NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Idziego w Zrębicach

Kościół św. Idziego w Zrębicach – zabytkowy katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Zrębicach (powiat częstochowski). Historia Parafia we wsi powstała w XIV wieku na terenie dóbr zamku olsztyńskiego. Obiekt pochodzi z 1789 i został zbudowany staraniem proboszcza Wojciecha Bulińskiego na miejscu poprzedniej świątyni lub z wykorzystaniem jej części. W kwietniu 1933 obiekt wpisano do rejestru zabytków. Po II wojnie światowej decyzje o wpisie do rejestru były wznawiane. W latach 1966–1968 w kościele prowadzono prace konserwatorskie. W 2008 wyremontowano dzwonnicę, a w latach 2014-2015 przeprowadzono kompleksową konserwację wszystkich ścian. Architektura Świątynia jest jednonawowa, konstrukcji zrębowej, kryta dachem gontowym, oszalowana deskami. Ma wydłużone prostokątne prezbiterium, które jest zamknięte trójbocznie. Zarówno nawa, jak i prezbiterium kryte są dachami dwuspadowymi, przy czym na dachu nawy znajduje się sześcioboczna sygnaturka z latarnią. Wnętrze Zabytki wewnątrz kościoła: otoczony kultem obraz św. Idziego z XVII w., przeniesiony z kaplicy pod tym samym wezwaniem (nieistniejącej), obraz Matki Bożej zwany Betlejemką z XV w. nieznanego artysty, figura Jezusa z XVII w., ołtarze barokowe i kamienna chrzcielnica z XVIII w., kropielnica miedziana z roku 1717. Otoczenie Obok kościoła znajduje się dzwonnica o konstrukcji słupowej, z przełomu XVII i XVIII wieku z dzwonami z 1632, a także grupa sześciu drzew (lipy), która jest pomnikiem przyrody. Turystyka Kościół znajduje się na szlaku architektury drewnianej woj. śląskiego. Galeria Przypisy
Kościół św. Ignacego Loyoli w Śremie

Kościół Świętego Ignacego Loyoli w Śremie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Ducha Świętego. Znajduje się w Śremie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu śremskiego archidiecezji poznańskiej. Historia, architektura i wyposażenie Budowla została wzniesiona w XVIII wieku, po spaleniu w 1766 roku drewnianego kościoła Świętego Krzyża, należącego do klarysek. Jest to świątynia wzniesiona w stylu barokowym. Posiada trzy nawy i węższe prezbiterium. Fasada została przekształcona podczas przebudowy dokonanej przez jezuitów w latach 1863-1865, z tego czasu pochodzi m.in. wieżyczka w stylu neogotyckim. W nawie głównej mieści się sklepienie kolebkowo-krzyżowe, w prezbiterium – sklepienie kolebkowe. Polichromia na sklepieniach – pierwotnie reprezentowała styl barokowy – obecnie została przemalowana. Wyposażenie pochodzi z ubiegłego stulecia. Obecnie kościół stanowi kaplicę Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego dla kobiet. Przypisy
Kolegiata św. Ignacego Loyoli w Gdańsku

Kolegiata Staroszkocka pw. św. Ignacego z Loyoli – zabytkowy, pojezuicki kościół w Gdańsku na osiedlu Orunia–Św. Wojciech–Lipce, w rejonie historycznym Stare Szkoty. Znajduje się przy niej siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Ignacego oraz siedziba kapituły staroszkockiej. Historia Jest to czwarty kościół w historii Starych Szkotów. Poprzednie trzy zostały zniszczone podczas oblężeń Gdańska. Wszystkie zostały wzniesione przez jezuitów. Wcześniej w tym miejscu stała jedna świątynia z 1615, spalona przez gdańszczan w 1734 podczas oblężenia. Budowa kościoła została ukończona 16 listopada 1755. W 1777 wybudowano przy kościele drewnianą dzwonnicę istniejącą do dzisiaj. Kościół był położony niedaleko Kolegium Jezuickiego, w którym kształcił się Józef Wybicki, autor hymnu państwowego. W 1807 podczas zdobywania Gdańska przez armie Napoleona Bonaparte kościół stracił obie wieże. W 1839 powstała obecna parafia. Podczas II wojny światowej zostały zniszczone wszystkie witraże. Od lat 60. XIX wieku na tyłach kościoła istnieje cmentarz św. Ignacego. Jest to budowla w stylu późnego baroku, trzynawowa o charakterze halowym. Sklepienie beczkowe wsparte jest na filarach. W ścianie północnej znajduje się sześć okien, w południowej cztery. Długość wynosi 53 m, szerokość 24 m. Niegdyś posiadała dwie wieże. Kościół cechuje znakomita akustyka opisywana przez XIX wiecznego historyka G. Löschina. W podziemiach znajduje się krypta z ok. dwustoma trumnami, głównie jezuitów. Najważniejsze wyposażenie dziesięć ołtarzy bocznych obraz z XVII wieku w ołtarzu głównym przedstawiający Ignacego Loyolę, który namalował wybitny flamandzki malarz barokowy Cornelis Schut Starszy. Obraz kupiono w Kolonii w 1908 feretron z 1745 krzyż mosiężny z 1709 trzystuletni zegar stojący relikwiarze z XVIII wieku organy z 1876 drewniany dźwig w formie koła napędzanego siłą mięśni z XVIII wieku drewniany ołtarz główny, pomalowany w odcień marmuru cztery drewniane konfesjonały Przypisy Bibliografia Kościół św. Ignacego Ma bogatą historię, niepowtarzalny klimat i...wiele tajemnic JerzyJ. Samp JerzyJ., Orunia: historia, zabytki, kultura, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. Zarząd Główny, 1992, s. 74-80, ISBN 83-85011-61-7, OCLC 830058867 .
Kościół św. Ignacego Loyoli we Wrocławiu

Kościół św. Ignacego Loyoli przy ul. Stysia na wrocławskich Krzykach – wybudowany wraz z towarzyszącym mu klasztorem jezuitów w latach 1979–1990 według projektu architekta Zenona Nasterskiego kościół katolicki. Historia Kościół Ignacego Loyoli oraz cały zespół klasztorny zastąpił istniejący tu wcześniej obiekt, w znacznym stopniu zniszczony w 1945. Po wstępnym zabezpieczeniu, jeszcze w tym samym roku podjęto odbudowę, która trwała jeszcze pięć następnych lat. W miarę rozbudowy tej niemal całkowicie zrównanej przez wojnę z ziemią dzielnicy, kościół parafialny stał się niewystarczający dla potrzeb wzrastającej liczby wiernych. Postanowiono wybudować nowy – dostosowany architektonicznie do otaczającej zabudowy i o odpowiedniej kubaturze. Przedsięwzięcie zrealizowano bez przerywania pracy duszpasterskiej, etapami. Rozpoczęto je od wyburzenia przylegającego do kościoła starego domu zakonnego od ul. Swobodnej oraz wzniesieniu świątyni zastępczej przy maksymalnym wykorzystaniu elementów starej świątyni (ołtarz, ławki itp.). W miejscu domu zakonnego wybudowano nowy, a budowę samego kościoła rozpoczęto w 1981, pierwszym nabożeństwem była tam pasterka 1988, a konsekracji kościoła kardynał Henryk Roman Gulbinowicz dokonał 13 maja 1989. Potem miała miejsce drobna przebudowa – otwartą od strony ulicy główną klatkę schodową zasłonięto oknami. Kościół wraz z zespołem klasztornym wbudowany jest w ciąg ulicznej zabudowy ul. Stysia i przylega do hotelu asystenta „Klasztor” wrocławskiego Uniwersytetu Ekonomicznego, XIX-wiecznej budowli z czerwonej cegły. Usytuowanie budynku uwzględnia niezrealizowany projekt obwodnicy prowadzonej estakadą nad ul. Swobodną – pozostawienie szerokiego pasa zasadniczo niezagospodarowanego gruntu od strony tej ulicy. Północno-zachodni front budynku kościoła nawiązuje do rycerskich tradycji jezuitów i symbolizuje zwarty szereg zaopatrzonych w półkoliście zakończone tarcze i krzyże rycerzy, nad którymi góruje jeden – w monumentalnej zbroi i z potężnym krzyżem. Symbolika ta związana jest także z uroczystością poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę kościoła, której dokonał Jan Paweł II w 1983, w trzechsetną rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Kościół jest dwupoziomowy, główna nawa kościelna znajduje się na górnej kondygnacji. Możliwy jest wjazd windą. W pomieszczeniach zespołu klasztornego przy kościele funkcjonuje m.in. Dom Spotkań im. Angelusa Silesiusa, który ma na celu wszechstronną edukację i wychowanie młodych ludzi w duchu chrześcijańskiej współpracy międzynarodowej. Organy Dyspozycja instrumentu Przypisy Linki zewnętrzne Dom Spotkań A. Silesiusa Strona parafii
Kościół św. Izydora w Topólczy

Kościół św. Izydora w Topólczy – katolicki kościół w Topólczy, dawna cerkiew prawosławna. Historia Cerkiew w Topólczy została wzniesiona w 1913 z fundacji Kławdija Paschałowa, słowianofilskiego publicysty i ziemianina. Autorem projektu świątyni był Aleksandr Puring. Według tego samego planu wzniesiono także cerkwie w Oszczowie, Sławatyczach, Kryłowie i Krupem. Świątynia służyła 448 parafianom, w 1915 została opuszczona, gdy miejscowa ludność prawosławna udała się na bieżeństwo. W 1919 została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Została wówczas przebudowana: z bryły budynku usunięto kopuły i zmieniono konstrukcję dachu. Rekoncyliacja świątyni odbyła się na prośbę miejscowej społeczności katolickiej, która po bieżeństwie znalazła się w zdecydowanej większości - z Rosji wróciło tylko 90 osób wyznania prawosławnego. Powtórne poświęcenie obiektu miało miejsce 19 kwietnia 1919. Miejscowi wyznawcy prawosławia nie sprzeciwiali się tej decyzji, a niektórzy z nich zadeklarowali nawet chęć konwersji na katolicyzm. Architektura Budowla jest trójdzielna, z kwadratową nawą i poligonalną absydą. Nad prostokątnym przedsionkiem wznosi się dzwonnica kryta dachem namiotowym wykończonym niewielką cebulastą kopułą. We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz główny z ikoną Matki Bożej oraz ołtarze boczne św. Izydora oraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obraz patrona kościoła został namalowany w 1927, obydwa ołtarze w 1969 przebudowano. W 1960 do obiektu wstawiono chrzcielnicę. Drewniane nastawy ołtarzy wykonano, przekształcając pierwotne, cerkiewne wyposażenie świątyni. W 2002 Janusz Szpyt namalował w budynku polichromie - na suficie prezbiterium ofiarowanie Matki Bożej, w nawie głównej - czterech ewangelistów. Nad nastawami ołtarzy bocznych widoczne są postacie Stefana Wyszyńskiego i Jana Pawła II, zaś w oknach - witraże z postaciami Matki Boskiej Siewnej i Jezusa Miłosiernego. W 2002 w kościele odnaleziono zabytkowe ikony Narodzenia Matki Bożej, Chrztu Pańskiego oraz wizerunki świętych patronów fundatorów cerkwi w Topólczy. W 2004 obok kościoła zbudowana została dzwonnica. Przypisy
Kostel svatého Jacka (Bór Zapilski)

Kostel svatého Jacka (polsky:Kościół św. Jacka) je dřevěný kostel z roku 1919 v obci Borze Zapilskim ve gmině Wręczyca Wielka v okrese Kłobuck ve Slezském vojvodství. Náleží pod farnost Bór Zapilski – Czarna Wieś děkanátu blachowieńského arcidiecéze čestochovské. Kostel je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství, čenstochovský okruh. Historie Farnost Bór Zapilski – Czarna Wieś byla zřízena v roce 1919 a následně byl postaven dřevěný kostel podle projektu Stefana Szyllera. Kostel byl dokončen a konsekrován v roce 1921. V roce 1937 byla na farním hřbitově postavena kaple. Na začátku sedmdesátých let 20. století byla šindelová střecha kostela nahrazena plechovou. V roce 1990 byl kostel opraven. Architektura Exteriér Kostel je orientovaná trojlodní dřevěná roubená stavba postavena na půdorysu kříže. Po stranách lodi jsou symetricky umístěny boční kaple trojboce uzavřené. Závěr (kněžiště) je trojboké je menší než loď a na obou stranách jsou přistavěny sakristie. Na sedlové střeše je čtyřboký sanktusník s cibulovou bání a lucernou. Střecha a sanktusník je krytý plechem. Vchod do kostela vede pod kruchtou. Před kostelem stojí kovová vzpěradlová zvonice se sedlovou stříškou. Interiér Strop v je plochý, v bočních lodích je nižší. Hlavní loď je podepřena šesti páry sloupů, které tak dělí prostor na tři lodě. Kruchta v západní části je podepřena čtyřmi dřevěnými sloupy, na ní jsou umístěny varhany z padesátých let 20. století. Na sponovém trámu ve vítězném oblouku je umístěn krucifix. Hlavní oltář svatého Jacka, boční oltáře svatého Josefa a Panny Marie Čenstochovské, křtitelnice a ambon pocházejí z první poloviny 20. století. Křížová cesta z roku 1795 byla přenesena z kostela z Truskolas. V kostele se nachází relikviář svatého Jacka datovaný do druhé poloviny 18. století. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Jacka w Borze Zapilskim na polské Wikipedii. Související články Stezka dřevěné architektury Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jacka na Wikimedia Commons
Kościół św. Jacka w Borze Zapilskim

Kościół parafialny pw. św. Jacka – zabytkowy kościół znajdujący się w Borze Zapilskim w gminie Wręczyca Wielka, powiecie kłobuckim, województwie śląskim. Parafia św. Jacka w Borze Zapilskim-Czarnej Wsi należy do dekanatu blachowieńskiego archidiecezji częstochowskiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Parafia w Borze Zapilskim-Czarnej Wsi została wydzielona z parafii w Truskolasach 1 września 1919 roku. Od razu przystąpiono do prac związanych z postawieniem kościoła. Budowę świątyni, według projektu architekta Stefana Szyllera, zakończono w 1921 roku. Konsekracja kościoła miała miejsce 1 października 1921 roku. Obiekt wpisano do rejestru zabytków w 2020 roku (nr rej. A/729/2020). Architektura i wyposażenie Kościół usytuowany na granicy miejscowości Czarna Wieś i Bór Zapilski. Drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej na podmurówce, oszalowany deskami. Kościół 3-nawowy w układzie pseudobazylikowym. Prezbiterium wydłużone zamknięte trójbocznie. Do prezbiterium przylegają dwa symetryczne pomieszczenia: zakrystia i kaplica. Po bokach nawy znajdują się dwie kaplice, również trójbocznie zamknięte. Wejście do kościoła poprzez prostokątną kruchtę. Dachy kościoła są zróżnicowane, dwuspadowe, naczółkowe i półszczytowe. W kalenicy usytuowana jest czworoboczna sygnaturka z latarnią i baniastym hełmem. Elewacje wzbogacają szczyty zdobione deskami układanymi „w jodełkę”. Wnętrze przekryte stropami belkowymi. Nawy wydzielone drewnianymi słupami z mieczami. W kościele zachowane wyposażenie z lat 20. XX wieku, w tym ołtarz główny św. Jacka oraz ołtarze boczne św. Józefa i Matki Boskiej Częstochowskiej. Galeria Przypisy Bibliografia Izabela Rejduch-Samkowa(red) Jan Samek (red), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 7 powiat kłobucki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1963.
St. Hyazinth (Bytom)

Die römisch-katholische Kirche St. Hyazinth in Rozbark (deutsch: Roßberg), einem Stadtteil von Bytom (Beuthen), ist das imposanteste Gebäude des Stadtteils. Geschichte In Roßberg sprach man den slawisch-oberschlesischen Dialekt, anders im vorwiegend deutschsprachigen Beuthen. An der Stelle der heutigen Kirche wurde 1740 eine hölzerne Kapelle errichtet und 1801 eine kleine gemauerte Kirche St. Hyazinth erbaut, die 1868 niederbrannte. Der heutige Bau wurde 1911 geweiht. Vorbild für das Gotteshaus, das sich durch den in Oberschlesien relativ seltenen neoromanischen Stil auszeichnet, war der Limburger Dom. Bauwerk Die Basilika aus Sandstein ist gewestet und steht auf einem Kreuzgrundriss mit drei Schiffen, einem dreiseitig abgeschlossenen Querschiff und einem halbrund abgeschlossenen Chor. Die Front wird von zwei quadratischen, sechsstöckigen Türmen dominiert. Unter der Kirche bildet die St.-Josef-Krypta, die sich unter der „regulären“ Kirche befindet, praktisch eine eigene Kirche, die sog. Unterkirche. Der Innenraum besticht durch reiche Wandmalereien und Kapitelle. Bemerkenswert sind überdies die an mehreren Stellen erhaltenen zweisprachigen deutsch-polnischen Inschriften. Diese überdauerten sowohl die Herrschaft der deutschen Nationalsozialisten als auch der polnischen Kommunisten und sind heute ein Zeugnis des überwiegend friedlichen Zusammenlebens der deutsch- und polnischsprachigen Oberschlesier. Nachweise kościół parafialny pw. św. Jacka. In: zabytek.pl. Abgerufen am 18. April 2025. Dawid Smolorz: Im Schatten der Hyazinthkirche. 16. April 2025, abgerufen am 18. April 2025.
Kościół św. Jacka w Bytomiu

Kościół pw. Świętego Jacka w Bytomiu (niem. St. Hiazynthkirche) – kościół rzymskokatolicki wzniesiony w latach 1908–1911 w Bytomiu-Rozbarku, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia W miejscu dzisiejszego krzyża przykościelnego stał pierwszy kościółek św. Jacka. Został wybudowany w 1875 roku po wielkim pożarze wsi Rozbark. Jego małe gabaryty przesądziły o tym, że trzydzieści lat później została wzniesiona obecna świątynia. Stary kościółek został rozebrany około 1911 roku. Do drugiej wojny światowej zachowały się jednak wszystkie ołtarze przeniesione ze starej kaplicy do krypty św. Józefa pod nawą, lecz nie przetrwały do dziś. Jedyną pamiątką po starym kościółku jest dzwon św. Barbary, który nadal zwołuje mieszkańców dzielnicy Rozbark na msze. Obecny kościół został wybudowany w latach w stylu neoromańskim na wzgórzu tuż obok nieistniejącej już kaplicy św. Jacka z 1875 roku. Architektem był mieszkaniec Katowic, Max Giemsa. Podczas projektowania wzorował się na katedrze w Limburgu. Do budowy zatrudniona została firma F. Neumanna z Bytomia. Za wystrój wnętrza odpowiedzialne było większe grono, w którym każdy miał swój udział: rzeźbiarz Matthias Beule (1877–1921) wykonywał rzeźby w kamieniu rzeźbiarz Georg Schreiner z Ratyzbony stworzył rzeźby ołtarzowe artysta, malarz Otto Kowalewski z Katowic był odpowiedzialny za malarstwo ścienne firma Carl Busch z Wrocławia wykonała ołtarze W dwa lata po wybudowaniu świątyni powstała parafia (1913), a do konsekracji doszło w 4 sierpnia 1915 roku. W 1991 r. dokonano całkowitego remontu dachu kościoła. Architektura Kościół dwukondygnacyjny (w dolnej kondygnacji znajduje się krypta Świętego Józefa), posiada dwie wieże (wysokości 57 m) po obu stronach elewacji wschodniej. Trzynawowy z nawą krzyżową oraz orientowany odwrotnie bowiem usytuowany jest ołtarzem głównym ku zachodowi. Nad skrzyżowaniem naw znajduje się ażurowa sygnaturka z iglicowym daszkiem. Wnętrze zostało pokryte drewnianym stropem, podwieszonym na wieszarowej konstrukcji dachu, oraz otynkowane. W kościele znajdują się trzy empory, dwie boczne oraz jedna nad wejściem głównym. Cały budynek jest murowany, a elewacje wykonano z ciosów piaskowca. Elewację i wnętrze dekorują liczne rzeźby w piaskowcu. Wszystkie okna oraz drzwi są zdobione. Na szczególną uwagę zasługuje główne wejście. Wewnątrz znajdują się ołtarze oraz ambona z dekoracją snycerską, a także barwne witraże, których autora nie ustalono. Wyposażenie W górnym kościele na emporze nad wejściem głównym stoją 60-głosowe organy. Instrument zbudowała firma Gebrüder Rieger z Krnova (niem. Jägerndorf) w 1926 roku. Organy te posiadają trzy manuały oraz pedał, wykorzystują trakturę pneumatyczną. W kościele dolnym, w jego tylnej części znajduje się drugi, 16-głosowy instrument tej samej firmy, wybudowany w 1934 roku. Organy w kościele dolnym posiadają dwa manuały oraz pedał, wykorzystują ten sam rodzaj traktury co instrument w kościele górnym. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła na przestrzeni lat
Hyazinthkirche (Gliwice)

Die Hyazinthkirche (polnisch Kościół św. Jacka) ist eine moderne Kirche im Stadtteil Sośnica (Sossnitza) in Gliwice (Gleiwitz). Die nach dem heiligen Hyazinth von Polen benannte Kirche ist ein Backsteinbau, an den das Pfarrhaus und eine Konzertmuschel angrenzen. Der Kirchengemeinde gehören etwa 10.000 Gläubige an. Erste Bemühungen um den Bau einer neuen Kirche gab es bereits in den 1960er Jahren. Die damalige Führung erschwerte jedoch die Realisierung. Der Bau der Kirche begann im Oktober 1998, und im Dezember desselben Jahres wurde der Baugrund geweiht. 2002 wurde der Grundstein in die Kirchenwand eingelassen. 2003 wurde der Kirchenbau fertiggestellt. Weblinks Offizielle Seite der Gemeinde
Kościół św. Jacka w Gliwicach

Kościół św. Jacka w Gliwicach Budynek kościoła wzniesiony jest w technologii tradycyjnej. Dach kryty dachówkami ceramicznymi. Zasadnicza część jest jednokondygnacyjna. Nad wejściem zaprojektowano antresolę (chór), a pod zakrystią podpiwniczenie (krypta). Budynek kościoła jest jednosegmentowy. Zarys historyczny Starania o wybudowanie nowego kościoła w Gliwicach-Sośnicy rozpoczął już w latach sześćdziesiątych XX wieku proboszcz (jedynej, ponadtrzydziestotysięcznej parafii w Gliwicach-Sośnicy) ks. Jerzy Jonienc, jednak nieprzychylna postawa władz uniemożliwiła zrealizowanie tych planów. Tzw. Nowa Sośnica rozwijała się wtedy bardzo dynamicznie. W krótkim czasie powstały na tych terenach cztery duże osiedla. Budowy kościoła, który zlokalizowano na osiedlu Żeromskiego, podjął się ks. Brunon Ploch proboszcz parafii NMP Wspomożenia Wiernych Gliwicach – Sośnicy. Prace ziemne przy budowie rozpoczęły się w październiku 1998 roku, a 4 grudnia tego samego roku został poświęcony plac pod budowę nowego kościoła, na którym postawiono duży dębowy krzyż – dar kopalni „Sośnica”. Krzyż przenieśli górnicy, po uroczystej mszy św., odprawionej w intencji górników i ich rodzin w kościele pw. NMP Wspomożenia Wiernych. Mszy św. – w obecności biskupa gliwickiego Jana Wieczorka – przewodniczył biskup Franciszek Lobkowicz, biskup ostrawsko-opawski. Biskup gliwicki Jan Wieczorek dnia 27 października 2002 roku wmurował kamień węgielny w ściany kościoła, który wraz z obok wybudowaną plebanią był zadaszony i otynkowany od wewnątrz. Od dnia 25 marca 2003 roku dalsze prace budowlane, związane z wykończeniem kościoła i plebanii, przejął ks. Krzysztof Śmigiera. Dane techniczne powierzchnia użytkowa: 1469,9 m² liczba kondygnacji: 1 (w tym poziom chóru + 5,10) wysokość obiektu bez krzyża: 35,9 m wysokość obiektu z krzyżem: 39,0 m wymiary gabarytowe rzutu w poziomie parteru: 51,34 × 38,90 m układ konstrukcyjny: ścianowo-szkieletowy rozstawy ścian nośnych: 2,87 × 6,05 m Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Jacka w Horodle

Kościół Najświętszej Maryi Panny i świętego Jacka w Horodle – kościół parafialny, podominikański, wybudowany w stylu późnobarokowym. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Horodle pochodzą z 1425 r. Był to kościółek przyklasztorny dominikanów. Został on spalony w wyniku najazdu Tatarów. Kolejna świątynia została konsekrowana w 1603 roku, lecz także i ona została zniszczona podczas Powstania Chmielnickiego. Prace przygotowawcze pod obecny kościół zostały rozpoczęte w 1739 roku z fundacji Joanny i Ambrożego Strutyńskich, starostów horodelskich. Budowę zakończono w 1758 roku. Data ta jest widoczna na łuku tęczowym. W 1852 roku w wyniku pożaru odpadły stiuki pokrywające sklepienie. Zachowała się jedynie ich niewielka część na ścianach. Obecny kościół ma charakter obronny o czym świadczą bardzo grube, blisko dwumetrowe, mury wzmocnione pod oknami oraz dwie cylindryczne baszty ze schodami na strych. W 2006 roku ksiądz proboszcz Henryk Krukowski rozpoczął prace remontowe, mające na celu osuszenie murów. Prace te trwały do 2008 roku. Wyposażenie Przedmioty cenne i zabytkowe: monstrancja z 1862 roku złoty kielich z 1604 roku Galeria Zobacz też Kościół ormiański w Iwano-Frankiwsku Przypisy Linki zewnętrzne http://horodlo.zamojskolubaczowska.pl/