NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Regionalne w Dębicy

Muzeum Regionalne w Dębicy – muzeum, jedna z najmłodszych tego typu placówek w województwie podkarpackim, otwarte w 2003 roku z inicjatywy ówczesnego burmistrza miasta Dębicy Edwarda Brzostowskiego. Zbiory muzealne stanowią eksponaty gromadzone wcześniej w dębickiej Izbie Regionalnej oraz przechowywane przez Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Dębickiej. Placówka zawiera wiele ciekawych historycznych i etnograficznych ekspozycji z regionu dębickiego, w tym unikatowe i interesujące eksponaty związane z wojskiem, które stacjonowało w tym mieście od drugiej połowy XVIII wieku do początków XXI wieku. Organizację muzeum powierzono Januszowi Ożógowi, który został jego pierwszym dyrektorem. Na siedzibę instytucji przeznaczono budynek z końca XIX wieku, po byłych koszarach kawalerii. Pierwsze zbiory muzeum pochodziły z Izby Regionalnej TPZD, zakładowych Sal Tradycji niektórych dębickich firm oraz od osób prywatnych. W 2007 roku dyrektor Janusz Ożóg odszedł na emeryturę. Nowym dyrektorem został mgr Jacek Dymitrowski. Wówczas też w związku z akcją rewitalizacji terenów byłej jednostki wojskowej muzeum wzbogaciło się o dwa sąsiednie budynki. Obecnie muzeum posiada następujące działy: archeologiczny, etnograficzny, historyczny, sztuki i wojskowy. Oprócz tego prowadzi wystawy czasowe, tematycznie związane z terenami obecnych powiatów: dębickiego i ropczycko-sędziszowskiego, lekcje muzealne oraz warsztaty dotyczące historii kultury i sztuki. Od 2023 roku nowym dyrektorem placówki jest mgr Tomasz Czapla. W tym też roku muzeum obchodziło swoje 20. urodziny. Przypisy Linki zewnętrzne Strona muzeum
Muzeum Regionalne w Jaśle

Muzeum Regionalne w Jaśle – muzeum gromadzące eksponaty związane z tradycją i kulturą okolic Jasła. Powstało w 1969 roku, jako następca społecznego Muzeum Regionalnego PTTK. Muzeum posiada zbiory sztuki ludowej z regionu jasielskiego, m.in. autorstwa Karola Breja, zbiory archeologiczne podarowane przez Stanisława Kadyiego, kolekcję obrazów malarzy: Stanisława Kochanka zamieszkałego w Krośnie, Jana Ignacego Wodyńskiego, Ignacego Pinkasa oraz Stanisława Witowskiego-Iskrzyniaka zamieszkałego w Jaśle. Muzeum organizuje wystawy malarstwa, m.in.: 1994 wystawa twórczości malarskiej twórców z Jasła. 1995 wystawa obrazów Stanisława Witowskiego-Iskrzyniaka. Muzeum powstało po oddaniu do użytku nowego budynku Jasielskiego Domu Kultury w roku 1970. Po śmierci dr.med Stanisława Kadyiego w roku 1982 Muzeum przeniosło się do podarowanego przez niego domu. W roku 1990 Muzeum ukończyło rozbudowę tego domu i zwolniło wynajmowane wcześniej pomieszczenia magazynowe. Dyrektorem Muzeum do 2017 roku był mgr Alfred Sepioł, następnie mgr Mariusz Świątek. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna witryna WWW muzeum
Muzeum Regionalne w Stalowej Woli

Muzeum Regionalne w Stalowej Woli – muzeum z siedzibą w pałacu Lubomirskich w Charzewicach, dzielnicy Stalowej Woli. Próby założenia placówki muzealnej w Rozwadowie i Stalowej Woli trwały od dawna. Otwierane były m.in. wystawy obrazujące dzieje hutnictwa w Stalowej Woli czy próby założenia muzeum regionalnego w klasztorze kapucynów w Rozwadowie. Placówka ta powstała w latach 70. XX w. dzięki inicjatywie ks. dr hab. Wilhelma Gaja-Piotrowskiego oraz akceptacji ówczesnych przełożonych klasztoru o. Edmunda Haracza i o. Stanisława Padewskiego (obecnie biskupa pracującego na Ukrainie). To muzeum przetrwało kilka lat. Dopiero po 1989 r. można było myśleć o utworzeniu prawdziwej instytucji muzealnej w Stalowej Woli. Społeczny Komitet na Rzecz Powołania Muzeum Regionalnego w Stalowej Woli zawiązał się w styczniu 1995 r. Swoistym kapitałem założycielskim przyszłego muzeum stały się zbiory znanego historyka regionu ks. dr hab. Wilhelma Gaja-Piotrowskiego. Uroczystym aktem liczące kilka tysięcy eksponatów zbiory z zakresu etnografii, historii i sztuki regionu dolnosańskiego zostały przekazane kształtującej się placówce. 30 października 1997 r. rada miejska w Stalowej Woli powołała i nadała statut Muzeum Regionalnemu w Stalowej Woli. Pierwotnie siedzibą placówki były użyczone gościnnie sale Miejskiego Domu Kultury w Stalowej Woli. Od 2002 r. siedzibą stał się wyremontowany neoklasycystyczny pałac Lubomirskich w Charzewicach, wybudowany w latach 1782–1786. Dyrektorem muzeum od powstania placówki do 2021 była Lucyna Mizera. W 2021 stanowisko to objęła Aneta Garanty. Przypisy Linki zewnętrzne Strona muzeum
Muzeum Archeologiczne w Wiślicy

Muzeum Archeologiczne w Wiślicy – muzeum archeologiczno-historyczne, oddział Muzeum Narodowego w Kielcach; ulokowane w Wiślicy, 15 km na południe od Buska-Zdroju. Siedzibą muzeum jest wzniesiony w 2022 roku, Pawilon Archeologiczny ulokowany przy Placu Solnym 35. Muzeum utworzono 20 maja 1966 roku z inicjatywy Zespołu Badań Nad Polskim Średniowieczem. Do 2017 roku funkcjonowało jako Muzeum Regionalne. Wystawę główną stanowią niezwykle cenne relikty architektoniczne stanowiące zwarty zespół zabytkowy: prawdopodobna misa chrzcielna – jeden z najbardziej kontrowersyjnych obiektów archeologicznych w Polsce. Współczesne badania weryfikacyjne dowiodły, że obiekt powstał nie wcześniej jak w XI w. tym samym negując jej domniemaną baptysteryjną funkcję. Relikty wczesnoromańskiego kościoła św. Mikołaja datowanego na XI wiek wraz z dobudowaną kaplicą grobową; Relikty I kolegiaty romańskiej fundacji Henryka Sandomierskiego wraz z unikatową w skali światowej posadzką gipsową z XII w.; Relikty II kolegiaty romańskiej wraz z pozostałościami ceramicznej, ornamentowanej posadzki, datowanej na XIII w.; Dom Długosza z 1460 r., w którym eksponowane są XV w. gotyckie polichromie. Od drugiej połowy października 2009 roku Muzeum Regionalne w Wiślicy rozpoczęło działalność edukacyjną, mającą na celu przybliżenie najmłodszym historii poprzez udział w różnorakich zabawach i spotkaniach edukacyjnych. Efektem tych zajęć było uzyskanie 28 lutego 2011 r. tytułu Miejsca Odkrywania Talentów, przyznanego przez Ministra Edukacji Narodowej. W 2017 roku Muzeum przystąpiło do realizacji projektu „Modernizacja Muzeum Archeologicznego w Wiślicy jako Oddziału Muzeum Narodowego w Kielcach wraz z otoczeniem w celu zabezpieczenia i ochrony unikatowych obiektów dziedzictwa narodowego” w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014–2020, VIII oś priorytetowa Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwoju zasobów kultury. Projekt pozwolił stworzyć unikatowy, ponad 150-metrowy, podziemny szlak łączący najważniejsze wiślickie artefakty. Jedna ścieżka turystyczna objęła dotychczas odrębne elementy ekspozycji muzealnej - pawilon archeologiczny oraz rezerwat archeologiczny w podziemiach bazyliki mniejszej. Na wniosek Muzeum Narodowego w Kielcach wiślicki zespół zabytkowy tj. bazylika kolegiacka wraz z reliktami kościoła pw. św. Mikołaja oraz grodzisko na łąkach zostały w 2018 roku wyróżnione prestiżowym tytułem Pomnika Historii. Przypisy
Muzeum Regionalne w Trzebini

