NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Dęby Krajeńskie

Rezerwat przyrody Dęby Krajeńskie – rezerwat leśny o powierzchni 45,83 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie sępoleńskim, gminie Sępólno Krajeńskie. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej (37,88 ha) i czynnej (7,95 ha). Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się w pobliżu styku granic trzech województw: kujawsko-pomorskiego, pomorskiego i wielkopolskiego, na północ od drogi lokalnej Czyżkówko-Lutówko. Rezerwat jest położony w obrębie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje fragment kompleksu leśnego należącego do Nadleśnictwa Lutówko (leśnictwo Lutowo). Historia Rezerwat został utworzony mocą Rozporządzenia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego nr 249/00 z dnia 7 grudnia 2000 roku. Charakterystyka Rezerwat chroni las o charakterze grądu, z drzewostanem dębowo-bukowym i licznymi, chronionymi gatunkami roślin. Ze względu na duże ocienienie dna lasu naturalne odnowienia są nierównomierne. Podszyt jest słabo rozwinięty, dlatego w rezerwacie panuje szczególna atmosfera, na którą największy wpływ mają potężne pnie i korony sędziwych drzew. Roślinność runa jest typowa dla tego typu lasu liściastego – uboga przez większą część roku, wiosną dominują zawilce żółte i gajowe, ponadto kwitną tu miodunki, kokorycze, marzanki i inne. Izolacja rezerwatu od siedzib ludzkich i tras komunikacyjnych czyni go szczególnie atrakcyjnym dla ptaków, w tym drapieżników. Szlak turystyczny W pobliżu rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Krajeńskich” Sypniewo – Witkowo 29 km. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Dęby Napiwodzkie

Dęby Napiwodzkie – rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim na terenie gminy Jedwabno, leśnictwo Nowy Las. Powierzchnia 36,95 ha (akt powołujący podawał 37,11 ha). Utworzony został w 1989 roku dla ochrony zbiorowisk naturalnych – grądu, łęgu olchowego oraz boru mieszanego. Na terenie rezerwatu występują m.in.: grąd gwiazdnicowy, dęby (300–350 lat), sosna (około 200 lat), lilia złotogłów, marzanka wodna, konwalia majowa, kruszyna pospolita. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty leśne. [w:] zobacz-olsztyn.pl [on-line]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-04)]. Rejestr BIP
Rezerwat przyrody Dęby Sądowskie

Rezerwat przyrody „Dęby Sądowskie” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Dolice. Jest położony przy torach kolejowych linii Szczecin-Poznań, około 0,6 km na południowy wschód od przystanku osobowego Ziemomyśl, 2 km na wschód od Sądowa i 7 km na zachód od Choszczna. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985 roku. Zajmuje powierzchnię 3,10 ha (akt powołujący podawał 2,98 ha). Rezerwat przyrody to wyróżniający się w krajobrazie płat lasu z dobrze ukształtowanym okrajkiem, częściowo otoczony roślinnością nieleśną. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ekosystemu leśnego z dojrzałym lasem liściastym o charakterze grądu subatlantyckiego Stellario holosteae-Carpinetum betuli z licznymi pomnikowymi okazami drzew. W drzewostanie przeważa dąb szypułkowy (Quercus robur) z domieszką buka zwyczajnego (Fagus sylvatica), wiązu szypułkowego (Ulmus laevis), grabu pospolitego (Carpinus betulus) i lipy drobnolistnej (Tilia cordata). W cennym starodrzewie 36 dębów szypułkowych o obwodach powyżej 300 cm (w tym jeden okaz o obwodzie powyżej 700 cm), wiek drzew określany na 320–400 lat. Rezerwat chroni też stanowiska rzadkich i cennych gatunków roślin, grzybów i bezkręgowców. Rezerwat jest pod zarządem Nadleśnictwa Choszczno. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2006 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Dęby Wilczkowskie

