NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Małe Jezioro Osturniańskie

Małe Jezioro Osturniańskie (słow. Malé Osturnianske jazero) – jezioro w Magurze Spiskiej na Słowacji. Znajduje się w miejscowości Osturnia, w orograficznie lewych zboczach Kotliny Spiskiej, w dolinie po prawej stronie drogi z Osturni do Łapszanki. Jezioro znajduje się na wysokości 883 m n.p.m. Powstało w niszy osuwiskowej i obecnie jest jeziorem okresowym – woda gromadzi się w nim tylko po większych opadach deszczu. Jego głębokość nie przekracza 1 m. Obecnie jezioro jest w końcowym już etapie zarastania roślinnością. Występują w nim rośliny typowe dla torfowisk przejściowych i odpoczywają tutaj ptaki podczas swoich przelotów. Jezioro i otaczający je obszar o łącznej powierzchni 7,06 ha objęte są ochroną jako rezerwat przyrody (według słowackich przepisów jest to 4,5 stopień ochrony). Utworzono go w 1984 r. Nie prowadzi obok niego żaden znakowany szlak turystyczny, ale w pobliżu jeziora, przy drodze z Osturni do Łapszanki jest tablica informacyjna. Drogą ta prowadzi znakowany szlak turystyki pieszej i rowerowej W Osturni są jeszcze dwa inne jeziora: Mišku Kovaľa i Wielkie Jezioro Osturniańskie (Veľké Osturnianske jazero). Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Goleniowie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Goleniowie – świątynia rzymskokatolicka położona na osiedlu Helenów w Goleniowie. Siedziba parafii pod tym samym wezwaniem, należącej do archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Do późnych lat 80. opiekę duszpasterską nad wiernymi z osiedla Helenów sprawowali księża dojeżdżający z parafii pw. św. Katarzyny. Raz w tygodniu odprawiali oni mszę świętą tutejszej w salce katechetycznej. Ten stan rzeczy zmienił się w roku 1988, gdy osiedle przyłączono do nowo powstałej parafii, pierwotnie z siedzibą w Podańsku. W maju tegoż roku zakupiono plac pod budowę nowego kościoła przy ulicy gen. Władysława Sikorskiego 1a. W ciągu dwóch tygodniu został on wyrównany i ustawiono na nim ołtarz polowy, przy którym 29 maja 1988 roku o godz. 11:00 została odprawiona historyczna pierwsza msza święta. W bardzo krótkim czasie dzięki wysiłkom proboszcza Jana Śniegockiego oraz parafian powstała kaplica projektu inż. Józefa Węża, a także przyległe mieszkanie księdza. Pierwszą mszę świętą w kaplicy odprawiono już 4 grudnia 1988 roku. Kaplica została następnie rozbudowana do postaci pełnowymiarowego kościoła. Systematycznie zakupywano elementy wyposażenia, m.in. tabernakulum, obraz Matki Bożej Częstochowskiej do ołtarza głównego oraz monstrancję. Uroczystego poświęcenia dokonał 29 września 1991 roku ks. bp Jan Gałecki. Za kolejnego proboszcza, ks. Alojzego Mochalskiego, teren wokół świątyni został ogrodzony i obsadzony krzewami, zbudowano także kamienną grotę z figurą Maryi. Także wewnątrz pojawiły się kolejne obrazy, figury i witraże, oraz włoskie organy. Zawieszono również 300-kilogramowy dzwon wykonany w pracowni braci Felczyńskich. Uchwałą rady gminy Goleniów z dnia 22 lutego 2012 roku pobliska ulica została nazwana imieniem ks. Alojzego Mochalskiego. Przypisy
Grodziskie

