NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz Prawosławny w Sosnowcu

Cmentarz Prawosławny w Sosnowcu – cmentarz wchodzący w skład Cmentarza Wielowyznaniowego w Sosnowcu. Założony został w 1894 roku. Zajmuje powierzchnię 0,9 ha. Związany jest z wybudowaniem cerkwi Świętych Wiery, Nadzieżdy i Ljub'wi w Sosnowcu oraz powołaniem parafii prawosławnej. Jest to jedyny cmentarz prawosławny w całej metropolii śląsko-zagłebiowskiej. Charakterystyczne jest ogrodzenie cmentarza wybudowane jako kamienny mur z dębową ażurową bramą. Pochowani Ksiądz mitrat Sergiusz Dziewiatowski – proboszcz parafii prawosławnej w Sosnowcu i były dziekan okręgu krakowskiego diecezji łódzko-poznańskiej Tatiana Gierek – polska lekarka, profesor nauk medycznych, specjalistka w zakresie laryngologii, kierowniczka Kliniki Laryngologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach Nadzieja Griniuk-Bardo – polski lekarz chorób zakaźnych, dyrektor a później patron Szpitala Przeciwgruźliczego w Sosnowcu przy ul. Pekin na Zagórzu Jan Przemsza-Zieliński – popularyzator dziejów Sosnowca Iwan Feszczenko-Czopiwśki – ukraiński minister przemysłu i handlu w rządzie Wsiewołoda Hołubowycza, a następnie minister gospodarstwa narodowego i wicepremier w gabinecie Sergiusza Ostapenki. Na cmentarzu znajduje się jego symboliczny nagrobek. Ariadna Gierek-Łapińska – polska lekarka, profesor nauk medycznych, specjalistka w zakresie okulistyki, kierowniczka Kliniki Okulistyki Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach Przypisy
Cmentarz Miejski w Kaliszu

Cmentarz Miejski w Kaliszu – cmentarz katolicki w Kaliszu, założony w 1807, jeden z najstarszych polskich cmentarzy, pomnik sztuki sepulkralnej wpisany do rejestru zabytków w 1954; spoczywają na nim prochy wielu zasłużonych kaliszan i mieszkańców Kaliskiego. Osoby pochowane na cmentarzu Napoleończycy Najstarsze zachowane tablice nagrobne i nagrobki należą do polskich weteranów kampanii napoleońskich, oficerów Legionów Polskich i armii Księstwa Warszawskiego: nagrobek wraz z tablicą majora Stanisława Broszkowskiego (zm. 1827), oficera Legii Nadwiślańskiej, odznaczonego orderem Virtuti Militari, tablica nagrobna pułkownika Józefa Grzegorza Puchalskiego (zm. 1833), chirurga wojskowego, przyjaciela generała Jana Henryka Dąbrowskiego, odznaczonego francuską Legią Honorową i orderem VM, rodzinny nagrobek wraz z tablicą podpułkownika Franciszka Patka (zm. 1844), podczas powstania listopadowego dwukrotnie odznaczonego orderem VM, tablica nagrobna pułkownika Rafała Zajączka (zm. 1846), odznaczonego orderem VM, bratanka stryjecznego księcia generała Józefa Zajączka. Powstańcy styczniowi Na cmentarzu pochowani są również weterani powstania styczniowego: Roch Biernacki (zm. 1922) Jakub Chmielewski (zm. 1922) Jan Maksymilian Choiński (zm. 1927) Ludomir Choynowski (zm. 1940) Władysław Dołęga-Otocki (zm. 1943) Antoni Freytag (zm. 1919), porucznik Henryk Mikołaj Miler (zm. 1921), porucznik Roman Mrozowski (zm. 1923), porucznik Józef Półrolniczak (zm. 1941) Inni Józef Balukiewicz, malarz, twórca obrazów historycznych Adam Chodyński, prawnik, historyk, współzałożyciel „Kaliszanina” Wojciech Jabłkowski, bojowiec PPS Aleksander Januszkiewicz, lekarz, rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Władysław Kościelniak, artysta grafik, regionalista Felicja Łączkowska, założycielka publicznej Czytelni i Biblioteki im. Adama Mickiewicza Wojciech Matuszewski, burmistrz Kłodzka Kazimierz Mystkowski, przemysłowiec, założyciel Parowej Fabryki Pierników i Biszkoptów w Kaliszu Maksymilian Opieliński, prezydent Kalisza (1898–1903) Melania Parczewska, pisarka, założycielka Stowarzyszenia Narodowego Kobiet Polskich Alfons Parczewski, prawnik, historyk, rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Józef Radwan, prawnik, literat, drukarz, wydawca „Gazety Kaliskiej” Franciszek Reinstein, architekt, budowniczy województwa kaliskiego Królestwa Polskiego Walenty Stanczukowski, lekarz, założyciel Czytelni Dzieł Polskich Halina Sutarzewicz, historyk literatury Mieczysław Szarras, prezydent Kalisza (1924–1934) Seweryn Tymieniecki, prawnik, numizmatyk, współtwórca Muzeum Ziemi Kaliskiej Scholastyka Wasiłowska, matka Marii Konopnickiej Teofil Wilski, biskup pomocniczy kaliski w latach 1995–2011 a także legioniści z okresu I wojny światowej, zmarli w obozie internowania w Szczypiornie. Zobacz też Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu Przypisy Bibliografia Stanisław Małyszko: Zabytkowe cmentarze przy Rogatce w Kaliszu. Kalisz: Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 2012. ISBN 978-83-62689-09-5. Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, „Cmentarz katolicki na Rogatce”. Część 1 i część 2, wkaliszu.pl.
Cmentarz grecko-prawosławny w Kaliszu

