NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Ocalałych w Łodzi

Park Ocalałych – park w Łodzi upamiętniający osoby, które przeszły przez istniejące w czasie II wojny światowej Ghetto Litzmannstadt, będące jednym z elementów realizacji planu eksterminacji Żydów III Rzeszy. Park został oficjalnie otwarty 30 sierpnia 2004, w dniu 60. rocznicy likwidacji getta. Park usytuowany jest pomiędzy ul. Wojska Polskiego a ogródkami działkowymi przy ul. Źródłowej w dolinie rzeki Łódki, na terenie przylegającym podczas wojny do granic Litzmannstadt Ghetto (pierwotnie miał zostać zlokalizowany przy ul. Stalowej). Zaprojektowany został przez Grażynę Ojrzyńską. Pomysłodawczynią parku była Halina Elczewska, która przeżyła getto łódzkie (z Litzmannstadt przetransportowano ją do Auschwitz, a dalej do Ravensbrück). Ona też jako pierwsza posadziła swoje „drzewko pamięci”. Pod jednym z dwóch pomnikowych dębów szypułkowych odsłonięto pomnik – głaz (znaleziony na terenie parku) upamiętniający tragiczne wydarzenia lat 1940–1944. Umieszczono na nim napisy w czterech językach: polskim, angielskim, hebrajskim i jidysz. 418 osób ocalałych z Holokaustu, które zdołały dotrzeć do Łodzi zasadziło swoje drzewko: dęby, klony, lipy, brzozy, graby, buki, sosny, świerki i modrzewie. Drzewka zostały ponumerowane i wpisane do rejestru, a ocaleni otrzymali certyfikaty z nazwiskiem i numerem drzewka. Wzdłuż alei Arnolda Mostowicza położone są tabliczki z nazwiskami i numerem drzewka każdego ocalałego. Łącznie w całym parku zasadzono 450 drzew na powierzchni półtora hektara. Docelowa powierzchnia parku wynosi 8,5 hektara, na tym terenie znajduje się zbiornik wodny na rzece Łódce. Powstały również alejki i place o nawierzchni żwirowo-glinkowej i z kostki granitowej. Aleja łączy dwa główne elementy parku: Pomnik Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej i Kopiec Pamięci. Pomnik, zbudowany według projektu Czesława Bieleckiego, zawiera symbole dwóch narodów: statuę Orła Białego oraz gwiazdę Dawida, uformowaną z tablic z nazwiskami Polaków uhonorowanych tytułem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. 10-metrowy Kopiec Pamięci, usypany na drugim końcu parku jest punktem widokowym okolicy. Na szczycie kopca znajduje się pomnik-ławeczka Jana Karskiego. Budowa parku, jako wieloletnie zadanie inwestycyjne, została zatwierdzona przez Radę Miejską. Prace rozpoczęły się jesienią 2005 od oczyszczania terenu, rozbiórki ruin. Pomnik odsłonięto w 2009. Na terenie parku znajduje się siedziba Centrum Dialogu im. Marka Edelmana, gdzie odbywają się konferencje i zajęcia edukacyjne. Zobacz też Parki w Łodzi Linki zewnętrzne Historia Parku na stronie Centrum Dialogu. centrumdialogu.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-28)].
Парк выживших

