NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Małgorzaty w Kiernozi

Kościół świętej Małgorzaty – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kiernozi, należący do dekanatu Sanniki diecezji łowickiej. Świątynia została wybudowana z cegły w XIV wieku. Jednak w późniejszych wiekach była wielokrotnie przebudowywana, powstały wtedy dobudówki. Nawa została wzniesiona na planie kwadratu, prezbiterium jest węższe, wielobocznie zamknięte, od strony zachodniej znajduje się kwadratowa wieża, mieszcząca w przyziemiu kruchtę, a na piętrze chór muzyczny. W obu narożnikach pomiędzy wieżą a zachodnią ścianą nawy są umieszczone cylindryczne wieżyczki, mieszczące schody na górne kondygnacje nawy i na chór. Do północnej elewacji nawy dobudowany jest przedsionek, a do południowej neogotycka kaplica. Przy prezbiterium są umieszczone dwie zakrystie. Świątynia wzmocniona jest skarpami. Do wyposażenia kościoła należą cztery ołtarze. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz świętej Małgorzaty dziewicy i męczennicy, w dwóch ołtarzach bocznych obrazy Przemienienie Pańskie i Święty Józef z Dzieciątkiem. Z innych elementów wyposażenia można wyróżnić płaskorzeźbioną, kamienną chrzcielnicę datowaną na 1519 rok. Przypisy
Haras national de Janów Podlaski

Le Haras national de Janów Podlaski est le plus vieux haras de chevaux arabes de Pologne. Il héberge environ 500 chevaux. Ce haras est spécialisé dans la reproduction de chevaux de sang - mêlant Arabes et Anglo-arabes. Il organise chaque année des ventes aux enchères qui attirent des éleveurs et investisseurs polonais et étrangers, en particulier depuis les pays du Golfe. Le siège du haras est situé dans des écuries fondées en 1817, à Wygoda, près de Janów, à environ 2 kilomètres au nord-est de Janów Podlaski (siège de la gmina), 21 kilomètres au nord-est de Biała Podlaska (siège du powiat) et 116 kilomètres au nord-est de Lublin (capitale de la voïvodie). Histoire La fondation de ce haras remonte aux guerres napoléoniennes, à la suite desquelles le nombre de chevaux en Pologne a fortement diminué. Afin de retrouver les effectifs perdus, le haras de Janów est établi en 1817. Jusqu'en 1994, ce haras fonctionne comme une ferme appartenant à l'État polonais, sous le nom de Haras Janów Podlaski. En 1939, les Nazis capturent ce haras, et avec lui un étalon de pure race Arabe nommé Witez, qu'ils envoient dans un haras nazi dans un objectif de reproduction, afin de donner naissance à un « super-cheval » pour Adolf Hitler. Capturé par les Alliés, Witez est ensuite envoyé aux États-Unis, sans jamais revoir son pays d'origine. L’âge d'or du haras a eu lieu à la fin des années 1950, grâce au directeur en poste à partir de décembre 1939, Andrzej Krzyształowicz . Il se voit confier le soin des chevaux exportés par les Allemands. Il organise également la première vente aux enchères de chevaux arabes à l’automne 1969. Depuis lors, près de 1 000 Arabe polonais ont été vendus à l'étranger, générant de nombreuses devises pour le pays. Le plus grand succès financier a été la vente de l'étalon El Paso de Janów pour 1 million USD. De 2000 à 2016, Marek Trela est directeur du haras. Tensions politiques sous le PiS En février 2016, Marek Trela est limogé par le parti Droit et justice (PiS) au pouvoir en Pologne au motif de la mort par coliques de la jument Pianissima, pour être remplacé par Marek Skomorowski, un économiste peu familier des équidés, mais proche du nouveau parti. Les éleveurs de chevaux arabes du pays s'expriment dans des lettres ouvertes pour demander le retour de Trela. En avril 2016, la mort de deux juments précieuses pousse l'épouse de Charlie Watts à retirer ses chevaux arabes de Janów Podlaski pour les rapatrier en Angleterre. Entre 2016 et 2018, le haras enregistre des pertes de l'ordre de 1,5 million de zlotys. Il retrouve une certaine stabilité entre 2021 et 2023, sous une direction appréciée, mais la nomination en mars 2023 d'une directrice controversée (dixième changement de direction sur sept ans) entraîne un mouvement de protestation et une grève très suivie. Description Le haras est basé à Wygoda. Il couvre une superficie de 2 500 ha, soit environ 18 % de la superficie de la commune de Janów Podlaski. Articles connexes Szarajówka Notes et références Portail du monde équestre Portail de la Pologne
Яновський кінний завод

Яновський кінний завод — кінний завод у Янові-Підляському, Польща. Один з найкращих в Європі, де розводили арабських коней. Існує з 1817 р. у складі Росії як державний завод; з 1918 р. — у складі Польщі. Між двома світовими війнами мав державну заводську стайню, утримував 120-160 жеребців напівкровних порід для парування робочих кобил сільського населення. Також — Яновський конезавод. Примітки Бібліографія Яновський кінний завод // Гопка, Б.М. та інші. Практикум з конярства. Київ, 2011. [1] Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Яновський кінний завод Найвідоміший конезавод у Польщі у Янові-Підляському
Kościół św. Marcina w Strykowie

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny w Strykowie, należący do dekanatu strykowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1907–1912. Budowla jest murowana o kształcie podłużnym, reprezentuje styl „swojskiego” neobaroku. Składa się z trzech naw, z obu stron są umieszczone pomieszczenia zakrystyjne. Dach kościoła jest pokryty blachą ocynkowaną. Budowla została zaprojektowana przez architektów: Józefa Piusa Dziekońskiego i Zdzisława Mączeńskiego z Warszawy. W kościele znajduje się ołtarz główny w stylu renesansowym, w którym jest umieszczony obraz Matki Bożej Częstochowskiej namalowany przez Buchbündera. Ambona w kształcie Łodzi Piotrowej została wykonana w 1926 roku dzięki staraniom księdza Leona Stypułkowskiego. W ołtarzach bocznych są umieszczone, pochodzące ze starej świątyni barokowe obrazy św. Anny oraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Do wyposażenia należą także organy o 12 głosach, 2 dzwony, obrazy Drogi Krzyżowej namalowane na sklejce, chrzcielnica z miedzianą nakrywą, pochodząca z XVII wieku. Tablice pamiątkowe W kościele umieszczone są tablice pamiątkowe ku czci: księdza Kazimierza Skoczylasa (1901-1942), profesora Seminarium Duchownego w Łodzi, proboszcza strykowskiego w latach 1940-1941, więźnia i ofiary niemieckiego obozu koncentracyjnego w Dachau, księdza Bolesława Karwowskiego (zm. 1932), inicjatora i budowniczego kościoła, 50-lecia akcji Burza i poległych w niej żołnierzy Armii Krajowej zgrupowania Stryków i oraz 27. Wołyńskiej Dywizji Piechoty AK. Galeria Przypisy
Kościół św. Archaniołów Rafała i Michała w Aleksandrowie Łódzkim

Kościół Świętych Archaniołów Gabriela, Rafała i Michała – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu aleksandrowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia i architektura Jest to budowla murowana, wybudowana w latach 1816–1818. Reprezentuje styl klasycystyczny. Jej pierwotne wymiary były następujące: długość - 23 metry, szerokość - 12 metrów, wysokość 7 metrów. W latach 1922–1926 świątynia została powiększona i gruntownemu wyremontowana. Kościół został rozbudowany według projektu architekta Józefa Kabana, powstały wtedy dwie nawy boczne, została przedłużona nawa główna (o współczesne stare prezbiterium). Po rozbudowie świątynia miała wymiary: długość: 29,5 metra, szerokość 21 metrów i wysokość 13 metrów. W latach 1933–1935 kościół został ponownie przebudowany przez księdza Witolda Nadolskiego. Została wtedy zmieniona fasada frontowa świątyni – na miejscu małej wieży zostały wybudowane dwie neobarokowe wieże o wysokości 20 metrów, z zawieszonymi na nich dzwonami. Świątynia została pokryta nowym tynkiem i została rozebrana dzwonnica. Kolejna rozbudowa kościoła trwała w latach 1983-1993. Dzieła tego podjął się ksiądz Norbert Rucki. Projektantem rozbudowy został architekt Mirosław Rybak razem z inżynierami: Romanem Chomiczewskim i Mirosławem Wypłoszem. Do istniejącej świątyni od strony południowej została dobudowana nowy obiekt sakralny o powierzchni 600 metrów kwadratowych. W dniu 29 września 1994 roku kościół został konsekrowany. Wyposażenie W starej świątyni są umieszczone 4 ołtarze. Nowa świątynia posiada tylko jeden ołtarz umieszczony w nawie głównej. Stara świątynia posiada organy klasycystyczne o 10-głosach, Nowa świątynia posiada organy elektroniczne Johannusa o 48-głosach. Droga krzyżowa i pancerne tabernakulum są umieszczone w nowej świątyni. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Będkowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wolborskiego archidiecezji łódzkiej. Historia Fundatorem zbudowanego w 1462 roku kościoła był kanonik Piotr Spinek i jego dwaj bracia Mikołaj i Franciszek. Ufundowanie kościoła upamiętnia tablica tablica erekcyjna wmurowana w południową ścianę z herbami Abdank, Prus II, Jastrzębiec. Tekst na tablicy brzmi następująco: Późnogotyckie detale kamienne zastosowane w kościele (w szczególności portal) wykazują związki z małopolską kamieniarką popularną od około 1460 roku do początku XVI wieku. W II poł. XVIII wieku zbudowano kaplicę pw. Pana Jezusa, wymieniono zawalone sklepienia na stropy, a w 1779 roku przedłużono kruchtę. Przebito także ściany w części południowej, tworząc arkady. Wieżę dobudowano po 1783 roku. Architektura Składa się z jednej nawy, posiada krótkie, wielobocznie zamknięte prezbiterium. Od strony zachodniej znajduje się smukła wieża na planie kwadratu. Pod koniec XVIII wieku zbudowano niewielką dzwonnicę w stylu klasycystycznym z elementami neogotyku. Wnętrze 3 ołtarze w stylu późnobarokowym z XVIII wieku portal późnogotycki z 2. połowy XV wieku chrzcielnica kamienna z XV wieku (?) ambona i chór klasycyzujące z końca XVIII wieku stacje Drogi Krzyżowej namalowane na płótnie, 2 świeczniki, organy o 8 głosach, 2 dzwony. W kościele znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, zwanej Matką Bożą Będkowską. Obraz reprezentuje styl gotycki i powstał w XV wieku, zapewne ofiarowała go rodzina Spinków. W 1986 roku obraz przeszedł konserwację i renowację. Kompleksowy opis dziejów świątyni i parafii można znaleźć w monografii pt. "U tronu Matki. Dzieje kościoła i parafii w Będkowie" Przypisy Linki zewnętrzne Monografia kościoła parafialnego w Będkowie w bibliotece (1893) Polona
Kościół św. Jana Chrzciciela w Buczku

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zelowskiego archidiecezji łódzkiej. Jest to świątynia gotycka, orientowana, składająca się z jednej nawy, posiadająca węższe prostokątne prezbiterium. Do prezbiterium od strony północnej i do kaplicy od strony wschodniej jest dobudowana zakrystia z kruchtą od strony wschodniej. Południowa kaplica w stylu renesansowym, jest sklepiona ośmioplanową kopułą opartą na żagielkach, północna kaplica nakryta jest sufitem. Dach świątyni jest dwuspadowy, nad kaplicami jest namiotowy. Fundatorami świątyni byli właściciele dóbr – Buczkowscy, którzy są pochowani pod prezbiterium. Kościół wybudowany z cegły był wielokrotnie przebudowywany – nawa została przedłużona, a w XVII wieku zostały dobudowane wspomniane wyżej późnorenesansowe kaplice na planie kwadratu: od strony południowej Walewskich, a od strony północnej Gomulińskich. Oszkarpowana ściana wschodnia jest zwieńczona trójkątnym szczytem z wieżyczką na sygnaturkę. Na osi fasady jest umieszczona czworoboczna wieża, przechodząca w górnej części w ośmioboczną. Okna kościoła są zamknięte półkoliście. Na ramie jednego z nich – w prezbiterium – jest umieszczona data 1712. Ołtarz główny został wykonany 1620 roku i mieści obrazy: Madonny z Dzieciątkiem, powyżej – św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem, a w zwieńczeniu scenę Chrztu Chrystusa w Jordanie z początku XVII wieku. Ołtarze boczne zostały wykonane w XVIII wieku. Umieszczone są nich obrazy św. Andrzeja i św. Józefa z Dzieciątkiem z XVII wieku. W kaplicy Gomulińskich znajduje się obraz poświęcony Świętej Trójcy, a w kaplicy Walewskich poświęcony św. Annie. W tej ostatniej znajduje się sufit z polichromią nawiązującą do treści ośmiu wezwań z Litanii Loretańskie jakby przynoszonej przez anioły. Ambona została wykonana na początku XVIII wieku. Na ścianach świątyni jest umieszczonych kilka pamiątkowych tablic z XIX i XX wieku. Jedna z nich jest dedykowana Zdzisławowi Walewskiemu, zmarłemu w wieku 24 lat w Warszawie w dniu 6 listopada 1862 roku, następna jest dedykowana Zygmuntowi Colonnie – Walewskiemu i Anigecie z Tarnowskich – Walewskich. Inna tablica dedykowana jest Przemysławowi Colonnie – Walewskiemu i Emilii z Zagórowskich. Jedna z tablic upamiętnia wielki remont kościoła: "Jasnogórskiej Pani w hołdzie na 600 – lecie 1382-1982. Jej czcicielom: Janowi Pawłowi II, papieżowi Polakowi wybr. 16 X 1978, kard. Stefanowi Wyszyńskiemu, prymasowi Polski, gruntowna renowację tej świątyni dokonaną staraniem prob. ks. Z. Wujaka poświęcają wierni parafii Buczek A. 1978-1980 D". Kolejna tablica dedykowana jest księdzu Stefanowi Skowrońskiemu proboszczowi w latach 1939-1941, aresztowanemu przez okupanta hitlerowskiego w Buczku, a także innym kapłanom pochodzącym z tej parafii, którzy zginęli w czasie II wojny światowej. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Ruścu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu szczercowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w latach 1895–1911 w stylu neogotyckim według projektu Tadeusza Mankiewicza. Budowla jest murowana z cegły i nieotynkowana posiada jedną nawę. Budowlę konsekrował w dniu 28 kwietnia 1913 roku biskup włocławski. Wnętrze i wyposażenie Do wyposażenia kościoła należą ołtarze w stylu barokowym pochodzące z dawnej świątyni, rozebranej w 1896 roku. W ołtarzu głównym znajduje się cudowny obraz Matki Bożej Rusieckiej z początku XVIII wieku. Zabytkowa chrzcielnica z herbem Ogończyk reprezentuje styl wczesnobarokowy. Kościół posiada także portret hetmana Jana Koniecpolskiego. Dzwony pochodzą z lat 50. XX wieku i ufundował je ks. A. Płuszka. Duchowny ten ufundował również Drogę Krzyżową, odnowioną w 1995 roku. Organy Organy zostały zakupione po II wojnie światowej. Ich budowniczym jest prawdopodobnie Fabian Jarzymowski. Stół gry ustawiony centralnie przed szafą organową. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Jeżowie

Kościół świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu brzezińskiego archidiecezji łódzkiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1907–1914 według projektu architekta z Warszawy, Konstantego Wojciechowskiego. Powodem wybudowania kościoła były rosnące potrzeby duszpasterskie, jakie posiadała parafia w Jeżowie. Budowy nowej świątyni podjął się proboszcz, ksiądz kanonik Bolesław Raźmo. Prace budowlane zostały rozpoczęte w dniu 28 września 1907 roku, a zostały zakończone w połowie 1914 roku. W ten sposób powstał kościół w stylu neogotyckim, składający się z trzech naw, posiadający prezbiterium zwrócone w stronę północną, charakteryzujący się wysoką wieżą frontową i sygnaturkową. Według pierwotnego projektu, wieża świątyni miała być jeszcze wyższa, ale podczas wichury wiatr zwalił drewnianą konstrukcję, w związku z tym, prace zostały zakończone na niższym poziomie. Świątynia została wybudowana z czerwonej cegły, a jej fundament został wykonany z obrobionego kamienia polnego. Budowla została poświęcona w lipcu 1914 roku przez delegata arcybiskupa Warszawskiego – księdza Władysława Żaboklickiego, proboszcza i dziekana skierniewickiego. 9 lipca 2021 roku zniszczeniu uległa część dachu kościoła w wyniku przejścia silnej nawałnicy. Przypisy
Kościół św. Leonarda w Jeżowie

