NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Шегині (пункт контролю)

Шеги́ні — пункт пропуску через державний кордон України на кордоні з Польщею. Розташований у Львівській області, Мостиський район, неподалік від однойменного села на автошляху М11. З польського боку розташований пункт пропуску «Медика» на автошляху 28 у напрямку Перемишля. Вид пункту пропуску — автомобільний, пішохідний. Статус пункту пропуску — міжнародний. Характер перевезень — пасажирський, вантажний. Окрім радіологічного, митного та прикордонного контролю, пункт пропуску «Шегині» може здійснювати санітарний, фітосанітарний, ветеринарний, екологічний, контроль Служби міжнародних автомобільних перевезень та за переміщенням культурних цінностей. Пункт пропуску «Шегині» входить до складу митного посту «Мостиська» Львівської митниці. Код пункту пропуску — 20909 04 00 (11). Підвезення наземним транспортом З українського боку: електропотяги Львів — Мостиська (кордон). Автобуси Львів — Шегині, Дрогобич — Шегині, Самбір — Шегині, Мостиська Перші — Шегині. З польського боку: електропотяги Ряшів — Перемишль — Медика (3 рази на добу), міський автобус № 9 міста Перемишля, неофіційна маршрутка по наповненню крім суботи. З обох боків найдешевшою є електричка. Інциденти У вересні 2017 року відбулося повернення в Україну скандального політика Міхеїла Саакашвілі. Автомобіль з політиком виїхав з Ряшева до Перемишля. Пункт пропуску «Медика» було закрито за командою коменданта польського прикордонного пункта. Але це не завадило автомобілю з політиком заїхати на нейтральну смугу, після чого перейти кордон на бік України. Відбулася масова бійка, натовп прорвав пункт пропуску, внаслідок чого деякі прикордонники та поліцейські отримали травми. Примітки Посилання Пункти пропуску на кордоні з Польщею — Державна прикордонна служба[недоступне посилання з травня 2019]
Mauzoleum Hohenzollernów w Kamieńcu Ząbkowickim

Mauzoleum Hohenzollernów w Kamieńcu Ząbkowickim – zabytkowe mauzoleum w mieście Kamieniec Ząbkowicki. Marianna Orańska (1810–1883) w ślubnym prezencie ofiarowała swojemu synowi Albrechtowi Hohenzollernowi (1837–1906) tzw. klucz stroński razem z pałacem w Kamieńcu Ząbkowickim. Albrecht, bratanek króla prus Fryderyka Wilhelma IV (1795–1861), cesarza Wilhelma I (1797–1888) i wnuk króla Fryderyka Wilhelma III (1770–1840), ożenił się z Marią z Saksonii na Altenburgu (1854–1898). Po śmierci żony wybudował, w północno-zachodniej części parku, mauzoleum w typie świątyni greckiej – prostylosu w porządku doryckim i w stylu klasycystycznym. Budynek od końca II wojny światowej niszczał i stopniowo popadł w całkowitą ruinę. Współcześnie został jednak odrestaurowany. Prace zakończono w październiku 2018 r. Obecnie jest dostępny dla zwiedzających. W środku zobaczyć można epokowe artefakty oraz instalację multimedialną w postaci hologramu Albrechta Hohenzollerna. W mauzoleum spoczęli: Maria Saska-Altenburg (1854–1898), jej mąż: Albrecht Hohenzollern (1837–1906), ich synowie: Friedrich Wilhelm Wiktor Hohenzollern (1880–1925) Joachim Albrecht Hohenzollern (1876–1939) Friedrich Heinrich Hohenzollern (1874–1940) (po nim linia Albrechta wygasła po mieczu) Przypisy
Rogatka Prądnicka w Krakowie

Rogatka Prądnicka (również jak inne rogatki Krakowa zwana urzędem liniowym podatku spożywczego) – dawna rogatka w Krakowie, przy ulicy Prądnickiej 34, wzniesiona w stylu modernistycznym. Historia Budynek został wybudowany w latach 1910–1911, według projektu Zygmunta Ostafina, w stylu modernistycznym, w związku z rozporządzeniem Krajowej Dyrekcji Skarbu we Lwowie z dnia 1 stycznia 1911, na mocy której została przesunięta linia akcyzowa, tak aby obejmowała nowe dzielnice. Wówczas w mieście powstało 17 nowych rogatek miejskich razem z rogatką Prądnicką. Pomimo zniesienia w 1921 przepisów podatkowych wywodzących się jeszcze z czasów austriackich, linię akcyzową wraz z „urzędami liniowymi” utrzymano, by władze Krakowa nadal mogły pobierać podatek spożywczy. Dopiero po wejściu w życie ustawy o jednolitym systemie finansowym w Polsce, Rada Miasta zniosła linię akcyzową w listopadzie 1923, a tym samym rogatka Prądnicka, jak i inne rogatki miejskie, przestała działać. 10 kwietnia 2013 rogatka została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 844–845. ISBN 83-01-13325-2.
Cmentarz osadników szkockich w Jadowie

Cmentarz osadników szkockich w Jadowie lub cmentarz szkocki w Jadowie – nieczynny cmentarz w gminie Jadów w powiecie wołomińskim, w województwie mazowieckim. Historia Cmentarz był miejscem spoczynku osadników szkockich przybyłych do Jadowa w XIX wieku. Cmentarz znajduje się na terenie nadleśnictwa Łochów. W 2020 roku Jadowskie Stowarzyszenie Historyczne zainicjowało działania na rzecz przywrócenia pamięci o dawnych osadnikach szkockich w Jadowie oraz działania na rzecz uporządkowania i zabezpieczenia cmentarza. Efektem działań było odnalezienie granic cmentarza, zabezpieczenie elementów sztuki cmentarnej w tym zachowanego nagrobka. W 2021 przy okazji organizacji Szkockiego Wieczoru w Jadowie na cmentarzu umieszczono tablicę informacyjną, zaprojektowaną przez Stowarzyszenie. Za działania na rzecz przywrócenia pamięci o szkockich osadnikach Jadowskie Stowarzyszenie Historyczne wraz z wójtem gminy Jadów zostali wyróżnieni tytułem Super Samorząd 2021. Przypisy
Zbór ariański w Ublinku

Zbór ariański w Ublinku – dawny dwór, a potem zbór ariański z XVII wieku zlokalizowany we wsi Ublinek w powiecie opatowskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego. Stanowi cenny przykład polskiej, nowożytnej murowanej siedziby szlacheckiej, charakterystycznej dla małopolskiego budownictwa dworskiego od XV do pierwszej połowy XVII wieku. Należy także do najlepiej zachowanych w kraju obiektów związanych z kultem ariańskim. Historia Obiekt wzniesiono jako dwór szlachecki przed 1630 prawdopodobnie z inicjatywy właściciela lokalnych dóbr, Piotra Żórawskiego oraz jego nieznanego krewnego. Na portalu wejściowym znajdują się inicjały P. Z. i T. Z. oraz tarcza herbowa (ksiądz Jan Wiśniewski wskazuje, że inicjały T. Z. oznaczają Tyburcego Żórawskiego). W XVII wieku wewnątrz funkcjonowała kaplica ariańska wraz z mieszkaniem predykanta. Od połowy XIX wieku do roku 1945 budynek był własnością Winnickich. Uszkodzono go podczas działań II wojny światowej (1944–1945). W 1946 majątek uległ parcelacji, natomiast dwór przekształcono na mieszkania. W 1957 obiekt był opuszczony i zrujnowany. W okresie tym (1959) wyremontowano dach celem zabezpieczenia zabytku, potem dokonywano innych drobnych napraw. Zbór okresowo służył jako punkt skupu mleka. W 1988 nabyła go osoba prywatna, która w 1996 odsprzedała go innej (Elżbiecie Baran związanej z Miejskim Centrum Kultury w Ostrowcu Świętokrzyskim, która dokonała generalnego remontu). Po 1997 odbyła się przebudowa i restauracja wnętrz. Kolejne prace przeprowadzono w latach 2018–2020. Należy do najlepiej zachowanych w kraju obiektów związanych z kultem ariańskim. Architektura Dawny dwór z kamienia łamanego i cegły stoi na wzniesieniu we wschodniej części wsi, przy drodze z Gojcowa do Kaczyc. Sąsiaduje z zabudowaniami folwarcznymi. Jest budynkiem piętrowym z podpiwniczeniem, zbudowanym na planie prostokąta, tynkowanym, na narożach oszkarpowanym. Nakryty jest dachem dwuspadowym. Od północy i południa budowlę zdobią trójkątne szczyty. Główne wejście zaakcentowano kamiennym portalem z trójkątnym naczółkiem, kartuszem z herbem Godziemba oraz inicjałami P. Z. i datą 1630. W nadprożu drzwi umieszczony jest kolejny herb Godziemba i inicjały T. Z. Wnętrza w obrębie obu kondygnacji podzielono na dwie, identyczne części: przedsionek ze schodami na rzucie prostokąta i salę na planie zbliżonym do kwadratu. Wnętrza nakrywają sklepienia kolebkowe z lunetami (parter) i drewniane stropy (piętro). Na parterze przejście między przedsionkiem a salą akcentuje kamienny portal z herbem Godziemba oraz inicjałami T.Z. i S.R. Galeria Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Jesionowie

Kościół Chrystusa Króla w Jesionowie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Jesionowo w gminie Przelewice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół został wzniesiony na potrzeby przybyłej w 1928 roku do Jesionowa wspólnoty katolickich osadników z Westfalii. Projektantem był Josef Bachem z Berlina. Po uzyskaniu pozwoleń na budowę, 24 lipca 1932 roku dokonano wmurowania kamienia węgielnego. Poświęcenia kościoła dokonano w dniu 30 października 1932 roku, konsekrował go natomiast 15 maja 1933 roku biskup berliński Christian Schreiber. W 1936 roku erygowana została parafia. Modernistyczny, murowany z cegły klinkierowej kościół rozplanowany został na rzucie prostokąta. Kryty jest dwuspadowym dachem. Po bokach elewacji południowej znajdują się dwa czworoboczne aneksy, do narożnika północno-wschodniego dostawiona jest czworoboczna zakrystia. W zwieńczonej trójkątnie ścianie szczytowej umieszczona jest rozeta, wejście znajduje się w trójdzielnym podcieniu. We wnętrzu kościoła częściowo odsłonięta jest konstrukcja stropowa z belkowaniem. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na dwóch słupach empora z prospektem organowym. Na emporę prowadzą schody, umieszczone w południowo-zachodnim aneksie. W ścianie prezbiterium znajdują się dwa smukłe okna. Zachowały się przedwojenne ławki i witraże w oknach. Przypisy
Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu

Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego w Wałbrzychu, Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny i od 14 września 2006 diecezjalne sanktuarium relikwii Krzyża Świętego. Znajduje się w wałbrzyskiej dzielnicy Podzamcze. Prace przy budowie kościoła rozpoczęły się wiosną 1985. W 1988 wmurowano kamień węgielny. We wrześniu 2000 biskup Tadeusz Rybak dokonał konsekracji świątyni, w tym samym roku wprowadzono do niej relikwie Drzewa Krzyża Świętego. Po ustanowieniu diecezji świdnickiej biskup Ignacy Dec nadał kościołowi w 2006 tytuł Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego. W 2011 arcybiskup Mieczysław Mokrzycki przekazał do sanktuarium relikwie błogosławionego Jana Pawła II. Przypisy
Vila Caro (Gliwice)

Vila Caro je historická residence průmyslníka Oscara Caro v Gliwicích z 19. století. Vila je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 1309/83 z 3. 10. 1983 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie Vila byla postavena v letech 1882–1885 jako jednopatrová novorenezanční vila podle projektu stavitele Salomona Lubowského pro židovského průmyslníka Oscara Caro a jeho ženu Floru rozenou Lubowskou, dceru stavitele. V roce 1924 bylo přistavěno druhé patro a v roce 1934 byl byla odkázána městu a ve vile umístěno muzeum. v letech 1991–2000 byla provedena generální oprava budovy. Budova je hlavním sídlem Muzea v Gliwicích. Architektura Vila je dokladem již málo zachovalých městských rezidencí hornoslezských průmyslníků. Jednopatrová stavba odpovídala vizi 19. století italské renezanční vilové architektury s harmonickou a vyváženou hmotou. Budova byla obklopena rozsáhlou ekletickou zahradou, ve které se nacházely neregulované aleje a také budovy stájí, kočárovny a další hospodářské budovy. V letech 1899–1900 byla vybudována zimní zahrada. Před budovou na podstavci je socha hlídajícího lva Interiér V interiéru zůstaly zachované původní bohatě zdobené stropy, obložení, parketové podlahy, dveřní a okenní rámy. V současné době jsou zde umístěny sbírky představující bydlení průmyslníků v 19. století a také je zde umístěna etnografická ekspozice prezentující lidovou kulturu gliwického regionu. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Willa Caro na polské Wikipedii. Literatura KUBIT, B., Zabytki kultury żydowskiej w Gliwicach, Gliwice 2009 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vila Caro na Wikimedia Commons
Villa Caro

Die Villa Caro ist ein historistisches Gebäude in Gliwice (Gleiwitz) und Sitz des Museums in Gliwice. Lage und Beschreibung Die Villa Caro befindet sich in der Innenstadt an der Niederwallstraße (ulica Dolnych Wałów) in Nähe der Altstadt. Sie wurde für den oberschlesischen Industriellen Oscar Caro im Neorenaissancestil erbaut. Seit 1934 gehört die Villa Caro dem Oberschlesischen Museum in Gleiwitz und ist seit 1945 Sitz des Museums. Zwischen 1991 und 2000 wurde das Gebäude aufwendig renoviert. Der Entwurf von 1885 für die Villa Caro stammt von den Architekten Ernst von Ihne und Paul Stegmüller, der aber in der vorgelegten Form nicht verwirklicht wurde. Übernommen wurden die Grundrissanordnung sowie als wesentliche Elemente u. a. die Prachttreppen und die Anordnung der Repräsentationsräume. Vor der Villa befindet sich das Denkmal „Wachender Löwe“. Abteilung Villa Caro des Museums in Gliwice Die Abteilung Villa Caro beherbergt die Abteilung für Kunst und Kunstgewerbe und den Fachbereich Ethnografie. Im Museum befinden sich die Dauerausstellung der Wohnräume der Villa Caro und die Ethnografische Dauerausstellung. Einzelnachweise Weblinks Villa Caro auf den Seiten des Museums in Gliwice (auf Deutsch) Informationen auf den Seiten der Stadt Gliwice (auf Deutsch)
Památník Věčná láska

Památník Věčná láska, polsky Pomnik Wieczna Miłość nebo , je památník/plastika ve městě Wieluń v okrese Wieluń v Lodžském vojvodství v Polsku. Historie a popis díla Abstraktní bronzový památník Věčná láska se nachází v městském parku Park im. Żwirki i Wigury ve čtvrti Śródmieście. Netradiční dílo je darem autora, polsko-francouzského umělce Wojciecha Siudmaka (*1942), jeho rodné Wieluńi. Památník je poselstvím pro mír, smíření a toleranci ve světě. Připomíná také oběti druhé světové války, kdy dne 1. září 1939 se Wieluň stala prvním polským městem, které bylo bombardované letadly nacistického německa. Plastika zobrazuje tvář muže a bustu ženy symbolizující dvě planety, které se k sobě přibližují a jsou propleteny kruhovými disky (dráhami oběžnic planet), které vytvářejí znamení nekonečna (∞). Bronzové dílo, které vzniklo technikou lití, je posazené na soklu. Na soklu je také kovová deska popisující dílo, jeho projekt a smysl. Bronzové socha vznikla již v roce 2004 podle obrazu z roku 1980. Slavnostní odhalení se uskutečnilo 31. srpna 2013. Odlitek byl financován soukromými sponzory, zatímco úpravu prostoru v parku Żwirki i Wigury a vztyčení podstavce financovala obec Wieluń. Památník byl vytvořen jako součást projektu světového míru Věčná láska, který vytvořil Wojciech Siudmak. Posláním tohoto projektu je podporovat mír prostřednictvím společenství národů, usilovat o porozumění, usilovat o smíření a odpuštění. V roce 2012 Wojciech Siudmak založil Cenu míru – Věčná láska, která se uděluje každým rokem. Jeho symbolem je pozlacená bronzová soška – tj. miniatura plastiky Věčná láska. Další informace Dílo je celoročně volně přístupné. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Památník Věčná láska na Wikimedia Commons
Památník obětem války a násilí

Památník obětem války a násilí, nazývaný také Slezská pieta a polsky Pomnik Ofiarom Wojen i Przemocy nebo Śląska Pieta, je památník/pomník a bronzová plastika na náměstí Skwer im. Karola Cebuli ve městě Strzelce Opolskie v okrese Strzelce v Polsku. Geograficky se nachází v pohoří Chełm v Opolském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis díla Památník obětem války a násilí vytvořil polský umělec Karol Zbigniew Cebula (1931-2019) a byl slavnostně instalován dne 8. května 2005. Dříve byl na náměstí pomník Polsko-sovětského přátelství (Pomnik Przyjaźni polsko – radzieckiej), který byl odstraněn v roce 1991. Památník obětem války a násilí neobvyklým způsobem zobrazuje násilí a tragédii války. Na odstupňovaném kvádrovém soklu je umístěno bronzové sousoší živé oblečené ženy a mrtvého oblečeného muže. Žena je v pokleku a má na krku náhrdelník a na hlavě má čepec. Muž ná za zády svázané ruce. Žena pozvedává mrtvého muže. Dílo, které je umístěno na vydlážděném prostranství, tak ztvárňuje hrůzy tragédii válek a násilí. Nápisy na podstavci Na čelní stěně soklu je reliéf polského orla a nad ním je nápis: Na ostatních stěnách soklu je předklad nápisu do angličtiny, němčiny a ruštiny. Další informace Místo je celoročně volně přístupné. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Památník obětem války a násilí na Wikimedia Commons
Kościół św. Urbana w Tworkowie

Kościół Świętego Urbana – zabytkowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Tworkowie. Kościół należy do dekanatu tworkowskiego diecezji opolskiej. Kościół znajduje się ok. 2 km. od wsi, pod lasem, przy granicy polsko-czeskiej. Kościół został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 620/59 decyzją z dnia 13 listopada 1959, przepisany pod numer A/627/2020. Historia Kościół powstały na miejscu wcześniejszych dwóch kolejnych świątyń. Pierwszy kościół był drewniany, wybudowany w 1303 roku. Dwa razy do roku sprawowane były w nim nabożeństwa: w czasie Wielkanocy lub Zielonych Świątek oraz w dniu wspomnienia św. Urbana. W roku 1687 kościół był już w złym stanie technicznym. Wówczas ówczesny proboszcz Kulik nakazał wykonanie remontu świątyni. Obecny kościół wybudowany został w 1779 roku w stylu barokowym. W roku 1869 wykonano wieżyczkę. W roku 2007 poddany kompleksowym pracom remontowym. W 1848 przy kościele grzebano protestantów i ofiary epidemii tyfusu. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia jednonawowa, murowana z cegły, otynkowana. Wieża o konstrukcji drewnianej. Nawa na rzucie kwadratu ze ściętymi ukośnie wschodnimi narożnikami, prezbiterium węższe, zamknięte trójbocznie. Od strony północnej dostawiona jest zakrystia, nad którą umieszczona jest loża kolatorska. Dach dwuspadowy, nad prezbiterium wielospadowy. Fasada symetryczna, 3-osiowa, zamknięta trójkątnym szczytem. Wieża wtopiona w bryłę budynku, jest zaznaczona w fasadzie ryzalitem. Elewacje boczne 3-osiowe z oknami w wąskich opaskach. Nawa i prezbiterium nakryte stropami. W zachodniej części nawy znajduje się chór muzyczny wsparty na dwóch drewnianych słupach, które przedłużone stanowią część konstrukcji wieży. We wnętrzu znajduje się ołtarz rokokowy z 1779 r. ze współczesnym obrazem przedstawiającym św. Urbana. Ambona z XVIII wieku połączona z emporą loży kolatorskiej. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Chlinie

Kościół św. Bartłomieja Apostoła – parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Chlinie. Kościół należy do dekanatu wolbromskiego diecezji sosnowieckiej. Kościół św. Bartłomieja Apostoła został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 228/08 decyzją z 8 grudnia 2008 roku. Historia Kościół wybudowany został w latach 1845–1848 na miejscu wcześniejszego, drewnianego (wymienianego w źródłach w 1440 roku). XV-wieczny kościół został rozebrany w 1837 roku ze względu na zły stan techniczny. Konsekracja nowej świątyni odbyła się 21 czerwca 1885 roku, uroczystość prowadził biskup kielecki Tomasz Kuliński. W 1867 roku wybudowano wolnostojącą dzwonnicę. W 1930 roku w kościele wybuchł pożar, który zniszczył dachy, stropy i emporę. Kościół odbudowano w latach 1930–1932 według projektu architekta Adama Mrzyckiego. W czasie prac wykonano pozorne sklepienia w nawie i prezbiterium, powiększono okna i wstawiono w nie witraże. Architektura i wyposażenie Kościół murowany z kamienia wapiennego, tynkowany ze skromnym detalem architektonicznym. Orientowany. Nawa prostokątna, prezbiterium węższe zakończone prostą ścianą. Od południa do prezbiterium przylega zakrystia, od zachodu kruchta. Nawa i prezbiterium nakryte odrębnymi dachami dwuspadowymi, w dachu nawy sygnaturka nakryta wysokim dachem hełmowym. Fasada 1-osiowa z dobudowaną kruchtą, zamknięta trójkątnym szczytem. Elewacje boczne 5-osiowe (3 osie nawy i 2 prezbiterium). Okna zamknięte łukiem odcinkowym. Elewacja wschodnia 1-osiowa z wnęką zamkniętą łukiem odcinkowym. Szczyt trójkątny wydzielony profilowanym gzymsem, w nim zablendowany okulus. Kościół jednonawowy. Otwór tęczowy zamknięty łukiem odcinkowym, w nim belka tęczowa. W nawie i prezbiterium sklepienia pozorne. W zachodniej części nawy chór muzyczny wsparty na dwóch kolumnach. Wyposażenie kościoła z wcześniejszych świątyń, uratowane zostało z pożaru w 1930 roku. Ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku, w nim umieszczone są obrazy Matka Boża z Dzieciątkiem i św. Bartłomieja (na zasuwie). Ołtarze boczne dedykowane są św. Józefowi oraz drugi św. Annie Samotrzeć. Ambonę ozdabiają wizerunki czterech Ewangelistów. Przypisy
Церковь Богоматери Фатимской (Люблин)

Церковь Богоматери Фатимской (пол. Kościoł Matki Bożej Fatimskiej ) — церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Тувима в Люблине. Построен по проекту архитектора Януша Гонгала. История На месте современного храма стояла деревянная церковь Святейшего Сердца Иисуса. Из-за роста числа прихожан в 1982 году приход принял решение о строительстве нового храма. По благословению епископа Болеслава Пилака куратором проекта был назначен священник Эдуард Козыра. Весной 1983 года под возведение храма был оформлен участок земли. Тогда же было принято решение освятить новую церковь в честь Богоматери Фатимской. 4 мая 1983 года была поставлена временная часовня; 17 мая — основан пастырский центр, а 5 июня в часовне состоялось первое богослужение с чином освящения места под строительство новой церкви. Строительные работы начались 9 марта 1984 года с закладки фундамента приходского дома. В июне — июле 1985 года был заложен фундамент церкви. 21 декабря того же года епископ Болеслав Пилак издал декрет об основании прихода Богоматери Фатимской. 12 октября 1986 года епископ во время посещения прихода освятил краеугольный камень будущего храма, который привезли с могилы апостола Петра в Риме. 8 июня 1989 года из Фатимы с места явлений Пресвятой Богородицы в церковь передали статую Богоматери Фатимской. В августе 1991 года приход снова посетил епископ. Строительные работы по проекту архитектора Януша Гонгалы длились с 1985 по 1992 год. В это же время рядом с кирпичным храмом был построен приходской дом. 17 мая 1992 года храм был освящён архиепископом Болеславом Пилаком. В 1999 — 2000 году у входа в церковь построили колокольню, на которой установили три колокола. В том же году в храме был оборудован орган мастером Павлом Зияей из Хмельника. Инструмент привезли в Люблин из Кобленца в Германии. Примечания Ссылки Msze święte i nabożeństwa (пол.). www.fatimska.lublin.pl. Дата обращения: 6 октября 2023.
Królewska Studnia przy Zamku Królewskim w Sanoku

Królewska Studnia przy Zamku Królewskim w Sanoku – studnia znajdująca się przy Zamku Królewskim w Sanoku. Historia Została utworzona w 1 poł. XVI wieku w trakcie urzędowania starosty sanockiego Mikołaja Wolskiego (sprawował stanowisko w latach 1523–1548). Istniała w 1548, a przypuszczalnie powstała w latach 1530–1540. Została ufundowana przez królową Bonę. Przed 1939 studnia była zadaszona, a w 2. połowie XX wieku nie posiadała już dachu. W 1972 studnia wraz z zespołem zamkowym została włączona do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka. Według zapowiedzi z 1976 miała zostać poddana pracom konserwatorskim i zyskać wygląd z XVI wieku. Studnię wpisano też do założonego 16 maja 2014 gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka. Zobacz też Królewska Studnia na Białej Górze w Sanoku Przypisy