NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Yechiva Chachmei Lublin

La Yechiva Chachmei Lublin (Les Sages de Lublin) (hébreu:ישיבת חכמי לובלין), (polonais:Jeszywas Chachmej Lublin) est la yechiva de Lublin, en Pologne, qui ouvre ses portes en 1930 et qui est active jusqu'à l'invasion nazie en 1940. Elle est fondée par le rabbin Meir Shapiro, un rabbin hassidique, député à la Diète de Pologne (1922 à 1927), qui a fortement influencé le judaïsme mondial par l'introduction de l'étude quotidienne du Talmud (Daf Yomi). Elle est à l'époque une des plus importantes Yeshivot au monde. Histoire Création Le rabbin Meir Shapiro conçoit l'idée de construire une yechiva qui pourrait accommoder des étudiants dans des conditions optimales (avec pour la première fois, des dortoirs). Il choisit d'établir cette yechiva à Lublin qui en 1921 a une communauté juive de 37000 membres, soit 39.5% de la population. En mai 1924 a lieu la pose de la première pierre. Environ 50 000 personnes sont présentes. Seconde Guerre mondiale L'invasion de Lublin par les nazis durant la Seconde Guerre mondiale se traduit par la fermeture de la Yechiva. L'édifice devient le quartier général de la police militaire allemande. Après la guerre Un bâtiment universitaire La guerre terminée, l'état polonais prend possession des lieux et l'offre à la nouvelle université Marie Curie-Skłodowska. La Faculté de médecine de Lublin utilise l'immeuble. La synagogue La communauté juive de Lublin en reprend possession en 2003. Elle rénove la synagogue qui est inaugurée le 11 février 2007. Un hôtel Depuis octobre 2013, un hôtel de 4 étoiles, l'hôtel Ilan, occupe le reste de l'immeuble La Yechiva en Israël Le rabbin Shmuel Wosner, ancien étudiant de la Yechiva à Lublin, fonde une yechiva du même nom à Bnei Brak en Israël. Notes et références Articles connexes Meir Shapiro Pinhas Hirschprung Rosh yeshiva Histoire des Juifs à Lublin Shmuel Wosner Première synagogue roumano-américaine Liens externes Chachmei Lublin Yeshiva. Video. (en) shlomi boxer - R. Efrem Goldberg, Yeshivat Chachmei Lublin 2017. Video. (en) Barbara Finkelstein. The Mystery Behind The Lost Books Of A Cherished Lublin Yeshiva. forward.com. August 31, 2017. Portail de la Pologne Portail du judaïsme Portail de l’éducation Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail du XXe siècle Portail de la Shoah
Łękuk (jezioro w gminie Wydminy)

Łękuk – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Wydminy. Położenie Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro leży na Pojezierzu Ełckim, natomiast według regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszczy Boreckiej, w dorzeczu Ełk–Biebrza–Narew–Wisła. Znajduje się około 25 km w kierunku wschodnim od Giżycka. Od strony zachodniej wpływa niewielki ciek wodny od jeziora Róg, natomiast od zachodu ma połączenie z jeziorem Dubinek. W południowej części zbiornika wodnego znajduje się odpływ do jeziora Sowa. Nad zachodnim brzegiem jeziora leży Róg Orłowski, nad południowym Łękuk Mały. Brzegi są strome i wysokie, w otoczeniu pól, łąk i lasów. Prawie w całości są zarośnięte wąskim, przerywanym pasem roślinności wodnej. Linia brzegowa jest średnio rozwinięta. Jezioro jest płytkie i wydłużone, stanowi skraj Puszczy Boreckiej. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Łękuk w zlewni rzeki Ełk – nr 15. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Boreckiej o łącznej powierzchni 22 860,9 ha. Jezioro stanowi siedlisko gatunku ujętego jako bliski zagrożenia w Polskiej czerwonej księdze roślin – grzybieni północnych Nymphaea candida, potwierdzone w latach 90. XX wieku. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 80,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,7 m, a maksymalna – 5,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 149,6 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 2 185,9 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 2 200 m a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 5 800 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 73,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 148,7 m n.p.m. Przypisy
Jezioro Martiańskie