Muzeum Regionalne w Trzebini – placówka wystawiennicza poświęcona historii rozwoju przemysłu w Trzebini. Otwarta została 25 sierpnia 2010 roku przy ul. Grunwaldzkiej 1 wraz z wydzielonym terenem szybu „Zbyszek” zlikwidowanej Kopalni Węgla Kamiennego „Siersza”, na którym znajduje się wieża szybowa oraz budynek z maszyną wyciągową. Od 1996 roku placówka funkcjonowała jako znacznie skromniejsze Muzeum Ziemi Trzebińskiej. Początkowo eksponaty, zgromadzone przez Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Trzebińskiej „COR”, wystawiano w dwóch pomieszczeniach na terenie Dworu Zieleniewskich w Trzebini. W 2004 r. władze Miasta Trzebini użyczyły Stowarzyszeniu obiekt dawnej łaźni górniczej na terenie nieczynnego szybu „Zbyszek” w Trzebini (ul. Grunwaldzka 1), gdzie wkrótce otwarto Stałą Wystawę Przemysłową. W budynku przeprowadzono prace remontowe i w 2006 r. uruchomiono wystawę poświęconą tematyce 200-lecia tradycji górniczej na Ziemi Trzebińskiej. Wśród eksponatów prezentowanych w muzeum można zobaczyć m.in. stare sztandary, proporce okolicznościowe, medale i odznaki, mapy górnicze i pozwolenia na prowadzenie eksploatacji górniczej. Roboczy i galowy strój górnika, zdjęcia ukazujące bogatą historię zlikwidowanej Kopalni Węgla Kamiennego „Siersza” i ZG „Trzebionka” oraz różnego rodzaju aparaty i urządzenia górnicze (pochłaniacze, lampy akumulatorowe, aparaty tlenowe i ucieczkowe, znaczki identyfikacyjne, metanomierze). Znajdują się tam również archiwalne książki i foldery poświęcone górnictwu, miniaturowe modele urządzeń górniczych m.in. przenośników, wagonów, szybów, obudów zmechanizowanych i drewnianych, wentylatorów, kołowrotów. Zobacz też Dwór Zieleniewskich w Trzebini Trzebinia-Siersza Cmentarz żydowski w Trzebini Synagoga Kupiecka w Trzebini Linki zewnętrzne Muzeum Regionalne w Trzebini – ulotka muzeum. trzebinia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-21)].
Muzeum Roberta Kocha w Wolsztynie

Muzeum Roberta Kocha w Wolsztynie – jedna z trzech placówek istniejącego od 1976 r. Muzeum Regionalnego w Wolsztynie. Założono je w 1996 r. na parterze budynku zbudowanego w latach 1842–1846, który początkowo pełnił rolę szpitala dla ubogich. W latach 1872–1880 mieszkał i pracował tutaj niemiecki lekarz i laureat Nagrody Nobla Robert Koch. Ekspozycja muzeum obejmuje pamiątki związane z tym wielkim uczonym, m.in. popiersie Kocha, wykonane przez Jerzego Winklera, mikroskop z czasów Kocha, zabytkowe meble i kopie dokumentów związanych z jego działalnością Kocha przechowywanych w archiwach Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie. Działa tutaj również Fundacja oraz Stowarzyszenie Naukowe im. Roberta Kocha, których celem jest popularyzacja osiągnięć naukowych z dziedziny mikrobiologii, farmakologii i pulmonologii. Organizowane są też sympozja naukowe i konferencje, upowszechniające wiedzę o życiu i działalności wielkiego uczonego. Stowarzyszenie współpracuje z Instytutem Roberta Kocha w Berlinie. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Muzeum Regionalnego w Wolsztynie. [dostęp 2011-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-20)]. (pol.).
Muzeum Romantyzmu w Opinogórze

Muzeum Romantyzmu w Opinogórze – muzeum z siedzibą w Opinogórze Górnej, otwarte w 1961 roku w odbudowanym neogotyckim pałacu. Muzeum gromadzi pamiątki związane z historią rodziny Krasińskich, ze szczególnym uwzględnieniem Zygmunta Krasińskiego. Obecnie Muzeum Romantyzmu to kompleks pałacowo-parkowy, w skład którego wchodzą: neogotycki pałac dwór wybudowany według projektu Józefa Gałęzowskiego z początku XX wieku, znajduje się na miejscu dawnego dworu dawna oficyna dworska dom z podcieniami park typu angielskiego o powierzchni 21 ha Bibliografia J. Baranowski, Neogotycki zameczek w Opinogórze. Zarys historii i odbudowy, „Ochrona Zabytków”, XIII, 1960, nr 1/4, s. 29 n. Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum Historia siedziby muzeum – artykuł w miesięczniku „Spotkania z Zabytkami” Amor Patriae Nostra Lex : Zeszyty Muzeum Romantyzmu Publikacje Muzeum w Mazowieckiej Bibliotece Cyfrowej
Музей романтизма (Опиногура-Гурна)

Музей романтизма (пол. Muzeum Romantyzmu) — музей, находящийся в населённом пункте Опиногура-Гурна Цеханувского повята Мазовецкого воеводства. Находится в отреставрированном неоготическом дворце. Музей зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Открытие музея состоялось 20 мая 1961 года во время празднования 150-летия передачи Наполеоном в собственность Винценту Красинскому села Опиногуры-Гурны, которое стало родовым гнездом Красинских. Музей собирает и демонстрирует экспонаты, связанные с историей шляхетского рода Красинских. Большая часть музея посвящена жизнедеятельности польского поэта и драматурга Зыгмунта Красинского. В музее также собраны предметы наполеоновской эпохи. Наиболее ценными предметами музея являются портфель Наполеона, взятый казаками во время переправы реки Березина, портрет Сигизмунда Красинского, написанный его женой Эльжбетой, семь портретов Красинских и мраморный бюст генерала Винцента Красинского. В музее находится библиотека прижизненных изданий Зыгмунта Красинского, архив и коллекция графики. В состав музея входят следующие объекты: Неоготический дворец, построенный в 40-е годы XIX столетия. Во дворце находится постоянная экспозиция, посвящённая Красинским. Усадьба, построенная в начале XX века по проекту польского архитектора Юзефа Галензовского. Находится на месте более ранней, разрушенной усадьбы. В настоящее время в усадьбе демонстрируется постоянная выставка «Malarstwo polskie epoki romantyzmu» (Польское искусство эпохи романтизма). Специальная постройка с хозяйственными и служебными помещениями. В данной постройке демонстрируются временные выставки. Английский парк площадью 22 гектаров. Ссылки Официальный сайт музея Opinogóra Krasińskich
Музей романтизму в Опіногурі

Музей романтизму в Опіногурі (пол. Muzeum Romantyzmu) — музей, знаходиться в населеному пункті Опіногура-Гурна Цеханувського повяту Мазовецького воєводства. Міститься у відреставрованому неоготичному палаці. Музей зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. Відкриття музею відбулося 20 травня 1961 року під час святкування 150-річчя передачі Наполеоном у власність Вінценту Красинському села Опіногури-Гурни, яке стало родовим гніздом Красинських. Музей збирає і демонструє експонати, пов'язані з історією шляхетського роду Красинських. Велика частина музею присвячена життєдіяльності польського поета і драматурга Зигмунта Красинського. У музеї також зібрані предмети наполеонівської епохи. Найціннішими предметами музею є портфель Наполеона, узятий козаками під час переправи річки Березіна, портрет Сигізмунда Красинського, написаний його дружиною Ельжбетою, сім портретів Красинських і мармуровий бюст генерала Вінцента Красинського. У музеї знаходиться бібліотека прижиттєвих видань Зигмунта Красинського, архів і колекція графіки. До складу музею входять наступні об'єкти: Неоготичний палац, побудований у 40-і роки XIX століття. У палаці знаходиться постійна експозиція, присвячена Красинським. Садиба, побудована на початку XX століття за проектом польського архітектора Юзефа Галензовського. Міститься на місці більш ранньої, зруйнованої садиби. Нині у садибі демонструється постійна виставка «Malarstwo polskie epoki romantyzmu» (Польське мистецтво епохи романтизму). Спеціальна будова з господарськими і службовими приміщеннями. У цій будові демонструються тимчасові виставки. Англійський парк площею 22 га. Посилання Офіційний сайт музею [Архівовано 6 жовтня 2016 у Wayback Machine.] Opinogóra Krasińskich [Архівовано 24 вересня 2015 у Wayback Machine.]
Museum of Nowa Huta

The Museum of Nowa Huta is a branch of the Historical Museum of Kraków. This department was opened on 26 April 2005 by the Mayor of Kraków, Jacek Majchrowski. It contains temporary exhibitions related to the history and monuments of Nowa Huta, the youngest district of Kraków. This branch arranges lessons, lectures and organizes academic conferences related to this district. The museum is located on the ground floor in a 4-floor apartment building. The scouts' supply depot has been adapted to the needs of this branch and a modern audio-visual and exhibition room has been created. References
Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Niechorzu

Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Niechorzu – placówka muzealna w Niechorzu. Muzeum gromadzi i zabezpiecza zabytki związane z historią, tradycją i kulturą rybacką Pomorza Zachodniego. Informacje ogólne Muzeum działa od 11 czerwca 1994 roku. Powstało z inicjatywy lokalnej społeczności zrzeszonej w Stowarzyszeniu Miłośników Tradycji Rybołówstwa Bałtyckiego. Od 2003 roku działa w poniemieckiej willi przy Alei Bursztynowej 28. Od 2017 roku od 2017 roku jest jednostką samorządową działającą w oparciu o Ustawę o Muzeach. Dyrektorem muzeum jest Martyna Smolnik. Dziś to jedno z nielicznych ośrodków w Polsce kultywujące tradycje rybactwa małoskalowego. Siedziba muzeum mieści się przy Al. Bursztynowej, głównej ulicy Niechorza, w willi z lat 30. XX wieku. Eksponaty są prezentowane w trzech niewielkich salach na dwóch piętrach oraz w plenerze. Muzeum oprócz stałej ekspozycji organizuje również wystawy czasowe. Wystawy Stałe Wystawa rybołówstwa bałtyckiego, ukazująca specyfikę zawodu rybaka, przedstawiająca wycinek kultury pomorskiej, sprzęty połowowe, sprzęty nawigacyjne oraz kolekcję bursztynów. Z bliska można przyjrzeć się faunie regionu oraz piaskom wybrzeży świata. Na terenie muzeum znajduje się wystawa łodzi rybackich, które zostały przekazane jako dary przez okolicznych rybaków. Czasowe Otwarta w maju 2019 r. nowa wystawa czasowa „Rejs po morzach i oceanach” prezentuje wyjątkowe modele statków ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie oraz prywatnych kolekcji. Wśród prezentowanych modeli znajdują się nie tylko znane okręty wojenne czy statki rybackie. Tematyka prezentowanych zbiorów jest bardzo różnorodna, co daje szeroki obraz jednostek pływających, jakie można spotkać nie tylko na polskich wodach. W roku 2024 wystawa czasowa "Bursztyn - złoto Bałtyku" W roku 2025 wystawa czasowa "#Śledź w muzeum". Zobacz też Niechorze Muzeum Rybołówstwa Morskiego Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum Rybołówstwa Morskiego w Niechorzu – oficjalna strona muzeum Muzeum Rybołówstwa Morskiego na portalu polska-org.pl
Muzeum Rybołówstwa w Helu

Muzeum Rybołówstwa w Helu – oddział Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Muzeum mieści się w przejętym przez państwo poewangelickim kościele świętych Piotra i Pawła z XV wieku. Budynek muzeum usytuowany jest w samym centrum miasta, nieopodal portu, w posiadaniu Centralnego Muzeum Morskiego znajduje się od 1972. Na wystawach w Muzeum Rybołówstwa prezentowane są zagadnienia związane z historią Bałtyku, rybołówstwem na Zatoce Gdańskiej i Zalewie Wiślanym, dziejami Mierzei Helskiej, a także ze współczesnymi problemami związanymi z gospodarką morską. Na terenie wokół muzeum znajduje się skansen tradycyjnych łodzi rybackich. Muzeum jako pierwszy z oddziałów Centralnego Muzeum Morskiego otwarte zostało 6 maja 1972. Jego pierwszym kierownikiem został Roman Klim. W 2016 muzeum zwiedziło 38,5 tysięca osób. Siedziba muzeum sąsiaduje z klasztorem franciszkanów w Helu. Zobacz też Muzeum Rybołówstwa Morskiego Przypisy Linki zewnętrzne Strona Muzeum Rybołówstwa w Helu
Museum of Applied Arts, Poznań

Museum of Applied Arts in Poznań is a branch of the National Museum in Poznań, art museum opened in 1965 as the Museum of Arts and Crafts. Since 1991, in connection with the expansion of the collection profile and the change of the exhibition, under the current name. It is located in the Royal Castle in Poznań, built in 1249, initially as a residential tower of the PoznańPrince Przemysl I. As a branch of the National Museum in Poznań, it is entered in the State Register of Museums kept by the minister in charge of culture and national heritage protection. The Museum has 11,000 exhibits, such as fabrics, furniture, glass, silver, and others, which are exhibited in chronological order, from the Middle Ages to the present day. It was closed for a long time because of the reconstruction of the Royal Castle. The reopening took place on 26 March 2017. Part of the rooms of the reconstructed royal residence is intended for the exposition of the museum's collections. A lookout tower had been opened earlier. References External links Media related to Museum of Applied Arts in Poznań at Wikimedia Commons Official website
Muzeum Sztuk Użytkowych w Poznaniu

Muzeum Sztuk Użytkowych w Poznaniu – muzeum sztuki, oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu. Charakterystyka Otwarte w 1965 jako Muzeum Rzemiosł Artystycznych. Od 1991, w związku z poszerzeniem profilu zbierania i zmiany ekspozycji, pod obecną nazwą. Mieści się w zrekonstruowanym Zamku Królewskim w Poznaniu, wzniesionym w 1249, początkowo jako wieża mieszkalna księcia poznańskiego Przemysła I. Jako oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu jest wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach. Muzeum posiada 11 000 eksponatów, takich jak tkaniny, meble, szkło, srebro i inne, które wystawione są w układzie chronologicznym, od średniowiecza do współczesności. Przez dłuższy czas było nieczynne z powodu odbudowy Zamku Królewskiego. Ponowne otwarcie odbyło się 26 marca 2017 r. Część pomieszczeń zrekonstruowanej rezydencji królewskiej jest przeznaczona na ekspozycję zbiorów muzeum. Wcześniej otwarto wieżę widokową. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Muzeum Sztuk Użytkowych” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Audycja Poznań, moja Wielkopolska - Nowe muzeum w nowym zamku”&t= Film w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Museum für Gegenwartskunst Krakau

Das Museum für Gegenwartskunst in Krakau (MOCAK, Abkürzung von Museum of Contemporary Art in Kraków) (polnisch Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie) ist eine städtische Kultureinrichtung, gegründet am 1. Februar 2010 und eröffnet am 19. Mai 2011. Das Museum befindet sich in Räumen der ehemaligen Emailwarenfabrik Oskar Schindlers in Krakau, benachbart zu einem weiteren Museum, das die Zeit der deutschen Besatzung Krakaus von 1939 bis 1945 darstellt und nach dieser Fabrik benannt ist. Bereits im Jahr 2004 hat die Krakauer Stadtgemeinde die alten Werksgebäude mit dem umliegenden Gelände gekauft und für Museumszwecke bestimmt. Die Sammlungen bestehen hauptsächlich aus Kunstwerken der beiden letzten Jahrzehnte. Seit der Eröffnung bekleidet die Kunsthistorikerin und Kunsttheoretikerin Maria Anna Potocka den Posten des Direktors. Zweck der Ausstellung ist die Übermittlung und Erklärung der zeitgenössischen Kunst an verschiedene Besuchergruppen. Das Museum führt Forschungsprojekte durch und gibt Bücher über moderne Kunst heraus. Die Sammlungen enthalten Werke von Künstlern aus Polen und aus dem Ausland. Der Entwurf der Umgestaltung des Museumsgebäudes wurde 2007 in einem Wettbewerb ausgewählt. Die Bauarbeiten nach dem Entwurf der italienischen Architekten Claudio Nardi und Leonardo Maria Proli wurden 2009 begonnen. Es entstand ein neues Gebäude, sechs alte Fabriksgebäude wurden den Museumszwecken angepasst. Die Ausstellungsräume umfassen etwa viertausend Quadratmeter Nutzfläche, die Gesamtfläche beträgt etwa zehntausend Quadratmeter. Die Baukosten betrugen etwa siebzig Millionen Zlotys, die Hälfte wurde aus den Mitteln der Europäischen Union gespendet. Die MOCAK-Buchhandlung bietet Bücher über moderne Kunst sowie Kunstgegenstände an. Die vom Museum veranstalteten temporären Ausstellungen werden oft zum Gegenstand heftiger Diskussionen, nicht nur unter den Kunstkritikern. Eine der Ausstellungen wurde dem Auschwitz-Fotografen Wilhelm Brasse gewidmet. Weblinks Offizielle Website (englisch) Interview mit Maria Anna Potocka (polnisch) Wilhelm Brasse (deutsch)
Museum of Contemporary Art in Kraków

The Museum of Contemporary Art in Kraków (MOCAK), (Polish: Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie), is a contemporary art gallery in Kraków, Poland that opened on 19 May 2011. Situated 3 kilometres from the centre of the city, on a demolished part of the factory of Oskar Schindler, the aim of the gallery is to present and support contemporary art and artists, in particular art from the last two decades. The Museum includes a library, bookshop, café and contemporary art conservation laboratory. The museum houses works by such artists as AES+F, Krzysztof Wodiczko, Beat Streuli, Ragnar Kjartansson, Robert Kuśmirowski, Tomasz Bajer, Krištof Kintera, Maria Stangret, and Edward Dwurnik. The permanent exhibition is located on the first floor of the building and temporary exhibitions are displayed on the second floor. The building of the museum was designed by Claudio Nardi and it was inspired by neomodern architecture. The exhibition area is divided into several sections and covers the area of 4,000 square metres while the area of the whole museum covers 10,000 square metres. The cost of the museum is estimated at 70 million PLN (ca. €16 million) and its construction was co-financed from the European Union funds. References External links Official website