Grodziskie – jezioro znajdujące się na terenie gminy Banie, w południowo-zachodniej części województwa zachodniopomorskiego, w północnej części Pojezierza Myśliborskiego. Jezioro znajduje się na obszarze chronionym Natura 2000 o nazwie Dolina Tywy. Niedaleko północnego brzegu jeziora znajduje się zamek w Swobnicy. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach już w 1784 roku, początkowo jako der Schloßsee, a następnie wielokrotnie jako Schloß See (1833, 1924, 1937). 3 listopada 1950 roku wprowadzono nazwę Grodziskie. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Grodziskie, jednocześnie podaje nazwy oboczne: Grodzickie, Jezioro Grodziskie. Morfometria Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody jeziora znajduje się na wysokości 48,2 m n.p.m. Poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 prof. Adam Choiński określił wielkość jeziora na 7,0 ha. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni szóstego poziomu Tywa od jez. Dołgie do Kanału Grzybno-Swobnica (l). Identyfikator MPHP to 193233. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jezior: Jeziora Trzcińskiego (Trzcińskie Małe), Strzeszowskiego, Jeziora Dłużyna (Dołgie), Jeziora Leśnego (Grzybno), jeziora bez nazwy pomiędzy Jeziorem Grodziskim (Zamkowym) a Leśnym (Grzybno), Jeziora Grodziskiego (Zamkowego) (Obwód rybacki Jeziora Strzeszowskie na rzece Tywa – nr 1). Gospodarkę rybacką na jeziorze prowadzi Gospodarstwo Rybackie Miedwie. Przypisy
Třetí Roháčské pleso

Třetí Roháčské pleso (slovensky Tretie Roháčske pleso) je horské ledovcové jezero na Slovensku. Patří do skupiny Roháčských ples, která se nacházejí v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Má rozlohu 0,5800 ha. Je 123 m dlouhé a 64 m široké. Dosahuje hloubky 3,1 m. Leží v nadmořské výšce 1653 m. Vodní režim Nemá povrchový přítok. Odtéká z něj Roháčský potok do Druhého Roháčského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Okolí Břeh je travnatý a částečně porostlý kosodřevinou. Přístup Po severním a západním břehu vede naučná stezka, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. po zelené turistické značce od bývalé Ťatliakové chaty po modré a zelené turistické značce od parkoviště Adamcula Související články Roháčská plesa Velké Roháčské pleso Druhé Roháčské pleso Čtvrté Roháčské pleso Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Roháčská plesa Velké Roháčské pleso Druhé Roháčské pleso Čtvrté Roháčské pleso Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Třetí Roháčské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Rohacki Staw, Pośredni
Willa Nikity Chruszczowa

Willa Nikity Chruszczowa – budynek z lat 50. XX w. w Lasach Panewnickich, w katowickiej dzielnicy Ligota-Panewniki. Historia Dwukondygnacyjny obiekt z podziemiem został zaprojektowany na planie koła przez architekta Augustyna Boronia specjalnie jako willa śródleśna na pobyt pierwszego sekretarza Komunistycznej Partii ZSRR Nikity Chruszczowa w latach 50. XX wieku. Ukończono go w 1959 roku. Chruszczow willi nigdy nie odwiedził, gdyż zmieniono plan jego pobytu na Śląsku w obawie przed planowanymi zamachami. Partyjni oficjele wykorzystywali ją na rauty i spotkania wewnątrzpartyjne. Obiekt zmieniał użytkowników. Od lat 70. XX wieku do 1995 roku działała w nim Klinika Endokrynologii Dziecięcej Śląskiej Akademii Medycznej. Właścicielem działki jest Skarb Państwa, którą w jego imieniu zarządzają Lasy Państwowe. Sama willa wraz z portiernią i architekturą parkową należy do Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Budynek zabezpieczony jest nowoczesnymi oknami. Obiekt jest ogrodzony i brak do niego swobodnego dostępu. Pilnowany jest przez firmę ochroniarską. Planowano urządzić w willi sanatorium dla dzieci lub herbaciarnię. W 2023 ogłoszono, iż władze ŚUM planują otworzyć w obiekcie Centrum Fizjoterapii Pediatrycznej i Onkologicznej (Zakład Medycyny Fizykalnej wraz z Zakładem Balneoklimatologii i Odnowy Biologicznej). Zaplanowano przebudowę fasady, by nie wywierała niekorzystnego wpływu na bezpieczeństwo ptaków leśnych. Walory architektoniczne Pierwsze piętro dwukondygnacyjnej willi jest całkowicie przeszklone, a poprzez taras i schody można dostać się do otaczającego budynek ogrodu. We wnętrzu budynku znajduje się wpuszczająca światło owalna antresola. Przestrzeń podzielona jest na kilkadziesiąt pomieszczeń. Mur frontowy zdobi mozaika przedstawiająca herb Katowic. W pobliżu willi znajduje się żelbetowa budowla ogrodowa przypominająca altanę, stylizowana na dzieło przypominające twórczość Felixa Candeli. Studentki architektury na Politechnice Śląskiej Ksenia Makała i Katarzyna Zeremba przedstawiły projekt rewitalizacji struktury i urządzenia w willi nowoczesnego kasyna. Do budynku miał prowadzić szeroki wiatrołap. Pod centralnym świetlikiem usytuowana miała zostać elektryczna ruletka, na bokach strefy barowa, sanitarna, komunikacyjna oraz techniczna. Na piętrze rozlokowane miały być przestrzenie bardziej kameralne przeznaczone dla mniejszych grup graczy. W przeszklonym korytarzu okalającym studentki zaplanowały umieszczenie miejsc z fotelami. Korytarzem przechodziłoby się do palarni połączonej z barem zewnętrznym. Galeria Zobacz też Architektura Katowic Historia Katowic Przypisy Linki zewnętrzne Film amatorski prezentujący stan budynku w 2018 (youtube) (pol.)
Glinianki Włościańskie

Glinianki Włościańskie, także: Stawy przy ul. Włościańskiej, Glinianka Włościańska, Staw Sady – dwa stawy w Warszawie, w dzielnicy Żoliborz. Położenie i charakterystyka Stawy leżą po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Żoliborz, na obszarze MSI Sady Żoliborskie, niedaleko ulic Stanisława Tołwińskiego i Włościańskiej, na terenie fortu Buraków, w otoczeniu niewielkich wzniesień. Znajdują się na obszarze bezpośredniej zlewni Wisły. Obiekt składa się z dwóch stawów. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” położone są na wysoczyźnie, a ich powierzchnia wynosi 0,2829 oraz 0,1159 ha, łącznie 0,3988 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wód znajdują się na wysokości ok. 99,5 m n.p.m. Identyfikatory MPHP to 2114815 i 2114816. Stawy zasilane są w wodę w sposób sztuczny. Są gliniankami, powstały w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska iłów zaopatrującego w surowiec cegielnie. Nad ich brzegami rosną wierzby oraz kasztanowce. Glinianki oraz otaczający je teren od 2013 roku znajduje się w gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy (ID: ZOL22054) jako fortyfikacja pn. Dzieło flankujące pośrednie Buraków. Galeria Przypisy
Dom Evy Braun w Pobierowie

Dom Evy Braun w Pobierowie – dawny dom letniskowy Evy Braun, konkubiny i krótko żony kanclerza III Rzeszy, Adolfa Hitlera, zlokalizowany w zachodniej części Pobierowa, pośród zwartego lasu, w pobliżu klifu nad Bałtykiem. Drewniany dom został wybudowany w latach 30. XX wieku. W następnej dekadzie zamieszkiwała w nim Eva Braun. Obiekt był wówczas strzeżony przez żołnierzy niemieckich. Po zakończeniu II wojny światowej budynek został opuszczony i niszczał, choć przejściowo był doglądany. Nie ma dowodów na to, by w willi przebywał kiedykolwiek Hitler, natomiast pewne jest, że był tu Hermann Göring, który mieszkał w nieodległym Międzywodziu i wizytował położoną w Dziwnowie bazę hydroplanów. Obecnie budynek jest opuszczony i zdewastowany, ale mimo to stanowi nieformalną atrakcję Pobierowa. Przypisy
Kamienica firmy Drzewiecki i Jeziorański w Warszawie

Kamienica firmy Drzewiecki i Jeziorański – wczesnomodernistyczna zabytkowa kamienica znajdująca się przy Alejach Jerozolimskich 57 w Warszawie. Opis Kamienicę projektu brytyjskiego architekta Arthura Gurneya wraz z oficynami oddano do użytku w 1912. Budynek zaprojektowano w stylu wczesnego modernizmu. Na fasadzie widać inspirację architekturą zamkową w postaci dwóch asymetrycznych ryzalitów zakończonych trójkątnymi szczytami po obu stronach elewacji frontowej. Elementem charakterystycznym są również dwa balkony biegnące przez prawie całą szerokość elewacji, wyższy w formie galerii nakrytej dachem wspartym na grubych filarach. Od początku zaprojektowany do pełnienia jednocześnie funkcji mieszkalnej i leczniczej, w budynku mieściła się publiczna lecznica „Omega”. Budynek posiadał własne źródła prądu oraz wody (w postaci studni artezyjskiej). Budynek został uszkodzony w czasie radzieckiego nalotu na miasto w 1943. W budynku od 1912 do aresztowania przez Gestapo w 1942 mieszkał Piotr Drzewiecki, pierwszy prezydent miasta stołecznego Warszawy w okresie II Rzeczypospolitej. W latach 1945–2006 w budynku działał państwowy Wojewódzki Szpital Chirurgii Urazowej Dziecięcej „Omega”, a w 2012 klub muzyczny Nowa Jerozolima. W 2023 rozpoczęła się przebudowa i rozbudowa kamienicy z przeznaczeniem na apartamentowiec. Przypisy Bibliografia Magdalena Stopa, Jan Brykczyński: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2016, s. 9–17. ISBN 9788362020-42-3.
Dicker Turm (Görlitz)

Der Dicke Turm oder auch Frauenturm ist ein Teil der historischen Görlitzer Stadtbefestigung; er steht etwa 1,4 km westlich vom 15. Grad östlicher Länge. Der 46 m hohe Turm wird aufgrund seiner Massivität von den Görlitzern „Dicker Turm“ genannt. Er ist der massivste Turm der Stadt, seine Mauerstärke beträgt im unteren Teil bis zu 5,34 m. Außer ihm sind noch der Nikolaiturm und der Reichenbacher Turm erhalten. Insgesamt besaß Görlitz vier große Wach- und Wehrtürme. Geschichte Der Turm wurde im Rahmen der Stadterweiterung 1250 errichtet. Bereits um 1305 wurden ein „Steinturm“ und ein „Steintor“ nach ihrer Lage an der Steinstraße erwähnt. Der Wächter auf dem Turm erhielt 1529 eine Turmstube und eine Kammer. Erst im Oktober 1904 wurden die Turmwächter auf den Stadttürmen abgeschafft. Sein Aussehen hat sich der Turm über die Jahrhunderte bis heute weitgehend bewahrt, jedoch wurde im 16. Jahrhundert der oben ursprünglich offene Umgang geschlossen. Die Kupferhaube wurde im Stil der Renaissance gefertigt. Die ehemalige Toranlage war dreifach ausgeführt. Das zur Stadtseite gewandte innere Tor war an beiden Seiten mit der Stadtmauer verbunden und stand noch vor dem Turm auf der Steinstraße. Die mittlere Durchfahrt war mit einem Gebäude überbaut und hatte ein aus Brettern gefertigtes und mit Eisenschuhen versehenes Fallgatter. Das dritte Tor war ein sehr wehrhaftes Gebäude, ähnlich einer Bastei. Dieses Gebäude stand bereits im Graben und wurde mit dicken Mauern zur Stadtmauer hin angebunden. In Richtung Süden folgte eine Brücke, die den Graben überspannte. Diese wurde 1595 von Grund auf mit Stein aufgebaut und endete kurz vor dem Tor. Die Brücke und die Torzufahrt waren mit einer Zugbrücke verbunden. Diese Zugbrücke wurde 1772 durch eine steinerne ersetzt. 1778 wurde das Fallgatter entfernt. 1838 wurden die beiden inneren Tore abgebrochen, und 1847/48 folgten das übrige Frauentor und die Brücke. Der Graben wurde aufgefüllt. In den Jahren 1974 bis 1999 feierten die Studenten der Ingenieur-Hochschule Görlitz-Zittau in den oberen Räumlichkeiten ihre Partys. Von 2000 bis 2006 war der Turm ungenutzt. Sandsteinrelief am Turm Da die Stadt während der Hussitenkriege treu zur Krone gestanden hatte, wurde ihr von Kaiser Sigismund ein Stadtwappen verliehen. Das Sandsteinrelief von Briccius Gauske am Turm stellt dieses Wappen zusammen mit den zwei Figuren Maria und Barbara dar. Es befand sich ursprünglich am stadtauswärtigen Frauentor mittig über der Durchfahrt und wurde erst 1856 an dem Turm angebracht. Die Wappeninschrift besagt: „INVIA VIRTUTI NULLA EST VIA“ – Der Tapferkeit ist kein Weg unmöglich. Besichtigungen Seit dem Jahr 2007 bewirtschaftet der Förderverein Kulturstadt Görlitz-Zgorzelec den Turm. Besichtigungen mit Turmbesteigung sind im Rahmen von Führungen jeweils zur vollen Stunde von 12 bis 17 Uhr zwischen Mitte März und Ende Dezember möglich. Weblinks Einzelnachweise
Thick Tower

The Thick Tower (German: Dicker Turm, pronounced [dɪkɐ tʊrm]) erected in 1250 is part of the historic fortification of Görlitz. The 46-metre (151 ft) tall tower is the most massive tower in the city. Its walls in the lower part reach a thickness of 5.34 metres (17.5 ft), thus the name of a thick tower. Apart from it, the Nikolai Tower and the Reichenbach Tower are still preserved. In total, Görlitz had four large watchtowers and defense towers. History The tower was erected in 1250. In 1305 a stone tower and a stone gate next to the stone street were mentioned. The tower guard got a living room and a chamber inside the tower in 1529, which have been abolished in October 1904. The tower kept its appearance throughout the centuries. However the fighting platform was walled up and a new copper hood in Renaissance style was added in the 16th century. The former triple gateway next to the tower has been demolished. Originally the inner gate was connected to the city walls and stood in front of the tower on the Stone street. The middle passage was covered with a building and had a portcullis made of wood and equipped with iron shoes. The outer gate was a fortified building similar to a bastion. A stone bridge spanned the trench. The bridge and the gate were connected by another drawbridge, which has been replaced in 1772. In 1778 the portcullis was removed and in 1838 the outer and the middle gate were removed. In 1847-48 the inner gate and the stone bridge were demolished. The trench was filled. Between 1974 and 1999 students of the local university used the upper tower for their parties. Since 2006 tourists can book guided tours on the tower. Sandstone Relief Since the town had been loyal to the crown during the Hussite wars, it was awarded a town coat of arms by Emperor Sigismund. The sandstone relief by Briccius Gauske on the tower depicts this coat of arms together with the two figures of Mary and Saint Barbara. Originally the relief was located next to the inner gate, but was attached to the tower in 1856. The inscription on the relief states... References
Gruba Wieża w Görlitz

Gruba Wieża w Görlitz (niem. Dicker Turm, Frauenturm) – zabytkowa wieża w Görlitz (Saksonia). Mieszkańcy Görlitz zbudowali wieżę w 1250 w ramach rozbudowy miasta. Wzmiankowana po raz pierwszy była w 1305. Ponieważ miasto Görlitz było lojalne wobec korony w czasie wojen husyckich (1419–1436), cesarz Zygmunt Luksemburski (1368–1437) nadał mu herb. Płaskorzeźba (relief) z piaskowca autorstwa Bricciusa Gauske przedstawia ten herb wraz z dwiema postaciami Maryi i Barbary po bokach. Płaskorzeźbę umieszczono na wieży w 1856. Na herbie znajduje się napis w j. łac. INVIA VIRTUTI NULLA EST VIA (Nie ma drogi niemożliwej dla odwagi). W 1529 ówczesny gwardian otrzymał na wieży pomieszczenie i komnatę. Od 1904 w wieży nie stróżuje już strażnik. Wieża jest częścią historycznych fortyfikacji miejskich. Swoją nazwę zawdzięcza masywnemu murowi o grubości ponad 5 m i wysokości 46 m. Przypisy
Pałac w Osłej

Pałac w Osłej – zabytkowy pałac wybudowany w 1830 we wsi Osła na miejscu zamku, który spłonął. Piętrowy pałac z portykiem balkonowym z balustradą, zbudowany na planie prostokąta; w 1903 został przebudowany na budynek w stylu sanatoryjno-wypoczynkowym. Obiekt kryty dachem dwuspadowym z lukarnami. Od frontu w centralnym miejscu znajduje się czworoboczna, trzypiętrowa wieża z głównym wejściem, nakryta dachem dwuspadowym, zwieńczona wieżyczką z latarnią. Po bokach wieży ściana frontowa ozdobiona szczytami. Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Marszewie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Marszewie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Marszewo w gminie Goleniów, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Katarzyny w Goleniowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku, częściowo przebudowany w wieku XVIII. Jest to gotycka budowla salowa, orientowana, murowana z kamienia. Usytuowany na planie prostokąta kościół zamyka od wschodu trójboczne prezbiterium. Gotycki portal wejściowy znajduje się w elewacji południowej. Okna zostały przemurowane w XVIII wieku, zamurowane ślady dwóch pierwotnych okien gotyckich widoczne są w południowej ścianie. Nawę nakrywa dach dwuspadowy. Od strony zachodniej dostawiona jest drewniana wieża w konstrukcji szkieletowej, odeskowana, zwieńczona ośmiobocznym hełmem. Z dawnego wyposażenia zachowała się umieszczona w ołtarzu płyta kamienna i dwa fragmenty witraży okiennych z herbami. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 19 marca 1946 roku przez ks. Franciszka Włodarczyka TChr. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Sąpolnicy

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Sąpolnicy – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Sąpolnica w gminie Nowogard, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Rafała Kalinowskiego w Nowogardzie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XV wieku. Jest budowlą jednonawową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Murowany jest z kamieni narzutowych. Szczyty wschodni i zachodni zdobione są blendami i sterczynami. W blendach i pasie gzymsowym zachowały się resztki polichromii z ornamentyką roślinną i geometryczną. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. W ścianie południowej umieszczony jest zamurowany w XIX wieku portal. W XIX wieku od strony zachodniej dobudowana została wieża na planie kwadratu, w najniższej partii kamienna, w 2. i 3. kondygnacji murowana z cegły. Wieża zwieńczona jest dwoma blendowanymi szczytami i nakryta spiczastym hełmem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Zamknięte prostą ścianą prezbiterium doświetlone jest dwoma oknami. Na ścianie zachodniej znajduje się empora chórowa. Wyposażenie kościoła jest w całości współczesne. Po II wojnie światowej kościół znajdował się w ruinie, został odbudowany w 1974 roku. Został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 5 października 1975 roku przez biskupa Jerzego Strobę. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Dąbrowie Nowogardzkiej

Kościół św. Michała Archanioła w Dąbrowie Nowogardzkiej – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Dąbrowa Nowogardzka w gminie Nowogard, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogardzie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w latach 1855–1859. Jest neoromańską budowlą, wzniesioną na planie prostokąta, murowaną z kamienia i cegły. Od strony wschodniej zakończony jest pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Szczyty wschodni i zachodni, murowane z cegły, mają formę pięciouskokową. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. W ścianie zachodniej umieszczony jest portal wejściowy. Obok wejścia ustawiona jest granitowa, romańska chrzcielnica. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W prezbiterium, nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, znajdują się trzy okna z witrażami. Nad wejściem znajduje się drewniana, XIX-wieczna empora muzyczna. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 30 września 1945 roku przez ks. Bogdana Szczepanowskiego TChr. Przypisy