NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Dobranowicach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Dobranowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Dobranowicach w powiecie krakowskim, w gminie Igołomia-Wawrzeńczyce. Obiekt, wraz z kaplicą, cmentarzem przykościelnym oraz ogrodzeniem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Geneza pierwotnego kościoła – odnotowana przez Jana Długosza jako drewniany pw. św. Krzyża sięga XIV w. (wzmiankowany w 1381 r. i 1382 r. oraz w 1400 r.). Zniszczoną w okresie reformacji świątynie wzniesiono na nowo w 1614 r. z fundacji Zuzanny i Jerzego Obalkowskich. Na przełomie XVI/XVII w. wieś Dobranowoce należała do pobliskiej parafii w Żębocin, po odbudowie kościoła parafia wznowiła działalność. Kościół został odnawiany w 1802 r. staraniem rodziny Treutlerów (Franciszka Treutlera) jednak z powodu złego stanu rozebrano go w 1886 r. Obecny wybudowano w 1887 roku staraniem ówczesnego proboszcz Władysława Kucińskiego według projektu Adalfa Jóżefa Opida (1838-1892) krakowskiego budowniczego, dzierżawcy Wronia, konsekrowany 10 lipca 1889 r. przez bpa Tomasza Kulińskiego . Architektura Obiekt ceglany, neogotycki, orientowany, jednonawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie . W 1975 roku budynek otynkowano . Po południowej stronie kościoła stoi prosta żelazna dzwonnica. Wystrój i wyposażenie Wyposażenie manierystyczne z pocz. XVII wieku freski z 1913 roku autorstwa Leona Zdziarskiego z Łęczycy ; ołtarz główny i boczny południowy – barokowe z około 1614 roku, pochodzą z wcześniejszej świątyni ; ołtarz boczny północny neogotycki z 1937 roku ; ambona neogotycka z przełomu XIX i XX wieku ; organy piszczałkowe z 1929 roku wybudowane przez Stefana Truszczyńskiego . Kaplica cmentarna z krypta grobową Kaplica murowana powstała przed 1887 rokiem, czyli przed budową obecnego kościoła murowanego. Spoczywają w niej właściciele dóbr Dobranowice (Poborowice), oraz księża z parafii . Cmentarz parafialny Założony ok. poł. XIX wieku, za kościołem i kaplicą cmentarną, stary przykościelny cmentarz zlikwidowano. Najstarszy grób (z żelaza) rodziny Treutlerów pochodzi z 1851 roku . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona diecezji. diecezja.kielce.pl. [dostęp 2017-05-17]. Strona parafii. parafiadobranowice.pl. [dostęp 2017-05-17].
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Domaszczynie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Domaszczynie – późnogotycki rzymskokatolicki kościół parafialny w podwrocławskin Domaszczynie, Gmina Długołęka. Historia Pierwszym kościołem w Domaszczynie był wzmiankowany w 1339 roku drewniany kościół pw. św. Doroty i św. Klemensa. Obecna świątynia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego powstała w latach 1565-85 z fundacji Hansa von Dompninga oraz jego żony Katarzyny z domu Kotulińskiej. Kościół został odnowiony w 1733 roku, restaurowany w 1859 roku. W latach 1999–2000 odmalowano wnętrze i odnowiono witraże. Architektura Kościół późnogotycki, jednonawowy, orientowany, w całości oskarpowany, murowany z cegły, nietynkowany z drewnianymi stropami oraz poligonalnym prezbiterium. Od strony zachodniej czworoboczna sześciokondygnacyjna wieża. Wyposażenie gotycka rzeźba św. Anny Samotrzeciej (około 1520 rok) barokowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego (koniec XVIII wieku) ołtarz główny z rzeźbioną grupą Ukrzyżowania (1858) neogotyckie witraże Chrystus w Majestacie, św. Karol Boromeusz, Madonna z Dzieciątkiem autorstwa Fritza Geigesa (1896) Zobacz też Podwyższenie Krzyża Świętego Domaszczyn Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 655-6. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 79-80. ISBN 83-913457-6-9.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Falejówce

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Falejówce – neogotycki kościół w Falejówce. Historia Kościół został wybudowany w latach 1908–1914, zaś końcowe prace przy nim zrealizowano w 1927. Według stanu z lutego 1939 kościół nie był jeszcze w pełni wykończony. Architektem był Wilhelm Szomek z Sanoka. Budynek został wzniesiony w stylu neogotyckim. W jego posiadaniu znajduje się kielich z 1. poł. XIX wieku posiadający ornamenty rokokowe. 30 sierpnia 1913 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego pod kościół, którą dopełnił ksiądz Roman Olkiszewski, proboszcz i dziekan jaćmierski. W świątyni funkcjonuje parafia Podwyższenia Krzyża Świętego, utworzona 1927 roku. Poświęcenia dokonał ks. biskup Anatol Nowak. Ks biskup Anatol Nowak opiekę duszpasterską powierzył księdzu Franciszkowi Witeszczakowi, który pracował wcześniej jako kapelan rezerwy Wojska Polskiego przy parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Kolejnyminymi proboszczami byli ks. Bronisław Stankiewicz i ks. Władysław Gwoździcki. Tuż przed rozpoczęciem II wojny światowej proboszczem w Falejówce został ks. Jan Matyja. Następnie parafią kierował ks. Tadeusz Cyran, a po nim od roku 1961 posługę kapłańską pełnił ks. Eugeniusz Raczkowski. W 1984 roku proboszczem został ks. Marian Bawłowicz. Kolejno - ks. Jan Klich. Od 1991 r. posługę kapłańską w tutejszej parafii pełni ks. Józef Joniec. Zobacz też Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Golicach

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Golicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Golicach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kostrzyn w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kreuzerhöhungskirche (Lubiechnia Mała)

Die Kreuzerhöhungskirche (polnisch Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego) in Lubiechnia Mała (Klein Lübbichow) gilt als eines der wertvollsten Baudenkmäler in der polnisch-deutschen Grenzregion der Neumark. Die Kirche trägt das Patrozinium Kreuzerhöhung. Geschichte Die 1669 anstelle eines Vorgängerbaus errichtete Kirche gehörte zum Kirchenkreis Sternberg II in der Kirchenprovinz Mark Brandenburg. Nach der Flucht und Vertreibung der Deutschen wurde sie 1947 römisch-katholisch. Die barocke Holzbalkendecke ist 1818 teilweise erneuert worden, das Kirchengestühl ist 1913 erneuert worden. Die denkmalgeschützte Kirche war bis 2021 akut substanzgefährdet und wurde von der Deutsch-Polnischen Stiftung Kulturpflege und Denkmalschutz 2021 bis 2022 saniert. Bauwerk Das Kirchenschiff erhebt sich auf einem gedrungenen Rechteck. Der geostete Chor besitzt einen dreiseitigen Schluss. Die Fassaden weisen eine klare Skelettstruktur auf, die aus Pfosten, drei Reihen von Riegeln, Schwelle und Rähm besteht. Die Struktur wird auf der Süd-, und Nordseite durch zwei Stockwerke und auf der Westseite und im Chorbereich durch lange Ständer, die von der Schwelle bis zur Traufe verlaufen, und durch kurze Streben versteift. Die ältesten Gefachefüllungen bestehen aus einem Lehm-Stroh-Gemisch. Spätere Gefachreparaturen sind mit gemauertem Ziegel vorgenommen worden. Die Kirche ist mit einem Satteldach gedeckt, das über dem Chor abgewalmt ist. Der an der Westseite angebaute Kirchturm erhebt sich in drei hölzernen Stockwerken auf einem Steinsockel. Der Kirchenraum hat ein Fenster auf der Südseite, ein Chorfenster und zwei Fenster auf der Nordseite in jeweils rechteckiger Form und noch historischer Rautenverglasung. Als eines von wenigen Gebäuden wurden im Inneren nach dem Zweiten Weltkrieg keine wesentlichen Änderungen vorgenommen. Schiff und Chor sind nicht voneinander getrennt, der Chor schließt in selbiger Breite an. Die Ausstattung stammt mehrheitlich aus dem 17. Jahrhundert. Von der ursprünglich wohl dreiseitigen Empore sind die auf drei Stützen ruhende Westempore und die Südempore erhalten, wobei die Brüstung mit Bibelsprüchen in aufgemalten Kartuschen geschmückt ist. Weblinks KLEIN LÜBBICHOW / LUBIECHNIA MAŁA. Deutsch-Polnischen Stiftung Kulturpflege und Denkmalschutz, abgerufen am 28. Mai 2024.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Lubiechni Małej