Cmentarz grecko-prawosławny, Grecka Góra – cmentarz prawosławny w Kaliszu, położony na Czaszkach, założony w 1786, jeden z najstarszych polskich cmentarzy, pomnik sztuki sepulkralnej wpisany do rejestru zabytków w 1996. Cmentarz grecko-prawosławny został założony w 1786 za Wrocławskim Przedmieściem, nieopodal cmentarza ewangelicko-augsburskiego, przez greckich kupców win o wyznaniu bizantyjsko-greckim, przybyłych z Macedonii i osiadłych w Kaliszu w pierwszej połowie XVIII w. Zachowane na cmentarzu obiekty zabytkowe znajdują się w złym stanie technicznym. Na cmentarzu pochowani zostali m.in.: wojenny naczelnik okręgu kaliskiego książę Aleksandr Golicyn (zm. 1858), wicegubernator kaliski Pawieł Rybnikow (zm. 1885), córki gubernatora Michaiła Daragana – Maria (1871–1891) i Anna (1872–1889), generał Leonid Aleksandrowicz de Traversay (zm. 1891), wnuk Jeana Baptisty de Traversay, admirała, ministra marynarki rosyjskiej, generał Nikołaj Kazimierowicz Puzyriewski (zm. 1901), dowódca 12. Kaliskiej Brygady wojsk pogranicznych, brat gen. Aleksandra Puzyriewskiego, zastępcy dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego, naczelnik powiatu kaliskiego Piotr Snaksarew (zm. 1909), dziad Natalii Gałczyńskiej. architekt Józef Chrzanowski (zm. 1915), inżynier gubernialny w Kaliszu księgarz Jan Rayko Grabowski, ostatni z rodziny Greków osiadłej w Kaliszu, potomek właścicieli pierwszej księgarni w mieście. W 2025 roku schody prowadzące do nekropolii przeszły gruntowny remont. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Andrzej Drewicz, Cmentarz prawoslawny na Rogatce, wkaliszu.pl.
Cmentarz żydowski w Wąchocku

Cmentarz żydowski w Wąchocku – znajduje się przy ulicy Krzemienica obok linii kolejowej nr 25 Ostrowiec Świętokrzyski – Skarżysko-Kamienna. Obecnie ma powierzchnię 0,2 ha, na której zachowało się w dobrym stanie około 40 macew. Teren cmentarza jest odnowiony, kirkut posiada bramę i zrekonstruowane ogrodzenie. Pośród nagrobków znajduje się pomnik ku czci ofiar holokaustu. Kirkut powstał w 1911, a według niektórych źródeł trzy lata wcześniej. Pierwotnie znajdował się poza miastem, po drugiej stronie torów kolejowych. W przededniu II wojny światowej zajmował powierzchnię 0,25 ha. Ostatni pochówek odbył się w 1942. Od tego czasu cmentarz ulegał dewastacji. W 2006 roku nekropolię uporządkowano i uzupełniono kamienne ogrodzenie. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 146. Mapa WIG Iłża Pas 44 Słup 32 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Wąchocku na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz wojenny Podobwodu Skarżysko-Kamienna AK

Cmentarz wojenny Podobwodu Skarżysko-Kamienna AK (krypt. "Morwa") – wojenny cmentarz partyzancki żołnierzy Podobwodu Skarżysko-Kamienna AK (krypt. „Morwa”), założony w sierpniu 1943 roku w lesie nieopodal Skarżyska-Kamiennej, na stoku Góry Skarbowej. Jego poświęcenia w maju 1944 dokonał kapelan AK ks. Antoni Pałęga ps. „Ager”. Na cmentarzu znajduje się kilkadziesiąt mogił partyzantów z oddziałów Jana Piwnika „Ponurego” i Antoniego Hedy „Szarego”. Corocznie w maju odbywają się tu polowe msze święte, w których uczestniczą poczty sztandarowe i żołnierze oddziałów AK walczących na tym terenie, przedstawiciele władz, młodzież szkolna i okoliczna ludność. Niemal zawsze uczestniczył w nich zmarły 14 lutego 2008 roku dowódca AK gen. Antoni Heda „Szary”. Do położonego pośród starego drzewostanu na stoku Góry Skarbowej cmentarza wojennego prowadzi kilka szlaków turystycznych: czerwony im. H. Dobrzańskiego „Hubala” z Szydłowca, żółty ze Skarżyska-Kamiennej oraz niebieski z Pogorzałego do Kuźniak. Przypisy Linki zewnętrzne Historia Powstania Cmentarza Partyzanckiego. skarzysko.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-16)].
Cmentarz ewangelicko-reformowany w Łodzi

Cmentarz ewangelicko-reformowany w Łodzi znajduje się przy ulicy Rejtana 12 i powstał w 1904 roku. Właścicielem jest parafia przy ul. Radwańskiej 37. Nekropolia zajmuje niewielki obszar, sąsiadujący z terenem po dawnym cmentarzu luterańskim (obecnie park im. T. Rejtana). Pochowani Przypisy
Cmentarz ewangelicko-reformowany w Zelowie

Cmentarz ewangelicko-reformowany w Zelowie – miejsce pochówku chrześcijan niekatolików z Zelowa i okolic, głównie zelowskich Czechów. Na cmentarzu znajdują się 453 groby z czego 222 ma inskrypcje w języku polskim, 216 w czeskim, 12 w niemieckim a 1 w angielskim. Częstym motywem na nagrobkach jest kielich co stanowi nawiązanie do ideologii husytów i braci czeskich, których potomkami są zelowscy Czesi. Większość inskrypcji zawiera cytaty biblijne – głównie z czeskiej Biblii kralickiej, ale też z polskiej Biblii gdańskiej. Historia Od 1803 roku do dziś funkcjonowały trzy cmentarze dla społeczności braci czeskich i ewangelików. Pierwszym miejscem pochówku osadników było sąsiedztwo budynku szkoły, na terenie dzisiejszego placu Dąbrowskiego. Ponieważ ziemia ta była jednak zbyt podmokła, przeniesiono cmentarz w 1806 r. na wyżej położone miejsce, czyli teren wokół miejsca przeznaczonego pod budowę kościoła. Z przykościelnej metropolii pozostał do dziś kamienny nagrobek Teofili Karczewskiej, zmarłej w 1844 r. Epidemia cholery z 1852 r. spowodowała wyznaczenie nowej lokalizacji cmentarza, na skraju osady. Nowy cmentarz poświęcono uroczyście w 1854 r. i funkcjonuje on do dziś. Zespół kartuszy trumiennych zachował się w kościele ewangelicko-reformowanym w Zelowie i jest udostępniony w Muzeum w Zelowie – Ośrodku Dokumentacji Dziejów Braci Czeskich. Niektóre znane osoby pochowane na cmentarzu prof. dr hab. Józef Jersak (1929–1991) – geograf, geolog, założyciel Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego Emilian Klemens Nowicki (1781–1876) – ojciec chirurgii polskiej George William Hall (1842–1908) – szkocki misjonarz Waldemar Krygier (1928–2006) – scenograf, reżyser, artysta, malarz ks. Jan Teodor Mozes (1794–1871) – duchowny ewangelicko-reformowany, prowadzący Urząd Stanu Cywilnego w Zelowie, ojciec szkolnictwa i infrastruktury gminy zelowskiej ks. Hugo Teodor Sikora (1837–1887) – duchowny ewangelicko-reformowany Jan Bogumił Duszek (zm. 1855) – wójt gmin Zelowa i Pożdżenic Józef Gąsiorowski (1831–1895) – naczelnik poczty w Zelowie, społecznik Zobacz też Parafia Ewangelicko-Reformowana w Zelowie Przypisy Bibliografia K. Biliński, Cmentarz w Zelowie, w: Wczoraj, dziś i... Życie, dzieje i teraźniejszość braci czeskich w Zelowie, Zelów 1998. Linki zewnętrzne Oficjalna strona nekropolii Fotografie wszystkich nagrobków. zelandia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-02)].
Cmentarz mariawicki w Łodzi

Cmentarz mariawicki w Łodzi – część nekropolii na Dołach w Łodzi. Powstał na początku XX w. wraz z łódzką parafią mariawicką. Pierwszego pochówku dokonano 18 grudnia 1906; pochowano wówczas ośmioletnią Anielę Graczyk. Najstarsze nagrobki pochodzą z lat 30. XX w. Od 1935 cmentarz użytkowany jest również przez łódzką parafię Kościoła Katolickiego Mariawitów. Wśród pochowanych są m.in. Antoni Wojdan, bp Stanisław Maria Andrzej Jałosiński, ks. Maria Fabian Jarzymowski oraz około 30 mariawickich sióstr zakonnych; wśród nich siostra kapłanka Krystyna Maria Bogumiła Przyłucka.
Alter jüdischer Friedhof (Gliwice)

Der Alte jüdische Friedhof in Gliwice (deutsch Gleiwitz), einer Stadt in der Woiwodschaft Schlesien in Polen, wurde um 1815 angelegt. Heute sind noch circa 700 Grabsteine auf dem jüdischen Friedhof vorhanden. Die verstorbenen Juden aus Gleiwitz wurden anfänglich auf jüdischen Friedhöfen der Umgebung, so in Nikolai (Mikołów) und Langendorf (Wielowieś) beigesetzt. Seit 1815 ist der eigene jüdische Friedhof in Gleiwitz belegt. Nach dessen vollständiger Belegung stand ab circa 1900 der Neue jüdische Friedhof in der Vorstadtgemeinde Petersdorf (Szobiszowice) zur Verfügung. Literatur Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 1: Aach – Groß-Bieberau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08077-2 (Online-Ausgabe). Alter Friedhof. In: Jacek Maniecki, Marek Wojcik: Vom Lieben, Leben und Sterben, die Geschichte der Gleiwitzer Juden. Muzeum w Gliwicach, Gliwice 2022, ISBN 978-83-963986-2-8, S. 159–165. Weblinks Virtuelles Schtetl (englisch, abgerufen am 3. Dezember 2015)
Stary cmentarz żydowski w Gliwicach

Stary cmentarz żydowski w Gliwicach – kirkut znajdujący się przy ul. Na Piasku w Gliwicach; najstarszy zachowany zabytek kultury żydowskiej w tym mieście. Założenie Cmentarz położony jest w centrum miasta, między ul. Na Piasku (wejście), torami kolejowymi i kamienicami przy ul. Okopowej. Zajmuje powierzchnię 0,63 ha. Do dziś przetrwało około 500 nagrobków. Ustawiano je w równych rzędach. Dominowały macewy wykonane z szarego piaskowca, zwieńczone trójkątnie lub półkoliście, na których znajdowały się inskrypcje w języku hebrajskim lub niemieckim i hebrajskim. Zdobiono je również starotestamentowymi symbolami. Najstarsze nagrobki posiadają inskrypcje zrobione w rycie wypukłym w języku hebrajskim. Najokazalszym jest grobowiec rodziny Meyerów. Na cmentarzu spoczywają również m.in. członkowie rodzin: Troplowitz, Frankel, Freud i Froehlich. W części dla dzieci pochowano m.in. rodzeństwo Edyty Stein. Przy głównym wejściu znajdują się ruiny domu przedpogrzebowego. Historia Cmentarz powstał w 1815 na terenie zakupionym przez gminę żydowską w 1795 r. Początkowo znajdował się na przedmieściu Piasek, poza obszarem zabudowanym. Po uruchomieniu linii kolejowej z Wrocławia do Mysłowic (1845–48) i budowie dworca kolejowego w Gliwicach cmentarz znalazł się w bezpośrednim sąsiedztwie tych dwóch obiektów. Ostatniego pochówku dokonano w 1937 r., kiedy to pochowano Ernestinę Hahn, nekropolię zaś zamknięto definitywnie w 1953 r. Po 1945 r. nagrobki zrobione z wartościowych kamieni rozkradano i wykorzystywano jako surowiec budowlany. Cmentarz został odebrany gminie żydowskiej w 1956 r., a w latach 70. założono jego likwidację w związku z planowaną budową estakady nad torami kolejowymi w osi ulic Dworcowej i Tarnogórskiej. Do likwidacji ostatecznie nie doszło ze względu na odstąpienie od projektu budowy estakady, a cmentarz pozostał z uwagi na wartość historyczną i artystyczną obiektu. Po II wojnie światowej w budynku dawnego domu przedpogrzebowego znajdował się warsztat stolarski, a następnie świetlica. Od 2010 r., z inicjatywy stowarzyszenia na rzecz Dziedzictwa kulturowego w Gliwicach „Pamięć – Zikaron” cmentarz jest okresowo udostępniany dla zwiedzających. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 189. Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Gliwicach (oficjalny profil) Opis wraz z ilustracjami
Jüdischer Friedhof (Glatz)

Der Jüdische Friedhof in Glatz (polnisch Kłodzko), einer Stadt im Powiat Kłodzki im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen, wurde 1825 in der Glatzer Gartenstraße (heute ulica Bohaterów Getta) angelegt. Er ist ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Der Glatzer Jüdische Friedhof wurde über Jahrzehnte dem Verfall preisgegeben. Durch die Initiative der „Stiftung zur Erhaltung des jüdischen Erbes“ und dem Einsatz von Freiwilligen begann ab 2005 die Instandsetzung: Grabsteine wurden wieder aufgerichtet und die Friedhofsmauer wiederhergestellt. Auf dem 0,30 Hektar großen Friedhofsgelände sind heute noch etwa 100 Grabsteine mit deutschen und hebräischen Inschriften erhalten. Literatur Klaus-Dieter Alicke: Lexikon der jüdischen Gemeinden im deutschen Sprachraum. Band 1: Aach – Groß-Bieberau. Gütersloher Verlagshaus, Gütersloh 2008, ISBN 978-3-579-08077-2 (Online-Ausgabe). Weblinks Virtuelles Schtetl (englisch, abgerufen am 22. Februar 2016)
Cmentarz żydowski w Birczy

Cmentarz żydowski w Birczy – kirkut społeczności żydowskiej niegdyś zamieszkującej Birczę, znajdujący się przy ulicy Cmentarnej obok nowego cmentarza komunalnego. Nie wiadomo dokładnie kiedy powstał. Leży na południowym zboczu wzgórza i zajmuje powierzchnię około 1 ha. Od strony zachodniej, czyli cmentarza komunalnego, odgrodzony jest murem, a jego część południowa podmywana jest przez potok Korzonka. Na cmentarzu znajduje się około 20 zachowanych, wykonanych z piaskowca macew, z tego część przewróconych. Najstarszy odczytany nagrobek pochodzi z 1806. Reszta macew została użyta przez hitlerowców w czasie II wojny światowej do brukowania ulic Birczy oraz do wzmocnienia przyczółków mostu na Sanie w Iskani. Przypisy Bibliografia Burchard P.: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 231. Gosztyła M., M. Proksa: Kirkuty Podkarpacia. Przemyśl: 2001, s. 9-10. ISBN 83-88172-43-3. Potocki A.: Żydzi w Podkarpackiem. Rzeszów: Wydawnictwo LIBRA, 2004, s. 26-27. ISBN 83-89183-05-6. Mapa WIG Dobromil Pas 50 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Birczy na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz żydowski w Birczy w portalu kirkuty.pl Cmentarz żydowski w Birczy. polin.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-27)]. w portalu Polin
Łostowice Cemetery

The Łostowice cemetery (Polish: Cmentarz Łostowicki), officially known as Communal Cemetery No. 5 (Polish: Cmentarz komunalny nr 5), is the largest cemetery in Gdańsk, located in the districts of Siedlce and Ujeścisko-Łostowice. Established on the grounds of an early 20th century cemetery dedicated to Saint Francis of Assisi, it was formally opened in 1979. Characteristics The cemetery is managed by the Gdańsk Administration of Roads and Greenery. It has very high occupancy, with up to 95% of possible locations being taken up by graves by 2012. Measuring 52 ha (130 acres) in size, its area comprises the majority of the 100 ha (250 acres) of the city occupied by cemeteries. History The oldest part of the cemetery was founded by a nearby church in 1904 and is dedicated to Saint Francis of Assisi. The cemetery, officially known as Communal Cemetery No. 5, was founded on fields of crops in 1979, with the older institution becoming part of it. The new, larger cemetery became colloquially known as Łostowice Cemetery, as it was located on ul. Łostowicka, literally translating to "Łostowice Street"; in reality, only part of the cemetery is found in Łostowice. Since the end of communist rule in Poland, the cemetery has expanded with monuments and sections commemorating members of the Home Army, victims of the Katyn massacre, and Sybiraks. Recent history In 2021, an expansion and renovation project of the Łostowice Cemetery began, increasing its size by 1.8 ha (4.4 acres) and adding a further 2,186 locations for graves. The expansion was completed in June 2022 and was part of a broader project to expand several local cemeteries. Gallery References External links Homepage
Лостовицкое кладбище

Лостовицкое кладбище (пол. Cmentarz Łostowicki) — муниципальное кладбище, расположенное в южной части Гданьска, Польша Самое большое кладбище Гданьска площадью более 50 га. В настоящее время является единственным кладбищем, открытым для захоронений умерших в Гданьске. История Крупнейший некрополь Гданьска был заложен при церкви Св. Франциска Ассизского, построенной в 1904—1906 годах. В ноябре 1998 г. был открыт памятник «Пьета Сибиряков», известный также, как «Памятник польской матери» или «Памятник жертвам Голгофы Востока», в память о сосланных в Сибирь поляков. расположен на главной аллее кладбища, в «Сибирском квартале». Памятник создан усилиями Союза сибиряков и семей жертв Катыни. В 2008 г. на кладбище была установлена первая в Померании братская могила для захоронения нерожденных детей. Известные персоналии, похороненные на кладбище Абрамович, Игнатий — учёный-офтальмолог. Бонюшко, Алиция — польская артистка балета, балетмейстер. Васькевич, Анджей Кшиштоф — польский поэт. Гайда, Чеслав — польский скульптор. Ижевская, Тереса — польская актриса театра, кино и телевидения. Щепаньский, Тадеуш — активист Свободных профсоюзов Побережья. Ссылки Od Mieścina do Ujeściska (пол.) Powstanie nowa gdańska nekropolia? (пол.)
Cmentarz żydowski w Białej

Cmentarz żydowski w Białej – kirkut w Białej, znajdujący się na zachodnim stoku wzgórza zwanego Kopcem (niem. Schwedenschanze), przy ulicy Parkowej. Zajmuje powierzchnię 0,546 ha, na której dokonano około 3 tysiące pochówków. Historia Cmentarz powstał ok. 1621–1622. Do 1914 roku należał do gminy w Białej, w latach 1914–1943 zajmował się nim kahał w Prudniku, a od 23 lutego 1943 – Zrzeszenie Żydów w Niemczech. Cmentarz zajmuje powierzchnię 0,546 ha i posiada nieregularny układ nagrobków. Ostatni pogrzeb odbył się w 1938. Przetrwało ok. 921 stel nagrobnych (w całości i w kawałkach), słupy stanowiące fragment ogrodzenia, fundamenty domu przedpogrzebowego, fundamenty domu grabarza (powstałego w 1826 r.) oraz brama cmentarna z XVII–XVIII wieku. W 2002 w ramach programu „Antyschematy”, młodzież polska, ukraińska i niemiecka uporządkowała obszar nekropolii. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 195. Linki zewnętrzne Informacje na temat cmentarza na stronie Urzędu Miejskiego w Białej Cmentarz żydowski w Białej na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz żydowski w Białej. polin.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-04)]. na portalu Polin – Dziedzictwo Polskich Żydów Cmentarz żydowski - Judische Friedhof polska-org.pl
Cmentarz żydowski w Kraskowie

Cmentarz żydowski w Kraskowie – został założony w 1765 i pierwotnie służył Żydom z Byczyny, Wołczyna, Kraskowa i Kluczborka. W 1847 roku został przejęty przez gminę żydowską w Kluczborku. W 1890 roku wybudowano dom przedpogrzebowy. Cmentarz zamknięto w latach 20. XX wieku. Cmentarz ma powierzchnię 0,41 ha. Został zniszczony po zakończeniu II wojny światowej. Do naszych czasów zachowało się kilkadziesiąt nagrobków, z których najstarszy pochodzi z 1811 roku. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 196. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Kraskowie na portalu Wirtualny Sztetl Informacje o nekropolii wraz ze zdjęciami
Cmentarz żydowski w Przysusze

Cmentarz żydowski w Przysusze – został założony około 1745 roku i zajmuje powierzchnię 1,35 ha, na której zachowało się dwadzieścia uszkodzonych nagrobków, spośród których najstarszy pochodzi z 1771. Cmentarz znajduje się przy ul. Cmentarnej. W 1987 roku staraniem Fundacji Rodziny Nissenbaumów uporządkowano teren nekropolii i wybudowano dwa ohele kryjące szczątki pioniera chasydyzmu w centralnej Polsce Abrahama z Przysuchy oraz dynastii cadyków przysuskich. W ohelu na cmentarzu żydowskim w Przysusze pochowany jest także Jakub Izaak Rabinowicz zwany Świętym Żydem, założyciel dynastii cadyków przysuskich. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 151-152. Mapa WIG Przysucha Pas 43 Słup 31 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Przysusze na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Warszawie (Aleksandrów)

Cmentarz żydowski w Aleksandrowie – cmentarz żydowski znajdujący się w Aleksandrowie, pomiędzy ulicą Podkowy w Warszawie i ulicą Sosnową w Emowie. Założony ok. 1935. Pierwotnie zajmował powierzchnię 2,7 ha. Był miejscem pochówku Żydów z Falenicy i okolic. Został zniszczony podczas działań wojennych w latach 1944−1945. Następnie zalesiony. Przetrwały tylko gruzy będące prawdopodobnie fragmentami nagrobków. Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Aleksandrowie na portalu Wirtualny Sztetl