NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wilki Krosno

Wilki Krosno (Wolves Krosno) is a Polish motorcycle speedway team based in Krosno. The club operates under the name of Cellfast Wilki Krosno. The team currently competes in the Ekstraliga (the highest division). History of speedway in Krosno Legia Krosno During the 1957 Polish speedway season a team called Legia Krosno took part in the third division south using the relatively newly built Stadion MOSiR Krosno. They competed for five seasons in total, until the end of the 1961 season. Karpaty Krosno In 1962, the name of the Krosno team became Karpaty Krosno (Carpathians) after the sports club in Krosno. The team competed in the second division and achieved a best place finish of third in 1963. However, in 1969, due to financial problems, the club's activities were suspended. KKŻ Krosno After nearly 20 years without speedway the city welcomed KKŻ Krosno for the 1988 Polish speedway season. The team spent nine uninspiring years in the second division. ŻKS Krosno For the 1997 Polish speedway season the team were known as ŻKS Krosno (Żużlowy Klub Sportowy w Krośnie). When the Ekstraliga was introduced in 2000, the club were in the 2. Liga. ŻKS ran for five seasons. KSŻ Krosno Yet another name was used for the seasons from 2002 to 2006. The team was called KSŻ Krosno (Krośnieńskie Stowarzyszenie Żużlowe) but the result was the same as the team struggled in the lower tiers of Polish speedway. KSM Krosno KSM Krosno (Krośnieńskie Stowarzyszenie Motorowe Krosno) was the next name change for the 2007 Polish speedway season. KSM languished near the bottom of 2. Liga for multiple seasons before a regular season 2nd place finish in 2013. The name disappeared at the end of the 2018 season, as the team finished last in 2.Liga. Wilki Krosno In 2018, during a press conference, the authorities of Krosno presented a new club that replaced KSM Krosno. The new club played matches for the first time in 2019. In 2020, Wolves Krosno won all their matches and advanced to the Polish Speedway First League (Liga.1). Additionally lighting was built in the city's stadium. In 2021, the team lost the final to Ostrovia. In the following year, Wilki Krosno won the final against Zielona Góra and were promoted for the first time in the history of Krosno to the highest division in Poland called the Ekstraliga. In 2022, the extension of the stadium also began. During the 2022 Polish Speedway season the team won the 1.Liga title. Previous teams References
Pałac Mycielskich w Kobylepolu w Poznaniu

Pałac Mycielskich w Kobylepolu w Poznaniu – nieistniejący pałac rodziny hrabiego Mycielskiego. Usytuowany był w dolinie rzeki Cybiny w Kobylepolu w Poznaniu. Obecnie w tym miejscu istnieje polana, zwana potocznie polaną Mycielskich. Historia Pierwotnie w tym miejscu stał dwór rodziny Koźmińskich. W 1759 roku hrabia Józef Mycielski żeniąc się z Franciszką Ksawerą Koźmińską stał się właścicielem posiadłości. W latach 1842–1844 (wnętrza ukończono do 1855 roku) wzniósł pałac na skraju rozległej polany nad doliną Cybiny, który był jego siedzibą do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Rezydencja została zbudowana w stylu toskańskiej willi, według projektu niemieckiego architekta Friedricha Augusta Stülera. Po zajęciu pałacu przez Niemców urządzono w nim sierociniec (Kinderheim) dla dzieci z par mieszanych polsko-niemieckich, polskich dzieci przeznaczonych do zniemczenia i sierot niemieckich. Pałac spłonął podczas działań wojennych razem z bogato wyposażonym wnętrzem. Według innych źródeł, pałac po ustaniu walk mogli podpalić Polacy. W pobliżu pałacu stała figura św. Jana Nepomucena z 1694 roku ufundowana przez Franciszka Skaławskiego, odnowiona w 1890 roku przez hrabiego Józefa Mycielskiego, ówczesnego właściciela Kobylepola. Ustawiona na cokole rokokowym, frontem zwrócona była do obecnej ul. abp. Walentego Dymka. Przetrwała II wojnę światową bez uszkodzeń. W 1957 roku została przeniesiona przed pałac arcybiskupi na Ostrowie Tumskim. Do dzisiaj zachowała się część bramy do pałacowego parku, fragmenty parku i kolumna z westybulu, która służy jako podstawa figury Matki Boskiej stojącej w pobliżu. Galeria Przypisy
Parafia św. Małgorzaty w Raciborowicach

Parafia św. Małgorzaty w Raciborowicach – rzymskokatolicka parafia znajdująca się w archidiecezji krakowskiej, w dekanacie Kraków-Prądnik, w Polsce. Historia Parafia powstała na początku XIV w. Pierwszy znany proboszcz - Raynerius sprawował posługę w Raciborowicach w latach 1325-1327. Obecny, murowany kościół wzniesiono w latach 1460–1476 z fundacji ks. Jana Długosza. Zastąpił on wcześniejszą, drewnianą świątynię. W 1944 i w 1945 przy parafii wakacje spędzał jako kleryk Karol Wojtyła. Wspomnienia z tego okresu zawarł w swojej autobiografii Dar i tajemnica. Przez wiele wieków do parafii należała wieś Bieńczyce, na terenie której w 1949 rozpoczęto budowę miasta Nowa Huta i w 1951 przyłączono ją do Krakowa. Jako że w zamyśle komunistycznych władz w Nowej Hucie miało nie być kościołów, w początkowym okresie posługę duszpasterską w nowej dzielnicy Krakowa pełnili księża z Raciborowic. Bibliografia Parafia św. Małgorzaty w Raciborowicach. [dostęp 2019-04-20]. (pol.). Parafia św. Małgorzaty w Raciborowicach. Archidiecezja krakowska. [dostęp 2019-04-20]. (pol.).
Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego – studio nagraniowe oraz sala koncertowa w budynku O-2 Polskiego Radia przy ul. Modzelewskiego 59. Studio Polskiego Radia zostało otwarte w 1991 roku jako Studio S1. W 1996 roku Studiu S1 zostało nadane imię Witolda Lutosławskiego. W Studiu odbywa się szereg koncertów różnych gatunków muzyki poważnej, jazzowej, folkowej, koncerty i słuchowiska dla dzieci oraz liczne festiwale muzyczne. Akustyka studia została uznana za jedną z najlepszych w tej części Europy. Studio ma 2-sekundowy pogłos naturalny, kubaturę 10 tys. m³, 330 m² estrady oraz 405 miejsc siedzących. Przypisy
Parafia Rozesłania Apostołów w Gruszowie

Parafia Rozesłania Świętych Apostołów w Gruszowie – parafia rzymskokatolicka, terytorialnie i administracyjnie należąca do archidiecezji krakowskiej, do dekanatu Dobczyce. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na kwiecień 2019 proboszczem parafii był ks. mgr Zbigniew Ochała. Przypisy
Stadion Energetyka w Poznaniu

Stadion Energetyka w Poznaniu (początkowo nazywany Areną PeWuKi) – dawny stadion sportowy z bieżnią lekkoatletyczną, zlokalizowany przy ul. Władysława Reymonta obok parku Jana Kasprowicza, niedaleko hali widowiskowo-sportowej Arena, na terenie jednostki pomocniczej miasta Osiedle Św. Łazarz w Poznaniu. Obecnie zdewastowany, przeznaczony do likwidacji. Historia Powstał w 1929 roku na Powszechną Wystawę Krajową. Posiadał krytą trybunę mieszczącą 4000 widzów. W czasie II wojny światowej mieścił się tutaj obóz pracy dla Żydów. Po wojnie ze stadionu korzystali m.in. piłkarze klubów KS Energetyk i Poznaniak Poznań, mecze rozgrywali tu również rugbiści Polonii i Posnanii, a także organizowano międzynarodowe mecze rugby. 8 kwietnia 2010 roku drewniana trybuna stadionu została podpalona i spłonęła w pożarze. Stadion Energetyka jest wpisany do rejestru zabytków w ramach zespołu urbanistyczno-architektonicznego dzielnic XIX-wiecznego Poznania pod nr. A 239 z dnia 6 października 1982 roku. Przypisy
Cmentarz ewangelicki w Brzezinach (Warszawa)

Cmentarz ewangelicki w Brzezinach lub cmentarz ewangelicko-augsburski w Brzezinach – cmentarz ewangelicki położony na terenie warszawskiej dzielnicy Białołęka przy ul. Kamykowej. Powierzchnia cmentarza to ok. 1,5 ha. Cmentarz powstał jako miejsce spoczynku osadników niemieckich zamieszkujących tę część Białołęki. Do wybuchu II wojny światowej należał do ewangelickiej parafii w Nowym Dworze Mazowieckim. Niemieccy osadnicy zamieszkiwali te tereny do 1941, kiedy to zostali przesiedleni przez władze okupacyjne, najprawdopodobniej na Pomorze, co wiązało się z zamknięciem nekropolii. Od 2012 cmentarz ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków. W 2024 roku diecezja warszawska Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego podpisała mowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości z jednym z deweloperów, który na swój koszt miał przeprowadzić ekshumacje szczątków osób pochowanych na cmentarzu, przenieść je do wspólnego grobu na cmentarzu w Żyrardowie, a w miejscu nekropolii zbudować osiedle domów jednorodzinnych. Po protestach mieszkańców, w marcu tego samego roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków wszczął procedurę wpisu cmentarza do rejestru zabytków, a w sierpniu wpisał go do rejestru. Przypisy
Oczyszczalnia Ścieków „Centralna” w Toruniu

Oczyszczalnia Ścieków „Centralna” w Toruniu – oczyszczalnia ścieków znajdująca się przy ul. Szosa Bydgoska 49 w Toruniu, od 2003 roku prowadzona przez Toruńskie Wodociągi. Oczyszcza ścieki z Torunia oraz gmin ościennych, doprowadzane siecią kanalizacyjną oraz dowożone samochodami asenizacyjnymi. Maksymalna przepustowość oczyszczalni wynosi 90 tys. m³ na dobę. W czerwcu 1994 roku Rada Miasta Torunia podjęła decyzję o powstaniu oczyszczalni ścieków w zachodniej części miasta. Budowa rozpoczęła się w 1995 roku, a całość oddano do użytku w 1998 roku. Cały proces inwestycyjny, który wyniósł około 150 mln zł był sfinansowany z budżetu miasta i państwa oraz z Narodowego i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a także z Banku Ochrony Środowiska. Przypisy
Cmentarz ewangelicko-augsburski w Aleksandrowie (Warszawa)

Cmentarz ewangelicko-augsburski w Aleksandrowie – cmentarz ewangelicki położony na terenie osiedla Aleksandrów w warszawskiej dzielnicy Wawer, przy ul. ks. Szulczyka. Opis Cmentarz powstał w drugiej połowie XIX wieku jako miejsce pochówku dla zamieszkujących wówczas wieś Aleksandrów, niemieckich kolonistów z Meklemburgii i Pomorza. Cmentarz działał do końca II wojny światowej. Do dzisiaj zachowało się kilkanaście nagrobków z inskrypcjami w języku polskim i niemieckim. Od 2016 cmentarz ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Biuro Wystaw Artystycznych w Tarnowie

