NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Otmuchów (hrad)

Otmuchów je hrad ve stejnojmenném městě v jižním Polsku v Opolském vojvodství, který byl až do roku 1810 sídlem vratislavských biskupů. Byl postaven v polovině 13. století, pravděpodobně mezi lety 1245 až 1261 rozšířením stavby ze 12. století. Hrad se nachází na kopci nad údolím řeky Kladská Nisa, ležícím v severozápadní části města. Historie V místě současného hradu stával původně menší hrad, který je písemně doložen v roce 1155 a byl centrem kastelánie. Papež Hadrián IV. ho bulou i s okolím svěřil vratislavským biskupům. Původní objekt byl zničen v době mongolského vpádu do Evropy. V roce 1295 byl nový hrad zvětšen a opevněn. Ve 14. století sloužil vratislavským biskupům jako úložiště cenných pokladů a písemností. V roce 1430 ho bez boje obsadili husité, kteří hrad drželi až do roku 1443, kdy jim vratislavský biskup Konrád IV. vyplatil výkupné 2000 uherských zlatých. V letech 1484–1485 nechal vratislavský biskup Jan IV. provést pozdně gotickou přestavbu. V letech 1585 až 1596 nechal biskup Ondřej Jerin budovu přestavět z obranné gotické pevnosti na renesanční sídlo. Biskup Ondřej byl mecenášem umění, nechal přestavět jedno křídlo, fasády sídla byly ozdobeny sgrafity a byly provedené polychromované kazetové stropy. Během třicetileté války hrad vypálili Švédové pod velením generálem Wittenberga, takže zpustl. Hrad nově zbudoval biskup Karel Ferdinand Vasa. V té době vznikly slavné Koňské schody. V letech 1706–1707 nechal biskup František Ludvík pod hradem postavit nový barokní zámek. V době slezských válek již hrad jako sídlo vratislavského biskupa nesloužil. V roce 1810 v důsledku sekularizace objekt přešel do vlastnictví pruského státu. V roce 1820 ho získal pruský diplomat Wilhelm von Humboldt, který nechal rozebrat jihozápadní křídlo. Materiál byl použit k výstavbě části hradu, která se dochovala do současnosti. Jeho bratr Alexander zde založil zahradu. V roce 1929 památka přešla do majetku města. Architektura Původní středověký hrad stál v místě, kde se dnes nachází východní část severního křídla. Tato obdélníková budova má rozměry 11,5 × 22 metrů a ze stejného období pochází také vysoká čtyřhranná věž. Při barokní přestavbě se změnilo vnitřní uspořádání, přibyla schodiště a zvětšila se okna. Nejstarší části hradního komplexu je vstupní brána, kde tloušťka zdí dosahuje až 2,1 metru. V severní části se nachází vysoká věž se zaoblenými rohy a v severozápadní části přestavěné jednopodlažní křídlo, kde je v současnosti restaurace. V západní části areálu se původně nacházela kaple a později barokní obytné křídlo. V 19. století bylo obytné křídlo rozebráno a vznikla zde zámecká zahrada. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Otmuchovský hrad na Wikimedia Commons Historické fotografie
Otmuchów Castle

Otmuchów Castle - a castle built in the Medieval Times, expanded in between 1585–1596 in the Renaissance architectural style, reconstructed in the seventeenth century into the Baroque architectural style, and the residence of the Bishop of Wrocław up until 1810. The castle is located in Otmuchów (68 km south-west of Opole), Opole Voivodeship; in Poland. History The history of the Castle in Otmuchów dates back to the twelfth century, when Pope Hadrian gave authority to the land to the Bishop of Wrocław, including the castle. Throughout the next centuries the castle gained its significance, when Bishop Preczlaw of Pogarell called Otmuchów the capital of the Duchy of Bishops. The castle changed its architectural style to that of the Renaissance during reconstruction work in the seventeenth century. In 1810 the partially devastated south-eastern wing of the residence was deconstructed. Currently two wings of the castle survive, both having four levels. After the secularisation in 1810, the castle was left in ruins, while the lands were given off to the powerful House of Humboldt; the Duke of Humboldt used the material from the former, other two wings to repair the currently standing reconstructed wings. In the location of the former wings, the owner built a small castle-garden, while his brother Alexander von Humboldt sent in exotic trees, such as the smoketree, ginkgo, or the Canadian lime tree. One of the most unusual parts of the residence's interior is located in the castle's two small cells of death, where prisoners were told to enter, and fall down a 20-metre drop, where there is a scripture Go you are free (Idź jesteś wolny, Polish); the sudden drop let to the stone courtyard with a sharpened birch perch. References
Neue Synagoge (Gdańsk-Wrzeszcz)

Die Neue Synagoge in Danzig-Langfuhr (polnisch Nowa Synagoga w Gdańsku-Wrzeszczu) wurde 1926–1927 nach Plänen der Berliner Architekten Paul Imberg und Leopold Friedmann am Mirchauer Weg 5 erbaut. Die Alte Synagoge am Markt in Langfuhr hatte von 1775 bis 1887 bestanden, nach der Fertigstellung der Großen Synagoge in Danzig wurde sie geschlossen. Während der sogenannten Reichskristallnacht vom 9. auf den 10. November 1938 wurde auch die Neue Synagoge demoliert. 1939 verkaufte die jüdische Gemeinde schließlich die Synagoge an die Tischlerei Bernhard Hagemann und Söhne. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude im Oktober 1945 von staatlichen polnischen Stellen wieder der jüdischen Gemeinde übereignet. Ab 1946 wurde die Synagoge aus Geldmangel zunächst nur notdürftig instand gesetzt. Von 1948 bis 1951 wurde das Gebäude aufwändig renoviert und anschließend wieder von der jüdischen Gemeinde als Gotteshaus genutzt. Die Synagoge steht heute unter Denkmalschutz. Seit dem 31. August 2009 steht die Synagoge unter der Oberhoheit der Danziger Administration der Union der jüdischen Religionsgemeinschaften in Polen. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Neue Synagoge in Gdańsku-Wrzeszczu auf sztetl.org.pl Einzelnachweise
Nouvelle synagogue de Gdańsk-Wrzeszcz

La nouvelle synagogue de Gdańsk-Wrzeszcz (en polonais : Nowa Synagoga w Gdańsku-Wrzeszczu) a été construite entre 1926 et 1927 selon les plans des architectes berlinois Paul Imberg et Leopold Friedmann . Histoire L'ancienne synagogue sur le Marché a existé de 1775 à 1887, et après l'achèvement de la grande synagogue de Gdansk, elle a été fermée. Pendant la Nuit de Cristal du 9 au 10 novembre 1938, la Nouvelle Synagogue est également démolie. En 1939, la communauté juive vendit finalement la synagogue à l'atelier de menuiserie Bernhard Hagemann et Fils. Après la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment est restitué à la communauté juive par le gouvernement polonais en octobre 1945. À partir de 1946, la synagogue n'a été que mal réparée par manque d'argent. De 1948 à 1951, le bâtiment a été entièrement rénové puis utilisé à nouveau par la communauté juive comme lieu de culte. La synagogue est aujourd'hui un bâtiment classé. Depuis le 31 août 2009, la synagogue est sous la souveraineté de l'administration de Gdańsk de l'Union des communautés religieuses juives de Pologne . Liens Nouvelle synagogue de Gdańsk-Wrzeszcz sur sztetl.org.pl Références Portail du judaïsme Portail de la Pologne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du XXe siècle
Schloss Wiśnicz

Das Schloss Wiśnicz (polnisch: Zamek w Wiśniczu) ist ein Schloss in Stary Wiśnicz unweit von Nowy Wiśnicz im Gebirgszug der Pogórze Wiśnickie, einem Teilgebirge der Beskiden. Es wurde von dem Adelsgeschlecht der Kmita errichtet. Geschichte Die gotische Burg wurde im 14. Jahrhundert vom Krakauer Starosten Jan Kmita erbaut. Piotr Kmita ließ die Burg 1516 im Stil der Renaissance zu einem Schloss ausbauen. 1553 ging das Schloss an die Barzy und später die Stadnicki. 1593 erwarb Sebastian Lubomirski das Schloss. Sein Sohn Stanisław Lubomirski ließ das Schloss in den Jahren 1615–1621 von dem italienischen Architekten Maciej Trapola im Barockstil umgestalten. Während der Schwedischen Sintflut wurde das Schloss geplündert, jedoch nicht zerstört. Es blieb bei den Lubomirski bis ins 18. Jahrhundert, als es nacheinander an die Sanguszko, Potocki und Zamoyski kam. Es wurde bis 1831 bewohnt, als es einem Feuer zum Opfer fiel. Ab 1901 begannen die von der Lubomirski-Stiftung in Auftrag gegebenen Restaurierungsarbeiten, die ab 1928 von Adolf Szyszko-Bohusz und nach dem Zweiten Weltkrieg von Alfred Majewski geleitet wurden. 2019 wurde rechtskräftig entschieden, dass das Schloss durch Ersitzen ins Staatseigentum übergegangen ist und die Lubomirski-Stiftung das Eigentumsrecht am Schloss verloren hat. Es beherbergt heute ein Museum. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Literatur Homepage (polnisch, englisch) Alfred Majewski, Zamek w Wiśniczu, Muzeum Historyczne m. Tarnobrzega, 1998, ISBN 83-901504-8-4.
Węgój (jezioro)

