NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Barbary i św. Maurycego w Inowrocławiu

Kościół świętej Barbary i świętego Maurycego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wojsk Lądowych Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Historia Budowę świątyni rozpoczęto 13 sierpnia 1927 roku, kościół został konsekrowany 2 lipca 1933 roku przez Biskupa Polowego Wojska Polskiego Józefa Gawlinę. W uroczystości uczestniczyli generałowie Stefan Pasławski i Wiktor Thommée, żołnierze razem z dowódcą 59 pułku Piechoty Wielkopolskiej, pułkownikiem Bolesławem Mirgałowskim. Tłumnie przybyli mieszkańcy Inowrocławia razem z prezydentem Apolinarym Jankowskim. Na uroczystość przyjechał także wojewoda poznański hrabia Roger Adam Raczyński. Architektura Świątynia nosząca wezwanie świętych Barbary i świętego Maurycego - patronów żołnierzy została wzniesiona w stylu klasycyzującego modernizmu. Wzorem dla projektanta budowli, architekta Mariana Andrzejewskiego z Poznania, był kościół ewangelicko-augsburski w Warszawie, wybudowany w latach 1777-1781 przez architekta Szymona Bogumiła Zuga. Mury świątyni były stawiane przez budowniczego z Inowrocławia, Franciszka Dźwikowskiego. Kościół to budowla nieorientowana, zaplanowana centralnie na rzucie krzyża greckiego z eliptyczną rotundą przy skrzyżowaniu naw, nakrytą monumentalną kopułą zakończoną latarnią, do złudzenia przypominającą swoją formą żołnierski hełm. Na kopule są umieszczone owalne okna w stylu neobarokowym. Pomiędzy ramionami krzyża znajdują się zaokrąglone cztery kapliczki, z których jedna pełni funkcję zakrystii świątyni. Kopuła budowli i dachy kapliczek były nakryte płytkami eternitowymi, z kolei mała wieżyczka na kopule nakryta była blachą cynkową. W latach późniejszych płytki eternitowe oraz blacha cynkowa wieżyczki zostały zastąpione blachą miedzianą. Organy Organy zostały wybudowane w 1917 roku przez renomowaną świdnicką firmę organmistrzowską Schlag & Söhne. Dyspozycja instrumentu Przypisy
Kościół św. Marcina w Zielonej Górze

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Ostrobramskiej w Zielonej Górze, (do 31.08.2021 do parafii św. Wawrzyńca w Ługach). Znajduje się w dawnej wsi Sucha, od 2015 roku znajdującej się w granicach Zielonej Góry. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1821 roku na miejscu starej kaplicy katolickiej. Kościół został zbudowany na planie prostokąta, jest budowlą murowaną, wybudowaną z cegły, salową, przy ścianie południowej znajduje się czworoboczna wieża, natomiast przy ścianie północnej jest umieszczona zakrystia. Na wieży są zawieszone dzwony, z których jeden pochodzi zapewne z XV wieku i znajdował się prawdopodobnie w jednym z pobliskich kościołów, które w 1 połowie XIX wieku zostały zrujnowane. Drugi dzwon kupili mieszkańcy Suchej w 1869 roku. 26 czerwca 2021, w 200-rocznicę wybudowania, odnowiony kościół poświęcił pochodzący z Suchej bp Tadeusz Lityński, biskup diecezjalny zielonogórsko-gorzowski. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Zielonej Górze (Zatonie)

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Wawrzyńca w Ługach. Znajduje się w dawnej wsi Zatonie, od 2015 roku znajdującej się w granicach Zielonej Góry. Historia Jest to świątynia zbudowana w 1765 roku, pierwotnie posiadająca konstrukcję szachulcową, gdzie ściany były wypełnione cegłą. W latach 1865–1866 kościół został rozbudowany o wieżę i zaczęto wymianę ówczesnej konstrukcji na murowaną. Całkowita wymiana ścian została zakończona na początku XX wieku. W takim kształcie budowla zachowała się do dziś. Architektura Jest to świątynia murowana, wzniesiona z cegły klinkierowej, wybudowana na planie prostokąta o ściętych narożnikach, z prezbiterium skierowanym w stronę południowo-wschodnią. Od strony południowo-zachodniej jest dobudowana wieża o czterech kondygnacjach. Korpus kościoła jest nakryty wysokim dachem dwuspadowym, natomiast wieża dachem namiotowym. Świątynia posiada jedną nawę, bez wydzielonego prezbiterium. We wnętrzu znajduje się drewniana empora, podparta słupami, otaczająca cały Kościół, bez części ołtarzowej. Nad wejściem głównym znajduje się chór muzyczny. Wnętrze nakryte jest sklepieniem pozornym, obecnie odeskowanym. Posadzki są wtórne i zostały wykonane z lastriko, natomiast na emporach są założone podłogi deskowe. Wyposażenie Świątynia posiada w całości historyczne wyposażenie, do którego należą ołtarz ambonowy, wykonany w 1797 roku, chrzcielnica, wykonana w 1795 roku, prospekt organowy, wykonany w 1799 roku, ławki powstałe pod koniec XVIII wieku, trzy konfesjonały, powstałe pod koniec XVIII wieku oraz dwa świeczniki korpusowe mosiężne wykonane pod koniec XVIII wieku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Gogolewie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Gogolewie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Gogolewo, w powiecie śremskim. Należy do dekanatu nowomiejskiego. Architektura Drewniany, zabytkowy kościół pochodzi z 1779. Posiada barokowe wyposażenie (XVII-XVIII wiek) i dach kryty gontem. Starszy kościół w 1777 roku spalił się wskutek uderzenia piorunem. W 1779 zbudowany został kolejny kościół drewniany, który przetrwał do naszych czasów. Kościół ten został zbudowany na niewielkim wzniesieniu przy zakolu rzeki Warty, w miejscu, jak głosi legenda, w którym zatrzymał się krzyż płynący pod prąd rzeki. Zdarzenie to zostało odebrane jako znak od Boga i zmobilizowało miejscowych do zbudowania świątyni. Na pamiątkę tego wydarzenia zmieniono wezwanie kościoła z wyżej wymienionych na Podwyższenie Krzyża Świętego. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 22 grudnia 1932, a potem ponownie 28 grudnia 2005. Otoczenie Kościołowi towarzyszą: cmentarz i drewniana dzwonnica kryta czterospadowym dachem z gontami – oba z XVIII wieku. W pobliżu stoi też dworek z końca XVIII lub początku XIX wieku. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Zielonej Górze

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zielona Góra – św. Jadwigi diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Kościół znajduje się na terenie dawnej wsi Zawada, od 2015 roku stanowiącej część miasta, osiedle administracyjne i jednostkę pomocniczą Zielonej Góry. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1900 roku na miejscu starej kaplicy katolickiej wzmiankowanej w XVI wieku. Kościół został zbudowany na rzucie prostokąta, do jego budowy użyto czerwonej cegły. Jest budowlą salową i reprezentuje architekturę neogotycką. Pierwotnie świątynia pełniła funkcję zboru ewangelickiego. Do kościoła jest dobudowana wieża. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Brójcach

Kościół świętego Michała Archanioła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Imienia Najświętszej Maryi Panny w Brójcach. Architektura Jest to poewangelicka świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim pod koniec XIX wieku lub na początku XX wieku. Świątynia została zbudowana na planie prostokąta, z węższym, niższym, zamkniętym wielobocznie prezbiterium oraz monumentalną wieżą, zwieńczoną strzelistym, ostrosłupowym dachem hełmowym. Jego ściany są oblicowane czerwoną cegłą. elewacje świątyni są ozdobione ostrołukowymi, otynkowanymi blendami. okna posiadają taki sam kształt; w kilku z nich znajdują się witraże figuralne, na przykład w prezbiterium jest umieszczony witraż przedstawiający scenę Wniebowstąpienia Pańskiego. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nietkowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Sulechów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Architektura Świątynia została zbudowana około 1880 roku. Składa się z prostokątnego korpusu zakończonego absydą prezbiterialną, oraz stosunkowo masywnej, kwadratowej wieży od strony wschodniej. We wnętrzu do ściany wejściowej jest dostawiony dwukondygnacyjny chór. Wyposażenie W prezbiterium jest umieszczony drewniany ołtarz ze znajdującą się w centralnej części figurą Najświętszego Serca Pana Jezusa. W niszach z obydwóch stron stoją rzeźby świętych – po prawej stronie w habicie franciszkańskim jest umieszczony św. Antoni z Padwy, natomiast po lewej stronie znajduje się postać młodego mężczyzny w sutannie jezuickiej z Dzieciątkiem Jezus na rękach. Zapewne jest to jeden z patronów ministrantów i lektorów – św. Stanisław Kostka. Zgodnie z przekazami, które zachowały się na jego temat, w styczniu 1566 roku ciężko zachorował i chciał przyjąć komunię świętą w domu. Przeciwny temu był gospodarz, u którego wynajął pokój. W nocy miał widzenie – św. Barbara przyniosła mu komunię świętą, a sama Maryja złożyła mu w ramiona Dzieciątko. W prezbiterium znajdują się trzy okna witrażowe – na sklepieniu są namalowane zastępy aniołów towarzyszące Bogu, który podaje Mojżeszowi kamienne tablice z Dekalogiem. Przypisy
Kaplica Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Łagowie

Kaplica Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Łagowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Łagowie. Architektura Jest to drewniana świątynia wybudowana w 1929 roku. Jej prezbiterium jest mniejsze od nawy i zamknięte jest trójbocznie. Budowla nakryta jest dachem dwukalenicowym z wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona iglicowym czworobocznym dachem hełmowym. Przypisy
Kościół ewangelicki w Zaborze

Kościół ewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Zabór, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Jest to budowla wzniesiona w latach 30 XX wieku na miejscu poprzedniego kościoła, który został zniszczony przez pożar. Świątynia ma interesującą wieżę zbudowaną w formie kopuły. Kościół został po II wojnie światowej rozszabrowany (został wywieziony dzwon i została wyłuskana posadzka), nigdy nie były w nim odprawiane nabożeństwa, urządzony został w niej magazyn. Obecnie w wyremontowanej i zaadaptowanej świątyni znajduje się sklep. Przypisy
Ruiny kościoła św. Jana w Zielonej Górze

Ruiny kościoła świętego Jana – jeden z zabytków Zielonej Góry w województwie lubuskim. Znajduje się w dzielnicy Zatonie, dawniej wsi, od 2015 roku dzielnicy miasta. Architektura Świątynia została wzniesiona zapewne w 2 połowie XIII wieku. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1376 roku. Zbudowano ją z kamienia polnego, rudy i cegły. Kościół jest budowlą salową i nie posiada wydzielonego prezbiterium. Przy północnej ścianie znajduje się zakrystia. Od 1833 roku świątynia jest zrujnowana, zachowała się resztka jej muru do wysokości dawnego gzymsu. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Mostku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Mostku – kościół znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Gołcza, w Mostku. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół fundacji Jana Cianowskiego – ówczesnego właściciela Cianowic – wybudowany został w 1571 roku w Smardzowicach. W 1938 roku przeniesiono go do Mostka. W 1951 roku dokończono odbudowę, zmieniając proporcje budowli. Architektura W 1571 roku Jan Cianowski, herbu Prus, właściciel Cianowic, ufundował modrzewiową, trójnawową świątynię zbudowaną w systemie więźbowo-zaskrzynieniowym w Smardzowicach. W okresie baroku dobudowano sygnaturkę, wieżę po zachodniej stronie, oraz soboty. Bp Kunicki, w protokole wizytacyjnym z 1727 roku, wymienił pięć ołtarzy: główny ku czci Wniebowzięcia NMP, po stronie epistoły św. Józefa i św. Anny, a po stronie Ewangelii św. Małgorzaty i Matki Bożej. W latach 1731–1748 przeprowadzono gruntowny remont kościoła. Po przeniesieniu kościoła do Mostka, podczas odbudowy w latach 1938–1951 zmieniono proporcje bryły budynku. Korpus i prezbiterium nakryto oddzielnymi dachami, zmieniono proporcje rekonstruowanej wieży, nie odtworzono sobót oraz systemu więźbowo-zaskrzynieniowego. Dobudowano przybudówki pełniące funkcję zakrystii. Architektura aktualna Kościół jest modrzewiowy, konstrukcji zrębowej, wieża konstrukcji słupowej. Korpus jest szerszy od Prezbiterium zamkniętego trójbocznie. Wyposażenie wnętrza Późnobarokowe wyposażenie z około 1740 roku z detalami gotycko-renesansowymi; odrzwia południowe z nadprożem w formie oślego grzbietu i herbem Prus. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Rypinie

Kościół ewangelicko-augsburski – kościół parafialny należący do diecezji pomorsko-wielkopolskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Świątynia została wzniesiona w 1888 roku, w tzw. Grodzie Templariuszy. Jest to budowla neogotycka zaprojektowana przez Stappelmanna. We wnętrzu świątyni znajduje się bogata polichromia, rzeźbiona ambona i trzyczęściowy ołtarz. Kościół posiada również stylowe ławki i empory. Na wieży świątyni znajduje się zegar sprowadzony z Pragi (Czechy) w 1911 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Chełmnie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii wojskowej Matki Bożej Częstochowskiej w Chełmnie, w dekanacie Wojsk Lądowych Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Historia i architektura Świątynia została wzniesiona w stylu neoromańskim w latach 1874-1875 i przeznaczona była dla wojsk stacjonujących w garnizonie pruskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości budowla zaczęła pełnić funkcję kościoła garnizonowego dla stacjonującego w mieście wojska polskiego. Tę rolę pełni do dziś. Budowla jest murowana z cegły, posiada jedną nawę z krótkim prezbiterium oraz wieżę z przodu, która jest zwieńczona trójkątnymi szczycikami. Obecne wyposażenie powstało głównie w XX wieku. Na ścianach kościoła są umieszczone liczne tablice pamiątkowe poświęcone różnym formacjom wojskowym stacjonującym w Chełmnie. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny we Włościejewkach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny we Włościejewkach – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Włościejewki, w powiecie śremskim. Kościół jest archidiecezjalnym Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Historia W 1610 istniał we wsi kościół murowany, jednak nie wiadomo kto był jego fundatorem. 23 sierpnia 1659 Maciej Marian Kurski, biskup-sufragan poznański konsekrował tu nowy kościół, gdyż stary najpewniej uległ zawaleniu lub pożarowi. W kościele wisiał obraz Najświętszej Maryi Panny. W 1847 skradziono srebrne korony z tego obrazu w nocy przez Bożym Narodzeniem. Rodzina Niegolewskich, do której Włościejewki wtedy należały, ufundowała w ich miejsce nowe, srebrne. Kilka lat później odnowiono cały ołtarz główny kosztem Andrzeja Niegolewskiego. Architektura i wyposażenie Obiekt jest ceglany, salowy z wielobocznym prezbiterium. Zakrystia i kruchta to XIX-wieczne przybudówki. Od południa dobudowana jest neogotycka kaplica. Cenny jest bogato dekorowany szczyt schodkowy z wnękami i znajdujący się pod nim ostrołukowy portal. Ołtarz główny jest neogotycki, a w nim umieszczono malowany na desce obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy XVII wieku, w srebrnej sukience z drugiej połowy tego samego stulecia. Obraz uchodzi za cudowny. Na zewnętrznej ścianie świątyni, blisko drzwi wejściowych, wmurowany jest kamień, który dawniej był całowany przez wiernych. Legenda głosi, że podczas budowy objawiła się na tym miejscu Najświętsza Maria Panna, stanąwszy na jednym z kamieni i cudownie odbiła nań swą stopę. Podobny do ludzkiej stopy odcisk rzeczywiście znajduje się na kamieniu. W kościele znajdują się tablice upamiętniające 200-lecie bitwy pod Wiedniem oraz fundatorów prac konserwatorskich Otoczenie Przy kościele położony jest cmentarz. Obok stoi metalowa dzwonnica na masywnych podporach. Galeria Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Czaplach Wielkich

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Czaplach Wielkich – kościół znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Gołcza, w Czaplach Wielkich. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Informacje o pierwszym kościele pochodzą z 1345 roku, obecny zbudowano w 1523 roku o czym świadczy napis na tablicy fundacyjnej PER ANDREA PYROCZKY CONSTRUCTA EST ECCLESYA 1523 . Architektura Kościół murowany, orientowany, nawa i prezbiterium prostokątne, apsyda półkolista. Wieża po stronie zachodniej. Budowla swym kształtem nawiązuje do romańskiego kościoła w pobliskich Wysocicach. Późniejsze przebudowy pozbawiły obiekt pierwotnych cech architektonicznych. Od strony północnej dobudowana została w XIX wieku zakrystia, a od południowej – boczna kruchta . Wyposażenie wnętrza Wyposażenie barokowe i barokowo-klasycystyczne z przełomu XVIII/XIX wieku. w drewnianym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający męczeńską śmierć św. Bartłomieja Apostoła, namalowany przez Wojciecha Eliasza-Radzikowskiego w 1865 roku ; epitafia byłych właścicieli Czapel Wielkich ; marmurowa tablica z brązową płaskorzeźbą ks. arcybiskupa Wincentego Teofila Chościak Popiela ; w kryptach grobowych zostali pochowani: proboszcz ks. Ignacy Zieleniecki, w 1682 roku; Zofiia z Badenich-Popielowa, zmarła 5 maja 1859 roku . w bocznym ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej Bolesnej, namalowany w 1849 roku przez Wojciecha Eljasza-Radzikowskiego. Wizerunek od dawna otaczany jest lokalnym kultem. Z okazji 500-lecia istnienia parafii i kościoła pw. św. Bartłomieja obraz został uroczyście koronowany w 2023 przez biskupa kieleckiego Jana Piotrowskiego. Przypisy Bibliografia Antoni Walaszczyk: Informator Turystyczny Powiatu Miechowskiego. Kraków: Wydawnictwo Artystyczno Graficzne, 1972. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architekturyMałopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. opoka.org.pl. [dostęp 2017-05-17]. Strona diecezji. diecezja.kielce.pl. [dostęp 2017-05-17].
Evangelische Kirche Kamienica

Die evangelische Kirche Kamienica (polnisch: Kościół ewangelicki w Bielsku-Białej-Kamienicy) ist die Kirche von Kamienica (deutsch: Kamitz), einem Stadtteil von Bielsko-Biała in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte Bei der Gründung der evangelischen Johanneskirche von Alt-Bielitz im Jahr 1827 wurde Kamnitz der neuen Pfarre zugeordnet. In Kamitz wurde in der Folgezeit ein eigener evangelischer Friedhof angelegt, auf dem 1860 ein hölzerner Glockenturm errichtet wurde. Im Jahr 1899 wurde an der Stelle des Glockenturms unter finanzieller Beteiligung des Inhabers der örtlichen Textilfabrik eine neugotische Kapelle mit polygonaler Apsis und Turm errichtet. 1999 fand eine Restaurierung der Kapelle statt. Weblinks Luteranie.pl, Website der Kirchengemeinde
Kościół ewangelicki w Bielsku-Białej-Kamienicy

Kościół ewangelicki w Bielsku-Białej - Kamienicy – kościół ewangelicko-augsburski w Bielsku-Białej, w dzielnicy Kamienica, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Starym Bielsku. Historia W związku z tym, że wiejska społeczność okolic Bielska stanowiła trzecią część członków parafii, mieszkańcy Starego Bielska, Aleksandrowic, Wapienicy i Kamienicy zażądali 1/3 miejsc w kościele Zbawiciela. Nie otrzymali na to zgody, wskutek czego postanowili o budowie własnej świątyni. 24 czerwca 1827 roku dokonano poświęcania kościoła Jana Chrzciciela w Starym Bielsku, do którego uczęszczali wierni z Kamienicy. Cmentarz ewangelicki w Kamienicy założony został w XIX wieku. W 1860 r. na jego terenie powstała drewniana dzwonnica. Na miejscu dzwonnicy w 1899 r. wybudowano murowaną kaplicę. Koszty prac były współfinansowane przez rodzinę Manhardtów, którzy byli właścicielami miejscowej fabryki sukna. Pochowani zostali w grobowcu położonym obok kościoła. Podczas sprawowania funkcji proboszcza parafii starobielskiej przez Tadeusza Wojaka po 1950 r. kościół wyremontowano. Kolejnego remontu dokonano w 1999 r. z okazji stulecia świątyni. Wykonano nową elewację zewnętrzną oraz odnowiono jego wnętrze. Nabożeństwa w kościele odbywają się w niedzielę oraz święta. Przypisy Linki zewnętrzne Skute nagrobki na cmentarzach w Kamienicy
Kościół św. Trójcy w Lipnie

Kościół Świętej Trójcy – kościół parafialny należący do diecezji pomorsko-wielkopolskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Świątynia została wybudowana w latach 1865-1868. Poświęcono ją w dniu 8 grudnia 1868 roku. Kościół reprezentuje styl neogotycki. Budowlę zaprojektował architekt Wojciech Wawrzyniec Babiński. Kościół został wzniesiony na planie prostokąta. Fasada świątyni jest ozdobiona szczytem, nad którym wznosi się ośmioboczna wieża. Wnętrze budowli jest nakryte płaski m sufitem. Nawa jest z trzech stron otoczona przez empory podparte filarami. Po obu stronach prezbiterium są umieszczone małe zakrystie, a ponad nimi znajdują się loże z otwartymi arkadami. Ołtarz, ambona i prospekt organowy reprezentują styl klasycystyczny, chrzcielnica i ławki - neogotycki. Przypisy
Kościół św. Wita, św. Modesta i św. Krescencji w Nasiechowicach

Kościół św. Wita, św. Modesta i św. Krescencji w Nasiechowicach – kościół znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Miechów, w Nasiechowicach. Kościół wraz z dzwonnicą wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół murowany, orientowany, wybudowany na początku XIV wieku. W 1791 roku budynek był w złym stanie i około 1798 ks. Trąbski przeprowadził jego remont . W 1810 roku ksiądz Stanisław Korkoszyński, próbował odrestaurować kościół i dziurawy dach pokrył tymczasowo słomą . W XIX w. budynek był znowu w stanie ruiny, więc proboszcz z pobliskiego Niedźwiedzia ks. Marcinkowski zamknął obiekt i „przeniósł nabożeństwo do karczmy w 1839 r. zamienionej na kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa przez lat cztery”. Karczma należała do plebana. Po 1854 roku ksiądz Antoni Powązka dobudował sygnaturkę, dach pokrył gontem i uporządkował cmentarz przykościelny . W latach 1885–1886 dzięki fundacji miejscowego dziedzica Cypriana Bzowskiego budynek odrestaurowano, przedłużono korpus, a w 1935 dobudowano kaplicę Najświętszego Serca Pana Jezusa po stronie północnej. W 1975 roku przeprowadzono prace konserwatorskie . Architektura Pierwsza budowla posiadała cechy gotyckie, które zatraciła w związku z przebudowami w latach następnych. Prezbiterium kwadratowe, węższe od nawy. Wyposażenie wnętrza Wyposażenie wnętrza barokowe i rokokowe. rokokowy ołtarz główny z 2. poł. XVIII wieku; dwa ołtarze boczne – barokowe z obrazami: św. Magdaleny, autorstwa Wojciecha Gersona i Matki Bożej z Dzieciątkiem, w sukience późnobarokowej z 2. poł. XVIII wieku ; obrazy Koronacji Matki Bożej i św. Izydora, pędzla Wojciecha Gersona; w przedsionku, w herbie gryf znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca smoka . W wyniku częstego czyszczenia i malowania kamienny gryf nie ma skrzydeł i tylnej nogi . Dzwonnica Drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej stojąca na cmentarzu przykościelnym, pochodzi z 1740 roku. Przypisy Bibliografia Antoni Walaszczyk: Informator Turystyczny Powiatu Miechowskiego. Kraków: Wydawnictwo Artystyczno Graficzne, 1972. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona diecezji. diecezja.kielce.pl. [dostęp 2017-05-17]. Eugeniusz Jakubas, Stanisław Jakubas: Historia Nasiechowic. [dostęp 2017-05-20].
Kościół „Eben-Ezer” w Dzięgielowie

Kościół „Eben-Ezer” w Dzięgielowie – kościół ewangelicko-augsburski w Dzięgielowie, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Dzięgielowie. Historia Kościół ewangelicki w Dzięgielowie powstał w 1960 r. jako kaplica urządzona w dawnym drewnianym pawilonie należącym do sióstr diakonis z miejscowego diakonatu Eben-Ezer. Uroczystość jej poświęcenia miała miejsce 3 lipca 1960 r. Kaplica obsługiwała zarówno diakonat, jak i stację kaznodziejską podległą parafii ewangelicko-augsburskiej w Cieszynie. 1 września 2005 r. utworzono samodzielną parafię w Dzięgielowie. Wtedy siostry diakonise przekazały kaplicę na własność nowej parafii, tym samym stała się ona kościołem „Eben-Ezer”. W listopadzie 2005 r. do kościoła sprowadzono pięć dzwonów z likwidowanej świątyni w Bielefeldzie w Niemczech. Kościół służy potrzebom parafii oraz diakonatu, a także Centrum Misji i Ewangelizacji oraz Tygodnia Ewangelizacyjnego w Dzięgielowie. Przypisy