NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mercato dei tessuti (Cracovia)

Il Mercato dei tessuti (in polacco Sukiennice) sorge nel centro del Rynek Główny, la piazza centrale di Cracovia, ed è l'edificio più grande della piazza stessa. Storia La vocazione commerciale del Rynek Główny, la piazza al centro della quale oggi si erge la costruzione del Mercato dei tessuti, è attestata sin dal 1257, quando il re Boleslao V di Polonia consentì la delimitazione mediante due filari di pietre di uno spazio centrale alla piazza per lo svolgersi delle attività di commercio e scambio. L'edificio in sé fu eretto in forme gotiche agli inizi del XIV secolo: qui i mercanti di Cracovia si riunivano per contrattare e svolgere i propri affari, commerciando spezie, seta, cera, cuoio, ma soprattutto i tessuti provenienti dall'Inghilterra o dalle Fiandre, e il sale proveniente dalle vicine miniere di Wieliczka. Il Sukiennice conobbe una travagliata vicenda costruttiva. Il primo rimaneggiamento ebbe luogo intorno al 1358 per impulso di re Casimiro III il Grande, che volle fornire alla città di Cracovia una nuova sala dei tessuti in una rinnovata veste gotica. Si trattava di una grande aula, lunga 108 m e larga 10 m, dotata di due file di bancarelle profonde 7,5 m su entrambi i lati e aperta verso la piazza circostante con due sequenze di portici a sesto acuto verso i lati nord e sud. Questa costruzione, gravemente danneggiata da un incendio scoppiato nel 1555, fu poi radicalmente rimaneggiata in forme rinascimentali da Giovanni Maria Padovano e Santi Gucci, a cui in particolare sono ascrivibili le volute e le sculture dell'attico. In occasione della generale riorganizzazione della Piazza del Mercato nel 1875–1879, la sala dei tessuti fu infine ripensata secondo il progetto di Tomasz Pryliński. Le stalle e gli edifici adiacenti, aventi carattere superfetativo, furono demoliti, mentre la sala inferiore fu trasformata con l'inserimento di una serie di bancarelle commerciali in legno poste lungo le pareti. Decorata nel 1895 con gli stemmi delle città polacche e gli emblemi delle corporazioni dei sigilli, la sala superiore è stata infine rifunzionalizzata con l'inserimento di spazi museali. Museo Al piano superiore della costruzione è presente la suddivisione Sukiennice del museo nazionale di Cracovia, dove è esposta la più ampia collezione permanente di dipinti polacchi del XIX secolo. Molto ben rappresentate qui sono le correnti tardobarocche, rococò, classiciste e soprattutto romantiche; tra le opere più significative figurano Kościuszko pod Racławicami [Kościuszko alla battaglia di Racławice] e Hołd Pruski [Omaggio Prussiano] di Jan Matejko, Szał uniesień [La follia] di Władysław Podkowiński, il monumentale Pochodnie Nerona [Le torce di Nerone] di Henryk Siemiradzki, e varie opere realizzate da membri rappresentativi del movimento della Giovane Polonia, come Jacek Malczewski e Józef Chełmoński. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mercato dei Tessuti Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mnk.pl.
Sukiennice

Sukiennice is de lakenhal van Krakau die zich bevindt op het centrale plein Rynek Główny. In de hoogtijdagen (15de eeuw) was het een centrum voor internationale handel. Er werden specerijen, zijde, leder en was uit het Oosten verkocht en de exportproducten textiel, lood en zout uit de Wieliczka-zoutmijn. Tegenwoordig worden er in en rond de lakenhal vooral souvenirs, sieraden en ambachtelijke producten verkocht. Op de verdieping zijn musea gevestigd. Al in 1257 werd hier op initiatief van Bolesław V een dubbele rij marktkramen neergezet met een doorgang in het midden die 's nachts aan beide zijden werd afgesloten. De doorgang vormde een straatje in het midden van het plein. Rond 1300 werd de doorgang overdekt. Voor 1358 liet Casimir de Grote een lakenhal bouwen in gotische stijl met een lengte van 108 meter en een middenpad van 10 meter breed. De hal brandde in 1555 uit. Van 1556 tot 1559 werd een lakenhal gebouwd in renaissancestijl, die tussen 1875 en 1878 grondig verbouwd werd.
Суконные ряды

Суконные ряды (пол. Sukiennice) — здание, находящееся в центре краковской площади Рынок, построено как торговые ряды бывшей столицы Польши. Памятник культуры Малопольского воеводства. История В 1257 году король Болеслав V Стыдливый, присваивая городу Магдебургское право, построил из камня посередине рыночной площади двойной ряд суконных торговых заведений. В середине XIV века король Казимир III Великий построил новое здание суконных рядов длиной 108 м и шириной 10 м. С обеих сторон были пристроены торговые лавки шириной 7,5 м, перекрытые арочными сводами, доступные из внутренних рядов через арки. Это здание было построено в готическом стиле, сгорело в 1555 году. Мастер Панкратий перекрыл большой зал суконных рядов арочным сводом. Наружные стены получили декоративный аттик с маскаронами. Тогда же появились лоджии с колоннами (проект Джованни Мария Падовано). В 1601 году сделан поперечный переход через достроенные ризалиты. В 1875—1879 годах суконные ряды были перестроены по проекту архитектора Томаша Прылинского. Вокруг здания были пристроены стрельчатые неоготические арки. Капители колонн аркад сделаны по проектам Яна Матейко. 12 марта 1931 года Суконные ряды были внесены в реестр памятников Малопольского воеводства. В нижнем зале вдоль стен были построены деревянные торговые лавки. Галерея польского искусства Ныне на верхнем этаже располагается «Галерея польского искусства XIX века», которая является филиалом Национального музея Кракова. Здесь представлены портреты позднего барокко, рококо и классицизма XVIII века, а также батальные сцены польских и зарубежных предромантиков (Марчелло Баччарелли, Йозеф Грасси, Джамбаттиста Лампи, Пер Крафт, Юзеф Питшманн, Александр Орловский, Францишек Смуглевич, Михал Стахович, Казимеж Войняковский); искусство разделённой Польши со знаменитым «Прусским оммажем», «Вернигора» и «Костюшко под Рацлавицами» Яна Матейко; мифологические и библейские сцены с монументальными «Факелами Нерона» Генрика Семирадского, искусство представителей молодой Польши начала 20-го века, в том числе Яцека Мальчевского, Юзефа Хелмоньского; выдающиеся импрессионисты Юзеф Панкевич и Леон Вычулковский; картины Войцеха Герсона и Юлиана Фалата, а также противоречивый «Экстаз, или Безумие ликования» Владислава Подковинского. В Галерее польского искусства XIX века в Сукеннице выставлены также скульптуры Якуба Татаркевича, Пия Велонского, Антония Куржавы и Антония Мадейского. Галерея Примечания Ссылки Галерея
Суконні ряди (Краків)

Пам'ятник культури Малопольського воєводства: реєстраційний номер А-10 від 12 березня 1931 року. Суконні ряди, Сукенниці (пол. Sukiennice / Сукєнніце) — будівля в центрі Площі Ринок у Кракові, побудована як торговельні ряди колишньої столиці Польщі. Пам'ятка культури Малопольського воєводства, охороняється державою. Історія У 1257 році король Болеслав V Сором'язливий, надаючи місту «магдебурзьке право», побудував з каменю посередині ринкової площі подвійний ряд суконних торгових закладів. В середині XIV століття король Казимир III побудував нову будівлю суконних рядів довжиною 108 м і шириною 10 м. З обох сторін були прибудовані торговельні крамнички шириною 7,5 м, перекриті арковими склепіннями, доступні з внутрішніх рядів через арки. Ця споруда, зведена в готичному стилі, була знищена в 1555 році внаслідок пожежі. Відновлюючи будівлю, майстер Панкратій перекрив великий зал суконних рядів арочним склепінням. Зовнішні стіни художньо оформили у вигляді декоративного аттика з маскаронами. Тоді ж з'явилися лоджії з колонами (проєктант — Джованні Марія Падовано). У 1601 році зроблено поперечний перехід через добудовані ризаліти. У 1875—1879 роках Суконні ряди були перебудовані за проєктом архітектора Томаша Прилінського. Навколо будівлі були прибудовані стрілчасті неоготичні арки. Капітелі колон аркад зроблені за проєктами Яна Матейка. 12 березня 1931 року Сукняні ряди були внесені до реєстру пам'яток Малопольського воєводства. У нижньому залі уздовж стін були побудовані дерев'яні торговельні крамнички. Нині на верхньому поверсі розташовується «Галерея польського мистецтва XIX століття», яка є філією Національного музею Кракова. Галерея Примітки Посилання Галерея [Архівовано 20 лютого 2020 у Wayback Machine.]
Muzeum Archeologii Podwodnej i Rybołówstwa Bałtyckiego w Łebie

