NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dom Julii w Sanoku

Dom Julii w Sanoku (także Villa „Dom Julii”) – budynek położony w Sanoku. Pierwotnie właścicielem nieruchomości był sanocki budowniczy i przedsiębiorca budowlany Władysław Chomiak (1871-1942), który na działce wzniósł najpierw dom drewniany, a następnie obecny dom-kamienicę czynszową w stylu willa. Budowa została ukończona w 1924 (w latach 30. XX wieku dom znajdował się pod numerem 38). Nazwa obiektu pochodzi od imienia najmłodszej córki właściciela, Julii. W późniejszym czasie domem zarządzała żona Władysława, Paulina, ich córka Kazimiera. Po wybuchu II wojny światowej w willi zamieszkał wraz z żoną Jadwigą Walerian Czykiel, który w trakcie okupacji niemieckiej prowadził lekcje tajnego nauczania, o czym po latach pisał poeta Janusz Szuber w publikacji pt. Mojość z 2005. Uszkodzenia od pocisków na fasadzie budynku zachowały się przez kilka dekad powojennych. Po II wojnie światowej mieściło się w nim pogotowie ratunkowe. Następnie budynek został wyremontowany. Obecnie funkcjonuje w nim hotel. Tuż obok Domu Julii znajduje się kapliczka przydrożna, z XIX wieku, wybudowana przez rodzinę Bogdów, z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a po drugiej stronie ulicy jest kościół Matki Bożej Różańcowej parafii pod tym samym wezwaniem. Podczas prowadzonych prac remontowych podjętych przez właścicieli budynku 19 września 1999 nastąpiła katastrofa budowlana w postaci obsunięcia się części budynku, po której orzeczono zagrożenie zawaleniem się budynku. Budynek został wpisany do wojewódzkiego (2000) oraz do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka. Do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka została wpisana także stojąca obok ww. kapliczka. Zobacz też Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy Bibliografia Ks. Andrzej Skiba. Kapliczka przy Villi „Dom Julii”. „Góra Przemienienia”, s. 16-17, Nr 17 (299) z 26 kwietnia 2009. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku.
Dom Ksawerego Konopackiego w Warszawie

Dom Ksawerego Konopackiego, także pałacyk Ksawerego Konopackiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 11/13, w dzielnicy Praga-Północ. Od 2021 roku druga siedziba Domu Kultury „Praga”. Opis Budynek powstał w latach 60 XIX w., na zlecenie właściciela i założyciela Nowej Pragi Ksawerego Konopackiego. Autorem projektu budynku mógł być Aleksander Woyde. Ze względu na okazałą i dekoracyjną formę nazywano go też pałacykiem, choć wnętrza miały charakter normalnego domu mieszkalnego. Konopacki zamieszkiwał w części budynku z rodziną, pozostałe pomieszczenia prawdopodobnie wynajmował. Dom zbudowany na planie prostokąta, z dodanymi niewielkimi aneksami do elewacji tylnej oraz bocznej elewacji północnej. Ma jedenastoosiową fasadę zwróconą do ul. Środkowej. Pierwotny wystrój elewacji od strony ul. Środkowej i Strzeleckiej przetrwał w dużym stopniu do współczesnych czasów: zachowały się opaski okienne, profilowane gzymsy i dwa żeliwne balkony. Od 1881 właścicielem budynku był osiadły w Warszawie emerytowany generał rosyjski Agafon Wachwachow, a następnie spółka dwóch żydowskich przedsiębiorców Endelmana i Papiernego. W 1924 cała nieruchomość pomiędzy ulicami: Środkową i Kowelską została zakupiona przez miasto z przeznaczeniem na budowę szkoły powszechnej nr 89 przy ul. Kowelskiej 1 (obecnie LVXXVI LO im. Marszałka Józefa Piłsudskiego). W maju 2005 pałacyk wraz z otoczeniem został wpisany do rejestru zabytków. W 2006 grupa radnych dzielnicy Praga-Północ zgłaszała propozycję, aby w pałacyku Konopackiego utworzyć Muzeum Warszawskiej Pragi. Ostatecznie zdecydowano o lokalizacji tego muzeum na ul. Targowej. Rozważano również ulokowanie w pałacyku Muzeum Cudu nad Wisłą i Muzeum Wnętrz Mieszczańskich. W kolejnych latach grupa radnych podejmowała starania, aby powstało tam Muzeum Żołnierzy Wyklętych. Pod inicjatywą tą zebrano 4 tys. podpisów. W budynku po przeciwległej stronie skrzyżowania, przy ul. Strzeleckiej 8, znajdował się pion śledczy NKWD. W piwnicach zachowały się ślady potwierdzające użytkowanie piwnic w latach 1944–1948 na cele więzienne. Zgodnie z zapisami Zintegrowanego Programu Rewitalizacji m.st. Warszawy w Domu Konopackiego ma znaleźć siedzibę centrum społeczno-kulturalne. W 2017 budynek od kilkunastu lat stał pusty i znajdował się w fatalnym stanie technicznym. We wrześniu 2017 miasto wybrało wykonawcę generalnego remontu pałacyku. Remont zakończył się pod koniec 2020. Po otwarciu w 2021 budynek został przekazany Domowi Kultury „Praga”. Przypisy Bibliografia Pałacyk Konopackiego. twoja-praga.pl. [dostęp 2014-07-12]. (pol.). Michał Pilich: Pałacyk Konopackiego. ngp.pl. [dostęp 2014-07-12]. (pol.).
Pixel (Poznań)

Pixel – biurowiec zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Grunwaldzkiej 182 na Raszynie na osiedlu samorządowym Grunwald Południe. Stanowił siedzibę główną przedsiębiorstwa Allegro. Charakterystyka Sześciopiętrowy obiekt został zaprojektowany przez pracownię JEMS Architekci (za aranżację wnętrz odpowiada studio Ultra Architects). Inwestorem był fundusz inwestycyjny Garvest. Biurowiec został oddany do użytku w 2013. W tym samym roku otrzymał nagrodę architektoniczną Jana Baptysty Quadro. Wiele elementów wyposażenia wnętrz w budynku zostało zakupionych na aukcjach w Allegro. Docelowo stanowić ma miejsce pracy ponad tysiąca osób. Planowane jest postawienie w okolicy czterech kolejnych, podobnych budynków. Według Piotra Kostki, prezesa poznańskiego SARP-u, jest to rzadki przykład przyjaznego biurowca, charakteryzujący się przede wszystkim nieszablonowością i ciepłem. W budynku, oprócz biur i sal konferencyjnych, znajduje się przedszkole. Od północy bryła ma spokojną i płaską fakturę, natomiast od strony południowej na jej elewację składają się liczne, dwukondygnacyjne loggie, dzięki którym budynek uzyskał wygląd szachownicy. Całość uzupełnia wykończenie szlachetnym drewnem. Przypisy
Domek Lodowy w Opolu

Domek Lodowy (niem. Eishaus) – zabytkowy, drewniany dom w stylu łużyckim, znajdujący się w Opolu, na wyspie Pasieka, przy ulicy Barlickiego. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: 2202/89 z 31.08.1989 Budynek zaprojektował Theodor Ehl. Domek wybudowano w 1909 roku nad Stawem Zamkowym (powstał po likwidacji fosy przy stojącym niedaleko Zamku Piastowskim; niem. Schlossteich, dzisiaj nazywany popularnie Stawem Barlickiego) z inicjatywy znanego opolskiego fotografa Maxa Glauera. Prace prowadzono przy pomocy samych mieszkańców miasta, którzy ofiarowali na ten cel 4100 marek. W środku mieściła się główna siedziba założonego rok wcześniej Towarzystwa Łyżwiarskiego (Eislaufverein); oprócz niej otwarto w budynku kawiarnie, a przed Domkiem powstała przystań dla łódek. W latach 30. XX wieku Eislaufverein urządziło na Stawie Zamkowym profesjonalne lodowisko ze sztucznym oświetleniem, sztanią i urządzeniem do nawadniania tafli. W 1934 odbyły się tutaj mistrzostwa Niemiec w jeździe figurowej, które wygrała 14-letnia wówczas Maxi Herber, późniejsza mistrzyni olimpijska, świata i Europy. II wojnę światową Domek przetrwał bez większych strat - w okresie powojennym zlikwidowano jednak balkon oraz podcienia od strony stawu, służące jako letnia kawiarnia; nie ma również przystani dla łódek, gdyż Staw przebudowano na największą w Opolu fontannę. Obiekt stał się własnością PTTK i służył m.in. jako schronisko młodzieżowe. Później działała tutaj kawiarnia Piastowska, która zakończyła swoją działalność wraz z katastrofalną powodzią w 1997 roku, kiedy budynek znalazł się pod wodą. W kolejnych dekach w środku działało wiele lokali, jednak żaden nie zadomowił się na dłużej. Później działała tutaj restauracja Piramida, natomiast na wyremontowanym Stawku umieszczono grające fontanny. Przypisy Linki zewnętrzne Historia i galeria zdjęć Domek Lodowy i synagoga w 1914 roku - nto.pl
Forteczna (Góry Sowie)

Forteczna (niem. Burgschlossberg), 535 m n.p.m. – wzniesienie w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych, w Górach Sowich. Wzniesienie położone na obszarze Parku Krajobrazowego Gór Sowich w północno-zachodniej części Gór Sowich, na północno-zachodniej ich krawędzi około 2,8 km na północ od centrum Kamionek. Kopulaste wzniesienie o zróżnicowanej rzeźbie i ukształtowaniu oraz stromych zboczach z mało wyrazistą częścią szczytową. Wznosi się na końcu długiego grzbietu odchodzącego od Wielkiej Sowy w kierunku północno-wschodnim, który stromo opada do linii sudeckiego uskoku brzeżnego. Wzniesienie wyraźnie wydzielają wykształcone górskie doliny: od północnego zachodu dolina Kłomnicy i Dolina Kamionkowska od południowego wschodu. Od pobliskiego wyższego wzniesienia Zameczna, położonego ok. 530 m. po południowej stronie oddzielone jest małym płytkim siodłem. Wzniesienie zbudowane z prekambryjskich gnejsów i migmatytów. Zbocza wzniesienia pokrywa niewielka warstwa młodszych osadów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich. Cała powierzchnia wzniesienia łącznie z partią szczytową porośnięta jest lasem bukowo-świerkowym regla dolnego ze znaczną domieszką brzozy, sosny, jarzębiny i modrzewia. Zachodnim wschodnim i północnym zboczem trawersują liczne drogi leśne. U zachodniego podnóża wzniesienia, położona jest miejscowość Rościszów. Położenie wzniesienia, kształt oraz mało wyraźny szczyt czynią wzniesienie trudno rozpoznawalnym w terenie. Na szczycie wzniesienia znajdują się słabo widoczne pozostałości obiektu obronnego o owalnym zarysie, otoczonego z trzech stron fosą. Obiekt stanowi formę pośrednią między wczesnośredniowiecznym grodem, a późnośredniowiecznym zamkiem, zbudowany został na planie trzech okręgów, centralny krąg położony jest na kulminacji. Zasięgiem obejmuje obszar o powierzchni niespełna 1,5 ha. Wyraźniejsze ślady innych umocnień znajdują się na niższym, odsłoniętym wierzchołku 433 m n.p.m., leżącym na północnym wschodzie od Fortecznej. Są to pozostałości umocnień austriackich z okresu wojny 7-letniej. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red., Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 11, Góry Sowie, Wydawnictwo I-BIS, Wrocław 1995. ISBN 83-85773-12-6 Sudety Środkowe. Skala 1:40000. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2005. ISBN 83-60044-44-9 Góry Sowie, Mapa turystyczna, Skala 1:35000. Wydawnictwo Turystyczne Plan, Jelenia Góra: 2011. ISBN 978-83-62917-36-5 T. Śnieżek, Góry Sowie, Przewodnik, Oficyna wydawnicza "Rewasz", Piastów, 2012. ISBN 83-62460-22-9
Generation Park

The Generation Park is a neomodern complex of three office buildings in Warsaw, Poland, within the neighbourhood of Mirów in the district of Wola. It includes a 38-storey-tall skyscraper at 4 Daszyński Roundabout, and two 11-storey buildings at 36 Prosta Street and 28 Towarowa Street. The complex was constructed between 2015 and 2021, and designed by architecture firm JEMS Architekci. History The complex, consisting of buildings designated with letters X, Y, and Z, was constructed between November 2015 and January 2021, with the Skanska Property Poland as the investor and main contractor. It was designed by architecture firm JEMS Architekci. The complex was built in place of the former office buildings of Prasa-Książka-Ruch and the Institute of National Remembrance. The Generation Park X was sold to Hansainvest Real Assets in November 2017, and the Generation Park Z, to Deka Immobilien in March 2020. Uppon opening in 2021, the skyscraper Generation Park Y was titled the most eco-friendly building in the city, and also received award Prime Property in said category. In December 2022, it was sold to Hansainvest Real Assets for 285 million euros, and June 2022, it was rented in its entirety as the headquarters of the Powszechny Zakład Ubezpieczeń. Architecture The complex consists of three office buildings, designated with letters X, Y, and Z, in reference to the human generations. It has the total floor area of 84,000 m2. The tallest of them is the skyscraper Generation Park Y, at 4 Daszyński Roundabout with 38 storeys, and additional 4 underground levels. It has the height of 140 m, and the total floor area of 47 000 m2. It is accompanied with two smaller eleven-storey buildings, Generation Park X at 36 Prosta Street, and Generation Park Z at 28 Towarowa Street. The prior has the floor area of 21,000 m2, and the latter, of 19,000 m2. References
Generation Park

Generation Park, precedentemente noto come Skanska Tower, è un edificio per uffici in costruzione a Varsavia, in Polonia Caratteristiche Progettato da JEMS Architekci, il Generation Park è stato completato nel 2021. L'edificio risulta alto 180 metri ed è uno dei grattacieli più alti del paese. La torre è accompagnata da due edifici inferiori. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Generation Park
Generation Park

Generation Park – kompleks trzech budynków biurowych znajdujących się przy rondzie Daszyńskiego, między ulicami: Towarową, Prostą, Wronią i Łucką w dzielnicy Wola w Warszawie. Opis Kolejne fazy realizowanej etapami inwestycji nazwano od następujących po sobie generacji. Budynki mają adresy: ul. Prosta 36 (budynek X), rondo Daszyńskiego 4 (budynek Y) i ul. Towarowa 28 (budynek Z). Deweloperem jest spółka Skanska Property Poland. Wieżowiec (budynek Y) o wysokości 140 m jest budowany w miejscu dawnej siedziby RSW „Prasa-Książka-Ruch”, a później IPN. Jest to pierwszy wieżowiec spółki Skanska w Polsce. Budynek otrzymał nagrodę Prime Property 2021 w kategorii Zielony budynek. W czerwcu 2022 roku został w całości wynajęty przez Grupę PZU z przeznaczeniem na siedzibę jej centrali. Całkowita powierzchnia użytkowa inwestycji to około 80 000 m² powierzchni biurowej oraz 20 000 m² usługowej i handlowej. Projekt architektoniczny powstał w pracowni JEMS Architekci Przypisy Linki zewnętrzne Generation Park na Urbanity.pl Generation Park na SkyscraperCity
Glinianki Sznajdra

Glinianki Sznajdra lub Glinianki Schneidera – staw w Warszawie, w dzielnicy Bemowo. Położenie Staw leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Bemowo, w rejonie osiedla Jelonki Południowe. Otaczają go ulice: Połczyńska, Dźwigowa i Rotundy, a także stacja kolejowa Warszawa Główna Towarowa. Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. staw położony jest na wysoczyźnie i zasilany jest stale wodami podziemnymi. Staw jest bezodpływowy. Powierzchnia zbiornika wodnego wynosi 1,4259 hektara. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody zbiornika znajduje się na wysokości 106,0 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 201663. Leży na obszarze zlewni Żbikówki. Historia Staw jest glinianką. Powstał w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska gliny. W XIX wieku, prawdopodobnie w 1846 r., na terenie Jelonek, przy ówczesnej szosie poznańskiej (obecnie ulica Połczyńska) powstała wytwórnia cegieł, dachówek i ceramiki. Jej założycielem był Bogumił Schneider. Cegły z tego zakładu posłużyły do budowy wielu warszawskich obiektów m.in. pobliskich fortów, jak Fort Chrzanów, Fort Blizne, czy Fort Wawrzyszew, które były budowane na zlecenie armii carskiej. Cegielnia, która w szczytowym okresie swojej działalności zatrudniała kilkuset pracowników, przestała działać po II wojnie światowej. Glinianki Sznajdra, obok pobliskich Glinianek Jelonek, z których również wydobywano surowiec oraz drewnianego pałacyku rodziny Schneidrów przy ul. Połczyńskiej 59, gdzie mieści się obecnie zbór zielonoświątkowców, są jedynymi pozostałościami po tym zakładzie. Na terenie glinianek nakręcono finałową scenę z filmu Miś w reżyserii Stanisława Barei, w której to tytułowa kukła misia transportowana przez helikopter urywa się i spada na oblodzony zbiornik wodny. We wrześniu 2011 roku z okazji 30. rocznicy premiery filmu władze dzielnicy ustawiły na specjalnej platformie na terenie stawu słomianą replikę Misia, która miała służyć jako atrakcja turystyczna. W lipcu 2012 nieznani sprawcy podpalili kukłę, która doszczętnie spłonęła, mimo iż była specjalnie zabezpieczona na taki wypadek. Replika Misia została wykonana ponownie i umieszczona w innym miejscu na Bemowie wybranym przez mieszkańców dzielnicy – przy Bemowskim Centrum Kultury przy ul. Górczewskiej, jednak po raz kolejny została spalona przez wandali w styczniu 2013 r. W 2010 r. Glinianki Sznajdra przeszły rewitalizację – wytyczono alejki, ustawiono ławki i zbudowano pomost ze stanowiskami dla wędkarzy. Przyroda W 2004 roku na terenie zbiornika wodnego i w jego okolicach stwierdzono występowanie kaczki krzyżówki. Wśród ryb występują karp, krąp, lin, szczupak, słonecznica, płoć, okoń, wzdręga, różanka i boleń. Galeria Przypisy
Pomnik Mikołaja Kopernika w Piotrkowie Trybunalskim

Pomnik Mikołaja Kopernika w Piotrkowie Trybunalskim – posąg z brązu na betonowym cokole z granitową okładziną, odsłonięty 20 października 1973 roku przed budynkiem I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Piotrkowie Trybunalskim. Pomnik autorstwa Ludwiki Nitschowej przedstawia polskiego astronoma Mikołaja Kopernika w pozycji siedzącej, ze wzrokiem skierowanym ku niebu. Figura ma 1,8 m wysokości; do jej wykonania zużyto 3 tony brązu. Historia powstania pomnika Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) ogłosiła rok 1973 Rokiem Kopernikańskim. W Piotrkowie Trybunalskim postanowiono uczcić 500. rocznicę urodzin Mikołaja Kopernika pomnikiem wzniesionym w czynie społecznym. Harcerze i uczniowie szkół zbierali metale potrzebne do odlewu, pracownicy Piotrkowskiej Fabryki Maszyn Górniczych PIOMA zobowiązali się wykonać odlew posągu bezpłatnie, Ludwika Nitschowa podarowała miastu projekt pomnika bezinteresownie. Początkowo pomnik miał stanąć przed szpitalem na ulicy Rakowskiej; ostatecznie stanął przed budynkiem Liceum. Przypisy
Celestyn (jezioro)

Celestyn – jezioro położone w południowej części Celestynowa na terenie nazywanym Starą Szkółką w województwie mazowieckim. Jezioro powstało na terenie bagnistym. W okresie letnim niemal w pełni wysycha (w zależności od przebiegu zimy). Wiosną można obserwować dzikie zwierzęta takie jak zaskrońce, żmije zygzakowate, dziki, sarny, a nawet łosie. Jezioro znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie linii kolejowej nr 7, a dojście na brzeg jest możliwe wzdłuż torów (od ul. Świętego Kazimierza) lub od ul. Partyzantów. Wyspy na jeziorze zarośnięte są trzcinami, gdzie żyją dzikie kaczki, łabędzie oraz inne wodne ptaki. Galeria
Jezioro Modre (Puszcza Zielonka)

Jezioro Modre (także: jezioro Torne) – jezioro polodowcowe położone na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka, niedaleko leśniczówki Odrzykożuch (oddział leśny 7g) w województwie wielkopolskim (gmina Murowana Goślina). Projektowany użytek ekologiczny. Jest to jezioro bezodpływowe, położone na wododziale rzek Główna i Trojanka. Ma powierzchnię 4,33 ha. Brzegi w większości niedostępne, porośnięte trzciną, olchą i wierzbami. Wyjątek stanowi drewniany pomost turystyczny, zbudowany na potrzeby ścieżki edukacyjnej Kraina modrej przygody. Dno jeziora jest podwójne - na głębokości 0,5–1 m znajduje się zwarta masa pokładów torfowych, a pod nimi kolejna warstwa wody. Liczne są tutaj ślady żerowania bobrów. Przy pomoście istnieje wodowskaz oraz niewielka baza wędkarska. Ponadto funkcjonuje tu stacja nawadniająca na potrzeby pobliskiej szkółki leśnej Odrzykożuch (ujęcie wody, pompy i zraszacze). Galeria Przypisy
Jezioro Rzecińskie

Jezioro Rzecińskie – – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Wronki w Rzecinie, leżące na terenie Puszczy Noteckiej i Kotliny Gorzowskiej. Odwadniane przez Rów Rzeciński. Akwen leży w centrum obszaru Natura 2000 Torfowisko Rzecińskie (236,4 ha), na skraju zgrupowania wydm śródlądowych (Księżowskie Góry, Góra Rzecińska). Jezioro jest w ostatniej fazie zanikania. Tafla wody jest szczątkowa i niedostępna z uwagi na bardzo szeroki pas bagnistej ziemi i trzcinowisk. Dno pokryte grubą warstwą mułu. Całość otoczona pasem żyznych łąk (rośnie na nich, po wschodniej stronie akwenu, dziuplasty dąb o obwodzie około 500 cm). W rejonie jeziora udokumentowano następujące siedliska: twardowodne oligo- i mezotroficzne zbiorniki wodne z podwodnymi łąkami ramienicowymi, zmiennowilgotne łąki trzęślicowe, niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie, torfowiska przejściowe i trzęsawiska, obniżenia na podłożu torfowym z roślinnością ze związku Rhynchosporion, torfowiska nakredowe, górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk. W rejonie jeziora bytują bocian biały i żuraw. Istotnym gatunkiem chronionej flory jest rzadko spotykany lipiennik Loesela. Brzegi porastają liczne kępy wierzby i szuwary pałki. Lustro wody znacznie opada. Od 2004 roku Torfowisko Rzecińskie jest obiektem intensywnych badań naukowców, przede wszystkim z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, z których inicjatywy w obrębie mokradła powstała niespełna 400-metrowej długości kładka badawcza. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 17,5 ha przez 19,4 ha lub 34 ha do 36,93 ha (lustra wody) lub 57,53 ha (ogólna). Zwierciadło wody położone jest na wysokości 59,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 0,9 m, natomiast głębokość maksymalna 1,3 m lub 0,8 m. Turystyka Dojazd drogą wojewódzką nr 149. W pobliżu znajdują się: jezioro Pustelnik, jezioro Pokraczyn i Góra Rzecińska, a także pomnik zwiadowców radzieckich i polskich. Hydronimia Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Rzecińskie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Rzęcińskie. Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych nie podają nazw obocznych nazwy tego jeziora. Przypisy
Jezioro Samołęskie

Jezioro Samołęskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Wronki, przylegające do wsi Samołęż, leżące na terenie Pojezierza Poznańskiego. Charakterystyka i historia Od północy dochodzą do brzegów zabudowania wsi Samołęż. Od lat 90. XX wieku jeziorem zarządza Okręg Nadnotecki PZW w Pile (wcześniej gospodarowało tutaj PGRyb w Oleśnicy, a po jego likwidacji Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa). W lipcu 2011 w akwenie utonął 42-letni mężczyzna. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 26,0 ha przez 28,08 ha (lustra wody) lub 29,0 ha albo 30,37 ha do 30,83 ha (ogólna). Zwierciadło wody położone jest na wysokości m n.p.m. lub 59,0 m n.p.m. lub m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,9 m, natomiast głębokość maksymalna 22,2 m. Hydronimia Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Samołęskie. W różnych publikacjach i na niektórych mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Somołęskie lub Samołęż, Wielkie. Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych nie podają nazw obocznych tego jeziora. Galeria Przypisy
Jezioro Skrzyneckie

Jezioro Skrzyneckie – jezioro w Polsce w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie włocławskim, w gminie Baruchowo, leżące w pobliżu wsi Skrzynki, na terenie Kotliny Płockiej. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 26,8 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 73,8 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,8 m, natomiast głębokość maksymalna 10,5 m. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2001 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Skrzyneckie. Przypisy Linki zewnętrzne Opis jeziora Skrzyneckiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-28)].