NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Church of St. Adalbert, Poznań

The Church of St. Adalbert or the Church of St. Wojciech (Polish: Kościół św. Wojciecha) in Poznań, Poland, was constructed in the 15th century. The church has a centuries-old wooden belfry. History The oldest known reference of a church or place of worship in this location dates back to 1244 and is connected to the establishment of a parish for the local settlement, which lay outside the city walls. At the beginning of the 15th century, sources mention its dedication to Saints Saint Adalbert of Prague (Wojciech) and George (Jerzy). At that time, the church comprised one nave, to which a northern nave was later added, followed by vaulting of the presbytery. In the 1480s, a tower was erected in the southwest corner, followed by a sacristy on the northern side of the presbytery. In the 16th century, a southern nave was added to the body, and the eastern façade was crowned with a Renaissance gable. At the turn of the 16th and 17th centuries, the presbytery, main nave, and northern nave were raised and re-vaulted. At the beginning of the 17th century, the western façade of the church was crowned with a matching gable, and a Baroque bell tower was built on its southwest side. Throughout the 19th century, the church underwent multiple renovations and restorations, notably in the years 1832–1833 and 1894–1895. In 1910, restoration work began during which the window openings were made uniform. At that time, stained glass windows depicting Blessed Salomea of Poland and Saint Barbara were installed in the side aisles; they are copies of works by Stanisław Wyspiański (from the Franciscan Church in Kraków) and Józef Mehoffer (from the Fribourg Cathedral in Switzerland). From 1911 to 1913, the interior was decorated with polychrome paintings by Antoni Stanisław Procajłowicz. In 1922, a stained glass window depicting Saint Adalbert (Wojciech) by Henryk Nostitz-Jackowski was placed in the presbytery. In 1923, on the initiative of the parish priest, a crypt was established in the church’s basement modeled after the Skałka crypt in Kraków; it is a burial place for prominent figures associated with the city of Poznań and the Greater Poland region in general. During World War II, in early 1945, the eastern gable was damaged, stained glass windows were destroyed, as well as the neo-Gothic main altar from the late 19th century, the side altars, the pulpit, and the sarcophagus of Karol Marcinkowski. That same year, repairs and restoration work began, culminating in the re-consecration of the church. In the early 1950s, the eastern gable was rebuilt, and a new sacristy was constructed. Burials Józef Wybicki Andrzej Niegolewski Feliks Nowowiejski Tadeusz Szeligowski Stefan Bolesław Poradowski Paweł Edmund Strzelecki Jan Henryk Dąbrowski (heart) Florian Marciniak References External links St. Adalbert's Parish St. Adalbert's Church
Kościół św. Wojciecha w Szczawnicy

Kościół św. Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krościenko nad Dunajcem diecezji tarnowskiej. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1882–1892 według projektu Stanisława Eljasza-Radzikowskiego. Pracami budowlanymi kierował ks. Jan Oleksik, proboszcz w latach 1889–1893. Jest to budowla neogotycka, murowana, wzniesiona z kamienia pienińskiego i cegły. Kościół składa się z obszernej nawy oraz z krótkiego, zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Do nawy z przodu dobudowana jest wieża a z lewej i prawej strony dwie kaplice w kształcie ramion transeptu. Polichromię figuralną wykonał Karol Polityński w 1923. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl neogotycki i pochodzi z końca XIX oraz z początku XX wieku. Ołtarz główny i kamienną chrzcielnicę wykonał w latach 1892–1894 Kazimierz Chodziński. Cztery ołtarze boczne w formie tryptyków i ambonę wykonał w latach 1894–1900 snycerz Władysław Łuczkiewicz. Organy 18-głosowe, wykonał w 1895 Tomasz Fall, organmistrz ze Szczyrzyca. Świątynia posiada dwa dzwony: pierwszy to Józef, odlany w 1860 w Sheffield w Wielkiej Brytanii, przeniesiony z wieży starej świątyni; drugi to Wojciech, wykonany w 1948 w Odlewni Dzwonów Karola Schwabe w Białej. Na poddaszu kościoła żyje bardzo rzadki gatunek nietoperza – podkowiec mały. Przypisy Bibliografia Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Ziemi Krakowskiej. Wydawnictwo Literackie Kraków, 1982. ISBN 83-08-00280-3.
Kościół św. Wojciecha w Łodzi

Kościół św. Wojciecha Biskupa Męczennika – Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Łodzi – kościół położony w dzielnicy Górna na rogu ulic Rzgowskiej i św. Wojciecha, w pobliżu łódzkich Stawów Jana. Jest miejscem spotkań i modlitw rzymskokatolickiej parafii św. Wojciecha. Historia Aktualnie istniejący kościół został wybudowany w latach 1902–1924 według projektu warszawskiego architekta Józefa Dziekońskiego. Parafię św. Wojciecha erygował 1892 roku abp warszawski Wincenty Teofil Chościak Popiel. Kościół został poświęcony w 1929 roku przez pierwszego łódzkiego ordynariusza, bpa Wincentego Tymienieckiego. Kościół jest miejscem odprawiania mszy do dzisiaj. Architektura Kościół jest murowany, trzynawowy z dość szerokim transeptem. W końcach transeptu znajdują się kaplice. Dach na nawie głównej jest wysoki i bardzo spadzisty, natomiast na nawach bocznych nachylenie dachu jest mniejsze. Świątynia posiada dwie, nierównej wysokości wieże, wzorowane przez autora projektu na kościele Mariackim w Krakowie. Zaprojektowane zostały przez Wiesława Kononowicza, a ich budowę ukończono w 1938 roku. Wnętrze ma charakter głównie neogotycki. Najcenniejszym obiektem jest obraz Matki Boskiej Pocieszenia nazywanej Matką Boską Chojeńską – namalowany na modrzewiowej desce w latach 1600–1620. Z uwagi na ów malunek kościół św. Wojciecha znalazł się w rejestrze Sanktuariów Maryjnych w Polsce. Witraże Kościół posiada trzynaście witraży w ogólnodostępnych częściach, oraz trzy w pomieszczeniach na co dzień niedostępnych (dwa po bokach prezbiterium i jeden w bocznej kaplicy. Powstały w latach 1956 - 1961 na zamówienie księdza Jana Fondalińskiego, ówczesnego proboszcza parafii, według projektu Heleny Papée-Bożyk i Edwarda Kwiatkowskiego, założyciela Pracowni Witrażu na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Nad bramą od strony ulicy Rzgowskiej znajduje się mosiężna kula z datą 1643 oraz literami CCIM, co stanowi skrót łacińskiego zdania Civis Cracoviensis Ioannes Mvlinowic, czyli mieszczanin krakowski Jan Mulinowic. Kula wcześniej znajdowała się na wieży drewnianego kościoła stojącego w tym miejscu, a upamiętnia Jana Mulinowicza. Na wieży wiszą trzy dzwony odlane w łódzkiej odlewni Metalut w 1953. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Rzymskokatolicka Parafia pw. Św. Wojciecha, Biskupa i Męczennika [online], Parafia św. Wojciecha w Łodzi [dostęp 2020-03-20] (pol.). strona główna serwisu
St. Adalbert (Frombork)

Die römisch-katholische Kirche St. Adalbert (polnisch Kościół św. Wojciecha) in der ermländischen Stadt Frombork (deutsch Frauenburg) ist ein nach dem Entwurf von Friedrich August Stüler errichtetes Bauwerk aus dem 19. Jahrhundert. Kirchengebäude Standort Die Stadt mit der St.-Adalbert-Kirche liegt am Ostufer des Frischen Haffs (polnisch Zalew Wiślany) im Nordwesten der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Die St.-Adalbert-Kirche befindet sich in der Stadtmitte an der dem Haff zugewandten Seite am Kathedralhügel. An der Kirche führt die Woiwodschaftsstraße 504 (einstige deutsche Reichsstraße 1) vorbei. Geschichte Eine evangelische Gemeinde entstand in Frauenburg erst im Jahre 1772. Eine eigene Pfarrei wurde 1828 errichtet, zuvor wurde die Gemeinde von Braunsberg (polnisch Braniewo) aus betreut. 1871 wurde Tolkemit (polnisch Tolmicko) von Lenzen (Łęcze) nach Frauenburg umgepfarrt. Frauenburg wurde mit Tolkemit zu einer Vereinten Kirchengemeinde zusammengelegt, deren Pfarrsitz Frauenburg blieb. Die Pfarrei gehörte zum Kirchenkreis Ermland, vor 1945 zu dessen Teilbereich des Superintendenturbezirks Braunsberg (Braniewo) innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Bauwerk An den Plänen zum Bau einer evangelischen Kirche in Frauenburg hatte selbst Friedrich Wilhelm IV. Anteil. In den Jahren 1857 bis 1861 wurde der Kirchenbau dann nach einem Entwurf von Friedrich August Stüler errichtet. Am Gedenktag der Reformation (31. Oktober) 1862 wurde er eingeweiht. Entstanden war ein neugotischer Ziegelbau mit einem Treppengiebel sowie einem schlanken Turm. Hinter dem Altar in sternförmig gewölbten Chor erhob sich ein großes Kreuz. Die Innenmalerei stammte vom Königsberger Kunstmaler Otto Ewel, der sie 1928 anfertigte. Zwei Altarleuchter stammten aus dem Besitz des Generalsuperintendenten und Erzbischofs Ludwig Ernst von Borowski. An die Kirche wurde im Jahre 1903 ein Pfarrhaus angebaut. Die Kirche wurde 1946 zugunsten des Bistums Ermland der Römisch-katholischen Kirche in Polen enteignet. Nach umfangreichen Renovierungsmaßnahmen wurde sie als St.-Adalbert-Kirche neu geweiht. Sie ist jetzt eine Filialkirche der Kathedrale Mariä Himmelfahrt und St. Andreas in Frombork. Das einstige Pastorat ist heute ein Gotteshaus der Pfingstkirche (polnisch Kościół Zielonoświątkowy). In Frombork lebende evangelische Kirchenglieder gehören zur Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen. Kirchengemeinde Kirchspielorte (bis 1945) Bis 1945 gehörten zum Sprengel Frauenburg der Vereinten Kirchengemeinde Frauenburg-Tolkemit 32 Orte: Pfarrer (bis 1945) Von 1828 bis 1945 amtierten an der Frauenburger Kirche als evangelische Geistliche: Literatur Karl Emil Gebauer: Kirchengeschichtliche Bemerkungen über das Ermland in Bezug auf Gründung der evangelischen Gemeinden im Allgemeinen und der zu Frauenburg ins Besondere. In: Preußische Provinzial-Blätter. Band 9, Königsberg 1833, S. 280–292 (books.google.de). Agathon Harnoch: Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreußen, Neidenburg 1890, S. 127–128 (books.google.de). Weblinks Einzelnachweise
Kościół św. Wojciecha we Fromborku

Kościół św. Wojciecha we Fromborku – zabytkowy, neogotycki, kościół, znajdujący się we Fromborku, przy ulicy Elbląskiej 5. Dawniej należał do istniejącej w mieście od 1772 roku wspólnoty ewangelickiej. Budynek powstawał w latach 1857–1861, jego projektantem był Friedrich August Stüler z Berlina. W 1903 do kościoła dobudowano dom parafialny. Obecnie dawny dom parafialny jest siedzibą zboru Chrystusa Zbawiciela we Fromborku – Kościoła Zielonoświątkowego. Kościół jest zaś katolicką kaplicą pogrzebową. Przypisy Bibliografia Stanisław Kuprjaniuk: Frombork. Wyd. III (poprawione). Olsztyn: Wydawnictwo Mantis, 2011, s. 62. ISBN 978-83-6286-002-9. OCLC 802163544. (pol.).
Église Saint-Adalbert de Wrocław

L'église Saint-Adalbert de Wrocław est une église située dans la ville de Wroclaw en Pologne. Elle est construite sur un plan en croix latine et est divisée en dix travées. Les voûtes du chœur comportent des clefs de voûte gothiques en relief. Elles sont soutenues par des faisceaux de piliers à encorbellements sculptés au XIXe siècle. Dans la nef et le transept, les voûtes, pour la plupart reconstruites, reposent sur des pilastres à encorbellements. Dans les murs nord et sud du transept se trouvent quatre paires de fenêtres, plus basses que les autres, partiellement maçonnées, qui proviennent d'un édifice antérieur, surélevées à la fin du 14e siècle. L'église représente un exemple typique de temple monastique du gothique tardif, développé en Europe à la fin du XIIIe siècle, caractérisé par un long chœur clairement séparé destiné au clergé. Historique L'église romane construite à l'origine sur ce site , probablement fondée par Bogusław, frère de Piotr Włost , a été construite au début du XIIe siècle et a été dédiée en 1112 à saint Adalbert par l'évêque Żyrosław. Lors de l'invasion mongole de 1241, l'église elle-même, le monastère fondé par Czesław Odrowąż et probablement toute la ville de la rive gauche furent détruits. Vers 1250 commence la reconstruction de l'église, dans le style gothique, comme un édifice à nef unique avec un transept. En 1270, le corps de l'église fut achevé, en 1359 la tour fut achevée, au début du 14e siècle, un nouveau chœur fut construit à la place de celui existant, et avant 1487 l'église fut de nouveau agrandie, prolongeant la nef d'une travée depuis l'ouest et rehaussant les murs de près de sept mètres. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : hauteur de la nef : 22 m ; longueur : 72 m. Notes et références Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Sint-Adalbertkerk (Wrocław)

De Sint-Adalbertkerk (Pools: Kościół św. Wojciecha we Wrocławiu) is een van de oudste kerken van Wrocław. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een 11e-eeuwse romaanse kapel, die door bisschop Robert II van Krakau aan de augustijnen geschonken was. De kapel werd in 1241 door de Mongolen vernietigd, waarna het bouwwerk in de tweede helft van de 13e eeuw in de gotische stijl is heropgebouwd. In de 14e eeuw zag de kerk een grote verbouwing onder bisschop Nankier Kołda. De kerk was een dependance van die van Krakau en stond onder morele en materiële zorg van het bisdom van Krakau. De noordelijke Duitse gotische westgevel is in 1492 voor het schip geplaatst. De barokke kapel is rond 1720 gebouwd. In deze kapel is een sarcofaag uit marmer en albast, vervaardigd in 1725 door de beeldhouwer Leonhard Weber. De figuren symboliseren de kracht, de gerechtigheid, de matigheid en de wijsheid. De kerk is tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en na de oorlog hersteld.
Kościół św. Władysława w Szydłowie

Kościół św. Władysława w Szydłowie – z XIV w., dwunawowy kościół farny ufundowany przez króla Kazimierza Wielkiego jako część pokuty za zabójstwo kanonika Marcina Baryczki. Historia Kościół wzniesiono ok. 1355 na miejscu starszego kościoła drewnianego. W 1630 świątynia spłonęła w pożarze. Kościół został odbudowany, ale pierwotny kształt przywrócono jedynie prezbiterium. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z XVIII w. przebudowana z baszty obronnej. W budowli zachowały się otwory strzelnicze. Nieopodal świątyni znajdowała się także gotycka wikarówka, została ona jednak zniszczona w czasie walk w 1944. Jej ruiny znajdują się przy murze obronnym na południe do kościoła. Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Zobacz też Szlak Romański w Polsce Przypisy Bibliografia Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, PWN, Warszawa 1998 Turystyczne atrakcje gminy Szydłów, PiotrP. Walczak (oprac.), Szydłów: Urząd Gminy, 2006, ISBN 83-922366-1-0, ISBN 978-83-922366-1-0, OCLC 836302173 . Miasta polskie w Tysiącleciu, przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków, 1965-1967 Linki zewnętrzne Strony diecezji kieleckiej
Sigismundkirche (Kędzierzyn-Koźle)

Die Sigismundkirche in Kędzierzyn-Koźle ist eine römisch-katholische Pfarrkirche am nördlichen Rand der Altstadt der Teilstadt Koźle. Sie hat eine rötliche Ziegelfassade und ist im gotischen Stil gestaltet und ist dem heiligen Sigismund und der heiligen Hedwig von Schlesien geweiht. Geschichte Die Pfarrkirche St. Sigismund wurde 1293 erstmals urkundlich erwähnt. Anfang des 14. Jahrhunderts wurde an die Südseite die Marienkapelle angebaut. 1323 wurde die Kapelle geweiht. 1454 brannte die Kirche bis auf die Marienkapelle ab. Der Altar der Marienkapelle enthält das um 1420 geschaffene gotische Gnadenbild der sogenannten Coseler Madonna. Zur Zeit der Reformation ruhte der Wiederaufbau. Freiherr Johann von Oppersdorf ließ um 1570 auf den Fundamenten ein neues Kirchenschiff bauen und vergrößerte die Kirche. Zudem wurde der Kirchturm angebaut. Um 1688 wurde Hedwig von Schlesien ebenfalls Patronin der Kirche. 1807 wurde sie durch napoleonische Truppen beschädigt. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts erfolgte eine Renovierung im neogotischen Stil. 1929 wurde eine neue Orgel der Firma Rieger eingebaut. In den 1930er Jahren erhielt die Kirche neue Altäre. Der Hauptaltar bestand aus acht Feldern mit Szenen aus dem Alten und dem Neuen Testament. 1996 wurde das Innere erneut renoviert. Bestattete Wilhelm II von Oppersdorff-Aich-Friedstein (1554–1598) Ursula von Hake († 1596) Gräfin von Hardeck († 1607) Pfarrer Ludwik Rutyna (1917–2010) Literatur Augustin Weltzel: Geschichte der Stadt, Herrschaft und Festung Cosel. Siehe auch Johanniterkommende Cosel Weblinks Über die Geschichte (auf Polnisch)
Kościół św. Zygmunta w Częstochowie

Kościół św. Zygmunta w Częstochowie − zabytkowy kościół w częstochowskim Starym Mieście, przy pl. Ignacego Daszyńskiego. Historia Kościół, w stylu gotyckim, murowany wzniesiono na początku wieku XV; składał się z prezbiterium, nawy głównej i wieży. Dokładna data budowy nie jest znana, kościół występuje w dokumentach archiwalnych parafii z 1474 roku jako istniejący od dawna, co czyni go najstarszą świątynią częstochowską. W XVII wieku Grzegorz Otwinowski ufundował, zbudowane w latach 1625–1643, kaplicę św. Grzegorza od strony południowej i św. Anny od północy oraz zakrystię; tę ostatnią zburzono w XIX wieku. W połowie XVII wieku wzniesiono obok kościoła murowany klasztor, w drugiej połowie XVIII wieku przekształcono kościół w budowlę trójnawową. W 1783 roku wybudowano fasadę z dwiema wieżami. Dawny klasztor pełni obecnie funkcję plebanii, do dziś nie zachowała się natomiast dzwonnica. W 1474 roku biskup krakowski Jan Rzeszowski przekazał zarządzanie parafią paulinom, którzy pełnili tę funkcję do 1866 roku. Do 1825 roku przy kościele istniał cmentarz katolicki. Zlikwidowano go z powodu budowy alei Najświętszej Maryi Panny. Organy wybudował Stefan Truszczyński w 1954 roku. Na prospekcie widnieje napis: Niepokalanej Bogarodzicy Dziewicy Wszechświata i Polski Królowej w hołdzie w Maryjnym 1954 Roku Prastara parafia św. Zygmunta Galeria Przypisy Bibliografia Częstochowa dawniej i dziś
Kościół św. Łukasza Ewangelisty w Warszawie

Kościół św. Łukasza Ewangelisty – kościół parafialny rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem, zlokalizowany na Górcach, w dzielnicy Bemowo, w Warszawie, w dekanacie jelonkowskim archidiecezji warszawskiej, przy ul. Górczewskiej 176. Historia 18 października 1990 poświęcono tu kaplicę, a 1 stycznia 1993 erygowano parafię pw. św. Łukasza Ewangelisty w drewnianym kościele, wzniesionym przez górali w 1991, na bazie przeniesionego obiektu z Jedlińska koło Radomia. Był to jeden z nielicznych drewnianych kościołów w Warszawie. Nie był zabytkowy, miał około 40 lat. 24 września 2004 roku rano kościół spłonął. Z pożaru uratowały się jeden kielich, niewielki krzyżyk i relikwiarz z cząstką relikwii św. ojca Pio, które to dzień wcześniej sprowadzono z Włoch. Siedzibą kościoła i parafii stały się nowo budowane budynki. Po poprzednim kościele pozostała jedynie drewniana dzwonnica od strony ul. Górczewskiej. Rozpoczęto budowę murowanego kościoła obok istniejących budynków parafii, jednak nadal msze odbywały się na zadaszonym dziedzińcu domu parafialnego pełniącym od 2004 roku funkcję tymczasowej kaplicy. W roku 2009 doszło do protestów mieszkańców bloku mieszkalnego sąsiadującego z kościołem uskarżających się na hałas pochodzący od kościelnego dzwonu i nagłośnienia. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji warszawskiej Strona internetowa parafii
Kościół św. Łukasza w Drzewicy

Kościół pw. św. Łukasza w Drzewicy – rzymskokatolicki kościół w Drzewicy. Historia i architektura Kościół w stylu gotyckim, ufundowany przed ród Drzewickich herbu Ciołek w 1315. Został erygowany w 1321, a konsekracja odbyła się w 1460. Zbudowany z ciosu kamiennego i cegły. Miał charakter obronny. Do dzisiaj zachowała się dawna nawa z wieżą na planie koła. W latach 1551–1610 kościół znajdował się w rękach kalwinistów. W latach 1908–1914 został rozbudowany w stylu neogotyckim według planu architekta Jarosława Wojciechowskiego, zachowując starą część kościoła bez zmian. Przedłużono nawę o dwa przęsła, wzniesiono transepty oraz wybudowano nowe prezbiterium. Wnętrze Wewnątrz kościoła znajdują się zabytki: późnogotycki krucyfiks drewniany z XVI wieku późnogotycka polichromia pochodząca z XVI wieku przedstawiająca św. Krzysztofa płyty nagrobne Drzewickich: Jakuba (zm. 1563) oraz Adama (zm. 1604) dwie płyty XVI-wieczne z postaciami rycerzy chrzcielnica kamienna barokowa z 1624 W podziemiach kościoła spoczywają zmarli rodu Drzewickich i Szaniawskich. Przed obiektem stoi figura św. Jana Nepomucena z 1788. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji radomskiej
Kościół św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy

Kościół pw. św. św. Apostołów Piotra i Pawła w Policach-Jasienicy – jest najstarszym z trzech użytkowanych obecnie kościołów w mieście. Znajduje się przy ul. Kościelnej 4. Historia i architektura Pierwszy znajdujący się w tym miejscu kościół, pod wezwaniem Świętego Krzyża, jest wzmiankowany w źródłach w 1299 roku i zbudowano go z drewnianych bali. Świątynia została przebudowana w XIV wieku, po pożarze. Do odbudowy użyto piaskowca oraz kamieni polnych. Pod koniec XVII wieku kościół popadł w ruinę, rozebrano go, a następnie odbudowano w stylu gotyckim, jednocześnie powiększając, w 1725 roku. Z pierwotnego kościoła zachowała się tylko kaplica. Od strony zachodniej została dobudowana wieża. Wieloprzęsłowa nawa kościelna została skrócona w wieku XVIII. W 1858 roku doszło do kolejnego pożaru, po którym dobudowano nad nawą nową wieżę, a od wschodu prezbiterium. W XX wieku dobudowano do kościoła kruchtę. Kościół stanowił część klasztoru augustianów istniejącego tu do czasów wprowadzenia reformacji w księstwie pomorskim. Obecna parafia katolicka pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła powstała 29 czerwca 1947 roku. Należy do dekanatu Police. Odpust parafialny odbywa się 29 czerwca. W prezbiterium kościoła zachował się obraz z 1858 r.: „Chrystus w rozmowie z Marią i Martą” (olej na płótnie).W 2017 roku w kościele zamontowano organy z Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, pierwotnie pochodzące z kościoła św. Stanisława Kostki w Szczecinie. Zobacz też Jasienica Klasztor augustianów w Policach-Jasienicy Przypisy Zdjęcia
Kościół Świętych Cyryla i Metodego w Sahryniu

Kościół św. św. Cyryla i Metodego w Sahryniu – rzymskokatolicki kościół w Sahryniu, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna pod tym samym wezwaniem. Historia Cerkiew unicka w Sahryniu powstała w 1873. Już dwa lata później, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, budynek przejął Rosyjski Kościół Prawosławny. Katolicy przejęli obiekt po I wojnie światowej; w 1923 stał się on kościołem parafialnym. W czasie II wojny światowej świątynia ponownie przeszła w ręce prawosławnych. 10 marca 1944, w czasie ataku Armii Krajowej na posterunek Ukraińskiej Policji Pomocniczej, po którym polskie oddziały zniszczyły wieś, budynek również został zniszczony. Po zakończeniu działań wojennych odnowiony i ponownie przekazany katolikom. Przypisy