NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny w Spytkowicach

Kościół świętej Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zator archidiecezji krakowskiej). Historia Budowa obecnej świątyni została rozpoczęta w 1633 roku przez Mikołaja Szyszkowskiego, biskupa warmińskiego, natomiast została zakończona przez Łukasza Opalińskiego, podskarbiego poznańskiego. W 1645 roku krakowski stolarz Jerzy Cymerman wykonał ołtarz główny, w którym został umieszczony przywieziony z Rzymu obraz przedstawiający męczeństwo św. Katarzyny. W 2. połowie XVII wieku została zbudowana wieża i kaplica Matki Boskiej Różańcowej. W dniu 14 września 1683 roku budowla została konsekrowana przez biskupa Mikołaja Oborskiego, sufragana krakowskiego. W latach 50. XVIII wieku powstały dwa ołtarze boczne – Matki Boskiej Spytkowickiej oraz Chrystusa Ukrzyżowanego i św. Antoniego. Świątynia i jej wyposażenie były kilkakrotnie remontowane. Podczas urzędowania księdza Michała Zajączka, proboszcza w latach 1882–1908, zostały dobudowane do korpusu – podczas prowadzonego sukcesywnie remontu kościoła – dwie murowane kruchty (1895 rok). Natomiast w 1927 roku zostały zbudowane witraże w oknach absydy. Większe prace restauracyjne były wykonywane także w latach 60. XX wieku, polegały one m.in. na restauracji ołtarza głównego (lata 1961–1962) i ołtarza kaplicy Różańcowej (1966 rok), w której Tadeusz Pawlik i Jerzy Wróblewski wykonali wtedy nową polichromię, a także na remoncie starych i zainstalowaniu nowych organów (1967 rok). W ostatniej ćwierci XX wieku została wykonana obecna dekoracja malarska ścian z przedstawieniami figuralnymi w płycinach na ścianach nawy i prezbiterium. Od 2002 roku jest wykonywany kompleksowy remont konserwatorski świątyni. Architektura Budowla reprezentuje styl barokowy, jest murowana, otynkowana i orientowana. Posiada jedną nawę z dwuprzęsłowym, węższym w stosunku do nawy prezbiterium, zamkniętym prawie półkolistą absydą; przy prezbiterium są umieszczone zakrystia i skarbczyk (od strony południowej) oraz dwuprzęsłowa kaplica Matki Boskiej Różańcowej (od strony północnej). Korpus jest trzyprzęsłowy i posiada wieżę dobudowaną asymetrycznie do południowo-zachodniego narożnika oraz dwie kruchty (od strony zachodniej i północnej). Przęsła prezbiterium i nawa nakryte są sklepieniem kolebkowym z lunetami, opartym na gurtach. W ścianie absydy znajdują się dwa okna prostokątne zamknięte łukiem odcinkowym, ozdobione witrażami; pozostałe okna są prostokątne i przeszklone zwykłym szkłem. Na sklepieniach są umieszczone skromne, współczesne polichromie o tematyce historyzującej. Wyposażenie wnętrza reprezentuje głównie styl barokowy. Fasada nie posiada szczytu, poprzedza ją kruchta oraz asymetrycznie dobudowana, masywna wieża nakryta cebulastym dachem hełmowym. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Łukowie

Kościół św. Brata Alberta – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łuków II diecezji siedleckiej. Wybudowany w latach 1994–2002, staraniem ks. Janusza Onufryjuka, poświęcony przez bpa Henryka Tomasika. Galeria Bibliografia Historia parafii. [dostęp 2020-02-07]. (pol.).
Ruiny kostela v Trzęsaczi

Ve vesnici Trzęsacz (německy Hoff) v okrese Gryfice v Západopomořanském vojvodství v severozápadním Polsku leží ruiny kostela z 15. století. Kostel byl původně vybudován 2 km od moře. Voda však postupně erodovala břehy tak, že se pobřeží dostalo až ke kostelu, který se postupně propadá do moře. Poslední bohoslužby se v kostele odehrály v srpnu 1874, pak byla budova vyklizena a ponechána svému osudu. Dnes (2018) zůstal stát jen fragment jižní zdi z červených cihel. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ruiny kostela v Trzęsaczi na Wikimedia Commons Ruiny kostela - galerie Ruiny kostela v Trzęsaczi; Kościół św. Mikołaja w Trzęsaczu (ruiny) - Hoffer Kirchenruine,Kirchen Ruine in Hoffpolska-org.pl (polsky)
Ruinas de la Iglesia de Trzęsacz

Las Ruinas de la Iglesia de Trzęsacz​ (en polaco: Ruiny kościoła w Trzęsaczu) se refiere a una serie de tres iglesias construidas en Trzęsacz, Polonia. La primera, construida de madera, fue presuntamente terminada en 1124, la segunda, hecha de ladrillos, en torno a 1270, y finalmente la tercera, en algún momento de finales del XIV o principios del siglo XV. En ese momento, se encontraba a cerca de dos kilómetros del mar (según muchas fuentes, 1.800 metros). Por otra parte, al norte de Trzęsacz hubo otro pueblo, que había sido completamente absorbido por el agua. Originalmente, una iglesia católica, en el siglo XVI, después de la Reforma, se hizo protestante. Según algunas crónicas, fue el tercer templo cristiano en Pomerania. Véase también Ruinas Arqueología Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Ruinas de la Iglesia - galería
Rovine della chiesa di Trzęsacz

Le rovine della chiesa di Trzęsacz sono quanto rimane di una chiesa sul Mar Baltico danneggiata dalla corrasione (una forma di processo abrasivo). Le rovine a Trzęsacz sono uniche nel loro genere in Europa. Storia La chiesa viene costruita a cavallo tra il XIV e il XV secolo, a quasi 2 km dalla costa. Gradualmente questa distanza è diminuita riducendosi a soli 58 metri nel 1750, ma il processo non si è fermato così che la distanza è diventata di solo un metro nel 1868. L'ultima messa fu celebrata il 2 marzo 1874, dopodiché la chiesa fu chiusa e le sue suppellettili furono trasferite alla nuova chiesa di Trzęsacz e alle chiese di Rewal e Kamień Pomorski, e poi anche al museo di Berlino. I primi danni all'edificio religioso risalgono al 1891 e il primo muro (nella parte settentrionale della chiesa) crollò nel 1901. I crolli successivi avvennero negli anni 1903, 1909, 1913, 1917, 1922, 1930, 1956, 1973, 1975 e 1994. Fin dall'inizio di questo processo distruttivo sono state fatte prove per salvare almeno in parte le rovine. L'ultima riparazione è stata effettuata negli anni 2000. Il sito è considerato una tra le principali attrazioni turistiche dalla Polonia. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su rovine della chiesa di Trzęsacz Collegamenti esterni Rovine della chiesa a Trzęsacz nella pagina ufficiale della Costa di Rewal Rovine della chiesa a Trzęsacz nella pagina sulla architettura sacrale Pomerania Occidentale Rovine della chiesa a Trzęsacz - animazione che illustra il processo della distruzione
Руины церкви в Тржесаче

Руины церкви в Тшенсаче ― оставшиеся фрагменты здания древней церкви, построенной в деревне Тшенсаче, Грыфицкий повят, Западно-Поморское воеводство, Польша. Первая церковь, построенная из дерева, была возведена в городе в 1124 году; вторая, сделанная из кирпича, ― примерно около 1270 года; и, наконец, третья ― в конце XIV или начале XV века.На тот момент она располагалась почти в двух километрах от моря. Кроме церкви, к северу от города Тшенсач раньше также была ещё одна деревня, которая полностью ушла под воду. Изначально церковь была католической, но в начале XVI века, после начала Реформации, она стала протестантской. Согласно данным некоторых летописей, эта церковь была третьим христианский храмом в Померании. Абразия С течением времени, процесс абразии, вызвал распространение вод Балтийского моря на земли около церкви. Вода подступала из года в год: в 1750 году море находилось в 58 метрах от неё; в 1771 году ушла под воду часть кладбища, а 1820 году дистанция сократилась до 13 метров. Наконец, 2 августа 1874, в храме прошла последняя служба. Затем вся церковная утварь была перевезена в Кафедральный собор в Камень-Поморском, за исключением триптиха, который сейчас хранится в церкви в деревне Ревель. В 1885 году храм оказался стоять над пропастью и, с разрешения прусского правительства, он был окончательно заброшен и с него сняли крышу. В ночь с 8 на 9 апреля 1901 года наиболее уязвимая северная стена церкви рухнула. В течение следующих лет, по частям, большую часть здания поглотило море, которое упорно продвигалось на юг, забирая землю. 1 февраля 1994 года обрушилась часть южной стены. По данным ученых, с конца XIX века море занимало около 40 сантиметров земли в год. С течением времени, местные органы власти – как Пруссии, а затем и (после 1945 года) Польши, – пытались спасти храм, устанавливая бетонные блоки, но все попытки были безуспешны. В настоящее время ведутся интенсивные работы по спасению руин, поскольку они являются единственными в своём роде в Европе. Согласно одному из таких проектов, последние остатки стены должны быть перемещены на юг, подальше от моря, однако риск полного развала был слишком высок. Галерея Примечания Ссылки Процесс разрушения церкви, анимация
Руїни церкви у Тшенсачі

Руїни церкви у Тшенсачі (пол. Ruiny kościoła w Trzęsaczu) — фрагменти будівлі стародавньої церкви, яка була побудована в селі Тшенсач, Грифицького повіту Західнопоморського воєводства, Польща. Перша церква, зведена з дерева, була побудована в місті у 1124 році; друга — з цегли ― близько 1270 року; а третя ― наприкінці XIV або на початку XV століття. У той час вона розташовувалася майже за два кілометри від моря. Окрім церкви, на північ від міста Тшенсач раніше також було ще одне село, яке цілком пішло під воду. Церква спочатку була римо-католицькою, але на початку XVI століття, після початку Реформації, стала протестантською. Згідно з даними деяких літописів, ця церква була третім християнським храмом у Померанії. Абразія Процес абразії (більш відомий як ерозія) призвів до того, що вода Балтійського моря поширилася на землі біля церкви. У 1750 році море знаходилося у 58 метрах від церкви; у 1771 році пішла під воду частина цвинтаря, а у 1820 році відстань зменшилась до 13 метрів. 2 серпня 1874 у церкві пройшла остання служба, і все церковне начиння було перевезено до собору в Камені-Поморському, за винятком триптиху, який нині зберігається у церкві у селі Ревель. У 1885 році храм стояв над прірвою та, за дозволом прусського уряду, його було остаточно покинуто і з нього зняли дах. У ніч з 8 на 9 квітня 1901 року найвразливіша північна стіна церкви рухнула. Протягом наступних років більша частина будівлі була поглинута морем, яке вперто просувалося на південь та забирало землю. 1 лютого 1994 року впала частина південної стіни. За даними вчених, з кінця XIX століття море захоплювало близько 40 сантиметрів землі на рік. З плином часу місцеві органи влади — спочатку Пруссії, а пізніше (після 1945 року) Польщі — намагалися врятувати храм, встановлюючи бетонні блоки, але всі спроби були марними. Наразі проводяться інтенсивні роботи з порятунку руїн, оскільки вони є єдиними у своєму роді в Європі. Згідно з одним з таких проєктів, залишки стін мали бути переміщені на південь подалі від моря, але ризик повного руйнування був занадто високим. Галерея Примітки Посилання Процес руйнування церкви, анімація
Cmentarz prawosławny w Chełmie

Cmentarz prawosławny w Chełmie – prawosławna nekropolia w Chełmie, położona w północnej części Góry Zamkowej na terenie dzisiejszej parafii katolickiej pw. NNMP. Cmentarz został założony w 1867. Przede wszystkim był miejscem pochówku urzędników pozostających w Chełmie do 1915 r.. Pochówki prawosławne odbywały się w tym okresie, jak również w latach późniejszych, również na miejskim cmentarzu katolicko-prawosławnym przy ul. Lwowskiej. Na cmentarzu znajduje się nagrobek Pyłypa Pyłypczuka, premiera Rządu Ukraińskiej Republiki Ludowej na Emigracji. W latach 1992–1993 odnawiany. W 2008 nekropolia została ponownie odremontowana. Mimo to cmentarz nadal jest w złym stanie, wiele nagrobków zostało zniszczonych. Przypisy
Православний цвинтар у Холмі

