NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей независимости (Варшава)

Музей независимости в Варшаве (пол. Muzeum Niepodległości w Warszawie) — музей, находящийся в Варшаве, Польша. Создан 30 января 1990 года в результате объединения Музея истории польского революционного движения (основан в 1957 году) с Музеем Ленина в Варшаве (основан в 1955 году), до 1991 года назывался Музей истории польской независимости и социальных движений. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. История Музей основан 30 января 1990 года как Музей истории польских движений за независимость и общественных движений (Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych), ещё ранее — Музей истории польского революционного движения (Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego). Основное здание музея — дворец Пшебендовских—Радзивиллов, где с 1955 по 1989 год размещался Музей Ленина. Коллекционные склады, исторические отделы и библиотека располагались в павильоне у Уяздовского замка. Этот павильон был передан Музею Независимости Министерством культуры и национального наследия в 1991 году. Помимо главной экспозиции, имеются также отделы: Музей X павильона Варшавской цитадели Музей тюрьмы Павяк Мавзолей борьбы и мученичества В 1991 году учреждение получило новое название. В 1992 году Музей независимости получил статус народного учреждения культуры. Директор музея — доктор Тадеуш Скочек (с 2009 года). Постоянно действующие выставки В настоящее время в музее постоянно действуют выставки: «Возрождение Польши» (Polonia Restituta) — о независимости и границах Польши (1914—1921) «Через века с белым орлом» (Z Orłem Białym przez wieki) — об историческом развитии государственного символа и герба Польши «Чтобы Польша была Польшей» (Żeby Polska była Polską) — о деятельности оппозиции в ПНР (1945—1989) Примечания Ссылки Официальный сайт
Музей незалежності у Варшаві

Музей незалежності у Варшаві (пол. Muzeum Niepodległości w Warszawie) — музей, що знаходиться у Варшаві, Польща. Зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. Історія Музей засновано 30 січня 1990 р. як Музей історії польських рухів за незалежність і громадських рухів (пол. Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych), ще раніше — Музей історії польського революційного руху (пол. Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego). Основна будівля музею — палац Пшебендовських-Радзивіллів (алея «Солідарності», 62). Крім головної експозиції, є також відділи: Музей X павільйону Варшавської цитаделі Музей в'язниці Пав'як Мавзолей боротьби та мучеництва До розміщення у палаці Радзивіллів головної експозиції музею там знаходився музей В. І. Леніна (з 1955 по 1989 рр.). У 1991 р. установа отримала нову назву. У 1992 р. Музей незалежності отримав статус народної установи культури. Директор цієї установи доктор Тадеуш Скочек. Постійно діючі виставки В даний час в музеї постійно діють виставки: «Відродження Польщі» (пол. Polonia Restituta) — про незалежність і кордони Польщі (1914—1921) «Через століття з білим орлом» (пол. Z Orłem Białym przez wieki) — про історичний розвиток державного символу та герба Польщі «Щоб Польща була Польщею» (пол. Żeby Polska była Polską) — про діяльність опозиції в ПНР (1945—1989) Виноски Ресурси Інтернету Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Музей незалежності у Варшаві
Dom „Bazar” w Miłosławiu

Dom „Bazar” w Miłosławiu – zabytkowy obiekt znajdujący się w Miłosławiu przy placu Wiosny Ludów 24, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Historia Obiekt wzniesiony w I połowie XIX wieku na miejscu dawnego zajazdu z karczmą i stajnią, przy Placu Wiosny Ludów. Rozbudowany pod koniec tego samego wieku. W czasie trwania Wiosny Ludów, w 1848 r. kosynierzy stoczyli z Prusakami zwycięską bitwę o ten budynek, o czym informuje wmurowana w lico budynku tablica pamiątkowa o treści: "W budynku tym kosynierzy stawili zwycięski opór Prusakom w 1848 roku, ufundowana przez społeczeństwo Miłosławia w 1964 r., podczas obchodów 650-lecia miasta." Podczas zaborów budynek był siedzibą organizacji walczących z germanizacją m.in. Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, w budynku znajdowała się także restauracja, sklepy oraz pokoje hotelowe. Do lipca 2012 na parterze kamienicy znajdowała się m.in. pijalnia piwa „Bazar” (obecnie lokal ten jest w gestii właścicieli sklepów Adams). Galeria Przypisy
Karmelitenkirche (Przemyśl)

Die Karmelitenkirche (poln. Kościół Karmelitów bosych) ist eine römisch-katholische Kirche an der ul. Karmelicka 1a in der Altstadt von Przemyśl. Geschichte Die Kirche wurde mit dem dazu gehörenden Karmelitenkloster in den Jahren 1620 bis 1630 im Stil des Frühbarock von Galeazzo Appiani erbaut und zu Ehren von Teresa von Ávila geweiht. Kirche und Kloster wurden von Marcin Krasicki gestiftet. Aufgrund der Josephinischen Reformen wurde das Kloster 1784 aufgelöst und die Ordensbrüder siedelten in das Karmelitenkloster Zagórz über. Die Kirche wurde danach von den griechisch-katholischen Bürgern von Przemyśl genutzt. 1946 kamen die Karmeliten in das Kloster zurück und nutzten auch wieder die Kirche. Weblinks Homepage
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Przysieczy

Kościół Matki Bożej Bolesnej – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Przysieczy. Kościół należy do parafii św. Jerzego w Prószkowie w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Historia kościoła W 2009 roku kościół przeszedł gruntowny remont, który trwał około cztery miesiące. Świątynia zyskała ogrzewanie podłogowe, nową granitową posadzkę. Wymalowano jej wnętrze i zakupiono nowe nagłośnienie i oświetlenie. We wnętrzu znalazły się nowe ołtarze. Na dzwonnicy obok kościoła wiszą trzy dzwony, wykonane w różnych ludwisarniach. Dwa z nich, odlane przez Carla Loescha i Alberta Geittnera pochodzą z wieży kościoła ewangelickiego w Prószkowie. Największy dzwon, wykonany w Ludwisarni Felczyńskich, w Taciszowie, upamiętnia mieszkańców wsi poległym śmiercią podczas I wojny światowej. Dzwony ważą ok. 140, 190 i 250 kg i mają tony e", dis" (+) i cis" (-). Przypisy Linki zewnętrzne Kościół filialny w Przysieczy. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Hala MORiS w Chorzowie

Hala MORiS – hala widowiskowo-sportowa w Chorzowie, część Miejskiego Ośrodka Rekreacji i Sportu. Hala została otwarta w 1982 roku. Początkowo należała do Huty Batory, w 1996 roku przejął ją Miejski Ośrodek Rekreacji i Sportu w Chorzowie. Podczas imprez sportowych pojemność hali wynosi 1100 widzów, a w czasie koncertów – 1500. Na obiekcie swoje spotkania rozgrywają m.in. futsaliści Clearexu Chorzów oraz piłkarki ręczne Ruchu Chorzów. Przypisy
Rataje Manor

The Manor in Rataje (Polish: Dwór w Ratajach) is a dwór (manor house) in Rataje, Poland which was built in the 19th century. It is a symmetrical single-floor building built in the style of minimalism. The building has a tympanum in pseudobaroque style and a wood porch. Currently the roof is covered with asphalt. It is surrounded by a landscaped park with an area of about 8 hectares. A short avenue of chestnut trees runs to the manor. On the west side of the park is a wooden granary, which is a remnant of the farm. Currently it is the youth club, and a library. Gallery Bibliography Pałac w Ratajach może przejść w prywatne ręce Anders, Paweł, Robert M. Czerniak, Przemysław Kowalski, Aleksander Winiecki. Pyzdry miasto nad Wartą. Poznań: Abos. ISBN 83-85811-00-1.: CS1 maint: multiple names: authors list (link)
Dwór w Ratajach

Dwór w Ratajach – dwór w Ratajach (powiat wrzesiński) powstały w XIX w. Opis Budynek parterowy, symetryczny. W budowie zastosowany jest minimalizm stylowy, a także pseudobarokowy tympanon. Posiada drewniany ganek. Obecnie dach pokryty jest papą. Otacza go park krajobrazowy o powierzchni około 8 ha. Do dworku prowadzi krótka aleja kasztanowa. Po zachodniej części parku znajduje się drewniany spichlerz, który jest pozostałością po folwarku. Obecnie pełni funkcję świetlicy wiejskiej, a także znajduje się tam biblioteka. Galeria Przypisy Bibliografia Pałac w Ratajach może przejść w prywatne ręce. [dostęp 2014-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)]. Paweł Anders, Robert M. Czerniak, Przemysław Kowalski, Aleksander Winiecki: Pyzdry miasto nad Wartą. Abos, 1993. ISBN 83-85811-00-1.
Church of the Sacred Heart of Jesus, Grabowo Królewskie

Church of the Sacred Heart of Jesus in Grabowo Królewskie - church is located in Grabowo Królewskie (Greater Poland Voivodeship, Września County, Kołaczkowo Commune) Church was built between 1925 and 1927. It was built on the site of the old church, which for a period building is still working and only when new already embraced it in its entirety, has been demolished and devotion moved to the current building. During the years Nazi occupation, as the only local church acted legally and openly. At the time it was granted a number of baptisms, marriages and funerals, not just residents Grabowo Królewskie and surrounding villages. Description It was designed by Henryk Jackowski("Polichromia”). The vault of the chancel has been exposed sky with golden stars. The founders of the church was married Wanda and Witold Wilkoszewscy, owners of property in Grabowo Królewskie. Architect who designed the church was Stanisław Mieczkowski. Gallery Bibliography "Grabowo Królewskie - Tu się dzieje!".
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Grabowie Królewskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Grabowie Królewskim - kościół zlokalizowany w Grabowie Królewskim (województwo wielkopolskie, powiat wrzesiński, gmina Kołaczkowo), powstał w latach 1925-1927. Został zbudowany na miejscu starego kościoła, który przez okres budowy wciąż działał i, dopiero gdy nowy już objął go w całości, został rozebrany, a nabożeństwa przeniesiono do obecnej budowli. Podczas lat okupacji hitlerowskiej jako jedyny w okolicy kościół działał legalnie i otwarcie. W tym czasie udzielono w nim wielu chrztów, małżeństw i pogrzebów, nie tylko mieszkańców Grabowa Królewskiego i okolic wsi. Opis Został zaprojektowany przez Henryka Jackowskiego ("Polichromia”). Na sklepieniu prezbiterium zostało wyeksponowane niebo ze złotymi gwiazdami. Fundatorami kościoła było małżeństwo Wanda i Witold Wilkoszewscy, właściciele majątku w Grabowie Królewskim. Architektem który zaprojektował kościół był Stanisław Mieczkowski. Cmentarz parafialny Cmentarz należący do parafii w Grabowie Królewskim znajduje się półtora kilometra od kościoła. Jest położony na wzniesieniu, które utrudnia zarządzanie i rozbudowę nekropolii. Jest ogrodzony z każdej strony. W środkowej części, w najwyższym punkcie znajduje się ołtarz liturgiczny, służący do odprawiania mszy np. w dniu Wszystkich Świętych. Galeria Bibliografia Grabowo Królewskie - Tu się dzieje!. [dostęp 2014-04-09]. (pol.).
Grabowo Królewskie

Grabowo Królewskie [ɡraˈbɔvɔ kruˈlɛfskʲɛ] is a village in the administrative district of Gmina Kołaczkowo, within Września County, Greater Poland Voivodeship, in west-central Poland. Its German name was Grabowo or Grabenau 1940. Mansion in Grabowo Krolewskie Mansion in Grabowo Królewskie is the ruins of a building from the interwar period, located in Grabowo Królewskie, part of Greater Poland Voivodeship. The mansion in Grabowo Krolewskie was built in 1928. It was entered into the registry of monuments in 1998. The mansion belonged to the owner of the village, Witold Wilkoszewski (22 November 1881 – 17 April 1937). After World War II, it housed a lounge and a library. The manor house was surrounded by a garden. In his area, he placed concrete and plaster figurines of saints, farmers, and cupids. In 1928, the park was surrounded by a fence with gates. Gallery See also Church of the Sacred Heart of Jesus, Grabowo Królewskie References
Dwór w Grabowie Królewskim

Dwór w Grabowie Królewskim – ruiny dworu, znajdujące się w Grabowie Królewskim (powiat wrzesiński, województwo wielkopolskie). Historia Dwór został zbudowany w 1928. Należał do właściciela Grabowa Królewskiego Witolda Wilkoszewskiego (22 listopada 1881 – 17 kwietnia 1937). W 1928 roku postawił on pomnik ku czci poległych żołnierzy pochodzących z jego dóbr z napisem Polegli na chwałę. Autorem pomnika był Szmidt. Po II wojnie światowej w budynku mieściła się świetlica i biblioteka. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków w 1998. Otoczony był parkiem w stylu francuskim (zabytek nr 1977/A z 11 grudnia 1984), zagospodarowanym w połowie XIX wieku. Na jego terenie umieszczono betonowe i gipsowe figury świętych, rolników i amorków. W 1928 park otoczono ogrodzeniem z bramkami. Galeria Przypisy
District office building, Września

The District office, Września (Polish: Budynek starostwa we Wrześni) is the office building in which administrative functions for Września County are carried out. It is located south of the town's market (Rynek), on Chopin Street. During the Partitions of Poland, the building was called the "landratura", and the adjacent starost's villa was referred to as the Landrat's villa, as Września was then part of the Kingdom of Prussia. Creation Up to the 17th century, the land that now houses the office and adjacent villa was occupied by a cemetery belonging to the Church of the Holy Spirit. After the liquidation of the church, the plot remained neglected and unused for a long time. In 1848, it was purchased by Xavier Stelmachowski, a builder from Września. Two years later, part of the cemetery land was purchased to build the headquarters of the district authorities for Września County, which had been created in 1818. The remainder of the land was purchased in 1911 with the idea of building a landrat's villa. Post-war period Until 1945, the building was used in accordance with its original purpose, namely serving as a district office and apartment for the governor. Since World War II, the building has been overhauled and modernized several times. In 1970, the ground floor of the villa was adapted into a place for weddings. The desk of the Municipal Council is also located in the building; from 1975, the building was also the seat of the Municipal Council. Ever since Września County was re-created in 1999, the building has been restored to its original function as a district office. Gallery Bibliography Torzewski, Marian (2006). Września: historia miasta. Września: Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich. pp. 446–447. ISBN 83-924220-0-7.
Muzeum Bociana Białego w Kłopocie

Muzeum Bociana Białego w Kłopocie – muzeum przyrodnicze we wsi Kłopot w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Powstało z inicjatywy Ligi Ochrony Przyrody w Zielonej Górze. Opis Zostało utworzone w 2003 i jest położone na terenie Krzesińskiego Parku Krajobrazowego. Na terenie wsi znajduje się obecnie ponad 30 gniazd, z których większość zajmowana jest od kwietnia do sierpnia przez gnieżdżące się bocianie pary. Inwestycja jest prowadzona dzięki pomocy finansowej Urzędu Miasta i Gminy w Cybince, GEF/UN, Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Zielonej Górze oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Od 2018 roku edukacje przyrodniczą prowadzą pracownicy Krzesińskiego Parku Krajobrazowego. Zobacz też Muzeum Łąki w Owczarach Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum Bociana Białego w Kłopocie. mbb-klopot.bermar.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)]. Muzeum Bociana Białego w Kłopocie na oficjalnej stronie LOP Krzesiński Park Krajobrazowy. zpkwl.gorzow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-04)].
Muzeum Koronki w Koniakowie

Muzeum Koronki – Izba Pamięci Marii Gwarek w Koniakowie – muzeum położone w Koniakowie, na terenie przysiółka Szańce. Poświęcone jest osobie Marii Gwarek – wybitnej koniakowskiej koronkarki. Placówka powstała w 1962 roku, po śmierci Marii Gwarek. W muzeum można zobaczyć części ubioru oraz przedmioty wykonane z koronki. Są wśród nich m.in. czepce, chusty, kryzy, kołnierzyki, zdobienia bielizny pościelowej, firanki, serwetki na półki, a nawet damska bielizna (stringi). Jednym z eksponatów jest niedokończona serwetka z nici chirurgicznych, wykonywania przez Marię Gwarek dla brytyjskiej królowej Elżbiety II. Muzeum nie ma ustalonym godzin zwiedzania. Godziny odwiedzin należy ustalić telefonicznie. Koronczarstwo koniakowskie zostało wpisane na krajową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 2017 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Muzeum Koronki – Izba Pamięci Marii Gwarek [online], istebna.eu [dostęp 2014-02-17] (pol.). Muzeum Koronki – Izba Regionalna im. Marii Gwarek [online], peuk.fiiz.pl [dostęp 2014-02-17] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-17] (pol.).
Музей кружева (Коняков)

Музей кружева — Мемориальная комната Марии Гварек в Конякове — музей, расположенный в Конякове, в районе деревни Шанце. Он посвящён личности Марии Гварек — выдающейся коняковской кружевнице, вязавшей крючком. История Музей был основан в 1962 году, после смерти Марии Гварек. В музее можно увидеть предметы одежды и изделия из кружева. К ним относятся, в том числе чепчики, шарфы, рюши, воротнички, украшения для постельного белья, занавески, салфетки для полочек и даже женское нижнее бельё (стринги). Один из экспонатов — незавершённая салфетка из хирургических нитей работы Марии Гварек для британской королевы Елизаветы II. У музея нет фиксированных часов посещения. Время посещения необходимо согласовывать по телефону. Музей состоит из двух залов. Коняковское кружевоплетение было внесено в национальный список культурного наследия ЮНЕСКО в 2017 году. Коняковские кружева В XXI веке известно около 2200 способов вязания мотивов коняковских кружев. Из гусей, шишечек, крылышек, утят и незабудок появляются большие и маленькие чудеса народного творчества: нежные узорчатые салфетки, кружевные чепцы, белые и кремовые круглые розочки, кружево для религиозных церемоний, скатерти, а также изделия, продиктованные модой и возможностью заработка: воротнички, перчатки, салфетки под посуду, свадебные платья, сережки, запонки для манжет, абажуры, ширмы. Данные типы кружев носили Даниэль Ольбрыхский и Леон Немчик в экранизации «Потопа» Сенкевича (1974), а также герои «Яносика» и британская королева Елизавета. «Без крючка не было бы жизни» — девиз коняковских мастериц. Компания из Конякува вяжет на заказ кружевное белье (вместе со знаменитыми дебютными кружевными стрингами): бюстгальтеры, трусики, женские трусы-боксеры, топы, купальники и другие аксессуары, например, перчатки и ремни. Все делается вручную из хлопковых нитей, а источником вдохновения служат гуральские мотивы. В 2005 году коллекция выставлялась в Музее прикладного искусства (Museum für Angewandte Kunst) во Франкфурте, Германия, в программе «Дней польской культуры», в категории «новая традиция». Галерея Примечания Ссылки Muzeum Koronki - Izba Pamięci Marii Gwarek . Muzeum Koronki – Izba Regionalna im. Marii Gwarek .
Artung

Der Artungsee (polnisch: Artąg, altpreußisch: Nerdingyn) ist ein Rinnensee von 29 ha Fläche, 1,8 km östlich von dem Dorf Nerwik entfernt, in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Geografie Geografische Lage Der Artungsee befindet sich in der Gmina Purda östlich des Dorfes Nerwik (Nerwigk)und in der Nähe der Städte Barczewo (Wartenburg) (17 km), Biskupiec (Bischofsburg) (20 km), Olsztyn (Allenstein) (27 km) und Pasym (Passenheim) (19 km). Aus der Bucht am südlichen Seeufer entspringt der Artungfließ, der durch Nerwik fließt und im Fluss Wardęga mündet. Geologie Die Landschaft wurde gestaltet durch den Eisschild und ist eine postglaziale, hügelige, bewaldete Grundmoräne mit zahlreichen Rinnenseen und Flüssen. Charakteristisch für die Gegend sind zahlreiche Seen, Sümpfe, Teiche sowie Nadel- und Mischwälder, die 53 % des Gemeindegebiets Purda bedecken. Geschichte Am 2. Februar 1392 verlieh der Bischof Ermlands Heinrich III. Sorbom die Handfeste am See Nerdingyn dem Altprußen Nerweken für ein Dienstgut von zwölf Hufen mit neun zinsfreien Jahren und zwei Ritterdiensten. Weblinks Artung-See in; Meßtischblatt Nr. 2291 Mensguth Kreisgemeinschaft Allenstein e.V.
Wardąg

Wardąg (inne nazwy: Ardung, Leszno, Nerwik, Ordąg, niem. Artung See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Purda. Położenie i charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro znajduje się na Pojezierzu Mrągowskim. Również w regionalizacji przyrodniczo-leśnej jezioro leży w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Znajduje się w rynnie subglacjalnej o szerokości ok. 1,0 km. Leży w zlewni Jeziora Tumiańskiego z Dopływem z jeziora Serwent. Brzegi jeziora porastają lasy. Przy północno-wschodnim krańcu zbiornika wodnego znajdują się łąka o nazwie Wielosił i polana Pokrzywy. Dopływ i odpływ z jeziora odbywa się przez Kanał Nerwik. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora znajdują się pozostałości pruskich wałów z XV wieku. Ich łączna długość to 5 km. Morfometria Zgodnie z danymi zamieszczonymi w Atlasie jezior Polski Jerzego Jańczaka z 1999 powierzchnia jeziora wynosi 26,9 ha, a jego objętość 807,0 tys. m³. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,0 m, a maksymalna – 6,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 128,1 m n.p.m. Maksymalna długość jeziora to 1300 m, a szerokość 290 m. Długość linii brzegowej to 3150 m. Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt, powierzchnia zbiornika wodnego to 25,0 ha, a wysokość to 126,4 m n.p.m. Natomiast według danych Urzędu Gminy Purda powierzchnia akwenu wynosi 25,00 ha, a głębokość maksymalna to 6 m. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego o łącznej powierzchni 40 997,4 ha. W sąsiedztwie północno-wschodniego brzegu znajduje się użytek ekologiczny Wielosił o powierzchni 0,5 ha, gdzie ochronie podlegają stanowiska wielosiłu błękitnego. Przypisy
Rathaus (Kazimierz)

Das Rathaus in Kazimierz (polnisch Ratusz kazimierski) war ursprünglich ein Gebäude des Stadtrates auf dem Kazimierzer Alten Markt. Es wurde im Jahr 1414 im gotischen Stil erbaut im Renaissancestil 1528 umgestaltet. Heute gehört es zu den wertvollsten Baudenkmälern der Renaissance in Polen. Es beherbergt das Ethnographische Museum der Stadt Krakau. Geschichte Kasimir der Große gründete 1335 die Stadt Kazimierz vor den Toren von Krakau und verlieh ihr Stadtrechte. Zunächst befand sich am Alten Markt ein hölzernes Rathaus. Das jetzige Rathaus wurde Anfang des 15. Jahrhunderts auf dem Alten Markt der Stadt errichtet und im 16. Jahrhundert im Stil der Renaissance umgebaut. Nach einem Brand im Jahre 1623 wurde es wieder restauriert. Im 19. Jahrhundert wurde Kazimierz nach Krakau eingemeindet und das Gebäude verlor seine Funktion als Rathaus. Es dient im 19. Jahrhundert zunächst als Schule und dann der jüdischen Gemeinde. Seit 1947 wird es als Museum genutzt. Literatur Leszek Ludwikowski, Muzeum Etnograficzne w Krakowie, Kraków 1970. Weblinks
Oude Raadhuis van Kazimierz

Het Oude Raadhuis van Kazimierz (Pools: Ratusz kazimierski) is het voormalige stadhuis van Kazimierz. Sinds 1791 is Kazimierz een wijk van Krakau, tussen 1335 en 1791 een zelfstandige stad met vooral in oostelijke wijk joodse bewoners en in de westelijke wijk vooral christelijke bewoners. Er bevond zich een stadspoort tussen beide wijken. De oudste onderdelen van het stadhuis stammen uit 1414. Delen van het originele gotische gebouw, zijn te vinden in de kelder en op de begane grond. Het gebouw ligt aan de plac Wolnica, het vroegere marktplein van de stad Kazimierz. Daarna werd het stadhuis meerdere malen verbouwd in 1528 en uitgebreid in 1557,1620 en 1875-1877. Het gebouw werd in 1528 verbouwd in de stijl van de Renaissance. In 1557 werd het gebouw van een klokkentoren voorzien. Het noordelijke gedeelte van het gebouw kwam gereed in 1620. Het stadhuis werd toen voorzien van een gekanteeld dak. Het huidige uiterlijk van het gebouw stamt uit 1620, in dat jaar kwam het noordelijke gedeelte van het gebouw ook gereed, het zuidelijke gedeelte (uitbreiding van het gebouw) pas in 1877. De verbouwingen tussen 1875 en 1877 werden uitgevoerd onder leiding van de architect Filipus Pokutyński. Sinds 1947 is in het voormalige stadhuis het Etnografisch Museum van Krakau ondergebracht. Dit museum beschikt over diverse klederdrachten uit het zuidelijke regio's van het huidige Polen. Tevens beschikt het museum over diverse muziekinstrumenten. Afbeeldingen Externe link (en) Geschiedenis van het gebouw