NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia św. Walentego, Leonarda i Michała Archanioła w Futomie

Parafia św. Walentego w Futomie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Błażowa. Historia W 1436 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Futomie, która początkowo była zwana jako Futhomyna, Futhuma. W 1451 roku została erygowana parafia, z fundacji Małgorzaty Mościckiej. W latach 1503–1526 w parafii nie było proboszcza, ponieważ wieś przeżyła wielką epidemię przesuwającej się od zachodu tzw. morowej zarazy. W 1576 roku zbudowano następny drewniany kościół, z fundacji Piotra Biejkowskiego, który w 1595 roku został konsekrowany przez abpa lwowskiego Jana Dymitra Solikowskiego, pw. Świętego Krzyża, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, św. Apostołów Piotra, Pawła i Jana Ewangelisty, św. Anny, św. Stanisława i św. Leonarda. Na przełomie XIX i XX wieku patronem parafii był właściciel dóbr w Futomie Stanisław Nowak. 31 marca rozebrano stary kościół i w latach 1910–1911 na jego miejscu zbudowano obecny kościół murowany, według projektu arch. inż. Stanisława Majerskiego. W 1911 roku kościół został poświęcony, a 8 lipca 1922 roku odbyła się konsekracja kościoła przez bpa Karola Fischera, pw. świętych Walentego, Leonarda i Michała Archanioła. W latach 60. XX wieku mury kościoła zaczęły pękać z powodu osuwiska. W latach 1973–1974 wzmocniono fundamenty, kościół wyremontowano i wykonano polichromię. 17 listopada 1974 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił odnowiony kościół. 21 sierpnia 1982 roku w kościele odbyły się święcenia diakonatu. Na terenie parafii jest 1 250 wiernych. Proboszczowie parafii: ? – 1502. ks. Mikołaj. 1502–1503. ks. Jan. 1526–1527. ks. Jan. 1527–1530. ks. Marcin. 1530–1565. ks. Jan z Szydłowca. 1565– ?. ks. Jan. ? –1572. ks. Jakub Gaworek. 1572–1574. ks. Maciej Nowomiejski. 1574–1601. ks. Szymon Górski. 1601–1602. ks. Walerian Skrobowski. 1602–1635. ks. Łukasz z Pyzdry. 1635–1642. ks. Mateusz Kociszewski. 1642–1655. ks. Michał Radwański z Kańczugi (komendarz ks. Jan Klimaszewicz). 1655–1696. ks. Jan Pienkowski. 1696–1701. ks. Stanisław Szafałkowicz. 1701–1731. ks. Józef Magnecki. 1731–1736. ks. Józef Dzianotti. 1736–1754. ks. Walenty Pelczarski. 1754–1765. ks. Józef Kwolkiewicz. 1765–1788. ks. Wojciech Makarski. 1788–1823. ks. Feliks de Olchowiec Śmietanka. 1823–1880. ks. Franciszek Słowikowski. 1880. ks. Wawrzyniec Pilszak (administrator). 1880–1896. ks. Jan Tokarz. 1896–1902. ks. Walenty Krupiński. 1902–1946. ks. Wojciech Stachyrak. 1946–1948. ks. Michał Ostafiński. 1948–1964. ks. Jan Kochman. 1964–1972. ks. Stefan Misiąg. 1972–1973. ks. Julian Sołtys. 1973–1990. ks. Marian Homa. 1990–2000. ks. Stanisław Rogala. 2000– nadal ks. Jan Czaja. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Cerkiew Cudu św. Michała Archanioła w Stawiszczach

Cerkiew Cudu św. Michała Archanioła w Chonach – prawosławna cerkiew cmentarna w Stawiszczach. Należy do parafii Opieki Matki Bożej w Zubaczach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew została zbudowana w 1965 na cmentarzu prawosławnym w Stawiszczach (założonym na początku lat 60. XX w.). Wezwanie świątyni nawiązuje do wezwania dawnej cerkwi parafialnej położonej w pobliżu Połowców, która po II wojnie światowej znalazła się w granicach ZSRR. Główna uroczystość obchodzona jest 19 września (6 września według starego stylu). Uwagi Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2015, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 167–169
Cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Starej Grzybowszczyźnie

Cerkiew pod wezwaniem Narodzenia św. Jana Chrzciciela – prawosławna cerkiew filialna. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Ostrowiu Północnym, w dekanacie Sokółka diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się w lesie niedaleko wsi Stara Grzybowszczyzna. Budowla murowana, posiadająca od frontu wieżę oraz kopułę nad centralną częścią nawy. Cerkiew została wzniesiona z inicjatywy Eliasza Klimowicza, miejscowego charyzmatycznego przywódcy religijnego. Rozpoczął on budowę cerkwi w 1904, po dwóch latach kwestowania wśród wiernych. Jednak budowę świątyni przerwała I wojna światowa. Po powrocie z bieżeństwa w 1919, zgodę na dokończenie budowy od władz II Rzeczypospolitej Klimowicz uzyskał dopiero w 1926. Została ona ukończona i wyświęcona w 1929. Po zaproponowaniu Eliaszowi wstąpienia do zakonu, w celu jurysdykcji świątyni notarialnie przepisał on cerkiew na Prawosławny Konsystorz z Grodna. Jednak w lipcu 1934 podczas uroczystych postrzyżyn Klimowicza doszło do zatargu z biskupem Antoniuszem z Grodna, w efekcie którego Klimowicz cerkiew zamknął, zmusił mnichów do opuszczenia świątyni i skierował do sądu pozew o prawa własności do cerkwi. Na początku 1938 Klimowicz wygrał proces o cerkiew i sprzedał ją za 500 złotych katoliczce z Sokółki Marii Soroczyńskiej, która świątynię przekazała rzymskokatolickiej Kurii Metropolitalnej w Wilnie. Obiekt został przejęty przez siostry zakonne, a w budynku cerkwi urządzono rzymskokatolicką kaplicę. W czasie II wojny światowej cerkiew przejęli prawosławni. W latach 2011–2012 dokonano gruntownego zewnętrznego remontu cerkwi (odnowiono elewację, kopułę i krzyże, wzmocniono konstrukcję i wymieniono pokrycie dachu, wykonano nową stolarkę okienną i drzwiową). Po zakończeniu prac cerkiew została poświęcona 7 lipca 2012 (w uroczystość patronalną) przez biskupa supraskiego Grzegorza. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 7 lutego 2011 pod nr A-336. W pobliżu cerkwi znajduje się niewielki czynny cmentarz prawosławny. Główne święta obchodzone w cerkwi 7 lipca (24 czerwca według starego stylu) – uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela; 2 sierpnia (20 lipca według starego stylu) – uroczystość św. Proroka Eliasza; 11 września (29 sierpnia według starego stylu) – uroczystość Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela; Niedziela Przewodnia – uroczystość święcenia grobów na miejscowym cmentarzu. Przypisy Linki zewnętrzne Dorota Wysocka – O cerkwi co w lesie stoi. Przegląd Prawosławny nr 8 (326), sierpień 2012
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Poznaniu

Cerkiew Opieki Matki Bożej w Poznaniu – cerkiew greckokatolicka znajdująca się w Poznaniu, na Osiedlu Warszawskim, na osiedlu samorządowym Warszawskie-Pomet-Maltańskie. Należy do dekanatu poznańskiego eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Historia Cerkiew została zbudowana jako kościół rzymskokatolicki pod wezwaniem Chrystusa Odkupiciela. Kamień węgielny został poświęcony i akt erekcyjny został wmurowany w dniu 29 października 1933 roku przez księdza biskupa Walentego Dymka. Finanse na pokrycie kosztów budowy zostały uzyskane od różnych instytucji, przedsiębiorstw i osób prywatnych. Były także urządzane różne festyny, z których dochód był przeznaczany na budowę świątyni. Ostatecznie wybudowano kościół o dachu dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę. W dniu 10 listopada 1935 roku świątynia została uroczyście poświęcona przez prymasa Polski, księdza kardynała Augusta Hlonda. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - U grekokatolików” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Zapałowie

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Kosmy i Damiana – prawosławna cerkiew parafialna w Zapałowie. Należy do dekanatu Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dawna świątynia greckokatolicka, wzniesiona w latach 1926–1927. Po II wojnie światowej prawosławna. Wpisana do rejestru zabytków 28 kwietnia 1992 pod nr A/441. W 1997, w 50. rocznicę akcji „Wisła” przy cerkwi ustawiono pamiątkowy kamień oraz sześcioramienny krzyż. Na północ od cerkwi (w odległości około 60 m) znajduje się zabytkowy greckokatolicki cmentarz. Przypisy Linki zewnętrzne Polska Niezwykła. Zapałów. Cerkiew prawosławna (1926–1927). Apokryf Ruski – Zapałów (galeria zdjęć cerkwi i cmentarza)
Cerkiew św. Anny w Królowym Moście