Muzeum Archeologii Podwodnej i Rybołówstwa Bałtyckiego – znajdujący się od października 2020 w budowie w Łebie (województwo pomorskie) dziesiąty oddział Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku. Muzeum będzie położone w pobliżu ujścia rzeki Łeby do Morza Bałtyckiego, obok promenady i kanału portowego. Muzeum jest jedną z 94 inwestycji muzealnych realizowanych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach „sieci nowoczesnych muzeów”, finansowanej ze środków ministra. Planowany koszt wyniesie około 40 milionów złotych. Gmach muzeum będzie miał nowoczesną i dynamiczną formę. Będą w nim zastosowane ekologiczne rozwiązania, maksymalnie ograniczające zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną. Sale wystawowe będą miały powierzchnię ponad sześciu tysięcy m². Według ministerstwa: „Kształt i nachylenie frontowej falującej fasady pokrytej giętymi drewnianymi listwami oraz pionowo rozpięte liny nadadzą obiektowi żeglarski charakter i nawiążą do wyrzuconego na brzeg konaru, kadłuba statku, morskich fal czy nadmorskich wydm”. Ekspozycja będzie się skupiać głównie na chronologiczno-tematycznym przedstawieniu wszystkich aspektów archeologicznych badań podwodnych prowadzonych przez Narodowe Muzeum Morskie w Gdańsku (w tym obiektów wydobytych w czasie badań) oraz zaprezentowaniu szeroko pojętych zagadnień z dziedziny rybołówstwa bałtyckiego (fauny i flory Bałtyku, rybaków i ich kultury, portów rybackich oraz ratownictwa morskiego). Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Chorzowie

Kościół Ducha Świętego w Chorzowie – jeden z kościołów parafialnych w Chorzowie. Należy do dekanatu Chorzów Batory archidiecezji katowickiej. Znajduje się na Osiedlu Ruch, w dzielnicy Centrum. Forma świątyni kształtem nawiązuje do kaplicy w Ronchamp zaprojektowanej przez Le Corbusiera. Kościół został wzniesiony w 1963 roku. Nowoczesna, zaokrąglona budowla została zaprojektowana przez architektów: Mieczysława Króla, Jerzego Winnickiego i Zygmunta Winnickiego. Konstruktorem świątyni był inżynier Franciszek Klimek. Przygotowania do budowy kościoła zaczęły się w 1957 roku. Pojawiły się niestety problemy. Na początku w 1958 roku została wzniesiona kaplica, która została oddana do użytku wiernym. Kiedy kilka miesięcy później świątynia została zbudowana aż do dachu, jej budowa została przerwana. Służby aresztowały księdza dr Karola Nawę, głównego inicjatora prac budowlanych i po procesie skazano go na 3 lata więzienia za posiadanie materiałów budowlanych z nielegalnego źródła. W 1961 roku jego funkcję przejął ksiądz Teodor Polaczek, który otrzymał zgodę na prowadzenie dalszych prac budowlanych, które trwały do 1963 roku i ostatecznie świątynia została poświęcona w dniu 15 czerwca 1963 roku. Modernistyczna budowla charakteryzuje się czystą elewacją. Powtarza się to także we wnętrzu, gdzie przestrzeń ożywia światło wpadające przez barwne witraże. Te ostatnie zostały zaprojektowane przez Marię Skąpską i w stanie nienaruszonym zachowały się do dziś. Droga krzyżowa została zaprojektowana przez Zygmunta Brachmańskiego. Forma świątyni przypomina dużą łódź na rozkołysanym morzu. Wrażenie robi również łącznik między kościołem właściwym a kościołem zastępczym, który kształtem nawiązuje do wielkiego wiosła. W kościele są umieszczone trzy kaplice. Są one rozdzielone od siebie białymi ścianami, co ma symbolizować otwarte księgi Galeria Przypisy
Kościół Chrystusa Miłosiernego w Inowrocławiu

Kościół Chrystusa Miłosiernego w Inowrocławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat inowrocławski I archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się w inowrocławskim osiedlu Rąbin. Kamień węgielny pod budowę nowego kościoła został wydobyty z jerozolimskiej świątyni „Dominus flevit” przez kustosza Ziemi Świętej, następnie został poświęcony przez papieża Jana Pawła II podczas pielgrzymki do Bydgoszczy w dniu 7 czerwca 1999 roku. W dniu 1 lipca 2000 roku rozpoczęła się budowa świątyni, z kolei w dniu 20 listopada 2001 roku arcybiskup Henryk Muszyński uroczyście wmurował kamień węgielny. Kościół został zaprojektowany przez poznańskiego architekta Macieja Soczyńskiego. Budowla została konsekrowana w dniu 18 października 2008 roku przez wspomnianego wyżej arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Świątynia została wzniesiona w stylu współczesnym, po prawej stronie głównej fasady jest umieszczona wysoka wieża, charakteryzująca się spadzistym dachem z krzyżem. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Inowrocławiu

