NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy w Białym Borze

Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy – cerkiew greckokatolicka w Białym Borze, postmodernistyczna, wzniesiona w latach 1993–1997 według projektu Jerzego Nowosielskiego i Bogdana Kotarby; wpisana do rejestru zabytków w 2019. Historia Wybudowana w latach 1992–1997 według projektu prof. Jerzego Nowosielskiego we współpracy z architektem Bogdanem Kotarbą. Świątynia nawiązuje do surowej architektury bazylik starochrześcijańskich. Posiada małe okienka, prosty blok fasady z wieżyczkami i podwójnie półkolistym przyczółkiem. Wnętrze powtarza schemat trójnawowej bazyliki: centralna, nieco obniżona część zwieńczona jest niewielką kopułą z wyobrażeniem Pantokratora; czarne kolumny oddzielają boczne galerie od głównej nawy. Sugestywny i ascetyczny nastrój cerkwi buduje niezwykła, kolorystyczna harmonia oparta na kontraście ciemnozielonych ścian i stropów, białych przegród i czerwonych portali. Ikonostas zredukowany został do trzech ikon: widniejącego w prześwicie carskich wrót Ukrzyżowania, oraz wizerunków Chrystusa i Marii. Kolorystycznym dopełnieniem i ideowym zwornikiem przestrzeni jest – umieszczony tuż pod kopułą, w centrum nawy – czerwony sześcienny tetrapod, gdzie przyjmuje się sakramenty, zapala świece i inauguruje modlitewne śpiewy. W czasie większych świąt rolę ikonostasu pełni płaska fasada cerkwi: z potrójnym wejściem ikonami Archaniołów i veraiconem. Parafia greckokatolicka w Białym Borze powstała w 1957, należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. W 2005 umieszczona została na liście Polska. Ikony architektury. Cerkiew w 2019 została wpisana do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego; w momencie wpisu był to najmłodszy zabytek w kraju. Przypisy Bibliografia MieczysławM. Porębski MieczysławM., NOWOSIELSKI, KrystynaK. Czerni, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2003, ISBN 83-08-03361-X, OCLC 830443157 . Cerkiew bez kompromisów - Gazeta Wyborcza 21 lutego 2011 Linki zewnętrzne Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy fotopolska.eu
Церковь Рождества Пресвятой Богородицы (Бялы-Бур)

Церковь Рождества Пресвятой Богородицы в г. Бялы-Бур (пол. Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogorodzicy) — грекокатолическая церковь в польском городе Бялы-Бур. Создана в 1992—1997 годах Ежи Новосельским. Прихожанами церкви являются жители г. Бялы-Бур (Западно-Поморское воеводство) украинского происхождения и греко-католического вероисповедания, предки которых были насильственно переселены после 1947 года в рамках операции «Висла» из восточных территорий Польши. При проектировании церкви с Ежи Новосельским сотрудничал архитектор Богдан Котарба. Стиль церкви напоминает раннехристианские трёхнефные базилики. В среднем нефе находится небольшой купол с изображением Спаса Вседержителя. Нефы разделены рядами чёрных, цилиндрических колонн. В интерьере преобладают три цвета: тёмно-зелёные стены и потолки, белые перегородки и красные дверные коробки. Иконостас содержит только три иконы: распятие над царскими вратами, Христос и Дева Мария. В центре церкви находится ярко-красный тетрапод — невысокий столик, на котором благословляются, например, хлебы, пшеница, вино и елей (как священное помазание) за всенощной, поставляемые в литийном сосуде. Во время праздников, связанных с прибытием большого числа паломников, главный фасад церкви используется как иконостас с иконами архангелов и Спаса Нерукотворного. Необычная форма храма не нашла сразу одобрения верующих Белого Бора (Бялы-Бур), которые ожидали традиционного храма с высоким куполом-луковкой. Лишь высокая оценка, данная искусствоведами, а также туристами, которые тоже восхищались этим шедевром современной архитектуры, изменили мнение жителей города. Ссылки Mieczysław Porębski: NOWOSIELSKI Wydawnictwo Literackie, Kraków 2003, ISBN 83-08-03361-X Фото Архивная копия от 23 сентября 2015 на Wayback Machine
Церква Різдва Богородиці (Білий Бір)

Церква Різдва Пресвятої Богородиці (пол. Cerkiew Narodzenia Przenajświętszej Bogorodzicy) — церква УГКЦ в польському місті Білий Бір. Архітектура Збудована у 1992–1997 роках за проєктом видатного польського митця українського походження Єжи Новосельського. При проєктуванні церкви з Єжи Новосельський співпрацював архітектор Богдан Котарба. Стиль церкви нагадує ранньохристиянські тринефні базиліки. В середньому нефі знаходиться невелика баня з зображенням Спаса Вседержителя. Нефи розділені рядами чорних, циліндричних колон. В інтер'єрі переважають три кольори: темно-зелені стіни і стелі, білі перегородки і червоні дверні коробки. Іконостас містить тільки три ікони: розп'яття над царськими вратами, Христос і Діва Марія. У центрі церкви знаходиться яскраво-червоний тетрапод. Під час свят, пов'язаних з прибуттям великої кількості паломників, головний фасад церкви використовується як іконостас з іконами архангелів і Спаса Нерукотворного. Громада Парафіянами церкви є жителі міста Білий Бір (Західнопоморське воєводство) українського походження і греко-католицького віросповідання, предки яких були насильно переселені після 1947 року в рамках операції «Вісла» зі східних теренів Польщі. Незвичайна форма храму одразу не була схвалена греко-католицькою громадою Білого Бору, які очікували традиційної церкви з високою банею. Лише висока оцінка, дана мистецтвознавцями, а також туристами, які теж захоплювалися цим шедевром сучасної архітектури, змінили думку жителів міста. Примітки Література Mieczysław Porębski Nowosielski. — Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2003. — 294 s. — ISBN 83-08-03361-X. (пол.)
Asseco

A Asseco Poland SA é uma empresa multinacional de software, com clientes principalmente nos setores bancário e financeiro. Foi fundada em 1991, e sua sede fica em Rzeszów, na Polônia. A Asseco é uma das maiores empresas do setor de tecnologia cotada na Bolsa de Valores de Varsóvia. A atual corporação é o resultado de uma fusão de 2004 entre a Asset Soft AS e a COMP Rzeszów SA. As receitas consolidadas do Grupo Asseco em 2020 totalizaram PLN 12,19 bilhões e o lucro líquido foi de PLN 401,9 milhões. O lucro operacional totalizou mais de PLN 23,8 milhões. História A Asseco foi fundada como COMP Rzeszów em 1991 por Adam Goral. Começou como uma fábrica de ketchup, mas a Goral focou no desenvolvimento do departamento de informática da fabricante, que logo se tornou o centro do negócio. A empresa tornou-se multinacional com a compra da empresa Slocak Asset Soft em 2004, e a empresa foi renomeada como Asseco. Ela continuou a fazer aquisições, comprando as empresas de software polonesas Softbank e Prokom, e se aventurou fora do antigo Bloco Oriental com a compra em 2010 da empresa de software israelense Formula Systems. Desde então, expandiu-se para uma presença em mais de 50 países. Estrutura da empresa A Asseco Poland SA está sediada em Rzeszów e Varsóvia com escritórios em toda a Polónia, e está presente em mais de 50 países em todo o mundo, com filiais na Eslováquia, República Checa, Áustria, Lituânia, Alemanha, Roménia, Hungria, Espanha, Estados Unidos, Israel, Japão, Turquia e Bálcãs. A empresa ficou em sexto lugar no ranking Truffle 100 dos maiores produtores de software da Europa. Polônia: Asseco Poland SA Asseco Business Solutions SA Asseco Data Systems SA Novum Sp. z oo Postdata SA Gladstone Consulting SKG SA DahliaMatic Sp. z o.o. Israel: Matrix Sapiens Magic Software A Europa Central: Asseco Central Europe a.s. Asseco Solutions a.s. Asseco Central Europe Magyarorszag Zrt. Asseco Hungary Zrt. DanubePay, a. s. Asseco Solutions AG InterWay, a. s. exe, a. s. eDocu, a. s. Asseco BERIT Sudeste da Europa: Asseco South Eastern Europe S.A. (Asseco SEE Grupa) Asseco SEE d.o.o., Bosnia and Herzegovina Asseco SEE o.o.d., Bulgaria Asseco SEE d.o.o., Croatia Asseco SEE Sh.p.k., Kosovo Asseco SEE d.o.o.e.l., Macedonia Asseco SEE d.o.o., Montenegro Asseco SEE s.r.l., Romania Asseco SEE d.o.o., Serbia Asseco SEE d.o.o., Slovenia Asseco SEE Teknoloji A.Ş., Turkey Europa Ocidental: Asseco Spain SA Necomplus, S.L. Asseco PST Norte da Europa: Asseco Denmark A/S Peak Consulting Group Sintagma, UAB Asseco Lietuva, UAB CodeConnexion Referências Ligações externas Site Oficial da Asseco Polónia Site Oficial do Grupo Asseco
Asseco

Asseco este o companie de IT din Polonia. Asseco este cel mai mare producător de soluții software din Europa Centrală și oferă o gamă largă de sisteme complete din domeniul IT pentru sectorul bancar, financiar, pentru intreprinderile mici și mijlocii și administrație publică. Asseco a preluat în luna mai 2007, prin intermediul filialei din România, câte 70 % dintre acțiunile companiilor românești Fiba Software și Net Consulting pentru 5,85 milioane de euro, respectiv 9,78 milioane euro În decembrie 2009 Asseco a preluat furnizorul român de soluții IT Probass, pentru suma de 7,7 milioane euro. Note Legături externe www.asseco.pl - Sit web oficial
Holy Cross Church, Bieganowo

Holy Cross Church is a brick built parish church in Bieganowo, Kołaczkowo commune, in Września County, Poland. History and description The church in Bieganowo was built around 1210. At that time it was a wooden temple, named "All Saints" church. In 1729 squire Franciszek Kowalski crest of Korab, began to build a new church, because the previous one was in ruins. In 1731 Bishop Jan Tarło of Poznan consecrated it. The church is first mentioned in 1737 by the archdeacon of Poznań, Kacykowski, "under the invocation of the Raising of the Holy Cross". However, in documents from the second visitation conducted by the Bishop Franciszek Ksawery de Wrbna Rydzyński in 1777, the temple was named "Finding of the Holy Cross". By 1799 the temple was again in ruins. Parish priest Mateusz Borowicz, working with the parish patron Jan Bronisz and parishioners rebuilt the entire church, with a new tower, a stone wall on the outside and a wooden interior. In 1926 the interior of the church was renovated by a new patron, Edward Grabski. During the Nazi occupation the church was closed. When the church was reopened after the war much of it had been destroyed by dry rot. On the night of 1 February 1982 at about 11:45PM a fire broke out and the building burned down in about 30 minutes. Only the tower survived. With the consent of church and state, the liturgy was held in the common rooms of the local, state-owned farms until 17 July 1982. On 15 March 1982, construction of the new church began, made possible by the work of parishioners, and with help from State Farm director Bogumił Paul. The church was given new foundations and the original tower was restored. On 21 April 1982 Bishop Józef Glemp, who later became the Polish Primate, assisted by bishop Jan Czerniak, laid the foundation stone along with a brass tube containing documents. By 17 July 1982 the church was completed and, on 25 June 1984, Glemp consecrated the church. In the tower behind the memorial tablet of 1982 are the entombed remains of the parish priest, Fr. Stanislaw Musial, who was murdered in Dachau concentration camp in 1940 and whose body was returned to his family by the Nazis. Bibliography Chronicle of the parish church of the Holy Cross in Bieganowo in Polish (available from the parish office). External links Information about Holy Cross Church in Bieganowo Archived 30 June 2008 at the Wayback Machine Parish Bieganowo Archived 4 March 2016 at the Wayback Machine
Kościół Świętego Krzyża w Bieganowie

Kościół Świętego Krzyża w Bieganowie – zabytkowy murowany rzymskokatolicki kościół parafialny w Bieganowie, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim Historia i opis Kościół w Bieganowie istnieje od ok. 1210. Po raz pierwszy miał być wybudowany przez zasłużony ród Bieganowskich. Wówczas była to świątynia drewniana, pod wezwaniem "Wszystkich Świętych". Około 1729 ówczesny dziedzic Franciszek Kowalski herbu Korab, rozpoczął budowę nowego kościoła, gdyż poprzedni znajdował się w ruinie. Świątynia dobudowana została do wieży od strony wschodniej. W 1731 konsekrował ją biskup poznański Jan Tarło Tytuł kościoła wymieniony w I wizytacji z 1737 przez archidiakona poznańskiego Kacykowskiego, brzmi: "pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego". Natomiast w dokumentach z II wizytacji, przeprowadzonej przez biskupa Franciszka Ksawerego de Wrbna Rydzyńskiego w 1777, świątynię tytułuje się jako: "Znalezienia Krzyża Świętego". Około 1799 świątynia znalazła się w ruinie. Ówczesny ksiądz proboszcz Mateusz Borowicz, przy pomocy patrona (opiekuna) parafii Jana Bronisza, oraz parafian, przystąpił do całkowitej przebudowy kościoła. Z zewnątrz został on obmurowany, postawiono nową masywną wieżę. Wnętrze kościoła pozostało nadal drewniane. W 1926 odnowione zostało wnętrze kościoła przez nowego patrona Edwarda Grabskiego. W czasie okupacji hitlerowskiej kościół w Bieganowie był zamknięty. Po wojnie w 1945, gdy otwarto kościół, okazało się, iż jest on zniszczony przez grzyb. Borykano się z nim bezskutecznie, budynek kościoła powoli niszczał. W nocy z 1 na 2 stycznia 1982, ok. godz. 23:45 wybuchł pożar. Budynek spłonął w ciągu ok. 30 minut. Ocalała tylko wieża. Po spaleniu kościoła liturgię, za zgodą władz kościelnych i państwowych, odprawiano do dnia 17 lipca 1982 w świetlicy miejscowego Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych. 15 marca 1982 położono pierwszy element pod budowę. Szybka odbudowa świątyni możliwa była dzięki pracy parafian, a także pomocy dyrektora Kombinatu PGR Bogumiła Paula. Kościół został odbudowany na nowych fundamentach. Wieża, która jako jedyna ocalała, została wyremontowana. Ksiądz biskup Józef Glemp, późniejszy Prymas Polski, w asyście księdza biskupa Jana Czerniaka wmurował 21 kwietnia 1982 kamień węgielny we wnękę kościoła od strony szczytowej. Umieszczono tam również mosiężną tubę wraz z dokumentami. Już 17 lipca, tego samego roku, odbudowa kościoła została zakończona a 25 czerwca 1984 ksiądz prymas Józef Glemp uroczyście konsekrował całkowicie wyposażony kościół. Miejsce pamięci W wieży za tablicą pamiątkową z 1982 zostały zamurowane prochy proboszcza ks. Stanisława Musiała, który został zamordowany w obozie koncentracyjnym Dachau w 1940, a którego ciało zostało odesłane przez hitlerowców rodzinie. Galeria Przypisy Bibliografia Kronika Kościoła Parafialnego pod wezwaniem Św. Krzyża w Bieganowie (dostępna w biurze parafialnym) Linki zewnętrzne Informacja o kościele Świętego Krzyża w Bieganowie. spbieganowo.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-30)]. Informacje o kościele Parafia Bieganowo. archidiecezja.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Monkiniach

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Monkiniach – zabytkowa drewniana świątynia parafialna pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej we wsi Monkinie (woj. podlaskie, pow. augustowski). Trójnawowa, z pojedynczą wieżą o wysokości 12 m. Wybudowana została w latach 1922-1924 na wzgórzu staraniem miejscowych parafian. W tym samym czasie przy świątyni powstała drewniana plebania. Parafię erygowano 2 sierpnia 1925, po wydzieleniu części obszaru dotychczasowej parafii Wigry. W swej historii świątynia dwukrotnie podlegała gruntownym remontom. W 1991 dobudowano wolnostojącą dzwonnicę. Przypisy
Burg Sandomierz

Das Königsschloss Sandomir (polnisch Zamek królewski w Sandomierzu) ist eine Burganlage an der Altstadt von Sandomierz über der Weichsel in der polnischen Woiwodschaft Heiligkreuz. Geschichte Die Burg Sandomir geht auf den Herzog Heinrich von Sandomir zurück, der Mitte des 12. Jahrhunderts den Sitz seines Herzogtums hierher verlegte. Zu dieser Zeit bestand hier wahrscheinlich ein romanischer Palast. Sandomierz wurde bei dem Tatarensturm 1241 zerstört und bei dem Einfall der Litauer in den 1340er Jahren belagert. 1349 ließ König Kasimir der Große die Burg im Stil der Backsteingotik ausbauen. Sie zählte zu seinen Lieblingsburgen, er war hier insgesamt 18 Mal und verbrachte zusammengerechnet 25 Monate auf der Burg. 1389 nahm König Władysław II. Jagiełło auf der Burg den Lehnseid von seinem Bruder Lengvenis Algirdaitis für die Republik Nowgorod entgegen. 1395 schloss Władysław II. Jagiełło auf der Burg einen Beistandsvertrag mit den pommerschen Herzögen Bogislaw VIII. und Swantibor I. König Kasimir IV. Andreas baute die Burg im 15. Jahrhundert weiter aus. Seine Ehefrau Elisabeth von Habsburg gebar hier Barbara von Polen, die spätere Ehefrau von Georg dem Bärtige von Sachsen. Ab 1513 ließ König Sigismund der Alte die Burg zu einem Renaissance-Schloss ausbauen. Baumeister war Benedikt von Sandomir, der bereits zuvor das Königsschloss auf dem Wawel in Krakau für König Sigismund zu einem Renaissance-Schloss umgestaltet hatte. Die Arbeiten wurden später von dem Humanisten Ioannes Visliciensis beaufsichtigt. 1548 organisierte der Großkronhetman Jan Amor Tarnowski die Heirat des Großkanzlers von Litauen Mikołaj Radziwiłł Czarny mit der Fürstin Elżbieta Szydłowiecka auf dem Schloss, bei der König Sigismund II. August und seine Mutter Bona Sforza anwesend waren. Sigismund II. August ließ das Schloss in den Jahren 1564–1566 von Meister Klimunt weiter ausbauen. Während der Schwedischen Sintflut besetzten die Schweden unter Feldmarschall Robert Douglas das Königsschloss. Sie wurden von den Hetmanen Stefan Czarniecki und Jerzy Sebastian Lubomirski belagert. Bei ihrem Rückzug sprengten die Schweden 1656 das Schloss, bei der Explosion sollen ca. 500 Menschen zu Tode gekommen sein. Sodann wurde auf den Ruinen nur der Westflügel im Barockstil in den Jahren 1680–1688 unter König Johann III. Sobieski aufgebaut, der Rest des Schlosses wurde abgetragen. Während der Konföderation von Bar wurde das Schloss 1768 von russischen Truppen eingenommen, die es plünderten. Nach der Dritten Polnischen Teilung kam das Schloss an die Habsburger, die es im klassizistischen Stil umgestalteten und im 19. Jahrhundert als Gefängnis nutzten. Das Gefängnis im Schloss wurde erst 1959 geschlossen. Seit 1986 befindet sich das Schlossmuseum Sandomierz hier. Literatur Maria Florek: „Zabudowa Wzgórza Zamkowego w Sandomierzu w średniowieczu.“ In: L.Kajzer (Hrsg.): Późnośredniowieczne zamki na terenie dawnego województwa sandomierskiego, KOBiDZ, Kielce 2005, S. 91–108. ISBN 83-921638-1-8. Weblinks Homepage des Museum
Sandomierz Castle

The Sandomierz Royal Castle (Polish: Zamek Królewski w Sandomierzu) is a medieval structure in Sandomierz, Poland. It was built on a slope of Vistula River by Casimir III the Great and extended in the 16th century. The original building was blown up in 1656, leaving only the west wing standing. It was later transformed into a Renaissance styled residence with the west wing preserved as a museum. History The 14th-century castle was built on the site of the existing stronghold in the 10th century. Between 1146 and 1166 it was the seat of Prince Henry of Sandomierz, son of Bolesław III Wrymouth. The Gothic castle was built by Casimir the Great. The remnants of the Gothic structure are visible in the foundations of the octagonal tower of the south corner, which is the oldest part of the monument. The existing tower was built during the reign of Casimir IV Jagiellon in the 15th century as an integral part of the so-called Great House, the seat of the prince. During the reign of Sigismund I the Old and Sigismund II Augustus, the castle was enlarged. The Sigismund the Old's cornerstone preserved above the entrance on the east side of the array. It bears the date 1520 and a cartouche with Sigismund's eagle. The construction was supervised by the royal architect Benedyct Sandomierski, who erected two-storey arcaded cloisters around a closed courtyard. During the Deluge the castle was blown up by the retreating Swedish troops of general Sincler. About fifty Poles, who entered the abandoned castle, were killed. The survived western wing of the castle was later rebuilt during the reign of king John III Sobieski between 1680 and 1688. Gallery See also Castles in Poland References External links (in Polish) Muzeum Okręgowe w Sandomierzu Archived 2018-02-04 at the Wayback Machine
Kasteel van Sandomierz

Het Kasteel van Sandomierz is een middeleeuws bouwwerk in Sandomierz in Polen. Het werd gebouwd op de hellingen van de Wisła door Casimir III van Polen en uitgebreid in de 16e eeuw. Het oorspronkelijke gebouw werd opgeblazen in de 1656. Enkel de westelijke vleugel bleef overeind. Het werd later getransformeerd tot een koninklijke residentie in renaissancestijl met de westelijke vleugel als museum. Geschiedenis Het 14e-eeuwse kasteel werd gebouwd op de locatie van een bestaande burcht uit de 10e eeuw. Tussen 1146 en 1166 was het het buitenverblijf van Hendrik van Sandomierz, de zoon van Bolesław III van Polen. Het gotische kasteel werd gebouwd door Casimir III van Polen. De overblijfselen van de gotische structuur zijn zichtbaar in de funderingen van de achthoekige toren in het zuidelijke deel van het kasteel, wat meteen ook het oudste deel van het monument is. De bestaande toren werd gebouwd onder bewind van Casimir IV van Polen als een onderdeel van het zogenaamde "Grote Huis", het buitenverblijf van de prins. Onder het bewind van Sigismund I van Polen en Sigismund II August van Polen werd het kasteel uitgebreid. De bouw werd geleid door de koninklijke architect Benedyct Sandomierski. Hij bouwde ook de kloostergangen die twee verdiepingen hebben en rondom een gesloten binnenplein lopen. Tijdens de inval van de Zweden halfweg de zeventiende eeuw werd het kasteel vernietigd door terugtrekkende Zweedse troepen. Ongeveer 50 Polen die het verlaten kasteel binnenkwamen werden vermoord. Het overeind gebleven westelijke deel van het kasteel werd door Jan III Sobieski heropgebouwd tussen 1680 en 1688. Galerij
Castelul Sandomierz

Castelul Regal Sandomierz este o structură medievală situată în Sandomierz, Polonia. Acesta a fost construit pe o pantă pe malul râului Vistula de către Cazimir al III-lea al Poloniei și extins în secolul 16. Clădirea originală a fost aruncată în aer în 1656, lăsând în picioare doar aripa de vest. Mai târziu a fost transformată într-o reședință în stil renascentist cu aripa de vest păstrată ca muzeu. Istoria Castelul din secolul al XIV-lea a fost construit pe locul unei fortărețe existente din secolul al X-lea. Între 1146-1166 a fost locul unde domnea prințul Henry de Sandomierz, fiul lui Bolesław al III-lea al Poloniei. Castelul gotic a fost construit de Cazimir cel Mare. Resturile structurii gotice sunt vizibile în fundațiile turnului octogonal din colțul de sud care este partea cea mai veche a monumentului. Turnul existent a fost construit în timpul domniei lui Cazimir al IV-lea al Poloniei în secolul al XV-lea ca parte integrantă a așa-numitei Case Mari, tronul prințului. În timpul domniei lui Sigismund I al Poloniei și a lui Sigismund al II-lea August, castelul a fost extins. Vechea piatră de temelie din timpul lui Sigismund I a fost păstrată deasupra intrării de pe latura de est. Pe ea este trecut anul 1520 și un cartuș cu vulturul lui Sigismund. Construcția a fost supravegheată de arhitectul casei regale Benedyct Sandomierski care a construit mănăstiri de două etaje cu arcade în jurului unei curți închise. În timpul Potopului, castelul a fost distrus în timpul retragerii trupelor suedeze ale generalului Sincler. Aproximativ cincizeci de polonezi, care au intrat în castelul abandonat au fost uciși. Aripa de vest a castelului care a supraviețuit a fost ulterior reconstruită în timpul domniei regelui Ioan al III-lea Sobieski între 1680-1688. Galerie Referințe Legături externe (Poloneză) Muzeum Okręgowe w Sandomierzu Arhivat în 4 februarie 2018, la Wayback Machine.
Сандомирский замок

Королевский замок в Сандомире (пол. Zamek królewski w Sandomierzu) — замок в Польше, расположенный в городе Сандомире, неподалёку от берега реки Вислы. Основан в XIV веке королём Казимиром III Великим, в течение своей истории неоднократно перестраивался. С 1986 года в замке находится Окружной музей Сандомира (пол. Muzeum Okręgowe w Sandomierzu).