NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zalew Słup

Zalew Słup (Zbiornik Wodny Słup, tzw. Jezioro Słup) – zbiornik retencyjny na Nysie Szalonej położony na Przedgórzu Sudeckim w województwie dolnośląskim, powiecie jaworskim, gminie Męcinka, 1 km na północny zachód od granic administracyjnych miasta Jawora. Historia Budowa zalewu o powierzchni 4,9 km² i pojemności 38,69 mln m³ została rozpoczęta po przygotowaniach trwających od 1968 r. na mocy uchwały Rady Ministrów nr 156/73 z dnia 6 lipca 1973 r. „o rozwoju przemysłu miedziowego”, w której zakładano m.in. budowę wspólnego systemu zaopatrzenia w wodę pitną Legnicy i miast całego Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego w oparciu o wodociąg magistralny bazujący na zasobach wód powierzchniowych zlewni Kaczawy, wyrównanych retencją zbiorników „Słup” na rzece Nysa Szalona oraz „Rzymówka” na rzece Kaczawa (zbiornik Rzymówka nigdy nie został wybudowany). Zadanie, ujęte w pierwszym etapie projektu nazwanego „Wielka Woda”, zrealizowało poznańskie przedsiębiorstwo „Energopol-7” wraz z miejscowymi podwykonawcami w latach 1974-1978 według projektu warszawskiego „Hydroprojektu”, zatapiając grunty wysiedlonych i zlikwidowanych wsi Brachów i Żarek poprzez przegrodzenie koryta Nysy Szalonej ziemno-betonową zaporą (proj. L.Sochacka) w miejscowości Słup o wysokości 21 m i długości 940 m, posiadającą 1 upust z zamknięciami oraz 1 bez zamknięć o upuście wody o przepustowości 505 m³/sekundę. Zbiornik zbudowano celem ochrony przeciwpowodziowej – regulacji przepływów Nysy Szalonej. Nie pełni on już funkcji zaopatrzenia ludności w wodę pitną. Zalane obiekty Pod wodami zalewu znajduje się pałac, w którym rezydował czasowo feldmarszałek Blücher. Tu dowiedział się o nadciągających siłach francuskich i zaplanował bitwę nad Kaczawą (1813). W zalanej wsi Brachów znajduje się oryginalny obelisk upamiętniający bitwę. Jego replikę ustawiono w 1997 r. przy ulicy Starojaworskiej w Jaworze, w pobliżu dawnej stacji Brachów. Ekosystem Kształtem i charakterem nabrzeża o piaszczysto-żwirowych plażach Zalew Słup przypomina jezioro polodowcowe. Długość linii brzegowej wynosi 19 km. Wody zbiornika, ze względu na pełnioną przezeń funkcję (rezerwuar wody pitnej dla Legnicy) są wyłączone z jakiegokolwiek wykorzystania rekreacyjnego, z wyjątkiem uprawiania wędkarstwa (wody PZW o/Legnica). Posiadają pierwszą klasę czystości, co sprzyja występowaniu tu 18 gatunków ryb, między innymi takich jak:amur biały, boleń, karaś, karp, leszcz, lin, okoń, płoć, pstrąg, sandacz, szczupak, ukleja i inne. Ponadto gnieździ się tu około 25, zaś w okresie przelotów nawet do 80 gatunków ptactwa wodnego, szczególnie w rejonie rozlewiska Nysy na południowych krańcach zalewu. Inne informacje Wzdłuż północnego brzegu zbiornika poprowadzony jest szlak turystyczny PTTK: Szlak spacerowy sezonowy przystanek kolejowy KD Brachów – Zalew Słup – miejscowość Słup (łączna długość - ok. 5 km). Przypisy Literatura Włodzimierz Kalski: Legnicka woda. Legnica: Śląski Dom Wydawniczy "Media & Press", 2002. ISBN 83-909733-3-2. Linki zewnętrzne strona archiwalna
Zesławicki Lagoon

