NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chwalebne kamienie

Chwalebne kamienie – pomnik w okolicach fortu VII w Toruniu, powstał w roku 1915 w celu zachowania w pamięci zagrożenia miasta w okresie I wojny światowej. Pomnik ma formę 3,5-metrowej kolumny z granitowych kostek z 2,5 metrowej wysokości „czapą” z betonu. Na niej znajduje się napis w języku niemieckim Steine Rühmen czyli kamienie głoszące chwałę. 50-centymetrowe litery zaczynały się i kończyły wizerunkiem Krzyża Żelaznego i były pokryte żółtą farbą. Pomnik uzupełniony został dwoma murkami, a na ich obu końcach umieszczone zostały znicze na ogień. Całość dopełniały dwie zagłębione i obwiedzione kamieniami polnymi grządki kwiatowe. Pomnik powstał z inicjatywy gen. von Ditfurtha – zastępcy komendanta Twierdzy Toruń. Wykonawcami pomnika byli żołnierze rezerwy 1 Kompanii 5 Pułku Piechoty. Pomnik został zbudowany najprawdopodobniej w październiku-listopadzie 1915 a uroczyste odsłonięcie odbyło się 18 grudnia tegoż roku. „Pomnik ten zbudowany z mówiących kamieni – „Steine rühmen” – mówi napis – uwiecznić ma na stulecia, jeśli nie na tysiąclecia, czas wojny światowej, która raz także otoczyła mury Torunia”. Wzniesienie pomnika można rozumieć jako podziękowanie za wojenne zwycięstwo dla wszystkich walczących żołnierzy niemieckich, którzy ochronili miasto od wojennych zniszczeń, a także dla bezpośrednich obrońców twierdzy toruńskiej w trudnych dniach sierpniowych 1914 roku. Przemawiający pod pomnikiem burmistrz Torunia Willy Stachowitz powiedział: „Niech te kamienie mówią i głoszą w następnych stuleciach chwałę: że czas był kiedyś ciężki i trudny, ale to był także czas wielkości, w którym nasz naród stał tak pewnie, jak teraz ten pomnik z granitu i cementu”. Do momentu rozwiązania zagadki powstania pomnika w 2015 roku, był on jedną większych zagadek związanych z historią Torunia. Krążyło wiele hipotez dotyczących jego powstania, większość w formie legend miejskich. Wśród nich było: upamiętnienie budowniczych Twierdzy Toruń, upamiętnienie jeńców francuskich budujących twierdzę, upamiętnienie toruńskiego pilota, jaki zginął w tym miejscu w katastrofie swojego samolotu i był prywatną fundacją jego ojca. Zobacz też Pomniki w Toruniu Przypisy Bibliografia Antoni Ziółkiewicz, Adam Paczuski: Pomniki Torunia. Toruń: Wydawnictwo Regionalnego Ośrodka Studiów i Ochrony Środowiska Kulturalnego w Toruniu, 2002. ISBN 83-87768-85-5.
Chycina (jezioro)

Chycina (niem. Hüllengrund See) – jezioro w Polsce położone w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Bledzew na Bruździe Zbąszyńskiej. Nad jeziorem znajduje się wieś Chycina, która leży na wzniesieniach południowo-zachodniego brzegu. Najbliższym miastem jest Międzyrzecz. Hydronimia Do 1945 roku jezioro znajdowało się na terenie Niemiec i nazywane było Hüllengrund See. Obecna nazwa została wprowadzona urzędowo 17 września 1949 roku. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 84,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 8,5 m, a maksymalna to 17,1 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 40,6 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 7197,3 tys. m³. Natomiast A. Choiński podał wielkość jeziora jako 77,5 ha. Roślinność wodna zanurzona zajmuje 7,2 ha, tj. 8,4% powierzchni na 89% długości linii brzegowej. Jezioro otoczone jest całkowicie lasami. Jego linia brzegowa urozmaicona, silne przewężenie w środkowej części dzieli je na dwa baseny. Oba posiadają własne, centralnie umiejscowione głęboczki. Głównym dopływem do akwenu jest Struga Jeziorna przepływająca przez jezioro i umożliwiająca kajakarzom wędrówki na odległe o 800 m Jezioro Długie i dalej leżące Kursko. W sąsiedztwie północnej części jeziora (200 m) leży bardzo czyste, głębokie jezioro Cisie. Drugi niewielki dopływ pochodzi z małego jeziorka po drugiej stronie drogi. Odpływ z jeziora jest szeroki i głęboki, pozwala swobodnie dostać się nad wody Zalewu Bledzewskiego – zbiornika zaporowego na rzece Obrze. Zagospodarowanie U podnóża wysokiej skarpy znajduje się małe miejscowe kąpielisko. Duża plaża z przystaniami usytuowana jest na brzegu zachodnim. Poznańska Akademia Wychowania Fizycznego ma tutaj ośrodek szkoleniowy dla swoich studentów. Przy jeziorze urządzono dwa pola biwakowe. Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jeziora Chycina (obwód rybacki Jeziora Chycińskie na cieku Struga Jeziorna – Nr 4). Ekstensywną gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Gorzowie Wielkopolskim. Czystość Jezioro Chycina w 1995 roku klasyfikowało się w II klasie czystości. Najnowsze badania z 2019 roku określiły jakość wód jeziora jako posiadające umiarkowany stan ekologiczny, co odpowiada III klasie jakości. Przypisy
Ciepłownia Wola

Ciepłownia Wola – zakład ciepłowniczy znajdujący się przy ul. Połczyńskiej 21 na warszawskim Bemowie. Zakład należy do spółki Orlen Termika. Opis Budowa ciepłowni rozpoczęła się w październiku 1971 i zakończyła we wrześniu 1974. W Ciepłowni Wola pracują trzy kotły wodne na olej opałowy lekki. Ciepłownia razem z Ciepłownią Kawęczyn stanowią szczytowe źródło ciepła dla Warszawy. Są one uruchamiane gdy temperatura zewnętrzna spada poniżej zera, a Elektrociepłownia Siekierki i Elektrociepłownia Żerań nie są w stanie zaspokoić popytu na ciepło. W roku 2014–2015 zmodernizowane zostały trzy istniejące kotły PTWM wymieniono części ciśnieniowe, palniki, dostosowując je do spalania oleju lekkiego i zaostrzonych norm emisyjnych. Wybudowano nowe instalacje rozładunkowe oleju lekkiego i zmodernizowano zbiornik magazynowy. Z eksploatacji wycofano olej opałowy ciężki (mazut). Moc cieplna po modernizacji wynosi 348 MWt. Ciepłownia spełnia dyrektywy UE dla źródeł szczytowych istniejących, pracujących w ciągu roku do 1500 godz. Przypisy Linki zewnętrzne Ciepłownia Wola na stronach PGNiG Termika
Cmentarz Komunalny w Kluczewie

Cmentarz Komunalny w Kluczewie – cmentarz komunalny w południowej dzielnicy Stargardu - Kluczewie, przy zbiegu ulic Lotników i Tańskiego, o powierzchni 2 ha. Cmentarz znajduje się w rozwidleniu dróg do Giżynka i os. Lotnisko. W związku z budową nowego cmentarza jest coraz rzadziej użytkowany. Na terenie nekropolii brak jest domu pogrzebowego, a jego funkcję pełni pobliski kościół św. Krzyża. Bibliografia Kowalczyk A., Stargardzkie nekropolie [w:] Stargardzkie Zapiski Regionalne, Jurkiewicz J. L. (red.), Stargard 2000
Cmentarz Sióstr Urszulanek w Pniewach

Cmentarz Sióstr Urszulanek – nekropolia zlokalizowana w Pniewach przy drodze wylotowej z miasta w kierunku Łężeczek (ul. Wiśniowa). Charakterystyka Cmentarz związany jest z pniewskim domem macierzystym Sióstr Urszulanek (tzw. szarych) i tamtejszym sanktuarium Urszuli Ledóchowskiej. Na cmentarzu pochowanych jest ponad 150 zakonnic, w grobach z jednolitymi, drewnianymi krzyżami. Pochowano tu m.in. siostry pamiętające Urszulę Ledóchowską. Na każdej z tabliczek widnieje imię Siostra Maria... (od imienia Matki Boskiej), potem imię zakonne i własne. Oprócz sióstr na cmentarzu pochowano m.in. prof. Władysława Czarneckiego - architekta, autora wielu poznańskich realizacji. Spoczywają tu także: ks. infułat Wawrzyniec A. Wnuk (6.8.1908-6.8.2006), protonotariusz apostolski, kanonik Kapituły Prymasowskiej w Gnieźnie, ks. Jakub Pęksa (24.3.1869-8.5.1935), długoletni kapelan Sióstr Urszulanek, ks. Alfons Chmielowiec (4.10.1900-24.12.1979), długoletni kapelan Sióstr Urszulanek i wychowawca młodzieży. Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.201, ISBN 83-01-10630-1 Marek Jędraszewski, Obrazki z Pniew, Pallotinum, Poznań, 1992, ss.200-203, ISBN 83-7014-192-7 tablice in situ
Cmentarz ewangelicki przy Produkcyjnej

Cmentarz ewangelicki przy Produkcyjnej – nieczynny cmentarz ewangelicko-augsburski położony przy ulicy Produkcyjnej w Białymstoku. Na powierzchni około pół hektara zachowało się tylko kilka nagrobków. To jedna z dwóch ewangelickich nekropolii w tym mieście. Cmentarz najprawdopodobniej w połowie XIX wieku założyła grupa niemieckich tkaczy sprowadzonych do fabryk włókienniczych Choroszczy. 22 rodziny, najprawdopodobniej z Saksonii osiedlono wówczas we wsi Bacieczki (dziś osiedle w Białymstoku). Ostatni pochówek na cmentarzu przy ulicy Produkcyjnej przeprowadzono po II wojnie światowej. W 2009 roku białostocki urząd miasta uporządkował nekropolię. Wybudowano też wokół niej nowy płot. Zobacz też Cmentarz ewangelicko-augsburski w Białymstoku przy ul. Wasilkowskiej Przypisy Bibliografia Andrzej Kłopotowski, Cmentarz ewangelicki odkrywany na nowo, Gazeta Wyborcza nr 312/2008 (wydanie białostockie), Agora S.A., 2008.
Cmentarz ewangelicki przy ulicy Starowiejskiej w Raciborzu

Cmentarz ewangelicki – znajduje się w Raciborzu na Starej Wsi, przy ulicy Starowiejskiej, jest piątą i ostatnią istniejącą do dziś nekropolią w mieście, zajmuje 1,41 ha, a powstał w 1920 roku. Historia Cmentarz powstał w wyniku powiększenia liczby wiernych w gminie ewangelickiej. Gmina zakupiła więc w marcu 1920 roku teren pod cmentarz, którego powierzchnia wynosiła 1,41 hektara, a poświęcenie jego odbyło się w tym samym roku. Na cmentarzu została wybudowana również kaplica cmentarna. Naprzeciwko kaplicy znajduje się pomnik w formie sarkofagu, na którym znajduje się hełm z inskrypcjami poświęconymi żołnierzom wyznania ewangelickiego poległym w I wojnie światowej. Cmentarz został zamknięty w 1974 roku, a na terenie nekropolii znajdowało się jeszcze do 1984 roku 719 mogił. Obecnie cmentarz podlega parafii ewangelicko-augsburskiej w Rybniku. Nagrobki Najstarsze nagrobki znajdujące się na cmentarzu pochodzą z okresu międzywojennego i znajdują się najbliżej wejścia. Przeważają nagrobki wolno stojące, które przyjmują postacie: prostych form prostokątnych płyt ze zróżnicowanym zwieńczeniem, różne formy krzyży i niekiedy formy architektoniczne. Do dziś przetrwały nieliczne nagrobki wolno stojące, które są świadectwem minionej świetności. Najstarszymi nagrobkami zachowanymi do dziś są stela Georga Reimanna z 1920 roku oraz Daniela Selleneita z 1921 roku. Niektóre z nagrobków warte uwagi to: Nagrobek rodziny Brosse – trójskrzydłowy portyk pochodzący z 1923 roku. Nagrobek Roberta Ellendta – prostokątna, marmurowa płyta z płaskorzeźbą pochodzący z 1927 roku, jest to nagrobek burmistrza miasta. Pomnik rodziny Luthge – relief przedstawiający Chrystusa na tle kamiennego muru, który udziela błogosławieństwo robotnikom, pochodzi z 1938 roku. Nagrobek Helli Kaut – przedstawia rzeźbioną wazę z rozkwitłymi różami, pochodzi z 1924 roku. Galeria Cmentarz kiedyś Obraz dzisiejszy Zobacz też Cmentarze ewangelickie w Raciborzu
Cmentarz ewangelicki w Sosnowcu

Cmentarz ewangelicki w Sosnowcu – cmentarz parafialny wchodzący w skład Cmentarza Wielowyznaniowego w Sosnowcu. Historia cmentarza Cmentarz został założony w 1894 r. (tę datę potwierdzają oryginalne dokumenty przechowywane w archiwum parafii ewangelickiej – spisany w języku rosyjskim protokół na temat przekazania, sprzedaży gruntów pod cmentarz ewangelicki oraz sprawozdanie z posiadanego majątku sporządzone dla konsystorza przez ks. Eugeniusza Ernesta Uthke). Nad cmentarzem góruje mauzoleum Dietlów, położone w centralnej części cmentarza. Cmentarz podzielony jest na siedem sektorów. Od 1998 r. cmentarz i budynek przycmentarny są formalną własnością ewangelicko-augsburskiej parafii św. Jana w Sosnowcu. Znajdują się tutaj m.in. grobowce rodzinne sosnowieckich przemysłowców Dietelów, Schönów, Lamprechtów i Meyerholdów. 14 marca 2009 r. z okazji 170-lecia urodzin Henryka Dietla na cmentarzu ewangelickim w Sosnowcu, przed mauzoleum rodziny Dietlów została uroczyście odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona zasłużonemu. Pochowani na cmentarzu Źródło: Cmentarz jest nekropolią wielu sosnowiczan. Spoczywają tu m.in.: Kryspian Adamczyk (1931–2014) – rysownik, grafik, projektant architektury wystawienniczej i wnętrz, artysta-malarz, Heinrich Dietel (1839–1911) – sosnowiecki przemysłowiec, filantrop i społecznik spoczywając w mauzoleum rodziny Dietlów, Klara Dietel (1857–1930) – żona Heinricha Dietla, Alfons Karol Jung (1868–1923) – inżynier-technolog, długoletni dyrektor Spółki Akcyjnej budowy kotłów parowych i maszyn "W. Fitzner & K. Gamper" w Sosnowcu, Jerzy Kram (1916–1995) – językoznawca, polonista, autor książek, wykładowca szkół średnich i ośrodków doskonalenia zawodowego nauczycieli, Paul Lamprecht (1844–1907) – sosnowiecki przemysłowiec, Paweł Aleksander Lamprecht (1882–1964) – sosnowiecki przemysłowiec, Ludwig Mauve (1840–1915) – inżynier górnictwa, dyrektor dóbr należących do spadkobierców hrabiego Jana Renarda w Sosnowcu, Konrad Gamper (1846–1899) – wybudował w sosnowieckim Konstantynowie wytwórnię kotłów parowych, Jan Meyerhold (1860–1929) – sosnowiecki przemysłowiec, Adolf Paqualen (1871–1953) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, Helena Sołtykowska (1902–1960) – artystka Opery Śląskiej w Bytomiu, ks. Jerzy Tytz (1888–1944) – duchowny luterański, Waldemar Zillinger (1888–1957) – fizyk, nauczyciel, długoletni dyrektor Liceum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu. Zobacz też Cmentarz Wielowyznaniowy w Sosnowcu Przypisy
Cmentarz ewangelicki w Turku

Cmentarz ewangelicki w Turku – cmentarz znajdujący się przy ulicy Fryderyka Chopina w Turku. Historia Cmentarz założono w 1822 roku. Na teren cmentarza prowadziła niegdyś monumentalna, klasycystyczna brama, której forma została uproszczona po II wojnie światowej. Cmentarz przylega do starego cmentarza katolickiego, którego teren wyznaczono niemal jednocześnie z cmentarzem ewangelickim. Od początku lat 90. XIX wieku na cmentarzu odbywają się pochówki ekumeniczne. Na cmentarzu pochowano również szczątki ekshumowane z cmentarzy ewangelickich likwidowanych wraz z powstawaniem kopalni węgla brunatnego. Pochowani Na turkowskim cmentarzu spoczywają m.in.: ojciec Juliusza Ulrycha – ministra komunikacji II RP sprzed II wojny światowej, pułkownika Wojska Polskiego, adiutanta marszałka Józefa Piłsudskiego, Leon Jan Sachs – ksiądz ewangelicko-augsburski w Turku w latach 1913–1947, zasłużony dla miasta społecznik, członek Komitetu Obywatelskiego, nauczyciel turkowskiego gimnazjum, August Posselt – zmarły 17 lipca 1852, pastor turkowski, inicjator budowy kościoła ewangelickiego w Turku, Karol Ludwik Teichmann – superintendent diecezji kaliskiej, pochowany w 1890 roku. Na cmentarzu znajdują się trzy groby prawosławnych mężczyzn z Turku z lat 30., 40. i 50. XX. Przypisy Bibliografia Dzieje Turku, red. E. Makowski, C. Łuczak, Poznań 2002. MakaryM. Górzyński MakaryM., Zabytki miasta Turku i powiatu tureckiego, t. 1, Bibliotheca Turcoviana, Turek: Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna im. Włodzimierza Pietrzaka, 2009 (nr 9), ISBN 978-83-925571-6-6 [dostęp 2025-03-12] . typ?
Cmentarz ewangelicko-augsburski w Górze Kalwarii

Cmentarz ewangelicko-augsburski w Górze Kalwarii – pochodzący z XIX wieku cmentarz dla mieszkańców Góry Kalwarii i okolic wyznania ewangelickiego. Położony jest w zachodniej części miasta przy ulicy Rybie. Po drugiej wojnie światowej zdewastowany i pozbawiony opieki Kościoła. Najstarszy nagrobek pochodzi z końca lat 70. Cmentarz ogrodzony jest otynkowanym murem o wysokości 1,2 m i posiada bramę, na której napisany jest rok ogrodzenia cmentarza. Dojście do cmentarza jest utrudnione, ze względu na to, że jest on cały zarośnięty roślinnością, a z ulicy jest prawie niewidoczny. Bibliografia Cmentarze - Góra Kalwaria - kopia na Internet Archive. gorakalwaria.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-05)].
Cmentarz Jeruzalem w Raciborzu

Cmentarz Jeruzalem w Raciborzu – największa raciborska nekropolia, powstała pod koniec 1894 roku. Historia Pod koniec XIX wieku cmentarz przy ulicy Opawskiej nie wystarczał już rozwijającemu się miastu, a nie można było go powiększyć. W związku z tym ks. Hermann Schaffer, proboszcz miejski poszukiwał miejsca pod planowaną nekropolię i tak 29 marca 1890 roku parafianie z kościoła farnego nabyli od Jana i Joanny Koczych, Józefa i Jana Siary oraz Józefa Ottlika, którzy byli mieszkańcami Starej Wsi i Nowych Zagród, 3,1 hektara gruntów mieszczących się w dzielnicy Nowe Zagrody. Aby transakcja doszła do skutku, proboszcz musiał pokryć zakup w większości z własnej kieszeni. Poświęcenia cmentarza dokonał w 1894 roku ks. Schaffer. Ufundował on również pierwszą matrykułę dla odnotowania zmarłych, w której pierwsza osoba pochowana na tym cmentarzu to 16-letnia Anna Wagsliel, której pogrzeb odbył się 19 maja 1895 roku. Za czasów proboszcza Jana Faiki dokupiono nowe grunty, tak że cmentarz w 1911 roku zajmował powierzchnię ponad pięciu hektarów. W latach 1931–1933 proboszcz miejski Jerzy Schulz dokupił grunty przylegające od wschodu do cmentarza poszerzając go do 8 hektarów. Nekropolia służyła trzem raciborskim parafiom: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Matki Bożej. Przed wojną za kaplicą zostało zbudowane pomieszczenie z lodówką do przechowywania zwłok. Nagrobki Na cmentarzu "Jeruzalem" znajduje się wiele cennych nagrobków, m.in. rodziny wydawców Redinergów, cukierników Sobtzików, a także kuratusa parafii miejskiej ks. Jana Nepomucena Krahla, nad którego grobem wznosi się okazały krzyż z czarnego granitu. Na cmentarzu znajdują się przedwojenne kamienne i granitowe nagrobki raciborzan oraz kwatera raciborskich duchownych i sióstr, która położona jest w bocznej części nekropolii. Na cmentarzu można spotkać liczne okazy starodrzewia, a w murze od ul. Ocickiej znajdują się ciekawe małe kapliczki. Zabudowa Teren cmentarza ogrodzony jest murem, a miejsca na groby zostały podzielone na kwatery, które są oddzielone od siebie prostopadłymi alejkami. Przy głównym wejściu znajduje się kaplica cmentarna. Na cmentarzu stoi również budynek administracyjny. Galeria cmentarza Zobacz też Ocice (Racibórz) Cmentarze katolickie w Raciborzu TSR Cmentarna
Cmentarz katolicki w Poddębicach

Cmentarz katolicki – cmentarz rzymskokatolicki, parafialny, pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła w Poddębicach, położony we wschodniej części miasta przy szosie do Łodzi, między ulicami: Łódzką, Zieloną, Przejazd i Wiejską. Cmentarz jest jednym z trzech cmentarzy Poddębic obok cmentarza ewangelickiego i zniszczonego cmentarza żydowskiego. Posiada dwa wejścia od północy (ulica Łódzka) oraz jedno od wschodu (ulica Przejazd, ulica Zielona). Na terenie cmentarza, w starszej jego części znajduje się 26 mogił powstańców z 1863 roku (lub 56 powstańców). Na nagrobku znajduje się napis Rodakom poległym za wolność Ojczyzny roku 1863 – Rodacy 1917. Obok postawiono również pamiątkową tablicę poświęconą pomordowanym poddębiczanom w latach 1939–1945. Na cmentarzu stoi kaplica grzebalna zbudowana w 1975 roku. Przypisy
Cmentarz mariawicki w Cegłowie

Cmentarz mariawicki w Cegłowie – założony na początku XX wieku, cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony przy ulicy Władysława Łokietka, na terenie parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Cegłowie. Jest to największy cmentarz mariawicki na terenie diecezji lubelsko-podlaskiej, obsługujący wiernych nie tylko z miejscowej, ale i z pobliskich parafii. W 1902 doszło w Cegłowie do rozłamu religijnego. Ówczesny proboszcz, ks. Bolesław Wiechowicz przeszedł do wspólnoty mariawitów, a za nim uczyniła to większość parafian. Na potrzeby społeczności mariawickiej wybudowano w 1906 duży neogotycki kościół parafialny i zorganizowano cmentarz wyznaniowy. Teren cmentarza wielokrotnie powiększano, obecnie jego teren znajduje się w otoczeniu lasu, w południowej części Cegłowa. Ogrodzony jest ceglanym parkanem z dwoma bramami: od strony północnej (od kościoła) i zachodniej (od ul. Łokietka). Na cmentarzu szczególną uwagę zwracają: nagrobek kapł. Marii Maksymiliana Szymańskiego (zm. 1929) – w latach 1906–1929 wikariusza miejscowej parafii mariawickiej; nagrobek kapł. Witolda Marii Tadeusza Szymańskiego (1926–2001) – wieloletniego proboszcza parafii Narodzenia NMP w Mińsku Mazowieckim; nagrobek kapł. Ireneusza Marii Stefana Adamca (1933–2015) – wieloletniego proboszcza parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radzyminku; nagrobek Józefa Mistewicza „Boryny” (1912–1945) – żołnierza niepodległościowego, więźnia politycznego reżimu stalinowskiego; zbiorowa mogiła 7 mieszkańców zamordowanych przez hitlerowców 14 września 1939 w Łękawicy. Zobacz też Cmentarz mariawicki w Długiej Kościelnej Cmentarz komunalny w Mińsku Mazowieckim Cmentarz mariawicki w Wiśniewie Przypisy
Cmentarz muzułmański w Studziance

Cmentarz muzułmański w Studziance – mizar w Studziance założony w końcu XVII wieku i wykorzystywany do II wojny światowej. Do naszych czasów zachowało się około 160 kamniennych nagrobków i napisami w języku arabskim, polskim i rosyjskim. Wszystkie groby są zwrócone w stronę Mekki. Wśród pochowanych są m.in. generał Józef Bielak i pułkownik Jakub Azulewicz. Przypisy Linki zewnętrzne Opis nekropolii
Cmentarz parafialny w Starych Skoszewach

Cmentarz parafialny w Starych Skoszewach – został założony około 1380 roku i znajduje się na północ od kościoła przy drodze Nowosolna – Niesułków. Na cmentarzu są m.in. dwie mogiły zbiorowe: jedna ze szczątkami 21 żołnierzy polskich poległych podczas kampanii wrześniowej, druga będąca miejscem spoczynku ofiar walk religijnych stoczonych w Strykowie pomiędzy katolikami i mariawitami w 1906 roku. Przypisy
Cmentarz parafialny w Szydłowcu

Cmentarz parafialny w Szydłowcu, pot. c. katolicki a. c. chrześcijański – nekropolia należąca do parafii św. Zygmunta, założona na początku XIX w., na południe od Szydłowca. Cmentarz położony jest między ulicami Kamienną, Brzozową i Hubala. Najstarsze nagrobki pochodzą sprzed 1811. Na jego terenie znajdują się dwa zabytkowe cmentarze żołnierzy: Pomnik „Nieznanego Żołnierza Polskiego” poległego w czasie I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej oraz Cmentarz Wojenny Armii Austro-Węgierskiej, Niemieckiej i Rosyjskiej poległych w latach 1914–1918; Cmentarz Wojenny Żołnierzy Wojska Polskiego poległych za ojczyznę 8 września 1939 w Baraku i żołnierzy Armii Krajowej poległych w latach okupacji niemieckiej. W rozwoju historycznym ukształtowały się trzy główne części cmentarza: stary na północy (XIX w. i pocz. XX w., kw. I-II, IV, VI), środkowy (do poł. XX w., kw. III, V, VIII i X) i nowy na południu (2. poł. XX w. i pocz. XX w., kw. VII, IX oraz XI-XIV). Większość pochówków utrzymanych jest w nurcie wyznania rzymskokatolickiego, ale także prawosławnego oraz kościołów ewangelickich. Brak informacji o pochówkach bezwyznaniowych. Znajdują się tu liczne zabytkowe nagrobki w kształcie: aniołków, Chrystusa dźwigającego krzyż, klasycystycznych kolumn, drzew, płyt nagrobnych z wykutą czaszką i piszczelami, krzyżem i palemką. Do cmentarza prowadzą trzy bramy od ul. Kamiennej, oraz jedna furta od ul. Brzozowej. Przed wejściem na nowy cmentarz ustawiona jest barokowa figura św. Jana Nepomucena prawdopodobnie pochodząca z okolic zamku, restaurowana w 1900. W czasie wojen światowych na teren cmentarza padło kilka bomb, przez co najstarsza część cmentarza ułożona jest nieregularnie. W 2009 Rada Miejska w Szydłowcu uchwałą nr 208/XLIII/09 założyła cmentarz komunalny na południe od cmentarza parafialnego. Pochowani Antecki, Czesław (kw. I), Cendrowski, Antoni – działacz niepodległościowy Dworak, Stanisław (kw. IX), Malecki, Władysław (?), Stachowska, Zofia (kw. VII) – pedagog muzyczny, Stobbe, Jan Mieczysław (kw. X), Zimniak, Stefan (kw. VI), Zimnicki, Adam (kw. XIII), Przypisy Bibliografia Przybyłowska-Hanusz, Irena: Pomniki przeszłości Szydłowca : Cmentarz rzymskokatolicki przy ulicy Kamiennej. Szydłowiec: „Asgraf”, [2009]. ISBN 978-83-89084-47-7.