Jezioro Martiańskie lub Martiany – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Kętrzyn. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Guber–Łyna–Pregoła. Znajduje się około 10 km w kierunku południowo-wschodnim od Kętrzyna, pomiędzy drogą nr 592 a linią kolejową Kętrzyn – Giżycko. Zbiornik wodny ma charakter linowo-szczupakowy. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta. Leży w otoczeniu pól i łąk, nad zachodnim brzegiem znajdują się zabudowania wsi Martiany. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Guber w zlewni rzeki Łyna – nr 68. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 18,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,6 m, a maksymalna – 3,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 126,6 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 281,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 650 m a szerokość 350 m. Długość linii brzegowej wynosi 1 800 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 16,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 126,8 m n.p.m. Przypisy
Jezioro Mażańskie

Jezioro Mażańskie – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Kętrzyn. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Węgorapa–Pregoła. Znajduje się około 10 km w kierunku północno-wschodnim od Kętrzyna i 2 km na północ od wsi Mażany. Zbiornik wodny ma charakter linowo-szczupakowy, bezodpływowy. Leży w otoczeniu pól i łąk, brak osiedli. Linia brzegowa jest regularna, zarośnięta. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Mażańskie Jezioro w zlewni rzeki Węgorapa – nr 6. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 15,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,2 m, a maksymalna – 2,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 117,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 183,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 550 m, a szerokość 400 m. Długość linii brzegowej wynosi 1 470 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 12,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 116,5 m n.p.m. Przypisy
Jüdischer Friedhof (Frampol)

Der Jüdische Friedhof in Frampol, einer polnischen Stadt in der Wojewodschaft Lublin, wurde im 19. Jahrhundert angelegt. Der jüdische Friedhof an der Cmentarna-Straße westlich des Ortes ist seit 1990 ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem etwa 0,6 Hektar großen Friedhof sind heute noch 85 Grabsteine (Mazevot) vorhanden. Ein Gedenkstein erinnert an die Opfer des Holocausts. Weblinks Jüdischer Friedhof in Frampol bei Virtuelles Schtetl (englisch und polnisch)
Cmentarz żydowski we Frampolu

Cmentarz żydowski we Frampolu – położony przy ul. Cmentarnej, został założony w XVIII wieku. Powierzchnia kirkutu wynosi 0,61 ha. W 1942 na jego terenie Niemcy rozstrzelali około 1000 Żydów z Polski, Austrii i Czechosłowacji. Miejsce egzekucji jest ogrodzone i upamiętnione tablicą. Kirkut nie uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej. Po wojnie mieszkańcy Frampola, potrzebujący materiałów do odbudowy zniszczonych gospodarstw, zaczęli wywozić macewy. Wtedy również został rozebrany kamienny mur wokół cmentarza. Do naszych czasów zachowało się kilkadziesiąt nagrobków, z których najstarszy pochodzi z lat 1735–1736. Cmentarz wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/487. Opiekują się nim uczniowie Szkoły Podstawowej we Frampolu. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 174. Mapa WIG Biłgoraj Pas 46 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski we Frampolu na portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat nekropolii
Alter jüdischer Friedhof (Głogów Małopolski)

Der Alte jüdische Friedhof in Głogów Małopolski, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Karpatenvorland, wurde 1712 angelegt. Der jüdische Friedhof wurde während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern zerstört. Auf dem 0,3 Hektar großen Friedhof sind heute keine Grabsteine mehr erhalten. Weblinks Alter jüdischer Friedhof in Głogów Małopolski, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Stary cmentarz żydowski w Głogowie Małopolskim

Stary cmentarz żydowski w Głogowie Małopolskim – kirkut mieści się przy ul. Henryka Sienkiewicza. Założony został na początku XVIII wieku, chowano tu również zmarłych z miejscowości Wysoka Głogowska i Wygoda. Cmentarz ma powierzchnię 0,03 ha, jest nieogrodzony, został całkowicie zdewastowany i nie ma na nim macew. W okresie od sierpnia 2012 r. do lata 2013 r. na terenie cmentarza trwały prace restauracyjne podjęte przez Fundację Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego we współpracy z potomkami głogowskich Żydów. Obecnie teren cmentarza jest zabezpieczony, ogrodzony i częściowo uporządkowany. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 237. Mapa WIG Rzeszów Pas 48 Słup 34 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Głogowie Małopolskim w portalu Wirtualny Sztetl
Jüdischer Friedhof (Grodzisk Mazowiecki)

