NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Воинское кладбище № 68 (Ропица-Руска)

Воинское кладбище № 68 — Ропица-Руска (пол. Cmentarz wojenny nr 68 - Ropica Ruska) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Ропица-Гурна, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 403 квадратных метров находится 13 братских и 4 индивидуальных могил, в которых похоронены 58 австро-венгерских и 52 русских солдат. Описание Кладбище располагается недалеко от дороги Сенкова-Маластув на склоне холма. Первоначально некрополь находился на краю леса. Ганс Майр расположил кладбище таким образом, чтобы его было видно с долины, на которой находится село Бартне. Кладбище отделялось от близлежащей дороги горным ручьём, поэтому к кладбищу был построен бетонный мостик. В настоящее время кладбище располагается внутри густого леса. Кладбище огорожено со всех сторон массивным каменным ограждением. Боковые стены имеют ступенчатую форму. В середине нижней стены находится вход с деревянными воротами. От входа, разделяя кладбище на две части, ведёт дорожка к верхней стене, возле которой находится каменный мемориальный памятник. Дорожка заканчивается ступеньками, которые находятся в подножии стелы. В центре памятной стелы, увенчанной крестом, находится квадратное углубление с ещё одним крестом. Галерея Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 68 — Ropica Ruska (пол.) Метрика кладбища (пол.) CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ NR 68 W ROPICY GÓRNEJ (пол.)
Cmentarz wojenny nr 83 – Wapienne

Cmentarz wojenny nr 83 – Wapienne – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Wapienne, w gminie Sękowa, w powiecie gorlickim, w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Zaprojektowany przez Hansa Mayra. Opis Cmentarz znajduje się w pobliżu (po wschodniej stronie) drogi Wapienne – Rozdziele, ok. 300 m na północny zachód od uzdrowiska w Wapiennem. Jest to niewielki obiekt na planie zbliżonym do rombu, o powierzchni 243 m². Ogrodzony pełnym murem z ciosów kamiennych z drewnianą furtką. Na środku na wysokim kamiennym cokole drewniany rosyjski krzyż centralny Mayra. Na mogiłach żelazne krzyże dwuramienne na betonowych cokołach. Na cmentarzu pochowano 38 żołnierzy rosyjskich w 7 mogiłach zbiorowych oraz 15 grobach pojedynczych poległych w maju 1915. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarze z I Wojny Światowej – Wapienne Cmentarz I wojny światowej Mirosław Łopata
Воинское кладбище № 83 (Вапенне)

Воинское кладбище № 83 — Вапенне (пол. Cmentarz wojenny nr 83 — Wapienne) — воинское кладбище, находящееся в селе Вапенне, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище площадью 243 квадратных метра похоронены военнослужащие Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище находится 7 братских и 15 индивидуальных могил, в которых были похоронены 38 русских солдат. Описание Кладбище располагается в поблизости дороги в направление села Роздзеле в 300 метрах на юго-восток от сельского больничного пункта. Кладбище огорожено каменной стеной с деревянными воротами. На кладбище в центре установлен памятный знак в виде православного креста. Так как на кладбище были похоронены только русские солдаты, Ганс Майр установил на нём православный деревянный крест, идентичный кресту на русском кладбище в селе Стружувка. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 83 — Wapienne (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 109 – Biecz

Cmentarz wojenny nr 109 – Biecz – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Bieczu, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu gorlickim cmentarzy tych jest 54. Opis cmentarza Znajduje się na skrzyżowaniu ulic Parkowej i Kazimierza Wielkiego, w pobliżu remizy strażackiej przy drodze do Jasła. Został zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jest ogrodzony w typowy dla tego projektanta sposób pełnym kamiennym murem i furtką oflankowaną półokrągłymi bastionami. Założony został w miejscu prowizorycznych grobów, które pozostawiły oddziały rosyjskie. Głównym elementem dekoracyjnym jest wkomponowany w ogrodzenie drewniany krzyż łaciński nakryty półokrągłą glorią. Mogiły ułożone w rzędach i otoczone betonowymi obrzeżami, ścieżki między nimi wysypane żwirem. Na części nagrobków znajduje się kilka rodzajów krzyży z tabliczkami imiennymi oraz stele, również z tabliczkami imiennymi. Polegli Na cmentarzu spoczywa 271 żołnierzy, w tym: 26 żołnierzy armii austro-węgierskiej, 8 żołnierzy armii niemieckiej, 137 żołnierzy armii rosyjskiej. Losy cmentarza W okresie Polski międzywojennej cmentarz jako nowy był jeszcze w dobrym stanie. Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność, czasami także przez wandali. Był kilkakrotnie porządkowany, m.in. pola grobowe obłożono betonowymi obrzeżami. Cmentarz został jednak zdewastowany przez wandali. Po pierwotnym krzyżu nie zostało żadnego śladu, wszystkie żeliwne krzyże zostały utrącone i skradzione (prawdopodobnie na złom). Ocalała tylko furtka z kutej stali. Dokonano generalnego remontu cmentarza i w 2017 jest on w bardzo dobrym stanie. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz wojenny nr 109 - Biecz po;ska-org.pl
Воинское кладбище № 109 (Беч)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-403/M от 26 октября 2009 года. Воинское кладбище № 109 — Беч (пол. Cmentarz wojenny nr 109 — Biecz) — воинское кладбище, находящееся в городе Беч, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в 1915 году. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище находится 40 братских и 51 индивидуальных могил, в которых было похоронены 126 австрийских, 8 германских и 137 русских солдат. 26 октября 2009 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-403/М). Описание Кладбище располагается в непосредственной близости от городской пожарной части, на левой стороне дороги в направление города Ясло. Кладбище имеет массивные стены и полукруглые входные бастионы. Подобные скульптурные элементы характерны для творчества скульптора Ганса Майра. В настоящее время свободный доступ на кладбище затруднён из-за постоянно закрытых ворот. Некрополь сильно опустошён и находится в плохом состоянии. На кладбище не сохранились оригинальные металлические надмогильные кресты, которые были удалены во время реконструкции или украдены. Примечания Источники Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 109 — Biecz (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 67 – Ropica Ruska

Cmentarz wojenny nr 67 – Ropica Ruska – austriacki cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, znajdujący się w południowej części wsi Ropica Górna (dawniej Ropica Ruska), w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje się u podnóża wzgórza Kornuta, na łące około 100 metrów od drogi Bartne – Ropica Górna. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni około 400 m². Otoczony jest z 4 stron ogrodzeniem z ociosanego kamienia. W środku ogrodzenia, od strony północnej, znajduje się drewniana bramka wejściowa. Groby są oznaczone nagrobkami w formie żeliwnych krzyży z datą 1915 na betonowych podestach. W centralnej części znajduje się betonowy krzyż postawiony na kamiennym cokole wykonanym z tego samego kamienia co ogrodzenie. Na cmentarzu jest pochowanych 83 żołnierzy w 7 grobach zbiorowych oraz 2 pojedynczych poległych 2 maja 1915 roku obywateli Austro-Węgier, wszystkich z 28 Pułku Piechoty k.k. Landwehry w zdecydowanej większości narodowości czeskiej. Nazwiska wszystkich pochowanych są znane. Według lokalnej tradycji są tu pochowani żołnierze, którzy zamarzli na śmierć w okopach podczas zimy 1914 roku. W końcu XX wieku rodzina jednego z pochowanych Josefa Prochazki (9.7.1882 – 2.5.1915) postawiła na cmentarzu nagrobek z krzyżem nakrytym mosiężną czapką. Na niektórych mapach oraz w terenie (tablica informacyjna) oznaczony jest on numerem 68. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 383. ISBN 83-85988-26-2. Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 83. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 67 Ropica Górna. Lista poległych Ropica Górna I (nr 67). CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ NR 67 W ROPICY GÓRNEJ – Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa
Воинское кладбище № 67 (Ропица-Руска)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-566. Воинское кладбище № 67 — Ропица-Руска (пол. Cmentarz wojenny nr 67 - Ropica Ruska) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Ропица-Гурна, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-венгерской армии, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище находится 7 братских и 2 индивидуальных могил, в которых похоронены 83 австрийских солдат чешского происхождения. Описание Кладбище располагается примерно в 100 метрах от дороги Бартне-Ропица. Некрополь огорожен со всех сторон небольшим каменным ограждением. На середине северной стороны кладбища находятся деревянные ворота. Могилы обозначены железными крестами с табличками, на которых указан год захоронения «1915». В середине кладбища на каменном фундаменте располагается памятный бетонный крест. В конце XX века родственники одного из похороненных Йозефа Прохазки установили надмогильный памятник с оригинальным крестом. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 67 — Ropica Ruska (пол.) Метрика кладбища (пол.) CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ NR 67 W ROPICY GÓRNEJ (пол.)
Rezerwat przyrody Głazowisko Łopuchowskie

Rezerwat przyrody „Głazowisko Łopuchowskie” – rezerwat przyrody powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 1 lipca 1988 (MP nr 21, poz. 193) na powierzchni 15,88 ha w gminie Jeleniewo we wsi Łopuchowo (województwo podlaskie). Rezerwat obejmuje las, łąki i pastwiska z nagromadzonymi głazami narzutowymi. Leży w granicach Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat: według głównego przedmiotu ochrony należy do typu rezerwatów geologicznych i glebowych (Gg) podtypu skał, minerałów, osadów i gleb (sm) według głównego typu środowiska jest to rezerwat mieszany (M) podtypu lasów i łąk (l). Walory przyrodnicze, kulturowe i krajobrazowe Rezerwat stanowi unikatowy krajobraz wyniesień czołowo-morenowych zlodowacenia bałtyckiego. Obejmuje fragmenty dwóch wałów moren bocznych występujących między jeziorem Hańcza a zagłębieniem Szeszupy. Ze względu na swoją budowę geologiczną, amfiteatralne ukształtowanie oraz świeżą, prawie nie tkniętą procesami erozji i denudacji rzeźbę, zespół moren stanowi podręcznikowy klasyczny przykład unikatowych nie tylko w Polsce, ale i w północno-wschodniej i środkowej Europie form polodowcowych. W opinii specjalistów geologów na Niżu Europejskim nie ma odpowiednika nagromadzenia tak wielkiej ilości o tak dużych rozmiarach skandynawskich głazów narzutowych, tworzących głazowisko powierzchniowe. W północnej części rezerwatu występuje jedna z najwyższych wysokości (258,75 m n.p.m.) wałów czołowomorenowych na tym obszarze. W tej części występuje fragment wysokiego i stromego wału, osiągającego od podnóża wysokość względną 40 m. Wały czołowomorenowe oddzielają od siebie wąskie, suche dolinki. Dominującym siedliskiem jest las mieszany świeży, niewielką część rezerwatu porasta ols. Gatunkami panującymi są świerk, sosna, dąb, brzoza i olsza. Jakość drzewostanów jest zadowalająca, większość stanowią powierzchnie na gruntach porolnych i są przerzedzone. Z roślin chronionych na terenie rezerwatu występują sporadycznie wawrzynek wilczełyko (Daphne mezerum), lilia złotogłów (Lilium martagon), sasanka otwarta (Pusatilla patens), kukułka plamista (Dactylorhiza maculata). Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. Zobacz też rezerwat przyrody Głazowisko Bachanowo rezerwat przyrody Rutka głazy narzutowe na Warmii i Mazurach Przypisy
Камйонка-Кольонія

Камйонка-Кольонія (пол. Kamionka-Kolonia) — село в Польщі, у гміні Крешів Ніжанського повіту Підкарпатського воєводства. Населення — 905 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Тарнобжезького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Камйонка-Кольонія
Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Robakowie

Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Robakowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Robakowie (powiat poznański) przy ul. Szkolnej róg Cmentarnej. Historia Inicjatorami budowy świątyni byli biskup Franciszek Jedwabski i ksiądz Józef Woźniak, proboszcz parafii w Tulcach. Rozpoczęli oni w 1976 rozmowy na ten temat z władzami komunistycznymi, ale nie przyniosły one pozytywnych wyników. Dopiero 15 sierpnia 1985 wydano zezwolenie na wzniesienie kaplicy katechetycznej, choć pierwsze prace podjęto już w 1983. Prace budowlane, według planów z lat 70. XX wieku, rozpoczął prałat, dr Marian Piątkowski. Zbudowany wówczas obiekt służy w zasadniczej formie do dziś. Parafia we wsi powstała 1 lipca 1997 z części parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach i Wszystkich Świętych w Kórniku. W 1997 świątynia była już przykryta dachem. 2 września 1997 konsekrował ją arcybiskup Stanisław Gądecki. Wyposażenie Wyposażenie kościoła jest w większości współczesne. Szczególnie cenna jest Pietà pochodząca sprzed 1939 – dawniej figury przydrożnej z Robakowa. W czasie II wojny światowej Niemcy nakazali zniszczenie kapliczek we wsi. Figurę uratowali państwo Ratajczakowie, którzy ukryli Pietę na strychu swojego domu, gdzie leżała około 50 lat. Kościół posiada relikwie: św. Jana Pawła II i św. Ojca Pio. Krucyfiks w ołtarzu głównym pochodzi z 2012 i jest autorstwa Marii Romany Gierczyńskiej, mieszkanki Kijewa. Krzyż ma wysokość 5,5 metra, a wisząca na nim figura Chrystusa mierzy 2,40 metra. Przypisy
Rasząg (jezioro)

Rasząg lub Rasza (niem. Raschung See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie i charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro znajduje się na Pojezierzu Mrągowskim. Również według regionalizacji przyrodniczo-leśnej jezioro leży w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Dymer–Pisa–Wadąg–Łyna–Pregoła. Znajduje się 8 km w kierunku południowym od Biskupca, nad wschodnim brzegiem leży wieś Rasząg. Od strony południowo-wschodniej wpływa niewielki ciek, na północy istnieje odpływ niosący wody w kierunku Jeziora Rzeckiego. Linia brzegowa rozwinięta, na jeziorze przy wschodnim brzegu znajduje się wyspa o powierzchni 0,4 ha. Zbiornik wodny leży w otoczeniu pól i łąk. Brzegi zachodnie wysokie, gdzieniegdzie strome, pozostałe płaskie i niskie. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Rasząg nr 28. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 30,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,9 m, a maksymalna – 5,9 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 152,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 897,2 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 790 m, a szerokość 700 m. Długość linii brzegowej wynosi 2960 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 27,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 151,2 m n.p.m. Według danych Urzędu Miasta Biskupiec powierzchnia wynosi 39,60 ha. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, leszcz, płoć i lin. Roślinność przybrzeżna bardzo rozwinięta, dominuje trzcina i pałka wąskolistna, m.in. okala w sposób zwarty wyspę. Wśród roślinności zanurzonej i pływającej, najbujniejszej na południu, przeważają rdestnica pływająca i rogatek. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego o łącznej powierzchni 40 997,4 ha. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kielcach

Kościół św. Jana Chrzciciela – parafialna świątynia rzymskokatolicka w Kielcach. Siedziba parafii św. Jana Chrzciciela należącej do dekanatu Kielce-Południe diecezji kieleckiej metropolii krakowskiej. Kalendarium 1988 – wmurowanie kamienia węgielnego, 1998 – pierwsze msze. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tyliczu

Kościół św. św. Piotra i Pawła – kościół drewniany we wsi Tylicz w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Krynica-Zdrój. Świątynia należy do diecezji tarnowskiej. Kościół św. św. Piotra i Pawła został zbudowany w 1612 roku za sprawą biskupa Piotra Tylickiego. Kościół ma konstrukcję zrębową o ścianach oszalowanych poziomo. Dwuspadowy dach nad nawą i prezbiterium pokryty został blachą. Nad nawą i usytuowaną przed nią kruchtą umieszczono barokową wieżyczkę sygnaturkową z latarnią o konstrukcji słupowo ramowej. Wieża ma wąskie piętro dzwonowe i zakończona jest hełmem baniastym o zgeometryzowanych połaciach. Wnętrze kościoła zostało zaprojektowane w układzie jednonawowym, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i przylegającą do niego od północy zakrystią. Stropy są płaskie, a portal wejściowy jest w kształcie potrójnego łuku. Na ścianach znajduje się polichromia z 1960 roku, o motywach ornamentalnych i figuralnych, autorstwa K. Morwaya i K. Puchały. W prezbiterium świątyni znajdują się trzy rokokowe ołtarze z drugiej połowy XVIII wieku. W głównym widoczny jest obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem (znany jako Matka Boska Tylicka) z przełomu XVI i XVII wieku, a w bocznych obrazy Św. Anny Samotrzeć z XVII w. i Veraicon z XVIII w. W kościele znajdują się również obrazy malowane przez Czesława Lenczowskiego z ok. 1950 roku. W skład wyposażenia wnętrza wchodzą również ambona, chrzcielnica, barokowe organy pochodzące z XVIII w., a także rokokowy krucyfiks na belce tęczowej oraz kilkanaście obrazów, feretronów i rzeźb z XVIII-XIX w. Obok kościoła, po jego południowo-zachodniej stronie, znajduje się murowana dzwonnica parawanowa z 1803 roku. Kościół św. św. Piotra i Pawła w Tyliczu znajduje się na szlaku architektury drewnianej na trasie w regionie Krynicko-Gorlickim. Zobacz też Szlak Architektury Drewnianej (województwo małopolskie) Bibliografia Szlak architektury drewnianej, wyd. Bezdroża, Kraków 2005, ISBN 83-89283-52-2
Церковь Святых Петра и Павла (Тылич)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-135 от 3 апреля 1969 года. Церковь святых Петра и Павла (пол. Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła) — католическая церковь, находящаяся в селе Тылич, Новосонченский повят, Малопольское воеводство. Памятник архитектуры Малопольского воеводства. Храм находится на туристическом маршруте «Путь деревянной архитектуры» Малопольского воеводства. История Первые упоминания о церкви святых апостолов Петра и Павла относятся к 1612 году. Его строительство инициировал краковский епископ Пётр Тылицкий. 3 апреля 1969 года церковь была внесена в реестр памятников Малопольского воеводства. Описание Деревянная церковь построена в характерном для западнолемковской архитектуры трёхкупольном стиле XVII века. Вход в церковь находится сбоку. Над нефом напротив входа установлена небольшая барочная с фонарём. Возле башни находится звонница с тремя небольшими колоколами . Ризница церкви находится в северной стороне. В 1960 году внутренние стены храма были разукрашены полихроимей с растительным мотивом. В церкви находятся три небольших алтаря в стиле рококо, которые датируются второй половиной XVIII века. На главном алтаре находится икона Пресвятой Девы Марии, датируемая концом XVI — началом XVII века. На боковых алтарях располагаются иконы святой Анны (XVII век) и Распятия Иисуса Христа (XVIII век). В церкви также находится амвон и купель в стиле рококо, датируемые XVIII веком. Недалеко от храма находится ещё одна звонница, поставленная в 1803 году. Примечания Источник G. i Z. Malinowscy, E. i P. Marciniszyn, Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009, ISBN 978-83-61444-15-2 Szlak architektury drewnianej, wyd. Bezdroża, Kraków 2005, ISBN 83-89283-52-2 Ссылки История и фотографии храма (Polska — Malopolskie — TYLICZ — KOŚCIÓŁ (пол.)