NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Przejście graniczne Zwardoń-Skalité

Przejście graniczne Zwardoń-Skalité – polsko-słowackie przejście graniczne na szlaku turystycznym i drogowe, położone w województwie śląskim, w powiecie żywieckim, w gminie Rajcza, w rejonie miejscowości Zwardoń, zlikwidowane w 2007. Opis Drogowe przejście graniczne Zwardoń-Skalité zostało utworzone 16 stycznia 2006, z miejscem odprawy granicznej po stronie polskiej w miejscowości Zwardoń (otwarto do użytku nowy terminal wraz z 1,4 km nowej dwujezdniowej drogi, która obecnie stanowi początkowy fragment trasy europejskiej drogi ekspresowej S1). Czynne było przez całą dobę. Dopuszczony był ruch osób, towarów o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 tony i mały ruch graniczny. Kontrolę graniczną osób, towarów i środków transportu wykonywała Placówka Straży Granicznej w Zwardoniu. 12 czerwca 2002 zostało utworzone przejście graniczne na szlaku turystycznym Zwardoń-Skalité w rejonie znaku granicznego nr III/184/13–14. Czynne było w godz. 8.00–20.00 w okresie letnim (kwiecień–wrzesień) i w godz. 9.00–16.00 w okresie zimowym (październik–marzec). Dopuszczony był ruch pieszych, rowerzystów i narciarzy. Odprawę graniczną i celną wykonywały organy Straży Granicznej. Doraźnie kontrolę graniczną i celną osób, towarów oraz środków transportu wykonywała kolejno: Strażnica SG w Zwardoniu, Graniczna Placówka Kontrolna Straży Granicznej w Zwardoniu, Placówka Straży Granicznej w Zwardoniu. 21 grudnia 2007 na mocy układu z Schengen przejścia graniczne zostały zlikwidowane. Do przekraczania granicy państwowej z Republiką Słowacką na szlakach turystycznych uprawnieni byli obywatele następujących państw: Galeria Zobacz też przejście graniczne Zwardoń-Myto-Skalité dawne polskie przejścia graniczne ze Słowacją Przypisy
Kamienica Attavantich w Jarosławiu

Kamienica Attavantich – jeden z zabytków architektury mieszczańskiej w Jarosławiu. Pierwotnie własność Jana Dąbka i jego żony Anny, po pożarze w 1625 roku zakupiona i odbudowana przez włoskiego kupca Juliusza Attavantiego. Wyremontowana w 1680 roku przez kolejnego właściciela Szkota Jana Metlanta – wójta Jarosławskiego. W 1796 roku zakupiona przez gminę miejską na siedzibę magistratu i sądu. Nadbudowana w końcu XIX wieku o piętro z reprezentacyjną salą lustrzaną. Mieściła ona urząd powiatowy, szkołę im. Stanisława Konarskiego i św. Kingi, bibliotekę miejską i muzeum. Od 2008 roku siedziba Centrum Kultury i Promocji Miasta, a także Centrum Informacji Turystycznej. Po remoncie w latach 2008-2009 jest to obiekt przystosowany dla osób niepełnosprawnych przy jednoczesnym zachowaniu walorów wnętrza, w tym przede wszystkim wystroju sztukatorskiego pięknej sali lustrzanej. Literatura Zbigniew Zięba Spacerkiem po Jarosławiu, Wydział Kultury, Turystyki i Promocji miasta – folder Krystyna Kieferling Jarosław w czasach Anny Ostrogskiej (1594-1635): Szkice do portretu miasta i jego właścicielki, Przemyśl 2008 Tablica informacyjna w ramach projektu „Jarosławski Park Kulturalny”
Kamienica Majera Wolanowskiego w Warszawie

Kamienica Majera Wolanowskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się w Warszawie przy ul. Próżnej 14, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kamienica przetrwała zagładę warszawskiego getta. W 1987 wraz z kamienicami o adresach 7, 9 i 12 została wpisana do rejestru zabytków. W latach 2008–2014 w oknach i na elewacji kamienicy znajdowały się fotografie polskich Żydów pochodzące ze zbiorów Fundacji Shalom. Stanowiły one fragment liczącego ok. 8000 fotografii zbioru zgromadzonego po ogłoszonym w 1994 apelu Fundacji o przekazywanie zdjęć przedstawiających żydowskich mieszkańców Polski. Zostały wykorzystane m.in. do stworzenia wystawy I ciągle widzę ich twarze, która została pokazana w 29 muzeach na całym świecie. W 2012 w bramie kamienicy została umieszczona rzeźba HIM Maurizio Cattelana przedstawiająca modlącego się na klęczkach Adolfa Hitlera. W czerwcu 2018 Urząd m.st. Warszawy poinformował, że kamienica ma stać się siedzibą Teatru Żydowskiego, jednak później zdecydowano o umieszczeniu nowej siedziby teatru przy ul. Kasprzaka 22. Przypisy
Kamienica Zalmana Nożyka w Warszawie

Kamienica Zalmana Nożyka – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Próżnej 9 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Powstała według projektu Franciszka Braumanna. Jej właścicielem był Zalman Nożyk, fundator pobliskiej synagogi przy ul. Twardej 6. Kamienica przetrwała zagładę warszawskiego getta. W 1987 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kamienica przy Rynku Zygmunta Augusta 28 w Augustowie

Kamienica przy Rynku Zygmunta Augusta 28 – zabytkowa kamienica w Augustowie. Kamienica położona jest w centrum Augustowa przy Rynku Zygmunta Augusta 28. Jest najstarszym murowanym budynkiem w mieście. Została wzniesiona w 1800 w czasie rządów pruskich przez Ballk zu Weita i Geytnera. Pierwotnie postawiona była w stylu klasycystycznym, ale późniejsze przebudowy pozbawiły ją cech stylowych. Wcześniej w tym samym miejscu prawdopodobnie znajdował się dwór starostów augustowskich, wystawiony po 1572. 8 grudnia 1812 w kamienicy zatrzymał się Napoleon Bonaparte podczas powrotu z inwazji na Rosję. W 1920 w budynku powstała jedna z pierwszych miejscowych spółdzielni – „Hurtownia Augustowska”. W latach 70. i 80. XX w. w kamienicy znajdował się sklep Pewexu. W 1993 obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Współcześnie (2014) w kamienicy mieści się m.in. apteka. Przypisy Bibliografia Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 33-34. ISBN 83-900828-3-7. Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 40, 149, 178. ISBN 978-83-925620-0-9.
Kamienica przy ul. Jana III Sobieskiego 12 w Sanoku

Kamienica przy ul. Jana III Sobieskiego 12 w Sanoku – kamienica położona w Sanoku. Historia Budynek wybudował Szymon Pijanowski w latach 1888-1889, a kierownikiem jego budowy był inż. Henryk Stoy. W 1907 od jego żony-wdowy Emilii odkupił budynek Zygmunt Edelheit. Pierwotnie budynek figurował pod numerem konskrypcyjnym 370. Projekt nadbudowy kamienicy wykonał w 1927 Władysław Chomiak. Przebudowa została wykonana od 1929 do 1930. Przed II wojną światową właścicielkami kamienicy były Eugenia Edelheit i jej córka Maria Edelheit (później po mężu Trendota). Przed 1939 budynek figurował pod numerem 8 ulicy Jana III Sobieskiego. Do tego roku pod tym adresem byli przypisani: nadleśnictwo, kopalnia nafty „Artur” w Tyrawie Solnej, inż. Leon Friedländer, adwokat Augustyn Nowotarski. Podczas II wojny światowej i trwających walk w Sanoku w ramach frontu wschodniego obecna ulica Jana III Sobieskiego (w okresie okupacji niemieckiej przemianowana na Kasernenstrasse) była terenem zmagań zbrojnych; w budynku położonego naprzeciw od południowego zachodu gimnazjum bronili się Niemcy, którzy w lipcu 1944 spalili budynek poczty, umiejscowiony naprzeciw od północnego zachodu; sama kamienica została uszkodzona. Po zakończeniu wojny budynek nadal istniał pod numerem 8. Własność kamienicy posiadali członkowie rodzin Edelheitów i Trendotów do 1959. W 1975 nastąpiło wywłaszczenie dużego ogrodu położonego za kamienica. Po 1989 starania o zwrot nieruchomości podjęła Agnieszka Jankowska, spadkobierczyni Trendotów. Budynek został wyremontowany przez nią w latach 2005–2008. Decyzją z 2012 część nieruchomości (byłego ogrodu i garażu) została prawomocnie zwrócona Annie i Marii Jankowskim. Aktualnie Agnieszka Jankowska jest jedyną właścicielką kamienicy i gruntu byłego ogrodu, gdzie stworzyła parking. W latach 90. w budynku funkcjonował sanocki oddział Porozumienia Centrum. Historia budynku i jej mieszkańców (rodzin Edelheitów, Trendotów i Jankowskich) została opisana w książce pt. Kamienica. Edelheitowie — Trendotowie — Jankowscy w Sanoku, wydanej w 2013 i autorstwa Stanisława Dobrowolskiego. Dwie pierwsze rodziny w 1924 połączyło małżeństwo Tadeusza Trendoty (doktora praw, sędziego, porucznika Wojska Polskiego) i Marii Edelheit. Budynek został wpisany do wojewódzkiego (A-1239 z 17 kwietnia 2014) oraz do gminnego rejestru zabytków. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy Bibliografia Stanisław Dobrowolski: Kamienica. Edelheitowie – Trendotowie – Jankowscy w Sanoku. Krosno – Sanok: Ruthenus, 2013. ISBN 978-83-7530-234-9. Historia budynku. sobieskiego12.org. [dostęp 2016-04-29].
Kamienica Borucha Zyberta w Warszawie

Kamienica Borucha Zyberta – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Poznańskiej 37 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kamienica została wzniesiona w 1904. W latach 1945–1958 mieszkał w niej poeta i pisarz Miron Białoszewski, którego upamiętnia znajdująca się na fasadzie kamienicy tablica pamiątkowa. W 2009 kamienica została zreprywatyzowana. Zameldowanych było w niej wówczas 78 osób, z których część została eksmitowana. W 2014 w wyniku działań członków Stowarzyszenia Miasto Jest Nasze zachowano zabytkowy piec, o którym Białoszewski pisał w wierszu „Ach gdyby nawet piec zabrali… Moja niewyczerpana oda do radości”. Przypisy Bibliografia Kamienica Mirona Białoszewskiego zagrożona zniszczeniem! [online], miastojestnasze.org [dostęp 2014-09-03] (pol.). AleksandraA. Synowiec AleksandraA., Niszczą kamienicę Mirona Białoszewskiego [online], wp.pl, 25 sierpnia 2014 [dostęp 2025-03-16] (pol.).
Kamienica przy ul. Próżnej 7 w Warszawie

Kamienica przy ul. Próżnej 7 w Warszawie – zabytkowa kamienica czynszowa znajdująca się w Warszawie przy ul. Próżnej 7, na terenie dzielnicy Śródmieście. Powstała według projektu Franciszka Braumanna i bezpośrednio sąsiaduje z kamienicą Zalmana Nożyka. Kamienica przetrwała zagładę warszawskiego getta. W 1987 wraz z kamienicami o adresach 9, 12 i 14 została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bukowicach

Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicka kaplica w Bukowicach, wzniesiona w 1896 jako cerkiew prawosławna. Historia W Bukowicach od 1576 istniała prawosławna cerkiew Trójcy Świętej. W 1684 na jej miejscu została wzniesiona nowa świątynia unicka. Kolejną budowlę sakralną tego wyznania zbudowano w Bukowicach w 1751, do 1780 jej kolatorami była rodzina Sedlnickich. W 1875 miejscowa parafia pod przymusem przeszła do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1896 na potrzeby prawosławnej parafii powstała nowa cerkiew. Została ona po 1915 zrewindykowana na rzecz Kościoła łacińskiego. W 1921 budynek był częściowo remontowany; kompleksową renowację przeszedł dopiero w latach 80. i 90. XX wieku. Świątynią opiekują się zakonnicy z klasztoru paulinów w Leśnej Podlaskiej. Architektura Kaplica w Bukowicach jest budowlą drewnianą na kamienno-ceglanej podmurówce, orientowaną, szalowaną, o konstrukcji wieńcowej. Jest trójdzielna, z kwadratowym przedsionkiem, prostokątną nawą i niższym od niej i także prostokątnym prezbiterium. Wnętrza budynku kryje odeskowany strop; dach nad nawą jest dwuspadowy, zaś nad pomieszczeniem ołtarzowym – trójspadowy. Nad przedsionkiem wznosi się zbudowana na planie kwadratu wieża zwieńczona dachem hełmowym z cebulastą kopułką. Ołtarz główny w bukowickiej kaplicy powstał w dwudziestoleciu międzywojennym, po jej przejęciu przez katolików. Umieszczono w nim prawdopodobnie XVIII-wieczną kopię obrazu Matki Bożej Leśniańskiej oraz XIX-wieczną ikonę Trójcy Świętej. Ołtarze boczne w świątyni zostały być może skonstruowane z elementów dawnego cerkiewnego ikonostasu, a wstawione do nich obrazy są ikonami z przełomu XIX i XX wieku. Przedstawiają odpowiednio Pokłon Pasterzy i Chrzest Pański. Z II poł. XIX w. pochodzi także wizerunek św. Jerzego i św. Barbary. Z końca XIX w. pochodzą lichtarze, starsza jest miedziana kropielnica, wykonana na przełomie XVIII i XIX w. jako kociołek na wodę święconą. W marcu 1993 kaplicę wpisano do rejestru zabytków woj. lubelskiego. Przypisy
Kaplica grobowa Jastrzębskich w Dębnie

Kaplica grobowa Jastrzębskich – kaplica znajdująca się w pobliżu głównego wejścia na cmentarz parafialny w Dębnie. Powstała w 1906 roku z fundacji Marii Dębińskiej z rodziny Jastrzębskich. Została wzniesiona w stylu neogotyckim według projektu architekta Jana Sas-Zburzyckiego. Ściany kaplicy opięte są uskokowymi szkarpami, a całość nakrywa wysoki dach o stromo opadających połaciach nakrytych ceramiczną dachówką. Od strony frontowej znajduje się niewielka kamienna przybudówka zejścia prowadząca do krypty grobowej, w której znajdują się prochy członków rodziny Jastrzębskich – ostatnich właścicieli zamku w Dębnie. Przypisy
Kaplica św. Franciszka Ksawerego w Bystrzycy Kłodzkiej

Kaplica św. Franciszka Ksawerego w Bystrzycy Kłodzkiej – została wzniesiona w 1681 roku, przy moście na drodze krajowej nr 33 w kierunku Kłodzka. Stanowiła wotum dziękczynne za uratowanie miasta od zarazy. Historia Kaplica została wzniesiona w roku 1681 przy wjeździe do miasta od strony Kłodzka. Stanowiła ona wotum dla św. Franciszka Ksawerego za uratowanie miasta od zarazy. Według legendy w tym miejscu zmarł zadżumiony uciekinier z Kłodzka, który chciał dostać się do Bystrzycy Kłodzkiej, wbrew podjętym w mieście środkom ostrożności. Architektura Kaplica została wzniesiona na planie kwadratu, posiada kopułę i jest nakryta hełmem w kształcie dzwonu. Hełm jest zwieńczony dwoma gałkami i wyciętą z blachy sylwetką św. Franciszka Ksawerego, który "zaklina" zarazę gestem wzniesionej ręki. Naroża są podkreślone lizenami, a ponad nimi jest gzyms koronujący. We wnętrzu jest niewielki ołtarz, a po jego obu stronach są konchowe wnęki i małe półkoliste okienka. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4 Linki zewnętrzne Informacje o kaplicy na stronie „Wratislaviae Amici”
Kaplica św. Męczennicy Paraskiewy w Rajsku

Kaplica pod wezwaniem św. Męczennicy Paraskiewy – prawosławna kaplica cmentarna w Rajsku. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Rajsku, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica została wzniesiona na cmentarzu w Rajsku w latach 1993–1997, konsekrowana 4 lipca 1997. Jest to nowoczesna murowana świątynia, zbudowana z białej cegły, trójdzielna. Dachy cerkwi blaszane. Nad kruchtą z dwuspadowym dachem nadbudowana częściowo przeszklona wieża-dzwonnica, zwieńczona kopułą. Nawa na planie koła, z dachem zwieńczonym baniastym hełmem. Prezbiterium mniejsze od nawy, również na planie koła, z dachem zwieńczonym niewielką kopułą. Wcześniej w tym samym miejscu znajdowała się wzniesiona w 1863 drewniana kaplica pod wezwaniem Opieki Matki Bożej, która została spalona w czerwcu 1942, podczas pacyfikacji Rajska przez okupantów hitlerowskich. Wezwanie obecnej kaplicy nawiązuje natomiast do murowanej cerkwi parafialnej w Rajsku, zbudowanej w latach 1869–1875, zburzonej przez hitlerowców w czerwcu 1942. Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 7–8/2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, ss. 22–24
Kaplica św. Ojca Pio w Kwidzynie

Kaplica świętego Ojca Pio w Kwidzynie – zabytkowa kaplica poprotestancka znajdująca się przy ulicy Basztowej w Kwidzynie, w województwie pomorskim. Kaplica została wzniesiona w 1892 roku w stylu neogotyckim jako świątynia staroluterańska. Jest to budowla salowa, wzniesiona na planie prostokąta, posiadająca niską pięcioboczną absydę. Obecnie jest to kaplica rzymskokatolicka pełniąca funkcję kościoła rektoralnego, w której odbywa się całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Przypisy
Katolickie Szkoły im. Świętej Rodziny z Nazaretu w Krakowie

Katolickie Szkoły im. Świętej Rodziny z Nazaretu w Krakowie – zespół szkół katolickich w Krakowie przy ulicy Pędzichów. Historia Szkoła została założona w 1898 r. przez księdza Leona Zbyszewskiego. Prowadzona była przez Stowarzyszenie „Dom Rodzinny”. Początkowo był to zakład naukowo-wychowawczego dla dziewcząt, a od 1901 r. także Seminarium Nauczycielskie. Działalność szkoły zawieszono w 1949 r. rozporządzeniem Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie rozwiązującym stowarzyszenie. Szkoły reaktywowano w 1991 r. powołując liceum ogólnokształcące, w 1994 r. szkołę podstawową, a w 2000 r. gimnazjum. Metropolita krakowski uznał je za kontynuatora dzieła sprzed wojny i objął je swoim patronatem. Od 2007 roku szkołę prowadzi Caritas Archidiecezji Krakowskiej. Liceum współpracuje z Uniwersytetem Jagiellońskim, Politechniką Krakowską, Uniwersytetem Rolniczym i Uniwersytetem Papieskim Jana Pawła II. Absolwenci Julia Rodzińska – polska zakonnica i błogosławiona Kościoła Katolickiego. Przypisy
Klasztor Klarysek w Kłodzku

Klasztor Klarysek w Kłodzku – barokowy budynek wzniesiony przez bernardynów w roku 1665 obok kościoła św. Jerzego i św. Wojciecha. Klasztor położony jest przy ul. Łukasińskiego 34 i obecnie przebywają w nim klaryski. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1664–1665 przez bernardynów. W roku 1810 klasztor uległ kasacie, a w budynku urządzono biura pruskiego garnizonu, mieszkania dla podoficerów i urzędników oraz szpital. W tym czasie klasztor został przebudowany. Wojsko przebywało w budynku do roku 1945. Po zakończeniu II wojny światowej do klasztoru wprowadziły się franciszkanki szpitalne. Ostatni remont przeprowadzono w latach 1977–1978. Obecnie w klasztorze przebywają klaryski od wieczystej Adoracji. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 29 listopada 1965 roku klasztor został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Klasztor jest budowlą wzniesioną na planie prostokąta i posiada wewnętrzny wirydarz. Skrzydła posiadają korytarz i jeden trakt pomieszczeń, są dwukondygnacyjne i nakryte dachami dwuspadowymi. W skrzydle wschodnim zachowały się cechy architektury gotyckiej. Elewacje są skromne i podzielone lizenami, a okna ujęte opaskami. We wnętrzach są sklepienia kolebkowe. Klasztor i stojący obok kościół są otoczone murem obronnym z XIV lub XV wieku. Galeria Zobacz też Kościół św. Jerzego i św. Wojciecha w Kłodzku Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Tadeusz Broniewski, Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko, Wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia klasztoru na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia klasztoru na stronie "Polska na fotografii"
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Kłopotach-Stanisławach

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Kłopotach-Stanisławach – kościół parafialny w Kłopotach-Stanisławach, w diecezji drohiczyńskiej. Murowany kościół został zbudowany w 1939 na miejscu starszego, drewnianego, istniejącego od 1920, gdy erygowana została parafia. Budynek utrzymany jest w stylu neobarokowym. W jego wnętrzu, obok wyposażenia powstałego w okresie międzywojennym, znajduje się monstrancja datowana na drugą ćwierć XVIII wieku, zdobiona wieńcem winogronowym z postacią Boga Ojca. Na jej czwórdzielnej stopie umieszczono wizerunki św. Franciszka z Asyżu oraz św. Jana Kapistrana otoczone kampanulowym ornamentem. Całość wieńczy kolista, promienista gloria z koroną. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Gdańsku (polskokatolicki)

Kościół Bożego Ciała w Gdańsku – polskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Śródmieściu Gdańska, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu pomorsko-wielkopolskiego diecezji warszawskiej. Historia Kościół został zbudowany jako część katolickiego zespołu szpitalnego pod wezwaniem Bożego Ciała. Pierwotnie mieścił się tu zakład dla trędowatych, a następnie jako przytułek dla ludzi starych, chorych i samotnych. Przyjmuje się, chociaż nie jest to oficjalnie potwierdzone, że zespół powstał w 1350 roku. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1385 roku. Pierwsza potwierdzona informacja o szpitalu i kaplicy pochodzi z 1395 roku. Pierwotnie był to kościół filialny parafii mariackiej. Gotycka kaplica szpitalna została rozbudowana pod koniec XV stulecia i pełniła odtąd funkcję prezbiterium powiększonej świątyni. Przyjmuje się, że rozbudowa kaplicy została rozpoczęta jeszcze przed 1454 roku i została przerwana w związku z wybuchem wojny trzynastoletniej (1454–1466). Obecna forma kościoła powstała w wyniku odbudowy po oblężeniu w 1577 roku, wtedy to powstała główna nawa usytuowana w przybliżeniu na osi wschód-zachód. Od 1592 roku kościół pełnił funkcję ewangelickiego kościoła parafialnego. Zmiana funkcji kościoła spowodowała decyzję o rozbudowie świątyni. W latach 1688–1689 została wzniesiona, według projektu Barthela Ranischa, prostopadła barokowa nawa, usytuowana po północnej stronie korpusu. W 1707 pojawiła się zewnętrzna kazalnica z figurami apostołów i symbolizującą Chrystusa postacią pelikana (obecnie wewnątrz kościoła). W 1749 roku została wybudowana wschodnia wieża o konstrukcji szkieletowej, którą obmurowano w połowie XVIII stulecia. W latach 1765/67 Friedrich Rudolph Dalitz, uczeń i współpracownik gdańskiego mistrza Hildebrandt wybudował w stylu rokoko 34-głosowe organy, usytuowane na emporze w zachodniej części kościoła. W 1916 roku świątynia została uszkodzona przez uderzenie pioruna, co spowodowało przeprowadzenie prac remontowych. W 1936 roku kościół przeszedł restaurację. Świątynia została nieznacznie zniszczona w czasie II wojny światowej (wywieziono organy, powypadały witraże, zginęły dwa dzwony i mechanizm zegara z wieży, ograbiono podziemne krypty). Po roku 1945 część budynków wchodzących w skład zespołu rozebrano, a pozostałe wykorzystano jako domy mieszkalne. W 2021 rozpoczęto rewitalizację trzech z pięciu budynków zespołu (najstarszy pochodzi z 1786) i ich adaptacja na potrzeby Hevelianum; do 2026 kosztem 32 mln zł powstaną w nich miejsca noclegowe, mediateka, księgarnia oraz kawiarnia. Na początku lat. 60. XX wieku świątynia została poddana rewaloryzacji. W 1974 roku kościół razem z plebanią zostały przekazane kościołowi polskokatolickiemu. Proboszczem parafii jest ks. Rafał Michalak. Zobacz też Cmentarz Nieistniejących Cmentarzy Przypisy