NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Letninie

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Letninie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Letnin w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Brzesku. Historia Kościół został wzniesiony w XIII wieku, o wczesnej metryce budowli świadczy forma łuków okiennych i portali. W 1743 roku został strawiony przez pożar i odbudowany rok później. W trakcie odbudowany dodano do kościoła wieżę w konstrukcji ryglowej, którą jednak rozebrano w 1910 roku z powodu złego stanu technicznego. W 1871 roku miał miejsce remont wnętrza. Po II wojnie światowej kościół był początkowo użytkowany przez czerwonoarmistów jako stajnia. Został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 8 września 1945 roku przez księdza Stanisława Koszarka TChr. Architektura i wyposażenie Kościół jest budowlą salową, wzniesioną na planie prostokąta o wymiarach 23,1 × 9,9 m. Murowany jest z kamieni granitowych. Nakryty jest dachem dwuspadowym, na którym umieszczona jest sygnaturka z krzyżem. Od strony zachodniej do kościoła dostawiona jest współczesna zakrystia. Portal zachodni, obecnie pełniący funkcję przejścia z zakrystii do nawy, zamkniętym jest delikatnie złamanym łukiem ostrym, został przemurowany, częściowo skuty i otynkowany. W elewacji południowej umieszczony jest portal ostrołukowy. W ścianie wschodniej znajdują się dwa okna neogotyckie wraz ze śladami po pierwotnych oknach: zamurowane okno środkowe i dwa wyżej umieszczone małe okienka zamknięte łukiem półokrągłym. Szczyt ściany wschodniej zdobią trzy blendy, z których dwie boczne częściowo zniszczone na skutek obniżenia dachu. W ścianach bocznych znajdują się okna neogotyckie: dwa w ścianie południowej i cztery w ścianie północnej. W ścianie zachodniej znajdują się dwa zamurowane smukłe otwory okienne zamknięte nieforemnym łukiem, częściowo zachodzące na obniżony w stosunku do pierwotnego szczyt. Okna, zakończone ostrymi łukami, umieszczone zostały w ceglanych ościeżach. Wnętrze kościoła nakrywa drewniane sklepienie beczkowe. Zachowała się neogotycka chrzcielnica, empora z organami, ławki i ceglana posadzka z przełomu XIX i XX wieku. Pochodząca z 1703 roku ambona jest bogato zdobiona ornamentem roślinnym, w jej podstawie umieszczona jest figura Mojżesza. W kościele znajduje się renesansowy ołtarz z około 1600 roku, z nastawą w formie tryptyku, z którego zachowały się dwa skrzydła boczne. W skrzydłach tryptyku umieszczone są figury świętych, na odwrocie natomiast malowe są sceny Pasji. W 1962 roku ołtarz został poddany renowacji. Oryginalne figury świętych z ołtarza zostały skradzione w 2004 roku i zastąpione kopiami. Teren kościoła otacza dawny cmentarz ogrodzony kamiennym murem, współcześnie częściowo zajęty przez sąsiednie gospodarstwo. Na przykościelnej dzwonnicy zawieszony jest dzwon z 1928 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Mechowie

Kościół św. Michała Archanioła w Mechowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Mechowo w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Brzesku. Historia i architektura Kościół powstał w XIV wieku. Murowany z cegły, jest budowlą salową, wzniesioną na planie prostokąta. Szczyty zdobione są blendami i zwieńczone sterczynami. Portale i otwory okienne zamknięte są ostrymi łukami. W latach 1738–1739 od strony północno-zachodniej dostawiona została wieża. W 1861 roku przeprowadzono prace remontowe. Wnętrze kościoła nakrywa wykonane w 1738 roku sklepienie zwierciadlane, pokryte polichromią. W 1937 roku zostało ono poddane restauracji. Nad wejściem znajduje się drewniana empora. W kościele zachowały się dwie zabytkowe płyty nagrobne: z 1380 roku z herbem rodu von Küssow, oraz rycerza Petera von Küssow z 1612 roku. Bogato zdobiona ambona pochodzi z 1604 roku. Zachowała się też granitowa, romańska chrzcielnica. W prezbiterium umieszczone są trzy malowidła, przedstawiające świętych. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 2 września 1945 roku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielęcinie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielęcinie – zabytkowy katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Mielęcin w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia Kościół został wzniesiony na początku XVIII wieku, przebudowano go w 2. połowie XIX wieku. Zbudowany został na planie wydłużonego prostokąta, z przybudówką od strony południowej. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. Ościeża okien oraz gzyms podokapowy murowane są z cegły. Od zachodu do kościoła przylega wieża, w górnej partii drewniana. Na wieży umieszczona jest metalowa chorągiewka z datą 1712. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop, pomalowany na jasnoszaro. Nad wejściem znajduje się wsparta na kolumnach drewniana empora z prospektem organowym. W kościele zachował się XVIII-wieczny, barokowy ołtarz ambonowy, zdobiony kolumnami z belkowaniem i ornamentami roślinnymi. W jego centrum umieszczony jest obecnie obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem i aniołami. Zdemontowany, ustawiony z boku prezbiterium kosz ambonowy ozdobiony jest kolumienkami i pokryty malowidłami. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 10 maja 1946 roku. Galeria Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Nieborowie

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Nieborowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Nieborowo w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Jana Chrzciciela w Żabowie. Historia i architektura Kościół, murowany z kamienia polnego, wzniesiony został w XV wieku. Położony jest w środku wsi, na nawsiu, w obrębie otoczonego kamiennym murem dawnego cmentarza. Budowla sytuowana jest na rzucie prostokąta. Ściany wschodnia i zachodnia zwieńczone są ozdobnymi ceglanymi szczytami. W elewacji południowej zachował się oryginalny gotycki portal ostrołukowy. Okna w ścianach nawy zakończone są łukiem odcinkowym. Budowla kryta jest dwuspadowym dachem. W 1828 roku pożar strawił pierwotną, drewnianą wieżę, na miejscu której postawiono nową, z pięciouskokowym neogotyckim portalem. Wieża, w dolnej partii kamienna, w wyższej nadbudowana w konstrukcji ryglowej, zwieńczona była ośmiobocznym hełmem z latarnią. Po reformacji kościół został przejęty przez ewangelików. Przed 1930 rokiem był siedzibą osobnej parafii, następnie podlegał pod parafię w Ryszewku. Po II wojnie światowej opuszczony kościół uległ dewastacji, w latach 50. rozebrano dach wraz z więźbą dachową i górną część wieży. Odbudowa świątyni miała miejsce w latach 1985–1988. Jej konsekracji jako kościoła katolickiego dokonał w dniu 3 lipca 1988 roku biskup Stanisław Stefanek. Wnętrze świątyni nakrywa drewniany strop beczkowy. W środku znajdują się drewniane ławki i wsparta na filarach empora chórowa. W prezbiterium, w wyścielanej tkaniną wnęce, umieszczony jest obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Powyżej znajduje się pełnołukowa nisza, w której znajduje się krzyż z figurą Chrystusa. W Muzeum Narodowym w Szczecinie przechowywana jest, wykonana z piaskowca, szesnastowieczna czasza chrzcielnicy, która do 1971 r. znajdowała się w tym kościele. Przypisy
Dorfkirche Nowielin

