NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętej Trójcy w Sikorzu

Kościół Świętej Trójcy w Sikorzu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sikorzu, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Funkcjonuje przy nim parafia św. Barbary. Historia Parafia we wsi powstała już w 1386 lub w XV wieku. W 1684 powstał tu kościół drewniany. Fundatorem świątyni był Jan Karnkowski (wojewoda płocki). Obiekt ten spalił się w 1697. W 1767 konsekrowano kolejną drewnianą świątynię. Tym razem fundatorem był Gabriel Karnkowski (kasztelan raciąski). Obecna świątynia została ufundowana przez warszawskiego mistrza murarskiego - Wacława Wędrowskiego. Zaprojektował ją Władysław Czechowski. Budowę rozpoczęto w 1911. Kamień węgielny poświęcił ks. Ludwik Wilkoński, dziekan płocki w dniu 7 czerwca 1914. Kościół konsekrował biskup płocki bł. Antoni Julian Nowowiejski dnia 22 czerwca 1920. Ostatecznie budowę ukończono w 1921. Wnętrze zostało wkrótce wzbogacone o dekoracje umieszczone z inicjatywy ks. Feliksa Godlewskiego, lokalnego proboszcza. Kolejny proboszcz, Józef Sobociński (zarządzał parafią w latach 1932-1941), został zamordowany przez Niemców w ich obozie koncentracyjnym w Działdowie (27 sierpnia 1941). Upamiętnia go tablica pamiątkowa wewnątrz kościoła. W 1945, w wyniku działań wojennych obiekt uszkodzono (Niemcy urządzili we wnętrzu magazyn). Wyremontowano go w 1948. W latach 1948–1952 wnętrza pokryto malowidłami ściennymi (al fresco i sgraffito), których autorką była Edwarda Kasperska-Przeorska. Obiekt remontowano również w 1984. Wyposażenie Ołtarz główny wyrzeźbiono z białego marmuru. Pod amboną umieszczono zegar będący pamiątką po rodzinie Piwnickich - ostatnich właścicielach lokalnego majątku. W wieży kościelnej znajdują się dwa dzwony. Otoczenie Przy świątyni znajduje się cmentarz rodowy właścicieli Sikorza z marmurowym nagrobkiem Jadwigi z Hofmanów Piwnickiej (zm. 1874), właścicielki pobliskiej Srebrnej. Nagrobek z rzeźbą siedzącej kobiety pochodzi z warszawskiego warsztatu Jana Józefa Manzela. Galeria Przypisy
Kościół św. Anny w Blichowie

Kościół świętej Anny w Blichowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bodzanowski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Blichowo, w gminie Bulkowo, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Świątynia została gruntownie przebudowana lub wybudowana na nowo w latach 1725-1728, dzięki staraniom proboszcza księdza Wawrzyńca Żywickiego, ufundowali ją: Marianna ze Skarbków i Andrzej Zaborowski, podstoli łomżyński. Oryginalnie w kościele znajdowały się cztery ołtarze. Gruntowne remonty zostały wykonane m.in. w latach 1805 i 1870 oraz po zakończeniu wojny. W 1882 roku Ernest H. Biernacki wykonał w świątyni organy o siedmiu głosach z trakturą mechaniczną. W latach 1935-1936 miała kościół został rozbudowany według projektu Stanisława i Tadeusza Jakimowiczów z 1933 roku. Przedłużona została wtedy nawa, jej przekrycie i prezbiterium otrzymało wspólne sklepienie kolebkowe. Polichromia została wykonana i zaprojektowana po 1946 roku przez Władysława Drapiewskiego. Budowla jest drewniana, orientowana, charakteryzuje się konstrukcją zrębową, oszalowana, wybudowano ją na otynkowanej podmurówce. Ołtarz główny św. Jana Nepomucena pochodzi z XVII/XVIII weku i jest ozdobiony obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej z 1882 roku, na zasuwie jest umieszczona św. Anna nauczająca Maryję z 1912 roku. Ołtarze boczne św. Józefa i św. Barbary pochodzą z 1 ćwierci XVIII wieku; ołtarz Ukrzyżowania, ozdobiony krucyfiksem barokowym powstał w XVII wieku. Ambona barokowa pochodzi z 1 ćwierci XVIII wieku. Chrzcielnica barokowa powstała w XVIII wieku. W latach 2000-2018, dzięki staraniom proboszcza parafii w Blichowie księdza Włodzimierza Dzieńkowskiego, zostały wykonane prace budowlane i unowocześniające, m.in.: zawieszony został jubileuszowy dzwon „Święta Anna”, natomiast w kościele została zainstalowana nowa aparatura nagłaśniająca i lampy grzewcze, została wyremontowana więźba dachowa, zostały odrestaurowane: główny i boczny ołtarz oraz chrzcielnica, wybudowana została granitowa droga procesyjna i nowy parking przy świątyni. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Daniszewie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Daniszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Daniszewo, należący do diecezji płockiej. Historia Parafia w Daniszewie prawdopodobnie powstała we wsi w XII wieku, natomiast pierwszy zapis o świątyni pochodzi z 1389. Lokalnym proboszczem był tutaj m.in. przyszły biskup płocki, Ścibor z Gościeńczyc. Drugi (drewniany) kościół wzniesiono w połowie XVI wieku. Jego konsekracji dokonał biskup Jakub Bieliński. Na wyposażeniu budowli były dwa ołtarze boczne i główny z wizerunkiem Wniebowzięcia NMP w otoczeniu Apostołów. Został on usunięty, by dać miejsce nowemu, renesansowemu w 1590. Świątynia ta spaliła się w 1713, a kolejną (o cechach neoklasycystycznych) zbudowano w 1717 (była konsekrowana przez biskupa Marcina Załuskiego w 1739). W 1754 została oszalowana, a w 1860 odnowiona. Generalny remont przeszła w 1895. Miała wewnętrzne malowidła zaprojektowane przez Władysława Drapiewskiego i namalowane przez Józefa Warzyńskiego pochodzącego z Kikoła. W końcu XIX wieku zbudowano dzwonnicę parawanową w stylu neogotyckim. Podczas okupacji niemieckiej kościół był okresami nieczynny. Niemcy aresztowali i zamordowali wówczas w KL Soldau proboszcza Ludwika Łukasiewicza oraz wikariusza Jana Kozłowskiego (1941). W latach 1947–1951 kościół ponownie remontowano. W 1994 świątynia z 1717 została rozebrana (ostatnia msza odbyła się tam 5 czerwca 1994). Zastąpił ją kościół ceglany, wzniesiony z inicjatywy proboszcza Tadeusza Zabornego oraz parafian, konsekrowany przez biskupa Zygmunta Kamińskiego 27 października 1996. Pierwsza msza została w nim odprawiona 20 listopada 1994. W latach 2005–2006 powstała polichromia wewnętrzna. Architektura Obiekt pierwotny (z 1717) był drewniany, orientowany, trójnawowy, wzniesiony na planie prostokąta i stał na kamiennej podmurówce. Prezbiterium było węższe od korpusu nawowego i zamknięte trójbocznie. Przy prezbiterium, od północy, znajdowała się zakrystia, a od południa mały aneks. Bryłę pokrywał dach dwuspadowy z sygnaturką. Fasada główna miała boczne ryzality, a w części środkowej wsparta była na dwóch słupach. Wieńczył ją trójkątny tympanon. Elewacje boczne dzielone były pilastrami i miały półkoliście zamknięte okna. Nawy rozdzielały dwa rzędy słupów, a chór wspierał się na dwóch słupach. Strop był drewniany, dekorowany malarsko (Drapiewski). Nowy kościół murowany wiernie odtwarza bryłę starego, drewnianego. Wyposażenie Na wyposażeniu budowli znajduje się ołtarz główny z obrazem Matki Bożej i darami wotywnymi (najstarszy z 1500), który cieszy się szczególnym nabożeństwem w okolicy. Organy są przeniesione z poprzedniego kościoła. Skonstruowano je w warsztacie Wacława Przybyłowicza (lata 90. XIX wieku). Ambona jest barokowa (pierwsza połowa XVIII wieku), a chrzcielnica neobarokowa (około 1860). Z XVII wieku pochodzi rzeźba Chrystusa Frasobliwego. Prosta, gładka patena pochodzi z warsztatu złotnika toruńskiego, Nikolausa Bröllmanna. Galeria Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Pilichowie

Kościół Świętej Marii Magdaleny w Pilichowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie bodzanowskim diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Pilichowo, w gminie Bulkowo, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Jest to świątynia drewniana wzniesiona w 1719 roku. Wybudowana została przez Jana Bromirskiego podkomorzego wyszogrodzkiego. Przebudowana została w 1788 roku. W latach: 1862, 1947 – 51 oraz 1972 – 75 kościół był remontowany. Budowla składa się z jednej nawy, zbudowana została w konstrukcji zrębowej. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku umieszczona jest zakrystia. Od frontu i z boku nawy znajdują się kruchty. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, pokrytym blachą, na dachu jest umieszczona neogotycka, ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany iglicowy dach hełmowy. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Znajduje się na nim prospekt organowy w stylu neogotyckim z lat 60. XIX wieku. Podłoga została wykonana z drewnianego parkietu. Wyposażenie reprezentuje styl barokowy i powstało na początku XVIII wieku, należą do niego ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica. Podczas II wojny światowej świątynia była zamknięta. Po zakończeniu wojny został wymieniony stary i zniszczony gont. Ksiądz Lucjan Rawa przeprowadził kapitalny remont budowli, polegający na wymianie podwalin, części spróchniałego drewna i dużej części oszalowania. W 1975 roku na dotychczasowej posadzce z cegły, została położona wspomniana wyżej podłoga z desek modrzewiowych. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Łęgu Probostwie

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Łęgu Probostwie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Katarzyny w Łęgu (dekanat bielski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Łęg Probostwo, w gminie Drobin, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Kościół wpisany został do rejestru zabytków pod numerem 370/62 decyzją z dnia z 5 marca1962. Jest jednym z najstarszych, gotyckich kościołów wiejskich na Mazowszu. Historia Powstanie pierwszego, drewnianego kościoła drewniany w Łęgu Probostwie związane jest z założeniem parafii w 1309. Około 1409 roku rozpoczęła się budowa nowego, murowanego kościoła. W tym okresie wzniesiono prezbiterium. Dopiero około 1470 roku została do niego dobudowana nawa z fundacji Mikołaja Dołęgi, kanonika płockiego. Przypuszcza się, że pod koniec XV lub na początku XVI wieku do świątyni dostawiono niską wieżę. W XVI wieku do wnętrza wstawiono murowane filary dla podparcia stropu. Remonty kościoła były przeprowadzane w latach 1712, 1725, 1817-1825, 1870 i 1875. W latach 1977-1987, w trakcie kapitalnego remontu, usunięto filary i przeprowadzono regotyzację kościoła. Prace wykonano pod nadzorem architekta inżyniera Henryka Siudera. Architektura i wyposażenie Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim, jest orientowana, jednonawowa, murowana, wybudowana z cegły, prezbiterium i zakrystia ze skarbcem zbudowano na podmurówce z kamieni polnych. Nawa, prezbiterium i kruchta są nakryte stropem drewnianym, belkowanym, natomiast zakrystia i skarbiec nakrywa sklepienie kolebkowe. Wyposażenie ołtarz główny, manierystyczny, z 1636 roku z obrazem Matki Bożej Szkaplerznej i obrazem Trójcy Świętej na zasuwie, ufundowany przez biskupa Wojciecha Tolibowskiego, biskupa pomocniczego płockiego, prepozyta norbertanek w Płocku (do Łęgu został przeniesiony w 1819 roku dzięki staraniom księdza Walentego Słupeckiego), chrzcielnica barokowa z pierwszej połowy XVII stulecia, pietà o cechach gotyckich z XVI-XVII stulecia, figura Chrystusa Zmartwychwstałego z XVII wieku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Orszymowie

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Orszymowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należącący do dekanatu wyszogrodzkiego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Orszymowo, w gminie Mała Wieś, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1825–1828 z fundacji Floriana Lasockiego, sędziego pokoju ziemi wyszogrodzkiej, dzięki staraniom księdza Piotra Strzegowskiego. W 1877 roku została dostawiona elewacja frontowa kościoła z wieżą, natomiast w 1910 roku ksiądz Marceli Przedpełski powiększył świątynię o dwie boczne kaplice i prezbiterium. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1962 roku został wykonany gruntowny remont kościoła. W latach 1962-1963 malowidła ścienne zostały wykonane przez Władysława Drapiewskiego. Ołtarz główny z 1911 roku został wykonany przez Piotra Misiewicza z Mławy; w jego polu głównym znajdują się obrazy: Matki Boskiej Różańcowej z Dzieciątkiem, namalowany przez Teodora Baltazara Stachowicza w 1857 roku, z kolei na zasuwie jest umieszczony obraz świętego Floriana, z około 1930 roku, namalowany przez Aleksandrę Jasińską-Nowicką. Dwa ołtarze boczne w stylu neobarokowym powstały w pracowni Antoniego Szulca w Poznaniu, noszą wezwania świętego Stanisława Kostki i świętej Barbary (obrazy są sygnowane inicjałami: L.D. 1958). Ambona żeliwna powstała w 1862 roku, kropielnica granitowa reprezentuje styl gotycki. W 1969 roku w fabryce Fabiana Jarzymowskiego zostały wykonane dwudziestogłosowe organy z trakturą pneumatyczną. Prospekt instrumentu jest dwuczłonowy. W lewej szafie są umieszczone sekcje manuału pierwszego i pedału, natomiast w prawej jest usytuowana sekcja manuału drugiego. Miech pływakowy z dmuchawą elektryczną są umieszczone w pomieszczeniu przylegającym do chóru muzycznego. Stół gry jest wolnostojący pomiędzy szafami (organista jest usytuowany przodem do prezbiterium). Przypisy
Kościół św. Floriana w Radzanowie

Kościół świętego Floriana – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Historia Obecna neogotycka murowana świątynia z cegły została zbudowana w latach 1859-1861, według projektu i pod kierownictwem architekta Antoniego Arkadiusza Chmielińskiego, dzięki środkom małżeństwa Kobylińskich i dzięki staraniom Marii i Stefana Hołyńskich. Budowla była generalnie remontowana w 1908 roku, natomiast w latach 1968-1969 został przeprowadzony remont samej wieży. W 1991 roku świątynia została otynkowana, z kolei w 1993 roku zostało odnowione wnętrze. Wyposażenie Kościół posiada ołtarz główny eklektyczny z końca XIX wieku oraz dwa ołtarze boczne zbudowane w tym samym stylu. W podziemiach świątyni są złożone prochy rodziny fundatorów m.in. generała Floriana Kobylińskiego. Dużą wartość artystyczno-historyczną ma przechowywany w świątyni haftowany kartusz ozdobiony herbami biskupa Karola Ferdynanda Wazy. Podczas okupacji od 1941 roku świątynia była zamknięta. Galeria Przypisy https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_%C5%9Bw._Floriana_w_Radzanowie&action=edit#
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Miszewku Strzałkowskim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Miszewku Strzałkowskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Miszewko Strzałkowskie, w gminie Słupno, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obecna świątynia murowana powstała według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego z Warszawy z 1905 roku. Jest to już trzecia w dziejach parafii świątynia. Prace budowlane zostały rozpoczęte w 1909 roku przez księdza Ignacego Bruzdę. Natomiast, w latach 1920-1921 wnętrze zostało wykończone przez księdza Romana Chabowskiego. Z upoważnienia biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego kościół został poświęcony przez brata proboszcza, księdza Wincentego Chabowskiego w dniu 25 września 1921 roku. Budowla jest jednonawowa i reprezentuje styl neogotycki, orientowana, murowana, wzniesiona z cegły na podmurówce granitowej. Prezbiterium jest krótkie, w niskich dobudówkach znajdują się skarbiec i zakrystia. Od strony zachodniej jest usytuowana wysoka, czworokątna wieża o pięciu kondygnacjach, częściowo wtopiona w korpus budowli. W ołtarzu głównym znajduje się otaczany szczególnym kultem wiernych, obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z początku XX wieku. We wnętrzu świątyni znajdują się m.in.: chrzcielnica w stylu rokokowym z XVIII wieku, monstrancja w stylu barokowym z XVII/XVIII wieku, relikwiarz w stylu barokowym z około 1700 roku, miedziany kocioł muzyczny z XVIII stulecia. Wnętrze kościoła charakteryzuje się podziałem ścienno - filarowym. Prezbiterium parasolowe jest nakryte sklepieniem kolebkowo-krzyżowym na gurtach. Okna świątyni są zamknięte półkoliście. Na zewnątrz budowli są umieszczone skośne przypory oraz fryz wieńczący składający się z długich, pionowych, wąskich płycin. Wieżę poprzedza portyk z uskokowym portalem zamkniętym półkoliście. Szczyty wieży są trójkątne, wzbogacone wąskimi blendami. Budowlę nakrywają dachy dwuspadowe, pokryte blachą, prezbiterium nakryte jest dachem wielopołaciowym. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Brwilnie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Brwilnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat płocki zachodni diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Brwilno, w gminie Stara Biała, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obecna drewniana świątynia została wzniesiona w 1740 roku. Ówczesnym proboszczem parafii był ksiądz Mateusz Krzemiński. Budowla została konsekrowana przez biskupa sufragana płockiego Wojciecha Józefa Gadomskiego herbu Rola w 1787 roku. Dzwonnica stojąca przy świątyni powstała w 1882 roku. Kruchta zachodnia została wzniesiona w XIX wieku. Późnogotycka rzeźba Chrystusa jest usytuowana we wnętrzu kościoła na krzyżu umieszczonym na belce tęczowej i powstała w pierwszej połowie XVI wieku. Organy w świątyni zostały przebudowane w 1886 roku. przez Ernesta Hugona Biernackiego z Osieka. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym został zbudowany na początku XVII wieku. Lewy ołtarz boczny jest ozdobiony rzeźbą świętego Jana Chrzciciela, natomiast prawy ołtarz boczny ozdabia obraz świętego Andrzeja Apostoła. Ambona powstała w pierwszej połowie XVII wieku. Okna, konfesjonały, ławki oraz rzeźby Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego zostały wykonane w XVIII i XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Górze

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Górze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat raciąski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Góra, w gminie Staroźreby, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obecna świątynia drewniana została wzniesiona w 1839 roku, dzięki staraniom księdza Stanisława Osieckiego i rodziny Kołaczkowskich poświęcona została przez proboszcza w dniu 6 grudnia 1840 roku. Restaurowana była w 1894 roku, następnie była remontowana w 1955 roku po zniszczeniach wojennych, odnawiano ją w latach 1965-1966. Budowla jest konstrukcji zrębowej, wzmocniona lisicami, oszalowana, wzniesiona na podmurówce z kamieni polnych, orientowana. Nawa świątyni jest prostokątna, od strony północnej znajduje się dobudówka otwierająca się w stronę prezbiterium, chór podparty jest dwoma słupami. Na kalenicy dachu jest umieszczona ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta cebulastym dachem hełmowym. Ołtarz główny w stylu regencji pochodzi z około 1740 roku, w polu głównym znajduje się figura Matki Boskiej, z kolei na zasuwie jest umieszczony obraz św. Jakuba. Ołtarze boczne w stylu regencji powstały w 2 ćwierci XVIII wieku; w prawym znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej ze świętym Dominikiem z XVIII stulecia oraz obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy; w lewym jest umieszczony krucyfiks i obraz Serca Jezusowego. W kaplicy północnej jest usytuowany ołtarzyk z XVIII stulecia z obrazem świętego Józefa z Dzieciątkiem. Ambona w stylu neogotyckim pochodzi z II połowy XIX wieku. Chrzcielnica w stylu rokokowym powstała w 3 ćwierci XVIII stulecia i posiada kształt dekoracyjnej wazy. Siedmiogłosowe organy z trakturą mechaniczną pochodzą z warszawskiej fabryki Józefa Szymańskiego, wykonano je w 1874 roku. Stalle w prezbiterium i dwa komplety ławek w stylu rokokowym pochodzą z II połowy XVIII wieku. Ściany ozdobione są polichromią. Dzięki staraniom księdza Wiesława Waldemara Leszczyńskiego i parafian przeprowadzono gruntowną renowację świątyni: została podniesiona i ustawiona na nowym fundamencie, poprawiona została więźba dachowa, założony został nowy drewniany strop, zostało wymienione poszycie dachu i wymalowano go. Wykonane zostały nowe ławki i boazeria wnętrza. Odrestaurowane zostały wszystkie ołtarze, ambona, chrzcielnica i malatura. W 2012 roku zostały kupione nowe, rzeźbione stacje Drogi Krzyżowej. Przypisy
Kościół św. Anny w Kobylnikach

Kościół Świętej Anny w Kobylnikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wyszogrodzki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Kobylniki, w gminie Wyszogród, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Obecnie istniejąca świątynia została wzniesiona około połowy XVI wieku dzięki staraniom księdza Mikołaja Kobylnickiego, kanclerza płockiego, dziekana kamienieckiego, pochowanego w świątyni (zmarłego w 1558 roku). W XVII wieku został rozebrany skarbczyk przy zakrystii. Budowla była remontowana w latach 1725-1728, około 1764 roku, po 1775 roku. Przed 1853 roku została rozebrana kaplica świętego Krzyża, natomiast nagrobki Kobylnickich zostały przeniesione do świątyni. Mimo tego kościół nie prezentował się najlepiej, ponieważ w 1847 roku został zamknięty z powodu zniszczeń. Przed wybuchem II wojny światowej prace renowacyjne prowadził w świątyni artysta Władysław Drapiewski. Dalsze prace remontowe były prowadzone w II połowie XIX wieku oraz po zakończeniu II wojny światowej w latach 1945-1951. Budowla jest usytuowana na wzniesieniu, otoczona jest murem ceglano-kamiennym. Świątynia jest orientowana, późnogotycka, częściowo otynkowana, na rzucie prostokąta. Przy prezbiterium od strony północnej umieszczona jest zakrystia, wnętrze nakrywa strop z fasetą. Drewniany chór muzyczny powstał w II połowie XIX stulecia. Elewacje na zewnątrz zostały wsparte przyporami w XIX wieku. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z XVIII wieku i jest ozdobiony rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła, w zwieńczeniu jest umieszczona rzeźba Trójcy Świętej, w polu głównym jest usytuowana rzeźbiona grupa Świętej Rodziny Większej, w stylu gotycko-renesansowym z około 1530-1540 (postać Świętego Józefa została wspomniana jeszcze w 1610 roku). Ołtarz boczny pochodzi z XVII stulecia, następnie został przebudowany w XIX wieku, jest ozdobiony obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII stulecia. Natomiast drugi ołtarz boczny jest ozdobiony obrazem Ukrzyżowania i sceną Ostatniej Wieczerzy. Ambona w stylu neobarokowym pochodzi z połowy XIX wieku. Chrzcielnica w stylu barokowym powstała w XVIII wieku. Ośmiogłosowe organy zostały ufundowane przez Franciszkę i Kazimierza Śmigielskich, a wykonała je pracownia Leopolda Hartmana z Warszawy. Dzięki staraniom proboszczów: księdza Dariusza Zbigniewa Pergóła, księdza Marka Jędrzejewskiego i parafian została podjęta renowacja kościoła: remont więźby dachowej, założenie nowej dachówki, odrestaurowanie zabytkowej płaskorzeźby, zakup rzutnika elektronicznego, usunięcie drzew zagrażających kościołowi. Przypisy