NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palais Sapieha (Varsovie)

Le palais Sapieha est un château situé à Varsovie en Pologne. Il a été détruit en 1944, puis reconstruit dans les années 1950. Ce palais appartenait auparavant à la puissante famille des Sapieha qui a donné son nom à l'édifice. Aujourd'hui une école d'arrondissement y a établi ses locaux. Histoire Construit pour Jan Fryderyk Sapieha, grand chancelier de Lituanie, dans le style rococo en 1731 -1746 par l'architecte Johan Sigmund Deibel, le palais se composait initialement de cinq corps de logis et de deux bâtiments entre le palais lui-même et la chaussée. Le premier des deux bâtiments fut réuni au complexe du palais vers 1741 -1742, tandis que le second - en 1771 -1790, Entre 1818 et 1820, une annexe fut ajoutée au palais dans laquelle on installa une caserne (Koszary sapieżyńskie). Cette transformation du bâtiment en style néoclassique fut réalisée par l'architecte Whilhem-Henry Minter. Pendant l'insurrection polonaise de 1830, le palais servit de caserne au 4e régiment d'infanterie polonaise (Czwartacy). Source (ru) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en russe intitulé « Дворец Сапег (Варшава) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Articles connexes Palais Sapieha (Vilnius) Palais de Roujany Portail des châteaux Portail de Varsovie
Palazzo Sapieha (Varsavia)

Il palazzo Sapieha (in polacco: pałac Sapiehów w Warszawie) è uno dei palazzi nel quartiere della Città Nuova di Varsavia. Iniziato dalla potente famiglia Sapieha che diede il nome all'edificio, nel ventunesimo secolo ha ospitato il Complesso Scolastico di Protezione Ambientale. Storia Il palazzo, commissionato da Jan Fryderyk Sapieha, Cancelliere del Granducato di Lituania, fu costruito in stile rococò tra il 1731 e il 1746 da Jan Zygmunt Deybel. Fu costruito come un palazzo cittadino in stile francese, il cosiddetto Hôtel particulier. A quel tempo era costituito da edifici principali a cinque assi (corps de logis) e due annessi tra il palazzo e una strada. Tra il 1741 e il 1742 l'attuale annesso a un piano fu collegato con l'annesso principale del complesso del palazzo, e tra il 1771 e il 1790 fu eretta un'altra ala per collegare l'abitato corps de logis con il secondo annesso. Nel 1818-1820 il palazzo fu trasformato nella caserma Sapieha (Koszary sapieżyńskie) per l'uso dell'esercito. La ristrutturazione neoclassica all'inizio del XIX secolo fu opera di Wilhelm Henryk Minter. Durante la rivolta di novembre servì da caserma per il famoso IV° reggimento di fanteria polacco (Czwartacy). Distrutto nel 1944 dalle forze di occupazione tedesche, fu ricostruito negli anni '50 da Maria Zachwatowicz. Nel 1965 il palazzo è stato iscritto nel registro dei monumenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Sapieha
Sapiehapaleis

Sapiehapaleis (Pools: Pałac Sapiehów) is een paleis dat gelegen is in de Poolse hoofdstad Warschau. Het paleis werd tussen 1731 en 1746 in opdracht van Jan Fryderyk Sapieha gebouwd in barokke stijl volgens de plannen van architect Jan Zygmunt Deybel. Er werden later twee vleugels aangebouwd en ook de weelderige rococo-decoratie en de ambitieuze gevelbekroning. Van 1818 tot 1820 werd het herbouwd voor legerdoeleinden tot de Koszary sapieżyńskie-kazerne. Tijdens de Opstand van november 1830 diende het als kazerne voor het Poolse 4de Infanterieregiment (Czwartacy). Het werd tijdens de Opstand van Warschau in 1944 verwoest door Duitse troepen. Het paleis werd tussen 1950 en 1955 door Marię Zachwatowiczową herbouwd.
Pałac Sapiehów w Warszawie