Die Dorfkirche von Nowielin (bis 1945 Naulin) ist heute dem unbefleckten Herzen Unser Frau Mariens geweiht (Kościół filialny pw Niepokalanego Serca NMP). Bis 1945 fanden für die damalige deutsche Landbevölkerung evangelische Gottesdienste statt. Baugeschichte Die Kirche stammt aus dem zweiten Drittel des 13. Jahrhunderts. Sie ist im frühgotischem Stil aus Granitquadern und etwas Backstein errichtet. Um 1500 wurde der Westturm aufgesetzt oder ausgebaut, mit vielen spätgotischem Backsteingliederungen, an Mauerecken und Fenstern und im Blendenschmuck der Westfassade. Geschichte der Kirchgemeinde Der lange als evangelische Kirche genutzte Bau von etwa 1280 stand unter dem jeweiligen Patronat der Gutsbesitzerfamilien. Bekannt wurde schon vor 1584 die Familie von Hagen, die von Naulin aus mit Biendorf auch ein Gut bei Dessau/ Land Anhalt bewirtschaftete. Die Familie von Hagen-Naulin stellte dem Landesherrn hauptsächlich Offiziere, mit Hans Joachim von Hagen einen kurbrandenburgischen Oberstleutnant und Kommandanten, zugleich Erbherr und Patron zu Naulin und Pätzig. Ihnen folgten die Familie von Schaetzel, die Brüder Karl Heinrich von Schaetzel († 1780), er war Obristleutnant und Kommandeur, und Samuel Friedrich von Schaetzel. 1898 ließ sich das Haus Naulin der Familie von Hagen endgültig festgestellt. Dergleichen gab es neben dem Kirchenpatron Mitte des 19. Jahrhunderts drei Kirchbauern für den Kirchenacker. Später stellte die bürgerliche Familie Wendorff als Gutsherren den Kirchenpatron, zuerst Edm. Friedrich Aug. Wendorff, dann Wilhelm Wendorff, folgend Eberhard Wendorff. Galerie Literatur Kirche Naulin, In: Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Band II/(2): Nordostdeutschland. (1906), Hrsg.: Im Auftrag des Tages für Denkmalpflege, Verlag Ernst Wasmuth, Berlin 1906, S. 305. Naulin/Kirche Naulin, In: Ludewig-Wilhelm Brüggemann (Hrsg.): Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinter-Pommern. (Theil) II, Band 1, Abt.: Der Pyritzsche Kreis. H. G. Essenbart, Stettin 1784, S. 154 f. Nr. 44. Weblinks Erzbistum Stettin-Kammin: Nowielin – Kościół filialny pw Niepokalanego Serca NMP –mit Foto Einzelnachweise
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Nowielinie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Nowielinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Nowielin w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielęcinie. Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Zbudowany został na planie prostokąta, z wyodrębnionym prostokątnie prezbiterium zamkniętym prostą ścianą. Na przełomie XV i XVI wieku nadbudowano z kamienia i cegły od strony zachodniej wieżę, zwieńczoną krenelażem i ośmiobocznym ceglanym hełmem. W ścianie wschodniej znajdują się cztery ostrołukowe okna, z których dwa środkowe, wyższe od bocznych, umieszczone są w ostrołukowej niszy z oculusem w górnej części. Szczyt wschodni jest surowy, bez zdobień. W ścianach bocznych znajdują się ostrołukowe okna, poszerzone i przemurowane, po dwa w nawie i po jednym w prezbiterium. W prezbiterium znajduje się kamienno-ceglany gotycki ostrołukowy i dwuuskokowy portal, w północnej ścianie nawy widoczny ślad po zamurowanym portalu kamiennym. Wejście od strony zachodniej jest współczesne, wybite po 1945 roku. Cokół ścian, zachowany tylko w elewacji południowej, ma nietypowy wklęsły profil. Wnętrze nakryte jest otynkowanym sklepieniem kolebkowym. Zachował się barokowy ołtarz z około 1700 roku, renesansowy kosz ambony z około 1600 roku, empora kolatorska z 12 siedziskami ozdobiona herbami rodzin szlacheckich, empora chórowa ozdobiona polichromiami przedstawiającymi sceny ze Starego Testamentu oraz neogotycka drewniana chrzcielnica. Znajdujące się dawniej w kościele trzy drewniane epitafia rodziny Hagenów znajdują się obecnie w bibliotece w Pyrzycach. Na wieży zawieszone są dwa dzwony, z końca XV wieku i z 1588 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Pstrowicach

Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Pstrowicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Pstrowice w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Mielęcinie. Historia Kościół został wzniesiony z granitowej kostki w XIII wieku. W XVIII wieku przeszedł przebudowę, w trakcie której dostawiona została wieża. W XIX wieku przemurowano z cegły okna. Po II wojnie światowej świątynia została w latach 1953–1954 rozebrana. Odbudowano ją w latach 1978–1983 pod nadzorem ks. Romana Domagały. Kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 16 września 1984 roku przez biskupa Stanisława Stefanka. Wyposażenie Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się wsparta na filarach empora. Wyposażenie jest współczesne, ławki wstawiono w 1983 roku. Na wieży znajduje się zawieszony w 1985 roku dzwon. Przypisy
Bahner Tor

Das Bahner Tor (polnisch Brama Bańska) ist ein Tor der mittelalterlichen Stadtbefestigung im pommerschen Pyrzyce (deutsch Pyritz) in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Der früher Hohe, jetzt Bahner Tor benannte Zugang führt von der Bahner und Soldiner Landstraße aus in die Stadt. Der Bau hat einen quadratischen massigen Unterbau mit spitzbogiger Durchfahrt, mit Schlitzen für die Auslegebalken für die Fallbrücke. Die Fassade hat dicht nebeneinanderliegende schmale verputzte Blendnischen und Friese. Über einem Zinnenkranz erhebt sich ein hoher schlanker Achtort mit Schießscharten. Aus einem abschließenden, etwas vorgekragten Zinnenkranz löst sich eine massige Steinpyramide, die auf ihrer Spitze den Greifen trägt. Die Blendnischen an den Seiten zeigen andere, breitere Formen. Literatur Immanuel Meyer-Pyritz: Pyritz: das Antlitz der siebenhundertjährigen Stadt. Sonderdruck aus den Baltischen Studien, Neue Folge 49, 1965 Siehe auch Stettiner Tor (Pyrzyce) Weblinks
Bahnerpoort (Pyrzyce)

De Bahnerpoort (Pools: Brama Branska) (Duits: Bahner Tor) is een stadspoort in de Poolse stad Pyrzyce (Duits: Pyritz). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds circa 1260. De poort maakt onderdeel uit van de stadsmuur van Pyrzyce. De stad beschikte over drie stadspoorten. De Bahnerpoort bestaat uit vier verdiepingen en verwijst naar de plaats Banie (Bahn).
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Rzepnowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Rzepnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rzepnowo w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Ottona w Pyrzycach. Historia Kościół wzniesiony został na przełomie XV i XVI wieku. Późnogotycka, orientowana budowla wymurowana została w nieobrobionych kamieni polnych. Sytuowana jest na rzucie prostokąta. Nawa kryta jest dwuspadowym dachem. W ścianie południowej znajduje się osadzony w ostrołukowej niszy portal wejściowy. W ścianach bocznych i w ścianie wschodniej umieszczone są otwory okienne, zamknięte łukiem odcinkowym. W szczytach osadzone są oculusy. Kościół jest z zewnątrz otynkowany. W 1703 roku od strony zachodniej dobudowano nieistniejącą dzisiaj drewnianą wieżę, krytą spiczastym hełmem. Kościół uległ zniszczeniu podczas działań wojennych w 1945 roku. Całkowitej destrukcji uległy dach z więźbą dachową, szczyty, wieża i część ściany południowej. Przepadło także całe wyposażenie. Odbudowany został w 1990 roku. Poświęcenia kościoła dokonał w dniu 25 listopada 1990 roku biskup Stanisław Stefanek. Wnętrze kościoła nakrywa odeskowany strop. Na ścianie zachodniej umieszczona jest współczesna, drewniana empora muzyczna. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Żabowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Żabowie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Żabów w gminie Pyrzyce, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Wzniesiony w 1569 roku kościół utrzymany jest w późnogotyckim stylu. Murowany z kamienia, rozplanowany został na rzucie prostokąta. W 1899 roku kościół przeszedł gruntowną przebudowę, podczas której nawę poszerzono o jedno przęsło w kierunku wschodnim, a od północy dobudowano zakrystię. Nowy szczyt wschodni, wykonany z cegły, ozdobiono