NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oppenheim-Haus

Das Oppenheim-Haus ist ein unter Denkmalschutz stehendes Barockhaus in Breslau am Salzmarkt 4, das wahrscheinlich im 13. Jahrhundert errichtet und gegen Ende des 18. Jahrhunderts grundlegend umgebaut worden ist. Das Bürgerhaus wurde 1810 von dem Bankier Heyman Oppenheim als Familien- und Geschäftssitz gekauft. Von 1890 bis 1940 war es durch die Stiftung der Baronin Julie von Cohn-Oppenheim, der Gattin von Ferdinand Oppenheim (Enkel von Heymann Oppenheim), der Sitz der Oppenheim Stiftung für Arme und Bedürftige der jüdischen Gemeinde in Breslau. Im Jahr 1940 wurde das Haus vom Nazi-Regime konfisziert. Vier jüdische Bewohner des Hauses wurden 1940/1941 aus Breslau deportiert und ermordet. Seit 1945 diente das Bürgerhaus als kommunales Wohnhaus der Stadt Wrocław. Seit 2013 ist es im Besitz der gemeinnützigen Oppenheim Haus gSE, OP Enheim. Im Innern des Oppenheim-Hauses werden ab 2017 Ausstellungsräume, der Hauptsitz der OP Enheim, ein multifunktioneller Konferenzraum mit Terrasse, eine Gastronomie, eine Künstlerresidenz und Büros Platz finden. Das Haus soll den Einwohnern von Breslau offenstehen und als Sitz von kulturellen und wissenschaftlichen Einrichtungen und Wirtschaftsinstitutionen dienen. Das Hauptaugenmerk wird auf kulturelle und künstlerische Projekte wie Ausstellungen gerichtet und gleichzeitig den polnisch-deutschen Dialog und internationalen Austausch fördern. Der Kunstsalon im ersten Geschoss wird von bekannten und angesehenen Kuratoren aus Berlin und Breslau betreut werden. Das Projekt für die Modernisierung, den Umbau und die Erweiterung des historischen Mietshauses wurde von dem Architekturbüro Major Architekci durchgeführt und erfolgt in enger Zusammenarbeit mit deutschen und polnischen Restauratoren sowie Denkmalschutz-Organisationen. In den Jahren 2013–2018 wurde das Mietshaus unter der Leitung der Deutsch-Polnischen Stiftung Kulturpflege und Denkmalschutz saniert. Das Haus wird heute vom Kulturinstitut OP Enheim für Veranstaltungen und Ausstellungen genutzt. Literatur M. Karst, Cz. Lasota, A. Zabłocka; Badania Architektoniczne budynków na terenie Starego miasta we Wrocławiu, Kamienica Plac Solny 4, Raport nr 2342/92, Instytut Historii Architektury Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej; D. Eysymontt, R. Eyssymont, Skrócone studium architektoniczno-stylistyczne kamienicy przy pl. Solnym 4 we Wrocławiu, 2013 Atlas Architektury Wrocławia T.II Wrocław 1998, Wydawnictwo Dolnośląskie. Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław 2011; Wojciech Brzezowski W. Brzezowski, Dom mieszkalny we Wrocławiu w okresie baroku; Wrocław 2005 Agnieszka Witkowska; Badania stratygraficzne elewacji; październik 2014 Agnieszka Witkowska; Dokumentacja badań konserwatorskich; Wnętrza kamienicy, Wrocław, Plac Solny 4. Wrocław, marzec 2013 „CEL-ART“ Józef Cempa; Dokumentacja badań konserwatorskich i architektonicznych Weblinks Einzelnachweise
Maison Oppenheim

La maison Oppenheim est une maison baroque classée dans le centre historique de Wroclaw (ancienne Breslau) en Pologne. Datant du XIIIe siècle, elle a été fondamentalement reconstruite au XVIIIe siècle. Histoire La maison de ville a été achetée en 1810 par le banquier Heyman Oppenheim comme résidence familiale et professionnelle. De 1890 à 1940, elle a été le siège de la Fondation Oppenheim pour les pauvres et les nécessiteux de la communauté juive de Wroclaw à travers la fondation de la baronne Julie von Cohn-Oppenheim, épouse de Ferdinand Oppenheim (petit-fils de Heymann Oppenheim). En 1940, la maison a été confisquée par le régime nazi. Quatre résidents juifs de la maison ont été déportés de Breslau en 1940/1941 et assassinés. Depuis 1945, la maison de ville est la résidence municipale de la ville de Wrocław. Usages actuels À partir de 2017, il y aura des salles d'exposition, le siège d'OP ENHEIM, une salle de conférence multifonctionnelle avec terrasse, un restaurant, une résidence d'artistes et des bureaux. La maison sera ouverte aux habitants de Wroclaw et servira de siège d'institutions culturelles, scientifiques et économiques. L'accent est mis sur des projets culturels et artistiques tels que des expositions et en même temps sur la promotion du dialogue polono-allemand et des échanges internationaux. Le salon d'art au premier étage sera tenu par des conservateurs bien connus et respectés de Berlin et de Wroclaw. Le projet de modernisation, de conversion et d'agrandissement de l'immeuble historique a été réalisé par le bureau d'architecture Major Architekci et est réalisé en étroite collaboration avec des restaurateurs et des organisations de protection des monuments allemands et polonais. Les travaux de rénovation et de restauration de la maison baroque ont débuté au début de l'été 2016 et se sont poursuivis jusqu'à l'hiver 2017/2018 . Littérature M. Karst, Cz. Lasota, A. Zablocka; Badania Architektoniczne budynków na terenie Starego miasta we Wrocławiu, Kamienica Plac Solny 4, Raport nr 2342/92, Instytut Historii Architektury Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej; D. Eysymontt, R. Eyssymont, Skrócone studium architektoniczno-stylistyczne kamienicy przy pl. Solnym 4 we Wroclawiu, 2013 Atlas Architektury Wrocławia T.II Wrocław 1998, Wydawnictwo Dolnośląskie. Leksykon architektury Wroclawia. Wroclaw 2011 ; Wojciech Brzezowski W. Brzezowski, Dom mieszkalny we Wrocławiu w okresie baroku; Wroclaw 2005 Agnieszka Witkowska ; Badania stratygraficzne elewacji; październik 2014 Agnieszka Witkowska ; Dokumentacja badań konserwatorskich; Wnętrza kamiénicy, Wroclaw, Plac Solny 4. Wrocław, mars 2013 « CEL-ART » Józef Cempa ; Documentation badań konserwatorskich i architektonicznych; "/> Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du baroque Portail de la Pologne
Rudawa (stacja kolejowa)

Rudawa – przystanek osobowy (dawniej stacja) w miejscowości Rudawa, w województwie małopolskim, w Polsce; znajduje się pomiędzy ul. Ludwika Konińskiego a ul. Kolejową, usytuowany jest na kilometrze 51,634 linii kolejowej nr 133, między stacją Zabierzów a przystankiem Pisary. Przystanek obsługuje regionalne pasażerskie połączenia kolejowe. Ruch pasażerski Historia Otwarcie stacji nastąpiło 13 października 1847, kiedy to pierwszy pociąg prowadzony przez parowóz Kraków wjechał na stację z Krakowa udając się do Mysłowic. W tym też czasie wybudowano budynki stacyjne. Obecnie istnieje tylko jeden z nich (aktualnie mieszkalny); główny budynek został zbombardowany pod koniec II wojny światowej (17 stycznia 1945, przez lotnictwo Armii Czerwonej) i nie został odbudowany. W 1944 roku Niemcy wybudowali bocznice kolejki wąskotorowej do Młynki w celu przewożenia materiałów do budowy umocnień linii oporu B-1 Stützpunkt Rudawa (po II wojnie światowej została zlikwidowana). W latach 70. XX w. rozważano wybudowanie bocznicy kolejowej do kamieniołomu w Dubiu, jednakże zaniechano tego pomysłu. W 2018 r. w ramach modernizacji linii kolejowej nr 133, stację zdegradowano do roli przystanku osobowego. W okolicy dawnej stacji istnieje podstacja trakcyjna "Rudawa". Ruch pasażerski Przystanek obsługuje ruch lokalny z Krakowa w kierunku Oświęcimia, Katowic oraz Częstochowy. Po modernizacji trasy kolejowej E30 (należącej do Paneuropejskiego Korytarza Transportowego) uruchomiono Szybką Kolej Aglomeracyjną (SKA) z przystankiem w Rudawie, obsługiwaną przez Koleje Małopolskie oraz Polregio (głównie kursy do Krakowa Głównego i Oświęcimia). W ramach prac modernizacyjnych zbudowano perony jednokrawędziowe (boczne) wraz z przejściem podziemnym prowadzącym do peronów, pochylnie dla osób niepełnosprawnych oraz tzw. mała architektura. Stację zdegradowano do roli przystanku osobowego. Przypisy Linki zewnętrzne Rudawa, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Rudawa (stacja kolejowa) w internetowym rozkładzie jazdy PKP – rozklad-pkp.pl (odjazdy)
Рудава (станция)

Рудава (пол. Rudawa) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в селе Рудава в гмине Забежув, в Малопольском воеводстве Польши. Имеет 1 платформу и 2 пути. Станция построена в 1847 году на железнодорожной линии Домброва-Гурнича Зомбковице — Явожно-Щакова — Тшебиня — Краков. Теперь существующее здание вокзала построили в 1911 году. Ссылки Информация в базе Польских железных дорог (пол.) Атлас польских железных дорог (пол.)
Konotop (stacja kolejowa)

Konotop – zamknięty przystanek kolejowy, dawniej stacja kolejowa w Konotopie, w województwie lubuskim, w Polsce. Galeria Linki zewnętrzne Konotop, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Konotop w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Lasowice Małe (Opole)

Lasowice Małe est une localité polonaise de la gmina de Lasowice Wielkie, située dans le powiat de Kluczbork en voïvodie d'Opole. Histoire De 1742 à 1945, Klein Lassowitz fait partie de l'arrondissement de Rosenberg-en-Haute-Silésie dans le district d'Oppeln au sein de la province de Silésie. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Лясовиці-Малі (Опольське воєводство)

Лясовиці-Малі (пол. Lasowice Małe) — село в Польщі, у гміні Лясовиці-Великі Ключборського повіту Опольського воєводства. Населення — 527 осіб (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół św. Andrzeja i Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki w Lutomiu

Kościół św. Andrzeja i Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki w Lutomiu – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Lutomiu, w gminie Sieraków (województwo wielkopolskie). Historia Drewniany kościół parafialny we wsi wzmiankowany był już w połowie XIV wieku. W 1753 żona Henryka Brühla – Franciszka Marianna z hr. Kolovrat-Krakovskych nakazała rozbiórkę poważnie już zniszczonej świątyni. Obecny murowany kościół zbudowano w latach 1753-1762 z fundacji ówczesnej właścicielki wsi Anny Marii z Kolovrathów Brühlowej. Po pożarze w roku 1862 kościół odrestaurowano staraniem proboszcza Stanisława Gintrowskiego (zniesiono loże przy prezbiterium, posadowiono nowy dach i hełm wieży). Odnowiony w 1956 roku, restaurowany w końcu lat 70. i w latach 1982-83. Architektura Świątynia reprezentuje styl późnobarokowy z wyposażeniem barokowym i późnoklasycystycznym. Nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. We wnętrzu obrazy św. Rocha z około 1860 (autorstwa Józefa Kopczyńskiego) i Matki Bożej z Dzieciątkiem z XVIII wieku. Ambona późnoklasycystyczna. Przy ołtarzu głównym baldachim wzorowany na tym z katedry gnieźnieńskiej z wizerunkami szlacheckich tarcz herbowych (Korzbok, Dąbrowa, Grzymała i Leszczyc). W 2009 odkryto, że konstrukcja ta, uznawana dotąd za konfesję, jest w rzeczywistości jedynym zachowanym w Polsce Castrum Doloris (obozem męki) z przełomu XVII i XVIII wieku. Ponad 10-metrowej wysokości obiekt wystawiono prawdopodobnie w końcu XVII wieku, w związku z pochówkiem Jana Korzbok-Łąckiego. Konstrukcja składa się z nastawy w formie baldachimu z lambrekinami opartego na czterech kolumnach o bogatych zdobieniach. Wspomniane tarcze herbowe umieszczone są w lambrekinach. W części górnej, na narożach belkowania ustawiono dwie figury anielskie, spoglądające w kierunku nawy. Całość obiektu wieńczy wyobrażenie gniazda z pelikanem karmiącym pisklęta. Castrum Doloris najprawdopodobniej pochodzi z innego kościoła z tego rejonu Wielkopolski. Do Lutomia zostało przeniesione wtórnie, a jego funkcja zmieniona. Otoczenie Teren kościelny ogrodzony murem z bramą z czwartej ćwierci XIX wieku. Przy kościele znajdują się stare nagrobki, m.in. ks. Albina Krzyżańskiego (1854-1929), proboszcza lutomskiego. Płyta nagrobna proboszcza Stanisława Gintrowskiego (1802-1875) wmurowana jest w zewnętrzną ścianę nawy. Galeria Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Kamiennej Górze

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamiennej Górze. Historia Jest to świątynia znajdująca się na starym cmentarzu miejskim. Wybudowano ją w 1560 roku dzięki staraniom proboszcza Langnickela, a 1884 roku została przebudowana w stylu neogotyckim. Kościół jest jednonawowy i posiada dostawione od strony zachodniej prezbiterium, a od strony wschodniej i zachodniej kruchty. Bryła budowli jest ukształtowana na zasadzie addycji, w części korpusu i prezbiterium świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym, natomiast kruchty są nakryte dachami pulpitowymi. Nad korpusem znajduje się sygnaturka. Obok kaplicy na murze cmentarnym umieszczone są mieszczańskie płyty epitafijne. W 2009 roku parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła dzięki wsparciu finansowym władz miejskich Kamiennej Góry gruntownie odrestaurowała świątynię. Podczas II wojny światowej odbywały się w kościele msze św. dla jeńców i robotników polskich. Świątynia po wojnie częściowo zdewastowana, została odbudowana przez ks. dziekana Kazimierza Malinosia, administratora parafii św. Ap. Piotra i Pawła od 18 maja 1967 r. Poświęcenie jej odbyło się 19 października 1968 r. Galeria zdjęć Przypisy Linki zewnętrzne Zabytki miasta Kamiennej Góry. kamiennagora.tvkg.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-16)]. Kościół cmentarny Bożego Ciała. polska-org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-25)]. na portalu polska-org.pl Kamienna Góra, cmentarz komunalny - kościół cmentarny Bożego Ciała na str. fotopolska.eu Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 8, Wrocław 1997, s. 152 JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Wacław Szetelnicki, Odbudowa kościołów w archidiecezji wrocławskiej w latach 1945-1972. Rola duchowieństwa i wiernych, Rzym 1975.
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Kowarach

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mysłakowice diecezji legnickiej. Znajduje się w Kowarach na południowym krańcu Kotliny Jeleniogórskiej. Stoi w centrum miasta, na lewym brzegu Jedlicy. Historia Jest to świątynia wzniesiona pierwotnie w stylu gotyckim. Budowla była wzmiankowana ok. 1300 i w 1401 roku. Obecna została wybudowana w 2. połowie XV wieku, gruntownie została odbudowana po pożarze w 1670 roku w stylu barokowym, remontowano ją w XVIII, XIX wieku i 1960-1962. Najstarszymi częściami są nawa główna i wieża, pochodzą z poł. XIV w., w kaplicy oryginalna polichromia z XV w. Od 1549 świątynia znajdowała się w posiadaniu protestantów, którzy rozbudowali budowlę dodając nawy boczne z emporami. W 1633 świątynię uszkodził pożar, w 1654 wróciła w ręce katolików. Architektura Kościół jest orientowany, murowany, trójnawowy, halowy. Posiada wieżę od strony zachodniej i trójbocznie zakończone prezbiterium. Wyposażenie wnętrza reprezentuje głównie styl barokowy; należą do niego m.in. ołtarz główny z rzeźbami autorstwa Antona Dorasila, ołtarz boczny Matki Bożej Łaskawej z 1749 i freski znajdujące się na sklepienie nad nawą (J.G. Lorenz). Na sklepieniu w wieży są namalowane freski z epoki średniowiecza, powstałe w 2. połowie XV wieku, przedstawiające scenę Adoracji Matki Boskiej (odrestaurowane w 1966 roku). Dawny renesansowy ołtarz główny został w 1749 umieszczony koło zakrystii. W zachodniej ścianie wieży gotycka rzeźba Madonny na potworze, w murze kościelnym znajdują się renesansowe i barokowe epitafia. Do kościoła przylegają barokowe kaplice grobowe z XVIII w. z kutymi kratami żelaznymi. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Leśnej

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Leśna diecezji legnickiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w latach 1852-1854 dzięki staraniom Augusta Augustiniego dla katolików, ponieważ istniejący już kościół pw. Chrystusa Króla, był świątynią protestancką. Razem z budowlą wzniesiono plebanię oraz salkę katechetyczną, które pełnią swą funkcję do dziś. W latach 60. i 70. XX wieku kościół był remontowany. Architektura i wnętrze Budowla reprezentuje styl neoromański. Świątynia jest trzynawowa w formie hali, jej prezbiterium jest wieloboczne. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym. Od strony północnej znajduje się wieża wzniesiona na planie kwadratu, posiadająca ośmioboczną nastawę i iglicowy dach hełmowy. Zachowało się wyposażenie wnętrza w stylu neogotyckim z XIX wieku. Na wieży jedyny w parafii prawdziwy dzwon (w kościele Chrystusa Króla zamontowano dzwon elektroniczny) Obecnie zostaje wprawiany w ruch przy użyciu ludzkich mięśni. Organy wybudowała świdnicka firma Schlag & Söhne jako opus 820. W grudniu 2019 roku przeszły one remont wykonany przez Arkadiusza Popławskiego i Jarosława Błautę z firmy “Vox coelestis”. Otoczenie Za kościołem znajdują się dwa cmentarze oraz kaplica cmentarna, z której wyprowadzane są pogrzeby. Na cmentarzu komunalnym znajduje się zbiorowa mogiła, która powstała tam, w wyniku likwidacji cmentarza ewangelickiego przy kościele Chrystusa Króla. Na jednej ze ścian kościoła umieszczono pamiątkową tablicę, która upamiętnia ofiary mordu katyńskiego. Obok świątyni znajduje się także Grota Matki Boskiej. Ustawiona jest tam figurka Pięknej Madonny, a wokół niej nieustannie palą się znicze. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Leśnej

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Leśnej. Historia i architektura Świątynia była wzmiankowana w 1346 roku. Obecna została wzniesiona pod koniec XVI wieku na miejscu starszej świątyni, wzmiankowanej w 1346 r. Rozbudowano go w roku 1685 o nawę południową. W 1702 r. spłonął w pożarze miasta i został odbudowany w stylu barokowym w latach 1702-11. Odbudowę wieży ukończono w 1919 r. Kościół przebudowano w latach 1852-1853 i odbudowano po zniszczeniach wojennych w latach 1961-1962. Architektura i wnętrze Kościół jest murowany, dwunawowy, o korpusie trójprzęsłowym, częściowo oskarpowanym, i prostokątnym prezbiterium przechodzącym w półkolistą absydę, posiada wieżę na planie kwadratu od strony zachodniej. Wnętrze jest nakryte sklepieniami krzyżowymi, w nawach jest podparte czworobocznymi filarami. Na ścianach zewnętrznych zachowały się kamienne epitafia i płyty nagrobne z XVI-XVIII wieku. W murze jest umieszczony krzyż pokutny razem z aureolą. Organy Organy zbudowane zostały przez zakład organmistrzowski Böhme z Lubania w 1970 roku. Instrument posiada brzmienie o cechach romantycznych. Dyspozycja instrumentu: Galeria Bibliografia M. Staffa, Słownik Geografii Turystycznej Sudetów. T. 2 Pogórze Izerskie, Vol. I, Wrocław 2003, s. 388-390, 394-395 Zabytki sztuki w Polsce. Śląsk, Warszawa 2006, s. 495 Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Lubaniu

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lubań diecezji legnickiej. Historia Jest to budowla neogotycka wzniesiona w latach 1857-1861. Zaprojektował ją architekt Alexis Langer. W 1962 roku została wyremontowana. W latach 1957–1986 proboszczem tutejszej parafii był ks. Jan Winiarski (1912-1998), pochodzący z Nowosiółek, położonych 20 km na zachód od Złoczowa. Architektura i wyposażenie Świątynia jest trójnawowa w typie halowym, posiadająca prezbiterium od strony wschodniej. Od strony zachodniej jest dobudowana strzelista wieża, którą flankują dwie wieżyczki umieszczona na narożnych przyporach. Jest ozdobiona licznymi sterczynami. Kościół posiada wyposażenie w stylu neogotyckim wykonane około 1860 roku i zaprojektowane przez monachijskiego artystę Markgrafa. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Gebrüder Späth w 1908 roku jako opus 161. Posiadają pneumatyczną trakturę gry. W 1945 roku instrument uległ uszkodzeniu przez spadające elementy uszkodzonej wieży. W późniejszym czasie organy zostały odbudowane z wykorzystaniem elementów z okolicznych kościołów. Pracami tymi kierował między innymi Stanisław Stojek z Wrocławia. W latach 90. XX wieku Adam Wolański z Lubania przeprowadził remont materii brzmieniowej I manuału i klawiatury nożnej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubaniu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lubań diecezji legnickiej. Znajduje się na osiedlu Uniegoszcz. Historia Świątynia była wzmiankowana w 1372 roku. Obecna budowla została zbudowana na przełomie XV i XVI wieku. W XVI i w 1. połowie XVII wieku należała do protestantów, a w 1655 roku przejęli ją katolicy. W 1 połowie XVIII wieku kościół został przebudowany w stylu barokowym. W latach 1832 i 1959–65 przeszedł remont i modernizację. Architektura Świątynia jest jednonawowa, zamknięta od strony wschodniej jest prostokątnym prezbiterium, do którego od północnej strony jest dobudowana zakrystia. Przy północno-wschodnim narożniku nawy jest dobudowana wieża, kwadratowa w przyziemiu, a powyżej ośmioboczna, nakryta baniastym dachem hełmowym, na którym jest umieszczona latarnia. Świątynię nakrywa dach naczółkowy wykonany w 1832 roku. Do nawy od strony północnej jest dobudowana kaplica grobowa von Eberhardów pochodząca z początku XVI wieku. Kościół posiada drewniany strop. We wnętrzu, dookoła nawy, są umieszczone empory w stylu klasycystycznym z 1832 roku, podparte drewnianymi kolumnami. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny z XIX wieku ambona w stylu barokowym. W kaplicy są umieszczone: ołtarz w stylu barokowym, kamienna chrzcielnica epitafia pochodzące z około 1550 roku i 1751 roku. Przypisy
Kościół św. Mateusza w Lutocinie

Kościół św. Mateusza w Lutocinie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Lutocinie (powiat żuromiński, województwo mazowieckie), przy centralnym placu Kościuszki. Historia Pierwszy, drewniany kościół parafialny ufundował w 1370 Andrzej z Gulczewa - kasztelan płocki. Biskup Sojka z Gulczewa ustanowił beneficja dla lokalnego proboszcza. W 1598 świątynia ta posiadała w głównym ołtarzu obraz Trójcy Świętej, a na jego skrzydłach obrazy św. Mateusza i św. Jana. W 1802 kościół został zamknięty z uwagi na zły stan techniczny, a w 1808 ks. Malinowski wystawił nową, tymczasową kaplicę drewnianą o wymiarach 16 x 9 m. Spłonęła ona w 1858. Obecną, neogotycką świątynię zbudowano w latach 1873-1875 według projektu L. Gosławskiego. Konsekrował ją biskup Henryk Piotr Kossowski 31 sierpnia 1886. Wyposażenie W ołtarzu głównym obrazy: św. Mateusza oraz Matki Bożej Łaskawej. W ołtarzach bocznych: św. Anny, św. Rocha, św. Antoniego i Najświętszego Serca Jezusowego. Otoczenie Przy kościele neogotycka dzwonnica i brama. Galeria Przypisy
Kościół św. Anny w Lubomierzu

Kościół świętej Anny – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Maternusa. Jest to trzynawowy kościół cmentarny wzniesiony w 1628 roku, rozbudowany w 4 ćwierci XVII wieku oraz przebudowany w latach 1794 i 1833. Do jego wyposażenia należą ołtarz z XVIII wieku, ambona, obrazy, malowane nagrobki w stylu klasycystycznym z I połowy XIX wieku. Świątynia jest trójnawowa. Jej wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami Przypisy