NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz na Radziwiu

Cmentarz Rzymskokatolicki na Radziwiu przy ul. Krakówka w Płocku. Opis Cmentarz należy do parafii św. Benedykta w Płocku-Radziwiu, zajmuje powierzchnię 2,58 ha, jest ogrodzony murem, posiada wytyczone alejki. Cmentarz założony został w XIX wieku. Najstarszy nagrobek pochodzi z 1881 roku. Jest to grób małżonków Lajourdie. Jan Marek Lajourdie (1797–1881), inżynier, hydrolog, był twórcą mostu łyżwowego, który połączył Płock z Radziwiem w 1837 roku. Przeważają groby zmarłych osób po 1900 roku. W środkowej części cmentarza znajduje się mogiła zbiorowa z płytą nagrobną, gdzie pochowanych jest 113 żołnierzy polskich z 19 Pułku Piechoty im. Odsieczy Lwowa poległych we wrześniu 1939 roku wraz ze swoim dowódcą Sas-Świteckim, podczas walk z wojskami niemieckimi w rejonie Radziwia. Pomnik stanowi miejsce pamięci narodowej objęte rejestrem. Na cmentarzu spoczywają również żołnierze, którzy polegli w 1920 roku w obronie Płocka przed nawałnicą bolszewicką. Krzyż i tablicę pamiątkową poświęconą bohaterom tamtych dni ufundowała Drużyna Harcerzy działająca przy Szkole Podstawowej nr 5 im. Władysława Broniewskiego w Radziwiu. Cmentarz przy ul. Krakówka, usytuowany jest na naturalnych pagórkach. Osobliwością cmentarza jest duża kwatera dziecięca. Przy murze od strony ul. Kolejowej, na wysokim pomniku umieszczony został napis: „Pamiętaj na Śmierć i Sąd”. Podczas okupacji niemieckiej cmentarz radziwski musiał przyjmować zmarłych płocczan z prawobrzeżnej części miasta. Związane to było z nakazem okupanta, który w dążeniu do likwidacji płockich cmentarzy zabronił grzebania zmarłych po prawej stronie Wisły. Gdy tylko Niemcy opuścili Płock, a działania wojenne przesunęły się na zachód, rozpoczęła się fala „emigracyjna” z cmentarza w Radziwiu. Płocczanie odgrzebywali trumny i promem przewozili je na drugi brzeg Wisły. Po prawobrzeżnej stronie Płocka po raz drugi grzebano zmarłych na cmentarzach, wśród grobów rodzinnych. Spoczywają tutaj m.in. inżynier Jan Marek Lajourdie, wieloletni proboszcz radziwiskiej parafii - ks. Aleksander Strużyński, rodzice płockiego społecznika Franciszka Dorobka.
Rozwadów Parish Cemetery

Rozwadów Parish Cemetery (Polish: Cmentarz Parafialny w Rozwadowie) is a historic cemetery established in 1785 in the southern part of the town of Rozwadów, by the then parish priest, Father Bernard Birkenmajer, on a section of the hill known as Góra Kokosza (now the northern district of Stalowa Wola). It belongs to the Parish of Our Lady of the Scapular. It was the largest cemetery in the region at the time of its establishment and is the oldest burial site for several generations of the deceased from the area, older than notable cemeteries such as Powązki in Warsaw, Lychakiv in Lviv, or Rakowicki in Kraków. It is now situated in the heart of Stalowa Wola. The cemetery is located near the historic 18th-century Capuchin Monastery on Klasztorna Street, as well as the war cemetery from 1914. The main entrance features a neo-Gothic gate from 1923, and the grounds include 19th-century gravestones. The oldest grave, that of Józefa Krupecka, dates back to 1847. There is also an obelisk commemorating the January Uprising insurgents from 1863. Among the many graves, several historic monuments can be found, including: on the northwest side, under a historic oak tree designated as a natural monument, Section F: a monument commemorating the 500th anniversary of the Battle of Grunwald 1410 – 1910; or on the southern side by Rozwadowska Street: a monument - mass grave of those murdered in 1943; as well as numerous graves of known and unknown national heroes from various historical events. The cemetery covers an area of approximately 2.8 ha (6.9 acres). Historical monuments Monument for the 500th anniversary of the Battle of Grunwald from 1910 Monument to the January Uprising insurgents from 1863 Monument-mass grave of those murdered in 1943 Notable burials Witold Habdank Kossowski (1894–1954) – Polish educator and poet, the first principal of the high school in Stalowa Wola Hieronim Ryba (1850–1927) – Polish Capuchin friar, church builder, priest, and confessor. See also Stalowa Wola Municipal Cemetery Nisko Municipal Cemetery References Bibliography Marek Ziemba (ed.), Rozwadów. Sketches from the History of the Town, Literary Association "Witryna", Stalowa Wola 2004, pp. 112. Internet Encyclopedia of Stalowa Wola
Cmentarz parafialny w Rozwadowie

Cmentarz Parafialny w Rozwadowie – zabytkowy cmentarz założony w 1785 roku, w południowej części miasta Rozwadów, przez ówczesnego proboszcza ks. Bernarda Birkenmajera, na fragmencie wzniesienia zwanego Górą Kokoszą (obecnie północna dzielnica Stalowej Woli). Należy do parafii rzymskokatolickiej Matki Bożej Szkaplerznej w Rozwadowie. Był największą ówczesną nekropolią w regionie. Jest najstarszym miejscem pochówku kilku pokoleń zmarłych z okolicy. Starszy od znanych cmentarzy jak, Powązki w Warszawie, Łyczakowski we Lwowie czy Rakowicki w Krakowie. Obecnie znajduje się w środku miasta Stalowa Wola. Cmentarz położony jest w pobliżu zabytkowego XVIII-wiecznego Klasztoru Ojców Kapucynów przy ul. Klasztornej, a także cmentarza wojennego z 1914. Wejście główne stanowi neogotycka brama z 1923 roku, a na jego terenie znajdują się XIX-wieczne nagrobki. Najstarszy grób, Józefy Krupeckiej, pochodzi z 1847 roku. Znajduje się tam także obelisk ku czci powstańców styczniowych z 1863 roku. Wśród wielu grobów można odnaleźć też kilka pomników historycznych, m.in.: od strony północno-zachodniej pod zabytkowym dębem będącym pomnikiem przyrody, kwatera F: pomnik upamiętniający 500 rocznicę bitwy pod Grunwaldem 1410 - 1910 rok; czy od strony południowej przy ulicy Rozwadowskiej: - pomnik - mogiła zbiorowa pomordowanych w 1943 roku; a także wiele grobów znanych i anonimowych bohaterów naszej Ojczyzny pochodzących z różnych wydarzeń historycznych. Teren cmentarza to ok. 2,8 ha. Pomniki historyczne pomnik 500 rocznicy bitwy pod Grunwaldem z 1910 roku pomnik powstańców styczniowych z 1863 roku pomnik-mogiła zbiorowa pomordowanych w 1943 roku. Przypisy Bibliografia Marek Ziemba (red.), Rozwadów. Szkice z dziejów miasta, Stowarzyszenie Literackie "Witryna", Stalowa Wola 2004, ss. 112. Internetowa encyklopedia Stalowej Woli
Cmentarz parafialny w Witkowie

Cmentarz parafialny w Witkowie – rzymskokatolicki cmentarz parafialny zlokalizowany przy ul. Cmentarnej, w południowo-zachodniej części Witkowa, w pobliżu szosy w kierunku Malenina. Należy do parafii św. Mikołaja w Witkowie. Architektura Na cmentarzu znajduje się zespół okazałych grobowców, m.in. należących do rodziny Knastów, a także bogato zdobione, współczesne grobowce rodzin romskich. Pochowani Na cmentarzu pochowani są m.in.: doc. dr Adam Borys, pseudonim Pług (1909-1986) - dowódca batalionu Parasol w czasie Powstania Warszawskiego, ks. Roman Fręśko (24.2.1907-21.5.1982) - proboszcz i dziekan w Witkowie, kapelan Jego Świątobliwości, porucznik nawigator Bonifacy Hędzlewski (14.5.1939-11.12.1969) - zmarły śmiercią lotnika, ks. kan. Heliodor Jankiewicz (2.3.1928-29.1.2007) - długoletni proboszcz i dziekan w Witkowie, ks. Bronisław Kaźmierczak (13.6.1886-21.9.1940) - proboszcz w Witkowie, zamordowany w obozie koncentracyjnym, ks. Adam Knast (10.12.1905-5.7.1999) - długoletni proboszcz i dziekan w Rogowie, kapelan Jego Świątobliwości, Ignacy Knast (1884-1970) - współorganizator Rewolucji Witkowskiej, dowódca Powstania Wielkopolskiego w Witkowie, Stefan Knast - weteran wojny polsko-bolszewickiej, ks. dr Bogusz Lewandowski (9.2.1971-30.10.2005) - dziennikarz, dyrektor poznańskiego Radia Emaus, Alfred Łukowski (pseudonim Tygrys) i Zbigniew Łukowski (pseudonim Blondyn) - żołnierze AK, zginęli w Powstaniu Warszawskim, powstańcy wielkopolscy: Stefan Janaszek (1894-1968), Franciszek Liberkowski (1897-1953), Wacław Szczepański (zm. 1919), Franciszek Świerkowski (ur. 1870, rozstrzelany przez Niemców 15 września 1939), Michalina z Benonowskich Świerkowska (1873-1958), Władysław Wyszyński (1889-1970). Przypisy Bibliografia tablice pamiątkowe i informacyjne in situ
Cmentarz staroluterański w Toruniu

Cmentarz staroluterański w Toruniu – cmentarz wyznania protestanckiego, który znajdował się na Chełmińskim Przedmieściu w Toruniu, zlikwidowany w 1992 roku. Historia W latach 40. XIX wieku toruńska gmina staroluterańska rozpoczęła starania o przyznanie terenu pod cmentarz parafialny. We wrześniu tego samego roku gmina wystąpiła do Rady Miejskiej z prośbą o zgodę na użytkowanie zakupionego terenu w charakterze cmentarza wyznaniowego. Zgoda została udzielona kilka miesięcy później. Staroluteranie byli gospodarzami cmentarza do końca II wojny światowej, po której jego opiekunem (formalnie od 1947 roku) została parafia ewangelicko-augsburska w Toruniu. Pochówki na cmentarzu miały miejsce do 1962 roku. W 1966 roku prasa apelowała o jego likwidacji. Cmentarz został zaniedbany, pozostałe nagrobki traktowano jako źródło surowca. W 1991 roku cmentarz wpisano do rejestru zabytków. W związku z rozwojem Osiedla Młodych w 1992 roku cmentarz zlikwidowano. Na jego miejscu powstał skwer (od 11 listopada 2011 roku noszący nazwę skweru Inwalidów Wojennych). Z nagrobków, jakie w momencie likwidacji cmentarza znajdowały się na jego terenie, utworzono lapidarium na terenie cmentarza św. Jerzego. Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy Bibliografia MagdalenaM. Niedzielska MagdalenaM., Toruńskie cmentarze, Toruń: Towarzystwo Naukowe w Toruniu, 1992, ISBN 83-85196-66-8 . MarcinM. Orłowski MarcinM., „Niech ci ziemia lekką będzie”, czyli rozważania toruńskie o zalewaniu przeszłości betonem zapomnienia, [w:] KatarzynaK. Kluczwajd, MichałM. Pszczółkowski (red.), Zabytki toruńskie młodszego pokolenia. Toruńskie miejsca do mieszkania i (za)pamiętania: domy, pomniki, cmentarze, Toruń: Stowarzyszenie Historyków Sztuki, 2019, ISBN 978-83-953155-4-1 .
Cmentarz w Gorajcu

Cmentarz w Gorajcu – zabytkowy cmentarz greckokatolicki we wsi Gorajec. Powstał w I poł. XIX w. Na jego terenie znajduje się kaplica grobowa rodziny Brunickich, ponad 100 zabytkowych nagrobków, kilkadziesiąt krzyży i figur kamieniarki bruśnieńskiej. Najstarszy z nich datowany jest na 1841. Na terenie cmentarza znajduje się mogiła 155 ofiar zbrodni z 1945 roku. Przypisy
Cmentarz w Międzyrzecu Podlaskim

Cmentarz w Międzyrzecu Podlaskim – cmentarz, który założony został w 1807. Znajdują się tutaj nagrobki wielu zasłużonych ludzi oraz kaplica św. Rocha z 1838 roku, grób ofiar Krwawych Dni Międzyrzeca i symboliczny grób-pomnik dzieci nienarodzonych. Zobacz też Cmentarz żydowski w Międzyrzecu Podlaskim Przypisy
Cmentarz w Pawłowicach

Cmentarz Komunalny we Wrocławiu-Pawłowicach – nekropolia o powierzchni 2,2 ha, zlokalizowana przy ul. Złocieniowej 29 na wrocławskim osiedlu Pawłowice. Obszar cmentarza składa się z trzech części: dawnej, na której usytuowana jest kaplica cmentarna (część wschodnia) obecnie czynnej (część środkowa) obejmującej nowe tereny (część zachodnia) Na terenie nowej części cmentarza znajduje się zabytkowe stanowisko archeologiczne z I–IV wieku n.e. Dojazd komunikacją zbiorową: MPK Wrocław – liniami autobusowymi 151 lub 936 do przystanku „Malwowa” (800 metrów) Koleje Dolnośląskie – pociągami kursującymi do Trzebnicy do stacji Wrocław Pawłowice (300 metrów) Pochowani Bibliografia BIP Zarząd Cmentarzy Komunalnych we Wrocławiu, Cmentarz Komunalny we Wrocławiu-Pawłowicach
Cmentarz wojenny nr 265 – Rudy Rysie

Cmentarz wojenny nr 265 – Rudy Rysie – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu VIII Brzesko. Jest to kwatera o powierzchni 251 m² na cmentarzu parafialnym we wsi Rudy-Rysie. W 5 grobach zbiorowych i jednym pojedynczym pochowano żołnierzy austro-węgierskich. Projektował Robert Motka. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda "Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej" Warszawa 1995 Jerzy J.P. Drogomir "Polegli w Galicji Zachodniej 1914 – 1915(1918)"
Cmentarz wojenny nr 24 – Jasło

Cmentarz wojenny nr 24 – Jasło – austriacki cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Johanna Jägera. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest to kwatera na cmentarzu żydowskim w Jaśle. Na cmentarzu pochowano prawdopodobnie 11 żołnierzy wyznania mojżeszowego: 5 Rosjan, 6 Austriaków. Cmentarz został zniszczony przez hitlerowców w czasie okupacji, nie można ustalić położenia mogił. Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa – Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 1995, s. 64. ISBN 83-85557-20-2. Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej. Cmentarze z I Wojny Światowej. Lista poległych Jasło (nr 24).
Cmentarz wojenny nr 316 – Gawłów

Cmentarz wojenny nr 316 – Gawłów – zabytkowy cmentarz znajdujący się we wsi Gawłów, gminie Bochnia, powiat Bochnia. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje się na terenie przykościelnego cmentarza ewangelickiego przy drodze z Bochni do Bogucic. Na cmentarzu pochowanych jest łącznie 12 żołnierzy poległych w I wojnie światowej w 1 grobie zbiorowym oraz 3 pojedynczych. Polegli w dniach 30 listopada i 10 grudnia 1914 roku. 10 żołnierzy armii austriackiej 2 żołnierzy armii rosyjskiej Zaprojektowany został przez Franza Starka. Jest zachowany w bardzo dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o łącznej powierzchni 47 m². Ogrodzenie jest wykonane z betonowych słupów, połączonych dwoma porzeczkami z rur hydraulicznych. Bramka wejściowa jest wykonana z wiszącego kutego grubego łańcucha stalowego. Głównym obiektem na cmentarzu jest betonowy krzyż postawiony na około metrowej wysokości postumencie. Wkomponowano w niego żeliwny krzyż charakterystyczny dla dużej części cmentarzy z IX okręgu Bochnia. Nagrobki żołnierzy w postaci metalowych krzyży jednoramiennych i dwuramiennych osadzonych na betonowym cokole. Przypisy
Cmentarz wojenny w Chełmie

Cmentarz wojenny w Chełmie – cmentarz znajdujący się na północnym stoku Góry Zamkowej w Chełmie, poniżej cmentarza prawosławnego, założony w 1915 r. Cmentarz schodzi tarasami ku ul. 1 Pułku Szwoleżerów. Jest to najstarszy cmentarz wojenny znajdujący się w Chełmie i w bezpośrednim jego sąsiedztwie. W najwyższych rzędach, a zarazem w najstarszej części cmentarza, znajdują się mogiły żołnierzy niemieckich i rosyjskich, poległych podczas I wojny światowej. Niżej groby 22 żołnierzy z września 1939 r. Od strony wschodniej na najwyższym poziomie znajduje się zbiorowa mogiła poległych w 1939 r. (12 żołnierzy, z por. Henrykiem Dzianotem). Na środku umiejscowione są groby żołnierzy Wojska Polskiego. Polegli oni w walkach z polskim i ukraińskim podziemiem w latach 1944–1946 (m.in. 14 żołnierzy WOP). Znajdują się tu również mogiły działaczy lewicowych. Pierwsze rzędy po zachodniej stronie zajmują groby 60 radzieckich żołnierzy poległych w latach 1944–1945 (wśród nich Kawaler Orderu Virtuti Militari i Bohater Związku Radzieckiego ppłk Nikołaj Fiodorow, który zginął w bitwie partyzanckiej stoczonej pod Wojsławicami 17 kwietnia 1944 r.). W 1968 r. cmentarz uporządkowano. Wybudowano wówczas schody, które ciągną się pod nasyp starego grodziska. Posiadają one olicowaną czerwonym piaskowcem frontową ścianę oraz wykuty napis: Cmentarz wojenny 1939–1944. Na szczycie schodów znajduje się pomnik projektu E. Kotyłło. Składa się on z dwóch bloków betonowych oraz z umieszczonej na nich tablicy z białego piaskowca z wyrytym orłem i napisem: Bohaterom wieczna chwała. 1939–1945. Przypisy
Cmentarz wojenny w Stargardzie

Cmentarz Wojenny w Stargardzie – cmentarz znajdujący się w Stargardzie przy ul. Reymonta. Cmentarz został założony w 1914 roku jako miejsce pochówku żołnierzy rosyjskich. Obecnie spoczywa na nim 5004 jeńców polskich, rosyjskich, sowieckich, francuskich, jugosłowiańskich, włoskich, marokańskich, angielskich, belgijskich, serbskich, rumuńskich i portugalskich. W okresie I wojny światowej pochowano tu 95 jeńców: Rosjan, Serbów, Rumunów i Portugalczyków. Z tego okresu pochodzą trzy pomniki ku czci Rosjan: prawosławnych, wyznawców islamu i żydów. W czasie II wojny światowej miejsce spoczynku znaleźli tam jeńcy Stalagu w Stargardzie i Oflagu w Dobiegniewie. Według niepełnych danych w czasie wojny złożono tam ciała 369 jeńców, w tym: sowieckich – 132 francuskich – 68 polskich – 56 jugosłowiańskich – 55 rumuńskich - 23 włoskich – 22 belgijskich – 15 marokańskich – 13 angielskich – 7 holenderskich – 1 W roku 1950 cześć zwłok Anglików, Francuzów i Włochów została ekshumowana przez rodziny. W 1952 roku cmentarz powiększono do obecnej powierzchni – 1,27 ha. W latach pięćdziesiątych XX wieku z pojedynczych mogił w okolicach Stargardu, Pyrzyc i Choszczna przeniesiono 70 ciał. Podczas przenoszenia mauzoleum żołnierzy sowieckich z pl. Wolności w Stargardzie w roku 1996 ekshumowano ciało jedynego żołnierza, który był tam pochowany (mimo że przy mauzoleum było 36 grobów). Na otaczającym cmentarz ogrodzeniu zamontowano 30 metalowych tablic z nazwiskami spoczywających tu żołnierzy. Inne miejsca pochówku żołnierzy Na terenie Stargardu groby polskich żołnierzy znajdują się także w Kwaterze Saperów Starego Cmentarza Komunalnego przy ul. Kościuszki. Natomiast mauzoleum żołnierzy sowieckich znajduje się w Kluczewie. Linki zewnętrzne Informacje o cmentarzu
Cmentarz wojenny w Wytycznie

Cmentarz wojenny w Wytycznie – cmentarz z okresu II wojny światowej znajdujący się w Wytycznie, w gminie Urszulin, w powiecie włodawskim. Cmentarz usytuowany przy drodze lokalnej Wytyczno – Wólka Wytycka. Na cmentarzu znajduje się symboliczny grób żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza poległych w czasie bitwy pod Wytycznem stoczonej 1 października 1939 roku pomiędzy jednostkami KOP dowodzonymi przez generała Wilhelma Orlik-Rückemann, a Armią Czerwoną. Ciała żołnierzy spoczywają głównie na cmentarzu we Włodawie. Obok cmentarza znajduje się pomnik bitwy pod Wytycznem. Na ponad dwumetrowym kopcu usypanym z ziemi znajduje się metalowy krzyż z orłem w koronie, maszt flagowy oraz tablica z napisem Wytyczno, Kozielsk, Starobielsk, Ostaszków, Katyń. Co roku pod koniec września pod pomnikiem odbywają się uroczystości upamiętniające bitwę z udziałem władz państwowych oraz wojska. W 2014 roku z okazji 75 rocznicy bitwy pomnik został gruntownie odnowiony, z kopca zniknęły schody, a zamiast tego pojawiły się tablice ze słowami m.in. Jana Pawła II. Wybudowany został plac z tablicami informacyjnymi opisującymi przebieg bitwy oraz reprodukcją mapy naszkicowanej przez generała Ruckemana. Bibliografia Czesław Grzelak, Szack – Wytyczno 1939, wyd. Bellona, Warszawa 1993, ISBN 83-11-09324-5. Andrzej Panasiuk: Dzieje wsi Wytyczno w Historia Urszulina. [dostęp 2009-09-25]. (pol.).
Cmentarz wojenny w Łazach

Cmentarz wojenny w Łazach – cmentarz powstały w latach 1914-1918, na którym znajdują się mogiły żołnierzy austriackich i niemieckich, poległych w I wojnie światowej. Cmentarz znajduje się w zachodniej części Łaz, na osiedlu Podlesie, przy ul. Konstytucji 3 Maja, w sąsiedztwie parafii pod wezwaniem Św. Maksymiliana Marii Kolbego. Pierwotnie cmentarz składał się z grupy owalnych kamieni o nieregularnych kształtach i średnicy około 1 m, z wykutymi na nich niewielkimi krzyżami, porozkładanych na terenie lasu przyległego do osiedla Podlesie. Po wybudowaniu przedłużenia ulicy Konstytucji 3 Maja przebiegającej przez teren cmentarza, kamienie w latach 90. przeniesione zostały na południową stronę ulicy, do niewielkiego skrawka pozostałego po tej stronie lasu, gdzie na szczycie kopca kilkanaście z nich ułożone zostało w kształt okręgu o średnicy kilku metrów. Nie wiadomo, czy są to wszystkie, gdyż część ciągle pozostawać może przykryta ziemią na terenie lasu. W centralnej części okręgu wzniesiono kamienny obelisk, na którym umieszczono tablicę w języku niemieckim, informującą o liczbie spoczywających tam poległych, a u wejść na kopiec postawiono także pamiątkowe tablice informujące o charakterze obiektu. Z powodu niewiedzy cmentarz ten przez lokalną społeczność nazywany był błędnie cmentarzem żydowskim. Galeria Linki zewnętrzne Serwis Urzędu Miejskiego w Łazach - Cmentarz wojenny z 1914 roku.. e.lazy.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-29)].
Cmentarz Świętokrzyski w Gorzowie Wielkopolskim

Cmentarz Świętokrzyski w Gorzowie Wielkopolskim – położony w Gorzowie Wielkopolskim przy ulicy Warszawskiej. Został założony w drugiej połowie XIX wieku. Nekropolia ma ponad 3,5 hektarów powierzchni, znajduje się tam około 7 tysięcy grobów. Na cmentarz można wejść od ulicy Warszawskiej i Głowackiego. Historia Po wybudowaniu kościoła parafialnego w latach 1854-55 pod wezwaniem św Krzyża po jego północnej części została założony mały cmentarz. Na początku XX wieku został on powiększony dzięki fundacji Klaudiusza Alkiewicza polskiego szlachcica pochodzenia tatarskiego, który zakupił część posiadłości Gustawa Schrödera. W latach 1920 i 1945 do cmentarza dołączono kolejne działki znacznie go powiększając. Na cmentarzu znajdują się groby powstańców wielkopolskich, więźniów obozów hitlerowskich, oraz osób związanych z Gorzowem Wielkopolskim. W latach 1945–62 pełnił rolę cmentarza komunalnego, po czym w 1964 roku został zamknięty. W 1991 roku wpisano go do rejestru zabytków pod numerem KOK-I-368/91 z 09.09.1991 r.. W latach 2000–2014 cmentarzem opiekowało się Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, które w 2014 przekazało cmentarz ponownie Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, ponieważ z powodu zmiany statutu nie mogło dalej prowadzić cmentarza. W 2017 roku orkan Ksawery łamiąc drzewa zniszczył na cmentarzu około 50 nagrobków. We wrześniu 2024 roku cmentarz został przejęty przez miasto. Zobacz też Gorzów Wielkopolski Cmentarz żydowski w Gorzowie Wielkopolskim Cmentarz Komunalny w Gorzowie Wielkopolskim Przypisy
Cmentarz św. Franciszka w Łodzi

Cmentarz rzymskokatolicki św. Franciszka w Łodzi – starszy z dwóch chojeńskich cmentarzy (drugim jest cmentarz św. Wojciecha przy ul. Kurczaki), założony w latach 80. XIX wieku, w związku z likwidacją dotychczasowej nekropolii przy kościele św. Wojciecha. Znajduje się między obecnymi ulicami: Komorniki, Kominową, Chóralną i Rzgowską. Jedynym wejściem na teren nekropolii jest brama znajdująca się przy ulicy Rzgowskiej 156/158. Na terenie nekropolii zachowały się liczne nagrobki z okresu międzywojennego, pojedyncze z początku XX wieku oraz wzniesiona w 1928 kaplica cmentarna. Najstarsze zachowane nagrobki pochodzą z 1897 roku. W okresie okupacji niemieckiej Łodzi podczas II wojny światowej, od 1 czerwca 1942 do 19 stycznia 1945 r., był jednym z dwóch cmentarzy (obok pobliskiego cmentarza przy ul. Kurczaki), na którym mogli być chowani wyłącznie Polacy. Niektóre osoby pochowane w cmentarzu św. Franciszka Wśród pochowanych są m.in.: Lucyna Fagasiewicz (1920–2003), botanik; Anna Góralska (1946–2006), historyk literatury polskiej; Franciszek Heliński (1901–1965), działacz spółdzielczy; Wiesław Jażdżyński (1920–1998), pisarz; Antoni Kierpal (1898–1960), malarz; Stanisław Liszewski (1940–2016), geograf; Hieronim Przybył (1929–2002), reżyser filmowy; Antoni Sobczyński (1888–1959), ksiądz, wykładowca, poseł na Sejm z ramienia ZLN; Czesław Świrta (1925–2008), operator filmowy. Uwagi Przypisy Bibliografia Anna Lewkowska, Wojciech Walczak: Zabytkowe cmentarze; woj. łódzkie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1996, seria: Zabytkowe cmentarze i mogiły w Polsce. ISBN 83-85548-49-1. Linki zewnętrzne Plan cmentarza (na stronie „Cmentarze Archidiecezji Łódzkiej”). Bogusław Bieliński: Galeria zdjęć cmentarza św. Franciszka w Łodzi. 8 maja 2011. [dostęp 2017-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (28 kwietnia 2017)].