NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łążynie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łążynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubicki diecezji włocławskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w 1848 roku w miejscu poprzedniej drewnianej z 1710 roku, spalonej w 1846 roku. Fundatorem budowy był Gustaw Zieliński (1809–1881) – dziedzic dóbr Skępe i Łążyn. W 1938 roku rozpoczęły się prace przy rozbudowie świątyni o transept i prezbiterium, które zostały przerwane przez wybuch drugiej wojny światowej. Ostatecznie prace zostały zakończone w 1955 roku. Konsekracja kościoła przez księdza biskupa Antoniego Pawłowskiego odbyła się w dniu 4 września 1954 roku. Obiekt jest niezorientowany na osi wschód-zachód, z wejściem głównym od strony wschodniej i prezbiterium od strony zachodniej. Kościół jest murowany, wybudowany z cegły, osadzony na kamiennym cokole i otynkowany. Założony jest na rzucie krzyża łacińskiego. Bryła świątyni jest zwarta, z wieżą dzwonniczą, umieszczoną nad częścią wschodnią korpusu i wieżyczką na sygnaturkę usytuowaną nad przecięciem ramion transeptu z korpusem. Korpus i prezbiterium nakrywa wspólny dach dwuspadowy z dodatkową połacią zachodnią, ramiona transeptu nakrywają dachy trójspadowe – złożone z dachówek. Wnętrze budowli jest salowe, otwierające się półkolistymi arkadami na ramiona transeptu. Ściany kościoła są zaakcentowane pilastrami, na kolebce jest umieszczony grunt oznaczający oryginalną długość korpusu. Przy ścianie wschodniej usytuowany jest chór muzyczny podparty czterema filarami, z których dwa środkowe, przedłużone ku górze, są podstawą wieży dzwonniczej. Kapitalny remont świątyni został przeprowadzony w latach 2008–2010 dzięki staraniom parafian, darczyńców i księdza proboszcza. Przypisy
Kościół św. Marcina w Czarnowie

Kościół Świętego Marcina w Czarnowie – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Zławieś Wielka, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bierzgłowo diecezji toruńskiej). Historia Jest to świątynia gotycka wzniesiona w 4 ćwierci XIII wieku. Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1445 roku. Odnowiony w 1498 roku, dzięki staraniom mieszczanina toruńskiego Jana Heitmana. W XVII wieku do kościoła dobudowano zakrystię. Na początku XVIII wieku przy kościele postawiono dzwonnicę, jej fundatorem był kanonik chełmiński Sebastian Gierłowski. W 1927 roku w kościele wykonano kasetonowy strop. Architektura i wyposażenie Budowla jest ceglana, jednonawowa, z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą. Przy prezbiterium znajduje się murowana, otynkowana zakrystia, przy niej kruchta postawiona w konstrukcji szachulcowej. Do kruchty dostawiona jest dzwonnica, drewniana o konstrukcji słupowo-ramowej, postawiona na planie kwadratu. Dach kościoła jest dwuspadowy nad nawą i prezbiterium, namiotowy na dzwonnicy i pulpitowy na zakrystii. Elewacja frontowa jednoosiowa zamknięta trójkątnym szczytem, Elewacje nawy i prezbiterium oskarpowane. Wewnątrz prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe, nawa nakryta jest stropem kasetonowym, w zakrystii dwa przęsła nakryte są sklepieniem krzyżowym. Tęcza o wykroju łuku ostrego. Wyposażenie w stylu barokowym pochodzi z XVIII wieku, najstarsza płyta nagrobna powstała w 1535 roku. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Walentego w Łążynie

Kościół świętego Walentego w Łążynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bierzgłowo diecezji toruńskiej). Obecna, murowana świątynia została wzniesiona w latach 1896-1898 na miejscu poprzedniej, drewnianej. Poświęcona została w dniu 3 września 1899 roku, natomiast dopiero po równo stu latach, w dniu 4 września 1999 roku, kościół został konsekrowany. W dniu 29 lipca 1936 roku trąba powietrzna zniszczyła wieżę budowli i częściowo dach. Przez ostatnie 9 lat kościół został gruntownie wyremontowany – m.in. prezbiterium zostało wyłożone marmurem, odnowione zostały okna, do części z nich zostały zamontowane witraże. Świątynia otrzymała również nowy dzwon o masie 500 kilogramów, poświęcony przez papieża. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Cekcynie

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tuchola diecezji pelplińskiej. Świątynia została wzniesiona w 1869 roku w stylu neogotyckim. Jest to budowla murowana wybudowana z palonej cegły i nieotynkowana. Świątynia jest jednonawowa, jej wymiary to 44 metry długości na 18 metrów szerokości, nie posiada kaplic, dobudowane są do niej dwie kruchty i zakrystia. Kościół został zbudowany na miejscu poprzedniej, drewnianej świątyni, o której wzmianki pochodzą z XVI wieku. Kościół poświęcony został 14 września 1870 roku, w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, przez ks. Kopala z Tucholi. Konsekracji 11 września 1977 roku dokonał ks. bp Bernard Czapliński, ówczesny biskup pomocniczy chełmiński. Wieża kościelna jest w całości z cegły, ma 50 metrów wysokości, a jest na niej zegar z tarczami z trzech stron i wewnątrz niej znajdują się dzwony. Najstarszy dzwon, zawieszony już w 1869 roku dedykowany Matce Bożej i św. Pawłowi, pękł w 1982. Dwa kolejne wykonano w 1970 roku w odlewni z Wrocławia. Jeden ma 346 kg i średnicę 81 cm, a drugi 98 kg i 55 cm średnicy. Dzwony napędzane są elektrycznie. 14 września 2001 roku, z inicjatywy Towarzystwa Miłośników Ziemi Cekcyńskiej, uruchomiono podświetlenie wieży kościelnej. Ściany zdobi w sumie dziewięć witraży, a na niższej wysokości po przeciwległych stronach nawy znajdują się stacje drogi krzyżowej. Tylna część kościoła mieści chór muzyczny powstały w 1870 roku, wzniesiony w stylu neoromańskim oraz 15-głosowe organy. Strop wykonany jest z drewna. Bogata polichromia świątyni pochodzi z 1912 roku, jej autorem był malarz Władysław Drapiewski. Mieszczące się w prezbiterium ołtarz i ambonka wykonane są z piaskowca. Zastąpiły wcześniejszy ołtarz z 1870 roku, składający się z mensy ze sztucznego kamienia i nastawy z drewna, ozdobionej ornamentacyjnymi figurkami. Obecny ołtarz zawiera relikwie św. Gaudentego i Innocentego. Po zachodniej stronie kościoła znajduje się cmentarz, na którym spoczywają księża proboszczowie parafii. Kościół wpisany został do rejestru zabytków w 1999 roku. W 2024 roku rozpoczęto prace mające przywrócić pierwotny wygląd prezbiterium i naw kościoła, pod nadzorem Kujawsko-Pomorskiego Konserwatora Zabytków. Do sierpnia 2025 prace objęły odkrywanie oryginalnych malowideł ściennych, przykrytych do tej pory warstwą tynku. Większość odkrytej powierzchni znajduje się na wschodniej ścianie prezbiterium. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Bysławiu

Kościół Przemienienia Pańskiego w Bysławiu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat lubiewski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1886-88 według projektu nieznanego architekta w stylu neogotyckim. Pod koniec XIX stulecia kościół otrzymał jednolite wyposażenie w stylu neogotyckim z częścią rzeźb. Około 1900 roku polichromia wnętrza została wykonana przez Antoniego Piotrowicza z Chełmna. Na wieży budowli został zamontowany zegar Vortmana oraz na chórze muzycznym zostały zamontowane organy. Świątynia została gruntownie odnowiona w 1908 roku. W latach 1989–90 rozpoczęto kapitalny remont kościoła. Dach nad nawą i prezbiterium został uszczelniony i pokryty został dachówką ceramiczną. Prace we wnętrzu świątyni rozpoczęto w 1994 roku od przebadania substancji zabytkowej murów, polichromii na ścianach a także ołtarzy. Pod opieką władz konserwatorskich została podjęta decyzja o wykonaniu nowych ołtarzy. Założona została nowa posadzka w nawie głównej i dostosowana została kolorystycznie do polichromii. Usunięta została warstwa farby emulsyjnej, która zasłaniała malowidła z 1900 roku. Ubytki zostały uzupełnione nowym tynkiem. Kruchta od strony północnej otrzymała nową zaprawę. W kruchcie została założona posadzka i urządzona została kaplica z ołtarzykiem i kopią obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W 1995 roku został usunięty ołtarz główny i przekazany konserwatorom. W tym okresie zostało złożone zamówienie na wykonanie mensy ołtarzowej z piaskowca. Założone zostało nowe oświetlenie. Rozpoczęto rekonstrukcję malowideł w całym wnętrzu budowli. W prezbiterium, po zdemontowaniu starej posadzki, została założona nowa. W październiku 1995 roku kościół otrzymał nową mensę ołtarzową. Na początku listopada 1995 roku prace przy głównym ołtarzu ukończono. Przypisy
Kloster Bysławek

