NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Nad Tanwią

Nad Tanwią – krajobrazowy i leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Susiec (powiat tomaszowski, województwo lubelskie), niewielkie jego fragmenty leżą w gminie Narol (powiat lubaczowski, województwo podkarpackie). Rezerwat położony jest na obszarze Parku Krajobrazowego Puszczy Solskiej. powierzchnia (według aktu powołującego) – 41,33 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 47,49 ha rok utworzenia: – 1958 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 lipca 1958 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 62, poz. 355). cel ochrony (według aktu powołującego) – „zachowanie w stanie naturalnym malowniczego i charakterystycznego krajobrazu dolin potoków Tanwi i Jelenia z licznymi wodospadami w skalistym korycie potoku oraz z lasem mieszanym z udziałem jodły na granicy jej naturalnego zasięgu”. Główną atrakcją rezerwatu są 24 progi skalne, tworzące malownicze wodospady. Powstały one w wyniku ruchów tektonicznych w trakcie fałdowania Karpat. Tędy przebiega (i jest to jedyne miejsce w Polsce, gdzie jest to wyraźnie widoczne) granica geologiczna dzieląca Europę Zachodnią – fałdową od Europy Wschodniej – płytowej. U ujścia strugi Jeleń do Tanwi jest wzniesienie Kościółek, na którym archeolodzy znaleźli ślady grodu z VII-IX wieku, i na którym stał dawniej drewniany kościół bazylianów. W rezerwacie urządzono ścieżkę przyrodniczo-dydaktyczną „Nad Tanwią” o długości około 3 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Nad Trzciańcem

Nad Trzciańcem – rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Trzcianiec, w gminie Ustrzyki Dolne, w powiecie bieszczadzkim, w województwie podkarpackim. Leży w obrębie leśnym Wojtkowa, w Nadleśnictwie Bircza. numer według rejestru wojewódzkiego – 73 powierzchnia – 180,52 ha (akt powołujący podawał 182,13 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 00.29.242 rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – dobrze wykształcone zbiorowisko buczyny karpackiej w formie reglowej z występującym w jego runie szeregiem gatunków roślin chronionych oraz licznych osobliwości dendrologicznych. Buczynie karpackiej towarzyszą fragmenty bagiennej olszyny górskiej. Odnotowano tu ponad 170 taksonów flory naczyniowej. Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych oraz w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Góry Słonne” PLH180013 oraz ptasiego „Góry Słonne” PLB180003. Przypisy Linki zewnętrzne Nad Trzciańcem. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-09-04].
Rezerwat przyrody Napoleonów

Rezerwat przyrody Napoleonów – leśny rezerwat przyrody w obrębie kompleksu leśnego położonego w sąsiedztwie wsi Niewiesz, Ułany i Zakrzew w gminie Poddębice, powiecie poddębickim (województwo łódzkie). Jest położony przy drodze krajowej nr 72, na odcinku Poddębice – Uniejów, naprzeciwko parkingu leśnego. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Poddębice. Powierzchnia rezerwatu wynosi 37,99 ha (akt powołujący podawał 38,63 ha). Rezerwat Napoleonów (czasem zwany „Dąbrową Napoleonów”) został utworzony w celu ochrony zespołu dąbrowy świetlistej w wieku ok. 100 lat oraz boru mieszanego z bujnym runem, w którym występuje wiele gatunków roślin rzadkich i chronionych, w tym m.in.: orlica pospolita, naparstnica zwyczajna i trzmielina brodawkowata. Można zaobserwować tam wiele ciekawych gatunków zwierząt. Przypisy
Rezerwat przyrody Niebieska Dolina

Rezerwat przyrody Niebieska Dolina – leśny rezerwat przyrody w gminie Łapsze Niżne, w powiecie nowotarskim (województwo małopolskie). Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Krościenko, w obrębie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w pobliżu granicy ze Słowacją. Został powołany na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 27 maja 1963 na powierzchni 19,86 ha. W 1965 roku powiększono go do 22,03 ha. Jest to rezerwat fitocenotycznych zbiorowisk leśnych lasów górskich i podgórskich. Przedmiotem ochrony jest tu naturalny fragment zespołu buczyny karpackiej. Przypisy
Niebieskie Źródła Nature Reserve

The Niebieskie Źródła Nature Reserve, or Blue Springs in English, is a nature reserve in Poland in the city of Tomaszów Mazowiecki. It is famous for two pools fed by an underground spring which seem to "shimmer" or "ripple" at the bottom due to the action of entering water. The reserve gets its name from the unusual colour of the water. Spring water absorbs red waves, hence the light, reflected from the bottom, has blue-green colour. The reserve lies next to the Pilica river and is right next to the Open-air museum of Pilica river. The reserve is home to 75 different species of birds. Gallery References
Rezerwat przyrody Niebieskie Źródła

Rezerwat przyrody Niebieskie Źródła – krajobrazowy rezerwat przyrody, położony w południowo-wschodniej części Tomaszowa Mazowieckiego, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Rezerwat znajduje się w otulinie Sulejowskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Jego powierzchnia częściowo pokrywa się z obszarem Natura 2000 „Niebieskie Źródła” PLH100005. Rezerwat Niebieskie Źródła jest obiektem o dużych wartościach przyrodniczych i atrakcyjnym turystycznie. Przez teren rezerwatu biegną ścieżki dydaktyczne z tablicami informacyjnymi. W pobliżu znajduje się Skansen Rzeki Pilicy. Charakterystyka Rezerwat leży w dolinie rzeki Pilicy, na prawym jej brzegu. Powierzchnia rezerwatu wynosi 28,70 ha (akt powołujący podawał 28,77 ha). Jego symbolem jest kaczka krzyżówka. Został utworzony, dla ochrony malowniczych źródeł krasowych o błękitnym zabarwieniu i zachowania ostoi licznych gatunków ptaków. Na jego terenie znajduje się las olchowy stanowiący ich ostoję. Rezerwat ten obejmuje także silnie pulsujące źródła typu limnokrenowego, które dają początek rzece Jana. Ich urok polega na tym, że woda wybija z dna piasek, który widziany przez taflę wody ma niepowtarzalną, niebiesko-błękitno-zieloną barwę, której odcienie zależą od stanu pogody, stopnia nasłonecznienia bądź zachmurzenia. Czysta woda z wapiennych źródeł pochłania promienie czerwone, a przepuszcza odbite od dna niebieskie i zielone, które można obserwować. Temperatura wody w miejscach wypływu wynosi około 9 °C, w otaczającym je akwenie waha się od 6 °C zimą do 11 °C latem. Wydajność wód wynosi obecnie 80 l/s i jest znacznie niższa niż kiedyś, na co duży wpływ miała działalność człowieka. Flora i fauna Na terenie rezerwatu występuje prawie 400 gatunków roślin, około 75% z nich to gatunki pospolite. Do rzadko spotykanych w tej części kraju gatunków należą: wierzba czarniawa, rzeżucha niecierpkowa, turówka wonna, grzybienie białe oraz paprocie – nasięźrzał pospolity i nerecznica grzebieniasta. Roślinność wodna jest za to uboga, co związane jest głównie z warunkami termicznymi wywierzysk. Oprócz tego w rezerwacie rosną: ziarnopłon wiosenny, bluszczyk kurdybanek, podagrycznik pospolity i czeremcha zwyczajna. Rezerwat jest ostoją około 75 gatunków ptaków. Liczne są czernice, kaczki krzyżówki i łabędzie nieme, spotyka się tu także gatunki rzadkie, takie jak remiz, zimorodek, ohar, gil, krętogłów i strzyżyk zwyczajny. Wiele gatunków ptaków tu zimuje, gdyż woda w zbiorniku nie zamarza. Ryby reprezentowane są przez okonie, szczupaki i płocie, płazy m.in. przez traszkę grzebieniastą, żabę trawną i ropuchę szarą. Z bezkręgowców w rezerwacie żyją m.in.: pijawka kacza, szczeżuja wielka, żagnica sina, bagiennik żółtorogi i nartniki. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Niebieskie Źródła. [w:] Skansen Rzeki Pilicy [on-line]. [dostęp 2018-04-16]. Zjawiska krasowe. [w:] Skansen Rzeki Pilicy [on-line]. [dostęp 2018-04-16]. Park – rezerwat przyrody „Niebieskie Źródła”. [w:] Parki i ogrody [on-line]. [dostęp 2018-04-16].
Rezerwat przyrody Niedźwiedzie Wielkie

Rezerwat przyrody „Niedźwiedzie Wielkie” – leśny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim w gminie Małdyty, w nadleśnictwie Dobrocin, obrębie ewidencyjnym Kiełkuty. Położony jest w Lasach Dobrocińskich na terenie leśnictwa Sambród. Akt powołujący ukazał się w MP nr 40, poz. 397 z 10.05.1955 r. Rezerwat utworzony został w celu zachowania naturalnego stanowiska buka we wszystkich fazach rozwojowych na granicy jego naturalnego występowania i zajmuje powierzchnię 34,02 ha. Ochroną objęty został starodrzew bukowy z domieszką grabu, dębu bezszypułkowego i lipy drobnolistnej z licznymi stanowiskami roślin objętą ochroną ścisłą, takich jak: lilia złotogłów, podkolan biały, storczyk plamisty, wawrzynek wilczełyko, oraz objętych ochroną częściową, np. konwalia majowa, kopytnik pospolity, marzanka wonna, widłak jałowcowaty, porzeczka czarna. Ponadto znajdują się tu dwa rzadkie porosty: granicznik płucnik i wzorzec geograficzny, oraz mchy. Występują tutaj również inne krzewy — leszczyna, kruszyna, wiciokrzew-suchodrzew, jarząb pospolity; ponad 100 gatunków roślin zielnych m.in. prosownica rozpierzchła, czosnek niedźwiedzi i przylaszczka pospolita. Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1994, s. 56. ISBN 83-902165-0-7. (pol.). Norbert Ostoja-Lniski: Środowisko geograficzne. W: Jerzy Kaczmarek: Morąg. Z dziejów miasta i powiatu. Olsztyn: Pojezierze, 1973, s. 14, 24. (pol.). Modrzewie koło Dobrocinka. Nadleśnictwo Dobrocin. [dostęp 2024-10-03]. (pol.). Rejestr rezerwatów przyrody województwa warmińsko-mazurskiego. UW Olsztyn. (pol.). Rezerwat przyrody Niedźwiedzie Wielkie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-01]. Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Dobrocin. [dostęp 2024-10-02]. (pol.).
Rezerwat przyrody Nietupa

Rezerwat przyrody Nietupa – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Krynki w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 273,73 ha Rok powstania: 1996 Rodzaj rezerwatu: faunistyczny Cel ochrony: zachowanie ostoi bobra, szeregu gatunków ptaków oraz zachowanie w stanie naturalnym cennych zbiorowisk leśnych, głównie zbiorowisk olsów i lasów mieszanych bagiennych o wysokim stopniu naturalności. Celem utworzenia rezerwatu było zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi bobra w zabagnionej dolinie rzeki Nietupa, przestrzeni o wartości przyrodniczej, leżącej w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej, zagrożonej w związku z prowadzonym procesem inwestycyjnym dotyczącym umiejscowienia tam ferm przemysłowych. Gdy okazało się, że bobry liczniej występują poza rezerwatem niż w jego obrębie, dokonano korekty celu ochrony. Przypisy
Rezerwat przyrody Noskowo

Rezerwat przyrody Noskowo – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1977 r. na terenie gminy Naruszewo. Zajmuje powierzchnię 75,79 ha. Celem ochrony jest zachowanie lasu liściastego o charakterze łęgu i grądu pochodzenia naturalnego z licznymi drzewami pomnikowymi. Przypisy
Rezerwat przyrody Nowe Wicko

Rezerwat przyrody Nowe Wicko – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze pradoliny Łeby, położony na terenie gminy Wicko. Został ustanowiony w roku 1984 i zajmuje powierzchnię 24,45 ha (akt powołujący podawał 24,49 ha). Ochronie rezerwatu podlega zarastające jezioro eutroficzne z okolicznymi zbiorowiskami szuwarowymi i brzeziną bagienną. Występują tu również stanowiska roślin chronionych takich jak nerecznica grzebieniasta, woskownica europejska, porzeczka czarna i kruszyna pospolita. Najbliższe miejscowości to Charbrowo i Wicko. Przypisy
Rezerwat przyrody Nowinka

Rezerwat przyrody Nowinka – rezerwat leśny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Tolkmicko, nadleśnictwie Elbląg. Znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej. Aktem powołującym jest Rozporządzenie Nr 55 z dnia 28.12.06 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Nowinka” (Dz. Urz. Woj. Warm.- Maz. Nr 6, poz. 136 z 11.01.07 r.). Rezerwat powołano w celu zachowania oraz ochrony malowniczych dolin erozyjnych, występujących w nich wysięków i zabagnień oraz porastających je zbiorowisk leśnych. Zajmuje powierzchnię 73,98 ha. Rezerwat charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu – występują tu wzniesienia (najwyższe mierzy 101,5 m n.p.m.) i głębokie wąwozy, których dnem płyną cieki wodne łączące się w jeden ciek, stanowiący dopływ Stradanki. Obszar rezerwatu porasta las liściasty (głównie bukowy) z niewielką domieszką gatunków iglastych. W dolinach cieków i wilgotnych miejscach występują lasy łęgowe i olsy. Na terenie rezerwatu stwierdzano występowanie roślin objętych ochroną gatunkową, takich jak: widłak wroniec, paprotka zwyczajna, kopytnik pospolity, bluszcz pospolity, pierwiosnek lekarski, marzanka wonna, konwalia majowa, wawrzynek wilczełyko, kalina koralowa oraz storczyki: kruszczyk siny, kruszczyk szerokolistny, gnieźnik leśny. Przypisy
Rezerwat przyrody Obary

Obary – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Biłgoraj, w powiecie biłgorajskim, w województwie lubelskim. Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Biłgoraj. powierzchnia (dane z nadleśnictwa oraz według aktu powołującego): 82,25 ha rok utworzenia: 1975 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 26 marca 1975 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 11, poz. 64). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie fragmentów torfowisk przejściowego i wysokiego. Oprócz torfowisk w skład rezerwatu wchodzą też otaczające je drzewostany leśne o łącznej powierzchni 27,30 ha. Florę rezerwatu reprezentują m.in.: gnidosz królewski, bobrek trójlistkowy, grzybienie białe, siedmiopalecznik błotny, czermień błotna oraz rosiczki. Z ciekawszych zwierząt występują tu: cietrzew, głuszec, jarząbek, żuraw i wilk. Rezerwat nie posiada obowiązującego planu ochrony. Jego obszar objęty jest ochroną czynną. Do rezerwatu oraz przez jego teren prowadzi ścieżka dydaktyczno-przyrodnicza, wyposażona w długi, drewniany pomost, na której końcu znajduje się wieża widokowa ustawiona na skraju torfowiska. Przypisy
Rezerwat przyrody Obory

Rezerwat przyrody Obory – leśny rezerwat przyrody położony w południowej części gminy Konstancin-Jeziorna, kilkaset metrów na zachód od drogi nr 724 z Konstancina do Góry Kalwarii. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Utworzony w 1979 roku. Obecnie zajmuje powierzchnię 44,38 ha (akt powołujący podawał 41,25 ha). Celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu mieszanego o charakterze naturalnym, z bogatym runem. Ochronie poddano zróżnicowane zespoły leśne: bory mieszane dębowo-sosnowe, zespoły przejściowe pomiędzy borami a grądami (wysokimi i niskimi) i zespoły przejściowe pomiędzy borem mieszanym a świetlistą dąbrową. Drzewostany są zróżnicowane wiekowo – najmłodsze liczą 65, a najstarsze około 150 lat. W podszycie występują: grab, leszczyna, dąb, kruszyna, lipa, dereń i bez czarny. W runie leśnym rosną gatunki chronione, m.in. lilia złotogłów, podkolan biały i wawrzynek wilczełyko. Zobacz też Rezerwat przyrody Skarpa Oborska Rezerwat przyrody Olszyna Łyczyńska Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie Łąki Oborskie Przypisy
Rezerwat przyrody Okalewo

Rezerwat przyrody Okalewo – rezerwat leśny na terenie gminy Skrwilno w powiecie rypińskim, utworzony w 1965 roku. Zajmuje powierzchnię 5,28 ha (akt powołujący podawał 6,76 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie boru mieszanego wilgotnego świerkowo-dębowego Querco-Piceetum poza granicą zasięgu. Na terenie chronionym możemy wyróżnić między innymi ponaddwustuletnie sosny. W podszycie w naturalny sposób odnawia się świerk. Obszar posiada skupiska chronionych roślin runa leśnego, występujących wyspowo. Tereny zamieszkuje także kilka chronionych gatunków zwierząt. Rezerwat leży na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Skrwilno. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora Przypisy
Rezerwat przyrody Okopy Konfederackie

Okopy Konfederackie – rezerwat leśny znajdujący się w rejonie okopów konfederatów barskich na Jaworze (gmina Krynica-Zdrój, nadleśnictwo Piwniczna) w województwie małopolskim. Leży w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 8 lipca 1963 i pierwotnie zajmował 2,62 ha. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 10 czerwca 2019 zmniejszyło jego powierzchnię do 1,9894 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów kulturowych okopów wzniesionych przez Konfederatów Barskich w drugiej połowie XVIII wieku. Ziemne umocnienia konfederackie składały się pierwotnie z wału ochronnego, głębokiego rowu oraz stoku przed rowem. Obecnie najlepiej widoczny jest rów, pozostałe elementy szańca zachowały się we fragmentach. Umocnienia mają kształt nieregularnego trójkąta skierowanego czołem w kierunku drogi Muszynka - Przełęcz Tylicka. Przez teren rezerwatu przebiega żółty szlak turystyczny z Muszynki do Wojkowej. Chroniona flora w rezerwacie: ochrona ścisła dziewięćsił bezłodygowy (Carlina acaulis) podkolan biały (Platanthera bifolia) ochrona częściowa kocanki piaskowe (Helichrysum arenarium) kalina koralowa (Viburnum opulus) Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Okopy Konfederackie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-05-09].
Rezerwat przyrody Okólny Ług

Rezerwat przyrody Okólny Ług – torfowiskowy rezerwat przyrody, utworzony w roku 2001, położony na terenie Kozienickiego Parku Krajobrazowego i jego otuliny, częściowy o powierzchni 168,94 ha. Znajduje się 2 km na zachód od wsi Wilczowola leżącej przy drodze . Jest zlokalizowany na terenie gmin Policzna i Pionki. Posiada otulinę o powierzchni 130,4825 ha. Rezerwat został utworzony dla zachowania siedlisk o charakterze torfowiska przejściowego z charakterystycznymi dla tego typu siedlisk roślinami. Szczególnie dużo jest tu torfowców oraz gatunków rzadkich i chronionych, m.in. rosiczka, bagno zwyczajne, żurawina błotna, liczne gatunki turzyc. Ze świata zwierzęcego spotkać tu można podlegającego ścisłej ochronie żółwia błotnego, a także żurawia, rycyka, krwawodzioba, bąka, bączka, cyrankę, bociana czarnego oraz zaskrońca i żmiję zygzakowatą. Występuje tu również około 30 gatunków ważek oraz 40 gatunków motyli, m.in. paź królowej, modraszek bagniczek i strzępotek soplaczek. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przy wschodniej granicy rezerwatu znajduje się wieś Antoniówka, spalona w znacznym stopniu w 1944 r. przez wojska hitlerowskie, w odwet za akcję partyzancką oddziału BCh Józefa Abramczyka „Tomasza”. We wsi znajduje się głaz upamiętniający pacyfikację. Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Ług Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie Szlaki Piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Okólny Ług”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych.
Rezerwat przyrody Oles w Dolinie Pomianki

Rezerwat przyrody Oles w Dolinie Pomianki – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Łęka Opatowska, powiecie kępińskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 3,09 ha. Został utworzony w 1971 roku w celu ochrony olsu z bogatym runem. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1971 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1972 r. Nr 5, Poz. 33) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 9/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Oles w Dolinie Pomianki” Przypisy
Rezerwat przyrody Olsza kosa w Stężnicy

Olsza kosa w Stężnicy – rezerwat przyrody znajdujący się na gruntach należących do wsi Stężnica, w gminie Baligród, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Baligród, ale poza jego gruntami. numer według rejestru wojewódzkiego – 23 powierzchnia według aktu powołującego – 1,78 ha (akt powołujący podawał 1,79 ha) dokument powołujący – M.P. z 1974 r. Nr 20, poz. 121 (ISAP) rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – łąkowy, pastwiskowy, murawowy i zaroślowy podtyp ekosystemu – łąk mezofilnych przedmiot ochrony – stanowisko olszy zielonej zwanej olszą kosą. W chwili utworzenia rezerwatu olsza zielona zajmowała 95% jego powierzchni, jednak w wyniku postępującej sukcesji wycofała się z terenu objętego granicami rezerwatu. Obecnie przeważa tu młody drzewostan, w którym dominują: wierzba iwa, jesion i sosna. Z roślin chronionych występuje tu: zimowit jesienny, kukułka szerokolistna i podkolan biały. Przypisy Linki zewnętrzne Olsza kosa w Stężnicy. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-23].
Rezerwat przyrody Olsy Płoszyckie

Rezerwat przyrody Olsy Płoszyckie – leśny rezerwat przyrody położony na obszarze gminy Lelis, w powiecie ostrołęckim. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 lipca 1997 roku (M.P. z 1997 r. Nr 56, poz. 544 (ISAP)). Celem ochrony jest ochrona dobrze zachowanego kompleksu olsów położonych w dolinie rzeki Rozogi, wykazującego wysokie walory faunistyczne, fitosocjologiczne i florystyczne, położonego w Puszczy Kurpiowskej. Zbiorowiska roślinne w rezerwacie: Ribo nigri-Alnetum – żyzny ols porzeczkowy – 93,97 ha Fraxino-Alnetum (Circaeo-Altenum) – łęg jesionowo-olszowy – 43,37 ha Peucedano-Pinetum – subkontynentalny bór świeży – 0,64 ha. Na terenie rezerwatu zarejestrowano 199 gatunków roślin naczyniowych, w tym bardzo licznie występujący na terenie rezerwatu objęty ochroną gatunkową wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) oraz dawniej chronione częściowo: kruszyna pospolita (Frangula alnus), kalina koralowa (Viburnum opulus), porzeczka czarna (Ribes nigrum). W rezerwacie występuje także 49 gatunków ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych, w tym gatunki silnie zagrożone wyginięciem. W przyległym do rezerwatu zbiorniku wodnym i samym rezerwacie liczne żeremia bobrowe. Wieś Płoszyce jest oddalona od rezerwatu o ok. 4 km. Na skraju rezerwatu leża jednak osada leśna Płoszyce – od południa i osada leśna Grale – od północy. W pobliżu rezerwatu zlokalizowano parking, a dla celów dydaktycznych została wyznaczona i oznakowana ścieżka dydaktyczna udostępniana przez Lasy Państwowe – Nadleśnictwo Ostrołęka. Przypisy
Rezerwat przyrody Olszanka (woj. lubelskie)

Olszanka – leśny rezerwat przyrody w gminie Jabłonna, w powiecie lubelskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Krzczonowskiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Świdnik. powierzchnia (według aktu powołującego): 8,75 ha powierzchnia (dane z nadleśnictwa): 8,53 ha rok utworzenia: 1983 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 22 kwietnia 1983 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 16, poz. 91). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie starodrzewu dębowego z domieszką grabu i sosny oraz wieloma chronionymi gatunkami roślin w runie W bogatym runie rezerwatu występują m.in.: gnieźnik leśny, miodownik melisowaty, lilia złotogłów, podkolan biały, podkolan zielonawy, czerniec gronkowy, zerwa kłosowa, jaskier kosmaty. Teren rezerwatu wchodzi w skład obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Olszanka” PLH060012, który jest trochę większy – zajmuje powierzchnię 10,97 ha. W pobliżu znajduje się położony w obrębie tego samego kompleksu leśnego rezerwat „Chmiel”. Przypisy