NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Opace Dużej

Cerkiew pod wezwaniem Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew filialna w Opace Dużej. Należy do parafii Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Werstoku, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się na prawosławnym cmentarzu. Świątynię wzniesiono po 1950, poświęcono 21 września 1966. Budowla drewniana o konstrukcji wieńcowej, jednonawowa. Od frontu kruchta z zadaszonym wejściem. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią. Nad kruchtą wieża zwieńczona dachem namiotowym z baniastym hełmem. Nad nawą i prezbiterium blaszane dachy dwuspadowe. W 2014 cerkiew została wyremontowana. Uroczystego poświęcenia obiektu dokonał 25 kwietnia 2015 metropolita warszawski i całej Polski Sawa. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Opaka Duża
Cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Hajnówce

Cerkiew pod wezwaniem Narodzenia Świętego Jana Chrzciciela – prawosławna cerkiew parafialna w Hajnówce. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Mikołaja Reja. Wybudowana w latach 1995–2007. Świątynia, którą zaprojektował Jan Kabac ma kształt dwóch krzyży nałożonych na siebie. Posiada trzy kopuły (centralną i dwie mniejsze boczne). Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. Parametry techniczne cerkwi ogólna kubatura cerkwi = 460 m³ ogółem pow. użytkowej = 520 m² długość = 26 m szerokość = 28 m wysokość wewnątrz cerkwi = 28 m wysokość z centralną kopułą i krzyżem = 36,5 m Linki zewnętrzne Zdjęcia cerkwi
Cerkiew Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Borchowie

Cerkiew Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Borchowie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Borchowie w powiecie lubaczowskim. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii w Oleszycach. Historia Cerkiew zbudowana została w 1770, i odnowiona w 1930. Do 1930 należała do parafii greckokatolickiej w Oleszycach, później była niezależną parafią. Na przełomie XIX i XX wieku w cerkwi podwyższono babiniec i umieszczono w nim chór śpiewaczy. W 1924 do babińca dostawiono ganek. Po II wojnie światowej, do końca lat 60. XX wieku obiekt nie był użytkowany. Od 1971 pełni funkcję rzymskokatolickiej kaplicy filialnej w parafii w Oleszycach. W latach 80. i 90. XX wieku świątynię gruntownie remontowano. Świątynia reprezentuje tradycyjny układ przestrzenny z późniejszymi modyfikacjami planu i bryły. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1993 i włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Galeria Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Nowej Woli

Cerkiew pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela – drewniana, prawosławna cerkiew parafialna w Nowej Woli. Należy do dekanatu Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Pierwsza cerkiew unicka w Nowej Woli powstała około 1743, po erygowaniu parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Około 1839 przeszła ona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew nosiła wezwanie Narodzenia Matki Bożej, zmienione następnie na św. Michała Archanioła. Świątynia ta spłonęła w 1915. Wcześniej, w 1908, wzniesiono drugą, zachowaną do dziś cerkiew pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Jest to budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. Transept z obu stron zamknięty prostokątnie. Prezbiterium zamknięte trójbocznie z 2 bocznymi zakrystiami. Nad kruchtą nadbudowana wieża-dzwonnica, zwieńczona stożkowym, ośmiobocznym hełmem z kopułką. Nad centralną częścią nawy ośmioboczny bęben zwieńczony wieżyczką z cebulastą kopułą. Dachy cerkwi blaszane. Każde wejście (jedno frontowe i 2 boczne – na krańcach transeptu) poprzedzone gankiem. Nad gankami dwuspadowe daszki wsparte na kolumienkach. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 14 czerwca 1989 pod nr A-290. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 189–194, 224 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Nowa Wola (cerkiew)
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Olsztynie

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – prawosławna cerkiew parafialna w Olsztynie. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Olsztyńska cerkiew prawosławna to dawna kaplica Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego przy Alei Wojska Polskiego. Wybudowana w latach 1903–1904 według projektu architekta Paula Christiana Zerocha w stylu neogotyckim, murowana, jednonawowa. Elewację kaplicy zdobiły sterczyny oraz profile ceglane z zielonej glazury. Od 25 grudnia 1946 odprawiane były w kaplicy nabożeństwa prawosławne, w roku następnym obiekt został świątynią parafialną. W związku z tym świątynię wyposażono w ikonostas (przywieziony przez przesiedleńców), usunięto organy i wybudowano kopułki z krzyżami w miejscu pinakli. W latach 90. XX w. w oknach cerkwi wstawiono witraże. Początkowo przy cerkwi znajdował się założony w 1886 cmentarz (od 1947 służący parafii prawosławnej), jednak w 1972 został zlikwidowany – na jego miejscu urządzono park miejski. W 2001 obok świątyni ustawiono drewniany krzyż upamiętniający akcję „Wisła”. Cerkiew jest dostępna dla zwiedzających w niedzielę w okolicach godzin 9:15–9:45. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 27 lutego 1988 pod nr 1716. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2022, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, Warszawa 2021, ISSN 1425-2171, ss. 165–169. Linki zewnętrzne Atrakcje turystyczne Olsztyna – Cerkiew prawosławna p.w. Opieki Matki Bożej
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Chotylubiu

Cerkiew Opieki Najświętszej Marii Panny w Chotylubiu – drewniana cerkiew greckokatolicka z 1888 znajdująca się w Chotylubiu. Od 2001 obiekt nieczynny kultowo. Cerkiew została włączona do Podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Dawna cerkiew greckokatolicka położona jest na nieznacznym wzniesieniu pośrodku wsi, przy drodze z Cieszanowa do Brusna. W 1888 z inicjatywy proboszcza Piotra Gissowskiego istniejącą cerkiew z 1693 rozebrano i na jej miejscu postawiono nową. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej cerkiew wykorzystywana była od 1947 jako kościół filialny parafii w Cieszanowie pw. Opieki NMP. Była remontowana na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. W 1986 dobudowano do babińca nieproporcjonalnie duży przedsionek. Od czasu zbudowania nowego, murowanego kościoła w 2001 cerkiew stoi zamknięta. Architektura i wyposażenie Świątynia orientowana, trójdzielna, konstrukcji zrębowej. Węgły łączone na rybi ogon z rysiami podpierającymi okap osłaniający zrąb. Ściany nad okapem oszalowane pionowym deskowaniem. Podwalina położona na podmurówce z kamienia łamanego. Centralną, najwyższą część stanowi kwadratowa nawa z ośmioboczną kopułą na tamburze zwieńczoną latarnią. Od wschodu znajduje się węższe, prostokątne prezbiterium z małą zakrystią od północy. Nad prezbiterium mieści się nieco mniejsza kopuła, zwieńczona cebulastym hełmem, nad kopułami kute, żelazne krzyże. Od zachodu do cerkwi przylega kwadratowy babiniec. Dachy, kopuły i okap kryte są blachą. W babińcu i zachodniej części nawy jest chór muzyczny. Wewnątrz zachowało się wyposażenie z XVII–XIX w., m.in. ikonostas pięciorzędowy z początku XVIII wieku. Otoczenie W pobliżu cerkwi znajduje się trójarkadowa dzwonnica parawanowa, zbudowana na pocz. XX w. z kamienia łamanego, otynkowana, remontowana w 1986, obecnie bez dzwonów. W odległości ok. 1 km, na skraju wsi znajduje się dawny cmentarz greckokatolicki z zabytkowymi nagrobkami bruśnieńskimi. Przypisy Bibliografia Losy cerkwi w Polsce po 1944 roku – praca zbiorowa, wyd. Reg. Ośr. Studiów i Ochr. Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, 1997 P. Wład, M. Wiśniewski: Roztocze Wschodnie, Wyd. Nauk. Turyst. i Eduk., Mielec 2004 Zabytki architektury i Budownictwa w Polsce, t. 33, Ośrodek Dokumentacji Zabytków, Warszawa 1998 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 39, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Słubicach

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – budowana prawosławna cerkiew parafialna w Słubicach. Należy do dekanatu Zielona Góra diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Do 2006 (przed erygowaniem samodzielnej parafii) nabożeństwa odbywały się raz w miesiącu, w budynku dzisiejszego katolickiego centrum studenckiego. W późniejszym okresie (do 2015) miejscem nabożeństw była cerkiew domowa, mieszcząca się przy ulicy Henryka Sienkiewicza 24C. Obecna cerkiew parafialna znajduje się na Osiedlu Królów Polskich, przy ulicy Bolesława Krzywoustego. Budowa obiektu (wzorowanego architektonicznie na cerkwi Opieki Matki Bożej na Nerli) rozpoczęła się w maju 2011. Do jesieni 2014 wzniesiono mury świątyni, wykonano żelbetowe sklepienia oraz konstrukcję dachu, zamontowano kopułę. W dniach 13–14 października 2014 (w święto parafialne) w budowanej cerkwi były odprawiane nabożeństwa. W marcu 2015 rozpoczęto tam służenie niedzielnych Liturgii. Do jesieni 2015 pokryto dach blachą, wykonano zewnętrzne tynki i wstawiono drzwi. Jeszcze w tym samym roku w budowanym obiekcie zaczęto odprawiać wszystkie nabożeństwa parafialne. Przypisy Linki zewnętrzne Aktualne wydarzenia w parafii prawosławnej w Słubicach Strona diecezji wrocławsko-szczecińskiej – Parafia w Słubicach
Cerkiew Poczęcia Bogurodzicy w Młodowicach

Cerkiew Poczęcia Bogurodzicy (znana również pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego) – drewniana prawosławna cerkiew filialna w Młodowicach. Należy do parafii Opieki Matki Bożej w Kłokowicach, w dekanacie Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna świątynia greckokatolicka. Położona na podkarpackim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Świątynię wzniesiono w 1923 r. w miejscu starszej drewnianej cerkwi (której wezwanie zmieniono w 1864 r. ze św. Anny). Obok cerkwi w tym samym czasie wzniesiono drewnianą dzwonnicę na planie ośmioboku. Dzwonnica cerkiewna w Młodowicach jest jednym z nielicznych i oryginalnym przykładem recepcji modernistycznych form architektonicznych w drewnianym budownictwie sakralnym. Przy świątyni znajduje się prawosławny (dawniej greckokatolicki) cmentarz. Cerkiew należała do parafii w Kormanicach greckokatolickiego dekanatu niżankowskiego. Do tej parafii należały również filialne cerkwie w Darowicach, Fredropolu i Kupiatyczach. Po wojnie (od 1958 r.) świątynia była użytkowana przez wiernych Kościoła Prawosławnego. W latach 1993–1997 została wyremontowana. Na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o uregulowaniu stanu prawnego niektórych nieruchomości pozostających we władaniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego świątynia stała się wyłączną własnością tego Kościoła. Cerkiew (po ukończonym kolejnym remoncie) została poświęcona 24 maja 2016 r. przez biskupa gorlickiego Paisjusza. Cerkiew, dzwonnicę i cmentarz wpisano do rejestru zabytków 28 kwietnia 1993 r. pod nr A-601. Architektura Cerkiew drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna. Od strony zachodniej babiniec. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z zakrystią od strony północnej. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą ośmioboczny bęben z kopulastym dachem, zwieńczonym latarnią z cebulastą kopułką. Pozostałe dachy kalenicowe. Wokół cerkwi okap, wsparty na rysiach. Wewnątrz świątyni płaskie stropy. Ikonostas pochodzi z cerkwi w Huwnikach. Dzwonnica wolnostojąca, na planie ośmioboku, drewniana, trójkondygnacyjna, o konstrukcji słupowo-ramowej, z blaszanym ostrosłupowym dachem, zwieńczonym cebulastym hełmem. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj – Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Młodowice
Cerkiew Podniesienia Krzyża Świętego w Dubiecku

Cerkiew Podniesienia Krzyża Świętego w Dubiecku – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Dubiecku. Cerkiew została zbudowana w 1927, na miejscu wcześniejszej, drewnianej cerkwi z 1774, odnowionej w 1879. Po wojnie była wykorzystywana jako magazyn. W latach 90. XX wieku została odzyskana przez Cerkiew Greckokatolicką i została użyczona na Kresowy Dom Sztuki na organizowanie galerii i wystaw. Staraniem Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Dubieckiej wykonano prace zmierzające do zachowania substancji budynku i jej częściowej renowacji. Zgodnie z zamysłem stowarzyszenia, obiekt ten z poszanowaniem jego sakralnego charakteru, funkcjonuje od 12 września 2004 r. jako Kresowy Dom Sztuki. Otwarcie Kresowego Domu Sztuki zainaugurowała wystawa pt.: „Dubiecko – spotkanie trzech kultur i religii”. Od tamtej pory galeria służy jako miejsce spotkań przeszłości z teraźniejszością i przestrzeń wydarzeń kulturalnych. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu birczańskiego, po I wojnie światowej do dekanatu pruchnickiego. W 1863 została podzielona na dwie niezależne parafie – w Dubiecku i Ruskim Siole. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj – "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Kuźnicy

Cerkiew pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Pańskiego – prawosławna cerkiew parafialna w Kuźnicy. Należy do dekanatu Sokółka diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynia znajduje się przy ulicy Sidrzańskiej, w miejscu drewnianej cerkwi z początku XIX w., która spłonęła w czasie działań wojennych w 1944. Później w tym samym miejscu zbudowano kolejną drewnianą cerkiew, która również spłonęła (1945). Obecną cerkiew wzniesiono w końcu lat 40. XX w. Jest to budowla na planie prostokąta, murowana, o dwóch kopułach. Dzwon sprowadzono z Wojnowa w 1959. Wewnątrz znajdował się zabytkowy ikonostas (umieszczony w 1973). Większość wyposażenia świątyni pochodzi z zachodniej Polski. Cerkiew otoczona jest kamiennym murem z końca XIX wieku. W latach 2010–2015 wyremontowano wnętrze świątyni (wymieniono podłogę i schody na chór, umieszczono nowy ikonostas, wymieniono pokrycie ołtarza i wykonano polichromię ścienną). Wiosną 2011 na posesji cerkiewnej ułożono kostkę brukową. W latach 2018–2020 wymieniono pokrycie dachu i przebudowano kopuły. W 2021 r. odnowiono elewacje cerkwi. Zobacz też Parafia Podwyższenia Krzyża Pańskiego w Kuźnicy Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Parafia w Kuźnicy
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Rudnej

Cerkiew pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego – prawosławna cerkiew parafialna w Rudnej. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Kościelnej. Jest to dawny gotycki kościół św. Katarzyny wybudowany w latach 1474–1500, odbudowany w 1624 po pożarze. Na przestrzeni wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. Pierwotnie należał do katolików. W XVI wieku przejęty przez ewangelików. W latach 1649–1707 świątynia katolicka. W 1707 ponownie przejęta przez ewangelików. W 1954 obiekt został adaptowany dla potrzeb liturgii prawosławnej. Ikony w ikonostasie zostały napisane przez ks. Alipiusza (Kołodko). Dzwon świątyni pochodzi z 1761. Ogólna powierzchnia świątyni wynosi 520 metrów kwadratowych, a jej wygląd nie zmienił się od 1793. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 4 lipca 1964 pod nr A/2387/1115. W 2006 rozpoczęto generalny remont świątyni – wymieniono więźbę i pokrycie dachu, odrestaurowano hełm na wieży, w 2015 r. wykonywano prace remontowo-konserwatorskie przy elewacji. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Zdjęcia cerkwi
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Andryjankach

Cerkiew pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego – prawosławna cerkiew filialna w Andryjankach. Należy do parafii Zaśnięcia Matki Bożej w Boćkach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwsza cerkiew w Andryjankach wspominana jest w dokumentach pod koniec XVI w. jako siedziba autonomicznej parafii. Dysponowała własnym cmentarzem, liczyła od 550 do 850 wiernych (810 osób na początku XX w.). Świątynia uległa zniszczeniu w pożarze w 1895. Jej odbudowa została ukończona w 1914. Materiały budowlane pochodziły z rozebranego w 1912 klasztoru reformatów w Boćkach. W czasie I wojny światowej większość prawosławnych mieszkańców dzisiejszej gminy Boćki udała się na bieżeństwo. Po ich powrocie parafia w Andryjankach została zlikwidowana, jednak cerkiew przetrwała wojnę i pozostaje czynna do dziś. 21 października 2006 została ponownie poświęcona po remoncie. W latach 2012–2013 przeprowadzono kolejny remont świątyni. Po ukończeniu rozpisania polichromii na wewnętrznych ścianach, cerkiew została poświęcona (21 maja 2016) przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę. Architektura Wejście do cerkwi w Andryjankach prowadzi przez wysunięty przedsionek i drzwi z portalem. Nad przedsionkiem wznosi się dzwonnica z cebulastą kopułą zwieńczoną krzyżem. Na dzwonnicy znajdują się cztery półkoliste okna, po jednym na każdej ścianie. Nawa główna cerkwi ma kształt kwadratu. Poniżej dachu jest obramowana fryzem, okna w tej części budynku również są półkoliste. W centralnym miejscu nawy wznosi się sygnaturka z kopułą o podobnej formie. Wnętrze cerkwi ozdabiają polichromie autorstwa Joanny i Jarosława Jakimczuk, wykonane w latach 2012–2016. W ołtarzu znajdują się relikwie Świętych Młodzieńców Betlejemskich, umieszczone 21 maja 2016 (w dniu konsekracji świątyni). Bardzo zbliżony pod względem architektonicznym obiekt znajduje się na Litwie i jest nim molenna pw. Trójcy Świętej w Duksztach, z taką różnicą, że cerkiew w Andryjankach została w ostatnich latach znacznie zmodernizowana (m.in poprzez pozłocenie kopuł czy wymianę krzyży ją wieńczących). Inne Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 31 stycznia 1994 pod nr A-392. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2009, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171
Cerkiew Pokrow Bogarodzicy w Drohojowie

Cerkiew Pokrow Bogarodzicy w Drohojowie − murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Drohojowie. Zbudowana w 1869, odnowiona w 1927. Parafia należała do greckokatolickiego dekanatu przemyskiego (wcześniej radymniańskiego). Do 1860 należała do parafii w Łętowni, później funkcjonowała samodzielnie, z filialnymi cerkwiami w Bełwinie, Kuńkowcach i Łętowni. Po wojnie przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Obecnie jest siedzibą parafii rzymskokatolickiej w Drohojowie. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X.
Cerkiew Pokrowy Najświętszej Maryi Panny w Płonnej

Cerkiew pw. Pokrowy Najświętszej Maryi Panny w Płonnej – murowana cerkiew, obecnie w ruinie, znajdująca się we wsi Płonna. Historia Datowana na 1790. Ściany cerkwi zachowane do poziomu dachu. W rejonie prezbiterium zachowane szczątkowe polichromie. Po 1947 używana jako budynek gospodarczy PGR. Obniżono wówczas ściany i zmieniono dach. Obok cerkwi pozostałości jednego z hełmów. Dzwonnica parawanowa z XVIII w. obita blachą od góry. Od 2017 r. cerkiew znajduje się na liście zabytków województwa podkarpackiego (nr rej.: A-1447 z 21.02.2017.). Przypisy
Parafia Przemienienia Pańskiego w Gorlicach

Parafia Przemienienia Pańskiego w Gorlicach – parafia greckokatolicka w Gorlicach, w dekanacie krakowskim archieparchii przemysko-warszawskiej. Parafia greckokatolicka w Gorlicach została erygowana w 1984 roku. Odpust parafialny przypada w Święto Przemienienia Pańskiego, zgodnie z tradycją obchodzone 6 sierpnia. Proboszczem parafii jest ks. Vitalii Boiko. Obszar parafii Obszar parafii obejmuje część powiatu gorlickiego, w tym Gorlice, tereny gmin Łużna, Bobowa, Moszczenica, Biecz, Binarowa oraz miejscowości: Czarne, Długie, Bystra, Dominikowice, Klęczany, Kobylanka, Kwiatonowice, Ropica Polska, Stróżówka i Zagórzany. Cerkiew parafialna Cerkiew parafialna mieści się w kaplicy klasztoru sióstr bazylianek, założonego w 1983 roku. 2 grudnia 1984 zostało odprawione w niej pierwsze nabożeństwo, które celebrował ks. Jan Martyniak, przyszły arcybiskup metropolita przemysko-warszawski. W 1986 roku wewnątrz świątyni zamontowano ikonostas wykonany przez Andrzeja Stefanowskiego. Przy świątyni znajduje się dzwonnica. Przypisy
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Czerteżu

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Czerteżu – drewniana greckokatolicka cerkiew bojkowska, jedna z kilku cerkwi tego typu na terenie Polski. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1968 i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Według różnych wersji świątynia została wzniesiona w 1740 lub w 1742. Parafia prawosławna w Czerteżu istniała już w XV wieku, po uchwaleniu unii brzeskiej stała się ona unicką placówką duszpasterską. Nie wiadomo, ile budynków sakralnych istniało na miejscu dzisiejszej cerkwi wzniesionej w 1742. W 1836 cerkiew została przebudowana, w rezultacie czego poważnym zmianom uległa jej bryła – z trzech kopuł umieszczonych nad nawą, prezbiterium i babińcem pozostała jedna. Do wschodniej ściany świątyni dobudowano, również z drewna, zakrystię. W tym czasie powstała również dekoracja wnętrza w postaci zespołu fresków, które w najlepszym stanie zachowały się w zakrystii i pomieszczeniu ołtarzowym. W 1887 obok cerkwi pojawiła się wolnostojąca dzwonnica, której głównym wykonawcą był Seńko Kikta. W latach 20. dokonano dalszych zmian we wnętrzu obiektu - chór muzyczny przeniesiono nad przedsionek, wykonano nową polichromię. Dokonano również naprawy dachu. W podziemiach cerkwi umieszczono trumny ze zmarłymi parochami. W 1946 cerkiew w Czerteżu została odebrana grekokatolikom i porzucona. Przetrwała jedynie dzięki przejęciu przez parafię rzymskokatolicką, tracąc jednak większość oryginalnego wyposażenia (obecne pochodzi z czasów współczesnych). Do grekokatolików wróciła dopiero po upadku PRL. Architektura Cerkiew w Czerteżu jest typową cerkwią bojkowską, drewnianą, trójdzielną, krytą gontem, z pojedynczą nawą. Posiada jedną baniastą kopułę (w przeszłości trzy, w układzie podobnym do stosowanego w cerkwi łemkowskiej. W bezpośrednim sąsiedztwie cerkwi rozciąga się zabytkowy greckokatolicki cmentarz, oraz pola uprawne i Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna "Jedność" w Czerteżu Przypisy Bibliografia Jan Radwański: Kwestionariusze z badania środowiska. Czerteż. 1936, 1939, s. 1-16.