NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 256 – Pasieka Otfinowska

Cmentarz wojenny nr 256 – Pasieka Otfinowska – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Pasieka Otfinowska w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Żabno. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się wśród pól u podnóża wałów przeciwpowodziowych na Dunajcu, w miejscu, przy którym przez wały te przechodzi droga do promu na Dunajcu. Ma kształt prostokąta. W całości ogrodzony jest niskim betonowym murem. Wejście od strony pół przez niską dwuskrzydłową furtkę drewnianą osadzoną na dwóch masywnych betonowych słupkach. Na jednym z boków ogrodzenia znajduje się zwieńczona trójkątnym daszkiem tablica. Centralny pomnik to wysoki drewniany, rzeźbiony krzyż łaciński osadzony na betonowym cokole. We wnękach ściantego cokołu zamontowano emaliowane tabliczki z nazwiskami poległych żołnierzy. Od furtki do krzyża prowadzi szeroka alejka. Po obu jej stronach w rzędach umieszczono nagrobki. Na betonowych cokołach posiadają one dwa rodzaje krzyży: żeliwne krzyże łacińskie z datą „1915”, o rozszerzonych końcach ramion, krzyże łacińskie z płaskownika, nakryte daszkiem z ząbkowanej blachy. Polegli Pochowano tutaj 189 żołnierzy armii austro-węgierskiej, zidentyfikowano 61. Polegli oni głównie w grudniu 1914 r. oraz w maju 1915 r. Front przechodził bowiem tędy dwukrotnie; w grudniu, gdy wojska rosyjskie zajmowały ten teren, oraz na początku maja 1915 r. gdy podczas wielkiej ofensywy zwanej bitwą pod Gorlicami sprzymierzone wojska austro-węgierskie i niemieckie przełamały obronę Rosjan i zmusiły ich do cofnięcia się daleko na wschód. Duże straty poniósł wtedy 66 Pułk Piechoty Austro-Węgier mający okręg uzupełnień w okolicach miasta Użhorod. Jego skład w 1914 r. stanowili Węgrzy (25%), Słowacy (46%) i Rusini (22%). Losy cmentarza Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Zapomniane cmentarze z I wojny ulegały naturalnemu niszczeniu przez czynniki przyrody, zdarzały się także akty wandalizmu. Dopiero w latach 90. zaczęto cmentarze te odnawiać. Cmentarz nr 256 został z budżetu państwa polskiego gruntownie odnowiony. Usunięto zarastające go drzewa i chaszcze (pozostawiono tylko 3 drzewa zasadzone przez Austriaków podczas wykonywania cmentarza), wyremontowano ogrodzenie i wykonano nową furtkę, uporządkowano pole cmentarne, odmalowano krzyże, wykonano nowy krzyż drewniany i nowe tabliczki imienne, zmontowano tablicę informacyjną. Planowane jest doprowadzenie do cmentarza drogi. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 259 – Biskupice Radłowskie

Cmentarz wojenny nr 259 – Biskupice Radłowskie – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Biskupice Radłowskie w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się w centrum wsi, przy drodze do Szczurowej (ul. Bohaterów Września). Ma kształt prostokąta o jednym ściętym narożniku. Obecnie jego ogrodzenie tworzy betonowa pomurówka i betonowe słupki, pomiędzy którymi znajdują się metalowe segmenty. Wejście przez jednoskrzydłową metalową furtkę. Prowadzi od niej szeroka alejka do pomnika centralnego znajdującego się w pobliżu drugiego końca cmentarza. Jest to betonowy, wysoki obelisk. W obrębie cmentarza rośnie kilka drzew zasadzonych podczas budowy cmentarza. Wszystkich poległych żołnierzy pochowano w pojedynczych grobach rozmieszczonych rzędami po obu stronach alejki oraz za pomnikiem. Nagrobki tworzą betonowe cokoły na których osadzono 3 rodzaje krzyży: wykonane z płaskowników żelazne krzyże łacińskie nakryte blaszanym daszkiem o ząbkowanej krawędzi, żeliwne krzyże łacińskie o rozszerzonych końcach, z datą „1915”, wykonane z płaskownika krzyże lotaryńskie Polegli Pochowano tutaj 88 żołnierzy, w tym: 54 żołnierzy z armii niemieckiej, 28 z armii austro-węgierskiej, 6 z armii rosyjskiej. Znane są nazwiska 70 pochowanych. Polegli oni od grudnia 1914 roku do maja 1915 roku Front przechodził tędy dwukrotnie; w grudniu, gdy wojska rosyjskie zajmowały ten teren, oraz na początku maja 1915 roku gdy podczas wielkiej ofensywy zwanej bitwą pod Gorlicami sprzymierzone wojska austro-węgierskie i niemieckie przełamały obronę Rosjan i zmusiły ich do cofnięcia się daleko na wschód. Losy cmentarza Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Zapomniane cmentarze z I wojny ulegały naturalnemu niszczeniu przez czynniki przyrody, zdarzały się także akty wandalizmu. Dopiero w latach 90. zaczęto cmentarze te odnawiać. Cmentarz nr 259 został gruntownie odnowiony. Usunięto zarastające go chaszcze (pozostawiono tylko drzewa zasadzone przez Austriaków podczas wykonywania cmentarza), wyremontowano ogrodzenie i wykonano nową furtkę, uporządkowano pole cmentarne, odmalowano krzyże, zmontowano tablicę informacyjną. Przypisy Linki zewnętrzne Spis poległych pochowanych na cmentarzu nr 259 w Biskupichach Radłowskich. forgen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)].
Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice

Cmentarz wojenny nr 262 – Przybysławice – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Przybysławice w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Radłów. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się między domami, po prawej stronie drogi z Przybysławic do Miechowic Małych. Ma kształt prostokąta. Ogrodzenie trzech jego boków wykonane jest z metalowych segmentów, z czwartej strony (przeciwległej do drogi) jest to mur betonowy. Wejście od drogi przez metalową furtkę. Prowadzi od niej alejka do pomnika centralnego. Jest to osadzony na dwustopniowym czworokątnym cokole duży betonowy krzyż łaciński. Po obu stronach alejki, oraz za pomnikiem znajdują się rzędy nagrobków. Są to umieszczone na betonowej płycie rzędy żeliwnych krzyżów o rozszerzonych końcach. Polegli Pochowano tutaj 40 żołnierzy armii austro-węgierskiej poległych lub zmarłych z ran w latach 1914–1915. Przez tereny te dwukrotnie przetoczył się front wojenny. Wojska rosyjskie w listopadzie 1914 zajęły je wypierając Austriaków. W maju 1915 sprzymierzone armie austro-węgierska i niemiecka dokonały wielkiej ofensywy zwanej bitwą pod Gorlicami, w czasie której przełamały front rosyjski i zmusili Rosjan do cofnięcia się daleko na wschód. Losy cmentarza Po II wojnie ranga cmentarza w świadomości społeczeństwa i ówczesnych władz zmalała, przybyły bowiem nowe, świeższe cmentarze i dramatyczne historie nowej wojny. Cmentarz ulegał w naturalny sposób niszczeniu przez czynniki pogody i roślinność, zdarzały się też akty wandalizmu. Dopiero od lat 90. zaczęto bardziej dbać o cmentarze z I wojny światowej. Cmentarz nr 262 odnowiono i jest zadbany. Nie odzyskał jednak pierwotnego wyglądu. Pierwotnie ogrodzenie składało się z betonowych słupków połączonych rzędami trzech stalowych rur. Krzyż na pomniku centralnym był drewniany i zwieńczony był półokrągłą glorią. W podstawie miał datę 1915. Krzyże nagrobne nie były osadzone na wspólnej betonowej płycie, lecz każdy z nich miał swój betonowy cokół. Przypisy
Rzepinko

Rzepinko – niewielkie jezioro w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Torzym, położone na obszarze Równiny Torzymskiej, przylegające do południowych krańców wsi Boczów. Jezioro nie jest objęte żadną formą ochrony przyrody. Hydronimia Według źródeł jezioro do 1945 roku nazywane było Bottschower See. 17 września 1949 roku wprowadzono nazwę Rzepinko. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Rzepinko, jednocześnie podając nazwę oboczną: Jezioro Rzepinka. W niektórych źródłach spotyka się nazwę jezioro Boczowskie. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 13,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,6 m, a maksymalna – 3,2 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 74,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 217,6 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 760 m, a szerokość 300 m. Długość linii brzegowej wynosi 2200 m. Natomiast A. Choiński określił poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 wielkość jeziora na 15,0 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 74,9 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni czwartego poziomu Rzepia bez zlewni bezodpływowych jez.: Kręcko i Wielicko. Identyfikator MPHP to 17869. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jeziora Rzepinko wraz z wodami strugi Rzepia na odcinku 50 metrów od wypływu z jeziora (obwód rybacki jeziora Rzepinko na rzece Rzepia – nr 1). Gospodarkę rybacką na jeziorze prowadzi Polski Związek Wędkarski Okręg w Zielonej Górze. Ze względu na typologię rybacką jest to jezioro na pograniczu typu linowo-szczupakowego i sandaczowego. Jezioro zarybiane jest najczęściej narybkiem karpia, lina, szczupaka i karasia pospolitego, rzadziej do jeziora trafia również sum, węgorz oraz jaź. Przypisy
Jezioro Radachowskie

Jezioro Radachowskie (niem. Radacher See) – duże jezioro w Kotlinie Gorzowskiej, w gminie Słońsk, około dwóch kilometrów na zachód od wsi Ownice. Charakterystyka Jezioro otoczone jest sosnowymi lasami. Misa jeziora ma bardzo nieregularny kształt z wieloma zatokami. W północnej części jezioro jest wykorzystywane w celach rekreacyjnych przez okolicznych mieszkańców, jednak jego południowe krańce są silnie porośnięte o zaawansowanym stopniu eutrofizacji. Turystyka Na plażę nad północnym brzegiem jeziora prowadzi lokalny, znakowany zielono szlak turystyczny, dogodny również dla rowerów. Szlak tworzy pętlę dając dwa warianty dojazdu: od szosy Słońsk - Lemierzyce - Gorzów Wlkp. leśnymi drogami na południe (jadąc ze Słońska w prawo) lub szosą z ronda w Słońsku na południe w stronę Chartowa (kierunek na Ośno Lubuskie) i dalej leśną drogą na wschód (jadąc ze Słońska w lewo). Przypisy
Popienko

Popienko (niem. Pfaffen See) – niewielkie, płytkie jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie słubickim, w gminie Rzepin. Jezioro położone wśród lasów Puszczy Rzepińskiej, około 2,2 km na południowy zachód od miejscowości Gajec. Jezioro posiada silnie zeutrofizowaną zatokę w swej wschodniej części. Zagospodarowane przez PZW. Przypisy
Zakład Karny w Tarnowie

Zakład Karny w Tarnowie – zakład karny typu zamkniętego, przeznaczony dla mężczyzn, odbywających karę po raz pierwszy, z oddziałami typu: zamkniętego dla skazanych młodocianych, zamkniętego dla recydywistów penitencjarnych, półotwartego dla skazanych młodocianych, półotwartego dla odbywających karę po raz pierwszy, otwartego dla odbywających karę po raz pierwszy oraz z oddziału dla tymczasowo aresztowanych. Pojemność jednostki wynosi 1057 miejsc. W jednostce mogą przebywać osadzeni stwarzający poważne zagrożenie społeczne albo stwarzający poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu, dla których wydzielono odrębny oddział zapewniający ich wzmożoną ochronę. Jednostka przystosowana jest do pobytu w niej chorych na cukrzycę insulinozależną. W jednostce celem realizacji zadań ustawowych powołano trzy Oddziały Penitencjarne, przy czym w Oddziale Penitencjarnym I i II przebywają osadzeni zakwalifikowani do zakładu karnego zamkniętego oraz tymczasowo aresztowani. III Oddział Penitencjarny realizuje zadania wyłącznie wobec skazanych skierowanych do oddziału półotwartego i otwartego. Lokalizacja Zakład Karny w Tarnowie mieści się przy ul. Konarskiego 2. Wejście do Oddziału Penitencjarnego nr III (zakład karny typu półotwartego i otwartego) znajduje się przy ul. Wspólnej 15. Historia Budowę tarnowskiego zakładu karnego rozpoczęto jesienią 1913 roku. Wybuch I wojny światowej w 1914 r. przerwał prace budowlane, które wznowiono po zakończeniu działań wojennych. Ostatecznie w dniu 29 listopada 1926 r. oddano do użytku więzienie, które wówczas było najnowocześniejszym tego rodzaju obiektem w Europie. W okresie II wojny światowej obiekt był wykorzystywany jako przejściowy obóz dla jeńców polskich, a następnie jako więzienie gestapo, stanowiąc punkt zbiorczy więźniów przewożonych tutaj z różnych zakątków kraju. W dniu 13 czerwca 1940 r. Deutsche Strafanstalt Tarnów opuścił pierwszy masowy transport do KL Auschwitz. Wydarzenie to upamiętnia tablica wmurowana przy wejściu do budynku administracji jednostki. Po zakończeniu II wojny światowej w Zakładzie Karnym w Tarnowie przebywali także więźniowie polityczni, a do 1970 r. również kobiety. Zakład Karny w Tarnowie jest drugą pod względem pojemności jednostką okręgu krakowskiego. 1 grudnia 2021 roku w miejsce Zakładu Karnego w Tarnowie-Mościach utworzony został Oddział Zewnętrzny w Tarnowie Mościcach podległy dyrektorowi Zakładu Karnego w Tarnowie. Przypisy Linki zewnętrzne ZK Tarnów w Ogólnopolskim Portalu Służby Więziennej. sw.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-28)].
Supno

Supno (niem. Zaupen See) – jezioro na Równinie Torzymskiej, w powiecie słubickim, w gminie Cybinka. Jezioro położone wśród lasów, około 2 km na północny wschód od miejscowości Koziczyn. Jezioro posiada bardzo rozwiniętą linię brzegową, proces lądowacenia zbiornika doprowadził do zaniknięcia środkowej części jeziora. Obecnie jezioro dzieli się na dwa zbiorniki, oddzielone pasem roślinności szuwarowej. Przypisy
Jezioro Czyste Małe

Jezioro Czyste Małe – jezioro na Pojezierzu Łagowskim, w powiecie słubickim, w gminie Ośno Lubuskie. Położenie i opis Jezioro położone jest w północno-wschodniej części powiatu słubickiego, na Pojezierzu Łagowskim. Nieco na południe znajduje się, dużo większe jezioro Czyste Wielkie. Zbiornik w całości otoczony jest lasami należącymi do nadleśnictwa Ośno Lubuskie. Około 1 km na północny wschód od akwenu zaczynają się granice administracyjne Ośna Lubuskiego. Jedyny dopływ do jeziora znajduje się w pobliżu jego południowego krańca. Zbiornik nie posiada stałych odpływów. Jest jednym z jezior Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczysko Ośniańskich Jezior”. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1835 roku jako Scheischt S., a następnie Kl. Zeuscht See (1914), Klein Zeuscht See (1938), Kl. Zeuscht See — Czyste Małe (1949), Jez. Czyste Małe (1963). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową akwenu podaje Czyste Małe, wymieniając nazwę oboczną Jezioro Czyste Małe. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 9,0 ha, A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 8,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,6 m, a maksymalna to 5,5 m. Objętość jeziora wynosi 234,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 670 m, a szerokość 210 m. Długość linii brzegowej wynosi 650 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 52,6 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal 51,8 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Dopływ z jez. Grzybno. Identyfikator MPHP to 1896624. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Gorzowie Wielkopolskim. Przypisy
Jezioro Czyste Wielkie

Jezioro Czyste Wielkie – jezioro na Pojezierzu Łagowskim, w powiecie słubickim, w gminie Ośno Lubuskie. Położenie i opis Jezioro położone jest w północno-wschodniej części powiatu słubickiego, na Pojezierzu Łagowskim. Nieco na północ znajduje się, dużo mniejsze jezioro Czyste Małe. Zbiornik w całości otoczony jest lasami należącymi do nadleśnictwa Ośno Lubuskie. Około 1 km na północny wschód od akwenu zaczynają się granice administracyjne Ośna Lubuskiego. Misa jeziora ma kształt wydłużony, charakterystyczny dla jezior rynnowych. Linia brzegowa jest regularna, niewielka zatoka znajduje się w pobliżu północnego krańca jeziora. Brzegi przeważnie są strome, twarde i piaszczyste, a mielizna mierzy miejscami do 10 m. Wyjątkiem jest północny i południowy kraniec akwenu, gdzie brzegi są nieco bardziej podmokłe. Głęboczek jeziora znajduje się w jego północnej części, nieco mniejszy natomiast w pobliżu południowego krańca. Zbiornik nie ma dopływów, zasilany jest spływem powierzchniowym oraz wodami podziemnymi. Jedyny odpływ znajduje się w północno-zachodniej części zbiornika i kieruje się do jeziora Czystego Małego. Jest to jeden z większych zbiorników Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego „Uroczysko Ośniańskich Jezior”. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1835 roku jako Scheischt S., a następnie Gr. Zeuscht See (1914), Gross Zeuchst See (1938), Zeuscht See , Gr. Zeuscht See — Czyste Wielkie (1949), Jez. Czyste Wielkie (1963, 1980). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową akwenu podaje Czyste Wielkie, wymieniając nazwę oboczną Jezioro Czyste Wielkie. W niektórych źródłach nazwa tego jeziora to Inach Duży. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 26,4 ha, A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 23,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 8,5 m, a maksymalna to 20,8 m. Objętość jeziora wynosi 2244,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1260 m, a szerokość 260 m. Długość linii brzegowej wynosi 3000 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 52,8 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal 52,3 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni siódmego poziomu Dopływ z jez. Grzybno. Identyfikator MPHP to 1896624. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Gospodarkę rybacką prowadzi na jeziorze Polski Związek Wędkarski Okręg w Gorzowie Wielkopolskim. Bardzo dobra jakość wód jeziora pozwala na zarybianie go sieją lub sielawą, poza tym występują tu takie gatunki ryb jak: płoć, leszcz, szczupak, okoń, lin. Przypisy
Trawienko

Trawienko (niem. Hinter Rasen See) – niewielkie jezioro na Równinie Torzymskiej, w gminie Torzym, leżące około 1,7 km od południowych granic Torzymia. Jezioro silnie zeutrofizowane, w przeszłości połączone z położonym kilkadziesiąt metrów na północ jeziorem Trawno. Przypisy
Jezioro Cegielne

Jezioro Cegielne (niem. Ziegel See) – niewielkie jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Pszczew, położone na terenie Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Charakterystyka Jezioro otoczone łąkami oraz terenami uprawnymi, leży około 1 km na południowy wschód od miejscowości Wrony, kilkaset metrów na wschód od północnych brzegów jeziora Chłop. Misa jeziora ma wydłużony kształt, który jest charakterystyczny dla jezior rynnowych. Przypisy
Gołyń Mały

Gołyń Mały (niem. Klein See) – niewielkie zanikające jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Pszczew, położone na terenie Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Charakterystyka Jezioro otoczone lasami, leży około 4 km na południe od miejscowości Pszczew, 1,5 km na zachód od jeziora Chłop. Jezioro stanowi jeden z głównych elementów rezerwatu przyrody Jeziora Gołyńskie. Jest to zbiornik silnie zeutrofizowany, w większej części porośnięty roślinnością szuwarową. Przypisy
Piecniewo

Piecniewo (niem. Gärtringer See) – jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Pszczew, położone na terenie Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro otoczone lasami, leży około 3 km na południe od miejscowości Pszczew, kilkaset metrów na zachód od jeziora Chłop. Misa jeziora ma wydłużony kształt, który jest charakterystyczny dla jezior rynnowych. Przypisy
Jezioro Przydrożne

Jezioro Przydrożne (niem. Annahofer See) – niewielkie jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Pszczew, położone na terenie Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro otoczone lasami, leży około 3,5 km na południe od miejscowości Pszczew, kilkaset metrów na zachód od jeziora Chłop. Misa jeziora ma wydłużony kształt, który jest charakterystyczny dla jezior rynnowych. Przypisy
Jezioro Płotkowe

Jezioro Płotkowe (niem. Pletzen See) – niewielkie jezioro w Kotlinie Gorzowskiej, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Przytoczna. Charakterystyka Jezioro położone wśród lasów sosnowych w odległości 1 km na południowy zachód od miejscowości Strychy. Jest to jezioro bezodpływowe, o zaawansowanym stopniu eutrofizacji, brzegi w przeważającej części pokryte są gęstą roślinnością wodną, reprezentowaną głównie przez trzcinę pospolitą. Przypisy
Pałac w Stoszycach

Pałac w Stoszycach (niem. Schloss Stöschwitz) – zabytkowy pałac we wsi Stoszyce, w powiecie wrocławskim. Historia Piętrowy pałac kryty dachem dwuspadowym z lukarnami. Od frontu ryzalit zwieńczony schodkowym szczytem neogotyckim z głównym wejściem w ganku zwieńczonym balkonem z kamienną balustradą. Również schodkowe zwieńczenie ma prawy bok obiektu. Nad oknami drugiego pietra prawej elewacji pałacu puste kartusze herbowe. Obiekt popada w ruinę. Zabytek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z promenadą i aleją prowadzącą do obiektu, folwark: oficyny mieszkalne nr 9, nr 11, nr 13 z lat 1850-1870, dom ogrodnika w ruinie, kurnik (obecnie garaż) i świniarnia z lat 1880-1890, spichlerz i stajnia z lat 1850-1870; stodoła-świniarnia (obecnie obora), stodoła II, stodoła III, obecnie magazyn i suszarnia pasz (wszystkie z lat 1850-1890), obory I i II z lat 1850-1860. Przypisy
Pałac w Szczodrem przy ul. Trzebnickiej 28

Pałac w Szczodrem – obiekt wybudowany po 1880 r., w miejscowości Szczodre. Historia Jest to typowa eklektyczna willa nowożytna, położona na planie willi palladiańskiej, otoczona parkiem. Wzniesiona w 1880 r. przez rząd Szwecji z przeznaczeniem na konsulat. Po II wojnie willę tę zamieszkał Stanisław Tomaszewski z żoną. Jednak z powodu kłopotów z ogrzewaniem i nastrojów społecznych przenieśli się do mniejszego domu naprzeciwko. W 1963 roku podczas epidemii ospy, w tym obiekcie zorganizowano szpital epidemiczny. Willa ta jak i znajdujący się dalej Pałac Sybilli oraz sama miejscowość Szczodre, posłużyły jako plan zdjęciowy przy ekranizacji historii epidemii - w filmie Zaraza Romana Załuskiego z 1971 r. Obecnie obiekt służy Towarzystwu Opieki im. św. Brata Alberta, mieści się w nim schronisko dla bezdomnych mężczyzn. Przypisy
Aula Uniwersytecka w Toruniu

Aula Uniwersytecka w Toruniu – aula znajdująca się przy ul. Jurija Gagarina 11, na obszarze Kampusu Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie odbywają się wydarzenia ogólnouczelniane, uroczystości miejskie i występy zespołów zewnętrznych. Może pomieścić prawie tysiąc widzów. Została zaprojektowana przez Marka Różańskiego. Jest połączona z budynkiem Rektoratu poprzez patio przykryte daszkiem. Budowa auli rozpoczęła się we wrześniu 1969 roku, zakończyła się 31 grudnia 1972 roku. Na jednej ze ścian Auli znajduje się barwne panneau autorstwa Stefana Knappa, odsłonięte 5 lutego 1973 roku. Składa się ono z 255 kwadratowych elementów w trzech wielkościach (24 dużych, 67 średnich, 164 małych). Przypisy Bibliografia Michał Pszczółkowski. Kampus Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu 1967-1973. „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”. 55, 2010. Michał Pszczółkowski. Z dziejów budowy toruńskiego kampusu uniwersyteckiego 1967–1973. „Zapiski Historyczne”. LXXV, 2010. Michał Pszczółkowski: Panneau auli uniwersyteckiej w kontekście życia i twórczości Stefana Knappa. W: Zabytki toruńskie młodszego pokolenia. Toruńskie rocznice kopernikańskie: fakty, ideologie, kreacje. Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.). Toruń: Stowarzyszenie Historyków Sztuki, 2023. ISBN 978-83-966134-3-1.