NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szkoła Podstawowa im. Jana Baranowskiego w Sławkowie

Szkoła Podstawowa im. Jana Baranowskiego w Sławkowie – założona w 1958 r. placówka edukacyjna. Historia Od początku XX w. nauka w Sławkowie odbywała się w kilku budynkach. Wzrastająca liczba uczniów i niedogodne warunki nauczania spowodowały, że społeczeństwo miasta Sławkowa oraz grono pedagogiczne podjęło pierwszy raz zamysł budowy szkoły publicznej przy obecnej ulicy Legionów Polskich na placu Błogosławionego Świętosława już od 1905 r. Jednak różne wydarzenia, m.in. strajk sławkowski i I wojna światowa wpłynęły na rezygnację z tego projektu. Dopiero po II wojnie światowej w 1948 r. na jednym z zebrań zarządu gminy Wincenty Kuc ponownie zaproponował wybudowanie szkoły. Powołano Komitet Budowy Szkoły w składzie: Edward Żak – wójt, Stanisław Kopczyński – kierownik szkoły, Eugeniusz Fałda – nauczyciel, Wincenty Kuc, Władysław Czarnota. Zgromadzono fundusze na budowę szkoły, zakupiono plac przy ulicy Browarnej, opracowano i zatwierdzono projekt, a w grudniu 1952 r. rozpoczęto symboliczne kopanie fundamentów. W sierpniu 1953 r. rozpoczęto pracę przy budowie szkoły. Budynek nowej szkoły został przekazany Prezydium Miejskiej Rady Narodowej 29 sierpnia 1958 r. Dyrektorzy Znani absolwenci Bogusław Cupiał Przypisy Bibliografia Małgorzata Baran, Agnieszka Jakubowska, Elżbieta Latosińska, Antoni Michniewski: Szkoła Podstawowa im. Jana Baranowskiego. Sławków: 2008. ISBN 978-83-927020-0-9.
Szkoła Podstawowa w Czaszynie

Szkoła Podstawowa imienia Ignacego Łukasiewicza w Czaszynie – publiczna szkoła podstawowa założona w 1876 roku. Obecnie (2023) do szkoły uczęszcza 177 uczniów w 8 klasach (oddziałach) oraz oddziale przedszkolnym. Historia szkoły W dniach 20–22 maja 1763 r. za panowania króla Augusta III odbył się we Lwowie synod, w którym uczestniczył biskup przemyski Wacław Sierakowski. Synod uchwalił zakładanie szkółek przy wszystkich lepiej zaopatrzonych probostwach. Szkółki te miały być utrzymywane z dochodów wspomnianych probostw, a nauczycieli miano sprowadzać ze szkół wyższych. W programie planowano naukę katechizmu, czytania i pisania oraz służenia do mszy. Na miejscowych proboszczach spoczywał obowiązek wizytowania tych szkół co najmniej 2 razy w ciągu roku. Uchwały synodu lwowskiego nie od razu zaowocowały w Czaszynie, gdyż nie było tutaj kościoła rzymskokatolickiego. Nie mniej zaczęto uczyć po wiejskich chatach, przeważnie w miesiącach zimowych, gdyż latem dzieci pracowały w gospodarstwie. Dopiero 113 lat po uchwałach synodu w Czaszynie powstała pierwsza szkoła. Zorganizowana została jako samodzielna jednostka w 1876 roku w budynku położonym niedaleko karczmy u prywatnego właściciela o przezwisku "Pisarz". Budynek ten mieścił jedną izbę przeznaczoną do zajęć lekcyjnych. Kolejna szkoła została zbudowana w górnej części wsi obok cerkwi w 1885 roku. Budynek tej drewnianej szkoły miał również jedną izbę lekcyjną. Owa szkoła z czasem okazała się za mała, ze względu na wzrastającą liczbę uczniów. W roku 1906 wysiłkiem całej wsi wybudowano w górnej części Czaszyna szkołę murowaną – dwuizbową. Już w 1913 roku i ten budynek okazał się niewystarczający w związku z tym przemianowano czytelnię Kółka Rolniczego mieszczącą się w dolnej części wsi na pierwszą szkołę polską. Budynek ten był zbudowany z drewna, pokryty blachą, mieścił w sobie jedną izbę lekcyjną i mieszkanie dla nauczyciela. Ten budynek służył jako szkoła do roku 1934. W 1934 roku powstała nowa murowana szkoła polska. Budynek był pokryty blachą, posiadał dwie obszerne izby lekcyjne i mieszkanie dla nauczyciela. Zajęcia szkolne odbywały się w tym budynku szkolnym do roku 1961. Już w roku 1956 przystąpiono do budowy nowego obiektu szkolnego 8–klasowego (na zdjęciu). Budową szkoły zajęło się Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane, przy wydatnej pomocy mieszkańców w czynie społecznym. Uroczystość oddania do użytku nowego budynku szkoły działającego do dziś nastąpiła w styczniu 1961 r. Od momentu oddania szkoły czyniono starania o sukcesywne wyposażenie obiektu w potrzebne pomoce naukowe. W roku 2000 oddano do użytku nowoczesną halę sportową znajdującą się przy szkole, największą w Gminie Zagórz. 12 lipca 2023 roku Rada Miejska w Zagórzu podjęła uchwałę nr LII/408/2023 czym nadała szkole podstawowej w Czaszynie imię Ignacego Łukasiewicza. Uroczyste obchody nadania szkole imienia i sztandaru odbyły się 4 października 2023 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Miejscowość CZASZYN Krystyna Doległo Historia szkoły. zszagorze.edupage.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-30)].
Szkoła Podstawowa w Rudce

