NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pieskowa Skała

Le Pieskowa Skała (en français : le rocher du petit chien) est un château en Pologne, situé dans le village de Sułoszowa à 27 km au nord de Cracovie. La première mention de ce château apparait en 1315 dans un document en latin du roi Ladislas Ier de Pologne sous le nom de "castrum Peskenstein". Historique L'actuel château, construit par Casimir III de Pologne, est un des plus célèbres exemples de l'architecture défensive de la Renaissance polonaise. Il fut édifié dans la première moitié du XIVe siècle et faisait partie intégrante de l'ensemble des fortifications appelé Chemin des nids d'aigle le long du Jura cracovien entre Cracovie et Częstochowa. Le château a été rénové et donné par le roi Louis Ier de Hongrie en 1377 à Piotr Szafraniec de Łuczyce mais sa famille n'a acquis les pleins droits de propriété qu'en 1422 par le roi Ladislas II Jagellon, en reconnaissance des services accordés par Piotr Szafraniec, lors de la bataille de Grunwald. Le château a été reconstruit dans le style maniériste entre 1542 et 1544 par Niccolò Castiglione avec la participation de Gabriel Słoński. Son commanditaire était la calviniste Stanisław Szafraniec, voïvodie de Sandomir. La tour médiévale a alors été transformée en un double loggia décorée en sgraffite. Entre 1557 et 1578, la cour de forme trapézoïdale a été entourée au niveau des deux étages supérieurs par des arcades, ornée de 21 mascarons. L'avant-corps au-dessus de la porte est un ajout du XVIIe siècle. Le dernier propriétaire dans la famille Szafraniec fut Jędrzej, fils de Stanisław, qui mourut sans enfant en 1608. Après sa mort, le domaine fut la propriété de Maciej Łubnicki puis de la famille Zebrzydowski. En 1640, Michał Zebrzydowski construit les bastions avec la porte baroque et une chapelle. Le château changea ensuite maintes fois de propriétaire au fil des siècles. En 1903, il est acheté par la société Pieskowa Skała, dirigée par Adolf Dygasiński (en). il a depuis été restauré minutieusement par l'État polonais. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Pieskowa Skała » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Chemin des nids d'aigle Liens externes Portail des châteaux Portail de la Pologne
Pieskowa Skała

A Pieskowa Skała (jelentése: Kis kutya sziklája) egy mészkőszirt a Prądnik-folyó völgyében, Lengyelországban, melyet leginkább a tetején épült reneszánsz kastélya tesz ismertté. A szikla az Ojców nemzeti park határán fekszik, Krakkótól 27 kilométernyire északra, Sułoszowa település közelében. A kastély első említése latin szövegekben fordul elő, I. Ulászló lengyel király idejéből, 1315 előttről "castrum Peskenstein" néven. Története A kastélyt III. Kázmér lengyel király építtette és az egyik legjelentősebb képviselője a defenzív lengyel reneszánsz korszaknak. A 14. század első felében emelt várkastély az úgy nevezett Orle Gniazda, azaz Sasfészkek nevű erődítményrendszer egyik tagja, melyek mindegyikét a Kraków-Częstochowa-felföld magaslatain emeltek, mely Krakkó északnyugati részétől egészen Częstochowa városáig húzódik. A várat 1377-ben I. Lajos magyar király újíttatta fel és a Szczypien családból származó Piotr Szafraniecnek és Łuczyce-i Migaczewskinak adományozta, ahogyan azt Jan Długosz lengyel történetíró leírta 15. századi művében. A család a kizárólagos tulajdonjogot II. Ulászló lengyel királytól kapta meg a Grünwaldi csatában tanúsított bátorságukért és hűséges szolgálataikért cserébe. A kastélyt 1542–1544 közt újraépítették Niccolò Castiglion és a krakkói Gabriel Słoński közreműködésével. Az építkezés költségeit a református vallású Stanisław Szafraniec állta. Az épületet manierista stílusban újították meg. 1557 és 1578 között a trapéz alaprajzú udvar köré két árkádokkal tagolt emeletes épületszárnyat húztak fel. Az árkádok rizalitjai a 17. századból valók. A Szafraniec-család utolsó tagja Jędrzej, Stanisław fia volt, aki gyermektelenül halt meg 1608-ban. Halála után Maciej Łubnicki vásárolta meg a várat, ami később a Zebrzydowski-család tulajdonába került. 1640-ben Michał Zebrzydowski megerősíttette a vár bástyáit és egy barokk stílusú kaput és egy kápolnát foglalt bele az épületegyüttesbe. Az évszázadok során a kastély számos alkalommal cserélt gazdát. 1903-ban a Pieskowa Skała Társaság vásárolta meg, melyet ekkoriban Adolf Dygasiński vezetett, majd újabb idő elteltével a lengyel állam aprólékos felújítást hajtott végre az épületeken. Gallery of images Források Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Pieskowa Skała című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Pieskowa Skała

