NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centrum Badawcze Polskiego Internetu Optycznego

Centrum Badawcze Polskiego Internetu Optycznego (CBPIO) – centrum danych i obiekt laboratoryjno-biurowy zlokalizowany przy ul. Jana Pawła II w Poznaniu (Berdychowo, na obszarze SIM Święty Roch, w sąsiedztwie kampusu Politechniki Poznańskiej). Centrum stanowi bazę dla rozwoju badań i wdrożeń w zakresie infrastruktury elektronicznej, technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz ich zastosowań praktycznych. Kompleks obiektów Centrum jest też główną siedzibą Poznańskiego Centrum Superkomputerowo-Sieciowego (PCSS), afiliowanego przy Instytucie Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademii Nauk. PCSS i Politechnikę łączy współpraca w ramach Wielkopolskiego Centrum Zaawansowanych Technologii Informacyjnych (WCZTI). Laboratoria CBPIO są zintegrowane z siecią informatyczną PIONIER, co uczyni je dostępnymi dla środowisk naukowych w Polsce i innych krajach. Planowany jest dalszy rozwój kompleksu badawczego, co przewidziano jako element Wielkopolskiego Klastra Teleinformatycznego, którego PCSS jest członkiem założycielem. Łączna wartość projektu, który był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej wyniosła blisko 100 mln PLN. Autorem projektu budynku CBPIO był Marian Fikus. Projekt budowlany opracowała Pracownia Architektoniczna Ewy i Stanisława Sipińskich. Kamień węgielny obiektu wmurowano w 2013. Przypisy
Szpital MSWiA w Bydgoszczy

Samodzielny Publiczny Wielospecjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Bydgoszczy – szpital resortowy w Bydgoszczy, położony w centrum miasta. Charakterystyka W 2012 roku w szpitalu hospitalizowanych było ok. 7 tys. pacjentów, 72 tysięcy osób korzystało z pomocy szpitalnych poradni, a na Oddziale Położniczym przyszło na świat ok. 1,7 tys. dzieci. Placówka zapewnia usługi medyczne w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej: specjalistycznej, stomatologii, rehabilitacji, medycyny pracy, diagnostyki laboratoryjnej oraz diagnostyki obrazowej. W strukturze lecznicy funkcjonuje 6 oddziałów, 2 zakłady: opiekuńczo-leczniczy i rehabilitacji, poradnie specjalistyczne oraz apteka ogólnodostępna. Organem tworzącym dla szpitala jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Historia Szpital powstał 7 listopada 1947 jako placówka Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Początkowo składał się z budynku przy ul. Markwarta 6 i dwóch pięter sąsiedniego budynku przy ul. Markwarta 4. Szpital posiadał wówczas 88 łóżek. Składał się z oddziałów: chirurgicznego, ginekologiczno-położniczego, skórno-wenerologicznego i wewnętrznego. W 1962 r. w miejsce oddziału skórno-wenerologicznego powołano oddział neurologiczny. W latach 1966-1967 wybudowano łącznik między budynkami Markwarta 4 i 6. W 1973 r. szpital jako pierwszy spośród placówek podległych Ministerstwu Spraw Wewnętrznych pozyskał oddział Intensywnej Opieki Medycznej. W 1975 r. z oddziału chirurgicznego powstał ortopedyczny (do 2000), natomiast w 1993 r. powołano oddział ginekologiczny. Po rozbudowie pod koniec lat 80. szpital liczył 127 łóżek. Szpital zapewniał opiekę medyczną nad pracownikami resortu MSW (policja), uwzględniając specyfikę potrzeb zdrowotnych tej grupy zawodowej. Po 1990 r. świadczy usługi wszystkim pacjentom, bez ograniczeń zawodowych. Nazwy 1947–1954 – Szpital Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Bydgoszczy 1954–1997 – Szpital Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Bydgoszczy 1997–2011 – Szpital Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Bydgoszczy 2011–2017 – Samodzielny Publiczny Wielospecjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Bydgoszczy od 2017 – Samodzielny Publiczny Wielospecjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Bydgoszczy Struktura organizacyjna Oddziały Izba przyjęć Oddział Kardiologiczny z Rehabilitacją Kardiologiczną Pododdział Chorób Wewnętrznych Oddział Położnictwa, Patologii Ciąży i Ginekologii Pododdział Neonatologiczny Oddział Chirurgii Ogólnej Pododdział Urologiczny Pododdział Ortopedyczny Oddział Intensywnej Opieki Medycznej i Anestezjologii z Blokiem Operacyjnym Oddział Neurologiczny i Rehabilitacji Neurologicznej Oddział Geriatrii Poradnie Poradnie Specjalistyczne Podstawowa Opieka Zdrowotna Stomatologia Rehabilitacja Medycyna pracy Poradnia Zdrowia Psychicznego Laboratorium Diagnostyka Obrazowa Położne środowiskowo-rodzinne Poradnia Dziecięca Zobacz też Opieka zdrowotna w Bydgoszczy Przypisy
Stare koryto Warty w Poznaniu

