, kiedy to przez połączenie kilku pól górniczych i kopalń uruchomiono kopalnię pod nazwą Vereinigte Siemianowitzer Steinkohlengruben. Właścicielem był Karol Hugon Henckel von Donnersmarck. W 1908 roku rozdzielono ją na 2 zakłady o nazwach: Laurahütte i Richter. Kopalnie w 1925 roku połączono w jeden zakład o nazwie: Huta Laura i Richter. W 1933 Huta Laura została unieruchomiona, a jej pole połączono z kopalnią Richter i w 1937 roku zmieniono nazwę na: Siemianowice. W czasie okupacji hitlerowskiej należała do koncernu Hermann Göring, który uruchomił ponownie kopalnię Huta Laura i oddzielił ją od kopalni Richter. W 1945 roku kopalnie zostały ponownie połączone pod nazwą Siemianowice. Po restrukturyzacji kopalnia Siemianowice weszła w skład Rudzkiej Spółki Węglowej SA. W 1993 rozpoczęto likwidację kopalni. W czasie likwidacji nosiła nazwę: KWK Siemianowice – ZG Rozalia. W 2010 działały szyby Bańgów oraz Siemianowice III (zob. wieża wyciągowa szybu Siemianowice III). W kopalni wydarzyły się dwie katastrofy ze skutkami śmiertelnymi: 9 czerwca 1956 na skutek wybuchu gazów zginęło pięciu górników, a podczas tąpnięcia 22 maja 1985 kolejnych sześciu. Galeria Zobacz też Kopalnia Węgla Kamiennego Michał Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984. ISBN 83-00-00648-6.
Kopalnia Węgla Kamiennego Wałbrzych

Kopalnia Węgla Kamiennego „Wałbrzych” – kopalnia węgla kamiennego w Wałbrzychu działająca do 1999 roku. Zabudowania kopalni znajdowały się przy ulicach Ludwika Beethovena i Górniczej. Historia Kopalnia stanowiła kontynuację istniejącej od 1778 niemieckiej kopalni „Bahnschacht” . Od 1945 roku nosiła nazwę „Wałbrzych”, zmienioną 1 stycznia 1946 roku na „Bolesław Chrobry” . W wyniku połączenia w 1964 roku kopalń: „Bolesław Chrobry” i „Mieszko” powstał jeden zakład pod wspólną nazwą – „Wałbrzych”. Najpoważniejszą katastrofą górniczą w kopalni było zdarzenie z 22 grudnia 1985 roku. Zginęło wtedy 18 górników w wyniku wybuchu metanu, do tragedii doszło w polu wydobywczym przy ulicy Ludwika Beethovena. Na bazie kopalni „Wałbrzych” w wyniku restrukturyzacji 15 czerwca 1994 roku uruchomiono Zakład Wydobywczo-Przeróbczy Antracytu. Antracyt wydobywano z głębokości 700-850 metrów. Zakład stanowił ostatnią czynną kopalnię węgla w Wałbrzychu. Eksploatacja została zakończona 29 czerwca 1998 roku . Całkowite zamknięcie nastąpiło w 1999 roku. Przypisy Bibliografia Jerzy Jaros: Słownik historyczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1984. ISBN 83-00-00648-6. Agnieszka Komaniecka: KWK Wałbrzych – symbol wałbrzyskiego górnictwa. Region Fakty / Dase SA, 2015-07-10. [dostęp 2017-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-25)].
Kopaniec (jezioro)

Kopaniec (Kraniec, Kopanica) – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Sulęcin. Opis Powierzchnia jeziora to 14,7 ha. Jezioro znajduje się na terenie południowego obszaru wędrzyńskiego poligonu wojskowego i jest w dyspozycji MON. Bibliografia Jeziora powiatu sulęcińskiego wyłączone z amatorskiego połowu ryb na stronie www.wwg.com.pl. wwg.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-23)]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 151, ISBN 83-239-9607-5 .
Kopiec Adama Mickiewicza w Sanoku

Kopiec Adama Mickiewicza – kopiec położony na terenie parku miejskiego im. Adama Mickiewicza w Sanoku, na szczycie Góry Parkowej (364 m n.p.m.). Historia Sypanie kopca zostało rozpoczęte w 1898 roku (setna rocznica urodzin Adama Mickiewicza). Wówczas powstał niewielkich rozmiarów kopiec. Następnie, z inicjatywy profesora gimnazjalnego Józefa Tomasika, jego objętość została powiększona przez młodzież szkolną na początku XX wieku; w tym celu w 1903 został zawiązany komitet obywatelski prowadzący zbiórkę na rzecz wzmocnienia i powiększenia kopca (prezesem był urzędnik oddziału budowniczego starostwa powiatu sanockiego inż. Wiktor Bronikowski, zastępcą prezesa prof. Józef Tomasik, sekretarzem i skarbnikiem prof. Antoni Bielak), w połowie 1905 komitet powstały celem naprawy kopca nabył teren przy kopcu, należący do p. Tebinkowej. Prace rozpoczęto 27 września 1905 (uczestniczyli w nich dobrowolnie mieszkańcy, w tym gimnazjaliści oraz uczennice sanockiego seminarium żeńskiego i szkoły wydziałowej, a pracę zainaugurował symbolicznie dyrektor sanockiego gimnazjum, Włodzimierz Bańkowski), przebiegały nieregularnie z uwagi na malejący zapał gimnazjalistów, trwały do 1910. Pierwotnie istniało zagrożenie, że sypany kopiec stoczy się w przepaść, jako że w planowanym miejscu jego utworzenia profesor gimnazjalny Antoni Kwiatkowski posadził dąb (który nie przetrwał), wobec czego kopiec przesunięto nad przepaść i 1906 był poprawiany. Prace sypania kopca zostały ukończone w 1912. W pierwszych latach XX wieku młodzież gimnazjalna corocznie w przeddzień uroczystości 3 Maja gromadziła krzewy jałowca zebrane na okolicznych Glinicach, po czym usypany stos paliła jako ognisko przy kopcu, zaś najwybitniejszy orator z grona działających w konspiracyjnym ruchu uczniów wygłaszał patriotyczne przemówienie. Współczesność W pierwszej poł. XX wieku na szczycie kopca zainstalowana była wieża triangulacyjna. Wysokość kopca wynosi 9 m, a średnica podstawy kopca wynosi: 35 m. Na jego szczycie znajduje się otoczony ogrodzeniem betonowy postument z inskrypcją "Adamowi Mickiewiczowi 1798-1898". Edmund Słuszkiewicz napisał wiersz pamiątkowy pt. Kopiec Adama Mickiewicza. Przypisy Bibliografia Stefan Stefański. Kopiec Adama Mickiewicza w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”, s. 5, Nr 14 (177) z 7 kwietnia 1995.
Kopiec Grunwaldzki w Niepołomicach

Kopiec Grunwaldzki – kopiec w Niepołomicach, zlokalizowany przy ulicy Grunwaldzkiej, na najwyższym wzniesieniu miasta – Wężowej Górze (212 m n.p.m.), na zachód od centrum i Zamku Królewskiego. Wzniesiony został dla uczczenia 500. rocznicy bitwy pod Grunwaldem. Kopiec usypano w miejscu z którego według tradycji 25 listopada 1411 r. król Władysław II Jagiełło wyruszył w triumfalnym pochodzie do Krakowa. Kopiec ma 14 metrów wysokości i 30 m średnicy u podstawy. Zwieńczony jest pomnikiem z krzyżem. Z kopca rozciąga się panorama na Puszczę Niepołomicką, dolinę Wisły i Kraków. Historia W 1902 roku z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” na pamiątkę dzieci z Wrześni, prześladowanych przez władze pruskie, usypano dwumetrowy kopczyk zwieńczony krzyżem. Sypanie właściwego kopca rozpoczęto 3 marca 1910 roku. Aby zebrać środki finansowe potrzebne do budowy kopca sprzedawano cegiełki w cenie 2 halerzy, kartki okolicznościowe oraz przyjmowano dobrowolne datki. Zachowała się pamiątkowa księga z wpisami Polaków ze Śląska, Lwowa, Wilna, Poznania, Warszawy i Petersburga. Do budowy użyto m.in. ziemi przywiezionej spod Grunwaldu, z Prowincji Poznańskiej i z pól bitewnych wszystkich zaborów. W 1914 r. przywieziono 500 woreczków z ziemią z mogił zmarłych w Ameryce emigrantów polskich, które 1 czerwca włożono do specjalnej trumienki z napisem" Ziemia polska z 500 grobów nadesłana z Ameryki na Kopiec Grunwaldzki. 1 czerwca 1914". Równocześnie weterani z 1863 r. przynieśli woreczek ziemi z grobu powstańców styczniowych spoczywających na cmentarzu krakowskim, który złożono razem z amerykańskimi. Po odśpiewaniu "Boże coś Polskę" rzucono się do sypania kopca. Sypanie kopca zakończono w 1915 r. W 1992 roku u podstawy pomnika wmurowano tablicę upamiętniającą towarzystwo „Sokół” w Niepołomicach w 90 rocznicę założenia. Teren wokół kopca został uporządkowany. Znajduje się tam obecnie miejsce odpoczynku oraz plac zabaw dla dzieci. Galeria Zobacz też Kopiec Jagiełły Przypisy Bibliografia Julian Zinkow: Wokół Niepołomic i Puszczy Niepołomickiej, Wyd. 2 zaktual. i uzup., Niepołomice: Urząd Miasta i Gminy w Niepołomicach, 2009, s. 118–121. ISBN 978-83-926652-2-9. Linki zewnętrzne Panorama z kopca
Kopiec Kościuszki w Olkuszu

Kopiec Kościuszki w Olkuszu – kopiec usypany w Olkuszu w 1861 dla uczczenia 44. rocznicy śmierci Tadeusza Kościuszki – wyraz narastającej atmosfery patriotycznej przed powstaniem styczniowym oraz jako pamiątka udziału olkuszan w insurekcji kościuszkowskiej. Był on miniaturą krakowskiego kopca Kościuszki – miał 5 m wysokości i 14 m średnicy. W czasie powstania styczniowego kopiec został zniszczony przez Rosjan, a ci, którzy zainicjowali jego usypanie, zostali zesłani na Sybir. W 1917 z okazji obchodów 100. rocznicy śmierci T. Kościuszki usypano nowy kopiec. Kopiec ma u podstawy średnicę 18 m, wysokość 7 m. Krzyż wraz z betonowym postumentem na szczycie kopca ma wysokość 8 m. Remonty i konserwacja Generalne prace remontowe całego obiektu przeprowadzono w latach 1993–1994. W ramach prac, u podstawy obiektu wmurowana została pamiątkowa tablica z wizerunkiem Tadeusza Kościuszki i opisem historii kopca. W listopadzie 2018 z inicjatywy władz miasta, wykonano niezbędne prace konserwatorskie drewnianego krzyża i stopy fundamentowej polegające na: Kompleksowej konserwacji drewnianego krzyża. Oczyszczeniu i konserwacji elementów metalowych. Usunięciu starej stopy fundamentowej i wykonaniu nowej według projektu wykonawczego. Pracach niwelacyjnych kopca. Prace wykonała firma Renart Sp. z o.o. z Olkusza. Zobacz też Kopiec Tadeusza Kościuszki Przypisy
Koprowo

Der Jezioro Koprowo (deutsch Coperow-See) ist der größte See auf der polnischen Ostseeinsel Wolin. Er liegt in der Gmina Wolin und gehört damit zum Powiat Kamieński in der Woiwodschaft Westpommern. Der See liegt im Nordosten der Insel Wolin, etwa 900 m von der Ostsee und 1,6 km vom Zalew Kamieński (deutsch Camminer Bodden) entfernt. Die nächsten Ortschaften sind Gogolice im Osten, Rekowo im Südosten, Chynowo im Süden, Wartowo im Westen und Świętouść im Nordwesten. Der Jezioro Koprowo ist rund 3,3 km lang und bis zu 2,5 km breit. Mit 450 Hektar besitzt er etwa die Fläche des Schmollensees auf der Nachbarinsel Usedom. Er ist ein Reliktsee, der dadurch entstand, dass eine frühere Bucht durch einen Sandwall vom Meer abgeschnitten wurde. Über den im Seengebiet von Warnowo entspringenden Bach Lewińska Struga (deutsch Lauensche Beeke) ist er mit dem Zalew Kamieński verbunden. Da der Spiegel des Jezioro Koprowo nur 0,1 m über dem Meeresspiegel liegt, strömt bei Nordwind regelmäßig Salzwasser über diese Verbindung in den See. Der resultierende Salzgehalt des Seewassers zeigt ein ausgeprägtes Nord-Süd-Gefälle. Die Konzentration von Chloridionen beträgt im nördlichen Teil 489 mg/l, im südlichen 304 mg/l. Die Sichttiefe in dem eutrophen Gewässer liegt bei 55 cm. Das Meeresamt in Stettin schätzt den ökologische Zustand des Sees als unbefriedigend mit der Tendenz zur weiteren Verschlechterung ein. Die biologische Artenvielfalt ist – wie für Brackwasser typisch – relativ gering. Der See ist von dichtem Röhricht umgeben. Hydrophyten sind dagegen selten. Der See gehört seit 2011 zum 125 km² großen Vogelschutzgebiet „Zalew Kamieński i Dziwna“. Einzelnachweise Siehe auch Liste der Gewässer in Pommern
Koprowo

Koprowo – największe jezioro mikroregionu Pojezierza Wolińskiego, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminach Wolin i Dziwnów, na wyspie Wolin. Według nowej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski akwen znajduje się w większości w mezoregionie wysp Uznam i Wolin. Tylko północno-wschodni brzeg jeziora położony jest na Wybrzeżu Trzebiatowskim. Opis Powierzchnia: 487 ha Maks. głębokość 3,1 m Dawniej było zatoką morską, przepływa przez nie Lewińska Struga. Dno jest muliste, brzegi trudno dostępne. Roślinność pokrywa do 12% powierzchni jeziora. W jeziorze łowić można: leszcze, liny, płocie i wzdręgi. W pobliżu jeziora leżą wsie: Chynowo i Rekowo (na południe i południowy wschód) Świętouść (na północny zachód) Kołczewo (1,8 km na zachód) Ponadto: droga wojewódzka nr 102 (0,5 km na zachód) węzeł znakowanych szlaków turystycznych: E9 Szlak Nadmorski im. dr. Czesława Piskorskiego (Wisełka→Dziwnów) Szlak Leśny Pojezierza Warnowsko-Kołczewskiego (Kołczewo→Warnowo→Międzyzdroje) Przypisy Bibliografia Turystyczne szlaki gminy Wolin. W: Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. 1996, s. 46. ISBN 83-906309-0-7. Okolice Kołobrzegu, mapa turystyczna w skali 1:50 000, ExpressMap Polska, Warszawa 2008, ISBN 83-75460-17-9
Kościół św. Michała Archanioła w Białym Borze

Kościół świętego Michała Archanioła w Białym Borze – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do dekanatu Bobolice i parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Białym Borze w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Znajduje się w mieście Biały Bór, w powiecie szczecineckim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Budowla została wzniesiona w stylu neogotycko-neoromańskim w 1878 roku na miejscu średniowiecznej z XV wieku, rozebranej w XVIII wieku, poświęcona w dniu 28 grudnia tego samego roku. Początkowo był to kościół filialny parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Koczale. Po 1945 roku był natomiast kościołem filialnym parafii św. Wawrzyńca w Brzeziu. Od 1974 roku był kościołem proparafialnym, od 1980 kościołem parafialnym. W dniu 18 lutego 2001 roku, po poświęceniu nowego kościoła pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, stał się kościołem pomocniczym. Przypisy