NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chmielna 89

Chmielna 89 is a high-tech postmodernist skyscraper office building in Warsaw, Poland, located at 89 Chmielna Street, at the intersection with Miedziana Street, and near Jerusalem Avenue, within the Wola district. It borders the V Tower skyscraper. The 14-storey-building has the height of 79 m (259 ft), with an irregular form of a asymmetrically-dented trapezoidal polyhedron, with each side having a different shape. It was opened in 2020, and is the headquarters of PKO Bank Polski. History Chmielna 89 was designed by the Epstein architecture firm, as an investment of the Cavatina Holding. It was constructed between December 2017 and May 2020. The building was originally proposed as a 300-metre-tall skyscraper, that would have been called Kulczyk Tower, and developed by Kulczyk Silverstein Properties. However, the project did not received permission for construction, and was subsequently abandoned. A 79-metre-tall tower was developed instead. In 2019, the project received the International Property Award. In 2020, it received the BREEAM certificate. The same year, 65% of its ownership was sold to United States-based Madison International Realty. It also became headquarters of the PKO Bank Polski. Architecture Chmielna 89 is a high-tech postmodernist skyscraper office building, located at 89 Chmielna Street, at the intersection with Miedziana Street, and near Jerusalem Avenue. It borders V Tower skyscraper. The 14-storey-building has an irregular form, with the shape of an asymmetrically dented trapezoidal polyhedron, with each side having a different shape. When viewed from Chmielna Street is it seen as an irregular form with sharp inverted angles, from the Warsaw Ochota railway station, as a right-angled triangle, and from Jerusalem Avenue as a classical cuboid. It has an angeled roof with triangulary-shapaed side walls. The side of Jerusalem Avenue features a uniform glass wall façade, while the remaining sides are covered in glass panels with steel frames. The main entrance at Miedziana Street features an arcade with large oblique pillars. The entrance on Chmielna Street features terraces with a garden. The building has the total height of 79 m (259 ft), and total floor area of 28,350 m2 (305,200 sq ft). It has two underground storeys. Notes References
MiniZoo v parku Jacka Kuroně

MiniZoo w parku im. Jacka Kuronia, nazývaná také MiniZoo Kazimierz nebo česky lze přeložit jako MiniZoo v parku Jacka Kuroně, je minizoo v centrální části Parku im. Jacka Kuronia (park Jacka Kuroně) v části Kazimierz Górniczy města a městského okresu Sosnovec (Sosnowiec) v Polsku. Geograficky se také nachází v mezoregionu Wyżyna Katowicka ve Slezském vojvodství. Historie a popis minizoo MiniZoo, která vznikla ve 20. století a která patří mezi známá místa Sosnowce, nevystavuje žádná „vzácná“ zvířata. K vidě jsou pouze daňci, pštrosi, osli, lamy, kozy, pávi, klokani a domácí drůbež a domácí zvířata. Další informace MiniZoo je celoročně volně přístupná. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu MiniZoo w parku im. Jacka Kuronia na Wikimedia Commons
Ace the Dog

Ace the Dog (Polish: Pies As) is a sandstone sculpture located in Warsaw, Poland within the Royal Baths Park. It depicts a fictional pointing dog Ace (Polish: As), a main character of 1896 novel As by Adolf Dygasiński. It is a replica of a 1903 sculpture by Czesław Makowski. Characteristics The sculpture of Ace the Dog is located Warsaw, Poland, within the Royal Baths Park. Its placed near the Old Orangery, in the location of the burial of guard dogs that worked in Royal Baths Museum in the park. It is a replica of a 1903 bronze sculpture by Czesław Makowski, which was part of the tombstone of Adolf Dygasiński. The sculpture is made from the sandstone, and depicts a sleeping pointing dog. Its name comes from the titular canine character of Dygasiński's 1896 novel As. The dimensions of the sculpture are 25 × 87 × 33 cm. References
Rzeźba Psa Asa w Warszawie

Rzeźba Psa Asa – rzeźba wyżła Asa, bohatera noweli Adolfa Dygasińskiego As, znajdująca się w Łazienkach Królewskich w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Rzeźba leżącego psa jest kopią brązowej rzeźby Czesława Makowskiego z 1903, będącej elementem nagrobka Adolfa Dygasińskiego na stołecznym cmentarzu Powązkowskim. Rzeźba została ustawiona przy Starej Pomarańczarni, w miejscu pochówku psów strażniczych Łazienek. Zobacz też Pomnik Szczęśliwego Psa Przypisy
Łużek (staw)

Łużek – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Jeziorki Północne, na północ od ulicy Spornej, niedaleko węzła drogowego łączącego S2 z S7 i S79 – Warszawa Lotnisko (według Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych – węzeł Warszawa-Południe). Znajduje się na obszarze zlewni Raszynki. Zgodnie z „Programem Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia wynosi 0,2143 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 106,0 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 130936551. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Zachodniego Pasma Pyrskiego w rejonie ulicy Krasnowolskiej z 2010 roku ustala się ochronę stawu oraz jego otoczenia m.in. poprzez zakaz zasypywania, poboru wody, odprowadzania ścieków i odpadów, ochronę roślinności, wyznaczenie minimalnych odległości budynków oraz ogrodzeń i nakaz renaturalizacji oraz włączania w zieleń parkową. Przypisy
Salzring (Nysa)

Der Salzring (polnisch Plac Solny, dt. auch Salzmarkt) ist ein Platz in der östlichen Altstadt der schlesischen Stadt Nysa (dt. Neisse). Lage Der Salzring liegt im östlichen Bereich der Altstadt von Neisse. Er liegt ca. 250 m östlich des Neissener Rings. Am Salzring münden insgesamt drei Straßen ein: ul. Grodzka (bis 1945 Jesuiten Straße), ul. Kramarska (Krämerstraße) und ul. Jana III Sobieskiego (Schulstraße). Geschichte Der Ring entstand nach der Gründung der Stadt Neisse nach flämischem Recht. Die Stadt erhielt einen annähernd quadratischen Grundriss mit einem gitterförmigen Straßennetz und dem Ring im Zentrum. Im östlichen Teil der Altstadt wurde ein kleiner annähernd quadratischer Platz geschaffen, der Salzring. Die heutige Bebauung stammt vorwiegend aus dem 17. Jahrhundert. 1945 wurde ein Teil der Bebauung zerstört und in den 1950er Jahren wieder aufgebaut. Bauwerke Kloster der Kongregation der Schwestern von der hl. Elisabeth Das Kloster der Kongregation der Schwestern von der hl. Elisabeth (poln. Klasztor Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety) wurde 1865 an der Südseite des Salzrings erbaut. Das Gebäude entstand auf Bestreben von Maria Merkert. Seminar St. Anna / Musikhochschule Das ehemalige Seminargebäude St. Anna der Jesuiten liegt an der Westseite des Platzes. Es entstand zwischen 1556 und 1657 durch den Architekten M. Werner im barocken Stil Das zweigeschossige Gebäude mit hohen Sockelgeschoss brannte 1945 aus. 1972 erfolgte der Wiederaufbau, wobei lediglich die äußere Gestaltet wiederhergestellt wurde. Das Gebäude beherbergt heute die Musikhochschule von Neisse. Carolinum Das barocke Gebäude liegt an der Ostseite des Rings und wurde zwischen 1669 und 1679 verbaut. Architekt war P. Schüller aus Olmütz. Das dreigeschossige Gebäude besitzt einen Grundriss in Form eines lateinischen E. Die Ausgestaltungen der Aula und des Bibliotheksaals stammen etwa von 1680. Kirche St. Maria Himmelfahrt Die ehemalige Jesuitenkirche wurde zwischen 1688 und 1692 an der Nordseite des Rings im barocken Stil erbaut. Literatur G. Korn: Die Kunstdenkmäler der Landkreise des Reg.-Bezirks Oppeln. Bd.4. Reg. Bezirks Oppeln. Breslau, 1894. Digital Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Opolu Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 673–675. Weblinks
Rynek Solny w Nysie

Rynek Solny to średniowieczny plac targowy o kształcie prostokąta urządzony w stylu jezuickim. Obecnie plac ten wygląda jak za czasów świetności – część jego zabudowy została zniszczona w czasie II wojny światowej; odbudowana prezentuje wygląd dawnej Nysy. W ostatnich latach renowację fasady przeszły trzy zrekonstruowane kamienice, dom Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety oraz budynek Liceum Ogólnokształcącego „Carolinum” im. Jana III Sobieskiego. Z rynku wychodzą ulice: Kramarska Tkacka Grodzka Jana Sobieskiego Zabytki Na Rynku Solnym znajdują się składające się na zespół jezuicki: Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Nysie budynek dawnego Seminarium św. Anny, obecnie Państwowa Szkoła Muzyczna budynek dawnego kolegium jezuickiego, obecnie Liceum Ogólnokształcące „Carolinum” im. Jana III Sobieskiego Pozostałe: dom macierzysty Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety zespół kamienic przy ul. Kramarskiej (częściowo na Rynku Solnym) Zobacz też Rynek w Nysie Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Nysie
Kościół Jezusa Miłosiernego w Czarnej Białostockiej

Kościół pw. Jezusa Miłosiernego w Czarnej Białostockiej – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych znajdujących się w mieście Czarna Białostocka, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Wasilków archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia pełniła wcześniej funkcję ciepłowni miejskiej. Nabożeństwa parafialne początkowo były odprawiane w uprzątniętej hali głównej kotłowni, z kolei po rozpoczęciu zasadniczych prac budowlanych w pomieszczeniach piwnicznych została utworzona tymczasowa kaplica. Dawną ciepłownię postanowiono wykorzystać jako podstawę przyszłego kościoła. Projektantem jest student architektury Politechniki Białostockiej, Tomasz Perkowski. Niedługo, bo już w dniu 5 października 2005 roku, kamień węgielny pod nowy kościół został poświęcony i wmurowany przez arcybiskupa Wojciecha Ziembę. Kościół otrzymał formę łodzi z wyeksponowaną, zawieszoną nad wejściem, w dziobie kotwicą. Świątynia została połączona z częścią administracyjno-mieszkalną. W części piwnicznej zostały ulokowane pomieszczenia użytkowane jako sale spotkań duszpasterskich. Gotowy do użytku kościół został poświęcony przez arcybiskupa Edwarda Ozorowskiego w dniu 9 października 2011 roku. Od tej pory zaczęto w nim regularnie odprawiać wszystkie nabożeństwa parafialne. Przypisy
Głęboki Staw (Warszawa)

Głęboki Staw lub Staw Głęboki – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Dąbrówka, w pobliżu ulic Baletowej, Puławskiej i Gajdy. Znajduje się na obszarze zlewni Rowu Jeziorki. Zgodnie z „Programem Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia przed przebudową wynosiła 0,6567 ha lub według innego źródła 0,7120 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 104,3 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 101359. Staw nie ma połączeń z innymi obiektami hydrograficznymi, jest bezodpływowy, a jego pojemność wynosiła przed przebudową 9010 m³. Zasilany jest wodami gruntowymi. Od 2020 roku nad brzegami stawu znajduje się kompleks dwóch budynków biurowych o nazwie Baletowa Business Park. Inwestorem była firma Polkomtel, a projekt został przygotowany przez pracownię architektoniczną Stratos Gafos. W wyniku prac budowlanych wyciętych zostało 320 drzew, inwestor zobowiązał się także do posadzenia 193 nowych. Zasypano również część zbiornika wodnego o powierzchni 620 m² i powiększono go w innym miejscu o 670 m². Powierzchnia wzrosła więc w stosunku do stanu pierwotnego o 50 m². Pod koniec lat 80. XX wieku na terenie zbiornika wodnego stwierdzono występowanie perkoza rdzawoszyjego. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Kutnie

Kościół ewangelicko-augsburski w Kutnie – kościół parafialny należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Kutnie (diecezja warszawska Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP). Jest to świątynia wzniesiona w 1880 roku na miejscu drewnianego kościoła. Jest to budowla wzniesiona w stylu neogotyckim na planie prostokąta, z lekko wysuniętą wieżą na planie kwadratu przy elewacji frontowej oraz absydą zamkniętą trójbocznie. Świątynię nakrywa blaszany dach dwuspadowy. Elewacje boczne kościoła są czteroosiowe i podzielone pseudopilastrami toskańskimi, pomiędzy nimi są umieszczone wąskie, wysokie, ostrołukowe okna. Wieża posiada trzy kondygnacje, w niej znajduje się wejście do kościoła, zwieńczona jest z czterech stron trójkątnymi szczytami, nakrywa ją dach hełmowy w kształcie ostrosłupa o podstawie sześciokąta. Jednoprzestrzenne wnętrze poprzedza kruchta. Po 1989 roku dzięki zaangażowaniu Hermana Nijhofa, ewangelika z Holandii, świątynia została wyremontowana. W świątyni odprawiane są także nabożeństwa Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, przez proboszcza parafii św. Mateusza Apostoła i Ewangelisty i św. Rocha w Nowej Sobótce. Przypisy
Wyspa Estyjska

Die Wyspa Estyjska ist eine künstliche Insel im polnischen Teil des Frischen Haffs. Die unbewohnte Insel liegt südlich von Przebrno (Pröbbernau). Ihr Gebiet gehört zur Landgemeinde Sztutowo (Stutthof) und zur Stadtgemeinde Krynica Morska (Kahlberg). Sie hat die Form einer Ellipse mit einer Länge von 1932 und einer Breite von 1192 Metern bei einer Fläche von 181 Hektar. Angelegt wurde sie mit Material, das beim Bau des 2022 eröffneten Kanals durch die Frische Nehrung (Kanał przez Mierzeję Wiślaną) angefallen ist. Hinzu wurde Material aufgespült, das beim Ausheben der Fahrrinne zwischen der Mündung des Kanals und dem Hafen Elblag (Elbing) anfiel. Im September 2020 legten Stahlspundwände die Form der Insel fest. Sie soll eine Höhe von zwei bis drei Metern haben und als Lebensraum für Vögel sowie Ausgleichsfläche für die Umweltverluste beim Bau des Kanals dienen. Der noch vorläufige Name wurde bei einem Wettbewerb und einer Online-Abstimmung gekürt. Er nimmt Bezug auf die Bezeichnung estmere des Haffs zu Zeiten Wulfstans und die Ästier genannten Balten. Wyspa Estyjska lag mit 9984 Stimmen vor Bursztynowa (Bernsteininsel, 8391 Stimmen) und Rukwiel (Meersenf, 1853 Stimmen). Eine weitere künstliche Insel im Haff ist die, in den 1930er Jahren angelegte, Pillauer Insel (russisch Остров Насыпной Ostrow Nassypnoi) in der russischen Oblast Kaliningrad. Fußnoten
Aestian Island

The Aestian Island (Polish: Wyspa Estyjska) is a tentative name of an artificial island in Poland under construction in the Vistula Lagoon as a land fill project, with the infill obtained from the digging of the Vistula Spit canal. The island will cover the area of c. 180–200 hectares (440–490 acres), in the shape of an ellipse with axes of 1,932 and 1,192 m (6,339 and 3,911 ft). It is expected to become a wild-bird habitat. Its location is in the central part of the lagoon about 2.5 km (1.6 mi) off the Vistula Spit, approximately opposite the village of Przebrno. The shape of the island was marked by steel piles in September 2020. The circumference of the island is being made of granite delivered from quarries in Lower Silesia. The interior is to be filled with the sand from the Vistula Spit canal and the dredging of the navigable fairway for which the canal is intended. The name has been selected by a public poll and it is to be formally approved by the Ministry of the Interior and Administration. Other polled suggestions were: Rukwiel (Searocket Island), Wodniczka (Aquatic Warbler Island), Bursztynowa (Amber Island) and Brajan Chlebowski Island. During the pre-contest, some even suggested the name San Escobar. The selected name references the name of the local ancient Aesti tribe, as reflected in the oldest known name of the Vistula Lagoon: Old English Estmere, based on Old Prussian Aīstinmari, which means "Lagoon of the Aesti". References
Wyspa Estyjska

Wyspa Estyjska – sztuczna wyspa refulacyjna na Zalewie Wiślanym powstająca w związku z budową kanału żeglugowego przez Mierzeję Wiślaną. Wyspa Estyjska nie jest pierwszą sztuczną wyspą na Zalewie Wiślanym. W rosyjskiej części wód Zalewu Wiślanego znajduje się usypana przez Niemców w latach 30. XX w. wyspa Nasypnoj o powierzchni 0,014 km². Budowana wyspa Estyjska ma mieć ponad stukrotnie większą powierzchnię. Przebieg prac W 2019 roku rozpoczęto prace budowlane związane z budową kanału żeglugowego w pobliżu wsi Skowronki. Budowie kanału towarzyszy powstanie wyspy refulacyjnej o pow. 180–200 ha, na planie elipsy o długości osi głównych 1932 m i 1192 m oraz obwodzie 4,9 km. Wyspa ma mieć wysokość 2–3 m n.p.m. Na wyspę trafi ziemia, która jest wywożona z miejsca budowy kanału przez Mierzeję Wiślaną; ma ona stanowić siedlisko dla ptaków oraz roślinności i rekompensować straty środowiskowe, jakie wywoła inwestycja. Na lokalizację sztucznej wyspy wybrano obszar w centralnej części Zalewu na wysokości Przebrna w odległości około 2,5 km od brzegu Mierzei Wiślanej i 4 km od kanału żeglugowego. We wrześniu 2020 na Zalewie Wiślanym umieszczano stalowe ścianki Larsena, wyznaczające przyszły kształt nowej wyspy. W 2024 roku wyspa osiągnęła docelowy, prawie kolisty kształt. Prowadzone są działania związane z umacnianiem brzegów i wypełnianiem ziemią z urobku. W połowie lipca 2025 Wyspa Estyjska była wypełniona w około 20 procentach. Toponimia Aby wybrać nazwę dla wyspy, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Marek Gróbarczyk ogłosił konkurs. Pierwszy etap konkursu zakładał nadsyłanie propozycji, spośród których komisja konkursowa wyłoniła 5 nazw (Estyjska, Rukwiel, Wodniczka, Bursztynowa i Brajana Chlebowskiego). Te z kolei poddano ogólnopolskiemu głosowaniu internetowemu. Głosowanie internetowe trwało od 7 do 20 września 2020 roku. Wzięło w nim udział 21 912 osób. Konkurs wygrała nazwa Wyspa Estyjska, pochodząca od dawnej średniowiecznej nazwy Zalewu Wiślanego – Estmere, która znana jest z relacji IX-wiecznego podróżnika Wulfstana. Staropruska nazwa Zalewu składała się z wyrazów *Aistei – Estowie i mari – zalew, czyli ‘Zalew Estów, Zalew Estyjski’. Estami nazywano w źródłach antycznych i wczesnośredniowiecznych plemiona zachodnio-bałtyjskie zwane później (od IX wieku) Prusami. Aby nazwa stała się oficjalna, musi zostać zaakceptowana i ogłoszona przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdyż Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nie ma kompetencji do nadawania oficjalnych nazw wyspom ani prawnych podstaw do zgłaszania propozycji takich nazw. Zobacz też Kanał przez Mierzeję Wiślaną Przypisy
State Medical Institute of the Ministry of Interior and Administration

The State Medical Institute of the Ministry of Interior and Administration (Polish: Państwowy Instytut Medyczny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji; 1951–2022 known as Central Clinical Hospital of the Ministry of Interior and Administration in Warsaw; CSK) is a public research institute located in the Mokotów district of Warsaw, Poland. History The building was designed by Julian Sadłowski, and organizational supervision was provided by Leon Gangel. The hospital's equipment was purchased from various Western European countries – surgical equipment from France, X-ray equipment from the UK and Germany. The hospital was opened on October 8, 1951. At that time, it had 7 departments (surgical, internal medicine, gynecological-obstetric, neonatal, dermatological, laryngological, and ophthalmological) and 3 laboratories (pathological anatomy, radiology, and physiotherapy). From 1977 to 1979, 2 additional wings were added, allowing for the expansion of existing departments and the creation of 2 new internal medicine departments. In 1998, it became part of the Independent Health Care Facilities Unit of the Capital City Health Service Board of the Ministry of Interior and Administration. The Ministry of Health selected the hospital as the facility providing healthcare to the highest state authorities and the diplomatic corps. The Institute manages the CSK MSWiA-Wołoska heliport, located on one of the buildings in the complex. During the COVID-19 pandemic, the hospital was transformed by the Ministry of Health into an infectious disease hospital. Within the CSK structure, the National Hospital for COVID-19 treatment was established at the National Stadium. On January 1, 2023, the Act of December 15, 2022 on the National Medical Institute of the Ministry of Interior and Administration came into force, transforming the hospital into the National Medical Institute of the Ministry of Interior and Administration. In addition to healthcare activities, the institute became a research entity conducting research and development work related to the healthcare services provided in the area of internal security of the state, with particular emphasis on the health needs and specifics of the uniformed services personnel under the jurisdiction of the minister competent for internal affairs References External links Official website
Wydział Architektury Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie

Wydział Architektury Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie – jeden z jedenastu wydziałów Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Wydział funkcjonuje w budynku przy ul. Żołnierskiej 50 w Szczecinie (osiedle Pogodno, dzielnica Zachód). Powstał 1 września 2020 r. w wyniku podziału dotychczasowego Wydziału Budownictwa i Architektury. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Architektura (studia I i II stopnia) Projektowanie Architektury Wnętrz i Otoczenia (studia I i II stopnia) Specjalista ds. Dostępności (studia podyplomowe) Władze Wydziału W kadencji 2024–2028: Struktura organizacyjna Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Architektury Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie

Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie – jeden z jedenastu wydziałów Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Wydział funkcjonuje w budynku przy al. Piastów 50A w Szczecinie (osiedle Śródmieście-Zachód, dzielnica Śródmieście). Powstał 1 września 2020 r. w wyniku podziału dotychczasowego Wydziału Budownictwa i Architektury. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Budownictwo (studia I i II stopnia) Budownictwo - inżynier europejski (studia I stopnia) Civil Engineering (studia II stopnia) Inżynieria środowiska (studia I i II stopnia) Bezpieczeństwo i higiena pracy (studia podyplomowe) Władze Wydziału W kadencji 2024–2028: Struktura organizacyjna Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).