Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Popowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Popowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w miejscowości Popowo Kościelne (powiat wyszkowski w województwie mazowieckim). Funkcjonuje przy nim parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Historia Pierwsza kaplica powstała we wsi około 1665 z fundacji Joanny Przedwojewskiej, Wawrzyńca Chrzanowskiego oraz Stanisława Aciechowskiego (byli to właściciele lokalnych majątków ziemskich). W kaplicy wisiał obraz Matki Bożej Częstochowskiej, cel pielgrzymek. Drugi obiekt sakralny w Popowie był już kościołem o wymiarach 30 na 11,5 metra. Zbudowano go około 1740 z fundacji księdza Ewarysta Bogdańskiego (prepozyta serockiego) i Gabriela Popowskiego. 29 maja 1743 konsekrował go biskup Marcin Załuski. Obiekt był wzmacniany około 1780, remontowany w początkach XIX wieku i pokryty blachą w 1868. Według danych z 1763 miał trzy ołtarze, a w głównym znajdował się koronowany obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z darami wotywnymi. W drugiej połowie XVIII wieku świątynia stała się kościołem filialnym parafii w Barcicach. Parafia powróciła tu około 1865. W 1838 hrabia Edmund Skarżyński ufundował obecną plebanię. Trzecią, obecną, świątynię postawiono we wsi według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego z inicjatywy księdza Jana Krzyżewskiego, którego rodzice sprzedali na ten cel swój majątek Krzyżewy. Budowę wsparli też właściciele Popowa, Stanisława i Maria z Orsettich Skarżyńscy. Kościół został konsekrowany 29 kwietnia 1909 przez biskupa płockiego, Antoniego Juliana Nowowiejskiego. 23 sierpnia 2018 r. zostało utworzone w Popowie przez bp. Piotra Liberę Diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Popowskiej, Matki Nadziei. Obraz maryjny w kościele koronował bp Roman Marcinkowski (korony pobłogosławił papież Franciszek 3 marca 2015). Świątynię odwiedził 23 sierpnia 2020 nuncjusz apostolski Salvatore Pennacchio, przewodnicząc uroczystości z okazji 5. rocznicy koronacji obrazu. Architektura Murowana świątynia reprezentuje styl neogotycki. Kryje ją rzadko spotykany w Polsce, potrójny dach namiotowy. Środkowa część zwieńczona jest sygnaturką, a dwie pozostałe iglicami z kulami. Od frontu znajduje się czterokondygnacyjna wieża zwieńczona attyką z fryzem i ostrołukowymi płycinami. Wieńczy ją dach wiciowy (iglica) z czterema mniejszymi iglicami na narożach. Wejście główne znajduje się w ostrołukowym, uskokowym portalu zdobionym żabkami, zwieńczonym kwiatonem na wimperdze. W tympanonie nad wejściem umieszczona jest scena maryjna (1938). Obiekt jest trójnawowy, pięcioprzęsłowy z dwuprzęsłowym prezbiterium szerokości nawy głównej zamkniętym trójbocznie. Posiada zakrystię i kruchty. Nawy i prezbiterium kryje sklepienie gwiaździste, a nad niektórymi pomieszczeniami znajdują się sklepienia krzyżowo-żebrowe i krzyżowe. Poszczególne nawy oddziela pięć par ośmiobocznych filarów. Wyposażenie Na wyposażenie kościoła składają się m.in.: ołtarz główny z uznawanym za cudowny obrazem Matki Bożej Częstochowskiej (1665, z zasłoną z wizerunkiem Trójcy Świętej autorstwa Jana Kuśmidrowicza z 1908), konserwowany w latach 90. XX wieku przez Georgija Asłanjana, zawierający rzeźby św. Stanisława i św. Wojciecha, wykonane z wapienia pińczowskiego, dwa ołtarze boczne (1740), stacje Drogi Krzyżowej zakupione w 1912, neogotycki ołtarz posoborowy (2013) autorstwa Pawła Mazurkiewicza z Wojnowa z wizerunkiem Ostatniej Wieczerzy wykonanym przez Henryka Tarantowicza z Obór, jesionowe ławki (2013), organy pięciogłosowe z zakładu Józefa Szymańskiego (1893). W świątyni utworzono boczną kaplicę Bożego Miłosierdzia, do której w 2010 sprowadzono relikwie św. Faustyny Kowalskiej. Przypisy