NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Drei-Brüder-Kapelle (St. Annaberg)

Die Drei-Brüder-Kapelle (polnisch: Kapliczka Trzech Braci oder Kapliczka Trzech Żołnierzy) im Kuhtal am St. Annaberg ist eine alte Wegkapelle bzw. Feldkapelle an der Straße von Sankt Annaberg nach Zdzieszowice (Deschowitz) bzw. Żyrowa (Zyrowa). Mit der Wegkapelle ist die Sage von drei Brüdern verbunden. Die Fassade der Kapelle ist verziert mit einigen Gestaltungselementen wie Gesimsen und Nischen, im Inneren besitzt sie ein Gemälde. Geschichte und Beschreibung An der Stelle, an der die Kapelle errichtet wurde, soll sich einst ein Baum (eine Buche) mit einem Bildstock befunden haben. Dieser zeigte ein Bild der heiligen Familie. Der Sage nach sollen sich an diesem Bildstock während des andauernden Dreißigjährigen Krieges drei Brüder wieder getroffen haben, die als Soldaten im Krieg kämpfen mussten. Diese Szene findet sich bildlich im Inneren der Kapelle wieder. Nach anderer Ansicht soll es sich um einen Vater mit seinen zwei Söhnen handeln. Im Hintergrund des Bildes befindet sich der St. Annaberg mit dem Franziskanerkloster auf seiner Spitze. Nach der Zusammenkunft sollen die Brüder zum Dank, den Krieg unbeschadet überstanden zu haben, den Bau einer Wegkapelle beschlossen und schließlich vollendet haben. Als 1928 die Chaussee an der Kapelle erneuert wurde, wurde auch die Kapelle wieder instand gesetzt und renoviert. Dabei wurde auch das zuvor beschädigte Gemälde durch eine detailgetreue Kopie ersetzt. Literatur Oberschlesien im Bild, Nummer 28, 1928 Eichendorff-Hefte 19, 2007 Weblinks Artikel (polnisch)
Kapliczka Trzech Braci

Kapliczka Trzech Braci (Kapliczka Trzech Żołnierzy) – domkowa kapliczka przydrożna zlokalizowana przy szosie Zdzieszowice – Góra Świętej Anny w województwie opolskim we wschodniej części pola o nazwie Nawozy. Obiekt zbudowany jest na planie prostokąta, murowany, otynkowany i nakryty dachem dwuspadowym. We wnękach, na ścianach zewnętrznych wiszą obrazy przedstawiające Ukrzyżowanie i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. We wnętrzu umieszczono obraz przedstawiający trzech żołnierzy modlących się do Świętej Rodziny na tle klasztoru na Górze Świętej Anny. Na obrazie zamieszczony jest napis: Za łaską Bożą wróciliśmy, ja Wasz ojciec i Wy, moi synowie, z wojny. Poznawszy jej okropność błogosławimy Królowę Polski i św. Annę, patronkę naszą, by więcej nie spotkało to nieszczęście ojczyzny naszej. Według lokalnej legendy ojciec z dwoma synami, idąc na wojnę (prawdopodobnie chodzi o okres wojen napoleońskich, a członkowie rodziny mogli walczyć na różnych frontach), modlił się pod obrazem Świętej Rodziny umieszczonym na dębie o szczęśliwy powrót. Wracając po kilku latach spotkali się ponownie w tym samym miejscu i w dowód wdzięczności ufundowali kaplicę wraz z obrazem trzech żołnierzy. W okresie międzywojennym, podczas budowy drogi na Górę Świętej Anny, wandal wyłamał kratę i zdewastował obraz wraz z kaplicą. Odbudowali ją robotnicy drogowi, ponieważ to jednego z nich podejrzewano o dewastację, a nowy obraz namalował na blasze Richter z Góry Świętej Anny (1928). Przypisy
Cathédrale du Saint-Esprit de Varsovie

La cathédrale du Saint-Esprit est la principale église de l’Église polonaise-catholique située à l'angle d'Ulica Szwoleżerów (pl) et d'Ulica Czerniakowska (pl). Elle est construite de 1903 à 1906 pour servir d'église militaire orthodoxe de Pologne jusqu'au départ de la population russe en 1915. Dans l'entre-deux-guerres, elle sert d'église de garnison du 1er régiment de cavalerie Józef Piłsudski (pl). À partir de 1945, elle est cédée à l'Église polonaise-catholique qui en fait sa cathédrale. Crédit de traduction (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Katedra Świętego Ducha w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Notes et références Liens externes Site officiel Portail de la Pologne Portail de Varsovie Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Cattedrale dello Spirito Santo (Varsavia)

La cattedrale dello Spirito Santo di Varsavia è la chiesa principale della Chiesa polacco-cattolica. Fu costruita nel 1915 come chiesa militare ortodossa. Dal 1945 è nelle mani della Chiesa polacco-cattolica polacca come cattedrale. Storia La controversia sulle circostanze della creazione L'attuale cattedrale polacco-cattolica di Varsavia fu costruita come chiesa militare ortodossa. Il suo esatto periodo di creazione è oggetto di controversia nella letteratura. Secondo Peter Paszkiewicz la costruzione data al 1867, e il suo progettista fu Theodore Kozlowski. A sua volta, Kirill Sokoł lavoro Russkaya Warsaw afferma che l'attuale chiesa cattedrale dello Spirito Santo restaurata dal Reggimento Lancieri dell'Esercito di Sua Maestà si è formata molto più tardi, tra il 1903 e il 1906, che il suo patrono era San Martino, e l'autore del progetto fu Leontij Benois. I lavori di costruzione hanno portato P. Fedders, e come la data della dedicazione della struttura Sokoł finito dà 4 novembre 1906. Questo parere è condiviso da Richard Mączewski. Secondo l'autore l'edificio risale agli inizi del XX secolo, il documento parla di autorità municipali di Varsavia, che, dopo la Polonia riacquistò la sua indipendenza affrontarono il problema di decidere il futuro degli edifici di culto e l'analisi dei documenti relativi al precedente complesso militare russo nella zona del Parco Łazienki. Sokoł e Mączewski indicano che nel complesso della caserma nella zona tra Ul. Czerniakowska e Ul. Agricola esisteva anche la chiesa di Sant'Olga, distrutta dopo il 1915. Chiesa ortodossa Nel 1913 fu pubblicata a Pjatigorsk una monografia sulle chiese militari russe in cui questa chiesa è descritta come segue: Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale dello Spirito Santo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su polskokatolicki.pl.
Церковь Преподобного Мартиниана (Варшава)

Церковь во имя преподобного Мартиниана — несуществующая ныне православная церковь в Варшаве. Бывшее здание церкви перестроено в костёл и в настоящее время является кафедральным собором Св. Духа старокатолической церкви. История Православная церковь Полковая церковь лейб-гвардии уланского полка. Была построена в 1903—1906 годах. Постройка велась на Высочайше отпущенные средства, в размере 69.839 рублей, и пожертвования служащих в полку около 6.000 рублей. Проект храма выполнил архитектор Л.Н. Бенуа, руководил строительством на месте арх. П.А. Феддерс. Храм состоит из высокой крестообразной центральной части с фронтонами. Западная часть креста служит внизу главным входом, а на верху - хорами; в восточной части помещается алтарь, оканчивающийся полукруглой абсидой с пятью окнами, верх которых снаружи богато украшен орнаментом. В середине центральной части, на четырёх полуциркульных арках, при посредстве четырёх парусов помещается восьмиугольный барабан, переходящий в такой же сомкнутый свод. Иконостас и деревянные работы были выполнены по рисункам и чертежам арх. П.А. Феддерса. Живописные работы были сделаны художниками Карелиным и Харламовым. Достопримечательности православного храма включали в себя: 1) полковой образ Преподобного Мартиниана; риза на нём из серебра, отбитого у французов в 1812 г. под Красным; 2) старинное Евангелие, писанное на бумаге, в пергаментном переплете; 3) походный малый серебряный крест времени 1812 г. Католическая церковь Церковь опустела после отступления русской армии из пределов Польши в 1915 году. Несколько лет церковь стояла пустой. Польскими властями предлагалось снести церковь, но в итоге было решено перестроить её в католическом стиле. Была разобрана звонница и уничтожен купол, вместо него водрузили католический крест. В 1920-1930-х годах церковь была военной церковью 1-го шеволежерского полка Юзефа Пилсудского (1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego). В 1945 году церковь была передана Польскокатолической церкви (одной из старокатолических церквей, отколовшихся от Римско-католической церкви) и в настоящее время является её кафедральным собором под названием собора Святого Духа. Ссылки лейб-гвардии Уланский Его Величества полк Historia cerkwi bł. Martyniana i św. Olgi na terenie koszar ułańskich i huzarskich przy Łazienkach w Warszawie (пол.) Parafia Kościoła Polskokatolickiego pw. Św. Ducha w Warszawie (пол.) — домашняя страница современного старокатолического прихода.
Cattedrale di Maria Madre di Dio e Regina degli Apostoli (Częstochowa)

La cattedrale di Maria Madre di Dio e Regina degli Apostoli è la chiesa madre della diocesi di Cracovia-Częstochowa della Chiesa polacco-cattolica (nel Decanato di Slesia) situato in ul. Jasnogórska 6 a Częstochowa. Storia La parrocchia fu eretta nel 1960 dal Vescovo Maksymilian Rode. Nel 1961 ne divenne parroco Jerzy Szotmiller, che in seguito divenne Decano, e dal 1979 vescovo di Cracovia-Czestochowa. La prima pietra fu posta il 10 luglio 1983. La chiesa fu formalmente consacrata il 1º settembre 1985, alla presenza di numerosi fedeli raccolti e del clero della chiesa. Tra gli ospiti invitati c'era l'arcivescovo Antonius Jan Glazemaker e l'arcivescovo emerito Marinus Kok della Chiesa vetero-cattolica dei Paesi Bassi, il vescovo Franciszek Rowinski e il vescovo Joseph Niemiński della Chiesa cattolica nazionale polacca, il vescovo Léon Gauthier della Chiesa cattolica cristiana svizzera, il Vescovo Joseph Brinkhues della Diocesi cattolica per i veterocattolici in Germania, il vescovo eletto Wiesław Skołucki, e l'infulato Antoni Pietrzyk. Clero Parroco: Vescovo em. Jerzy Szotmiller Residente: Maciej Kałuża Note Voci correlate Cattedrali in Polonia Chiesa polacco-cattolica Potop Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Maria Madre di Dio e Regina degli Apostoli
Katedra Matki Bożej Królowej Apostołów w Częstochowie

Katedra Matki Bożej Królowej Apostołów w Częstochowie – katedra diecezji krakowsko-częstochowskiej (również świątynia parafialna w dekanacie śląskim) Kościoła Polskokatolickiego w RP, położona przy ul. Jasnogórskiej 6. Historia Parafia została erygowana w 1960 przez ks. bpa Maksymiliana Rodego. W 1961 objął ją proboszcz ks. Jerzy Szotmiller, późniejszy ksiądz dziekan, a w latach 1979-2011 biskup Kościoła Polskokatolickiego diecezji krakowsko-częstochowskiej. Początkowo parafia posiadała murowaną kaplicę przy ul. Jana Henryka Dąbrowskiego 16. Od 1971 parafia przeniosła się do budynku przy ul. Jasnogórskiej 33. 23 sierpnia 1979 wojewoda częstochowski wydał zgodę na budowę nowej świątyni. Autorami projektu budynku byli Aleksander Franta i Henryk Buszko. Kamień węgielny położono 10 lipca 1983. Prace budowlane prowadzono w latach 1979–1985. Uroczyste poświęcenie kościoła w Częstochowie miało miejsce w dniu 1 września 1985 w obecności licznie zgromadzonych wiernych i duchowieństwa kościoła. Wśród zaproszonych gości znaleźli się m.in. abp Antoni Glazemaker (Kościół Starokatolicki w Holandii), bp Marinus Kok (Kościół Starokatolicki w Holandii), bp Franciszek Rowiński (Polski Narodowy Kościół Katolicki), bp Józef Niemiński (Polski Narodowy Kościół Katolicki), bp Leon Gauthier (Kościół Chrześcijańskokatolicki w Szwajcarii), bp Józef Brinkhues (Kościół Starokatolicki w Niemczech), bp elekt Wiesław Skołucki oraz ks. inf. Antoni Pietrzyk. Opis Katedra znajduje się między budynkiem Zespołu Szkół im. Cypriana Kamila Norwida a Ośrodkiem Zdrowia, na rozległej działce, zaraz za parterowym domem parafialnym. Chociaż katedra znajduje się przy ul. Jasnogórskiej, to jest lepiej widoczna od al. Jana Pawła II, od strony tej ulicy nie ma jednak wejścia na teren kościoła. Główne wejście jest od strony podwórza i znajduje się po przekroczeniu schodów i przedsionka. Świątynia wewnątrz ma kształt rotundy, w której zagłębieniu znajduje się ołtarz główny. Po lewej stronie od ołtarza znajduje się tron biskupi z pamiątkami bo zmarłym biskupie Jerzym Szotmillerze, ordynariuszu diecezji krakowsko-częstochowskiej, po prawej stronie znajduje się boczny ołtarz, nad wejściem jest chór. Na lewo od ołtarza, tuż nad sufitem znajduje się tryptyk przedstawiający św. Wilibrorda, z wizerunkami katedry św. Gertrudy w Utrechcie i katedry Św. Ducha w Warszawie, naprzeciwko obrazu, czyli na prawo od ołtarza, znajduje się również tryptyk wyobrażający fundatorów parafii, na których rozpoznawalni są bp Tadeusz Majewski i bp Jerzy Szotmiller. W świątyni nie ma ławek, znajdują się krzesła. W dolnej części katedry znajduje się dolny kościół – kaplica Matki Bożej Ostrobramskiej i sala katechetyczna. Katedra wciąż nie jest ukończona, w zasadzie od momentu jej poświęcenia trwają nadal prace wykończeniowe. Galeria Przypisy
Prisión de Mokotów

La Prisión de Mokotów​ (en polaco: Więzienie mokotowskie) también conocida como "Prisión de Rakowiecka" es una cárcel en el sector de Mokotów en Varsovia, la capital del país europeo de Polonia, situada en la calle 37 Rakowiecka. Fue construida por los rusos en los últimos años de las particiones extranjeras de Polonia. Durante la ocupación de la Alemana Nazi y más tarde, bajo el gobierno comunista, fue un lugar de detención, tortura y ejecución de la oposición política de Polonia y luchadores clandestinos. La prisión sigue funcionando, con presos en espera de juicio o sentencia, o aquellos que tienen condenas durante menos de un año. Véase también Prisión Régimen penitenciario Motín Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Prisión de Mokotów.
Prison de Mokotów