Kościół Świętego Leonarda – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Historia Świątynia powstała w 2 połowie XVII wieku. W 1757 roku została odrestaurowana, dzięki staraniom Jakuba Azarycza benedyktyna z jeżowskiego klasztoru. W 1946, 1978 i 2003 roku kościół był remontowany. Architektura i wnętrze Jest to budowla drewniana, składająca się z jednej nawy, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany, do jego budowy użyto drewna modrzewiowego. Prezbiterium świątyni jest mniejsze od nawy i zamknięte jest prostokątnie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, posiadający wieżyczkę na sygnaturkę, która jest zwieńczona baniastym hełmem blaszanym. Do wyposażenia świątyni należy belka tęczowa z krucyfiksem późnobarokowym, pochodząca z 2 połowy XVII wieku. Ołtarz główny w stylu wczesnobarokowym pochodzi z połowy XVII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzą z 1 połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja i św. Stanisława Biskupa w Kałowie

Kościół świętego Mikołaja i świętego Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu poddębickiego archidiecezji łódzkiej. Obecna świątynia została wybudowana w 1786 roku i ufundowana przez Sulimierskich. W 1869 roku świątynia została gruntownie odnowiona. Podczas ponownego remontu w 1912 roku została powiększona. Jest to budowla drewniana, posiadająca konstrukcję zrębową, oszalowana, jej prezbiterium jest zwrócone w stronę północną. Kościół został wzniesiony na planie krzyża o krótkich ramionach bocznych, jego prezbiterium jest węższe i zamknięte wielobocznie. We wnętrzu znajdują się dwie pary słupów, oddzielających wąskie nawy boczne i podtrzymujących sklepienia kolebkowe. Do wyposażenia świątyni należy ołtarz główny pochodzący z XVIII wieku, mieszczący obraz św. Mikołaja i rzeźby świętych, ołtarze boczne pochodzą z XVIII wieku i reprezentują styl barokowy, znajdują się w nich: obraz św. Jana Nepomucena z XVII wieku i krucyfiks z XVII wieku oraz obraz św. Anny z początku XIX wieku. Organy w stylu rokokowym są ozdobione rzeźbami aniołów grających na trąbach; chrzcielnica w stylu rokokowym pochodzi z 1800 roku. Jeden z feretronów jest ozdobiony rzeźbą Matki Bożej Różańcowej, a drugi jest ozdobiony obrazem Zaślubin Józefa z Maryją. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i klasztor salezjanów w Lutomiersku

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i klasztor salezjanów – poreformacki zespół klasztorny, znajdujący się w Lutomiersku, w województwie łódzkim. Obecne siedziba Salezjańskiej Szkoły Muzycznej. Klasztor został ufundowany w 1650 roku przez wojewodę rawskiego, Andrzeja Grudzińskiego, dla Franciszkanów reformatów. Klasztor został przebudowany z zamku rycerskiego z XV wieku. W latach 1651–1659 obiekt został rozbudowany przez Anne Grudzińską oraz jej syna Marcina Grudzińskiego, podkomorzego inowrocławskiego - została wtedy wzniesiona barokowa świątynia, konsekrowana w 1659 roku. Po powstaniu styczniowym klasztor został skasowany przez władze rosyjskie, ponieważ w jego piwnicach ukrywani byli powstańcy. Zakonnicy mogli jednak mieszkać w klasztorze. Po śmierci ostatniego z reformatów, w 1900 roku, zespół klasztorny został wystawiony na licytację. Zabudowania zakupiła gmina Lutomiersk i przekazała je diecezji kujawsko-kaliskiej. Podczas I wojny światowej, w 1914 roku, zabudowania klasztorne spłonęły. W 1925 roku obiekt został przekazany salezjanów, którzy rozpoczęli odbudowę klasztoru. W latach 1929–1991 w klasztorze znajdował się dom dziecka i zakład wychowawczy. W latach 50. i 60. XX wieku klasztor przebudowano na dom rekolekcyjny i ośrodek dla młodych księży. W 1996 roku w klasztorze została otwarta salezjańska szkoła Muzyczna. Kościół został wybudowany w stylu barokowym. Jest to budowla murowana, jednonawowa i orientowana. Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym, natomiast chór muzyczny podparty jest arkadami. W zakrystii znajdują się szafy w stylu rokokowym oraz komoda z XVIII wieku.. Przypisy Linki zewnętrzne Czesław Klinowski: Dzieje poreformackiego klasztoru w Lutomiersku (1925) w bibliotece Polona
Kościół św. Rocha w Parzęczewie

Kościół Świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, św. Anny i św. Wojciecha w Parzęczewie, znajdujący się na terenie cmentarza pod tym samym wezwaniem. Świątynia powstała w końcu XVI wieku we wsi Ignacew Parzęczewski. W XVII wieku została przeniesiona na obecne miejsce. W latach 2000–2001 świątynia była restaurowana. Założono wtedy nowe odeskowanie ścian i gont na dachu. Jest to budowla drewniana, składająca się z jednej nawy, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany, do jego budowy użyto drewna modrzewiowego. Prezbiterium świątyni jest mniejsze od nawy i zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Budowlę nakrywa dach dwuspadowy, pokryty gontem, posiadający czworokątną wieżyczkę na sygnaturkę, w części frontowej, która jest zwieńczona dachem wieżowym pokrytym blachą. Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny w stylu barokowym z około 1660 roku, dwa ołtarze boczne w stylu rokokowym z XVIII wieku, dwa konfesjonały i cztery ławki w stylu barokowym z XVIII wieku oraz liczne rzeźby od XVII wieku. Wnętrze nakryte jest płaskimi stropami. Świątynia posiada także chór muzyczny. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, św. Anny i św. Wojciecha w Parzęczewie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, świętej Anny i świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu ozorkowskiego archidiecezji łódzkiej. Historia i architektura Świątynia została wzniesiona w latach 1802–1805 w stylu neoklasycystycznym i ufundowana przez dwóch braci Franciszka i Ignacego Stokowskich – ówczesnych właścicieli dóbr parzęczewskich. Kościół został poświęcony w 1805 roku przez oficjała łowickiego księdza Jastrzębskiego. Budowla została konsekrowana po raz pierwszy w dniu 3 maja 1840 roku przez biskupa sufragana kujawsko-kaliskiego Józefa Joachima Goldtmanna. W drugiej połowie XIX wieku kościół był dwukrotnie rozbudowywany i ozdobiony polichromią. Po raz kolejny został konsekrowany w dniu 4 lipca 1903 roku przez arcybiskupa warszawskiego Wincentego Chościak-Popiela. W latach 1946–1949 do świątyni została dobudowana wieża w stylu neobarokowym. Do wyposażenia świątyni należą: 4 ołtarze z drewna dębowego, bogato rzeźbione i złocone; 2 konfesjonały z drewna dębowego, bogato rzeźbione; organy piszczałkowe; stacje drogi krzyżowej namalowane na ścianach jako część polichromii; oświetlenie z mosiądzu – żyrandole, kandelabry, kinkiety, świeczniki; 4 dzwony ze spiżu, odlane w przemyskiej pracowni Felczyńskich; ławki z drewna dębowego; 2 relikwiarze w stylu barokowym w formie trumien z relikwiami męczenników i wyznawców; polichromia wykonana przez Aleksandra Przewalskiego i malowidło przedstawiające Golgotę wykonane przez Wincentego Łukasiewicza. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Widawie, w dekanacie widawskim archidiecezji łódzkiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1678–1709 i reprezentuje styl barokowy. Budowla jest orientowana, jednonawowa, prezbiterium jest węższe i zamknięte półkoliście. Do świątyni wchodzi się od strony zachodniej przez kruchtę na planie kwadratu. Kościół został zaprojektowany przez nieznanego architekta. W 1709 roku budowa świątyni została zakończona. W 1731 roku kościół został konsekrowany przez biskupa Franciszka Kraszkowskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Architektura Kościół posiada ołtarz główny ozdobiony rzeźbioną grupą Ukrzyżowania oraz rzeźbami św. Wojciecha i św. Stanisława, ufundował go chorąży wieluński Stanisław Karsznicki. Cztery rzeźbione ołtarze boczne są ozdobione obrazami i figurą Pana Jezusa. Ambona w stylu barokowym pochodzi z początku XVIII wieku, organy w stylu barokowym o 15 głosach są ozdobione zegarem i rzeźbami grających kobiet. Spiżowa chrzcielnica w stylu późnorenesansowm została wykonana w 1600 roku przez Michała Otmana z Krakowa i została ofiarowana przez Walentego Widawskiego, rektora Akademii Krakowskiej. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wykonane z gipsu.. Galeria Przypisy