NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Sainte-Marie de Gdańsk

L’église Sainte-Marie ou basilique Notre-Dame-de-l'Assomption (en polonais : Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) est un édifice religieux catholique de la ville polonaise de Gdansk. Elle est cocathédrale de l'archidiocèse de Gdańsk. Caractéristiques Avec 105,5 mètres de long et un transept de 66 mètres de large, elle peut accueillir jusqu'à 25 000 personnes. Données chiffrées Longueur de l'église : 105,5 m Largeur de l'église : 66,0 m Hauteur intérieure : 30,0 m Surface de toit : 10 000 m2 Surface utile : 5 000 m2 Capacité d'accueil : 25 000 personnes Fenêtres : 37 Plus grand vitrail : 127 m2 Nombre de marches : 409 Hauteur du clocher : 82 m Pose de la première pierre : 25 mars 1343 Nombre d'années de construction : 159 Galerie Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Marienkirche (Danzig) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Annexes Articles connexes Gothique de brique Horloge astronomique Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à la musique : MusicBrainz L'église Notre-Dame de Gdansk, Structurae Portail du protestantisme Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne
Basilica di Santa Maria (Danzica)

La basilica di Santa Maria (in polacco Bazylika Mariacka, in tedesco Marienkirche), o in esteso: basilica concattedrale dell'Assunzione della Beata Vergine Maria (in polacco Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku) è una concattedrale della città polacca di Danzica. Con una lunghezza di 105,5 metri, una larghezza di 41 metri (navata) rispettivamente 66 metri (lunghezza del transetto), una altezza delle volte di 29 metri e un volume di pressappoco 190.000m³, è una delle più grandi chiese costruite di mattoni. Storia La costruzione della chiesa ha avuto inizio nel 1343, in un momento di grande prosperità della città e fu completata nel 1502. Dopo la Riforma, la chiesa è stata utilizzata sia dai cattolici che dai protestanti, ma in seguito l'uso è stato riservato esclusivamente al culto luterano. Fino al 1945, la basilica di Santa Maria è stata la seconda chiesa protestante al mondo, dopo il Duomo di Ulma (180.000 m³). Dopo l'esodo dei tedeschi, l'edificio è stato consegnato ai cattolici polacchi che nel 1965 le diedero il titolo di basilica minore. Nel 1986 fu elevata a concattedrale della diocesi di Danzica, con cattedrale nell'antica abbazia di Oliva, che nel 1992 divenne l'arcidiocesi di Danzica. La chiesa ha ospitato per diversi secoli il Giudizio Universale, il famoso trittico di Danzica del pittore Hans Memling. In origine era stato ordinato da Angelo Tani, direttore della filiale di Bruges del Banco Medici, per la Badia Fiesolana, ma nel 1473 il dipinto è stato sequestrato dal corsaro Paul Beneke della nave Peter von Danzig e fatto dono alla basilica di Santa Maria. Seguì un lungo periodo di complicazioni diplomatiche che andarono fino alla minaccia da parte del papa di usare l'interdetto su Danzica. Più tardi il trittico è stato sequestrato da Napoleone e portato a Parigi presso il Louvre fino al 1815. Dopo la seconda guerra mondiale, è stato appeso al Museo statale Ermitage di Leningrado. Dal 1956, è custodito al Museo nazionale di Danzica. La chiesa subì consistenti danni durante la seconda guerra mondiale. Il quaranta per cento dei tesori artistici sono stati distrutti o danneggiati. Il tetto della chiesa è stato completamente ricostruito in cemento armato con una struttura in acciaio, una tecnica che ha ridotto il peso del tetto sull'edificio. La ricostruzione della chiesa fu completata nel 1956. Architettura Esterno Interno Note Voci correlate Architettura gotica Gotico baltico Arcidiocesi di Danzica Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla basilica di Santa Maria Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bazylikamariacka.gdansk.pl. (EN) Basilica di Santa Maria, in GCatholic.org. Basilica di Santa Maria, su archINFORM.
Mariakerk (Gdańsk)

De Mariakerk van Gdańsk (Pools: Kościol Mariacki w Gdańsku of voluit Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Duits: Marienkirche of voluit: Kathedralbasilika der Himmelfahrt der Allerheiligsten Jungfrau Maria) is een van de grootste bakstenen kerken ter wereld en een van de grootste godshuizen van Europa. De kerk is 105 meter lang en op sommige plaatsen 66 meter breed en biedt plaats aan zo'n 25.000 mensen. Voor 1945, toen de stad onder de naam Danzig Duits was, was het een lutherse kerk. Sinds 1955 is het een katholieke kerk. Geschiedenis De bouw van de kerk begon in 1343 en werd voltooid in 1502. Na de Reformatie werd de kerk aanvankelijk door zowel katholieken als protestanten gebruikt, maar werd later enkel een lutherse kerk. Tot 1945 was de kerk de grootste evangelisch-lutherse kerk ter wereld. Omdat de Poolse koningen na de val van de Duitse Orde de macht hadden in de stad en zij altijd katholiek gebleven waren, werd bij de kerk in 1681 een Koninklijke Kapel gebouwd, zodat de koning naar een katholieke mis kon gaan als hij de stad bezocht. Na de verdrijving van de Duitsers werd de kerk door de katholieken ingenomen. Tijdens het Pommerenoffensief was de kerk zwaar beschadigd en 40% van de schatten was vernield. In 1946 werd begonnen met de wederopbouw en op 17 november 1955 werd de kerk als katholieke kerk ingewijd. In 1965 werd de kerk tot basiliek verheven. De kerk is de cokathedraal voor het aartsbisdom Gdańsk.
Bazilica Sfânta Maria din Gdańsk

Bazilica „Sfânta Maria” din Gdańsk (în poloneză Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Bazylika Mariacka), în germană Marienkirche) este cea mai mare biserică catolică din Polonia și cea mai mare biserică de cărămidă din lume, având o lungime de 105 m și o lățime de 66 m. Altarul principal al bisericii este un altar poliptic gotic care datează din 1511-1517 și a fost realizat de meșterul Michael din Augsburg. Celebrul ceas astronomic din biserică, cu o înălțime de peste 14 m, a fost realizat de Hans Düringer în 1464-1470. După reforma protestantă biserica a fost folosită mai întâi alternativ de catolici și luterani, apoi exclusiv de luterani. Până în 1945 a fost cea mai mare biserică luterană din lume. După alungarea germanilor din Danzig biserica a trecut în serviciu polonez, ca biserică romano-catolică. În biserică se află mormântul poetului Martin Opitz, care a activat pentru o vreme la Alba Iulia. Legături externe pl Bazylika Mariacka w Gdańsku Arhivat în 13 mai 2011, la Wayback Machine. pl Bazylika Mariacka - kościół parafialny Wniebowzięcia NMP w Gdańsku Arhivat în 5 august 2018, la Wayback Machine.
Церковь Девы Марии (Гданьск)

Костёл Святой Марии или Базилика Вознесения Пресвятой Девы Марии (пол. Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Gdańsku сокращённо пол. Bazylika Mariacka, нем. Marienkirche) — костёл в Гданьске (Польша), который местные жители считают крупнейшей кирпичной церковью в мире. Длина здания — 105 м, ширина — 41 м (с трансептом 66 м), высота сводов 29 м, объём — 185 000—190 000 м³, внутри церкви могло находиться до 25 тысяч человек. История Церковь построена в XIII—XVI веках в строгом готическом стиле и является ярким образцом кирпичной готики. До 1945 года это была крупнейшая лютеранская церковь мира. В 1945 году при боях за Гданьск зданию был нанесён ущерб, обвалилась часть сводов. После Второй мировой войны началась реконструкция костёла, в 1947 году была восстановлена крыша, некоторые своды были восстановлены в бетоне. В 1955 году церковь была заново освящена и вновь стала католической, а в 1965 году, буллой Папы Римского, костёл стал базиликой. В церкви традиционно находился триптих «Страшный суд» Ханса Мемлинга. Примечания
Mariakyrkan, Gdańsk

Mariakyrkan (polska: Bazylika Mariacka) är en kyrkobyggnad som ligger i Gdańsk. Den är en av världens största tegelkyrkor. Kyrkan är 68 meter bred, 105 meter lång och tornet är 80 meter högt. 25 000 besökare får plats samtidigt. Kyrkan byggdes under åren 1342–1502. Tillsammans med Nidarosdomen i Trondheim och Uppsala domkyrka tillhör Mariakyrkan norra Europas största kyrkobyggnader. Kyrkan var evangelisk-luthersk från reformationstiden till 1945 men är nu romersk-katolsk. Se även Lista över kyrkor uppkallade efter Maria, Jesu mor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Mariakyrkan, Gdańsk. Officiell webbplats (polska, engelska och övriga språk) Church Book Records of inhabitants of Danzig, Evangelical St.Mary's Church since Reformation Orgeln i kyrkan (polska och tyska) History of pipe organs at St. Mary's Church from past till present (engelska, polska och tyska)
Базиліка Внебовзяття Пресвятої Діви Марії (Гданськ)

Конкатедральна базиліка Внебовзяття Пресвятої Діви Марії (пол. Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku, або Bazylika Mariacka, нім. Marienkirche, Гданськ, Польща) — найбільший цегляний собор на світі. Належить до шедеврів готичної архітектури. Собор називають «Короною Гданська». Історія будівництва Наріжний камінь під будову закладено 25 березня 1343. Будова храму тривала 159 років. Церква побудована в XIII–XVI століттях в строгому готичному стилі і є яскравим зразком цегляної готики. Довжина будівлі — 105 м, ширина — 66 м, всередині церкви могло знаходитися до 25 тисяч осіб. До 1945 року це була найбільша лютеранська церква світу. В 1945 року при боях за Гданськ будівля була пошкоджена, обвалилася частина склепінь. Після Другої світової війни почалася реконструкція костелу, в 1947 році був відновлений дах, деякі склепіння були відновлені в бетоні. В 1955 році церква була заново освячена і знову стала католицькою, а в 1965 році буллою Папи Римського костел став базилікою. В церкві знаходився триптих «Страшний суд» Ганса Мемлінга. Див. також Список найвищих будівель Польщі Примітки Посилання https://web.archive.org/web/20091107070852/http://www.bazylikamariacka.pl/historia.html
Sowiogórskie Muzeum Techniki

Sowiogórskie Muzeum Techniki – nieistniejące współcześnie muzeum w Dzierżoniowie. Posiadało parowozownię, zabytkowy tabor kolejowy i kolekcję komputerów im. Artura Piotrowskiego. Od kilku lat jest zamknięte dla zwiedzających. Na ekspozycji muzeum znajdowało się: parowozownia stacji Dzierżoniów Śląski folwark Dieriga – Bielawa kopalnia srebra "Silberloch" Otwarte Muzeum Techniki – Dzierżoniów kolekcja komputerów PC – Dzierżoniów Parowozownia stacji Dzierżoniów Śląski Lokomotywa Ls40 Lokomotywa Ls40 – lokomotywa spalinowa, wyprodukowana w Fabryce Lokomotyw im. F. Dzierżyńskiego w Chrzanowie. W 1952 r. Ma silnik S64, o mocy 44 KM. Projekt jednostki powstał już w 1947 r. W latach 1952–1961, w pięciu kolejnych seriach (niewiele różniących się kształtem nadwozia) zbudowano 581 sztuk lokomotyw. Pochodzenie lokomotywy Pozyskana dla Sowiogórskiego Muzeum Techniki lokomotywa spalinowa Ls40-5285 do lat 90 XX wieku obsługiwała bocznicę Zakładów Porcelany Elektrotechnicznej w Ciechowie k. Środy Śląskiej. Do roku 2005 wszystkie lokomotywy eksploatowane wcześniej w tym zakładzie trafiły na złom. Los okazał się łaskawy dla Ls40, eksploatowanej do 2002 r., a to dzięki kierownikowi działu transportu zakładów Stanisławowi Saganowskiemu. Zaproponował on przekazanie lokomotywy Fundacji Otwarte Muzeum Techniki. Kolekcja Komputerów imienia Artura Piotrowskiego W czasie VII Sowiogórskiego Festiwalu Techniki, we wrzesniu 2009 roku w Dzierżoniowie, Artur G. Korwin Piotrowski przekazał muzeum kolekcję około 5.000 eksponatów związanych z technologiami mikrokomputerowymi (komputery, oprogramowanie i dokumentacja). Kolekcja ta zawiera między innymi komputer Odra 1305 i bogatą kolekcję mikro-komputerów i oprogramowania firmy Zenith Data Systems, znanej również jako Heathkit lub Heath Co. Przypisy Bibliografia Tekst autorstwa Fundacji Otwartego Muzeum Techniki udostępniony na licencji "GNU Free Documentation License". nadbor.pwr.wroc.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-03)]. Linki zewnętrzne Strona internetowa kolekcji komputerów. yesterpc.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-18)].
Sołtysówka Adama Jeskego

Sołtysówka Adama Jeskego – wolnostojący budynek na Łazarzu w Poznaniu przy ul. Głogowskiej 37. Historia Budynek pochodzi z 1902 i jest nietypowy dla tej części Łazarza, zabudowanej dużymi, reprezentacyjnymi kamienicami. Wykończony różnokolorową cegłą klinkierową, bogaty w detal architektoniczny, zwieńczony niewysoką wieżyczką. Od ulicy odgrodzony płotkiem z żeliwa. Towarzyszą mu dwa budynki gospodarcze. Obiekt należał do Adama Jeskego, który był ostatnim sołtysem Świętego Łazarza, przed włączeniem tej wsi do Poznania (w 1900). W 2011 sołtysówka była niezamieszkana i zdewastowana. Imię Jeskego nosiła także część ulicy Niegolewskich. Po drugiej stronie ul. Głogowskiej znajdują się: restauracja Magnolia i Park Wilsona. 25 września 2011, w wyniku podpalenia, budynek uległ znacznym uszkodzeniom. W 2012 wystawiono go na sprzedaż za 5,5 miliona złotych. W 2013 miejski konserwator zabytków Joanna Bielawska-Pałczyńska oświadczyła, że z uwagi na dużą wartość historyczną obiektu podjęte zostaną działania mające na celu restaurację budynku, jednak nie przyniosły one żadnych rezultatów. W 2018 cena sprzedaży spadła do 2,9 miliona złotych. Obecnie właścicielem budynku jest warszawska spółka Realvest Głogowska. W 2021 Miejski Konserwator Zabytków wydał zalecenia pokontrolne określające podstawowe prace mające na celu zabezpieczenie sołtysówki, a w lutym 2023 zgodę na przeprowadzenie prac budowlanych (mają tu powstać akademiki oraz strefa gastronomiczno-usługowa). Przypisy Bibliografia Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 284, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.95, ISBN 83-89525-07-0 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Sparta Lubliniec

LKS Sparta Lubliniec – klub sportowy z Lublińca założony w 1936 roku. Drużyna swoje spotkania rozgrywa na stadionie przy ul. 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty. W sezonie 2025/2026 zespół występuje w klasie A, grupie lublinieckiej. Oprócz seniorskiej drużyny klub posiada także: Akademię Sportową "Młoda Sparta", Drużynę "Oldboys" Informacje ogólne Pełna nazwa: Lubliniecki Klub Sportowy "Sparta" Data założenia: 1936 Barwy: biało-zielone Adres: ul. 74. Pułku Piechoty, 42-700 Lubliniec Prezes : Łukasz Grabiński Wiceprezes: Michał Szwedziński Sukcesy Występy w III lidze w 1957 roku. Wychowanek Zygmunt Anczok jako członek Klubu Wybitnego Reprezentanta Przypisy Bibliografia Oficjalna strona Sparty Lubliniec. spartalubliniec.easyisp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-31)]. Linki zewnętrzne Strona internetowa klubu
Spichlerz w Chudowie

Spichlerz w Chudowie – dawny budynek gospodarczy należący, wraz z zamkiem i otaczającym oba obiekty około 7 ha parkiem, do zespołu zabytkowego w Chudowie. Spichlerz zbudowany został prawdopodobnie między 1717 a 1768 rokiem. Budynek jest dwukondygnacyjny, i przykryty dachem mansardowym z lukarnami. W latach 90. XX wieku dach uległ zawaleniu, w wyniku którego zniszczona została cała konstrukcja nośna oraz stropy. W wyniku prac rozpoczętych pod koniec lat 90., został zrekonstruowany mansardowy dach, a w 2002 roku udało się odtworzyć drewnianą konstrukcję nośną i stropy. Plan Odnowy Miejscowości z 2008 roku wspomina o planach fundacji Zamek Chudów na adaptację spichlerza na pensjonat, natomiast oficjalna strona gminy Gierałtowice w 2012 roku opublikowała tekst określający plany fundacji by obiekt spełniał funkcję muzealno-rekreacyjną, w tym hotelarską i gastronomiczną. Zobacz też Zamek w Chudowie Przypisy
Spichlerz w Goleniowie

Spichlerz w Goleniowie – jeden z zabytków miasta Goleniowa, jedyny ocalały z kilku magazynów zbożowych stojących dawniej w porcie nad Iną, zbudowany został w XVIII wieku jako budynek o konstrukcji ryglowej, obecnie nie jest wykorzystywany. Historia W wieku XIV, w dobie rozkwitu osady rybackiej nad rzeką Iną, powstały dwa spichlerze oraz zabudowa portowa. Goleniów dzięki przynależności do Hanzy od 1368 roku prowadził regularną wymianę handlową z krajami nadbałtyckimi. W połowie XVI wieku, w miejscu dwóch małych spichlerzy wybudowano jeden większy. W 1749 rozebrano go, a na fundamentach postawiono nowy, który przetrwał do naszych czasów. Spichlerz jest cennym elementem dawnego pejzażu kulturowego miasta, które przez wieki swoją siłę czerpało z handlu, a istniejący port i spichlerz były tego symbolem. W XIX wieku miasto straciło swoje znaczenie jako port, zaczęły spadać przewozy morskie zarówno na Zalewie Szczecińskim jak i na rzece Inie, ze względu na coraz gorsze warunki żeglugowe, będące skutkiem braku regulacji rzeki. Poza tym XIX wiek to rozwój transportu kolejowego, o niższych kosztach, a większych możliwościach. W 1882 roku Goleniów uzyskał połączenia kolejowe ze Szczecinem i Kołobrzegiem, a dziesięć lat później z Kamieniem Pomorskim. Port stracił wtedy całkowicie swoje znaczenie, a o jego istnieniu przypomina spichlerz. Przypisy
Spichlerz w Stargardzie

Spichlerz w Stargardzie został zbudowany w Stargardzie w 1685 roku z cegły nad Młynówką, jest najstarszym tego typu zabytkiem spośród 4 istniejących na Pomorzu Zachodnim. Spichlerz został zaprojektowany na planie prostokąta o wymiarach 15 x 28 m jako jednokondygnacyjna budowla, obecnie jest trzypiętrowy, przykryty dwuspadowym dachem. Skupowane w średniowieczu zboże z ziemi stargardzkiej i pyrzyckiej było transportowane Iną oraz lądem. Do rozładunku służyło urządzenie wyciągowe, zainstalowane w szczycie spichlerza od strony wschodniej, a oprócz tego do zsypywania ziarna wykorzystywano otwory w elewacjach bocznych i w szczycie od strony rzeki. Zboże było transportowane dalej rzeką do Inoujścia. W XVIII wieku w spichlerzu mieściła się faktoria solna, która pośredniczyła w handlu z Wielkopolską, a w wieku XIX ponownie składowano w nim zboże. Spichlerz jako obiekt gospodarczy nie posiada dekoracji. W 1945 roku w czasie bombardowań spichlerz został spalony. Odbudowano go w latach 1975–1980, a wnętrza przystosowano na potrzeby lokalu gastronomicznego. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-1476 z 18.11.1959 Bibliografia Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 42 Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 60-61 Zobacz też Spichlerz w Goleniowie
Spichlerz w Kole

Spichlerz w Kole – dawny spichlerz znajdujący się w Kole. Pochodzi z początku XIX wieku, położony jest nad rzeką Wartą, przy ulicy Żelaznej na terenie osiedla Stare Miasto. 22 września 1950 roku został wpisany do rejestru zabytków. Historia Został wybudowany w XVIII lub pierwszej połowie XIX wieku. Po II wojnie światowej przeszedł na własność Skarbu Państwa. W latach 60. XX wieku użytkowany był przez Poznańskie Zakłady Zielarskie „Herbapol”, prowadzono w nim wówczas skup ziół oraz magazyn. Zachował się jako jedyny z wielu spichlerzy, które usytuowane były nad Wartą w Kole. W 2007 roku odbywały się tam koncerty w ramach Koło Bluesa Festival. Budynek nie jest dostępny dla zwiedzających. Architektura Jest to dwukondygnacyjny budynek o konstrukcji sumikowo-łątkowej, ustawiony na kamiennej podwalinie wzmocnionej betonem. Budynek zbudowano na planie prostokąta. Posiada dach łamany typu polskiego, ze szczytami i uskokiem licowanymi deskami. Przy budynku istniały niegdyś zewnętrzne schody. Pod posadzką części parteru umieszczono zbiorniki o głębokości około 1,3 metra. Przypisy Bibliografia Michał Rawita-Witanowski, Wielkopolskie miasto Koło, Piotrków 1912 Józef Burszta, 600 lat miasta Koła, Poznań 1963
Grudziądz Granaries

Grudziądz Granaries (Polish: Spichrze w Grudziądzu) is a unique 14th-century fortification complex of river bank granaries on the Vistula river in Grudziądz, Poland. History After the Teutonic Order founded the settlement of present-day Grudziądz in 1291, the Order began building fortifications encompassing the town in the fourteenth-century. Formerly, a line of fortifications already existed on a scarp to the west of the settlement. It was in the years 1346-51 that the first granary, Bornwald Granary, was built, followed by several in 1364. By 1504, around modern-day Spichrzowa Street (lit. Granary Street), fourteen granaries had already been constructed, reflecting the importance of Grudziądz in trade of craftsmanship in the region. A century later, there were 16 granaries. The construction of the granaries on top of the town walls along the Vistula river was done so to be in close proximity with the river port, and thus take advantage of the flourishing grain trade. Due to the different elevations of town and river, the granaries, which from the river side look like imposing multi-stories buildings, from the town side feature only one or two floors. Other than for grain trading purposes, the granaries performed other functions, i.e. one of the granaries, between 1603 and 1608 (or 1618) served as a Lutheran place of worship. During the Deluge at the hand of the Swedes, most of the granaries were burned down and only six had survived during the Swedish siege of Grudziądz. Rebuilding works lasted until the eighteenth-century, as a consequence of which, in relation to the former granary plans, those rebuilt had been less wide, covering smaller parcels of land individually. The following, nineteenth-century, further framework granaries had been built along the river scarp and riverfront (presently non-existent). Five granaries burned down in 1903, some were utilised for housing via enlarging windows and creating balconies on each elevation. A monumental amount of damage occurred during the final Soviet Vistula–Oder Offensive during 1945. The granaries were rebuilt between 1946 and 1966. Presently, some of the granary building still perform their storage function, some have been adapted for residential use, whilst others are occupied by the Museum of Grudziądz. References
Spółdzielcza Mleczarnia Spomlek

Spółdzielcza Mleczarnia Spomlek – polska spółdzielnia mleczarska, w której skład wchodzą zakłady w Radzyniu Podlaskim, Parczewie, Młynarach, Chojnicach oraz Bychawie. Spółdzielnia jest jednym z największych w Polsce producentów serów dojrzewających – liderem w kategorii serów szlachetnych. Historia spółdzielni Spółdzielcza Mleczarnia „Spomlek” została utworzona w 1909 roku jako Włościańska (chłopska) spółka mleczarska w Woli Skromowskiej. Pierwszy zakład mleczarski w Radzyniu Podlaskim należący do spółdzielni założono w latach 30. XX wieku. Mleczarnia „Spomlek” jako pierwsza w Polsce stworzyła ser z dziurami Radamer oraz ser długo dojrzewający Bursztyn. Swoją obecną nazwę (dawniej OSM w Radzyniu Podlaskim) spółdzielnia przyjęła 1 czerwca 1991 roku na obradach Walnego Zebrania Przedstawicieli. Spółdzielnia posiada centralę w Radzyniu Podlaskim oraz oddziały produkcyjne w Parczewie, Młynarach (dawniej ESM Elbląg przyłączona do SM „Spomlek” w 2010 roku), Chojnicach (dawniej OSM Chojnice przyłączona do SM „Spomlek” w 2014 roku) oraz Bychawie (dawnej OSM Bychawa przyłączona do SM "Spomlek" w 2024 r.). Produkty Sery żółte Marka Old Poland Bursztyn Rubin Grand Radamer Grand Gouda Marka Serenada Radamer Radamer wędzony Edamski Salami Baby Salami Babuni Gouda Łagodna Gouda wędzona Stary Olęder Kasztan Pavarti Hollender Rolada Podlaska Edam Królewiecki Desery i napoje fermentowane Jogurt naturalny Kefir naturalny Śmietana 12% i 18% Masło Extra Śmietankowe Produkty proszkowane Twarogi Tłusty Półtłusty Eksport Prawie 1/4 wyprodukowanych przez SM Spomlek serów znajduje odbiorców poza granicami Polski. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona SM „Spomlek” (pol. • ang. • ros.)