Парк выживших (пол. Park Ocalałych) — мемориальный парк в Лодзи, посвящённый польским евреям, выжившим в Лодзинском гетто. Сооружён по проекту архитектора Гражины Ойжиньской. О создании парка на части бывшей территории гетто было объявлено 30 августа 2004 года, в 60-ю годовщину его ликвидации, в 2005 году начались работы по расчистке территории, в 2009 году парк был открыт. Лодзинское гетто существовало в 1940—1944 гг., численность его населения достигала 200 тысяч человек, из которых уцелело, по разным подсчётам, от 7 до 13 тысяч. Инициатива создания парка принадлежала Халине Эльчевской, урождённой Гольдблюм (1919—2013), узнице Лодзинского гетто, потерявшей в ходе его ликвидации родителей, мужа и сестру Инку. Эльчевская посадила первое дерево парка. Вслед за ней это сделали ещё 417 выживших узников гетто, так что каждое дерево носит имя одного из них. К 2019 году в парке росло уже 640 деревьев. Памятные таблички со всеми этими именами расположены вдоль аллеи, которой присвоено имя писателя Арнольда Мостовича, мужа ещё одной сестры Эльчевской, Ядвиги. Среди деревьев имеются дубы, клёны, липы, березы, грабы, буки, сосны, ели и лиственницы. Аллея соединяет друг с другом два главных памятника парка. На одном её конце расположен Памятник полякам, спасающим евреев (2009, скульптор Чеслав Белецкий), с выбитым на нём списком польских Праведников народов мира; созданный по инициативе президента Лодзи Ежи Кропивницкого, памятник соединяет два национальных символа — звезду Давида и польского белого орла. На другом конце аллеи находится мемориальный курган, на вершине которого поставлен памятник праведнику мира Яну Карскому (скульптор Кароль Бадына). Кроме того, на территории парка с 2014 года находится здание Центра диалога имени Марека Эдельмана — муниципального учреждения, в задачи которого входит популяризация многонациональной культурной истории Лодзи и, в первую очередь, вклада еврейского народа в историю города. Примечания Ссылки Park symbol (пол.). Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi. Дата обращения: 28 октября 2011. Архивировано из оригинала 28 октября 2011 года.
Park Olimpijczyków w Katowicach

Park Olimpijczyków w Katowicach – park miejski położony w katowickiej dzielnicy Szopienice-Burowiec, pomiędzy ulicą Wypoczynkową, ulicą 11 Listopada a placem Ogród Dworcowy. Jest to teren zieleni urządzonej, zajmujący obszar 2,81 ha, pełniący rolę parku o znaczeniu lokalnym. Jest także miejscem organizacji imprez dzielnicowych. Dobrze urządzona zieleń znajduje się w północnej części parkuj. W parku zachował się teren dawnego boiska KS Roździeń, na którym co roku obchodzone są Dni Szopienic. Nazwa park Olimpijczyków została nadana uchwałą Rady Miasta Katowice nr XVIII/238/00 z 17 stycznia 2000 roku. W 2005 roku park przebudowano. Wyremontowano wówczas ogrodzenia z siatki w ramkach, nawierzchnię alejek wyłożono z kostki betonowej i ustawiono urządzenia na placu zabaw. Przez park prowadzi trasa rowerowa nr 5. Zobacz też HKS Szopienice Przypisy
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Olszyna

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Olszyna, zwyczajowo park Olszyna – teren zieleni w Warszawie o powierzchni 2,23 ha znajdujący się na terenie dzielnicy Bielany, pomiędzy ulicami: Gąbińską, Romaszewskiego (dawną Duracza), Władysława Broniewskiego, trasą Armii Krajowej, na skraju osiedla Słodowiec. Przylega do niego park osiedlowy Olszyna o powierzchni 7,78 ha urządzony w latach 1973–1975. Powstał on w czynie społecznym ludności Bielan (m.in. pracowników zakładów komunikacyjnych i Huty Warszawa). Opis Zespół został objęty ochroną rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 18 maja 1994 r. Stanowi on fragment dawnej doliny rzeki Rudawki kanały, bagna oraz staw i powstał w celu zachowania wartości przyrodniczych i krajobrazowych olsu kępowego. Jego nazwa pochodzi od olchowego lasu znajdującego się przed laty w niecce rzeki. Występują tu m.in. dwa gatunki kaczek: krakwa i rożeniec. Na początku XXI wieku część parku uporządkowano (m.in. powstał plac zabaw oraz sprzątnięto obszar po barakach pracowników budujących Trasę Toruńską). W 2019 roku przeprowadzono szybką inwentaryzację przyrodniczą (tzw. bioblitz), podczas której stwierdzono występowanie wielu gatunków zwierząt, w tym tych objętych ochroną. W 2020 roku przeprowadzono renowację parku. Asfaltową alejkę zastąpiono drewnianym, podwieszanym chodnikiem. Przypisy
Park Oruński