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Lubiechni Małej – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny w Lubiechni Małej, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Uprzednio był kościołem ewangelickim. Architektura Wzniesiony na rzucie prostokąta zamkniętego w części prezbiterialnej trójbocznie. W okresie 1813–1818 przeprowadzono prace budowlane wzbogacając bryłę drewnianą wieżą dostawioną od strony zachodniej. Na nadprożu wyryto datę upamiętniającą rok wzniesienia budowli: Anno 1669. W 1947 kościół poświęcono na potrzeby kultu katolickiego. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Linki zewnętrzne Kościół w Lubiechni Małej na oficjalnej stronie LWKZ
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Neplach

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Neplach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Neplach, dawna cerkiew, początkowo unicka, następnie prawosławna. Świątynia została wzniesiona w 1769 jako cerkiew unicka. Początkowo nosiła wezwanie Św. Ducha. Reprezentuje styl eklektyczny. Obiekt ufundowali Franciszek Ursyn Niemczewicz i jego żona Anna. Fundatorzy i ich syn zostali następnie pochowani w podziemiach budynku. W 1873, na dwa lata przed oficjalną likwidacją unickiej diecezji chełmskiej, władze carskie odebrały budynek unitom i przekazały parafii prawosławnej. Świątynia była cerkwią tego wyznania do 1919, gdy została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego i powtórnie poświęcona w obrządku łacińskim przez ks. Leona Kalinowskiego, proboszcza parafii w Malowej Górze. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ośnie Lubuskim

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Ośnie Lubuskim – rzymskokatolicki kościół filialny w Ośnie Lubuskim, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Płazie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Płaza, w gminie Chrzanów województwa małopolskiego. Położona w centrum miejscowości jednonawowa, orientowana świątynia powstała w XVI wieku. Jej budowę ukończono w 1576 roku. We wczesnobarokowym ołtarzu głównym umieszczony jest obraz Pana Jezusa Ukrzyżowanego, dzieło Bronisława Abramowicza z 1885 r. Po bokach ołtarza znajdują się drewniane rzeźby przedstawiające św. Apostołów Piotra i Pawła. Ołtarze boczne powstały w XVIII wieku. Po lewej stronie prezbiterium znajduje się drewniana, barokowo-klasycystyczna ambona z figurą św. Michała Archanioła. Dach kościoła wieńczy barokowa sygnaturka z dzwonem wykonanym w 1850 r. Teren wokół kościoła otoczony jest niewysokim murem z wapienia. Przypisy Bibliografia Historia kościoła. [dostęp 2014-02-23].
Kościół Przemienienia Pańskiego w Libiążu

Kościół Przemienienia Pańskiego – kościół parafialny obrządku rzymskokatolickiego w Libiążu. Historia Parafia rzymskokatolicka w dawnym Libiążu Wielkim została ufundowana przez hrabiego Wielopolskiego w 1735 r. Obecny kościół został wybudowany w latach 1904–1911 według projektu znanego polskiego architekta – Teodora Talowskiego, który był zwolennikiem stylów historycznych i specjalistą w opracowywaniu skrajnie romantycznych fasad. Kościół w Libiążu należy do jego ostatnich projektów (architekt zmarł w 1910 r.). Wygląd kościoła Murowany z palonej cegły, trójnawowy kościół z wieżą na osi został zbudowany na planie krzyża. Jest otoczony kamiennym murem. W roku 1987 został całkowicie odnowiony i pokryty tynkiem i płytami kamiennymi. Na wystrój wnętrza świątyni decydujący wpływ miał jej długoletni proboszcz, ks. Franciszek Pietrzykowski, z urodzenia krakowianin, który był zafascynowany niezwykłą urodą krakowskiego Kościoła Mariackiego. Ozdobna polichromia z 1930 r. z gwiazdami na suficie i bogatymi motywami roślinnymi na ścianach, ambona oraz ołtarz główny, przypominający dzieło Wita Stwosza, wprowadzają wyjątkową krakowską atmosferę. Stojący w obszernym prezbiterium ołtarz główny w formie tryptyku powstał w 1910 r. Jego autorem jest krakowski rzeźbiarz Franciszek Styczeń. Wykonany w drewnie dębowym, polichromowany i bogato złocony ołtarz nawiązuje swą neogotycką formą i artystycznym rozplanowaniem do głównego ołtarza w krakowskim Kościele Mariackim, arcydzieła słynnego Wita Stwosza. Autorem obrazu w ołtarzu jest Walery Eljasz-Radzikowski. Dzięki zaprojektowaniu wielu okien i witraży surowa architektura nawiązująca do tradycji gotyku została rozświetlona, a wnętrze wypełniło się ciepłem. Prezbiterium ozdabiają trzy witraże wykonane przez firmę Mayera z Monachium. Witraż po stronie Ewangelii przedstawia Narodzenie Pana Jezusa, po stronie przeciwnej – Zmartwychwstanie Pańskie, natomiast środkowy – scenę Zwiastowania.
Kościół Przemienienia Pańskiego w Nowosiółkach

Kościół Przemienienia Pańskiego w Nowosiółkach – rzymskokatolicki kościół w Nowosiółkach, pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego, wzniesiony pierwotnie jako cerkiew greckokatolicka. Historia Pierwsza cerkiew unicka w Nowosiółkach powstała najpóźniej w 1732. Nosiła wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Fundatorką kolejnej świątyni była najprawdopodobniej Ludwika Trębińska, podsędkowa lubelska, a budowla ta powstała w latach 1744-1745. Ludwik baron Rastawiecki w 1803 roku zakupił majątek położony w Nowosiółkach za wiano, które otrzymała jego żona Teresa Krajewska z Krajewa herbu Trzaska. W tym samym roku Ludwik Rastawiecki rozpoczął budowę nowej cerkwi unickiej, gdyż nie mógł wybudować świątyni obrządku rzymskokatolickiego z uwagi na zakaz budowy kościołów, jaki był wprowadzony w rozbiorze rosyjskim. W 1804 roku urodził się w dworku Nowosiółkach syn Edward Rastawiecki, który lata młodzieńcze spędził na wsi W 1816 roku Ludwik baron Rastawiecki wraz z żoną i dzieckiem przeprowadził się do Warszawy, a do Nowosiółek przyjeżdżał tylko okolicznościowo. Spowodowało to pogorszenie stanu świątyni, która w związku ze zmniejszeniem fundacji ze strony barona Rastawieckiego groziła nawet zawaleniem. W roku 1833 Edward Rastawiecki powrócił do Dołhobyczowa do pałacu, który gruntownie wyremontował, jednocześnie postanowił wyremontować świątynię w Nowosiółkach. Zdemontował wieżę i pokrył wnętrze polichromią, która jednak nie zachowała się. W ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej cerkiew unicka w Nowosiółkach została przymusowo zamieniona na świątynię prawosławną. W miejscowości doszło do protestów wiernych na tle wprowadzanych siłą zmian w liturgii. Parafia prawosławna w Nowosiółkach działała do 1915, gdy wierni udali się na bieżeństwo. Formalnie w rękach prawosławnych obiekt pozostawał do 1920, gdy został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego i 12 czerwca 1920 rekoncyliowany. Wtedy też najpewniej przybrał obecne wezwanie. Miejscowa ludność prawosławna, pozostająca w Nowosiółkach i okolicy w zdecydowanej większości, oraz metropolita warszawski i całej Polski Dionizy bezskutecznie ubiegała się u władz polskich o przyznanie jej prawa do korzystania ze świątyni. Ostatecznie w miejscowości powstała jedynie nieetatowa kaplica. W dniu 3 maja 1938 roku bp Marian Fulman uroczyście wznowił działanie parafii katolickiej (w obrządku łacińskim). Przyczyną erygowania parafii katolickiej dopiero po kilkunastu latach od poświęcenia kościoła była niedostateczna liczba kapłanów w diecezji lubelskiej. Parafię utworzono dopiero wtedy, gdy osobiście w jej utworzenie zaangażował się płk Brunon Olbrycht, jednego z kierowników prowadzonej na Lubelszczyźnie akcji polonizacyjno-rewindykacyjnej. W latach II wojny światowej świątynia została ponownie zaadaptowana na cerkiew, po zakończeniu konfliktu i wysiedleniu ludności prawosławnej wróciła do rąk parafii łacińskiej. W 1948 kościół był remontowany, w czasie renowacji usunięto zniszczenia powstałe w czasie pożaru w 1944, odnawiany był także w 1959 i 1961, zaś w latach 1962-1964 renowacji poddano wnętrze. W 1964 dobudowano również wieżę. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Opolu

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Grota-Roweckiego w Opolu. Kościół należy do Parafii Przemienienia Pańskiego w Opolu w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła Budowa osiedla ZWM w Opolu, przyczyniła się do potrzeby budowy nowego kościoła. W maju 1981 roku ówczesne władze miasta wyraziły zgodę na budowę punktu katechetycznego. W lipcu tego samego roku na osiedlu zjawił się nowo mianowany proboszcz – ksiądz Antoni Grycan. W sierpniu 1981 roku w Gosławicach odbyło się pierwsze spotkanie osób, które chciały wziąć udział w tworzeniu nowej parafii i budowie kościoła. W Wigilię Bożego Narodzenia 1981 roku, na placu przeznaczonym pod budowę kościoła odprawiona została pierwsza Pasterka. Na początku 1982 roku przystąpiono do stawiania pierwszej kaplicy – tzw. „baraku”, która została poświęcona 4 kwietnia 1982 roku przez biskupa Antoniego Adamiuka. 31 maja 1982 roku zatwierdzony został plan budowy kościoła i punktu katechetycznego, według projektu Antoniego Domicza i Janusza Olechnickiego oraz przy współudziale konstruktora – Danuty Sznajwejs. 7 października 1982 roku została erygowana parafia Przemienienia Pańskiego. 5 sierpnia 1984 roku został wmurowany kamień węgielny w miejscu budowy nowej świątyni. W czerwcu 1985 roku otwarto kancelarię parafialną. W 1988 roku bp Jan Bagiński poświęcił kaplicę Świętej Rodziny. W 1991 roku prace budowlane dobiegały końca. W budowie pozostała jedynie wieża, którą ukończono w I połowie 1993 roku. 6 czerwca 1993 roku bp Alfons Nossol konsekrował nowo wybudowany kościół parafialny oraz ołtarz główny. Przypisy Linki zewnętrzne Opole - kościół Przemienienia Pańskiego
Kościół Przemienienia Pańskiego w Pruszkowie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Pruszkowie – rzymskokatolicki kościół w Pruszkowie, w Tworkach, w kompleksie zabudowań Szpitala Tworkowskiego. Wzniesiony w latach 1904-1906 jako cerkiew prawosławna. Historia Cerkiew przy szpitalu psychiatrycznym w Tworkach zbudowano z myślą o rosyjskich pracownikach placówki. Plac pod budowę obiektu (wskazany osobiście przez biskupa warszawskiego Hieronima) wyświęcono 4 sierpnia 1904, zaś gotowa cerkiew została konsekrowana w październiku tego samego roku. Jej patronem został św. metropolita kijowski Aleksy, który był również patronem urodzonego w tym samym roku następcy tronu; to też zdecydowało o wyborze wezwania. Koszt wzniesienia i urządzenia cerkwi wyniósł 13,5 tys. rubli. Funkcjonowała do 1915, gdy Rosjanie opuścili terytorium Królestwa Polskiego. Z budynku wywieziono całe wyposażenie. W latach powojennych stała opuszczona. W 1928 budowla została przejęta przez Kościół katolicki, a w 1930 odbyła się rekonsekracja odnowionej świątyni. W zaadaptowanej do potrzeb liturgii łacińskiej świątyni zachowano pierwotną posadzkę i freski. W prezbiterium znalazł się natomiast obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, którego autorem był pacjent szpitala Bolesław Wisłocki. Wyposażenie nowo utworzonego kościoła przeniesiono z kaplicy katolickiej, która istniała od początku funkcjonowania szpitala w budynku administracyjnym w centralnej części kompleksu jego zabudowań. W ten sposób w obiekcie znalazły się kielich i organy z końca XIX w. oraz obraz Przemienienia Pańskiego. Architektura Cerkiew wzniesiono w stylu typowym dla średniowiecznego budownictwa sakralnego Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, popularnym wśród rosyjskich architektów początku XX stulecia. Autorem planu cerkwi był Piotr Fedders, który w Warszawie zaprojektował również wojskową cerkiew św. Martyniana. Budowla jest bardzo zbliżona formą do cerkwi w Lisinie, którą projektował Nikołaj Benois - ojciec Leontija, architekta, dzięki któremu Piotr Fedders otrzymał zlecenie na wykonanie projektu świątyni prawosławnej w Tworkach. Nietypowy i mniej kojarzący się z zaborcą styl (większość cerkwi wzniesionych przez Rosjan na ziemiach polskich reprezentowała styl bizantyjsko-rosyjski, tzw. urzędowy) sprawił, że po adaptacji na kościół budynek nie został gruntownie przebudowany i zachował pierwotny wygląd. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Stargardzie (rzymskokatolicki)

Kościół Przemienienia Pańskiego – kościół rzymskokatolicki w Stargardzie, na os. Pyrzyckim, przy ul. ks. J. Twardowskiego. Kościół został wzniesiony w 1992 jako tymczasowa kaplica dla nowo powstałej parafii. Zbudowany jest na planie prostokąta. Kościół pokrywa dwuspadowy dach. Od południowego wschodu do świątyni przylega zakrystia. W czerwcu 2010 roku ruszyła budowa nowego, większego kościoła, położonego w pobliżu starego. Jego budowniczym był ks. kan. Jan Śniegowski. Przypisy
Kościół Stygmatów św. Franciszka w Szumie

Kościół Stygmatów św. Franciszka – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w miejscowości Szum (gmina Wołczyn), należący do parafii św. Józefa Robotnika w Zawiści w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Historia kościoła Początkowo Szum miał tylko kaplicę, jednak po pewnym czasie okazała się ona za mała dla katolików zamieszkujących okoliczne miejscowości. Dzięki staraniom miejscowej ludności, w sierpniu 1928 roku rozpoczęto budowę. Plan kościoła wykonał architekt Jan Vogel z Miechowic, prace prowadziła firma Hasse z Wołczyna, a nad całością budowy czuwał ksiądz W. Schampera, proboszcz parafii Świętej Trójcy w Bogacicy. W listopadzie 1928 roku zakończono prace murarskie, a już 30 grudnia 1928 roku, ks. kanonik Wilczek odprawił pierwszą mszę świętą. Obecnie kościół filialny w Szumie jest już prawie samodzielną jednostką, posiada bowiem własny cmentarz oraz przykościelną kostnicę. Architektura i wnętrze kościoła Świątynia w Szumie wybudowana została w stylu neoromańskim. Wyposażenie wnętrza kościoła wykonane zostało przez okolicznych fachowców, m.in. ołtarze wykonał rzeźbiarz Frasek z Kuniowa, ambonę, balaski oraz ławki Tomasz Krystossek z Zawiści, balustradę na chórze muzycznym cieśle z Szumu, malowanie kościoła natomiast wykonał malarz plastyk z Kluczborka. Meble do zakrystii wykonane i zamontowane zostały dopiero po II wojnie światowej przez stolarza z Bogacicy. W 1978 roku miał miejsce remont kościoła. Odmalowano wówczas wnętrze, odremontowano organy, zelektryfikowano dzwony oraz powiększono zakrystię. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Szumie. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kostel Nejsvětější Trojice (Přemyšl)

Kostel Nejsvětější Trojice v Přemyšlu (polsky Kościół Trójcy Przenajświętszej) je spolu s přilehlým klášterem benediktinek nejstarší budovou částí města nazvanou Zasaní (Zasanie) na levém břehu řeky San. Historie Kolem roku 1616 zde vznikla kaple benediktinských sester. V letech 1768–1777 byl spolu s klášterem postaven jednolodní kostel v barokním stylu, obklopený obrannými zdmi se střílnami (dochoval se v délce asi 350 m, včetně střílen a zbytků bašty). Zakladatelem kostela byl kyjevský vojevoda Franciszek Salezy Potocki. V historickém kostele jsou vidět barokní fresky Stanisława Stroińského (80. léta 18. století), rokoková mříž chóru, v bočních pseudobarokních oltářích jsou obrazy ze 17. a 18. století, na hlavním oltáři je barokní alabastrové sanktuárium z roku 1880. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu na polské Wikipedii. Literatura Przemyśl: plan miasta. Warszawa–Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992. (pol.) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Nejsvětější Trojice na Wikimedia Commons Parafia pw. Świętej Trójcy Przemyśl