NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sts. Peter and Paul Church (Pabianice)

The Sts. Peter and Paul Church is a Lutheran church and a historical landmark in the town of Pabianice in central Poland. Constructed in the early nineteenth century to cater to the spiritual needs of the growing Protestant population of the rising industrial town, the church now serves a small Lutheran community in what is a predominantly Catholic area. Since 2010 the church has been the seat of the bishop of the Lutheran Diocese of Warsaw. History The Lutheran parish in Pabianice was established in 1818, but religious services had been held in the town since 1803 in a chapel of the sixteenth-century fortified manor. The growing number of Protestant settlers in the 1820s created the need to erect a new church for the community. The government of Congress Poland approved the project in 1821, and while preliminary work ended in 1827, problems with foundations in the marshy ground necessitated further works before the church could be consecrated in 1832. The final blueprints were those of Franciszek Reinstein with emendations by Jan Zille. The church was then rebuilt between 1875 and 1876, one of the main motives for this being expansion. The building could then accommodate 1000 people, but by 1904 the population of the parish reached twelve thousand (fourth largest in Russian Poland), which made it necessary to hold both morning and evening services. In 1945 the church was plundered and remained a property of the Communist state until 1948, when it was returned to the local Lutherans. The Church of St. Peter and St. Paul became a listed building in 1948 and figures as an immovable heritage object in the Polish heritage register (no. 64-IV-12 from 23 March 1948 and A/45 from 29 August 1967). Architecture The building has a round shape with an adjoining tower facing the street. The church was constructed in the Neoclassical style, although it acquired some elements of Neo-Renaissance architecture after its reconstruction in the 1870s. That was also when the building gained its contemporary appearance, with the figures of the apostles Paul and Peter on the tower and the hexagonal spire at the top of the roof of the central rotunda. Notable elements of the interior include a marble baptismal font from 1864 and a painting of Christ by the nineteenth-century Polish painter Wojciech Gerson. See also Evangelical Church of the Augsburg Confession in Poland Lutheran Diocese of Warsaw Bibliography Klimek, Anna (2012). "Aktywność społeczna oraz relikty dziedzictwa materialnego ewangelików augsburskich w Pabianicach". Studia z Geografii Politycznej i Historycznej (in Polish) (1): 193–206. Retrieved 17 January 2018. Kruś, Anna (2016). "Społeczno-religijna rola luteranów w dziejach Pabianic i Zgierza oraz relikty ich dziedzictwa materialnego". Acta Universitatis Lodziensis: Studia Geographica Socio-Oeconomica (in Polish). 25: 155–73. doi:10.18778/1508-1117.25.08. Retrieved 17 January 2018. References
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Pabianicach

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Pabianicach – kościół parafii ewangelicko-augsburskiej pod tym samym wezwaniem, obiekt zabytkowy. Znajduje się w centrum Pabianic przy ul. Zamkowej 8. Historia Świątynię zaprojektował Franciszek Reinstein. Wznoszona w latach 1827–1832, została poświęcona 25 listopada 1832 r. przez ks. Ernsta Johanna Augusta von Modl. Systematycznie doposażana, została powiększona i rozbudowana w latach 1875-1876. Poddano ją gruntownemu remontowi w latach 2001-2002, co obejmowało renowację wnętrza, odgrzybienie ścian, osuszenie fundamentów, wymianę posadzki, ocieplenie stropu i instalację ogrzewania. Architektura Kościół ma kształt rotundy wpisanej w plan krzyża, zwieńczonej stożkowym dachem z tzw. latarnią na szczycie. Zewnętrzną elewację ozdobiono figurami apostołów: św. Piotra i św. Pawła, które wykonał warszawski rzeźbiarz Aleksander Pruszyński. Wnętrze W kościele znajduje się marmurowa Chrzcielnica, sprowadzona w 1864 roku z Saksonii staraniem pabianickiego fabrykanta Gottfrieda Krusche. Ołtarz posiada dwie kondygnacje, z których wyższa jest amboną. Obraz ołtarzowy, przedstawiający Jezusa modlącego się w ogrodzie Gethsemane, namalował znany polski artysta i założyciel warszawskiej Zachęty Wojciech Gerson. Do czasów obecnych nie zachowały się wykonane w Saksonii zabytkowe witraże ufundowane przez rodzinę Kindlerów. Przedstawiały one Marię u stóp zmartwychwstałego Jezusa oraz chrzest Jezusa. Na chórze znajdują się organy firmy Gebrüder Walter, które - jako jedne z niewielu w regionie - zachowały pełną trakturę mechaniczną. Bibliografia DariuszD. Bruncz DariuszD., Parafia Ewangelicko-Augsburska św. Piotra i św. Pawła w Pabianicach [online], Ekumenizm.pl, 27 stycznia 2004 [zarchiwizowane z adresu 2013-05-03] . Kościół Ewangelicki w Powiecie Pabianickim
Собор Святых Петра и Павла (Пабьянице)

