NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie (Białołęka)

Kościół św. Michała Archanioła w Warszawie – zabytkowa barokowa świątynia z początku XVIII wieku znajdująca się przy ul. Głębockiej 119 w warszawskiej dzielnicy Białołęka. Modrzewiowa budowla ze stromym dwuspadowym dachem krytym gontem, z niewielką wieżyczką zwieńczoną krzyżem, stoi w pobliżu zabytkowego cmentarza z XVI wieku na terenie Grodziska. Historia Kościół zbudowali w 1717 bernardyni na miejscu starszego, spalonego w czasie potopu szwedzkiego. Nie wiadomo ile budowli wzniesiono wcześniej w tym miejscu, ale źródła zgodnie podają, że fundatorem pierwszego kościoła pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Grodzisku była królowa Bona posiadająca po śmierci męża rozległe dobra na Mazowszu. Bernardyni otrzymali ziemię w Grodzisku od króla Zygmunta III Wazy i wznieśli tam oprócz kościoła rezydencję zakonną. W 1734 świątynia wzbogaciła się o dwa spiżowe dzwony kościelne. Od 1811 wnętrze miało cztery ołtarze, z obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej w głównym i wizerunkami św. Antoniego, św. Michała i św. Jana Nepomucena w bocznych. Główny ołtarz został przeniesiony z kościoła bernardynów na Pradze, który został rozebrany a w jego miejscu wzniesiono fortyfikacje Pragi. W późniejszych latach w kościele odprawiano mszę tylko raz w tygodniu w niedzielę i w święta. W 1864 po zlikwidowaniu zakonu został włączony do parafii Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze. W 1888 przeszedł gruntowny remont. Od 1895 do 1917 był filią parafii opiekującą się wsiami: Drewnica, Grodzisk, Marki i Siwki. Po zniszczeniach II wojny światowej został w 1950 wyremontowany. Kościół gruntownie odnowiono w latach 2003–2004. Do zabytkowego wyposażenia, oprócz ołtarza z XVII wieku, należą również drewniane figury św. Feliksa, Jana Nepomucena oraz dwóch świętych bernardyńskich, obraz św. Stanisława z XVIII wieku i kielich z późniejszą, dorobioną w 1889, stopą. W kościele znajdują się również 6-głosowe organy z 1976. W 1984 roku świątynia wraz z przykościelnym cmentarzem została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Michała Archanioła w Zamościu

Kościół św. Michała Archanioła – parafialny kościół katolicki w Zamościu, wzniesiony w 1911 jako wojskowa cerkiew prawosławna. Cerkiew została wzniesiona w kompleksie koszarowym 66 Butyrskiego Pułku Piechoty. Obiekt reprezentuje styl bizantyńsko-rosyjski, został zbudowany z cegły. Został oddany do użytku w 1911. W 1919 została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Po zmianie wyznania obiekt został przebudowany - usunięto z niego kopułę nad nawą główną, którą zastąpiono dachem czterospadowym. Zmieniono także kształt pomieszczenia ołtarzowego. Nad przedsionkiem znajduje się dzwonnica kryta dachem namiotowym. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Zebrzydowicach

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Zebrzydowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół należący do archidiecezji krakowskiej wybudowany w 1620 roku. Historia Kościół ufundowany przez Mikołaja Zebrzydowskiego, wybudowany w latach 1599–1602 na miejscu starego pw. św. Marcina z lat 1325–1327 (jego dzieje nie są znane aż do końca XVI w., gdyż zaginęły wszelkie dokumenty z tamtego okresu). Plany świątyni wykonał Jan Maria Bernardonii z Como, budowniczy kościoła jezuickiego w Krakowie, oraz klasztoru i Bazylika Matki Bożej Anielskiej Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej. Architektura Murowany, orientowany kościół zbudowany na planie prostokąta, w stylu renesansowo-barokowym. Po bokach prezbiterium znajdują się dwie przybudówki z lożami i otwartymi do wnętrza arkadowymi emporami na piętrze. W miejscu łączenia nawy i prezbiterium wznoszą się na planie kwadratu niższe od kalenicy dachu dwie wieże z lokalnościami, pokryte dachem namiotowym (podobne do wież fundowanego równocześnie szpitala bonifratrów w Zebrzydowicach). Wnętrze nawy rozczłonkowane jest pilastrami. Na zewnątrz znajdują się częściowo szkarpy, częściowo lizeny. Fasada zwieńczona jest trójkątnym frontonem, na osi znajduje się portal z pilastrami dźwigającymi belkowanie i trójkątny przyczółek. W dolnych oknach znajdują się posągi świętych. Prezbiterium i nawa sklepione kolebkowo z lunetami. W manierystycznym ołtarzu głównym z ok. 1600 r. umieszczone są dwa obrazy: Zwiastowania Najświętszej Panny Marii i nasuwany na niego – św. Michała Archanioła. Na szczycie ołtarza rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, depczącej szatana w postaci lwa- przeniesiona z poprzedniego kościoła i stanowiąca cenny zabytek śląskiej sztuki gotyckiej sprzed 1400 r. Dwa boczne ołtarze i ambona posiadają cechy renesansowe. Polichromia z 1925 r. wykonana według projektu Jana Bukowskiego przez Karola Politańskiego. Od roku 2007 w kościele tym trwają prace konserwatorskie polichromii na ścianach, ołtarza głównego, czterech ołtarzy bocznych, ambony oraz chrzcielnicy. Na przyszłość planowane są również remonty konserwatorskie zabytkowych organów. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła w serwisie Nasz Kalwaria
Kościół św. Michała Archanioła w Świdwinie

Kościół Świętego Michała Archanioła w Świdwinie – rzymskokatolickikościół parafialny należący do dekanatu Świdwin, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, zlokalizowany w Świdwinie, w województwie zachodniopomorskim. Proboszczem jest ks. Roman Tarniowy. Historia Świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim w 1927 roku, poświęcona została w dniu 24 grudnia 1945 roku, wieża została dobudowana w 1983 roku. W dniu 15 czerwca 1975 roku dekretem ordynariusza koszalińsko-kołobrzeskiego Ignacego Jeża został przy kościele utworzony rektorat, obejmujący część miasta i kilka wiosek. W dniu 15 września 1981 roku kościół awansował do rangi samodzielnego kościoła parafialnego, dzięki dekretowi tegoż biskupa. Wieża W wieży są umieszczone: zakrystia, trzy salki katechetyczne, klatka schodowa, dwie toalety oraz dzwonnica. Wieża jest zwieńczona metalowym krzyżem o wysokości 7,5 metrów obitym miedzianą blachą. Projektantem wieży jest architekt Jerzy Bindulski z Koszalina. Przypisy
St. Michaelis (Breslau-Elbing)

Die St.-Michaelis-Kirche (polnisch Kościół św. Michała Archanioła we Wrocławiu) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche im Breslauer Stadtteil Elbing (Ołbin). Die Kirche ist dem Erzengel Michael geweiht. Geschichte In den Jahren von 1862 bis 1871 wurde die Kirche in ihrer heutigen Form erbaut. Dazu wurden die Vorgängerbauten an dieser Stelle abgerissen. Entworfen wurde die Kirche in ihrer heutigen Form vom Architekten Alexis Langer im neugotischen Stil. Während des Baus stürzte der Nordturm ein. Infolge der Katastrophe wurde Alexis Langer von den Bauarbeiten abgezogen und Carl Johann Lüdecke mit der Fertigstellung des Gotteshauses beauftragt. Die Kirche war die erste große katholische Kirche in Breslau, die seit dem Anschluss der Stadt an Preußen (1742) errichtet wurde. Sie gilt als Symbol für den Widerstand der Katholiken gegen den Kulturkampf. Der Grundstein wurde am 6. Oktober 1862 gelegt, am 8. November 1871 wurde die Kirche konsekriert. Während der Schlacht um Breslau am Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche so stark beschädigt, dass sie ursprünglich abgerissen werden sollte. Durch das starke Engagement eines Priesters konnte der Abriss verhindert und die Kirche wieder aufgebaut werden. Weblinks Webpräsenz der Pfarrei St. Michaelis (polnisch) Das Innere der neuen St. Michaeliskirche in Breslau. Originalzeichnung von B. Mannfeld. In: Illustrirte Zeitung, 14. November 1874, S. 384 Literatur Die katholischen Kirchen Breslaus. Kurt Engelbert und Josef Engelbert, 3., erweiterte und ergänzte Auflage, Verlag August Lax, Hildesheim 1966.
Michaelskirche (Krakau)

Die Michaelskirche (polnisch Kościół św. Michała) war eine vorromanische Kirche auf dem Krakauer Wawel. Geschichte Die vor 992 von Mieszko I. gebaute Kirche zählte zu den zahlreichen Sakralbauten auf dem Wawel. Im Jahr 1355 wurde die Kirche von Kasimir III. dem Großen im gotischen Stil ausgebaut. Nach den Polnischen Teilungen im 18. Jahrhundert kam Krakau an die Habsburger, die auf dem Wawel eine Kaserne errichteten. Für die Anlage eines Exerzierplatzes wurden 1802 zahlreiche Gebäude auf dem Wawel abgerissen, darunter die Michaels- und die Georgskirche. Weblinks Literatur jazon.krakow.pl
St. Michael's Chapel, Wawel Castle

St Michael's Chapel (Polish: Kaplica św. Michała) was a place of worship at Wawel Castle in Kraków, Poland. It was both a royal chapel and the chapel of the commoners. The chapel was governed by the dean and canons of Wawel. The chapel was located in the outer courtyard of the castle hill. The first mention of the chapel dates from 1148. A hundred years later, the chronicler Jan Długosz mentions on the hill a brick chapel on the site of an earlier wooden one during the reign of King Casimir III the Great. The chapel consisted of a nave with a pentagonal chancel to the east and vestry to the north. In the 17th century it was restored due to the efforts of Bishop Jakub Zadzik. It was demolished during the Austrian rule in 1803–1804, when the occupying garrison created a large space to hold their drills. The remains of the chapel were excavated after World War II. There are intentions to reconstruct the chapel. See also St George's Chapel, Wawel Castle Stanisław Borek House External links [1](in Polish)
Szent Mihály-templom (Krakkó)

A Szent Mihály-templom (lengyelül: Kościół św. Michała na Wawelu) a megszálló osztrák hatóságok által 1803-1804 folyamán lebontott középkori katolikus templom a krakkói Wawel-dombon. Története A templom formájáról és építésének időpontjáról kevés adat maradt fenn. A lengyel krónikás, Jan Długosz szerint I. Mieszko lengyel fejedelem idején épült. III. Jenő pápa 1148. évi bullája a kujáviai püspökség tulajdonaként említi, megjegyezve, hogy ekkoriban káptalanként működött. Długosz pedig azt írja róla még, hogy a püspökségnek 1086-ban Judit hercegnő (I. Ulászló lengyel fejedelem félig magyar származású felesége) adományozta. A régészeti ásatások román stílusú falmaradványokat tártak fel a templom helyén, ezért egyes kutatók úgy vélik, hogy talán kőből készült. Néhányan azt is feltételezik, hogy a templom története a Piastok előtti időkre nyúlik vissza és különleges szerepe volt. Tadeusz Wojciechowski például úgy gondolja, hogy egy pogány szentély helyén emelték és a Wawel legkorábbi temploma volt. Henryk Łowmianski hipotézise szerint viszont katedrálisként szolgált Krakkó első püspökének, Prohornak. 1355-ben Nagy Kázmér király gótikus stílusban átépíttette. Długosz – akárcsak a szomszédos Szent György-templommal kapcsolatban – erről is feljegyezte, hogy fából készült templom állt a helyén, amiből vélelmezhető, hogy a korábbi kőből készült, román stílusú templom időközben elpusztult. A gótikus templom tégla felhasználásával készült és presbitériuma sokszög alaprajzú volt. A templomhajó boltozatát egyetlen nagy, központi oszlop tartotta. Az épülethez egy másik épület is kapcsolódott, melyben a sekrestye és a kanonok lakása kapott helyet. A Krakkót megszálló osztrákok a Wawelt katonai célokra rendezték be. 1803-ban megkezdték az épület bontását a szomszédos Szent György-templommal együtt, és egy év múlva már katonai gyakorló tér volt a helyükön. A templomok berendezési tárgyait árverésen értékesítették. A téglagótikus Szent György-templom egykori helyét napjainkban falmaradványok mutatják a Wawel udvarában. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Kościół św. Michała na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Sint-Michaëlkerk op de Wawel

De Sint-Michaëlkerk op de Wawel (Pools: Kościół św. Michała na Wawelu) was een romaanse en later gotische kerk op de Wawelheuvel in Krakau. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Het is onduidelijk wanneer de kerk precies is gesticht. Volgens de 15e-eeuwse historicus Jan Długosz zou de kerk door Mieszko I van Polen zijn gesticht en in 1086 door Judith Přemysl aan het Bisdom Włocławek geschonken zijn. De kerk wordt voor het eerst in 1148 in een pauselijke bul van Paus Eugenius III vermeld als eigendom van het bisdom. Uit deze bul komt ook naar voren dat het bouwwerk al een kapittelkerk was en gefinancierd is door Wladislaus I Herman van Polen. De kerk is opnieuw vermeld in een document van Bolesław V van Polen uit 1264 en in 1296. In dit laatste document wordt gerefereerd aan een bisschoppelijke woning bij de kerk. De kerk is in 1355 door Casimir III van Polen in de gotiekstijl herbouwd en in de eerste helft van de 17e eeuw door de bisschop Jakub Zadzik gerenoveerd. De kerk raakt in de 18e eeuw in verval en is uiteindelijk tussen 1803-1804 door de Oostenrijkers gesloopt. Een deel van haar inboedel is in 1803 en 1807 geveild. Een paar objecten kwamen in de Sint-Norbertuskerk te staan. Archeologisch onderzoek De restanten van de kerk en een kerkhof werden in de periode 1958-1962, tijdens een archeologisch onderzoek onder leiding van Andrzej Żaki, blootgelegd. Tijdens dit onderzoek werden onder de gotische laag een aantal fragmenten van een bakstenen romaanse muur gevonden. Aan de hand van dit onderzoek kwam Żaki met zijn eigen theorie dat de kerk rond de eeuwwisseling van de 13e naar de 14e eeuw is gesloopt en als houten kerk is herbouwd. Hiermee weerlegde hij de theorie van Jan Długosz dat de oorspronkelijke kerk van hout was. De Poolse historicus Jerzy Hawrot zag in een aangetroffen muurfragment het bewijs van het bestaan van een preromaanse kerk. Architectuur De gotische kerk bestond uit een schip en een veelhoekige pastorie. De gewelf van het schip werd ondersteund door een centrale pilaar. De kerk was voorzien van secondaire bouwwerken, waarschijnlijk de sacristie en behuizing voor de kanunniken.
Kostel svatého Michaela archanděla (Księży Las)

Kostel svatého Michaela archanděla (polsky: Kościół św. Michała Archanioła) je historický katolický kostel ve fojtské vesnici Księży Las, okres Tarnovské Hory, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Pyskowice, diecéze gliwické. Je filiálním kostelem farnosti Narození sv. Jana Křtitele v Kamieńci. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem A/483/56 z 2. 11. 1956 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie První zmínka o vesnici Księży Las pochází z roku 1302, kdy papež Bonifác VIII dal vesnici pod správu cisterciáků z Jelemnice. Podle písemných zpráv byl ve vsi Księży Las v roce 1447 farní kostel. Výstavba nového kostela v letech 1497–1498 byla pod patronací Jana Sławeckého. V letech 1570–1629 byl kostel protestantský. V 18. století byla přistavěna boční kaple a v roce 1905 byla postavena na západní straně patrová přístavba. Kostel byl značně poničen v roce 1945, rekonstruován byl v roce 1955. V roce 1960 byla na sanktusníku jehlová střecha nahrazena bání. Ve vizitačním protokolu z roku 1720 byla uváděna volně stojící zvonice, která se nedochovala. Zvony ze zvonice se nacházejí v horní části cihlové přístavby. Architektura Jednolodní orientovaná stavba dřevěná roubené konstrukce na kamenno-cihelné podezdívce. Dřevěná loď má obdélníkový půdorys, zděná přístavba se přimyká k lodi ze západní strany s hudební kruchtou v patře. Z jižní strany byla v 18. století přistavěna dřevěná kaple. K užšímu kněžišti ze severní strany byla přistavěna sakristie obdélníkového půdorysu. Střecha je sedlová krytá šindelem. Sanktusník čtvercového půdorysu je zakončen šindelovou cibulovitou střechou. Šindelová střecha nad boční kaplí je zakončena malou kopulí. Venkovní stěny kostela lodi jsou kryty šindelem. Podle vizitačního protokolu z roku 1678 se kolem kostela přimykaly soboty. Ty se nacházejí pouze na severní straně a část jich byla přestavěna na kostelní sklad. Interiér Kněžiště je užší a nižší než loď a je odděleno vítězným obloukem, který je protnut sponovým trámem, na kterém je nápis Consummatum est a umístěno Ukřižování. Stropy jsou ploché druhotně pobité sádrokartonovými deskami s jednoduchou polychromií. Hudební kůr se nachází pod třemi arkádami. Vnitřku kostela chybí původní vybavení. Hlavní oltář je novobarokní z první poloviny 19. století s obrazem svatého Michaela apoštola. Po stranách se nacházejí sochy Srdce Panny Marie a Ježíšovo Srdce. Boční oltáře jsou pozdně barokní. Na evangelijní straně v boční oltáři je obraz Ukřižování s matkou Ježíšovou a svatou Marií Magdalénou a svatým Janem Evangelistou. Na epištolní straně v bočním oltáři se nachází obraz Kateřiny Aleksandrijské. V kostele se nachází také obraz svatého Michaela apoštola z 18. století, který pochází z kostela Narození svatého Jana v Kamieńci. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Michała w Księżym Lesie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Michaela archanděla na Wikimedia Commons
Kościół św. Michała w Księżym Lesie

Kościół św. Michała Archanioła w Księżym Lesie – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Księżym Lesie, w powiecie tarnogórskim, w województwie śląskim. Jest kościołem filialnym parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Kamieńcu, w dekanacie Pyskowice, w diecezji gliwickiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Jest to jeden z najstarszych drewnianych kościołów na Śląsku. Historia Pierwsze wzmianki o Księżym Lesie pochodzą z 1302 roku. Kościół został wybudowany w 1498 roku przez właściciela majątku, Johanna Slaweckiego. W latach 1570–1629 był wykorzystywany jako świątynia zboru protestanckiego. W XVIII wieku dobudowano boczną kaplicę, w 1905 roku – murowaną kruchtę. Znacznie zniszczony w 1945 r., odbudowany w 1955 r. W 1960 przebudowano wieżyczkę z zakończonej iglicą na baniastą. Protokół wizytacyjny z 1720 r. wymienia wolnostojącą dzwonnicę, która nie zachowała się do czasów dzisiejszych, a dzwony zawieszone są obecnie w górnej części ceglanej przybudówki. W 2020 roku miał miejsce remont świątyni, podczas którego m.in. przywrócono pierwotny wygląd hełmu wieżyczki oraz wymieniono gont pokrywający dach. Architektura i wnętrze Kościół późnogotycki, orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej, wzniesiony jest na podmurówce z kamienia i cegły. Ściany i dachy kościoła pokryte są gontem. W kalenicy wieżyczka na sygnaturkę. Soboty znajdują się obecnie tylko od północy, choć według protokołu wizytacyjnego z 1678 r. okalały cały kościół. Część sobót zabudowano z przeznaczeniem na skład kościelny. Prezbiterium i nawa są zbudowane na planie niemal kwadratowym. Do nawy od południa przylega kapliczka, a od zachodu – murowana kruchta. Ołtarz główny św. Michała Archanioła jest neobarokowy, a po jego bokach znajdują się rzeźby: Serce Marii i Serce Jezusa. Ołtarze boczne późnobarokowe. W ołtarzu lewym obraz Ukrzyżowanie z Matką Boską, śś. Marią Magdaleną i Janem Ewangelistą, w prawym – obraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W kościele znajduje się także obraz przedstawiający św. Michała Archanioła (XVIII wiek), pochodzący z kościoła Narodzenia św. Jana w Kamieńcu. Na emporze nad wejściem głównym znajdują się 6-głosowe organy wybudowane przez organmistrza Ernsta Kurzera z Gliwic. Instrument posiada jeden manuał i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Organy pochodzą z początku XX wieku, prospekt został wykonany w stylu neoklasycystycznym. Otoczenie Kościół położony jest na wzgórzu cmentarnym, dawniej ogrodzonym murem. Przy kościele krzyż z 1901 r. W pobliżu kościoła znajdował się pomnik przyrody – lipa drobnolistna o obwodzie pnia ok. 3,5 m, powalona przez huragan 15 sierpnia 2010 roku. Przypisy
Kościół św. Michała w Kwielicach

Kościół pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Kwielicach – kościół parafialny należący do parafii pw. św. Michała Archanioła w Kwielicach, dekanatu Głogów – św. Mikołaja, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Kwielicach, w gminie Grębocice, w powiecie polkowickim, w województwie dolnośląskim. Historia Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym pod wezwaniem św. Michała Archanioła pochodzi z 1293 r. Jednak kaplica i zakrystia powstały znacznie później – dopiero w XV–XVI wieku. W 1687 r. dokonano pierwszej konserwacji świątyni a w 1735 przebudowy, podczas której zostało założone sklepienie. Jednak już w XVIII wieku kościół uległ znacznym zniszczeniom na skutek przemarszów wojsk napoleońskich. Znajdował się wówczas w posiadaniu opactwa św. Augustyna w Żaganiu (do 1810). Kościół w Kwielicach gruntowne remonty przeszedł w 1954 r., pod okiem księdza Jarosława Wodonosa, oraz w 2000 r. Architektura Kubatura obiektu kościelnego wynosi 4244 m³ a powierzchnia użytkowa 487 m². Na gotycką budowlę murowaną z kamienia i otynkowaną składa się jedna nawa, przy której znajduje się kaplica, oraz prostokątne prezbiterium z zakrystią. Sklepienie nawy i prezbiterium (pokrytego barokową polichromią z 1735 r.) jest kolebkowo-krzyżowe, podczas gdy w pozostałych pomieszczeniach już tylko kolebkowe. Barokowy wystrój wnętrza, który pochodzi z XVIII w., został odnowiony w 1864 r. z inicjatywy proboszcza Antoniego Grunwalda oraz w 1954 r. przy gruntownym remoncie. Wyposażenie Ołtarz główny Główny ołtarz jest poświęcony patronowi świątyni – Michałowi Archaniołowi. Istnieją również dwa ołtarze boczne dedykowane: Najświętszej Maryi Pannie (składają się na niego posągi św. Rocha i Sebastiana oraz obraz wiszący nad nimi) oraz św. Annie (zbudowany z figur Jana Chrzciciela i Józefa oraz obrazu św. Antoniego umieszczonego nad postaciami). Organy Organy kościelne są nieznanego pochodzenia i autorstwa. Wiadomo jednak, że są użytkowane od zakończenia II wojny światowej, mimo że mocno rozstrojone i zniszczone przez korniki. Do dziś zachowały się wszystkie piszczałki we wszystkich głosach, lecz wymagają gruntownego remontu. W lepszym stanie jest pedał i manuały. Otoczenie Kościół w Kwielicach jest otoczony szesnastowiecznym murem z wbudowaną od wschodu bramą. Natomiast od części zachodniej usytuowana jest osiemnastowieczna kostnica. Bibliografia Gmina Grębocice, pod red. M.R. Górniaka, Grębocice 2002, s. 16. ks. A. Walkowiak, Organy w kościołach regionu głogowskiego i dekanatu wschowskiego, Głogów 2002, s. 132- 133. M.R. Górniak, Gmina Grębocice. Informator historyczno-geograficzny, Grębocice-Lublin 2005, s. 36-37.