NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Mikołaja w Hrebennem

Cerkiew św. Mikołaja w Hrebennem – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Hrebennem. Historia obiektu Pierwsza wzmianka o istnieniu cerkwi, a w zasadzie popa z Hrebennego, pochodzi z roku 1472. Do II połowy XVII na terenie Hrebennego były dwie cerkwie. Obecna cerkiew według badania P. Sygowskiego powstała w na początku XVIII wieku i została przebudowana w 1882. Wcześniej podawano różne daty poczynając od roku 1600. Parafia należała do dekanatu potelickiego, po I wojnie światowej do rawskiego. Do parafii należały cerkwie filialne w Małych Mostach i Siedliskach. Po 1947 cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. W latach 1965–1984 były jednak odprawiane nieregularnie msze w rycie greckim, po 1984 regularnie. Obecnie znajduje się tutaj siedziba parafii greckokatolickiej dekanatu przemyskiego. Architektura i wyposażenie Cerkiew ma konstrukcję zrębową, jest trójdzielna, wszystkie trzy części są trójkondygnacyjne, zbudowane na planach kwadratów, nakryte ośmiobocznymi kopułami z latarniami. Poszczególne kondygnacje oddzielają szerokie okapy. Dawne pokrycie gontowe zmienione zostało na blaszane. Wewnątrz zachowały się fragmenty ikonostasu z XVII-XVIII w. z ikonami, malowanymi na deskach. Obiekty towarzyszące Obok cerkwi stoi drewniana, dwukondygnacyjna dzwonnica z XVII w. Położenie geomorfologiczne Cerkiew położona jest na niewielkim spłaszczeniu w dolnej części stoku izolowanego płata lessowego, wyścielającego prawobrzeżne zbocze (opoki margliste, górna kreda) doliny Prutnika. W literaturze geomorfologicznej tego typu forma rzeźby eolicznej określana jest mianem "wyspy", a nawet "czapki" lessowej. Jest to strefa przykrawędziowa, poniżej której znajduje się naturalna skarpa (około 12 m wysokości) opadająca do dna doliny Prutnika, a właściwie do opaski wzmacniającej pas drogi krajowej nr 19. Cerkiew położona jest na wysokości około 260 m n.p.m., zaś dno doliny rzecznej - 239 m n.p.m. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Церква святого Миколая (Гребенне)

Церква святого Миколая Чудотворця — чинна дерев'яна церква зрубної конструкції в с. Гребенне, нині Томашівського повіту Республіки Польща. Об'єкт культурної спадщини Польщі під № A/42 від 19.05.1966 року. Розташування Церква розташованана на високому горбі, добре видний з півдня та заходу. Історія та адміністративна приналежність Зведена невідомим майстром з с. Вербиця у 1697-1700 роках. Парохія належала до Потелицького, а після Першої світової війни — до Равського деканату. Після виселеня українців церкву використовували римо-католики. Нерегулярні богослуження в церкві відновлено 1965 року, регулярні — від 1984 року. 1991 року церква перейшла у власність греко-католицької громади Гребенного. Парохія належить до теперішнього Перемиського деканату. Архітектура Церква первісно була двобанною (бані над святилищем та бабинцем). У 1882-1886 роках з ініціативи тодішнього пароха о. Теодора Косоноцького церкву реконструйовано, при чому добудовано головну наву з куполом та розширено бабинець. У 1905 році до святилища добудовано ризницю з окремим входом. Після повернення частини депортованих мешканців села 1956 року церква перекрита новим ґонтом, однак матріал виявився неякісним, тому у 1976-77 роках знадобився ще один ремонт, коли церкву, дзвіницю та вхідну браму покрили бляхою. Зараз церква тридільна, всі три частини прямокутні в плані, завершуються восьмигранними куполами з ліхтариками. Відновлено ґонтове покриття. Церковне подвір'я оточене дощаним парканом, вхід на територію — через вхідну браму (поч. XIX ст.). Раніше навколо церкви існував цвинтар, від якого збереглися поодинокі хрести. Дерев'яна дзвіниця (XVIII ст.) збудована окремо від церкви. На дзвіниці є дзвін, встановлений на честь 1000-ліття прийняття християнства на Русі. На території церкви встановлено три дубові хрести: в пам'ять Акції «Вісла», з нагоди 1000-ліття хрещення Русі, з нагоди церковних місій у парохії. Біля дзвіниці встановлено типовий гранітний знак пам'яті депортацій. Інтер'єр В інтер'єрі церкви збреглись фрагменти іконостасу XVII-XVIII ст. (іконостас повернено на давнє місце 2002 року). На бічних престолах розташовані ікони Пресвятої Богородиці (зліва) та св. Миколая (справа). Відновлення На початку 2009 року за фінансової підтримки Міністерства культури Республіки Польща, Консерваторського уряду з Любліна, Маршалка Люблінського воєводства розпочався капітальний ремонт церковного комплексу. Практично всю конструкцію послідовно розібрано, замінено зігнилу деревину новою. Проект реставрації церкви виконав архітектор з Перемишля Юрій Левосюк, керівником будівельних робіт був Януш Ґібалевич. Під час перебудови на стіні святилища виявлено ікону Пресвятої Богородиці 1851 року, заховану під іншою іконою. Після реставрації святиню виставлено у лівому бічному престолі. Примітки Джерела Гук Б. Дерев'яна вічність Гребенного // Наше слово. — 2010. — 30 липня. о. Тарапацький І. Церква в Гребенному стала немов нова // RISU.
Cerkiew św. Mikołaja w Kielcach

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew parafialna w Kielcach. Należy do dekanatu Kraków diecezji łódzko-poznańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia znajduje się przy ulicy Bodzentyńskiej 46. Jest to dawny budynek mieszkalny, w 1978 r. przebudowany i zaadaptowany na cerkiew. Obiekt jest zwieńczony niewielką kopułką. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas oraz kopia XV-wiecznej ikony św. Mikołaja. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – zdjęcie wnętrza cerkwi Zdjęcia cerkwi na business.site [dostęp 2020-10-22]
Cerkiew św. Mikołaja w Kleszczelach

Cerkiew św. Mikołaja – prawosławna cerkiew filialna w Kleszczelach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kleszczelach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Najstarszy budynek w Kleszczelach. Historia Świątynia została wzniesiona w 1709 jako dzwonnica przy parafialnej cerkwi św. Mikołaja. Budowla ta funkcjonowała od XVI w. jako świątynia prawosławna, zaś w 1648 została siłą przejęta przez unitów. Przy parafii funkcjonowało bractwo kupieckie, które dbało o budynek cerkwi i utrzymywało służącego w niej duchownego. Była to początkowo organizacja prawosławna, a następnie unicka. Członkowie bractwa wznieśli w 1709 cerkiewną dzwonnicę. Właśnie ten obiekt sakralny pełni obecnie (początek XXI w.) funkcję kaplicy filialnej przy cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Kleszczelach. W 1839 na mocy postanowień synodu połockiego unickie cerkwie w Kleszczelach przeszły do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew św. Mikołaja pozostawała główną świątynią miejscowej parafii do 1877, gdy ukończono budowę murowanej świątyni Zaśnięcia Matki Bożej. Starszej cerkwi ani dzwonnicy nie rozebrano. Świątynia istniejąca od XVI w. spłonęła podczas I wojny światowej, natomiast XVIII-wieczna dzwonnica przetrwała. Została gruntownie odremontowana w latach 80. XX wieku. Została wówczas oszalowana, wymieniono jej podwaliny i dach. Drugi remont obiektu miał miejsce w 2012. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 16 września 1959 pod nr 157(163). Architektura Budowla drewniana, o konstrukcji wieńcowej na pierwszej kondygnacji i słupowej na drugiej. Dach namiotowy, kryty gontem. Przypisy Bibliografia Kościoły drewniane, Kleszczele
Cerkiew św. Mikołaja w Krzeczowicach

Cerkiew św. Mikołaja (Kościół filialny św. Andrzeja Boboli) w Krzeczowicach – drewniana cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Krzeczowicach koło Przeworska. Obiekt zbudowany został w 1770 jako kościół rzymskokatolicki. W XVIII w. podczas reform józefińskich przekształcony na cerkiew. Obiekt remontowano w 1817, 1828, 1910 i 1985 roku. W 1945 roku cerkiew przekształcono w kościół filialny pw. św. Andrzeja Bobli. Od 1988 kiedy wybudowano nowy kościół parafialny obiekt przestał pełnić funkcje kultowe. Obecnie służy jako dom pogrzebowy. W latach 70. XX w. planowano przeniesienie kościoła do Skansenu Pastewnik w Przeworsku. Obiekt znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej Przypisy Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 15, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 . Wędrówki podkarpackie. Przewodnik turystyczny, JanJ. Sołek (red.), StanisławS. Orłowski, Rzeszów: Podkarpacka Regionalna Organizacja Turystyczna, 2004, ISBN 83-918711-1-8, OCLC 749713440 . Lwowska Biblioteka Naukowa Ukrainy im. w. Stefanyka. Oddział rękopisów. Zespół (fond) 141 Zbiór Aleksandra Czołowskiego. Dział I 545. Inwentarze cerkwi z XVIII wieku Inwentarz cerkwi w Krzeczowicach
Cerkiew św. Nykyty w Leżachowie

Cerkiew św. Nykyty w Leżachowie – drewniana parafialna, cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Leżachowie. W latach 1950–2002 użytkowana jako kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Obecnie nieczynna, w stanie remontu. Historia Cerkiew w Leżachowie istniała już jakiś czas przed 1515 rokiem (wzmiankowana po raz pierwszy w regestrach poborowych z 1515 roku). 12 lipca 1662 roku pop Michał Choronecki był wzmiankowany jako unita posługujący w cerkwiach w Leżachowie i Dybkowie, które należały do namiestnictwa (dekanatu) oleszyckiego. Cerkiew ta została zniszczona w wyniku pożaru. W 1796 roku kosztem parocha Jana Chodaniewicza sprowadzono ponad stuletnią, drewnianą cerkiew z Czerniawki koło Hruszowa), która po dodaniu nowych elementów drewnianych została obudowana przez cieślę Szymona Dziobka z Borchowa. Była to cerkiew parafialna należąca do dekanatu jarosławskiego. W 1858 roku była wizytacja kanoniczna eparchy Hrihorija Jahimowycza. Od 1918 roku należała do nowo utworzonego dekanatu Sieniawskiego. W 1830 roku parochia w Leżachowie posiadała 1021 wiernych (w tym: w Leżachowie - 687 i w Czercach 334). W 1905 roku było 1517 wiernych (w tym: w Leżachów - 909, Czerce – 608). W tym czasie kilkadziesiąt osób wyjechało do Ameryki. Parochia posiadała 10 morgi pola, była czytelnia „Proświty” z 30 członkami i gromadzka kasa pożyczkowa. W 1905 roku w Leżachowie było 100 rzymsko-katolików, a w Czercach 200. Żydów było 21 w Leżachowie i 10 w Czercach. Parochia pw. św. Nykyty w Leżachowie istniała do 1945 roku. Następnie w 1950 roku cerkiew została zamieniona na rzymskokatolicki kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, parafii w Sieniawie. W 1970 roku cerkiew była remontowana. Gdy w 2002 roku w Leżachowie oddano do użytku nowy murowany kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, cerkiew jako obiekt zabytkowy jest nieczynna. Cerkiew, konstrukcji zrębowej, otoczona sobotami, zbudowana jest na rzucie krzyża greckiego. Nad częścią centralną dach namiotowy, zwieńczony latarnią z cebulastym hełmem. W 1884 roku przed wejściem dobudowano kruchtę. Wewnątrz znajduje się zachowany ikonostas i malowidła ścienne. W 2015 roku rozpoczęto prace badawcze i konserwatorsko-remontowe, podczas których ustalono, że budynek cerkwi pochodzi z 1684 roku. Uwagi Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828–1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Mikołaja w Lubaczowie

Cerkiew św. Mikołaja w Lubaczowie – świątynia greckokatolicka wybudowana w 1883 roku w stylu eklektycznym. Jest to cerkiew murowana na planie krzyża łacińskiego posiadająca kopułę na przecięciu naw. Obecny ikonostas pochodzi z byłej cerkwi Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Niemstowie. Historia Obecnie w greckokatolickiej katedrze w Przemyślu znajduje się XVIII-wieczny ikonostas należący do zachodnioukraińskiego malarstwa cerkiewnego, który powstał w latach 80. XVII w. dla cerkwi klasztornej w Szczepłotach koło Krakowca. Po kasacie monasteru w 1788 trafił on do drewnianej cerkwi pw. Św. Mikołaja w Lubaczowie, później już do obecnej murowanej świątyni. Zatem w 1979 przeniesiony został do lubaczowskiego Muzeum. Galeria Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Milejczycach

Cerkiew św. Mikołaja – prawosławna cerkiew cmentarna w Milejczycach. Należy do parafii św. Barbary w Milejczycach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Cerkiew prawosławna pod tym wezwaniem funkcjonowała w Milejczycach w XVI w., pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1566. Kolejna budowla sakralna na terenie milejczyckiego cmentarza została najprawdopodobniej wzniesiona w 1820. Była to już wówczas cerkiew unicka; parafia św. Barbary w Milejczycach przyjęła bowiem unię około połowy XVII w., podobnie jak inne prawosławne placówki duszpasterskie w regionie. Po sześćdziesięciu siedmiu latach obiekt rozebrano, a dziesięć lat później sprzedano materiał budowlany do Zubacz, gdzie wzniesiono z niego nową cerkiew, czynną do ok. 1970. W tym samym czasie (ok. 1890) na cmentarzu w Milejczycach wzniesiono kolejną świątynię prawosławną. Cerkiew wpisano do rejestru zabytków 26 marca 1980 pod nr 496. Architektura Bryła budynku Jest to drewniany budynek na podmurówce, o konstrukcji zrębowej na planie prostokąta. Cerkiew jest szalowana, orientowana, salowa z dwuspadowym dachem krytym eternitem. Wyposażenie wnętrza Cerkiew podzielona jest na nawę i prezbiterium, oddzielone od siebie bezstylowym ikonostasem skonstruowanym z elementów z różnych okresów. Z I połowy wieku XIX pochodzą ikony św. Włodzimierza, Matki Boskiej z Dzieciątkiem i Ostatniej Wieczerzy. Starsze są królewskie wrota, datowane na I połowę wieku XVIII, wykonane w stylu barokowym, z wizerunkami Ewangelistów, sceną Zwiastowania i motywem ozdobnym liści akantu, zaś na listwie – ornamentem kampanulowym. Na wyposażeniu cerkwi pozostaje również zespół XVIII-wiecznych ikon unickich, które według niektórych źródeł wchodziły niegdyś w skład ikonostasu. Są to całopostaciowe wizerunki apostołów Piotra, Jana, Bartłomieja i Jakuba oraz św. Mateusza i św. Pawła, wszystkie o wymiarach ok. 147,6 cm na 64,2 cm. Każdy ze świętych ukazany został w półkolistej arkadzie, zaś obrazy powstały przy zastosowaniu zachodnich technik malarskich, nie zaś warstwową metodą pisania ikon. Wizerunki świętych Bartłomieja, Mateusza, Jakuba i Pawła były w II połowie XIX w. przemalowywane. W latach 80. XX wieku poddano je konserwacji. Znacznie młodsze są dwie boczne ikony św. Jerzego i św. Mikołaja, napisane w 1896 przez Fiodora Pajewskiego. Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Narewce

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew parafialna w Narewce. Należy do dekanatu Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy ulicy Adama Mickiewicza 58. Świątynię zbudowano w latach 1865–1867. Początkowo patronem miał być św. Aleksander Newski, ale przy konsekracji zmieniono wezwanie na św. Mikołaja. Bryła cerkwi w stylu eklektycznym, z kopułą i trójkondygnacyjną wieżą frontową. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 29 kwietnia 1993 pod nr 759. Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Ornecie

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew parafialna w Ornecie. Należy do dekanatu Gdańsk diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew mieści się przy Alei Wojska Polskiego. Świątynia jest byłym kościołem ewangelickim wybudowanym w latach 1829–1830 w stylu późnoklasycystycznym. Wieża pochodzi z lat 1905–1906. Wnętrze świątyni dostosowane do potrzeb liturgii prawosławnej. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 16 października 1967 pod nr 668/67. Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Polanie

Cerkiew św. Mikołaja w Polanie – drewniana, dawna cerkiew greckokatolicka w Polanie zbudowana w 1790. Od 1969 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Do powstania w 1982 parafii w Polanie, kościół filialny parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Czarnej, następnie parafialny w okresie 1982–2013, do czasu wybudowania nowego kościoła. Obiekt włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Według lokalnej tradycji wzniesiona została w XVI lub XVII w. jako rzymskokatolicka kaplica dworska, przekazana następnie Rusinom przez właściciela wsi z rodu Urbańskich w zamian za pomoc przy budowie nowego kościoła, a 1790 dotyczy remontu lub też ponownej konsekracji świątyni. Na potwierdzenie tej tezy przywoływany jest fakt, że jeszcze niedawno we wnętrzu cerkwi znajdowała się XVII-wieczna płyta nagrobna członka rodu Romerów - ówczesnych właścicieli wsi. W roku 1922 cerkiew została poddana remontowi. Przedłużono też nawę. W 1937 wykonano nową polichromię. Po roku 1951 stała opuszczona. Przejściowo znajdował się w niej magazyn zboża. Architektura i wyposażenie Cerkiew o konstrukcji zrębowej, dwudzielnej. Wydłużona nawa i węższe prezbiterium. Dwuspadowy dach zwieńczony trzema wieżyczkami. Ikona świętego Mikołaja z cerkwi znajduje się w sanockim skansenie. Przy cerkwi dwukondygnacyjna dzwonnica z 1922 o konstrukcji słupowej. W 2024 r. przeprowadzono jej rozległy remont, w zakres którego weszły następujące prace: osuszenie i izolacja fundamentów, wymiana konstrukcji dachu i wykonanie nowego pokrycia dachowego oraz odnowienie i konserwacja całej konstrukcji. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 146-148, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2003, str. 198-199, ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Mikołaja w Rzepedzi

Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Rzepedzi – drewniana cerkiew z 1824, obecnie wykorzystywana wspólnie przez katolików obrządku łacińskiego i bizantyjskiego. Cerkiew jest położona w dolinie potoku Rzepedka dopływu Osławy. Typowa cerkiew wschodniołemkowska. Świątynia włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew powstała w 1824 na miejscu wcześniejszej. W 1869 uzupełniono jej wyposażenie wnętrza o ikonostas, w 1896 – przebudowano. Cerkiew była czynna do Akcji „Wisła”, kiedy ukraińscy mieszkańcy okolicy zostali wywiezieni, a Ludowe Wojsko Polskie splądrowało wnętrze, zabierając m.in. wszystkie dzwony. Cerkiew zaadaptowano na rzymskokatolicką kaplicę pogrzebową, dzięki czemu uniknęła całkowitej ruiny. W latach 1970–1973 została wyremontowana z oddolnej inicjatywy pozostałych na miejscu (lub powracających) grekokatolików mimo przejawów represji ze strony SB. W 1976 rzymskokatolicki biskup przemyski wyraził zgodę na otwieranie cerkwi w najważniejsze święta. W 1987 cerkiew została otwarta na stałe. Architektura Do budowy cerkwi wykorzystano drewno oraz kamień łamany, z którego wykonana jest jej podmurówka. Bryła cerkwi, typ cerkwi łemkowskiej jest trójdzielna, konstrukcji zrębowej. Od strony prezbiterium znajduje się zakrystia. Dzwonnica cerkiewna jest konstrukcją wolnostojącą, dwukondygnacyjną. We wnętrzu cerkwi zachowała się część jej oryginalnego wyposażenia, trzy ołtarze boczne, oryginalna dekoracja malarska chóru oraz czterorzędowy ikonostas wykonany przez Josipa Bukowczyka (część ikon została skradziona). Przypisy Bibliografia S. Kryciński, Cerkwie w Bieszczadach, 83-89188-38-4, Rewasz, Pruszków 2005
Pravoslavný chrám svatého Mikuláše (Štětín)

Pravoslavný chrám svatého Mikuláše je pravoslavná konkatedrála a farní chrám ve Štětíně. Patří do děkanátu Štětín ve vratislavsko-štětínské eparchii Polské autokefální pravoslavné církve. Chrám se nachází v ulici Zygmunta Starego č. 1a. Historie Starý chrám Pravoslavný chrám do roku 2011 byl umístěn v budově postavené v 60. letech 19. století v ulici Piotra Wawrzyniaka č. 7, která v minulosti sloužila jako nemocniční kaple ošetřovatelského a nemocničního komplexu Betánie patřícího evangelicko-augsburské církvi. Budova byla pravoslavné farnosti přidělena v roce 1962 díky úsilí štětínského faráře o. Aleksého Baranowa. Okamžitě byla zahájena rozsáhlá rekonstrukce budovy, při které byly nápomocny městské úřady a Úřad pro náboženské záležitosti ve Varšavě, přičemž na tento účel byla vyčleněna částka 43 650 zlotých. Tehdejší farář a věřící projevili velkou péči o svůj kostel. Za krátkou dobu byla budova přizpůsobena potřebám farnosti. Nový chrám byl oficiálně vysvěcen v roce 1965 biskupem vratislavsko-štětínské diecéze Bazylim. Pozornost si zasloužily neobarokní carská vrata z chrámu v Gródku u Hrubieszówa, který se nacházely v hlavním ikonostasu a ikony z chrámu ve Zdyni v Nízkých Beskydech. Toto vybavení přinesli vysídlené osoby a repatrianti pravoslavné víry, kteří do Štětína přišli z východních pohraničí po druhé světové válce. V současné době pravou část budovy využívá letniční církev, zatímco v levé části, kde byl chrám, se nachází fotografický ateliér. Nový chrám V roce 2004 začala farnost stavět nový chrám na křižovatce ulic Teofila Starzyńskiego a Zygmunta Starego (před druhou světovou válkou se zde nacházelo veřejné kino „Urania“). Nový chrám, postavený v byzantském stylu na řeckém křížovém plánu, nese stejné vzývání jako ten předchozí. Stavba byla dokončena v roce 2011. Chrám byl vysvěcen 17. září téhož roku varšavským metropolitou Sawou, za pomoci mnoha biskupů z Polska i ze zahraničí. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pawilon Centrali Zaopatrzenia Szkół w Szczecinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pravoslavný chrám svatého Mikuláše na Wikimedia Commons
Cerkiew św. Mikołaja w Szczecinie

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja – prawosławna cerkiew konkatedralna i parafialna w Szczecinie. Należy do dekanatu Szczecin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia mieści się przy ulicy Zygmunta Starego 1. Historia Cerkiew służąca szczecińskiej parafii prawosławnej do 2011 była zlokalizowana w wybudowanym w latach sześćdziesiątych XIX w. budynku przy ulicy ks. Piotra Wawrzyniaka 7, który służył w przeszłości jako przyszpitalna kaplica zespołu opiekuńczo-szpitalnego Betania, należącego do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Budynek został przyznany parafii prawosławnej w 1962 dzięki staraniom proboszcza szczecińskiej parafii ks. Aleksego Baranowa. Niezwłocznie przystąpiono do kapitalnego remontu budynku, w którym pomocne były władze miasta oraz Urząd do spraw Wyznań w Warszawie, który przeznaczył na ten cel sumę 43 650 złotych. Ówczesny proboszcz parafii oraz wierni wykazywali się ogromną troską o swoją świątynię. W krótkim czasie budynek przystosowano do potrzeb parafii. Uroczystej konsekracji nowej świątyni dokonał w 1965 ordynariusz diecezji wrocławsko-szczecińskiej Bazyli. Cerkiew (podobnie jak obecna) pełniła funkcję drugiej katedry biskupiej diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Z wyposażenia świątyni na uwagę zasługiwały usytuowane w głównym ikonostasie neobarokowe królewskie wrota z cerkwi w Gródku pod Hrubieszowem oraz ikony z cerkwi w Zdyni w Beskidzie Niskim. Wyposażenie to przywieźli ze sobą przesiedleńcy i repatrianci wyznania prawosławnego przybywający do Szczecina po II wojnie światowej z kresów wschodnich. Obecnie prawa część budynku służy szczecińskiemu zborowi zielonoświątkowemu Betania, natomiast lewa, w której mieściła się cerkiew, mieści studio fotograficzne. Zdjęcia (dawna cerkiew) Nowa cerkiew W 2004 parafia rozpoczęła budowę nowej cerkwi na placu przy skrzyżowaniu ulic Teofila Starzyńskiego i Zygmunta Starego (przed II wojną światową na tej samej lokalizacji znajdowało się kino publiczne „Urania”). Nowa świątynia, zbudowana w stylu bizantyjskim na planie krzyża greckiego, nosi to samo wezwanie co poprzednia. Budowę ukończono w 2011. Cerkiew została konsekrowana 17 września tegoż roku przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę w asyście licznych biskupów z Polski i zagranicy. Zdjęcia (nowa cerkiew) Zobacz też Szczecin Mikołaj z Miry Cerkiew Przypisy Bibliografia Encyklopedia Szczecina, Tom I, Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 1999, ISBN 83-87341-45-2 Przewodnik po Szczecinie, Wydawnictwo „13 Muz”, Szczecin 1999, ISBN 83-908898-3-8 Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii św. Mikołaja w Szczecinie