NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wykus

Wykus – wzniesienie Płaskowyżu Suchedniowskiego, 5 km na południowy zachód od Starachowic o wysokości 326 m n.p.m., główny węzeł szlaków nizinnych. Na zboczach góry znajduje się rezerwat przyrody Wykus. Wykus niejednokrotnie stanowił bazę polskich partyzantów. Podczas powstania styczniowego stacjonowali tu powstańcy dowodzeni przez Mariana Langiewicza. W trakcie II wojny światowej znajdowały się tu obozy żołnierzy polskiego podziemia, najpierw pod dowództwem mjr. Henryka Dobrzańskiego „Hubala”, później Zgrupowania Partyzanckie AK „Ponury” – por. cc. Jana Piwnika „Ponurego”. 15 września 1957 r. w miejscu dawnego obozu odsłonięto kapliczkę z obrazem Matki Boskiej Bolesnej, upamiętniającą poległych w walce o Ojczyznę. Na jej ścianach umieszczono 123 pseudonimy poległych podczas wojny żołnierzy. Kapliczka otoczona jest murem, na którym obecnie umieszczonych jest już kilkaset tabliczek z nazwiskami zmarłych żołnierzy zgrupowań „Ponurego” i „Nurta”. Do dziś w lasach dookoła Wykusu znajdują się liczne mogiły partyzanckie, w tym m.in. pomnik 20 poległych żołnierzy z plutonu ochrony radiostacji Jana „Inspektora Jacka” Kosińskiego, grób „Warszawiaków” oraz mogiła Ludmiły Bożeny Stefanowskiej „Zjawy”. Każdego roku, w sobotę najbliższą dacie 16 czerwca (rocznicy śmierci płk. Jana „Ponurego” Piwnika), na Wykusie organizowane są uroczystości upamiętniające poległych żołnierzy Zgrupowań Partyzanckich AK „Ponury”. Organizatorami uroczystości są Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej – Środowisko Świętokrzyskich Zgrupowań AK „Ponury-Nurt” oraz Związek Harcerstwa Rzeczypospolitej Obwód Świętokrzyski. Od pewnego czasu uczestniczą w nich przedstawiciele władz wojewódzkich i poczty sztandarowe świętokrzyskiej policji, której patronem od 1990 r. jest mjr cc. Jan Piwnik „Ponury”. Podczas uroczystości 14 czerwca 2008 r. polową mszę świętą odprawił ordynariusz diecezji radomskiej biskup Zygmunt Zimowski, władze naczelne policji reprezentował ówczesny I Zastępca Komendanta Głównego Policji, nadinspektor Arkadiusz Pawełczyk. Kapliczka z otaczającym terenem w promieniu 30 m stanowi Miejsce Pamięci Narodowej „Wykus” i jest wpisane do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.223 z 23.10.1995). Wykus jest punktem początkowym zielonego szlaku turystycznego prowadzącego do Skarżyska-Kamiennej. Przez górę przechodzi niebieski szlak turystyczny im. E. Wołoszyna z Wąchocka do Cedzyny oraz czarny szlak turystyczny prowadzący ze Starachowic do źródła Burzący Stok. Przypisy Bibliografia Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1983 Marek Jedynak, Kapliczka na Wykusie. Wokół powstania Środowiska Świętokrzyskich Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej "Ponury"-"Nurt", wyd. I, Kielce-Wąchock-Wykus 2009; wyd. II uzupeł., Kielce 2009. Wojciech Königsberg, Droga „Ponurego”. Rys biograficzny majora Jana Piwnika. Wyd. Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2011, ss. 360. ISBN 978-83-7399-475-1 Linki zewnętrzne Strona Środowiska AK "Ponury"-"Nurt"
Wyrobek (Pieniny)

