NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Stromcu

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu jedlińskiego diecezji radomskiej. Budowę kościoła prowadził ksiądz proboszcz Antoni Niemotko. Koszt budowy wyniósł 61 tysięcy rubli srebrnych. Fundamenty zostały położone w październiku – listopadzie 1900 roku. W dniu 17 września 1905 roku została poświęcona już gotowa świątynia – wybudowana z cegły, w stylu neogotyckim, trójnawowa, której projektantem był Rudolf Mejer, budowniczy z Radomia. Jest to jedna z największych świątyń wiejskich na Mazowszu. Do ołtarza głównego w nowym kościele została przeniesiona drewniana rzeźba Najświętszej Maryi Panny w stylu barokowym z XVIII wieku, kilka innych barokowych rzeźb i obrazy z dawnej świątyni. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Kostrzynie

Kościół świętego Stanisława w Kostrzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przytycki diecezji radomskiej). Historia Parafia została erygowana 12 grudnia 1924 roku, przez biskupa sandomierskiego Mariana Józefa Ryxa. 1 stycznia 1925 roku została odprawiona pierwsza msza święta w rycie trydenckim. Pierwotnie świątynia była jednonawowa, wykonana z drewna sosnowego i jodłowego w stylu podhalańskim. W latach 1926–1929 na podstawie projektu Kazimierza Prokulskiego została przebudowana. Od frontu znajduje się wieża o wysokości 15 metrów. Natomiast u spodu wieży są umieszczone: kruchta, chór, skarbiec i dzwonnica. Budowla nakryta jest niskim dachem z wystającym okapem. W 1953 roku świątynia otrzymała organy o 10 głosach Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Chotumiu

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Chotumiu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Mikołaja w Sulerzyżu (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Jest to świątynia wzniesiona około połowy XVII wieku, zapewne w 1644 roku. Podawana jest również data budowy: 1715 rok. Kościół był remontowany w 1900, 1924 i 1953, a także w latach 2011–2013. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, trójbocznie zamknięte ze skośnie dobudowaną zakrystią. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, nad prezbiterium jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią. Druga czworokątna wieżyczka jest usytuowana nad nawą. Zwieńcza ją ostrosłupowy dach hełmowy. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z polichromią ornamentalną. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Podłoga została wykonana z desek drewnianych. Ołtarz główny i ambona reprezentują styl późnobarokowy i powstały w 1 połowie XVIII wieku. Kropielnica w stylu gotyckim z granitu pochodzi z przełomu XV i XVI wieku Przypisy
Kościół św. Wojciecha i Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Malużynie

Kościół świętego Wojciecha i Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Malużynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wojciecha w Malużynie (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1780 roku. Prezbiterium kościoła jest murowane i zostało wzniesione w 1 połowie XVI wieku, następnie zostało rozbudowane około 1640 roku o zakrystię i skarbczyk. Budowla była remontowana w latach: 1817, 1853 (dobudowanie wieżyczki na sygnaturkę, malowanie wnętrza), 1882 i 1952. Świątynia jest drewniana, jednonawowa, wzniesiono ją w konstrukcji wieńcowej. Budowla jest orientowana, wybudowano ją z drewna dębowego (podwaliny) oraz sosnowego. Jej prezbiterium jest szersze w stosunku do nawy, murowane, wzniesione z cegły ze skarpami, zamknięte ścianą prostą z zakrystią i skarbczykiem. Z boku nawy umieszczona jest kruchta. Dach nawy jest pokryty gontem. Na dachu znajduje się neogotycka czworokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją strzelisty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny podparty dwoma słupami, jest wybrzuszony w części centralnej i ozdobiony balustradą tralkową. Prospekt organowy powstał w 1900 roku i został wykonany w zakładzie Jana Szymańskiego. Polichromia figuralna jest umieszczona na stropie i ścianach. Ołtarz główny, ambona i konfesjonał reprezentują styl wczesnobarokowy. Powstały w 1 połowie XVII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu neogotyckim zostały wykonane w XIX wieku. W oknach znajdują się witraże z 2006 roku z przedstawieniem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny i papieża Jana Pawła II. Galeria Przypisy
Kościół Świętej Trójcy i św. Wawrzyńca w Kraszewie

Kościół świętej Trójcy i świętego Wawrzyńca w Kraszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Zygmunta w Kraszewie (dekanat ciechanowski wschodni diecezji płockiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona na początku XVIII wieku. Ufundowana została przez rodzinę Modzelewskich. Świątynia została dostawiona do murowanej kaplicy pod wezwaniem Świętej Anny i zakrystii z 2 połowy XVI stulecia. Remontowana była w latach 1825, 1948 i 1973-1974 (wymieniono wówczas gonty na blachę i przebudowano stropy). W ściany kaplicy zostały wmurowane kule armatnie z czasów potopu szwedzkiego. Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiono ją w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest prostokątnie. Od frontu nawy jest usytuowana kruchta. Z boku nawy są dobudowane murowana gotycka kaplica i zakrystia ze skarbczykiem. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą z naczółkami z przodu i z tyłu. Nad środkową częścią nawy jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze nakryte jest belkowym stropem płaskim obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty trzema słupami i charakteryzuje się prostą linii parapetu. Na chórze jest usytuowany prospekt organowy wzniesiony w 1970 przez Czesława Kruszewskiego. Podłoga jest w formie drewnianego parkietu. Ołtarz główny pochodzi z 1720 a ołtarz boczny z około 1700, obydwa reprezentują styl barokowy. Ambona w stylu barokowo- ludowym pochodzi z 1726. Konfesjonał powstał w XVIII wieku. Nagrobek drewniany Jana Franciszka Kucharskiego został wykonany w 1755 i jest ozdobiony leżącą figurą zmarłego. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pałukach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pałukach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Gotarda w Pałukach (dekanat ciechanowski wschodni diecezji płockiej). Historia Obecny, murowany, neogotycki, orientowany kościół zaprojektowany przez Józefa Iżyckiego i Michała Jakuba Miklaszewskiego, został zbudowany w latach 1842-1843 przez księdza Franciszka Ksawerego Nałęcza i ufundowany przez generała Wincentego Krasińskiego i z ofiar parafian. Został konsekrowany w dniu 17 sierpnia 1845 roku przez biskupa sufragana włocławskiego Tadeusza Łubieńskiego. W głównym neogotyckim ołtarzu z 1883 roku jest umieszczony obraz Matki Bożej Pocieszenia z XVII stulecia, rzekoma kopia ołtarza z kościoła w Norymberdze. Na zasuwie znajduje się obraz św. Gotarda, wykonany przez Antoniego Kolasińskiego w 1883 roku. W nastawach ołtarzy bocznych usytuowane są obrazy – po lewej: Serca Jezusowego, wykonany w 1889 roku przez Wojciecha Gersona i Matki Bożej Różańcowej namalowany przez Szymona Buchbindera w 1892 roku, w ołtarzu prawym: obraz Matki Boskiej Anielskiej, kopia z XVIII wieku według Murilla. Ambona i chrzcielnica z herbem Krasińskich pochodzą z połowy XIX wieku. Organy wykonane przez Mateusza Melczarskiego z Łowicza i ufundowane przez hrabiego Krasińskiego zostały umieszczone w kościele po konsekracji, ale przed 1850 roku, obecnie posiadają dwanaście głosów. W 1957 i 1959 roku ksiądz Tymoteusz Zalewski ufundował dwa nowe ołtarze boczne. Na początku XXI stulecia, w czasie urzędowania proboszczów parafii księdza Józefa Bolesława Pokorskiego i księdza Wacława Michalskiego, wykonano wiele prac renowacyjnych w świątyni; ufundowane zostały nowe witraże, zakonserwowano i ozłocono ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, dwa konfesjonały, ambonę i chrzcielnicę; wyremontowane zostały: zakrystia, kapitularz, wieża i organy. W kościele zostało zainstalowano nowe, energooszczędne oświetlenie. W 2020 roku została odnowiona i pomalowana elewacja świątyni. Przypisy
Kościół św. Trójcy w Koziczynie

Kościół Świętej Trójcy w Koziczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Dionizego w Koziczynie (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1781–1782. Ufundował ją W. Lasocki, łowczy ciechanowski, a wybudował ks. Andrzej Roman. Przebudowana została w latach 1872–1892. W 1913 roku oraz w latach 1982–1984 obiekt był remontowany. Budowla jest drewniana, trzynawowa, zbudowana w konstrukcji zrębowej. Świątynia nie jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest ścianą prostą, przy prezbiterium umieszczone są dwie boczne zakrystie. Z boku nawy znajduje się kruchta. Obiekt nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest usytuowana ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy i latarnia. Wnętrze świątyni jest podzielone na trzy części dwoma rzędami słupów ustawionych po trzy sztuki. Nawa główna i prezbiterium nakryte są pozornym sklepieniem, z kolei nawy boczne nakryte są płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i charakteryzuje się wysuniętą częścią środkową; na chórze umieszczone są organy z około 1900 roku wykonane przez firmę Andrzeja Blomberga. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem późnogotyckim z 2 połowy XVI stulecia. Polichromia ornamentalna z 1957 roku jest dziełem Henryka Domurata. Ołtarz główny w stylu eklektycznym powstał w 1872 roku. Ołtarze boczne reprezentują styl barokowy, dwa pochodzą z XVIII stulecia, natomiast trzeci z XVII wieku. Ambona w stylu eklektycznym została wykonana w 2 połowie XIX wieku i jest ozdobiona rzeźbą pelikana. Dwa konfesjonały powstały w 1. połowie XVIII wieku. Chrzcielnica jest datowana na XVIII wiek. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Lekowie

Kościół Świętego Stanisława w Lekowie – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny z XVIII wieku należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej), wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego. Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1772 roku. Wybudowana została dzięki staraniom księdza Józefa Kawczyńskiego. Remontowano ją w latach 1824–1827 i w 1843 roku. Obiekt został przebudowany w 1870 roku z dobudowaniem wież i krucht. Kościół remontowano ponownie w latach 1908–1810, 1954, 1924–1927 i 1975–1976. Architektura Budowla jest drewniana, trzynawowa, wzniesiono ją w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest ścianą prostą, z boku znajdują się zakrystia i kruchta z lożami kolatorskimi na piętrach. Fasada frontowa jest ozdobiona dwoma wieżami, w środku umieszczony jest trójkątny szczyt. Przed fasadą usytuowana jest kruchta. Wieże zwieńczają blaszane dachy hełmowe. Dach świątyni jest jednokalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest umieszczona czworokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy. Wnętrze jest podzielone na trzy części dwoma rzędami kolumn toskańskich ustawionych po trzy sztuki połączonych spłaszczonymi arkadami. Sklepienie kolebkowe obejmuje prezbiterium i nawę, natomiast nawy boczne nakryte są płaskimi stropami. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami i wysunięty w części środkowe. Na chórze jest usytuowany prospekt organowy z 1857 roku, wykonany przez Mielczarskiego, z instrumentem z 1925 roku, dziełem Adolfa Homana. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem z XVII wieku. Polichromia w stylu neogotyckim zawiera elementy ornamentalne. Podłoga została wykonana z desek drewnianych. Ołtarz główny pochodzi z końca XVII wieku. Ołtarze boczne powstały pod koniec XIX wieku. Chrzcielnica podparta Aniołem została wykonana pod koniec XVIII wieku. Marmurowa płyta nagrobna wojskiego płockiego Hieronima Dunin – Wolskiego z herbem Łabędź powstała w 1603 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Zeńboku

Kościół świętego Bartłomieja w Zeńboku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1787–1788 dzięki staraniom księdza Wojciecha Modzelewskiego (ufundowana została przez podczaszego przasnyskiego B. Bartołta). Nowy kościół został poświęcony w 1789 roku przez dziekana ciechanowskiego księdza Antoniego Grabowskiego. Architektura Budowla jest niewielka (wymiary 13 m x 10 m). We wnętrzu są umieszczone trzy ołtarze: w głównym znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Bartłomieja – patrona parafii, z kolei w bocznych można zobaczyć: Matkę Boską Częstochowską i św. Józefa, natomiast w drugim krucyfiks. Te ołtarze, a także ambona i ludowy krucyfiks, powstały w XVIII w. Małe, sześciogłosowe organy zostały zbudowane około połowy XIX wieku. Renowacja Dzięki staraniom księdza Eugeniusza Michała Pydyńskiego i parafian w 1964 roku świątynia została pokryta blachą, natomiast w 1966 roku Alfred Gross wykonał nową polichromię. Kolejny remont został wykonany podczas urzędowania księdza Teofila Andrzeja Kapuścińskiego w latach 2000–2001: została wykonana nowa podłoga, natomiast polichromia została odrestaurowana przez Piotra Warzyńskiego. Po 2015 roku, w czasie urzędowania księdza Waldemara Marciniaka, został wykonany remont obydwu zakrystii i zostały do nich ustawione nowe meble. Kościół otrzymał również nowe szaty i paramenty liturgiczne. W budowli zostało zamontowane nowe oświetlenie, nagłośnienie oraz system prezentacji tekstów i obrazów. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Ciemniewku

Kościół świętego Mikołaja w Ciemniewku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ciechanowski wschodni diecezji płockiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1757 roku. Remontowano ją w latach 1828 i 1843 r. Następnie kościół został przebudowany w 1881 roku kosztem Róży Mierzyńskiej. Świątynia była ponownie remontowana w latach 1903 – 04 i 1914 r. Okradziona została w 1930 roku. Następne remonty zostały przeprowadzone w latach 80. XX wieku i 2008 – 11. Architektura Budowla jest drewniana, trzynawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z przodu nawy usytuowana jest kruchta z barokowym szczytem i wgłębnym dwukolumnowym portykiem. Kościół nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze dzielą na trzy części, dwa rzędy słupów ustawionych po trzy sztuki. Strop płaski obejmuje nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty słupami i charakteryzuje się prostą linii parapetu. Na chórze umieszczony jest prospekt organowy z 1904 roku, instrument wykonał Idzi J. Nowak. Podłoga został wykonana z desek drewnianych. Polichromia ornamentalna z motywami huculskimi z 1929 roku zaprojektowana została przez Bronisława Bryknera. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu neobarokowym z 2 poł. XIX wieku pochodzą z kościoła farnego w Ciechanowie. Przypisy
Kościół św. Józefa w Ślubowie

Kościół świętego Józefa w Ślubowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Maksymiliana Kolbego w Gąsocinie (dekanat ciechanowski wschodni diecezji płockiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1780–1781. Ufundowana została przez Józefa Radzickiego. Remontowana była w latach 1972–1974. Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest nieorientowana, do jej budowy użyto drewna sosnowego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest ścianą prostą, z boku są umieszczone zakrystia i skarbczyk. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy. We wnętrzu ściany są wyłożone boazerią. Strop płaski jest ozdobiony dekoracją kasetonową. Do wyposażenia należy ołtarz główny. Tablica konsekracyjna w ramie pochodzi z 1781 roku. Krucyfiks został wykonany w 2 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Samogoszczy

Kościół Świętej Jadwigi śląskiej w Samogoszczy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łaskarzew diecezji siedleckiej). Jest to murowana świątynia wybudowana w 1864 roku przez Stanisława Zamoyskiego. Konsekrowana została w 1878 roku przez biskupa lubelskiego, Walentego Baranowskiego. Kościół został wzniesiony w stylu neogotyckim. W świątyni znajdują się organy o 41 rejestrach zbudowane w 1865 roku przez warszawskiego organmistrza Leopolda Blumberga. Instrument znajduje się na chórze muzycznym naprzeciwko ołtarza głównego i jest wkomponowany w centralną arkadę chóru. Organy posiadają trakturę mechaniczną, wiatrownicę klapową oraz miech magazynowy. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Korytnicy Łaskarzewskiej

Kościół Świętego Bartłomieja Apostoła w Korytnicy Łaskarzewskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łaskarzew diecezji siedleckiej). Jest to świątynia murowana, wzniesiona w latach 1919-1926 za sprawą zabiegów księdza Stanisława Grzeszki. W 1932 roku kościół poświęcił biskup Henryk Przeździecki. Budowla jest przykładem stylu neobarokowego. W kościele znajdują się organy o 10 rejestrach zbudowane w 1916 roku przez Jana Szymańskiego. W 1964 i 1979 roku firma Kamińskich odrestaurowała instrument. W 2000 roku wyremontowano szafę organową, po czym została pozłocona. Zmieniona została wtedy kolorystyka na jasną. Organy znajdują się na chórze muzycznym naprzeciwko ołtarza głównego. Instrument posiada trakturę mechaniczną, wiatrownicę stożkową oraz miech magazynowy z podawaczem klinowym usytuowany na zewnątrz szafy organowej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Mariańskim Porzeczu

Kościół Matki Bożej Bolesnej w Mariańskim Porzeczu – parafialny kościół rzymskokatolicki zlokalizowany w Mariańskim Porzeczu (powiat garwoliński, województwo mazowieckie). Historia Barokowy obiekt wzniesiono w 1776 z fundacji Józefa Lasockiego dla przybyłych do wsi w 1699, z inicjatywy Stanisława Papczyńskiego, marianów. Powstał bliżej wsi Zalesie w stosunku do miejsca poprzedniej świątyni, która spłonęła 7 lat wcześniej. Parafię mariańską przy świątyni erygowano w 1801. W 1864 zakon musiał opuścić wieś, a świątynia przejęta została przez kler diecezjalny. Marianie powrócili do Porzecza w 1966. W 1968 biskup siedlecki Ignacy Świrski uznał świątynię za diecezjalne sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej. Architektura Trójnawowy, bazylikowy kościół wzniesiono na planie krzyża łacińskiego. Ma dwie czworoboczne wieże od zachodu. Ściany zewnętrzne są oszalowane pionowymi deskami. Wyposażenie Wnętrze pokryte jest malowidłami temperowymi z końca XVIII wieku. Zaprojektował je marianin, ojciec Jan Niezabitowski. Polichromia iluzjonistyczna jest jednolita stylistycznie i ikonograficznie – przedstawia murowane elementy architektoniczne. Najcenniejsze obiekty wyposażenia to: łaskami słynący obraz Matki Boskiej Bolesnej przywieziony przez Stanisława Papczyńskiego do Goźlina z rodzinnego domu w Podegrodziu w 1699 (reprezentuje typ Hodegetria, czyli Wskazująca drogę lub Przewodniczka); na obrzeżach przedstawienia ukazano aniołów z narzędziami męki Chrystusa (gwoździe i korona cierniowa); obok umieszczony jest napis: Dokąd odszedł, o najpiękniejsza, Kochanek Twój, obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej w ołtarzu głównym, malowidło przedstawiające Trójcę Świętą na stropie prezbiterium, Gwiazda Mariańska na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu, XVIII-wieczne: ambona, chrzcielnica, krzyże ołtarzowe, stacje drogi krzyżowej, organy i rzeźba Matki Bożej Niepokalanej. Otoczenie Kościół otoczony jest starymi kasztanowcami, lipami i akacjami. Przy płocie kościelnym stoi kilka głazów upamiętniających: prof. Aleksandra Jabłonowskiego, historyka, badacza Rusi, urodzonego w Goźlinie (z 2016), żołnierzy Batalionów Chłopskich i działaczy ruchu ludowego (z 2014), ocalenie świątyni od pożaru i powrót marianów w 1966 (z 2016), twórców niepodległości Polski (z 2018), 350. rocznicę utworzenia zgromadzenia mariańskiego i 100. rocznicę Bitwy Warszawskiej (z 2018), ofiary pandemii koronawirusa (z 2021). Galeria Przypisy
Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Baranowie

Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wiskitki diecezji łowickiej. Znajduje się we wsi Baranów, w powiecie grodziskim, w województwie mazowieckim. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1907–1920 według projektu architektów: Stanisława Grochowicza i Bronisława Colonnę-Czosnowskiego. Kościół został poświęcony przez kardynała Aleksandra Kakowskiego. Od 12 października 1912 roku świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego. Przypisy
Willa „Foksal”

Willa „Foksal” – zabytkowa willa przy ulicy Bartniaka 28 w Grodzisku Mazowieckim. Powstała w 1846 roku według projektu Teofila Shullera. Przez wiele lat pełniła funkcję domu gościnnego dla pasażerów Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Obecnie w budynku mieści się Ośrodek Dokumentacji Zabytków ob. Narodowego Instytutu Dziedzictwa. W 1972 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Położenie Willa znajduje się w centrum Grodziska Mazowieckiego, przy ulicy Władysława Bartniaka 28. Działka na której się znajduje willa graniczy z torami kolejowymi oraz Parkiem im. hr. Skarbków. Historia Willa powstała w latach 1845–1846 według projektu Teofila Shullera, który był uczniem Henryka Marconiego. Budynek wchodził w skład zabudowań dworcowych i mieścił się w nim dom gościnny dla podróżnych z restauracją i hotelem. Odprawa pasażerów odbywała się w drewnianym pawilonie, który znajdował się obok budynku i został zniszczony w 1915 roku. Po wybudowaniu nowego dworca kolejowego w Grodzisku w latach 1921–1922, budynek stracił swoją funkcję. Do 1917 roku wraz z otaczającym go parkiem, stanowił własność rodziny Mokronoskich. W 1917 roku Willa Foksal przeszła w ręce hr. Branickiego. W latach 1936–1940 budynek należał do Towarzystwa nad Ociemniałymi. Od 1945 do 1970 roku w willi mieścił się szpital oraz przychodnia. W latach 70. XX w. budynek był użytkowany przez Warszawskie Przedsiębiorstwo Geodezyjne. Budynek przeszedł remont w latach 1986–1992 i obecnie mieści się w nim Ośrodek Dokumentacji Zabytków. Nazwa Nazwa willi czyli „Foksal” pochodzi od rosyjskiego słowa „wokzał”, które to oznacza dworzec. Przez mieszkańców Grodziska Mazowieckiego i okolic, willa jest nazywana „lokomotywką”, ponieważ wygląd wieży budynku jest kojarzony z kominem parowozu. Przypisy
Willa „Niespodzianka”

Willa „Niespodzianka” – zabytkowa willa w Grodzisku Mazowieckim, przy ulicy Kościuszki 12. Została wybudowana w 1903 roku. Willę zaprojektował Józef Moszyński. Historia Budowę willi ukończono przed końcem 1903 roku. Razem z willą wokół niej powstały budynki z lokalami na wynajem. Całość otoczona była murowanym ogrodzeniem z neogotycką bramą (obecnie nie istniejącą). Budowę wilii sfinansował Józef Moszyński, który był jej projektantem oraz pierwszym właścicielem. Józef Moszyński zmarł w 1914 roku. W 1932 roku po jego śmierci, rodzina sprzedała budynek Maurycemu Freidlichowi, który był ławnikiem w zarządzie Grodziska Mazowieckiego. Budynek do końca XX w. należał do jego spadkobierców. W 2010 roku Willa „Niespodzianka” została podpalona i groziła jej rozbiórka. W 2014 roku budynek stał się własnością gminy. W roku 2017 willa została wyremontowana. Obecnie w budynku mieści się sala ślubów oraz Grodziskie Centrum Edukacji Plastycznej. W późniejszych latach obok budynku wybudowano nowoczesny ratusz. Przypisy