NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Свентокшиський національний парк

Свентокшиський національний парк (пол. Świętokrzyski Park Narodowy) — один з 23 національних парків Польщі. Знаходиться в Свентокшиському воєводстві. Парк розташовується в центральній частині Свентокшиських гір і охоплює гірську систему Лисогори з вершиною Лисіця (612 м над рівнем моря), частину гірської системи пасмо Клоновське, Вільковську і Дембнянську долини та три ексклави — Холмову гору, ліс Сервіс і лісову площу під назвою «Укіс Запуста» (пол. Skarpa Zapusta) (з 1996 р.). Історія парку В 1920 р. на території Холмової гори було засновано першу природоохоронну зону. У 1924 р. були засновані два заповідники на горах Лисіця і Лиса гора. Пізніше було засновано ще один окремий заповідник під назвою «Мокрий Бір» площею 38,44 га. У 30-х роках XX ст. ліси Лисогірських гір називалися «Ялиновою пущею» (пол. Puszcza Jodłowa). Водночас для цієї пущі було присвоєно природоохоронний статус Національного парку, адміністрація якого перебувала в Бодзентині. У долині Чорні Води між Мєйською-Горою і Лисіцею було створено заповідник «Чорний Ліс» площею 26,45 га. У 1950 р. всі ці природоохоронні території було об'єднано в єдиний «Свентокшиський національний парк», загальною площею 1731 га. Свентокшиський національний парк поділено на 8 охоронних зон: Холмова гора, Святий Хрест, Дембно, Долина яструбів, Домброва, Підгір'я, Свята Катерина і Клони. Опис Характерною рисою Свентокшиського національного парку є куруми, які знаходяться на вершинах гір національного парку. Найбільші куруми знаходяться на Лисій Гурі та Лисіці. На курумах зростають різні нитчасті водорості, лишайники, мохи та папороті. Деякі з курумів мають власні назви: Біла (Бяла) Скалка і Ксенжа Скалка. Більшу частину височин національного парку займають змішані ялицеві та букові ліси, нижню — змішані сосново-дубові ліси з домішкою ялиці, модрини, ялини й бука. Через парк проходять туристичні маршрути. Пам'ятки У парку росте 270-річна ялиця біла, що досягає висоти 51 м. Ця ялиця вважається найвищим деревом у Польщі ; На Лисій Гурі знаходиться Природний музей Свентокшиського національного парку; Комплекс колишнього бенедиктинського монастиря з базилікою Святої Трійці. Ресурси Інтернету Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Свентокшиський національний парк Офіційний сайт Свентокшиського національного парку [Архівовано 27 листопада 2018 у Wayback Machine.]
Ombudsman polacco

L'ombudsman polacco (in polacco: Rzecznik Praw Obywatelskich, letteralmente Ombudsman per i Diritti dei Cittadini, spesso abbreviato in RPO) è una carica centrale indipendente della Repubblica di Polonia. La carica fu istituita il 1º gennaio 1988 e il suo funzionamento è regolato dalla costituzione e da una legge del parlamento (il Sejm) del 15 luglio 1987. La legge polacca concede all'ombudsman quattro responsabilità verso i diritti dei cittadini: prevenzione diagnosi monitoraggio creatività. Responsabilità e poteri dell'ombudsman polacco L'ombudsman, insieme ai suoi vice, protegge la libertà e i diritti della cittadinanza. Essi monitorano gli eventi dell'attualità; nel caso trovino che questi diritti vengano violati a causa di azioni intenzionali (o in mancanza di tali) delle agenzie, organizzazioni o istituzioni che dovrebbero invece rispettare le libertà e i diritti, intraprendono azioni legali. In questi casi, possono agire per conto del popolo nei tribunali. L'ombudsman può intraprendere tali azioni solo se un'accurata analisi della situazione mostri che i diritti o le libertà della popolazione siano stati infranti, e solo se tale analisi riconosce la necessità dell'ombudsman di essere coinvolto nella vicenda. La popolazione ha il diritto di chiedere l'intervento dell'ombudsman. Elezioni, licenziamento e durata dell'incarico L'ombudsman viene eletto con una legge del Sejm e deve essere accettato dal Senato. La durata dell'incarico è di cinque anni, e la stessa persona non può detenere la carica per più di due mandati. Il Sejm ha il diritto di licenziare l'ombudsman con maggioranza dei 3/5 prima del termine del mandato. Lista di ombudsman polacchi Ewa Łętowska (1 gennaio 1988 - 13 febbraio 1992) Tadeusz Zieliński (13 febbraio 1992 - 8 maggio 1996) Adam Zieliński (8 maggio 1996 - 30 giugno 2000) Andrzej Zoll (30 giugno 2000 - 15 febbraio 2006) Janusz Kochanowski (15 febbraio 2006 - 10 aprile 2010) (ad interim) Stanisław Trociuk (11 aprile 2010 - 21 luglio 2010) Irena Lipowicz (21 luglio 2010 - 9 settembre 2015) Adam Bodnar (9 settembre 2015 - 15 luglio 2021) (ad interim) Stanisław Trociuk (15 luglio 2021 - 23 luglio 2021) Marcin Wiącek (da 23 luglio 2021) Note Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su bip.brpo.gov.pl. (EN) Sito ufficiale, su bip.brpo.gov.pl.
Омбудсмен Польши

Омбудсмен Польши, официально Уполномоченный по гражданским правам (пол. Rzecznik Praw Obywatelskich), сокращённо RPO — независимая должность в Республике Польша, учреждённая 1 января 1988 года. Лицо, занимающее эту должность, занимается на высшем уровне защитой прав и свобод человека и гражданина Республики Польша. Полномочия и обязанности определяются Конституцией Польши и Законом, принятым Сеймом ПНР 15 июля 1987 года. Полномочия и обязанности Омбудсмена Польское законодательство доверяет омбудсмену четыре обязанности, связанные с защитой гражданских прав: предотвращение нарушения гражданских прав, установление факта нарушения, контроль за соблюдением и разработка новых мер защиты. Омбдусмен, его заместители и сотрудники обязуются защищать и уважать права и свободы гражданина Польши. Они отслеживают действия в стране и в случае, если были нарушены права и свободы человека, а соответствующие институты не вмешались и не оказали достаточную помощь, предпринимают соответствующие действия. В частности, Омбудсмен может выступать от имени пострадавшего в суде. Подобные действия предпринимаются Омбдусменом в том случае, если по итогам расследования подтвердился факт нарушения прав человека и участие Омбудсмена крайне необходимо для разрешения конфликта. Люди могут обратиться за помощью к Омбудсмену. Избрание Омбудсмена Польши избирает Сейм Польши соответствующим актом, кандидатуру должен также утвердить Сенат Польши. Срок полномочий составляет 5 лет, занимать должность больше двух сроков лицо не может. Сейм имеет право снять Омбудсмена с должности, если за это проголосует не менее 3/5 от всех депутатов ещё до истечения полномочий действующего Омбудсмена. Список Омбудсмены Польши Эва Лентовская (19 ноября 1987 — 12 февраля 1992) Тадеуш Зелиньский (13 февраля 1992 — 7 мая 1996) Адам Зелиньский (8 мая 1996 — 29 июня 2000) Анджей Золл (30 июня 2000 — 30 июня 2005) Де-факто с 1 июля 2005 года по 15 февраля 2006 года должность была вакантной, Анджей Золл считался номинально исполняющим обязанности Януш Кохановский (15 февраля 2006 — 10 апреля 2010, погиб в авиакатастрофе под Смоленском) Де-факто с 10 апреля по 21 июля 2010 года должность была вакантной, Станислав Троцюк считался номинально исполняющим обязанности Ирена Липович (21 июля 2010 — 21 июля 2015) Де-факто с 22 июля по 9 сентября 2015 года должность была вакантной, Ирена Липович считалась номинально исполняющей обязанности Адам Боднар (9 сентября 2015 — 15 июля 2021) Марчин Вёнцек (с 23 июля 2021) Заместители Омбудсмменов Польши Станислав Троцюк (с 1 января 2002) Сильвия Спурек (с 22 сентября 2015) Ханна Махиньская (с 26 сентября 2017) Примечания Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 16 мая 2016 на Wayback Machine (пол.) (англ.)
Wanda híd

A Wanda híd Krakkó egyik legújabb Visztula felett hídja. A 2001-2002-ben épült híd Nowa Hutát köti össze Podgórze-val. A híd ünnepélyes alapkőletétele 2001. szeptember 1-jén történt, az építési munkálatok csak 2002. márciusában indultak meg. A munkát júniusban fel kellett függeszteni a Visztula áradása miatt, az csak júliusban folytatódhatott. A hidat 2002. október 26-án adták át a forgalom számára. A nyolcnyílású híd összhossza 352,7 méter, szélessége 15,2 m. A hídon átvezető 2*1 sávos út mellett a híd mindkét oldalán gyalogjárda, és kerékpárút épült. A hídhoz mintegy 1200 tonna acélt, és 4000 m³ betont használtak fel. Az építés költségei mindössze 16 millió złotyira rúgtak, szemben az ugyanebben az időszakban épült Kotlarski híd 137 milliós költségével. A híd a nevét egy krakkói hercegnőről, Wandáról, Krak lányáról kapta, aki a legenda szerint egy német herceggel való házasság helyett inkább a vízbe vetette magát a híd építési helyének közelében. Lásd még Krakkó hídjai További információk A híd leírása a mostypolskie.pl oldalon
Most Wandy

Most Wandy – most w Krakowie nad Wisłą, wybudowany w latach 2001–2002. Most, położony w ciągu ulic Klasztornej i Półłanki, łączy Nową Hutę z Podgórzem. Symboliczne otwarcie prac nad budową mostu odbyło się 1 września 2001. Prace rozpoczęto w marcu 2002. W czerwcu budowę mostu trzeba było przerwać ze względu na przejście fali powodziowej przez miasto. W okresie od lipca do września 2002 wykonano żelbetową płytę mostu, a od sierpnia do października prowadzono prace wykończeniowe. Ostatecznie oficjalne otwarcie mostu odbyło się 26 października 2002. Most składa się z 8 przęseł. Jego całkowita długość z przyczółkami wynosi 352,47 m, a szerokość – 15,20 m. Na moście znajduje się jezdnia dwupasmowa i ciągi pieszo rowerowe. Do budowy zużyto ponad 1200 ton stali i 4000 m³ betonu. Łącznie na inwestycję wydano 16 mln zł (powstały w tym samym okresie most Kotlarski kosztował 137 mln zł). Został on zbudowany na bazie przenośnego mostu kolejowego zakupionego od wojska w Bydgoszczy. Linki zewnętrzne Obiekt mostowy: Most Wandy; przeszkoda: Wisła; województwo: małopolskie. mostypolskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-13)].
Botanischer Garten (Breslau)

Der Botanische Garten der Universität Breslau befindet sich auf der Breslauer Dominsel (poln. Ostrow Tumski). Geschichte Der Botanische Garten in Breslau entstand 1811 als Forschungsanstalt, gleichzeitig mit der Gründung der Universität Breslau. Er wurde auf dem ehemaligen Grundstück der Befestigungsanlagen auf einer Fläche von fünf Hektar angelegt. Im ersten Jahr wurden 427 verschiedene Pflanzenarten gepflanzt. 1816 besaß der Garten bereits über 2000 Pflanzen verschiedener Art. 1933 wurde der Garten um einen Hektar erweitert. Im Zweiten Weltkrieg wurde der Botanische Garten schwer in Mitleidenschaft gezogen. Die Gewächshäuser wurden nahezu vollständig zerstört und ca. 50 % des Pflanzenbestands ebenfalls. In den Wirren der letzten Kriegsmonate wurde im Garten eine Flak-Artillerie stationiert. Nach dem Krieg wurde der Garten allmählich wieder hergerichtet und bepflanzt. Dieser Wiederaufbau der Parkanlage dauerte bis Ende der 1950er Jahre. Dabei wurden ebenfalls neue Bauwerke hinzugefügt, wie eine große Holzbrücke über den Teich. Seit 1974 steht der Botanische Garten unter Denkmalschutz und seit 1991 als Gesamtanlage mit dem angrenzenden Breslauer Dom. Heute verfügt das Gelände über eine Gesamtfläche von 7,4 Hektar und mehr als 7.500 verschiedene Pflanzenarten. Seit 2012 befindet sich im westlichen Teil das rekonstruierte Denkmal für Joseph von Eichendorff. Eine Replik des Linné-Denkmals aus dem 19. Jh. befindet sich in der Abteilung Pflanzensystematik. Galerie Weblinks Offizielle Seite des Botanischen Gartens (poln.) Wroclaw.pl Tourismus in Niederschlesien
Jardín Botánico de Breslavia

El Jardín Botánico de Breslavia (en polaco: Ogród Botaniczny we Wrocławiu) es un jardín botánico de unas 7,4 hectáreas, situado en la ciudad de Breslavia (en polaco, Wrocław), capital del voivodato de Baja Silesia, Polonia. El jardín botánico depende administrativamente de la Universidad de Breslavia. Historia Se fundó en 1811 como un instituto científico de la Universidad de Breslavia. Colecciones El jardín botánico con una extensión de 7,4 hectáreas, y 3,300 m cuadrados de invernaderos y unas 11,5000 especies de plantas, tiene un lago central con forma de U, y las colecciones de plantas se disponen a su alrededor. Colección sistemática de plantas, con plantas de la región de la Baja Silesia. Alpinarium, una colección de plantas de las regiones alpinas de todo el mundo Invernaderos, donde se cultivan plantas de las regiones tropicales, subtropicales y mediterráneas de todo el mundo con fines expositivos y de uso en los programas de investigación de la Universidad de Breslavia Casa de los Cactus la mayor estructura y colección de cactus de toda Polonia. Arboretum, con grandes ejemplares de diferentes especies de Abies, Pinus, Larix. . . Unos estratos de carbón negro de los alrededores de Walbrzych, se reconstruyeron en 1854, y se exhiben en la zona del Alpinarium. Son restos de plantas de hace millones de años que con el transcurso de los años se convirtieron en esta piedra negra. Se pueden apreciar las huellas fósiles de las plantas extinguidas así como troncos fósiles. Programa de investigación Aclimatación y cultivo de nuevas plantas medicinales (especialmente de plantas medicinales chinas, tropicales, subtropicales y mediterráneas) El efecto de la contaminación en las plantas medicinales Los recursos naturales de la materia prima medicinal en la Baja Silesia La supervisión de las especies raras y amenazadas en Polonia Galería de imágenes Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Jardín Botánico de Breslavia. dzieje Ogrodu (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última). mosty w Ogrodzie
Orto botanico di Breslavia

L’Orto botanico di Breslavia fu fondato nel 1881 come Istituto Scientifico dell'Università di Breslavia. Le piante provengono da ambienti naturali ed orti botanici di tutto il mondo. La maggiore curiosità dell'orto è la sezione geologica del giacimento di carbone fossile. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Orto botanico di Breslavia Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su biol.uni.wroc.pl. URL consultato il 20 settembre 2012 (archiviato dall'url originale il 1º giugno 2020).
Park Szczytnicki

Der Park Szczytnicki (deutsch Scheitniger Park) ist eine Parkanlage in Breslau. Als größte innenstädtische Parkanlage mit über 100 Hektar Gesamtfläche liegt er östlich der Breslauer Altstadt. Benannt wurde er nach seiner Lage im Stadtteil Scheitnig (polnisch Szczytniki). Geschichte Die Parkanlage besteht aus dem nördlichen und dem südlichen Teil, voneinander getrennt durch die ulica Adama Mickiewicza. Der nördliche ist der älteste Teil des Parks, der 1785 um die ehemalige Residenz von Fürst Friedrich Ludwig von Hohenlohe-Ingelfingen angelegt wurde. Während der Napoleonischen Kriege wurde der Park 1806 verwüstet. 1815 erwarb die Stadt Breslau die Grünanlage. Nachdem der Park in Richtung Süden erweitert worden war, wurde er zwischen 1865 und 1867 durch den Berliner Gartenarchitekten Peter Joseph Lenné zu einem englischen Landschaftspark umgestaltet. 1905 entstand im Park das Denkmal für Friedrich Schiller und 1911 wurde das Joseph-von-Eichendorff-Denkmal aufgestellt. Für die Jahrhundertausstellung 1913 entstand an der südwestlichen Grenze des Parks das Ausstellungsgelände mit der Jahrhunderthalle, die heute ein Teil der Breslauer Messe ist. Im gleichen Jahr wurde im südlichen Teil die Johannes-Nepomuk-Kirche wiederaufgebaut, eine im 17. Jahrhundert errichtete Schrotholzkirche, die ursprünglich im oberschlesischen Koźle (Cosel) stand. Im Nordosten liegt das Olympiagelände, das zwischen 1925 und 1929 entstand. Südöstlich grenzte der Botanische Schulgarten an, dessen Fläche heute in den Park einbezogen ist. Im Südosten grenzt der Park an die 1928–1929 erbaute Werkbundsiedlung in Breslau-Grüneiche (heute Dąbie). Das Schiller-Denkmal wurde nach 1945 zerstört, aber 1995 zum 190. Todestag von Schiller wieder an alter Stelle aufgestellt. Ebenso wurde das Eichendorff-Denkmal nach 1945 eingeschmolzen und in jüngerer Zeit rekonstruiert; es steht aber nun im Botanischen Garten auf der Dominsel, während man den Sockel des alten Denkmals noch heute im Park findet. Japanischer Garten Der Japanische Garten liegt im südlichen Teil der Parkanlage. Er wurde zwischen 1909 und 1912 in Vorbereitung der Jahrhundertausstellung 1913 angelegt. Er grenzt im Norden an die ulica Adama Mickiewicza und im Süden an das Ausstellungsgelände mit der Jahrhunderthalle. Nach dem Ausstellungsende wurden die Pavillons im Garten abgebaut. Die Gartenkomposition blieb erhalten, verfiel aber im Laufe der Zeit. 1995 wurde der Garten mit Hilfe der japanischen Botschaft in Polen rekonstruiert. Beim Oderhochwasser 1997 wurde der Garten zerstört und 1999 instand gesetzt. Der Park heißt Hakkoen, was so viel wie „Weiß-Rot-Garten“ heißt, eine Anspielung auf die Farben der polnischen und japanischen Flagge. Im Park sind viele Elemente im japanischen Stil zu finden, darunter der Pavillon Azumaya, eine Teichanlage mit offenem Aussichtspavillon, und die Eingangstore. Weblinks wroclaw.pl (poln.) Literatur Gerhard Scheuermann: Das Breslau-Lexikon, M-Z. Laumann-Verlag, Dülmen 1994, ISBN 3-87466-157-1, S. 1473–1475. Klaus Klöppel: Breslau. Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 117–119.
Szczytnicki Park