Zesławicki Lagoon (Polish: Zalew Zesławicki) is an artificial body of water consisting of two reservoirs separated by a concrete causeway. Located near Kraków's Mistrzejowice district, as well as the villages of Raciborowice (gmina Michałowice) and Batowice (gmina Zielonki), it is used as the water intake for some osiedla of Nowa Huta. The name of the lagoon is derived from Zesławice, a former village attached to Nowa Huta and later incorporated into Kraków, where the dams and reservoirs were built. The lagoon lies approximately 215 metres above sea level. It is bordered by Gustawa Morcinka Street to the south, Ku Raciborowicom Street to the east, the No. 8 railway track to the north, and the site of a once planned third reservoir to the west. The River Dłubina feeds the lagoon, with a dam at the inlet controlling the water levels in the reservoirs. The lagoon was built in the 1950s. By the mid-1980s, it had largely ceased to serve its original function due to the development of Lake Dobczyce. Recreation Around the lagoon, there is a peaceful circular trail approximately 2.6 kilometres (1.6 mi) long, perfect for running and walking. The once-planned third reservoir is now overgrown with vegetation, creating a habitat that supports diverse array of birds species. In addition to swans and ducks, visitors can observe spotted crakes, garganeys, spotted redshanks, cuckoos, and water rails. While birdwatching is enjoyable year-round (except in winter), spring is considered the best time to visit. Transport A free car park with space for a dozen cars is located on Gustawa Morcinka Street, right by the lagoon. For public transport, you can take bus 159 or 193 to the Kruszwicka stop, followed by a twenty-minute walk to the lagoon. References
Zalew Zesławicki

Zalew Zesławicki – dwa sztuczne zbiorniki wodne znajdujące się na pograniczu Krakowa (Dzielnica XV Mistrzejowice), Raciborowic (gmina Michałowice) oraz Batowic (gmina Zielonki), będące ujęciem wody dla niektórych osiedli Nowej Huty. Nazwa zalewu pochodzi od dawnej wsi Zesławice, przyłączonej do Nowej Huty, a następnie włączonej do Krakowa, na obszarze której powstała zapora i zbiorniki. Zalew od południa ograniczony jest ul. Gustawa Morcinka, od wschodu ul. Ku Raciborowicom, od północy torami linii kolejowej nr 8, a od zachodu niegdyś planowanym trzecim zbiornikiem (ostatecznie wykopano sam dół zarastający obecnie roślinnością). Zasila go rzeka Dłubnia, która przy wypływie ze zbiorników posiada zaporę spiętrzającą poziom wody. Zalew powstał w latach 50. XX wieku jako ujęcie wody dla powstającego miasta Nowa Huta. Przestał wykonywać swoją pierwotną funkcję, kiedy w połowie lat 80. XX wieku na rzece Rabie wybudowano zbiornik Dobczycki eliminujący deficyt wodny Krakowa. Galeria Przypisy Bibliografia Kieszonkowy Atlas Krakowa – wersja z 2007 roku
Zalew w Starej Morawie

Zalew w Starej Morawie – sztuczny zbiornik wodny retencyjno-rekreacyjny o powierzchni 5,5 ha w pobliżu wsi Stara Morawa, ok. 1,3 km od Stronia Śląskiego w województwie dolnośląskim. Wybudowany został z funduszy europejskich. Oddany został oficjalnie do użytku 7 lipca 2007 r. Południowo-zachodni brzeg posiada naturalne ukształtowanie z bezpośrednim dostępem do wody. Pozostałe brzegi są wykonane w postaci betonowego obwałowania. Jest to jeden z najwyżej położonych sztucznych zbiorników wodnych w Polsce (około 525 m n.p.m.). Infrastruktura Przy zalewie wybudowane są następujące elementy zagospodarowania dla potrzeb rekreacji: strzeżone kąpielisko z piaszczystą plażą, pole namiotowe, molo i pomosty z wieżą widokową, punkty gastronomiczne, toalety, drogi dojazdowe. W planach są ponadto: brodzik, basen dla pływających, przystań dla sportów wodnych (kajaki, windsurfing), boiska sportowe i rekreacyjne, przebieralnie, pomieszczenia higieniczno-sanitarne, przechowalnia i wypożyczalnia sprzętu sportowego, alejki piesze, parkingi, camping dla caravaningu. Bibliografia Serwis samorządowy Stronia Śląskiego, dostęp 2008-07-05 [1] Panorama 360 stopni
Zamczysko (grodzisko w Podegrodziu)

Zamczysko – grodzisko wczesnośredniowieczne i stanowisko archeologiczne położone w zachodniej części Podegrodzia, na niewielkim cyplu, wcinającym się w dolinę Dunajca. Jego całkowita powierzchnia wynosi 0,25 ha. Badane w latach 50. i 60. przez trzy ekipy Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w 1991 ekipa dr. Jacka Poleskiego, również z IA UJ. Gród otoczony był pojedynczym wałem, biegnącym bezpośrednio przy krawędzi wypłaszczenia szczytowego wzgórza. W trakcie budowy grodu jego teren prawie w całości wyrównano, wykorzystując pozyskaną wówczas ziemię jako materiał do wypełniania skrzyń wału i wznoszenia nasypu jego zachodniego odcinka. Jego podstawę tworzył szaniec ziemny o podstawie szerokości ponad 7 m. Na nim wznosiła się drewniano-ziemna konstrukcja przedpiersia. Wysokość tego odcinka wału przekraczała 5 m. Natomiast północny, wschodni i południowy wzniesione były w konstrukcji skrzyniowej (prawdopodobnie zrębowej). Szerokość wału (na wszystkich odcinkach) wynosiła około 5 m. W warstwach i obiektach na stanowisku odkryto niezbyt liczne fragmenty naczyń, które prawdopodobnie pochodzą z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza. Na zachodnim stoku wzgórza natrafiono na 3 obiekty kultury puchowskiej. Pozostałe warstwy i obiekty na stanowisku wiązały się z osadnictwem wczesnośredniowiecznym. W kilku miejscach pod wałem grodziska natrafiono na obiekty i warstwy, które powstały jeszcze przed rozpoczęciem budowy umocnień. Na majdanie grodu odkryto kilkadziesiąt dołków po słupach i kilkanaście jam, jednak nie są one pozostałościami budynków mieszkalnych. Podczas prac archeologicznych odkopano również rów łącznikowy z I wojny światowej. Przedmioty znalezione podczas prac archeologicznych: ceramika lepiona ręcznie, pochodząca z okresu rzymskiego grot strzały z trzpieniem i rombowym liściem gliniany przęślik żelazny przedmiot podobny do prymitywnego świdra Analiza porównawcza ceramiki z warstw i obiektów związanych z okresem funkcjonowania grodu wskazuje, iż powstał on najprawdopodobniej w XI w. Natomiast istnienie grodu kończy gwałtowny pożar pod koniec XII w. Po pożarze grodu na „Zamczysku” centrum osadnicze przesuwa się o kilkaset metrów na południe, na wzgórze „Grobla”, gdzie powstaje nowy gród. Istnieją legendy mówiące, że na Zamczysku ma istnieć loch, do którego prowadzą żelazne drzwi. Nie natrafiono jednak na żaden ślad potwierdzający to podanie ludowe. Według etymologów słowo zamczysko jest pochodzenia kulturowego i oznacza miejsce, na którym znajdował się zamek, grodzisko. Przypisy Bibliografia "Grobla” i „Zamczysko”. W: Jan Pastuszczak: Gmina Podegrodzie. Jacek Kula, Jerzy Nieć, Krzysztof Bodziony (ilustracje); Stanisław Mendelowski (redakcja). Krosno: P.U.W. „Roksana” Sp. z.o.o., 2006, s. 18-19. ISBN 83-7343-126-8. Zenon Piotr Szewczyk: O pochodzeniu nazw miejscowych Gminy Podegrodzie i okolic. Nowy Sącz: UG Podegrodzie, Biblioteka Gminna w Podegrodziu, 2009. ISBN 978-83-60822-59-3.
Zameczek (Mazovie)

Zameczek (prononciation : [zaˈmɛt͡ʂɛk]) est un village polonais de la gmina de Przytyk dans le powiat de Radom de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Zameczek (województwo mazowieckie)

Zameczek – osada w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Przytyk. Osada wchodzi a skład sołectwa Podgajek. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego. Zabytki We wsi znajduje się zespół dworsko-parkowy (zapisany w rejestrze zabytków NID: Zameczek – zespół dworski, poł. XIX, nr rej.: 787 z 16.09.1972 oraz 206/A z 14.04.1983). Dworek został zbudowany w 1850 według projektu Franciszka Marii Lanciego. Jego fundatorem był Konstanty Dzianott, będący wówczas właścicielem majątku zwanego Zameczek Ostrów. Po śmierci Konstantego właścicielami Zameczka byli jego synowie Stanisław i Władysław, którzy w 1871 roku sprzedali majątek Ignacemu de Goerscht Drużbackiemu. Od 1876 roku właścicielem majątku był hrabia Włodzimierz Lubieniecki herbu Rola, ożeniony w 1868 roku z Felicją Drużbacką, córką Ignacego de Goerscht. W posiadaniu rodu Lubienieckich Zameczek pozostał do 1945 roku. Zobacz też Zameczek Przypisy Linki zewnętrzne Zameczek (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 367 .
Jagdschloss Promnitz

Das Jagdschloss Promnitz (polnisch Pałac myśliwski w Promnicach) befindet sich in Promnice (Promnitz), das zur Landgemeinde Kobiór (Kobier) im Powiat Pszczyński in der Woiwodschaft Schlesien in Polen gehört. Es liegt am südwestlichen Teil des Paprotzaner Sees. Geschichte An der Stelle des Jagdschlosses stand ein 1766 erwähntes Schloss der Freiherren von Promnitz. Das Jagdschloss wurde 1861 im Stil der Neugotik für Graf Hans Heinrich XI. von Hochberg Fürst von Pleß (1833–1907) nach Entwurf des Hochberg’schen Hofarchitekten Oliver Pavelt errichtet. Nach einem Brand 1868 wurde es wiederaufgebaut und ergänzt. Es ist ein teilweise holzverschalter dreigeschossiger Fachwerkbau auf kreuzförmigem Grundriss. In den Satteldächern befinden sich Dachgauben. Die Repräsentationsräume im Erdgeschoss sind holzvertäfelt und mit Jagdtrophäen verziert. In der Jagddiele befindet sich ein neugotischer Kamin. Zum Schloss gehören eine Remise und Stallgebäude. Vor 1878 war das Schloss durch eine Allee mit dem Park des Schlosses Pleß verbunden. Heute beherbergt es ein Hotel. Am Vorplatz befindet sich eine kolossale Hubertusgruppe aus bronziertem Zinkguss, die 1864 vom Berliner Bildhauer Johannes Janda geschaffen wurde. Galerie Literatur Pavelt: Jagdhaus Promnitz des Fürsten zu Pleß. In: Zeitschrift für Bauwesen, 22. Jahrgang 1872, Heft 1–3, Spalte 19 f. Atlas zur Zeitschrift für Bauwesen, 22. Jahrgang 1872, Blatt 7 (Vorderansicht und Grundrisse vom Erdgeschoss und vom 1. Obergeschoss, online beim Architekturmuseum der Technischen Universität Berlin), Blatt 8 (Seitenansicht, online beim Architekturmuseum der Technischen Universität Berlin). Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 461. Weblinks Einzelnachweise
Zameczek Myśliwski „Bażantarnia” w Bugaju

Zameczek Myśliwski „Bażantarnia” w Bugaju – zabytkowy zameczek myśliwski w Bugaju, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Zameczek myśliwski, tak zwana Bażantarnia, został zbudowany na niewielkim wzniesieniu wśród lasów w XIX wieku. Budynek mieszkalny wzniesiony z kamienia i cegły jest parterowy. Od zachodniej strony posiada ośmioboczną wieżę. Częściowo otoczony murem obronnym z krenelażem i otworami strzelniczymi oraz basztą. W narożniku na murze umieszczono drewnianą czatownię. Całość przypomina średniowieczną warownię. Obecnie jest to obiekt prywatny. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Jacek Adamski: Bugaj - zameczek myśliwski. [dostęp 2016-02-19]. (pol.).
Schloss Andrychów

Das Schloss Andrychów (polnisch: Zamek Andrychowski) ist ein barock-klassizistisches Schloss in Andrychów in den Kleinen Beskiden. Es wurde von den Bobrowski im 18. Jahrhundert errichtet. Geschichte An der Stelle des Schlosses stand ursprünglich eine Burg, die im frühen 17. Jahrhundert von Marian Przyłęcki zu seiner Residenz ausgebaut wurde, die er von Wieprz hierher verlegte. Das Schloss wurde durch einen Wassergraben und mehrere Teiche geschützt. 1756 ging es an die Adelsfamilie Ankwiczy der Wappengemeinschaft Abdank. Während der Konföderation von Bar versammelten sich einige Aufständische zu einem Treffen im Schloss. Unter den Bobrowski wurde das Schloss im 19. Jahrhundert im Stil des Klassizismus um- und ausgebaut und ein englischer Schlossgarten angelegt. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Andrzej Zwoliński: Miasto Ankiwczów z dziejów Andrychowa. Kraków: Drukarnia Akcydensowa, 1993.
Zamek Andrychowski