Собор Св. Петра и Павла — лютеранская церковь и историческая достопримечательность города Пабьянице в центральной Польше. Построенная в начале XIX века для удовлетворения духовных потребностей растущего протестантского населения развивающегося промышленного города, церковь теперь служит небольшой лютеранской общине. С 2010 года церковь является кафедральным собором епископа Лютеранской епархии Варшавы. История Лютеранский приход в Пабьянице был основан в 1818 году, но религиозные службы проводились в городе с 1803 года в часовне укреплённого поместья XVI века. Растущее число протестантских поселенцев в 1820-х годах создало необходимость возвести новую церковь для общины. Правительство Царства Польского одобрило проект в 1821 году, и хотя предварительные работы закончились в 1827 году, проблемы с фундаментами в болотистой местности потребовали дальнейших работ, прежде чем церковь могла быть освящена в 1832 году. Окончательными чертежами были чертежи архитектора Франтишека Рейнштейна с поправками Яна Зилле. Затем церковь была восстановлена между 1875 и 1876 годами, одним из главных мотивов этого было её расширение: здание могло тогда вместить 1000 человек, но к 1904 году население прихода достигло двенадцати тысяч (четвертое по величине в русской Польше), что делало необходимым проведение как утренних, так и вечерних служб. В 1945 году церковь была разграблена и оставалась собственностью Польской республики до 1948 года, когда была возвращена местным лютеранам. В 1948 году церковь Св. Петра и Павла была включена в список зданий в качестве памятника архитектуры в польском реестре памятников наследия (№ 64-IV-12 от 23 марта 1948 года и A/45 от 29 августа 1967 года). Архитектура Здание имеет круглую форму с примыкающей башней, выходящей на улицу. Церковь была построена в неоклассическом стиле, хотя и приобрела некоторые элементы архитектуры в стиле неоренессанса после реконструкции в 1870-х годах. В том же году здание получило свой современный облик, с фигурами апостолов Петра и Павла на башне и шестигранным шпилем на крыше центральной ротонды. Примечательные элементы интерьера включают мраморную купель для крещения 1864 года и картину, изображающую Христа, работы польского художника XIX века Войцеха Герсона. Примечания Литература Klimek, Anna. Aktywność społeczna oraz relikty dziedzictwa materialnego ewangelików augsburskich w Pabianicach (пол.) // Studia z Geografii Politycznej i Historycznej. — 2012. — Nr 1. — S. 193—206. Kruś, Anna. Społeczno-religijna rola luteranów w dziejach Pabianic i Zgierza oraz relikty ich dziedzictwa materialnego (пол.) // Acta Universitatis Lodziensis: Studia Geographica Socio-Oeconomica. — 2016. — T. 25. — doi:10.18778/1508-1117.25.08. Kazimierz Brzeziński, Andrzej Gramsz, Ulica Zamkowa w Pabianicach 1824—2004, Łódź 2004
Kościół ewangelicko-unijny w Bydgoszczy-Czyżkówku

Kościół ewangelicko-unijny na Czyżkówku w Bydgoszczy – istniejący w latach 1906-1945, później zdesakralizowany kościół ewangelicki w Bydgoszczy. Położenie Świątynia znajdowała się przy ul. Koronowskiej 14, na osiedlu Czyżkówko w Bydgoszczy. Stała w bliskim sąsiedztwie katolickiego kościoła pw. św. Antoniego, który wybudowano w latach 1936-1945. Historia Budowa kościoła odbyła się w kontekście intensywnego rozwoju ewangelickiej architektury sakralnej w Bydgoszczy i na jej przedmieściach w końcu wieku XIX i na początku XX. Wówczas wzniesiono na tym terenie osiem kościołów ewangelicko-unijnych, w większości neogotyckich, licowanych czerwoną cegłą. Gmina ewangelicko-unijna na terenie Czyżkówka, składająca się niemal wyłącznie z wyznawców narodowości niemieckiej uzyskała zgodę na budowę własnej świątyni na początku XX w. razem z gminą na Wilczaku, Okolu, Szwederowie oraz Małych Bartodziejach. Prace przy wznoszeniu i wyposażeniu kościoła ukończono na początku XX wieku. Świątynia służyła niemieckiej gminie kościoła ewangelicko-unijnego do 1945 r., chociaż liczba ewangelików po 1920 w Bydgoszczy znacznie się zmniejszyła. 3 i 4 września 1939 podczas odwrotu wojsk polskich z Pomorza doszło do stłumienia dywersji niemieckiej w Bydgoszczy, co propaganda hitlerowska okrzyknęła ”Krwawą Niedzielą”. Z wież kilku zborów ewangelickich, użytkowanych przez mniejszość niemiecką strzelano do żołnierzy wojska polskiego. Kościół ewangelicki na Czyżkówku był jednym z punktów oporu dywersantów. W efekcie spontanicznego tłumienia dywersji przez wojsko i mieszkańców miasta, kościół został ostrzelany. Wnętrze kościoła zostało zdewastowane przez bojówki niemieckie w pierwszych dniach wojny. Następnie w nocy z 3 na 4 września podczas ostrzału spłonęła wieża kościoła. W czasie wojny kościół był nieczynny. Po 1945 został przebudowany i przystosowany na pomieszczenia magazynowe. W części zachowanych pomieszczeń znajdował się magazyn „Domu Książki”. Obecnie w przebudowanym obiekcie znajduje się stołówka Sióstr Albertynek przy parafii św. Antoniego Padewskiego. Styl architektoniczny Kościół zbudowany został w stylu historyzującym, popularnie stosowanym w Bydgoszczy w architekturze sakralnej na początku XX w. Zobacz też Obiekty sakralne w Bydgoszczy Struktury wyznaniowe w Bydgoszczy Krwawa niedziela (Bydgoszcz 1939) Przypisy Bibliografia Bryll Stefan ks. Świątynie utracone. Bydgoska architektura sakralna minionych wieków. Bydgoszcz 2008 Derenda Jerzy. Piękna stara Bydgoszcz – tom I z serii Bydgoszcz miasto na Kujawach. Praca zbiorowa. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy. Bydgoszcz 2006 Kuberska Inga: Architektura sakralna Bydgoszczy w okresie historyzmu. [w.] Materiały do dziejów kultury i sztuki Bydgoszczy i regionu. Zeszyt 3. Bydgoszcz 1998 Linki zewnętrzne Historyczne zdjęcia kościoła
Johanneskirche (Kazimierz Dolny)

Die Johannes-und-Bartholomäuskirche (polnisch Kościół farny św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja) in Kazimierz Dolny in der polnischen Woiwodschaft Lublin ist eine römisch-katholische Kirche, die auf einem Hügel unweit des Marktplatzes der Altstadt liegt. Geschichte Die Kirche wurde um 1325 im gotischen Stil als Pfarrkirche errichtet, 1521 kam der Turm aus der Renaissance hinzu. Die Kirche brannte während des Stadtbrandes von 1561 ab. Der Wiederaufbau wurde unter Jan Firlej, der selbst der Reformation anhing, hinausgezögert. Mit dem Bau wurde erst 1586 begonnen. Er wurde jedoch kurz darauf wieder eingestellt. In den Jahren von 1610 bis 1613 wurde die Kirche dann von Jakub Balin im Stil der Lubliner Renaissance umgebaut, wobei einzelne Stilelemente der Gotik noch zu erkennen sind. In den Jahren von 1612 bis 1615 wurde die Borkowski-Kapelle angebaut, in den Jahren von 1625 bis 1629 die Górski-Kapelle, in den Jahren von 1646 bis 1653 die Königliche Kapelle und zuletzt die Michaelskapelle. Seither ist die Kirche weitgehend unverändert erhalten und stellt eines der besterhaltenen Beispiele der Lubliner Renaissance dar. Weblinks Homepage (polnisch)
Kościół farny św. Stanisława Biskupa w Borku Wielkopolskim

Kościół farny pw. św. Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół filialny w mieście Borek Wielkopolski. Kościół został zbudowany w latach 1469–1477 z fundacji biskupa poznańskiego Andrzeja z Bnina w miejsce istniejącego wcześniej kościoła drewnianego. W tym okresie był kościołem parafialnym. W XVII wieku został odnowiony oraz powiększony poprzez dobudowanie kaplicy. W 1792 roku dobudowano do niego wieżę oraz przebudowano XVII-wieczną kaplicę. W 1824 r. w wyniku pożaru kościół został zniszczony. Odbudowano i równocześnie przebudowano w latach 1853–1860. Po tej przebudowanie został powtórnie poświęcony w 1860 roku przez biskupa poznańskiego Leona Przyłuskiego. Do roku 1869 był kościołem parafialnym, po czym stał się kościołem filialnym parafii w Borku Wielkopolskim. Bryła kościoła jest w stylu późnogotyckim, która w czasie odbudowy po pożarze została przebudowana w stylu barokowym. Fundamenty i podstawa kościoła wykonana jest z kamienia, a mury z cegły. Wewnątrz kościoła znajduje się ołtarz główny pochodzący z 1857 roku w stylu późnoklasycystycznym oraz dwa ołtarze boczne z 1860 roku. W 1956 roku kościół wraz z przyległym terenem został uznany za zabytek. Przypisy Bibliografia Piotr Maluśkiewicz: Gotyckie kościoły w Wielkopolsce. Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, s. 14. ISBN 978-83-60746-14-1. EdmundE. Wolski EdmundE., Borek Wielkopolski: miasto i gmina, Piła: Wydawnictwo "Media", 2011, ISBN 978-83-60546-62-8 [dostęp 2023-07-30] . Opis kościoła na stronie parafii Pocieszenia Najświętszej Maryi Panny w Borku Wielkopolskim Linki zewnętrzne Borek Wielkopolski, ul. Powstańców Wielkopolskich 2, kościół św. Stanisława Biskupa fotopolska.eu
Kościół filialny Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie Wielkopolskim

Kościół filialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Gorzowie Wielkopolskim – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Deszcznie, mieszczący się przy zbiegu ulic Poznańskiej i Łagodzińskiej, w dzielnicy Karnin. Historia Jest to późnoklasycystyczna budowla wzniesiona w 1822 roku jako kościół ewangelicki, wieżę dobudowano w 1829 roku, a w 1904 roku zakrystię. W świątyni znajduje się późnobarokowa chrzcielnica z XVIII stulecia. Po 1945 zajęty przez Kościół rzymskokatolicki. Przypisy Bibliografia Gorzowski Informator Turystyczny, Agencja Wydawnicza „Kamak”, Gorzów Wielkopolski 1996, ISSN 1233-5045.
Kościół garnizonowy Najświętszego Serca Pana Jezusa w Siedlcach

Kościół garnizonowy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa – kościół murowany w stylu modernistycznym w Siedlcach w dzielnicy Śródmieście. Znajduje się na Placu Tysiąclecia na skrzyżowaniu ul. Jana Kilińskiego z ul. Henryka Sienkiewicza. Pierwotnie była to cerkiew w stylu bizantyjskim, przerobiona w latach 1928–1933 na kościół rzymskokatolicki. Historia Kościół został wybudowany jako cerkiew prawosławna w latach 1866–1869. Architektem budowli był Jakimowski, który zaprojektował kościół w stylu bizantyjskim. Do 1919 roku kościół stanowił cerkiew prawosławną. W latach 1928–1933 został gruntownie przebudowany w stylu modernistycznym, kubistycznym według projektu architekta Michała Sławińskiego, staraniem ks. proboszcza parafii wojskowej mjr. Witolda Jeżniowskiego. Ponowna konsekracja miała miejsce w dniu 21 stycznia 1991 (data przywrócenia w WP Ordynariatu Polowego). Galeria Zobacz też Parafia wojskowa Najświętszego Serca Pana Jezusa Przypisy Linki zewnętrzne Sobór św. Ducha
Kirche der Mutter Gottes, der Königin von Polen (Olsztyn)

Die heute römisch-katholische Garnisonkirche in Olsztyn (Allenstein) wurde von 1910 bis 1915 als evangelische Garnisonkirche erbaut. Gegenüber der Burg Allenstein auf der anderen Seite des Alletals gelegen, steht die neugotische Kirche seit dem 1. Juli 1988 unter Denkmalschutz. Geschichte Die Kirche, deren Grundsteinlegung am 4. Mai 1910 erfolgte, wurde nach Entwurf des Berliner Architekten Ludwig Dihm erbaut. Nachdem der Ausbruch des Ersten Weltkriegs und die Kampfhandlungen in Ostpreußen die Fertigstellung verzögert hatten, nahm man sie 1915 in Gebrauch. 1923 wurde dem 1. Masurischen Infanterie-Regiment Nr. 146 und dem 1. Masurischen Feldartillerie-Regiment Nr. 73 jeweils ein Gedenkstein errichtet. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche durch eine Granate beschädigt. Heute wird sie als polnische Militärkirche genutzt. Architektur Die Kirche ist eine neogotische Backsteinkirche mit Staffelgiebeln, die sich an die Backsteingotik als Architektur des Deutschen Ordens anlehnt. 1987 wurde das Bauwerk renoviert, dessen originale Innenausstattung weitgehend erhalten ist. Orgel Die Orgel wurde 1914 von der Orgelbaufirma Wittek in Elbing erbaut. Das Instrument hat 43 Register auf drei Manualwerken und Pedal. Die Trakturen sind pneumatisch. Literatur Stanisław Piechocki: Magisches Allenstein. Olsztyn 2008, ISBN 83-87031-18-6. Weblinks Ludwig Dihm, Evangelische Garnisonskirche und Kriegsgedächtnishalle, Allenstein. In: Architekturmuseum TU Berlin. Abgerufen am 26. April 2020. Einzelnachweise
Kościół garnizonowy Matki Boskiej Królowej Polski w Olsztynie

Kościół garnizonowy pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i Świętych Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała w Olsztynie – jedna z trzech świątyń znajdujących się w obrębie olsztyńskiego Starego Miasta. Wzniesiony w latach 1913–1914 jako ewangelicki kościół garnizonowy Armii Cesarstwa Niemieckiego. Historia Projekt świątyni wykonał w 1909 berliński architekt Ludwig Dihm. Kamień węgielny pod budowę obiektu został jednak położony dopiero cztery lata później, 4 maja 1913. Plac, na którym miała powstać świątynia, przekazało wojsko - był to fragment dawnego placu ćwiczeń piechoty przy ul. Koszarowej (obecna ul. Kromera). Prace przy wznoszeniu obiektu wykonywały firma A. Pfeiffera (murarskie) oraz A. Lindermanna (dekarskie). Do marca 1914 wykonano drewnianą konstrukcję dwóch hełmów na wieży kościelnej. 4 lipca 1915 obiekt został oddany do użytku liturgicznego, chociaż trwały w nim jeszcze prace przy dekoracji wnętrza. W 1923 przed kościołem zostały ustawione dwa pomniki ku czci poległych w I wojnie światowej żołnierzy niemieckich: 146. pułku piechoty i 73. pułku artylerii polowej. Do 1945 kościół służył żołnierzom wyznania ewangelickiego. Gdy Olsztyn znalazł się w granicach Polski, świątynię przejął Kościół katolicki. Architektura Kościół posiada trzy nawy, transept oraz wyodrębnione, prosto zamknięte prezbiterium. Jednowieżowa fasada wyposażona jest w podwójny hełm. Wieża kościelna wznosi się na wysokość 58 metrów. Wewnętrzne ściany kościoła bogate są w neogotycką polichromię, w tym postacie apostołów namalowane w 1914 przez Asbacha. Częścią dekoracji malarskiej były także herby Niemiec, Prus Wschodnich, Olsztyna, Marcina Lutra i Paula von Hindenburga (nie przetrwały). Ołtarz główny w obiekcie składa się z krucyfiksu oraz z rzeźbionej sceny Ostatniej Wieczerzy. Na balkonie ponad wejściem głównym znajdują się organy wykonane w fabryce Witteka w Elblągu, uważane przed II wojną światową za jednej z najlepszych w Prusach Wschodnich. Pierwotnie we wnętrzu świątyni znajdowały się empory, typowe dla architektury kościołów protestanckich. Po 1945 zostały one rozebrane. Kościół w momencie budowy przeznaczony był dla równoczesnego udziału w nabożeństwie ponad 1200 osób (tyle przewidziano w nim miejsc siedzących). Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Franziskanerkloster (Krosno)

Das Franziskanerkloster Krosno ist ein Kloster der Franziskaner in Krosno, Polen. Es liegt innerhalb der Stadtmauern in der Krosnoer Altstadt. Geschichte Es ist nicht bekannt, wann das Kloster gegründet wurde. Möglicherweise befanden sich die Franziskaner bereits vor dem Mongolensturm 1241, bei dem die Stadt fast vollständig zerstört wurde, in Krosno. 1399 brannte das Kloster (erneut) ab und wurde im 15. Jahrhundert im Stil der Backsteingotik wieder aufgebaut. Der spätere Heilige Johannes von Dukla war in den 1430er Jahren Guardian des Klosters. Die gotische Marienkirche ist seit dem 15. Jahrhundert Teil des Klosters. Das Kloster wurde in der Renaissance ausgebaut. Zahlreiche Renaissance-Grabmäler polnischer Magnaten sind im Kloster erhalten. Literatur Kłos Stanisław: Województwo rzeszowskie. Przewodnik, wyd. II poprawione i uzupełnione, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1973, b. ISBN, S. 287–293. Władysław Leon Antoniewicz: Klasztor franciszkański w Krośnie. Lwów: 1910, S. 1–55. Weblinks Homepage
Kościół garnizonowy św. Stanisława Biskupa w Radomiu

Kościół garnizonowy św. Stanisława Biskupa w Radomiu – rzymskokatolicki kościół garnizonowy w Radomiu. Mieści się przy Placu Konstytucji 3 Maja, w dzielnicy Śródmieście. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Pierwotnie była to cerkiew pod wezwaniem świętego Mikołaja wybudowana w 1902 roku według projektu Wiktora Syczugowa, zmodyfikowanego przez innego rosyjskiego architekta – M. Prieobrażeńskiego. Świątynia została poświęcona 9 lutego 1902 roku przez lubelskiego biskupa prawosławnego Germana. W 1918 roku cerkiew została przejęta przez Wojsko Polskie. Zniszczona podczas działań wojennych budowla miała być przebudowana na Muzeum Ziemi Radomskiej. Zwyciężyła jednak koncepcja przebudowy świątyni na kościół garnizonowy. Przebudowa miała miejsce w latach 1925–1930. Autorem tej przebudowy był radomski architekt Kazimierz Prokulski. 5 października 1930 roku biskup polowy Wojska Polskiego ks. Stanisław Gall dokonał uroczystej konsekracji kościoła garnizonowego poświęconego czci Patrona Polski Św. Stanisława Szczepanowskiego, Biskupa i Męczennika. Proboszczowie parafii ks. Jan Koziński ks. Bronisław Wyganowski ks. płk Kryspin Rak (2016–2021) p.o. proboszcza ks. por. Karol Biegluk (2021) ks. mjr Łukasz Hubacz (od 25 kwietnia 2021) Ks.mjr.dr Tomasz Serwin od 2025 Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Wojskowa pw. św. Stanisława Bp i M. w Radomiu na stronie diecezji radomskiej [dostęp 2021-05-05] Strona internetowa Parafii Wojskowej pw. św. Stanisława bp. i m. w Radomiu [dostęp 2021-05-05]
Kościół i klasztor Dominikanów w Choroszczy

Kościół i klasztor Dominikanów w Choroszczy – kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Szczepana Męczennika. Historia Dominikanów sprowadził do Choroszczy w 1654 roku wojewoda trocki Mikołaj Stefan Pac herbu Gozdawa, wznosząc dla nich klasztor z 12 celami. Dominikanie sprawowali opiekę nad tutejszym sanktuarium Matki Bożej i prowadzili przyklasztorną szkołę. Obchodzony przez nich doroczny odpust na św. Dominika stał się przyczyną organizowania równolegle corocznego jarmarku w należącym wówczas do Wielkiego Księstwa Litewskiego mieście. Szacuje się, że do czasu zamknięcia w 1832 roku klasztoru przez władze carskie w ramach represji za udział choroszczan w powstaniu listopadowym, odbyło się maksymalnie 177-178 jarmarków. Obecny, późnobarokowy kościół zakonny, nieco przeniesiony w stosunku do dawnego, został zbudowany w latach 1753–1756, z fundacji Jana Klemensa Branickiego, według projektu architekta Jana Henryka Klemma, przy udziale budowniczych Józefa Sękowskiego i Ignacego Purzyckiego. Kościół został spalony w 1938 r., zniszczony 1941–1944, odbudowano go po 1945. Obok kościoła znajduje się klasztor, zbudowany w 1763 r., kostnica (kaplica) i ogrodzenie pochodzące z tego samego okresu. Architektura Kościół to budowla jednonawowa o sklepieniu kolebkowym (w zakrystii i kruchcie zachodniej – występuje sklepienie krzyżowe). Wnętrze budowli ma charakter rokokowy. Świątynia posiada także kwadratową wieżę. Galeria Przypisy