NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kazimierzpaleis

Het Kazimierzpaleis (Pools: Pałac Kazimierzowski w Warszawie) is een paleis in Warschau. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Het oorspronkelijke vroeg-barokpaleis is tussen 1637-1641 in opdracht van prinses Anna Wasa voor Wladislaus Wasa als zomerpaleis gebouwd en draagt de naam van de half-broer van Wladislaus. De aangewezen architect was Giovanni Trevano. Het paleis stond destijds ook bekend als Villa Regia (Latijn voor 'Koninklijke villa'). August II van Polen liet het complex uitbreiden en Stanislaus August Poniatowski is de opdrachtgever van de grondige verbouwing van het paleisinterieur tussen 1765-68 voor de School van Ridderlijkheid. De aangewezen architect voor dit project was Domenico Merlini. Het paleis vormde in 1816 de basis voor de Universiteit van Warschau en is tegenwoordig nog steeds onderdeel van de campus als administratief gebouw. Het paleis en haar bijgebouwen zijn in de 19e eeuw naar de huidige neoclassicistische vorm herbouwd. Frédéric Chopin woonde destijds in een van de bijgebouwen. Het paleis is tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest en tussen 1945-54 herbouwd naar het ontwerp van Piotr Biegański. Bezitters Koning Jan II Casimir van Polen Koning Jan III Sobieski Koning August II van Polen Hertog Aleksander Józef Sułkowski Koning Stanislaus August Poniatowski
Palácio Kazimierzowski

O Palácio Kazimierzowski ou Palácio Kazimierz (polonês: Pałac Kazimierzowski) é um edifício em Varsóvia, Polônia, adjacente ao Royal Route, na Krakowskie Przedmieście 26/28. Originalmente construído em 1637-41, foi reconstruído em 1660 pelo rei João II Casimir (polonês: Jan II Kazimierz Waza), de quem ele recebeu seu nome) e novamente em 1765-68, por Domenico Merlini, para o Corpo de Cadetes fundado pelo rei Stanisław August Poniatowski. Ligações externas Kazimierzowski Palace Pałac Kazimierzowski The main campus of the University of Warsaw Pałac Kazimierzowski, Villa Regia Marble bust of Queen Marie Louise of Poland
Stadion Polonii Nysa

Stadion Polonii Nysa – stadion sportowy przy ulicy Sudeckiej 28 w Nysie. Swoje mecze rozgrywa na nim drużyna piłkarska Polonia Nysa. Opis Stadion posiada około 3500 miejsc (2500 siedzących). W latach 2015–2017 obok stadionu (w miejscu dawnego boiska bocznego i kortów tenisowych) wybudowano nową halę sportową, z której korzysta klub siatkarski Stal AZS PWSZ Nysa. Właścicielem tego obiektu jest Agencja Rozwoju Nysy. Przypisy Linki zewnętrzne Stadion Polonii Nysa od kulis. Poznaj obiekty sportowe na Opolszczyźnie
Hala OSiR Bemowo

Hala OSiR Bemowo is a sports and recreation centre located in Bemowo, Warsaw, Poland. The hall was converted from a former aircraft hangar to the needs of indoor sports. Over the years, the hall has undergone subsequent renovations – the parquet floor, changing rooms and all rooms were renovated, the lighting and sound system were replaced. Currently, the OSiR Bemowo sports hall is a multifunctional, fully modernized sports facility that can accommodate 1,416 spectators in the stands, and in the case of using the parquet floor area, even up to 2,300. It is possible to divide it into three sector pitches with curtains. Notable events Basketball 2025 Polish Basketball Supercup See also List of indoor arenas in Poland References External links Bemowo Sports and Recreation Centre on sport.um.warszawa.pl
Hala OSiR Bemowo

