NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral dos Santos Apóstolos Pedro e Paulo (Legnica)

A Catedral dos Santos Apóstolos Pedro e Paulo é uma igreja católica localizada na Praça Katedralny (ou seja, "Praça da Catedral"), em Legnica, na Polônia. História e arquitectura Primariamente mencionada em 1208, ardeu provavelmente durante de cerco da cidade em 1241, o edifício atual emergido nos anos 1333-1380, em 1378 foi acabada a construção duma torre norte. Entre seus construtores está nomeado pedreiro Wiland, provavelmente o filho de um pedreiro de Wrocław do mesmo nome que atuava no século XIII. No século XV foram adicionadas 9 capelas laterais, em 1648 o fogo destruiu a maioria do equipamento e arruinou a nave principal. Nos anos 1892–1894 foi feita reconstrução para a igreja neogótica, foi adicionada uma torre sul, uma parte das muralhas exteriores e arte de detalhes arquitectónicos ficaram forjados. O portal occidental dos anos 1338–1341 decorou o monumento gótico da Nossa Senhora com o Menino Jesus de pedra. O portal norte apresenta a Adoração dos Magos - raramente encontrado em arte gótica. Fica aqui também um quintiptico do século XV com cenas de Santa Anna, São Edwiges ou cenas de Paixão - o monumento mais valioso como único da pintura gótica que fica na capela da parte norte da igreja. No interior ficam numerosos epitáfios, púlpito renascentista dos anos 1586–1588, altar barroco, pia batismal marrom na forma de cálice do século XIII, monumentos dos apóstolos do século XIV, lápide do príncipe de Brzesko e Legnica Luís II e sua mulher Elizabeth de Brandemburgo. Em 1645 no catedral foi sepultado o capitão-tenente do exército imperial Joachim Friedrich da família Bilicerowie de Prudnik. Em 25 de Março de 1992 o papa João Paulo II pela bula Totus Tuus Poloniae Populus estabeleceu esta igreja como catedral. Em 2 de Junho de 1997 na catedral ficavam o papa João Paulo II. Em 10 de Abril de 2011 no limiar da entrada principal ao templo foi inaugurada placa comemorativa das vítimas da catstrofe de Tu-154 polaco em Esmolensco. Na placa apesar da lista das vítimas fica a frase: “Pan prezydent za życia i po śmierci był przez jednych ludzi poniżany i wyszydzany, ale dla wielu rodaków był nadzieją na odbudowę niepodległej i sprawiedliwej Polski”. Em 5 de Novembro de 2014 na cripta da catedral foi sepultado padre doutor habilitado Władysław Bochnak (1934–2014) o pároco perene da paroquia catedral, em 11 de Março de 2017 no subterrâneo da catedral foi sepultado primeiro bispo de Legnica Tadeusz Rybak. Galeria Referências
Catedral de San Martín y San Nicolás (Bydgoszcz)

La Catedral de San Martín y San Nicolás​ o simplemente Catedral de Bydgoszcz (en polaco: Katedra św. Marcina i św. Mikołaja) es el nombre que recibe un templo de la Iglesia católica construido en el siglo XV. Tiene un estilo gótico de Bydgoszcz, sirve como iglesia parroquial y catedral de la diócesis de Bydgoszcz, además sirve como un Santuario dedicado a la Virgen María. Es el monumento más valioso de la arquitectura de la antigua Bydgoszcz en Polonia​​ y encaja perfectamente en la orilla del río de la ciudad. Incluye dos honrados y coronadas imágenes de la Virgen María: la imagen de la Virgen del Amor Hermoso (1467) en el altar principal y la imagen de la Virgen del Escapulario (1700) en el altar de la nave norte. Es catedral desde el 25 de marzo de 2004 por decisión del entonces papa Juan Pablo II. Véase también Iglesia católica Catedral de San Nicolás Referencias
Cattedrale di Bydgoszcz

La cattedrale dei Santi Martino e Nicola è la cattedrale cattolica della diocesi di Bydgoszcz nell'omonima città, in Polonia. La chiesa è del XV secolo ed è anche santuario della Madonna del Divino Amore per un quadro molto venerato (la Madonna con la rosa), specialmente da sposi e innamorati. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Bydgoszcz Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedrabydgoska.pl. (EN) Cattedrale di Bydgoszcz, in GCatholic.org.
Cathedral of St. Nicholas the Bishop in Kalisz

The Cathedral of St. Nicholas the Bishop in Kalisz (Polish: Katedra św. Mikołaja Biskupa w Kaliszu) is a Catholic cathedral in Kalisz, Poland. The church site dates to the 13th century, and the current church is on the register of monuments in Poland. The church is notable for its version of a work by Peter Paul Rubens. History The church was founded by Duke Bolesław the Pious in the late 13th century. Architect Albin Fontana performed surveying work on the church in 1612, and the church was gothicized in the 19th century. The church became in 1818 the Cathedral of the Diocese of Cuiavia-Kalisz (now Diocese of Włocławek). It is now the Cathedral of the Diocese of Kalisz established in 1992. The Kalisz Rubens In about 1620, art patron and nobleman Piotr Żeromski purchased a version of Deposition by Peter Paul Rubens for the church in Kalisz, which was then still only a parish church. In 1908, during the era of partitions, Professor Mycielski of Krakow visited Kalisz and confirmed that the painting was an authentic Rubens. It had been hanging over the altar. According to The New York Times, the inspection revealed that the canvas had five holes, and that the painting had been renovated several times by "incompetent hands." At the time, the most recent renovation had occurred 40 years prior. Professor Mycielski recommended that the painting be conserved, and by August 1908 the money had been raised. In December 1973, The New York Times reported that officials suspected the Rubens to have been destroyed in a fire at the church. However, Polish newspapers later reported that officials suspected the painting to have been stolen. The cathedral currently houses a copy of the original work. Architecture The spire features flying buttresses. References
Catedral de Świdnica

La catedral de Sant Estanislau i Sant Venceslau (polonès: Stanisława i św. Wacława), també anomenada Catedral de Świdnica, és un monument històric i el principal edifici catòlic de Świdnica, a Polònia. La construcció de l'església actual va començar el 1330 a instàncies del duc Bolko II de Świdnica, després d'un incendi que va destruir un edifici de fusta que hi havia. El nou edifici, d'estil gòtic, va ser dissenyat com una basílica de tres naus amb una torre gòtica esvelta de 102 metres, la més gran de la regió. De 1561 a 1629 l'església era propietat dels protestants. Des del 1662 va pertànyer als jesuïtes que en els anys 1671-1688 li van afegir mobles i decoracions barroques que encara caracteritzen el seu interior. Amb l'expulsió gradual dels jesuïtes de la Silèsia prusiana, l'església es va secularitzar el 1772 i les autoritats prussianes la van convertir en un graner. L'església va ser renovada entre 1893 i 1895 però va perdre moltes de les seves característiques arquitectòniques originals. El 25 de març de 2004, amb el toro Multos fructus, del papa Joan Pau II, va establir la diòcesi catòlica de Świdnica i l'edifici es va convertir en la catedral. Referències
Katedrála svatého Stanislava a svatého Václava (Svídnice)

Katedrála svatého Stanislava biskupa a mučedníka a svatého Václava mučedníka ve Svídnici je původně gotický farní kostel, od 25. března 2004 povýšený na katedrálu Svídnické diecéze. Nachází se na náměstí Jana Pavla II. v jihovýchodní části města Svídnice v Dolnoslezském vojvodství. Katedrála je jednou z nejvýznamnějších památek města. Dekretem prezidenta Andrzeje Dudy z 15. března 2017 byla katedrála zařazena na seznam historických památek Polska. Katedrála patří k největším kostelům v Dolním Slezsku. Svou výškou 101,21 m je v současnosti nejvyšší v celém Slezsku. Historie Kostel byl postaven ve 14. století na příkaz knížete Boleslava II. Malého po požáru staršího dřevěného kostela stojícího na tomto místě. Stavba byla údajně zahájena v roce 1330 a legenda praví, že základní kámen položil sám kníže. V letech 1400–1410 byly provedeny přístavby kostela a v roce 1546 byla dokončena rekonstrukce po požáru v roce 1532. V letech 1561–1629 kostel využívali evangelíci a v roce 1662 převzali patronát nad kostelem jezuité, kteří na přelomu 17. a 18. století interiér zbarokizovali. Po zrušení jezuitského řádu byl kostel v letech 1757–1772 se svolením pruských úřadů přeměněn na skladiště obilí. Při rekonstrukci v letech 1893–1895 přišel o mnoho původních architektonických prvků. Dne 25. března 2004 se na základě buly Totus Tuus Poloniae Populus papeže Jana Pavla II. o zřízení svidnické diecéze kostel stal katedrálou svidnické diecéze. Z dochovaných prvků středověkého mobiliáře je nejcennější gotický polyptych z roku 1492 s výjevem Zesnutí Panny Marie, který zhotovil pravděpodobně žák Veita Stosse. V interiéru se nachází také Pieta z doby kolem roku 1420. Před katedrálou stojí sloup svatého Floriána z roku 1684. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Katedra św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála svatého Stanislava a svatého Václava (Svídnice) na Wikimedia Commons Literatura Janusz Czerwiński, Wrocław i okolice, wyd. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1989, ISBN 83-217-2279-2. Tadeusz Dobrzeniecki, Architektura sakralna w Polsce na Ziemiach Zachodnich i Północnych, wyd. Ars Christiana, Warszawa 1976.
Świdnica Cathedral

The St. Stanislaus and St. Wenceslaus Cathedral (Polish: Katedra św. Stanisława i św. Wacława), also called Świdnica Cathedral, is a historical monument and a main Catholic building in Świdnica, Poland. History Construction of the current church began in 1330 at the behest of Duke Bolko II of Świdnica, following a fire that destroyed a wooden building that stood there. The new building, in Gothic style, was designed as a three-aisled basilica with a slender Gothic tower that measures 102 meters, the largest in the region. Between 1400 and 1410 the building was expanded. In the years 1535–1546 the church was renovated after it was greatly damaged in the fire of 1532. From 1561 to 1629 the church was owned by Protestants. From 1662 it belonged to the Jesuits who in the years 1671–1688 have added to it baroque furniture and decorations that still characterize its interior. With the gradual expulsion of the Jesuits of Prussian Silesia, the church was secularized in 1772 and the Prussian authorities converted it into a barn. The church was renovated between 1893 and 1895 but lost many of its original architectural features. On 25 March 2004, with the bull Multos fructus, of Pope John Paul II, established the Catholic Diocese of Świdnica, and the building became the cathedral. See also Roman Catholicism in Poland St. Stanislaus References
Catedral de San Estanislao y San Wenceslao (Świdnica)

La Catedral de San Estanislao y San Wenceslao​ o simplemente Catedral de Żywiec (en polaco: Katedra św. Stanisława i św. Wacława) es un monumento histórico y un edificio católico principal en Świdnica, en Polonia.​​ Es sede de la diócesis de Świdnica. El edificio domina la esbelta torre gótica, con una altura de 104 metros, la más alta en la región. La construcción de la actual iglesia se inició en 1330 a instancias del duque Bolko II de Świdnica, a raíz de un incendio que destruyó un primer edificio de madera que estaba allí. El nuevo edificio, de estilo gótico, se diseñó como una basílica de tres naves. Entre 1400 y 1410, y se amplió después del incendio de 1532 se transformó en gran medida. El trabajo comenzó en 1535 y finalizó en 1546, con el objetivo de dar a la iglesia su aspecto actual. Desde 1561 hasta 1629 la iglesia fue tomada oficial por los protestantes pero en 1662 pasó a los jesuitas, que en los siglos XVII y XVIII, le agregan los suntuosos muebles y decoraciones barrocas que todavía caracterizan el interior. Con la expulsión gradual de los jesuitas de la Silesia prusiana, la iglesia fue secularizada en 1772, cuando las autoridades prusianas lo convirtieron en un granero. La iglesia fue profundamente reformada entre 1893 y 1895 pero perdió muchas de sus características arquitectónicas originales. El 25 de marzo de 2004, con la bula Multos fructus, el Papa Juan Pablo II, establece la Diócesis católica de Świdnica, y el edificio se convirtió en la catedral. Véase también Anexo:Iglesias más altas del mundo Catedral de San Estanislao y San Wenceslao (Cracovia) Referencias
Cattedrale di Świdnica

La cattedrale dei Santi Stanislao e Venceslao (in polacco: Katedra św. Stanisława i św. Wacława) è il monumento storico e l'edificio di culto principale e di Świdnica, in Polonia; è cattedrale della diocesi omonima. Domina l'edificio la snella torre gotica, che con la sua altezza di 104 metri, è la maggiore della regione. Storia e descrizione La costruzione della chiesa attuale fu iniziata verso il 1330 per volere del duca Bolko II di Świdnica, in seguito ad un incendio che distrusse un primo edificio in legno che vi sorgeva. Il nuovo edificio, di stile gotico, era a tre navate con pianta basilicale. Fra il 1400 e il 1410 venne ampliato e dopo l'incendio del 1532 venne notevolmente trasformato. I lavori iniziarono nel 1535 e terminarono nel 1546, volti a dare alla chiesa l'aspetto odierno a Sala con volte a stella e grandi polifore gotiche. Dal 1561 al 1629 la chiesa venne ufficiale dai protestanti e dal 1662 passò ai Gesuiti, che a cavallo fra XVII e XVIII secolo, provvidero a dotarla dei sontuosi arredi e decorazioni barocchi che ancor oggi caratterizzano l'interno. Con l'espulsione graduale dei Gesuiti dalla Slesia prussiana, la chiesa venne secolarizzata nel 1772, quando le autorità prussiane la trasformarono in un granaio. La chiesa venne profondamente restaurata fra il 1893 e il 1895 ma perse molti dei suoi elementi architettonici originali. Il 25 marzo 2004, con la bolla papale Multos fructus, papa Giovanni Paolo II, stabilisce la diocesi di Świdnica, e l'edificio ne divenne la cattedrale. Galleria d'immagini Note Bibliografia (PL) Anusz Czerwiński: Wrocław i okolice, Ed. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Varsavia, 1989, ISBN 83-217-2279-2. (PL) Tadeusz Dobrzeniecki: Architektura sakralna w Polsce na Ziemiach Zachodnich i Północnych, Ed. Ars Christiana, Varsavia, 1976. Voci correlate Świdnica (Bassa Slesia) Diocesi di Świdnica Architettura gotica Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Świdnica Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedra.swidnica.pl. (EN) Cattedrale di Świdnica, in GCatholic.org.
Katowice Business Point

Katowice Business Point – biurowiec położony w Katowicach przy skrzyżowaniu ul. Chorzowskiej z ul. ks. Piotra Ściegiennego, obok centrum handlowego Silesia City Center. Jest budynkiem biurowo-konferencyjny z dodatkową funkcją handlowo-usługową; wzniesiony w latach 2008−2010. Posiada 11 kondygnacji nadziemnych i 3 podziemne, powierzchnię użytkową 17 200 m² i 200 miejsc parkingowych. Obiekt wspólnie zaprojektowały biura architektoniczne Jaspers Eyers & Partners z Belgii oraz Konior & Partners z Polski (inne źródło Czora & Czora). W budynku mają swoje biura: Tauron Polska Energia SA PricewaterhouseCoopers Alior Bank SA Polskie Towarzystwo Ubezpieczeń Gothaer SA Sii sp. z o.o. Spółki Eurofins: GSC Poland, GSC IT oraz NSC Grupa Żywiec SA Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć wieżowca
Katowice Dąbrówka Mała

Katowice Dąbrówka Mała – nieczynna w ruchu pasażerskim stacja kolejowa w Katowicach, w dzielnicy Dąbrówka Mała, w województwie śląskim, w Polsce. Linki zewnętrzne Katowice Dąbrówka Mała, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Katowice Dąbrówka Mała w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Kielno (jezioro)

Kielno (kaszb. Jezoro Kiélno) – jezioro wytopiskowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie wejherowskim województwa pomorskiego. Jezioro służy głównie rekreacji mieszkańców pobliskiego Trójmiasta. Południowe, zachodnie i wschodnie brzegi jeziora są objęte zabudowaniami wsi Kielno.
Kielsk

Kielsk (kaszub. Jezoro Czelsczé) – przepływowe jezioro rynnowe położone na Równinie Charzykowskiej w regionie Kaszub zwanym Gochami (powiat bytowski, województwo pomorskie) na północno-zachodnim skraju Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Kielsk. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Kielskie. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 137,5 ha do 143,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 147,6 m n.p.m. lub 147,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,3 m, natomiast głębokość maksymalna 23,3 m. Jezioro jest otoczone lasami. Przez jezioro prowadzi szlak spływów kajakowych. W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. W dawnej zatoce jeziora, która stała się torfowiskiem, w 2013 utworzono rezerwat przyrody Mechowisko Radość. Zobacz też Lipnica Sominy Studzienice Przypisy
Kiernoz Mały

Kiernoz Mały (niem. Kleiner Kernos See) – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica, na Równinie Olsztynka. Jest o owalnym kształcie z zatoką przy północnym brzegu, o obrzeżach płaskich, ze sporadycznie występującymi pagórkami. Otoczenie akwenu stanowią podmokłe łąki oraz pola uprawne, a od północy i wschodu do brzegów przylegają kępy leśne. Swoim charakterem i ichtiofauną jest podobne do jeziora Kiernoz Wielki. Przypisy Bibliografia Marian Paruzel. Jeziora Kiernoz Wielki i Mały. „Wiadomości Wędkarskie”. 12/2006. s. 78-79.
Kino Gloria w Bytomiu

Kino Gloria – jednosalowe kino w Bytomiu działające od 8 listopada 1931 roku do 30 czerwca 2006 r. Budynek Kino Gloria mieści się w budynku „Gloria-Palast” przy ulicy Szymanowskiego 2 w południowo-wschodnim narożu bytomskiego Rynku. Jego budowę zakończono w 1931 roku. Ośmiokondygnacyjny wieżowiec zbudowano na konstrukcji stalowej. Jego bryła składa się z wielu wzajemnie przenikających się sześcianów. „Gloria-Palast” jest budynkiem funkcjonalistycznym, charakteryzujący się bardzo surową, oszczędną formą. Elewacja obiektu pokryta jest jasną ceramiką. Budynek został zaprojektowany jako kompleks mieszkalno-rozrywkowy. Pierwotnie mieścił w sobie lokale mieszkalne, kawiarnię, salę dancingową oraz kino. Kino Kino Gloria zostało uruchomione 8 listopada 1931 roku. Nosiło wówczas nazwę firmy dzierżawiącej lokal - Capitol. Zarządcą był Franz Wawrzyczek, prowadzący Palast-Theater w Rozbarku, natomiast właścicielem była spółka Bauring. Nazwę Gloria nadano mu około 1934 roku. Kino działało nieprzerwanie do końca 1944 roku. W styczniu 1945 roku zostało zdewastowane przez wkraczającą do miasta Armię Czerwoną. Otwarto je ponownie w maju 1945 roku pod nazwą Odrodzenie. Prowadzone było wówczas przez firmę Jana Kołodzieja i było pierwszym kinem w Bytomiu uruchomionym po wojnie. Działało ciągle do 30 czerwca 2006 roku, w międzyczasie powracając do nazwy Gloria i zmieniając strukturę właścicielską. Ostatni operator kina - Adamark S.C. - w 1999 roku otrzymał nagrodę prezydenta Bytomia w dziedzinie kultury „Muza”. W latach 2001–2002 w Glorii odbyły się trzy edycje objazdowego festiwalu „Filmostrada”. 5 kwietnia 2011 roku (wtorek) około godziny 19. kino zostało podpalone przez trzech nastolatków. Pożar gaszono do ok. godziny 13. następnego dnia. Sprawcy zostali zatrzymani w ciągu 24 godzin od podłożenia ognia. Pożar doszczętnie zniszczył salę kinową i kryjący ją dach. Fundacja 29 kwietnia 2008 roku podpisano akt założycielski Fundacji Kino Gloria w Bytomiu. Celem działalności fundacji było ponowne otwarcie kina oraz dalsze prowadzenie jego działalności. Organizacja 20 maja 2008 roku otrzymała osobowość prawną poprzez wpis do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem 0000306290. Aby doprowadzić do osiągnięcia celu, fundacja zamierzała uzbierać 2,5-3 mln zł z funduszy zewnętrznych. Pieniądze te miały być przeznaczone na modernizację kina i jego wyposażenie. Ze względu na brak porozumienia z gminą Bytom w sprawie udostępnienia fundacji lokalu Glorii, w sierpniu 2011 roku organizacja została rozwiązana. Plany W lutym 2012 r. pogorzelisko miało zostać rozebrane. Władze miejskie wyrażały wolę odbudowania budynku. Nie podjęto jeszcze decyzji w sprawie ponownego uruchomienia kina. Gmina otrzymała ofertę Instytucji Filmowej Silesia-Film, która zaproponowała kilka wariantów reaktywacji Glorii przy współpracy z miastem. Urząd Miejski miał ustosunkować się w tej kwestii najpóźniej do marca. Przypisy Linki zewnętrzne Kino Gloria w Bytomiu
Kino „Kijów”

Kino „Kijów” – zabytkowe kino w Krakowie, w dzielnicy VII Zwierzyniec, przy alei Zygmunta Krasińskiego 34, na Półwsiu Zwierzynieckim. Historia Budowę kina rozpoczęto w 1962. Budynek zaprojektował architekt Witold Cęckiewicz, a wnętrza Krystyna Zgud-Strachocka, Jerzy Chronowski i J. Kosiniak. Było to wówczas największe kino w Krakowie, z salą na 960 widzów i najnowocześniejsze w Polsce. Pierwsze kino szerokoformatowe, mogące wyświetlać filmy z taśm wszelkich formatów: 16, 35 oraz 70 mm, w stereofonicznej jakości dźwięku. Posiadało zakupiony w Danii wklęsły ekran o wymiarach 18,7 x 8,6 m. Rozpoczęło działalność 6 listopada 1967 roku premierą filmu radzieckiego reżysera Siergieja Bondarczuka Wojna i pokój, będącego adaptacją powieści historycznej rosyjskiego pisarza Lwa Tołstoja pod tym samym tytułem. W kinie odbywają się festiwale, mają miejsce polskie i światowe premiery filmowe, m.in. filmów Lista Schindlera (1994) i Pan Tadeusz (1999). Od 1968 do 1990 odbywał się w nim krakowski Festiwal Filmów Dokumentalnych i Krótkometrażowych. Odbywa się w tym miejscu Krakowski Festiwal Filmowy. Pojawienie się multipleksów w Polsce spowodowało odpływ widzów, co pociągnęło za sobą poważne problemy instytucji. Podczas rewitalizacji, w latach 2005-2008 jednosalowe kino zostało poddane przemianom. W ramach projektu realizowanego pod kierunkiem ówczesnego prezesa Tomasza Maciejowskiego, obok istniejącej dużej sali (na 828 miejsc) powstały sale studyjne na 31 i 37 widzów, kawiarnia filmowa i klub muzyczny, a dużą salę wyposażono w pierwszy wówczas w mieście projektor cyfrowy. Kino posiada także salę kameralną na 30 osób oraz salę klubową. W latach 2008–2019 działało pod nazwą „Kijów.Centrum”. Budynek kina Kijów to arcydzieło architektury modernistycznej Krakowa. Oryginalnie budynek z 1967 roku miał cienką, stalową stolarkę okienną (a nie beżową) i przezroczyste szyby (a nie przyciemniane) eksponujące największą, wewnętrzną mozaikę w Krakowie oraz własny neon. Na tylnej elewacji kina zachowała się barwna mozaika ceramiczna w stylu op-art. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9, t. I s. 662 Linki zewnętrzne Strona kina