Szczytnicki Park in Wrocław, Poland is located to the east of Grunwald Square and the old Oder river, and covers approximately 10 square kilometres of land. The park, besides offering many sightseeing attractions, also has many dendrological rarities. The land under the park was first mentioned in writing in 1204, when Henryk I the Bearded donated the village Stitnic to the monastery of St. Vincent, where shields were produced for the duke's forces. The village was also inhabited by fishermen and farmers. In 1318, the monks sold the village to the city council, becoming the first estate outside the city walls, called Szczytniki. In German, the village was called Scheitnig. The forest in Szczytniki was already popular among the German inhabitants of Breslau in the 18th century. In 1783, Frederick Louis, Prince of Hohenlohe-Ingelfingen bought the terrain and established one of the first parks on the European continent in the English style. The park was ruined, however, by French soldiers during a siege of the city. The park hosts a Japanese Garden, prepared for the World's Fair of 1913, restored by a Japanese foundation, partially destroyed by the 1997 flood and reconstructed. There is also a wooden church from the turn of the 17th century, originally in Stare Koźle. References External links Official page
Lubienia

Lubienia (německy Sacken, česky Lubín) je vesnice ve správním obvodu Gmina Popielów v jihozápadním Polsku. Leží přibližně 23 km severozápadně od města Opolí. V letech 1742–1945 patřila do Pruského Slezska, po 2. světové válce připadla Polsku. Ačkoli pruské úřady ve Vratislavi od samého počátku nazývali novou českou osadu Sacken, exulanti ji přejmenovali na Lubín. Po roce 1945 byla obec několikrát přejmenována – Lubienie, Lubień, Lubina a Lubienia. Historie Lubín je osada, která byla založena v roce 1777 čtyřiceti rodinami potomků českých exulantů doby pobělohorské. Toto neobydlené a pusté místo se stalo po první slezské válce v roce 1742 součástí pruského Slezska. Vytyčit pozemky pro domky a usedlosti nové kolonie trvalo vratislavským úředníkům tři roky! 21. dubna 1780 pak byly jednotlivé usedlosti přiděleny zájemcům losem. V roce 1819 žilo v Lubíně 301 obyvatel, v roce 1845 bylo v obci 62 domů a 610 obyvatel. Z nich bylo 68 osob polského nebo německého původu, zbytek tvořili Češi. V roce 1878 si Češi postavili novou školu, stará budova nadále sloužila jako modlitebna evangelického reformovaného sboru. Dne 31. 10. 1898 byl v Lubíně vysvěcen nový český cihlový kostel. Během druhé světové války bylo v Lubíně zničeno téměř 70 procent budov. Po válce k hromadné reemigraci Čechů z Lubína nedošlo. Ti, poučeni zážitky reemigrantů z Husince a okolí, se z polského Lubína postupně vytráceli do Německa. Češi, kteří v místě zůstali, udrželi s několika rodinami německých luteránů i svůj evangelický kostel. V druhé polovině 20. století žilo v Lubíně dvanáct českých rodin. Zajímavosti V roce 1803 se několik českých rodin přestěhovalo do Zelova a patří k zakladatelům tohoto města. V roce 1904 potomci českých exulantů z Lubína pomohli Čechům z Friedrichova Hradce a společně založili novou českou osadu Vilémov. Od 1. ledna 2007 je polský název Vilémova Bzinica Nowa a dne 4. července 2008 přijala tato obec i německé jméno Wilhelmshort. Dne 30. září 2014 dostala i obec Lubín (Lubenia) v Polsku oficiální německé místní jméno Sacken. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sacken (Poppelau) na německé Wikipedii. Související články Dvojjazyčnost Horního Slezska Evropská charta jazyků Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lubienia na Wikimedia Commons
Lubienia (województwo opolskie)

Lubienia (dodatkowa nazwa w j. niem. Sacken) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Popielów, 21 km w kierunku północno-zachodnim od Opola. Obszarze Chronionego Krajobrazu Lasy Stobrawsko-Turawskie i graniczy od wschodu, północy i zachodu ze Stobrawskim Parkiem Krajobrazowym. W pobliżu miejscowości znajdują się: Bory Siołkowickie (na wschodzie), Wydmy koło Karłowic (na zachodzie) i rzeka Lisi Rów (na południowym zachodzie). W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa opolskiego. Lubienia ma zachowany XVIII-wieczny układ przestrzenny. W miejscowości znajdują się m.in.: świetlica wiejska, parafialny kościół i cmentarz Ewangelicko-Augsburski, Kościół Rzymskokatolicki, sklep spożywczy, leśniczówka i pomnik poświęcony mieszkańcom miejscowości poległym w czasie obu wojen światowych. Historia Lubienia jest kolonią fryderycjańską. Po zaplanowaniu miejscowości rozpoczęto w niej budowę 40 domostw, 4 studni publicznych i szkoły. Działania wojenne w 1778 r. przerwały tworzenie kolonii. Lubienia została zasiedlona przez 40 rodzin husyckich, które były zobowiązane ślubować wieczną wierność królowi pruskiemu. Pierwsi koloniści wprowadzili się 21 kwietnia 1780 r. Ze względu na położenie Lubieni jej mieszkańcy zajmowali się głównie karczowaniem lasów i rzemiosłem. W 1782 r. miejscowość otrzymała nazwę Sacken, dla uczczenia ministra pruskiego księcia Karola, którego nazywano „Fürst Sacken”. Występujące równolegle polskie nazwy to: Lubienie, Lubień i Lubina. W 1861 r. w miejscowości znajdowały się m.in. szkoła ewangelicka, jeden budynek publiczny, 66 domów mieszkalnych i 63 zabudowania gospodarcze. Nauczyciela w szkole obowiązywała znajomość języków: niemieckiego, polskiego i czeskiego. W tym czasie miejscowość zajmowała 900 mórg, a inwentarz żywy składał się z: 5 koni, 63 wołów, 43 krów i 29 sztuk jałowizny. W spisie wymieniono 12 tkaczy (we wcześniejszym spisie było ich 4). Praktykowanym zajęciem było to pszczelarstwo, jednak nie rozwijało się – w 1883 r. liczba pni wynosiła 38, a w 1931 r. – 7. Stan inwentarza żywego w 1918 r. przedstawiał się następująco: 11 koni, 332 krowy, 74 świnie, 91 kóz, 194 króliki i 734 sztuki drobiu. W 1931 r. liczba krów wynosiła 373, a świń – 262. Podczas plebiscytu w 1921 r. do głosowania były uprawnione 692 osoby, z czego 311 osób (ok. 44,9%) to emigranci. W 1939 r. podział ziemi w miejscowości przedstawiał się następująco: 178,08 hm² ziemi ornej, 2,10 hm² ogrodów, 62,40 hm² łąk i pastwisk oraz 8,60 hm² lasów i nieużytków. W 1965 r. powierzchnia miejscowości wynosiła 388,1 hm². W 2011 r. powierzchnia miejscowości wynosiła 1794 hm², z czego 370 hm² (ok. 20,6%) stanowiły użytki rolne, a 78% – lasy. Liczba mieszkańców (Źródła:.) Zobacz też Parafia Ewangelicko-Augsburska w Lubieni Uwagi Przypisy Bibliografia Madeja Józef, Powiat opolski. Szkice monograficzne; Instytut Śląski w Opolu, Opole 1969
Любеня (Опольське воєводство)

Любеня (пол. Lubienia, нім. Sacken) — село в Польщі, у гміні Попелюв Опольського повіту Опольського воєводства. Населення — 360 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Опольського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .