NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Uroczysko Węglińskie

Uroczysko Węglińskie – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, położony na terenie gmin Gubin i Brody. Zajmuje powierzchnię 6,82 ha (akt powołujący podawał 6,95 ha). Obejmuje stary drzewostan dębowy i bukowy w wieku 100–200 lat z kilkunastoma egzemplarzami pomnikowymi w tym: 3 dęby o obwodzie około 320 cm, modrzew o obwodzie 170 cm i sosna o obwodzie 200 cm. Rezerwat leży w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Jeziora Brodzkie” PLH080052 sieci Natura 2000. Jest objęty ochroną czynną. Podstawa prawna Akt powołujący Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 19 lutego 1987 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1987 r. Nr 7, poz. 55 (ISAP)). Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 12/2012 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2012r. w sprawie rezerwatu przyrody „Uroczysko Węglińskie” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 718) Cel ochrony Celem ochrony jest zachowanie naturalnego, wielogatunkowego starodrzewu z licznym udziałem dębów pomnikowych. Powierzchnia pod ochroną W skład rezerwatu wchodzi obszar o powierzchni 6,82 ha w tym: w powiecie krośnieńsko-odrzańskim, gm. Gubin, obrębie ewidencyjnym m. Mielno o powierzchni 6,34 ha (dz. nr 237/1 – 1,82 ha, dz. nr 238/4L – 4,12 ha, dz. nr 238/3 – 0,40 ha), w powiecie żarskim, gm. Brody, obrębie ewidencyjnym Suchodół o powierzchni 0,48 ha (dz. nr 203 – 0,48 ha), w zarządzie Nadleśnictwa Gubin. Przypisy
Rezerwat przyrody Uroczysko Święta im. prof. Mieczysława Jasnowskiego

Rezerwat przyrody „Uroczysko Święta im. prof. Mieczysława Jasnowskiego” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 208,44 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim i w gminie Goleniów, w zachodniej części Puszczy Goleniowskiej, 2 km na północ od Świętej. Rezerwat jest położony w estuarium Odry, na jej wschodnim brzegu, w obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 Puszcza Goleniowska (PLB 320012). Został utworzony 23 stycznia 1973 i początkowo zajmował jedynie 9,50 ha. W 2004 powiększono go do 207,77 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentów torfowiska wysokiego oraz lasów bagiennych z licznymi stanowiskami długosza królewskiego (Osmunda regalis) i wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nadzór: Nadleśnictwo Goleniów. 1 km na północ znajduje się rezerwat przyrody „Olszanka”, a 2 km na południe droga wojewódzka nr 113 (Święta→ Goleniów). Przypisy
Rezerwat przyrody Ustronie

Rezerwat przyrody Ustronie – leśny rezerwat przyrody na obszarze Tucholskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie leśnym Borów Tucholskich w gminie Czersk. Został utworzony w 1958 na powierzchni 3,87 ha. W 1978 powiększono go do 9,64 ha, a zarządzeniem z 27 grudnia 2017 – do 10,94 ha. Ochronie rezerwatu podlega fragment naturalnego lasu liściastego z występującym tu jarzębiem brekinią. Większość powierzchni rezerwatu zajmuje zespół kwaśnej buczyny niżowej, w lokalnych obniżeniach terenu w północno-zachodniej części rezerwatu występuje płat brzeziny bagiennej. W skład drzewostanu, oprócz brekinii, wchodzi buk, dąb, sosna, brzoza i grab. W runie występują m.in.: widłak jałowcowaty, nerecznica szerokolistna, borówka czarna, bagno zwyczajne. Po terenie rezerwatu można poruszać się bez ograniczeń. Najbliższa miejscowość to Kurcze. Przypisy
Rezerwat przyrody Wadernik

