NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Towarzystwa Przyrodniczego w Gdańsku

Dom Towarzystwa Przyrodniczego, Dom Przyrodników – jedna z najbardziej okazałych kamienic Gdańska, w latach 1846–1936 siedziba Towarzystwa Przyrodniczego, od 1958 r. siedziba Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Historia Kamienica w stylu manierystycznym (zwanym też północnym albo niderlandzkim renesansem) stoi przy ul. Mariackiej pod numerem 26, obok Bramy Mariackiej, z boczną fasadą od strony Długiego Pobrzeża. Zbudowano ją w latach 1597–99 dla kupca Hansa Köpego, prawdopodobnie według projektu Antoniego van Obberghena. Bardzo wysoka (30 m do kalenicy) fasada frontowa otrzymała dość powściągliwą dekorację kamieniarską ze skromnym portalem. Szczyt ozdobiony jest typową manierystyczną ornamentyką przecinających się prostych i okrągłych taśm. Architekt zastosował oryginalne, niespotykane w innych gdańskich kamienicach elementy, by urozmaicić potężną bryłę budowli widoczną od strony Motławy. Boczna elewacja została wzbogacona wielopiętrowym wykuszem, zakończonym podwójnym szczytem. Kryty blachą dach otrzymał formę falującą, powtarzającą linie szczytów frontowej i tylnej fasady. Do frontowej fasady dostawiono 36-metrową (wysokość łącznie z iglicą) wieżę zwieńczoną pięknym hełmem z latarnią. Historia kamienicy w XVII i XVIII wieku nie jest zbyt dobrze znana. Prawdopodobnie łączyła ona funkcje budynku mieszkalnego i składowego, w którym poszczególne pomieszczenia były wynajmowane zagranicznym kupcom. Według przekazów zebranych w XIX wieku, mieściły się tutaj też mieszkania i pracownie korporacji szewskiej. W 1846 r. kamienicę zakupiło Towarzystwo Przyrodnicze w Gdańsku, które urządziło w jej wnętrzach sale posiedzeń, pracownie naukowe, małe muzeum oraz bibliotekę. W 1866 na wieży umieszczono obserwatorium astronomiczne – zniknął z niej wtedy hełm, zastąpiony obrotową kopułą. W wysokiej piwnicy natomiast mieściła się restauracja "Zum Grünen Gewölbe" (Pod zielonym sklepieniem). W 1945 r. budynek został bardzo poważnie zniszczony, ale ocalała frontowa fasada wraz z wieżą. Odbudowano go w latach 1956–58 z przeznaczeniem na siedzibę Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Na wieżyczce przywrócono hełm w kształcie sprzed 1866 r. Współcześnie wieża Domu Przyrodników funkcjonuje jako punkt widokowy udostępniony do zwiedzania. Na szczyt prowadzą w sumie 142 stopnie: 131 schodów betonowych, 10 drewnianych i platforma. Z góry roztacza się panorama Śródmieścia. Literatura Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2 Andrzej Januszajtis i Zbigniew Jujka, Z uśmiechem przez Gdańsk, Gdańsk 2003, ISBN 83-86527-91-9 Katalog zabytków sztuki, Miasto Gdańsk, część 1: Główne Miasto, Warszawa 2006, ISBN 83-89101-47-5-6 Przypisy
Ślęża-Hütte

Die Ślęża-Hütte (polnisch Dom Turysty PTTK na Ślęży, deutsch Neue Baude) liegt auf einer Höhe von 718 m ü. NHN in Polen im Sudetenvorland, einem Gebirgszug der Sudeten, auf dem Ślęża. Geschichte Ein erstes kleines Holzhaus samt Café wurde 1837 auf dem Berg errichtet, bekannt als „Mooshaus“ oder „Mooshütte“. Das Haus wurde nur im Sommer bewirtschaftet. In den Jahren 1851/1852 wurde eine größere Herberge aus Holz errichtet (später als „Alte Baude“ bekannt), die rund einhundert Jahre später abgerissen wurde. In den Jahren 1907/1908 wurde nach Entwürfen des Breslauer Architekten Karl Klimm und unter Schirmherrschaft des Zobtengebirgsvereins (ZGV) ein zweistöckiges Backsteinhaus mit Grundmauern errichtet, die „Neue Baude“. In der Neuen Baude befand sich ein größerer Saal, die „Zobtenklause“ mit reich verziertem Interieur, die heutige „Sala ZGV“. Teile des Interieurs sind erhalten. Die Ślęża-Hütte wird von dem Gebirgsverein PTTK betrieben. Zugänge Die Hütte ist vom Forsthaus Tąpadła oder dem Bahnhof der Stadt Sobótka über mehrere markierte Wanderwege (Aufstiegsdauer: rund 1,5 bis 2 Stunden) und mit dem Pkw erreichbar. Touren Gipfel Ślęża (718 m) Weblinks Website
Dom Turysty PTTK na Ślęży

Dom Turysty PTTK na Ślęży – obiekt turystyczny (do niedawna schronisko turystyczne) położony na szczycie Ślęży, na wysokości 718 m n.p.m., noszący imię Romana Zmorskiego. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem rej.: A/5281/593/W z 9.06.1988. Historia Pierwszy obiekt na górze powstał w 1837, był to mały drewniany domek nazywany Mooshaus lub Mooshütte (Omszały Domek), działający jedynie w lecie. Obok schroniska uruchomiono kawiarnię. Ślęża była popularnym celem turystów i wkrótce ruch turystyczny się zwiększył – dla jego obsługi wybudowano w latach 1851–1852 nowe (później określane jako „stare” – Alte Baude) schronisko: również było drewniane i reprezentowało modny wówczas styl szwajcarski (zwłaszcza pierwsze piętro; parterowa część miała podcienie). Znajdowało się między dzisiejszym schroniskiem a kościółkiem. Niedługo po otwarciu obiekt rozbudowano, ale i on powoli stawał się za ciasny. Po odrzuceniu pomysłu kolejnej rozbudowy starego budynku zdecydowano się w 1902 na nowe, murowane schronisko piętrowe z podmurówką (Neue Baude). Powstało ono pod patronatem Ślężańskiego Towarzystwa Górskiego (Zobtengebirgsverein, ZGV) z Sobótki. Projektantem został Karl Klimm, a budowę sfinansował Georg Haase, właściciel E. Haase, Lagerbierbrauerei, przy ul. Krakowskiej 88-106, największego browaru z Wrocławia. Budowę rozpoczęto 22 maja 1907, a zakończono rok później i uroczyście otwarto 23 maja 1908 przy udziale licznych gości oraz zgromadzonych turystów. Jednym z najciekawszych pomieszczeń było tzw. Pustelnia Ślężańska (niem. Zobtenklause), czyli sala ZGV – w bogato urządzonym wnętrzu, wśród licznych myśliwskich trofeów, spotykali się członkowie Towarzystwa. Zachowała się częściowo oryginalna stolarka. Dziś nosi nazwę Sali Rycerskiej. Po II wojnie światowej budynek nowego schroniska przejęło Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze z Wrocławia, natomiast stare stopniowo niszczało i rozebrano je w latach 50. XX wieku. W latach 60. przebudowano nowe schronisko, likwidując m.in. taras przy wejściu. W 1967 budynek został nazwany imieniem Romana Zmorskiego, który przebywał na Ślęży w 1848 i wpisał się do księgi pamiątkowej. Przed kilkoma laty oficjalnie zmieniono jego kategorię na Dom Turysty – w wyniku tego zabiegu budynek funkcjonuje na innych zasadach niż schroniska PTTK (m.in. nie obowiązuje w nim regulamin PTTK). Obecnie obiekt boryka się z brakiem bieżącej wody i w związku z tym nie udziela noclegów i prowadzi tylko działalność gastronomiczną. Wyposażenie schroniska 23 miejsca noclegowe w pokojach 2-, 4- i 10-osobowych, 80 miejsc w bufecie. Obecnie (luty 2014) baza noclegowa w obiekcie jest nieczynna do odwołania. Przypisy Linki zewnętrzne Strona obiektu
Dom Turysty w Augustowie

Dom Turysty w Augustowie − zabytkowy obiekt turystyczny w Augustowie. Budynek położony jest w lesie nad jeziorem Necko na Białej Górze przy ul. Sportowej 1 w części miasta nazywanej Klonownica. Budowa gmachu została zainicjowana w 1936 r. przez Ligę Popierania Turystyki. Projekt w stylu modernistycznym wykonał Maciej Nowicki przy współpracy Stanisławy Nowickiej, Aleksandra Kodelskiego i Władysława Stokowskiego. Szacunkowy koszt budowy wyniósł 700 tys. zł. Pokryto go z funduszy miejskich oraz subwencji rządowej i z Funduszu Pracy. Prace budowlane rozpoczęły się w październiku 1937, a zakończyły na wiosnę 1938 r. Prace montażowe i wykończeniowe trwały do lutego 1939. Pierwotnie budynek miał być otynkowany, jednak z powodu ograniczeń finansowych odstąpiono od otynkowania za zgodą architekta. Otwarcie obiektu nastąpiło 27 maja 1939. Hotel miał 70 pokoi na 100 łóżek, salę dancingową, bufet, bilardy, pokoje brydżowe, a także własną plażę, garaże i parking. W 1939 miał gościć uczestników mistrzostw Europy w żeglarstwie, które jednak nie odbyły się z powodu napiętej sytuacji międzynarodowej. Hotel został zniszczony podczas II wojny światowej. Odbudowano go w 1948 z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (od 1950 – Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze). W 1953 obok budynku powstała stanica wodna. Ośrodek PTTK funkcjonował do lat 90. XX w. Obecnie w budynku mieści się Zajazd Turystyczny „Hetman”. Przypisy Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 457-458, 729. ISBN 978-83-925620-0-9. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo „Hańcza”, 1993, s. 40-41. ISBN 83-900828-3-7. Linki zewnętrzne Fotografie budynku z 1939 r. w Narodowym Archiwum Cyfrowym: zdjęcie 1, zdjęcie 2 "Architektura i Budownictwo", nr 4-5/1939 - zdjęcia i rysunki hotelu, s. 28-30 Współczesne zdjęcia budynku i otoczenia
Dom Władysława Ekielskiego w Krakowie

Dom Władysława Ekielskiego (zwany domem o dwóch frontach) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie na rogu ulicy J. Piłsudskiego 40 oraz alei Z. Krasińskiego 25, na Nowym Świecie. Właścicielem i zarazem projektantem domu był Władysław Ekielski. Przewodnik Wiedzy i Życia podaje, że budowla ta jest jedną z dwóch najciekawszych atrakcji krakowskiego Nowego Świata. Przypisy Bibliografia Kraków, red. T. Czerniewicz-Umer, Wyd. Hachette – Wiedza i Życie, Warszawa 2007, s. 140 (ISBN 978-83-7184-299-3)
Dom Wenecki w Krakowie

Dom Wenecki (Kamienica Pod Karpiem Szarym) – zabytkowa modernistyczna kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 11, na Starym Mieście. Wzniesiono ją w latach 1913–1917 według projektu Adolfa Siódmaka w miejscu wcześniejszej zabudowy, która znacznie różniła się o obecnego budynku, a powstała prawdopodobnie w XIV wieku. Od roku 1527 w kamienicy mieściła się apteka, dom był własnością aptekarskich rodzin: Alantsee, Zajdliczów (lata 1607–1646), Pernusów (do 1678). Przebudowa kamienicy nastąpiła zapewne na przełomie XVI i XVII wieku, a następnie w połowie XVII wieku i w latach 70. tego stulecia – wzmocniono wtedy konstrukcję i zmodernizowano wnętrza. W 1699 roku kamienicę kupiła żupa wielicka, ale około 1710 roku na powrót stała się własnością mieszczan. W latach 1718–1744 była własnością budowniczego Franciszka Torianiego i mieściła skład korzenny. W roku 1809 dokonano klasycystycznej przebudowy dla kupca bławatnego Józefa Leopolda Wasseraba według projektu Szczepana Humberta. W 1851 roku odbudowano po pożarze w 1850 spalone oficyny. W roku 1913, mimo protestów architektów i konserwatorów, zburzono naziemne kondygnacje zabudowy i wzniesiono nowy wieloskrzydłowy dom, który luźno nawiązuje do układu dawnej kamienicy. Fasada jest okazała, najwyższa we wschodniej pierzei rynku. Kamienica składa się z wysokiej attyki, partii pieter i dwukondygnacyjnej części dolnej (z balkonem). Dekoracja elewacji podwórzowej nawiązuje do weneckiej architektury renesansowej. W południowej ścianie podwórka znajduje się godło kamienicy – płaskorzeźba karpia. Nazwa „Dom Wenecki” nawiązuje do nieudokumentowanego pobytu posłów Republiki Weneckiej. Fakt ten miała potwierdzać rzeźba skrzydlatego lwa św. Marka, która była wmurowana w ścianie dziedzińca do początku XX wieku. 8 grudnia 1987 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Waldemar Komorowski, Aldona Sudacka: Rynek Główny w Krakowie. Wrocław: Ossolineum, 2008.
Dom Wieprzowskiego w Tarnowskich Górach

Dom Wieprzowskiego – XVII-wieczna zabytkowa kamienica przy Rynku w Tarnowskich Górach. Architektura i historia Początki Budynek wzniesiono w XVII wieku prawdopodobnie na miejscu wcześniejszego drewnianego. Początkowo piętrowy dom mieszczański o czteroosiowej elewacji. Na parterze znajdowało się, częściowo zachowane, duże pomieszczenie sklepione kolebkowo z lunetami. Budynek w XVIII wieku nadbudowany, a w 1890 przebudowany. Mieścił urząd solny. Wiek XIX Po przebudowach budynek dwupiętrowy, podpiwniczony, z sienią we frontowej części. Posiadający jednocześnie sklepienia krzyżowo-żebrowe. Budynek obecnie Współcześnie piętra służą do celów mieszkalnych, natomiast na parterze znajdują się bar franczyzowy oraz kawiarnia Café Silesia – Gryfny Kafyj. W 2018 roku budynek został gruntownie wyremontowany. Przypisy
Dom Wycieczkowy PTTK „Harcówka”

Dom Turysty PTTK „Harcówka” położony jest w Wałbrzychu, w Parku im. Jana III Sobieskiego. Budynek wzniesiony został w 1908 roku. Od 2019 r. obiekt dzierżawi Mountain Spirit sp. z o.o. W grudniu 2021 r., po gruntownym remoncie, została otworzona część restauracyjna. W menu znajdują się dania kuchni śląskiej i polskiej. Część noclegowa jest niedostępna, ze względu na konieczność przeprowadzenia gruntownego remontu. Historia 1908 – powstanie schroniska 1911 – wybudowano tam restaurację z pokojami gościnnymi (Schillerbaude) 1947 – Schronisko przekazano Związkowi Harcerstwa Polskiego stąd wzięła się nazwa Harcówka. 1957 – utworzono Zarząd Zakładu Eksploatacji Obiektów Turystycznych PTTK Szczawno-Zdrój 1962 – Schronisko przeszło pod zarząd PTTK Wałbrzych. 1995 – w Harcówce zaczęła nadawać wałbrzyska rozgłośnia radiowa. 1995–1997 – rozgłośnię nazwano Radio Harcówka. 2017 – schronisko zostało uznane za najgorsze schronisko turystyczne w rankingu magazynu „N.p.m.”. 2019 - umowę dzierżawy schroniska podpisuje spółka z o.o. Mountain Spirit 2020 - uruchomiony został dolny taras 2021 - przeprowadzono remont, pozwalający na uruchomienie części restauracyjnej w budynku Szlaki turystyczne Wałbrzych (przystanek kolejowy Wałbrzych Centrum) – Karpacz Boguszów-Gorce (Kuźnice Świdnickie) – Chełmiec Dom Wycieczkowy PTTK „Harcówka” – Ptasia Kopa Przypisy
Dom Władysława Różyckiego w Warszawie

Dom Władysława Różyckiego – zabytkowa modernistyczna willa znajdująca się przy ul. Elsterskiej 1 na Saskiej Kępie w Warszawie. Opis Budynek został zaprojektowany przez Teodora Bursche. Budowę ukończono ok. 1930 roku. W 1979 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Lázeňský dům v Sopotech

Lázeňský dům v Sopotech, polsky Dom Zdrojowy w Sopocie, je lázeňský dům a kulturní památka na pobřeží Gdaňského zálivu Baltského moře v městském obvodu Dolny Sopot města Sopoty (Sopot) v severním Polsku. Geograficky se také nachází v mezoregionu Mierzeja Wiślana v etnickém/historickém regionu Kašubsko v Pomořském vojvodství. Památkově chráněná budova, společně s blízkým dřevěným molem v Sopotech a majákem Sopoty, patří mezi nejznámější budovy v Sopotech. Historie První lázeňský dům byl postaven již v roce 1824 jako jednopatrová budova, která byla později rozšířena, a v níž se nacházely hotelové pokoje a taneční sál. V roce 1879 byla zahájena stavba nové budovy, která byla otevřena v roce 1881. V roce 1909 byla budova zbourána a na jejím místě byl postaven třetí Lázeňský dům, který navrhl gdaňský architekt Carl Weber. Budova s tanečními sály, restauracemi, kasinem a hotelem byla slavnostně otevřena 16. června 1910. Během druhé světové války, po obsazení Sopot Rudou armádou v roce 1945, byl Lázeňský dům Rudou armádou vyrabován a zapálen. Po předání města Polsku nebyla budova obnovena. V roce 2006 byl postaven čtvrtý lázeňský dům a hotel. Nová budova do značné míry citlivě navazuje na předchozí architekturu. Současnost Současný Lázeňský dům byl opraven v červenci 2009 a funguje jako multifunkční budova služeb města Sopoty a má plošnou rozlohu 10105 m². Společně s přilehlým hotelem Sheraton tvoří jeden funkční komplex, který nabízí: lázně zdroj solankové vody k pití konferenční centrum restaurace a bary hotel obchody podzemní parkoviště galerie Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lázeňský dům v Sopotech na Wikimedia Commons
Dom Zdrojowy w Sopocie

Dom Zdrojowy – wielofunkcyjny budynek usługowy w Sopocie, oddany do użytku 1 lipca 2009. Usytuowany jest naprzeciw molo i liczy 10 105 m² powierzchni. Wraz z przylegającym do niego hotelem Sheraton tworzy jeden kompleks funkcjonalny. Znajdują się w nim: spa centrum konferencyjne restauracje i bary pasaż handlowy podziemny parking Planowane jest również otwarcie w jego wnętrzach pijalni wód mineralnych, galerii sztuki i centrum wystawienniczego. Historia Pierwszy Dom Zdrojowy wybudowano w Sopocie w 1824. Na początku był to parterowy budynek, który z czasem został rozbudowany i gdzie zlokalizowano pokoje hotelowe i salę balową. W 1879 przystąpiono do budowy nowego obiektu, oddanego do użytku dwa lata później. Nowy Dom Zdrojowy został zlokalizowany w miejscu tego, który istnieje dzisiaj. W 1909 obiekt został zburzony, a w jego miejscu wzniesiono trzeci Dom Zdrojowy, zaprojektowany przez gdańskiego architekta Carla Webera. Budynek został uroczyście otwarty 16 czerwca 1910. Znalazły się w nim sale balowe, restauracje, kasyno i hotel. W 1945 po zajęciu Sopotu przez Armię Czerwoną Dom Zdrojowy został przez nią splądrowany, a następnie podpalony. Po przekazaniu miasta Polsce budynku nie odbudowano. W 2006 przystąpiono do budowy czwartego Domu Zdrojowego wraz z hotelem. Nowy gmach w dużej mierze nawiązuje architektonicznie do swojego poprzednika. Zobacz też d. Park Hotel w Sopocie przy wejściu na molo
Dom handlowy Deierling-Morgenstern w Poznaniu

Dom handlowy Deierling-Morgenstern – zabytkowy secesyjny dom handlowy znajdujący się w Poznaniu, przy ulicy Szkolnej 5, na Starym Mieście. Dom handlowy Deierlinga był pierwszym w Poznaniu obiektem handlowym zbudowanym w technologii żelbetowego szkieletu nośnego. Wzniesiony został w latach 1904–1905 na rogu ulic Szkolnej i Gołębiej. Inwestorem był największy wielkopolski kupiec żelazny – Jan Deierling, syn rolnika Józefa Deierlinga, wywodzącego się z rodziny bamberskiej. Partnerką Deierlinga w interesach była wdowa po kupcu Paulu Morgensternie. Nie ma natomiast pewności, co do osoby projektanta – mógł to być albo Czesław Leitgeber, albo Fritz Pfannschmidt. Dwie dolne kondygnacje przeznaczono na cele czysto handlowe (1100 m²), a na wyższych ulokowano eleganckie apartamenty mieszkalne. Był to największy sklep w międzywojennym Poznaniu. Elewacje, o dość silnych akcentach wertykalnych (od ul. Szkolnej), ozdobione są wybujałym ornamentem, przede wszystkim roślinnym oraz różnego rodzaju maskami i maszkaronami. Budynek posiadał windy towarowe. W obiekcie funkcjonował m.in. sklep żelazny samego Jana Deierlinga (jeszcze po II wojnie światowej). Starsi mieszkańcy Poznania nadal nazywają sklepy w tej kamienicy u Deierlinga. Jan Deierling był także właścicielem największej w Polsce hurtowni artykułów metalowych (na ul. Składowej 4/7). Składnica (pięć magazynów) miała własną bocznicę kolejową. W 1938 obroty firmy wyniosły 3,5 miliona złotych (300.000 złotych zysku). Zobacz też Dom Brandtów Dom handlowy Haase & Co. w Poznaniu Dom Handlowy Woźniaka Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 292, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Marcin Libicki, Poznań – przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.269-270, ISBN 83-902028-4-0 Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.42, ISBN 83-89525-07-0 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Dom kahalny w Zamościu

Dom kahalny w Zamościu – znajduje się w Zamościu przy ulicy Zamenhofa 11, zaraz obok głównej synagogi. Posiada 4-osiową fasadę, bogato rozczłonkowaną gzymsami i pilastrami, w przedsionku renesansowy portal. Dom kahalny został zbudowany w 1 p. XVII wieku, początkowo jako budynek parterowy. W 1 p. XVIII w. mieścił heder – szkołę żydowską. Przed 1765 przeszedł na własność kahału – nadal mieścił heder; został nadbudowany i połączony z synagogą, z małym wspólnym przedsionkiem z główną synagogą (od strony ul. Pereca). W budynku znajdowały się dawniej biura zarządu gminą żydowską, biura rabina, szkoła żydowska oraz inne instytucje. Od zachodu z domem kahalnym sąsiaduje XIX-wieczny, również kahalny budynek, który 4 III 1952 przekazano PTTK i przez blisko pół wieku mieścił się w nim Dom Wycieczkowy – po 2000 r. został opuszczony. Przypisy Linki zewnętrzne Dom kahalny w Zamościu – portal Wirtualny Sztetl Dom kahalny w Zamościu – portal Fotopolska Zabytki: Dom kahalny w Zamościu – portal Zamość
Dom kapitulny przy kościele św. Idziego w Krakowie

Dom kapitulny przy kościele św. Idziego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I przy ul. Podzamcze 1, na Starym Mieście. Jest to 1-piętrowy, barokowy budynek, przekryty łamanym dachem polskim. Obecnie znajduje się w nim żłobek samorządowy nr 1. 20 maja 2008 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Zobacz też Kościół św. Idziego w Krakowie Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Przypisy
Dom przedpogrzebowy w Kaliszu

Dom przedpogrzebowy w Kaliszu – dom przedpogrzebowy na nowym cmentarzu żydowskim w Kaliszu, wzniesiony w latach 1926–1939, przebudowany w 1940, odrestaurowany w latach 2001–2002; wraz z cmentarzem wpisany do rejestru zabytków w 2002; mieści muzeum. Przypisy
Dom przedpogrzebowy w Lesznie

Dom przedpogrzebowy w Lesznie – znajduje się na cmentarzu żydowskim przy Alejach Jana Pawła II. Jest jednokondygnacyjnym budynkiem z czerwonej cegły, wzniesionym na planie prostokąta i nakrytym czterospadowym dachem. Powstał w końcu XIX wieku. W okresie PRL służył jako galwanizernia. W 1993 roku został odrestaurowany i od tego czasu mieścił Dział Judaistyczny Muzeum Okręgowego w Lesznie. Obecnie znajduje się w nim Filia nr 2 Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Stanisława Grochowiaka w Lesznie. Przypisy
Dom przedpogrzebowy w Łodzi

Dom przedpogrzebowy w Łodzi – budynek domu przedpogrzebowego, który znajduje się we wschodniej części nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi. Obecnie jest największym tego typu budynkiem w Polsce oraz jednym z największych na świecie. Budynek jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków pod numerem A/276. Budynek został zbudowany w 1898 roku z inicjatywy i funduszy Miny Konsztat – wdowy po Hermanie – która podarowała na ten cel 18 tysięcy rubli. Autorem projektu był architekt Adolf Zeligson. Część męska zajmowała stronę północną domu, a część żeńska – południową . Podczas II wojny światowej budynek został doszczętnie zdewastowany. Po zakończeniu wojny budynek prowizorycznie zabezpieczono. Przez wiele lat stał opuszczony i popadał w ruinę. W 1987 roku Fundacja Rodziny Nissenbaumów rozpoczęła kapitalny remont domu przedpogrzebowego, który przywrócił mu dawną świetność. Centralna część budynku spełnia swoją pierwotną funkcję, a boczne pomieszczenia mieszczą galerię zdjęć z cmentarza oraz pomieszczenia gospodarcze . We wnętrzu budynku znajduje się oryginalny XIX-wieczny karawan. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 116. Cmentarz Żydowski w Łodzi. [dostęp 2021-01-06].
Dom przy Starym Rynku 26 w Kole

Dom przy Starym Rynku 26 w Kole – zabytkowy, tynkowany budynek w Kole. Położony na Starym Rynku, na terenie osiedla Stare Miasto. 17 lutego 1992 roku został wpisany do rejestru zabytków. Informacje ogólne Trzykondygnacyjny, narożnikowy budynek wybudowany został w 1887 roku. Był własnością Marii Jaźwińskiej, znajdowała się w nim restauracja oraz hotel. W czasie okupacji niemieckiej mieścił się w nim hotel „Deutsches Haus”. W okresie PRLu działał tam także hotel Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Turystycznej „Kontur” oraz hotel „Warta” restauracja „Ratuszowa”. Przez pewien czas część pomieszczeń wykorzystywało także Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. W latach 70. XX wieku dokonano remontu elewacji oraz konstrukcji dachowej. Do 2011 roku pełnił funkcję budynku mieszkalnego, w tymże roku lokatorzy zostali przeniesieni do innych budynków. Po wyprowadzeniu lokatorów budynek pełnił funkcję miejsca libacji alkoholowych. W 2012 roku w budynku wybuchł pożar, w wyniku którego budynek został poważnie uszkodzony. W 2017 roku rozpoczął się proces przygotowywania budynku do ponownego użycia, a w 2018 roku rozpoczął się jego remont. W latach 40. XX wieku obiekt ukazano na pocztówkach. Przypisy Bibliografia Józef Stanisław Mujta: 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne, 1997. ISBN 83-86139-34-X. Mariusz Kozajda: Koło w przeszłości. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 1998. ISBN 83-909030-0-8.