NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Malinowska Skała

Der Malinowska Skała (deutsch: Malinowski-Fels) ist ein Berg in Polen. Mit einer Höhe von 1152 m ist er einer der höheren Berge im Barania-Kamm in den Schlesischen Beskiden. Der Berg ist ein beliebtes Touristenziel mit vielen Ausblicken auf die benachbarten Gebirge und das Tiefland. Der Westhang gehört zum Gemeindegebiet von Wisła, der Osthang zum Powiat Żywiecki. Auf dem Berg befindet sich die gleichnamige Felsformation. Tourismus Auf den Gipfel führen mehrere markierte Wanderwege von Szczyrk und Wisła Literatur Mirosław J. Barański: Beskid Śląski. Pasmo Stożka i Czantorii. Przewodnik turystyczny. Wyd. Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1996, ISBN 83-7005-370-X Mirosław J. Barański: Beskid Śląski: Przewodnik. 2007. ISBN 978-83-89188-71-7, Pruszków, Oficyna Wydawnicza „Rewasz” Weblinks
Malinowska Skała

Malinowska Skała (1152 m n.p.m.) – zwornikowy szczyt w głównym grzbiecie Pasma Baraniej Góry i Skrzycznego w Beskidzie Śląskim. Ku północnemu zachodowi biegnie od tej kulminacji grzbiet przez Malinowską Przełęcz i Malinów ku Przełęczy Salmopolskiej, ku południu przez Malinowskie Siodło i Zielony Kopiec grzbiet ku Baraniej Górze. Na północ odchodzi od Malinowskiej Skały grzbiet ku Skrzycznemu, zaś ku wschodowi wybiega krótki grzbiecik Kościelca. Spod Malinowskiej Skały wypływają 2 potoki: Malinka i Malinowski Potok oraz rzeka Żylica, a na szczycie Malinowskiej Skały zbiegają się granice 3 miejscowości: Wisły, Szczyrku i Lipowej. Przez Malinowską Skałę przebiega granica krain historycznych Małopolski i Śląska. Jak podawał na początku XVIII w. żywiecki wójt Andrzej Komoniecki w swym „Dziejopisie Żywieckim” przez szczyt, zwany przez niego Skałką, biegła granica tzw. państwa żywieckiego. Masyw Malinowskiej Skały – jak i cały grzbiet, biegnący od niej przez Malinów i Przełęcz Salmopolską aż po Kotarz – zbudowany jest z tzw. zlepieńców z Malinowskiej Skały, pochodzących z górnej kredy. Skała ta, tworząca nieciągły poziom składający się z szeregu izolowanych soczewek, spotykana jest tylko w Beskidzie Śląskim, Małym i Morawsko-Śląskim w najwyższej części górnych warstw godulskich. Są to drobno- i średnioziarniste zlepieńce kwarcowe, zawierające liczne okruchy łupków mikowych, granitów i ziarna skaleni. Składniki te można bez trudności wyróżnić w litej płycie, pokrywającej szczyt Malinowskiej Skały lub też dostrzec – jako produkt współczesnego wietrzenia – wśród żwiru pokrywającego ścieżkę. Około 60 m na północ szczytu, tuż przy szlaku turystycznym, zlepieniec ten buduje sporą wychodnię skalną, tzw. Malinowską Skałę w kształcie rozczłonkowanej ambony o wymiarach 6 × 14 × 5 m. Na ścianach wychodni widać interesujące formy wietrzenia, m.in. dość głęboką niszę. Wychodnia na Malinowskiej Skale jest co najmniej od połowy XX w. jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli Beskidu Śląskiego. Jej fotografie znajdują się praktycznie we wszystkich publikacjach krajoznawczych opisujących te góry, była też przedstawiana na niezliczonych wzorach kart pocztowych. Malinowska Skała była obiektem uprawiania boulderingu, ale od 1977 roku wychodnia ta jest objęta ochroną jako pomnik przyrody nieożywionej. W stokach góry znajduje się m.in. Jaskinia Malinka o długości korytarzy 16 m, odkryta w 1979 r. Na zachodnich stokach grzbietu, biegnącego od Malinowskiej Skały w stronę Kopy Skrzyczeńskiej, w niszy osuwiskowej na wysokości ok. 1030 m n.p.m., znajduje się – stanowiący dużą rzadkość w Beskidach – naturalny, całoroczny stawek o średnicy ok. 10 m, znany pod nazwą Malinowskiego Stawku. Szlaki turystyczne z Przełęczy Salmopolskiej przez Malinów – 1:15 godz. (w kierunku przeciwnym 1 godz.); z Dużego Skrzycznego – 1:10 godz. (w kierunku przeciwnym 1:10 godz.); z Baraniej Góry – 2:10 godz. (w kierunku przeciwnym 2:45 godz.); z Ostrego przez Kościelec – 2 godz. (w kierunku przeciwnym 2:30 godz.). Przypisy Linki zewnętrzne Szlaki na Malinowską Skałę – mapy i szczegółowy opis szlaków.
Wieża ciśnień w Tarnobrzegu

Wieża ciśnień w Tarnobrzegu – wieża znajdująca się przy ulicy Ferdynanda Rusinowskiego 3 w Tarnobrzegu, w pobliżu dworca PKS. Wieża, ze względu na charakterystyczny kształt nazywana „Grzybem”, uznawana jest za jeden z symboli miasta. Należy ona do spółki Tarnobrzeskie Wodociągi (dawniej Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Tarnobrzegu). Architektura Wysokość wieży to ok. 35,75 m, zaś na jej taras prowadzą 182 schody. Zbiornik ma kształt odwróconego stożka ściętego o średnicy 30 metrów, opartego na trzonie walcowym o wysokości ok. 30 m. Konstrukcja zamocowana jest w żelbetowym fundamencie płytowym o średnicy 18 metrów. Wewnątrz trzonu znajdują się stalowe, ażurowe schody w konstrukcji wachlarzowej. Czasza mieści ok. 900 m³ wody pitnej. Zbiornik ma pojemność całkowitą 1650 m³ i podzielony jest na dwie koncentryczne komory o pojemności 800 i 850 m³. Zbiornik przykryty jest żelbetowym gzymsem, wraz z barierką stanowiącym taras wieży. Wieżę wieńczy stalowy daszek wspornikowy w kształcie parasola. Historia Wybudowana została w latach 60. XX w. przez Tarnobrzeskie Towarzystwo Budowlane. Miasto rozbudowywało się, aby obsłużyć powstałe wówczas zagłębie siarkowe – dla pracowników Siarkopolu powstało wówczas 20 tys. mieszkań wraz z infrastrukturą miejską, w której skład wchodziła m.in. wieża ciśnień. Wieża została oddana do użytku, według różnych źródeł, w 1970 lub 1972 r. Dokumenty przetargowe spółki Tarnobrzeskie Wodociągi podają, że był to rok 1970 r. Z drugiej strony jeszcze w 1972 r. pisano o niej, że jest kluczem do ustabilizowanej pracy urządzeń wodociągowych, jednak ze względu na przedłużające się terminy przekazania inwestycji wciąż „upiększa tylko panoramę miasta”. Z kolei w dokumentach ewidencyjnych majątku komunalnego to 1972 widnieje jako rok, w którym wieża zaczęła funkcjonować. W miarę rozwoju miasta zapotrzebowanie na wodę rosło. Mieszkańcy wyższych pięter bloków skarżyli się na słabe ciśnienie wody, a nawet jej brak. Z tego powodu w 1991 r. miał miejsce gruntowny remont wieży, po raz pierwszy od czasu jej budowy. Ponowne oddanie do użytku nastąpiło 19 lipca tego samego roku. W latach 2018–2020 zbiornik wieżowy przeszedł remont w ramach projektu modernizacji Stacji Uzdatniania Wody. Wieża obecnie pełni rolę zbiornika buforowego, działa jako zbiornik retencyjny i przeciwpożarowy oraz stabilizuje ciśnienie w sieci wodociągowej. Inne zastosowania Na zbiorniku zamontowane są anteny sieci komórkowej – Stacja bazowa 56144 Tarnobrzeg Przywiśle. Wnioski o wydanie decyzji środowiskowej wystosowane były w 2007 r., a w 2011 r. dokonano instalacji. W 2009 r. informowano o pomyśle urządzenia kawiarni na tarasie wieży. Operator wieży nie widział przeciwwskazań, jednak zwrócił uwagę, że potencjalny inwestor musiałby dostosować obiekt do takich potrzeb, co wiązałoby się m.in. z budową windy zewnętrznej, ogrodzeniem tarasu i zapewnieniem odpowiedniego zaplecza. W 2016 r. zapowiadano, że wieża zostanie pomalowana na czerwono i będzie służyć jako reklama powstałego w Tarnobrzegu sklepu Media Markt, co nie doszło to do skutku. Przypisy
Marksoby

Marksoby – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Szczytno, leżące na terenie Równiny Mazurskiej. Wschodni brzeg jeziora stanowi granicę z gminą Świętajno. Opis Jest to wąskie i mocno wydłużone jezioro, położone w kierunku północ-południe. Mniej-więcej w 1/3 długości jezioro przewęża się jeszcze bardziej przez charakterystyczny cypel. Powstaje tu złudzenie wzrokowe i patrząc zarówno z północy, jak i z południa, jezioro wydaje się znacznie mniejsze (wygląda, jakby kończyło się na ww. cyplu). Brzeg wschodni jest dość stromy, pozostałe płaskie lub lekko wzniesione. Wzdłuż północnego brzegu biegnie droga krajowa nr 58, która prowadzi ze Szczytna do Babięt i dalej do Mrągowa. Wędkarsko jezioro zaliczane jest do typu leszczowego. Jezioro jest otwarte poprzez cieki: Kanał Marksobski łączy się z jeziorem Wałpusz; na południu wypływa rzeczka Jerutka (Rozoga), która łączy się w końcu z Narwią. Na terenie całego jeziora i jego brzegów obowiązuje strefa ciszy. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 150,0 ha do 154,6 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 145,9 m n.p.m. lub 146,0 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,6 m, natomiast głębokość maksymalna 10,2 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1986 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Fauna i flora Jezioro jest typu leszczowego. Jest czyste, lecz z powodu szerzącego się kłusownictwa oraz rabunkowej gospodarki, ryb nie jest bardzo dużo. Rośliny wodne tworzą łąki podwodne wokół brzegów (moczarka, ramienice). Turystyka W okolicy jeziora znajduje się łącznie kilkaset domków letniskowych, a także kilka pól namiotowych. W 2001 r. powstał tu też ośrodek wypoczynkowy Warszawskich Zakładów Farmaceutycznych "Polfa" SA. Większość domów letniskowych wybudowano dopiero w III Rzeczypospolitej, kiedy to okoliczni rolnicy sprzedali dużą część swoich pól i na terenach tych zezwolono na budowę. Istnieje kilka głównych skupisk (osiedli) domków letniskowych, każde złożone przynajmniej z kilkudziesięciu domów: Dwa położone na północy, przy wsi Marksewo, na zachód od jeziora: jedno blisko wsi, drugie dalej na południe, za ww. cyplem. Dojazd do obu: Szczytno – Lemany – Stare Kiejkuty – Marksewo, dalej na południe drogą gruntową zaczynającą się we wsi. Dwa położone na południu, bliżej wsi Jerutki, na wschód od jeziora. Dojazd do obu: Szczytno – Olszyny – Jerutki, następnie drogą gruntową na północ. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Marksoby. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Marksewo identyczną z nazwą wsi Marksewo leżącej nad jego północnym brzegiem, a dawniej mającej tę samą nazwę co jezioro, obie nazwy są używane zamiennie. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Marksoby w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Marków Stawek

Marków Stawek – staw na północnych stokach Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim, jeden z największych i najbardziej znanych naturalnych zbiorników wodnych w masywie babiogórskim. Nazwa stawu jest związana z nazwą sąsiedniej hali – Markowych Szczawin. Położenie Leży na rozległym wypłaszczeniu zbocza w zachodniej części masywu Babiej Góry, u północnych podnóży Małej Babiej Góry, na wysokości 1135 m n.p.m., poniżej wysokiej zerwy Borsuczych Skał i tuż powyżej Górnego Płaju. Pochodzenie Marków Stawek – podobnie jak inne stawki na północnych stokach Babiej Góry – był kiedyś uważany za zbiornik wodny pochodzenia polodowcowego. Jeszcze Kazimierz Sosnowski w swym „Przewodniku po Beskidach Zachodnich” w latach 40. XX w. pisał o nim jako o morenowym jeziorku, utworzonym przez lodowiec Cylu. Obecnie powszechnie uznaje się go za typowe jeziorko osuwiskowe, powstałe w wyniku lokalnych ruchów masowych na podłożu fliszu karpackiego. Hydrografia Rozległa i płytka misa jeziorna o kształcie zbliżonym do kolistego jest zamknięta od północy niskim i słabo już wyróżniającym się wałem rumowiskowym. Brzegi są łagodne, częściowo pokryte gliniastą glebą i intensywnie zarastające roślinnością. Dno jest muliste. Powierzchnia stawu wynosi średnio ok. 180 m² (w różnych okresach różni autorzy podawali od 113 m² do 300 m²), a jego średnia głębokość zaledwie 15 cm (pomiary z dnia 12 września 1971 r.). Stawek w szybkim tempie wypełnia się osadami i starzeje (jeszcze w latach 50. XX w. głębokość stawku była podawana na 0,3 ÷ 0,8 m). Jego misa intensywnie zarasta roślinnością. Pomimo małej głębokości i dość znacznych wahań stanów wody Marków Stawek jednak nigdy całkiem nie wysycha. Trwała pokrywa lodowa utrzymuje się średnio przez 5 miesięcy, od połowy listopada do połowy kwietnia, jednak ze względu na mniejszą głębokość Marków Stawek zamarza zawsze wcześniej niż znacznie głębszy Mokry Stawek. Fauna Jedynymi przedstawicielami kręgowców w faunie stawu są płazy. W strefie pelagicznej zbiornika licznie rozmnażają się dwa gatunki traszek, górska i karpacka, przy czym dla tej drugiej jest to najwyższe miejsce występowania w masywie Babiej Góry. Marków Stawek jest też tym babiogórskim zbiornikiem, w którym najobficiej występuje kumak górski. Rozmnaża się tu kosmopolityczna żaba trawna, a prawdopodobnie również ropucha szara. Niektóre źródła podają okresowe występowanie tu (rozmnażanie?) salamandry plamistej. Poza tym fauna Markowego Stawku jest zbliżona do tej, którą znamy z Mokrego Stawku, z tym wyjątkiem, że nie występuje tu ślimak Radix bathica peregra (Müll.). Ubóstwo ilościowe planktonu w Markowym Stawku jest spowodowane nadmierną ilością larw traszek w tym zbiorniku. Przypisy Bibliografia Mała Encyklopedia Babiogórska, WładysławW. Midowicz (red.), Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 1992, s. 52–53, ISBN 83-85557-04-0, OCLC 749244498 . Szafer Władysław (red.): Babiogórski Park Narodowy, Polska Akademia Nauk – Zakład Ochrony Przyrody, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963. Zabierowski Kazimierz (red.): Park narodowy na Babiej Górze. Przyroda i człowiek, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa – Kraków 1983, ISBN 83-01-04137-4.
Marwicko

Marwicko (Roztocz) – jezioro na Równinie Gorzowskiej, na północny zachód od Gorzowa Wielkopolskiego w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Lubiszyn. Charakterystyka Jest to jezioro polodowcowe, typu moreny dennej. Południowa część jeziora jest głębsza, północna charakteryzuje się rozległym wypłyceniem. Posiada ono dopływ będący niewielkim rowem melioracyjnym oraz odpływ Kanałem Myślańskim, który pośrednio, przez system rowów melioracyjnych, odprowadza wody do rzeki Myśli. Zlewnia całkowita jeziora Marwicko obejmuje swym zasięgiem różnego typu warunki terenowe: lasy, łąki, tereny bagienne i pola uprawne. Są to tereny w przewadze nizinne, znaczny procent zajmują obszary podmokłe – sieć rowów melioracyjnych jest bardzo bogata. Lasy na terenie zlewni bezpośredniej należą do Puszczy Gorzowskiej. Morfometria Powierzchnia jeziora wynosi 140,3 ha, a objętość – 4853,6 tys. m³. Długość maksymalna wynosi 1670 m, szerokość maksymalna 1230 m, linia brzegowa ogółem 5100 m. Powierzchnia zlewni całkowitej wynosi 51,7 km². Według badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Gorzowie Wlkp. w 2004 r., zaliczono je do II klasy czystości wód jeziorowych. Zbiornik jest w sezonie letnim wykorzystywany na cele wypoczynkowe. Na południowym brzegu znajduje się plaża; nie ma ośrodków wypoczynkowych. Nazwa Jezioro wzmiankowane było po raz pierwszy w 1300 r. jako magna Stechow w nadaniu cystersom z Kołbacza, dla filii w Mironicach. W kolejnych wiekach należało do Marwic i nazywane było Marwitzer Steg See (1856), Steg See (1893, 1944), po 1945 r. nadano nazwę Marwicko. Przypisy Bibliografia Zakład Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Leśnictwa - Instytut Badań i Ekspertyz Naukowych w Gorzowie Wielkopolskim, Program ochrony środowiska dla powiatu gorzowskiego. Charakterystyka aktualnego stanu środowiska w powiecie gorzowskim w 2003 roku, Gorzów Wielkopolski: Zarząd Powiatu w Gorzowie Wielkopolskim, 2003, s. 27-28 [dostęp 2014-08-30] .
RTCN Miłki

Das RTCN Miłki (Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze) besteht aus einem 327 Meter hohen abgespannten Sendemast bei Miłki (deutsch Milken) in der Nähe von Giżycko (deutsch Lötzen) in der Woiwodschaft Ermland-Masuren in Polen. Der Mast wurde 1998 auf einem Hügel in der Nähe des Jezioro Wojnowo (deutsch Hessen-See) errichtet. Er ist der neunthöchste Mast in Polen sowie der zweithöchste Mast in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Er wird für Digitales Fernsehen MPEG-4 und UKW-Rundfunk verwendet. Programme Digitales Fernsehen MPEG-4 UKW-Rundfunk Ehemalige analoge Programme Die folgenden analogen Fernsehprogramme wurden am 23. Juli 2013 abgeschaltet: Weblinks Giżycko / Miłki. (Senderliste). In: emi.emitel.pl. Abgerufen am 24. Juli 2019 (polnisch). Wykaz obiektów nadawczych. (Liste der Sendeeinrichtungen). RadioPolska, abgerufen am 24. Juli 2019 (polnisch). Wykaz obiektów nadawczych. (Übersicht der Senderreichweite). In: przelaczenie.eu. Abgerufen am 24. Juli 2019 (polnisch). DVB-T, Reichweitenkarte. In: dvbtmap.eu. Abgerufen am 24. Juli 2019. Anmerkungen
FM/TV Mast Miłki

FM/TV Mast Giżycko/Miłki (Polish: RTCN Giżycko/Miłki) is a 327-metre (1,073 ft)-high guyed mast located at Miłki near Giżycko, Warmian-Masurian Voivodeship in Poland, built in 1998. It was raised on the hill near the Wojnowo lake and is the 9th highest mast in Poland and the 2nd highest in the Warmian-Masurian Voivodeship. Transmitted programmes Digital television MPEG-4 FM radio See also List of masts References External links http://emi.emitel.pl/EMITEL/obiekty.aspx?obiekt=DODR_N2K Archived 2013-10-03 at the Wayback Machine http://radiopolska.pl/wykaz/pokaz_lokalizacja.php?pid=84 http://www.przelaczenie.eu/mapy/warminskomazurskie http://www.dvbtmap.eu/mapcoverage.html?chid=8140
RTCN Miłki

Maszt radiowy w Miłkach koło Giżycka (Maszt RTV w Miłkach koło Giżycka) – Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze w Miłkach koło Giżycka, maszt o wysokości 327 metrów, zbudowany w 1998 roku. Wzniesiono go na wzgórzu, nieopodal jeziora Wojnowo. Pod względem wysokości, maszt znajduje się na 9. miejscu w Polsce i 2. miejscu w województwie warmińsko-mazurskim. Parametry Wysokość posadowienia podpory anteny: 162 m n.p.m. Wysokość zawieszenia systemów antenowych: Radio: 238, TV: 295, 317 m n.p.t. Nadawane programy Nienadawane analogowe programy telewizyjne Programy telewizji analogowej zostały wyłączone 23 lipca 2013 r. Programy radiowe Programy telewizyjne – cyfrowe Przypisy Linki zewnętrzne http://en.structurae.de/structures/data/index.cfm?id=s0024962 Maszt w bazie serwisu RadioPolska Dane obiektu i emisji – Emitel
Bierbaum-Turm

Der Bierbaum-Turm ist ein Aussichtsturm im Norden des Wielkopolski-Nationalparks in der Nähe des Ortes Szreniawa. Der Turm gehört zum Nationalmuseum der Landwirtschaft und der Landwirtschaftslebensmittelindustrie und wird von der Nationalparkverwaltung (Ośrodek Muzealno-Dydaktyczny Wielkopolskiego Parku Narodowego) in Jeziory betrieben. Der Turm, auch als „Bierbaum-Mausoleum“ (Mauzoleum Bierbaumów) bezeichnet, liegt etwa 500 Meter ostwärts des ehemaligen Bierbaum’schen Herrenhauses im Wald. Er wurde um 1860 vermutlich nach einem Projekt von Martin Gropius errichtet. Die genauen Umstände des Baus wie auch die Funktion des Turmes sind nicht bekannt. Vermutlich ließ Leonhard (auch als Herrmann benannt) Bierbaum ihn als Gedenkstätte für seine jung verstorbene Tochter und als Mausoleum der Familie bauen. Strittig ist, ob die Tochter und weitere Familienangehörige hier tatsächlich bestattet wurden, oder es sich vielmehr um einen symbolischen Gedenkort handelte. Das Gebäude wurde im neugotischen Stil aus rotem Backstein errichtet. Er verfügt über einen kreuzförmigen Grundriss (13,5 m × 10,5 m). Zentrales Element ist der Turm, der an seiner Basis in der Form eines Quaders mit quadratischem Grundriss, und oberhalb einer Höhe von 10 Metern achteckig ausgeführt ist. Über dem Haupteingang befindet sich ein Wappen des Erbauers. Auf der Turmspitze befindet sich in 22 Metern Höhe eine Dach- und Aussichtsterrasse. Der untere Teil des Gebäudes verfügt über horizontal eingemauerte, braune Streifen an der Außenmauer. Gesimse, Fensterrahmen und weitere dekorative Elemente aus Kunststein dekorieren und gliedern die Fassade. Im Jahr 1993 wurde das Gebäude unter Denkmalschutz gestellt und einer umfangreichen Instandsetzung unterzogen. Im Inneren wird eine kleine Ausstellung zur Geschichte des Nationalparks sowie der Entwicklung der Region von der Altsteinzeit bis heute gezeigt. Einzelnachweise Weblinks Szreniawa - Turm der Familie Bierbaum auf der Website der Region Wielkopolska (abgerufen am 27. April 2014)
Mauzoleum Bierbaumów w Szreniawie

Mauzoleum Bierbaumów – zabytkowe mauzoleum w Szreniawie Historia Mauzoleum pierwszych właścicieli majątku, zbudowane najprawdopodobniej w 1860 r. na polecenie Hermanna von Bierbaum (ur. 1812), według projektu Martina Gropiusa, w kształcie wieży w stylu neogotyckim z czerwonej cegły i wstawkami ze sztucznego kamienia, usytuowane na piaszczystym wzgórzu na wysokości 118 m n.p.m., na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Znajduje się w zarządzie Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie. Funkcjonuje jako punkt widokowy. Charakterystyka Główną część budowli stanowi wieża o wysokości 22 m, która u dołu ma kształt prostopadłościanu o podstawie kwadratu. Natomiast górna część zbudowana jest na planie ośmioboku. Ufundował ją najprawdopodobniej Leonhard Bierbaum, gdzie w kaplicy grobowej, w części parterowej wieży-mauzoleum, pochował swoją tragicznie zmarłą córkę. Nie wiadomo jednak, czy był to jedynie grobowiec. Prowadzące na górny taras schody, wskazują, iż mogła już w tamtych czasach służyć za punkt widokowy. Od 1945 roku wieża popadała w ruinę. Z każdym rokiem wejście do środka stawało się coraz bardziej niebezpieczne. Na tarasie rosły kilkuletnie drzewa, których korzenie siały dalsze spustoszenie. W 1993 roku została ona wpisana do rejestru zabytków. Pod koniec lat 90. podjęto decyzję o jej wyremontowaniu. Od 2001 roku pełni funkcję stacji edukacyjnej Wielkopolskiego Parku Narodowego. Wewnątrz budynku znajduje się ekspozycja muzealna oraz fotorelacja z przebiegu prac remontowych. Wspinając się po 124 stopniach, dostaniemy się na taras widokowy, z którego rozpościera się widok na Poznań, a przy dobrej widoczności można dojrzeć także Górę Moraską. Obok wieży znajduje się symboliczny grób rodziny Bierbaumów z tablicą informacyjną. Główne wejście ostrołukowym frontonie a nad nim tympanon z herbami: von Bierbaum. Krótko po zakończeniu II wojny światowej na terenie wokół mauzoleum dochodziło do nieznanej liczby egzekucji dokonywanych przez Służbę Bezpieczeństwa. Do mordów dochodziło dwa lub trzy razy w tygodniu. Doły, wkrótce po zabójstwach, zostały spenetrowane przez leśniczego z nadleśnictwa Ludwikowo (nieistniejącego) - Józefa Bujaka i dwóch robotników leśnych z Walerianowa - Ignacego i Jana Kujawów. Znaleziono wtedy m.in. zwłoki w habicie zakonnicy i w mundurze żołnierskim. Mimo nacisków na organizacje kombatanckie po 1989 nigdy nie doszło do próby ekshumacji ofiar. Zobacz też Pałac w Szreniawie Przypisy Linki zewnętrzne Mauzoleum Bierbaumów na stronie internetowej Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie
Mauzoleum Mielochów

Mauzoleum Mielochów – zabytkowe mauzoleum w formie gloriety w Poznaniu, na Malcie, na obszarze jednostki pomocniczej Osiedle Chartowo. Historia Grobowiec powstał w 1934 z inicjatywy Wandy Kiszczenko (z d. Mieloch). W mauzoleum spoczął Andrzej Mieloch (ogrodnik, brat Wandy), a później także jego córka oraz syn Jerzy Mieloch. W latach 70. XX wieku teren Białej Góry przeszedł na własność państwa. Trumny z ciałami zostały przeniesione na cmentarz na Junikowie. Od lat 90. XX wieku teren jest własnością rodziny dawnych właścicieli. Budynek został odnowiony w 2006. Architektura Glorieta składa się z podpiwniczonego postumentu ze schodkami, ośmiu lekko ponad 4-metrowych, koliście rozstawionych kolumn podtrzymujących przysadzistą, niegdyś zwieńczoną krzyżem, kopułę pokrytą papą (pierwotnie blachą). Przypisy
Potocki-Mausoleum (Wilanów)

Das Potocki-Mausoleum in Wilanów im Süden von Warschau befindet sich am Rand des Schlossgartens von Schloss Wilanów. Geschichte Das Mausoleum wurde 1836 von Aleksander Stanisław Potocki für seine Eltern Stanisław Kostka Potocki und Aleksandra Lubomirska gestiftet. Das im neugotischen Stil ausgeführte Projekt leitete Enrico Marconi, die Figuren und den Sarkophag schufen Jakub Tatarkiewicz und Konstanty Hegel aus Sandstein. An den Seiten sind die Wappen der Potocki und der Lubomirski angebracht. Auf dem Sarkophag liegen die Figuren der Verstorbenen, die an den Seiten von dem Genius des Todes sowie der Personifikationen der Interessen und Tugenden des Ehepaares gestützt werden. Literatur Karol Mórawski: Cmentarze warszawskie. Warszawa: Wydawnictwo Nowy Świat, 2012, S. 208. ISBN 978-83-7386-457-3. Weblinks