NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Załężu

Pałac w Załężu (nazywany również Dworem) – neoklasycystyczny pałac położony przy ulicy Gliwickiej 159 w Katowicach, na terenie dzielnicy Załęże. Stanowił on w przeszłości fragment założenia folwarcznego. Pałac został wzniesiony w latach 1886–1887 i mieściła się w nim pierwotnie regionalna dyrekcja spółki Georg von Giesches Erben. W latach międzywojennych była siedzibą spółki Giesche, a obecnie prywatnego szpitala. Historia Istnienie załęskiego folwarku datuje się na wiek XVI wiek. W XIX wieku folwark należał do właścicieli wsi Załęże. Na terenie folwarku pałac wzniesiono w latach 1886–1887. Powstał on w miejscu dawnego, prawdopodobnie drewnianego budynku. Nowy pałac został przebudowany w 1905 roku według projektu Georga i Emila Zillmannów (następne przebudowy w latach: 1924, 1925 i 1933). W pałacu dworskim od 1886 do 1945 roku mieściła się regionalna dyrekcja Spółki Akcyjnej Spadkobierców Georga von Giesche. Od 1887 roku mieszkał tu generalny dyrektor spółki Georg von Giesches Erben – Friedrich Bernhardi, który w 1896 roku kierował stąd akcją ratowniczą w kopalni „Cleophas” (późniejszy „Kleofas”). Po II wojnie światowej mieścił się tu Górniczy Zakład Lecznictwa Ambulatoryjnego, a w latach 50. XX wieku przedszkole, które później przeniesiono do budynku obok. Pałac od 2007 roku, po zakupie przez spółkę Avimed, został odrestaurowany, a po adaptacji pomieszczeń w 2009 roku zaczął w nim działać prywatny szpital. Architektura i otoczenie Budynek jest wzniesiony w stylu klasycystycznym. Posiada dwie kondygnacje, podpiwniczenie oraz poddasze. We wnętrzu obiektu znajduje m.in. się klatka schodowa ze zdobionymi balustradami oraz wielki żyrandol pochodzący z końca XIX wieku. Przed wejściem znajduje się specjalny podjazd dla pojazdów kołowych. Przy pałacu mieści się park składający się z dwóch części oddzielonych ulicą Gliwicką: północnej – tam gdzie zlokalizowany jest dwór oraz południowej – obecny plac ks. J. Londzina (nazywany również popularnie Gruszka Placem). W pobliżu pałacu znajduje się przystanek tramwajowy oraz autobusowy Załęże Dwór. Galeria Przypisy Bibliografia MichałM. Bulsa MichałM., GrzegorzG. Grzegorek GrzegorzG., BeataB. Witaszczyk BeataB., Domy i gmachy Katowic, Katowice: Wydawnictwo Prasa i Książka, 2013, ISBN 978-83-63780-00-5 (pol.).
Ziemiełowice Palace

Ziemiełowice Palace (Polish: Pałac w Ziemiełowicach) - a historical building, located in Ziemiełowice in Namysłów County, Poland. Since 2006, the palace has been owned by the Praski family from Opole, which has successively restored the castle into a classic example of a palace-garden complex prevalent across the nineteenth-century, retaining its Eclecticist character. References
Schloss Groß Schwansfeld

Schloss Groß Schwansfeld (polnisch Pałac w Łabędniku) befindet sich in Łabędnik im historischen Kreis Bartenstein in der heutigen Woiwodschaft Ermland-Masuren Polens. Gutsgeschichte Schwansfeld wurde 1363 erstmals erwähnt. Um 1484 war es im Besitz von Veit Feichter. Im Jahr 1537 wurde der Besitz durch Herzog Albrecht an Märten von Kannacher verliehen, dessen Familie bis 1686 Besitzer blieb. Ab 1694 war die Familie von der Groeben Besitzer. Baugeschichte Der Kern des Schlosses stammt aus dem 17. Jahrhundert. 1861 erfolgte ein Umbau. Bauwerk Die Anlage im Stil des Spätklassizismus ist komplex zusammengesetzt mit einem separaten Wohnteil mit Schloss und Park, einer Kirche mit Sichtverbindung zum Schloss, und einem Hof mit wenigen erhaltenen Wirtschaftsgebäuden – ehemalige Stallungen mit Remise, ehemalige Schmiede. Das Schloss selbst ist ein Putzbau auf rechteckigem Grundriss mit einem niedrigeren Nebengebäude, das im rechten Winkel an der Westseite angebaut ist. In der Achse der Vorderfront befindet sich ein flacher Risalit mit Pilastern, der von einem Volutengiebel gekrönt wird. Die Vorderfront war ursprünglich neunachsig, nach dem Umbau von 1861 wurde das Gebäude um ein zusätzliches Treppenhaus an der Nordseite erweitert. An den Seitenwänden sind Terrassen angebracht, mit einem barocken Relief in der Palastbrüstung auf der Südseite. Park Der über acht Hektar große Park ist in seinen historischen Grenzen ablesbar, hat aber nur noch spärlichen historischen Baumbestand. Der Park bestand aus zwei durch die Zufahrtsstraße getrennte Teile. Der nördliche Teil war für Spaziergänge gedacht. Der südliche Teil vor der Fassade des Schlosses mit einem über 0,5 Hektar großen Parkteich in der Hauptachse der Anlage öffnet sich zur umgebenden Landschaft mit der dominanten Kirche. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 69. Zespół pałacowo-parkowy pałac 1694–1712 Łabędnik. In: zabytek.pl. Abgerufen am 14. November 2022 (polnisch). Weblinks
Pałac w Łubiu

Pałac w Łubiu (niem. Schloss Lubie, właśc. Zespół pałacowo-parkowy w Łubiu) – zabytkowy pałac w Łubiu. Obiekt wybudowany przez Artura Baildona w stylu klasycystycznym latach 60. XIX w. z zamysłem uczynienia z niego siedziby rodowej. Obecny kształt według projektu Ernesta von Haigera przybrał w latach 1910–1911. Pałac otoczony jest parkiem, w którym znajduje się spichlerz oraz kaplica św. Magdaleny. Po II wojnie światowej pałac i otaczający go majątek znacjonalizowano. Przez lata ulegał niszczeniu, odrestaurowano go w latach 90. XX wieku. Obecnie mieści się tu dom opieki społecznej. Pałac to piętrowy budynek, postawiony na planie prostokąta, z frontem skierowanym na północny zachód. Budynek jest podpiwniczony, nakryty dachem mansardowym z licznymi lukarnami. Od strony podjazdu znajduje się portyk ozdobiony herbowym kartuszem. Posiada wieżę krytą hełmem stożkowym. W roku 2001 przedstawiciele rodu Baildonów odwiedzili pałac po raz pierwszy po II wojnie światowej, przywożąc ze sobą fotografie przedstawiające dawny wygląd pałacu. W rejestr zabytków nieruchomych województwa śląskiego wpisano 27 października 1992 roku, w ramach zespołu pałacowego: pałac klasycystyczny, park krajobrazowy w stylu picturesque, otoczony murem, budynek gospodarczy doprowadzająca aleja kasztanowcowa, rozpoczynająca się dwoma maczugowatymi kamieniami odbojowymi. Przypisy Bibliografia Pałac w Łubiu [online], PolskieSzlaki.pl, 25 marca 2016 [dostęp 2018-02-16] (pol.). Pałac Baildonów w Łubiu [online], www.malanowicz.eu [dostęp 2018-02-16] (pol.).
Łomnica (zámek)

Zámek v Łomnici je zámek vystavěný v 17. století v barokním slohu, který se nachází v Polsku v severní části vesnice Łomnica, vzdálené 5 kilometrů od Jelení Hory. Součástí paláce je také obytná budova Dům vdovy. Historie První informace ohledně reprezentačního obydlí v Łomnici pocházejí z let 1465–1654. Majetek patřil tehdy rodině Zedliztů. V letech 1654–1737 zámek vlastnila rodina Tomagninich, zatímco od 70. let 17. století do roku 1811 rodina Menzlů. Majetek poté vlastnily rodiny Flach a von Roh, až v roce 1835 lomnický pozemek koupil Carl Gustaw von Küster. Raně barokní dvůr vznikl kolem druhé poloviny 17. století. Z této doby pochází hlavní část budovy a dva přístěnky. Budova byla obnovená v 20. letech 18. století, podle návrhu Martina Franze z Tallinnu. Největší změny byly provedeny během renovace v letech 1838–1844. Autorem návrhu byl Albert Tollberg. Rozvržení místnosti bylo změněno, bylo postaveno reprezentativní schodiště a další patro, a také byla rozšířena okna. Po druhé světové válce zámek převzal polský stát. Do roku 1977 v zámku sídlila škola, a od konce 70. let 20. století byl opuštěn. V roce 1992 budovou koupila polsko-německá společnost a opět začala renovace. Dům vdovy vznikl v letech 1803–1804 podle návrhu Christiana Gottfrieda Mentzela. Budova byla určena pro staršího člena rodiny von Mentzlů, hlavně pro bytové a užitné účely. Dnes se zde nachází hotel, restaurace a kavárna. V současné době celý komplex plní komerční a gastronomické funkce. Prodávají se zde výrobky ze lnu, různé regionální speciality, a dále je tu pekárna, restaurace a kovárna. Seznam majitelů zámku v Lomnici: rodina von Zedlitz – v letech 1475–1654 rodina von Tomagnini – v letech 1654–1737 obchodník z Jelení Hory – Christian Menzel v letech 1737–1811 Johann Georg Flack z Kowar – v letech 1811–1820 baron Moritz von Roth – v letech 1820–1835 rodina von Küster – v letech 1835–1945 polský stát – v letech 1945–1992 Elisabeth von Küste – v současné době Popis zámku a Domu vdovy Zámek je třípodlažní stavba postavená na čtyřúhelníkovým půdoryse s přístěnky a rizality. Přístěnky jsou kryty helmicemi a hlavní část zámku valbovou střechou. Uprostřed fasády je barokní portál. Rozvrhnutí místnosti je původní. V přízemí najdeme velké části nástěnné malby ze začátku 18. století. Dnes se zde nachází muzeum. Dům vdovy je klasicistní dvoupodlažní stavba s valbovou střechou, která vznikla na obdélníkovým půdorysu. Na severní a na jižní průčelí jsou rizality. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pałac w Łomnicy na polské Wikipedii. Literatura Zabytki sztuki w Polsce : Śląsk. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2006., 2005, s. 543. ISBN 83-92290-61-5 Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 94-102. ISBN 83-92292-21-9 Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pałac w Łomnicy na Wikimedia Commons
Pałac w Świętochłowicach

Pałac w Świętochłowicach (piaśnicki zameczek) – pałac w Świętochłowicach, w dzielnicy Piaśniki. Został zbudowany w 1859 roku jako dom urzędniczy dyrekcji Śląskiej Spółki Akcyjnej dla Górnictwa i Hutnictwa Cynkowego (niem. Schlesische Aktien-Gesellschaft für Bergbau und Zinkhüttenbetrieb). Opis Pałacyk wzniesiony w 1859 roku na planie prostokąta, z silnie wysuniętymi ryzalitami bocznymi, dwuipółtraktowy z centralnie usytuowaną klatką schodową. Pokrywał go dach dwuspadowy. Fasada była utrzymana w stylu neorenesansowym, cokół i elewacja parteru były boniowane. Centralną, wejściową oś akcentował portyk ujęty pilastrami dźwigającymi prosty gzyms. Okna ryzalitów bocznych w parterze wieńczyły trójkątne naczółki. W pierwszej kondygnacji okna były zamknięte półkoliście. Ryzality nakrywały trójkątne szczyty. Podczas I wojny światowej budynek został dotknięty szkodami górniczymi i został przebudowany w 1917. Zlikwidowano dodatkowe wielobiegowe schody na osi budynku przed starym portykiem. Nowy portyk był rodzajem krytej werandy z tarasem. Po zakończeniu remontu w portyku wejściowym, w dwóch bocznych ryzalitach I piętra założono secesyjne witraże. Po 1945 roku w budynku znajdowało się przedszkole, w 1996 roku został sprzedany przez gminę Świętochłowice za 173 tys. złotych; obecnie jego funkcje określono jako mieszkalne i usługowe. Obecnie na terenie obiektu znajduje się zakład krawiecki Incognito – Moda Damska. Park W 1866 roku w pobliżu piaśnickiego zameczku założono park, wraz z kortami tenisowymi, kręgielnią i stawem. W pobliżu znajdowały się niewielkie domy służby. Na terenie parku znajduje się schron, który był używany podczas II wojny światowej. Przypisy
Pałacyk Dezona w Parku Śródmiejskim

Pałacyk Dezona – pałacyk znajdujący się w Dąbrowie Górniczej, sąsiaduje z Parkiem Śródmiejskim. Historia Pałacyk został wybudowany przed rokiem 1883 przez dyrektora Towarzystwa Francusko-Włoskiego w Dąbrowie Górniczej dla swojej żony. W czasie II wojny światowej był siedzibą Gestapo. Po wojnie znajdował się w nim komisariat milicji, a później policji. W roku 2007 pałacyk został uszkodzony przez pożar. W roku 2008 został wyremontowany od zewnątrz oraz zyskał nowe pokrycie dachowe. Bibliografia Pałacyk Dezona w Dąbrowie Górniczej na stronie internetowej Polska niezwykła Pałacyk Dezona na stronie internetowej Polska niezwykła Dzielnice - Centrum - Jana III Sobieskiego - 2A - Pałacyk Dezona na stronie Dawna Dąbrowa Przypisy
Pałacyk Elektrowni Łódzkiej

Pałacyk Elektrowni Łódzkiej – budowla znajdująca się przy ulicy Gdańskiej 107 w Łodzi. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/86 z 20 stycznia 1971 r. Historia Willa została wybudowana w latach 1911–1912 z inicjatywy petersburskiego Towarzystwa Elektrycznego Oświetlenia, według projektu Dawida Lande. Towarzystwo, które w latach 1906–1907 wybudowało pierwszą łódzką elektrownię miejską, przeznaczyło willę na mieszkanie dla jej dyrektorów w tym Edwarda Ulmanna. Na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 3, poz. 17) oraz na mocy decyzji Komisji Generalnej do spraw Nacjonalizacji z dnia 8 października 1947 r., budynek został znacjonalizowany. W 1947 r. w budynku mieścił się komisariat milicji. Od 1960 roku w budynku mieścił się pałac ślubów dla dzielnicy Polesie. Od roku 1994 willą zarządzał Uniwersytet Łódzki – początkowo umieszczono w niej Katedrę Badań Niemcoznawczych Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych, a od 2008 mieściła się tu Katedra Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Wydziału Filologicznego. W 2014 roku uczelnia opuściła budynek. W budynku od pewnego czasu znajduje się Konsulat Honorowy Republiki Albanii. Opis Bryła budynku nieregularna, co podkreślone zostało przylegającą do niej wieżą. Łączy w sobie elementy secesyjne i modernistyczne. Okna są trójdzielne o łuku półokrągłym, okienka poddasza eliptyczne. Częściowo jest zachowany pierwotny wystrój wnętrz. Przypisy
Habsburgisches Jagdhaus

Das Habsburgische Jagdhaus ist eine Hütte im Tiroler Baustil im Zentrum von Wisła (deutsch: Weichsel) im Powiat Cieszyński der Woiwodschaft Schlesien in Polen. Geschichte Als Teil des Herzogtums Teschen war der Landstrich Teil der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. An der Stelle des Jagdhauses befand sich vormals ein Forsthaus und ab 1855 eine kleine Jägerhütte. Nach der Überlieferung ließ Erzherzog Albrecht von Teschen in den 1890er Jahren die gesamte Forstwirtschaft in diesem Gebiet der Zucht von Auerhühnern unterordnen. Die Habsburger Familie fand sich hier zu Jagden auf dem südlichen Abhang des Widderbergs (polnisch Barania Góra) ein. In den Jahren 1897–1898 wurde ein hölzernes Jagdschloss nach Entwurf des Architekten und Baurats Albin Teodor Prokop im Tiroler Stil erbaut. Nach dem Ersten Weltkrieg Teil von Polen, wurde das Jagdhaus verstaatlicht und 1925 renoviert und eine Berghütte eingerichtet. Aufgrund des zunehmenden Fremdenverkehrs in den 1970er Jahren baute der polnische Tourismusverband eine neue, viel größere Hütte. Die Jagdhütte wurde geschlossen und begann, langsam zu verfallen. Schließlich wurde sie abgebaut und in das Zentrum von Wisła verlegt, wo sie seit 1987 als Sitz der Zweigstelle der PTTK dient. Quelle Schloss der Rätsel. Abgerufen am 20. Mai 2025. Weblinks
Pałacyk Ostaszewskich w Krakowie

Pałacyk Ostaszewskich – zabytkowy pałac z 1895 r. w stylu francuskiego modernizmu, według projektu Józefa Pokutyńskiego, zlokalizowany przy ulicy marszałka Józefa Piłsudskiego 24 w Krakowie. Historia Pałacyk został wzniesiony w 1895 według projektu Józefa Pokutyńskiego. Inwestorem budowy był Adam Ostaszewski, naukowiec i wynalazca. Po 1935 pałacyk był własnością wdowy po nim oraz syna Wojciecha Ostaszewskiego, znanego oryginała i jednego z bohaterów książki „Błękitna krew” Magdaleny Samozwaniec. Odzyskany po 1990 przez rodzinę i sprzedany. Obecnie mieści on czterogwiazdkowy Hotel "Ostoya Palace" oraz restaurację–pub "Kuranty". 21 sierpnia 1984 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Pałacyk reprezentuje styl francuskiego modernizmu. Wzniesiony został na nieregularnym rzucie. Ma dwie kondygnacje. Posiada dwie elewacje frontowe, połączone są półkoliście wygiętym narożnikiem. Elewacja od strony ulicy Piłsudskiego ma cztery osie, natomiast elewacja od strony ulicy Retoryka sześć osi. Parter budynku znajduje się na wysokim cokole. Ozdobiony jest pasem neorustyki, a zwieńczony zamkniętym profilowanym gzymsem kordonowym. Portal, znajdujący się w pierwszej osi parteru elewacji od strony ulicy Piłsudskiego, zwieńczony jest półkoliście, ozdobiony sfazowaną opaską i ujęty w boniowane pilastry. Wewnątrz znajduje się dwuskrzydłowa brama z motywem profilowanych płycin w nadświetlu. Okna parteru mają prostokątne obramienia z kluczami. Partia piętrowa podzielona jest wertykalnie za pomocą pilastrów w porządku jońskim. Narożnik piętra podkreślony jest balkonem z balustradą tralkową i parą półkolumn jońskich, wspartym na kamiennych konsolach. Okna piętra ozdobione są profilowanymi obramieniami uszatymi, kluczami i stylizowanych tryglifami, a zwieńczone półkolistymi frontonami. Budynek zwieńczony jest belkowaniem z gzymsem ozdobionym motywem kostek i attyką balustradową, złożoną z tralek rozdzielonych na osiach marmurowymi słupkami. We wnętrzach zachowały się bogate polichromie plafonów. Przypisy Linki zewnętrzne Fotografia Pałacyku Ostaszewskich herbu Ostoja w Krakowie Ostoya Palace Hotel – Pałacyk Ostaszewskich w Krakowie
Pałacyk Prittwitz

Pałacyk „Prittwitz” – budynek znajdujący się przy ulicy Krakowskiej 81-83 w Katowicach, na terenie dzielnicy Szopienice-Burowiec. Nazwa pałacyku nawiązuje do szybu „Prittwitz”, który istniał po wschodniej stronie pałacyku (dziś zabudowania szybu nie istnieją), natomiast nazwa szybu nawiązywała do Wilhelma von Prittwitza, urzędnika spółki Georg von Giesches Erben (pl. Spadkobiercy Georga von Giesche). Często nazwa budynku błędnie tłumaczona jest pochodzeniem od nazwiska roździeńskiego urzędnika Ernsta von Prittwitz und Gaffron. Budynek na początku XX wieku określano jako Berg-Inspector (pol. budynek inspektora górniczego). Pałacyk prawdopodobnie stanowił miejsce spotkań elit przemysłowych, a także funkcjonował jako obiekt administracyjno-biurowy. Następnie przekształcony na budynek mieszkalny dla pracowników pobliskiej kopalni, by wreszcie na drodze przemian własnościowych stać się własnością Hutniczo Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej (HGSM). Obecnie jest zamieszkały i podzielony na 14 mieszkań. Dawniej cały obiekt był ogrodzony. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 7 lipca 2020 roku (nr rej. A/672/2020). Przypisy
Pałacyk Szymańskiego

Pałacyk Szymańskiego – willa dyrektora Towarzystwa Akcyjnego „Zawiercie” Stanisława Szymańskiego w Zawierciu z 1897 roku, która jest integralną częścią osiedla robotniczego TAZ. Autorem projektu budynku był inżynier architekt Hugon Kuder z Warszawy. 10 lipca 1991 roku Pałacyk Szymańskiego został zapisany w rejestrze zabytków województwa śląskiego pod wpisem: A/1428/91. Willa została zbudowana z cegły i osadzona na kamiennym cokole, przed budynkiem znajdował się okazały podjazd z gazonem. Budynek otaczał park w stylu angielskim, zaprojektowany w pracowni Kudery. Przepływająca przez tereny parku rzeka Młynówka została przekształcona w system stawów o charakterze ozdobnym, spełniającym funkcje użytkowe. Obok willi znajdował się wjazd do parku z okazałą bramą, która zniknęła po II wojnie światowej. Sam park zaniedbywany od 1939 roku został przejęty po wojnie przez Skarb Państwa, stając się parkiem miejskim. Obecnie w willi mają swoje siedziby: Miejska Biblioteka Publiczna w Zawierciu, Izba Pamięci majora Tadeusza Klimasa, filia Społecznych Ognisk Muzycznych i Klub Novum. Przypisy Bibliografia Abramski Jerzy, Zawiercie i jego ulice, Zawiercie: Towarzystwo Miłośników Ziemi Zawierciańskiej, 1991. Linki zewnętrzne dawne-zawiercie.pl - Portal historii Zawiercia Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków
Pałsznik

Pałsznik – śródleśne jezioro lobeliowe północnego krańca Pojezierza Kaszubskiego położone w Polsce w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo na obszarze leśnym Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Akwen jeziora jest objęty ochroną rezerwatu "Pełcznica". Ogólna powierzchnia: 9,7 ha. Zobacz też Krypko Wygoda
Арламівське Панство

Арламівське Панство (пол. Państwo arłamowskie) — популярна назва утвореного під кінець 60-х років 20 століття Центру Відпочинку Установи Ради Міністрів (УРМ) Польщі в Арламові (криптонім В-2, а криптонім В-1 мав Центр Відпочинку Установи Ради Міністрів в Ланску), місце відпочинку і полювання для тодішньої партійної та урядової знаті. Це були лісові масиви й луги площею 30 000 га, обгороджені високою і густою огорожею 120-кілометрової довжини, що знаходилися на території теперішнього Підкарпатського воєводства. Місцевість була зовсім незаселена в результаті післявоєнного виселення українців з Польщі до УРСР в 1944–1946 роках та проведення Операції «Вісла» в 1947 році. Завдяки спеціальним проходам в огорожі дикі тварини могли заходити на цю місцевість, але не могли вже вийти назад. Крім того військові аграрні господарства проводили спеціальні заходи з метою підгодовування дичини. Звідси надмір ловильної та мисливської дичини для тодішнього комуністичного істеблішменту. На місці неіснуючого на той час села Арламів вибудовувано готель разом з підручними будівлями, крім того будиночки в Трійці у стилі, котрий нагадував житло в Татрах, аеродром для урядових літаків в Крайні, а також організовано кілька військових аграрних господарств. До складу Центру, крім Арламова, входили території сіл Бориславка, Сопітник, Папортна, Трійця, Лімна, Крайна, Ямна Горішня, Ямна Долішня, Грузова, Квасинина, Трійчичі (пол. Borysławka, Sopotnik, Paportno, Trójca, Łomna, Krajna, Jamna Górna, Jamna Dolna, Grąziowa, Kwaszenina, Trzcianiec). За час діяльності Центру знищено майже всі церкви, що знаходилися на його теренах. Врятовано лише церкву в Грузовій (пол. Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z Grąziowej), її перенесено до Музею народної архітектури у Сяноці. Також знищено й переорано майже всі цвинтарі. Після введення воєнного стану в Польщі 1981–1983 років в Центрі перебував інтернований Лех Валенса. Головна будівля Центру в 1991 році була передана у власність гміни Устрики-Долішні (яка, не маючи грошей на ремонт, продала його приватній особі), а його територія поділена між гмінами Устрики-Долішні, Бірча і Фредрополь. Власністю УРМ залишились лише будиночки в Трійці. Тривають намагання створити на території частини колишнього Центру Турницький Національний Парк (пол. Turnicki Park Narodowy). Джерела, посилання та література Офіційна сторінка Арламів без таємниць
Philharmonie Stettin

Die Mieczysław-Karłowicz-Philharmonie in Stettin (polnisch Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie) wurde 1948 gegründet. Das erste Konzert fand am 25. Oktober 1948 unter der Leitung von Felicjan Lasota statt. Geschichte Die künstlerische Leitung übernahmen später Marian Obst und Marian Lewandowski, 1953 wurde Janusz Cegiełła zum Direktor ernannt. Seit 1958 trägt die Philharmonie den Namen des polnischen Komponisten Mieczysław Karłowicz. Unter der Leitung von Józef Wiłkomirski (1957–1977) wurde die Anzahl der Musiker vergrößert. In diesem Zeitraum gab die Philharmonie auch Gastauftritte in Deutschland. Unter Stefan Marczyk (1977–1993) trat die Philharmonie oft in Deutschland auf, besuchte auch Dänemark, Bulgarien, Italien und die Sowjetunion. Das Orchester spielte mit bekannten Solisten und Dirigenten, wie Krystian Zimerman, Piotr Paleczny, Adam Makowicz, Witold Małcużyński, Wiesław Ochman, Natalia Gutman und Jerzy Maksymiuk. Die Stettiner Philharmonie nimmt am Usedomer Musikfestival teil, tritt in Berlin, Greifswald, Schwedt und Frankfurt an der Oder auf und gastiert beim Choriner Musiksommer. Konzerthaus Die Philharmonie trat bis 2014 im Saal des Stettiner Rathauses auf. Das neue Gebäude entstand an der Stelle der 1962 abgebrochenen Ruine des von Franz Schwechten 1884 errichteten Konzerthauses. Vor der Philharmonie liegt der plac Solidarności mit dem Denkmal Engel der Freiheit und einem unterirdischen Ausstellungspavillon des Nationalmuseums. Im April 2011 begann der Bau des neuen fünfgeschossigen Gebäudes mit zwei Konzertsälen mit 953 und 192 Plätzen. Auf der Bühne ist Raum für 120 Musiker und 110 Sänger vorgesehen. Am 14. September 2014 wurde das neue Gebäude feierlich eingeweiht. Am 8. Mai 2015 wurde das von den spanisch-italienischen Architekten Alberto Veiga und Fabrizio Barozzi entworfene Gebäude als das beste Bauwerk des Jahres 2014 mit dem Mies-van-der-Rohe-Preis ausgezeichnet. Weblinks Philharmonie in Szczecin Einzelnachweise