NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Nicolai (Jelenin)

Die Kirche St. Nicolai (polnisch Kościół św. Mikołaja) in Jelenin (deutsch Hirschfeldau), Landgemeinde Żagań, Woiwodschaft Lebus gehört zum Dekanat Żagań des Bistums Zielona Góra-Gorzów. Es ist eine gut erhaltene mittelalterlich Wehrkirche. Geschichte Eine erste Kirche wurde vermutlich zur Zeit der Deutschen Ostsiedlung. Dafür spricht, dass eine Siedlung von mindestens 50 Hufenbauern zu dieser Zeit eine Kirche bauen durfte, und Hirschfeldau bei Gründung 53 Hufenbauern hatte. Auch eine Widemuth zur Versorgung eines Geistlichen wurde bei der Dorfgründung vorgesehen. Eine Urkunde von 1376 erwähnt "plebanus ecclesie in Hirsveldis". Auch der Verlauf der Niederen Straße bis Ende des 13. Jahrhunderts durch den Ort macht Existenz der Kirche wahrscheinlich. In der Zeit der Reformation im Herzogtum Sagan wurde Hirschfeldau mit seiner Kirche 1540 evangelisch. Nachdem das Herzogtum im Dreißigjährigen Krieg zunächst an Wallenstein und 1646 an Wenzel Eusebius von Lobkowicz gefallen war, wurde die Gegenreformation gefördert und die Kirche schließlich 1668 an die römisch-katholische Kirche übergeben. Als das Gebiet durch die Schlesischen Kriege an Preußen gefallen war, bekannten sich wieder zwei Drittel der Dorfbevölkerung zur evangelischen Lehre, trotzdem blieb die Kirche katholisch. Im 1668 brannte der Turm nach Blitzeinschlag ab, wobei die drei Glocken schmolzen. Das erhaltene Material wurden erst 1732 umgegossen, wobei sogar vier Glocken gegossen wurden. Eine davon wurde nach Leschen verkauft. Bauwerk Der zweijochige Chor, der vermutlich eine Kapelle der ersten deutschen Siedler war, ist das älteste erhaltene Gebäudeteil und lässt noch Anklänge der Romanik erkennen. Der Chor, der mit Kreuzrippengewölbe versehen ist, ist schmaler als das Kirchenschiff und hat keine Apsis. Die zweischiffige Halle hat ein spätgotisches Netzgewölbe. Halle und Chor sind durch einen Spitzbogen von 1,5 m Breite gegliedert. Mit Neugestaltung des Innenraums Ende des 15. Jahrhunderts wurden die Fensternischen nach außen konisch erweitert um die Lichtverhältnisse im Inneren zu verbessern. An der Westseite ist ein aus Bruchstein erbauter Turm vorgelagert. Keines der Gebäudeteile weist Elemente aus Fachwerk auf, was auf eine Rolle als Wehrkirche hindeutet. Ausstattung Zu beiden Seiten des Triumphbogens befindet sich je ein barocker Nebenaltar, gestiftet von Franz Ignatius Otto. Der linke Altar hat Figuren des Joachim und des Joseph, der rechte der Dorothea und der Barbara. An der Westwand befindet sich eine hölzerne Empore mit Orgel. Im Zentrum des Chors steht ein spätgotischer Altarschrein. Bemerkenswert ist das Sakramentshäuschen von 1497 im spätgotischen Stil. Das Sakramentshäuschen besteht aus Sandstein und läuft in einer Fiale von ca. 3 Meter Höhe aus. Literatur Inge Küken, Lothar Küken: Das Waldhufendorf Hirschfeldau bei Sagan und die Niedere Straße: Mosaiksteine schlesischer Siedlungsgeschichte. Senfkorn, 2002, S. 87–91. Weblinks Webseite der Kirchengemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Mikołaja w Jeleninie

Kościół pw. Świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żagań diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia wybudowana w 4. ćwierci XIII wieku, następnie w XV wieku została powiększona o wieżę i zakrystię oraz przesklepiona w części prezbiterialnej. W XVI wieku wnętrze nawy zostało przekształcone razem z przebudową okien. W XVIII wieku została dobudowana kruchta i zostały powiększone okna. W 1900 i w latach 1975–1976 budowla była remontowana i restaurowana. Architektura Świątynia jest orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia, jednonawowa, posiadająca prostokątne w rzucie prezbiterium, zakrystię od strony północnej, kruchtę od strony południowej i wieżę od strony zachodniej, nakrywają ją dachy dwuspadowe. Prezbiterium jest nakryte dwuprzęsłowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, nawa - sieciowym podpartym dwoma ośmiokątnymi flarami, zakrystia i kruchta - kolebkowym. Wyposażenie Zabytkowymi elementami wyposażenia są m.in.: tryptyk rzeźbiony, pochodzący z końca XV wieku, kamienne sakramentarium, wykonane w 1497 roku, trzy ołtarze, ambona i chrzcielnica powstałe w okresie baroku. W murach ścian są umieszczone liczne płyty nagrobne, w stylu renesansowym i barokowym. Przypisy
Kościół św. Ducha w Żaganiu

Kościół pw. Świętego Ducha w Żaganiu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do żagańskiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Mieści się w Żaganiu, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Żagań diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Zakon kanoników regularnych św. Augustyna po sprowadzeniu do Żagania w 1284 roku objął we władanie mieszczącą się poza obrębem murów miejskich kaplicę pod wezwaniem Ducha Świętego. W 1541 roku świątynia została czasowo przejęta przez protestantów, następnie przestano w niej odprawiać nabożeństwa. Na początku wojny trzydziestoletniej została zniszczona, ale w 1622 roku opat Paweł III Weiner wybudował nowy masywny kościół. W latach 1701–1702 świątynia została przebudowana w stylu późnobarokowym. W 1785 roku została podwyższona wieża. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Lipinkach Łużyckich

Kościół Świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żary diecezji zielonogórsko-gorzowskiej). Historia Jest to świątynia gotycka wzniesiona w XIV wieku. Nawa i wieża z kamienia i cegły zostały dobudowane w 1518 roku. Kościół został gruntownie przebudowany w latach 1822–1823. Budowla posiada jedną nawę z prezbiterium na planie prostokąta od strony zachodniej i wieżą od strony wschodniej. Dawniej świątynia należała do protestantów. W prezbiterium są umieszczone trzy wysuwane obrazy: św. Antoniego, św. Rozalii i Matki Boskiej Częstochowskiej, namalowane w 1948 roku. Przypisy
Kościół św. Barbary w Mirostowicach Dolnych

Kościół pw. św. Barbary w Mirostowicach Dolnych – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Mirostowicach Dolnych (powiat żarski, województwo lubuskie). Do rejestru zabytków został wpisany 24 czerwca 2008 pod numerem L-289. Historia Parafia we wsi istnieje od 1346. Wczesnogotycki kościół z kamienia polnego powstał w 2 połowie XIII wieku, a jego krzyżowo-żebrowe sklepienie w XV wieku. W dobie reformacji parafia przeszła na protestantyzm, co dotyczyło zarówno napływowych Niemców, jak i autochtonicznych Słowian. Ostatnim katolickim proboszczem w Żarach i Mirostowicach Dolnych był Simon Enrich (w 1530 usunięty przez własnych parafian). W jego miejsce przybył duchowny protestancki, Georg Nigrynus. Podczas wojny siedmioletniej wojska austriackie zniszczyły kościół. Po zakończeniu walk odbudowano go w 1798. Od 1945 należy ponownie do katolików. W 1959 powołano we wsi parafię. W grudniu 1994 rozpoczął tu działalność Diecezjalny Uniwersytet Ludowy. Architektura Świątynia należy do najstarszych zachowanych obiektów sakralnych na Łużycach. Była kilkakrotnie przebudowywana. W XV wieku zmieniono sklepienie. W wiekach XVII i XVIII dobudowano kruchtę i zakrystię. W 1722 przebudowano nawę, a w 1798 wyremontowano wieżę. W 1983 odrestaurowano cały obiekt. Kościół jest murowany, jednonawowy, zbudowany z kamienia i cegły. Wieża ma cztery kondygnacje, a wieńczy ją hełm z latarnią. Wyposażenie Wyposażenie wnętrz reprezentuje styl barokowy. Otoczenie Świątynia jest otoczona kamiennym murem z XIV wieku. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Cikowicach

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Cikowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Cikowicach w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Do początków XX wieku Cikowice wraz z Damienicami i Stanisławicami należały do parafii Łapczyca, a świątynią parafialną był kościół zbudowany przez Kazimierza Wielkiego około roku 1340. Ustanowienie nowej parafii i budowę kościoła w Cikowicach zainicjował biskup tarnowski Leon Wałęga w czasie swej wizytacji w 1906 roku. Podczas uroczystości św. Antoniego Padewskiego w 1909 roku rozpoczęto gromadzenie funduszy na budowę świątyni. Autorem projektu kościoła był Adolf Julian Stapha. Kościół został wybudowany w latach 1913–1918. Jest to jednonawowa świątynia z cegły w stylu neogotyckim na planie krzyża. Ściany zewnętrzne przyparte są szkarpami, całość nakryta dachami siodłowymi z krzyżującymi się kalenicami, zwieńczona strzelistą sygnaturką. W dniu 5 września 1923 roku bp Wałęga konsekrował kościół, a 10 maja 1925 roku erygował parafię, której pierwszym proboszczem został ks. Jan Dymurski. We wnętrzu kościoła w Cikowicach zachowało się w całości oryginalne wyposażenie w stylu neogotyckim. Twórcą ołtarzy oraz ławek rzeźbionych był Franciszek Adamek z Bochni, który pracował nad nimi w latach 1918–1923. Witraże wykonane zostały w firmie Żeleński w Krakowie. Obraz św. Antoniego Padewskiego w ołtarzu głównym malowała Maria Richter z Nowego Sącza, a św. Anny w ołtarzu bocznym – artysta malarz Walerian Kasprzyk z Bochni. Obrazy Serca Pana Jezusa i Pana Jezusa Miłosiernego namalował Dylewicz z Damienic. Autorem polichromii figuralnej był Stanisław Skwarczyński z Krakowa, który wykonał ją w latach 1955–56. W roku 1975 przeprowadzono prace renowacyjne przy polichromii ścian kościoła oraz przy trzech ołtarzach. Prace te prowadził Stanisław Kruczek ze Starego Sącza. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Gawłowie

Kościół św. Andrzeja Boboli w Gawłowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gawłowie w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół św. Andrzeja Boboli z 1806 r. został zbudowany jako zbór ewangelicki. Jest to świątynia drewniana, o konstrukcji zrębowej, oszalowana. Dwukondygnacyjna wieża ma konstrukcję słupową i nakryta jest dachem namiotowym. Jednonawowe wnętrze świątyni kryte jest stropem płaskim. Barokowe wyposażenie powstało w prowincjonalnych warsztatach snycerskich. Ołtarze pochodzą z XIX wieku. W głównym ołtarzu widnieje XX-wieczny wizerunek patrona kościoła, a w bocznym obraz Serca Jezusowego z XX wieku i rzeźby czterech Ewangelistów z przełomu XVIII i XIX wieku w typie ludowego baroku. Chrzcielnica pochodzi z początku XIX wieku. Kościół parafialny w Gawłowie 5 grudnia 1979 r. został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół św. Joachima w Krzyżanowicach

Kościół św. Joachima w Krzyżanowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krzyżanowicach w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Parafia powstała tu już na początku XIV w., co potwierdzają rachunki świętopietrza zachowane od 1325 roku. Niektóre wzmianki z XV wieku mówią o tym, iż pierwotny drewniany kościół był pod wezwaniem Św. Ducha. Kościół św. Joachima powstał prawdopodobnie w 1746 r. (według niektórych źródeł w 1699 roku). Został zbudowany w Bochni, a do Krzyżanowic przeniesiono go w 1794 roku. Wewnątrz tej jednonawowej świątyni znajduje się polichromia figuralna z XIX w., dzieło Jakuba Gucwy. Klasycystyczne ołtarze – główny i boczne – pochodzą z XIX wieku. W głównym ołtarzu widnieje wykonana przez Franciszka Adamka płaskorzeźba św. Joachima. W bocznych znajdują się płaskorzeźba Serca Pana Jezusa (koniec XIX w.) oraz obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem (z przełomu XVIII i XIX wieku). Najstarszym zabytkiem jest kamienna gotycka chrzcielnica z I połowy XVI wieku. Przy kościele stoi XVIII-wieczna drewniana dzwonnica. W 2020 r. podjęto się generalnych prac konserwatorskich, które objęły wymianę gontu i odeskowanie ścian dzwonnicy oraz wymianę zniszczonych krokiew pod kulą. Zabytkowy szkielet został wyczyszczony i zabezpieczony. Przypisy Bibliografia Folder parafii rzymsko-katolickiej pw. Św. Joachima w Krzyżanowicach, Krzyżanowice 2006.
Kościół św. Anny w Łapczycy

Kościół św. Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Łapczycy w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia W 1933 wzniesiono obecny kościół pw. św. Anny według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Konsekracji świątyni dokonał, w tym samym roku, biskup tarnowski Franciszek Lisowski. Architektura Kościół w stylu neogotycki o bogatym detalu architektonicznym i eklektycznym. Murowany z cegły z użyciem kamienia, jednonawowy. Wnętrze nakryte stropem. Na zewnątrz kościół opięty jest przyporami i obwiedziony fryzem krenelażowym. Nad nawą i prezbiterium dachy dwuspadowe, przedzielone schodkowym szczytem. Nad nawą ostrosłupowa wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Polichromia figuralna malowana przez Waleriana Kasprzyka i Zbigniewa Wójcickiego w 1956 r. Wyposażenie wnętrza neogotyckie z czasu budowy kościoła. W ołtarzu głównym obraz św. Anny Samotrzeciej z XVII w., pochodzący z kaplicy św. Anny. Krucyfiks w tęczy barokowy z XVIII wieku. Witraże zostały wykonane w latach 1930–1933. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Pogwizdowie

Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Pogwizdowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Pogwizdowie w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół został zbudowany na przełomie XV i XVI wieku. W XVII w. dobudowano wieżę i w niej umieszczono dzwony. Gruntowny remont i przebudowę kościoła przeprowadził, przy wielkiej pomocy parafian, ks. Franciszek Siedlik w latach 1906-1926. W trakcie prac usunięto wieżę, przedłużono nawę ku zachodowi, wzniesiono kamienną dzwonnicę, zbudowano nową zakrystię, wymieniono pokrycie dachu z gontu na blachę i wzniesiono nową, neogotycką wieżyczkę na sygnaturkę. Świątynia jest budowlą późnogotycką z neogotyckimi modyfikacjami, konstrukcji drewnianej, zrębowej, szalowana. Dwa portale (boczny do nawy i do zakrystii) są profilowane, zamknięte łukiem (tzw. oślego grzbietu) z przełomu XV i XVI wieku. Polichromia na ścianach figuralna, na sklepieniach motywy roślinne nawiązujące do gotyckiego malarstwa patronowego, wykonane w 1959 przez Waleriana Kasprzyka. Wyposażenie wnętrza jest barokowe, trzy ołtarze z drugiej połowy XVII wieku. Znajdują się tam także krucyfiks z początku XVI w. oraz krucyfiks i rzeźba św. Marii Magdaleny na belce tęczowej z przełomu XVII i XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach

Kościół św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Mikluszowicach w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Kościół zbudowano w latach 1858-1863. Konsekrował go 28 czerwca 1891 r. biskup Ignacy Łobos. Przebudowany już w 1896 r. przybrał józefińską, urzędową postać. To kościół murowany z cegły, otynkowany, trzynawowy. Wnętrze posiada neobarokowy wystrój. Polichromia figuralna wykonana została przez Waleriana Kasprzyka w 1964 roku. Kościół posiada XVI-wieczną figurę Chrystusa Zmartwychwstałego wykonaną w późnogotyckim stylu stwoszowskim. Wśród obrazów na uwagę zasługuje dzieło Walerego Eljasza Radzikowskiego z Janem Chrzcicielem i Janem Ewangelistą oraz obraz Stanisława Fischera ze św. Józefem. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Łapanowie

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Niegowić archidiecezji krakowskiej. Jest to świątynia wybudowana w 1529 roku. Przebudowana została w 1614 roku dzięki staraniom Marcina Lutosławskiego – została wówczas dobudowana kaplica pod wezwaniem Świętej Anny. Rozbudowana została w 2 połowie XIX wieku – została wówczas przedłużona nawa. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany i reprezentuje styl późnogotycki. Posiada prezbiterium mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia i przedłużona jest wzdłuż nawy. Na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajdują się dwie kamienne płyty nagrobne z XVII wieku. Są umieszczone na nich herb Szreniawa i postać klęczącego towarzysza husarskiego Marcina Łapki (zmarłego w 1652 roku) w zbroi. Z boku nawy znajduje się wyżej wspomniana kaplica, zamknięta prostokątnie. Zwieńcza ją kopuła blaszana z wieżyczką z latarnią. Wejście główne z przodu jest ozdobione daszkiem, podpartym słupami. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, pokrytym blachą, na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona barokowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze świątyni jest podzielone dwoma rzędami słupów ułożonymi po trzy sztuki. Wnętrze nakrywają płaskie stropy, w nawie posiadają zaskrzynienia. Podłoga została wykonana z kamienia. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada eklektyczny prospekt organowy, z prostą linią parapetu. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem. Polichromia figuralno–architektoniczna z 1843 roku jest dziełem artystów Mecnera i Wojciechowskiego. Ołtarz główny późnobarokowy powstał w 1873 roku i jest dziełem Piotra Korneckiego, w ołtarzu znajduje się obraz Matki Boskiej Gromnicznej z XIX wieku. Ołtarze boczne, ambona i loże kolatorskie w stylu późnobarokowym, powstały w XIX wieku. Gotycka chrzcielnica kamienna w formie kielicha pochodzi z XVI wieku. Posąg późnogotycki Zmartwychwstałego Chrystusa powstał w XVI wieku. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Sobolowie

Kościół Wszystkich Świętych w Sobolowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Sobolowie w powiecie bocheńskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół jednonawowy, drewniany, przebudowany w charakterze pseudoregionalnym, zrębowy, szalowany, kryty gontem. Zbudowany został w drugiej połowie XVI lub pierwszej połowie XVII wieku, powiększony w latach 1923–1933 staraniem ks. Michała Jeża – ówczesnego proboszcza, według projektu Bogdana Tretera. Przy nawie od zachodu otwarty przedsionek, połączony z sobotami, które obiegają cały kościół. Na wschodniej ścianie prezbiterium znajduje się Ogrójec z rzeźbami ludowymi z XX wieku. Polichromia ornamentalna, malowana przez Franciszka Przebindowskiego w 1929 roku. W prezbiterium fragmenty malowideł barokowych z XVIII wieku. Ołtarz główny barokowy, w nim Matka Boża z Dzieciątkiem w typie Śnieżnej, zapewne z początku XVII w., odnowiony w 1958 r. przez W. Kasprzyka, w 1740 r. określany jako „łaskawy”. Dwa boczne ołtarze, ołtarz w kaplicy św. Anny i ambona rokokowe z drugiej połowy XVIII wieku. Chrzcielnica marmurowa, barokowa, pochodząca z wieku XVII. Na belce tęczowej XVII/XVIII-wieczna rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego z aniołami podtrzymującymi krzyż. Trzy obrazy barokowo-ludowe z XVIII w.: Matki Boskiej Różańcowej jako pośredniczki dusz czyśćcowych, z wyobrażeniami cierpień dusz czyśćcowych. Obok kościoła dzwonnica wolnostojąca, drewniana, słupowa, szalowana, zbudowana zapewne w XVII wieku. Na początku XX wieku przesunięta i ustawiona na nowej wysokiej podmurówce, odnowiona w 1997. Dzwony: jeden gotycki z 1510 roku i dwa odlane w 1960 roku. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Chronowie

Kościół Ducha Świętego w Chronowie – zespół zabytków znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Nowy Wiśnicz w Chronowie. Zespół zabytków w skład którego wchodzi: kościół, dzwonnica oraz kaplica grobowa, wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Obiekt znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego . Historia Z 1326 roku pochodzi pierwszy zapis wymieniający parafię odnaleziony w spisie dziesięciny papieskiej . Kościół wybudowany w 1685 roku w miejscu starszego . W 1687 bp Mikołaj Oborski konsekrował kościół . Architektura Obiekt drewniany, orientowany. Podczas przebudowy w 1872 roku połączono wolnostojąca dzwonnicę z przedsionkiem. Korpus szerszy od prezbiterium zamkniętego trójbocznie. Dach kryty gontem, ściany oszalowane pionowymi deskami. Nawa główna nakryta pozornym sklepieniem kolebkowym, nawy boczne posiadają płaskie stropy wsparte na słupach . Wystrój i wyposażenie polichromia z 1868 autorstwa malarza Ferdynanda Tarczałowicza z Bochni ; nowa polichromia z 1930 roku autorstwa malarza Przebindowskiego z Krakowa ; w ołtarzu głównym ozdobionym spiralnymi kolumnami, obraz Zesłanie Ducha Świętego ; obraz Męczeństwo św. Kryspina i Kryspiniana z początku XVI wieku, przechowywany obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Tarnowie ; kwatera późnogotyckiego tryptyku z około 1520 roku z kościoła w Lipnicy Dolnej . Dzwonnica Wolnostojąca drewniana dzwonnica z lat 1927–1930 . Kaplica grobowa Kaplica grobowa A. Kozickiego z 1685 roku. W 1997 roku z powodu powodzi obsunęła się część skarpy, na której stoi kościół parafialny, zniszczeniu uległa kaplica nagrobna Kozickich którą odbudowano w 2003 roku . Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona szlaku. drewniana.malopolska.pl. [dostęp 2017-05-17]. Strona parafii. chronow.katolicki.eu. [dostęp 2017-05-17].
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Muchówce

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Muchówce – zespół zabytków znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Nowy Wiśnicz w Muchówce. Zespół zabytkowych obiektów w skład którego wchodzi: kościół, cmentarz, kapliczka słupowa, oraz ogrodzenie, wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Inicjatorem budowy kościoła był tutejszy społecznik Aloizy Stochel. Obiekt pomimo braku przychylności władz kościelnych i administracyjnych wybudowano w latach 1934–1941 . Architektura Budynek murowany z kamienia i cegły, jednonawowy z płaskim stropem, kryty dachówką. Nawa nakryta dachem dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę z latarnią. Prezbiterium w formie półkoliście zamkniętej apsydy. Od frontu kwadratowa wieża z cebulastym dachem. Wystrój i wyposażenie cztery ołtarze pseudogotyckie wykonane w latach 1956–1966; polichromia figuralna autorstwa krakowskiego malarza Aleksandra Trojkowicza w 1960 roku; obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, namalowany przez ks. Adama Stachonia w 1943 roku; w ołtarzach bocznych obrazy namalowane przez Helenę Skalską-Potoczek w 1966 roku . Przypisy Bibliografia Strona parafii. parafiamuchowka.pl. [dostęp 2017-05-17]. Oficjalna Strona Urzędu Miasta i Gminy. nowywisnicz.pl. [dostęp 2017-05-17].