NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Garnowie

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Garnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Garnowo w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Świętego Krzyża w Nawodnej. Historia i architektura Kościół został zbudowany w 2. połowie XIII wieku. Murowany z kamieni narzutowych, jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Wieża została dobudowana w późniejszym okresie. Wejście do kościoła znajduje się od strony zachodniej, w ścianie południowej widoczny jest ślad po zamurowanym wcześniejszym portalu. W ścianie wschodniej znajdują się dwa otwory okienne, jej szczyt zdobiony jest ostrołukowymi blendami. Okna w ścianach bocznych zostały przemurowane i poszerzone. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop, nad wejściem znajduje się wsparta na słupach empora. Kościół uległ zniszczeniu w trakcie II wojny światowej, trafiony w 1945 roku dwoma pociskami artyleryjskimi. Odbudowany został w latach 1989–1990. Konsekrował go w dniu 13 czerwca 1991 roku biskup Marian Błażej Kruszyłowicz. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Godkowie

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Godkowie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Godków w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Do jego konstrukcji użyto granitowych bloków. Jest budowlą salową na planie prostokąta o wymiarach 17,5 × 8,1 m. Nawa nakryta jest dwuspadowym dachem. W wieku XIX kościół został przebudowany w stylu neoromańskim, dobudowano do niego wówczas masywną ceglaną wieżę i zakrystię, a także dokonano przemurowania okien. Wieża, zwieńczona czterema wimpergami, oryginalnie nakryta była spiczastym hełmem. W przyziemiu wieży umieszczono ostrołukowy portal wejściowy. Na licu wieży, ozdobionym blendami i ceglanymi fryzami, znajdują się okna dźwiękowe i zegar. Po II wojnie światowej opuszczony kościół popadł w ruinę, odbudowano go w latach 1975–1976. Podczas prac restauracyjnych uproszczono wygląd wieży, zmieniając jej pokrycie na wielopłaszczyznowy blaszany dach zwieńczonym krzyżem. Odbudowany kościół poświęcił w dniu 5 grudnia 1976 roku biskup Jerzy Stroba. W ścianie wschodniej kościoła wybite są trzy wąskie ostrołukowe okna, obramowane kamienną blendą. Okna w ścianach bocznych są poszerzone i pochodzą z okresu XIX-wiecznej przebudowy, w ścianie południowej zachowało się jednak jedno oryginalne okno. W południowo-zachodnim narożniku kościoła, tuż nad cokołem, wmurowana jest kwadra kamienna z murarskim symbolem szachownicy ułożonej z trójkątów prostokątnych. Druga kwadra z częściowo skutą szachownicą, ułożoną z prostokątów, znajduje się w ścianie zachodniej. Wewnątrz kościoła, od strony wejścia, znajduje się empora muzyczna wsparta na dwóch filarach. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. Historyczne wyposażenie świątyni nie zachowało się. Do kościoła przylega dawny cmentarz, otoczony niskim kamiennym murem oporowym. Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Grzybnie

Kościół św. Antoniego z Padwy w Grzybnie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Grzybno w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest kościołem parafialnym erygowanej w 1946 roku parafii św. Antoniego z Padwy w Grzybnie w dekanacie Banie. Historia i architektura Kościół usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu w centrum wsi Grzybno. Powstał w XIII wieku, kiedy wieś należała do templariuszy z Rurki. Wymurowany został z granitowej kostki. Pomimo późniejszych przebudów jego bryła zachowała pierwotną romańską formę. Jest to budowla salowa, sytuowana na planie prostokąta, z wyraźnie wyodrębnionym prostokątnym prezbiterium. Świątynia nakryta jest dwupołaciowym dachem. W ścianie południowej znajduje się nieduża kruchta z metalową sterczyną na kalenicy. W okresie po reformacji kościół był użytkowany przez ewangelików i na początku XVII wieku został przebudowany. W prezbiterium w ścianie południowej widoczny jest zamurowany wąski portal, zamknięty pojedynczym kamieniem uformowanym w płaski łuk odcinkowy. Zamurowany został także zamknięty półokrągłym łukiem portal w północnej ścianie nawy. W ścianie wschodniej widoczne są ślady po zamurowanych oknach zamkniętych półokrągłymi łukami. W ścianie południowej znajdowały się pierwotnie trzy niewielkie okna zamknięte półokrągłym łukiem, z których dwa później zamurowano, a jedno poszerzono. Również z dwóch okien w prezbiterium jedno zostało poszerzone, a drugie zamurowane. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1946 roku przez księdza Tadeusza Sorysa. Do 1967 roku kościół posiadał w elewacji zachodniej ryglową wieżę dzwonną, którą następnie rozebrano. Obecnie obok kościoła znajduje się wolnostojąca, zadaszona drewniana dzwonnica. Zawieszony jest na niej dzwon z 1892 roku, ozdobiony okolicznościową inskrypcją. Wnętrze kościoła nakryte jest płaskim, drewnianym stropem belkowanym. W środku zachowały się: barokowy ołtarz z 2. połowy XVIII wieku, drewniana empora chórowa, polichromie na belkach stropowych. Do kościoła przylega cmentarz, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Jeleninie

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Jeleninie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Jelenin w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Godkowie. Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został w XIII wieku. Jest budowlą salową, orientowaną, sytuowaną na rzucie prostokąta. W 1856 roku kościół został strawiony przez pożar. Został odbudowany w latach 1856–1859. Przebudowano go wówczas w stylu neoromańskim, dodając pięcioboczną ceglaną absydę od strony wschodniej i kruchtę od strony południowej, a do elewacji zachodniej dostawiono smukłą, czworoboczną wieżę. Przemurowano także szczyty i wybito nowe okna. Wnętrze kościoła nakryte jest belkowanym, ozdobnym stropem, pochodzącym z połowy XIX wieku. Na ścianie zachodniej znajduje się XIX-wieczna empora (organy zostały zniszczone po 1945 roku). Na wyposażeniu zachowały się neoromańska ambona i chrzcielnica i dwa XVII-wieczne brązowe lichtarze. Na wieży kościelnej zawieszony jest dzwon z 1860 roku. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 13 lipca 1946 roku. Użytkowany był do 1959 roku, następnie został opuszczony. Przywrócono go dla celów kultowych po remoncie przeprowadzonym w latach 1992–1993. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kamiennym Jazie

Kościół św. Wawrzyńca w Kamiennym Jazie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kamienny Jaz w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Antoniego z Padwy w Grzybnie. Historia i architektura Wzniesiony w XV wieku, murowany jest z kamieni polnych i granitowej kostki. W 1712 roku został przebudowany. Rozplanowany na rzucie prostokąta, nakryty jest dwuspadowym dachem z dachówką. W zachodniej części korpusu wpuszczona jest czworoboczna, otynkowana wieża dzwonna, nakryta ośmiobocznym hełmem zwieńczonym kulą z krzyżem. W wieży znajdują się małe okienka. Od strony zachodniej do kościoła przylega dostawiona w XIX wieku neogotycka kruchta. Ściany i sufit wewnątrz kościoła są otynkowane. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. W tylnej części kościoła znajduje się XIX-wieczna drewniana empora muzyczna z kolorową balustradą. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 30 marca 1947 roku przez księdza Tadeusza Sorysa. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Krajniku Górnym

Kościół św. Andrzeja Boboli w Krajniku Górnym – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Krajnik Górny w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XV wieku. Sytuowany jest na rzucie prostokąta. Murowany z kamieni narzutowych, jest budowlą salową, orientowaną. Nawę nakrywa dach dwuspadowy. Do ściany wschodniej dostawiona jest zakrystia. Szczyt ściany wschodniej, wykonany w stylu renesansowym, pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku. Od strony zachodniej do nawy przylega dostawiona w XVI wieku wieża, nakryta ostrosłupowym hełmem zakończonym krzyżem. Na wieży zawieszone są dwa dzwony, z XV i XVIII wieku. Wnętrze kościoła nakrywa sklepienie kolebkowe. W prezbiterium zachował się XVIII-wieczny ołtarz ambonowy, ze zdobieniami w formie kolumienek, belkowania i rzeźbionej ornamentyki, ze wstawionym współcześnie obrazem przedstawiającym św. Andrzeja Bobolę. W ścianie prezbiterium znajdują się dwa prostokątne okna flankujące ołtarz i jedno znajdujące się wyżej okno w formie okrągłej. Przy ścianie bocznej umieszczona jest ambona z baldachimem, ozdobionym malowidłem przedstawiającym Ducha Świętego pod postacią gołębicy. Na ścianie zachodniej znajduje się wsparta na słupach empora chórowa. Na ambonę prowadzi nietypowe wejście, usytuowane na zewnątrz kościoła. W kościele znajduje się także XIX-wieczny feretron przedstawiający chrzest Jezusa i Świętą Rodzinę z Duchem Świętym, przywieziony po 1945 roku przez polskich osadników z Milczyc w dawnym województwie lwowskim. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1946 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Krzymowie

Kościół św. Józefa w Krzymowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Krzymów w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Andrzeja Boboli w Krajniku Górnym. Historia i architektura Wzniesiony w 2. połowie XIII wieku kościół murowany jest z kostki granitowej. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta o wymiarach 21,3 × 9 m. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. Szczyt wschodni zdobiony jest sterczynami. Zachowały się dwa oryginalne, ostrołukowe portale: trójuskokowy w ścianie zachodniej i dwuusokowy w ścianie południowej. Od strony zachodniej do kościoła przylega dobudowana w XV wieku wieża, o tej samej szerokości co nawa. Wieża zwieńczona jest czterema wimpergami i nakryta ośmiobocznym hełmem. W 1872 roku kościół został przebudowany w stylu neogotyckim. Poszerzono wówczas okna, a od strony wschodniej dostawiono pięciobocznie zamknięte ceglane prezbiterium, z przylegającymi do niego od północy i południa dwiema niewielkimi absydami. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z XV-wieczną ceglaną bramką. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem. Na ścianie zachodniej znajduje się drewniana empora z prospektem organowym. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym, nad którym umieszczone jest malowidło z przedstawieniem Baranka Bożego. Z wyposażenia zachowała się XVIII-wieczna chrzcielnica i drewniana tablica upamiętniająca poległych w I wojnie światowej. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1947 roku. Przypisy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Mętnie

Kościół Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Mętnie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Mętno w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Chojnie. Historia i architektura Budowa kościoła datowana jest na XIII wiek, najstarsza wzmianka na jego temat pochodzi z 1350 roku. Wymurowany z kamiennych ciosów kościół jest budowlą salową na planie prostokąta o wymiarach 8 × 6,85 m, z wydzielonym prostokątnym prezbiterium o wymiarach 9 × 5,5 m i z zakrystią od strony południowej. Od strony zachodniej kościół posiada masywną, szerszą od nawy kamienną wieżę, nakrytą dwupołaciowym dachem. W 1866 roku do prezbiterium dobudowana została z cegły pięcioboczna neogotycka absyda. Okna w nawie (z wyjątkiem strony wschodniej) i w prezbiterium kościoła zachowały się w pierwotnej formie, ostrołukowej o wydłużonych proporcjach. W ścianie południowej i północnej widoczny jest ślad po zamurowanych ostrołukowych portalach, w które później wbudowano okna. W górnej kondygnacji wieży umieszczono małe ostrołukowe okna – po trzy od strony północnej, zachodniej i wschodniej oraz dwa od południowej. W szczycie wieży znajdują się natomiast od strony południowej trzy smukłe blendy ostrołukowe, od strony północnej zaś dwie blendy i okno. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem belkowanym. Nad wejściem znajduje się empora chórowa. Zachowała się neogotycka drewniana ambona wsparta na jednej nodze oraz dawna chrzcielnica. Przy kościele znajduje się otoczony kamiennym murem zabytkowy cmentarz. Po II wojnie światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 30 marca 1946 roku. Przypisy
Ehemalige evangelische Kirche (Mętno Małe)

Die ehemalige evangelische Kirche in Mętno Małe (deutsch Klein Mantel) ist eine kleiner mittelalterlicher Sakralbau in der Neumark. Die Kirche wird von der römisch-katholischen Pfarrei Unserer Lieben Frau in Chojna (deutsch Königsberg/Neumark) betreut. Das Kirchengebäude steht seit 1958 unter Denkmalschutz. Geschichte Klein Mantel, 1270 erwähnt, war im Mittelalter eine kleine slawische Fischersiedlung. Eine Kirche entstand hier an der Wende des 14. zum 15. Jahrhundert als Filialkirche der Kirche in Mętno (Groß Mantel), die nur 700 m entfernt liegt. Das Dorf war damals ein Rittergutsbezirk der Familie Balkes. Von der Mitte des 16. Jahrhunderts bis 1945 diente die Filialkirche der evangelischen Gemeinde. Während des Dreißigjährigen Krieges, in dem der letzte Balkes 1639 starb, verfielen Dorf und Kirche. Bei Instandsetzung der Kirche wurden die Fensteröffnungen vergrößert. Eine Erneuerung des Westportals erfolgte im Jahr 1855. 1853 erhielt die Kirche eine Orgel aus der Orgelbauwerkstatt von Friedrich Bütow. Mit der polnischen Übernahme der Region wurde die Kirche 1945 verlassen und verwüstet und ist seitdem ungenutzt. Bauwerk Das spätgotische Kirchlein ist aus Feldsteinen und Ziegeln auf rechteckigem Grundriss mit halbrunder Chornische. Der Außenbau ist aus unbehandeltem Granitstein in unregelmäßigem Verband errichtet, wobei in den Ecken, den Fensterrahmen und im oberen Teil des Giebels der Westfassade auch Ziegelstein zum Einsatz kam. Der Baukörper trägt ein Satteldach, das über dem Altarraum in eine Apsis übergeht und auf der Westseite mit einem Giebel abgeschlossen ist. Die Fassaden sind schmucklos und haben segmentbogige Fenster. Die Seitenwände haben je zwei Fensteröffnungen und der Abschluss des Chors drei symmetrisch angeordnete Fenster, deren mittleres einen Spitzbogen aufweist. In der Mitte der Südfassade befindet sich ein spitzbogiges Portal mit dreiseitiger Laibung. Die Westfassade mit dem Hauptportal wird von einem dreieckigen Giebel abgeschlossen. Wandmalereien Auf die kalkverputzten Innenwände wurden in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts polychrome Malereien aufgebracht, die in zwei Zonen angeordnet sind. Der untere Teil ist mit ornamentalen Vorhängen ausgefüllt, während der durch einen Fries abgetrennte obere Teil biblische Szenen und eine Heiligendarstellung zeigt: den Heiligen Christophorus, das Letzte Abendmahl, das Jüngste Gericht und die Pietà mit den Stiftern der Kirche. Die Malerei in der Chorapsis ist in drei großen Bildfeldern platziert. Weiter sind der auf einem Regenbogen sitzende Christus in einer Mandorla und stehende Heiligenfiguren zu seinen Seiten vor einem weißen, mit Sternen verzierten Hintergrund deutlich zu erkennen. Außerdem ist eine mehrfigurige Höllenszene in braunen Farbtönen zu erkennen, und eine Darstellung des Empfangs der Erlösten im himmlischen Jerusalem durch Petrus. Weblinks Klein Mantel / MĘTNO MAŁE. Deutsch-Polnische Stiftung Kulturpflege und Denkmalschutz, abgerufen am 5. Oktober 2025. Einzelnachweise
Kościół w Mętnie Małym

Kościół w Mętnie Małym – zabytkowy, opuszczony kościół zlokalizowany w osadzie Mętno Małe w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół usytuowany jest w centrum osady. Wzniesiony został w XV wieku. Murowany jest z nieregularnych kamieni granitowych. Salowa budowla sytuowana jest na rzucie prostokąta i zakończona od strony wschodniej półkoliście. Nie posiada chóru ani wieży. Nakryta jest dwuspadowym dachem. W ścianie południowej umieszczony jest portal wejściowy. Drugi portal, osadzony w ścianie zachodniej, został zamurowany w 1855 roku. Ościeża portali murowane są z cegły. Okna, przemurowane w XVIII wieku, zamknięte są łukiem koszowym. We wnętrzu zachowały się pozostałości gotyckiej polichromii. Obok kościoła znajdowała się dawniej drewniana dzwonnica z dwoma XV-wiecznymi dzwonami. Po 1945 roku kościół został opuszczony. Na początku XXI wieku miały miejsce prace konserwatorskie. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Naroście

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Naroście – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Narost w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Antoniego z Padwy w Brwicach. Historia i architektura Kościół powstał w 2. połowie XIII wieku. Jest budowlą jednonawową, orientowaną, murowaną z równo obrobionych kwadr granitowych. Nawa główna sytuowana jest na planie prostokąta o wymiarach 9 × 8,6 m, z przylegającym mniejszym prezbiterium o wymiarach 7,6 × 6 m, zamkniętym prostą ścianą. W zachodniej części nawy znajduje się wieża. W 1890 roku świątynia przeszła gruntowną przebudowę w stylu neogotyckim. Wymurowano wówczas obecne szczyty, gzyms podokapowy i górną część wieży, przemurowano oryginalne okna i wymieniono wyposażenie. Budowla jest nieotynkowana. Kościół posiada dwa portale: trójuskokowy w ścianie zachodniej i dwuuskokowy w ścianie południowej. Wszystkie obecne okna zostały poszerzone lub wybite na nowo podczas neogotyckiej przebudowy i obmurowane cegłą. Trzy okna znajdujące się w elewacji wschodniej umieszczone są w ostrołukowej wnęce, łączącą się od góry z wnęką w szczycie, ozdobioną trzema ostrołukowymi blendami. W ścianach nawy i w prezbiterium widoczne są ślady zamurowanych pięciu pierwotnych, ostrołukowych okien. Wnętrze kościoła nakryte jest stropem belkowanym. Wewnątrz zachowała się bogato zdobiona roślinnym ornamentem drewniana ambona z 1712 roku, pochodząca z warsztatu H.B. Hatternkerella z Morynia, dwa epitafia z 1710 i 1745 roku oraz neogotycka chrzcielnica. Zachowała się także drewniana empora chórowa z tyłu kościoła oraz drewniane stalle w bocznych ścianach chóru kapłańskiego. W wykonanym z drewna ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, ponad nim umieszczony jest rzeźbiony krucyfiks. Na wieży zawieszone są trzy dzwony: jeden XIV-wieczny i dwa XIX-wieczne. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 17 kwietnia 1946 roku przez księdza Tadeusza Sorysa. Kościół otoczony jest terenem cmentarza z neogotyckim kamiennym murem, w którym znajdują się wykonane z cegły bramki. W jego obrębie do północnej ściany prezbiterium przylega mniejszy, otoczony ceglanym murem cmentarzyk, z zachowanymi kilkoma nagrobkami. Na cmentarzu znajduje się kamień poświęcony poległym w I wojnie światowej mieszkańcom wsi, przerobiony na podstawę kapliczki. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Nawodnej

Kościół Świętego Krzyża w Nawodnej – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Nawodna w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XV wieku. Jest budowlą gotycką, salową, murowaną z kamienia narzutowego. Sytuowany jest na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest blendami. Od strony zachodniej do kościoła przylega wzniesiona na przełomie XV i XVI wieku wieża. W XIX wieku kościół został przebudowany. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 20 lipca 1946 roku. W 1951 roku została erygowana parafia, do której rok później przybyli księża salezjanie. 17 grudnia 1964 roku budowla została zniszczona przez pożar. Po odbudowie kościół został ponownie poświęcony 10 sierpnia 1968 roku. Wnętrze kościoła nakrywa sklepienie kolebkowe. W prezbiterium umieszczony jest krzyż, wykonany z belek pochodzących z dawnego stropu zniszczonego w pożarze. Z tyłu kościoła znajduje się wsparta na filarach empora z drewnianą balustradą. Z wyposażenia zachował się gotycki kielich z pateną, kielich z 1707 roku i kustodia z 1701 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bartkowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bartkowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bartkowo w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest świątynią filialną parafii Świętej Trójcy w Chwarstnicy. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku. Sytuowany na planie wydłużonego prostokąta, jest orientowaną budowlą salową, bez wyodrębnionego prezbiterium. Jako budulca użyto kamieni narzutowych, spajanych zaprawą z ułomkami cegieł. W ścianie zachodniej znajduje się ślad po zamurowanym portalu wejściowym, dwa użytkowane obecnie portale znajdują się w ścianach bocznych. W XIX wieku kościół został przebudowany, przemurowano wówczas otwory okienne. Okna osadzone w uskokowych, ostrołukowych obramieniach. Stolarka okienna wykonana jest z drewna, w górnej części posiada drobne podziały z maswerkiem. W XIX wieku do kościoła dostawiona została również wieża w konstrukcji ryglowej, którą ze względu na zły stan techniczny rozebrano w latach 70. XX wieku. Wnętrze kościoła nakrywa płaski, drewniany strop. W zachodniej części nawy znajduje się drewniana empora ze zdobioną balustradą. W ołtarzu, ozdobionym kolumnami zwieńczonymi figurkami aniołów, umieszczony jest obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Teren kościoła otacza kamienno-ceglany mur. Na wolnostojącej dzwonnicy zawieszony jest dzwon z 1753 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 22 kwietnia 1946 roku przez księdza Jana Palicę. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Borzymiu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Borzymiu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Borzym w gminie Gryfino, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest świątynią filialną parafii Świętej Trójcy w Chwarstnicy. Historia i architektura Kościół został zbudowany na przełomie XIV i XV wieku. Sytuowany na planie wydłużonego prostokąta, jest budowlą orientowaną. Wzniesiony został z kamienia narzutowego, murowanego przy użyciu zaprawy z ułamkami cegieł. Obecny wygląd kościoła jest w dużej części wynikiem przebudowy dokonanej po pożarze, który strawił wieś Borzym w 1792 roku. Kościół posiada portal wejściowy w elewacji południowej, portale północny i zachodni zostały zamurowane. Ostrołukowe obramienia okien i portali, gzyms okapowy oraz zdobiony prostokątnymi blendami szczyt wschodni wykonane są z cegły. W XIX wieku kościół otrzymał również w zachodniej części korpusu drewnianą, oszalowaną wieżę, zwieńczoną strzelistym hełmem zakończonym kulą z krzyżem. Wnętrze kościoła nakryte jest belkowanym stropem drewnianym. W tylnej części znajduje się drewniana empora z malowaną na biało atrapą prospektu organowego. W ścianie zamykającej prezbiterium znajdują się dwa otwory okienne z witrażami, w miejscu ołtarza głównego umieszczone są wizerunki Matki Bożej Częstochowskiej i Jezusa Miłosiernego. Ściany są otynkowane i pomalowane na biało. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 22 kwietnia 1946 roku przez ks. Jana Palicę. Teren kościoła otacza cmentarz z przełomu XIV i XV wieku, z fragmentarycznie zachowany kamienno-ceglanymi bramkami. Przypisy