NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Potocki Mausoleum

The Potocki Mausoleum (Polish: [pɔˈtɔt͡s.ki]; Polish: Mauzoleum Potockich), also known as the Mausoleum of Stanisław Kostka Potocki and Aleksandra Potocka (Polish: Mauzoleum Stanisława Kostki i Aleksandry Potockich), is a Gothic Revival mausoleum in Warsaw, Poland, located within the Wilanów district, next to the Wilanów Palace, at 10 Potockiego Street. Designed by Enrico Marconi, and built between 1834 and 1836, it forms the symbolic grave of Stanisław Kostka Potocki (1755–1821), nobleman, politician, writer, and landowner, and his wife, Aleksandra Potocka (1760–1836). History The mausoleum was designed by Enrico Marconi in the Gothic Revival style, as a symbolic grave of count Stanisław Kostka Potocki (1755–1821), a nobleman, politician, writer, and landowner, and his wife, princess Aleksandra Potocka (1760–1836). It was commissioned by their son, count Aleksander Stanisław Potocki. The mausoleum was constructed between 1834 and 1836, next to the Wilanów Palace, which was owned by the Potocki family from 1799. The sarcophagus with reliefs of the Potockis were sculptured by Jakub Tatarkiewicz, while statues of lions holding shields, surrounding the structure, as well as reliefs of the coat of arms on the façade, were sculptured by Konstanty Hegel. In 1965, it received the status of a protected cultural property. Characteristics The mausoleum consists of a Gothic Revival baldachin placed on a broad plinth. Small sandstone statues of lions, are placed at the each of its corners. A half of them hold shields depicting the Pilawa coat of arms of the Potocki family, while the other half, the Drużyna coat of arms of the Lubomirski family. The coat of arms are also carved in the façade of the plinth. A sandstone sarcophagus is placed beneath the baldachin, with reliefs depicting Stanisław Kostka Potocki and Aleksandra Potocka in their sleep, on its top, and with reliefs on its sides, depicting personifications of the deceased's interests and virtues, as well as Geniuses from the Roman religion, as personifications of death. Gallery References External links Media related to Mausoleum of Potocki family in Wilanów at Wikimedia Commons
Mauzoleum Potockich w Wilanowie

Mauzoleum Potockich w Wilanowie, właśc. Mauzoleum Stanisława Kostki i Aleksandry Potockich – symboliczny nagrobek wystawiony w 1836 Stanisławowi Kostce Potockiemu i jego żonie Aleksandrze z Lubomirskich Potockiej przez ich syna Aleksandra w pobliżu pałacu w Wilanowie. Opis Mauzoleum zostało zaprojektowane w stylu neogotyckim przez Henryka Marconiego. Rzeźby zostały wykonane w latach 1834–1836 przez Jakuba Tatarkiewicza (sarkofag i figury zmarłych) i Konstantego Hegla (rzeźby lwów i tarcze herowe) z piaskowca szydłowieckiego. Składa się z neogotyckiego baldachimu ustawionego na rozległym cokole, w którego rogach znajdują się cztery lwy trzymające tarcze z herbami Pilawa Potockich i Drużyna Lubomirskich. Na sarkofagu umieszczonym pod baldachimem przedstawiono postacie małżonków, jego boki zdobią zaś płaskorzeźby – geniusze śmierci i personifikacje zainteresowań i cnót zmarłych. W 1965 mauzoleum zostało wpisane do rejestru zabytków. Przypisy
Mauzoleum małżonków Moenke

Mauzoleum małżonków Moenke – nagrobek w części ewangelickiej Starego Cmentarza w Łodzi. Historia Powstał w 1884 roku według projektu Otto Gehliga i kryje szczątki Teresy z Anstadtów Moenke zmarłej w 1884 roku (córki Karola Anstadta) i jej męża Roberta (zm. 1885). Ma formę wzorowaną na antycznej świątyni z tympanonem zwieńczonym krzyżem i ozdobionym wyobrażeniem małżeńskich obrączek.
Mauzoleum rodziny Dietlów w Sosnowcu

Mauzoleum rodziny Dietlów w Sosnowcu – grobowiec rodzinny pełniący współcześnie funkcję kaplicy cmentarnej znajdujący się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Smutnej w Sosnowcu, który zbudowano w 1912 r. według projektu Józefa Pomian-Pomianowskiego. Jest to jedno z największych dzieł architektury cmentarnej na świecie i żywy dowód świadczący o wielowyznaniowości i wielokulturowości miasta Sosnowiec. Heinrich Gotthold Dietel (1839–1911) był twórcą pierwszej w Królestwie Kongresowym przędzalni wełny czesankowej oraz zabudowań kompleksu pałacowo-fabrycznego przy obecnej ulicy Stefana Żeromskiego w Sosnowcu. Dzięki dochodom osiąganym z prowadzonego przedsięwzięcia realizował inwestycje społeczne, przyczyniając się do rozwoju miasta. Po śmierci Heinricha Dietla wybudowano dla niego oraz jego rodziny okazałe mauzoleum. Jest ono budowlą murowaną, wolno stojącą, usytuowaną centralnie pośrodku cmentarza. Wybudowane na rzucie koła z potężnych bloków kamiennych z detalem rzeźbiarskim. Zostało wzniesione z tufu wulkanicznego. Wnętrze rotundy podzielone jest na dwa poziomy. Część górna pełni rolę kaplicy cmentarnej. Mauzoleum otoczone jest niskim murem, na rzucie prostokąta. Autorem projektu, wzorowanego na antycznych rzymskich grobowcach, jest architekt Józef Pomian-Pomianowski. W krypcie kaplicy, w centralnym miejscu spoczęły doczesne szczątki Heinricha Dietla i jego żony Klary z domu Jacob. Usytuowano tutaj również dwadzieścia dwie nisze grobowe, przeznaczone dla potomków Dietla. W dwóch z nich pochowano brata Klary Dietel, Richarda Jacoba wraz z małżonką Heleną z domu Schroter. Pod koniec II wojny światowej radziecki żołnierz, wchodząc do podziemi mauzoleum, przewrócił stojące tam popiersie Heinricha Dietla i pozbawił je nosa. Obiekt i teren cmentarza ewangelickiego w Sosnowcu był dewastowany i rozkradany. Na początku XXI wieku, z mauzoleum wykradziono lichtarze, skradziono mosiężne detale z drzwi oraz zerwano miedziane obróbki blacharskie i pokrycie dachowe. W 2023 r. przy próbie kradzieży blachy z kopuły mauzoleum ponownie zniszczono zadaszenie. Od 1998 r. właścicielem cmentarza jest Parafia Ewangelicko-Augsburska św. Jana w Sosnowcu. 21 kwietnia 2008 r. dokonano wpisu obiektu wraz najbliższym otoczeniem i ogrodzeniem do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. W 2009 r. udało się dokonać naprawy pokrycia dachu. Parafia opracowała plany renowacji obiektu, dzięki czemu rozpoczął się remont elewacji mauzoleum, który ukończono w listopadzie. Mauzoleum jest udostępniane corocznie 1 i 2 listopada. 14 marca 2009 r. z okazji 170-lecia urodzin Henryka Dietla na cmentarzu ewangelickim w Sosnowcu, przed mauzoleum rodziny Dietlów została uroczyście odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona zasłużonemu. Zobacz też Dietlowie w Sosnowcu Cmentarz ewangelicki w Sosnowcu Heinrich Dietel Przypisy
Mauzoleum von Magnisów w Ołdrzychowicach Kłodzkich

Mauzoleum von Magnisów w Ołdrzychowicach Kłodzkich – mauzoleum niemieckiego rodu arystokratycznego von Magnisów mających swoje posiadłości w Czechach oraz na ziemi kłodzkiej. Zbudowane w 1889 roku w stylu neoromańskim, w Ołdrzychowicach Kłodzkich. Położenie Mauzoleum położone jest w centrum Ołdrzychowic Kłodzkich. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła św. Jana Chrzciciela. Od przykościelnego cmentarza oddziela je brama oraz stalowe ogrodzenie. Historia Mauzoleum powstało w 1889 roku z inicjatywy ówczesnego posiadacza Ołdrzychowic Kłodzkich, hrabiego Antona Franza von Magnisa. Miały się w nim znaleźć grobowce wszystkich członków tego niemieckiego rodu arystokratycznego. Jego budowa trwała niespełna rok. Po zakończeniu II wojny światowej obiekt został przejęty przez parafię katolicką, służąc do 1990 roku jako sala katechetyczna. Architektura Mauzoleum jest potężną budowlą wykonaną w stylu neoromańskim. Do wrót mauzoleum prowadzą kamienne schody. Flankują je dwa klęczące potężne anioły. Wrota mauzoleum są kute, niezwykle solidne i ciężkie, potęgując jeszcze wrażenie ogromu i powagi tego miejsca. Drzwi wejściowe są dwuskrzydłowe, przy czym każde ze skrzydeł podzielone jest na trzy czworokątne kwatery obwiedzione plecionkową bordiurą przerwaną plastycznymi liściastymi guzami. Na górnych kwaterach przedstawienia św. Piotra i św. Pawła. W kwaterach środkowych antaby w formie lwich głów. W dolnych czteroliść z krzyżem. Przymyk w formie półkolumienki zdobiony spiralną taśmą i liśćmi. Nad wejściem niemiecki napis Pokój z tobą. Wnętrze obiektu jest utrzymane w bizantyjskiej stylistyce. Pośrodku znajduje się osiem ogromnych kamiennych sarkofagów. Na wprost od wejścia znajduje się eklektyczny ołtarz z figurą Marii z Dzieciątkiem, wykonaną z marmuru karraryjskiego. Galeria Zobacz też Kościół św. Jana Chrzciciela w Ołdrzychowicach Kłodzkich Magnis Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Perzyński M., Gminy wiejskiej Kłodzko skarby i osobliwości. Przewodnik dla dociekliwych, Wrocław 2002. Linki zewnętrzne Zdjęcia z mauzoleum rodu von Magnis, (dostęp: 8.11.2010)
Mausoleum (Kopice)

Das Mausoleum auf dem Friedhof in Kopice (Koppitz) ist die Ruhestätte der Familie von Schaffgotsch (Zweig in Koppitz), die auf Schloss Koppitz ihren Familiensitz hatte. Es wurde in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts im klassizistischen Stil erbaut und befindet sich direkt neben der Kreuzkirche. Geschichte und Beschreibung Das Mausoleum wurde nach den Plänen des deutschen Architekten Carl Johann Lüdecke in Form eines griechischen Tempels erbaut. Die Fassade des Mausoleums besteht aus roten Ziegelsteinen und hellem Stein. Das Bauwerk hat eine Freitreppe, mehrere Pilaster und mehrere Portiken mit Säulen. Im Inneren befinden sich Sarkophage aus Sandstein. Zu den im Mausoleum Bestatteten zählten die Montanindustriellen Hans-Ulrich von Schaffgotsch und Johanna von Schaffgotsch. Nach dem Übergang Schlesiens 1945 an Polen nach dem Zweiten Weltkrieg wurden die sterblichen Überreste der Verstorbenen durch Plünderer geschändet. Später wurden sie in einem Grab neben dem Mausoleum beigesetzt. Der Grabstein wurde mittlerweile entfernt. Im Oktober 2019 wurden die Überreste in das Mausoleum umgebettet. 2017 wurde das Projekt zur Rettung des Mausoleums der Familie von Schaffgotsch initiiert. Kurz darauf begann die Renovierung des Bauwerks. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 471. Janusz L. Dobesz, Irma Kozina, Maciej Mischok, Kopice : historia utraconego piękna, Katowice: Muzeum Śląskie, 2020, ISBN 978-8-365-94516-7. Weblinks Mausoleum Kopice Internetseite zur Restaurierung des Mausoleums Einzelnachweise
Mauzoleum w Kopicach

Mauzoleum w Kopicach – mauzoleum rodzinne zlokalizowane w Kopicach (przy kościele Świętego Krzyża), które jest miejscem pochówku członków rodziny górnośląskiej linii Schaffgotschów. Forma i historia Wzniesione w drugiej połowie XIX wieku, według projektu wybitnego, niemieckiego architekta Carla Lüdecke. W mauzoleum znajdują się grobowce Hansa Ulricha Schaffgotscha i jego żony Joanny. Obiekt w stylu neoklasycystycznym na planie prostokąta. Wejście (na poziom balkonu) schodami wachlarzowymi akcentowane portykiem, zwieńczonym tympanonem trójkątnym. Fasada zwieńczona tympanonem trójkątnym z akroterionami. W polu tympanonu kartusz herbowy. Elewacje z cegły klinkierowej zdobione detalami kamieniarskimi. Po profanacji grobów po II wojnie światowej prochy zmarłych pochowano we wspólnej mogile na cmentarzu obok mauzoleum. W marcu 2017 rozpoczęto w obiekcie prace renowacyjne zainicjowane przez Macieja Mischoka. 28 października 2019, w wyniku działań proboszcza Jarosława Szeląga i Macieja Mischoka, przeprowadzono ekshumację szczątków rodziny Schaffgotschów. Zobacz też Pałac w Kopicach Przypisy Bibliografia Janusz L. Dobesz, Irma Kozina, Maciej Mischok, Kopice : historia utraconego piękna, Katowice: Muzeum Śląskie, 2020, ISBN 978-83-65945-16-7, monografia Kopic. A. Kuzio-Podrucki, Schaffgotschowie. Zmienne losy śląskiej arystokracji, Bytom 2007, ISBN 978-83-923733-1-5 – info o książce na stronie: Śląska szlachta i arystokracja IrenaI. Twardoch IrenaI., Geschichte des Geschlechts von Schaffgotsch, RudolfR. Baron (tłum.), Ruda Śląska: Muzeum Miejskie im. Maksymiliana Chroboka, 2001, ISBN 83-910425-9-6, OCLC 750020708 . IrenaI. Twardoch IrenaI., Z dziejów rodu Schaffgotschów, Ruda Śląska: Muzeum Miejskie im. Maksymiliana Chroboka, 1999, ISBN 83-910425-4-5, OCLC 830234704 . Linki zewnętrzne Społeczna strona o Kopicach
Schlesier-Ehrenmal

Das Schlesier-Ehrenmal (auch Schlesisches Gefallenen-Ehrenmal) ist eine Gedenkstätte für die gefallenen schlesischen Soldaten des Ersten Weltkriegs in Form einer Totenburg, die in den 1930er Jahren bei Waldenburg (Wałbrzych) durch den Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge errichtet wurde. Es ist Teil einer größeren Anlage mit mehreren geplanten Bauwerken. Geschichte und Beschreibung Das Ehrenmal wurde von 1936 bis 1938 auf dem Postberg in der Nähe von Waldenburg-Neustadt erbaut und war den 177.000 im Ersten Weltkrieg gefallenen Schlesiern sowie den „25 Toten der nationalsozialistischen Bewegung“ und den „Opfern der Arbeit“ (Bergbauunfälle) geweiht. Entworfen wurde das Ehrenmal vom Landschaftsarchitekten Robert Tischler (1885–1959), der damals in seiner Funktion als Chefarchitekt für mehrere Bauwerke des Volksbundes Deutsche Kriegsgräberfürsorge zuständig war. Zum Ehrenmal gehören unterirdische Gewölbe. Am 9. Juni 1938 wurde das Ehrenmal eingeweiht. In der Mitte des Innenhofes befand sich eine Bronzesäule des Münchner Bildhauers Ernst Geiger, aus der am Boden vier Löwenskulpturen hervorstanden und auf der sich oben eine Feuerschale befand, die von drei Männerfiguren auf den Schultern getragen wird. Als Vorbild für die Löwen diente der Braunschweiger Löwe, was sich vor allem in der Form der Köpfe widerspiegelte. Sie wurden in der Württembergischen Metallfabrik in Geislingen an der Steige gegossen. Die etwa sechs Meter hohe Säule wog etwa 2100 kg. Die Totenburg hat eine fast quadratische Form mit den Maßen von 24,4 mal 27,85 Metern und einer Höhe von 6 bis 7,5 Metern. Dabei orientiert sich das Gebäude an der Romanik. Um den Innenhof (Ehrenhof) befand sich ein Säulengang mit Marmor-Mosaikbildern. Diese stammten von H. Mühlen aus München. Am Gebäude befanden sich mehrere Schmuckelemente, die sich allerdings nicht bis heute erhalten haben, u. a. Köpfe über den Bögen und Adlerskulpturen aus Stein. Nach 1945 wurde das Denkmal dem Verfall überlassen. Die Säule wurde zudem abgebaut. Literatur Schlesien – Reisehandbuch von Karl Baedeker, Leipzig 1938 Dorota Grygiel: Schlesier Ehrenmal – pomnik ku czci Ślązaków w Wałbrzychu, Warschau 2013 (Digitalisat) Janusz L. Dobesz: Wrocławska architektura spod znaku swastyki na tle budownictwa III Rzeszy, Breslau 1999 Weblinks
Mausoleum in Wałbrzych

The Mausoleum in Wałbrzych, Schlesier-Ehrenmal (Silesian Monument of Glory) is a cenotaph commemorating 170,000 Silesians who died during World War I, victims of accidents in mines, and 25 local fighters of the National Socialist movement. It represents the style of monuments commemorating the victims of the war, while being at the same time an example of a propaganda monument to glory, typical of the monumental architecture of the Third Reich. Location The building is located east of the center of Wałbrzych (Waldenburg), on the northern slope of Mount Niedźwiadki, commonly called the 5th Festival Hill, by the blue tourist trail and the red walking trail, at an elevation of approximately 510 to 530 m. History The main idea was to be a monument commemorating the inhabitants of the region who died during World War I and victims of mining accidents, but because the Nazis had no social support in this area(cn) (The inhabitants of Waldenburg did not come in crowds during Hitler's visit in 1932, and therefore they brought supporters from other regions.) 25 NSDAP militants were added. This emphasized that the soldiers, working people and fighters of the Nazi movement had an equal share in shaping the Nazi state. The mausoleum in Waldenburg was built from 1936 to 1938 based on a design by Robert Tischler at the initiative of the People's Union for the Protection of German War Graves (VDK). It was made by companies from Waldenburg and stonemasons, who also worked on the construction of the mausoleum at Mount Saint Anna. Architecture The structure is in the shape of a quadratic fortalice with dimensions of 24 × 27 meters and 6 meters high. The massive structure resembles ancient Mesopotamian buildings. The portico and the cloisters had a basement. On the sides there are small square mastabas, topped with sculptures of eagles taking flight, resting on stone balls with swastikas. In the center of the courtyard there was a metal column with a torch designed by Ernst Geiger and cast in the Würtembergische Metallwarenfabrik Geislingen-Steige factory. On the pedestal there were four lions with their mouths open, inspired by the sculpture of the Brunswick Lion. The column was decorated with a net ornament and oak leaves, and the torch was supported by sculptures of three naked young men. In front of the mausoleum there was a parade ground with flagpoles. Bibliography Dorota Grygiel: Schlesier Ehrenmal – in memory of the Silesians in Wałbrzych (Digitalisat) Janusz L. Dobesz: Wrocławska architektura spod znaku swastyki na tle budownictwa III Rzeszy, Wrocław 1999 Krzysztof Krzyżanowski, Tomasz Jurek, Wałbrzyskie Mauzoleum, "Odkrywca", 10/2019, str. 42-50. External links https://polska-org.pl/535784,Walbrzych,Mauzoleum_ruina.html https://www.radiowroclaw.pl/articles/view/80174/Totenburg-Jedyny-taki-obiekt-w-Europie-Swiatynia-Hitlera-k-Walbrzycha-ZOBACZ References
Mauzoleum Żydów Bojowników o Niepodległość Polski w Warszawie

Mauzoleum Żydów Bojowników o Niepodległość Polski w Warszawie – budowla na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej 49/51 w Warszawie, mająca upamiętniać Żydów, którzy walczyli o niepodległość Polski. Historia Idea wzniesienia mauzoleum, w którym czczono by pamięć i chowano poległych i zmarłych żydowskich powstańców kościuszkowskich, żołnierzy napoleońskich, powstańców listopadowych, powstańców styczniowych, żołnierzy I wojny światowej i żołnierzy Wojska Polskiego walczących w wojnach z Rosją Sowiecką i innymi państwami po zakończeniu Wielkiej Wojny narodził się w 1938 we władzach warszawskiej gminy żydowskiej. Jako bezpośredniego pomysłodawcę wskazuje się Maurycego Mayzla, będącego wówczas przewodniczącym gminy żydowskiej. W pierwotnym zamyśle planowanego mauzoleum, którego autorstwo jest nieznane, w wyjątkowy sposób planowano uczcić pamięć Berka Joselewicza i Henryka Wohla. Ostatecznie komisja powołana przez przewodniczącego Mayzla wyłoniła Marcina Weinfelda jako projektanta mauzoleum. Przedstawił on projekt różniący się od wcześniejszych pomysłów, który jednak zyskał aprobatę władz gminy. Budowa rozpoczęła się w 1939. W celu wzniesienia mauzoleum usunięto nagrobki w najstarszej części cmentarza i złożono je na pryzmę, zaś w ich miejscu utworzono nasyp ziemny. Następnie rozpoczęto wznoszenie betonowo-ceglanej konstrukcji. Wybuch II wojny światowej przerwał prace, a po zakończeniu wojny do nich nie powrócono. W latach 90. XX wieku poustawiano pionowo ocalałe nagrobki pochodzące z początku XIX wieku i częstokroć bogato rzeźbione, w tym Natana Glücksberga. Na terenie zajętym przez nieukończoną konstrukcję nie odbywały się pochówki. Opis Na początku 2019 rozpoczęły się prace, których celem było ukończenie budowy mauzoleum według przedwojennego projektu Weinfelda, którego adaptację wykonał architekt Witold Sztorc. Prace, finansowane przez Fundację Dziedzictwa Kulturowego przy wsparciu Fundacji PKO Banku Polskiego, zakończono do listopada 2019. Z terenu mauzoleum usunięto złożone tam wtórnie macewy, ale pozostawiono dwa nagrobki, które znajdowały się w swoich pierwotnych miejscach: rodziny Tytelmanów z XIX w. oraz adwokata i porucznika rezerwy Adama Markusa Lewińskiego, poległego w 1939 w walkach pod Mławą. Poza nimi w mauzoleum nie ma innych grobów. Teren wysypano kamieniami symbolizującymi pamięć. Ponad nim góruje pomnik z piaskowca ozdobiony płaskorzeźbą orła legionowego z Gwiazdą Dawida na tarczy. Przypisy Bibliografia Adam Czerniaków Hołd bohaterom w Głos Gminy Żydowskiej 9/1938 s. 209-210 - dostępne przez bibliotekę cyfrową Uniwersytetu Warszawskiego Adam Czerniaków Cmentarz bohaterów w Głos Gminy Żydowskiej 1/1939 s. 9-10 - dostępne przez bibliotekę cyfrową Uniwersytetu Warszawskiego Jerzy Stanisław Majewski: Spacerownik po warszawskich cmentarzach. Warszawa: Agora, 2009, s. 100. ISBN 978-83-7552-713-1.
Mazowiecki Szpital Onkologiczny w Wieliszewie

Mazowiecki Szpital Onkologiczny - szpital położony w Wieliszewie k/ Legionowa. Zgodnie z profilem szpital udostępnia różne metody leczenia nowotworów: chirurgiczne, radioterapie, chemioterapie, ambulatoryjną opiekę specjalistyczną, profilaktyczne programy zdrowotne. Placówka rozpoczęła działalność 4 stycznia 2010 r.. Jego właścicielem jest Uczelnia Medyczna im. Marii Skłodowskiej-Curie. Dysponuje 175 łóżkami szpitalnym, 9 łóżkową salą pooperacyjną, 4 salami operacyjnymi oraz 10 łóżkowym Oddziałem Anestezjologii i Intensywnej Terapii. W swej strukturze posiada również Zakład Radioterapii, wyposażony w 4 akceleratory, Pracownię Brachyterapii wyposażoną w HDR, Zakład Diagnostyki Obrazowej oraz Zakład Diagnostyki Laboratoryjnej. Oddziały Oddział Onkologiczny Pododdział Chirurgii Onkologicznej Pododdział Urologii Pododdział Chirurgii Ogólnej Pododdział Radioterapii Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Zakład Radioterapii Zakład Diagnostyki Obrazowej Zakład Diagnostyki Laboratoryjnej Pracownia Endoskopii Blok Operacyjny Poradnie Specjalistyczne Przypisy Bibliografia rynekzdrowia.pl - Powiat legionowski: Szpital Onkologiczny w Wieliszewie przed startem
Mała Elektrownia Wodna Wisłok

Mała Elektrownia Wodna Wisłok – mała elektrownia wodna o mocy 660 kW zlokalizowana na rzeszowskiej zaporze na rzece Wisłok. Właścicielem elektrowni jest warszawska spółka celowa firmy ESI powołana w 2002 roku. Inwestycja elektrowni wyniosła około 12 mln zł. Wraz z elektrownią inwestor wybudował w tym samym miejscu nowoczesną przepławkię o długości 270 metrów dla ryb, które chcą płynąć w górę rzeki. Przypisy
Kleine Synagoge (Chełm)

Die Kleine Synagoge in Chełm, einer polnischen Stadt in der Wojewodschaft Lublin, wurde von 1912 bis 1914 errichtet. Die profanierte Synagoge an der Ecke Kopernika-Straße und Krzywa-Straße ist seit 1984 ein geschütztes Kulturdenkmal. Das Synagogengebäude wurde nach dem Zweiten Weltkrieg für unterschiedliche Zwecke genutzt. Heute befindet sich darin ein Restaurant. Weblinks Kleine Synagoge in Chełm, englisch bei Virtuelles Schtetl
Kleine Synagoge (Jarosław)

Die Kleine Synagoge in Jarosław, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Karpatenvorland, wurde 1900 erbaut. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Innere der Synagoge von den deutschen Besatzern verwüstet. Die profanierte Synagoge mit der Adresse ulicy Ordynacka 5 ist seit 1993 ein geschütztes Kulturdenkmal. Das Synagogengebäude steht seit 2001 leer und verfällt. Siehe auch Große Synagoge (Jarosław) Liste von Synagogen in Polen Weblinks Foto bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 24. März 2022)
Mała Synagoga w Jarosławiu

Synagoga Mała w Jarosławiu – synagoga znajdująca się w Jarosławiu przy placu Bożnic 5, na północ od Dużej Synagogi. Synagoga została zbudowana w 1900 roku. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali wnętrze synagogi. W latach 1969–1973 przeprowadzono remont budynku z przeznaczeniem na Pracownie Konserwacji Dzieł Sztuki. Wówczas częściowo zatarto pierwotny wygląd synagogi, a do ściany zachodniej dobudowano modernistyczną, oszkloną klatkę schodową. W 2001 roku została sprzedana prywatnej spółce i od tego czasu stoi opuszczona. Murowany budynek synagogi został wzniesiony na planie prostokąta. Główna sala modlitewna znajdowała się od strony północnej z 1000 miejsc siedzących. Od strony południowej znajdował się przedsionek, nad którym znajdował się babiniec. Jedynym elementem wyposażenia wewnętrznego wskazującym, że kiedyś budynek był synagogą, jest występ w ścianie wschodniej, gdzie znajdował się Aron ha-kodesz. Synagoga zachowała wystrój zewnętrzny, m.in. charakterystyczne półokragle zakończone okna oraz znajdujące się na ścianie szczytowej dekoracja w kształcie tablic Dekalogu. Linki zewnętrzne Mała Synagoga w Jarosławiu na portalu Wirtualny Sztetl