NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Potulickich

Park Potulickich – park miejski położony w śródmiejskiej części Pruszkowa. Posiada obszar 23,25 ha, w tym zbiorniki wodne o powierzchni 8,5 ha i jest uznany za zabytek wpisany do rejestru zabytków pod numerem 623403. Założenie parkowe powstało na zlecenie hr. Antoniego Potulickiego w II połowie XIX wieku jako otoczenie klasycystycznego pałacyku Potulickich, projektantem był niemiecki architekt Karol Sparman. Zgodnie z panującymi wówczas tendencjami kompozycja uwzględniała istniejące ukształtowanie terenu oraz naturalny układ wodny złożony ze starorzecza rzeki Utraty i czterech stawów o łącznej powierzchni 8,5 ha. W ich rejonie rosną olsze, wiązy, a także jesiony, brzozy i lipy, zaś przy dawnym korycie rzecznym zespół podmokłych zbiorowisk szuwarowo-turzycowych. Na największym stawie znajduje się wyspa, na której została ustawiona figura Najświętszej Marii Panny, która po zmroku jest oświetlona. W 2010 w jego centralnej części uruchomiono fontannę, która poza walorami estetycznymi pełni również funkcję natleniającą. Zbiorniki są połączone ze sobą i z rzeką Utratą siecią kanałów, nad którymi wybudowano ozdobne mostki. Wyjątkowy charakter Parku Potulickich podkreśla cenny starodrzew, w skład którego wchodzą topole białe i szare, modrzewie europejskie, olsze czarne, wiąz szypułkowy, jesion wyniosły stanowiące pomniki przyrody. Istniejące warunki przyrodnicze sprawiły, że jest to obszar naturalnego siedliska i miejsc lęgowych licznej fauny, a szczególnie ptaków. W południowo-zachodniej części parku znajduje się wpisany do rejestru zabytków zespół pałacowy złożony z powstałego ok. 1860 Pałacyku Potulickich, oficyny dworskiej i wozowni oraz lodowni. Przed pałacem znajduje się ustawiona w 1979 rzeźba Tadeusza Tchórzewskiego "Narodziny Narcyza". Przy ulicy Bolesława Prusa (dawniej Helenowska) na zrekonstruowanym murze ogrodzenia parku umieszczono tablicę upamiętniającą masową egzekucję z 1943, która znajduje się w ewidencji Miejsc Pamięci Narodowej. Bibliografia Walory przyrodnicze miasta, Urząd Miasta Pruszków Jerzy Kazimierz Blancard, Tadeusz Hubert Jakubowski "Pruszków piórkiem i piórem" Książnica Pruszkowska im. Henryka Sienkiewicza Pruszków 2015. pruszkow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)]. ISBN 978-83-62144-38-9 Park Potulickich w Pruszkowie Regio-Media 28 listopada 2012
Park im. Tadeusza Kościuszki w Pruszkowie

Park im. Tadeusza Kościuszki (również Park Sokoła) – park miejski położony w śródmiejskiej części Pruszkowa, posiada obszar 4,26 ha. Powstał w II połowie XIX wieku jako założenie parkowe towarzyszące wybudowanemu w 1876 neorenesansowemu pałacykowi, który powstał na zlecenie właściciela miejscowej kaflarni Ignacego Więckowskiego. Kolejnymi właścicielami byli Aleksander Stępiński i hr. Ksawery Pusłowski, który wynajął pałacyk na lecznicę psychiatryczną dr. Daniela Goldberga, która posiadała niewielki oddział kliniczny. W październiku 1914 podczas ostrzału miasta budynek został nieznacznie uszkodzony, po remoncie przez kilka lat mieścił dom dla księży emerytów, a następnie na parterze urządzono kino „Znicz”. Od lat 20. na piętrze pałacyku mieścił się pruszkowski oddział Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, mimo że formalnie stanowił własność kurii biskupiej, z tego okresu pochodzi potoczna nazwa parku i pałacyku. W 1945 nieruchomość przeszła na własność skarbu państwa i ulokowano tam Dom Kultury Dzieci i Młodzieży, a po likwidacji kina parter zajęła filia biblioteki publicznej i szkoła muzyczna. W dniu 4 stycznia 2006 północną część parku i pałacyk wpisano do rejestru zabytków (nr A-664), w latach 2009–2011 miała miejsce przebudowa parku pozwalająca na połączenie funkcji parku miejskiego i kompleksowego ogrodu dziecięcego z placami zabaw. Powstało wówczas nowe ogrodzenie, przebudowano alejki spacerowe, wymieniono oświetlenia i elementy małej architektury. W pobliżu skrzyżowania ulic Niepodległości i Fryderyka Chopina powstał wówczas skwer z klombami z umieszczoną centralnie fontanną „Mali Muzykanci”. Przypisy Bibliografia Park Kościuszki. Urząd Miasta Pruszkowa Jerzy Kaleta, „Pruszków przemysłowy” rozdz. 17 „Pruszków znany i nieznany”, str. 198–200, Wydawca: Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna im. Henryka Sienkiewicza w Pruszkowie 2010. Wyd. II. Linki zewnętrzne Pałacyk „Sokoła” – Muzeum Dulag 121
Rezerwat przyrody Nietoperze w Starym Browarze

Rezerwat przyrody „Nietoperze w Starym Browarze” – faunistyczny rezerwat przyrody położony w północno-zachodniej części Piły, w powiecie pilskim (województwo wielkopolskie). Wiadomości ogólne Powierzchnia: 0,9530 ha. Rezerwat znajduje się na obszarze ruin dawnego browaru Hammer, na terenie nieistniejącej już osady Kuźnica Pilska (obecnie Koszyce – dzielnica Piły). Położony jest w sąsiedztwie rezerwatu krajobrazowego „Kuźnik”. Obiekt stanowi jedno z najcenniejszych w Wielkopolsce i ważne w skali kraju zimowisko nietoperzy. Z mocy ustawy o ochronie przyrody obowiązuje tu szereg zakazów, m.in. zakłócania ciszy, ruchu pieszego, rowerowego, biwakowania, palenia ognisk czy wprowadzania psów. Przyroda Fauna: nocek duży (Myotis myotis), nocek Bechsteina ((Myotis bechsteinii), nocek łydkowłosy (Myotis dasycneme), nocek Natterera (Myotis nattereri), nocek rudy (Myotis daubentonii), nocek wąsatek (Myotis mystacinus), nocek Brandta (Myotis brandtii), gacek brunatny (Plecotus auritus), chrząszcze (Coleoptera). Podstawa prawna Zarządzenie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz.Urz. Woj. Wielkopolskiego z 27 stycznia 2015 r. poz. 431) Przypisy Bibliografia Rezerwat przyrody Nietoperze w Starym Browarze. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-01-04]. Nowo powołany rezerwat „Nietoperze w Starym Browarze” w Pile - Historia i walory przyrodnicze. Przegląd Przyrodniczy - XXVI, 3 (2015): 60-79. Linki zewnętrzne Nietoperze w Starym Browarze. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-01-03].
Park Stawy Kellera w Warszawie

Park Stawy Kellera – park w Warszawie, w dzielnicy Bielany, na osiedlu Marymont-Kaskada, położony pomiędzy ulicami Gdańską a Kolektorską. Centralną częścią parku są Stawy Kellera. Historia Początki założenia parkowego na tym terenie pochodzą z XVII wieku, gdy cały ten obszar był parkiem przy pałacu Marysieńki Sobieskiej na Marymoncie. U podnóża skarpy znajdowały się rozlewiska rzeki Rudawki oraz kilka niewielkich zbiorników wodnych. W późniejszym czasie założono tam zwierzyniec. W XIX wieku gen. Józef Rautenstrauch wybudował tu tzw. dwór nad stawem, w którym po jego śmierci mieściła się znana Gospoda Na Cztery Fajerki, przy której z czasem założono osadę Kaskada. W 1908 parcelę przy ul. Gdańskiej 33 zakupił przemysłowiec Emil Keller i wybudował farbiarnię, która działała do końca 1937. Przedsiębiorstwo zbankrutowało i w drodze licytacji komorniczej nieruchomość nabył Stefan Norblin. Przebudował on część budynku fabrycznego na willę „Kaskada”, w której mieszkał razem z żoną, znaną aktorką Leną Żelichowską. Poza willą i dawną halą fabryczną, która miała zostać przebudowana na studio filmowe, na terenie posesji znajdowały się pozostałości założenia parkowego i dwa niewielkie stawy, teren ten nosił wówczas nazwę Kaskada Fabryczna. Norblin z żoną opuścił Polskę we wrześniu 1939. Podczas okupacji niemieckiej powstała tam Olejarnia Warszawska „J. Kirchmayer & J. Marczewski”, która prowadziła sprzedaż materiałów budowlanych, nasion, zbóż i nawozów sztucznych. Podczas powstania warszawskiego w dniu 1 września 1944 teren ten został zdobyty przez powstańców ze zgrupowania „Żubr”, którzy znaleźli w magazynach ok. 40 ton oleju rzepakowego, który rozdali mieszkańcom. Zabudowania stały się wówczas Redutą Olejarnia, która broniła się do 14 września. Po 1945 rozebrano ruiny willi i budynków jej towarzyszących i stworzono niewielki park, który do lat 80. XX wieku pozostawał zaniedbany. Obecną nazwę nadano w 2010, upamiętnia ona jednego z właścicieli tego terenu. W 2012, w 60. rocznicę śmierci oraz 120. urodzin, sprowadzono do Polski prochy Stefana Norblina i Leny Żelichowskiej; w parku odsłonięto wówczas głaz z tablicą upamiętniającą ich związek z tym miejscem. Bibliografia Stawy Kellera – ciekawa historia małego parku „Tu Stolica”, 5 maja 2016 Gdańska 33/35/37, warszawa1939.pl Słowo się rzekło, kobyłka u płota, Twoje Bielany, 6 lutego 2015. twojebielany.extrapolska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-12)]. Dziennik Zarządu m.st. Warszawy nr 88 z 17 grudnia 1937 Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Ogród biblijny w Muszynie

Ogród biblijny w Muszynie – ogród biblijny w Muszynie, w Polsce w którym hoduje się rośliny biblijne. Otwarty został 28 czerwca 2015 r. przy kościele parafialnym Świętego Józefa Oblubieńca NMP w Muszynie. Pomysłodawcą ogrodu był ks. Paweł Stabach, a projektantem Zofia Włodarczyk, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie i autorka książki Rośliny biblijne. Celem ogrodu jest ukazywanie treści biblijnych i roślin biblijnych w plenerze. Budowa powstała dzięki dofinansowaniu Unii Europejskiej z Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego 2007-2013 w wysokości ponad 2,5 mln zł. Na terenie ogrodu znajduje się źródło wody mineralnej „Maryja”. Chronologicznie jest to czwarty ogród biblijny w Polsce i dotychczas (2016 r.) największy, mający 1,3 ha powierzchni. Znajduje się przy kościele parafialnym w Muszynie, przy ul. Kościelnej 62. Posiada miniaturowe krajobrazy, ścieżki do zwiedzania, małą architekturę. Podzielony jest na 5 ogrodów tematycznych: Ogród historii zbawienia. Opowiada historię zbawienia od stworzenia świata po wydarzenia opisane w Apokalipsie św. Jana. Ogród krajobrazów biblijnych. Przedstawia geografię Ziemi Świętej, jej charakterystyczne krajobrazy, wybrane sposoby uprawy roli i życia mieszkańców. Winnica Pańska i nauka proroków. Przedstawia główne tematy nauczania proroków. Znajduje się tutaj zbudowana z kamienia wieża strażnicza, tłocznia winogron i oliwek i wybrane fragmenty Pisma Świętego dotyczące proroków: Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Abdiasza, Amosa, Ozeasza, Micheasza, Sofoniasza, Nahuma, Habakukaa, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza, Joela i Jonasza. Dziecięcy ogród biblijny. Ogród dla zakochanych. Zwiedzanie ogrodu jest bezpłatne. Ogród otwarty jest codziennie od wtorku do soboty w godzinach 10:00 – 18:00, w niedzielę w godzinach 9:00 – 19:00 – „dzień ciszy” – bez przewodnika. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muszyńskich Ogrodów Biblijnych Ogrody Biblijnw w Muszynie
Willa Bolesława Pietrusińskiego w Warszawie

Willa Bolesława Pietrusińskiego – jednopiętrowy zabytkowy dom wzniesiony w 1930 przy ulicy Tykocińskiej 15 na terenie osiedla Targówek Mieszkaniowy w dzielnicy Targówek w Warszawie. Historia Przed II wojną światową w willi mieszkał i pracował jej projektant architekt Bolesław Pietrusiński, po wojnie natomiast w budynku willi działał chwilowo komitet PPR, a następnie przedszkole i urząd ZUS. W latach 90. XX wieku budynek odzyskali spadkobiercy wcześniejszych właścicieli. W 2009 obiekt został wpisany do rejestru zabytków, zaś w 2012 willę nabyła i wyremontowała spółka Grudnik Nieruchomości. Przypisy
Park Tarnogajski

Park Tarnogajski – park miejski położony w południowo-wschodniej części Wrocławia na terenie osiedla Tarnogaj. Znajduje się pomiędzy ulicami Bogedaina, Armii Krajowej, Klimasa a torami kolejowymi. 16 czerwca 2016 Rada Miasta Wrocławia oficjalnie nadała mu nazwę. Park został utworzony dzięki środkom z Wrocławskiego Budżetu Obywatelskiego wygranym w 2015 i 2016 roku na terenie dawnego Cmentarza św. Bernardyna. Oficjalne otwarcie parku nastąpiło 19 maja 2018 roku. Powierzchnia parku to około 5,5 ha. Linki zewnętrzne Zdjęcia z oficjalnego otwarcia parku Zdjęcia z oficjalnego otwarcia parku II Zdjęcia z oficjalnego otwarcia parku III Projekt parku we Wrocławskim Budżecie Obywatelskim w 2015 roku Projekt parku we Wrocławskim Budżecie Obywatelskim w 2016 roku Uchwała Rady Miasta ws. nadania nazwy Park Tarnogajski zdjęcia z Cmentarza św. Bernardyna zdjęcia z Cmentarza św. Bernardyna
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Bierutowie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Bierutowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Oleśnica Wschód archidiecezji wrocławskiej. Historia i architektura Świątynia została wybudowana w latach 1891–1893 i reprezentuje styl neogotycki. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły licówki, posiada dwie nawy. Od strony północnej jest umieszczona wieża, u podstawy na planie prostokąta, powyżej na planie kwadratu, zwieńczona strzelistym ośmiobocznym dachem hełmowym. Dach jest pokryty dachówką z lukarnami. Okna są ozdobione ostrołukami i rozglifione uskokowo. Wejście do świątyni jest umieszczone w wieży, jest ono ozdobione ostrołukami. Nad wejściem jest umieszczone okrągłe okno. Ołtarz główny i ołtarze boczne znajdujące się w kaplicach przy prezbiterium reprezentują styl neogotycki. Ze starszego wyposażenia zachował się jedynie kielich w stylu gotyckim wykonany w XVI wieku, na sześciobocznej stopie jest umieszczony posąg Chrystusa Ukrzyżowanego, pod stopą są umieszczone inicjały DVQ RQGVB oraz data 1656. Galeria Zobacz też Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Bierutowie Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Cerekwicy

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Cerekwica (województwo dolnośląskie), należący do dekanatu Trzebnica archidiecezji wrocławskiej. Historia i architektura Świątynia była wzmiankowana w 1305. Pierwotna budowla została wzniesiona w XV wieku, obecna została gruntownie przebudowana w 1801 roku, rozbudowana została o wieżę i kaplicę chrzcielną w 1910. Świątynia jest orientowana, murowana, jednonawowa, posiada trójbocznie zakończone prezbiterium oraz wieżę od strony zachodniej. Do wyposażenia świątyni należą: olejny obraz przedstawiający św. Wawrzyńca, stacje drogi krzyżowej wykonane w 1886 roku, marmurowa chrzcielnica wykonana w 1913 w Monachium oraz okna witrażowe przedstawiające postacie apostołów Piotra i Pawła, Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny, Świętą Rodzinę i Serce Jezusowe wykonane we Wrocławiu w latach 1895-1903 Otoczenie Wokół kościoła znajduje się cmentarz, a przy samej świątyni zachowało się kilka starych nagrobków. Jest tu m.in. grób księdza kanonika Błażeja Jurasza (1880-1961). Galeria Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Czerninie

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu góra wschód archidiecezji wrocławskiej. Świątynia była wzmiankowana w 1305 roku. Obecna gotycka budowla została wzniesiona około 1400 roku, rozbudowana została o wieżę pod koniec XVI wieku, restaurowana była na początku XX wieku i w 1957 roku. Świątynia jest orientowana, murowana, oskarpowana, posiada jedną nawę, kwadratowe prezbiterium oraz wspomnianą wcześniej wieżę od strony zachodniej. Nawa nakryta jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, prezbiterium sklepieniem gwiaździstym. Do wyposażenia wnętrza należą: tryptyk w stylu gotyckim z 1514 roku, ze sceną Koronacji Matki Boskiej w części środkowej, ambona i chrzcielnica w stylu renesansowym z l. połowy XVII wieku, a na ścianach są umieszczone liczne nagrobki rodziny Stoschów pochodzące z końca XVI i początku XVII wieku. Na najstarszym nagrobku pary małżeńskiej (zmarłych w 1561 i 1577 roku) widnieje podpis kamieniarza Waltera Hoffmanna z Legnicy Przypisy
Uphagenhaus

Das Uphagenhaus gehört zu den wichtigsten Baudenkmälern Danzigs. Es wurde ab 1776 an der Langgasse errichtet. Der erste Besitzer, der Danziger Kaufmann und Ratsherr Johann Uphagen erwarb 1775 das Grundstück und beauftragte den Architekten Johann Benjamin Dreyer mit dem Abriss des bestehenden Hauses und mit dem Neubau eines neuen Bürgerhauses. Das Haus blieb bis 1910 im Familienbesitz. Das Gebäude wurde ab 1910 in ein Museum umgewandelt, wobei der Grundriss, Raumaufteilung und sogar die Raumausstattung seit dem 18. Jahrhundert unverändert geblieben waren. Im Jahre 1944 wurde die Innenausstattung ausgelagert und überdauerte unversehrt den Krieg. Das Gebäude selbst wurde fast vollständig zerstört. Ab den 1950er Jahren wurde das Gebäude nach alten Plänen und Lichtbildern wiederaufgebaut und 1998 als Museum bürgerlicher Wohnkultur eröffnet. Einige Räume konnten mit ihrem originalen Mobiliar ausgestattet werden. Die verschollenen Elemente werden von den Danziger Restauratoren nach alten Lichtbildern rekonstruiert. Beim Wiederaufbau waren die Fotografien aus den 1930er-Jahren aus der Sammlung Drost im Bildarchiv des Herder-Instituts von großer Bedeutung. Literatur Walter Mannowsky: Das Uphagenhaus in Danzig. Ein Führer. Danziger Verlagsgesellschaft, Danzig 1933 (Digitalisat). Karl Hauke: Das Bürgerhaus in Ost- und Westpreussen. Tübingen 1967. Ewa Szymańska: Chancen der Denkmalpflege in Danzig – Die Restaurierung des Uphagenhauses. In: Mare Balticum. Lübeck 1994, S. 80–86. Willi Drost: Das Danziger Uphagenhaus als Lebensform, Kulturstiftung d. dt. Vertriebenen, Bonn 2006, ISBN 978-3-88557-216-9. Weblinks
Uphagen's House

The Uphagen House (Polish: Dom Uphagena, German: Uphagen-Haus) is a reconstructed 18th-century merchant house in Gdańsk, Poland, located at the Ulica Długa (Long Lane) within the Royal Route in the historic Main City. It houses a museum, which is a branch of the local historical museum (Muzeum Gdańska). The Uphagen house is one of only a few 18th-century merchant town houses in Europe that are open to visitors. History The Uphagen house was purchased in 1775 by Johann Uphagen, a merchant, historian, art collector and city councilor. He remodeled it to suit the needs of a wealthy 18th century merchant. After Uphagen's death in 1802, the house was passed down through several generations of the Uphagen family. In 1911 the Uphagen house was converted into a museum, which it remained until 1944. In that year, German curators of the house evacuated the furniture to Kartuzy and Gorzędziej. Though some parts of these interiors were destroyed at the end of World War II, some original parts returned in the early 1950s. The Uphagen House was destroyed during the Soviet advance into Danzig in 1945. The house was rebuilt after World War II. It was finally reopened to visitors in 1998. Gallery References
Casa de Uphagen

La casa de Uphagen (en polaco Dom Uphagema) es la vivienda de un mercader, datada del siglo xviii y que se encuentra en la calle Długa, número 12 (en la ciudad de Gdansk, Polonia). Fue propiedad en Johann Uphagen y en el año 1911 se convirtió en museo. Hoy en día en una de las pocas casas de mercaderes de esta época abierta al público en la ciudad. Historia El edificio fue comprado en el año 1775 por el mercader Johan Uphagen. Tras la compra, la casa fue sometida a una serie de cambios que la adaptarían a las necesidades de un rico comerciante del siglo xviii. Uphagen murió en el año 1802, y la propiedad de la casa pasó por distintas generaciones de descendientes de Uphagen. En 1911 fue convertida en un museo, y así permaneció hasta el año 1944, cuando un buen número de sus muebles fueron despojados por los alemanes que custodiaban el museo tras la invasión de Polonia. Al igual que gran parte de Gdansk, fue destruida durante el avance soviético por la zona. El edificio fue reconstruido tras la Segunda Guerra Mundial, pero no fue abierto al público hasta el año 1998.​ Referencias
Maison Uphagen

La Maison Uphagen est l'un des monuments architecturaux les plus importants de Gdańsk. Elle a été construite sur Langgasse dans les années 1780. Le premier propriétaire, le marchand et conseiller de Dantzig Johann Uphagen, acquit la propriété en 1775 et chargea l'architecte Johann Benjamin Dreyer de démolir la maison existante et de construire une nouvelle maison de ville. Celle-ci est restée dans sa famille jusqu'en 1910. Le bâtiment a été transformé en musée à partir de 1910, avec le plan d'étage, la disposition des pièces et même le mobilier intérieur resté inchangé depuis le XVIIIe siècle. En 1944, l'intérieur a survécu à la guerre indemne. Le bâtiment lui-même a été presque entièrement détruit. Reconstruction À partir des années 1950, le bâtiment a été reconstruit selon d'anciens plans et photographies et a ouvert en 1998 en tant que musée de la culture vivante bourgeoise. Certaines chambres pourraient être équipées de leur mobilier d'origine. Les éléments perdus sont reconstitués par les restaurateurs de Gdańsk à partir de photographies anciennes. Lors de la reconstruction, les photographies des années 1930 de la collection Drost dans les archives photographiques du Herder Institute ont été d'une grande importance. Littérature Walter Mannowsky : L'Uphagenhaus à Dantzig. Un Chef. Dantzig Publishing Company, Dantzig 1933 (version numérisée). Karl Hauke : Le centre communautaire en Prusse orientale et occidentale. Tubingue 1967. Ewa Szymańska: Chances de préservation des monuments à Gdansk - La restauration de la maison Uphage . Dans : Mare Balticum. Lübeck 1994, p. 80-86. Willi Drost : La Dantzig Uphagenhaus comme mode de vie, Kulturstiftung d. Allemand Personnes déplacées, Bonn 2006, (ISBN 978-3-88557-216-9) . Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Дом Упхагена

Дом Упхагена (пол. Dom Uphagena) в Гданьске — единственный в Польше и один из немногочисленных в Европе мещанских каменных домов XVIII в., доступных посетителям. Является одним из 10 отделов музейного комплекса «Музей Гданьска» (Muzeum Gdańska), в состав которого входят ратуша главного города (Ratusz Głównego Miasta), музей польской почты, музей янтаря, водяная кузница в Оливе и т. д. Адрес: ul. Długa 12. Деревянное строение на месте дома Упхагена находилось ещё в XIV веке. Известно, что в XV веке дом уже был каменным. Домом владели многие богатые гданьские семьи. В XVI веке был перестроен фасад. В 1775 году дом приобрёл историк и библиофил Иоганн Упхаген. Он доверил строительному мастеру Йохаину Бенжамину Дрейеру выполнение проекта и перестройку дома. В течение нескольких лет (до 1787 г.) дом был значительно модернизирован и приспособлен к потребностям нового, зажиточного владельца. Упхаген жил в этом доме до самой смерти (1802 г.), затем каменный дом перешёл к очередным семейным наследникам, оставаясь, что было редкостью в то время, на протяжении всего XIX в. в руках одной семьи. В 1910 году дом стал сдаваться в аренду городским властям. В 1911 г. в доме Упхагена был создан музей, работавший до 1944 г., в котором немецкие реставраторы эвакуировали интерьер и оснащение дома. В 1945 году дом Упхагена был уничтожен Красной Армией, внутри всё, что немцы не успели эвакуировать, считается утраченным. После войны дом было решено восстанавливать с помощью сохранившейся документации. С 1953 года в отстроенном доме располагались разные государственные организации. Функции музея дом стал выполнять с 1981 года. После проводимых реноваций и реконструкций дом Упхагена открылся посетителям в 1998 году как музей, показывающий внутреннее убранство мещанских домов XVIII века. Внутри среди прочего находится мебель XVIII века, старинные часы, картины, музыкальные инструменты и 3 оригинальные печи. Ссылки После ремонта открылся двор Дома Упхагена
Kościół św. Jadwigi w Dobroszycach

Kościół świętej Jadwigi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Oleśnica zachód archidiecezji wrocławskiej. Świątynia została zbudowana w stylu neogotyckim w latach 1894-1895. W 1896 roku przy kościele została reaktywowana parafia rzymskokatolicka. Do II wojny światowej duszpasterstwo przy świątyni prowadzili bracia szkolni. Po 1945 roku świątynię przejęli księża Salwatorianie, którzy prowadzą duszpasterstwo do dziś. Kościół został wzniesiony jako kaplica sierocińca fundacji „Amalienstift" powołanej przez księżną Amalię von Dyherrn–Czetritz (obecnie jest to Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Caritas Archidiecezji Wrocławskiej). Kościół posiada wyraźnie wyodrębniony transept. Budowla posiada takie detale architektoniczne jak: laskowanie, rozety okienne, sterczynę, fryz arkadowy, okap frontowy, portal, nawę poprzeczną i nawę główną W świątyni znajdują się organy 16-głosowe wykonane pod koniec XIX wieku i posiadają pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów Przypisy