NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Mościejewie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Mościejewie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Mościejewie, w powiecie międzychodzkim, w województwie wielkopolskim. Historia Świątynia wzniesiona została w 1763 z inicjatywy Józefa Sczanieckiego. Parafia funkcjonuje tu od 1924 (wyłączona z Chrzypska Wielkiego). W latach 1925–1930 dobudowano kruchtę, nawę i zakrystię (dwie ostatnie szachulcowe). Inicjatorem był Konstanty Chłapowski. Po zakończeniu II wojny światowej Jan Bury postawił na wschodnim skraju wsi grotę maryjną (związane było to z przebytą ciężką chorobą). Obiekt przebudowano i rozbudowano w 1990. W latach 2003–2007 proboszczem parafii Mościejewie był ks. Sławomir Baraniak, który przeprowadził kolejny remont świątyni (wnętrza). Zamalowano wówczas poprzednie malowidła ścienne i zastąpione je wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej ufundowanym przez wokalistkę Eleni (Helenę Dzokę). Po wszystkich ingerencjach architektonicznych pierwotna kaplica z 1763 stanowi prezbiterium obecnego kościoła. Na lewo od głównego wejścia stoi drewniana dzwonnica słupowa. Zobacz też Dwór w Mościejewie - po drugiej stronie drogi gminnej Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Żmigrodzie

Kościół świętego Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Trójcy Świętej w Żmigrodzie. Jest to budowla wzniesiona w latach 1854–1861, jako kościół ewangelicki. Została zaprojektowana przez Hermanna Friedricha Waesemanna. Świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim. Jest to kościół murowany, zbudowany z cegły, składający się z jednej nawy. Został założony na planie krzyża łacińskiego. Od strony wschodniej jest umieszczona, wtopiona w korpus, wieża. We wnętrzu można obejrzeć ozdobne stropy belkowe, sklepienia gwieździste oraz wyposażenie z czasów budowy świątyni. Po II wojnie światowej przez wiele lata kościół był zamknięty, ale po wielokrotnych staraniach ówczesnego proboszcza księdza Antoniego Kułagi CM został przyznany parafii i odrremontowany. W dniu 26 listopada 1972 roku został rekonsekrowany i otrzymał wezwanie św. Stanisława Kostki. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bogatyni

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bogatynia diecezji legnickiej. Historia Jest to budowla wzniesiona w latach 1863–1868 według projektu Carla Augusta Schramma z Żytawy w stylu neogotyckim i ufundowana przez opatkę klasztoru w Marienthal, Gabrielę Marschner. Konsekrował ją biskup Ludwig Forwerk w dniu 8 listopada 1868 roku. Świątynia została przebudowana w 1970 roku, w latach 1988-1991 przeprowadzono ostatni remont. Architektura Stojąca w kierunku wschodnim trzynawowa świątynia została wybudowana na planie krzyża łacińskiego z trójbocznie zakończonym prezbiterium i masywem wieżowym przy elewacji zachodniej. Korpus był nakryty dachem dwuspadowym, z kolei prezbiterium razem z apsydą posiadało dach namiotowy. Całość była nakryta łupkiem. Wnętrze jest trzynawowe i posiada układ halowy, nakrywa je sklepienie podparte trzema parami filarów wiązkowych.. Wewnątrz zachowało się neogotyckie wyposażenie. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6. Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP polska-org.pl
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Bogatyni

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bogatynia diecezji legnickiej. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu istniał już w 1300 roku, został on zniszczony w czasie wojen husyckich. Obecna świątynia została wybudowana w XVII wieku (zapewne w 1619 roku), być może przy wykorzystaniu fragmentów wcześniejszej budowli, przebudowano ją w 1752 roku i w latach 1823-1825. Do zakończenia II wojny światowej kościół należał do protestantów. Po 1945 roku nie był użytkowany, po pożarze w 1965 roku, został odbudowany w latach 1966-1968. Architektura Kościół został wzniesiony na planie wydłużonego czworokąta, od wschodu jest zamknięty trójbocznie i posiada kwadratową wieżę od zachodu. Na ścianach świątyni zachowały się kamienne epitafia z XVII i XVIII wieku. Z pierwotnego wyposażenia zachował się krucyfiks i figura św. Antoniego z I połowy XIX wieku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6. Linki zewnętrzne Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła (Evangelische Kirche Reichenau) polska-org.pl Kościół św. Piotra i Pawła ( Evangelische Kirche) fotopolska.eu
Kościół Świętej Rodziny w Chełmsku Śląskim

