NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Sieniawskie

Jezioro Sieniawskie (Zbiornik Sieniawski, Zbiornik Wodny Besko) – zalew utworzony w 172,8 kilometrze rzeki Wisłok w 1978 roku w pobliżu miejscowości Sieniawa w gminie Rymanów na obszarze Kotliny Jasielsko-Krośnieńskiej. Charakterystyka Zbiornik wodny ma powierzchnię prawie 1,3 km², pojemność ok. 14,2 mln m³ (w tym ok. 4,4 mln m³ rezerwy powodziowej) i maksymalną głębokość ok. 29 m. Według pierwotnych planów miał się znajdować dwa kilometry niżej, w pobliżu wsi Besko. Okręg PZW Krosno regularnie wpuszcza do niego narybek karpia i szczupaka i są to na tym akwenie najczęściej łowione ryby. Oprócz nich w zbiorniku występuje również płoć, kleń, sandacz, okoń, sieja i sum. Ponad połowa długości brzegu to wysokie urwiste ściany, co utrudnia wędkowanie z brzegu. Zbiornik pełni funkcję przeciwpowodziową, retencyjną, zaopatrzeniową i rekreacyjną. Wodę spiętrza betonowa zapora, która ma 174 metry długości, 38 metrów wysokości (wysokość piętrzenia to ok. 30 metrów) i 8,5 metra szerokości w koronie. Po koronie zapory przebiega droga wojewódzka nr 889 z Rymanowa do Szczawnego. W korpusie zapory znajdują się pompownia i ujęcia wody do celów komunalnych dla Rymanowa i Iwonicza-Zdroju, a także dla pobliskiego gospodarstwa hodowli pstrągów. Brak przepławki dla ryb. Przy zaporze funkcjonuje mała elektrownia wodna. Zarząd nad zaporą pełni Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Rzeszowie. Dla ochrony wsi Sieniawa wybudowano 600 m obwałowań bocznych zbiornika. Odniesienia w kulturze Podczas budowy zapory w 1976 kręcono tu sceny do pierwszego odcinka serialu telewizyjnego Znaki szczególne z Bronisławem Cieślakiem w roli głównej. Przypisy Bibliografia Maria Mileska (red.), praca zbiorowa. 1998. Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, s. 19. Kęsy Robert i in. 2011. Zbiorniki Wodne w Polsce. Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, Warszawa, s.46. Mapa okolic Sieniawy Informacje RZGW o zbiorniku Wędkarz Polski - informacje o zbiorniku
Jezioro Skonieczne

Jezioro Skonieczne – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Jedwabno. Wędkarsko jest to jezioro typu linowo-szczupakowego. Hydrologicznie jezioro otwarte, połączone rowem z jeziorem Średnim. Opis jeziora Zbiornik wydłużony z północy na południe, w południowym krańcu połączony z Jeziorem Średnim. U południowego krańca jeziora oraz w północnej i środkowej części wschodniego brzegu leżą mokradła. Inne brzegi są wysokie, czasem nawet strome, otoczone lasem. Jezioro leży daleko od innych miejscowości, jest dość dzikie i ma niewielkie znaczenie turystyczne. Sąsiadujące jeziora są bliżej zabudowań i to one są bardziej oblegane przez turystów. Najbliższa miejscowość to Piduń. Dojazd ze Szczytna drogą krajową nr 58 w stronę Nidzicy, następnie w miejscowości Narty, drogą gruntową w lewo. Droga nazywana jest Szeroką Drogą. Można też dojechać wyłącznie drogami utwardzonymi, wtedy krajową nr 58, a w Jedwabnie w drogę wojewódzką nr 508. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 27,5 ha do 29,5 ha. do ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 130,3 m n.p.m. lub 129,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,2 m, natomiast głębokość maksymalna 7,2 m. Długość linii brzegowej wynosi 2970 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Skonieczne. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Konieczne lub Koneczne bądź Koniczne. Piduń-Rekownica Jest to jedno z grupy jezior zgrupowanych w okolicy wsi Rekownica – Piduń. Grupa tych jezior jest wzajemnie połączona i tworzy strugę Rekownica, która jest lewym dopływem Omulwi. Jeziora leżą przy drodze wojewódzkiej nr 508, łączącej Jedwabno i Wielbark. Grupa tych jezior znajduje się w odległości ok. 12 km od Szczytna, licząc w linii prostej. W grupie opisanych jezior znajduje się też jezioro Kociołek, które jest obecnie hydrologicznie zamknięte. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Skonieczne w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Jezioro Skoszewskie

Jezioro Skoszewskie (kaszb. Skòszéwsczé Jezoro) – przepływowe jezioro rynnowe położone na Równinie Charzykowskiej w obrębie Kaszub Południowych (na obszarze powiatu bytowskiego województwa pomorskiego). Zajmuje ono powierzchnię 46 ha i jest otoczone lasami Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro pełni przede wszystkim funkcje rekreacyjno-turystyczne. Do 1 września 1939 jezioro na całej swojej długości stanowiło granicę polsko-niemiecką. Zobacz też Jezioro Somińskie Skoszewo Sominy Zbrzyca
Jezioro Skąpe (powiat bytowski)

Jezioro Skąpe – jezioro w woj. pomorskim, w pow. bytowskim, w gminie Miastko, leżące na terenie Pojezierza Bytowskiego. Położenie i opis Jezioro położone jest w zachodniej części powiatu bytowskiego, na terenie Pojezierza Bytowskiego. Niemal cały akwen otoczony jest lasami. Bezpośrednio nad jeziorem nie ma żadnych miejscowości, natomiast kilkaset metrów na zachód znajduje wieś Lubkowo. Zbiornik przyjmuje nieduży dopływ z północy. Jest to akwen niewielki, ale stosunkowo głęboki, charakteryzujący się urozmaiconym dnem z dwoma wyraźnymi głęboczkami w północnej części. Roślinność wynurzona zajmuje niewielki obszar zwierciadła wody (2%), roślinność zanurzona również jest uboga i w 1992 roku zajmowała nieco ponad 10% tafli wody. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 57,5 ha do 64,1 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 174,0 m n.p.m. lub 172,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,4 m, natomiast głębokość maksymalna 26,4 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1992 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Zobacz też Skąpe Przypisy
Jezioro Skąpe (powiat chojnicki)

Jezioro Skąpe (kaszb. Jezoro Skapé) – długie przepływowe jezioro rynnowe w Polsce, położone w mezoregionie Bory Tucholskie, w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Brusy, na obszarze Kaszub Południowych, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich. Z jeziora wypływa rzeka Parzenica. Charakteryzuje się wysokimi, piaszczystymi i całkowicie zalesionymi brzegami. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 123,5 ha przez 132,2 ha do 156,06 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 139,0 m n.p.m. lub 140,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,1 m, natomiast głębokość maksymalna 20,1 m lub 20,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1995 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Opis jeziora Jezioro nie posiada żadnej infrastruktury budowlanej wokół brzegów, ani drogi asfaltowej. Na południowym krańcu jeziora możliwe jest wodowanie łodzi za sprawą niskiego twardego łąkowego brzegu i dostępnej drogi gruntowej. Południowy kraniec jeziora to także niewielka budowla hydrotechniczna z jazem. Północny kraniec jeziora łączy się nie zarośniętą cieśniną z niewielkim płytkim zamulonym rozlewiskiem (jezioro Łazy, długość ok. 200 m), które poprzez naturalny ciek wodny bez odczuwalnego nurtu (długość ok. 200 m) łączy się z okrągłym jeziorem Blewiec o średnicy do 500 m.. Wspomniane przesmyki wodne są dostępne dla kajaków, kanadyjek i łodzi wiosłowych. Przypisy Bibliografia Atlas Jezior Polski, Jańczak, 1998. Mapa turystyczna 1:50 000 Wdzydzki Park Krajobrazowy, Wyd. Eko-Kapio
Jezioro Sobiejuskie

Jezioro Sobiejuskie – jezioro w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie żnińskim, w gminie Żnin, na terenie Pojezierza Żnińsko-Mogileńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi od 118 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 77 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,9 m, natomiast głębokość maksymalna 10,9 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2004 roku wody jeziora zaliczono do pozaklasowe klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. W roku 1987 wody jeziora również zaliczono do wód pozaklasowych. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Sobiejuskie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Sobiejuskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jezioro Sobąckie

Jezioro Sobąckie (Sobackie) (kaszb. Jezoro Sobącczé) – jezioro przepływowe jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim ("Polaszkowski Obszar Chronionego Krajobrazu") w powiecie kościerskim (województwo pomorskie) na wysokości 135 m n.p.m. Powierzchnia całkowita: 91,1 ha, maksymalna głębokość: 28,4 m. Akwen jeziora stanowi część zespołu jezior Polaszkowskich. Zobacz też Będomin
Jezioro Spychowskie

Jezioro Spychowskie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Świętajno, leżące na terenie Równiny Mazurskiej. Opis Jezioro zbliżone kształtem do litery C o osi skierowanej z północy na południe. Brzegi są płaskie, dalej od lustra wody pagórkowate. Leżą na nich podmokłe łąki, kępy lasu i pola, a na wschodnim brzegu wieś Spychowo. Mimo bliskości zabudowań, jezioro jest czyste. Dojazd: ze Szczytna drogą krajową 58 w stronę Ostrołęki, następnie po 1 km w lewo powiatową nr 26629 drogą do Świętajna i dalej do Spychowa. Wędkarsko jezioro zaliczane jest do typu linowo-szczupakowego. Jezioro otwarte, poprzez cieki: wpływa do niego strumyk z jeziorka Cichego, wpływa do niego rzeka Krutynia z jeziora Zyzdrój Mały (zwana w tym miejscu Zyzdrój lub Zyzdrojową Strugą), wypływa z niego rzeka Krutynia płynąca do jeziora Zdróżno (rzeka zwana jest na tym odcinku Spychowską Strugą) Turystyka Jezioro leży na szlaku kajakowym rzeki Krutyni. Czyste, przepływowe, doskonale nadaje się do kąpieli, średnio zasobne w ryby. Oprócz linów i szczupaków występuje m.in. sandacz. Dostępne od strony miasta, jest tam pole namiotowe, a na pograniczu jeziora i Krutyni ośrodek PTTK. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 46,0 ha do 48,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 125,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 2,3 m, natomiast głębokość maksymalna 7,7 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1990 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Spychowskie. Do 1945 roku jezioro nazywało się Puppener See, następnie do 1960 roku to obowiązywała nazwa Jezioro Pupskie wymienianą wciąż w niektórych publikacjach jako nazwa oboczna. Zobacz też Spychowo Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Spychowskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)]. Galerie zawierające zdjęcia Spychowa i okolic
Jezioro Starodworskie

Jezioro Starodworskie (niem. Althofer See, dawn. Tiefen See) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, położone w Olsztynie na terenie Starego Dworu, administracyjnej części osiedla Kortowo, leżące na obszarze Pojezierza Olsztyńskiego. Opis jeziora Jezioro ma unikatowy charakter ze względu na meromiktyczny typ mieszania jego wód. Meromiksja wywołana została czynnikami antropogenicznymi w wyniku zabudowy bezpośredniej zlewni zbiornika wysokokondygnacyjnymi budynkami, oraz poprzez powierzchniowy dopływ ścieków. Usytuowanie wśród wzgórz morenowych oraz ukształtowanie misy jeziornej dodatkowo sprzyjają osłabieniu ruchów cyrkulacyjnych. Ponadto jest to zbiornik silnie zeutrofizowany o dużej zawartości pierwiastków biogennych (N i P). Jezioro posiada jeden odpływ usytuowany w północnej części zbiornika. Jest to sztuczny kanał łączący Jezioro Starodworskie z Jeziorem Kortowskim. Z racji położenia na terenie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego od lat stanowi ono zbiornik doświadczalny, w którym przeprowadzane są badania nad metodami rekultywacji jezior. Do metod testowanych w tym zbiorniku zaliczyć można po raz pierwszy przeprowadzoną w Polsce próbę napowietrzania wód hypolimnionu z równoczesnym niszczeniem uwarstwień termicznych (1967–1968 i 1972–1974) z użyciem sprężarek o napędzie elektrycznym. W latach 1986–1989 do napędu sprężarek wtłaczających powietrze do wód hypolimnionu użyto siłowni wiatrowych, metoda początkowo zakładała napowietrzanie hypolimniony z destratyfikacją termiczną, a od 1988 do 1989 bez niszczenia uwarstwień termicznych. W latach 1994–1995 przeprowadzono próbę rekultywacji polegającą na wytrąceniu fosforu z wody i unieruchomieniu go w osadach dennych przy wykorzystaniu koagulantów glinowych. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 6,0 ha przez 7,0 ha do 8,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 111,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,9 m, natomiast głębokość maksymalna 23,3 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych nazwa tego jeziora to Jezioro Starodworskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Stary Dwór. Zobacz też Stary Dwór (osiedle) Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Starodworskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-12-18)]. Galeria zdjęć Jeziora Stary Dwór
Jezioro Starokiejkuckie

Jezioro Starokiejkuckie – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Szczytno. Opis Jezioro jest hydrologicznie otwarte; w północno-wschodniej części wpływa rzeczka z jeziora Łęczek; na południu wypływa rzeczka do jeziora Wałpusz Jezioro owalne, niewielkie, ale bardzo głębokie. Typ sielawowy (jedno z najmniejszych jezior sielawowych). Leży między jeziorami Łęczek i Wałpusz łączy je hydrologicznie. Na rzeczce płynącej do Wałpusza pozostałości starego młyna. Brzegi wysokie i pagórkowate, miejscami wręcz strome. Jezioro w całości otacza zabudowa wsi Stare Kiejkuty, lasy i tereny Jednostki Wojskowej nr 2669. Z powodu bliskości jednostki wojskowej w dużej części terenu otaczającego obowiązuje zakaz wstępu. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 30,0 ha do 33,1 ha do 34 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 147,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 11,5 m, natomiast głębokość maksymalna 30,2 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Starokiejkuckie. W różnych publikacjach pojawiają się nazwy Stare Kiejkuty lub Kiejkutek. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Starokiejkuckie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Jezioro Staroleskie

Jezioro Staroleskie (także: Stary Las) – jezioro na Kociewiu, położone w gminie Starogard Gdański (powiat starogardzki, województwo pomorskie), ok. 5 km na zachód od Starogardu Gdańskiego na obszarze Pojezierza Starogardzkiego. Powierzchnia całkowita tego owalnego akwenu wynosi 15,3 ha, a głębokość maksymalna 15 metrów. Roślinność wodna jest bujna. Wędkarski połów ryb możliwy jest z brzegu i z łodzi, zarówno w nocy, jak i w dzień. Dominującym gatunkiem jest szczupak, ale obficie występują też karaś srebrzysty, karp, leszcz, lin, okoń, płoć, węgorz, wzdręga i amur biały. Znacznie mniej jest suma, karasia pospolitego i jazgarza. Przy brzegu zachodnim parking niestrzeżony. Zobacz też Pinczyn Przypisy
Jezioro Stoborowe

Jezioro Stoborowe (Stobar, Stobór, Sztobas) – jezioro śródleśne położone na obszarze Pobrzeża Kaszubskiego, w otulinie Puszczy Darżlubskiej, w gminie Wejherowo powiatu wejherowskiego (województwo pomorskie). Charakterystyka Akwen położony jest na północ od Wejherowa, przy drodze wojewódzkiej nr 218. Z jeziora wypływa ciek łączący się z innymi ciekami Puszczy Darżlubskiej w rzekę Piaśnicę. Dane morfometryczne Powierzchnia: 3,5 ha Wymiary: długość 260 metrów, szerokość 120 metrów Położenie tafli jeziora: 51 metrów n.p.m. Zobacz też Piaśnica Wielka Wejherowo Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Stobar
Stobno (jezioro w województwie kujawsko-pomorskim)

Stobno – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie tucholskim, w gminie Tuchola, leżące na pograniczu Pojezierza Północnokrajeńskiego i Borów Tucholskich. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 89,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 107,2 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,6 m, natomiast głębokość maksymalna 20,2 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 1998 roku wody jeziora zaliczono do poza klasą klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Stobno. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Stobno na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jezioro Straduńskie

Jezioro Straduńskie (niem. Stradauner See) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, na terenie Pojezierza Ełckiego. Położenie i morfometria Jezioro położone w centralnym mikroregionie Pojezierza Ełckiego – na Pojezierzu Łaśmiadzkim. Leży na obszarze gminy Ełk. Przepływowe, głównym ciekiem przepływającym jest Ełk, a jezioro ma wydłużony kształt będący rozszerzeniem płynącej z północnego zachodu na południowy wschód rzeki. Na północnym zachodzie łączy się rzeką Ełk z Łaśmiadami, na południowym wschodzie Ełk płynie ku jezioru Ołówka (Haleckiemu). Jezioro leży na terenie wsi Straduny. Kilka kilometrów na północ od niego znajduje się obszar Natura 2000 Murawy na Pojezierzu Ełckim (PLH280041). Przypisy
Jezioro Strzeleckie (powiat chodzieski)

Jezioro Strzeleckie – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. chodzieskim, w mieście Chodzież, leżące na terenie Pojezierza Chodzieskiego. Charakterystyka Jest to rynnowe jezioro polodowcowe o typowym dla tych jezior podłużnym kształcie i stromych brzegach porośniętych lasem. Na południe od jeziora rozciągają się tereny bagienne, przez które ciekami wodnymi jezioro jest połączone z jeziorem Karczewnik. Na północy jeziora w pobliżu drogi krajowej nr 11 znajduje się niewielkie kąpielisko. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora wiedzie trasa spacerowa. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 13,5 ha przez 16,0 ha do 17,67 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 65,2 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,4 m, natomiast głębokość maksymalna 5,3 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2005 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Przypisy
Jezioro Strzyżewskie

Jezioro Strzyżewskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Gniezno, leżące na terenie Pojezierza Gnieźnieńskiego. Nad jeziorem leży wieś Strzyżewo Kościelne. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 48,5 ha do 49,9 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 95,2 m n.p.m. lub 95,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,8 m, natomiast głębokość maksymalna 13,3 m lub 21,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Przypisy
Jezioro Stręczyńskie

Jezioro Stręczyńskie – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w pow. wałeckim, w gminie Wałcz, leżące na terenie Pojezierza Wałeckiego. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych nazwa tego jeziora to Jezioro Stręczyńskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Strączno. Niektóre publikacje podają też nazwy Dzikowo lub Jezioro Dzikowskie bądź też Jezioro Dzikowskie Duże. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 37,5 ha przez 40,51 ha do 45,3 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 112,0 m n.p.m. lub 112,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,9 m, natomiast głębokość maksymalna 11,0 m. Jest to jezioro polodowcowe, rynnowe, o typowym dla tych jezior wydłużonym kształcie. Nad jeziorem znajduje się stanica harcerska, a nad północnym brzegiem kąpielisko. W pobliżu wschodniego brzegu jeziora przebiega drogi krajowej nr 22. Przypisy
Jezioro Studzienne

Jezioro Studzienne – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie bydgoskim, w gminie Koronowo, leżące na terenie Pojezierza Południowokrajeńskiego. Położone na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Rynny Jezior Byszewskich. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 26,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 89,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 10,3 m, natomiast głębokość maksymalna 22,5 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 1978 roku wody jeziora zaliczono do poza klasą klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Studzienne. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Studziennego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].
Jezioro Stężyckie

Der Jezioro Stężyckie (deutsch Stendsitzer See) ist ein 2,1 Kilometer langer, bis zu 550 Meter breiter See in der polnischen Woiwodschaft Pommern. Der Jezioro Stężyckie liegt in unmittelbarer Nachbarschaft des Südufers des Jezioro Raduńskie Górne (Radaune-See) im Zentrum der Kaschubischen Schweiz, etwa acht Kilometer nördlich der Stadt Kościerzyna (Berent). Er ist nach dem Dorf Stężyca (Stendsitz) benannt, das sich vom Nordufer aus bis zum Südufer des Raduńskie Górne erstreckt. Aus dem Raduńskie Górne und dem Stężyckie, die miteinander verbunden sind, fließt das Wasser ab in die Radunia (Radaune), die bei Krępiec (Krampitz) in die Motława (Mottlau) mündet, die ihrerseits bei Danzig in die Weichsel mündet. Literatur August Eduard Preuß: Preußische Landes- und Volkskunde oder Beschreibung von Preußen. Ein Handbuch für die Volksschullehrer der Provinz Preußen, so wie für alle Freunde des Vaterlandes. Gebrüder Bornträger, Königsberg 1835, S. 29; books.google.de Johann Christian Aycke: Bemerkungen über das Hochland von Hinter-Pommern und Pommerellen. In: Preußische Provinzial-Blätter. AF, Band 1, Königsberg 1852, S. 256–277, insbesondere S. 264–266; books.google.de Radaune. In: Meyers Großes Konversations-Lexikon. 6. Auflage. Band 16: Plaketten–Rinteln. Bibliographisches Institut, Leipzig / Wien 1908, S. 547 (Digitalisat. zeno.org). Wilhelm Brauer: Prußische Siedlungen westlich der Weichsel. Versuch einer etymologischen Deutung heimatlicher Flurnamen. Siegen 1983. Weblinks Karten mit historischem prussischem Siedlungsgebiet (Memento vom 27. März 2009 im Internet Archive) vaidilute.com; im späteren Pommern, Pomerellen (Westpreußen), Namen der Flüsse etc. Marija Gimbutas.
Jezioro Stężyckie

Jezioro Stężyckie (kaszb. Stãżecczé Jezoro) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim (powiat kartuski, województwo pomorskie) na wysokości 163 m n.p.m., o powierzchni 62 ha, długości 2 km, szerokości do 500 m oraz głębokości maksymalnej 12 m. Jezioro od północy jest połączone rzeką Radunią z Jeziorem Raduńskim Górnym; między tymi jeziorami leży wieś Stężyca. Tu zaczyna się i kończy szlak wodny "Kółko Raduńskie". Zobacz też Kościerzyna Skorzewo
Jezioro Sumińskie

Sumińskie – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie lipnowskim, w gminie Kikół, leżące na terenie Pojezierza Dobrzyńskiego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 129,5 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 85,7 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,2 m, natomiast głębokość maksymalna 8,5 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 1998 roku wody jeziora zaliczono do poza klasą klasy czystości. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Sumińskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Sumin. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Sumińskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].