Der Park Oruński (Hoenepark, übersetzt: Park von Ohra) ist ein Park in Danzig (Gdańsk) in Polen. Er liegt heute im Stadtbezirk Orunia-Św. Wojciech-Lipce und gehört mit 19 Hektar Fläche zu den größten und schönsten Parks der Stadt. Bis zur Eingemeindung 1933 war Ohra (Orunia) eine selbständige Landgemeinde im Landkreis Danziger Höhe. Geschichte Im 16. Jahrhundert befanden sich in der Nähe Ohras Landsitze Danziger Patrizierfamilien. Zu Beginn des siebzehnten Jahrhunderts kam das Herrenhaus in die Hände des Bürgermeisters Bartholomäus Schachmann. Er war der Erste, der hier einen Park mit Teichen und Wasserläufen anlegte. Von 1685 bis 1779 war das Anwesen im Besitz der Familie Groddeck. König August der Starke war 1698 bei ihnen zu Gast. Während der russischen Belagerung von Danzig richtete 1734 russische Generalfeldmarschall Münnich hier sein Hauptquartier ein, es ist der Ort an dem vermutlich auch die Danziger Kapitulation unterzeichnet wurde. Der Botaniker Gottfried Reyger gestaltete von 1780 bis 1788 den Park zu einem botanischen Garten um. Während der Napoleonischen Kriege wurde die Anlage 1813 zerstört. Seitdem wird ein Hügel Berg der Tränen (Góra Łez) genannt. Danach wurde der Park, als Sommersitz der Danziger Kaufmannsfamilie Hoene, wieder in Stand gesetzt. 1918 vermachte ihn Emiie Hoene der Gemeinde, über die er 1933 in den Besitz Stadt Danzig kam. Der Park ist Sitz des Nationalen Zentrums für die Kultur der polnischen Tataren (Narodowe Centrum Kultury Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej im. Leona Mirzy Kryczyńskiego). Die Einrichtung will an die mehr als 600-jährige Geschichte und Kultur der polnischen Tataren erinnern, dazu gehört auch eine kleine Moschee. Im Jahr 2010 weihte der polnische Staatspräsident Komorowski ein Tatarendenkmal ein. Anlage Der Park ist heute im Stil eines Landschaftsgartens gestaltet. Der Ohraer Bach (Potok Oruński) wurde durch den Park geleitet, um einen kleinen Wasserfall zu schaffen. Der Bach mündet in den Radaunekanal, der die Ostgrenze des Parks darstellt. Auch zwei Teiche gehören zu den Gewässern. Naturdenkmale Der Park hat 6 geschützte Naturdenkmale in seinem Bestand. Denkmale Herrenhaus, heute Kindergarten Nr. 9 Stallungen Eiskeller aus dem 17. Jahrhundert Tatarendenkmal. Literatur Jerzy Samp: Orunia. Historia-Zabytki-Kultura. Gdańsk 1992. ISBN 83-85011-61-7. Weblinks Katarzyna Rozmarynowska: PARK ORUŃSKI bei Gedanopedia (poln.)
Park Panorama w Stargardzie

Park Panorama – położony we wschodniej części Stargardu, na Zarzeczu pomiędzy ul. Grunwaldzką i Na Grobli. Park został zagospodarowany jako ostatni, w latach 1996–2000 wytyczono nowe ścieżki, dokonano nowych nasadzeń, zbudowano plac zabaw i ustawiono ławki. Na południowo-wschodnim skraju parku znajduje się Pałac Panorama.
Park Piastowski w Stargardzie

Park Piastowski położony w zachodniej części Starego Miasta w Stargardzie, wchodzi w skład stargardzkich plant, od północy graniczy z Parkiem Chrobrego, a od południa z Parkiem Popiela. Jest to najmniejszy spośród stargardzkich parków - zajmuje obszar 0,59 ha. Na terenie parku w pobliżu bramy Pyrzyckiej znajduje się pomnik ustawiony z okazji 100. rocznicy powstania PTTK.
Park Pilczycki

