NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz Komunalny w Bydgoszczy (ul. Wiślana)

Cmentarz komunalny przy ul. Wiślanej w Bydgoszczy – największy cmentarz w Bydgoszczy, założony 1 października 1986 roku. Lokalizacja Cmentarz znajduje się na osiedlu Brdyujście, we wschodniej części Bydgoszczy, między ulicami: Wiślaną i Fordońską, oraz torami kolejowymi magistrali węglowej. Od południa granicą cmentarza jest piaszczyste zbocze terasy pradolinnej. W tym kierunku możliwe jest powiększenie jego obszaru. Historia Cmentarz zbudowano w latach 1985-1986 na terenie podmiejskiego lasu sosnowego. Pierwszy pochówek miał miejsce 9 października 1986 roku. W 1995 roku oddano do użytku dom przedpogrzebowy, mieszczący dwie kaplice, chłodnie do przechowywania zwłok, kwiaciarnię, poczekalnię oraz pomieszczenia socjalne. Utrzymaniem zieleni na cmentarzu zajmuje się Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Bydgoszczy. Charakterystyka Cmentarz posiada wymiary: 500 × 500 m i powierzchnię 23,6 ha. Wejście na jego obszar jest możliwe od wschodu (ul. Wiślanej) i północy (ul. Fordońska). We wschodniej części znajduje się dom przedpogrzebowy, na którego terenie znajdują się: dwie sale ceremonialne (przygotowane do przeprowadzenia ceremonii pogrzebowej każdego wyznania), chłodnia, kwiaciarnia i kawiarnia, w której organizowane są stypy. Poza pochówkami tradycyjnymi istnieje tu również miejsce pochówku urnowego w kolumbarium. Cmentarz jest wkomponowany w teren leśny i w związku z tym 15 kwater grobowych sąsiaduje ze specjalnie pozostawionymi zagajnikami leśnymi oraz zadrzewieniami. Galeria Zasłużeni Niektóre osoby zasłużone dla Bydgoszczy i regionu, pochowane na cmentarzu: Zobacz też Cmentarze w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Woźniak Zbigniew: Bydgoskie cmentarze. [w.] Bydgoska Gospodarka Komunalna. Bydgoszcz 1996. ISBN 83-85860-37-1
Cmentarz katolicki Trójcy Świętej w Bydgoszczy

Cmentarz Świętej Trójcy w Bydgoszczy – cmentarz katolicki (4 ha) w Bydgoszczy z częścią komunalną (1,2 ha). Położenie Cmentarz znajduje się na styku jednostek urbanistycznych: Błonie, Wilczak i Jary, w południowo-zachodniej części Bydgoszczy, między ulicami: Stawową, Władysława IV, Ostroroga i Lotników. W pobliżu nekropolii znajduje się kościół parafialny pw. Chrystusa Króla. Historia Cmentarz w swojej części komunalnej powstał na terenie dawnej nekropolii ewangelickiej. W latach 1920–1939 chowano tu ludzi różnych wyznań. Natomiast część katolicka cmentarza wiąże się z erygowaniem w 1924 r. parafii Trójcy Świętej na Błoniu w Bydgoszczy. W latach 20. XX w. proboszcz nowej parafii ks. Mieczysław Skonieczny podejmował usilne starania o pozyskanie terenu na cmentarz parafialny. W 1932 r. władze wojskowe przekazały parafii część poligonu do ćwiczeń 16 Pułku Ułanów Wlkp. Teren posiadał obszar 4 ha i mieścił się u wylotu miasta przy ul. Szubińskiej, na polu ułańskim, zwanym Błoniem. Postanowiono, iż nowa nekropolia będzie również cmentarzem garnizonowym. Cmentarz został otwarty we wrześniu 1933 r. Jego projekt wykonał dyrektor Ogrodów Miejskich Marian Günzel, a kaplicę cmentarną zbudował J. Jarocki z Bydgoszczy. Dyrekcja Ogrodów Miejskich ufundowała również monumentalny krzyż (wys. 8,6 m) na środku nekropolii. W 1962 roku wschodnią część nekropolii o powierzchni 1,2 ha ustanowiono cmentarzem komunalnym. Charakterystyka Cmentarz posiada wymiary: 300 x 150 m i powierzchnię 4 ha. Na jego terenie pochowanych jest ok. 1,5 tys. osób. Pochówki są możliwe jedynie na miejscu wcześniejszych grobów. Z cmentarzem parafialnym sąsiaduje cmentarz komunalny o powierzchni 1,2 ha, znajdujący się po drugiej stronie ul. Lotników. Pochowanych jest na nim 4,5 tys. osób, a obecnie wolnych miejsc brak. Zasłużeni Niektóre osoby zasłużone dla Bydgoszczy i regionu pochowane na cmentarzu: W części komunalnej pochowany jest śląski malarz naiwny Teofil Ociepka, twórca Grupy Janowskiej (sektor X, rząd A, grób 18). Zobacz też Cmentarze w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Woźniak Zbigniew: Bydgoskie cmentarze. [w.] Bydgoska Gospodarka Komunalna. Bydgoszcz 1996. ISBN 83-85860-37-1
Cmentarz katolicki św. Maksymiliana Kolbe w Bydgoszczy

Cmentarz św. Maksymiliana Kolbe w Bydgoszczy – cmentarz katolicki w Bydgoszczy. Lokalizacja Cmentarz znajduje się ok. 1,3 km na zachód od granic administracyjnych Bydgoszczy, w miejscowości Osówiec gmina Sicienko. Historia Powstanie cmentarza wiąże się z erygowaniem w 1981 r. parafii św. Maksymiliana Kolbego na Osowej Górze. Ks. proboszcz Kazimierz Kamiński w 1985 r. wybrał lokalizację dla cmentarza parafialnego na terenie położonym w gminie Sicienko, tuż za granicą administracyjną Bydgoszczy. 15 listopada 1987 r. poświęcono krzyż na cmentarzu i rozpoczęto pochówki, a w 1990 r. wzniesiono dom przedpogrzebowy (kostnicę). W marcu 2004 r. północną część cmentarza wydzielono dla potrzeb drugiej parafii katolickiej na Osowej Górze pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. Charakterystyka Cmentarz ma powierzchnię 5 ha. W 1996 roku na jego terenie pochowanych było około 0,5 tysiąca osób, a wolnych około 4 tysięcy miejsc. Zasłużeni Na cmentarzu pochowany jest m.in. Józef Grubczyński (1895–2001) – uczestnik I wojny światowej, powstaniec wielkopolski, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920, żołnierz armii gen. Stanisława Maczka, a także żołnierze AK (Jan Mścichowski, Piotr Talmont) oraz prof. Bogdan Romański (1930–2000) – założyciel Polskiego Towarzystwa Alergologicznego i jego prezes w latach 1982–1988. Zobacz też Cmentarze w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Woźniak Zbigniew: Bydgoskie cmentarze. [w.] Bydgoska Gospodarka Komunalna. Bydgoszcz 1996. ISBN 83-85860-37-1 Wdowicki Maciej: Nekropolie Osowej Góry [w.] Kalendarz Bydgoski, 2007
St. John's Catholic Cemetery in Bydgoszcz

St. John Cemetery in Bydgoszcz (Polish: Cmentarz św. Jana w Bydgoszczy) is a Catholic cemetery. Together with the Old Parish Cemetery, it is one of the oldest surviving necropolises in Bydgoszcz. Location The cemetery is located in the Stary Fordon district, on the eastern outskirts of Bydgoszcz, near the Vistula River. The grounds border Cechowa Street to the east, between Pielęgniarska and Kryształowa streets. History The cemetery belonged to the St. Nicholas parish until 1990, when the new St. John's parish took over. It was founded after 1780 as a result of new Prussian burial regulations. A previous churchyard cemetery existed since 1555 near St. Nicholas' Church. The cemetery was recorded during a parish visitation in 1781 and became the main Catholic burial site for Fordon until the late 1920s. St. John's Church was built between 1878 and 1879 for the local Evangelical community, which also had its own cemetery to the east. That cemetery was desecrated after World War II and only one gravestone survived. In 2017, a lapidarium was unveiled to commemorate it. Some remains were moved to the Evangelical-Augsburg Cemetery. A 2015 drought on the Vistula exposed old gravestones used as riverbank reinforcement. From 1850 to 1950, a prison cemetery of the Bydgoszcz-Fordon Prison was located nearby. In 1990, the cemetery was officially taken over by St. John's Catholic parish and underwent restoration in the 1990s. A lapidarium was formed and older stones were preserved, although some were damaged during the work. In 1991, the cemetery was added to the heritage register. Description The cemetery covers 0.5 hectares and had about 1,000 burials as of 1996. The oldest preserved grave is an iron cross from 1839 marking Rev. Ignacy Krieger. Notable tombstones are kept in the lapidarium. Outside the lapidarium lie graves of prominent residents. A mass grave contains victims of the Selbstschutz executions of October 1939. Gallery References Bibliography Gąsiorowski Bogdan Paweł, Zyglewski Zbigniew: Cmentarze fordońskie, in: Dzieje Fordonu i okolic. Edited by Zdzisław Biegański. Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne. Bydgoszcz 1997. ISBN 83-86970-02-2 Woźniak Zbigniew: Bydgoskie cmentarze, in: Bydgoska Gospodarka Komunalna. Bydgoszcz 1996. ISBN 83-85860-37-1
Cmentarz wojenny w Trawnikach

Cmentarz wojenny w Trawnikach – zabytkowy cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w gminie Trawniki, powiecie świdnickim. Cmentarz usytuowany jest w północno-wschodniej części wsi, pomiędzy rzeką Wieprz, a szosą prowadzącą do Oleśnik w bezpośrednim sąsiedztwie remizy. Ma kształt prostokąta o powierzchni około 1450 m² o wymiarach około 40 na 36 m. Teren cmentarza otoczony jest metalowym płotem. Obecnie na cmentarzu zachowały się dwa duże kopce o wymiarach około 12 na 7 m i wysokości około metra, pomiędzy którymi znajduje się pomnik z białego kamienia z czarną granitową tablicą, na której zachował się częściowo zniszczony napis: DEN HIER RUHENDEN / IM WELTKRIEGE / GEFALLENEN HELDEN / GEWIDMET VON DER K.K. / INF. FIS. SICH. ABTL. Nº 12 / JUNI 1916 Na cmentarzu pochowanych jest prawdopodobnie około 140 żołnierzy, poległych i zmarłych w I wojnie światowej w 1914 oraz 1915 roku. Na cmentarzu znajdują się pochówki żołnierzy polskich, poległych w walkach z bolszewikami w bitwie pod Cycowem 16 sierpnia 1920 oraz pod Zamościem. Na jednym z grobów znajduje się tabliczka: "Polegli w bitwie z bolszewikami pod Cycowem bohaterscy obrońcy Ojczyzny wraz z dowódcą por. Kazimierzem Małyniczem. Wśród nas sprawują wieczną wartę. Cześć ich pamięci. W imieniu społecz." Przypisy Bibliografia Marcin Dąbrowski: Cmentarze wojenne z lat I wojny światowej w dawnym województwie Lubelskim. Lublin: Tow. Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2004. ISBN 83-7306-208-4.
Cmentarz wojenny nr 369 – Stara Wieś-Golców

Cmentarz wojenny nr 369 – Stara Wieś-Golców – pochodzący z okresu I wojny światowej cmentarz wojenny na Golcowie w Beskidzie Wyspowym, na granicy miejscowości Siekierczyna i Stara Wieś. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36. Historia Pochowano na nim żołnierzy austriackich i rosyjskich, którzy zginęli w dniach 7–12 grudnia 1914 w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej. Bitwa ta zakończyła się zwycięstwem wojsk austriackich, którzy zahamowali rosyjską ofensywę w kierunku Krakowa i Śląska. Cmentarze z tej bitwy znajdują się jeszcze w wielu innych miejscach w okolicy Limanowej. Opis cmentarza Cmentarz na Golcowie znajduje się pod lasem, na wschodnich stokach Golcowa. Ma powierzchnię 366 m² i jest ogrodzony. Ogrodzenie tworzą murowane z kamienia słupki, betonowa podmurówka i grube rury żelazne pomiędzy słupkami. Na cmentarzu znajduje się 10 grobów zbiorowych i 16 pojedynczych z żeliwnymi krzyżami łacińskimi i lotaryńskimi. Nazwisk brak. Łącznie pochowano tutaj 47 żołnierzy armii austro-węgierskiej i 32 armii rosyjskiej. W górnej części cmentarza zasadzono pojedynczego modrzewia. Cmentarz wykonano jeszcze w czasie trwania wojny. Przystąpiono do tego w 1915, niezwłocznie po tym, jak w wyniku zwycięskiej dla Austriaków bitwy pod Gorlicami Rosjanie zostali odsunięci dalej na wschód. Projektantem cmentarza był Gustav Ludvig, ten sam, który projektował pobliski reprezentacyjny cmentarz wojenny nr 368 – Limanowa-Jabłoniec. Obok cmentarza prowadzi szlak turystyczny z Limanowej. Dla turystów wykonano przy cmentarzu zadaszoną wiatę z ławkami. Z miejsca tego rozciągają się rozlegle widoki na leżącą w dole Limanową i wznoszące się nad nią Pasmo Łososińskie. Piesze szlaki turystyczne niebieski: Limanowa – Jabłoniec – Golców – Przełęcz Ostra-Cichoń. Przypisy Bibliografia Jan Wielek: Limanowa i okolice. Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka, 1977. ISBN 83-217-2609-7. Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Andrzej Matuszczyk: Beskid Wyspowy. Pruszków: Oficyna Wyd. „Rewasz”, 2001. ISBN 83-85557-86-5.
Cmentarz wojenny nr 119 – Staszkówka

Cmentarz wojenny nr 119 – Staszkówka – austriacki cmentarz wojenny zaprojektowany przez Jana Szczepkowskiego. Znajduje się w centrum wsi Staszkówka, położonej w powiecie gorlickim, w gminie Moszczenica. Jest jednym z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu IV – Łużna. Cmentarz znajduje się w centrum wsi przy drodze do Łużnej. Na cmentarzu pochowanych jest łącznie 509 żołnierzy rosyjskich poległych w I wojnie światowej w 29 grobach zbiorowych (nagrobki w formie potrójnych żeliwnych krzyży lotaryńskich osadzonych na betonowym cokole) oraz 17 pojedynczych (nagrobki w formie pojedynczych żeliwnych krzyży lotaryńskich osadzonych na betonowym cokole) poległych 2 maja 1915 roku. Polegli żołnierze służyli m.in. w 123 Kozłowskim Pułku Piechoty i 124 Woroneskim Pułku Piechoty. Obiekt jest po gruntownym remoncie, zachowany w bardzo dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o łącznej powierzchni 780 m². Otoczony jest z trzech stron jednolitym kamiennym murem o wysokości około metra. Od strony drogi ogrodzenie wykonane jest z kamiennych słupów oraz drewnianych przęseł. Bramka wejściowa jest wykonana z dwóch masywnych kamiennych słupów. Przypisy Bibliografia R. Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne Tom I, Pruszków 1998. Mirosław Łopata, Cmentarze 1 wojny światowej
Воинское кладбище № 119 (Сташкувка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-793 от 24 января 1996 года. Воинское кладбище № 119 — Сташкувка (пол. Cmentarz wojenny nr 119 - Staszkówka) — воинское кладбище, находящееся в центре села Сташкувка, Малопольское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Российской армии, которые погибли 2 мая 1915 года во время Первой мировой войны. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. Кладбище спроектировал скульптор Ян Щепковский. На кладбище площадью 781 квадратный метр находятся 29 братских и 17 индивидуальных могил, в которых похоронены 516 российских солдат 123 Козловского и 124 Воронежского пехотных полков. 24 января 1996 года воинское кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А — 793). Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Метрика кладбища (пол.) Cmentarz wojenny nr 119 — Staszkówka (пол.)
Cmentarz wojenny nr 117 – Staszkówka

Cmentarz wojenny nr 117 – Staszkówka – austriacki cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Staszkówka w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Moszczenica. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Opis cmentarza Ma kształt prostokąta o łącznej powierzchni 650 m². Otoczony jest ogrodzeniem kamienno-drewnianym. Od tyłu jest to jednolity kamienny mur o wysokości około metra. Od frontu znajduje się murowana kapliczka, z której dwóch stron znajdują się wejścia na cmentarz. Wzdłuż ogrodzenia na placu cmentarnym nasadzono lipy. Na cmentarzu pochowanych jest łącznie 286 żołnierzy rosyjskich poległych w I wojnie światowej w 25 grobach zbiorowych (nagrobki w formie potrójnych żeliwnych krzyży lotaryńskich osadzonych na betonowym cokole) oraz 67 pojedynczych (nagrobki w formie pojedynczych żeliwnych krzyży lotaryńskich osadzonych na betonowym cokole) poległych w dniu 2 maja 1915 roku. Polegli żołnierze służyli m.in. w 10 i 124 Woroneskim Pułku Piechoty. Los cmentarza Obiekt jest po gruntownym remoncie, w trakcie którego usunięto zarośla i inną zachwaszczająca cmentarz roślinność oraz wyrównano pole cmentarne. Remont ogrodzenia wymagał m.in. wykonania nowych elementów drewnianych, wymurowania dwóch nowych słupków i cokolika. Kapliczkę również poddano renowacji, przy czym drewniane gonty zastąpiono bitumicznymi. Na polu cmentarnym na nowo poustawiano cokoliki z krzyżami, a przy drodze tablicę informacyjną. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji zachodniej, Warszawa 1995. R. Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne. Tom III. Brzesko – Bochnia – Limanowa, Pruszków 1998. Mirosław Łopata, Cmentarze 1 wojny światowej
Cmentarz wojenny nr 390 – Mogiła

Cmentarz wojenny nr 390 – Mogiła – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu XI Twierdza Kraków. Jest to niewielka kwatera we wschodniej części cmentarza parafialnego w Mogile, usytuowanego na osiedlu Wandy w Nowej Hucie. Pochowano na nim 71 żołnierzy austriackich z 3.,6.,14., 24. i 25. pułków piechoty, 16. pułku piechoty honwedów, 6. pułku ułanów, 12. pułku armat polowych Landwehry, 21. i 212. marszbatalionów Landszturmu, 2. i 79. batalionów Landszturmu, 35. pułku ciężkiej artylerii polowej, 53. pułku artylerii polowej, 2. pułku armat polowych Landwehry. 23 żołnierzy poległo 14 września 1914 roku, a 48 żołnierzy było ofiarami wybuchu amunicji, 2 sierpnia 1917 roku, w pobliskim forcie. Cmentarz zaprojektował Hans Mayr. Z oryginalnego projektu zachował się tylko pomnik centralny w kształcie krzyża, przykrytego daszkiem z czerwonej dachówki-karpiówki. Cmentarz, gdy powstał, był ogrodzony a na narożnych słupkach znajdowały się rzeźby żołnierskiej czapki położonej na wieńcu, motyw charakterystyczny dla tego Okręgu. W latach 2013–2017 przeprowadzono odbudowę cmentarza. Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-06-25]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-06-25].
Воинское кладбище № 390 (Могила)

Воинское кладбище № 390 (пол. Cmentarz wojenny nr 390) — воинское кладбище, которое занимает отдельный квартал на Могильском кладбище в краковском районе Нова-Хута, Польша. Некрополь входил в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище были похоронены военнослужащие Австро-Венгерской армии, погибшие в 1914 году во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году. Некрополь спроектировал австрийский архитектор Ганс Майр.На кладбище похоронены 71 австрийских солдат, из которых 38 человек погибли во время взрыва на складе амуниции Краковской крепости. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V—VII), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Ссылки Информация (пол.)
Cmentarz wojenny nr 364 – Kasina Wielka

Cmentarz wojenny nr 364 – Kasina Wielka – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu X Limanowa. Ten niewielki (110 m²) cmentarz znajduje się we wschodniej części miejscowości Kasina Wielka, obok stacji kolejowej, na zachodnim stoku Śnieżnicy. Ma kształt kwadratu. Pośrodku znajduje się pomnik, w formie obelisku, wykonany z kamienia. Wokół niego ułożone są symetrycznie groby. Cmentarz jest ogrodzony i obsadzony dookoła brzozami. Pochowano na nim 20 żołnierzy austro-węgierskich oraz 1 żołnierza niemieckiego, poległych w grudniu 1914 r. Cmentarz projektował Gustaw Ludwig. Obecnie, po kilku remontach, podczas których doszło do licznych błędów, obiekt ma wygląd znacznie odległy od oryginału - na cmentarzu umieszczono krzyże typu "rosyjskiego" (podwójne – prawosławne), mimo iż żołnierze rosyjscy nie są tam pochowani. Pomieszano również tabliczki – na krzyżach "rosyjskich" znajdują się imiona i nazwiska żołnierzy austriackich, podobnie na jedynym krzyżu typu "niemieckiego" znajduje się tabliczka żołnierza austriackiego (widać to również na ilustracji zamieszczonej w tym artykule). Zobacz też Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie Gustaw Ludwig Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-06-25]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-06-25]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-06-25].
Cmentarz wojenny nr 359 – Jaworzna

Cmentarz wojenny nr 359 – Jaworzna – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Jaworzna, w gmina Laskowa, w województwie małopolskim. Położony jest na grzbiecie Korabia na północnych stokach Pasma Łososińskiego w Beskidzie Wyspowym. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36. Historia Pochowano na nim 33 żołnierzy, którzy zginęli w tym rejonie na początku grudnia 1914 w czasie walki stoczonej przez oddział wojsk austro-węgierskich. Według opowiadań miejscowej ludności do walki doszło przypadkowo, gdy wycofujący się z Limanowej oddział żołnierzy rosyjskich natknął się na oddział żołnierzy austriackich. Nazwiska pochowanych nie są znane. Była to jedna z wielu bardzo zaciętych walk w ramach operacji łapanowsko-limanowskiej. Operacja ta zakończyła się zwycięstwem wojsk austriackich, które zahamowały rosyjską ofensywę w kierunku Krakowa i Śląska. Podobnie, jak inne cmentarze w Galicji z okresu I wojny, wykonano go jeszcze w czasie trwania wojny. Przystąpiono do tego w 1915, niezwłocznie po tym, jak w wyniku zwycięskiej dla Austriaków bitwy pod Gorlicami wyparto wojska rosyjskie dalej na wschód. Cmentarz został odnowiony. Opis cmentarza Projektantem cmentarza był Gustaw Ludwig. Jest to nieduży cmentarz na planie kwadratu, znajdujący się na skraju lasu, na wysokości około 700 m n.p.m. Jest skromny w formie, ale zaprojektowany estetycznie i starannie wykonany. Ogrodzenie składa się z niskich i grubych betonowych słupków połączonych grubymi żelaznymi rurami. Na rurach tych zamontowano niski płotek z drewnianych sztachet. Wejście prowadzi przez niską drewnianą bramkę. Na cmentarzu znajduje się duży drewniany krzyż, a po obydwu jego stronach po 4 mniejsze krzyże nagrobkowe kryte daszkiem. Wszystkie krzyże zamontowane są na betonowych cokołach. Pod cmentarzem znajduje się duża polana, z której rozciągają się szerokie widoki, obejmujące znaczną część horyzontu. Przez polanę, obok cmentarza prowadzi szlak turystyczny. Dla turystów zamontowano na górnej części polany wiatę i ławki. Szlaki turystyczne – czarny szlak pieszo-rowerowy z Laskowej na Sałasz Zachodni, gdzie łączy się z niebieskim szlakiem prowadzącym przez cały grzbiet Pasma Łososińskiego. Bibliografia J. Drogomir.Polegli w Galicji Zachodniej 1914-1915 (1918): wykazy poległych i zmarłych pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. T. 3, Tarnów: Muzeum Okręgowe, 2005. Dąbrowski Jan: Wielka Wojna 1914- 1918. Trzaska, Evert i Michalski /reprint-Wydawnictwo KURPISZ s.c., 1937/ reprint 2000. ISBN 83-87621-72-2. M. Weber: Cmentarzyska i groby naszych bohaterów w Małopolsce. Lwów: 1928.