NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej w Gromniku

Kościół Najświętszej Maryi Panny w Gromniku – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Gromnik, należącej do powiatu tarnowskiego województwa małopolskiego. Historia Kościół został zbudowany w latach 1983-1991 według projektu architekta Zbigniewa Zjawina. Projekt głównego ołtarza wykonał Waldemar Wesołowski. Kamień węgielny, poświęcony 22 czerwca 1989 przez papieża Jana Pawła II w Krakowie, wmurował 6 maja 1984 biskup tarnowski Jerzy Ablewicz. Nowo wybudowaną świątynię konsekrował 6 października 1991 biskup Józef Życiński. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Starachowicach

Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Północ diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Zdzisława Wieka, wybudowana została w latach 1986–1994 dzięki staraniom księdza Aleksandra Sikory, natomiast pobłogosławił ją w stanie surowym w dniu 22 czerwca 1990 roku biskup Edward Materski. Kościół został dedykowany przez tego samego biskupa 8 listopada 1998 roku. Świątynia jest obiektem wybudowanym z czerwonej cegły. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Starachowicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Południe diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Mirosława Szklarczyka, wybudowano ją w latach 1989–1993 dzięki staraniom księdza Bogdana Lipca. Kościół został pobłogosławiony przez biskupa Edwarda Materskiego w dniu 23 grudnia 1994 roku. Świątynia została dedykowana przez tego samego biskupa w dniu 14 czerwca 1998 roku. Kościół jest jednonawowy, zbudowany został z cegły. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starachowicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Północ diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Zygmunta Koczonia, wieżę zaprojektował architekt Bogdan Ciok. Kościół został wzniesiony w latach 1984–1995 dzięki staraniom księdza Stanisława Lachtary i księdza Zenona Sadala. Pierwsza msza święta w nowej świątyni została odprawiona w dniu 25 grudnia 1987 roku. Począwszy od 1998 roku liturgia jest sprawowana w nowej świątyni. Kościół został wzniesiony z czerwonej cegły. Przypisy
Hala sportowo-widowiskowa SP 28 w Toruniu

Hala sportowa przy Szkole Podstawowej nr 28 w Toruniu – wielofunkcyjna hala sportowa, mieszcząca się przy ul. Przy Skarpie 13. W trakcie zawodów sportowych hala może pomieścić 1000 kibiców. Hala ma automatyczne kurtyny okienne, pozwalające na zbudowanie scenografii na potrzeby dowolnego widowiska. W 2015 ocieplono ściany elewacji hali sportowej. W 2019 roku wyremontowano jej wnętrze. W sezonie 2021/2022 była bazą treningową dla drużyny siatkarskiej Anioły Toruń. Przypisy
Wydział Zdrowia Publicznego w Bytomiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego

Wydział Zdrowia Publicznego w Bytomiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego (skrót: WZPB SUM; w latach 2019–2023 Wydział Nauk o Zdrowiu w Bytomiu) – najmłodszy i najmniejszy wydział Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, mający siedzibę w Bytomiu. Historia Wydział Zdrowia Publicznego (skrót: WZP) został utworzony 28 marca 2001 uchwałą Senatu Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Jego siedzibą początkowo było Zabrze, a od 23 października 2002 jest Bytom. Organizatorem wydziału był prof. dr hab. n. med. Jan E. Zejda, pełniący funkcję pełnomocnika Rektora ds. organizacji Wydziału Zdrowia Publicznego (2001–2002), jego pierwszy dziekan. Wydział rozpoczął samodzielną działalność 1 października 2002, uruchamiając kształcenie studentów specjalności zdrowie publiczne, dietetyka i ratownictwo medyczne. Z dniem 1 października 2019 zmieniono nazwę Wydziału Zdrowia Publicznego na Wydział Nauk o Zdrowiu w Bytomiu. Na mocy Uchwały Nr 1/2023 Senatu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie: zmiany Statutu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach oraz uchwalenia tekstu jednolitego Statutu wydział od 1 marca 2023 roku ponownie nosi nazwę Wydział Zdrowia Publicznego. Dziekani Wydziału 2002–2005 – prof. dr hab. n. med. Jan E. Zejda 2005 – dr hab. n. med. Krystyn Sosada 2005–2012 – prof. dr hab. n. med. Małgorzata Muc-Wierzgoń 2012–2020 – prof. n. med. i n. o zdr. Elżbieta Grochowska-Niedworok od 2020 – dr hab. n. med. Sebastian Grosicki, prof. SUM Władze (od 2020) Dziekan – dr hab. n. med. Sebastian Grosicki, prof. SUM Prodziekan ds. studenckich – dr hab. n. o zdrowiu Grzegorz Dziubanek, prof. SUM Prodziekan – dr hab. n. o zdrowiu Joanna Głogowska-Ligus Kierunki studiów Dietetyka (I i II stopnia) Zarządzanie ryzykiem zdrowotnym (I i II stopnia) Zdrowie publiczne (I i II stopnia) Ponadto wydział prowadzi studia podyplomowe na 6 kierunkach. Struktura organizacyjna i baza dydaktyczna W skład Wydziału Nauk o Zdrowiu w Bytomiu wchodzi 12 jednostek naukowo-dydaktycznych. Zajęcia dydaktyczne prowadzone są z wykorzystaniem nowoczesnego zaplecza dydaktycznego wydziału w siedzibie głównej w Bytomiu, na terenie kampusu w Zabrzu-Rokitnicy oraz w szpitalach klinicznych uniwersytetu. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Łodzi

Kościół Matki Boskiej Różańcowej i świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Łodzi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łódź-Stoki archidiecezji łódzkiej). Znajduje się na osiedlu Stoki. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1929–1931. Budowla jest murowana, reprezentuje styl modernistyczny, zaprojektował ją architekt Józef Kaban. Poświęcona została w dniu 5 lipca 1931 roku przez biskupa Wincentego Tymienieckiego. W 1988 roku rozpoczęła się rozbudowa świątyni (prezbiterium, zakrystia, sale), która została zakończona w 1994 roku, powstała wówczas także wieża-dzwonnica. Kościół konsekrował w 2002 roku arcybiskup Władysław Ziółek. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz marmurowy, 3 dzwony, Droga Krzyżowa (wykonana z gipsu), organy o 3 manuałach, pedał, 12 głosów, ławki wykonane z drewna dębowego. Zobacz też architektura modernistyczna w Łodzi Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pyzówce

Kościół św. Jana Chrzciciela w Pyzówce – rzymskokatolicki kościół należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Pyzówce. Opis Kościół wybudowano w latach 80. XX wieku. Został konsekrowany 9 kwietnia 1994 r. przez kard. Franciszka Macharskiego. Jest to jednonawowa świątynia z wieżą ułożoną niesymetrycznie. Wokoło niego znajdują się kapliczki Stacji Drogi Krzyżowej z płaskorzeźbami wykonanymi z drewna. Na placu znajduje się kamienna grota Matki Bożej oraz pomnik Jana Pawła II. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Nowym Targu

Kościół św. Brata Alberta w Nowym Targu – rzymskokatolicki kościół należący do parafii św. Brata Alberta w Nowym Targu. Znajduje się w dzielnicy Niwa. Historia Budowę kościoła rozpoczęto 31 maja 1994 roku. Pierwszą Mszę Świętą odprawiono w noc wigilijną 24 grudnia 1995 roku. W 1996 roku prowadzono prace wewnątrz kościoła oraz wzniesiono wieżę. 14 grudnia 1997 roku kardynał Franciszek Macharski dokonał poświęcenia kościoła. W następnych latach świątynia była wyposażana w ołtarz, ambonkę, ławki, stacje Drogi Krzyżowej, dzwony oraz obrazy. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał kardynał Franciszek Macharski 8 lipca 2000 roku. Organy Organy wybudował Franz Grollmann z Hamburga w 1960 roku. Instrument został sprowadzony z Philippuskirche w Hamburgu i zamontowany przez Lecha Skoczylasa z Krakowa w 2006 roku. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Nowym Targu

Kościół św. Jadwigi Królowej w Nowym Targu – rzymskokatolicki kościół należący do parafii św. Jadwigi Królowej w Nowym Targu. Znajduje się w dzielnicy Bór. Historia 8 czerwca 1998 r. kardynał Franciszek Macharski poświęcił plac budowy kościoła. W latach 1998–2004 wybudowano plebanię, w piwnicy której odprawiano nabożeństwa. 15 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II podczas podróży do Polski poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni. 8 czerwca 2000 r. biskup Kazimierz Nycz odkopał pierwszą łopatę ziemi pod budowę kościoła. 21 czerwca rozpoczęto wykopy pod kościół. 25 maja 2002 r. kardynał Franciszek Macharski wmurował kamień węgielny i akt erekcyjny w mury kościoła. 6 listopada na wieży świątyni umieszczono cztery dzwony, które 25 grudnia poświęcił biskup Jan Szkodoń. 7 czerwca 2005 r. kardynał Franciszek Macharski pobłogosławił mury świątyni, a 8 czerwca 2008 r. uroczyście wprowadzono do niej relikwie św. Jadwigi Królowej. 8 czerwca 2017 r. kościół konsekrował arcybiskup Marek Jędraszewski. Projektantem świątyni jest architekt Michał Kuczmiński, a konstruktorem Andrzej Wieczorek. Na chórze znajdują się 36-głosowe organy z 1986 r., zamontowane w kościele pod koniec października 2020 r. Przypisy
Kościół św. Jana Pawła II w Nowym Targu

Kościół św. Jana Pawła II w Nowym Targu – rzymskokatolicki kościół należący do parafii św. Jana Pawła II w Nowym Targu. Jest to sanktuarium św. Jana Pawła II. Znajduje się na Równi Szaflarskiej. Historia 31 października 2006 roku kardynał Stanisław Dziwisz poświęcił ziemię, na której projektowano budowę kościoła i domu parafialnego, a 9 listopada 2008 roku wmurował kamień węgielny. Kamień węgielny przywieziono z bazyliki św. Piotra na Watykanie, jako dar papieża Benedykta XVI dla parafii Na Równi Szaflarskiej; papież poświęcił go 13 sierpnia 2008 roku. Dom parafialny i kościół zaprojektowali Tomasz Pyszczek i Marcina Stelmach, a konstruktorem był Paweł Put. Świątynię ukończono i poświęcono w 2011 roku. 1 maja 2011 roku, w dniu ogłoszenia beatyfikacji Jana Pawła II przez papieża Benedykta XVI, kardynał Stanisław Dziwisz nadał parafii „Na Równi Szaflarskiej” w Nowym Targu tytuł bł. Jana Pawła II. Od 27 kwietnia 2014 roku, kiedy w Watykanie odbyła się kanonizacja Jana Pawła II, parafia działa pod jego wezwaniem. 21 października 2017 r. arcybiskup Marek Jędraszewski konsekrował kościół, a 11 września 2021 r. ustanowił go sanktuarium św. Jana Pawła II. Opis Kościół jest pierwszym pasywnym obiektem sakralnym na świecie i pierwszym kościołem w Europie, w którym uwzględniono najwyższe standardy budownictwa energooszczędnego. Z tego względu w 2012 roku został wyróżniony w IX edycji konkursu miesięcznika gospodarczego „Nowy Przemysł”, a rok później w konkursie ISOVER Energy Efficiency Awards 2013. W świątyni przechowywane są relikwie św. Jana Pawła II, św. Ojca Pio, św. Faustyny Kowalskiej, bł. Hanny Chrzanowskiej oraz św. Brata Alberta. Organy Organy zostały sprowadzone przez Mariana Majchera z kościoła pielgrzymkowego Weggental w Rottenburgu am Neckar październiku 2015 roku. Wybudowała je firma Gebrüder Späth w 1967 roku. Traktura gry i rejestrów manuału I, II i pedału mechaniczna, natomiast traktura gry i rejestrów manuału III elektro-pneumatyczna. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Budynek przy Szosie Bydgoskiej 7 w Toruniu

Budynek przy Szosie Bydgoskiej 7 w Toruniu – dawne rogatki miejskie, obecnie pustostan, znajdujący się na Bydgoskim Przedmieściu w Toruniu. Został wybudowany w 1905 roku. Jego powierzchnia wynosi 69 m². Został wykonany w technologii tradycyjnej murowanej. Budynek figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 1242). Przypisy
Kościół św. Wincentego a Paulo w Żelazówce

Kościół św. Wincentego a Paulo w Żelazówce – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Żelazówce w powiecie dąbrowskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół zbudowano w latach 1980-1984 według projektu inż. Romana Łomnickiego. Wmurowanie kamienia węgielnego i poświęcenie dolnego kościoła odbyło się 24 października 1981 r., a poświęcenie górnego kościoła 29 września 1984 roku. Polichromia w prezbiterium wykonana została w 1995 przez malarza Marka Niedojadłę z Tarnowa. Przedstawia ona fresk Ostatniej Wieczerzy, powyżej jest grupa ukrzyżowania. Po bokach ołtarza znajdują się cztery obrazy malowane na płótnie tego samego autora przedstawiające: Matkę Boską Odporyszowską, św. Wincentego á Paulo, św. Jana Chrzciciela oraz obraz Miłosierdzia Bożego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Radomiu

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Radomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Radom-Centrum diecezji radomskiej). Poświęcenie placu pod budowę kościoła odbyło się w dniu 31 maja 1987 roku. Dzięki staraniom księdza Jerzego Szpytmy została wybudowana latem, w ciągu czterech miesięcy, tymczasowa drewniana świątynia, która została poświęcona przez biskupa Edwarda Materskiego w dniu 4 października 1987 roku. Budowa murowanego kościoła rozpoczęła się w kwietniu 2001 roku i zakończyła w 2024 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Radomiu

Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Radomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Radom-Centrum diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Leopolda Taraszkiewicza z Politechniki Gdańskiej i konstruktora inżyniera Tadeusza Lisiewicza z Gdańska. Wybudowana została w latach 1978–1988 dzięki staraniom księdza Adama Staniosa i parafian. Kościół powstał jako obiekt dwukondygnacyjny, w połączeniu z plebanią. Dolna świątynia została pobłogosławiona w dniu 20 września 1983 roku przez biskupa Walentego Wójcika. W pomieszczeniach dolnego kościoła zostało urządzone również miejsce pamięci „martyrium” dedykowane osobom związanym z działalnością niepodległościową w czasie II wojny światowej i w latach komunizmu. Umieszczonych zostało tam 37 marmurowych tablic kommemoratywnych z okolicznościowymi napisami. Świątynia górna została pobłogosławiona w dniu 2 lutego 1988 roku przez biskupa Edwarda Materskiego. Jest to kościół trzynawowy, murowany, wzniesiony z cegły i betonu o konstrukcji żelbetowej. Wnętrze budowli jest halowe. Wszystkie drzwi wejściowe do kościoła zostały wykonane z wykuwanych blach z brązu. Świątynia została dedykowana w dniu 25 listopada 2001 roku przez kardynała Zenona Grocholewskiego, prefekta Kongregacji Wychowania Katolickiego. W 2007 roku biskup Zygmunt Zimowski ustanowił świątynię Ośrodkiem Kultu Matki Bożego Miłosierdzia. Przypisy
Zespół zabytkowych piwnic w Pierzchnicy

Zespół zabytkowych piwnic – jeden z ewidencjowanych zabytków miasta Pierzchnica, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Budowle znajdują się na Górze Piwnicznej. Miejscowość została zbudowana na podmokłym i piaszczystym terenie, dlatego nie można było podpiwniczać tam domów. Piwnice postanowiono więc wybudować na wspólnej ziemi nad rzeką. Pierwsze piwnice powstały zapewne już w XVIII wieku, a ostatnie na początku XX wieku. Obiekty pełniły funkcję gospodarczą. Były w nich przechowywane warzywa, owoce ale i zapewne miód pitny. W miarę, gdy Pierzchnica się rozbudowywała, powstawało coraz więcej tych budowli. Przyjmuje się, że istniało ich około trzysta. Zachowane piwnice w liczbie 83 sztuk, mają sklepienia kolebkowe i są izolowane ziemią pochodzącą z wykopów. Są wyposażone również w otwory wentylacyjne. Wnętrza posiadają do czterech metrów długości, trzech metrów szerokości i dwóch i pół metra wysokości. Były budowane z łomów wapiennych i łączone wapienną zaprawą. Ze względów bezpieczeństwa, budynki te można oglądać jedynie z zewnątrz. Przypisy .
Stacja Techniczno-Postojowa Mory

Stacja Techniczno-Postojowa Mory, także STP Mory, Stacja Techniczno-Postojowa Karolin lub STP Karolin – budowana stacja techniczno-postojowa metra warszawskiego dla linii M2. Znajduje się w dzielnicy Bemowo w Warszawie, przy granicy z Morami. Opis Obszar stacji techniczno–postojowej Mory ograniczony jest infrastrukturą kolejową PKP od strony południowej, nieruchomością Instytutu Energetyki od strony północnej, al. 4 Czerwca 1989 r. (ul. Nowolazurową) od strony wschodniej oraz ul. Gierdziejewskiego od strony zachodniej (gmina Ożarów Mazowiecki). W 2018 r. podpisano umowę z konsorcjum firm Gulermak i Astaldi. W sierpniu 2020 roku STP wraz z ostatnim odcinkiem drugiej linii metra uzyskała komplet decyzji administracyjnych. W lutym 2021 przeprowadzono wycinkę drzew i krzewów na terenie przyszłej stacji. Pas budowy o długości ok. 2 km częściowo znajduje się na terenie gminy Ożarów Mazowiecki. Spodziewany termin zakończenia prac to 2026 rok. Zobacz też Karolin (stacja metra) Stacja Techniczno-Postojowa Kabaty Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Pionkach

Kościół świętego Maksymiliana Kolbego w Pionkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat pionkowski diecezji radomskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1985–1988 według projektu radomskiego architekta Zygmunta Koczonia, dzięki staraniom księdza Wacława Krzysztofika, proboszcza parafii pod wezwaniem św. Barbary w Pionkach. W dniu 1 maja 1985 roku biskup Stanisław Sygnet poświęcił nową świątynię. Kościół został wybudowany z czerwonej cegły. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Przysusze

Kościół Miłosierdzia Bożego w Przysusze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przysuski diecezji radomskiej). Krzyż i plac pod budowę świątyni zostały pobłogosławione przez biskupa Edwarda Materskiego w dniu 26 października 1986 roku. Budowa kościoła została rozpoczęta w 1990 roku przez księdza Kazimierza Pajka. Prace były kontynuowane przez księdza Sławomira Gregorczyka. Kościół został pobłogosławiony w dniu 13 kwietnia 2000 roku przez biskupa Jana Chrapka. Dedykacji świątyni dokonał biskup Zygmunt Zimowski w dniu 7 października 2007 roku. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły i składa się z jednej nawy. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Tarnowie

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Tarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnów Południe diecezji tarnowskiej). Projekt świątyni został opracowany przez mgr inż. Annę Falęcką i mgra inż. Stefana Maciałowicza. Budowa została rozpoczęta w 1988 roku przez ówczesnego proboszcza ks. Aleksandra Dychtonia. Po czterech latach prac został zbudowany kościół dolny, w którym w 1992 roku zaczęto odprawiać nabożeństwa parafialne. W 1997 roku na nowo budowanym kościele został położony dach, natomiast ksiądz biskup Władysław Bobowski poświęcił dzwon na sygnaturkę wieży kościoła. Dzwon nazywa się Józef. W maju 2014 roku biskup Andrzej Jeż poświęcił świątynię górną i nadał jej wezwanie – Matki Bożej Szkaplerznej. Jest to budowla dwukondygnacyjna (górna kondygnacja jest trzynawowa), docelowo w kondygnacji górnej ma być umieszczona kaplica – sanktuarium. Powierzchnia kościoła to 621,35 metrów kwadratowych. Obraz ołtarzowy św. Archanioła Gabriela został namalowany przez nestora polskiego malarstwa Stanisława Westwalewicza, z kolei witraże i malowidła zaprojektował i wykonał jego syn – Andrzej. Świątynia nie jest orientowana. Przypisy
Kościół św. Józefa w Tarnowie

Kościół świętego Józefa w Tarnowie – kościół akademicki znajdujący się na terenie parafii Świętego Józefa i Matki Bożej Fatimskiej w Tarnowie (dekanat Tarnów Północ diecezji tarnowskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1948 roku. Konsekrowana została w dniu 19 grudnia 1948 roku przez biskupa Jana Stepę. Kościół został zaprojektowany przez architekta Edwarda Okonię. W latach 1951–1960 świątynia pełniła funkcję kościoła parafialnego. Budowla nie jest orientowana. Powierzchnia kościoła to 182 metrów kwadratowych. Przypisy
Kościół bł. Annuarity i św. Michała Archanioła w Radomiu

Kościół błogosławionej Annuarity i świętego Michała Archanioła w Radomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii bł. Annuarity w Radomiu (dekanat Radom-Północ diecezji radomskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1991 roku według projektu architekta Marka Stanika i konstruktora Ryszarda Stępnia, dzięki staraniom księdza Stanisława Barańskiego. Prace były kontynuowane od 2000 roku przez księdza Kazimierza Marchewkę. Świątynia dolna została oddana do użytku w 1993 roku, natomiast górna w 2006 roku. Dedykacji kościoła dokonał biskup Zygmunt Zimowski w dniu 29 września 2006 roku. W tym dniu zostało nadane świątyni drugie wezwanie: św. Michała Archanioła. Budowla jest murowana, wzniesiona z czerwonej cegły, dwupoziomowa. Przypisy
Count Skarbków Park

Count Skarbków Park (formerly Zdrojowy) is a municipal park in Grodzisk Mazowiecki, Poland. Description The park is located in the center of Grodzisk Mazowiecki, bordering the PKP grounds to the north and Foksal Villa, which houses the National Heritage Board of Poland. It borders 3-go Maja Street (south), Bartniaka Street (west), and Okulickiego Street (east). The park area is flat, covered with old trees (old oaks and bald cypress). The Rokicianka River, a tributary of the Rokitnica, flows through the park. History The park was opened to residents around 1870. Before that, until the mid-19th century, it was part of the Jordanowickie gardens of the Mokronoski family. Initially, the park was more extensive and had the character of a spa park. There was a Hydropathic Establishment for Society People. After World War II, the park area was reduced due to the city's development. In 2012, the park underwent revitalization, enriching its compositional and spatial layout. As part of the revitalization, a new playground, a fountain, and an educational trail were built. The park was officially reopened after revitalization on July 22, 2012, on the 490th anniversary of Grodzisk receiving its city rights. On June 19, 2022, a graduation tower was opened in the park. The graduation tower is eight meters high and has a volume of 920 m3. Natural monuments Pedunculate oak Henryk (Quercus robur, circumference 463 cm) Pedunculate oak Aleksander (Quercus robur, circumference 283 cm) Common ash Hieronim (Fraxinus excelsior, circumference 247 cm) Common ash Wojciech (Fraxinus excelsior, circumference 275 cm) Gallery References
Park im. hrabiów Skarbków

Park im. hrabiów Skarbków (dawniej Zdrojowy) – park miejski w Grodzisku Mazowieckim. Opis Park znajduje się w centrum Grodziska Mazowieckiego, graniczy od północy z terenami PKP oraz willą Foksal w której mieści się Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków. Graniczy z ulicami 3-go Maja (południe), Bartniaka (zachód) i Okulickiego (wschód). Obszar parku jest płaski, porośnięty starodrzewem (stare dęby i cypryśnik błotny). Przez obszar parku przepływa rzeka Rokicianka. Historia Park został otwarty dla mieszkańców około 1870 roku, wcześniej do połowy XIX wieku był częścią ogrodów jordanowickich rodziny Mokronoskich. Początkowo park był bardziej rozległy i miał charakter parku zdrojowego. Znajdował się tu Zakład Hydropatyczny dla Osób z Towarzystwa. Po II wojnie światowej obszar parku zmniejszył się, a zostało to spowodowane rozwojem miasta. W 2012 roku park przeszedł rewitalizację polegającą na wzbogaceniu układu kompozycyjno-przestrzennego parku. W ramach rewitalizacji wybudowano nowy plac zabaw, fontannę, ścieżkę dydaktyczną. Park oficjalnie otwarto po rewitalizacji 22 lipca 2012 w 490 rocznicę otrzymania przez Grodzisk praw miejskich. 19 czerwca 2022 roku, w parku uruchomiono tężnię solankową. Tężnia ma wysokość ośmiu metrów oraz kubaturę wynoszącą 920 m³. Pomniki przyrody dąb szypułkowy Henryk (Quercus robur, obw. 463) dąb szypułkowy Aleksander (Quercus robur, obw. 283) jesion wyniosły Hieronim (Fraxinus excelsior, obw. 247) jesion wyniosły Wojciech (Fraxinus excelsior, obw. 275) . Galeria Przypisy