Kościół świętej Jadwigi Królowej w Inowrocławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat inowrocławski I archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się w inowrocławskim osiedlu Rąbin. W dniu 2 czerwca 1995 roku arcybiskup Henryk Muszyński poświęcił i wmurował kamień węgielny w mury nowo budowanego kościoła. Świątynia została uroczyście konsekrowana w dniu 21 czerwca 2003 roku przez abpa Henryka Muszyńskiego, Metropolitę Gnieźnieńskiego wraz z ks. abpem Tomaszem Petą z Kazachstanu i ks. bpem Wojciechem Polakiem z Gniezna. Budowla charakteryzuje się współczesną architekturą z historycznymi tropami. Bryła projektu architekta Michała Holki czerpie z inspiracji kujawskiej architektury sakralnej. Wzorowana jest na zabytkowych budowlach z Trzemeszna, Moglina i Strzelna, z silnie eksponowanymi elementami neoromańskimi, tj. empory, kolumny, ceglane wykończenia i zespoły okien szczelinowych. W ołtarzu głównym dominuje ponad 3-metrowy Krucyfiks z brązu wykonany przez bydgoskiego artystę-rzeźbiarza Michała Kubiaka, dopełniony płaskorzeźbą patronki św. Jadwigi Andegaweńskiej. W 2006 roku biskup Wojciech Polak poświęcił nową Drogę Krzyżową, której stacje namalował artysta malarz Roman Kaczmarek, Dnia 8 listopada 2008 roku celebrowano w świątyni uroczystą Mszą św. pod przewodnictwem ks. abpa Henryka Muszyńskiego w związku z ustanowieniem św. Królowej Jadwigi Patronką Inowrocławia. Przypisy
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ożarowie Mazowieckim

Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Ożarowie Mazowieckim – rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium należące do dekanatu laseckiego archidiecezji warszawskiej. W 1977 roku została przedstawiona na ręce wojewody warszawskiego prośba o wydanie zezwolenia na podjęcie budowy świątyni. Jego Eminencja ksiądz kardynał Stefan Wyszyński – ówczesny prymas Polski parafię w Ożarowie Mazowieckim powierzył na stałe księżom pallotynom. Rozpoczęli oni bezpośrednie przygotowania do budowy kościoła, który miał być wotum wdzięczności za ocalenie pallotynów oraz całej Polski w czasie drugiej wojny światowej. W tym samym roku rozpoczęła się budowa nowej plebanii i świątyni. W 1980 roku został położony kamień węgielny, poświęcony przez papieża Pawła VI. Uroczystości przewodniczył ks. kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski. W 1985 roku do pełnienia funkcji liturgicznych został przygotowany kościół dolny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Matki Emanuela. Kościół górny został ukończony i konsekrowany w 1989 roku przez ówczesnego prymasa polski Kardynała Józefa Glempa. Architektami świątyni byli: Franciszek Bednarz, Leszek Klajnert, Janusz Maliszewski. Witraże zostały wykonane przez: Michała Zaborowskiego, Andrzeja Janotę. Prace stolarskie są dziełem Ryszarda Soroki. Konsultantem ze strony pallotynów był ksiądz profesor Stanisław Kobielus. 6 kwietnia 1997 roku ówczesny ksiądz prymas kardynał Józef Glemp podniósł kościół do rangi sanktuarium. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Kawnicach

Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Kawnicach – rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium maryjne należące do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat goliński archidiecezji gnieźnieńskiej). Sanktuarium opiekują się księża Salezjanie. Obecna murowana świątynia (siódma z kolei) została zbudowana w latach 1948–1951, natomiast konsekrowana została przez biskupa Franciszka Korszyńskiego w dniu 1 lipca 1951 roku. Pod względem architektonicznym budowla jest mieszkanką różnorodnych styli. Wysoka wieża jest zwieńczona barokowym dachem hełmowym, natomiast na dachu bocznej kaplicy jest umieszczona bizantyjska kopuła. Na miejscu nawy, po poprzedniej, przedwojennej świątyni jest usytuowana kaplica z podcieniami. Najcenniejszym zabytkiem kościoła jest znajdujący się w głównym ołtarzu słynący łaskami obraz Matki Bożej Pocieszenia, namalowany na początku XVII wieku. W 1628 roku lokalny dziedzic Stanisław Gorzewski razem z księdzem proboszczem ufundowali obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem i umieścili go w świątyni parafialnej. Obraz potem zasłynął łaskami, co spowodowało napływ pielgrzymów oraz wzrost liczby wotów, które pątnicy składali kawnickiej Madonnie jako podziękowanie za otrzymane łaski. Obraz został namalowany w stylu wczesnobarokowym i nawiązuje do ikon bizantyjskich oraz do słynnego wizerunku rzymskiego Salus Populi Romani z bazyliki Matki Bożej Większej. Został sprowadzony zapewne ze Lwowa, a jedno ze źródeł podaje, iż autorem dzieła mógł być Krzysztof Aleksander Boguszewski (zmarły w 1635 roku) ze szkoły wielkopolskiej, który pod koniec życia został księdzem i proboszczem parafii pw. św. Wojciecha w Poznaniu. Od 1981 roku opiekunami cudownego obrazu Matki Bożej Kawnickiej są księża salezjanie, którym biskup włocławski powierzył sanktuarium. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Gdańsku Żabiance

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Gdańsku Żabiance – rzymskokatolickie sanktuarium maryjne. Mieści się na osiedlu Żabianka przy placu Kard. Stefana Wyszyńskiego w gdańskiej dzielnicy Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecia, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Gdańsk Przymorze w archidiecezji gdańskiej. Historia Od 1996 figura Matki Bożej z Fatimy, która znajduje się w sanktuarium, a uprzednio peregrynująca po archidiecezji jest jako wotum przekazane przez abpa Tadeusza Gocłowskiego, metropolitę gdańskiego. Figurę poświęcił 27 listopada 1965 papież Paweł VI. W 2004 wybudowano kaplicę boczną Matki Bożej Fatimskiej, do której przeniesiono figurę Matki Bożej. Od tego czasu codziennie jest tam odprawiana wieczorna msza. Jedne z ważniejszych wydarzeń w życiu kościoła parafialnego, były: 7 XI 2000: otrzymanie specjalnego błogosławieństwa podpisanego przez papieża Jana Pawła II; 2003: sanktuarium otrzymało od Jana Pawła II świecę z łacińskim tekstem „Ojcze Nasz”; 2003: abp Gocłowski, przekazał sanktuarium papieską piuskę; 14 V 2016: abp Sławoj Leszek Głódź, metropolita gdański, dokonał konsekracji sanktuarium oraz koronacji figury Matki Bożej Fatimskiej; 13 V 2017: wokół figury Matki Bożej zostały umieszczone tablice zawierające wota dziękczynne parafian. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Matki Bożej Fatimskiej
Bazylika Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach

Bazylika Bożego Miłosierdzia – rzymskokatolicki kościół rektoralny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy IX Łagiewniki-Borek Fałęcki przy ul. Siostry Faustyny 3, w Łagiewnikach. Wybudowana w latach 1999–2002, według projektu Witolda Cęckiewicza, główna świątynia Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach oraz obejmującego obszar sanktuarium Samodzielnego rektoratu Bożego Miłosierdzia. Jest dwupoziomową, elipsoidalną budowlą. Może pomieścić 5000 osób (około 1800 miejsc siedzących). Nad budynkiem góruje 77-metrowa wieża widokowa. W dolnym poziomie kościoła znajduje się pięć kaplic: kaplica centralna, pw. św. siostry Faustyny (dar Kościoła włoskiego), i cztery kaplice boczne: pw. Communio Sanctorum o mozaikowym wystroju autorstwa węgierskiego artysty L. Puskása (dar Kościoła węgierskiego) pw. św. Andrzeja Apostoła (Pojednania) – greckokatolicka, uroczyście poświęcona 24 czerwca 2007 roku, w 60. rocznicę Akcji „Wisła”. Uroczystość konsekracji poprowadził arcybiskup większy kijowsko-halicki Lubomir Huzar. Ikonostas i polichromie w Kaplicy Pojednania wykonał profesor Lubomyr Medwid ze Lwowa. Wystrój kaplicy jest darem archieparchii przemysko-warszawskiej oraz innych diecezji Cerkwi Greckokatolickiej. pw. św. Krzyża (dar Kościoła niemieckiego) pw. Matki Bożej Bolesnej (dar Kościoła słowackiego) Obok górnej części bazyliki mieści się wolnostojąca postmodernistyczna kaplica Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Konsekracji kościoła dokonał 17 sierpnia 2002 roku Jan Paweł II, podczas swojej ostatniej pielgrzymki do Polski. Od 6 marca 2003 roku przysługuje mu tytuł bazyliki mniejszej. 27 maja 2006 roku, podczas pielgrzymki papieża Benedykta XVI do Polski, odsłonięto pomnik papieża Jana Pawła II, umieszczony na wieży widokowej przy bazylice. Był to siódmy rzeźbiarski monument papieski w Krakowie. Na południe od kościoła znajduje się cmentarz zakonny sióstr, na którym pierwotnie pochowano siostrę Faustynę. Jej grób znajdował się na zakonnej nekropolii w latach 1938–1966. 30 lipca 2016 roku, podczas XXI Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w bazylice spowiadał papież Franciszek. Galeria Zobacz też Miłosierdzie Boże Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białymstoku Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku Droga Świętej Faustyny w Kiekrzu sługa Boży Józef Andrasz Bazylika Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej w Licheniu Starym Jasna Góra Przypisy Bibliografia s. M. Elżbieta Siepak ZMBM, Śladami św. siostry Faustyny w Krakowie, wyd. Urząd Miasta Krakowa (broszura). Linki zewnętrzne Strona oficjalna Rektoratu Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach Strona Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia Strona Domu Siostry Faustyny Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach
Kościół św. Bonawentury z Bagnoregio w Pakości

Kościół świętego Bonawentury z Bagnoregio w Pakości – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat barciński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został wzniesiony w 1631 roku. Jest to budowla poklasztorna wybudowana przez oo. reformatów na starych murach zamku. Świątynia została konsekrowana przez biskupa Andrzeja Gembickiego w 1637 roku. Kościół został rozbudowany w latach 1763-1769. Świątynia reprezentuje styl barokowy, z kolei wnętrze nosi cechy stylu rokokowego. Do zabytków kościoła należą: ołtarze, figura z drzewa lipowego (z XVII wieku), obraz malarza Bartłomieja Strobla „Matka Boża z Dzieciątkiem Jezus adorowana przez św. Bonawenturę i św. Ludwika de Valois” (z 1647 roku), barokowy krucyfiks (z XVII wieku), monstrancja (z XVIII wieku), kielichy (z XVI i XVII wieku), barokowo-renesansowy relikwiarz Krzyża Świętego (z XVII wieku), pacyfikały (z XVII i XVIII wieku), ornaty (z XVIII wieku), mosiężny kociołek na wodę (z XVIII wieku). Przypisy
Kościół św. Jana Pawła II w Słopnicach

Kościół św. Jana Pawła II w Słopnicach – kościół parafialny parafii rzymskokatolickiej św. Andrzeja Apostoła w Słopnicach. Historia Pierwsze plany budowy nowego kościoła zaczęły się już pojawiać w latach 70. XX w. Jednakże priorytetem była kaplica na os. Podmogielica. Kościół powstał w 2013 roku, zastępując poprzedni zabytkowy kościół parafialny. Autorem projektu był Sebastian Pitoń. Poświęcenia 16 listopada 2013 dokonał bp. Andrzej Jeż. W roku 2020 miało dojść do konsekracji, lecz została ona przełożona z powodu pandemii Covid-19. Ostatecznie odbyła się 6 lipca 2024 roku, a została dokonana przez biskupa tarnowskiego Andrzeja Jeża. Przypisy
Kościół bł. Michała Kozala Biskupa i Męczennika w Wągrowcu

Kościół Błogosławionego Michała Kozala Biskupa i Męczennika w Wągrowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wągrowiecki archidiecezji gnieźnieńskiej). 5 października 2005 arcybiskup Henryk Muszyński wmurował kamień węgielny pod budowę świątyni wyjęty z podziemia katedry w Gnieźnie. W latach 2003–2011 został wzniesiony kościół. W wigilię Bożego Narodzenia 2011, w czasie pasterki, abp Józef Kowalczyk prymas Polski uroczyście otworzył świątynię i poświęcił tabernakulum. 24 czerwca 2024, w 35. rocznicę powstania parafii, abp Wojciech Polak prymas Polski konsekrował kościół i ołtarz. Świątynia charakteryzuje się współczesną architekturą i wystrojem wnętrza. Przypisy