NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Люблинский католический университет

Католический университет Люблина имени Иоанна Павла II (пол. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, KUL) — польское негосударственное общественное высшее учебное заведение, дающее образование в области теологии, католического канонического права, а также в различных областях светской науки. Расположен в городе Люблин (два факультета расположены в Томашуве-Любельском и Сталёвой-Воле). Основан в 1918 году. Единственный негосударственный теологический университет Польши. История После революции 1917 года Императорская Римско-католическая духовная академия в Санкт-Петербурге была закрыта, а у её ректора о. Радзишевского возникла идея создания католического университета в независимой Польше. Задачами нового университета его основатели, в числе которых был ряд видных польских интеллектуалов, считали формирование новой католической интеллигенции. Кроме чисто религиозных дисциплин в университете должны были преподаваться различные научные дисциплины в духе гармонии науки и веры. Организационный комитет университета был создан в феврале 1918 года в Санкт-Петербурге. Комитет выбрал город Люблин местом расположения университета. 27 июля 1918 года план создания католического университета был одобрен Конференцией архиепископов Польши, в тот момент возглавляемой нунцием Акилле Ратти (позднее папой Пием XI). В июле 1922 года университет переехал в здание бывшего доминиканского монастыря в Люблине. В конце 30-х годов число студентов выросло до 1440. В период нацистской оккупации Польши университет был закрыт, а здание отдано военному госпиталю. После освобождения Люблина Красной армией вновь открыт 21 августа 1944 года. Люблинский университет оставался открытым после прихода к власти в Польше коммунистов, он был единственным функционирующим католическим университетом во всём социалистическом блоке. В 50-х годах профессором этики и нравственного богословия Люблинского университета был Кароль Войтыла, будущий папа Иоанн Павел II. После его смерти Люблинскому университету было присвоено его имя. Структура Учебная и исследовательская деятельность университета проводится на 8 факультетах (6 располагаются в Люблине, 2 в других городах). Обучение на степень бакалавра длится 3 года; степень магистра — 5 лет, а докторантура — 4 года. В университете обучается около 19 000 студентов. Факультеты: Теология Философия Право, каноническое право и управление Общественные науки Общественные науки (вспомогательный факультет в Сталёвой-Воле) Математика и естественные науки Гуманитарные науки Право и экономические науки (Томашув-Любельский) Ректоры 1918—1922 Идзи Бенедикт Радзишевский 1956—1965 Марьян Рехович 1989—1998 Станислав Вельгус 1998—2004 Анджей Шостек Университет и Русский апостолат С университетом были связаны известные деятели русского католического движения в эмиграции: Сипягин, Александр (протоиерей) Колпинский, Диодор Валерьянович Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Католический университет Люблина Официальный сайт университета Университеты Польши
Jezioro Moszne

Jezioro Moszne – jezioro o powierzchni 17 ha na terenie Poleskiego Parku Narodowego (gmina Urszulin, powiat włodawski, województwo lubelskie) z bardzo mulistym dnem sięgającym 17 m głębokości, uznawane za typowe jezioro dystroficzne. W latach 50. XX wieku jezioro było otoczone ok. 80-150-metrowym pierścieniem splei z roślinnością charakterystyczną dla torfowisk przejściowych. Od tego okresu spleja nie przyrosła w sposób znaczący, natomiast na jezioro wkroczyła roślinność nawodna i szuwarowa, zajmując około 30% poprzedniej tafli. Nad jeziorem przebiega ścieżka przyrodnicza „Dąb Dominik”, w ramach której wybudowano pomost prowadzący do współczesnego brzegu jeziora. Galeria Przypisy Bibliografia Tadeusz J. Chmielewski, Beata Sielewicz, Iwona Butrym: Zmiany strukturalne i funkcjonalne ekosystemów jeziornych na tle zmian struktury ekologicznej rejonu Poleskiego Parku Narodowego w ciągu ostatnich 40 lat. W: Stanisław Radwan (red.): Ochrona ekosystemów wodnych w Polskim Parku Narodowym i jego otulinie. Lublin: Akademia Rolnicza w Lublinie. Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej Oddział w Lublinie, 1995, s. 100-101. ISBN 83-86172-13-4. Andrzej Różycki: Poleski Park Narodowy. Ścieżka przyrodnicza „Dąb Dominik”. Przewodnik dydaktyczny. Urszulin: Poleski Park Narodowy, 2007, s. 24. ISBN 978-83-924560-2-5. Poleski Park Narodowy. Mapa turystyczna. Skala 1:40.000. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Kartograficzne Compass, 2012. ISBN 978-83-7605-260-1.
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Boruszynie

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła – późnoklasycystyczny katolicki kościół parafialny znajdujący się w Boruszynie w gminie Połajewo. Jednonawową świątynię z transeptem, stojącą na dominującej nad wsią wydmie, zbudowano w 1822, a rozbudowano w 1850. Wyposażenie pochodzi z 1. połowy XIX wieku. Ołtarz główny oraz ambona ze zdobieniami późnobarokowymi. Brama wejściowa na teren przykościelny pełni rolę dzwonnicy i pochodzi z około 1850-1860. Przy kościele rośnie jesion o obwodzie 460 cm. Grota maryjna z tablicą o treści: W życiu i śmierci Totus Tuus przez Niepokalaną. Jan Paweł II papież. W sąsiedztwie zlokalizowana jest plebania, kryta dachem naczółkowym, pochodząca z 1912. Galeria Przypisy
Jezioro Łukie

Jezioro Łukie – największe jezioro na terenie Poleskiego Parku Narodowego (gmina Urszulin, powiat włodawski, województwo lubelskie). Zbiornik eutroficzny z bogatą roślinnością nawodną i szuwarową, ewoluujący w kierunku jeziora dystroficznego. Na przestrzeni lat 1952–1992 nastąpił znaczący proces zarastania jeziora ze wszystkich stron, utworzyły się również trzy wyspy roślinności nawodnej w północnej jego części. Odnotowano ponadto wyschnięcie odcinka jeziora wysuniętego na południowy wschód. Szlaki turystyczne Nad jeziorem przebiega ścieżka przyrodnicza „Spławy” ze wsi Stare Załucze oraz czarny szlak turystyczny do Zawadówki. Przypisy Bibliografia Tadeusz J. Chmielewski, Beata Sielewicz, Iwona Butrym: Zmiany strukturalne i funkcjonalne ekosystemów jeziornych na tle zmian struktury ekologiczne rejonu Poleskiego Parku Narodowego w ciągu ostatnich 40 lat. W: Stanisław Radwan (red.): Ochrona ekosystemów wodnych w Polskim Parku Narodowym i jego otulinie. Lublin: Akademia Rolnicza w Lublinie. Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej Oddział w Lublinie, 1995, s. 99-100. ISBN 83-86172-13-4. Poleski Park Narodowy. Mapa turystyczna. Skala 1:40.000. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Kartograficzne Compass, 2012. ISBN 978-83-7605-260-1.
Jezioro Długie (Poleski Park Narodowy)

Jezioro Długie – śródleśne jezioro o charakterze dystroficznym, położone na terenie Poleskiego Parku Narodowego (gmina Urszulin, powiat włodawski, województwo lubelskie). W latach 50. XX wieku powierzchnia jeziora wynosiła 28,4 ha. W kolejnych latach odnotowano znaczący przyrost roślinności nawodnej i szuwarowej (ok. 15% tafli). Na dnie jeziora dobrze zachowały się łąki ramienicowe. Akwen otacza torfowisko. Jezioro nie jest dostępne dla turystów – nie przebiega nad nim żaden szlak turystyczny, ani ścieżka przyrodnicza. Przypisy Bibliografia Tadeusz J. Chmielewski, Beata Sielewicz, Iwona Butrym: Zmiany strukturalne i funkcjonalne ekosystemów jeziornych na tle zmian struktury ekologiczne rejonu Poleskiego Parku Narodowego w ciągu ostatnich 40 lat. W: Stanisław Radwan (red.): Ochrona ekosystemów wodnych w Polskim Parku Narodowym i jego otulinie. Lublin: Akademia Rolnicza w Lublinie. Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej Oddział w Lublinie, 1995, s. 101. ISBN 83-86172-13-4. Poleski Park Narodowy. Mapa turystyczna. Skala 1:40.000. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Kartograficzne Compass, 2012. ISBN 978-83-7605-260-1.
Cmentarz wojenny nr 210 – Łęka Siedlecka

Cmentarz wojenny nr 210 – Łęka Siedlecka – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się we wsi Łęka Siedlecka w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Obiekt projektował Robert Motka. Znajduje się w centrum miejscowości Łęka Siedlecka, po lewej stronie drogi Radłów – Siedlec. Cmentarz zbudowano na planie prostokąta. Ma powierzchnię 3,71 ara. Nekropolia jest ogrodzona betonowymi słupkami, które połączono metalowymi rurami. Wejście przez metalową furtkę pomiędzy dwoma takimi słupkami. Centralnym pomnikiem jest stojący na kamiennym postumencie, przy ogrodzeniu, naprzeciwko bramki wejściowej, metalowy krzyż bez inskrypcji. Krzyż przykryty jest łamanym daszkiem. Przed nim dwa małe, betonowe cokoły z austriackimi krzyżami kawalerskimi z laurowymi wieńcami. Groby rozmieszczono symetrycznie wzdłuż alejki prowadzącej od furtki do pomnika centralnego. Jest na nich 5 nagrobków w postaci betonowych arkad osadzonych na dwustopniowym cokole We wnękach arkad umieszczono krzyże. Na dwóch stelach są to krzyże łacińskie, na trzech dwuramienne krzyże lotaryńskie. Polegli Na cmentarzu w sześciu mogiłach zbiorowych pochowano 44 żołnierzy, w tym 26 armii austro-węgierskiej i 18 żołnierzy armii rosyjskiej. Polegli w grudniu 1914 roku. Zidentyfikowano tylko część żołnierzy armii austro-węgierskiej. Walczyli oni w następujących jednostkach: F.J.B. 18 – k.u.k. Feldjägerbataillon nr. 18. 59% jego składu stanowili Rusini, 31% Polacy oraz inni. Okręg uzupełnień: Lwów, garnizon: Trient F.J.B. 16 k.u.k. Schlesisches Feldjägerbataillon nr. 16, 1 Tyrolski Pułk Strzelców Cesarskich (niem. 1. Regiment der Tiroler Kaiserjäger) elitarny pułk piechoty Armii Austro-Węgier, Kaiserjäger imienia 1848 Kaiser Franz Joseph. Okręg uzupełnień – Innsbruck, F.J.B. 13 – k.u.k. Galizisches Feldjägerbataillon nr. 13. JW jego skład wchodzili głównie Polacy i Rusini. Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne I wojny światowej. [dostęp 2014-08-09]. Stowarzyszenie Crux Galiciae. [dostęp 2014-08-09]. Metryka cmentarza
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Łupawie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Łupawie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Łupawa. w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Łupawa diecezji pelplińskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1767-1772 jako kościół protestancki na miejscu poprzedniej budowli wspomnianej w XIII wieku. Ufundował ją generał Filip Wilhelm von Grumbkow i tajny radca Michał Ernest Boehn. W 1873 roku budowla została przebudowana. W dniu 26 sierpnia 1945 roku kościół został oficjalnie przejęty przez Kościół rzymskokatolicki i otrzymał wezwanie Matki Bożej Częstochowskiej. Jest to kościół salowy, wzniesiony z cegły przez Jana Gottfrieda. Kościół zbudowany został na kamiennym fundamencie na planie prostokąta. Posiada nie wyodrębnione prezbiterium zamknięte trójbocznie oraz płaski, drewniany strop. Od strony południowo-zachodniej mieści się empora muzyczna. Dach świątyni nakryty jest dachówką karpiówką, natomiast wieża, zakończona ośmiobocznym hełmem, nakryta jest łupkiem kamiennym. Dolna część wieży jest murowana, natomiast górna, pochodząca z 1873 roku jest drewniana. Pod posadzką kościoła jest umieszczona krypta. Do zabytkowego wyposażenia budowli należą: barokowa ambona pochodząca z 1750 roku, żyrandol o ośmiu ramionach, renesansowa ława kolektorska i chrzcielnica z 1865 roku. Przypisy
Parafia św. Józefa w Muninie

Parafia św. Józefa w Muninie − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Jarosław II. Historia 7 kwietnia 1607 roku Anna Ostrogska przekazała Muninę jako uposażenie dla jarosławskich Jezuitów. Od 1635 roku wieś była przekazywana rodom magnackim. W 1881 roku w Muninie było 860 rzymsko-katolików, 290 grekokatolików i 19 żydów. W 1906 roku założono cmentarz gromadzki. W latach 1907–1910 na cmentarzu w Muninie z fundacji mieszkańców Muniny i hrabiny Zofii Sienieńskiej, została zbudowana kaplica cmentarna. W 1910 roku staraniem Grzegorza i Agnieszki Jasiewiczów, przybyły siostry Służebniczki Starowiejskie NMP Niepokalanie Poczętej, które prowadziły ochronkę. 1 sierpnia 1945 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została utworzona expozytura z wydzielonego terytorium parafii Jarosław-Kolegiata, której expozytami byli: ks. Ludwik Wawrzyszko, ks. Marcin Myszak i ks. Adam Ablewicz. W latach 1945–1946 kaplica cmentarna została powiększona i przekształcona na kościół parafialny. W 1946 roku zbudowano plebanię. 19 lutego 1948 roku expozytura została podniesiona do godności parafii. Gdy kościół okazał się za mały dla potrzeb duszpasterskich, 1958 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła, ale władze komunistyczne nie wydały pozwolenia. W 2002 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, według projektu arch. inż. Stanisława Babinetza, a 19 listopada 2003 roku wmurowano kamień węgielny. 31 października 2010 roku odbyła się konsekracja kościoła, której dokonał abp Józef Michalik. Na terenie parafii jest 1 630 wiernych. Proboszczowie parafii: 1948–1964. ks. Adam Ablewicz (administrator). 1964–1967. ks. Adam Sudoł (administrator). 1967–1993. ks. Stanisław Sondej. 1993–2001. ks. Ryszard Ośmak. 2001–2006. ks. Jan Woźniak. 2006– nadal ks. Janusz Trojnar. Przypisy Bibliografia Antoni Gral: Munina dawniej i dziś Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Stanisława Kostki w Tywoni

Parafia św. Stanisława Kostki w Tywoni − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Jarosław I. Historia Wieś Tywonia powstała przed 1387 rokiem. W 1594 roku Anna Ostrogska przekazała folwark w Tywoni jarosławskim jezuitom. W XVII wieku w szkole jezuickiej rozwinął się kult św. Stanisława Kostki, a wierni pielgrzymowali do kaplicy pw. św. Stanisława Kostki znajdującej się na polach Tywoni. W latach 1777–1944 folwarkiem zarządzali Siemińscy. W 1865 roku zbudowano murowaną kaplicę. W latach 1943–1945 w kaplicy posługiwał ks. Aleksander Ferdorowicz. W 1949 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została erygowana ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Jarosław-Kolegiata. W latach 1978–1979 zbudowano obecny murowany kościół, według projektu arch. H. Siegiela, który w 1979 roku został poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka. W 1983 roku artysta Zygmunt Wigliusz wykonał polichromię. Na terenie parafii jest 1402 wiernych (w tym: Tywonia – 610, Maleniska część – 520, Szczytna – 188, Jarosław ul. Lotników – 80). Proboszczowie parafii: 1945–1946. ks. Józef Bełch (administrator). ? –1957. ks. Stanisław Wlazło (ekspozyt). 1957– ?. ks. Józef Skomra (ekspozyt). 1974–2006. ks. Stanisław Bachta. 2006–2023. ks. prał. Franciszek Kida. 2023– nadal ks. Dariusz Styrna. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej Strona parafii na Fecebooku
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Myczkowie

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Myczkowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Solina. Historia Wieś Myczków była wzmiankowana w 1580 roku. W 1899 roku z fundacji właściciela wsi Jana Nepomucena Zatorskiego została zbudowana murowana cerkiew greckokatolicka, z planowanym udostępnianiem dla rzymskich katolików. Gdy duchowni greckokatoliccy odmówili, w 1901 roku obok cerkwi został także zbudowany mały murowany kościół rzymskokatolicki w stylu neogotyckim, który poświęcono pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po wysiedleniu grekokatolików, władze państwowe w cerkwi urządziły magazyn. Proboszcz parafii w Polańczyku ks. Franciszek Stopa bezskutecznie starał się o przejęcie cerkwi, którą władze przeznaczyły do rozbiórki. W 1977 roku staraniem ks. Wiktora Obrockiego cerkiew została odzyskana, a po wyremontowaniu zaadaptowana na kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ponieważ cerkiew była większa, przeniesiono do niej kościół filialny W sierpniu 1981 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia w Myczkowie, z wydzielonego terytorium parafii Polańczyk. Pierwszym proboszczem został ks. Jan Rydzik. W 1986 roku artysta Stanisław Zima wykonał polichromię. W mniejszym kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa odprawiana jest msza święta odpustowa i część liturgii Triduum Paschalnego, a także znajduje się w nim kaplica pogrzebowa. W 1999 roku pomiędzy kościołami zbudowano murowaną dzwonnicę. Na terenie parafii jest 500 wiernych. Proboszczowie ks. Jan Rydzik (1981–?) ks. Tadeusz Pikor (?–2009) ks. Andrzej Niemiec (2009–2024) ks. Łukasz Rygiel ( 2024- nadal) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Wańkowej

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Wańkowej – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Ustrzyki Dolne. Historia W 1985 roku do Wańkowej sprowadzono z Ropienki, dawną drewniana cerkiew, którą złożono i zaadaptowano na kościół. W 1985 roku została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Ropienka, a w 1986 roku bp Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia kościoła, pw. Matki Bożej Różańcowej. Na terenie parafii jest 958 wiernych (w tym: Wańkowa – 482, Brelików – 16, Leszczowate – 76, Paszowa – 215, Serednica – 67, Wola Romanowa – 7). Proboszczowie parafii: 1985–1990. ks. Jan Lib. 1990–1993. ks. Stanisław Wójcik. 1993–2016. ks. Marek Siedlecki. 2016– nadal ks. Marek Kilar. Kościoły filialne Leszczowate – pw. św. Paraskewy (od 1990). Paszowa – pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny (od 1947). Serednica – pw. św. Stanisława Kostki. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Brzegach Dolnych

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Brzegach Dolnych − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Ustrzyki Dolne. Historia W 1532 roku wieś Berehy Dolne została lokowana na prawie wołoskim. Po 1784 roku podczas kolonizacji józefińskiej powstała kolonia niemiecka Siegenthal. W 1844 roku grekokatolicy zbudowali kolejną drewnianą cerkiew. W 1939 roku we wsi było 1530 mieszkańców (w tym: 1030 Ukraińców, 160 Polaków, 100 ukraińskich rzymsko-katolików, 20 Żydów, 220 Niemców). W 1944 roku tereny te zostały włączone do ZSRR. W 1951 roku na podstawie umowy o wymianie terytorium pomiędzy PRL i ZSRR, po sześciu latach tereny te wróciły do Polski. W 1951 roku cerkiew została przekazana Zarządowi Budownictwa Leśnego, na magazyn nawozów i materiałów budowlanych. W 1952 roku zmieniono nazwę wsi na Brzegi Dolne. W lipcu 1971 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia pw. Matki Bożej Różańcowej, z wydzielonego terytorium parafii NMP Królowej Polski w Ustrzykach Dolnych. Początkowo siedzibą parafii była Łodyna, a na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew w Łodynie. W 1973 roku została odzyskana cerkiew w Brzegach Dolnych, gdzie 1 marca 1975 roku została przeniesiona siedziba parafii. Na terenie parafii jest 800 wiernych (w tym: Brzegi Dolne – 378, Dźwiniacz Dolny – 195, Łodyna – 257). Proboszczowie parafii: 1971–1975. ks. Władysław Lasota. 1975–2008. ks. Józef Krupa. 2008–2010. ks. Robert Płachta. 2012–2022. ks. Adam Szozda. 2022– nadal ks. Marek Jurkiewicz. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Morawsku

Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Morawsku – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Jarosław II. Historia Morawsko powstało w 1330 roku. 3 września 1922 roku dziedziczka Ida Kopecka doznała w Krakowie cudownego uzdrowienia za wstawiennictwem bł. Andrzeja Boboli. Był to pierwszy z dwóch cudów, które były podstawą do kanonizacji. W budynku gospodarczym dawnego dworu Kopeckich urządzono tymczasową kaplicę, którą 19 grudnia 1982 roku poświęcił bp Tadeusz Błaszkiewicz. 14 czerwca 1983 roku została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Chłopice. W latach 1984–1988 został zbudowany kościół parafialny pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, według projektu arch. inż. Józefa Olecha. 25 września 1988 roku kościół został poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka. 4 października 1998 roku odbyła się konsekracja, której dokonał abp Ignacy Tokarczuk. Na terenie parafii jest 1020 wiernych. Proboszczowie parafii: 1983–1991. ks. Józef Galant. 1991–1992. ks. Jan Niemiec (administrator). 1992–2000. ks. Roman Franczykowski. 2000–2005. ks. Jan Bień. 2005– nadal ks. Andrzej Bujny. Duchowni pochodzący z parafii: ks. dr prof. Antoni Cena (1926–1997) – wyświęcony w 1953 r., profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu o. Marek Duda – franciszkanin, misjonarz w Sanktuarium Miłosiedzia Bożego w Aregua w Paragwaju Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Trójcy Przenajświętszej w Sierakoścach-Nowych Sadach

Parafia Trójcy Przenajświętszej w Sierakoścach-Nowych Sadach – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Kalwaria Pacławska. Historia W latach 1782–1783 na terenie wsi Hujsko, w wyniku kolonizacji józefińskiej dla niemieckich osadników utworzono nową wieś Falkenberg. W 1782 roku władze austriackie utworzyły kapelanię, a w 1816 roku z kamieni rzecznych zbudowano kościół pw. św. Wendelina. W 1891 roku w Falkenbergu zbudowano nowy kościół parafialny, który w 1906 roku został konsekrowany pw. Najświętszego Imienia Jezusa i św. Wendelina. W 1939 roku zmieniono nazwę wsi na Sokołów Dobromilski, podczas II wojny w 1944 roku parafię opuścił ostatni proboszcz. W 1948 roku zmieniono nazwę wsi na Sokołów k/Przemyśla. W 1961 roku po przyłączeniu Siedlisk i Hujska zmieniono nazwę wsi na Nowe Sady. W 1959 roku przybył ks. Stanisław Adamiak, a w 1980 roku z Nowych Sadów odszedł ostatni proboszcz. W latach 1982–1984 w Sierakoścach zbudowano murowany kościół, według projektu arch. Władysława Pisza. 1 sierpnia 1984 roku siedziba parafii została przeniesiona do Sierakośców. Kościół został w 1992 roku poświęcony przez bpa Ignacego Tokarczuka pw. Trójcy Przenajświętszej. Na terenie parafii jest 857 wiernych (w tym: Sierakośce – 411, Sierakośce Osiedle – 95, Nowe Sady – 258, Sólca – 98). Proboszczowie parafii: Proboszczami parafii byli m.in.: o. Iwo Tomczyk OFM (administrator excurrendo z Kalwarii Paclawskiej), o. Wit Nowakowski OFM (1958–1959) (administrator excurrendo z Kalwarii Pacławskiej), ks. Stanisław Adamiak (1959–1966, Nowe Sady) (administrator), ks. Józef Linek (od 1977, Nowe Sady), ks. Eugeniusz Niezgoda (od 1984, Sierakośce), ks. Tadeusz Drzymota, ks. Mieczysław Federkiewicz, ks. Bogdan Blama (od 2013). Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej