NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zielonczyn (jezioro)

Zielonczyn – jezioro na Równinie Goleniowskiej, położone w gminie Stepnica, w powiecie goleniowskim, w woj. zachodniopomorskim. Jezioro powytopiskowe, leży na obszarze zlewni Zalewu Szczecińskiego w okolicy miejscowości Zielonczyn. Powierzchnia zbiornika wynosi 3,99 ha, głębokość 2 m, lustro wody położone jest na wysokości 7,4 m n.p.m. Według typologii rybackiej jest jeziorem karasiowym. Zobacz też inne znaczenia hasła Zielonczyn Przypisy
Grüne Brücke (Danzig)

Die Grüne Brücke (polnisch Most Zielony) ist eine Klappbrücke über die Motława (Mottlau) in Danzig, Polen. Sie verbindet im Stadtbezirk Stadtmitte die touristisch bedeutsame Rechtstadt mit der Wyspa Spichrzów (Speicherinsel). Heute als Fußgängerbrücke genutzt, war sie viele Jahre die einzige Brücke zwischen Recht- und Niederstadt. Lage Die Brücke verbindet den Langen Markt mit der ulica Stągiewna (Milchkannengasse), die über die Speicherinsel zum Milchkannentor führt. Die an der Nordwestecke abzweigende Lange Brücke ist Uferpromenade und Schiffsanleger für den Ausflugsverkehr. Weitere Querungen der Motława im Norden der Brücke sind von Nord nach Süd: Klappbrücke zur Ołowianka (Bleihof) Fähre Motława zur Ołowianka Fußgängerdrehbrücke zur Speicherinsel Geschichte Die alte Koggenbrücke wurde 1563 abgerissen und nach einem Entwurf von Dirk Daniels neu erstellt. Zu gleicher Zeit wurde mit dem Bau des Grünen Tors begonnen. Es ersetzte das kleinere Koggentor und führt direkt auf den Langen Markt. Die Brücke wurde 1596 noch als „Koggenbrücke“, und seit 1599 als „Grüne Brücke“ erwähnt. Vermutlich war ihre hölzerne Verkleidung grün gestrichen, und die Brücke wurde auch Namensgeberin für das „Grüne Tor“. Jagoda Załęska dagegen vermutet, dass das Tor eine grüne Verglasung der Fenster oder grün gestrichene Dekorationen bzw. Holztore gehabt haben könnte. Geöffnet wurde die Brücke wie eine Zugbrücke. Die Seile von beiden Klappen wurden über vier hölzerne Säulen geführt. Gegengewichte an den Seilen erleichterten das Öffnen. Löwen mit dem Danziger Wappen schmückten die Säulen. Um den Verkehr zum Danziger Markt nicht zu stören, wurde die Brücke nur samstags nach vierzehn Uhr geöffnet. Treidelkähne oder Schuten konnten allerdings auch das geschlossene Bauwerk durchfahren. Die Grünberger Firma Beuchelt ersetzte 1883 die Holzbrücke durch ein Ziegelbauwerk mit zwei stählernen Klappen. Ihre Öffnung betrug 12,4 Meter. Diese Brücke wurde 1928 modernisiert. Die Flusspfeiler wurden in Stahlbeton in schwerer, monumentaler Form ausgeführt. Die Tragfähigkeit konnte auf zwanzig Tonnen erhöht werden. Ihre Breite wuchs auf 18 Meter. Sie hatte zwei Fahrbahnen und überführte auch die Straßenbahn. In der Endphase des Zweiten Weltkriegs erhielt das Bauwerk im März 1945 schwere Schäden. Nach der Wiederherstellung wurde sie am 30. April 1948 dem Verkehr übergeben. Die Klappfunktion wurde stillgelegt. Die Straßenbahnlinie wird seit 1959 über eine andere Brücke geführt. Im Jahr 1993 erhielt die Grüne Brücke eine Generalsanierung und ist seitdem nur für den Fußgängerverkehr geöffnet. Ihre Breite erlaubt auch Veranstaltungen auf der Brücke. Weblinks Błażej Śliwiński, Mirosław Gliński: Most Zielony. In: Gedanopedia (polnisch). Fußnoten
Zielony Most w Gdańsku

Zielony Most – most w Gdańsku na rzece Motławie, łączący Główne Miasto z Wyspą Spichrzów. Jest najbardziej znanym mostem gdańskiego Głównego Miasta. Zachodni przyczółek mostu leży pod Bramą Zieloną. Prowadzą na niego ważne ulice Długi Targ i Długie Pobrzeże. Z wschodniego przyczółka mostu bierze swój początek ulica Stągiewna. Historia Zielony Most został wzniesiony w 1564, według projektu Dirka Danielsa. Wcześniej w tym miejscu istniał Most Kogi. Wśród istniejących mostów nad Motławą najstarszym rodowodem poszczycić się może Most Zielony (Grüne Brücke), położony na skrzyżowaniu najważniejszych dla średniowiecznego Gdańska szlaków komunikacyjnych – wodnego w postaci Motławy oraz drogowego będącego przedłużeniem Drogi Królewskiej biegnącej na wschód – do Sambii. Trudno w sposób jednoznaczny określić, kiedy powstał w tym miejscu pierwszy most. Brama Kogi. przy której był usytuowany, wzmiankowana jest już w 1357 r. – przeprawa istniała z pewnością dużo wcześniej. W październiku 1563 r. rozpoczęto rozbiórkę bramy i przylegającego mostu i już pod koniec tego roku przystąpiono do jego odbudowy według projektu Dirka Danielsa. Nazwano go Zielonym. Geneza nazwy wywodzi się od odcienia kamienia użytego do jego budowy lub od koloru pleśni pokrywającej jego podpory. Most Zielony jest bodaj jedynym gdańskim mostem, którego nazwa została przeniesiona na sąsiadującą z nim bramę. Wszystkie pozostałe nazwano mianem ulic, w ciągu których je wybudowano. Była to konstrukcja zwodzona, umożliwiająca przepływ statkom. Na przestrzeni wieków był wielokrotnie przebudowywany. Do 1959 roku przez most przebiegała linia tramwajowa prowadząca na Stogi. Podczas wojny uległ zniszczeniom, po odbudowie przestał pełnić funkcję mostu zwodzonego. Obecnie jest mostem pieszym. Przypisy Bibliografia Jerzy Samp, Miasto Tysiąca Tajemnic (1998), ISBN 83-87291-49-8 Linki zewnętrzne Historia Zielonego Mostu
Zielony Ostrów (wyspa)

Zielony Ostrów – wyspa na jeziorze Jeziorak, na terenie gminy Zalewo. Jest to czwarta wyspa pod względem wielkości (za Wielką Żuławą, Wielkim Bukowcem i Czaplakiem) na tym jeziorze. Na tej wyspie jest organizowany obóz Wyspa. Wyspa jest też znana pod nazwami Wyspa Łąkowa (od łąki, która znajduje się w środku wyspy) i Krowia Wyspa (od krów, które się tam kiedyś pasły). Wyspa w części należy do osoby prywatnej.
Zielony Staw Gąsienicowy

Zielony Staw Gąsienicowy případně Suczy Staw je ledovcové jezero ve skupině Gąsienicowých Stawů ve Vysokých Tatrách v Polsku. Nachází se v západní části údolí Doliny Zielone Gąsienicowe pod Kasprovým vrchem. Má rozlohu 3,8440 ha a je 275 m dlouhé a 238 m široké. Dosahuje maximální hloubky 15,1 m a objem vody v něm činí 2600 500 m³. Leží v nadmořské výšce 1672 m. Okolí Jezero má tvar poloviny elipsy, která je na jihu zaoblená a na severu uříznutá. Severozápadně od jezera se nachází Kotlinowy Stawek a na východě Kurtkowiec. Na jihu se nad jezerem táhne nejzápadnější část hraničního hlavního hřebene Vysokých Tater s Ľaliovým sedlem a Krajnou kopou. Vodní režim Na jihu ústí do jezera krátký potok. Ze severozápadního konce odtéká na sever do Litworoweho Stawu Sucha Woda Gąsienicowa, která částečně mizí v ponorech, které se nacházejí u jezera a jeden z nich je propojen s Goryczkowym Wywierzyskem v Dolině Bystrej. Pleso bylo po roce 1945 uměle zarybněno sivenem americkým. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Černá turistická značka od dolní stanice lanovky na Kasprov vrch vede po severovýchodním břehu. Odkazy Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zielony Staw Gąsienicowy na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Zielony Staw Gąsienicowy
Zielony Staw Gąsienicowy

Der Polnische Grüne See (pl. Zielony Staw Gąsienicowy) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane und ist über einen markierten Wanderweg erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Trockenbach ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Zielony Staw Gąsienicowy

Zielony Staw Gąsienicowy (Polish: Zielony Staw Gąsienicowy) is a tarn in Poland, part of the Gąsienicowe Ponds in the High Tatras. The lake is located at an elevation of 1,672 metres (5,486 ft) in a corrie of the Skrajna pyramidal peak. The tarn was formerly named Suczy Staw. Zielony Staw Gąsienicowy is the largest lake in the Zielona Gąsienicowa Valley. References
Zielony Staw Gąsienicowy

Zielony Staw Gąsienicowy lub po prostu Zielony Staw – należące do Gąsienicowych Stawów jezioro polodowcowe w Tatrach Wysokich, położone na wysokości 1672 m n.p.m. w kotle lodowcowym poniżej Skrajnej Turni. Dawniej staw nosił nazwę Suczy Staw (od złej suki kaleczącej owce, którą podobno w nim utopiono, a znaleziono w Jaskini Kasprowej). Zielony Staw jest największym jeziorem Doliny Zielonej Gąsienicowej i ósmym co do wielkości jeziorem polskich Tatr. Według danych z przewodnika Tatry Wysokie Witolda Henryka Paryskiego powierzchnia jeziora wynosi 3,84 ha (długość 275 m, szerokość 238 m), głębokość 15,1 m. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. powierzchnia jest nieco mniejsza i wynosi 3,764 ha. Wody jeziora cechuje duża przeźroczystość (nawet do 10 m) i jasnozielone zabarwienie wywołane niewielką ilością planktonu. Dla wygody dziewiętnastowiecznych turystów w 1896 r. Towarzystwo Tatrzańskie zbudowało na północnym brzegu jeziora drewniany schron. Zniszczyły go śniegi w 1907 r. Staw był od dawna sztucznie zarybiany, pierwszy raz w 1909. Ponownie w 1949 wypuszczono do stawu narybek pstrąga źródlanego. Początkowo, gdy jezioro było jeszcze bogate w plankton, ryby osiągnęły spore rozmiary. Później jednak, gdy ryby wyjadły plankton, większość z nich wyginęła. Staw zamarza w październiku-listopadzie, a rozmarza w maju-czerwcu. Ze stawu wypływa potok Sucha Woda płynący dnem Doliny Gąsienicowej (na znacznej części długości jego wody zanikają pod kamieniami). Nad brzegami stawu rośnie rzadka w Karpatach turzyca Lachenala. Szlaki turystyczne obok stawu przebiega czarny szlak z Roztoki Stawiańskiej na Świnicką Przełęcz. Czas przejścia od szlaku żółtego na przełęcz: 1:25 h, ↓ 1:05 h. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne zdjęcia jeziora w bibliotece Polona
Zelené Javorové pleso

Zelené Javorové pleso je jezero v horní části Zelené Javorové doliny, která je boční větví Javorové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,7490 ha a je 133 m dlouhé a 81 m široké. Dosahuje maximální hloubky 9,1 m a objemu 17 190 m³. Leží v nadmořské výšce 1815 m. Okolí Má kruhový tvar. Na severozápadě se zvedá nejprve pozvolna a poté prudce stěna Široké, jež na západě pokračuje směrem na jih hřebenem až ke Štítu nad Zeleným a pak na jihovýchod k Žabímu vrchu Javorovému, který se nachází jižně od jezera. Z něj vybíhá na severovýchod hřeben uzavírající kotlinu jezera z jihovýchodu. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Pod povrchem z něj na severovýchod odtéká Zelený potok, který ústí do Javorinky. Po velkou část roku bývá zamrzlé. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není přístupné pro veřejnost. Od zelené turistické značky vedoucí Javorovou dolinou k němu vede neznačená stezka. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zelené Javorové pleso na Wikimedia Commons (česky) Fotografie jezera Archivováno 28. 12. 2007 na Wayback Machine. (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zielony Staw Jaworowy
Zielony Staw Jaworowy

Zielony Staw Jaworowy, Zielony Staw Jaworzyński, Zielony Staw pod Szeroką Jaworzyńską (słow. Zelené pleso, Zelené pleso Javorové, Zelené pleso Javorinské, niem. Grüner See, Javorova Grüner See, Javoriner Grüner See, węg. Zöld-tó, Jávor-völgyi Zöld-tó) – staw w słowackich Tatrach Wysokich, w górnej części Doliny Zielonej Jaworowej (Zelená Javorová dolina) – odnogi Doliny Jaworowej (Javorová dolina). Staw leży na wysokości 1815 m n.p.m., ma 0,75 ha powierzchni, 133 m długości, 81 m szerokości i 8,4 m głębokości (pomiary wymiarów stawu z lat 1961–1967). Ma owalny, dość regularny kształt. Otoczony jest łąkami wysokogórskimi (halami) i piargami. Nie ma żadnego dopływu ani odpływu. Woda spływa do Zielonego Potoku Jaworowego (Zelený potok), lewobocznego dopływu Jaworowego Potoku (Javorinka), w całości podziemnie. Poziom wody w jeziorze wykazuje duże wahania – na zdjęciu satelitarnym wykonanym przy wysokim stanie wody 24 sierpnia 2004 r. Zielony Staw Jaworowy zajmuje powierzchnię ok. 1,45 ha przy wymiarach 168 × 118 m. Staw ten bywa stosunkowo długo zamarznięty. W 1885 r. stał nad nim domek myśliwski księcia Christiana Hohenlohego. Obecnie nad staw nie prowadzi żaden szlak turystyczny, a cała Dolina Zielona objęta jest ścisłym rezerwatem TANAP-u. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XV. Mały Jaworowy Szczyt – Szeroka Jaworzyńska. Warszawa: Sport i Turystyka, 1972. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. GeoPortal TATRY. [dostęp 2008-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-11-01)]. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Zelené pleso pod Predným Zeleným

Zelené pleso pod Predným Zeleným (také nazývané Zelené pliesko, Zelené pliesko pod Predným Zeleným, Žabie pliesko, Opálové pliesko, polsky Zielony Stawek Zuberski, Zielony Stawek, Żabi Stawek nebo Studnica) je malé jezero v Západních Tatrách ve Spálené dolině nad jejím dolním vysokým prahem. Má rozlohu 0,0270 ha. Je 37 m dlouhé a 13 m široké. Dosahuje maximální hloubky 2,1 m a objemu 162 m³. Leží v nadmořské výšce 1472 m. Okolí Břehy plesa jsou porostlé kosodřevinou, severní břeh je kamenitý. Na východě se zvedají stěny Predného Zeleného. Na jihu se nachází ještě jedno malé jezírko, které také nese označení Zelené pliesko. Vodní režim Do plesa ústí dva potoky z jihu a východu, které pramení nedaleko nad plesem. Na sever odtéká levá zdrojnice Spáloného potoka, který je levým přítokem Roháčského potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Podél jižního břehu vede modrá turistická značka z rozcestí Adamcuľa k Čtvrtému Roháčskému plesu. Pleso je dostupné: po modré turistické značce od Adamculi, se kterou vede souběžně naučná stezka Roháčske plesa po naučné stezce Roháčske plesa od Ťatliakovy chaty, se kterou vedou souběžně postupně modrá, zelená a zase modrá turistická značka po zelené turistické značce od Žiarske chaty přes Baníkov a Baníkovské sedlo a dále po modré turistické značce po modré turistické značce z doliny Parichvost přes Baníkovské sedlo a dále po žluté a modré turistické značce. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zelené pleso pod Predným Zeleným na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Zielony Stawek Zuberski
Zielony Stawek

Zielony Stawek, Zielony Stawek Zuberski, dawniej zwany także Żabim Stawkiem lub Studnicą (słow. Zelené pliesko, Žabie pliesko) – niewielkie jeziorko w Dolinie Rohackiej w słowackich Tatrach Zachodnich. Położone jest na wysokości ok. 1472 m n.p.m. w Dolinie Spalonej (odgałęzienie Doliny Rohackiej) w zagłębieniu wypełnionym głazami. Również brzeg otacza zwałowisko dużych głazów. Jeziorko ma intensywnie zieloną barwę pochodzącą od zielenic. Woda w nim jest wyjątkowo zimna (jak w studni i stąd pochodzi dawna nazwa Studnica). Prawdopodobnie tego właśnie jeziorka dotyczyła nazwa Zeleny Stawek w starym dokumencie z 1615 r. Z jeziorka bierze swój początek bardzo bystry Spalony Potok (Spadowy Potok) – dopływ Rohackiego Potoku. Obok stawku, po dużych głazach, wąskim przesmykiem pomiędzy stawkiem a zaroślami, prowadzi szlak turystyczny. Po przeciwnej stronie stawku między dużymi głazami bardzo bujne kępy wierzby alpejskiej. Szlaki turystyczne – od rozdroża na Adamculi przy szosie w Dolinie Rohackiej, obok Rohackich Wodospadów i Zielonego Stawku do Rohackich Stawów. Czas przejścia z Adamculi do wodospadów: 30 min, ↓ 25 min Czas przejścia od wodospadów nad Zielony Stawek: 40 min, ↓ 25 min Czas przejścia znad Zielonego Stawku nad Wyżni Staw Rohacki: 20 min, z powrotem tyle samo – z Adamculi razem z niebieskim aż do Zielonego Stawku biegnie żółty szlak, który potem kieruje się na Banikowską Przełęcz. Czas przejścia z Adamculi do wodospadów: 30 min, ↓ 25 min Czas przejścia od wodospadów nad Zielony Stawek: 40 min, ↓ 25 min Czas przejścia znad stawku na przełęcz: 1:55 h, 1:25 h Przypisy Bibliografia Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Zielony Stawek Zuberski”. [dostęp 2008-11-19]. Tatry Zachodnie. Mapa turystyczna 1:20 000. Warszawa: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 2005/06. ISBN 83-7329-645-X.
Ziemstwo Kredytowe w Poznaniu

Ziemstwo Kredytowe – monumentalny budynek w stylu neoromańskim, zlokalizowany w centrum Poznania, przy ul. Święty Marcin róg Alei Niepodległości. Budynek Budynek Ziemstwa, wraz z sąsiadującą Dyrekcją Poczty, stanowiły oprawę dla gmachu Zamku Cesarskiego i podobnie jak on zaprojektowane zostały przez Franza Schwechtena, a otwarte w 1910. Sylwetka Ziemstwa (a właściwie jego wieża), stanowi jeden z charakterystycznych elementów urbanistycznych, definiujących panoramę Placu Mickiewicza – jest kontrapunktem dla wieży zamkowej. W odróżnieniu od rustykowanych elewacji Zamku gmachy urzędowe posiadały gładką okładzinę piaskowcową. Gmach Ziemstwa zdobiły ponadto wzorowane na rzeźbie XIII-wiecznej alegorie cnót, z których do dziś dochowała się tylko jedna. Pierwotnie oprócz funkcji biurowych obiekt pełnił rolę mieszkalną, m.in. mieścił apartamenty dyrektora poczty. Obecnie gmach zajmuje Filharmonia Poznańska założona w 1947 z inicjatywy Tadeusza Szeligowskiego, a także Katedra Technologii Informacyjnych Uniwersytetu Ekonomicznego. Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 183, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 217, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 .
Zimna Woda (Poznań)

Zimna Woda – małe jezioro polodowcowe o powierzchni 0,2 km², położone w północnej części Poznania, w masywie Góry Moraskiej, na terenie Moraska. Akwen położony w południowej części Rezerwatu Meteoryt Morasko. Jest źródliskowym obszarem Różanego Potoku. Umiejscowiony w środku starego kompleksu leśnego, mocno zarośnięty przez roślinność bagienną. Zasilany wodą źródlaną. Brzegi porastają zwarte dywany mchów. Obszar brzegowy jest miejscami silnie wydeptany przez ludzi. W wodach występują wyłącznie karaś pospolity i lin (1996). W sąsiedztwie Zimnej Wody prowadzi ścieżka dydaktyczna po rezerwacie Meteoryt Morasko oraz żółty szlak turystyczny. Zobacz też Kampus Morasko Jezioro Umultowskie Strumień Umultowski Przypisy Bibliografia Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5 Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepanik-Janyszek, Okolice Góry Moraskiej, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, ISSN 0137-3552
Zmarzły Staw Gąsienicowy

Zmarzły Staw Gąsienicowy nebo Zmarzły Staw pod Zawratem je karové ledovcové jezero ve skupině Gąsienicowých Stawů v Dolině Gąsienicowe ve Vysokých Tatrách v Polsku. Je jedním ze dvou nacházejících se v její východní části, nazývané Dolina Czarna Gąsienicowa, přičemž druhým je Czarny Staw Gąsienicowy. Má rozlohu 0,2820 ha a je 77 m dlouhé a 50 m široké. Dosahuje maximální hloubky 3,7 m a objem vody v něm činí 6360 m³. Leží v nadmořské výšce 1787 m. Okolí Jezero má oválný tvar. Nad jeho západním břehem se zvedají štíty Kościelec a Zadni Kościelec. Na jihu a východě probíhá hřeben s turistickou trasou Orla Perć, sedlem Zawrat a Kozim Wierchem na jihu a Zadnim Granatem na východě. Vodní režim Na ji6ním konci do jezera ústí Czarny Potok Gąsienicowy a odtéká na sever. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup modrá turistická stezka Hala Gąsienicowa – Zawrat od Czarne Stawu Gąsienicoweho probíhá západně od plesa a z ní odbočují severně od plesa společná žlutá a zelená turistická trasa k severovýchodnímu konci plesa, které se východně od plesa rozdělují a pokračují dále na hřeben, kde se napojují na Orla Perć. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Czarny Staw Gąsienicowy na polské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zmarzły Staw Gąsienicowy na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Zmarzły Staw Gąsienicowy
Zmarzły Staw Gąsienicowy

Der Zmarzły Staw Gąsienicowy in Polen ist ein Gletschersee in der östlichen Dolina Gąsienicowa in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Ein markierter Wanderweg führt zum See. Das Wasser des Sees fließt größtenteils unterirdisch über den Czarny Potok Gąsienicowy ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1 Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8
Zmarzły Staw Gąsienicowy

Zmarzły Staw Gąsienicowy lub po prostu Zmarzły Staw, czasami nazywany także Zmarzłym Stawem pod Zawratem – niewielkie jeziorko położone na wysokości 1788 m n.p.m.we wschodniej części Doliny Gąsienicowej, w kotle skalnym pod ścianą Małego Koziego Wierchu, u wylotu Dolinki Koziej w Tatrach Wysokich. Należy do grupy Gąsienicowych Stawów. Powierzchnia jeziora wynosi 0,28 ha (długość 77 m, szerokość 50 m), głębokość – 3,7 m. Zamarznięte jest przez większą część roku, roztapia się zwykle w czerwcu – lipcu, a zamarza we wrześniu – październiku. W okresie zimowym zamarza do dna. Wody jeziorka spływają niewielkim potokiem do położonego niżej Czarnego Stawu. O stawku Michał Bałucki pisał w 1865 r.: „Jest to może najdziksza ustroń w Tatrach – wszelkie życie tu ustało i zamarło”. Jeziorko było tematem obrazów Wojciecha Gersona i Stanisława Witkiewicza, pisali o nim poeci: Franciszek Henryk Nowicki i Felicjan Faleński. Powyżej Zmarzłego Stawu, w pobliżu szlaku na Kozią Przełęcz, znajduje się niewielkie źródełko i kilka koleb. W 1880 r. Towarzystwo Tatrzańskie poszerzyło jedną z nich, tak by mogła pełnić rolę tymczasowego schronu dla turystów. W okolicy stawu rośnie saussurea wielkogłowa, a na skalnych półkach Koziego Wierchu nad stawem kilka grup turzycy tęgiej – rzadkich roślin, w Polsce występujących na niewielu stanowiskach. z rozdroża szlaków powyżej Czarnego Stawu na Kozią Przełęcz. Czas przejścia: 1 h, ↓ 50 min. Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne zdjęcia jeziora w bibliotece Polona