NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Cisy Tychowskie

Rezerwat przyrody „Cisy Tychowskie” – florystyczny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. Jest położony ok. 4,5 km na północny wschód od Tychowa, ok. 1 km na południowy zachód od zabudowań wsi Warnino, ok. 2 km na północ od miejscowości Czarnkowo, 600 m na południe od drogi wojewódzkiej nr 169 z Tychowa do Bobolic. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 sierpnia 1980. Zajmuje powierzchnię 10,28 ha (akt powołujący podawał 10,51 ha). Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Tychowo. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie stanowiska cisa pospolitego (Taxus baccata). Rośnie tu około 70 sztuk cisa w wieku 120–140 lat. Oprócz cisów teren rezerwatu porasta drzewostan bukowy z domieszką grabu, dębu, olszy, brzozy i świerku. Spośród roślin chronionych występują tu m.in. 3 gatunki storczyków: kukułka plamista, podkolan zielonawy i kukułka Traunsteinera. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Warszawa 2001, ISBN 83-7200-583-4.
Rezerwat przyrody Cisy koło Sierakowa

Rezerwat przyrody Cisy koło Sierakowa – rezerwat przyrody w gminie Ciasna, w powiecie lublinieckim. Został utworzony w 1957 i ma powierzchnię 8,05 ha (oddziały leśne 144 f, g, h). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Położenie Obszar rezerwatu od południa przylega od śródleśnej polany, na której znajduje się osada i cegielnia Przywary. Flora Ochronie podlega naturalne siedlisko cisa pospolitego. Jednym z kilku stanowisk, jakie się tutaj wytworzyły, jest kwaśna buczyna niżowa (Luzulo pilosae-Fagetum) zdominowana przez buki. Drzewostan tego zbiorowiska ma ponad 150 lat. Innym istotnym składnikiem ekosystemu jest inne zbiorowisko – przystrumykowy łęg jesionowo-olszowy (Circaeo-Alnetum, głównie olsza czarna i jesion). Ponadto występuje tu środkowopolski sosnowo-dębowy bór mieszany (Querco robiris-Pinetum, równorzędny udział sosny oraz dębu z domieszką brzozy, grabu i osiki) i grąd subkontynentalny (Tilio-Carpinetum, głównie grab, dąb szypułkowy, a także lipa drobnolistna). Na terenie rezerwatu istnieją stanowiska mchu – widłozębu zielonego. Galeria Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 17 maja 1957 r. (M.P. z 1957 r. Nr 52, poz. 331 (ISAP)) Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy nad Liswartą

Rezerwat przyrody Cisy nad Liswartą – rezerwat leśny znajdujący się w pobliżu przysiółka Łęg i wsi Łebki w gminie Herby. Został utworzony w 1957 roku na powierzchni 21,85 ha. W 2016 roku powiększono go do 53,98 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą (jeden z pięciu na tym terenie) oraz obszaru Natura 2000 Łęgi w Lasach nad Liswartą. Chroni stanowiska cisa pospolitego (około 600 sztuk w wieku do 200 lat) w przystrumykowym łęgu jesionowo-olszowym i borze bagiennym o charakterze naturalnym. Najokazalsze cisy osiągają wysokość do 10,5 metra i pierśnicę do 26,2 cm. Oprócz form piennych część okazów ma postać płożącą lub krzaczastą. Oprócz tego rosną tam m.in. jesion wyniosły, klon jawor i brzoza omszona, a także znajdują się tam stanowiska co najmniej 17 gatunków roślin chronionych, m.in. wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, wroniec widlasty, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, kukułka Fuchsa, kukułka szerokolistna, a także osiągające północną granicę swego zasięgu: liczydło górskie, starzec kędzierzawy i ciemiężyca zielona. W bardzo zróżnicowanym podszycie występuje m.in. czeremcha zwyczajna i kruszyna pospolita, a w bogatym runie m.in. zawilec gajowy, gajowiec żółty, tojeść pospolita, przytulia błotna, pokrzywa zwyczajna, niecierpek pospolity, szczawik zajęczy, jaskier rozłogowy i śledziennica skrętolistna. Z mchów w rezerwacie rośnie m.in. mokradłosz kończysty. Fauna Z ptaków dominują gatunki pospolite, m.in. grzywacz, puszczyk, sikora bogatka i dzięcioł czarny. Ssaki reprezentują m.in.: dzik, sarna, jeleń, lis, jenot i kuna leśna. Turystyka Przez rezerwat jest poprowadzona ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Cisy nad Liswartą”, składająca się z siedmiu przystanków. Rezerwat znajduje się przy ścieżce rowerowej koloru błękitnego i drodze łączącej Łebki z Taniną, w pobliżu wyraźnego zakrętu na zachód. Galeria Zobacz też Rezerwat przyrody Cisy w Łebkach – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy w Malinówce

