NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Universidad Tecnológica de Pomerania Occidental

La Universidad Tecnológica de Pomerania Occidental (en polaco Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, con el acrónimo ZUT) es una de las universidades tecnológicas de Polonia, ubicada en Szczecin. La universidad fue establecida el 1 de enero de 2009 a través de la fusión de dos instituciones académicas, la Universidad Tecnológica de Szczecin (en polaco, Politechnika Szczecińska) y la Universidad Agrícola de Szczecin (en polaco, Akademia Rolnicza w Szczecinie).​ Facultades Facultad de Ingeniería Química. Facultad de Ingeniería Civil y Arquitectura. Facultad de Ciencia de la Computación y Tecnología Informática. Facultad de Ingeniería Eléctrica. Facultad de Tecnología Marítima Facultad de Ingeniería Mecánica Facultad de Biotecnología Facultad de Economía Facultad de Agricultura Facultad de Tecnología de Alimentos y Pesca Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Universidad Tecnológica de Pomerania Occidental.
Université de technologie de Poméranie occidentale

L’université de technologie de Poméranie occidentale (ZUT) est un établissement public polonais d’enseignement supérieur technologique et de recherche habilité à délivrer des diplômes universitaires (ingénieur, master-ingénieur, doctorat) créé le 1er janvier 2009 à Szczecin, par la fusion de l'Académie d'agriculture de Szczecin et de l’École polytechnique de Szczecin. L'établissement est composé de 10 facultés, avec 35 filières. Il emploie 2 300 salariés, et accueille environ 15 000 étudiants. L'objectif principal de l'établissement est de former des étudiants et de mener des recherches dans le domaine des sciences et techniques agricoles, économiques, biologiques, chimiques et mathématiques. Composition de l'université L'université regroupe les facultés existantes à l’École polytechnique de Szczecin et à l'Académie d'agriculture de Szczecin : Faculté de biotechnologie et d'élevage des animaux : Biologie Biotechnologie Élevage Bioinformatique - études interdisciplinaires Faculté de génie civil et d'architecture : Architecture et urbanisme Architecture Construction Ingénieur en environnement Conception Faculté de génie électrique : Automatisation et robotique Électronique et Télécommunications Électrotechnique téléinformatique (à partir de l'année universitaire 2011-2012) Faculté des sciences économiques : Économie Gestion Faculté d'informatique : Informatique Gestion et ingénierie de production Faculté de génie mécanique et mécatronique (anciennement mécanique) : Énergétique Génie des matériaux Génie mécanique Mécatronique Transports Gestion et ingénierie de production Faculté de la gestion de l'environnement et l'agriculture : Architecture du Paysage Organisation de l'espace (à partir de l'année universitaire 2011-2012) Environnement Jardinage Agriculture Sylviculture et technologie forestière Faculté des sciences de l'alimentation et de la pêche : Microbiologie appliquée (à partir de l'année universitaire 2011-2012) Pêche Technologie de l’alimentation et nutrition humaine Towaroznawstwo Analyste des aliments et de l'environnement de l'eau - études interdisciplinaires Génie alimentaire et l'environnement aquatique - études interdisciplinaires Faculté des technologies maritimes : Sécurité Ingénierie Oceanotechnika Transports Faculté de technologie et ingénierie chimique : Génie chimique et processus Environnement Technologie chimique Produits de base Lien externe (pl) Site officiel Portail de la Pologne Portail des universités
Università tecnologica della Pomerania Occidentale

L'Università tecnologica della Pomerania Occidentale (in polacco: Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, abbreviata in ZUT) è un'università di tipo tecnico con sede a Stettino, in Polonia. L'università ha 10 facoltà con 47 campi di studio. L'università impiega circa 2300 dipendenti e vi studiano circa 13 mila studenti totali. L'obiettivo principale dell'università è la formazione e la ricerca scientifica nel campo delle scienze tecniche, economiche, biologiche, agricole, chimiche e matematiche. Dal 1° luglio 2024 l'università entra ufficialmente a far parte dell'Alleanza Universitaria Europea delle isole, dei porti e dei territori costieri (EUNICoast). Storia L'università venne fondata il 1º gennaio 2009 dall'unione di due precedenti istituzioni accademiche: il politecnico di Stettino (in polacco: Politechnika Szczecińska) e l'università di agraria di Stettino (in polacco: Akademia Rolnicza w Szczecinie). Struttura L'università è organizzata nelle seguenti facoltà: Biotecnologia e zootecnia Economia Gastronomia e ittica Gestione dell'ambiente e agraria Ingegneria chimica Ingegneria civile e architettura Ingegneria elettronica Ingegneria meccanica Scienze dell'informazione ed information technology Tecnologia navale Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università tecnologica della Pomerania Occidentale Collegamenti esterni Sito ufficiale, su zut.edu.pl.
Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie

Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie (ZUT) – publiczna uczelnia akademicka powstała 1 stycznia 2009 w Szczecinie z połączenia Akademii Rolniczej w Szczecinie i Politechniki Szczecińskiej. Pierwszym rektorem Uniwersytetu został profesor Włodzimierz Kiernożycki. Uniwersytet posiada 11 wydziałów z 47 kierunkami. Uczelnia zatrudnia 1,7 tys. pracowników, a studiuje na niej ok. 7 tys. studentów. Podstawowym celem działalności Uniwersytetu jest kształcenie oraz prowadzenie badań naukowych w zakresie nauk technicznych, rolniczych, ekonomicznych, biologicznych, chemicznych i matematycznych. Według webometrycznego rankingu uniwersytetów świata ze stycznia 2015, pokazującego zaangażowanie instytucji akademickich w Internecie, uczelnia zajmuje 10. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a na świecie 1717. pośród wszystkich typów uczelni. Kierunek inżynieria chemiczna na ZUT został sklasyfikowany w rankingu szanghajskim w czwartej setce na świecie. Rektorzy prof. dr hab. inż. Włodzimierz Kiernożycki (2009–2016) dr hab. inż. Jacek Wróbel (2016–2024) prof. dr hab. inż. Arkadiusz Terman (od 2024) Władze Uczelni W kadencji 2024–2028: Władze rektorskie Władze administracyjne Wydziały i prowadzone kierunki studiów Uniwersytet składa się ze wszystkich wydziałów istniejących dotychczas na Politechnice Szczecińskiej oraz Akademii Rolniczej w Szczecinie: Wydział Architektury architektura projektowanie architektury wnętrz i otoczenia Wydział Biotechnologii i Hodowli Zwierząt biotechnologia kynologia zootechnika Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska budownictwo organizacja i zarządzanie w budownictwie – inżynier europejski inżyniera środowiska Wydział Ekonomiczny ekonomia zarządzanie gospodarka turystyczna Wydział Elektryczny automatyka i robotyka elektrotechnika teleinformatyka Wydział Informatyki informatyka Wydział Inżynierii Mechanicznej i Mechatroniki (dawniej Mechaniczny) energetyka inżynieria materiałowa inżynieria transportu mechanika i budowa maszyn mechanika i robotyzacja Przemysłu mechatronika technologie spawalnicze i materiałowe zarządzanie i inżynieria produkcji Wydział Kształtowania Środowiska i Rolnictwa ochrona środowiska odnawialne źródła energii agrobioinżynieria rolnictwo architektura krajobrazu uprawa winorośli i winiarstwo Wydział Nauk o Żywności i Rybactwa mikrobiologia stosowana ichtiologia i akwakultura technologia żywności i żywienie człowieka dietetyka (licencjat) Wydział Techniki Morskiej i Transportu (dawniej Wydział Techniki Morskiej) chłodnictwo i klimatyzacja bezpieczeństwo techniczne oceanotechnika transport logistyka Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej inżynieria chemiczna i procesowa inżynieria w medycynie technologia chemiczna chemia Wykładowcy Absolwenci Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI). Kierunki studiów studia I i II stopnia. 1cel.zut.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-18)].
Західнопоморський технологічний університет

Західнопоморський технологічний університет у Щецині (польс. Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, англ. West Pomeranian University of Technology, Szczecin) — утворений 1 січня 2009 року в Щецині у результаті об'єднання двох навчальних закладів — Академії сільського господарства (1954 р.) і Щецинського політехнічного університету (1946 р.). Першим ректором університету був професор Володимир Кірножицькі. Університет налічує 10 факультетів із 47 напрямів. В університеті працюють 2,3 тис. співробітників і навчаються близько 15 тис. студентів. Університет здійснює навчання і проведить дослідження у галузі технічних наук, сільського господарства, економіки, біології, хімії і математики. За рейтингом кращих університетів Польщі у січні 2015 року університет посів 10 місце, а серед рейтингу кращих університетів всіх типів у світі — 1717 місце. Факультети і спеціальності Факультет біотехнології і тваринництва: біологія біотехнологія зоотехніка кінологія Факультет будівництва та архітектури: архітектури і містобудування (урбаністика) архітектурний інтер'єр і довкілля будівництво будівництво — європейський інженер інженер-еколог дизайн Факультет електротехніки : автоматика та робототехніка телеінформатика електротехніка Економічний факультет : економіка туризм і відпочинок управління економікою (менеджмент) Факультет інформатики : інформатика цифрова інженерія Факультет машинобудування та мехатроніки енергетика матеріалознавство та інженерія матеріалознавство та інженерія (англійською мовою) машинобудування і механіка мехатроніка транспорт управління та технологія виробництва Факультет охорони довкілля і сільського господарства: ландшафтна архітектура інженерія довкілля (земельні ресурси) відновлювана енергетика охорона довкілля садівництво сільське господарство (землеробство) лісова і сільськогосподарська техніка виноградне господарство і виноробство Факультет харчових наук та рибальства : мікробіологія рибна промисловість технологія харчових продуктів і харчування людини економіка та управління водним середовищем управління безпекою і якістю харчових продуктів [Архівовано 17 березня 2016 у Wayback Machine.] Факультет технології і морського транспорту системи штучного охолодження і кондиціонування повітря інженерна безпека транспорт будівництво яхт океанотехніка Факультет технології та хімічної інженерії : хімія хімічна і процесуальна інженерія нанотехнологія хімічна технологія Посилання Західнопоморський технологічний університет у Щецині (Польща) — [1] [Архівовано 23 січня 2009 у Wayback Machine.] Примітки
Osiedle Wieża

Osiedle Wieża lub Osiedle Radarowa – osiedle mieszkaniowe w dzielnicy Włochy w Warszawie. Położenie i charakterystyka Osiedle Wieża znajduje się w stołecznej dzielnicy Włochy, na obszarze Miejskiego Systemu Informacji Okęcie. Jest usytuowane między ulicami Radarową a Lechicką, w pobliżu terenów sportowych klubu Okęcie Warszawa. Budynki mieszczą się pod adresami: ul. Lechicka 1, 1A, 3, 3A, 3B, 5, 5A, 5B, 5C, 7, 9, 11, 13, 15 oraz ul. Radarowa 9, 11, 13, 15 i 17. Osiedle zostało wybudowane w latach 1997–2000 według projektu pracowni Projekt Sp. z o.o. (późniejsze Studio Architekt – Juliusz Marcinowski). Głównymi architektami byli Juliusz Marcinowski, Dorota Krawczak i Katarzyna Pawłowska. Projekt powstał w 1997. Wybudowano łącznie ponad 300 mieszkań i lokali usługowych na terenie o powierzchni ok. 34 tys. m¹. Zaplanowano także 200 miejsc w dwóch garażach podziemnych oraz miejsca postojowe naziemne. Inwestorem była powstała w 1995 roku spółdzielnia pracowników Przedsiębiorstwa Państwowego „Porty Lotnicze” o nazwie Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa „Radarowa”. Generalnym wykonawcą było przedsiębiorstwo Exbud Warszawa S.A. Użyto m.in. technologii dostarczanej przez Ytong. Architektura Osiedle tworzy niewysoka zabudowa mieszkaniowa rozmieszczona na obrzeżach działki, która tworzy wewnętrzny dziedziniec z zielenią i przestrzeniami wspólnymi, uzupełniony wolnostojącymi budynkami. Wysokie, mansardowe dachy kryte są czerwoną, ceramiczną dachówką. Gzymsy są wydatne, występują także podcienie. Elewacje są mocno rozczłonkowane a balkony bogato udekorowane – występuje przenikanie się różnorodnych form architektonicznych, ale utrzymanych w spójnej stylistyce. Zespół mieszkaniowy jest ogrodzony. Po obu stronach głównego wjazdu umieszczono dwa niewielkie budynki. Niektóre budynki zwieńczone są wieżyczkami. Najbardziej wydatna i najwyższa z nich znajduje się na budynku z rozbudowanym portalem przy skrzyżowaniu Radarowej z Lechicką – ta część, przypominająca ratusz, pełni funkcje biurowe. Przez pewien czas mieścił się tu warszawski oddział Urzędu Dozoru Technicznego. Na osiedlu znajdują się także lokale handlowo-usługowe. Osiedle zostało ujęte w książce Aleksandry Stępień-Dąbrowskiej „Jakby luksusowo. Przewodnik po architekturze Warszawy lat 90.”, nominowanej do Nagrody Architektonicznej Prezydenta m.st. Warszawy 2022, wśród 94 wyselekcjonowanych i opisanych obiektów w Warszawie, które najpełniej ukazują styl architektoniczny, trendy i różnorodność architektoniczną tego okresu w stolicy. Autorka architekturę nazwała wrażeniową a osiedle określiła jako współczesną wariacją na temat Kolonii Profesorskiej. Zwraca uwagę na „wyjątkową przestrzenność” osiedla i walory widokowe. Z kolei Anna Cymer znajduje nawiązania do zabudowy historycznej małych miast z dominującym nad całością ratuszem. Przypisy
Działyński-Palast

Der Działyński-Palast, eine ehemalige Magnatenresidenz, befindet sich in Warschau an der Aleja Solidarności 74a (ehemals Ulica Mylna 13). In dem nach dem Krieg auf den Ruinen des vormaligen Ghettos entstandenen Stadtviertel Muranów ist er eines der wenigen wiederaufgebauten Gebäude. In unmittelbarer Nähe befinden sich die evangelisch-reformierte Kirche (Kościół Ewangelicko-Reformowany) sowie die Warschauer Kammeroper (Warszawska Opera Kameralna). Heute befinden sich im Gebäude Büros. Geschichte Ursprünglich stand hier ein im 17. Jahrhundert errichtetes Herrenhaus der Familie Leszczyński. Im Jahr 1714 übernahm die Familie Potocki das Anwesen und ließ hier einen kleinen Neubau mit seitlichen Pavillons errichten. Vermutlich unter Wincenty Potocki wurde zu Beginn der 1760er Jahre das Haupthaus mit diesen Pavillons zu dem heute vorhandenen langgestreckten Gebäude verbunden. Etwa von 1785 bis 1788 erfolgte dann ein Umbau der Inneneinrichtung unter Chrystian Piotr Aigner für Stanisław Kostka Potocki. Dabei kam es auch außen zu einer Anpassung an einen frühklassizistischen Stil. 1789 befand der Palast sich im Besitz des Bankiers Piotr Blank. Von 1790 bis 1820 gehörte er zum Eigentum der Familie Działyński. Ignacy Działyński richtete hier seine Bibliothek ein und verwahrte im Gebäude seine Kunstsammlungen. Zur Vorbereitung des Kościuszko-Aufstandes trafen sich im Palast dessen Organisatoren. Im 19. Jahrhundert diente er als Sitz einer Freimaurerloge. Nach mehrfachem Besitzerwechsel gehörte der Palast ab 1823 der evangelisch-reformierten Gemeinde. Im Jahr 1828, wurde hier eine Wojwodschaftschule für praktische Pädagogik (Szkoła Wojewódzka Praktyczno-Pedagogiczna) eröffnet, als deren Direktor Tomasz Dziekoński fungierte. Später war hier das zweite Warschauer Gymnasium untergebracht, das auch von Karol Levittoux (dem hier heute eine Gedenktafel gewidmet ist) besucht wurde. Im Jahr 1869 bestand hier die Frauenherberge „Konradi“. Während des Warschauer Aufstandes brannte der Palast 1944 aus. Er wurde 1957 als Jugendkulturheim mit veränderter Einrichtung wiederaufgebaut und dient heute als Bürogebäude. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Einzelnachweise und Anmerkungen Weblinks Historisches Foto und Kurzinfo bei Warszawa1939.pl (in Polnisch) Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 208
Pałac Działyńskich w Warszawie

Pałac Działyńskich – pałac znajdujący się przy al. „Solidarności” 74a w Warszawie. Historia Pałac stoi na miejscu XVII-wiecznego dworu Leszczyńskich. W 1714 roku właścicielami tej posesji stali się Potoccy. Budynek został wzniesiony ok. 1740 dla architekta saskiego Jana Zygmunta Deybla. Początkowo pałac składał się z trzech oddzielnych pawilonów, które później połączono. Po Deyblu właścicielem pałacu był m.in. Wojciech Lobert, burmistrz Starej Warszawy. W latach 80. XIX wieku jego wnętrze i fasada zostały przebudowane w stylu neoklasycystycznym. W 1789 właścicielem pałacu został bankier Piotr Blank, zaś w latach 1790–1820 – Działyńscy. Ignacy Józef Działyński stworzył tu bibliotekę i zgromadził zbiory dzieł sztuki. Przed wybuchem insurekcji kościuszkowskiej w pałacu spotykali się jej organizatorzy. W XIX wieku mieściła się tu loża masońska Wielkiego Wschodu Polski. Jeszcze dwukrotnie zmienili się właściciele, po czym od 1823 roku pałac zaczął należeć do gminy ewangelicko-reformowanej. W 1828 utworzono w nim Szkołę Wojewódzką Praktyczno-Pedagogiczną, której rektorem został Tomasz Dziekoński. Uczęszczało do niej ok. 355 uczniów. W 1833 przekształcono ją w Drugie Gimnazjum w Warszawie (uczył się tam m.in. Karol Levittoux). W 1869 utworzono tam żeńską pensję Konradi. W 1940 pałac wraz z kościołem, domem Dysydentów, Szpitalem Ewangelickim oraz kilkoma innymi budynkami przy ulicy Mylnej znalazł się w tzw. enklawie ewangelickiej – wyłączonym z getta obszarze połączonym z dzielnicą aryjską wąskim korytarzem prowadzącą przez zniszczoną w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 posesję przy ulicy Przejazd 5. Pałac został zniszczony podczas powstania warszawskiego w 1944. Odbudowano go po wojnie. Budynek stał się siedzibą Młodzieżowego Domu Kultury. W 1966 na szczytowej ścianie pałacu odsłonięto tablicę upamiętniająca Karola Levittoux ufundowaną przez Prezydium Stołecznej Rady Narodowej. Budynek należy do parafii ewangelicko-reformowanej i jest wynajmowany jako powierzchnia biurowa. Przypisy Bibliografia Joanna Schiller. Warszawskie rządowe szkoły średnie w latach 1795-1862. „Rozprawy z dziejów oświaty”. XXXVI, s. 41–109, 1994. ISSN 0080-4754. [dostęp 2023-07-14].
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Błędostowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Błędostowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w miejscowości Błędostowo (powiat pułtuski w województwie mazowieckim). Funkcjonuje przy nim parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny z tytularną siedzibą w Smogorzewie Pańskim (diecezja płocka), która powstała przed 1436. Historia Pierwszy kościół Pierwsza wzmianka o proboszczu Mikołaju w lokalnej parafii pochodzi z 1448. Dokument erekcyjny kościoła uległ zagubieniu. Pierwszy kościół stał we wsi do początków XVII wieku. Drugi kościół W 1608 drugą świątynię (pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny), z trzema ołtarzami, przeniesiono z Jabłecznik (obecnie w gminie Świercze). Istniała ona do połowy XVIII wieku. Trzeci kościół Trzeci kościół ufundował Teodor Mokrski, łowczy zakroczymski. Zbudowano go w 1776. Miał wymiary 21 na 12 metrów. Wisiał tam obraz Matki Bożej ze poprzedniej świątyni. Remont tego obiektu przeprowadzono w 1835. Czwarty kościół Obecny, czwarty kościół, tym razem murowany, postawiono w 1879 (lub 1880) z inicjatywy księdza Antoniego Dąbrowskiego. Był on konsekrowany przez sufragana płockiego Henryka Piotra Kossowskiego 22 września 1885. Świątynia została zniszczona 25 października 1944 w trakcie ofensywy sowiecko-polskiej (II wojna światowa). Po wojnie została odbudowana za sprawą księdza Feliksa Malinowskiego i poświęcona 16 maja 1958 przez biskupa płockiego Tadeusza Pawła Zakrzewskiego. Obiekt remontowano w początkach XXI wieku. Wyposażenie Ołtarz dębowy pochodzi z 1958 i jest autorstwa Spinki z Zalesia (część rzeźb pochodzi z ołtarza poprzedniego). Dziesięć witraży wykonał Ferdynand Müller (zostały importowane z Niemiec), a dwa J. Olszewski z Warszawy. Uznawany za cudowny obraz Matki Bożej uległ zagubieniu w trakcie II wojny światowej. Zastąpiono go wizerunkiem Nawiedzenia Maryi namalowanym przez szarytkę, Apolonię Lisewską z Chorzowa. Stacje Drogi Krzyżowej (gips) sprowadzono w 1953. Organy są elektroniczne. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Somiance

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Somiance – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w miejscowości Somianka (powiat wyszkowski w województwie mazowieckim). Funkcjonuje przy nim parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Barcicach z siedzibą w Somiance. Historia Parafia w Barcicach była erygowana w 1380, a w 1948 została przeniesiona do Somianki. W Somiance wzniesiono pierwszą kaplicę z drewna w 1688. W latach 1740-1758 pełniła ona funkcję kościoła parafialnego, a w początkach XIX wieku była już zniszczona, co przyczyniło się do jej rozbiórki. Nowy kościół chciano zbudować we wsi w okresie międzywojennym. Decyzję w tym zakresie podjęto w 1933, ale ostatecznie do tego nie doszło (zamiary te pokrzyżowała napaść Niemiec na Polskę). W 1945, z inicjatywy proboszcza Stanisława Zająca, parafii nadano grunt wraz z dawnym spichlerzem dworskim, który adaptowano na świątynię, rozbudowaną około 1960 dzięki staraniom proboszcza Zbigniewa Patejki. Z tego czasu pochodzi obecne wyposażenie wnętrza. Obiekt konsekrował biskup płocki Bogdan Marian Sikorski 8 marca 1981. W 2008 odświeżono elewację zewnętrzną. Wewnątrz świątyni zgromadzono zabytki ruchome, m.in. rzeźbiony uchwyt na paschał (pierwsza połowa XVIII wieku), a także malowany z dwóch stron feretron o formach barokowych (pierwsza połowa XIX wieku). Przypisy
Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Stasikówce

Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Stasikówce – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Stasikówka, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii. Stasikówka należała do parafii w miejscowości Poronin do 20 listopada 2013 roku, tego dnia dekretem Arcybiskupa Stanisława Dziwisza została odłączona od parafii św. Marii Magdaleny w Poroninie. Stasikówka jest rektoratem o prawach parafii. Kościół w Stasikówce był budowany w latach 1988-1992, dzięki pomocy finansowej parafian, polonii amerykańskiej i głównego wykonawcy Józefa Pawlikowskiego Bulcyka kościół powstał w 4 lata. Kościół został poświęcony 29 sierpnia 1992 roku przez Franciszka Macharskiego. W lutym 2025 roku zostały rozpoczęte prace ociepleniowe i modernizacyjne kościoła które zakończyły się wiosną 2026 r., zostało ocieplone i przebudowane wnętrze świątyni. 1 maja 2026 roku sumie odpustowej przewodniczył abp. ks. Marek Jędraszewski, dokonał on poświęcenia nowej figury Św. Józefa Rzemieślnika. Obrazy Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Rzeszowie

Kościół Bożego Ciała w Rzeszowie – świątynia rzymskokatolicka, obiekt sakralny w Rzeszowie, siedziba parafii Bożego Ciała w Rzeszowie. Historia Dnia 11 maja 1980 bp Tadeusz Błaszkiewicz, biskup pomocniczy z Przemyśla dokonał poświęcenia i przemianowania dotychczasowego budynku gospodarczego na publiczną kaplicę mszalną. Utworzony został Rektorat pw. Bożego Ciała, wydzielony z terytoriów rzeszowskich parafii: Matki Bożej Różańcowej i Świętego Józefa, a także z parafii w Miłocinie i Przybyszówce. Rektorat liczył kilkaset osób i posiadał prawo prowadzenia ksiąg metrykalnych, a pierwszym rektorem został mianowany ks. Henryk Wojtyło. W dniu 2 czerwca 1991, podczas pobytu w Rzeszowie, Ojciec Święty Jan Paweł II, dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę nowej świątyni. W tym samym roku, 2 sierpnia rozpoczęły się prace przy budowie nowej świątyni. Dnia 25 czerwca 1992 bp rzeszowski Kazimierz Górny po odprawieniu mszy św. na zakończenie oktawy Bożego Ciała, bp Kazimierz Górny w obecności wielu zaproszonych kapłanów i licznej rzeszy wiernych dokonał wmurowania kamienia węgielnego w budującej się świątyni, zaś w dniu 11 maja 1999 bp Kazimierz Górny konsekrował kościół pw. Bożego Ciała w Rzeszowie. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Diecezji Rzeszowskiej