NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dzwon Maryja Bogurodzica

Dzwon Maryja Bogurodzica – największy dzwon w Polsce i jeden z największych w Europie, znajdujący się w bazylice Matki Bożej Licheńskiej w Licheniu. Dzwon ma wraz z bazyliką stanowić wotum Polaków za 2000 lat chrześcijaństwa. Twórcą idei wytopienia dzwonu godnego bazyliki Trzeciego Tysiąclecia jest ks. Eugeniusz Makulski, ówczesny proboszcz parafii i kustosz sanktuarium w Licheniu. Dzwon został odlany z brązu w ludwisarni Capanniniego we Włoszech w 1999 roku. Dostarczony do Lichenia 19 listopada 1999 roku. Został uroczyście poświęcony 25 czerwca 2000 r. przez nuncjusza apostolskiego Józefa Kowalczyka. Powierzchnia dzwonu podzielona jest na sześć pól. Na każdym znajduje się godło charakterystyczne dla innego okresu dziejów Polski (godło Jagiellonów, Władysława Jagiełły, godło Stefana Batorego, godło Kazimierza Wielkiego, herb Jana Pawła II, godło II i III Rzeczypospolitej). Możemy odnaleźć też 6 obrazów i napisy. W górnej i dolnej części dzwonu znajdują się girlandy roślinne. Uchwyty dzwonu mają kształty orłów. Dane Wysokość: 4,4 m Średnica: 3,12 m Waga dzwonu z jarzmem: 19 ton Waga dzwonu bez jarzma: 14,777 tony (w tym serce 400 kg) Ton uderzeniowy: c° Jarzmo: Łamane Materiał: Brąz Ludwisarnia: Enrico Capanni (Włochy) Napęd: Liniowy Napisy na dzwonie Imię moje Maria – Bogarodzica. Powołano mnie do życia, aby Bogu Ojcu dziękować za Narodzenie się Jego Syna Jezusa Chrystusa na ziemi dwa tysiące lat temu, aby dziękować Matce Bożej za objawienie się w Licheniu 150 lat temu, aby uprosić pokój i błogosławieństwo Trójcy Świętej na Trzecie Tysiąclecie dla Polskiego Narodu i świata całego. Do mego Obrazu w tym kościele będzie przychodził cały Mój Naród i będzie czerpał moc łask z rąk moich w najtrudniejszych dla siebie czasach. (z orędzia Matki Bożej Licheńskiej) Gdy z dalekich Włoch przybyłam do Lichenia był rok 1997. 1000 lat od śmierci św. Wojciecha. Papieżem był Polak – Jan Paweł II, prymasem Polski – ks. Kardynał Józef Glemp, Biskupem włocławskim – ks. Bronisław Dembowski, generałem Marianów w Rzymie – ks. Adam Boniecki, Przełożonym Marianów w Polsce – ks. Jan Rokosz, Proboszczem w Licheniu – ks. Eugeniusz Makulski. Powołał mnie do życia Naród Polski, abym głosił Chwałę Wszechmogącego Boga, wielbił Maryję Niepokalaną, Żyjących wzywał do Służby Bożej, żegnał i płakał za umarłymi, abym odpędził złe duchy od tego miejsca i całego Polskiego Narodu. Zobacz też Dzwon Zygmunt Tuba Dei Przypisy Bibliografia E. Wojciechowski, M. Żbik: Licheń – Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. Przewodnik. Wrocław 2000. ks. E. Makulski: Licheńskie Dzwony. Wrocław 2001.
Мария Богородица (колокол)

Мария Богородица (пол. Dzwon Maryja Bogurodzica) — имя колокола, располагающегося в колокольне базилики Пресвятой Девы Марии Королевы Польши в населённом пункте Лихень Стары, Великопольское воеводство, Польша. С 2000 года колокол Мария Богородица является самым большим колоколом в Польше. Колокол звучит ежедневно в 12:00. История Инициатором установления колокола был настоятель базилики Пресвятой Девы Марии Лихеньской священник Эугениуш Макульский. Колокол был изготовлен в 1999 году итальянской литейной компанией «Capanni». 19 ноября 1999 года колокол был доставлен в Лихень Стары. 25 июня 2000 года колокол освятил апостольский нунций Юзеф Ковальчик. Характеристика Высота: 4 м. Диаметр: 3,12 м. Вес колокола с хомутом: 19 тонн. Вес колокола без языка: 14,777 тонн. Вес языка: 400 кг. Тон: C° До 2000 года самым большим колоколом в Польше был Зигмунд, который находится в башне Сигизмунда краковского собора святых Станислава и Вацлава. Описание На теле колокола изображены шесть гербов, каждый из которых представляет характерную эпоху из истории Польши: гербы династии Ягеллонов, Владислава Ягайло, Стефана Батория, Казимира Великого, Иоанна Павла II, II и III Польской Республики. Верхняя и нижняя часть колокола украшена растительным орнаментом. На колоколе находятся надписи на польском языке: «Имя моё — Мария Богородица. Я призван к жизни, чтобы благодарить Бога за Рождение Его Сына Иисуса Христа на земле спустя две тысячи лет и благодарить Божью Матерь в третьем тысячелетии для польского народа и всего света. К моей иконе в этой церкви будет приходить весь польский народ, который будет черпать для себя силу благодати из рук моих в часы трудных испытаний. Когда из далёкой Италии я прибыл в Лихень в 1997 году, было 1000 лет со дня смерти святого Войцеха, Римским папой был поляк — Иоанн Павел II, примасом Польши — кардинал Юзеф Глемп, вроцлавским епископом — Бронислав Дембовский, генералом марианов в Риме — Адам Бонецкий, ответственным за мариан в Польше — священник Ян Рокош, настоятелем в Лихене — священник Эугениуш Макульский. Меня призвал к жизни польский народ, чтобы я провозглашал хвалу Всемогущему Богу, поклонялся Непорочной Марии, живущих призывал к Божией службе, стонал и плакал за умерших, чтобы изгонять злых духов из этого мест и всего польского народа». Источники E. Wojciechowski, M. Żbik, Licheń — Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. Przewodnik, Wrocław 2000. E. Makulski, Licheńskie Dzwony, Wrocław 2001.
Марія Богородиця (дзвін)

Марі́я Богоро́диця (пол. Dzwon Maryja Bogurodzica) — назва дзвону, розташованого у дзвіниці базиліки Пресвятої Богородиці Ліхенської в населеному пункті Ліхень-Старий Великопольського воєводства, Польща. З 2000 року дзвін є найбільшим дзвоном у Польщі. Він звучить щоденно о 12:00. Історія Ініціатором встановлення дзвону був настоятель базиліки Пресвятої Богородиці Ліхенської священник Еугеніуш Макульський. Дзвін був виготовлений у 1999 році італійською ливарною компанією «Capanni». 19 листопада 1999 року був доставлений в Ліхень-Старий. 25 червня 2000 року дзвін освятив апостольський нунцій Юзеф Ковальчик. Технічні характеристики Висота: 4 м. Діаметр: 3,12 м. Вага дзвону з хомутом: 19 тонн. Вага дзвону без мови: 14,777 тонн. Вага язика: 400 кг. Тон: C ° До 2000 року найбільшим дзвоном в Польщі був дзвін Сигізмунд, який знаходиться у вежі Сигізмунда собору святих Станіслава і Вацлава у Кракові. Опис На дзвоні зображено шість гербів, кожен з яких відображає характерну епоху історії Польщі: герби династії Ягеллонів, Владислава II Ягайла, Стефана Баторія, Казимира III Великого, Івана Павла II, II і III Польської Республіки. Верхня і нижня частина дзвону прикрашена рослинним орнаментом. На дзвоні розміщено напис польською мовою: Література E. Wojciechowski, M. Żbik, Licheń — Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. Przewodnik, Wrocław 2000. E. Makulski, Licheńskie Dzwony, Wrocław 2001.
Kościół Świętej Trójcy w Łęgu Tarnowskim

Kościół Świętej Trójcy w Łęgu Tarnowskim – parafialny kościół rzymskokatolicki w Łęgu Tarnowskim. Opis Historia dzisiejszego kościoła sięga 1855, kiedy dzięki zabiegom ks. D. Klimaszewskiego powstała murowana świątynia. Konsekracja kościoła miała miejsce 10 sierpnia 1862 z udziałem biskupa tarnowskiego Józefa Alojzego Pukalskiego. W 1909 kościół otrzymał nowe tynki i kamienną posadzkę. W czasie I wojny światowej uszkodzony (zniszczenie dachu i wieży), w 1916 rozpoczęto jego odbudowę. Kościół zbudowano z cegły i kamienia w stylu eklektycznym, z elementami nawiązującymi do stylu barokowego. Świątynia jednonawowa, otynkowana, z węższym prezbiterium na planie półkola i wbudowaną w nawę wieżą od frontu. Strop żelbetonowy. Nad wejściem głównym płaskorzeźba Trójcy Świętej, po bokach w niszach figury świętych. Stacje drogi krzyżowej poświęcono w 1911. Dwukondygnacyjny ołtarz główny z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus ujęty w dwie pary kolumn; za nim rzeźbiony krucyfiks. Trzy ołtarze boczne poświęcone są Trójcy Świętej, Jezusowi Miłosiernemu oraz Matce Boskiej (figura). Przypisy Linki zewnętrzne Opis świątyni na stronie parafii w Łęgu Tarnowskim. leg_tarnowski.diecezja.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-08)]. Kościół pw. św. Trójcy – Łęg Tarnowski
Kaplica Cmentarna w Przeworsku

Kaplica Cmentarna w Przeworsku (zw. Kaplicą Krzyża Świętego) – kaplica położona na Nowym Cmentarzu w Przeworsku, przy ul. Pod Rozborzem. Kaplica wzniesiona została w 2011 jako jednonawowa budowla z cegły, bez wyodrębnionego prezbiterium. Nie nadano jej żadnego wezwania. Ponieważ wewnątrz znajduje się duży wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego zwana jest przez mieszkańców kaplicą Krzyża Świętego. Obiekt znajduje się na terenie parafii Chrystusa Króla w Przeworsku (dekanat Przeworsk II). Świątynia jest jednak własnością Gminy Miejskiej Przeworsk, zarządzana przez administratora cmentarzy komunalnych. Udostępnia się ją do ceremonii pogrzebowych różnym wyznaniom i obrządkom. Bibliografia Henryk Pelc (red.): Ósmy wiek Przeworska. Ludzie, obiekty, wydarzenia.. Rzeszów: Resprint, 2012. ISBN 978-83-60942-03-1. Regulamin Kaplicy cmentarnej. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-10)].
Кнуров

Кнуров или Кну̀рув (на полски: Knurów; на немски: Knurow; на латински: Cnurowicz) е град в Южна Полша, Силезко войводство, Гливишки окръг. Административно е обособен като самостоятелна градска община с площ 33,95 км2. География История Население Според данни от полската Централна статистическа служба, към 1 януари 2014 г. населението на града възлиза на 39 090 души. Гъстотата е 1 151 души/км2. Бележки
Knurów

Knurów ( , německy Knurow, řidčeji Knauersdorf) je město v jižním Polsku ve Slezském vojvodství v okrese Hlivice. Leží na historickém území Horního Slezska na okraji katovické konurbace, jižně od Hlivic. V prosinci 2022 zde žilo 35 899 obyvatel, a je tak čtvrtým největším městem v Polsku, které není sídlem okresu. Zároveň se jedná o jediné neokresní město v Polsku, jehož výkonným orgánem je starosta (a nikoli primátor). Historie Jako vesnice byl Knurów založen během středověké velké kolonizace, první písemná zmínka pochází z roku 1305. V rámci Opolského knížectví tvořil součást Koruny království českého a Habsburské monarchie. Po slezských válkách připadl Prusku a v německém státě setrval do roku 1922, kdy byl při rozdělení Horního Slezska přičleněn k Polsku. V té době státní hranice vedla severním okrajem obce, přirozené administrativní a kulturní centrum v podobě města Hlivice patřilo k Německu až do konce druhé světové války. Rozvoj původně zemědělské obce výrazně podnítilo objevení bohatých ložisek černého uhlí na konci 19. století a následné otevření dolu Knurów v roce 1903. V prvních dvou dekádách 20. století vyrostly vedle staré venkovské zástavby dělnické kolonie navržené cášským architektem a urbanistou Karlem Henricim. Zejména tzv. Třetí kolonie v oblasti kolem dnešních ulic Dworcowa a Słonimy, do níž se promítají ideje zahradního města, představuje významnou knurovskou památku. V roce 1951 Knurów získal status města a zároveň k němu byly připojeny dosud samostatné obce Krywałd (Kriewald) a Szczygłowice (Scziglowitz). W Szczygłowicich byl roku 1961 zprovozněn další černouhelný důl Szczygłowice. Oba jsou dosud v provozu a roku 2009 byly spojeny do jednoho podniku s názvem KWK Knurów-Szczygłowice, který patří společnosti Jastrzębska Spółka Węglowa. Doprava Knurów je napojen na dálnici A1, nejvýznamnější polskou spojnici ve směru sever–jih. Od roku 2018 byl obnoven osobní provoz na železniční trati Hlivice – Rybnik přes Knurów. Městskou autobusovou dopravu zajišťují linky integrovaného systému katovické aglomerace (Zarząd Transportu Metropolitalnego, ZTM). Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Knurów na Wikimedia Commons Oficiální webové stránky města Knurów na Facebooku Knurów na Youtube
Knurów

Knurów (udtale: [ˈknuruf] ( hør); tysk: Knurow;) er en by i den sydlige del af voivodskabet Schlesien i det sydlige Polen. Byen har 36.498(2021) indbyggere og et areal på 33,95 km², og er et selvstændigt bypowiat. Knurów ligger i det schlesiske højland ved floden Bierawka, en biflod til Oder. Historie Knuróws historie som by er forholdsvis kort, da den først fik byrettigheder i 1951, hvor også bygderne Krywałd og Szczygłowice (pl) blev inkluderet som distrikter inden for byens areal. Knuróws eksistens kan dog spores tilbage så langt tilbage som ca. 1295-1305, da den blev nævnt i krøniken Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis, og var en del af det Piast-regerede Kongeriget Polen . Det blev dengang nævnt som Knauersdorf eller Cnurowicz, og senere hovedsageligt nævnt i dokumenter under dets nuværende navn. Senere var det også en del af Kongeriget Bøhmen (Tjekkiet), Kongeriget Preussen og det tyske Kejserrige. Gennem århundreder var Knurów en privat landsby, og blandt dens ejere var familierne Goszycki, Węgierski og Paczyński. Byen voksede hurtigt i slutningen af det 18. århundrede, under den industrielle revolution, og der blev fundet store kulreserver i området. I slutningen af 1800-tallet havde bebyggelsen 776 indbyggere. I 1904 blev den første mineskakt åbnet, og i 1908-1909 blev der bygget en jernbanelinje, der forbinder Knurów med Rybnik. I 1912 fandt den første strejke sted ved den lokale mine. Referencer Officielt websted (polsk)
Knurów

Knurów est une ville de Pologne, située dans la voïvodie de Silésie. Elle fait partie de la région urbaine de Katowice, au sein de l'aire métropolitaine de Haute-Silésie (en). Histoire De 1818 à 1922, Knurow fait partie de l'arrondissement de Rybnik dans le district d'Oppeln au sein la province de Silésie Jumelages La ville de Knurów est jumelée avec : Svit (Slovaquie) Kazincbarcika (Hongrie) Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la géographie : Mindat.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Knurów

Knurów è una città polacca del distretto di Gliwice nel voivodato della Slesia. Ricopre una superficie di 33,95 km² e nel 2006 contava 40 023 abitanti. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Knurów Collegamenti esterni Sito ufficiale, su knurow.pl. (EN) Knurów, su Mindat.org.
Knurów

Knurów is een stad in het Poolse woiwodschap Silezië, gelegen in de powiat Gliwicki. De oppervlakte bedraagt 45 km², het inwonertal 54.700 (2010). Verkeer en vervoer Station Knurów Station Szczygłowice Kopalnia Geboren Henryk Bałuszyński (1972), voetballer
Кнурув

Кну́рув (пол. Knurów [ˈknuruf], сил. Knurůw, сил.-нем. Knausdrof) — город в Польше, входит в Силезское воеводство, Гливицкий повят. Имеет статус городской гмины. Занимает площадь 33,95 км². Население — 40 023 человека (на 2006 год). Фотографии Ссылки Официальная страница города Архивная копия от 14 сентября 2010 на Wayback Machine
Кнуров

Кнуров (пољ. Knurów) је град у Пољској у Војводству Шлеском у Повјату gliwicki. Према попису становништва из 2011. у граду је живело 39.595 становника. Становништво Према прелиминарним подацима са пописа, у граду је 2011. живело 39.595 становника. Партнерски градови Свит Казинцбарцика Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Кнурув

Кнурув (пол. Knurów, нім. Knurow) — місто в південній Польщі. Розташоване у Верхньосілезькому вугільному басейні. Належить до Гливицького повіту Сілезького воєводства. У місті народився польський співак Міхал Ґаш. Місто відоме тим, що у ньому розташований офіс компанії Порталґеймс, виробника настільних ігор. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Lublinie

Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Lublinie – gminna jednostka budżetowa organizująca i zarządzająca drogami i komunikacją miejską w Lublinie. Została utworzona 1 lipca 2024. Historia Zarząd Transportu Miejskiego został powołany w celu uporządkowania spraw związanych z organizacją transportu publicznego. W okresie PRL obowiązywał monopol na organizację i wykonywanie komunikacji miejskiej – w Lublinie te zadania wykonywało Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne. W latach 90. pojawiły się podmioty prywatne świadczące usługi przewozowe, jednak ich działalność (w tym dobór obsługiwanych linii, wysokość i forma pobierania opłat przewozowych) nie była skoordynowana z działaniami MPK. Zmiany w prawie – w tym zmuszenie samorządów do organizacji i finansowania transportu publicznego – umożliwiły rozdzielenie funkcji planowania, organizacji i zarządzania komunikacją miejską od wykonywania przewozów. W wielu miastach taki podział wprowadzono po roku 2000; w Lublinie był to rok 2009. W 2024 Zarząd Transportu Miejskiego połączono z inną jednostką budżetową gminy – Zarządem Dróg i Mostów. Połączona jednostka, pod nazwą Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego, zaczęła funkcjonować od 1 lipca 2024. Zadania ZDiTM działa na terenie Lublina oraz gmin i powiatów, z którymi Lublin zawarł porozumienia dotyczące transportu zbiorowego. Jego zadania określa statut – załącznik do uchwały tworzącej ZDiTM. Są to m.in.: planowanie sieci komunikacyjnej, układu i rozkładów jazdy linii trolejbusowych i autobusowych; określanie zakresu zamówień usług przewozowych, wybór przewoźników i zawieranie umów, kontrola realizacji usług przewozowych (szczególnie kontrola jakości), kontrola wykonywania przewozów; dbanie o priorytet dla komunikacji miejskiej w zarządzaniu ruchem w Lublinie, praca nad polityką transportową i planami rozwoju transportu; polityka taryfowa, organizacja dystrybucji i sprzedaży biletów, zapewnienie kontroli biletów; rozpatrywanie skarg i wniosków, udzielanie informacji dot. komunikacji miejskiej; utrzymanie przystanków, zamieszczanie informacji przystankowej, uzgadnianie zasad korzystania z przystanków. Operatorzy Usługi przewozowe realizuje kilku operatorów: miejska spółka MPK Lublin Sp. z o.o. (w 2015 obsługiwała ona 85% przewozów) oraz podmioty prywatne. Przypisy Linki zewnętrzne Zarząd Transportu Miejskiego w Lublinie [online], zdtm.lublin.eu/ [dostęp 2025-04-07] . strona główna serwisu
Dłużec (jezioro w powiecie mrągowskim)

Dłużec (daw. Langendorfer See) – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Do zbiornika wodnego od północy uchodzi Sobiepanka, która wcześniej wypływa z jeziora Kujno. Z południowej części jeziora wypływa Babięcka Struga, która następnie kieruje się do jeziora Białego. Akwen ma też połączenie z jeziorem Zdrężno poprzez ciek wodny. W okolicach brzegów położone są wsie: Dłużec, Rutkowo i Borowe. Dłużec leży na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Jeziora Sorkwickie” ustanowionego rozporządzeniem wojewody warmińsko-mazurskiego z dnia 9 sierpnia 2007 roku o powierzchni 4 460 ha. Jest częścią najpopularniejszego szlaku kajakowego na Mazurach – szlaku rzeki Krutyni, który liczy 91 km. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6a). Jezioro jest wykorzystywane gospodarczo przez Gospodarstwo Rybackie Mrągowo. Leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Białe w zlewni rzeki Pisa – nr 36. Na jego terenie obowiązuje strefa ciszy. Zgodnie z badaniem z 1992 roku przyznano akwenowi III klasę czystości. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 123,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 6,3 m, a maksymalna to 19,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 132,2 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 7 725,7 tys. m³. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 112,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 131,5 m n.p.m. Przypisy
Fabryka Samochodów Osobowych

A FSO ou Fabryka Samochodów Osobowych (significando Fábrica de Carros de Passageiros) é uma marca polaca de automóveis, com sede em Varsóvia. O início A fábrica foi construída em 1951 pelo governo polaco, no margem leste do rio Vístula, para a produção de automóveis na Polónia do pós-guerra. O primeiro modelo produzido foi o Warszawa. Em 1953, uma equipa de engenheiros começou a desenvolver um modelo menor e mais popular, que viria a ser o segundo da marca, o Syrena, chegando ao mercado em 1957. Foram exportadas 716 unidades do Warszawa para a Noruega, no período compreendido entre 1955 e 1959. A era do Polski Fiat Em 1965, o governo polaco assinou um acordo com a Fiat, para fabricar alguns modelos daquela marca na Polónia, sob a designação Polski Fiat. Concretamente, o Fiat 125 viria a ser produzido em substituição do já obsoleto Warszawa. O modelo resultante, designado Polski Fiat 125p, era, na realidade, uma versão simplificada da mecânica dos Fiat 1300 e Fiat 1500, tendo chegado a ser exportado com as designações FSO 1300 e 1500. Também foram produzidas variantes sob a forma de carrinhas. Entretanto, o Warszawa continuou a ser produzido até 1973. A era do Polonez Em 1978, a FSO introduziu um novo modelo, chamado Polonez. Era um veículo de 5 portas, baseado na mecânica do FSO 1500, com alguns melhoramentos. O Polonez foi exportado para diversos mercados, sob a égide da FSO. Este modelo deveria ter substituído todos os FSO 1500, mas estes mantiveram-se em produção até 1991, tendo ambos os modelos sofrido algumas actualizações durante esse período. A era da Daewoo Após as reformas políticas de 1989, o governo polaco decidiu privatizar a FSO. Após alguns negócios mal sucedidos com a General Motors, a fábrica foi adquirida pela Daewoo, que a utilizou para fabricar alguns dos seus modelos. O Polonez continuou a ser produzido e reformulado durante algum tempo, mas a procura cada vez menor levou a que a sua produção cessasse em 2002. A era pós-Daewoo A Daewoo entrou em falência em 2000, levando à deterioração da posição de mercado da FSO. A própria Daewoo foi adquirida pela General Motors, não incluindo a FSO no negócio. Assim, esta tornou-se, de certa forma, independente novamente. O governo polaco encetou conversações com diversas marcas para parcerias, sem grande sucesso, continuando a produzir alguns modelos da Daewoo. A empresa ucraniana UkrAVTO tornou-se a accionista principal. Em 2005, a imprensa indicou existirem conversações entre esta, a FSO e a General Motors, para a produção de carros da Daewoo para o mercado da união europeia. Contudo, em Março de 2006, ainda não havia qualquer confirmação por parte das empresas a este respeito. Modelos produzidos FSO Warszawa FSO Polonez Polski Fiat 125p FSO Syrena Ver também FSM Ligações externas O sítio oficial da FSO Best Cars Web Site. FSO Polonez: a longa vida de uma família ao leste Best Cars Web Site. FSO Warszawa: poloneses também tiveram seus bons tempos