Cisy w Malinówce – rezerwat przyrody położony na gruntach miejscowości Malinówka w gminie Haczów, w powiecie brzozowskim, w województwie podkarpackim. Leży w otulinie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Kołaczyce, ale na gruntach prywatnych, niezarządzanych przez Nadleśnictwo. numer według rejestru wojewódzkiego – 12 powierzchnia – 4,44 ha (akt powołujący podawał 4,02 ha) dokument powołujący – M.P. z 1957 r. Nr 26, poz. 180 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny przedmiot ochrony – naturalne stanowisko cisa pospolitego Taxus baccata Rezerwat został utworzony w 1957 roku na terenie Pogórza Dynowskiego, w masywie oddzielającym dolinę rzeki Wisłok od rzeki Stobnicy. Znajduje się tutaj jedno z największych skupisk cisa pospolitego w Polsce – w 1997 roku zinwentaryzowano 952 okazy tego gatunku drzewa. Cisy rosną w drzewostanie sosnowym ze znacznym udziałem jodły, buka, grabu i dębu. Przypisy Linki zewnętrzne Cisy w Malinówce. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-14]. Rezerwat przyrody Cisy w Malinówce. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-14].
Rezerwat przyrody Cisy w Czarnem

Rezerwat przyrody Cisy w Czarnem – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze gminy Rzeczenica w województwie pomorskim. Został utworzony w 1957 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 26,29 ha (akt powołujący podawał 25,20 ha). Ochronie rezerwatu podlega jedno z największych na obszarze Polski stanowisk cisa pospolitego (wiek drzewostanu sięga nawet 300 lat). Występują tu również inne gatunki roślin podlegające ochronie jak wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity i widłak jałowcowaty. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Czarne Człuchowskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Do rezerwatu prowadzi trasa pieszo-rowerowa z centrum miasta Czarne (początek przy Domu Pomocy Społecznej). Po drodze można skorzystać ze ścieżki edukacyjno-przyrodniczej. Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy w Nowej Wsi

Cisy w Nowej Wsi – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Nowa Wieś w gminie Dukla, w powiecie krośnieńskim, w województwie podkarpackim. Jest położony na południowo-zachodnim stoku góry Cergowej na wysokości 430–470 metrów n.p.m., na gruntach prywatnych. Naturalne stanowisko cisa pospolitego (około 45 okazów), głównie w formie drzewiastej. numer według rejestru wojewódzkiego – 11 powierzchnia według aktu powołującego – 2,38 ha (akt powołujący podawał 2,18 ha) dokument powołujący – M.P. 1957.22.163 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony – naturalne stanowisko cisa pospolitego Taxus baccata W runie leśnym występują gatunki typowe dla zespołów buczyny karpackiej, w tym chronione jak np. lilia złotogłów, pokrzyk wilcza jagoda czy wawrzynek wilczełyko. W pobliżu znajduje się Rezerwat Tysiąclecia na Cergowej Górze. Przypisy
Rezerwat przyrody Cisy w Łebkach

Rezerwat przyrody Cisy w Łebkach – leśny rezerwat przyrody położony w województwie śląskim, powiat lubliniecki, gmina Herby. Znajduje się w pobliżu wsi Łebki. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 17 maja 1957 roku na powierzchni 22,36 ha. W 2016 roku powiększono go do 55,45 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora Rezerwat znajduje się na obszarze Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Ochronie podlega naturalne siedlisko cisa na terenie doskonale zachowanego przystrumykowego łęgu olszowego (Fraxino-Alnetum) z dominującą olszą czarną. Oprócz niej rosną tu też: jesion wyniosły, klon pospolity, brzoza omszona, sosna zwyczajna, świerk pospolity, jodła i wiąz. W 1996 naliczono w obrębie rezerwatu osiem egzemplarzy cisa o wysokości 6-8 metrów, na ogół osobników krzaczastych, wielopędowych, pojedynczo zamierających. Mimo słabego stanu dorosłych cisów, następuje tu naturalne odnawianie się gatunku. W rezerwacie rosną trzy gatunki roślin objętych całkowitą ochroną, tj. wawrzynek wilczełyko, widłak wroniec i liczydło górskie, a także objęte ochroną częściową porzeczka czarna i kruszyna pospolita. Wody płynące przez rezerwat w okresach przyborów nanoszą tu żyzny muł. Owady W 2007, w wyniku przeprowadzonych badań, stwierdzono w rezerwacie występowanie następujących gatunków owadów: Cixius nervosus, Conomelus anceps, Stiroma affinis, Struebingianella lugubrina, Javesella pellucida, Javesella dubia, Javesella forcipata, pienik olchowiec, Philaenus spumarius, Aphrodes makarovi, Forcipata forcipata, Kybos smaragdulus, Empoasca vitis, Eupteryx urticae, Eupteryx vittata, Balclutha punctata, Macrosteles viridigriseus, Lamprotettix nitidulus, Macustus grisescenes, Psammotettix confinis, Arthaldeus pascuellus. Podstawa prawna zarządzenie MLiPD (M.P. z 1957 r. Nr 50, poz. 316 (ISAP)) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Cisy w Łebkach” (Dz. Urz. Województwa Śląskiego poz. 6449) Galeria Zobacz też Rezerwat przyrody Cisy nad Liswartą – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Ciszek

Rezerwat przyrody Ciszek – rezerwat przyrody leśny, częściowy, o powierzchni 40,28 ha, utworzony w 1982 roku. Położony jest w zachodniej części Puszczy Kozienickiej wzdłuż drogi Jastrzębia - Kieszek, 6 km na północ od Jedlni-Letnisko. Rezerwat przyrody Ciszek został utworzony w celu ochrony drzewostanów dębowych i jodłowych liczących 130–180 lat; są one bardzo cenne ze względu na ich naturalne pochodzenie. Występująca tu jodła stanowi północną granicę geograficznego zasięgu występowania tego gatunku. W podroście spotkać można tu dęby i świerki, a podszyt stanowią: bez czarny, jarzębina i brzoza. W runie występują m.in. lilia złotogłów, nerecznica samcza, groszek wiosenny, kokoryczka wonna, przytulia, przylaszczka pospolita i zawilec gajowy. Gniazdują tutaj rzadkie gatunki ptaków: myszołów zwyczajny, pełzacz leśny, rudzik, wilga, drozd śpiewak, dzięcioł duży; spotkać również można kukułkę i kraskę. Ze zwierzyny łownej częstymi gośćmi rezerwatu są dzik i sarna. Teren rezerwatu jest równinny, położony na morenie dennej, utworzonej z gliny i piasków gliniastych. Nazwa uroczyska, w którym znajduje się rezerwat (Ciszek, dawniej Cisek) pochodzi od cisów, które rosły tu jeszcze na początku XX w. Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Bibliografia Karol Piasecki: Puszcza Kozienicka. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-252-5. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Ciszek”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-06-07].
Rezerwat przyrody Cisów im. prof. Zygmunta Czubińskiego