Православний цвинтар у Холмі — некрополь у місті Холм. У Холмі існує два православних некрополі: на Холмській гірці та на цвинтарі по вул. Львівській. Поховання на цвинтарі на Холмській гірці Серед похованих на ньому — українці, поляки, росіяни; духовні та світські визначні особи, діяльність яких пов'язана зі спільною історією Польщі та України. Збереглося зображення надгробної плити (міщанки?) Уляни Єрмошевої 1606 р., а також плити з поховання 1576 р. холмського бурмістра, — свідчення, що у владі тогочасного міста були русини. 2018 р. Іваном Парнікозою виявлено плиту Уляни Єрмошевої на православному кладовищі на гірці в Холмі, втім вже значно пошкоджену. Тут також знаходилася інша плита, імовірно, приблизно того ж часу, напис на якій важко прочитати. Тут також в 1940 році був похований прем'єр-міністр Української Народної Республіки, інженер Пилип Пилипчук, який останні роки свого життя провів у Холмі. Поховання на цвинтарі на вул. Львівській Михайла Васильченка (1893—1941), лікаря-бактеріолога, солдата 3-ї Залізної стрілецької дивізії Армії УНР. Антіна Васиньчука (1885—1935), міністра УНР, суспільного діяча на Холмщині. Могила знаходиться одразу наліво при вході крізь центральну браму з вулиці Львівської, 51.128041, 23.469593. О. Іоанна Левчука (1867—1947), капелана Армії УНР, згодом адміністратора православної Холмської єпархії. о. Іоанн похований разом із дружиною Надією Левчук. Могила знаходиться на північ від неороманської червоної каплиці Зайдлерів, вхід крізь південну браму, 51.128196, 023.468758. Підпис: «Архіпресвітер Іоанн Левчукь род 9.04.1868, скон. 29.101947 р.». Бориса Поторжинського (1888—1943), сотника Армії УНР. Миколи Карленка (1895—1940), поручника й актора театру Армії УНР. Володимира Косоноцького (1886—1942), українського церковного та громадсько-політичного діяча. Дядька Антіна Васиньчука — Яна, його тітки Мар'яни (до шлюбу — Буда) та кузинки Олександри (під стіною цвинтаря 51.127431, 023.469360). Увага до цвинтарів За час свого існування на цвинтарі було виконано низку робіт: впорядковано територію, очищено та проведено реконструкцію надгробків, здійснено паспортизацію понад 60 поховань, новими дерев'яними хрестами зазначено місця, на яких уже знищені нагробні плити. Галерея Примітки Посилання Волонтери із України, Польщі та Німеччини відновили православний цвинтар у Холмі Тим, що вмерли, але не зрадили — Як облаштувати могили українських вояків у Польщі Лучани реставрують кладовище, де похований Прем'єр-міністр УНР
Cmentarz Prądnik Czerwony

Cmentarz Prądnik Czerwony, zwany także cmentarzem Batowickim – największy i jeden z najmłodszych cmentarzy Krakowa. Zlokalizowany jest na obrzeżach miasta, w północnej części Prądnika Czerwonego przy ul. Powstańców 48. Praktycznie pod nazwą Cmentarz Prądnik Czerwony funkcjonują dwie sąsiadujące ze sobą nekropolie – parafialna i komunalna. Prądnicki cmentarz parafialny – został otwarty w 1923 roku, poświęcony w 1931 roku. Ma powierzchnię ok. 1 ha. Znajduje się w północno-zachodnim narożniku kompleksu, przy skrzyżowaniu ulic Powstańców i Reduta. Na cmentarzu funkcjonowała mała kaplica św. Józefa, która spłonęła w 1980. Spoczywa na nim m.in. Jan Kaczara, dorożkarz którego w wierszu Zaczarowana dorożka opisał Konstanty Ildefons Gałczyński oraz mieszkańcy dawnej wsi Prądnik Czerwony. Cmentarz komunalny Prądnik Czerwony – otwarty w 1966 roku, nazywany Batowickim, od znajdującej się w pobliżu wsi Batowice. Od 1996 roku rozpoczęto prace przebudowy cmentarza komunalnego według projektu architekta Romualda Loeglera. Powstały wtedy m.in. dom pogrzebowy Brama do Miasta Zmarłych (w 1999 roku uznany za najlepszą realizację architektoniczną a w 2006 roku został wybrany jako jedna z dwudziestu najciekawszych realizacji architektonicznych w Polsce po 1989 roku w konkursie „Polska. Ikony architektury”) i nisze katakumbowe (pierwszy pochówek miał miejsce w 1999 roku). W 1998 roku cmentarz został poświęcony przez kardynała Franciszka Macharskiego. Powierzchnia cmentarza była powiększana w latach 1984, 1987, 1992, 1997 i 2005, obecnie zajmuje obszar około 41,75 ha, docelowo powierzchnia nekropolii będzie wynosiła 55 ha. Pochowani Jerzy Bereś – rzeźbiarz, artysta performer Józefa Dadak – polska Sprawiedliwa wśród Narodów Świata Andrzej First – mistrz Polski w kickboxingu Andrzej Iwan – piłkarz Joachim Knychała – seryjny morderca Bogdan Łyszkiewicz – muzyk zespołu Chłopcy z Placu Broni Mariusz Markiewicz – historyk Zbigniew Mendera – profesor zwyczajny w dziedzinie teorii konstrukcji i konstrukcji stalowych Kazimierz Paszucha – taternik Maria Pinińska-Bereś – rzeźbiarka, artystka perfomerka i prekursorka nurtu feministycznego Józef Poborski – geolog Wojciech Świątkowski – dyrektor Świętokrzyskiego Parku Narodowego Jan Targosz – profesor Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie Aleksander Trojkowicz – artysta malarz pejzażysta i polichromista Kazimierz Urban – religioznawca i politolog, profesor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie Stanisław Węcławik – geolog Andrzej Zaucha – piosenkarz i aktor Jerzy Bartke (1936–2016) – polski fizyk, filatelista. oraz żołnierze Armii Krajowej, Wojska Polskiego, Batalionów Chłopskich. Znajdują się tam również mogiły legionistów, uczestników powstania wielkopolskiego i powstań śląskich. Cmentarz posiada także największą w Krakowie kwaterę osób o nieustalonej tożsamości. Galeria Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, PWN 2000 Anna Więcek, Tadeusz Gotfryd "Krakowskie cmentarze – śladami geografów" w Badania i podróże naukowe krakowskich geografów. Tom III"
Батовицкое кладбище

Батови́цкое кладбище (пол. Cmentarz Batowicki) — кладбище, находящееся в Кракове в северной части района Прондник-Червоны на улице Повстанцев, 48. В настоящее время фактически состоит из двух отдельных городской и приходской частей. Некрополь был основан в 1923 году и освящён в 1931 году. Первоначально принадлежало местному католическому приходу. До 1966 года площадь приходского кладбище составляла 37,61 гектаров. В 1966 году к приходскому кладбищу был присоединён городской участок, который назывался назывался по имени близлежащего села Батовице. Площадь городского участка составляла 8,9 гектаров. В 1996 году была проведена реконструкция территории, во время которой на кладбище был построен погребальное задние для проведения погребальных обрядов под названием «Врата в город мёртвых» (Brama do Miasta Zmarłych). Здание спроектировал краковский архитектор Ромуальда Лэглер. В 2006 году это здание вошло в число двадцати самых красивых архитектурных сооружений конкурса «Польша. Иконы архитектуры» (Polska. Ikony architektury). В 1998 году некрополь был освящён кардиналом Франтишек Махарский. В конце XX века городские власти Кракова планировали построить первый в городе крематорий, но в связи с протестами экологов решение о строительстве было отложено. На кладбище находятся братские могилы военнослужащих Армии Крайовой, Войска Польского, Крестьянских батальонов, участников великопольского и силезских восстаний и самый большой среди краковских некрополей квартал неустановленных личностей. В настоящее время площадь некрополя составляет 46,51 гектаров. Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Cmentarz Grębałowski

Cmentarz Grębałów – jeden z najnowszych i największych cmentarzy Krakowa, położony w Nowej Hucie, w dzielnicy Wzgórza Krzesławickie, przy ul. Karola Darwina 1. Zajmuje powierzchnię 25,5 ha. Czynny od 1 października 1964 roku. Historia Cmentarz zajmuje obszar prawie 26 ha. Po poszerzeniu w latach 70. XX w. zajmuje obszar pomiędzy ul. Kocmyrzowską i Darwina oraz fortem w Grębałowie, dlatego nie ma już możliwości powiększenia jego powierzchni. Zarządcą jest Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie, który na terenie cmentarza posiada budynek administracyjny. Znajduje się w nim Sala Pożegnań. Obok została zbudowana kaplica, która nie ma swojego proboszcza. Pogrzeby odprawiają księża z poszczególnych parafii. Na teren cmentarza prowadzi 6 wejść, w tym podwójne od strony bramy głównej przy ul. Darwina. Pochowani Spoczywają tutaj: reżyser Jerzy Ridan, archeolog prof. Piotr Kaczanowski, budowniczy Nowej Huty i przodownik pracy Piotr Ożański (pierwowzór Mateusza Birkuta, bohatera filmu A. Wajdy Człowiek z marmuru), ofiary stanu wojennego: Bogdan Włosik i Ryszard Smagur. Dwie kwatery przeznaczono dla członków ZBoWiD, na jednej z nich ustawiono w 1986 r. niewielki pomnik z kamiennych fragmentów zniszczonego przez Niemców Pomnika Grunwaldzkiego. Przypisy Bibliografia Ryszard Dzieszyński, Jan L. Franczyk,Encyklopedia Nowej Huty, Wydawnictwo Towarzystwa Słowaków w Polsce, Kraków 2006, ISBN 978-83-7490-0607.
Грембаловское кладбище

Гремба́ловское кладбище (пол. Cmentarz Grębałowski) — муниципальное воинское кладбище, расположенное в краковском районе Дзельница XVII Взгужа-Кшеславицке по адресу ул. Дарвина, 1. Первые захоронения стали производиться с октября 1964 года. Два квартала некрополя предназначены для членов организации Союз бойцов за свободу и демократию. На одном из этих кварталов в 1986 году установлен памятник, сделанный из небольших фрагментов разрушенного в 1940 году Грюнвальдского памятника. В настоящее время площадь некрополя составляет 25,36 гектаров. Численность захоронений — около 28 тысяч. Возле некрополя располагается памятник культуры Малопольского воеводства Главный бронированный форт 49 ¼ Грембалув. Известные личности, похороненные на кладбище Влосик, Богдан (1962—1982) — электрик металлургического комбината, застреленный во время демонстрации. Ссылки Информация (пол.) План некрополя (пол.)
Вольський цвинтар у Варшаві

Во́льський цви́нтар у Варша́ві (пол. Cmentarz Wolski w Warszawie) — римо-католицький цвинтар місцевості Воля міста Варшава, Польща. Відкритий з 1854 року. Відомі поховання Павло Пащевський — капелан Армії УНР. Войцех Алаборський (пол. Wojciech Alaborski; нар. 23 вересня 1941, Дрогобич — 5 квітня 2009, Варшава) — польський актор театру, кіно і телебачення. Барбара Рахвальська (пол. Barbara Rachwalska; нар. 13 квітня 1922, Варшава — пом. 23 грудня 1993, Варшава) — польська акторка театру, кіно і телебачення. Леонард Якубовський (пол. Leonard Jakubowski; нар. 20 червня 1922, Ярослав — 8 березня 2012 Варшава) — польський співак. Посилання cmentarzwolski.warszawa.pl — офіційний сайт цвинтаря (пол.)
Stary Cmentarz w Jarosławiu

Stary Cmentarz przy ulicy Cmentarnej założony w 1784 r., używany od 1785 r. Początkowo nieduży, kwadratowy plac, dwukrotnie powiększano w latach 1850 i 1890. Najstarsze zabytkowe nagrobki pochodzą z XIX wieku i charakteryzują się dużymi walorami artystycznymi. Klasycystyczną kaplicę cmentarną fundacji Franciszki Geneser - wdowy po poruczniku C.K. Komisji Ekonomicznej w Jarosławiu wybudowano w latach 1831–1832. Pochowani Powstańcy listopadowi i styczniowi: Leon Czechowski, Feliks Jaworski, Stanisław Radwan Pragłowski. Władysław Opaliński Bronisław Fila Tadeusz Gunia Andrzej Hytroś Mieczysław Lisiński Walenty Jenke Anna Jenke (matka) Anna Jenke Stefan Stankiewicz Michał Antosiewicz Piotr Kuziak Jan Herman Waleria Sroczyńska Jan Herman"Janek" Adeline de Pielak Wapińska Bronisław Kochmański Józef Bieniasz Jan Gruszka Hanna Puzon Martyna Bartsch Maria Baczyńska Antoni Wierzbieniec Joachim Starosolski Adolf Alojzy Sudowicz Karol Zoltman Jan Rozwadowski Katarzyna Dymnicka Gustaw Adolf Weiss Aniela Rzewuska Anna Dietzius Henryk Pretorius Lidia Nartowska Andrzej Górski Wojciech Narowski Andrzej Tadeusz Mazurkiewicz Adam Tabor Przypisy