NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Distretto di Radom

Il distretto di Radom (in polacco powiat radomski) è un distretto polacco appartenente al voivodato della Masovia. Geografia antropica Suddivisioni amministrative Il distretto comprende 13 comuni. Comuni urbani: Pionki Comuni urbano-rurali: Iłża, Skaryszew Comuni rurali: Gózd, Jastrzębia, Jedlińsk, Jedlnia-Letnisko, Kowala, Pionki, Przytyk, Wierzbica, Wolanów, Zakrzew Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su distretto di Radom Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su radompowiat.pl.
Condado de Radom

Condado de Radom (polaco: powiat radomski) é um powiat (condado) da Polónia, na voivodia de Mazóvia. A sede do condado é a cidade de Radom. Estende-se por uma área de 1529,75 km², com 144 591 habitantes, segundo os censos de 2005, com uma densidade 94,52 hab/km². Divisões admistrativas O condado possui: Comunas urbanas: Pionki Comunas urbana-rurais: Iłża, Skaryszew Comunas rurais: Gózd, Jastrzębia, Jedlińsk, Jedlnia-Letnisko, Kowala, Pionki, Przytyk, Wierzbica, Wolanów, Zakrzew Cidades: Pionki, Iłża, Skaryszew Demografia População (dados de 30 de Junho de 2005): Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Радомский повет

Радомский повет (пол. Powiat radomski) — повет (район) в Польше, входит как административная единица в Мазовецкое воеводство. Центр повета — город Радом (в состав повета не входит). Занимает площадь 1529,75 км². Население — 144 591 человек (на 2005 год). Состав повета Современность города: Пёнки, Илжа, Скарышев городские гмины: Пёнки городско-сельские гмины: Гмина Илжа, Гмина Скарышев сельские гмины: Гмина Гузд, Гмина Ястшембя, Гмина Едлиньск, Гмина Едльня-Летниско, Гмина Коваля, Гмина Пёнки, Гмина Пшитык, Гмина Вежбица, Гмина Волянув, Гмина Закшев Демография Население повета дано на 2005 год. Ссылки Официальная страница повета
Радомський повіт

Радомський повіт (пол. powiat radomski) — один з 37 земських повітів Мазовецького воєводства Польщі. Утворений 1 січня 1999 року в результаті адміністративної реформи. Загальні дані Повіт знаходиться у південній частині воєводства. Адміністративний центр — місто Радом. Станом на 1.01.2008 населення становить 145 947 осіб, площа 1529,77 км². Демографія Демографічні дані повіту станом на 30.06.2005: Примітки
Troiśniak

Der Drillingssee (pl. Troiśniak) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, das Gebiet um den See stellt ein streng geschütztes Naturreservat dar. Das Wasser des Sees fließt über die Seealmer Trockenbach ab. Der See ist jedoch mittlerweile die meiste Zeit im Jahr ausgetrocknet. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Troiśniak

Troiśniak, zwany także Żabimi Stawkami lub Trójniakiem – niewielkie stawki w zachodniej części Doliny Zielonej Gąsienicowej w Tatrach. Należą do grupy Gąsienicowych Stawów. Znajdują się u wylotu Doliny Suchej Stawiańskiej w tzw. Roztoce Stawiańskiej, ok. 100 m na południe od dolnej stacji wyciągu krzesełkowego na Kasprowy Wierch. W stawkach tych występują traszki: górska i karpacka oraz żaba trawna. Według przewodnika Tatry Wysokie Witolda Henryka Paryskiego Troiśniak składa się z trzech niewielkich stawów: Troiśniak Wyżni (zachodni) – położony na wysokości 1612,6 m n.p.m., o powierzchni 0,003 ha i głębokości 0,6 m, Troiśniak Pośredni (środkowy) – położony na wysokości 1612,6 m n.p.m., o powierzchni 0,023 ha i głębokości 0,6 m, Troiśniak Niżni (wschodni) – położony na wysokości 1611,4 m n.p.m., o powierzchni 0,004 ha i głębokości 0,9 m. Powyższe dane liczbowe na temat stawów pochodzą sprzed kilkudziesięciu lat. Od tej pory niewiele zmieniła się powierzchnia największego z nich Troiśniaka Pośredniego (według zdjęcia satelitarnego z 2004 r. wynosi ona 0,017 ha) oraz Troiśniaka Niżniego (dziś 0,003 ha). Trzeci ze stawków, Troiśniak Wyżni, według przewodnika mający wymiary 8,5 × 6 m, praktycznie przestał istnieć. Jedynie przy wysokich opadach na jego miejscu pojawia się niewielka kałuża. W czasie suchego lata także pozostałe Troiśniaki mogą wysychać. Szlaki turystyczne – obok stawu przebiega czarny szlak z Roztoki Stawiańskiej na Świnicką Przełęcz. Czas przejścia od szlaku żółtego na przełęcz: 1:25 h, ↓ 1:05 h Przypisy
Trusiówka

Trusiówka – polana w dolinie Kamienickiego Potoku w Gorcach. Jest to nieduża polana na lewym brzegu tego potoku, tuż przed granicą Gorczańskiego Parku Narodowego. Znajduje się na niej parking i pole biwakowe. Polana ma powierzchnię 4,22 ha i położona jest na wysokości 710–730 m n.p.m. Przy polanie, tuż za mostkiem uchodzi ze stoków Gorca do Kamienickiego Potoku jego dopływ – potok Spaleniec. Na polanie istniała dawniej huta szkła. Wykorzystywała miejscowe surowce; potaż produkowany w tzw. potaszniach w kilku miejscach w Gorcach i drewno bukowe z gorczańskich lasów (do opalania pieców hutniczych). Piasek nadający się do produkcji szkła musiano jednak furmankami sprowadzać aż z okolic Krakowa. Pamiątką po hucie są kawałeczki szkła, które do dzisiaj można tutaj znaleźć. Wśród zbiorowisk roślinnych dominuje łąka ostrożeniowa z ostrożniem łąkowym, na podmokłych miejscach występują młaki kozłkowo-turzycowe z ok. 40–50 gatunkami. Wśród nich liczna jest knieć górska, wełnianka szerokolistna i kozłek całolistny. Z chronionych roślin występuje gółka długoostrogowa z rodziny storczykowatych. Z ciekawszych roślin warto wymienić nielicznie tutaj występującego orlika pospolitego i jaskra platanolistnego. Nazwa polany pochodzi od słowa „truś” oznaczającego w miejscowej gwarze królika. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Lubomierz w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Mszana Dolna. Szlaki turystyczne Przez polanę prowadzi szlak turystyki pieszej i rowerowej, zaczynają się na niej także dwie ścieżki edukacyjne: „Dolina Gorcowego Potoku” i „Dolina Kamienicy”. szlak pieszy: Rzeki – Trusiówka – Papieżówka – Borek. Odległość 9,8 km, suma podejść 230 m, czas przejścia 2 godz. 50 min, z powrotem 2 godz. 10 min. Przypisy
Trzebuń (jezioro)

Trzebuń – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w pow. choszczeńskim, w gminie Drawno, leżące na terenie Równiny Drawskiej. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 129,0 ha do 136,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 80,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 9,2 m, natomiast głębokość maksymalna 20,0 m. Dopływ wody do jeziora zapewniony jest głównie kanałem z Jeziora Pańskiego. Z jeziora wypływa niewielka rzeka Trzebuńka stanowiąca bezpośredni dopływ pobliskiej rzeki Drawy. Na południe od jeziora przebiega droga krajowa nr 10, a także linia kolejowa Stargard – Piła. Na północnym brzegu jeziora z we wsi Jaworze znajdował się Wojskowy Dom Wypoczynkowy „Wilga”, w którym internowano opozycjonistów w czasie stanu wojennego. Nazwę Trzebuń wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Trabun See. Zobacz też Jaworze Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora w publikacji Raport o stanie środowiska w województwie zachodniopomorskim w latach 2002-2003. s. 188. [dostęp 2009-03-15].
Trzemeszno (jezioro)

Trzemeszno (kaszb. Jezoro Trzemeszno) – przepływowe jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Brusy, w mezoregionie Bory Tucholskie, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich. Charakterystyka Jezioro znajduje się w "Chojnicko-Tucholskim Obszarze Chronionego Krajobrazu". Akwen jest połączony wąską strugą z jeziorem Kosobudno i z systemem wodnym dorzecza Brdy. Charakteryzuje się niskimi brzegami porośniętymi lasem sosnowym. Dane morfometryczne Powierzchnia całkowita: 184,2 ha, maksymalna głębokość: 4,8 m. Wysokość: 121 m n.p.m. Zobacz też Męcikał Mylof Przypisy
Trzy Kopki

Trzy Kopki (dawniej niem. Jünger Berge) – grupa trzech wzniesień ze szczytami na wysokości 749, 715 i 646 m n.p.m. znajdująca się w Masywie Śnieżnika w Sudetach, na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego w pobliżu przysiółka Szklary. Geografia Trzy Kopki wyrastają z północno-zachodniego zbocza Przedniej stanowiąc zakończenie północno-zachodniego rozłogu Śnieżnika. Geologia Zbudowane są ze skał gnejsowych, należących do metamorfiku Lądka i Śnieżnika, i porośnięte są świerkowo-bukowym lasem regla dolnego. Zbocza ku dolince Szklarzynki opadają miejscami w okazałe urwiska skalne. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6. Masyw Śnieżnika - Stronie Śląskie, mapa w skali 1:30 000, Wydawnictwo Kartograficzne "Compass", Wrocław 2003, ISBN 83-89165-34-1.
Tuczno (jezioro w powiecie łobeskim)

Tuczno (potocznie Jezioro Dobre) – jezioro na Pojezierzu Ińskim, położone w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Dobra. Powierzchnia jeziora wynosi 13,60 ha. Jezioro zostało włączone w granice administracyjne miasta Dobra, w jego południowo-zachodniej części. W typologii rybackiej jest jeziorem linowo-szczupakowym. Jezioro znajduje się w zlewni strugi Dobrzenicy, w północno-zachodnim krańcu Pojezierza Ińskiego. W 1955 roku zmieniono urzędowo niemiecką nazwę jeziora – Groß Teez See, na polską nazwę – Ciecza. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła nazwę Tuczno. Zobacz też Tuczno (strona ujednoznaczniająca) Przypisy
Tuczno (jezioro w powiecie wałeckim)

Tuczno – jezioro w zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminie Tuczno. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe o typowym dla tych jezior wydłużonym kształcie i stromych brzegach porośniętych lasem. Jezioro charakteryzuje się nieregularną, urozmaiconą linią brzegową. Przez jezioro przepływa rzeka Runica, wpływa na wschodzie, z Jeziora Zamkowego, wypływa na zachodzie. W 2005 roku dokonano badań czystości wód powierzchniowych, gdzie oceniono wody Tuczna na II klasę czystości. Stwierdzono także II kategorię podatności na biodegradację. Rezerwaty przyrody "Leśne Źródła" – na południowym brzegu jeziora "Mszary Tuczyńskie" – na północno-wschodnim brzegu jeziora, w zachodniej części miasta Tuczno. Przypisy
Tursko (jezioro)

Tursko (Jezioro Turskie) – jezioro przepływowe na Pojezierzu Bytowskim, na obrzeżach wsi Tursko w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Miastko. Wschodnia i północna linia brzegowa jeziora charakteryzuje się gęstym stopniem zalesienia. Ogólna powierzchnia akwenu jeziora wynosi 6,71 ha.
Orczek

Orczek lub Tylkówko, Tylkówek, Oreczek. (niem. Horsing See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Pasym. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Olsztyńskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Leży na terenie zlewni Wadąg–Łyna–Pregoła ze zlewnią elementarną Dopływu z jez. Małszewskiego od dopł. spod Dybowa do ujścia. Otoczenie stanowią lasy należące do nadleśnictwa Olsztyn. Jezioro znajduje się na północny zachód od wsi Tylkówko, w sąsiedztwie Dopływu z jez. Malszewskiego. Jest jeziorem zarośniętym. Brzegi są płaskie, podmokłe. Ma kształt zbliżony do prostokąta. Wody jeziora obejmuje obwód rybacki Jeziora Tylkówek w zlewni rzeki Łyna Nr 16. Morfometria Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt, powierzchnia zbiornika wodnego to 10,0 ha. Natomiast według innych źródeł to 9,6 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 124,5 m n.p.m. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napowidzko-Ramudzkiej oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka. Uwagi Przypisy
Tężnie w Inowrocławiu

Tężnia uzdrowiskowa – usytuowana w Parku Solankowym w Inowrocławiu, w województwie kujawsko-pomorskim, otwarta w drugiej połowie XX wieku. Historia Tężnia uzdrowiskowa w Inowrocławiu została ostatecznie otwarta w 2001 roku po pracach trwających od 1994 roku, choć propozycja jej budowy padła już w 1984. Ma ona kształt dwóch połączonych ze sobą wieloboków o obwodzie 322 metrów i wysokości 9 metrów. Na szczycie, podobnie jak w Ciechocinku, znajduje się taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę miasta i Parku Solankowego. W kwietniu 2020 rozpoczęto remont obiektu, w ramach którego przebudowano konstrukcję, wykonano nowa nawierzchnię tarasu widokowego i wymieniono tarninę na wszystkich 83 przęsłach. Pompowana na szczyt tężni solanka spływa po tarninie, którą wyłożone są jej ściany i pod wpływem wiatru i słońca powstaje naturalny solankowy aerozol. Zasięg oddziaływania tężni szacowany jest na 300 metrów, a zalecane jest przebywanie w odległości minimalnej od tężni (około 30 m) nie dłużej niż 15-30 minut. Przebywanie w pobliżu tężni pomaga osobom chorym na nadciśnienie tętnicze, choroby układu oddechowego, stany ogólnego wyczerpania. Wskazane jest również dla osób zdrowych, gdyż wzmacnia odporność i zabezpiecza przed chorobami. Już w okresie rzymskim (II-IV wiek) na terenie obecnego Inowrocławia zastosowano nieznane w innych ośrodkach solowarskich w Europie budowle przypominające współczesne tężnie, które na nowo „wymyślono" dopiero w XIX w. Po analizie badań prowadzonych przez ostatnie kilkanaście lat przez zespół archeologów z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu stwierdzono, że odkryte przez naukowców pozostałości są bez wątpienia najstarszymi tężniami solankowymi w Europie, a być może nawet na świecie. Zobacz też Tężnie w Ciechocinku Tężnia w Grudziądzu Tężnia w Konstancinie Tężnia w Rabce-Zdroju Przypisy Linki zewnętrzne Galeria tężni w Inowrocławiu. inowroclaw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-08)].
Ublik Wielki

Ublik Wielki – jezioro położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Orzysz Znajduje się w odległości 9 km na północ od Orzysza. Od jeziora Ublik Mały oddziela je nasyp kolejowy, który przecina przepust zwany tunelem, wcześniej było to jedno jezioro. Z jeziorem Buwełno połączone jest kanałem. Powierzchnia jeziora wynosi 193,5 ha, maksymalna głębokość 32 m, długość 4 km, szerokość 150 – 900 m. Linia brzegowa jeziora rozwinięta, w większości brzegi bezleśne, miejscami niskie i podmokłe. We wschodniej części jeziora są trzy duże zatoki. Z jeziora prowadzi szlak kajakowy w kierunku jeziora Buwełno i dalej jeziora Niegocin. Nad jeziorem zlokalizowana jest wieś Ublik. Przypisy
Ucho Igielne w Kórniku

Ucho Igielne w Kórniku – przejście prowadzące z rynku do nieistniejącej synagogi w Kórniku. Obecnie znajduje się tam lapidarium. Pasaż prowadzący z rynku do dawnej bożnicy, zniszczonej przez Niemców w 1940 roku, ma 10 metrów długości i zaledwie 1,5 metra szerokości. Jest umiejscowiony między dwiema kamienicami. Nad jego bramą zachował się oryginalny napis w językach: hebrajskim i niemieckim: „Oto jest brama Odwiecznego, wchodzą tędy sprawiedliwi”. Kórnickie „Ucho Igielne” zostało odnowione w 1979 roku. Dzięki staraniom profesora archeologii Jerzego Fogla, zgromadzono w latach 80. XX wieku macewy z miejscowego cmentarza żydowskiego. Oficjalne otwarcie lapidarium nastąpiło 6 maja 1984 roku podczas Święta Kwitnącej Magnolii. Brama do lapidarium otwierana jest raz w roku, 1 listopada. Galeria Zobacz też Synagoga w Kórniku Ucho igielne Przypisy Bibliografia Szlak kultury Żydowskiej w Wielkopolsce, Anna Plenzler, Wyd. Wielkopolska Organizacja Turystyczna, Poznań, s. 8. Cmentarze żydowskie w Polsce. Kórnik
Udzierz (jezioro)

Udzierz – płytkie jezioro przepływowe położone na skraju Borów Tucholskich (gmina Osiek, powiat starogardzki, województwo pomorskie), objęte ochroną rezerwatu Jezioro Udzierz. Powierzchnia całkowita według różnych źródeł wynosi od 121,5 do 132,7 ha, a głębokość maksymalna 2,1 m. Przypisy
Ukraiński Cmentarz Wojskowy w Kaliszu

Ukraiński Cmentarz Wojskowy w Kaliszu – cmentarz wojskowy położony na osiedlu Szczypiorno w Kaliszu, założony w 1914 jako cmentarz jeniecki przy pruskim obozie jeńców rosyjskich, angielskich i francuskich, od 1917 cmentarz obozowy przy obozie legionistów polskich, od 1921 cmentarz obozowy przy obozie internowanych żołnierzy ukraińskich; od 1929 cmentarz wojskowy; po 1945 zdewastowany, popadł w ruinę; częściowo zrekonstruowany w latach 1995–2001, ponownie otwarty w 1999. Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, Cmentarz ukraiński w Szczypiornie, wkaliszu.pl
Воинское кладбище в Щипёрно

Воинское кладбище в Щипёрно (пол. Ukraiński Cmentarz Wojskowy w Kaliszu, укр. Український військовий цвинтар) — военное кладбище, расположенное в жилом массиве Щипёрно в Калише, в Польше. История Основано в 1914 году как кладбище заключенных в прусском лагере для военнопленных из стран Антанты (русских, английских и французских). В 1917 году также погребались умершие в лагере польские легионеры. В годы советско-польской войны осуществлялись захоронения (1919—1921 гг.) умерших в лагере № 5 в Щипёрно пленных красноармейцев. Также в 1920—1924 гг. — умерших бойцов антибольшевицких украинских и белогвардейских формирований, которых власти Польской республики интернировали в тот же лагерь. С 1929 года военное кладбище. В 1945 году разрушено. Восстанавливалось в 1995—2001 годах, вновь открыто в 1999 году, с тех пор называется Украинское военное кладбище (Ukraiński Cmentarz Wojskowy). По состоянию на 1997 год сохранилась по меньшей мере 1 братская могила умерших в плену красноармейцев. В основном же сохранились захоронения интернированных из армии УНР, на основе которых образовано украинское военное кладбище в Калиш-Щипёрно. См. также Советско-польская война 1919—1921 годов Военнопленные польско-советской войны Воинское кладбище в Пикулице Кладбище военнопленных в Тухоле Кладбище военнопленных и интернированных под Стшалковом Воинское кладбище в Вадовицах Кладбище при лагере Домбе Примечания
Українське військове кладовище в Каліші

Український військовий цвинтар у місті Каліш — військове кладовище розташований в житловому Szczypiorno в Каліш, заснована в 1914 році, як кладовище військовополонених в прусських зеків російською, англійською та французькою мовами, починаючи з 1917 року на кладовищі табору в табір польських легіонерів, в 1921 році на кладовищі табору в таборі для інтернованих українських вояків ; з 1929 року — військове кладовище; після 1945 р. вона була зруйнована і впала в занепад; частково реконструйований у 1995—2001 роках, знову відкритий у 1999 році. Поява Українського Військового Цвинтаря Цвинтар був започаткований німцями 1914 року. У 1922 році на цвинтарі в Щипйорно було поховано понад 1200 людей. Серед них: близько 197 вояків Армії УНР, 45 англійців, 47 греків, 7 польських легіонерів, 11 колишніх вояків РІА. У 1922–1923 роках на цвинтарі було додатково поховано понад 500 воїнів Армії УНР. Останнє захоронення підштовхнуло українських воїнів у 1923 облаштувати Український Військовий Цвинтар. Так у 1923 році інтерновані вояки не маючи жодних субсидій, зайнялися цвинтарем та могилами своїх товаришів по боротьбі. У 1923 році на цвинтарі було встановлено Меморіал «Полеглим За Україну». Влада ПНР знищувала цілі кладовища чи окремі могили, особливо ті, на яких була національна символіка. Відбудова цвинтаря розпочалась лише 1992 року зусиллями українців Польщі. Лист В. Куща У 1926 році голова Української станиці у Каліші генерал-хорунжий В. Кущ надіслав листа до голови Об'єднання польських легіонерів. У цьому листі Кущ виклав ситуацію довкола українського цвинтаря та просив фінансової допомоги для його відновлення. Поховані Гаврило Базильський (1880—1937) — український військовий діяч, генерал-хорунжий Армії Української Народної Республіки. Могила знищена. Никонів Наум Архипович (1873—1925) — генерал-хорунжий Армії УНР. Нечаїв Петро Олександрович (1864- до 1926) — підполковник Армії УНР. Отмарштейн Юрій Оттович (1890—1922) — полковник Армії УНР Цвинтар
Ulica Dowcip w Warszawie

Ulica Dowcip – ulica w dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Historia Ulica została przeprowadzona w latach 1882–1884 na posesji Adolfa Szmidta przy ul. Czackiego i nazwana Dowcip z racji sprytnego wykorzystania zapisu hipotecznego dającego prawo do widoku na ogród księży misjonarzy, zlokalizowany po wschodniej stronie ulicy Mazowieckiej. Zapis ów przysługiwał posesji przy Mazowieckiej 8, zamykającej zaułek. Zabudowę ulicy w czasie jej wytyczenia stanowiły cztery kamienice wybudowane według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, przyporządkowane numeracji ul. Czackiego. Ponieważ Adolf Szmidt nie był w stanie spłacić dużego kredytu zaciągniętego na ich budowę, zostały one wystawione na licytację. Jedną z nich nabył minister spraw zagranicznych II Rzeczypospolitej, Eustachy Kajetan książę Sapieha. Zabudowa ulicy została zniszczona w czasie II wojny światowej. W okresie powojennym ulicę obudowano współczesnymi domami. W 2018 pod nr 4, w budynku należącym dawniej do Telekomunikacji Polskiej, otwarto Kapsuła Hostel – największy w Warszawie hotel kapsułowy. Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy, tom 2. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, s. 134. ISBN 83-9066291-4.