NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nižné Terianske pleso

Nižné Terianske pleso (deutsch Unterer Terianskosee, ungarisch Alsó-Terianszko-tó, polnisch Niżni Teriański Staw) ist ein Bergsee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Nefcerka (deutsch Neftzertal) im Talsystem der Kôprová dolina und seine Höhe beträgt 1940 m n.m. Seine Fläche liegt bei 55.580 m², er misst 360 × 235 m und ist bis zu 47,3 m tief. Der See ist die Quelle des Nefcerský potok, der weiter westwärts als linksseitiger Zufluss des Kôprovský potok im Einzugsgebiet der Belá fließt. Die Herkunft der Namensbestandteils Terianske ist nicht geklärt. Zusammen mit den höher liegenden Seen Vyšné Terianske pleso und Malé Terianske pleso werden die Seen auch kollektiv Terianske plesá bezeichnet. Im Deutschen und Ungarischen gab es seltener die Namen Medzikrivaner See beziehungsweise Medzikriván-tó (z. B. Jahrbuch 1877 des Ungarischen Karpathenvereins), die auf die Lage zwischen den Zweigen des Seitengrats des Kriváň hinweisen. Der See ist wie das gesamte Tal Nefcerka für Touristen als nationales Naturreservat gesperrt, dies gilt auch für Mitglieder der Alpinvereine und Touristen mit einem Bergführer. Deshalb ist er legal nur vom südwestlich gelegenen Gipfel des Kriváň zu sehen. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 42. Weblinks Einzelnachweise
Alsó-Terianszki-tó

Az Alsó-Terianszki-tó (szlovákul Nižné Terianske pleso) a Nefcer-völgy egyik gleccservájatában lévő tavacska, 1941 m tengerszint feletti magasságban. Gleccservájatban lévő tátrai tavak közül az egyik legjellemzőbb. Nevének eredete Grósz Alfréd Komarnicki Gyulának írt leveléből: „Hogyan került a Terianszko-tavak elnevezés a Magas-Tátrába? Ezt a titkot elárulta nekem a liptóújvári (Liptovský Hrádok) állami erdőgondnokság irodájában egy ősrégi katasztertérkép, amelyet nekem 1941-ben az ottani vezető erdőmérnök, Kavulják András mutatott. Ezen a kézzel rajzolt térképen, amely valószínűen még most is ott van, a Nefcer-patak, a Nefcer-völgy patakja "Verlorenseifen" (Stratený potok = Elveszett patak) névvel volt jelölve. A dolgok további összefüggése könnyen megmagyarázható. Az egykori iglói városkapitány, Palzmann Márton körülbelül 1750 és 1760 között a Kriván tárnáiban aranyat bányásztatott. (Lásd J. A. Czirbesz 1772-ben megjelent könyvét: "Kurzgefasste Beschreibung des Karpathischen Gebirges", 13. paragrafus) Ennek a Palzmann Mártonnak egészen közel Dobsinához néhány ércbányája és egy kohóműve is volt. Ezt a telepet mai napig is Palzmannova huta – Palzmannhütté-nek hívják. Ez a telep egészen közel fekszik Verlorenseifen=Stracena=Sztracena faluhoz, a Sztracenai-völgyhöz = Verlorenseifental-hoz, és a Sztracena patakhoz = Verlorenseifen. (Stratiť szlovák szó = elveszít, stratiť sa = elvész. Seufen vagy Seifen = patak.) Az említett vállalkozó, Palzmann a Krivánon lévő tárnáiba Sztracena vidékéről fölrendelte kipróbált és szakavatott bányászainak egy részét. Ezek pedig magukkal hozták a dél-szepességi otthonukból a nekik oly meghitten csengő Verlorenseifen = Straceny potok elnevezést is és ráruházták azt a Krivántól északra vadregényes környezetben aláhabzó vad patakra. Indító okul szolgált az a körülmény, hogy ez a vadvíz a völgy legszebb zuhatagja alatt hosszú darabon a törmelék alatt folyik, amivel az elnevezés meg is van indokolva. Az ily módon ideplántálódott, idekerült pataknévből továbbfejlődött aztán a Verlorene Seen = Stratené plesa elnevezés. Na és hogyan lett ebből a Terianszko név? Egészen egyszerűen. Teriaty tulajdonképpen orosz szó és azt jelenti: stratiť = verlieren. Ja poteriam = ich verliere, ti poterias = du verlierst, on poteria = er verliert. A Szepességgel szomszédos Sáros vármegyében mindig voltak oroszosan beszélő rusznyákok (ruszinok). II. Rákóczi Ferenc katonáinak, „talpasainak” egy része is közülük rekrutálódott. Hát Palzmann bányászai között is minden bizonnyal voltak rusznyákok, akik a Verlorenseifen = Straceny patakot a saját anyanyelvükön Terianski pataknak mondták. Ezen az egész logikusan magyarázható úton került a tátrai névtárba a Terianské plesa = Terianszko tavak = Elveszett tavak elnevezés, amely lassan meg is honosodott, míg a régi német, sőt csodálatosképpen még a szlovák elnevezés is mindinkább feledésbe merült. A Terianszko-tornyok elnevezés csak a 20. század elején keletkezett.” A Medzikriván-tó (Medzikrivaner See = Kriván közötti tó) elnevezést Majláth Béla használta a Magyarországi Kárpát Egyesület (MKE) 1877-es Évkönyvében, bizonyára a Kriván gerincei ihlették meg. További információk
Niżni Teriański Staw

Niżni Teriański Staw (niem. Unterer Terianskosee, słow. Nižné Terianske pleso, węg. Alsó-Terianszko-tó) – jeden z trzech Teriańskich Stawów, położony na wysokości 1941 m n.p.m., w Niewcyrce (odnodze Doliny Koprowej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazały, że ma on powierzchnię 5,470 ha, wymiary 360 × 235 m i głębokość ok. 47,2 m. Jest typowym jeziorem polodowcowym. Znajduje się w karze polodowcowym otoczony skalnymi szczytami Grani Hrubego i głównej grani odnogi Krywania. Ze stawu wypływa Niewcyrski Potok, który jest dopływem Koprowej Wody. Jest to jeden z najgłębszych stawów w słowackiej części Tatr. Niżni Teriański Staw otoczony jest: od południa przez Krótką, od południowego wschodu przez Ostrą, od wschodu przez Furkot i szczyt Hrubego Wierchu, od północnego wschodu przez Grań Hrubego. Do 2004 r. przez kilka lat nad brzegiem tego stawu działał ośrodek pomiarów meteorologicznych, a przy brzegu zacumowana była łódka do badań limnologicznych. Obecnie cała Niewcyrka jest obszarem ochrony ścisłej z zakazem wstępu. Do Niżniego Teriańskiego Stawu spod Przełęczy Szpara uchodzi Krótki Potok. Przypisy
Dom Śląski w Krakowie

Dom Śląski – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy V przy ulicy Królewskiej 1, na rogu z ulicą Pomorską 2–4, na Nowej Wsi. Historia Budowa Domu Śląskiego była inicjatywą Związku Obrony Kresów Zachodnich. Parcela pod inwestycję została przekazana nieodpłatnie przez miasto Kraków, zaś pieniądze na budowę pochodziły z funduszy pozostałych po akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku. Projekt gmachu sporządził w 1931 architekt Józef Rybicki. Wzniesiono go w latach 1932–1937. Kierownikiem budowy był Ludwik Wojtyczko, który często jest błędnie podawany jako projektant budynku. Budowla miała wielofunkcyjny charakter. Mieściły się tu mieszkania, do których wejście prowadziło od ulicy Królewskiej, jak i część usługowa z bursą dla studentów, domem wycieczkowym, stołówką, biurami, biblioteką, salami wykładowymi i salą kinową, do której wejście umieszczono od ulicy Pomorskiej. 13 września 1939 budynek został zajęty przez niemieckie władze okupacyjne i przekazany na siedzibę komendy Sicherheitspolizei (Policji Bezpieczeństwa) i Sicherheitsdienst (SD). W piwnicach zorganizowano areszt tymczasowy Gestapo, natomiast na pierwszym i drugim piętrze sale przesłuchań. Po wojnie gmach stał się siedzibą Ligi Obrony Kraju. Mieściło się w nim kino (od 1937 "LOPP", potem, do 1994 "Wolność") i dom studencki uczelni artystycznych. W budynku znajdowało się także kasyno milicyjne. Po drugiej stronie ul. Królewskiej miały siedziby milicja oraz Służba Bezpieczeństwa. Od 1981 znajduje się w nim oddział „Ulica Pomorska” Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. W 1975 roku na fasadzie budynku, od strony ul. Pomorskiej, odsłonięto tablicę pamiątkową upamiętniającą ofiary Gestapo. 9 grudnia 1997 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Budynek składa się z czterech skrzydeł otaczających wewnętrzny dziedziniec, z czego dwa mają elewacje frontowe. Ma pięć kondygnacji. Gmach reprezentuje styl funkcjonalistyczny w jego wczesnej formie. Bryła budynku jest dynamiczna i zróżnicowana. Narożnik został zaokrąglony i podkreślony uskokami. Parter został potraktowany cokołowo i obłożony ciemnym klinkierem. W kondygnacji tej od strony ulicy Królewskiej zaprojektowano filarowe podcienia z wejściem do części mieszkalnej. Elewacja wyższych kondygnacji została podzielona horyzontalnie poprzez umieszczenie okien w klinkierowych pasach. Na pierwszym piętrze narożnika znajdowała się pierwotnie loggia, która została zabudowana po II wojnie światowej. Klatka schodowa części mieszkalnej została ozdobiona eleganckimi detalami z opartowską posadzką i stylizowanymi skrzynkami pocztowymi Przypisy
Landschaftsschutzpark Kleine Beskiden

Der Landschaftsschutzpark Kleine Beskiden (polnisch: Park Krajobrazowy Beskidu Małego) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1998 eingerichtete Park liegt in den Kleinen Beskiden in Südpolen und hat eine Fläche von 257,70 km² sowie eine Pufferzone von 227,58 km². Charakteristisch für den Park ist die Gebirgslandschaft der Beskiden an der Soła. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Roman Malarz: Polskie Góry. Kraków: Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, 2003. ISBN 83-88080-82-2. (polnisch) Weblinks Homepage
Little Beskids Landscape Park

Little Beskids Landscape Park (Park Krajobrazowy Beskidu Małego) is a protected area (Landscape Park) in southern Poland, established in 1998, covering an area of 257.7 square kilometres (99.5 sq mi). It lies within the Little Beskids mountain range. Its highest peak is Czupel, at 933 metres (3,061 ft). The Park is shared between two voivodeships, Silesian and Lesser Poland (Malopolska). It spans between Andrychów in the north, Skawa Valley in the east, and the village of Krzeszów in the south. References
Landschapspark Beskidu Małego

Het Landschapspark Beskidu Małego (Pools: Park Krajobrazowy Beskidu Małego ) is een landschapspark in Woiwodschap Silezië en Woiwodschap Klein-Polen in Polen. Het park werd opgericht in 1998 en is 257,5 vierkante kilometer groot. Het omvat bergen van de Kleine Beskiden. Externe link Officiële website
Park Krajobrazowy Beskidu Małego

Park Krajobrazowy Beskidu Małego – park krajobrazowy położony na pograniczu województw małopolskiego i śląskiego. Zajmuje powierzchnię 257,70 km², z czego 165,40 km² leży w województwie śląskim, a 92,30 km² w województwie małopolskim. Park Krajobrazowy Beskidu Małego posiada otulinę o powierzchni 227,58 km². Znajdują się tu dwie grupy górskie Beskidu Małego oddzielone doliną Soły. W znajdującym się we wschodniej części Beskidzie Andrychowskim najwyższym szczytem jest Łamana Skała (929 m). Na zachodzie znajduje się pasmo Magurki Wilkowickiej ze szczytem Czupel (933 m). Wzniesienia Beskidu Małego zbudowane są głównie z piaskowców godulskich. Na południu występują wapienie i łupki. Na terenie parku znajdują się liczne jaskinie. Na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Małego utworzono trzy rezerwaty: Szeroka w Beskidzie Małym, Zasolnica i Madohora. Zobacz też Beskid Mały (Natura 2000) Przypisy Linki zewnętrzne Park Krajobrazowy Beskidu Małego. Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego. Park Krajobrazowy Beskidu Małego. Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego.
Upałtek

Upałtek lub Ełpotek (niem. Eupotek See lub Elfen See) – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Purda. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Pojezierzu Olsztyńskim, natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. W okolicy znajdują się lasy, a dalszej odległości wsie Krzywonoga (ok. 1500 m) i Purda (ok. 750 m). Leży w dorzeczu Kalwa–Kiermas–Pisa–Wadąg–Łyna–Pregoła. Brzegi są głównie płaskie lub wznoszą się łagodnie, na południu – podmokłe. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Morfometria Zgodnie z danymi zamieszczonymi w Atlasie jezior Polski Jerzego Jańczaka z 1999 powierzchnia jeziora wynosi 12,5 ha, a jego objętość 100,0 tys. m³. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 0,8 m, a maksymalna – 1,5 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 139,0 m n.p.m. Maksymalna długość jeziora to 635 m, a szerokość 285 m. Długość linii brzegowej to 1650 m. Według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt, powierzchnia zbiornika wodnego to 12,0 ha. Natomiast według danych Urzędu Gminy Purda powierzchnia akwenu wynosi 11,78 ha, a głębokość maksymalna to 5 m. Wysokość lustra wody zbiornika według skanów map topograficznych dostępnych na Geoportalu wynosi 136,4 m n.p.m. Przyroda Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego o łącznej powierzchni 40 997,4 ha. Uwagi Przypisy
PKO-Rundbau in Warschau

Der PKO-Rundbau in Warschau (polnisch: Rotunda PKO w Warszawie) war ein Bankgebäude an der wichtigsten Straßenkreuzung Warschaus – am Dmowski-Rundplatz. Der Rundbau wurde 1966 nach dem Entwurf des Architekten Zbigniew Karpiński errichtet und bildete den Abschluss des 1960–1969 entstandenen Kaufhauskomplexes Ściana Wschodnia („Ostwand“). Wegen der Zickzackform des Daches erhielt das Gebäude den Spitznamen „Generalstorte“, da es dem Zickzackmuster am Mützenrand polnischer Generäle ähnelte. Das Gebäude ist nicht nur wegen seiner markanten Architektur bekannt. Am 15. Februar 1979 um 12:37 Uhr kam es zu einer Explosion, durch die 49 Kunden und Angestellte der PKO-Sparkasse ums Leben kamen und weitere 110 Personen verletzt wurden. Die Behörden gaben als Ursache eine Gasexplosion an, aber die Warschauer hielten auch einen politisch motivierten Anschlag für möglich. Das zu 70 % zerstörte Gebäude wurde im Eiltempo fast ohne Änderungen wiederaufgebaut und Ende Oktober wiedereröffnet. Der Inhaber des Gebäudes – die PKO-Sparkasse – möchte das Gebäude aus wirtschaftlichen Gründen abreißen und durch einen moderneren Rundbau ersetzen, aber die empörten Warschauer protestierten dagegen heftig und verlangten den Eintrag des schon 46 Jahre alten Gebäudes in die Liste der Denkmalschutzobjekte. Oft diente die Rotunde als eine riesige Litfaßsäule. Weblinks @1@2Vorlage:Toter Link/www.nowarotunda.plNowa Rotunda Historia miejsca (Seite nicht mehr abrufbar, festgestellt im August 2021. Suche im Internet Archive) – Neuer Rundbau – Geschichte des Platzes (polnisch) Tak ma wyglądać nowa Rotunda (Memento vom 30. Januar 2010 im Internet Archive) – TVN Warszawa über das neue Aussehen des neuen Rundbaus (polnisch)
PKO Rotunda

PKO Rotunda is a rotunda-type building owned by the PKO BP bank in the center of Warsaw, Poland. Designed from 1960–1969 by chief architect Jerzy Jakubowicz, it was the site of a gas explosion in February 1979, which killed 49 people. It was opened again in October the same year. In 2015 Warsaw officials agreed to demolish the building, although it was an officially recognised monument – it was then believed that the building was fully reconstructed in 1979, after the explosion. The branch was closed on December 23, 2016. In March 2017 the builders were ordered to stop the demolition, as after a few days it was discovered that most of the building construction is, in fact, from the original building. The building was then carefully demolished, but parts of the original constructions (the central element and the roof) were saved in order to be accommodated into the new building. A new, three-level building in the same shape was opened in November 2019 - with a two-level PKO branch and a coffeeshop at the top floor. External links Media related to Rotunda in Warsaw at Wikimedia Commons References
Ротонда ПКО

Ротонда ПКО (польск. Rotunda PKO) является банковским зданием на центральной улице Варшавы, на самом главном перекрёстке — пересечении Иерусалимских аллей (где Дворец культуры и науки) с улицей Маршалковской — Рондо Дмовского (Rondo Romana Dmowskiego). Здание было построено в 1966 году по проекту архитектора Збигнева Карпинского как завершение архитектурного комплекса магазинов «Восточная Стена» (Ściana Wschodnia). Из-за зигзагообразного оформления окружности крыши варшавяние назвали его «генеральским тортом», поскольку она напоминала околыш шапок польских генералов. Здание известно не только по причине отчётливой архитектуры. 15 февраля 1979 года в 12:37 часов случился взрыв газа (см. pl:Wybuch gazu w Rotundzie PKO w Warszawie), от чего погибло 49 служащих и клиентов банка, а 110 человек были ранены. Официально причиной был взрыв газа, но среди жителей было распространено мнение о возможном теракте. Здание было разрушено на 70 %, но было почти без изменений поспешно восстановлено и в конце октября того же года открыто. В 2010-х владелец здания — PKO Bank Polski — заявил о намерение по коммерческим причинам снести 44-летние здание и на его месте построить новое круглое здание с рестораном. Многие варшавяне выражают протест против этого и требуют внесения здания в перечень исторических памятников. 10 марта 2017 года началась разборка здания, на его месте в течение двух лет обещали построить здание похожего дизайна. Ссылки Rotunda (пол.)
Lubiatowo (Grande-Pologne)

Lubiatowo (prononciation : [lubjaˈtɔvɔ], en allemand : Liebendorf) est un village polonais de la gmina de Dolsk dans le powiat de Śrem de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 3 kilomètres au nord-ouest de Dolsk (siège de la gmina), à 10 kilomètres au sud de Śrem (siège du powiat) et à 46 kilomètres au sud de Poznań (capitale régionale). Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Poznań. Depuis 1999, Lubiatowo est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Le village possède une population de 250 habitants. Références Portail de la Pologne
Lubiatowo (województwo wielkopolskie)

Lubiatowo – wieś w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Dolsk. Wieś szlachecka Lubiatowo maior położona była w 1581 roku w powiecie kościańskim województwa poznańskiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego. Wieś położona 4 km na zachód od Dolska przy drodze powiatowej nr 4073 z Nochowa do Dolska. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1391 roku, wówczas wieś była własnością biskupów poznańskich. Później istniał tu folwark, którego dziedzicami byli: na przełomie XIV i XV – Lubiatowscy, w latach 1440-1470 – Wyskotowie z Ostrowa koło Śremu, a następnie do 1590 roku – Błociszewscy alias Lubiatowscy herbu Ostoja oraz Kopaszewscy, Międzychodzcy, Kołaccy i Rąbińscy. Atrakcjami turystycznymi wsi są: Budynek szkoły z końca XIX w. Pozostałości folwarku, m.in. obora z końca XIX w. Demografia Liczba mieszkańców miejscowości w poszczególnych latach: Przypisy Linki zewnętrzne Lubiatowo (województwo wielkopolskie), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 399 .
Любятово (Великопольське воєводство)

Любятово (пол. Lubiatowo, нім. Liebendorf) — село в Польщі, у гміні Дольськ Сьремського повіту Великопольського воєводства. Населення — 237 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Познанського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Любятово (Великопольське воєводство) .
Lubiechowo, West Pomeranian Voivodeship

Lubiechowo [lubjɛˈxɔvɔ] (German Lübchow) is a village in the administrative district of Gmina Karlino, within Białogard County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. It lies approximately 5 km (3 mi) north-west of Karlino, 13 km (8 mi) north-west of Białogard, and 110 km (68 mi) north-east of the regional capital Szczecin. For the history of the region, see History of Pomerania. References
Lubiechowo (Poméranie-Occidentale)

Lubiechowo est une localité polonaise de la gmina mixte de Karlino, située dans le powiat de Białogard en voïvodie de Poméranie-Occidentale. Elle se trouve à environ 9 kilomètres au nord-ouest de la ville de Białogard et 110 km au nord-est de Szczecin, la capitale régionale. Géographie Notes et références Portail de la Pologne
Любехово (Західнопоморське воєводство)

Любехово (пол. Lubiechowo) — село в Польщі, у гміні Карліно Білоґардського повіту Західнопоморського воєводства. Населення — 245 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Кошалінського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Любехово (Західнопоморське воєводство) .
Théâtre populaire de Cracovie

Le théâtre populaire de Cracovie, est un théâtre polonais en activité depuis le 3 décembre 1955, situé à Nowa Huta. Histoire Directeurs du théâtre 1955-1963 : Krystyna Skuszanka 1963-1966 : Józef Szajna 1966-1971 : Irena Babel 1971-1974 : Waldemar Krygier (pl) 1974-1979 : Ryszard Filipski (pl) 1979-1989 : Henryk Giżycki (pl) 1989-2005 : Jerzy Fedorowicz (pl) 2005–2012 : Jacek Strama (pl) (remplacement) 2012-2016 : Jacek Strama (pl) depuis mars 2016 : Małgorzata Bogajewska (pl) Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Teatr Ludowy w Krakowie » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Fundacja Ukryte Skrzydła (pl), fondation du théâtre populaire de Cracovie Bibliographie (pl) Agnieszka Chłosta-Sikorska, Między propagandą a rzechywistością : mieszkanki Nowej Huty w latach 1956-1970, Cracovie, Wydawnictwo Uniwersytetu Pedagogicznego, coll. « Prace monograficzne (Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie » (no 891), 2019, 455 p. (ISBN 978-83-8084-267-0, OCLC 1145126671) Liens externes Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Portail du théâtre Portail de Cracovie
Народный театр (Краков)

Народный театр (пол. Teatr Ludowy) — драматический театр в Кракове по адресу Оселде-Театральне, 34. История Деятельности Народного театра предшествовал любительский рабочий театр «Нурт», который действовал до 1954 года. Народный театр стал действовать с 3 декабря 1955 года. Первоначально труппа театра работала на камеральной сцене новохутского театра, расположенного на Центральной площади и первое время назывался «Камерным театром». Театр начал выступать с премьеры пьесы «Краковяки и Гурали» Войцеха Богуславского. Театром руководили Кристина Скушанка (директор), Ежи Красовский (режиссёр) и Юзеф Шайна (сценограф). Театр имеет собственное здание, построенное по проекту польских архитекторов Януша Ингардена, Марты Ингарден и Яна Домбровского. Кроме этой сцены театр выступает на Сцене под ратушей на краковской Главной рыночной площади и на Сцене Столярня по адресу Оседле-Театральне, 23. Директора театра Кристина Скушанка (1955—1963); Юзеф Шайна (1963—1966); Ирена Бабель (1966—1971); Вальдемар Крыгер (1971—1974); Рышард Филипский (1974—1979); Ежи Гижицкий (1979—1989); Ежи Федорович (1989—2005); Яцек Страма (с 2005 года). Известные актёры Адамек, Божена (1975—1978); Барщевская, Гражина (1970—1972); Котыс, Рышард (1955—1964); Малянович, Зыгмунт (1966—1971); Печка, Францишек (1955—1964); Пыркош, Витольд (1955—1964); Раевский, Войцех (1956—1958); Телешиньский, Лешек (1969—1971); Улевич, Вацлав (1974—1976 и 1981—1987); Яхевич, Алиция (1974—1977) Примечания Ссылки Официальный сайт театра (пол.)