Wyrobek – duża polana w Pieninach. Znajduje się na północno-wschodnim stoku poniżej przełęczy Szopka. Opis polany Położona jest na wysokości 740–800 m n.p.m. Ma długość 0,6 km, szerokość 0,2 km i powierzchnię 10,5 ha. W 2001 wykupiono od właścicieli z Krościenka część polany o powierzchni 5,3 ha w tym celu, aby można było uchronić ją od zarastania lasem poprzez prowadzenie zabiegów ochrony czynnej: coroczne wykaszanie oraz usuwanie siana. Dolną część polany Wyrobek nazywano dawniej polaną Limierczyki. Z informacji na tablicy Pienińskiego Parku Narodowego wynika, że obydwie obejmowane są wspólną nazwą Wyrobek. Przez polanę Wyrobek prowadzą 2 szlaki turystyczne zaliczane do najbardziej uczęszczanych w Pieninach. Polana znajduje się na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego, w granicach Krościenka nad Dunajcem, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim. Przyroda Polanę porastają ciepłolubne łąki pienińskie, oraz ziołorośla z 27 gatunkami roślin znajdujących się na czerwonej liście roślin zagrożonych w Polsce. Z rzadkich w Polsce roślin rośnie tutaj m.in. pępawa różyczkolistna (w całych polskich Karpatach znana tylko z dwóch stanowisk), a przy szlaku z polany Wyrobek na Zamkową Górę również rzadki kruszczyk Muellera. W latach 1987–1988 na polanie zanotowano występowanie storczyków kukułka bzowa (Dactylorhiza sambucina) i storczyca kulista (Traunsteinera globosa). Na polanie gdzieniegdzie rosną kępy drzew i lasu. Duże bogactwo grzybów (ok. 80 gatunków). W 1992 r. naleziono tu m.in. takie rzadkie w Polsce gatunki jak kopułek lakmusowy (Cuphophyllus lacmus), wilgotnica cytrynowozielonawa (Hygrocybe citrinovirens), wilgotnica wypukła (Hygrocybe quieta), wilgotnica szara (Gliophorus irrigatus), goździeniec przydymiony (Clavaria fumosa), dzwonkówka brodawkowata (Entoloma papillatum), dzwonkówka pieniążnicowata (Entoloma platyphylloides), pępóweczka biaława (Gerronema albidum), stożkownica czapeczkowata (Porpolomopsis calyptriformis), purchawka łatkowata (Lycoperdon mammiforme), Tricholoma fracticum. Niektóre z nich w Polsce znane są tylko z Pienin. W 2009 r. na polanie odłowiono nowe dla Pienin gatunki chrząszczy z rodziny stonkowatych: Longitarsus parvulus, Phyllotreta armoraciae. W latach 1987–1988 znaleziono tu bardzo rzadki, w Polsce zagrożony wyginięciem gatunek porostu – trzonecznicę żółtawą Chaenotheca chrysocephala. Szlaki turystyczne z Krościenka przez Bajków Groń i polanę Wyrobek na przełęcz Szopka. Czas przejścia: 1:40 h, ↑ 1:10 h z Bajkowego Gronia przez polanę Wyrobek, Zamkową Górę, Trzy Korony na przełęcz Szopka. Przypisy
Wyrówno (jezioro)

Wyrówno – przepływowe jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, położone w województwie pomorskim, powiecie kościerskim, w gminie Lipusz, na północnym skraju Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego. W niektórych źródłach jezioro dzieli się na mniejsze akweny traktowane jako osobne jeziora: Wyrówno, Osty i Bielawy. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 139,8 ha, natomiast A. Choiński, poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 140 ha. Jeziorna jednolita część wód powierzchniowych ma powierzchnię 135 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,6 m, a maksymalna – 5,6 m. Objętość jeziora wynosi 2226,1 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 3075 m, a szerokość 785 m. Długość linii brzegowej wynosi 9162 m. Według Atlasu jezior Polski (red. J. Jańczak, 1996) lustro wody znajduje się na wysokości 137,7 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 137 m n.p.m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski leży na terenie zlewni szóstego poziomu Zlewnia jez. Osty, jez. Wyrówno, jez. Bielawy. Identyfikator MPHP to 294181. Zobacz też Rezerwat przyrody Wda - Trzebiocha Przypisy
Wysoka Górka w Chełmie

Wysoka Górka – wczesnośredniowieczne grodzisko znajdujące się na Górze Zamkowej, stanowiącej centralne wzniesienie w obrębie miasta Chełma, później zamek kniazia Daniela Halickiego, księcia halicko-wołyńskiego, zbudowany w XIII wieku. Od średniowiecza (XII-XVI wiek) miejsce kultu chrześcijańskiego. Sztucznie usypane wzniesienie ma ok. 15 m wysokości (ponad szczyt Góry Zamkowej), cylindryczny kopiec o średnicy platformy szczytowej 45-60 m, powierzchnia majdanu ok. 60 na 40 m. Badania archeologiczne przeprowadzone w latach 1964-1966 wykazały istnienie w tym miejscu grodziska drewniano-kamiennego z X wieku wchodzącego w skład systemu obronnego, utworzonego przez związek plemienny Lędzian sandomierskich (jego funkcją była osłona wschodniej granicy ich terytorium). Wjazd do niego znajdował się od strony północnej. Około 1236 r. wzniósł tu zamek książę Daniel Halicki, zwany także Danielem Romanowiczem. Powstało kamienne palatium i cerkiew poświęcona św. Janowi Złotoustemu. Budowla, jaką odsłonięto podczas badań archeologicznych, była zbudowana z zielonego wapienia oraz ciosanych bloków kładzionych na zaprawie wapiennej; miała długość 57 m, szerokość 22,5 m i grubość ścian 2 m. Wzorem dla budowli była prawdopodobnie rezydencja w Óbudzie na Węgrzech. W 1349 r. Kazimierz Wielki wniósł tu kamienną wieżę obronną (5 na 5 m). Według niektórych źródeł w 1789 r. dawny zamek księcia Daniela Halickiego stał jeszcze w całości; był konstrukcją w większej części drewnianą, wzniesioną na wysokim podmurowaniu; miał jedną wieżę wysoką, drewnianą; drugą niższą, murowaną; obok znajdował się murowany budynek. Pod koniec XIX wieku z zamku pozostały jedynie fundamenty. Nasyp był początkowo wyższy, jednak w 1876 r. władze carskie splantowały go. Utworzono wówczas od południowej strony wejście w postaci pochylni. Na placu zbudowano kaplicę Świętych Cyryla i Metodego (1884 r.), która w 1921 r. została rozebrana do fundamentów. Na pozostałym po niej cokole w 1928 r. młodzież szkolna usypała kopiec X-lecia odzyskania niepodległości (ok. 3 m wysokości) - znajdujący się na środku Wysokiej Górki. W latach 1964–1966 prowadzono tu badania archeologiczne w wyniku których odkryto m.in.: części drewniano-kamiennego wału o konstrukcji skrzyniowej; pięć rzędów częstokołu z pni dębowych - znajdujących się na obrzeżu wału; fundamenty zamku księcia Daniela; fundament Wieży Kazimierzowskiej. W 1983 r. wzniesienie uznano za pomnik przyrody. U podnóża nasypu rośnie jesion wyniosły odmiany jednolistnej będący również pomnikiem przyrody. 7 września 1998 r. ks. abp Józef Życiński dokonał poświęcenia Krzyża Jubileuszowego na Kopcu Niepodległości. Od 2010 roku trwają na terenie grodziska prace archeologiczne. Zobacz też Wieża w Stołpiu Wieża w Bieławinie Przypisy
Wysoki Ostrów

Wysoki Ostrów (Wyspa Kormoranów, niem. Wolfgansinsel) – wyspa na Jeziorze Dobskim o powierzchni około 2 ha. Jest porośnięta drzewami liściastymi. Wyspa jest rezerwatem przyrody i nie wolno do niej przybijać ani przy niej cumować, gdyż jest miejscem gniazdowania kormoranów i czapli siwej. Z tego też względu wokół wyspy, jak i na całym jeziorze, obowiązuje strefa ciszy, czyli zakaz używania silników spalinowych i sygnałów dźwiękowych. Wyspa jest specyficzną atrakcją turystyczną, gdyż stwarza możliwość obserwacji kormoranów, a także dzięki charakterystycznym, częściowo uschniętym od ptasich odchodów drzewom. Przypisy
Wysoki Staw (Szczecin)

Wysoki Staw (do 1945 niem. Weihenest Teich, pot. Murowaniec) – staw polodowcowy we Wzgórzach Warszewskich w Szczecinie w dzielnicy Północ (północno-wschodnie Warszewo przy granicy z Bukowem) na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Wodozbiór". Pierwszy szczeciński drewniany wodociąg od 1578 roku doprowadzał wodę z Wysokiego Stawu dla mieszkańców Rossmarktu i ul. Wielkiej Tumskiej. Od samego początku jej istnienia (15 sierpnia 1732) zasilał także fontannę Orła Białego. Zniszczony został podczas wojen napoleońskich w 1813 roku. Około roku 1910 woda z Wysokiego Stawu ponownie zaopatrywała mieszkańców Szczecina. Zmienione zostało wówczas otoczenie stawu – otoczono go murem (stąd pochodzi nazwa potoczna) i wybudowano hydrosystem transportujący wodę; do 1914 roku wybudowano dwie zachowane do czasów współczesnych wieże ciśnień: na północno-wschodnim i południowym brzegu akwenu. Zobacz też wodozbiór Bibliografia Warszewo, historie nieznane. "Woda życia i śmierci". historia.warszewo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-10)].
Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne IMGW-PIB na Kasprowym Wierchu

Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne IMGW-PIB na Kasprowym Wierchu – komórka organizacyjna Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej podległa Działowi Służby Hydrologiczno-Meteorologicznej Oddziału IMGW w Krakowie. Obserwatorium mieści się w najwyżej położonym budynku w Polsce, znajdującym się na wysokości 1987 m n.p.m., na szczycie Kasprowego Wierchu. Historia Budynek obserwatorium meteorologicznego na Kasprowym Wierchu wzniesiony został w latach 1936–1937 według projektu Aleksandra Kodelskiego i Anny Kodelskiej zaś najwyżej położonym budynkiem w Polsce stał się we wrześniu 1939 r. po zajęciu przez ZSRR obserwatorium astronomicznego na Popie Iwanie. Poświęcenie i otwarcie obserwatorium miało miejsce 22 lub 23 stycznia 1938. Wniosek o budowę wysokogórskiego obserwatorium meteorologicznego wysunął w lipcu 1934 r. J. Lugeon, ówczesny dyrektor Państwowego Instytutu Meteorologicznego. W związku z planowaną budową kolei linowej na Kasprowy Wierch zaproponowano, aby budynek zbudowano właśnie na tym szczycie. Od grudnia 1935 r. były prowadzone niektóre obserwacje meteorologiczne. Właściwe prace budowlane rozpoczęto jesienią 1936 r. i zakończono po roku. 22 grudnia 1937 r. nastąpił odbiór budynku. Stacja zaczęła działać w pełnym zakresie z początkiem 1938 r. W styczniu owego roku odbyło się uroczyste otwarcie tego, szóstego wówczas w Europie co do wysokości, obserwatorium meteorologicznego. Pierwszym kierownikiem stacji został Edward Stenz. Obserwatorium wykonuje pomiary synoptyczne oraz klimatologiczne, a także obserwacje zlodzenia, opadów, natężenia promieniowania słonecznego, zjawisk optycznych, radioaktywności, oraz grawimetryczne i astrofizyczne. Przekazuje też informacje dotyczące osłony przeciwpowodziowej, jak również komunikaty dla Polskich Kolei Linowych i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Od lat 90. XX w. w obserwatorium działa Laboratorium Pomiaru Gazów Cieplarnianych KASLAB, jednostka utworzona przez IMGW-PIB we współpracy z Wydziałem Fizyki i Informatyki Stosowanej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Instytutem Fizyki Jądrowej PAN w Krakowie oraz Instytutem Fizyki Atmosfery Uniwersytetu w Heidelbergu. W laboratorium rejestrowane są stężenia atmosferyczne dwutlenku węgla i metanu. Do czasów obecnych największy poryw wiatru oficjalnie zmierzony na Kasprowym Wierchu to 288 km/h. Miał on miejsce 6 maja 1968. Historyczny rekord pokrywy śnieżnej pochodzi z 31 marca 1939. Wówczas na Kasprowym Wierchu zanotowano 388 cm śniegu. Zobacz też Obserwatorium Astronomiczno-Meteorologiczne na szczycie Pop Iwan Obserwatorium astronomiczne na Lubomirze Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne na Śnieżce Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold H. Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawn. Górskie, 2004, s. 833. ISBN 83-7104-009-1.Sprawdź autora:2. Apoloniusz Rajwa: 70 lat WOM. Tygodnik Podhalański, 2008-02-02. [dostęp 2014-01-14].
Wyspa Akademicka

Wyspa Akademicka t. Krainka (niem. Piepenwerder) – niezamieszkana i niezagospodarowana wyspa szczecińskiego Międzyodrza. Znajduje się na Odrze Zachodniej na wysokości ujścia cieku Bukowa, w granicach miasta Szczecina, w dzielnicy Śródmieście. Wyspa ma 1,8 ha powierzchni. Jest rozciągnięta w osi rzeki na długości 360 m, przy szerokości osiągającej 60 m. Powierzchnia wyspy jest wyrównana i sięga wysokości 1 m n.p.m. (przy średnim poziomie wód w Odrze wynoszącym 0,1 m n.p.m.). Ze względu na niskie położenie, wyspa stanowi obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Na wyspie znajdują się ruiny zabudowań i drzewostan uznany za wartościowy. Planowane jest zagospodarowanie rekreacyjno-sportowe wyspy. W końcu XX wieku znajdowała się na niej przystań wędkarska i Przystań Żeglarska AZS. Wcześniej istniał tu tartak zbudowany w 1790 roku przez Sanne'a, początkowo napędzany siłą wiatru, a od XIX wieku z napędem maszynowym. Przypisy
Wyspa Edwarda

Wyspa Edwarda – wyspa o powierzchni 3 ha na Jeziorze Raczyńskim położona w woj. wielkopolskim w powiecie średzkim w Zaniemyślu. Charakterystyka Nazwa wyspy pochodzi od hrabiego Edwarda Raczyńskiego, który w latach 1815–1845 był właścicielem wyspy. Hrabia popełnił na tejże wyspie samobójstwo, strzelając sobie w głowę z armaty. W latach 1817–1819 wybudował na niej modrzewiowy dom szwajcarski. Jest to budowla piętrowa, konstrukcji zrębowej, od wewnątrz ściany ceglane. Dachy kryte matami słomianymi, podtrzymywane przez słupy. Na ścianie domu tablica z 1971 upamiętniająca Mieczysława Orłowicza, często goszczącego w Zaniemyślu, którego imieniem nazwano pieszy szlak turystyczny z Zaniemyśla do Kórnika. Florę wyspy stanowi ok. 60 dębów, z których 50 uznano za pomniki przyrody. Wyspa odgrywała rolę ośrodka wypoczynkowego i atrakcji turystycznej, w sezonie letnim czynna była przeprawa promowa. Zespół dworski na wyspie jest wpisany do rejestru zabytków woj. wielkopolskiego: dom szwajcarski pod numerem 2503/A, zaś park pod numerem 2124/A. Od marca 2011 właścicielem wyspy jest gmina Zaniemyśl. W latach 2011–2016 wykonano remont infrastruktury. W 2016 zarządcą wyspy zostało Powiatowe Centrum Rozwoju w Środzie Wielkopolskiej. Od lipca 2016 wyspa została ponownie otwarta dla zwiedzających. Na wyspę prowadzi most modułowy. W 2025 wyspa jest zamknięta dla zwiedzających z powodu rewitalizacji. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – W Zaniemyślu, u hrabiego Edwarda” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Wyspa Jaskółcza

Wyspa Jaskółcza (do 1945 niem. Rahminsel) – niewielka wyspa o wrzecionowatym kształcie na Odrze Zachodniej w Szczecinie; zajmuje około 9230 m² powierzchni – ma około 264 m długości i szerokość zmienną wahającą się od 32 do 40 m w części centralnej do około 12,5 m na krańcach. Charakterystyka Znajduje się w okolicy szczecińskiego głównego dworca kolejowego i jest połączona z lewobrzeżnymi dzielnicami miasta znajdującym się w północnej części nitowanym mostem z 1921 roku – jedynym w Szczecinie, który przetrwał II wojnę światową. W 2007 r. wybudowano drugi most – Most Kablowy zlokalizowany kilkanaście metrów na północ od przedwojennego. Przez Wyspę Jaskółczą poprowadzono pierwszą, wybudowaną w 1846 r., linię kolejowa łącząca Szczecin z Poznaniem. Od 1869 linia przebiega już inną trasą, omijając wyspę. Przed II wojną światową na wyspie znajdowały się zabudowania zajezdni tramwajowej wraz z budynkiem, funkcjonującej do chwili obecnej, stacji zasilania tramwajowej trakcji elektrycznej. Zobacz też Most na Wyspę Jaskółczą Most Kablowy Przypisy Linki zewnętrzne Przedwojenna fotografia wyspy w galerii portalu sedina.pl Historia zajezdni tramwajowej na ul. Kolumba i Wyspy Jaskółczej
Wyspa Grodzka

Wyspa Grodzka, Grodzka Kępa (do 1945 roku niem. Schlächterwiese) – niezamieszkana wyspa rzeczna na Odrze w Szczecinie, naprzeciwko Wałów Chrobrego. Od południa ograniczona jest Duńczycą, a od wschodu Kanałem Grodzkim, które oddzielają ją od Łasztowni i półwyspu Ewa. Połączona jest mostem zwodzonym z Łasztownią. Zajmuje powierzchnię ok. 15 ha. Niegdyś stanowiła zachodni fragment Ostrowa Grabowskiego. Z okresu schyłku neolitu pochodzą ślady penetracji tego terenu przez ludność kultury ceramiki sznurowej w postaci pojedynczych narzędzi krzemiennych charakterystycznych dla tej kultury. Już w średniowieczu obszar dzisiejszej wyspy nosił nazwę Knochen-Hauer-Wiese (Łąka Rzeźników), która wzięła się od rzeźników dokonujących tam uboju bydła na potrzeby miasta. Na początku XVII wieku pomiędzy Odrą a Duńczycą przekopany został niewielki kanał zwany Ochsen Graben (Woli Rów), który nadał pierwszy kształt samodzielnej wyspy. W drugiej połowie XVII wieku niewielkim kanałem odcięto jej południowy cypel, wyłaniając oddzielną wysepkę – Bielawę. W latach 1881-1897 w miejscu Ochsen Graben przekopany został nowy kanał żeglugowy – Kanał Grodzki. Wyspę zaczęto wówczas nazywać Schlächterwiese (Rzeźnicza). Od końca XVIII wieku wyspę zaczęto wykorzystywać do celów przemysłowych. W 1784 roku uruchomiona została tu kuźnia wytwarzającą kotwice okrętowe, należąca do kowala Johanna Gotfrieda Seydella. W XIX wieku kuźnia przekształciła się w znaczny zakład produkujący kotwice i wyposażenie żelazne statków, który funkcjonował do początków XX wieku. W okresie międzywojennym tereny wyspy wykorzystywane były częściowo na cele sportowe i rekreacyjne. Miały tu swoje siedziby liczne szczecińskie kluby wioślarskie, m.in. RC Triton Stettin, RV Sport-Germania Stettin, Stettiner Damen-Ruderverein, RC Viadrina i Reichspost Stettin 08. Po II wojnie światowej funkcje wyspy nie zmieniły się – utworzono na niej przystań wioślarską AZS Szczecin i siedziby klubów sportów wodnych, a w północnej części wydzielono ogródki działkowe. Na zachodnim brzegu wyspy w dno rzeki wbito charakterystyczny rząd dalb tworzący postojową przystań dalbową „Bielawa” o długości 840 metrów. W północnej części wyspa skomunikowana jest ze stałym lądem za pośrednictwem niewielkiego promu osobowego wykorzystywanego do transportu działkowiczów. W 2013 roku w południowo-wschodniej części wyspy rozpoczęła się budowa portu jachtowego ze 150 miejscami postojowymi. Wycięto wówczas wszystkie drzewa i naniesiono piach, by podwyższyć wyspę, która wcześniej regularnie była zalewana podczas cofek i powodzi. W ramach inwestycji powstał most zwodzony na Duńczycy łączącego Wyspę Grodzką z Łasztownią. Obecnie na wyspie Grodzkiej funkcjonuje marina oraz Miejska Strefa Letnia w Szczecinie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria przedwojennych fotografii Wyspy Grodzkiej i Bielawy
Przymoście

Przymoście (do 1945 niem. Ahrens Insel t. Genossenschaftinsel) – wyspa w Szczecinie na Międzyodrzu, położona w nurcie Odry Zachodniej. Charakterystyka Niewielka podłużna wysepka zlokalizowana jest naprzeciwko szczecińskiego dworca głównego. Do 1945 roku na wyspie znajdowała się siedziba Zarządu Pomorsko-Szczecińskiego Związku Spółdzielni Rolniczych. W czasie II wojny światowej zabudowa wyspy została zniszczona, po odgruzowaniu z czasem stała się siedzibą Ośrodka Sportów Wodnych KS "Czarni" należącego obecnie do AZS Szczecin. W miejscu dawnego Mostu Dworcowego połączona jest kładką z Kępą Parnicką. Zobacz też Most Dworcowy Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina. T. II, P-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2000, s. 224. ISBN 83-7241-089-5. (pol.). Linki zewnętrzne Zbiór przedwojennych fotografii wyspy w galerii portalu sedina.pl
Пясек

Пясек (на пол.: Piasek – „Пясък“) е малък остров на р. Одра във Вроцлав, Полша. Той е част от няколко речни острова край Стария град във Вроцлав. Архитектурни обекти Островът е кръстен на готическата църква „Света Мария на пясъка“ (Kościół Najświętszej Marii Panny na Piasku) от 14 век, която се намира на него. Тя е построена на мястото на романска базилика от 12 век. На островът се намира и сградата на бивш августиниански манастир, днес служеща като университетска библиотека. Има и православна църква „Св. св. Кирил и Методий“. Източници
Sandinsel (Breslau)

Die Breslauer Sandinsel (polnisch Wyspa Piasek) ist eine kleine Insel in der Oder und liegt zwischen den Stadtteilen Dominsel und der Altstadt. Auf ihr befinden sich mehrere Kirchengebäude. Bis zur Säkularisierung 1803 war die Insel vor allem von Mönchen und Nonnen des Augustinerordens bewohnt. Infrastruktur Die Sandinsel ist durch mehrere Brücken für Autoverkehr und Fußgänger mit der Breslauer Altstadt, der Dominsel sowie mit weiteren kleinen Inseln in der Oder verbunden. Über die Insel führen auch mehrere Linien der Straßenbahn, die allerdings keine Haltestelle auf der Sandinsel selbst hat. Außerdem werden Sightseeing-Bootsfahrten an einem Anleger im Südosten der Sandinsel angeboten. Gebäude auf der Sandinsel St. Maria auf dem Sande Ein ehemaliges Augustinerinnen- sowie ein ehemaliges Augustinerkloster Die ehemals katholische und heute orthodoxe Kirche St. Kyrill und Method Das Museum der Illusionen Literatur Hermann Hoffmann: Sandstift und Pfarrkirche St. Maria in Breslau: Gestalt und Wandel im Laufe der Jahrhunderte. Theiss, 1972. Weblinks Einzelnachweise
Sand Island, Wrocław

The Sand Island (Polish: Wyspa Piasek, [ˈvɨspa ˈpjasɛk], German: Sandinsel, [ˈzantɪnzəl]) in Wrocław is one of several islands in the Oder within the Old Town and Downtown Water Junction. The island is connected to mainland Wrocław by the Piasek Bridge, the Młyński Bridge, and Tumski Bridge. Background The island is located in the city center, near the Cathedral Island. Its area is about five hectares. Its name derives from the Church of St Mary on the Sand, which is located on it. The island is also home to St. Anne's cemetery chapel, the Augustinian nunnery complex and a monument to Cardinal Kominek. Two pedestrian promenades are located on the edge of the island. These are the Boulevard of Stanisław Kulczyński and the Boulevard of Piotr Włostowic. See also Church of St Mary on the Sand St. Cyril and Methodius Church (Wrocław) References External links Media related to Piasek Island, Wrocław at Wikimedia Commons