NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Widawie

Kościół Świętego Marcina w Widawie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1440–1464 w stylu gotyckim, przez Habdanków Widawskich. W 1476 roku została konsekrowana przez biskupa sufragana gnieźnieńskiego Andrzeja z Opalenicy. W 1802 roku budowla została zniszczona przez pożar. Świątynia została odbudowana bez konkretnego stylu w 1846 roku. Jest to jednonawowy kościół składający się z węższego prostokątnego prezbiterium i dwóch kwadratowych kaplic bocznych. Przy prezbiterium od strony północnej są umieszczone zakrystia i skarbczyk. Do wyposażenia wnętrza kościoła należą: ciekawy ołtarz główny z obrazem św. Marcina wykonany na początku XIX wieku, ołtarz boczny ozdobiony rzeźbami i obrazami z końca VIII wieku, a także kamienna kropielnica i lichtarze w stylu barokowym. Przez wiele lat w świątyni nie były odprawiane żadne msze ani nabożeństwa, jednak od czasu objęcia parafii przez ks. Jarosława Leśniaka w 2014 roku, są w niej prowadzone intensywne prace renowacyjne, m.in. zostały odnowione ołtarz główny oraz ołtarz boczny, przeprowadzono remont w zakresie dachów nad zakrystią i płn. zach. przybudówką, stropu nad zakrystią oraz remont posadzek i podłóg, odnowiona została ambona, a także zabezpieczona została wieżyczka kościoła, która była w złym stanie. W dniu 11 listopada w świątyni odprawiane są Msze Święte z racji przypadającego tego dnia święta jej patrona - św. Marcina, połączone z obchodami przypadającego tego samego dnia Narodowego Święta Niepodległości. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Szczawinie

Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu strykowskiego archidiecezji łódzkiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1988–1992 według projektu Aleksego Dworczaka na miejscu drewnianego kościoła spalonego w 1987 roku. Budowla jest trzynawowa, środkowa nawa zachowuje wielkość poprzedniej świątyni. Prezbiterium kościoła jest wieloboczne, do niego są dostawione dwie zakrystie. Wnętrze nakryte jest stropami betonowymi, płaskimi. Korpus świątyni został wzniesiony na planie prostokąta, nawy boczne są niższe, oddzielone są od nawy głównej betonowymi słupami. Zostały zachowane łuki między filarami, tak samo jak między nawą a prezbiterium. Ten sam element można znaleźć przy oknach. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi, pokrytymi blachą miedzianą (na wieży) oraz dachówką falistą. Na osi świątyni, nad chórem jest umieszczona wieżyczka (wieża). Kościół został konsekrowany w dniu 7 maja 2000 roku przez arcybiskupa Władysława Ziółka. Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz główny: ściana ołtarzowa, została zaprojektowana przez salezjanina księdza Tadeusza Furdynę i została wykonana z drewna dębowego. W centralnej części znajduje się rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, wykonana z drewna lipowego. Dwa zabytkowe ołtarze boczne z XVIII wieku, zachowane z poprzedniej świątyni, w stylu barokowym, ozdobione rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz św. Wojciecha i św. Stanisława. Chrzcielnica zabytkowa, w stylu ludowym, odrestaurowana. Droga Krzyżowa wykonana z drewna. Organy elektroniczne wykonane przez firmę Johannus, 3 dzwony. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Mazewie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Krośniewice diecezji łowickiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1830 roku w stylu surowego klasycyzmu. Składa się z jednej nawy, umieszczonych z lewej i prawej strony prezbiterium dwóch zakrystii, murowanego chóru muzycznego oraz jednowieżowej fasady. Do wyposażenia kościoła należą: ołtarz główny wykonany w drugiej połowie XVII wieku i ozdobiony obrazem "Chrztu Chrystusa w Jordanie" namalowanym w pierwszej połowie XIX wieku i figurami Najświętszej Maryi Panny oraz anioła będącymi pierwotnie częścią grupy Zwiastowania; dwa ołtarze boczne wykonane w pierwszej połowie XIX wieku ozdobione obrazem św. Dominika adorującego Maryję z Dzieciątkiem i krucyfiksem, wykonanym w pierwszej połowie XIX wieku. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Piątku

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Piątek diecezji łowickiej. Jest to świątynia wybudowana w latach 1455-1460 i ufundowana przez arcybiskupów gnieźnieńskich. Kościół jest jednonawowy i orientowany. Podczas przebudowy w 1780 roku zostały zatarte gotyckie cechy architektury świątyni. Przy nawie od strony południowej jest dobudowana kaplica poświęcona Matce Bożej. W prezbiterium jest umieszczony ołtarz główny w stylu późnobarokowym pochodzący z kościoła ojców Dominikanów w Łowiczu – poświęcony Trójcy Świętej. Przypisy
Saská zahrada

Saská zahrada (polsky Ogród Saski) je městský park v městském obvodě Śródmieście ve Varšavě. Původně geometrická francouzská zahrada byla založena v letech 1724–1748 pro krále Augusta II. Silného podle návrhu Matthäuse Daniela Pöppelmanna a Zachariase Longueluna ve spolupráci (od roku 1733) s Carlem Friedrichem Pöppelmannem a Johannem Christophem von Naumannem. Během Kościuszkova povstání v roce 1794 byla zpustošena a v letech 1816–1827 byla podle návrhu Jamese Savage upravena jako anglická krajinářská zahrada. Částečně byla zničena během Varšavského povstání, po válce byla obnovena. Jedná se o první veřejný městský park ve Varšavě a také v celém Polsku. Historie Zahrada byla založena v letech 1724–1748 pro krále Augusta II. Silného jako francouzská zahrada patřící k Saskému paláci. Dne 27. května 1727 ji král otevřel veřejnosti. Jednalo se o první veřejný městský park ve Varšavě a také v celém Polsku. V části přiléhající k Saskému paláci byly ponechány dvě malé zahrady pro potřeby královského dvora. Zahrada se rychle stala velmi oblíbenou. Mohl ji využívat každý, kdo byl slušně oblečen. V roce 1748 zde August III. Polský postavil Opernhaus (operní dům), první samostatně stojící divadelní budovu v Polsku. V roce 1847 byl v zahradě postaven Ústav minerálních vod, který navrhl Henryk Marconi. V 19. století byla zahrada přeměněna na anglický park. Do oploceného areálu nesměli lidé nedbale oblečení nebo pod vlivem alkoholu, Židé v tradičním oděvu a děti do 14 let bez doprovodu. U každé brány zahrady stál policista. V roce 1870 zde byla postavena dřevěná budova Letního divadla. V roce 1899 otevřela Varšavská hygienická společnost v zahradě jedno z prvních dětských hřišť ve městě. Během obléhání Varšavy v září 1939 byla zahrada zpustošena. Mimo jiné shořela budova Letního divadla. Během německé okupace dostala zahrada název Sächsischengarten. Pro polské obyvatelstvo byla uzavřena 4. května 1942. V dubnu 1945 byl park vyčištěn od min. V důsledku války bylo mnoho stromů poškozeno. Rostou zde mimo jiné také topoly černé, jilmy, lípy malolisté, dřezovce trojtrnné, jinany dvoulaločné a javory kleny. V roce 1947 byla v zahradě postavena budova pro školu, která byla v 50. letech 20. století zbourána. Před rokem 1950 byl plot obklopující zahradu odstraněn. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ogród Saski w Warszawie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Saská zahrada na Wikimedia Commons
Den saksiske have

Den saksiske have (polsk: Ogród Saski) er den ældste offentlige have i Warszawa. Den ligger i centrum af den polske hovedstad, lige ved Piłsudskipladsen, og er 15,5 hektar stor. Haven blev anlagt mod slutningen af 1600-tallet og åbnede for offentligheden i 1727 som en af verdens første offentlige haver. Af de vigtigste arkitektoniske elementer i parken kan nævnes barokskulpturer, en empirisk fontæne, Vandtårnet, Den ukendte soldats grav samt Det blå palads. I parken fandtes også Stålporten, Orangeriet og Det saksiske palads, som alle blev ødelagt under 2. verdenskrig. Der har tidligere været fremsat planer om at genopføre Det saksiske palads, og i 2018 præsenterede præsident Duda en genopbygningsplan. Historie Den saksiske have blev anlagt mod slutningen af det 17. århundrede af kong August 2. som en paladshave i fransk stil. Den 27. maj 1727 blev den åbnet for alle indbyggerne i Warszawa, og blev da en offentlig park før Versailles (1791), Pavlovsk, Peterhof og Sommerhaven (1918), Villa d’Este (1920), Kuskovo (1939), Stourhead (1946), Sissinghurst (1967), Stowe (1990), Vaux-le-Vicomte (1990'erne) og flere andre verdenskendte parker og haver. I 1748 byggede August 3. et operahus (operalnia) i haven som Polens første fritstående bygning som kun var beregnet til opera. Efter færdiggørelsen af Det saksiske palads blev paladsområdet inkorporeret i parken. I det 19. århundrede blev haven omformet til en park i engelsk stil. I 1940'erne, under den tyske besættelse, blev den vestlige del af parken delt af Marszałkowskagaden. Parktræerne overlevede delvis Warszawaopstanden, men alle de arkitektoniske elementer gik tabt. Efter 2. verdenskrig blev parken genoprettet, skønt overfladen blev betydelig indskrænket. Referencer
Sächsischer Garten

Der Sächsische Garten (polnisch Ogród Saski) ist ein Park in Warschau, errichtet an der Wende zum 18. Jahrhundert, und Teil der Sächsischen Achse. Der Garten schloss sich westlich an das im Zweiten Weltkrieg fast völlig zerstörte Sächsische Palais an. Sein südwestlicher Rand schließt an das Grabmal des unbekannten Soldaten an, das in den 1920er Jahren in den Arkaden des Palais eingerichtet worden war. Am anderen Ende des Gartens beginnt das Warschauer Stadtviertel Za Żelazną Bramą (Hinter dem Eisernen Tor), das seinen Namen nach dem zerstörten Westtor (Żelazna Brama) des Gartens erhielt. Geschichte Der Garten wurde auf Veranlassung des sächsisch-polnischen Königs August II. dem Starken aus dem Haus der Wettiner zwischen 1713 und 1733 im Barockstil angelegt. Im Jahr 1727 ließ der König den Garten zur Benutzung durch die Bevölkerung freigeben, was erstmals in Polen geschah. Der Planer Enrico Marconi schuf Mitte des 19. Jahrhunderts einen Teich, einen Wasserspeicher in Form des Vestatempels aus Tivoli und einen großen Springbrunnen (1855). Die im Park aufgestellten 21 allegorischen Sandstein-Skulpturen entstanden größtenteils in der Werkstatt von Johann Georg Plersch. Sie zeigen die vier Jahreszeiten, die Wissenschaften und die Künste. Im Jahre 1846 wurde im Sächsischen Garten das Institut für Mineralwasser eröffnet. Im 19. Jahrhundert wurde der Garten in einen Englischen Landschaftspark umgestaltet. In der Zeit der deutschen Besetzung wurde die Marszalkowska-Straße mehr in Richtung Park verlegt und dessen Fläche damit verkleinert. Nach dem Zweiten Weltkrieg ließ die Warschauer Stadtverwaltung den Sächsischen Garten auf kleinerer Fläche wiederherstellen. Zahlreiche Objekte der Parkanlage wie der Vestatempel und der Springbrunnen wurden rekonstruiert, im Gegensatz zu Bauten wie dem Sommertheater und dem Brühlschen Palais. Auch das an der Nordseite des Teiches stehende Hotel Brühl wurde nach dem Krieg nicht wieder aufgebaut. Seit 2007 steuert ein Computer den Wasserdurchfluss und die Abendbeleuchtung der großen Fontäne. Bepflanzung Prächtige Bäume stehen im Park, der älteste wird auf 250 Jahre geschätzt. Drei Naturdenkmale sind ausgewiesen: ein Ginkgo, eine Kastanie und eine Pappel. Am 1. September 2014 pflanzten Gärtner aus Anlass des 70. Jahrestages des Warschauer Aufstands direkt am östlichen Rand des Parks eine Säuleneiche. Weblinks Einzelnachweise
Jardin de Saxe (Varsovie)

Jardin de Saxe (en polonais : Ogród Saski), est un espace vert de 15,5 hectares situé dans l'arrondissement de Śródmieście à Varsovie (Pologne). Il a été créé à la fin du XVIIe siècle et ouvert au public en 1727. C'est l'un des premiers parcs urbains publics dans le monde. Histoire Le jardin saxon tire son nom de la période où la Saxe était unie à la Pologne. Le peintre Aleksander Gierymski l'a peint à huile en 1887. Caractéristiques XVIIIe siècle Références Portail de Varsovie
Saski vrt u Varšavi

Saski vrt (polj. Ogród Saski) javni je gradski vrt i park u varšavskom Donjem Gradu (Śródmieście) s pogledom na Trg pobjede, najveći varšavski trg. Utemeljen u 17. stoljeću, za javnost je otvoren 1727. godine kao jedan od prvih javnih gradskih vrtova na svijetu. Prostire se na 15,5 hektara površine. Stvoren je na mjestu Sigismundovih obrambenih zidina i sustava utvrda, a proširen za vladavine Augusta II. gotovo do obala rijeke Visle i poravnat prema takozvanoj Saksonskoj krivulji. U svibnju 1727. otvorena je Saska palača, koja je time javni park dobila 64 godine prije Versaillesa i 191 godinu prije Peterhofa u Sankt Peterburgu. Zelene površine i okolna arhitektura projektirane su u baroknom stilu francuskog parka, da bi u 19. stoljeću hortikultura parka bila uređena u stilu romantičarskog engleskog krajolika. Park je uništen za vrijeme Varšavskoga ustanka, a nakon Drugog svjetskog rata djelomično je obnovljen. U parku se nalazi niz skulptura nazvanih prema znanostima i godišnjim dobima kao i poprsja brojnih znamenitih stanovnika Varšave. Poznat je i spomenik Grob nepoznatog vojnika, podignut u čast neznanih boraca za poljsku slobodu. Izvori
Giardini Sassoni

I Giardini Sassoni (in polacco: Ogród Saski) coprono un'area di 15,5 ettari. Sono situati nel centro (Śródmieście) di Varsavia, in Polonia, di fronte a Piazza Pilsudski. Sono il più antico parco pubblico della città. Fondati nel XVII secolo, furono aperti al pubblico nel 1727. È uno dei primi parchi al mondo ad essere stato reso accessibile pubblicamente. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Giardini Sassoni
Саксонский сад в Варшаве

Саксонский сад (пол. Ogród Saski) — городской парк, который основал в начале XVIII века король Август Сильный с западной стороны Саксонского дворца в Варшаве, столице Польши. Расположен между площадью Маршала Пилсудского, площадью Железных Ворот, улицами Маршалковской и Крулевской, на Саксонской оси. Первоначально — регулярный (французский) сад, созданный в 1724—1748 годах для короля Августа II Сильного по проекту Маттеуса Даниэля Пёппельмана и Захариаса Лонгелюна в сотрудничестве (с 1733 года) с Карлом Фридрихом Пёппельманом и Иоганном Кристофом фон Науманом как сад Саксонского дворца. В 1794 году сад был разрушен в ходе восстания Костюшко и в 1816—1827 годах преобразован в английский пейзажный сад по проекту Джеймса Сэвиджа. Это первый общественный городской парк в Варшаве и в Польше: с мая 1727 года в него был открыт доступ всем жителям Варшавы. Сад быстро завоевал большую популярность, став любимым местом отдыха и развлечений жителей города. Его мог посещать любой, кто был правильно одет. Частично разрушенный во время Варшавского восстания (1944), он был реконструирован после войны. См. также Саксонский сад в Люблине в г. Люблин Примечания
Саксонський сад

Саксонський сад (пол. Ogród Saski) — громадський сад площею 15.5 гектарів у центральній частині Варшави (Середмістя) (Польща), який виходить на Площу Маршала Юзефа Пілсудського. Це найстаріший громадський сад у місті. Заснований в кінці 17-го століття, сад був відкритий громадськості у 1727 як один з перших публічно доступних парків у світі. Історія Спочатку Саксонський сад прилягав и складав одну територію із Варшавськими укріпленнями, «Фортечними валами Сигізмунда», та Палацом, побудованим у 1666 для впливового аристократа Яна Анджея Морштина. За часів правління короля Августа II сад був розширений та увійшов до складу «Саксонської Осі» — лінії парків і палаців, що зв'язують західні передмістя Варшави з річкою Віслою. Парк суміжного Саксонського Палацу був відкритий громадськості 27 травня 1727. Це стало суспільним парком перед єдиним палацово-парковим комплексом Версальского палацу (1791), палацово-парковим музеєм-заповідником «Павловськ», палацово-парковими ансамблями Петергоф та Літній сад (1918), Віллою д'Есте (1920), садибою Кусково (1939), маєтком Стоурхед (1946), палацово-парковим ансамблем Сіссінгерст (1967), Стоу (1990), палацем Во-ле-Віконт (1990-ті), та більшістю інших всесвітньо відомих парків і садів. Від самого початку парк, запланований у французькому стилі бароко, у XIX столітті було перетворено у Романтичний пейзажний парк англійського стилю. Зруйнований під час та після Варшавського повстання, був частково відновлений після Другої світової війни. Саксонський палац Великий палацовий комплекс, спроектований за задумом Тільмана ван Гамерена та побудований тут між 1661 і 1664 роками для Яна Анджея Морштина. У 1669 році палац був перебудований і розширений. Основну кладку було посилено, дві галереї завершили двоповерховими павільйонами, які були додані до альковів палацу. У 1713 році будівлю придбав король Август II, який почав викуповувати навколишні фригольди та руйнувати будівлі. Реконструкція палацу та створення Саксонської осі пройшли три різні етапи: 1-й — з 1713 по 1720 роки за задумом Карла Фрідріха Пеппельмана та Йоахіма Даніеля фон Яуха, 2-й — до 1733 року і 3-й, завершальний, у 1748 році Августом III «Корпулентом». Палац був реконструйований у 1842 р. Під час Другої світової війни німецькі війська підірвали Саксонський палац після розвалу Варшавського повстання 1944 р. Примітки
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lututowie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lututów diecezji kaliskiej. Historia i architektura Jest to murowana świątynia wybudowana w latach 1910–1917 w stylu neoromańsko-mauretańskim. Zaprojektował ją architekt Jarosław Wojciechowski. Trójnawowa budowla posiadająca dwie wieże została zbudowana dzięki staraniom proboszcza Kazimierza Ucieklaka, honorowego kanonika kaliskiego. Kościół został konsekrowany w 1927 roku przez biskupa częstochowskiego Teodora Kubinę. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: renesansowy obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem umieszczony w srebrnej koszulce, namalowany na płótnie pod koniec XVIII wieku, ołtarz boczny z końca XVIII wieku utrzymany w stylu barokowym, wykonany z polichromowanego drewna ozdobionego snycerką, barokowy ołtarz „Ukrzyżowania” z 2. połowy XVIII wieku, neobarokowa kamienna chrzcielnica wykonana z czarnego kamienia, posiadająca misę i pokrywę miedzianą, neogotycka drewniana ambona z około 1920 roku, ozdobiona snycerką oraz dawny krzyż procesyjny (obecnie ołtarzowy), wykonany z metalu w 1877 roku. W przyziemiu prawej wieży jest umieszczona tablica epitafijna Biernackich, w którą wmurowana jest kula armatnia z 1812 roku. Tablica ta jest poświęcona m.in. generałowi Józefowi Biernackiemu, uczestnikowi wojen napoleońskich. Organy W kościele znajdują się organy 18-głosowe wykonane w 1931 roku przez Wojciecha Gadko z Warszawy. Neogotycki prospekt organowy pochodzi z około 1930 roku, wykonany z drewna polichromowanego. Od 2012 roku instrument był nie używany. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łubnicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bolesławiec diecezji kaliskiej. Jest to świątynia wybudowana XV wieku, a następnie – w XVIII i XIX wieku była kilkakrotnie przebudowywana. Jest to kościół murowany, składający się z jednej nawy, posiadający niższe prezbiterium zamknięte wielobocznie oraz czworokątną wieżę drewnianą z XVIII wieku nakrytą gontowym hełmem. Dach budowli jest zwieńczony barokową wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze świątyni posiada głównie wyposażenie w stylu barokowym z XVII wieku, m.in. ołtarze – główny i boczny z 2. połowy XVII stulecia. Cennym zabytkiem jest znajdujący się w głównym ołtarzu późnogotycki tryptyk z XVI wieku. Na zewnątrz jest umieszczona tablica poświęcona 19 osobom poległym w latach 1939–1945. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Złoczewie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Złoczew diecezji kaliskiej. Historia i architektura Jest to świątynia zbudowana w latach 1611-1614 na miejscu drewnianego kościoła. Została ufundowana przez Andrzeja Ruszkowskiego. Budowla została konsekrowana dopiero w 1722 roku. W drugiej połowie XIX wieku kościół przeszedł generalny remont. Świątynia została wzniesiona w stylu późnorenesansowym, jest orientowana i murowana. Nawa została wybudowana na planie prostokąta ze ściętymi zachodnimi narożnikami. Prezbiterium jest nieco węższe, zamknięte jest na zewnątrz półkoliście, a wewnątrz wielobocznie. Od strony północnej przy nawie jest umieszczona wieża, w dolnej części czworoboczna, a w górnej ośmioboczna. Nawa nakryta jest sufitem z fasetą. Okna są umieszczone w dwóch kondygnacjach: W dolnej są wąskie, zamknięte półkoliście, a w górnej okrągłe. Ołtarze reprezentują styl rokokowy. Należą do nich: główny ozdobiony rzeźbami apostołów Piotra i Pawła na bramkach i obrazami św. Andrzeja i Serca Pana Jezusa oraz boczne ozdobione obrazami Ukrzyżowania, św. Mikołaja, Matki Bożej Szkaplerznej i św. Izydora. Bardzo cenna jest również umieszczona w prezbiterium grupa Ukrzyżowania z XVIII wieku. W kruchcie są wmurowane tablice epitafijne, dedykowane zasłużonym proboszczom złoczewskiej parafii: ks. Szymańskiemu i ks. Kiełkiewiczowi. Tablice pamiątkowe W kościele wiszą tablice pamiątkowe ku czci: księdza Marcelego Szymańskiego (1840-1900), przez 26 lat proboszcza złoczewskiego, księdza Włodzimierza Kiełkiewicza (1880-1939), przez 27 lat proboszcza złoczewskiego, zamordowanego przez Niemców, księdza kanonika Henryka Kornackiego (1908-1956), kapelana Wojska Polskiego, więźnia niemieckich obozów koncentracyjnych, odznaczonego Krzyżem Polonia Restituta i Krzyżem Walecznych, zmarłego w Londynie, 25-lecia erygowania Diecezji Kaliskiej z 2017, stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości z 2018. Organy W kościele znajdują się organy zbudowane w 1880 r. przez Johanna Spiegla. Wewnątrz szafy organowej zachowała się inskrypcja: [19]57 r. P., związana zapewne z pracami remontowymi prowadzonymi w tym właśnie roku. Prospekt organowy architektoniczny, neoklasycystyczno-rokokowy, jednosekcyjny, pięciopolowy. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy
Brody, Starachowice County

Brody [ˈbrɔdɨ] is a village in Starachowice County, Świętokrzyskie Voivodeship, in south-central Poland. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Brody. It lies approximately 11 km (7 mi) east of Starachowice and 45 km (28 mi) east of the regional capital Kielce. References
Броди (Стараховицький повіт)

Броди (пол. Brody) — село в Польщі, у гміні Броди Стараховицького повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 1781 особа (2011). У 1975—1998 роках село належало до Келецького воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .
Speymannhaus Danzig

Das Speymannhaus, auch Steffenshaus oder Goldenes Haus (polnisch Złota Kamienica) genannt, befindet sich in Danzig am Langen Markt, unweit des Artushofes. Sein Bauherr war der Bürgermeister von Danzig und Kaufmann, Johann Speymann. Das Haus wurde vom Architekten Abraham van den Blocke entworfen und vor 1609 an Stelle eines gotischen Gebäudes errichtet. Die goldene Ausschmückung der manieristischen Fassade ist ein Werk von Hans Vogt aus Rostock. An der oberen Vorderfassade befinden sich die Skulpturen von Kleopatra, Ödipus, Achilles und Antigone. Quelle Jacek Bielak: Ikonografia Złotej Kamienicy na nowo odczytana (Ikonographie des Goldenen Hauses neu interpretiert). In: Mieszczaństwo gdańskie, Hrsg. Stanisław Salmonowicz, Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Danzig 1997, S. 377–392 ISBN 8387359165 Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987 ISBN 3-7338-0033-8.