Hala OSiR Bemowo – hala sportowa znajdująca się przy ul. Obrońców Tobruku 40 w Warszawie, w dzielnicy Bemowo. Może pomieścić 2000 widzów. W hali swoje spotkania rozgrywają koszykarze klubu Legia Warszawa. Opis Hala powstała na początku lat 90. XX wieku po zaadaptowaniu hangaru wojskowego z lat 50. XX wieku, znajdującego się przy lotnisku Bemowo, na obiekt sportowy. Koszykarze Legii Warszawa rozpoczęli korzystanie z niej od początku sezonu 1992/1993 (wcześniej grali na hali przy ulicy 29 Listopada). Początkowo, razem z koszykarzami, na hali swoje spotkania rozgrywali również zawodnicy siatkarskiej sekcji Legii Warszawa. Hala była modernizowana i rozbudowywana w latach 2014–2015 oraz 2018–2019. Jednym z użytkowników obiektu był również klub siatkówki kobiet Wisła Warszawa. W 2024 roku zakończyła się rozbudowa i modernizacja hali. Powstały m.in. nowa strefa odnowy biologicznej oraz strefa VIP. Na terenie zewnętrznym hali znajduje się strefa do street workout'u. Przypisy
Hala widowiskowo-sportowa im. Ryszarda Matuszaka w Głogowie

Hala widowiskowo-sportowa im. Ryszarda Matuszaka – hala widowiskowo-sportowa w Głogowie, otwarta w 1998 r., z trybunami mogącymi pomieścić 1300 widzów. Domowy obiekt piłkarzy ręcznych Chrobrego Głogów. Budowa hali rozpoczęła się w 1985 r., ale jej otwarcie nastąpiło dopiero w 1998 r. Obiekt zaprojektował Wojciech Zabłocki. Wybudowano ją obok stadionu Chrobrego Głogów. To na niej w 2006 r. Chrobry zdobył wicemistrzostwo Polski. W przeszłości mecze rozgrywali tu również futsaliści Euromaster Chrobry Głogów. Na hali grała także reprezentacja Polski w piłce ręcznej, odbywały się na niej mistrzostwa Polski w kickboxingu, jak również liczne koncerty, spotkania, wystawy, występy kabaretowe, obchody Barbórki czy Dnia Hutnika. 18 marca 2000 hali nadano imię Ryszarda Matuszaka, współautora sukcesów piłki ręcznej oraz animatora kultury fizycznej i sportu w Głogowie. Przypisy
Stadion Miejski w Nowym Tomyślu

Stadion Miejski – wielofunkcyjny stadion w Nowym Tomyślu, w Polsce. Został otwarty w 1954 roku. Swoje spotkania rozgrywają na nim piłkarze klubu NAP Nowy Tomyśl. Początkowo w piłkę nożną w Nowym Tomyślu grano na łące w miejscu obecnego dworca autobusowego, następnie na boisku w ogrodzie Stanisława Kozy, gdzie dziś mieści się Nowotomyski Ośrodek Kultury. Obecny stadion oddano do użytku w 1954 roku. Od początku jego istnienia swoje spotkania rozgrywali na nim piłkarze klubu Polonia Nowy Tomyśl. W 2012 roku zespół został jednak wycofany z rozgrywek. Drużyna ta w swej historii występowała najwyżej na trzecim poziomie ligowym. W 2016 roku powstała Nowotomyska Akademia Piłkarska Polonia Nowy Tomyśl (NAP), nawiązująca do tradycji dawnej Polonii. Klub skupia się głównie na pracy z młodzieżą, ale posiada również zespół seniorów występujący w regularnych rozgrywkach. W 2019 roku rozebrano trybunę główną stadionu, której konstrukcja zagrażała bezpieczeństwu. Przypisy
Gołubieński Ogród Botaniczny

Gołubieński Ogród Botaniczny powstał w latach 1971–1983 i jest własnością prywatną. Na obszarze 3,68 ha gromadzi ponad 7 tysięcy gatunków i odmian roślin pochodzących z różnych stref klimatycznych świata, w tym ponad 200 gatunków chronionych i zagrożonych wyginięciem. Ogród prowadzi działalność dydaktyczną i naukową, należy do Rady Krajowej Ogrodów Botanicznych oraz do Międzynarodowego Towarzystwa Ogrodów Botanicznych (BGCI). Lokalizacja Ogród położony jest na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego we wsi Gołubie w gminie Stężyca, na trasie turystycznego szlaku Wzgórz Szymbarskich. Historia Ogród powstawał etapami. Na początku lat trzydziestych XX wieku wykarczowano las porastający zbocza, a teren po nim przeznaczono na grunty orne. Powierzchnia równinna była użytkowana rolniczo. Obok zabudowań gospodarskich urządzono ogród ozdobny. Taki sposób użytkowania ziemi trwał od 1935 do 1971 roku. Od 1972 roku rozpoczął się intensywny rozwój ogrodu ozdobnego. W 1982 roku jego kolekcje liczyły ok. 455 taksonów roślin zielnych i drzewiastych. Stale powiększająca się liczba taksonów i usystematyzowany układ kolekcji, doprowadziły do ukształtowania się ogrodu o charakterze botanicznym. Od 1983 roku zaczęto używać nazwy Gołubieński Ogród Botaniczny, a w 1984 roku ogród został wprowadzony do gminnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Stężyca, w powiecie kartuskim. Prowadzi działalność naukową, dydaktyczną i społeczną. Ogród Botaniczny w Gołubiu jest członkiem Rady Ogrodów Botanicznych w Polsce. Należy do Polskiego Towarzystwa Ogrodów Botanicznych. W 1995 roku wyróżniony został medalem im. prof. B. Hryniewieckiego za upowszechnianie wiedzy botanicznej. Historia ogrodu została przedstawiona w e-booku, dostępnym w wersji darmowej: https://drive.google.com/file/d/1491-YGYJRhy47Yg90qzEFSI0stVKteW5/view?usp=drivesdk. Działy i kolekcje roślinne Zgromadzono tu kolekcję roślin liczącą ok. 7000 gatunków i odmian (w tym 150 gatunków prawnie chronionych). Ogród rozwija się pod patronatem Katedry Ekologii Roślin i Ochrony Przyrody Uniwersytetu Gdańskiego. Dział ekologiczny Dział roślin leczniczych Dział roślin ozdobnych Arboretum Ogród dendrologiczny Dział zadrzewienia Dyrektorzy i kierownicy Gołubieńskiego Ogrodu Botanicznego Dyrektor Ogrodu: 1971 – obecnie Zbigniew Butowski Właściciele Ogrodu: 1971- 2020: Zbigniew Butowski ; 2020- obecnie : Anna Butowska, córka Zbigniewa Godziny otwarcia Gołubieński Ogród Botaniczny w Kaszubskim Parku Krajobrazowym jest czynny codziennie od 15 kwietnia do 31 października w godz. od 10.00 do 18.00. Wstęp płatny. Zobacz też Wzgórza Szymbarskie Przypisy Linki zewnętrzne Gołubieński Ogród Botaniczny na Facebooku Gołubieński Ogród Botaniczny. kaszeb.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-17)].
Staw pod Królikarnią

Staw pod Królikarnią – staw w Warszawie, w dzielnicy Mokotów, na terenie parku Arkadia. Razem z sąsiednim, mniejszym stawem tworzy Stawy pod Królikarnią. Położenie i charakterystyka Staw pod Królikarnią znajduje się w stołecznej dzielnicy Mokotów, na obszarze MSI Sielce, u podnóża skarpy warszawskiej, poniżej pałacu Królikarnia, na terenie parku Arkadia, w pobliżu ulic Ludwika Idzikowskiego i Piaseczyńskiej. Położony jest na obszarze zlewni Kanału Głównego „A”. Swój początek ma tu Rów Piaseczyński, który odprowadza wody do pobliskiego stawu Arkadia oraz dalej do stawów w Łazienkach i basenu Portu Czerniakowskiego. Zgodnie z „Programem Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na terasie nadzalewowej. Jego powierzchnia wynosi 0,3767 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 87,1 m n.p.m. Jego głębokość wynosi ok. 1 m. Zasilany jest źródłami spod skarpy warszawskiej. Identyfikator MPHP to 98242. Pochodzenie stawu jest sztuczne. Stanowi pozostałość zalanej wodą glinianki powstałej po eksploatacji iłów plioceńskich, stanowiących surowiec dla cegielni. W XVIII wieku okoliczne tereny służyły jako miejsce polowań m.in. na króliki, stąd nazwa terenu. W 1786 roku powstał pałac Królikarnia i stawy stały się częścią osi widokowej ogrodu. Układ otaczającego parku został ustalony w wyniku prac renowacyjnych przeprowadzonych w latach 1967–1969 według projektu Longina Majdeckiego i Gerarda Ciołka. W bliskim sąsiedztwie na terenie parku, oprócz stawu Arkadia, znajduje się jeszcze trzeci, nienazwany zbiornik wodny, który leży jeszcze bliżej skarpy. Jego powierzchnia to 0,1712 ha, a identyfikator 130936304. Razem ze Stawem pod Królikarnią tworzą one Stawy pod Królikarnią. Przyroda Stawy położone są na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Arkadia” o łącznej powierzchni 14,01 ha, w ramach którego ochronie podlega m.in. „ekosystem wodny, w tym w szczególności naturalne wysięki ze skarpy, stawy i rowy”. Leżą także w granicach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wśród ptaków w okolicach zbiorników wodnych zaobserwowano następujące gatunki: perkozek, łabędź niemy, cyraneczka, czernica, łyska, mewa pospolita, dzięcioł białoszyi, dzięcioł średni, trzciniak, kokoszka i krzyżówka. Galeria Przypisy
Lewinko (jezioro)

Lewinko (kaszub. Jezoro Léwënkò) – stanowią wody stojące, (położone na wschód od Strzepcza w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Linia, na północy Pojezierza Kaszubskiego. Ogólna powierzchnia jeziora wynosi 51,5 ha.
Cmentarz Bohaterów Radzieckich w Poznaniu

Cmentarz Bohaterów Radzieckich w Poznaniu – powstały w 1945 roku cmentarz, miejsce spoczynku żołnierzy radzieckich poległych w walkach o Poznań i pogrzebanych pierwotnie w różnych miejscach. Cmentarz znajduje się na południowym stoku poznańskiej Cytadeli, położony pomiędzy Cmentarzem Bohaterów Polskich a Cmentarzem parafii św. Wojciecha i zajmuje obszar dawnego cmentarza garnizonowego. Podzielony jest na 8 kwater, pomiędzy którymi znajduje się główne wejście na Cytadelę od strony południowej. Z dawnego cmentarza garnizonowego zachowały się m.in.: grobowiec generała brygady Oswalda Franka i jego małżonki Haliny ze Strowskich grób artysty malarza Józefa Męciny-Krzesza pomnik upamiętniający pobyt jeńców rosyjskich z czasów pierwszej wojny światowej. Bibliografia Cmentarz Bohaterów Radzieckich. [dostęp 2021-11-23].
Krynica Morska (maják)

Maják Krynica Morska (polsky: Latarnia Morska Krynica Morska, německy: Leuchtthurm Kahlberg) stojí v Polsku na Viselské kose na pobřeží Baltského moře v obci Krynica Morska v okrese Nowy Dwór Gdański v Pomořském vojvodství v mezoregionu Mierzeja Wiślana. Nachází se mezi majáky Gdaňsk severní přístav a maják Baltijsk v Kaliningradské oblasti, v enklávě Ruské federace. Historie V roce 1895 byla postavena cihlová zděná válcová věž vysoká 19 m ukončena osmibokou římsou a lucernou. Na maják byla nainstalována Fresnelova čočka, kterou vyrobila německá firma Picht & Co. Zdrojem světla byl olejový plamen, později byl ke svícení použit benzol, a do roku 1938 plyn, který byl nahrazen elektrickým světlem. Dosvit byl 18 námořních mil. Na konci druhé světové války byl maják zničen ustupujícím německým vojskem. V roce 1951 byl postaven nový maják ve vzdálenosti patnácti metrů od původního majáku. V období 1957–1997 sloužila rovněž jako radiomaják a vysílala signál KW v Morseově abecedě. Maják je ve správě Námořního úřadu (Urząd Morski) v Gdyni. Maják je přístupný veřejnosti v letních měsících. Maják byl vyobrazen na poštovní známce (katalogové číslo 4095) v roce 2006. Popis Autorem projektu byl profesor Stanisław Puzyna. Maják byl postaven z prefabrikovaných betonových bloků spojovanými ocelovými vložkami. Komolý kužel se základnou o průměru šest metrů a čtyři metry nahoře, s ochozem v horní části a válcovou skleněnou lucernou zastřešenou střechou na níž je instalována radarová anténa. V lucerně je instalována cylindrická čočka o průměru jeden metr, zdrojem světla je žárovka o výkonu 1000 W. V případě poruchy je automaticky vysunuta druhá záložní žárovka o stejném výkonu. Dosvit je 19,5 námořních mil. Věž má červenou barvu a bílý ochoz. Data výška světla byla 53 m n. m. záblesky bílého světla v intervalu 12 sekund označení: Admirality C3090 NGA 6996 ARLHS POL-013 Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Latarnia Morska Krynica Morska na polské Wikipedii. Literatura ŁYSEJKO, Apoloniusz : Polskie Latarnie Morskie. Wrocław: ZET, 1998. ISBN 83-86736-88-7 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Krynica Morska na Wikimedia Commons Historické fotografie na Latarnia morska Krynica Morska na fotopolska.eu Latarnia morska (Krynica Morska)na portalu polska-org.pl
Krynica Morska Lighthouse

The Krynica Morska Lighthouse is an active lighthouse in the town of Krynica Morska, Pomeranian Voivodship, Poland. History The original lighthouse was built in 1895. It had a Fresnel lens, a 2 sec on / 4 sec off characteristics, and visibility of 18 nautical miles. The source was an oil-fueled flame, converted in 1938 to electric light. This original lighthouse was destroyed in 1945 after being mined by retreating German forces. A new lighthouse, now open to visitors, was built in 1951. Adjacent to it is a small cemetery with a monument to the Soviet soldiers killed in the explosion that destroyed the original building. See also List of lighthouses in Poland References External links Krynica Morska Lighthouse in Lighthouse Digest's Lighthouse Explorer Database Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish) Latarnia morska (Krynica Morska) na portalu polska-org.pl
Phare de Krynica Morska

Le phare de Krynica Morska (en polonais : Latarnia Morska Krynica Morska) est un phare situé dans la ville de Krynica Morska (Voïvodie de Poméranie - Pologne). Le phare se trouve à l'ouest du phare de Port Północny sur la presqu'île de la Vistule. Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Gdynia. Histoire Le premier phare a été lancé le 1er mai 1895. Plus tard, il a été équipé d'une lentille de Fresnel dont le feu avait les caractéristiques de 2 secondes de lumière puis 4 secondes d'obscurité. Le phare a été détruit en 1945. Le phare actuel a été mis en service le 25 août 1951. C'est une tour conique de 27 m de haut, avec galerie et lanterne. Sa lumière est alimentée par deux ampoules de 1,000 W/220 V. Il émet, à une hauteur focale de 53 m deux éclats blancs, toutes les 12 secondes, visibles jusqu'à environ 33 kilomètres. Entre 1957 et 1997, son radiophare émettait KW en code Morse. Le phare est aussi l'une des onze stations côtières AIS-PL de l'HELCOM, qui surveille automatiquement le trafic maritime dans cette zone côtière. Identifiant : ARLHS : POL013 - Amirauté : C3090 - NGA : 6996 . Caractéristique du feu maritime Fréquence sur 12 secondes : Lumière : 2 secondes Obscurité : 2 secondes Lumière : 2 secondes Obscurité : 6 secondes Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Latarnia Morska Krynica Morska » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares de Pologne Liens externes (en) Krynica Morska Light - Lighthouse Explorer (en) Lighthouses of Poland : Baltic Coast (en) Liste ARLHS - Poland The Lighthouses of Poland Phares de Pologne - Site online list of lights Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Pracownia-Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Poznaniu

Pracownia-Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Poznaniu – muzeum biograficzne poświęcone Józefowi Ignacemu Kraszewskiemu, zlokalizowane w Poznaniu, przy ul. Wronieckiej 14. Stanowi oddział Biblioteki Raczyńskich. Charakterystyka Eksponaty pochodzą ze zbiorów prywatnych rzemieślnika, wytwórcy sztucznych kwiatów, Mariana Walczaka (1926–1987), który był miłośnikiem artysty i kolekcjonerem pamiątek z nim związanych. Swoje, gromadzone przez 30 lat, zbiory przekazał miastu w dniu 3 maja 1979 (w 150-lecie Biblioteki Raczyńskich). W umowie notarialnej zaznaczył jednak, że kolekcja pozostać musi w Poznaniu i nie może zostać podzielona. Placówkę otwarto w 1986, w specjalnie odnowionej kamienicy. Kolekcja jest na bieżąco uzupełniana. Zbiory stanowią: prawie 3000 woluminów XIX- i XX-wiecznych edycji utworów Kraszewskiego i oryginalne fotografie obrazujące życie pisarza, a także dzieła sztuki – rzeźby, medale, grafiki oraz artykuły prasowe. Ważnym elementem prezentacji kolekcji jest tzw. Gabinet Kraszewskiego – dary, które artysta otrzymał od rodaków na 50-lecie twórczości (np. haftowany fotel, na obiciach którego wyszyto herby dwunastu miast historycznej Wielkopolski). Muzeum prowadzi działalność wykładową. Zobacz też Muzeum Kraszewskiego w Dreźnie Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego w Romanowie Alfred Laboga – dyrektor placówki Bibliografia Poznańskie muzea, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2009, s. 30–31, ISBN 978-83-7503-081-5, OCLC 750728836 . Włodzimierz Łęcki, Poznań – przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, s. 126–127, ISBN 978-83-7506-466-7. Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Tytan pióra i...” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kolegiata Najświętszego Serca Jezusowego w Gdańsku-Wrzeszczu

Kolegiata Najświętszego Serca Jezusowego – zabytkowy kościół w Gdańsku Wrzeszczu. Historia Kościół został zbudowany w latach 1909–1911, w stylu neogotyckim jako bazylika, z widocznymi ponad dachami bocznych naw łukami oporowymi. Bogato wyposażona świątynia ma 58 metrów długości, 24 metry szerokości oraz wieżę o wysokości 66 metrów. Parafię erygowano w 1911 roku, jako pierwszą katolicką we Wrzeszczu. Częściowo uszkodzony w 1945 roku, odbudowany został w 1948 r. przez pierwszego proboszcza, księdza Józefa Zator-Przytockiego, przed jego aresztowaniem przez UB. Mieści się przy ul. ks. J. Zator-Przytockiego 3. Ulica ta nazywała się wcześniej Czarna, więc wielu starszych mieszkańców Gdańska określa tę świątynię mianem "Kościół na Czarnej". Od 2001 roku jest siedzibą Gdańskiej Kapituły Kolegiackiej. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Jezioro Grabowskie (Kaszuby)

Jezioro Grabowskie (kasz. Jezoro Grabòwsczé) – jezioro rynnowe położone na Pojezierzu Kaszubskim (powiat kościerski, województwo pomorskie). Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 135,0 ha do 140,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 179,7 m n.p.m. lub 180,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 13,3 m lub 6 m, natomiast głębokość maksymalna 28,1 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Zobacz też Będomin Grabowo Kościerskie Kościerzyna Nowa Karczma Przypisy
Maják Stilo

Maják Stilo (polsky: Latarnia Morska Stilo, anglicky: Stilo Lighthouse) stojí v Polsku na pobřeží Baltského moře v obci Osetnik (dříve Stilo) nedaleko Sasina ve gmině Choczewo okrese Wejherowo v Pomořanském vojvodství. Nachází se mezi majáky Czołpino a Rozewie na písečné duně asi jeden kilometr od moře. Maják je kulturní památkou zapsanou v seznamu kulturních památek Pomořanského vojvodství pod číslem A-1816 z 22. ledna 2008. Historie Věž byla postavená v roce 1904–1906 podle projektu německého architekta Waltera Körteho (1855–1914). Na místě původní dřevěné věže byla firmou Julius Pintsch z Berlína postavená nová litinová věž s otočnou lucernu a s obloukovou lampou o napětí 110 V. V roce 1926 byl maják modernizován a oblouková lampa byla nahrazena žárovkou o výkonu 2000 W s rezervním plynovým osvětlením. V roce 1937 bylo v blízkosti majáku namontované zvukové zařízení (nautofon), které při mlze nebo silných deštích co 30 sekund vysílalo zvukové signály ve třech tóninách. Maják je ve správě Námořního úřadu v Gdyni. Maják je přístupný veřejnosti. Popis Deseti patrový polygonální komolý kužel z litiny na kamenné šestnáctiboké základně o poloměru 7,3 m. Věž je ukončena dvěma ochozy a lucernou, která není přístupná. Litinové segmenty jsou spojeny šrouby těsněné olovem. V roce 2006 byla provedena generální oprava majáku a proveden nátěr majáku: spodní část je černá, střední bílá a horní červená. Data Výška světla 75 m n. m. výška věže 33,40 m bílé záblesky v intervalu 12 sekund označení: Admiralty C2954 NGA 6632 ARLHS POL-017 Zajímavosti maják je jeden ze dvou celokovových, které byly postaveny v Polsku v roce 2006 byl vyobrazen na poštovní známce (katalogové číslo 4092) vydané polskou poštou maják je ve znaku gminy Choczewo Galerie Odkazy Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Latarnia Morska Stilo na polské Wikipedii a Stilo Lighthouse na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maják Stilo na Wikimedia Commons
Stilo Lighthouse

Stilo Lighthouse (Polish: Latarnia Morska Stilo) is a lighthouse located in Osetnik (formerly Stilo) on the Polish coast of the Baltic Sea, close to the village of Sasino. The lighthouse is located in between the Czołpino Lighthouse and the Rozewie Lighthouse. History The lighthouse was built between 1904 and 1906 after plans by German architect Walter Körteg. The lighthouse was constructed out of a wooden frame, by the company Julius Pintsch from Berlin. Formerly the lighthouse had a rotating beacon powered by 110 V. In 1926, the lighthouse had undergone modernisation, when the former light system was replaced by a light bulb with the power of 2000 V, installing an additional emergency gas-powered system. In 2006, on the lighthouse's one hundredth year of existence – the lighthouse had undergone a complete renovation; which included a new exterior paint-scheme; a characteristic of the lighthouse. Technical data Light characteristic Light: 0.3 s. Darkness: 2.2 s. Light: 0.3 s. Darkness: 2.2 s. Light: 0.3 s. Darkness: 6.7 s. Period: 12 s. See also List of lighthouses in Poland References External links Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish)