NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kołobrzeg Lighthouse

Kołobrzeg Lighthouse (Polish: Latarnia Morska Kołobrzeg; German: Der Leuchtturm Kolberg) is a lighthouse in Kołobrzeg on the Polish coast of the Baltic Sea, located in Kołobrzeg (West Pomeranian Voivodeship), in north-west Poland. The lighthouse is located in between the lighthouse in Niechorze (about 34 km to the west) and the lighthouse in Gąski (22 km to the east), at the entrance to the Port of Kołobrzeg, it stands on the right bank of the river Parsęta. History The history of the Kołobrzeg Lighthouse dates back to 1666. In World War II the lighthouse was blown up by German engineers as it was a good look-out point for the Polish artillery in March 1945. After the Second World War the lighthouse was built at a slightly different location from the original, using the foundations of the fort buildings complex located close to the town. The lighthouse is 26 metres tall, with the range of its light glare being 29.6 kilometres. In 1981 the lighthouse was renovated and the 50 cm diameter lens was replaced by a rotating set of halogen bulbs. The wooden staircase was also replaced by a metal one. The base of the lighthouse houses a mineral rock museum. In December 2022, as part of a nationwide decommunization effort, symbols of Soviet domination were removed from the lighthouse. Technical data Light characteristic Light: 1 s. Darkness: 2 s. Period: 3 s. See also List of lighthouses in Poland References External links Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish) Latarnia morska (Kołobrzeg) na portalu polska-org.pl
Phare de Kołobrzeg

Le phare de Kołobrzeg est un phare situé en Voïvodie de Poméranie occidentale (Pologne) dans la commune de Kołobrzeg. Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Słupsk. Ce phare est classé au titre des monuments historiques de Pologne. Histoire Un feu de bois servant à la navigation est allumé à Kołobrzeg pour la première fois en 1666 sur une tourelle du port. Le feu n'est allumé qu'occasionnellement lorsque les bateaux rentrent au port. Plus tard le feu est allumé sur le brise-lames. À la seconde moitié du XIXe siècle c'est une lampe à huile équipée d'une lentille de Fresnel placée sur une hauteur de huit mètres et d'une portée de six nautiques qui est utilisée pour montrer la voie aux bateaux. En 1899, un bâtiment destiné aux pilotes est construit à pan de bois avec une tour de 25 mètres qui sert comme un phare. Sa portée est de huit nautiques et la source de lumière se trouve à une hauteur de 14 mètres. En 1909, la construction de pan de bois est remplacée par un bâtiment en briques, la source de lumière alimentée par le gaz est située sur un hauteur de 25 mètres et sa portée est de 12 nautiques. En 1945, pendant la bataille de Kołobrzeg, les Allemands le font sauter car il constitue un excellent point de repère pour les artilleurs polonais. Sa reconstruction commence en 1947. Il est érigé sur les fondations des anciennes fortifications (le phare précédent se trouvait devant le fort). Il est en même temps un monument de la victoire sur l'Allemagne. Dans les années 1979-1981, le phare subit des travaux, la lanterne et les marches sont échangées. Notes et références (en) Lighthouses of Poland: Baltic Coast Annexes Bibliographie (pl) Marian Czerner, Latarnie morskie polskiego wybrzeża, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1986 (ISBN 83-210-0602-7) Article connexe Liste des phares de Pologne Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Park im. Mieszkańców Heiloo

Park im. Mieszkańców Heiloo (Park Heiloo) – park miejski założony w 1866 roku w Świętochłowicach-Piaśnikach, wpisany do gminnej ewidencji zabytków; najstarszy park w mieście. Historia Najstarszy świętochłowicki park miejski został założony w 1866 roku w Piaśnikach, przy dzisiejszych ulicach Powstańców Śląskich i ul. Bytomskiej, ma powierzchnię około 6 ha. Obecna nazwa została nadana w celu upamiętnienia współpracy Świętochłowic z niderlandzkim miastem Heiloo, którą zapoczątkowano w latach 80. XX wieku. Park wpisano do gminnej ewidencji zabytków Świętochłowic. Architektura Przy parku zachował się zespół budynków Śląskiej Spółki Akcyjnej dla Górnictwa i Hutnictwa Cynkowego (niem. Schlesische Aktiengesellschaft für Bergbau und Zinkhüttenbetrieb): budynek zarządu tejże spółki wzniesiony w 1859 roku, w 1919 roku był siedzibą Grenzschutz Ost, po 1945 roku wykorzystywany jako przedszkole (ul. Bytomska 55) oraz budynek administracyjny, przekształcony na obiekt mieszkalny (ul. Bytomska 69). W parku znajduje się zabytkowy schron bojowy nr 39 II linii obrony Obszaru Warownego „Śląsk” z 1937 roku (wpisany do rejestru zabytków 24 lutego 2021, nr rej. A/764/2021). W 2021 roku postawiono koło niego wieżę wartowniczą prawdopodobnie z okresu II wojny światowej z terenu Zakładów Chemicznych Hajduki, którą odnaleziono przy Stawie Kalina. Na skraju parku znajduje się pomnik ku czci Powstańców Śląskich w miejscu, w którym zamordowano powstańców w czasie I powstania śląskiego. Dla dzieci przygotowano w parku wieloczęściowy plac zabaw, który wyremontowano w 2021 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Śnietnicy

Kościół św. Andrzeja Boboli w Śnietnicy – kościół parafialny (parafii Śnietnica) znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, gminie Uście Gorlickie. Historia Pozwolenie na budowę nowej świątyni parafii rzymskokatolickiej pw. św. Andrzeja Boboli w Śnietnicy wydał starosta gorlicki we wrześniu 2012. Wmurowanie kamienia węgielnego w budowanym kościele dokonał biskup Andrzej Jeż w dniu 29 września 2013. Kościół został wzniesiony w latach 2012–2015 według projektu inż. arch. Grzegorza Ratajskiego. Świątynię konsekrował biskup tarnowski Andrzej Jeż 3 września 2016. W ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Andrzeja Boboli – patrona kościoła i parafii. Kościół powstał przy wsparciu parafian i sponsorów. Otoczenie kościoła Na dziedzińcu kościoła stoi figura św. Andrzeja Boboli (od 2017) jako wotum za dar nowej świątyni. Figurę poświęcił bp Stanisław Salaterski. Obok kościoła znajdują się „Dróżki Bobolowe” – przypominające życie patrona parafii. Poświęcenia ich dokonał bp Leszek Leszkiewicz 16 czerwca 2018 r. Obok świątyni stoi dzwonnica z 3 dzwonami: pierwszy Jezus Maria Józef (15 kg) z 1756 r.; kolejny brak nazwy (20 kg), wykonany: Karol Schwabe, Biała z 1938 oraz Józef (220 kg) odlany u Janusza Felczńskiego, Ostrów z 1998 – dzwon ten poświęcił bp Józef Gucwa. Dwa mniejsze dzwony są przeniesione z sąsiedniej cerkwi św. Dymitra. Przy kościele znajdują się plebania i kaplica przedpogrzebowa. Obok kościoła parafialnego znajduje się zabytkowa cerkiew pw. św. Dymitra. W latach 1947–1997 cerkiew służyła jako kościół parafialny rzymskokatolicki św. Andrzeja Boboli. Przypisy Linki zewnętrzne strona parafii św. Andrzeja Boboli w Śnietnicy
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Katowicach

Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Katowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Matki Bożej Fatimskiej, położony przy ulicy Bukszpanowej 26 w katowickiej dzielnicy Kostuchna. Odpust przypada 13 maja lub w niedzielę po tym dniu. Historia Decyzję o założeniu nowej parafii i budowie kościoła na pograniczu Piotrowic, Kostuchny i Zarzecza podjął w 2005 roku abp Damian Zimoń. Grunt pod budowę zakupiono 8 marca 2007 roku. Teren poświęcił abp Damian Zimoń 8 września 2007 roku. Autorami projektu byli architekci Dieter Paleta oraz Leszek Rakoczy. Budowę kościoła i dzwonnicy rozpoczęto w październiku 2012 roku. Kamień węgielny wmurował abp Wiktor Skworc 13 czerwca 2013 roku. Dzwonnicę poświęcono 13 maja 2017 roku. 13 października 2025 roku, w rocznicę ostatnich objawień fatimskich, odbyło się poświęcenie świątyni. Uroczystości tej przewodniczył abp Andrzej Przybylski. Zobacz też Parafia Matki Boskiej Fatimskiej w Katowicach Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Katowicach

Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Katowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa przy ul. Marcina Radockiego 251 w katowickiej dzielnicy Piotrowice-Ochojec. Odpust przypada w niedzielę po Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Historia Władze kościelne podjęły decyzję o budowie nowego kościoła w 1986 roku. Władze państwowe wyraziły zgodę na budowę 18 grudnia 1987 roku. Autorami projektu byli inż. Jacek Leśko i inż. Barbara Rowińska. Kamień węgielny poświęcony przez papieża św. Jana Pawła II w Tarnowie 10 czerwca 1987 roku, wmurował abp Damian Zimoń 12 czerwca 1997 roku. Ze strony kościelnej za budowę odpowiadali księża Janusz Kwapiszewski oraz Zenon Buchalik. Autorem projektu wystroju wnętrza był Mikołaj Krusz. Obraz w prezbiterium wykonał artysta Aleksander Kiszka. Dzwon poświęcił 12 kwietnia 2000 roku bp Gerard Bernacki. W 2003 roku kościół wyposażony został w organy elektryczne. Świątynię poświęcił abp Damian Zimoń 7 czerwca 2004 roku. Zobacz też Parafia Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Katowicach Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jana Bosko w Katowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jana Bosko w Katowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Jana Bosko przy ul. Aleksandra Fredry w katowickiej dzielnicy Piotrowice-Ochojec. Odpust przypada niedzielę po Uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa. Historia Budowę kościoła rozpoczęto w 1974 roku. Autorami projektu byli inżynierowie Karol Gierlotka i Franciszek Klimek. Prace budowlane wykonywali w czynie społecznym parafianie. Świątynię poświęcił bp Herbert Bednorz 15 grudnia 1979 roku. Autorami koncepcji wystroju wnętrza byli inżynierowie Karol Gierlotka i Michał Kuczmiński oraz artysta rzeźbiarz Zygmunt Brachmański. Prace przy przebudowie wnętrza rozpoczęto w 1988 roku. W 1989 roku w prezbiterium umieszczono rzeźbę przedstawiającą wyłaniającego się ze ściany Chrystusa autorstwa Zygmunta Brachmańskiego. W latach 1991–1992 zainstalowano marmurowy ołtarz, ambonę, chrzcielnicę i balaski. Nowe dzwony poświęcił 13 grudnia 1997 roku bp Piotr Libera. W przylegającej do kościoła kaplicy św. Jana Bosko znajduje się kopia Obrazu Matki Boskiej Piekarskiej. W 2018 poświęcono kaplicę dedykowaną św. Janowi Pawłowi II. Kościół posiada dwie nawy zlokalizowane do siebie prostopadle. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół św. Apostołów Piotra i Pawła w Wysokiem Mazowieckiem

Kościół świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wysokiem Mazowieckiem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wysokie Mazowieckie diecezji łomżyńskiej). Jest to świątynia wzniesiona razem z częścią mieszkalną i salami parafialnymi dzięki staraniom księdza Piotra Bondziula i księdza Edwarda Łapińskiego. Pobłogosławiona została przez ordynariusza łomżyńskiego Stanisława Stefanka w dniu 18 grudnia 2005 roku. Przypisy
Kościół św. Polikarpa w Gdańsku

Kościół św. Polikarpa w Gdańsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gdańsku, w dzielnicy Osowa. Wchodzi w skład dekanatu Gdańsk-Oliwa archidiecezji gdańskiej. Historia 8 maja 2000 – erygowano parafię św. Polikarpa, wydzieloną z parafii Chrystusa Zbawiciela. 2000 – rozpoczęto budowę kaplicy i domu parafialnego wg projektu Wiesława Szyślaka, oraz Andrzeja i Alicji Kozickich. 21 listopada 2002 – poświęcono kaplicę. 2004 – w odlewni Felczyńskich w Gliwicach odlano do kościoła dwa dzwony: Maryja i Jan Paweł II. 2007 – rozpoczęto budowę kościoła wg projektu tych samych architektów, którzy zaprojektowali kaplicę. 2011 – odlano do kościoła ostatni z trzech dzwonów: Paweł. 24 grudnia 2012 – pierwsza pasterka w kościele. 10 listopada 2019 – abp Sławoj Leszek Głódź konsekrował kościół. Galeria Zobacz też Kościół Chrystusa Zbawiciela w Gdańsku-Osowej Bibliografia "Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom I" (Praca zbiorowa), 2006 Przypisy
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Redzie

Parafia św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w dekanacie Reda archidiecezji gdańskiej. Najmłodsza parafia rzymskokatolicka w Redzie, obejmująca południowe osiedla miasta oraz północny fragment Białej Rzeki, dzielnicy Rumi. Powstała 1 lipca 2001 roku dekretem ówczesnego metropolity gdańskiego abpa Tadeusza Gocłowskiego. We wrześniu 2001 roku przy ulicy Franciszka Fenikowskiego wybudowano kaplicę parafialną, a od października 2004 roku powstawał budynek nowej świątyni, który ukończono w 2016 r. (poświęcenie w dniu 12 czerwca). Historia (kalendarium) 20 czerwca 2001 - erygowano parafię św. Antoniego w Redzie, wydzieloną z parafii Wniebowzięcia NMP w Redzie; 1 lipca 2001 - na terenie przyszłego kościoła na polowym ołtarzu odprawiono pierwszą Mszę Św.; 8 lipca 2001 - arcybiskup Tadeusz Gocłowski poświęcił krzyż oraz plac pod budowę kościoła; 2002 - parafia otrzymała relikwie św. Antoniego; 11 października 2004 - rozpoczęto budowę kościoła wg projektu Jana Kozłowskiego i Anny Król; 2006 - budowa chóru, oraz bocznej kaplicy i ścian; 13 czerwca 2006 - podczas odpustu św. Antoniego arcybiskup Gocłowski wmurował w ścianę kościoła kamień węgielny, poświęcony 1 maja 2002 przez Papieża Jana Pawła II na Placu św. Piotra; 24 grudnia 2006 - pierwsza Pasterka w kościele; 2007 - rozpoczęcie budowy wieży; 13 czerwca 2008 - poświęcenie trzech dzwonów: Antoni, Maryja Nieustającej Pomocy i Jan Paweł II, odlanych przez Janusza Felczyńskiego i uruchomionych 1 lipca 2008; 2009 - zakończono tynkowanie ścian kościoła i zawieszono krzyż na wieży kościelnej; 2010 - zamontowano zegar na wieży kościelnej; 13 czerwca 2011 - poświęcono mozaikę, witraż i tabernakulum; 2013 - wykonano 13 stacji Drogi Krzyżowej, zamontowano nowe witraże oraz drzwi; 12 czerwca 2016 - konsekracja świątyni Przypisy Bibliografia Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo. Tom II (Praca zbiorowa). Bydgoszcz: Studio Plus, 2006. ISBN 978-83-60211-15-1 Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji gdańskiej
Kościół Świętej Rodziny w Wyszkowie

Kościół Świętej Rodziny w Wyszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Wyszków diecezji łomżyńskiej). 14 września 2002 roku dzięki staraniom księdza proboszcza Kazimierza Wądołowskiego rozpoczęła się budowa świątyni według projektu architekta mgr. inż. Michała Bałasza, którą 10 kwietnia 2002 roku pobłogosławił papież Jan Paweł II w Watykanie w czasie prywatnej audiencji parafian i proboszcza. Kamień węgielny pod budowę tego kościoła został poświęcony w Rzymie przez tego samego papieża, natomiast wmurował go biskup łomżyński Stanisław Stefanek w dniu 25 października 2002 roku. Ten sam biskup pobłogosławił świątynię 16 grudnia 2006 roku. 19 marca 2017 roku w uroczystość św. Józefa kościół został ustanowiony Sanktuarium Świętej Rodziny przez biskupa łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego. 20 czerwca 2026 roku ten sam biskup dokonał uroczystej konsekracji świątyni. Wnętrze Wnętrze kościoła zostało podporządkowane tematyce życia rodzinnego oraz świętości małżeństwa. W ołtarzu głównym znajduje się rzeźbiarskie przedstawienie Świętej Rodziny, natomiast w zwieńczeniu umieszczono wizerunek św. Jana Pawła II. Po bokach ołtarza głównego znajdują się figury świętych i błogosławionych szczególnie związanych z duchowością małżeństwa, rodziny i obroną życia: Zelia i Ludwik Martin, Joanna Beretta Molla, Rita z Cascii, Marianna Biernacka, ks. Jerzy Popiełuszko oraz kard. Stefan Wyszyński. Jednym z bocznych ołtarzy jest ołtarz poświęcony błogosławionej rodzinie Ulmów, przy którym umieszczono relikwie licznych świętych i błogosławionych. Organy Organy zostały zbudowane w 1957 roku przez firmę Alfred Führer z Wilhelmshaven dla ewangelickiego kościoła Pauluskirche w Bielefeld. Po sprowadzeniu instrumentu do Polski został on zamontowany przez organmistrza Krzysztofa Grygowicza. Podczas adaptacji do wnętrza świątyni szafę organową uzupełniono o neobarokową ornamentykę. Poświęcenia organów dokonał 19 marca 2018 roku biskup Janusz Stepnowski. Galeria Przypisy
Kościół św. Herberta w Wodzisławiu Śląskim

Kościół św. Herberta w Wodzisławiu Śląskim – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem św. Herberta przy ul. Radlińskiej w Wodzisławiu Śląskim. Odpust przypada w niedzielę po 15 marca. Historia Władze państwowe wyraziły zgodę na budowę kościoła 24 grudnia 1980 roku. Teren pod budowę poświęcił bp Herbert Bednorz 14 grudnia 1981 roku. Prace rozpoczęto 21 kwietnia 1983 roku. Kamień węgielny wmurował bp Bednorz 20 października 1985 roku. Świątynię poświęcił bp Damian Zimoń 15 września 1990 roku. Dzwony – „Święta Rodzina”, „Św. Barbara” i „Św. Jan Chrzciciel” – poświęcone zostały 9 listopada 1992 roku. Budynek otynkowano w 1997 roku. Relikwie św. Herberta z Kolonii wprowadzone zostały 16 marca 1998 roku. 3-metrowa rzeźba św. Herberta w prezbiterium poświęcona została w grudniu 2000 roku. Zobacz też Parafia św. Herberta w Wodzisławiu Śląskim Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Wyszkowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Wyszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Wyszkowie (dekanat Wyszków diecezji łomżyńskiej). Jest to świątynia wybudowana i wyposażona w latach 1989–2008 dzięki staraniom proboszcza Stanisława Szulca. 19 września 1993 został wmurowany kamień węgielny przez biskupa pomocniczego łomżyńskiego Tadeusza Zawistowskiego, kamień poświęcił papież Jan Paweł II w 1987 w Warszawie. Świątynia została pobłogosławiona 6 grudnia 2000 przez biskupa łomżyńskiego Stanisława Stefanka. Przypisy
Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Zambrowie

Kościół świętego Józefa Rzemieślnika w Zambrowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zambrów diecezji łomżyńskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona i wyposażona w latach 1996–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza Mariana Olszewskiego. Kościół został projektowany przez architekta Henryka Toczydłowskiego z Białegostoku; poświęcony został w dniu 17 grudnia 2000 roku przez biskupa łomżyńskiego Stanisława Stefanka. Przypisy
Kościół św. Matki Teresy z Kalkuty w Kobyłce-Turowie

Kościół świętej Matki Teresy z Kalkuty w Kobyłce-Turowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kobyłkowski diecezji warszawsko-praskiej). Świątynia znajduje się w Turowie, części miasta Kobyłka. Projekt koncepcyjny świątyni, który zyskał aprobatę arcybiskupa Sławoja Leszka Głódzia został wykonany pod koniec 2006 roku. W dniu 13 sierpnia 2008 roku, po otrzymaniu pozwolenia na budowę kościoła i budynku gospodarczego, rozpoczęły się prace przy budowie świątyni. Do końca 2013 roku został założony dach świątyni i pokryty został blachą. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Legionowie

Kościół Miłosierdzia Bożego w Legionowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat legionowski diecezji warszawsko-praskiej). Starania o pozwolenie na budowę świątyni i budynków administracyjnych zakończyły się w dniu 11 stycznia 1984 roku uzyskaniem odpowiedniej zgody. W dniu 31 grudnia 1985 roku biskup Jerzy Modzelewski poświęcił krzyż i plac pod przyszły kościół. W dniu 29 maja 1988 roku biskup Kazimierz Romaniuk dokonał wmurowania kamienia węgielnego. Od 1 grudnia 1991 roku wszystkie nabożeństwa były odprawiane w budującej się świątyni. Budowa kościoła, zaprojektowanego przez architektów: Krzysztofa Chwaliboga i Ryszarda Girtlera, a także prace wykończeniowe trwały aż do konsekracji, której dokonał biskup Kazimierz Romaniuk w dniu 2 czerwca 2002 roku. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łopusznie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łopusznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat łopuszański diecezji kieleckiej). Historia Budowa świątyni rozpoczęła się wiosną 1926 roku z inicjatywy i pod kierownictwem księdza proboszcza Aleksandra Jankowskiego. W 1927 roku w czasie uroczystości Podwyższenia Krzyża Świętego biskup Augustyn Łosiński poświęcił fundamenty nowego kościoła. W 1928 roku świątynia została wzniesiona do wysokości bocznych naw, rok później prace zostały doprowadzone do wysokości nawy głównej. W roku następnym zostały wykonane szczyty i dach, który został pokryty dachówką z Grudziądza. W 1931 roku została zbudowana wieża i pokryto ją blachą miedzianą. Później, w 1932 roku zostało wykonane pokrycie kaplicy i rozpoczęto prace przy sklepieniach oraz tynkach. W 1933 roku zostały zakończone zewnętrzne prace budowlane i świątynia została poświęcona. W kolejnych latach były prowadzone prace wewnątrz kościoła. W 1936 roku Stanisław Jagodziński z Radomia wykonał organy. Ołtarze i stacje Drogi Krzyżowej są dziełem artysty Wojciecha Durka (realizacja 1938 rok). Uroczyście kościół został konsekrowany przez księdza biskupa Franciszka Sonika w 1948 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Rekownicy

Kościół św. Michała Archanioła w Rekownicy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Rekownicy w województwie pomorskim. Wchodzi w skład dekanatu kościerskiego należącego do diecezji pelplińskiej. Historia Według wizytacji z 1599 w miejscowości istniał od długiego czasu kościół katolicki, który się zapadł ze starości, a właściciel wsi Gleissen-Doręgowski (wyznania luterańskiego), wybudował na jego miejscu nowy, w którym się odbywały nabożeństwa ewangelickie. W kronice parafialnej istnieje zapis mówiący o drewnianym kościele. Obecny kościół p.w. św. Michała Archanioła został zbudowany w roku 1904. Poświęcony został 18 września 1904 r. Do lipca 1937 roku był on kościołem filialnym Grabowa Kościerskiego. Wzniesiono go w środku wsi nad rzeką Wierzycą. Prezbiterium zbudowano w kierunku wschodnim. Całość budowli wykonano z czerwonej cegły. Parafia w Rekownicy została założona w 1937 dekretem biskupa chełmińskiego Stanisława Okoniewskiego, a jej pierwszym administratorem został ks. Bonifacy Reszka. Po jego aresztowaniu przez wojska hitlerowskie, opiekę duszpasterską w okresie wojennym sprawowali kapłani z Kościerzyny, Grabowa i Niedamowa. Po wojnie w roku 1945 kościół w Rekownicy ponownie stał się filią Grabowa. 5 sierpnia 1951 w Rekownicy ponownie erygowano osobną parafię. W 1960 rozbudowano zakrystię. 26 września 2004 w setną rocznicę budowy kościoła w Rekownicy biskup Jan Bernard Szlaga dokonał aktu konsekracji ołtarza, oraz świątyni. 16 sierpnia 2006 ks. prał. Marian Szczepiński przy wejściu do kościoła odsłonił pamiątkową tablicę upamiętniającą nieżyjących już duszpasterzy tej parafii, a mianowicie śp. ks. Bonifacego Reszkę (zamordowanego podczas II wojny światowej prawdopodobnie w okolicach Skarszew), śp. ks. Pawła Miotka i śp. ks. Tadeusza Lipskiego. W 2007 wymalowano wnętrze świątyni. Wnętrze W głównym ołtarzu znajduje się figura św. Michała Archanioła. W lewym ołtarzu znajduje się figura Jezusa Miłosiernego i obraz bł. ks. Jerzego Popiełuszki, zaś w prawym znajduje się figura Niepokalanego Serca Maryi, oraz obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Jezusa Miłosiernego. Przy nim znajduje się chrzcielnica. Przypisy