NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Церковь Святого Иакова (Поврожник)

Церковь Святого Иакова (пол. Cerkiew św. Jakuba) — деревянный римско-католический (бывший лемковский греко-католический) храм в селе Поврожник Малопольского воеводства. В 2013 году храм был включен в список Всемирного наследия ЮНЕСКО вместе с другими деревянными церквями Карпатского региона Польши и Украины. Описание Храм в Поврожнике известен с 1604 года, но из оригинальной постройки сохранилась только ризница. Внешний вид современной церкви был сформирован в XVII—XVIII веках. Однако здание значительно перестроили во время реконструкции 1813 года. Церковь переместили из старого места на новое из-за риска затопления. Церковь относится к классическим образцам лемковского стиля. Имеет тридильний план, башню-колокольню с наклонными стенами, которую венчает деревянная шатер с кованым крестом. На башне установлен колокол 1615 года. Над нефом возвышается главка покрытая палаточной крышей. Алтарь снаружи также увенчан небольшой главкой. Церковь, как было принято в древних лемковских храмах, имеет окна только на южной стороне. Это имело практическое (защита от снега и порывов ветра) и мистическое значение (по народным поверьям, силы зла приходили с севера). После операции «Висла» 1947 года, когда лемки были переселены на западные территории Польши, храм стал использоваться римско-католической церковью. В храм не фресок, зато сохранился иконостас XVIII века. В связи с использованием церкви католиками она была переоборудована: икону Деисус и пророков разместили на восточной стене нефа, другие иконы висят прямо на алтарной стене. Сохранились иконы из предыдущего иконостаса XVII века, а также образы «Страшного суда» (1623) и «Оплакивание Христа» (1646). Храм окружен каменными стенами со статуями святых. Примечания Литература Тарас Я. М. Українська сакральна дерев’яна архітектура —Львів, 2006 — С. 235—238. Malinowscy G. i Z., Marciniszyn E. i P. . Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009.
Церква святого Якова (Поворозник)

Церква святого Якова — колишній лемківський греко-католицький храм у с. Поворозник Малопольского воєводства. 2013 року храм був включений до списку Всесвітньої спадщини ЮНЕСКО разом з іншими дерев'яними церквами в Польщі та Україні. Історичний огляд Храм у Поворознику відомий з 1604 року, але з оригінальної будівлі збереглася тільки частина — ризниця. Зовнішній вигляд сучасної церкви був сформований у XVII–XVII століттях. Однак будівлю значно перебудували під час реконструкції 1813 року. Церкву перемістили зі старого місця на нове через ризик затоплення. Тоді ж храм розширили. Після операції «Вісла» 1947 року, коли лемки були переселені на західні території Польщі, храм став використовуватися як Римо-католицька церква. Архітектура Ця церква належить до класичних взірців лемківського стилю. Має тридільний план, вежу-дзвіницю з похилими стінами, яку увінчує дерев'яне шатро з кованим хрестом. На вежі встановлений дзвін 1615 року. Менша вежа збудована над навою і вкрита наметовим дахом. Вівтар зовні також увінчаний невеликою вежею. Це найстаріша частина храму. Церква, як було прийнято в типових давніх лемківських храмах, має вікна тільки на південній стороні, що мало практичне (захист від снігу та поривів вітру) і містичне значення (за народними повір'ями, сили зла приходили з півночі). У храмі немає фресок. Натомість зберігся іконостас XVIII століття. У зв'язку з використання церкви римо-католиками він був перероблений. Ряди Деісуса і пророків розташували на східній стіні нави, інші ікони висять просто на вівтарній стіні. Збереглись й інші ікони з дияконських дверей, з частини попереднього іконостасу XVII століття, а також образи «Страшного Суду» (1623) й «Оплакування Христа» (1646). Храм оточений кам'яними мурами зі статуями святих. Див. також Лемківський храм Примітки Джерела Тарас Я. М. Українська сакральна дерев'яна архітектура —Львів, 2006 — С. 235—238. Malinowscy G. i Z., Marciniszyn E. i P. . Ikony i cerkwie. Tajemnice łemkowskich świątyń, Carta Blanca, Warszawa 2009.
Kostel svatého Jana Apoštola (Přemyšl)

Kostel svatého Jana Apoštola v Přemyšlu (polsky Kościół św. Jana Apostoła) je zděný římskokatolický kostel, používaný farností sv. Jana Apoštola. Byl postaven v letech 1887–1901 jako řeckokatolický kostel a zničen v roce 1914. V letech 1926–1931 byl přestavěn a po roce 1944 převzat církví římskokatolickou. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Jana Apostoła w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jana Apoštola na Wikimedia Commons
Kościół św. Jana Apostoła w Przemyślu

Kościół św. Jana Apostoła w Przemyślu – murowany, rzymskokatolicki kościół w Przemyślu przy ulicy Przejazdowej (dzielnica Przekopana) użytkowany przez parafię rzymskokatolicką św. Jana Apostoła. Zbudowany w latach 1887–1901 jako cerkiew greckokatolicka, zniszczony w 1914, odbudowany w latach 1926–1931, po 1944 roku przejęty przez kościół rzymskokatolicki.
Kaplica św. Anny w Elblągu

Kaplica św. Anny w Elblągu – kaplica ewangelicko-augsburska w Elblągu. Została zbudowana na początku XX wieku jako kaplica cmentarna należąca do ewangelickiej parafii św. Anny, której kontynuatorem pozostaje współczesna Parafia Ewangelicko-Augsburska w Elblągu. Budynek mieści się przy ulicy Traugutta 15. Po zakończeniu II wojny światowej kaplica użytkowana była jeszcze krótkotrwale przez ewangelików, a następnie została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. W 1992 oddał ją on do użytku wiernych kościoła greckokatolickiego i stała się ona cerkwią pod wezwaniem Jana Chrzciciela. Grekokatolicy sprawowali w niej posługi do 2021. Wówczas została ona zwrócona ewangelikom. Poświęcenia kaplicy jako na powrót ewangelickiej dokonał 18 czerwca 2022 biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP ks. Jerzy Samiec razem z biskupem diecezji pomorsko-wielkopolskiej, ks. prof. Marcinem Hintzem. Przypisy
Cerkiew św. Jana Chrzciciela w Tyrawie Solnej

Cerkiew św. Jana Chrzciciela w Tyrawie Solnej – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Tyrawie Solnej. Od 1946 obiekt użytkowany jest przez kościół rzymskokatolicki. Historia Cerkiew została wzniesiona w 1837 z fundacji ówczesnego parocha tyrawskiego Piotra Melnickiego, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi. Była remontowana w 1893 i 1927. Cerkiew prezentuje typ budownictwa ludowego w duchu klasycystycznym z wyraźnymi cechami latynizacji. W 1927 polichromie w cerkwi wykonał malarz Władysław Lisowski. Parafia należała do dekanatu liskiego, po I wojnie do sanockiego. W 1934 weszła w skład Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. Do parafii należały również cerkwie filialne w Hołuczkowie i Siemuszowej. Po wojnie użytkowana jako kościół rzymskokatolicki świętych Apostołów Piotra i Pawła. Świątynia została włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Jana Teologa w Iławie

Cerkiew św. Jana Apostoła w Iławie – cerkiew greckokatolicka (dawny budynek gazowni miejskiej) z 1899 roku znajdująca się przy ul. Jagiellończyka w Iławie, przy byłej bazie Zakładu Komunikacji Miejskiej. W dniu 2 listopada 1993 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych woj. warmińsko-mazurskiego (nr rej.: 4299). Historia Powstanie budynku należy wiązać z rokiem 1899, kiedy to powstał cały zespół gazowni. Nieco później, bo w roku 1910, podjęto działania w celu jej rozbudowy, w ramach których powiększono budynek, by jednocześnie zwiększyć powierzchnię użytkową. W 1987 r. został nieco przebudowany i zmienił swoją funkcję na garaż i warsztat. Dodatkowo założono strop oraz wykonano szerokie bramy wjazdowe do wnętrza budynku, który pełnił rolę zajezdni autobusowej do 1992 roku. Według postulatów konserwatorskich budynek powinien być zaadaptowany na funkcje sakralne, co też się stało i na dzień wykonania karty ewidencyjnej budynku gazowni, użytkownikiem była parafia greckokatolicka. Przypisy Bibliografia Iławianie o historii miasta i okolic, AgnieszkaA. Błędowska, MarcinM. Czerny, RenataR. Sobieraj, Iława: Towarzystwo Miłośników Ziemi Iławskiej, 2005, ISBN 83-923350-0-7, OCLC 297831025 . Gminny program opieki nad zabytkami miasta Iławy na lata 2018–2021, Iława: Rada Miejska w Iławie, 2018 .
Cerkiew św. Jana Teologa w Pawłach

Cerkiew pod wezwaniem św. Jana Teologa – prawosławna cerkiew cmentarna w Pawłach. Należy do parafii Świętych Kosmy i Damiana w Rybołach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Inicjatorem wzniesienia wolnostojącej cerkwi na cmentarzu w Pawłach był proboszcz parafii w Rybołach ks. Lew Markiewicz. Obiekt został wzniesiony w 1824 jako świątynia unicka (greckokatolicka). Początkowo jej patronem był greckokatolicki męczennik za wiarę św. Jozafat Kuncewicz, jednak w prasie cerkiewnej z 1858 znajduje się informacja o nowym wezwaniu – św. Jana Teologa (co związane było z konwersją na prawosławie po synodzie połockim w 1839). Wcześniej, w latach 40., budynek został wyremontowany, wymieniono wówczas znajdujący się w nim ikonostas. Remont kapitalny budynek przeszedł w 1869, za pieniądze parafian. W 1883, po kolejnej przebudowie, cerkiew została ponownie poświęcona. Znalazły się w niej nowe dzwony, zaś nad wejściem usytuowano cebulastą kopułę. Wzbogacane było również wyposażenie obiektu o świeczniki, zaś w 1901 o ikony św. Pantelejmona i Matki Bożej, napisane w monasterze św. Pantelejmona na Górze Athos. W 1911 obiekt został pokryty blachą cynkową. W okresie bieżeństwa cerkiew została porzucona, co doprowadziło do zupełnej dewastacji jej wnętrza. Staraniem prawosławnych mieszkańców okolicy została jednak odnowiona w kolejnych latach. W 1964 Katalog zabytków sztuki w Polsce odnotował istnienie w niej zespołu zabytkowych ikon z XVIII i XIX wieku, w tym wizerunków Pantokratora, św. Jana Teologa, Matki Bożej, św. Pantelejmona, św. Izydora, św. Jerzego, św. Rozalii i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. W latach 80. obiekt został zelektryfikowany, zaś w latach 90. przeszedł kolejny remont. W 1993 cerkiew padła ofiarą kradzieży, tracąc 9 ikon. Świątynię wpisano do rejestru zabytków 26 października 1966 pod nr A-507. Potężna burza, jaka przeszła przez Pawły w nocy z 19 na 20 lipca 2015, wyrządziła znaczne szkody na cmentarzu. Wiatr wiejący z prędkością ponad 100 km/h powalił wiele drzew, które uszkodziły znaczną liczbę nagrobków. Przypisy Bibliografia G. Sosna, D. Fionik, Parafia Ryboły, Białoruskie Towarzystwo Historyczne, Bielsk Podlaski – Ryboły – Białystok 1999, ISBN 83-909009-7-1
Cerkiew św. Jerzego Męczennika w Nowych Sadach

Cerkiew św. Jerzego Męczennika w Nowych Sadach – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Nowych Sadach. Murowana cerkiew pw. św. Jerzego Męczennika zbudowana została prawdopodobnie w 1655, przebudowana w 1836, odnowiona w 1932. Kamienne mury wzmocniono trzema skarpami od północy i jedną od południa. Cerkiew jest typu jednoprzestrzennego, nawa i prezbiterium są jednakowej szerokości i umieszczone pod wspólnym dachem trójpołaciowym z sygnaturką w formie hełmu z latarnią. Wnętrze przekryte jest sklepieniami żagielkowymi przedzielonymi gurtami. W ścianach bocznych umieszczono półkoliste okna, od wewnątrz widać także zamurowane strzelnice. W osi budowli, od wschodu umieszczona jest węższa i niższa zakrystia a od zachodu wieża pokryta dachem dwuspadowym. Grube mury, małe okna, otwory strzelnicze oraz strategiczne położenie nadają cerkwi obronny charakter (podobną, znacznie starszą można oglądać w pobliskiej Posadzie Rybotyckiej}. Cerkiew należała do dekanatu niżankowickiego. Do parafii należały również filialne cerkwie w Nowosiółkach Dydyńskich, Pacławiu, Kalwarii Pacławskiej i Truszewyczach. Wyposażenie cerkwi uległo zniszczeniu w latach 1947-1989, gdy cerkiew nie była używana. Obecnie wróciła do dawnych funkcji. 15 sierpnia odbywają się tu odpusty z udziałem greckokatolickiego biskupa przemyskiego oraz wyznawców z Polski i Ukrainy. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, Історичний шематизм Перемиської Епархії з включенням Апостольської Адміністратури Лемківщини (1828—1939) (Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Jerzego w Biłgoraju

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Biłgoraju. Należy do dekanatu Zamość diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zlokalizowana przy ulicy Tarnogrodzkiej. Jest to nowoczesna świątynia, zaprojektowana przez Mirosława Załuskiego, budowana od 2008 na planie krzyża greckiego. Posiada jedną kopułę. Wewnątrz znajduje się współczesny kamienny ikonostas. W 2011 r. cerkiew otrzymała dzwony, odlane w Grecji. Od listopada 2014 do kwietnia 2015 zostały rozpisane freski wewnątrz cerkwi; prace wykonali ikonografowie z Doniecka. 8 marca 2015 po raz pierwszy sprawowano w cerkwi Boską Liturgię. 4 listopada 2018 r. cerkiew została poświęcona. Uroczystości przewodniczył metropolita warszawski i całej Polski Sawa, w asyście arcybiskupów: lubelskiego i chełmskiego Abla oraz przemyskiego i gorlickiego Paisjusza. Przypisy
Sankt Georgs kyrka, Biłgoraj

Sankt Georgs kyrka (polska: Cerkiew św. Jerzego; kyrkslaviska: Це́рковь Свѧтого Геѡ́ргїѧ) är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i staden Biłgoraj i Lublins vojvodskap, i sydöstra Polen. Kyrkan är helgad åt den romerske martyren, soldaten och helgonet Sankt Göran. Den tillhör Sankt Georgs församling i Biłgoraj i Lublins och Chełms stift. Historik Sankt Georgs ortodoxa kyrka i Biłgoraj började att byggas år 2008. Se även Östortodoxa kyrkor Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Georgs kyrka, Biłgoraj.
Cerkiew św. Jerzego w Lalinie

Cerkiew św. Jerzego w Lalinie – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Lalinie. Historia Cerkiew zbudowana została w 1835 i poświęcona w 1842, w miejscu starszej, drewnianej cerkwi. Do parafii należała również filialna cerkiew w Grabówce. Według informacji prasowej w styczniu 1912 cerkiew w Lalinie doszczętnie spłonęła, a zbiegło się to w czasie z ujawnieniem skandalu obyczajowego przypisanego tamtejszemu parochowi, ks. Feniakowi. Parafia należała do dekanatu sanockiego. Od 1934 należała do Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowski, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Jerzego w Orzyszu

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Orzyszu. Należy do dekanatu Olsztyn diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Ełckiej 22. Budynek pochodzi końca z XVIII w. Do czasów II wojny światowej mieściła się w nim kaplica ewangelicka. W 1971 r. część, a w 1981 r. całą dawną kaplicę przekazano parafii prawosławnej. Cerkiew urządzono na parterze, natomiast piętro (dawne mieszkanie protestanckiego duchownego) oraz ogrodzony teren przy obiekcie należały do osób prywatnych. 10 maja 1968 r. obiekt wpisano do rejestru zabytków pod nr 1152. W październiku 2012 miało miejsce włamanie do cerkwi – ukradziono mały Ewangeliarz, krzyż, świecznik i dwie ikony z ikonostasu oraz zniszczono duży Ewangeliarz. Po wykupieniu w 2017 r. całego obiektu przez społeczność prawosławną, przeprowadzono generalny remont budynku oraz uporządkowano przylegającą działkę. Odnowiony obiekt został poświęcony 14 września 2019 r. przez arcybiskupa białostockiego i gdańskiego Jakuba. W 2020 r. w cerkwi umieszczono i poświęcono nowy ikonostas. Przypisy
Храм Георгия Победоносца (Ожиш)

Церковь Георгия Победоносца (пол. Cerkiew św. Jerzego w Orzyszu) — приходская православная церковь, расположенная на территории города Ожиш. Принадлежит Ольштынскому церковному округу, входящему в состав Белостокско-Гданьской епархии Польской Православной Церкви. Храм расположен по адресу: улица Элкская, 22. Был построен в XIX веке на местном городском кладбище. Убранство церкви состоит из иконостаса. Богослужения проводятся нерегулярно, обычно раз в месяц. По правилам в богослужении принимают участие 10 человек. 10 мая 1968 года церковь была внесена в реестр памятников культурного наследия (№ 1552). В октябре 2012 года в церкви произошла кража со взломом: маленькое Евангелие, крест, подсвечник и две иконы из иконостаса были украдены, а большое Евангелие — уничтожено. Примечания
Cerkiew św. Jerzego w Ząbkowicach Śląskich

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Ząbkowicach Śląskich. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Kłodzkiej. Ząbkowicka cerkiew to dawna katolicka kaplica szpitalna. Powstała w XIV w. W XIX w. dokonano jej przebudowy. W latach 1966–1967 budynek przystosowano dla potrzeb liturgii prawosławnej. W trakcie adaptacji odkryto XIV-wieczny fresk przedstawiający św. Jerzego. Pierwszy remont świątyni wykonano już w końcu lat 60., w związku z częściowym zniszczeniem dachu przez wichurę. We wnętrzu cerkwi umieszczono współczesny ikonostas. W latach 1992–1995 dokonano kolejnego remontu świątyni, m.in. umocniono więźbę dachową, przebudowano ściany, wymieniono posadzkę, odnowiono wnętrze. Po kolejnym remoncie wnętrza (2009–2012), cerkiew została konsekrowana 4 lutego 2012. Dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpoczęto odbudowę zniszczonej części świątyni – do 2017 r. wzmocniono mury i uzupełniono w nich ubytki oraz wykonano systemy odwodnień i izolacji, następnie (do listopada 2020 r.) wykonano strop oraz nową konstrukcję dachową, którą pokryto dachówką, a także wymurowano zachodnią ścianę szczytową. W 2021 r. wykonano nową stolarkę okienną i drzwiową, wymieniono instalację elektryczną oraz położono nowe tynki w nawie. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 30 marca 1965 pod nr A/5154/1260. Przypisy Bibliografia Cerkiew odzyskuje blask. Przegląd Prawosławny nr 3 (321), marzec 2012, s. 15 Linki zewnętrzne Strona Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Ząbkowice Śląskie: Historia parafii św. Jerzego
Cerkiew św. Jerzego w Żmigrodzie

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew parafialna w Żmigrodzie. Należy do dekanatu Wrocław diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Zlokalizowana przy ulicy Tadeusza Kościuszki, w budynku mieszkalnym pochodzącym z XIX wieku. Do celów liturgicznych zaadaptowany został (po 1973) parter kamienicy. Wewnątrz mieści się skromny ikonostas. Na piętrze znajduje się mieszkanie proboszcza. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – zdjęcia cerkwi
Cerkiew św. Jozafata Kuncewicza w Kruklankach

Cerkiew św. Jozafata Kuncewicza w Kruklankach – cerkiew greckokatolicka w Kruklankach, w województwie warmińsko-mazurskim. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1998-2002 według projektu Bohdana Boberskiego z Warszawy. Wewnątrz świątyni znajduje się współczesny ikonostas. Cerkiew mieści się przy ulicy Wodnej.
Cerkiew św. Jozafata Męczennika w Stargardzie

Cerkiew św. Jozafata Męczennika – świątynia parafii greckokatolickiej w Stargardzie, przy ulicy Młyńskiej. Historia Cerkiew została zbudowana nakładem własnym wiernych parafii. Do stycznia 2014 roku nabożeństwa odbywały się regularnie w kościele św. Ducha, wcześniej (do 2005 roku) w kolegiacie Mariackiej. Świątynia stanowi centrum kulturalno-religijne parafii greckokatolickiej. Budowę rozpoczęto w 2007 roku. W sobotę, 4 lipca 2015 roku, została dokonana konsekracja prestołu (stołu ołtarzowego) wraz z poświęceniem cerkwi. Uroczystości przewodniczył Włodzimierz Juszczak, ordynariusz eparchii wrocławsko-gdańskiej. Ikonostas powstał w 2020 roku. Autorem części drewnianej jest ukraiński rzeźbiarz ludowy – Jan Matwij. Ikony do ikonostasu napisała stargardzianka Anna Kiłyk i ukraiński ikonopisarz – Dymitr Horditsa. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Greckokatolicka pw. Św. Jozafata Męczennika w Stargardzie. grekokatolicy.pl [dostęp 2022-08-25] Cerkiew na Facebooku
Cerkiew św. Kosmy i Damiana w Przemkowie

Cerkiew św. Kosmy i Damiana w Przemkowie – cerkiew greckokatolicka w Przemkowie, w województwie dolnośląskim. Jest to nowoczesna świątynia wybudowana w latach 1996-2003 według projektu Jacka Mermona. Architekturą nawiązuje do tradycji świątyń łemkowskich z terenu Beskidu Niskiego, skąd wywodzą się parafianie. Wewnątrz mieści się współczesny ażurowy ikonostas. Cerkiew mieści się przy Placu Cerkiewnym, jedynym o takiej nazwie w Polsce placu na tzw. Ziemiach Odzyskanych. Budowniczym świątyni jak również plebanii jest ks. proboszcz Bogdan Miszczyszyn. Parafia greckokatolicka w Przemkowie istnieje od 1958 roku. Jest parafią w eparchii wrocławsko-koszalińskiej i należy do dekanatu zielonogórskiego.
Церква св. Косми та Даміана в Пшемкуві

Церква Святих Косми та Даміана в Пшемкуві – греко-католицька церква в Пшемкуві, Нижньосілезьке воєводство. Є парафіальною церквою Парафія греко-католицька св. Косми та Даміана в Пшемкуві. Цей сучасний храм було збудовано в 1996-2003 роках за проектом Яцека Мермона. Його архітектура відображає традиції лемківських церков з Низьких Бескидів, звідки походили парафіяни. Після операції "Вісла", що полягала в примусовій депортації українців з їхніх етнічних територій на західні території Польщі, в Пшемкуві з'явилась велика лемківська та українська громада. Всередині знаходиться сучасний ажурний іконостас. Церква розташована на Церковній площі, єдиній площі з такою назвою в Польщі на так званих «Повернених Земл» (пол. Ziemie Odzyskane). Церкву та ректорат збудував отець Богдан Міщишин. Греко-католицька парафія в Пшемкуві існує з 1958 року. Це парафія Вроцлавсько-Кошалінської єпархії та належить до Зеленогірського деканату .
Cerkiew św. Maksyma Gorlickiego w Głogowie

Cerkiew pod wezwaniem św. Maksyma Gorlickiego – prawosławna cerkiew parafialna w Głogowie. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Bolesława Krzywoustego 2. Jest to nowa cerkiew wybudowana w latach 2001–2007 na dawnym poniemieckim bunkrze według projektu architekta miejskiego Dariusza Wojtowicza. Ikonostas został wykonany w 2007. 19 maja 2007 arcybiskup Jeremiasz (Anchimiuk), ordynariusz diecezji wrocławsko-szczecińskiej, konsekrował świątynię. W 2010 we wnętrzu cerkwi została wykonana polichromia, której autorami są rosyjscy artyści Oleg Osetrow i Nikołaj Bierdnikow. Świątynia posiada pięć kopuł; najwyższa z nich wznosi się na 20 m. Uwagi Fundamenty cerkwi (pozostałości bunkra z 1880) zostały wpisane 5 września 2002 do rejestru zabytków pod nr 97/A/02 (jako Budynki forteczne, ul. Wały Bolesława Chrobrego – blokhauz nr 1). Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii prawosławnej w Głogowie. cerkiew.glogow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Cerkiew św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim

Cerkiew pod wezwaniem św. Michała Archanioła (Michajłowska) – prawosławna cerkiew parafialna w Bielsku Podlaskim. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się w centrum miasta, przy ulicy Adama Mickiewicza 36. Cerkiew wzniesiona została przed 1789 jako unicka w konstrukcji zrębowej, szalowana – z tego okresu pochodzi nawa na planie ośmioboku. W 1914 dobudowano kruchtę z dzwonnicą na planie kwadratu. W 1989 dobudowano część ołtarzową. Na tyłach cerkwi znajduje się baptysterium zaprojektowane przez Jerzego Nowosielskiego, natomiast na sąsiedniej działce znajduje się dom parafialny wraz z domową kaplicą–baptysterium św. Jana Chrzciciela. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków 19 listopada 1976 pod nr A-39. Przypisy Bibliografia Kościoły drewniane, Bielsk Podlaski (cerkiew św. Michała Archanioła) Linki zewnętrzne Cerkiew św. Michała Archanioła fotopolska.eu