NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château du chapitre de Warmie

Le château du chapitre de Warmie à Olsztyn (Zamek Kapituły Warmińskiej w Olsztynie en polonais, Burg Allenstein en allemand) est une forteresse teutonique de style gothique construite au XIVe siècle. Il était le siège de l'administration des biens du chapitre de Warmie (pl). De 1516 à 1521, Nicolas Copernic en fut l'administrateur. Le château abrite aujourd'hui le musée de Warmie-Mazurie (pl) Histoire Vers 1348, les chevaliers teutoniques, commencent l'édification d'une forteresse en briques pour remplacer l'ancienne tour de guet en bois édifiée dans un méandre de la Łyna. Le château ne comporte encore qu'une aile sur le côté nord-est de la cour rectangulaire, entourée d'une ceinture de remparts et de douves. L'accès se fait par un pont-levis. la tour du XIVe siècle qui mesure à l'origine 30 mètres, est reconstruite au début du XVIe siècle et rehaussée pour atteindre 40 mètres. L'aile sud-ouest du château est construite au XVe siècle. Les murs sont également surélevés jusqu'à 12 mètres et se combinent partiellement avec les murs de la ville. En 1454, le château devient la résidence de l'évêque de Warmie, et demeure sous la protection militaire de l'ordre teutonique. Pour cette raison, il joue un rôle majeur pendant les guerres qui opposent les chevaliers teutoniques à la Pologne. En 1410, après la bataille de Grunwald, il est abandonné sans combattre aux Polonais, mais redevient la propriété de l'ordre après quelques jours de siège en 1414. Pendant la guerre de Treize Ans (1454-1466), le château passe de main en main. Nicolas Copernic Dans les années 1516-1521, Nicolas Copernic est l'administrateur des biens de l'évêché de Warmie. À ce titre c'est lui qui prépare la défense du château contre les assauts des Teutoniques qui font le siège d'Olsztyn (en) (1521). La défense est si efficace que l'attaque est repoussée. Époque actuelle Le château abrite actuellement le musée de Warmie-Mazurie (pl) Sources (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Zamek Kapituły Warmińskiej w Olsztynie » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des châteaux Portail de la Pologne
Zamek Królewski w Kaliszu

Zamek Królewski w Kaliszu – gotycki zamek w Kaliszu, wzniesiony w trzeciej ćwierci XIII w. przez Bolesława Pobożnego na Nowym Mieście, czteroskrzydłowy, na planie zbliżonym do kwadratu, warowny, otoczony fosą; spłonął w 1537, odbudowany, spłonął ponownie w 1792, rozebrany w latach 1803–1804; największy zamek w Wielkopolsce. Historia Pierwsze zabudowania drewniane pełniące funkcje siedziby władcy Bolesława Pobożnego wzniesiono na wyspie między odnogami rzeki Prosny ok. roku 1253. W XIV wieku z inicjatywy Kazimierza III Wielkiego niedaleko dawnej Bramy Toruńskiej powstał murowany zamek, który był jednym z szeregu zamków wybudowanych przez tego władcę. O fakcie wybudowania go wspomina Jan Długosz. Według opisu sporządzonego w 1564 roku kaliski zamek był budowlą czteroskrzydłową zbudowaną na planie czworoboku z dziedzińcami pośrodku. Główne czterokondygnacyjne skrzydło znajdowało się w linii murów miejskich, po przeciwnej stronie od wjazdu. Na zamek prowadziła brama wjazdowa z mostem zwodzonym, która znajdowała się od strony miasta w skrzydle północnym. Główny dom mieszkalny miał cztery kondygnacje, pozostałe zabudowania trzy. W latach 1402–1423 wielokrotnie na zamku przebywał król Władysław II Jagiełło. W 1537 roku spłonęło skrzydło zachodnie, które już prawdopodobnie nie zostało odbudowane w dawnej formie. Za zamkiem od strony zachodniej znajdował się gospodarczy przygródek do którego prowadziła boczna furta. W XVI wieku zamek stanowił rezydencję wielkopolskich dygnitarzy: starosty generalnego, kaliskiego wojewody, burgrabiego, a okresowo także dla polskich królów. W 1792 zamek popadł w ruinę podczas pożaru Kalisza. W 1803 roku wypalone ruiny zamku wraz z przylegającym placem zostały oddane w posiadanie Fryderykowi Wiedermanowi. Tenże przekazał je chirurgowi Ernestowi Fryderykowi Leonhardowi, który w 1804 roku sprzedał ruiny zamku winiarzowi Jerzemu Myszkiewiczowi, a następnie pozostałości zamku rozebrano na budulec. W 1819 roku na jego miejscu zbudowano szkołę. Obecnie jedyną pozostałością zamku są odkryte przez archeologów fundamenty na terenie I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Asnyka przy zbiegu ulic Grodzkiej, Zamkowej oraz placu Jana Pawła II w centrum miasta. Na przełomie 2024 i 2025 roku ruiny przeszły renowację, dzięki którym są lepiej wyeksponowane. Ponadto w pobliżu stanęła makieta zamku oraz tablice informacyjne o dawnych fortyfikacjach. Przypisy Bibliografia Tadeusz Baranowski, "Kalisz - początki miasta", Tadeusz Poklewski-Koziełł, "Średniowieczne zamki między Prosną i Pilicą", Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź - 1992 Linki zewnętrzne Opis zamku na portalu zamki.res.pl
Легницький замок

Замок П'ястів у Легниці (пол. Zamek Piastowski w Legnicy, нім. Schloss Liegnitz) — один з найстаріших кам'яних замків у Польщі, що розташований у місті Легниці в Нижньосілезькому воєводстві в Польщі. Історія Перші оборонні споруди на місці нинішнього замку ймовірно виникли ще у VIII столітті, а у X столітті тут швидше всього розташовувалися укріплення слов'янського племені требов'ян. Мурований замок тут було збудовано наприкінці XII чи на початку XIII століття з ініціативи Генрика Бородатого чи його батька Болеслава Високого. У 1241 році замок облягали татари, однак їм не вдалося його здобути. Невдовзі замок став головною резиденцією легницько-бжеських князів. На початку XV століття замок було перебудовано з ініціативи князя Людвіка II Бжеського, який запросив для цього французького архітектора. Його наступник Фридерик I Легницький, а згодом і його син Фридерик II Легницький продовжили розбудову замку, який оточив замок додатковим кільцем укріплень та ровом, а також спорудив нову замкову браму. За правління Фридерика II Легницького Легниця стала вагомим культурним і політичним центром. В XVII столітті князь Єжи Рудольф Легницький перебудував східне та південне крило замку, а також у 1621 році збудував годинникову вежу. Близько 1660 року замість середньовічної Люблінської вежі було споруджено нову браму, яка отримала таку ж назву, а також бастею. Після смерті останнього князя з родини П'ястів — Єжи Вільяма, у 1675 році, Легницьке князівство опинилося під контролем Габсбургів. У 1690—1693 роках було здійснено реновацію замку, однак вже в 1711 році він згорів внаслідок пожежі. Відбудову було здійснено в стилі бароко із збереженням існуючої системи оборони. В 1740 році Легницю здобув прусський король Фрідріх II, який наказав розібрати замок. Реалізацію цього наказу не було виконано, але в 1835 році в замку сталася чергова пожежа. Після цього замок було відбудовано за проєктом архітектора Кароля Фрідріха Шінкля, при цьому у процесі відбудови було втрачено багато цінних архітектурних деталей будівлі. Навесні 1945 року замок вкотре серйозно постраждав від пожежі, згоріло близько 60 відсотків його забудови. Відбудову замку було здійснено у 1962—69 роках, після того його було передано міським освітнім інституціям. Сучасність У 2007—2013 роках було реалізовано черговий проєкт з реновації замку. В наш час у замку надалі розташовуються освітні інституції, а також Музей міді, окрім того замок відкритий для відвідування туристами. Галерея Примітки Посилання Замок П'ястів у Легниці (пол.)
Hrad slezských Piastovců v Brzegu

Zamek Piastów Śląskich w Brzegu, česky Zamek Piastów Śląskich w Brzegu a německy Piastenschloss, je původně hrad z 13. století, později i zámek, historické sídlo břežských knížat a současně i muzeum ve městě Brzeg v okrese Brzeg v Polsku. Nachází se také na levém břehu veletoku Odra v geomorfologickém celku Pradolina Wrocławska v Opolském vojvodství a v Dolním Slezsku. Historie a popis První písemné zprávy o hradu pocházejí až z roku 1235. V letech 1368-1369 byla vedle hradu postavena gotická Kaple svaté Hedviky Slezské. V letech 1541 až 1582 byl na podnět Jiří II. Břežského přestavěn v renesančním slohu po vzoru královského hradu Wawel. Přestavba na trojkřídlou rezidenci s honosným arkádovým nádvořím byla provedena za přispění italských architektů (bratří Jakoba a Petera Parrů, po jejich smrti pak bratří Bernarda a Petra Niuronů) a italských umělců. Z tohoto důvodu je hrad nazýván jako Slezský Wawel. Nádvoří zámku zdobí vnitřní portál vstupní brány a dvoupatrové renesanční křížové chodby. Vstupní brána z roku 1553 je ozdobena sochami Jiřího II. Břežského a Barbory Braniborské, slezskými a braniborskými erby, a také bustami všech 24 mužských předků Jiřího II. Břežského a to včetně prvního a legendami opředeného Piasta. V roce 1675 zemřel na hradě poslední potomek slezských Piastovců Jiří Vilém Lehnický (Jerzy Wilhelm legnicki) a sídlo začalo chátrat. Hrad fungoval jako administrativní budova pro císařské úředníky. Později byl opuštěný hrad byl mírně poškozen při ostřelování města pruským králem Fridrichem II. Velikým v roce 1741. Současná Kaple svaté Hedviky Slezské je pozůstatkem presbytáře gotického kolegiátního kostela zničeného při ostřelování v roce 1741. Krypta kostela slouží od 16. století jako pohřebiště břežských Piastovců, přičemž část sarkofágů byla po druhé světová válce přesunuta do sklepních prostor na hradě. Hrad byl následně používán jako skladiště a postupně chátral. V roce 1924 zde bylo zřízeno Městské muzeum v jižním křídle hradu. V roce 1945, během druhé světové války v průběhu obležení Rudou armádou, byla budova opět poškozena. V roce 1952 zde bylo otevřeno současné muzeum. V letech 1966-1990 byla budova rozsáhle rekonstruována podle podoby jeho zámkové podoby z 16. století, přičemž byla obnovena vstupní brána, křížové chodby, arkádové nádvoří a několik sálů. V současnosti je ve hradu Muzeum slezských Piastovců (Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu). Uvnitř hradu se nacházejí památky související s historií města a jeho okolí a také s historií Slezských Piastovců. Ke hradu patří také italská zahrada s labyrintem. V roce 2013 se hrad umístil na 7. místě v anketě o 7 nových divů Polska pořádané časopisem National Geographic. Podrobnější informace lze nalézt v referencích. Další informace Vstup do hradu a jeho muzea je zpoplatněn. K hradu vede Cyklistická trasa řeky Odry (Rowerowy Szlak Odry). Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad slezských Piastovců v Brzegu na Wikimedia Commons
Бжегский замок

Замок Силезских Пястов в Бжеге (пол. Zamek Piastów Śląskich w Brzegu) — резиденция Силезских Пястов в городе Бжег (Опольское воеводство, Польша). География Бжегский замок расположен на скале к западу от реки Одра, в городе Бжег на границе Нижнесилезского и Опольского воеводств на юго-западе Польши. Он расположен недалеко от национальной дороги 39 между Намыслувом и Стшелином. История Первые сведения о существовании замка в Бжеге начинаются с 1235 года. В то время здесь находилась усадьба княжеского наместника, в которой также останавливались вроцлавские князья во время своих путешествий. Вероятно, что в то время замок еще не имел каменные элементы. К концу XIII века Болеслав I Суровый построил здесь обособленную от замка квадратную каменную башню, впоследствии названную "Башней львов". Семья Пястов, правившая Бжегским княжеством, жила в замке с 1311 по 1675 года. В 1342 году замок был превращен в столицу княжества. В 1370 году князь Людвик I расширил замок и построил часовню, в которую входит мавзолей династии Пястов. Фрагменты стен того времени сохранились до наших дней и видны в южном крыле замка. В 1532 году князь Фредерик II начал перестройку замка в ренессансном стиле, вдохновившись архитектурой королевского замка на Вавеле. Развитие замка продолжил его преемник - Ежи II. Пристройки были в виде двух новых зданий, большого двора и амбулатории. Дополнительные сооружения, построенные в этот период, включали башенные ворота, которые были входом в комплекс. Бюсты князей Пястов были частью декора ворот. Изменения в дизайне были от форта в готическом стиле до архитектуры эпохи Возрождения в Силезии. В 1675 году умер последний потомок Пястов по мужской линии - Ежи IV Вильгельм, а Бжегское княжество попало под власть Габсбургов. После чего замок начал выполнять административные функции для наместников императора и постепенно приходить в упадок. В 1741 году замок был разрушен прусскими войсками в Первой Силезской войны, во время которой руины использовались как склад для прусской армии. После войны город, названный по-немецки Бриг, с большей частью Силезии был присоединен от Австрии к Пруссии. Бриг был частью Пруссии и Германии, пока большая часть Силезии не была передана Польше в 1945 году, когда в регионе произошел почти полный обмен населением. Во время пожара 1801 года замку был нанесен еще один ущерб. В 1920 году началась реконструкция заброшенного замка, но во время Второй мировой войны замок был сильно поврежден. Замок перестраивался в стиле ренессанс в 1966–78 и 1980–94 годах. В настоящее время он служит музеем Силезских Пястов. Кроме того, здесь происходят многочисленные торжественные и культурные события, концерты, научные собрания, театральные представления и т.д. Галерея Примечания
Бжезький замок

Замок Сілезьких П'ястів у Бжезі (пол. Zamek Piastów Śląskich w Brzegu) — резиденція Сілезьких П'ястів у місті Бжеґ Опольського воєводства в Польщі. Історія Перші відомості про існування замку в Бжезі походять з 1235 року. У той час тут знаходилася садиба князівського намісника, в якій також зупинялися вроцлавські князі під час своїх подорожей. Ймовірно, що на той час замок ще не мав мурованих елементів. Під кінець XIII століття Болеслав I Суворий спорудив тут відокремлену від замку квадратну муровану вежу, згодом названу Вежею левів. У 1311 році відокремилося Бжезьке князівство, що сприяло зростанню значення замку: він став княжою резиденцією, яка знаходилась тут аж до згасання бжезької лінії П'ястів у 1675 році. У 1360—1370 роках бжезький князь Людвік I Бжезький здійснив значну перебудову замку. Фрагменти мурів того часу збереглися до наших днів та видніються у південному крилі замку. Під час цієї перебудови у 1368—1369 роках постав готичний колегіальний костел святої Ядвіги, який існує донині. У 1532 році князь Фридерик II розпочав перебудову замку у ренесансному стилі, надихнувшись архітектурою королівського замку на Вавелі. Розбудову замку продовжив його наступник — Єжи II. Під час перебудови було добудовано два нових крила замку: північно-східне та південно-східне з брамним переїздом, який охороняла надбрамна вежа з оздобленим порталом. У 1595 році на північно-східному краю міських мурів було збудовано великий оборонний бастіон. В 1675 році помер останній потомок П'ястів по чоловічій лінії — Єжи IV Вільгельм, а Бжезьке князівство потрапило під владу Габсбургів. Після цього замок почав виконувати адміністраційні функції для намісників імператора та поступово занепадати. В 1741 році замок було сильно зруйновано під час бомбардування міста прусськими військами. Після того як Бжеґ опинився під владою Пруссії, з замку було вивезено вцілілі речі. Пізніше, у замку було здійснено косметичний ремонт та облаштовано корчму та військові склади. Аж у 1922 році склади було перенесено із замку та здійснено незначні консерваційні роботи (зокрема, укріплено в'їзну браму), тоді ж завдяки місцевій ініціативі у замку було облаштовано невеликий Міський музей. Під час Другої світової війни замок не зазнав пошкоджень. З 1966 по 1988 роки тривали реставраційні роботи в замку, які здійснювалися за оригінальними планами будівлі з XVI століття. Сучасність В наш час замок відкритий для відвідування туристами, тут знаходиться Музей Сілезьких П'ястів. Окрім того, тут відбуваються численні урочисті та культурні події, концерти, наукові зібрання, театральні вистави, тощо. Світлини Примітки
Zamek Podskale

Zamek Podskale (niem. Talkenstein, Talkemhäuser) – zamek położony we wsi Rząsiny, w województwie dolnośląskim, w powiecie lwóweckim, w gminie Gryfów Śląski. Opis Zamek znajduje się na szczycie wzniesienia (422 m n.p.m.), na skale wznoszącej się 25 m powyżej poziomu terenu. Dwuczłonowe założenie (zamek górny i dolny) zajmuje skaliste wzgórze. Na szczycie znajduje się plateau o szer. ok. 7 m, gdzie zachował się fragment muru obwodowego i budynku. Na terenie dolnego zamku zachowały się relikty sklepionej piwnicy. Zamek wzniesiony został z łamanego kamienia. Historia Od 1367 r. wzmiankowane są dobra rodziny von Talkenberg (braca Reintsche i Mikołaja) w Rząsinach (Wolkersdorf). W 1372 r. powiększyli swój majątek, kupując od Marithe von Wachaw jej dziedzictwo na terenie wsi. W latach 1385–1387 r. jedynym odnotowywanym posiadaczem tutejszych dóbr jest Mikołaj von Talkenberg. Według tradycji warownię wzniósł w 1207 r. piastowski książę Henryk Brodaty dla obrony granicy od strony Czech. Burgrabiami lub wójtami zamku mieli być ówcześnie Talkenbergowie. W momencie inkorporacji księstwa świdnicko-jaworskiego do Korony czeskiej w 1368 r., mieli oni wejść w posiadanie zamku przez zasiedzenie. Inna wersja podaje, że Talkenbergowie zbudowali zamek w XIV w. i przenieśli się do niego z pobliskiej warowni w Gradówku (Pirszyn). Właściciele zamku Podskale odgrywali ważną rolę w latach 1468-1478 jako przeciwnicy Wrocławia i Macieja Korwina. Z tej racji podejmowali walkę partyzancką, polegającą m.in. na atakach na kupców wrocławskich. Warownia miała być zniszczona jako siedziba rycerza rabusia Bernarda Talkenberga w 1476 r. Dokonać tego miała, przy użyciu broni palnej (podminowanie) koalicja wojsk, w których skład wchodziły oddziały Macieja Korwina pod wodzą Jerzego Steina, mieszczanie Lwówka i związek sześciu miast łużyckich, dopomogli w tym górnicy z Kowar, którzy wydrążyli podkop. Według innej wersji zamek miał być oblężony i zdobyty w 1478 r. przez Jana Zelenego w trakcie karnej ekspedycji wojsk węgierskich przeciwko zbuntowanym zamkom na południu Śląska. W 1479 r. Maciej Korwin obdarował miasto Lwówek wsią Rząsiny i ruinami zamku. W 1490 roku nową siedzibę w środkowej części wsi wzniósł Krzysztof Talkenberg, została jednak opuszczona przez jego syna Rumpolda, który przeniósł się do Płakowic. W 1818 r. relikty zamku zostały częściowo rozebrane, a materiał z niego pozyskany użyto podczas budowy drogi, a w 1830 r. zabezpieczone. Resztki Podskala odrestaurował Iwan Dybicz, rosyjski generał. Do dzisiejszych czasów zachowały się zarysy zamku dolnego i górnego z resztkami wieży obronno-mieszkalnej oraz pozostałości piwnic. Na pamiątkę pierwszego zburzenia zamku we wsi Rząsiny codziennie o 9 rano bił dzwon. Ostatnim właścicielem przed II wojną światową był Hintz z Winckel. Galeria Przypisy Bibliografia Karl August Müller, "Vaterländische Bilder, in einer Geschichte und Beschreibung der alten Burgfesten und Ritterschlösser Preussens, Tom I", Glogau 1817 r. str 371 i następne Artur Boguszewicz, Corona Silesiae. Zamki Piastów fürstenberskich na południowym pograniczu księstwa jaworskiego, świdnickiego i ziębickiego do połowy XIV wieku, s. 255-256
Neidburg

Die Neidburg (polnisch Zamek Rajsko) ist eine Burgruine in Zapusta (deutsch Voglsdorf) in der Stadt- und Landgemeinde Olszyna (Mittel Langenöls) im Powiat Lubański der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Ruine liegt am rechten Ufer der Queis oberhalb der Marklissa-Talsperre. Historisch gehörte die Neidburg zum Herzogtum Schweidnitz-Jauer. Geschichte Die Neidburg entstand in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts während der Herrschaft des Schweidnitzer Herzogs Bolko I. Zusammen mit der Burg Greiffenstein diente sie dem Schutz der westlichen Grenze des Herzogtums Schweidnitz-Jauer gegenüber der Oberlausitz. Während der Hussitenkriege wurde die Neidburg erobert und zerstört. 1863 erwarb die Burgruine Alexander von Minutoli, dem schon das unweit gelegene Schloss Friedersdorf gehörte. Er ließ 1875 bis 1878 auf den vorgefundenen Grundmauern der Ruine eine Burg im Stil der Neugotik aufbauen, wobei die noch vorhandenen Steinkeller, Sand- und Marmorstukkaturen und andere Bauteile in den Burgbau integriert wurden. Da Alexander von Minutoli ein großer Kunstliebhaber und -sammler war, legte er in den erneuerten Burgräumen u. a. eine reiche Glas-, Keramik- und Gemäldesammlung an. Außerdem wurde eine Steintreppe zum Ufer des Queis angelegt, die noch heute erhalten ist. Nach Alexander von Minutolis Tod 1887 wurde dessen Tochter Anna von Minutoli Erbin seiner Besitzungen. Verwitwet heiratete sie 1894 den Afrikaforscher Joachim Graf von Pfeil und Klein Ellguth, der die Burg bis 1919 als Museum für seine Sammlungen nutzte. 1918/1919 verwüsteten Aufständische die Anlage. Nachfolgend schenkte sie Graf Joachim von Pfeil dem Verband der deutschen Jugendherbergen. Dieser baute sie 1924–1925 durch den Görlitzer Architekten Stange zu einer Jugendherberge um und benannte sie „Graf-Joachim-Pfeil-Jugendherberge“. Nach dem Übergang an Polen 1945 infolge des Zweiten Weltkriegs wurde die Burg ausgeplündert und verfiel zur Ruine. Gegenwärtig ist sie in privater Hand und wird zu touristischen Zwecken genutzt. Baubeschreibung Die Anlage umfasste ein über ein Kielbogenportal zugängliches Hauptgebäude mit Staffelgiebeln, einen bergfriedartigen Aussichtsturm und einen Zwinger. Auf einer niedrigeren Felsstufe Richtung See entstand ein polygonaler Anbau. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 255. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1171. Einzelnachweise Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Historische Aufnahmen der Inneneinrichtung der der Graf-Joachim-Pfeil-Jugendherberge 1920-1945
Zamek Rajsko

Rajsko (Zamczysko) (do końca II wojny światowej niem. Neidburg) – sztuczne ruiny znajdujące się na wysokim prawym brzegu Kwisy na terenie wsi Zapusta. Ruiny zostały zbudowane w latach 1875–1878 według pomysłu i na zlecenie Aleksandra von Minutoli, właściciela pobliskich Biedrzychowic. W ruinach wykorzystano wtórnie detale architektoniczne z ruin dawnych okolicznych kościołów i pałaców. Odbudowany w XXI w. Nieudokumentowane opowieści W wielu popularnych publikacjach można znaleźć nieudokumentowane twierdzenia jakoby w tym miejscu istniał w XIII wieku zamek, nie potwierdzają tego jednak wiarygodne źródła. Dalsze dzieje budowli W 1925 obiekt został wydzierżawiony lubańskiemu oddziałowi Verband Für Deutsche Jugendherbergen (Związek Niemieckich Schronisk Młodzieżowych). Obiekt przebudowano i otwarto w nim schronisko. Od 1945 w stanie postępującej dewastacji. Od 2010 roku własność prywatna, gruntownie modernizowany. Odbudowano byłe schronisko oraz zamek właściwy. Przypisy Linki zewnętrzne Karty pocztowe przedstawiające schronisko Neidburg
Alte Burg Fürstenstein

Die Ruine der sogenannten Alten Burg Fürstenstein (polnisch Zamek Stary Książ) liegt nicht weit vom Schloss Fürstenstein in Niederschlesien in Polen. Geschichte Möglicherweise gab es hier im Mittelalter einen militärischen Vorposten. Graf Hans Heinrich VI. ließ hier durch Christian Wilhelm Tischbein 1794–1797 eine künstliche Burgruine im Stil der Romantik errichten. Zum Teil wurden dafür historische Bauteile von anderen Bauten verwendet, so etwa das Renaissanceportal des abgebrochenen Renaissancebaus von Schloss Kittlitztreben. Nach Reiseberichten war die künstliche Burgruine im Inneren wohnlich eingerichtet. Nach Besetzung der Region durch die Rote Armee 1945 brannte der Bau völlig aus, so dass heute nur noch Mauerreste erhalten sind. Zugang Die Alte Burg liegt an einem gelb-blaugelb markierten Wanderweg, der vom Parkplatz von Schloss Fürstenstein abgeht und über den Talgrund der Pełcznica (Polsnitz) führt. Literatur Arne Franke: Schloss Fürstenstein/Zamek Książ. Die barocke „Perle Schlesiens“. Senfkorn, 2018, S. 64–65. Weblinks