NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dawna karczma w Brzostku

Dawna karczma w Brzostku – zabytkowy klasycystyczny budynek, znajdujący się przy ul. Mickiewicza 2 w Brzostku. Powstał na początku XIX w., wybudowany został jako dworek rodziny Nałęcz-Mysłowskich. W XIX w. miała tu siedzibę poczta i Towarzystwo Zaliczkowe, a jedna z sal, w której odbywały się zebrania stowarzyszeń i organizacji społecznych oraz amatorskie przedstawienia, użytkowana była przez Towarzystwo Kasynowe. W 1978 r. został wpisany do rejestru zabytków ówczesnego województwa tarnowskiego (nr rejestru A-153 z 11 marca 1978 r.), widnieje pod adresem Rynek 39 lub Rynek 2. Architektura Dawna karczma to podpiwniczony, murowany z cegły i otynkowany jednokondygnacyjny budynek. Obiekt wybudowano na planie prostokąta, na piaskowcowej podmurówce. Pokryty został czterospadowym dachem, z dachówką ceramiczną; ściany zwieńczone są gzymsem. Na osi elewacji południowej (frontowej) znajduje się portyk z daszkiem dwuspadowym, wsparty dwoma ceglanymi kolumnami toskańskimi. We wschodniej elewacji wybito boczne wejście z podobnym portykiem, a przy północnej elewacji jeszcze w latach 60. XX w. znajdowała się drewniana dobudówka. Wnętrze trzytraktowe z trzynastoma pomieszczeniami – z korytarzem w głównej osi i dwoma rzędami pokojów ze sklepieniami klasztornymi po obu jego stronach. Stropy wykonane są z drewna. Powierzchnia budynku wynosi 328 m², kubatura liczy 1345 m³. Przypisy Bibliografia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Brzostek. Część I. Uwarunkowania wraz z diagnozą. Zmiana SUiKZP, Załącznik nr 1 do Uchwały Nr XXXV/298 /21 Rady Miejskiej w Brzostku z dnia 27 sierpnia 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Brzostek, bip.brzostek.pl, Tarnów 2021 [dostęp 2023-01-05] (pol.).
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Siedliskach-Boguszy

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Siedliskach-Boguszy. Został wpisany do rejestru zabytków. Historia Poprzedni kościół, fundacji Zofii Kowalewskiej i Wojciecha Oświęcimia, wybudowany został w 1614 i przetrwał do 1907 roku. Obecna świątynia została wybudowana w latach 1908–1912, według projektu Adolfa (lub Alfreda) Zajączkowskiego. Pracami kierował Jan Sas-Zubrzycki, któremu nowy proboszcz, ks. Pałka, zezwolił na wprowadzanie do projektu zmian. Architektura Kościół jest bazylikowy, orientowany, trzynawowy z transeptem oraz zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Na dachu świątyni umieszczono sygnaturkę. Budowla nakryta jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Do nawy głównej od zachodu przylega trzykondygnacyjna, 56-metrowa wieża, zwieńczona gotyckim ośmiokątnym dachem hełmowym. W dolnej kondygnacji znajduje się kamienny portal i wysokie, ostrołukowe okno. W drugiej kondygnacji znajdują się trzy otwory okienne i fryz arkadowy. Trzecia kondygnacja zwieńczona jest czterema narożnymi wieżyczkami, posiada duży gotycki otwór dzwonniczy oraz cztery zegary w kamiennych obramieniach. W wejściu do transeptu zastosowano element architektoniczny zwany serlianą – zwieńczony łukiem otwór w ścianie, oflankowany dwoma mniejszymi prostokątnymi otworami. Wystrój i wyposażenie We wnętrzu znajdują się cztery ołtarze. Neogotycki ołtarz główny z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem datowany jest na drugą połowę XVII wieku. Polichromię, zaprojektowaną przez F. Śnieżkę, wykonano w 1949 r. Autorem projektów większości witraży był Stefan Matejko. Galeria Uwagi Przypisy Bibliografia Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9.
Kaplica Matki Boskiej Bolesnej w Jodłowej Górnej

Kaplica Matki Boskiej Bolesnej w Jodłowej Górnej – zabytkowa kapliczka przydrożna, znajdująca się w Jodłowej. Historia Kapliczka została zbudowana z inicjatywy i fundacji rodziny Kwiatkowskich jako podziękowanie za przetrwanie wojny. Wzniesiona przez lokalnych rzemieślników. Została poświęcona 8 sierpnia 1945 roku przez jednego z fundatorów – ks. Władysława Lesiaka. Do czasu erygowania parafii w Jodłowej Górnej w 1981 roku pełniła rolę kaplicy dojazdowej parafii w Jodłowej. Architektura Drewniana kaplica w stylu gotyckim. Na dachu strzelista wieżyczka z sygnaturką, czworoboczna przechodząca w wielobok, zwieńczona ostrosłupowo. Po bokach dwie wysokie iglice stylizowane na gotyckie fiale. Nad wejściem szczyt o dekoracji promienistej z motywem mieczy. Wewnątrz, ponad mensą ołtarzową, znajdują się płaskorzeźby Chrystusa Cierpiącego oraz Matki Boskiej Bolesnej wykonane przez mistrza rzeźbiarskiego Stanisława Proszowskiego. Przypisy
Schloss Łęki Górne

Das Schloss Łęki Górne (polnisch Dwór obronny w Łękach Górnych) ist ein Herrenhaus mit englischem Garten in Łęki Górne in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Es gehörte dem polnischen Adelsgeschlecht Mniszech. Lage Das Schloss liegt im Strzyżów-Gebirge unweit der Stadt Pilzno. Geschichte In der Zeit der Jagiellonen verlief durch Łęki Górne die Via Regia von Krakau nach Lemberg. Zur Sicherung des Handelswegs ließ Jan Tarło um 1540 eine Burg errichten. Sein Schwiegersohn Jerzy Mniszech ließ die Burg in ein Herrenhaus im Stil der Renaissance mit Schlossgarten ausbauen. Das Herrenhaus ging danach in den Besitz der Romer und später der Lubieniecki über. Beim Umbau im 19. Jahrhundert verlor der Bau seinen Wehrcharakter und wurde zum reinen Schlossbau. Stanisław Wyspiański malte das Schloss mehrfach Ende des 19. Jahrhunderts. Das Herrenhaus wechselte mehrmals die Besitzer, bevor es nach dem Zweiten Weltkrieg verstaatlicht und vom Gesundheitsministerium genutzt wurde. 2007 wurde das Herrenhaus wieder privatisiert. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2012, s. 263, 264. ISBN 978-83-7510-597-1. Weblinks
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Machowej

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Machowej – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Trójcy Przenajświętszej, zbudowany w 1778, znajdujący się w miejscowości Machowa. W 1879 w rodzinnej krypcie grobowej (pod prezbiterium) machowskiego kościoła pochowana została Henrietta Ewa Ankwiczówna, która zapisała się w historii jako młodzieńcza miłość Adama Mickiewicza, adresatka jego wierszy: Do mego Cziczerona i Do Henrietty. W 1968 obiekt wpisany do rejestru zabytków. Historia obiektu Kościół zbudowano w 1778 z fundacji ówczesnego właściciela wsi Macieja Niemyskiego jako kapelanię dworską. W 1791 świątynię konsekrował biskup Florian Amand Janowski. Od 1889 była ekspozyturą (kościołem pomocniczym) parafii w Łękach Górnych, zaś jako samodzielna parafia została erygowana przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę w 1925. W latach 1906–1909 pokryto dach blachą. W 1906 wykonano polichromię wnętrza. Kościół był odnawiany po zniszczeniach wojennych z 1944 oraz w latach 1959–1962, kiedy dobudowano przybudówki od południa. W latach 2012–2014 trwał remont świątyni. Wymieniono fundamenty i dolne belki ścian, wykonano konserwację więźby dachowej i przywrócono pokrycie gontowe. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana o konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna. Trójbocznie zamknięte prezbiterium i szersza nawa z kruchtą od frontu i przybudówką od południa zwaną salą Jana Pawła II. Przy prezbiterium od północy zakrystia, a od południa kaplica. Dach dwuspadowy kryty gontem z wieżyczką na sygnaturkę zwieńczoną latarnią z blaszanym hełmem. Ściany oszalowane gontem. Wnętrze nakryte płaskim stropem z zaskrzynieniami w nawie wspartymi dodatkowo na czterech słupach. Ściany pokryte ornamentalną polichromią z 1906. Tęcza profilowana, zamknięta łukiem o wykroju zbliżonym do łuku pełnego. Na ścianie wschodniej prezbiterium zamiast architektonicznego ołtarza głównego obraz Trójcy Świętej w typie tzw. Tronu Łaski autorstwa Adama Giebułtowskiego z 1962. Pozostałe wyposażenie to dwa neogotyckie ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica z 1927. Parapet chóru ozdobiony płaskorzeźbionym przedstawieniem Ostatniej Wieczerzy. Otoczenie Od strony wschodniej znajduje się dzwonnica z XX w. z dwoma dzwonami Maria i Stanisław Kostka z 1954. W obrębie dziedzińca kościelnego znajduje się grób Otto Schimka, austriackiego żołnierza służącego w czasie II wojny światowej w Wehrmachcie, rozstrzelanego za dezercję, a wedle przekazu jego siostry również za odmowę wykonania wyroku śmierci na polskich cywilach. Przypisy
Budynek Urzędu Miasta w Pilźnie

Budynek Urzędu Miasta w Pilźnie – zabytkowa neorenesansowa (lub eklektyczna) kamienica, znajdująca się w północnej pierzei Rynku w Pilźnie. Historia Na miejscu magistratu stały dawniej dwie kamienice, przypuszczalnie parterowe, z podcieniami. W jednej z nich mieściła się siedziba władz miejskich, przeniesiona po rozebraniu ratusza w 1774 r. W 1868 r. przeznaczono tam również dwie sale na szkołę. Dwie parcele zostały połączone po 1877 r. – pożar miasta zniszczył wówczas północną pierzeję rynku, a władze miejskie dokupiły sąsiednią posesję. Powstał wtedy obiekt o wyglądzie zbliżonym do obecnego. Ważniejsze remonty odbywały się w latach 60. XX w. oraz w 2004 r. Architektura Budynek jest dwukondygnacyjny i podpiwniczony, zaprojektowany został na planie nieregularnym. Wybudowano go z cegły, na kamienno-ceglanych fundamentach. Fasada (elewacja południowa) jest siedmioosiowa, z gzymsem międzykondygnacyjnym. Zdobiona jest poziomym, pasowym boniowaniem. Okna na piętrze ujęte są ozdobnymi opaskami. Wejście główne znajduje się w portalu tworzonym przez pilastry, a okno nad nim umieszczone jest w aediculi z trójkątnym frontonem. Elewacje od strony podwórza pozbawione są detalu. Korpus jest pięcioosiowy, z sienią zakończoną ryzalitem, mieszczącym klatkę schodową. Zachodnia oś przedłużona jest o trzyosiowe skrzydło. Na parterze obiektu zachowały się sklepienia kolebkowe, z lunetami, na gurtach oraz sklepienia żaglaste na gurtach. Posadzki wykładane są płytkami ceramicznymi oraz lastriko. Piwnice, murowane z kamienia i z cegły oraz nieotynkowane, nakryto sklepieniami kolebkowymi. Dach budynku jest dwuspadowy, kryty blachą. Więźba dachowa jest drewniana o konstrukcji stolcowej. Powierzchnia użytkowa obiektu wynosi 1 325 m², kubatury 6 025 m³. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Zasowie

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Zasowie, należący do dekanatu Radomyśl Wielki diecezji tarnowskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w 1885 roku i konsekrowana w 1886 roku przez biskupa tarnowskiego Ignacego Łobosa. Budowla została zniszczona podczas działań wojennych w 1915 roku, kiedy zburzona została wieża oraz w 1944 roku, kiedy zostały zniszczone dachy, wieża i część wyposażenia. W 1945 roku świątynia została odbudowana a w 1966 roku została gruntownie odnowiona. Jest to budowla w stylu neogotyckim, murowana z cegły i otynkowana. Świątynia jest jednonawowa, czteroprzęsłowya, posiada parę kaplic w formie transeptu oraz prezbiterium zamknięte trójbocznie, po bokach którego są umieszczone dwie przybudówki zakrystyjne. Przy nawie od frontu, znajduje się niska wieża, nie przywrócona do pierwotnej wysokości. Wnętrze jest nakryte sklepieniami krzyżowymi na gurtach, spływającymi na filary przyścienne. Kaplice są otwarte do nawy arkadami ostrołukowymi. Na zewnątrz ściany budowli są opięte uskokowymi przyporami i przeprute ostrołukowymi oknami. Szczyty schodkowe znajdują się nad kaplicami oraz pomiędzy nawą a prezbiterium. Kościół posiada dachy dwuspadowe, nakryte blachą, z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Polichromia na ścianach prezbiterium oraz w transepcie została wykonana przez Zofię i Zbigniewa Kowalskich w 1966 roku. Wyposażenie reprezentuje głównie styl neogotycki. Budowla posiada siedem ołtarzy, z których pięć zostało wykonanych przez Wojciecha Samka w latach 1910–1914. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Stanisława biskupa z początku XX wieku, namalowany przez Leopolda Rachwała. W ołtarzu bocznym w prawej kaplicy znajduje się obraz Matki Bożej Zasowskiej (w typie Matki Bożej Śnieżnej), zapewne z XVII wieku, namalowany na desce. W pozostałych ołtarzach znajdują się m.in. obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Matki Bożej Różańcowej, Matki Bożej Niepokalanej oraz rzeźbiony krucyfiks. Ambona, stalle i konfesjonały reprezentują styl neogotycki. Chrzcielnica marmurowa, w stylu barokowym została wykonana w XVII wieku i jest ozdobiona kartuszem z herbami Korczak i Jelita. Dwa krucyfiksy w stylu barokowym pochodzą z XVII wieku, z których jeden jest zawieszony na zewnętrznej ścianie prezbiterium. Organy 25-głosowe firmy Biernacki zostały wykonane w latach 1958–1962 i przebudowane w 2003 roku przez Mirosława Jakubowskiego z Włocławka. Poprzednie organy firmy Rieger z 1904 roku zostały zniszczone podczas II wojny światowej. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Surochowie

Kościół św. Michała Archanioła w Surochowie (dawniej cerkiew św. Paraskewy) – kościół rzymskokatolicki w Surochowie pw. św. Michała Archanioła, pełniący funkcję kościoła parafialnego. Obiekt został wzniesiony w latach 1912–14 jako greckokatolicka cerkiew pw. św. Paraskewy. W 1998 świątynię wpisano do rejestru zabytków. Historia obiektu Cerkiew zbudowano w latach 1912–1914 w typie bizantyjsko-ukraińskim z fundacji Witolda Czartoryskiego. Wcześniej istniała w Surochowie cerkiew drewniana wymieniana w 1860. W 1915 cerkiew została poważnie uszkodzona w czasie działań wojennych. Restaurowana była w latach 1983–1985. W 1946 cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Architektura i wyposażenie To monumentalna budowla, na rzucie krzyża greckiego, murowana. Prezbiterium zamknięte ścianą prostą, po bokach dwie zakrystie. Od frontu niewielki przedsionek. Nakryta trzema kopułami. Wewnątrz znajduje się polichromia malowana w latach 1984–1985 przez Stanisława Gąsiora. Dawne wyposażenie cerkiewne nie zachowało się. Przypisy
Kościół św. Zofii i św. Szczepana w Laszkach

Kościół Świętej Zofii i Świętego Szczepana – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Radymno II archidiecezji przemyskiej). Budowa neogotyckiej świątyni według projektu Teodora Talowskiego została rozpoczęta w 1902 roku, głównie dzięki funduszom Zamoyskich. Została zakończona w 1907 roku, kiedy stanęła obecna świątynia z wyróżniającą się w krajobrazie wsi wysoką na 40 metrów wieżą zegarową, zwieńczoną metalowym krzyżem. Na dachu została umieszczona również wieżyczka na sygnaturkę. W podziemiach została umieszczona krypta nagrobna Zamoyskich. Świątynia została konsekrowana w dniu 28 października 1928 roku przez księdza biskupa Anatola Nowaka. Budowla została uszkodzona podczas I wojny światowej, gdy w 1915 roku przebywający tutaj Austriacy zrabowali m.in. cztery dzwony. Po zakończeniu wojny świątynia została wyremontowana, dzięki staraniom proboszcza księdza Franciszka Zawiszy, który wrócił z niewoli w Rosji, oraz hrabiego Zygmunta Zamoyskiego. W latach 20. XX wieku zostały ufundowane nowe ołtarze. Świątynia została dwa razy poważnie uszkodzona podczas działań wojennych 1939–1945. Po zakończeniu wojny dzięki składkom parafian zostały naprawione mury i witraże, natomiast pod koniec lat 50. XX w. zostało pomalowane jej wnętrze. Ołtarz główny posiada formę tryptyku i składa się z obrazów patronów świątyni św. Zofii i św. Szczepana oraz centralnie umieszczonego Krucyfiksu. Ołtarz został ufundowany przez hrabinę Wandę Zamoyską. Projektantem ołtarza był Bogdan Treter, inżynier-artysta z Krakowa, natomiast wykonawcą Wojciech Bober z Krakowa. Pierwszy z ołtarzy bocznych jest dedykowany Najświętszej Maryi Pannie i został ufundowany w 1928 roku przez hrabiego Adama Zamoyskiego. Na obrazie jest przedstawiona Matka Boża z dzieciątkiem siedząca na tronie w otoczeniu: św. Franciszka z Asyżu, św. Sebastiana, św. Mikołaja, św. Klary i św. Jana Chrzciciela. Wymiary mensy ołtarzowej to 2,34 m długości i 0,5 m szerokości. Cały ołtarz został wykonany z drewna modrzewiowego. Projektantem był również Bogdan Treter, a wykonawcą Wojciech Bober. Drugi z ołtarzy bocznych jest dedykowany Sercu Pana Jezusa i został ufundowany ze składek parafian. Wymiary mensy ołtarzowej to 2,34 m długości i 0,5 m szerokości. Projektantem tego ołtarza był także Bogdan Treter, natomiast wykonawcą Wojciech Bober. Przypisy
Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Miękiszu Nowym

Kościół Matki Bożej Śnieżnej w Miękiszu Nowym – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Matki Bożej Śnieżnej, zbudowany w latach 1918–19, znajdujący się w miejscowości Miękisz Nowy. W 1995 obiekt wpisany do rejestru zabytków. Historia obiektu Kościół wybudowano w latach 1918–19, na miejscu kaplicy-baraku z 1916, według projektu inż. architekta Kazimierza Osińskiego z Przemyśla. W 1923 wnętrze oszalowano deskami. W 1924 zmieniono gontowe pokrycie dachu na blaszane. W latach 2007–08 przeprowadzono gruntowną renowację świątyni i dzwonnicy. Architektura i wyposażenie W architekturze kościoła widoczne są inspiracje modnym wówczas stylem zakopiańskim. Budowla drewniana o konstrukcji zrębowej, na planie krzyża z dostawionym trójbocznie zamkniętym prezbiterium, po którego bokach dwie nieduże przybudówki. Kruchta od frontu kryta dachem dwuspadowym. Dach wieńczy czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę zakończona hełmem iglicowym. Wnętrze oszalowane deskami. W 1928 ufundowano ołtarze. Główny zaprojektował i wykonał Ludwik Bosecki, a znajdujący się w nim obraz Matki Bożej Śnieżnej namalował Józef Bukowczyk z Przemyśla. W 1925 zainstalowano organy. Otoczenie Od strony zachodniej znajduje się trójarkadowa dzwonnica wymurowana w 1919 przez Jana Trytka. Przypisy
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie – parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w latach 1818–26 w Wietlinie. Po 1947 cerkiew przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła parafialnego Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie. Od 1993 współużytkowana ponownie przez grekokatolików. Świątynię wraz z dzwonnicą i ogrodzeniem wpisano w 2007 do rejestru zabytków. Historia obiektu Cerkiew zbudowano w latach 1818–26 w typie bizantyjsko-ukraińskim. W 1915 cerkiew została poważnie uszkodzona w czasie działań wojennych. Restaurowana w latach 1969–72. Architektura i wyposażenie Cerkiew murowana, otynkowana. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie. Przy jego bokach dwie zakrystie. Szersza prostokątna nawa o narożnikach ściętych od wschodu. Cerkiew pierwotnie zwieńczona była trzema drewnianymi kopułami, które spłonęły wraz z dachem w 1915 i nie zostały odbudowane. W trakcie remontu założono obecnie istniejące dachy: nad nawą wielospadowy, zwieńczony niewielką wieżyczką na sygnaturkę, na zakrystiach czterospadowe z wieżyczkami-latarniami i niewielkimi baniami. Wnętrze zdobi polichromia wykonana w 1975 przez Macieja Kauczyńskiego. Wokół cerkwi Obok świątyni znajduje się drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, na rzucie kwadratu, nakryta dachem brogowym. Zbudowana w XVIII w. Cerkiew otacza murowane ogrodzenie z bramą kowalskiej roboty z XIX w.. Przypisy
St. Michaelis (Schreibersdorf)

Die Kirche St. Michaelis (Kościół św. Michała Archanioła) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Schreibersdorf (Pisarzowice) in der Gemeinde Klein Strehlitz. Das Gotteshaus ist von einem Friedhof umgeben. Die Kirche steht seit 1964 unter Denkmalschutz. Geschichte Die Michaeliskirche wurde 1301 erstmals erwähnt und stand unter dem Patronat des Klosters Leubus. Im Zuge der Reformation wurde die Kirche 1580 den Protestanten überlassen. 1646 wurde sie den Katholiken zurückgegeben. Um 1784 erfolgten größere bauliche Veränderungen im Stil des Barock. Architektur und Ausstattung Die Saalkirche besitzt ein zweijochiges Langhaus mit einem erhöhten, eingezogenen Chor. Der Chor ist zweijochig mit 3/8-Schluss und Kreuzrippengewölbe. Die Außenwände des Chors besitzen flache Strebemauern. Die Kapelle und die südliche Vorhalle mit Giebel im Stil der Renaissance entstanden um 1600. Der an der Westseite gelegene Glockenturm besitzt einen oktogonalen Aufsatz sowie ein durchbrochenes, zweifach geknicktes Pyramidendach. Flankiert wird der Turm von einem Nebenraum und einer Treppenanlage. Die Innenausstattung ist im Stil der Renaissance und des Barock. Eine Grabplatte aus der Zeit der Spätrenaissance stellt als Flachrelief vermutlich den Oppelner Landeshauptmann Daniel Lessota dar. Vor der Kirche steht ein Kriegerdenkmal für die Gefallenen des Dorfes in den beiden Weltkriegen. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Michaelis (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 744. Einzelnachweise
Allerheiligen (Broschütz)

Die römisch-katholische Kirche Allerheiligen (polnisch Kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych) ist die Pfarrkirche von Broschütz in Oberschlesien im Bistum Oppeln (Opole). Geschichte 1290 wurde der Zehnt dem Norbertinerkloster in Czarnowanz übergeben. 1319 belegen Dokumente einen Schultheiß und einen Pfarrer, was auf die Gründung des Dorfes nach Magdeburger Recht und das Bestehen einer römisch-katholischen Pfarrei hinweist. Nach dem Dreißigjährigen Krieg konvertierten viele Bewohner von Broschütz zum Protestantismus. Im 18. Jahrhundert war der Zustand der Holzkirche so schlecht, dass Einsturzgefahr bestand. Daher entschied sich Pfarrer Mathias Klose für den Bau einer neuen Kirche. Am 13. April 1774 begannen die Bauarbeiten unter Leitung von Baumeister Martin Ascher aus Oberglogau. Am 21. August 1775 wurde die Kirche geweiht. Im Jahr 1926 wurde der Kirche eine Sakristei angebaut. Zur Pfarrei gehört auch eine Kapelle aus dem Jahr 1833, die im sogenannten „Dorfbarock“ erbaut ist. Bauwerk Die Kirche steht auf rechteckigem Grundriss mit einem kurzen viereckigen Chor und der Sakristei. Auf beiden Seiten des Kirchenschiffs befinden sich halbrunde Kapellen, die ein Querschiff bilden. Unter der nördlichen Kapelle befindet sich eine Krypta. Der Turm im Westen ist in den Kirchenkörper integriert ist. In der Südwestecke befindet sich ein halbrunder Treppenturm. Die Innenausstattung ist einheitlich im Barockstil gehalten. Verweise Website der Pfarrei Einzelnachweise
Kościół św. Walentego w Walcach

Kościół Świętego Walentego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gościęcin diecezji opolskiej). Historia Obecna murowana świątynia zbudowana została wzniesiona z czerwonej cegły w latach 1892–1894 w stylu neogotyckim. W 1897 roku na wieży świątyni zostały zamontowane trzy dzwony o imionach: Leo, Georg i Rudolf. Niestety, w czasie II wojny światowej w 1942 roku dzwony te zostały zdemontowane i przetopione na cele wojenne. Nowe dzwony o imionach Walenty, Maria i Paweł zostały ufundowane przez parafian ze wsi Walce, Grocholub i Zabierzów. Zostały poświęcone i zamontowane w październiku 1966 roku. Architektu Kościół został wzniesiony na planie prostokąta i składa się z krótkiego prezbiterium zamkniętego trójbocznie, przy którym od strony północnej jest umieszczona wzniesiona na planie kwadratu wieża, natomiast od strony południowej znajduje się prostokątna zakrystia z przedsionkiem od strony wschodniej. Od strony wschodniej jest umieszczona kwadratowa kruchta przy wejściu głównym, ujęta z lewej i prawej strony zamkniętymi trójbocznie wieżyczkami schodowymi. Bryła świątyni jest rozczłonkowana i składa się ze zróżnicowanych wysokością i kształtem poszczególnych elementów świątyni. Nad całością dominuje wysoka wieża o pięciu kondygnacjach, nakryta ostrosłupowym dachem hełmowym, zwieńczonym kulą i krzyżem. Elewacje znajdują się na kamiennym cokole, są murowane i wykonane z czerwonej cegły ceramicznej w wątku kowadełkowym. Dekoracja architektoniczna powstała z cegieł i kształtek ceramicznych (np. gzymsy, fryzy). Najcenniejsze wyposażenie Do zabytków świątyni należą: dzwon spiżowy odlany w 1586 roku oraz późnobarokowy lichtarz na świecę paschalną. Kościół posiada również kolorowe witraże z wizerunkami świętych: Teresy, Agnieszki, Małgorzaty i Doroty, ołtarz główny pod wezwaniem św. Walentego, ołtarz boczny pod wezwaniem Matki Boskiej Różańcowej, ołtarz boczny pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa, ołtarz boczny ozdobiony Grobem Chrystusa. Przypisy