NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hanza Tower

Hanza Tower – 26-piętrowy wieżowiec w centrum Szczecina przy Al. Wyzwolenia 46 o podstawowej funkcji mieszkalnej oddany do użytku w marcu 2022 r. Wstępną koncepcję architektoniczną budynku opracowała pracownia Laguarda Low ze Stanów Zjednoczonych w roku 2008. Projekt uległ znacznym zmianom i nową koncepcję, projekt budowlany i wykonawczy architektury obiektu wykonała szczecińska firma Urbicon. Głównym projektantem Hanza Tower jest prof. dr hab. inż. architekt Zbigniew W. Paszkowski. Opis Budynek zaprojektowano na 104 metrów wysokości (wg innych źródeł 100 metrów wysokości do dachu, 125 metrów wysokości architektonicznej), planując 54 tys. m² powierzchni użytkowej, w tym: powierzchnia mieszkalna ok. 21 tys. m², a pow. handlowo-usługowa ok. 18 tys. m². Historia Budynek ma 27 kondygnacji nadziemnych i 3 kondygnacje podziemne. W niższej (i szerszej) części budynku znajdują się pomieszczenia handlowe, biurowe i usługowe oraz lokale mieszkalne. Wyższa część budynku jest przeznaczona na lokale mieszkalne (apartamenty), których w całym budynku jest 480, o powierzchni od 24 do 220 m². W części podziemnej znajduje się prawie 400 stanowisk postojowych dla samochodów. Budowa rozpoczęła się w 2011 r. i po wielu przerwach i zmianach w projekcie miała zakończyć się do końca 2020 r., jednak termin przedłużono do końca marca 2021 r. Udostępnienie lokali zaplanowano na koniec maja 2021 r., ostatecznie doszło do niego w marcu 2022 r. Koszt inwestycji 150–200 mln zł. Galeria Przypisy
Hanza Tower

Hanza Tower — небоскрёб в Щецине (Польша), расположенный на аллее Освобождения, 50 в городском округе Средместье-Пулноц. По данным Совета по высотным зданиям и городской среде, является самым высоким зданием города. Описание Архитектура здания представляет собой сочетание традиционализма и стиля хай-тек, а сам небоскрёб по форме напоминает парус корабля. По одним данным, высота небоскрёба составляет 125 метров, что делает его самым высоким зданием в Щецине; высота от основания до крыши — 100 метров. По другим данным, высота Hanza Tower — 104 метра. В здании 34 этажа, включая 4 подземных, а его общая полезная площадь составляет 54 337 квадратных метров, из которых 22 000 квадратных метров — жилая площадь, расположенная на верхних уровнях, а 17 891 квадратный метр занимают коммерческие и служебные помещения, расположенные на нижних этажах. В здании 480 апартаментов, площадь которых варьируется от 24 до 220 квадратных метров. Подземная парковка рассчитана на 383 автомобиля. История Строительство здания началось в сентябре 2011 года. Проектированием занимались компании Laguarda Low и Urbicon, а строительством — компании Calbud и JW Construction. Название небоскрёба происходит от Ганзейского союза, краткое название которого — Ганза (пол. Hanza). Инвестиционные затраты оценивались в 150—200 миллионов польских злотых. Строительство планировалось завершить в конце 2020 года, однако после внесения изменений в проект срок окончания строительства был перенесён на март 2021 года. В итоге строительство Hanza Tower завершилось в октябре 2021 года. Примечания
Ганзейська вежа

Ганзейська вежа (Ганза Тауер, Hanza Tower) – 26-поверховий хмарочос у центрі польського міста Щецина за адресою алея Визволення 50. Введений в експлуатацію у березні 2022 року. Архітектурну концепцію будівлі розробила студія Laguarda Low зі США. Проєкт будівництва був підготовлений щецинською компанією Urbicon. Опис Будівля має висоту 104 метри (за іншими джерелами 100 метрів до даху, 125 метрів архітектурної висоти), 54 тис. м² корисної площі, в тому числі: житлова площа приблизно 21 тис. м², а площа комерційних та сервісних приміщень близько 18 тис. м². Історія У будинку планували 27 надземних поверхів та 3 підземні. У нижній (і ширшій) частині будівлі мали розташовуватися комерційні, офісні та службові приміщення. У верхній частині будівлі планувалися 480 житлових приміщень (квартир), площею від 24 до 220 м². Підземна частина розрахована на майже 400 паркувальних місць для автомобілів. Будівництво розпочалося у 2011 році та після численних перерв та змін до проєкту мало бути завершено до кінця 2020 року, але термін було продовжено до кінця березня 2021 року. Приміщення планували передати в експлуатацію наприкінці травня 2021 року. Вартість інвестицій становить 150–200 млн злотих. Галерея Примітки
Wilhelm Ellis Rau Palace

Wilhelm Ellis Rau Palace (Polish: Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua) is a historical building, located on Ujazdów Avenue in Warsaw, Poland. The palace was built between 1866 and 1868 under architect Leandro Marconi's designs. In the nineteen-twenties of the Polish interwar period the palace was rented by the Ministry of Foreign Affairs, serving the function of vice-minister Jan Szembek's residence. The villa burned down in 1944. After World War II, the building was rebuilt between 1948 and 1949, under Polish architect Szymon Syrkus and Swiss architect Hans Schmidt. The palace, which is next to the US Embassy, houses the Embassy of Switzerland and the Swiss export promotional organisation Osec. References
Palais Wilhelm Ellis Rau

Le palais Wilhelm Ellis Rau (polonais : Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua) est un palais situé sur l'Aleje Ujazdowskie, dans l'arrondissement de Śródmieście, à Varsovie. Histoire Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Portail de Varsovie
Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua w Warszawie

Pałacyk Wilhelma Ellisa Raua – neorenesansowy pałac zaprojektowany przez Leandra Marconiego dla Wilhelma Ellisa Raua, znajdujący się przy Al. Ujazdowskich 27 róg ul. Pięknej w Warszawie. Siedziba Ambasady Szwajcarii. Historia Wilhelm Rau był warszawskim przemysłowcem, współzałożycielem zakładów metalowych firmy „Lilpop, Rau i Loewenstein”. W 1865 zatrudnił Leandra Marconiego do budowy pałacyku na swojej posesji w Alejach Ujazdowskich. Wybudowano go w latach 1866–1868 w stylu włoskiego renesansu. W fasadzie pałacyku umieszczono ryzality wzbogacone portykami z okrągłymi balkonami. W narożach ryzalitów elewacji frontowej znajdowały się figury przedstawiające Architekturę i Rzeźbę wykonane przez Marconiego oraz posągi Malarstwa i Mechaniki dłuta Andrzeja Pruszyńskiego. Ludwik Kucharzewski stworzył dekoracje fontanny oraz dwóch grup rzeźbiarskich. W pracach nad dekorowaniem wnętrz pałacu pracował także malarz Jan Strzałecki. W 1906 właścicielką pałacu została Maria z Sapiehów Branicka. Zmarła w 1919; pałacyk odziedziczyła po niej jej córka Maria Radziwiłłowa. Po 1906 pałacyk rozbudowano od strony ogrodu dodając dwa krótkie skrzydła. W drugiej połowie dwudziestolecia międzywojennego pałac wynajmowany był przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pełnił funkcję rezydencji wiceministra Jana Szembeka. Budynek spłonął w 1944. W latach 1948–1949 został odbudowany ze zmianami według projektu Szymona Syrkusa i szwajcarskiego architekta Hansa Schmidt z przeznaczeniem na siedzibę Ambasady Szwajcarii. W czasie nie uwzględniono rzeźb znajdujących się wcześniej w elewacjach, a elewacja ogrodowa została zniekształcona w wyniku wbudowania między skrzydła garaży. W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Orlen (Begriffsklärung)

Orlen steht für: Orlen, polnischer Mineralölkonzern und Tankstellenbetreiber Orlen Deutschland, Mineralölunternehmen in Deutschland Orlen Lietuva, Erdölgesellschaft in Litauen Orlen Unipetrol, Mineralölunternehmen in Tschechien Orlen Unipetrol Doprava, Gütertransportunternehmen in Tschechien geographische Objekte: Orlen (Taunusstein), Ortsteil der Stadt Taunusstein, Rheingau-Taunus-Kreis, Hessen Orlen, Ort im Kreis Lötzen, Ostpreußen, seit 1945 Orło (Ryn), Ort in der Gmina Ryn, Powiat Giżycki, Woiwodschaft Ermland-Masuren, Polen Orlen, Ort im Kreis Rößel, Ostpreußen, bis 1938 Orlowo, seit 1945 Orłowo (Kolno), untergegangener Ort in der Gmina Kolno, Powiat Olsztyński, Woiwodschaft Ermland-Masuren, Polen Orlen ist der Familienname folgender Personen: Steve Orlen (1942–2010), US-amerikanischer Dichter Siehe auch: Orlen Arena, Mehrzweckhalle in der Stadt Płock, Polen Orlen Nations Grand Prix, Straßenradrennen für Männer der Kategorie U23 in Polen Orlen Warsaw Marathon, Marathon in Warschau, Polen Orle
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łomży

Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łomży – sanktuarium – kościół Miłosierdzia Bożego w Łomży, położony na osiedlu Jantar przy ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego 11, erygowany 1 grudnia 1985. Konsekrowany 20 listopada 2016 przez biskupa łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego. Historia 15 maja 1981 biskup Mikołaj Sasinowski uzyskał pozwolenie na budowę kościoła, którego lokalizację przewidziano na cmentarzu prawosławno-wojskowym. Na jego polecenie 1 lipca 1982 ks. dr Radzisław Ambroziak rozpoczął budowę kościoła. Budynek świątyni składa się z dwóch poziomów: kościoła górnego oraz kościoła dolnego. 19 czerwca 1983 w Warszawie, podczas pielgrzymki do Polski, Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni, który 30 października 1983 wmurowano. Kościół posiada trzy dzwony: Miłosierdzia Bożego, Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia oraz św. Andrzeja Boboli. 1 grudnia 1985 biskup Juliusz Paetz erygował parafię pw. Miłosierdzia Bożego. 4 czerwca 1991 Jan Paweł II, podczas IV pielgrzymki do Ojczyzny, odprawił mszę św. przy ołtarzu polowym, koronował obraz Matki Bożej Katedralnej – Pięknej Miłości i poświęcił budynek kościoła. 11 kwietnia 1999 kościół parafialny został podniesiony do rangi sanktuarium przez biskupa Stanisława Stefanka. Dekretem biskupa łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego z 9 lutego 2021 świątynia została ustanowiona jednym z 20 kościołów stacyjnych Papieskiego Roku św. Józefa w diecezji łomżyńskiej. Skład Sanktuarium Kalwaria Miłosierdzia – w trakcie kształtowania, do tej pory wzniesiono obmurowania czternastu stacji drogi krzyżowej oraz postawiono krzyże stacyjne. Wytyczono także alejki pomiędzy kolejnymi stacjami, zaś cały obszar obsadzono młodymi drzewkami. Docelowo, w środku każdej stacji drogi krzyżowej będzie umieszczona odpowiednia rzeźba oraz modlitwa Aktu Zawierzenia Świata Miłosierdziu Bożemu. Golgota Wschodu – miejsce upamiętniające deportację ludności ziemi łomżyńskiej przez władze sowieckie w głąb ZSRR w latach 1940-41 oraz katastrofę polskiego samolotu Tu-154 pod Smoleńskiem Łomżyńska Dolina Pamięci – Sanktuarium Miłosierdzia Bożego wzniesione zostało na cmentarzu Prawosławno-Wojskowym. W momencie wznoszenia budynku kościoła, groby imiennie przeniesiono na Cmentarz Parafialny przy ul. Mikołaja Kopernika, zaś niezidentyfikowane szczątki pochowano we wspólnej mogile. Wokół, istniejącej do dziś, kaplicy cmentarnej z przełomu XIX i XX wieku powstała Łomżyńska Dolina Pamięci. Na murze, okalającym dawną kaplicę cmentarną, znajdują się obecnie cztery pamiątkowe tablice upamiętniające pochowanych w tym miejscu żołnierzy. Przypisy Bibliografia Parafia Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łomży
Gaudy (See)

Der Gaudy (deutsch Gaudensee) ist ein See im Powiat Iławski in der Woiwodschaft Ermland-Masuren in Polen. Der See ist in ost-westlicher Ausdehnung 2,5 Kilometer lang und nord-südlich maximal 1 Kilometer breit. Seine Fläche beträgt 1,52 km². Er liegt 7 Kilometer nordwestlich von Susz und 1 Kilometer östlich der Straße Nr. 515, die von Susz über Stary Dzierzgoń nach Dzierzgoń führt. An dieser Straße, westlich des Sees, liegt die Ruine von Schloss Finckenstein (heute polnisch Kamieniec). Gaudy gehört zur Masurischen Seenplatte. Weblinks Gerhard Templin: Der Gaudensee und seine Tierwelt. (Vortrag von G. Hoffmann (1950) in Hannover; Bearbeitung C. Mühleisen)
Gaudy

Gaudy – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Susz, 20 km na północny zachód od Iławy, na obszarze Pojezierza Łasińskiego. Opis Powierzchnia 152 ha, długość 2,5 km, szerokość 1 km, maksymalna głębokość 2 m. Na obszarze jeziora znajduje się Rezerwat przyrody Jezioro Gaudy. Przypisy
Jezioro Kopań

Der Jezioro Kopań, deutsch Vitter See, ist ein Binnensee in der polnischen Woiwodschaft Westpommern. Das Gewässer liegt in Hinterpommern, im Kreis Sławno (Schlawe) im Gebiet der Landgemeinde Darłowo (Rügenwalde). Der Vitter See, 10 Kilometer nordöstlich von Darłowo (Rügenwalde) und 20 Kilometer nordwestlich von Sławno (Schlawe), ist ein Strandsee in unmittelbarer Nähe zur Ostsee. Am See gelegen sind die Ortschaften Kopań (namensgebender Ort im Polnischen, Kopahn) im Süden, Wicie (Vitte, namensgebender Ort im Deutschen) im Nordosten und Palczewice (Palzwitz) im Osten. Mit einer Länge von 5 Kilometern und einer Breite von 2,2 Kilometern bedeckt der See eine Fläche von 7,9 km². Seine durchschnittliche Tiefe beträgt 1,9 Meter, seine maximale Tiefe 3,9 Meter. Er wird zur Ostsee hin durch einen Kanal (Tief) entwässert. Ein weitverzweigtes Grabensystem sorgt für die Wasserführung in dem Niederungsgebiet zwischen dem Vitter See und dem Vietzker See (polnisch: Jezioro Wicko). Der Vitter See ist von einem breiten Schilfgürtel umgeben. Er ist sehr fischreich und zieht zahllose Wasservögel an. Seit Mitte des 19. Jahrhunderts wurden die Wanderdünen durch Abdecken und mit Grassoden und Bepflanzen mit Strandhafer und Birken, Erlen, Kiefern und Fichten erfolgreich befestigt. Der Strand wurde durch das Anbringen von Buhnen gesichert. Über die bis zu 75 Meter breite Nehrung verlief in alter Zeit ein Bernsteinstraße genannter Weg. Im Jahre 1939 legte man auf dem See einen Landeplatz für Segelflugzeuge an. Literatur Der Kreis Schlawe. Ein pommersches Heimatbuch, hrsg. von Manfred Vollack, 2 Bände, Husum, 1988/1989
Kopań (jezioro)

Kopań (niem. Vitter See) – jezioro na Wybrzeżu Koszalińskim, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo, leżące na północny wschód od Darłowa. Charakterystyka Jest to jezioro przybrzeżne, bogate w ryby, będące lęgowiskiem i ostoją licznych gatunków ptactwa. Woda lekko słonawa wskutek sztormowych wlewów wód przez suchy zwykle kanał, łączący jezioro z morzem. Stanowi dobre miejsce do uprawiania windsurfingu. Projektowane do objęcia ochroną jako obszar Natura 2000 (wraz z oddzielającą go od morza, zalesioną mierzeją). Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 786,5 ha do 789,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 0,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,9 m, natomiast głębokość maksymalna 3,9 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Przypisy
Jezioro Mikołajskie

Jezioro Mikołajskie (deutsch: Nikolaiker See) ist ein See auf dem Gebiet der polnischen Stadt Mikołajki (deutsch Nikolaiken) im Powiat Mrągowski in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Der See ist ca. 5,8 km lang, maximal 1,6 km breit und 5 km² groß. Er ist bis zu 25,9 m tief. Nördlich schließt sich der Jezioro Tałty (deutsch Talter Gewässer) an und südwestlich der Jezioro Bełdany (deutsch Beldahnsee). In südöstlicher Richtung ist der Nikolaiker See durch einen engen Kanal mit dem Śniardwy (deutsch Spirdingsee), dem größten See Polens, verbunden. Alle vier gehören zur Masurischen Seenplatte.
Mikołajskie Lake

Mikołajskie Lake (Polish: Jezioro Mikołajskie; German: Nikolaiker See) is glacial lake in Masurian Lake District in Poland. Mikołajskie Lake covers about 5 square kilometres (1.9 sq mi) and is 5.8 kilometres (3.6 mi) long and 1.6 kilometres (0.99 mi) wide with a maximum depth of 25.9 meters. In the north, Mikołajskie Lake is connected with the Tałty Lake under the road bridge in Mikołajki. To one of the pillars of the bridge, on a spring, is chained the King of Vendaces (Fish King, in Polish: Król Sielaw, Rybi Król, legendary king of Masuria). In the south-east, Mikołajskie Lake is connected with the Śniardwy Lake by the Przeczka strait within Dybowski Róg and Popielski Róg. In the south-west, Mikołajskie Lake is connected with the Bełdany Lake. On the west bank extends the Pisz Forest. On the shore of the lake are the towns: Mikołajki, Dybowo, Kulinowo, Wierzba. Notable wildlife: Eurasian bittern (Botaurus stellaris) Common goldeneye (Bucephala clangula) Ruff (Philomachus pugnax) Black-throated loon (Gavia arctica) Little gull (Larus minutus) References Sources Ptak, M; Amnuaylojaroen, T; Huang, W; Wang, L; Sojka, M (2024). "Role of Lake Morphometric and Environmental Drivers of Ice Cover Formation and Occurrence on Temperate Lakes: A Case Study from the Eastern Baltic Lakeland, Poland". Resources. 13 (10): 146. doi:10.3390/resources13100146.
Jezioro Mikołajskie

Jezioro Mikołajskie (niem. Nikolaiker See) – jezioro rynnowe w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisy. Jezioro Mikołajskie ma powierzchnię 5 km², długość 5,8 km, maksymalną szerokość 1,6 km i maksymalną głębokość 25,9 m. Jezioro na północy łączy się z Jeziorem Tałty pod mostem drogowym w Mikołajkach. Do jednego z filarów mostowych na wiosnę przykuwany jest na łańcuchu Król Sielaw. Rzeźba takiej samej ryby znajduje się także na rynku oraz na nadbrzeżnej promenadzie. Jezioro to w części południowo-wschodniej łączy się z Jeziorem Śniardwy przez Przeczkę, cieśninę między Dybowskim a Popielskim Rogiem. Jezioro Mikołajskie w części południowo-zachodniej, łączy się bezpośrednio z Jeziorem Bełdany. Granica między tymi jeziorami przebiega w sposób umowny na wysokości cypla półwyspu Popielskiego Rogu. Na zachodnim brzegu jeziora rozciąga się Puszcza Piska. Akwen zasilany jest wodami jeziora Tałty, od północy i Bełdany od południa. Nie istnieją wyraźne granice między jeziorami, wyznaczają je miejsca przewężeń, do Jeziora Mikołajskiego dopływają 3 rowy, jeden z pobliskiego jeziora Karłowo. Jezioro Mikołajskie jest łącznikiem przyjmującym wodę ze środkowej części (z jeziora Tałty i systemu Niegocin-Tałtowisko), i z południowej części zlewni (z jeziora Bełdany) oraz przekazującym ją przez cieśninę do jeziora Śniardwy. Na podstawie badań jezioro zakwalifikowano do trzeciej klasy czystości, stan jego trofii jest zbliżony do stanu przeżyźnienia jeziora Ryńskiego i Tałty, pozaklasowe wartości wykazują fosforany, przewodność elektrolityczna właściwa i warunki tlenowe. Pod względem podatności na degradację jezioro odpowiada drugiej kategorii. Niekorzystny wpływ ma zlewnia bezpośrednia z punktowymi zrzutami ścieków. Pozytywny wpływ na stan czystości jeziora daje oczyszczalnia w Mikołajkach, procesy samooczyszczania są ograniczone ze względu na skumulowany w zbiorniku duży ładunek zanieczyszczeń. Dno jeziora jest urozmaicone, z licznymi głęboczkami, liczne zatoki świadczą o dobrze rozwiniętej linii brzegowej. Roślinność to 20% powierzchni jeziora, połowa to roślinność zanurzona (ramienice, rogatek, moczarka, rdestnice), w bezpośrednim otoczeniu jeziora dominuje las, oraz grunty orne i nieużytki. Brzegi jeziora na ogół wysokie, w południowo-wschodniej części płaskie. Analiza bakteriologiczna wody w zbiorniku wskazuje na korzystny stan sanitarny (I kl.). Burza w 2007 roku Najtragiczniejszym w dziejach żeglugi na Jeziorze Mikołajskim był dzień 21 sierpnia 2007. Wiejący w tym dniu silny wiatr z prędkością dochodząca do 130 km/h (12 w skali Beauforta) poprzewracał oraz zatopił kilkadziesiąt łodzi. W wyniku nawałnicy śmierć poniosło 12 żeglarzy. Kataklizm trwał 10 min. Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7 s. 72
Sarbsko

Sarbsko (polsky Jezioro Sarbsko, kašubsky Jezoro Sôrbskò) je pobřežní jezero v Pomořském vojvodství v Polsku. Nachází se na Słowińském pobřeží východně od Slovinského národního parku. Má rozlohu 6,517 km². Je 6,6 km dlouhé a 1,2 km široké. Dosahuje maximální hloubky 3,2 m. U západního konce jezera se nachází letovisko Łeba. Jméno jezera je podle blízké vesnice Sarbsk. U severní části jezera se nachází přírodní rezervace (Rezervat Mierzeja Sarbska). Vodní režim Na východním konci do něj ústí řeka Chełst. Ta odtéká na západním konci. Je také spojené s jezerem Łebsko. Další informace Na břehu leží město Łeba a vesnice Nowęcin a Przybrzeże. Kolem jezera vedou cyklistické a turistické stezky. Severovýchodo-východním směrem se nachází maják Stilo. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sarbsko na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sarbsko na Wikimedia Commons
Jezioro Sarbsko

Der Jezioro Sarbsko (deutsch: Sarbsker See oder Sarsener See, kaschubisch: Jezoro Sôrbskò) ist ein Strandsee an der Ostsee in der Woiwodschaft Pommern in Polen. Die Entstehung des Sees wird mit der quer zur Küste verlaufenden Strömung der Ostsee erklärt. Dabei bildete sich eine Nehrung, die im Lauf der Zeit den jetzigen See von der Ostsee abtrennte. Der See hat mehrere kleinere Zuflüsse, darunter den Chełst (deutsch: Chaustbach), der den See durchfließt und seinen einzigen oberirdischen Abfluss bildet. Der Chaustbach mündet in der Stadt Łeba (Leba) in den Fluss Leba, kurz bevor dieser in die Ostsee fließt. Der See liegt etwa einen halben Meter über dem Meeresspiegel der Ostsee. Seine maximale Tiefe liegt bei 3,2 Metern und seine Durchschnittstiefe bei 1,2 Metern, seine Oberfläche erstreckt sich über eine Fläche von 6,51 km², sein Fassungsvermögen liegt bei ungefähr 7,82 Millionen m³, sein Einzugsgebiet umfasst etwa 213,3 km². Unmittelbar am See liegen das Dorf Nowęcin (Neuhof) und der nordöstliche Ortsteil der Stadt Łeba. Das namensgebende Dorf Sarbsk (Sarbske) liegt etwa 1,2 Kilometer vom südöstlichen Ufer entfernt. Literatur Johannes Hinz: Pommern. Wegweiser durch ein unvergessenes Land. Flechsig-Buchvertrieb, Würzburg 2002, ISBN 3-88189-439-X, S. 313. Weblinks Daten zum See (PDF-Datei; 319 kB)
Sarbsko

Sarbsko (kasz. Jezoro Sôrbskò, niem. Sarbsker See) – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Słowińskim we wschodniej części otuliny Słowińskiego Parku Narodowego. Leży około 1 km od Morza Bałtyckiego. Największa długość jeziora to 6,6 km, szerokość 1,2 km. Liczy 651,7 ha powierzchni. Głębokość do 3,2 m - występuje kryptodepresja. Brzeg południowy niski, północny wysoki (wydmy osiągają do 22 m wysokości), zalesiony. Przez Sarbsko przepływa rzeka Chełst, będąca dopływem Łeby. Przypisy Linki zewnętrzne Sarbsko, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 314 .
Silec (See)

Der Silec [ˈɕilɛt͡s] (deutsch Schülzer See) ist ein See in der polnischen Wojewodschaft Ermland-Masuren nördlich des Dorfes Silec (Schülzen). Er hat eine Fläche von 119,6 Hektar bei einer maximalen Tiefe von 14 Metern. Der See wird von Süden nach Nordwesten vom Fluss Liwna (Liebe) durchflossen, der westlich des Sees entspringt. Entstanden ist der See als Folge der letzten Kaltzeit. Fußnoten
Silec (jezioro)

Jezioro Silec – jezioro polodowcowe położone na północny zachód od wsi Silec, na terenie gminy Srokowo, powiat kętrzyński, województwo warmińsko-mazurskie. Dorzecze Liwny. Jezioro położone jest na wschód od drogi Solanka – Srokowo. Jest to jezioro moreny dennej, o kształcie okrągłym. Jezioro ma długość 1,6 km, a szerokość do 1,3 km. Maksymalna głębokość jeziora wynosi 14 m. Brzegi jeziora porośnięte są roślinnością nabrzeżną. Jezioro zasilane jest ciekiem wodnym odprowadzającym wodę z Jeziora Długiego. Na wschód od Jeziora Silec znajduje się Jezioro Mamry. Bibliografia Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Pojezierze, Olsztyn, 1978. (str. 20) Mapa 213.4 Kętrzyn 1:50 000, Państwowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne, 1979.
Jezioro Szymbarskie

Der Jezioro Szymbarskie (deutsch Haussee) ist ein Landsee im Powiat Iławski in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren im historischen Westpreußen. Der See ist ca. 5 km lang (in Nord-Süd-Richtung) und ca. 100 bis 600 m breit (in Ost-West-Richtung). Seine Fläche beträgt zwischen 146,5 ha und 165,2 ha, seine maximale Tiefe 25,1 m. Er liegt 300 m westlich der Straße Nr. 521, die von Susz (Rosenberg) nach Iława (Deutsch Eylau) führt, und gehört zur Masurischen Seenplatte. An seinem Nordufer liegt das Dorf Szymbark (Schönberg), von dem auch der polnische Name abgeleitet ist. Große Teile des Ufers haben einen Schilfgürtel. Aus Naturschutzgründen (Ruhezone) darf der See nur mit Booten mit Hand- oder Elektroantrieb befahren werden. Weblinks Gerhard Templin: Die letzten Angelfahrten auf dem Haussee bei Schönberg Jezioro Szymbarskie in einer polnischen Anglerseite