NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pasaż Grunwaldzki

Pasaż Grunwaldzki – centrum handlowo-rozrywkowe z parkingiem wielopoziomowym oraz multipleksem, przy Placu Grunwaldzkim we Wrocławiu. Inwestorem jest firma Echo Investment S.A. Kompleks otwarto 4 kwietnia 2007 o godzinie 7:00, jednak niedługo po tym – około godziny 10 – pasaż został zamknięty przez inspektorów „z powodów technicznych”. W rzeczywistości właściciel nie otrzymał pozwolenia od inspekcji budowlanej, o czym wiedział już wcześniej. Ponieważ sklep i tak otwarto, firma zajmująca się budową zapłaciła prawie 340 tys. złotych kary. Pasaż ponownie otwarto 21 kwietnia o godzinie 11:00. Powierzchnia całkowita Pasażu wynosi ok. 130 tys. m², z czego najwięcej zajmują: elektromarket Media Markt (5 tys. m²), C&A (2,4 tys. m²) i H&M (2,2 tys. m²). Oprócz wielu popularnych sieci sklepów obecnych w wielu centrach handlowych w Polsce, znajdują się tu firmy które otworzyły pierwszy sklep we Wrocławiu. Są to: Stradivarius, Oysho i Pull&Bear należące do hiszpańskiej grupy Inditex. Okoliczności otwarcia w dniu 4 kwietnia 2007 W chwili pierwszego otwarcia Pasażu na teren kompleksu weszło około 4 tysięcy klientów – osób, które oczekiwały w kolejce na otwarcie pasażu od godziny 21.30 poprzedniego dnia. Elektromarket Saturn został otwarty o godzinie 7.00, a cały kompleks dopiero o 9.00. O godzinie 9.30 z bliżej nieokreślonych przyczyn, którymi później okazał się brak zezwolenia na użytkowanie obiektu, personel Pasażu poinformował o zamknięciu budynku i konieczności jego opuszczenia. Wstrzymano również możliwość wstępu na teren obiektu. Pomimo deklaracji o zamknięciu Pasażu o godzinie 10.00, wszyscy klienci zostali obsłużeni do godziny 11.00, po czym ochrona ogłosiła całkowite zamknięcie kompleksu wywołując konsternację i dezorientację wśród nowo przybyłych osób. Otwarcie Pasażu spowodowało paraliż komunikacyjny miasta Wrocławia, w tym arterii komunikacyjnej łączącej Wrocław z drogą ekspresową na Warszawę. Związane było to ze zmianą organizacji ruchu drogowego na nowo otwartym Rondzie Reagana. Ogół okoliczności otwarcia Pasażu wywołał kontrowersje nagłośnione m.in. przez lokalne media oraz żywą reakcję konkurencji (billboardy Galerii Dominikańskiej „U nas wrota są zawsze otwarte” nawiązujące do kampanii Pasażu „Wrota otwarte”; internetowy serwis Allegro.pl, jeszcze w dzień niefortunnego otwarcia wziął udział w tej akcji: przed głównym, zamkniętym już wejściem stał transparent „Tu już zamknięte, na Allegro.pl czynne całą dobę”) i najemców. Market Saturn rozwiesił w mieście reklamy przedstawiające kobietę krzyczącą „A właśnie, że się nie zamknę!!!” i podpis „!!!SATURNOWYM ZAMYKACZOM MÓWIMY NIE!!!”. Pasaż Grunwaldzki w liczbach 200 sklepów 1400 miejsc parkingowych 11 sal kinowych, które pomieszczą 2600 widzów (Multikino) 300 mln zł – przybliżony koszt budowy 130 000 m² – powierzchnia pasażu Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Pasażu Grunwaldzkiego
Polní kryt z 2. světové války

Polní kryt z 2. světové války, polsky Schron polowy z czasów II Wojny Światowej, jsou ruiny zděného a železobetonového vojenského krytu z 2. světové války. Nachází se v lese v Arboretu Bramy Moravskiej (Arboretum Moravské brány) v městské čtvrti Obora města Racibórz (Ratiboř) a to na pravém břehu kanálu Ulga v krajinném parku Park Krajobrazowy Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich v Polsku. Geograficky také patří do nížiny Ratibořská kotlina v okrese Ratiboř ve Slezském vojvodství. Historie, popis a legenda Polní kryt má obdélníkový půdorys cca 2×3 m a byl celý zapuštěný v zemině. Využíval jej německý Wehrmacht. Zdi jsou postaveny z cihel a strop je tvořen železobetonovou deskou. Byl postaven s největší pravděpodobností v roce 1944 a sloužil velitelství lokálních protileteckých dělostřelců, jejichž pozice se nacházela západně nedaleko bunkru. K místu se také váže legenda o pokladu, který zde zakopala osoba utíkající před Rudou armádou a později jej náhodná osoba našla. Další informace Místo je celoročně volně přístupné a to po lesní stezce která začíná u krytu Kochbunker (odbočka z turistické trasy Szlak im. Polskich Szkół Mniejszościowych) a vede kolem informačního panelu v polském, anglickém, německém a českém jazyce. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Polní kryt z 2. světové války na Wikimedia Commons
Vier-Kuppel-Pavillon

Der Vier-Kuppel-Pavillon (polnisch: Pawilon Czterech Kopuł) ist ein von 1911 bis 1913 errichtetes Ausstellungsgebäude für die Jahrhundertausstellung Breslau 1913, entworfen vom Architekten Hans Poelzig. Seit dem Jahr 2006 gehört das Gebäude zum UNESCO-Weltkulturerbe. Der auf dem Messegelände unweit der Breslauer Jahrhunderthalle stehende Bau wurde von der Bauunternehmung Schlesische Beton-Baugesellschaft errichtet. Im Innenhof befand sich ein Pallas-Athene-Brunnen, ein gemeinsames Werk des Bildhauers Robert Bednorz und des Architekten Hans Poelzig. Nach dem Zweiten Weltkrieg diente der Pavillon als Aufnahmehalle des Breslauer Filmunternehmens. Das nunmehr seit 2006 in der Liste des UNESCO-Weltkulturerbes eingetragene Gebäude wurde im Jahre 2006 dem Breslauer Nationalmuseum als Filiale übergeben, unter Entfernung aller späteren Umbauten im ursprünglichen Zustand wiederhergestellt und als Museum für zeitgenössische Kunst am 25. Juni 2016 im Pavillon eröffnet. Weblinks Gazeta Wyborcza 11. Juni http://pawilonczterechkopul.pl2016 Offizielle Website des Vier-Kuppel-Pavillons (polnisch u. englisch) Nationalmuseum Breslau (englisch) Google Earth Pawilon Czterech Kopuł – Ausstellungsgebäude, Ausstellungshalle na portalu polska org.pl Einzelnachweise
Pawilon Ceramiki Budowlanej PWK

Pawilon Ceramiki Budowlanej (obecnie sala gimnastyczna przy szkole na ul. Jarochowskiego 1) – zabytkowy, dawny pawilon wystawienniczy Powszechnej Wystawy Krajowej zlokalizowany przy ul. Jarochowskiego róg Wyspiańskiego w Poznaniu. Charakterystyka Obiekt zaprojektował Stanisław Mieczkowski, a zbudowano go w 1929 i otwarto tuż przed Wystawą. W tym rejonie miasta powstało wiele innych pawilonów wystawowych, ale większość z nich zrealizowana była tymczasowo, z lekkich materiałów i po PeWuCe została rozebrana. Pawilon posiadał klinkierową dekorację w stylu polskiego art déco (romby i łuki), ale sama bryła nawiązywała do formy dworku. Całość nakrywał dach dwuspadowy i ozdabiała nieistniejąca już attyka. Na narożnikach istniały alkierze z czworobocznymi wieżyczkami. Zarówno attyka, jak i wieżyczki obecnie nie istnieją. Zamurowano również podcienia, tworząc salę gimnastyczną (pełniła ona krótko rolę kostnicy, kiedy to Armia Czerwona urządziła w sali szpital polowy w kwietniu 1945). W pobliżu znajdują się City Park Poznań, park Kasprowicza, Arena i tereny Johow-Gelände. Przypisy Bibliografia Joanna Bielawska-Pałczyńska, Hanna Hałas-Rakowska, Śladami Powszechnej Wystawy Krajowej, w: Renowacje i zabytki, nr 2(42)/2012, ss.136-137, ISSN 1643-2029
Pawilon Goethego w Głogowie

Pawilon Goethego – neoklasycystyczny pawilon ogrodowy w Parku Leśnym w Głogowie. Historia Budowa Pawilon został zbudowany w 1910 roku na terenie miejskiego parku, który zrealizowano na miejscu rozebranych umocnień zniszczonej w początkach XX wieku twierdzy. Budowla została zaprojektowana przez miejskiego architekta Głogowa Wilhelma Wagnera. Swoją formą nawiązuje do starogreckiej świątyni stojącej w świętym gaju. Ma kształt rotundy nakrytej kopułą. Dodatkową ozdobą są dwie doryckie kolumny umieszczone od frontu. We wnętrzu stało popiersie J.W. Goethego autorstwa rzeźbiarza Raucha. Podczas działań wojennych pawilon został uszkodzony, a oryginalne popiersie zaginęło. Renowacja Pawilon został odremontowany w 1995 roku. We wnętrzu stanęła podobizna Goethego autorstwa Romana Mordasa. W 2006 roku dokonano powtórnej restauracji pawilonu, polegającej między innymi na pokryciu kopuły miedzianą blachą. Wskutek działalności wandali poszycie dachu zostało jednak rozebrane. Galeria
Pawilon Iglica na MTP

Pawilon Iglica (pawilon nr 11) – hala wystawiennicza Międzynarodowych Targów Poznańskich, zlokalizowana na terenach targowych w Poznaniu, od strony Mostu Dworcowego. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli MTP i Poznania. Historia i architektura W 1947 rozebrano zniszczoną w czasie II wojny światowej konstrukcję dawnej Wieży Górnośląskiej autorstwa Hansa Poelziga z 1911. Początkowo dolną część Wieży (zachowaną) wykorzystywano jako pawilon ZSRR. W latach 1954–1955 nadano hali obecny kształt, m.in. poprzez likwidację walca starej Wieży, nad pierwszą i drugą kondygnacją. W miejscu dawnego walca umieszczono nowy, o mniejszym promieniu, na którym z kolei ustawiono charakterystyczną iglicę, co nadało całości formę rakiety. Autorem przebudowy był Bolesław Szmidt, który już w 1948 zaproponował pierwszą wersję przebudowy obiektu w formie masywnego, przeszklonego walca (okrąglaka). Według Piotra Marciniaka forma pawilonu zawierała w sobie dwie tezy – poprzez kolistą kontynuację tematu Wieży Górnośląskiej, podkreślono stare tradycje targowe miasta i ciągłość wystaw w obecnym miejscu, a poprzez modernistyczną architekturę zasygnalizowano chęć zmian i promowania nowych wartości, niesionych przez współczesność. Hala, poprzez kratownicowe zwieńczenie, nawiązuje do realizacji wczesnych konstruktywistów radzieckich, m.in. El Lissitzky'ego i Władimira Tatlina (Pomnik III Międzynarodówki). Jest też kojarzona z moskiewskimi monumentalnymi budynkami socrealistycznymi, zwieńczonymi iglicami – np. Uniwersytetem Moskiewskim. Obiekt, ustawiony bezpośrednio od strony dworca PKP, stanowił, wraz z ażurowym modelem kuli ziemskiej, symbol międzynarodowego Poznania i otwarcia Polski na świat. Stanowił także dowód na technologiczne zaawansowanie socjalistycznego państwa. W początkach XXI wieku pawilon poddano gruntownej modernizacji, odsłaniając we wnętrzu nitowaną konstrukcję Wieży Górnośląskiej. Jednocześnie radykalnie zmieniono kontekst urbanistyczny tej części MTP, poprzez budowę przeszklonego nowego holu reprezentacyjnego, który częściowo przysłonił sylwetkę Iglicy. Galeria Zobacz też Powszechna Wystawa Krajowa Przypisy Bibliografia Piotr Marciniak, Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2010, ss.268-270, ISBN 978-83-7503-113-3 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 https://web.archive.org/web/20101129034842/http://www.mtp.pl/all/pl/targi/targi_w_polsce/plan_targow/ – plan terenów MTP (dostęp 10.12.2010) Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Chlebak, pestka, falowiec i inne” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Pawilon Polonji Zagranicą PWK

Pawilon Polonji Zagranicą (także: Pawilon "Polonia Zagranicą") – zabytkowy, dawny pawilon wystawienniczy Powszechnej Wystawy Krajowej, zlokalizowany przy ul. Elizy Orzeszkowej 17 (ul. Parkowej 2) w Poznaniu, bezpośrednio przy Parku Wilsona i Palmiarni Poznańskiej. W latach 1985–2010 siedziba biblioteki Akademii Medycznej, późniejszego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Obecnie budynek Centrum Innowacyjnych Technik Kształcenia tej uczelni. Opis Obiekt zaprojektował Roger Sławski, a zbudowano go w 1929 i otwarto przed Wystawą. Pierwotnie przeznaczony był na Muzeum Emigracji. Obiekt jest parafrazą warszawskiego Pałacu na Wodzie w Łazienkach Królewskich. Ma formę klasycyzującego dworku, a do Pałacu Łazienkowskiego upodabniała go jeszcze bardziej nie w pełni zrealizowana wersja projektowa, bogata w dekorację rzeźbiarską. Charakterystyczny jest dominujący nad attyką belweder. Strefę wejściową podkreślał okazały toskański portyk kolumnowy. Wnętrze rozdzielone było pomiędzy trzy sale. Centralna – oświetlana przeszklonymi częściami belwederu, stanowiła oprawę dla pomnika prezydenta USA – Herberta Hoovera (autorem był rzeźbiarz z Warszawy – Antoni Janik). Obecnie obiekt jest częściowo przebudowany, a jego otoczenie całkowicie pozbawiło go walorów urbanistycznych, gdyż zielone pierwotnie otoczenie zostało zabudowane, powstały parkingi i stelaże dla reklam wielkoformatowych. W pobliżu znajduje się zespół kamienic urzędniczych i tereny Kaiser-Wilhelm-Anlage. Przypisy Bibliografia Joanna Bielawska-Pałczyńska, Hanna Hałas-Rakowska, Śladami Powszechnej Wystawy Krajowej, w: Renowacje i zabytki, nr 2(42)/2012, s. 136, ISSN 1643-2029
Pałac Alfreda Biedermanna w Łodzi

Pałac Alfreda Biedermanna – pałac znajdujący się przy ulicy Franciszkańskiej 1/5 w Łodzi, nieopodal skrzyżowania z ulicą Północną. Historia Zbudowany dla Alfreda Biedermanna (1866–1936), syna Roberta. Wzniesiony wraz z zabudowaniami gospodarczymi i wozownią w 1912 roku. Usytuowany w ogrodzie, przypuszczalnie w miejscu istniejącego tu wcześniej parterowego domu zbudowanego jeszcze przez Roberta Biedermanna. W styczniu 2008 właścicielem pałacu został Uniwersytet Łódzki. Od roku akademickiego 2004/2005 w pałacu ma siedzibę Katedra Historii Sztuki oraz Instytut Kultury Współczesnej Uniwersytetu Łódzkiego. W najbardziej reprezentacyjnej części budynku mają miejsce tylko oficjalne uroczystości uniwersyteckie. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/271 z 16.09.1980. Architektura Należy do typu pałaców wolnostojących, wznoszonych z dala od fabryki, nie w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Otoczony żeliwnym parkanem na ceglanej podmurówce. W parku zachował się stary drzewostan (lipy i dęby), a przy wejściu zabytkowa stróżówka. Dom mieszkalny składał się z dwóch budynków na planie prostokątów połączonych łącznikiem. Budynek główny jest trzytraktowy, podpiwniczony, dwukondygnacyjny z użytkowym poddaszem. Całość ma zwartą bryłę o cechach modernistycznych i nakryta jest dachem mansardowym. Główne wejście od strony północnej osłonięte jest portykiem kolumnowym prowadzącym do reprezentacyjnego holu, od którego biegnie korytarz, z rozmieszczonymi wokół pokojami. Na parterze oprócz holu znajdowała się jadalnia i gabinet. Na piętro mające kiedyś charakter mieszkalny prowadzą dwubiegowe drewniane schody o ciekawej, asymetrycznej kompozycji i manierystyczno-barokowej dekoracji balustrad. Wnętrza były bogato wyposażone w liczne obrazy, rzeźby i dywany wchodzące w skład słynnej kolekcji Alfreda Roberta Biedermanna, juniora (1902–1964). Po II wojnie światowej niewiele z nich pozostało na swoim miejscu. W pałacu pierwotnie zaplanowano wykonanie witraży, jednak wybuch I wojny światowej zniweczył te plany. Dopiero podczas ostatniego remontu pałacu, prowadzonego w latach 1999–2003 przez UŁ, oprócz odnowienia elewacji i dachu uzupełniono wystrój wnętrz o stylizowane witraże. Zastosowano identyczną technologię jak sto lat wcześniej – ornamenty nanoszono metodą malarską i wypalano. Wnętrze uzupełniono także m.in. o złocone klamki z literą „B”. Zobacz też architektura modernistyczna w Łodzi Przypisy Linki zewnętrzne Pałac w serwisie Uniwersytetu Łódzkiego Pałac w serwisie na temat zabytków UŁ Wirtualna wycieczka po pałacu. bir.uni.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-17)]. Galeria fotografii pałacu
Anna Wasapaleis

Het Anna Wasapaleis (Pools: Pałac Anny Wazówny w Brodnicy) is een paleis in Brodnica, Polen en een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Het van oorsprong laat-renaissancepaleis is in opdracht van Rafał Działyński, de starost van Brodnica, vóór 1564 op de resten van het 14e-eeuwse kasteel gebouwd. Het paleis in in de 17e eeuw in de barokstijl herbouwd, maar werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1945 verwoest. Het gebouw is na de oorlog heropgebouwd. Het paleis en het domein Brodnica werden in 1605 door Sigismund III van Polen aan zijn zus Anna Wasa geschonken. De prinses stierf hier op 26 februari 1625 na een lang ziektebed. Bezitters 1605-1625: Prinses Anna Wasa
Pałac Arnolda Stillera

Pałac Arnolda Stillera – zabytkowy łódzki pałac położony przy ul. Stefana Jaracza 45. Historia Pałac wybudowano w latach 1891–1893 dla łódzkiego przedsiębiorcy, Arnolda Stillera. Teren przy ówczesnej ulicy Cegielnianej 75 (obecnie ul. Stefana Jaracza 45) znajdował się naprzeciwko zakładów wyrobów wełnianych Stillera i Juliusza Bielszowskiego. Projekt architektoniczny budynku nawiązywał do francuskiego i włoskiego neorenesansu. Na zachowanej kopii projektu figuruje podpis Hilarego Majewskiego, jednak jego autorstwo jest dyskusyjne. Krzysztof Stefański pisze tak na ten temat: architektura obiektu zdecydowanie jednak przypomina dzieła berlińskiej spółki „Kayser & Groszheim” i być może w Berlinie należałoby doszukiwać się jego twórcy. Poza budynkiem mieszkalnym powstały również stajnia, wozownia, domek ogrodnika oraz oranżeria. W latach 1899–1901 do pałacyku dodano południowe skrzydło, okrągłą klatkę schodową i wieżę. Autorem projektu rozbudowy, wprowadzającego elementy manieryzmu niderlandzkiego, był Dawid Lande. Dekoracja zaprojektowana przez Landego określana jest jako renesansowa z domieszką form gotyckich. Dochodzą także elementy secesyjne. Od 1990 roku część piwnic zajmuje klub muzyczny „Bagdad Cafe”. Przypisy
Biskupský palác (Katovice)

Biskupský palác v Katovicích je sídlem katovických biskupů (budova Metropolitní kurie se zahradou), je kulturní památkou zapsanou do seznamu kulturních památek Slezského vojvodství 15. prosince 1997 pod číslem A/1659/97. Popis Budova byla postavena před rokem 1933 v novobarokním slohu. Po druhé světové válce v roce 1955 byla dokončena kopule, která se měla tyčit do výšky 38 m a být dominantou Katovic. Komunistickou vládou nebyla stavba do takové výšky povolena. Za budovou paláce se rozprostírá park. Odkazy Reference Související články Stezka dřevěné architektury (Slezské vojvodství) Arcibiskupské muzeum Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Biskupský palác (Katovice) na Wikimedia Commons
Bischofspalast (Katowice)

Der Bischofspalast (polnisch Pałac Biskupi, auch gmach Kurii Metropolitalnej) in Katowice (deutsch Kattowitz, Woiwodschaft Schlesien) ist seit 1932 Sitz der Katowicer (Erz-)Bischöfe und der Kurie. Ein Teil dient seit November 1983 als Sitz des Diözesanmuseums. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Süden des Stadtbezirks Śródmieście (Innenstadt) an der ulica Henryka Jordana 39. Im Norden befindet sich die Christkönigskathedrale, im Westen das Priesterseminar und im Süden das Haus St. Josef. Das neoklassizistische Gebäude ist nach Süden orientiert. Die beiden Eckpavillons tragen neobarocke Hauben und sind wie das Dach kupfergedeckt. Geschichte Der Bischofspalast wurde von 1927 bis 1933 als Sitz des Bischofs und der ostoberschlesischen Kurie erbaut. Die Architekten Zygmunt Gawlik und Franciszek Mączyński hatten auch die benachbarte Kathedrale entworfen, die kriegsbedingt erst 1955 fertiggestellt werden konnte. Im Westflügel wurde am 20. November 1983, dem Christkönigsfest, von Bischof Herbert Bednorz das Diözesanmuseum eingeweiht. Sitz des Metropoliten (Erzbischof) wurde das Bauwerk im März 1992. Es wurde mit seinem Park am 15. Dezember 1997 unter der Nummer A/938/2022 in das nationale Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Schlesien aufgenommen. Um das Jahr 2020 wurde das Gebäude renoviert und von Ruß gereinigt. Der Garten wird ab Sommer 2024 in Stand gesetzt. Literatur Lech Szaraniec: Moje Katowice. Katowice 2014. S. 101. Weblinks Fußnoten
Pałac Biskupi w Katowicach

Pałac Biskupi w Katowicach – wzniesiony w latach 1927–1933 budynek przeznaczony na siedzibę biskupów diecezji katowickiej i kurii biskupiej, będący własnością archidiecezji katowickiej. Jest zlokalizowany przy ul. Henryka Jordana 39. Obszar pod budowę pałacu przekazał diecezji katowickiej Claus-Hubert von Tiele-Winckler. Zaprojektowali go twórcy znajdującej się w sąsiedztwie Archikatedry Chrystusa Króla architekci Zygmunt Gawlik i Franciszek Mączyński. Obecnie jest siedzibą Kurii Archidiecezjalnej. W okresie Polski Ludowej zachodnie skrzydło gmachu władze państwowe zajęły na potrzeby służby zdrowia. W roku 1986 diecezja weszła w ponowne władanie tej części budynku i przeznaczyła je na siedzibę Muzeum Diecezjalnego. Rezydencja biskupów katowickich Miejscem zamieszkania wielu biskupów katowickich stał się budynek zlokalizowany na rogu ul. Francuskiej i ul. Powstańców w Katowicach. Przed 1932 r. w połowie należał do fundacji chorzowskiej, druga część do gwarectwa rudzkiego, które dzierżawiło dla kopalni "Eminencja" chorzowskie pole węglowe. W tym domu przed 1932 r. mieszkał dyrektor Witold Stadnikiewicz, a po nim generalny dyrektor Antoni Lewalski. Jako że gwarectwo zalegało ze znacznymi kwotami dzierżawnymi wobec fundacji chorzowskiej (parafii św. Magdaleny w Chorzowie) – właścicielki części pola górniczego należącego do kopalni "Eminencja", dłużnicy zaproponowali, że część willi będącej własnością gwarectwa oddadzą w zamian za długi. W takich okolicznościach, willa przeszła na własność diecezji katowickiej. We wrześniu 1932 r. bp Stanisław Adamski zamieszkał w nowej rezydencji. Galeria Przypisy
Palác řeckokatolických biskupů

Palác řeckokatolických biskupů v Přemyšlu (Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu) byl postaven v letech 1898–1900, v novobarokním stylu, dle projektu R. Halického. O jeho výstavbu se zásadně zasloužil biskup Konstantin Czechowicz (biskupem 1896–1915). Po 2. světové válce byl tehdejší biskup z paláce vykázán, zatčen a budova byla převzata do vlastnictví státu. Objekt byl v letech 1969–1977 značně přestavěn a upraven pro sídlo "Národního muzea Přemyšlska" (Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej). V současné době je budova vrácena řeckokatolické církvi, sídlí v ní mateřská školka a "Národní muzeum Přemyšlska" bylo přemístěno do nově postavené budovy v centru města (pl. Berka Joselewicza). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Palác řeckokatolických biskupů na Wikimedia Commons Rejestr zabytków woj. podkarpackie. 2012-12-31. s. 95. [přístup 2020-06-24].
Griechisch-katholischer Bischofspalast Przemyśl

Der Griechisch-katholische Bischofspalast Przemyśl (polnisch: Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu) neben der griechisch-katholischen Johannes-Kathedrale ist ein Stadtschloss der griechisch-katholischen Bischöfe am Rand der Altstadt von Przemyśl. Geschichte Das Schloss wurde in den Jahren 1898 bis 1900 von dem Architekten R. Halicki im Stil des Eklektizismus für den griechisch-katholischen Bischof Konstantyn Czechowicz errichtet. Während des Stalinismus wurden die griechisch-katholische Kirche enteignet und das Gebäude verstaatlicht. In den Jahren von 1969 bis 1977 wurde das Gebäude umgebaut und beherbergte danach das Nationalmuseum des Landes Przemyśl. Nach 1989 wurde das Gebäude den griechisch-katholischen Bischöfen zurückgegeben und das Museum zog in ein neu errichtetes Gebäude um. Derzeit ist es erneut Bischofssitz. Literatur Tadeusz. S. Jaroszewski. Pałace w Polsce (Przewodnik). Warszawa, 2000, S. 14–15, ISBN 83-7200-585-0 (polnisch) Weblinks
Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu

Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu – budowla w typie pałacu miejskiego, wzniesiona w latach 1898–1900, znajdująca się przy pl. Czackiego 3 w Przemyślu. Projektował go R. Halicki na siedzibę Biskupstwa Greckokatolickiego. Po II wojnie światowej biskup został z niego wyrzucony i aresztowany, a budynek przejęto na Skarb Państwa. Budynek gruntownie przebudowano i adaptowano w latach 1969–1977 na siedzibę Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. W wyniku zmian ustrojowych z 1989 r. muzeum przeniesiono w 2008 r. do nowo wybudowanego budynku w centrum Przemyśla, a budynek zwrócono Kurii Greckokatolickiej. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem rej. : A-541 z 6.06.1983. Zobacz też budynek Greckokatolickiego Seminarium Duchownego w Przemyślu Przypisy
Palast der Bischöfe von Rzeszów

Der Palast der Bischöfe von Rzeszów (polnisch: Pałac Biskupów Rzeszowskich) ist ein Stadtpalais der Bischöfe von Rzeszów in der Altstadt von Rzeszów unweit des Altmarkts. Geschichte Das Palais wurde 1876 für die Magnatenfamilie Karpiński im klassizistischen Stil von Józef Kwiatkowski errichtet, wobei er sich an der traditionellen Form eines polnischen Herrenhauses orientierte. Heute ist es Sitz der Bischöfe von Rzeszów. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Motyka A., Redemptori hominis. Dziesięciolecie diecezji rzeszowskiej (1992–2002), Rzeszów 2002. Weblinks