NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku – kościół w Lubecku, od 1994 sanktuarium maryjne ustanowione przez biskupa Jana Wieczorka ze względu na wielowiekową tradycję pielgrzymkową mieszkańców Górnego Śląska. Ośrodkiem kultu jest niewielki wizerunek Matki Bożej, czczony jako Matka Boża Lubecka. Historia Kościół wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1342, a jako parafialny w 1362, gdzie wówczas istniała parafia, do której należały miejscowości Ciasna i Zborowskie. Wymieniono wtedy Johennesa, plebana de Lubicko. Parafię wymieniono również w spisie świętopietrza archidiakona opolskiego Mikołaja Wolffa (1447). Kościół, z uwagi na prostotę rozwiązań architektonicznych i brak wyposażenia wyższej klasy artystycznej, nie był szczegółowo opisywany w opracowaniach i rzadko go wzmiankowano. W związku z tym, według pobieżnych badań, twierdzono, że powstał zapewne w końcu XVI lub w początku XVII wieku. Odnowiono go w 1742, a rozbudowano od zachodu w 1776. W 1787 odnowiono go po raz kolejny. Kult maryjny Szczególny rozwój kultu maryjnego wiąże się z odnalezieniem w 1716 roku cudownego medalionu podczas oktawy Bożego Ciała. Niewielki wizerunek (12,5 × 7,5 cm), namalowany na srebrnej blasze, przedstawia na awersie Matką Bożą w typie jasnogórskim, a na rewersie Chrystusa w koronie cierniowej. Po odnalezieniu medalion stał się przedmiotem sporu – początkowo został przekazany do kurii wrocławskiej na żądanie wysłanników z Jasnej Góry, jednak decyzją papieską z 1738 roku powrócił do Lubecka. Od tego czasu kult Matki Bożej Lubeckiej systematycznie się rozwijał, o czym świadczą liczne wota dziękczynne składane przez wiernych. Freski W latach 2009–2010 w kościele odkryto gotyckie freski z początku XV wieku, obejmujące wszystkie ściany, sklepienie, prezbiterium i wewnętrzną część łuku tęczowego (wpłynęło to na zmianę datowania samej budowli). Tworzą one homogeniczny zespół, nad którym góruje monumentalna kompozycja Sądu Ostatecznego z Chrystusem w mandroli w towarzystwie symboli Ewangelistów, uzupełniona motywem Deesis (Matki Boskiej i św. Jana Chrzciciela wypraszających łaski dla grzeszników). Całość uzupełniają rozbudowane sceny ewangeliczne. Rozwiązania ikonograficzne malowideł mają charakter tradycyjny. Freski powstały zapewne w drugiej ćwierci XV wieku, choć możliwe jest też ich datowanie na początek pierwszej ćwierci tego stulecia lub na lata po roku 1432. Po trzyletniej renowacji malowidła odsłonięto i zakonserwowano. Galeria fresków Przypisy Linki zewnętrzne Krótki opis o znalezieniu obrazu N. P. Maryi w Lubecku w powiecie lubinieckim w górnym Szląsku w roku 1720 (ca 1856) w bibliotece Polona
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mirocinie Dolnym

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Mirocinie Dolnym – kościół filialny parafii pw. św. Jerzego w Mirocinie Górnym, dekanat Kożuchów, diecezja zielonogórsko-gorzowska. Historia Zbudowany na wzniesieniu w zachodniej części wsi kościół gotycki powstał w końcu XIII w. nosząc wówczas wezwanie św. Andrzeja. W roku 1271 wieś, jak i zapewne kościół przekazany został przez księcia głogowskiego Konrada pod patronat zakonowi żeńskiemu z Nowogrodu Bobrzańskiego. Do połowy XV w. kościół należał do parafii w Mirocinie Górnym. Samodzielna parafia utworzona została po 1522 r. W końcu XIX w. świątynia popadła w ruinę z powodu opuszczenia. Do dziś kościół przetrwał w stanie praktycznie niezmienionym, remont generalny przeszedł w roku 1946. W 1948 świątynię poświęcono i ponownie włączono do parafii w Mirocinie Górnym. Ponownego remontu dokonano w końcu XX w. Architektura Jest to jednonawowa, bezwieżowa bryła z kamienia i rudy darniowej, z prostokątnym prezbiterium i dobudowaną od strony północnej zakrystią. Nawa będąca szerszą od prezbiterium dobudowana została w czasie późniejszym. Obie części posiadają osobne wejścia od strony południowej, przez dwa ostrołukowe, ceglane portale. Do XIX w. kościół posiadał drewnianą dzwonnicę, w której znajdowały się dwa dzwony z 1523 r. i 1615 r. Kościół przykryty jest dachem dwuspadowym, a nad zakrystią pulpitowym. Okna kościoła ostrołukowe z rozglifieniem obustronnym. Na szczególną uwagę zasługują średniowieczne okucia drzwi z motywami zwierzęcymi. Całość otacza kamienny mur z XV wieku. Galeria Przypisy Bibliografia Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003. Zespół pod redakcją Iwony Perut-Gierasimczuk, Czas architekturą zapisany, Zielona Góra 1998. Krzysztof Garbacz, Szlakiem zabytkowych miast. Przewodnik po południowej części województwa lubuskiego, Zielona Góra 2005. Tomasz Andrzejewski, Budowle sakralne powiatu nowosolskiego Nowa Sól 2007. Tomasz Andrzejewski, Miejscowości powiatu nowosolskiego. Rys historyczny Nowa Sól 2004.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Oświęcimiu