Cerkiew św. Anny – prawosławna cerkiew parafialna w Królowym Moście. Należy do dekanatu Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Cerkiew wzniesiono w 1. połowie XX w. na potrzeby erygowanej w 1900 parafii prawosławnej. Budowę rozpoczęto w 1913, całkowicie zakończono przed 1939. Konsekracji dokonał 26 maja 1942 biskup Benedykt (Bobkowski). Świątynia została zbudowana na planie krzyża greckiego, z kamienia i cegły licówki, w stylu eklektycznym. We wnętrzu znajduje się ikonostas pochodzący z cerkwi w Grodnie. Polichromie świątyni wykonał Włodzimierz Wasilewicz w 1939. W 2001 r. przeprowadzono gruntowny remont wnętrza cerkwi (m.in. wykonano prace malarskie, wymieniono posadzkę i instalację elektryczną), a w 2014 r. odremontowano elewacje. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 5 listopada 1987 pod nr A-381. Galeria Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 159–165 Linki zewnętrzne Ciekawe Podlasie – Cerkiew p.w. Świętej Anny (KRÓLOWY MOST)
Cerkiew św. Anny w Międzylesiu

Cerkiew pod wezwaniem św. Anny – prawosławna cerkiew parafialna w Międzylesiu. Należy do dekanatu Terespol diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Obecną murowaną cerkiew zbudowano w latach 1980–1985, w związku z powrotami na ojcowiznę rodzin wysiedlonych w ramach Akcji „Wisła” (1947) i wznowieniem działalności parafii prawosławnej w Międzylesiu (oficjalna reaktywacja nastąpiła w 1983). Poprzednia, drewniana cerkiew parafialna została zniszczona podczas akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej (1938). W 2015 wnętrze cerkwi ozdobiono polichromią. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Międzyleś: Historia parafii św. Anny
Park Edukacji Ekologicznej Strzeszyn

Park Edukacji Ekologicznej Strzeszyn – park zlokalizowany w Poznaniu na Strzeszynie Greckim. Charakterystyka Obiekt otwarto 30 stycznia 2013 w rejonie dwóch zbiorników retencyjnych na cieku Wierzbak, przy ul. Homera i Hezjoda, w sąsiedztwie Zespołu Szkół nr 9. W parku znajdują się utwardzone alejki (800 m), wiata piknikowa, tablice edukacji ekologicznej i przyrodniczej, dom lęgowy dla kaczek i wodopój dla nietoperzy zamieszkujących pobliskie forty. Według inwentaryzacji przyrodniczej z 2012 ustalono, że na terenie parku występują m.in. traszka zwyczajna, paź królowej i kaczka krzyżówka. Teren porastają rośliny łąkowe, krzewy i drzewa śródpolne. Park był wspólnym dziełem mieszkańców, pracowników Zespołu Szkół nr 9, Rady Osiedla Strzeszyn oraz Stowarzyszenia Strzeszyn dla Dzieci. Prace nad pierwszym etapem projektu pochłonęły 57 tys. złotych. Część pieniędzy przekazał Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z Poznania. Pozostałe środki zostały zebrane podczas zbiórek. Obiekt będzie służył edukacji ekologicznej młodzieży w terenie. Galeria Zobacz też Park Leszka Bergera w Poznaniu - w pobliżu Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Radrużu

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Radrużu – dawna drewniana cerkiew greckokatolicka z 1931 znajdująca się w Radrużu w powiecie lubaczowskim. Od lat 1970 użytkowana jako kaplica rzymskokatolicka. Historia obiektu Cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwórcy została wybudowana na lewym brzegu potoku Radrużka w 1931 na miejscu poprzedniej. W 1960 wyposażenie ruchome świątyni zabezpieczono w ówczesnej Wojewódzkiej Składnicy Zabytków w Łańcucie. Gruntownie remontowana w końcu lat 1970. Odnowiono wtedy blachę i oszalowano ściany gontem. W następnych latach wykorzystywana do celów religijnych jako punkt katechetyczny i kaplica rzymskokatolickiej parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Horyńcu-Zdroju. Architektura i wyposażenie Świątynia posiada układ trójdzielny, z dużą ośmioboczną kopułą nad nawą główną. We wnętrzu cerkwi znajduje się XVIII wieczny obraz Matki Bożej Śnieżnej. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 2003, ISBN 83-85521-12-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 223, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Schloss Kamnitz

Das Schloss Kamnitz (polnisch Pałac w Kamieńcu) ist ein Schloss in Kamieniec im Powiat Kłodzki (Kreis Glatz) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Historisch gehörte es zur Grafschaft Glatz. Der Gebäudekern stammt aus dem Barock und war in Besitz der Seher-Thoß. Im Jahr 1883 wurde das Schloss historistisch überformt. 2015 wurde das restaurierte Schloss als Hotel eröffnet. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 316. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage und Geschichte (polnisch)
Sarny Palace

Sarny Castle (German: Schloss Scharfeneck) is a 16th-century palace compound in Sarny, Ścinawka Górna, the administrative district of Gmina Radków, within Kłodzko County, Lower Silesian Voivodeship, in south-western Poland. History The palace is one of the largest historic residences of Lower Silesia, with the main building dating back to 1590. It was expanded several times, most notably in the 18th century when a chapel dedicated to John of Nepomuk was added to the main building, featuring an extensive polychrome decoration. A summer palace was also redeveloped in the 18th century. The compound features a total of 15 buildings. A park was created in the 18th century, redeveloped in the late 19th century by Prussian landscape gardener Eduard Petzold. Originally built for the Reichenbach family, the palace was a property of the Counts von Götzen between the 17th and the 19th century. Sold in the late 19th century to a wealthy merchant, the palace gradually began falling into disrepair. The last German owner was heiress Lilly Poppler and her husband Prof. Franz Poppler. After World War II because of the decisions made during the Yalta Conference, the Kłodzko Land was transferred from Germany to Poland and Scharfeneck was renamed Sarny. The palace compound was first occupied by the Red Army to later be nationalized in communist Poland and turned into a collective farm. After communism collapsed in 1989, the property remained in the state's hands, largely abandoned and falling into deeper ruin. In late 2013, it was sold to private individuals who established a charitable trust running Sarny Castle. In the first year of operation, a collapsed roof over a 17th-century granary was replaced with a new structure. Structural reconstruction was done on the castle in 2016-2020. In May 2017, a visitor center and cafe opened in the castle's gatehouse after more than three years of refurbishment, also making the chapel available to tourists on a daily basis. In 2020, a hotel opened in two farm buildings. Notable residents Gustav Adolf von Götzen (1866 – 1910), German explorer and Governor of German East Africa Notable visitors Donald Tusk (2023), Poland's prime minister and former president of the European Council Olga Tokarczuk, Polish writer awarded the 2018 Nobel Prize in Literature Agnieszka Holland (2021), Polish film and television director Svetlana Alexievich (2021), Belarusian essayist awarded the 2015 Nobel Prize in Literature Kasia Nosowska (2020), Polish rock singer Kazik Staszewski (2023), Polish rock singer Renata Przemyk (2023), Polish singer Hania Rani (2022), Polish pianist and composer Maciej Stuhr (2023), Polish actor Marian Turski (2023), Polish historian and journalist References
Cmentarz Wilkowyja w Rzeszowie

Cmentarz komunalny Wilkowyja – nekropolia w północno-wschodniej części miasta Rzeszowa. Historia Cmentarz powstał na terenach pomiędzy Pobitnem a Wilkowyją i został otwarty 1 czerwca 1972. W jego skład wchodzą: założony w 1932 cmentarz wsi Pobitno i Załęże „Na Borku”, przylegający do niego cmentarz ofiar epidemii tyfusu oraz dawny cmentarz wsi Wilkowyja. Opis Stanowi największą rzeszowską nekropolię, gdyż posiada powierzchnię 27 hektarów i pochowanych jest tu ok. 23 tys. osób. Na jego terenie znajduje się kaplica oraz uruchomiona w 2013 spopielarnia zwłok. Pochowani Pochowani w alei zasłużonych: Tomasz Wiśniewski, Wacław Kopisto, Jan Kawa, Eugeniusz Kaszowski, Michał Ostrowski, Adam Matuszczak, Zygmunt Grygiel, Józef Sznajder, Władysław Kozdra, Jan Pasternak, Edmund Gajewski, Zbigniew Sobolewski, Klemens Gudel, Antoni Konkol, Stanisław Zajdel, Antoni Kopaczewski, Stanisław Micał, Franciszek Dąbal, Tadeusz Ferenc. Na cmentarzu spoczęli m.in: ksiądz Walenty Bal prof. Janusz Homplewicz aktor Zdzisław Kozień pilot Witold Świadek pilot Krzysztof Wyskiel ksiądz kanonik Marian Szarek wokalista Krzysztof Bara ksiądz Stefan Denkiewicz pilot Krzysztof Kaczanowski W 72 mogiłach spoczywa 2221 żołnierzy radzieckich. Na terenie nekropolii powstały pomniki: Ofiar Obozów Koncentracyjnych, Symboliczna Mogiła Ofiar Komunizmu oraz Pomnik Dzieci Nienarodzonych. Przypisy
Cmentarz ewangelicki przy ul. Francuskiej w Katowicach

Cmentarz ewangelicki przy ul. Francuskiej w Katowicach – nekropolia przy ul. Francuskiej w Katowicach, będąca własnością katowickiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Rozciąga się między ulicami: Francuską, Powstańców Śląskich i Konstantego Damrota, graniczący z cmentarzem katolickim. W lutym 1993 została wpisana do rejestru zabytków. Historia Powstał w 1884 jako drugi cmentarz parafii i rozszerzenie cmentarza ewangelickiego przy ul. Damrota założonego w 1856. Pierwszy cmentarz, na którym znajdował się m.in. grób Friedricha Grundmanna, został po wojnie w latach 50. i 60. zniszczony i zlikwidowany. W latach 70. XX w. wydzielono na cmentarzu sektor na potrzeby pochówków dokonywanych przez katolicką Parafię Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Na cmentarzu istnieje Pomnik „Sybirakom – Sybiracy”. Pochowani Jerzy Chmielowski (1925–2016) – biolog Karol Gandor – profesor nauk prawnych Tadeusz Kijonka – pisarz Jan Kłymko (1910–1996) – polski Sprawiedliwy wśród Narodów Świata. Edward Kozikowski – pisarz Janusz Meuszyński – archeolog Paweł Podbiał (1924-1982) – prezydent Katowic w latach 1971–1974 Mirosław Podsiadło (1925–2004) – działacz społeczny, poseł Kazimierz Popiołek (1903–1986) – historyk dziejów Górnego Śląska, pierwszy rektor Uniwersytetu Śląskiego Marian Pytasz (zm. 2016) – profesor nauk przyrodniczych, pierwszy dziekan Wydziału Biologii Uniwersytetu Śląskiego w latach 1973–1975 Stefan Rogaczewski (1927–2018) – duchowny baptystyczny, wieloletni członek i skarbnik Naczelnej Rady Kościoła Chrześcijan Baptystów w PRL Michał Scipio del Campo (1887–1984) – inżynier, nestor polskiego lotnictwa Wojciech Smykowski (1892–1955) – muzyk, pedagog, działacz komunistyczny Mieczysław Sośniak – profesor nauk prawnych Wilhelm Szewczyk (1916–1991) – literat i działacz społeczny bp Tadeusz Szurman (1954–2014) – duchowny luterański, zwierzchnik diecezji katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego Robert Zimmermann (1844–1910) – niemiecki przedsiębiorca budowlany polskiego pochodzenia. Przypisy Bibliografia Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), red. Tadeusz Szurman i in., Katowice 2003 ISBN 83-917580-4-4. Linki zewnętrzne Charakterystyka cmentarza ewangelickiego przy ul. Francuskiej na witrynie Polska Niezwykła (dostęp: 2014-10-19). Informacje o cmentarzu przy ul. Francuskiej na witrynie parafii ewangelicko-augsburskiej w Katowicach (dostęp: 2014-10-19).. katowice.luteranie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-30)]. Fotografie cmentarza ewangelickiego przy ul. Francuskiej (dostęp: 2014-10-19).
Cmentarz mariawicki w Arkadii

Cmentarz mariawicki w Arkadii-Zielkowicach – założony na początku XX wieku cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony we wsi Arkadia, na terenie parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Łowiczu. Cmentarz w bardzo dobrym stanie, znajduje się na ostępie leśnym. Historia cmentarza w Arkadii łączy się z historią parafii mariawickiej w Łowiczu. Parafia ta została założona w 1908, wtedy liczyła 250 wiernych, a przewodniczył jej ks. Stanisław Siedlecki. Wyznawcy wznieśli kościół w 1910 roku przy ówczesnej ul. Glinki (dziś Al. Henryka Sienkiewicza i róg ul. Akademickiej) według planów Jana Zaze. Wieść o mariawitach rozniosła się po okolicznych miejscowościach, także w Arkadii i sąsiednich Zielkowicach część ludności przeszła do Kościoła Mariawitów, czego pamiątką była organizacja oddzielnego cmentarza wyznaniowego. Z nieoficjalnych informacji wynika, że cmentarz mariawicki w Arkadii powstał przed I wojną światową. Najstarszy zachowany grób pochodzi z 1916 roku. Wiarę tę obecnie w Arkadii wyznają cztery rodziny. Cmentarz ten założyli mariawici z tej wsi, którzy w przeszłości stanowili co najmniej 30 procent ogółu jej mieszkańców. Zobacz też Cmentarz mariawicki w Łowiczu Bibliografia Cmentarz mariawicki w Arkadii (dostęp internetowy w dniu 19.08.2015) Cmentarz w Zielkowicach, zdjecia.lowicz.com (dostęp: 19.08.2015)
Cmentarz mariawicki w Nowej Sobótce

Cmentarz mariawicki w Nowej Sobótce – założony na początku XX wieku, cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony w Nowej Sobótce, na terenie parafii św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty i św. Rocha w Nowej Sobótce. Cmentarz znajduje się za kościołem parafialnym. Na nekropolii spoczywają również mariawici z parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Kadzidłowej, parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Zieleniewie oraz nieistniejącej już krośniewickiej parafii mariawitów w Kajewie. Oprócz mariawitów na cmentarzu pochowani są także Świadkowie Jehowy. Historia Parafia mariawicka w Sobótce powstała w 1905, a więc w okresie dynamicznego rozwoju idei mariawickiej na terenie Mazowsza i ziemi łódzkiej. W 1906 zakupiono działkę za 20 tysięcy rubli, które pochodziły z ofiar ludu mariawickiego. W ciągu niespełna roku zbudowano duży, neogotycki kościół, któremu nadano wezwanie apostoła św. Mateusza i św. Rocha wyznawcy. Niedługo potem zorganizowany został obszerny cmentarz dla wyznawców mariawityzmu. Cmentarz składa się z czterech kwater głównych i kwatery centralnej, w której pochowani są duchowni. Kwatery rozdzielone są brukowanymi alejkami. Na cmentarzu zachował się liczny cenny starodrzew oraz kilka zabytkowych pomników z początku istnienia parafii. Na cmentarzu spoczywają m.in.: kapł. Józef Maria Leon Miłkowski (1873–1947) – kapłan mariawicki, proboszcz strykowski w latach 1906–1923 oraz 1929–1934, proboszcz w Lipce w latach 1930–1931, proboszcz w Nowej Sobótce i Kadzidłowej w latach 1935–1947. kapł. Franciszek M. Feliks Anielak – wieloletni wikariusz parafii w Sobótce i opiekun kościoła w Kadzidłowej. kapł. Piotr Maria Ładysław Goliński (1882–1910) – założyciel parafii mariawickiej w Łanach koło Markuszowa. br. M. Roch Pieczewski (1856–1946) – opiekun kościoła w Kajewie koło Krośniewic. Zbigniewa Zofia Zychowicz – nauczycielka, długoletni dyrektor szkoły na Wygorzelach. Ponadto pochowane są liczne siostry ze Zgromadzenia Sióstr Mariawitek pracujące w tutejszych parafiach. Przypisy Bibliografia D. Bruncz, Parafia św. Mateusza w Sobótce Nowej, ekumenizm.pl (dostęp w dn. 22.09.2014)
Cmentarz mariawicki w Wiśniewie

Cmentarz mariawicki w Wiśniewie – założony na początku XX wieku, cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony w Wiśniewie, na terenie parafii mariawickiej w Wiśniewie. Historia Gdy doszło do rozłamu z papiestwem w 1906, większość rodzin rzymskokatolickich opowiedziała się za mariawityzmem. W uroczystość św. Franciszka (4 października 1906) położono kamień węgielny pod nowy kościół mariawicki. Dokładnie rok później została poświęcona nowa świątynia. 4 października 1907 kapłan Leon Maria Andrzej Gołębiowski z Łodzi w obecności 15 kapłanów mariawickich poświęcił nowy kościół parafialny w Wiśniewie. W tym samym czasie przy kościele zorganizowano cmentarz wyznaniowy. Bibliografia Stanisław Rybak, Mariawityzm. Dzieje i współczesność, Warszawa 2011.