NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Ruda Chlebacz

Rezerwat przyrody Ruda Chlebacz – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Skierniewice w województwie łódzkim. Leży na skraju Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, tuż przy północnej granicy administracyjnej miasta Skierniewice. powierzchnia – 12,42 ha (akt powołujący podawał 12,58 ha) rok utworzenia – 1980 rodzaj rezerwatu – leśny dokument powołujący – M.P. numer 19 pozycja 94 cel ochrony – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu łęgu olszowego ze stanowiskiem widłaka wrońca Rezerwat obejmuje fragment doliny rzeki Rawki (ze skarpą), która tworzy półkoliste obniżenie pośród położonych powyżej doliny terenów, wypełnione torfem i zasilane wodami sączącymi się spod wysoczyzny. Dawniej teren rezerwatu był stale podmokły i porośnięty przez ols. W wyniku zmiany stosunków wodnych i obniżania się poziomu wód gruntowych, ols przekształcił się w las łęgowy, który obecnie zajmuje niemal całą powierzchnię rezerwatu. Odnotowano tu około 170 gatunków roślin. Drzewostan rezerwatu buduje ponad 100-letnia olsza czarna z domieszką dębu szypułkowego, osiki, brzozy i sosny. W warstwie krzewów rośnie czeremcha zwyczajna, trzmielina pospolita, dereń świdwa. Bogate jest runo rezerwatu, z ciekawszych roślin występują w nim: czartawa drobna, nerecznice, ostrożeń błotny, karbieniec pospolity, przytulia błotna oraz wiele gatunków turzyc. Licznie występują tu tojeść pospolita, knieć błotna, kuklik pospolity. Pnie rosnących tu drzew i krzewów oplatają psianka słodkogórz i chmiel zwyczajny. Osobliwością przyrodniczą rezerwatu jest stanowisko widłaka wrońca – chronionej rośliny górskiej, rzadko występującej na nizinach. Stwierdzono tu występowanie pięciu gatunków płazów (żaba trawna, żaba moczarowa, traszka zwyczajna, ropucha szara, rzekotka). Z ptaków lęgowych występują m.in. drozdy, świstunki, dzięcioły, sikory czy muchołówki. Spośród ssaków można tu spotkać takie gatunki jak: nornica ruda, łasica, mysz leśna, sarna, dzik, bóbr. Dwuczłonowa nazwa rezerwatu pochodzi od wydobywanej tu niegdyś rudy darniowej (w pobliżu znajduje się też wieś Ruda) oraz od „chlibotania” wody w uginającym się, podmokłym podłożu. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Rzeka Przyłężek

Rzeka Przyłężek – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Kłodawa. Leży w granicach Gorzowskiego Parku Krajobrazowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Puszcza Barlinecka” PLB080001 oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Ostoja Barlinecka” PLH080071. Rezerwat zajmuje powierzchnię 35,02 ha (akt powołujący podawał 35,08 ha). Jego obszar objęty jest ochroną ścisłą. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu rzeki Przyłężek, nadbrzeżnych skarp i otaczających rzekę drzewostanów, tworzących układ przyrodniczy, będący doskonałym siedliskiem dla występujących w rzece ryb łososiowatych. Podstawa prawna Akt prawny powołujący rezerwat Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 57 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 60 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Rzeka Przyłężek” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 139, poz. 2900) Obszar rezerwatu W skład rezerwatu wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu gorzowskiego, gm. Kłodawa o powierzchni 35,02 ha w tym: obręb ewidencyjny m. Santoczno 26,05 ha (dz. nr 455 – 3,16 ha, dz. nr 458 – 6,87 ha, dz. nr 465 – 12,59 ha, dz. nr 468 – 2,24 ha, dz. nr 424 – 1,19 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Kłodawa, obręb ewidencyjny m. Zdroisko 8,97 ha (dz. nr 434 – 0,67 ha, dz. nr 400 – 8,30 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Kłodawa i Nadleśnictwa Strzelce Krajeńskie. Opis rezerwatu Rezerwat obejmuje około trzykilometrowy odcinek wąskiej doliny rzeki Przyłężek wraz z nadbrzeżnymi skarpami, które porastają lasy liściaste reprezentujące zespół żyznej buczyny niżowej i olsy. Drzewostany stanowią 93,7% powierzchni rezerwatu, dominuje buk i olsza czarna z domieszką sosny i brzozy. W warstwie krzewów występuje: porzeczka czarna, trzmielina zwyczajna, kalina, leszczyna, wierzba. W czystych wodach rzeki żyje m.in. pstrąg potokowy i głowacz białopłetwy. Przypisy Linki zewnętrzne Opis rezerwatu na stronie przyroda.powiatgorzowski.pl
Rezerwat przyrody Serniawy

Serniawy – leśny rezerwat przyrody w gminie Sawin, w powiecie chełmskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Chełmskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, stanowiącego w tym miejscu otulinę Chełmskiego Parku Krajobrazowego. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Sobibór. położenie geograficzne – Równina Łęczyńsko-Włodawska powierzchnia (według aktu powołującego) – 37,26 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 38 ha rok utworzenia – 1965 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 20 października 1965 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 63, poz. 351). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu łęgu olchowo-wiązowego i grądu niskiego pochodzenia naturalnego. uwagi: podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – wchodzi w skład Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. W drzewostanie dominują gatunki liściaste, iglaste jak modrzew i sosna występują sporadycznie. Głównym zbiorowiskiem roślinnym jest grąd z dominującym dębem szypułkowym (jego starodrzew liczy 200–220 lat) i grabem. W runie leśnym rezerwatu rośnie wiele rzadkich gatunków roślin, m.in. żywiec cebulkowy i gruczołowaty, listera jajowata, wydmuchrzyca zwyczajna, masowo występuje bluszcz pospolity. Z ciekawszych ptaków występują tu: bocian czarny, orlik krzykliwy, muchołówka mała, muchołówka białoszyja, dzięcioł czarny, dzięcioł średni. W identycznych co rezerwat granicach powołano obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Serniawy” PLH060057. Przypisy
Rezerwat przyrody Sine Wiry

Rezerwat przyrody Sine Wiry – rezerwat przyrody położony na terenie gmin Cisna i Solina (powiat leski) oraz Czarna (powiat bieszczadzki), w województwie podkarpackim. Jest zlokalizowany w granicach Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego, na terenie nadleśnictw Cisna i Baligród. Został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987 r. numer według rejestru wojewódzkiego: 31 powierzchnia: 444,50 ha (akt powołujący podawał 450,49 ha) dokument powołujący: M.P. 1988.5.47 rodzaj rezerwatu: krajobrazowy typ rezerwatu – krajobrazów podtyp rezerwatu – krajobrazów naturalnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego): przełomowy odcinek rzeki Wetliny wraz z otaczającym ją zespołem leśnym, z fragmentami starodrzewu bukowo-jodłowego Rezerwat obejmuje 7-kilometrowy fragment przełomowej doliny Wetliny i Solinki z układem siedlisk roślinnych o zróżnicowanych gradientach wilgotności i żyzności. Występują tu bardzo bogate zbiorowiska leśne: grąd typowy Tilio-Carpinetum, buczyna karpacka, olszynka karpacka, kwaśna buczyna górska, jaworzyna górska z języcznikiem, żyzna jedlina, olszynka bagienna. W rezerwacie znajdują się liczne stanowiska roślin i ostoi zwierząt, będące efektem specyficznego położenia i urozmaiconej rzeźby terenu. Spośród około 350 występujących w obrębie rezerwatu gatunków roślin naczyniowych, na szczególną uwagę zasługują: tojad wschodniokarpacki (Aconitum lasiocarpum), buławnik mieczolistny (Cephalanthera longifolia) oraz buławnik wielkokwiatowy (Cephalanthera damasonium), zamieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. We wrześniu 1980 roku osunęło się zbocze Połomy tarasując rzekę Wetlinę, w wyniku czego powstało jeziorko, zwane Szmaragdowym, mające w 1987 roku 280 metrów długości i 20-45 metrów szerokości. W 1992 roku zmalało do 70 m. Z biegiem lat uległo zamuleniu i obecnie praktycznie nie istnieje – pozostała po nim szeroka kamienista plaża. Na terenie rezerwatu utworzono dwie ścieżki przyrodnicze. Przypisy Linki zewnętrzne Sine Wiry – galeria zdjęć
Rezerwat przyrody Skarpa Ursynowska

Skarpa Ursynowska – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w Warszawie na granicy dzielnic Ursynów i Wilanów, chroniący fragment skarpy warszawskiej. Powierzchnia rezerwatu wynosi 20,8037 ha (akt powołujący podawał 22,65 ha). Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 134,6174 ha. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną i krajobrazową. Opis Przedmiotem ochrony jest fragment skarpy warszawskiej na Ursynowie wraz z leżącymi u jej podnóża łąkami i torfowiskami. Rezerwat Skarpa Ursynowska utworzony został 14 czerwca 1996 r. zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (M.P. z 1996 r. Nr 42, poz. 411 (ISAP)) w celu ochrony skarpy przed zabudową i zachowania występujących na jej terenie grądów, łęgów i olsów oraz położonych pod skarpą torfowisk. Obszar rezerwatu obejmuje położony między ul. Arbuzową a pałacem Ursynowskim. Rezerwat ma urozmaiconą rzeźbę terenu: obejmuje teren nad skarpą, samą skarpę z wąwozem i tereny położone pod nią. Wysokość skarpy na terenie rezerwatu waha się od 5 do 18 metrów wysokości względnej, jej spadek od 24° do 60°. Teren rezerwatu to pozostałość zespołu pałacowo-parkowego Rozkosz, który był rezydencją filialną wobec zespołu pałacu wilanowskiego, należącą w XVIII w. do dóbr wilanowskich księżnej Izabeli Lubomirskiej. Nazwę Ursynów otrzymał od kolejnego właściciela, Juliana Ursyna Niemcewicza. Ostatni właściciel posiadłości, Edward Raczyński (spadkobierca rodziny Krasińskich), w 1921 roku przekazał rezydencję na cele społeczne. Pałac zachował się w dobrym stanie i jest wykorzystywany przez SGGW, dewastacji uległ taras ogrodowy i park. Starodrzew został zniszczony w czasie II wojny światowej. U podnóża skarpy znajduje się Staw pod pałacem SGGW. Spośród fauny występują tu m.in. łasica pospolita, jeż, nietoperze, ropucha szara, traszka, rzekotka drzewna, żaba trawna, moczarowa i zielona, kumak nizinny, zaskroniec i słowik, a spośród flory m.in. olsza czarna, czeremcha pospolita, jesion wyniosły, wiąz szypułkowy, osika, wierzba, brzoza brodawkowata, klon, jawor, grab pospolity, dąb szypułkowy i topola szara. Teren rezerwatu nie jest udostępniony do zwiedzania, z wyjątkiem fragmentu ogrodów tarasowych SGGW ze stawem. Mimo tego do 2025 stanowił popularne miejsce spacerów. We wrześniu 2025 decyzją Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie wejścia na teren rezerwatu zostały zamknięte, co uzasadniono troską o bezpieczeństwo spacerujących oraz ochronę przyrody. Decyzja ta spotkała się z krytyką ze strony części mieszkańców i lokalnych polityków. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Warszawie Przypisy
Rezerwat przyrody Skały w Krynkach

Rezerwat przyrody Skały w Krynkach – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej w gminie Brody, w powiecie starachowickim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 25,26 ha (akt powołujący podawał 25,10 ha) Rok utworzenia: 1997 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 25.07.1997; M.P. z 1997 r. Nr 56, poz. 546 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 065 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: naturalne odsłonięcia piaskowców dolnotriasowych Rezerwat obejmuje fragment lasu na wzgórzu nad Jeziorem Brodzkim. Znajdują się w nim wychodnie skał piaskowcowych w formie bloków, progów, urwisk, gzymsów, okapów oraz grzybów skalnych i kazalnic. Największa skała o formie grzyba ma wysokość 2,5 m i szerokość 5 m. Skałki występują w kilku zespołach w górnej i najwyższej, przywierzchowinowej części zbocza, na wysokości 12-35 m ponad poziomem wody Jeziora Brodzkiego, na jego odcinku długości ok. 750 m. Wypreparowane zostały z warstw zalegających prawie poziomo lub nachylonych pod kątem kilku stopni na wschód, reprezentujących tzw. warstwy z Krynek najwyższego pstrego piaskowca (dolny trias, olenek). Skałki zbudowane są ze średnio- i gruboziarnistych piaskowców grubo- i średnioławicowych najwyższego pakietu tej serii i pocięte są pionowymi spękaniami ciosowymi. Stwierdzono, że pakiet ten ma miąższość kilkunastu metrów. Uwarstwienie i ziarnowanie skał wskazuje, że powstawały one na dnie rzeki. W obrębie rezerwatu znajduje się także wąwóz o pionowych skalnych skałach wysokości do 10 m i długości około 150 m. Jego dnem płynie niewielki strumyk. W rezerwacie znajduje się też pięć obiektów jaskiniowych, z których największym jest Jaskinia Świętej Barbary o długości korytarzy 18 m. Cztery pozostałe to schroniska skalne o długości 2,5-5,5 m, rozwinięte w progach i ambonach skalnych w rezultacie szybszego wietrzenia piaskowców w strefach dolnych skałek i/lub grawitacyjnego osiadania bądź spełzywania odspojonych fragmentów skalnych oraz luźnego materiału zwietrzelinowego. W ich rozwoju nie wyklucza się również działalności zwierząt lub ludzi. Przez rezerwat przechodzi czerwony Szlak Milenijny ze Skarżyska-Kamiennej do Kałkowa. W Krynkach, w niedużej odległości od rezerwatu znajduje się jeszcze inne odsłonięcie skał zwane Ścianą w Krynkach. Powstało w podobnym okresie, lecz w środowisku morskim. Po przeciwnej stronie Jeziora Brodzkiego znajduje się pomnik przyrody Skały w Rudzie. Przypisy
Rezerwat przyrody Starodrzew Szyndzielski

Rezerwat przyrody „Starodrzew Szyndzielski” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Janów w województwie podlaskim. Leży w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 79,74 ha Rok powstania: 1990 Rodzaj rezerwatu: leśny Cel ochrony: zachowanie fragmentu Puszczy Knyszyńskiej, obejmującego starodrzew typu ciepłolubnego lasu sosnowo-świerkowo-dębowego, charakterystycznego dla północnej części Puszczy Knyszyńskiej, odznaczającego się dużym stopniem naturalności i występowaniem wielu gatunków roślin rzadkich i chronionych. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat STARODRZEW SZYNDZIELSKI. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Stary Zagaj

Rezerwat przyrody Stary Zagaj – rezerwat leśny na terenie gminy Lipno w województwie kujawsko-pomorskim. Jest położony na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Skrwilno. Został utworzony w 2001 roku i zajmuje powierzchnię 130,50 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie lasów liściastych o cechach naturalnych. Drzewostan tworzą tu przeważnie dąbrowy świetliste. Kompleks tych lasów w stosunku do innych, występujących na obszarze Wysoczyzny Dobrzyńskiej, jest bardzo duży. Pod ochroną znalazło się wiele roślin przeważnie runa leśnego. Według najnowszych zadań ochronnych ustanowionych w roku 2017 na okres trzech lat, cały obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Do rezerwatu prowadzi dydaktyczna ścieżka przyrodniczo-leśna „Na Stary Zagaj” o łącznej długości (tam i z powrotem) około 13 km. Flora miodunka wąskolistna wilczomlecz słodki bluszcz pospolity lilia złotogłów Przypisy
Rezerwat przyrody Staw Nowokuźnicki

Rezerwat przyrody Staw Nowokuźnicki – rezerwat florystyczny o powierzchni 28,91 ha, położony na terenie gminy Prószków w województwie opolskim. Znajduje się na terenie wsi Nowa Kuźnia, w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Bory Niemodlińskie”. Powstał na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 27 listopada 1957. W rezerwacie przedmiotem ochrony jest silne stanowisko kotewki orzecha wodnego oraz zróżnicowana i liczna ornitofauna. W skład rezerwatu, oprócz stawu, wchodzi również jego bezpośrednie otoczenie – szeroki pas podmokłych łąk porosłych wierzbiną i olsami. Na terenie rezerwatu, oprócz kotewki orzecha wodnego, notowanych jest wiele gatunków rzadkich roślin wodnych, w tym grzybienie białe, grążele żółte, salwinia pływająca, pływacz drobny, pływacz zwyczajny. Teren rezerwatu to także rejon występowania bogatej awifauny wodno-błotnej. W sumie obserwowano tutaj 135 gatunków ptaków, w tym gatunki rzadkie w skali kraju i regionu – m.in. bocian czarny, bąk, bączek, kobuz, remiz. Rezerwat początkowo zajmował 20,00 ha, w 2012 roku powiększono go do 28,91 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy Bibliografia Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.): Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego. 2001
Rezerwat przyrody Stramniczka

Rezerwat przyrody „Stramniczka” – rezerwat torfowiskowy o powierzchni 94,49 ha, utworzony 27 września 2007, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kołobrzeskim, w gminie Dygowo, 2 km na wschód-południowy wschód od przystanku Stramnica po północnej stronie linii kolejowej Białogard-Kołobrzeg, 2 km na północny zachód od Dygowa oraz 8 km na południowy wschód od Kołobrzegu. Celem ochrony jest zachowanie torfowiska wysokiego typu bałtyckiego i mszarników wrzośca bagiennego (Erica tetralix). Przypisy Bibliografia Rozporządzenie Nr 53/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 września 2007, w: Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 102, Szczecin, dnia 9 października 2007, poz. 1751.
Rezerwat przyrody Struga Żytkiejmska

Rezerwat przyrody Struga Żytkiejmska – rezerwat leśny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Dubeninki, na terenie Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej, w nadleśnictwie Gołdap. Jego północną granicę stanowi granica państwowa z Rosją (z obwodem królewieckim). Rezerwat został ustanowiony w 1982 roku, a ochroną objęto fragment wschodniej części Puszczy Rominckiej ze stanowiskami rzadkich gatunków flory i fauny. Zajmuje powierzchnię 471,04 ha (akt powołujący podawał 467,07 ha). Z całej, głównie leśnej powierzchni rezerwatu, 91,3 ha zajmują łąki i torfowiska. Obszar objęty ochroną przedstawia typowy krajobraz morenowy, z geomorfologią charakterystyczną dla północno-zachodniej części Pojezierza Litewskiego. Ten teren odznacza się bardzo urozmaiconą rzeźbą, wynikającą z przeplatania się licznych wzgórz i obniżeń morenowych. Różnice wysokości pomiędzy wierzchołkami wzniesień a obniżeniami dochodzą do 22–25 m. Przez teren rezerwatu przepływa Żytkiejmska Struga, od której pochodzi jego nazwa. Flora Teren rezerwatu porasta w większości bór mieszany trzcinnikowo-świerkowy. Jedynie miejscami, obok starodrzewu występują młodniki powstałe z odnowień zrębów zupełnych. Partie starodrzewu buduje przede wszystkim świerk pospolity, sosna zwyczajna, brzoza brodawkowata i omszona, miejscami olsza czarna, oraz jednostkowo dąb szypułkowy, grab, lipa drobnolistna. Bogate jest również runo leśne: borówka czarna, borówka brusznica, widłak jałowcowaty, sałatnik leśny, turzyca palczasta, skrzyp leśny, kostrzewa olbrzymia. W obniżeniach terenowych występuje niezapominajka błotna i kuklik zwisły. W dolinach, szczególnie w miejscach wysięku wód, a także na obrzeżach Strugi Żytkiejmskiej, wykształciły się płaty łęgu Circaeo-Alnetum. Gleby torfowe, które zalegają w obrębie doliny Żytkiejmskiej Strugi porasta w części bór mieszany torfowcowy reprezentujący zespół Betulo pubescentis-Piceetum. Fauna Rezerwat charakteryzuje się bardzo interesującą i zróżnicowaną fauną. Występuje tu jeleń, sarna, łoś, dzik, lis, kuna leśna, jenot, borsuk, tchórz, łasica i wilk. W wodach żyje bóbr, wydra i piżmak. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego, UW Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Żytkiejmska Struga w bazie informacji turystycznej
Rezerwat przyrody Strzelnica

Rezerwat przyrody Strzelnica (kaszb. Strzélnica) – leśny rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kościerzyny (Strzelnicy) (w obrębie Nadleśnictwa Kościerzyna). Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 3,53 ha (akt powołujący podawał 3,12 ha). Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ekosystemu leśnego wraz z jego charakterystycznymi biocenozami oraz populacjami cennych gatunków roślin, grzybów i zwierząt. Ochronie rezerwatu podlegają ponad dwustuletnie dęby szypułkowe i bezszypułkowe, jak i niewiele młodsze sosny i buki. W drzewostanie występuje też grab i brzoza brodawkowata. Bliskość miasta i uczęszczanych dróg sprzyja penetracji przez okolicznych mieszkańców. Przypisy
Rezerwat przyrody Suśle Wzgórza

Suśle Wzgórza – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Dołhobyczów, w powiecie hrubieszowskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Grzęda Sokalska powierzchnia (według aktu powołującego): 27,11 ha rok utworzenia: 1995 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 grudnia 1995 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 5, poz. 58). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska susła perełkowanego. Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony. Jego obszar objęty jest ochroną czynną. W zbliżonych granicach powołano specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000 „Suśle Wzgórza” PLH060019, który zajmuje powierzchnię 27,23 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Szelągówka

Rezerwat przyrody „Szelągówka” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Tykocin, w powiecie białostockim, w województwie podlaskim. Leży na gruntach leśnych zarządzanych przez Nadleśnictwo Knyszyn (leśnictwo Szelągówka). Powierzchnia według aktu powołującego: 62,04 ha Rok powstania: 1995 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: bory sosnowe występujące na rozległym polu wydmowym w widłach rzek Biebrzy i Narwi. W rezerwacie dominuje siedlisko boru świeżego, duży obszar zajmuje też bór mieszany świeży. Stwierdzono tu występowanie 63 gatunków roślin naczyniowych, w tym dwóch podlegających ochronie ścisłej (sasanka łąkowa, sasanka otwarta) oraz 8 podlegających ochronie częściowej (bagno zwyczajne, goździk piaskowy, kocanki piaskowe, pomocnik baldaszkowy, widlicz spłaszczony, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, wawrzynek wilczełyko). Naliczono też 10 gatunków mszaków, 7 z nich objętych jest ochroną częściową: dzióbkowiec Zetterstedta, gajnik lśniący, piórosz pierzasty, rokietnik pospolity, torfowiec ostrolistny, widłoząb kędzierzawy, widłoząb miotlasty. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w obrębie otuliny Biebrzańskiego Parku Narodowego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Dolina Biebrzy” PLH200008 oraz ptasiego „Ostoja Biebrzańska” PLB200006. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat SZELĄGÓWKA. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].