NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Las Ruda-Popioły w Łodzi

Las Ruda-Popioły – kompleks leśny w Łodzi o powierzchni 65 ha, położony w południowej części miasta w granicach dzielnicy Górna. W północnej jego części znajduje się Ośrodek Rehabilitacji Kardiologicznej, południowy i wschodni skraj lasu zbiega się niemal z granicą administracyjną Łodzi. W kierunku zachodnim, niedaleko od niego – za ruchliwą ul. Rudzką – znajduje się Ośrodek Wypoczynkowy Stawy Stefańskiego. Rudzki las jest podzielony na fragmenty publiczne – ogólnie dostępne, oraz prywatne o ograniczonej dostępności, gdzie znajdują się domy letniskowe z przełomu XIX i XX wieku. Charakterystyczne dla tego obszaru są ponad stuletnie sosny pospolite oraz stare fabrykanckie wille, w tym m.in. dom letniskowy Teodora Steigerta, a także willa Klara, będąca niegdyś własnością łódzkiego przemysłowca Kindermanna. Nazwa willi pochodzi od imienia żony fabrykanta. Las od 2009 roku położony jest w zasięgu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Ruda Willowa”. Etymologia nazwy Nazwa Popioły zrodziła się w momencie włączenia Rudy do Łodzi w 1946 r. Przed inkorporacją, obecna ul. Popioły nosiła imię S. Żeromskiego. Ze względu na to, że ulica o tej nazwie istniała już w Łodzi, postanowiono nazwę zmienić. Wybór padł na tytuł powieści pisarza – Popioły, w ten sposób nawiązując do dotychczasowego patrona ulicy. Przypisy Linki zewnętrzne Strona leśnictwa miejskiego w Łodzi. las.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-10)]. Opis lasu na stronie Spacery po zielonej Łodzi. lodz.parki.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-10)].
Las Rędziński

Las Rędziński (Der Riemberg, Ranserner Wald) – kompleks leśny położony w północnej części Wrocławia, na prawym brzegu rzeki Odry, a na lewym brzegu rzeki Widawy. Las ten jest lasem komunalnym, tzn. jest własnością gminy miejskiej Wrocław. Pieczę nad nim sprawuje zatem Zarząd Zieleni Miejskiej, podległy Departamentowi Architektury i Rozwoju Urzędu Miejskiego Wrocławia. Powierzchnia Lasu Rędzińskiego wynosi ok. 400 ha (407,58 ha, 408 ha). Las Rędziński położony jest pomiędzy osiedlami i rzekami: osiedle Rędzin na południowy wschód od lasu osiedle Lesica i za polami irygacyjnymi osiedle Świniary na wschód od lasu rzeka Widawa, a za nią Gmina Oborniki Śląskie, na północ od lasu rzeka Odra na zachód od lasu. Część źródeł, w tym na wielu wydanych planach miasta, z kompleksu Lasu Rędzińskiego, wyodrębnia północną jego część, położoną wzdłuż rzeki Widawa, pod nazwą Las Lesicki, od nazwy osiedla Lesica, przy którym ta część lasu jest zlokalizowana. Nie ma takiego wyodrębnienia na stronie miasta. Do lasu dojechać można ulicą Żużlowców, natomiast do północnej jego części – Lasu Lesickiego; ulicą Wędkarzy. Las Rędziński jest naturalną częścią całego kompleksu lasów nadodrzańskich. Stanowi on naturalne przedłużenia zalesień rozpoczynających się od Lasu Osobowickiego i mających swoją kontynuację na prawym brzegu rzeki Widawa już jako lasy państwowe poza granicą miasta Wrocławia. Również na lewym brzegu Odry naturalną kontynuacją tych lasów jest Las Pilczycki i lasy w okolicach Nowej Karczmy i Janówka. W północno-zachodnim krańcu Lasu Rędzińskiego znajduje się ujście rzeki Widawa będącej dopływem rzeki Odra. Las, wraz z otaczającymi go terenami (w tym między innymi polami irygacyjnymi) i ciekami, oceniany jest jako obszar niezwykle cenny przyrodniczo. Znajduje się w nim pomnik przyrody – najgrubszy we Wrocławiu dąb szypułkowy o obwodzie 734 cm, rosnący w rejonie osiedla Lesica. Las nawiązuje do grądów, a w części obejmującej partie wilgotne do łęgów. Występują tu także gatunki drzew obce siedliskowo dla tego typu lasów, takie jak: sosna, świerk, modrzew i gatunki pochodzenia obcego: dąb czerwony, robinia akacjowa. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Lasy we Wrocławiu Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Las Rędziński na stronie Wratislaviae Amici
Las Sołtysowicki

Las Sołtysowicki – niewielki kompleks leśny położony w północno-wschodniej części Wrocławia. Południowy skrawek tego lasu nazywany jest również Parkiem Sołtysowickim. Las położony jest pomiędzy osiedlami: Sołtysowice – na południe od lasu Kłokoczyce – na północny wschód od lasu. Jest to las komunalny, tzn. w zarządzie Urzędu Miejskiego Wrocławia. Powierzchnia lasu wynosi 22 ha (21,7 ha). Położony jest na lewym brzegu rzeki Widawa. Las dzieli się wyraźnie na część południową i północną. Obie części są połączone najbardziej wysuniętym na wschód pasem lasu. Południowa część stanowi zwarty kompleks, natomiast północna to pas lasu biegnący od wschodu wzdłuż obwałowań rzeki Widawa, a następnie skręcający na zachód, i ciągnący się, aż do terenów byłego poligonu należącego niegdyś do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. gen. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu. Pomiędzy częścią południową a północną, zlokalizowano ogródki działkowe. Las przecina ulica Sołtysowicka, która biegnie do mostu Sołtysowickiego i dalej przez Biskupice Widawskie ulica Starodębowa do Pawłowic. Fragment południowej części lasu, położony najbliżej osiedla Sołtysowice, ma charakter parkowy. Znajdują się tu ruiny grodu z XIII–XIV wieku, pozostałości po fosie okalającej gród i trzy niewielkie stawy. Przy nich też zlokalizowano miejsca do wypoczynku, z możliwością rozpalenia ognisk. W lesie znajdują się również pomniki przyrody: dwa dęby szypułkowe wiąz górski. Pod względem składu gatunkowego można wyróżnić tu dwie części lasu o różniącym się drzewostanie: część zachodnia gatunkiem dominującym jest jesion; gatunki domieszkowe to między innymi: dąb, wiąz; podszycie: szakłak, dziki bez, leszczyna, głóg, część wschodnia gatunkiem dominującym jest dąb; gatunki domieszkowe to między innymi: olsza, wiąz, wierzba; podszycie: leszczyna, szakłak, dziki bez, dereń. W lesie znajduje się także kilka okresowo wysychających zbiorników wodnych. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Lasy we Wrocławiu Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.).
Lasek Golęciński

Lasek Golęciński – potoczna nazwa na część lasów komunalnych miasta Poznania, zlokalizowanych na Golęcinie, w widłach dwóch linii kolejowych: Poznań – Szczecin na południu Poznań – Piła na wschodzie. Lasek graniczy ze Strzeszynem na północy, Wolą i Ogrodami na południu i zachodzie oraz z Niestachowem i Sołaczem na wschodzie. Opis ogólny i obiekty Istotną część Lasku Golęcińskiego stanowi Jezioro Rusałka i rozległe tereny spacerowe wokół niego. Często w poczet Lasku zalicza się także częściowo teren Uniwersytetu Przyrodniczego i obszary należące dawniej do klubu sportowego Olimpia Poznań, będące przedłużeniem Sołacza i Niestachowa, jak również Ogród Dendrologiczny Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Na terenie Lasku Golęcińskiego lub na jego skraju, oprócz wyżej wymienionych, znajdują się także: Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych im. Stefana Czarnieckiego Zespół Szkół Technicznych im. Michała Drzymały. Rejon dawnej pętli tramwajowej (patrz niżej) jest popularnym miejscem wypoczynku świątecznego mieszkańców Poznania – znajdują się tutaj dwa bary piwne. Przez cały Lasek wiodą uczęszczane szlaki piesze, zarówno znakowane, jak i nie znakowane, jak również ścieżki dla jeźdźców z pobliskiej Woli (Hipodrom Wola). Niektóre części tego terenu mają charakter parkowy, inne stanowią zwykły las iglasty lub mieszany. Lasek Golęciński (zwłaszcza tutejsze siedliska łęgowe) są jednym z nielicznych miejsc, gdzie zaobserwowano w Poznaniu chronionego grzyba – smardza jadalnego (Morchella esculenta). Komunikacja Do Lasku dojechać można autobusami MPK Poznań: 124, 160, 164, 170 i 195. Od lat 20. XX w. do 1974 na terenie Lasku Golęcińskiego usytuowana była pętla tramwaju linii 9. Pętla znajdowała się przy Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych. Po likwidacji linii tramwajowej pętla służyła do początku XXI wieku autobusowej linii 164, aż do czasu jej wydłużenia na Osiedle Literackie. Obecnie nie jest wykorzystywana. Przez teren Lasku przebiega (bez przystanku) linia kolejowa z Poznania do Piły. Turystyka Przez lasek przebiega szlak turystyczny Golęcin – Krzyżowniki (fragment Europejskiego długodystansowego szlaku pieszego E11). Zobacz też Strumień Golęciński – przepływa przez Lasek Lasek Marceliński Przypisy Bibliografia Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5
Laska (jezioro)

Laska (kasz. Jezoro Lôska) – jezioro eutroficzne na Równinie Charzykowskiej w obrębie Zaborskiego Parku Krajobrazowego i gminy Brusy (powiat chojnicki, województwo pomorskie). Jezioro objęte jest faunistycznym rezerwatem przyrody „Jezioro Laska” o powierzchni 65,39 ha, utworzonym w roku 1977. Miejsce lęgowe ptaków wodnych i błotnych (m.in. łabędzia niemego, kaczki krzyżówki, perkoza dwuczubego, gągoła, łyski, mewy śmieszki i czapli siwej). Występuje tu również: bielik, kormoran, błotniak stawowy i rybołów. Przez jezioro przepływa rzeka Zbrzyca. Zobacz też Ścieżka przyrodnicza Doliny Kulawy Przypisy
Lasy Parczewskie

Lasy Parczewskie – lasy położone pomiędzy Kanałem Wieprz – Krzna a Tyśmienicą. Zajmują powierzchnię około 136 km² i leżą w obrębie gmin Uścimów, Ostrów Lubelski, Dębowa Kłoda, Parczew, Sosnowica. Od zachodu przylegają do doliny Tyśmienicy, od wschodu, północy, a także częściowo od południa sąsiadują z polami uprawnymi. Cały kompleks położony jest w zlewni Tyśmienicy, a odwadniają go jej dopływy Ochoża, Piwonia-Bobrówka oraz Konotopa. W trakcie okupacji hitlerowskiej był to jeden z ośrodków działalności partyzanckiej Armii Krajowej (27 Wołyńska DP AK po przejściu na Lubelszczyznę), Gwardii Ludowej, Armii Ludowej (m.in. oddział im. Adama Mickiewicza/Józefa Bema, batalion „Janusza” oraz batalion i brygada im. Jana Hołoda) oraz Batalionów Chłopskich (pluton „Niwy”) i partyzantki radzieckiej. Oddziałem dowodził Fiodor Kowalow ps. Fiedia. Od 18 do 21 lipca 1944 trwały zacięte walki partyzantów z hitlerowcami, zakończone wyparciem wojsk niemieckich z pomocą nacierającej Armii Czerwonej. Dominują tutaj lasy iglaste, w mniejszym stopniu lasy mieszane, łąki i pastwiska, miejscami występują wrzosowiska. Największą powierzchnię zajmują obecnie bory sosnowe, lokalnie obserwuje się olsy, grądy, łęgi jesionowo-olchowe oraz zanikające bory bagienne i torfowiska przejściowe. Licznie występowały bagna i torfowiska o zwyczajowych nazwach: Rude Bagno, Uroczysko Hryc, Cygański Kąt czy Ochoża. Dzisiaj są to powierzchnie pokryte drzewostanem, a na terenie dawnego bagna Ochoża funkcjonuje plantacja borówki amerykańskiej. Występuje tu około 23 gatunków ptaków, w tym: bocian biały, bocian czarny, podgorzałka, trzmielojad, bielik, orlik krzykliwy i derkacz. W 2010 roku cały kompleks leśny uznano za ostoję ptaków IBA. W sąsiedztwie lasów znajdują się śródleśne jeziora: Czarne Gościnnieckie, Obradowskie (rezerwat przyrody), Kleszczów oraz stawy: Wiklik, Rumieniec, Płonne, Prokop użytkowane gospodarczo. Przez Lasy Parczewskie biegnie turystyczny Szlak Partyzancki, oznaczony kolorem czerwonym i szlak zielony „Leśny”. Na obszarze Lasów Parczewskich znajdują się 3 rezerwaty przyrody: Jezioro Obradowskie Królowa Droga Lasy Parczewskie Znajduje się tu także Park Krajobrazowy Pojezierze Łęczyńskie oraz Poleski Obszar Chronionego Krajobrazu, w pobliżu zaś także Poleski Park Narodowy. Przypisy Bibliografia Zygmunt Mańkowski: Między Wisłą a Bugiem 1939-1944. Studium o polityce okupanta i postawach społeczeństwa. Lublin: 1978.
Lasy Rożnowskie

Lasy Rożnowickie – kompleksy leśne położone wokół Rożnowa w województwie wielkopolskim, w których w latach okupacji niemieckiej (1939–1945), wymordowano w masowych egzekucjach ok. 12 000 Polaków z województwa poznańskiego oraz Bydgoszczy. Wśród wymordowanych w Lasach Rożnowickich znajdowało się także 900–1000 pacjentów Zakładu Psychiatrycznego w Owińskach i księży katolickich. W 1943 Niemcy wobec niekorzystnej sytuacji na froncie wschodnim i porażek militarnych w wojnie z ZSRR, zaczęli w obawie przed odpowiedzialnością wykopywać zwłoki pomordowanych i palić je na stosach w celu zatarcia śladów. Spopielone prochy zagrzebano w 7 zbiorowych mogiłach. Współcześnie na dojściu do miejsca zbrodni rozmieszczonych jest 14 głazów „drogi krzyżowej” a przed mogiłami kapliczka z ołtarzem i tablicą poświęconą kapłanom tego regionu zamordowanym w latach 1939–1945, oraz prochy pomordowanych w 16 innych miejscach w Wielkopolsce. Przypisy
Latarnia Morska Gdańsk Nowy Port

Latarnia Morska Gdańsk Nowy Port – zabytkowa, nieczynna latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w dzielnicy Nowy Port miasta Gdańsk (województwo pomorskie), przy ul. Przemysłowej. Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Hel a Latarnią Morską Gdańsk Port Północny. Jest udostępniona do zwiedzania. Dane techniczne Położenie: 54°24'22,7" N 18°39'39,8" E Wysokość wieży: 31,30 m Wysokość światła: 27,30 m n.p.m. Zasięg nominalny światła: 17 Mm (31,484 km) Charakterystyka światła: Światło: 2 s błysk Przerwa: 3 s przerwa Okres: 5 s Historia Została zbudowana w latach 1893-1894, zastępując starszą latarnię. Stanowi ośmiokątną wieżę zwężającą się ku górze, zakończoną galerią z misternie kutymi poręczami. Latarnia jest wzorowana na nieistniejącej latarni z Cleveland w Stanach Zjednoczonych. Była pierwszą latarnią morską nad Bałtykiem używającą światła elektrycznego. Latarnia morska Gdańsk Nowy Port była jednocześnie wieżą pilotów portowych i mieściła na swym szczycie zamontowaną w 1893 r. Kulę Czasu. Podniesienie i spadek kuli w każde południe pozwalało nawigatorom statków stojących na redzie portu na ustalenie poprawki chronometrów okrętowych, żeby później móc dokładnie określić położenie statku na otwartym morzu. Kula została usunięta i dopiero w 2008 roku została zrekonstruowana i ponownie umieszczona na szcycie latarni. 1 września 1939 roku strzałem z okna latarni dano znak żołnierzom znajdującym się na okręcie „Schleswig-Holstein” do rozpoczęcia ostrzału Westerplatte. Kilka chwil później z Westerplatte padły dwa strzały armatnie – pierwszy chybił. Drugi był już celny i trafił w budynek latarni, likwidując stanowisko CKM-u. Do dziś widać miejsca z nową jasną cegłą. Wraz z uruchomieniem latarni w gdańskim Porcie Północnym, w 1984 roku została wyłączona. Obecny, prywatny właściciel wyremontował latarnię i od 2004 udostępnił zwiedzającycm. 1 kwietnia 2008 roku na szczycie latarni zamontowano zrekonstruowaną Kulę Czasu. Wykonana ze stali nierdzewnej ażurowa sferyczna konstrukcja ma średnicę 1,7 m i waży 70 kg. Czterometrowy masz zainstalowany został 30 m nad ziemią. Została ona uruchomiona 21 maja 2008 roku, od tego czasu swoim opadaniem wskazuje godziny 10:00, 12:00, 14:00, 16:00 i 18:00. Na świecie zachowało się do czasów dzisiejszych tylko kilka egzemplarzy. W marcu 2010 roku latarnia została laureatem konkursu Generalnego Konserwatora Zabytków w randze: Zabytek Zadbany. Przypisy Linki zewnętrzne Latarnia Morska Gdański Nowy Port Co kryje latarnia morska w Nowym Porcie? Latarnia w Nowym Porcie ma już 120 lat [STARE POCZTÓWKI]
Морський маяк Гданськ-Новий Порт

Морський маяк Гданськ-Новий Порт (пол. Latarnia Morska Gdańsk Nowy Port) – об'єкт культурної спадщини, не функціонуючий морський маяк на польському узбережжі Балтійського моря, розташований на вулиці Промисловій в районі Новий Порт міста Гданськ. Маяк знаходиться між морським маяком в Гелі і морським маяком Гданськ-Порт Північний. Доступний для відвідування. Технічні дані Географічне розташування: 54°24'22,7" Пн.ш 18°39'39,8" Сх.д Висота вежі: 31,30 м Висота світла: 27,30 m в.н.р.м. Номінальна видимість світла: 17 М.м (31,484 км) Характеристики світла: Спалах: 2 секунди Перерва: 3 секунди Тривалість: 5 секунд Історія Збудований в 1893—1894 роках замість старішого маяка. Прототипом слугував вже неіснуючий маяк з Клівленду в США. 1 вересня пострілом з вікна подано знак матросам лінійного корабля «Шлезвіг-Гольштейн» розпочати обстріл півострову Вестерплатте. Кілька хвилин після цього з Вестерплатте прилетіли два гарматні снаряди. Перший промахнувся, другий влучив в ціль ліквідуючи кулеметне гніздо противника. Навіть сьогодні можна побачити місця обстрілу по світлішій цеглі на фасаді. Виведений з експлуатації 1984 року, після побудови нового маяка в гданському Північному Порті. 2004 року відчинений для відвідувань туристів. Цікаві факти 1 квітня 2008 року на верхівці маяка встановлено реконструкцію Кулі часу. Введена в дію 21 травня 2008 року, відтоді вона щоденно падає в годинах 12:00, 14:00, 16:00 i 18:00. В березні 2010 року маяк став лауреатом конкурсу Генерального Консерватора Історичних Пам'яток Польщі в категорії Збережена Пам'ятка. Хоча маяк вже не функціонує, вдень світло ввімкнене на малих потужностях, щоб показати туристам спосіб дії маяка. Примітки Посилання http://www.latarnia.gda.pl/ [Архівовано 7 липня 2018 у Wayback Machine.] (пол.)
Gdaňsk (maják Severní přístav)

Maják Gdaňsk (polsky: Latarnia Morska Gdańsk Port Północny, anglicky: Port Północny Lighthouse) stojí v Polsku na pobřeží Baltského moře v přístavu města Gdaňsk v Pomořanském vojvodství. Nachází se mezi majáky Hel a Krynica Morska. Jako jediný maják v Polsku je vybaven výtahem, kterým se lze dopravit na vrchol věže. Historie Věž a budovy Kapitanatu Portu Północného byl vyprojektován architektem Leszkem Zakrzewskim a otevřen v roce 1984. Z ekonomických důvodů byla na věž instalována lucerna. Protože maják připomíná domek na kuří noze je také lidově názýván Babajaga. Maják je ve správě Námořního úřadu (Urząd Morski) v Gdyni. Maják není přístupný veřejnosti. Popis Železobetonová věž na čtvercovém půdorysu s třípatrovou kontrolní a řídící nadstavbou a lucernou zakončenou radarovou anténou. Do horní nadstavby věže vede výtah. V lucerně jsou instalovány tři otáčející se dvoustranné panely s šedesáti žárovkami o svítivosti 1 500 000 kandel. Světlo majáku je viditelné pouze z moře. Věž má modrou barvu, řídící a kontrolní nadstavba má barvu bílou. Data Výška světla 56 m n. m. Tři záblesky bílého světla v intervalu 9 sekund Sektor dosvitu: 140°–320° označení: Admirality C3080.8 NGA 6968 ARLHS POL-007 Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Port Północny Lighthouse na anglické Wikipedii a Latarnia Morska Gdańsk Port Północny na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gdaňsk na Wikimedia Commons Historické fotografie na Latarnia morska Kapitanat Portu Połnocnego na fotopolska.eu
Gdańsk Port Północny Lighthouse

Gdańsk Port Północny Lighthouse (Gdańsk North Port Lighthouse) is a lighthouse in Gdańsk, located on the Polish coast of the Baltic Sea, by the Bay of Gdańsk. It is the youngest lighthouse in Poland; located between the lighthouse in Hel, and the lighthouse in Krynica Morska. The lighthouse houses the admiralty of the Port of Gdańsk and is not open for the public. The lighthouse is the only lighthouse in Poland to have a lift to get to the top command deck. The lighthouse was built in 1984. Technical data Light characteristic Light: 0.5 s. Darkness: 1.5 s. Light: 0.5 s. Darkness: 1.5 s. Light: 0.5 s. Darkness: 4.5 s. Period: 9 s. See also List of lighthouses in Poland References External links Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish)
Phare de Port Północny

Le phare de Port Północny (en polonais : Latarnia Morska Gdańsk Port Północny) est un phare situé dans le port de Gdańsk (Voïvodie de Poméranie - Pologne). Le phare se trouve entre le phare de Hel et le phare de Krynica Morska. Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Gdynia. Histoire Ce phare est le plus récent des phares polonais. Il est situé sur la Capitainerie du port de Gdańsk. Il possède un ascenseur pour arriver au local de commande. Il n'est pas ouvert au public. Identifiant : ARLHS : POL007 - Amirauté : C3080.8 - NGA : 6968 . Caractéristique du feu maritime Fréquence sur 9 secondes : Lumière : 0.5 secondes Obscurité : 1.5 secondes Lumière : 0.5 seconde Obscurité : 1.5 secondes Lumière : 0.5 seconde Obscurité : 4.5 secondes Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Latarnia Morska Gdańsk Port Północny » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares de Pologne Liens externes (en) Port Północny Light - Lighthouse Explorer (en) Lighthouses of Poland : Baltic Coast (en) Liste ARLHS - Poland The Lighthouses of Poland Phares de Pologne - Site online list of lights Port Północny - Site Blinkfueer.de Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Latarnia Morska Gdańsk Port Północny

Latarnia Morska Gdańsk Port Północny – najmłodsza latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w Gdańsku, na Wyspie Portowej, na terenach portu morskiego Gdańsk (w Porcie Północnym). Latarnia znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Hel a Latarnią Morską Krynica Morska. Dane techniczne Położenie: 54°23,988' N 18°41,784' E to samo: 54°23'59,28" 18°41'47,04" Wysokość wieży: 56,00 m Wysokość światła: 61 m n.p.m. Zasięg nominalny światła: 25 Mm (46,30 km) Sektor widzialności światła: 140°-320° Charakterystyka światła: Błyskowe grupowe Światło: 0,5 s Przerwa: 1,5 s Światło: 0,5 s Przerwa: 1,5 s Światło: 0,5 s Przerwa: 4,5 s Okres: 9,0 s Historia Latarnia mieści się na wieży Kapitanatu Portu Gdańsk i nie jest udostępniona do zwiedzania. Jako jedyna latarnia morska w Polsce, posiada windę pozwalającą na dostanie się na górę. Latarnia została zbudowana w 1984. Projektantem wieży był architekt Leszek Zakrzewski z zespołu Generalnego Projektanta Portu Północnego inż. Henryka Norkiela z Biura Projektów Budownictwa Morskiego „Projmors”. Niebieska, czworokątna, nowoczesna konstrukcja nie podobna jest do typowej latarni morskiej. Wrażenie to znika jednak po zapaleniu świateł. 18 czerwca 1984 o godzinie 21.23 rozbłysła po raz pierwszy. Na latarni zainstalowane są „trzy dwustronne panele o 60 żarówkach 25 V typu Sealed Bea” (żarówki zabezpieczone przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi i mogą być instalowane na zewnątrz bez dodatkowego zabezpieczenia) dające światłość 1500000 kandeli na odległość 25 Mm. Przypisy Bibliografia Latarnia na stronie Polskie Latarnie. latarnie.pti.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-13)].
Морський маяк в Гданську-Порт Північний

Морський маяк Гданськ-Порт Північний (пол. Latarnia Morska Gdańsk Port Północny) — найновіший (станом на липень 2018) маяк на польському узбережжі Балтійського моря, розташований в Гданську, на Портовому острові, який знаходиться в північній частині Гданського морського порту. Маяк розташований між Морським маяком в Гелі і Морським маяком в Криниці-Морській. Маяк знаходиться на вежі капітанату Гданського порту і зачинений для відвідувачів. Це єдиний маяк з ліфтом в Польщі. Технічні характеристики Географічне розташування: 54°23,988' Пн.ш 18°41,784' Сх.д те ж саме 54°23'59,28" 18°41'47,04" Висота вежі: 56,00 м Висота світла: 61,30 в.н.р.м. Номінальна видимість світла: 25 морських миль (46,30 км) Сектор видимості світла: 140°-320° Характеристики світла: Спалах: 0,5 с Перерва: 1,5 с Спалах: 0,5 с Перерва: 1,5 с Спалах: 0,5 с Перерва: 4,5 с Тривалість: 9,0 с Примітки Посилання Latarnia na stronie Polskie Latarnie [Архівовано 13 лютого 2011 у Wayback Machine.]