NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wąsal

Wąsal – staw o charakterze zbiornika retencyjnego w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie Staw leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Ursynów, w rejonie osiedla Jeziorki Południowe, w bezpośrednim sąsiedztwie ulic Pozytywki, Katarynki i księdza Kazimierza Czarkowskiego, w pobliżu ulicy Puławskiej, tuż przy granicy z Piasecznem. Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. staw położony jest na wysoczyźnie i zasilany jest stale wodami powierzchniowymi. Odpływ ma formę cieku, staw ma więc charakter przepływowy. Powierzchnia zbiornika wodnego wynosi 0,2525 hektara. Staw jest płytki w strefie przybrzeżnej. Leży na obszarze zlewni Rowu Jeziorki. Historia Staw w latach 50. XX wieku został włączony w system melioracyjny Jeziorek Południowych. Z powodu zamulenia i zanieczyszczenia zbiornika dochodziło do wielu lokalnych podtopień pobliskich zabudowań, np. w 2010 r. W efekcie konieczne stało się przeprowadzenie rekultywacji, która rozpoczęła się w 2012 r. Obejmowała ona odmulenie, ukształtowanie skarp, wykonanie przepustów, mnicha i zastawki. Prace, które dotyczyły także sąsiedniego stawu Pozytywka i kanału, łącznika między akwenami, zostały zakończone w czerwcu 2013 r. W ich wyniku maksymalna retencja stawu Wąsal wzrosła z 4 240 m³ do 6 850 m³, a retencja całego systemu składająca się z obu stawów i łącznika zwiększyła się z 13 360 m³ do 26 210 m³. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Wierzbicy

Kościół świętego Stanisława w Wierzbicy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu wierzbickiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia została zbudowana przez cystersów wąchockich około 1709 roku. Budowla była restaurowana w XIX i XX wieku. Pod koniec II wojny światowej kościół ucierpiał. W styczniu 1945 roku niedaleko świątyni wybuchła bomba i uszkodziła ją. Powstał wtedy komitet remontu kościoła. Po zebraniu odpowiedniej kwoty od parafian w 1948 budowla została wyremontowana. Kolejny większy remont został wykonany na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. W 2004 roku zostało odnowione wnętrze kościoła. Jest to kościół barokowy, orientowany, murowany, wzniesiony z kamienia i otynkowany. Składa się z dwuprzęsłowego prezbiterium i nawy; z lewej i prawej strony części wschodniej nawy umieszczone są dwie symetryczne kaplice, wybudowane na planie kwadratu. Są one otwarte do nawy arkadami i opilastrowane, jedna nakryta jest sklepieniem kolebkowo – krzyżowym, a druga ośmiodzielnym, kopulastym; prezbiterium jest nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami i posiada ściany rozczłonkowane pilastrami; zakrystia jest nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami; elewacje zewnętrzne są opilastrowane; zachodnia trójdzielna, posiada trójkątny szczyt i kamienny portal. Świątynia posiada dachy dwuspadowe, pokryte blachą ocynkowaną, zakrystia posiada dach pulpitowy. Do wyposażenia kościoła należą: barokowe kamienne nadproże w prezbiterium, umieszczone nad wejściem do zakrystii, z kartuszem, w którym umieszczone są herby Poraj i litery TCH PW, powyżej znajduje się herb Brochwicz i litery AS AW; drzwi żelazne z herbem Prus I, zamykane na dwuryglowy zamek; nowy ołtarz główny, w którym umieszczony jest obraz Wskrzeszenie Piotrawina, pochodzący z XIX wieku; obrazy, krucyfiksy, epitafia wykonane w XVII i XVIII wieku; obrazy namalowane olejem na płótnie przez księdza Władysława Paciaka jako kopie znanych malarzy (obecnie znajdują się w depozycie galerii Malarstwa Księży w Seminarium Duchownym w Radomiu); chrzcielnica wykonana z drewna; droga krzyżowa, wykonana z grafitu. Organy o 10 głosach zostały zbudowane przez Ignacego Karczewskiego z Warszawy w 1878 roku, i posiadają neoklasycystyczny prospekt architektoniczny. Przypisy
Wieża ciśnień w Skwierzynie

Wieża ciśnień w Skwierzynie – wieża ciśnień znajdująca się w północno-zachodniej części Skwierzyny przy Rondzie Wojska Polskiego, przy zbiegu ulic Międzyrzeckiej i Poznańskiej. Zbudowana w latach 1929-1930, obecnie nieczynna. Historia Budowę wieży rozpoczęto w 1929. Koszt jej budowy oceniany był na 3 tys. reichsmarek. Wieża była elementem równolegle tworzonego systemu wodociągów miejskich. Jej głównym celem było zapewnienie odpowiedniego ciśnienia wody w sieci wodociągowej. Budowę ukończono w 1930. Eksploatacja wieży trwała stosunkowo krótko, ponieważ pod koniec II wojny światowej została ona uszkodzona przez wkraczającą do Skwierzyny 30 stycznia 1945 Armię Czerwoną. O miasto nie toczyły się walki, jednak budowla ucierpiała z powodu ostrzału artyleryjskiego. Do dziś na południowej ścianie obiektu, na wysokości kilku pięter widoczne są ślady po pociskach. Z tego powodu wieża nie spełniała swojej roli. W 1979 przeprowadzono remont budynku, ze względu na konieczność rozwiązania problemu niskiego ciśnienia wody w sieci wodociągowej rozbudowującego się miasta. Ponowną eksploatację wieży ciśnień rozpoczęto 23 lipca 1979 o godz. 9:25. W 1984 uszczelniono zbiornik, a w 2006 przeprowadzono jego konserwację. Obecnie wieża jest nieczynna. Konstrukcja Wieża ciśnień w Skwierzynie mierzy 45 metrów wysokości. Jest obiektem sześciokątnym, posadowionym na obrysie koła o średnicy 6,8 metra. Zbudowana jest z czerwonej cegły. Konstrukcja składa się z części cokołowej w dolnej partii budynku, trzonu oraz głowicy nakrytej dachem. W narożach obiektu znajdują się przypory. Od strony wschodniej budowli ulokowany jest portal, umożliwiający wejście do środka wieży. Pierwotnie budynek miał być wyższy. Według planów budowniczych, wieża miała być wyposażona w spadzisty dach wieżowy o wysokości 12 metrów, zwieńczony iglicą z lukarnami na każdej połaci dachu. Ostatecznie obiekt otrzymał niewielki dach kopulasty, osadzony na murze dwumetrowej wysokości, z oknami na każdej ze ścian, posadowiony na koronie zbiornika na wodę. W górnej części wieży, od 29,7 do 39,45 metra jej wysokości, znajduje się zbiornik na wodę o pojemności 230 metrów sześciennych, wykonany z żelbetu. Na szczycie wieży, przy północnej jej ścianie znajduje się niewielki pokój, który w latach PRL był najprawdopodobniej wykorzystywany przez Służbę Bezpieczeństwa jako punkt obserwacyjny. Przypisy Linki zewnętrzne Przedwojenne zdjęcie wieży ciśnień w Skwierzynie. zwik.skwierzyna.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-09)]. Fotografie wieży ciśnień w Skwierzynie. wiezecisnien.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. Schemat stacji uzdatniania wody w Skwierzynie, wraz ze zbiornikiem wieżowym. zwik.skwierzyna.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-09)].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wildze

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wildze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Osieck diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana została zbudowana w stylu neogotyckim, dzięki staraniom księdza Jana Bednarka w latach 1913-1918. Zgodę od władz kościelnych i rządowych na wybudowanie świątyni otrzymał ówczesny proboszcz parafii, ksiądz Michał Turski. Prace budowlane prowadził jednak jego następca, wspomniany wyżej, ksiądz Jan Bednarek. Kościół został poświęcony przez dziekana dekanatu garwolińskiego, księdza Wincentego Suprena. Do niego zostało przeniesione wyposażenie ze starej świątyni drewnianej, wybudowanej w 1771 roku przez Bogusława Zajączka i spalonej w 1915 roku, w wyniku ostrzału artylerii niemieckiej. Kościół otrzymał takie same wezwanie jak poprzednia budowla. Na jej patrona wybrano św. Mikołaja. Również odpusty pozostały te same, czyli Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Przemienienia Pańskiego. W czasie II wojny światowej zimą 1942/1943 wystąpiła epidemia tyfusu, po której władze okupacyjne zamknęły dostęp do świątyni. Budowla została zaprojektowana przez Kazimierza Pleszczyńskiego. W kościele znajdują się ołtarze – główny przyścienny i dwa boczne wykonane według odnalezionych projektów z 1914 roku. Z powodu wybuchu I wojny światowej nie mogły być wcześniej umieszczone we wnętrzu. Świątynia posiada także witraże, wykonane w ciechanowieckiej pracowni Romana Godlewskiego. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych i św. Stanisława w Wiskitkach

Kościół Wszystkich Świętych i świętego Stanisława w Wiskitkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wiskitki diecezji łowickiej. Historia Obecny murowany, orientowany kościół został wybudowany w latach 1572–1585 dzięki staraniom księdza Wawrzyńca Goślickiego. Budowla została poświęcona w 1630 roku przez biskupa poznańskiego Macieja Łubieńskiego. W kolejnych wiekach świątynia była niszczona i odbudowywana. W XIX wieku kościół został rozbudowany o dwie wieże flankujące fasadę i nawy boczne, a także zostało podwyższone prezbiterium i wzniesiona nowa zakrystia. Stara zakrystia została przebudowana na kaplicę Matki Bożej z Lourdes. Architektura Obecny kościół jest niejednolity pod względem stylów architektonicznych. W prezbiterium znajduje się dębowy ołtarz główny, zaprojektowany przez Konstantego Wojciechowskiego. Reprezentuje styl gotycki, jest bogato ozdobiony, stoją przy nim figury czterech ewangelistów. W lewej nawie bocznej znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej ze świętymi: Franciszkiem i Dominikiem, natomiast w prawej obraz Miłosierdzia Bożego i posąg Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz obraz Trójcy Świętej z posągami świętych Piotra i Pawła. W prezbiterium umieszczone są witraże, na których są przedstawieni: św. Michał Archanioł, św. Stanisław Biskup Męczennik i św. Kazimierz Królewicz. Na ścianach i sklepieniu świątyni są umieszczone liczne malowidła. Stacje Męki Pańskiej zostały wykonane w XIX wieku przez Józefa Buchbindera. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wodyniach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wodyniach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Domanice diecezji siedleckiej. Świątynia została wzniesiona w 1776 roku z drewna i ufundowana przez Anielę Załuską. W 1777 roku kościół został konsekrowany przez biskupa kijowskiego, Franciszka Ossolińskiego. W latach dwudziestych XX wieku, zostało otynkowane wnętrze. W latach 70.-80. XX wieku świątynia przeszła gruntowny remont. Jest to budowla nieorientowana o jednej nawie, posiadająca konstrukcję zrębową, wzmocniona lisicami i pionowo oszalowana. Składa się z mniejszego prezbiterium od nawy, częściowo wyodrębnionego od zewnętrznie od nawy, zamkniętego prostokątnie z dwoma bocznymi, piętrowymi zakrystiami. Od frontu nawy znajduje się kruchta, posiadająca równą szerokość jak nawa. W elewacji frontowej nad wejściem znajduje się wnęka z krzyżem z XVI stulecia. Dach kościoła jest jednokalenicowy, pokryty gontem, tworzy nad prezbiterium szeroki okap. Nad wejściem jest umieszczony mały gontowy daszek. Na kalenicy jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę, wzniesiona na planie ośmiokąta i zwieńczona blaszanym hełmem z latarnią. Wnętrze świątyni jest obite boazerią. Budowla posiada płaskie stropy z fasetą. Chór muzyczny, posiada organy z 1972 roku wykonane przez Mariana Nawrotaz Wronek. Ołtarz główny i dwa boczne, reprezentują styl barokowy i pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Krzyż późnogotycki pochodzi z XVIII wieku. Przypisy
Костёл Святых Петра и Павла (Водыне)

Парафия св. Апостолов Петра и Павла в Водыне. В 1445 году Стефан Водыньски, владевший местечком, построил деревянный костел как филиал приходского в Серочине, а затем в 1558 году был основан отдельный приход. Шведы сожгли храм в 1657 году, и через два года отец Кшиштоф Хоиньски на свои средства построил новый деревянный костел, просуществовавший до 1776 года, и в том же году нынешный деревянный приходской костел был построен на средства Аниелы Залуской, а в следующем году костел освятил епископ Киевский Францишек Оссолинский. Интерьер в стиле барокко. Существующий храм был построен в 1776 году из дерева на средства Анелы Залуской. В 1777 году его освятил киевский епископ Францишек Оссолинский. В двадцатых годах двадцатого века интерьер был оштукатурен. В 70-80-е гг. в XX веке в храме была проведена капитальная реконструкция. Это однонефное, неориентированное сооружение с каркасной структурой, усиленное лисицами и вертикально обшитое досками. Он состоит из меньшего алтаря от нефа, частично отделенного снаружи от нефа, прямоугольно замкнутого с двух сторон двухэтажной ризницы. В передней части нефа находится крыльцо, равное по ширине нефу. На фасаде над входом находится ниша с крестом XVI века. Крыша костела односкатная, покрыта галькой, образует широкий карниз над пресвитерием. Над входом небольшая крыша. На гребне возвышается восьмиугольная башня для колокола, увенчанная жестяным куполом с фонарем. Интерьер храма отделан панелями. Внутри плоские граненые потолки. Музыкальный хор с органом 1972 года производства Мариана Навротаза Вронка. Главный алтарь и два боковых алтаря представляют собой стиль барокко и относятся ко второй половине XVIII века. Позднеготический крест относится к XVIII веку. Сноски
Kościół św. Doroty w Wolanowie

Kościół świętej Doroty w Wolanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu przysuskiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia została zaprojektowana przez architektów: Jacka Laskowskiego i Jerzego Szczepanika-Dzikowskiego z Warszawy. Wybudowano ją w latach 1985-1987 dzięki staraniom księdza Bronisława Kowalskiego. Kościół został poświęcony w stanie surowym w dniu 20 grudnia 1987 roku przez biskupa pomocniczego kieleckiego Mieczysława Jaworskiego. Budowla została konsekrowana w dniu 1 stycznia 1994 roku przez biskupa radomskiego Edwarda Materskiego. Świątynia została wzniesiona z cegły i żelbetonu. W kościele znajduje się dzwon z 1581 roku, pochodzący ze świątyni drewnianej, rozebranej w 1994 roku i przeniesionej do Muzeum Wsi Radomskiej. Przypisy
Wydział Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego

Wydział Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego – jeden z dwunastu wydziałów Uniwersytetu Łódzkiego. Jego siedziba znajduje się przy ul. Pomorskiej nr 46/48 w Łodzi. Wydział kształci studentów czterech kierunków: psychologia, pedagogika, pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna, oraz wychowanie fizyczne i zdrowotne. W 2022 roku do użytku oddany został nowy gmach Wydziału przy al. Rodziny Scheiblerów 2 w Łodzi. Struktura Instytut Psychologii Katedra Badań Edukacyjnych Katedra Historii Wychowania i Pedeutologii Katedra Pedagogiki Wieku Dziecięcego Katedra Pedagogiki Społecznej i Resocjalizacji Katedra Teorii Wychowania Katedra Edukacji Artystycznej i Pedagogiki Twórczości Katedra Andragogiki i Gerontologii Społecznej Centrum Kształcenia Pedagogów Sportu Kierunki studiów psychologia pedagogika pedagogika przedszkolna i wczesnoszkolna wychowanie fizyczne i zdrowotne Władze Kadencja 2024–2028: Dziekan: dr hab. Alina Wróbel, prof. UŁ Prodziekan ds. nauki: dr hab. Monika Wiśniewska-Kin, prof. UŁ Prodziekan ds. kształcenia: dr hab. Arkadiusz Wąsiński, prof. UŁ Prodziekan ds. studenckich i toku studiów: dr hab. Joanna Miniszewska, prof. UŁ Prodziekan ds. ekonomicznych: dr Arkadiusz Kaźmierczak, prof. UŁ Przypisy
Kościół Matki Boskiej Anielskiej w Wyszogrodzie

Kościół Matki Boskiej Anielskiej – kościół należący do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. Znajduje się w mieście Wyszogród, w województwie mazowieckim. Budowla składa się z gotyckiego prezbiterium z 1408 roku oraz nawy głównej barokowej z lat 1661-1675 (wybudowano ją na miejscu spalonej drewnianej). Późnogotycka kaplica św. Anny pochodzi z 1510 roku, od strony zachodniej mieści się fasada z portalem, obramowana parami pilastrów w stylu toskańskim. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z 1670 roku. Obok kościoła mieści się wschodnie skrzydło klasztoru, wybudowane w 1684 roku w stylu barokowym. Pozostałe skrzydła zostały rozebrane w XIX wieku. W latach 1804–1945 kościół należał do protestantów wyznania augsburskiego. Powodem było przeniesienie zakonników przez rząd pruski do Dobrzynia nad Wisłą. Po 1945 roku klasztor ponownie w posiadanie objęli franciszkanie konwentualni. Do jego odzyskania przyczynił się w dużej mierze o. Aleksander Żuchowski, który starał się o to w płockiej kurii diecezjalnej. W dniu 2 kwietnia 1945 roku otrzymał nominację na przełożonego wyszogrodzkiego klasztoru. Świątynia franciszkańska została poświęcona wcześniej przez księdza Krawczyńskiego, ówczesnego proboszcza parafii św. Trójcy w Wyszogrodzie. Formalnie franciszkanie konwentualni objęli w posiadanie swoją dawną placówkę 26 listopada 1945 roku. W imieniu prowincjała uroczystości przewodniczyli: o. Aleksander Żuchowski i o. Witalis Jaśkiewicz, gwardian z Niepokalanowa. Obecnie funkcję gwardiana klasztoru pełni o. Marek Iwański. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca i klasztor kapucynów w Zakroczymiu

Kościół św. Wawrzyńca i klasztor kapucynów – zespół klasztorny w Zakroczymiu, należący do prowincji warszawskiej zakonu braci mniejszych kapucynów. Zespół klasztorny został wzniesiony w latach 1757–1765 i składa się z kościoła św. Wawrzyńca i przyległego klasztoru. W czasie wojen napoleońskich oraz podczas oblężenia twierdzy Modlin w czasie powstania listopadowego (1830–1831), kościół i klasztor zostały zniszczone. W refektarzu klasztornym w dniach 11–20 września 1831 obradował rząd i powstańczy Sejm (co upamiętniono tablicą). W 1871 władze carskie ograniczyły działalność zakonników do sprawowania mszy i spowiadania. 8 czerwca 1892 nastąpiła kasata klasztoru przez władze rosyjskie. 31 lipca 1932 kapucyni ponownie objęli klasztor w posiadanie. We wrześniu 1939 i w sierpniu 1944 kościół i klasztor zostały zniszczone. Klasztor posiada małe muzeum sztuki sakralnej. W latach 1864–1892 w klasztorze przebywał bł. Honorat Koźmiński. Przez kilka lat (od 1968 do 1997) ojciec Benignus Sosnowski prowadził w klasztorze działalność na rzecz walki z alkoholizmem i uzależnieniem od leków, czym rozsławił klasztor na świecie (początkowo był to Dom Rekolekcyjny Duszpasterstwa Trzeźwości, obecnie jest to Ośrodek Apostolstwa Trzeźwości). W ołtarzu głównym kościoła znajduje się obraz Męczeństwo św. Wawrzyńca namalowany przez Szymona Czechowicza. Przypisy
Zamek w Czarnym Borze

Zamek w Czarnym Borze – zabytkowy zamek wybudowany przed 1355 rokiem w Czarnym Borze. Położenie Zamek położony jest w Czarnym Borze – w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Czarny Bór. Położony jest w Sudetach Środkowych, na pograniczu Gór Wałbrzyskich i Kamiennych (pasmo Czarnego Lasu i Lesistej), w dolinie Leska (prawego dopływu Bobru) i jego dopływu – Grzędzkiego Potoku. Historia Nie jest znana dokładna data powstania zamku. Jednakże na podstawie analizy wydarzeń historycznych można w przybliżeniu określić czas jego powstania na pierwszą połowę XIV w. Strzegł on szlaku handlowego prowadzącego do Czech. Zamek po raz pierwszy odnotowany jest w 1355 wśród warowni, wobec których piastowski książę Bolko II świdnicki podjął akcję zbrojną. Choć przyjmuje się, że działania księcia wymierzone były przeciw zbuntowanemu rycerstwu, brak jest pewnych danych na temat ówczesnego pana zamku. Wzmianka z 1364 wskazuje, że twierdza Czarny Bór pozostawała co najmniej do tego czasu we władaniu Bolka II. W 1371 Witek Czech z Rodov pod Jaromierzem wystawił dokument, w którym przekazał w dożywocie zamek z przyległościami swej żonie Jutcie. Obiekt został wymieniony w dokumencie z 1373, jako punkt odniesienia w stosunku do zarośli Heine, zlokalizowanych między Czadrowem a Czarnym Borem, które sprzedał Mikołaj Ottendorf opatowi krzeszowskiemu Mikołajowi Kestnerowi. Od 1368 odnotowywany jest w dokumentach księstwa świdnickiego Zygmunt von Schwarzwaldau, syn nieżyjącego już wówczas Witka Czecha. W 1390 Zygmunt zapisał swe dobra wraz z zamkiem w Czarnym Borze na wypadek bezpotomnej śmierci, na rzecz Tammo z Łażan. Jak można sądzić, aktu tego dokonał będąc w pełni sił, gdyż wzmiankowany był jeszcze w 1394. W 1471 we wsi Czarny Bór miało być pobierane cło na przeprawie przez Lask (droga z Boguszowa do Kamiennej Góry). Zniszczenie warowni miało nastąpić w 1509 Od tego też czasu zamek pozostawał w ruinie. Zamek wybudowany został na niewielkim "wzgórzu" otoczonym podmokłymi łąkami. Budowla została wybudowana na podmokłych łąkach w dolinie rzeki Lesk. Bagna stanowiły jego naturalną ochronę, dodatkowo wokół zamku była wykonane dwie fosy. Do naszych czasów zachowała się tylko część wieży i fragmenty murów. Na murze wieży widoczne jest intensywne działanie ognia. Obecnie wśród kępy lasu jest mało widoczna z daleka jej ruina. Zobacz Pałac w Czarnym Borze Przypisy
Kościół św. Stanisława i Aniołów Stróżów w Zbuczynie

Kościół świętego Stanisława i Aniołów Stróżów w Zbuczynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zbuczyn diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana została wzniesiona w latach 1880-1899, dzięki staraniom księdza Nikodema Małachowskiego według projektu architekta Karola Rapczyńskiego. W 1906 roku konsekrowana przez biskupa lubelskiego Franciszka Jaczewskiego. Kościół reprezentuje styl neobarokowo-toskański. Charakteryzuje się efektownymi wieżami. Jego dach pokryty jest ocynkowaną blachą. Budowla posiada obszerne, trzynawowe wnętrze. Wymiary świątyni to: długość - 45 metrów i szerokość - 23 metry. Korpus nawowy posiada trzy przęsła. Z lewej i prawej strony prezbiterium, w przedłużeniu naw bocznych są umieszczone zakrystie i klatki schodowe prowadzące na loże drugiej kondygnacji. Nawy boczne otwierają się do nawy głównej półkoliście zamkniętymi arkadami filarowymi. Nawy boczne są nakryte sklepieniem kolebkowym oraz kolebkowo – żebrowym, z kolei nawa główna nakryta jest sklepieniem kolebkowo – żebrowym. We wnętrzu znajdują się bogato zdobione, złocone ołtarze a także dynamiczne rzeźby. W ich wyrazie twarzy i ułożeniu ciała można dostrzec siłę wrażeń, dramat, konflikt, napięcie różnych sytuacji. Wszystkie rzeźby umieszczone w świątyni, zostały wykonane przez bliżej nieokreślonego artystę rzeźbiarza Wincentego Bogaczyka. Świątynia posiada pięć ołtarzy. Ambona ozdobiona postaciami czterech ewangelistów: Mateusza, Łukasza, Marka, Jana została wykonana w XIX wieku. Barokowa chrzcielnica pochodzi z XVIII wieku. Obraz Chrystusa przyjmującego chrzest pochodzi z około 1800 roku i umieszczony jest w klasycystycznej ramie. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Złejwsi Wielkiej

Kościół św. Stanisława Kostki w Złejwsi Wielkiej – katolicka świątynia parafialna w miejscowości Zławieś Wielka. Wzniesiono ją u schyłku XIX wieku jako kościół ewangelicki. Należy do parafii św. Stanisława Kostki w Złejwsi Wielkiej. Historia W XIX przytłaczającą większość ludności wsi stanowili niemieccy ewangelicy i osadnicy olęderscy. W 1894 zatwierdzono plan budowy kościoła. W 1895 położono kamień węgielny. W 1896 dokonano zakupu organów elbląskiej firmy Wittek. W 1898 zakończono pierwszą fazę budowy. Dopiero później dobudowano wieżę, którą po jakimś czasie podwyższono. Bryłę uzupełniono później o kruchtę po lewej stronie głównego wejścia. Obiekt posiadał dzwony. Na wieży umieszczono tarcze zegarowe, jednak ze względu na wybuch I wojny światowej zegar nie został uruchomiony. Podczas wojny władze dokonały konfiskaty dzwonów kościelnych. W latach 1904–1905 obok kościoła wybudowano pastorówkę dla pierwszego powołanego w 1903 pastora pomocniczego. W okresie II Rzeczypospolitej kościół należał do gminy ewangelickiej znajdującej się w strukturach superintendentury (diecezji) toruńskiej Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W 1937 parafia liczyła 900 wiernych. Kościół służył ewangelikom do 1945, po czym został ograbiony. W 1948 został przejęty został na potrzeby kultu katolickiego. Architektura Kościół zbudowany został w stylu neoromańskim i przetrwał do czasów współczesnych w niezmienionej formie architektonicznej. Przypisy