NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Michała Archanioła w Roztokach Dolnych

Cerkiew św. Michała Archanioła w Roztokach Dolnych – dawna drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Roztokach Dolnych. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny pod tym samym wezwaniem parafii w Mchawie. Zbudowana w 1830, odnowiona w 1937, należała do parafii greckokatolickiej w Mchawie. Po wojnie (w 1947 r.) została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Otacza ją cmentarz - dawniej greckokatolicki, obecnie rzymskokatolicki. Konstrukcji zrębowej, od zewnątrz szalowana deskami. Dach kryty blachą. W 1983 r. remontowana: w tym czasie dobudowano kruchtę i dwie wieże. Usuwając z wnętrza pozostałości ikonostasu pozostawiono ikonę Matki Bożej z Dzieciątkiem (z XVII w.). Okazała część dawnego prezbiterium stanowi obecnie obudowę tabernakulum. Na strychu przechowywana jest zabytkowa fisharmonia. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Michała Archanioła w Torzymiu

Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła – prawosławna cerkiew parafialna w Torzymiu. Należy do dekanatu Zielona Góra diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Sulęcińskiej 8. Cerkiew jest byłą kaplicą cmentarną z XIX w., przystosowaną w 1948 do potrzeb liturgii prawosławnej. W 1982 dobudowano przedsionek. W 1994 naprawiono dach oraz pomalowano kaplicę wewnątrz i na zewnątrz. Pierwszy ikonostas był wykonany przez parafian, obecny pochodzi z pierwszej cerkwi w Gorzowie Wielkopolskim. Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Torzym: Historia parafii św. Archanioła Michała Zdjęcie cerkwi na stronie diecezji wrocławsko-szczecińskiej
Cerkiew św. Michała Archanioła w Wysowej-Zdroju

Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła – prawosławna cerkiew parafialna w Wysowej-Zdroju. Należy do dekanatu Krynica diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położona na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Zbudowana w 1779 jako orientowana świątynia greckokatolicka. Polichromia wnętrza o motywach architektonicznych, figuralnych i ornamentalnych została wykonana w latach 1912–1913. Wyposażenie świątyni pochodzi z XVIII i XIX w. Cennym zabytkiem jest późnobarokowy ikonostas, z dobrze zachowanym kompletem ikon. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością Kościoła prawosławnego, natomiast Kościół greckokatolicki otrzymał odszkodowanie od Skarbu Państwa. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 24 lutego 1986 pod nr A-408. Przypisy
Церковь Михаила Архангела (Высова-Здруй)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-408 от 24 февраля 1986 года. Церковь Святого Михаила Архангела (пол. Cerkiew św. Michała Archanioła) — бывшая грекокатолическая, в настоящее время православная церковь, находящаяся в селе Высова-Здруй, гмина Усце-Горлицке, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Приход входит в Перемышльскую и Новосондентскую епархию Польской православной церкви. Архитектурный памятник Малопольского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Церковь была построена в 1779 году. В 1912 году внутренний интерьер храма, датируемый XVIII—XIX веками, был украшен полихромией с растительным орнаментом. Алтарь построен в стиле позднего барокко. Первоначально до конца Второй мировой войны принадлежала общине Украинской грекокатолической церкви. После выселения лемков во время операции «Висла» (1947 г.) храм был передан Польской православной церкви. 17 декабря 2009 года состоялось окончательное юридическое оформление церкви в собственности Православной церкви, после которого грекокатолическая община села Высова-Здруй получила компенсацию от государства. 24 февраля 1986 года храм был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. Примечания Ссылки История и фотографии храма (Polska — Małopolskie — Wysowa-cerkiew)
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Starym Pawłowie

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Pawłowie Starym – drewniana cerkiew neounicka, obecnie kościół w Starym Pawłowie. Historia Cerkiew została wzniesiona w latach 1929–1930 staraniem ks. Kasprowicza dla wiernych neounickiej parafii Bubel-Pawłów. Od 1946 r. należy do parafii rzymskokatolickiej Trójcy Świętej w Janowie Podlaskim jako kaplica filialna i jest miejscem okolicznościowego sprawowania liturgii w rycie bizantyjsko-słowiańskim (synodalnym). Od 2006 r. co roku w pierwszą sobotę grudnia w pawłowskiej cerkwi odbywa się odpust św. Mikołaja Biskupa z Miry z uroczystą liturgią odpustową odprawianą przez duszpasterzy z parafii unickiej św. Nikity Męczennika w Kostomłotach. Zobacz też Cerkiew św. Nikity Męczennika w Kostomłotach Kościół św. Mikołaja i Podwyższenia Krzyża Świętego w Horodle Przypisy Bibliografia Tadeusz Wasilewski, Tadeusz Krawczak: Z nieznanej przeszłości Białej i Podlasia. 1990. Linki zewnętrzne Wirtualne Podlasie: Pawłów Stary. [dostęp 2009-11-12]. Cerkiew Neounicka w Pawłowie Starym. [dostęp 2009-11-12].
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Świdnicy

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy — prawosławna cerkiew parafialna w Świdnicy. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Waleriana Łukasińskiego 49, na terenie cmentarza komunalnego. Chociaż sama cerkiew nie jest specjalnie stara, gdyż została zaadaptowana w latach siedemdziesiątych XX w., to historia kościoła w tym miejscu jest dłuższa. Już bowiem w latach 80. XIX w. w tym miejscu znajdowała się kaplica cmentarna, służąca do odprawiania modłów za zmarłych pochowanych lub chowanych na otaczającym kaplicę cmentarzu. W latach 70. została ona przebudowana i wyświęcona na cerkiew prawosławną. Budowla murowana, wzniesiona w stylu neoromańsko-bizantyjskim, ma charakter krzyża nakrytego ośmioboczną kopułą. Świątynia nieorientowana (początkowo ołtarz znajdował się po stronie zachodniej, obecnie po południowej). Wewnątrz na uwagę zasługuje współczesny ikonostas oraz dwa kioty. Cerkiew zdobią witraże autorstwa Michała Boguckiego. W 2005 świątynia została gruntownie wyremontowana. Linki zewnętrzne Strona internetowa cerkwi
Cerkiew św. Mikołaja w Hoszowie (XX wiek)

Cerkiew św. Mikołaja w Hoszowie – dawna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w latach 1939–1948, znajdująca się w miejscowości Hoszów. W 1971 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła filialnego pw. bł. Bronisławy parafii Matki Bożej Bieszczadzkiej w Jasieniu-Ustrzykach Dolnych. Świątynię włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Budowę cerkwi rozpoczęto w roku 1939. Użyto do niej materiały z poprzedniej XVIII wiecznej cerkwi. Do wybuchu II wojny światowej zdążono postawić jedynie ściany. W trakcie wojny wykorzystywana przez Niemców jako magazyn amunicji, której wybuch poważnie uszkodził konstrukcję budynku. Budowa została dokończona w 1948 i do 1951 użytkowana była przez grekokatolików. W wyniku przesiedleń w 1951 cerkiew została opuszczona. Przez pewien okres służyła jako owczarnia. W 1971 została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. W latach 60. XX w. cerkiew wykorzystano w filmie Wilcze echa. W trakcie remontu w roku 1977 pokrywający dach i kopułę gont zastąpiono blachą. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna. Zbudowana została na planie krzyża greckiego. Do prezbiterium przylegają dwie zakrystie. Nad szerszą nawą kopuła centralna na ośmiobocznym bębnie zwieńczona baniastą sygnaturką. Na kalenicach układu krzyżowego mniejsze sygnaturki. Ściany zewnętrzne oszalowane pionowo deskami. Wewnątrz widoczna konstrukcja kopuły na pendentywach. Nie zachowały się elementy pierwotnego wyposażenia. Otoczenie Przy cerkwi znajduje się stary cmentarz z zachowanymi czterema nagrobkami. Obok świątyni drewniana dzwonnica na planie prostokąta z czterospadowym dachem. Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiew pw. św. Mikołaja w Hoszowie - opis i fotogaleria
Cerkiew św. Mikołaja w Pełkiniach

Cerkiew św. Mikołaja w Pełkiniach – dawna murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Pełkiniach. Obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Historia Na podstawie regestrów poborowych z 1515 wiadomo, że już od jakiegoś czasu przed 1515 istniała w Pełkiniach parochia. Cerkiew drewniana została zbudowana w 1870 przez księcia Adama Czartoryskiego. Cerkiew murowana pw. Świętego Mikołaja została zbudowana w 1909. Parochia greckokatolicka istniała do 1945 i należała do dekanatu jarosławskiego. W 1945 na Ukrainę wysiedlono 266 osób z 72 domów. Cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki i zaadaptowana na kościół parafialny pw. Marii Panny Królowej Polski. Restaurowana w latach 1970–1980. Wewnątrz kościoła znajduje się polichromia wykonana w 1988 przez Zygmunta Wiglusza. Obok cerkwi stoi murowana dzwonnica z lat 20. XX w. Literatura Dmytro Błażejowski, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), (ukr.), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Rabem

Cerkiew św. Mikołaja w Rabem – drewniana greckokatolicka cerkiew, wzniesiona we wsi Rabe w drugiej połowie XIX wieku. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny Świętej Rodziny Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew w Rabem powstała w roku 1852 lub 1858 z fundacji mieszkańców wsi, w miejsce wcześniejszej cerkwi, wzmiankowanej już w roku 1756. Konsekrowana w roku 1861. Po roku 1951 nieużytkowana w celach sakralnych. Mieścił się w niej magazyn, w którym podobno przez pewien czas przechowywano przedmioty zabrane z innych bieszczadzkich cerkwi. W roku 1971 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Po trwającym do roku 1974 remoncie, pełni funkcje kościoła filialnego parafii w Czarnej. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Rabem jest świątynią orientowaną, trójdzielną o konstrukcji zrębowej. Wszystkie człony zbudowane na planie kwadratu. Do prezbiterium od północy przylega zakrystia. Nawa szersza i wyższa od pozostałych części. Dach dwukalenicowy, nad nawą łamany z sześciobocznym bębnem, który zwieńcza latarnia z cebulastym hełmem. Całość obiega dach okapowy. W cerkwi zachował się częściowo rozmontowany ikonostas, w którym brak ikon kilku proroków. Część ikon powieszona na bocznych ścianach nawy i w prezbiterium. W babińcu i w nawie znajdują się również ikony z cerkwi w Lutowiskach, przedstawiające Narodziny Najświętszej Marii Panny, Mojżesza, Aarona oraz Ostatnią Wieczerze. Wokół cerkwi Obok cerkwi stoi zbudowana na planie kwadratu murowana dzwonnica – brama, kryta dachem namiotowym. Dzwony z dzwonnicy zostały w roku 1953 zdjęte i oddane na złom przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego po tym, jak bito w nie aby uczcić śmierć Józefa Stalina. Na starym cmentarzu zachowało się kilka starych nagrobków. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 227–228, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz=, Pruszków, 2003, str. 199-200 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Paraskewy w Kniaziach

Cerkiew św. Paraskewy w Kniaziach – cerkiew greckokatolicka znajdująca się w miejscowości Kniazie. Murowana cerkiew pw. św. Paraskewy powstała w latach 1798–1806 z fundacji kniaziów lubyckich, potomków Wołochów Jakuba i Miczki, którzy w XV w. otrzymali od księcia Siemowita IV w tej wsi uprzywilejowane, dziedziczne kniaziostwo. Świątynia została wzniesiona na miejscu dawniejszej drewnianej, która stała na cmentarzu kniaziów. Dokument z 4 kwietnia 1798 głosił, iż uprzywilejowani Kniazie chcąc ku wiecznej Chwale Boga wymurować u siebie w Kniaztwie Lubickim Cerkiew na 1000 blizko Ludzi, obligują Pana Szymona Tarnawskiego architektę, żeby się tego Dzieła podjął. Architekt przedstawił ostatecznie projekt okrągłej cerkwi na planie krzyża o kubaturze 700 łokci 2 i wysokości 45,5 łokcia. Do uroczystego poświęcenia świątyni doszło 14 października 1806. Nad drzwiami skarbca znajdowała się tablica z nazwiskami kniaziów – fundatorów: Bech, Deba, Feday, Jaceyko, Kiszczak, Kołodkiewicz, Kondratowicz, Kułajec, Łucieyko, Michałeyko, Onyszkiewicz, Putko, Pawliszcze, Putkiewicz, Rutko, Sapieha, Sawoyka, Właszinowski i Żarowski. Cerkiew zdobiły polichromie autorstwa: Kunickiego, Skopowskiego wykonane w 1822 oraz artystów szkoły krakowskiej Monastyrskiego i Kopystańskiego namalowane w latach 60. XIX w.. We wnętrzu znajdował się ikonostas z XVIII w. z obrazem Jezusa Chrystusa namalowanym we włoskim stylu oraz ołtarze fundowane głównie przez Putkiewiczów, Putków, Łopuchów, Rałów. Od 1916 w cerkwi znajdowały się relikwie św. Paraskewy przywiezione z Rzymu przez Kazimierza Lubeckiego z matką Pauliną. Cerkiew została uszkodzona w wyniku ostrzału artyleryjskiego czasie II wojny światowej w 1941 i spalona w 1944. Opuszczona, od tamtej pory ulegała dewastacji – zawaliła się kopuła i stropy. Obecnie świątynia jest w stanie ruiny. W pobliżu znajduje się murowana dzwonnica parawanowa i rozległy cmentarz, na którym zachowało się wiele pięknych nagrobków z warsztatów bruśnieńskich. Przypisy
Cerkiew św. Paraskewy w Daliowej

Cerkiew św. Paraskewy w Daliowej – drewniana cerkiew greckokatolicka z 1933. Historia Wzniesiona w 1933 cerkiew znajduje się na miejscu wcześniejszej świątyni greckokatolickiej, która spłonęła dwa lata wcześniej. Po Akcji „Wisła” została przejęta przez miejscowy PGR i zamieniona na magazyn. W tym okresie cerkiew chyliła się ku upadkowi. Po 1989, dzięki pomocy finansowej Łemków z Ameryki, przeszła gruntowny remont i w 1995 została ponownie poświęcona. Od około 2018 r. znajdują się tam zabytkowe ławki przeniesione z kościoła parafialnego w Jaśliskach. Nabożeństwa odbywają się w niej jednak tylko w wybrane święta. Architektura Cerkiew reprezentuje ukraiński styl narodowy, została wzniesiona na planie krzyża, z pojedynczą kopułą nad skrzyżowaniem naw i dachami dwuspadowymi ponad ramionami krzyża. Jest orientowana, całą bryłę otacza daszek okapowy. Wyposażenie cerkwi zachowało się jedynie fragmentarycznie. Pierwotnie znajdujące się w niej ikony z XV, XVI i XVII w. znajdują się obecnie w Muzeum Narodowym we Lwowie imienia Andrzeja Szeptyckiego. Przypisy Bibliografia Opis w serwisie Beskid Niski Urban P., Gransicki M., Grzesik W., Znaki wiary i pomniki historii Beskidu Niskiego na przykładzie Jaślisk i okolic, Krosno 2023.
Cerkiew św. Paraskewy w Lipie

Cerkiew św. Paraskewy w Lipie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Lipie, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim. Cerkiew została zbudowana w 1830–1843, remontowana w 1919. Jest to cerkiew o konstrukcji zrębowej, trójdzielna z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i prostokątnym przedsionkiem. Dach blaszany jednokalenicowy, sześciopołaciowy o trzech hełmach baniastych jednakowej wielkości. W osi cerkwi przed wejściem stoi murowana kaplica grobowa Zarembów z połowy XIX wieku oraz dzwonnica parawanowa z drugiej połowy tego wieku. Po wojnie, do czasu wybudowania nowego kościoła około 2000, cerkiew była użytkowana przez kościół rzymskokatolicki (pw. Wniebowstąpienia Pańskiego). Do parafii greckokatolickiej w Lipie należała również cerkiew w Brzeżawie (do 1930), Malawie (od 1843) i Jaworniku Ruskim (do 1843). Bibliografia Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, Rewasz, Warszawa 1992 Praca zbiorowa, W gminie Bircza, Krosno 2003, ISBN 83-7343-095-4 Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Wasyla Wielkiego w Brylińcach

Cerkiew św. Wasyla Wielkiego w Brylińcach – murowana filialna cerkiew greckokatolicka. Została zbudowana (w miejscu starszej murowanej cerkwi z 1883, zniszczonej w czasie I wojny światowej) w 1929. Cerkiew należała do greckokatolickiej parafii w Cisowej. Po wojnie użytkowana jako kościół rzymskokatolicki, obecnie pełni funkcję kościoła filialnego parafii w Olszanach Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Łukasza w Leszczynach

Cerkiew pod wezwaniem św. Łukasza – prawosławna cerkiew parafialna w Leszczynach. Należy do dekanatu Gorlice diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim. Historia Pierwsza cerkiew w Leszczynach została zbudowana w 1613. Obecny budynek powstał jednak znacznie później – w 1835. W 1909 została ona wyremontowana, zaś dach pokryty blachą. Po akcji „Wisła” budynek zaadaptowano na kościół rzymskokatolicki. W 1968, po powrocie części wysiedlonych Łemków, została przekazana w użytkowanie Kościołowi Prawosławnemu. Była remontowana w 1978 oraz w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 12 czerwca 1987 pod nr 509. W 2007 na przycerkiewnym cmentarzu pochowano pisarza Mirosława Nahacza. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością tego Kościoła. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Leszczynach jest drewniana, trójdzielna, o konstrukcji zrębowej. Nad przedsionkiem wznosi się wieża zwieńczona pseudolatarnią. Podobne konstrukcje znajdują się ponad nawą i węższym od niej prezbiterium. Wewnątrz polichromia architektoniczno-ornamentalno-figuralna wykonana w 1909. Z tego roku pochodzi także kompletny trzyrzędowy ikonostas malowany na kolor brązowo-złoty przez malarza Biniata, z ikoną Boga Ojca zawieszoną ponad wizerunkiem Chrystusa. Na drzwiach diakońskich namalowano postacie świętych Wawrzyńca i Szczepana. Przypisy Bibliografia G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2
Chata na Magórach

Chata na Magórach lub Chatka Magóry – prywatne schronisko turystyczne (chatka studencka), położone na terenie przysiółka Magury w granicach administracyjnych Piwnicznej-Zdroju w Beskidzie Sądeckim. Obiekt położony jest na wysokości 831 m n.p.m. na północnych stokach szczytu Świni Groń, ok. 200 m od granicy państwowej. Chata jest czynna cały rok i posiada ok. 40 miejsc noclegowych. Na parterze Chaty znajdują się: pokój gospodarza, kuchnia oraz salon dla gości i łazienka z ciepłą wodą. Na poddaszu urządzony jest pokój wieloosobowy z pryczami i materacami dla ok. 20 osób. W dawnej stodole zostały zaadaptowane dwa kolejne pomieszczenia: Stajenka, gdzie znajduje się ok. 12-15 miejsc noclegowych na łóżkach piętrowych. Do dyspozycji gości jest piec z blachą do gotowania i pełne wyposażenie kuchenne (garnki, talerze, sztućce) oraz Obserwatorium – pokój na poddaszu z 10 miejscami na materacach. Chatka stoi na skraju dużej polany, gdzie można rozbić namiot. Jest też miejsce na ognisko z ławami wokół i wiszącym grillem. Dojście do chatki z Piwnicznej-Zdroju: szlakiem zielonym (granicznym) w kierunku Obidzy i Eliaszówki, czas przejścia ok. 1,5-2 godz. z Kosarzysk: szlakiem niebieskim (tym co schodzi z Niemcowej) w kierunku Eliaszówki, czas przejścia ok. 1 godz. z Obidzy: szlakiem zielonym (granicznym) czas przejścia ok. 1 godz. można kontynuować do/z Jaworek szlakiem czerwonym (2 h) z Litmanovej: szlakiem pielgrzymkowym z góry Zvir przez Eliaszówkę (45 min) szlak oznaczony jest niebieskimi wstążkami oraz tabliczkami (kierunek Mnišek n/P.) z Eliaszówki kontynuujemy szlakiem zielonym (25 min) Ze Starej Lubovni: Stara Lubovna - Vabec szlakiem niebieskim Dalej prowadzi nowo wyznaczony szlak na Zvir/Eliaszówkę/Obidzę, oznaczony żółtymi wstążkami oraz tabliczkami Piesze szlaki turystyczne Piwniczna-Zdrój dw. PKP – Piwowarówka – Chata na Magórach – Eliaszówka – Gromadzka Przełęcz (szlak gminny) Kamienny Groń – Kosarzyska – Chata na Magórach Przypisy Linki zewnętrzne Chata Magóry. chatkamagory.pl. [dostęp 2023-08-23].
Chmiel Mały

Chmiel Mały lub Chmiel – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w pow. wałeckim, w granicach administracyjnych miasta Wałcz, leżące na terenie Pojezierza Wałeckiego. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Chmiel. W różnych publikacjach jezioro to występuje pod nazwą Chmiel Mały, Chmielno bądź Kamel Mały. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 12,5 ha do 12,54 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 103,2 m n.p.m.. Jezioro jest połączone przekopem z jeziorem Chmiel Duży leżącym nieopodal południowego brzegu jeziora. W latach dziewięćdziesiątych zanotowano silny spadek poziomu wody w jeziorze w związku z zamuleniem tegoż przekopu. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora przebiega nasyp, którym przebiegała obecnie rozebrana linia kolejowa Wałcz - Jastrowie - Złotów. Przypisy
Chojno (jezioro w Kotlinie Gorzowskiej)

Chojno – jezioro rynnowe w woj. wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Wronki, leżące na terenie Kotliny Gorzowskiej, w Puszczy Noteckiej. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 43,5 ha przez 47,89 ha (lustra wody) lub 50,10 ha (ogólna) do 56,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 43,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,5 m, natomiast głębokość maksymalna 10,1 m. Hydronimia Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Chojno. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Chojneńskie lub Pustelnia bądź na Pustelni. Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych podają oboczną nazwę tego jeziora: Jezioro Chojeńskie. Zobacz też Jezioro Głuchowskie Linki zewnętrzne Opis jeziora na stronie wsi Chojno Przypisy