NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaworznie-Byczynie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu jaworznickiego św. Wojciecha BM diecezji sosnowieckiej. Znajduje się w dzielnicy Jaworzna - Byczynie, w województwie śląskim. Plan budowy świątyni został opracowany przez architekta z Krakowa, profesora Józefa Gałęzowskiego, który wyznaczył także miejsce pod fundamenty, odbyło się to w 1930 roku. W dniu 8 września 1930 roku został poświęcony kamień węgielny i nadany tytuł świątyni – Najświętszego Serca Pana Jezusa – dokonał tego Książę Metropolita Adam Stefan Sapieha. W lipcu 1931 roku rozpoczęto budowę prezbiterium, w którym z czasem Msze Święte zaczęły być odprawiane przez księdza Zygmunta Łaczka. W dniu 16 lipca 1933 roku z ambon świątyń w Jaworznie odczytano akt erekcyjny ustanawiający samodzielną parafię w Byczynie. W 1937 roku rozpoczęła się budowa nawy głównej a już w dniu 18 października 1938 roku świątynia została przykryta dachem. W dniu 20 listopada 1938 roku po raz pierwszy wierni uczestniczyli w nabożeństwie w całej świątyni. W 1950 roku zostały zainstalowane dwa dzwony, które zostały konsekrowane przez Kardynała Adama Stefana Sapiehę. Świątynia została konsekrowana w dniu 6 grudnia 1983 roku przez Księdza Kardynała Franciszka Macharskiego. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Bytomiu-Suchej Górze

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żyglin diecezji gliwickiej. Znajduje się w bytomskiej dzielnicy Sucha Góra. Prace budowlane zostały rozpoczęte w dniu 1 sierpnia 1951 roku. Na wyraźny nakaz władz rządowych budowa została przerwana w dniu 13 sierpnia 1951 roku. Pomimo tego w dniu 30 września 1951 roku biskup katowicki Stanisław Adamski sprawował na placu kościelnym mszę świętą polową, podczas której poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni. 27 października 1951 roku kapituła katedralna diecezji katowickiej wyraziła zgodę na utworzenie nowej, samodzielnej placówki duszpasterskiej w Suchej Górze. Konsekwencją tej decyzji było utworzenie 8 stycznia 1952 roku kuracji pod wezwaniem Świętego Michała Archanioła (dekret zaczął obowiązywać od 1 lutego tego samego roku). Po „odwilży gomułkowskiej”, w styczniu 1957 roku, wznowiono prace budowlane. Projekt świątyni został opracowany przez architekta Jacka Olpińskiego z Zabrza. Nowa świątynia została poświęcona 1 listopada 1959 roku przez biskupa pomocniczego Juliusza Bieńka. Dekretem biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego z dnia 20 grudnia 1957 roku kuracja w Suchej Górze została podniesiona do rangi parafii. Pierwszym proboszczem został budowniczy świątyni – ksiądz Paweł Jaskółka. Drugi proboszcz parafii, ksiądz Herbert Jeziorski, patronował budowie wieży świątyni. 26 września 2010 roku biskup Gerard Kusz poświęcił nowy ołtarz soborowy, mozaikę i organy. Prezbiterium zaprojektował i mozaikę wykonał Szymon Prandzioch, któremu pomagał Witold Prandzioch, ojciec artysty. Ołtarz i posadzka zostały wykonane przez firmę Dulemba. Organy Richarda Landau powstałe w 1926 roku, które wcześniej były umieszczone w starym kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gliwicach, przeniósł i odnowił Henryk Hober z Olesna. Przypisy
Kościół św. Józefa w Kaletach

Kościół świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Woźniki diecezji gliwickiej. Znajduje się w Jędrysku, dzielnicy Kalet, w województwie śląskim. Historia i wystrój Projekt świątyni został wykonany przez architekta Otto Kotzullę z Tarnowskich Gór. Kierownikiem prac budowlanych był Albert Felix. Kamień węgielny pod świątynię został wmurowany w dniu 29 maja 1899 roku. Neogotycka świątynia została poświęcona w dniu 16 sierpnia 1900 roku. Kolejny proboszcz parafii ksiądz Paweł Rogowski wyposażył świątynię w ołtarze i wymagany sprzęt liturgiczny. Wzrost liczby parafian stał się powodem rozbudowy świątyni, która została zakończona w 1950 roku. W 1968 roku została przeprowadzona przebudowa świątyni razem z gruntowną zmianą części prezbiterium. Ponownie świątynia została poświęcona w dniu 19 maja 1975 roku. W latach 1999–2001 rozpoczęto kapitalny remont świątyni, zaczynając od odnowienia pokrycia dachu prezbiterium. Prace były kontynuowane w 2004 roku: w ramach nich zainstalowano nowe oświetlenie, został wykonany nowy ołtarz główny, ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica i organy, odnowiona została malatura wnętrza i odkryto przy tym wcześniejsze malowidła w prezbiterium. Autorem obecnego wystroju i wyposażenia prezbiterium jest architekt Henryk Dragon z Kalet. Nowy ołtarz posoborowy został poświęcony przez biskupa gliwickiego Jan Wieczorka w dniu 30 października 2005 roku. Organy Organy wybudował w 1903 roku gliwicki organmistrz Ernst Kurzer. Pierwotnie posiadały 11 głosów, jeden manuał i klawiaturę pedałową. Pierwsza rozbudowa instrumentu miała miejsce w 1952 roku, a dokonał jej Józef Ludwig z Rybnika, który dodał drugi manuał i cztery głosy. W 1967 roku firma Zdzisława Zasady z Rudy Śląskiej dodała kolejne trzy głosy. Kolejne remonty odbywały się w 1997 i 2008 roku. Pod koniec 2015 roku firma organmistrzowska Henryka Hobera z Olesna przeprowadziła remont generalny instrumentu. Prace te obejmowały między innymi wymianę wiatrownic, miecha, montaż nowej dmuchawy, czyszczenie i strojenie. Odrestaurowane organy zostały poświęcone przez ks. Adama Kozaka 15 sierpnia 2018 podczas uroczystego nabożeństwa. Dyspozycja instrumentu: Dzwony Na kościelnej wieży wiszą obecnie trzy dzwony. W przeszłości rada parafialna podjęła decyzję o nabyciu dwóch dzwonów. Z pomocą mieszkańców zebrano 2 tys. kg łusek artyleryjskich, 900 kg brązu i 98600 zł. Niestety kierownik Odlewni dzwonów Karol Schwabe, która miała wykonać zamówienie, sprzeniewierzył pieniądze. Drogą sądową udało się wyegzekwować tylko jeden dzwon - Maria, nie był on jednak odpowiedniej jakości. W grudniu tego samego roku oddano do użytku drugi dzwon - Chrystus Król. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Bycinie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w Bycinie, w diecezji gliwickiej, przy ul. Kasztanowej. Należy do parafii św. Marcina w Paczynie. Historia 4 listopada 1990 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła. Działkę pod budowę świątyni ofiarowali państwo Helmut i Barbara Bomba. Projekt i inne potrzebne dokumenty opracował architekt Janusz Iworek z Krakowa. Kościół budowano w latach 1993-2000. 25 września 1993 bp Jan Wieczorek poświęcił kamień węgielny. Dzwony zakupiono w 1993 roku. Ołtarz jest wykonany z jasnego granitu. Nad tabernakulum oraz figurą Chrystusa umieszczony jest witraż oka opatrzności i gołębicy. W kościele jest jeszcze dużo witraży. Konsekracja odbyła się 2 września 2000 roku i została połączona z udzieleniem sakramentu bierzmowania. Dokonał ich bp Gerard Kusz. Msze Święte Niedziele i święta: 8:30, 12:00 Dni powszednie: 8:00, 17:00 Linki zewnętrzne Informacje na stronie parafii Informacje na stronie diecezji gliwickiej Informacje na stronie wsi Msze święte
Franciscan Church, Zamość

Church of the Annunciation to the Blessed Virgin Mary (Polish: Kościół Zwiastowania NMP w Zamościu) commonly known as the Franciscan Church (Polish: Kościół Franciszkanów) is a Baroque Franciscan church in the Old Town in Zamość, dedicated to the Annunciation. This largest church in Zamość (56-meter long and 29-meter wide) was regarded as one of the most prominent 17th-century churches in Poland. History The construction of one of the largest 17th-century Polish churches began with the arrival in the city of the Franciscan friars in 1637; it was founded by Jan "Sobiepan" Zamoyski and erected in Baroque style on the site of the former Bourse, an association of merchants. The construction work began under Jan Jaroszewicz and Jan Wolff between 1637 and 1665, and was completed by the artillery major Jan Michał Link (Linek) of Prawdzic coat of arms between 1680 and 1685. The structure, taller and larger than the other churches in the city (even Zamość Cathedral), consisted of three aisles, a semicircular chancel and two side chapels. The interior of the church was decorated with a profuse polychromy and sculptures. The present site of Liberty Square was occupied by a Franciscan monastery, and in the north-western corner the bell tower was erected. The greatest changes occurred during the Partitions of Poland in 1784, after the takeover of the city by the Austrians, when the order was suppressed. During the period of modernization in the Zamość Fortress under Russian rule, the church building was turned into a military store. The interior was divided into tiers, the bell tower and the monastery were torn down slightly later. The most significant changes in the building's outer appearance occurred in 1887, when the roof was lowered, the high peaks were pulled down and the vaulting inside the church was changed into a simple slab. Then the church building was used by numerous institutions, including County Council, museum, and cinema, which was located here until 1994. After World War II the Fine Arts High School occupied the western part of the building. In 1993, the structure was returned to the Franciscan friars, who started its reconstruction. See also Baroque in Poland Notes Bibliography External links Parafia Zwiastowania NMP ojców Franciszkanów w Zamościu (in Polish)
Biserica Franciscană din Zamość

Biserica Bunei Vestiri a Fecioarei Maria, cunoscută ca Biserica Franciscană, este o biserică romano-catolică edificată în stil baroc. Lăcașul se află în centrul vechi din Zamość. Aceasta este cea mai mare biserică din Zamość având o lungime de 56 de metri și o lățime de 29 de metri și era privită ca una din cele mai importante biserici ale secolului al XVII-lea din Polonia. Istoric Construcția unei din cele mai mari biserici din Polonia secolului al XVII-lea a început odată cu sosirea franciscanilor în 1637; a fost fondată de Jan "Sobiepan" Zamoyski și ridicată în arhitectură barocă în locul fostei burse de valori. Lucrările de construcție au avut loc sub coordonarea lui Jan Jaroszewicz și Jan Wolff între 1637 și 1665, și au fost terminate de maiorul de artilerie Jan Michał Link (Linek) între 1680 și 1685. Structura, mai înaltă și mai mare în comparație cu alte biserici din oraș (chiar decăt Catedrala din Zamość), consta din trei culoare, un prezibiteriu semicircular și două capele laterale. Interiorul bisericii era decorat cu picturi și sculputuri. Locul în care era Piața Libertății a fost ocupat de o mănăstire franciscană, iar în colțul nord-vestic a fost ridicată clopotnița. Cele mai mari schimbări au avut loc în 1784, în timpul Împărțirii Poloniei, după ce orașul ajuns sub controlul Austriei, când ordinul a fost desființat. Ulterior, în timpul perioadei de modernizare a Cetății din Zamość sub conducere rusă, clădirea bisericii a devenit o magazie militară. Interiorul era împărțit pe nivele, clopotnița și mănăstirea au fost dărâmate la scurt timp după. Cele mai importante schimbări au fost ale exteriorului cladirii ce au avut loc în 1887, când a fost coborât tavanul, iar boltă a devenit o simplă lespede. După aceea clădirea bisericii a fost folosită de numeroase instituții, inclusiv Consiliul Local, muzeul și cinema, care a rămas acolo până în 1994. După Al Doilea Război Mondial, Liceul de Arte Frumoase ocupa partea vestică a clădirii. În 1993 clădirea a fost returnată franciscanilor, care au început reconstrucția. Note
Костел Благовіщення Пресвятої Діви Марії (Замостя)

Костел Благовіщення Пресвятої Діви Марії в Замості — культова споруда у східній частині Старого міста в Замості. Бароковий храм ордену францисканців, побудований у середині XVII століття між вулицею Сташиця і площею Свободи, на місці, де колись був заїзд сім'ї архітектора міста Бернарда Моранда. Побудова храму Будівництво одного з найбільших польських храмів XVII століття почалося після приходу францисканського ордену до міста, в 1637 році, і фінансувалося магнатом і польським шляхтичем — Яном Собіпаном Замойським. Будівництво розпочато муратором Яном Вольфом, а закінчив Ян Міхал Лінк. Завершена в 1685 році, церква виглядала набагато більш вражаючою, ніж зараз. Він був більш високим і більшим, ніж інші храми в місті (навіть більше, ніж замостська катедра (Парафіяльна церква Воскресіння Христового та св. апостола Томи в Замості). Вона складалася з трьох проходів, напівкруглого пресвітеру і двох бічних каплиць. Інтер'єр цього костелу був прикрашений багатшими поліхромами та скульптурами. Високий дах храму був також набагато вище і виглядав як дах сучасного собору в Замості. На місці нинішньої площі Свободи був побудований францисканський монастир, на північному заході якого стояла дзвіниця. Зміни собору Найбільші зміни відбулися під час поділів Речі Посполитої, і вже в 1774 році, коли місто було приєднано до Австрії, коли замовлення було закрито. Під час модернізації фортеці в Замості, під владою Росії, будівля церкви була призначена як військовий склад, також змінювався її інтер'єр (включаючи поділ на поверхи), а дзвіниця була розібрана, а пізніше — монастир. Значні зміни зовнішнього вигляду, які можна побачити зараз, сталися в 1887 році, коли дах був опущений, високі вершини були знесені, а склеп всередині церкви був перетворений у просту стелю (тільки склепіння бічних напів). XX і XXI століття У міжвоєнний період будівля церкви використовувалося для численних установ, у тому числі і для Sejmik Powiatowy, музей або кінотеатр «Stylowy», який знаходився тут до 1994 року. Після Другої світової війни, у західній частині будівлі церкви, була також художня вища школа з майстернями в підвалі. Такий стан справ тривав до 2006 року, коли Ліцей перейшов у функціональну, нову штаб-квартиру. З 1993 року вона знову є парафіяльною церквою батьків францисканців, яка складається з житлових маєтків на південь від Старого міста, які до цього часу підпорядковувалися парафії св. Миколая (включаючи Os. Promyk, Os. Zamczysko), з головним входом, який веде широку сходи з сходу. Ще в 1980-х роках було оновлено фасад храму, де можна побачити елементи бароко орнаментів (включаючи елементи коринфського ордену, пілястри та портал церковного фасаду). Влітку 2006 року було проведено перший етап робіт з знесення та ремонту, знявши, серед іншого, «підлоги» всередині храму, які були побудовані в минулому, пристосовували будівлю до ролі музею, кіно або школи. Подальші ремонти здійснюються поетапно. У 2017 році парафія отримала фінансування для проєкту, який має на меті відновити історичну форму храму і розвиток сусідньої площі. [2] Світлини Див.також Францизканський світський орден; Францизк Ассізький.
Hotel The Westin Warsaw

Das Hotel The Westin Warsaw liegt am Rande des Warschauer Finanzdistrikts im Stadtteil Wola. Mit seiner der Kreuzung zugewandten gläsernen Panorama-Aufzugsröhre, in der sechs Gäste- und Service-Fahrstühle von ThyssenKrupp verkehren, gehört es zu den auffälligsten Neubauten an der Hauptverkehrsader Aleja Jana Pawła II. Mit einer Höhe von 94 Metern rangiert es derzeit auf Platz 22 der höchsten Gebäude Warschaus. Geschichte Das Hotel mit der Adresse Aleja Jana Pawła II w Warszawie 21 ist Teil des seit den 1990er Jahren errichteten Atrium-Komplexes, der sich – beginnend an der Ulica Elektoralna – entlang der Westseite der Jana Pawła II erstreckt. Das Westin-Hotel wurde vom Juli 2001 bis zum Juni 2003 nach einem Entwurf der Architektenbüros John Portman & Associates aus Atlanta und Biuro Projektów Kazimierski & Ryba aus Warschau gebaut. Als Investor trat die Hotel Atrium Sp. z o.o. auf, deren Gesellschafter auch die Stadt Warschau war, die das Baugrundstück als Einlage einbrachte. Generalbauunternehmer war die Firma Skanska. Der Bau wurde von per Vertragsabschluss im Mai 2001 von der Europäischen Bank für Wiederaufbau und Entwicklung (EBRD) and Caisse des Dépôts et Consignations (CDC) aus Paris finanziert. Das Objekt liegt an der Südwestseite der Kreuzung Jana Pawła II und Ulica Grzybowska und verfügt bei einer Höhe von 94 Metern über 22 oberirdische Stockwerke. Schräg gegenüber befindet sich der etwas höhere PZU Tower. Die Eröffnung des etwa 79,5 Millionen Euro teuren Hotels fand im September 2003 statt. Das Hotel besteht aus zwei rechtwinklig zueinanderstehenden Flügeln, die entlang der beiden Straßen verlaufen. Die drei gläsernen Gästeaufzüge, die in einer ebenfalls gläsernen und das Hotel um einige Meter überragenden Röhre an der nordöstlichen Hotelspitze verkehren, fahren mit einer Geschwindigkeit von 3,5 Metern/Sekunde. Das Hotel verfügt über 366 Zimmer, deren Ausgestaltung an den Stil der 1960er Jahre im Westen erinnert. Die Fassade des Hotels ist mit Granitplatten verkleidet. Das Hotel verfügt neben zehn kombinierbaren Konferenzräumen über die Bar „JP’s“ und das Restaurant „Fusion“. Eine Übernachtung in der Präsidentensuite im 20. Stockwerk des Hotels kostet rund 1.700 Euro. Das Westin wird von der Starwood-Gruppe betrieben, die in Warschau ebenfalls die 5-Sterne-Hotels Sheraton und Bristol unterhält. Siehe auch Liste der Hotels in Warschau Weblinks Website des Hotels Hotel Westin (Memento vom 3. Dezember 2013 im Internet Archive) bei Wieżowce Warszawy (in Englisch) The Westin Warsaw, Warsaw bei Hotelmanagement-Network.com (in Englisch) Einzelnachweise
The Westin Warsaw

Hotel Westin – hotel znajdujący się przy al. Jana Pawła II 21 róg ul. Grzybowskiej w Warszawie. Opis Budynek ma 94 metry wysokości i 22 kondygnacje naziemne, a jego wykonawcą była spółka Skanska S.A. Uroczyste otwarcie hotelu nastąpiło we wrześniu 2003. Kosztował około 79,5 mln euro. Elewację budynku pokrywają płyty barwy łososiowej. We frontowej części hotelu znajduje się przeszklona, podświetlana nocą tuba zawierająca w sobie szyby panoramicznych wind. Osiągają one prędkość 3,5 m/s. Hotel dysponuje 361 pokojami. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa hotelu
Frog House

Frog House (Polish: kamienica Pod Żabami) is an example of Art Nouveau architecture in the city of Bielsko-Biała, in southern Poland's Silesia Province. It features two frogs seated over the entrance, one smoking a pipe and the other playing a mandolin, while beetles roam freely over the walls. The Frog House stands on Bielsko-Biała's Polish Army Square (plac Wojska Polskiego). The building was renovated in 2020. References
Kamienica Pod Żabami w Bielsku-Białej

Kamienica „Pod Żabami” – secesyjna kamienica położona na rogu pl. Wojska Polskiego (nr 12) i ul. Targowej (nr 2) w Bielsku-Białej, naprzeciwko kościoła Marcina Lutra. Powstała w 1903 r., według projektu bialskiego architekta Emanuela Rosta juniora. Pierwotnie mieściła się tu winiarnia Rudolfa Nahowskiego. Dekoracyjna elewacja budynku imituje mur pruski, nad wejściami znajdują się wykusze, a w centralnej części pseudowieża. Na ścianie północnej znajdują się płaskorzeźby owadów, oraz portal (od strony ul. Targowej) z figurami dwóch żab, ubranych we fraki. Jedna gra na mandolinie, zaś druga trzyma w jednej ręce fajkę, a w drugiej kieliszek, opierając się na beczce, najprawdopodobniej beczce wina. W 2019 roku kamienica otrzymała zrekonstruowane według zdjęć historycznych poszycie dachowe wykonane z dachówki „karpiówki” w kolorach pomarańczowym i zielonym. Przypisy Bibliografia Jerzy Polak: Przewodnik po Bielsku-Białej. Bielsko-Biała: Towarzystwo Miłośników Ziemi Bielsko-Bialskiej, 2000. ISBN 83-902079-0-7. Linki zewnętrzne Kamienica Pod Żabami w serwisie fotopolska.eu
Frącki, Podlaskie Voivodeship

Frącki ([ˈfrɔnt͡ski]) is a village in the administrative district of Gmina Giby, within Sejny County, Podlaskie Voivodeship, in north-eastern Poland, close to the borders with Belarus and Lithuania. History in 1881 it was recorded that the population of the village was 130 people with 20 homes. According to the 1921 census, the village had a population of 116, entirely Polish by nationality and Roman Catholic by confession. Three Polish citizens were murdered by Nazi Germany in the village during World War II. Tourist attractions In the village there is a World War I war cemetery listed in the register of historical monuments (Reg. No.: 421 of 31.01.1985). References
Frącki

Frącki – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie sejneńskim, w gminie Giby. Leży nad Czarną Hańczą. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. We wsi znajduje się wpisany do rejestru zabytków cmentarz wojenny z I wojny światowej (nr rej.: 421 z 31.01.1985) Przypisy Linki zewnętrzne Frącki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 406 .
Фронцкі (Підляське воєводство)

Фронцкі (пол. Frącki) — село в Польщі, у гміні Ґіби Сейненського повіту Підляського воєводства. Населення — 151 особа (2011). У 1975-1998 роках село належало до Сувальського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Szkoła Średnia przy Ambasadzie Rosji

Szkoła Średnia przy Ambasadzie Rosji, Szkoła Średnia Ogólnokształcąca przy Ambasadzie Federacji Rosyjskiej w Rzeczypospolitej Polskiej (Средняя школа при Посольстве России в Польше, Средняя общеобразовательная школа при Посольстве Российской Федерации в Республике Польша) – początkowo radziecka, a następnie rosyjska placówka oświatowa w Warszawie. Szkoła została utworzona uchwałą Rady Ministrów ZSRR z 1953 na bazie średniej szkoły rosyjskiej i internatu Ministerstwa Obrony Narodowej PRL, gdzie uczyły się dzieci radzieckich oficerów służących w Wojsku Polskim, i które przekazało decyzją ówczesnego szefa Sztabu Generalnego budynek i wyposażenie w niezwłoczne bezpłatne użytkowanie z dniem 15 grudnia tegoż roku Ambasadzie ZSRR. Miały się w nim uczyć dzieci pracowników radzieckich przedstawicielstw w Polsce. Od wczesnych lat 60. do szkoły uczęszczały też dzieci pracowników przedstawicielstw Bułgarii, Rumunii, Węgier, NRD, Czechosłowacji, Jugosławii, Mongolii, Korei Północnej, Wietnamu, Kuby, jak i Polski. Obecnie w szkole kształcą się dzieci i młodzież z 14 krajów. Organizacyjnie szkoła wchodzi w skład Ambasady Rosji. Jej organem założycielskim jest Ministerstwo Spraw Zagranicznych Federacji Rosyjskiej. Szkołę opuściło ponad 2000 absolwentów. Siedziba Szkoła mieściła się w budynku, który przed wojną należał do Jana Kiepury przy ul. Kieleckiej 45 róg ul. Rakowieckiej (-2022). W pewnym czasie zajęcia odbywały się też przy ul. Sobieskiego 97a (1991). Obecnie przeniesiono ją na ul. Beethovena 3 (2022-). Zamknięcie szkoły i przekazanie Skarbowi Państwa 29 kwietnia 2023 rano przed budynkiem szkoły pojawili się policjanci. Polskie władze dały czas do godziny 18 pracownikom szkoły przy Ambasadzie Rosji w Warszawie na opuszczenie budynku, który na mocy wyroków sądów powinien zostać przekazany Skarbowi Państwa. Przypisy Bibliografia Zarządzenie Ambasady ZSRR nr 94 z 14 listopada 1953 r. Akt przekazania szkoły z 15 grudnia 1953 r. film o szkole