Rezerwat przyrody Cisów im. prof. Zygmunta Czubińskiego – rezerwat leśny w gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Leży około 1 km na północ od wsi Cisów, w granicach Cisowsko-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 41,21 ha (akt powołujący podawał 40,58 ha) Rok utworzenia: 1970 Numer ewidencyjny WKP: 035 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment naturalnego lasu mieszanego o charakterze pierwotnym, położony we wschodniej części Pasma Cisowskiego. Las reprezentuje zespół żyznej buczyny karpackiej. Drzewostan liczy 130–180 lat, a tworzy go głównie buk i jodła z domieszką dębu bezszypułkowego i jaworu, miejscami występuje sosna i modrzew. Z ciekawszych gatunków flory występują tu m.in.: żywiec cebulkowy, żywiec gruczołowaty, jasnota gajowiec, dąbrówka rozłogowa, konwalia majowa, czworolist pospolity, bluszcz pospolity, przytulia wonna, kokoryczka okółkowa, kopytnik pospolity. Rezerwat nazwano na cześć profesora Zygmunta Czubińskiego (1912–1967), który zabiegał o jego utworzenie. Turystyka Przez rezerwat przechodzi: niebieski szlak turystyczny z Chęcin do Łagowa fragment ścieżki dydaktycznej „Cisów – Góra Września – Daleszyce” (całkowita długość ścieżki 10 km) przyrodnicza pętla otwartej w 2010 roku Leśnej Ścieżki Przyrodniczo-Historycznej im. Wybranieckich (1,5 km). Pętla historyczna tej ścieżki (około 4 km) przebiega poza granicami rezerwatu, a początek i zakończenie obu tras ma miejsce we wsi Cisów, przy wejściu do rezerwatu – znajduje się tam symboliczna brama wejściowa, parking i wiata turystyczna. Galeria zdjęć Przypisy
Rezerwat przyrody Czaple Wyspy

Rezerwat przyrody Czaple Wyspy – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Sieraków, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Leży w granicach Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje dwie porośnięte lasem wyspy na Jeziorze Kłosowskim. Został utworzony zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 czerwca 1957 roku. Zajmuje powierzchnię 7,14 ha (akt powołujący podawał 8,07 ha). Plan ochrony rezerwatu opracowano na okres od 01.01.1997 roku do 31.12.2016 roku. Rezerwat nie posiada aktualnego planu ochrony. Fauna Rezerwat chroni miejsca lęgowe rzadkich gatunków ptaków, m.in.: sokoła wędrownego, kani czarnej, rybołowa, kormorana czarnego, bielika. Nazwa rezerwatu pochodzi od czapli siwej, która obecnie nie gnieździ się na jego terenie. W okresie zimy, w poszukiwaniu żeru, w rezerwacie pojawiają się sarny, jelenie i dziki. Roślinność Warstwę drzew w drzewostanie na dużej wyspie można podzielić na dwa piętra; w I piętrze panuje sosna oraz 200-letni dąb, w domieszce występuje jawor, brzoza, kasztanowiec, klon i modrzew. W piętrze II dominuje dąb, a w domieszce występują: jawor, kasztanowiec, wiąz i akacja. Drzewostan na małej wyspie ma raczej charakter parkowy: wrażenie robi 12 dębów o charakterze pomnikowym. Wyspy te, o falistej powierzchni, porośnięte są starymi drzewostanami sosnowymi i dębowymi. Wiele rosnących tu drzew, zwłaszcza dębów, ma charakter pomnikowy. Roślinność rezerwatu należy do zespołu świetlistej dąbrowy Potentillo albae-Quercetum. W górnej warstwie drzew dominuje sosna zwyczajna i dąb szypułkowy, a w domieszce występują m.in.: jawor, brzoza brodawkowata, klon zwyczajny, a towarzyszą mu te same gatunki co w górnym piętrze. W podszycie dominuje również dąb szypułkowy, obok którego znajduje się leszczyna, jarząb pospolity, szakłak pospolity, trzmielina pospolita, tarnina, grusza pospolita, kruszyna pospolita, dereń świdwa. W bogatym runie tego zespołu występują: ciemiężyk białokwiatowy, gorysz pagórkowy, kokoryczka wonna, bodziszek czerwony, dzwonek brzoskwiniolistny, koniczyna dwukłosowa, pięciornik biały, wilczomlecz kątowy, czyścica storzyszek, konwalia majowa oraz nerecznica samcza. Przypisy
Rezerwat przyrody Cmentarzysko Jaćwingów

