NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
2K12 Kub

A 2K12 Kub (2К12 Куб) közepes hatótávolságú csapatlégvédelmi rakéta, melyet az 1960-as években fejlesztettek ki a Szovjetunióban. A félaktív rádiólokátoros önirányítású rakétát lánctalpas, terepjáró, légi úton is szállítható alvázra telepítették, ütegenként egy 1SZ91 felderítő lokátora GM–578 típusú alvázon van. Indítóállványa a 2P25M néven a GM–568 típusú alvázra került kialakításra. A 3M9 típusú rakéta szilárd hajtóanyagú, kétfokozatú fegyver, melynek második fokozata, az utazófokozat, egy utánégetős rakétahajtómű. Krug-rendszer A Kub-nál korábban fejlesztették ki a 2K11 Krug rendszert, melynek számos eleme alapot adott a további önjáró légvédelmi rakétarendszerek fejlesztésére és amellyel kiegészítik egymást. A Kub elsősorban a kisebb távolságon és magasságon repülő célokat, a Krug a távolabbiakat támadhatja. Mivel a Krug az elavult parancsirányítású rendszert alkalmazza, a Kub lényegesen elterjedtebb és sikeresebb rakétarendszer, szinte az összes, hadrendbe állítása után vívott helyi háborúban lőttek le vele repülőgépeket, a jom kippuri háborúban az Izraeli Légierőnek súlyos veszteségeket okozott. A rendszer korszerűsített változata napjainkban is hadrendben áll több országban, többek között a Magyar Honvédségnél is. Továbbfejlesztésével hozták létre a 9K37 Buk rendszert. Rendszeresítők Algéria Bulgária Csehország Egyiptom Horvátország India Irán - Jelentések szerint 1995/1996-ban Oroszország nyolc darab indítójárművet juttatott Iránnak. Kuba Lengyelország Líbia Magyarország Mianmar Mozambik Oroszország – csak a IVC 3M20M3 Penie gyakorlórendszer részeként tartják hadrendben. Örményország Pakisztán Románia Szerbia Szíria Szlovákia Vietnám Korábbi használók Csehszlovákia Irak Jugoszlávia Szovjetunió Jegyzetek További információk Magyar SA-6 fotók Archiválva 2015. november 17-i dátummal a Wayback Machine-ben
Kub (missile)

Il 2K12 Kub (in cirillico: 2K12 Куб; codice NATO: SA-6 Gainful), è un sistema missilistico a medio raggio, di fabbricazione sovietica, sviluppato nei primi anni '60 ed entrato in servizio nel 1967 presso l'esercito sovietico. Progettato per neutralizzare bersagli aerodinamici in volo a distanze fino a 24 km, è armato di 3 missili collocati su una rampa di lancio trinata a sua volta posta sullo scafo cingolato del semovente Shilka. Sviluppato in segreto, è stato notato per la prima volta nel corso della Guerra del Kippur, conflitto nel quale ha ricevuto il battesimo del fuoco. L'ultimo abbattimento documentato del Kub, fu quello del Lockheed Martin F-16 pilotato dal capitano dell'USAF Scott O'Grady avvenuto nei cieli della ex-Jugoslavia nel 1995. Costantemente aggiornato nel corso della sua vita operativa, ne sono state sviluppate numerose varianti tra cui la Kub-M4, la più recente in ordine cronologico. Ha riscosso un notevole successo commerciale nei paesi dell'ex-blocco sovietico nonché del continente africano ed in Medio Oriente. Il sistema, progressivamente sostituito dal più moderno Buk a partire dagli anni Ottanta, nel 2021 risultava in servizio attivo in numerose forze armate nel mondo. Storia Caratteristiche Impiego operativo Composizione Una batteria standard del sistema Kub conta i seguenti elementi: 4 veicoli di lancio, armati di 3 missili ciascuno 1 radar di scoperta e tracciamento Straight Flush 2 veicoli per il trasporto munizioni Versioni 2K12 Kub 2K12M Kub-M 2K12M1 Kub-M1 2K12M3 Kub-M3 2K12M4 Kub-M4 Utilizzatori Attuali Algeria 12 Bulgaria 24 Bosnia ed Erzegovina 45 Ciad 34 Cuba 58 Rep. Ceca 10 Egitto 43 Ungheria 65 India 200 Iran 90 Libia 27 Birmania 14 Mozambico 5 Corea del Nord 13 Polonia 23 Romania 51 Slovacchia 24 Serbia 23 Siria 65 Vietnam 49 Yemen 1 Passati Cecoslovacchia Iraq Russia Unione Sovietica Jugoslavia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Kub Collegamenti esterni (EN) SA-6 Gainful, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
2K12 Kub

O 2K12 "Kub" (em russo: 2К12 "Куб"; em português: Cubo; Designação da OTAN: SA-6 "Gainful") é um sistema móvel de lançamento de mísseis terra-ar desenvolvido pela União Soviética para defesa antiaérea. "2К12" é a designação GRAU do sistema. Cada bateria 2K12 de lançamento de mísseis são montadas em chassis GM-578, enquanto o sistema de radar 1S91 é montado em cima de um chassi GM-568. Fotos Referências Ver também 9K37 Buk (sucessor do Kub)
2K12 Kub

2K12 Kub (în rusă: 2К12 "Куб"; Cod NATO SA-6 Gainful) este un sistem de apărare antiaeriană destinată protecției trupelor terestre de atacuri aeriene. Fiecare baterie 2K12 este alcătuită dintr-un număr de vehicule pe șenile similare, dintre care unul poartă un radar cu bandă de 25 kW G / H (cu o bătaie de 75 km ) prevăzut cu vehiculul 1S91 (vehicul SURN, denumit NATO "Straight Flush" un iluminator cu undă continuă, în plus față de dispozitiv optic de ochire. De obicei bateria include, de asemenea, patru transmițătoare cu trei rachete (TEL) și patru camioane, fiecare purtând trei rachete de rezervă și o macara. TEL se bazează pe un șasiu GM-578, în timp ce vehiculul radar 1S91 se bazează pe un șasiu GM-568, dezvoltat și produs de MMZ. Dezvoltarea sa a fost inițiată la sfârșitul anilor 1950 și s-au construit mai mult de 500 de unități între 1968 și 1985 de către Uniunea Sovietică. Este încă folosit în multe armate ale lumii. Performanța superioară superioară a armei și noua sa rachetă semi-activă CW a dus la un succes mult mai mare față de cele ale sistemelor SA-2 și SA-3. În timp ce pierderile exacte continuă să fie contestate, aproximativ 40 de aeronave sunt de obicei citate ca fiind doborâte de rachete sol-aer (SAM), iar 2K12 / SA-6 s-a dovedit ca fiind cea mai eficientă dintre cele trei sisteme de rachete. Dar, în conflictele viitoare, performanța sa a scăzut din cauza unor contramăsuri eficiente dezvoltate între timp. Dezvoltare Dezvoltarea 2K12 a fost inițiată după 18 iulie 1958 la cererea Comitetului Central al CPSU. Sistemul a fost creat să fie capabilă să atace ținte aeriene care se deplasau cu viteze de la 420 la 600 m/s, la altitudini de la 100 la 7.000 m, cu rază de acțiune de până la 20 km, cu o probabilitate de ucidere cu o singură lovitură de cel puțin 0,7. Proiectarea sistemului era responsabilitatea Institutului de Cercetări Științifice din Tikhomirov (NIIP). În plus față de NIIP, alte câteva birouri de proiectare au fost implicate în dezvoltarea sistemului de rachete Kub, inclusiv Uzina de Construcție de mașini din Mitișchi, care a proiectat și a produs șasiul componentelor autopropulsate. Multe dintre birourile de proiectare au continuat să coopereze în dezvoltarea succesorului rachetei 2K12 "Kub", la SA-6 9K37 "Buk". Istoric operațional Orientul Apropiat Războiul de Iom Kipur Egiptul și Siria 2K12 au surprins militarii israelieni în Războiul de Iom Kipur din 1973, pentru că israelienii erau obișnuiți să aibă superioritate aeriană pe câmpul de luptă. 2K12 foarte mobil, a avut superioritate față de A-4 Skyhawk mai lente și chiar în cazul avioanelor F-4 Phantom, formând o umbrelă de protecție, până când trupele puteau fi îndepărtate. Echipamentele de avertizare radar de pe avioanele israeliene nu alertau piloții despre faptul că erau în bătaia unui semnal radar. Odată ce sistemele de avertizare RWR au fost reprogramate și tactica schimbată, rachetele Kub nu mai reprezentau o amenințare atât de gravă, dar încă produceau pierderi grele aviației israeliene. Utilizatori Note Vezi și
2K12 Kub

2K12 Kub (ryska: 2К12 Куб, NATO-rapporteringsnamnː SA-6 Gainful) är ett sovjetiskt/ryskt mobilt luftvärnsrobotsystem för mål på låg till medelhög höjd. Beskrivning Varje 2K12-batteri består av ett antal likartade robotavfyrningsplattformar (eldenheter), betecknade 2P25, var bestyckad med tre stycken 3M9 robotar, plus ett antal ammunitionshanteringsfordon som transporterar extra robotar. Vanligtvis har batteriet ett radarfordon som bär 1S91-radarsystemet som består av en eldledningsradar och en spaningsradar, på ett GM-568-chassi. Radarsystemet har Natonamnet Straight Flush och har en räckvidd på cirka 75 km. Varje batteri har också vanligtvis fyra bandgående eldenheter med tre robotar var, eldenheten är byggd på ett GM-578-chassi. Fyra lastbilar transporterade tre extra robotar var som kunde lyftas upp på eldenheternas lavetter med lastbilens kran. Användning i Sverige Luftvärnssystemet lånades in våren 2000 till den svenska Försvarsmakten från Tyskland. Systemet hämtades från den före detta östtyska Nationale Volksarmee. I Sverige utgjorde det som en demonstrator i samband med en samövning (“FOCUS”) mellan Flygvapnet och Luftvärnet. Operatörer Länder som använder systemet Serbien, Bulgarien, Ungern, Algeriet, Syrien, Angola, Armenien, Bosnien och Hercegovina, Tchad, Kuba, Tjeckien, Egypten, Etiopien, Indien, Iran, Kazakhstan, Libyen, Myanmar, Nordkorea, Polen, Rumänien, Västsahara, Tanzania, Turkmenistan, Vietnam och Jemen. Länder/före detta länder som har använt systemet Ryssland, Jugoslavien, Sovjetunionen, Tjeckoslovakien, Slovakien, Östtyskland, Irak och Sydjemen. Bilder Referenser Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör 2K12 Kub.
René Goscinny French Secondary School

Lycée Français René Goscinny de Varsovie (Polish: Liceum Francuskie w Warszawie) is a French international school in Warsaw, Poland. It has two campuses: one houses the school administration, collège (junior high school), and lycée (senior high school). The other houses maternelle (preschool) and primaire (primary school). It is directly operated by the Agency for French Education Abroad (AEFE), an agency of the French government. References External links (in French) Lycée Français de Varsovie (in Polish) Lycée Français de Varsovie
Liceum Francuskie w Warszawie

Liceum Francuskie w Warszawie, Liceum Francuskie im. René Goscinnego w Warszawie, Liceum Ambasady Francuskiej (Lycée français de Varsovie, Lycée international français de Varsovie René-Goscinny, Lycée René-Goscinny) – liceum ogólnokształcące znajdujące się w Warszawie. Opis Liceum nosi imię René Goscinnego (1926–1977), francuskiego twórcy komiksów, polskiego pochodzenia. Jest francuską placówką oświatową, posiadającą akredytację Ministerstwa Edukacji Narodowej Francji i częścią sieci szkół Agencji ds. Szkolnictwa Francuskiego za Granicą (Agence pour l'enseignement français à l'étranger – AEFE), stosującą oficjalny system edukacji obowiązujący we Francji. W liceum uczy się około 780 uczniów 43 narodowości; ponad 38 % stanowią Francuzi. Zarządzana jest przez lokalne stowarzyszenie rodziców oraz korzysta ze wsparcia ambasady Francji. przedszkole i szkoła podstawowa (Ecole maternelle et élémentaire), ul. Konstancińska 13 gimnazjum i liceum (Collège, lycée), ul. Walecznych 4/6 Historia i siedziba Pierwsza francuska szkoła średnia w Warszawie funkcjonowała w latach 1919–1939 pod nazwą Liceum Francuskiego w budynku z ok. 1910 przy ul. Polnej 46a, zajmowanym obecnie przez szereg placówek MEN i PAN. Po reaktywowaniu szkoły w 1954 kolejno mieściła się – w willi Leopolda Starzewskiego z 1933 (proj. Juliana Ambroziewicza) przy ul. Królowej Aldony 13 (1954–1971), następnie w budynku Ambasady Francji przy ul. Pięknej 1 (1971–1987), obecnie przy ul. Walecznych 4-6 (od 1987) i obiekcie, który wcześniej zajmowała Szkoła Ambasady USA przy ul. Konstancińskiej 13 (od 2001). Przypisy Bibliografia Sonia Ross: High school po polsku, „Polska The Times”, 9 maja 2009 Anita Błaszczak: W najdroższych prywatnych szkołach w Polsce kosztowna edukacja ma zapewnić dzieciom powodzenie w życiu. Na razie jest potwierdzeniem sukcesu finansowego ich rodziców, „Rzeczpospolita”, 11 listopada 2010 Historia szkoły
Cmentarz wojenny nr 45 – Lipna

Cmentarz wojenny nr 45 w Lipnej – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča znajdujący się w uroczysku Lipna we wsi Czarne w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Cmentarz położony jest na terenie dawnej miejscowości Lipna, której obszar włączony został do wsi Czarne. Znajduje się na zalesionym zboczu, powyżej dawnego cmentarza parafialnego. Założony jest na planie prostokąta i otoczony z trzech stron drewnianymi sztachetami. Od północy niskim, kamiennym murem, przy którym stoi pomnik centralny w formie wysokiego drewnianego krzyża z okrągłą drewnianą tarczą na skrzyżowaniu ramion posadowiony na kamiennym kopcu z inskrypcją: "Wojna burzy - wojna buduje". Cmentarz odnowiono w 1998. Na cmentarzu pochowano w 22 grobach pojedynczych oraz 3 mogiłach zbiorowych 153 żołnierzy: 54 austro-węgierskich (głównie Czechów i Słowaków) 99 rosyjskich poległych w styczniu i marcu 1915. Dotychczas zidentyfikowano 22 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Przypisy
Воинское кладбище № 45 (Липна)

Воинское кладбище № 45 — Липна (пол. Cmentarz wojenny nr 45 - Lipna) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях несуществующего сегодня села Липна, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 420 квадратных метра находится 3 братских и 22 индивидуальных могил, в которой похоронены 56 австрийских и 97 русских солдат. Кладбище находится в труднодоступном месте на территории бывшего лемковского села Липки. Литература Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 45 — Lipna (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 66 – Małastów

Cmentarz wojenny nr 66 – Małastów – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Małastów w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na zboczu wzgórza, na skraju lasu (obecnie cały obiekt i jego okolice są zarośnięte gęstym lasem), przy leśnej drodze wnoszącej się wzdłuż strumienia. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni około 332 m². Otoczony jest z 4 stron ogrodzeniem z ociosanego kamienia. W prawym dolnym narożniku cmentarza znajduje się parometrowy kamienny obelisk. W środku ogrodzenia znajduje się drewniana bramka wejściowa, od której biegnie wybrukowana ścieżka rozdzielająca teren cmentarza na dwie części. Groby są obramowane i oznaczone nagrobkami w formie żeliwnych krzyży z datą 1915 oraz małych żeliwnych krzyży lotaryńskich na betonowych podestach. Na cmentarzu pochowano w 4 mogiłach zbiorowych 118 żołnierzy: 41 austro-węgierskich m.in. z 18 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 28 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 33 Pułk Piechoty Austro-Węgier; 77 rosyjskich poległych 2 maja 1915. Galeria Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 378. ISBN 83-85988-26-2. Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej. Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 66 Małastów. Lista poległych Małastów (nr 66). CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ NR 66 W ROPICY GÓRNEJ – Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.
Воинское кладбище № 66 (Маластув)

Воинское кладбище № 66 — Маластув (пол. Cmentarz wojenny nr 66 — Małastów) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Маластув, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 332 квадратных метра находится 4 братских могил, в которой похоронены 41 австрийских и 77 русских солдат. Кладбище находится на склоне холма и полностью окружено лесом. Кладбище огорожено со всех четырёх сторон невысокой каменной стеной. В нижнем правом углу находится каменный обелиск. Каждая из четырёх могил обозначена металлическим крестом с надписью «1915». Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914—1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 378. ISBN 83-85988-26-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 66 — Małastów (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 54 – Krzywa

Cmentarz wojenny nr 54 – Krywe – austriacki cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Krzywa, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Znajduje się obok dawnej cerkwi. Na planie kwadratu o powierzchni 36 m². Uformowany w kształcie ziemnego, spłaszczonego, czterospadowego kopca. Na jego środku drewniany krzyż. W mogile masowej pochowano tu 60 żołnierzy rosyjskich (niektóre źródła mówią także o pochówku 2 żołnierzy austro-węgierskich). Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 47. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 27 sierpnia 2011]
Воинское кладбище № 54 (Кшива)

Воинское кладбище № 54 — Кшива (пол. Cmentarz wojenny nr 54 - Krzywa) — воинское кладбище, расположенное в окрестностях села Кшива, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Российской армии, погибшие во время Первой мировой войны 2-3 мая 1915 года. История Кладбище было основано в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 54 квадратных метра находится 1 братская могила, в которой похоронены 60 русских солдат из 17-го Архангелогородского пехотного полка. Кладбище находится возле старинной деревянной церкви. Несмотря на месторасположение, оно является одним из самых заброшенных кладбищ гмины Сенковы. В настоящее время братская могила, представляющее собой небольшую насыпь, находится в плохом состоянии; оно огорожено заграждением, которое было установлено усилиями Обществом развития солецтва Кжива. Первоначально на кладбище находился богато украшенный деревянный крест, убранство которого не сохранилось до нашего времени. Основание креста сгнило и он находится сегодня на территории кладбища в лежащем положении. Из оригинальных элементов кладбища сохранились только остатки каменного ограждения. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz nr 54 — Krzywa (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Machcin

Machcin [pronunciación en polaco: /ˈmaxt͡ɕin/] es un pueblo ubicado en el distrito administrativo de Gmina Chynów, dentro del Condado de Grójec, Voivodato de Mazovia, en el este de Polonia central.​ Se encuentra aproximadamente a 5 kilómetros al este de Chynów, a 21 kilómetros al este de Grójec, y a 35 kilómetros al sur de Varsovia. Referencias Enlaces externos
Machcin (voïvodie de Mazovie)

Machcin (prononciation : [ˈmaxt͡ɕin]) est un village polonais de la gmina de Chynów dans le powiat de Grójec de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 5 kilomètres à l'est de Chynów (siège de la gmina), 21 kilomètres à l'est de Grójec (siège du powiat) et à 35 kilomètres au sud de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Machcin (województwo mazowieckie)

Machcin – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Chynów. Wieś prywatna Królestwa Kongresowego, położona była w 1827 roku w powiecie czerskim, obwodzie warszawskim województwa mazowieckiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego. Za Królestwa Polskiego istniała gmina Machcin. Zobacz też Machcin, Machcinko, Machcino Przypisy Linki zewnętrzne Machcin 1, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 873 .
Махцин (Мазовецьке воєводство)

Махцин (пол. Machcin) — село в Польщі, у гміні Хинув Груєцького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 196 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Couvent des Capucins de Łomża

Le couvent des Capucins de Łomża (Klasztor Kapucynów Sw. Matki Boskiej Bolesnej) est un couvent de frères mineurs capucins situé en Pologne à Łomża. Historique et description Construit selon les plans du frère capucin magyar Emeric de Neudorf en style baroque toscan, de 1770 à 1772, il est placé sous le vocable de Notre-Dame. Il se situe sur une hauteur de moraines dominant la rivière Narew. L'église conventuelle de plan basilical est bâtie de 1788 à 1789 et réaménagée, puis consacrée en 1798 par l'évêque de Płock. Elle sert également d'église paroissiale. L'intérieur est décoré de pilastres et d'encorbellements toscans. Ses autels latéraux baroques sont surmontés de tableaux représentant des saints franciscains, dont saint Antoine de Padoue, celui du maître-autel (1794) représente une descente de croix. La communauté est dirigée aujourd'hui par son gardien, le P. Krzysztof Groszyk, OFM Cap. Notes et références Voir aussi Couvent des Capucins de Lubartów Source (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Klasztor Kapucynów w Łomży » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne Portail de la protection du patrimoine Portail du baroque
Klasztor Kapucynów w Łomży

Klasztor OO. Kapucynów w Łomży – katolicki zespół klasztorny znajdujący się przy ul. Krzywe Koło 3 w Łomży w prowincji warszawskiej. Wybudowany w latach 1770–72 w stylu baroku toskańskiego. Klasztor został wzniesiony na skarpie nad Narwią (tzw. Popowa Góra) sumptem księdza Józefa Trzaski kanonika płockiego. Klasztor posiada trzy skrzydła. Na jego wewnętrznym dziedzińcu ustawiono figurkę Matki Boskiej Częstochowskiej. Świątynię Matki Boskiej Bolesnej dobudowano przy klasztorze w latach 1788–89. Konsekrował ją biskup płocki Onufry Kajetan ze Słupowa Szembek, poświęcając pięć ołtarzy, w których umieszczone relikwie męczenników (św. Specjoza i Kolumbana). W bocznej kaplicy świątyni znajduje się współczesny obraz przedstawiający bł. o. Honorata Koźmińskiego, kapucyna. W pomieszczeniu przy bocznym wejściu, od kilkudziesięciu lat w okresie Bożego Narodzenia, uruchamiana jest ruchoma szopka. Proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej jest o. Mirosław Ferenc, OFM Cap. Zobacz też Parafia Matki Boskiej Bolesnej w Łomży Ruchoma szopka w Łomży Zabytki Łomży Przypisy Linki zewnętrzne Kapucyni. Klasztor i kościół