NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sędziszowie Małopolskim

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sędziszów Małopolski diecezji rzeszowskiej. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1699 roku, dzięki staraniom księdza Jana Jaroszewskiego i ufundowana przez Michała Potockiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa przemyskiego Antoniego Gołaszewskiego w 1796 roku. Trójnawowy kościół wzniesiono w stylu barokowym, bazylikowym. Posiada niższe i węższe prezbiterium, z którego lewej i prawej strony dobudowane są zakrystie. Nawa główna i prezbiterium są nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, natomiast nawy boczne są nakryte sklepieniem żeglastym. Nad sklepieniami, w kondygnacji strychowej, przystosowanej do celów obronnych, znajdują się otwory strzelnicze ze strzelnicami kluczowymi. Dwukondygnacyjna fasada świątyni jest bogato ozdobiona, rozdzielona gzymsami i zwieńczona szczytem falistym ze spływami. Barokowy portal powstał z czarnego marmuru. Nad nim znajduje się kartusz z herbem Pilawa (Potockich). Polichromia wnętrza powstała w 1974 roku. Obrazy zostały namalowane przez Stanisława Szmuca z Krakowa. Wszystkie złocenia na elementach architektonicznych i na ołtarzach są dziełem Stanisława Kochmana z Wysokiej Łańcuckiej. W 1996 roku polichromia została odrestaurowana. Neorenesansowy ołtarz główny powstał w 1888 roku. W ołtarzu są umieszczone barokowe posągi przedstawiające Matkę Bożą z Dzieciątkiem, św. Stanisława Biskupa i św. Wojciecha. Świątynia posiada również cztery ołtarze boczne, z których dwa zostały wykonane w pierwszej połowie XIX wieku, a dwa w 1912 roku. Chrzcielnica została wykonana w 1905 roku, natomiast późnoklasyczna ambona powstała w pierwszej połowie XIX wieku. Galeria Przypisy
Parafia św. Łukasza Ewangelisty w Świerczynie

Parafia św. Łukasza Ewangelisty w Świerczynie – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji poznańskiej, w dekanacie krzywińskim. Zobacz też kościół św. Łukasza Ewangelisty w Świerczynie Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Sokołowie Małopolskim

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sokołów Małopolski diecezji rzeszowskiej. Budowa świątyni, zaprojektowanej w stylu neogotyckim została rozpoczęta w 1908 roku. Wybuch I wojny światowej przerwał budowę, kościół został ukończony w 1916 roku. Potężna, trójnawowa budowla została wybudowana z cegły i postawiona na cokole z piaskowca. Jest to budowla halowa, posiadająca pięcioboczny transept. Korpus główny i prezbiterium posiadają dachy dwuspadowe nakryte blachą. Nad kruchtą jest umieszczona wysoka, czworokątna wieża o dwóch kondygnacjach, zwieńczona dachem hełmowym i czterema sterczynami w kształcie wieżyczek. Nawy posiadają sklepienia gwiaździste. Na zewnątrz budowla jest opięta przyporami. Centralnym elementem wieży jest neogotycki portal ozdobiony pinaklami i zakończony trójkątnym szczytem. Częściowo znajduje się w nim triforium umieszczone nad portalem. Na wysokości kalenicy dachu nad nawami wieża jest opasana gzymsem z arkadkowym fryzem. Nad nim w drugiej kondygnacji znajduje się ślepe biforium oraz zwieńczenie w kształcie arkadkowego fryzu i gzymsu. Obecne zwieńczenie wieża posiada od 1958 roku, ponieważ podczas bombardowania Sokołowa Małopolskiego w 1944 roku została częściowo uszkodzona – spalił się wówczas dach hełmowy wieży. Od tego czasu również wnętrze jest pomalowane i posiada zachowaną do dziś polichromię figuralno-ornamentalną autorstwa Adama Marczyńskiego. Sanktuarium Matki Bożej Sokołowskiej W kościele znajduje się łaskami słynący obraz Matki Bożej Sokołowskiej, określany także jako Matki Bożej Królowej Świata – Opiekunki Ludzkich Dróg. Wizerunek, którego autor pozostaje nieznany, jest dziełem barokowym powstałym w pierwszej połowie XVII wieku. Został wykonany techniką olejną na lnianym płótnie naciągniętym na drewniane krosno. Obraz przedstawia Maryję trzymającą na kolanach Dzieciątko Jezus. Chrystus unosi lewą rękę w geście błogosławieństwa, natomiast w prawej podtrzymuje jabłko – symbol świata. Maryja podtrzymuje Jezusa lewą ręką, w prawej zaś trzyma berło. Postacie otaczają aniołowie, a w górnej części kompozycji, zza chmur, wyłania się postać Boga Ojca, zsyłającego na Maryję Ducha Świętego. Tło dopełnia pejzaż wzgórz oraz jeziora. Tytuł „Opiekunki Ludzkich Dróg” wiąże się z historią emigracji mieszkańców Sokołowa Małopolskiego, która rozpoczęła się pod koniec XIX wieku i trwa do dziś. Matce Bożej szczególnie powierzani są emigranci opuszczający ojczyznę w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Uroczystej koronacji obrazu dokonał biskup Kazimierz Górny dnia 8 czerwca 2013 roku. W dniu koronacji świątynia została podniesiona do godności sanktuarium. Galeria zdjęć Przypisy
Centrum Łopuszańska 22

Centrum Łopuszańska 22 is a shopping centre in Warsaw, Poland, located at 22 Łopuszańska Street, within the Włochy district. It was opened in 2015. History The construction of the shopping centre began in October 2014. It was developed by Devin Investments, designed by the APA Wojciechowski Architekci architectural firm, and constructed by Fundamental Group. The building was opened on 17 October 2015 under the name Modo Domy Mody (lit. 'Modo Fashion Stores'). On 8 June 2017, it was rebranded to Centrum Łopuszańska 22. Characteristics The shopping centre is located at 22 Łopuszańska Street. It is 1-storey-tall and has the total usable area of 28,000 m2, of which 16,000 m2 is dedicated to the stores. In 2020, 130 stores, as well as 11 restaurants and bars, operated there. Notes References External links Official website
Centrum Łopuszańska 22

Centrum Łopuszańska 22 – centrum handlowo-usługowe znajdujące się przy ul. Łopuszańskiej 22 w warszawskiej dzielnicy Włochy. Opis Centrum Łopuszańska 22 to jednokondygnacyjny obiekt o powierzchni całkowitej 28 tys. m², w tym 17,5 tys. powierzchni handlowej. W czerwcu 2017 roku Centrum Łopuszańska 22 zastąpiło powstałe w 2015 roku Modo Domy Mody Za projekt architektoniczny centrum odpowiadało Biuro APA Wojciechowski z Warszawy, a generalnym wykonawcą była spółka Fundamental Group. W 2020 działało tam 130 sklepów, punkty usługowe oraz 11 restauracji i barów. Obiekt dysponuje trzema strefami parkingowymi na 1200 miejsc postojowych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Kościół św. Ducha w Sokołowie Małopolskim

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Sokołowie Małopolskim. Świątynia została wzniesiona w latach 1869–1894 i poświęcona w 1898 roku. Jest to budowla murowana, otynkowana, jednonawowa, posiadająca prezbiterium zamknięte trójbocznie, węższe od nawy i nakryta dachami dwuspadowymi, pokrytymi blachą. Przy prezbiterium, z lewej i prawej strony, są umieszczone zakrystia i składzik. Ściany wewnętrzne są podzielone pilastrami podtrzymującymi profilowany gzyms. Nawa, zakrystia i składzik są nakryte kapą czeską, natomiast prezbiterium jest nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami. Chór muzyczny jest podparty trzema arkadami. Fasada jest ozdobiona dwiema wieżami i zwieńczona w centralnej części schodkowym szczytem. Wieże posiadają trzy kondygnacje, akcentowane są w narożnikach pilastrami i rozczłonkowane gzymsami. Na każdej kondygnacji znajdują się otwory okienne o jednakowej wielkości, prostokątne, i zakończone półkolistym lub ostrym łukiem, posiadają proste opaski. Na osi głównej, w części centralnej, znajduje się otwór drzwiowy zwieńczony ostrym łukiem i umieszczony w profilowanym obramieniu. W nadprożu znajduje się schodkowy szczyt, a ponad nim trzy ostrołukowe wnęki i powyżej blenda w kształcie trójliścia. Drugi otwór wejściowy znajduje się na osi środkowej elewacji północnej. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Bronikowie

