NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Ducha w Brudzewie

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Mikołaja w Brudzewie (dekanat kościelecki diecezji włocławskiej), wykorzystywany jest jako kaplica przedbogrzebowa. Historia Kościół powstał jako kościół szpitalny przy szpitalu ufundowanym w 1546 roku przez Mikołaja Jaranda Brudzewskiego. Kościół został wybudowany w stylu barokowym około 1680 roku z fundacji Wojciecha Radolińskiego. Nadano mu wezwanie Świętego Ducha i Jakuba Apostoła. Wokół kościoła znajdował się cmentarz. W 1680 roku Radoliński podarował także kościołowi monstrancję. W 1855 roku kościół został zamknięty, otwarto go ponownie po dziesięciu latach. W 1868 roku doszło do zawalenia się zachodniej fasady kościoła, podczas odbudowy zdecydowano się na skrócenie budowli od strony zachodniej i obniżenie jej, nadając jej charakter kaplicy. Podczas II wojny światowej w kościele mieli być przez pewien czas przetrzymywani francuscy jeńcy wojenni, podczas wojny zburzono również dzwonnicę i ogrodzenie kościoła. Kościół był remontowany w 1951 i 2000 roku. Architektura i wyposażenie Kościół wzniesiono na rzucie prostokąta, z krótkim, zamkniętym wielobocznie prezbiterium. Jest to budowla jednonawowa. Przy prezbiterium, od strony północnej, umieszczona jest zakrystia sklepiona kolebkowo z lunetami. Nad nawą zawieszony jest drewniany chór. Do najcenniejszych zabytków znajdujących się we wnętrzu kościoła należą m.in. wczesnobarokowy ołtarz główny, wykonany w I połowie XVII wieku, ozdobiony rzeźbami Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz ambonę z około połowy XVII wieku. W kościele znajduje się także obraz świętej Jadwigi z przełomu XVIII i XIX wieku oraz rokokowa chrzcielnica z końca XVIII wieku. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Walentego w Galewie

Kościół Przemienienia Pańskiego i świętego Walentego w Galewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Przemienienia Pańskiego w Galewie (dekanat turecki diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1845 roku przez Wincentego i Marię Przechadzkich jako kaplica przy tamtejszym majątku. W latach 1927–1930 budowla została powiększona przez dobudowanie kaplicy Przemienienia Pańskiego i zakrystii w szczycie kościoła, nad którą jest umieszczony balkon. W kościele można zobaczyć: kopię obrazu Zdjęcie z krzyża Rubensa z sygnaturą: Głębocki 1925; obraz męczeństwa św. Erazma namalowany w 1837 roku, rzeźbę o charakterze ludowym – Chrystusa Frasobliwego, kielich w stylu barokowym. Organy pneumatyczne o 8 głosach zostały wykonane przez pana Chojnackiego z Fabianek w 1981 roku. W 2013 roku biskup Wiesław Mering ustanowił ustanowił w kościele Sanktuarium Przemienienia Pańskiego. Corocznie odpust ku czci tego święta ściąga licznych pielgrzymów z najbliższej okolicy. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Miłkowicach

Kościół świętego Mikołaja w Miłkowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1880–1882, dzięki staraniom proboszcza Hiacynta Jędreckiego. Fundatorami wybudowanego w stylu neogotyckim kościoła były rodziny Bogdańskich i Wężyków. Budowla była darem za ocalone życie. W 1883 roku została dobudowana okazała wieża. Świątynia została konsekrowana w 1910 roku. Podczas I wojny światowej Niemcy, jak w większości świątyń, zarekwirowali dwa dzwony o imionach: „Tomasz" i „Stanisław", które przetopione zostały na armaty. Pozostawili tylko jeden, o najmniejszym rozmiarze. Świątynia została częściowo zniszczona przez pożar w 1930 roku. Remont i ankrowanie ścian zostały wykonane dopiero w 1935 roku. W 1939 roku hitlerowcy zamienili świątynię na szpital, a w końcu 1944 roku na magazyn żywnościowy. Zniszczyli ławki, zrabowali szaty i naczynia liturgiczne, między innymi piękną monstrancję ufundowaną przez rodzinę Bogdańskich. Zarekwirowali również ostatni dzwon. W 1945 roku urządzili w wieży kościelnej punkt obserwacyjny. Nacierające wojska sowieckie zlikwidowały go pociskiem z działa artyleryjskiego, uszkadzając wieżę. W latach 1959–1960 świątynia została wyremontowana. Do dziś zachowały się trzy ołtarze, kielich ze stopką z 1640 roku, obraz św. Antoniego z XVIII wieku, a także obraz św. Mikołaja namalowany przez wybitnego polskiego malarza Juliana Fałata. Pod świątynią jest umieszczona krypta grobowa fundatorów, do której wejście zostało zamurowane. W ostatnich latach dzięki staraniom księdza proboszcza wymienione zostało pokrycie dachu świątyni. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Skęczniewie

Kościół Świętej Trójcy w Skęczniewie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Skęczniewie (powiat turecki). Historia Parafię erygowano we wsi na przełomie XIV i XV wieku. W 1748 kasztelan spycimierski Wojciech Mączyński wystawił we wsi drewniany kościół i była to zapewne już druga świątynia w tym miejscu (o wcześniejszej nie ma żadnych dokładnych wiadomości). Miała ona wezwanie Trójcy Świętej. Obecny obiekt jest fundacji Hipolita Masłowskiego, właściciela majątku Skęczniew i został zbudowany w 1825. Konsekrowano go jednak dopiero w 1882. Architektura Kościół stoi w centrum wsi, na skarpie doliny Warty. Obiekt zbudowany na planie prostokąta z wydzielonym prezbiterium, kryty stropem drewnianym. Jest budowlą późnoklasycystyczną. Szczyt fasady południowej jest zwieńczony naczółkiem. Wnętrze We wnętrzu zachowane są rzeźbiarskie elementy pochodzące z XVII wieku. W ołtarzu głównym (późniejszym) umieszczony jest damski portret trumienny malowany na blasze. Powstał w końcu XVII wieku. Chrzcielnica pochodzi z XVIII wieku i jest ozdobiona wizerunkiem Chrztu Pańskiego. Chór muzyczny wspiera się na dwóch filarach. Ołtarz główny nowszy z udziałem fragmentów rzeźbiarskich z XVII wieku. Dwa boczne ołtarze przyozdobione są rzeźbami barokowymi. W świątyni wisi też obraz świętego Benona (XIX-wieczny). Predella zdobiona jest malowaną sceną spotkania przy złotej bramie (około XVII wieku). Ambona posiada fragmenty ornamentów barokowych. W świątyni znajduje się również ludowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego o tradycjach gotyckich, oraz XVIII-wieczny ornat z pasa kontuszowego, jak i dwa inne ornaty z tkanin pochodzących z tego samego okresu. Wewnątrz wiszą dwie tablice pamiątkowe: ku czci ks. Stanisława Potrasińskiego (lokalnego proboszcza w latach 1993-2010) ufundowana przez parafian w 2011 oraz upamiętniająca wszystkich XX-wiecznych proboszczów skęczniewskich (1896-2011, łącznie 15 osób) również pochodząca z 2011, ufundowana przez parafian i proboszcza Grzegorza Wawrzyniaka. Galeria Przypisy
Kościół Siedmiu Boleści Najświętszej Marii Panny w Kowalach Pańskich

Kościół Siedmiu Boleści Najświętszej Marii Panny w Kowalach Pańskich – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia w stylu późnoklasycystycznym z elementami neoromańskimi została wzniesiona w latach 1847–1853, z fundacji Antoniego Czarneckiego z Brzóstkowa na miejscu wcześniejszej budowli. Podczas okupacji hitlerowskiej świątynia została całkowicie ograbiona. W latach 2008–2009 została odnowiona elewacja zewnętrzna świątyni, zostało wymienione pokrycie dachu na dachówkę ceramiczną. W otworach wieży zostały zamontowane trzy zegary. Odmalowana została również elewacja. W 2009 roku zostały wykonane z granitu nowe schody główne i do zakrystii. Budowla jest orientowana, murowana, jednonawowa, wybudowana na planie prostokąta, z prezbiterium nie wyodrębnionym w bryle świątyni, zakończony od strony wschodniej półkolistą zakrystią. W elewacji zachodniej jest usytuowana czterokondygnacyjna wieża. Dach korpusu jest dwuspadowy z sygnaturką na środku kalenicy, zakrystia jest nakryta dachem półstożkowym, wieżę nakrywa dach ostrosłupowy, zwieńczony kulą i krzyżem. Dachy kościoła są pokryte dachówką. Do wyposażenia kościoła należą trzy murowane ołtarze; w jednym z nich znajduje się Pietà z XVIII wieku. Poza tym w świątyni znajdują się: portret trumienny wykonany na blasze (z XVII wieku) i naczynia liturgiczne (z przełomu XVII i XVIII wieku). Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Tokarach Pierwszych

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Tokarach Pierwszych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia kościół została wzniesiona w latach 1858–1861. W latach 2003–2008 budowla została odwilgocona i odgrzybiona, zostały założone nowe tynki na wysokości 1,5 m, odnowione zostały: polichromia i malowidła w całej świątyni. Przeprowadzono zostało również złocenie ołtarzy i chóru. Budowla jest orientowana, wybudowano ją na planie prostokąta, posiada kwadratową wieżę w obrębie zachodniej części korpusu, wysuniętą płytkim ryzalitem na osi elewacji zachodniej. Prezbiterium nie jest wydzielone z bryły budowli, zamknięte jest półkolistą, dwukondygnacyjną apsydą. Na środku elewacji południowej znajduje się prostokątna kruchta. Świątynia nakryta jest dachem głównym dwuspadowym, narożniki budowli ujęte są narożnikowymi filarami zwieńczonymi architektonicznymi sterczynami – powyżej okapu dachu. Dach apsydy jest półstożkowy, czwarta kondygnacja wieży zwieńczona jest galeryjką z balustradą osadzoną na sterczynach wieńczących narożnikowe filary ścian wieży i – na środku – ostrosłupowym dachem hełmowym z kulą i krzyżem. Wnętrze budowli jest halowe, trzynawowe, nakryte stropem – nawy zaakcentowane są przez dwa rzędy wielokątnych filarów, pomiędzy którymi rozpięte są okrągłołukowe archiwolty arkad. Ściany i strop są ozdobione bogatą polichromią. Ołtarze powstały w stylu klasycystycznym. Przypisy
Kościół Świętych Stanisława i Mikołaja w Malanowie (stary)

Kościół Świętych Stanisława i Mikołaja – kościół filialny należący do parafii Świętych Stanisława i Mikołaja w Malanowie (dekanat turecki diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1871–74. Wybudowana została dzięki staraniom księdza Melchiora Waligórskiego kanonika włocławskiego i ze składek parafian. Do budowy zostały użyte materiały ze świątyni z 1716 roku przeniesionej z nieznanego miejsca. Budowla jest drewniana, składa się z jednej nawy, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku są umieszczone zakrystia i skarbczyk. Z przodu znajduje się duża kruchta, druga jest umieszczona z boku nawy. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona stożkowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest: w prezbiterium stropem płaskim, z kolei w nawie stropem z fasetą. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem wykonanym w 1. połowie XVII wieku Trzy ołtarze w stylu barokowym pochodzą z około 1720 roku. Ambona w stylu barokowym jest ozdobiona rzeźbą Świętego Michała, wykonaną w XVIII wieku Kropielnica drewniana w formie kielicha pochodzi z 1620 roku. Chrzcielnica w stylu neogotyckim powstała w 1. połowie XIX wieku. Zachowało się osiem ławek w stylu barokowym. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Boleszczynie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Boleszczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia została zbudowana w latach 1818–1821, następnie została przebudowana w 1899 roku. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły i usytuowana na podmurówce kamiennej. Część główną na planie prostokąta nakrywa wysoki dach dwuspadowy, po stronie wschodniej jest umieszczone nieco niższe, prostokątne prezbiterium. Bryłę świątyni zamyka po stronie wschodniej jednokondygnacyjna zakrystia nakryta dachem dwuspadowym. Do prezbiterium przylega od strony południowej zakrystia nakryta dachem pulpitowym. Do nawy przylegają od strony północnej i południowej kaplice nakryte dachami dwuspadowymi. W narożniku północno-zachodnim znajduje się trzykondygnacyjna wieża zwieńczona ostrosłupową iglicą nakrytą blachą. Na przecięciu nawy i prezbiterium, w kalenicy jest umieszczona sygnaturka. Dachy pokryte są dachówką ceramiczną karpiówką. Elewacje w większości są otynkowane, narożniki, gzymsy, fryzy i elewacje wieży są wykonane z cegły. Otwory okienne prostokątne zamknięte są łukiem ostrym, w kaplicach znajdują się blendy. Główne wejście jest ozdobione ostrołukowym portalem ujętym w dwie półkolumny toskańskie. Wnętrze jednonawowe nakrywa strop ozdobiony współczesną polichromią. Budowla była kilkakrotnie remontowana, zachowała się w dobrym stanie. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z początku XX wieku; należą do niego: ołtarz boczny, chrzcielnica, prospekt organowy w stylu neogotyckim z instrumentem, feretrony. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Psarach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Psarach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat dobrski diecezji włocławskiej). Obecna świątynia powstała w latach 1911–1913 według projektu architekta Jarosława Wojciechowskiego. Budowla jest murowana, wzniesiona została z cegły, otynkowana, usytuowana na podmurówce z kamienia, wybudowana na planie wydłużonego prostokąta. Prezbiterium o szerokości nawy głównej, zamknięte jest prosto z nieznacznie ściętymi narożnikami. Nawę główną nakrywa wysoki dach czterospadowy, z kolei nawy boczne nakryte są dachami pulpitowymi. Z lewej i prawej strony prezbiterium usytuowane są: kaplica i małe pomieszczenie magazynowe, po stronie zachodniej znajduje się wysoka wieża z dzwonnicą na planie kwadratu, nakryta dachem dwuspadowym zwieńczona iglicą. W kalenicy jest umieszczona sygnaturka nakryta daszkiem czterospadowym wspartym na czterech kolumnach. Dachy pokrywa blacha miedziana. Wnętrze kościoła jest trzynawowe o układzie bazylikowym z nawą główną o dwóch przęsłach. Nawę główną i prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe, z kolei nawy boczne nakryte są kolebką opartą na łuku odcinkowym. Wejście główne jest umieszczone w szerokiej wnęce i poprzedzone jest rodzajem portyku w kształcie ryzalitu opartego na konsolach. Otwory okienne i drzwiowe mają kształt prostokąta. Budowla była wielokrotnie remontowana i zachowała się w dobrym stanie. Do wyposażenia i wystroju świątyni należą m.in. ołtarz główny wykonany w 1913 roku, ozdobiony portretami 12 apostołów autorstwa Eligiusza Niewiadomskiego, ołtarz boczny w stylu rokokowym w kaplicy wykonany w 3 ćwierci XVIII wieku, ołtarz boczny prawy wykonany w XVIII/XIX wieku, prospekt organowy powstały w 1906 roku, feretrony z XIX wieku, polichromia w prezbiterium wykonana przez Eligiusza Niewiadomskiego z 1914 roku, w nawie głównej autorstwa Konstantego Mackiewicza, powstała w 1934 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Russocicach

Kościół świętego Michała Archanioła w Russocicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat turecki diecezji włocławskiej). Obecna świątynia została zbudowana pod koniec XV wieku, później była przebudowywana, gruntownie odnowiona i konsekrowana w 1900 roku. Budowla reprezentuje styl późnogotycki, jest murowana, orientowana, jednonawowa, pokryta dachówką, w fasadzie umieszczona jest wieża. Prezbiterium kościoła jest węższe i niższe, zamknięte prostą ścianą, przy nim, od strony północnej znajduje się zakrystia z piętrem nadbudowanym w XVIII wieku; natomiast od strony południowej umieszczona jest nowa zakrystia. Przy nawie z obu stron usytuowane są neogotyckie kaplice dobudowane w XIX wieku. Sklepienie kolebkowe z lunetami pochodzi z XVII/XVIII wieku. Łuk tęczowy jest półkolisty. Chór muzyczny murowany posiada wybrzuszoną balustradę. Okna są ostrołukowe, szczyt wschodni prezbiterium rozczłonkowany jest tynkowanymi blendami o łukach półkolistych, w blendach znajdują się malowidła z XIX wieku przedstawiające tajemnice różańcowe. Malatura została odnowiona w 1936 roku i w 1967 roku. Wieża w górnej części jest barokowa, powstała w 1694 roku, nakrywa ją dach hełmowy i latarnia, w 1996 roku pokryte blachą miedzianą. W wielkim ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Różańcowej namalowany przez Ignacego Jasińskiego z Warszawy około 1873 roku, ufundowali go Bartłomiej Maciaszek i Marcin Janiak z Kun. Obraz ten jest ozdobiony srebrną pozłacaną sukienką w stylu barokowym z końca XVIII wieku. Obraz ten jest zasłaniany obrazem św. Michała Archanioła, namalowanym przez artystę Aksimowicza z Warszawy. Obraz św. Józefa reprezentuje styl barokowy. W krzyżu srebrnym ołtarzowym znajdują się relikwie św. Filipa Nereusza. Rzeźba św. Floriana w stylu ludowym. Monstrancja w stylu barokowym, pacyfikał w stylu rokokowym. Organy z 1870 roku, zostały wykonane przez Stanisława Przybyłowicza z Warszawy. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wyszynie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wyszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kościelecki diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1782 roku. Ufundowana została przez Rafała Gurowskiego kasztelana przemęckiego. Rozbudowana została na początku XX wieku o kaplice pod wezwaniem Świętego Józefa, kruchtę i zakrystię. Odnowiona została w latach 1956–57. Rozwiązania architektoniczne w świątyni – wzniesionej na planie szesnastokąta i pokrytej dachem w formie dzwonu są unikatowe dla świątyń drewnianych. W 2000 roku została otwarta i zbadana w świątyni murowana krypta w formie krzyża. W 2003 roku zostało wykonane nowe pokrycie dachu. Budowla jest drewniana, reprezentuje styl barokowy, wybudowana została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana, wzniesiona została na planie regularnego szesnastokąta. Po bokach do świątyni przylegają sześciokątne: kaplica, zakrystia i kruchta. Nakrywają je oddzielne wielokątne namiotowe dachy gontowe. Nawę nakrywa dach gontowy w formie zbliżonej do dwóch nałożonych na siebie dzwonów. Zwieńcza go wieżyczka z blaszanym dachem hełmowym i latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim, podpartym ośmioma kolumnami korynckimi. Na nim znajduje się rzeźba Oko Opatrzności w glorii z trzema aniołami – symbolami cnót kardynalskich: krzyżem – cierpienie, sercem – miłość i kotwicą – wierność. Wokół chmury i gwiazdy. Chór muzyczny jest podwieszony, umieszczony na nim jest prospekt organowy o półkolistej linii parapetu ozdobiony malowidłem Orła Białego i herbami fundatora. Podłoga została wykonana z desek. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem Matki Bożej Czuwającej, dwa ołtarze boczne i ambona reprezentują styl rokokowy i powstały pod koniec XVIII wieku. Gotycka kamienna chrzcielnica została wykonana w XV wieku i jest ozdobiona geometrycznym ornamentem. Kropielnica jest kamienna. Portrety trumienne rodziny Gurowskich zostały malowane na blasze ołowianej i pochodzą z końca XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Kozielsku

Kościół świętego Józefa w Kozielsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat damasławski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w latach 1867-1874 przez parafian razem z właścicielem Stępuchowa. Konsekrowana została w 1966 roku. Poprzedni drewniany kościół spłonął w dniu 24 czerwca 1867 roku. Budowla reprezentuje styl neogotycki i została zaprojektowana przez architekta Wiktora Stabrowskiego. We wnętrzu znajdują się zabytkowe drewniane figury św. Antoniego i św. Teresy. Na zewnątrz od strony prezbiterium jest umieszczona krypta, w której złożone są szczątki członków rodziny Moszczeńskich ze Stępuchowa. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Niemczynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Niemczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat damasławski archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w 1897 roku na miejscu spalonego w nocy z 10 na 11 września 1888 roku kościoła. W 1925 roku dekretem kardynała Edmunda Dalbora Prymasa Polski przy świątyni została erygowana samodzielna parafia. Kościół jest najsłynniejszym maryjnym sanktuarium w powiecie wągrowieckim. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, natomiast przed prezbiterium, z prawej strony jest umieszczona płaskorzeźba Cudownej Matki Bożej Niemczyńskiej, do której na uroczystości odpustowe przybywają pielgrzymki z odległych stron, ponieważ nadal jest żywa jest pamięć o doznanych tam licznych łaskach. Są indywidualni pątnicy, jak i zorganizowane grupy – piesze, rowerowe i autokarowe. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Chojnie

Kościół świętej Małgorzaty w Chojnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kcynia diecezji bydgoskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1776 roku. Ufundowana została przez Macieja Mielżyńskiego starostę wałeckiego. Remontowana była w 1836 i 1894. W latach 1974–76 został zmieniony wystrój wnętrza z położeniem boazerii. Remontowana ponownie była w latach 2000–03 (dobudowano wówczas nową zakrystię). Architektura i wyposażenie Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, charakteryzuje się konstrukcją mieszaną: zrębową od wewnątrz i słupowo-ramową wypełnioną cegłą od zewnątrz. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się wieża, nadbudowana nad nawą, wzniesiona w konstrukcji słupowej. Zwieńcza ją czworokątny dach piramidalny. Wejście główne od frontu osłania daszek podparty dwoma słupami. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze jest wyłożone boazerią. Nawa nakryta jest płaskim stropem belkowym, natomiast prezbiterium stropem z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada wystawkę w części środkowej. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem z XVIII wieku. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym pochodzi z 1 połowy XVIII wieku (przeniesiony został w 1863 roku z kościoła pobernardyńskiego w Gołańczy). Dwa ołtarze boczne: w stylu barokowym i regencyjnym powstały w 1 połowie XVIII wieku. Ambona i chrzcielnica w stylu barokowym zostały wykonane w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Panigrodzu

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kcynia diecezji bydgoskiej). Jest to trzynawowa świątynia wybudowana w 1830 roku, następnie została rozbudowana w 1913 roku. We wnętrzu znajduje się polichromia wykonana przez Władysława Drapiewskiego w 1948 roku oraz ołtarz w stylu neorenesansowym z 1870 roku. Kościół został wzniesiony z cegły. Konsekrowany został w 1913 roku przez księdza kardynała Edmunda Dalbora. Budowla posiada ołtarze boczne - pod wezwaniem Matki Bożej oraz św. Józefa, oraz drewniany krucyfiks i lichtarz. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Budziejewku

Kościół świętego Wojciecha w Budziejewku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kłecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Historia i architektura Jest to świątynia zbudowana w latach 1848-1858. Budowla jest murowana i wzniesiono ją z cegły, na ścianie prezbiterium jest umieszczony obraz patrona – św. Wojciecha, namalowany w XIX wieku. Od 1925 roku, czyli od momentu powstania parafii w Budziejewku, msze święte w kościele są odprawiane przez proboszcza z Mieściska (obydwie parafie są połączone unią personalną). Zobacz też Kamień św. Wojciecha (w sąsiedztwie) Przypisy