Węgój (niem. Wengoyer See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie i charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro znajduje się na Pojezierzu Mrągowskim. Również w regionalizacji przyrodniczo-leśnej jezioro leży w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego, w dorzeczu Dymer–Pisa–Wadąg–Łyna–Pregoła. Znajduje się w kierunku północno-wschodnim od Olsztyna, 5 km na północ od Biskupca. Nad północno-wschodnimi brzegami akwenu leży wieś Węgój. Od strony wschodniej wpływa ciek wodny z Jeziora Stryjewskiego, na zachodzie wypływa ciek o nazwie Czerwonka lub Węgojska Struga kierując wody w kierunku jeziora Dadaj. W systemie gospodarki wodnej stanowi jednolitą część wód powierzchniowych „Węgój” o międzynarodowym kodzie PLLW30413. Linia brzegowa rozwinięta w stopniu średnim. Zbiornik wodny leży w otoczeniu lasów, w przeważającej części iglastych – na południu, a także pól i łąk. Brzegi zróżnicowane – na północy i wschodzie pagórkowate, gdzieniegdzie strome, w pozostałych kierunkach łagodne. Dno muliste. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, niestratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6b). Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dadaj nr 27. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 53,7 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,1 m, a maksymalna – 6,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 151,6 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1124,5 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1390 m, a szerokość 690 m. Długość linii brzegowej wynosi 3950 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 41,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to również 151,6 m n.p.m. Według danych Urzędu Miasta Biskupiec powierzchnia wynosi 54,97 ha. Przyroda W skład pogłowia występujących ryb wchodzą m.in. szczupak, leszcz, płoć, okoń i sandacz. Roślinność przybrzeżna porasta brzegi w sposób regularny, kępowy, dominuje trzcina, pałka wąskolistna i sitowie. Wśród roślinności zanurzonej i pływającej, bujniejszej w północnej części, przeważają rdestnica pływająca, grzybień, grążel i ramienice. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Symsarny o łącznej powierzchni 19 242,16 ha. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Zatorach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Małgorzaty w Zatorach, w dekanacie serockim diecezji płockiej. Historia Murowana świątynia została zbudowana w latach 1924−1926 według projektu Juliana Lisieckiego i Łukasza Wolskiego. Konsekrowano ją w 1938 roku. Kościół został zbudowany w tzw. polskim stylu historycznym modnym w I połowie lat 20. XX wieku. Komitetowi budowy kościoła przewodniczył m.in. książę Artur Radziwiłł. Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana. Ma wieżę na planie kwadratu w narożniku północno-zachodnim. Korpus świątyni jest jednonawowy, ma trzy przęsła. Nakrywa go sklepienie kolebkowe z lunetami. Prezbiterium jest węższe w stosunku do nawy, ma dwa przęsła, jest zamknięte absydą, ze skarbcem i zakrystią. Wnętrze zachowuje wygląd z lat 20. XX wieku. Malowidła ścienne zostały wykonane przez Bolesława Bryknera w 1926 roku. W latach 1995–1996 polichromię wykonał Tomasz Zywert. W ołtarzu głównym została umieszczona figura Serca Jezusowego z piaskowca. Najstarszym elementem wyposażenia, pochodzącego głównie z XIX−XX wieku, jest rokokowa wieczna lampa powstała w 2. połowie XVIII wieku. Po 2000 odnowiono wnętrze świątyni. W prezbiterium ułożono marmurową posadzkę, zamontowano cztery nowe witraże. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sierszewie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Sierszewie – katolicki kościół filialny z 1847 roku, zlokalizowany w Sierszewie, w gminie Żerków, w powiecie jarocińskim. Historia Kościół wzniesiony został w 1847 roku przez gminę ewangelicko-augsburską w Pleszewie jako świątynia filialna. Opuszczenie okolicy przez ludność niemiecką po II wojnie światowej spowodowało przejście kościoła pod zarząd państwa. Poznański urząd likwidacyjny przekazał świątynię archidiecezji gnieźnieńskiej w maju 1948. Poświęcenie nastąpiło 27 czerwca 1948 roku. W 1953 dostosowano do potrzeb liturgii posoborowej. Kościół w Sierszewie jest kościołem filialnym Parafii św. Józefa Rzemieślnika w Strzydzewie (powiat pleszewski, dekanat czermiński). Architektura i wystrój Świątynia jest budowlą murowaną, jednonawową. Do prezbiterium przylega zakrystia. Kościół kryty dwuspadowym dachem z wieżyczką. Z zewnątrz ściany budynku zdobi boniowanie, okna zamknięte są półkoliście. Strop nawy jest drewniany. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Jezusa Chrystusa Zbawiciela. W ołtarzu bocznym gipsowa figura Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Przy wejściu znajdują się figury św. Antoniego Padewskiego i św. Alojzego. Przypisy
Kościół św. Marcina w Zawidzu Kościelnym (stary)

Kościół świętego Marcina – obecnie nieużytkowany dawny kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Zawidz Kościelny, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Obok świątyni stoi nowy kościół parafialny. Jest to świątynia wzniesiona z 1877 roku (według niektórych źródeł jest to gruntownie przebudowana świątynia z 1742 roku) ufundowana przez cześnika płockiego J. Żórawskiego. Remontowana była w 1947 roku. W 1987 roku przestała spełniać funkcje sakralne. Obecnie znajduje się w złym stanie technicznym. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową, wzmocniona jest lisicami i jest pionowo oszalowana. Posiada trzy nawy i jest orientowana. Wybudowana została na planie krzyża, ramiona boczne są zamknięte prostokątnie. Prezbiterium nie jest wydzielone zewnętrznie od nawy i zamknięte jest trójbocznie. Z boku nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest blaszanym dachem jednokalenicowym, obecnie bardzo uszkodzonym, na dachu jest umieszczona kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona blaszanym dachem hełmowym. Obecnie drzwi do kościoła są zamknięte, a prawie wszystkie okna zostały wybite. Te, które się zachowały, posiadają witraże wykonane w latach 50. XX wieku. Wnętrze dzieliły na trzy części drewniane słupy, niestety, obecnie część z nich już nie ma. Wnętrze ozdabia polichromia wykonana w 1957 roku. Wyposażenie znajduje się obecnie w nowym kościoła (są to dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzące z początku XVII wieku - lewy wykonany w 1700 roku z rzeźbami nieokreślonych biskupów oraz św. Marcina biskupa w zwieńczeniu, – prawy, wykonany w I. połowie XVIII wieku z obrazem św. Anny nauczającej Maryję, oraz św. Barbary w zwieńczeniu). Zachowały się barokowa, drewniana chrzcielnica z XVII wieku z grupą chrztu Chrystusa w zwieńczeniu ażurowej pokrywy oraz drewniana ambona podparta słupem. Obecnie zostało rozebranych również część desek podłogowych. Przypisy
Kraksy

Kraksy lub Kraksy Duże (niem. Kracks See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie i charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim. Również w regionalizacji przyrodniczo-leśnej jezioro znajduje się w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego Leży w dorzeczu Dymer–Pisa–Wadąg–Łyna–Pregoła. Znajduje się przy południowej granicy miasta Biskupiec. Półwysep znajdujący się w północnej części jeziora, który został przedłużony sztuczną groblą, oddziela zbiornik od jeziora Kraksy Małe. Akwen ma charakter przepływowy. Od strony północnej wpływają wody rzeki Dymer, a następnie wypływają na zachodzie w kierunku jeziora Dadaj. Na jeziorze znajduje się jedna wyspa o powierzchni 0,2 ha. Brzegi na południu wysokie, gdzieniegdzie strome, w pozostałej części płaskie, niskie i podmokłe. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dadaj nr 27. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 44,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,1 m, a maksymalna – 4,0 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 145,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 493,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1670 m, a szerokość 480 m. Długość linii brzegowej wynosi 4370 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego wraz z jeziorem Kraksy Małe (łącznie zwanych Kraksy) to 46,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 144,2 m n.p.m. Według danych Urzędu Miasta Biskupiec powierzchnia wynosi 30,72 ha. Przyroda Roślinność przybrzeżna mocno rozwinięta, dominuje trzcina i pałka wąskolistna. Wśród roślinności zanurzonej przeważa rogatek. Jezioro narażone na przyduchy w okresie zimowym. Przypisy
Kraksy Małe

Kraksy Małe – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Biskupiec. Położenie i charakterystyka Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro leży na Pojezierzu Mrągowskim. Również w regionalizacji przyrodniczo-leśnej jezioro znajduje się w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego Leży w dorzeczu Dymer–Pisa–Wadąg–Łyna–Pregoła. Znajduje się przy południowej granicy miasta Biskupiec, w jego obrębie, sąsiaduje z zabudowaniami. Półwysep znajdujący się w zachodniej części jeziora, który został przedłużony sztuczną groblą, oddziela zbiornik od jeziora Kraksy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do karasiowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dadaj nr 27. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 14,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 0,8 m, a maksymalna – 1,7 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 145,3 m n.p.m. Maksymalna długość jeziora to 610 m, a szerokość 420 m. Długość linii brzegowej wynosi 1800 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego wraz z jeziorem Kraksy Duże (łącznie zwanych Kraksy) to 46,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 144,2 m n.p.m. Przyroda Jezioro narażone na przyduchy w okresie zimowym oraz zanieczyszczenia miejskie. Jest silnie zarośnięte. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 129 – Grybów

Cmentarz wojenny nr 129 – Grybów – austriacki cmentarz z I wojny światowej. Znajduje się przy ul. Turystycznej w Grybowie. Zaprojektowany przez niemieckiego architekta Hansa Mayra jako cmentarz samodzielny. Pochowano na nim 24 żołnierzy, 19 austro-węgierskich oraz 5 rosyjskich, w 24 grobach pojedynczych. Bibliografia Metryka cmentarza Cmentarze wojenne I wojny światowej, Okręg III Gorlice Przypisy
Воинское кладбище № 129 (Грыбув)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-467/M от 16 апреля 2009 года. Воинское кладбище № 129 — Грыбув (пол. Cmentarz wojenny nr 129 - Grybów) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Грыбув, Новосонченский повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в декабре 1914 года. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 150 квадратных метров находится 24 индивидуальных могил, в которых похоронены 19 австрийских и 5 русских солдат. В 1974 году территория кладбища и могильные памятники были приведены в порядок и восстановлены. 16 апреля 2009 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-467/M). Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Okręg III Gorlice, Cmentarz wojenny nr 129 — Grybów (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 68 – Ropica Ruska

Cmentarz wojenny nr 68 – Ropica Ruska – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Ropica Górna w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na zboczu wzgórza, na skraju lasu (obecnie cały obiekt i jego okolice są zarośnięte gęstym lasem), przy leśnej drodze wnoszącej się wzdłuż strumienia. Aby można było do niego dojść z drogi Sękowa – Małastów (obecnie droga 977), zbudowano żelbetowy mostek przez strumień. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni około 403 m². Otoczony jest z 4 stron ogrodzeniem z ociosanego kamienia. W środku ogrodzenia znajduje się drewniana bramka wejściowa, od której biegnie wybrukowana ścieżka rozdzielająca teren cmentarza na dwie części. Groby są obramowane i oznaczone nagrobkami w formie żeliwnych krzyży z datą 1915 oraz małych żeliwnych krzyży lotaryńskich na betonowych podestach. W centralnej części ogrodzenia znajduje się pomnik z kamienia w kształcie steli, w którym znajdowała się tablica z inskrypcją. Na cmentarzu pochowano w 13 mogiłach zbiorowych i 4 grobach pojedynczych 110 żołnierzy: 58 austro-węgierskich m.in. z 26 Pułku Piechoty Austro-Węgier, 52 rosyjskich poległych 2 maja 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarz wojskowy z I wojny światowej – nr 68 Ropica Górna. Lista poległych Ropica Górna II (nr 68). CMENTARZ WOJENNY Z I WOJNY ŚWIATOWEJ NR 66 W ROPICY GÓRNEJ – Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa