NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej w Lublińcu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lubliniec diecezji gliwickiej. Znajduje się w Kokotku, dzielnicy Lublińca. Historia świątyni zaczyna się od zaadaptowania na kaplicę przez księdza Henryka Schmidta, proboszcza parafii św. Mikołaja w Lublińcu dawnej części restauracyjnej budynku, której właścicielką i ofiarodawczynią jednocześnie była Maria Piechota. Dla potrzeb nabożeństw została zaadaptowana główna sala restauracyjna, natomiast na zakrystię – pomieszczenie bufetu i zaplecza. Z powodu otrzymania z kościoła garnizonowego Podwyższenia Krzyża Świętego w Lublińcu figury św. Elżbiety, kaplica otrzymała wezwanie tej właśnie świętej. Pierwsza msza święta została odprawiona przez księdza Schmidta w dniu 26 grudnia 1940 roku. Kaplicę poświęcił w 1942 roku ksiądz prałat Franciszek Woźnica, wikariusz generalny diecezji katowickiej. W 1951 roku rozpoczęto starania o budowę świątyni. Władze jednak konsekwentnie odmawiały, ponieważ w Kokotku były organizowane obozy harcerskie oraz kolonie dla dzieci i młodzieży. W 1960 roku w Kokotku osiedlił się pierwszy stały duszpasterz – ksiądz Bolesław Kopiec, który rozpoczął prace remontowe związane z zaadaptowaniem budynku kaplicy dla potrzeb większej świątyni i plebanii. Rozbudowana kaplica została pobłogosławiona w dniu 21 maja 1961 roku przez księdza dziekana Pawła Misia i otrzymała wezwanie Najświętszej Maryi Panny Królowej. W dniu 16 maja 1980 roku przy kaplicy została erygowana samodzielna parafia. Od 2 lipca 2008 roku kaplicą opiekują się oblaci. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Zbawiciela w Mikołowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Zbawiciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mikołów archidiecezji katowickiej. Obecna świątynia powstała jako sala teatralno-sportowa przy domu zakonnym i gimnazjum należącym do zgromadzenia salwatorianów wybudowanych w latach 1931-1933. Po zakończeniu II wojny światowej i zmianie sytuacji politycznej przełożeni salwatorianów rozpoczęli starania o pozwolenie na prowadzenie samodzielnego punktu duszpasterskiego. Kaplica została urządzona we wspomnianej wyżej sali teatralno–sportowej. W dniu 15 stycznia 1951 roku biskup Stanisław Adamski erygował nową parafię i ustanowił również jej pierwszego proboszcza – księdza Wojciecha Olszówkę. W 1957 roku zostały zamontowane dwa boczne ołtarze, z lewej strony poświęcony św. Barbarze, z prawej poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i posiadający figurę św. Małgorzaty Marii Alacoque. Następnym etapem adaptacji kaplicy było położenie mozaiki poświęconej Najświętszej Maryi Pannie Matki Zbawiciela, umieszczonej w prezbiterium w 1967 roku. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Mysłowicach

Kościół Wszystkich Świętych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mysłowice archidiecezji katowickiej. Znajduje się w mysłowickiej dzielnicy Dziećkowice. Jest to świątynia wybudowana w latach 1887–1888. Zaprojektował ją architekt Ludwig Schneider. Budowla reprezentuje styl neogotycki. Kościół został uroczyście poświęcony przez proboszcza z Mysłowic, Klemensa w dniu 23 grudnia 1888 roku. Świątynia posiada charakterystyczne elementy takie jak: elewację, portal, wieżyczkę, południową nawę, sklepienie, chór muzyczny i balustradę. Kościół znajduje się w wykazie gminnej ewidencji zabytków miasta Mysłowice. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Mysłowicach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mysłowice archidiecezji katowickiej. Znajduje się w mysłowickiej dzielnicy Brzezinka. Świątynia została zaprojektowana przez architekta Ludwiga Schneidera z Katowic. Ziemia pod budowę została ofiarowana przez Andrzeja Sorka. Budowa została rozpoczęta jesienią 1892 roku, a prace zostały przyspieszone przez podarowanie przez biskupa dotacji w wysokości 5000 marek. W dniu 25 października tego samego roku został poświęcony kamień węgielny. 22 listopada 1893 roku ksiądz Klaszka proboszcz z Mysłowic pobłogosławił kościół. Część wyposażenia wewnętrznego świątyni oraz organy pochodziły z rozebranego kościoła pod wezwaniem św. Marii Magdaleny w Chorzowie. 15 października 1902 roku ksiądz Emil Wawreczko – wikariusz z Mysłowic został przysłany przez kardynała Georga Koppa w celach duszpasterskich do Brzezinki. Ksiądz Wawreczko podjął decyzję o odnowieniu ołtarza i budowie dwóch ołtarzy bocznych. 31 marca 1903 roku świątynia w Brzezince została ustanowiona kościołem parafialnym, dzięki decyzji kardynała Georga Koppa. W dniu 27 października 2013 roku kościół został konsekrowany przez arcybiskupa seniora Damiana Zimonia. Przypisy
Kościół św. Józefa w Mysłowicach

Kościół Świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mysłowice archidiecezji katowickiej. Znajduje się w mysłowickiej dzielnicy Krasowy. Jest to świątynia wzniesiona w 1919 roku, następnie została rozbudowana w latach 1924–1925 oraz w 1978 roku. Przygotowania do budowy świątyni trwały 15 lat czyli od 1903 do 1918 roku. Świątynia została pobłogosławiona pod wezwaniem „Opieki Świętego Józefa” 15 października 1919 roku. W 1920 roku kupiono ołtarz główny, wykonany w katowickiej firmie Bisqua. Ołtarz Najświętszej Marii Panny został wykonany w 1921 roku. Świątynia jest wyposażona w chór muzyczny. Kościół znajduje się w wykazie Gminnej Ewidencji Zabytków dla Miasta Mysłowice. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Poznaniu

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony w Poznaniu, na Zielińcu, u zbiegu ulic Warpińskiej i Arkońskiej. Historia Inicjatorem budowy kościoła pw. Matki Bożej Różańcowej w Poznaniu był ksiądz Stanisław Szymkowiak, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego na Antoninku. Kościół został wybudowany na działce ofiarowanej przez parafiankę. Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej został wybudowany w latach 1991–1997. Wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę kościoła nastąpiło w dniu 21 lipca 1991. Na patrona budowy świątyni i domu parafialnego został ustanowiony św. Maksymilian Kolbe. W dniu 7 października 1997 nastąpiła konsekracja kościoła przez arcybiskupa metropolitę poznańskiego Juliusza Paetza. W marcu 1999 zostaje ustanowiony Ośrodek Duszpasterski pw. Matki Bożej Różańcowej oraz we wrześniu tego samego roku przystąpiono do budowy domu parafialnego. W grudniu 2002 nastąpiło erygowanie parafii pw. Matki Bożej Różańcowej. W 2004 ukończono prace nad budową domu parafialnego, który został poświęcony w dniu 29 maja 2004 przez biskupa Zdzisława Fortuniaka. Budowa kościoła oraz domu parafialnego finansowana była z ofiar wiernych. 27 grudnia 2018, w setną rocznicę wybuchu powstania wielkopolskiego, na elewacji frontowej odsłonięto tablicę pamiątkową ufundowaną przez parafian, a zaprojektowana przez artystę z Antoninka, Stanisława Mystka (autora pomnika Stefana Wyszyńskiego we Włocławku). Tablica zawiera cytat z papieża Jana Pawła II oraz napis Surge Polonia, czyli Powstań Polsko. Architektura Projektantem świątyni jest Zygmunt Roszak. Kościół zbudowano na planie prostokąta. Nakryty jest dwuspadowym, stromym dachem. Pośrodku dachu wznosi się strzelista wieżyczka. Nad głównym wejściem przeszklona ściana z wkomponowanymi w nią trzema krzyżami. Po lewej stronie wejścia kamień węgielny wmurowany w 1991. W węższym od nawy prezbiterium umieszczono dużych rozmiarów krzyż. W głównym ołtarzu znajduje się wykonana z piaskowca rzeźba Matki Bożej Różańcowej autorstwa Stanisława Mystka. Na ścianach nawy, po bokach prezbiterium dwa ołtarze boczne, po lewej z obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, a po prawej z obrazem Miłosierdzia Bożego. W kościele pw. Matki Bożej Różańcowej znajduje się kaplica poświęcona św. Maksymilianowi Kolbe, w której umieszczono relikwie i obraz świętego. Przed kościołem drewniana kapliczka z figurą Matki Boskiej. Na terenie przykościelnym grota z figurą Matki Boskiej z Lourdes. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, s. 55, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 .
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Myszkowie

Kościół świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Myszków archidiecezji częstochowskiej. Historia Budowa świątyni została rozpoczęta w 1907 roku. Budowniczym kościoła był inżynier Wiktor Filipczyński. Prace zostały znacznie opóźnione przez odkrycie szybów dawnej kopalni rudy żelaza, które musiały być zasklepione. Po siedmiu latach wzniesiono mury i przykryto je dachem. W 1925 roku zbudowano wschodni szczyt świątyni i ukończono wnętrze. W 1926 roku o 11 metrów podniesiono wieżę. W 1928 roku został zbudowany frontowy szczyt świątyni. Jest to budowla murowana, wzniesiona w stylu neogotyckim, jednonawowa, zbudowana z cegły na planie prostokąta. Ściany zewnętrzne prezbiterium i nawy są podparte skarpami, wnętrze przykrywa sklepienie kolebkowo-krzyżowe. Organy Organy wybudował Stanisław Krukowski w 1926 roku. Pierwotnie miały 20 głosów. Przebudowy i rozbudowy do stanu obecnego dokonał Józef Cisowski z Częstochowy. W 2013 roku przeprowadzono ich generalny remont. Stół gry jest umieszczony przed cokołem i pod podwyższoną szafą organową. Instrument posiada elektro-pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Bibliografia Myszków – plan miasta, Azymut – Wydawnictwo Kartograficzne, Łódź 2000, ISBN 83-88467-05-0
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Orzeszu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Orzesze archidiecezji katowickiej. Historia i architektura Prace budowlane zostały rozpoczęte po uzyskaniu pomocy finansowej od Dyrekcji Dóbr hrabiego Thiele-Wincklera, kurii biskupiej, starostwa pszczyńskiego oraz urzędu wojewódzkiego. Świątynia została zaprojektowana przez Teofila Wygacza z Orzesza. Prace budowlane trwały cztery lata. Kościół wzniesiony w stylu neoromańskim został poświęcony w dniu 14 grudnia 1930 roku przez księdza Aleksandra Skowrońskiego z Mikołowa. Pierwotnie w świątyni znajdowały się jeden główny ołtarz i dwa boczne. W ołtarzu głównym został umieszczony obraz namalowany przez Jana Wałacha, na którym jest przedstawiona scena Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W oknach zostały wprawione witraże przedstawiające św. Wawrzyńca i św. Katarzynę. Zostały także kupione dwa dzwony kościelne odlane w Odlewni dzwonów Karola Schwabe noszące wezwania św. Józefa i Najświętszego Serca Pana Jezusa. W czasie II wojny światowej kościół został uszkodzony i w 1945 roku rozpoczęto prace remontowane. Świątynia została konsekrowana w dniu 7 maja 1960 roku przez księdza biskupa Herberta Bednorza. Kościół został gruntownie wyremontowany w połowie lat 90. XX wieku. Została wtedy wymieniona posadzka na marmurową, a dach został pokryty dachówką. Autorami obecnego wystroju świątyni są Edmund Czarnecki i Karol Gierlotka. Organy Organy wybudował Wacław Biernacki w 1962 roku. Pierwotnie część instrumentu była umieszczona przy ołtarzu głównym. Obecnie całość znajduje się w szafie organowej na chórze muzycznym. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Orzeszu

Kościół Narodzenia świętego Jana Chrzciciela w Orzeszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Orzesze archidiecezji katowickiej. Znajduje się w orzeskiej dzielnicy Jaśkowice. W dniu 31 sierpnia 1932 między nowo powstającą parafią, a Zarządem Dóbr hrabiego Thiele-Wincklera została zawarta umowa kupna-sprzedaży działki o powierzchni 3 hektarów pod budowę nowej świątyni. W sierpniu 1934 roku rada parafialna w Dębieńsku wyraziła zgodę na budowę świątyni filialnej w Jaśkowicach. Budowa świątyni trwała dwa lata. Budowla została konsekrowana w dniu 22 listopada 1936 roku przez księdza prałata Karola Skupina, oficjała sądu biskupiego. W prezbiterium nowego kościoła został umieszczony ołtarz główny z posągiem Jana Chrzciciela. W nocy z 14 na 15 stycznia 2013 całkowicie spłonął dach świątyni. Palącą się budowlę ratowało ponad 30 jednostek straży pożarnej z terenu powiatu mikołowskiego oraz z okolicy. Odbudowany kościół został konsekrowany w dniu 17 stycznia 2015 roku przez Marka Szkudło, biskupa pomocniczego katowickiego. Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Orzeszu

Kościół świętego Antoniego z Padwy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łaziska archidiecezji katowickiej. Znajduje się w orzeskiej dzielnicy Zgoń. W 1935 roku został przez gminę utworzony komitet budowy świątyni. W 1937 roku został wzniesiony ze zbiórek pieniężnych bez pełnego wyposażenia i poświęcony kościół. Podczas II wojny światowej świątynia została uszkodzona, dlatego zaraz po zakończeniu działań wojennych zaczęto jej remont. W 1948 roku biskup Stanisław Adamski podpisał dekret o ustanowieniu parafii w Zgoniu. Pierwszym proboszczem został mianowany ksiądz Jerzy Raszka, który sprowadził do Zgonia malarza Adama Bunscha. Zostały przez niego wykonane freski o treści biblijnej, z kolei znany rzeźbiarz z Istebnej Jan Wałach wykonał boczne ołtarze przedstawiające Matkę Bożą Częstochowską i Najświętsze Serce Pana Jezusa. W głównym ołtarzu jest umieszczony stary posąg świętego Antoniego, który w swojej lewej dłoni trzyma lilię a na jego prawej dłoni siedzi Dzieciątko Jezus, które w lewej dłoni trzyma złotą kulę a prawą błogosławi. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski Ducha Świętego w Orzeszu

Kościół ewangelicko-augsburski Ducha Świętego – ewangelicko-augsburski kościół parafialny należący do diecezji katowickiej. Znajduje się w Orzeszu, w województwie śląskim. Obecna świątynia została wzniesiona dzięki środkom fundacji Katarzyny Hegenscheidt z Zawiści. Poświęcona została w dniu 13 maja 1913 roku. Pierwsze powojenne nabożeństwo zostało w niej odprawione w dniu 15 lipca 1945 roku - z udziałem stu trzydziestu członków zboru przez księdza Jana Karpeckiego. W 1950 roku została przebudowana ambona świątyni, natomiast wnętrze zostało wymalowane według projektu artysty E. Biszorskiego ze Skoczowa. W 1961 roku zostały sprowadzone trzy dzwony z dawnych świątyń luterańskich w Ząbkowicach Śląskich, Srebrnej Górze na Dolnym Śląsku i Poznaniu, zamiast oryginalnych dzwonów zarekwirowanych w 1942 roku. W niedzielę, w dniu 31 stycznia 1983 roku Ksiądz Senior Rudolf Pastucha poświęcił nowy ołtarz, ambonę i prezbiterium wykonane z marmuru. W 1984 roku został ukończony remont kościoła, wnętrze zostało wymalowane, a w tzw. starej "marowni" została urządzona kaplica przedpogrzebową. W latach 1992 i 1993 zostało założone gazowe centralne ogrzewanie świątyni (wcześniej było węglowe), zostały wymienione dach i rynny oraz został przeprowadzony kapitalny remont wieży świątyni. Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Piekarach Śląskich

Kościół Trójcy Przenajświętszej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Piekary Śląskie archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Szarleju, dzielnicy Piekar Śląskich. Jest to świątynia wzniesiona według modernistycznego projektu krakowskiego architekta Zygmunta Gawlika (projektanta archikatedry Chrystusa Króla w Katowicach), wybranego w wyniku konkursu. Kościół został zbudowany w latach 1929-1933; autorem wystroju wnętrza był Maciej Bieniasz z Katowic; konstruktorami byli: inżynier Artur Allnoch ze Świętochłowic i inżynier Konstantyn Gabryś z Katowic. Świątynia została zbudowana na planie prostokąta, nawa i prezbiterium – na planach zbliżonych do kwadratu. W bocznych ścianach nawy znajdują się trójkątne ryzality. Prezbiterium jest węższe i zamknięte jest półkolistą apsydą ujętą przez parę prostokątnych aneksów. Na przeciwległym końcu znajduje się rozbudowany, nieco szerszy masyw południowy (wieża nie została zbudowana). Korpus świątyni posiada dwie kondygnacje, jest nakryty płytkim dachem dwuspadowym. Masyw południowy jest ukształtowany schodkowo i nakryty jest dachem czterospadowym. Elewacje są otynkowane, w górnej kondygnacji nawy znajduje się ciąg dużych, prostokątnych, wielopodziałowo oszklonych okien. Wnętrze jest salowe, zostało zaplanowane na rzucie kwadratu opisanego na mniejszym kwadracie zaakcentowanym ośmiokątnymi filarami. Część środkowa jest zamknięta stropem podwyższonym w stosunku do stropu obejścia. Ściany są zamknięte trójbocznie, we wschodnim zamknięciu jest umieszczona empora z murowaną balustradą. Przypisy
Kościół Ofiarowania Pańskiego w Poznaniu

Kościół Ofiarowania Pańskiego w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu na Wildzie, na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Wilda, przy ul. Bluszczowej, w obrębie Cmentarza Bożego Ciała. Historia 9 czerwca 1971 powołano ośrodek duszpasterski pod wezwaniem bł. Bogumiła (rozpoczęcie działalności wyznaczono na 1 lipca 1971). Cmentarz był wówczas zamknięty dla pogrzebów. Działanie ośrodka było źle widziane przez władze komunistyczne, które utrudniały jego działalność (świadczą o tym zapiski w kronice parafialnej). Kaplicę cmentarną przystosowywano do funkcji kościelnych. W 1972 budynek powiększono o dwie nowe kaplice. Aktu poświęcenia obiektu dokonał arcybiskup Antoni Baraniak 7 czerwca 1973. W 1974 inżynier Albin Modzelewski (parafianin) zaprojektował przedłużenie nawy kościoła ku zachodowi oraz wzniesienie balkonu chóru. 24 września 1978 biskup Tadeusz Etter poświęcił salkę katechetyczną. 18 września 1984 arcybiskup Jerzy Stroba powołał lokalną parafię. W 1989 ksiądz Józef Matuszewski przystąpił do wybudowania domu katechetycznego, rozbudowy probostwa i rozbudowy kościoła. 6 kwietnia 1990 spłonął budynek probostwa i plany budowlane zmieniły się – postanowiono na miejscu spalonego probostwa wybudować jeden budynek o dwóch funkcjach: na parterze salki katechetyczne i biuro parafialne, a na piętrze – mieszkanie dla proboszcza i wikariusza. Autorem projektu był Marian Fikus. Pozwolenie na budowę wydano 10 września 1990. W latach 1991 i 1992 budowa została dokończona (z wyjątkiem elewacji zewnętrznej, którą wykończono w 1996). Pierwsze pismo z uzgodnieniami dotyczącymi budowy obecnego kościoła zostało wystosowane do Kurii Metropolitalnej w Poznaniu 14 listopada 1997. Decyzję zezwalającą na rozpoczęcie budowy kościoła otrzymano 28 października 1998, a 8 listopada 1998 poświęcono plac budowy. 15 marca 1999 rozpoczęto prace murarskie i w tym samym roku mury kościoła wzniesiono do wysokości dachu. W 2000 świątynia otrzymała sklepienie kolebkowe, więźbę dachową i została przykryta papą. Przymocowano też krzyż na szczycie i wmontowano okna oraz drzwi. 31 grudnia 2000 odprawiono pierwszą mszę w nowym obiekcie. W 2001 przykryto kościół dachówką, wykonano elewacje klinkierowe, założono instalacje wewnątrz, położono tynki, wykonano posadzkę marmurową, a na zewnątrz świątynię docieplono. Wzniesiono też budynek gospodarczy. W 2002 kościół wyposażano m.in. w ołtarz, ambonę, chrzcielnicę, tabernakulum, ławki, lampy, części drzwi oraz posadzki w zakrystiach i na chórze. W 2003 w prezbiterium zawieszono drewniane płaskorzeźby przedstawiające scenę Ofiarowania Pańskiego autorstwa Bogdana Puchalskiego. Uroczystość konsekracji odbyła się 2 lutego 2003 (arcybiskup Stanisław Gądecki). W 2004 posadowiono przy kościele figurę przedstawiającą Matkę Bożą ze świecą w ręku i z wilkami u stóp. Autorką była parafianka, Aleksandra Piasecka. Rzeźbę poświęcił biskup Grzegorz Balcerek, a obecny był wówczas m.in. ojciec Marian Żelazek. Galeria Przypisy
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Piekarach Śląskich

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – kościół będący częścią Kalwarii Piekarskiej. Znajduje się w Piekarach Śląskich, w województwie śląskim. Jest to świątynia wybudowana w latach 1893–1896 według projektu Juliusza Kapackiego. Kościół jest malowniczo położony, silnie jest rozczłonkowany, posiada trzy nawy, został wzniesiony na planie prostokąta, posiada węższe prezbiterium zamknięte trójbocznie. Od południa i północy są umieszczone prostokątne kruchty, od strony północnej prezbiterium znajduje się zamknięta trójbocznie zakrystia. Bryła świątyni w dolnych partiach jest czworoboczna, natomiast powyżej – ośmioboczna, posiada dominującą wieżę nakrytą spiczastym ostrosłupowym dachem hełmowym z latarnią w zwieńczeniu. Nawy są rozmieszczone w układzie bazylikowym, kruchty i zakrystia – są niższe. Świątynia w całości jest wzmocniona przyporami. Kościół jest murowany, został zbudowany z cegły, posiada ceglane bogate detale architektoniczne (sterczyny, filarki, wimpergi, nadwieszone fryzy arkadkowe). Fasada świątyni jest trójdzielna, dwupoziomowa, posiada wysunięty ażurowy ryzalit, jest przepruta ostrołukowymi arkadami i zwieńczona jest wimpergami z licznymi sterczynami. W górnej części są umieszczone wnęki z rzeźbiarskimi grupami trzech stacji drogi krzyżowej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Piekarach Śląskich

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Piekary Śląskie archidiecezji katowickiej. Znajduje się w Kozłowej Górze, dzielnicy Piekar Śląskich. Historia Jest to świątynia wybudowana na miejscu kościółka z 1907 roku, w latach 1936-1937 według projektu katowickiego architekta Jana Affy, w stylu funkcjonalistycznym. W głównym ołtarzu świątyni został umieszczony obraz poświęcony jego przyszłej patronce – Matce Bożej Nieustającej Pomocy. Na obrazie tym zostały przedstawione również dwie świątynię – nowo zbudowana i kościół św. Wojciecha w Radzionkowie. Boczne ołtarze zostały poświęcone św. Barbarze i Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Do 1937 roku kościół w Kozłowej Górze był świątynią lokalii. Od 28 maja 1957 roku pełni funkcję pełnoprawnego kościoła parafialnego. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Krakowie

Kościół św. Jana Kantego – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy VI Bronowice przy ul. Jabłonkowskiej 18, na os. Bronowice Nowe. Należy do parafii św. Jana Kantego w Krakowie. Posługę pełnią tu księża diecezjalni. Historia i architektura Świątynię wybudowano w latach 1984–1992 w stylu postmodernistycznym. Konsekrowano ją w 2000 roku. Forma budowli przypomina projekty Le Corbusiera, zwłaszcza słynną kaplicę w Notre-Dame du Haut w Ronchamp. Bryła miała przypominać biblijną arkę. Autorem projektu był architekt Krzysztof Bień. We wnętrzu kościoła zwraca uwagę oryginalne sklepienie, imitujące rozgwieżdżone niebo. Szczególnym kultem otoczony jest tu św. Jan Kanty oraz Matka Boża Ostrobramska. Organy Instrument został zbudowany poprzez starania pierwszego proboszcza i budowniczego tutejszego kościoła - ks. Jana Franczaka. Organy w całości zostały sfinansowane ze składek parafian. Ich dyspozycja nawiązuje do francuskiego romantyzmu. Dyspozycja instrumentu Przypisy Linki zewnętrzne Historia parafii
Kaplica św. Barbary w Wierzbnie

Kaplica św. Barbary w Wierzbnie – kaplica mszalna, znajdująca się w Wierzbnie, w gminie Koniusza, w powiecie proszowickim, w województwie małopolskim. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kaplica z 1894 lub 1892 roku postawiona w miejscu starszej. Obiekt był przebudowywany kilkukrotnie w XX wieku. Architektura Budynek drewniany, modrzewiowy, konstrukcji zrębowej, prezbiterium zamknięte trójbocznie. Wyposażenie wnętrza Pentaptyk z 1590 roku; gotycka rzeźba św. Barbary . Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2018-06-19]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. HISTORIA I HERALDYKA GMINY KONIUSZA autor Włodzimierz Chorązki. koniusza.pl. [dostęp 2018-06-19]. (pol.).