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Oświęcimiu – kościół znajdujący się na północ od rynku starego miasta na osi wschód-zachód. Jest widoczny przy wjeździe na most od zachodu. Wzmiankowany w latach 1325–1327. Jako murowany również u Jana Długosza. Data powstania kościoła nie jest dokładnie znana. Był wielokrotnie przebudowywany, przed 1530 rokiem niewiele wiemy o jego strukturze architektonicznej. Przebudowany w 3. ćwierci XVII w. Restauracja po pożarze w 186] r. Wieża kwadratowa zbudowana ostatecznie w latach 1863-1877, wcześniej dolna część z końca XVI w. Orientowany, murowany, prostokątne prezbiterium dwuprzęsłowe, od południa zakrystia. Od północy kaplica Chrystusa ukrzyżowanego. Prezbiterium połączone z korpusem tęczą o łuku półkolistym. Korpus trzynawowy, halowy, dwuprzęsłowy z chórem. Nawa główna otwarta do naw bocznych z każdej strony dwiema arkadami filarowymi prostokątnymi z dekoracją pilastrową. Sklepienia prezbiterium i nawy kolebkowe z lunetami na gurtach. Chór muzyczny na szerokość korpusu na trzech arkadach, parapet chóru łukowo wygięty pośrodku. Parapet chóru jak i sklepienia dekorowane figurami geometrycznymi ze stiukowych listew profilowanych. W oknach prezbiterium i naw bocznych różnokolorowe witraże. Od północy mała kaplica św. Maksymiliana Marii Kolbego. Od zachodu na osi wysoka wieża zegarowa z kruchtą. W górnej kondygnacji zdobiona motywem czworoliścia. Na zewnątrz kościoła na narożnikach prezbiterium szkarpy, także wieża oszkarpowana. Na dachu korpusu sygnaturka. Na ścianie wschodniej prezbiterium krucyfiks z 2. poł. w. XVII. We wnętrzu portale; z kruchty do północnej nawy bocznej i z prezbiterium do zakrystii gotycko-renesansowe, ten z datą 1529 r. Drzwi do zakrystii żelazne obite blachą w kratę podobne drzwi między nawą północną a kaplicą św Maksymiliana. Ołtarz Główny odnawiany wielokrotnie (ostatnio w 2004 roku), późnobarokowy z 1. ćwierci XVIII w. Figury ołtarzowe apostołów św. Piotra i św. Pawła oraz czterech aniołów późnobarokowe. Chrzcielnica marmurowa z pokrywą blaszaną z datą 1613 r. Obrazy barokowe w ołtarzach bocznych św. Jacka i św. Dominika. Feretron późnobarokowy, krucyfiks z XVII w., także liczne epitafia od barokowych do klasycystycznych. Ambona późnobarokowa na północnej ścianie prezbiterium przy przejściu w korpus nawowy pod łukiem tęczy. Plebania Podczas II wojny światowej budynek przykościelnej plebanii został przywłaszczony przez Gestapo na swoją siedzibę. Po wojnie w budynku znajdował się Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Oświęcimiu. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemkowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemkowie – XV-wieczna świątynia, należąca do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Przemkowie, dekanatu Szprotawa, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, znajdująca się w Przemkowie, w powiecie polkowickim, w województwie dolnośląskim. Historia Pierwsza wzmianka pochodzi z 1359, obecny kościół powstał ok. 1418 roku. Od roku 1561 do 1637 zawiadywali nim protestanci. Pierwsza przebudowa miała miejsce w 1681. W 1719 roku w wyniku pożaru zniszczenia uległa część kościoła, odbudowa trwała od 1720 do 1730 przez Johanna Blasiusa Peintnera. W latach 1804 dobudowano wieżę, wtedy i później w 1996–1997 kościół został odrestaurowany na rzucie prostokąta oraz ośmioboku. Wyposażenie Okna tworzą półkola, zamknięte. Zakrystia wykonana jest w stylu barokowym. Ołtarz główny przedstawia Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Ołtarz boczny południowy przedstawia obraz Serca Jezusowego, a boczny północny Św. Rodzinę. Rzeźby pochodzą z XVIII wieku. Wewnątrz barokowy i rokokowy wystrój m.in. ołtarz i ambona z II poł. XVIII wieku. Przypisy Bibliografia Zabytki sztuki w Polsce "Śląsk", Krajowy ośrodek badań i dokumentacji zabytków, Warszawa 2006.
Marienkirche (Toruń)

Die Kirche der Himmelfahrt der Allerheiligsten Jungfrau Maria (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) ist eine der Hauptkirchen in Toruń (deutsch: Thorn) im nördlichen Polen. Der gotische Backsteinbau wurde im 14. Jahrhundert errichtet und gehört mit der Altstadt zum UNESCO-Weltkulturerbe. Geschichte Die Kirche war Bestandteil des Franziskanerklosters Thorn, das um 1239 in der gerade entstandenen Stadt gegründet worden war. Von der ersten Kirche sind noch Reste vorhanden. Im späten 13. Jahrhundert wurde mit einem Neubau begonnen, der im 14. Jahrhundert abgeschlossen wurde. Im Gefolge der Reformation wurde die Stadt Thorn und mit ihr die Marienkirche lutherisch. Am 25. März 1557 wurde der erste lutherische Gottesdienst gefeiert. 1724 wurde sie nach dem sogenannten Thorner Blutgericht als Akt der Strafe den Lutheranern abgenommen und an den katholischen Orden der Bernhardiner, der eigens dafür in Thorn angesiedelt wurde, übergeben. Dieser entfernte die 160 Jahre zuvor für den evangelischen Gottesdienst entworfene Ausstattung und gestaltete die Kirche im Sinne der Gegenreformation um. Am 8. Dezember 1724 wurde die katholische Einweihungspredigt in polnischer Sprache durch den Jesuitenpater Kazimierz Wieruszewski gehalten. Der Bernhardinerorden nutzte die Kirche bis 1821. Seit 1830 ist die Kirche eine römisch-katholische Pfarrkirche. Architektur Die heutige Kirche entstand im Wesentlichen im 14. Jahrhundert. Sie ist eine dreischiffige Hallenkirche mit einer Länge von 80 m, einer Breite von 27 m und einer Höhe von 27 m. Die Innenausstattung wurde im 18. Jahrhundert barock umgestaltet. Bemerkenswert sind Wandmalereien von etwa 1380 mit Heiligendarstellungen. Das Chorgestühl ist aus dem 15. Jahrhundert. Der Hochaltar wurde im 18. Jahrhundert angefertigt. Literatur Jerzy Domasłowski, Jarosław Jarzewicz: Kościół Najświętszej Marii Panny w Toruniu. Towarzystwo Naukowe w Toruniu, 1998. ISBN 83-87639-06-0 Frieder Monzer: Posen, Thorn Bromberg. Mit Großpolen, Kujawien und Südostpommern. Trescher Verlag, Berlin 2012. S. 227f. Weblinks Kościół Mariacki w Toruniu Einzelnachweise
Église Sainte-Marie de Toruń

L'église de l'Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie (en polonais : Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny ; en allemand Marienkirche) est l'une des principales églises de Toruń (en allemand : Thorn) dans le nord de la Pologne. Le bâtiment gothique en brique a été construit au XIVe siècle et, avec la vieille ville, est un site du patrimoine mondial de l'UNESCO. Histoire L'église faisait partie du monastère franciscain de Thorn, fondé vers 1239 dans la ville qui venait d'être construite. Les vestiges de la première église existent encore. Un nouveau bâtiment a été construit au XIVe siècle. Depuis 1557, l'église Sainte-Marie est l'église protestante la plus importante de Pologne. En 1724, après les troubles de Thorn, elle fut expropriée à titre de punition et remis à l'Ordre catholique de Saint-Bernard, qui s'était installé à Thorn spécialement à cet effet. Il a enlevé les meubles qui avaient été conçus pour le service de l'église protestante 160 ans plus tôt et a redessiné l'église conformément à la Contre-Réforme. L'Ordre de Saint-Bernard a utilisé l'église jusqu'en 1821. L'église est une église paroissiale catholique romaine depuis 1830. Architecture L'église actuelle a été essentiellement construite au XIVe siècle. Il s'agit d'une église-halle à trois nefs d'une longueur de 80 m, d'une largeur de 27 m et d'une hauteur de 27 m. L'intérieur a été modifié au XVIIIe siècle en style baroque. Les peintures murales d'environ 1380 avec des représentations de saints sont remarquables. Les stalles du chœur sont du XVe siècle. Le maître-autel a été construit au XVIIIe siècle. Littérature Jerzy Domasłowski, Jarosław Jarzewicz : Kościół Najświętszej Marii Panny w Toruniu . Towarzystwo Naukowe avec Toruniu, 1998. (ISBN 83-87639-06-0) Frieder Monzer : Posen, Thorn Bromberg. Avec la Grande Pologne, la Kuyavie et la Poméranie du Sud-Est. Trescher Verlag, Berlin 2012. P. 227f. Liens externes Kościół Mariacki avec Toruniu Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail de la Pologne Portail du patrimoine mondial
Mariakerk (Toruń)

De Mariakerk van Toruń (Pools: Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu) is een 13e-eeuwse kerk in Toruń en beschermd architectonisch monument. De kerk staat in de binnenstad van Torún, dat onderdeel uitmaakt van de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Geschiedenis De kerk is tussen 1270-1300 door de Franciscanen op de restanten van een kloosterkerk uit de eerste helft van de 13e eeuw gebouwd. Deze restanten zijn tot op de dag van vandaag behouden. De kerk, sinds 1557 de belangrijkste protestantse kerk in Polen, werd in 1724 weer rooms-katholiek en is sinds 1850 een parochiekerk. Architectuur en interieur De kerk is een driebeukig hallenkerk met een lengte van 80 meter, 27 meter breed en 27 meter hoog. De oostelijke geveltop van de kerk is rijk versierd. Het interieur van de kerk is in de 18e eeuw heringericht. Het bevat laat-14e-eeuwse muurschilderingen (ca. 1380) in de oostelijke zijbeuk en een 16e-eeuwse maniëristische oksaal (de oudste in Polen) in de noordelijke zijbeuk. Het koorgestoelte stamt uit de 15e eeuw en het hoogaltaar is is in de 18e eeuw vervaardigd. Het rijkversierde mausoleum van prinses Anna Wasa staat in het koorgedeelte.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Wągrowcu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Wągrowcu – kościół dawnego opactwa cysterskiego, obecnie kościół parafialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny znajdujący się w Wągrowcu, przy ul. Klasztornej. Przy kościele w XVII w. działała szkoła, jej rektorem był w 1639 Adam Gradowicz, studiujący wcześniej w Akademii Lubrańskiego.. Kościół po pożarze 1747, na nowo zbudowany, ukończony 1799 roku. Podczas okupacji zamieniony na magazyn, 1945 podpalony przez Niemców przed ucieczką, wypalił się doszczętnie. Jednocześnie spłonął przyległy klasztor, zbudowany w XVIII wieku z wykorzystaniem murów gotyckich. Po wojnie w latach 1946–1968, odbudowano kościół i klasztor. W 1968 roku w pomieszczeniach poklasztornych urządzono Dom Zasłużonego Kapłana Archidiecezji Gnieźnieńskiej im. Jakuba Wujka, który działał do czerwca 1997 roku. Obecnie skrzydło północne i zachodnie należą do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a skrzydło wschodnie i południowe zostały przeznaczone na inne cele. W dniu 1 września 2013 roku opiekę nad kościołem i parafią przejęli Ojcowie Paulini. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str. 275.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego w Gnieźnie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego w Gnieźnie – zamieszkały przez braci franciszkanów konwentualnych Prowincji Gdańskiej. Jest również kościołem parafialnym parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie, należącej do dekanatu gnieźnieńskiego I archidiecezji gnieźnieńskiej. Mieści się przy ul. Franciszkańskiej, na Wzgórzu Panieńskim. Podwójne sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Pani Gniezna i błogosławionej Jolenty. Kościół wczesnogotycki, fundacji Przemysła II z ok. 1270, dwunawowy z wieżą z XV w., przebudowany w XVIII (odnowiony) i XX w. (regotyzowany). Obecnie wystrój barokowy (głównie XVIII w.). Ławy rokokowe 1760–1770, stalle rokokowe z 1767. W głównym ołtarzu barokowym Obraz Matki Bożej Pocieszenia – Pani Gniezna z I ćw. XVII w. Od południa do nawy dobudowana kaplica w IV ćw. XVIII w. Po północnej stronie nawy dawne oratorium klarysek, pierwotnie gotyckie, przebudowane po pożarze z 1613. Sklepienie prezbiterium krzyżowo-żebrowe z XIII w., podobne sklepienie nawy zrekonstruowane. Okna ostrołukowe z maswerkami w większości zrekonstruowane. Wewnątrz uznawany za cudowny obraz Matki Bożej Pocieszenia, koronowany przez Jana Pawła II podczas papieskiej pielgrzymki do Polski w 1997, relikwie bł. Jolenty, za sprawą której nieopodal wzniesiono klasztor klarysek. Kościół parafialny od 1925. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii Kościół i klasztor na portalu franciszkańskim Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Antoniegpo
Klosterkirche Zuckau

Die Klosterkirche Zuckau in Zuckau (heute polnisch: Żukowo) bei Danzig ist ein erhaltenes Bauwerk des Klosters Zuckau. Bauwerk Der erste Kirchenbau vom Anfang des 13. Jahrhunderts ist im Westteil der heutigen Kirche mit vier Jochen erhalten. Im 14. Jahrhundert wurde der Bau erhöht, um drei Joche verlängert, und der dreiseitige Chor angefügt. Das schmale achteckige Westtürmchen trägt eine durchbrochenen Haube aus dem 18. Jahrhundert. Zwar gibt es Strebepfeiler, doch wurde im Mittelalter statt der geplanten Gewölbe eine Holzdecke eingezogen, von der sich im Dachraum Reste finden. Die heutigen Kreuzgewölbe und die Nonnenempore stammen vom Anfang des 17. Jahrhunderts. Der Hochaltar mit zweigeschossigem Aufbau stammt aus derselben Werkstatt wie der Hochaltar in Karthaus und der Marienaltar in Pelpin. Ein Schreinaltar stammt aus Antwerpen und zeigt Jugend und Leben Christi. Ein weiterer Schreinaltar ist ein einheimisches Werk aus dem 16. Jahrhundert und zeigt angeblich den Klostergründer Mestwin I. Literatur Carl von Lorck: Dome, Kirchen und Klöster in Ost- u Westpreußen. Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, S. 78–79. Ernst Gall, Bernhard Schmid, Grete Tiemann: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Deutschordensland Preussen. Deutscher Kunstverlag, Berlin 1952, S. 47–48.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Żukowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Żukowie – gotycki kościół z XIV wieku, przebudowany w XV i XVII wieku. Część dawnego klasztoru norbertanek w Żukowie, obecnie należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żukowie. Historia Kościół zbudowany w XIV wieku przez siostry norbertanki. Mury pamiętają Książąt Pomorskich z XIII wieku. Zbudowano go wraz z klasztorem przeniesionym z pobliskiej Stolpy (dawna część Żukowa) po najeździe z 1226 r. Kościół był w posiadaniu klasztoru aż do 1834 r., kiedy został skasowany przez rząd pruski. W 1836 r. przejęła go parafia żukowska. Budynki klasztoru zostały sprzedane, a w dawnej stajni urządzono plebanię. Z klasztoru ocalał kościół klasztorny, stajnia i wozownia, budynek z filarem na środku i sklepieniem, mur z wnękami z przedstawieniami zakonnic i figura św. Norberta na dziedzińcu. Cmentarz przykościelny pochodzi z XVII wieku. Architektura Badania archeologiczne z 1999 r. wykazały dwie fazy budowy kościoła w średniowieczu: z 1375 r. i 1433 r. Kościół wzniesiony został z cegły, w stylu gotyckim, o długości 38 metrów, 9 szerokości i 14 wysokości. We wnętrzu zastosowano dwa rodzaje sklepień: krzyżowe i kolebkowe. Elewacje zewnętrzne zakrystii i klatki schodowej na chór pochodzą z początku XVIII w. Wyposażenie XVII-wieczny ołtarz główny z obrazami Hermana Hana: Madonna wśród Aniołów i Trójca Przenajświętsza, relikwiarzem, figurami Jezusa Zmartwychwstałego, św. Marii Magdaleny, św. Jana Ewangelisty i aniołów, XVI-wieczny ołtarz Świętej Rodziny z późnogotycką figurą Matki Boskiej Wadzińskiej, ołtarz Świętego Norberta z XVIII w., tryptyk antwerpski z życiem Jezusa z XVI w., tryptyk Mestwina, który został poświęcony fundatorowi i jego żonie, czyli księciu Mestwinowi I i Zwinisławie, empora chórowa połączona z amboną; prace nad emporą zakończono 23 lipca 1766 r., obrazy z XVIII w., w tym Norbertanki Zamordowane przez Prusów w 1226 r. i Zdjęcie z krzyża, tęcza z XVII w., krzyż nad wejściem do zakrystii z około 1360 r. Dzwony sygnaturka z 1737 r. dwa dzwony z lat 50. XX w. o napędzie łańcuchowym o imionach ,,Maria" i ,,Norbert". Organy organy stojące na dawnym chórze zakonnic zostały zbudowane w latach 50 XX wieku.(prospekt w barwie ciemnozielonej). Obecnie posiadają 25 głosów. Są wyposażone w miech, trakturę pneumatyczną i dmuchawę elektryczną. Organy te wymagają remontu. Przypisy Bibliografia Błażej Śliwiński, Dzieje Żukowa, Żukowo 2003. Antoni Grzędzicki, Żukowo, Gdańsk 1989. Eugeniusz Pryczkowski, Siła Żukowa, Żukowo 2009. Linki zewnętrzne Strona parafii Żukowo
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Więcborku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Więcborku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Więcborku, w powiecie sępoleńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się przy południowo-wschodnim narożniku Placu Jana Pawła II (rynku), na wzniesieniu opadającym w stronę południową ku jezioru Więcborskiemu. Należy do dekanatu Sępólno Krajeńskie. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1772–1778 z fundacji ówczesnych właścicieli miasta – Aleksandra Hilarego Potulickiego (1722–1780?) i jego syna hrabiego Michała Bonawentury (1756–1805) z wykorzystaniem części murów poprzedniej budowli wybudowanej za czasów Józefa Remigiana Potulickiego (ok. 1694/1695–1734). Budowniczym kościoła był Dawid Facel z Chojnic. Około 1779 roku zostało wykonane wyposażenie wnętrza, które uzupełniono potem w kolejnych latach. Budowla była kilkakrotnie remontowana (lata 1895, 1908, 1911, 1925). Świątynia została rozbudowana w 1937 roku o nowe prezbiterium, kruchtę i zakrystię od strony zachodniej i wschodniej podczas urzędowania księdza Jana Wilmowskiego. Architektem przebudowy był Zygmunt Knothe z Torunia. Wyposażenie Wystrój wnętrza rokokowo-klasycystyczny z 1779 roku i z początku XX stulecia. Do wyposażenia należą m.in. ołtarz główny z 1779 roku, dwa ołtarze boczne z około 1779 roku, ambona z lat 70. XVIII stulecia, dwa konfesjonały z końca XVIII stulecia, dwie ławy kolatorskie, klęczniki, fotele, dwa taborety i stolik mieszczące się w prezbiterium, zdobione podobnymi motywami dekoracyjnymi, w latach międzywojennych XX wieku oraz późnobarokowa chrzcielnica z 1779 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Werbkowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Werbkowicach – rzymskokatolicki kościół w Werbkowicach, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Historia Cerkiew unicka w Werbkowicach, pod wezwaniem św. Michała Archanioła została wzniesiona w 1864 przez Antoniego Szydłowskiego, na miejscu starszej świątyni tego samego wyznania z 1690. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej obiekt przejął Rosyjski Kościół Prawosławny. W 1919 cerkiew została przejęta przez parafię rzymskokatolicką i rekoncyliowana na kościół. Do 1997 pozostawała świątynią parafialną, do momentu wzniesienia nowego kościoła. W XX wieku dokonano przebudowy kościoła, usuwając typową dla architektury cerkiewnej kopułę i dostawiając zakrystię. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, zaś w bocznych wizerunkiem z Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Antoniego. W 2014 r. w kościele odbywały się prace konserwacyjne. Przypisy