NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Gorzowskie Murawy

Gorzowskie Murawy – stepowy rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w Gorzowie Wielkopolskim. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 55 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Rozporządzenie Nr 21 Wojewody Lubuskiego z dnia 20 kwietnia 2006 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 31, poz. 650) Nowsze akty prawne Zarządzenie Nr 24/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 czerwca 2011 r. o zmianie Rozporządzenia Nr 21 Wojewody Lubuskiego z dnia 20 kwietnia 2006 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 70, poz. 1331) Położenie i powierzchnia Województwo – lubuskie Powiat – Gorzów Wielkopolski (powiat grodzki) Obr. ewidencyjny – działki o numerach ewidencyjnych miasta Gorzowa Wlkp.: dz. nr 187/58 – 18,6638 ha, nr 187/61 – 0,4682 ha, nr 189 /2 – 1,7321 ha, nr 360/14 – 29,1659 ha, nr 360/85 – 8,1230 ha, nr 360/88 – 18,6296 ha, nr 582/12 – 0,1171 ha, nr 582/14 – 1,4109 ha. Powierzchnia pod ochroną – 78,3106 ha Właściciel, zarządzający Rezerwat leży na gruntach komunalnych miasta Gorzowa Wielkopolskiego, nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody. Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat leży w zachodniej części miasta Gorzowa, w dzielnicy Wieprzyce. Kompleks muraw w rezerwacie należy do najcenniejszych tego typu obiektów w Polsce Zachodniej. Bogactwo gatunków roślin oraz stan zachowania zbiorowisk roślinnych sprawiają, że obszar ten jest pod względem przyrodniczym niezwykle atrakcyjny. Murawa ostnicowa Potentillo – Stipetum capillatae należy do najcenniejszych zbiorowisk roślinnych na terenie rezerwatu. Występuje na stromych stokach o ekspozycji południowej, południowo-zachodniej, południowo-wschodniej, na glebach o odczynie zasadowym. Dominują tu trawy kępowe takie jak ostnica włosowata, kostrzewa szczeciniasta, tymotka Boehmera. Licznie występują tu także dwuliścienne gatunki ciepłolubne takie jak: szałwia łąkowa, pięciornik piaskowy, krwawnik panoński. Najciekawszy fragment tych muraw znajduje się w części południowo-zachodniej rezerwatu. Oprócz muraw ostnicowych na terenie rezerwatu występują jeszcze murawy: kłosownicowa oraz szczotlichowa. Za gatunki specjalnej troski na obszarze rezerwatu uznać należy rzadkie i zagrożone gatunki kserotermicznych roślin – pajęcznica liliowata, ostnica włosowata, ostrołódka kosmata, dzwonek syberyjski, kruszczyk szerokolistny, goździk piaskowy, paprotka zwyczajna, pierwiosnek lekarski, kocanka piaskowa, kruszyna pospolita, bluszcz pospolity, są to rośliny objęte ochroną gatunkowa ścisłą i częściową. Cel ochrony Zachowanie zbiorowisk roślinności kserotermicznej, szczególnie muraw ostnicowych, kłosownicowych i szczotlichowych oraz stanowisk gatunków roślin i zwierząt, między innymi ostnicy włosowatej, pajęcznicy liliowatej, dzwonka syberyjskiego, ostrołódki kosmatej, świergotka polnego i ślimaka żeberkowanego. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Grabówka

Rezerwat przyrody „Grabówka” – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Zambrów w województwie podlaskim. Powierzchnia rezerwatu wynosi 60,87 ha (akt powołujący podawał 60,80 ha). Jest to obszar lasu w środkowej części uroczyska Grabówka-Wierzbowo, leżący ok. 4 km na wschód od Zambrowa, na południe od drogi Zambrów – Nowe Wierzbowo. Rezerwat został stworzony dla ochrony wielogatunkowego lasu liściastego o wysokim stopniu naturalności. W rezerwacie dominuje grab w wieku 70 lat i dąb szypułkowy odznaczający się dorodnością. W północnej części kompleksu rośnie dużo starych ponad stuletnich dębów, a także: osiki, brzoza brodawkowata oraz lipy. Warstwy krzewów tworzą: jarzębiny, lipy, leszczyny, głóg jednoszyjkowy, kalina, kruszyna. W warstwie ziół wiosną dominuje zawilec gajowy, a latem gwiazdnica wielkokwiatowa, kopytnik pospolity, jaskier kaszubski, fiołek leśny, gnieźnik leśny. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Łomża. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Historia Historycznie rezerwat znajduje się na terenach dawnej Puszczy Łętowo, kolonizowanej przez książąt mazowieckich, a później obszaru leśnego zwanego Puszczą Czerwoną. Były to dobra Woli Zambrowskiej wchodzące w skład ekonomii Łomża, a administracyjnie należące do leśnictwa Łomża. W 1920 roku uroczysko Grabówka zostało upaństwowione i należało do powstałego po 1918 roku Nadleśnictwa Państwowego Zambrów. Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996 r. utworzono na tym terenie rezerwat przyrody pod nazwą „Grabówka”. Pomniki pomnik przyrody około 200-letni dąb szypułkowy, stanowiący pierwszy przystanek na ścieżce przyrodniczej biegnącej przez rezerwat. Został uznany za pomnik przyrody 26 października 1982 roku. Ma około 30 metrów wysokości, a obwód pnia na wysokości 1,3 metra ma 440 cm. Ponadto w północnej części rezerwatu rosną ponad 100-letnie dęby. pomnik łowiecki, odsłonięty 26 października 2008 r. podczas uroczystości obchodów 60-lecia Koła Łowieckiego „Łoś” w Zambrowie. Usytuowany jest on pod wysokim dębem i ma formę kamiennego obelisku na postumencie z tablicą z symbolem św. Huberta z literami PZL i napisem „60 lat Koła Łowieckiego Łoś w Zambrowie, 1948 – 2008”. Turystyka Na terenie rezerwatu znajduje się ścieżka przyrodnicza biegnąca po zachodniej ścianie rezerwatu drogą oddzielającą obszar chroniony od pozostałego lasu. Pod koniec jej trasy znajduje się stara opuszczona gajówka; „Przystanek Grabówka” – miejsce odpoczynku na polanie z leśną altaną z nazwą rezerwatu na dachu, ławeczkami, w tym w formie drewnianej konstrukcji 9-metrowego pająka, paleniskiem, głazami, biblioteczką i tablicami informacyjnymi. Przypisy Linki zewnętrzne Przewodnik po ścieżce dydaktycznej przy rezerwacie Grabówka. Data dostępu 2014-12-27
Rezerwat przyrody Grodno

Rezerwat przyrody Grodno – leśny rezerwat przyrody w gminie Baruchowo, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Obejmuje las, bagna i wody o powierzchni 132,88 ha. Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 21 grudnia 1998 roku (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1088 (ISAP)). Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych jeziora Grodno o szmaragdowej wodzie wraz z otaczającymi go naturalnymi zbiorowiskami leśnymi. Rezerwat znajduje się na gruntach zarządzanych przez Nadleśnictwo Włocławek. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Groty Kryształowe

Rezerwat przyrody Groty Kryształowe – rezerwat przyrody nieożywionej w województwie małopolskim (powiat wielicki, gmina Wieliczka, miasto Wieliczka). Pierwszy w Polsce rezerwat podziemny. Zajmuje powierzchnię 1,04 ha, zaś jego naziemna otulina liczy 2,065 ha. Utworzony w 2000 roku w wielickiej kopalni soli, w obrębie naturalnych pustek podziemnych: Groty Kryształowej Dolnej (706 m³) i Górnej (1000 m³) na głębokości 70–114 m. Ochronie podlega unikatowe nagromadzenie kryształów halitu o znacznych rozmiarach oraz formy krasu solnego. Według obowiązującego planu ochrony, obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Rezerwat nie jest udostępniony do masowego zwiedzania ze względu na ryzyko szkodliwych zmian mikroklimatu spowodowanych obecnością ludzi, mogących skutkować korozją kryształów. Może być udostępniony do celów naukowych i edukacyjnych. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Zarząd Kopalni Soli Wieliczka S.A. Przypisy Bibliografia Zofia Alexandrowicz (red.). Groty Kryształowe w Kopalni Soli Wieliczka. „Studia Naturae”. 46, 2000. ISSN 0081-6760. Alexandrowicz Zofia: Rezerwat przyrody Groty Kryształowe (Crystal Caves Nature Reserve) - Polish database of representative Geosites selected for the European Network. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-29)]. (ang.).
Rezerwat przyrody Grądy Osuchowskie

Rezerwat przyrody Grądy Osuchowskie – leśny rezerwat przyrody na terenie leśnictwa Osuchów w powiecie żyrardowskim (województwo mazowieckie), utworzony w 1982 roku. Zajmuje powierzchnię 99,75 ha (akt powołujący podawał 96,39 ha). Wchodzi w skład Bolimowsko-Radziejowickiego z doliną środkowej Rawki Obszaru Chronionego Krajobrazu. Środowisko przyrodnicze Położenie na Wysoczyźnie Rawskiej w najwyższym punkcie Niziny Mazowieckiej sprawia, że panuje tu swoisty mikroklimat, zbliżony do warunków w niższych partiach Sudetów (co sprawia, że teren ten bywa nazywany Małymi Sudetami albo Dachem Mazowsza). Rezerwat powstał w celu ochrony zbiorowisk grądowych i boru bagiennego o charakterze reliktowym. Do typowych, występujących tu gatunków drzew zaliczają się: dęby, graby, jesiony, lipy, wiązy, klony. Istnieje tu też ponad stuletni starodrzew sosny pospolitej. Około 10% powierzchni rezerwatu zajmują bagna. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Grądy Osuchowskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-10].
Rezerwat przyrody Góra Chełm (województwo podkarpackie)

Rezerwat przyrody Góra Chełm – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Frysztak oraz Wiśniowa w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. numer według rejestru wojewódzkiego – 53 powierzchnia – 155,25 ha (akt powołujący podawał 155,40 ha) data utworzenia – 14.06.1996 dokument powołujący – M.P. z 1996 r. Nr 41, poz. 399 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – biocenotyczny i fizjocenotyczny podtyp rezerwatu – biocenoz naturalnych i półnaturalnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – enklawa lasów bukowych porastających Górę Chełm oraz zespoły źródliskowe gatunki chronione roślin – wawrzynek wilczełyko, skrzyp olbrzymi, tojad mocny, listera jajowata, gnieźnik leśny wybrane gatunki zwierząt – dzik, sarna, borsuk, jastrząb, krogulec, sowa uszata, grubodziób Przypisy
Rezerwat przyrody Góra Miedzianka

Rezerwat przyrody Góra Miedzianka – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego w gminie Chęciny, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Obejmuje wydłużony masyw góry Miedzianki, która jest najbardziej na północny zachód wysuniętym wzniesieniem Pasma Chęcińskiego Gór Świętokrzyskich. Powierzchnia: 26,39 ha (akt powołujący podawał 25,00 ha) Rok utworzenia: 1958 Dokument powołujący: Zarządzenie MLiPD z 5 lipca 1958 (M.P. z 1958 r. Nr 54, poz. 316 (ISAP)) Numer ewidencyjny WKP: 015 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: rzadko spotykane minerały kruszcowe, rośliny i zwierzęta oraz zachowanie śladów dawnych robót górniczych W granicach rezerwatu znalazły się także dwa nieczynne kamieniołomy oraz teren dawnej kopalni miedzi, która funkcjonowała tu od XIV wieku. Ponadto zachodzą tu procesy krasowe, czego efektem jest system jaskiń. Stare sztolnie, wyrobiska i jaskinie są doskonałym schronieniem dla kilku gatunków nietoperzy, takich jak mroczek późny, nocek wąsatek, nocek rudy, nocek Natterera, nocek duży i mopek. Przypisy
Rezerwat przyrody Góra Rzepka

Rezerwat przyrody Góra Rzepka – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego w gminie Chęciny, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Jest położony w odległości około 1 km na południowy zachód od centrum Chęcin. Powierzchnia: 9,45 ha (akt powołujący podawał 9,09 ha) Rok utworzenia: 1981 Dokument powołujący: Zarządzenie MLiPD z 21.09.1981 (M.P. z 1981 r. Nr 26, poz. 231 (ISAP)) Numer ewidencyjny WKP: 044 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: wychodnie skał dewońskich oraz pozostałości historycznego górnictwa kruszcowego (rud ołowiu) Ochronie rezerwatu podlegają wierzchołki i zbocza sąsiadujących ze sobą wzniesień Góra Rzepka (356 m n.p.m.) i Góra Beylina (355 m n.p.m.) położonych w Paśmie Chęcińskim Gór Świętokrzyskich, a także część utworzonego na ich stokach dawnego kamieniołomu „Korzecko”. Na południowych stokach Góry Rzepki i na ścianach kamieniołomu występują murawy kserotermiczne i naskalne. Rosną tu chronione i rzadkie gatunki roślin ciepłolubnych takie jak: aster gawędka, dziewięćsił bezłodygowy, dziewięćsił popłocholistny, sasanka łąkowa, wężymord stepowy, zaraza i zawilec wielkokwiatowy. W 2015 w pobliżu rezerwatu, na terenie nieczynnego kamieniołomu, otwarto Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej – ośrodek naukowo-badawczy Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. Budowa geologiczna Na Górze Rzepka występują dolomity organogeniczne zaliczane do dolnego żywetu oraz wapienie stromatoporoidowe z wkładkami dolomitów i krzemieni. Skały te są silnie spękane, zmineralizowane przede wszystkim kalcytem. Występują zjawiska krasowe. Przypisy
Přírodní rezervace Góra Zborów

Přírodní rezervace Góra Zborów, polsky Rezerwat Przyrody Góra Zborów, je přírodní rezervace ve gmině Kroczyce v okrese Zawiercie ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Centrem a nejvyšším bodem rezervace je vápencová krasová hora Góra Zborów (462 m n. m.), která se nachází ve skalách Skały Kroczyckie, které jsou součástí vysočiny Wyżyna Częstochowska (Čenstochovská jura) patřící do pohoří Wyżyna Krakowsko-Częstochowska (Krakovsko-čenstochovská jura). Další informace Přírodní rezervace Góra Zborów byla vyhlášena dne 30. srpna 1957 a má rozlohu 45,00 ha. Nachází se v ní dva kopce Góra Zborów a Kołoczek (Kołaczek), které jsou hustě pokryté krasovými jevy a vápencovými skalními výchozy až do výšky 30 metrů. Terén je hojně využíván pro horolezectví. Krasové jevy utvářely jeskyně a závrty, kde nejznámější a jedinou veřejně přístupnou místní jeskyní je Jaskinia Głęboka. Geologie rezervace je ovlivněna zaniklým mořem a také bývalými ledovci doby ledové. V minulosti se v rezervaci také těžil vápenec a islandský kalcit. Typickým přírodním prvkem jsou xerotermní společenstva, skalní pastviny, trvalky a lesy pískových půd. Mezi zdejší kriticky ohrožená rostliny hvozdík sivý (Dianthus gratianopolitanus) a netřeskovec výběžkatý (Jovibarba globifera resp. Jovibarba sobolifera). Vyskytují se zde také vzácné druhy hmyzu, ptáků, plazů, netopýrů, glaciální relikty aj. Z důvodu ochrany přírody byla zavedena regulovaná pastva zvířat (kozy a ovce). Přírodní rezervace Góra Zborów je součástí chráněné oblasti Natura 2000 Ostoja Kroczycka a krajinného parku Park Krajobrazowy Orlich Gniazd. Rezervace má také naučnou stezku Ścieżka Przyrodnicza Rezerwat Przyrody Góra Zborów, leží na populární turistické trase Szlak Orlich Gniazd a dalších turistických a cyklistických trasách Polska. Rezervace je nejlépe přístupná od místního správního střediska a muzea Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury (Centrum přírodního a kulturního dědictví Jury) u vesnice Podlesice, kde se také nachází parkoviště a venkovní lapidárium. V lapidáriu jsou v geologické expozici vystaveny typické horniny Wyżyny Krakowsko-Częstochowské. Související články Dwoista – skalní útvar v rezervaci. Kruk – skalní útvar v rezervaci. Sadek – skalní útvar v rezervaci. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Přírodní rezervace Góra Zborów na Wikimedia Commons Galerie Reference
Rezerwat przyrody Góra Zborów

Rezerwat przyrody Góra Zborów – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Jury Częstochowskiej, utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 sierpnia 1957 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. 1957 nr 75, poz. 461). W granicach rezerwatu, o powierzchni 45,00 ha, leżą dwa wzgórza: Góra Zborów i Kołoczek, oba gęsto pokryte wapiennymi ostańcami o wysokości do 30 metrów, na ścianach, których znajdują się liczne drogi wspinaczkowe. Zjawiska krasowe ukształtowały jaskinie (m.in. Jaskinia Głęboka – udostępniona dla ruchu turystycznego) i leje krasowe. Administracyjnie znajduje się w obrębie wsi Kroczyce w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Kroczyce. Sama Góra Zborów – najwyższe wzniesienie byłego województwa częstochowskiego (462 m) – jest punktem widokowym (wieńczy go wieżyczka triangulacyjna wmurowana przez Niemców podczas okupacji). Na terenie rezerwatu występuje około 210 gatunków roślin naczyniowych. Szata roślinna ma tu charakter strefowo-pasmowy. Licząc od podnóża, Górę Zborów porasta kolejno: las sosnowy, miejscami płaty lasów grądowych, buczyna sudecka z żywcem dziewięciolistnym w runie, buczyna kwaśna i murawy kserotermiczne. Najwyżej znajdują się zbiorowiska naskalne. Rezerwat leży na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Ostoja Kroczycka” oraz na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Obszar objęty projektem to liczne ostańce skał wapiennych, nierzadko kilkudziesięciometrowej wysokości z jaskiniami oraz wydmy śródlądowe. Rosną tu: szakłak, dereń, głóg, tarnina i leszczyna oraz murawy kserotermiczne i roślinność naskalna. W wielu miejscach dużą powierzchnię porastają priorytetowe płaty jałowca pospolitego na podłożu wapiennym. Na skałach rozwinęły się kesrotermiczne murawy naskalne i zbiorowiska paproci szczelinowych, z rzadkimi gatunkami roślin, m.in.: goździk siny, skalnica gronkowa (relikt glacjalny). Znajdziemy tu też system źródliskowy Białki Zdowskiej i Grzybówki. Jest to środowisko życia ptactwa – gniazduje tu m.in. puchacz, drozd skalny, krzyżodziób sosnowy oraz krzyżodziób świerkowy, kopciuszek i dzierzba rudogłowa. Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Koniecpol, ale tylko niewielki oddział leśny o powierzchni 0,15 ha leży na gruntach zarządzanych przez nadleśnictwo – pozostała część jest bowiem administrowana przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Zawierciańskiej. Rezerwat nie posiada planu ochrony; na mocy ustanowionych w czerwcu 2019 roku na okres 5 lat zadań ochronnych jego obszar podlega ochronie czynnej i krajobrazowej. Przypisy
Rezerwat przyrody Góra św. Wawrzyńca

Rezerwat przyrody Góra św. Wawrzyńca – rezerwat stepowy o powierzchni 0,75 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie chełmińskim, gminie Chełmno. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Chełmińskie. Znajduje się na północny zachód od drogi wojewódzkiej Unisław-Chełmno, w pobliżu miejscowości Kałdus. Obejmuje wał obronny dawnego grodziska na krawędzi doliny Wisły. Rezerwat jest położony w obrębie Chełmińskiego Parku Krajobrazowego. Charakterystyka W rezerwacie ścisłą ochroną objęto wał ziemny dawnego grodziska prasłowiańskiego oraz fragment zbocza doliny Wisły. Gród wzmiankowany w 1065 i 1222 r. jest jedną z najstarszych osad słowiańskich na ziemi chełmińskiej. W 1217 r. został spalony przez pogańskich Prusów. W 1232 r. Krzyżacy założyli własny gród warowny ok. 2 km na północ w rejonie dzisiejszej wsi Starogród, zaś dawna osada słowiańska została opuszczona. W 1249 r. w Starogrodzie istniał już murowany zamek, a od 1233 r. miasto (Chełmno), które po kilku latach przeniesiono na obecne miejsce. Murowaną warownię rozebrano w latach 90. XVIII wieku. Głównym zbiorowiskiem roślinnym, dla którego utworzono rezerwat, jest rzadko spotykany zespół pięciornika piaskowego i ostnicy włosowatej. Stanowisko muraw kserotermicznych ma tutaj charakter wtórny i powstało wskutek migracji roślinności wzdłuż zboczy doliny Wisły, niegdyś w znacznym stopniu odlesionych, porośniętych roślinnością stepową. Obrzeża rezerwatu zajmuje roślinność drzewiasta i krzewiasta, która stopniowo opanowuje tereny zajmowane przez murawy. Są to zarośla tarniny i grochodrzewu, a także klon polny, jawor, buk zwyczajny, wiązy, brzoza, lipa i inne. Z rzadkich gatunków, w runie rośnie m.in. chroniony pierwiosnek lekarski, jastrzębiec żmijowcowaty, ślazówka turyngska oraz wiele innych roślin łąkowych. Szlaki turystyczne Przez otulinę rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Chełmińskich” Bydgoszcz Fordon – Chełmno (48 km). Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na prawym zboczu Doliny Wisły: Wielka Kępa Ostromecka (leśny), Las Mariański (leśny), Reptowo (ornitologiczny), Linje (torfowiskowy), Płutowo (leśny), Zbocza Płutowskie (stepowy), Góra św. Wawrzyńca, Ostrów Panieński (leśny), Łęgi na Ostrowiu Panieńskim (leśny) Zobacz też Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Góra Św. Anny

Rezerwat przyrody Góra Św. Anny – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie powiatu strzeleckiego, w gminie Leśnica. Rezerwat znajduje się w miejscowości Góra Św. Anny, ok. 40 m poniżej szczytu Chełmskiej Góry na jej południowo-zachodnim zboczu (pomiędzy klasztorem a zajazdem). Rezerwat położony jest w Parku Krajobrazowym Góra Św. Anny oraz w obszarze Natura 2000 „Góra Świętej Anny”. Obszar chroniony utworzony został w 1972 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych rzadkich profili oraz zjawisk geologicznych związanych z działającym tu przed 27 milionami lat wulkanem. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, rezerwat na całej swojej powierzchni (2,69 ha) podlega ochronie czynnej. Podjęto ją ze względu na zagrożenie zarastania terenów rezerwatu, zwłaszcza przez zarośla ligustru pospolitego. W tym celu m.in. od 2018 r. prowadzony jest na terenie rezerwatu wypas stada owiec. Rzeźba terenu i szata roślinna Rezerwat obejmuje fragment nieczynnego kamieniołomu nefelinitu i wapienia, gdzie zachowały się pozostałości zjawisk wulkanicznych. Erupcja wulkanu miała miejsce w okresie alpejskich ruchów górotwórczych i wypiętrzania się zrębu Chełma. Jej pozostałościami w obrębie rezerwatu są tufy wulkaniczne (w tym w centrum rezerwatu stożek popiołów chroniony jako pomnik przyrody), bomby (o zabarwieniu brunatnoczerwonym i wrzecionowatym kształcie) i żyły nefelinitowe oraz słupy nefelinitowe (o średnicy 5–15 cm, rzadziej 20–30 cm) wnikające w wapienie triasowe i w piaskowce kredowe. W strefie styku środkowotriasowych i górnokredowych skał osadowych z utworami wulkanicznymi obserwować można zjawiska metamorfizmu kontaktowego. Poza osobliwościami geologicznymi na terenie rezerwatu znajdują się również liczne stanowiska rzadkich gatunków roślin. Spis flory liczy 175 roślin naczyniowych, tworzących m.in. murawy kserotermiczne i zbiorowiska naskalne z zanokcicą murową i skalną. Udostępnienie turystyczne W sąsiedztwie granic rezerwatu biegnie ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „Wokół góry Św. Anny”, a teren samego rezerwatu udostępniony został w ramach ścieżki „Po rezerwacie geologicznym”. Przypisy Bibliografia Krystyna Dubel (red. naukowa): Park Krajobrazowy "Góra Św. Anny". Walory przyrodniczo-krajobrazowe i kulturowe. Opole: Opolskie Centrum Edukacji Ekologicznej, 1998. ISBN 83-909496-5-2. Robert Niedźwiedzki, Joachim Szulc, Marek Zarankiewicz, 2012: Przewodnik geologiczny. Kamienne skarby Ziemi Annogórskiej. Wyd.: Stowarzyszenie Kraina św. Anny, str. 112. ISBN 978-83-63036-04-1
Rezerwat przyrody Górna Krasna

Rezerwat przyrody Górna Krasna – wodny rezerwat przyrody w województwie świętokrzyskim, na terenie gmin: Mniów i Zagnańsk (powiat kielecki) oraz gminy Stąporków (powiat konecki). Leży w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego i jego otuliny. Powierzchnia: 416,18 ha (akt powołujący podawał 413,02 ha) Rok utworzenia: 8 stycznia 2004 (Rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego Nr 1/2004) Numer ewidencyjny WKP: 068 Przedmiot ochrony: zachowanie, ze względów naukowych i dydaktycznych, naturalnego odcinka rzeki Krasna i fragmentu jej doliny z występującymi tam cennymi zbiorowiskami roślin oraz chronionymi i rzadkimi gatunkami zwierząt, głównie ptaków Rezerwat Górna Krasna jest jednym z największych rezerwatów na terenie województwa, drugi po rezerwacie „Wisła pod Zawichostem”. Dzięki sieci ścieżek dydaktycznych jest on doskonale przystosowany do zwiedzania i prowadzenia zajęć dydaktycznych. Przypisy