NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Chełmski Park Krajobrazowy

Chełmski Park Krajobrazowy powstał w 1983 roku, położony w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim. Powierzchnia Chełmski Park Krajobrazowy zajmuje powierzchnię 16 457 ha, a powierzchnia jego otuliny wynosi 10 878 ha. Początkowo był mniejszy – zajmował 14 350 ha, a jego otulina 9528 ha. Położenie ChPK położony jest w powiecie chełmskim na terenie gmin: Chełm, Dorohusk, Sawin, Ruda-Huta i Kamień. Cel utworzenia Celem utworzenia parku była ochrona cennych ekosystemów leśnych i torfowych obfitujących w rzadkie i chronione gatunki roślin i zwierząt. Specyficzne cechy szaty roślinnej uwarunkowane są obfitością węglanu wapnia w podłożu. W zasięgu parku znajdują się cenne, nieznacznie przekształcone kompleksy leśne z dużym bogactwem biotypów (siedliska borowe, grądowe i łęgowe ze znaczną liczbą roślin rzadkich). Okolice Chełma są miejscem występowania unikatowych w skali kraju torfowisk węglanowych, z dominującym szuwarem kłoci wiechowatej. Na obrzeżach kłociowisk występują zbiorowiska rzadkich gatunków turzyc. Z innych rzadkich roślin należy wymienić następujące: miłek wiosenny, wisienka stepowa, dziewięćsił bezłodygowy, goryczka krzyżowa, storczyk kukawka i aster gawędka. Fauna i flora W parku i jego sąsiedztwie rosną 53 gatunki będące pod ochroną ścisłą i 13 pod ochroną częściową. Niektóre rosną (zwłaszcza na torfowiskach) w populacjach liczących tysiące osobników. Są to m.in.: kosaciec syberyjski, storczyk krwisty, zawilec wielkokwiatowy i goździk pyszny. Szczególne zróżnicowanie siedliskowe warunkuje niezwykłe bogactwo faunistyczne parku. Stwierdzono tutaj gniazdowanie 152 gatunków ptaków m.in.: czarnych bocianów, żurawi, orlików krzykliwych, wodniczki (jeden z najbardziej zagrożonych wyginięciem ptaków europejskich), sowy błotnej, dubelta, kulika wielkiego i in. W okolicach Stanisławowa, na torfowiskach i w obszarach leśnictwa Sawin występuje żółw błotny. Niezwykle bogata jest też fauna bezkręgowców. Żyje tu ponad 800 gatunków motyli (38% żyjących w Polsce). Dotychczas kilkunastu z nich poza okolicami Chełma w Polsce nie zaobserwowano. Wiele znalazło się na Czerwonej Liście Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce. Rezerwaty przyrody Na terenie parku utworzono cztery rezerwaty przyrody: leśny – „Bachus” (rok powstania 1958) i torfowiskowe – „Brzeźno” (1973), „Bagno Serebryskie” (1991) i „Roskosz” (1990) o łącznej powierzchni ponad 1099 ha. Na terenie otuliny parku znajduje się leśny rezerwat „Serniawy” (1965). Na trasie ścieżek turystycznych wyznaczonych w rezerwatach „Bagno Serebryskie” i „Brzeźno” ustawiono dwie wieże obserwacyjne. W Brzeźnie powstał też ośrodek dydaktyczno-muzealny Zarządu Chełmskich Parków Krajobrazowych. W parku oraz jego sąsiedztwie za pomniki przyrody uznano 53 obiekty. Przypisy
Instituto conmemorativo Centro de Salud Infantil

El Instituto Conmemorativo Centro de Salud Infantil (en polaco: Instytut "Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka") es uno de los principales hospitales pediátricos de Polonia. Ubicado en Varsovia, está directamente subordinado al Ministerio de Sanidad de Polonia, y constituye tanto un centro de atención médica como un hospital universitario de referencia nacional. Historia y misión El instituto fue concebido como un monumento conmemorativo en homenaje a los niños polacos, y su construcción fue impulsada por iniciativas sociales y apoyo estatal. Desde su inauguración, ha funcionado como un centro de atención terciaria, especializado en el diagnóstico, tratamiento e investigación de enfermedades pediátricas complejas. Instalaciones y servicios El hospital cuenta con aproximadamente 2000 empleados, incluyendo personal médico, de enfermería y administrativo. Dispone de 17 salas clínicas y ofrece servicios en 29 especialidades médicas para pacientes hospitalizados y ambulatorios. Colaboraciones La institución mantiene vínculos de cooperación con escuelas, universidades médicas y organizaciones no gubernamentales. Entre estas últimas destaca la Gran Orquesta de Caridad de Navidad, una fundación polaca que apoya con equipamiento médico a hospitales infantiles. Véase también Sistema de salud de Polonia Pediatría Varsovia Referencias Véase también Sanidad Salud pública Referencias
Cmentarz Wojenny nr 92 – Stróżówka

Cmentarz Wojenny nr 92 – Stróżówka – austriacki cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Znajduje się w granicach administracyjnych Gorlic. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Cmentarz znajduje wśród pól na wschód od drogi nr 977. Otoczony jest prawie w całości murowanym płotem. Ma kształt wielokąta złożonego z dwóch prostokątów o powierzchni około 86 m². Na cmentarzu jest pochowanych 98 żołnierzy rosyjskich w pięciu grobach zbiorowych poległych w maju 1915 roku. Na grobach zachowały się kute żelazne krzyże dwuramienne oraz na terenie cmentarza znajduje się zrekonstruowany krzyż centralny. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I Wojny Światowej. Pochowani na cmentarzu Stróżówka (nr 92)
Воинское кладбище № 92 (Стружувка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-659 от 2 марта 1993 года. Воинское кладбище № 92 — Стружувка (пол. Cmentarz wojenny nr 92 - Stróżówka) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Стружувка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 86 квадратных метра находится 5 братских могил, в которых похоронены 98 русских солдат. Так как на кладбище были похоронены только русские солдаты, Ганс Майр установил на нём православный деревянный крест, идентичный кресту на русском кладбище в селе Вапенне. 2 марта 1993 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-659). Описание Кладбище находится посреди поля на восток от дороги 977. Прямоугольное кладбище почти полностью окружено каменным ограждением. На могилах сохранились оригинальные кресты. На кладбище находится отремонтированный центральный православный крест. Оригинальный крест имел большие размеры. Примечания Источники Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 92 — Stróżówka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Dom Zwierzyniecki