Der Jüdische Friedhof in Grodzisk Mazowiecki, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Masowien, wurde in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts angelegt. Der jüdische Friedhof in der Żydowska-Straße ist seit 1996 ein geschütztes Kulturdenkmal. Der Friedhof wurde Ende des 19. Jahrhunderts nach Norden erweitert. 1929 und 1934 wurden weitere Grundstücke zur Erweiterung des Friedhofs von der jüdischen Gemeinde angekauft. Während des Zweiten Weltkriegs wurde er verwüstet und Grabsteine wurden für Baumaßnahmen verwendet. Auf dem Friedhof sind heute über 200 Grabsteine erhalten. Weblinks Cmentarz żydowski w Grodzisku Mazowieckim. In: sztetl.org.pl. Abgerufen am 15. November 2018 (polnisch).
Cmentarz żydowski w Grodzisku Mazowieckim

Cmentarz żydowski w Grodzisku Mazowieckim – został założony w drugiej połowie XVIII wieku. Przez pewien czas służył także Żydom zamieszkującym Warszawę. Uległ dewastacji podczas I i II wojny światowej oraz w okresie PRL, pomimo to jednak do naszych czasów zachowało się około dwustu nagrobków lub ich fragmentów. Są one wykonane w większości z piaskowca i zawierają inskrypcje w języku hebrajskim (choć zachowały się pojedyncze stele z napisami po polsku i jedna z epitafium w języku aramejskim). Cmentarz ma powierzchnię 0,32 ha. Jest ogrodzony siatką i zachowały się resztki bramy. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 87. Rozdział I. W: Ignacy Schiper: Cmentarze żydowskie w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie Maor, 1938, s. 6. Mapa WIG Żyrardów Pas 40 Słup 31 Warszawa 1934 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Grodzisku Mazowieckim na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami Wszystkie grodziskie inskrypcje na portalu Wirtualny Cmentarz
Jüdischer Friedhof (Grybów)

Der Jüdische Friedhof in Grybów, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Kleinpolen, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der jüdische Friedhof westlich der Stadt ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Auf dem circa 3500 m² großen Friedhof sind heute nur noch 50 Grabsteine vorhanden. Siehe auch Synagoge (Grybów) Weblinks Jüdischer Friedhof in Grybów, polnisch bei Virtuelles Schtetl Film bei YouTube
Cmentarz żydowski w Grybowie

Cmentarz żydowski w Grybowie – kirkut mieszczący się na zalesionym pagórku na terenie Siołkowej, na zachód od grybowskiego rynku. Powstał w drugiej połowie XVIII wieku. Ma powierzchnię 0,35 ha. Zachowało się na nim około 50 macew pochodzących z XIX i XX wieku. Większość z nich jest zniszczona, jednak kilka zachowało się w doskonałym stanie. Niektóre posiadają napisy w językach polskim i hebrajskim. W czasie okupacji Niemcy zdewastowali cmentarz. Dokonywali również na nim egzekucji grybowskich Żydów. Po wojnie macewy używane były jako materiał budowlany. Po II wojnie światowej był zaniedbany i w fatalnym stanie. W 2019 uporządkowano cmentarz i odsłonięto pomnik upamiętniający zagładę Żydów z 1942 roku. Na cmentarzu znajduje się kwatera, w której pochowano 7 żołnierzy austro-węgierskich wyznania mojżeszowego. Jest częścią austriackiego cmentarza wojennego nr 130 z okresu I wojny światowej. Było w niej siedem macew, pozostały cztery. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 209. Oktawian Duda: Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I–IV), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Grybowie w portalu Wirtualny Sztetl Informacje o kirkucie
Jüdischer Friedhof (Iłża)

Der Jüdische Friedhof in Iłża, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Masowien, wurde 1837 angelegt. Der jüdische Friedhof wurde während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern zerstört. Auf dem 1,4 Hektar großen Friedhof sind heute keine Grabsteine mehr vorhanden. Weblinks Jüdischer Friedhof in Iłża, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Cmentarz żydowski w Iłży

Cmentarz żydowski w Iłży – został założony w 1837. Ma powierzchnię 1,4 ha. Znajduje się przy ul. Kampanii Wrześniowej. Podczas II wojny światowej uległ dewastacji – Niemcy wyrwali nagrobki i wykorzystali je do utwardzania dróg. Zachowały się jedynie dwa nagrobki. W latach 2002–2006 został uporządkowany staraniem potomków iłżeckich Żydów zamieszkałych w USA. 21 maja 2006 odsłonięto pomnik upamiętniający iłżeckich Żydów. Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 149. Mapa WIG Iłża Pas 44 Słup 32 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Iłży w portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat iłżeckich Żydów i ich nekropolii
Białka (Łukta)

Białka (deutsch Gehlfeld) ist ein Ort in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Er gehört zur Gmina Łukta (Landgemeinde Locken) im Powiat Ostródzki (Kreis Osterode in Ostpreußen). Geographische Lage Białka liegt südlich des Jezioro Gil (deutsch Wilder Gehl-See) im Westen der Woiwodschaft Ermland-Masuren, 13 Kilometer südöstlich der einstigen Kreisstadt Mohrungen (polnisch Morąg) bzw. zwölf Kilometer nördlich der heutigen Kreismetropole Ostróda (deutsch Osterode in Ostpreußen). Geschichte Bereits vor 1530 wurde Gelefelt mit Gut und Försterei gegründet. Der Gutsbezirk Gehlfeld kam 1874 zum neu errichteten Amtsbezirk Eckersdorf (polnisch Florczaki) im ostpreußischen Kreis Mohrungen. Im Jahre 1910 zählte das Dorf 14 Einwohner. Am 31. Oktober 1928 gab Gehlfeld seine Eigenständigkeit auf und schloss sich mit der Landgemeinde Katzendorf (polnisch Kotkowo) und dem Gutsbezirk Schwenkendorf (polnisch Zawroty) sowie dem Ortsteil Wilder Gehl-See des Gutsbezirks Reußen (polnisch Ruś) zur neuen Landgemeinde Schwenkendorf zusammen. In Kriegsfolge kam Gehlfeld 1945 wie das gesamte südliche Ostpreußen zu Polen. Gehlfeld erhielt die polnische Namensform „Białka“ und ist heute – eingegliedert in das Schulzenamt (polnisch Sołectwo) Kotkowo (Katzendorf) – eine Ortschaft im Verbund der Landgemeinde Łukta (Locken) im Powiat Ostródzki (Kreis Osterode in Ostpreußen), bis 1998 der Woiwodschaft Olsztyn, seither der Woiwodschaft Ermland-Masuren zugehörig. Kirche Bis 1945 war Gehlfeld in die evangelische Kirche Eckersdorf in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union, außerdem in die römisch-katholische Kirche Mohrungen eingepfarrt. Heute gehört Białka katholischerseits zur Pfarrei Florczaki im Erzbistum Ermland sowie evangelischerseits zur Kirchengemeinde Morąg, einer Filialgemeinde von Ostróda in der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen. Verkehr Białka liegt abseits des Verkehrsgeschehens an einer Nebenstraße, die von der Woiwodschaftsstraße 530 bei Tabórz (Taberbrück) abzweigt und über Niedźwiady (Bärenwinkel) in den Ort führt. Eine Anbindung an den Bahnverkehr besteht nicht. Weblinks Bildarchiv Ostpreußen: Diaschow Gehlfeld Einzelnachweise
Białka (gmina Łukta)

Białka (niem. Gehlfeld) – osada leśna śródleśna w Polsce, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Łukta. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa olsztyńskiego. Nie należy jej mylić z Białką w gminie Morąg. Przypisy
Jüdischer Friedhof (Jarosław)

Der Jüdische Friedhof in Jarosław, einer polnischen Stadt im Powiat Jarosławski in der Woiwodschaft Karpatenvorland, wurde vermutlich im 18. Jahrhundert errichtet. Der jüdische Friedhof ist seit 1989 ein geschütztes Kulturdenkmal. Der Friedhof wurde während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verwüstet und viele Grabsteine wurden für Baumaßnahmen verwendet. Auf dem circa 1,85 Hektar großen Friedhof sind heute nur noch wenige Grabsteine vorhanden. Weblinks Jüdischer Friedhof in Jarosław, englisch und polnisch bei Virtuelles Schtetl
Cmentarz żydowski w Jarosławiu

Cmentarz żydowski w Jarosławiu – powstał w 1699 roku przy obecnej ul. Kruhel Pawłosiowski na gruntach zakupionych od miejscowej parafii katolickiej. W 1869 roku został zdewastowany podczas antysemickich zamieszek. Dewastacja powtórzyła się w czasie II wojny światowej, kiedy to naziści rozebrali dom przedpogrzebowy i mur nekropolii, a macewy wykorzystali do utwardzania dróg oraz wybrukowania dziedzińca opactwa benedyktynek w Jarosławiu zamienionego na areszt Gestapo. Cmentarz ma powierzchnię 1,85 ha. Na terenie nekropolii pochowano też ofiary Holocaustu. Do naszych czasów zachowało się kilkadziesiąt nagrobków, głównie z początku XX wieku. Na cmentarzu spoczywają m.in. przywódcy jarosławskich chasydów: Zachorie Mendel, Menechem Zew i Szymon Elbaum. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 232. Mapa WIG Jarosław Pas 48 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Jarosławiu na portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat nekropolii Zdjęcia nekropolii. polin.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-29)].
St. Hedwig (Radoschau)

Die Kirche St. Hedwig (polnisch Kościół św. Jadwigi Śląskiej) befindet sich im oberschlesischen Radoschau. Geschichte der Radoschauer Holzkirchen Möglicherweise befand sich an der Stelle der heutigen Kirche in der Mitte des Friedhofs schon zu heidnischer Zeit eine Kultstätte. In einer Urkunde von 1400 wird Nikolaus von Radoschau als Pfarrer genannt, was auf Existenz einer Kirche hinweist. Die erste Beschreibung der Kirche stammt aus einem Visitationsbericht von 1679. Laut diesem war die Kirche aus Holz, mit Lehm verklebt, 24 Ellen lang und 14 Ellen breit, und im Inneren weiß übertüncht. Auch von 1687 bis 1688 ist ein Visitationsbericht überliefert. Nach einem Visitationsbericht von 1697 war auch der Glockenturm aus Holz. Nach diesen Beschreibungen konnte die Kirche keine Schrotholzkirche sein. Möglicherweise ähnelte der Bau den örtlichen Holzhäusern oder Lehmspeicher. Nach dem Proventenbuch von Radoschau wurde 1730 am selben Ort eine Kirche aus Schrotholz neu errichtet. Die Wände des Chors dieser Kirche bestanden aus Balken von Kiefernholz, die an den Ecken schwalbenschwanzähnlich verzahnt waren. Den Grundriss bildete ein rechteckiger Chor, eine Apsis, die aus drei Seiten eines Achtecks bestand, die nördlich ausgerichtete Sakristei, und das quadratische Schiff von 8,7 × 8,7 m. Die Kirchengemeinde umfasste die Orte Radoschau, Dobischau und Chrost. Nach 199 Jahren musste die Schrotholzkirche 1929 erneuert werden. Zunächst war geplant, die alte Kirche auszubessern und zu erweitern. Jedoch wurde festgestellt, dass der Bau nicht zu retten war. Die neue Kirche, wiederum aus Holz, wurde 1930 erbaut. Das Querschiff der Kirche steht auf dem Platz der alten Kirche, das Langschiff wurde nach Süden gezogen, auf den bereits fertiggestellten Grundmauern des ursprünglich geplanten Erweiterungsbaus. Die Apsis wurde nach Norden gedreht. Dort, wo früher die Sakristei stand, befindet sich nun eine Beichthalle. An der Stelle des vorherigen Hochaltars sind jetzt Emporen erbaut. Das Langschiff erhielt im Süden einen Haupteingang. Unter dem Orgelchor befindet sich eine Inschrift von 1730, die in eingeschnittenen Buchstaben auf Polnisch an den Grundherrn und Stifter Karl Anton von Lippa erinnert. Die Glocke der Kirche kam in Folge des Zweiten Weltkriegs nach Gelsenkirchen. Im Jahr 2022 ist geplant, diese Glocke dem Ort und seinen teils deutschsprachigen Einwohnern zurückzugeben. Ausstattung Zwei Seitenaltäre stammen aus dem 18. Jahrhundert. Unter dem Orgelchor befindet sich eine weiße Marmorplatte, deren Inschrift aber nicht erhalten ist. Urkunden belegen, dass dort die Großmutter von Joseph von Eichendorff, Johanna von Eichendorff geb. von Salisch beerdigt wurde. Literatur Theophil Konietzny: Bausteine zur oberschlesischen Landeskunde. Gebr. Mann, 1997, S. 179–181. Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
St. Hedwig of Silesia Church, Radoszowy

St. Hedwig of Silesia Church is a wooden parish church located in Radoszowy, Kędzierzyn-Koźle County in Poland. The former church was built in 1730. Until 1929, the church was dedicated to the Holy Cross. The church was renovated in 1890 and dismantled in 1928. The present church was built in 1929, as projected by architect Albert Kőhler from Pawłowiczki. The church underwent renovated in 2000, when its eternit roof was replaced with wood shingle. References
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Radoszowach

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Radoszowach – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Jadwigi w Radoszowach w Radoszowach należący do dekanatu Gościęcin diecezji opolskiej. Historia Pierwotny kościół został zbudowany w 1730 roku. Do 1929 roku nosił wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Odnowiono go w 1890 roku i rozebrano w 1928 roku. Obecny kościół został zbudowany w 1929 roku według projektu architekta Alberta Kőhlera z Pawłowiczek. W 2000 roku zostało wymienione pokrycie dachu z eternitu na gont. W czasie II wojny światowej Niemcy skonfiskowali na cele zbrojeniowe około 100 tys. dzwonów kościelnych. Około 1600 dzwonów nie zdążono przetopić, między nimi skonfiskowanego z parafii w Radoszowach dzwonu z 1616 roku. Ocalały, został przekazany powstałej w 1954 parafii św. Urbana w Gelsenkirchen, która w 2022 podjęła decyzję o jego zwrocie macierzystej parafii w Polsce. Architektura Jest to budowla drewniana posiadająca konstrukcję zrębową. Wybudowano ją na planie krzyża, o ramionach transeptu – jednym zamkniętym trójbocznie, a drugim mocno rozbudowanym, zamkniętym prostokątnie. Prezbiterium świątyni jest mniejsze od nawy i zamknięte trójbocznie, z boku znajdują się piętrowe zakrystie. Od frontu stoi wieża, posiadająca konstrukcję słupowo-ryglową, jej ściany są pochylone ku górze, w przyziemiu znajduje się kruchta. Dzwon na wieży pochodzi z 1507 roku. Wieża jest zwieńczona ostrosłupowym dachem hełmowym. Kościół przekryty jest dachem dwukalenicowym, pokrytym gontem. Wnętrze jest wyłożone boazerią i przekryte stropami kolebkowymi. Chór muzyczny posiada prostą linię parapetu i jest podparty dwoma słupami. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z 1 połowy XVIII wieku, należą do niego: ołtarz główny w stylu barokowym i dwa ołtarze boczne, ambona w stylu rokokowym. Chrzcielnica z kamienia pochodzi z XVI wieku. Krypta W budowli znajduje się krypta z grobem Johanny von Eichendorff, babki Josepha von Eichendorffa, niemieckiego poety epoki romantyzmu, urodzonego we wsi Łubowice koło Raciborza. Uwagi Przypisy