Kościół Świętej Rodziny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kamienna Góra Zachód diecezji legnickiej. Historia Świątynia była już wzmiankowana w 1343 roku. Obecna budowla w stylu barokowym została rozpoczęta w 1670 roku zapewne według projektu d'Allio i ukończona została w 1691 roku przez architekta konwentu krzeszowskiego Marcina Urbana. Kościół jest orientowany, murowany, wzniesiony z kamienia, trzynawowy i otoczony rzędami kaplic z emporami. Fasadę zachodnią akcentuje zsunięta z osi czworoboczna wieża, zwieńczona cebulastym hełmem z latarnią. Wnętrze nakryte jest sklepieniami kolebkowymi ozdobionymi bogatą, stiukową dekoracją geometryczno-roślinną. Ołtarze, pochodzące z przebudowywanego na początku XVIII wieku kościoła klasztornego w Krzeszowie, posiadają bogaty wystrój rzeźbiarski. We wnętrzu zachowały się m.in. późnogotycka płaskorzeźba z Koronacją NMP z około 1500 r., późnorenesansowa Pietà z około 1650 r., barokowy polichromowany ołtarz główny (autorstwa Josepha Lachela) z umieszczonym w centralnym punkcie obrazem Świętej Rodziny namalowanym przez Felixa Schefflera i ołtarze boczne z około 1713 r., polichromowana ambona z 1686 r., prospekt organowy z XVIII w., zespół obrazów olej­nych i rzeźb z XVIII w. oraz stacje Drogi Krzyżowej z 1751 r. Galeria Zobacz też Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Okrzeszynie Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Linki zewnętrzne Kościół św. Rodzinyna portalu polska-org.pl
Przemków Odlewnia

Przemków Odlewnia – nieczynna stacja kolejowa w Przemkowie, w województwie dolnośląskim, w Polsce. Linki zewnętrzne Przemków Odlewnia, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Przemków Odlewnia w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Roków

Roków ist eine Ortschaft mit einem Schulzenamt der Gemeinde Wadowice im Powiat Wadowicki der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Geographie Der Ort liegt am rechten Ufer der Skawa. Die Nachbarorte sind die Stadt Wadowice im Westen, Witanowice im Norden, Babica im Nordosten sowie Klecza Dolna im Südosten. Geschichte Die Erwähnungen aus den Jahren 1238 und 1243 überliefern die Verleihung des Dorfs von Janko der Familie Gryfici an die Benediktinerinnen in Staniątki. Im Jahre 1254 gehörte schon das Dorf mit beiden Ufer der Skawa (sowie mit Mucharz, Facimiech, Krzęcin, Grodzisko) den Prämonstratenserinnen in Zwierzyniec (jetzt Krakau). Das Dorf wurde wahrscheinlich in einige Teile geteilt, weil der Teil am linken Ufer im Besitz der Prämonstratenserinnen blieb und in der Mitte des 17. Jahrhunderts von der Stadt Wadowice eingenommen wurde. Das Gebiet zwischen den Flüssen Skawa im Westen und Skawinka im Osten wurde im Jahr 1274 von Kleinpolen abgetrennt und ans Herzogtum Oppeln angeschlossen. Das Herzogtum Oppeln wurde 1281 nach dem Tod von Wladislaus I. von Oppeln geteilt. Ab 1290 gehörte das Dorf zum Herzogtum Teschen und seit 1315 zum Herzogtum Auschwitz, ab 1327 unter Lehnsherrschaft des Königreichs Böhmen. Seit 1445 gehörte es zum Herzogtum Zator, dieses wurde im Jahr 1494 an den polnischen König verkauft. 1564 wurde es als Teil des neuen Kreises Schlesien der Woiwodschaft Krakau in das Königreich Polen, ab 1569 die polnisch-litauische Adelsrepublik, völlig inkorporiert. Bei der Ersten Teilung Polens kam Roków 1772 zum neuen Königreich Galizien und Lodomerien des habsburgischen Kaiserreichs (ab 1804). Ab 1782 gehörte es dem Myslenicer Kreis (1819 mit dem Sitz in Wadowice). Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete es nach 1850 eine Gemeinde im Bezirk Wadowice. 1918, nach dem Ende des Ersten Weltkriegs und dem Zusammenbruch der k.u.k. Monarchie, kam Roków zu Polen. Unterbrochen wurde dies nur durch die Besetzung Polens durch die Wehrmacht im Zweiten Weltkrieg. Es gehörte dann zum Distrikt Krakau im Generalgouvernement. Von 1975 bis 1998 gehörte Roków zur Woiwodschaft Bielsko-Biała. Weblinks Roków. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 9: Poźajście–Ruksze. Walewskiego, Warschau 1888, S. 715 (polnisch, edu.pl). Roków. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 15, Teil 2: Januszpol–Wola Justowska. Walewskiego, Warschau 1902, S. 547 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Roków

Roków – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Wadowice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego. Znajduje się w zachodniej części Pogórza Wielickiego na prawym brzegu Skawy, w rejonie ujścia do niej Kleczanki. Części wsi Historia Według dokumentów datowanych na 1238 i 1243 wieś nadana przez komesa Janko Gryfitę klasztorowi benedyktynek w Staniątkach. Wzmiankowana też w 1254 roku w akcie nadania Rokowa przez Bolesława Wstydliwego norbertankom z Krakowa. W 1632 roku właścicielem został Jan Strzała. Zabytki Zespół pałacowo-parkowy z XVIII/XIX w. z zabudową dworską. Przypisy Linki zewnętrzne Roków, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 715 . Roków, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 547 .
Рокув

Рокув (пол. Roków) — село в Польщі, у гміні Вадовиці Вадовицького повіту Малопольського воєводства. Населення — 300 осіб (2011). Історія У 1975—1998 роках село належало до Бельського воєводства, підпорядковувалося районній адміністрації у Вадовицях. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kloster Koprzywnica

Das Kloster Koprzywnica ist eine ehemalige Zisterzienserabtei in Polen. Es liegt in der Woiwodschaft Heiligkreuz (świętokrzyskie) in Koprzywnica ca. fünf Kilometer westlich von Tarnobrzeg. Geschichte Kloster Koprzywnica wurde als 26. Tochter der Primarabtei Morimond 1178 von Kazimierz Sprawiedliwy gestiftet und 1185 durch den aus Morimond gekommenen Konvent besetzt. Die Aufhebung erfolgte 1819 (nach anderer Angabe bereits 1791). Bauten Die Anlage wurde 1218 bis 1238 von einer wahrscheinlich aus Italien stammenden Zisterzienserwerkstatt errichtet (Meister Simon, vgl. Kloster Sulejów). Die ehemalige Bibliothek am Südarm des Kirchenquerschiffs und die große Sakristei stammen aus der Zeit um 1697. Von der links von der Kirche gelegenen Klausur ist der Ostflügel mit dem spätromanischen Erdgeschoss erhalten, das Obergeschoss datiert vom Ende des 16. Jahrhunderts. In ihm befindet sich der Kapitelsaal mit auf zwei Säulen mit reliefierten Kapitellen ruhendem Gewölbe. Der ehemalige Abtshof stammt aus den Jahren 1615 bis 1620. Die Kirche ist eine Pfeilerbasilika mit vierjochigem Langhaus und Querschiff, Rundbogenarkaden und Kreuzrippengewölbe auf spitzbogigen Gurtbögen. Konsolen, Kapitelle und Schlusssteine sind mit plastischer Pflanzen- und Flechtbanddekoration geschmückt. Im Innern weist die Kirche gotische Wandmalereien auf. Die Giebel des einjochigen Chors und des Querschiffs wurden um 1507 erhöht. Die Ausstattung ist barock. Die südliche Nebenkapelle wurde 1720 abgetragen. Die Kirchenfassade sowie der mächtige, mit einer auffälligen Haube bekrönte Vierungsturm stammen aus dem Spätbarock. Seit 1821 ist die Kirche Pfarrkirche. Literatur Jerzy Loziński: Kunstdenkmäler in Polen, Krakau und Südostpolen. Deutscher Kunstverlag, München und Berlin 1984, S. 408 (mit Plan), ISBN 3-422-00385-1. Hanna Faryna-Paszkiewicz, Małgorzata Omilanowska, Robert Pasieczny: Atlas zabytków architektury w Polsce. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2001, S. 463, ISBN 83-01-13478-X. Weblinks
Opactwo Cystersów w Koprzywnicy

Zespół budynków pocysterskich umiejscowiony w Koprzywnicy: kościół klasztorny św. Floriana dworek opacki Pozostałe zabudowania: Zabudowania klasztorne po kasacie klasztoru i zniszczeniach wojennych zostały w znacznej mierze rozebrane. Pozostało jedynie wschodnie skrzydło klasztoru. Mimo że jest ono w większości nieużywane, stanowi cenny zabytek architektury romańskiej z elementami gotyku. Na mocno uszkodzonym, pozbawionym tynków murze zachodniej elewacji tego skrzydła widoczne są ślady skucia lizen oraz otwory po belkach dźwigających niegdyś strop. Zauważalne są ślady gotyckich sklepień oraz bogato dekorowane wsporniki w postaci maszkaronów. W klasztorze zachował się do czasów współczesnych romański kapitularz, wsparty na dwóch kolumnach ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Jeden z filarów zachował oryginalną głowicę. W kapitularzu znajduje się obecnie lapidarium, w którym zgromadzono pozostałości kamiennych elementów architektonicznych z kościoła i klasztoru. Zobacz też Klasztor dominikanów w Klimontowie Przypisy
Церковь Святого Флориана (Копшивница)

Церковь святого Флориана (пол. Kościół św. Floriana w Koprzywnicy) — католическая церковь, находящаяся в городе Копшивница, Свентокшиское воеводство, Сандомирский повят, Польша. Церковь освящена в честь святого Флориана. История Первоначально церковь называлась в честь святого Флориана и Пресвятой Девы Марии и была построена вместе с монастырём монашеского ордена цистерцианцев. В основании монастыря принял участие сандомерский воевода Николай Богория, который в 1183 году пригласил цистерцианцев из французского аббатства Моримон. Церковь святого Флориана и монастырь были построены в романском стиле между 1207—1220 гг. В 1819 году царская власть имперской России закрыла монастырь цистерцианцев в Копшивнице. В 1821 году церковь святого Флориана была передана местной католической сандомирской епархии. Ссылки История церкви (недоступная ссылка) (пол.)
Kościół św. Wawrzyńca w Kamieńcu

Kościół św. Wawrzyńca w Kamieńcu – zabytkowy neogotycki kościół parafialny w Kamieńcu, w powiecie grodziskim, w województwie wielkopolskim. O kościele w Kamieńcu wspominają dokumenty z roku 1510 (Liber beneficiorum dioecesis Posnaniensis). Wiadomo, że po raz kolejny drewniany kościół, również pod wezwaniem świętego Wawrzyńca, wznoszono w 1685 z inicjatywy Demetrego Reutha, miejscowego dziedzica oraz w 1780 z inicjatywy Rogalińskiego. Znajdował się on we wsi jeszcze pod koniec XIX wieku. Istniejąca świątynia pochodzi z lat 1908-1910, a jej architektem był Roger Sławski. Polichromia pędzla Antoniego Procajłowicza została namalowana w 1913. Wyposażenie kościoła obejmuje również obrazy z XVII wieku i rzeźbę Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1500 roku. Tablice na ścianach zewnętrznych upamiętniają tutejszych proboszczów: ks. Wracisława Krzyżanowskiego, budowniczego kościoła i ks. Jana Gudera (1879-1942), który zginął w KL Dachau. Przy kościele zachowały się kostnica z początku XX w., organistówka z połowy XIX w. oraz plebania z końca XIX w., przy której rośnie dąb o obwodzie 480 cm. Przypisy
Cmentarz prawosławny w Obszy (nowy)

Cmentarz prawosławny w Obszy – prawosławna nekropolia w Obszy, utworzona w 1837 dla parafii unickiej. Po 1875 przemianowana na prawosławną. Po I wojnie światowej nieczynna. Historia i opis Cmentarz został założony w 1837 na potrzeby parafii unickiej. W 1875, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej miejscowa parafia wraz z cmentarzami została przemianowana na prawosławną. Aż do końca XIX w. nekropolia współegzystowała z dawnym cmentarzem. Jeszcze jako greckokatolicki, cmentarz był powiększany w 1852 i 1865, a następnie ok. 1877. Cmentarz był czynny do I wojny światowej, kiedy to ludność prawosławna udała się na bieżeństwo. Do II wojny światowej pochówki odbywały się sporadycznie, a obecnie cmentarz jest nieczynny. Na początku lat 90. XX wieku na terenie cmentarza zachowało się wiele kamiennych nagrobków. Wśród nich są prawosławne krzyże na prostopadłościennych postumentach i trzystopniowych podstawach tudzież nagrobki z ornamentami roślinnymi. Należy wyróżnić mogiłę proboszcza miejscowej parafii z 1912. Wokół cmentarza zachowały się 22 słupy kamienne stanowiące dawne ogrodzenie cmentarza. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Dreżewo

Dreżewo (deutsch Dresow) ist eine Ortschaft in der polnischen Woiwodschaft Westpommern. Sie ist der Landgemeinde Karnice (Karnitz) im Powiat Gryficki (Greifenberger Kreis) zugeordnet. Geographische Lage Die Ortschaft liegt in Hinterpommern, etwa zwei Kilometer von der Ostsee entfernt an einem kleinen Binnensee (früher als Dresower See bekannt), etwa vier Kilometer nordwestlich von Karnice (Karnitz), 15 Kilometer westlich von Trzebiatów (Treptow a. d. Rega) und 25 Kilometer nordwestlich von Gryfice (Greifenberg i. Pom.). Geschichte Nach einer in Zirkwitz ausgefertigten Urkunde schenkte Herzog Bogislaw IV. von Pommern das Dorf 1287 dem Nonnenkloster bei Treptow. 1369 wurde die Ortschaft vom Inhaber Tiede zu Dresow an die Familie Karnitz verkauft. Um 1784 befand sich Dresow im Besitz von Carl Gottfried Zimmermann. Seit 1859 befand sich das Gut im Besitz des Generalkonsuls und Geheimen Kommerzienrats Schlutow zu Stettin. Zum Gutsbezirk gehörten die beiden abseits des Dorfs gelegenen Wohnplätze Helle, auch Alte Ziegelei genannt, und Heideschäferei. Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Dresow 1945 von der Roten Armee besetzt und anschließend – wie ganz Hinterpommern – unter polnische Verwaltung gestellt. Soweit sie nicht geflohen waren, wurden die Bewohner des Gutsbezirks ab 1946 von nach Kriegsende zugewanderten polnischen Milizionären vertrieben. Der Gutsbezirk Dresow wurde in Dreżewo umbenannt. Demographie Kirchspiel Die bis 1946 vorhandene Bevölkerung war evangelisch und besuchte, mit Ausnahme der Alten Ziegelei und der Heideschäferei, die Dorfkirche zu Groß Justin, die zur Treptower Synode gehörte. Literatur Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern. Stettin 1784, S. 423–424, Nr. 23 (online). Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Teil II, Band 6: Kreise Kamin und Greifenberg, Anklam 1870, S. 946–947 (online). Fußnoten
Dreżewo

Dreżewo [drɛˈʐɛvɔ] (German: Dresow) is a village in the administrative district of Gmina Karnice, within Gryfice County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. It lies approximately 6 km (4 mi) north-west of Karnice, 22 km (14 mi) north-west of Gryfice, and 77 km (48 mi) north of the regional capital Szczecin. It is located in the historic region of Pomerania. The village has a population of 150. References
Dreżewo

Dreżewo est une localité polonaise de la gmina rurale de Karnice, située dans le powiat de Gryfice en voïvodie de Poméranie-Occidentale. Elle se situe à environ 17 km au nord-ouest de la ville de Gryfice et 76 km au nord-est de la capitale régionale Szczecin. Géographie Histoire De 1637 à 1945, Dresow fait partie de l'arrondissement de Greifenberg-en-Poméranie au sein de la province de Poméranie. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Dreżewo

Dreżewo (do 1945 niem. Dresow) – osada w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Karnice. Według danych pod koniec 2004 roku wieś miała 139 mieszkańców. W latach 1946–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego. W miejscowości jest przystanek kolei wąskotorowej Dreżewo. Pałac w Dreżewie W Dreżewie znajduje się popadający w ruinę pałac wybudowany dla radcy handlowego Schlutowa w stylu neogotyckim w XIX-w.który w 1875 sprzedał wioskę Eduardowi von Bonin. Budynek ma czworoboczną, podwójną wieżę z blankami, ryzalit na osi fasady, elewacje zwieńczone pseudokrenelażem i stoi na skarpie otoczonej murem. Do 1945 pałac należał do rodu von Bonin. Herb tej rodziny znajduje się w ryzalicie nad środkowym oknem na pierwszym piętrze pod blankami. Wokół pałacu znajduje się park, z między innymi kasztanami jadalnymi i miłorzębami. Teren osady został objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków "Wybrzeże Trzebiatowskie". Przypisy
Sandomierz (stacja kolejowa)

Sandomierz – stacja kolejowa położona na prawym brzegu Wisły, w Sandomierzu, w województwie świętokrzyskim, w Polsce. Dworzec kolejowy znajduje się w pobliżu skrzyżowania dróg na Stalową Wolę (DK77) i na Tarnobrzeg (DW723). Dawniej była to ważna stacja z dużą liczbą przejeżdżających pociągów osobowych oraz pospiesznych. Ruch pasażerski Historia W październiku 2004 roku poczekalnia dworca została zamknięta, a w grudniu 2006 roku zawieszono kursowanie pociągów osobowych pozostawiając tylko ruch towarowy. Podczas powodzi w 2010 roku cała infrastruktura stacji wraz z przyległymi szlakami do Furman, Sobowa oraz Zalesia Gorzyckiego znalazła się pod wodą. Jeszcze w tym samym roku została częściowo przywrócona do użytku. 11 grudnia 2011 roku przywrócono kursowanie pociągów osobowych przez Sandomierz (pociąg TLK relacji Przemyśl Główny – Warszawa Wschodnia) a od grudnia 2012 roku pojawiły się bezpośrednie pociągi na trasie Przemyśl Główny – Gdynia Główna. Od sierpnia do listopada 2013 roku na stacji w Sandomierzu i odcinku linii kolejowej Sobów – Sandomierz – Zalesie Gorzyckie wykonano prace modernizacyjne polegające na m.in. wymianie torów, sieci trakcyjnej, peronów i urządzeń sterowania ruchem kolejowym. W 2016 roku przez Sandomierz kursowały pociągi łączące miasto z Warszawą Zachodnią i Przemyślem. Od stacji odchodzą czynne bocznice kolejowe do huty szkła Pilkington Polska i do wytwórni pasz Dossche. Przypisy Linki zewnętrzne Sandomierz w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Sandomierz, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Sandomierz w internetowym rozkładzie jazdy PKP – rozklad-pkp.pl (odjazdy)
Cmentarz wojenny nr 2 – Ożenna

Cmentarz wojenny nr 2 – Ożenna – cmentarz z I wojny światowej zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča, znajdujący się w miejscowości Ożenna w gminie Krempna w powiecie jasielskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Obiekt znajduje na północnym stoku wzgórza Czeremcha, blisko granicy państwowej ze Słowacją. Ma kształt kwadratu o powierzchni 25 m² i formę kurhanowego kopca. Na jego środku znajduje się kamienny prawosławny krzyż. Zachowała się kamienna płyta z wyrytą inskrypcją. Cmentarz jest oddalony o około 50 m na zachód od cmentarza wojennego nr 1. Na cmentarzu pochowano 150 żołnierzy rosyjskich w 1 mogile zbiorowej poległych w walkach na bagnety o przełęcz w Ożennej 27 listopada 1914. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999, s. 205. ISBN 83-85988-26-2. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Okręg I Cmentarze I wojny światowej Mogiła zbiorowa Nr 2 - Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa