NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Перемишль-Головний

Пере́мишль-Головни́й (пол. Przemyśl Główny) — головна залізнична станція в місті Перемишль, у Підкарпатському воєводстві Польщі. Має 5 платформ і 10 колій. Вокзал належить до класу C, тобто пропускає від 300 тис. до 1 млн пасажирів щорічно. Історія Станція Перемишль (пол. Przemyśl) побудована на лінії Галицької залізниці імені Карла Людвіга (Краків — Тарнів — Ряшів — Перемишль — Львів — Красне — Тернопіль — Підволочиськ) у 1860 році, коли Перемишль був у складі Королівства Галичини і Володимирії. Нинішню назву станція має з 1947 року. Давнє приміщення вокзалу було побудовано у 1859—1860 рр., відкрито 4 листопада 1860 року, перебудовано в 1895 році в стилі необароко. Корінним чином відремонтовано вокзал у 1922 і в 1959 роках, частково в 1966 році. Ще один ремонт пройшов у 1988—1995 роках. У 2010—2012 роках кошторисом близько 25 млн злотих вокзал зазнав глибокого ремонту, а під наглядом реставратора пам'ятці повернено неперевершений вигляд понад столітньої давнини. Станція електрифікована 1964 року у складі лінії Ряшів-Головний — Перемишль — Медика. Пасажирське сполучення Зі станції Перемишль станом на квітень 2026 року курсували прямі поїзди сполученням до кінцевих станцій Берлин, Будапешт, Варшава, Лейпциг, Мюнхен, Прага, Колобжег, Устка, Щецин, а в Україні до кінцевих станцій Запоріжжя, Київ, Кременчуг, Одеса, та Харків. Далеке сполучення: Приміське сполучення: Ряшів-Головний — Перемишль — Медика, перевізник: Polregio, станом на 2025 рік у робочі дні відправляються 17 приміських поїздів на добу у напрямку Ряшіва та 6 приміських поїздів на добу до Медики. Від станції Ряшів-Головний приміські поїзди курсують у напрямках Тарнова, аеропорту тощо. Галерея Див. також Інтерсіті+ (Київ — Перемишль) Примітки Посилання Перемишль-Головний на сайті atlaskolejowy.pl. (пол.) Сторінка Перемишль-Головний на сайті Bazakolejowa.pl (пол.) Перемишль-Головний на сайтіsemaforek.tk. (пол.) Розклад руху та склад вагонів пасажирських поїздів PKP Intercity по станціях Польщі, в тому числі по станції Перемишль-Головний. на період до 07.03.2026 (PDF). (пол.)
Plac Powstańców Śląskich w Chorzowie

Plac Powstańców Śląskich w Chorzowie − plac położony w Chorzowie, przy skrzyżowaniu ul. Katowickiej i ul. Krakusa w Chorzowie. W centralnym punkcie pl. Powstańców Śląskich znajduje się Pomnik Powstańca Śląskiego projektu Henryka Goraja i Tadeusza Ślimakowskiego (będący rekonstrukcją przedwojennego pomnika Stefana Zbigniewicza) odsłonięty 1 września 1971 r. Zobacz też Ulica Powstańców w Chorzowie Przypisy
Przepust drogowy przy ul. Miodowej

Przepust drogowy przy ul. Miodowej – obiekt nr 8 Krakowskiego Szlaku Techniki łączący Grzegórzki z Kazimierzem przy skrzyżowaniu ul. Miodowej z ul. Halicką. Przekop wybudowany został ok. 1855 r. i poprowadzony przez nasyp linii kolejowej austriackiej Cesarsko-Królewskiej Wschodniej Kolei Państwowej (k.k. Őstliche Staatsbahn). Jest to, otwarta 20 lutego 1856 r., linia kolejowa Kraków-Dębica, obecnie stanowiąca część linii nr 91. Początkowo po wale biegła jedna linia torów, potem dwie (od 1892 r.), a od 1899 r. trzy. W związku z tym przebudowano przepust, poszerzono go i rozbudowano mury oporowe. Jest zbudowany z bloków piaskowca. Przekop skraca drogę z centrum Kazimierza na nowy cmentarz żydowski znajdujący się przy końcu ul. Miodowej oraz pod Halę Targową przy ul. Grzegórzeckiej. W 2011 roku przeprowadzono remont wiaduktu. Od 2017 rozpoczęto przebudowę i modernizację krakowskiej linii średnicowej. Przebudowano także przepust, który ponownie oddano do użytku w grudniu 2023. Linki zewnętrzne Krakowski Szlak Techniki – Przepust drogowy przy ul. Miodowej. krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-06)].
Przerośl (jezioro)

Przerośl – jezioro rynnowe w Polsce, w gminie Dubeninki, znajdujące się na granicy otuliny Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej. Po północnej stronie jeziora, przy drodze wojewódzkiej nr 651 leży niewielka wieś Kiepojcie. Powierzchnia jeziora wynosi ok. 65 ha, wymiary: długość w linii prostej – 2200 m, szerokość – 520 m, długość linii brzegowej – ok. 5400 m, maksymalna głębokość – 28,2 m. Dno jeziora jest piaszczysto-kamieniste. Na północnym krańcu zbiornika znajduje się wypływ rzeki Bludzi, na południu połączone jest z Jeziorem Kościelnym. Przypisy
Przykop (jezioro w powiecie giżyckim)

Przykop – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. giżyckim, w gminie Miłki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Jezioro jest oddalone od Orzysza 8 km na północ, od Danowa 1 km na południowy wschód. Poprzez rów połączone jest z Jeziorem Długim. Przykop jest typowym przykładem zbiornika mezotroficznego, w zaawansowanym stadium zarastania. Z tego powodu istnieje propozycja, aby jezioro Przykop objąć ochroną w formie użytku ekologicznego. Jezioro Przykop jak większość jezior na ziemi orzyskiej powstało na skutek wytopienia brył martwego lodu. Brzegi są płaskie i łagodne. W otoczeniu znajdują się lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Długie w zlewni rzeki Pisa – nr 18. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 12,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,5 m, a maksymalna – 5,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 135,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 198,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 500 m a szerokość 420 m. Długość linii brzegowej wynosi 1500 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 12,5 ha. Przypisy
Druhé Roháčské pleso

Druhé Roháčské pleso (slovensky Druhé Roháčske pleso) je horské ledovcové jezero na Slovensku. Patří do skupiny Roháčských ples, která se nacházejí v Roháčské dolině v Západních Tatrách. Má rozlohu 0,2140 ha. Je dlouhé 80 m a široké 34 m. Dosahuje maximální hloubky 1,3 m a objemu 1092 m³. Leží v nadmořské výšce 1648 m. Vodní režim Přitéká do něj Roháčský potok z Třetího Roháčského plesa a odtéká do Velkého Roháčského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Flóra V plese roste velmi vzácná vodní rostlina zevar úzkolistý. Břeh je částečně porostlý kosodřevinou. Přístup Po severním břehu vede naučná stezka, která je přístupná pěšky v období od 16. června do 31. října. po zelené turistické značce od bývalé Ťatliakové chaty po modré a zelené turistické značce od parkoviště Adamcula Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Roháčská plesa Velké Roháčské pleso Třetí Roháčské pleso Čtvrté Roháčské pleso Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Druhé Roháčské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Rohacki Staw, Mały
Przystań Zwierzyniecka we Wrocławiu

Przystań Zwierzyniecka – przystań na rzece Odra we Wrocławiu, położona w rejonie osiedla Dąbie, przy ulicy Zygmunta Wróblewskiego 1. Zlokalizowana jest na odnodze rzeki Odra, o nazwie Stara Odra. Przystań powstała w 1963 roku. Od początku swego istnienia obsługuje statki białej floty, w szczególności na potrzeby rejsów wycieczkowych i rekreacyjnych po Odrze. Na terenie przystani znajduje się poczekalnia dla pasażerów i gości, oraz punkt gastronomiczny. W ofercie proponowany jest również wynajem statków na organizację bankietów i przyjęć okolicznościowych. Trasy, po których pływają statki na wytyczonych, standardowych trasach z Przystani Zwierzynieckiej obejmują trzy drogi wodne: Górną Odrą Wrocławską w kierunku Wyspy Opatowickiej, Starą Odrą w kierunku Stopnia Wodnego Psie Pole i trzecia – do centrum miasta. Budynek przystani zaprojektowali: Z. Politowski i R. Rożnowska. Przystań położona jest przy korycie Starej Odry, poniżej Jazu Szczytniki, a przed Mostem Zwierzynieckim, obok Ogrodu Zoologicznego. Na przeciwnym brzegu rzeka łączy się z Przekopem Szczytnickim, który przez Śluzę Szczytniki umożliwia żeglugę w kierunku Górnej Odry Wrocławskiej i w kierunku centrum miasta. Tak więc przystań ta leży poniżej Stopnia Wodnego Szczytniki. Zobacz też Porty wodne we Wrocławiu Wrocławski Węzeł Wodny Odrzańska Droga Wodna Drogi wodne we Wrocławiu Przypisy Linki zewnętrzne ŻEGLUGA PASAŻERSKA – PRZYSTAŃ ZWIERZYNIECKA. statkipasazerskie.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-04)]. (dostęp 2009-11-24) Przystań Zwierzyniecka na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2009-11-24) Przystań Zwierzyniecka w Wikimapii (dostęp 2009-11-24) Ulotka Przystani Zwierzynieckiej (dostęp 2009-11-24)
Obszar Chronionego Krajobrazu Lasy Przysusko-Szydłowieckie

Obszar Chronionego Krajobrazu Lasy Przysusko-Szydłowieckie – obszar chronionego krajobrazu utworzony w 1983 roku. Obejmuje kompleks lasów Puszczy Rozwadowskiej i Świętokrzyskiej, zaś jego powierzchnia wynosi 41 593 ha. Niemal 90% powierzchni obszaru (37 247 ha) leży na terenie województwa mazowieckiego (gminy: Gielniów, Przysucha, Borkowice, Chlewiska, Szydłowiec, Mirów, Jastrząb). Pozostała część (4346 ha) znajduje się w granicach województwa świętokrzyskiego (gmina Gowarczów). W obrębie obszaru znajdują się 4 rezerwaty przyrody (Puszcza u źródeł Radomki, Podlesie, Rezerwat Cisowy Majdów, Rezerwat Cisowy Skarżysko), 32 pomniki przyrody (drzewa) oraz 2 parki zabytkowe. Jest to obszar porośnięty w znacznym stopniu lasami mieszanymi z jodłą, świerkiem, brzozą i bukiem oraz licznymi źródliskami i małymi ciekami wodnymi. Obszar ten jest słabo poznany pod względem przyrodniczym. Kompleksy leśne tworzą w dużej mierze mieszane starodrzewia z dużą ilością śródleśnych torfowisk. Stosunkowo najlepiej poznana jest na tym terenie ornitofauna. Z ciekawszych gatunków ptaków występują: cietrzewie, jarząbki, bociany czarne, orły bieliki. Faunę ssaków reprezentują liczne gatunki zwierząt łownych. Często spotykamy tu również koszatki leśne i popielice. Przypisy
Przysłop Miętusi

Przysłop Miętusi (1190 m, według wcześniejszych pomiarów 1189 lub 1187 m) – niewielka, szeroka przełęcz pomiędzy Skoruśniakiem i Hrubym Reglem – wzniesieniami oddzielającymi Dolinę Małej Łąki od Doliny Miętusiej i Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Przełęcz to szerokie i płaskie siodło. Na nim, i na jego zachodnich stokach, znajduje się Miętusia Polana, na której w latach 1933–1986 działało Schronisko Ptasia. Do Doliny Małej Łąki opada spod przełęczy zalesiony Gmiński Żleb. Przełęcz jest węzłem szlaków turystycznych, dogodnym miejscem odpoczynku i dobrym punktem widokowym. Z przysłopu roztaczają się widoki na Giewont i Czerwone Wierchy z kotłami polodowcowymi Wielkiej i Małej Świstówki oraz wiszącą Doliną Litworową i Mułową, a w kierunku zachodnim – Kominiarski Wierch, Halę Stoły, Zadnią Kopkę. Patrząc w kierunku Doliny Kościeliskiej, można dostrzec wznoszącą się w lesie tuż nad polaną Zawiesistą Turnię. Po północnej stronie, na skraju lasu znajduje się Czerwona Skałka, w której niegdyś wydobywano dobrą rudę żelaza. Pastwiska na tej polanie otrzymał w roku 1595 od króla Zygmunta III Wazy niejaki T. Miętus z Cichego. W języku Wołochów, którzy rozpowszechnili pasterstwo w Karpatach, słowo prislop oznacza przełęcz. Szlaki turystyczne Ścieżka nad Reglami – z Kuźnic przez Czerwoną Przełęcz, Polanę Strążyską i Wielką Polanę Małołącką na Przysłop Miętusi, skąd dalej do Doliny Kościeliskiej i Chochołowskiej. Czas przejścia z Polany Małołąckiej na Przysłop Miętusi: 15 min w obie strony Czas przejścia z przełęczy do Doliny Kościeliskiej: 40 min, ↑ 50 min – ścieżka od wylotu Doliny Małej Łąki przez Szatrę, Przysłop Miętusi, Kobylarzowy Żleb i Czerwony Grzbiet na Małołączniak (tzw. hawiarska droga). Czas przejścia z Gronika na Przysłop Miętusi: 1 h, ↓ 45 min Czas przejścia z przełęczy na Małołączniak: 3 h, ↓ 2:15 h – szlak z Nędzówki przez Staników Żleb, Jaworzynkę Miętusią i Wyżnie Stanikowe Siodło. Czas przejścia: 1:30 h, z powrotem 1:10 h. Przypisy
Przytarnia (jezioro)

Przytarnia (Przytany) (kaszb. Jezoro Przëtarniô) – przepływowe jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Bytowskim, na południowy wschód od Tuchomia w gminie Tuchomie, w powiecie bytowskim województwa pomorskiego. Przytarnia zajmuje powierzchnię 7 ha. Przepływająca przez jezioro rzeka Kamienica łączy je na południu z akwenem dużego jeziora Kamieniczno.
Przytoń (jezioro)

Przytoń – jezioro na Pojezierzu Ińskim, położone w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Węgorzyno. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 27,53 ha. W typologii rybackiej Przytoń jest jeziorem sandaczowym Jezioro znajduje się w zlewni rzeki Reskiej Węgorzy. Przez jezioro przepływa struga Krzeszna, która wpada od zachodniego brzegu a wypływa przy północnym. Ok. 0,5 km na południowy wschód od jeziora leży wieś Przytoń. Administratorem wód Przytoni jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Na wodach Przytoni obowiązuje zakaz używania jednostek pływających z napędem spalinowym. Nazwę Przytoń wprowadzono urzędowo w 1955 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Prittensee. Zobacz też Przytoń, Przytonko Przypisy
Psałteria w Poznaniu

Psałteria w Poznaniu – późnogotycki budynek wzniesiony w latach 1512–1520 na zlecenie biskupa poznańskiego Jana Lubrańskiego w Poznaniu. Poza zachodnią ścianą uszkodzoną podczas walk w 1945, a odbudowaną wraz ze znajdującym się nad nią dwuspadowym dachem w 1948, budynek jako jeden z nielicznych zabytków na Ostrowie Tumskim uniknął poważniejszych zniszczeń. Psałteria to trzykondygnacyjny budynek mieszkalny przeznaczony dla kolegium dwunastu psałterzystów utworzonego w 1512 (również z inicjatywy bp. J. Lubrańskiego). Ich zadaniem było codzienne odprawienie mszy wotywnej o Krzyżu Św. i co tydzień dwóch mszy (w intencji fundatora budynku) w poznańskiej katedrze i śpiewanie przez całą noc psalmów (dwóch psałterzystów zmieniało się co godzinę). Budynek otaczały przybudówki, które zostały rozebrane w latach 1860–1861. Na schodkowym szczycie z wnękami znajdują się blendy zamknięte łękiem w kształcie oślego grzbietu. Na wschodniej ścianie herb fundatora – Godziemba. Budynek wchodzi w skład zabytków i atrakcji trasy turystycznej Traktu Królewsko-Cesarskiego. Przypisy
Cmentarz rodziny zu Dohna

Cmentarz rodziny zu Dohna – zabytkowy cmentarz rodzinny Dohnów w pobliżu miejscowości Markowo w gminie Morąg (województwo warmińsko-mazurskie) w historycznych Prusach Górnych. Opis Cmentarz założony w 1924 przez wschodniopruską rodzinę Dohnów, położony w lesie blisko pałacu w Markowie, siedziby rodu. W formie miało nawiązywać do starożytnych budowli megalitycznych. Położone jest na wzniesieniu i składa się z kamiennego półokręgu, grobowców Friedricha Ludwiga (1873–1924) i jego syna Christopha Friedricha (1907–1934) zu Dohna, kamiennych schodów i innych kamiennych elementów architektonicznych i użytkowych. Za cmentarzem, od strony południowej, znajduje się brzozowy krąg, w którego centrum, na ośmiobocznym postumencie wzniesiono drewniany krzyż (obecnie powalony). Nagrobne inskrypcje Friedrich Ludwig Burggraf und Graf zu Dohna-Lauck 4.4.1874 + 1.7.1924. Wokół na bordiurze cytat pisany gotykiem: So spricht der Geist, sie sollen ausruchen von ihren Mühen, denn ihre Werke folgen ihnen nach Offb. Johannis 14.v.13. Płytę ozdobiono herbem rodu. Christoph Friedrich Burggraf und Graf zu Dohna-Lauck 12.12.1907 + 3.9.1934. Z przodu, nad płytą nagrobną Christopha syna Friedricha znajduje się głaz z wyrzeźbioną hitlerowską swastyką; z drugiej strony kamienia są cytaty: Der Tod ist verschlungen in den Sieg I. Cor.15.53 oraz Ich warte auf den Christus. Adolf Hitler. Zobacz też Ród Dohnów Pałac w Morągu Christoph Dohna-Schlodien Uwagi Przypisy Bibliografia Grzegorz "Pepe" Pepłowski Pseudomegalityczny cmentarz w Markowie, Gazeta Turystyczna Warmii i Mazur (gazeta.mazury.pl), 21.06.2014 Markowo i tajemnice rodu Dohnów na rowery.trojmiasto.pl Gazeta Morąska 19-25 września 2008 r. Linki zewnętrzne Pseudomegalityczny cmentarz hrabiów zu Dohna - Lauck w Markowie na youtube.com, kanał Pepego Historie, 6 października 2015 Pseudomegalityczny Cmentarz Dohnów - Markowo na youtube.com, kanał Mazurskie Tajemnice, 23 lutego 2020 Mroczna tajemnica rodu Dohnów na youtube.com, kanał Olaf Popkiewicz, 5 lipca 2020
Psia Trawka

Die Alm Psia Trawka ist eine Alm im Tal Dolina Suchej Wody Gąsienicowej in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen. Unweit der Alm beginnt das Tal Dolina Pańszczyca. Sie liegt auf ungefähr 1185 Metern Höhe. Geschichte Die Alm wurde im 17. Jahrhundert angelegt und befindet sich seit 1954 an der Grenze des Tatra-Nationalparks. Die Alm ist bereits zum großen Teil zugewachsen. Etymologie Der Name lässt sich als Hundegras übersetzen. Er leitet sich von dem Gras ab, das auf der Alm wuchs. Tourismus Über die Alm führen zwei Wanderwege: ▬ vom Zakopaner Stadtteil Toporowa Cyrhla über die Rówień Waksmundzka über einen rot markierten Wanderweg zum Bergsee Meerauge. ▬ vom Zakopaner Stadtteil Brzeziny über einen schwarz markierten Wanderweg ins Tal Dolina Gąsienicowa. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Weblinks
Psia Trawka

Psia Trawka – dawna tatrzańska polana położona na wysokości 1185 m n.p.m. w Dolinie Suchej Wody, przy utwardzonej w latach 1921–1923 drodze z Brzezin na Halę Gąsienicową (droga dojazdowa do schroniska PTTK „Murowaniec”). Początkowo polana należała do Hali Pańszczyca, później była polaną samodzielną. Nazwa polany pochodzi od trawy bliźniczki psiej trawki (Nardus stricta). Jest to gatunek charakterystyczny dla bardzo jałowych gleb. Od kiedy polana przestała być użytkowana, psia trawka już tu nie rośnie. Nazwa polana jest już zresztą historyczna, gdyż obecnie, po zaprzestaniu wypasu polana całkowicie zarosła lasem. Na polanie w 1889 Towarzystwo Tatrzańskie postawiło schronisko, którego pozostałości rozebrano na początku lat trzydziestych XX wieku. Szlaki turystyczne Na Psiej Trawce znajduje się rozdroże szlaków turystycznych: z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Rówień Waksmundzką, Polanę pod Wołoszynem i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na Psią Trawkę: 1:10 h, z powrotem 1 h Czas przejścia z Psiej Trawki na Rówień Waksmundzką: 1 h, z powrotem 45 min z Brzezin przez Psią Trawkę do Doliny Gąsienicowej. Prowadzi on drogą dojazdową do schroniska „Murowaniec”, cały czas lasem. Jest to jedyny szlak prowadzący do tego schroniska, po którym dopuszczony jest ruch rowerów. Czas przejścia z Brzezin na Psią Trawkę: 45 min, ↓ 35 min Czas przejścia z Psiej Trawki do Murowańca: 1:30 h, ↓ 1:10 h. Przypisy
Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu

Teatr im. Wilama Horzycy – teatr dramatyczny w Toruniu mający swoją siedzibę w budynku przy placu Teatralnym 1. Historia teatru W pierwszych latach istnienia na deskach teatru grano jedynie repertuar niemieckojęzyczny. Pierwszy polski sezon teatralny zainaugurowano w listopadzie 1920 roku, przedstawieniem Zemsty Aleksandra Fredry, w obecności premiera Wincentego Witosa. W latach 1945–1948 zespołem teatralnym kierował Wilam Horzyca. Festiwale Międzynarodowym Festiwalem Teatralnym „Kontakt” – pierwsza edycja festiwalu odbyła się w 1991 roku Festiwal Debiutantów Pierwszy Kontakt – pierwsza edycja festiwalu odbyła się w maju 2011 roku Aktorzy Małgorzata Abramowicz – od 1990 Jarosław Felczykowski – od 1987 Łukasz Ignasiński – od 2009 Maria Kierzkowska – od 1989 Paweł Kowalski – od 1993 Anna Magalska – od 1994 Tomasz Mycan – od 2002 Niko Niakas – od 1983 Ewa Pietras – od 1983 Matylda Podfilipska – od 2003 Maciej Raniszewski – od 2012 Anna Romanowicz-Kozanecka – od 1980 Julia Sobiesiak – od 2013 Mirosława Sobik – od 2005 Teresa Stępień-Nowicka – od 1978 Paweł Tchórzelski – od 1985 Jolanta Teska – od 1987 Michał Marek Ubysz – od 1986 Arkadiusz Walesiak – od 2012 Agnieszka Wawrzkiewicz – od 1993 Grzegorz Wiśniewski – od 1991 Byli aktorzy Aleksandra Bednarz – 2011-2017 Zofia Melechówna – 1958-1998 Bartosz Woźny – 2015-2021 Dyrektorzy Dyrektorzy teatru od 1976 roku: Marek Okopiński (1976–1983) Krystyna Meissner (1983–1996) Jadwiga Oleradzka (1997–2015) Andrzej Churski (2017–2021) Renata Derejczyk (od września 2021) Nagrody i wyróżnienia 2000 – Medal Za Zasługi dla Miasta Torunia na wstędze Przypisy Bibliografia Marek Podlasiak, Z tradycji teatralnych Torunia, w: Teatr niemiecki w Polsce. XVIII-XX wiek, red. Karolina Prykowska-Michalak, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2008, s. 199–207. ISBN 978-83-7525-140-1. Marek Podlasiak, Teatr niemiecki w Toruniu w latach 1904–1920, w: Teatr niemiecki w Polsce. XVIII-XX wiek, red. Karolina Prykowska-Michalak, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2008, s. 209–228. ISBN 978-83-7525-140-1. Marek Podlasiak, Deutsches Theater in Thorn. Vom Wander- zum ständigen Berufstheater (17.–20. Jahrhundert), LIT Verlag (seria wydawnicza: Thalia Germanica, Band 10), Berlin 2008. ISBN 978-3-8258-1748-0. Maska Toruńska Nr 2, listopad 1987 Nowości (dziennik) 18.09.1990 Linki zewnętrzne Strona w bazie e-teatr.pl
Puckie Błota

Puckie Błota (kaszb. Pùcczé Błota) – to duży bagnisty obszar pradoliny Pobrzeża Kaszubskiego, stanowiącej naturalny dział pomiędzy kępami Pucką, Swarzewską i Wysoczyzną Żarnowiecką. Dnem pradoliny przepływa mająca swe źródła w okolicy Starzyńskiego Dworu rzeka Płutnica. Podmokłe łąki Puckich Błot są ostoją ptaków błotno-wodnych. Na południowym obszarze błot powstała w ostatnich latach największa na obszarze powiatu puckiego farma wiatrowa.
Einsiedelei des Bruder Albert

Die Einsiedelei des Bruder Albert (polnisch Pustelnia Brata Alberta) wurde 1901 im Zakopane-Stil von Stanisław Witkiewicz entworfen und in der Nähe der Alm Kalatówki am Gebirgsbach Bystra in der Westtatra in der Wildnis der Tatra gebaut. Sie liegt in unmittelbarer Nähe des Einsiedlerklosters der Albertinerinnen. Anders als bei anderen seiner Bauten verzichtete Witkiewicz hier auf reiche Verzierungen, um das einfache Leben des heiligen Bruder Albert abzubilden. Das Grundstück stiftete Władysław Zamoyski. 1997 besuchte Papst Johannes Paul II. die Einsiedelei. Johannes Paul II. sprach Bruder Albert heilig. Noch als Karol Wojtyła hatte er ihm ein Theaterstück mit dem Titel Bruder unseres Gottes gewidmet. Seit 2001 ist die Einsiedelei denkmalgeschützt. Geographische Lage Die Einsiedelei befindet sich in der Gemeinde Zakopane im Bystrej-Tal auf dem Gebiet des Tatra-Nationalparks in der Westtatra. In der Nähe des Heiligtums befindet sich die Alm Kalatówki. Die Einsiedelei liegt auf etwa 1.200 Meter Höhe und ist von dichtem Wald umgeben. Tourismus In der Nähe der Einsiedelei führt der blau markierter Bruder-Albert-Weg im Tatra-Nationalpark. ▬ blau markierter Wanderweg von Kuźnice zur Kondratowa-Hütte ▬ gelb markierter Wanderweg von der Kirche zum Albertinerkloster auf dem Schlafenden Berg Weblinks Homepage des Klosters