NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Giardino botanico di Cracovia

Il giardino botanico dell'Università Jagiellonica di Cracovia (Hortus Botanicus Universitatis Iagellonicae) è il giardino botanico più antico della Polonia e uno dei più antichi d'Europa: è stato fondato nel 1783 e ospita circa 5000 specie di piante, native o esotiche. È situato nella parte della città vecchia e occupa 9,6 ettari di terreno, una volta occupato dal letto del fiume Vistola, ed è di competenza dell'antica Università Jagellonica di Cracovia, che venne inaugurata nel 1364. All'interno del giardino ci sono piccole architetture, muretti e zone che riproducono ambienti naturali. Collezioni Il giardino botanico si costituisce di varie sezioni: erbe officinali Alpinarium Palmiarnia Platycerium arboreto con collezioni di Acer e Betula Curiosità Nel giardino si tengono saltuariamente concerti di musica classica[1]. Il giardino serve inoltre da osservatorio astronomico all'università. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Giardino botanico di Cracovia Collegamenti esterni (PL, EN) Sito ufficiale dell'Università Jagiellonica, su uj.edu.pl. (PL, EN) Sito ufficiale dell'orto botanico, su ogrod.uj.edu.pl. URL consultato il 7 giugno 2009 (archiviato dall'url originale il 24 aprile 2008).
Żabno (stacja kolejowa)

Żabno – nieczynna stacja kolejowa położona w Żabnie, w województwie małopolskim, w Polsce. Jest to ostatnie miejsce do którego mogą dojechać pociągi na linii kolejowej nr 115 ("Szczucince"). Na żabieńską stację sporadycznie przyjeżdżają pociągi towarowe, a pod koniec września 2019 roku po latach nieobecności na stację wjechał pociąg pasażerski. Był to pociąg retro relacji Tarnów – Żabno – Tarnów obsługiwany lokomotywą Ty42-107 z zabytkowymi wagonami wypożyczonymi ze skansenu taboru kolejowego w Chabówce, zorganizowany w ramach Małopolskich Szlaków Turystyki Kolejowej. Na początku października 2020 na stacji Żabno ponownie pojawił się pasażerski pociąg retro z Tarnowa, który również zorganizowano jako jeden z przejazdów retro Małopolskich Szlaków Turystyki Kolejowej. Obecnie w okolicach września i października pojawia się tu pociąg retro. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Żabno, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-25] . Żabno w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Strona internetowa organizatorów przejazdów pociągów retro do Żabna w 2019 i planowanych w 2020 (Małopolskie Szlaki Turystyki Kolejowej)
St. Nikolaus (Wiązów)

Die St.-Nikolaus-Kirche (polnisch Kościół św. Mikołaja) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Wiązów (deutsch Wansen). Das Gotteshaus liegt im Westen des alten Ortskerns an der ul. Księdza Jana Kucego. Die Kirche ist die Pfarrkirche der Pfarrei St. Nikolaus (św. Mikołaja) in Wiązów. Geschichte In einer Urkunde Bischof Thomas von Breslau von 1285 erscheint erstmals ein Pfarrer Friedrich in Wansen als Zeuge. Die eigentliche Erwähnung der Pfarrkirche fällt auf das Jahr 1483. Das Gotteshaus dürfte jedoch schon bei der Stadterhebung von 1250 bestanden haben. Vor 1483 trug die Kirche das Patrozinium Heilig Kreuz. Der heutige Bau stammt aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Anfang des 18. Jahrhunderts wurde die Kirche im Stil des Barocks umgebaut. Nach Entwürfen des Architekten Oskar Hossfeld wurde die Kirche zwischen 1914 und 1917 im neobarocken Stil umgestaltet. Zwischen 1955 und 1962 wurde der Kirchenbau saniert. Seit 1966 steht der Kirchenbau unter Denkmalschutz. Architektur Die Saalkirche besitzt ein fünfjochiges Langhaus mit Querhaus und Strebepfeilern. Die hölzerne böhmische Kappe entstand während der Umgestaltung in den 1910er Jahren. An der Westseite besitzt die Kirche einen Glockenturm auf quadratischem Grundriss mit einem Zeltdach. Im östlichen Bereich wird das Dach durch einen oktogonalen Dachreiter mit Zwiebelhaube und Laterne bekrönt. Die Inneneinrichtung und das Westportal wurden im Stil des Neobarocks gehalten. Ein Teil der Innenausstattung stammt aus dem Ende des 18. Jahrhunderts, darunter der spätbarocke Hauptaltar mit einem Gemälde der heiligen Nikolaus und Florian. Das Taufbecken wurde 1701 geschaffen. Der Kreuzweg stammt von J. Langer aus dem Jahr 1901. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1000. Weblinks Geschichte St. Nikolaus (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Mikołaja w Wiązowie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wiązów archidiecezji wrocławskiej. Świątynia była wzmiankowana w 1285 roku, obecna budowla została wzniesiona w II połowie XV wieku, przebudowano ją na początku XVIII wieku i odrestaurowano w latach 1914-1917 i w latach 1955-1962. Kościół jest orientowany, murowany, z przyporami. Składa się z jednej nawy, dwuprzęsłowego prezbiterium oraz licznych przybudówek. Dach świątyni jest trójspadowy i jest nakryty dachówką oraz blachą. Od strony zachodniej znajduje się wieża na planie kwadratu o sześciu kondygnacjach, nakryta dachem brogowym ozdobionym krzyżem na szczycie. Wyposażenie wnętrza reprezentuje głównie styl barokowy (ołtarz, ambony i chrzcielnica z 1707) i pochodzi z XVIII wieku. Zachowana gotycka, polichromowana rzeźba dostojnika kościelnego (biskupa?) z poł. XV w. i Pietà z pocz. XVI w. W kruchcie południowej renesansowy nagrobek z 1595 i barokowy z I poł. XVIII w. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Mikołaja w Wiązowie (Katholische Kirche)polska-org.pl
Kościół św. Michała Archanioła w Wińsku

Kościół Świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wołów archidiecezji wrocławskiej. Pieniądze na budowę zostały uzyskane z odszkodowania wypłaconego w 1879 roku przez władze miejskie katolikom za zwolnienie pomieszczeń ratusza, w których znajdowała się ich kaplica. W tym samym roku została kupiona parcela niedaleko plebanii przeznaczona pod budowę kościoła. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1884 roku. Budowla została konsekrowana w dniu 10 lipca 1886 roku. W świątyni znajdują się organy 16–głosowe wykonane przez firmę Schlag und Sohne posiadające mechaniczne: trakturę i trakturę rejestrów. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Wińsku

Kościół świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Michała Archanioła w Wińsku. Historia Budowla była wzmiankowana już w 1354 roku. W tym czasie była to świątynia murowana i nosiła wezwanie Najświętszej Maryi Panny. W 1432 roku została zniszczona przez husytów, odbudowano ją w 1442 roku. Podczas pożaru Wińska, w 1514 roku, budowla prawie doszczętnie spłonęła, zachowały się tylko resztki murów obwodowych. Kościół został odbudowany w latach 1549-1562. Od tego czasu świątynia nosząca dotychczas wezwanie Najświętszej Maryi Panny, poświęcona została Trójcy Świętej. W latach 1669–1671 budowla została gruntownie wyremontowana. W 1826 roku została przebudowana zakrystia. W 1876 roku do zachodniej elewacji korpusu, na osi świątyni została dobudowana wieża w stylu neogotyckim. W tym samym czasie zostały także gruntownie wyremontowane mury oraz wyposażenie budowli. Architektura Jest to świątynia orientowana, murowana, wzniesiona z cegły, zbudowana jako trzyprzęsłowy kościół halowy, posiadający wydłużone prezbiterium zamknięte poligonalnie, i wnętrza nakryte drewnianymi stropami. Do wyposażenia kościoła należą ołtarz rzeźbiony wykonany na początku XVII wieku w stylu renesansowym, chrzcielnica wykonana w 2. połowie XVI wieku, oraz liczne nagrobki kamienne wykonane w 2. połowie XVI i na początku XVII wieku. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego we Wrocławiu

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Wrocławiu, w dekanacie Wrocław Katedra, w archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na Placu Grunwaldzkim. Historia i położenie Jest to świątynia wybudowana w latach 1883-1885 przy klasztorze Sióstr Dobrego Pasterza według projektu architekta diecezjalnego Josepha Ebersa. Kościół mieścił się na terenie parafii św. Piotra Kanizjusza. Podczas II wojny światowej otrzymał wezwanie Najświętszego Serca Jezusowego, w tym czasie ustanowiono przy nim lokalię, czyli filię parafii. Podczas oblężenia Wrocławia w 1945 roku kościół św. Piotra Kanizjusza został rozebrany w związku z budową lotniska. Kościół Najświętszego Serca Jezusowego został uszkodzony w mniejszym stopniu, w związku z tym został ustanowiony kościołem parafialnym i powierzony Salezjanom. Erygowanie parafii miało miejsce w dniu 10 kwietnia 1946 roku. Architektura Kościół posiada wnętrze jednonawowe, trzyprzęsłowe, nakryte sklepieniami krzyżowymi, podzielone przez ołtarz główny, pierwotnie kamienny, wysoki, o formach neogotyckich na 2 niezależne od siebie części: przeznaczoną dla zakonnic i przeznaczoną dla świeckich, dodatkowo ołtarz jest widoczny z trzeciej części, czyli bocznej kaplicy, pierwotnie przeznaczonej dla wychowanek klasztoru. Wnętrze zostało tak zaprojektowane, aby wierni przebywający w poszczególnych częściach nie mieli ze sobą kontaktu wzrokowego i jednocześnie, aby najważniejsze miejsce w świątyni - ołtarz i odprawiający mszę świętą kapłan - było dobrze widoczne dla wszystkich wiernych. Kościół posiada formy neogotyckie, ze skromną dekoracją architektoniczną, wykonaną z glazurowanej cegły, podobnie jak inne budowle tego architekta. We wnętrzu zwracają uwagę dwa duże witraże, nowoczesne w formie, wykonane w latach 1973-1976, autorstwa Reginy Rychłowskiej-Molińskiej. Witraż Najświętszego Serca Jezusa w oknie nad prezbiterium przedstawia w części centralnej Chrystusa w koronie cierniowej, który trzyma na wyciągniętych rękach chustę. Elementy dekoracyjne przedstawiają m. in. symbol PAX (znak pokoju w Chrystusie) oraz symbol chrześcijaństwa – ryby z krzyżem. Drugi witraż, po przeciwległej stronie, przedstawia Matkę Bożą Wspomożycielkę Wiernych. Matka Boża przedstawiona jest z Dzieciątkiem i z berłem. Z jej ramion spływa długi niebieski płaszcz, przechodzący niżej w złociste smugi światłości, w których ukazane są postacie adorujących ją świętych. W zwieńczeniu okna widoczne są dwa adorujące anioły, a w szczytowym kole symbol Trójcy Świętej. Przypisy
Kościół św. Bonifacego we Wrocławiu

Kościół świętego Bonifacego – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Bonifacego we Wrocławiu należącej do dekanatu Wrocław Katedra archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Nadodrze. Historia i architektura Jest to świątynia wybudowana w stylu neoromańskim w latach 1897-1898 dzięki funduszom biskupa wrocławskiego kardynała Georga Koppa i Stowarzyszenia Św. Bonifacego z Paderborn. Jest to zbudowana z czerwonej cegły bazylika o trzech nawach. Wnętrze podzielone na osiem przęseł: dwa kruchty, pięć w nawach oraz jedno, niższe i węższe w prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą. Od strony południowej jest umieszczona kaplica chrzcielna, natomiast od strony północnej zakrystia. Bryła świątyni nad przęsłem prezbiterium posiada kształt masywu wieżowego z dwiema wieżami – w górnych kondygnacjach ośmiobocznymi, nakrytymi stożkowymi dachami hełmowymi. W świątyni znajdują się organy 32-głosowe wykonane w 1885 roku przez firmę Friebe i w XX wieku przerobione przez Józefa Cynara i Czesława Chrobaka. Instrument posiada pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. W 1991 roku przyległa plebania została wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Muszyński F.M., 2014: Kościół św. Bonifacego i Erlöserkirche na Przedmieściu Odrzańskim we Wrocławiu. W: Przedmieście Odrzańskie we Wrocławiu, str. 74-80. Wyd. Muzeum Miejskie Wrocławia.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski we Wrocławiu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław Krzyki archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Klecina. Historia Świątynia zbudowana została w latach 1905–1906 przez ewangelików według projektu wrocławskich architektów: Alfreda Böttchera i Richarda Gaze. Od 1946 roku należy do katolików. Architektura i wnętrze Świątynia reprezentuje styl eklektyczny z przewagą neogotyku i elementami architektury secesji. Jest to budowla murowana, posiadająca konstrukcję halową z trzema przęsłami, Posiada asymetryczne nawy boczne i emporę nad halą wejściową, z boku fasady szczytowej znajduje się wieża, natomiast w narożach znajdują się aneksy. Elewacje kościoła są wykonane z cegły i posiadają otynkowane blendy (w murze znajdują się wnęki w formie arkady lub okna), we wnętrzu znajdują się także empory, które otaczają nawę główną. Okna świątyni są ozdobione witrażami (niektóre z nich zostały wykonane na początku XX wieku): wiele zostało ufundowanych lub odrestaurowanych w ostatnich latach dzięki hojności parafian. Na ścianach naw bocznych są z kolei umieszczone stacje Drogi Krzyżowej wykonane techniką mozaiki szklanej. Nawa główna jest zamknięta przez prostokątne prezbiterium, z którego prawej strony wchodzi się do zakrystii. Na frontowej ścianie prezbiterium nad tabernakulum znajduje się duża kamienna rzeźba Ukrzyżowanego. Nad nią jest umieszczone okno ozdobione witrażem przedstawiającym patronkę świątyni – Najświętszą Maryję Pannę Królową Polski. Na bocznych ścianach prezbiterium są umieszczone dwa duże ceramiczne obrazy mozaikowe przedstawiające „Emaus” oraz cudowne rozmnożenie chleba. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Pocieszenia we Wrocławiu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Pocieszenia – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do dekanatu Wrocław północ II (Sępolno) archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Dąbie. Jest to świątynia zaprojektowana jako budowla tymczasowa przez Josefa Ebersa i wzniesiona w 1919 roku dla zakonu Redemptorystów. Do jej budowy użyto drewna z rusztowań remontowanych wież katedry. Świątynia zbudowana jest w konstrukcji szkieletowej, o trzech nawach, typu bazylikowego, z zakrystią i kruchtą, będącymi dobudówkami. Budowla przekryta jest dachem dwuspadowym, z osadzoną na styku połaci dachowych, wieżyczką na sygnaturkę. Od 1951 roku świątynia jest kościołem parafialnym. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kokocku

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kokocku – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny w Kokocku, w powiecie chełmińskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do parafii w Starogrodzie. Historia Pierwszy, drewniany kościół we wsi zbudowali Krzyżacy w końcu XIV wieku. Obiekt ten wkrótce spłonął. Obecną świątynię zbudowano dopiero w latach 1829-1834 dla miejscowej społeczności ewangelickiej, wcześniej przynależnej do gminy chełmińskiej. Oddano ją do użytku 3 września 1834. W 1855 zniszczyła ją powódź, a odbudowa nastąpiła w 1862. W 1877 dla kościoła odlano w Bochum dwa dzwony z żeliwa. W 1945, po wysiedleniu Niemców i mennonitów, kościół przejął kościół katolicki. W 2012 kościół wyremontowano. We wsi znajduje się zarośnięty cmentarz pierwotnie mennonicki, później ewangelicki, położony w polu, na północ od osady. Architektura Świątynia szkieletowa (mur pruski), tynkowana i pobielana. Wejście poprzez wieżę drewnianą, od strony lokalnej szosy. Empora obustronna z chórem muzycznym, wsparta na kolumnach doryckich. Dach dwuspadowy kryty dachówką. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba i św. Krzysztofa we Wrocławiu

Kościół Świętego Jakuba i świętego Krzysztofa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław północ III (Psie Pole) archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Psie Pole. Świątynia była wzmiankowana w 1206 roku. W 1442 roku została zniszczona, podczas wojen husyckich, gdy Psie Pole zostało złupione przez dowódcę zaciężnych wojsk wrocławskich, Leopolda Assenheimera. Zapewne wkrótce potem została wzniesiona nowa budowla. Jej prezbiterium zachowało się do 1892 roku, a mury nawy istnieją częściowo do dziś. W XV wieku świątynia otrzymała nowe wyposażenie, w tym cenne gotyckie tabernakulum i chrzcielnicę. W 1666 roku podczas wizytacji okazało się, że murowana świątynia miała trzy ołtarze. Napis na niezachowanym do dziś portalu informował, że w 1697 roku opat wznowił budowę wieży zachodniej, a dzieło to kontynuował jego następca. Z notatki z wizytacji z 1706 roku można się dowiedzieć, że świątynia podczas rządów opata Krzysztofa Langera została powiększona i poszerzona oraz otrzymała piękną wieżę. W tym czasie posiadała trzy ołtarze. W 1759 roku cała świątynia spłonęła razem z wieżą. Natomiast w 1779 roku kościół został mocno uszkodzony podczas burzy przez uderzenie pioruna. W 1892 roku zawaliło się prezbiterium z XV wieku. W związku z tym postanowiono świątynię rozbudować w kierunku wschodnim według projektu Josepha Ebersa. Nastąpiło to w 1893 roku. Dobudowana hala, była szersza od starej, trzyprzęsłowej nawy, posiadała trzy nawy i dwa przęsła. Zwieńczona była ośmiokątnym prezbiterium zamkniętym z trzech stron, w stylu neogotyckim. Świątynia była otynkowana i pokryta dachówką. W lutym 1945 roku, podczas oblężenia Wrocławia, wojska niemieckie wysadziły świątynię. W latach 1947–1950 ruiny zostały odgruzowane. Kościół został odbudowany w latach 1958-1959. Obecna świątynia została wzniesiona na planie prostokąta, posiada jedną nawę i dwa przęsła, nakrywają ją kolebkowe sklepienia pozorne (na siatce). Od strony wschodniej nawa jest zamknięta prezbiterium o formie zbliżonej do kwadratu, nakrytym sklepieniem krzyżowym. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym i jest opięta skarpami. W latach 1967–1987, podczas urzędowania proboszcza parafii księdza Mariana Stanety, została położona nowa posadzka z marmuru i granitu oraz został zmieniony wystrój wnętrza. Nowy ołtarz, w którym zostały złożone relikwie św. Jozafata Kuncewicza biskupa i św. Karola Lwangi z Ugandy, został konsekrowany w 1981 roku. W 1996 roku została położona nowa dachówka, a w 1997 roku wnętrze zostało wymalowane. Z wyposażenia wnętrza zachowały się XV-wieczne: figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, kamienne sakramentarium i chrzcielnica. Przypisy
Kościół św. Jacka we Wrocławiu

Kościół świętego Jacka – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław Północ III (Psie Pole). Znajduje się na osiedlu Swojczyce. Historia Świątynia została zbudowana przez protestantów w 1537 roku (pierwotnie nosiła wezwanie Opatrzności Bożej). Rozbudowana została w 1630 roku. W 1654 roku Kościół został zabrany protestantom i przekazany katolikom. W 1708 roku na mocy ugody altransztadzkiej kościół został oddany ewangelikom. W 1710 roku świątynia została rozbudowana, została dobudowana wieża, która runęła w 1889 roku i uszkodziła część ściany nawy – obecnie murowanej. W 1890 roku została wzniesiona nowa wieża. Budowla była remontowana w 1804 i 1843 roku. Świątynię przejęli katolicy w 1946 roku i wyremontowali. Architektura Jest to budowla szachulcowa, trzynawowa, posiadająca konstrukcję słupowo – ramową. Świątynia jest orientowana. Składa się z mniejszego prezbiterium od nawy, zamkniętego prostokątnie, z boku znajduje się zakrystia. Fasada frontowa i wieża są murowane. Wieża na planie kwadratu posiada kruchtę w przyziemiu i zegar. Jest zwieńczona blaszanym dachem hełmowym w kształcie ostrosłupa. Kościół posiada dach dwukalenicowy, nakryty dachówką. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim, belkowym. Wewnątrz znajdują się empory, podparte słupami. Do wyposażenia należą ołtarz główny wykonany w XVIII wieku i ambona wykonana w 2 połowie XVII wieku, obydwa w stylu barokowym, a także chrzcielnica kamienna, reprezentująca styl neogotycki wykonana w 1865 roku. Przypisy
Kościół św. Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego we Wrocławiu

Kościół świętego Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław wschód archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Brochów. Jest to świątynia zbudowana w latach 1910-1911 według projektu architekta Oskara Hoßfelda z Berlina. Świątynia reprezentuje styl neoromański i swoim wyglądem nawiązuje do Kościoła św. Michała w Hildesheim. Budowla ma 34 metry długości i 17 metrów szerokości, może w niej przebywać ponad 1000 wiernych. Jest to trzynawowa bazylika filarowo-kolumnowa wzniesiona na planie krzyża łacińskiego, posiadająca wieżę, w której mieści się empora organowa. Wieża mierzy obecnie 38 metrów wysokości. Organy zostały wykonane przez firmę Sauer & Sohn z Frankfurtu nad Odrą. Wysokość nawy głównej to 12 metrów, a naw bocznych to 6 metrów. Gzymsy, okna, wewnętrzne filary i słupy oraz portal zostały wykonane z żółto-szarego piaskowca. Malowanie wnętrza wykonał August Oetken z Berlina. Jego dziełem są polichromie znajdujące się na drewnianym suficie nawy głównej przedstawiające Mojżesza z Tablicą Praw, Chrystusa razem ze świętymi Piotrem i Pawłem oraz na pozłacanym sklepieniu absydy przedstawiające postać świętego Jerzego, patrona świątyni. Freski znajdujące się w nawach bocznych namalowano w latach 70. XX wieku i przedstawiają polskich świętych i błogosławionych m.in. św. Kazimierza, księdza Piotra Skargę i św. Jadwigę. Autorem chrzcielnicy i witraży na chórze był Karl van Treek z Wrocławia. Obecne witraże zostały wykonane w 1959 roku i zaprojektowane przez profesora Stanisława Kopystyńskiego z Wrocławia, zamontowano je w latach 60. XX wieku. Zdobienia ołtarza, ambony i ławki komunijnej zostały wykonane z drewna dębowego przez artystę rzeźbiarza Georga Schreinera z Ratyzbony. Natomiast sam ołtarz i ambona wykonano z białego belgijskiego wapienia. Ołtarz główny jest ozdobiony płaskorzeźbą przedstawiającą czterech ewangelistów, natomiast ambonę zdobią posągi czterech Ojców Kościoła. Na placu przykościelnym znajduje się grób wieloletniego proboszcza parafii św. Jerzego Męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego ks. Kazimierza Malinosia. Przypisy Linki zewnętrzne [1] Kościół św. Jerzego Męczennika - Georgskirche
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski we Wrocławiu-Jerzmanowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wrocław zachód (Leśnica) archidiecezji wrocławskiej. Znajduje się na osiedlu Jerzmanowo. Jest to budowla wzniesiona w stylu neoromańskim dla protestantów w 1880 roku na miejscu starszej drewnianej świątyni z 1743 roku. Od 1945 roku Kościół należy do katolików, od 1972 roku pełni funkcję kościoła parafialnego. Świątynia została wybudowana z cegły i charakteryzuje się apsydą i wysoką wieżą na planie kwadratu. Wyposażenie wnętrza pochodzi z czasów budowy i zostało zmodernizowane w latach 1930-1931 i po 1966 roku, kiedy częściowo zostały zdemontowane empory. Świątynia posiada organy wykonane w 1880 roku przez świdnicką firmę Schlag. Instrument posiada 20 głosów oraz mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Przypisy