NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piecewie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piecewie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce (dekanat Jastrowie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Jest to dawny zbór luterański wzniesiony w 1664 roku. Przebudowany został gruntownie w 1800 roku. Następnie był restaurowany w 1893 roku. Przejęty został przez kościół rzymskokatolicki w 1945 roku. W 1995 roku świątynia była remontowana (założono nowe gonty). Budowla jest drewniana, wybudowana została w konstrukcji słupowo-ramowej. Kościół jest orientowany, salowy, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty trójbocznie. Od frontu jest umieszczona drewniana wieża. Zwieńcza ją barokowy, blaszany dach hełmowy z latarnią i chorągiewką z datą „1664”. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem. We wnętrzu zachowały się empory. Organy pochodzą z końca XIX wieku. Ołtarz główny reprezentuje styl późnobarokowy, jest rzeźbiony, o charakterze ludowym. Ambona powstała w stylu klasycystycznym. Ławki drewniane zostały wykonane w 1800 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sokolnej

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sokolnej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce (dekanat Jastrowie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej) Jest to murowana świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1896-1897, poświęcona została w dniu 8 grudnia 1947 roku Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jastrowie, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1773 roku jako zbór ewangelicki. Restaurowana była w latach w 1815, 1867, 1894 i 1914 r. Przejęta została przez kościół katolicki w 1945 roku. W latach 2002–2003 wyremontowano wieżę. Architektura Budowla jest szachulcowa, składa się z jednej nawy, posiada konstrukcję słupowo–ramową. Świątynia jest orientowana, salowa, jej prezbiterium nie jest wyodrębnione z nawy, zamknięta jest ścianą prostą. Z boku nawy jest umieszczona mała zakrystia. Od frontu znajduje się wieża, w górnej części oszalowana. Zwieńcza ją barokowy blaszany dach hełmowy z latarnią. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty dachówką z naczółkiem w części tylnej. Wnętrze nakryte jest stropem o przekroju trapezu. Wzdłuż ścian są umieszczone empory, podparte słupami. Prospekt organowy reprezentuje styl neogotycki. Polichromia jest ozdobiona wizerunkami Oka Opatrzności, Baranka Wielkanocnego i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Wyposażenie Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z 1775 roku. Kropielnica jest przykładem stylu neogotyckiego. Zachowały się oryginalne okucia na drzwiach wejściowych. Przypisy
Kościół poewangelicki w Drożyskach Wielkich

Kościół poewangelicki w Drożyskach Wielkich – dawna świątynia protestancka znajdująca się we wsi Drożyska Wielkie, w gminie Zakrzewo, w powiecie złotowskim, w województwie wielkopolskim. Budowla została wzniesiona w 1908 roku. W czasach swej świetności kościół pełnił funkcję filii parafii ewangelickiej w Czernicach. Po II wojnie światowej opuszczona przez ewangelików świątynia pełniła funkcje magazynowe i gospodarcze, w związku z tym uległa stopniowej dewastacji. Zostały wybite nowe okna, z kolei w elewacji południowej wielkie drzwi. Wieża zawaliła się. W latach 90. XX wieku budynek przejęła na własność gmina Złotów. W 2001 roku budowlę nabyła parafia rzymskokatolicka w Zakrzewie z planem wyremontowania i przywrócenia mu funkcji świątyni. Budynek znajduje się w południowej części wsi, naprzeciwko dawnej szkoły. Teren kościelny jest mały, ogrodzony siatką. Fundamenty zostały wykonane z ociosanych bloków granitowych, natomiast ściany powstały z cegły palonej o wątku kowadełkowym. Więźba dachowa jest płatwiowo-kleszczowa. Dachy nakryte są karpiówką w koronkę, w części zachodniej w miejscu po wieży dachówką betonową. Budowla jest jednonawowa na planie prostokąta z kwadratowym, prosto zamkniętym prezbiterium i zakrystią dobudowaną do jego północnej ściany. Wejście główne jest umieszczone od strony zachodniej, na osi świątyni. W zachodniej części znajduje się duża empora chórowa podparta dwoma słupami. Wyposażenie zachowało się w stopniu szczątkowym. Pierwotny jest strop, chór, schody na chór i drzwi z zakrystii do prezbiterium, a także drewniane okno w prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Głomsku

Kościół Świętego Michała Archanioła w Głomsku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Marii Magdaleny w Zakrzewie (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). jest to świątynia wzniesiona w stylu neoromańskim w 1857 roku. Kościół posiada wyposażenie wtórne, przemalowane wymagające interwencji konserwatorskiej. Ściany zewnętrzne i fundamenty świątyni zostały zbudowane z granitu łamanego. Opaski okien i drzwi, szczyt, wieża zostały wzniesione z cegły palonej pełnej o wątku krzyżowym. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop z trzcinową podsufitką otynkowaną i półokrągłą fasetą. Więźba dachowa świątyni jest drewniana, wieszarowa z dwoma ramami stolcowymi. Dach został wykonany z blachy miedzianej. Okna kościoła są drewniane, krosnowe, zamknięte półkoliście. Wnętrze świątyni jest jednonawowe z węższym i niższym prezbiterium, które oddziela od nawy szeroka półkolista arkada. Przypisy
Kościół św. Marcina Biskupa w Starej Wiśniewce

Kościół świętego Marcina Biskupa w Starej Wiśniewce – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Świątynia powstała w 1647 roku. Została wzniesiona z fundacji Zygmunta Grudzińskiego. Silnie została uszkodzona w czasie „potopu szwedzkiego”. Przebudowana została w 1762 roku, dzięki staraniom Aleksandra Działyńskiego – dobudowano wieżę. Następna przebudowa została wykonana w latach 1906 – 18. Budowla była odnawiana w latach 50 (dobudowano zakrystię) i 60 XX w. Niedawno odkryte zostały pod tynkami malowidła z XVIII wieku. Świątynia jest drewniana, jednonawowa, wzniesiona została w konstrukcji sumikowo – łątkowej. Budowla jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte prostokątnie, z boku umieszczona jest zakrystia. Fasadę frontową poprzedza przedsionek. Wieża świątyni jest kwadratowa, wzniesiona została w konstrukcji słupowej i osadzona jest na nawie. Zwieńcza ją barokowy drewniany dach hełmowy. Dach kościoła jest jednokalenicowy, pokryty gontem. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi, w prezbiterium z odcinkami skośnymi. Chór muzyczny jest podparty dwoma filarami i posiada prostą linię parapetu. Podłoga została wykonana z drewna. W świątyni została odsłonięta niedawno polichromia z 1765 roku. Na stropie jest umieszczone przedstawienie Adama i Ewy i aniołów z kotarą i koroną. Ściany są ozdobione kolumnami i wizerunkami świętych. Ołtarz główny w stylu manierystycznym pochodzi z XVII wieku. Styl późnobarokowy reprezentują: dwa ołtarze boczne, dwa konfesjonały i ambona z połowy XVIII wieku. Chrzcielnica powstała w stylu renesansowym. Witraże o tematyce milenijnej pochodzą z 1966 roku, natomiast jeden w prezbiterium został wykonany w 1935 roku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Zakrzewie

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Obecna świątynia została zbudowana w latach 1839–1841 z kamieni polnych, w stylu neoromańskim, dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza Jana Tomasza Zenona Cichockiego. Budowla została poświęcona w dniu 25 października 1841 roku, natomiast konsekrowana została 5 czerwca 1842 roku. Wieża świątyni została dostawiona w 1911 roku, w tym samym roku powstały nowe, neobarokowe ołtarze, witraże i organy. W 1922 roku została zbudowana Kaplica Różańcowa. Świątynia charakteryzuje się bogatą polichromią wnętrza przedstawiającą świętych: Kazimierza, Stanisława Kostkę i Barbarę, Paschalisa, Andrzeja Apostoła, Klemensa Hofbauera, Piusa X, Jacka, Klarę i Marcina wykonaną przez malarzy; H. Kottrupa i P. Fuhrmanna z Berlina. Obrazy umieszczone na ścianach świątyni przedstawiają sakramenty święte. W ołtarzu głównym są umieszczone posągi świętych: Wojciecha, Wawrzyńca, Jana Nepomucena, Andrzeja Boboli oraz obraz Niepokalanej, namalowany na przełomie XVII i XVIII wieku. W górnej części ołtarza jest umieszczony obraz św. Marii Magdaleny z XIX wieku. Elementami zabytkowego wyposażenia świątyni są: ambona w stylu rokokowym z bogato dekorowanym baldachimem, powstała w II połowie XVIII wieku, ołtarze: Ukrzyżowania, Serca Pana Jezusa i Matki Bożej (znajduje się w kaplicy), chrzcielnica w stylu barokowym oraz ludowa rzeźba Chrystusa na krzyżu. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Kamieniu

Kościół Świętej Małgorzaty w Kamieniu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii sw. Barbary w Radawnicy (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Jest to dawna świątynia ewangelicka wzniesiona w 1803 roku. Przejęta została przez kościół katolicki w 1945 roku. Kościół był restaurowany w 2004 roku. Budowla jest szachulcowa, wybudowana została w konstrukcji słupowo-ramowej wypełnionej cegłą. Świątynia jest salowa, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięta jest trójbocznie. Kościół jest orientowany. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty eternitem. Ściany wewnątrz kościoła są otynkowane. Wnętrze budowli jest nakryte drewnianym stropem płaskim z fasetą. Empory z balustradami są ozdobione malowanymi scenami ze Starego Testamentu. Ołtarz główny w stylu neobarokowym pochodzi z XIX wieku. Oprócz tego we wnętrzu znajdują się: ambona i chrzcielnica. Przypisy
Kościół św. Barbary w Radawnicy

Kościół świętej Barbary w Radawnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1887–1888, kamień węgielny został położony w dniu 3 maja 1887 roku. Kościół, który zachował się w niemalże w niezmienionym kształcie do czasów współczesnych, został zbudowany księdza Franciszka Dekowskiego, proboszcza w Radawnicy od 1872 roku. Budowla reprezentuje styl neogotycki. Z dawnego wyposażenia zachował się tylko krucyfiks w stylu barokowo-ludowym z XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Radawnicy

Kościół świętego Stanisława Kostki w Radawnicy – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii sw. Barbary w Radawnicy (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona z kamienia. Obecnie jest nieczynna. Pierwotnie była zborem ewangelickim, wybudowanym w 1933 roku w stylu neoromańskim. Od 1946 roku pełni funkcję kościoła pomocniczego parafii w Radawnicy i nosi wezwanie świętego Stanisława Kostki. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białogórzynie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białogórzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Białogórzynie, w województwie zachodniopomorskim. Historia Budowa świątyni zakończyła się w 1838 r. Pieniądze na budowę pochodziły od rodziny von Bonin oraz pożyczki udzielonej przez króla Friedricha Wilhelma III. Początkowo świątynia pełniła funkcję kościoła ewangelickiego. Została przejęta przez kościół katolicki po II wojnie światowej. Świątynia została erygowana na kościół parafialny pod tym samym wezwaniem 23 czerwca 1957 roku. Od 2011 roku funkcję proboszcza pełni ksiądz Marek Cieślik. Architektura Jest to kościół drewniany, szachulcowy o konstrukcji słupowo-ramowej. Świątynia nie posiada wyodrębnionej nawy z prezbiterium, a cała budowla opiera się na planie zamkniętego prostokąta. Przynależąca wieża została dobudowana w 1935 roku. Kościół zwieńczony jest dachem dwuspadowym. Wyposażenie Kościół posiada zabytkową emporę organową wspartą na słupach oraz metalowe okucie drzwi. W wieży kościelnej znajdują się dzwony, pochodzące z 1842 i 1925 roku. Ołtarz główny pochodzi z 1914 roku i został przeniesiony z kościoła w Drawsku Pomorskim. Nawiązuje on swoją formą do tryptyku. Wśród zabytkowego wyposażenia należy także wymienić chrzcielnicę z przeł. XIX i XX w. oraz świecznik wiszący pochodzący z XIX w. Przypisy
Kościół św. Marcina w Podwilczu

Kościół pw. św. Marcina w Podwilczu – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Podwilczu, w województwie zachodniopomorskim. Odpust w kościele pw. św. Marcina odbywa się 11 listopada we wspomnienie świętego patrona. Kościół wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-463 decyzją z dnia 30 października 1956 roku. Historia Kościół wybudowano w XV/XVI w. Z tego okresu pochodzi wieża. Nawa powstała po 1891 roku. Pierwotnie była to świątynia ewangelicka. Architektura Budowla została wzniesiona z naturalnego kamienia polnego, zespolonego na zaprawie wapiennej. Nawa główna — zarówno ściany zewnętrzne, jak i wewnętrzne — jest w całości wykonana z cegły. Kościół otoczony jest murem z kamieni, w którego części wydzielona została kapliczka z figurą Matki Boskiej. Wyposażenie Opracowano na podstawie źródła. witraż secesyjny z I poł. XX w., dekoracja stropu, empora organowa z fisharmonią z ok. 1900 r., mesa ołtarzowa, retabulum ołtarza głównego z lat 30. XX w., chrzcielnica w stylu barokowym z XVII w., kropielnica z lat 90. XIX w., krucyfiks z ok. 1900 r., dzwon w stylu renesansowym z 1567 r., krata bramy kościelnej z ok. 1900 r. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Stanominie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Stanominie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Stanominie, w województwie zachodniopomorskim. Historia Świątynia została wybudowana w 1572. Kolejne przebudowy miały miejsce w XVIII (budowa nawy głównej) oraz XIX wieku. Architektura Świątynia zbudowana w stylu późnogotyckim. Całość opiera się na planie krzyża łacińskiego z prostokątnym prezbiterium i jedną nawą. Przebudowa w 1834 nadała dzisiejszy kształt budowli. Wyposażenie Wśród zabytków na wyposażeniu kościoła znajdują się: drewniany ołtarz z 1731 r., drewniana rzeźbiona ambona z 1657 r., drewniana chrzcielnica z XVIII w., epitafia piaskowcowe z marmurowymi tablicami, płyta nagrobna z piaskowca. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Bukówku

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Bukówku – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Bukówku, w województwie zachodniopomorskim. Historia Świątynia została wybudowana pod koniec XVI w., a następnie przebudowano ją pod koniec XIX w. W głównej części ołtarza znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego autorstwa Adolfa Hyły. Był on zamówiony przez proboszcza parafii w Tychowie ks. Jana Mleczko wraz z innymi obrazami, które miały zostać umieszczone w nowo zbudowanych ołtarzach bocznych. W wyniku przebudowy i usunięcia ołtarzy w 1976 r. obrazy zostały zdjęte, a następnie schowane na strychu plebanii. Obraz Jezusa Miłosiernego trafił po latach do parafii w Dobrowie, a stamtąd do kościoła filialnego w Bukówku. Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Dobrowie

Kościół pw. św. Jana Kantego w Dobrowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Białogard, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, w Dobrowie, w województwie zachodniopomorskim. Historia Świątynia wybudowana została na przełomie XVIII i XIX w. i pełniła funkcję kaplicy grobowej rodziny von Kleist. W kolejnych latach po oddaniu budynku do użytkowania odprawiane były w nim nabożeństwa protestanckie. Po II wojnie światowej właścicielem dawnego kościoła ewangelickiego zostało Państwowe Gospodarstwo Rolne w Dobrowie. Świątynia była zdewastowana, a także nieużytkowana. Po wpisaniu do rejestru zabytków w 1965 r. rozpoczął się remont świątyni. 6 lipca 1971 r. została poświęcona i oddana do użytku wiernych. Świątynia działa jako kościół parafialny parafii św. Jana Kantego, erygowanej 4 sierpnia 1989 r. Proboszczem od 2013 r. pozostaje ks. Rafał Stasiejko. Architektura Budowla jest konstrukcji szachulcowej, słupowo-ramowej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Bierzwniku

Kościół Matki Bożej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Drawno archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Świątynia jest częścią dawnego opactwa cystersów. Obecna budowla jest efektem przebudowy wykonanej w XIX wieku. Nie ma kaplic bocznych. Funkcję kościoła spełniają obecnie dwa przęsła korpusu nawowego i apsyda dawnej świątyni. Wnętrze absydy to obecne prezbiterium. Pod prezbiterium jest umieszczona krypta grzebalna, związana zapewne z donacją Hasso Von Wedla z 1305 roku. Obecnie są wykonywane prace nad pełną rekonstrukcją świątyni klasztornej. Przy świątyni i w jej wnętrzu została zorganizowana wystawa przedmiotów wydobytych z ziemi. Można również wykonać zdjęcia i przyjrzeć się jak wygląda warsztat pracy archeologów. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Zieleniewie

Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Zieleniewie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Zieleniewo w gminie Bierzwnik, w powiecie choszczeńskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1905 roku w miejscu wcześniejszego, średniowiecznego kościoła, z wykorzystaniem pochodzącego z rozbiórki materiału. Murowana z kamienia, neogotycka budowla sytuowana jest na planie prostokąta. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Od strony wschodniej znajduje się niewielkie, wyodrębnione z nawy prezbiterium, zamknięte prostą ścianą. Do elewacji zachodniej dostawiona jest czworoboczna wieża z niewielkimi otworami okiennymi w elewacji, nakryta czterospadowym dachem z niewielkim hełmem. Wewnątrz kościoła zachowały się XIX-wieczne ławki i chrzcielnica oraz umieszczona na zachodniej ścianie empora chórowa. W oddzielonym łukiem tęczowym prezbiterium znajdują się trzy ostrołukowe okna z witrażami przedstawiającymi Chrystusa, św. Jadwigę Śląską i Mojżesza. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 14 października 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Chełpie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Chełpie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Chełpa w gminie Choszczno, w powiecie choszczeńskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Stanisława Kostki w Korytowie. Historia i architektura Sytuowany na planie prostokąta, murowany z kamienia polnego i cegły kościół wzniesiony został na przełomie XV i XVI wieku. W korpusie nawowym znajdują się głęboko osadzone, zakończone łukiem okna wypełnione witrażami. Kościół kryty jest dachem dwuspadowym. W XIX wieku kościół został przebudowany, a od strony zachodniej dostawiono ceglaną, neogotycką wieżę. Wieża zdobiona jest dekoracjami w formie fryzu, rozglifień i rozety, nakrywa ją ostrosłupowy dach hełmowy z krzyżem na szczycie. Po 1945 roku kościół popadł w ruinę. Odbudowany w 1980 roku, został poświęcony w dniu 31 sierpnia 1980 roku przez biskupa Jana Gałeckiego. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Kołkach

Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Kołkach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kołki w gminie Choszczno, w powiecie choszczeńskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Brzezinach. Architektura Kościół utrzymany jest w stylu neogotyckim; murowany z cegły, kamienia łupanego i kostki granitowej. Wzniesiony na planie prostokąta, posiada wydzielone prezbiterium zamknięte trójbocznie. W korpusie znajdują się duże, ostrołukowe okna, osadzone w zdwojonych, ceglanych ościeżach. Od strony zachodniej do bryły dostawiona jest smukła, czworoboczna wieża, murowana z cegły. W jej dolnej kondygnacji znajdują się trzy okna, w wyższej dwa, powyżej umieszczono zegar. Wieżę wieńczy spiczasty dach hełmowy z krzyżem. Wnętrze nakrywa drewniany strop belkowany. Nad wejściem znajduje się empora muzyczna z organami. Prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem tęczowym. Historia W średniowieczu kościół w Kołkach posiadał status świątyni parafialnej. W okresie reformacji (po 1539 roku) został przyłączony – wraz z kościołem w Pławnie – do ewangelickiej parafii w Zieleniewie, należącej do inspektoratu choszczeńskiego. Pierwszy kościół w Kołkach powstał prawdopodobnie w drugiej połowie XV wieku z fundacji ówczesnych właścicieli majątku, rodu von Wedel. Była to budowla murowana z kamienia polnego, salowa, bezwieżowa, usytuowana w zachodniej części wsi. W połowie lat 60. XIX wieku obiekt znajdował się w bardzo złym stanie technicznym i został rozebrany, z wyjątkiem ściany zachodniej, którą zabezpieczono jako trwałą ruinę. W 1931 roku wykorzystano ją do utworzenia pomnika poległych w I wojna światowa. Nowy kościół wzniesiono w latach 70. XIX wieku w innym miejscu, przy skrzyżowaniu dróg wiejskich. Fundatorami byli przedstawiciele rodu von Schuckmann, do których należało prawo patronatu. Do nowej świątyni przeniesiono dwa starsze dzwony: większy, o średnicy 88 cm, odlany w 1586 roku przez Jakoba Stellmachera i ufundowany przez Hansa i Kaspara von der Osten, oraz mniejszy, o średnicy 79 cm, odlany w 1716 roku przez Johanna Dietricha Schmidta z Drawna i ufundowany przez Hansa Joachima von der Osten. 3 października 1945 roku kościół został poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Początkowo należał do parafii pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Drawnie, od 1957 roku do parafii pw. św. Trójcy w Suliszewie, a od 1985 roku do parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Brzezinach. Większość prac remontowych przeprowadzono w okresie przynależności do parafii w Suliszewie, pod kierunkiem ks. Kazimierza Kołwzana. W latach 80. XX wieku dobudowano zakrystię, wykonano nowy ołtarz oraz odnowiono wnętrze. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Piaseczniku

Kościół św. Andrzeja Boboli w Piaseczniku – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Piasecznik w gminie Choszczno, w powiecie choszczeńskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół zbudowany został w XV wieku. Wzniesiony z kamieni narzutowych, jest prostokątną budowlą salową, krytą dwuspadowym dachem. W szczycie wschodnim umieszczone są ostrołukowe blendy. Okna, przemurowane w 1872 roku, zakończone są ostrołukowo i osadzone w dwuuskokowych wnękach. Wstawione są w nich witraże. Kościół nie posiada wieży, na zewnątrz ustawiona jest wolnostojąca drewniana dzwonnica, na której zawieszony jest dzwon odlany przez ludwisarza Lutke Rose ze Stargardu z 1517 roku. We wnętrzu kościoła, w zachodniej części nawy, umieszczona jest empora muzyczna. W prezbiterium, oddzielonym od nawy niewielkim podwyższeniem, znajduje się mozaika przedstawiająca św. Andrzeja Bobolę. Pod koniec II wojny światowej, 18 lutego 1945 roku, kościół został spalony. Odbudowany w 1969 roku, zniszczone elementy konstrukcji uzupełniono z kamienia i cegły. Ściany zewnętrzne zostały otynkowane. Po odbudowie został poświęcony w dniu 16 listopada 1969 roku przez biskupa Ignacego Jeża. Przypisy