NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jezioro Zdryńskie

Jezioro Zdryńskie (dawniej: Zdrężno, Zdrinski See, Dreibuchten See) – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Zalewo. Położone jest na południowy zachód od wsi Jerzwałd. Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt powierzchnia zbiornika wodnego to 4 ha. Według danych z 1973 jezioro miało powierzchnię 7,12 ha. Według danych Grudniewskiego z 1974 roku jezioro miało powierzchnię 5,2 ha, głębokość ok. 10 m i zaklasyfikowane było jako linowo-szczupakowe. Przypisy Bibliografia Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", W: "Morąg - z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973 Antoni Jutrzenka-Trzebiatowski, Czesław Hołdyński, Benon Polakowski, "Roślinność rzeczywista Park Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, 1997, Wyd. Zespół Parków Krajobrazowych w Jerzwałdzie, str. 36, ISBN 83-907925-0-8 Grudniewski Cz., 1974. Przewodnik wędkarski po jeziorach olsztyńskich. Pojezierze, Olsztyn, str. 409
Zdziary Pisaniarskie

Zdziary Pisaniarskie – postrzępiony grzbiet górski po wschodniej stronie Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Według Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej ciągnie się od Upłazkowej Przełączki ponad Pisaniarskim Żlebem w kierunku Organów. Władysław Cywiński w 3. części przewodnika Tatry używa nazwy Zdziary (bez przymiotnika Pisaniarskie) i inaczej określa granice. Według niego Zdziary ciągną się od Białego Siodełka (ok. 1570 m) po Karczmarski Przechód (ok. 1660 m), a ich obramowanie tworzy Pisaniarski Żleb (Żleb nad Pisaną) i jego ramiona: Karczmarski Żleb opadający z Karczmarskiego Przechodu i Biały Żleb opadający z Białego Siodełka. Zdziary zbudowane są ze skał węglanowych i składają się z wielu ścian i ścianek częściowo porośniętych kosodrzewiną. Najwyższym ich punktem jest skała wznosząca się tuż po północnej stronie Karczmarskiego Przechodu, największe zaś i najbardziej strome są dwie ściany znajdujące się w północnej części Zdziarów, w górnej części Białego Żlebu. Złączone są wybitnym filarem o wysokości około 170 m opadającym do Białego Żlebu. Jest to tzw. „Filar Zdziarów”. Po raz pierwszy pokonał go Leszek Nowiński latem 1968 r. Po obydwu stronach Filara Zdziarów znajdują się dwie ściany; zachodnia opadająca do Białego Żlebu i południowa opadająca do niewielkiego żlebka będącego odnogą Białego Żlebu. W ścianach tych znajdują się nyże, zacięcia, niewielkie okapy i kominy, a taternicy wytyczyli w nich osiem dróg wspinaczkowych, opisanych przez W. Cywińskiego w przewodniku Tatry. Znajduje się tu też pięć jaskiń: Komin w Żdziarach, Dziura w Ździarach Wyżnia, Dziura w Ździarach, Nyża w Ździarach i Okap w Ździarach. Zdziary nie są udostępnione turystycznie. Są dobrze widoczne szczególnie ze ścieżki zejściowej od Wąwozu Kraków oraz z Polany Pisanej. Przypisy
Zebra Tower

Zebra Tower is an office building in Warsaw, Poland, located in the Downtown district, at 1 Mokotowska Street. It was opened in 2010, and, is 17-storeys-tall, and has the total height of 60 m. History The building was designed by Martin Tröthan from Hoffmann Architekten firm, and Piotr Bujnowski. It was developed by S+B Gruppe, and constructed by Bilfinger Berger Budownictwo between September 2008 and December 2010. In 2011, it was sold to Union Investment for 76 million euros. It was the largest transaction in the developer's history. The same year, Zebra Tower became the first building in Poland to receive the LEED Gold certificate. Characteristics The skyscraper is 17-storeys-tall, and has the total height of 60 m. It has the floor area of 18,280 m². References
Zebra Tower

Zebra Tower – biurowiec znajdujący się przy ul. Mokotowskiej 1, przy rondzie Jazdy Polskiej w Warszawie. Opis Budynek dysponuje dwukondygnacyjnym parkingiem podziemnym na 124 samochody. Od strony ulicy Mokotowskiej, nad wjazdem do podziemnego garażu, stworzono ażurową „klatkę”, której celem jest stworzenie wrażenia zachowanej ciągłości kamienic znajdujących się przy tej ulicy. Ze względu na okna znajdujące się w szczytowej ścianie kamienicy znajdującej się przy ul. Mokotowskiej 3 przedłużenie budynku do ściany tej kamienicy było niemożliwe. Inwestorem był austriacki deweloper S+B Gruppe, wykonawcą spółka Bilfinger Berger Budownictwo S.A., a za projekt odpowiedzialny jest Martin Tröthan z biura Hoffmann Architekten oraz Piotr Bujnowski. W 2011 r. w 75% wynajęty budynek został sprzedany funduszowi inwestycyjnemu Union Investment za kwotę 76 mln euro. Była to największa transakcja w historii tego dewelopera. Przypisy
Zerwa Cylowa

Zerwa Cylowa – czynne osuwisko w paśmie Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się na północnym stoku Cyla (Małej Babiej Góry), na wysokości Markowego Potoku (Klinowego Potoku). Osuwisko powstało w roku 1962 r. Odnawiało się w 1967, 1982 oraz w 2000 roku. Język osuwiska miał kilkadziesiąt metrów szerokości i około 600 m długości. Zniszczony został kilkudzięsięcioletni las oraz Górny Płaj, a biegnący nim na tym odcinku czerwono znakowany szlak turystyczny był przez jakiś czas zamknięty. Obecnie szlak turystyczny został wyremontowany i jest czynny. Las w rejonie Zerwy Cylowej na tzw. Klinie jest zniszczony; świerki są uschnięte, a wiele z nich jest połamanych lub wywróconych przez wiatr. Najprawdopodobniej przyczyną tego jest zmiana warunków wodnych spowodowana przez osuwisko. Dowodem na to jest Klinowy Potok. Dawniej płynęło nim sporo wody, po ostatnim osuwie zanikł, obecnie z powrotem odradza się, ale jako kilka odrębnych strumyków. Zerwa Cylowa znajduje się w Babiogórskim Parku Narodowym, w granicach wsi Zawoja w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja. Szlaki turystyczne Markowe Szczawiny – Klin – Zerwa Cylowa – Fickowe Rozstaje – Czarna Hala – Żywieckie Rozstaje. Czas przejścia 1h, ↓ 1h Zawoja-Czatoża – Fickowe Rozstaje – Klin – schronisko PTTK na Markowych Szczawinach. Czas przejścia 2:20 h, 2 h Przypisy
Zespół Elektrowni Wodnych Dychów

Zespół Elektrowni Wodnych Dychów – zespół 17 elektrowni wodnych na rzekach Bóbr, Kwisa i Nysa Łużycka. Zespół wchodzi w skład Polskiej Grupy Energetycznej. Łączna moc zainstalowana wszystkich elektrowni wynosi 103 MW, z czego 88 MW pochodzi z elektrowni szczytowo-pompowej Dychów. Pozostałe elektrownie są przepływowe i mają moc zainstalowaną od 0,3 do 4,5 MW. Zespół został powołany do życia 1 lipca 1991 roku z siedzibą w Dychowie. Od 31 marca 2011 roku zespół został przekształcony w spółkę PGE Energia Odnawialna SA Oddział ZEW w Dychowie. W skład zespołu wchodzą następujące elektrownie: na rzece Bóbr: na rzece Nysa Łużycka: na rzece Kwisa: Przypisy
Дыховская ГЭС-ГАЭС

Дыховская ГЭС-ГАЭС — гидроаккумулирующая электростанция на западе Польши в Любуском воеводстве. Расположена на реке Бубр (левый приток Одры). Возле села Krzywa течение реки перегорожено плотиной, которая позволяет направлять воду в деривационный канал длиной 20,4 км, тянущийся по высотам левого берега Бубра и впадающий в верхний резервуар ГАЭС — Дыхувецкое озеро. Эта схема позволяет пополнять его как за счет естественного стока, так и закачиванием воды из нижнего резервуара, которым служит другое водохранилище на том же Бубре, созданное плотиной Stary Raduszec (в 4,5 км ниже по течению от ГАЭС). Построенная в 1933—1937 годах, станция работала до 1945-го. Повторно её ввели в эксплуатацию в 1952-м, на тот момент она была оборудована двумя турбинами типа Каплан производства ЛМЗ (Ленинград, ныне Санкт-Петербург) и двумя насосами швейцарской компании Escher Wyss. В 1965 году к ним добавили третью турбину того же завода и ещё два насоса польского производства компании Swidnicka Fabryka Urazden Przemyslowych (SFUP). Это довело мощность ГЭС до 79,5 МВт. В 2000—2007 годах станция прошла через серьёзную модернизацию, в результате которой её мощность выросла до 91 МВт, а проектное годовое производство электроэнергии с 98 до 120 млн кВт-ч. Эффективность аккумулирующего цикла при этом возросла от 61 % до 71 %. См. также Список электростанций Польши Примечания
Дихівська ГЕС-ГАЕС

Дихівська ГЕС-ГАЕС — гідроакумулююча електростанція на заході Польщі у Любуському воєводстві. Розташована на річці Бубр (ліва притока Одри). Біля села Krzywa течія річки перегороджена греблею, яка дає змогу спрямовувати воду в дериваційний канал завдовжки 20,4 км, що тягнеться по висотах лівого берега Бубра та впадає у верхній резервуар ГАЕС — Диховецьке озеро. Ця схема дає змогу поповнювати його як за рахунок природного стоку, так і закачуванням води з нижнього резервуару, яким слугує інше водосховище на тому ж Бубрі, створене греблею Stary Raduszec (за 4,5 км нижче за течією від ГАЕС). Споруджена у 1933—1937 роках, станція працювала до 1945-го. Повторно її ввели в експлуатацію у 1952-му, на той час вона була обладнана двома турбінами типу Каплан виробництва ЛМЗ (Ленінград, нині Санкт-Петербург) та двома насосами швейцарської компанії Escher Wyss. У 1965 році до них додали третю турбіну того ж заводу та ще два насоси польського виробництва компанії Swidnicka Fabryka Urazden Przemyslowych (SFUP). Це довело потужність ГЕС до 79,5 МВт. В 2000—2007 роках станція пройшла через серйозну модернізацію, в результаті якої її потужність зросла до 91 МВт, а проектне річне виробництво електроенергії з 98 до 120 млн кВт-год. Ефективність акумулюючого циклу при цьому зросла від 61 % до 71 %. Див. також Список електростанцій Польщі Примітки
Ostrołęka Power Station

The Ostrołęka Power Station (Polish: Elektrownia Ostrołęka) is a coal-fired thermal power station in Ostrołęka, Poland. It is owned by Energa SA. The power station consists of two parts. The Ostrołęka A combined heat and power plant with installed capacity of 93 MW electricity and 456 MW heat was built in 1956. The Ostrołęka B power station was built in 1972. It consists of three units with combined installed capacity of 647 MW. There were plans to build an additional unit of 1,000 MW capacity called Ostrołęka C by 2015, with coal supplied by the Bogdanka Coal Mine. The project struggled with financing and delays, and low electricity and natural gas prices made it seem ever more uneconomical. Early 2020, the special purpose vehicle created for the project, Elektrownia Ostrołęka, announced a 90-days hiatus on the building activity to research the possibility to switch the fuel source to natural gas. In May 2020 the indefinite suspension of the partly constructed project was announced, with participating partners writing down PLN1 billion (around $250 million) of investments on the now stranded asset. History 1917 - Electrification of the city of Ostrołęka in connection with the development of the sawmill industry 1928 - Completion of the diesel power plant at Mazowiecka street 1929 - Extension of the power plant - 300 hp engine and 250 kW generator 1930-1933 - Construction of a small hydro power plant on the Omulew River in Grabów 1953 - The start of the construction of a heat and power plant planned for the operation of the pulp and paper industry 21 July 1956 - The first OP-100 boiler and a 14 MW turbine set were put into operation 1956-1958 - Extension of the heat and power plant with further boilers and turbine sets 1967 - Extension of the heat and power plant with the OPP-230 boiler and the 34.1 MW turbine set 1968 - The start of the construction of a thermal power station with a target capacity of 600 MW 1 January 1972 - Power plants were merged into Elektrownia Ostrołęka Complex 20 December 1972 - Opening of Ostrołęka B power plant 1 January 1989 - Creation of state enterprise - Zespół Elektrowni Ostrołęka 1997 - A biomass-fired fluidized bed combustor (bark and wood chips) converted from an OP-100 coal boiler started its work 31 August 1998 - Zespół Elektrowni Ostrołęka S.A. were registered 2000-2003 - Modernization of units 1 and 3 in the Ostrołęka B power plant 2007 - Commissioning of a new chimney with a flue gas desulfurization system. 10 December 2008 - The name changed The name Zespół Elektrowni Ostrołęka SA was replaced by the new name: ENERGA Elektrownie Ostrołęka Spółka Akcyjna. See also List of power stations in Poland References
Zespół Elektrowni Wodnych Koronowo

Zespół Elektrowni Wodnych Koronowo – zespół dwudziestu elektrowni wodnych firmy Elektrownie Wodne Sp. z o.o. leżących na rzekach: Brda, Wda, Gwda, Rega, Myślia, Drawa i Obra. Ponadto w skład zespołu wchodzi uruchomiona w 2009 roku Biogazownia Liszkowo na odpady pochodzenia roślinnego o mocy 2,1 MW. Elektrownie wchodzące w skład zespołu: Przypisy Bibliografia Elektrownie Wodne spółka z o.o.. ew.koronowo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-31)].
Schloss Przeworsk

Das Schloss Przeworsk (polnisch Zamek Lubomirskich w Przeworsku) ist ein Stadtpalais mit englischem Garten des polnischen Adelsgeschlechts Lubomirski in der Altstadt von Przeworsk in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Geschichte An der Stelle des heutigen Schlosses befand sich in der Renaissance ein Herrenhaus mit Wehrmauern. 1621 wurde die Stadt Przeworsk von Stanisław Lubomirski erworben, als er Zofia Ostrogska heiratete. Den Bau des Schlosses begann Izabela Lubomirska für ihren Neffen Henryk Lubomirski. Sie engagierte Ende des 18. Jahrhunderts hierfür den Architekten Jan Griesmayer, der einen klassizistischen Palast mit englischem Garten entwarf. Der Bau wurde schließlich von Chrystian Piotr Aigner und Fryderyk Bauman 1807 vollendet. Die jetzige Form gab ihm später der Architekt Feliks Księżarski Mitte des 19. Jahrhunderts. Auch der General Józef Bem versuchte sich an dem Gebäude. Die Lubomirski häuften zahlreiche Kunstschätze an und schufen eine Bibliothek in dem Palais, die 1939 von den Nationalsozialisten geraubt wurden. Seit 1974 dient das Palais als Museum. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur H. Lawera, A. Bata: Panorama powiatów województwa podkarpackiego. Powiat przeworski. Krosno: Oficyna wydawnicza „APLA“, 2002. Weblinks Homepage des Museums Einzelnachweise
Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Gersona w Warszawie

Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Gersona (do 2019 Zespół Państwowych Szkół Plastycznych im. Wojciecha Gersona) – państwowa szkoła artystyczna średniego szczebla znajdująca się przy ul. Smoczej 6 w Warszawie. Organem prowadzącym placówkę jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Podlega ona nadzorowi Centrum Edukacji Artystycznej. Historia Szkoła powstała w 1945 jako Państwowe Liceum Artystyczne i wraz z Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych, mieściła się przy ul. Myśliwieckiej 8. Współpracowała wtedy z Centralnym Ośrodkiem Pedagogicznym i Międzynarodowym Stowarzyszeniem Wychowania przez Sztukę (patronat UNESCO). Pierwszym dyrektorem i założycielem był Antoni Mączak. Ideą nowo powstałej szkoły było „wychowanie przez sztukę”. Następnie Liceum przekształcono w Ogólnokształcącą Szkołę Sztuk Pięknych. Od początku realizowała program szkoły średniej, tak więc od roku 1953 zniesiono ograniczenie wyboru studiów, tak aby absolwenci mogli wybierać różne kierunki studiów. W 1957 przeniesiona do budynku byłej Podchorążówki w Łazienkach Królewskich. W roku 1963 szkoła uzyskała patronat Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego Cepelia. PLSP - Państwowe Liceum Plastyczne było miejscem, gdzie młodzież z różnych środowisk odnajdywała wspólny język poprzez twórczość plastyczną. W następstwie wydarzeń marca 1968 roku usunięto założyciela szkoły dyrektora Antoniego Mączaka oraz wicedyrektora Włodzimierza Tiunina. W 1977 przeniesiona na ulicę Smoczą (do budynku po przeniesionym XLV LO im. Romualda Traugutta). W szkole uczyli m.in. Jacek Kuroń, Maciej Piekarski, Andrzej Rudziński i Włodzimierz Tiunin. Od 2002 utworzono w niej gimnazjum. Do 2019 roku funkcjonowało pod nazwą Zespołu Państwowych Szkół Plastycznych. Absolwenci liceum uzyskują tytuł plastyka z jedną z czterech dostępnych w szkole specjalizacji. Tytuł upoważnia do wykonywania tego zawodu. Od roku 2006 do 2023 funkcję dyrektora szkoły pełniła dr Beata Lewińska-Gwóźdź. Obecnym dyrektorem jest Paweł Kasprzak. Szkoła posiada pracownie artystyczne. W związku z reformą systemu oświaty dnia 1 września 2019 Zespół Państwowych Szkół Plastycznych im. Wojciecha Gersona w Warszawie został przekształcony w Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Wojciecha Gersona w Warszawie. Absolwenci Przypisy Linki zewnętrzne Strona szkoły
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Lipno”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Lipno” – znajduje się w gminie Niemodlin w powiecie opolskim (województwo opolskie). Został utworzony mocą uchwały Rady Miejskiej miasta Niemodlin w 1998 roku. Powierzchnia zespołu wynosi 189,53 ha. Charakterystyka Celem powołania zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Lipno” jest ochrona i udostępnienie dla celów rekreacyjno-poznawczych obszarów ekosystemów leśno-stawowych dawnego parku krajobrazowego, wraz ze znajdującym się na jego terenie szczególnie cennym parkiem dendrologicznym. Do najcenniejszych drzew zachowanych na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Lipno” należą azalia gandawska, berberys koreański, choina kanadyjska, azalia japońska, choina karolińska, daglezja zielona, grujecznik japoński, jodła jednobarwna, jodła kaukaska, mahonia pospolita, pigwowiec japoński, świerk wschodni, strączyn żółty, wiciokrzew pomorski, tulipanowiec amerykański, żywotnik olbrzymi i wiele innych. Zobacz też Lipno (województwo opolskie) Arboretum w Lipnie Bory Niemodlińskie Przypisy Linki zewnętrzne Opis na stronie powiatu opolskiego. [dostęp 2018-06-23].
Zespół Szkół Gastronomicznych we Wrocławiu

Zespół Szkół Gastronomicznych we Wrocławiu – wrocławska placówka oświatowa, założona w 1947 roku. Na jej terenie znajduje się kilka szkół kształcących w kierunku gastronomii, turystyki oraz hotelarstwa. Historia ZESPÓŁ SZKÓŁ GASTRONOMICZNYCH – historia i osiągnięcia uczniów (1947-2018) Linki zewnętrzne Oficjalna strona szkoły
Königlich Katholisches Gymnasium zu Oppeln

Das Königlich Katholische Gymnasium zu Oppeln war eine traditionsreiche deutsche Bildungsstätte. Es war das älteste Gymnasium der oberschlesischen Hauptstadt Oppeln. Das Gymnasium gab alljährlich seine Jahresberichte heraus. Geschichte Im Jahre 1670 wurde in Oppeln ein Jesuitengymnasium (ab 1672 Jesuitenkolleg) eingerichtet. Nach dem Übergang Schlesiens an Preußen 1742 und der Säkularisation 1810 wurde es als „Königlich Katholisches Gymnasium“ fortgeführt. Während der Zeit des Nationalsozialismus wurde 1937 im Schulnamen der Verweis auf den Katholizismus gestrichen. Während des Zweiten Weltkriegs blieb die Schule in Betrieb, bei Annäherung der Front wurde sie nach Comprachtschütz verlegt. Nach Eroberung Oppelns im Zweiten Weltkrieg durch die Rote Armee im Januar 1945 wurde im Schulgebäude ein Hospital eingerichtet. Im April 1945 waren die meisten Räume wieder für den Unterrichtsbetrieb bereit, es wurde auch ein Internat eingerichtet. Am 15. September 1947 wurde die Schule in die staatliche Gewerbeschule Zespół Szkół Mechanicznych w Opolu umgewandelt. Bekannte Schüler (Auswahl) Anton Piehatzek (1780–1841), Gymnasialdirektor Richard Schück (1859–?), Jurist und Autor Max Wiener (1882–1950), Rabiner, Philosoph und Theologe Bekannte Lehrer (Auswahl) Ernst Wahner (1821–1908), Gymnasiallehrer Literatur Otto Spisla: Das Gymnasium, die wichtigste Bildungsstätte in Oppeln, 1992 Ernst Wahner: Versuch einer Geschichte des Jesuiten-Collegiums bzw. Gymnasiums zu Oppeln, 1875 Weblinks Königlich Katholisches Gymnasium zu Oppeln Jahresberichte. Einzelnachweise
Zespół Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego im. Mikołaja Kopernika w Krakowie

Zespół Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego im. Mikołaja Kopernika w Krakowie – krakowski zespół szkół mistrzostwa sportowego, w skład którego wchodzi Szkoła Podstawowa nr 75 oraz Liceum Mistrzostwa Sportowego. Szkoła podstawowa istnieje od 1955 roku, a jako Szkoła Mistrzostwa Sportowego od 1978 roku. W związku z reformą systemu oświaty w 1999 w Zespole powołano Gimnazjum nr 8. Oferta dydaktyczna szkoły Szkoła Podstawowa Szkoła Podstawowa nr 75 jest szkołą rejonową. Na poziomie klas I–III funkcjonuje jeden oddział z rozszerzonym pływaniem, na poziomie klas IV–VI funkcjonuje jeden oddział sportowy – pływanie. Liceum Liceum Ogólnokształcące Mistrzostwa Sportowego nie posiada własnego obwodu szkolnego. Kształci młodzież uzdolnioną sportowo. Wiodącą dyscyplinami sportowymi są pływanie i kajakarstwo górskie. Dyrekcja szkoły Krzysztof Sobesto – dyrektor Zespołu Szkół Ogólnokształcących Mistrzostwa Sportowego Monika Zelek – wicedyrektor ds. pedagogicznych Teresa Włodarczyk – wicedyrektor ds. pedagogicznych. Absolwenci szkoły na Igrzyskach Olimpijskich Igrzyska Olimpijskie Moskwa 1980 Magdalena Białas – pływanie Agnieszka Czopek – pływanie Małgorzata Różycka – pływanie Zawody Przyjaźni Moskwa 1984 Robert Kominiak – pływanie Wojciech Wyżga – pływanie Igrzyska Olimpijskie Barcelona 1992 Konrad Gałka – pływanie Igor Łuczak – pływanie Krzysztof Rojek – boks Ewa Synowska – pływanie Igrzyska Olimpijskie Atlanta 1996 Konrad Gałka – pływanie Magdalena Grzybowska – tenis Igrzyska Olimpijskie Sydney 2000 Patrycja Czepiec – koszykówka Otylia Jędrzejczak – pływanie Anna Wielebnowska – koszykówka Igrzyska Olimpijskie Ateny 2004 Łukasz Drzewiński – pływanie Otylia Jędrzejczak – pływanie Igrzyska Olimpijskie Pekin 2008 Otylia Jędrzejczak – pływanie Katarzyna Wilk – pływanie Agnieszka Radwańska – tenis Igrzyska Olimpijskie Londyn 2012 Otylia Jędrzejczak – pływanie Katarzyna Wilk – pływanie Agnieszka Radwańska – tenis Urszula Radwańska – tenis Marcin Cieślak – pływanie Mateusz Polaczyk – kajakarstwo górskie Przypisy
Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lwówku Śląskim

Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Lwówku Śląskim – szkoła w Lwówku Śląskim powstała z połączenia Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Brodatego i Zespołu Szkół Zawodowych. Historia szkoły Liceum Ogólnokształcące powstało w 1946 roku z inicjatywy społecznej Towarzystwa Przyjaciół Szkoły Średniej w Lwówku Śląskim. Zespół Szkól Zawodowych rozpoczął swoją działalność w 1979 roku. w obiekcie przedwojennej Szkoły Rolniczej potocznie zwanym „Babcią”. Obecnie dyrektorem szkoły jest Andrzej Bielak. Budynek szkoły Budynek Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych (ZSOiZ): (wcześniej Liceum) został wzniesiony w latach 1912/1913 według planu miejskiego budowniczego Möllera. Budynek jest zaprojektowany tak, aby wszystkie klasy miały okna skierowane na wschód. Na dachu istnieje platforma do obserwowania nieba. Fasadę zdobią reliefy. Od południa znajduje się zegar słoneczny ze znakami zodiaku. Na fryzie ponad wejściem znajdują się sceny z niemieckich bajek: Szczęśliwy Jaś, Stoliczku nakryj się, Siedmiu zuchów ze Szwabii, Jaś i Małgosia. Pod spodem w obramieniu drzwi przedstawione są dzieci idące do szkoły. Przy trzecim wejścia do szkoły znajduje się mała sadzawka z płaskorzeźbami różnych gatunków ryb, z podobizną suma w centralnej części. Sadzawka nawiązuje do baśni braci Grimm pt. O rybaku i złotej rybce. Przy środkowym portalu wejściowym, na kamiennych filarach wykute zostało czternaście pszczół. To odniesienie do baśni o trzech królewiczach, którym pomogła tytułowa Królowa Pszczół. Nad pszczołami znajdują się postaci dwóch chłopców. Powyżej widać głowę brodatego, długowłosego mężczyzny, który nawiązuje do bajki O diable z trzema złotymi włosami. Na dziedzińcu dobudowano ujęcie z wodą pitną oraz fontannę z dziewczynką i gęsiami autorstwa rzeźbiarza Paula Schulza z Wrocławia. Fontanna inspirowana Gęsiareczką braci Grimm nie przetrwała do współczesności. Na szkole znajduje się tablica z okazji 50-lecia z tekstem: 1946–1996. Nauczycielom Liceum Ogólnokształcącego im. Henryka Brodatego we Lwówku Śl. W 50 rocznicę powstania szkoły. Władze miasta. Absolwenci. Absolwenci szkoły Sylwia Ejdys – lekkoatletka specjalizująca się w biegach średniodystansowych Tadeusz Więckowski – rektor Politechniki Wrocławskiej Ludwik Kaziów – burmistrz Lwówka Śląskiego Zobacz też Bajkowa Sala Ślubów w Lwówku Śląskim Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Płakowicach Królewskie Seminarium Nauczycielskie w Lwówku Śląskim Przypisy Bibliografia Na podstawie historii szkoły