Szkoła Podstawowa w Rudce – publiczna szkoła podstawowa założona w 1884 roku we wsi Rudka w gminie Wierzchosławice. Historia szkoły Początek rozwoju oświaty we wsi Rudka, miał miejsce w 1884 r., kiedy to powstała jednoklasowa szkoła ludowa z jednym nauczycielem. Tak było do I wojny światowej, kiedy to w szkole usadowili się Rosjanie. Z biegiem lat zwiększała się liczba uczniów w szkole, przybywało więc klas i nauczycieli. W roku 1938/39 w sześciu klasach było 241 uczniów. Po II wojnie światowej, szkoła liczyła łącznie siedem klas, po roku 1964, kiedy miała miejsce reforma oświaty, szkoła była ośmioklasowa, a wyniku kolejnej reformy od 2000 r. była sześcioklasowa. W 2017 r. została przekształcona w ośmioklasową. Od początku swego istnienia szkoła posiadała szczupłą jak na potrzeby bazę lokalową. Od jednoizbowego, poprzez dwuizbowy, a następnie w wyniku adaptowania strychu do czteroizbowego budynku. Dlatego w 1966 r. rozpoczęto budowę nowego budynku, wynajmując w tym czasie dwie sale w remizie strażackiej odległej o około 1 kilometra od budynku macierzystego. Oddanie nowej siedziby szkoły do użytku odbyło się w 1971 r., co na pewien czas zaspokoiło potrzeby lokalowe, choć już w latach osiemdziesiątych nauka odbywała się na dwie zmiany, przy około 300 uczniach. W ostatnim dziesięcioleciu szkoła wzbogaciła się o salę gimnastyczną i pracownie komputerową z Internetem. Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły
Szkoła Powiatowa w Koninie

Szkoła Powiatowa w Koninie – budynek dwukondygnacyjny o cechach klasycyzmu pochodzi z początku XIX wieku. Fasada budowli zawiera mały szczyt w formie tympanonu wsparty przez pilastry doryckie. W latach 1862–1869 mieściła się tu pierwsza w regionie konińskim szkoła ponadpodstawowa – Powiatowa Szkoła Pedagogiczna. Obecnie w budynku mieści się księgarnia diecezjalna. Przypisy
Szkoła gminna na Wildzie w Poznaniu

Szkoła gminna na Wildzie w Poznaniu – dawna szkoła gminna wsi Wilda, od 1900 włączonej w granice Poznania. Znajduje się przy placu Marii Skłodowskiej-Curie 1, sąsiadującym z Rynkiem Wildeckim. Budynek wybudowano w 1899 r. według projektu Adolfa F. Bindera – profesora z poznańskiej Szkoły Budowlanej. Obiekt ma trzy piętra, wysoki dwuspadowy dach i dwa potężne ryzality boczne determinujące kształt bryły. Do pierwszego piętra oblicowany czerwoną cegłą. Wraz z budynkiem szkolnym na skwerze od strony rynku postawiono neogotycką fontannę. Szkoła nie była koedukacyjna. Budynek podzielono na dwie części, osobną dla chłopców i dla dziewcząt, z niezależnymi klatkami schodowymi w każdym ze skrzydeł. Do 1916 r. toalety były poza budynkiem, dopiero później znalazły się w dobudowanych ryzalitach. Obecnie budynek należy do Politechniki Poznańskiej, mieszcząc do 2014 roku Wydział Technologii Chemicznych i Inżynierii Środowiska. Ostatnio budynek został wystawiony na sprzedaż. Obok znajdują się rektorat Uczelni i dawny wildecki dom starców (obecnie też w gestii Politechniki). Zobacz też Szkoła przy ul. Dąbrowskiego 73 w Poznaniu – inna szkoła poznańskiej gminy podmiejskiej z podobnego okresu Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 263, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Szkoła przy ul. Berwińskiego w Poznaniu

Szkoła przy ul. Berwińskiego w Poznaniu – zabytkowy budynek szkolny w stylu neorenesansu północnego, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Ryszarda Berwińskiego 2/4 (dawniej Baarthstrasse) na Łazarzu. Projekt Obiekt wybudowano w latach 1903–1905, jako szkołę średnią (IV. Mittelschule), według projektu miejskich urzędników budowlanych – Felixa Moritza i Henricha Grüdera, na terenie dawnej szkółki drzewnej. Szkoła miała charakter wzorcowy i mogło w niej pobierać naukę 1100–1600 uczniów. Architektura Elewacja z żółtej cegły, bogata i bardzo plastyczna, skierowana była w kierunku ówczesnego Ogrodu Botanicznego (obecnie Parku Wilsona). Bryła trzysegmentowa, pięciokondygnacyjna, a wliczając partie szczytowe – siedmiokondygnacyjna. Założenie podzielone było na część dziewczęcą i chłopięcą. Łącznie wewnątrz było 28 klas i trzy aule (te ostatnie były koedukacyjne). Również wspólnie używano gabinet fizyczny i niektóre sale tematyczne. Obecnie do rejestru zabytków wpisany jest gmach szkolny, sala gimnastyczna oraz ogrodzenie. Historia W latach 1924–1925 sala gimnastyczna przy szkole odgrywała rolę punktu etapowego dla Polaków, którzy wracali do Polski z Niemiec i zamierzali tu na stałe pozostać. Pobyty etapowe trwały z reguły około dwóch tygodni. W czasach PRL przez krótki czas w gmachu miały siedzibę aż cztery szkoły podstawowe: numer 9, 15, 26 i 43. Obecnie obiekt nadal pełni rolę oświatową – jest Szkołą Podstawową nr 26 im. Ryszarda Berwińskiego. Ponadto mieści Zarząd Oddziału Wielkopolskiego PTSM. W pobliżu znajduje się wiele zabytków architektury i pamiątek historycznych, m.in. Johow-Gelände, Kamienica Margarety Grüder, Pomnik Woodrowa Wilsona, Kościół św. Anny, Willa Paula Ueckera, budynek komunalny przy ul. Głogowskiej 48/50, czy Palmiarnia Poznańska. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8. Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 84, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s. 33, ISBN 83-89525-07-0. MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań – przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 41, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 . https://web.archive.org/web/20100730012311/http://www.sp26poznan.ikar.pl/html/historia.html – historia szkoły (dostęp 5.10.2010)
Szkoła przy ul. Prądzyńskiego 53 w Poznaniu

Szkoła przy ul. Prądzyńskiego 53 (Szkoła Podstawowa nr 25 w Poznaniu) – szkoła podstawowa zlokalizowana w Poznaniu, przy ul. Prądzyńskiego 53 na Wildzie. Architektura obiektu nawiązuje do form renesansu i baroku, zdradzając już jednak dążenia modernistyczne. Była to jedna z pierwszych w mieście szkół zrealizowanych w systemie pawilonowym. Zespół zabudowań szkolnych ma formę grupy pawilonów skoncentrowanych wokół dziedzińca. Obiekty dawnej XI Volksschule zaprojektował Fritz Teubner (przy współpracy architekta Waldmanna), a wzniesione zostały w latach 1909–1913. Z osiowej kompozycji urbanistycznej nie zrealizowano całości programu (zakładano sześć pawilonów dla zróżnicowanych grup wiekowych), podobnie jak to było z wildecką szkoła przy ul. Różanej. Powstały: gmach centralny, dwa pawilony dydaktyczne, sala gimnastyczna z pomieszczeniami gospodarczymi i mieszkaniem woźnego. Istotnym elementem kompozycyjnym jest powtarzany w elewacjach motyw kratownicy strunobetonowej. Całość obłożona jest cegłą licową, jasno otynkowano natomiast elementy z betonu. W płycinach międzyokiennych umieszczono mozaiki nawiązujące do renesansowego ornamentu okuciowego. Budynki zwieńczono dachami czterospadowymi o dużym spadku. W pobliżu znajdują się m.in.: Rynek Wildecki, dawny Zakład Sacré-Coeur i Powiatowy Urząd Pracy. Przypisy Bibliografia Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 284, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 .. Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s. 95, ISBN 83-89525-07-0. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8.
Szkoła przy ul. Słowackiego 54/60 w Poznaniu

Szkoła przy ul. Słowackiego 54/60 (Szkoła Podstawowa nr 36 im. Henryka Sucharskiego) – zespół zabudowań szkolnych dawnej VIII szkoły ludowej (niem.Volksschule), zlokalizowanych w Poznaniu, na Jeżycach, przy ul. Juliusza Słowackiego, dawniej ul. Karola (niem. KarIstrasse) 54/56 i 58/60. Był odpowiedzią na gwałtowny rozwój Jeżyc w początkach XX wieku i znaczący wzrost potrzeb edukacyjnych tej dzielnicy. Zespół wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem rej.: A-261 z 20.10.1984 Architektura Na zespół składają się następujące budynki: najstarszy budynek szkolny z 1895 (projektant: Heinrich Grüder) – budynek B, pawilon szkolny w głębi podwórza z lat 1907–1908 (projektant: Fritz Teubner we współpracy z Hermannem Klothem i F. d'Harguesem) – budynek D, gmach główny z wieżą z lat 1910–1913 (projektant: Fritz Teubner we współpracy z Hermannem Klothem i F. d'Harguesem) – budynek A, sala gimnastyczna z lat 1913–1914 (projektant: Hermann Herrenberger) – budynek C. Część założenia nawiązuje do form gotyku (z wyjątkiem pawilonu czerpiącego z dziedzictwa baroku), ale stara się odchodzić od tradycyjnego w tamtych czasach koszarowego potraktowania projektu dużej szkoły (jak np. w placówce przy ul. Bydgoskiej). Budynek od ulicy natomiast sięga do architektury klasycznej i palladiańskiej oraz zgeometryzowanej secesji. Symbolem założenia jest wysoka wieża zegarowa, widoczna z wielu miejsc na Jeżycach, a także z innych części miasta. W niszy zachodniej elewacji stoi figura św. Michała z 1855 autorstwa Wilhelma Stürmera, wyrzeźbiona według szkicu, który narysował król Fryderyk Wilhelm IV Pruski. Rzeźba stała pierwotnie w Bramie Dębińskiej, którą następnie rozebrano (1908) wraz z całym pierścieniem obwarowań miejskich. Tablice Wewnątrz i na elewacji znajdują się następujące tablice pamiątkowe: Elewacja ku czci harcerzy o treści: W tej szkole mieściła się pierwsza harcówka VII hufca harcerzy ZHP. Ufundowali w 80 rocznicę tworzenia zrębów hufca harcerze i harcerki z "Siódemki". Poznań 1993 Wewnątrz budynku A tablica Westerplatte 1-7 IX 1939 o treści: Szkoła podstawowa nr 36 im. Majora Henryka Sucharskiego w Poznaniu z płaskorzeźbionym wizerunkiem Sucharskiego, tablica Frontu Jedności Narodu o treści: Szkoła Podstawowa nr 36 została zmodernizowana ze środków Kom. Miejsk. S.F.B.S.i I. Otoczenie W pobliżu szkoły położone są następujące obiekty: wieżowiec Omega, Weststadt, Rynek Jeżycki, stara szkoła przy ul. Dąbrowskiego 73, Dom Tramwajarza i kościół św. Floriana. Przypisy Bibliografia Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 251, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 267, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Marcin Libicki, Poznań - przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.265-266, ISBN 83-902028-4-0 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Szkoła przy ul. Różanej w Poznaniu

Szkoła przy ul. Różanej (Zespół Szkół nr 5) – zabytkowy budynek szkolny zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Różanej 1/3, w północnej części Wildy. Znajdująca się w budynku Szkoła Podstawowa nr 42 im. Bolesława Chrobrego tworzy z Przedszkolem nr 115 Sportowa Drużyna Zespół Szkół nr 5. Architektura Szkoła jest twórczym nawiązaniem do renesansowego i barokowego budownictwa Niemiec i Anglii. Uwagę zwracają bogate dekoracje szczytów i wykusz, zawierający salę komputerową. Płaskorzeźby elewacyjne ilustrują popularne europejskie bajki, np. Czerwonego Kapturka lub Jasia i Małgosię. Autorem projektów tych dzieł był Hans Lehmann-Borges z Charlottenburg. Wykonała je zapewne poznańska firma Hülsmann&Bollo. Historia Szkołę zaczęto projektować w 1911 roku. Na początku chciano ją podzielić na dwie szkoły: dla dziewcząt i dla chłopców. Gmach zbudowano w latach 1913–1915, według projektu Hermanna Herrenberga i Adolfa Stahla (Häcker też brał udział w projektowaniu szkoły). Założenie nie zostało nigdy dokończone – zrealizowano gmach główny (26 pomieszczeń lekcyjnych), skrzydło niższe, salę gimnastyczną i domek woźnego, a nie doszła do skutku zabudowa kwartału mieszkalnego. Mimo tego obiekt robi monumentalne wrażenie, zwłaszcza od strony Parku Drwęskich, z którym sąsiaduje. Po zniszczeniach wojennych odbudowywana była w 1946. Znani absolwenci Małgorzata Wojtkowiak Tomasz Ciepły Andrzej Witkowski Martyna Synoradzka Damian Koper Zobacz też W pobliżu: Leprozorium św. Łazarza w Poznaniu Budynek Spar- und Bauverein w Poznaniu Willa Bajerleina w Poznaniu Andersia Tower Centrum Handlu, Sztuki i Biznesu Stary Browar Collegium Marianum w Poznaniu Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich Szkoła przy ul. Berwińskiego w Poznaniu – inny zabytkowy budynek szkolny z podobnego okresu, w tym samym stylu Ciekawostki Na dziedzińcu szkolnym umieszczony był głaz narzutowy o obwodzie 420 cm i wysokości 75 cm. Stanowił on pomnik przyrody. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 131, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.35, ISBN 83-89525-07-0
Szkoła przy ul. Łukaszewicza 9/13 w Poznaniu

Szkoła przy ul. Łukaszewicza 9/13 (Szkoła Podstawowa nr 9) – budynek szkolny zlokalizowany w Poznaniu, na Łazarzu, przy ul. Łukaszewicza 9/13. Szkoła powstała w wyniku konkursu architektonicznego, ogłoszonego przez Ministerstwo Oświaty, na nowoczesny (według kanonów lat 50. XX wieku) obiekt oświatowy. W konkursie zwyciężył Stefan Zieleśkiewicz z poznańskiego Miastoprojektu, a szkołę wybudowano w latach 1955-1958. Mimo że jej architektura jest głęboko osadzona w realiach socrealizmu, to jednak nietypowa bryła i wysokiej jakości projekt, według prof. Piotra Marciniaka czynią zeń jeden z ciekawszych poznańskich obiektów dydaktyki podstawowej. Obiekt posiada rzadko spotykany rzut zbliżony do litery Z. Składa się z trzech nachodzących na siebie segmentów dydaktycznych. Mieści też salę gimnastyczną, która jest nietypowo zlokalizowana - na drugim piętrze. Nadający bryle atrakcyjności ażurowy podcień, został zlikwidowany, co zubożyło bryłę. W piwnicach znajduje się schron. W pobliżu szkoły położone są następujące obiekty: łazarskie domy urzędnicze, kościół Matki Boskiej Bolesnej, Osiedle Hetmańskie i stary zespół mieszkalny przy ul. Karwowskiego. Bezpośrednio przed wejściem do szkoły stoi głaz Franciszka Witaszka, upamiętniający działacza patriotycznego, zamordowanego w 1942 w Forcie VII. Zobacz też Szkoła przy ul. Jarochowskiego 1, Szkoła przy ul. Berwińskiego – inne łazarskie szkoły (początek XX wieku) Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 176, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Szpiglasowe Stawki

Die vier Szpiglasowe Stawki (Szpiglasowe Teiche) in Polen sind kleine Gletscherseen im Dolina Pięciu Stawów Polskich (Tal der Fünf Polnischen Seen) in der Hohen Tatra. Sie befinden sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und sind nicht zugänglich, jedoch gut vom Wanderweg vom Tal auf den Bergpass Szpiglasowa Przełęcz sichtbar. Sie liegen auf einer Anhöhe im Hang des Bergs Miedziane oberhalb des Ostufers des Sees Wielki Staw Polski. Sie speisen einen der Zuflüsse des Sees und stellen damit eine der Quellen des Gebirgsbachs Roztoka dar. In der Nähe befindet sich die Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich (PTTK-Berghütte im Tal der Fünf Polnischen Seen). Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Szpiglasowe Stawki

Szpiglasowe Stawki – grupa czterech niewielkich jezior na południowo-wschodnim zboczu Doliny Pięciu Stawów w polskich Tatrach Wysokich. Znajdują się na małym trawiastym tarasie położonym w dolnej części stoku Miedzianego i Szpiglasowego Wierchu, na wysokości ok. 1760–1775 m n.p.m. W pobliżu ma początek niewielki potok uchodzący do Wielkiego Stawu, którego brzeg leży w odległości 220–270 m od stawków. Do samych Szpiglasowych Stawków nie prowadzi żaden szlak turystyczny, jednak są dobrze widoczne z żółtego szlaku z Doliny Pięciu Stawów na Szpiglasową Przełęcz. Z rzadkich w Karpatach roślin nad stawkami występuje turzyca Lachenala. Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy
Szpital Bielański

Szpital Bielański im. ks. Jerzego Popiełuszki – szpital znajdujący się w Warszawie w dzielnicy Bielany. Opis Szpital został zaprojektowany w stylu socrealistycznym przez architektów Juliana Sadłowskiego i Leopolda Koehlera. Szpital był największą inwestycją szpitalną w okresie Planu sześcioletniego w Warszawie. Prace budowlane przy zespole budynków szpitala o kubaturze 150 000 m³ i 600 łóżkach rozpoczęto w 1953. Szpital od początku planowano jako ośrodek doskonalenia lekarzy. Szpital rozpoczął działalność w grudniu 1960. Budowa placówki trwała długo – ponad 10 lat od chwili, gdy dr Aleksander Pacho (pierwszy po wojnie Kierownik Stołecznego Wydziału Zdrowia) wybrał i zatwierdził jej lokalizację. Pierwszym dyrektorem był Andrzej Trojanowski. W północnym ramieniu placówki znajdowały się oddziały: internistyczny, urologiczny, chirurgii dziecięcej, obserwacyjny, neurologiczny, pracownia rentgenodiagnostyczna, poradnia stomatologiczna oraz pracownia protetyczna. W łączniku mieścił się zakład fizykoterapii i rehabilitacji, punkt krwiodawstwa, pracownia serologiczna, blok operacyjny, pomieszczenia administracyjne, laboratorium, punkt sterylizacyjny, kuchnia oraz sala wykładowa. W południowym skrzydle mieściły się oddział chirurgii ogólnej, urazowej, laryngologii, okulistyki, położnictwa oraz ginekologii. Jeszcze w 1960 roku działalność rozpoczęła przyszpitalna przychodnia. W latach 80. do szpitala dobudowano 3-piętrowy pawilon. W roku 1982 oddział okulistyki przeniesiono do Szpitala Praskiego, tworząc w jego miejscu oddział diagnostyki endokrynologicznej. W dniu 14 grudnia 1999 roku szpitalowi nadano imię księdza Jerzego Popiełuszki. Z tej okazji przy głównym wejściu wmurowana została tablica pamiątkowa. W 2021 roku placówka została połączona ze Szpitalem Specjalistycznym „Inflancka” im. Krysi Niżyńskiej – „Zakurzonej”, przejmując jej zadania i mienie. W 2022 roku oddano do użytku nowe skrzydło szpitala. Oddziały Szpitalny Oddział Ratunkowy Oddział Chirurgiczny Ogólny Oddział Chirurgii Naczyniowej Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Oddział Neurochirurgiczny Oddział Ginekologiczno-Położniczy Oddział Otolaryngologiczny Oddział Urologiczny I Oddział Chorób Wewnętrznych II Oddział Chorób Wewnętrznych Oddział Gastroenterologiczny Oddział Intensywnej Terapii i Anestezjologii Oddział Kardiologiczny Oddział Neonatologiczny Oddział Neurologiczny Oddział Pediatryczny Oddział Psychiatryczny Oddział Dzienny Psychiatryczny-Rehabilitacyjny Oddział Dzienny Rehabilitacyjny Centralny Blok Operacyjny Przy szpitalu funkcjonuje Przychodnia Przyszpitalna z 32 poradniami. Od 2007 dyrektorem szpitala jest Dorota Gałczyńska-Zych. Przypisy Bibliografia Szpital Bielański. [dostęp 2011-12-22]. (pol.).
Szpital Czerniakowski

Szpital Czerniakowski – szpital znajdujący się przy ulicy Stępińskiej 19/25 w dzielnicy Mokotów w Warszawie. Placówka działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest własnością miasta. Opis Szpital ma 8 oddziałów, w tym dwa oddziały kliniczne Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W skład Specjalistycznej Przychodni Przyszpitalnej wchodzi 11 poradni udzielających średnio 40 tysięcy porad rocznie. Oddziały szpitala: Szpitalny Oddział Ratunkowy Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Oddział Chirurgii Ogólnej Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Oddział Chorób Wewnętrznych Oddział Otolaryngologiczny Oddział Neurologiczny Oddział Okulistyczny Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa