NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Modrzewie (województwo małopolskie)

Rezerwat przyrody Modrzewie – florystyczny rezerwat przyrody w miejscowości Kluszkowce (województwo małopolskie, powiat nowotarski, gmina Czorsztyn). Utworzony został w 1959 dla ochrony stanowisk modrzewia polskiego, ma powierzchnię 10,67 ha (akt powołujący podawał 10,43 ha). Posiada otulinę o powierzchni 15,14 ha. Rezerwat znajduje się w Gorcach, w dolnej części południowych stoków Lubania, na wysokości 640–670 m n.p.m. Leży w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Znajduje się na obszarze lasów państwowych należących do Nadleśnictwa Krościenko. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 162 gatunków roślin naczyniowych, 9 gatunków mszaków i 8 gatunków porostów. Głównym przedmiotem ochrony jest rosnący tam stary drzewostan modrzewiowy, któremu towarzyszą znacznie młodsze egzemplarze świerka i sosny. Literatura z lat. 80. XX w. podawała, że występują tu 80-100-letnie okazy modrzewi rosnące w niewielkim zwarciu, osiągające 20–22 m wysokości i 45–50 cm średnicy w pierśnicy. Uważa się, że są to okazy modrzewia polskiego. Szczegółowe badania wykazują jednak, że mają one cechy pośrednie między modrzewiem polskim a modrzewiem europejskim i przynależność gatunkową trudno jednoznacznie ocenić. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez obszar rezerwatu przebiega ścieżka przyrodniczo-leśna „Modrzewie” oraz wyznakowany w 2015 roku żółty szlak turystyczny z Kluszkowiec na Lubań. Przy rezerwacie znajduje się duża polana Za Modrzewie. Zobacz też Rezerwat przyrody Modrzewie (województwo świętokrzyskie) Przypisy
Rezerwat przyrody Moczydło (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Moczydło – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego w gminie Piekoszów, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 16,35 ha (akt powołujący podawał 16,21 ha) Rok utworzenia: 1995 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 27.06.1995; MP. 33/1995, poz. 397 Numer ewidencyjny WKP: 055 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: pozostałości górnictwa kruszcowego w formie szpar i szybików oraz fragmenty roślinności typu wapiennolubnych muraw kserotermicznych Rezerwat obejmuje górę o nazwie Moczydło lub inaczej Góra Jaworzyńska (317 m n.p.m.) w Jaworzni. Występują tu skały węglanowe poprzecinane są żyłami kalcytowymi zawierającymi galenę i baryt. Rozwinęło się tu górnictwo kruszcowe, trwające z przerwami od XVII do początku XIX wieku. Pozostałości historycznego górnictwa w postaci szpar i szybików są zachowane w czytelnym stanie, co umożliwia przystosowanie ich do ewentualnego udostępnienia dla turystów. Zobacz też Rezerwat przyrody Chelosiowa Jama – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Modrzewie (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Modrzewie – leśny rezerwat przyrody na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej w gminie Bałtów, w powiecie ostrowieckim, w województwie świętokrzyskim, na północ od zabudowań wsi Bałtów. Powierzchnia: 4,68 ha (akt powołujący podawał 5,06 ha) Rok utworzenia: 1971 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 13.10 1971; M.P. z 1971 r. Nr 53, poz. 346 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 037 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment zespołu leśnego o charakterze pierwotnym z udziałem modrzewia polskiego Rezerwat obejmuje wydzielenia 346 h, 347 b w leśnictwie Narożniki (obręb Bałtów, Nadleśnictwo Ostrowiec Świętokrzyski). Występuje tu naturalny las dębowo-lipowy mający charakter grądu wysokiego z udziałem modrzewia polskiego (Larix polonica). Wśród roślin naczyniowych występują gatunki obce dla flory Polski (daglezja zielona, grochodrzew) oraz rodzime (jesion wyniosły, jawor, świerk, olsza czarna, grusza, wiąz, czeremcha). Przypisy
Rezerwat przyrody Mszar w Olsztynie

Rezerwat przyrody Mszar – niewielkie śródleśnie położone torfowisko objęte ochroną już w 1907 roku, powołane w okresie powojennym w postaci ścisłego torfowiskowego rezerwatu przyrody 30 grudnia 1953 roku. Rezerwat zajmuje powierzchnię 5,24 ha (akt powołujący podawał 4,45 ha) i położony jest na terenie Lasu Miejskiego w Olsztynie. Obejmuje zagłębienie bezodpływowe (dawne jezioro) wypełnione pokładem torfu o średniej miąższości 13 m. Powierzchnia torfowiska (115 m n.p.m.) znajduje się kilkanaście metrów ponad poziomem lustra wody położonego opodal Jeziora Długiego (103,6 m n.p.m.). Głównym celem ochrony rezerwatowej jest zachowanie torfowiskowych zbiorowisk roślinnych – Vaccinio uliginosi-Pinetum i Ledo-Sphagnetum magellanici ze stanowiskami licznych rzadkich i chronionych gatunków roślin. Kobierzec mszysty tworzą m.in.: Sphagnum warnstorfii, Shagnum nemoreum, Bryum pseudotriquetrum. Mchom towarzyszą: bagno zwyczajne Ledum palustre, modrzewnica zwyczajna Andromeda polifolia, bażyna czarna Empetrum nigrum, rosiczka okrągłolistna Drosera rotundifolia i długolistna D. anglica, wełnianka pochwowata Eriophorum vaginatum i paprotnik kolczysty Polystichum aculeatum. Na przełomie XX i XXI w. w rezerwacie stwierdzono obecność 42 gatunków porostów, natomiast w 2024 71 gatunków (przy czym części gatunków stwierdzonych wcześniej nie stwierdzono w późniejszej inwentaryzacji). Akt powołujący rezerwat ukazał się w MP nr A-116, poz. 1511 z 30.12.1953 r. Zobacz też mszar rezerwat przyrody Redykajny w Olsztynie Przypisy Bibliografia Dąbrowski S., Polakowski B., Wołos L. 1999. Obszary chronione i pomniki przyrody województwa warmińsko-mazurskiego. Urząd Wojewódzki, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie. Karczewski Z., Wengris J. 1963. Awifauna lasu podmiejskiego w Olsztynie ze szczególnym uwzględnieniem rezerwatów Mszar i Redykajny. Zesz. Nauk. WSR, Olsztyn 15(2): 215-222. Wengris J. 1963. Mrówki (Hymenoptera, Formicidae) rezerwatu torfowiskowego Mszar. Zesz. Nauk. WSR, Olsztyn 304: 411-423. Żurek S. 2006. Katalog rezerwatów przyrody na torfowiskach Polski. Wydawnictwo Akademii Świętokrzyskiej, Kielce.
Rezerwat przyrody Murawy Dobromierskie

Rezerwat przyrody Murawy Dobromierskie – stepowy rezerwat przyrody na terenie Przedborskiego Parku Krajobrazowego w gminie Kluczewsko, w powiecie włoszczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 35,84 ha (akt powołujący podawał 36,29 ha) Rok utworzenia: 1989 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚiZN z 8.12.1989; MP. 44/1989, poz. 357 Numer ewidencyjny WKP: 012 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: nawapienne murawy i zarośla kserotermiczne z bogatą i unikatową florą i fauną W rezerwacie znajdują się trzy wyniesienia przedzielone suchymi obniżeniami. Występują tu ciepłolubne zbiorowiska zaroślowe róż, tarniny i jałowca. W runie m.in.: miłek wiosenny, kłosownica pierzasta, oman wąskolistny, aster gawędka. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną i krajobrazową. Położenie, szlaki turystyczne Rezerwat jest położony ok. 1 km na wschód od Dobromierza, w pobliżu drogi Dobromierz – Góry Mokre. Przez rezerwat przechodzą: czarny szlak turystyczny prowadzący z Białego Brzegu do Mrowiny, zielony szlak turystyczny z Rączek do Wojciechowa. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Bukowa Góra. Przypisy
Rezerwat przyrody Na Oratyku

Na Oratyku – rezerwat przyrody w miejscowości Krościenko, w gminie Ustrzyki Dolne, w powiecie bieszczadzkim, w województwie podkarpackim. Jest położony na grzbiecie i zboczach góry Oratyk (643 m n.p.m.), przy granicy z Ukrainą. Leży w leśnictwie Krościenko, w Nadleśnictwie Ustrzyki Dolne. numer według rejestru wojewódzkiego – 71 powierzchnia – 233,12 ha (akt powołujący podawał 233,15 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 00.24.197 rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – dobrze wykształcony zespół buczyny karpackiej w strefie przejścia piętra pogórza w regiel dolny wraz z cennym drzewostanem i stanowiskami licznych gatunków roślin rzadkich i chronionych. Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych oraz w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Góry Słonne” PLH180013 oraz ptasiego „Góry Słonne” PLB180003. Przypisy Linki zewnętrzne Na Oratyku. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-09-04].
Rezerwat przyrody Młodno

Młodno – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Cybinka. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat położony jest w granicach specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Torfowisko Młodno” PLH080005 sieci Natura 2000. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 34 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 18 stycznia 1988 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1988 r. Nr 5, poz. 48 (ISAP)). Położenie Woj. lubuskie, obszar położony w granicach administracyjnych powiatu słubickiego, gm. Cybinka, obrębu ewidencyjnego m. Rąpice (dz. nr: 2654 – 50,91 ha, 2655 – 42,00 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Cybinka. Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Cybinka Powierzchnia pod ochroną 92,91 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Obszar rezerwatu zajmuje ponad 3/4 powierzchni płytkiej niecki pojeziornej, otoczonej rozległym kompleksem lasów sosnowych. Centralna podtopiona część niecki stanowi pozostałość zbiornika wodnego. Zachowały się jeszcze zbiorowiska oczeretowe tworzone głównie przez trzcinę i pałkę szerokolistną, jednak dominują zbiorowiska szuwarowe. Około 1/4 rezerwatu zajmują zarośla wierzbowe, miejscami z udziałem brzozy oraz zadrzewienia olszowe w wieku 20–30 lat. Cała niecka wypełniona jest osadami organicznymi, których miąższość przekracza 8 m. Lista stwierdzonych gatunków flory obejmuje 203 taksony, flora mszaków obejmuje 25 gatunków, w tym 2 gatunki reliktowe. Wyróżniono 46 gatunki ptaków gniazdujących na terenie rezerwatu, np.: potrzos, zięba, świerszczak, kszyk, pierwiosnek, piecuszek, pokląskwa, kapturka, żuraw. Cel ochrony Zachowanie torfowiska niskiego i fragmentu łąk z charakterystycznymi zespołami roślinnymi oraz stanowisk chronionych gatunków roślin i zwierząt. Plan ochrony Zarządzenie Nr 33/2012 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Młodno” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 1610) Przypisy
Rezerwat przyrody Nad Młyńską Strugą

Nad Młyńską Strugą – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie miejskiej Łęknica oraz gminie Przewóz. Leży na terenie Parku Krajobrazowego Łuk Mużakowa oraz obszaru sieci Natura 2000 „Łęgi nad Nysą” PLH080038. Został utworzony w 1970 roku na powierzchni 6,22 ha. W 2002 roku powiększono go do 132,56 ha i ponownie w 2019 roku do 141,17 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 18 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 lipca 1970 r. (M.P. z 1970 r. Nr 25, poz. 207) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 34/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody Nad „Młyńską Strugą” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1566) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 października 2019 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Nad Młyńską Strugą” Położenie Województwo lubuskie Powiat żarski Gmina Przewóz, obr. ewidencyjny Dąbrowa Łużycka Miasto – Łęknica Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Wymiarki, Nadleśnictwo Lipinki Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat obejmuje fragment doliny rzeki Skrody (zwanej też Młyńską Strugą) przy ujściu do Nysy Łużyckiej, z nadrzecznymi lasami łęgowymi rosnącymi w dolinie Nysy. Skroda ma tu charakter bystrego strumienia i wpływa do Nysy Łużyckiej głęboko wyciętym wąwozem. Dominujące zbiorowiska roślinne na terenie rezerwatu to grąd środkowoeuropejski i łęg olszowo-jesionowy. Drzewostan tworzą głównie dąb szypułkowy, buk zwyczajny, olsza czarna, brzoza brodawkowata, z rzadka występują grab pospolity, lipa drobnolistna, klon zwyczajny, klon jawor. W podszycie rosną: grab pospolity, świerk pospolity, kruszyna pospolita, leszczyna pospolita. Wzdłuż Nysy Łużyckiej, stanowiącej południową granicę rezerwatu, występuje wąski pas zbiorowisk szuwarowych, najczęściej zdominowanych przez mozgę. Ochrona Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów dydaktycznych i naukowych drzewostanów lasów grądowych i łęgowych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Turystyka Na terenie rezerwatu wyznaczono szlak dla ruchu rowerowego i pieszego. Przypisy
Rezerwat przyrody Natalin

Rezerwat przyrody Natalin – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Urzędów, w powiecie kraśnickim (województwo lubelskie). położenie geologiczne: Wzniesienia Urzędowskie położenie geograficzne: Roztocze Środkowe powierzchnia: (według aktu powołującego) – 2,35 ha powierzchnia: (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 2,52 ha rok utworzenia: 1976 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 maja 1976 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1976 r. Nr 24, poz. 108 (ISAP)) przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie najbardziej wysuniętego na północny wschód naturalnego stanowiska jodły pospolitej (Abies alba). Rezerwat ten położony jest w Natalinie. Jest to część leśnictwa Wolski Bór (nadleśnictwo Kraśnik). Pod względem wielkości obiekt ten jest jednym z najmniejszych rezerwatów o charakterze leśnym w Polsce. Przypisy
Rezerwat przyrody Nieznanowo

Rezerwat przyrody Nieznanowo – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 27,49 ha (obecnie podawana wartość – 27,73 ha) Rok powstania: 1974 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej z dobrze zachowanymi zbiorowiskami leśnymi grądowymi i bagiennymi oraz typu boru mieszanego. Największy dąb w uroczysku Nieznanowo: Dąb Król Nieznanowa Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej rezerwat NIEZNANOWO. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". Zdjęcia rezerwatu
Rezerwat przyrody Niwa

Rezerwat przyrody Niwa – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Sieroszewice, w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim. Utworzony został 28 stycznia 1959 roku w celu ochrony boru mieszanego z udziałem świerku na północnej granicy występowania naturalnego. Rezerwat obejmuje obszar o powierzchni 16,52 ha (akt powołujący podawał 17,08 ha) w obrębie wsi Namysłaki. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Całość rezerwatu znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu rzeki Prosny. Na terenie rezerwatu rosną ponad 140-letnie drzewostany sosnowe. Teren jest interesujący dla naukowców, jako obszar badań nad regeneracją lasów grądowych. Sosnę jednak sukcesywnie się usuwa wprowadzając odnowienia świerkowe, dębowe, bukowe i modrzewiowe. Długoletnie rozplenianie się sosny wpłynęło w rezerwacie na zdegenerowanie biocenoz grądowych. W trakcie badań mykologicznych stwierdzono tu występowanie 115 gatunków grzybów. Obecne były m.in. sromotnik bezwstydny, podgrzybek czerwonawy i piestrzyca kędzierzawa. Na terenie rezerwatu znajdują się następujące rośliny objęte ochroną: ścisła: bluszcz pospolity (Hedera helix) częściową: konwalia majowa (Convallaria majalis) kruszyna pospolita (Frangula alnus) kalina koralowa (Viburnum opulus) Przypisy
Rezerwat przyrody Nowiny

Nowiny – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Susiec, w powiecie tomaszowskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (według aktu powołującego) – 3,80 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 3,83 ha rok utworzenia – 1990 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 listopada 1990 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody. przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie torfowisk przejściowych z szeregiem niewielkich oczek wodnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Oleszno

Rezerwat przyrody Oleszno – rezerwat leśny położony na terenie gminy Krasocin w powiecie włoszczowskim oraz gminy Łopuszno w powiecie kieleckim (województwo świętokrzyskie). Leży w granicach Przedborskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1970 roku na powierzchni 31,43 ha. W 2006 roku powiększono go do 262,73 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 262,67 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Powierzchnia: 262,67 ha (akt powołujący podawał 31,43 ha) Rok utworzenia: 1970 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 10.12.1970; M.P. z 1971 r. Nr 1, poz. 2 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 036 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment drzewostanów wielogatunkowych o charakterze naturalnym z udziałem olszy czarnej (Alnus glutinosa) i jesionu wyniosłego (Fraxinus excelsior) Teren rezerwatu jest tarasem zalewowym tworzącym silnie podmokłą i zabagnioną dolinę. Znajdują się tu następujące typy siedliskowe lasu: las bagienny – ols, las łęgowy bagienny – ols jesionowy, las wilgotny, las mieszany wilgotny oraz las mieszany świeży. Występują tu gatunki chronione: paprotka zwyczajna, przylaszczka pospolita, podkolan biały, storczyk plamisty, wawrzynek wilczełyko, widłak wroniec, widłak jałowcowaty. W rezerwacie występuje też wiele gatunków ptaków chronionych, m.in. bocian czarny, orlik krzykliwy i bielik. Przypisy
Rezerwat przyrody Olszyna Łęgowa w Kalnicy

Olszyna Łęgowa w Kalnicy – rezerwat przyrody na terenie miejscowości Kalnica, w gminie Cisna, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Jest położony w obrębie Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Znajduje się na terenie leśnictwa Kalnica, w obrębie leśnym Wetlina, w Nadleśnictwie Cisna. numer według rejestru wojewódzkiego – 22 dokument powołujący – M.P. z 1971 r. Nr 53, poz. 346 (ISAP) powierzchnia – 14,39 ha (akt powołujący podawał 13,69 ha) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragment górskiego lasu łęgowego z udziałem olszy czarnej. Rezerwat obejmuje naturalne zbiorowisko górskiego lasu łęgowego z dużym udziałem olszy czarnej (Alnus glutinosa). Dominującym zespołem leśnym jest olszyna bagienna. Flora naczyniowa rezerwatu jest bogata i liczy 215 gatunków. Występują tu m.in. tojad wschodniokarpacki (Aconitum lasiocarpum) oraz storczyk – kukułka plamista (Dactylorhiza (Orchis) maculata) – gatunki umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Przypisy Linki zewnętrzne Olszyna Łęgowa w Kalnicy. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-21].
Rezerwat przyrody Olszyna Źródliskowa pod Lubiechowem Dolnym

Rezerwat przyrody „Olszyna Źródliskowa pod Lubiechowem Dolnym” – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 1,00 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Cedynia, w pobliżu zabudowań na północno-zachodnim skraju Lubiechowa Dolnego. Rezerwat położony jest na terenie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 stycznia 1973 roku. Celem ochrony jest zachowanie przede wszystkim skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia), rzadkiego gatunku występującego na Pomorzu Zachodnim, typowego przedstawiciela roślinności górskiego regla dolnego w źródliskach z klasy Montio-Cardaminetea, oraz zachowanie fragmentu zespołu leśnego – podgórskiego łęgu jesionowego na stanowiskach niżowych (Carci remotae-fraxinetum) i kwaśnej buczyny niżowej (Luzulo pilosae-Fagetum) z chronionymi roślinami nasiennymi (kruszczyk szerokolistny Epipactis helleborine, bluszcz pospolity Hedera helix, kalina koralowa Viburnum opulus) i mchami (mokradłosz kończysty Carielgonella cuspidata, dzióbkowiec Zetterstedta Eurhynchium anguistirete). Nadzór: Nadleśnictwo Chojna. W pobliżu zachodniej granicy rezerwatu prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Wzgórz Morenowych do pobliskiego rezerwatu przyrody „Bielinek”. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Mieczysław Jasnowski Przewodnik po województwie szczecińskim, seria „Nasza przyroda”, Wyd. Liga Ochrony Przyrody Warszawa 1971 s. 177
Olszyny Ostrowskie

Rezerwat przyrody „Olszyny Ostrowskie” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Chojna, na południowym krańcu jeziora Ostrów, 3 km na południowy zachód od Stoków, 8,5 km na zachód – południowy zachód od Chojny. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 29 grudnia 1987. Zajmuje powierzchnię 9,51 ha (akt powołujący podawał 9,50 ha). Rezerwat jest położony w Puszczy Piaskowej, w północnej części Cedyńskiego Parku Krajobrazowego, a także na terenie dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Wzgórza Krzymowskie” PLH320054 i ptasiego „Ostoja Cedyńska” PLB320017. Celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk leśnych olsu porzeczkowego (Ribeso nigri-Alnetum), łęgu jesionowo-olszowego (Fraxino-Alnetum), łęgu wiązowo-jesionowego (Ficario-Ulmetum minoris) wraz ze stanowiskami roślin chronionych, takich jak: kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), listera jajowata (Listera ovata), pierwiosnka lekarska (Primula veris subsp. veris), kalina koralowa (Viburnum opulus), kruszyna pospolita (Frangula alnus), brodawkowiec czysty (Scleropodium purum), mokradłoszka zaostrzona (Calliergonella cuspidata), torfowiec nastroszony (Sphagnum squarrosum), tujowiec tamaryszkowy (Thuidium tamariscinum). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Chojna. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Na południe od rezerwatu prowadzi znakowany niebieski turystyczny Szlak Wzgórz Morenowych z Lubiechowa Dolnego do Morynia. Przypisy
Rezerwat przyrody Omelno

Omelno – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Drelów, w powiecie bialskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 26,97 ha (akt powołujący podawał 23,28 ha) rok utworzenia: 1965 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 20 października 1965 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 60, poz. 314). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie lasu lipowego pochodzenia naturalnego. Głównym zespołem roślinnym na terenie rezerwatu jest grąd typowy z dużym udziałem lipy z domieszkami dębu szypułkowego, jaworu, klonu, osiki oraz niezbyt licznego wiązu górskiego. Ponadto występuje tu grąd niski. Rezerwat założono z inicjatywy lokalnego strażnika łowczego Franciszka Łobejko z pobliskiej miejscowości Lisiowólka. Przypisy