Rezerwat przyrody „Dęby Wilczkowskie” – florystyczny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Szczecinek, 0,4 km na południe od jeziora Wilczkowo, 1 km na południowy zachód od Świątków (część miasta Szczecinek). Położony jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Drawskie. Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974, na powierzchni 1,62 ha. Na mocy Rozporządzenia Nr 10/2004 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 maja 2004 powiększono go do 3,09 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 3,15 ha. Celem ochrony rezerwatu, według obowiązującego aktu prawnego, jest „zachowanie fragmentu lasu liściastego ze stanowiskiem rzadkiej rośliny, złoci pochwolistnej Gagea spathacea”. Przedmiotem ochrony jest starodrzew dębowy z kwaśną buczyną niżową (Luzulo pilosae-Fagetum) i grądem subatlantyckim (Stellario holosteae-Carpinetum betuli) z cennymi stanowiskami roślin chronionych i zagrożonych wyginięciem, przede wszystkim ze złocią pochwolistną oraz złocią małą, śnieżycą wiosenną, przytulią wonną, łuskiewnikiem różowym. Przy wschodniej granicy rezerwatu pomnik przyrody – lipa drobnolistna o wysokości 31 m i pierśnicy 151 cm. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Szczecinek (obręb leśny Szczecinek, leśnictwo Janowo). Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2007 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Turystyka W Świątkach rozpoczyna się i kończy ścieżka przyrodnicza Las Klasztorny (długość 3,9 km). Południową granicą rezerwatu prowadzą znakowane szlaki rowerowe: Dolina Parsęty (długość 51,1 km) Zaczarowane Pejzaże (długość 51,7 km) Nizica (długość 42,2 km) Wszystkie szlaki rowerowe są okrężne, zaczynają się i kończą w Szczecinku. W pobliżu ruiny schronów Wału Pomorskiego. Przypisy
Rezerwat przyrody Dęby w Krukach Pasłęckich

Rezerwat przyrody Dęby w Krukach Pasłęckich – rezerwat leśny położony w województwie warmińsko-mazurskim, gminie Pasłęk, około 2 km na północny zachód od miejscowości Kwitajny. Został ustanowiony w 1960 roku. Zajmuje powierzchnię 9,77 ha (akt powołujący podawał 9,23 ha). Las – grąd naturalny z występującymi tu dębami szypułkowymi (ponad 270 lat). Występują także: lipa drobnolistna, grab (ponad 100 lat). Przypisy
Rezerwat przyrody Dęby w Meszczach

Rezerwat przyrody Dęby w Meszczach – rezerwat leśny im. Jeremiego Kozłowskiego. Jego położenie to południowo-zachodnia część gminy Wolbórz (powiat piotrkowski, województwo łódzkie), w kierunku zachodnim od wsi Proszenie. Powierzchnia rezerwatu wynosi 39,15 ha. Został utworzony 11 maja 1989 roku w celu ochrony starodrzewu dębowego pochodzenia naturalnego w zespołach o charakterze grądu i boru mieszanego. W rezerwacie rośnie ponad 100 dębów szypułkowych, których obwód wynosi od 2,5 do 3,8 m, a wysokość od 25 do 35 m. Dęby mają od 150 do 260 lat. W skład drzewostanu wchodzi również sosna (w wieku od 120 do 140 lat), brzoza, grab, jodła, osika, świerk, a także dzika jabłoń, dzika grusza, jarzębina. W rezerwacie można spotkać gatunki roślin pospolitych występujące w lasach liściastych i borach iglastych Polski środkowej oraz kilka gatunków mniej pospolitych takich jak: gwiazdnica długolistna, jarzmianka większa, trzcinnik owłosiony, turzyca cienista oraz wyka leśna. Z gatunków chronionych można wymienić lilię złotogłów, listerę jajowatą, wawrzynka wilczełyko, podkolana zielonkawego i widłaka jałowcowatego. Rezerwat nosi imię leśnika, który w latach niemieckiej okupacji, narażając własne życie, obronił drzewostan dębowy przed wycięciem. Przypisy Bibliografia Rezerwaty Ziemi Piotrkowskiej Wyd. ZNPK Moszczenica 1998. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody "DĘBY W MESZCZACH". [w:] Strona miasta i gminy Wolbórz [on-line]. [dostęp 2018-06-11].
Długogóry