Wadernik – rezerwat przyrody położony na terenie miejscowości Mszana i Ropianka, w gminie Dukla, w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Jaśliskiego Parku Krajobrazowego. numer według rejestru wojewódzkiego: 36 powierzchnia: 10,82 ha (akt powołujący podawał 10,72 ha) dokument powołujący: M.P. z 1989 r. Nr 44, poz. 357 (ISAP) rodzaj rezerwatu: florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): naturalne stanowisko cisa pospolitego na terenie Beskidu Niskiego Dominującym zbiorowiskiem leśnym jest żyzna buczyna karpacka, a na trzech niewielkich polanach występują zbiorowiska łąkowe z rzędu Molinietalia. Przypisy Linki zewnętrzne O rezerwacie "Wadernik" na stronie Nadleśnictwa Dukla Wadernik. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Naturschutzgebiet Warnie Bagno

Das Naturschutzgebiet Warnie Bagno (polnisch Rezerwat przyrody Warnie Bagno, deutsch etwa Naturschutzgebiet Moor Warnino), geschaffen durch die Verordnung Nr. 21/2005 der Woiwodschaft Westpommern, liegt im Powiat Koszalin (Landkreis Köslin), 1,5 km nördlich von Warnino (Warnin) und 2,5 km südwestlich von Wierzchomino (Varchmin). Geographie Das Naturschutzgebiet nimmt eine Fläche von 520,21 Hektar ein. Historisch hieß das Gebiet auf Deutsch Großes Torfmoor. Im Norden des Naturschutzgebiets befindet sich auf einem etwa einen Kilometer langen Abschnitt eine gemeinsame Grenze zum Naturschutzgebiet Wierzchomińskie Bagno (Varchminer Moor), das um den See Czerńsko (Schwarzer See) herum liegt. Östlich des Naturschutzgebiets, nicht mehr zum Naturschutzgebiet gehörend, liegt das Oberholz mit dem Buchberg (Bukowa), dem Kuhberg (Karwinka), und der Fürstentafel (Warni Las). Weiter östlich, jenseits des Schlingebruchs (Chedhlo) liegt das Heideholz. Fauna und Flora Ziel des Schutzes ist es, die Hochmoore der Ostsee zu erhalten und Torfmoore und deren Ökosysteme aus Sumpf- und Feuchtwäldern mit den Lebensräumen der Sümpfe der Glocken-Heide (Erica tetralix) zu regenerieren. Nachweise
Rezerwat przyrody Warnie Bagno

Rezerwat przyrody „Warnie Bagno” – torfowiskowy rezerwat przyrody utworzony rozporządzeniem Nr 21/2005 Wojewody Zachodniopomorskiego z 26 września 2005, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim (w gminach Będzino i Biesiekierz) i powiecie białogardzkim (9,33 ha w gminie Karlino). Znajduje się 1,5 km na północ od Warnina i 2,5 km na południowy zachód od Wierzchomina. Zajmuje powierzchnię 520,21 ha (akt powołujący podawał 518,92 ha). Na północy, na odcinku około 1 km wspólna granica z rezerwatem przyrody „Wierzchomińskie Bagno”. Celem ochrony jest zachowanie kopułowego torfowiska bałtyckiego, regenerujących się potorfii ze zbiornikami mszarnymi oraz ekosystemów boru bagiennego i boru wilgotnego, z siedliskami mszarników wrzośca bagiennego (Erica tetralix). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Gościno (leśnictwo Wierzchomino). Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat nie posiada planu ochrony, lecz obowiązują w nim zadania ochronne, na podstawie których obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Warnie Bagno. Klub Przyrodników. [dostęp 2019-05-08].
Rezerwat przyrody Warzewo

Warzewo – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Podedwórze, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Zaklęsłość Sosnowicka powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 58,25 ha rok utworzenia: 1988 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 17 listopada 1988 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 32, poz. 293). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie miejsc lęgowych i ostoi wielu gatunków ptaków. Rezerwat Warzewo ma charakter wodno-torfowiskowy. Na jego terenie stwierdzono występowanie 60 gatunków ptaków, w tym: 26 lęgowych i 9 prawdopodobnie lęgowych. Występują tu m.in.: perkozy (zausznik i perkozek), 6 gatunków kaczek, bąk, błotniak stawowy, łyska, rybitwa zwyczajna, mewa śmieszka, rokitniczka, potrzos, czajka, rycyk, bekas kszyk, a z gatunków nielęgowych: błotniak łąkowy, dubelt, kulik wielki i batalion. Przypisy
Parafia Zwiastowania Pańskiego w Bieniowicach

Parafia Zwiastowania Pańskiego w Bieniowicach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie prochowickim w diecezji legnickiej. Obszar parafii Miejscowości należące do parafii: Bieniowice, Miłogostowice, Pątnów Legnicki, Szczytniki. Przypisy
Rezerwat przyrody Wały

Rezerwat przyrody „Wały” – florystyczny rezerwat przyrody położony w południowej Polsce na Wyżynie Miechowskiej (gmina Racławice, powiat miechowski, województwo małopolskie). Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Klonów). Rezerwat położony jest w pobliżu miejscowości Dosłońce, obok przysiółka Dale, na stromym zboczu wzgórz Klonowskich. Obszar rezerwatu zajmuje południowy stok wzgórza. Rezerwat został utworzony w 1958 roku zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 grudnia 1957 roku na powierzchni 5,81 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych zbiorowiska pierwotnej roślinności stepowej ze stanowiskiem dziewięćsiła popłocholistnego (Carlina onopordifilia) i innych rzadkich roślin. Jest to rezerwat ścisły – florystyczny, z zespołem omanu wąskolistnego i ciepłolubnych zarośli Peucedano cervariae-Coryletum. Zbocze wzgórza pokryte jest licznymi gatunkami roślinności stepowej z jednym z czterech w Polsce stanowisk dziewięćsiła popłocholistnego. Występuje tu również miłek wiosenny, zawilec wielkokwiatowy, dziewięćsił bezłodygowy, aster gawędka, len złocisty, len włochaty, ostnica Jana i inne rzadkie gatunki roślin. Rezerwat częściowo pokrywa się z obszarem siedliskowym sieci Natura 2000 „Wały” PLH120017 o powierzchni 9,25 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Widowo

Rezerwat przyrody Widowo – leśny rezerwat przyrody na Wybrzeżu Słowińskim (utworzony w 1999 r., o powierzchni 97,10 ha) na obszarze Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat obejmuje nadmorskie zbiorowiska leśne i okoliczne formy wydmowe. Najbliższe miejscowości to Dębki i Karwieńskie Błoto Drugie. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Widowo. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-28]. Widowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIII: Warmbrun – Worowo, Warszawa 1893, s. 292 .
Rezerwat przyrody Wiejkowski Las im. Zbigniewa Wabiszczewicza

Rezerwat przyrody „Wiejkowski Las im. Zbigniewa Wabiszczewicza” – rezerwat leśny o powierzchni 130,09 ha, utworzony 12 sierpnia 2008 z inicjatywy Tomasza Szeszyckiego, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Wolin oraz w powiecie goleniowskim, w gminie Przybiernów. Rezerwat na dwóch enklawach, porośnięty starodrzewem na wzgórzach morenowych otoczonych bagiennymi i wilgotnymi lasami, torfowiskami, bagnami, jeziorami oraz rzeczkami. Enklawa większa, położona 2 km na południowy wschód od jeziora Ostrowo i 2,5 km na zachód od Brzozowa, oraz enklawa mniejsza, 2,5 km na południe-południowy zachód od jeziora Ostrowo i 1,7 km na wschód od Siniechowa. Celem ochrony jest zachowanie borów i lasów bagiennych, torfowisk wysokich, śródleśnych jezior eutroficznych oraz bogatej populacji woskownicy europejskiej (Myrica gale) i cisa pospolitego (Taxus baccata). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nadzór: Nadleśnictwo Rokita. W 2016 rezerwat nazwano imieniem Zbigniewa Wabiszczewicza – długoletniego leśniczego leśnictwa Wiejkówko w Nadleśnictwie Rokita. Pomiędzy rezerwatem przyrody a jeziorem Ostrowo znajduje się zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Mierzęciński Las” o powierzchni 273,07 ha. W pobliżu prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Nad Bałtykiem i Zalewem Szczecińskim. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Wiejkowski Las”. Nadleśnictwo Rokita – Lasy Państwowe. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
Wieleń (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Wieleń” – florystyczny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Polanów, 1,5 km na zachód od Wielina, po południowej stronie drogi Polanów-Kępice, 1,3 km na wschód-północny wschód od mostku na Grabowej, 4,5 km na północ-północny wschód od Polanowa. Rezerwat położony jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Okolice Polanowa oraz projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Grabowej” PLH320003. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 1 czerwca 1965. Zajmuje powierzchnię 2,00 ha. Celem ochrony rezerwatu, według aktu powołującego, jest „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu bukowego z bogatą szatą mszaków i roślin naczyniowych, położonego w jarze”. Zbocza głębokiego jaru porośnięte są kwaśną buczyną z dużym udziałem mchów. Dnem jaru płynie strumień zasilany źródłami, niektóre źródliska porasta manna gajowa (Glyceria nemoralis). Dno strumienia jest kamieniste, co nadaje mu charakter górskiego potoku. W zachodniej części rezerwatu, na kamieniach, występuje krwistoczerwony nalot krasnorostu (Hildenbrandtia rivularis). Gniazdują tu m.in.: siniak (Columba oenas), muchołówka mała (Ficedula parva), dzięcioł czarny (Dryocopus martius). Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Polanów. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną ścisłą. Na północ od rezerwatu prowadzi znakowany niebieski szlak turystyczny z Polanowa do Krągu. Przypisy
Rezerwat przyrody Wielistowskie Łęgi

Rezerwat przyrody Wielistowskie Łęgi – leśny rezerwat przyrody obejmujący lasy łęgowe blisko północno-zachodniej krawędzi Pojezierza Kaszubskiego, na południe od trasy drogi krajowej nr 6. Został utworzony w 2002 roku. Zajmuje powierzchnię 2,89 ha. Ochronie rezerwatu podlegają naturalne kompleksy leśne zbiorowisk źródliskowych z występującymi w nich populacjami rzadkich i chronionych gatunków roślin i zwierząt. Występują tu stanowiska: wawrzynka wilczełyko, wiciokrzewu pomorskiego, tojeści gajowej i kozłka bzowego. Najbliższa miejscowość to Wielistowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Wieliszewskie Łęgi

Rezerwat przyrody Wieliszewskie Łęgi – florystyczny rezerwat przyrody utworzony w 1990 r. na gruntach: byłego Kombinatu Państwowych Gospodarstw Ogrodniczych Wieliszew w gminie Wieliszew, wsi Zegrze Południowe w gminie Nieporęt. Celem ochrony jest zachowanie zróżnicowanych, naturalnych zbiorowisk roślinnych z licznie występującymi gatunkami roślin storczykowatych oraz innych gatunków chronionych i rzadkich. Przypisy
Wielki Bytyń (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody „Wielki Bytyń” – krajobrazowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminach Mirosławiec, Tuczno i Wałcz, 11 km na zachód od Wałcza. Obszarowo największy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 11 maja 1989, na powierzchni 1826,55 ha. Rozporządzeniem Nr 4/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 12 stycznia 2007 powiększono go do 1943,45 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 1940,57 ha. Celem ochrony rezerwatu, według obowiązującego aktu prawnego, jest „zachowanie naturalnej różnorodności biologicznej, zarówno gatunkowej, jak i biocenotycznej, a także naturalnego zróżnicowania krajobrazu rynny jeziora Wielki Bytyń z zatokami, jeziora Betyń Mały, jeziora Bobkowego i Głębokiego oraz otaczających je wysoczyzn morenowych”. Jezioro Bytyń Wielki położone jest w głębokiej rynnie o urozmaiconej linii brzegowej ze stromymi, urwistymi skarpami o wysokości do 30 m. W dolinach licznych strumieni bagna i torfowiska. Lasy zajmują powierzchnię około 897 ha, w znacznej przewadze tworzą zespoły borów sosnowych i mieszanych z fragmentami buczyn i grądów. Wśród licznych gatunków roślin chronionych osobliwością jest reliktowa wełnianeczka alpejska (Baeothryon alpinum) i niezwykle rzadkie mchy, a także rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), bagno zwyczajne (Ledum palustre), czy też grzybienie białe (Nymphaea alba). Z bogatego świata zwierząt występuje tu m.in. gatunek pijawek znany w Europie tylko z kilku stanowisk, oraz ponad 100 gatunków ptaków, w tym 23 gatunki wymienione w załącznikach do Dyrektywy ptasiej 2009/147/WE: nur czarnoszyi, bąk, bocian czarny, bocian biały, łabędź czarnodzioby, trzmielojad, kania czarna, kania ruda, bielik, błotniak stawowy, błotniak łąkowy, żuraw zwyczajny, orlik krzykliwy, rybitwa rzeczna, rybitwa czarna, puchacz, zimorodek, dzięcioł czarny, dzięcioł średni, lerka, muchołówka mała, gąsiorek. Po zachodniej stronie rezerwatu żyje na wolności liczne stado (kilkadziesiąt osobników) żubra (Bison bonasus), sprowadzonego w okoliczne lasy w 1980. Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy oraz trzech obszarów sieci Natura 2000: siedliskowych „Jezioro Wielki Bytyń” PLH320011 i „Mirosławiec” PLH320045 oraz ptasiego „Puszcza nad Gwdą” PLB300012. Rezerwat znajduje się na terenie nadleśnictw Mirosławiec, Wałcz i Tuczno. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat nie ma zatwierdzonego planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową. Jest możliwość objechania rowerem j. Bytyń Wielki. Szlak zielony i czarny. Zobacz też jeziora Bytyń Wielki i Bytyń Mały Przypisy
Rezerwat przyrody Wielki Dział

Rezerwat przyrody Wielki Dział – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Łomża, w powiecie łomżyńskim, w województwie podlaskim. Leży w granicach Łomżyńskiego Parku Krajobrazowego Doliny Narwi. Obejmuje obszar gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Łomża. Został utworzony w 1990 roku na powierzchni 120,07 ha. W 2016 roku powiększono go do 174,58 ha. Przedmiotem ochrony jest największy w dolinie Narwi kompleks lasów łęgowych naturalnego pochodzenia z licznymi drzewami pomnikowymi. Rezerwat jest ostoją dla wielu gatunków zwierząt, m.in. żurawia, bociana czarnego, orlika krzykliwego, bielika, łosia, wilka, jelenia. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Wielki Dział. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-07].
Rezerwat przyrody Wielki Las (województwo podkarpackie)

Wielki Las – rezerwat przyrody położony na terenie miejscowości Pstrągowa, w gminie Czudec, w powiecie strzyżowskim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach Strzyżowsko-Sędziszowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na gruntach leśnych będących w zarządzie Nadleśnictwa Strzyżów (leśnictwo Wola Zgłobieńska). numer według rejestru wojewódzkiego: 61 powierzchnia: 87,89 ha (akt powołujący podawał 70,75 ha) dokument powołujący: M.P. z 1997 r. Nr 56, poz. 547 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): kompleks leśny z licznym udziałem starodrzewu bukowego Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 57,84 ha. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Wielki Las. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Wielki Las (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody „Wielki Las” – leśny rezerwat przyrody w województwie śląskim, powiat częstochowski, gmina Przyrów. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Stawki, na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Złoty Potok. Pod względem geograficznym znajduje się na Równinie Janowskiej w obrębie Wyżyny Częstochowskiej. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa z dnia 19 marca 1953 roku. Zajmuje powierzchnię 32,36 ha (według aktu powołującego było to 32,12 ha). W 2024 zwiększono powierzchnię rezerwatu do 63 ha oraz utworzono otulinę o wielkości 169,32 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu typu olszowo-jesionowego z domieszką innych gatunków liściastych o cechach zespołu naturalnego. W skład około 120-letniego drzewostanu wchodzą głównie jesion wyniosły oraz olsza czarna. Charakterystycznymi roślinami runa leśnego są między innymi: skrzyp olbrzymi, liczydło górskie, manna gajowa, wiechlina odległokłosa, storczyk Fuchsa oraz trybula lśniąca. Przypisy
Rezerwat przyrody Wieprzec

Wieprzec – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Zamość, w powiecie zamojskim, w województwie lubelskim. Charakterystyka Rezerwat położony jest w Padole Zamojskim, w rozległym obniżeniu Wieprzca i Topornicy. położenie geograficzne: Roztocze Środkowe powierzchnia (według aktu powołującego): 31,92 ha rok utworzenia: 1990 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 listopada 1990 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 48, poz. 366). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie roślinności torfowiskowej z udziałem gatunków chronionych. Gleby Obszar charakteryzuje się mozaikowym układem gleb. Występują tu gleby torfowiskowe, piaszczyste pochodzenia aluwialnego i kredowe. Przyroda Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony. Jego obszar objęty jest ochroną czynną. Leży w obrębie otuliny Roztoczańskiego Parku Narodowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Doliny Łabuńki i Topornicy” PLH060087 oraz ptasiego „Roztocze” PLB060012. Jest jedynym na Zamojszczyźnie ocalałym fragmentem roślinności bagiennej, wapieniolubnej i psammofilnej. Podczas badań z lat 1988-1989 i 1991 na terenu rezerwatu oznaczono sto gatunków ryjkowców oraz 107 gatunków lądowych pluskwiaków różnoskrzydłych. Z pluskwiaków tych na murawach piaskowych dominowały: Nithecus jacobae, Nysius helveticus, Heterogaster artemisiae, Camptoptelus lineolatus, Dictyonota strichnocera, Heterocordylus genistae, Plagiognathus albipennis, Amblytylus albidus, nałazik kukurydziany i lolek niepozorny. Na łąkach występowały: Trigonotylus coelestialium (30-60% liczebności zgrupowania), zmienik ziemniaczak, zmienik lucernowiec, przegonik bezskrzydły, przylist długoskrzydlak i ulanik chryzantemowiec. Pluskwiaki wilgociolubne (stanowiska wilgotne) zamieszkiwały m.in.: zażartka ciemnobroda, byliniak żółtawy, wzdęciel turzycowy,Acompus rufipes i Pachybrachius fracticollis. Przypisy
Rezerwat przyrody Wierchomla

Rezerwat przyrody Wierchomla – leśny rezerwat przyrody w gminie Piwniczna-Zdrój, powiat nowosądecki (województwo małopolskie). Położony jest na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego, na stoku Pustej Wielkiej w Beskidzie Sądeckim. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Piwniczna (leśnictwo Zubrzyk). Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 roku na powierzchni 25,37 ha. Ochronie podlega naturalny las bukowo-jodłowy, w którym znajdują się wychodnie skalne gruboławicowych piaskowców i zlepieńców. Powierzchnię rezerwatu porasta buczyna karpacka w dwóch wariantach – żyznym i ubogim. Główną część drzewostanu stanowi buk z niewielką domieszką jodły. Egzemplarze jodły są stare i okazałe, część z nich stoi martwa stanowiąc miejsce gniazdowania dziuplaków. Znaczną część rezerwatu, ok. 40% porasta młody drzewostan w wieku 15–40 lat. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przypisy
Rezerwat przyrody Wierzchomińskie Bagno

Rezerwat przyrody „Wierzchomińskie Bagno” – rezerwat torfowiskowy w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Będzino, 1,5 km na południowy zachód od Wierzchomina, 7 km na północny zachód od Biesiekierza. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lipca 1984 roku. Zajmuje powierzchnię 43,64 ha (akt powołujący podawał 43,60 ha). Celem ochrony jest zachowanie kompleksu jeziora dystroficznego i torfowiska mszarnego, otoczonego lasami typowymi dla Pobrzeża Bałtyku, zwłaszcza fragmentami boru bagiennego i brzeziny bagiennej (ekosystem buczyn i pomorskich lasów brzozowo-dębowych) z wrzoścem bagiennym (Erica tetralix), ważką zalotką spłaszczoną oraz motylami: modraszkiem bagniczkiem i strzępotkiem soplaczkiem. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Na zachodzie i południu wspólna granica z rezerwatem przyrody „Warnie Bagno”. Nadzór: Nadleśnictwo Gościno. Przypisy