NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wszystkich Świętych w Wielowsi

Kościół Wszystkich Świętych w Wielowsi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koźmin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1665 roku. Powstała dzięki staraniom proboszcza Adama Kleszczyckiego. Rozbudowana została w 1929 roku – przedłużono wówczas nawę, wybudowano nową kruchtę i zakrystię, wymieniono stropy i chór muzyczny. Kościół był remontowany w 1975 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową i częściowo słupowo-ramową. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Wejście główne poprzedza ganek podparty dwoma słupami. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona barokowym, blaszanym dachem hełmowym z latarnią i chorągiewką. Wnętrze jest nakryte stropami płaskimi z pozornymi kasetonami. Ściany są otynkowane, w dolnych partiach pokryte są boazerią. Na belce tęczowej jest umieszczona barokowo–ludowa Grupa Pasyjna z 2 połowy XVII wieku. Barokowymi elementami wyposażenia są: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica (w kształcie czaszy podpartej aniołem), powstałe w 1 połowie XVIII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Baszkowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Baszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zduny diecezji kaliskiej). Jest to budowla w stylu klasycystycznym wzniesiona w 1829 roku. Ufundowana została przez Mikołaja Mielżyńskiego, ówczesnego dziedzica Baszkowa. Do zabytków świątyni należą: ołtarz główny z dużym krucyfiksem (z XVII wieku) a także z rzeźbami patronów Polski: św. Stanisława Biskupa Męczennika i św. Wojciecha, wykonanymi w 1919 roku przez Marcina Rożka. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Drobninie

Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Drobninie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Grunt pod kościół i plebanię został ofiarowany przez właściciela majątku w Drobninie, Stefana Ponikiewskiego. W dniu 5 maja 1935 roku rozpoczęła się budowa świątyni, która została ukończona w październiku 1936 roku. Budowla została projektowana przez inżyniera architekta Franciszka Morawskiego. Nowy kościół został konsekrowany przez księdza prymasa Augusta Hlonda 8 listopada 1936 roku. Podczas okupacji hitlerowskiej od 1940 do 1945 świątynia była zamknięta i zamieniona na magazyn zbożowy. Po zakończeniu wojny, w 1945 roku, kościół został otwarty. Podczas urzędowania księdza Kazimierza Zacharzewskiego świątynia została odnowiona, zostały wprawione witraże, została nowocześnie urządzona zakrystia i kupione zostały nowe komplety szat liturgicznych. W 1997 roku zostało założone gazowe ogrzewanie w świątyni, w 1998 roku kościół został odwilgocony. W 1999 roku został przełożony dach na świątyni. W 2000 roku kościół został wymalowany. W 2003 roku wieża świątyni została pokryta blachą miedzianą. W 2004 roku został przeprowadzony kapitalny remont dachu nad lożą i zakrystią w kościele (wymieniono belki deski, blachy i papy). W 2005 roku została wykonana nowa kanalizacja, a także nowe schody do świątyni. W 2006 roku został kupiony nowy katafalk, naprawiony został dzwon (otrzymał nowy napęd elektryczny). W 2007 roku świątynia otrzymała nowe nagłośnienie oraz oświetlenie zewnętrzne. W 2009 roku zakończony został remont organów w kościele, zostały wykonane nowe schody w prezbiterium, kupione zostały nowe meble do zakrystii. W 2010 roku zakończona została budowa parkingu przy świątyni, a w 2015 roku zakupiono ekran i „elektronicznego organistę” do świątyni. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Oporowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Oporowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Świątynia została wzniesiona w 1640 roku. Ufundowana została przez Stanisława Śmigielskiego. Została powiększona w 1804 roku o murowaną wieżę i kruchtę dzięki staraniom Józefa Morawskiego referendarza Księstwa Warszawskiego. Restaurowana była w latach: 1870 pod nadzorem Aleksego Lange, 1877 i 1952–54. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, wybudowana została w konstrukcji słupowo-ramowej, wypełnionej gliną i cegłą. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, przy nim znajdują się: zakrystia z lożą kolatorską na piętrze oraz kaplica, pełniąca dawniej funkcję kruchty. Od frontu jest umieszczona murowana wieża z kruchtą w przyziemiu. Zwieńcza ją klasycystyczny blaszany dach hełmowy. Z boku nawy jest umieszczona murowana kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. Pod budowlą znajduje się krypta. Wnętrze kościoła jest nakryte stropem pozornie kasetonowym z dekoracją. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem i rzeźbami. Chór muzyczny jest podparty dwoma kolumnami i posiada prostą linię parapetu, na chórze jest umieszczony prospekt organowy z początku XVIII wieku. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym pochodzi z końca XVIII wieku; w jego polu środkowym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Różańcowej z około 1640 roku. Dwa ołtarze boczne reprezentują styl regencji i powstały w latach 1720–30, poświęcone są św. Janowi Nepomucenowi (lewy) oraz Aniołowi Stróżowi (prawy). Ambona i ława kolatorska powstały pod koniec XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym w formie muszli, podparta delfinem, została wykonana w 2 połowie XVII wieku. Skarbonka z pnia drzewa z żelaznymi drzwiami i okuciami pochodzi z około 1640 roku. Liczne rzeźby reprezentują style: późnogotycki i barokowy. Drewniane epitafium fundatora świątyni powstało w stylu wczesnobarokowym. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej w Pawłowicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej w Pawłowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona jako kaplica dworska w 1597 roku i ufundowana przez Bartłomieja i Dorotę z Rydzyńskich Wierzbno-Pawłowskich. Kaplica została poświęcona w 1629 roku przez sufragana Bajkowskiego – otrzymała wówczas wezwanie Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej. W 1741 roku dzięki staraniom Andrzeja Mielżyńskiego do świątyni została dostawiona kaplica północna pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. W latach 1772–75 budowla została odrestaurowana, wówczas być może została dobudowana kaplica południowa. Na początku XX wieku kościół został powiększony i dostawiona została zakrystia. Świątynia z zewnątrz prezentuje się jako budowla salowa wzniesiona na planie prostokąta, z kwadratową wieżą zwieńczoną barokowym dachem hełmowym i kartuszem z datą 1772 roku, herbem Leliwa Czapskich. W ołtarzu głównym wykonanym w 1906 roku jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, z kolei w ołtarzu południowym znajduje się obraz Matki Boskiej Śnieżnej – obydwa zostały namalowane w XVII wieku. Z tego czasu pochodzi również ambona w formie globu ziemskiego podtrzymywana przez anioła. Ołtarze w kaplicach oraz ambona reprezentują styl późnobarokowy i są ozdobione ornamentami w stylu rokokowym. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Goniembicach

Kościół świętego Mikołaja w Goniembicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Świątynia została wzniesiona w 1815 roku. Jest to budowla murowana i otynkowana, posiadająca kwadratową, opilastrowaną w narożnikach wieżę i kruchtę w przyziemiu. Dawniej wieża miała dwie kondygnacje. W 1921 roku została dobudowana niższa kondygnacja i baniasty dach hełmowy zwieńczony wmontowanym krzyżem na kuli. Kościół nakryty jest dachami trójspadowymi, pokrytymi czerwoną dachówką karpiówką. Więźba dachowa została wykonana z drewna i posiada typową konstrukcję stolcową. Budowla jest orientowana, wzniesiona na planie prostokąta. Okna świątyni są prostokątne i zamknięte półkoliście. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia i św. Michała Archanioła w Górce Duchownej

Kościół Matki Bożej Pocieszenia i świętego Michała Archanioła w Górce Duchownej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat śmigielski archidiecezji poznańskiej). Data powstania obecnej świątyni nie jest znana. W 1610 roku wymieniona jest świątynia murowana. W 1691 roku wybuchł pożar w świątyni. W 1700 roku kościół został wyremontowany oraz została odbudowana kaplica północna pod wezwaniem świętej Anny. W 1760 roku została dobudowana kaplica południowa pod wezwaniem Matki Boskiej Pocieszenia. W 1903 roku została dobudowana wieża, natomiast w latach 1948–1958 powstały krużganki. Obecna świątynia jest murowana i wzniesiona z cegły, otynkowana. Powstała na planie prostokąta i zamknięta jest węższym wyodrębnionym prezbiterium. Okna w świątyni są witrażowe, półkoliście zamknięte. Wysoka neobarokowa wieża jest ozdobą świątyni. Wybudowana została w latach 1902–1903. Główny ołtarz powstał na początku II połowy XVIII wieku, reprezentuje styl późnobarokowy i jest ozdobiony rzeźbami. W południowej kaplicy jest umieszczony drugi boczny ołtarz z łaskami słynącym obrazem Matki Boskiej Pocieszenia z Dzieciątkiem namalowanym w XV wieku. Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Kościół w Górce Duchownej jest jednym z najstarszych ośrodków kultu maryjnego w Wielkopolsce. Już od co najmniej 1410 roku znajduje się tu łaskami słynący obraz Matki Bożej Pocieszenia, który według tradycji został przywieziony przez benedyktynów z Lubinia w czasie zarazy i pozostał w świątyni na stałe. W XV i XVI wieku miejscowość stała się ważnym celem pielgrzymkowym, przyciągając wiernych z różnych regionów Polski. Kult Matki Bożej Pocieszenia rozwijał się dynamicznie przez kolejne stulecia, a przed Jej wizerunkiem modlili się m.in. św. Stanisław Kostka, Bernard z Wąbrzeźna oraz bł. Edmund Bojanowski, który związany był z tym miejscem w ostatnim okresie życia. Wierni przypisywali wstawiennictwu Maryi liczne łaski i uzdrowienia, co znalazło odzwierciedlenie w licznych wotach składanych przy obrazie. Po zniszczeniu obrazu w pożarze w 1927 roku wykonano jego kopię autorstwa Mariana Szczurowskiego. W 1964 roku doszło do profanacji i kradzieży wotów, co spotkało się z szerokim odzewem wiernych. Po odnowieniu wizerunku w 1966 roku arcybiskup Antoni Baraniak dokonał jego uroczystej koronacji koronami papieskimi. Przypisy Linki zewnętrzne Krótki opis kościoła i cudownego obrazu Matki Boskiéj Pocieszenia w Górce Duchownéj (1865) w bibliotece Polona
Kościół Wszystkich Świętych w Mórkowie

Kościół Wszystkich Świętych w Mórkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Świątynia została wzniesiona w 2 połowie XVI wieku, dzięki staraniom Kotwiczów-Dłuskich. Do prostokątnego, dwunawowego korpusu jest dobudowane niższe i węższe, kwadratowe prezbiterium, z zakrystią umieszczoną od strony północnej. Przy zachodniej ścianie nawy znajduje się wybudowana w 1909 roku wieża, w dolnej partii posiadająca konstrukcję szachulcową, powyżej drewnianą, zakończona dachem hełmowym z latarnią. Gwiaździste sklepienia naw oparte są na dwóch filarach, umieszczonych na osi świątyni. Prezbiterium nakrywa stropem kasetonowy z 1931 roku. Neogotycki ołtarz główny powstał w XIX wieku. Z dawnych czasów kościół posiada dwie późnorenesansowe płyty wykonane z piaskowca, z płaskorzeźbionymi wizerunkami zmarłych: Wojciecha Dłuskiego (zmarłego w 1574 roku), przedstawionego jako stojący rycerz, oraz młodzieńca z rodziny Kotwiczów-Gorczyńskich (z 4 ćwierci XV wieku), przedstawionego jako chłopca w renesansowym stroju. Przypisy
Kościół św. Marcina w Wilkowicach

Kościół świętego Marcina w Wilkowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona na początku XVI wieku. Około 1570 roku została przekazana braciom czeskim, natomiast w 1625 roku dzięki staraniom Stanisława Wilkowskiego wróciła do katolików. Budowla była restaurowana na początku XVIII wieku i w latach 1803–1805. W 1819 roku została dobudowana wieża, ale zniszczył ją pożar w 1931 roku. Wieża została odbudowana w drugiej połowie lat 30. XX wieku. W 1962 roku zostało odnowione wnętrze świątyni. 21 czerwca 2011 roku na wieży zostały zamontowane nowe dzwony ufundowane przez rodziny Stróżyków i Górczaków z Wilkowic. Wykonano je w Ludwisarni Felczyńskich w Taciszowie. Ważą odpowiednio: 150 kg i 290 kg. Architektura Budowla powstała na planie wydłużonym, jest orientowana i posiada nieznacznie węższe, trójbocznie zamknięte prezbiterium, dłuższe o 1 metr od nawy. Od strony zachodniej jest umieszczona wieża wzniesiona na planie kwadratu i cztery mniejsze dobudówki przylegające do trzech zasadniczych brył. Kościół, która powstał oryginalnie w stylu późnogotyckim, zachował niewiele z tego stylu. Z powodu przebudów wykonywanych na przestrzeni wieków świątynia została w dużej mierze zbarokizowana. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Kąkolewie

Kościół Wszystkich Świętych w Kąkolewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Oryginalnie była to murowana świątynia wzniesiona w 1500 roku w stylu późnogotyckim. Następnie była wielokrotnie przebudowywana. Sędziwy wiek świątyni świadczy o tym, że mieszają się w niej różne style. Obecnie jest to budowla w stylu barokowo-klasycystycznym wybudowana z wykorzystaniem późnogotyckich murów. W kościele znajdują się trzy ołtarze. W ołtarzu głównym znajduje się duży obraz Świętych Obcowania namalowany w XVIII wieku. Tabernakulum ozdobione rzeźbami dwóch aniołków zostało wykonane w drugiej połowie XVII wieku. Na uwagę zasługują również inne elementy wyposażenia: krucyfiks w kruchcie – w stylu barokowym, wykonany na przełomie XVII i XVIII wieku, krucyfiks procesyjny w stylu rokokowym, wykonany w XVIII wieku, rzeźba Chrystusa zmartwychwstałego w stylu barokowo-ludowym. Obok świątyni stoi pomnik poświęcony powstańcom wielkopolskim z Kąkolewa, natomiast na murze kościelnym są umieszczone trzy tablice z nazwiskami ofiar II wojny światowej. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dąbczu

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dąbczu – parafialny kościół rzymskokatolicki zlokalizowany w Dąbczu (powiat leszczyński, województwo wielkopolskie). Został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 518/Wlkp/A z 25 marca 1970 i z 18 czerwca 2007. Historia Pierwszy kościół istniał we wsi najprawdopodobniej w XIII wieku (być może już w XII wieku). Do 1410 przy kościele tym funkcjonowała parafia (w 1391 wymieniono proboszcza). W latach 1510–1976 była to świątynia filialna należąca do parafii w Rydzynie. Obecny kościół w konstrukcji szachulcowej (wypełnienie z gliny i cegieł, tynkowany) pochodzi z lat 1666-1668 i stoi w miejscu obiektu XIV-wiecznego. Wzniesiony został z inicjatywy proboszcza Wawrzyńca Wieczorkowskiego, który założył też przykościelny cmentarz. W latach 1970-1971 przeprowadzono kapitalny remont obiektu. Osadzono go m.in. na nowych, podwyższonych fundamentach. Wymieniono wówczas drewniane elementy konstrukcji ścian, które na nowo wypełniono, a także wymieniono szalowanie ścian wieży. W części wewnętrznej usunięto tynki z polichromiami (uznano je za nieposiadające wartości zabytkowej). Architektura Kościół stoi na placu w kształcie klina. Jest świątynią jednonawową (na planie prostokąta), orientowaną, z prezbiterium od wschodu, dwukondygnacyjną wieżą konstrukcji słupowej na planie kwadratu od zachodu i kruchtą na planie kwadratu od południa. Nawę i niższe oraz węższe prezbiterium nakrywają dachy dwuspadowe. Wieżę przykrywa dach namiotowy z obeliskiem, kulą i krzyżem. Dachy pokryte są gontem, a kalenica drewnianymi gąsiorami. Otwory okienne są prostokątne i kwadratowe. Wnętrze i wyposażenie Wnętrze kościoła kryte jest stropem, a ściany w większości obite deskami. Węższe od nawy prezbiterium, wydzielone od niej dwoma stopniami, oddzielone jest prostokątnym otworem z nową belką i wpisanym w niego łukiem tęczowym. Chór muzyczny od zachodu wsparty jest na dwóch słupach. Do najcenniejszego wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny z końca XVI wieku w stylu późnorenesansowym (obrazy Chrystusa przy słupie lub Chrystus u słupa w centrum z 1591 i Zdjęcie z Krzyża z drugiej połowy XVII wieku), rokokowa ambona z mniej więcej połowy XVIII wieku, na ścianie tęczowej - pochodzi z nieistniejącego kościoła w Kłodzie, prospekt organowy (późny barok) z początku XVIII wieku (1704), chrzcielnica (wczesny barok), około połowy XVII wieku. Otoczenie Obiekt otacza drewniane ogrodzenie na podmurówce. Wewnątrz znajduje się cmentarz i ścieżka procesyjna. Galeria Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Jabłonnie

Kościół świętego Mikołaja w Jabłonnie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marcina w Kaczkowie (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Pierwotna świątynia murowana została wzniesiona w XVII wieku i ufundowana przez ówczesnych dziedziców Jabłonny, rodzinę Lassel von Stosch. Płyty nagrobne Fryderyka von Nisemeschela (zm. 1601), późnorenesansowa, umieszczona na murze zewnętrznym, od strony północnej, z herbami i inicjałami, von: ojcowskimi (po lewej): D.V.N. Fredricha Niesemeuschela, D.V.S. Schönaich matczynymi (po prawej): D.V.H. Barbary Haugwitz, D.H.G. Barbary Glaubitz. Georga Lassela von Stoscha (1616-1664), dziedzica Jabłonny, umieszczona od strony południowej, z herbami i inicjałami, von: ojcowskimi (po lewej): D.V.ST. Balthasara III Stosch, D.V.N. Nostiz, D.V.G. Glaubitz, D.V.K. Kittlitz matczynymi (po prawej): D.V.ST. Anny Stosch, D.V.A. Barbary Abschatz, D.V.N. Nostiz, D.V.L. Agnes Lest Na murach tego kościoła na początku XIX w. rozpoczęto budowę obecnej świątyni, kontynuowanej w dwudziestoleciu międzywojennym. Ołtarz główny został wykonany po II wojnie światowej przez stolarza Józefa Maciejewskiego z Rydzyny. Obraz w ołtarzu, przedstawiający świętego Marcina, jest dziełem rydzyńskiego artysty Leona Bańkowiaka. Przypisy
Kościół św. Marcina w Kaczkowie

Kościół świętego Marcina w Kaczkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rydzyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1674 roku. Ufundowana została przez rodzinę Lessel – Stosch. W 1729 roku została dobudowana wieża. W 1817 roku została poważnie remontowana – wymieniono wówczas konstrukcję na szkieletową. W 1820 roku został ufundowany przez mieszkańców wsi zegar na wieży. W latach 1947–53 została dobudowana kaplica Matki Bożej a także zostały przebudowane: zakrystia i wieża. W latach 1977–78, 1983–84 budowla była remontowana. W 2002 roku zostało założone nowe pokrycie dachu. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, charakteryzuje się konstrukcją słupowo-ramową wypełnioną cegłą. Świątynia jest orientowana, salowa, nie posiada wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięta jest trójbocznie. Po bokach nawy znajdują się: kaplica pod wezwaniem Matki Bożej wzniesiona na planie kwadratu oraz zakrystia. Powstały one na planie prostokąta i posiadają kalenice niższe od nawy głównej. Od frontu jest umieszczona dwukondygnacyjna wieża, węższa u góry, murowana w dolnej części, mieszcząca kruchtę w przyziemiu i drewniana powyżej ozdobiona tarczami zegara. Zwieńcza ją dach ostrosłupowy, pokryty gontem z chorągiewką z datą „2002”. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze kościoła jest otynkowane i nakrywa je płaski strop. Podłoga jest murowana. Nad kruchtą znajduje się chór muzyczny z prostokątną wystawką w części centralnej. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z około 1700 roku. Barokowa płyta nagrobna wykonana z piaskowca jest umieszczona na ścianie kaplicy i powstała w 1642 roku. Przypisy
Kościół św. Marcina w Długich Starych

Kościół świętego Marcina w Długich Starych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Jest to budowla murowana, w zrębie późnogotycka, wybudowana z fundacji Kotwiczów-Dłuskich. Gruntownie została wyremontowana pod koniec XIX wieku i później w 1966 roku. Wieża, w części górnej drewniana, została zbudowana w 1809 roku. Wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe. Prezbiterium jest ozdobione polichromią ze sceną Zwiastowania wykonaną w połowie XVIII wieku. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny w stylu barokowo-regencyjnym z około 1720–1730 roku, ozdobiony rzeźbami i obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około połowy XVII wieku, na zasuwie jest umieszczony obraz Wniebowstąpienia Najświętszej Marii z pierwszej połowy XVIII wieku, będący kopią obrazu głównego kościoła parafialnego we Wschowie, a także tabliczki wotywne wykonane w XVII i XVIII wieku. Dwa boczne ołtarze w stylu rokokowym ozdobione są rzeźbami aniołów i świętych powstałymi około 1770 roku, natomiast rokokowa chrzcielnica pochodzi z 1765 roku. Wśród rzeźb znajdujących się w świątyni na uwagę zasługują: gotycka figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem wykonana około 1430 roku, późnogotycki Chrystus Frasobliwy powstały około 1500 roku oraz barokowa grupa pasyjna pochodząca z drugiej połowy XVII wieku, powstała z dawnej belki tęczowej. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gołanicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Gołanicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1782 roku w stylu późnobarokowym. Ufundowana została przez Stanisława Krzyckiego, chorążego wschowskiego. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarze w stylu barokowo-klasycystycznym ozdobione rzeźbami i obrazami z XVIII i XIX wieku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Chrystusa na Krzyżu namalowany na początku XIX wieku, natomiast w bocznych jest umieszczona Matka Boska Różańcowa ze św. Dominikiem i Świętą Rodziną. Ambona, ławki i chrzcielnica powstały pod koniec XVIII wieku. Świątynia posiada także dwa epitafia wykonane z piaskowca z inskrypcjami. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej w Krzycku Małym

Kościół Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej w Krzycku Małym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat święciechowski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia zbudowana w 1892 roku na miejscu kilku wcześniejszych budowli sakralnych przez wrocławskiego architekta Alexisa Langera. W jednym z ołtarzy jest umieszczony obraz Ukrzyżowanie namalowany około 1600 roku z klęczącą postacią księdza fundatora. Renesansowa chrzcielnica wykonana z piaskowca w kształcie kielicha z licznymi rzeźbami powstała w 1580 roku. Spośród obrazów można wyróżnić Wskrzeszenie Piotrowina namalowane około 1640 roku. Zachowały się również dwa dzwony w stylu późnogotyckim odlane pod koniec XV wieku. Przypisy