Rezerwat przyrody „Długogóry” – rezerwat krajobrazowy o powierzchni 120,36 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Myślibórz i leśnictwie Chłopowo, 2 km na północ od Chłopowa i 10 km na zachód od Myśliborza. Został utworzony Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 lipca 1991 roku. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego krajobrazu moreny czołowej z licznymi głazami narzutowymi zespołu leśnego żyznej buczyny pomorskiej Melico-Fagetum, oczek wodnych z roślinnością wodną i bagienną, ochrona cennych stanowisk chronionych roślin nasiennych i mszaków: cienistki trójkątnej (Gymnocarpium dryoptyres), trzcinnika prostego (Calamagrostis stricta) i cisa pospolitego (Taxus baccata) oraz zwierząt: żółwia błotnego (Emys orbicularis), bociana czarnego (Ciconia nigra) czy też brodźca leśnego (Tringa ochropus). Przypisy
Rezerwat przyrody Długosz Królewski

Rezerwat przyrody Długosz Królewski – rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat bocheński, gmina Bochnia); na obszarze Puszczy Niepołomickiej. Ochronie podlega najbardziej wysunięte na południe stanowisko występowania rzadkiej paproci – długosza królewskiego (Osmunda regalis). Występują również inne gatunki chronione: konwalia majowa, kruszyna pospolita, bagno zwyczajne. Rezerwat włączono, wraz z sąsiednimi rezerwatami przyrody: Dębina, Gibiel, Lipówka, Wiślisko Kobyle, do programu Natura 2000 jako element Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Puszcza Niepołomicka PLB120002. Przypisy
Rezerwat przyrody Długosz Królewski w Wierzchucinie

Rezerwat przyrody „Długosz Królewski w Wierzchucinie” – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze potorfowiskowym Puszczy Wierzchucińskiej zwanym Wierzchucińskimi Błotami, na północ od Jeziora Żarnowieckiego. Został utworzony w 2003 roku i zajmuje powierzchnię 148,19 ha. Znajduje się na terenie gminy Krokowa (powiat pucki, województwo pomorskie). Najbliższą miejscowością jest Wierzchucino (oddalone o 3 km). Celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie stanowiska długosza królewskiego Osmunda regalis, największej w regionie gdańskim populacji widłaka jałowcowatego Lycopodium annotinum oraz pozostałości torfowiska wysokiego i przejściowego wraz z właściwymi dla tych ekosystemów gatunkami i zbiorowiskami roślinnymi”. Występują tu gleby torfowe powstałe głównie z torfów przejściowych i wysokich, w niewielkim zakresie z torfów niskich, na znacznej powierzchni podlegające procesowi murszenia. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Choczewo. Leży w obrębie otuliny Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, a jednocześnie w Nadmorskim Obszarze Chronionego Krajobrazu; ponadto jego teren leży w granicach obszaru siedliskowego Natura 2000 „Piaśnickie Łąki” PLH220021. Flora i fauna W tym obszarze występują takie gatunki flory jak: długosz królewski Osmuda regalis (największa populacja w skali Pomorza Gdańskiego), widłak jałowcowaty Lycopodium annotinum (występuje tutaj masowo tworząc skupienia na powierzchni kilkuset, a w wyjątkowych przypadkach nawet paru tysięcy metrów), żłobik koralowy Corallorhiza trifida (gatunek narażony w skali Pomorza), nerecznica grzebieniasta Dryopteris cristata (gatunek narażony w skali kraju i Pomorza, w regionie gdańskim rzadki i obecnie na większości stanowisk wymarły), woskownica europejska Myrica gale, rosiczka okrągłolistna Drosera rotundifolia, wrzosiec bagienny Erica tetralix, bagno zwyczajne Ledum palustre, widłak goździsty Lycopodium clavatum, grążel żółty Nuphar lutea. „Długosz Królewski w Wierzchucinie” to także miejsce gniazdowania gatunków zagrożonych w skali europejskiej: turkawka Streptopelia turtur, muchołówka szara Muscicapa striata, gąsiorek Lanius colurio, gniazduje tu również rzadki brodziec samotny Tringa ochropus. Brak dokładnego rozpoznania gatunków ssaków, jest to miejsce bytowania zwierzyny płowej, dzika Sus strofa, zająca szaraka Lepus europaeus, jeża wschodniego Erinaceus concolor, drapieżników: lis Vulpes vulpes, jenot Nyctereuteus procyonoides, borsuk Meles meles, wydra Lutra lutra, łasica Mustela nivalis, kuna leśna Martes martes. Płazy są tu reprezentowane przez 5 gatunków: 2 gatunki ropuch – szara Bufo bufo i zielona B. viridis, żaby – wodna Rana esculenta, moczarowa R. arvalis, trawna R. temporaria. Występują tu 4 gatunki gadów: jaszczurka zwinka Lacerta agilis, padalec Angulis fragilis, żmija zygzakowata Vipera berus, zaskroniec zwyczajny Natrix natrix. Przypisy
Rezerwat przyrody Długosz Królewski w Węglewicach

Rezerwat przyrody Długosz Królewski w Węglewicach – florystyczny rezerwat przyrody w Węglewicach w gminie Galewice w powiecie wieruszowskim w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 3,26 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 23 października 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 64, poz. 358 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych miejsc naturalnego występowania długosza królewskiego (Osmunda regalis). Jest to jedyny w regionie i jeden z nielicznych w Polsce rezerwatów chroniących ten gatunek paproci. Niektóre okazy osiągają wysokość do 2 metrów. W rezerwacie występują cztery zbiorowiska roślinne: suboceaniczny bór świeży, sosnowy bór bagienny, śródlądowy bór wilgotny i ols torfowcowy. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Długosz Królewski w Łęczynie

Rezerwat przyrody Długosz Królewski w Łęczynie – florystyczny rezerwat przyrody na obszarze torfowiskowym Puszczy Wierzchucińskiej. Znajduje się w gminie Gniewino, w powiecie wejherowskim, w województwie pomorskim, na gruntach leśnych zarządzanych przez Nadleśnictwo Strzebielino. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977 (M.P. z 1977 r. Nr 19, poz. 107 (ISAP)). Według aktu powołującego zajmuje powierzchnię 2,00 ha (według danych z nadleśnictwa – 1,41 ha). Ochronie rezerwatu podlegają stanowiska paproci długosza królewskiego. Najbliższe miejscowości to Łęczyn Dolny, Wysokie. Oprócz objętego ochroną ścisłą długosza królewskiego występują tu także chronione częściowo: widłak jałowcowaty, widłak goździsty oraz bagno zwyczajne. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest udostępniony do zwiedzania – można go zwiedzać spacerując po ścieżkach, które wyznacza ogrodzenie. Przypisy
Rezerwat przyrody Gagaty Sołtykowskie

Rezerwat przyrody Gagaty Sołtykowskie – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Stąporków, w powiecie koneckim, w województwie świętokrzyskim. Utworzony 25 lipca 1997 roku. Zajmuje powierzchnię 13,88 ha (akt powołujący podawał 13,33 ha). Numer ewidencyjny WKP: 063. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i turystycznych, odsłonięć skał dolnojurajskich oraz interesujących okazów mineralogicznych i paleontologicznych wraz ze zbiorowiskami leśnymi i zbiornikami wodnymi, z całym bogactwem grzybów, roślin i fauny. Do 1977 roku wydobywano na terenie rezerwatu glinę ceramiczną. Pozostało po tym wyrobisko z odsłonięciami dolnojurajskich iłów i mułków poprzetykanych warstwami piaskowca. Można tam znaleźć jeszcze teraz gagaty (odmianę węgla brunatnego używaną w jubilerstwie) oraz różnorodne formy syderytów. Obok wyrobiska znajdują się odkryte w 1999 r. wyraźne tropy dwóch gatunków dinozaurów (dilofozaura i wulkanodona). Obecnie tworzony jest tzw. „Środkowoeuropejski Dinopark”. Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł o Gagatach Sołtykowskich
Rezerwat przyrody Gaj

Rezerwat przyrody Gaj – leśny rezerwat przyrody w gminie Jędrzejów, w powiecie jędrzejowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 5,95 ha (akt powołujący podawał 5,90 ha) Rok utworzenia: 1959 Numer ewidencyjny WKP: 020 Charakter rezerwatu: częściowy Cel ochrony: zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska storczyka-obuwika (Cypripedium calceolus) występującego tu jako element runa leśnego w drzewostanie i w młodnikach dębowych. Oprócz obuwika na terenie rezerwatu występują następujące rośliny objęte ochroną całkowitą lub częściową: barwinek pospolity, podkolan biały, kruszyna pospolita, kalina koralowa, kopytnik pospolity, pierwiosnka lekarska, marzanka wonna, konwalia majowa. Ponadto występuje tu jeden objęty ochroną gatunek grzyba – sromotnik bezwstydny. W raporcie o stanie środowiska województwa kieleckiego w 1993 r. stan tego rezerwatu oceniono jako dobry. Obejmuje on obszar niewysokiego wzniesienia, zbudowanego ze skał węglanowych górnokredowych, głównie margli oraz tereny z nim sąsiadujące, porośnięte lasem. Przeważa roślinność typowa dla grądu sosnowo-dębowego. Kompleks leśny znajdujący się na północy gminy oraz przylegające do niego części terenów wsi Tarszawa i Chorzewa włączone zostały w obręb wielkoprzestrzennego systemu obszarów chronionych województwa świętokrzyskiego jako część Włoszczowsko-Jędrzejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przypisy
Rezerwat przyrody Gaik

Rezerwat przyrody Gaik – leśny rezerwat przyrody w gminie Mniszków, w powiecie opoczyńskim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 35,85 ha (akt powołujący podawał 32,86 ha). Położenie Rezerwat znajduje się w Nadleśnictwie Smardzewice, w granicach Sulejowskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Historia Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 maja 1976 roku (M.P. z 1976 r. Nr 24, poz. 108 (ISAP)). Cel ochrony Według aktu powołującego rezerwat, celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnych, wielogatunkowych lasów grądowych (grąd kontynentalny). Na powierzchni ok. 80% obszaru rezerwatu rosną blisko dwustuletnie drzewostany dębowe, należące do najstarszych w Sulejowskim Parku Krajobrazowym. Stwierdzono tu m.in. występowanie 253 gatunków roślin naczyniowych i blisko 50 gatunków ptaków. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (16,24 ha) i czynną (19,61 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Gaj Krajeński

Rezerwat przyrody Gaj Krajeński – rezerwat leśny położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie sępoleńskim, gminie Sępólno Krajeńskie. Zajmuje powierzchnię 10,04 ha (akt powołujący podawał 10,27 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się w pobliżu styku granic trzech województw: kujawsko-pomorskiego, pomorskiego i wielkopolskiego, na zachód od drogi powiatowej ze Starego Gronowa do Lutówka. Rezerwat jest położony w obrębie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Zajmuje fragment kompleksu leśnego należącego do Nadleśnictwa Lutówko (leśnictwo Gaj). Historia Rezerwat został utworzony mocą Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 maja 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 24, poz. 121 (ISAP)). Charakterystyka Rezerwat chroni starodrzew bukowo-dębowy z domieszką innych gatunków, jak: sosna zwyczajna, grab zwyczajny, świerk, olsza czarna, jesion wyniosły wraz z charakterystycznym dla grądu runem. Podszycie i podrost tworzą: grab zwyczajny, buk zwyczajny, kruszyna, leszczyna, jesion wyniosły. W runie leśnym występują takie gatunki jak: perłówka jednokwiatowa, rzadka na Niżu, kokoryczka okółkowa, będąca elementem górskiej flory, szczyr trwały, gwiazdnica wielkokwiatowa, konwalijka dwulistna, konwalia majowa, przylaszczka pospolita, zawilec gajowy, kokoryczka wonna, borówka czernica, pokrzywa zwyczajna. We fragmencie rezerwatu o powierzchni 0,33 ha znajduje się fragment olsu o wysokim poziomie wód gruntowych. Teren ten porastają: olsza, leszczyna, czarna porzeczka, a w runie występują: niecierpek pospolity oraz pokrzywa zwyczajna. Szlak turystyczny Przez rezerwat przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Krajeńskich” Sypniewo – Witkowo 29 km. Zobacz też Krajeński Park Krajobrazowy Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Galwica

Rezerwat przyrody Galwica – ścisły, torfowiskowy rezerwat przyrody, w województwie warmińsko-mazurskim, powiecie szczycieńskim w gminie Jedwabno, na zachodnim brzegu jeziora Sasek Mały. Został utworzony w 1958 roku. Zajmuje powierzchnię 94,58 ha (akt powołujący podawał 81,72 ha). Obejmuje rozległe torfowisko niskie i przejściowe, będące miejscem występowania wielu rzadkich i ginących roślin. Rosną tu m.in.: turzyca obła, turzyca tunikowa, turzyca gwiazdkowata, lipiennik Loesela, listera jajowata, storczyk Traunsteinera, kruszczyk błotny, gwiazdnica grubolistna, wierzba borówkolistna. Jest to także miejsce gniazdowania wielu ciekawych i rzadkich gatunków ptaków np.: żurawia, cietrzewia, cyraneczki, orlika krzykliwego, kureczki nakrapianej, gągoła, bekasa kszyka. Również ciekawy jest świat motyli, reprezentowany przez wiele rzadkich gatunków, związanych z torfowiskami i bagnami. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Galwica. Nadleśnictwo Szczytno – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-11-22].
Rezerwat przyrody Gawroniec

Gawroniec – rezerwat przyrody o powierzchni 23,69 ha, położony w północnej części Żywieckiego Parku Krajobrazowego (gmina Świnna). Obejmuje on tereny położone na wysokości 375–575 m n.p.m. na północno-wschodnich zboczach Gawrańca, opadających stromo w kierunku rzeki Koszarawy. Został utworzony w 1995 roku, posiada status rezerwatu częściowego, leśnego. Celem utworzenia była ochrona naturalnego lasu liściastego – żyznej buczyny karpackiej w postaci śląsko-żywieckiej. Ponadstuletni drzewostan osiąga tu zwarcie 80–100%. Tworzy go głównie buk ze znacznym udziałem jodły. Wysokość drzew często przekracza 30 m, a średnica niektórych buków w pierśnicy przekracza 100 cm. Bardzo zróżnicowaną pod względem zwarcia (5–70%) warstwę krzewów tworzy głównie podrost drzew oraz leszczyna. Bujne runo, w którym występuje szereg rzadkich roślin zielnych, ze względu na zmienność siedlisk różnicuje buczynę na dwa podzespoły: buczynę karpacką w podzespole typowym oraz w podzespole z miesiącznicą trwałą (Lunaria rediviva). Podzespół typowy (Dentario glandulosae-Fagetum typicum) występuje na mniej stromych stanowiskach, o podłożu miernie wilgotnym. W runie licznie rosną żywiec dziewięciolistny, żywiec gruczołowaty, kokorycz pusta, rzeżucha trójlistkowa, gajowiec żółty i paproć narecznica samcza. Ponadto występuje tu kopytnik pospolity. Podzespół z miesięcznicą trwałą (Dentario glandulosae-Fagetum lunarietosum) porasta bardziej strome, czasem urwiste zbocza o nachyleniu przekraczającym nawet 50°, pokryte glebami żyznymi, wilgotnymi i silnie szkieletowymi. Charakteryzuje się on dwuwarstwowym runem, którego górną warstwę tworzy głównie miesiącznica trwała, natomiast w niższej przeważają oba gatunki żywca i szczyr trwały. We wschodniej części rezerwatu, u podnóża skarpy, ciągnie się wąski pas nadrzecznej olszyny górskiej. Drzewostan o zwarciu sięgającym 80% tworzy tu olsza szara z niewielką domieszką jaworu. W podszyciu o niewielkim zwarciu (20%) oprócz podrostu drzew występuje bez czarny. W runie dominuje lepiężnik wyłysiały, a poza tym występują czyściec leśny, podagrycznik pospolity, szałwia lepka, świerząbek orzęsiony i tojeść gajowa. Z rzadkich gatunków należy wymienić występowanie parzydła leśnego. Rezerwat jest miejscem bytowania licznych ssaków: sarny (Capreolus capreolus), jelenia europejskiego (Cervus elaphus), dzika (Sus scrofa), lisa (Vulpes vulpes), kuny leśnej (Martes martes). Sporadycznie pojawia się też ryś (Lynx lynx). Gospodarzem rezerwatu jest leśnictwo Kiełbasów (Nadleśnictwo Jeleśnia). Rezerwat nie posiada planu ochrony; na mocy ustanowionych w marcu 2014 roku na okres 5 lat zadań ochronnych jego obszar podlegał ochronie ścisłej. Przypisy