Dom Zwierzyniecki (dawniej Zwierzyniecki Salon Artystyczny) – nieczynny oddział Muzeum Krakowa mieszczący się przy ulicy Królowej Jadwigi 41 na krakowskim Zwierzyńcu, u podnóża Góry św. Bronisławy, w pobliżu klasztoru ss. Norbertanek, kościoła Najświętszego Salwatora i kopca Kościuszki. Zajmuje się głównie mikrohistorią, bada i dokumentuje zmiany, jakie zaszły na terenach dawnych przedmieść Krakowa od chwili ich włączenia do miasta, organizuje wystawy czasowe poświęcone dziejom krakowskich przedmieść, krakowskim zwyczajom oraz wybitnym przedstawicielom lokalnej społeczności. Stałym mieszkańcem i opiekunem Domu Zwierzynieckiego jest czarny kot Włodek. Siedziba oddziału to typowa przedmiejska kamienica z przełomu XIX i XX wieku. Zbudowana została przez zwierzynieckiego murarza Jana Florczyka. Od lipca do sierpnia 1912 roku w mieszkaniu na piętrze zamieszkiwał wraz z rodziną rosyjski rewolucjonista Włodzimierz Ulianow, bardziej znany jako Lenin. Dla upamiętnienia tego faktu w 1970 roku otwarto tu ekspozycję Pierwsze mieszkanie Lenina w Krakowie. Od 1980 roku budynek był własnością Muzeum Lenina w Krakowie i funkcjonował jako jego filia, gdzie obok wystawy stałej (mieszkania Lenina) prezentowane były wystawy czasowe dotyczące ruchu robotniczego i rewolucji proletariackiej. W 1990 roku po zlikwidowaniu Muzeum Lenina budynek został przekazany Muzeum Krakowa. Początkowo obiekt pełnił funkcję magazynu muzealnego, a w latach 1991-1996 część sal wykorzystywał Teatr Ewy Demarczyk. W 1996 roku w wyniku porozumienia między Muzeum a Radą Dzielnicy VII Zwierzyniec i działającym pod jej opieką Zwierzynieckim Kołem Przyjaciół Sztuk Wszelkich, założonym przez krakowską malarkę Halinę Cieślińską-Brzeską, powstał tu Zwierzyniecki Salon Artystyczny, oddział Muzeum Krakowa. Oddział we współpracy z Kołem Przyjaciół organizował wystawy czasowe, na których prezentowano malarstwo, grafikę i rzeźbę miejscowych artystów. W 2009 roku zmieniono formułę działania oddziału, zrezygnowano z wystaw artystycznych na rzecz wystaw prezentujących historię Zwierzyńca. Od 2014 roku oddział nosi nazwę Dom Zwierzyniecki. Wystawa stała prezentuje wnętrze mieszkania na przedmieściu Krakowa na początku XX wieku. Wystawy czasowe opowiadają o historii krakowskich przedmieść, dawnych tradycjach i specyficznym folklorze miejskim. Oddział organizuje spotkania i wykłady historyczne oraz zajęcia edukacyjne dla dzieci. Cyklicznie organizuje wydarzenia kulturalne związane z przedmiejskimi tradycjami: wielkanocny Przystanek Emaus, podczas którego organizowany jest konkurs na najpiękniejsze drzewko emausowe, w oktawę Bożego Ciała spotkanie z Lajkonikiem – Konikiem Zwierzynieckim oraz wspólne kolędowanie przy choince ubranej w zabawki wykonane przez dzieci. Dom Zwierzyniecki pełni również rolę punktu informacji o Zwierzyńcu, gdzie można nabyć przewodniki, pamiątki oraz literaturę dotyczącą historii krakowskich przedmieść wydawanych nakładem Muzeum Krakowa. Przypisy Bibliografia Oblicza Zwierzyńca 1910-2010. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2010. ISBN 978-83-7577-049-0.
Звежинецкий дом

Звежине́цкий дом или Звежинецкий артистической салон (пол. Zwierzyniecki Salon Zwierzyniecki Salon Artystyczny) — филиал Краковского исторического музея, находящийся в Кракове по улице Королевы Ядвиги, 41 в районе Звежинец. В музее находится выставка, представляющая историю творчества артистов из Звежинца, служивших в королевском театре. История Здание было построено Яном Флочиком на границе XIX и XX веков. В 1912 году в этом доме проживал два месяца Владимир Ленин с семьёй, в связи с чем после Второй мировой войны местная власть выкупила дом для организации в нём музея. C 1970 по 1990 год в этом здании находился филиал краковского музея Ленина. C 1993 года в здании стал находиться филиал Краковского исторического музея под названием «Звежинецкий артистический салон», в котором был представлен быт рабочего начала XX века. С 2010 музей стал называться «Звежинецкий дом» и в нём стали года экспонировать творчество артистов из Звежинца. В настоящее время филиал ведёт просветительскую работу, связанную с историей Звежинца. Источники Piotr Hapanowicz: Zarys dziejów Zwierzyńca. W: Oblicza Zwierzyńca 1910—2010. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2010, s. 3-22. ISBN 978-83-7577-049-0. Oblicza Zwierzyńca 1910—2010. Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2010, s. 3 strona okładki. ISBN 978-83-7577-049-0.
Dom pod Krzyżem w Krakowie

Dom pod Krzyżem – budynek przy ulicy Szpitalnej 21 w Krakowie. Pierwotnie siedziba szpitala św. Rocha i kaplicy pod tym samym wezwaniem, obecnie mieści się w nim Centrum Interpretacji Niematerialnego Dziedzictwa Krakowa Muzeum Historycznego Miasta Krakowa (od 2008 udostępniany tylko podczas wystaw czasowych). Historia budynku Historia Domu pod Krzyżem sięga średniowiecza, kiedy mieścił się tutaj szpital pod wezwaniem św. Rocha przeznaczony dla ubogich scholarów (z kaplicą pod tym samym wezwaniem). Stanowił on część dużego kompleksu szpitalnego Ducha Świętego prowadzonego przez duchaków. Budowa obecnego budynku została zakończona w 1474 roku. W XVI wieku dobudowano do niego oficynę. W XVIII wieku został oddany parafii mariackiej, która prowadziła tu przytułek dla ubogich. W tym okresie na elewacji domu umieszczono krucyfiks, od którego pochodzi nazwa budynku (obecnie znajduje się tam jego kopia). Na początku XX w. budynek odkupiło miasto, które zamierzało zburzyć zabudowania poszpitalne, ale ostatecznie przekształciło je na domy mieszkalne i sklepy. W latach 1917–1937 na pierwszym piętrze budynku miał siedzibę Związek Artystów Plastyków. Wiosną 1933 roku Józef Jarema otwarł tu teatr Cricot. Siedziba muzeum W 1936 roku Rada Miasta przeznaczyła Dom pod Krzyżem na siedzibę przyszłego muzeum historycznego. Muzeum przejęło budynek w 1949 roku. W latach 1958–1969 przeprowadzono generalny remont budynku, podczas którego adaptowano obiekt na potrzeby ekspozycji poświęconej historii teatru krakowskiego (Oddziału Teatralnego Muzeum Historycznego Miasta Krakowa) oraz przywrócono budowli jej pierwotne cechy stylowe. Otwarcie oddziału nastąpiło w 1969, nadano mu wówczas imię Stanisława Wyspiańskiego. W zbiorach muzeum znalazły się m.in. pamiątki po Helenie Modrzejewskiej, Antoninie Hoffmann i Ludwiku Solskim, projekty scenografii i kostiumów Karola Frycza, Józefa Mehoffera, Andrzeja Pronaszki, Stanisława Wyspiańskiego, Andrzeja Stopki czy Tadeusza Kantora, a także inne eksponaty związane z historią teatru (portrety, rekwizyty, afisze teatralne, zaproszenia itp.). W 2008 zamknięto stałą wystawę ze względu na konieczny remont budynku, konserwację eksponatów oraz reorganizację wystawy. Aktualnie Oddział przygotowuje i udostępnia swoje zbiory zainteresowanym poprzez wystawy czasowe, wydarzenia i działania edukacyjne oraz kwerendy. Zobacz też Szpital św. Rocha w Krakowie Przypisy Bibliografia J. Adamczewski, Kraków osobliwy, Kraków: Wydawnictwo „Skrzat”, 1996, ISBN 83-86871-83-0. M. Hanik, Muzea Krakowa, Kraków: Krakowski Ośrodek Informacji Turystycznej, 1991. Linki zewnętrzne Dom pod Krzyżem. Magiczny Kraków. [dostęp 2018-06-15].
Дом под крестом

Дом под крестом (пол. Dom pod Krzyżem) — историческо-архитектурное здание на улице Шпитальна, 21 в Кракове, Польша. В настоящее время в здании располагается Театральный музей имени Станислава Выспянского, который является филиалом Краковского исторического музей. История Название здание происходит от креста, который располагается над входом в здание. Согласно польскому хронисту Яну Длугошу здание было построено в 1474 году. Несколько раз перестроенное здание использовалось с XVIII века в качестве приюта для нуждающихся. В начале XX века городские власти планировали снести здание, но в конечном итоге его площадь стала использоваться под магазины и жилые помещение. В здании находился также офис Ассоциации польских художников. В 1933 году в здании был театр Cricot. В 1939 году Дом под крестом был выбран местом размещения Краковского исторического музея. Постоянная экспозиция музея была открыта в 1969 году и состоит из экспонатов, предоставленных в 1952 году краковским Национальным музеем, польским театральным деятелем Людвиком Сольским, краковскими театрами и частными лицами. Источники J. Adamczewski, Kraków osobliwy, Kraków: Wydawnictwo «Skrzat», 1996, ISBN 83-86871-83-0. M. Hanik, Muzea Krakowa, Kraków: Krakowski Ośrodek Informacji Turystycznej, 1991. Ссылки Информация о музее (пол.)
Будинок "Під Хрестом" у Кракові

Будинок "Під Хрестом" - будівля на вулиці Шпитальній, 21 у Кракові . Спочатку тут знаходився госпіталь св. Роха та однойменна каплиця, нині в ній знаходиться Театральний відділ Історичного музею міста Кракова (з 2008 р. працює лише під час тимчасових виставок). Історія будівлі Історія будинку "Під Хрестом" сягає середньовіччя, коли тут був шпіталь св. Роха для бідних учених (з однойменною каплицею). Він був частиною великого лікарняного комплексу Святого Духа, яким керували духівники . Будівництво нинішньої будівлі було завершено в 1474 році. У XVI столітті до нього прибудували флігель. У 18 столітті його передали парафії Св. Марії, яка мала тут притулок для бідних. У цей період на фасаді будинку було встановлено розп'яття, яке дало назву будівлі (нині там зберігається його копія) . На початку 20-го століття будівлю викупило місто, яке мало намір знести будівлі постлікарні, але з часом перетворило їх на житлові будинки та магазини. У 1917-1937 роках на першому поверсі будинку розташовувалася Спілка художників . Навесні 1933 року Юзеф Ярема відкрив тут театр «Крікот» . Місцезнаходження музею У 1936 році міська управа визначила Будинок "Під Хрестом" місцем розташування майбутнього історичного музею . Будівлю музей отримав у 1949 році. У 1958-1969 роках було проведено капітальний ремонт будівлі, під час якого будівлю пристосували для експозиції, присвяченої історії краківського театру (Театральний філіал Історичного музею міста Кракова). Будівлі було відновлено оригінальні стильові риси. Відкриття філії відбулося у 1969 році, коли їй було присвоєно ім’я Станіслава Виспянського . До колекцій музею входять пам’ятні речі Гелени Моджеєвської, Антоніни Гофман і Людвіка Сольського, сценографія та дизайн костюмів Кароля Фрича, Юзефа Мегоффера, Анджея Пронашко, Станіслава Виспянського, Анджея Стопки та Тадеуша Кантора, а також інші експонати, пов’язані з історією театру (портрети, реквізит), театральні афіші, запрошення і т.д. ) . У 2008 році постійну експозицію було закрито у зв’язку з необхідністю реконструкції будівлі, консервацією експонатів та реорганізацією експозиції. Наразі Відділення готує та надає доступ до своїх колекцій зацікавленим сторонам через тимчасові виставки, освітні заходи, а також запити . Дивись також Лікарня Святого Юра Роха в Кракові Виноски Бібліографія J. Adamczewski, Krakow peculiar, Krakow: Wydawnictwo "Skrzat", 1996,ISBN 83-86871-83-0 . М. Ганік, Краківські музеї, Краків: Краківський туристичний інформаційний центр, 1991. Зовнішні посилання Dom pod Krzyżem. Muzeum Historyczne Miasta Krakowa. Dom pod Krzyżem. Magiczny Kraków.
Biedrusko

Biedrusko [bjɛˈdruskɔ] is a village in the administrative district of Gmina Suchy Las, within Poznań County, Greater Poland Voivodeship, in west-central Poland. In 2006 the village had a population of ~2,200. Biedrusko is the centre of a large military training area of the Polish Army. It contains an army barracks, a palace (undergoing restoration), and a large modern estate of apartment blocks. History Biedrusko was first recorded in the 13th century. The village belonged to the Cistercian order (according to various sources from 1242, 1491 or 1518), and administratively it was part of the Poznań Voivodeship of the Greater Poland Province of the Polish Crown until the Second Partition of Poland in 1793 when it was annexed by Prussia. The village was then subjected to Germanisation, and Prussians confiscated church goods and handed them over to German landowners in 1797. From 1807 it was part of the short-lived Polish Duchy of Warsaw, in 1815 it was re-annexed by Prussia, and from 1871 it was also part of Germany. In 1904 the German Army bought the area, and then set up a large military training area. In November 1918, after World War I, Poland regained independence, and on December 28, 1918, Biedrusko was captured by Polish insurgents, whose aim was to reintegrate the Greater Poland region with Poland. The village was successfully restored to Poland, and the garrison was taken over by the Polish Army. It has been in use by the Polish military since then, except during the German occupation of Poland (World War II) when the German Army used it again as the Warthelager training camp. This area includes the site of several now uninhabited former villages, including Chojnica, Glinienko, Glinno, Knyszyna, Łagiewniki, Okalewo, Trzuskotowo and Tworkowo. Polish crafts, services and agriculture developed in the interbellum, and in 1937, the garrison was expanded. References
Biedrusko

Biedrusko (prononciation : [bjɛˈdruskɔ], en allemand : Warthelager) est un village polonais de la gmina de Suchy Las dans le powiat de Poznań de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 8 kilomètres au nord-ouest de Suchy Las (siège de la gmina) et à 15 kilomètres au nord de Poznań (siège du powiat et capitale régionale). Histoire Un terrain d'entraînement militaire est construit sur les terres des anciens manoirs de Morasko et Biedrusko, qui sont vendus à l'État prussien en 1900. Ces domaines de la famille von Treskow comprennent des avant-postes et des dépendances : Chojnica Knischin Trzuskotowo Tworkowo Biedrusko Le terrain d'entraînement fait partie du 5e corps d'armée dont le quartier général se trouve à Posen. De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Biedrusko est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Le village possède une population de 2 700 habitants en 2009. Références Portail de la Pologne
Бедрусько

Бедруско (пол. Biedrusko) — село в Польщі, у гміні Сухий Ляс Познанського повіту Великопольського воєводства. Населення — 2098 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Познанського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Бедрусько .
Landschaftsschutzpark Chojnów

Der Landschaftsschutzpark Chojnów (polnisch: Chojnowski Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1993 eingerichtete Park liegt auf der Tal der mittleren Weichsel in Zentralpolen und hat eine Fläche von 67,96 km² sowie eine Pufferzone von 47,27 km². Charakteristisch für den Park ist die Fluss- und Waldlandschaft Masowiens. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Homepage
Chojnów Landscape Park

Chojnów Landscape Park (Chojnowski Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in east-central Poland, established in 1993, covering an area of 67.96553 square kilometres (26.24164 sq mi). It consists chiefly of the Chojnów forests (Lasy Chojnowskie) south of Warsaw, named after the village of Chojnów. The Park lies within Masovian Voivodeship, in Piaseczno County (Gmina Piaseczno, Gmina Konstancin-Jeziorna, Gmina Prażmów, Gmina Tarczyn). Since 2010, it has been part of the Masovian Landscape Park Complex, along with the Mazowiecki, Brudzeński, Kozienicki and Nadbużański landscape parks (with which he previously formed the ensemble). It is an element of the Green Ring of Warsaw and the protected areas belt stretching from the Mazowiecki Landscape Park to the Bolimów Landscape Park. Within the Landscape Park are 11 nature reserves. References Gallery
Choragwica Transmitter

Chorągwica Transmitter is a facility for FM and TV broadcasting at Chorągwica near Mietniów, Wieliczka County in Poland. Chorągwica Transmitter uses as antenna tower a 286-metre-tall (938 ft) guyed mast, built in 1962. Transmitted programmes Digital television MPEG-4 MUX 3*(SW) - Transmitters for Southern part Świętokrzyskie Voivodeship Radio References External links https://web.archive.org/web/20070928014832/http://ukf.pl/index.php/topic%2C262.0.html http://emi.emitel.pl/EMITEL/obiekty.aspx?obiekt=DODR_S4A Archived 2007-03-28 at the Wayback Machine