NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Altus (Hochhaus)

Das Altus-Hochhaus ist das zweithöchste Gebäude in Katowice, Woiwodschaft Schlesien, Polen. Es befindet sich zwischen dem Spodek und dem Rynek (Marktplatz), gegenüber der Universität an der ul. Uniwersytecka 13. Geschichte Der Bau des Gebäudes sollte im Jahr 1997 beginnen, verzögerte sich aber aufgrund von Finanzierungsproblemen immer wieder. 1999 übernahm Mostostal Zabrze die Umsetzung der Pläne. Das Gebäude wurde von 2001 bis 2003 errichtet. Bei der Errichtung war es das höchste Gebäude in der Stadt. 2022 musste es diesen Rekord aber an das 135 Meter hohe .KTW II abtreten, das etwas nördlich neben dem Spodek anstelle des DOKP-Hochhauses erbaut worden war. Ein halbes Jahr nach der Eröffnung wurde das Gebäude verkauft und der Name von „Uni Centrum“ in „Altus“ geändert. Nach mehreren Besitzerwechseln ist das Gebäude 2013 für 185 Mio. Złoty verkauft worden. Technische Angaben Das Hochhaus umfasst 30 Hochbaugeschosse und ist 106 Meter hoch, mit Mast 125 Meter. Der Rauminhalt beträgt 270.430 m³ und die Bruttogeschossfläche 68.815 m². Das Gebäude besteht aus drei Teilen, einem viergeschossigen Atrium, einem 18- und einem 29-geschossigen Teil. Insgesamt verfügt es über 18 Aufzüge. Das Altus besitzt einen hohen Grad an Automatisierung, unter anderem eine zentrale Gebäudeleittechnik. Im Gebäude befindet sich ein Vier-Sterne-Hotel (Courtyard Hotel) mit 150 Zimmern. Es erstreckt sich vom 19. bis zum 27. Stockwerk. Im 27. Stock ist eine Bar untergebracht. Im Atrium befinden sich Cafés, Banken und ein Casino sowie ein Kinocenter. Im 18-stöckigen Block sind Büros mehrerer Unternehmen untergebracht. Die Tiefgarage in den drei Untergeschossen bietet 500 Stellplätze. Bilder Weblinks Homepage des Gebäudes (deutsch) (Memento vom 23. Juli 2013 im Internet Archive) Katowickie Wieżowce: Altus (polnisch) (Memento vom 10. Juni 2023 im Internet Archive) Fußnoten
Altus Skyscraper

Altus (also known as Uni Centrum or Business Center 2000) is a highrise in Katowice, Silesia, Poland. The construction started in 2001 and finished in 2003. The building is 125 m high and rises 30 floors above ground. Total floor area is 68,815 m2, and volume is 270,430 m3. The building surrounds a four-story atrium. One wing of the building has 18 stories and the other has 29. Altus is an intelligent building, controlled centrally through a Building Management System. There are 18 elevators in the building. The main tenants are a four-star hotel, a casino, a health club, and banks: PKO Bank Polski, Citibank, and Kredyt Bank. There is also a three-level underground parking that can fit 560 cars. Over 1,500 people work in the building. See also List of tallest buildings in Poland List of tallest buildings in Katowice References External links The buildings's official website Archived 2006-02-24 at the Wayback Machine
Cmentarz wojenny nr 15 – Harklowa

Cmentarz wojenny nr 15 – Harklowa – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Johanna Jägera, położony na terenie wsi Harklowa w gminie Skołyszyn w powiecie jasielskim w województwie podkarpackim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do II Okręgu Cmentarnego Jasło. Opis Cmentarz znajduje się w południowej części wsi Harklowa na wzgórzu po lewej stronie drogi do Pagorzyny, na działce ewidencyjnej nr 1497. Cmentarz ma kształt prostokąta ze skośnie ściętym zachodnim bokiem o powierzchni ogrodzonej około 745 m². Głównym akcentem architektonicznym obiektu jest wbudowany w tylny (wschodni) mur ogrodzenia wysoki kwadratowy postument z umieszczonym na nim na cokole z gładkich skalnych bloków kamienny krzyż maltański. Na licu krzyża relief przedstawiający prosty miecz i wyryte daty 1914 i 1916. Ogrodzenie w postaci słupów kamiennych połączonych metalowymi sztachetami z wejściem od strony zachodniej. Układ grobów nieregularny rzędowo-kwaterowy z nagrobkami w formie dużych ażurowych krzyży żeliwnych z okrągłymi tabliczkami oraz betonowych stel z żeliwnymi tablicami inskrypcyjnymi. Na cmentarzu spoczywa 241 żołnierzy w 4 pojedynczych grobach i 14 mogiłach zbiorowych: 6 żołnierzy austro-węgierskich z 7 i 56 Pułku Piechoty 60 żołnierzy niemieckich z 268, 269, 270, 271 i 272 Pruskiego Rezerwowego Pułku Piechoty, 67 Rezerwowego Pułku Artylerii Polowej 175 żołnierzy rosyjskich poległych w maju 1915. Na cmentarzu znajduje się mogiła austriackiego podoficera Piotra Stygara, pochodzącego z Harklowej, który został zastrzelony przez własnych żołnierzy za nieludzkie traktowanie. W jednym z narożników cmentarza pochowano żołnierza Wehrmachtu z II wojny światowej. W latach 1993-95 wykonano konserwację ogrodzenia, natomiast w latach 2006-2007 przeprowadzono kompleksowy remont cmentarza. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej.. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999. ISBN 83-85988-26-2. Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa – Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 1995, s. 59. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa – Baza cmentarzy wojennych
Воинское кладбище № 15 (Харклёва)

Воинское кладбище № 15 — Харклёва (пол. Cmentarz wojenny nr 15 - Harklowa) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Харклёва, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту немецкого архитектора Иоганна Ягера. На кладбище площадью 745 квадратных метра находится 14 братских и 4 индивидуальных могила, в которых похоронены 6 австрийских, 60 германских и 175 русских солдат. В 1990 году кладбище было отремонтировано. Сегодня находится в плохом состоянии. Описание Кладбище обнесено металлическим и кирпичным ограждением, часть которого рассыпалась. На территории кладбища находится монументальная стена с резным крестом. На кладбище также похоронены австрийский военнослужащий, расстрелянный за жесткое обращение с местными жителями и военнослужащий германского Вермахта, погибший во время Второй мировой войны. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 15 — Harklowa (пол.) Метрика кладбища (пол.) Описание кладбища (пол.)
Bismarck-tårn

Bismarck-tårne er en tysk form for monumenter til minde om statsmanden, rigskansler Otto von Bismarck. Der blev bygget omkring 250 af disse tårne i tiden mellem Tysklands samling og nazisternes magtovertagelse. De blev bygget i forskellige stilarter i fire kontinenter: (Australien, Sydamerika, Afrika og Europa). Af de 250 er omtrent 175 tilbage. Der står otte i Slesvig-Holsten. Arkitekterne var bl.a. Wilhelm Kreis, der byggede omkring halvtreds, og Bruno Schmitz. Billedhuggerne var bl.a. Hugo Lederer og Franz Metzner. Knivsbjergtårnet Et af Bismarck-tårnene var Knivsbjergtårnet på Knivsbjerg ved Aabenraa. Det blev bygget mellem 1895 og 1901 under det datidige tyske herredømme. Med sin højde på 45 meter blev det et af de største monumenter i det daværende tyske rige. Tårnet blev rejst af foreningen Knivsberggesellschaft, der på initiativ af pastor Jessen i Sønder Vilstrup havde erhvervet Knivsbjerg i 1893 for at afholde årlige folkefester for Nordslesvigs tyske befolkning. Den første var indvielsen af pladsen 15. juli 1894. I betingelserne for arkitektkonkurrencen om tårnet stod der, at det skulle være et "nationalt monument over generhvervelsen af den tyske Nordmark" og at der af hensyn til folkefesterne skulle være platform til talere og plads til et 80-mands orkester . I tårnets niche stod en 7 m høj statue af Bismarck. Over statuen stod der i et bånd rundt om tårnet årstallet 1864 og Bismarck-citatet "WIR DEUTSCHE FÜRCHTEN GOTT, SONST NICHTS AUF DER WELT" (Vi tyskere frygter Gud, ellers intet i Verden). Under statuen fandtes den tyske rigsørn og Slesvig-Holstens våbenskjold samt det slesvig-holstenske slagord Up ewig ungedeelt . Danske modstandsfolk sprængte tårnet i luften i august 1945. Noter Eksterne kilder og henvisninger Bismarck-tårne og Bismarck-søjler Arkiveret 10. september 2011 hos Wayback Machine (engelsk) Knivsbjerg (tysk) Billede Knivsbjergtårnet ved Aabenraa (tysk)
Torre Bismarck

Las Torres Bismarck (en alemán: Bismarcktürme) son un tipo único de monumentos, construidos entre 1869 y 1934 en honor al canciller alemán Otto von Bismarck. Inicialmente fueron construidas alrededor de 250 torres, de las cuales 175 siguen en pie. La mayoría de ellas se sitúan en Europa: Sin embargo, también hay cuatro de ellas presentes en distintos continentes: Oceanía: 1 en Papúa Nueva Guinea África: 1 en Camerún y 1 en Tanzania Sudamérica: 1 en Chile. Las 184 torres de Alemania se situaban en los siguientes estados federados alemanes: 9 en Baden-Württemberg, 13 en Baviera, 1 en Berlín, 11 en Brandeburgo, 1 en Bremen, 1 en Hamburgo, 13 en Hesse, 4 en Mecklemburgo-Pomerania Occidental, 15 en Baja Sajonia, 31 en Renania del Norte-Westfalia, 14 en Renania-Palatinado, 23 en Sajonia, 16 en Sajonia-Anhalt, 8 en Schleswig-Holstein y 24 en Turingia. Entre los arquitectos de estas torres se encuentran Wilhelm Kreis y Bruno Schmitz. Galería Véase también Monumento al emperador Guillermo Referencias Sitio oficial de las torres Bismarck (en alemán) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Torre Bismarck.
Torri di Bismarck

Le torri di Bismarck (Bismarckturm) sono una tipologia di monumento, erette, seguendo degli standard più o meno precisi, in tutta la Prussia tra il 1869 e il 1934 in onore del cancelliere Otto von Bismarck. Kloss e Seele nel 2007 censirono circa 234 torri, disseminate nel territorio, ma ne vennero scoperte altre sei negli anni successivi. Di esse, soltanto 173 rimangono integre. Alcune, tra cui tutte e 47 quelle basate sul disegno di Wilhelm Kreis Götterdämmerung, vennero costruite sotto la denominazione Colonne di Bismarck (Bismarcksäulen) o convertite per aderire al progetto. Il progetto della torre venne scelto da un congresso dell'unione studentesca nel 1899, che doveva incoraggiare l'erezione del maggior numero possibile di fari (e non torri di osservazione). Ma altre torri di Bismarck, ad esempio quelle che erano puramente fari senza funzione di osservazione, erano spesso chiamate colonne di Bismarck. Storia La prima torre di Bismarck al mondo si trova in Polonia. Fu eretta per iniziativa privata nel 1869 nel villaggio di Ober-Johnsdorf (ora Janówek), nella Slesia inferiore, allora parte della Prussia. Sorge in cima alla collina chiamata Jańska Góra, 253 m sul livello del mare. La torre stessa è alta 23 metri. Il finanziatore era un ufficiale prussiano in pensione, Friedrich Schröter (1820–1888), un ricco proprietario terriero della vicina Wättrisch. Nel 1899, un anno dopo la morte di Bismarck, le confraternite tedesche Studentenverbindung scelsero come standard realizzativo per ogni costruzione uno dei progetti presentati dall'architetto Wilhelm Kreis in un concorso di architettura, ovvero quello pluripremiato della colonna antincendio Götterdämmerung di granito o arenaria. La struttura massiccia e tozza poteva essere costruita a diverse altezze e larghezze a seconda della quantità di denaro donata per la realizzazione. Come manifestazione del culto di Bismarck, furono costruiti in vari stili in luoghi dell'Impero tedesco, comprese le colonie nella Nuova Guinea (Penisola Gazelle), Camerun (vicino a Limbe) e Tanzania, nonché in aree dell'Europa che, all'epoca, facevano parte della Germania, ma che ora si trovano all'interno dei confini di Polonia, Francia, Danimarca o Russia. Le torri di Bismarck furono costruite anche in Austria, nella Repubblica Ceca e a Concepción (Cile). Ogni torre di Bismarck era intesa come un faro, con i bracieri accesi in giorni specifici in onore dell'ex cancelliere per commemorare il suo successo nell'unificazione della Germania nel 1871. Sebbene la maggior parte delle torri includesse installazioni di fuoco, i piani per un segnale luminoso nazionale fallirono. Tra gli architetti che contribuirono alla costruzione di questi edifici, vi sono lo stesso Wilhelm Kreis, che ne costruì 58 (47 su progetto Götterdämmerung), e Bruno Schmitz. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torri di Bismarck Collegamenti esterni (EN) Torri di Bismarck, su Comic Vine, Fandom.
Torre Bismarck

