NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętego Anioła Stróża w Gorzycach

Kościół Świętego Anioła Stróża w Gorzycach – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Gorzyce (powiat wodzisławski, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Anioła Stróża. Historia Najstarsze opisy drewnianej świątyni w Gorzycach (nosiła wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny), wzniesionej w centrum wsi w czasie Reformacji pochodzą z lat: 1652, 1679 i 1688. Stała przy starym cmentarzu i miała skromną architekturę. Do jej ściany przylegała drewniana dzwonnica z trzema dzwonami. Świątynię tę strawił pożar wsi w 1778. Kolejny drewniany kościół (pod wezwaniem św. Anioła Stróża) przeniesiono z Pilchowic, co sfinansował częściowo hrabia Antoni Węgierski (1800). W 1839 został on zdemontowany. W części z pozostałych elementów drewnianych, wzniesiono nowy, prowizoryczny kościół (tzw. Betkapelle, oratorium modlitewne). Obiekt ten nazywano „ubożuchną stajenką betlejemską” lub „stacją misyjną wśród dzikich narodów”. Stan techniczny tej świątyni przez cały okres jej funkcjonowania był bardzo zły. 13 września 1852 zawiązał się komitet budowy nowej świątyni. Projekt jednak odkładano w czasie z uwagi na zubożenie mieszkańców spowodowane przez powódź w 1855 oraz brak odpowiedniej przestrzeni. W czerwcu 1857 ksiądz Józef Gawenda I zadecydował o budowie kościoła murowanego na parceli Jerzego Josscha. Neogotycki obiekt powstał w latach 1862–1869. Kamień węgielny został poświęcony 3 listopada 1862 przez biskupa wrocławskiego, Adriana Włodarskiego (opuszczany do dołu trzystukilogramowy kamień urwał się z lin nie zabijając jednak żadnego z szesnastu pracujących w dole robotników). Przy budowie zmarł natomiast 41-letni Franciszek Sławik z Gorzyczek, a sześciu robotników zostało rannych w wyniku zawalenia się stropu (wszystkie te ofiary miały miejsce w 1865). W 1945, w trakcie działań II wojny światowej, kościół został poważnie uszkodzony. Odbudowany został z inicjatywy księdza Eryka Dzieżoka w latach 1946–1948. Dodano wówczas wezwanie Narodzenia NMP. Poświęcenie nastąpiło 29 marca 1948 (ksiądz proboszcz Jan Skrzypczyk z Rudy Śląskiej). Z czasem dobudowano doń zakrystię i przywrócono pierwotny wystrój wnętrza: odtworzono stacje drogi krzyżowej, ambonę, ołtarze boczne, figury oraz relikwiarz. Probostwo Probostwo pochodzi z połowy XIX wieku. W jego piwnicy, 16 kwietnia 1945, Rosjanie zamordowali proboszcza Teodora Walentę. Nowy budynek parafialny zbudowano z inicjatywy proboszcza Stefana Stebla przy wsparciu materialnym parafian (1925). Cmentarz Naprzeciw kościoła znajduje się stary cmentarz, na którym znajduje się m.in. grób proboszcza Józefa Thalherra, jak również ozdobne mauzoleum rodziny d'Arco (właścicieli lokalnych dóbr). Spoczywają w nim: Alexander von Arco (1834-1892), Eugen von Arco (1869–1940), Wilhelm von Arco (1833–1872), Wilchelm von Arco (drugi, 1808–1869) oraz Charlotta von Arco von Wallhofen (1812–1897). Na cmentarzu stoi też pomnik ofiar hitlerowskiego faszyzmu, pomordowanych przez Niemców w obozie nr 169 w Gorzyczkach (tzw. Polenlager). Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju w Olzie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju w Olzie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Olza (powiat wodzisławski, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju. Historia Początkowo funkcję liturgiczną pełniła drewniana kapliczka św. Jana Nepomucena zbudowana w okresie wojny siedmioletniej. W 1801 obudowano ja kamieniem, a potem zmieniono wezwanie na Świętej Rodziny. Istnieje ona do dziś i jest wpisana do rejestru zabytków. Na zewnętrznej jej ścianie umieszczono tabliczki wskazujące poziom wody w czasie powodzi z 1880 (żeliwna) i 1997 (metalowa, emaliowana). Komisja do spraw budowy kościoła powstała we wsi w 1924. Obiekt wzniesiono w latach 1932–1935 według projektu Jana Affy z Raciborza. Kierownikiem budowy był Alojzy Seman. Zamówiono figury św. Katarzyny (ufundowana przez kolejarzy) i św. Barbary (fundacja górników). Główny obraz Matki Bożej Królowej Pokoju wykonał Otton Kowalewski (fundatorami była rodzina Basitowów). Stacje drogi krzyżowej opłacili bracia Chlebiszowie, a witraże strażacy i Związek Powstańców Śląskich. Na trzy dzwony złożyli się mieszkańcy wsi. Poświęcenie obiektu nastąpiło 14 sierpnia 1935. Świątynię zniszczono w trakcie działań II wojny światowej. W odbudowie pomogła koksownia Knurów (materiały, środki finansowe i fachowcy), jak również wierni z Piekar Śląskich i Świętochłowic. Wystrój podczas tej odbudowy uległ zmianie. Zwieńczenie wieży także różniło się od przedwojennego. Obiekt po odbudowie poświęcono w 1946. Parafię erygowano we wsi 20 lipca 1957. Po tym czasie kościół był odmalowywany, zainstalowano nowe dzwony, organy i nagłośnienie. Wybudowano też salę do katechezy. Po 2000 przeprowadzono generalny remont dachu. Architektura i wystrój Świątynia jest murowana i jednonawowa. Od frontu przylega doń czworoboczna wieża. W ołtarzu głównym stoi figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem, adorowana przez anioły, a także rzeźby św. Jadwigi i św. Katarzyny. Ołtarze boczne mają wezwania Serca Pana Jezusa i Matki Boskiej Częstochowskiej. Otoczenie Przy kościele stoi pomnik w kształcie serca Pamięci zaginionych w czasie II wojny światowej, zawierający 46 nazwisk, a także cmentarz z nagrobkami m.in.: proboszcza Johannesa Machulca (1910-1961), proboszcza Edwarda Wieczorka (1925-2010). Galeria Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Ełku

Kościół Ducha Świętego w Ełku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ełk – Matki Bożej Fatimskiej diecezji ełckiej). Budowa kościoła została rozpoczęta w 1998 roku. W dniu 8 czerwca 1999 roku Ojciec Święty Jan Paweł II, w czasie VII Pielgrzymki do Ojczyzny, podążając na plac celebry pobłogosławił będącą w budowie świątynię. Pierwsza msza święta połączona z poświęceniem świątyni została odprawiona 15 maja 2016 roku. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bukowie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bukowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Buków (powiat wodzisławski, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Historia i architektura W 1770 mieszkańcy wsi wznieśli drewnianą kaplicę Matki Bożej Różańcowej. W 1931, gdy kaplica była już za mała dla 350 parafian, postawiono zbudować większy kościół. Jest to obiekt eklektyczny, murowany, jednonawowy. Budowę ukończono w 1933. Świątynię poświęcił ksiądz Wilhelm Kasperlik. Obraz maryjny znajdujący się na ścianie absydy stworzył Ludwik Konarzewski z Istebnej. Matce Bożej towarzyszą na tym wizerunku św. Florian i św. Jan Nepomucen (mający bronić wsi przed pożarami i częstymi w tym rejonie powodziami). 1 lutego 1959 ustanowiono przy kościele ekspozyturę parafialną (parafia Lubomia), a parafię utworzono tutaj 15 marca 1981. W czasie powodzi tysiąclecia (1997) świątynia została poważnie zalana. Grota W 2000, za kościołem, wzniesiono grotę z figurą Matki Bożej Ubogich z belgijskiego Banneux (miejsca objawień z 1933). Galeria Przypisy
Kościół Opatrzności Bożej w Ełku

Kościół Opatrzności Bożej w Ełku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ełk – Miłosierdzia Bożego diecezji ełckiej). W maju 2002 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę świątyni. 28 października 2007 roku kościół został pobłogosławiony przez biskupa ełckiego ordynariusza Jerzego Mazura. Jest to budowla murowana, jednonawowa, wzniesiona na planie krzyża. Na ścianie centralnej w prezbiterium znajduje się krzyż w rozecie, a pod nim jest umieszczony obraz Ostatniej Wieczerzy. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Lubomi

Kościół św. Marii Magdaleny w Lubomi – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Lubomia (powiat wodzisławski, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Marii Magdaleny. Historia i architektura Pierwszy kościół Pierwszy zapis o parafii we wsi pochodzi z 1303. 3 lutego 1303 biskup wrocławski Mikołaj (z inicjatywy księcia raciborskiego, Przemysława), poświęcił lokalny drewniany kościół i cmentarz. Świątynia ta zachowała się do 1516 - zbudowano wówczas nową lub znacznie zmodernizowano pierwotną. Opisy obiektu przechowały się w sprawozdaniach wizytacyjnych (1652, 1679 oraz 1688). Drewniana świątynia stała na podmurowanym fundamencie o długości około 18,5 metra i szerokości 10,5 metra. Miał cztery okna i dwoje drzwi. Nad drzwiami północnymi wyryto datę 1516 (przyjętą za datę modernizacji bądź budowy). Wnętrze kościoła wymalowano i wyłożono deskami. Nad chórem istniało sklepienie kolebkowe, zdobione wizerunkami muzykujących aniołów. Ściany chóru przyozdobiono wizerunkami sakramentów oraz świętych: Piotra i Pawła. Nawa pokryta była płaskim stropem z malowidłami przedstawiającymi świętych, natomiast na ścianach bocznych uwidoczniono sceny z życia Chrystusa, przetykane gotyckimi ornamentami. Kościół ten miał trzy ołtarze (główny i boczne: św. Anny i św. Krzyża). Tabernakulum i figury były złocone. Ołtarz główny był późnogotyckim tryptykiem z wizerunkiem Świętej Rodziny, Nawiedzenia NMP i hołdu Trzech Króli. Wyposażenie uzupełniał olejny obraz Najświętszej Marii Panny koronowanej przez anioły. Obiekt posiadał dzwonnicę (do 1675 przybudowaną do nawy, a od 1688 wolnostojącą z trzema dzwonami). W 1675, do kuli na dachu dzwonnicy, włożono dokument sporządzony przez ks. Fabriciusa, zawierający ówczesne aktualności. Kulę otwarto w 1730 i umieszczono w niej kolejny dokument sporządzony przez ks. Wacławczyka. Obecny kościół Obecny kościół wzniesiono w 1885 (lub 1886) po przeciwnej stronie drogi. Inicjatorem jego budowy był ksiądz Antoni Kokorski. Projekt sporządził bytomski mistrz budowlany, Paweł Jackisch. Jest to obiekt neogotycki, ceglany. Od południowego wschodu przylega doń wieża zwieńczona ostrosłupowym hełmem. Nawa ma rzut prostokąta. Przylega do niej zamknięte wielobocznie i węższe prezbiterium. Wnętrze jest jednonawowe. Ma wystrój neogotycki. Ze starej świątyni zachowała się weń część wyposażenia: komoda w zakrystii (XVIII wiek), obraz św. Jana Nepomucena, krucyfiks (barok), rokokowa monstrancja, kielich w stylu regencji (pierwsza połowa XVIII wieku), pacyfikał w kształcie krzyża (XVIII wiek), lichtarze cynowe (cztery sztuki), drewniane lichtarze procesyjne (XVIII wiek, dwie sztuki) oraz gotycki dzwon (1508) z napisem minuskułą. Galeria Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Pogrzebieniu

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Pogrzebieniu – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Pogrzebień (powiat raciborski, województwo śląskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Bartłomieja Apostoła. Historia W 1313 wieś była wianem Eufemii raciborskiej (wstąpiła ona do klasztoru dominikanek w Raciborzu). Parafia istniała tu prawdopodobnie już w XIV wieku. Pierwszy kościół był drewniany. W XVII wieku wybudowano nowy, który spłonął w 1834. W 1851 wzniesiono kolejny, tym razem murowany, według projektu Linkego z Raciborza. Został on poświęcony 13 listopada 1852. Obiekt ten uległ dość szybko uszkodzeniom (pęknięcia murów i nadwyrężenie stropu) z uwagi na posadowienie na niepewnym gruncie (kurzawka). W 1954 przystąpiono do jego przebudowy według projektu Zygmunta Konarzewskiego (prace ukończono w 1960). Poświęcono go 15 listopada 1959 (biskup Herbert Bednorz), a konsekrowano 24 maja 1973 (ten sam biskup). Od 1946 duszpasterstwo we wsi sprawują salezjanie. W 2014 obiekt zwyciężył w drugiej edycji Plebiscytu na Najpiękniejszy Kościół Ziemi Raciborskiej. Architektura Na wyposażeniu obiektu znajdują się m.in.: drewniany ołtarz z obrazem św. Bartłomieja (nieznany artysta z Düsseldorfu), kamienna chrzcielnica (1852), obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem (XVIII wiek), barokowy krzyż ołtarzowy. Po prawej stronie od głównego wejścia posadowiono grobowiec pierwszej w Polsce inspektorki salezjanek, sługi bożej Laury Meozzi (w trakcie procesu beatyfikacyjnego). Seminarium/nowicjat Przy kościele stoją budynki dawnego salezjańskiego niższego seminarium duchownego (grunt pod budowę nabyto w 1930). Uczelnia działała do 1939. Po wojnie obiekt przekazano salezjankom na nowicjat. Galeria Przypisy
Kościół św. Tomasza Apostoła w Ełku

Kościół Świętego Tomasza Apostoła w Ełku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ełk – Świętej Rodziny diecezji ełckiej). Budowa Zespołu Sakralnego, czyli kościoła i budynków przykościelnych, plebanii i sal do spotkań duszpastersko-edukacyjno-kulturalnych rozpoczęła się w dniu 19 sierpnia 2009 roku. W dniu 24 grudnia 2012 roku została odprawiona pierwsza Msza Święta w nowym kościele. Przypisy
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Bociek”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Bociek” – założony w roku 2019 zespół przyrodniczo-krajobrazowy położony w południowo-zachodniej części województwa śląskiego, na terenie powiatów raciborskiego i wodzisławskiego (gminy Lubomia i Kornowac), na Wyżynie Śląskiej w zachodniej części Płaskowyżu Rybnickiego. Przepisy Zespół ma powierzchnię 152 hektarów i został powołany uchwałą nr XIII.97.2019 Rady Gminy Kornowac z dnia 19 grudnia 2019 (Dz. Urz. woj. śl. z 2019 r. poz. 83). Datą ustanowienia był 22 stycznia 2020. Charakterystyka Zespół stanowi fragment istotnego korytarza ekologicznego otwierającego się na europejską sieć ekologiczną Doliny Odry (międzynarodowy korytarz Econet). Sąsiaduje z zespołem przyrodniczo-krajobrazowym „Wielikąt”. Cenne jest tu występowanie półnaturalnych, unikatowych siedlisk, zanikających w skali Europy. Teren zespołu jest pagórkowaty, z licznymi miedzami i niewielkimi zadrzewieniami śródpolnymi umiejscowionymi na stokach o dużym nachyleniu, co wiąże glebę korzeniami i zapobiega erozji. Ma również walory krajobrazowe, prezentując tradycyjne, rolnicze wykorzystanie Płaskowyżu Rybnickiego. Ekosystem obszaru jest półnaturalny, utrzymywany poprzez ekstensywne użytkowanie go przez ludzi. Jest cenny dla zachowania lokalnej bioróżnorodności. Stanowi miejsce występowania unikatowych siedlisk oraz ostoi rzadkich i zagrożonych gatunków fauny i flory. Przyroda Flora Zespół chroni siedliska rzadkich na terenie Płaskowyżu Rybnickiego gatunków roślin i zwierząt, w tym objętych ochrona gatunkową. Są to m.in.: róża francuska, zimowit jesienny, paprotnik kolczysty, centuria pospolita, wiązówka bulwkowa, dziewięćsił pospolity, dzwonek skupiony, goździk kropkowany, janowiec barwierski, śnieżyczka przebiśnieg i dzika śliwa tarnina. Fauna Na terenie zespołu zidentyfikowano 54 gatunki ptaków, w tym z I załącznika Dyrektywy ptasiej. Są to m.in.: bocian biały, derkacz, dzięcioł zielonosiwy, gąsiorek, krętogłów, skowronek, słowik rdzawy, przepiórka, świerszczak, strumieniówka i potrzeszcz. Bardzo rzadka jest w tym rejonie orzesznica. W obrębie zespołu stwierdzono występowanie 187 gatunków motyli dziennych i nocnych. Biegnąca wzdłuż zespołu linia średniego napięcia jest istotnym elementem w życiu ptaków, które chętnie przesiadują na przewodach. Czasami gromadzą się tutaj duże stada dymówek oraz sierpówek, wspólnie nocujących w stadach liczących do kilkudziesięciu osobników. Najniższy położony punkt obszaru porośnięty jest szuwarem trzcinowym z olszami czarnymi. Miejsce to stanowi dobre schronienie dla saren i strzyżyków. Wilgotne miejsca są terenem bytowania płazów i gadów (ropucha szara, żaba jeziorkowa, zaskroniec zwyczajny). Przyroda nieożywiona Na obszarze zespołu znajduje się wychodnia krzemienia, jak również następują aktywne procesy osuwiskowe. Turystyka Turystyczne poznanie zespołu ułatwia ścieżka Zespołu Przyrodniczo – Krajobrazowego „Bociek” z początkiem w Pogrzebieniu. Jego obrzeżami prowadzą szlaki rowerowe. Obserwację ptaków ułatwia 20-metrowej wysokości wieża widokowa w Pogrzebieniu. Przypisy
Barbakan (Warschau)

Der Barbakan in Warschau ist ein der mittelalterlichen Stadtmauer am Nordrand der Warschauer Altstadt vorgelagertes Verteidigungswerk. Es wurde bis 1548 von Giovanni Battista aus Backstein errichtet. Beschreibung Der hiesige Barbakan ist ein halbkreisförmig angelegter, zweistöckiger und zum Teil mit Zinnen bekrönter Backsteinbau, wie er in ähnlicher Form und Funktion in mehreren Altstädten, Burganlagen oder anderen Befestigungswerken zu finden ist (z. B. Krakau, Rothenburg ob der Tauber, Nürnberg oder an der Marienburg in Malbork). In Warschau war dieses Renaissance-Bauwerk ein Vorbau des Neustädter Tors innerhalb der Stadtmauer der Warschauer Altstadt. Allerdings war das Bauwerk eingedenk der Entwicklung der Artilleriewaffen bereits zum Zeitpunkt seiner Errichtung nicht mehr zeitgemäß. Tatsächlich wurde der Barbakan auch nur ein einziges Mal im Polnisch-Schwedischen Krieg 1656 belagert. Im 19. Jahrhundert wurde er weitgehend abgetragen und erst in den 1930er Jahren rekonstruiert. Während der Belagerung Warschaus (1939) sowie in der Folge des Warschauer Aufstands (1944) zusammen mit der Warschauer Altstadt von Truppen er deutschen Wehrmacht erneut zerstört, wurde er in den 1950er Jahren von Wacław Podlewski und unter Verwendung von Ziegel gotischer Häuser, die in Breslau und Neiße abgerissen worden waren, wieder aufgebaut. Anlässlich des 300. Jahrestags der Belagerung von 1656 im Rahmen des Polnisch-Schwedischen Kriegs wurde am Barbakan eine Gedenktafel angebracht. Heute wird in dem Bauwerk eine vom Warschauer Museum kuratierte Ausstellung zu den Verteidigungsmauern der Warschauer Altstadt gezeigt. Überdies markiert der Barbakan den Übergang von der Altstadt (Stare Miasto) in die historische Neustadt (Nowe Miasto). Literatur Jerzy S. Majewski: Warszawa na starych pocztówkach. Warszawa: Agora, 2013, s. 19. ISBN 978-83-268-1238-5. Weblinks
Warsaw Barbican

The Warsaw Barbican (Polish: barbakan warszawski) is a barbican (semicircular fortified outpost) in Warsaw, Poland, and one of few remaining relics of the complex network of historic fortifications that once encircled Warsaw. Located between the Old and New Towns, it is a major tourist attraction. History The barbican was erected in 1540 in place of an older gate to protect Nowomiejska Street. It was designed by Jan Baptist the Venetian, an Italian Renaissance architect who lived and worked in the Mazovia region of 16th century Poland and was instrumental in the redesign of the 14th-century city walls, which by that time had fallen into disrepair. The barbican had the form of a three-level semicircular bastion manned by fusiliers. It was 14 meters wide and 15 meters high from the bottom of the moat, which surrounded the city walls, and extended 30 meters from the external walls. Almost immediately after its inception, the 4-tower barbican became an anachronism serving virtually no practical purpose. This was largely a result of the rapid advancement in artillery power. It was used in the defense of the city only once, during the Swedish invasion of Poland, on 30 June 1656, when it had to be recaptured by the Polish army of Polish king John II Casimir from the Swedes. In the 18th century, the barbican was partially dismantled as its defensive value was negligible, and the city benefited more from a larger gate which facilitated movement of people and goods in and out of the city. In the 19th century, its remains were incorporated into newly built tenement buildings (kamienica). During the interwar period, in 1937–1938, Jan Zachwatowicz reconstructed part of the walls and the western part of the bridge, demolishing one of the newer buildings in the reconstruction process. However, a lack of funds delayed the barbican's planned complete reconstruction, and the 1939 invasion of Poland by Nazi Germany put the plans on hold. During World War II, particularly the Siege of Warsaw (1939) and the Warsaw Uprising of 1944, the barbican was largely destroyed, as were most of the Old Town's buildings. It was rebuilt after the war, during 1952–1954, on the basis of 17th-century etchings, as the new government decided it would be cheaper to rebuild the barbican and the nearby city walls as a tourist attraction than to rebuild the tenements. In its reconstruction, bricks were used from historic buildings demolished in the cities of Nysa and Wrocław; most of the barbican was rebuilt, save for two exterior gates and the oldest tower on the side of the Old Town. It is currently a popular tourist attraction. See also Kraków Barbican, the largest barbican in Poland. (Warsaw's is the second-largest.) External links Warsaw Barbican at Museum of Warsaw The Warsaw Barbican Archived 2025-04-19 at the Wayback Machine (in Polish) History of Barbacan and archival photos
Barbacane (Varsovie)

La Barbacane de Varsovie (en polonais: Barbakan w Warszawie) est un avant-poste semi-circulaire fortifié et l'un des rares vestiges du réseau complexe de fortifications qui encerclaient la ville de Varsovie. Situé entre les quartiers de Stare Miasto (Vieille-ville) et Nowe Miasto (Nouvelle-Ville), dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Barbakan w Warszawie » (voir la liste des auteurs). (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Warsaw Barbican » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du patrimoine mondial
Barbacane di Varsavia

Il barbacane di Varsavia (in polacco: Barbakan Warszawski) è un barbacane a pianta semicircolare che proteggeva l'accesso alla Città Vecchia (Stare Miasto), protetta dalle mura, dalla parte della Città Nuova (Nowe Miasto). Storia Il barbacane venne eretto nel 1548 al posto di una più antica porta, su disegno di un architetto italiano (Giovanni Battista il Veneziano), attivo nel ducato di Masovia nel XVI secolo e incaricato del rifacimento delle precedenti mura del XIV secolo. Quasi immediatamente dopo la sua realizzazione divenne inutile per il rapido sviluppo dell'artiglieria. Venne utilizzato a difesa della città solo durante l'invasione svedese ("Diluvio") del 1656, quando il re Giovanni II Casimiro Wasa fu costretto a riprenderlo agli Svedesi che lo avevano inizialmente conquistato. Nel XVIII secolo fu parzialmente smantellato, per fornire un accesso più ampio alla città e nel XIX secolo i suoi resti vennero inglobati in un palazzo di appartamenti. Negli anni 1937-1938 Jan Zachwatowicz ricostruì parzialmente le mura e la parte occidentale del ponte di accesso sopra il fossato, demolendo le strutture che vi si erano sovrapposte. La mancanza di fondi impedì la progettata ricostruzione del barbacane prima dell'invasione nazista del 1939. Durante la seconda guerra mondiale i resti del barbacane furono distrutti e vennero nuovamente ricostruiti tra il 1952 e il 1954, sulla base di schizzi del XVII secolo: il governo aveva infatti deciso che risultava meno costoso ricostruire la fortificazione come luogo di attrazione per i turisti, piuttosto che ricostruire le case di appartamenti. Per la ricostruzione furono utilizzati mattoni presi negli edifici storici distrutti delle città di Nysa e Breslavia. Alla ricostruzione mancano solamente i due accessi esterni e l'antica torre sul lato della Città Vecchia. Descrizione Era un bastione semicircolare a tre livelli, dotato di quattro torri semicircolari e con feritoie per i fucilieri, esteso al di fuori delle mura per 30 m, largo 14 m e alto 15 m dal fondo del fossato che circondava le fortificazioni. Voci correlate Un altro barbacane si trova a Cracovia, il più grande di tutta la Polonia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Barbacane di Varsavia Collegamenti esterni (EN) Il Barbacane di Varsavia, su what-where-when.pl. URL consultato il 16 gennaio 2006 (archiviato dall'url originale il 16 gennaio 2006). (PL) Storia del Barbacane con archivio di foto storiche