Pałac Sapiehów, także Koszary Sapieżyńskie – zabytkowy pałac znajdujący się przy ul. Zakroczymskiej 6 w Warszawie. Historia Pałac został zbudowany w latach 1731–1746 w stylu barokowym według projektu Jana Zygmunta Deybla dla kasztelana trockiego, późniejszego kanclerza wielkiego litewskiego, Jana Fryderyka Sapiehy. W 1817 roku będący w złym stanie budynek kupiła od Sapiehów Komisja Rządowa Wojny Królestwa Polskiego. W latach 1818–1820 został przebudowany w stylu klasycystycznym na koszary według projektu Wilhelma Henryka Mintera. Przebudowa ta w dużym stopniu spowodowała zniszczenie bogatej szaty rokokowej na elewacjach. Od 1820 roku do powstania listopadowego pełnił funkcje koszar 4 Pułku Piechoty Liniowej – Czwartaków. Po powstaniu listopadowym, do wycofania się Rosjan z Warszawy w sierpniu 1915 roku, pałac pełnił rolę koszar wojsk rosyjskich. W tym czasie jego elewacja uległa dalszej dewastacji w wyniku skucia boniowania i ryzalitu wejściowego. W dwudziestoleciu międzywojennym w pałacu mieściła się filia Głównego Wojskowego Szpitala Ujazdowskiego. Pałac został zbombardowany i spalony przez Niemców w 1944. W latach 1950–1955 pałac został zrekonstruowany przez Marię Zachwatowicz według oryginalnych planów Jana Fryderyka Deybla. W 1965 pałac został wpisany do rejestru zabytków. Od roku 1972 w pałacu mieściły się Specjalna Szkoła Podstawowa nr 196, później (w 1999 roku) Przedszkole Specjalne nr 343 i Specjalne Gimnazjum nr 153. Od 2005 roku zaczęto stosować nazwę „Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr. 15 dla Dzieci Słabosłyszących im. Ottona Lipkowskiego”. Przypisy
Дворец Сапег (Варшава)

Дворец Сапег', иногда Сапегов (пол. pałac Sapiehów w Warszawie) — один из дворцов, расположенных в Новом городе, районе Варшавы (Польша). Дворец ранее принадлежал могущественной семье Сапегов, давших своё имя дворцу, сейчас в нём расположена окружная школа. История Дворец был построен по заказу Яна Фредерика Сапеги, канцлера великого литовского, в стиле рококо в 1731—1746 годах архитектором Яном Зигмунтом Дейбелем. Он возводился во французском дворцовом стиле, называемом особняковым. В это время он состоял из пятиосевого главного здания (corps de logis) и двух отдельных зданий между дворцом и улицей. Между 1741—1742 годами одноэтажное отдельно стоящее здание было соединено с дворцовым комплексом, а в 1771—1790 годах и второе здание воссоединилось с главным corps de logis. В 1818—1820 годах ко дворцу была сделана пристройка, где разместились казармы Сапега (Koszary sapieżyńskie). Преобразование здания в неоклассический стиль было дело рук архитектора Вильхельма Хенрика Минтера. Во время Ноябрьского восстания в 1830—1831 годов дворец служил казармой для польского 4-го пехотного полка. Дворец был разрушен в 1944 году немецкими войсками, в 1950-е годы его восстановила Мария Захватовихова. В 1965 году восстановленный дворец вписали в число охраняемых памятников архитектуры. Примечания
Hala Kopińska w Warszawie

Hala Kopińska – budynek domu towarowego znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Ochota, przy ul. ppłk. M. Sokołowskiego „Grzymały” 2. Opis Budynek został wzniesiony w latach 1952−1956 (według innego źródła 1952−1953) na podstawie projektu Zbigniewa Wacławka. Powstał na wybudowanym w pierwszej połowie lat 50. XX wieku osiedlu Ochota, znajdującym się między ulicami: Grójecką, Wery Kostrzewy (Bitwy Warszawskiej 1920 roku), Szczęśliwicką i Kopińską. Obiekt pierwotnie nosił nazwę hala targowa Ochota. Później stał się siedzibą filii Powszechnego Domu Towarowego (PDT) Warszawa-Wola, a od 1958 roku − samodzielnego wielobranżowego domu towarowego PDT Warszawa-Ochota (PDT Ochota) przy ul. Kopińskiej 18. Prowadzono w nim sprzedaż detaliczną artykułów spożywczych i podstawowych artykułów przemysłowych. Hala ma długość 60 i szerokość 36 metrów. Zadaszenie przeszklonymi ćwierćwalcami sprawiło, że budynek przypomina hangar lotniczy lub halę fabryczną. Jednym z jego charakterystycznych elementów jest wieża, w której umieszczono komin. Architekt zastosował również pseudogotycki, wertykalny detal. Wokół hali zaplanowano taras ogrodzony balustradą. W budynku urządzono m.in. jadłodajnię dla klientów o sklepieniu żebrowym wachlarzowym. W podziemiach powstały m.in. magazyny, chłodnie, kuchnia i stołówka dla personelu, prysznice, umywalnie oraz kotłownia. Był to pierwszy w Warszawie duży obiekt handlowy, w którym rozdzielono drogi dla kupujących od tras dostaw towarów, m.in. dzięki zastosowaniu ramp zjazdowych na poziom piwnic. Obok budynku powstało targowisko. W 2024 roku spółdzielnia zarządzająca Halą Kopińską została połączona ze spółdzielnią Hale Banacha, która zarządza innymi halami targowymi na Ochocie, przy Targowisku Banacha. Obecna nazwa hali pochodzi od nazwy ulicy Kopińskiej, do numeracji której była pierwotnie przypisana. Budynek został ujęty na opracowanej przez Stowarzyszenie Architektów Polskich w 2003 roku liście dóbr kultury współczesnej Warszawy z lat 1945–1989. Od 2012 roku znajduje się w gminnej ewidencji zabytków (numer OCH05261), pod nazwą historyczną Hala Towarowa „Ochota” i współczesną Hala Kopińska. W hali mieści się m.in. duży wielobranżowy sklep samoobsługowy. Przypisy
Landschaftsschutzpark Czarnorzeki-Streżów

Der Landschaftsschutzpark Czarnorzeki-Streżów (polnisch: Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1993 eingerichtete Park liegt im Strzyżów-Gebirge und im Dynów-Gebirge in Südostpolen und hat eine Fläche von 256,54 km² sowie eine Pufferzone von 340,74 km². Charakteristisch für den Park ist die Gebirgslandschaft der Beskiden. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Roman Malarz: Polskie Góry. Kraków: Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, 2003. ISBN 83-88080-82-2. (polnisch) Weblinks Homepage (polnisch)
Czarnorzeki-Strzyżów Landscape Park

Czarnorzeki-Strzyżów Landscape Park (Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in south-eastern Poland, established in 1993, covering an area of 257.84 square kilometres (99.55 sq mi). The Park lies within Podkarpackie Voivodeship: in Brzozów County (Gmina Jasienica Rosielna), Dębica County (Gmina Brzostek), Krosno County (Gmina Korczyna, Gmina Wojaszówka) and Strzyżów County (Gmina Strzyżów, Gmina Frysztak, Gmina Wiśniowa). References
Landschapspark Czarnorzeki-Strzyżów

Het Landschapspark Czarnorzeki-Strzyżów (Pools: Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Subkarpaten in Polen. Het park werd opgericht in 1993 en is 257,84 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen en rotsformaties. Externe link Officiële website
Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy

Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy położony w województwie podkarpackim na Pogórzu Strzyżowskim i Dynowskim. Utworzony w 1993 r. Wchodzi w skład Zespołu Karpackich Parków Krajobrazowych. Zajmuje powierzchnię 256,54 km². Jego otulina zajmuje 340,74 km², a w jej skład wchodzi Czarnorzecki Obszar Chronionego Krajobrazu. Znajdują się tu pasma górskie z najwyższym szczytem Suchą Górą (591 m n.p.m.). W parku występują wychodnie piaskowców, które proces erozji uformował w ostańce. Kilkanaście spośród nich ma status pomnika przyrody. Na terenie parku znajdują się liczne potoki. Przepływają tędy z licznymi odcinkami przełomowymi rzeki Stobnica i Wisłok. Niemal połowę powierzchni parku zajmują użytki rolne. Drugą połowę lasy o charakterze naturalnym, z przewagą jodły, buka i sosny. Rzadziej występują dąb szypułkowy, modrzew europejski oraz grab. Rośnie tu 40 gatunków chronionych roślin górskich, między innymi: śnieżyca wiosenna, śnieżyczka przebiśnieg, skrzyp olbrzymi oraz pokrzyk wilcza jagoda. Na terenie parku występuje także wiele chronionych gatunków zwierząt: puchacze, orliki krzykliwe, rysie, wydry i wilki. Na terenie parku znajdują się trzy rezerwaty przyrody: Prządki im. prof. Henryka Świdzińskiego, Góra Chełm i Herby. W otulinie parku również zlokalizowane są trzy rezerwaty: Cisy w Malinówce, Kretówki i Kamera. Przypisy Bibliografia Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski, ElżbietaE. Bajkiewicz-Grabowska (red.), IwonaI. Swenson (red.), ZofiaZ. Aleksandrowicz, Warszawa: PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866 . Linki zewnętrzne Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy na stronie Zespołu Karpackich Parków Krajobrazowych w Krośnie Czarnorzecko-Strzyżowski Park Krajobrazowy. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Parki krajobrazowe. Nadleśnictwo Strzyżów – Lasy Państwowe.
Willa „Banczewianka” w Milanówku

Willa „Banczewianka” w Milanówku – drewniana, zabytkowa willa w Milanówku, położona przy ul. Zacisznej 10. Według niektórych źródeł willa została wzniesiona ok. 1890 r., co czyni z nią najstarszą spośród drewnianych willi w Milanówku. Inne źródła jako rok budowy podają 1914 r. W 1988 została jednym z ok. 400 obiektów w Milanówku zbiorczo wpisanych do rejestru zabytków pod nr A-1319 jako zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta. Budynek pozostaje w rękach prywatnych, zaś jego wnętrza są wynajmowane m.in. na zajęcia sportowo-rekreacyjne i uroczystości rodzinne. Przypisy
Nowe Ługi

Nowe Ługi – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Jeziorki Południowe, niedaleko ulic Sarabandy, Głębokiej i Ługi. Akwen ma charakter jeziora wytopiskowego. Położony jest na obszarze zlewni Kanału Jeziorki, jednak nie posiada bezpośredniego połączenia z żadnym innym obiektem hydrograficznym. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” staw położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia wynosi 0,1442 ha (inne źródło podaje 0,1870 ha). Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 103,4 m n.p.m. Pojemność zbiornika wodnego wynosi 2250 m³. Według „Opracowania ekofizjograficznego do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy” z 2006 roku staw zanika i jest bardzo wartościowym przyrodniczo miejscem lęgowym ptaków. Znajduje się w zasięgu terenów zieleni miejskiej jako teren otwarty z wodami wraz z pobliskim stawem Czyste. Przypisy
Pilchowice (Slezské vojvodství)

Pilchowice (německy Pilchowitz, v letech 1936–1945 Bilchengrund) je vesnice v jižním Polsku ve Slezském vojvodství v okrese Hlivice, sídlo gminy Pilchowice. Leží na historickém území Horního Slezska v suburbánní zóně katovické konurbace zhruba 11 km jihozápadně od Hlivic. V roce 2015 zde žilo 3 071 obyvatel. Dějiny První písemná zmínka o obci pochází z listiny Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis sepsané kolem roku 1305. Po staletí sdílely Pilchowice osudy Bytomského knížectví. Byly tedy součástí zemí Koruny české a po rozdělení Slezska v roce 1742 připadly Prusku, od roku 1871 v rámci sjednoceného Německa. Na území německého státu se nacházely do konce druhé světové války, přičemž v meziválečném období vedla státní hranice v bezprostřední blízkosti obce. V hornoslezském plebiscitu se pro setrvání v Německu vyslovilo 66,2 % hlasujících. Od 16. století do roku 1945 měly status městyse (německy Städtel nebo Marktflecken, latinsky oppidum). V letech 1899–1991 tudy procházela úzkorozchodná dráha Bytom – Hlivice – Ratiboř. Památky Nejvýznamnější památkou obce je bývalý klášter a špitál milosrdných bratří dokončený v roce 1814 a přestavěný do současné novogotické podoby v roce 1859. Od roku 1952 je sídlem Nemocnice pro plicní choroby (Szpital Chorób Płuc). Zde dožil a je pohřben na pilchowickém hřbitově Konstanty Damrot (1841–1895), významný polský národní buditel Horního Slezska. S nemocničním areálem sousedí barokní katolický kostel Stětí sv. Jana Křtitele z roku 1780. Budova samosprávy gminy Pilchowice (urząd gminy) je někdejší zámek obnovený ve zjednodušené podobě po vypálení Rudou armádou v roce 1945. V ulicích Rynek (Náměstí) a Dworcowa (Nádražní) se dochovala zástavba městského typu z přelomu 19. a 20. století. Historickou památkou je i zchátralé nádraží zrušené úzkorozchodné dráhy. Rodáci V Pilchowicích od roku 1987 žije a tvoří spisovatel Szczepan Twardoch. Nyní bydlí v osadě Wielopole na západním okraji obce v tzv. Černém domě (Czarny Dom) navrženém svou manželkou architektkou Agatou Twardochovou. Místní dějiny byly inspirací mj. pro jeho román Drach. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pilchowice na Wikimedia Commons Webové stránky gminy Pilchowice Pilchowice na portálu fotopolska.eu – historické a současné fotografie a fórum (polsky)
Pilchowice

Pilchowice (deutsch Pilchowitz, von 1936 bis 1945 Bilchengrund) ist ein Dorf und Sitz der gleichnamigen Landgemeinde in der Woiwodschaft Schlesien, Powiat Gliwicki in Polen. Geschichte Die erste urkundliche Erwähnung des Dorfes erfolgte 1305. 1867 wurde ein Lehrerseminar im ehemaligen Dominialschloss eingerichtet. Sehenswürdigkeiten Der spätbarocke Bau der katholischen Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung ist mit seinem Frontturm auf die nach Westen führende Straße nach Stanitz ausgerichtet und wurde, von Graf Emanuel von Wengersky gestiftet, von 1779 bis 1780 errichtet und 1912 erneuert. Aus der Erbauungszeit stammen der Hauptaltar mit einem Altarblatt der Enthauptung Johannes des Täufers sowie die Kanzel. Östlich der Kirche erstreckt sich das ehemalige Kloster der Barmherzigen Brüder, ein neugotischer Baukomplex aus dem 19. Jahrhundert, in dem heute eine Klinik eingerichtet ist. Gmina Die Landgemeinde (gmina wiejska) Pilchowice gliedert sich in sieben Ortschaften (sołectwo): Kuźnia Nieborowska (Nieborowitzer Hammer) Leboszowice (Leboschowitz) Nieborowice (Nieborowitz) Pilchowice (Pilchowitz) Stanica (Stanitz) Wilcza Żernica (Deutsch Zernitz) Durch das Gemeindegebiet fließt die Birawka (Bierawka). Seit 2012 besteht eine Gemeindepartnerschaft mit Bobritzsch-Hilbersdorf. Söhne und Töchter des Dorfes Szczepan Twardoch (* 1979), Schriftsteller Literatur Johannes Chrząszcz: Festschrift zum hundertjährigen Jubiläum des Klosters der Barmherzigen Brüder zu Pilchowitz 1814 bis 1914. Schlesische Volkszeitung, Druckerei und Verlag, Breslau, 1914 (Digitalisat) Weblinks Website der Gemeinde (polnisch) Gemeindeamt Pilchowice (polnisch) Geschichte von Pilchowice (polnisch)
Pilchowice

Pilchowice est un village polonais de la voïvodie de Silésie et du powiat de Gliwice. Il est le siège de la gmina de Pilchowice et comptait 2.919 habitants en 2008. Le barrage de Pilchowice, sur la rivière Bóbr est le second plus haut barrage de Pologne. Portail de la Pologne
Pilchowice (Silezië)

Pilchowice is een dorp in het Poolse woiwodschap Silezië, in het district Gliwicki. De plaats maakt deel uit van de gemeente Pilchowice en telt 2906 inwoners. Verkeer en vervoer Station Pilchowice (gesloten) Station Pilchowice Bierawka (gesloten)
Пільховиці (Сілезьке воєводство)

Пільховиці (пол. Pilchowice, нім. Pilchowitz) — село в Польщі, у гміні Пільховиці Гливицького повіту Сілезького воєводства. Раніше — місто. ↵Населення — 3048 осіб (2011). У 1975—1998 роках село належало до Катовицького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Ełk (stacja kolejowa)

Ełk – stacja kolejowa przy ulicy Dąbrowskiego 16 w Ełku, w województwie warmińsko-mazurskim, w Polsce. Dawna stacja styczna Ełckiej Kolei Wąskotorowej. Główna stacja węzłowa w mieście. Ruch kolejowy prowadzony jest z nastawni wyposażonej w komputerowe urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w której funkcjonuje jednocześnie Lokalne Centrum Sterowania Ełk. Ruch pasażerski Dworzec Dworzec kolejowy wybudowany został w 1868 roku. W czasie pierwszej i II wojny światowej obiekt ulegał poważnym zniszczeniom. Po wojnach odbudowany, w nieco zmienionej formie. Zewnętrzny wygląd dworca zachował do dziś, z wyjątkiem dachu który został wybudowany płaski, a wcześniejszy dwuspadowy został spalony podczas wkroczeniu Armii Czerwonej do miasta zimą 1945 roku. W listopadzie 2013 roku rozpoczęła się modernizacja dworca zakończona w lipcu 2014. Odnowiony dworzec swoim wyglądem oraz przywróconym dwuspadowym dachem nawiązuje do pierwotnej architektury obiektu z przełomu XIX i XX wieku. 28 lipca 2014 budynek dworca po modernizacji został oficjalnie oddany do użytku. Koszt inwestycji wyniósł 6,4 mln zł netto i został sfinansowany ze środków własnych PKP i dotacji budżetu państwa. Lokomotywownia Przy stacji w latach 1906–2009 funkcjonowała lokomotywownia, wcześniej parowozownia, która aż do roku 1992 prowadziła w ruchu planowym pociągi trakcją parową. Tutejsza jednostka była drugą po parowozowni Wolsztyn najdłużej eksploatującą w Polsce parowozy. Ostatnim użytkownikiem obiektu był PKP Cargo SA. Zespół parowozowni wpisany jest do rejestru zabytków. Galeria Przypisy
Piotrków Trybunalski Vandtårn

Piotrków Trybunalski Vandtårn er et polsk vandtårn beliggende på byen Piotrków Trybunalskis hovedgade nær togstationen. Historie Tårnets opførelse blev afsluttet i 1927. Det er tegnet af arkitekt Władysław Horodecki. Byggeriet blev finansieret med et lån taget hos New York-virksomheden Ulen & Co., og det var en del af en større polsk investering for at modernisere infrastrukturen og forbedre forholdende inden for sundhedsområdet og det sanitære (herunder indgik også byerne Częstochowa, Lublin, Radom og Sosnowiec). I midten af 2008 påbegyndtes en renovering af tårnets facade, hvormed ydervæggene er blevet restaureret og tårnet er blevet malet. Arkitektur Bygningens grundplan er en cirkel og selve værket er i renæssancestil. Tårnet er inddelt i tre moduler, hvor det nederste er soklen, det midterste er cylindrisk med rektangulære vinduer arrangeret i en opadgående spiral. I den øverste del findes mange vinduer adskilt af pilastre og byens våbenskjold. Eksterne henvisninger "Wieża ciśnień - czar przedwojennych inwestycji cz. 1" (polsk). epiotrkow.pl. 2001-08-06. Hentet 2011-03-10. "Z brazylijskiej dżungli do Piotrkowa i Aten" (polsk). epiotrkow.pl. 2008-07-24. Arkiveret fra originalen 17. juli 2009. Hentet 2011-03-10. "Vandtårne" (polsk). epiotrkow.pl. Hentet 2011-03-10.
Wieża ciśnień w Piotrkowie Trybunalskim

Wieża ciśnień w Piotrkowie Trybunalskim – wieża wodna znajdująca się w Piotrkowie Trybunalskim przy ul. Słowackiego, niedaleko dworca kolejowego. Historia Wieża ciśnień ukończona w 1926 roku według projektu Władysława Horodeckiego. Budowa sfinansowana została z pożyczki, zaciągniętej w nowojorskiej firmie „Ulen & Co.”, w ramach umowy dotyczącej finansowania także w czterech miastach (Częstochowa, Lublin, Radom i Sosnowiec) Polski inwestycji mających na celu unowocześnienie infrastruktury oraz podniesieniu standardów sanitarno-zdrowotnych. Wieża miała być częścią sieci wodno-kanalizacyjnej Piotrkowa Trybunalskiego, dlatego została ulokowana w samym centrum miasta na ul. Słowackiego, tuż obok dworca kolejowego. W połowie lat dziewięćdziesiątych XX wieku został na niej umieszczony nadajnik radiowy. Do 20 maja 2013 roku nadajnik na wieży miała Telewizja Polsat. W połowie 2008 roku przeprowadzono zewnętrzną renowację Wieży Ciśnień w ramach projektu Szlak Wielu Kultur. Na jego realizację miasto otrzymało dofinansowanie z Unii Europejskiej. W ramach remontu odnowiono elewację, wymieniono dach, okna i drzwi wejściowe. Pomimo że w projekcie zabudowy (z 2011 roku) jest przewidziane wykorzystanie jej na cele usług związanych z turystyką z możliwością dobudowania obiektów i połączenia ich z wieżą do 2019 roku, nie udało się znaleźć inwestora. Architektura Wzniesiona na planie koła, formą nawiązuje do renesansu. W dolnej części wyodrębniona jest część cokołu, w części środkowej znajdują się okna, rozmieszczone na spiralnie wznoszącej się linii. W części górnej umieszczono kilkanaście okienek rozdzielonych pilastrami oraz herb Piotrkowa. Przypisy Linki zewnętrzne Wieża ciśnień Z brazylijskiej dżungli do Piotrkowa i Aten ePiotrków - wieża ciśnień