NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Torfowisko Toporzyk

Rezerwat przyrody „Torfowisko Toporzyk” – torfowiskowy rezerwat przyrody o powierzchni 43,07 ha, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie świdwińskim, w gminie Połczyn-Zdrój, 2 km na północ od wsi Toporzyk, 0,7 km na zachód od drogi wojewódzkiej nr 173 do Połczyna-Zdroju. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996. Rezerwat położony jest w otoczeniu gruntów rolnych i nieużytków, na terenie otuliny Drawskiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Ostoja Drawska” PLB320019. Celem ochrony jest zachowanie torfowiska wysokiego i przejściowego wraz z reliktowymi zbiorowiskami roślinnymi, zwłaszcza mszaru wrzoścowego (Erico-Sphagnetum magellanici), brzeziny bagiennej (Vaccinio uliginosi-Betuletum), boru bagiennego (Vaccinio uliginosi-Pinetum), łozowisko (Salicetum pentandro-cinereae), olsu torfowcowego (Sphagno squarrosi-Alnetum), kwaśnej buczyny niżowej (Luzulo pilosae-Fagetum), żyznej buczyny niżowej (Galio odorati-Fagetum), grądu subatlantyckiego (Stellario holosteae-Carpinetum betuli). Oraz ochrona cennych gatunków, w szczególności mchów tofrowców (Sphagnum palustre, S. subsecundum, S. magellanicum, S. flexuosum, S. subnites, S. rubellum, S. capillifolium), paprotników – widłaka jałowcowatego (Lycopodium annotinum), paprotki zwyczajnej (Polypodium vulgare), narecznicy grzebieniastej (Dryopteris cristata), roślin nasiennych – rosiczki długolistnej (Drosera anglica), rosiczki pośredniej (Drosera intermedia), rosiczki okrągłolistnej (Drosera rotundifolia), wrzośca bagiennego (Erica tetralix), podkolana białego (Platanthera bifolia), bagna zwyczajnego (Ledum palustre), turzycy bagiennej (Carex limosa), pływacza drobnego (Utricularia minor), modrzewnicy zwyczajnej (Andromeda polifolia), żurawiny drobnolistkowej (Oxycoccus microcarpus), płazów – traszki zwyczajnej (Triturus vulgaris), kumaka nizinnego (Bombina bombina), grzebiuszki ziemnej (Pelobates fuscus), ropuchy szarej (Bufo bufo), rzekotki drzewnej (Hyla arborea), żaby jeziorkowej (Rana lessonae), żaby trawnej (Rana temporaria), żaby moczarowej (Rana arvalis), żaby wodnej (Rana kl. esculenta). Z rzadkich gatunków grzybów w 2017 r. w rezerwacie podano stanowisko płaskosza pędowego modrzewnicy (Exobasidium karstenii). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Połczyn (leśnictwo Smołdzięcino). Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. 0,7 km na północny wschód (odcinek drogą wojewódzką nr 173) prowadzi znakowany czerwony turystyczny Szlak „Solny” do Połczyna-Zdroju. Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko nad Jeziorem Morzysław Mały

