Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół w Poznaniu, znajdujący się na osiedlu Bohaterów II Wojny Światowej w części miasta zwanej Rataje. Stanowi świątynię parafialną dla parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Od 2017 wielkopostny kościół stacyjny. Historia Koncept budowy kościoła zrodził się wraz z powstaniem osiedli mieszkaniowych na obszarze dawnej wsi Rataje, w ramach projektu budowy nowej dzielnicy mieszkaniowej „Rataje”. Inwestycja budowlana rozpoczęła się w 1966. Jako pierwsze powstały obecne osiedla Piastowskie i Jagiellońskie. Nowi mieszkańcy przynależeli do parafii św. Rocha. Ks. abp Antoni Baraniak podejmował starania u władz miasta o wydzielenie działek na poszczególnych osiedlach ratajskich pod budowę kościołów dla coraz liczniejszych wiernych. Kolejne prośby spotykały się z odmową. W związku z tym władze kościelne podjęły decyzję o zwrócenie się z prośbą o wydanie zezwolenia na budowę jednej świątyni dla mieszkańców wszystkich osiedli, z przeznaczeniem na 120 tys. wiernych. Takową zgodę władze wydały w 1976. Poznański Urząd Wojewódzki przeznaczył pod budowę kościoła teren na osiedlu Bohaterów II Wojny Światowej. W 1977 postawiono tymczasową kaplicę, w której rozpoczęto sprawowanie kultu. 1 stycznia 1978 powołano do istnienia ośrodek duszpasterski pod wezwaniem Nawiedzenia NMP. Projekt kościoła dwupoziomowego został zatwierdzony w 1979. W tym samym roku rozpoczęto prace budowlane, które zlecono ks. Jerzemu Foltynowi. W 1981 ośrodek przekształcono w samodzielną parafię, której pierwszym proboszczem został ks. Foltyn. 18 grudnia 1982 ks. abp Jerzy Stroba wmurowuje kamień węgielny poświęcony przez papieża Pawła VI oraz błogosławi dolny kościół. W latach 1983–1990 trwała budowa górnego kościoła wraz z pomieszczeniami duszpasterskimi i mieszkalnymi. Po 1990 podejmowano prace przy wyposażeniu wnętrza. 4 maja 1997 uroczyście poświęcono kościół parafialny. W kolejnych latach postępowały prace wewnątrz kościoła oraz przy aranżacji terenu przykościelnego (parking, plac, zieleń, ogrodzenie, figury sakralne). W 2004 została poświęcona przy kościele grota ku czci Matki Bożej z Lourdes. Wiosną 2026, z okazji Roku św. Franciszka, utworzono Żegrzańską Drogę św. Franciszka – szlak pielgrzymkowy, prowadzący do tej świątyni z kościoła Najświętszej Bogarodzicy Maryi na os. Stare Żegrze. To druga z lokalnych Dróg św. Franciszka (patrz [[%5BFranciszek z Asyżu#Lista Dróg św. Franciszka w Polsce|lista]]), których celem jest m.in. modlitwa w intencji pokoju i zachęcenie do zmiany sposobu patrzenia na codzienne sprawy, przyrodę i swoje serce. Pierwsza pielgrzymka tym szlakiem odbyła się 30 kwietnia tego roku. Architektura Kościół należy do największych w Poznaniu. Projekt budowli został zlecony warszawskim architektom inż. Markowi Eiblowi oraz inż. Stanisławowi Sołtykowi. Zbudowany został na planie kształtu przypominającego bumerang. Najwyższa środkowa część skierowana ku wschodowi opada w kierunku zachodnim po obu stronach. Konstrukcja oparta jest na kilkunastu pionowych pylonach stalowych, na których oparty jest skośny dach. Kościół jest dwupoziomowy. Szczyt został zwieńczony krzyżem. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 .