NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Кронжский замок

Кронжский замок (пол. Zamek w Krągu, нем. Schloss Krangen) — исторический замок, расположенный над Замковым озером в селе Кронг в гмине Полянув Кошалинского повета Западнопоморского воеводства в Польше. История Первые упоминания о замке датируются 1495 годом. Замок в виде жилой башни, окруженной рвом, построил Адам Подевильс. Эту башню разобрали в 80-х годах XVI века и возвели на ее месте резиденцию в ренессансном стиле. Инициатором строительства стал Феликс фон Подевильс. В XVII и XIX веках резиденция снова перестраивалась (последний раз в неоренессансном стиле, по инициативе Карла Вильгельма фон Рипенгаузена). Замок сгорел в 1945 году. До 1956 года в сохранившейся части здания размещались управление лесничеством и школа. В 1958—1960 годах, здание было частично укреплено, но несмотря на это продолжало приходить в упадок. В 70-х годах XX века осуществлялось восстановление замка для управления лесничеством, однако оно было прекращено по финансовым причинам. Современность В 1990 году замок оказался в частной собственности. После этого была осуществлена полная реновацию замка. В наше время здесь находится отель с пляжем и купальнями. См. также Список замков Польши Примечания
Кронзький замок

Кронзький замок (пол. Zamek w Krągu, нім. Schloss Krangen) — історичний замок, розташований над Замковим озером у селі Кронґ у гміні Полянув Кошалінського повіту Західнопоморського воєводства у Польщі. Історія Перші згадки про замок датуються 1495 роком. Замок у вигляді житлової вежі, оточеної ровом, збудував Адам Подевільс. Цю вежу повністю розібрали у 80-их роках XVI століття та звели на її місці резиденцію у ренесансному стилі. Ініціатором будівництва став Фелікс фон Подевільс. У XVII та XIX століттях резиденцію знову перебудовували (востаннє у неоренесансному стилі, з ініціативи Карла Вільгельма фон Ріпенгаузена). Замок згорів у 1945 році. До 1956 року у збереженій частині будівлі розміщувалися управління лісництвом та школа. У 1958—1960 роках, будівлю було частково укріплено, але попри це вона продовжувала занепадати. У 70-их роках ХХ століття здійснювалася відбудова замку для цілей управління лісництвом, однак її було припинено з фінансових причин. Сучасність У 1990 році замок опинився у приватній власності. Після цього було здійснено цілковиту реновацію замку. В наш час тут знаходиться готель з пляжем та купальнями. Див. також Замки Польщі (перелік) Примітки
Ordensburg Mohrungen

Die Ordensburg Mohrungen (polnisch Zamek w Morągu) ist eine ehemalige Ordensburg in Morąg (deutsch: Mohrungen) im Ermland. Geschichte Um 1280 erbaute der Deutsche Orden eine erste Holzbefestigung als Pflegersitz, bei der 1327 eine kleine Stadt gegründet wurde. Für 1331 ist belegt, dass die Burg Sitz eines Vogts war. Während der kriegerischen Konflikte des Ritterordens mit Polen wurde die Burg in den Jahren 1410 und 1414 von der polnischen Armee erobert. Ab 1454 gehörte die Burg dem gegen den Orden aufbegehrenden Städtebund Preußischer Bund. Unter Führung von Heinrich Reuß von Plauen eroberte der Orden die Burg 1461 zurück. Während des Reiterkrieges eroberten 1520 erneut Polen Mohrungen und brandschatzten es. Nach der Säkularisation des Ordensstaates erfolgte die Gründung des Herzogtums Preußen. Infolge des Vertrages von Krakau kam Mohrungen 1525 als Pfandbesitz an den Burggrafen Peter zu Dohna. Im 16. Jahrhundert nahm Peter zu Dohna einen Umbau der Burg unter Leitung des Architekten Blasius Berwart vor. Die Burg wurde mit einem neuen Tor, dessen Innenraum mit einer Renaissancedecke verziert ist, ausgestattet. Am Ende des 16. Jahrhunderts errichteten die zu Dohna eine neue Residenz innerhalb der Stadtmauern, das Dohna-Schlösschen Mohrungen, und die Burg wurde vernachlässigt. Im Jahr 1616 brach der Hauptturm zusammen. Der Nordwestflügel wurde als Gerichts- und Archivgebäude genutzt. Dort war ab 1827 das Land- und Stadtgericht Mohrungen, ab 1849 das Kreisgericht Mohrungen und ab 1879 das Amtsgericht Mohrungen untergebracht. Auch nach der Annexion der Region durch das kommunistische Polen 1945 wurde hier weiter das nun polnische Gericht eingerichtet. Bauwerk Die Burg mit trapezförmigem Grundriss war ca. 55 × 75 m groß und der Stadt südwestlich vorgelagert. Das Burgtor befand sich im Nordwestflügel. Den Burgflügeln vorgelagert war ein Parcham (Zwinger) mit einem südwestlichen Eckturm. Im Süden der Burg befand sich ein heute nicht mehr existierender See. Weblinks http://familienverband-dohna.de/mohrungen-moraq/ Literatur Christofer Hermann: Burgen im Ordensland. Bergstadtverlag, 2006, S. 194–195. Einzelnachweise
Schloss Szamotuły

Schloss Szamotuły (deutsch Schloss Samter, polnisch Zamek Górków w Szamotułach) ist ein Schloss im großpolnischen Szamotuły (Samter) im Niederland der Warthe. Geschichte Das Schloss war Stammsitz der Szamotol. Im Jahr 1510 gelangte er Besitz an Tochter Katharina und ihren Mann Lukas von Gorka, der bis 1518 ein Herrenhaus am Ort des heutigen Schlosses erbauen ließ. Dieses Herrenhaus war vermutlich ein zeittypisches Festes Haus. Unklar ist der Zusammenhang dieses Herrenhauses mit dem viel älteren Wohnturm, die Bastei oder Baszta Halszki, genannt. Beide Bauwerke gehören zu Innenwerken einer vorherigen Befestigung, von der sich nichts weiteres erhalten hat. Um 1550 war Samter unter Graf Lukas Zufluchtsort für lutherische Flüchtlinge, z. B. aus Böhmen. Nach den Grafen Gorka waren die Kostka, Lancki, und seit 1720 die Mycielski Besitzer, die Einwanderung deutscher Siedler förderten. Ab 1837 war der preußische Staat Eigentümer, danach ein von Brandt, von Bethe und schließlich Herzog Ernst von Sachsen-Coburg-Gotha. Danach war das Schloss um 1900 Eigentum der Berliner Landesbank Nach einer gründlichen Renovierung in den Jahren 1976–1989 wurde das Schlossgebäude ab 1990 als Museum genutzt. Bauwerk Bemerkenswert sind die wehrhaften Wände und Stützmauern, die wohl von der vorherigen Burganlage stammen. Der verputzte Backsteinbau auf L-förmigem Grundriss ist mit einem Satteldach bedeckt. Die Gebäudeecken und die Südfassade sind abgestützt. Ein interessantes Überbleibsel der ehemaligen Außendekoration des Schlosses ist der gemauerte Arkadenfries. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 113–114 Weblinks https://zamek.org.pl/zamek/ Einzelnachweise
Шамотульський замок

Шамотульський замок (пол. Zamek w Szamotułach) — замок, що розташований у місті Шамотули Великопольського воєводства у Польщі. У вежі замку Лукаш Ґурка силоміць утримував дружину Гальшку Острозьку, яка походила з давньоукраїнського князівського роду Острозьких. Історія Перший замок у Шамотулах у другій половині XIV століття побудував, ймовірно, накельський каштелян Сендзивой Швідва. Він знаходився у південній частині міста та мав форму регулярного чотиристороннього об'єкту із замковим будинком уздовж однієї із куртин. Цей замок було розібрано у 1675 році, а на його місці побудовано костел Святого Хреста та монастир. Від замку збереглися фрагменти кам'яної плити, вбудовані у прикостельну браму. Родина Шамотульських, яка правила у Шамотулах складалася з двох гілок. Представник іншої гілки, Доброгост Швідва-Шамотульський вирішив побудувати свій замок у північній частині міста, у готичному стилі. Він складався з житлового будинку, веж та однієї відокремленої вежі та був оточений ровом та мурами. У 1511 році після одруження з Катажиною Шамотульською власником замку став Лукаш II Гурка. У 1518 році він перебудував замок у ренесансному стилі, та пристосував вежу, яку в наш час називають вежею Гальшки, до житлових цілей. Чергову модернізацію було здійснено у 1552 році, коли власником замку був пізніший воєвода, Лукаш III Гурка. Після його смерті замок став власністю шляхетських родин і поступово занепадав. У 1720 році було відремонтовано житлову частину. У ХІХ столітті замок був, серед іншого власністю майбутнього прусського короля Фрідріха-Вільгельма IV та князів Саксен-Кобург-Гота. У 1869 році було проведено капітальний ремонт замку, під час якого була усунута частина оригінальних елементів. Реконструкція у історичному вигляді та з використанням збережених готичних фрагментів на основі детальних досліджень була проведена у 1976—1990 роках. Будинок став резиденцією музею, в якому представлені історичні інтер'єри, регіональні археологічні та етнографічні колекції та історія родини Гурків. Раніше музей розташовувався лише у вежі. Опис замку Центральну частину комплексу займає відбудований замок, який побудовано на плані латинської літери L. У історичному парку, який його оточує, збереглися фрагменти рову та оборонних валів. На західній стороні міститься офіцина з XVIII століття, а поблизу ставка — Вежа Гальшки. На протилежному боці знаходиться фазанярня з XIX століття, відтворена у 1990 році, а також фундаменти веж з XVI століття. Вежа Гальшки Одна із збережених веж відома як вежа Гальшки. Вона отримала свою назву на честь Гальшки Єлизавети Острозької, представниці давньоукраїнського князівського роду, яка була відома своєю красою та багатством. Гальшка не погоджувалася на шлюб по домовленості з Лукашем III Гуркою, але її насильно привезли до Шамотул та впродовж близько 14 років тримали ув'язненою у вежі, яка була з'єднаною підземним переходом з костелом. У той час її називали «чорною княгинею» через жалобний одяг, який вона носила. Після смерті Лукаша Гурки у 1573 році Гальшка отримала волю. За легендою дух Гальшки повертається до вежі донині. Світлини Примітки
Zespół Szkół Samochodowych im. rotmistrza Witolda Pileckiego

Zespół Szkół Samochodowych im. rotmistrza Witolda Pileckiego w Radomiu – zespół szkół założony 14 października 1904 roku. W jego skład wchodzą: technikum na podbudowie gimnazjum i zasadnicza szkoła zawodowa na podbudowie gimnazjum. W dniu 13 maja 2013 roku nadano szkole imię rotmistrza Witolda Pileckiego. Historia szkoły 1904 r. – Miejska Szkoła Rzemieślnicza 1926 r. – Miejska Szkoła Rzemieślniczo-Przemysłowa im. Jana Kilińskiego 1940 r. – Trzyletnia Szkoła Rzemieślnicza Przemysłu Metalowego 1945 r. – Miejskie Gimnazjum Mechaniczne im. Jana Kilińskiego 1950 r. – Technikum Mechaniczne im. Jana Kilińskiego 1953 r. – Technikum Drogowe 1955 r. – Technikum Samochodowe 1976 r. – Zespół Szkół Samochodowych im. Gen. Jóźwiaka „Witolda” 1989 r. – Zespół Szkół Samochodowych 2004 r. – Uroczyste obchody 100 rocznicy „Samochodówki” 2005 r. – Zespół Szkół Samochodowych otrzymał tytuł „Szkoła z klasą” 2008 r. – Zespół Szkół Samochodowych uzyskał tytuł „Samochodowej Szkoły 2008 roku” 2013 r. – Zespół Szkół Samochodowych im. rtm Witolda Pileckiego 2014 r. - Uroczyste obchody 110 rocznicy „Samochodówki” Kierunki kształcenia Technikum technik pojazdów samochodowych technik mechanik lotniczy Zasadnicza Szkoła Zawodowa mechanik pojazdów samochodowych elektromechanik pojazdów samochodowych blacharz samochodowy lakiernik Dane teleadresowe Zespół Szkół Samochodowych w Radomiu ul. 25 Czerwca 66 26-600 Radom tel. 048 48 362-31-86 Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20130718140657/http://www.zss.radom.pl/ – oficjalna strona szkoły
Zespół dworski w Jurczycach

Zespół dworski w Jurczycach – dwór znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Skawina, w Jurczycach. Obiekt wraz z parkiem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Drewniany dwór w Jurczycach pochodzi zapewne z XVII w. W następnych wiekach wielokrotnie rozbudowywany. Od 1867 obiekt należał do rodziny Hallerów. W Jurczycach urodził się gen. Józef Haller. Po II wojnie światowej obiekt przeszedł w posiadanie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Nie remontowany ulegał zniszczeniu. W 1997 mocno dwór zdewastowany został zakupiony i wiernie odbudowany przez prywatnego właściciela Mariana Krawczyka. Architektura Dwór murowano–drewniany, nakryty dachem dwuspadowym. Wejście poprzedzone drewnianym gankiem. W I poł. XX w. dobudowano nakryte dachem czterospadowym obszerne skrzydło z podcieniem od frontu, wspartym na pięciu drewnianych kolumnach. Dwór otoczony jest zadbanym i rekonstruowanym przez obecnych właścicieli parkiem. Przypisy
Zespół dworski w Korabnikach

Zespół dworski w Korabnikach – dwór znajdujący się w powiecie krakowskim, w gminie Skawina, w Skawinie. Obiekt w skład którego wchodzi: dwór, park, spichlerz, stodoła, stajnie oraz młyn, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Dwór wybudowany prawdopodobnie w połowie XVI w. dla Piotra Korytki herbu Jelita, łożnego królowej. W 1585 właścicielem Korabnik był Andrzej Sapieha, następnie od połowy XVII w. rodzina Waxmanów. W 1855 majątek był współwłasnością lub dzielił się na trzy części: Jakuba Starowieyskiego, Apolonii Milewskiej i Michała Waxmana. W latach 80. XIX w. posiadłość zakupił Edward Brudzewski i z jego inicjatywy budynek został powiększony o część wschodnią. W późnych latach 20. XX w. właścicielem był Bolesław Miączyński. Architektura Pierwotny dwór wieżowy, czyli kamienica, wybudowany został na planie zbliżonym do kwadratu. Na parterze cztery przesklepione kolebkowo pomieszczenia, na piętrze cztery pokoje. Podczas dobudowy wschodniej części w latach 80. XIX w. dawny dom został stylistycznie ujednolicony z nową częścią. Nakryty dachem łamanym z okapami. W otoczeniu zadbany park. Przypisy Bibliografia Piotr Libicki: Dwory i pałace wiejskie w Małopolsce i na Podkarpaciu. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2012, s. 419. ISBN 978-83-7510-597-1. Linki zewnętrzne Dwory obronne w Małopolsce. fortalicje.viapc.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-23)]. Skawina - podstawowe informacje
Zespół dworski w Przegini Narodowej

Zespół dworski – zabytkowy zespół dworski, znajdujący się w Przegini Narodowej, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Obiekt wraz z parkiem i stawem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Lokacja wsi Przeginia datowana jest na rok 1276. Później doszło do podziału wsi. Przeginia Duchowna należała do benedyktynów z Tyńca, a następnie do kanoników laterańskich z Krakowa. Druga część miejscowości (późniejsza Przeginia Narodowa) pozostała w rękach prywatnych. W XV wieku właścicielem był Henryk Ligęza. W 1440 roku majątek należał do Żegoty z Gumienic a następnie do Jana Skawińskiego. Pod koniec XVIII wieku późniejsza Przeginia Narodowa była własnością królewską, w poł. XIX wieku była w posiadaniu rządu austriackiego, a następnie w 1880 roku należała do Towarzystwa Rolniczego w Krakowie. Na początku XX wieku cała Przeginia należała do kapituły krakowskiej. Po przebudowie w 1910 roku dworek zwany „Matejkówką”, stanowił własność rodziny Jana Matejki. W okresie drugiej wojny światowej w dworze mieściła się komora celna na granicy Generalnej Guberni. Po wojnie majątek został przejęty przez Państwowy Fundusz Ziemi – w budynku dworskim umieszczono szkołę. Obecnie w obiekcie znajduje się siedziba Stowarzyszenia Kobiet w Przegini Narodowej, oraz filia Biblioteki Gminnego Ośrodka Kultury. Architektura Dworek został wybudowany w latach 1830–1833. Pierwotnie był to budynek parterowy, wysoko podpiwniczony. Około 1910 dworek rozbudowano od strony południowo–zachodniej. Powstał wtedy duży narożny podcień i szerokie schody prowadzące do nowego wejścia. Obiekt nakryto trójpołaciowym dachem. Pozostały resztki dawnego parku. Galeria zdjęć Przypisy
Zespół dworski w Świdniku

Zespół dworski w Świdniku – zespół dworski znajdujący się w Świdniku, w gminie Łukowica, w powiecie limanowskim, w Polsce. W 1752 roku Rogowski – dziedzic w Świdniku rozpoczął budowę dworu, który zachował się do czasów obecnych. Jest to dworek drewniany, zbudowany na zrąb, tynkowany, bielony, parterowy z facjatą od tyłu, na narożnikach ma kwadratowe alkierzyki. W ogrodzie dworskim znajdują się pozostałości zbudowanego w XVI w. przez Marcina Rogowskiego zboru braci polskich. Zachowała się sklepiona dwudzielna piwnica, w obrębie wału ziemnego o trzech ramionach, przylegających do stoku wzgórza. W 1620 roku chłopi z Łącka, Ochotnicy i Kamienicy dokonali napadu na okoliczne dwory w tym też na świdnicki dwór i tamtejszy zbór. Według tradycji kaplica dworska wzniesiona została na zbiorowym grobie pomordowanych braci polskich. Od 1821 roku właściciele zmieniali się wielokrotnie. Po II wojnie światowej w 1946 roku ostatnia właścicielka Marianna z Walterów Śmiałowska została wysiedlona. Dwór był następnie siedzibą władz gromadzkich, szkoły, ośrodka wypoczynkowego Akademii Medycznej w Krakowie oraz Mieleckiego Przedsiębiorstwa Budowlanego. W latach 1958–1959 i 1978–1980 został wyremontowany. W 1991 roku dwór wraz z parkiem przejęła Gmina Łukowica, która wydzierżawiła go osobom prywatnym. Zaniedbany dwór odzyskał spadkobierca, który w 2002 sprzedał go Twardowskim ze wsi Owieczka. W 2009 roku dach pokryto nowym gontem. Dwór został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Oprócz zabytkowego dworku we wsi znajduje się kaplica dworska, murowana z XVIII w. oraz park dworski. Przypisy Linki zewnętrzne Dwór w Świdniku Szlak Braci Polskich. omen.aplus.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. Świdnik w Geoprzewodniku. geoprzewodnik.lukowica.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-05)].
Zespół klasztorny reformatów w Szamotułach

Zespół klasztorny reformatów w Szamotułach – w jego skład wchodzi kościół pod wezwaniem św. Krzyża oraz pofranciszkański klasztor. W miejscu obecnego kościoła, w latach 1324–1513, funkcjonował zamek obronny. W roku 1675 starosta nakielski Jan Korzbok Łącki sprowadził do Szamotuł zakonników, darując im pieniądze na budowę klasztoru i kościoła. Kompleks został zbudowany w 1676 r., a konsekrowany w 1682 r. Barokowy kościół został zbudowany w typie salowym, z trójprzęsłową nawą. Północna fasada podzielona jest czterema pilastrami, pomiędzy którymi znajdują się XVIII-wieczne rzeźby umieszczone w niszach, przedstawiającego św. Onufrego oraz biskupa. Na fasadzie umieszczone są także cztery płyty: dwie epitafijne, nagrobna oraz jedna nieczytelna z powodu zniszczeń. Wyposażenie wnętrza, jednolite rokokowe, zostało wykonane w 1759 r. przez poznańskiego snycerza, Józefa Eglamena. Obrazy zostały wykonane na początku XVIII w. przez Adama Swacha z Poznania. W kościele znajduje się 8 ołtarzy. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks z drugiej połowy XVII w. oraz rzeźby: Matki Bolesnej, Jana Chrzciciela, dwóch zakonników, Boga Ojca, Ducha św. i aniołów. Klasztor zbudowany został wokół kwadratowego wirydarza, otoczonego krużgankami. Po wojnie zakon przeniósł się do Wronek, a wnętrze, w czasach PRL-u, zostało częściowo przekształcone i zaadaptowane do celów mieszkalnych. Nadal zachowały się m.in. sklepienia na parterze, malatura w dawnym refektarzu (obecnie zaszpachlowana) oraz oryginalne podciągi na I piętrze. Aktualnie odbywa się inwentaryzacja obiektu, następnie planowana jest adaptacja budynku, po którym przeniesiona ma być tam plebania. Bibliografia Szamotuły, Kazimierz i okolice, Bogdan Kucharski, Poznań 1989. Powiat Szamotulski, Romana i Tadeusz Juraszowie, Warszawa 1966. Inwentaryzacja krajoznawcza miasta i gminy Szamotuły, Marek Krygier, Paweł Mordal, Szamotuły 1989.
Zespół mieszkaniowy BGK w Gdyni

Zespół mieszkaniowy Banku Gospodarstwa Krajowego w Gdyni, zwany też „bankowcem” – zabytkowy zespół mieszkaniowy, mieszczący się w Śródmieściu Gdyni przy ul. 3 Maja 27-31, róg 10 Lutego oraz Batorego, naprzeciwko budynku biurowego ZUS w Gdyni. Modernistyczna kamienica Funduszu Emerytalnego Pracowników Banku Gospodarstwa Krajowego została zrealizowana sukcesywnie w latach 1936-1939 przez Przedsiębiorstwo Budowlane „Pion” Władysława Downarowicza z Gdyni. Autorem projektu był inż. arch. Stanisław Ziołowski, który ponadto podczas budowy pełnił funkcję kierownika budowy oraz pełnomocnika inwestora. Choć wizualnie stanowi jedną całość, w rzeczywistości składa się z 3 oddzielnych o niezależnej konstrukcji obiektów mieszkalnych, które budowano w trzech odrębnych etapach, przez co różnią się one standardem wykończenia i wyposażenia oraz formą architektoniczną. Budynek traktowany łącznie był największym kubaturowo i najbardziej luksusowym budynkiem mieszkalnym międzywojennej Gdyni, o łącznej długości (wzdłuż ul. 3 Maja) ponad 90 m. Był to zarazem pierwszy nowoczesny apartamentowiec w kraju, wyposażony m.in. w podziemny garaż (jako pierwszy w Gdyni i jeden z pierwszych budynków w kraju), a także schron. Na elewacjach zastosowano różne materiały: w przypadku budynku z I etapu budowy są to płyty wapienne o wymiarach ok. 150 x 60 cm, zespolone z betonem komórkowym - celolitem, a w dwóch pozostałych - tynki, które imitują takie płyty, nawiązując układem i rozmiarami do elewacji w części pierwszej. Kolor elewacji dobrano tak, aby harmonizował z powstającym na przeciwległym rogu skrzyżowania budynkiem ZUPU przy ul. 10 lutego 24 - był to warunek postawiony przez Komisariat Rządu w piśmie z 30 kwietnia 1939 r. Na parterze od strony ul. 10 Lutego działał powiązany kapitałowo w początkowym okresie z BGK Dom Bankowy Dr Józef Kugel, w okresie okupacji Dresdner Bank, po wojnie sklep odzieżowy, od 1992 Bank Komunalny w Gdyni przejęty w 1999 przez Nordea Bank. Od strony ul. 3 Maja obiekt mieści też artystyczną kawiarnię – Cafe Cyganeria. Ponadto w budynku funkcjonuje Centrum Aktywności Seniora (na parterze) oraz Mini-Muzeum, w którym mieszkańcy prezentują oryginalne elementy wyposażenia wnętrz budynku . Przypisy Bibliografia Księga Adresowa Ziem Zachodniej Polski – Gdynia Wybrzeże Wojew. Pomorskie, Rocznik 1937-1938 RobertR. Hirsch RobertR., Zespół mieszkaniowy przy ul. 3 Maja 27-31 w Gdyni. Wybitne dzieło architektury modernistycznej w Polsce i jego konserwacja, [w:] Maria JolantaM.J. Sołtysik, RobertR. Hirsch (red.), Architektura XX wieku i jej ochrona i konserwacja w Gdyni i w Europie, Gdynia: Urząd Miasta Gdyni, 2018, ISBN 978-83-942631-8-8, OCLC 1114551267 [dostęp 2020-03-02] . KatarzynaK. Fryc KatarzynaK., Zobacz, które gdyńskie zabytki dostaną pieniądze na renowację. Kamienica przy ul. 3 Maja 27/31 (róg Batorego 26) [online], trojmiasto.wyborcza.pl, 6 kwietnia 2015 [dostęp 2020-03-02] . Linki zewnętrzne Zespół mieszkaniowy BGK