Stare koryto Warty (hist. Zgniła Warta) – suchy odcinek starego koryta Warty, zlokalizowany w Poznaniu, pomiędzy Mostem św. Rocha a terenami portu rzecznego. Rejon portu jest jedynym fragmentem, który nadal posiada wypełnienie wodą. Historia Przed regulacją Warta posiadała w Poznaniu wiele odnóg, tworząc liczne wyspy i wysepki. Do takich wysp należała np. Grobla czy Chwaliszewo. W 1656 Szwedzi skierowali główny nurt rzeki do ramienia, które opływało Groblę od wschodu. Koryto zachodnie z czasem znacznie się zamuliło, wypłyciło oraz zwęziło i zaczęto je nazywać Zgniłą Wartą, także dlatego, że spuszczano doń miejskie ścieki. Do czyszczenia tego odcinka zatrudniano dorywczo więźniów i bezrobotnych. W latach 1896–1902 powstał port rzeczny, którego zabudowania i nabrzeża ciągnęły się aż do nieistniejącego obecnie Mostu Chwaliszewskiego. Znaczenie portu zmalało w dwudziestoleciu międzywojennym. Wypływały stąd jednak statki wycieczkowe białej floty. Zgniła Warta była też, mimo zanieczyszczeń, popularnym miejscem kąpieli poznaniaków, zwłaszcza odcinek przy Starej Gazowni, gdzie dokonywano spustu ciepłych wód. Kąpano się tu jeszcze latem 1966. Projekt przebudowy poznańskiego węzła wodnego wykonał Józef Głuszak, Jerzy Mierzyński, Rafał Nowicki, Julian Sumara, zespół poznańskiego oddziału Biura Projektów Hydroprojekt w latach 1960–1964. W październiku 1968 oddano do użytku nowy kanał żeglugowy, a stare koryto zamknięto. Przez wiele lat było ono miejscem rozbijania namiotów przyjezdnych cyrków. W latach 2014–2016 na terenie części koryta powstał park Stare Koryto Warty. Obiekty przy starym korycie Od północy: port rzeczny w Poznaniu, Wyższa Szkoła Logistyki w Poznaniu, Plac Międzymoście, Most Chwaliszewski (dawny), ulica Wenecjańska, Kościół Wszystkich Świętych, Chwaliszewo, Czartoria, osiedle robotnicze na Czartorii, Grobla, Gazownia przy ul. Grobla. Przypisy Linki zewnętrzne Jak zasypywali Wartę. Dziś budują tam park
Pałac w Sadkowie

Pałac w Sadkowie – pałac wybudowany w XVIII w., w miejscowości Sadków. Historia Obiekt wybudowany w 1744 r. na planie prostokąta w stylu barokowym w miejscu obronnego dworu wzniesionego w XVI w. i otoczonego fosą. Ze spalonego w 1739 r. dworu ocalały: sień, część murów parteru oraz piwnice. Pałac zwieńczony dachem mansardowym z lukarnami. Pośrodku fasady barokowy portal z 1744 zawierający herby Hioba Heinricha Rothkirch und Panthen i jego żony Marii Heleny von Heugel (herb małżonki umieszczono później). Zabytek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze dwuhektarowy park, założony pod koniec XIX w. z okazami drzew, m.in. buk pospolity, jesion wyniosły oraz platan klonolistny. Przypisy
Regalicki Chełm

Regalicki Chełm (do 1945 niem. Seegarnholm) – wyspa odrzańska znajdująca się w Szczecinie na jeziorze Dąbie. Jest ona położona w ramionach Duńczycy Wschodniej i Zachodniej wpadającej do Jeziora Dąbie. Sąsiaduje z wyspą Żurawką, i Mieleńską Łąką a także z Wielką Kępą. Jest ona w większości pokryta szuwarami i bagnami. Jej kształt przypomina rogal. Zobacz też Lista polskich wysp
Czapli Ostrów

Czapli Ostrów (do 1945 niem. Frankenwerder) – znajdująca się w Szczecinie wyspa odrzańska pomiędzy Regalicą, a Dąbiem Małym. Jest pokryta roślinnością łąkowo-bagienną. Stanowi rezerwat dla ptactwa wodnego. Wyspa posiada dwa półwyspy: Karwi Ostrów (od południa) i Dąbska Kępa (od północy). Od północy od Sadlińskich Łąk oddziela ją Dąbski Nurt, od południa do stałego lądu i wyspy Dąbska Przybrzeżna - Dębska Struga, po zachodniej stronie płynie Regalica, a po wschodniej znajduje się jezioro Dąbie Małe. Od strony jeziora w wyspę wcina się duża zatoka. Zobacz też Lista polskich wysp
Dwór w Podlesiu

Dwór w Podlesiu – zabytkowy dwór w Podlesiu w powiecie częstochowskim. Do rejestru zabytków woj. śląskiego wpisano park dworski z XVIII w. pod nr 657 z datą z 18 grudnia 1957. Dwór znajduje się w zespole dawnych zabudowań folwarcznych ze zniszczoną gorzelnią oraz zaniedbanym parkiem. Historia W I połowie XVIII wieku właścicielami Podlesia byli Tęgoborscy, dlatego budynek nazywany jest czasami dworem Tęgoborskich. Jednak w 1810 roku miejscowy folwark trafia do Wojciecha Ostrowskiego z Radoszewnicy pod Koniecpolem, jako posag żony Teresy z Potockich. Następnie przekazany został lekarzowi Franciszkowi Bergerowi, w zamian za bezpłatne leczenie chłopów i mieszczan z dóbr Koniecpolskich. Budynek dworu powstał pod koniec XVIII wieku za czasów zarządzania majątkiem Podlesia przez rodzinę Potockich i Czapskich. Inne źródła podają, że dwór wybudował niemiecki kolonista Karol Lochmann, który kupił majątek w 1829 roku. W czasach PRL-u we dworze znajdowała się przychodnia zdrowia, poczta. Od 1966 roku w budynku mieściła się szkoła podstawowa. Obecnie budynek w stanie zniszczonym jest własnością prywatną i jest remontowany. Położenie Budynek dworu położony jest w północnej części miejscowości przy drodze do Zagacia, naprzeciwko kościoła pw. św. Idziego. Około 400 m na północ od dworu znajdują się pozostałości obronnej siedziby rycerskiej z okresu średniowiecza (przypuszczalnie) w formie dużego i dobrze zachowanego grodziska stożkowatego. Architektura Jest to budynek murowany – tynkowany wzniesiony na planie prostokąta o wymiarach 13 × 30 mb, dziewięcioosiowy. Położony jest frontem na południe. Budynek jednokondygnacyjny z dwuspadowym dachem krytym blachą. Fasada niesymetryczna, podzielona przez wejście główne mieszczące się na prawo od osi budynku. Do drzwi wejściowych prowadzą szerokie schody przechodzące w niewielki taras stworzony przez zagłębienie fasady wsparte na dwóch kolumnach toskańskich. Od strony zachodniej znajduje się drugie wejście do budynku. Po jednej i drugiej stronie budynku znajdują się otwory okienne bez cech stylowych. Przypisy Bibliografia Dwór w Podlesiu na stronie internetowej it-jura.pl informator turystyczny. it-jura.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-05)]. Dwór w Podlesiu na stronie internetowej Gmina Lelów
Dwór w Turzynie

Dwór w Turzynie – zabytkowy dwór w Turzynie w powiecie częstochowskim. Zespół dworski został wpisany do rejestru zabytków byłego woj. katowickiego pod nrem 236/78 z datą 14 października 1972 oraz nr 798/72 z tą samą datą. W skład zespołu wchodzi dwór z 1 poł. XIX wieku oraz park z 2 poł. XIX wieku (wpisany do rejestru 18 grudnia 1957 pod nrem rej. 671) Historia Turzyn w XVI wieku był własnością rodziny Otwinowskich, a następnie Zwierkowskich. W 1870 właścicielem majątku staje się Adolf Ludwik Schütz i swoją racjonalnie prowadzoną gospodarką doprowadza do powstania i rozkwitu zespołu dworsko – parkowego, który później, po ślubie Zofii Schütz z Adolfem Kozłowskim staje się, po jej śmierci w 1928 własnością rodziny Kozłowskich. W 1943 w Turzynie urodził się Adam Kozłowski, malarz, doktor teologii, zakonnik, opat Benedyktynów w Tyńcu pod Krakowem. W latach sześćdziesiątych XX wieku parterowy dwór został odnowiony i stał się siedzibą szkoły powszechnej. Od 2007 dwór znajduje się w rękach prywatnych i został odrestaurowany. Architektura Bryła budynku jest wzniesiona na rzucie prostokąta. Jest to budynek parterowy, murowany z palonej cegły, otynkowany, z wysokim dwuspadowym dachem z naczółkami. Strop jest drewniany, dach również drewniany, jętkowy. Jest to jedyny dwór w okolicy, w którym wysokość dachu stanowi dwie i pół wysokości całego budynku. Nie jest podpiwniczony. Elewacja frontowa (wschodnia) jest siedmioosiowa z obszernym gankiem na osi budynku. Dach ganku jest wzniesiony na niskim nadsłupiu i sześciu kolumnach. Szczyt ganku zamyka tympanon. Park Budynek dworu został usytuowany w najwyższym miejscu w parku. Park zajmuje obszar 2,78 ha o nieregularnym kształcie. Jest on oddzielony wąskim pasem łąki od przebiegającego obok koryta rzeki Białki. Na jego obszarze występowało 20 gatunków drzew, m.in. jesion wyniosły, klon zwyczajny, topola kanadyjska, dąb szypułkowy, orzech włoski i robinia akacjowa. Najstarsze z nich liczą obecnie około 150 lat. W warstwie krzewów dominowały: śnieguliczka biała, orzech laskowy i malina właściwa. Poza tymi krzewami w parku okalającym dwór w Turzynie rosły również: jaśminowiec wonny, karagana syberyjska, kruszyna pospolita, dereń jadalny i wierzba szara. W pobliżu rowu melioracyjnego porastał chmiel zwyczajny. Świat zwierzęcy parku był bogaty i urozmaicony wieloma gatunkami. Można tu było spotkać traszkę grzebieniastą oraz traszkę zwyczajną, kumaka nizinnego, rzekotkę drzewną oraz żabę wodną. Na terenie podmokłym graniczącym z parkiem pojawiała się żmija zygzakowata. Wśród ssaków wymienić należy jeża, kreta, zająca szaraka, wiewiórkę, piżmaka amerykańskiego, kunę domową oraz łasicę. Z sąsiednich lasów do parku przychodziły sporadycznie sarny i lisy. Wśród rzadszych gatunków ptaków spotykanych w środowisku naturalnym około dworskiego parku wymienić należy gołębia grzywacza, bażanta łownego, sowę uszatą, kwiczoła, kosa oraz słowika szarego. Przypisy Bibliografia Dwór w Turzynie na stronie internetowej Polskie Zabytki Dwór w Turzynie na stronie internetowej fotopolska.eu Zespół dworsko-parkowy w Turzynie na Platformie E-Usług Kulturalnych. m.peuk.fiiz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-30)].
Jezioro Radęcińskie

Jezioro Radęcińskie – jezioro na Równinie Drawskiej, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Dobiegniew. Jezioro położone wśród lasów, przylegające od południa do miejscowości Lipinka oraz do położonego nieco dalej na wschód Radęcina. Jezioro posiada bardzo urozmaiconą linię brzegową charakteryzującą się licznymi przewężeniami i zatokami. Według danych w Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wody jeziora charakteryzują się II klasą czystości, przy czym na przestrzeni lat jakość wody w akwenie ulega stałej poprawie. Hydronimia Do 1945 roku jezioro nazywane było Regenthiner See. 29 listopada 1955 roku wprowadzono nazwę Radęcińskie Jezioro. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę główną jeziora również podaje Radęcińskie Jezioro, jednocześnie wymienia nazwy oboczne: Jezioro Radęcińskie i Radęcino. Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Radęcińskie. Przypisy
Pałacyk Mottego w Częstochowie

Pałacyk Jeana Mottego w Częstochowie – zabytkowa, willa w Częstochowie, na Starym Mieście, zbudowana na zlecenie Jeana Mottego w latach w 1909 roku. Zespół budynków Przędzalni Czesankowej „Elanex” razem z pałacykiem i domem dyrektora został wpisany do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków. Historia W 1889 roku w Częstochowie w pobliżu ujścia rzeki Stradomki do Warty powstała fabryka włókiennicza. Potężne zabudowania wzniosła francuska spółka „Motte, Meillasoux, Caulliez et Delaoutre”. W sąsiedztwie zabudowań fabrycznych powstał pałacyk właściciela fabryki Jeanna Mottego. Najprawdopodobniej zaprojektował go warszawski architekt, Edward Lilpop. Nie wysilił się w poszukiwaniu nowych trendów architektonicznych, rysując trochę bajkowy pałacyk, nawiązujący do stylu ulubionego przez Ludwika II Bawarskiego i - w swoich filmach animowanych - przez Walta Disneya. W sąsiedztwie budynku założono park krajobrazowy, ogródek kwiatowo-warzywny i kort tenisowy. Architektura Budynek powstał na planie prostokąta, ma ceglaną, nietynkowaną elewację i dwie wieżyczki bez konkretnej (poza zdobniczą) funkcji, kryte blachą i zwieńczone chorągiewkami-wiatrowskazami z datą ukończenia dzieła w 1909 roku, gdy w mieście odbywała się słynna w całym ówczesnym Królestwie Polskim Wystawa Przemysłu i Rolnictwa. Szczyty bocznych ryzalitów, ze względów estetycznych, zakończono belkowaniem wypełnionym cegłą, tzw. pruskim murem, z owalnymi okienkami zwanymi okulusami. Wewnątrz nie ocalało nic z dawnego wyposażenia. W budynku wymieniono przegnite okna na plastikowe, naśladujące dawną stolarkę, i zabezpieczono dachy. Ciekawostka W pobliżu ww. pałacyku znajduje się pałacyk dyrektora fabryki. Przed 1933 dyrektorem zakładu był Henryk Stalens. Zastępcą dyrektora był jego syn Andrè Stalens, który w 1931 roku ożenił się z aktorką miejscowego teatru, Julią Młynarczyk. Urodziła im się córka Monika, która po ślubie z Janem Marią Binoche została matką francuskiej aktorki Juliette Binoche. Przypisy Bibliografia Pałac Mottego w Częstochowie na stronie internetowej Śląskiej Organizacji Turystycznej
Особняк Жана Мотте (Ченстохова)

Особняк Жана Мотте (пол. Pałacyk Jeana Mottego) — вилла 1909 года в стиле модерн в Ченстохове, в Старом городе, построена для французского фабриканта Жана Мотте. Комплекс зданий фабрики «Elanex» вместе с особняком и домом директора являются памятниками. История В 1889 году в Ченстохове, недалеко от впадения речки Страдомки в Варту, была основана текстильная фабрика. Массивные постройки возвела французская компания «Motte, Meillasoux, Caulliez et Delaoutre». По соседству от сооружений заводских построили особняк владельца фабрики Жана Мотте. Его, скорее всего, проектировал варшавский архитектор Эдвард Лилпоп. Стиль постройки был выбран под впечатлением от построек Людвига II Баварского. Вблизи от здания был заложен ландшафтный парк, фруктовый сад и теннисный корт. Примечания Ссылки Дворец Мотте в Ченстохове на сайте Силезских достопримечательностей
Evangelický kostel v Holešově

Evangelický kostel v Goleszowě (pol. Kościół ewangelicki w Goleszowie) je jedním z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Historie Stavba zděné evangelické modlitebny v Holešově byla zahájena roku 1793 a nahradila starší dřevěnou modlitebnu z roku 1785. K modlitebně byla v letech 1850–1851 přistavěna věž. Roku 1857 byl obnoven oltář a byl zakoupen oltářní obraz. O rok později byla vytvořena kazatelna. V letech 1877–1878 byly zdi staré modlitebny zcela strženy a kostel byl vystavěn znovu a větší. Byly do něj instalovány nové varhany. Během první světové války byly zrekvírovany zvony z věže. Nové ocelové zvony byly odlity v Kapfenbergu a posvěceny byly v roce 1921, v roce 1928 byly nahrazeny zvony bronzovými, které byly zničeny během druhé světové války. V témže roce byl kostel elektrifikován nákladem goleszowské cementárny. Během přestavby interiéru v letech 1953–1954 byla přesunuta kazatelna, která dosud byla nad oltářem, k levému boku chrámové lodi. Roku 1976 byly na věži zavěšeny tři zvony pocházející z evangelického kostela v Jedlině-Zdroji. Související články Ježíšův kostel v Těšíně Paweł Terlica Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel v Holešově na Wikimedia Commons Stránky evangelické farnosti v Holešově
Evangelische Kirche Goleszów

Die Evangelische Kirche Goleszów ist die evangelisch-lutherische Kirche von Goleszów (deutsch: Golleschau), einem Ort im Powiat Cieszyński in der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte Nach Erlass des Toleranzpatents Josephs II. von 1781 konnte 1785 ein provisorisches Bethaus errichtet und am 15. August des Jahres durch dem Pfarrer Christian Bogumil Frőhlich eingeweiht werden. Im Mai 1793 begann mit finanzieller Unterstützung durch Herzog Albert Kasimir von Sachsen-Teschen und seine Frau Maria Christina der Bau der heutigen Kirche. 1798 wurde eine Orgel aus der Klosterkirche der Barmherzigen Brüder in Teschen erworben. Nachdem 1848 den Protestanten im Habsburgerreich die Errichtung von Kirchtürmen zugestanden worden war, wurde am 15. August 1850 durch den Pfarrer der Jakobskirche von Ustroń und Abgeordneten der Frankfurter Nationalversammlung, Carl Friedrich Kotschy, der Grundstein für den Turmbau gelegt, der am 1. November 1851 vom Pfarrer von Bystrschitz, Friedrich Wilhelm Raschke, geweiht wurde. Im Turm wurden zwei Glocken aus der Glockengießerei Karl Schwabe in Bielsko aufgehängt. Bei einem Erdbeben am 8. Februar 1858 wurde der Kirchenbau erheblich beschädigt, so dass nach ersten Reparaturen 1877 das Kirchenschiff in Angleichung an den erhaltenen Turm durch einen größeren Neubau ersetzt und am 15. August 1878 mit der neuen Orgel aus der Werkstatt von Zapolski aus Krakau durch den Superintendenten Karl Samuel Schneider geweiht wurde. Architektur Die Kirche von Golleschau ist eine in den Formen des Rundbogenstils erbaute dreischiffige Emporenhalle mit vorgestelltem, von einem Spitzhelm bekröntem Turm und einem rechteckigen Altarhaus mit seitlich angefügten Sakristeiräumen. Der Kirchenraum wird von den doppelgeschossig eingebauten Emporen beherrscht, das Mittelschiff ist von einem Muldengewölbe überdeckt. Im polygonal geschlossenen Altarraum befinden sich seitlich des Altars zwei 1857 von Franz Mainhalt aus Skotschau geschaffene Darstellungen der Kindersegnung Jesu und des Abendmahls. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół ewangelicki w Goleszowie

Kościół ewangelicki w Goleszowie – świątynia wyznania ewangelicko-augsburskiego we wsi Goleszów na Śląsku Cieszyńskim, kościół parafii ewangelicko-augsburskiej w tej miejscowości. Historia Kościół luterański w Goleszowie powstał w 1785 r. Pierwszy skromny, drewniany kościół tutejsi ewangelicy wznieśli już w tym samym roku. Poświęcili go 15 sierpnia 1785 r. radca Konsystorza, ks. pastor Krystian Bogumił Frőhlich oraz Jan Fabri. W maju 1793 r. rozpoczęto budowę nowego kościoła, murowanego. Książę cieszyński Albert i jego żona Maria Krystyna ofiarowali drewno budowlane, a w 1795 r. zasiłek w wysokości 100 florenów. Ze względów na ustawiczny brak środków budowa jednak przeciągała się. Za pozwoleniem władz datki na budowę zbierano nawet u ewangelików na Górnym Śląsku. W 1798 r. zakupiono organy z klasztoru braci miłosierdzia w Cieszynie. Budowę ukończono prawdopodobnie w latach 1805-1808. 15 sierpnia 1850 r. położono kamień węgielny pod wieżę. Uroczystego aktu dokonał pastor ustroński ks. Karol Kotschy. Na wieży zainstalowano dwa dzwony, odlane w Odlewni Dzwonów Karola Schwabe w Białej w 1850 r. Poświęcenia wieży dokonał 1 listopada 1851 r. pastor bystrzycki ks. Wilhelm Raschke. Zegar na wieży, dzieło zegarmistrza Nogi z Karpętnej, zainstalowano w 1853 r. 8 lutego 1858 r. o godz. 21:00 nastąpiło rzadkie w tych stronach trzęsienie ziemi, w wyniku którego częściowo popękały mury kościoła i plebanii. Przyspieszyło to decyzję o rozbudowie kościoła. W połowie kwietnia 1877 r. rozpoczęto całkowitą rozbiórkę starego korpusu, a do końca roku na jego miejscu dobudowano do zachowanej wieży nową świątynię. 15 sierpnia 1878 r. kościół wraz z nowymi organami, wykonanymi przez warsztat Zapolskiego z Krakowa, poświęcił ks. superintendent Karl Samuel Schneider z Bielska. Architektura i wyposażenie Jest to kościół zbudowany w stylu neoromańskim w 1793 roku. Prezbiterium jest niższe od nawy głównej, wąskie, zamknięte trójbocznie, z niewielkimi pomieszczeniami po bokach. Korpus prostokątny, trójnawowy. Od zachodu wieża z klatkami schodowymi po bokach. Nad nawami bocznymi są drewniane, dwukondygnacyjne pawlacze. W środku nawy głównej - kryształowe żyrandole z pierwszej połowy XIX wieku. W ołtarzu obraz przedstawiający Ostatnią Wieczerzę, namalowany w 1857 roku przez Franciszka Mainhalta ze Skoczowa. Przypisy
Pomnik przy ul. Jarochowskiego w Poznaniu

Pomnik przy ul. Jarochowskiego – pomnik w formie dwudzielnego obelisku, zlokalizowany w Poznaniu, na Łazarzu przy głównym wejściu do kompleksu budynków szkolnych przy ul. Jarochowskiego 1 / ul. Wyspiańskiego 27, w którym uruchomiono pierwszą po zakończeniu działań II wojny światowej polską szkołę. Obecnie w kompleksie mieści się Szkoła Podstawowa nr 33, XXXIII Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Sportowymi oraz Młodzieżowy Dom Kultury nr 3. Betonowy pomnik odsłonięto w 1968. Na froncie znajduje się inskrypcja: W tej szkole w dniu 12 II 1945 r. rozpoczęto naukę, gdy trwały jeszcze walki o wyzwolenie Poznania spod okupacji hitlerowskiej. Szkoła im. Zdobywców Cytadeli Poznańskiej w 25 rocznicę P.R.L. oraz wizerunek książki i kaganka z płomieniem. Na tylnej ścianie obelisku znajduje się tarcza szkolna z numerem 33 i napisem Poznań. Przypisy