La prison de Mokotów (en polonais : Więzienie mokotowskie) ou prison Rakowiecka est une prison située dans l'arrondissement de Mokotów à Varsovie, au 37 rue Rakowiecka. Elle est construite par les Russes dans les dernières années des partages de la Pologne. Pendant l'occupation allemande par le Troisième Reich et plus tard, sous le régime communiste, il s'agit d'un lieu de détention, de torture et d'exécution des opposants politiques et des combattants clandestins. Un très grand nombre de membres de la résistance, et notamment du mouvement Armia Krajowa (AK), y sont emprisonnés et exécutés. Après la guerre, les résistants adhérant aux mouvements anti-communistes sont également internés et torturés au sein de la prison. La prison continue de fonctionner de nos jours, détenant des prisonniers en attente de jugement ou de détermination de la peine, ou ceux qui sont détenus depuis moins d'un an. Un mémorial aux victimes est situé sur un mur extérieur de la prison. Victimes de la prison de Mokotów Józef Batory (1914-1951), militaire et résistant polonais, membre de l'AK puis du mouvement de résistance anti-communiste Wolność i Niezawisłość (WiN). Witold Pilecki (1901-1948), officier de cavalerie et membre de l'AK, célèbre pour s’être volontairement laissé emprisonner à Auschwitz afin de recueillir des informations. Emil August Fieldorf (1895-1953), général de brigade de l’AK. Adam Doboszyński (1904-1949), soldat, écrivain et homme politique. Ludwig Fischer (1905-1947), gouverneur du district de Varsovie pendant l’occupation allemande. Josef Albert Meisinger (1899-1947), SS-Obergruppenführer, agent de liaison entre la Sicherheitsdienst et la Kenpeitai Liens externes Portail de la prison Portail de Varsovie Portail de la Seconde Guerre mondiale
Мокотув (тюрьма)

Тюрьма Моко́тув (пол. Więzienie mokotowskie) — бывшая тюрьма, находившаяся в Варшаве, Польша на улице Раковецкой, 37. С 1 марта 2017 года полностью прекратила деятельность как место заключения. В помещениях бывшей тюрьмы создан Музей Проклятых Солдат и Политзаключённых ПНР. Во времена немецкой оккупации времён II Мировой войны и Народной Польской Республики в тюрьме содержались известные польские общественные и военные деятели. История Тюрьма была построена российскими властями в 1904 году. После захвата западной части Польши Германией в сентябре 1939 года тюрьма Мокотув использовалась немецкими оккупационными властями. 1 августа 1944 года, первый день Варшавского восстания польские повстанческие войска — солдаты 1-й штурмовой роты 4-го Мокотовского района Армии Крайовой предприняли неудачную попытку захватить тюрьму Мокотув. В ответ на эту неудачную атаку войска СС 2 августа 1944 года расстреляли в тюремном дворе около 600 заключённых. Перед лицом неминуемой гибели остальные заключённые подняли восстание и нескольким сотням заключённым удалось вырваться на свободу. После освобождения Варшавы до марта 1945 года тюрьма находилась в ведении советской военной администрации, а затем передана польскому министерству общественной безопасности. В Мокотуве содержались многие польские политические заключённые. Казнённые политзаключённые тайно хоронились на кладбище села Служев (сегодня — варшавская дзельница Мокотув) и на варшавском военном кладбище Повонзки. Считается, что в это время в 1945-1956 г. число казнённых по приговору суда на всей территории Польши превышает 2800 человек, из них около 350 человек было казнено в Мокотуве. 1 марта 1951 года в Мокотуве были казнены 7 членов руководства подпольной вооружённой организации «Свобода и Независимость». День их казни по инициативе президента Института национальной памяти Януша Куртыки стал польским национальным Днём памяти «Проклятых Солдат». В настоящее время К 2016 году тюрьма была рассчитана на 950 заключённых. В ней кроме общего находились отделение для особо опасных заключённых и отделение для заключённых с алкогольной зависимостью. Надзор над заключёнными осуществляли 404 служащих польского МВД. В 2016 году было принято решение о прекращении деятельности тюрьмы и организации в ей помещениях Музея Проклятых Солдат и Политзаключённых ПНР. Датой основания музея считается 29 февраля 2016 года. 1 марта 2017 года из тюрьмы был переведён последний заключённый. С 2020 года музей получил статус государственного, на период 2024—2030 годы запланирована реконструкция музея с бюджетом 466,3 млн. злотых (около 100 млн. евро). Известные заключённые Примечания Ссылки История (пол.) Фотографии (недоступная ссылка)
Варшавсько-Мокотовський слідчий ізолятор

Варшавсько-Мокотовський слідчий ізолятор, відоміший як Раковецька в'язниця або Мокотовська в'язниця, — слідчий ізолятор, розташований у Варшаві за адресою вул. Раковецька, 37. Через плани відкриття у тюремному комплексі Музею проклятих солдатів та політичних в'язнів Польської Народної Республіки, підрозділ ліквідується. Заклад був розрахований на максимум 951 тимчасово утримуваного чоловіка, включаючи 49 місць для рецидивістів, залежних від алкоголю (терапевтичне відділення) та 45 для небезпечних в'язнів (відділення з підвищеними стандартами захисту). За ними наглядали 404 офіцери, а в підрозділі також працює 33 цивільних працівники. Примітки Інтернет-ресурси Narodowe Siły Zbrojne (англ.) The Doomed soldiers — Polish Underground Soldiers 1944—1963 — The Untold Story (пол.) Antykomunistyczne Podziemie Zbrojne po 1944 roku National Armed Forces Historical Brief
Old City (Zamość)

The osiedle Old City (Polish: Osiedle Stare Miasto) is the oldest historic district of the city of Zamość. It is one of World Heritage Sites in Poland (added in 1992). According to UNESCO, this monument value lies in it being "an outstanding example of a Renaissance planned town of the late 16th century, which retains its original layout and fortifications and many buildings of particular interest, blending Italian and Central European architectural traditions". The Medieval Town has an area of 75 ha and a buffer zone of 200 ha. The district was named one of Poland's official national Historic Monuments (Pomnik historii), as designated September 16, 1994. Its listing is maintained by the National Heritage Board of Poland. History Zamość was built in the late 16th century in accordance with the Italian theories of the "ideal town." The construction of this new town was sponsored by Jan Zamoyski, and carried out by architect Bernardo Morando. The town shows examples of Renaissance style, mingling "Mannerist taste [...] with certain Central European urban traditions, such as the arcaded galleries that surround the squares and create a sheltered passage in front of the shops". Geography and monuments Morando designed the town as on a hexagonal plan with two distinct sections: on the west the noble residences, and on the east the town proper, developed around three squares (the Grand Market Square, the Salt Market Square and the Water Market Square). Key monuments of Zamość include about 200 monuments, including the Grand Market Square surrounded by numerous tenament houses and Zamość City Hall. The Old Town also sports the Zamość Cathedral, the Zamość Synagogue, the Zamojski Academy, and the Zamojski Palace. The Old Town is surrounded by the remains of the Zamość Fortress. UNESCO World Heritage Site The World Heritage Committee passed Zamość as a World Heritage Site in 1992 on the basis of criteria (iv - "is an outstanding example of a type of building, architectural, or technological ensemble or landscape which illustrates a significant stage in human history"). In this particular case, Zamość was recognized as "an outstanding example of a Renaissance planned town of the late 16th century, which retains its original layout and fortifications and many buildings of particular interest, blending Italian and Central European architectural traditions." See also History of Zamość References External links Old City of Zamość at unesco.org Map at unesco.org Old City of Zamość - The Pearl of the Renaissance at poland.travel (in Polish) Stare Miasto w Zamościu (1992) Archived 2014-04-07 at the Wayback Machine at www.poland.gov.pl (in Polish) Stare miasto w Zamościu at Narodowy Instytut Dziedzictwa Map of the Zamość Old Town at Narodowy Instytut Dziedzictwa
Città vecchia di Zamość

La Città vecchia di Zamość è parte del patrimonio culturale dell'UNESCO. È uno dei quartieri della città di Zamość, coincidente col nucleo originario della città, fondata nel 1580, ed è stato iscritto nella lista dei patrimoni dell'umanità dell'UNESCO nel 1992. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su città vecchia di Zamość Collegamenti esterni Scheda UNESCO, su whc.unesco.org.