blendami i sterczynami, wymurowano też w nim dwudzielne, ostrołukowe okno w trójuskokowym obramieniu (obecnie zamurowane). Od strony zachodniej dostawiono też wówczas ceglaną wieżę, z dzwonem ufundowanym przez ówczesną właścicielkę majątku Żabów Zofię Tummeley. W ścianach bocznych kościoła znajdują się cztery okna, wszystkie podczas XIX-wiecznej przebudowy przemurowane ostrołukowo z cegły. W przyziemiu wieży znajduje się uskokowy portal wejściowy. W trzech piętrach wieży znajdują się niewielkie okna, a jej szczyt zdobiony jest blendami. Wieża i nawa kryte są dwuspadowym dachem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Oryginalny barokowy ołtarz ambonowy z 1720 roku został przeniesiony na ścianę boczną. Na ścianie wschodniej umieszczony jest XVIII-wieczny obraz ze sceną Chrztu Jezusa w Jordanie. W roku 2013 odkryto, że autorem tego obrazu był Petr Brandl, barokowy malarz, zwany „czeskim Rubensem”. Zachował się ponadto XVIII-wieczny świecznik oraz kamienna płyta herbowa na ścianie północnej ówczesnego właściciela Żabowa z napisem Bartram Plotze 1569. Z XIX wieku pochodzą ławki i empora chórowa wsparta na dwóch filarach. Znajdujące się dawniej w kościele XVII-wieczne stalle kolatorskie przeniesione zostały w 1989 roku do katedry św. Jakuba w Szczecinie. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 20 września 1945 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Barnimiu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Barnimiu – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Barnim w gminie Warnice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Warnicach. Historia i architektura Utrzymany w gotyckim stylu kościół został wzniesiony w 1531 roku. Murowany z kamienia, sytuowany jest na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium. Wieża zwieńczona jest blankami i zakończona ośmiobocznym, ceglanym hełmem. Wieża ozdobiona jest blendami, w jej przyziemiu znajduje się pełnołukowy, trójuskokowy portal wejściowy. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Okna zakończone są ostrołukowo. W 1903 roku miał miejsce pożar, który strawił nawę kościoła. Odbudowano ją w 1904 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1950 roku. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop, ściany pokryte są wzorzystą polichromią. Nad wejściem znajduje się wsparta na słupach empora. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Łaskawej w Obrytej

Kościół Najświętszej Maryi Panny Łaskawej w Obrytej – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Obryta w gminie Warnice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Michała Archanioła w Starym Przylepie. Historia Kościół wzniesiony został w XV wieku. Jest budowlą gotycką, murowaną z kamienia i cegły. Sytuowany jest na rzucie prostokąta. W XVIII wieku i w połowie wieku XIX został rozbudowany. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym. Korpus nawowy w swojej obecnej formie przebudowany został w połowie XIX wieku w stylu arkadowym. Do ściany bocznej dostawiona jest kruchta. Okna w nawie zamknięte są pełnymi łukami. W zachodnich częściach bocznych ścian nawy umieszczone są nisko osadzone oculusy. Od strony zachodniej do kościoła przylega wieża, ozdobiona ostrołukowymi blendami. Nakryta jest dachem typu namiotowego. W przyziemiu wieży umieszczony jest neogotycki, dwuuskokowy, ostrołukowy portal, zwieńczony gzymsem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. Przed 1945 roku kościół był świątynią ewangelicką, należącą do parafii w Wierzbnie. Został zniszczony w trakcie działań wojennych podczas II wojny światowej. Zachowały się mury obwodowe nawy, kruchty i wieży. Odbudowany został w latach 1994–1998 według projektu inż. Zbigniewa Urbańczyka. Poświęcenie kościoła miało miejsce w 2001 roku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Starym Przylepie

Kościół św. Michała Archanioła w Starym Przylepie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Stary Przylep w gminie Warnice, w powiecie pyrzyckim (województwo zachodniopomorskie). Historia Kościół w Starym Przylepie istniał już w XIV wieku, został jednak zniszczony w 1637 roku, kiedy to wieś została spalona przez Szwedów w trakcie wojny trzydziestoletniej. W swoim obecnym kształcie został odbudowany w 1681 roku, wówczas dobudowana została też wieża, zwieńczona w 1778 roku barokowym hełmem. W 1827 roku kościół został przebudowany i otynkowany. Z powodu licznych zmian pierwotny kształt świątyni jest dzisiaj nieczytelny. Po II wojnie światowej został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1948 roku. Architektura Kościół zbudowany został na planie prostokąta, z wieżą od strony zachodniej. Wieża zwieńczona jest hełmem z latarnią, umieszczone są w niej okna osadzone w pełnołukowych wnękach, w przyziemiu znajduje się natomiast portal wejściowy. Okna w kościele zamknięte są pełnołukowo. Nawę główną nakrywa dwuspadowy dach. Przy ścianie bocznej dostawiona jest przybudówka z wnęką zakończoną pełnym łukiem i sterczynami. Wewnątrz kościoła na sklepieniu oraz ścianach znajdują się polichromie. Zachował się XVIII-wieczny ołtarz ambonowy (współcześnie przerobiony), XIX-wieczne ambona i chrzcielnica oraz XVIII-wieczny lichtarz. Nad wejściem znajduje się drewniana empora. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Warnicach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pyrzyce archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Historia Świątynia została ufundowana w 1490 roku przez ówczesnego właściciela Warnic Güntera von Billerbeck. Budowa kościoła trwała do pierwszych lat XVI wieku. W XIX wieku budowla była restaurowana, zostały zmienione wtedy otwory okienne, przemurowana została korona murów i zostały założono nowe dachy nad korpusem i nad wieżą. Świątynia została wzniesiona na planie prostokąta o wymiarach 8.6 m x 17.6 m, z wieżą zbudowaną na planie kwadratu od strony południowej. Północna ściana szczytowa posiadająca trójkątne zwieńczenie ozdobiona jest sterczynami i ostrołukowymi blendami. Kościół nakryty jest dachem dwuspadowym, natomiast wieża czterospadowym. Okna świątyni są wysmukłe, półkoliste zamknięte i ozdobione maswerkami. Ściana wschodnia wieży posiadająca ostrołukowy portal wejściowy jest bogato ozdobiona kolistymi i ostrołukowymi blendami. Drugi portal jest umieszczony we wschodniej ścianie korpusu. Wnętrze budowli jest jednoprzestrzenne. Wnętrze nakrywa strop płaski modrzewiowy, przy ścianie północnej jest umieszczona współczesna modrzewiowa empora muzyczna podparta dwoma słupami. Podczas II wojny światowej świątynia została uszkodzona, natomiast po zakończeniu wojny została zniszczona i obrabowana. Zachowały się tylko ruiny. W 1972 roku nowy proboszcz ksiądz Czesław Sampławski po objęciu funkcji zwrócił uwagę na możliwość odbudowania świątyni, z której zachowały się tylko ruiny. Już w styczniu 1974 roku odbyło się spotkanie z przedstawicielami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i została sporządzona dokumentacja, na podstawie której można było zrekonstruować kościół. Po sporządzeniu dokumentacji można było rozpocząć prace budowlane przy odbudowie świątyni. W tym samym roku został powołany Komitet Odbudowy Kościoła w Warnicach. W latach 1974–1976 kościół został odbudowany dzięki staraniom wspomnianego wyżej księdza Czesława Sampławskiego i wysiłkom parafian. Świątynia odzyskała w dużej części pierwotny wygląd – głównie okna i ściany wykonane z czerwonej gotyckiej cegły utkane kamieniami polnymi. Taka odbudowa zyskała aprobatę ze strony konserwatora zabytków. Kościół został poświęcony w dniu 19 grudnia 1976 roku, przez księdza biskupa Jerzego Strobę. Przypisy