NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Biskupicach

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicka, drewniana świątynia znajdująca się w Biskupicach w gminie Radłów, powiecie oleskim. Kościół należy do dekanatu Gorzów Śląski w diecezji opolskiej. Dnia 19 grudnia 1953 roku, pod numerem 35/53 świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele zawarta jest w dokumentach z 1405 roku, jako kościele parafialnym w rejestrze klasztornym biskupów lubuskich, którzy byli wtedy właścicielami tej miejscowości. Obecny kościół stanął w pobliżu cmentarza w 1718 roku, będąc filialnym obiektem parafii w Sternalicach. Głównym budowniczym był cieśla Jan Miksa. W miejscowości znajduje się również drugi, murowany kościół. Architektura i wnętrze Kościół stanął na podmurówce, orientowany, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej. Prezbiterium jest trójbocznie zamknięte ze sklepieniem o łuku obniżonym, z okrągłymi oknami; z boku przylega zakrystia. W nawie o rzucie zbliżonym do kwadratu strop jest płaski – po bokach wieży z zachodniej strony budynku znajdują się dwa składziki. Sama wieża nakryta jest ośmiobocznym, baniastym hełmem; posiada nieznacznie pochylone, szalowane ściany. Dachy nad nawą i prezbiterium siodłowe, kryte gontem – ściany na zewnątrz również są szalowane. Nad nawą umieszczono sześcioboczną wieżyczkę z sygnaturką, nakrytą baniastym hełmem. Główny ołtarz w kościele pochodzi z początku XVIII wieku i został wykonany w stylu późnobarokowym. Oprócz niego najbardziej cenne elementy wyposażenia to późnobarokowe rzeźby z wieku XVIII oraz barokowa ambona z XVII wieku. Chór o prostym parapecie wsparto na 2 kolumnach. Na wieży wiszą dwa dzwony - mniejszy, zabytkowy z 1519 roku i większy z 1996 roku, odlany w Odlewni Janusza Felczyńskiego w Przemyślu. 12 marca 1942 r. z wieży zabrano trzy dzwony, z których jeden pochodził z 1617 roku. Pierwszy z nich przetrwał wojnę i trafił do katolickiego kościoła Świętych Apostołów (Zu den heiligen Aposteln) w Bad Hersfeld, w Hesji. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 .
Droga wojewódzka 834

Die Droga wojewódzka 834 (DW 834) ist eine 35 Kilometer lange Droga wojewódzka (Woiwodschaftsstraße) in der polnischen Woiwodschaft Lublin, die Bełżyce mit Stara Wieś Druga verbindet. Die Strecke liegt im Powiat Lubelski. Streckenverlauf Woiwodschaft Lublin, Powiat Lubelski Bełżyce (DW 747, DW 827) Jaroszewice-Kolonia Czółna Tomaszówka Niedrzwica Duża (DK 19) Kajetanówka Strzyżewice Bychawa (DW 836) Gałęzów Wola Gałęzowska Stara Wieś Druga (DW 842) Weblinks DROGA WOJEWÓDZKA 834 – WAŻNE INFORMACJE. DROGA WOJEWÓDZKA 834 – MAPA SAMOCHODOWA. In: conadrogach.pl. Conadrogach, S. 3, abgerufen am 22. Januar 2020 (polnisch). DROGA WOJEWÓDZKA 834. AKTUALNY PRZEBIEG DROGI WOJEWÓDZKIEJ 834. In: conadrogach.pl. Conadrogach, S. 3, abgerufen am 22. Januar 2020 (polnisch).
Droga wojewódzka nr 834

Droga wojewódzka nr 834 (DW834) – droga wojewódzka klasy Z w województwie lubelskim o długości około 24 km. Łączy Niedrzwicę Dużą, Bychawę i Starą Wieś Drugą w południowej części powiatu lubelskiego. Przebiega przez gminy Niedrzwica Duża, Strzyżewice oraz Bychawa. Właścicielem drogi jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w Lublinie - Rejon DW Lublin z/s w Bychawie. Początek drogi stanowi skrzyżowanie z drogą wojewódzką 848 w Niedrzwicy Dużej. W Bychawie w ulicy Piłsudskiego, jadąc od strony Niedrzwicy Dużej na wprost, trasa DW834 przechodzi jako droga z pierwszeństwem przejazdu w drogę powiatową nr 2287L Bychawa - Krzczonów. Droga wojewódzka nr 834 skręca w prawo w stronę Starej Wsi (ul. Partyzantów) i jest podporządkowana do ulicy Piłsudskiego. Droga wojewódzka nr 834 na odcinku Bychawa - Stara Wieś Druga jest kręta, z uwagi na swoją lokalizację w dolinie rzeki Gałęzówki. Miejscowości leżące przy DW834 Niedrzwica Duża (droga wojewódzka nr 848) Marianka Kajetanówka Strzyżewice Pawłów Podzamcze Bychawa (droga wojewódzka nr 836) Gałęzów Wola Gałęzowska Wymysłówka Stara Wieś Druga (droga wojewódzka nr 842) Przypisy
Drukarnia Concordia

Drukarnia Concordia – budynek dawnej drukarni Posener Buchdruckerei und Verlagsanstalt, która drukowała m.in. gazetę Posener Tageblatt. Obiekt zlokalizowany jest w dzielnicy Jeżyce w Poznaniu, przy Rondzie Kaponiera, obecnie w sąsiedztwie hotelu Sheraton i akademika Jowita (Akumulatory). W pobliżu znajdują się także tereny MTP, hotel Mercure i Wieżowiec Zjednoczenia Przemysłu Ceramiki Budowlanej. Drukarnię wzniesiono w 1910. Jest dwukondygnacyjna, zbudowana z wielobarwnej cegły klinkierowej, we wnętrzach bogato zdobiona, m.in. płytkami z secesyjnymi detalami. Posiada cechy renesansu północnego. Według Magdaleny Mrugalskiej-Banaszak, obiekt ten wyraźnie odcinał się od typowego dla Poznania przełomu wieków, nurtu ceglanej architektury przemysłowej. Bogate zdobienie i wysokiej jakości materiały wykończeniowe sytuowały go wręcz w nurcie architektury rezydencjonalnej. W okresie PRL dobudowanych zostało kilka nieestetycznych przybudówek. Od 2008 roku właścicielem budynku Concordii jest spółka Pro Design, która zamierzała uruchomić tu Wielkopolskie Centrum Designu (powierzchnie biurowe, park technologiczny, laboratorium, centrum szkoleniowo-doradcze i sale konferencyjne). Latem 2010 rozpoczął się remont generalny budynku połączony z wymianą dachu i okien, podczas którego odkryto freski na klatce schodowej. Wcześniej odbywały się tutaj wystawy o dużym znaczeniu dla miasta. Otwarcie Concordia Design, pierwszego w Polsce centrum designu i kreatywności, nastąpiło w listopadzie 2011. W 2023 restauracja "Concordia Taste" znalazła się w zestawieniu 35. najlepszych europejskich restauracji czasopisma "The Guardian". Zobacz też Drukarnia Akademii Lubrańskiego w Poznaniu Drukarnia i Księgarnia św. Wojciecha Wydawnictwo Naukowe UAM osiedle Vesty w Poznaniu, resursa kupiecka w Poznaniu - sąsiadujące Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 330, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań - spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.57, ISBN 83-89525-07-0 MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań - przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 56-57, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 .
Dubie (jezioro w gminie Drawno)

Dubie (także Adamowo) – jezioro wytopiskowe znajdujące się na terenie Równiny Drawskiej, najgłębsze jezioro Puszczy Drawskiej. Jezioro znajduje się w całości w granicach administracyjnych miasta Drawno. Przed II wojną światową jezioro posiadało dwie niemieckie nazwy Großer See lub Düpsee. W 1949 roku zmieniono urzędowo nazwy kilku jezior połączonych wokół miasta na jedno jezioro Drawno. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła dla akwenu na południe od miasta Drawna nazwę Dubie. Przypisy Bibliografia Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), ISBN 83-239-9607-5 .
Dupa Słonia

Dupa Słonia – skała w Dolinie Będkowskiej na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Pod względem administracyjnym znajduje się na terenie wsi Łazy w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Jerzmanowice-Przeginia. Skała znajduje się w środkowej części Doliny Będkowskiej, przy Brandysowej Polanie powstałej z rozszerzenia bocznego wąwozu łączącego się z dnem doliny po orograficznie prawej stronie potoku Będkówka. Toponimia Przez miejscową ludność skała nazywana była Zamczyskiem. Nazwa Dupa Słonia została wprowadzona przez wspinaczy w latach 70. XX wieku, a utworzona została od nazwy jednej z najtrudniejszych wówczas dróg wspinaczkowych. Z czasem upowszechniła się do tego stopnia, że wyparła starą miejscową nazwę Zamczysko. Od niedawna wprowadzana jest nowa nazwa – Będkowska Baszta. Drogi wspinaczkowe Dupa Słonia zbudowana jest z późnojurajskich wapieni. Jest jedną z kilku skał tworzących kompleks Dupa Słonia (pozostałe to Lipczyńska, Płaska Turniczka, Babka i Dupeczka). Mają wysokość 10–20 m i wszystkie są obiektami wspinaczki skalnej. Łącznie jest na nich 97 dróg wspinaczkowych o bardzo zróżnicowanym stopniu trudności – od III do VI.6 w skali Kurtyki. W kwietniu 2007 r. staraniem Polskiego Związku Alpinizmu na Dupie Słonia wymieniono lub uzupełniono asekurację. Asekuracja uzupełniana była także później. Obecnie wszystkie drogi mają dobrą asekurację. Na orograficznie lewym (północnym) skraju Brandysowej Polany są cztery skały. W kolejności od góry na dół są to: Lipczyńska, Dupa Słonia, Płaska Turniczka i Babka. Na Dupie Słonia wspinacze skalni wyróżnili kilka sekcji. W kolejności od zachodu na wschód są to: Płyta Sasa i Ściana Luster, Murarze I, Murarze II, Murarze III, Pierwszy Filarek, Pierwszy Filarek II. Łącznie jest na nich 66 dróg wspinaczkowych oraz jeden projekt. Wszystkie mają zamontowane stałe punkty asekuracyjne: ringi (r), haki (h), stanowisko zjazdowe (st) lub ring zjazdowy (rz). Przypisy
Дупа Слона

Дупа Слона (пол. Dupa Słonia), місцева назва Замок (пол. Zamczysko, замчисько) — скеля з юрського вапняку, розташована на Краківсько-Ченстоховській височині в Бендковській долині (ґміна Велька Весь, Малопольське воєводство, на північний захід від села Бендковиці). Опис Скеля розташована в центральній частині Бендковської долини обіч трав'янистої галявини, що утворилася з розширення бічної ущелини, яка впадає в дно долини з орографічно правої сторони струмка Бендкувка. Є дуже популярним місцем для скелелазіння. Через скелю проходять чимало трас для скелелазіння, яким гірські альпіністи дали оригінальні назви, наприклад: Бендковський Плейбой, Бендковська Вульва, Какофонія, Примадонна, Важко і безплатно, Мала Дупа Слона. Вони мають різний ступінь складності, наприклад, Какофонія має VI.2+ за так званою шкалою Куртики. У квітні 2007 року завдяки зусиллям Польської Асоціації Альпінізму на Дупі Слона встановлено чи поновлено страхувальні засоби. Топонім Назва «Дупа Слона» поширилася у середовищі альпіністів у 70-х роках XX століття, а утвердилася завдяки одному з найскладніших на той час альпіністських маршрутів. З часом поширилася до такої міри, що витіснила стару місцеву назву «Замок». Бібліографія Dolinki Podkrakowskie. Mapa turystyczna 1:25 000 (пол.). Kraków: Wyd. Compass. 2006. ISBN 83-89165-95-3. Dupa Słonia prawie, jak nowa (pl-PL) . Архів оригіналу за 24 вересня 2013. Процитовано 19 вересня 2017. Посилання Схеми трас для скелелазіння
Durowo (jezioro)

Durowo – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. wągrowieckim, w Wągrowcu, leżące na terenie Pojezierza Gnieźnieńskiego. Charakterystyka Jest to jezioro rynnowe. Poprzez Strugę Gołaniecką akwen połączony jest z jeziorem Kobyleckim. Na wschodnim brzegu jezioro znajduje się promenada i kąpielisko miejskie, na brzegu zachodnim znajdują się m.in. przystań żeglarska LKS „Neptun” i ośrodek rehabilitacyjno-wypoczynkowy „Wielspin”. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) opublikowanego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) i udostępnionego na stronach Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych (KSNG) nazwa tego jeziora to Durowo. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Durowskie. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 140,0 ha przez 143,7 ha do 160,89 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 78,1 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 7,9 m, natomiast głębokość maksymalna 14,6 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2001 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i III kategorii podatności na degradację. W roku 2006 jezioro zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Przypisy
Große Synagoge (Jarosław)

Die Große Synagoge in Jarosław, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Karpatenvorland, wurde 1810/11 nach dem Brand einer älteren Synagoge erbaut. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Innere der Synagoge von den deutschen Besatzern verwüstet. Nach dem Krieg stand das Gebäude mehrere Jahre lang leer und wurde anschließend für verschiedene Funktionen genutzt, unter anderem als Pfadfinderhaus und als Institut für Informatik. Die profanierte Synagoge mit der Adresse ulicy Opolska 12 ist seit 1970 ein geschütztes Kulturdenkmal. Das Synagogengebäude wurde 1990 renoviert und 1997 in das Eigentum der Jüdischen Gemeinde Krakau überführt. Siehe auch Kleine Synagoge (Jarosław) Liste von Synagogen in Polen Weblinks Große Synagoge in Jarosław, deutsch und polnisch bei Virtuelles Schtetl (abgerufen am 24. März 2022)
Dwoisty Staw Gąsienicowy

Dwoisty Staw Gąsienicowy nebo jen Dwoisty Staw je soubor dvou ledovcových jezer nacházejících se v dolní části Zielone Gąsienicowe doliny ve Vysokých Tatrách v Polsku. Plesa leží v nadmořské výšce 1657 m na horním okraji pásma kosodřeviny. Plesa Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Dolina Gąsienicowa Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dwoisty Staw Gąsienicowy na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Dwoisty Staw
Dwoisty Staw Gąsienicowy

Der Zwillings-See (pl. Dwoisty Staw Gąsienicowy) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, das Gebiet um den See stellt ein streng geschütztes Naturreservat dar. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Trocklenbach ab (Sucha Woda Gąsienicowa). Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Dwoisty Staw Gąsienicowy

Dwoisty Staw Gąsienicowy lub Dwoisty Staw – należące do Gąsienicowych Stawów oligotroficzne jezioro tatrzańskie, położone w zachodniej części Doliny Gąsienicowej (Dolinie Zielonej Gąsienicowej) w Roztoce Stawiańskiej, na wysokości nieco ponad 1657 m. Opis stawu Dwoisty Staw to dwa sąsiadujące ze sobą niewielkie zbiorniki wodne: Dwoisty Staw Wschodni – o powierzchni 1,41 ha (szerokość 115 m, długość 195 m) i głębokości 9,2 m Dwoisty Staw Zachodni – o powierzchni 0,9 ha (szerokość 120 m, długość 140 m) i głębokości 7,9 m Dane dotyczące powierzchni stawów pochodzą z przewodnika Tatry Wysokie Witolda Henryka Paryskiego. Aktualne zdjęcia satelitarne z 2004 r. pokazują, że powierzchnia stawów jest nieco mniejsza – Dwoisty Staw Wschodni ma 1,355 ha, Zachodni zaś 0,88 ha. W okresach średnio suchych Zachodni Staw Dwoisty rozpada się na dwa kolejne mniejsze zbiorniki i Dwoisty Staw staje się „Troistym”. Przy dużej suszy także Wschodni Staw rozdziela się na trzy mniejsze, a nawet dochodzi do całkowitego wyschnięcia. Na mapach obecnie Dwoisty Staw jest najczęściej przedstawiany jako trzy stawy. Wahania poziomu wody w Dwoistym Stawie przekraczają 8 metrów, dlatego podawana głębokość może być jedynie orientacyjna. W zimie obydwa stawy tracą pod lodem wodę. Dzieje się tak dlatego, że dopływ wody zasilającej staw znajduje się u góry, płytko. Warstwa lodu odcina dopływ wody, a woda znajdująca się w stawie spływa odpływami w dół. Dno tych stawów nie jest pokryte mułem i piaskiem, lecz głazami. Z Dwoistego Stawu Zachodniego wypływa Potok z Dwoistego Stawu uchodzący do Suchej Wody. Bezpośrednio przy Dwoistym Stawie nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny. Teren ten jest ścisłym rezerwatem przyrody. Stawy są widoczne poniżej zachodnich zboczy Małego Kościelca podczas podchodzenia na Kościelec albo na Świnicę przez Świnicką Przełęcz. Fauna Osobliwością stawu jest odkrycie w nim w 1882 r. bardzo rzadkiego skorupiaka – skrzelopływki bagiennej (Branchinecta paludosa). Ten arktyczny skrzelonóg występuje tylko w strefie podbiegunowej (w płytkich, zamarzających do dna jeziorach) i w dwóch jeziorach tatrzańskich (Dwoistym Stawie i Wyżnim Małym Furkotnym Stawku w Dolinie Furkotnej). Ostatnie badania pracowników TPN (1995–1996) wykazały jednak, że skorupiak ten w Dwoistym Stawie wyginął. Prawdopodobną przyczyną było nieprzemyślane zarybianie Stawów Gąsienicowych, przeprowadzane w latach 50. i 60. Wpuszczone do Dwoistego Stawu pstrągi wyjadły całą populację tego skorupiaka, a następnie w zimie same wyginęły, gdy staw zamarzł do dna. Populacja skrzelopływki bagiennej już nie odrodziła się, ale skorupiak ten licznie jeszcze występuje w Wyżnim Małym Stawku Furkotnym. TPN nie wyklucza w przyszłości restytucji skrzelopływki przy pomocy osobników z Wyżniego Małego Stawku Furkotnego. Przypisy
Dwoiśniak

Der Untere- und Obere Zwillings-See (pl. Dwoiśniak Niżni und Dwoiśniak Wyżni) ist ein Gletschersee im Grünen Gąsienicowa-Tal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra, Polen. Die Seen befinden sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, da das Gebiet um die Seen ein streng geschütztes Naturreservat darstellt. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Trockenbach (Sucha Woda Gąsienicowa)ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Dwoiśniak

Dwoiśniak – dwa niewielkie stawki (dziś jeden wyschnięty) w Dolinie Zielonej Gąsienicowej w Tatrach. Znajdują się one na Roztoce Stawiańskiej, w odległości ok. 1 km od schroniska „Murowaniec”, tuż poniżej dolnej stacji kolejki krzesełkowej na Kasprowy Wierch. Należą do grupy Gąsienicowych Stawów. W literaturze tatrzańskiej Dwoiśniak jest opisywany jako dwa niewielkie stawki o następujących danych liczbowych: Dwoiśniak Wyżni (południowy). Jest położony na wysokości 1590 m n.p.m., ma powierzchnię 0,003 ha i głębokość 0,2 m. Dwoiśniak Niżni (północny). Jest położony na wysokości 1588,2 m n.p.m., ma powierzchnię 0,015 ha i głębokość 2,8 m. Sytuacja dzisiaj jest nieco inna. Dwoiśniak Niżni jest powoli zasypywany materiałem nanoszonym przez deszcze, jednak nadal jest jeziorem stałym i nie wysycha nawet w czasie suszy. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. ma on powierzchnię 0,007 ha. Dwoiśniak Wyżni jest obecnie zarośnięty trawą i całkowicie wyschnięty. Przyczyn jego zniknięcia można dopatrywać się w działalności człowieka, co opisał profesor Marian Gieysztor w czasopiśmie „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” w 1952 r.: „[W czasie budowy] największej nartostrady w Tatrach, prowadzącej z Kasprowego Wierchu przez Halę Goryczkową i Halę Kopieniec do Jaszczurówki [...] zniszczone zostało m.in. otoczenie dwu małych stawków zwanych Dwoiśniakami, szkody powstały również w obrębie samych stawków przez spuszczenie wody ze stawku górnego.” W rejonie tym odbywa gody żaba trawna i żyją tu traszki: górska i karpacka. W Dwoiśniaku występuje też bardzo ciekawa fauna bezkręgowców. Żyje tutaj nigdzie poza tym niespotykany gatunek widłonoga (endemit tatrzański) Diaptamus tatricus. Niektóre występujące tutaj bezkręgowce osiągają w Dwoiśniaku maksimum wysokościowe swojego zasięgu. Niedaleko tych stawków, ale po przeciwnej, północnej stronie ścieżki i wyżej (1620 m n.p.m.), znajdował się jeszcze jeden mały stawek, dziś także wyschnięty – Samotniak. Szlaki turystyczne tuż obok Dwoiśniaka prowadzi żółty szlak od schroniska „Murowaniec” na Kasprowy Wierch. Znajduje się on po południowo-wschodniej stronie ścieżki. Czas przejścia: 1:25 h, ↓ 1:05 h. Przypisy
Dwoiśniaczek

Das Zwillingsseelein (pl. Dwoiśniaczek) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, das Gebiet um den See stellt ein streng geschütztes Naturreservat dar. Das Wasser des Sees fließt über die Seealmer Trockenbach ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Dwoiśniaczek

Dwoiśniaczek, Dwoiśniaczki – zbiorowa nazwa kilku małych jeziorek tatrzańskich z grupy Gąsienicowych Stawów. Położone są w Dolinie Zielonej Gąsienicowej w kosodrzewinie tuż na północ od stawu Kurtkowiec. W Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej Zofii i Witolda Henryka Paryskich pod tą nazwą opisane są dwa stawki o głębokości ok. 1,5 m, bez podanej powierzchni. W rzeczywistości Dwoiśniaczków przy przeciętnym poziomie wody jest aż cztery. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. mają one odpowiednio 0,019, 0,014, 0,007 i 0,002 ha – dwa ostatnie nie są uwzględniane do tej pory w literaturze tatrzańskiej. Przy niskim stanie wody stawy wysychają i pozostaje ich jeden lub żaden. Dwoiśniaczek nie jest dostępny dla turystów. Najbliższy mu jest czarny szlak turystyczny z Doliny Gąsienicowej na Świnicką Przełęcz. Stawy można też dojrzeć ze zboczy Kościelca. Przypisy
Dworek Karscha w Kielcach

Dworek Karscha – pochodzący z I połowy XIX wieku dworek w postaci parterowego budynku, do którego wchodzi się przez typowy dla tego typu budowli kolumnowy portyk. Znajduje się blisko centrum Kielc na wzgórzu Karscha przy skrzyżowaniu ulic Jana Pawła II i Ogrodowej. Stoi w miejscu, gdzie dawniej znajdowała się Psiarnia – folwark biskupi, który został poddany pod koniec XVIII wieku upaństwowieniu tak samo jak inne dobra, będące w posiadaniu biskupów krakowskich. Obecnie w budynku dworku znajduje się pub oraz biura firm usługowych. Projektantem dworku był kielecki architekt Aleksander Dunin Borkowski, który w 1847 został mianowany budowniczym powiatu kieleckiego, a trzy lata później otrzymał w wieczystą dzierżawę za roczny czynsz 9 rubli ową posiadłość na wzgórzu. Wybudował tam także oficynę, wozownię i stajnie. W 1868 Borkowskiego pozbawiono stanowiska ze względu na to, że nie miał protekcji naczelnika. Został więc zmuszony do odsprzedania swojej posiadłości. Właścicielami budowli stała się radomska rodzina Stumpfów, do której należał przemysłowiec Ludwik Stumpf – budowniczy obecnego Teatru im. Stefana Żeromskiego. Stumpfowie obok swojej posiadłości wybudowali według projektu Franciszka Ksawerego Kowalskiego, funkcjonujący do lat 20. XX wieku, browar, którego ruiny stoją do dzisiaj przy ulicy Ogrodowej. Pod koniec XIX wieku właścicielami dworku stała się rodzina Karschów. W okresie od 1888 do 1890 roku mieszkał tu i pracował malarz Jan Styka, którego obrazy namalowane tutaj znajdują się między innymi w kościele św. Wojciecha. Jego żona, Lucyna Olgiatti, była spokrewniona z rodziną Stumpfów, gdyż jej matka była siostrą Ludwika Stumpfa. W ramach budowy osiedla mieszkaniowego na okolicznym wzgórzu, planowane jest wyremontowanie dworku. Koło dworku Karscha przechodzi czerwony szlak miejski prowadzący przez zabytkowe i ciekawe turystycznie miejsca miasta Kielce. Przypisy