Pieskowa Skała è un castello della Polonia, situato nel villaggio di Sułoszowa, a 27 km a nord di Cracovia. La prima menzione di questo castello fu nel 1315 in un documento in latino del re Ladislao I di Polonia, sotto il nome di castrum Peskenstein. L'attuale castello, costruito da Casimiro III di Polonia, è uno dei più celebri esempi di architettura difensiva del Rinascimento Polacco. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pieskowa Skała
Castelul Pieskowa Skała

Pieskowa Skała (în poloneză pʲɛsˈkɔva skaˈwa pentru Piatra Cățelușului) este o stâncă de calcar din valea râului Prądnik, Polonia, cunoscută mai bine pentru castelul său renascentist. Este situat în limitele Parcului Național Ojcowski, la 27 km nord de Cracovia, în apropiere de satul Sułoszowa. Castelul a fost menționat pentru prima dată în documentele latine ale regelui polonez Vladislav I cel Scurt (Władysław Łokietek) înainte de 1315, ca un „castrum Peskenstein”. Istoria castelului Castelul Pieskowa Skała, construit de Regele Cazimir al III-lea cel Mare, este unul dintre cele mai cunoscute exemple de arhitectură defensivă a renașterii poloneze. Acesta a fost ridicat în prima jumătate a secolului al XIV-lea, ca parte a lanțului de castele fortificate numite Orle Gniazda (Cuiburi de Vulturi), de-a lungul Jura poloneze (înpoloneză Jura Krakowsko-Częstochowska) extinzându-se la nord-vest de Cracovia până la Częstochowa. Castelul a fost renovat și donat în 1377 de către regele Ludovic I al Ungariei la Piotr Szafraniec din familia Szczypien și lui Migaczewski de Łuczyce, în conformitate cu o interpretare mai modernă a cronicarului din secolul al XV-lea Jan Długosz, dar familia a câștigat dreptul deplin de proprietate asupra castelului numai în 1422 de la Regele Vladislav al II-lea al Poloniei în semn de recunoaștere a serviciului credincios în Bătălia de la Grunwald de către Piotr Szafraniec, șambelan din Cracovia. Castelul a fost reconstruit în 1542-1544 de către Niccolò Castiglione cu ajutorul lui Gabriel Słoński din Cracovia. Sponsor al reconstrucției castelului în stil manierist a fost calvinistul Stanisław Szafraniec, voievodul de Sandomierz. La acea vreme turnul medieval original a fost transformat într-o pitorească logie dublă decorată în tehnica sgraffito. Între 1557 și 1578, forma de trapez a curții era înconjurată la nivelul celor două etaje superioare de arcade, împodobită cu 21 mascarone. Arcada rezalit de deasupra porții este o adăugire din secolul al XVII-lea. Ultimul proprietar al castelului din familia Szafraniec a fost Jędrzej, fiul lui Stanislav, care a murit în 1608, fără a avea copii . După moartea lui, moșia a fost cumpărată de către Maciej Łubnicki și mai târziu de către familia Zebrzydowski. În 1640, Michał Zebrzydowski a construit fortificațiile bastionului cu poartă și o capelă în stil baroc. Castelul a schimbat proprietarii de mai multe ori de-a lungul secolelor. În 1903 a fost cumpărat de către Societatea Pieskowa Skała condusă de Adolf Dygasiński și, cu timpul, a fost predat statului polonez și meticulos restaurat. Galerie de imagini Note
Пескова-Скала

Песко́ва-Ска́ла (пол. Pieskowa Skała, нем. Peskenstein) — наименование замка в Польше, который расположен в 25 км к северо-западу от Кракова в Малопольском воеводстве на территории Ойцовского национального парка в административных границах села Сулошова. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. Название происходит от известняковой скалы в районе Краковско-Ченстоховской возвышенности, на которой был возведён замок. Около замка находится скала под названием «Палица Геркулеса». Замок XIV века считается имением рода Липницких. А к 1933 году последний наследник переехал в СССР, и долгое время правительство Польши искали Владимира Липницкого, но не нашли. И в 70-80х,сделали этот замок достопримечательностью. История Пескова-Скала была построена в XIV веке королём Казимиром Великим в качестве оборонного замка. Он относился к цепочке замков, призванных охранять прилегающие к Силезии южные рубежи государства, а также обезопасить важный торговый путь из Кракова во Вроцлав. Особое значение сооружение Песковой-Скалы приобрело после попадания Силезии в сферу влияния Богемии, которая находилась во враждебных отношениях с польскими монархами. В XVI веке замок был перестроен в стиле ренессанса для Липницких. В эту эпоху был создан арочный двор, напоминающий краковский Вавель. Доступные для посетителей церемониальные и жилые помещения замка оборудованы мебелью различных эпох. Во время восстания 1863 — 1864 годов у замка 20 февраля (4 марта) 1863 произошел бой между польскими мятежниками и русскими войсками закончившийся победой Российской империи, апреля 1983 года Пескова-Скала была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-478). С 1929 года у замка нет хозяина Галерея Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Пескова-Скала Официальный сайт замка Архивная копия от 18 января 2012 на Wayback Machine (пол.)
Пєскова Скала

Пєско́ва Скала́ (пол. Pieskowa Skała) — середньовічний замок, розташований у ґміні Сулошова Краківського повіту Малопольського воєводства. Побудований на вершині, оточеній з трьох сторін прірвою. Відомості Історія Вперше замок згадується у 1315 в документах Владислава Локетка під німецькою назвою «Peskenstein». «Stein» означає «скеля», тоді як перший склад походить від старопольської вимови імені Петро — «Pieszko». Так, ймовірно, виникла перша назва замку, оскільки першим приватним власником замку був польський шляхтич Пйотр Шафранець. Мурований замок збудовано в період правління Казимира III. До цього тут була дерев'яна фортеця, щоправда, невідомо чи на цьому самому місці, чи за кількасот метрів, де були знайдені рештки валів та оборонного рову. Так чи інакше, замок був збудований на важливому торговому шляху з Сілезії до Кракова. Легенди Легенда розповідає, що перший власник замку Пйотр Шафранець був алхіміком та займався чорною магією, намагався отримати золото із звичайних металів. В легенді йдеться також про те, що він убив багато людей, а саме купців, яких запрошував у замок, влаштовував для них святкову вечерю, а потім, коли вони засинали, підлога у їхніх покоях відкривалася і вони випадали на скелі під замком та гинули. Інша легенда розповідає про походження «Булави Геркулеса», а саме що нею легендарний польський правитель Крак вбив краківського дракона і залишив її тут, після чого вона вросла в землю і залишилась назавжди. Опис Ворота, увінчані гербом Радван роду Зебжидовських, ведуть до першого зовнішнього дітинця — передмістя. Перша в'їзна вежа з годинником, побудована у XX столітті, замінила середньовічну вежу, що завалилася. Друга середньовічна башта збереглася до наших днів, проте, вхід до неї відвідувачам замку зачинений. До неї прилягає двоповерховий флігель XVII століття. Лоджія поруч з в'їзною вежею є єдиним приклад такого типу архітектури в Польщі. Нижче знаходиться чудовий італійський сад, закладений у третьому — нижньому бастіоні (туристів туди теж не пускають). В одному з бастіонів знаходиться ресторан, на вершині — оглядовий майданчик. Красивий двоповерховий аркадний внутрішній двір в стилі Ренесанс побудований за зразком Вавелю. Тут можна побачити 21 горгулью в образах тварин і людей. Тут розташована також колодязь, глибиною 40 м. У чотирьох великих залах замку створений музей з цікавою експозицією картин, скульптур та меблів з XIV до XIX століття. Поряд із замком знаходиться «Булава Геркулеса» — вапняковий останець висотою до 25 метрів. Саркофаги Сенявських У замку зберігаються вивезені у 1920 році перед більшовицьким наступом із костелу Святої Трійці із Бережанського замку цінні цинкові саркофаги деяких представників роду магнатів Сенявських, які в останні роки були реставровані працівниками замку — філії Вавелю. Примітки Джерела Pieskowa Skała // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1887. — Т. VIII. — S. 107. (пол.) — S. 107—108. (пол.)
Kościół św. Michała Archanioła w Czaczu

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Czacz. Historia Kościół został zbudowany w I połowie XIV wieku z fundacji Michała z Czacza. Zbudowany został w stylu gotyckim. W XV wieku został częściowo przebudowany, a w roku 1653 został gruntowanie przebudowany (kosztem Wojciecha Gajewskiego) przez Krzysztofa Bonadurę Starszego w stylu barokowym. W 1682 roku została do kościoła dobudowana wieża. Barokowy hełm wieży został zniszczony w wyniku pożaru w 1837 roku. Kościół jest jednonawowy z podwójnym prezbiterium, niższym i wyższym. Na sklepieniu prezbiterium i nawy znajdują się freski z ok. 1653 roku. Wyposażenie kościoła jest barokowe z 1798 roku, w tym trzy ołtarze architektoniczne i ambona. Kościół został uznany za zabytek już w 1932 roku, a plebania zbudowana w 1818 roku w 1969 roku Przypisy Bibliografia Piotr Maluśkiewicz: Gotyckie kościoły w Wielkopolsce. Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, s. 26-27. ISBN 978-83-60746-14-1.
Wujek Coal Mine

Wujek Coal Mine (Polish: Kopalnia Wujek, full name in Polish: Kopalnia Węgla Kamiennego „Wujek”; German: Oheim) is a coal mine in Katowice, Poland. It is widely known in Poland as the place of the massacre of striking miners in 1981 (most often referred to by the euphemism 'Pacification'), as well as being the site of a deadly mining accident in 2009. Mining operations began in the vicinity as early as the 16th century. The present mine, Oheim, was established in 1899 by a merger of six mining operations existing in Silesia (then a part of Germany). The peak Polish production was in 1979 (3.88 million tons that year). Currently, the Wujek mine produces sub-bituminous coal with a typical energy content of 30000-35000 kJ/kg, volatile content of 30-31%, ash content of less than 5%, and sulfur content of less than 0.6%. On 1 April 2017, the Wujek mine was taken over by Polska Grupa Górnicza (pl), and in 2021, it was connected to the Murcki-Staszic Coal Mine (pl:Kopalnia Węgla Kamiennego „Murcki-Staszic”) via an underground passageway. Since then, both formerly independent mines are now operated as a single entity called Staszic-Wujek Coal Mine (pl:Kopalnia Węgla Kamiennego „Staszic-Wujek”). The name "Wujek" means "Uncle" in Polish. References External links The Wujek Mine home page (in Polish)
Mine de Wujek

La mine de Wujek est une mine souterraine de charbon située à Katowice en Pologne. Histoire 9 mineurs sont tués lors de la grève de 1981 par les ZOMO, les forces anti-émeutes du régime communiste. Références Portail de la mine Portail de la Pologne Portail de la géologie Portail des énergies fossiles
Pałac Kossakowskich w Warszawie

Pałac Kossakowskich – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Nowy Świat 19 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis W 1780 kupiec Izaak Ollier zakupił od Augusta Sułkowskiego posesję w tym miejscu. Wystawił na niej pałac w stylu klasycystycznym, najprawdopodobniej według projektu Efraima Schrögera. Jego budowę ukończono w 1784. W 1848 budynek zakupił Władysław Pusłowski i zlecił jego przebudowę architektowi Henrykowi Marconiemu. Architekt dodał jedno piętro, trzy oficyny, balkony i attykę balustradową. Fasadę przyozdobił korynckimi pilastrami. W 1851 ustawiono rzeźby przedstawiające muzy: Klio, Uranię, Erato i Talię, wykonane przez Pawła Malińskiego. W 1853 pałac stał się własnością hrabiny Aleksandry z Lavalów Kossakowskiej. Jej mąż Stanisław Szczęsny Kossakowski zgromadził w budynku zbiory malarstwa, broni; stworzył również okazałą bibliotekę. W 1858 przebudowano wnętrza pałacu według projektu Franciszka Marii Lanciego. W 1865 nieruchomość odziedziczył syn Kossakowskich Stanisław Kazimierz. Od 1874 organizował w pałacu piątkowe wieczory literackie. W belwederze pałacu znajdowała się pracownia Władysława Podkowińskiego, w której w 1894 powstał jego obraz Szał uniesień. Właściciel zmarł w 1905. Spadkobierców dziedziczących pałac było ośmioro. Byli to (według księgi hipotecznej w roku 1910) Józef Kossakowski, Michał Stanisław Kossakowski, Jan Eustachy Kossakowski, Maria z Kossakowskich Chrapowicka, Aleksandra z Kossakowskich Łempicka, Zofia z Kossakowskich Meysztowiczowa, Gabriela z Kossakowskich Górska i Jadwiga Kossakowska. W następnych latach pałac przestał być rezydencją rodową i wkrótce stał się kamienicą czynszową. W 1930 został kupiony przez Warszawskie Towarzystwo Ubezpieczeń. Pałac został poważnie uszkodzony podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939. Ucierpiał także podczas powstania warszawskiego w 1944. Pałac został odbudowany w latach 1949−1950 według projektu Mieczysława Kuzmy. W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Tadeusz Stefan Jaroszewski, Pałac Kossakowskich, PWN, Warszawa 1977.
Muzeum Ziemi Szprotawskiej

Muzeum Ziemi Szprotawskiej (Polish: Museum of the Szprotawa Land), established 2000 by Towarzystwo Bory Dolnośląskie (Polish: The Lower Silesia Deep Woods Appreciation Society). It is the local center for historical and archeological research pertaining to the old Szprotawa District, for the towns of Szprotawa, Małomice, Przemków and Niegosławice. In the museum structure are included: archaeology with history, archive, nature and tourism. The stable exhibitions concern general: The Stone Age, Bronze Age, Middle Ages, Iron Age and Modern Times (Germans and Soviets in Szprotawa). The most important exhibits are: A peculiar sword from the 16th century An anonymous chronicle of district Szprotawa from the 18th century A dowry coffer from the 18th century A bomber ball (projectile) from the 15th century Some urns dating from prehistoric times A gravestone of Vogdt from the 18th century Heavy machine guns from the former World War II German military airport Sprottau. Apart from its educational mission, the museum's most important work is carrying out investigations of the Silesia Walls, earthen structures running for quite a distance in the surrounding countryside, the earthen remnants of the Chrobry fortified town, the Flins, the Sprottau Castle, and the Battle of Primkenau of 1015. Gallery
Vodárenská věž (Vratislav)

Vodárenská věž se nachází ve Vratislavi v městské části Borek na ulici Wiśniowé v Polsku. Dne 19. října 1978 byla zapsána do seznamu kulturních památek pod číslem A/4230/362/Wm. Historie Vodárenská věž byla postavena v letech 1903–1904 podle projektu architekta Karla Klimma na jižním okraji města. V roce 1906 byla návštěvníkům zpřístupněna rozhledna ve výšce 42 metry. Od roku 1908 byla personálem vztyčována na vrcholu věže červená vlajka ve dnech, kdy atmosférické podmínky vytvářely velmi dobrou viditelnost. Za vyvezení výtahem na vyhlídkovou plošinu se platilo 10 feniků. V roce 1945, při obléhání Festung Breslau, plnila funkci pozorovatelny a řídící věže palby. Po druhé světové válce až do devadesátých let 20. století vodárenská věž nebyla opravována a ani využívána k turistickým účelům, přestože byl vodojem využíván do poloviny osmdesátých let 20. století. V roce 1995 ji od města Vratislav odkoupil Stephan Helmut (za šest set tisíc zlotých). Podle projektu Wacława Bieniasza-Nicholsona věž rekonstruoval a vytvořil restaurační komplex s názvem Wieża Ciśnień (česky: Vodárenská věž). V září 2017 byla věž odkoupena společností Adamietz za tři miliony eur. Společnost chce ve vodárenské věži otevřít restaurační komplex, hotel a administrativní kanceláře. Stavební podoba Vodárenská věž je cihlová neomítaná stavba vysoká 62 metrů. Je postavena v eklektickém slohu s prvky secese ve zdobných a sochařských částech. Objekt můžeme rozdělit na tři části: základnu, sloupy a vodní nádrž se střechou. Z oktagonálního půdorysu vybíhá osm 9 m vysokých nosných sloupů, na kterých je umístěn zásobník vody. Na vrcholu jsou sloupy ukončeny arkádovými oblouky. Prostřední sloup plnil nosnou funkci a v jeho vnitřní části o průměru 2,5 m vedly vodovodní roury a výtah. V současné době slouží jako výtahová šachta. Na východní straně se nachází kruhová věž, která je spojena krytým mostem s vyhlídkovou plošinou v úrovni střechy. Původní točité schodiště ve věži Karl Klimm zaměnil v roce 1906 za osobní výtah. Celá stavba stojí na betonové desce jeden metr tlusté, která je v hloubce 3,5 metru pod úrovní terénu. Spodní část pod nádrží je 11 metrů vysoká s jedním podzemním patrem a dvěma nadzemními, ve kterých se nacházely služební místnosti a půdní prostory. V dolní části sloupy mají přípory z červených cihel a kabřincových cihel (zvonivek). Prostor mezi příporami je zastavěn a po obvodu stavby je vytvořen čtyřboký půdorys. Zásobník vody byla ocelová nýtovaná nádoba o průměru 17 metrů ve výšce kolem 18 metrů. Stavba je zakončena osmistěnnou jehlanovou střechou s čtyřbokou helmicí, pod níž se nachází vyhlídková terasa. Ke stavbě kromě červených cihel a zvonivek byl použit železobeton, stavební ocel a žulové kvádry. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wieża ciśnień przy alei Wiśniowej we Wrocławiu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vodárenská věž na Wikimedia Commons Wieża ciśnień Borek - Wasserturm Kleinburgna portalu polska-org.pl (polsky) Vodárenská věž ve Wroclawi (popis provozu)
Wrocław Vandtårn

Wrocław Vandtårn er et tidligere vandtårn beliggende i Borek, Wrocław, Polen. Tårnet er opført i årene 1904-1905 og har en højde af 63 meter. Man har siden 1906 kunnet komme med elevator komme op til en udsigtspost på 42 meter. Tårnet blev taget ud af drift i midten af 1980'erne. Under Slaget om Breslau i 1945 tjente tårnet som kommandopost. De omgivende områder blev bombet kraftigt, men tårnet forblev næsten intakt under anden verdenskrig. Dog blev tårnet under krigen og i de efterfølgende år stærkt forsømt. I 1995 købte Stephan Elektronik Investment Company tårnet af byen. Bygget blev fornyet og begyndte dets nye liv som en stilfuld restaurant kaldet Wieża Cisnień (polsk navn for "vandtårn"). Eksterne henvisninger Wratislaviae amici: gamle postkort Arkiveret 29. september 2011 hos Wayback Machine Restaurant Arkiveret 20. august 2007 hos Wayback Machine (PL, EN, DE)