Zamek Andrychowski nazywany również Pałacem Bobrowskich – dwór w centrum Andrychowa otoczony parkiem ze stawem. Pochodzenie nazwy Nazwa "Zamek" występuje w oficjalnych dokumentach już w roku 1761. Nazwa ta związana jest z pierwotnym obronnym charakterem tego miejsca (prawdopodobnie istniał tu dwór obronny). Dwory takie były powszechnie (rozpowszechnione w Polsce w XVI w.) budowane przez zamożną szlachtę, zachowując schemat średniowiecznych, małych założeń zamkowych o zredukowanym programie budowlanym. W literaturze określa się je również mianem fortalitium. Stan obecny Klasycystyczny, parterowy, murowany dwór jest podpiwniczony, przykrywają go niskie dachy siodłowe. Obecnie na planie podkowy. Część środkową zdobi portyk z czterema kolumnami doryckimi i trójkątnym frontonem w którym znajdują się herby: Jastrzębiec Bobrowskich i Poraj Męcińskich z których pochodziła żona Stefana Bobrowskiego. Od tyłu posiada wydatny ryzalit. Okna duże, półkolisto zamknięte lub prostokątne. Od południowego zachodu znajduje się narożnikowa baszta. Dwór otacza pozostałość dworskiego założenia parkowego. Obok dworu wolnostojący budynek powozowni, obecnie wykorzystany jako lokal gastronomiczny. Historia W literaturze nie podaje się dokładnej daty powstania. Dwór murowany (prawdopodobnie wcześniej istniała drewniana rezydencja o charakterze obronnym) zbudował Marian Przyłęcki, właściciel klucza wieprzowskiego, który w 1. połowie XVII w. przeniósł tutaj swoją siedzibę z Wieprza. Dwór miał charakter obronny: otaczały go trzy stawy oraz fosa (staw od strony rynku został zasypany w 1875 roku). W sali z przylegającej doń wieżyczką odbył się jeden ze zjazdów Konfederacji Barskiej. W 1756 roku dwór stał się własnością rodziny Ankwiczów h. Abdank. Hrabiowie Bobrowscy w XIX wieku poszerzyli istniejący dwór o dwa skrzydła nadając mu kształt podkowy. Główne wejście usytuowano od północy ponieważ tam wytyczono gościniec. Bibliografia Andrzej Zwoliński: Miasto Ankiwczów z dziejów Andrychowa. Kraków: Drukarnia Akcydensowa, 1993. Dwa wieki miasta Andrychowa. Kraków: 1967. „Nowiny Andrychowskie”. 4/2000.
Bolzenschloss (Burg)

Das Bolzenschloss (auch Bolkoschloss, Bolzenstein, polnisch Zamek Bolczów) liegt am linken Boberufer oberhalb von Janowice Wielkie (Jannowitz), etwa 15 km südöstlich von Jelenia Góra (Hirschberg) im Norden des Landeshuter Kamms. Geschichte Die Burg Bolzenschloss wurde erstmals 1374 urkundlich erwähnt. Sie gehörte zum Herzogtum Schweidnitz und war damals im Besitz des Ritters Nikolaus Bolze. Während der Hussitenkriege diente sie als Rückzugsort der Hussiten und wurde deshalb durch ein Schweidnitzer Heer 1433 zerstört. 1517–1518 wurde sie durch Hans von Burghaus wieder aufgebaut. Im Dreißigjährigen Krieg wurde die Burg 1645 durch die Schweden erobert und zerstört und verfiel zur Ruine. 1845 wurde sie teilweise durch Wilhelm zu Stolberg-Wernigerode auf Jannowitz im romantischen Stil restauriert. Seit dem Jahr 2008 sind das Bolzenschloss und weitere Schlösser und Sehenswürdigkeiten des Hirschberger Tals Teil der Kulturparks Hirschberger Tal (Park Kulturowy Kotliny Jeleniogórskiej). Bauwerk Zum Bau der Höhenburg wurden zwei Granitfelserhebungen verwendet und durch eine Umfassungsmauer verbunden. Im mehrseitigen Innenhof entstand im Osten ein vierseitiger Bergfried mit drei Geschossen, im Westen ein rechteckiger Wohnturm. Um 1550 wurde im Verlauf der Sichtschutzmauer im südlichen Innenhof ein um Barbakane verstärktes Burgtor eingebaut. Literatur Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 259. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien. München·Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 374f. Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien (= Bau- und Kunstdenkmäler des deutschen Ostens. Band 1). 1982, S. 81–82. Weblinks
Больчув

Замок Больчув (пол. Zamek Bolczów, нем. Bolzenschloss, Bolzenstein) — один из памятников средневековой рыцарской архитектуры Нижней Силезии. Замок находится на гранитной скале (561 м над уровнем моря) в восточной части Западных Судет, в гмине Яновице-Вельке в Еленегурском повяте Нижнесилезского воеводства Польши. Построили его в 1375 году. В первой половине XV века был разрушен в битве с гуситами, восстановлен и расширен в XVI веке. В 1645 году во время Тридцатилетной войны, шведы заняли Больчув, а затем сожгли при отступлении. С тех пор замок остаётся разрушенным. Ссылки Zamek Bolczów (пол.)
Burg Dybów

Die Burg Dybów (poln.: Zamek Dybów, deutsch: Burg Dybow bzw. Ruine Dybow, erst im Zweiten Weltkrieg umbenannt zu Ruine Dibau) liegt in der polnischen Stadt Toruń (Thorn) am linken Weichselufer, schräg gegenüber der Altstadt. Grenzburg Gegründet wurde sie 1423 von dem litauischen Großfürsten und polnischen König Władysław II. Jagiełło auf dem Boden des Herzogtums Kujawien als Grenzposten gegen das Kulmerland, den südlichsten Teil des Deutschordensstaates. Keine zehn Jahre später gelangte jedoch der Deutschen Orden selber in den Besitz der Burg, von 1431 bis 1435. Nach der Rückeroberung wurde sie von polnischer Seite weiter ausgebaut und hatte nun vier Etagen. Indem die preußischen Städte sich ab 1456 im Bündnis mit Polen gegen den Ordensstaat stellten und der 1466 im Zweiten Thorner Frieden das Kulmerland, Pomerellen und zentrale Teile Preußens an die polnische Krone abtreten musste, verlor die Burg Dybów ihre Grenzlage und damit an Bedeutung. Noch während des Dreizehnjährigen Krieges wurde die bei der Burg entstandene Marktsiedlung Nieszawa 1460 auf Druck der Thorner Bürger abgerissen und in 30 km Entfernung als Nowa Nieszawa angesiedelt. 1512 gelangte die Burg als Pfand in den Besitz der Stadt Thorn. Invasoren und Belagerer In der „Schwedischen Sintflut“ wurde die Burg 1656 von schwedischen Truppen niedergebrannt. Gleichwohl wurde sie 1703 wiederum von schwedischen Truppen als Wachposten benutzt, als diese die Stadt belagerten. Im 18. Jahrhundert gelangte die Burg in den Besitz der Familie Dębski. Während des französischen Rückzugs 1813 hielt eine französische Besatzung von 40 Soldaten einer dreimonatigen Belagerung durch die russische Armee stand, bis sie zusammen mit den Franzosen und Sachsen in der Stadt kapitulierte. Gegenwart und Umfeld 1848 wurde die Burg erneut geschleift und ist seither eine Ruine. Als solche wurde sie jedoch in den Jahren 1998–2000 restauriert. Seit dem späten 18. Jahrhundert entstand nahe der Burg die Bromberger Vorstadt, heute Bydgoskie Przedmieście, bei der 1862 mit der Strecke Bromberg (Bydgoszcz)–Warschau der erste Bahnhof der Stadt errichtet wurde, aus dem sich der heutige Hauptbahnhof Toruń Główny entwickelt hat. Siehe auch Burg in Złotoria (die andere Ruine einer polnischen Grenzburg bei Toruń) Weblinks Reiseführer-Text zur Bromberger Vorstadt in Toruń Einzelnachweise
Dybów Castle

Dybów Castle (Polish: Zamek Dybów) is a castle in Toruń, Poland. It is a national Object of Cultural Heritage. Location The castle is located in the Piaski district of Toruń, on the western side of the Vistula river. History Built by Władysław II Jagiełło during the period between 1424 and 1428, the castle was built near the settlement of Nieszawa (known as OldNieszawa) which was destroyed during the Thirteen Years' War and relocated to its present location Nieszawa. From 1454 Dybów Castle was the seat of the king's foremans. The castle was burned down in 1656 by the Swedes during the Swedish-Polish wars. In the eighteenth century, the castle was owned by the Dębski family, and a distillery was opened. In 1813, 40 French troops occupying the castle, under the command of Lieutenant Savary, withstood a three-month siege by the Russians. The castle has survived to this day in the form of ruins, with preserved perimeter walls, and a two-story gate tower and fortifications. An excavation of the castle was carried out in 1998–2000. See also Castles in Poland References