NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Budynek przy ul. Zamkowej 30 w Sanoku

Budynek przy ul. Zamkowej 30 w Sanoku – budynek położony przy ulicy Zamkowej 30 w Sanoku. Historia Budynek pochodzi z końca XIX wieku. Do 1939 pod adresem ul. Zamkowej 30 funkcjonowała dyrekcja założonej w 1913 firmy „Grabownica. Towarzystwo Wiertnicze w Sanoku. Sp. z o. o.” (działająca w Grabownicy Starzeńskiej), w której zarządzie byli w latach 30. dr Józef Parnas, Gustaw Baudu, inż. Józef Pommier, zaś dyrektorem był inż. Maksymilian Fingerchut; do tego adresu była także przypisana Zofia Fingerchut). Budynek, stanowiący niejako enklawę wytworności, wyposażony w zasilanie elektryczne i ogrodzony żelaznym parkanem, opisał pisarz Kalman Segal w swojej powieści pt. Nad dziwną rzeką Sambation, napisanej w 1955 i wydanej w 1957. Podczas II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej przedsiębiorstwo w budynku przed przemianowanym adresem Schlossstrasse 30 działało pod nazwą Beskiden-Erdöl-Gewinn.-Ges., Betriebsabteilung 0/3. W okresie PRL w budynku funkcjonowała Wojskowa Komenda Uzupełnień w Sanoku; z dniem 8 lutego 1990 została przeniesiona do koszar wojskowych w sanockiej dzielnicy Olchowce przy ulicy Przemyskiej 1. Na bramie wjazdowej do posesji były umieszczone litery „LWP”, pozostające w tym miejscu na początku lat 90.. W 1995 Zarząd Miasta Sanoka przekazał budynek na rzecz działalności Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Sanoku, który rozpoczął działalność w nim od maja 1996 i kontynuował w kolejnych latach (ponadto w lokalach budynku podjęły funkcjonowanie Polski Komitet Pomocy Społecznej oraz klub seniora). Z dniem 4 sierpnia 2020 MOPS został przeniesiony z budynku do obiektów, w których wcześniej funkcjonował Areszt Śledczy Sanok. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (1990) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Budynek Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Radomiu

Budynek Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Radomiu, przy ulicy Żeromskiego 35. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Neorenesansowy gmach projektu Henryka Marconiego i Ludwika Radziszewskiego został wzniesiony w 1852 jak siedziba dyrekcji szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, ziemiańskiej instytucji bankowej założonej w 1825 z inicjatywy Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego, ministra skarbu Królestwa Polskiego. Radomski oddział Towarzystwa mieścił się w budynku do 1922. W latach 1922–1933 gmach był siedzibą Banku Ziemiańskiego w Warszawie. Od 1933 budynek zajmowały różne instytucje oświatowe. Razem ze ścianą szczytową domu Podworskich gmach Towarzystwa stanowi tło zrewitalizowanego w 2013 skweru. Architektura Gmach Towarzystwa to jednopiętrowy, neorenesansowy budynek skierowany frontem w kierunku ulicy Żeromskiego. Siedmioosiową fasadę zdobią dwa skrajne, piętrowe ryzality dekorowane boniowaniem i balkonami oraz środkowy, parterowy ryzalit wejścia głównego z ozdobnym kartuszem herbowym. Zobacz też Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Królestwie Polskim Budynek Kasy Pożyczkowej Przemysłowców Radomskich w Radomiu Przypisy
Centrum Regionalne w Zwoleniu

Centrum Regionalne przy Nekropolii Jana Kochanowskiego w Zwoleniu – placówka muzealna z siedzibą w Zwoleniu. Centrum działa przy parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwoleniu. Mieści Muzeum Regionalne w Zwoleniu. Centrum zostało utworzone w 2012 roku na bazie wybudowanej w 1992 roku starej plebanii Kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego. Prace przy jego tworzeniu były współfinansowane z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego. W ramach muzealnej ekspozycji, mieszczącej się w czterech salach wystawienniczych, prezentowano zbiory sakralne oraz historyczne i regionalne, przekazane przez Fundację Rodziny Kochanowskich oraz prywatnych kolekcjonerów i parafian, wcześniej eksponowane m.in. w Muzeum Regionalnym w Zwoleniu. Wśród eksponatów zobaczyć było można m.in. pochodzący z 1661 roku kielich Hieronima Kochanowskiego - bratanka Jana Kochanowskiego, XVII-wieczne ornaty oraz pochodzące z XVIII wieku monstrancje, kielichy liturgiczne, księgi oraz obrazy. Natomiast zbiory regionalne prezentowane były w ramach wystawy „Co w dawnej chacie bywało”. W ramach centrum zwiedzającym udostępniany jest również sam kościół wraz z kryptą Jana Kochanowskiego. Centrum jest obiektem całorocznym, czynnym codziennie. Natomiast zwiedzanie kościoła odbywa się codziennie, poza nabożeństwami. Przypisy Bibliografia Zwoleń: duże zainteresowanie kryptą ze szczątkami Jana Kochanowskiego. ekai.pl, 2012-09-23. [dostęp 2015-05-06]. (pol.). Zwoleń: Nowe parafialne atrakcje turystyczne. ias24.eu, 2012-06-23. [dostęp 2015-05-06]. (pol.).
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowcu

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Chocianowcu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Chocianów w diecezji legnickiej. Jej administratorem jest ks. mgr Janusz Kozyra. Erygowana w 1972 roku. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Chocianów rzymskokatolicka parafia pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Mikołaja w Chmieleniu

Parafia św. Mikołaja w Chmieleniu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lwówek Śląski w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1705. Obszar parafii Miejscowości należące do parafii:Chmieleń, Gajówka, Młyńsko, Radoniów. Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie diecezji legnickiej. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Cikowicach

Parafia św. Antoniego Padewskiego w Cikowicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Bochnia Zachód. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Cikowice, Damienice i Stanisławice. Historia parafii Historia położonej nad Rabą miejscowości Cikowice sięga średniowiecza. Jednak do początków XX wieku wieś wraz z Damienicami i Stanisławicami należała do parafii w Łapczycy, a świątynią parafialną był kościół zbudowany przez Kazimierza Wielkiego około roku 1340. Ustanowienie nowej parafii i budowę kościoła w Cikowicach zainicjował ówczesny biskup tarnowski Leon Wałęga w czasie swej wizytacji w parafii w Łapczycy w 1906 roku. Podczas uroczystości św. Antoniego Padewskiego w 1909 roku rozpoczęto gromadzenie funduszy na budowę świątyni w Cikowicach. Kościół został wybudowany w latach 1913–1918. 1 grudnia 1919 roku biskup Wałęga wyłączył z parafii w Łapczycy trzy wioski i uznał farę w Cikowicach za okręg filialny. W dniu 5 września 1923 roku dokonał on konsekracji kościoła, a niecałe dwa lata później, 10 maja 1925 roku erygował parafię, której pierwszym proboszczem został ks. Jan Dymurski. W latach 80. powstały dwa kościoły filialne: kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Damienicach i kościół św. Stanisława Biskupa w Stanisławicach. Od 2009 proboszczem jest ks. dr Leszek Durlak. Przypisy
Cmentarz Garnizonowy w Grudziądzu

Cmentarz Garnizonowy w Grudziądzu – nieczynny cmentarz w okolicach cytadeli grudziądzkiej, przy ulicy 18. Pułku Ułanów Pomorskich. Wraz z obsadzeniem twierdzy załogą pojawiła się potrzeba wyznaczenia cmentarza. Na przestrzeni lat powstały trzy cmentarze położone blisko siebie, do czasów współczesnych zachowały się dwa: Cmentarz Garnizonowy oraz Cmentarz Wojenny. Oprócz tego znaczną część poległych chowano na terenie cytadeli. Cmentarz Garnizonowy (nazywany też górnym) został utworzony w 1807 roku dla pochówku żołnierzy poległych w czasie oblężenia przez wojska napoleońskie. Później chowano tam zmarłych jeńców, a w czasie I i II wojny światowej żołnierzy niemieckich, którzy zmarli w grudziądzkich szpitalach. W dwudziestoleciu międzywojennym cmentarz był miejscem pochówku polskich żołnierzy. Zwłaszcza w czasie wojny polsko-bolszewickiej, gdy Grudziądz był miejscem, do którego ewakuowano rannych z północnej części frontu. Na cmentarzu tym pochowano między innymi generałów Stefana de Castenedolo Kasprzyckiego oraz Stanisława Pruszyńskiego. W czasie walk o Grudziądz w 1945 cmentarz został wielokrotnie trafiony pociskami artyleryjskimi. Nieużywany i nieuporządkowany popadał w ruinę. Uporządkowany został w ramach przygotowań do wizyty Williego Brandta w Polsce, w 1970 roku. Groby ofiar wojny polsko-bolszewickiej splantowano. W 1996 roku ekshumowano żołnierzy niemieckich poległych w czasie II wojny i przeniesiono ich szczątki na zbiorowy cmentarz koło Mławki. Usypano też niewielki kopiec i ustawiono tablicę upamiętniającą ofiary wojny polsko-bolszewickiej. W roku 2010 odsłonięto tablicę zawierającą listę tych ofiar. Na terenie cmentarza zachowało się wiele nagrobków oraz stelli i płyt. Widoczny jest układ cmentarza (z podziałem alejowo-kwaterowym na 7 kwater). Bibliografia Mikołaj Żeżyński: Cmentarze wojskowe w Grudziądzu. Koło Miłośników Dziejów Grudziądza, 2011-03-23. [dostęp 2015-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-23)]. Anita Etter: Co kryje ziemia na Cmentarzu Garnizonowym w Grudziądzu?. Nowości - dziennik toruński, 2013-11-04. [dostęp 2015-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-23)].
Cmentarz Wojenny w Grudziądzu

Cmentarz Wojenny w Grudziądzu – nieczynny cmentarz w okolicach cytadeli grudziądzkiej, przy ulicy 18. Pułku Ułanów Pomorskich. Cmentarz został założony w 1923 z inicjatywy ks. Władysława Łęgi, będącego wówczas proboszczem parafii wojskowej. Na cmentarzu tym w latach międzywojennych chowano zmarłych żołnierzy z grudziądzkiego garnizonu oraz członków ich rodzin. Z tego okresu zachowało się 285 mogił z jednakowymi krzyżami. W czasie walk w 1945 cmentarz został trafiony pociskami artylerii, część nagrobków została zniszczona. Wkrótce po wojnie na terenie cmentarza pochowano (w mogile zbiorowej) szczątki jeńców alianckich przetrzymywanych przez Niemców w pobliskiej cytadeli i żołnierzy niemieckich. W północnej części cmentarza pochowano co najmniej 754 żołnierzy Armii Radzieckiej, w większości zmarłych w okolicznych szpitalach (polegli w czasie walk pochowani są na cmentarzach w Pieńkach Królewskich oraz Świerkocinie). W części z grobami żołnierzy radzieckich w 1945 ustawiono obelisk z płytą pamiątkową, a w 1993 na cmentarz przeniesiono Pomnik Wdzięczności, stojący wcześniej na Placu Wolności w Grudziądzu. Bibliografia Mikołaj Żeżyński: Cmentarze wojskowe w Grudziądzu. Koło Miłośników Dziejów Grudziądza, 2011-03-23. [dostęp 2015-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-23)]. Anita Etter: Co kryje ziemia na Cmentarzu Garnizonowym w Grudziądzu?. Nowości - dziennik toruński, 2013-11-04. [dostęp 2015-05-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-23)].
Parafia św. Michała Archanioła w Czernicy

Parafia św. Michała Archanioła w Czernicy – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jelenia Góra Zachód w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1958 z podziału parafii św. Mikołaja w Siedlęcinie. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Jelenia Góra Zachód rzymskokatolicka parafia pw. św. Michała Archanioła. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Kościół św. Urszuli Ledóchowskiej w Częstochowie

Kościół parafialny pw. św. Urszuli Ledóchowskiej – kościół parafialny pod wezwaniem św. Urszuli Ledóchowskiej w Częstochowie, w dzielnicy Wrzosowiak. Historia Pierwszy proboszcz parafii ks. Jerzy Sojczyński zakupił plac przy ul. Władysława Orkana 60/62 w Częstochowie z przeznaczeniem na kościół parafialny i plebanię. Budowę kościoła rozpoczęto we wrześniu 1987 roku. Obok wzniesiono tymczasową kaplicę, gdzie pierwszą mszę odprawiono 1 listopada 1987 roku. W 1997 roku dokończenia budowy świątyni podjął się nowy proboszcz ks. Gabriel Biskup. W 1999 roku kościół został zadaszony i od pierwszej niedzieli września rozpoczęto odprawiać w nim Eucharystię. Do kościoła przylegają dwie kaplice, od wschodu oraz kaplica pogrzebowa od północnego zachodu. Po stronie północno-wschodniej przylega do kościoła zakrystia. Na północny wschód od kościoła wybudowano plebanię oraz świetlicę. W dniu 29 maja 2022 roku kościół konsekrował ks. abp Wacław Depo. W kościele znajdują się obrazy autorstwa Dariusza Słoty. Przypisy
Budynek przy ul. Ignacego Daszyńskiego 17 w Sanoku

Budynek przy ul. Ignacego Daszyńskiego 17 w Sanoku – budynek położony w Sanoku. Budynek jest położony przy ulicy Ignacego Daszyńskiego, u zbiegu z ulicą Juliusza Słowackiego (wcześniej przy ulicy Floriańskiej u zbiegu z ulicą Rylskich). Pierwotnie stanowił żydowską bożnicę. Początkowo figurował pod numerem konskrypcyjnym 344. Na przełomie 1928/1929 budynek został nabyty od Gminy Żydowskiej na rzecz sanockiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża, który w okresie II Rzeczypospolitej działał w nim przy ówczesnej ulicy Floriańskiej 21, potem nr 17 (wcześniej oddział PCK w Sanoku funkcjonował na terenie sanockiego zamku). Gospodarzem budynku był Władysław Gołkowski. W 1934 ze składek sanoczan została ustanowiona tablica pamiątkowa zawierająca godło Polski oraz inskrypcję w języku łacińskim: In bello et in pace caritas. 1 IX Sanok 1934 (pol. Miłość w czasie wojny i pokoju. 1 IX Sanok 1934; po II wojnie światowej tablica została zamieniona na szyld, a na jej odwrocie umieszczono napis Świetlica PCK – 14 V 1950 – Sanok; na początku XXI wieku została odnaleziona i poddana renowacji). W 1935 przy sanockim PCK została utworzona przychodnia. Funkcję prezesa PCK w Sanoku pełnili m.in. Antoni Dorosz, Władysław Dukiet, Samuel Herzig, Stanisław Domański, Zofia Skołozdro, Stanisław Kawski, Roman Daszyk. Po wybuchu II wojny światowej w okresie okupacji niemieckiej w budynku mieścił się urząd Der Kreishauptmann oraz działał ośrodek zdrowia (niem. Gesundheitsamt). W maju 1950 w budynku podjęło działalność pogotowie ratunkowe (adres ulicy pod numerem ulicy 15 w 1950, później pod numerem 11). Właścicielem budynku jest Polski Czerwony Krzyż (w grudniu 2004 sanocki oddział PCK obchodził 85-lecie istnienia). Poza działalnością tej organizacji, pomieszczenia budynku zostały wynajęte i podmioty prywatne podjęły w nim działalność handlową i usługową. Budynek został wpisany do rejestru zabytków (1985) oraz do gminnej ewidencji zabytków miasta Sanoka. Zobacz też Synagogi Sanoka Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule „Wiki Lubi Zabytki” Budynek szpitalny przy ul. Stanisława Konarskiego w Sanoku Szpital Specjalistyczny w Sanoku Przypisy Bibliografia Jan Miśkowicz: Ruch czerwonokrzyski na ziemi sanockiej. W: Edward Zając: Zarys dziejów lecznictwa na terenie Ziemi Sanockiej w latach 1485-2009. Sanok: Sanocka Fundacja Ochrony Zdrowia, 2010, s. 143-154. ISBN 978-83-923106-8-6. Jan Miśkowicz. Ruch Czerwonokrzyski na Ziemi Sanockiej. „Rocznik Sanocki”. VIII, s. 219-229, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096.
Parafia św. Mikołaja w Dębnie

Parafia św. Mikołaja w Dębnie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji kieleckiej, w dekanacie bodzentyński. Zasięg parafii Do parafii w 1984 roku należeli wierni z następujących miejscowości: Dębno, Jeziorko i Wola Szczygiełkowa. W 2005 roku parafia liczyła 1930 wiernych. Przypisy
Dom dwurodzinny przy ul. Dembowskiego 11/13 we Wrocławiu

Dom dwurodzinny przy ul. Edwarda Dembowskiego 11/13 – zespół dwóch modernistycznych domów mieszkalnych na osiedlu Dąbie, wybudowany jako domy eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Theo Effenbergera. Dom dwurodzinny projektu Effenbergera o numerach porządkowych 26–27 stanął w północnej części wzorcowego osiedla wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy” tuż obok domu nr 28 Emila Langego. Jest przykładem domu o wysokim standardzie przeznaczony dla przedstawicieli klasy średniej. Składa się z dwóch identycznych domów jednorodzinnych połączonych wspólną częścią, w której umieszczono garaże. Oba domy mają taki sam układ wnętrz, na parterze znajduje się część dzienna, na piętrze część nocna z sypialniami. Mieszkania maja powierzchnie 185 m². Po roku 1945 oba domy uległy drobnym przebudowom, min. zabudowano powierzchnię tarasów na I piętrze. Dom nr 27 w roku 2013 poddano gruntownemu remontowi przywracającemu mu wygląd zbliżony do pierwotnego. Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009.
Dom jednorodzinny przy ul. Zielonego Dębu 17 we Wrocławiu

Dom jednorodzinny przy ul. Zielonego Dębu 17–17a – modernistyczny budynek mieszkalny we Wrocławiu na osiedlu Dąbie, wybudowany jako dom eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Heinricha Lauterbacha. Dom zaprojektowany przez Lauterbacha był jednym z dwóch największych domów jednorodzinnych na wzorcowego osiedla wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy” posiadał powierzchnię 180 m², zaprojektowany był z myślą o wysoko sytuowanym urzędniku lub właścicielu fabryki mieszkającym wraz z rodziną i służącą. Powstał w północnej części osiedla, od zachodu bezpośrednio z nim sąsiaduje podobny gabarytami dom nr 36 projektu Moritza Haddy, od wschodu miał powstać dom nr 34 także autorstwa Lauterbacha, jednak jego realizacja nie doszła do skutku. Dom zbudowany jest z cegieł o grubości 44 cm. Wszystkie pomieszczenia rozlokowane są na parterze, na wyższej kondygnacji znajduje się jedynie obszerny taras i niewielki pomieszczenie gospodarcze. Niektóre pomieszczenia wewnątrz jak np. jadalnia z salonem oddzielone są od siebie składanymi w harmonijkę ścianami, co umożliwiało ich łączenie w większą całość. Dom w roku 1945 został częściowo zniszczony, po odbudowie dom podzielono na dwie odrębne części z osobnymi adresami. Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009.
Dom jednorodzinny przy ul. Zielonego Dębu 19 we Wrocławiu

Dom jednorodzinny przy ul. Zielonego Dębu 19 – modernistyczny budynek mieszkalny we Wrocławiu na osiedlu Dąbie, wybudowany jako dom eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Moritza Haddy. Był największym spośród domów jednorodzinnych wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy”. Jego powierzchnia użytkowa wynosiła ponad 201 m². Przeznaczony był dla dobrze sytuowanego pracownika umysłowego pracującego w domu i mieszkającego wraz z rodziną. Wykonany był z cegły o grubości 44 cm. Prawie wszystkie pomieszczenia rozlokowano na parterze, na górnej kondygnacji zaś znajdował się pokój gościnny i wyjście na taras. Najważniejszym pomieszczeniem na dole był gabinet pracy pana domu z wysuniętą w kierunku ogrodu półokrągłą dobudówką. Jej duże okna od strony południowej zapewniały dobre nasłonecznienie i komfortowe warunki pracy. Dom zachował się do dziś w dobrym i zbliżonym do pierwotnego stanie. Jeszcze przed rokiem 1945 dobudowano garaż. Zaś na początku XXI w. pokryty został warstwą ocieplającą i tynkiem w kolorze oliwkowym, niepasującym do pierwotnych założeń. Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009.
Dom wielorodzinny przy ul. Tramwajowej 2 we Wrocławiu

Dom wielorodzinny przy ul. Tramwajowej 2 – modernistyczny budynek mieszkalny na osiedlu Dąbie, wybudowany jako dom eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Paula Heima i Alberta Kemptera. Historia Galeriowiec przy ul. Tramwajowej powstał w roku 1929 w czasie zaledwie trzech miesięcy wraz z pozostałymi budynkami eksperymentalnego osiedla będącego zasadniczą częścią wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy”. Zlokalizowany jest w południowej części tego osiedla przeznaczonej na domy wielorodzinne, został oznaczony numerem porządkowym 1. Budynek pomimo pewnych uszkodzeń przetrwał działania wojenne w roku 1945 w stosunkowo dobrym stanie, został następnie odnowiony i do dziś pełni funkcje mieszkalne. W dobudówce mieszczącej pierwotnie poczekalnię i kioski z mlekiem i gazetami przez dłuższy czas mieścił się salon fryzjerski. W roku 1979 wraz z innymi budynkami osiedla wzorcowego galeriowiec został wpisany do rejestru zabytków. W roku 2014 przeprowadzono gruntowny remont galeriowca, w czasie którego usunięto większość powojennych przeróbek i przywrócono mu kształt pierwotny. Architektura Projektanci domu Paul Heim i Albert Kempter, którzy zostali zaproszeni przez organizatorów wystawy do wzięcia w niej udziału mieli wcześniej już duże doświadczenie w projektowaniu wielorodzinnych domów mieszkalnych na kilku wrocławskich osiedlach. Forma budynku zgodnie z zasadami modernizmu jest prosta i pozbawiona większych ambicji artystycznych. Jest on prostopadłościanem zwieńczonym płaskim dachem z wysuniętym okapem. Od strony południowej dołączono jeszcze półokrągłą poczekalnię dla pasażerów tramwaju. Dom posiada żelbetową konstrukcję szkieletową wypełnioną cegłami żużlowymi. Nie jest podpiwniczony, funkcję piwnicy pełni parter, gdzie umieszczono komórki do użytku lokatorów oraz warsztat, który obecnie zaadaptowany jest na mieszkanie. Na trzy kondygnacje mieszkalne prowadzi jedna umieszczona centralnie klatka schodowa. Do mieszkań prowadzą galerie usytuowane po stronie zachodniej. Orientacja taka jest nietypowa, gdyż zazwyczaj galeriowce buduje się na osi wschód-zachód. Zdaniem architektów takie usytuowanie i forma budynku były próbą sprawdzenia tego typu budownictwa w specyficznym klimacie Śląska. Budynek posiada osiemnaście mieszkań, po sześć na każdym piętrze, z których cztery mają powierzchnię 48 m², a dwa pozostałe 60 m². Każde z sześciu mieszkań na jednym piętrze posiada inny wariant rozmieszczenia izb, jednakże kuchnia, łazienka i toaleta umieszczone są zawsze od strony galerii, a pokoje dzienne i sypialnie od strony wschodniej. Dom zebrał pozytywne oceny krytyków. Ernst May uznał budynek za "najbardziej udany w osiedlu" WUWA. Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009. Przypisy
Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domosławicach

Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domosławicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Czchów. Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji tarnowskiej