Biuro Wystaw Artystycznych w Tarnowie – miejska instytucja kultury działająca, w obecnym kształcie, od 1996 roku w Tarnowie. Historia Od 1975 roku istniało w mieście państwowe Biuro Wystaw Artystycznych. Po komunalizacji galeria przeniosła się do siedziby w kamienicy Rynek 4 w Pasażu Tertila, gdzie mieściły się dwie przestrzenie ekspozycyjne: Galeria Pasaż i Galeria Mała. Od 3 grudnia 2010 roku do 30 kwietnia 2013 galeria i biuro znajdowały się w budynku głównego dworca PKP w Tarnowie. Profil i wystawy Siedziba galerii mieści się w pałacyku w Parku Strzeleckim. Galeria zajmuje się prezentacją sztuki współczesnej; klasyki polskiej sztuki współczesnej, najciekawszych zjawisk sztuki polskiej ostatnich lat oraz tarnowskiego środowiska artystów. Każdego roku galeria jest organizatorem wielu wystaw i zdarzeń artystycznych realizowanych we własnej siedzibie oraz w innych miejscach w Polsce i za granicą. Od 2004 roku każdej jesieni galeria organizuje interdyscyplinarny „Festiwal Sztuki ArtFest" – platformę spotkań artystów różnych dziedzin, której efektem są wystawy, koncerty, spektakle teatralne, projekcje, spotkania, publikacje. Przypisy
Parafia św. Michała Archanioła w Broniszewicach

Parafia Świętego Michała Archanioła w Broniszewicach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu czermińskiego diecezji kaliskiej. Parafia liczy 445 wiernych. Historia W XIV wieku wieś Broniszewice należała do Broniszów herbu Pomian. Parafię erygowano między 1411 a 1422, wydzielając ją z parafii czermińskiej. W parafii w ciągu wieków wznoszono kościoły drewniane, które ulegały zniszczeniu. Pierwszy z nich był pod wezwaniem św. Michała Archanioła i św. Bartłomieja Apostoła. W XVIII wieku w kościele w Broniszewicach czczono słynący łaskami wizerunek Matki Bożej, który musiał spłonąć wraz ze świątynią. Z poprzednich kościołów zachował się barokowy krucyfiks oraz pacyfikał z XVIII wieku. Obecny ceglany kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła wzniesiony został w stylu neogotyckim w 1896. Na terenie parafii dominikanki prowadzą dom pomocy społecznej dla chłopców. Od 25 marca 1992 parafia terytorialnie należy do diecezji kaliskiej, wcześniej w gnieźnieńskiej. Proboszczowie ks. Hieronim Żurawski – od 2015 ks. Andrzej Musiał – 2013-2015 ks. Janusz Kulbarsch – 1990-2013 Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji kaliskiej
St. Anton kirke i Łódź

St. Anton kirke i Łódź (polsk Kościół p. w. św. Antoniego) ligger på den plads, hvor St. Anton kapel lå i Łagiewniki-skoven. Den barokke, etskibede murkirke er viet til St. Anton. Den blev rejst i årene 1702-1723 med grundplan som et latinsk kors, med to kapeller og et halvcirkelformet presbyterium. Kirken blev indviet den 16. maj 1726 af ærkebiskoppen af Gniezno, primas Teodor Potocki. Til minde om indvielsen er et portræt af Potocki hængt op på kirkens sydlige mur.
St. Anthony's Church, Łódź-Łagiewniki

St. Anthony of Padua Church in Łódź-Łagiewniki - Baroque Franciscan parish church, built in the first half of the 18th century, located in Łódź-Łagiewniki (central Poland). Since 1946 it belongs - along with the monastery - to the historic buildings of Łódź. History and nowadays The church of St. Anthony of Padua was built between 1701 and 1723. It was consecrated on 16 May 1726, by Primate Teodor Potocki, Archbishop of Gniezno. For the next decades, the Franciscan church served as a center of worship for the local Catholics, especially for the pilgrims. In January 1902, when the new parish was created in Łagiewniki, under the pastoral care of the local Franciscans, the church of St. Anthony of Padua become a parish church. Nowadays, the Franciscan church is known as one of the oldest Baroque buildings in Łódź, and not only as a place of prayer. Every summer musical concerts are organized here, and many young couples decide to arrange a wedding ceremony here. Architecture of the church The Baroque church was built on a plan of the sign of the Latin cross. The facade of the church is two storied. Inside the church there are many valuable elements: main altar (Baroque) of St. Anthony of Padua, chapel of blessed Raphael Chyliński with his coffin, side altars (renovated), Baroque wooden ambo with St. Francis of Assisi painting, etc. Also, there are some valuable paintings and chasubles in the sacristy of the church. Small photo gallery Source materials Piotr Mielczarek OFMConv., Łagiewniki - kościół i klasztor Franciszkanów (in Polish). Wydawnictwo Ojców Franciszkanów, Niepokalanów, 1995, ISBN 83-86412-15-1 Łódź-Łagiewniki location, St. Anthony of Padua Church, etc. (website in English) The history of the sanctuary and the church of St. Anthony in Łódź-Łagiewniki (website in Polish)
Iron Gate Square

Iron Gate Square (Plac Żelaznej Bramy) is a large open space in the city center of Warsaw. The square took its name from a large iron gate that once secured the western boundary of the Saxon Garden. History In the 17th century, the area to the west of Warsaw's Old Town was being parceled out and rapidly built up. It was there that the widow of Jan Wielopolski founded a small town (jurydyka) named Wielopole after her late husband. The town was centered on a small market place dubbed Targowica Wielopolska, "Wielopole Market Place." Though the town was small and poor, it was probably designed by Tylman van Gameren, one of the most renowned architects of the age. The town bordered another small market town, Mirów. In the 18th century, the mighty Radziwiłł family built a palace there. The structure was later bought and expanded by the Lubomirski family, which gave their name to the palace. About the time the palace was built, the town began to prosper. Under King Augustus II the Strong, the area was completely rebuilt. As August was obsessed with the idea of a "Saxon Axis," he decided to demolish the poor wooden houses in the area and incorporate the market place into the city of Warsaw. The Lubomirski Palace was also to be demolished, as it was constructed some 30 degrees off the axis. However, the plan had to be called off due to financial difficulties and the eventual death of the monarch. Nevertheless, the area continued growing thanks to both the palace and the local market place. It was there that the first permanent coffee house in Warsaw was opened in 1759. It was also there, in the market place, that six large barracks of the Royal Horse Guard were built. The barracks were demolished by the Russians in the 19th century. In their place a new, smaller square was created. It inherited the name "Plac Mirowski," after the village of Mirów that once stood there. Between 1899 and 1901, two large markets were built there. The entire area, excluding the two markets, was completely demolished by the Germans in the aftermath of the 1944 Warsaw Uprising. After the war, the Saxon Garden was delimited on the west, and the place of the former iron gate is now occupied by a street. The Lubomirski Palace was partially rebuilt, but was rotated some 30 degrees to conform to the Saxon Axis. In the 1960s, under Władysław Gomułka, the former square was built up with large apartment blocks. Even though the square no longer exists, the new buildings retain "Iron-Gate Square" addresses. References External links Current and prewar views of the Lubomirski Palace Prewar view Prewar view, map and panorama
Place de la Porte-de-Fer

La place de la Porte-de-Fer (polonais : Plac Żelaznej Bramy) est une place située dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. Le nom de la place vient de la grande barrière en fer forgé qui sécurisait autrefois l'ouest du jardin de Saxe. Histoire Au XVIIe siècle, la zone est composée de bâtiments épars. C'est à cet endroit que l'épouse de Jan Wielopolski (pl) fonde une Jurydyka (pl) (village) qu'elle appelle Wielopole en hommage à son mari. Le village est érigé autour d'un petit marché surnommé « Targowica Wielopolska ». Malgré sa modestie, le village est probablement construit selon les plans de Tylman van Gameren, l'un des architectes les plus renommés de l'époque. Le village borde le petit marché de Mirów (pl). Au XVIIIe siècle, la famille Radziwiłł construit un palais. Le bâtiment est ensuite acheté puis agrandi par la famille Lubomirski et devient le palais Lubomirski (pl). Dès sa construction, le village commence à prospérer. Sous le règne d'Auguste II, la zone est entièrement repensée. Le roi est déterminé à créer une nouvelle perspective urbaine, il décida donc de détruire les maisons de bois et fit déplacer le marché à l'intérieur de Varsovie. Le palais Lubormiski devait également être détruit car présent dans l'axe imaginé par le roi, mais sa destruction est abandonnée après des difficultés financières. Après la mort de Stanislas, la zone continue de se développer grâce au marché local et au palais. C'est à cet endroit que le premier café permanent ouvre en 1759. Six baraquements de la garde royale sont également construits. Ils ont été détruits par les Russes au XIXe siècle. À leur emplacement, un nouveau parc, baptisé « parc Mirowski » d'après le nom de l'ancien village (Mirów), est dessiné. Entre 1899 et 1901, deux grands marchés s'installent à nouveau. En août 1944, lors l'insurrection de Varsovie la zone est entièrement détruite. Après la guerre, le jardin de Saxe est délimité à l'ouest, et une rue occupe l'emplacement de l'ancienne barrière de fer forgé. Le palais Lubomirski est partiellement reconstruit, mais décalé de 30 degrés pour s'insérer dans l'axe saxon. Dans les années 1960, des barres d'immeubles sont édifiées. Si le parc n'existe plus depuis, les adresses des immeubles portent toujours la mention « Żelaznej Bramy ». Références Voir aussi Axe saxon Liens externes Portail de Varsovie
Mühlentor (Stargard)

Das Mühlentor (auch Hafentor, Wassertor; polnisch Brama Młyńska, Portowa, Wodna) in Stargard (Stargard in Pommern) wurde um die Mitte des 15. Jahrhunderts aus Backstein errichtet. Es ist mit seiner ungewöhnlichen Architektur eines der Wahrzeichen der Stadt. Eine Seltenheit ist die Anlage des Tors über dem Fluss Ihna (Mała Ina), wodurch im Verteidigungsfall ein Fallgatter ins Flussbett hinabgelassen und der innerhalb der Befestigungen befindliche Stargarder Hafen vor Eindringlingen geschützt werden konnte. Jedoch bot bereits die Strömung, die durch die schmale Mauereinfassung des Flusses an dieser Stelle entstand, ausreichend Schutz. Charakteristisch sind auch die beiden zierlichen Türme mit so genannten Stargarder Blenden (Urform an der Stargarder Marienkirche). Gegenwärtig ist das Tor Sitz des Stargarder Verbandes der Kunstfreunde „Brama“. Literatur Schöne: Das Mühlentor in Stargard. In: Zeitschrift für Bauwesen. Nr. 3, 1861, Sp. 423–424 (zlb.de – Atlas: Blatt 49). Weblinks Einzelnachweise
Mill Gate (Stargard)

Mill Gate (Polish: Brama Młyńska, German: Mühlentor) is an old entrance to the city of Stargard, in Poland, which functioned also as a watergate on Ina river. In medieval times the watch lowered a portcullis into the river for the night, which secured Stargard harbour, situated behind the fortification (an exception in this area), from intruders. Both towers have the so-called Stargard blend motive (the same as in St. Mary's church). Today the Mill Gate is the seat of Stargard's Society of Fine Art Lovers. In 2010, due to its historical and artistic values the Mill Gate, along with the medieval city walls of Stargard, was listed by the President of Poland as a Historic Monument of Poland. In 1454, during the Wheat War, the people of Szczecin, to prevent transport on the Ina river, stretched chains between its banks in an attempt to stop barges from Stargard. As a result of these actions, the people of Stargard appealed to Wartislaw IX to settle the dispute. He ruled in favor of the merchants from Stargard. As a sign of victory and contempt for the people of Szczecin, they tore down the chains obstructing the river channel and hung them on the 'Mill Gate', where they remain to this day. See also Waterpoort, another surviving medieval watergate. References
Molenpoort (Stargard)

De Molenpoort (Pools: Brama Młyńska, Duits: Mühlentor) is een waterpoort in de Poolse Hanzestad Stargard (Duits: Stargard in Pommern). De gotische waterpoort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds het begin van de 15e eeuw.De poort maakte onderdeel uit van de stadsmuur van Stargard. De Molenpoort is zo'n 14 meter breed en 6 meter breed. De waterpoort heeft twee bakstenen torens. Deze torens zijn zo'n 28 meter hoog. Het gebouw is door haar unieke uiterlijk, een van de herkenningspunten van Stargard. Afbeeldingen