Park Pilczycki – park we Wrocławiu o charakterze lasu łęgowego, znajdujący się na osiedlu Pilczyce, w dolinie rzeki Ślęzy, na terenie dawnych wyrobisk gliny (tzw. glinianek). Park od zachodu ograniczony jest rzeką Ślęzą bezpośrednio za którą znajduje się Stadion Miejski, od północy ul. Pilczycką, od wschodu ul. Koszykarską, a od południa ul. Lotniczą. Po II wojnie zaprzestano eksploatacji gliny, a pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku w miejscu dawnego młyna przy ul. Mącznej 5 powstała elektrownia wodna. Kilka lat później na południowym brzegu glinianki wybudowano osiedle bloków z betonowych płyt. W samym parku po działalności człowieka zostały zaledwie nikłe ślady – murowane studnie zbierające wodę, zamulony rów odwadniający, resztki po groblach. Zbiorniki wodne znajdujące się w parku to dawne miejsca eksploatacji gliny. O glinie w podłożu świadczy utrzymująca się w wielu miejscach, również na wzniesieniach, woda. Utrudniająca poruszanie się woda była również główną przyczyną dziczenia, lub tzw. renaturyzacji terenu. Pomiędzy gliniankami wyrosły topole, wierzby, olchy, dęby, lipy, jawory, brzozy, jesiony i wiązy. Spośród krzewów pojawiły się czeremcha, dereń, bez czarny, tarnina i głogi, a na zbiornikach wodnych zbiorowiska szuwarowe oraz zespoły drobnych roślin wolnopływających. Dla ptactwa najistotniejszy jest Staw Pilczycki, duża glinianka, w której żyją ryby. Jej powierzchnia oraz rosnące tu trzciny stwarzają optymalne warunki dla lęgów perkoza dwuczubego, łabędzia niemego, kaczki krzyżówki, łyski, mewy śmieszki, trzcinniczka. Z kolei dla płazów najcenniejsze są małe, zaciszne zbiorniki położone głębiej w parku. Spotyka się tu żabę wodną, żabę jeziorkową, żabę moczarową, kumaka nizinnego, traszkę zwyczajną oraz zaskrońca. Żyją tu także bobry. Wszystkie te gatunki podlegają ochronie. Po powodzi w 1997 roku wykopano rów odprowadzający nadmiar wody z parku do Ślęzy. Zobacz też Parki we Wrocławiu Zieleń miejska we Wrocławiu
Park Pionierów Słubic

Park Pionierów Słubic – jeden z zespołów zieleni miejskiej w Słubicach, około 1,5 km na południowy wschód od dawnego przejścia granicznego z Frankfurtem nad Odrą. Od zachodu okala go al. Niepodległości, od północy alejka z garażami, od wschodu ulica dojazdowa do Zakładu Energetyki Cieplnej i ogródki działkowe, zaś na południe od niego znajduje się kościół NMP Królowej Polski (do 1945 roku dom strzelecki) przy ul. 1 Maja. Przez park przebiega „Czarny Kanał”. W czasach niemieckich w parku znajdowała się strzelnica. Bibliografia Słubice Frankfurt Oder, Wyd. Carta Blanca, 2006, ISBN 978-83-7499-031-8. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice - Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny, we: Frankfurter Jahrbuch 2005, ISBN 3-933416-61-2.
Park Popiela w Stargardzie

Park Popiela położony w południowej części Starego Miasta w Stargardzie, nad rzeką Iną, wchodzi w skład stargardzkich plant, od północnego zachodu graniczy z Parkiem Piastowskim, a od południowego wschodu z Parkiem Jagiellońskim. Park zajmuje obszar 1,56 ha. Znajdują się tu 32 gatunki drzew w wieku 100-200 lat. Najliczniej występują klon, jawor, kasztanowce, dęby stożkowe, tulipanowce amerykańskie. W pobliżu baszty Lodowej znajduje się zespół 15 platanów klonolistnych.
Park Popowicki

Park Popowicki (Polana Popowicka, Eichenpark) – to park we Wrocławiu położony w obrębie osiedla Popowice, na południowym, lewym brzegu rzeki Odra. Teren parku zajmuje 16,5 ha powierzchni. Park ograniczony jest od północy niewielkim terenem ogrodów działkowych i bocznicy kolejowej biegnącej do portu rzecznego, za którymi przepływa Odra. Od wschodu ograniczony jest przez linię kolejową nr 271 (w tym rejonie znajduje się stacja kolejowa Wrocław Popowice), od zachodu obszarem dawnego Portu Popowice, a na południu położona jest miejska zabudowa mieszkaniowa Popowic i przebiega ulica Popowicka. Park znajduje się pod opieką Zarządu Zieleni Miejskiej we Wrocławiu. Nazwa własna Park Popowicki została nadana temu obszarowi zieleni miejskiej odpowiednią uchwałą Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku nr LXXI/454/93 w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Podczas wielkiej powodzi z 1997 roku park został zalany wodami Odry i uległ znacznemu zniszczeniu. W latach późniejszych został odbudowany. W parku znajduje się okaz dębu błotnego Quercus palustris. Zbudowano także plac zabaw dla dzieci, siłownię na wolnym powietrzu. Przed wojną istniał tu budynek wybudowany w 1907 roku (zaprojektowany przez Karla Klimma), w którym znajdowała się przebieralnia i magazyn sprzętu sportowego, później (około 1910 roku) przekształcony w salę gimnastyczną. Zobacz też Parki we Wrocławiu Przypisy Linki zewnętrzne Park Polana Popowicka w Wikimapii (dostęp 2011-06-01)
Ратушный парк (Краков)

Ратушный парк (пол. Park Ratuszowy) — городской парк, находящийся в Оседле-Шкляне краковского района Дзельница XVIII Нова-Хута. Парк ограничен на западе аллеей Роз, на юге — аллей Дружбы и на востоке — улицей Эдварда Гарды-Годлевского. История При первоначальном архитектурном проектировании Новой-Хуты на севере от Центральной площади (сегодня — Центральная площадь Рональда Рейгана) в начале аллеи Роз среди прочих административных зданий планировалось построить районную ратушу. После 1956 года архитектурные планы не осуществились по экономическим причинам. Часть территории, на которой планировался административный центр Новой-Хуты, была передана под строительство жилых домов, а остальная территория была передана под организацию парка. Своё официальное название парк получил постановлением городского совета от 2 июля 2003 года. Дизайнером парка был Бронислав Шулевский. Площадь парка составляет 2,2 гектара. Ратушный парк имеет популярность среди местных жителей и является местом назначаемых встреч, поэтому он имеет среди них неформальное название «Пикадилли» по аналогии с Лондонской площадью Пикадилли. На границе парка по адресу Оседле-Школьне, 1 находится «Шведский дом», являющийся первым построенным в Новой-Хуте жилым зданием в стиле модернизма. Возле парка по адресу Оседле-Слонечне, 16 располагается музей «История Новой-Хуты», который является филиалом Краковского исторического музея. Примечания Источник Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk: Encyklopedia Nowej Huty. Kraków: Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce przy współpracy «Głosu-Tygodnika Nowohuckiego» i Nowohuckiego Centrum Kultury, 2006. ISBN 978-83-7490-060-7. Maciej Miezian: Nowa Huta: Socjalistyczna w formie, fascynująca w treści. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2004. ISBN 83-918869-9-9. Leszek J. Sibila: Muzeum Rozproszone Nowej Huty: Przewodnik. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2007. ISBN 978-83-89599-29-2.
Park Reymonta w Łodzi

Park im. Władysława Stanisława Reymonta – park w Łodzi w obrębie ulic Piotrkowskiej, Przybyszewskiego, Stockiej i Milionowej. Powierzchnia wynosi 6,3 ha. Historia Park założony został przez Ludwika Geyera w połowie XIX wieku. Po drugiej stronie stawu, będącego w centrum parku, zbudował „Białą Fabrykę”. Opis Obecny drzewostan parku liczy około stu lat i składa się z dębów, topoli i świerków. Za pomniki przyrody zostało uznane osiem drzew. Do atrakcji dendrologicznych należą przede wszystkim okazy katalpy zwyczajnej i wielkokwiatowej, największych w Łodzi, jak również okazy robinii akacjowej. W parku znajduje się kasztanowiec o obwodzie pnia 3,1 m, największy przedstawiciel swego gatunku w Łodzi oraz bardziej popularne gatunki wśród których znajdują się lipy drobnolistne, dąb szypułkowy, jesion i inne. Atrakcją są również stawy fabryczne, uważane za świadków początków wielkoprzemysłowego rozwoju włókiennictwa Łodzi. W czasie wojny stawy zostały częściowo zasypane a istniejąca na nich wyspa została włączona do parku. W wodach stawu pięknie odbijają się zabudowania tzw. Białej Fabryki Ludwika Geyera, w której obecnie mieści się Centralne Muzeum Włókiennictwa. W 2004 roku została odsłonięta fontanna w kształcie kwiatu lilii w parku im Reymonta. Fontannę zaprojektowała łódzka rzeźbiarka Zofia Władyka-Łuczak. Instalacja jest pierwsza w ramach programu „Fontanny dla Łodzi”. W pobliżu Willa Eugeniusza Geyera Willa Ryszarda Geyera Plac Władysława Reymonta Pomnik Władysława Stanisława Reymonta Plac Niepodległości Biała Fabryka Geyera Dworek Ludwika Geyera przy ulicy Piotrkowskiej 286 Kamienica Jana Starowicza „Pod Góralem” przy ulicy Piotrkowskiej 292 Przypisy
Roman Kozłowski Park

The Roman Kozłowski Park is an urban park in Warsaw, Poland, located in the district of Ursynów, between Koński Jar Street, Nutki Street, Rzymowskiego Street, and Puszczyka Street. It was opened in 1977. History The park was developed in the 1970s during the construction of Jary neighbourhood. In 1976, the Cwil Mound was formed, an artificial mound built from the ground excavated during local construction, and damaged building materials. It was proposed by engineer Henryk Cwil (1920–1990), after whom it was named. The park was opened in 1977 and named after palaeontologist Roman Kozłowski. The same year, the sculpture Rider on Horse by Władysław Trojan was placed, as part of a series of twelve sculptures made in various techniques, known as the Ursynów Sculptures, located around the neighbourhood. Characteristics The park is located in the neighbourhood of North Ursynów, within the district of Ursynów, between Koński Jar Street, Nutki Street, Rzymowskiego Street, and Puszczyka Street. It has a total area of 11.6 ha. The park includes the Cwil Mound, an artificial mound, 118 m high. The sculpture Rider on Horse by Władysław Trojan is placed in the park, part of a series of twelve sculptures made in various techniques, known as the Ursynów Sculptures, located around the neighbourhood. Near Nutki Street is also the Ursynów Rock (Polish: Głaz Ursynowski), a nature monument and the largest glacial erratic in the city, with a height of 2.62 m and a circumference of 11.1 m. Gallery Notes References
Park Romana Kozłowskiego w Warszawie

Park Romana Kozłowskiego – park miejski znajdujący się w północnej części dzielnicy Ursynów w Warszawie. Opis Park jest położony między ulicami Surowieckiego, Doliną Służewiecką i aleją Komisji Edukacji Narodowej. Jego powierzchnia wynosi 11,6 ha. Charakterystycznym elementem parku jest sztuczne wzniesienie – Kopa Cwila. Park połączony jest z Parkiem Dolinka Służewska w dzielnicy Mokotów przez przejście pod wiaduktem ulicy Dolina Służewiecka. Park graniczy z osiedlami Koński Jar-Nutki i SBM „Techniczna”. Na terenie parku znajduje się rzeźba Jeździec na koniu autorstwa Władysława Trojana. Rzeźba powstała w wyniku pleneru rzeźbiarskiego zorganizowanym na Ursynowie Północnym w 1977. W pobliżu ul. Nutki znajduje się Głaz Ursynowski – pomnik przyrody i największy głaz narzutowy (obwód 9,6 m) na terenie Warszawy. Patronem parku jest Roman Kozłowski. Zobacz też Rzeźby ursynowskie Przypisy Linki zewnętrzne Park im. Romana Kozłowskiego na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park SGGW w Warszawie

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Park SGGW – teren zieleni o powierzchni 1,6 ha, znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Mokotów, w rejonie ul. G. Bruna i al. Niepodległości. Opis Park SGGW chroniony jest jako zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Został założony na początku XX wieku. Po przeniesieniu się Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego na Ursynów ogrodzony park nie jest wykorzystywany przez uczelnię. Park nie jest dostępny publicznie. Zespół został objęty ochroną rozporządzeniem wojewody mazowieckiego z dnia 22 sierpnia 2003. Następnie jego granice zostały nieznacznie zmienione w 2007 roku. Rosną tam takie gatunki drzew i krzewów jak m.in. kasztanowiec zwyczajny, perełkowiec japoński, glediczja trójcierniowa, miłorząb dwuklapowy, kłęk amerykański i azalia pontyjska. Wśród nich są dwa pomniki przyrody: buk zwyczajny i leszczyna turecka. Celem ustanowienia obszaru chronionego było zachowanie cennego obiektu kulturowo-dydaktycznego powstałego przy SGGW, który jest bogaty w rośliny runa i drzewa, których część wiekiem przekracza 150 lat, charakterystyczne dla naturalnych lasów Polski centralnej. Park SGGW został wpisany do gminnej ewidencji zabytków m.st. Warszawy 9 czerwca 2014 roku (ID: MOK34051). Przypisy Linki zewnętrzne Zespół na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Park Schopenhauera

Park Schopenhauera – park znajdujący się w Gdańsku, w dzielnicy Orunia. Znanym zabytkiem parku jest topola, która metr nad powierzchnią ziemi mierzy w obwodzie 410 cm. Historia Park założony został przez Andrzeja Schopenhauera, dziadka Artura Schopenhauera w XVIII w., przy nieistniejącym już rodzinnym dworku. Park pierwotnie był urządzony w stylu francuskim. W połowie XVIII wieku park funkcjonował jako miejsce dostępne dla wszystkich. Była to rzecz na tyle niezwykła, że przebywający w 1777 roku na Oruni podróżnik, Johann Bernoulli, fakt ten poczytywał jako dowód dobroci i szlachetności właściciela. W swoim diariuszu Bernoulli pisał o Schopenhauerze: „chce on, żeby jego ogród uważano za publiczny i każdemu, bez wyjątku wolno się w nim przechadzać (...) w parku spotkać można mnóstwo najprostszych nawet ludzi”. W 1845, po sprzedaniu posiadłości, w dworku została urządzona restauracja, którą przed II wojną światową prowadził Kurt Mathesius, późniejszy hitlerowski zbrodniarz. W 1850 przez Orunię została przeprowadzona linia kolejowa Gdańsk-Tczew, co przyczyniło się do degradacji parku. Obecnie na miejscu nieistniejącego dworku stoi budynek miejskiego domu kultury. Sam park jest silnie zdegradowany, istnieje projekt jego rewitalizacji. W latach dwutysięcznych w parku, niedaleko miejsca gdzie stał dwór Schopenhauerów odnaleziono fragment granitowego przedproża z wyrytą datą 1701, który służył jako podkład kolejowy. Najprawdopodobniej był on częścią dawnej rezydencji Schopenhauerów. Obecnie znajduje się on w lapidarium przy ul. Gościnnej 3 na Oruni. Położenie Park Schopenhauera jest położony pomiędzy Traktem św. Wojciecha i przystankiem kolejowym Gdańsk Orunia, a ul. Dworcową (od południa). Zobacz też Park Oruński Przypisy Bibliografia Jerzy Samp: Orunia. Historia-Zabytki-Kultura. Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, 1992. ISBN 83-85011-61-7.