NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Plac Lotników w Szczecinie

Plac Lotników – jeden z głównych placów śródmieścia Szczecina. Historia i urbanistyka Do 1945 roku plac nosił nazwę Augustaplatz. Na placu krzyżują się następujące ulice: Aleja Papieża Jana Pawła II (dawna Aleja Jedności Narodowej), ulica Jagiellońska, ulica Kaszubska, ulica Małopolska i ulica Mazurska. Zabudowa placu to budynki powstałe w ramach budowy Śródmiejskiej Dzielnicy Mieszkaniowej oraz dwa jednopiętrowe pawilony. W okolicach placu znajduje się Archiwum Państwowe w Szczecinie. Na środku Placu Lotników, który jest przestrzenią dla pieszych, znajduje się Pomnik Bartolomeo Colleoniego, włoskiego kondotiera. Zdjęcia Uwagi Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 552–553. ISBN 83-87341-45-2. (pol.).
Plac Mariacki w Krakowie

Plac Mariacki – plac w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Starym Mieście sąsiadujący z Rynkiem Głównym. Pośrodku placu stoi kościół Mariacki. Plac powstał po roku 1802 na miejscu zlikwidowanego cmentarza parafialnego przy kościele Mariackim. Obszar dawnej nekropolii jest obecnie wyłożony białą kostką. W południowej części placu znajduje się fontanna – pomnik żaka. Zaprojektowana została przez Jan Budziło, a figurę (powiększoną replikę jednej z rzeźb proroków z obramienia szafy środkowej ołtarza Wita Stwosza) wykonał Franciszek Kalfas. Jest to dar rzemieślników krakowskich dla miasta wykonany w 1958 roku. Budynki Przy placu Mariackim stoi kilka budynków: nr 1 – Kamienica pod Etiopy. nr 2 – kamienica księży penitencjarzy mariackich, został wybudowany w końcu XIV wieku. W 1637 r. penitencjarze nabyli tę kamienicę od Ryniewiczów. Ostateczny wygląd budowli nadano w 2 połowie XIX wieku. nr 3 – dom Hipolitów – kamieniczka mieszczańska. Zachowało się w niej wiele starych detali architektonicznych: kamienne portale gotyckie, renesansowe i barokowe, stropy belkowe, bogate stiuki Baltazara Fontany, malowidła z XVIII wieku. Kiedyś fasada zdobiona była dekoracją sgraffitową. Nazwa domu pochodzi od jego dawnych właścicieli – włoskiej rodziny kupieckiej. nr 4 (na rogu z ulicą Szpitalną) – Prałatówka ozdobiona sgraffitem wzniesiona została w miejscu dwóch starszych domów w latach 1618–1619 przez Macieja Litwinkowicza. Wieńczącą budynek attykę, uważaną za przykład typowej krakowskiej attyki, zbudował architekt Jan Zatorczyk w roku 1625. Na budynku widnieje łacińska sentencja Pateat amicis et miseris (Niech będzie otwarty dla przyjaciół i biednych), a nad bramą herb Sulima archiprezbitera Krzysztofa Trzcińskiego. Wewnątrz domu znajdują się komnaty, drewniane stropy, w sieni zaś zabytkowe stiuki. nr 5 – Wikarówka. Dawna, stara, stojąca w tym miejscu Wikarówka została zburzona w roku 1931. Obecną, według projektu Franciszka Mączyńskiego, zbudowano w roku 1932. nr 6 – Dom Nad Bramką Kościół archiprezbiterialny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny kościół św. Barbary, wejście do kościoła znajduje się wprawdzie od strony placu Mariackiego, ale jego adres to Mały Rynek 9. nr 7 – Dom Księży Mansjonarzy wybudowana w 1912 na podstawie projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. nr 8 – Dom Pod Ogrojcem, dawniej zdobiła go rzeźba Wita Stwosza „Chrystus w Ogrojcu”. Przed I wojną światową właściciel domu, znany krakowski kupiec i społecznik Ludwig Halski, ofiarował ją Muzeum Narodowemu, a na jej miejsce osadził kopię, która stoi tu do dziś. nr 9 – na rogu placu Mariackiego i Rynku Głównego stała kamienica na Barszczowem, w której mieszkał i pisał (Warszawianka, Legion, Klątwa, Wesele) Stanisław Wyspiański. Fakt ten upamiętnia tablica, wykonana według projektu Karola Hukana. Dom stojący tu obecnie traktowany jest jako przykład architektury secesyjnej. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki placu w bibliotece Polona
Площа Святої Марії (Краків)

Площа Святої Марії (Маріацька Площа) (пол. Plac Mariacki) - площа в Кракові, в районі Старого міста, в Старому місті, що примикає до площі Ринок. Посеред площі стоїть костел Святої Марії. Площа була створена після 1802 року на місці ліквідованого парафіяльного цвинтаря при костелі Св. Марії. Територія колишнього некрополя зараз вимощена білими кубами. У південній частині площі розташований фонтан – пам'ятник студенту. Його спроектував Ян Будзіло, а фігуру (збільшену копію однієї зі скульптур пророків з рами центральної шафи вівтаря Віта Ствоша) виконав Францішек Кальфас. Це подарунок краківських майстрів місту, виготовлений у 1958 році . Будівлі На площі Святої Марії є кілька будівель: № 1 – Кам'яниця під ефіопами. № 2 – кам'яниця пенітенціаріїв Святої Марії, збудована наприкінці XIV ст. У 1637р пенітенціарії придбали цю кам'яницю у родини Риневичів. Остаточний вигляд споруда набула у другій половині ХІХ ст. № 3 – будинок Хіполитов – міщанська кам’яниця. Збереглося багато старих архітектурних деталей: готичні, ренесансні та барокові кам'яні портали, балкові стелі, багата ліпнина Бальдассаре Фонтана, розписи XVIII ст. Колись фасад був прикрашений сграфіто. Назва будинку походить від його колишніх власників – італійської купецької родини. № 4 (на розі з вул. Шпітальною ) – Будинок прелата, оздоблений сграфіто, збудований на місці двох старих будинків у 1618–1619 рр. Мацей Літвінкович. Аттик, що увінчує будівлю, вважається прикладом типового краківського аттика, був збудований архітектором Яном Заторчиком у 1625 році. На будівлі латинський девіз Pateat amicis et miseris ( Нехай буде відкрито для друзів і бідних ), а над брамою герб Сулима протоієрея Кшиштофа Тшцінського. Всередині будинку кімнати, стелі дерев'яні, в залі старовинна ліпнина. № 5 – Будинок вікарія. Старий Будинок вікарія, що стояв тут, був знесений у 1931 році. Нинішній, спроектований Францішеком Мончинським, був збудований у 1932 році. № 6 – Будинок Над Брамою Архипресвітерська церква Успіння Пресвятої Богородиці костел св. Барбари , вхід до костелу є з площі Святої Марії, але його адреса Малий Ринок 9. № 7 – Будинок мансіонських священиків, збудований у 1912 році за проектом Адольфа Шишко-Богуша . № 8 – Будинок під Гетсиманією, раніше прикрашений скульптурою Віта Ствоша «Христос в Гетсиманії». Перед Першою світовою війною власник будинку, відомий краківський купець і громадський діяч Людвіг Гальський, подарував його Національному музею, а на його місці поставив копію, яка стоїть там і донині. № 9 – на розі площі Святої Марії та Головного Ринку була кам’яниця на Барщові, де жив і писав Станіслав Виспянський ( Варшавянка, Легіон, Клотва, Веселе). Про це нагадує табличка за проектом Кароля Гукана. Будинок, який стоїть тут сьогодні, вважається зразком архітектури модерну. Примітки Посилання Архівні види скверу в бібліотеці Полони
Plac Marii Konopnickiej w Szydłowcu

Plac Marii Konopnickiej – jeden z trzech głównych placów Szydłowca. Położony w centrum miasta na zbiegu ulic Radomskiej i Widok. Historia Początki placu sięgają 1529 roku, kiedy to Mikołaj Szydłowiecki założył na północ od miasta nową dzielnicę nazwaną Skałką. W centrum dzielnicy mieścił się plac położony naprzeciw zamku. Plac nazwano Rynkiem Skałecznym, pełnił on funkcje handlowe, które pełnił wcześniej rynek miasta lokacyjnego. W XVI oraz XVII wieku miasto przeżywało swój "Złoty Wiek", powstało wtedy przy Rynku Skałecznym kilka kamienic z gzymsami, kamieniarką i attykami oraz drewnianych domów, które także były nie mniej okazałe. W XVIII do Szydłowca zaczęli masowo napływać Żydzi, zamieszkiwali oni głównie Rynek Skałeczny oraz odchodzącą od niego ulicę Żydowską. Pod koniec tego wieku dzielnice Skałka i Składów przybrały nazwę dzielnicy Żydowskiej natomiast plac zaczęto zwać Rynkiem Żydowskim. W Rynku Żydowskim znajdowały się dwa szeregi kramów kupieckich, zwanych budami, wybudowanych za Michała Radziwiłła. W połowie XIX wieku, plac otrzymał bruk. Na początku XX wieku, przebito ulicę, otwierając widok na zamek w zachodniej pierzei rynku. Niedługo po II wojnie światowej, rynek otrzymał nazwę placu Marii Konopnickiej, wybudowano wtedy przy nim pierwsze bloki mieszkaniowe oraz budynek starostwa. Zmienił się znacznie układ placu, bruk zastąpiono zielenią, jedynie przez frontem starostwa i przez środek placu wyznaczono drogę asfaltową. Tranzyt Plac Marii Konopnickiej położony jest w centralnym osiedlu Szydłowca, na Skałce - części Starego Miasta. Plac przecinają ulice Widok ze wschodu na zachód oraz ulica Radomska z północy na południe. Plac Marii Konopnickiej rozładowuje ruch samochodowy na szydłowieckiej starówce i jest tzw. "parkingiem ul. Radomskiej", ponieważ mieści się na nim postój dla pojazdów, które nie mogą wjechać na pieszą część drogi. Funkcja Plac Marii Konopnickiej pełni raczej funkcje reprezentacyjne i administracyjne niż komunikacyjne. Zabudowa placu świadczy także o usługowym charakterze miejsca. W wielu kamienicach mieszczą się głównie małe sklepy. W tak zwanym "Prezydium" mieści się prokuratura i sąd rejonowy oraz Starostwo Powiatowe. Dzięki tej urzędowej funkcji plac stał się jakby ostoją zieleni dzielnicy, powstał tam park z fontanną oraz rozległy kwietnik przed gmachem urzędu. Obecnie urząd miasta przygotowuje plan wykorzystania przestrzennego. Planowane jest poszerzenie i unowocześnienie niszczejącego skweru.
Plac Marii Skłodowskiej-Curie w Poznaniu

Plac M. Skłodowskiej-Curie (daw. plac Bergera) – jeden z poznańskich placów, leżący wzdłuż ulicy Przemysłowej, w sercu osiedla administracyjnego Wilda. Plac rozpoczyna się na wysokości wildeckiego targowiska (od strony południowej) i ciągnie się do ulicy Jana Spychalskiego, (do końca 2017, Marcina Chwiałkowskiego) na północy. Mniej więcej pośrodku przecięty jest ulicą Gotthilfa Bergera – uprzedniego patrona placu. Zabudowa Rektorat Politechniki Poznańskiej (nr 5), obiekty wchodzące w skład Kampusu Wilda (Politechnika Poznańska), między innymi budynek historycznej Szkoły Gminnej z 1898 roku, czy dawny Dom Starców, dawna łaźnia miejska z 1908 roku, skwer z fontanną Adolfa Bindera, boisko sportowe i plac zabaw na sąsiadującym skwerze Kurczewskiego. Przypisy
Plac Międzymoście w Poznaniu

Plac Międzymoście – plac na pograniczu Chwaliszewa i Garbar w Poznaniu, między ulicami: Wielką, Chwaliszewo i Mostową. Nazwa wywodzi się od historycznego położenia tego terenu, na styku starego koryta Warty (obecnie suchego) i odnogi zwanej Starą Rzeką. Na północ od tego miejsca istniał Most Chwaliszewski, a na południe most w ciągu ulicy Wodnej łączący Stary Rynek z Groblą. W pobliżu przebiegały też mury miejskie miasta lokowanego w 1253 (m.in. Brama Wielka). Obecnie plac oczekuje na rewitalizację, stanowiąc zdewastowany fragment przestrzeni urbanistycznej (parking), pomiędzy Starym Miastem a Chwaliszewem, na Trakcie Królewsko-Cesarskim. W rejonie placu stoją: Kościół Wszystkich Świętych i Krzyż Chwaliszewski. Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Jerzy Topolski (redakcja), Dzieje Poznania, Warszawa-Poznań, PWN, 1988, ISBN 83-01-08194-5
Neumarkt (Breslau)

Der Neumarkt (poln. plac Nowy Targ) ist ein Platz in Breslau. Er ist neben dem Salzring und dem Großen Ring einer der drei historischen Marktplätze in der Altstadt. Geschichte Der Neumarkt gehört zu den ältesten Plätzen der Stadt. An diesem Standort entstand die erste deutsche Siedlung auf Breslauer Boden, die 1214 das erste Mal erwähnt wurde. Der Platz wurde in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts zwischen der damaligen Altstadt und Neustadt angelegt. Im 15. Jahrhundert entstand an der südlichen Seite des Platzes das Bernhardinerkloster. 1732 wurde in der Mitte des Platzes der barocke Neptunbrunnen (auch Gabeljürge) aufgestellt. Auf dem Platz befand sich bis 1909 der Markt der Stadt. Im Zweiten Weltkrieg wurde unter dem Platz ein Bunker für den Schutz der Bevölkerung gebaut. Während der Schlacht um Breslau im Jahr 1945 wurden der Platz und die angrenzende Umgebung fast komplett zerstört. Lediglich zwei Gebäude überstanden den Krieg, das klassizistische Gemeindeamt an der Südfront sowie das Eckhaus an der heutigen ulica Jodłowa an der Nordfront. Der Neptunbrunnen wurde ebenfalls zerstört und die Reste vergraben. In den 1960er Jahren entstanden rund um den Neumarkt neue Wohnhäuser im Stil des Sozialismus. Dabei wurden drei- bis viergeschossige Häuser in Blockrandbebauung gebaut. Die Architekten dieser Häuser waren Ryszard Natusiewicz, Włodzimierz Czerechowski, Anna Tarnawska und Jerzy Tarnawski. 2007 begannen die Planungen für die Neugestaltung des Platzes. Beim Bau der Tiefgarage unter dem Platz stieß man auf die Fundamente und Reste des Neptunsbrunnens. Dabei kam die Idee auf, diesen zu rekonstruieren. 2013 wurde jedoch beschlossen einen neuen Brunnen an der Stelle zu bauen, welcher 2015 fertiggestellt wurde. Literatur Gerhard Scheuermann: Das Breslau-Lexikon, Band 2. Laumann-Verlag, Dülmen 1994, ISBN 3-87466-157-1, S. 1145 zu Stichwort: Neumarkt. Weblinks tuwroclaw.com (polnisch) Bilder vom Neumarkt (polnisch)
New Market Square, Wrocław

The New Market Square (Polish: plac Nowy Targ [plat͡s ˈnɔvɨ ˈtark]; German: Neumarkt) is a market square in Wrocław, Poland. It is one of the three historic market squares of the city's old town, next to the Market Square and the Salt Market Square. In 1945, most of the buildings on the square were completely destroyed. The only buildings that survived World War II were the administrative building now serving as a branch of the city hall, and a tenement house on the corner of Jodłowa Street. History The first mention of the square dates back to 1266, although the square in its present form was probably created only in the 1360s. In 1534, the square was paved with stones from the demolition of St. Vincent's Abbey in Ołbin. In 1592, a water well was built in the middle of the square. In 1732, the well was transformed into a fountain of Neptune, whom the locals called Gabeljürgen ('Pitchfork George'). The square was almost completely destroyed at the end of the Second World War. In the 1950s and 1960s, residential buildings were constructed around the square. The square underwent renovations in 2013, when an underground parking lot was constructed, and in 2023–2024, when the square was redesigned to include more greenery. Gallery Pre-war Post-war References
Plac Nowy Targ (Wrocław)

De Plac Nowy Targ (Duits: Neumarkt) is een marktplein in de Poolse stad Wrocław, tot 1945 Breslau. De markt is samen met de Zoutmarkt en de Grote Ring een van de drie historische marktpleinen van de binnenstad. Geschiedenis Het is een van de oudste pleinen van de stad en werd in 1214 voor het eerst vermeld. In de vijftiende eeuw werd er aan de zuidkant een klooster gebouwd. In het midden van het plein werden in 1732 de Neptunbrunnen geplaatst. Tot 1909 was er een wekelijkse markt. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het plein bijna volledig verwoest. Slechts twee gebouwen, waaronder het Gemeindeamt aan de zuidkant bleven bewaard. Ook de Neptunbrunnen werden verwoest. Na de oorlog werd de stad Pools en in de jaren zestig werd de markt modern heropgebouwd met typische woonblokken die niet meer herinnerden aan de historische gebouwen die er eenst stonden. Afbeeldingen
Plac Nowy Targ we Wrocławiu

Nowy Targ (niem. Neumarkt, współczesna nazwa administracyjna plac Nowy Targ) – jeden z trzech historycznych placów targowych Starego Miasta we Wrocławiu, obok Rynku i placu Solnego. Historia W XII do lewobrzeżnego Wrocławia napływali goście m.in. Waloni, Niemcy i Żydzi szukający opieki u księcia lub biskupa. Od XIII w. rozpoczyna się także proces lokacji Wrocławia. Osada wrocławska powstała wokół dzisiejszego Nowego Targu i posiadała już w 1214 własny statut, pola i lasy. Na początku XIII w. popierał napływ niemieckich osadników książę Henryk I, dzięki niemu posiadali osiadli we Wrocławiu Niemcy ze swym sołtysem Godinusem osobną gminę i statut. Obecność ich dowodzi, że na terytorium miejskim obowiązywało specjalne sądownictwo według prawa magdeburskiego, a sołtysi sprawowali tam władzę w imieniu księcia. Później plac został rozszerzony na zachód. W kierunku północnym i południowym wychodziły z placu po trzy ulice, na zachód dwie, zaś na wschód jedna, prowadząca do Nowego Miasta. Na placu znajdował się niegdyś długi budynek kramów kupieckich, wyburzony w początku XX wieku oraz zaginiona po 1945 roku fontanna Neptuna, zwana Gabeljürgen (Jurek z widłami). Oryginalną rzeźbę Neptuna odnaleziono w Wielowsi koło Sycowa dopiero jesienią 2022. W 1909 przeniesiono handel z Nowego Targu do pobliskiej Hali Targowej. W czasie II wojny światowej zbudowano pod powierzchnią placu obszerny schron, w którym znajdowały się sklepy, a pod koniec lat 90 XX wieku klub muzyczny. W ostatnich tygodniach wojny większość zabudowy placu uległa całkowitemu zniszczeniu, zachowały się jedynie budynek administracyjny (obecnie oddział Urzędu Miasta) oraz kamienica na rogu ul. Jodłowej. W latach powojennych funkcjonowało tu targowisko, na którym handlowano głównie starzyzną. Jednak ówczesne władze decyzją z dnia 21 lipca 1963 r. przeniosło handlujących na ulicę Krakowską. W latach 50. i 60. wzniesiono wokół placu budynki mieszkalne według projektu Ryszarda Natusiewicza, Włodzimierza Czerechowskiego oraz Anny i Jerzego Tarnawskich. Zabudowano przy tym środkową ulicę pierzei północnej. W 2013 roku zakończyły się prace przebudowy placu; w miejsce schronu powstał podziemny parking. W lipcu 2024 zakończyła się kolejna przebudowa placu, polegająca na zastąpieniu „betonozy” nasadzeniami roślin. W ramach prac usunięto niektóre elementy dotychczasowej nawierzchni, posadzono ponad 170 drzew, paprocie, trawy i inne rośliny; wybudowano system automatycznego nawadniania i wymieniono elementy małej architektury. Planowane jest wybudowanie fontanny w późniejszym okresie. Galeria Zabudowa przedwojenna Zabudowa modernistyczna Stan obecny Zobacz też Dawna zabudowa pierzei zachodniej placu Nowy Targ we Wrocławiu Kamienica Ilzingerów we Wrocławiu Kamienica Pod Anielskim Pozdrowieniem we Wrocławiu Kamienica Pod Polskim Panem Bogiem we Wrocławiu Kamienica Pod Złotą Gwiazdą na Nowym Targu we Wrocławiu Przypisy Linki zewnętrzne Plac Nowy Targ na starych i współczesnych fotografiach
Plac Politechniki w Warszawie

Plac Politechniki – plac w dzielnicy Śródmieście w Warszawie. Układ Na placu zbiegają się ulice: Nowowiejska Noakowskiego Lwowska Jana i Jędrzeja Śniadeckich Polna. Ze względu na małą szerokość tych ulic, tylko ulice Polna i Nowowiejska (po zachodniej części placu) mają charakter dwukierunkowy. Ulice Noakowskiego, Nowowiejska (ze strony wschodniej) oraz Śniadeckich wyłącznie doprowadzają ruch do placu, zaś Lwowska wyłącznie go wyprowadza. Plac Politechniki zachował w dużej mierze kształt XVIII-wiecznego placu gwiaździstego. W większości jego otoczenia, przede wszystkim po północnej stronie przecinającej go ul. Nowowiejskiej znajduje się ścisła zabudowa wielkomiejska, z nieco cofniętą sylwetką Gmachu Głównego Politechniki Warszawskiej. Po południowej stronie tej ulicy znajduje się skwer oraz budynki Politechniki. Główną ulicą i osią placu jest ul. Nowowiejska, wzdłuż której biegnie linia tramwajowa. Historia Plac został ukształtowany w ramach tzw. założenia ujazdowskiego oraz osi stanisławowskiej. Zaplanowano go pod koniec lat 60. XVIII wieku razem z dwoma innymi placami (Na Rozdrożu i Zbawiciela) wzdłuż tzw. Drogi Wolskiej (Królewskiej). Ze względu na przebiegające brzegiem placu wały miejskie (wzdłuż obecnej ulicy Polnej) plac posiadał gwiaździsty charakter tylko w swojej północnej części, co widoczne jest do dzisiaj. W 1784 pomiędzy placem a dzisiejszym pl. Zbawiciela powstała osada Nowa Wieś, od której wzięła swoją nazwę ulica Nowowiejska Pod koniec XIX i na początku XX wieku plac otoczyła zabudowa wielkomiejska. W 1902 został uregulowany w związku z budową gmachu głównego Politechniki Warszawskiej. Po stronie południowej placu znajdowało się główne wejście na tor wyścigów konnych na Polu Mokotowskim. W czasie II wojny światowej część zabudowy uległa zniszczeniu. Uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 19 grudnia 1949 nadano bezimiennemu dotychczas placowi nazwę plac Jedności Robotniczej dla upamiętnienia kongresu zjednoczeniowego PPR i PPS, który odbył się w gmachu Politechniki w dniach 15–21 grudnia 1948. W okresie powojennym budowa nowych budynków niezwiązanych z założeniem placu naruszyła jego założenie i układ. W latach 1965–1966 przy placu wzniesiono gmach Wydziału Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Plac nosił nazwę placu Jedności Robotniczej do 1989, gdy nadano mu obecnie obowiązującą nazwę plac Politechniki. Ważniejsze obiekty Gmach Główny Politechniki Warszawskiej Pomnik Akcji V-1 i V-2 Przypisy
Plac Przyjaźni w Słubicach

Plac Przyjaźni – centralny plac w Słubicach. Opis placu W okresie niemieckim plac nosił nazwę Roßmarkt, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza Konny Rynek. Plac został gruntownie zmodernizowany w 2003 roku przy współudziale unijnego programu Phare. Stanowi on rynek miejski, co podkreślać może charakterystyczna dla tego typu przestrzeni publicznej zabudowa. Formy tej architektury stanowią między innymi: „Jedynka” zwana potocznie „ratuszem”, budynek głównej siedziby Poczty Polskiej w Słubicach, liczne punkty handlowo-usługowe, kamienice, budynek hotelu „Kaliski” w którym dawniej mieściła się siedziba urzędu miejskiego, czy wreszcie sam układ placu (jego lejkowaty kształt) i jego centralne położenie. W sercu placu Przyjaźni znajduje się niewielki park z fontanną, wokół której rozmieszczone są alejki spacerowe wraz z ławkami. Zachodnia część placu stanowi drogę dwupasmową w biegu drogi krajowej nr 31, za pomocą której plac łączy się bezpośrednio z ulicą: Wojska Polskiego oraz Aleją Młodzieży Polskiej. Północną część placu stanowi ulica Seelowska, natomiast w kierunku północno-wschodnim łączy się on z placem Wolności, który z kolei przechodzi w plac Jana Pawła II, a ten dalej styka się z placem Bohaterów, co razem stanowi unikatowy system czterech ściśle ze sobą powiązanych przestrzeni miejskich. Galeria Bibliografia Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Wille/ Dominik Oramus: Słubice. Historia - topografia - rozwój, Słubice 2003. Maria Rutowska (red.): Słubice 1945-1995, Słubice 1996. Linki zewnętrzne Słubice24.pl, Roland Semik: Przyczynek do historii Placu Przyjaźni w Słubicach