Torfowisko nad Jeziorem Morzysław Mały – rezerwat torfowiskowy utworzony 23 października 1965, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec, 0,6 km na południe od jeziora Siecino, 1,5 km na południowy zachód od Cieszyna i 5,5 km na północ-północny wschód od Złocieńca, przy drodze Nowy Toporzyk-Cieszyno. Powierzchnia rezerwatu wynosi 9,61 ha (początkowo zajmował 7,57 ha). W granicach rezerwatu znajduje się jezioro Morzysław Mały Rezerwat położony jest w Drawskim Parku Krajobrazowym, w obszarze chronionego krajobrazu Pojezierze Drawskie oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 Ostoja Drawska (PLB 320019). Celem ochrony jest zachowanie ekosystemu jeziora mezotroficznego, torfowiska przejściowego i trzęsawisk, torfowisk wysokich z roślinnością torfotwórczą, łęgu jesionowo-olszowego, olsu torfowcowego, boru bagiennego oraz populacji roślin rzadkich i chronionych: trzcinnik prosty (Calamagrostis stricta), turzyca strunowa (Carex chordorrhiza), turzyca bagienna (carex limosa), turzyca włosowata (Carex capillaris), bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris), bażyna czarna (Empetrum nigrum), bagno zwyczajne (Ledum palustre), żurawina drobnolistkowa (Oxycoccus microcarpus), modrzewnica zwyczajna (Andromeda polifolia), rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), wątlik błotny (Hammarbya paludosa), storczyk błotny (Orchis palustris), kukułka Traunsteinera (Dactylorhiza traunsteineri), a także zwierząt: żuraw (Grus grus), kumak nizinny (Bombina bombina), żaba moczarowa (Rana temporaria). Nadzór: Nadleśnictwo Złocieniec. Od zachodu rezerwat obchodzi znakowany zielony turystyczny Szlak Wzniesień Moreny Czołowej ze Złocieńca do Cieszyna. 0,7 km na południowy zachód rezerwat przyrody Jezioro Czarnówek (dojście tym samym zielonym Szlakiem Wzniesień Moreny Czołowej ze Złocieńca do Cieszyna). Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko przy Jeziorze Czarnym

Torfowisko przy Jeziorze Czarnym – florystyczny i torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się nad Jeziorem Czarnym Sosnowickim na terenie gminy Sosnowica, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Leży w obrębie Poleskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, stanowiącego w tym miejscu otulinę Poleskiego Parku Krajobrazowego. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Parczew. położenie geograficzne – Garb Włodawski powierzchnia (według aktu powołującego) – 46,17 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 47,87 ha rok utworzenia – 1959 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 listopada 1959 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 100, poz. 538). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych i krajobrazowych torfowiska wysokiego oraz malowniczego krajobrazu z występującymi jeziorami i torfowiskami w rzadko spotykanym harmonijnym i estetycznym otoczeniu, charakterystycznego dla tej części Ziemi Lubelskiej. uwagi – podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – wchodzi w skład Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Większość powierzchni rezerwatu zajmuje torfowisko wysokie typu kontynentalnego z charakterystycznymi karłowatymi sosnami i brzozami. Nieckę torfową otaczają piaszczyste wyniesienia porośnięte przez bory sosnowe z widłakiem goździstym i jałowcowatym. Przypisy
Rezerwat przyrody Torfy

Torfy – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na gruntach miejscowości Głowaczowa i Chotowa, w gminie Czarna (powiat dębicki, województwo podkarpackie). Leży na terenie leśnictwa Chotowa, w obrębie Żdżary (Nadleśnictwo Dębica). Przedmiotem ochrony (według aktu powołującego) jest stanowisko rosiczki okrągłolistnej oraz innych gatunków roślin związanych z biotopem torfowiska i boru bagiennego, a także miejsca lęgowe i ostoje rzadkich gatunków ptactwa wodno-błotnego. numer według rejestru wojewódzkiego: 29 powierzchnia: 11,97 ha (akt powołujący podawał 11,66 ha) dokument powołujący: M.P. z 1987 r. Nr 28, poz. 222 (ISAP) rodzaj rezerwatu – torfowiskowy typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – roślin zielnych i krzewinek typ ekosystemu – torfowiskowy (bagienny) podtyp ekosystemu – torfowisk wysokich Przypisy Linki zewnętrzne Torfy. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Trzy Jeziora

Trzy Jeziora – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Wola Uhruska oraz Włodawa, w powiecie włodawskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Sobiborskiego Parku Krajobrazowego. położenie geograficzne – Równina Łęczyńsko-Włodawska powierzchnia (według aktu powołującego) – 749,24 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 749,75 ha rok utworzenia – 1996 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 75, poz. 693). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych części obszaru Polesia z rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin i zwierząt. uwagi – podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody (wchodzi w skład Transgranicznego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”). Na terenie rezerwatu leżą jeziora Brudno (o powierzchni 41,10 ha) i Płotycze (17,16 ha). Stanowią one jeden system hydrologiczny z sąsiadującym od strony północno-zachodniej jeziorem Brudzieniec (chronionym przez rezerwat „Brudzieniec”). Jeziora te są otoczone i połączone ze sobą rozległymi torfowiskami. Przypisy
Rezerwat przyrody Twarda

Rezerwat przyrody Twarda – leśny rezerwat przyrody w gminie Tomaszów Mazowiecki, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się w Sulejowskim Parku Krajobrazowym wchodzącym w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Jest położony na terenie Nadleśnictwa Smardzewice. Zajmuje powierzchnię 22,79 ha (akt powołujący podawał 23,48 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 maja 1976 roku (M.P. z 1976 r. Nr 24, poz. 108 (ISAP), § 4). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie fragmentu wielogatunkowych drzewostanów ze znacznym udziałem jodły na północnej granicy zasięgu jodły w Puszczy Pilickiej. Teren rezerwatu porasta wielogatunkowy las grądowy i bór mieszany dębowo-jodłowy. Z ciekawszych gatunków flory występuje tu m.in. miodownik melisowaty, dąbrówka kosmata, lilia złotogłów, widłaki: jałowcowaty i goździsty, bluszcz pospolity. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Turnica

Turnica – rezerwat przyrody w miejscowości Makowa, w gminie Fredropol, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim, w okolicy Arłamowa. Leży w obrębie leśnym Nowe Sady, w Nadleśnictwie Bircza. Jest położony w obrębie Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Przemyska” PLH180012 oraz ptasiego „Pogórze Przemyskie” PLB180001. numer według rejestru wojewódzkiego: 51 powierzchnia : 151,34 ha (akt powołujący podawał 151,85 ha) dokument powołujący: M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 59 (ISAP), zmieniony przez: Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.110.1682 rodzaj rezerwatu: leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego): fragment puszczy bukowo-jodłowej Dominującym zbiorowiskiem jest podgórska forma buczyny karpackiej. Odnotowano tu około 260 taksonów flory naczyniowej. Do występujących tu roślin należą m.in. żywiec gruczołowaty, żywokost sercowaty, bluszcz pospolity, sałatnica leśna, wawrzynek wilczełyko, kopytnik pospolity, podkolan biały, marzanka wonna. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 39 gatunków ptaków lęgowych, są to m.in. dzięcioły (zielonosiwy, czarny i białogrzbiety), kruk, orlik krzykliwy, puszczyk uralski (ptak ten jest symbolem Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego). Zobacz też Turnicki Park Narodowy - koncepcja Przypisy
Rezerwat przyrody Uhryń

Rezerwat przyrody Uhryń – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Uhryń w gminie Łabowa, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Nawojowa (leśnictwo Łabowa), w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Popradzka” PLH120019. Rezerwat znajduje się na północnym stoku głównego grzbietu Pasma Jaworzyny Krynickiej w Beskidzie Sądeckim w granicach wsi Uhryń w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Łabowa. Historia Rezerwat Uhryń został po raz pierwszy objęty ochroną przez hrabiego Adama Stadnickiego w 1906 roku. Zostało to potwierdzone urzędowo w 1924 roku. Pierwotna nazwa rezerwatu to „Miedwidiczka”. Po wojnie obszar ten został upaństwowiony, a rezerwat ponownie formalnie zatwierdzono Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 grudnia 1957 roku (M.P. z 1958 r. Nr 6, poz. 29 (ISAP)) na powierzchni 9,22 ha. Rozporządzeniem Nr 23/03 Wojewody Małopolskiego z 17 lipca 2003 roku (Dz. Urz. Woj. Małop. Nr 199, poz. 2474) zwiększono powierzchnię do 16,52 ha. Opis rezerwatu Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów przyrodniczych, krajobrazowych i naukowych starodrzewia bukowo-jodłowego, będącego pozostałością Puszczy Karpackiej. Na jego terenie chroni się zespół buczyny karpackiej i mały fragment kwaśnej buczyny górskiej. Niektóre okazy buka i jodły mają pierśnicę dochodzącą do 115 cm, a wysokość do 40 m. Flora roślin naczyniowych w rezerwacie jest uboga i liczy 98 gatunków, z czego 5 jest objętych ochroną ścisłą, a 4 częściową, brak jest też gatunków rzadkich. Naliczono tu 48 gatunków mszaków, 47 taksonów porostów oraz 80 gatunków grzybów. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy
Rezerwat przyrody Ujście Nogatu

Rezerwat przyrody Ujście Nogatu – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminach Elbląg i Tolkmicko (grunty na lądzie oraz wody Zalewu Wiślanego). Rezerwat został powołany rozporządzeniem Nr 325 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 13 grudnia 2001 roku (Dz. Urz. Woj. Warm. – Maz. Nr 142, poz.2040 z 15.12.2001 r.) i początkowo zajmował 356,72 ha. W 2016 roku powiększono go do 408,98 ha. Grunty Nadleśnictwa Elbląg wchodzące w skład rezerwatu to 113,18 ha. Ochronie podlega fauna ptaków wodno-błotnych (lęgowych i migrujących) oraz ich siedliska. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Ujście Nogatu. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-12-05].
Rezerwat przyrody Urbanowo

Rezerwat przyrody Urbanowo – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Opalenica, powiecie nowotomyskim (województwo wielkopolskie). Leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Konstantynowo, w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dolina Mogielnicy” PLH300033. Powierzchnia: 8,09 ha (akt powołujący podawał 7,61 ha). Został utworzony w 1960 roku w celu ochrony olszowo-jesionowego lasu łęgowego. W runie leśnym występują tu m.in. kruszczyk szerokolistny czy żabieniec lancetowaty. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 8 marca 1960 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1960 r. Nr 33, Poz. 166) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Rozporządzenie Nr 34/07 Wojewody Wielkopolskie z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Urbanowo” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 21 października 2019 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Urbanowo” Przypisy
Rezerwat przyrody Uroczysko Bażantarnia

Rezerwat przyrody Uroczysko Bażantarnia – leśny rezerwat przyrody w gminie Maków, w powiecie skierniewickim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie leśnictwa Zwierzyniec w Nadleśnictwie Skierniewice. Zajmuje powierzchnię 44,52 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 12 października 1982 roku (M.P. z 1982 r. Nr 25, poz. 234 (ISAP), § 8). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie fragmentów: grądu, dąbrowy świetlistej, olsu i łęgu jesionowo-olszowego oraz licznych drzew pomnikowych, między innymi buków na granicy zasięgu. Las ten co najmniej od XVIII wieku służył celom łowieckim jako „bażantarnia” związana z Pałacem Prymasowskim w Skierniewicach stanowiącym rezydencję arcybiskupów gnieźnieńskich, a w XIX wieku carów rosyjskich. Odbywały się tu reprezentacyjne monarsze polowania. W skład drzewostanu rezerwatu, oprócz wspomnianych buków, wchodzą: olsza czarna, brzoza brodawkowata, rzadziej grab pospolity, dąb szypułkowy (okazałe ponad trzystuletnie egzemplarze) i sosna zwyczajna. Główni przedstawiciele podszytu to leszczyna pospolita i kruszyna pospolita. Latem i wczesną wiosną grądy i łęgi są wilgotne i mroczne. Do roślin występujących w runie leśnym należą: kopytnik pospolity, bluszczyk kurdybanek, gajowiec żółty, podagrycznik pospolity, czyściec leśny, kokoryczka, jaskier, dzwonek pokrzywolistny, konwalia majowa, zdrojówka rutewkowata, złoć żółta, kokorycz pełna, zawilec żółty, ziarnopłon wiosenny, fiołki (w tym rzadki fiołek przedziwny), przylaszczka pospolita, zawilec gajowy, miodunka ćma, groszek wiosenny, groszek czerniejący, dziewanna, pierwiosnek lekarski, dzwonek skupiony, rozchodnik wielki. Rezerwat nie posiada planu ochrony; na powierzchni objętej zadaniami ochronnymi podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Ulów

Rezerwat przyrody Ulów – rezerwat leśny na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej w gminie Bałtów, w powiecie ostrowieckim, w województwie świętokrzyskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Ostrowiec Świętokrzyski w miejscowościach Rudka Bałtowska i Bałtów, po obu stronach rzeki Kamiennej; składa się z dwóch części (południowej – położonej w kompleksie Zamoście i północnej – w kompleksie Stróżniak). Powierzchnia: 22,54 ha (akt powołujący podawał 23,50 ha) Rok utworzenia: 1995 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 27.09.1995; MP. 33/1995, poz. 409 Numer ewidencyjny WKP: 060 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: rzadkie i chronione gatunki roślin; fragmenty lasu grądowego z udziałem m.in. tojadu mołdawskiego (Aconitum moldavicum) Przypisy
Rezerwat przyrody Uroczysko Grodziszcze

Uroczysko Grodziszcze – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Szczaniec. położenie – gmina Szczaniec, Nadleśnictwo Babimost, obręb ewidencyjny Szczaniec, działka 76/3, około 2,5 km na południowy wschód od wsi Brójce, na lewym brzegu Leniwej Obry. przedmiot ochrony – wielogatunkowy las liściasty (grąd) i średniowieczne grodzisko. Na drzewostan składają się jesiony w wieku od 130 do 200 lat, stare buki oraz dęby pomiędzy 200–300 lat. Najciekawsze gatunki runa to listera jajowata, kokorycz pusta i kokoryczka wielokwiatowa, przytulia wonna, przylaszczka pospolita; poza tym na terenie rezerwatu masowo kwitnie zawilec gajowy, który tworzy krzyżówki z zawilcem żółtym. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną ścisłą. Przypisy
Rezerwat przyrody Uroczysko Jary

Rezerwat przyrody Uroczysko Jary – florystyczny rezerwat przyrody, położony w Nadleśnictwie Lipka, niedaleko wsi Górzna, w gminie Złotów, w powiecie złotowskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia rezerwatu wynosi 86,26 ha (akt powołujący podawał 86,00 ha). Powierzchnia obszaru znajdującego się w strefie czynnej ochrony wynosi 70,47 ha, pozostałą część rezerwatu objęto ochroną krajobrazową. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 108,13 ha. Rezerwat został utworzony w 1998 r. w celu ochrony zbiorowiska rzadkich roślin leśnych, zaroślowych, łąkowych, torfowiskowych, wodnych, bagiennych i źródliskowych (m.in. zespół lilii wodnych, krasnorosty, zespoły turzycowe, sitowie leśne) położonych w rynnach polodowcowych i na dnie jarów. Na jego terenie występują 193 gatunki roślin naczyniowych i 48 gatunków mszaków. Obejmuje on część krajobrazu Pojezierza Krajeńskiego, trzy jeziora (gdzie występują fitocenozy szuwarów nadwodnych oraz roślinność podwodno-nadwodna), źródliska i strumyki. Teren rezerwatu porasta las o charakterze mieszanym. Podstawa prawna Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r., Dz. Ust. Nr. 166, Poz. 1234 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 grudnia 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123, poz. 2401) Rozporządzenie Wojewody Wielkopolskiego nr 11/05 z dnia 19 września 2005 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Uroczysko Jary” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 142, poz. 3920) Zarządzenie Nr 20/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Uroczysko Jary” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 162, poz. 2651) Przypisy
Rezerwat przyrody Uroczysko Obiszów

Rezerwat przyrody Uroczysko Obiszów – rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, na Wzgórzach Dalkowskich, na terenie leśnictwa Obiszów (województwo dolnośląskie, powiat polkowicki, gmina Grębocice). Rezerwat położony jest w północno-wschodniej części Wzgórz Dalkowskich, około 1,8 km na zachód od miejscowości Obiszów. Rezerwat został utworzony Zarządzeniem 72 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 roku. Jest to rezerwat leśny o powierzchni 6,28 ha, utworzony w celu zachowania dla celów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego na siedlisku lasu świeżego. Ochronie podlegają również ukształtowane formy geomorfolgiczne terenu. Opis rezerwatu Rezerwat obejmuje zalesioną partię północnego zbocza w głównym Grzbiecie Wzgórz Dalkowskich. Znajduje się na terenie pagórkowatym żłobionym siecią wąwozów. W części środkowej występują źródliska. Na stosunkowo małej powierzchni rezerwatu różnica wysokości wynosi 30 m pomiędzy bezwzględnymi wysokościami 140–170 m. W rezerwacie na niewielkiej powierzchni występują zbiorowiska roślinne mające charakter roślinności potencjalnej charakterystycznej dla tego fragmentu Wzgórz Dalkowskich. Występuje na nim fragment lasu grądowego Galio sylvatici – Carpinetum o bogatej i naturalnej florze rodzimej. W drzewostanie występują okazałe dęby szypułkowe i graby zwyczajne w wieku ponad 150 lat. Rosną również olsze czarne, świerki pospolite jawory, pojedyncze sosny zwyczajne oraz młode lipy drobnolistne. Na terenie rezerwatu występuje około 220 gatunków roślin naczyniowych w tym rzadki: kruszczyk połabski, bluszczyk kurdybanek, fiołek leśny, bodziszek leśny i inne. Inne Na obszarze rezerwatu występują źródliska, wykorzystywane jako ujęcia wody pitnej. Lasy rezerwatu do 1945 roku stanowiły własność państwa. Odnośnie do przeszłej niemieckiej gospodarki leśnej brak danych źródłowych. W okresie powojennym z chwilą powstania pierwszych projektów utworzenia rezerwatu zaniechano całkowicie pobierania użytków. Prowadzono jedynie cięcia sanitarne. Teren, na którym położony jest rezerwat, kształtował lodowiec. Podłoże rezerwatu stanowią naniesione osady polodowcowe w postaci piasków gliniastych z domieszką żwiru i kamieni na glinie. Wzdłuż południowej granicy rezerwatu przebiega ścieżka przyrodnicza „Uroczysko Obiszów”. Przypisy Bibliografia Bok Antoni, Związek Gmin „Zagłębia Miedziowego”. Przewodnik Przyrodniczo-Turystyczny, Polkowice 2006, s. 57–58. ISBN 83-88474-73-1 Linki zewnętrzne Krzysztof Świerkosz. Flora i zbiorowiska roślinne rezerwatu „Uroczysko Obiszów” (Wzgórza Dalkowskie). „Acta Botanica Silesiaca”. 1, s. 49–70, 2004.
Rezerwat przyrody Uroczysko Stephana

Rezerwat przyrody Uroczysko Stephana – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Piaseczno w województwie mazowieckim. Został utworzony w 1989 roku na powierzchni 59,15 ha. Rezerwat leży w obrębie Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest zachowanie dobrze wykształconych drzewostanów pochodzenia naturalnego i swoistych cech krajobrazu. W rezerwacie występuje starodrzew z przewagą sosny, udziałem dębu szypułkowego i domieszką modrzewia. Dolne piętro drzewostanu jest utworzone przez ok. 30-letni dąb szypułkowy, a także grab, lipę, wiąz, brzozę. W runie występują m.in. lilia złotogłów, przylaszczka pospolita, zawilec gajowy, dzwonek brzoskwiniolistny. Nazwa rezerwatu pochodzi od nazwiska leśnika pochodzenia węgierskiego, Wiktora Stephana, który opiekował się lasami chojnowskimi i kabackimi na przełomie XIX i XX wieku. Bibliografia Uroczysko Stephana. [w:] Chojnowski Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2019-03-16]. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Uroczysko Stephana. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-16].