Das Kloster Bysławek (deutsch: Bislaw) ist eine Niederlassung der Barmherzigen Schwestern vom heiligen Vinzenz von Paul in Bysławek (Gmina Lubiewo) in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern. 1603 wurde hier ein Benediktinerinnen-Kloster gegründet, das 1857 von Franziskaner-Reformaten übernommen wurde. Seit 1881 wird es von Vinzenzerinnen genutzt. Geschichte Im Jahr 1602 kam die Benediktinerin Zofia Żalińska mit elf Schwestern aus Kulm (Chełmno) auf das väterliche Gut in Bislaw und lebte dort eine Zeitlang, um einer Epidemie in ihrer Herkunftsstadt zu entgehen. Nach einiger Zeit gingen sie nach Kulm zurück. Die Einwohner von Bislaw baten sie jedoch wiederzukommen und so gründeten die Schwestern 1603 hier ein neues Kloster. Dieses wurde 1605 von Papst Clemens VIII. bestätigt. Sie bauten eine Kirche und Klostergebäude. 1822 kamen zehn Schwestern aus dem Kloster in Kulm, das von den preußischen Behörden geschlossen worden war. 1836 wurde auch das Kloster in Bislaw aufgelöst. Es blieben vier Schwestern hier wohnen. Nachdem 1852 die letzte den Ort verlassen hatte, übergaben die örtlichen Behörden die verfallene Anlage Franziskaner-Reformaten. Diese setzten die Gebäude wieder instand und blieben bis 1875. Danach stand das Gelände einige Jahre leer. 1881 wurden Barmherzige Schwestern vom heiligen Vinzenz von Paul geholt. Diese waren auch in der Sozialfürsorge tätig. 1939 wurde das Gelände von den deutschen Besatzungsbehörden beschlagnahmt. Seit 1945 wird das Kloster wieder von Barmherzigen Schwestern genutzt. Literatur Brygman Arleta: Klasztor Benedyktynek w Bysławku 1602–1836. In: Sanctimoniales. Zakony żeńskie w Polsce i Europie Środkowej (do przełomu XVIII i XIX wieku), red. Andrzej Radzimiński, Dariusz Karczewski, Zbigniew Zyglewski. Bydgoszcz, Toruń 2010. S. 321–330. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i drugich sr stran. T. I. Warszawa 1880. S. 506 Weblinks Klasztor w Bysławku Parafia Przemienienia Pańskiego in Bysławiu (polnisch)
Kościół św. Wawrzyńca w Bysławku

Kościół świętego Wawrzyńca w Bysławku – świątynia będąca częścią dawnego klasztoru benedyktynek. Obecnie znajduje się przy nim Dom Formacyjny Diecezji Pelplińskiej. Obiekt znajduje się na terenie parafii w Bysławiu. Kościół powstał na początku XVII wieku. Do 1836 roku był własnością sióstr benedyktynek. W latach 1852–1939 w klasztorze przebywały siostry szarytki. Zespół klasztorny obejmuje kościół razem z klasztorem, tworzące jeden budynek usytuowany szczytem do drogi. Całość znajduje się na prostokątnej parceli oddzielonej od strony południowej murem, w którym jest umieszczona brama flankowana. Obiekt został wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta ze świątynią w części południowej z jednoprzęsłowym prezbiterium, formą zbliżoną do kwadratu, z zakrystią od strony zachodniej oraz kaplicą Matki Bożej od strony wschodniej. Korpus kościoła jest trzynawowy z nawą główną nieco szerszą niż prezbiterium oraz emporami łączącymi się z emporą korpusu. Wieża przylega do elewacji południowej i znajduje się w niej obszerna kruchta rozpościerająca się do nawy głównej Wyposażenie kościoła pochodzi z różnych okresów. Ołtarz główny w stylu neoromański powstał zapewne w III ćwierci XIX wieku, natomiast cztery ołtarze boczne reprezentują style: wczesnobarokowo – manierystyczny z XVIII w. oraz rokokowy z II połowy XVIII wieku. Polichromia w stylu rokokowo-klasycystycznym pochodzi z około 1820 roku i przemalowano ją na początku XX wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Śliwicach

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat czerski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim z elementami klasycystycznymi w 1830 roku (powstały wówczas nawa i kwadratowa wieża), następnie została rozbudowana w 1902 roku o część wschodnią (prezbiterium), posiada transept i hełm wieży przypominający obelisk. Nawa nakryta jest płaskim stropem, z kolei wieżę nakrywa sklepienie krzyżowe. Kościół posiada trzy nawy, w części wschodniej jest bazylikowy, charakteryzuje się krótkim prezbiterium. Do wyposażenia świątyni należą m.in. barokowy, dwukondygnacyjny ołtarz główny, wykonany w drugiej połowie XVII wieku, ozdobiony wotywnym obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowanym, według tradycji, w XVI wieku, ołtarze boczne z retabulami rokokowymi, ozdobionymi obrazami, namalowanymi w drugiej połowie XVIII wieku. Polichromia została wykonana w 1958 roku przez Maksymiliana Kasprowicza. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Dąbrówce

Kościół Przemienienia Pańskiego w Dąbrówce – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętej Trójcy w Raciążu (dekanat Rytel diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia ufundowana przez Macieja Janta-Połczyńskiego, właściciela dóbr Wieka Komorza. Nowemu kościołowi nadał papież Klemens XIII w breve z dnia 19 czerwca 1767 roku prawa parafialne i jeden odpust w święto Przemienienia Pańskiego, czyli w dniu 6 sierpnia. Potomkowie kolatora odnowili świątynię w 1881 roku. Wieża została dostawiona w 1928 roku przez dr. Leona Jantę-Połczyńskiego, działacza społecznego i politycznego Pomorza. Biskup Stanisław Okoniewski w tym samym roku poświęcił kamień węgielny pod wieżą budowli. Po II wojnie światowej kościół został wpisany do rejestru zabytków, ze względu na jego wyposażenie w stylu rokokowym, będące unikatem na Pomorzu. Poprzednio nosiła wezwanie św. Jana Nepomucena. Obecnie nosi wezwanie Przemienienia Pańskiego W 1984 roku podczas urzędowania księdza Gerarda Kulwickiego przebudowane zostały ściany nawy i prezbiterium. Dotychczasowa konstrukcja szkieletowa drewniana została wymieniona na konstrukcję murowaną, przy czym został zachowany oryginalny wystrój ścian. Od 2001 roku ksiądz Henryk Fetke przy współudziale parafian i wsparciu finansowym rodziny Janta-Połczyńskich z Belgii a także instytucji Państwowych rozpoczął remont świątyni (zewnętrzny i wewnętrzny) i trwa on do czasów obecnych. Przypisy
Akwedukt w Fojutowie

Akwedukt w Fojutowie – zabytek architektury hydrotechnicznej w Fojutowie (województwo kujawsko-pomorskie), wzorowany na antycznych rzymskich budowlach, będący skrzyżowaniem dwóch cieków: Czerskiej Strugi i Wielkiego Kanału Brdy. Budowla ma 75 metrów długości, co czyni z niej najdłuższy obiekt tego typu w Polsce. Jest największą z trzech budowli tego typu znajdujących się na trasie Wielkiego Kanału Brdy. Historia Powstanie W latach 1841–1848 na terenie Borów Tucholskich budowano Wielki Kanał Brdy. Jego celem było nawodnienie pól i łąk w okolicy Czerska. Wykorzystywano go także do spławiania drewna. Na 15. km planowanej trasy kanału napotkano ciek – Czerską Strugę. W celu pokonania przeszkody konstruktorzy kanału zdecydowali się na budowę formy mostu wzorowanej na antycznych akweduktach. Akwedukt w Fojotowie był budowany w latach 1845-1849. Dzięki budowie konstrukcji woda z kanału nie odpływała Czerską Strugą. Prace remontowe W latach 1979–1981 przeprowadzono pierwszy remont akweduktu. Wymieniono ceglane sklepienie. Nowe sklepienie wykonano z żelbetu. W 2002 r. przeprowadzono kolejny remont. Betonowe elementy obłożono płytkami, aby przywrócić pierwotny wygląd budowli. Konstrukcja Budowla jest formą mostu, pod którą krzyżują się dwa cieki. Budowla ma dwa poziomy: niższy i wyższy. Niższy poziom ma postać tunelu, którym przepływa Czerska Struga. Tunel kończy się ozdobnymi portalami. Wyższym poziomem płynie Wielki Kanał Brdy. Różnica wysokości poziomów wynosi 9 m. Akwedukt ma 75 metrów długości i 68 metrów szerokości. Przypisy Bibliografia Marek Barszcz: Polska zabytki techniki. Bełchatów: P.H.W. Fenix. ISBN 978-83-7705-876-3. Linki zewnętrzne Artykuł o akwedukcie na portalu Pomorska.pl (pol.) Akwedukt w fojutowie w bazie otwartezabytki.pl. otwartezabytki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-07)]. (pol.)
Kościół Świętej Trójcy w Raciążu

Kościół Świętej Trójcy w Raciążu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Rytel diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1864-66 w stylu neogotyckim. Budowla jest murowana i zbudowano ją z cegły, posiada smukłą wieżę, barwne witraże oraz jednolite wyposażenie neogotyckie. Koszt budowy kościoła został oszacowany na 17 500 talarów. Świątynia została konsekrowana w dniu 4 października 1874 roku przez biskupa sufragana chełmińskiego, księdza Georga Jeschke. Zniszczona w 1945 roku przez hitlerowców wieża kościoła została odbudowana w 1975 roku. Ta świątynia miała swoim wyposażeniu 3 dzwony odlane w 1865 roku. W czasie I wojny światowej władze wojskowe skonfiskowały 2 największe dzwony. W 1925 roku parafia kosztem 5096 złotych, kupiła 2 nowe dzwony, które zostały skonfiskowane w czasie II wojny światowej. Najmniejszy dzwon, który zachował się do czasów współczesnych, jest dedykowany Błogosławionej Maryi Dziewicy. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Dębowej Łące

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Golub diecezji toruńskiej). Jest to świątynia zbudowana na przełomie XIII i XIV wieku, w 1410 roku została spalona, następnie w 1445 roku została odbudowana. Na początku XVII wieku została przebudowana. Od 1756 do 1930 roku pełniła rolę kościoła filialnego. W 1875 roku została odremontowana, następnie w 1963 roku zostało odnowione jej wnętrze. Budowla jest gotycka, ale została przekształcona w stylu renesansowym na początku XVII wieku. Świątynia jest orientowana. Kościół jest murowany i wzniesiony z kamienia, jedynie szczyty i górne kondygnacje wieży wybudowano z cegły. Budowla jest salowa i posiada: małą prostokątną zakrystię od strony północnej, kwadratową, otynkowaną kaplicę przekształconą z dawnej kruchty zlikwidowanej na początku XVII wieku przy ścianie południowej oraz kwadratową wieżę od strony zachodniej. Ściany boczne są zwieńczone fryzem ceglanym zapewne w 1875 roku. Szczyt wschodni pochodzi z XIV wieku - jest schodkowy, rozczłonkowany sterczynami położonymi skośnie, między którymi są umieszczone blendy. Szczyt zachodni jest wtopiony w wieżę i ozdobiony ostrołukowymi blendami. Wieża jest podzielona na trzy kondygnacje otynkowanymi fryzami, dekorowana jest blendami i zwieńczona attyką. Od strony zachodniej znajduje się bogato profilowany portal ostrołukowy. Korpus nakrywa dach dwuspadowy, zakrystię pulpitowy, kryty dachówką esówką, z kolei wieża posiada nakrycie w formie murowanej czterospadowej iglicy. Wnętrze świątyni nakrywa strop belkowy, zapewne z XVIII wieku, zakrystia nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, kaplica sklepieniem krzyżowym, natomiast wieżę nakrywa strop płaski. Wystrój kościoła pochodzi głównie z XVII i XVIII wieku. W 1 połowie XVII wieku powstały późnorenesansowe: ołtarz główny i ołtarz boczny lewy (Matki Boskiej z Dzieciątkiem) oraz ambona. Drugi ołtarz boczny – prawy – pod wezwaniem św. Rocha został wykonany w 1 połowie XVIII wieku. Granitowa kropielnica pochodzi zapewne z okresu średniowiecza. Organy posiadają zewnętrzną oprawę neoromańską i współczesne jej wyposażenie (powstało na początku XX wieku), wykonała je firma Orgelbauanstalt A. Terletzki, Inh. Ed. Wittek z Elblaga. Ciekawe jest również złotnictwo, do którego należą: barokowa monstrancja powstała w 2 połowie XVIII wieku z cechą miejską Torunia oraz imienną Stefana Petersena, barokowe kielichy wykonane w 2 połowie XVII wieku i cztery cynowe pochodzące z XVIII wieku, świeczniki ołtarzowe z XVIII wieku i barokowy reflektor mosiężny z herbem Ślepowron wykonany w 2 połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Dębowej Łące

Kościół Matki Boskiej Bolesnej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafia św. Apostołów Piotra i Pawła w Dębowej Łące (dekanat Golub diecezji toruńskiej). Jest to dawna świątynia ewangelicka. Po II wojnie światowej spełniała funkcję kościoła szkolnego. Wybudowana została w latach 1900–1901. Do 1945 roku świątynia należała do gminy ewangelickiej. W tym samym roku została przejęta przez katolików, poświęcona i oddana miejscowej ludności jako kościół filialny parafii w Dębowej Łące. Budowla została wzniesiona w stylu neogotyckim. Świątynia jest murowana i zbudowana z cegły. Korpus kościoła jest jednonawowy, od strony północnej znajduje się prezbiterium, przy ścianie południowej są umieszczone: empora i chór organowy. Z przodu znajduje się czworokątna wieża przechodząca w górnej partii w ośmiokąt, przy prezbiterium jest umieszczona trójbocznie zamknięta zakrystia. Korpus nakrywa dach dwuspadowy, pokryty dachówką esówką, wieża nakryta jest dachem namiotowym – ośmiospadowym. Zakrystię nakrywa dachówka karpiówka ułożona w koronkę. Wnętrze korpusu posiada otwartą więźbę dachową, prezbiterium i partię podwieżową nakrywa sklepienie krzyżowe. Świątynia posiada wyposażenie głównie w stylu neogotyckim (ołtarz główny, ambona, konfesjonał, feretrony, witraże umieszczone w prezbiterium, nawie i zakrystii). W XIX wieku powstały również: ludowy krucyfiks procesyjny i figura Chrystusa Zmartwychwstałego. Organy posiadające zewnętrzną oprawę neogotycką i współczesne jej wyposażenie (z końca XIX stulecia) zostały zbudowane przez firmę Orgelbauanstalt A. Terletzki, Inh. Ed. Wittek z Elbinga (Elbląga); instrument posiada trakturę pneumatyczną, wiatrownice pneumatyczno-stożkowe, 12 rejestrów, 2 manuały i pedał. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Kurkocinie

Kościół świętego Bartłomieja w Kurkocinie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Golub diecezji toruńskiej). Świątynia powstała na początku XV wieku. Do 1667 roku miała status kościoła parafialnego. Następnie jako filialna należała do różnych parafii, a od 1923 roku jest ponownie siedzibą parafii pod wezwaniem świętego Bartłomieja. Budowla była wielokrotnie przebudowywana i remontowana. Obiekt jest murowany, wzniesiony z cegły na kamiennej podmurówce, z dodatkiem cegły zendrówki ułożonej partiami w formie rombu. Wnętrze świątyni nakryte jest pozornym sklepieniem ko­lebkowym z XVI wieku. Zakrystia jest przesklepiona kolebkowo-krzyżowo, natomiast pod wieżą umieszczone jest sklepienie krzyżowo-żebrowe. Do stylu gotyckiego należą: rzeźby, krucyfiks i grupa Ukrzyżowania umieszczona na belce tęczowej. Późny renesans reprezentują obydwa ołtarze boczne, obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1645 roku oraz rzeźby kobiet. Pod koniec XVII wieku powstały: konfesjonał, ambona, chór muzyczny i kurdybanowe antependium w ołtarzu św. Bartłomieja. Przykładami stylu barokowego są: chrzcielnica, ołtarz główny i prospekt organowy. Przypisy