NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Osiedle Stalowe

Osiedle Stalowe – zabytkowe osiedle w Krakowie wchodzące w skład dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy, położone między aleją Solidarności, ul. Władysława Orkana i Bulwarową. Osiedle powstało w latach 1954–1956, jego dawne oznaczenie to A-11. Sąsiaduje z osiedlami: Szkolnym, Hutniczym oraz Willowym. Nieopodal znajdują się także ogródki działkowe oraz Zalew Nowohucki. Wyróżniającym się elementem w architekturze osiedla są bramy. Obiekty użyteczności publicznej na terenie osiedla Samorządowe Przedszkole nr 99 (os. Stalowe 10) Szkoła Podstawowa nr 37 im. Juliana Tuwima (os. Stalowe 18) dawna Szkoła Policealna Pracowników Służb Społecznych im. Adama Chmielowskiego – Brata Alberta nr 4 (os. Stalowe 17; obecnie budynek dydaktyczny Instytutu Pracy Socjalnej Uniwersytetu Pedagogicznego) Biblioteka Kraków – Filia 53 (os. Stalowe 12) Przedszkole Niepubliczne „Malinowy Domek” w Domu Młodego Robotnika (os. Stalowe 16) Prokuratura Rejonowa Kraków – Nowa Huta w Krakowie oraz Prokuratura Rejonowa Kraków – Podgórze w Krakowie (w budynku „DMR”, wejście od strony osiedla) Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk: Encyklopedia Nowej Huty. Kraków: Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce przy współpracy „Głosu – Tygodnika Nowohuckiego” i Nowohuckiego Centrum Kultury, 2006. ISBN 978-83-7490-060-7.
Osiedle Szklane Domy

Osiedle Szklane Domy (do roku 1958 osiedle B-32) – zabytkowe osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Na osiedlu znajduje się sześć bloków mieszkalnych, park, szkoła podstawowa i liceum, księgarnia, punkty handlowe i usługowe, kościół. Nazwa osiedla nawiązuje do utopijnej wizji szklanych domów z powieści Stefana Żeromskiego pt. Przedwiośnie. Obiekty os. Szklane Domy 1 – modernistyczny budynek mieszkalny projektu Marty i Janusza Ingardenów, zwany blokiem szwedzkim, os. Szklane Domy 7 – Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej z klasztorem oo. cystersów, os. Szklane Domy 2 – Szkoła Podstawowa nr 88, pomniki: ks. Jerzego Popiełuszki, prasy podziemnej, 25-lecia Solidarności, wewnątrz osiedla znajduje się przydrożny krzyż, stojący od 1880 roku przy ówcześnie biegnącej tędy, z Mogiły do Bieńczyc, drodze, Park Szwedzki, Park Ratuszowy, Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 978-83-7490-060-7 Tadeusz Binek Służby inwestycyjne Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2009, ISBN 978-83-7490-280-9
Osiedle Teatralne

Osiedle Teatralne – zabytkowe osiedle w Krakowie, w dzielnicy XVIII, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Zbudowane zostało w latach 1950–1953. Na terenie osiedla znajduje się Teatr Ludowy, od którego osiedle wzięło swą nazwę. Jest on jednym z najmłodszych teatrów w Krakowie zbudowanym w latach 1954–1955. Otwarty został 3 grudnia 1955 roku, a pierwszą premierą byli Krakowiacy i Górale (stąd nazwa osiedli po przeciwnej stronie ulicy) Wojciecha Bogusławskiego. Na terenie osiedla znajduje się również dawne kino „Świt”, które obecnie służy jako sklep spożywczy, kawiarnia, itp. 1 maja 2006 rozpoczął się w nim pierwszy „Świt Festiwal”, będący próbą ponownego uczynienia z opuszczonego kina miejsca kultowego – tym razem zajmującego się również przeglądem twórczości niezależnej. Kino w latach 2012–2013 przeszło gruntowny remont. Na wschodnim krańcu osiedla stoi Krzyż Nowohucki upamiętniający stłumienie demonstracji 27 kwietnia 1960 roku, tłumu opowiadającego się za wybudowaniem na tym nowohuckim osiedlu kościoła zamiast szkoły. Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa (ul. Ludźmierska) rozpoczęto budować w 1996 roku. Jesienią 2007 roku na miejscu starego Krzyża postawiono Pomnik Krzyża Nowohuckiego. Inne obiekty os. Teatralne 33 – XI Liceum Ogólnokształcące im. Marii Dąbrowskiej w Krakowie os. Teatralne 35 – Zespół Szkół Ogólnokształcących Sportowych nr 2 i I Liceum Ogólnokształcące Sportowe. os. Teatralne 25 – Biblioteka Kraków – Filia 55 os. Teatralne 8 – siedziba oddziału ZUSu, budynek był siedzibą Komitetu Dzielnicowego PZPR Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce, Kraków 2006, ISBN 83-74-90060-1 s. 114
Osiedle Urocze (Kraków)

Osiedle Urocze (do roku 1958 Osiedle C-33) – zabytkowe osiedle w Krakowie, jedno z osiedli starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Zostało zbudowane w latach 1956–1958. Położenie Osiedle Urocze położone jest w pobliżu centrum Nowej Huty. Otaczają je takie osiedla jak: od północy – os. Górali i ul. Żeromskiego od zachodu – os. Teatralne i ul. Ludźmierska od południa – os. Zgody i ul. Rydza-Śmigłego od wschodu – os. Słoneczne i al. Róż Wygląd Na osiedlu jest dziewiętnaście modernistycznych budynków. Ich wysokość nie przekracza sześciu pięter. Zabudowa jest rozproszona, pomiędzy blokami jest wiele wolnej przestrzeni. Wewnątrz osiedla, wśród budynków znajdują się osiedlowe parki, w tym jeden z nieczynną fontanną. Obok nich położone są wszystkie przedszkola i szkoły. Sklepy i punkty usługowe znajdują się w budynkach na obrzeżu osiedla, Inne obiekty os. Urocze 2 – Ośrodek Zdrowia Poradnia Specjalistyczna NZOZ os. Urocze 5 – Urząd Pocztowy Kraków 30 os. Urocze 6 – Samorządowe Przedszkole nr 106 os. Urocze 9 – Samorządowe Przedszkole nr 109 os. Urocze 11 – Kościół Boży, Wspólnota Syloe os. Urocze 13 – Zespół Szkół Budowlanych „CHEMOBUDOWA-KRAKÓW” os. Urocze 14 – Chrześcijańska Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi „Emmanuel” os. Urocze 15 – Przedszkole Specjalne nr 100 Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1
Osiedle Wandy

Osiedle Wandy (do roku 1958 Osiedle A-1 Południe) – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Jest to najstarsze nowohuckie osiedle od którego rozpoczęto 23 czerwca 1949 budowę Nowej Huty. Pierwszy budynek nowego miasta to blok mieszkalny numer 14, na którym obecnie znajduje się tablica pamiątkowa. Po drugiej stronie ulicy stoi drugi w kolejności budowy budynek numer 23, będący dawniej hotelem milicyjnym. Budowę bloków można zobaczyć na starych kronikach i w filmie Człowiek z marmuru w reżyserii Andrzeja Wajdy. Na terenie osiedla znajduje się cmentarz parafialny wsi Mogiła, a na nim kwatera będąca austriackim cmentarzem wojennym numer 390 z okresu I wojny światowej. Obok cmentarza, po jego wschodniej stronie, znajduje się mogilski plac targowy, gdzie jeszcze do lat 80. XX wieku, w poniedziałki i czwartki odbywały się regularnie targi i okoliczni rolnicy przywozili płody ziemi. Galeria Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan Franczyk: Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce, Kraków 2006, ISBN 83-74-90060-1.
Osiedle Vesty w Poznaniu

Osiedle Vesty w Poznaniu – niewielki zespół mieszkalny w Poznaniu na osiedlu administracyjnym Jeżyce, wybudowany w latach 1936-1937 przy ul. Bukowskiej 11/13 (niedaleko Kaponiery). Teren obecnego osiedla dawniej zagospodarowany był chaotycznie i przypadkowo. Dopiero w 1929, w sąsiedztwie nowo wybudowanego kina „Bałtyk”, powstał rząd pawilonów handlowych, związanych z obsługą zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy obszarów Powszechnej Wystawy Krajowej. Po zakończeniu wystawy funkcjonowały one jeszcze przez jakiś czas, a w 1936 zostały zastąpione przez trzy 5-kondygnacyjne bloki zbudowane dla pracowników Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych Vesta, założonego w Poznaniu w 1873 jako Vesta - Bank Wzajemnych Ubezpieczeń. Budynki reprezentują zdobywający wtedy w Poznaniu popularność styl modernistyczny i usytuowane są na osi północ-południe, tak, aby zapewnić właściwe doświetlenie wnętrz. Projektantem był Marian Andrzejewski. Było to drugie osiedle Vesty, po toruńskim. Z urbanistycznego punktu widzenia, zastosowano tu kontrowersyjny układ - bloki nie tworzą na tym odcinku zwartej pierzei, lecz są ustawione prostopadle do ulicy Bukowskiej (tak, aby zachować wspomniany wyżej układ północ-południe). Pomiędzy blokami umieszczono zielone enklawy rekreacyjne. Osiedle sąsiaduje przez ulicę Bukowską z terenami Międzynarodowych Targów Poznańskich, a obok stoi hotel Sheraton Poznań. Zobacz też Osiedle galeriowców na Zawadach Osiedle galeriowców na Komandorii Drukarnia Concordia – sąsiadująca Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 86, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.72, ISBN 83-89525-07-0 Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5
Osiedle Wileńskie

Osiedle Wileńskie – w przeszłości osada w woj. warmińsko-mazurskim; obecnie osiedle Zalewa. Leży w północnej części miasta przy drodze wojewódzkiej nr 519. W roku 1973 jako kolonia Osiedle Wileńskie należało do powiatu morąskiego, gmina i poczta Zalewo. Przypisy Bibliografia "Morąg - z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973
Osiedle Willowe (Kraków)

Osiedle Willowe (do roku 1958 Osiedle A-1 Północ) – zabytkowe osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Graniczy z os. Hutniczym od zachodu, z os. Wandy od południa i poprzez ul. Władysława Orkana z os. Stalowym od północy. Na wschód od osiedla znajduje się Rodzinny Ogród Działkowy „Wanda”. Jest to jedno z najstarszych osiedli Nowej Huty. Większość budynków stanowią dwupiętrowe bloki mieszkalne, od strony południowej znajduje się również kilka jednopiętrowych. Duża ilość zieleni sprawia, że ten fragment Krakowa stanowi modelowy przykład architektury „miasta-ogrodu”. Na jego terenie znajduje się XVI Liceum Ogólnokształcące i Gimnazjum nr. 45 im. Powstańców Warszawy, ogródek jordanowski, budynek pierwszego w Nowej Hucie urzędu pocztowego – Kraków 28 oraz budynek dawnego CKiS Fama (poprzednio restauracja Gigant). Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1.
Osiedle Zgody

Osiedle Zgody (do roku 1958 osiedle C-32) – osiedle Krakowa wchodzące w skład Dzielnicy XVIII Nowa Huta, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Otaczają je następujące osiedla: od północy – os. Urocze i ul. Rydza-Śmigłego od zachodu – os. Teatralne i ul. Ludźmierska od wschodu – os. Szklane Domy i aleja Róż od południa – os. Centrum C i os. Handlowe al. Przyjaźni oraz ul. Andersa Na osiedlu znajduje się piętnaście budynków. W blokach, które znajdują się na obrzeżach osiedla, znajdują się różnego rodzaju sklepy. I tak możemy wyróżnić sklep papierniczo-biurowy, dywanowy, kosmetyczny, zoologiczny, fryzjera, masarnie, sklep odzieżowy, spożywczy. Na zewnątrz osiedla, od strony wschodniej jest umiejscowiony duży sklep z artykułami dziecięcymi. Wewnątrz osiedla, wśród budynków znajdują się place zabaw dla dzieci oraz 3 boiska, park i nieczynna obecnie fontanna. Pośrodku osiedla znajduje się budynek dawnej Komendy Dzielnicowej MO w Nowej Hucie, obecnie mieści się w nim Komisariat Policji VIII-Kraków Nowa Huta oraz Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji. Od strony zachodniej znajduje się budynek Państwowej Straży Pożarnej a w nim remiza straży oraz Szkoła Aspirantów PSP. Obok znajduje się budynek dawnej nowohuckej Dzielnicowej Rady Narodowej obecnie mieszczący biura Urzędu Miasta Krakowa. Po wschodniej stronie osiedla, w bloku powszechnie zwanym Świat Dziecka od istniejącego w nim kiedyś sklepu z artykułami dziecięcymi oraz znajdującego się nad wejściem neonu, znajdują się dwie filie (nr 4 i nr 5) Nowohuckiej Biblioteki Publicznej. Na osiedlu ma siedzibę amatorski klub piłkarski OKS Zgodzianka. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce 2006, ISBN 83-74-90060-1
Osiedle Zielona Podkowa

Osiedle Zielona Podkowa – część Poznania, zlokalizowana na terenie Naramowic, na osiedlu samorządowym Naramowice, przy zbiegu ulic Naramowickiej (od zachodu) oraz Bolka (od północy). Położenie Kompleks na północy graniczy z Osiedlem Cztery Pory Roku. Charakterystyka Osiedle zostało oddane do użytku w 2006 roku. Jest to kompleks mieszkalny utworzony z pięciu spójnych segmentów tworzących w rzucie literę U otwartą od północy. Budynek kształtem przypomina podkowę od której wzięła się jego nazwa. Komunikacja Dojazd do osiedla zapewniają autobusy MPK Poznań linii 146, 167, 911, 214 (nocny) i 224 (nocny). Zobacz też Podział administracyjny Poznania Osiedle Przy Rezerwacie
Osiedle Zielone (Kraków)

Osiedle Zielone (do roku 1958 osiedle B-2) – osiedle w Krakowie, w starszej części Nowej Huty, w dzielnicy XVIII, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy. Znajduje się na północ od Placu Centralnego i ograniczone jest ulicami: od zachodu Aleją Róż, od północy ul. Mościckiego (d. Demakowa), od wschodu ul. Wojciechowskiego (d. Leńskiego), od południa ul. Żeromskiego. Na osiedlu, w bloku nr 7 znajdował się Oddział w Nowej Hucie Muzeum Archeologicznego, który został w 2007 przeniesiony do lamusa w Branicach. Przypisy
Osiedle Związkowiec (Kielce)

Os. Związkowiec – osiedle domków jednorodzinnych w Kielcach wybudowanych w latach 70. i 80. XX wieku, zlokalizowane w północnej części miasta. W czasach PRL było prawdziwą wizytówką Kielc. Obszar, na którym znajduje się osiedle należał niegdyś do nieistniejącej dziś gminy Dąbrowa. Osiedle położone jest na wzgórzu i od północnej strony sąsiaduje z ogródkami „Zacisze”, a od południowej z os. Uroczysko. Od wschodniej strony osiedle zamyka ul. Warszawska – jedna z głównych arterii miasta. Uwagi Przypisy
Osownica

Osownica – rzeka, lewy dopływ Liwca o długości 40,71 km. Płynie w województwie mazowieckim przez miejscowości: Kamionka, Czarnogłów, Ossówno, Makówiec Mały, Makówiec Duży, Drop, Joanin, Ruda-Pniewnik, Ruda-Czernik, Osęka, Księżyki, Strachówka, Dzierżanów, Jadów i w miejscowości Borzymy wpada do Liwca. We wsi Makówiec Duży przecina drogę wojewódzką nr 637 a w pobliżu wsi Księżyki drogę krajową nr 50. Zobacz też Rzeki Polski Przypisy
Осовниця

Осовниця( пол. Osownica, Osownia, Ossownica) — річка в Польщі, у Воломінському повіті Мазовецького воєводства. Ліва поритока Лівця (басейн Балтійського моря). Опис Довжина річки 40,71 км, найкоротша відстань між витоком і гирлом — 28,49 м/км, коефіцієнт звивистості річки — 1,41 . Розташування Бере початок біля села Вішневе. Спочатку тече на північний захід, у Кам'янці повертає на північний схід і тече через Чарноглув. У Оссувно повертає на північний захід, тече через Маквеч Малий, Макувеч Великий, Дроп, Руду-Пневнік. У Дзержануві повертає на північний схід і тече через місто Ядув, далі повертає на північний захід і у Божимах впадає у річку Лівець, ліву притоку Західного Бугу. У селі Страхувка річку перетинає автошлях 50. Примітки Посилання Ossownica, rzeczka, bierze początek w lasach ... wpada do Liwca ... // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1886. — Т. VII. — S. 659. (пол.) Osownica al. Osownia, rzka, lewy dopływ Liwca ... // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1886. — Т. VII. — S. 653. (пол.) Jadów, os. przedtem mko, nad rz. Ossownicą, pow. radzymiński, gm. i par. Jadów, ... // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1882. — Т. III. — S. 362. (пол.)
Osowo Duże (jezioro)

Osowo Duże (kaszb. Jezoro Wiôldżé Òsowsczé) – jezioro wytopiskowe położone na Równinie Charzykowskiej w regionie Kaszub zwanym Gochami, na północny zachód od wsi Osusznica w gminie Lipnica, w powiecie bytowskim województwa pomorskiego.
Ostrowo (jezioro na Równinie Gryfickiej)

Ostrowo – jezioro na Równinie Gryfickiej, w zlewni cieśniny Dziwny, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Wolin. Lustro wody położone jest na wysokości 0,3 m n.p.m., co przy średniej głębokości 2,8 m wskazuje na występowanie kryptodepresji. maksymalna głębokość: 6,3 m, powierzchnia: 377 ha. Wody z niego odprowadzane wpływają do jeziora Piaski, a dalej za pośrednictwem rzeki Grzybnicy do Zalewu Kamieńskiego. Na północy jeziora miejscowość Troszyn przy drodze krajowej nr 3 i linii kolejowej Szczecin Dąbie – Świnoujście. Na południowo-wschodnim brzegu zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Wiejkowski Las”. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Nad Bałtykiem i Zalewem Szczecińskim. Bibliografia Turystyczne szlaki gminy Wolin. W: Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz: Wolin – miasto i gmina. 1996, s. 46. ISBN 83-906309-0-7. Linki zewnętrzne Zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Wiejkowski Las" [dostęp 6 kwietnia 2009]
Ostrów Mieleński

Ostrów Mieleński – wyspa na Międzyodrzu, o powierzchni 148 ha, administracyjnie położona w Szczecinie, na osiedlu Międzyodrze-Wyspa Pucka. Składają się na nią dwie części przecięte Długim Rowem. Od wschodu jest oddzielona od Mieleńskiej Łąki Przekopem Mieleńskim, od południa wyspę od Zaleskich Łęg (części, która była dawniej całością z Wyspą Pucką) oddziela Parnica, od zachodu wyspę ogranicza Kanał Wrocławski, oddzielając ją od Łasztowni. Ostrów Mieleński od Ostrowa Grabowskiego oddziela Duńczyca, ograniczając wyspę od północy. Nazwę Mieleński Ostrów wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Möln-Revier. Pierwotnie, wyspa była znacznie większa i obejmowała nieprzerwany obszar lądu między Odrą i Regalicą, oraz Duńczycą i Parnicą. Przypisy
Osuszyno (jezioro w powiecie kościerskim)

Osuszyno (Szarlota) (kaszb. Jezoro Òsëszëno) – przepływowe jezioro rynnowe na południowy zachód od Kościerzyny, na Pojezierzu Kaszubskim (gmina Kościerzyna, powiat kościerski, województwo pomorskie). Charakterystyka Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 87,7 ha, Osuszyno jest miejscem wypoczynku dla mieszkańców pobliskiej Kościerzyny. W Szarlocie znajdują się ośrodki wypoczynkowe i pensjonaty. Nad południowo-wschodnim brzegiem wznosi się pomnik polskich leśników walczących z okupantem hitlerowskim. Zobacz też Lipusz Loryniec Łubiana Sycowa Huta Szlak wodny Graniczna-Trzebiocha Wąglikowice Wda Przypisy
Otalżyno (jezioro)

Otalżyno (kaszb. Jezoro Òtalżińsczé) – jezioro przepływowe moreny dennej w Polsce położone na wschód od Łebieńskiej Huty w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Szemud, na północnym krańcu Pojezierza Kaszubskiego. Poprzez wąską strugę wodną połączone z akwenami jezior Otalżynko i Wycztok. Ogólna powierzchnia: 79,6 ha, maksymalna głębokość 5 m. Zobacz też Pomieczyno Przodkowo Szemud
Owieczki (jezioro)

Jezioro Owieczki – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w Gminie Łubowo, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Przy południowym brzegu jeziora leży wieś Owieczki. Przez jezioro przepływa rzeka Mała Wełna, dopływ Wełny. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 13,3 ha. Głębokość maksymalna wynosi 6,5 metrów. Zwierciadło wody jest położone na wysokości 104,4 m n.p.m. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Ołów (jezioro)

Ołów – jezioro polodowcowe, położone na północnych obrzeżach miasta Ryn (województwo warmińsko-mazurskie, powiat giżycki, gmina Ryn), u podnóża ryńskiego zamku. Charakterystyka Zbiornik o słabo rozwiniętej linii brzegowej o długości 3800 m, brzegach pagórkowatych, miejscami stromych, otoczonych polami, łąkami, a w północno-wschodniej części lasem, po części podmokłym. Południowe krańce jeziora stykają się z zabudowaniami Rynu. Jezioro ma kształt owalny, wydłużony w kierunku północno-południowym. Średnia głębokość jeziora wynosi 13 m, natomiast maksymalna 40,1m. Długość maksymalna zbiornika wynosi 1640 m, a szerokość 530 m. Ławica brzegowa wąska (jedynie w południowej części rozległa), dość gwałtownie opadająca ku zagłębieniom. Zbiornik posiada trzy głęboczki, najgłębszy punkt (40,1 m) znajduje się w północnym krańcu zbiornika. W części północnej znajduje się połączenie z Jeziorem Orło, a w południowo-zachodniej zlokalizowany jest odpływ do Jeziora Ryńskiego. W okresie letnim w jeziorze wykształca się układ stratyfikacji termicznej. Podczas stagnacji letniej na głębokości 40 m zawartość tlenu wynosiła około 2 mg/O2. Jezioro posiada I klasę czystości wód. Przezroczystość wody wynosi około 2,5-3,5 m. Jezioro objęte jest strefą ciszy. Roślinność wynurzona porasta przerywanym pasem prawie całą linie brzegową (85% długości), co stanowi około 6% powierzchni jeziora. Jedynie w części południowej, w okolicy Rynu, zasięg roślinności jest ograniczony. Wśród roślin dominującymi gatunkami są: trzcina pospolita, pałka wąskolistna. Roślinność zanurzona porasta wzdłuż całej linii brzegowej i zajmuje powierzchnię około 9 ha, co stanowi 15% powierzchni zbiornika. Dominantami są: mech wodny, wywłócznik kłosowy, rdestnica połyskująca i przeszyta oraz rogatek. Jezioro jest udostępnione do wędkowania. Występuje tam sielawa, sieja, leszcz, szczupak, okoń, węgorz, lin, płoć. Zbiornik zarybiany węgorzem, szczupakiem oraz sielawą. Wraz z Jeziorem Orło wchodzi w skład obwodu rybackiego nr 21. W obrębie akwenu można spotkać raka pręgowatego oraz kormorana. Na południowym krańcu znajduje się miejskie kąpielisko oraz amfiteatr (położony na stoku dawnej, krzyżackiej winnicy). Wokół jeziora prowadzi malowniczy szlak, doskonały zarówno na wędrówki piesze, jak i przejażdżki rowerowe (ok. 5 km). Bibliografia Marek Podskalny, Ryn i okolice. Przewodnik, Ryn, 2005 Wielkie Jeziora Mazurskie. Południe, Wydawnictwo IRS, Seria Przewodniki Wędkarskie Informacje uzyskane w Gospodarstwie Rybackim „Mikołajki” Sp. z o.o. w Mikołajkach
Ośrodek Edukacyjny Babiogórskiego Parku Narodowego

Ośrodek Edukacyjny Babiogórskiego Parku Narodowego – muzeum Babiogórskiego Parku Narodowego mieszczące się w budynku Dyrekcji Parku w Zawoi – Markowej w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja. Ośrodek w efektowny sposób prezentuje zagadnienia związane z przyrodą Babiej Góry, kulturą lokalnej społeczności i ekologią. Dzięki wyposażeniu ośrodka w nowoczesny sprzęt multimedialny zwiedzający mogą posłuchać odgłosów lasu i zwierząt w nim mieszkających, a także podziwiać górskie widoki. Wystawy w Ośrodku W ośrodku zorganizowano cztery wystawy stałe: Roślinność Babiej Góry – prezentacja walorów babiogórskiej przyrody, piętrowego układu roślinności, zwierząt zamieszkujących teren Parku; Stylizacja chaty góralskiej – prezentacja wystroju izb góralskich (czarnej i białej), oryginalnych sprzętów używanych w gospodarstwach domowych, strojów górali babiogórskich, narzędzi używanych przy hodowli owiec i produkcji sera; Panorama Babiej Góry – prezentacja układu sieci wodnej (potoków, źródeł), tras szlaków turystycznych; Mini galeria „Pod Cylem” – prezentacja prac regionalnych twórców ludowych; Przed budynkiem ośrodka zorganizowano Ogród Roślin Babiogórskich oraz Ogród Zmysłów. Linki zewnętrzne Strona Babiogórskiego Parku Narodowego