NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Plac Wolności w Rybniku

Plac Wolności w Rybniku (do roku 1922 „Neuer Ring”) – plac znajdujący się w centrum Rybnika, położony jest na wschód od Rynku. Od placu rozchodzą się w przeciwnych kierunkach ulice Łony i 3 Maja. W otoczeniu placu znajdują się kamienice, Teatr Ziemi Rybnickiej oraz galeria handlowa Focus Park. Historia W I połowie XIII wieku, kiedy Rybnik był znaczną osadą na obecnym Placu Wolności mieścił się wówczas plac handlowy, który pełnił rolę rynku. Na początku XX wieku stał tu pomnik, po którym nie ma już śladu. Podczas okupacji niemieckiej nosił nazwę Adolf Hitler-Platz, a wcześniej – Neuer Ring tzw. „Nowa Obwodnica”. Powojenną koncepcję architektoniczną zabudowy placu Wolności opracował Dieter Paleta z katowickiego „Inwestprojektu”, na podstawie której opracowane zostały założenia techniczno-ekonomiczne zatwierdzone w grudniu 1986 roku. Plac przez wiele lat pełnił funkcję śródmiejskiego dworca autobusów komunikacji miejskiej, jednak w związku z budową w sąsiedztwie galerii handlowej Focus Park, plac przeszedł gruntowną modernizację (w latach 2006–2007) i częściowo zmianę przeznaczenia na funkcję rekreacyjną (pojawiły się m.in. fontanny, ławki, zieleń). W północnej części pozostawiono zaledwie trzy stanowiska autobusowe. W centralnym punkcie placu odbudowano także wzorowany na przedwojennym kształcie budynek Informacji Miejskiej. Projekt modernizacji, zrealizowany przez pracownię toprojekt, wyróżniony został w konkursie na najlepszą przestrzeń publiczną województwa śląskiego w 2010 roku. Galeria Przypisy
Plac Wolności w Słubicach

Plac Wolności – jeden z placów w centrum Słubic. Mieści się na nim skwer ze starym dębem szypułkowym, stanowiącym pomnik przyrody, a poza nim również alejki spacerowe oraz ławki. Do placu Wolności przylegają bezpośrednio dwie ulice: Mikołaja Reja (od południowego zachodu) oraz Podchorążych (od północnego wschodu). Plac ten stanowi swoisty łącznik pomiędzy dwoma innymi, mianowicie placem Przyjaźni a placem Jana Pawła II. Historia Przed 1945 rokiem dzisiejszy plac Wolności tworzył jedną całość z obecnym placem Bohaterów oraz Placem Jana Pawła II i nosił nazwę Neuer Markt, co w dosłownym tłumaczeniu z języka niemieckiego oznacza Nowy Rynek. Plac Jana Pawła II, przy którym mieści się siedziba Katolickiego Centrum Studenckiego w Słubicach, został wydzielony z placu Wolności historycznie jako ostatni. Dnia 5 czerwca 2008 roku w centralnej części Placu Wolności uroczyście odsłonięto pomnik poświęcony „Kasi z Heilbronn” z okazji 10-lecia współpracy z partnerskim miastem Heilbronn. Mniej więcej w tym samym czasie plac doczekał się również monitoringu, na który składają się dwie kamery. W 2017 roku plac przeszedł modernizację. Galeria Bibliografia Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Wille/ Dominik Oramus: Słubice. Historia - topografia - rozwój, Słubice 2003. Maria Rutowska (red.): Słubice 1945-1995, Słubice 1996. Linki zewnętrzne Zawarcie umowy o współpracy i partnerstwie miast. [dostęp 2012-01-04]. (pol.).
Plac Wolności w Zabrzu

Plac Wolności w Zabrzu – plac w śródmieściu Zabrza. Wyłączony z ruchu kołowego, połączony z ulicą Wolności, stanowiącej reprezentacyjny deptak miejski. Zabudowa zwarta z kamienicami z przełomu XIX i XX w. Historia Plany trójmiejskiego śródmieścia Pierwsze plany stworzenia reprezentacyjnego placu w śródmieściu Zabrza sięgają lat 20. XX w. i związane są z koncepcją budowy centrum dla Trójmiasta Gliwice-Zabrze-Bytom. W 1927 r. rozpisano pierwszy konkurs na projekt trójmiejskiego „city”. Konkurs rozstrzygnięto 31 stycznia 1928 roku. Nadesłanych zostało 49 prac, przede wszystkim śląskich architektów. Zdaniem komisji konkursowej żaden z nich nie spełniał pokładanych oczekiwań, dlatego zamiast nagrody głównej przyznano jedynie trzy równorzędne wyróżnienia. W 1928 r. ogłoszono kolejny konkurs, do którego zostały zgłoszone prace znanych niemieckich architektów, m.in. Paula Bonatza, Hansa Poelziga, Maksa Berga czy Dominikusa Böhma. Ze względów finansowych nie doszło jednak do realizacji żadnego z konkursowych projektów. Jeden z niezrealizowanych planów przebudowy placu Wolności, autorstwa Moritza Wolfa i Alberta Krawietza, stał się inspiracją dla projektu zabudowy mieszkaniowej placu Słowiańskiego w Zabrzu w zachodniej części miasta. Przebudowa Przebudowa placu miała miejsce w latach 1933–1936. Zrealizowano projekt Karla Breuera, który był odchudzoną wersją projektu Hansa Poelziga z 1928 r. Prace rozpoczęły się 7 lipca 1933 r. od rozbiórki budynków gospodarczych. Za stalowy szkielet parteru budynku przy pl. Wolności 2 była odpowiedzialna Huta Donnersmarcka. Wiechowe na budowie tego budynku świętowano 19 października 1933 r. Tego samego dnia rozpoczęto prace ziemne przy budowie obiektu przy pl. Wolności 4, gdzie wiechę powieszono 8 czerwca 1934 r. Kilka dni wcześniej, 4 czerwca 1934 r., rozpoczęto rozbiórkę domów przy ul. Dworcowej. W 1935 roku rozstrzygnięto konkurs dla górnośląskich architektów na projekt pierzei wschodniej placu. Nagrodzono pracę inżyniera Karla Mayera z Gliwic. Koszt budowy szacowano na ćwierć miliona marek. Po II wojnie światowej W 1997 roku na placu stanęła rzeźba Spotkanie z własnym ja autorstwa urodzonego w Zabrzu Heinza Tobolli. Pomysł stworzenia rzeźby zrodził się z chęci wyrażenia przez artystę więzi z miastem pochodzenia. Podczas remontu placu w sierpniu 2003 odkryto zabytkową studnię, z lustrem wody na głębokości 18 m. Była najprawdopodobniej ujęciem wody dla hotelu istniejącego przed przebudową placu z lat 30. XX wieku. W 2005 roku zakończono remont studni, w ramach którego została ona oczyszczona i ocembrowana, a także uzyskała podświetlenie i szklane przykrycie. 11 marca 2024 roku, w 93. rocznicę urodzin Janoscha, dokonano uroczystego odsłonięcia ustawionej na placu figury postaci z jego bajek, Tygryska (wraz z Tigerente). Niedługo później rzeźbę uzupełniła figura towarzyszącej postaci Misia. Galeria Przypisy
Plac Wyzwolenia w Katowicach

Plac Wyzwolenia w Katowicach – plac położony w katowickiej dzielnicy Janów-Nikiszowiec, powstały około 1907–1908 roku. Jest to centralny plac historycznego założenia urbanistycznego osiedla patronackiego Nikiszowiec, popularnie nazywany rynkiem nikiszowieckim. Z placem sąsiaduje skwer Emila i Georga Zillmannów. Historia Plac powstał wraz z budową osiedla Nikiszowiec, rozpoczętą w 1907 roku, zgodnie z założeniem projektantów – Georga i Emila Zillmannów. Jego południowo-wschodnią część miał zamykać budynek kościoła parafialnego. Do 1921 roku nosił nazwę Kirchplatz, od 1921 roku – plac Kościelny (od 1926 jako plac Marszałka Józefa Piłsudskiego). W budynku mieszkalnym przy placu znajdował się konsum – restauracja z szynkiem i salą widowiskową. W 1914 roku na centralnym placu rozpoczęto budowę kościoła, jednak prace przerwała I wojna światowa. Ukończono go dopiero w 1927 roku. W latach niemieckiej okupacji Polski (1939–1945) plac nosił nazwę Kirchplatz, natomiast od 1945 roku funkcjonuje obecna nazwa. W latach 1952–1962 w budynku przy placu Wyzwolenia funkcjonowała świetlica zakładowa, prowadząca działalność kulturalno-oświatową. W 2010 roku plac zmodernizowano. Został wyłączony z ruchu kołowego dla samochodów, przejeżdżają natomiast przez niego autobusy ZTM (zlokalizowany jest tu przystanek Nikiszowiec Kościół). Na placu ułożono granitową kostkę w miejsce stuletniej kostki brukowej, znajdującej się wcześniej pod asfaltem. W 2011 roku Nikiszowiec został uznany za pomnik historii. Upamiętnia to tablica na fasadzie jednego z budynków przy placu Wyzwolenia. Obiekty zabytkowe Plac sąsiaduje z neobarokowym kościołem pw. św. Anny. Przy placu zlokalizowane są także budynki mieszkalne i usługowe, posiadające charakterystyczne podcienia. Plac to niewielki trójkątny ryneczek osiedla, przy którym ulokowano szereg obiektów użyteczności publicznej. 19 sierpnia 1978 roku osiedle robotnicze Nikiszowiec wpisano do rejestru zabytków (nr rej.: A/1230/78). Granice ochrony obejmują cały układ przestrzenny osiedla między ulicami: Szopienicką, Zofii Nałkowskiej, torami kolejowymi i ulicą Giszowiecką oraz zespół zabudowań dawnego szpitala wraz z najbliższym otoczeniem (ulice: księdza Ficka, Giszowiecka, Odrowążów, Czechowa, Janowska, św. Anny, Garbarska, Rymarska, Zofii Nałkowskiej, Szopienicka, plac Wyzwolenia). Obiekty zabytkowe, znajdujące się przy placu Wyzwolenia, pochodzące z lat 1908–1918: budynki mieszkalne (pl. Wyzwolenia 1–16), zespół budynków szkolnych (pl. Wyzwolenia 17–19), kościół św. Anny z plebanią (pl. Wyzwolenia 21). W 2017 odnowiono charakterystyczne róże na fasadzie budynku przy pl. Wyzwolenia 4. Instytucje Przy placu swoją siedzibę mają m.in. (stan na listopad 2020 roku): parafia św. Anny w Katowicach-Janowie (pl. Wyzwolenia 21), Szkoła Podstawowa nr 53 (pl. Wyzwolenia 18), Urząd Pocztowy Katowice 16 (pl. Wyzwolenia 4), firmy handlowo-usługowe oraz ośrodek szkolenia kierowców. Zobacz też Historia Katowic Place w Katowicach Ulica Zamkowa w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy
Plac Władysława Biegańskiego w Częstochowie

Plac Władysława Biegańskiego w Częstochowie – jeden z placów w Śródmieściu Częstochowy, leżący na drodze pątniczej na Jasną Górę, dzielący Aleję Najświętszej Maryi Panny na tzw. „drugą aleję” - na wschód od placu, i „trzecią aleję” - na zachód od niego. Historia W południowej części placu w latach 1828–1836 według projektu Franciszka Reinsteina wzniesiono ratusz wraz z odwachem i nieistniejącym już aresztem. Wybudowano go w połowie drogi między Starą a Nową Częstochową. W 1908 przebudowany. Późnoklasycystyczny, piętrowy z okrągłą dwukondygnacyjną wieżą. Był siedzibą władz miasta do lat 60. XX wieku, obecnie – wraz z odwachem – należy do Muzeum Częstochowskiego. W 1875 wybudowano tu kamienicę, obecnie nazywaną Popówką. W latach 1892–1926 na tyłach ratusza mieściła się elektrownia. Przed ratuszem po II wojnie światowej ustawiono pomnik sowieckiego czołgisty. 9 maja 1968 zastąpiono go wysokim pomnikiem wdzięczności Armii Radzieckiej autorstwa Mariana Koniecznego. Od 11 listopada 1997 w tym miejscu stoi pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego. Kilka razy w roku odbywają się na placu imprezy, takie jak finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, uroczystości patriotyczne, obchody Dni Częstochowy czy zabawa sylwestrowa. W północnej części placu, w środku zadrzewionego skweru, znajduje się rzymskokatolicki kościół pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła. Pierwotnie od XVI wieku stał tu kościół pod tym samym wezwaniem obok przytułku dla chorych pielgrzymów. Po powstaniu styczniowym został rozebrany przez władze rosyjskie, a na jego miejscu w latach 1870–1872 wzniesiono prawosławną cerkiew pod wezwaniem świętych Cyryla i Metodego. W 1918 zamieniona na kościół rzymskokatolicki z przywróconym pierwotnym wezwaniem św. Jakuba. Eklektyczny. Mimo usunięcia cebulastych hełmów w 1948, nadal w stylu rusko-bizantyjskim. Pierwotną nazwą placu był Rynek św. Jakuba. W latach 30. XX wieku nazwano go placem Bronisława Pierackiego. W okresie okupacji hitlerowskiej nosił nazwę Westring, a w czasach stalinizmu – placu Józefa Stalina. Obecna nazwa – plac Władysława Biegańskiego – obowiązuje od 1956 roku. Od marca do grudnia 2011 roku trwała modernizacja placu, wskutek której zniknęły ze środka płyty jezdnie przecinające go na osi wschód-zachód. Zobacz też Krwawy poniedziałek w Częstochowie Plac Ignacego Daszyńskiego w Częstochowie
Площадь Беганьского

Площадь Беганьского — главная площадь Ченстоховы (Польша), расположенная в центре города и разделяющая Аллею Пресвятой Девы Марии на так называемые «Вторую аллею», к востоку от площади и «Третью аллею», к западу от неё. Названа в честь Владислава Беганьского, ченстоховянина, врача и филантропа. История Площадь появилась на середине дороге паломников, соединявшей Ченстохову с монастырём Ясная гора, который в то время не был частью города. Первоначально площадь называлась «рынок Святого Якуба» (пол. Rynek św. Jakuba). В 1930-е г. её переименовали в «площадь Бронислава Перацкого» (пол. plac Bronisława Pierackiego). В период гитлеровской оккупации она носила название «Вестринг» (нем. Westring), а во времена сталинизма — «площадь Иосифа Сталина» (пол. plac Józefa Stalina). Нынешнее название площадь имеет с 1956 года. Достопримечательности Ратуша В 1828 — 1836 годах в южной части площади по проекту Францишека Рейнштейна была построена ратушу с гауптвахтой. Её построили на полпути между Старой и Новой Ченстоховой. В 1908 году её перестроили в стиле позднего классицизма, многоэтажный с круглой двухэтажной башней. До 1960-х годов здесь располагались власти города. В 1892 — 1926 годы в задней части ратуши размещалась электростанция. Сейчас здание прередано под Ченстоховский музей. Костёл В октябре 1872 года на площади освятили церковь Кирилла и Мефодия в византийском стиле, сейчас это костёл св. Якуба. В 1875 году на площади был построен двухэтажный многоквартирный дом, в котором жил православный священник и который с тех называется «Поповка» (пол. Popówka). Сейчас в этом здании находится галерея. Памятники После освобождения города в 1945 году, площадь использовалась для захоронения советских солдат. После войны могилы были перенесены на кладбище Куле на севере города. У ратуши после Второй мировой войны был установлен памятник советскому танкисту местного скульптора Стефана Поличиньского. 9 мая 1968 года его заменил высокий памятник благодарности Советской Армии Мариана Конечного. 11 ноября 1997 года его место занял памятник маршалу Юзефу Пилсудскому.
Plac Władysława Jagiełły w Raciborzu

Plac Władysława Jagiełły w Raciborzu (daw. niem. Schramm-Platz → w okresie 1909–1945 r. Notburga-Platz) – raciborski plac znajdujący się w dzielnicy Centrum. Plac przylega do ulicy Henryka Sienkiewicza, a swoją nazwę wziął od króla Władysława Jagiełły. Architektura Budynki mieszkalne Kamienica przy pl. Jagiełły 4 – budowla wzniesiona według projektu Hermana Arwińskiego w latach 1906–1909. Kamienica posiada cztery kondygnacje z suterenami oraz poddaszem nadającym się do użytku. Budowla wykonana w stylu historyzmu z elementami secesji. Elewacja frontowa posiada ryzality, a całość pokrywa mansardowy dach. Wykusz narożny podbierany jest przez spiralnie skręconą kolumnę. W fasadzie znajdują się balkonu z żeliwnymi balustradami. Portal drzwiowy opatrzony jest półkolistym łukiem, który posiada zwornik w kształcie głowy mężczyzny. Kamienica przy pl. Jagiełły 5 – budowla wzniesiona według projektu Hermana Arwińskiego w latach 1906–1909. Kamienica posiada cztery kondygnacje z suterenami oraz poddaszem nadającym się do użytku. Budowla wykonana w stylu historyzmu z elementami secesji. Elewacja frontowa posiada ryzality, a całość pokrywa mansardowy dach. Wykusz narożny podbierany jest przez spiralnie skręconą kolumnę, który wieńczy balkon. W fasadzie znajdują się balkonu z żeliwnymi balustradami. Portal drzwiowy opatrzony jest półkolistym łukiem, który posiada zwornik w kształcie głowy mężczyzny. Nad drzwiami znajduje się nadświetle w kształcie okręgu. Obiekty użyteczności publicznej Dom św. Notburgi – kompleks zbudowany na planie zbliżonym do litery "L" został oddany do użytku w 1892 r. Budynek jest murowany z czerwonej cegły, posiada cztery kondygnacje. Jego rozbudowa odbywała się w latach 1894 i 1902. Kompleks jest przykładem architektury neogotyckiej, która posiada ceglany detal architektoniczny. Elewacja frontowa budowli posiada ryzality, które wieńczą szczyty i pinakle. Skrzydło wschodnie zawiera dobudówki, natomiast skrzydło północne przykrywa wysoki dwuspadowy dach. Skrzydło główne pokrywa dach mansardowy. Kompleks posiada kaplicę z 1902 r. projektu Jana Affy. W środku znajduje się ołtarz główny wykonany przez Ferdynanda Stufflesera z Tyrolu. Dom opieki dla kobiet, zwany Zakładem św. Notburgi mieścił się w tym budynku od 1889 mieścił się przy tym placu. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był ks. dr Hermann Schaffer, który w zakładzie spędził emeryturę i 9 grudnia 1914 r. zmarł. W 1945 r. budynek oddziału Banku Rzeszy został częściowo zniszczony i następnie odbudowany przez Raciborskie Przedsiębiorstwo Budowlane. Obecnie w budowli mieści się Dom Pomocy Społecznej, który prowadzi Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej. Przypisy Bibliografia Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007. ISBN 978-83-89802-36-1. Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008. ISBN 978-83-89802-73-6. Linki zewnętrzne
Plac Zbawiciela w Bydgoszczy

Plac Zbawiciela – plac miejski w Bydgoszczy. Położenie Plac Zbawiciela znajduje się w zachodniej części Śródmieścia Bydgoszczy między ulicą Warszawską, Fredry i Sobieskiego. Historia Plac Zbawiciela został wytyczony w 1853 r. podczas planowania nowych dzielnic śródmiejskich łączących nowy dworzec kolejowy ze Starym Miastem. Pierwotnie stanowił cmentarz dla folwarku Bocianowo, dlatego został wyłączony spod zabudowy. Jednakże w 1861 r. przeznaczono go pod zabudowę sakralną. Po zabudowie i zasiedleniu zachodniego Śródmieścia, co nastąpiło w latach 1870–1900, powstała konieczność budowy świątyń ewangelickich, które zaspokoiłyby potrzeby duszpasterskie ludności. W latach 1872–1876 powstała pierwsza duża świątynia przy ul. Gdańskiej, zaś w latach 1896–1897 wzniesiono kościół Chrystusa Pana na placu sakralnym. Teren, na którym wzniesiono kościół został w 1901 r. obsadzony zielenią, według projektu dyrektora Ogrodów Miejskich Konrada Neumanna. Skwer wielkości 1,6 ha składał się z czterech części, połączonych drogami i trawnikami. Wzdłuż jego obrzeży oraz przy kościele założono zieleńce z drogami i trejażami, stanowiącymi tło ozdobne dla róż, kwiatów bylinowych i pnączy. Na skwerze rosło kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów, m.in. jarzębina czerwona, wiąz, lipa drobnolistna, klon pospolity, kasztanowiec biały, wierzba biała, głóg jednoszyjkowy, świerk pospolity, świerk biały, sosna limba i inne. W północno-zachodniej pierzei placu w latach 1896–1898. wzniesiono Szkołę Ludową zwaną „Karlschule”. Natomiast od północnego wschodu sąsiaduje od 1874–1877 z wielkim kompleksem koszar wojskowych. Obecną nazwę plac posiada od 1947 r., kiedy przed kościołem ustawiono figurę Chrystusa ze zlikwidowanego cmentarza przy ul. Jagiellońskiej. Jest to kopia dzieła Bertela Thorvaldsena należącego do najcenniejszych dzieł europejskiego klasycyzmu, usytuowanego w ołtarzu głównym katedry Matki Boskiej w Kopenhadze. Obecnie Plac Zbawiciela jest ogrodzony i stanowi zieleniec otaczający kościół ewangelicko-augsburski pw. Chrystusa Zbawiciela. Zobacz też Kościół Zbawiciela w Bydgoszczy Śródmieście (Bydgoszcz) Przypisy Linki zewnętrzne Bydgoszcz - Śródmieście-Bocianowo, Plac Zbawiciela (dawniej: Karlplatz) fotopolska.eu Bibliografia Czachorowski Antoni red.: Atlas historyczny miast polskich. Tom II Kujawy. Zeszyt 1. Bydgoszcz: Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika, 1997 Derenda Jerzy. Piękna stara Bydgoszcz – tom I z serii Bydgoszcz miasto na Kujawach. Praca zbiorowa. Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy, Bydgoszcz 2006 Umiński Janusz: Bydgoszcz. Przewodnik: Bydgoszcz: Regionalny Oddział PTTK „Szlak Brdy”, 1996
Plac Zbawiciela (Warschau)

Der Plac Zbawiciela (deutsch: Erlöser-Platz) ist ein Platz im Stadtteil Śródmieście in Warschau, der nach der Warschauer Erlöserkirche benannt wurde. Der südliche Teil des Platzes wurde mit Kolonnaden und Arkaden als Bauabschnitt des MDM-Wohnviertels in den 1950er Jahren nach dem Entwurf der Architekten Stanisław Jankowski, Jan Knothe, Józef Sigalin und Zygmunt Stępiński erbaut. Jan Knothe forderte erfolglos dabei den Abbruch der Erlöserkirchtürme . Im nördlichen Teil des Platzes blieben auch die drei am besten erhaltenen Häuser der Vorkriegszeit erhalten. In den kreisrunden Platz münden folgende Straßen: Ulica Marszałkowska Ulica Mokotowska Nowowiejska–Aleja Wyzwolenia Weblinks
Plac im. ojca Adama Studzińskiego w Krakowie

Plac im. ojca Adama Studzińskiego – plac, mający kształt trójkąta, położony na terenie Starego Miasta w Krakowie, u podnóża wzgórza wawelskiego pomiędzy kościołem św. Idziego, ulicą Grodzką i ul. św. Idziego. Od strony zachodniej nad placem góruje Zamek Królewski na Wawelu, po stronie północnej znajduje się kościół św. Idziego i Krzyż Katyński, a po stronie wschodniej budynek dawnego Arsenału Królewskiego w którym obecnie znajduje się Wydział Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego a dawniej Instytut Geografii UJ. Poprzednio nosił nazwę św. Idziego, w listopadzie 2009 r. otrzymał imię ojca Adama Studzińskiego, dominikanina, kapelana w II Korpusie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, generała brygady Wojska Polskiego, harcmistrza Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. Bibliografia Plac im. o. Adama Studzińskiego. [dostęp 2010-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-24)].
Plac św. Katarzyny w Toruniu

Plac św. Katarzyny w Toruniu (w czasie zaboru pruskiego Wilhelmplatz) – plac położony w centrum Torunia. Historia Plac został wytyczony po 1884 roku na terenie zajmowanym dawniej przez kurtynę między bastionami Kawaler Większy i Św. Katarzyny. Jego południowa pierzeja jest jednocześnie granicą Nowego Miasta i przebiega w przybliżeniu wzdłuż dawnej wewnętrznej linii murów obronnych. Na przełomie XIX i XX w. nadano mu nazwę placu Wilhelma (Wilhelmsplatz). W latach 1894–1897 w centrum placu stanął kościół ewangelicki dla gminy wojskowej, obecnie kościół św. Katarzyny. W 1927 roku na skwerze przed kościołem odsłonięto pomnik Matki Boskiej wykonany przez Ignacego Zelka. Pomnik zniszczono w 1939 roku, został on zrekonstruowany w 2007. 11 listopada 1928 roku odsłonięto Pomnik „10-lecia Niepodległości”, według projektu Antoniego Mieszkowskiego. Monument miał kształt kolumny. Pośrodku znajdowało się popiersie Józefa Piłsudskiego oraz przylegające do niej po obu stronach tablice pamiątkowe. Na tablicach umieszczono płaskorzeźby przedstawiające polskiego orła oraz gryfa pomorskiego. Zabudowa w centrum placu kościół św. Katarzyny nr 3, dawna plebania gminy ewangelickiej z 1901 roku nr 4, kamienica z przełomu XIX i XX wieku, dawna siedziba studia Pomorskiej Rozgłośni Polskiego Radia nr 5, okazała kamienica z pocz. XX w. w stylu neorenesansu francuskiego nr 7, kamienica neorenesansowa z pocz. XX w. nr 9, X Liceum Ogólnokształcące im. prof. Stefana Banacha Ponadto na rogu placu św. Katarzyny i ul. Leona Szumana mieści się Dom rodziny Szumanów, neoklasycystyczny budynek oddany do użytku w 1893 roku, gdzie mieścił się szpital założony przez Leona Szumana. Pomniki Pomnik Matki Boskiej Królowej Korony Polskiej, zrekonstruowany w 2007 roku. Pomnik ku czci dowódców Okręgu Pomorskiego Związku Walki Zbrojnej–Armii Krajowej, odsłonięty w 2008 roku Przypisy Bibliografia Piotr Birecki: Architektura i sztuka ewangelicka w Toruniu w XIX i XX wieku. W: Ewangelicy w Toruniu (XVI-XX w.). Jarosław Kłaczkow (red.). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2011. ISBN 978-83-7780-051-5. Anna Grzebieniak. Oficjalne wizyty państwowe w Toruniu w latach 1920–1939. „Rocznik Toruński”. 49, 2022. Joanna Kucharzewska: Architektura i urbanistyka Torunia w latach 1871–1920. Warszawa: Neriton, 2004. ISBN 83-88973-69-X. [dostęp 2023-09-05]. Waldemar Rozynkowski. Parafia garnizonowa św. Katarzyny w Toruniu w świetle kroniki parafialnej z 2. poł. XX w.. „Rocznik Grudziądzki”. XXV, 2017. Elżbieta Skerska: Walka o niepodległość w cieniu toruńskich kamienic. Spacery śladami działań niepodległościowych na toruńskim Starym i Nowym Mieście w latach 1919–1945. Toruń: Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej, 2019. ISBN 978-83-88693-80-9. Antoni Ziółkiewicz: Toruńskie pomniki. Pomniki, tablice, kamienie. Toruń: Wydawnictwo Urbański, 2009. ISBN 978-83-88219-32-0.