NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz ewangelicki w Kole

Cmentarz ewangelicki w Kole – cmentarz ewangelicko-augsburski w Kole. Swoją historią sięga XIX wieku. Znajduje się między ulicami Poniatowskiego oraz Dąbrowskiego, na terenie osiedla Przedmieście Kaliskie. Administruje nim parafia ewangelicko-augsburska w Koninie. 23 listopada 1998 roku cmentarz został wpisany do rejestru zabytków. Historia Pierwsze pochówki na tym cmentarzu odbyły się prawdopodobnie w pierwszej połowie XIX wieku. Najstarszy istniejący nagrobek pochodzi z 1881 roku i należy do Emanuela Gottfrida Hoffmana. W maju 2011 roku na terenie cmentarza odnaleziono zbiorową mogiłę żołnierzy niemieckich, którzy zginęli podczas walk o Koło w styczniu 1945 roku. Szczątki zostały następnie ekshumowane przez Stowarzyszenie Pomost i przeniesione na cmentarz Miłostowo w Poznaniu. We wrześniu 2016 roku na cmentarzu utworzono lapidarium oraz przeniesiono szczątki ekshumowane z cmentarza ewangelickiego w Szarłatowie. Na cmentarzu chowani są także wierni innych wyznań. Zobacz też kościół Opatrzności Bożej w Kole religia w Kole Przypisy Bibliografia Józef Burszta, 600 lat miasta Koła, Poznań 1963 Józef Stanisław Mujta: 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne, 1997. ISBN 83-86139-34-X. Ewaryst Jaśkowski. Koło w XX wieku. Przegląd wydarzeń. Koło 2003 Kazimierz Kasperkiewicz: Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939-1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 2004. ISBN 83-909030-9-1. Głos Kolski – kilka wydań Gazeta Kolska – kilka wydań
Cmentarz Pobitno w Rzeszowie

Cmentarz Pobitno – nekropolia w Rzeszowie, w dzielnicy Pobitno na prawobrzeżu Wisłoka, we wschodniej części miasta. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obwodnicy północnej Rzeszowa i ulicy Lwowskiej, przy Rondzie Pobitno. Cmentarz posiada status prawny zabytku. Historia Prace nad utworzeniem nowego cmentarza dla miasta rozpoczęły się w 1895. Na mocy uchwały Rady Miasta rozpoczęto poszukiwanie właściwego terenu. Mimo protestów kanonika kościoła farnego, kupno 9. mórg pola od hrabiego Romana Potockiego dokonano w grudniu 1905 kosztem 2900 koron. Prace budowlano–ziemne ruszyły szybko, ale pierwotnie planowany termin otwarcia (1 maja 1909) przesunięto na początek roku następnego. Wraz z otwarciem nowego, 1 stycznia 1910, zamknięto Stary Cmentarz w Rzeszowie. Pierwsza osobą pochowaną na nowym cmentarzu była 20-letnia Helena Rajterówna. W trakcie I wojny światowej spoczęło tutaj ok. 2500 żołnierzy różnych nacji. Znajdują się tu także zbiorowe mogiły Polaków pochodzące z okresu II wojny, zabitych przez hitlerowskich okupantów, w większości ekshumowane z mogił rozsianych po mieście i okolicy, a także żołnierzy Wojska Polskiego poległych w walkach kampanii wrześniowej oraz w 1944. Na cmentarzu znalazły się również mogiły niemieckie. W latach 1939–1944 na Pobitnym pochowano ok. 450 Niemców, dla których wydzielono osobne kwatery. Po wojnie szczątki złożono w zbiorowych mogiłach. Kolejny raz zostały ekshumowane przez Fundację "Pamięć" i przeniesione na cmentarz żołnierzy niemieckich w Siemianowicach Śląskich. Po wojnie w kwaterze XXX utworzono mały cmentarzyk żołnierzy WP (ok. 190 pochówków) poległych w walkach z UPA. Do końca wojny na cmentarzu spoczęło ponad 10,5 tys. osób. Do końca lat 70. XX wieku liczba ta potroiła się. Zasadniczy wpływ na spadek liczby pochówków w latach 80. i późniejszych miało wybudowanie cmentarza komunalnego Wilkowyja. Wygląd Cmentarz ma powierzchnię ok. 7 ha w formie wydłużonego prostokąta. Z trzech stron otoczony jest wysokim murem z cegły, z jednej zaś siatką. Posiada 2 bramy – główną, południową i mniejszą północną. Nekropola podzielona jest na 36 kwater, numerowanych rzymskimi liczbami. Ich siatkę wyznaczają 1. aleja główna, biegnąca prosto od strony bramy głównej przeciętej poprzecznie 5. węższymi ścieżkami. Na terenie cmentarza znajduje się ponadto zabytkowy drzewostan. Kaplica cmentarna została ulokowana przy bramie głównej cmentarza. Pochowani Bibliografia Jarosińska, M. Cmentarz Pobicieński w Rzeszowie, Wydawnictwo Przyjaciół Miasta Rzeszowa, Rzeszów 1992
Cmentarz wojenny nr 118 – Staszkówka

Cmentarz wojenny nr 118 – Staszkówka – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Staszkówka w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Moszczenica. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Usytuowany jest na szczycie wzgórza Mentlówka (438 m) w Staszkówce. Ma powierzchnię 3520 m². Pochowanych jest na nim 439 żołnierzy armii niemieckiej, 281 armii austriackiej i 43 rosyjskiej. Na cmentarzu znajduje się 40 mogił masowych, 8 zbiorowych – rzędowych i 209 pojedynczych. Opis cmentarza Projektantem pól grobowych, ogrodzenia oraz twórcą nagrobków był niemiecki sierżant saperów, Anton Müller, pracujący pierwotnie na terenie IV Łużniańskiego Okręgu Cmentarnego, a począwszy od 1917 r. – VI Tarnowskiego. Projektantem pylonów jest rzeźbiarz i medalier niemiecki – prof. Hermann Kurt Hosaeus (1875–1958). Betonowe nagrobki zwieńczone są żeliwnymi krzyżami, o kształtach odpowiadających armijnej przynależności pochowanych. Najbardziej reprezentatywną częścią cmentarza jest pomnik centralny złożony z czterech kamiennych, piętnastometrowych pylonów. Do pylonów prowadzi główna alejka cmentarna. Nad dwoma pylonami górują stylizowane miecze. Pierwotnie projekt zakładał istnienie czterech mieczy. Nieobecność tych elementów architektury, podobnie jak brak kamiennego gzymsu okapowego, tablic inskrypcyjnych oraz dwudzielnej nadbudowy wynika z przerwania wszystkich prac budowlanych w przededniu rozpadu monarchii habsburskiej, w październiku 1918 r. Inspiracje Istnieją przynajmniej dwa rozwiązania architektoniczne, do których Hermann Kurt Hosaeus nawiązał przy budowie Cmentarza nr 118. Jednym z nich jest zaprojektowany przez Brunona Schmitza Völkerschlachtdenkmal, wzniesiony w 1913 r. na przedpolach Lipska, dla upamiętnienia setnej rocznicy Bitwy Narodów. Innym rozwiązaniem, które również było dziełem Schmitza, a mogło zainspirować Hoseausa jest Kyffhäuserdenkmal, wzniesiony w latach 1890–1896 u podnóża gór Harzu, wyrażający cześć i uwielbienie, jakie naród niemiecki żywił dla pierwszego cesarza zjednoczonej Rzeszy, Wilhelma I. W odróżnieniu od tych dwóch rozwiązań, cmentarz w Staszkówce nie jest wyłącznie pomnikiem wojennym. Łączy w spójną całość monument z otaczającym go cmentarzem. Takie rozwiązanie określane jest w literaturze fachowej mianem Kriegerdenkmal (niekiedy Kriegerfriedhof). Przypisy Bibliografia AndrzejA. Osiński AndrzejA., Pomnik „bitwy narodów” w Staszkówce, „Spotkania z Zabytkami”, 11, 2008, s. 13-16 [zarchiwizowane 2017-04-16] . Bożena Kozioł, Halina Łaś; Staszkówka – przewodnik, Zespół Szkół im. Jana Pawła II w Staszkówce, Lokalna Grupa Działania, 2008 http://www.zswstaszkowce.republika.pl/srode.pdf
Воинское кладбище № 118 (Сташкувка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-785 от 29 декабря 1995 года. Воинское кладбище № 118 — Сташкувка (пол. Cmentarz wojenny nr 118 – Staszkówka) — воинское кладбище, находящееся в селе Сташкувка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены 780 военнослужащих Австрийской, Германской и Российской армии, которые погибли в 2 мая 1915 года во время Первой мировой войны. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. Авторами кладбища был австрийский сержант Антон Мюллер и австрийский архитектор Герман Курт Госеус. На кладбище площадью 118 квадратных метра находятся 48 братских и 209 индивидуальных могил, в которых похоронены 439 германских, 281 австрийских и 43 российских солдат. 29 декабря 1995 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. Описание Могилы некрополя украшены железными крестами, на которых укреплена табличка о национальной принадлежности захороненного солдата. Центральным памятником кладбища является памятник, состоящий из четырёх пилонов, два из которых увенчаны стилизованными мечами. До этого памятника ведёт центральная аллея некрополя. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz przy ul. Samotnej w Poznaniu

Cmentarz przy ul. Samotnej w Poznaniu – parafialny cmentarz rzymskokatolicki w Poznaniu, zlokalizowany na pograniczu Dębca i Świerczewa – przy ul. Samotnej i torach kolejowych linii do Wrocławia. Historia Cmentarz powstał w 1924, praktycznie wraz z erygowaniem wildeckiej parafii Zmartwychwstania Pańskiego na ul. Dąbrówki. W 1925 cmentarz rozwinął się – obok powstał drugi, mniejszy, przynależący do dębieckiej parafii Świętej Trójcy. Zespół cmentarny funkcjonował do 1941, kiedy to okupanci niemieccy przenieśli tu prochy osób z likwidowanych cmentarzy w centrum miasta (Świętego Marcina i z ul. Bukowskiej): od 18 września 1941 do 13 lipca 1942 ekshumowano szczątki z cmentarza parafii św. Marii Magdaleny od 18 kwietnia 1942 do 24 lipca 1942 ekshumowano szczątki z cmentarza parafii św. Marcina. Cmentarz został wyłączony z użytkowania w maju 1945 roku. Władze przejęły teren w 1954, a powrócił do parafii w latach 90. XX wieku. Po II wojnie światowej nieogrodzony cmentarz ulegał coraz większej dewastacji, a w 1995 rozebrano nawet zdemolowaną kaplicę cmentarną, będącą pierwszą świątynią parafii NMP Matki Kościoła. Według stanu na 2012 rok planowano rewitalizację nekropolii. Wieloletnim staraniem jednego z parafian teren został uporządkowany i na cmentarzu po 80-letniej przerwie proboszcz, ks. Maciej Sasiak CR odprawił nabożeństwo. Galeria Przypisy Bibliografia MagdalenaM. Mrugalska-Banaszak MagdalenaM., Wilda – dzielnica Poznania 1253-1939, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 1999, s. 284-285, ISBN 83-87847-20-8, OCLC 177304975 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8
Cmentarz w Jerzmanowie

Cmentarz Komunalny Oddział Jerzmanowo – nekropolia we Wrocławiu powstała w wyniku uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 5 czerwca 1998 roku. Z założenia ma charakter parku z centralnie ulokowaną kaplicą. Znane osoby pochowane na cmentarzu dr hab. Stanisław Chełpa (1962-2007) – psycholog, wykładowca Akademii Ekonomicznej Kazimierz Paździor (1935-2010) - bokser, mistrz olimpijski z roku 1960 prof. Romuald Jacek Pomorski (1956-2010) – entomolog, wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego, założyciel Polskiego Towarzystwa Taksonomicznego, redaktor Przeglądu Zoologicznego Przypisy
Jüdischer Friedhof (Głowaczów)

Der Jüdische Friedhof in Głowaczów, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Masowien, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der jüdische Friedhof befindet sich südlich des Ortes in einem Wäldchen. Auf dem circa 6300 Quadratmeter großen Friedhof sind keine Grabsteine mehr vorhanden. Weblinks Jüdischer Friedhof in Głowaczów, polnisch bei Virtuelles Schtetl International Jewish Cemetery Project
Cmentarz żydowski w Głowaczowie

Cmentarz żydowski w Głowaczowie – jest położony w południowej części miejscowości przy drodze do Bobrownik. Ma powierzchnię 0,63 ha. Został założony w XVIII wieku. Ostatni pochówek miał mieć miejsce w 1942 r. W czasie wojny Niemcy zdewastowali cmentarz. Obecnie brak na nim jakichkolwiek macew. Zachowały się resztki murowanego ogrodzenia. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 148. Mapa WIG Białobrzegi Pas 42 Słup 32 Warszawa 1937 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Głowaczowie na portalu Wirtualny Sztetl Zdjęcia cmentarza na stronie poświęconej kirkutom: http://www.kirkuty.xip.pl/glowaczow.htm
Cmentarz wojenny nr 315 – Krzeczów

Cmentarz wojenny nr 315 – Krzeczów – zabytkowy cmentarz, zaprojektowany przez Franza Starka, znajdujący się we wsi Krzeczów, gmina Rzezawa, powiat Bochnia. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Obiekt znajduje się około 200m od skrzyżowania drogi Bochnia-Rzezawa i Bogucice. Na cmentarzu, w 9 grobach zbiorowych oraz 13 pojedynczych, pochowanych jest 74 żołnierzy poległych w I wojnie światowej, w dniu 12 grudnia 1914 roku: 32 Austriaków m.in. z, 57 pułku piechoty, 3 pułku huzarów oraz 6 pułku huzarów 42 Rosjan Obiekt jest w bardzo dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o łącznej powierzchni 315 m². Ogrodzenie jest wykonane z betonowych słupów połączonych dwiema poprzeczkami z metalowych rur. Zachowała się oryginalna kuta brama wejściowa. Głównym obiektem na cmentarzu jest kamienny pomnik, na szczycie którego znajduje się kamienny krzyż. Na pomniku umieszczony jest także żeliwny krzyż charakterystyczny dla dużej części cmentarzy z IX okręgu Bochnia. Na grobach zachowały się kute krzyże jedno i dwuramienne. Przypisy Bibliografia R. Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne. Tom III. Brzesko - Bochnia - Limanowa, Pruszków 1998. Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Informacje o cmentarzu 315 - www.cmentarze.jasonek.pl. cmentarze.jasonek.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
Cmentarz na Krzykach

Cmentarz na Krzykach – nieczynny cmentarz znajdujący się przy ulicy Krzyckiej we Wrocławiu. Pierwsze próby utworzenia gminnego cmentarza ewangelickiego, dla mieszkańców podwrocławskich wsi Krzyki i Partynice, miały miejsce w roku 1878. W dniu 11 marca tegoż roku mieszkańcy wsi wykupili ziemie od prywatnych właścicieli i zwrócili się z prośbą o wytyczenie cmentarza w pobliżu drogi w miejscu której dziś biegnie ulica Krzycka. Inicjatywa mieszkańców spotkała się z odmową Śląskiego Konsystorza Ewangelickiego, który nakazał mieszkańcom tych wsi kontynuowanie pochówków na cmentarzach we Wrocławiu zarządzanych przez parafię Zbawiciela do której należeli. Ponowne próby otwarcia cmentarza miały miejsce po wybudowaniu nowego kościoła św. Jana i utworzeniu nowej parafii obejmującej obie wsie. Prośba wystosowana w roku 1915 do Śląskiego Konsystorza Ewangelickiego tym razem spotkała się z pozytywną reakcją. Nekropolię poświęcono 16 listopada 1915 roku, a od stycznia roku 1916 cmentarz był czynny pod nazwą Cmentarz św. Jana (niem. Friedhof St. Johannes), używano także podwójnej nazwy związanej z dawną przynależnością do parafii Zbawiciela – Cmentarz Zbawiciela – Cmentarz św. Jana (niem. Friedhof St. Salvator – Friedhof St. Johannes). Do roku 1945 cmentarz służył ewangelikom, po roku 1945 na cmentarzu chowani byli również katolicy. Ze względu na niewielka powierzchnię – około 0,5 ha, pola grzebalne zostały praktycznie zapełnione w latach pięćdziesiątych XX wieku. Obecnie cmentarz jest nieczynny i mocno zaniedbany. Wśród nagrobków znajduje się kilka sprzed roku 1945 z inskrypcjami w języku niemieckim, które przetrwały masową likwidację niemieckich cmentarzy we Wrocławiu, w latach sześćdziesiątych XX wieku. Również zaorano na połowie cmentarza nagrobki polskie. Ostatni pochówek Ostatni pochówek miał miejsce w 2011 roku. Pochowano 8 maja 2011 roku, pierwszego proboszcza parafii Trójcy Świętej ks. prałata Jana Czaplińskiego. Pierwszy pochówek miał miejsce w 1915 roku, ostatni w 2011 r. W 2015 roku, minie 100 lat od pierwszego pochówku na tym cmentarzu. Przypisy Bibliografia Burak M., Okólska H.: Cmentarze dawnego Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2007. ISBN 978-83-89262-38-7. (pol.). Linki zewnętrzne Galeria zdjęć cmentarza
Wilanów Cemetery

Wilanów Cemetery also known as Cmentarz w Wilanowie is a Roman Catholic cemetery in Warsaw's Wilanów district. It is located at the intersection of Wiertnicza and Wilanowska streets. History The cemetery was founded on the initiative of Stanisław Kostka, Aleksander Stanisław Potocki and Aleksandra of Lubomirski Potocka in 1816. Initially, it was on the set of a circle with a neo-Gothic chapel-mausoleum in the middle, which was erected between 1823–1826 according to the design of Chrystian Piotr Aigner. There are graves of Stanisław Kostka and Ignacy Potocki in it. The cemetery was repeatedly expanded. It was first expanded for the first time around 1860 when arms were added to the circular cemetery, giving it the shape of a Greek cross. Again, the cemetery area was enlarged between 1877–1888. It was last extended at the turn of the 20th and 21st centuries. Around 1860 the cemetery was fenced with ceramic shapes according to the design of Henryk Marconi. In 1947 Gerard Ciołek developed a plan for the regulation and enlargement of the cemetery, which grew chaotically during the war. The project was not implemented and the cemetery, with the passage of time increased, did not gain on the order. The insurgents of 1863 were buried in the cemetery, soldiers died in September 1939 and Warsaw insurgents from 1944. Among the mass graves from the World War II period are: 10 graves covering the bodies of 73 soldiers of the 360 Infantry Regiment, 32 graves covering 171 insurgents of Warsaw Baszta regiments (Oaza battalion) and Waligóra (Grochów platoon and the Jeleń squadron) and graves of several civilian executions carried out by Germans in Wilanów. Buried in the cemetery Przemysław Gintrowski (1951–2012) – composer and musician Ludmiła Marjańska (1923–2005) – poet, prose writer and translator of English literature Bolesław Płotnicki (1913–1988) – actor Ignacy Potocki (1750–1809) – politician, writer, patriotic activist Stanisław Kostka Potocki (1755–1821) – politician, educational activist Anna Radziwiłł (1939–2009) – teacher, historian, senator, former deputy minister of education Janusz Franciszek Radziwiłł (1880–1967) – a Polish conservative politician, in the years 1935–39 a senator of the Second Polish Republic and XIII Ordinate in Olyyka Krzysztof Mikołaj Radziwiłł (1898–1986) – Polish aristocrat, prince, landowner, political activist, senator of the Republic of Poland, deputy to Legislative Sejm Ireneusz Sekuła (1943–2000) – politician, deputy prime minister (1988–89) Jerzy Szmajdziński (1952–2010) – politician, minister of defense (2001–05), deputy marshal of the Sejm (2007–10) Halina Wasilewska-Trenkner (1942–2017) – Minister of Finance in Cabinet of Jerzy Buzek (2001), member of Monetary Policy Council (2004–10), adjunct professor at Statistics and Demography Department in Warsaw School of Economics, lecturer in Kozminski University Jan Wejchert (1950–2009) – entrepreneur, founder of the ITI Group Roman Wilhelmi (1936–1991) – actor References
Cmentarz w Wilanowie

Cmentarz w Wilanowie – rzymskokatolicki cmentarz znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Wilanów, u zbiegu ulic Wiertniczej i Wilanowskiej. Historia Cmentarz został założony z inicjatywy Stanisława Kostki, Aleksandra Stanisława Potockich i Aleksandry z Lubomirskich Potockiej w 1816. Początkowo był na planie koła z położoną pośrodku z neogotycką kaplicą-mauzoleum, która została wzniesiona w latach 1823–1824 według projektu Chrystiana Piotra Aignera. Znajdują się w niej groby Stanisława Kostki i Ignacego Potockich. Cmentarz był wielokrotnie poszerzany. Po raz pierwszy uległ znacznemu poszerzeniu około 1860 kiedy to do okrągłego dotychczas cmentarza dodano ramiona nadając mu kształt krzyża greckiego. Ponownie teren cmentarza został powiększony w latach 1877–1888. Po raz ostatni został poszerzony na przełomie XX i XXI wieku. Około 1860 cmentarz został ogrodzony kształtkami ceramicznymi według projektu Henryka Marconiego. W 1947 Gerard Ciołek opracował plan regulacji i powiększenia cmentarza, który rozrastał się chaotycznie podczas wojny. Projektu nie zrealizowano. Na cmentarzu zostali pochowani powstańcy roku 1863, żołnierze polegli we wrześniu 1939 i powstańcy warszawscy z 1944. Wśród grobów zbiorowych z okresu II wojny światowej znajdują się: 10 grobów kryjących ciała 73 żołnierzy 360 Pułku Piechoty, 32 groby kryjące ciała 171 powstańców warszawskich pułków Baszta (batalion Oaza) i Waligóra (pluton Grochów i dywizjon Jeleń) oraz groby kilkunastu cywilnych ofiar egzekucji przeprowadzonych przez Niemców na terenie Wilanowa. Pochowani na cmentarzu (m.in.) Galeria Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK „Kraj”, 1991, s. 98-101. ISBN 83-7005-333-5.
Вилянувское кладбище

Вилянувское кладбище (пол. Cmentarz w Wilanowie) — католическое кладбище в варшавском районе Вилянув. Находится на пересечении улиц Вертнича и Виляновска. История Кладбище было основано по инициативе Станислава Костки, Александра Станислава Потоцкого и Александры Любомирской Потоцкой в 1816 году. Кладбище неоднократно расширялось. Впервые оно было расширено примерно в 1860 году, когда к круглому кладбищу добавили рукава, придав ему форму греческого креста. Площадь кладбища вновь была увеличена в период с 1877 по 1888 год. В последний раз оно было расширено на рубеже XX и XXI веков. Около 1860 года кладбище было обнесено керамической оградой по проекту Генрика Маркони. В 1947 году Герард Чолек разработал план регулирования и расширения кладбища, которое во время войны хаотично разрослось. Проект не был реализован и кладбище, с течением времени увеличившее площадь, не стало упорядоченным. На кладбище похоронены повстанцы 1863 года, солдаты, погибшие в сентябре 1939 года, и варшавские повстанцы 1944 года. Среди массовых захоронений периода Второй мировой войны: 10 могил с телами 73 солдат 360-го пехотного полка, 32 могилы с телами 171 повстанца варшавских полков Башта (батальон Оаза) и Валигура (взвод Грохов и эскадрилья Елень) и могилы нескольких гражданских лиц, расстрелянных немцами в Вилянуве. Похороненные на кладбище Пшемыслав Гинтровски (1951-2012) — композитор и музыкант Людмила Марьянска (1923-2005) — поэтесса, прозаик и переводчица английской литературы Болеслав Плотницкий (1913-1988) — актёр Игнацы Потоцкий (1750-1809) — политик, писатель, патриотический деятель Станислав Костка Потоцкий (1755-1821) — политик, педагог Анна Радзивилл (1939-2009) — педагог, историк, сенатор, бывший заместитель министра образования Януш Францишек Радзивилл (1880-1967) — польский консервативный политик, в 1935-1939 годах сенатор Второй Речи Посполитой Криштоф Николай Радзивилл (1898-1986) — польский аристократ, князь, помещик, политический деятель, сенатор Республики Польша, депутат Законодательного Сейма Иренеуш Секула (1943-2000) — политик, вице-премьер (1988-1989) Ежи Шмайдзиньский (1952-2010) — политик, министр обороны (2001-2005), заместитель маршала Сейма (2007-2010) Халина Василевская-Тренкнер (1942-2017) — министр финансов в правительстве Е. Бузека (2001), член Совета по денежно-кредитной политике (2004-2010), адъюнкт-профессор кафедры статистики и демографии Варшавской школы экономики, преподаватель Университета Козьминского Ян Вейхерт (1950-2009) — предприниматель, основатель ITI Group Роман Вильгельми (1936-1991) — актёр Примечания