NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel Panny Marie Čenstochovské (Żabnica)

Kostel Panny Marie Čenstochovské (polsky: Kościół Matki Bożej Częstochowskiej) je dřevěný kostel v obci Żabnica v gmině Węgierska Górka v okrese Żywiec ve Slezském vojvodství, náleží římskokatolické farnosti Panny Marie Čenstochovské děkanátu Radziechowy diecéze bílsko-żywiecká. Kostel je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství, beskydský okruh a je příkladem beskydského lidového stavitelství. Historie Kostel byl postaven v letech 1910–1914 z iniciativy kněze Jana Figuły, vikáře z farnosti Nanebevzetí Panny Marie v Milówce. Mistrem tesařem byl Jan Kurowski z Kamesznicy, dřevo dodali obyvatelé Żabnice a arcikníže Karel Štěpána Rakousko-Těšínský. Stavba byla ukončena a vysvěcena v roce 1914. V roce 1915 byla přistavěna věž. Farním kostelem se stal až v roce 1918. V letech 1957–1961 byl kostel přestavěn. V roce 1984 byly do oken vloženy vitráže a v roce 1986 byla eternitová střecha pokryta plechem. Architektura Exteriér Kostel je orientovaná dřevěná roubená stavba na vysoké podezdívce postavená na půdorysu kříže. Závěr (kněžiště) je trojboký a menší než loď. Přistavěná sakristie na severní straně je patrová. Na bocích lodi jsou dvě boční kaple s oratořemi. K západnímu průčelí byla přistavěna štenýřová věž s kruchtou v patře, zakončená cibulovou plechovou střechou. Kostel má sedlovou střechu krytou měděným plechem a sanktusník s jehlanovou střechou. Délka kostela je 34 m, šířka 18 m, výška lodi 6,7 m, výška kostela (věž včetně kříže) je 25 m. Interiér V interiéru je plochý kazetový strop, stěny jsou pobity destičkami. Vybavení kostela je novobarokní. Na hlavním oltáři vyrobeném v roce 1914 řezbářem Jarząbkem z Kęt je obraz Panny Marie s dítětem. Boční oltáře jsou zasvěcené svatému Josefu a svaté Anně, ambon, varhany z roku 1966, dřevěné lustry z roku 1965 vyrobil místní řezbář Józef Kupczak. Křížová cesta byla zakoupena ve Wadowicích. Kruchta v západní části kostela je podepřena dvěma dřevěnými sloupy. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Żabnicy na polské Wikipedii. Literatura Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 51. ISBN 83-89188-43-0. Hieronim Woźniak: Drewniana architektura sakralna - Kościół w Żabnicy pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. W: Nad Sołą i Koszarawą - nr 4 (155) - rok VIII -15 Luty 2005. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Čenstochovské v Żabnicy na Wikimedia Commons Fotografie na fotopolska.eu
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Żabnicy

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Żabnicy – drewniany kościół parafialny parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Żabnicy. Wybudowany w latach 1910–1914 i rozbudowany w latach 1957–1961 przyjmując obecny kształt. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1910–1914 z inicjatywy ks. Jana Figuły, wikiariusza parafii Wniebowzięcia NMP w Milówce. Majstrem ciesielskim był Jan Kurowski z Kamesznicy, drewno zostało dostarczone przez mieszkańców Żabnicy oraz arcyksiążę Karol Stefan Habsburg. Ukończona budowla została poświęcona przez proboszcza z parafii w Milówce, ks. Piotra Padykułę, w 1914. W następnym roku dobudowano wieżę. Kościołem parafialnym została w 1918. Rozbudowa nastąpiła w latach 1957–1961. W 1984 do okien wstawiono witraże, dwa lata później zmieniono pokrycie dachu z eternitowego na blaszany. Architektura Kościół wzniesiony jest na kamiennej podmurówce. Dach jest dwukalenicowy, przykryty blachą, posiada wieżę sygnaturki. Prezbiterium jest wielobocznie zamknięte, od północy przylega zakrystia, od nawy po bokach odchodzą dwie kaplice. Od strony zachodniej znajduje się wieża, zakończona baniastym hełmem. Wnętrze Nad wnętrzem znajduje się płaski strop. Wystrój jest współczesny, neobarokowy. Na ołtarzu głównym wykonanym w 1914 przez niejakiego Jarząbka, rzeźbiarza z Kęt, znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w metalowych sukienkach. Ponadto są dwa ołtarze boczne poświęcone św. Józefowi i św. Annie, ambona, organy z 1966, drewniane żyrandole z 1965, wykonane przez miejscowego rzeźbiarza nazwiskiem Józef Kupczak oraz stacje drogi krzyżowej zakupione w Wadowicach w trakcie budowy. Ściany w kościele obite są deseczkami. Bibliografia Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 51. ISBN 83-89188-43-0. Hieronim Woźniak: Drewniana architektura sakralna - Kościół w Żabnicy pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. [w:] Nad Sołą i Koszarawą - nr 4 (155) - rok VIII [on-line]. 15 lutego 2005. [dostęp 2011-12-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-23)].
Kościół Matki Bożej Dobrej Rady w Krakowie

Kościół Matki Bożej Dobrej Rady – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XII Bieżanów-Prokocim przy ulicy Prostej 35, w Prokocimiu. Historia W 1909 Anna Jerzmanowska, wdowa po Erazmie Jerzmanowskim sprzedała zakonowi augustianów majątek znajdujący się w Prokocimiu (ówcześnie podkrakowskiej wsi). W 1911 augustianie, za zgodą biskupa krakowskiego Jana Duklana Puzyny otwarli tu poświęcili kaplicę. 1 stycznia 1917 erygowano w Prokocimiu parafię – wydzielono ją z parafii w Bieżanowie. Opiekę duszpasterską sprawowali augustianie, a nabożeństwa odbywały się w kaplicy Najświętszej Marii Panny (obecnym kościele św. Mikołaja z Tolentino). Pierwszym proboszczem został Wilhelm Gaczek. Budowę obecnego kościoła parafialnego rozpoczęto w 1932 według projektu Zygmunta Gawlika. 6 maja 1934 roku arcybiskup krakowski Adam Stefan Sapieha poświęcił kamień węgielny nowego kościoła. Prace przy budowie kościoła zatrzymano w 1938, do tego czasu zbudowane zostało jedynie jego prezbiterium z zakrystią i kaplica. Prace przy budowie wznowiono w 1948 według nowego projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. W 1950 opiekę nad parafią przejęli księża diecezjalni. Budowę świątyni zasadniczo ukończono w 1957 i 24 listopada tego roku arcybiskup Eugeniusz Baziak poświęcił kościół. Nadal jednak trwały prace związane z wykończeniem i ozdobieniem budowli, a w 1964 poświęcono ołtarz główny. W latach 1969–1971 budowano niewielką plebanię przy alei Adolfa Dygasińskiego 44. W 1998 ukończono pierwszą część, a w 2006 drugą nowej plebanii przy alei Adolfa Dygasińskiego 44a. W 2017 ukończono budowę wieży kościelnej. Budynek Budowę rozpoczęto według projektu Zygmunta Gawlika i Izydora Stella-Sawickiego. Od 1948 kontynuowano ją według zmienionego projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. Jest to trójnawowy, orientowany, halowy budynek w stylu modernistycznym. Trójlistnie zamknięte prezbiterium przykryte jest ażurową konstrukcją. Fasada z arkadowym portykiem, nad którym znajduje się okrągły witraż z Matką Bożą Dobrej Rady, jest zwieńczona trójkątnym szczytem. Po południowej stronie fasady znajduje się wieża. Wnętrze projektowali Wiktor Zin (jego projektu jest ołtarz główny, witraże w prezbiterium za ołtarzem i w okrągłych oknach naw bocznych, jak również okrągły witraż na fasadzie) oraz Zdzisław Pabisiak. W nawach bocznych znajdują się stacje drogi krzyżowej, płaskorzeźby wykonane przez Karola Muszkieta, a w oknach witraże. Przypisy Bibliografia Michał Rożek, Barbara Gondkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso Kraków, 2003, ISBN 83-919281-0-1 Linki zewnętrzne Strona parafii. [dostęp 2011-05-07].
Kościół Matki Bożej Dobrej Rady w Trawnikach

Kościół Matki Bożej Dobrej Rady – filialny kościół rzymskokatolicki położony w Trawnikach. Historia Świątynia została wybudowana w 1897 roku z inicjatywy państwa Jana i Alojzego Mańka oraz Adolfa Pierskały. Podczas II wojny światowej został zniszczony podczas nalotu lotnictwa amerykańskiego na wieś. Zniszczone zostały organy, ogrodzenie i cmentarz. Po wojnie został odbudowany według pierwotnych planów budowlanych. W 1947 roku został konsekrowany. Wieża dzwonnicza otrzymała nowe dzwony nazwane imionami: Jadwiga i Urban oraz dzwon Eucharystyczny. Uruchamiane są elektrycznie z wyjątkiem Jadwigi. Wyposażenie W odbudowanym kościele zainstalowano nowy ołtarz przywieziony z Gościęcina. Z okresu przedwojennego zachowały się stacje Drogi Krzyżowej z początków XX wieku i konfesjonał z lat 20. XX wieku. Zobacz też Trawniki (województwo opolskie) Przypisy Bibliografia Eugeniusz Włodarski, Te Deum Laudamus – 100 lat Kościoła w Trawnikach
Kościół Matki Bożej Dobrej Rady w Myszowicach

Kościół pod wezwaniem Matki Bożej Dobrej Rady w Myszowicach – kościół filialny w miejscowości Myszowice, w gminie Korfantów, należący do parafii pod wezwaniem Trójcy Świętej w Korfantowie, w dekanacie Niemodlin. Bibliografia Strona Gminy Korfantów. korfantow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-11)]. Strona Diecezji Opolskiej
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Bydgoszczy

Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Bydgoszczy – rzymskokatolicki kościół położony w Bydgoszczy na osiedlu Wyżyny. Od 2017 roku Diecezjalne Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. Historia Części składowe kościoła Figura Niepokalanego Serca Pani Fatimskiej - główny element prezbiterium, znajduje się nad tabernakulum. Jest to najwyższa w Polsce figura Niepokalanego Serca Pani Fatimskiej. 6,5-metrowa rzeźba z drzewa lipowego została wykonana przez Kazimierza Bizka z Janowa Lubelskiego. Tabernakulum - bogato zdobiony motywem krzewu element prezbiterium; wykonane w Grodzisku Dolnym koło Leżajska. Figura Chrystusa Króla - kilkumetrowa figura umieszczona pomiędzy wieżami, nad zegarem. Została wykonana w Gdyni. Otoczenie świątyni Ogródek Różańcowy - znajdujący się we wschodniej części kościoła plac wokół którego rozmieszczono 12 kaplic, każda z nich ukazuje jedną tajemnicę różańcową. Pośrodku placu umieszczono łódź, a wokół niej strumyk. Figura Anioła Eucharystycznego - kilkumetrowa, biała figura umieszczona niedaleko Ogródka Różańcowego. Plebania - wybudowana w latach 1996–1999. W 2022 proboszcz parafii wysunął projekt postawienia przy świątynią 18-metrowego posągu Chrystusa Króla w koronie, u którego stóp miałyby znaleźć się dwa orły. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie

Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie – kościół parafialny parafii Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie. Historia W 1980 bp. Kazimierza Majdańskiego wyraził zgodę na budowę nowego kościoła, popartą decyzją władz państwowych 11 marca 1981. W maju 1983 rozpoczęto prace przy budowie nowego kościoła. Pierwotnie planowano zbudować świątynię obok kościoła św. Antoniego. Z różnych względów nie było to możliwe, dlatego szukano innego miejsca. Swój dawny teren uprawno-ogrodniczy przy ul. Harcerskiej udostępnili państwo Kielakowie. Prace przy budowie kościoła zmobilizowały całą społeczność parafialną. 10 maja 1989 przekazano do Dębna kopię figurki Matki Boskiej Fatimskiej ukoronowanej przez Jana Pawła II na Jasnych Błoniach, na prośbę proboszcza złożoną do kustosza Sanktuarium na os. Słonecznym w Szczecinie, ks. Jana Cichego. Kluczowym momentem trwania budowy było poświęcenie 07.10.1984 przez bp. K. Majdańskiego kamienia węgielnego, pochodzącego z Groty Zwiastowania w Nazarecie (przywieziony przez ks. Alojzego Słomińskiego w lipcu 1979 z pielgrzymki do Ziemi Świętej). Jak wynika z pamiątkowego aktu, pierwotna nazwa (wezwanie kościoła) brzmiało Matki Bożej Różańcowej, w późniejszym czasie zmieniono je na Matki Bożej Fatimskiej. 04.03.1990 ks. biskup Marian Błażej Kruszyłowicz poświęcił pierwszy dzwon "Pani Fatimskiej", kolejne dwa przywieziono w marcu 1991 z Przemyśla z pracowni Jana Felczyńskiego (dzwon "Misjonarze Europy i Krajów Słowiańskich" ufundował Lech Łukasiuk z rodziną, zaś o nazwie "Jan Paweł II" firma rzemieślnicza Uniwersal). Konsekracji świątyni 11 czerwca 1994 dokonali abp M. Przykucki i bp. J. Gałecki. Podczas tej uroczystości ogłoszono dekret powołujący do życia nową parafię pw. Matki Bożej Fatimskiej – jako kontynuatorkę poprzedniej, ponad 60-letniej parafii św. Antoniego. W 2000 ks. biskup Marian Błażej Kruszyłowicz poświęcił nową Kaplicę Miłosierdzia Bożego. Przypisy Bibliografia Karty z dziejów Dębna, praca zbiorowa, wydawca PPH "Zapol" Dmochowski Sobczyk, Dębno 2005, ISBN 83-60140-35-9 Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie Lubuskim. Tygodnik Katolicki Niedziela. Edycja szczecińska 21/2003. [dostęp 2009-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kostel Panny Marie z Fátimy (Jistebná)

Kostel Panny Marie z Fátimy (polsky: Kościół Matki Bożej Fatimskiej) je historický římskokatolický dřevěný farní kostel v obci Jistebná, gmina Jistebná, okres Těšín, Slezské vojvodství. Kostel se nachází v osadě Stecówka. Je farním kostelem farnosti Panny Marie z Fátimy v Stecówce děkanát Jistebná diecéze bílsko-żywiecká. Dřevěný kostel je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie Původní stavba horské kaple farnosti Ježíše dobrého pastýře byla postavena v letech 1957–1958 místními tesaři. Vysvěcena byla 12. ledna 1958. V roce 1959 byla přistavěna věž a sakristie. V roce 1981 se stal farním kostelem Panny Marie z Fátimy. V roce 2013 kostel postihl požár. Od roku 2013 do 2016 byla provedena obnova a první mše byla vykonána 27. listopadu 2016.. Od roku 1972 je sídlem nejmenší fary v Beskydech. Fara byla postavena v roce 1983. Architektura Kostel je jednolodní dřevěná roubená stavba postavena na kamenné podezdívce zakončena polygonálním kněžištěm. Střecha je sedlová krytá šindelem. Věž vsazena nad průčelím lodi je zakončena jehlanovou střechou. Interiér Interiér byl vyzdoben díly místních lidových umělců. V hlavním oltáři se nacházel obraz Panny Marie z Fátimy, který namaloval Jan Wałach z Andziołówky. Dřevorytiny křížové cesty a sochu Krista vytvořil Jan Krężelok z Koniakowa. V roce 1999 byly pořízeny varhany. Požár v roce 2013 zničil část vnitřního vybavení. Část liturgických předmětů a tabernákulum se podařilo zachránit. Vitráže vytvořila Teresa Stankiewicz. Zajímavosti V roce 2011 byla v kostele natáčena scéna svatebního obřadu pro polský film Och, Karol 2. V blízkosti kostela stojí dřevěná zvonice, zakončená jehlanovou střechou krytá šindelem. Kolem kostela vede turistická stezka z Jistebné Kubalonky na Beraní horu (Barania Góra) Okolí V Jistebné se nacházejí další sakrální stavby. V osadě Kubalonka je kostel svatého Kříže z roku 1779, v osadě Mlaskawka kostel sv. Józefa z roku 1947 a v osadě Andziołówce votivní kaple rodiny Konarzewských z roku 1922. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Istebnejj na polské Wikipedii. Literatura Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy. Český Těšín: Wart, 2009, s. 362. ISBN 978-80-254-5500-5 Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 25. ISBN 83-89188-43-0. Google books Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie z Fátimy na Wikimedia Commons POŻAR KOŚCIOŁA NA STECÓWCE
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Krakowie (ul. Mały Płaszów)

Kościół Matki Bożej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny księży sercanów znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIII Podgórze, przy ul. Mały Płaszów 11, w Płaszowie. Historia 18 sierpnia 2002 r. w czasie mszy sprawowanej na krakowskich Błoniach, pod przewodnictwem Jana Pawła II, został poświęcony kamień węgielny pochodzący z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Kamień ten został wyjęty z grobu Faustyny Kowalskiej. Budowę kościoła rozpoczęto formalnie 5 marca 2003 r. 20 lipca 2003 r. czasie audiencji generalnej, po zakończonej modlitwie Anioł Pański, Jan Paweł II poświęcił i pobłogosławił kamień węgielny, wyjęty z groty objawień Matki Bożej w Fatimie dla budującego się nowego kościoła. Papież złożył własnoręczny podpis na certyfikacie potwierdzającym autentyczność pochodzenia kamienia węgielnego. 19 kwietnia 2004 r. rozpoczęto budowę tymczasowej kaplicy, którą 18 listopada 2004 r. otworzył i pobłogosławił ks. kardynał Franciszek Macharski. W 2005 r. rozpoczęto budowę właściwego kościoła według projektu architekta Józefa Dutkiewicza. 13 maja 2012 r. kościół został poświęcony przez kard. Stanisława Dziwisza i oddany do użytku. Linki zewnętrzne Parafia Matki Bożej Fatimskiej. [dostęp 2019-07-29].
Kościół Matki Bożej Gwiazdy Morza w Unieściu

Kościół Matki Bożej Gwiazdy Morza – kościół parafialny w Unieściu. Znajduje się przy ul. Morskiej 1. Historia Świątynię wzniesiono w latach 1984–1986. Początkowo był to kościół filialny parafii w Mielnie. Dopiero w 1991 r. wyodrębniono parafię Unieście. W 2006 r. zamontowano w kościele płaskorzeźby drogi krzyżowej ufundowane przez wczasowiczów. Architektura Kościół ma kształt pięcioboku. Wykonany jest z otynkowanych bloczków betonowych. Przy kościele stoi dzwonnica, na której znajdują się trzy dzwony. Przypisy
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Porębie Wielkiej

Kościół Matki Fatimskiej w Porębie Wielkiej – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Poręba Wielka w powiecie limanowskim, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii. Kościół wzniesiony został w latach 1981-1991 dla potrzeb nowej placówki duszpasterskiej wyodrębnionej z parafii w Niedźwiedziu. Uroczystego poświęcenia dokonał kardynał Franciszek Macharski 20 października 1991. Świątynia wielkoporębska jest przykładem nowoczesnej architektury sakralnej. Prostokątny budynek nakryty jest spadzistym dachem siodłowym, a od frontu znajduje się wielki betonowy krzyż. W ołtarzu głównym znajduje się niewielka figura Matki Bożej Fatimskiej, przywieziona z Fatimy i ofiarowana kościołowi przez kardynała Macharskiego. Figura umieszczona jest na tle mozaiki autorstwa Bogumiły Drwal, przedstawiającej stylizowaną koronę dębu i aureolę na niej. Z pozostałych elementów wyposażenia na uwagę zasługują: rzeźbione stacje Drogi Krzyżowej, wykonane w 1993 przez Jana Rapciaka, figura ojca Pio, marmurowa chrzcielnica z pozłacaną pokrywą. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 283-287. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Matki Bożej Jasnogórskiej w Szczecinie

Kościół Matki Bożej Jasnogórskiej w Szczecinie – kościół parafii rzymskokatolickiej w Szczecinie Pomorzanach. Historia W latach 1863–1865 James Hobrecht zrealizował projekt inż. Bernharda z Dirschen z 1861 roku, budując na Wzgórzu Hetmańskim (niem. Kosacken Berg) wieżę ciśnień dla wodociągów miejskich. Zbudowana w stylu arkadowym na rzucie szesnastoboku wieża łączy elementy architektury starochrześcijańskiej, bizantyjskiej i romańskiej. Przypomina kościoły na planie centralnym lub baptysteria. W wieży znajdował się zbiornik o pojemności 3080 m³. Po zakończeniu II wojny światowej i przekazaniu miasta władzom polskim przez Armię Czerwoną wieża przestała pełnić swoją funkcję. W późniejszym okresie była wykorzystywana jako owczarnia, następnie została adaptowana na mieszkania połączone z magazynami. 3 grudnia 1984 roku teren wraz z wieżą ciśnień został przekazany Kościołowi. Obiekt po rozebraniu instalacji wodnych i przebudowaniu oraz dobudowaniu czterech kaplic został przystosowany do celów sakralnych. Projekt adaptacji wieży i jej przebudowy na świątynię opracował dr inż. arch. Witold Jarzynka. Prace rozbiórkowe we wnętrzu rozpoczęto w kwietniu 1985 roku i trwały (przy współudziale parafian) do grudnia 1985 roku. Przed pasterką 24 grudnia 1985 roku ks. bp Kazimierz Majdański dokonał poświęcenia murów wieży ciśnień, a następnie odprawił w niej pierwszą mszę świętą przy licznym udziale wiernych. 22 czerwca 1986 roku ks. bp Kazimierz Majdański erygował parafię Matki Bożej Jasnogórskiej, a jej proboszczem mianował ks. Stanisława Skibińskiego. Równolegle z pracami budowlanymi wewnątrz kościoła, na wiosnę 1987 roku rozpoczęto budowę domu katechetycznego i czterech przybudówek do kościoła (dwie kaplice, zakrystia i kruchta), a na wiosnę 1988 roku rozpoczęto budowę plebanii. Ze środka kościoła usunięto filar podtrzymujący konstrukcję dachu, a jego funkcję przejęło osiem dźwigarów, wykonanych i zamontowanych przez parafian. W 1992 roku zbudowano łącznik arkadowy między plebanią a domem katechetycznym oraz rozpoczęto prace związane z ukształtowaniem terenu. Wzniesiono mury kamienne tworzące obramowanie kościoła, schody granitowe oraz podjazd dla niepełnosprawnych. Rok później ukończono budowę murów kamiennych oraz rozpoczęto sadzenie drzew, krzewów, kwiatów wokół budynków. Z inicjatywy parafii, na zlecenie Urzędu Miasta Szczecin, przed kościołem wykonano drogę, chodnik, parkingi i oświetlenie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Kłosowie

Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Kłosowie – kościół filialny parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Czelinie. Opis Świątynia orientowana, salowa, zbudowana z kamienia polnego, granitowych ciosów i cegły; pierwotnie w stylu gotyckim, dobudowane następnie zostały wtopiona drewniana wieża, kruchta oraz zakrystia. Wewnątrz znajduje się drewniany strop oraz ołtarz z 1. połowy XVIII w. z dwoma kolumnami korynckimi (datowanymi na połowę XIX w.) i rzeźbionym ornamentem liścia akantu. Do nieczynnego cmentarza przykościelnego przylega od strony południowo-wschodniej dawny cmentarz ewangelicki, założony w 1938 r. i użytkowany do dzisiaj. W sąsiedztwie kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica o drewnianej konstrukcji, która powstała w 1. połowie XX wieku. Dwa dzwony, które w niej wiszą, są nieznanego pochodzenia, ponieważ powojenni mieszkańcy wsi kupili je od szabrowników. Historia Kościół zbudowany został w 1. połowie XIV w., wzmianka o nim znalazła się w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego z 1337 r., gdzie podano iż uposażony był 1 łanem ziemi. W 1371 r. wymieniony został jako parafialny, zaś w 1493 r. parafia w Kłosowie została połączona z wikariatem Mieszkowic. Drewniana wieża nad fasadą zachodnią dobudowana została w 2. połowie XIX w., kruchta do ściany północnej w 1725 r., zakrystia po 1945 r. Remont przeprowadzono w 1970 r., wyprostowano wówczas drewnianą wieżę. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka MUZA SA, 2001, s. 339. ISBN 83-7200-583-4. Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Mieszkowice. [dostęp 2011-05-28].