NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętej Trójcy w Starachowicach

Kościół Świętej Trójcy w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w najstarszej części Starachowic – Wierzbniku, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu Starachowice-Północ diecezji radomskiej. Historia Jest najstarszą świątynią w mieście. Została wzniesiona w latach 1681–1688 staraniem opata benedyktynów Hieronima Jaksy Komornickiego. Budowla została wzniesiona z piaskowca. Pierwotnie kościół posiadał jedna nawę i krótkie półkoliste prezbiterium, do którego od strony północnej została dobudowana mała zakrystia. W 1688 roku została erygowana parafia przez biskupa krakowskiego Jana Małachowskiego. W 1741 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa sufragana krakowskiego Michała Kunickiego. W latach 1881–1912 kościół został przebudowany przez księdza Pawła Kołdę (dobudowano dwie kaplice, wybudowano wieżą, kruchty, zakrystię od strony południowej). W latach 1929–1937 świątynię ponownie rozbudowano według projektu warszawskiego architekta Stefana Szyllera (Dobudowa dwóch kaplic, zakrystii, naw bocznych) a nadzorował ówczesny proboszcz ksiądz doktor Stefan Świetlicki. W latach 1937–1951, w czasie urzędowania księdza Jana Lipińskiego, ukończono rozbudowę naw bocznych. Kolejna rozbudowa miała miejsce w latach 1984–1989. Polegała ona na dobudowaniu nawy od strony południowej według projektu profesora Wiktora Zina. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Wyszogrodzie

Kościół Świętej Trójcy w Wyszogrodzie – późnobarokowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Wyszogród, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu wyszogrodzkiego diecezji płockiej. Obecna świątynia parafialna w Wyszogrodzie jest czwartą z kolei. Pierwszy kościół istniał już przed 1320, bliżej Wisły. Kolejny kościół został zniszczony w 1726, gdy osunęła się skarpa nadrzeczna. Istniejący kościół powstawał od 1774 roku (albo od 1779) na fundamentach starszego, który strawił pożar. Fundamenty te zostały wzmocnione i nieco zmienione według projektu gdańskiego architekta Samuela Fischera. Mury zostały ukończone w 1786 roku i data ta została umieszczona na elewacji frontowej kościoła. Zapewne w 1800 roku została poświęcona nowa świątynia, której zmieniono wezwanie ze świętego Jakuba na Świętą Trójcę, tak jak jest do dziś. Wieże kościoła zostały ukończone i wyposażenie wnętrza zostało skompletowane dopiero po 1819 roku. Same wieże zostały nadbudowane w 1837 roku. W II poł. XIX wieku przebudowano ołtarz, z wykorzystaniem starszych elementów. W 1942 roku niemieccy okupanci zamknęli kościół i zamienili go na spichlerz zbożowy. W 1982 roku przeprowadzono generalny remont świątyni (został założony nowy dach miedziany, zmodernizowano wnętrze). W 1998 roku zostały zawieszone na wieżach kościoła trzy nowe dzwony. Każdy z tych dzwonów posiada oddzielny napęd elektryczny w postaci silnika liniowego, a całość jest sterowana mikroprocesorowo. Zegar jest bezprzewodowo synchronizowany z wzorcowym zegarem atomowym. Kościół to budowla halowa, z prezbiterium powstałym w wyniku wytyczenia zakrystii i kruchty północnej. Od strony wschodniej znajduje się trójdzielna fasada, ozdobiona dwiema wieżami wydzielonymi w jej górnej kondygnacji. W kościele umieszczono wizerunek św. Barbary z ok. 1700 roku oraz kilka obrazów pochodzących z przełomu XIX i XX wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pułtusku

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pułtusku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pułtuskiego diecezji płockiej. Jest to świątynia pojezuicka i pobenedyktyńska. Budowla została ukończona w 1570 roku. Rozbudowana została w 1583 roku. Po zniszczeniu kościoła przez pożar, w 1646 roku rozpoczęły się prace przy budowie nowej, istniejącej do dziś, trójnawowej świątyni. Prace ciągnęły się przez wiele lat. Wieże zostały wybudowane na początku XVIII stulecia. Kościół konsekrowano w 1718 roku. Podczas pożaru Pułtuska, w 1875 roku świątynia spłonęła razem z wyposażeniem i zawaliło się sklepienie. Odbudowa trwała w latach 1875-1880. W 1880 roku dach został pokryty blachą, kościół otrzymał dzwony, ołtarze i ławki. Obecnie w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, pędzla Wojciecha Gersona. Po bokach znajdują się metalowe figury św. Apostołów Piotra i Pawła. W kaplicy Serca Jezusowego znajduje się obraz namalowany przez M. Łubieńską, a w lewej kaplicy obraz św. Stanisława Kostki. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radoszycach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Radoszycach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Radoszyce, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu radoszyckiego diecezji radomskiej. Historia Obecna świątynia została zbudowana lub gruntownie przebudowana w pierwszej połowie XVII stulecia. kościół został odnowiony razem z dobudowaniem czworobocznej wieży zachodniej w 1846 roku. Ponownie świątynia została przebudowana w latach 1901-1902. Kaplica północna, pod wezwaniem świętej Anny, ufundowana przez Krzysztofa Wirtelicjusza, została dobudowana w 1631 roku. Kaplica południowa została wzniesiona przed 1620 rokiem, a w XIX stuleciu została poddana gruntownej przebudowie. W XVII wieku do prezbiterium od strony północnej została dobudowana zakrystia. W późniejszym czasie od strony południowej zostały dobudowane: druga zakrystia i skarbczyk. Kościół jest orientowany, wzniesiony z kamienia. W kaplicy pw. św. Anny, znajduje się łaskami słynący obraz Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem trzymającym różaniec. W 1963 r. bp Jan Kanty Lorek ustanowił świątynię radoszycką lokalnym sanktuarium maryjnym. Architektura Ołtarz główny z krucyfiksem i wizerunkami świętych, reprezentuje styl barokowy i powstał w końcu XVII wieku. Ołtarze boczne powstały również w stylu barokowym, tak samo jak ambona, chór muzyczny i prospekt organowy. Najstarszym zabytkiem kościoła jest kamienna chrzcielnica w stylu późnogotyckim, pochodząca z początku XVI stulecia. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie

Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Zabłudów, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Białystok - Dojlidy archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1805-1840 w stylu klasycystycznym. Prace budowlane trwały dość długo. Ostatecznie ufundowała ją hrabina Demblińska. W dniu 29 czerwca 1840 roku, w święto patronów kościoła: świętych Apostołów Piotra i Pawła, budowlę poświęcił ksiądz Franciszek Piotrowski, natomiast w dniu 21 września 1856 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa wileńskiego Wacława Żylińskiego. Nabożeństwa zaczęto odprawiać w kościele w 1850 roku. Wyposażenie W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Apostołów Piotra i Pawła, dzieło Antoniego Kollberga, powstałe w Berlinie w 1840 roku. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy św. Michała Archanioła i Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny. W 1913 roku kościół otrzymał pneumatyczne organy o 14 głosach, wykonane przez warszawską firmę A. Szymańskiego oraz nowe stacje Drogi Krzyżowej. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Prabutach

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Prabutach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Prabuty, w województwie pomorskim. Należy do parafii św. Wojciecha w Prabutach, która to należy do dekanatu Prabuty diecezji elbląskiej. Historia i architektura Świątynia została wzniesiona z cegły w latach 1876-1878 dla istniejącej od 1870 roku parafii katolickiej w mieście jako trzeci kościół w mieście (po ewangelickich kościołach: miejskim oraz tzw. Polskim). Wieża została zbudowana w 1903 roku. Wzniesiono ją na rzucie prostokąta, nakryta jest spiczastym hełmem. Budowla nosiła wcześniej wezwanie świętego Wojciecha, a także Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kościół reprezentuje styl neogotycki. Składa się z nawy z zewnętrznymi przyporami oraz wielobocznego prezbiterium. Do wyposażenia świątyni należą zabytkowe organy oraz neogotyckie ołtarze. Po II wojnie światowej jednym z pierwszych proboszczów w Prabutach był franciszkanin i jasnowidz Czesław Klimuszko, który rozpoczął remont tej świątyni. Organy W 1878 roku, firma organmistrzowska Augusta Terletzkiego z Elbląga zbudował dla kościoła 12 głosowy instrument z mechaniczną trakturą i wiatrownicami zasuwowo-klapowymi. Najprawdopodobniej uległ zniszczeniu podczas działań wojennych. Po 1945 roku do kościoła zostały sprowadzone organy z oddalonego o ok. 10 km kościoła w Gdakowie. Jest to instrument firmy Orgelbauanstalt B. Grüneberg ze Szczecina, z 1910. Oznaczony jest numerem opus 623. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Gdańsku

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we Wrzeszczu Dolnym, w Gdańsku. Należy do dekanatu Gdańsk-Wrzeszcz archidiecezji gdańskiej. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1913–1916 w stylu neobarokowym jako ewangelicki kościół Chrystusa (niem. Christuskirche). Kamień węgielny został położony w dniu 4 czerwca 1913 roku, natomiast w dniu 31 lipca 1916 roku nastąpiło otwarcie i poświęcenie kościoła. Podczas uroczystości obecna była para książęca: następca niemieckiego tronu Wilhelm Hohenzollern razem z żoną Cecylią Mecklenburg-Schwerin. Ta księżniczka ufundowała dla świątyni m.in. chrzcielnicę oraz ozdobne egzemplarze Pisma Świętego – jeden do odprawiania nabożeństw, drugi do biura parafialnego. Kościół przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń. Po opanowaniu Gdańska przez wojska sowieckie, w świątyni mieścił się obóz przejściowy dla jeńców niemieckich. Dzięki staraniom ojca Brunona Pawelczyka, kościół stał się własnością zakonu jezuitów. W dniu 15 kwietnia tegoż roku budowla została oficjalnie poświęcona i otwarta, otrzymując obecne wezwanie. W dniu 20 kwietnia wojewoda Stanisław Okęcki wydał zgodę na przekazanie świątyni zakonnikom. W dniu 5 sierpnia, po wyjeździe ludności i duchowieństwa niemieckiego jezuici objęli parafię w całości. W dniu 24 maja 1948 roku został uroczyście poświęcony obraz Matki Bożej Ostrobramskiej. Kościół nazywany jest Dużym, dla odróżnienia od kościoła pomocniczego św. Krzyża, zwanego Małym. Dzwony Na wieży wiszą 2 dzwony. Upamiętniają poległych w latach I wojny światowej. Nie posiadają zachowanych napisów, ale mają tabliczki potwierdzające odlanie ich w niemieckim Torgau. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Markach

Kościół świętego Andrzeja Boboli w Markach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do zgromadzenia michalitów. Należy do dekanatu kobyłkowskiego diecezji warszawsko-praskiej. Mieści się na mareckim osiedlu Struga. Świątynia została zbudowana w latach 1928-1931 według projektu architekta Feliksa Michalskiego. Jest to pierwszy kościół pod wezwaniem tego świętego w Polsce. Jej budowniczym był ksiądz Antoni Poławski, który był przekonany, że św. Andrzej Bobola ocalił okolice Warszawy przed najazdem bolszewików w 1920 roku. Na mocy testamentu księdza Poławskiego, świątynia została przekazana zgromadzeniu michalitów. Podczas II wojny światowej budowla została uszkodzona. Zniszczenia zostały naprawione po zakończeniu działań wojennych. W 1952 roku przy świątyni, dekretem księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego, została utworzona parafia św. Andrzeja Boboli. W latach 80. XX wieku do kościoła zostały dobudowane nawy boczne. We wnętrzu kościoła znajdują się ołtarze Matki Boże Fatimskiej i św. Andrzeja Boboli zaprojektowane przez profesora Wincentego Kućmę. Wykonał je krakowski artysta Antoni Oremus. Profesor Kućma zaprojektował również ambonę, lichtarz i tabernakulum. W oknach świątyni są umieszczone witraże zaprojektowane przez Stanisława Jakubczyka. Podłoga kościoła pokryta jest marmurową posadzką. Przy ołtarzu św. Andrzeja Boboli znajduje się chrzcielnica wykonana z marmuru i miedzi. Na wieży świątyni sa zamontowane trzy dzwony odlane w 1968 roku w węgrowskiej ludwisarni. Przypisy
Kościół św. Anny w Grodzisku Mazowieckim

Kościół świętej Anny w Grodzisku Mazowieckim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu grodziskiego archidiecezji warszawskiej. Obecna budowla murowana została ufundowana przez właściciela Grodziska Mazowieckiego, Wojciecha Mokronoskiego, kasztelana rawskiego w 1688 roku. Prezbiterium tej świątyni zachowało się do czasów współczesnych. Do 1714 roku zostały wzniesione na planie krzyża dwie kaplice oraz nawa główna. W dniu 25 września 1808 roku świątynię konsekrował biskup płocki Onufry Kajetan Szembek. W 1888 roku kościół został rozbudowany o nawy boczne i wieżę. W 1927 roku, dzięki staraniom proboszcza, księdza prałata Mariana Tokarzewskiego, budowla została wyremontowana po zniszczeniach wojennych i została przebudowana dzwonnica. W latach 90. XX wieku kościół przeszedł remont generalny, dzięki staraniom księdza prałata Lucjana Rutkowskiego. Ostatnio została odnowiona elewacja świątyni, dzięki staraniom księdza prałata Lucjana Rutkowskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Mikołaj Bojanek: Kościół i parafia w Grodzisku. Monografia historyczna na podstawie kronik parafialnych (1917) w bibliotece Polona
Kościół św. Anny w Piasecznie

Kościół świętej Anny w Piasecznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu piaseczyńskiego archidiecezji warszawskiej. Opis Świątynia została wzniesiona w 1565 roku w stylu późnogotyckim z elementami architektury renesansowej (tzw. gotyk mazowiecki), na miejscu pierwotnego, drewnianego kościoła z ok. 1350 r. pw. św. Macieja i św. Anny. Budowla posiada jedną nawę, wybudowano ją na osi wschód-zachód na planie prostokąta. Nowo poświęcona świątynia otrzymała wezwanie Wszystkich Świętych. Według wizytacji biskupiej z 1565 roku, kościół nazwany jest nowym. W czasie wizytacji biskupa poznańskiego Wawrzyńca Goślickiego w 1603 roku świątynia była w złym stanie technicznym i miała uszkodzony dach. W 1630 roku został konsekrowany ołtarz przez biskupa poznańskiego Macieja Łubieńskiego. Świątynia podupadła wskutek wojen polsko-szwedzkich. Odrestaurowano ją z inicjatywy starosty piaseczyńskiego Józefa Aleksandra Sułkowskiego w 1736 roku. Wnętrze kościoła zostało wówczas przebudowane według projektu Karola Fryderyka Pöppelmanna nawiązując wystrojem do baroku; zmieniono wysokość ścian, kościół wzbogacił się o nowy wielki ołtarz, a także, na zewnątrz, przy szczycie elewacji wschodniej umieszczono posąg św. Jana Nepomucena – rzeźbę w stylu późnego baroku. Świątynia była już wtedy pod wezwaniem św. Anny, konsekrował ją ponownie biskup płocki Antoni Sebastian Dembowski. Zapewne w 1833 roku została ustawiona centralnie nad nawą wieża-sygnaturka. Także w tym roku kościół został odrestaurowany i częściowo otynkowany. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku, świątynia została uszkodzona przez pociski artyleryjskie. W dwudziestoleciu międzywojennym kościół został odremontowany. Przed 1933 rokiem świątynia otrzymała blaszany dach. W latach 1958–1960 kościół był regotyzowany na zewnątrz, elewacja budowli i zakrystii została oczyszczona, spod tynku została wydobyta bogata dekoracja szczytów i ścian. W 1960 roku została dobudowana kaplica boczna pod wezwaniem Świętego Krzyża, którą zaprojektował architekt Lech Dunin, a także zostało nadbudowane piętro nad zakrystią i kruchtą od strony północnej, co zmieniło niekorzystnie bryłę świątyni. W latach 1979–1983 dzięki staraniom księdza Stefana Księżopolskiego m.in. została wymieniona posadzka, zostało zainstalowane centralne ogrzewanie, zabytkowe ołtarze przeszły konserwację. Przypisy
Kościół św. Anny w Radziłowie

Kościół świętej Anny w Radziłowie – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Radziłów, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Szczuczyn diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna murowana świątynia została zbudowana w latach 1978-1985, dzięki staraniom księdza Franciszka Pogorzelskiego i księdza Witolda Brulińskiego, aby zastąpić drewnianą budowlę pod wezwaniem świętej Barbary, przeniesioną w 1982 roku do Kramarzewa. W dniu 10 listopada 1985 roku odbyła się konsekracja budowli przez biskupa łomżyńskiego Juliusza Paetza. Jest to kościół o dwóch kondygnacjach, charakteryzujący się nowoczesną bryłą architektoniczną. Posiada wieżę wysoką na 45 metrów oraz współczesne wyposażenie wnętrza. W kościele można obejrzeć zabytkowe stacje drogi krzyżowej. Przypisy
Kościół św. Anny w Rakowie (powiat kielecki)

Kościół św. Anny w Rakowie – dawny kościół klasztorny reformatów, położony na wschodnim skraju wsi, przy ulicy Klasztornej. Historia Reformaci zostali sprowadzeni do Rakowa w 1641, w celu nawracania zwolenników braci polskich. Szczególnie w tej działalności misyjnej wsławił się zakonnik Bonawentura Dzierżanowski, który obchodził wsie i miasteczka, gorącymi kazaniami ludzi napominając, aby się strzegli ariańskiej sekty. W niedługim czasie, bo już przed 1649, klasztor skasowano. Kościół, zapewne wraz z klasztorem, wzniesiono około 1641. W poł. XVIII wieku świątynia została przebudowana, a w 1906 poddano ją gruntownemu remontowi. Zapewne już długo przed tym, poklasztorne budynki mieszkalne rozebrano, pozostawiając sam kościół. Architektura Poreformacki kościół – to barokowa, orientowana świątynia, o dwuprzęsłowym korpusie z węższym prezbiterium zamkniętym na zewnątrz wielobocznie (wewnątrz półkoliście). Od północy posiada dobudowaną zakrystię. Wewnątrz sklepienia kolebkowe z lunetami, na gurtach, w zakrystii kolebkowo – krzyżowe. Od zachodu główna elewacja, ujęta w pary pilastrów i zwieńczona szczytem z przełomu XVII i XVIII wieku, o falistym wykroju z wolutami. Dwuspadowe dachy – pierwotnie gontowe – obecnie pokryte blachą. Główny ołtarz późnobarokowy z XVIII wieku, ozdobiony obrazem patronki kościoła, św. Anny Samotrzeć ze św. Janem Chrzcicielem i św. Józefem. Przypisy Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom III, Województwo kieleckie, zeszyt 7, Powiat opatowski, Warszawa 1959. J. Wiśniewski, Dekanat Opatowski, Radom 1907.
Kościół św. Anny w Sztumie

Kościół świętej Anny w Sztumie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Sztum, w województwie pomorskim. Należy do Parafii św. Anny w Sztumie, w dekanacie Sztum diecezji elbląskiej. Historia Pierwsza świątynia została wybudowana w 1416 roku. Kościół ten został zniszczony w czasie wojny trzynastoletniej (1454-1466). Odbudowany został w latach 1490-1500. W 1589 roku świątynia została przejęta przez protestantów. Kościół posiadał jedną nawę oraz zakrystię od strony północnej. Od strony zachodniej mieściła się wieża. W 1599 roku król Zygmunt III Waza oddał świątynię katolikom, ale w 1626 roku luterańscy Szwedzi oddali go ponownie protestantom. Taka sytuacja trwała do pokoju oliwskiego zawartego w 1660 roku. W 1698 roku zostały zamontowane w świątyni nowe ławki, została założona drewniana podłoga, wnętrze zostało wymalowane i został wzniesiony chór. Wyremontowana została również zakrystia mieszcząca się wówczas niedaleko współczesnego północnego wejścia do świątyni. W 1774 roku zostały ufundowane organy o 12 głosach i został wzniesiony chór nad zakrystią. W 1899 roku kościół w Sztumie postanowiono częściowo rozebrać i przedłużyć o 10 metrów w stronę wschodnią według projektu Reimbotha z Iławy ze względu na jego duże zniszczenie. Prace zostały zakończone w 1901 roku. Stare, gotyckie mury można dzisiaj oglądać w części zachodniej, z kolei nawy boczne, główny korpus świątyni, prezbiterium i wieża reprezentują styl neogotycki, tak samo jak ogromna większość wyposażenia świątyni. Wyposażenie Do dawnego wyposażenia świątyni należą m.in.: dzwon, znajdujący się pod schodami prowadzącymi na chór, pochodzący z 1506 roku, późnogotycka, monstrancja, przerobiona w XVII stuleciu, cztery lichtarze z XVII wieku, dwie barokowe stalle z podobiznami świętych znajdujące się obecnie na wzdłużnych ścianach obu naw bocznych, dwa rokokowe konfesjonały znajdujące się pod chórem, rokokowa chrzcielnica znajdująca się w południowej nawie, Grupa Ukrzyżowania znajdująca się nad ołtarzem głównym, renesansowa płyta nagrobna nakrywająca wcześniej grób Achacego Czemy, wojewody malborskiego i starosty sztumskiego, zmarłego w 1565 roku oraz dwie anonimowe płyty nagrobne znajdujące się w posadzce pod rokokowymi konfesjonałami. W wieży kościelnej znajdują się cztery żeliwne dzwony odlane w 1925 w odlewni Schilling & Lattermann, przeniesione ze sztumskiego kościoła poewangelickiego pod koniec XX wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Kuźnicy

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Kuźnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny. Znajdujący się przy ulicy ks. Szynalewskiego w Kuźnicy (gmina Jastarnia) w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Morskiego w archidiecezji gdańskiej. Decyzja o budowie świątyni została podjęta przez mieszkańców Kuźnicy w 1931 roku. W tym samym roku rozpoczęto prace budowlane, które zostały zakończone w 1933 roku. Kościół reprezentuje styl neogotycki. Pod względem wyglądu i wystroju wnętrza budowla podobna jest do kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Swarzewie. Kościół posiada jedną nawę i skromny wystrój, w oknach znajduje się 9 witraży wykonanych w poznańskiej pracowni Marii Powalisz-Bardońskiej. W świątyni mieści się drewniana ambona imitująca łódź, która została wykonana przez mieszkańca Kuźnicy, Pawła Konkela, świadcząca o rybackim charakterze kościoła. Ściana na lewo od kruchty jest ozdobiona malowidłem przedstawiającym Chrystusa nauczającego z łodzi oraz wizerunkiem Matki Bożej. W centralnym punkcie dębowego ołtarza głównego jest umieszczony obraz patrona św. Antoniego z Padwy trzymającego w swych rękach Dzieciątko Jezus. Obraz został podarowany w dniu poświęcenia świątyni (13 czerwca 1933 roku) przez Bożenę Romanę z Lemańskich Mysłkowską i Józefa Mysłkowskiego, warszawskich letników. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Turowie

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Turowie – rzymskokatolicki kościół w Turowie, który jest siedzibą Parafii św. Antoniego Padewskiego w Turowie. Historia Kościół wywodzi się z wystawionej w pobliskim lesie w XIX wieku drewnianej kaplicy św Antoniego, wystawionej przez chłopa któremu właśnie w tym miejscu objawił się św. Antoni Padewski. W 1910 roku mieszkańcy Turowa wystawili nieopodal tego miejsca kaplicę murowaną św. Antoniego, gdzie od 1910 roku była odprawiana stale msza święta. W 1937 roku bp. Henryk Przeździecki postanowił erygować parafię w Turowie, wkrótce zaszła konieczność budowy nowego większego kościoła. Jeszcze w tym samym roku w centrum wsi staną nowy, duży kościół, który spełniał wymogi kościoła parafialnego. Kościół został erygowany dopiero w 1970 roku, przez bp Jana Mazura Linki zewnętrzne Echo Katolickie. serwis diecezjalny.