Kościół św. Jakuba Apostoła w Bronikowie – rzymskokatolicka świątynia filialna zlokalizowana we wsi Bronikowo (powiat wałecki). Należy do parafii św. Katarzyny w Marcinkowicach i dekanatu Mirosławiec. Historia i architektura Świątynię konstrukcji szkieletowej z muru pruskiego wzniesiono w 1775 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Kościół jest salowy, zbudowany na planie prostokąta, a prezbiterium trójbocznie zamknięte znajduje się od północy. Od południa dobudowana jest wieża na rzucie kwadratu, kryta dachem namiotowym. Zakrystia i kruchta zlokalizowane są w bocznych aneksach. Obiekt nie jest orientowany. Wyposażenie We wnętrzu wiszą obrazy: Chrystus na Górze Oliwnej oraz Św. Jakub Starszy. Z czasu budowy świątyni pochodzą rokokowe: ambona i balustrada ołtarzowa. Sam ołtarz reprezentuje nurt ludowego rokoka. Dzwon kościelny pochodzi z 1770. Przypisy
Lwówecki Zameczek

Lwówecki Zameczek – dom mieszkalny w Lwówku Śląskim wybudowany pod koniec XIX wieku w stylu neogotyckim. Willa ta została zaprojektowana w stylu średniowiecznego zamku obronnego. Budynek ten znajduje się pod adresem Kamienna 3. Informacje Historia Pomysłodawcą i fundatorem tej inwestycji był właściciel pobliskiego kamieniołomu piaskowca usytuowanego na końcu obecnej ulicy Kamiennej. Charakterystyka Wejścia na teren posiadłości strzegą kolumny pozostałe w miejscu dawnej bramy. W kolumny te wkomponowano płaskorzeźby z wizerunkami antycznych wojowników. Większość budynku została wykonana z cegły. Na północnej fasadzie willi znajduje się kamienny balkon, z którego rozciągała się panorama na całe miasto. Od wschodniej strony budynku, nad głównym wejściem, umiejscowiony jest duży, drewniany, neogotycki balkon, wsparty na prostych, czworokątnych kolumnach. Ściany szczytowe budynku ozdobiono blankami. Najwyższym punktem zameczku jest cylindryczna wieża charakteryzowana na obronną, która wraz z mniejszymi wieżyczkami jest zakończona gotyckimi blankami. W skład posiadłości wliczany jest również położony kilka metrów od willi budynek gospodarczy - również w stylu neogotyckim. Ciekawostki W pobliżu zameczku przepływa potok Płóczka; Obiekt niemal w niezmienionej formie przetrwał do czasów współczesnych. Zobacz też Zamek w Kapnikach Zamek w Kórniku Przypisy
Wyspa Grodziskowa

Wyspa Grodziskowa – wzgórze w południowej części Wiślicy będące wychodnią skały gipsowej, znajdujące się w sąsiedztwie dawnych łąk plebańskich nazywanych w przeszłości Namiotami (od miejsca rozstawiania namiotów podczas zjazdów i sądów), w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły podstawowej przy ul. Kilińskiego. W 2018 r. Wyspa Grodziskowa (wraz z bazyliką kolegiacką oraz reliktami kościoła św. Mikołaja) została wpisana na listę pomników historii w ramach akcji "100 Pomników Historii na stulecie odzyskania niepodległości". Historia grodziska Pierwsza osada (niegrodowa) Wzniesienie o narysie owalnego trójkąta oblewa rzeka Nida oraz jej starorzecze, co stwarzało w przeszłości bardzo dobre warunki obronne i było asumptem dla posadowienia tu osady. Pierwsza osada otwarta istniała tu na przełomie IX i X wieku. Jej ślady zostały prawie całkowicie zatarte przez następną osadę typu grodowego. Istnieją przypuszczenia, że mógł tu funkcjonować słowiański ośrodek kultu, za czym miało przemawiać odkryte tu znalezisko: fragment okładziny noża z wyobrażeniem sześciu główek dziewczęcych, być może obrazujących wiły. Druga osada Pierwsza osada grodowa powstała na wyspie w początkach XI wieku, za panowania Bolesława Chrobrego. Znajdowała się w południowo-zachodniej części wyspy. Otaczał ją wał o konstrukcji rusztowej, czyli przekładkowej. Miał do czterech metrów wysokości. Gród kontrolował przeprawę przez Nidę i szlak handlowy biegnący doliną tej rzeki. Około 1050 gród spłonął z nieznanych przyczyn i został opuszczony. Z tego czasu pochodzi znaleziony tu skarb około pięciuset monet z okresu panowania Bolesława Śmiałego i Władysława Hermana. Trzecia osada Następna osada grodowa (obejmująca już całą wyspę) powstała prawdopodobnie na przełomie XII i XIII wieku. Otoczona była murem o długości 440 metrów, do którego budowy użyto kamiennych elementów jakiejś romańskiej świątyni. Plan osady był regularny. 37 domów (drewnianych półziemianek o konstrukcji słupowej) stało przy ulicach. Domy posiadały piece w narożach izb lub kamienne paleniska. Osada dysponowała wykutą w skale studnią i cysterną na wodę. Gród dotrwał najpewniej do najazdu Tatarów w 1241, kiedy to obrońcy opuścili go, a najeźdźcy spalili. Po tym wydarzeniu osadnictwo w tym miejscu uległo zakończeniu. Geologia W zachodniej części wałów grodziska znajduje się skała gipsowa o dość oryginalnym kształcie, w postaci dzwonowatego lub kopulastego wypiętrzenia gipsów do wysokości pięciu metrów (9,5 metra szerokości u podstawy). Dobrze widoczne są w tym utworze koncentrycznie ułożone szablaste kryształy. Obiekt objęty jest ochroną jako pomnik przyrody. Badania naukowe Prace archeologiczna na Wyspie Grodziskowej prowadzone były w latach 1949-1960. Działaniami tymi kierował prof. Włodzimierz Antoniewicz wspomagany przez dr Zofię Wartołowską. Przypisy
Wieża widokowa na Borowej

Wieża widokowa na Borowej – stalowa ażurowa wieża widokowa, wybudowana w 2017 roku, oficjalnie otwarta 14 grudnia 2017 roku. Położenie Wieża położona jest na szczycie Borowej (Góra Czarna) o wysokości 853 m n.p.m., najwyższym szczycie Gór Czarnych wchodzących w skład Gór Wałbrzyskich, w Sudetach Środkowych. Znajduje się ona na granicy Wałbrzycha i Jedliny-Zdroju w województwie dolnośląskim. Historia W 2016 roku w ramach porozumienia Nadleśnictwa Wałbrzych, miasta Wałbrzycha i Jedliny–Zdroju powstała koncepcja zagospodarowania Gór Wałbrzyskich, przewidująca zagospodarowanie najbardziej atrakcyjnych obiektów przyrodniczych i kulturowych dla potrzeb krajoznawstwa i turystyki pieszej. Projekt zakładał wyposażenie szlaków w kierunkowskazy, tablice informacyjne, stojaki rowerowe, ławki typu leśnego, wiaty oraz platformy widokowe na Jałowcu i nad kamieniołomem koło Małego Wołowca oraz wieżę widokową na Borowej. Koszt budowy wieży wyniósł 1,2 miliona zł, z czego miasto Wałbrzych przekazało na ten cel 450 tys. zł, starostwo powiatowe w Wałbrzychu 200 tys. zł, a resztę środków miasto i gmina Jedlina-Zdrój, która jest inwestorem obiektu. Początkowo starostwo chciało przekazać na ten cel 300 tys. zł, następnie zmniejszyło dofinansowanie do 100 tysięcy, by później wycofać się z dofinansowania. Powodem miało być późniejsze przekazanie wieży Skarbowi Państwa (Lasom Państwowym), a nie gminie Jedlina-Zdrój. Ostatecznie jednak doszło w tej sprawie do kompromisu. Opis 16,5-metrowa wieża widokowa o konstrukcji stalowej, skręcanej, tworząca kształt hiperboloidy jednopowłokowej (zwężająca się w środku) o przekroju szesnastokąta, w formie 32 słupów ustawionych pod kątem 68 stopni względem podstawy, słupy opisane na dwóch okręgach (po 16 słupów na okrąg, biegnących w dwóch kierunkach). Wejście na wieżę poprzez 90 schodów kręconych do stalowego trzonu. Podstawa i pomost widokowy (poziom 15,30 m) na planie szesnastokąta o średnicy 8 m, bariera tarasu posiada wysokość 1,5 metra. Poziom posadowienia wieży 853,30 m n.p.m. Planowany jest montaż lunet, dzięki którym będzie można lepiej podziwiać krajobraz, tablice z panoramami okolicy ułatwiające identyfikację widzianych miejsc oraz kamery monitoringu, docelowo montowane na maszcie wieńczącym wieżę (poziom 19,50 m). Nagrody Projekt wieży został 14 września 2018 nagrodzony przez Dolnośląską Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa jako najlepszy projekt 2017 roku. Jej twórca Zbigniew Mazij otrzymał tytuł inżyniera roku w kategorii projektant. Galeria Zobacz też Wieża widokowa na Chełmcu (9 km) Wieża widokowa na Wielkiej Sowie (14 km) Wieża widokowa na Dzikowcu (6,5 km) Wieża widokowa na Trójgarbie (14 km) Wieża widokowa na Ruprechtickim Szpiczaku (7 km) Wieża widokowa na Górze Powstańców (w paku Sobieskiego) (5,5 km) Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 10 Góry Wałbrzyskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2005, ISBN 83-85773-85-1
Kościół św. Doroty w Markowej

Kościół świętej Doroty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łańcut I archidiecezji przemyskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1904-1910 według projektu architekta przemyskiego Stanisława Majerskiego. Budowla jest halowa, orientowana, posiadająca płytki transept, jednowieżową fasadę oraz węższe i niższe od nawy prezbiterium. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim i posiada bryłę opiętą przyporami, między którymi są umieszczone ostrołukowe okna. Fasada jest zaakcentowana trzykondygnacyjną wieżą, przy której z lewej i prawej strony są umieszczone kruchty. Na skrzyżowaniu nawy z transeptem znajduje się strzelista wieżyczka – sygnaturka. Wnętrze jest nakryte sklepieniami krzyżowo – żebrowymi, z żebrami przechodzącymi w krótkie służki. Do wyposażenia należą: ołtarz główny, wykonany około 1910 roku, być może według projektu Szajny, rzeźbiarza z Jasła, oraz trzy ołtarze boczne ufundowane w 1935 roku, w których są umieszczone obrazy z II połowy XVII wieku. Do dziś zachowała się tylko drobna część historycznych sprzętów z wyposażenia dawnej świątyni. Do najcenniejszych należy z pewnością obraz Przemienienia Pańskiego, pochodzący z połowy XVII wieku. Drugi cenny obraz, na którym jest przedstawiona Matka Boska Częstochowska, powstał w 1764 roku i jest dziełem M. Nowakowskiego i Szymona Śląskiego. Rodzina Ulmów W dniach 30 marca – 1 kwietnia 2023 została dokonana ekshumacja ich szczątków, a następnie po beatyfikacji zostały one złożone do specjalnie przygotowanego sarkofagu, w bocznym ołtarzu poświęconym Matce Bożej. Przypisy
Kościół św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Książu Wielkim

Kościół świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wodzisławskiego diecezji kieleckiej. Obecna gotycka świątynia parafialna wzmiankowana jest w źródłach już w 1326 roku. Według Jana Długosza murowana świątynia istniała już w II połowie XV wieku. Jest to budowla murowana, posiadająca prezbiterium dwuprzęsłowe zamknięte wielobocznie oraz gotyckie gzymsy. Kościół był rozbudowywany w XVII wieku i na początku XX wieku. Nawa jest szersza, została wzniesiona na planie prostokąta i posiada trzy przęsła. Prezbiterium jest ozdobione stiukami z XVIII wieku. Świątynia posiada barokowe kaplice Matki Bożej Częstochowskiej i św. Anny, a także ołtarze św. Wojciecha z 1777 roku, Chrystusa Ukrzyżowanego z 1778 roku. W 1904 roku została dobudowana kaplica Matki Bożej Anielskiej. W barokowym ołtarzu głównym znajduje się słynący łaskami renesansowy obraz Matki Bożej Pocieszenia wykonany w XVI wieku przez nieznanego artystę i namalowany na trzech lipowych deskach. Madonna z Dzieciątkiem na głowie ma delikatny czepiec i ubrana jest w czerwoną suknię oraz niebiesko-zielony płaszcz. Obraz zasłynął cudami w 1661 roku. W zakrystii z XV wieku znajduje się bogata polichromia z 1765 roku, przedstawiająca byłych proboszczów Książa Wielkiego rozpoczynającą się od 1325 roku. Świątynia posiada również organy z 1928 roku. wykonane przez kaliską firmę Stanisława Krukowskiego. Dotrwały również do dziś trzy płyty nagrobne przedstawicieli rodu Tęczyńskich wykute w czerwonym marmurze z XVI wieku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Piasecznie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Piasecznie – rzymskokatolicki kościół filialny w Piasecznie (powiat drawski). Należy do parafii Matki Bożej Różańcowej w Siemczynie, dekanatu Barwice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Historia Skromny kościół wybudowano dla lokalnej społeczności ewangelickiej w XVII wieku. Jako katolicki poświęcony został 12 maja 1946. Wielokrotne przebudowy obiektu na przestrzeni jego funkcjonowania doprowadziły do zatarcia pierwotnych cech stylowych świątyni. Wybudowany jako kamienna świątynia w skromnej, neorenesansowej formie. Przy kościele stoi skromna, drewniana dzwonnica z jednym dzwonem. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Meksyku w Laskach

Kościół Matki Bożej Królowej Meksyku – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Laskach koło Warszawy. Tło historyczne Polskę i Meksyk połączyły więzi przyjaźni, których inicjatorami byli polscy osiedleńcy, zamieszkali po II wojnie światowej w Meksyku. Z ich inicjatywy Matka Boża z Guadalupe, nazywana Królową Meksyku, została w 1959 r. patronką Polski. W Meksyku powstał również kościół, którego patronką została Matka Boża Częstochowska. W 1981 r. Polacy odwzajemnili się Meksykanom, fundując świątynię Matki Bożej z Guadalupe. Na jej miejsce wybrano podwarszawskie Laski. Królowa Meksyku stała się patronką polskiego kościoła dzięki staraniom inż. Jerzego Skoryny, żołnierza AK i II Korpusu, od 1946 r. mieszkańca Meksyku. Nad całą inicjatywą sprawował pieczę kard. Stefan Wyszyński. Wieś Laski należała do ulubionych miejsc Prymasa Polski, którego marzeniem była budowa nowego kościoła parafialnego. Zrealizowano ją po jego śmierci. Architektura Kościół nawiązuje kształtem do chrześcijańskiego symbolu – ryby. Charakterystycznym elementem jest wysoka wieża, której szczyt przypomina wieżę bazyliki Matki Bożej z Guadalupe. W ścianie wieży umieszczono okno z witrażem przedstawiającym wizerunek Matki Bożej z Guadalupe. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Liszkach

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czernichów archidiecezji krakowskiej. Świątynia została wzniesiona w 1873 roku, pod urzędowania księdza proboszcza Wawrzyńca Oprządka i konsekrowana została w 1888 roku. Jest to murowany, obszerny, kościół reprezentujący styl neoromański. Został zbudowany na planie krzyża, posiada trzy nawy i wysoką wieżę o wysokości 52 metrów (razem z krzyżem). Zaprojektował go architekt o nazwisku Beym. We wnętrzu kościoła, w bocznych ołtarzach są umieszczone obrazy z XVIII wieku, natomiast w ołtarzu głównym znajduje się wizerunek Matki Boskiej w srebrnej sukience z XVII wieku. W 1978 roku ówczesny metropolita krakowski, kardynał Karol Wojtyła, poświęcił w świątyni nowy ołtarz soborowy. Galeria Przypisy
Parafia św. Małgorzaty i św. Augustyna w Witowie

Parafia Świętej Małgorzaty i Świętego Augustyna w Witowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji łódzkiej, w dekanacie piotrkowskim. Została erygowana w 1825. Według stanu na miesiąc luty 2017 liczba wiernych w parafii wynosiła 3000 osób. Na cmentarzu w Witowie pochowany jest ks. Roch Łaski (1902–1949), kapłan diecezji łódzkiej, kapelan Wojska Polskiego, więzień KL Dachau, proboszcz tutejszej parafii w latach 1946–1949, po aresztowaniu i pobiciu przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa zmarł 13 maja 1949 r. Tablica upamiętniającą jego osobę została odsłonięta 9 maja 1999 r. w kościele parafialnym. Przypisy
Kościół Chrystusa Miłosiernego w Krzykowie

Kościół Chrystusa Miłosiernego – rzymskokatolicki kościół filialny w Krzykowie. Świątynia należy do parafii św. Michała Archanioła, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Budynek na kościół został zaadaptowany po dawnym magazynie PGR-u. W 2013 roku została odnowiona ściana zachodnia świątyni. Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 299-300. ISBN 83-85598-22-X.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach Wielkich

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Smarchowicach Wielkich. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Smarchowicach Wielkich, w dekanacie Namysłów zachód, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany po II wojnie światowej. Początkowo był kościołem filialnym a od 1988 roku, po erygowaniu w Smarchowicach Wielkich parafii stał się kościołem parafialnym. Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 305-306. ISBN 83-85598-22-X. Przypisy Linki zewnętrzne Smarchowice Wielkie, Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego