NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lac Drużno

Le lac Drużno (aussi appelé Lac Druzno ou Jeziora Druzno) est un point d'eau historiquement considéré comme un lac dans le nord de la Pologne à l'est du delta de la Vistule près d'Elbląg. Le lac Drużno a été déclaré site Ramsar depuis le 29 octobre 2002. Notes et références Liens externes Ressource relative à la géographie : Service d'information sur les Sites Ramsar Portail des lacs et cours d'eau Portail de la Pologne
Lago Druzno

Il lago Druzno (polacco: Jezioro Druzno; tedesco: Drausensee, lituano: Drūsuo) è un lago della Polonia, poco disante dalla città di Elbląg nel Voivodato della Varmia-Masuria, messo in comunicazione con la laguna della Vistola attraverso il fiume Elbląg. Anche se storicamente è considerato un lago secondo la convenzione di Ramsar, Convenzione internazionale relativa alle zone umide di importanza internazionale, soprattutto come habitat degli uccelli acquatici è considerato uno specchio d'acqua, essendo di dimensioni ridotte e con un fondale poco profondo e abbastanza impermeabile, alimentato da alcuni immissari e inoltre gran parte della sua superficie è coperta da vegetazione, che ne fa un ambiente ideale per varie specie di uccelli acquatici. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago Druzno
Druzno

Druzno, Drużno↓ (niem. Drausensee) – płytkie, zarastające jezioro deltowe na Żuławach Wiślanych. Jezioro położone jest w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Elbląg. Stanowi część Zalewu Wiślanego odciętą aluwiami. Przyroda Przez Druzno przechodzi tor wodny stanowiący przedłużenie Kanału Elbląskiego. Jezioro wraz z pobliskimi terenami tworzy rezerwat Jezioro Drużno (miejsca lęgowe ptactwa wodnego i błotnego, głównie kaczek, perkozów, mew i rybitw; również drobnych ptaków wróblowych). Dodatkowo obszar rezerwatu pokrywa się z obszarami Natura 2000 Jezioro Druzno (PLH280028) SOO oraz o większej powierzchni Jezioro Drużno (PLB280013) OSO. W 2002 roku ze względu na bogactwo roślinne i bioróżnorodność zostało uznane międzynarodową formą ochrony i wpisane na listę ramsarską. Do jeziora uchodzi kilka niewielkich cieków, między innymi: Balewka, Brzeźnica, Burzanka, Dzierzgoń, Elszka, Kowalewka, Marwicka Młynówka, Tina (jedno odgałęzienie w dolnym biegu), Wąska. Biocenoza jeziora była przez wiele lat obiektem badań hydrobiologicznych (w tym parazytologicznych), zainicjowanych w latach 50. XX w. przez Wincentego L. Wiśniewskiego (Uniwersytet Warszawski). Wiosną i latem 1948 badano szczegółowo tamtejszą ornitofaunę. Obserwowano wtedy bąka zwyczajnego (76 sztuk podczas wiosennych przelotów), rudzika, srokę zwyczajną, żurawia zwyczajnego (liczne stada), jarzębatkę, gajówkę, słowika szarego (bardzo licznie), pliszkę siwą (kilka sztuk). Bardzo licznie występowała mewa śmieszka, a rzadziej: rybitwa rzeczna, bocian czarny i ślepowron zwyczajny (ten ostatni gatunek zaobserwowano tylko dwa razy). Krążyła też jedna para bielika zwyczajnego. Ponadto zanotowano wtedy takie gatunki jak: brzęczka, strumieniówka, łozówka i łabędź niemy (siedem sztuk). Historia W IX wieku nad tym jeziorem, w okolicach dzisiejszego Janowa, gdzie znajdował się port i znajdowało się emporium wikingów handlu bałtyckiego na ówczesnym terytorium Prusów (Truso). Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 1147,5 ha przez 1446,0 ha do 1790,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 0,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,2 m, natomiast głębokość maksymalna 2,5 m (kryptodepresja). Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Druzno. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Drużno. Nazwę Druzno wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Drausen See. Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł o jeziorze Druzno Jezioro Druzno w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. Druzno, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 168 .
Друзно

Друзно, Дружно (пол. Druzno, Drużno) — озеро в Польше. Озеро находится на территории Варминьско-Мазурского воеводства недалеко от города Эльблонга. Площадь водосбора — 1084 км², водного зеркала — 18 км², но может колебаться в зависимости от сезона от 13 до 28 км². Высота над уровнем моря — 0,1 м. Из Друзно вытекает река Эльблонг, соединяющая озеро с Калининградским заливом. Озеро расположено на аллювиальных почвах восточнее дельты Вислы. Несколько тысяч лет назад территория, где находится Друзно, составляла часть Калининградского залива. На берегах гнездится множество птиц (утки, поганки, чайки, крачки и др.), образован резерват «Озеро Друзно». В IX—X веках у озера Дружно, неподалёку от деревни Янов Поморский, находился прусский торговый центр на Балтике — Трусо. В настоящее время озеро является частью системы Эльблонгского канала. До 1949 года озеро носило германизированное название Драузен. Примечания
Друзно

Друзно (пољ. Druzno) је језеро у северној Пољској. Познато је и под називом Дружно (Drużno). Налази се у војводству Варминско-Мазуријском. Језеро је веома плитко и полако зараста. Налази се на 0,1 m надморске висине. Површина језера: 1289 ha дужина: 9,7 km ширина: 2,0 km максимална дубина: 2,5 m (криптодепресија). Географска дужина19° 27' ИГД Географска ширина 54° 4' СГШ Кроз језеро пролази водени пут који представља продужетак Елбласког канала. ЈЕзеро са околином чини резерват језера Друзно. Резерват је веома богат воденим и мочварним птицама. Види још Списак језера у Пољској Спољашње везе Страница о језеру Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (3. јануар 2009) (језик: енглески)
Друзно

Друзно, Дружно (пол. Druzno) — мілководне озеро в Польщі на території Ельблонзького повіту Вармінсько-Мазурського воєводства. Опис Площа водяного дзеркала становить від 11,48 до 17,90 км² (у різних джерелах), крім того, площа озера залежить від численних факторів, навіть від напряму вітру. Максимальна глибина 2,5 м. Довжина озера становить 9,7 км, максимальна ширина 2 км. Стік по річці Ельблонг у Віслинську затоку Балтійського моря. Озеро є основною частиною резервату «Озеро Друзно» площею 30 км², створений у 1966 році для розмноження водоплавних та болотних птахів, в основному качок, поганок, чайок і крячків, а також малих горобиних птахів. З 2002 року резерват під міжнародним захистом Рамсарської конвенції ЮНЕСКО. Біоценози озера були протягом багатьох років об'єктом гідробіологічних досліджень, розпочатих у 50-х роках ХХ століття Вінсентом Л. Вишневським (Варшавський університет). У дев'ятому столітті на березі озера, в безпосередній близькості від сьогоднішнього Янова, був прусський торговий центр Трусо. До 1949 року озеро мало німецьку назву Драузен. Примітки Посилання Jezioro Drużno [Архівовано 14 липня 2014 у Wayback Machine.] - Ptasi ogrody — Rezerwat Jezioro Drużno [Архівовано 14 липня 2014 у Wayback Machine.] Wykaz NB-j (jeziora) Wody powierzchniowe do bytowania ryb łososiowatych i karpiowatych w warunkach naturalnych oraz umosliwiające migrację ryb [Архівовано 15 липня 2014 у Wayback Machine.] RAMSAR — The List of Wetlands of International Importance [Архівовано 14 вересня 2014 у Wayback Machine.] Jezioro com pl — Druzno
Drehbrücke Giżycko

Die Drehbrücke Giżycko überquert den Kanał Giżycki (deutsch Lötzener Kanal) in Giżycko (deutsch Lötzen) in Polen. Sie ist eine der Attraktionen der Stadt in der Masurischen Seenplatte. Lage Die Brücke ist Teil der Straße, die die Feste Boyen (polnisch Twierdza Boyen) mit dem Zentrum von Giżycko verbindet. Sie führt über den Kanał Łuczański, der den Kisajno, den südlichsten See des Mamry (deutsch Mauersee), mit dem Niegocin (deutsch Löwentinsee) verbindet. Geschichte Die Anlage von Kanälen im damals ostpreußischen Masuren und die Nutzung der Kanäle durch Dampfschiffe führte in den 50er Jahren des 19. Jahrhunderts zum Bau der Lötzener Drehbrücke. Eine erste Konstruktion bestand aus zwei Brückenelementen, die auf die Seiten gedreht wurden, um Schiffe den Kanal passieren zu lassen. Am 4. September 1859 stürzte diese Brücke infolge Überlastung ein. In den folgenden Jahren wurde nach einer neuen technischen Lösung gesucht. 1889 konstruierten Ingenieure der Firma Bechelt aus Grünberg eine neue Brücke, die nun aus einem 20 m langen und 8 m breiten beweglichen Brückenjoch bestand. Das mehr als 100 t schwere Element konnte von einem Brückenführer manuell auf eine Seite des Kanals gedreht werden. Ermöglicht wurde das durch ein entsprechendes Hebelübersetzungsverhältnis. Die Brücke heute 1960 bis 1970 wurde die Brücke modernisiert und mit einer elektrischen Anlage ausgestattet. Folge dieser Modernisierung waren starke Beschädigungen des Kais. Daraufhin wurde auf der damaligen Brücke eine Pionierbrücke errichtet. 1993 wurde die Drehbrücke wieder eröffnet. Seitdem wird sie tagsüber an festgesetzten Zeiten von einem Brückenführer per Hand bedient. Die Öffnung braucht etwa fünf Minuten. Anschließend können Boote eine halbe Stunde lang abwechselnd in beiden Richtungen den Kanal passieren. Weblinks http://www.gizycko.turystyka.pl/de/index.php?Menu=3&Next=63
Most obrotowy w Giżycku

Most obrotowy w Giżycku – most obrotowy nad Kanałem Łuczańskim w Giżycku z końca XIX wieku, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa warmińsko-mazurskiego. Jest to jeden z trzech mostów drogowych przez Kanał Łuczański w mieście. Jest przeznaczony dla pojazdów o masie całkowitej do 2,5 ton. Most stanowi zabytek techniki. W sezonie letnim jest jedną z atrakcji turystycznych Giżycka, przyciągającą duże rzesze turystów chcących obejrzeć moment otwierania/zamykania mostu. Historia Most zbudowany został w 1898 roku przez firmę Beuchelt & Co. Grünberg i. Schl. z Zielonej Góry, żeby zapewnić dojazd z miasta do znajdującej się po zachodniej stronie kanału Twierdzy Boyen. Jest to most obrotowy w ciągu ulicy Stanisława Moniuszki, w którym całe przęsło mostowe obraca się w bok o 90° i ustawia się równolegle do nabrzeża. Otwarcie mostu wstrzymuje ruch kołowy i umożliwia przepływanie jednostek wodnych po kanale. Most został wysadzony w powietrze przez wycofujące się wojska niemieckie i odbudowany po wojnie. Oryginalny mechanizm mostu umożliwiał, za pomocą odpowiednich przełożeń, otwieranie mostu ręcznie przez jednego operatora. W latach 1969–1970 został wyposażony w napęd elektryczny. Zbyt szybkie otwieranie mostu spowodowało uszkodzenia konstrukcji i nabrzeża (spowodowane uderzaniem przęsła w przyczółek), więc w 1985 roku unieruchomiony most został zastąpiony tymczasowym mostem saperskim (polowym). W 1993 roku przeprowadzono remont generalny i przywrócono stan pierwotny z ręcznym otwieraniem. Operacja otwierania Obecnie obsługa mostu odbywa się ręcznie, zgodnie z pierwotnym założeniem konstruktorów, tak że ważący 100 ton most obsługuje jedna osoba. Cała operacja otwierania lub zamykania mostu zajmuje jednemu operatorowi około 5 min. Most otwierany jest (zamykany dla ruchu kołowego) według dziennego rozkładu dostosowanego do rozkładu rejsów statków Żeglugi Mazurskiej. Od 1 listopada do 31 marca most jest zamknięty dla ruchu wodnego. U operatora przeprawy można uzyskać odcisk pamiątkowej pieczęci jako potwierdzenie obecności na moście obrotowym w Giżycku. Przypisy
Розвідний міст в Гіжицьку

Розвідний міст в Гіжицьку (пол. Most obrotowy w Giżycku) — розвідний міст через канал Лучанського в Гіжицьку від другого половини XIX сторіччя, внесений до реєстру пам'яток Вармінсько-Мазурського воєводства. Це один із трьох дорожніх мостів через Лучанський канал у місті. Він розрахований на транспортні засоби загальною вагою до 2,5 тонн. Міст є цікавою технічною пам'яткою, завдяки типу конструкції він унікальний у країні та один із декількох мостів такого типу в Європі. У літній сезон він є однією з туристичних принад Гіжицька, що приваблює великі натовпи туристів. Історія Міст був побудований 1898 року компанією Бюхельт і ко. із Зеленої Гори, щоб забезпечити доступ з міста до фортеці Боєн на західній стороні каналу. Це поворотний міст вулицею Станіслава Монюшки, в якому весь проміжок моста обертається набік на 90 ° і встановлюється паралельно набережній. Відкриття мосту зупиняє рух і дозволяє водяним одиницям текти через канал. Міст був підірваний відступальними німецькими військами та відбудований після війни. Оригінальний механізм мосту дозволив відкрити міст рукопаш одним оператором, використовуючи відповідні передавальні коефіцієнти. У 1969-70 роках його оснастили електроприводом. Занадто швидке відкриття моста спричинило пошкодження споруди та набережної (спричинене ударом прольоту на плацдарм), тому 1985 року іммобілізований міст був замінений тимчасовим саперним (польовим) мостом. 1993 року було проведено загальне лагодження мосту та відновлено початковий стан з ручним відкриттям. Операція відкриття На поточний час міст обслуговується рукопаш, згідно з оригінальним припущенням будівельників, тож 100-тонним мостом керує одна людина. Вся операція відкриття або закриття мосту одним забирає близько 5 хвилин. Міст відкритий (закритий для руху автомобілів) відповідно до денного розкладу, адаптованого до графіка плавання суден Мазурського пароплава . З 1 листопада до 31 березня міст закритий для водного руху. В оператора переїзду можна отримати відбиток пам'ятної печатки як підтвердження своєї присутности на обертовому мосту в Гіжицьку.
Prinz-Friedrich-August-Brücke

Die Prinz-Friedrich-August-Brücke ist eine historische Straßenbrücke im Zuge der Staatsstraße 132 über das Fließgewässer Mandau im Süden der Großen Kreisstadt Zittau. Sie steht als technisches Denkmal unter sächsischem Kulturdenkmalschutz. Konstruktion Das Bauwerk ist eine dreibogige Gewölbebrücke. Sie ist 36,69 m lang und flach gegründet. Die Einzelstützweiten betragen je 12,20 m in den Randfeldern und 12,29 m im Mittelfeld. Das Bauwerk hat eine 8,00 m breite Fahrbahn und beidseitig angeordnete 2,00 m breite Gehwege. Geschichte Das Bauwerk wurde im Jahr 1897 errichtet. 2022 wurde das Bauwerk durch das Landesamt für Straßenbau und Verkehr umfassend erneuert. Die Erneuerung erfolgte mittels Fertigteilen, um den Bahnbetrieb der Zittauer Schmalspurbahn möglichst wenig einzuschränken. Weblinks Einzelnachweise
Dreifaltigkeits- und Marienkirche (Strzelno)

Die Pfarrkirche zur Heiligen Dreifaltigkeit und St. Maria ist eine Kirche in der Stadt Strzelno im Powiat Mogileński der Woiwodschaft Kujawien-Pommern. Architektur und Baugeschichte Die heutige Pfarr- und ehemalige Klosterkirche der Prämonstratenserinnen wurde 1216 eingeweiht. Sie ist eine dreischiffige Basilika mit Querschiff, großem Chorjoch und Apsis. An den Altarraum wurden zwei Kapellen angebaut, im 15. Jahrhundert wurde die südliche St.-Barbara-Kapelle erweitert. An der Ostseite war die Kirche ursprünglich mit zwei runden Türmen ausgestattet. Das Fundament des Nordturmes ist außerhalb der Kirche sichtbar geblieben. Das Mittelschiff ist von einem Sterngewölbe, die Seitenschiffe sind mit Kreuzrippengewölben überspannt. Im 18. Jahrhundert wurde die Kirche im barocken Stil umgebaut und erhielt eine neue Fassade und Ausstattung, dabei wurde das ursprüngliche romanische Aussehen unkenntlich gemacht. Die Barockfassade aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts wird von zwei Barocktürmen mit Helmdächern flankiert. Bei der Renovierung der Kirche 1946 wurden sechs romanische Säulen von einer dicken Putzschicht befreit. Die siebente Säule ist bisher nicht enthüllt worden. Zwei der Säulenschäfte sind reich mit figürlichen Flachreliefs, Darstellungen der Tugenden und Laster verziert. Säulen dieser Art gibt es neben Strzelno nur in der Kathedrale von Santiago de Compostela und im Markusdom in Venedig. Ihre Entstehung wird auf die zweite Hälfte des 12. Jahrhunderts oder Anfang des 13. Jahrhunderts datiert. Über dem Eingang zur St.-Barbara-Kapelle auf der Südseite befindet sich ein romanisches Stiftertympanon mit den Gestalten der St. Anna, der Jungfrau Maria, noch das Wickelkind haltend (Anna selbdritt), und den knienden Gestalten des Stifters Piotr Wszeborowic mit dem Modell der Kirche und einer Frau mit einem Buch in den Händen. Unten ist die segnende Hand Gottes dargestellt. Längs der oberen Kante des Tympanons verläuft die lateinische Inschrift: „TE VELVT OPTARAT HOC DONO PETRVS HONORAT VIRGINIS ANNA PIE MATER VENERANDA MARIE“ („Anna, ehrwürdige Mutter der frommen Jungfrau Maria, mit dieser Gabe ehrt dich Peter, der das sich ehemals gewünscht hat“). Das Verkündigungstympanon wurde während der Renovierungsarbeiten gefunden. Es befindet sich in einem kleinen Museum neben der Kirche. In der Mitte befindet sich die Gestalt der Jungfrau Maria mit der Gehorsamsgeste, rechts der Erzengel Gabriel, der auf die Taube über dem Kopf Mariens deutet, links der Baum des Lebens. Das Tympanon des Nordportals in Dreipassform ist im 13. Jahrhundert entstanden. Es stellt die Maiestas Domini dar – den thronenden Christus in einer von zwei Engeln gehaltenen Mandorla. Unten sind tierköpfige Gestalten der Evangelisten – St. Lukas (Stier) und St. Markus (Löwe) dargestellt, begleitet von den Aposteln Petrus und Paulus. Die fünf grün gestrichenen barocken Beichtstühle (1741) zeigen Bilder aus der Bibel mit polnischen Inschriften. Quelle Adam Miłobędzki: Architektur Polens: Kapitel des europäischen Kulturerbes, Generalkonservator der Republik Polen, 1998, ISBN 8385739599 Weblinks
Kerk van de Heilige Drie-eenheid en de Maagd Maria

De Kerk van de Heilige Drie-eenheid en de Heilige Maagd Maria (Pools: Kościół Świętej Trójcy i Najświętszej Maryi Panny) in de Poolse stad Strzelno is een driebeukige basiliek met een transept en apsis. Geschiedenis De kerk werd in 1216 ingewijd. Aan de altaarruimte werden twee kapellen aangebouwd, in de 15e eeuw werd de zuidelijke Barbarakapel vergroot. Aan de oostzijde was de kerk oorspronkelijk met twee ronde torens uitgerust. Het fundament van de noordelijke toren is buiten nog zichtbaar gebleven. Het middenschip kent een stergewelf, de beide zijschepen worden door kruisribgewelven overspannen. In de 18e eeuw volgde de verbouwing van de kerk in barokke stijl. De kerk kreeg een nieuwe voorgevel en interieur, waarbij het romaanse aanzien onherkenbaar werd gemaakt. De barokke façade uit de eerste helft van de 18e eeuw wordt door twee barokke torens geflankeerd. Tijdens de renovatie van de kerk in 1946 verwijderde men van zes romaanse zuilen de barokke bekleding, een zevende zuil heeft nog altijd de barokke bekleding. De zuilen zijn rijk versierd met figuurlijke reliëfs. Dergelijke zuilen zijn zeer zeldzaam en worden slechts aangetroffen in de kathedraal van Santiago de Compostella en in de Sint-Marcusbasiliek van Venetië. De zuilen dateren van de eerste helft van de 12e eeuw of het begin van de 13e eeuw. Boven de ingang van de Barbarakapel op de zuidelijke zijde bevindt zich een romaans tympanon uit de bouwperiode van de kapel met het gestalte van Sint-Anna, de Maagd Maria die het Kind in doeken vasthoudt en de knielende figuren van de stichters: Piotr Wszeborowic met een model van de kerk en een vrouw met een boek in de handen. Daaronder is de zegenende hand van God te herkennen. Langs de bovenkant van het tympanon loopt de Latijnse tekst TE VELVT OPTARAT HOC DONO PETRVS HONORAT VIRGINIS ANNA PIE MATER VENERANDA MARIE (vertaling: Anna, eerwaardige Moeder van de godvruchtige Maagd Maria, met deze schenking wordt u zoals door hem gewenst geëerd door Piotr). Het Verkondigingtympanon werd tijdens renovatiewerkzaamheden gevonden. Het bevindt zich in het lapidarium van het kloostergebouw. In het midden van het tympanon bevindt zich de figuur van Maria met rechts van haar de aartsengel Michaë', die duidt op de duif boven het hoofd van Maria en links de boom des levens. Het tympanon van het noordelijk portaal in driepasvorm ontstond in de 13e eeuw. Het stelt de Maiestas Domini voor: een tronende Christus in een door twee engelen gedragen mandorla. Daaronder de symbolen van de evangelisten Sint-Lucas en Sint-Marcus. De vijf in groene kleuren geverfde barokke biechtstoelen (1741) tonen beelden uit de Bijbelse geschiedenis met Poolse inschriften. Afbeeldingen Externe link (pl) Webpresentatie van de parochie
Trojmezí tří císařů

Trojmezí tří císařů (německy Dreikaisereck [drai-kajzer-ek], polsky Trójkąt trzech cesarzy) je označení bodu, kde se před první světovou válkou stýkaly hranice tří císařství – německého, rakouského a ruského. Nyní se na tomto místě stýkají hranice měst Myslovice, Sosnovec a Jaworzno. Trojmezí bylo na soutoku Černé a Bílé Přemše, odkud dále teče řeka Přemše. Pravý břeh (západní) Černé Přemše patřil do Německa, levý břeh Bílé Přemše byl rakouský a území mezi oběma řekami bylo pod vládou Ruska. Pojem Trojmezí tří císařů vznikl v roce 1871, kdy došlo ke sjednocení Německa a Vilém I. Pruský stal německým císařem. Bod však byl významný i před rokem 1871, protože se v něm stýkaly hranice předchůdců tří císařství: 1815: Pruské království, Krakovská republika a Polské království (které bylo součástí Ruské říše) 1831: Pruské království, Krakovská republika a Ruská říše (která z Polska udělala svou provincii) 1846: Pruské království, Ruská říše a Rakouské císařství (které začlenilo Krakovskou republiku do monarchie) 1867: Pruské království, Ruská říše a Rakousko-Uherskem (po Rakousko - uherské vyrovnání) Trojmezí tří císařů nevzniklo po třetím dělení Polska, které mocnosti uskutečnily v roce 1795. Po třetím dělení Polska byl bod styku hranic velmocí u obce Niemirów. Do první světové války bylo Trojmezí tří císařů známé v celé Evropě a bylo cílem řady výletníků. Po řece pluly výletní lodě a místo bylo možné obdivovat z Bismarckovy věže v Myslovicích z roku 1907. Bismarckova věž byla ve 30. letech 20. století z rozhodnutí polských úřadů zbořena a materiál byl použit při stavbě katedrály v Katovicích. Po druhé světové válce začalo místo upadat v zapomnění. V prvních letech 21. století se však začalo uvažovat o vybudování vyhlídkové terasy na strmém břehu nad soutokem. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Trójkąt trzech cesarzy na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Trojmezí tří císařů na Wikimedia Commons (německy) Staré pohlednice s Trojmezím tří císařů Archivováno 3. 3. 2016 na Wayback Machine. (německy) O myslovické Bismarckově věži (polsky) O myslovické Bismarckově věži
Driekeizerpunt

Het Driekeizerpunt was een drielandenpunt tussen de keizerrijken Oostenrijk, Duitsland en Rusland. Na de Eerste Wereldoorlog verdween dit drielandenpunt met de instelling van het land Polen. Het driekeizerpunt was te vinden op de plek waar de rivieren Zwarte en Witte Przemsa samenvloeien. Dit punt ligt bij de Pruisische stad Myslowitz die thans in Polen ligt, in de provincie Silezië. Vanaf het einde van de 19e eeuw werd het drielandenpunt een toeristische trekpleister en daarmee een populair motief voor ansichtkaarten. Aan de Duitse kant werden langs de wandelpaden in een parkachtige omgeving diverse restaurants en herbergen gebouwd, en in 1907 werd een 22 meter hoge Bismarcktoren opgericht als uitkijktoren, gebaseerd op het ontwerp "Götterdämmerung" van architect Wilhelm Kreis, dat in 1899 een wedstrijd had gewonnen.