NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Warszawie (Targówek)

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wincentego a Paulo w Warszawie (dekanat praski archidiecezji warszawskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Targówek, na terenie cmentarza Bródnowskiego. Opis Parafia św. Wincentego a Paulo została erygowana w dniu 1 września 1952 roku. Pierwszym proboszczem został mianowany ks. Zdzisław Waś. Z terenu nekropolii wydzielona została mała działka budowlana. Duszpasterze przy znaczącym wsparciu parafian rozpoczęli starania o wydanie zgody na budowę nowej świątyni i plebanii. Ich starania zostały uwieńczone sukcesem. Fundamenty zostały poświęcone przez kardynała Stefana Wyszyńskiego w dniu 13 lipca 1957 roku. Następnie rozpoczęto budowę kościoła zaprojektowanego przez Stanisława Marzyńskiego. Zgodnie z ustaleniami z 1952 roku miała to być replika kaplicy – mauzoleum hrabiów Przeździeckich, ufundowanej dla parafii św. Barbary na Koszykach pod koniec XIX wieku. Była to budowla imitująca gotyk z kamiennymi rzeźbami. Podczas działań wojennych w 1939 roku kaplica w znaczącym stopniu została zniszczona. Ocalały jedynie jej nieliczne elementy, które przewiezione zostały na Bródno i osadzone w analogicznych miejscach jak w oryginale. Wystarczyło to tylko do zbudowania portalu nowo wznoszonego kościoła. Uroczystego poświęcenia świątyni, za patronkę której wybrana została Matka Boża Częstochowska dokonał w dniu 24 sierpnia 1960 roku biskup Wacław Majewski. W następnych latach dobudowane zostały przez księdza proboszcza Stanisława Hermanowicza dwie nawy boczne. Zostały one poświęcone przez biskupa Bronisława Dąbrowskiego w dniu 2 lutego 1980 roku. Uroczyście konsekrował świątynię 22 września 1984 roku prymas Polski Józef kardynał Glemp. Architektura nawy środkowej nawiązuje do gotyku - żebrowe sklepienie jest jednak mniej strzeliste, a łuki łagodniejsze. Budowa świątyni pochłonęła wszystkie zgromadzone na ten cel fundusze, w związku z tym oryginalne jej wyposażenie było bardzo skromne. Gruntowna i zasadnicza modernizacja, wyposażenie i upiększenie wnętrza oraz zagospodarowanie terenu przykościelnego zostało rozpoczęte w 1994 roku. Trzynawowe wnętrze świątyni, z kaplicą Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny, zakrystią i chórem zaprojektował profesor Akademii Sztuk Pięknych Kazimierz Zieliński. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Warszawie

Kościół Chrystusa Króla w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat praski diecezji warszawsko-praskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Targówek. Opis Prace budowlane rozpoczęły się w 1933 roku dzięki staraniom księdza Jana Golędzinowskiego; zostały zakończone w 1954 roku przez księdza Franciszka Duczyńskiego, oficjała Sądu Metropolitalnego. Pierwsze plany zostały wykonane przez Bronisława Colonnę-Czosnowskiego, po zakończeniu II wojny światowej zostały zmienione przez architekta Stanisława Koziejewskiego. W transepcie świątyni znajdują się dwa ołtarze boczne: po lewej stronie z obrazem Jezusa Miłosiernego oraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, po prawej – z kopią obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, otaczanym szczególnym kultem przez parafian od początku istnienia parafii. Obraz ten został ukoronowany w 2001 roku, w Jubileusz 70-lecia parafii, przez biskupa diecezji warszawsko-praskiej Kazimierza Romaniuka. W ołtarzu głównym umieszczona jest figura Chrystusa Króla oraz dwie płaskorzeźby autorstwa Henryka Tarkowskiego, przedstawiające Polskę zrywającą kajdany niewoli. W 2007 roku świątynia wzbogaciła się o dwie nowe kaplice: chrzcielną oraz kaplicę Cudu nad Wisłą (jest to mozaika z wizerunkiem Matki Bożej Zwycięskiej miażdżącej głowę węża, patronki Bitwy Warszawskiej oraz diecezji warszawsko-praskiej, znajduje się w niej również urna z prochami żołnierzy poległych w 1920 roku). W sierpniu 2011 roku pożar strawił niemal doszczętnie dach świątyni, natomiast ogień i akcja gaśnicza spowodowały wiele zniszczeń również we wnętrzu kościoła. W kościele znajdują się dwa obrazy Michaela Willmanna z XVII wieku: Męczeństwo św. Jana i Chrystus na krzyżu. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Warszawie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ursynowski archidiecezji warszawskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Ursynów, na osiedlu Pyry przy ulicy Puławskiej 434. Opis Budowa fundamentu została rozpoczęta w dniu 9 listopada 1946 roku. Zostały złożone pod nim trzy przedwojenne srebrne monety (dwie pięciozłotówki i dziesięciozłotowa z wizerunkiem marszałka Józefa Piłsudskiego). Kamień węgielny został poświęcony przez księdza biskupa Wacława Majewskiego, w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, dnia 29 czerwca 1947 roku. Akt erekcyjny, zamknięty w mosiężnej łusce pocisku armatniego z II wojny światowej, został zamurowany w filarze z prawej strony koło prezbiterium. W 1951 roku władze komunistyczne — bez podania przyczyny — nakazały przerwać budowę. Pomimo to kościół był dalej wznoszony. Dla upamiętnienia budowania obiektu sakralnego w okresie Tysiąclecia Chrztu Polski, w ścianie frontowej został wyrzeźbiony napis: „966 — 1966 Wierni Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, Kościołowi Świętemu i Jego Pasterzom” oraz nazwy miejscowości i nazwiska parafian najbardziej zasłużonych w dziele budowy kościoła. Tragiczne wydarzenia grudnia 1970 stały się impulsem do podjęcia budowy wieży-dzwonnicy. Ta zaprojektowana wcześniej część nie mogła być zrealizowana ze względu na kolejny zakaz władz komunistycznych. Jej budowa, zakończona w dniu 2 lipca 1971 roku, trwała zaledwie 2 miesiące. W dniu 14 lipca tego samego roku na szczycie wieży został umieszczony na złocistej kuli zwycięski Krzyż Chrystusa. Dzwony noszące imiona „Piotr i Paweł”, „Stefan”, oraz „Henryk” konsekrował 1 kwietnia 1973 roku ksiądz biskup Jerzy Modzelewski. Świątynia została konsekrowana 14 września 1973 roku przez prymasa Polski Stefana kardynała Wyszyńskiego. W czasie tej uroczystości na płycie ołtarza głównego zostały zamurowane relikwie Męczenników: św. Agnieszki i św. Grzegorza oraz zostało wyrzeźbionych 5 krzyży. Kościół w stylu neoromańskim — o charakterze włoskim — został zaprojektowany przez profesora inżyniera architekta Antoniego Jawornickiego, z którym współpracował inżynier Stanisław Credo, natomiast wnętrze zaprojektował — architekt Czesław Sosnowski. Przypisy
Church of St. Felix of Cantalice, Warsaw

The Church of St. Felix of Cantalice (Polish: Kościół św. Feliksa z Kantalicjo) in Warsaw, Poland, is located in the Wawer district, on Kościuszkowców Street. It was founded in 1935. History The parish was erected in 1958. The present parish church was built in the years 1928–1935 as the Felician Sisters' monastery church. The decision to build the church was made in 1927, and on August 29, 1929, Cardinal Aleksander Kakowski laid the foundation stone. In 1935, the church was consecrated. The church was designed by the Polish architect Zygmunt Gawlik. On September 15, 1939, Adolf Hitler watched the defence of Warsaw from the church tower that dominated the neighborhood. In November 1944, the church was damaged by German artillery fire. Since the church tower was an excellent landmark for the enemy, on November 28, 1944, Polish sappers, at the request of the sisters, blew it up. In 2007, the reconstruction of the main church tower was started and it was completed on March 12, 2008. References
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sochaczewie

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sochaczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wawrzyńca w Sochaczewie (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Znajduje się w centrum Sochaczewa, przy ulicy Stefana Wyszyńskiego. Starania o budowę nowej świątyni rozpoczął razem z parafianami ksiądz Stanisław Wierzejski. Prace budowlane zostały rozpoczęte jesienią 1959. W dniu 21 czerwca 1964 gotowy już kościół został poświęcony przez prymasa Stefana Wyszyńskiego, natomiast sześć lat później, w dniu 4 czerwca 1970, budowla została przez niego konsekrowana. Kościół został zaprojektowany przez architekta Mieczysława Gliszczyńskiego. Świątynia została przebudowana w latach 2005-2006. Został założony spadzisty dach, kopuły na dzwonnicy i kaplicach bocznych a także została wzbogacona elewacja. Budowla ma dwie nawy. W głównej, zakończonej prezbiterium z absydą w formie kielicha jest umieszczony marmurowy ołtarz z krucyfiksem i obrazem Matki Bożej Częstochowskiej. Kaplica w nawie bocznej dedykowana jest Matce Bożej Różańcowej, zwanej Sochaczewską. Od września 2010 jest w niej umieszczona wierna kopia obrazu z 1435, który znajdował się w parafii przez kilka wieków i otoczony był kultem jako słynący łaskami. Obraz ten zaginął w 1945 podczas wyzwolenia Sochaczewa przez wojska sowieckie. W ołtarzu bocznym jest powieszony obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz wizerunki św. Wawrzyńca i św. Franciszka z Asyżu. Po lewej stronie nawy głównej znajduje się kaplica Miłosierdzia Bożego. Do wyposażenia świątyni należą: średniowieczne kropielnice umieszczone w kruchcie, chrzcielnica z XVIII oraz witraże z XX. Galeria Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Młodzieszynie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Młodzieszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Obecny murowany kościół, trójnawowy, został wzniesiony w latach 1947–1951 według projektu architekta Włodzimierza Skolimowskiego. Kamień węgielny został wmurowany i poświęcony w dniu 13 czerwca 1947 roku przez księdza Teodora Jesionowskiego, dziekana sochaczewskiego. Nową świątynię konsekrował i poświęcił dzwon "Maryja" w dniu 5 lipca 1953 roku kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski. W kościele są umieszczone dwie kaplice z ołtarzami i obrazami: Miłosierdzia Bożego i Wieczerzy Pańskiej. W ołtarzu głównym znajduje się figura Matki Bożej Królowej Świata. Cennymi elementami wyposażenia są: krucyfiks powstały w XVII wieku, pochodzący z Norymbergi, i monstrancja z XVII wieku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Warszawie (Radość)

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat aniński diecezji warszawsko-praskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Wawer, na osiedlu Radość. Budowa świątyni według projektu architekta inżyniera Paszkiewicza została rozpoczęta w 1922 roku, dzięki staraniom obywateli działających w większości w Stowarzyszeniu Miłośników Letniska Radość. W 1930 roku władze duchowne mianowały ks. Bronisława Lewandowskiego rektorem świątyni. To on podciągnął mury do wysokości stropu, natomiast ks. Łuczak doprowadził prace budowlane do końca i pokrył dach blachą cynkową. Kolejny proboszcz, ksiądz Stanisław Jaczewski, otynkował wnętrze świątyni. Następny duszpasterz, ksiądz Aleksander Biernacki założył centralne ogrzewanie. Kościół został konsekrowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego w dniu 4 sierpnia 1957 roku. W 1959 roku pod prezbiterium zostały urządzone dwie salki katechetyczne. W latach 1962–1963 została wzniesiona wieża według projektu profesora Stanisława Marzyńskiego, w której znajdują się dwa dzwony odlane w 1936 roku: Św. Wacław i Św. Wojciech, dar małżeństwa Wincentego i Karoliny Zalewskich dla uczczenia ich synów, Wacusia i Wojtusia, zmarłych w 1927 roku. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus i Męczenników Rzymskich w Warszawie

Kościół świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i Męczenników Rzymskich w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ursuski archidiecezji warszawskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Włochy, na osiedlu Włochy, w terenie Nowych Włoch. Budowa monumentalnej świątyni według projektu architekta Stefana Kozińskiego rozpoczęła się po zakończeniu II wojny światowej. W sierpniu 1947 roku ksiądz arcybiskup Antoni Szlagowski poświęcił fundamenty i wmurował kamień węgielny. Pierwszą mszę świętą w jeszcze budującym się kościele odprawił w dniu 8 grudnia 1953 roku ówczesny jej proboszcz, ksiądz Julian Chrościcki. W dniu 24 czerwca 1965 roku ks. kardynał Stefan Wyszyński metropolita warszawski i prymas Polski konsekrował obecną świątynię. W 1973 roku w podziemiach kościoła został pochowany wspomniany wyżej ksiądz Chrościcki. W latach 1973–1993, podczas pracy nowego proboszcza księdza Henryka Miastowskiego, zostało wyposażone wnętrze kościoła: ławki, konfesjonały, boazeria, oświetlenie, kaplica-krypta dla zmarłego proboszcza, umeblowanie i mozaika w prezbiterium, witraże. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny i św. Jana od Krzyża w Warszawie

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny i św. Jana od Krzyża w Warszawie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Warszawie (dekanat wolski archidiecezji warszawskiej). Znajduje się w warszawskiej dzielnicy Wola, na osiedlu Koło. Historia Świątynia została poświęcona 6 sierpnia 1951 roku przez kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski. Prace wykończeniowe wewnątrz świątyni trwały przez kolejne lata. W 1955 roku została wzniesiona kopuła z polichromią autorstwa profesorów Józefa Sławińskiego i Michała Baranowskiego, którzy następnie pokryli barwnymi malowidłami prezbiterium. 1 czerwca 1963 roku Prymas Tysiąclecia konsekrował ukończony kościół. 19 marca 2021 roku kard. Kazimierz Nycz ustanowił świątynię na Kole diecezjalnym sanktuarium św. Józefa. Architektura i wnętrze Dwupoziomowa świątynia zajmuje powierzchnię 900 metrów kwadratowych i osiąga wysokość 37 metrów. Trzynawowy kościół został wzniesiony w stylu modernistycznym – reprezentuje typ bazylikowy. Na miejscu skrzyżowania nawy głównej z transeptem jest umieszczona potężna kopuła na planie ośmiokąta. Druga kopuła znajduje się nad kaplicą adoracyjną. Z przodu – po obu stronach fasady – znajdują się wieże z otworami dzwonnymi. Między nimi jest usytuowana ażurowa ściana z małą rozetą okienną. Cennymi elementami wyposażenia budowli są stacje Drogi Krzyżowej i witraże wykonane przez artystkę Marię Hiszpańską-Neuman, a także prace znanego artysty rzeźbiarza, prof. Gustawa Zemły, m.in.: monumentalny krzyż z figurą Pana Jezusa i tablice przedstawiające tajemnice różańcowe. W latach 2013–2015 został wykonany kompleksowy remont wnętrza świątyni razem z wymianą wszystkich instalacji, renowacją posadzki i wystrojem liturgicznym. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Jabłonnie

Kościół świętego Michała Archanioła w Jabłonnie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Jabłonnie (dekanat grodziski archidiecezji poznańskiej). Dokładna data budowy świątyni nieznana, źródła podają okres od XVI wieku do przed 1725 rokiem. Odnowiona została w 1872 roku. Remontowana była na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Budowla jest drewniana, posiada konstrukcję sumikowo-łątkową. Świątynia jest orientowana, wybudowana została na niskiej podmurówce. Kościół jest salowy, jego prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięty jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą cynkową, na dachu, w części frontowej, jest umieszczona mała wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z zaskrzynieniami. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami i charakteryzuj się z małym, klasycystycznym prospektem organowym oraz wyrytą datą „1725” na belce. Ołtarz główny w stylu wczesnobarokowym pochodzi z 1. połowy XVII wieku. Przypisy .
Kościół św. Józefa Robotnika w Sochaczewie

Kościół świętego Józefa Robotnika w Sochaczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej). Znajduje się w Sochaczewskiej dzielnicy Chodaków, przy ulicy Fryderyka Chopina. Świątynia została przebudowana ze starego, przedwojennego młyna. W 1957 roku młyn został zakupiony i rozpoczęto jego prace adaptacyjne. Nad całością prac czuwał architekt Stanisław Marzyński, znany m.in. z budowy przedwojennego kościoła św. Klemensa Hofbauera w Warszawie przy ulicy Karolkowej. Już w wigilię Bożego Narodzenia 1958 roku została odprawiona w nowej kaplicy pierwsza msza święta. Kiedy powstał zamysł budowy kościoła, ówczesny proboszcz ks. Bronisław Stawicki razem z parafianami wybrał na patrona św. Józefa Robotnika. Wybudowana świątynia została konsekrowana w dniu 22 maja 1962 roku przez Sługę Bożego arcybiskupa metropolitę gnieźnieńsko-warszawskiego kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski, natomiast parafia została erygowana na Boże Narodzenie 1975 roku (wcześniej świątynia była kościołem filialnym parafii w Trojanowie). Wraz z upływem lat Chodaków rozrastał się, przybywało wiernych i świątynia okazała się zbyt mała. W związku z tym w 1980 roku powstał pomysł, aby świątynię powiększyć. Dzięki staraniom proboszcza i parafian w dniu 22 lipca 1982 roku władze państwowe wydały odpowiednie zezwolenia. Już 30 sierpnia tego samego roku proboszcz, ksiądz Jan Kaczmarczyk, wmurował pierwszą cegłę rozbudowywanego kościoła. Zaangażowanie ludzi dobrej woli i ich ofiarność sprawiły, że prace budowlane posuwały się bardzo szybko. Autorem projektu obecnej świątyni był Adolf Szczepiński, były dziekan Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, natomiast wystrój wnętrza został zaprojektowany przez Tadeusza Świerczka. Kamień węgielny został wmurowany w 1983 roku przez biskupa pomocniczego warszawskiego Jerzego Modzelewskiego, natomiast w dniu 15 maja 1986 roku kościół został poświęcony przez arcybiskupa metropolitę gnieźnieńsko-warszawskiego kard. Józefa Glempa, prymasa Polski. Świątynia została konsekrowana przez biskupa łowickiego Andrzeja Dziubę w dniu 8 grudnia 2007 roku. Kościół jest dwupoziomowy. W dolnej części znajduje się dodatkowo pięć sal katechetycznych, natomiast w górnej są umieszczone: zakrystie, przedsionki, nowy i stary chór oraz dwie kaplice – św. Józefa i Matki Bożej Fatimskiej. W ołtarzu głównym znajduje się miejsce przechowania Najświętszego Sakramentu. Świątynia posiada pięć ołtarzy bocznych: św. Józefa Robotnika, Najświętszego Serca Pana Jezusa, Matki Bożej Częstochowskiej, św. Maksymiliana Kolbego i Jezusa Miłosiernego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Dobrej Rady w Zgierzu

Kościół Matki Bożej Dobrej Rady w Zgierzu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat zgierski archidiecezji łódzkiej). Obecna budowla została wzniesiona w latach 1957–1961. Świątynia jest murowana, składa się z trzech naw. Architektura kościoła jest bezstylowa. Świątynia posiada konstrukcję murowaną z cegły ceramicznej oraz kamienia. Wnętrze nakryte jest stropem żelbetowym, kasetonowym, dach świątyni jest dwuspadowy konstrukcji drewnianej, pokryty blachą ocynkowaną zabezpieczoną farbami antykorozyjnymi. Kościół został konsekrowany w dniu 20 kwietnia 1980 roku przez biskupa Józefa Rozwadowskiego. Kapitalny remont świątyni został wykonany w latach 2009–2011. W nawie bocznej jest umieszczona figura Ojca Świętego Jana Pawła II poświęcona w dniu 1 maja 1994 roku przez biskupa Bohdana Bejze. Ołtarz główny jest ozdobiony obrazem Matki Boskiej Dobrej Rady. Ołtarz boczny z prawej nosi wezwanie Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy i jest ozdobiony postaciami św. Jana Pawła II, bł. ks. Jerzego Popiełuszki, sługi Bożego kardynała Stefana Wyszyńskiego. Ołtarz boczny z lewej jest ozdobiony sceną Przemienienia Pańskiego na tle Zgierza. Organy o 24 głosach zostały zamontowane w kwietniu 1951 roku. Dzwony noszące imiona: Maksymilian, Maria i Szczepan zostały poświęcone w dniu 12 października 1975 roku przez biskupa Bohdana Bejze. Droga krzyżowa została wykonana z gipsu. Przypisy
Kościół bł. Bogumiła w Gnieźnie

Kościół błogosławionego Bogumiła w Gnieźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gnieźnieński II archidiecezji gnieźnieńskiej). Znajduje się na gnieźnieńskim osiedlu Ustronie. Historia 3 czerwca 1979 papież Jan Paweł II poświęcił w czasie podróży apostolskiej do Gniezna kamień węgielny pod budowę świątyni. Kościół został zbudowany w latach 1981–1989 według projektu architekta Aleksandra Holasa. Wzniesiona w stylu modernistycznym świątynia zaplanowana została na rzucie dwóch półkoli o zasadniczej konstrukcji żelbetowo-stalowej. Swoją formą przypomina ścięty stożek. Kościół jest dwupoziomowy – w dolnej części są umieszczone: kaplica poświęcona Matce Boskiej Częstochowskiej, oratorium dla młodzieży, harcówka, salka Liturgicznej Służby Ołtarza, punkt charytatywny, parafialna Caritas, pomieszczenia gospodarcze i zakrystia. We wnętrzu świątyni może się zmieścić 2 tysiące wiernych. Nawa jest jednoprzestrzenna, jako układ centralny posiada dobrą widoczność ołtarza ze wszystkich stron. Murowane prezbiterium jest zamknięte półkolistą absydą. Wystrój ołtarza i świątyni są współczesne, w oknach są wprawione nowoczesne witraże. Wysoka wieża jest zwieńczona dużym, jednotonowym krzyżem. W kościele są umieszczone: pomnik św. Jana Pawła II, relikwiarz i płaskorzeźba bł. Bogumiła, a obok niego znajduje się dzwonnica z dzwonami: Bogumił (650 kg), Stefan (350 kg) i Józef (260 kg). 10 czerwca 1989 świątynia została uroczyście konsekrowana. Organy W latach 80. podczas budowy kościoła starano się pozyskać organy piszczałkowe. W 1987 miejscowy organista, dowiedział się o możliwości pozyskania w Kiszkowie organów. Instrument ten pochodził z 1892 i został zbudowany przez firmę "Ed. Wittek" dla kościoła ewangelickiego i był w fatalnym stanie ogólnym. Pomimo uszkodzeń podjęto próbę jego odbudowy i dzięki zaangażowaniu organmistrza Bernarda Berndta udało się uratować kontuar, trakturę, oraz piszczałki sekcji pedałowej, II manuału, a także głosy Principal 8', Hohlflote 8' oraz Octave 4'. Nowy prospekt został wykonany przez kościelnego parafii bł. Bogumiła, a braki w poszczególnych głosach zostały uzupełniane przez piszczałki z innych instrumentów, przez co jego brzmienie nie jest wyrównane. Instrument jest nadal (stan na 2020) używany do akompaniamentu w czasie liturgii. Linki zewnętrzne Zdjęcie organów Zdjęcie ołtarza Przypisy