NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Andrzeja Boboli w Małuszowie

Kościół pw. św. Andrzeja Boboli w Małuszowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Małuszowie (gmina Sulęcin). Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu. Historia Pierwsza wzmianka historyczna o wsi pochodzi z 1241, kiedy to książę Bolesław II Rogatka podarował osadę zakonowi templariuszy. W XIV wieku nie była już wymieniana jako lenno tego zakonu, ale własność joannitów. Pierwszą, kamienną świątynię wzniesiono w średniowieczu pod patronatem joannitów. W dobie reformacji kościół wszedł w skład parafii protestanckiej w pobliskim Ostrowie. Drugą świątynią we wsi był obiekt z drewnianą wieżą, zbudowany w ostatnim dwudziestoleciu XVII wieku. Trzeci, obecny kościół powstał w 1872 z cegły (wieżyczka z muru pruskiego). Stoi najpewniej na miejscu swojego poprzednika. W kościele przechowywano księgi parafialne prowadzone od 1743. W październiku 1946 kościół poświęcono jako katolicki i przyłączono do parafii torzymskiej. Otoczenie Przy elewacji wejściowej znajduje się niewielkie lapidarium, w którym zgromadzono ułomki nagrobków z cmentarza okalającego dawniej kościół. Przy bramie wejściowej stoi drewniana figura św. Andrzeja Boboli. Na krzyżu misyjnym umieszczona jest jedna data Misji Świętych (1970). Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny we Frysztaku

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Frysztak diecezji rzeszowskiej. Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta podczas urzędowania księdza proboszcza Wojciecha Blajera w 1924 roku. Poprzedni kościół drewniany z 1442 roku został w tym samym roku rozebrany. Świątynia została poświęcona przez księdza dziekana Stanisława Kwiecińskiego w dniu 23 października 1927 roku. W dniu 30 kwietnia 1938 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Wojciecha Tomakę, sufragana przemyskiego. Jest to murowana trzynawowa świątynia posiadająca zwartą bryłę. Kościół charakteryzuje się, cylindryczną wieżą o wysokości 50 metrów, mieszczącą w swym przyziemiu główne wejście. Po obu jej stronach, na górnych bokach elewacji frontowej, znajdują się rzeźby kamienne św. Marka i św. Jana. We wnętrzu, znajduje się część zabytkowego wyposażenia pochodzącego ze wspomnianej wyżej poprzedniej świątyni. W nawie środkowej jest umieszczony ołtarz główny w stylu regencji powstały w 1753 roku, ufundowany przez proboszcza Andrzeja Ankiewicza, wyremontowany w 1784 roku dzięki staraniom następnego proboszcza Michała Duvall. W części środkowej znajduje się barokowy krucyfiks z 1650 roku o niewielkich rozmiarach. Krucyfiks jest otoczony dekoracją w formie udrapowanej kotary i licznymi wotami. W zwieńczeniu ołtarza jest umieszczony, pochodzący z tego samego okresu, obraz Narodzenia Matki Boskiej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Grabowie

Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Grabowie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Grabowie (powiat sulęciński). Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu. Historia Pierwsze wzmianki na temat kościoła we wsi pochodzą z 1448 (późnogotycki dzwon z 1530 również przemawia na korzyść tej teorii). Świątynia ta została zagarnięta przez protestantów. W 1694 kościół posiadał wieżę (nowo zbudowaną), cztery okna i jedne drzwi. Starsze były ołtarz i ambona. We wnętrzu stała również chrzcielnica. W roku 1757 wzniesiono nowy obiekt w miejscu starego. Około sto lat później rozebrano kościół z 1757 i w 1860 wybudowano kolejny - obecny. W okresie po 1945 obiekt przystosowano na potrzeby katolików i poświęcono w 1945. W latach 80. XX wieku dobudowano przedsionek i obłożono tynkiem cementowym zachodnią ścianę budowli. Prawdopodobnie wtedy wymieniono stolarkę w oknach. W początku XXI wieku wyremontowano ściany szkieletowe. Architektura Jest to budowla szkieletowa, założona na rzucie prostokąta, od wschodu trójbocznie zamknięta. Rozbudowana o kruchtę prostokątną, zlicowaną ze ścianą północną kościoła. Nawa i przybudówki nakryte są dachami dwuspadowymi (dachówka). Pierwotny układ otworów okiennych zachował się w elewacjach bocznych (stolarka okienna jest późniejsza i ma inne podziały). W elewacji wschodniej, w związku ze zmianą organizacji wnętrza, otwór okienny i otwory wejściowe uległy zamurowaniu. Ścianę zachodnią z czasem otynkowano i zasłonięto murowaną kruchtą, która wpływa dysharmonijnie na wygląd świątyni. Wnętrze Wnętrze jest salowe i posiada strop belkowany, drewniany. Zachodnia empora, wypełniająca rolę chóru muzycznego jest jedynym zachowanym elementem wyposażenia oryginalnego (ołtarz jest powojenny). Otoczenie Teren przykościelny dawniej pełnił rolę cmentarną. Obok kościoła stoi drewniana dzwonnica, a także drewniana rzeźba Matki Boskiej Częstochowskiej. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaćmierzu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaćmierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jaćmierz archidiecezji przemyskiej. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 40. XVII wieku. Ufundowana została przez Reginę Balową chorążynę przemyską i zbudowana dzięki staraniom Jana Oleszko proboszcza jaćmierskiego. W 1737 roku została uszkodzona przez pożar. W 1760 roku została przebudowana przez Anastazję Śleczyńską kasztelanową brzezińską – zostały wówczas wydzielone trzy nawy, powiększono zakrystię, dodano kruchtę zachodnią i podwyższono wieże. W połowie XIX wieku zostały dobudowane dwie kaplice boczne tworzące transept. W 1902 roku zostało wymienione pokrycie dachu z gontów na blachę. W latach 1925–1932 kościół był remontowany. W 1953 roku została odnowiona polichromia W latach 1997–2004 świątynia była remontowana ponownie. Jest to budowla drewniana, orientowana, trzynawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Prezbiterium świątyni jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Dwie kaplice boczne pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa i Matki Bożej Różańcowej, zamknięte prostokątnie tworzą transept. Fasada jest ozdobiona dwiema wieżami, zwieńcza ją trójkątny szczyt i poprzedza ją kruchta. Wieże posiadają konstrukcję słupową i zwieńczają je blaszane dachy hełmowe kopulasto–iglicowe z latarniami. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, złożonym z blachy, na dachu znajduje się z ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona kopulasto–iglicowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy słupów z arkadami. Wnętrze nakrywają płaskie stropy. Chór muzyczny w stylu późnobarokowym, jest podparty trzema arkadami ze słupami i posiada prospekt organowy. Parapet jest wypukły w środku i wklęsły po bokach. Belka tęczowa jest ozdobiona późnobarokowymi rzeźbami Grupy Pasyjnej z około 1760 roku. Zachował się późnogotycki portal w formie oślego grzbietu z 1664 roku. Polichromia ornamentalna, architektoniczna i figuralna pochodzi z 2 połowy XIX wieku i z 1926 roku, której autorem jest Włodzimierz Lisowski. W zakrystii zachowała się polichromia z 2 połowy XVIII wieku przedstawiająca liście akantu. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym posiada elementy rokokowe z 2 połowy XVIII wieku. Ołtarze boczne pochodzą z XX wieku. W kaplicach jeden ołtarz w stylu neobarokowym pochodzi z XIX wieku, a drugi pochodzi z XX wieku. Ambona i dwa konfesjonały w stylu późnobarokowym pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym wykonana z marmuru pochodzi z około 1770 roku, ma kształt kielicha i jest ozdobiona herbem Jastrzębiec. Dwa konfesjonały w stylu późnobarokowym pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Obrazy Drogi Krzyżowej zostały wykonane w 1900 roku. Prace dekoracyjne w kościele wykonał malarz Władysław Lisowski. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Leżajsku – kościół farny w Leżajsku przy Rynku 35. W 1604 po rozbiórce drewnianego kościoła rozpoczęto budowę, którą w 1608 zniszczył Stadnicki. Ostatecznie wybudowany w 1616, a konsekrowany w 1619. W 1624 odparł najazd Tatarów. W 1656 uszkodzony przez Szwedów. W ołtarzu po prawej stronie nawy głównej znajduje Obraz Matki Bożej z XVI wieku. Świątynię ochrania wysoki mur z otworami strzelniczymi. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Korczynie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krosno II archidiecezji przemyskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1910–1914. Zaprojektowana została przez architekta Stanisława Majerskiego z Przemyśla. Kościół został zbudowany za protekcją i przy wydatnej pomocy pochodzącego z Korczyny biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pełczara. Kamień węgielny pod nowy kościół został poświęcony w dniu 29 czerwca 1910 roku przez księdza kanonika Władysława Sarnę. Nowa świątynia została konsekrowana w 1914 roku przez wspomnianego wyżej biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pełczara. Opis Bryła kościoła obejmuje korpus zawierający nawy przecięte transeptem, do ramion którego zostały dobudowane pięcioboczne kaplice. Po prawej i lewej stronie prezbiterium są umieszczone dwa pomieszczenia (zakrystia i kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej – pełniąca dawniej funkcję tzw. „starej zakrystii”) połączone ze sobą wąskim ambitem za prezbiterium. Nad nimi jest umieszczony balkon zakończony ceglaną balustradą z przepierzeniami na przyporach. Wnętrze świątyni jest podzielone na trzy nawy i dwie kaplice. Nawa główna jest ozdobiona naturalnej wielkości posągiem Chrystusa i 12 Apostołów ustawioną na drewnianych konsolach zakończonych także drewnianymi baldachimami, natomiast nawy boczne są ozdobione stylowymi neogotyckimi płaskorzeźbami drewnianymi 14 stacji Drogi Krzyżowej. Nawa główna i prezbiterium nakryte są sklepieniami gwiaździstymi, natomiast nawy boczne nakryte są sklepieniami krzyżowymi. Pięć umieszczonych w kościele ołtarzy zostało wykonanych w drewnie barwy czarnej z bogatą złotą ornamentyką. Obraz w głównym ołtarzu namalowany przez lwowskiego artystę Edwarda Lepszego, przedstawia hołd wszystkich stanów Najświętszej Maryi Pannie – Królowej Korony Polskiej. W ołtarzach bocznych zostały umieszczone obrazy patronów poprzednich kościołów korczyńskich oraz podmioty kultu fundatora kościoła oraz parafian czyli: Świętych Apostołów Piotra i Pawła i Najświętszego Serca Pana Jezusa (po lewej stronie) oraz Św. Michała Archanioła i Matki Boskiej Różańcowej (po prawej stronie). Zespół 17 witraży zaprojektował Stefan Witold Matejko a wykonała w latach 1912-1913 oraz naprawiła po zniszczeniach wojennych krakowska firma witrażów S.G. Żeleński. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Leszczyńcu

Kościół św. Bartłomieja w Leszczyńcu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Bartłomieja Apostoła mieszczący się w Leszczyńcu w diecezji legnickiej. Historia Kościół zbudowany w 1593 r., przebudowany z XVIII w. i XIX w. Jest to budowla orientowana z prostokątną nawą i kwadratowym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowym. Korpus z dwuspadowymi dachami, na kalenicy nad nawą ośmioboczna sygnaturka zwieńczona hełmem z prześwitem. W południowej ścianie nawy półkolisty portal kamienny, okna zamknięte półkoliście w rozglifionych wnękach. We wnętrzu zachowały się m.in.: gotycka kwatera z rzeźbiarskim przedstawieniem św. Anny Samotrzeciej, barokowy ołtarz i drewniane polichromowane rzeźby barokowe. W murach kościoła i cmentarnym płyty nagrobne. Przypisy Bibliografia Jubileuszowy schematyzm diecezji legnickiej 1992 – 2017, Legnica 2017.
Kościół św. Jana Nepomucena w Leszczyńcu

Kościół św. Jana Nepomucena w Leszczyńcu – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Bartłomieja Apostoła w Leszczyńcu, w diecezji legnickiej. Historia Kościół wzniesiony przez protestantów w latach 1751–1754, wielokrotnie remontowany. Jest to budowla salowa na rzucie prostokąta z drewnianymi emporami z trzech stron nawy, z kwadratową wieżą na osi korpusu, zwieńczona hełmem z prześwitem. Korus nakryty mansardowym dachem z lukarnami, naroża wieży i elewacje dzielone lizenami w tynku, okna w opasach zakończone półkoliście. We wnętrzu zachowały się m.in.: drewniany, polichromowany ołtarz z XVIII w., chrzcielnica drewniana i kamienna, prospekt organowy 25 – głosowyz ok. połowy XVIII w. Przypisy Bibliografia Jubileuszowy schematyzm diecezji legnickiej 1992 – 2017, Legnica 2017.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kamiennej Górze

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny Najświętszego Serca Pana Jezusa mieszczący się w Kamiennej Górze w diecezji legnickiej. Charakterystyka Budynek kościoła jest dość dużym współczesnym założeniem na planie prostokątnym z zakrystią i rozbudowanym zadaszeniem na fasadzie z wejściem do kościoła. Na ścianie głównej znajduje się solidna, wysoka czworoboczna wieża o zniesionych krawędziach, z fantazyjnym nowoczesnym w formie hełmem, latarnią i krzyżem na szczycie. Na krawędzi dachu i ścian korpusu umieszczono okna w typie lukarny. Na dachu od strony prezbiterium umieszczono na kalenicy niewielką sygnaturkę. Niżej na tej ścianie znajduje się trapezowate okno, będące źródłem światła dla sfery sacrum. Wnętrze świątyni jest przestrzenne i jasne. Nawę dla wiernych i wyniesione ponad nią prezbiterium nakrywa drewniany strop z listew pokrywający wielopłaszczyznowo całe pomieszczenie. Na podwyższeniu znajduje się stół ołtarzowy z tabernakulum i Najświętszym Sakramentem w towarzyszeniu grupy figuralnej składającej się na scenę ukrzyżowania. W kościele znajduje się tablica z informacją, iż kamień węgielny pod budowę świątyni został poświęcony w Legnicy przez papieża Jana Pawła II w dniu 2 czerwca 1997 r. (podczas VI pielgrzymki do Polski). W uroczystościach wmurowania brał udział biskup Tadeusz Rybak. 21 października 2018 roku podczas uroczystej mszy św. kościół został poświęcony przez bpa Zbigniewa Kiernikowskiego. Zobacz też Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kamiennej Górze Przypisy Bibliografia Małgorzata Krzyżanowska - Witkowska, Łukasz Wyszomirski, Kościoły Diecezji Legnickiej: nasze dziedzictwo. T.2, Bydgoszcz 2016. Jubileuszowy schematyzm diecezji legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Linki zewnętrzne Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa na portalu polska-org.pl
Kościół św. Michała Archanioła w Lubowie

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Lubowie – zabytkowy katolicki kościół filialny znajdujący się w Lubowie (powiat sulęciński). Należy do parafii Matki Bożej Królowej Polski w Boczowie. Historia Wieś od 1286 należała do zakonu templariuszy ze Słońska, a od 1350 do joannitów z tej samej miejscowości. W 1405 wieś należała do parafii w Ośnie Lubuskim. W 1520 wzniesiono kościół i nie była to pierwsza świątynia w tym miejscu. W 1546 dobudowano wieżę z drewna. W latach 1621–1686 prowadzono prace renowacyjne fundowane przez lokalnych chłopów. Na balustradzie chóru muzycznego wyryto wówczas nazwiska fundatorów i lokalnego pastora. Na wyposażenie świątyni składały się wówczas takie dobra jak: ołtarz ambonowy, pulpit na śpiewniki, tablica herbowa rodziny von Buch i portret Marcina Lutra. W 1693 wieżę oszalowano deskami dębowymi, a jej dach pokryto łupkiem. Na chorągiewce umieszczono datę tej renowacji. W 1810 Prusacy skasowali zakon joannitów. Bogate zdobienia kościoła (wykonane przed reformacją) były przyczyną drwin protestantów, którzy znali lokalne powiedzenie pstrokato jak w lubowskim kościele. W 1863 dobudowano północną kruchtę w stylu neogotyckim (mistrz murarski Th. Michel otrzymał w ramach wynagrodzenia część ruchomości stanowiących dotąd wyposażenie świątyni – wywiózł je do Ośna Lubuskiego). W połowie XIX wieku przebudowano okna na półkoliste (z gotyckich – ostrołukowych). Po 1918 na ścianie południowej umieszczono tablicę ku czci ofiar I wojny światowej. W latach 40. XX wieku, po odzyskaniu kościoła przez katolików, rozebrano drewnianą wieżę, a także zdemontowano część zbędnego wyposażenia (ołtarz ambonowy, empory). W drugiej połowie XX wieku kościół wyremontowano, m.in. wylano betonową posadzkę w miejsce ceramicznej. 10 kwietnia 1961 obiekt wpisano do rejestru zabytków. W 2010 badania stratygraficzne potwierdziły istnienie fresków z okresu średniowiecza. Również w 2010, po uporządkowaniu terenu przykościelnego, z resztek nagrobków utworzono lapidarium. W 2012 dokonano remontu więźby dachowej i pokrycia dachu. Architektura Orientowana, halowa, czteroprzęsłowa świątynia wzniesiona jest na rzucie prostokąta. Na osi znajduje się portal zamknięty łukiem pełnym. Na skrajach szczytu istnieją dwie wąskie blendy, a w jego centrum dawne przejście do wieży zamknięte drewnianymi drzwiami. Sklepienie jest sieciowe. Nad bocznym wejściem od wewnątrz wimperga zwieńczająca ostrołukowy portal. Korpus nawy i kruchtę przykrywają dachy dwuspadowe, a prezbiterium – dach trójboczny. Posadzka znajduje się poniżej aktualnego poziomu gruntu. Otoczenie Przy kościele, oprócz lapidarium znajduje się pomnik Jana Pawła II z 2010, wzniesiony z fundacji mieszkańców wsi. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Majdanie Królewskim

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Raniżów diecezji sandomierskiej. Budowę świątyni została rozpoczęta w 1761 i ukończona w 1791. W trakcie budowy proboszczem parafii w Majdanie Królewskim był ksiądz Szymon Wątrobski. Świątynia została uroczyście poświęcona przez biskupa przemyskiego Antoniego Gołaszewskiego 19 czerwca 1792. Kościół został wzniesiony w stylu barokowym i posiada dwie wieże. Jedną z nich jest dzwonnica wolnostojąca, przez którą wchodzi się na plac kościelny okolony murem. Druga wieża jest umieszczona nad głównym wejściem do świątyni. Dach na kościele jest pokryty blachą ocynkowaną, natomiast dzwonnica blachą miedzianą. Elewacja zewnętrzna jest otynkowana tynkiem szlachetnym, gładkim, o barwie biało-żółtej (prace zostały wykonane w 1987). Architektura wnętrza posiada dużo detali. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne oraz ambona są bogato rzeźbione. Szczególnie interesujące są rzeźby postaciowe umieszczone w głównym ołtarzu: w centralnej części Chrystus na Krzyżu, pod Krzyżem Matka Najświętsza i św. Jan, a z lewej i prawej strony ołtarza rzeźby Mojżesza i Zachariasza. Rzeźby te zostały wykonane w słynnej Szkole Lwowskiej Macieja Polejowskiego. Polichromia została wykonana w 1949 przez ks. Władysława Luteckiego i Mariana Strońskiego z Przemyśla, następnie była odnawiana przez Józefa Stecińskiego z Jarosławia. Świątynia posiada również organy 15-głosowe, a na wieży są zawieszone trzy dzwony. Przypisy
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Niebylcu

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Niebylcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czudec diecezji rzeszowskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1936-1943 według projektu rzeszowskiego architekta Tadeusza Mulickiego, pod nadzorem strzyżowskiego inżyniera Józefa Urbanika oraz proboszcza księdza Franciszka Strzępka i wikariusza Franciszka Murasa, we współpracy z wszystkimi parafianami, wspieranymi przez rodaków ze Stanów Zjednoczonych. Budowla została konsekrowana w dniu 12 czerwca 1956 roku przez biskupa przemyskiego Franciszka Bardę. We wnętrzu kościoła znajduje się zabytkowy krucyfiks z XVII wieku umieszczony w głównym ołtarzu razem z barokowymi posągami Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Apostoła oraz obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Są to pozostałości po wcześniejszej świątyni w Niebylcu. Z kolei ze świątyni w Konieczkowej pochodzi gotycki krucyfiks, znajdujący się w kruchcie świątyni. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Nowym Żmigrodzie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nowy Żmigród diecezji rzeszowskiej. Świątynia została wzniesiona w XV wieku z kamienia na rzucie poziomym gotyckim z przyporami, następnie została rozbudowana w 2006 roku. Budowla była kilkakrotnie niszczona. Po raz pierwszy kościół został uszkodzony podczas szturmu Nowego Żmigrodu przez wojska węgierskie w 1474 roku. Wiadomo, że zostało w tym czasie zrabowane wyposażenie wnętrza. W 1522 i 1577 roku świątynia spłonęła podczas wielkich pożarów Nowego Żmigrodu. Po pożarze w 1694 roku zachowały się tylko same mury kościoła. W dniu 17 kwietnia 1843 roku spaliła się świątynia razem z połową Nowego Żmigrodu. Odbudowana po pożarach świątynia została konsekrowana w dniu 28 czerwca 1857 roku przez biskupa przemyskiego Franciszka Ksawerego Wierzchlejskiego. Po uszkodzeniu kościoła podczas II wojny światowej, remontował błogosławiony ksiądz Władysław Findysz, administrator (1941-1942) i proboszcz parafii (1942 -1964). Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl późnobarokowy. Szczególnie cenne są elementy gotyckie: kamienna chrzcielnica oraz portal. W kaplicy bocznej Najświętszej Maryi Panny Bolesnej w ołtarzu są umieszczone relikwie błogosławionego księdza Władysława Findysza, beatyfikowanego w dniu 19 czerwca 2005 roku w Warszawie jako pierwszego męczennika władzy komunistycznej w Polsce. 23 sierpnia 2011 r. biskup Kazimierz Górny erygował w kościele Sanktuarium diecezjalne bł. Władysława Findysza, kapłana i męczennika. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Ropczycach

Kościół Przemienienia Pańskiego w Ropczycach – zabytkowy kościół parafialny z 1873 roku, znajdujący się w Ropczycach, w powiecie ropczycko-sędziszowskim, w województwie podkarpackim. Kościół wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Wcześniejszy gotycki kościół parafialny pw. św. Krzyża, został wzniesiony około 1368 roku. Na skutek dużego pożaru w 1873 roku, spłonęła większość domów w rynku, ratusz, budynki urzędów oraz kościół. Obecny budynek został przebudowany w 1873 roku według projektu Teofila Żebrawskiego. Podwyższono mury, wyodrębniono nawy boczne, wnętrze nakryto sklepieniem oraz dobudowano od frontu wysoką wieżę i sygnaturkę. Świątynie konsekrował 28.06.1892 roku bp Ignacy Łobos. Po 1850 roku zmieniono jego tytuł na Przemienienie Pańskie . Architektura Budynek murowany z czerwonej cegły zachował gotyckie cechy. Orientowany, halowy, oszkarpowany, okna zamknięte ostrołukiem, rozglifione. Prezbiterium niższe i węższe od nawy, zamknięte trójbocznie. Zakrystia z XVII wieku przylegająca do prezbiterium posiada sklepienie krzyżowe na gurcie. Neogotycka wieża frontowa nakryta ostrosłupowym hełmem. W latach 1948–1950 po północnej stronie dobudowano kaplicę . Wystrój i wyposażenie Wyposażenie w sprzęty liturgiczne pochodzi z XVII i XVIII wieku. ołtarz główny „Przemienienia Pańskiego”; dwa ołtarze boczne z drewna: Matki Bożej Nieustającej Pomocy z 1893 roku i Matki Bożej Różańcowej; monstrancja z 1619 roku . Otoczenie Od strony północnej dzwonnica wybudowana w latach 1987–1989 z pięcioma dzwonami, poświęcona w 1991 roku . Przypisy Bibliografia Jacek Żabicki: Leksykon zabytków architektury Lubelszczyzny i Podkarpacia. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-213-4787-5. Strona parafii. diecezja.rzeszow.pl. [dostęp 2017-08-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-02)].
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kuślinie

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kuślinie – kościół parafialny w Kuślinie, w województwie wielkopolskim. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Budowla pochodzi z 1882 r., pierwotnie była świątynią ewangelicką. Jest to budynek murowany z czerwonej cegły, na kamiennej podmurówce, w stylu neogotyckim. Od 1979 r. jest świątynią Parafii Zmartwychwstania Pańskiego w Kuślinie. Przypisy