Cmentarzysko Jaćwingów – leśny rezerwat przyrody położony na terenie Szwajcarii (dawnej wsi) w granicach administracyjnych miasta Suwałki, około 5 km na północny wschód od centrum Suwałk. Powołany został Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 października 1959. Zajmuje powierzchnię 3,39 ha (akt powołujący podawał 4,12 ha). Klasyfikacja rezerwatu Według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat kulturowy (PKu) podtypu zabytków (za). Według głównego typu ekosystemu jest to rezerwat leśny i borowy (EL) podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Według Zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych boru świeżego wraz z cmentarzyskiem kurhanowym użytkowanym w okresie od II do V wieku ery nowożytnej przez ludność kultury sudowskiej. Błędnie utożsamianej z ludem Jaćwingów. Rezerwat jest w rejestrze zabytków pod nr A-a-5. Walory przyrodnicze i kulturowe Głównym walorem kulturowym są kurhany. Najbardziej charakterystyczną formą grobu był kurhan o zmiennej średnicy 6–21 m, zbudowany z kilku warstw kamieni. Na cmentarzysku występowały zarówno groby ciałopalne, jak i szkieletowe. Największe skupiska kurhanów usytuowane są w centralnej części rezerwatu na osi północ – południe na wyniesieniach terenu. Dziś większość grobów ulega zatarciu. Tylko niektóre z nich osiągają wysokość do 0,5 m i są kuliście obłożone kamieniami. Na części kurhanów porastają drzewa. Teren rezerwatu położony jest na wyniesieniu i znajduje się na wysokości 183,5 m n.p.m. W drzewostanach gatunkiem panującym jest świerk, z domieszką sosny i dębu. Pod okapem na ok. 20% występuje podrost świerka i dębu. Występuje tu wiele gatunków roślin, jak przylaszczka pospolita, konwalijka dwulistna, sałatnik leśny, poziomka, orlica pospolita, szczawik zajęczy, gajowiec żółty, malina kamionka. Z roślin chronionych występują: lilia złotogłów (Lilium martagon), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), konwalia majowa (Convalaria majalis). Przypisy
Rezerwat przyrody Czaplenice

Czaplenice – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko. Położenie – gmina Drezdenko, nadleśnictwo Karwin (oddz. 165 c, d, f), około 3 km na południowy wschód od miejscowości Gościm. Przedmiot ochrony – półwysep na przesmyku między jeziorami Solecko i Lubiatówko z fragmentem lasu sosnowego w wieku 160–190 lat z domieszką buka, brzozy brodawkowatej, olszy i dębu szypułkowego. Ochronie podlegała również kolonia czapli siwej, która pomimo ochrony rezerwatowej przestała istnieć. Obecnie na półwyspie gniazduje wiele ptaków wodnych m.in. łabędzie i kormorany. Rezerwat Czaplenice przylega od północy do utworzonego w 2000 roku rezerwatu Lubiatowskie Uroczyska. Rezerwat położony jest w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Puszcza Notecka” PLB300015 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Jeziora Gościmskie” PLH080036. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 3. Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 14 września 1959 r. (M.P. z 1959 r. Nr 83, poz. 439 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144). Zarządzenie Nr 48/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czaplenice” (Dziennik Urzędowy Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1580). Położenie Województwo lubuskie Powiat strzelecko-drezdenecki Gmina Drezdenko Obręb ewidencyjny – Gościm Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Karwin Powierzchnia pod ochroną 7,59 ha (akt powołujący podawał 8,10 ha) Dz. nr 165 Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat częściowo położony na półwyspie nad jeziorem Solecko i składający się z drzewostanu sosnowego naturalnego pochodzenia w wieku 160 lat z domieszką buka oraz płatami brzozy i olszy. W części przybrzeżnej podrost buka, olchy i brzozy w wieku 25-60 lat. W podszycie leszczyna, głóg, jałowiec, w runie paproć, malina, rokiet, trzcinnik, trawy, a brzegiem trzcina. Stan czapli siwej w poszczególnych latach kształtował się rozmaicie, np. w 1979 r. zarejestrowano 24 gniazda. Ptaki te nie gniazdują już jednak na terenie rezerwatu. W bliskim sąsiedztwie gnieżdżą się rozmaite ptaki drapieżne, zwłaszcza kania czarna i myszołów zwyczajny. Cel ochrony Zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru sosnowego naturalnego pochodzenia. Plan ochrony Rozporządzenie Nr 5 Wojewody Lubuskiego z dnia 2 lutego 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony Rezerwatu Przyrody o nazwie „Czaplenice” – (Dz.Urz. Woj. Lubuskiego Nr 8 z 10.02.2004 r., poz. 131) Przypisy
Rezerwat przyrody Czapli Ostrów

Rezerwat przyrody „Czapli Ostrów” – rezerwat faunistyczny o powierzchni 16,45 ha, utworzony 11 kwietnia 1985, położony na południu województwa zachodniopomorskiego, w powiecie myśliborskim, w gminie Dębno, 10 km na północny wschód od Dębna, po zachodniej stronie drogi krajowej nr 23 do Myśliborza. Na wschodnim brzegu jeziora wieś Ostrowiec, od zachodu i północy do jeziora przylega las. Rezerwat położony na wyspie Jeziora Ostrowieckiego (powierzchnia całkowita rezerwatu 16,45 ha, w tym powierzchnia wyspy Czapli Ostrów 12,45 ha i przybrzeżnych zarośli 4 ha), na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „A” (Dębno-Gorzów) oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 „Ostoja Witnicko-Dębniańska” (PLB320015). Celem ochrony jest zachowanie kolonii czapli siwej (Ardea cinerea) na środku wyspy, na starych dębach i brzozach oraz zachowanie stanowiska lęgowego bielika (Haliaeetus albicilla) i ostoi wielu gatunków ptaków wodnych. Ze świata roślin występują tu: nasięźrzał pospolity (Ophioglossum vulgatum), dzięgiel litwor nadbrzeżny (Angelica archangelisa subsp. Litoralis), czartawa drobna (Circaea alpina), kupkówka Aschersona (Dactylis polgyma), listera jajowata (Listera ovata), bluszcz pospolity (Hedera helix), gwiazdosz rudawy (Geastrum rufescens), dzióbkowiec bruzdowany (Eurhynchium striatum), brodawkowiec czysty (Pseudoscleropodium purum), fałdownik szeleszczący (Rhytidiadelphus triquetrus). Osobliwością jest dąb zrośnięty z trzech pni (obwód 585 cm) z bluszczem (obwód 54 cm). Nadzór: Nadleśnictwo Różańsko. Przypisy Bibliografia Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985, w: Monitor Polski nr 7/85, poz. 60. Rozporządzenie Nr 71/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 października 2007, w: Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego nr 108, Szczecin, dnia 8 listopada 2007, poz. 1872. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Czapli Ostrów. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-02].
Rezerwat przyrody Czapli Wierch

Rezerwat przyrody Czapli Wierch – leśny rezerwat przyrody na obszarze Kociewia, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, nad wschodnim brzegiem Jeziora Słonego. Został utworzony w 1960 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 5,26 ha (akt powołujący podawał 5,03 ha). Celem ochrony jest zachowanie fragmentu typowego dla Borów Tucholskich ekosystemu kontynentalnego boru mieszanego Querco roboris-Pinetum wraz z istniejącym starodrzewem sosnowym naturalnego pochodzenia. Nazwa rezerwatu wywodzi się od kolonii czapli siwej, której gniazda znajdują się w koronach starych drzew, rosnących wzdłuż brzegów jeziora. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Lubichowo. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2015 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Bory Tucholskie” PLB220009. Najbliższe miejscowości to Osiek, Radogoszcz i Skórzenno. Przypisy
Rezerwat przyrody Czapliniec Bełda

Rezerwat przyrody Czapliniec Bełda – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Rajgród w województwie podlaskim. Powołany w 1933 r. i ponownie zatwierdzony w 1958 r., następnie powołany ponownie zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia 25 maja 2015 r. Rezerwat utworzono na powierzchni 11,58 ha początkowo dla ochrony kolonii lęgowej czapli siwej. Ptaki te przeniosły się jednak na stanowiska bliżej jezior i w 1975 roku na terenie rezerwatu już ich nie było. W rezerwacie występuje ponad 200-letni drzewostan o pierwotnym charakterze (zbiorowisko grądowe), a wraz z nim ksylofagi i dziuplaki. Na terenie rezerwatu można zaobserwować m.in. takie gatunki jak: pomocnik baldaszkowy, wawrzynek wilczełyko, nowellia krzywolistna, bocian czarny czy muchołówka mała. W 2017 roku rezerwat został udostępniony dla ruchu pieszego. Przypisy