NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baszta Biała

Baszta Biała, zwana też Białą Wieżą (niem. Weißer Turm) – zabytkowa, średniowieczna baszta w Gdańsku, znajdująca się w Śródmieściu na Starym Przedmieściu. Historia Sąsiednie Stare Przedmieście zostało przyznane Głównemu Miastu przez Krzyżaków najprawdopodobniej około 1342, a w drugiej połowie XV wieku uzyskało mury obronne. Wojna trzynastoletnia (1454–1466) uświadomiła gdańszczanom konieczność otoczenia fortyfikacjami także Starego Przedmieścia. 1463-1490 powstał długi na ponad 1 km ciąg murów z dwoma bramami i co najmniej siedmioma basztami, z których zachowały się tylko Baszta Biała, Baszta Pod Zrębem i fundamenty Baszty Nowej (odkopane w maju 2018). Baszta została wybudowana z cegły 1460-1461 na planie koła i nakryta dachem stożkowym. Otynkowano ją i pomalowano na biało, stąd wzięła się jej nazwa. Służyła jako część fortyfikacji miasta Gdańska, lecz po wybudowaniu zewnętrznych fortyfikacji nowożytnych (początek XVII wieku) przestała pełnić funkcje obronne i w 1670 została zamieniona na magazyn prochowy. Większość fortyfikacji otaczających Gdańsk została rozebrana pod koniec XIX wieku. Baszta została w znacznym stopniu uszkodzona podczas II wojny światowej (zniszczony dach i część murów, wypalone wnętrze). W 1948 odbudowano ją. W latach 80. XX w. podczas remontu odkryto na jej wewnętrznych ścianach nowożytne malowidła ścienne. Została wykupiona od miasta w 1981 i odrestaurowana przez klub wysokogórski, który obecnie ma tam swoją siedzibę. Zobacz też Mała Zbrojownia w Gdańsku Przypisy
Weißkopf (Stargard)

Der Weißkopf (polnisch Baszta Białogłówka) ist ein markanter Turm der Stadtbefestigung im polnischen Stargard. Geschichte Der Weißkopf ist der älteste Teil der Stadtbefestigung. Nach Kriegszerstörungen im Krieg zwischen der Hanse und Dänemark wurde die Stadtbefestigung wieder hergestellt und ausgebaut. Die vorherige Stadtmauer bestand nur aus Feldstein und Lehm, die neue wurde mit Hilfe von Mörtel gemauert. Als Ort für den ersten Turm der neuen Stadtbefestigung wurde die Nordostecke der Stadt gewählt, wo Furten durch die Ihna führten. Von hier war auch der Lauf der Ihna einsehbar, während vom Hafen aus die Bäume der Prützkammer und des Dürren Buschs die Sicht auf die Ihna nahmen. Bauwerk Da die Waffe des zeitgenössischen Bürgers die Armbrust war, konnte der Turm sehr eng gebaut werden. Aus einem Sockel mit quadratischem Fundament steht ein zylindrischer Turmrumpf. Die Turmkrone springt kaum hervor und sieht Rüstlöcher vor. Im späteren Krieg mit Stettin erhielt der Turm einen hölzernen Aufbau. Dieser Aufbau erinnerte vermutlich an einen mit einer Kegelmütze bedeckten Kopf und gab dem Turm im Volksmund den Namen Weißkopf. Die polnische Bezeichnung ist eine Übersetzung des deutschen Namens. Literatur Joachim Stampa: Stargard in Pommern: Schicksale einer deutschen Stadt. Heimatausschuss f. d. Stadtkreis Stargard, 1972, S. 32–33. Weblinks
Baszta Białogłówka

Baszta Białogłówka – baszta pochodząca z pierwszej połowy XV wieku, zabytek Stargardu, znajdujący się w najstarszej części Starego Miasta, na obrzeżu dawnego grodziska, w sąsiedztwie bramy Wałowej, na zakolu Iny. Baszta Białogłówka, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Baszta swoją nazwę przyjęła od zwieńczającego jej hełm sześciokątnego stożka, otynkowanego na biały kolor. Zbudowana została na podstawie kwadratowej, przechodzącej w kształt cylindra do wysokości ok. 30 m. Wewnątrz znajduje się sześć kondygnacji wraz z lochem więziennym. Baszta Białogłówka jest zabytkiem na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Legenda Istnieje legenda średniowieczna, która opowiada, jak to większość mężczyzn Stargardu wyruszyła na walkę z rozkazu ówczesnego władcy. W mieście zostali tylko nieliczni rzemieślnicy, starcy, kobiety i dzieci. Opustoszałe miasto zaatakowały nieznane wojska, które zebrały się pod basztą. Bezbronne kobiety, zauważywszy wroga, zabrały niewielką ilość broni i stanęły do obrony. Ich walka wobec przeważających sił wroga była z góry przegrana. Wówczas wpadły na pomysł, aby w wielkich kotłach zagotować smołę. Gdy była odpowiednio gorąca, za pomocą prymitywnych podnośników wylały ją na armię wroga. Udało im się odeprzeć atak i ocalić miasto. Gdy ówczesny władca się o tym dowiedział, rozkazał pomalować szczyt baszty na biało i na cześć dzielnych mieszkanek nazwać ją „Basztą Białogłową”, ponieważ kiedyś kobiety za sprawą białych czepków noszonych na głowach nazywano „białogłowami”. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy Bibliografia Olszewski E., Stargardzkie abc, Stargard 2001. Zenkner J., Stargard. Na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006. Linki zewnętrzne Położenie baszty
Baszta Jeńców

Baszta Jeńców (zwana też Małą Prochową lub Kowalską) – baszta w Stargardzie. Baszta Jeńców, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Została zbudowana na przełomie XV i XVI wieku w południowej części obwarowań przebiegających nad brzegiem Iny. Budowla ta zlokalizowana przy obecnej ul. Strażniczej, posiada kształt cylindra o wysokości 13 m, który opiera się na okrągłej, kamiennej podstawie, a jego konstrukcja dzieli się wewnątrz na cztery poziomy, a na każdym z nich znajdują się otwory strzelnicze. W przyziemiu baszty znajdowały się niegdyś arkady wspierające ganki. Umożliwiło to prowadzenie obstrzału przez otwory znajdujące się w murze, jednocześnie z kilku poziomów. Podobna do baszty Jeńców – baszta Kowalska – została rozebrana w 1871 roku, stąd obecna nazwa baszty. Nazwa baszty sugeruje, że jej pomieszczenia wykorzystywano do przetrzymywania jeńców. W 2004 roku baszta została przekazana za pośrednictwem Towarzystwa Przyjaciół Stargardu Bractwu Rycerzy św. Jana. Od tego czasu przy współpracy z muzeum stargardzkim, Bractwo opiekuje się i restauruje tenże zabytek. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy Linki zewnętrzne strona Bractwa Rycerzy św. Jana ze Stargardu
Baszta Kaszana

Baszta Kaszana, Baszta Prochowa – cylindryczna wieża o średnicy 5,6 metrów i wysokości 21 metrów, zbudowana z cegły, przykryta dachem namiotowym, wchodząca w skład murów obronnych Trzebiatowa. W przyziemiu znajduje się loch więzienny wysokości 4,7 m, z nowym prostokątnym otworem wejściowym od strony wewnętrznej. Pierwotne wejście do baszty umieszczone w prostokątnej niszy znajdowało się na 2 kondygnacji, wchodziło się z ganku obronnego na murze (od strony wschodniej). W 2 i 3 kondygnacji od strony zewnętrznej szczelinowe otwory strzelnicze rozmieszczone nieregularnie. U szczytu widać konsolki wspierające istniejący dawniej taras wartowniczy (widoczny na rycinie Lubinusa). Całość zwieńczona była pierwotnie wieżyczką z ceglanym stożkiem. Baszta Kaszana zbudowana została w 1 połowie XIV wieku w celu wzmocnienia obrony w narożniku miejskich murów obronnych oraz jako punkt obserwacyjny od strony rzeki Regi. W okresie późniejszym z przeznaczeniem na skład prochu. W XV wieku została podwyższona. Na początku XIX wieku przebudowana i nakryta nowym dachem. W XIX wieku obok baszty (być może w miejscu furty) wykuto furtkę z nadprożem opartym o ścianę baszty. Baszta została odbudowana w 1994 roku (nowy dach, schody, stropy). Udostępniona do zwiedzania w okresie wakacyjnym. Zabytkiem opiekuje się Stowarzyszenie Historyczny Trzebiatów Chąśba. Znana jest przede wszystkim z legendy, według której w XV wieku jeden ze strażników pilnujących w nocy murów miał upuścić z wieży misę z gorącą kaszą. Spadła ona na głowę jednego z gryficzan szykujących się do szturmu na Trzebiatów. Wypadek ten ocalił miasto przed podstępnym atakiem. W związku z legendą o Baszcie Kaszanej w Trzebiatowie co roku w okresie letnim odbywa się festyn Święto Kaszy. Zobacz też zabytki Trzebiatowa historia architektury Trzebiatowa Bibliografia Mariusz Zając: Trzebiatów nad Regą. Historia i zabytki. Szczecin: Ottonianum, 1991. Lukas E., Województwo Szczecińskie, Mury obronne – dokumentacja historyczno-architektoniczna, PKZ Szczecin 1967
Frauenturm (Krakau)

Der Frauenturm (polnisch Baszta Kobieca oder Baszta Panieńska) war ein backsteingotischer Wehrturm auf dem Krakauer Wawelhügel. Es sind nur die Fundamente des Turms erhalten. Beschreibung Der Frauenturm wurde im 15. Jahrhundert unter König Kasimir IV. Andreas gebaut. Der Turm war Teil der südlichen Mauerbefestigung des Wawels, die auf das frühe 14. Jahrhundert zurückgeht. Im 18. Jahrhundert wurde am Turm ein Tor in die Befestigungsmauer geschlagen. Der Turm wurde ab 1851 von den Österreichern im Zuge des Umbaus der Wehranlagen des Wawels zur Krakauer Zitadelle im Rahmen der Festung Krakau abgetragen. Bei dieser Umbaumaßnahme wurden auch die benachbarten Wehrtürme Adelsturm und Tęczyński-Turm abgebaut. Die Fundamenten aus Kalkstein wurden 1958 gesichert und teilweise rekonstruiert. In dieser Form bestehen sie bis heute. Literatur Antoni Franaszek: Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu na tle dziejów w czasach nowożytnych. Seria: Biblioteka Wawelska, Wyd: Zamek Królewski na Wawelu, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu. Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988 Jacek Purchla: Jak powstał nowoczesny Kraków. Studia nad rozwojem budowlanym miasta w okresie autonomii galicyjskiej. Biblioteka Krakowska nr 120, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979, ISBN 83-08-00148-3 Weblinks
Kisasszony-bástya (Wawel)

A Kisasszony-bástya (lengyelül: Baszta Kobieca vagy Panieńską ) a krakkói Wawel-dombon emelkedő bástya, mely a 14. században épült. Napjainkban restaurálva látható. Története A bástya építésének éve pontosan nem ismert. Az osztrák megszállás idején, 1851-ben lebontották, összefüggésben azzal, hogy a Wawelt katonai célokra használta a megszálló hadsereg. (Már 1803-1804 folyamán hasonló sorsra jutott a waweli Szent György-templom, később pedig a Szent Mihály-templom is.) A bontások és építkezések révén a bástya maradványa a krakkói erőd (Twierdza Kraków), illetve védőfal eleme lett. A bástya ma látható felső részét 1958-ban újjáépítették a mellette álló Nemesek bástyájával (Baszta Szlachecka) együtt. A Kisasszony-bástya melletti kaput a 18. században nyitották meg a várba haladó kocsik és szekerek számára. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Baszta Kobieca na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Baszta Kobieca na Wawelu

Baszta Kobieca, zw. także Panieńską – baszta wzgórza wawelskiego, z XIV w. Została zburzona przez Austriaków w 1851 w związku z budową murów obronnych wokół wawelskiego wzgórza. Wzgórze zostało jednym z elementów Twierdzy Kraków. Część górną zrekonstruowano w 1958 r. Obok niej znajduje się baszta Szlachecka. Przyległa brama utworzona została w XVIII w. dla karet. Bibliografia Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie : Przewodnik; [Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków], Kraków 1988, wyd. drugie. Jacek Purchla Jak powstał nowoczesny Kraków. Studia nad rozwojem budowlanym miasta w okresie autonomii galicyjskiej (Biblioteka Krakowska nr 120), Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979, ISBN 83-08-00148-3
Baszta Koci Łeb w Toruniu

Baszta Koci Łeb w Toruniu – jedna z dziewięciu zachowanych do dziś baszt obronnych w ciągu murów miejskich w Toruniu. Znajduje się przy ul. Podmurnej 74. Historia Budowla nazywana dziś Kocim Łbem znajduje się przy obecnej ulicy Podmurnej, za czasów prusko-niemieckich zwanej Mauerstrasse. Pierwszą basztę w północno-wschodnim narożniku murów Starego Miasta wybudowano najprawdopodobniej równocześnie z powstającymi w XIII wieku fortyfikacjami. Nie ma zgody co do tego, czy pierwotna budowla została wzniesiona na planie prostokąta, tak jak większość baszt średniowiecznych, czy też wielokąta. Jednak bez większych wątpliwości można stwierdzić, że około roku 1500 Koci Łeb, podobnie jak jego odpowiednik na drugim końcu północnego fragmentu murów – Koci Ogon, został przebudowany. Przebudowa ta polegała na zmianie gotyckiej baszty w niską, postawioną na planie okręgu basteję. Budowlę dostosowano do standardów powszechnej już wówczas broni palnej, to jest wyposażono w stanowiska artyleryjskie. Dzięki temu rozwiązaniu zespół: Barbakan Starotoruński – basteja Koci Ogon – barbakan Koci Brzuch – basteja Koci Łeb kontrolował obszar od Wisły po zachodnią część murów Nowego Miasta. Dodatkowo, dla wzmocnienia konstrukcji, basztę wysypano wewnątrz ziemią, dzięki czemu była odporniejsza na ostrzał. O nieprzeciętnej roli Kociego Łba mogą świadczyć okoliczności jego zniszczenia. Dowodzeni przez Karola XII Szwedzi, którzy zdobyli Toruń po oblężeniu w 1703 roku postanowili jak najbardziej osłabić militarną pozycję miasta. By zrealizować ten cel wysadzili oba barbakany - Starotoruński i Chełmiński, oraz dwie narożne basteje - Koci Łeb i Koci Ogon wraz z fragmentem murów. Koci Łeb został odbudowany z gotyckich cegieł jeszcze w XVIII wieku. Prawdopodobnie w roku 1900 basztę nadbudowano w stylu neogotyckim o dodatkowe, trzecie piętro zwieńczone blankami. Do dziś w podziemiach baszty zachowały się średniowieczne lochy. Do niedawna w budynku mieścił się Instytut Języka Polskiego Wydziału Filologicznego UMK, od stycznia 2019 roku baszta jest siedzibą Katedry Psychologii UMK. Nazwa Nazwa baszty pochodzi od kota, który został bohaterem miejskiej legendy. Głosi ona, że podczas oblężenia szwedzkiego w 1629 roku kot ów zaalarmował obrońców pod dowództwem Gerarda Denhoffa, dzięki czemu odparli oni atak nieprzyjaciela. Galeria Zobacz też Baszta Koci Ogon w Toruniu Przypisy Linki zewnętrzne Toruński Serwis Turystyczny
Baszta Latarniana

Baszta Latarniana (niem. Wehrturm in der Laternengasse) – najstarsza spośród zachowanych baszt systemu fortyfikacji średniowiecznego Gdańska. Sąsiednią basztą jest Baszta Bramy Szerokiej. Historia Baszta o formie prostokątnej powstała w połowie XIV wieku na Głównym Mieście. Do współczesności zachowały się w dobrym stanie ruiny baszty i fragment przylegających do niej murów obronnych. Na ścianie baszty widać liczne otwory strzelnicze, które zapewniały niegdyś załodze baszty duże pole rażenia podczas działań obronnych. Po utracie właściwości obronnych była wykorzystywana jako budynek mieszkalny. Obecnie jest niemal całkowicie niezagospodarowana. Parter wykorzystano na garaże Polska nazwa baszty została stworzona po 1945 roku. Istniejące relikty bramy wpisane do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Ciekawe miejsca w Polsce. Gdańsk. Baszta Latarniana
Baszta Lontowa w Kołobrzegu

Baszta Lontowa w Kołobrzegu (potocznie Baszta Prochowa) – jedna z dwóch zachowanych baszt średniowiecznych w Kołobrzegu. Baszta Lontowa jest jedynym obiektem średniowiecznego systemu obronnego miasta, który przetrwał do dziś w całości. Historia Baszta Lontowa została wzniesiona w XIV wieku i pierwotnie wchodziła w skład gotyckich murów miejskich. Przetrwała rozbudowę bastionowych fortyfikacji Kołobrzegu w XVII i XVIII wieku oraz wyburzanie Twierdzy Kołobrzeg pod koniec XIX wieku. W czasie walk o miasto w 1945 r. nieznacznie uszkodzona. Po II wojnie światowej wskutek niepoprawnego tłumaczenia jej nazwy z języka niemieckiego została nazwana błędnie Basztą Prochową (w rzeczywistości Baszta Prochowa znajdowała się w pobliżu ulic Katedralnej i Rzecznej). Po 1945 roku jej wnętrze było wielokrotnie przebudowywane. Mieściły się w niej dom noclegowy, kawiarnia, punkt informacji turystycznej i siedziba kołobrzeskiego oddziału PTTK. W 2019 roku budynek nabyło miasto. Architektura Baszta została zbudowana na planie prostokąta. Ma 4 kondygnacje i strych. Obiekt jest podpiwniczony. Dach kryty czerwoną dachówką. Elewacja jest zdobiona pięcioma pionowymi lizenami, w których znajdują się nisze okienne. Część parterowa posiada po prawej stronie portal wejściowy, z zamurowaną częścią ostrołukową, a także jest zaopatrzona w neogotyckie okno ze zdeformowanym zakończeniem gotyckim. Murowana część dachu od wschodu i zachodu posiada podobne, rytmiczne zdobienia jak elewacja frontowa, jednak widoczne są pewne zakłócenia, wynikające ze zniszczeń i przebudowy. Baszta graniczyła z fosą i była włączona w mur miejski. Od strony południowej elewacja posiada identyczne lizeny, jednak są one pozbawione okien. Zaopatrzono je jedynie w wąskie otwory strzelnicze. Zobacz też Baszta Więzienna w Kołobrzegu Zabytki Kołobrzegu Przypisy Bibliografia JerzyJ. Patan JerzyJ., Przewodnik po Kołobrzegu i okolicach, Kołobrzeg: Agencja Wydawnicza „Patan-Press”, 1996, ISBN 83-905486-0-9, OCLC 749258558 . Linki zewnętrzne PTTK Oddział w Kołobrzegu. pttk.kolobrzeg.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-17)].
Baszta Morze Czerwone

Baszta Morze Czerwone w Stargardzie – gotycka baszta, będąca częścią obwarowań miejskich w Stargardzie. Znajduje się przy skrzyżowaniu ulic Warownej i W. Łokietka na Starym Mieście. Powstała w II poł. XIV w. Ma 34 m wysokości. Baszta Morze Czerwone, kolegiata Mariacka i pozostałe mury obronne rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 została uznana za pomnik historii. Historia Baszta została zbudowana w II połowie XIV wieku i należała do szczytowych osiągnięć średniowiecznej architektury obronnej na Pomorzu. Na poziomie I piętra, od strony wewnętrznej obwarowań, znajduje się wejście na basztę, udostępniane w okresie letnim dla turystów. Pochodzenie nazwy Nazwę baszty Morze Czerwone wyjaśniają podania, mówiące o tym, że w czasie wojny trzydziestoletniej (1618–1648) w jej pobliżu rozegrały się walki, powodujące rozlew morza krwi. Inne legendy mówią o zrzucaniu skazańców ze szczytu wieży, po których zostawały czerwone ślady. Bardziej prawdopodobne jest pochodzenie nazwy od rdzawych mokradeł, istniejących w tej okolicy jeszcze przed wybudowaniem baszty. Architektura Wysoka na 34 m, opiera się na prostokątnym, kamiennym cokole o wymiarach 8 x 9 m. jej środkowy trzon ma kształt cylindra z cegły o tzw. wiązaniu polskim, na którym są widoczne dekoracje w postaci rombów z glazurowanej cegły. Baszta Morze Czerwone posiada trzy tarasy widokowe, z których dwa górne zwieńczone krenelażem. Wewnątrz można wyodrębnić osiem poziomów połączonych schodami, których funkcję niegdyś pełniły drabiny. Na każdym poziomie znajdują się okienka – szczeliny, służące do obserwacji i ostrzału. Na zewnętrznej elewacji rozstaw tych okienek tworzy szachownicę. Szczyt baszty zwieńcza ceglany, ośmioboczny ostrosłup. W podstawie baszty znajdował się wcześniej loch więzienny, do którego wejście prowadziło z drugiej kondygnacji. Kształt tego lochu jest dobrze widoczny w przejściu, przebitym w 1860 roku, w czworobocznej podstawie baszty. Na wysokości murów, od strony zachodniej, znajdowała się platforma do ustawiania armat. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Przypisy
Baszta Monstrancja w Toruniu

Baszta Monstrancja w Toruniu – jedna z dziewięciu zachowanych do dziś baszt obronnych w ciągu murów miejskich w Toruniu. Znajduje się przy ul. Podmurnej 14/16. Historia Prawdopodobnie pierwsza baszta w tym miejscu powstała jeszcze w XIII wieku, razem z pierwszymi fortyfikacjami, jednak w obecnym kształcie Monstrancja została wzniesiona w połowie wieku XV. Budowa ta wiązała się z modernizacją systemu obronnego Torunia będącego odpowiedzią na upowszechnienie się broni palnej. Z tego także powodu niektóre ściany mierzą niemal 2,5 m grubości. Aby zapobiec runięciu budowli do wewnątrz, budowniczowie zastosowali specjalne rozwiązanie architektoniczne przypominające wielopoziomową ławę. Drugim celem powstania „nowej” Monstrancji było przeciwstawienie się zwiększonemu zagrożeniu od strony nieistniejącego już zamku. Zamek krzyżacki został zburzony w 1454 roku przez toruńskich mieszczan. Od tego czasu teren pozamkowy pozostawał nieumocniony i stanowił najsłabszy punkt w linii obrony miasta. W odróżnieniu od pozostałych baszt istniejących do tej pory w Toruniu, kryta dachem namiotowym Monstrancja nie została wybudowana na planie prostokąta, a na planie ośmiokąta. Była, i jest, to jedyna budowla o tym kształcie w centrum Torunia. Do dziś wewnątrz budynku zachowało się m.in. stanowisko dla kuszników. Unikatowa budowa Monstrancji umożliwiała prowadzenie ostrzału w trzech kierunkach. W 2005 roku niszczejącą basztę odkupił prywatny właściciel, który wyremontował budowlę. Z biegiem lat wieża pełniła szereg funkcji – po II wojnie światowej wewnątrz mieścił się m.in. skład znaków drogowych i pracownia plastyczna. Nazwa baszty, Monstrancja, pochodzi prawdopodobnie od metalowego słońca, które zostało umieszczona na szczycie wieży, a w połączeniu z „drzewcem” przypominać może właśnie monstrancję. Galeria Zobacz też Mury miejskie w Toruniu Przypisy Bibliografia Eugeniusz Gąsiorowski: Średniowieczne obwarowania Torunia. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2007, s. 20. ISBN 978-83-900852-6-5. https://www.academia.edu/45504612/Badania_archeologiczno_architektoniczne_baszty_Monstrancja_przy_ulicy_Podmurnej_w_Toruniu Linki zewnętrzne Toruński Serwis Turystyczny
Baszta Narożna

Baszta Narożna (niem. Eckturm am Stadthof) – jedna z baszt systemu średniowiecznych fortyfikacji Gdańska, najstarsza z zachowanych. Sąsiednią basztą jest Baszta Schultza. Historia 23 marca 1343 (data mogła zostać pomylona) w pobliżu późniejszej Baszty Narożnej położono kamień węgielny pod budowę murów miejskich Głównego Miasta. Budowę baszty rozpoczęto w 1343 roku, dla wzmocnienia południowo-zachodniego odcinka murów miejskich. Ceglana, pierwotnie konstrukcji otwartej od strony miasta, miała kształt prostokątnego występu murów. Później wielokrotnie przebudowywana i wzmacniana. Ściany zewnętrzne ozdobiono blendami w kształcie ostrołuków, w których przepruto otwory strzelnicze. Na wyższych kondygnacjach pięciokątna, została nakryta stromym dachem wielospadowym. W latach 1856–1857, wraz z zespołem Dworu Miejskiego, została przebudowana na siedzibę straży pożarnej. W 1945 roku uległy zniszczeniu dach, ściana od strony miasta oraz spaliło się wnętrze. Baszta została odbudowana na przełomie lat 50. i 60. XX wieku na potrzeby Domu Harcerza. Przypisy
Baszta Niedźwiadka

Baszta Niedźwiadka – średniowieczna baszta w systemie fortyfikacji miejskich Wrocławia, znajdująca się pomiędzy dzisiejszymi ulicami: Piaskową a Kraińskiego, na tyłach Hali Targowej przy pl. Nankiera. Pierwotnie (około połowy XIII wieku) był to tylko prostokątny wykusz we wschodniej linii obwarowań wewnętrznych umożliwiający rażenie z boku nieprzyjaciela zbliżającego się do murów. W wieku XIV wykusz uzyskał dodatkową kondygnację, stając się czworoboczną wieżą, w której umieszczono otwory strzelnicze. W wieku XV lub XVI basztę wyposażono w działobitnię. Późniejsze rozbudowy systemu fortyfikacji miasta opierały się już na nowocześniejszych konstrukcjach budowlanych i obejmowały obszerniejszą połać miasta, poza wewnętrzną linią średniowiecznych murów miejskich. Baszta Niedźwiadka utraciła swoje militarne znaczenie na tyle, że podczas nakazanej w roku 1807 przez napoleońskich dowódców rozbiórki murów miejskich zachowano ją. W ciągu wieku XIX i na początku XX przebudowywano ją i adaptowano do innych celów tak, że dotrwała do II wojny światowej. Podczas oblężenia Festung Breslau baszta zniszczona została w 75%, ale w latach 1957–1958 podjęto jej rekonstrukcję według projektu Mirosława Przyłęckiego. Podczas tej rekonstrukcji wmurowano w południowo-zachodni narożnik baszty kamienną rzeźbę niedźwiadka, odnalezioną w zwałach powojennych gruzów gdzieś w rejonie ul. Łaciarskiej; od tej rzeźby baszta zyskała swą dzisiejszą nazwę. Obecnie w Baszcie, użytkowanej przez Zrzeszenie Studentów Polskich, prowadzona jest działalność gastronomiczna; znajdowała się tu winiarnia "Baszta", później "La Luz", wreszcie restauracja pod nazwą "Abrams' Tower". Uwagi Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, 2000, ISBN 83-7023-749-5. Linki zewnętrzne Baszta Niedźwiadka we Wratislaviae Amici