Torre Bismarck (em alemão, Bismarckturm) é um tipo de monumento alemão para homenagear Otto von Bismarck. História A primeira torre foi construída na cidade de Göttingen (1895) para comemorar o aniversário de oitenta anos do então chanceler. Com ela, inaugurou-se um novo gênero de monumento que fora erigido em vários territórios alemães - hoje partes da França, Polônia, Rússia e também nas antigas colônias - propagando o culto a Bismarck. Após 1900, foram organizadas competições da Associação de Estudantes Alemães com a apresentação de modelos de torres e posterior edificação das propostas vencedoras. Esses novos monumentos, de formato quadrático ou cônico, eram talhados em pedras e granito e exibiam uma grande pira no topo, a qual era acesa nos aniversários de Bismarck e da vitória em Sedan. Bibliografia Ligações externas Bismarcktürme.de Die Zeit - Der größte Bismarck der Welt
Bismarcktorn

Bismarcktorn (tyska: Bismarcktürme) är en unik stilart av tyska monument, byggda för att hedra Preussens tidigare kansler, Otto von Bismarck. Totalt byggdes det 240 stycken sådana torn mellan Tysklands enande och nazistpartiets maktövertagande. Det första tornet byggdes 1869 och det sista stod klart 1934. Tornen byggdes i varierande stilar på platser spridda över hela det dåvarande Kejsardömet Tyskland, inklusive dess kolonier i Papua Nya Guinea, Kamerun och Tanzania, även i europeiska områden som vid den tidpunkten, var en del av Tyskland, men som nu ligger i andra europeiska stater. Det byggdes också torn i Österrike och Chile. Av de ursprungligen 240 tornen återstår idag 173 stycken. Majoriteten av dessa står i Tyskland. Det byggdes ett 45 meter högt torn i nuvarande Nordslesvig i Danmark, men detta torn förstördes av motståndsrörelsen i augusti 1945. Den tyska studentföreningen som stod bakom tanken att bygga dessa monument valde en av de formgivningar som lämnats in av den tyska arkitekten Wilhelm Kreis, i en arkitekturtävling 1899. Den prisbelönta Götterdämmerungdesignen valdes som standardmodellen för alla Bismarcktorn. Dock byggdes endast 47 av tornen enligt denna design. Varje Bismarcktorn var också menat att vara en fyrbåk. Deras glödpannor skulle tändas på specifika dagar för att hedra Bismarcks insats i enandet av Tyskland 1871. Arkitekterna till dessa torn var bland andra Wilhelm Kreis själv, som byggde 58 torn (47 enligt Götterdämmerungdesignen), och Bruno Schmitz. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Bismarcktorn
Вежі Бісмарка

Вежі Бісмарка — вежі — пам'ятники, що будувалися в пам'ять про «залізного канцлера» Отто фон Бісмарка. У період з 1869 по 1934 рік було побудовано приблизно 250 таких веж. Вежі Бісмарка споруджено в чотирьох частинах світу: Європі, Африці, Америці і Австралії. Вежі Бісмарка будувалися в різних стилях. До наших днів збереглося 175 веж. В Росії на території Калінінградської області збереглися руїни двох веж Бісмарка — в селищі Червона Гірка/Маевка поруч з Черняховськом і в селищі Горине (Північна вежа Бісмарка) поруч з Німаном. Дані вежі поблизу Черняхівська: Висота: 15 метрів Відкриття 7 вересня 1913 року Матеріал: булижники Дані вежі в Гориному: Висота: 23 метри Відкриття: 17 серпня 1912 року Матеріал: цегла, облицьована гранітними тесаними валунами Посилання Сайт про вежі Бісмарка з докладною інформацією з багатьох веж [Архівовано 6 січня 2017 у Wayback Machine.] (нім.) Вежі Бісмарка — минуле і сьогодення [Архівовано 10 травня 2021 у Wayback Machine.] Вежі Бісмарка. Північна вежа Бісмарка [Архівовано 21 червня 2021 у Wayback Machine.] Вежі Бісмарка в Калінінградській області на сайті «Калінінградська область: сліди минулого» Вежі Бісмарка — народні пам'ятники «залізного канцлера». Репортаж Deutsche Welle Примітки
Łańcut (stacja kolejowa)

Łańcut – stacja kolejowa w Łańcucie, w województwie podkarpackim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Ruch pasażerski Historia Pierwszy obiekt stacyjny w Łańcucie powstał w 1859 i służył do 1915, kiedy to na skutek działań wojennych został spalony, a następnie zburzony. Budynek dworca kolejowego został wybudowany w roku 1988. W latach 2010–2012 został gruntownie przebudowany i zmodernizowany. Uroczyste otwarcie nastąpiło 29 maja 2012, a koszt inwestycji wyniósł około 3 mln zł. 30 sierpnia 2023 rodzina Ulmów została patronem dworca. Podczas uroczystości nadania imienia odsłonięto tablicę poświęconą patronom oraz mural na ścianie dworca. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Łańcut, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Łańcut w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Łańcut – semaforek.kolej.org.pl
Ланьцут (станція)

Ла́ньцут (пол. Łańcut) — проміжна залізнична станція в місті Ланьцут Ланьцутського повіту Підкарпатського воєводства Польщі. Відповідно до класифікації Польських державних залізниць вона має категорію регіональної станції. Станом на 2017 рік пасажиропотік становив 500–699 пасажирів на добу. Історія Станція Ланьцут (пол. Łańcut) побудована 1858 року на лінії Галицької залізниці імені Карла Людвіга в складі ділянки Ряшів — Переворськ (нині належить лінії 91 Краків-Головний — Медика). 1859 року побудований перший залізничний вокзал. У 1915 році він був спалений, а потім знищений внаслідок військових дій. Сучасну будівлю вокзалу побудовано 1988 року. Впродовж 2010—2012 років станція разом з вокзалом була перебудована з проведенням реконструкції та модернізації. 29 травня 2012 року відбулося урочисте відкриття станції після реконструкції. Пасажирське сполучення Станція обслуговує місцеві, міжміські та міжнародні залізничні маршрути. З грудня 2017 року, для зручності пасажирів, є можливість безпересадкового сполучення на рейси Ряшів — Медика (стоянка поїздів у Перемишлі — 5 хвилин). Галерея Примітки Посилання Ланьцут на сайті tokatema [Архівовано 12 липня 2020 у Wayback Machine.] (рос.) Łańcut у Залізничному атласі Польщі, Чехії та Словаччини – www.atlaskolejowy.net (пол.) atlaskolejowy.pl (пол.) Łańcut – semaforek.kolej.org.pl [Архівовано 25 серпня 2018 у Wayback Machine.]
Fontanna z delfinami w Poznaniu

Fontanna z delfinami (także Studzienka Kronthala lub Fontanna Lederera) – fontanna zlokalizowana w centrum Poznania, w osi centralnej części Alei Marcinkowskiego, w pobliżu skrzyżowania z ul. 23 Lutego. Charakterystyka Pierwotnie w tym miejscu stała publiczna studnia miejska ufundowana przez Edwarda Raczyńskiego. Po jej przeniesieniu, w 1909, upiększono ten teren za pomocą obecnej fontanny autorstwa Hugona Lederera z Berlina. Projekt weryfikowany był osobiście przez cesarza Wilhelma II. Fundatorem był kupiec Gustaw Kronthal, skąd obiekt nazywano również Studzienką Kronthala. Koszt budowy wyniósł 25.000 ówczesnych marek. Odnowienia obiektu dokonał najpierw Edward Haupt, a potem przeprowadzono jeszcze kompleksową renowację w 2006, podczas której przywrócono muszle, w miejsce zamontowanych po wojnie tralek. Wodotrysk, którego kamienne elementy wykonane są z muszlowca, otoczony jest wyobloną balustradą, na której krańcach umieszczono miedziane rzeźby chłopców na delfinach. Teren unosi się nieco w tym miejscu (okolice Góry Przemysła), co akcentowane jest za pomocą kilku stopni. Według Adama Pleskaczyńskiego, redaktora Głosu Wielkopolskiego, rzeźby delfinów przedstawiają w istocie sumy, o czym świadczyć miałaby budowa anatomiczna pysków tych stworzeń. W myśl badań przeprowadzonych przez tego autora w 2003, twórcą samych rzeźb był berlińczyk – August Gaul, jeden z najwybitniejszych animalistów swojej epoki (twórca m.in. rzeźby lwa w Starym ZOO w Poznaniu). Obok fontanny stoi pomnik Golema, a po drugiej stronie ulicy 23 Lutego – pomnik Karola Marcinkowskiego. Całość flankują gmachy poczty (UP nr 9) i Uniwersytetu Artystycznego. Zobacz też wodociągi w Poznaniu Fontanna Felderhoffa Przypisy Bibliografia Zbigniew Zakrzewski, W zasięgu hejnału – Ulicami mojego Poznania, część II, wyd. Kwartet, Poznań 2006, s.225, ISBN 83-60069-25-5 Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 180-181, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Beata Marcińczyk, Delfinkom szkodzi ruch samochodów?, w: Głos Wielkopolski, 27.1.2011, s.8, ISSN 1898-3154 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 spo, Fontanna pełna tajemnic, w: Głos Wielkopolski (Z teki Kota), 18/19.10.2003, s.12 Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Studnie hrabiego Edwarda” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Фонтан с дельфинами (Познань)

Фонтан с дельфинами или фонтан Ледерера, родник Кронхталя (пол. Fontanna z delfinami, Fontanna Lederera, Studzienka Kronthala) — фонтан, находящийся в Познани, Польша. Фонтан расположен на центральной оси аллеи Кароля Марцинковского на пересечении с улицей 23 февраля. История Первоначально на месте сегодняшнего фонтана располагался городской фонтан, построенный Эдвардом Рачинским. Сегодняшний фонтан был построен в 1909 году по проекту Уго Ледерера из Берлина. Строительство фонтана спонсировал германский торговец Густав Кронхталь, от имени которого произошло одно из названий фонтана. Позднее фонтан был обновлён польским скульптором Эдвардом Хауптом. Фонтан был окружён арочной балюстрадой, на концах которой размещены медные мальчики, сидящие на дельфинах. В настоящее время Фонтан был отремонтирован в 2006 году. После ремонта были установлены перила. Сегодня рядом с фонтаном находится памятник Голему, после пересечения улицы 23 февраля находится памятник Каролю Марцинковскому. По флангам фонтана располагаются здания почты и Университет изобразительных искусств. На противоположной стороне аллеи Кароля Марцинковского возле старого здания Национального музея находится стела Хейнца Мака. Источник Zbigniew Zakrzewski, W zasięgu hejnału — Ulicami mojego Poznania, część II, wyd. Kwartet, Poznań 2006, s.225, ISBN 83-60069-25-5 Praca zbiorowa, Poznań — przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s.180-181, ISBN 83-87847-92-5 Beata Marcińczyk, Delfinkom szkodzi ruch samochodów?, w: Głos Wielkopolski, 27.1.2011, s.8, ISSN 1898-3154 Poznań — atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8