NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Svatyně svatého Ondřeje Boboly

Svatyně svatého Ondřeje Boboly, polsky Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie, je kostel stojící na křižovatce Boboly a Rakowiecka (číslo 61) v okrese Mokotów ve Varšavě. Svatyně byla postavena v letech 1980-1989 na místě jezuitské zahrady a kaple, kde od roku 1938 byly uloženy ostatky Ondřeje Boboly. Historie 1. prosince 1935 zde byl otevřen Dům Tovaryšstva Ježíšova, který byl založen papežem Piem XI. Relikty Ondřeje Boboly tam byly umístěny 20. června 1938. 2. srpna 1944, druhý den Varšavského povstání, v suterénu domu Němci zavraždili 44 Poláků, včetně 8 kněží a 8 bratři Tovaryšstva Ježíšova a 28 laiků. Po válce byla místnost, ve které masakr proběhl, přeměněna na kapli a pozůstatky obětí pohřbeny pod podlahou. Farnost vznikla ke dni 1. ledna 1953, ale vládní svolení postavit kostel z roku 1957 bylo zrušeno v roce 1958 a až do 19. května 1980 farnost nedostala povolení. 13. června 1980 primas Stefan Wyszyński vysvětil místo pro stavbu svatyně, a 15. října 1980 byl položen základní kámen posvěcený v Římě papežem. 17. dubna 1988 byla celebrována první mše primasem Józefem Glempem, a v lednu 1989 byla oficiálně dokončena výstavba kostela. Popis Architektem stavby byl Bohdan Madejowski. Vitráže oken jsou dílo Teresy Reklewské. Před svatyní je kříž, přenesený z automobilky FSO, kterému hrozilo zničení po vyhlášení stanného práva dne 13. prosince 1981. Oběti německého masakru 2. srpna 1944 připomínají dvě plakety. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Svatyně svatého Ondřeje Boboly na Wikimedia Commons
Sanctuaire Saint-André-Bobola de Varsovie

Le sanctuaire Saint-André-Bobola est une église située à Varsovie en Pologne, que l’Église catholique rattache à l’archidiocèse de Varsovie. La Conférence épiscopale polonaise l’a désigné sanctuaire national en 2007 ou 2008 avec une confirmation en 2011. Il est dédié à saint André Bobola, l’un des saints patrons de la Pologne. Références Voir aussi Articles connexes Liste des sanctuaires nationaux Église catholique en Pologne Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org (pl) Site officiel Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie

Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie – sanktuarium pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli znajdujące się przy ul. Rakowieckiej 61 róg ul. św. Andrzeja Boboli w Warszawie, w dzielnicy Mokotów. Sanktuarium zbudowane zostało w latach 1980–1989, wcześniej był tam ogród ojców jezuitów oraz kaplica, gdzie od 1938 przechowywano relikwie Andrzeja Boboli. Historia 1 grudnia 1935 roku przy ulicy Rakowieckiej 61 na warszawskim Mokotowie otwarto Dom Pisarzy Towarzystwa Jezusowego, którego fundatorem był papież Pius XI. Relikwie Andrzeja Boboli umieszczono tam 20 czerwca 1938 roku. W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku trumna z relikwiami Andrzeja Boboli z pomocą żołnierzy wojsk lotniczych kwaterujących przy ul. Rakowieckiej została przewieziona na Stare Miasto. 2 sierpnia 1944 roku, w drugim dniu powstania warszawskiego, w podziemiach Domu Pisarzy Niemcy zamordowali 44 Polaków, w tym 8 kapłanów i 8 braci Towarzystwa Jezusowego oraz 28 osób świeckich. Po wojnie pokój w którym dokonano masakry został przekształcony w kaplicę, a szczątki ofiar pogrzebano pod posadzką jego podłogi. Parafia erygowana została 1 stycznia 1953 przez kardynała Stefana Wyszyńskiego, lecz wcześniejsza zgoda władz na budowę kościoła z 1957 została anulowana w 1958 i dopiero 19 maja 1980 parafia otrzymała zgodę na wzniesienie kościoła według projektu architektów Hanny i Bogdana Madejowskich. 13 czerwca 1980 prymas Stefan Wyszyński poświęcił plac pod budowę sanktuarium, a 15 października 1980 kamień węgielny poświęcił w Rzymie papież Jan Paweł II. 17 kwietnia 1988 pierwszą mszę w górnym kościele celebrował prymas Józef Glemp, a w styczniu 1989 oficjalnie zakończono budowę kościoła. Inne informacje W kościele znajdują się witraże autorstwa Teresy Reklewskiej i Pawła Przynowskiego, Droga Krzyżowa Magdaleny Kraszewskiej, krucyfiks ks. Krzysztofa Rogalskiego i Pawła Chmielewskiego. Przed sanktuarium znajduje się krzyż, przewieziony z Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu (FSO), który zagrożony był zniszczeniem po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku. Ofiary niemieckiej zbrodni z 2 sierpnia 1944 upamiętniają dwie tablice pamiątkowe: wolno stojąca tablica przy ogrodzeniu od strony ul. Rakowieckiej oraz tablica projektu Karola Tchorka na ścianie Collegium Bobolanum (od strony ul. A. Boboli). Galeria Zobacz też Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Sanktuarium św. Antoniego Padewskiego w Niewodnicy Kościelnej

Sanktuarium pw. św. Antoniego Padewskiego w Niewodnicy Kościelnej – kościół św. Antoniego Padewskiego w Niewodnicy Kościelnej należącej do gminy Turośń Kościelna.Świątynia w Niewodnicy Kościelnej jest jednym z dziewięciu sanktuariów należących do Archidiecezji białostockiej Historia Sanktuarium św. Antoniego Padewskiego Aktem fundacyjnym podpisanym przez małżeństwo Koryckich – Andrzeja i Elżbietę (z domu Karpiówna) – została powołana do istnienia parafia w Niewodnicy w dniu 30 stycznia 1596 r. oraz została zbudowana pierwsza drewniana świątynia pod wezwaniem Świętej Trójcy na wzgórzu. W roku 1884 wiosenna burza zniszczyła 300-letni drewniany kościół parafialny. Dzięki postawie wiernych pod przewodnictwem ks. proboszcza Antoniego Dowbora i białostockiego dziekana ks. Wilhelma Szwarca mimo otwartej wrogości władz carskich wobec Kościoła katolickiego, 18 czerwca 1884 r. uzyskano pozwolenie na odbudowę świątyni. Budowę kościoła jednonawowego z cegły w stylu neogotyckim rozpoczęto według projektu Romualda Samotyi-Lenczewskiego i przy zaangażowaniu całej parafii, dzięki czemu ukończono ją już 5 października 1889 r. W dniu 22 października 1889 odbyło się uroczyste poświęcenie kościoła. Wybudowana świątynia otrzymała tytuł św. Antoniego co było konsekwencją coraz bardziej żywego kultu, jakiego kaznodzieja z Padwy doznawał w cudami słynącym obrazie. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Częstochowskiej sprowadzony z Częstochowy w roku 1890. W lewym ołtarzu bocznym znajduje się obraz św. Antoniego, w prawym zaś figura Chrystusa w cierniowej koronie. Historia kultu Obiektem kultu jest cudowny obraz św. Antoniego z Padwy. Obecność tego obrazu zawdzięczają niewodniccy parafianie najprawdopodobniej uciekającym z Litwy przed Rosjanami zakonnikom franciszkańskim szukających schronienia i pracujących w tym czasie (1654–1656) w Niewodnicy. Coraz liczniejsze łaski, jakich doznają modlący się przed obrazem i przez wstawiennictwo świętego Antoniego Padewskiego sprawiają, że sława tego miejsca zaczyna się rozszerzać. Oto relacja z roku 1860 głosi: "W dniu św. Antoniego, 13 czerwca 1860 roku, odbyło się w Niewodnicy uroczyste nabożeństwo z odpustem na intencję oswobodzenia Ojczyzny. Do mizernego, lecz słynącego cudami kościoła niewodnickiego podążyły procesje ze wszystkich kościołów dziekanatu białostockiego. Niezliczone tłumy wzięły udział w tej podniosłej manifestacji". Odpusty 13 czerwca – św. Antoniego W pierwszą niedzielę po 16 lipca – Matki Boskiej Szkaplernej Zobacz też Parafia św. Antoniego Padewskiego w Niewodnicy Dekanat Białystok - Nowe Miasto Przypisy
Sanktuarium św. Józefa w Częstochowie

Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Częstochowie − kościół znajdujący się w częstochowskiej dzielnicy Raków, przy ul. Stefana Okrzei. Historia W 1904 roku z inicjatywy Ryty Mierzwińskiej wybudowano tutaj niewielką kapliczkę. Rok później, dzięki staraniom ks. Bolesława Osadnika, wybudowano nową, większą kapliczkę. Jej budowniczym był Derlinger, a środki finansowe przekazał Bernard Hantke – ówczesny właściciel pobliskiej huty. W 1910 roku erygowano parafię Św. Józefa. W 1913 roku rozpoczęto starania o budowę nowego kościoła (wykupiono grunty, opracowano plany budowy). W 1925 roku na zlecenie ks. Stefana Niedźwieckiego, architekci Stefan Szyller i Wiesław Kononowicz opracowali nowe plany budowy (stare zaginęły podczas I wojny światowej). Prezesem Komitetu Budowy Kościoła został Ludwik Trochimowski, aktywnie w nim uczestnicząc i pozyskując materiały budowlane od huty. Budowę kościoła rozpoczęto w 1926 roku, a zakończono w 1928 roku. W następnym roku kościół poświęcił ks. biskup Teodor Kubina. W 1938 roku dobudowano zakrystię. Organy Budowę organów ukończyła w 1955 roku firma Stefana Truszczyńskiego z Włocławka. Instrument posiada 39 głosów, trakturę elektro-pneumatyczną i wiatrownice stożkowych, z wolnostojącym stołem gry o 3 manuałach. Prospekt organowy jest niearchitektoniczny, bezstylowy, jednosekcyjny. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Bibliografia Strona internetowa Parafii Z. Rozanow, E. Smulikowska (red.), Katalog zabytków sztuki. Miasto Częstochowa. Część 1, Warszawa 1995
Sanktuarium św. Weroniki Giuliani w Gorzowie Wielkopolskim

Sanktuarium św. Weroniki Giuliani w Gorzowie Wielkopolskim – jest jednym z jedenastu sanktuariów należących do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Należy do parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie Wielkopolskim, dekanatu Gorzów Wielkopolski – Trójcy Świętej, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Gorzowie Wielkopolskim, w województwie lubuskim, Historia W lutym 1997 roku ks. proboszcz Roman Harmaciński wystosował do Kurii Biskupiej prośbę o rozpoczęcie kultu św. Weroniki Giuliani, Klaryski kapucynki w parafii NMP Królowej Polski w Gorzowie Wlkp. Inicjatywa duszpasterska mająca na uwadze ożywienie życia religijnego uzyskała aprobatę ks. biskupa Adama Dyczkowskiego, który stwierdził; „że chociaż nie znaną jest bliżej w Kościele Polskim, a tym bardziej Zielonogórsko-Gorzowskim, to jednak wprowadzenie i rozwinięcie Jej kultu w obecnym trudnym czasie, może ożywić życie religijne parafii i będzie zaczynem nabożeństwa ekspiacyjnego za wszelkie zło w parafii, mieście i świecie”. Uroczystego rozpoczęcia kultu Świętej w parafii gorzowskiej dokonał biskup Adam Dyczkowski w dniu 9 maja 1997 roku. Wówczas to odbyła się w świątyni uroczystość instalacji relikwii św. Weroniki Giuliani, a w trakcie Eucharystii została poświęcona kaplica pod jej wezwaniem, obraz, figura oraz pamiątki przywiezione z sanktuarium we Włoszech. Od tego dnia świątynia stała się sanktuarium św. Weroniki. Aby wierni mogli wypraszać potrzebne łaski przez Jej wstawiennictwo. Ordynariusz diecezji zielonogórsko-gorzowskiej powierzył pełnienie obowiązków kustosza ks. prałatowi kan. prof. dr hab. Romanowi Harmacińskiemu dotychczasowemu proboszczowi parafii. Kult św. Weroniki Święta katolicka, kapucynka, mistyczka. Urszula Giuliani urodziła (1660) się w zamożnej rodzinie Mancini w Mercatello sul Metauro we Włoszech (w ówczesnym księstwie Urbino). W wieku szesnastu lat (1677) wstępuje do zakonu kapucynek w Città di Castello i przyjmuje imię zakonne Weronika. W Wielki Piątek 5 kwietnia 1697 roku w otrzymała dar stygmatów. Po ciężkiej chorobie umiera 9 lipca 1727 roku. Pozostawiła dziennik, złożony z ok. 22 tysięcy stron z opisem wizji i absolutu (łączności) z Jezusem Chrystusem, jakich doznawała w swoim życiu. Błogosławioną ogłosił ją papież Pius VII w dniu 17 czerwca 1802 roku, zaś świętą Grzegorz XVI 26 maja 1839 roku. Odpust św. Weroniki jest obchodzony 15 września w dzień święta Matki Bożej Bolesnej. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii NMP w Gorzowie Wielkopolskim
Sanktuarium św. Wojciecha w Bielinach

Sanktuarium św. Wojciecha w Bielinach – kościół parafialny – sanktuarium pod wezwaniem św. Wojciecha znajdujące się w Bielinach. Świątynia została wzniesiona w latach 1763–1770, a jej uroczyste poświęcenie nastąpiło w 1852 r. Kościół został podniesiony do rangi Sanktuarium w 1997 dekretem bp. Wacława Świerzawskiego. Znajduje się w nim ponad 90 relikwii po różnych świętych, w tym świętego Wojciecha, św. Jana z Dukli, św. Stanisława ze Szczepanowa, św. Andrzeja Boboli, św. Stanisława Kostki, św. Maksymiliana Kolbego, św. Marii Goretti, św. Jana Bosco, św. Dominika Savio, św. męczennika Korneliusza, św. Barbary, św.Anny, św. Floriana, św. Klemensa, św. Rity, bł. ks. Jerzego Popiełuszki oraz innych. Przypisy Bibliografia Opis parafii i kościoła na stronie diecezji sandomierskiej Linki zewnętrzne Jakub Kowalski: U św. Wojciecha w Bielinach. „Niedziela” (edycja sandomierska), 16/2007. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-09-16)].
Sarcze (jezioro na Pojezierzu Wałeckim)

Sarcze – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. czarnkowsko-trzcianeckim, w granicach administracyjnych miasta Trzcianka, leżące na terenie Pojezierza Wałeckiego. Hydronimia Pierwotnie jezioro znajdowało się w granicach Wielkopolski i nosiło nazwę Szarcz. Zapis z 1532 odnotowuje nazwę "Sarcz", a falsyfikat z połowy XVI wieku dokumentu z datą 1343 również wymienia "Szarcz" w swojej treści. Po rozbiorach Polski nazwa została zgermanizowana i pod koniec XVIII wieku jezioro nazywano po niemiecku "Zasker See", którą nosiło do upadku III Rzeszy w 1945. Polską nazwę Sarcz wprowadzono urzędowo w 1949 r.. Nazwa Sarcz została potwierdzona w 2006 r. przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF). W różnych publikacjach jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Miejskie lub Sarcz. Historia W XVI wieku jezioro znajdowało się w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od średniowiecza jego właścicielami byli Czarnkowscy herbu Nałęcz III. W dokumencie z 1343 znanym z falsyfikatu sporządzonego w połowie XVI wieku król polski Kazimierz III Wielki nadał kasztelanowi nakielskiemu Sędziwojowi z Czarnkowa miasto Czarnków wraz z okolicznymi wsiami oraz z 4 jeziorami, wśród których odnotowano m.in. jezioro Szarcz. W 1532 kasztelan przemęcki Sędziwój Czarnkowski w podziale puszcz i jezior z bratem kasztelanem bydgoskim Maciejem Czarnkowskim, otrzymał m.in. jezioro Szarcz, wymienione wśród jezior większych, na których wówczas łowiono ryby niewodem. Opis Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 45,0 ha przez 51,1 ha do 53,90 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77,2 m n.p.m. lub 75,5 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,7 m, natomiast głębokość maksymalna 7,2 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2004 roku jezioro zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. W 1999 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Jezioro jest zaliczane do ciągu jezior biegnących od Trzcianki w kierunku wsi Smolarnia. Po obu stronach brzegu znajdują się ośrodki wczasowe, parkingi i pola namiotowe. Czynne są dwie plaże, nazywane starą i nową – obydwie strzeżone w sezonie letnim. W pobliżu plaż działają sklepiki, punkty gastronomiczne i parkingi. W 2013 oddano do użytku Park Ryb Słodkowodnych. Na wodach jeziora rozgrywane są mistrzostwa w sportach motorowodnych oraz regaty żeglarskie. Zobacz też Sarcze Przypisy Bibliografia Antoni Gąsiorowski: Słownik historyczno-geograficzny województwa poznańskiego w średniowieczu, cz. IV (R – S), zeszyt 2, hasło „Sarcz”. Poznań: Wydawnictwo PTPN, 2003, s. 311. Linki zewnętrzne Sarcz, [w:] Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk, 2010–2014 .
Sawica (jezioro)

Sawica (d. Sazica lub Sazickie Jezioro, niem. Heid See, Sawitz See) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. szczycieńskim, w gminie Pasym i gminie Szczytno, na pograniczu Pojezierza Olsztyńskiego i Pojezierza Mrągowskiego. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 25,0 ha 26,7 ha (bez północnej części 16,5 ha). Zwierciadło wody położone jest na wysokości 133,0 m n.p.m. Jezioro hydrologicznie otwarte poprzez cieki: na południu wypływa rzeka Sawica, która następnie wpływa do jeziora Natać na północy wpływa ciek z jeziora Kiełbrak Wielki Wąskie i mocno wydłużone jezioro z osią północny zachód - południowy wschód. Brzegi dość wysokie, miejscami strome. Otacza je las i niewielkie obszary pól uprawnych. U północnego krańca leżą mokre łąki, przy południowym osiedle Sawica. Typ linowo-szczupakowy, średnio zasobny w ryby. Jezioro znajduje się na obszarze Natura 2000. Dojazd ze Szczytna: droga krajowa nr 58. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Sawica w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Scena Miniatura w Krakowie

Scena Miniatura – tzw. mała scena, znajdująca się przy budynku teatru im. Juliusza Słowackiego (na jego tyłach), przy placu św. Ducha 2 w Krakowie. Funkcję swoją (obok głównej sceny teatru) pełni od 27 marca 1976 roku. Budynek Sceny Miniatura Scena miniatura znajduje się w budynku dawnej elektrowni teatru (w tzw. Domu Machin), który po przebudowie zaadaptowano do nowych celów. Elektrownia powstała w 1893 r. i była jedną z najwcześniejszych w mieście. Jej budynek zaprojektował ten sam architekt, który stworzył główny gmach teatru – Jan Zawiejski. Nieduża budowla ma charakter willi w stylu neorenesansowo-secesyjnym. Bryła miała ukryć znajdującą się w środku maszynownię, ukazując na zewnątrz estetyczne kształty z niewielkim kominem. Budynek początkowo zwany był potocznie Domem Machin, gdyż znajdująca się wewnątrz maszyneria była wówczas całkowitą nowością. Połączenie sztuki i techniki było ponadto uznawane za pretensjonalne i nietaktowne. Na elementy techniczne elektrowni składały się silniki i prądnice. Zostały one wyprodukowane w Niemczech, a sprowadzone do Krakowa przez czeską firmę Františka Křizika, która później uruchomiła jeszcze dwie inne elektrownie na terenie miasta. Elektrownia przestała funkcjonować w 1906 r. gdyż nowo powstała wówczas elektrownia miejska na Kazimierzu była w stanie zapewnić dostawy energii elektrycznej dla całego Krakowa. Budynek elektrowni teatru miejskiego stanowi jeden z obiektów na trasie Krakowskiego Szlaku Techniki utworzonego 6 kwietnia 2006 r. Bibliografia Krakowski Szlak Techniki. krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-06)]. Przypisy
Сцена «Миниатюра»

Сцена Миниатюра театра имени Юлиуша Словацкого (пол. Scena Miniatura) — архитектурный и промышленный памятник, находящийся в Кракове возле театра имени Юлиуша Словацкого. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. Здание входит в туристический маршрут «Краковский путь техники». Современная Сцена Миниатюра театра имени Юлиуша Словацкого действует с 27 марта 1976 года. Ранее в здании находилась электрическая станция театра. Электростанция с элементами неоренессанса и модерна была построена в 1893 году по проекту польского архитектора Яна Завейского и была одной из самых первых электростанций в Кракове. Здание было спроектировано таким образом, чтобы максимально скрыть электрический двигатель и дымоход. Первоначально здание называлось Домом машин. Электростанция была изготовлена в Германии и доставлена в Краков чешской компанией Франтишка Кршижика. Электростанция перестала работать в 1906 году, когда в Казимеже была построена новая электростанция большей мощности, которая обеспечивала электричеством весь город. 17 мая 1993 года электростанция была внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-946). В 2006 году электростанция вошла в туристический маршрут городского хозяйства «Краковский путь техники». Примечания Литература W. Brzoskwinia, Krakowskie elektrownie, 100-lecie energetyki w Krakowie — katalog wystawy w Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie, Kraków 2004 Ссылки Информация
Сцена «Мініатюра»

Сцена «Мініатюра» театру імені Юліуша Словацького (пол. Scena Miniatura) — архітектурна і промислова пам'ятка, яка знаходиться в Кракові біля театру імені Юліуша Словацького. Внесено до Реєстру пам'яток Малопольського воєводства, які охороняються державою. Будівля входить до туристичного маршруту «Краківський шлях техніки». Історія Сучасна сцена «Мініатюра» театру імені Юліуша Словацького діє з 27 березня 1976 року. Раніше в даній будівлі функціонувала електрична станція театру. Електростанція з елементами неоренесансу і модерну була побудована в 1893 році за проєктом польського архітектора Яна Завейського і була однією з найперших електростанцій у Кракові. Будівля спроєктована таким чином, щоб максимально приховати електричний двигун і димар. Спочатку будівля називалася Будинком машин. Електростанція була виготовлена в Німеччині і доставлена до Кракова чеською компанією Франтішека Кржижика. Електростанція перестала працювати в 1906 році, коли в Казімежі була побудована сучасніша Краківська електростанція більшої потужності, яка забезпечувала електрикою все місто. 17 травня 1993 року електростанція була внесена до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (№ А-946), які охороняються державою. Сьогодення У 2006 році електростанція увійшла до переліку об'єктів туристичного маршруту «Краківський шлях техніки», який діє під патронажем Краківського муніципалітету. Примітки Література W. Brzoskwinia, Krakowskie elektrownie, 100-lecie energetyki w Krakowie — katalog wystawy w Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie, Kraków 2004 Посилання Інформація
Schodno (jezioro)

Schodno (kaszb. Jezoro Schódno) – przepływowe jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, na wschód od wsi Kalisz, (gmina Dziemiany, powiat kościerski, województwo pomorskie). Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 55,71 ha. Akwenem jeziora prowadzi szlak wodny rzeki Wdy. Jezioro znajduje się na północnym skraju Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego i jest planowane objęcie ochroną prawną - rezerwatem Wda - Trzebiocha.
Schron amunicyjny „Bronowice”

Schron amunicyjny „Bronowice" – obszar warowny w Twierdzy Kraków. Obiekt zlokalizowany przy ul. Włodzimierza Tetmajera 72 w Krakowie. Schron amunicyjny powstał w latach 1914-1915 nadany mu został numer 4. Schron posiada jedno duże pomieszczenie magazynowe doświetlone dwoma oknami. Schron jest zachowany w dobrym stanie wraz z pancernymi drzwiami i okiennicami, a także nasypem ziemnym. Prywatny właściciel wykorzystywał go jako magazyn do 2019 roku. Obecnie stoi pusty i niszczeje. Przy drodze do schronu znajduje się dodatkowo zabytkowy przepust wodny do dawnego stawu bronowickiego. Zobacz też fort pomocniczy piechoty 41a „Mydlniki" Fort 41 Bronowice Małe Linki zewnętrzne Schron amunicyjny Bronowice w WikiMapia Zdjęcia oraz opis obiektu z serwisu kaponiera.pl. kaponiera.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)].
Schron amunicyjny „Dłubnia”

Schron amunicyjny „Dłubnia” – jeden z obiektów austriackiej Twierdzy Kraków. Znajduje się przy węźle Grębałów na Wzgórzach Krzesławickich, 1600 metrów na południe od Fortu pancernego głównego 49a „Dłubnia”. Powstał w latach 1914–1915 według typowego projektu. Schron zbudowany jest z kamienia i cegły. Posiada stalowo-betonowy, pokryty blachą strop. Jest wkomponowany w zbocze wzgórza. Zachował się w stanie dobrym. W związku z rozbudową drogi ekspresowej S7 schron został rozebrany w 2022 r., a następnie przeniesiony około kilometr na wschód od pierwotnej lokalizacji, gdzie w 2025 r. zaczęto jego odbudowę z wykorzystaniem oryginalnych elementów z wyjątkiem fundamentów i stropu. Zobacz też Fort pancerny główny 49a „Dłubnia” Przypisy Linki zewnętrzne Opis oraz zdjęcia obiektu z serwisu kaponiera.pl. kaponiera.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-11)].
Schron amunicyjny „Łysa Góra”

Schron amunicyjny „Łysa Góra” został wzniesiony w latach 1913–1914 według typowego projektu opracowanego przed 1913 rokiem. Posiada konstrukcję kamienno-ceglaną ze stropem stalowo-betonowym, pokrytym blachą. Schron posiada jedno duże pomieszczenie magazynowe doświetlone dwoma oknami. Podzielono go ścianką działową z cegły na przedsionek i izbę właściwą. Ścianka działowa posiada otwór strzelniczy osłaniający wejście. W przedsionku znajdowała się pompa, a pod poziomem podłogi cysterna na wodę. Stosowano oświetlenie naftowe, lampy umieszczano w niszach ściennych zamykanych oszklonymi drzwiczkami. Wejście do schronu zamykane było dwuskrzydłowymi drzwiami pancernymi i kratą ze stalowych prętów na ramie z kątownika, okna zabezpieczały okiennice pancerne. Schron zachowany jest w złym stanie, nie jest obsypany ziemią, elementy wyposażenia zostały zezłomowane. Zobacz też fort główny artyleryjski 47 „Łysa Góra” Linki zewnętrzne Schron amunicyjny „Łysa Góra” w WikiMapia