NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Trzeboch

Trzeboch – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Skąpe, na Pojezierzu Łagowskim, w pobliżu wsi Łąkie. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1739 roku, początkowo jako Trebach, a następnie Trebach See (1809), Lankener See (1913), Lankener See Trebock (1944). 3 listopada 1950 roku wprowadzono nazwę Trzeboch. Obecnie państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę jeziora również podaje Trzeboch, podając jednocześnie nazwę oboczną Łąkie. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 21,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,2 m, a maksymalna – 9,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 67,5 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 890,4 tys. m³. Natomiast A. Choiński określił poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000 wielkość jeziora na 20,5 ha. Maksymalna długość jeziora to 1110 m, a szerokość 230 m. Długość linii brzegowej wynosi 2600 m. Według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jezioro leży na terenie zlewni szóstego poziomu Świebodka od jez. Niedźwiedno do Lisicy (l). Identyfikator MPHP to 158525. Zlewnia bezpośrednia jeziora jest niewielka i wynosi 0,7 km². Zagospodarowanie Gospodarkę rybacką na jeziorze prowadzi państwowe Gospodarstwo Rybackie w Zbąszyniu. Jezioro według typologii rybackiej zalicza się do jezior sandaczowych. Jezioro pełni również funkcje rekreacyjne, w 2008 roku władze gminne oddały do użytku zrewitalizowaną plażę wraz z boiskiem do gry w piłkę siatkową w miejscowości Łąkie. Czystość wód i ochrona środowiska Jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu o nazwie Rynna „Ołoboku i Paklicy”. Głównym założeniem ochronnym tej strefy jest ochrona naturalnego korytarza ekologicznego wzdłuż wspomnianej rynny polodowcowej. Jezioro Trzeboch jest objęte strefą ciszy. Jezioro Trzeboch charakteryzuje się III kategorią odporności na wpływ zanieczyszczeń antropogenicznych. Podczas badań w 1993 roku wody jeziora zostały sklasyfikowane w III klasie czystości. Podczas badań stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego stężenia azotu, fosforu i chlorofilu, całkowicie odtleniony był hypolimnion. Wody jeziora charakteryzowały się również bardzo wysoką zawartością soli mineralnych. Podczas badania przeźroczystość wód jeziora wynosiła 1,2 metra. Przypisy
Pałac w Galowicach

Pałac w Galowicach – zabytkowy pałac z XVIII w. we wsi Galowice. Historia Zabytek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park, spichlerz zbożowy szachulcowy z około 1727 r. i brama wjazdowa, barokowa z pocz. XVIII w., prowadząca na dziedziniec założenia folwarcznego. Spichlerz z pobliską cukrownią i gorzelnią łączyła kolejka. Współczesność W sąsiedztwie Pałacu znajduje się Muzeum Powozów i Zaprzęgów w Galowicach. Przypisy Bibliografia Zabytki Dolnego Śląska 750 lat historii Galowic. muzeumgalowice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-22)].
Pałac w Komorowicach (powiat wrocławski)

Pałac w Komorowicach – zabytkowy pałac we wsi Komorowice (powiat wrocławski). Historia Pałac wybudowany został w 1529 przez Melchiora Hirscha von Kaltenbrunna (zm. 1541) z Mysłakowa (niem. Kaltenbrunn); żonatego z Urszulą von Jenckwitz (zm. 1546). Małżeństwo miało syna Melchiora juniora, żonatego z Urszulą von Morenberg, który z kolei miał dwie córki: Annę i Helenę. W latach 1650–1654 jego właścicielem był Karl von Luttwitz (zm. 1653), który ożenił się z Ewą von Rehdiger, panią na włościach do 1662, kiedy powtórnie wyszła za mąż za Georga von Kaltenbrunna (zm. 1671). Następnie majątek odziedziczył ich syn Georg Albrecht właściciel do lat 80. XVII w., który ożenił się z Marią von Luttwitz. Małżeństwo miało dzieci urodzone w latach 1676, 1677 i 1684. Opis Obiekt postawiony na planie podkowy, kryty dachem czterospadowym. Pierwotnie renesansowy zamek, przebudowany w latach 1566–1570 i w 1700 r. Kolejna przebudowa miała miejsce w drugiej połowie XIX w. Zabytek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. W drugiej kondygnacji wieży mad otworem okiennym znajduje się kwadratowa płycina z herbem Hirsch von Kaltenbrunn podtrzymywanym przez dwóch mężczyzn. Przypisy
Pałac w Białej Wielkiej

Pałac w Białej Wielkiej – wybudowany w XVIII w., w miejscowości Biała Wielka. Historia W klasycystycznym pałacu wybudowanym na planie prostokąta, zamieszkał Ignacy Zwierkowski, były konfederat barski. Jego syn Walenty, żołnierz napoleoński po klęsce swojego wodza również zamieszkał w Białej Wielkiej. W 1852 r. pałac nabył Adolf Ludwik Schuetz, przybyły z Saksonii. W 1945 r. majątek znacjonalizowano, a w pałacu w Białej powstała szkoła. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi także park, w którym znajduje się staw oraz m.in. platan, tulipanowiec. Przypisy
Schloss Gnichwitz

Das Schloss Gnichwitz ist ein ruinöses Schloss in Gniechowice (deutsch: Gniechwitz) in der Land- und Stadtgemeinde Kąty Wrocławskie (Kanth) im Powiat Wrocławski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Gnichwitz wird 1288 erstmals erwähnt. Seit 1337 waren die von Reichenbach Besitzer der Herrschaft und erhielten den Besitz 1348 von König Karl IV. als Erblehen. Vorübergehend waren danach die Ungerathen Besitzer. Nach 1566 bis zur Vertreibung waren die von Saurma-Jeltsch Besitzer. Im Dreißigjährigen Krieg brannten Dorf und Schloss 1642 ab. Conrad von Saurma veranlasste 1649 den Wiederaufbau mit dreistöckigem Turm mit steilem Walmdach und einem langen schmalen Gebäudeflügel. Im Jahr 1691 heiratete Hans Leuthold von Saurma Juliana Perpetua von Heberstein. Während des 19. Jahrhunderts veränderten verschiedene Umbauten den Bau. Die Parkanlagen stammen von 1850 bis 1860. Bauwerk Ein Urbarium von 1582 enthält eine Beschreibung der damaligen Schlossanlage. Der Bau war gemauert, hatte gewölbte Keller und Stuben und war von einem nassen Graben geschützt. Das heutige Schloss ist ein zweigeschossiger Putzbau mit Mansarddach. Das große Tor ist die Zufahrt in eine Halle, die heute an der Vorderseite zugemauert wurde. Die frühbarocken Formen der Fensterumrahmungen lassen erkennen, dass der Bau aus der Zeit um 1700 stammt. Literatur Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Weidlich, Frankfurt am Main 1971, ISBN 3-8035-0332-9, S. 37–38. Weblinks
Pałac w Gniechowicach

Pałac w Gniechowicach – zabytkowy pałac we wsi Gniechowice. Historia Początkowo dwór, wzmiankowany w 1582 r., został odbudowany w 1649 r. jako trzykondygnacyjna wieża mieszkalna. Obecny barokowy pałac przebudowany w 1843 i 1861 r. nakryty jest mansardowym dachem z lukarnami. Zabytek jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park, założony na drugim brzegu rzeki Czarna Woda przepływającej przez wieś. Przypisy
Polno

Polno – jezioro w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Lubrza. Położone na Pojezierzu Łagowskim, na południowy wschód od miejscowości Staropole. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1902 jako Starpeler See, a następnie Starpeler See — Polno (1949), Polno (1963, 1980, 1995, 2006). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową akwenu podaje Polno, nie wymieniając nazw obocznych. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 5,2 ha. Adam Choiński poprzez planimetrowanie na mapach 1:50 000, określił wielkość jeziora na 4,9 ha. Maksymalna głębokość zbiornika wodnego to 2 m. Lustro wody według Choińskiego znajduje się na wysokości 68,8 m n.p.m., natomiast według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal na wysokości 69,6 m n.p.m. Zagospodarowanie Administratorem wód jeziora jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Poznaniu (Zarząd Zlewni Gorzów Wielkopolski, Nadzór wodny Międzyrzecz). Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody jeziora Polno wraz z wodami jego dopływów i odpływu (Obwód rybacki jeziora Polno na cieku bez nazwy w zlewni rzeki Paklica – Nr 1). Przypisy
Cmentarz wojenny nr 115 – Rzepiennik Marciszewski

Cmentarz wojenny nr 115 – Rzepiennik Marciszewski – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się we wsi Rzepiennik Marciszewski, w gminie Gromnik, powiecie tarnowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W IV okręgu Łużna cmentarzy tych jest 27. Lokalizacja Cmentarz znajduje się na lewym stoku potoku Rzepianka. Jest trudno dostępny, znajduje się bowiem w lasku wśród pól i nie prowadzi do niego żadna droga ani ścieżka, ani znak kierunkowy. Zlokalizowany jest na dwóch wąskich grzbietach między dwoma jarami potoków, które tuż poniżej cmentarza łączą się w jedno koryto. Najłatwiej można do niego dojść boczną drogą asfaltową od głównej drogi przez Rzepiennik Marciszewski przy widocznym z niej budynku z napisem „Sala Królestwa Świadków Jehowy”. Ostatni odcinek prowadzi już przez niekoszoną łąkę, naprzeciwko samotnego gospodarstwa, w miejscu, w którym odchodzi do niego droga dojazdowa. Łatwiej odszukać cmentarz wiosną i jesienią, gdy drzewa nie mają jeszcze liści. Opis cmentarza Z zachowanej dokumentacji wynika, że jego kształt dostosowany był do ukształtowania terenu. Miał kształt litery V, końcami zwróconej w dół stoku. Wszystkie jego elementy (ogrodzenie, furtka, krzyż pomnikowy i krzyże na grobach) wykonane były z drewna. Pochowano tu 151 żołnierzy, w tym: 78 żołnierzy armii rosyjskiej, 69 żołnierzy armii austro-węgierskiej, 4 żołnierzy armii niemieckiej. Żołnierze ci polegli w grudniu 1914 r. oraz w dniach 2–5 maja 1915 r. podczas ofensywy sprzymierzonych wojsk austriacko-węgierskich i niemieckich, zwanej bitwą pod Gorlicami. Wszyscy pochowani byli w pojedynczych grobach. Z nazwiska znanych jest 40. Losy cmentarza W 1915 r. po wygranej bitwie pod Gorlicami i przepędzeniu Rosjan dalej na wschód, monarchia austro-węgierska przystąpiła do budowy cmentarzy. Po II wojnie światowej nie dbano o cmentarze z I wojny. Cmentarz nr 115 ulegał samorzutnemu niszczeniu przez czynniki przyrody. Elementy zdrewniałe zbutwiały i obecnie nie ma po nich żadnego śladu. Niepielęgnowany cmentarz całkowicie zarósł drzewami i krzewami. Pozostały po nim jedynie dwa betonowe słupki z napisami „HV”, które przeniesiono poniżej w inne miejsce, dlatego nie da się już ustalić górnej granicy cmentarza. W 2015 r. stan cmentarza jest taki: usunięto na jednym z jego ramion zadrzewienie, wykonano 4 ziemne mogiły i ustawiono na nich 5 krzyży – 3 żelazne i 2 drewniane. Są to nowe krzyże, o kształcie zupełnie niezgodnym z krzyżami oryginalnymi. Brak tablicy informacyjnej cmentarza i tabliczek imiennych. Cmentarz wymaga kompletnego remontu – właściwie wykonania na nowo wszystkich elementów. Przypisy
Park Tadeusza Mazowieckiego w Poznaniu

Park Tadeusza Mazowieckiego – park zlokalizowany na terenie Poznania na Starym Mieście wzdłuż lewego brzegu Warty, między mostami Królowej Jadwigi i św. Rocha. Obszarowo pokrywa się w części z dawnym Placem Zjednoczenia. Historia Park został utworzony uchwałą poznańskich radnych 20 maja 2014, aby upamiętnić pierwszego niekomunistycznego premiera III RP oraz uświęcić 25. rocznicę przemian ustrojowych. Otwarcia dokonał prezydent Bronisław Komorowski z prezydentem Poznania Ryszardem Grobelnym. Obiekty 2 czerwca, w trakcie uroczystości otwarcia parku, prezydent Bronisław Komorowski posadził „dąb wolności”. Ponadto w parku rośnie, posadzony w 2011, Dąb Pamięci porucznika Jana Szmagiera (ur. 2 stycznia 1908 we Władysławowie) zamordowanego przez NKWD w Katyniu w 1940. Z parkiem sąsiaduje Skwer Przyjaźni Polsko-Węgierskiej. Galeria Przypisy Bibliografia Park imienia Tadeusza Mazowieckiego powstał właśnie w Poznaniu, Głos Wielkopolski Aktualności, dostęp 01.12.2015 Poznań będzie miał park im. Tadeusza Mazowieckiego, tvn24.pl, dostęp 01.12.2015 Tadeusz Mazowiecki ma swój park w Poznaniu; prezydent posadził dąb, tvp.parlament, dostęp 01.12.2015 Poznań: Dąb Wolności i Park Tadeusza Mazowieckiego, tvwielkopolska, dostęp 01.12.2015. tvwielkopolska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-08)]. PARK IMIENIA TADEUSZA MAZOWIECKIEGO NA STARYM MIEŚCIE W POZNANIU, codziennypoznań.pl, dostęp 01.12.2015
Cmentarz wojenny nr 245 – Radgoszcz-Zadębie

Cmentarz wojenny nr 245 – Radgoszcz-Zadębie – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się w miejscowości Radgoszcz, w gminie Radgoszcz, powiecie dąbrowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VII okręgu Dąbrowa cmentarzy tych jest 12. Lokalizacja Cmentarz znajduje się w pobliżu pojedynczego gospodarstwa na prawym brzegu potoku Dęba, na równinnym terenie wśród pól. Obok niego jest rów odprowadzający wody do potoku Dęba. Dojazd możliwy drogą asfaltową po lewej stronie potoku Dęba, a następnie mostkiem przez potok. Mostek znajduje się w odległości około 1 km od skrzyżowania bocznej drogi wzdłuż potoku Dęba z główną drogą Radgoszcz- Radomyśl. Dojście do cmentarza tylko pieszo. Opis cmentarza Jest to niewielki cmentarz o kształcie prostokąta. Jedynym jego elementem ozdobnym jest centralny pomnik w postaci betonowego sarkofagu. Na jednym z jego boków wykuto datę maj 1915, na trzech pozostałych nazwiska wszystkich pochowanych tutaj żołnierzy. Pomnik zwieńczony jest metalowym krzyżem łacińskim. Cmentarz otoczony jest betonową podmurówką, na której kiedyś znajdowało się ogrodzenie. W 2015 r. ogrodzenia brak. Wszyscy żołnierze pochowani w dwóch zbiorowych mogiłach. Cmentarz był remontowany; jego otoczenie jest uporządkowane, pomnik odnowiony. Brak ogrodzenia i tablicy informacyjnej, a betonowa podmurówka otaczająca cmentarz jest popękana. Polegli Pochowano tutaj 136 żołnierzy austriackich. Wszyscy walczyli w 99. pułku piechoty, którego okręg uzupełnień znajdował się w okolicy miasta Znojmo (obecnie w Czechach). Z dokumentacji wynika, że 60% tego pułku stanowili austriaccy Niemcy a 37% Czesi, jednak nazwiska wykute na bokach pomnika w większości są czeskie. Wszyscy polegli w maju 1915 r. podczas ofensywy połączonych wojsk austro-węgierskich i niemieckich, znanej jako bitwa pod Gorlicami. Nastąpiło wówczas przełamanie obrony rosyjskiej, w wyniku czego armia rosyjska zmuszona była cofnąć się daleko na wschód. Przypisy Linki zewnętrzne Spis poległych na cmentarz wojennym nr 245 Radgoszcz-Zadębie. polegli.forgen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-01)].
Szpital Powiatowy w Zawierciu

Szpital Powiatowy w Zawierciu – jedyny szpital znajdujący się w Zawierciu, mający siedzibę przy ul. Miodowej 14. Powstał w 1962 roku, od 1998 roku posiada status samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Historia Po II wojnie światowej służba zdrowia w Zawierciu nie zaspokajała potrzeb mieszkańców. W mieście znajdowały się dwa szpitale, przy czym Szpital nr 1 (znajdujący się przy ul. Okólnej 10) dysponował trzema oddziałami z łącznie 92 łózkami, a Szpital nr 2 (przy ul. Pastewnej 6) także miał trzy oddziały, w sumie 70 łóżek. W związku z tym w 1954 roku rozpoczęto budowę nowego szpitala przy ul. Miodowej. Szpital Miejski w Zawierciu został oddany do użytku w styczniu 1962 roku i dysponował 13 oddziałami oraz 525 łóżkami (stan na 1967 rok). Do 1973 roku szpital posiadał własną administrację, z której następnie był zmuszony zrezygnować wskutek powstania Zespołu Opieki Zdrowotnej. W 1999 roku szpital zmienił nazwę na Szpital Powiatowy w Zawierciu. Oddziały Oddział Chirurgii Ogólnej Oddział Chorób Wewnętrznych z Pododdziałem Kardiologicznym Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej Oddział Medycyny Paliatywnej Oddział Okulistyczny Oddział Neurologiczny z Pododdziałem Udarowym Oddział Pediatryczny Oddział Noworodków z Pododdziałem Patologii Noworodka Oddział Położniczo - Ginekologiczny z Blokiem Porodowym Oddział Obserwacyjno-Zakaźny w tym Pododdział Skórno-Wenerologiczny Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Oddział Rehabilitacji Neurologicznej Szpitalny Oddział Ratunkowy (SOR) Pracownie Pracownia endoskopii Zakład rehabilitacji Pracownia serologii, bank krwi Pracownia eeg Pracownia kardiologiczna badań diagnostyki nieinwazyjnej Medyczne laboratorium diagnostyczne Pracownia rezonansu magnetycznego Pracownia tomografii komputerowej Pracownia rtg Pracownia ultrasonografi(usg) Pracownia mammografii Pracownia densytometrii Pracownia anatomopatologii (prosektorium) Apteka szpitalna Poradnie Poradnia Okulistyczna Poradnia Chirurgii Ogólnej Poradnia Chirurgii Urazowo-ortopedycznej Poradnia Chorób Zakaźnych Poradnia Zaburzeń I Wad Rozwojowych Dzieci Poradnia Onkologiczna Poradnia Opieki Paliatywnej Poradnia Otolaryngologiczna Poradnia Alergologiczna Poradnia Neurologiczna Poradnia Ginekologiczno-położnicza Poradnia Diabetologiczna Poradnia Reumatologiczna Poradnia Endokrynologiczna Poradnia Preluksacyjna Poradnia Dermatologiczna Poradnia Wad Postawy Poradnia Urologiczna Poradnia Rehabilitacyjna Poradnia Gruźlicy I Chorób Płuc Poradnia Zdrowia Psychicznego Poradnia Leczenia Uzależnień Alkoholowych I Współuzależnień Poradnia Kardiologiczna Poradnia Neurologii Dziecięcej Poradnia Medycyny Pracy Poradnia Lekarza Poz Poradnia Sportowo-lekarska Nocna I Świąteczna Opieka Zdrowotna Przypisy Bibliografia Henryk Wnuk: Służba zdrowia. W: Monografia Zawiercia. Zawiercie: TMZZ, 2003, s. 471-477. ISBN 83-905651-5-3. Linki zewnętrzne Strona internetowa szpitala
Zamek w Rogowie Sobóckim

Zamek w Rogowie Sobóckim – zabytkowy zamek wybudowany w XVI w., w miejscowości Rogów Sobócki. Historia Obronny zamek, przebudowywany w latach 1760–1780, 1860 jest częścią zespołu zamkowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z XIX w. Po obiekcie pozostały obecnie tylko piwnice. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 246 – Radgoszcz

Cmentarz wojenny nr 246 – Radgoszcz – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się w miejscowości Radgoszcz, w gminie Radgoszcz, powiecie dąbrowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VII okręgu Dąbrowa cmentarzy tych jest 12. Opis cmentarza Cmentarz stanowi odrębną kwaterę na cmentarzu parafialnym w Radgoszczy. Wykonano go na planie w kształcie litery T. W centralnym miejscu znajduje się betonowy pomnik i zasadzony przy nim dąb, obecnie będący pomnikiem przyrody. Betonowy pomnik ma postać ściany zwieńczonej krzyżem. Na jej przedniej stronie umieszczono 9 emaliowanych tablic z nazwiskami poległych, a po ich bokach dwa medaliony. Jedna strona cmentarza przylega do łąki, z pozostałych stron otoczony on jest grobami cmentarza parafialnego. Ogrodzenie tworzą betonowe słupki, pomiędzy którymi wstawiono stalowe segmenty z rur. Wejście przez dwie dwuskrzydłowe furtki; jedna jest wykonana z rur, druga z płaskowników. Nagrobki ziemne, otoczone betonową palisadką. Zamontowano na nich betonowe i kamienne stele i różnego rodzaju krzyże. Jest 5 grobów zbiorowych i 13 pojedynczych. Cmentarz był remontowany. Jest zadbany, pielęgnowany i utrzymany w bardzo dobrym stanie Polegli Pochowano tutaj 143 żołnierzy, w tym: 4 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Trzech znanych jest z nazwiska. Walczyli oni w 99 pułku piechoty 114 żołnierzy armii niemieckiej. Zidentyfikowano 113. Walczyli w 220 pruskim rezerwowym pułku piechoty oraz 49 pułku piechoty 25 żołnierzy armii rosyjskiej. Zidentyfikowano tylko jednego. Wszyscy polegli w maju 1915 r. podczas ofensywy połączonych wojsk austro-węgierskich i niemieckich, znanej jako bitwa pod Gorlicami. Nastąpiło wówczas przełamanie obrony rosyjskiej, w wyniku czego armia rosyjska zmuszona była cofnąć się daleko na wschód. Przypisy Linki zewnętrzne Spis poległych na cmentarz wojennym nr 246 w Radgoszczy. polegli.forgen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-19)].
Kleśno

Kleśno (niem. Hinter See) – jezioro w Bruździe Zbąszyńskiej, w gminie Bledzew. Charakterystyka Jezioro należy do zespołu tzw. jezior bledzewskich. Jezioro oddzielone jest wąskim pasem zieleni od pobliskiego jeziora Bledzewskiego, w niektórych źródłach oba zbiorniki nazywane są wspólnie jako jezioro Lipawki. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 254 – Miechowice Małe

Cmentarz wojenny nr 254 – Miechowice Małe – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Miechowice Małe w województwie małopolskim, w powiecie brzeskim, w gminie Wietrzychowice. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VIII okręgu brzeskim cmentarzy tych jest 52. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się na skrzyżowaniu dróg, po lewej stronie drogi do Jadownik Mokrych. Wykonano go przy istniejącej figurce. Stanowi ona główny element ozdobny cmentarza. Cmentarz ma kształt trójkąta, którego naroże przy skrzyżowaniu zostało ścięte. W narożu tym znajduje się figurka zwieńczona krzyżem z Chrystusem. Cmentarz jest niewielki, mimo to pochowano na nim aż 224 żołnierzy. Ogrodzony jest współczesnym plotem z żelaznych sztachet. Wejście od drogi biegnącej po wschodniej stronie cmentarza przez metalową, jednoskrzydłową furtkę. Na polu cmentarnym znajduje się kilka osadzonych na betonowym cokole nagrobków zwieńczonych różnego rodzaju krzyżami: żeliwne krzyże łacińskie o rozszerzonych końcach ramion, żelazne krzyże łacińskie, nakryte ząbkowanym daszkiem, o ramionach połączonych żelazną kratą, żelaznych krzyże lotaryńske, nakryte ząbkowanym daszkiem, o ramionach połączonych żelazną kratą, żelazny krzyż lotaryński z obramowaniem z płaskich prętów. Na nagrobkach zamontowano owalne lub prostokątne tabliczki imienne. Polegli Pochowano tutaj 224 żołnierzy, w tym: 56 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Zidentyfikowano 28. 168 żołnierzy armii rosyjskiej. Wszyscy nieznani. Przypisy Linki zewnętrzne Lista poległych na cmentarzu nr 254 w Miechowicach Małych. polegli.forgen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-08)].
Zespół dworski w Hadlach Szklarskich

Zespół dworski w Hadlach Szklarskich – dwór znajdujący się w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Jawornik Polski, w Hadlach Szklarskich. W skład zespołu wchodzi: dwór, park, kuźnia, stajnia oraz oranżeria wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego. Historia Dwór murowany, wzniesiony w latach 20. XX w. z inicjatywy Piotra Łastowieckiego (1860–1929) herbu Laryssa, właściciela majątku od końca XIX wieku. Następnym właścicielem był jego syn, Antoni Łastowiecki (1892–1973). Po II wojnie światowej zespół należał do Skarbu Państwa. Od 2007 jest własnością gminy Jawornik Polski. Architektura Dwór od frontu parterowy, w środkowej części taras z tralkową balustradą. Po południowej stronie dobudówka z klatką schodową. Od strony ogrodowej półkolisty ryzalit zwieńczony balkonem. Naroża boniowane, dach czterospadowy. Autorem projektu jest Józef Gałęzowski (1877–1963). Zobacz też Lista zabytków w gminie Jawornik Polski w artykule „Wiki Lubi Zabytki” Przypisy