NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Willa „Pod Jedlami”

Willa „Pod Jedlami”, in. dom „Pod Jedlami” – willa w stylu zakopiańskim w Zakopanem (ul. Koziniec 1) według projektu Stanisława Witkiewicza. Rok budowy 1897, inwestor Jan Gwalbert Pawlikowski, budorze: Zapotoczny i Obrochta. Nazwa Pod Jedlami pochodzi od jodeł rosnących kiedyś w ogrodzie. Willa zbudowana została dla rodziny Pawlikowskich i nadal pozostaje w rękach tejże rodziny. Powstała w 1897 roku na wzgórzu Koziniec niedaleko dzielnicy Bystre. Miejsce pod budowę wybrał sam architekt. Budynek uchodzi za najpełniejszą realizację stylu Witkiewicza. Uwagę zwracają: solidna kamienna podmurówka sięgająca w najwyższym miejscu 4 metrów, rzeźbione elementy konstrukcji (np. rysie, balustrady), skrywająca schody (północna strona) weranda czy przyłap od strony południowej. W środku zachowane zabytkowe wnętrza ozdobione góralską ornamentyką, oryginalne meble w stylu zakopiańskim, malowidła i dzieła sztuki. W Willi mieszkała i tworzyła poetka Maria Pawlikowska-Jasnorzewska (wówczas żona Jana Gwalberta Henryka Pawlikowskiego). Bywała tu także jej siostra – Magdalena Samozwaniec. Willa otoczona wiekowymi limbami, cisami, modrzewiami. Rośnie tu także okazała lipa. W zachodniej części ogrodu stoi zabytkowa studnia, także projektu Witkiewicza. Znajduje się tu również dawny budynek gospodarczy zwany Domkiem pod Jasieniami. Od 1972 roku mieszkali w nim Zofia i Witold Paryscy, wybitni znawcy Tatr. Tu też mieściła się ich słynna biblioteka i archiwum (po śmierci przekazane TPN). Zwiedzanie możliwe jest tylko z zewnątrz. Przypisy Bibliografia Maciej Pinkwart, Lidia Długołęcka-Pinkwart: ZAKOPANE Przewodnik Historyczny. Pascal, 2003. Linki zewnętrzne IzabelaI. Bek IzabelaI., Willa Pod Jedlami – tu czas stanął w miejscu [online], Infogram | Twój przewodnik po Zakopanem i Podhalu (pol.).
Willa Otok

Willa Otok – zabytkowa willa w Gdyni. Mieści się w dzielnicy Kamienna Góra przy ul. Sędzickiego 24. Została zbudowana w 1923 roku. Od 1978 widniała w rejestrze zabytków, z którego skreślona została decyzją Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dn. 16.11.2017. Przypisy
Willa Szczęść Boże

Willa Szczęść Boże – zabytkowa willa w Gdyni. Mieści się w dzielnicy Kamienna Góra przy ul. Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego 6. Została zbudowana w latach 1928–1929. Od 1983 widnieje w rejestrze zabytków. Przypisy
Військова Технологічна Академія Ярослава Домбровського

Військова Технологічна Академія Ярослава Домбровського (Коротка назва: Військовий технологічний університет, пол. Wojskowa Akademia Techniczna, akronim, абревіатура: WAT) – державний, цивільно-військовий технічний університет із місцем розташування у Варшаві. У закордонних контактах університет використовує назву Military University of Technology. Відповідно до Вебометричного рейтингу університетів світу від січня 2016 року, що показує прихильність академічних установ існувати в Інтернеті, університет займає 8 місце в Польщі серед технічних університетів і 1130 місце серед усіх типів університетів у світі. Місцезнаходження WAT знаходиться на вул. ген. Sylwester Kaliskiego 2 в районі Бемово. Історія Академія була заснована в 1951 році Актом від 22 березня 1951 року про створення Військової Технологічної Академії. Перше урочисте відкриття навчального року відбулося 1 жовтня 1951 року. У той час студенти академічних компаній Варшавського технологічного університету та Ґданського технологічного університету розпочали навчання у Військовому технологічному університеті. Спочатку в університеті було п'ять факультетів, до яких приєдналися ще три. Це були наступні факультети: бронетанковий, артилерійсько-технічний, інженерний, військово-повітряних сил, військ зв'язку, автотранспорту, озброєння та радіолокації. У 1959 році була введена факультетська структура. Створено факультети: механічний, електрорадіотехнічний, військово-інженерний та військово-хімічний. У структурі ВТТУ функціонували також загальноакадемічні кафедри: суспільних наук, економічних наук, загальної тактики та оперативного мистецтва, а також іноземних мов. У 1961 році була створена кафедра експлуатації автоматики, яка готувала кадри для потреб ракетних військ. Через рік на його базі була створена кафедра озброєння, перетворена в 1968 році на електромеханічний факультет. У 1968 році був створений факультет кібернетики. Через рік електрорадіотехнічний факультет було перетворено на факультет електроніки. 18 грудня 1971 року прапор Військового технологічного університету. Ярослав Домбровський був нагороджений орденом Прапора праці 1-го ступеня. У 90-ті роки ХХ століття, після розформування офіцерських училищ, навчання офіцерського складу автомобільних військ, протиповітряної оборони, зв’язку та радіолокаційних військ взяв на себе Військовий технологічний університет. У 1996–2004 роках академія була перетворена у військово-цивільний університет. У 1997 році започатковано цивільну заочну, а з 2002 року – денну цивільну форми навчання. З 2006/2007 навчального року ВТТУ знову розпочав підготовку кандидатів в офіцери Збройних Сил Республіки Польща. Примітки Посилання Сайт Військового технологічного університету
Bahnhof Wrocław Nadodrze

Der Bahnhof Wrocław Nadodrze (bis 1945: Breslau Odertor) ist ein Bahnhof in Wrocław an der Bahnstrecke Kalety–Wrocław. Obwohl der Bahnhof nur zwei Bahnsteige hat, ist es der zweitgrößte Personenbahnhof Breslaus. Geschichte Der Bahnhof wurde von der Rechte-Oder-Ufer-Eisenbahn mit der 128,1 km langen Strecke nach Oels – Namslau – Kreuzburg – Vossowska erbaut. Das 1868 nach Entwurf von Hermann Grapow (1821–1891; Architekt und später Direktor der Rechte Oder-Ufer-Eisenbahn-Gesellschaft) errichtete Empfangsgebäude steht heute unter Denkmalschutz. In seinem spätklassizistischen Stil ähnelt der Bahnhof Odertor dem Leipziger Eilenburger Bahnhof, der beinahe gleichzeitig eröffnet wurde. Im Vergleich zum Eilenburger Bahnhof ist der fünfteilige Baukörpers mit betontem Mittelteil jedoch mit turmartigen Pfeilern stärker betont. Die Bahnsteige und der Personentunnel stammen aus dem Jahr 1912. Weblinks Einzelnachweise
Wrocław Nadodrze railway station

Wrocław Nadodrze is a railway station in Wrocław, Poland. The station was established in 1868 according to a design by Hermann Grapow. The station is located on railway line no. 143, connecting Kalety and Wrocław Popowice, near Powstańców Wielkopolskich Square in the Nadodrze district. It serves as an important station within the Lower Silesian Metropolitan Railway and for intra-city transport. History The Wrocław Nadodrze Station, opened on May 28, 1868, initially connected Wrocław to Oleśnica via Psie Pole, with the full Wrocław–Fosowskie route launched later that year. Built by the Opole-Tarnowskie Góry Railway, it was first named Rechte-Oder-Ufer-Thorbahnhof and later Breslau Odertor. After World War II, in July 1945, it became Wrocław's first operational station for eastern trains. The city's first post-war tram line connected the station to Biskupin, a route still active today. Station Building The Wrocław Nadodrze station, built from unplastered red brick, spans 190 meters and reflects the historicist styles popular in 1860s Germany. The three-story structure features three projections, with the central one rising four stories and fronted by an arched portico. Modernization began in 1912 and was completed in the 1920s, updating tunnels, platforms, and freight facilities. The station serves regional and long-distance passenger trains from operators like PKP Intercity, Polregio, and Lower Silesian Railways. Staszica Square, in front of the station, hosts bus terminals connecting northern towns, functioning as a smaller secondary bus hub. Until 1950, the nearby narrow-gauge railway station (Wrocław Wąskotorowy) linked to Trzebnica, but this line and its stations were gradually closed by the 1960s. In 2009, the station building was transferred from PKP to the Lower Silesian Voivodeship Marshal's Office. It was then handed over to the regional branch of the Polregio company for use as a future headquarters. Since 2022, the owner of Wrocław Nadodrze station is DL Invest Group, which plans to modernize the building. The station will continue to function as a railway station, with additional office, dining, and retail spaces. Passenger Traffic The station serves trains of nearly all categories from most passenger carriers in Lower Silesia, including PKP InterCity, Polregio, and Lower Silesian Railways. Intercity, express, and local trains stop at the station. It offers connections to the following agglomeration railway stations: Wrocław Główny, Bierutów, Kluczbork, Krotoszyn, Oleśnica, Ostrów Wielkopolski, Trzebnica, and Jelcz-Laskowice. Images References External links Stacja Wrocław Nadodrze na zdjęciach archiwalnych i współczesnych
Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego

Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach – jednostka organizacyjna Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Ma siedzibę przy ul. Henryka Jordana w Katowicach, sąsiadującą przez ul. Wita Stwosza z archikatedrą Chrystusa Króla. Historia Wydział powstał w listopadzie 2000. Rektor Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. dr hab. Tadeusz Sławek w marcu 1999 roku podpisał porozumienie z abp. Metropolitą Katowickim dr. Damianem Zimoniem. Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego, dekretem z dnia 9 sierpnia 2000 roku, na mocy władzy powierzonej przez papieża Jana Pawła II, erygowała kanonicznie Kościelny Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego. Prace nad projektem siedziby Wydziału rozpoczęto pod koniec 1999. Prace budowlane rozpoczęły się w lutym 2002. Ważną datą w działaniach budowlanych jest 17 kwietnia 2003, kiedy abp Damian Zimoń wraz z Rektorem UŚ prof. Januszem Janeczkiem wmurował kamień węgielny. Od 27 maja 2002 Wydział Teologiczny ma prawo do nadawania stopnia naukowego doktora nauk teologicznych. W 2009 wydział otrzymał prawo nadawania stopnia doktora habilitowanego. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Nauki o rodzinie (studia I i II stopnia) Teologia (studia jednolite magisterskie) Poczet dziekanów ks. prof. dr hab. Wincenty Myszor (2000–2008) ks. dr hab. Andrzej Żądło, prof. UŚ (2008–2012) ks. dr hab. Antoni Bartoszek, prof. UŚ (2012–2020) ks. dr hab. Jacek Kempa, prof. UŚ (od 2020) Władze Wydziału W kadencji 2024–2028: Wykładowcy Absolwenci Budynek Architektami budynku byli: mgr inż. arch. Jerzy Stysiał i mgr inż. arch. Henryk Wilkosz. Jego powierzchnia całkowita wynosi 16796 m². W części podziemnej mieści się parking o powierzchni 4921 m², który posiada 150 miejsc parkingowych. Gmach uczelni może pomieścić około 700 studentów. W auli głównej jest miejsce dla 200 osób. Systemy instalacyjne nadzoruje BMS – komputer centralny. Dzięki systemowi multimedialnemu możliwy jest jednoczesny udział w wykładzie prowadzonym w auli głównej i sali wykładowej. Budynek przystosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych, posiada trzy windy, a przestronne korytarze ułatwiają poruszanie się po obiekcie. Wielcy Kanclerze Wydziału ks. abp dr Damian Zimoń (2000–2011) ks. abp dr Wiktor Skworc (2011–2023) ks. abp dr Adrian Galbas (2023–2024) ks. abp dr Andrzej Przybylski (od 2025) Przypisy Bibliografia „Mądrość zbudowała sobie dom…”. Uniwersytet Śląski 1968–2008. Dzieje, dokumentacja, źródła, red. A. Barciak, Katowice 2008. „Wyrósł z dobrego drzewa…”. Uniwersytet Śląski 1968–1998. Fakty, dokumenty, relacje, red. A. Barciak, Katowice 1998. Universitas Studiorum Silesia Anno MMIII, red. Z. Kadłubek, Katowice 2003. Wydział Teologiczny Uniwersytetu Ślaskiego, red. L. Szewczyk, K. Kukowka, Katowice 2005. Linki zewnętrzne Wydział Teologiczny Uniwersytetu Śląskiego w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Łodzi

XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Łodzi – łódzkie liceum założone w 1953 r. Budynek szkoły mieści się przy ul. Marysińskiej 61/67. Historia szkoły Początki XXIV Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi sięgają roku 1953, w którym zostało utworzone 8 Towarzystwo Przyjaciół Dzieci. Szkoła ta od 1 września 1953 nosiła nazwę – XIV Szkoła Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i mieściła się przy ulicy Bojowników Getta 3/5. Była to jednostka oświatowa stopnia podstawowego i licealnego. Jej pierwszym dyrektorem była Leokadia Amanowicz. W roku 1957 szkoła uległa podziałowi i wykształciły się z niej Szkoła Podstawowa nr 45 oraz XXIV Liceum Ogólnokształcące, którego siedzibą miały być pomieszczenia budynku przy ulicy Nowotki (obecnie Pomorskiej) 16. 15 marca 1959 patronem szkoły została Maria Skłodowska-Curie, liceum otrzymało również sztandar. Od roku 1961 stało się jednostką w pełni samodzielną i przeniosło się do budynku przy ulicy Marysińskiej 61/67, w którym mieści się do dziś. 14 listopada 1967 w hallu szkoły miało miejsce odsłonięcie popiersia jej patronki. Współpraca z zagranicą Szkoła od początku istnienia jest otwarta na kontakty z innymi krajami. Była odwiedzana przez reprezentanta ambasady radzieckiej oraz grupy nauczycieli z NRD, Japonii i Stanów Zjednoczonych. W latach 1990–1992 miała miejsce wymiana młodzieży i kadry nauczycielskiej z jedną z rzymskich szkół średnich, zaś od 1995 do dziś trwa podobna współpraca ze szkołą z Hamburga. Dyrektorzy szkoły Dyrektorzy XXIV Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi Leokadia Amanowicz (1953–1966) Maria Siniarska (1966–1982) Maria Klażyńska (1982–1991) Krystyna Kamiańska (1991–2001) Jolanta Kalisiak (2001–2023) Elżbieta Zięba (2023-) Zastępcy dyrektorów Genowefa Adamczewska (1958–1962) Stanisław Zawadowski (1962–1966) Maria Klażyńska (1966–1982) Krystyna Kamiańska (1982–1991) Bożena Wardzyńska (1991–1999) Jolanta Kalisiak (1999–2001) Teresa Wieczorek (2001–2003) Elżbieta Zięba (2003–2023) Paulina Gawrysiak-Kołos (2023-) Źródło. Absolwenci szkoły XXIV LO w Łodzi ukończyli między innymi: Tomasz Bąk (w roku 1985) Manuela Gretkowska (w roku 1983) Jerzy Hardie-Douglas (w roku 1968) Paweł Jóźwiak-Rodan (w roku 2001) Jerzy Matałowski (w roku 1966) Marek Siudym (w roku 1966) Bożena Ziemniewicz Justyna Zbiróg (w roku 1982) Hymn i logo szkoły Hymn szkoły powstał w roku 1975. Autorem tekstu jest Paweł Gryglewski, zaś aranżacji muzycznej – Andrzej Wierzbowski. Głównym elementem logo szkoły jest uproszczony model atomu, składający się z jednolitego jądra koloru zielonego i trzech okrążających go elektronów w kolorach czerwonym, żółtym i zielonym. Na tle atomu znajdują się napisy: umieszczone centralnie nazwisko patronki, w kolorze czerwonym, oraz mniejszymi literami, niewykraczające poza obręb jądra atomu – „LO XXIV” (ponad nazwiskiem patronki) oraz „ŁÓDŹ” (poniżej niego), w kolorze żółtym. Przypisy
Zabytkowa Stacja Wodociągowa Zawada

Zabytkowa Stacja Wodociągowa Zawada – udostępniony do zwiedzania kompleks wodociągowy w Karchowicach przy ulicy Bytomskiej 6, który od 19 października 2006 roku znajduje się na trasie Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Historia Rozwój przemysłu wydobywczego na terenie Górnego Śląska w drugiej połowie XIX wieku spowodował stały spływ wód do wyrobisk górniczych. Deficyt wody w ujęciach powierzchniowych zmusił władze pruskie do poszukiwań nowych źródeł wody pitnej. W 1874 roku wykonano pierwsze odwierty w okolicach wsi Zawada i Karchowice, a kilka lat później w tym miejscu wykonano studnię o głębokości 215 m. Budowę wodociągu rozpoczęto w latach 1894–1895 i wzniesiono budynki administracyjne, stację pomp oraz kotłownię parową. W latach 1927–1929 nastąpiła przebudowa hali maszyn i kotłowni. Dodatkowo wybudowano warsztat, łaźnię, garaże, magazyn, budynek straży pożarnej i komin. Wszystkie obiekty stacji wodociągowej wybudowano w stylu modernistycznym. W latach 1968–1969 w związku z elektryfikacją zakładu wszystkie urządzenia parowe zostały wyłączone. W 1991 roku zespół wodociągu „Zawada” został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych pod numerem A/1424/91. Stan obecny Stacja wodociągowa wraz z zabytkowym oraz współczesnym (działającym) wyposażeniem została w 2004 roku udostępniona do zwiedzania. W ceglanym budynku pompowni z 1929 roku znajdują się między innymi: tłokowy zespół pompowy o wydajności 11 m³/min, turbozespół pompowy o wydajności 25 m³/min, dwustopniowa turbina wysokiego ciśnienia z 1928 roku, agregat pompowy z 1923 roku, sprężarki parowe. Galeria Przypisy
Klasztor franciszkanów-reformatów i kościół Stygmatów św. Franciszka w Wieliczce

Klasztor franciszkanów-reformatów i kościół Stygmatów św. Franciszka – rzymskokatolicki kościół parafialny i konwentualny franciszkanów-reformatów, znajdujący się w północno-zachodniej części Wieliczki przy ul. Brata Alojzego Kosiby 31. Opis Kościół został wybudowany w stylu barokowym w latach 1624–1626. Była to pierwsza murowana świątynia małopolskiej prowincji reformatów powstała z fundacji króla Zygmunta III Wazy, w celu obrony przed innowiercami, głównie arianami. Piętnaście lat później dobudowano klasztor wraz z dziedzińcem. W 1928 roku wzniesiono gmach nowicjatu, w którym obecnie mieści się Prywatne Liceum Ogólnokształcące pw. św. Antoniego z Padwy i bł. Krystyna Gondka. Na szczególną uwagę zasługuje obraz Matki Bożej Łaskawej, który pochodzi z XVII wieku. W 1995 obraz został ukoronowany papieską koroną. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele i klasztorze. franciszkanie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-23)]. Atrakcje turystyczne Wieliczki Franciszkanie – Wirtualne panoramy
Źródło Główne w Krzeszowicach

Źródło Główne lub Zdrój Główny – główne źródło siarczanej wody leczniczej w Krzeszowicach, o wydajności 1,61 m³ na godzinę. Źródło znajduje się na południe od kościoła, natomiast bliżej kościoła obok mostu na Krzeszówce (ul. Parkowa) znajduje się betonowa studnia z napisem Zdrój Główny. Około 1778 źródło zostało ocembrowane i przykryte drewnianą wieżyczką (nazywane kapliczką) z inicjatywy lekarza zdrojowego Jana Gotfryda Leonhardiego na polecenie Augusta Czartoryskiego. Później, na południe od źródła, wybudowano zbiornik wody siarczanej, do którego pompowano wodę, by podnieść jej poziom. Z niego woda dostawała się do łazienek zdrojowych drewnianymi rurami. W roku 1857 zdrój został ocembrowany cegłami i zmniejszono obwód studni, dzięki czemu wzrósł w niej poziom wody więc zaprzestano pompowania jej do zbiornika w tzw. kapliczce. W 1858 zabytek uzyskał teraźniejszy wygląd a w 1982 został wyremontowany Dzięki regularnie prowadzonym analizom fizykochemicznym woda mineralna z ujęcia Zdrój Główny została scharakteryzowana jako siarczanowo-wapniowo-magnezowo-siarczkową i prawnie uznana za leczniczą. Obecnie wody ze źródła są wykorzystywane przez miejscowy Ośrodek Rehabilitacji Narządu Ruchu „Krzeszowice” SP ZOZ. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie. Przypisy
Středověká osada v Ratiboři

Středověká osada v Ratiboři (polsky Średniowieczna osada w Raciborzu nebo Raciborski Gród Średniowieczny) je napodobenina středověkého hradiště nebo osady a zároveň také malý skanzen a zábavní park. Nachází se v těsné blízkosti Arboreta Bramy Morawskiej u městského lesa Las Miejski Obora v městské čtvrti Obora města Ratiboř v okrese Ratiboř v jižním Polsku a Horním Slezsku. Leží ve Slezském vojvodství, v Ratibořské kotlině a v krajinném parku Cisterciácké krajinné kompozice Rud Wielkich. Další informace Středověká osada v Ratiboři byla postavena v roce 2015 nejprve jako věž s branou a později byla rozšířena o další budovy a palisádu. Kromě občerstvení jsou zde zdarma nebo za poplatek nabízeny prohlídky budov a jejich inventářů, lukostřelba, přednášky o středověku, miniřemeslné dílny, středověký válečnický výcvik, táborák, hry aj. Místo je v květnu až září v době otvíracích hodin volně přístupné. Na místě se konají také různé společenské a kulturní události, např. Raciborski Festiwal Średniowieczny (Ratibořské středověké slavnosti). Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Středověká osada v Ratiboři na Wikimedia Commons
Dembiński-Palast (Warschau)

Der Dembiński-Palast (polnisch: Pałac Dembińskich, vermutlich auch Pałac Wolbromskie genannt) ist eine klassizistische Adelsresidenz aus dem 18. Jahrhundert im Innenstadtdistrikt von Warschau. Der Palast ist Teil eines größeren Gebäudekomplexes, der südlich oberhalb der nach dem Krieg gebauten Trasa W-Z liegt. Die nordwärtige Front dieser Gebäudegruppe bildet der Palast der Bischöfe von Krakau, die südliche ist der Dembiński-Palast. Auch wenn die Einfahrt zum Palastgelände über die Ulica Senatorska (Nr. 12) erfolgt, liegt das ursprüngliche Kerngebäude längs der Ulica Nowy Przejazd, die hier als Einbahnstraße der Zubringer zur Trasa W-Z ist. Gegenüber an der Nowy Przejazd befindet sich ein Seitenflügel des Blank-Palastes, schräg gegenüberliegend an der Senatorska der Primas-Palast. Das Gebäude steht unter Denkmalschutz. Geschichte Zur Geschichte des Palastes ist wenig bekannt. Er wurde vermutlich in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts errichtet; eine frühe Besitzerin war Urszula Morsztyn (1746–1825). Sie heiratete 1762 den damaligen Starosten von Wolbrom, Franciszek Dembiński von Dembian. Die Eheleute waren sehr bedeutende Mäzene ihrer Zeit. Zum gemeinsamen Vermögen gehörten neben der Warschauer Residenz auch der barocke Schloss- und Parkkomplex in Szczekociny, in dem König Stanislaus II. August Poniatowski und Tadeusz Kościuszko Gäste waren, sowie ein klassizistisch gestaltetes Herrenhaus in Rusinów. Das Ehepaar reiste viel zwischen seinen Wohnsitzen herum und wohnte zu verschiedenen Anlässen im Jahr in Warschau. Der im Krieg zerstörte Palast wurde 1950 wiederaufgebaut. Im Jahr 2004 aufwändig als Bürogebäude mit vier nutzbaren Stockwerken und 5085 Quadratmeter Bürofläche renoviert, beherbergt er derzeit Teile das Ministerium für Sport und Tourismus (polnisch: Ministerstwo Sportu i Turystyki), das Nationale Kultur-Centrum (polnisch: Narodowe Centrum Kultur) und die Büros weiterer Firmen. Architektur Der Palast besteht aus einem Corps de Logis und zwei nicht exakt rechtwinklig ansetzenden Flügeln, die so einen – ebenfalls nicht ganz rechteckigen – Ehrenhof bilden. Der Zugang zum Hof erfolgt durch einen Tordurchbruch im Ostflügel von der Senatorska aus. Die Rückseite des Kerngebäudes liegt heute an der Nowy Przejazd, die repräsentative Vorderfassade zum Ehrenhof. Hier ragt ein massiver, viergeschossiger und mit Doppelsäulen gegliederter Mittelrisalit, der über je einen kleinen Balkon im ersten und zweiten Stock verfügt, aus dem rechteckigen Gebäude heraus. Einzelnachweise Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks
Pałac Dembińskich w Warszawie

Pałac Dembińskich – zabytkowy budynek pochodzący z XVIII w. Znajduje się w Warszawie, przy ulicy Senatorskiej 12. Pierwotna właścicielka Urszula z Morsztynów (herbu Leliwa) żyła w latach 1746–1825. W roku 1762 poślubiła Franciszka z Dembian Dembińskiego (spod herbu Rawicz). Obecnie jej mecenat uważany jest za jeden z najbardziej interesujących z końca XVIII wieku. W jej majątek wchodził m.in.: barokowy kompleks parkowo-pałacowy w Szczekocinach (gościła tu króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego, Tadeusza Kościuszkę, biskupa Adama Stanisława Krasińskiego), barokowo-klasycystyczny dwór w Rusinowie. Jej miejsce pobytu ulegało zmianie ze względu na towarzyszące okoliczności polityczno-towarzyskie.
Plac Króla Zygmunta Starego w Grodzisku Mazowieckim

Plac Króla Zygmunta Starego – jeden z placów Grodziska Mazowieckiego, znajdujący się w centrum miasta, w sąsiedztwie Placu Wolności oraz ulicy Żyrardowskiej. Opis Plac Króla Zygmunta Starego znajduje się w samym centrum Grodziska Mazowieckiego, przecina go ulica Żyrardowska, która w tym miejscu łączy się z ulicą Sienkiewicza (obie drogi w ciągu DW719). W budynkach wokół placu znajduje się duża liczba lokali handlowo-usługowych. Wśród obiektów przy placu Króla Zygmunta Starego znajdują się Kościół św. Anny oraz grodziski Dom Rzemiosła. Obecnie (2023), zrewitalizowano go wraz z Placem Wolności oraz ulicą 11 Listopada tworząc spójną całość, zasadzono szereg nowych drzew i krzewów. Przypisy