NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dębno (jezioro w powiecie poznańskim)

Jezioro Dębno – jezioro w Polsce, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Stęszew, w granicach administracyjnych miasta Stęszew, na Wysoczyźnie Grodziskiej. Charakterystyka Akwen znajduje się na północny wschód od centrum Stęszewa. W większości brzegi jeziora stanowią granicę miasta (z wyjątkiem części południowego odcinka linii brzegowej). Jest to największe jezioro rynny Dębno – Lipno. W zlewni znajdują się przede wszystkim użytki rolne i nieco lasów (11,5%). Akwen leży w otulinie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Obok rozlewa swe wody mniejsze jezioro Bochenek. Do ichtiofauny jeziora należą głównie płoć i leszcz, z mniejszym udziałem okonia, krąpia, uklei, lina, karpia i karasia. Od strony Krąplewa istnieje kąpielisko. W pobliżu brzegu południowego stoi Motel AB (przy drodze krajowej nr 5). Dane morfometryczne Powierzchnia jeziora wynosi 25,1 ha, powierzchnia zlewni – 49,5 ha, a maksymalna głębokość – 11,6 m. Długość linii brzegowej to 2675 m. Zobacz też Dębno (jezioro w gminie Barwice) Przypisy Bibliografia Jerzy Siepak, Lubomira Burchardt, Mariusz Pełechaty, Artur Osowski, Badania hydrochemiczne na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego, UAM, Poznań, 1999, ss.9,10,14, ISBN 83-908178-4-5 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Dęby Młocińskie

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Dęby Młocińskie” – teren zieleni o powierzchni 9,26 ha, znajdujący się na terenie warszawskiej dzielnicy Bielany w rejonie Młociny. Opis Został ustanowiony rozporządzeniem wojewody mazowieckiego z dnia 1 lipca 2002. Szczególnym celem ochrony jest zachowanie fragmentów krajobrazu naturalnego i kulturowego, w szczególności drzewostanu z udziałem pomnikowych rozmiarów dębów szypułkowych oraz stanowisk turzycy drżączkowatej, a także znajdującego się tam miejsca pamięci z czasów II wojny światowej. Zespół stanowi pozostałość dawnych Lasów Młocińskich należących do starosty warszawskiego. W XVIII wieku stanowił własność Henryka Brühla, który założył tam bażantarnię i zwierzyniec. Pułkownik carski sprzed I wojny światowej, będący ostatnim właścicielem tego obszaru, założył park. Pozostałością potwierdzająca ten fakt są dwie aleje - grabowa oraz kasztanowcowa. Od lat 50. XX wieku teren ochronny w większości należał do Huty Warszawa (od 2005 roku własność spółki ArcelorMittal). W grudniu 2018 nieruchomość została sprzedana przez spółkę m.st. Warszawie. Teren zespołu ma stać się terenem leśnym zarządzany przez Lasy Miejskie. We wschodniej części zespołu, przy ul. Michaliny, znajduje się upamiętnienie żołnierzy Armii Krajowej poległych podczas ataku na lotnisko bielańskie podczas powstania warszawskiego w sierpniu 1944. W 2019 roku włodarze stolicy odkupili prawa do działki znajdującej się w rejonie ulic Encyklopedycznej oraz Michaliny, dlatego też Warszawa wzbogaciła się o kolejny fragment leśny. Dębami Młocińskimi zajmują się Lasy Miejskie - Warszawy. Teren ten musiał zostać należycie przygotowany, aby pełnił funkcje przyrodniczo-krajobrazowe, dlatego też pracownicy Lasów Miejskich, przeprowadzili działania porządkowe i pielęgnacyjne. Po przeprowadzonych zabiegach las zyskał status ogólnodostępnego. Przypisy Linki zewnętrzne Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Dęby Młocińskie” na stronach Urzędu m.st. Warszawy Zespół przyrodniczo-krajobrazowy Dęby Młocińskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-02-03].
Długa Polana (Tatry)

Długa Polana – polana w Dolinie Długiej (boczne odgałęzienie Doliny Chochołowskiej) w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się u wylotu tej doliny, za Chochołowskim Potokiem, po przeciwnej stronie polany Huciska. Od drogi prowadzącej przez Dolinę Chochołowską prowadzi do niej droga gruntowa przekraczająca Chochołowski Potok przy kamiennej figurce. Długa Polana nie jest jednak widoczna z polany Huciska ani z drogi przez Dolinę Chochołowską, gdyż znajduje się za wąskim pasem lasu. Jej obrzeżem płynie potok, uchodzący do Chochołowskiego Potoku. Położona jest na wysokości ok. 980–1000 m n.p.m. Nazwa pochodzi od jej długiego kształtu – potem przeniosła się na nazwę doliny. Dawniej Długa Polana wchodziła w skład Hali Jaworzyna, potem odłączyła się od niej. Była koszona, obecnie jest tylko z rzadka wypasana. Według danych z dzieła „Pasterstwo Tatr Polskich i Podhala” (t. VI – mapa) w 1956 r. znajdowały się na niej 2 zabudowania pasterskie: jeden szałas (bacówka) i jedna szopa inwentarska. Ich istnienie potwierdziła jeszcze kolejna inwentaryzacja, przeprowadzona w 1975 r. Nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny. Jest jedną z niewielu polan tatrzańskich, na których nadal odbywa się wypas (tzw. wypas kulturowy). Przypisy
Długi Staw Gąsienicowy

Długi Staw Gąsienicowy je ledovcové jezero ve skupině Gąsienicowých Stawů ve Vysokých Tatrách v Polsku. Je druhým nejvýše položeným plesem v západní části, nazývané Dolina Zielona Gąsienicowa, přičemž nejvýše položený je Zadni Staw Gąsienicowy. Má rozlohu 1,5930 ha a je 254 m dlouhé a 100 m široké. Dosahuje maximální hloubky 10,6 m a objem vody v něm činí 81 060 m³. Leží v nadmořské výšce 1783 m. Okolí Jezero má protáhlý tvar ze severu na jih, od nějž je odvozen jeho název. Západně od plesa klesá práh, pod nímž se nachází nižší patro Zieloné Gąsienicowe doliny s Czerwonymi Stawki Gąsienicowymi a Kurtkowcem. Na jihovýchodě leží o několik desítek metrů výše Zadni Staw Gąsienicowy. Východně se nad plesem zvedá hřeben Kościelce Vodní režim Ve vzdálenosti 20 severozápadně od jižního konce do jezera ústí potok ze Zadneho Stawu a voda odtéká ze severního cípu plesa na sever a posléze se stáčí na západ do Niżneho Czerwoneho Stawku. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Modrá turistická značka vede několik metrů od jeho severního břehu. Jezero je přístupné: po modré turistické značce od chaty Murowaniec k Czarnemu Stawu Gąsienicowemu a dále po zelené turistické značce na sedlo Karb a dále po modré turistické značce k plesu po černé turistické značce od dolní stanice lanovky na Kasprov vrch k rozcestí 50 m západně od plesa a dále po modré turistické značce k plesu Odkazy Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Długi Staw Gąsienicowy na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Długi Staw Gąsienicowy
Długi Staw Gąsienicowy

Der Polnische Lange See (pl. Długi Staw Gąsienicowy) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane und ist über einen markierten Wanderweg erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Schwarzbach ab. In der Nähe des Sees befindet sich die Höhle an der Quelle, eine der wenigen Höhlen in der Hohen Tatra. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Długi Staw Gąsienicowy

Długi Staw Gąsienicowy lub po prostu Długi Staw – należące do Gąsienicowych Stawów tatrzańskie jezioro polodowcowe położone na wysokości 1783 m w zachodniej części Doliny Gąsienicowej w Tatrach Wysokich. Przez górali nazywany był Kuklatym Stawem. Jezioro leży u zachodnich zboczy Kościelca w cyrku polodowcowym. Spływa do niego potok z wyżej położonego Zadniego Stawu Gąsienicowego. Połączone jest potokiem z Niżnim Czerwonym Stawkiem. Według danych z przewodnika Tatry Wysokie Witolda Henryka Paryskiego powierzchnia jeziora wynosi 1,58 ha (długość 254 m, szerokość 100 m), głębokość 10,6 m. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. powierzchnia jest nieco mniejsza i wynosi 1,564 ha. Jest to trzeci pod względem powierzchni i głębokości staw w Dolinie Gąsienicowej. W 1960 r. został zarybiony – wpuszczono do niego obcego dla fauny Tatr pstrąga źródlanego. Nad stawem stwierdzono występowanie turzycy Lachenala – bardzo rzadkiej rośliny, w Polsce występującej tylko w Tatrach i to w nielicznych tylko miejscach. W pobliżu stawu znajduje się jaskinia Schron przy Źródle. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy: – w pobliżu jeziora przebiega szlak łącznikowy z przełęczy Karb do zachodniej części Doliny Gąsienicowej. Czas przejścia od szlaku czarnego na Karb: 30 min, ↓ 20 min Przypisy
Dlhé pleso (Veľká Studená dolina)

Dlhé pleso je karové pleso ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 1,1175 ha, je 274 m dlouhé a 53 m široké. Dosahuje maximální hloubky 7,2 m a objemu 24 270 m³. Leží v nadmořské výšce 1894 m. Okolí Pleso se nachází u Slavkovské galerie v Dlhé kotlině v horní části Velké Studené doliny. Jižně od plesa se zvedá hřeben, který vychází na severovýchod z Východní Slavkovské veže. Severně nad plesem stojí Zbojnícka chata. Vodní režim Je to stálé pleso bez povrchového přítoku. Napájí ho ze severozápadu Zbojnícky potok přitékající pod kamením a suťoviskem z Nižného Zbojníckeho plesa. Odtéká na východ a napájí Vareškové oko a později Vareškové pleso a je pravou zdrojnicí Veľkého Studeného potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pro veřejnost od 16. června do 31. října po turistické značce, která prochází nad severním břehem jezera. od Rainerovy chaty trvá výstup asi 2 hodiny a 10 minut, od Zbojnícke chaty trvá sestup asi 10 minut. Odkazy Poznámky Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dlhé pleso (Veľká Studená dolina) na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dlhé pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Długi Staw Staroleśny
Długi Staw Staroleśny

Długi Staw Staroleśny lub po prostu Długi Staw, dawniej nazywany był także Podługowatym Stawem (słow. Dlhé pleso, Dlhé pleso Studenovodské, dawniej Podluhovaté jazero, niem. Langer See, Genersich-See, węg. Hosszú-tó, nagy-tar-pataki Hosszú-tó) – staw położony na wysokości 1886 m n.p.m., w Dolinie Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich, jeden z grupy 27 Staroleśnych Stawów. Nazwa pochodzi od podłużnego kształtu stawu. Znajduje się w kotlinie nazywanej Długą Kotliną, u północnych zboczy szczytu Skrajnej Nowoleśnej Turni (2358 m) i zasypywany jest osuwającymi się spod niej piargami. Staw mierzony był w latach 1931–1932 przez Józefa Szaflarskiego. Według jego pomiarów staw miał powierzchnię 1,124 ha, rozmiary 274 × 60 m i głębokość 7,2 m. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 1,60 ha, wymiary 274 × 53 m i głębokość ok. 6,8 m. Nazwa niemiecka Genersich-See upamiętnia Christiana Genersicha lub jego brata Samuela Genersicha. Szlaki turystyczne – niebieski szlak znad Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki biegnie wzdłuż Staroleśnego Potoku, potem obok Długiego Stawu Staroleśnego i wiedzie do Schroniska Zbójnickiego i dalej na Rohatkę. Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od schroniska na przełęcz: 1:15 h, ↓ 55 min Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Dlhé pleso (Velická dolina)

Dlhé pleso je karové pleso ve Velické dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,6255 ha, je 185 m dlouhé a 61 m široké. Dosahuje maximální hloubky 5,6 m a objemu 14 408 m³. Leží v nadmořské výšce 1939 m. Okolí Pleso se nachází v části Velické doliny nazývané Vyšná Kvetnica. Na severovýchodě se zvedá jižní rameno Guľatého kopce. Na západě do severního konce jezera ústí Krčmárov žľab z východního úbočí Gerlachovského štítu. Severně nad plesem se zvedá Zadná Velická dolina. Vodní režim Z jižního konce plesa odtéká Velický potok. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je přístupné pro veřejnost od 16. června do 31. října po zelené turistické značce od Sliezskeho domu a cesta trvá asi 1 hod. Značka prochází nad východním břehem jezera. Odkazy Poznámky Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Dlhé pleso (Velická dolina) na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dlhé pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Długi Staw Wielicki
Długi Staw Wielicki

Długi Staw Wielicki (słow. Dlhé pleso, Dlhé pleso Velické, niem. Langer See, Felker Langer See, węg. Hosszú-tó, felkai-völgyi Hosszú-tó) – staw położony w środkowych partiach Doliny Wielickiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się na wysokości 1945 m n.p.m., pomiędzy potężnym masywem Gerlacha a Suchą Kopą (Guľatý kopec, 2121 m), która rygluje od wschodu górne piętro doliny. Staw Długi ma liczyć wzdłuż 300 kroków, wszerz u końca górnego 30, u dolnego 120 – pisał Walery Eljasz w swych „Szkicach z podróży w Tatry” w opisie wycieczki przez Polski Grzebień, odbytej w 1872 r., dodając niżej: ...z niego uchodzi woda przez bujną alpejską łąkę, bogatą w roślinność górską, którą od imienia szwedzkiego botanika Walenberga, Ogrodem jego nazwano. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że jego powierzchnia to 0,63 ha, wymiary 185 × 61 m i głębokość ok. 5 m. Leży w kotlince, otoczony złomami u stóp najwyższego tatrzańskiego masywu – Gerlacha. Jest zasypywany przez piargi zsuwające się Żlebem Karczmarza i Żlebem Darmstädtera. Dzięki przezroczystej wodzie widoczne jest dno stawu nawet w najgłębszych miejscach. Woda wypływająca ze stawu, o której wspominał W. Eljasz, to Wielicka Woda, która poniżej stawu przepływa przez Wyżni Wielicki Ogród. Szlaki turystyczne – zielony szlak znad Wielickiego Stawu przechodzi obok Długiego Stawu Wielickiego i wiedzie dalej na Polski Grzebień. Czas przejścia znad Wielickiego Stawu do Długiego Stawu Wielickiego: 1 h, ↓ 0:45 h Czas przejścia od Długiego Stawu Wielickiego na Polski Grzebień: 0:45 h, ↓ 0:30 h Przypisy Bibliografia Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Długi Staw Wielicki”. [dostęp 2008-11-24]. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Dłusko (jezioro w powiecie łobeskim)

Dłusko – jezioro na Pojezierzu Ińskim, położone w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Węgorzyno. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 49,65 ha. Dłusko posiada wydłużony kształt o długości ok. 3 km, a szerokości do ok. 0,3 km. Przez środkową część jeziora przeprowadzono nasyp niemieckiej autostrady (zob. Berlinka), nigdy nie dokończonej. Podzieliła ona jezioro na dwie części: większą południową oraz mniejszą północną. Jezioro w całości znajduje się w Ińskim Parku Krajobrazowym, dokładnie w jego północnej części. Na południowy zachód od Dłuska wytyczono rezerwat przyrody Głowacz, a jego południowo-zachodni i wschodni brzeg jest granicą rezerwatu przyrody Źródliskowe Zbocza. Od Dłuska bierze początek rzeka Ukleja, która wypływa przy północno-zachodnim krańcu jeziora i płynie na północny zachód w kierunku jeziora Woświn. Nad północnym brzegiem jeziora leży wieś Dłusko. Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Utworzył on obwód rybacki obejmujący wody Dłuska wraz z odcinkiem rzeki Uklei od wypływu do jeziora Woświn – z wyłączeniem wód obiektu stawowego zlokalizowanego w rejonie miejscowości Dłusko. Południowy brzeg jeziora stanowi granicę między gminą Węgorzyno a gminą Ińsko. W 1955 roku zmieniono urzędowo niemiecką nazwę jeziora – Dolgen-See, na polską nazwę – Dołsko. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych w wykazie hydronimów przedstawiła nazwę Dłusko. Zobacz też Dłusko Przypisy
Elektrociepłownia Bielsko-Północ

Elektrociepłownia Bielsko-Północ (EC2) – elektrociepłownia znajdująca się w Czechowicach-Dziedzicach, będąca od 28 grudnia 2001 r. w składzie Południowego Koncernu Energetycznego S.A. Wraz z Elektrociepłownią Bielsko-Biała (EC1) w Bielsku-Białej wchodzi w skład Zespołu Elektrociepłowni Bielsko-Biała. Została zaprojektowana z myślą o zasilaniu w energię nowo budowanej w Bielsku-Białej Fabryki Samochodów Małolitrażowych oraz sąsiednich osiedli. Budowę rozpoczęto w 1975 r., a zakończono w roku 1997. W Elektrociepłowni Bielsko-Północ zainstalowane są: blok ciepłowniczy BC50 z kotłem fluidalnym Ofz230 dwa kotły parowe olejowe typu OO70. Moc elektryczna osiągalna wynosi 55 MW, a osiągalna moc cieplna 172 MJ/s. Roczna produkcja energii elektrycznej wynosi 290 000 MWh, a produkcja ciepła 730.000 GJ Komin elektrociepłowni mierzy 225 m (15. pod względem wysokości w Polsce). Linki zewnętrzne PKE SA Zespół Elektrociepłowni Bielsko-Biała. energetyka.wnp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-26)].
ТЭЦ Бельско-Полноц

ТЭЦ Бельско-Полноц — теплоэлектроцентраль на юге Польши в городе Бельско-Бяла. В 1975 году для обеспечения тепловой энергией Бельсько-Бяльского автомобильного завода и жилых кварталов на севере города (а также прилегающего поселка Чеховице-Дзедзице) ввели в эксплуатацию котельню, которая в дальнейшем превратилась в ТЭЦ Бельсько-Полноц или Бельсько-Бяла-2 (ЭС-2). Она имела пять котлов: три паровых на мазуте и два угольных водогрейных. В 1997 году на площадке построили энергоблок типа BC50, который оснастили угольным котлом с циркулирующим кипящим шаром OFz-230, поставленным компанией Rafako (Рацибуж). В нем также установили теплофикационную турбину 13CK55 мощностью 55 МВт ельблонгской филии концерна ABB (до 1990 года носила название Zamech). После этого отказались от водогрейных и одного парового котлов, но продолжили использовать два паровых котла OO-70 мощностью по 44,4 МВт (производства компании Sefako из Сендзишува). В такой конфигурации общая тепловая мощность ТЭЦ составляла 201,4 МВт. Для удаления продуктов сгорания предназначен дымоход высотой 225 метров. См. также Список электростанций Польши Список самых высоких сооружений Польши Примечания
ТЕЦ Бельсько-Полноц

ТЕЦ Бельсько-Полноц – теплоелектроцентраль на півдні Польщі у місті Бельсько-Бяла. У 1975 році для забезпечення тепловою енергією Бельсько-Бяльського автомобільного заводу та житлових кварталів на півночі міста (а також прилеглого містечка Чеховіце-Дзедзіце) ввели в експлуатацію котельню, яка в подальшому перетворилась на ТЕЦ Бельсько-Полноц або Бельсько-Бяла-2 (ЕС-2). Вона мала п'ять котлів: три парові на мазуті та два вугільні водогрійні. У 1997-му на майданчику звели енергоблок типу BC50, який обладнали вугільним котлом з циркулюючим киплячим шаром OFz-230, постаченим компанією Rafako (Рацибуж). У ньому також встановили теплофікаційну турбіну 13CK55 потужністю 55 МВт ельблонзької філії концерну ABB (до 1990-го носила назву Zamech). Після цього відмовились від водогрійних та одного парового котлів, проте продовжили використовувати два парові котли OO-70 потужністю по 44,4 МВт (виробництва компанії Sefako з Сендзішува). У такій конфігурації загальна теплова потужність ТЕЦ становила 201,4 МВт. Для видалення продуктів згоряння призначений димар висотою 225 метрів. Див. також Список електростанцій Польщі Список найвищих споруд Польщі Примітки
Elektrociepłownia Bielsko-Biała

Elektrociepłownia Bielsko-Biała (EC1) – elektrociepłownia znajdująca się w Bielsku-Białej, będąca od 28 grudnia 2001 w składzie Południowego Koncernu Energetycznego S.A. Wraz z Elektrociepłownią Bielsko-Północ (EC2) w Czechowicach-Dziedzicach wchodzi w skład Zespołu Elektrociepłowni Bielsko-Biała. Obecnie wchodzi w skład Tauron Ciepło. Obecny zakład ciepłowniczy powstał w latach 2011–2013 i zastąpił starszy wybudowany z myślą o zastąpieniu wielu lokalnych i przemysłowych kotłowni w latach 1960–73. Stara elektrociepłownia Bielsko-Biała składała się z czterech kotłów parowych: dwóch typu OP120, jednego typu OP140 i jednego typu OP230; oraz trzech turbozespołów: dwóch typu TUK 25 (upustowo-kondensacyjne) i jednego typu TP 30 (przeciwprężny). Moc elektryczna osiągalna wynosiła 77 MW, a osiągalna moc cieplna – 275 MJ/s. Roczna produkcja energii elektrycznej wynosiła 260 000 MWh, a produkcja ciepła 2 580 000 GJ. Kominy elektrociepłowni mierzyły odpowiednio: 160 m – (25. pod względem wysokości w Polsce), wybudowany w 1967 120 m – wybudowany w 1960 Od sierpnia 2019 rozpoczęła się procedura wyburzania nieczynnej starej elektrociepłowni. Wyburzone zostały oba kominy 160 i 120 m, chłodnia kominowa, maszynownia, sprężarkownia. Prace rozbiórkowe trwały do kwietnia 2021. Przypisy Linki zewnętrzne PKE SA Zespół Elektrociepłowni Bielsko-Biała. energetyka.wnp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-26)]. Elektrociepłownia Bielsko-Biała w serwisie fotopolska.eu Fotorelacja z elektrociepłowni po jej modernizacji w 2013 roku Aktualne dane bloków ciepłowniczych
ТЭЦ Бельско-Бяла

ТЭЦ Бельско-Бяла – теплоэлектроцентраль на юге Польши в городе Бельско-Бяла. В 1960 году на площадке станции ввели в эксплуатацию центральную котельню с тремя котлами ОР-120 производства австрийской компании Pauker и двумя турбинами TUK-25 чешского Первого Бренского завода. В 1965 году к ним добавили котел ОР-140 рацибужской компании Rafako и третью турбину, а в 1979 году стал действовать еще один котел Rafako типа ОР-230 и четвертая турбина, что довело электрическую мощность станции до 99,5 МВт. Для покрытия пиковых нагрузок в 1973 году добавили водогрейный котел Rafako WP-120 мощностью 140 МВт, после чего тепловая мощность ТЭЦ достигла 535 МВт. По состоянию на вторую половину 2000-х годов общая электрическая мощность станции составляла 77 МВт, при этом продолжали работать две турбины TUK-25 и одна TP-30 (последнюю когда-то поставила компания Zamech из Эльблонга). В 2013 году на площадке запустили новый энергоблок BC50, который оснащен котлом с циркулирующим кипящим шаром Foster Wheeler CFB 219 и турбиной с противодавлением Siemens мощностью 50,8 МВт. Тепловая мощность этого блока составляет 106 МВт, а его общая паливная эффективность достигает 90%. На случай пикового спроса установлены два мазутных котла производства Loos мощностью по 38 МВт, а для покрытия суточных колебаний ТЭЦ оснащена резервуаром-аккумулятором объемом 20 тыс. м³. После запуска этих объектов старые мощности были выведены из эксплуатации. Станция использует уголь, доставка которого осуществляется железнодорожным транспортом. Удаление продуктов сгорания старой ТЭЦ осуществлялось с помощью двух дымоходов высотой 120 метров и 160 метров, которые были построены в 1960 и 1967 годах. После введения нового блока, который имеет собственный дымоход, два старых демонтировали в 2019 году. Примечания