NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Drogownictwa w Szczucinie

Muzeum Drogownictwa – muzeum wraz ze skansenem, położone w Szczucinie koło Dąbrowy Tarnowskiej przy drodze krajowej nr 73 prowadzącej z Kielc do Jasła. Jest to siedziba Zespołu Historii Drogownictwa Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA), w której są gromadzone, chronione, udostępniane zabytki drogownictwa z terenu całej Polski. Placówka powstała w 1982 roku, najpierw jako Izba Pamięci na terenie Obwodu Drogowego, która rozwijała się w miarę gromadzenia nowych i bardziej wartościowych eksponatów. W maju 1992, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, cały teren jednostki został wpisany do rejestru zabytków. Od początku istnienia funkcjonuje w strukturach GDDKiA, przez długi czas jako Muzeum Drogownictwa i taka nazwa zwyczajowa pozostała do dziś, choć od 2005 roku to Zespół Historii Drogownictwa. Do zwiedzania przeznaczone są dwie ekspozycje: zewnętrzna, na której w czasie spaceru można podziwiać maszyny i urządzenia, które niegdyś służyły drogowcom, wewnętrzna, która pokazuje między innymi eksponaty dotyczące budowy i utrzymania dróg i mostów, sposób pracy przy budowach w postaci scenek z figurami ludzkimi naturalnych rozmiarów, dokumenty oraz odznaczenia, sztandary, a także drogi i mosty w sztuce. Zespół organizuje również wystawy czasowe. Muzeum gromadzi pamiątki związane z budownictwem drogowym. Obok budynku, na niewielkim wzniesieniu zlokalizowany jest skansen maszyn drogowych, wybudowany w formie spiralnej alejki o długości ok. 1,5 km. Alejka wykonana jest z kostki brukowej, ma wbudowane oryginalne elementy dróg takie jak krawężniki, przepusty, kraty ściekowe itp. Wzdłuż alejki znajduje się ponad 30 stanowisk prezentujących drogi z różnych okresów i epok – od drogi kreteńskiej do współczesnej, w chronologicznym układzie i wykonane w miarę możliwości z autentycznych materiałów używanych do budowy dróg. Na tych nawierzchniach są eksponowane maszyny i urządzenia drogowe pracujące przy budowie i utrzymaniu dróg np. walce (spalinowe, parowe, ciągnione), kotły, kruszarki, pługi, ciągniki typu Mazur, zrywaki, skład kolejki ze zlikwidowanej cegielni w Szczucinie z lokomotywą WLs40. Budynek ze skansenem połączone są mostem Baileya o długości 51 m. Bryła głównego budynku z dwiema wieżami i łukowym przęsłem przypomina formą most. Ponad 2 hektary ekspozycji otoczone jest lasem mieszanym. Zobacz też Izba Pamięci Drogownictwa w Skwierzynie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Zespołu Historii Drogownictwa GDDKiA Muzeum Drogownictwa w Szczucinie zdjęcia ekspozycji także detali
Muzeum Gazownictwa w Paczkowie

Muzeum Gazownictwa w Paczkowie - znajdujące się w Paczkowie Muzeum utworzone w byłej gazowni, stanowi jedyny w Polsce obiekt, gdzie w całości zachowały się urządzenia do produkcji gazu miejskiego. Muzeum znajdujące się przy ulicy Pocztowej 6. to dynamiczna i różnorodna ekspozycja, oddająca tempo zmian i szybkość technologicznego rozwoju gazownictwa. Przedmiotem ekspozycji jest architektura przemysłowa z początku XX w., ciąg produkcyjny gazu miejskiego oraz zbiory eksponatów związanych z gazownictwem. Zbiór muzealny zawiera ponad 3 tysiące eksponatów, gazowe urządzenia gospodarstwa domowego i przemysłowego. Bogatą kolekcję poza lampami gazowymi stanowią kuchenki, piecyki grzewcze, lokówki, żelazka, a nawet lodówka gazowa. Większość eksponatów jest sprawna technicznie. Muzeum posiada największą w Europie kolekcję gazomierzy domowych (600 sztuk) zgromadzonych w jednym miejscu. Oświetlenie terenu stanowią czynne latarnie gazowe, a budynki i urządzenia wyglądają prawie jak 100 lat temu, gdy wybudowano gazownię. Muzeum stanowi także centrum muzealno-wystawienniczo-szkoleniowe. Poza prezentowaniem zbiorów, na terenie muzeum są organizowane wystawy czasowe. W wybudowanym pawilonie, znajduje się sala konferencyjna na 85 miejsc, obok salonik konferencyjny na dla 18 osób. Na dziedzińcu tylnym mogą być przeprowadzane działania typu „światło i dźwięk”, koncerty lub spektakle plenerowe. Historia Paczkowska gazownia została wybudowana w latach 1898 - 1901. Jednak pierwszy gaz popłynął do miasta 31 grudnia 1901 roku, by na trwale dostarczać gaz od 1902 roku. Gaz używano wówczas głównie do oświetlenia ulic i rynku, napędu pomp wodociągowych oraz przygotowania posiłków. Na początku czynny był tylko jeden piec pięcioretortowy. W kolejnych latach sukcesywnie układano w Paczkowie żeliwną sieć gazową, a liczba odbiorców stale rosła. W latach 30. XX wieku z gazu korzystało 700 odbiorców domowych. W czasie działań wojennych Paczków niewiele ucierpiał i już w połowie 1945 roku działała gazownia dostarczająca gaz do odbiorców. Na przełomie lat 50. i 60. zmodernizowano produkcję gazu w Paczkowie. Wybudowano nową odsiarczalnię, wykonano remont zbiornika gazu o pojemności 600 m3, wykonano również wymianę gazociągów żeliwnych oraz układanie nowych, co pozwoliło zwiększyć liczbę odbiorców z 735 w roku 1955 do 1123 w roku 1965 aż do 1450 w roku 1968. Ostatni wózek koksu wyprodukowanego w Paczkowskiej Gazowni ugaszony został symboliczną lampką szampana 15 lipca 1977 roku. Koks ten razem z wózkiem zachowany jest w muzeum. Tuż po wyłączeniu gazowni z eksploatacji przystąpiono do tworzenia muzeum. Urządzenia gazowni przystosowano na ekspozycje muzealne przedstawiające produkcję i oczyszczanie gazu, zgromadzono różnorodne urządzenia używające gaz, sprzęt gospodarstwa domowego oraz gazomierze. 23 listopada 1991 roku w obecności władz wojewódzkich, kościelnych oraz GOZG dokonano uroczystego otwarcia Muzeum Gazownictwa w Paczkowie. W latach 2005–2007 muzeum zostało kompletnie zmodernizowane. Linki zewnętrzne Strona Muzeum
Muzeum Górnictwa Rud Żelaza w Częstochowie

Muzeum Górnictwa Rud Żelaza w Częstochowie – muzeum w Częstochowie, znajdujące się w parku im. Stanisława Staszica, uruchomione po raz pierwszy 4 grudnia 1989, w zbudowanych w latach 1974–1976, podziemnych korytarzach. Odtworzono tu dawne wyrobiska kopalniane, wyposażone w sprzęt górniczy pochodzący z zamkniętej kopalni rudy żelaza Szczekaczka w Szczekaczce. Muzeum jest jednym z obiektów wystawienniczych Muzeum Częstochowskiego. Jest także jedną z atrakcji Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Historia Inicjatywa utworzenia w Częstochowie muzeum poświęconego historii górnictwa rud żelaza zrodziła się w środowisku działaczy górniczych i pracowników dawnego Zjednoczenia Kopalnictwa Rud Żelaza w początku lat sześćdziesiątych. Od stycznia 1966 r. muzeum zaczęło funkcjonować formalnie jako oddział Górnictwa Rud Żelaza podległy Muzeum Okręgowemu w Częstochowie. Muzeum finalny kształt uzyskało w momencie zamknięcia kopalni rud żelaza działających w okolicach Częstochowy od XIV wieku. Ekspozycja Obecna wystawa, prezentowana w oddanym po remoncie obiekcie, została zmodyfikowana oraz uzupełniona o nową aranżację plastyczną. Powstała ona na bazie scenariusza inż. Tadeusza Lostera – kierownika Działu Historii Górnictwa i Techniki Górniczej w Muzeum Górnictwa Węglowego w Zabrzu, autorką aranżacji plastycznej jest Bożena Mazur. Całość zamierzenia oparta została w większości na eksponatach wykorzystanych przez twórców poprzedniej prezentacji. Muzeum Częstochowskie współpracowało także z członkami Koła Seniorów Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa w Częstochowie oraz Organizacją Techniczną w Częstochowie. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum Filmowa prezentacja muzeum Film prezentujący historię kopalni w rejonie Częstochowy Muzeum na stronie Szlaku Zabytków Techniki
Museum of Railway History in Częstochowa

The Museum of Railway History (Muzeum Historii Kolei w Częstochowie) is a railway museum in Częstochowa, Poland, located on the first floor of the Częstochowa Stradom railway station building. The museum was ceremonially opened on 23 March 2001. History and location The museum operates in rooms on the first floor of the station building in the Stradom district of Częstochowa. It was organised in 2001 by the Towarzystwo Przyjaciół Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej (Society of Friends of the Warsaw–Vienna Railway). Collection The collection includes railway artefacts and equipment such as elements of locomotive and carriage fittings, railway lamps, uniforms and memorabilia of railway staff, medals and documents, tools and equipment used for infrastructure maintenance, station equipment, and items such as clocks and telephones. A notable exhibit is an electric-locomotive driving simulator. The museum also reconstructed a stationmaster's office (pomieszczenie zawiadowcy stacji). Preserved rolling stock The museum oversees two historic steam locomotives displayed in Częstochowa: TKt48-151 at Częstochowa station and Ol49-20 near the locomotive depot. Silesian Industrial Monuments Route Since 19 October 2006 the museum has been part of the Silesian Industrial Monuments Route (Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego). Visitor information According to the museum's website, admission is free; the museum is typically open on Wednesdays and Saturdays (10:00–13:00), with visits at other times available by prior arrangement. See also Silesian Industrial Monuments Route Częstochowa Stradom railway station Warsaw–Vienna railway References External links Official website "Muzeum Historii Kolei (Industrial Monuments Route listing)". Szlak Zabytków Techniki (in Polish).
Muzeum Historii Kolei w Częstochowie

Muzeum Historii Kolei w Częstochowie – muzeum, w którym zgromadzono pamiątki, sprzęt i elementy wyposażenia kolejowego. Muzeum znajduje się w Częstochowie, na 1. piętrze budynku dworca Częstochowa Stradom. Placówka została założona w 2001 roku. Znajdują się tam m.in. lampy, szyny, mundury, dokumenty, mapy, fotografie i wiele elementów wyposażenia kolejowego. Pod opieką muzeum znajdują się również dwa zabytkowe parowozy – TKt48-151 (stojący na dworcu Częstochowa) oraz Ol49-20 (stojący w okolicach lokomotywowni). Od 19 października 2006 Muzeum Historii Kolei znajduje się na trasie Szlaku Zabytków Techniki Województwa Śląskiego. Bibliografia Muzeum Historii Kolei na Szlaku Zabytków Techniki. [dostęp 2015-06-12]. (pol.). Muzeum – zbiory. Towarzystwo Przyjaciół Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. [dostęp 2015-06-12]. Tomasz Haładyj: Częstochowa powstała dzięki "wiedence", dlatego doceńmy kolejowe jubileusze. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 2016-03-31. [dostęp 2016-04-03]. (pol.).
Музей истории железной дороги в Ченстохове

Музей истории железной дороги в Ченстохове — музей, в котором собраны документы, оборудование и элементы оборудования польских железных дорог. Музей расположен на первом этаже здания железнодорожного вокзала Ченстохова-Страдом. Он был основан в 2001 году. В экспозиции имеются железнодорожные лампы, колёса, мундиры, документы, карты, фотографии и много прочих предметов железнодорожного оборудования. Под опекой музея находятся также две старых паровоза - паровоз TKt48-151 (стоит на вокзале Ченстохова Особова), и паровоз Ol49-20 (стоит в районе депо). С 19 октября 2006 года Музей истории железной дороги находится в маршруте «Путь памятников техники силезского воеводства». Ссылки Музей истории железной дороги в Ченстохове на сайте туристического маршрута «Путь памятников техники силезского воеводства». Сообщество музея в Facebook
Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku

Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku (MHPO) – muzeum historii techniki w Opatówku, założone 1 stycznia 1981, otwarte w 1991, wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów (nr 45) w 1998; dokumentuje historię kalisko-mazowieckiego okręgu przemysłowego. Siedziba Muzeum mieści się w zabytkowej fabryce Adolfa Fiedlera wzniesionej w latach 1824–1826, jedynym zachowanym w Europie budowlanym kompleksie przemysłowym z I poł. XIX wieku, w którym można prześledzić wszystkie fazy produkcji – od surowca do produktu finalnego, jak też rozwiązania stosowane ówcześnie w architekturze przemysłowej. W gmachu zachowała się pięciokondygnacyjna drewniana konstrukcja hal fabrycznych, żeliwna klatka schodowa, klasycystyczny wystrój murów zewnętrznych i budynki pomocnicze. Zbiory W muzeum znajduje się 12 tysięcy eksponatów dotyczących rozwoju europejskiego przemysłu: maszyny parowe, krosna, maszyny drukarskie, przędzalnicze, szwalnicze, hafciarskie, koronkarskie, formy do odlewania wyrobów ceramicznych, wyroby ceramiczne, przyrządy laboratoryjne czy maszyny biurowe i urządzenia gospodarstwa domowego. Muzeum gromadzi eksponaty związane głównie z Kalisko-Ostrowskim Okręgiem Przemysłowym i przemysłem włókienniczym (sukna, jedwabie, dzianiny), koronkarskim, białoskórniczym, metalowym, budowy maszyn, chemicznym i spożywczym. Wśród eksponatów są katalogi, dokumenty dotyczące techniki, technologii i ikonografii, książki techniczne, plany i opisy maszyn, charakteryzujące krajowy przemysł w XIX i XX w. Osobnym rodzajem eksponatów jest kolekcja żakardowych projektów z przełomu XIX i XX wieku, kolekcja koronek i haftów, zabytkowych i współczesnych tkanin oraz kolekcja zabytkowych paramentów, w tym ornat i stuła papieża Jana Pawła II z 1997. Mimo technicznego charakteru zbiorów najliczniejszą kolekcję stanowi największa kolekcja polskich fortepianów i pianin (ponad 60) wyprodukowanych w latach 1820–1939 w fabrykach instrumentów muzycznych w Kaliszu, Warszawie, Radomiu, Łodzi, Krakowie i Królewcu. Muzeum dysponuje również bogatą biblioteką, zawierającą literaturę związaną z tematyką muzeum. W latach 1992–2003 przewodniczącym Rady Muzeum był prof. Janusz Szosland. Placówka zdobyła nagrodę zespołową I stopnia za rok 1992 w ogólnopolskim konkursie Ministerstwa Kultury i Sztuki "Na najciekawsze wydarzenie muzealne" za wystawy: "XIX-wieczne napędy, wynalazcy i maszyny" oraz "Zabytkowe maszyny, bonaterie, projekty mody". W 2025 muzeum otrzymało Nagrodę Główną Grand Prix Izabella 2024 w kategorii opieka nad dziedzictwem kultury, konserwacje za „Przebudowę i zmianę sposobu użytkowania zabytkowego skrzydła zachodniego dawnej Fabryki Fiedlerów w Opatówku z przeznaczeniem na cele muzealne”. Zobacz też Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej w Kaliszu Muzeum Przemysłu w Warszawie Muzeum Polskiego Przemysłu Siarkowego Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 36-37. ISBN 83-917016-5-4. Linki zewnętrzne Fortepiany z Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku Oficjalna strona muzeum
Muzeum Historyczno-Etnograficzne im. Juliana Rydzkowskiego w Chojnicach

Muzeum Historyczno-Etnograficzne im. Juliana Rydzkowskiego w Chojnicach – funkcjonuje od 1932 r. Dyrektorem muzeum jest Barbara Zagórska. Historia Otwarcie Muzeum Regionalnego w Chojnicach miało miejsce jeszcze przed II wojną światową w 1932 r. Stałą ekspozycję w Domu Schreibera przy Rynku w Chojnicach objęło patronatem Polskie Towarzystwo Krajoznawcze. Pierwszym kierownikiem muzeum został Julian Rydzkowski. W trakcie wojny zbiory muzealne zostały zniszczone. Po wojnie dopiero w 1960 roku odtworzono działalność muzeum w ratuszu miejskim pod patronatem Miejskiej Rady Narodowej. Dwa lata później siedzibą muzeum została Brama Człuchowska wraz z zespołem basztowym. Siedziba Siedziba muzeum - Mury obronne z basztami, 2 poł. XIV w. oraz Brama Człuchowska z 2 poł. XIV zostały wpisane do rejestru zabytków już w 1935 r. Obecnie to oddzielne pozycje w rejestrze NID (5/29 z 25.11.1935 i 5/30 z 25.11.1935). Ekspozycje Muzeum składa się z pięciu działów sklasyfikowanych pod względem merytorycznym: archeologii południowego Pomorza, historii miasta Chojnice i regionu, etnografii południowych Kaszub, sztuki pomorskiej i ogólnopolskiej oraz zbiorów specjalnych z księgozbiorem pomorzoznawczym. W muzeum prezentowana jest także regionalna kolekcja historyczna Albina Makowskiego. Obecnie (wiosna 2013) w muzeum można zapoznać się z ekspozycjami: "Z przeszłości Chojnic. Od średniowiecza do czasów II Rzeczypospolitej", "Charzykowy – kolebka polskiego żeglarstwa śródlądowego", "Galeria Współczesnej Sztuki Polskiej ‘84", "Kolekcja historyczno-regionalna Albina Makowskiego", "Ekspozycja archeologiczno-przyrodnicza "Kręgi Kamienne" w Odrach". Muzeum prowadzi działalność edukacyjną, m.in. warsztaty rękodzieła dla dzieci oraz spotkania z twórcami ludowymi. Organizuje także tzw. Noce muzealne. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Muzeum w Chojnicach
Museum van het Poolse Volkslied

Het Museum van het Poolse Volkslied (Pools: Muzeum Hymnu Narodowego) is een museum in het Poolse dorp Będomin dat gewijd is aan het Poolse volkslied en de schrijver ervan, Józef Wybicki (1747-1822). Het is een onderdeel van het Nationaal Museum in Gdańsk. Locatie en collecties Het museum bevindt zich in het herenhuis van de familie Wybicki, gebouwd in de achttiende eeuw en tevens het geboortehuis van Józef Wybicki. De collectie omvat onder andere een historische miniatuur grammofoonplaat van het volkslied, bladmuziek, speeldozen maar ook vele memorabilia van de schrijver van het volkslied, alsmede vele voorwerpen uit de negentiende eeuw zoals meubels, tapijten en schilderijen. Zie ook Lijst van muziekmusea Externe link (pl) Website museum
Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie

Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie – oddział zamiejscowy Muzeum Narodowego w Gdańsku, znajdujący się w Będominie na Kaszubach. Muzeum ulokowano w dworze szlacheckim, należącym w latach 1740-1785 do rodziny Wybickich. Tam urodził się Józef Wybicki, twórca tekstu Mazurka Dąbrowskiego, hymnu państwowego Polski. Siedziba Pierwotny budynek zbudowany został przez rodzinę Gleissen-Doręgowskich na początku XVIII wieku i przebudowany na dwór w polskim stylu w latach 1741 i 1772-1773, kiedy Będomin był już w posiadaniu rodu Wybickich. Z tego czasu pochodzi istniejąca do dziś parterowa część dworu. W 1906 roku, gdy właścicielami Będomina była już rodzina Dahlweid, wschodnia część dworu spłonęła i wymagała prowizorycznej przeróbki. Budynek radykalnie przebudowano w 1912 roku, nadając mu formę dwukondygnacyjnej budowli, przykrytej polskim łamanym, czterospadowym dachem. W latach 1977–1978 w dworku przeprowadzono gruntowną renowację i zaadaptowano go na muzeum hymnu państwowego. W ramach prac budynkowi przywrócono wygląd z II połowy XVIII w., natomiast pomieszczeniom nadano wystrój i wyposażono zgodnie z tradycją polskich dworków szlacheckich. Muzeum Otwarcia muzeum dokonano uroczyście w dniu 17 lipca 1978 roku po wystąpieniu prof. Henryka Jabłońskiego, ówczesnego Przewodniczącego Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W muzeum gromadzone są pamiątki po twórcy polskiego hymnu – Józefie Wybickim i innych postaciach z jego epoki, dokumenty dotyczące historii Mazurka Dąbrowskiego, a także elementy wyposażenia dworu z XVIII i początku XIX w. W zbiorach znajdują się: meble, dywany, XIX-wieczne obrazy i kilimy o tematyce patriotycznej, broń (szable i pistolety z XIX w.), biżuteria patriotyczna z okresu powstań narodowych, medale pamiątkowe, telegramy i karty pocztowe o charakterze patriotycznym z początku XX w., dzieła literackie i plastyczne inspirowane "Pieśnią Legionów Dąbrowskiego". Część ekspozycji poświęcona jest wpływowi "Mazurka Dąbrowskiego" na świadomość narodową Polaków. Najcenniejszą kolekcją muzeum są muzykalia patriotyczne. Tworzą ją: śpiewniki i nuty polskich pieśni (w tym nuty i tekst Mazurka Dąbrowskiego wydane w Paryżu w 1826 r. w językach polskim i francuskim oraz dwie trawestacje hymnu wydane w Niemczech w XIX w.), słowa hymnów innych państw wzorowane na hymnie polskim, różne wersje Mazurka powstające w XIX w., pozytywki wygrywające "Mazurka Dąbrowskiego", najstarsze płyty gramofonowe z nagraniami polskich pieśni hymnicznych (takich jak "Rota", "Chorał", "Warszawianka", "Boże coś Polskę" i "Mazurek Dąbrowskiego"), gramofony z początku XX w. (w tym unikatowy gramofon miniaturowy i dwie miniaturowe płyty z nagraniem hymnu). Muzeum organizuje różnotematyczne wystawy okresowe, natomiast wśród stałych ekspozycji można zobaczyć: "Polskie symbole narodowe", "Losy Mazurka Dąbrowskiego", "Józef Wybicki i jego czasy". Jesienią 2013 w pobliżu muzeum zainstalowany został 5-metrowy pomnik orła, którego skrzydła tworzy około 200 starych kos. Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum Hymnu Narodowego Wolna niedziela. Z wizytą u Wybickich w Będominie
Muziekinstrumentenmuseum (Szyba)

Muziekinstrumentenmuseum (Szyba) (Pools: Muzeum Instrumentów Muzycznych w Szybie) is een museum in het Poolse dorp Szyba dat gewijd is aan de geschiedenis van muziekinstrumenten. Het museum werd opgericht in 1997 en bevindt zich in een monumentaal herenhuis uit 1797, waarbij in een van de vertrekken een permanente tentoonstelling en in de lobby een wisselende tentoonstelling wordt getoond. Collectie De collectie telt meer dan 3000 stukken uit heel Europa, de Verenigde Staten en Azië, daterend uit de zeventiende eeuw tot heden. Tevens wordt een deel van de collectie regelmatig tentoongesteld in andere plaatsen. Zie ook Lijst van muziekmusea Externe link (pl) Officiële website
Muzeum Instrumentów Muzycznych w Szybie

Muzeum Instrumentów Muzycznych w Szybie – muzeum utworzone przez Wojciecha Jachimowicza w 1997 roku we dworze w Szybie. Stała ekspozycja umiejscowiona jest w jednej z sal dworu. W holu odbywają się wystawy czasowe. Kolekcja posiada ponad 3000 eksponatów związanych z muzyką, zapisem nutowym i przedmiotów związanych z tą tematyką z terenów Europy, USA i Azji z okresu od XVII wieku do współczesności. Zbiory prezentowane były między innymi we Wrocławiu, Świdnicy, Dusznikach Zdroju, Gubinie, Zielonej Górze, Międzyborzu i Drezdenku. Zobacz też Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o muzeum na stronie Wojciecha Jachimowicza
Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie

Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie – zabytkowy dwór, siedziba muzeum biograficznego poświęconego Janowi Kochanowskiemu. Historia W latach 1834–1847 właścicielką dóbr czarnoleskich była Teresa Lubomirska (1793-1847) herbu Drużyna, żona Maksymiliana Jabłonowskiego (1785-1846) herbu Prus III. Majątek odziedziczył ich syn Władysław Eustachy Jabłonowski (1818-1875), właściciel w latach 1847-1875, żonaty z Ludgardą Tyszkiewicz-Łohojską (1826-1904) herbu Leliwa. Klasycystyczny dwór wybudowany w XIX w. został przez Jabłonowskiego według projektu Jakuba Kubickiego. Obiekt jest częścią zespołu dworskiego, w skład którego wchodzą: kaplica i park. Muzeum zostało otwarte w roku 1961. Ekspozycja obejmowała wówczas hall i cztery pokoje. Od 1975 roku oddział Muzeum Okręgowego w Radomiu. Od połowy lutego 2020 samodzielna placówka. Siedzibą muzeum jest klasycystyczny, pochodzący z XIX wieku, dwór Jabłonowskich. Został zaprojektowany przez Jakuba Kubickiego. Odbudowany po pożarze w 1904 r. przez kolejnego właściciela Stanisława Zawadzkiego. Dwór murowany z cegły, tynkowany, parterowy, na wysokich piwnicach. W nim mieści się ekspozycja stała muzeum. Jest to ekspozycja typu biograficznego, zajmuje 6 sal muzealnych o powierzchni 250 m². Zgromadzono wiele wydań dzieł poety, opracowania na temat jego życia i twórczości oraz niektóre bezpośrednio z nim związane pamiątki: dębowy fotel z herbem, obity skórą z wytłaczanym wzorem (kurdyban) oraz żelazne drzwi z inicjałami i herbem Korwin, pochodzące prawdopodobnie ze skarbczyka spalonego w roku 1720 dworu poety. Z okazji jubileuszu 475 rocznicy urodzin w 2005 roku odnowiono kaplicę Kochanowskich i zaprezentowano nowe wystawy: „Rzeczpospolita Babińska” i „Mały Wawel”. Zespół dworski otoczony jest przez park krajobrazowy z I połowy XIX wieku, zaprojektowany przez Józefa Stichego w stylu angielskim, przebudowany na początku XX wieku przez Stefana Celichowskiego. Zobacz też Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” Muzeum Wsi Radomskiej Przypisy Linki zewnętrzne 26-600 Strefa Kultury. Radomski Serwis Kulturalny