NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Mikołaja w Prochach

Kościół świętego Mikołaja w Prochach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wolsztyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XVIII wieku. Następnie została rozbudowana w 1861 roku o murowaną kaplicę pod wezwaniem Matki Bożej, dzięki staraniom Adama Broel-Plater, i później o drugą pod wezwaniem Serca Pana Jezusa. Remontowana była w latach: 1955, 1962 (wymieniono wówczas gont), 1982 i 2007. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wzniesiona została na planie krzyża z dwoma dużymi, murowanymi kaplicami umieszczonymi po bokach nawy, tworzącymi pseudotransept. Są one zbudowane w stylu neogotyckim, zamknięte są prostokątnie, posiadają kalenice równe nawie głównej, pokryte są dachówką i ozdobione są okrągłymi oknami z witrażami. Prezbiterium kościoła nie jest wydzielone z nawy, zamknięte jest trójbocznie, na jego osi znajduje się zakrystia, także zamknięta trójbocznie. Od frontu jest umieszczona czworokątna wieża, konstrukcji słupowej, posiadająca kruchtę w przyziemiu. Jest ona zwieńczona blaszanym barokowym dachem hełmowym z latarnią z chorągiewką i krzyżem. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, z kolei kaplice są nakryte dachówką. Wnętrze jest nakryte płaskim stropem, natomiast w kaplicach znajduje się strop krzyżowy. Podłoga została wykonana z desek. Chór muzyczny jest nadwieszony, posiada parapet o prostej linii, ozdobiony jest polichromią wykonaną w 1953 roku, przedstawiającą trzy modlące się Anioły, na chórze są umieszczone organy. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem z XIX wieku. Polichromia w kaplicach przedstawia wizerunki Maryi z aniołami i Jezusem z Ewangelistami. Ołtarz główny powstał w XVIII wieku i jest ozdobiony późnogotycką płaskorzeźbą Rodzina Marii powstałą około 1500 roku. Dwa ołtarze boczne i dwa w kaplicach zostały wykonane w 2 połowie XIX wieku. Ambona reprezentuje styl późnobarokowy i jest ozdobiona w zwieńczeniu rzeźbą Boga Ojca. Chrzcielnica w stylu barokowo-klasycystycznym pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Kościół posiada także liczne obrazy i rzeźby powstałe od XVII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Górze

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Górze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat borecki archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia, murowana, w stylu późnoklasycystycznym została zbudowana w latach 1817 - 1830 i ufundowana przez Wiktora Szołdrskiego. Budowla jest jednonawowa i powstała na rzucie prostokąta, w fasadzie zachodniej umieszczona jest wieża. Wewnątrz znajduje się wydzielone prezbiterium, zamknięte półkoliście, nakryte sklepieniem konchowym. Wieżę zwieńcza neobarokowy dach hełmowy z 1928 roku. Do wyposażenia kościoła należą ołtarz główny w stylu rokokowym z obrazem św. Mikołaja z XVIII wieku oraz obraz św. Franciszka Ksawerego namalowany w 1720 roku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Porębie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Porębie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jakuba Większego Apostoła w Cerekwicy Starej (dekanat borecki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w 1885 roku. Została zbudowana w stylu neogotyckim, jest nieotynkowana i posiada charakterystyczną bryłę. Kościół został zbudowany dla kolonistów niemieckich. Zarówno kościół, jak i dawny cmentarz ewangelicki wpisano do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego (w 2012). Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Rusku

Kościół świętego Wojciecha w Rusku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat borecki archidiecezji poznańskiej). Znajduje się przy ulicy Koźmińskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1833 roku. Odnowiona została w 1866 roku. Restaurowana była w 1913 roku i zostały dobudowane do niej wówczas: kaplica i kruchta. Odnowiona została w 1995 roku. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, posiada konstrukcję słupowo-ramową wypełnioną cegłą. Świątynia jest orientowana, salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięta jest trójbocznie. Z boku nawy są umieszczone: dwie kaplice, kruchta i zakrystia. Od frontu znajduje się drewniana wieża, konstrukcji słupowej, oszalowana deskami. Zwieńcza ją piramidalny dach hełmowy, pokryty dachówką z krzyżem i kulą na szczycie. Kościół nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty dachówką. Wewnątrz ściany są otynkowane. Wnętrze jest nakryte płaskim, drewnianym stropem, obejmującym całą świątynię, podtrzymywanym przez dwa filary. Chór muzyczny jest osadzony nad kruchtą i charakteryzuje się parapetem o prostej linii. Ołtarz główny w stylu renesansowym pochodzi z początku XVII wieku. Ołtarz boczny i w kaplicy, oraz ambona reprezentują styl barokowy i powstały na początku XVII wieku. Drugi ołtarz boczny reprezentuje styl rokokowy. Chrzcielnica w formie syreny podtrzymującej muszlę powstała na początku XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Golinie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Golinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XVII wieku. Restaurowana była w latach 1726–1746 dzięki staraniom Przyjemskich – wzmocniona została wówczas konstrukcją szkieletową. W latach 1866, 1935 a także w latach 60. XX wieku kościół był odnawiany. W świątyni jest umieszczony obraz Matki Bożej Pocieszenia, który jest celem pielgrzymek wiernych. W latach 1999–2000 została dobudowana boczna kaplica. Kościół był gruntownie remontowany w latach 2010–2012 (m.in. została przebudowana kaplica). Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Dwie ściany są wzmocnione konstrukcją szkieletową i otynkowane. Świątynia jest orientowana, do jej budowy użyto drewna dębowego. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest prostokątnie, z boku znajduje się zakrystia. Z przodu nawy jest umieszczona kruchta. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona cebulastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią, krzyżem i chorągiewką z datą „1866”. Wnętrze nakrywają: pozorne sklepienie kolebkowe w prezbiterium, natomiast nawę nakrywa płaski strop belkowy. Chór muzyczny jest podparty dwoma kolumnami, posiada falistą linię parapetu, umieszczony jest na nim prospekt organowy. Polichromia w stylu barokowym, przedstawiająca wizerunki świętych, jest umieszczona na stropie prezbiterium i została wykonana w 1935 roku przez Wiktora Gosienieckiego. Ołtarz główny w stylu barokowym powstał na początku XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu barokowym powstały około połowy XVII wieku. Ambona w stylu barokowym datowana na około 1700 rok, jest podparta rzeźbą Świętego Jonasza. Rzeźba Chrystusa Frasobliwego w stylu późnogotyckim powstała w XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Ducha w Jarocinie

Kościół świętego Ducha – kościół szpitalny, który znajdował się w Jarocinie na terenie późniejszego parku miejskiego. Od 1833 roku w ruinie. Historia Kościół razem ze szpitalem, zostały ufundowane w latach 1428-1437 przez właścicieli majątku w Prusach (Pruskich). Pierwotnie był to budynek drewniany, który spełniał rolę świątyni szpitalnej. Następnie kościół został zbudowany w stylu późnogotyckim. Murowana budowla została wzniesiona być może w 1516 roku. Od 1833 roku świątynia znajduje się w stanie ruiny, zachowały tylko mury obwodowe razem z przyporami oraz ostrołukowymi otworami okiennymi. Msze święte są w tym miejscu odprawiane tylko okazjonalnie. Przypisy
Kościół św. Jerzego w Jarocinie

Kościół świętego Jerzego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marcina w Jarocinie (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1847-1848 jako kościół protestancki. W 1894 roku budowla została przebudowana w stylu neogotyckim. Po zakończeniu II wojny światowej świątynię przejął kościół rzymskokatolicki. Budowla jest jednonawowa i posiada wieżę z ażurowym zwieńczeniem ostrosłupowym. Świątynia nie jest otynkowana, wybudowano ją w tzw. stylu okrągłego łuku. W latach 2002–2003 został wykonany remont budowli, natomiast w oknie wieży został umieszczony witraż z patronem świątyni. Przypisy
Kościół św. Walentego w Radlinie

Kościół świętego Walentego w Radlinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat nowomiejski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1688 roku. Jej budowę przypisuje się muratorowi z Poznania, Grzegorzowi Lendzowi. Przy kościele znajduje się kaplica i nagrobek Andrzeja i Katarzyny Opalińskich. Kaplica powstała około 1600 roku, natomiast nagrobek datuje się na około 1605 rok. Istnieje kilka hipotez na temat tego, kto jest autorem nagrobka, które wskazują na silne powiązania z dziełami Włochów tworzących w Polsce, jednak jednoznacznie nie można stwierdzić, kto wykonał nagrobek. Do wyposażenia kościoła należą także: ołtarz, ozdobiony obrazem Matki Boskiej Szkaplerznej z 1658 roku, który znajduje się w kaplicy Opalińskich, nagrobek biskupa poznańskiego Andrzeja Opalińskiego wykonany z czarnego marmuru około 1630 roku, umieszczony na ścianie południowej, miedziana chrzcielnica powstała w 1685 roku. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Siedleminie

Kościół świętego Mikołaja w Siedleminie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1846–1848. W latach 1925–27 została przebudowana według projektu Rogera Sławskiego, wybitnego architekta z Poznania. W ołtarzu głównym jest umieszczona figura patrona świątyni, wykonana w XVII wieku. W jednym z bocznych ołtarzy znajduje się obraz św. Rocha. Budowlę otacza kamienny mur, na słupach bramy są umieszczone dwie figury Chrystusa i Matki Boskiej. Kościół został ufundowany przez Stanisława Modlibowskiego. Obecny jego wygląd to efekt wspomnianej wyżej przebudowy i rozbudowy. Zmieniony został jego plan, z podłużnego na kształt krzyża poprzez dobudowanie dwóch skrzydeł od strony północnej i południowej w stylu barokowym. Główny ołtarz został umieszczony w nowej, północnej części, natomiast chór i brama wejściowa do świątyni zostały ulokowane w części południowej. Dawne wejście jest obecnie wejściem bocznym. W 1929 roku budowla została poświęcona Przypisy
Kościół św. Wojciecha Biskupa w Wilkowyi

Kościół świętego Wojciecha Biskupa w Wilkowyi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żerków diecezji kaliskiej). Kościół został zbudowany w latach 1853-1858 i ufundowany przez Radolińskich. Został wzniesiony z cegły w stylu neogotyckim, charakterystycznym dla ówczesnego budownictwa sakralnego. Dopiero ponad pół wieku później, w 1913 roku, biskup poznański Edward Likowski konsekrował świątynię i nadał jej wezwanie św. Wojciecha. W latach 60. XX wieku został zlikwidowany neogotycki ołtarz główny, który był umieszczony w kościele. W 2005 roku, dzięki staraniom ks. kan. Tadeusza Malchrowicza – proboszcza parafii, został przeprowadzony gruntowny remont kościoła. Zostały przywrócone do „życia” neogotyckie elementy wyposażenia (m.in. ambona i chrzcielnica). Został odrestaurowany barokowy konfesjonał, jedyny element, który zachował się z poprzedniej, drewnianej świątyni. Dziś można go oglądać i podziwiać płaskorzeźbione postacie – św. Marii Magdaleny, pokutnicy z krzyżem oraz św. Onufrego na drzwiczkach. Zostały zrekonstruowane również dwa neogotyckie ołtarze boczne, pod wezwaniem św. Barbary i pod wezwaniem Matki Bożej. Ściana frontowa świątyni jest ozdobiona schodkowym szczytem z czworokątną wieżyczką i znajduje się w niej zwielokrotniony, ceglany portal, ujęty z obu stron przez przypory. Nad nim są umieszczone trzy ostrołukowe okna, obecnie zamurowane. Najważniejsza jednak jest tutaj nisza, w której znajduje się duża figura Matki Bożej. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Witaszycach

Kościół Świętej Trójcy w Witaszycach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Witaszycach (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Świątynia została ufundowana w 1808 roku przez arcybiskupa Tymoteusza Gorzeńskiego, późniejszego Prymasa Polski. Powstała wówczas budowla murowana, klasycystyczna, jednonawowa, posiadająca od wschodu późniejszą przybudówkę, który zachowała się do dziś. Na ścianach zewnętrznych kościoła są umieszczone epitafia i inskrypcje: 1. Felicjana Walknowskiego z Zakrzewa (zmarłego w 1813 roku); 2. Leokadii Gorzeńskiej (zmarłej w 1821 roku); 3.Feliksa (zmarłego w 1837 roku) i Anny (zmarłej w 1808 roku) Gorzeńskich; 4. Nicefora (zmarłego w 1839 roku) i Konstancji (zmarłej w 1826 roku) Gorzeńskich z Witaszyc; 5. Amalii Courmond de Valdec (zmarłej w 1847 roku). Po wybudowaniu nowego kościoła świątynia pełniła funkcje kościoła pomocniczego aż 1939 roku. W czasie okupacji niemieckiej został w niej urządzony magazyn meblowy. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia została podzielona na dwa pomieszczenia, które spełniały rolę salek katechetycznych. W 1996 roku rozpoczęto starania, aby kościół zaczął znów pełnić funkcje sakralne oraz zaczął się jego remont. W dniu 1 października 2000 roku ksiądz biskup Stanisław Napierała konsekrował wyremontowaną świątynię. Obecnie kościół pełni rolę świątyni pomocniczej, odprawiane są w nim msze święte w dni powszechnie. Przypisy
Kościół św. Barbary w Magnuszewicach

Kościół świętej Barbary w Magnuszewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1751–52. Ufundował ją Piotr Radoński. W 1884 roku została powiększona o boczną kruchtę. W 1922 roku została odnowiona (wymalowana). Wyremontowana została w latach 1987–90. Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem z czworokątną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym daszkiem namiotowym z iglicą i latarnią. Wnętrze jest podzielone dwoma rzędami słupów z arkadami. Pozorne sklepienie kolebkowe znajduje się w prezbiterium i nawie, natomiast nawy boczne nakryte są płaskimi stropami. Chór muzyczny jest ozdobiony organami wykonanymi w 1928 roku przez firmę Wacława Biernackiego z Warszawy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowym krucyfiksem. Polichromia jest skromna. Ołtarz główny i dwa boczne reprezentują styl barokowy i powstały w połowie XVIII wieku. Ambona pochodzi z 2 połowy XVIII wieku i jest ozdobiona figurami aniołków. Chrzcielnica z czarą w formie muszli opartych na delfinach powstała w połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Zofii w Sławoszewie

Kościół świętej Zofii w Sławoszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Czermin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1717 roku. Ufundowana została przez Franciszka Skrzetuskiego. Przebudowana została w 1764 roku. Zakrystia została okradziona w 1806 roku. W 1870 i 1919 roku kościół był remontowany. W 1993 roku został odnowiony. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium od nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona duża wieża konstrukcji słupowej, poprzedza ją kruchta. Wieżę zwieńcza cebulasty, blaszany barokowy dach hełmowy z latarnią, iglicą, kulą i krzyżem. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą z sześciokątną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z latarnią i chorągiewką z datą „1764”. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z dekoracją pozornych kasetonów. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem barokowym, wykonanym w 2 połowie XVIII wieku. Ołtarz główny i dwa boczne w stylu barokoweym powstały w 1 połowie XVIII wieku. Chrzcielnica ozdobiona rzeźbą Świętego Jana Chrzciciela pochodzi z 1 połowy XVIII wieku. Gotyckie rzeźby Świętej Katarzyny i Doroty powstały na początku XVI wieku. Krucyfiks procesyjny pochodzi z XVI wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Twardowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Twardowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jarocin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1885–1896 z fundacji ówczesnego właściciela majątku Karola Żychlinskiego. Kościół jest utrzymany w dobrym stanie technicznym, prowadzone są przy nim na bieżąco naprawy i remonty. W latach 80. XX wieku zostało wykonane nowe pokrycie wieży z blachy cynkowej. W 2003 roku zostało przeprowadzone malowanie i renowacja wnętrza kościoła, a w 2005 roku wyremontowano więźbę i zmieniono pokrycie dachowe. W 2006 roku został zmieniony kształt dachu nad prezbiterium świątyni. Kościół posiada interesujący jednorodny stylistycznie zespół wyposażenia i wystroju. Obejmuje on kilkadziesiąt obiektów dotychczas zewidencjonowanych na 20 kartach ewidencyjnych. Składa się m.in. z interesujących polichromii na ścianach i sklepieniu świątyni, sprzętów w stylu neogotyckim oraz witraży heraldycznych umieszczonych w oknach prezbiterium świątyni. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Kretkowie

Kościół Wszystkich Świętych w Kretkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żerków diecezji kaliskiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona na przełomie XVIII/XIX wieku i ufundowana przez Józefa Skórzewskiego, ówczesnego właściciela miejscowych włości. Znacznemu uszkodzeniu świątynia uległa w maju 2011 roku w czasie pożaru. Spłonęło prezbiterium, a częściowemu uszkodzeniu uległy niektóre zabytkowe elementy wyposażenia, w tym najcenniejszy – obraz Matki Boskiej Kretkowskiej. Renowacja i konserwacja wnętrza trwała prawie rok i pozwoliła na odkrycia i ustalenia weryfikujące dotychczasową wiedzę o jej zabytkowym wyposażeniu. Podczas prac konserwatorskich wielu elementom została przywrócona pierwotna kolorystyka, natomiast w przypadku ołtarza głównego i chrzcielnicy został odtworzony pierwotny sposób wykończenia. Podobne zabiegi zostały wykonane przy ambonie, dzięki nim zostały odtworzone dekoracje malarskie i inskrypcje. W czasie prac rekonstrukcyjnych przeprowadzone zostały również badania archiwalne pozwalające na duże poszerzenie wiadomości na temat prawie wszystkich zabytkowych elementów wyposażenia świątyni. Sanktuarium Maryjne w Kretkowie Nie jest znane nazwisko artysty, który namalował obraz umiejscowiony obecnie w głównym ołtarzu. Obraz przedstawia Matkę Bożą o twarzy jasnej i rozpromienionej. Na głowie ma koronę. Na lewym kolanie Madonny stoi dziecię Jezus, dotykające lewa ręką winogrona, W prawej ręce, dotykającej ust, Jezus ma jedno grono, które zjada. Do roku 1957 obraz był w bocznym ołtarzu i to właśnie tam było najwięcej błogosławionych małżeństw. Od tamtego momentu obraz stał obrazem Matki Boskiej Patronki Małżeństw. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lgowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lgowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Brzóstkowie (dekanat Żerków diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona zapewne w 2 połowie XVI wieku. Ufundowana została przez rodzinę Roszkowskich. W 1740 roku został zbudowany chór muzyczny. W 1 poł. XIX wieku kościół został powiększony o murowaną kruchtę dwukondygnacyjną i kaplicę dla rodziny Gorzeńskich. Natomiast w 1901 roku do świątyni zostały dobudowane: kostnica i kruchta. W latach 1972–73 i 1997–2000 kościół był restaurowany. W 1985 roku został okradziony z lichtarzy. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Po bokach nawy są umieszczone: kaplica i kruchta. Zwieńczają je namiotowe dachy z dachówką. Wejście od frontu jest osłonięte daszkiem podpartym dwoma słupami. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy z szerokim okapem, pokryty gontem z barokową, ośmiokątną wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona drewnianym cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Wewnątrz znajduje się płaski strop obejmujący nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Belka tęczowa jest ozdobiona renesansowym krucyfiksem z początku XVII stulecia. Polichromia jest skromna. Wyposażenie w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1 poł. XVII wieku, należą do niego: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne – bogato ozdobione ornamentem roślinnym i licznymi rzeźbami oraz ambona. Czwarty ołtarz jest umieszczony w kaplicy. Późnogotycka chrzcielnica pochodzi z 2 połowy XV wieku. Krucyfiks procesyjny powstał w XVI wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pamięcinie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Pamięcinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kalisz I diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1727 roku. Ufundowana została przez Andrzeja i Jana Radolińskich. Rozbudowana została o kaplicę pod koniec XVIII wieku. Restaurowana była w 1905 i 1986 roku. Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Do boków nawy przylegają: kruchta i kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Bolesnej, zamknięta trójbocznie i nakryta namiotowym dachem z wieżyczką. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. W części środkowej jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta blaszanym, cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest wyłożone boazerią i podzielone jest dwoma rzędami słupów na trzy części, podtrzymujące płaski strop. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, znajduje się na nim prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowym krucyfiksem i napisem fundacyjnym z datą budowy. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu barokowym powstały w latach 1725 – 30. W kaplicy znajduje się ołtarz w stylu rokokowym, wykonany w 2 połowie XVIII wieku. Chrzcielnica pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Kropielnica drewniana, polichromowana, reprezentuje styl rokokowy. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Rychnowie

Kościół Wszystkich Świętych w Rychnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Stawiszyn diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1782 roku. Ufundowana została przez rodzinę Skowrońskich. Restaurowana była w latach 1875–76, w 1905 i 1994. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna modrzewiowego. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia, natomiast na zewnątrz znajduje krucyfiks rokokowy z końca XVIII wieku. Od frontu jest umieszczona wieża, konstrukcji słupowej, posiadająca kruchtę w przyziemiu. Zwieńcza ją barokowy, blaszany, baniasty dach hełmowy z latarnią. Z boku nawy znajduje się druga kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym baniastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze jest nakryte płaskim stropem, w nawie znajduje się faseta. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami i posiada wybrzuszoną wystawkę w części centralnej. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem wykonanym pod koniec XVIII wieku. Na ścianach jest umieszczona polichromia w stylu secesyjnym z 1905 roku z motywami kwiatów. Strop w prezbiterium został pomalowany farbą olejną ze wzorem ośmioramiennych żółtych gwiazd. W stylu późnobarokowym powstały pod koniec XVIII wieku: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona koszowa z baldachimem. Przypisy