NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja w Mogilanach

Kościół pw. św. Bartłomieja w Mogilanach – kościół znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Mogilany, w Mogilanach. Kościół należy do Parafii św. Bartłomieja Apostoła w Mogilanach. Budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W 1604 roku ówczesny właściciel Mogilan, Mikołaj Borek z Trzcińca, rozpoczął budowę świątyni murowanej, krytej gontem, którą konsekrował sufragan krakowski Paweł Dąbski w 1608 roku. Obiekt sakralny z XVII w., rozbudowany w 1929 roku według projektu architekta Franciszka Mączyńskiego, (kościół XVII-wieczny stał się wtedy nawą główną, wybudowano nowe prezbiterium wraz z transeptem), oraz przebudowany w 1975 roku według projektu architekt Wandy Łopatowej . Wcześniejszy kościół, Mogilany zawdzięczają oo. cystersom ze Szczyrzyca – pierwszą wzmiankę o tej świątyni zamieścił Jan Długosz w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Był to kościół drewniany, wybudowany przed 1440 r., który przetrwał do początku XVII w. (prawdopodobnie spłonął) – jedyne, co po nim pozostało to późnogotycka rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, odnaleziona na strychu w 1965 roku. Architektura Obiekt murowany, orientowany, jednonawowy z transeptem, prezbiterium zamknięte półkoliście. Po północnej stronie korpusu znajduje się kwadratowa kopułowa kaplica grobowa Jordanów, pw. św. Mikołaja Biskupa. Kaplica wybudowana przed 1663 rokiem, przykryta kopułą z latarnią, kryta gontem . Klacysystyczna kruchta pochodzi z 1. poł. XIX wieku, zdobiące ją rokokowe putta i wazony z 2. połowy XVIII pochodzą z pobliskiego dworu. Wystrój i wyposażenie Wystrój obecnego wnętrza późnobarokowy i rokokowy. późnobarokowy ołtarz główny (dawniej boczny) w kształcie serca, będący unikatem w skali europejskiej. Ołtarz zawiera pochodzące z dawnego ołtarza głównego późnogotyckie figury Matki Boskiej Bolesnej oraz św. Jana; kamienna chrzcielnica z ok. 1610 roku; późnobarokowa ambona z drugiego ćwierćwiecza XVIII wieku; polichromia w kopule kaplicy grobowej z 1882 roku; dwie osiemnastowieczne rzeźby św. Jana Kantego, oraz św. Kazimierza królewicza . Dzwonnica Przy kościele znajduje się wolnostojąca neogotycka dzwonnica z trzema dzwonami, wybudowana w 1850 roku na trójbocznym rzucie. Najstarszy dzwon wisi w zachodniej wieżyczce kościoła . Ufundował go Mikołaj Borek w 1617 roku – na dzwonie tym umieszczono napis: opus Francisci Legustini MDCXVII Zacharias Plebanus Mogilansis. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. mog.katolicki.eu. [dostęp 2017-05-17].
Kościół św. Bartłomieja w Morawicy

Kościół św. Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Liszki, w Morawicy. Obiekt w skład którego wchodzi: kościół, plebania, dzwonnica, ogrodzenie oraz wzgórze kościelne (dawne zamkowe) wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W 1743 roku stary kościół rozebrano i do 1748 na jego miejscu zbudowano obecny. Kościół stoi na fundamentach dawnego zamku Toporczyków-Tęczyńskich. Fundatorami byli August Aleksander Czartoryski i jego żona Zofia z Sieniawskich, a architektem był Franciszek Placidi. Konsekrowany w roku 1755 przez biskupa Andrzeja Stanisława Załuskiego. Obok kościoła znajduje się kaplica rodziny Szybalskich z XIX wieku. Na cmentarzu m.in. kaplica Radziwiłłów z XIX wieku i grób kapitana Mieczysława Medweckiego . Architektura Kościół późnobarokowy, murowany, orientowany, jednonawowy. Do prezbiterium nakrytego sklepieniem żaglastym, zamkniętego półkolistą apsydą, dobudowano jednakowe przybudówki przeznaczone na skarbiec i zakrystię. Nawa nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami na gurtach. Wewnątrz wokół świątyni, nad kapitelami biegnie gzyms ze stojącą na nim żelazną balustradą . Wystrój i wyposażenie w fasadzie portal z czarnego marmuru dębnickiego z herbami fundatorów; ołtarze późnobarokowe zdobione snycerką o motywach regencyjnych, prawdopodobnie projektu Franciszka Placidiego; obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Śnieżnej z sukienkami z XVII wieku, według tradycji pochodzący z kaplicy zamku Tenczyn; ornaty z XVII i XVIII wieku; barokowa chrzcielnica z marmuru dębnickiego, z 2 połowy XVII wieku nakryta ozdobną czaszą, o wyglądzie kielicha (zobacz), autorstwa Zielaskiego ; szafka w ścianie (zobacz), w której dawniej były przechowywane oleje święte do chrztu i namaszczenia chorych ; ambona późnobarokowa . Dzwonnica Wolno stojąca, murowana dzwonnica parawanowa w kształcie arkady z czasu budowy kościoła, z dzwonami „Jan” z 1726 roku, oraz „Maria” i „Bartłomiej” z 1975 roku . Plebania W 1666 roku jedną z partii zamku w Morawicy zaadaptowano na plebanię i częściowo przebudowano po 1871. Pod murowanym, dwupiętrowym budynkiem zachowały się wykute w litej skale podziemne chodniki umożliwiające ucieczkę podczas oblężenia. Na parterze trzy izby sklepione kolebkowo. W budynku znajduje się tablica fundacyjna z 1666 roku, oraz portrety Augusta Aleksandra Czartoryskiego z połowy XVIII wieku i Zofii z Czartoryskich Lubomirskiej z początku XIX wieku . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. parafia.morawica.net. [dostęp 2017-05-17]. Marian Kornecki: Sztuka Sakralna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 2013. Sztuka Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1978.
Церковь Святого Варфоломея (Моравица)

Церковь святого Варфоломея (пол. Kościół św. Bartłomieja Apostoła) — католическая церковь, находящаяся в Польше в селе Моравица Краковского повята Малопольского воеводства. Храм внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Приход входит в состав краковской архиепархии. История Современный храм был построен в 1743 году на вершине холма, где ранее в средние века располагался Моравицкий замок, принадлежавший первоначально шляхетскому роду Топорчиков герба Топор. Замок был построен в XI веке на вершине холма, доминирующем над окрестностями. Топорчики проживали в замке до конца XIII века. Самое раннее письменное свидетельство о проживающих в Моравице рыцарях содержится в сочинении Викентия из Кельчи «Vita Sancti Stanislai — Vita maior», в котором упоминается некий Анджей из Моравицы. Позднее Топорчики продали замок Тенчинским, которые проживали в нём до первой четверти XIV века, когда стали строить в 1319 году в селе Рудно новый замок. В 1200 году на территории замка была построена небольшая деревянная церковь. В сочинении «Kodeks dyplomatyczny mogilski» от 1286 года упоминается настоятель этой церкви по имени Пётр (Petrus capellanus de Morawica). Настоятели этой церкви были капелланами Моравицкого замка. Около 1408 года деревянная церковь была перестроена в каменный храм. При строительстве этого храма использовался материал, добытый при разрушении части замка. Польский хронист Ян Длугош пишет в своём сочинении «Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis», что церковь в Моравицком замке была построена из «белого камня» (ex albo lapide murata). В XV веке владельцем Моравицкого замка был рыцарь и краковский хоружий Габриэль Тенчинский. В 1666 году одна из сторон замка была переоборудована в ризницу для священников. В 1743 году старый храм был разобран и на его местебыла построена современная барочная церковь святого Варфоломея по проекту архитектора Франческо Плачиди. Фундамент замка в настоящее время находится под колокольней, которая была построена в XVIII веке. До настоящего времени от разрушенного Моравицкого замка сохранились подземные пешеходные переходы, которые располагаются под ризницей. 22 января 1970 года церковь святого Варфоломея была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-164). Примечания Литература M. Kwaśnik, W. Palmowski, Historia Morawicy oraz dzieje morawickiej parafii; G. Leńczyk, Katalog grodzisk i zamczysk z terenu Małopolski, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Kraków 1983, na podstawie: S. Tomkowicz, Morawica, Teka Grona Konserwatorów Galicji Zachodniej, t. II, 1906, str. 194—204 Morawica, Słownik geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI (Malczyce — Netreba), 1885.
Stiftskirche St. Bartholomäus (Płock)

Die Stiftskirche St. Bartholomäus (poln. Kolegiata św. Bartłomieja) ist eine römisch-katholische Barockkirche in der Altstadt von Płock in der polnischen Woiwodschaft Masowien. Geschichte Die Kirche wurde in der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts im gotischen Stil errichtet und 1356 vom Płocker Bischof Klemens geweiht. In den 1530er Jahren wurde sie von dem örtlichen Stadtarchitekten Giovanni Battista im Renaissance-Stil umgebaut und später mit barocken Elementen ausgestattet. Um 1700 wurde ein freistehender barocker Glockenturm hinzugefügt. 1732 wurde sie zur Stiftsbasilika erhoben. Weblinks Literatur Cegłowski J., Płuciennik H. Płocka Fara w służbie miastu, Płocki Instytut Wydawniczy 2006
Kościół św. Bartłomieja w Świniarach Wielkich

Kościół św. Bartłomieja – rzymskokatolicki kościół filialny, położony jest w miejscowości Świniary Wielkie (gmina Wołczyn). Kościół należy do Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. 19 maja 1954 roku, pod numerem 73/54 świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia i architektura Kościół został wybudowany w 1762 roku. Jest to budowla o konstrukcji zrębowej na podmurówce, orientowana. Prezbiterium zamknięte jest trójbocznie, przy nim od strony północnej dobudowana jest niewielka zakrystia. Nawa jest kwadratowa. Wewnątrz stropy są płaskie. Belka tęczowa jest fazowana, wycięto na niej datą budowy kościoła. Chór muzyczny wsparty na jednym słupie. Okna są zamknięte łukiem spłaszczonym. Na zewnątrz kościół, z wyjątkiem kruchty, jest nieoszalowany. Wejście do kruchty zamknięto półkoliście z mieczowaniami. Dach kościoła jest typu siodłowego i pokryty gontem. Wieża jest konstrukcji słupowej, nakryta dachem typu namiotowego. Drzwi wejściowe są klepkowe ze starymi okuciami. W okienku zakrystii znajduje się krata kowalska. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze świątyni zdobią: zabytkowy ołtarz główny, pochodzący z 1698 roku, z rzeźbami św. Mateusza, św. Jana Ewangelisty, św. Agnieszki, św.Cecylii oraz Matki Boskiej adorowanej przez aniołki, po bokach ołtarza znajdują się rzeźby św. Piotra i św. Pawła, renesansowa ambona, ławy lokatorskie z XVII wieku, barokowy krucyfiks z II połowy XVII wieku Na dzwonnicy obok kościoła zawieszony jest pochodzący z 1622 roku dzwon, który został ufundowany przez Adama Posadowskiego, ówczesnego właściciela Wołczyna i Świniar. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Drewniany kościół w Świniarach Wielkich Kościół pw. św. Bartłomieja
Kościół św. Doroty i św. Tekli w Krasocinie

Kościół parafialny pw. św. Doroty i św. Tekli w Krasocinie - kościół budowany w latach 1853-1856. Pod względem architektonicznym jest to przykład bardzo opóźnionego i uproszczonego klasycyzmu. Bibliografia Hadamik Czesław, Zabytki Powiatu Włoszczowskiego strona; Starostwo Powiatowe we Włoszczowie, Włoszczowa 2010. s. 81, ISBN 978-83-917645-8-9. (pol.) Przypisy
Kościół św. Ducha w Murowanej Goślinie

Kościół Świętego Ducha w Murowanej Goślinie – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w mieście Murowana Goślina, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu goślińskiego archidiecezji gnieźnieńskiej. Jest to poewangelicka świątynia wzniesiona w latach 1784-1803 na planie koła, odnowiona w 1860 roku, gruntownie odremontowana w 1975 roku. Reprezentuje styl klasycystyczny. Nakryta jest drewnianą pseudokopułą. We wnętrzu znajdują się kolumnady i oszczędne zdobienia. Co roku w lipcu w kościele odbywa się widowisko plenerowe "Dzieje Murowanej Gośliny", będące kulminacją Jarmarku św. Jakuba. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Oborniki-Chodzież Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Zimnicach Małych

Kościół św. Franciszka z Asyżu – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Zimnicach Małych. Świątynia należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Zimnicach Wielkich w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Zimnicach Małych został wybudowany w latach 1980–1989, w miejscu byłej gospody. 8 lipca 1990 roku obiekt został konsekrowany przez biskupa A. Adamiuka. W listopadzie 2010 roku przeprowadzono remont wieży kościelnej, a świątynia została ocieplona, otynkowana i pomalowana. Przypisy Linki zewnętrzne Zimnice Małe - informacje
Kościół św. Heleny w Głogowie

Kościół pw. Świętej Heleny w Głogowie – zabytkowy kościół filialny znajdujący się w opuszczonej dzielnicy Głogowa – Wróblinie Głogowskim. Należy do parafii Bożego Ciała w Brzegu Głogowskim. Historia Jest to budowla klasycystyczna, salowa, wybudowana w 1810 roku z cegły. W 1964 roku została odnowiona dzięki mieszkańcom Wróblina Głogowskiego, co upamiętnia tablica we wnętrzu. Od zachodu znajduje się wieża. Świątynia jest obecnie nieużytkowana i coraz bardziej niszczeje. Wnętrze budowli jest bardzo zdewastowane. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Heleny w Głogowie - Katholische Kirche / Kapelle polska-org.pl
Kościół św. Idziego w Gronowicach

Kościół św. Idziego – rzymskokatolicki kościół filialny, położony w miejscowości Gronowice (gmina Lasowice Wielkie). Kościół należy do parafii św. Marii Magdaleny w Starym Oleśnie w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Historia kościoła W 1910 roku do Gronowic została przeniesiona drewniana kaplica szpitalna w Oleśnie, pochodząca z 1635 roku. W 1959 roku została ona odnowiona, w trakcie remontu m.in. oszalowano wnętrze deskami. Kościół ten spłonął 16 sierpnia 1995 roku. W jego miejsce w 1997 roku wybudowano nową świątynię. Przypisy Linki zewnętrzne Poprzedni, drewniany kościół św. Idziego w Gronowicach. lasowice.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-03)].
Kościół św. Ignacego Loyoli w Pęckowie

Kościół pw. św. Ignacego Loyoli - katolicki kościół parafialny znajdujący się w Pęckowie (ul. Powstańców Wielkopolskich 6) w gminie Drawsko, na północnym skraju Puszczy Noteckiej. Świątynia pochodzi z 1909, ale została gruntownie przebudowana z zatarciem cech pierwotnych w latach 1984-1986 (modernizm). Projektantem tej przebudowy był Henryk Helak z Koszalina. Od 1992 jest kościołem parafialnym. Autorem wyposażenia jest Józef Berdyszak, liczne witraże zaprojektował Andrzej Walkowiak, natomiast drogę krzyżową - Zofia Trzcińska-Kamińska. Tablice pamiątkowe na elewacji wejściowej: Synowi naszej ziemi, lekkoatlecie, uczestnikowi XI Olimpiady w Berlinie, więźniowi Pawiaka i Oświęcimia, Józefowi Noji, 1909-1943, zamordowanemu w Oświęcimiu, w 50 rocznicę Olimpiady R.P. 1986 Pęckowianie (Józef Noji urodził się w Pęckowie), Jan Paweł II Papież Polak odszedł do Domu Ojca 2 VI 2005 21:37. Przy kościele nagrobek ks. Józefa Kluczyńskiego (4.10.1939-26.11.1999) - proboszcza pęckowskiego. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archidiecezja Poznańska. archpoznan.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-28)]. - dostęp 23.2.2014
Kościół św. Izaaka w Kazimierzu Biskupim

Kościół Świętego Izaaka w Kazimierzu Biskupim – rzymskokatolicki kościół znajdujący się na cmentarzu grzebalnym we wsi Kazimierz Biskupi, w województwie wielkopolskim. Jest to budowla drewniana, wzniesiona dzięki staraniom Kacpra Wolickiego w 1640 roku. W 1783 roku została odrestaurowana dzięki staraniom hrabiny Mielżyńskiej. Ostatni raz kościół przeszedł remont w 1983 roku. Konsekrowano go w 1998 roku. Posiada konstrukcję zrębową i jest orientowana. Składa się z nawy zbliżonej kształtem do kwadratu oraz prostokątnego prezbiterium. Od strony południowej do nawy jest dostawiona kruchta. Świątynia nakryta jest podwójnym gontem, posiada wieżyczkę na sygnaturkę zakończoną cebulastym hełmem i latarnią. Wnętrze posiada szalunki, na ścianach można zobaczyć pozostałości polichromii. Wyposażenie świątyni stanowią trzy ołtarze z XVIII wieku (jeden empirowy i dwa barokowe). Przypisy
Kościół św. Izydora w Pławanicach

Kościół św. Izydora w Pławanicach – rzymskokatolicki kościół w Pławanicach, wzniesiony w 1828 jako cerkiew unicka, następnie prawosławna. Cerkiew unicką w Pławanicach ufundował w 1828 Klemens Grodzicki. Po wymuszonej przez władze carskie likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 została zamieniona na cerkiew prawosławną. W 1877 świątynia została częściowo przebudowana w partii dachów, zaś w 1896 - odremontowana. Po I wojnie światowej była nadal użytkowana przez parafię prawosławną. Po II wojnie światowej i wysiedleniach prawosławnej ludności ukraińskiej z ziemi chełmskiej świątynia została przekazana Kościołowi rzymskokatolickiemu. W latach 1979–1981 była cerkiew została częściowo przebudowana, ok. 1986 drewniany przedsionek obiektu został rozebrany, a następnie wzniesiono przedsionek murowany, zmieniono również konstrukcję zakrystii. Świątynia pławanicka jest kościołem filialnym parafii św. Michała Archanioła w Kamieniu. Jest to świątynia dwudzielna (takie rozplanowanie było powszechne we wznoszonych w I poł. XIX w. unickich cerkwiach w regionie, budowanych z fundacji prywatnych), z kwadratową nawą krytą dachem dwuspadowym, na którym znajduje się sygnaturka z pojedynczą cebulastą kopułką. Pomieszczenie ołtarzowe cerkwi zamknięte jest poligonalnie. Przypisy
Kościół św. Izydora w Ruskowie

Kościół pw. św. Izydora – kościół murowany, wzniesiony w 1908 roku, znajdujący się w Ruskowie. Historia Najstarsze zapiski informujące o istnieniu parafii i kościoła w Ruskowie pochodzą z połowy XV wieku. Dawniej istniał kościół, zbudowany w 1440 roku pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Izydora. Został jednak zburzony. Obecny budynek kościoła został wybudowany w latach 1905-1908 staraniami parafian i księdza Ludwika Kalickiego. W 1915 roku kościół został uszkodzony podczas ostrzału artyleryjskiego. Podobnie w marcu 1944 roku, w czasie bitwy wojsk niemieckich z radzieckimi została uszkodzona pociskiem artyleryjskim wieża kościoła. Naprzeciwko kościoła znajduje się plebania, zbudowana w 1913 roku. Przypisy Bibliografia Historia kościoła w serwisie ciekawepodlasie.pl Parafia na stronie diecezji
Kościół św. Jacka w Miechowej

Kościół św. Jacka – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Miechowa (gmina Byczyna), należący do parafii św. Augustyna w Kostowie w dekanacie Trzcinica, diecezji kaliskiej. Świątynia położona jest na Szlaku Kościółków Drewnianych Powiatu Kluczborskiego. Historia kościoła Kościół został zbudowany jako kaplica w 1529 roku. W 1628 roku został przebudowany z inicjatywy Baltazara von Frankenberga, właściciela pobliskich Proślic, Ciecierzyna i Miechowej. Wówczas to do kaplicy, którą zaadaptowano na prezbiterium, dobudowana została nawa. W kolejnych latach dobudowano kruchtę ryglową. Najprawdopodobniej w 1753 roku wybudowana została wieża o konstrukcji słupowej, którą nakryto późnobarokowym hełmem z latarnią. W połowie XVI wieku, kościół został przejęty przez ewangelików i był w ich posiadaniu do 1945 roku. Po zakończeniu II wojny światowej wrócił w ręce katolików. Kościół odnawiany był w latach: 1753, 1911, 1941, 1958, 1997, 1998, 1999 oraz 2005–2006. W latach 80. XX wieku wymieniono gont, a w latach 90. XX wieku na ścianach prezbiterium i zakrystii założono nowe tynki oraz wykonano betonową wylewkę. W 2008 roku świątynia została laureatem ogólnopolskiego konkursu „Zabytek zadbany”. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla o konstrukcji zrębowej, jednonawowa, orientowana, której ściany zewnętrzne szalowane są deskami w układzie pionowym i zamknięta dachem krytym gontem. Wnętrze pokryte jest dekoracją malarską z motywami wici roślinnej i niebem na stropie. Strop jest płaski. Chór muzyczny połączono z emporą i lożą lokatorską. Na uwagę zasługuje jednolite renesansowe wyposażenie, w większości wykonane w 1628 roku, w tym: ołtarz architektoniczny z obrazem Sądu Ostatecznego, chrzcielnica, ambona zdobiona malowanymi postaciami świętych Piotra i Pawła oraz czterech Ewangelistów, ława kolatorska o malowanym przedpiersiu, stolarka okienna i drzwiowa, którą zdobi dekoracja malarska. kartusze herbowe Frankenbergów z XVII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Miechowa - drewniany kościół św.Jacka Kościół p.w. św. Jacka Odrowąża w Miechowej. znanenieznane.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-28)]. Kościół filialny św. Jacka w Miechowej (opis w języku niemieckim)
Kościół św. Jacka w Opolu-Kolonii Gosławickiej

Kościół św. Jacka – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Tysiąclecia 11 w Opolu-Kolonii Gosławickiej. Kościół należy do Parafii św. Jacka w Opolu-Kolonii Gosławickiej w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła W latach 50. XX wieku rozpoczęto starania o pozwolenie na budowę kościoła w Opolu-Kolonii Gosławickiej. W latach 60. XX wieku, mimo braku, rozpoczęto prace przygotowawcze. Projekt świątyni wykonał opolski architekt Jakub Schroeter, a obliczenia konstrukcyjne Jan Piersiak. 17 września 1978 roku został poświęcony plac budowy i postawiono na nim krzyż. W październiku 1978 roku ruszyły pierwsze prace. 7 czerwca 1981 roku, biskup diecezjalny opolski, bp. Alfons Nossol wmurował kamień węgielny. 22 października 1989 roku, biskup Alfons Nossol, dokonał konsekracji nowo wybudowanej świątyni. W 1997 roku podczas uroczystej Mszy św. celebrowanej przez bp. Jana Bagińskiego zostały poświęcone trzy nowe dzwony, odlane w Ludwisarni Felczyńskich, w Taciszowie. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Opolu-Kolonii Gosławickiej. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-31)].
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Katowicach-Szopienicach

Kościół Świętej Jadwigi Śląskiej w Katowicach-Szopienicach – zabytkowy kościół w Katowicach, mieszczący się w dzielnicy Szopienice-Burowiec, przy placu Powstańców Śląskich 3. Budynek świątyni powstał w latach 1885–1887 w stylu neogotyckim, natomiast jego projektantem był Carl Gustav Grundmann (projekt przypisywany jest też Paulowi Jackischowi), a sąsiednią kaplicę Ogrójca, powstałą w 1903 roku, zaprojektował Ludwik Schneider. Kościół został wybudowany na planie krzyża łacińskiego. Jest on orientowany, trójnawowy, z transeptem. Przy nawach bocznych zlokalizowane są dwie kaplice-kruchty. Prezbiterium świątyni jest wąskie i pięcioboczne. Elewacja świątyni zbudowana jest z cegły licówki. Obecny wystój kościoła pochodzi z 2002 roku, kiedy to odnowiono prezbiterium i ołtarz główny, a także przywrócono polichromie figur oraz na belce tęczowej. Historia Powstanie obecnego kościoła spowodowane było przepełnieniem dotychczasowego budynku zbudowanego z piaskowca. W związku z tym zdecydowano o budowie w jego miejscu nowego, murowanego kościoła, a po uzyskaniu zgody z kurii wrocławskiej zlecono zaprojektowanie świątyni, którego projekt przypisuje się Paulowi Jackischowi. W dniu 15 października 1884 roku w uroczystość świętej Jadwigi Śląskiej został poświęcony kamień węgielny pod budowę nowej świątyni w Szopienicach przez księdza proboszcza Konrada Stiborskiego. Świadkami poświęcenia byli księża, parafianie i przedstawiciele spółki Georg von Giesches Erben. Budowa kościoła została zakończona w 1887 roku. Świątynia pod wezwaniem świętej Jadwigi Śląskiej została poświęcona w dniu 11 października 1887 roku przez dziekana księdza Franciszka Kanię, proboszcza chorzowskiej parafii. Budowla została wzniesiona w stylu neogotyckim. Wystrój wnętrza kościoła tworzony była przez kilka lat. W 1897 roku dzięki staraniom nowego proboszcza – księdza Karola Abramskiego, została dobudowana zakrystia i przedsionek do świątyni, kupione zostały figury i obrazy, został wykonany duży krzyż nad prezbiterium. Na przełomie XIX i XX wieku powstały grupy rzeźb Adoracja krzyża i Pietà. W 1900 roku kościół otrzymał instalację elektryczną, w 1902 roku wnętrze świątyni zostało wymalowane, a na ścianach naw bocznych zostały umieszczone figury, rzeźby i mozaiki. W dniu 1 maja 1902 roku budowla została uroczyście konsekrowana przez księdza kardynała Jerzego Koppa – przeniósł on do głównego ołtarza relikwie świętych i celebrował uroczystą mszę świętą. W tym dniu również biskup wrocławski udzielił sakramentu bierzmowania. Przypisy Bibliografia GrzegorzG. Grzegorek GrzegorzG., PiotrP. Tabaczyński PiotrP., Parafie i kościoły Katowic, Katowice: Wydawnictwo Prasa i Książka, 2014, ISBN 978-83-63780-06-7 .