NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Most autostradowy im. Armii Krajowej

Most autostradowy im. Armii Krajowej – most drogowy na Wiśle w Grabowcu, w ciągu autostrady A1 i drogi krajowej S10. Łączy toruńskie osiedle Czerniewice z Grabowcem i Złotorią. Jest to most belkowy o długości 1 km i 3 cm. Liczy trzy przęsła. Jego masa wynosi 41 tys. ton. Jest zbudowany z betonu i stali. Prace przygotowawcze rozpoczęto w 1989 roku. Budowę mostu rozpoczęto w 1992 i kontynuowano do 1998. Most został oddany do użytku na początku lipca 1998 roku. Pierwotnie miał tylko jedno pasmo ruchu. Drugą nitkę mostu wybudowano w latach 2008–2011. Przed uruchomieniem odcinka A1 z Grudziądza do Torunia w 2013 roku most skupiał ruch na poziomie 13 tys. pojazdów na dobę. Wraz z oddaniem kolejnych odcinków A1 wzrósł ruch na moście. Od września 1999 most nosi imię Armii Krajowej. Zobacz też Most pod Grudziądzem Przypisy
Most gen. Stefana Grota-Roweckiego

Die Most gen. Stefana Grota-Roweckiego (dt.: General Stefan "Grot" Rowecki Brücke), ursprünglich Most Toruński, allgemein bekannt als Most Grota-Roweckiego oder Most Grota, ist eine Brücke über die Weichsel in Warschau. Sie verbindet die Warschauer Stadtteile Żoliborz und Praga-Północ und wurde zwischen 1977 und 1981 als Teil der Trasa Toruńska gebaut. Heute ist sie ein Teil der Nordumfahrung Warschaus, der Droga ekspresowa S8. Im Jahr 2016 fuhren durchschnittlich täglich 180.057 Fahrzeuge über die Brücke, was die größte Anzahl aller acht Straßenbrücken in Warschau ist. Beschreibung Die Brücke wurde nach Stefan Rowecki, dem ersten Oberbefehlshaber der polnischen Heimatarmee benannt. Die Zeremonie der Widmung der Brücke im November 1981 wurde von einer Massendemonstration von Veteranen und der demokratischen Opposition begleitet. Die Most gen. Stefana Grota-Roweckiego ist neben der Most Siekierkowski eine der größten Brücken in Warschau. Die Brücke ist 645 m lang und besteht aus zwei unabhängig konstruierten Teilen, von denen jede fünf Spuren hat (vor dem Umbau waren es vier). Im September 2009 startete die GDDKiA den Umbau der Brücke, wobei die Brücke auf insgesamt zehn Fahrspuren erweitert wurde, fünf in jede Richtung. Nach Abschluss des Wiederaufbaus wurde die Brücke dann Teil der S8. Weblinks Einzelnachweise
Мост имени генерала Стефана Грот-Ровецкого

Мост имени генерала Стефана Грот-Ровецкого (пол. Most gen. Stefana Grota-Roweckiego) — мост через реку Вислу в Варшаве. Он был построен в период с 1977 по 1981 год как составная часть крупной Торуньской Трассы. В настоящее время он также является частью запланированного обхода Варшавы S8. История Первые проекты моста появились ещё 1960-х годах. Она изначально планировался как подвесной мост на двух пилонах. Позднее проект был изменён в целях экономии. Окончательный проект был разработан бригадой инженеров проектного бюро «Столица» под руководством Витольда Витковского. Мост был открыт 28 ноября 1981 года. В то время в стране активно действовал профсоюз «Солидарность». В качестве уступки со стороны государства, мост был назван в честь генерала времён Второй мировой войны Стефана Ровецкого, известного под псевдонимом «Грот». Данный факт был необычным для коммунистического времени. Присвоение мосту имени Ровецкого было встречено массовыми демонстрациями ветеранов войны и демократической оппозиции. Описание Наряду с Сикеровским мостом, мост имени генерала Стефана Грот-Ровецкого является одним из крупнейших мостов в Варшаве и одним из самых оживлённых. Длина моста составляет 645 метров. Он состоит из двух конструктивно независимых частей, каждая из которых в настоящее время имеет четыре полосы. Мост плохо приспособлен для пешеходов и велосипедистов. Он имеет пешеходные две дорожки, но они очень узкие и затрудняют проезд велосипедов. Тротуары отделены от проезжей части с помощью дорожных заграждений. Реконструкция для автомагистрали S8 В сентябре 2009 года началась реконструкция Торуньской Трассы вместе с мостом, он расширялся до десяти полос (по пять в каждом направлении). После завершения реконструкции и строительства связующего звена между Конотопой и Повонзковской улицей весь маршрут станет частью скоростной автомагистрали S8. Реализация проекта была запланирована на период с 2008 по 2010 год, но у города возникли проблемы со строительством нового моста Марии Склодовской-Кюри, что вызвало задержку из-за отсутствия альтернативных маршрутов во время реконструкции моста. Контракт на реконструкцию был подписан в июле 2013 года. В октябре 2015 года работы были завершены и мост был вновь открыт. Примечания
Міст Стефана Грота-Ровецького

Шаблон:Міст: невідомі параметри: |на мапі яндекс= Міст генерала Стефана Грота-Ровецького (пол. Most generała Stefana Grota-Roweckiego, або міст Грота (пол. Most Grota)) — міст через річку Віслу у Варшаві. Відкритий 1981 року, після реконструкції введений в експлуатацію 11 вересня 2015 року. Є складовою частиною Траси Армії Крайової. Названий на честь генерала Стефана Ровецького (псевдо «Грот») — польського військового діяча, головного команданта Армії Крайової, співв'язня провідника ОУН Степана Бандери в концентраційному таборі Заксенгавзен. Історія Міст відкритий 1981 року. 19 жовтня 2013 року розпочався ремонт мосту. 11 вересня 2015 року воєводський інспектор будівельного нагляду видав дозвіл на використання мосту після його реконструкції з 2013 року. У червні 2020 року автобус з пасажирами впав з мосту і розламався навпіл. Опис Складається з двох окремих конструктивних частин — сталевих балок, кожна з яких має по 5 смуг для руху транспорту, в тому числі 3 для автомобільного, хідник шириною 2,00 м, велосипедну доріжку завширшки 2, 50 м. Див. також Степан Бандера Примітки Посилання Warszawski Most gen. Stefana Grota-Roweckiego otwarty! (пол.) Вигляд на міст // Google.
Most im. 1 Armii Wojska Polskiego

Most im. 1 Armii Wojska Polskiego – jednojezdniowy most drogowy nad Regalicą w ciągu ul. Floriana Krygiera (DK31) w Szczecinie. Rozebrany w 2021 roku, obecnie w jego miejscu znajduje się północny most Gryfitów. Historia Został zaprojektowany i wybudowany jako most tymczasowy przez służby inżynieryjne Wojska Polskiego. Zastąpił inny most tymczasowy – dar rządu brytyjskiego uroczyście przekazany polskim władzom 8 lutego 1948 roku, który z kolei stanął na miejscu mostu pontonowego zbudowanego przez saperów Armii Czerwonej w dniach 27-29 kwietnia 1945 w miejscu istniejącego od 1934 mostu, wysadzonego przez wycofujące się ze Szczecina oddziały wojsk hitlerowskich. Otwarto go do ruchu wraz z całą arterią 19 grudnia 1959 roku. Został posadowiony na żelbetowych poniemieckich filarach i przyczółkach uzupełnionych o drewnianej konstrukcji estakady dojazdowe. Stalowe konstrukcje przęseł mostu wykonała Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego. W 1972 drewniane elementy mostu zastąpiono stalowymi. W ciągu swojego istnienia wielokrotnie remontowany. Od końca XX wieku corocznie. Po wybudowaniu mostu Gryfitów w ramach pierwszego etapu modernizacji Autostrady Poznańskiej 29 sierpnia 2008 został zamknięty dla ruchu. Na początku 2021 roku most został rozebrany, a następnie zastąpiony nową konstrukcją. Zobacz też most im. Karola Świerczewskiego Przypisy Bibliografia Ryszard Kotla, "Zeszyty szczecińskie – historia szczecińskich mostów – Lange Brücke, Hansa Brücke, Most Długi", wyd. Publishers, 2002, ISBN 83-89029-30-8
Most im. Bronisława Malinowskiego

Most im. Bronisława Malinowskiego, česky most Bronisława Malinowského, je dlouhý ocelový příhradový most přes veletok Visla v severním Polsku. Most spojuje na pravém břehu okresní město Grudziądz (okres Grudziądz) a na levém břehu vesnici Michale (okres Świecie), obojí v Kujavsko-pomořském vojvodství. Je to nejdelší silniční a železniční most v Polsku. Délka mostu je 1098 m sestávající z 11 polí o rozpětí 92 m. Most přivádí veškerou dopravu ze západního směru do centra města Grudziądz. Historie mostu Most byl postaven v letech 1876-1879. Po první světové válce, kdy se Grudziądz stal součástí Polska, měl být most demontovat a přemístěn na jiné místo, což se však nakonec nestalo. Během druhé světové války byl most dvakrát zničen a to v roce 1939 polskou armádou a v roce 1945 německým wehrmachtem. V letech 1947-1951 byl most obnoven podle projektu profesora Franciszka Szelągowského. Most byl pojmenován po atletovi a olympijském vítězi Bronisławu Malinowském, který na tomto mostě zahynul při dopravní nehodě 27. září 1981. Další informace Několik kilometrů jižně od Grudziądzu byl v roce 2011 uveden do provozu železobetonový dálniční most na dálnici A1, který je dlouhý 1953,6 m a je nejdelším silničním mostem v Polsku. Kromě toho jsou v Grudziądzi také pozůstatky dvou nejstarších mostů v Polsku (z poloviny a konce třináctého století). Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Most im. Bronisława Malinowskiego na Wikimedia Commons
Most im. Bronisława Malinowskiego w Grudziądzu

Most im. Bronisława Malinowskiego – najdłuższy most drogowo-kolejowy w Polsce, położony w Grudziądzu na dolnej Wiśle. Znajduje się około 7 km na północ od mostu autostradowego pod Grudziądzem i 34 km na południe od kolejnego mostu pod Kwidzynem. Jest to most stalowy, kratownicowy, składający się z 11 przęseł o rozpiętościach 100 m. Most wprowadza cały ruch tranzytowy na osi wschód-zachód do śródmieścia Grudziądza. Odciążenie i odblokowanie miasta nastąpiło po ukończeniu trasy średnicowej, która w prosty sposób połączona jest niemal bezpośrednio z mostem. Historia Most został zbudowany podczas trwania zaboru pruskiego, w latach 1876–1879, w ciągu linii kolejowej Laskowice Pomorskie – Grudziądz (linia kolejowa nr 208) i dzisiejszej drogi krajowej nr 16. Po I wojnie światowej, kiedy Grudziądz znalazł się w granicach Polski, powstał pomysł rozebrania mostu i przeniesienia go w inne miejsce. Sprzeciwili się temu posłowie z Chrześcijańsko-Narodowego Klubu Robotniczego, a wśród nich m.in.: Nowicki i ks. dr Władysław Chrzanowski, którzy udowadniali, że koszt ewentualnej rozbiórki, transportu i ponownego montażu jest zbyt duży i niemal porównywalny z budową nowego mostu, podczas gdy prawobrzeżna część Powiśla zostałaby pozbawiona połączenia komunikacyjnego, ważnego dla odrodzonej Rzeczypospolitej. Argumentacja okazała się skuteczna i most pozostał w Grudziądzu. Podczas działań wojennych II wojny światowej most został dwukrotnie zniszczony: w 1939 przez Wojsko Polskie i 7 lutego 1945 roku most został trafiony rosyjskim przypadkowym strzałem w jeden z pilastrów. Strzał ten spowodował wybuch zaminowanego mostu, który w całości runął. Most odbudowano w latach 1947–1951 wg projektu prof. zw. dr hab. inż. Franciszka Szelągowskiego. Most nosi imię sportowca i mistrza olimpijskiego Bronisława Malinowskiego, który 27 września 1981 zginął w wypadku drogowym na tym moście. W 2011 w pobliżu Grudziądza, na południe od niego, oddano do użytku most drogowy przez Wisłę w ciągu autostrady A1. Przypisy Bibliografia „Wniosek nagły posła Nowickiego i kolegów z Crześc. Narod. Klubu Robotniczego w sprawie mostu szosowego w Grudziądzu”, druk 2789 z dn. 03.06.1921 r. Michał Pawlikowski, Syn Ziemi Radomszczańskiej. Życie i działalność posła na Sejm II Rzeczypospolitej ks. dr. Władysława Chrzanowskiego 1886-1933, Strzałków 2011, ISBN 978-83-933262-0-4. Linki zewnętrzne Strona w Bazie Mostów Polskich. mostypolskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)]. Zdjęcie satelitarne
Most im. Jerzego Łabudy w Szczecinie

Most im. Jerzego Łabudy w Szczecinie – most przez rzekę Parnicę w ciągu jezdni zachodniej Trasy Zamkowej im. Piotra Zaremby. Most o długości 284,6 metrów jest częścią drogi wojewódzkiej nr 115, łączącej Szczecin z Dobieszczynem. Most, od 1996 nosi imię Jerzego Łabudy, który będąc dyrektorem Przedsiębiorstwa Budowy Tras Komunikacyjnych "Trakt", kierował budową Trasy Zamkowej. Ciekawostka Ze względów ekonomicznych, most został pomalowany dopiero po kilku latach od oddania do użytku. Galeria Zobacz też Przypisy
Most im. Józefa Piłsudskiego w Nowym Dworze Mazowieckim

Most im. Pierwszego Marszałka Polski Józefa Piłsudskiego – most na Wiśle na granicy Nowego Dworu Mazowieckiego i Kazunia Nowego zbudowany w 1911 w ciągu połączenia drogowego tych dwóch miejscowości. W latach 2000–2026 przez most była poprowadzona droga krajowa nr 85. Był ważnym elementem strategicznym dla twierdzy Modlin. Konstrukcja mostu to stalowe paraboliczne kratownice z jazdą dołem. Most był 2 razy burzony w 1915 przez wojska rosyjskie a rozebrany przez wojska niemieckie i w 1945 przez wojska niemieckie. Także 2 razy był odbudowywany, w 1934 i 1952 według projektu Eugeniusza Hildebrandta i Biura Konstrukcyjnego Ministerstwa Robót Publicznych. Pod koniec lat 90. most przeszedł generalny remont, podczas którego nadano mu błękitny kolor obecny do dziś. Wymiary mostu długość 576,0 m ilość i długość przęseł: 7 x 77,55 m Projektanci mostu Eugeniusz Hildebrandt Biuro Konstrukcyjne Ministerstwa Robót Publicznych Budowniczowie mostu 1934 – Firma Rudzki i S-ka, kier. Florian Kowalewski i Józef Pniak 1952 – Zarząd Okręgowy Odbudowy Mostów w Płocku (obecnie PPRM); konstrukcja: Mostostal Kraków Przypisy
Most im. Karola Świerczewskiego

Most im. Karola Świerczewskiego – jednojezdniowy most drogowy nad Odrą Zachodnią w ciągu ul. Autostrada Poznańska (DK31) w Szczecinie. Historia Został zaprojektowany i wybudowany jako most tymczasowy przez służby inżynieryjne Wojska Polskiego, stąd jego patron Karol Świerczewski. Zastąpił inny most tymczasowy – dar rządu brytyjskiego uroczyście przekazany polskim władzom 8 lutego 1948 roku, który z kolei stanął na miejscu mostu pontonowego zbudowanego przez saperów Armii Czerwonej w dniach 27–29 kwietnia 1945 w miejscu istniejącego od 1934 mostu, wysadzonego przez wycofujące się ze Szczecina oddziały wojsk hitlerowskich. Otwarto go do ruchu wraz z całą arterią 19 grudnia 1959 roku. Został posadowiony na żelbetowych poniemieckich filarach i przyczółkach uzupełnionych o drewnianej konstrukcji estakady dojazdowe. Stalowe konstrukcje przęseł mostu wykonała Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego. W 1972 drewniane elementy mostu zastąpiono stalowymi. W ciągu swojego istnienia wielokrotnie remontowany. Od końca XX wieku corocznie. Po wybudowaniu w ramach pierwszego etapu modernizacji Autostrady Poznańskiej mostu Pomorzan, 29 sierpnia 2008 został zamknięty dla ruchu. W jednej z kolejnych faz rozbudowy arterii, ma zostać wyburzony i zastąpiony nowym. W bezpośrednim sąsiedztwie mostu im. Świerczewskiego, na północ od obiektu, znajdują się dwa jednotorowe mosty kolejowe w ciągu szlaku nr 351. Zobacz też most im. I Armii Wojska Polskiego Bibliografia Ryszard Kotla, Zeszyty szczecińskie – historia szczecińskich mostów – Lange Brücke, Hansa Brücke, Most Długi, wyd. Publishers, 2002, ISBN 83-89029-30-8
Most im. Pionierów Miasta Szczecina

Most im. Pionierów Miasta Szczecina – most nad Regalicą w Szczecinie, wybudowany w latach 1999–2003. Przeprawa znacząco ułatwiła komunikację pomiędzy Prawobrzeżem a lewobrzeżną częścią miasta, odbywającą się wcześniej przez wąski Most Cłowy. Początkowo Most im. Pionierów nazwany był Mostem Nowocłowym.
Most kolejowy na linii średnicowej w Krakowie

Most kolejowy na linii średnicowej – most kolejowy w Krakowie na Wiśle, pomiędzy przystankiem kolejowym Kraków Grzegórzki a przystankiem kolejowym Kraków Zabłocie. Leży na trasie linii kolejowej nr 91 łączącej stację Kraków Główny ze stacją Medyka i linii kolejowej nr 629 łączącej stacje Kraków Główny i Kraków Bieżanów. Pierwszy most, o drewnianej konstrukcji, wybudowali w tym miejscu Austriacy w 1856 roku. Znajdował się on na trasie linii kolejowej austriackiej Cesarsko-Królewskiej Wschodniej Kolei Państwowej (k.k. Őstliche Staatsbahn). Linia ta, Kraków-Dębica, otwarta została 20 lutego 1856 i miała 110 km długości, w następnych latach przedłużano ją: do Rzeszowa (1858), do Przemyśla (1860), do Lwowa (1861) i w 1869 do Brodów. W 1864 roku wybudowano stały most stalowy. Dwutorowa konstrukcja miała 5 przęseł o rozpiętości 35,40 m. W 1884 roku miał miejsce remont i wymiana konstrukcji stalowej. W styczniu 1945 roku został wysadzony (podobnie jak inne mosty w Krakowie) przez wycofujące się z Krakowa, wojska niemieckie. W tymże roku odbudowany przez wojska radzieckie. W 1988 roku przeprowadzono remont i wymianę przęseł mostu wykonane przez Zakład Budowy Mostów PKP. Do 2023 most miał długości 212,4 m, był dwutorowy, konstrukcji stalowej blachownicowej, pod każdym torem oddzielnej. Miał sześć przęseł, każde o długości 35,4 m. W 2023 ukończono nową konstrukcję, obejmującą trzy mosty: jeden dwutorowy i dwa jednotorowe oraz trzy przęsła łukowe, z których najdłuższe ma 116 metrów długości i 18 metrów wysokości. W latach 2020–2023 w ramach mostu wybudowano kładkę pieszo-rowerową, otwartą 10 czerwca 2023. 3 lipca 2025 kładce nadano nazwę Most Podgórzanek. Galeria Zobacz też Linia kolejowa nr 91 Kolej galicyjska im. Karola Ludwika k.k. Őstliche Staatsbahn (niem.) Galizische Carl Ludwig-Bahn (niem.) Przypisy Bibliografia Mosty polskie. [dostęp 2016-06-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-11)].
Most kolejowy w Bielawie Dolnej

Most kolejowy w Bielawie Dolnej – graniczny most kolejowy na rzece Nysa Łużycka na linii kolejowej Węgliniec – Roßlau między polskim miastem Węgliniec a niemieckim Horka w okolicy wsi Bielawa Dolna. Most wybudowany w 1870 roku, z 6 stalowymi kratownicami, po 3 dla każdego z torów, jest w złym stanie technicznym. Na moście czynny jest jeden tor dla pociągów poruszających się z maksymalną prędkością 70 km/h i ograniczonym obciążeniem 196 kN/oś. W dniu 26 lutego 2008 roku ministrowie infrastruktury Polski i Niemiec podpisali międzyrządową umowę dotyczącą budowy oraz utrzymania i eksploatacji graniczny mostów kolejowych na Odrze i Nysie Łużyckiej. W ramach porozumienia do 2011 roku strona polska wybuduje na tym odcinku nowy most kolejowy przez rzekę dla ruchu dwutorowego pociągów towarowych z prędkością 120 km/h i obciążeniem 245 kN/oś. Most i odcinek linii kolejowej jest przebudowywany w ramach projektu modernizacji międzynarodowej linii kolejowej E 30. Historia budowy W lipcu 2008 roku PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. podpisały umowę z firmą DB International GmbH na wykonanie dokumentacji przedprojektowej do budowy w miejsce dotychczasowej przeprawy nowego mostu przez Nysę Łużycką i elektryfikacji linii kolejowej Węgliniec – Roßlau na odcinku Bielawa Dolna–Horka. Budowę mostu rozpoczęto w maju 2012 r. a jej zakończenie miało nastąpić po 30 miesiącach pod koniec 2014 r. Otwarcie mostu przesunęło się i most został oddany do użytku w grudniu 2016 r. Przypisy Linki zewnętrzne Budowa mostu kolejowego przez Nysę Łużycką 20/11/2008
Most kolejowy nad Motławą

Most kolejowy nad Motławą – jedyny most kolejowy na Motławie. Znajduje się w Gdańsku na granicy między osiedlami Orunia i Olszynka, między ulicami Olszyńską i Przybrzeżną. Powstał w roku 1905 wraz z linią kolejową łączącą stacje rozrządowe na Oruni (obecny Gdańsk Południowy) i Przeróbce (ówczesna nazwa Kaiserhafen). Od 1980 jest to most podwójny (dwie konstrukcje równoległe). Konstrukcja stalowa, kratownicowa. Przez most biegnie linia kolejowa nr 226. Przypisy
Most kolejowy nad Parnicą

Most kolejowy nad Parnicą – most w Szczecinie nad Parnicą pomiędzy Kępę Parnicką a Zaleskimi Łęgami. Jeden z dwóch (oprócz Mostu Kolejowego nad Odrą Zachodnią) na szlaku kolejowym pomiędzy dworcem Szczecin Główny a stacją Szczecin Port Centralny. Most został wybudowany jako obrotowy, jego środkowa część obracała się na środkowym filarze. Nie było to rozwiązanie szczęśliwe - w I połowie XX w. odnotowano dwie katastrofy kolejowe polegające na spadnięciu pociągów do rzeki wskutek jazdy przy obróconym moście. Po przejęciu przez polskie władze most został unieruchomiony. Do dziś zachowała się jednak konstrukcja obrotowa pod środkowym filarem z zębatką i budką mostowego.
Most kolejowy w Kaliszu

Most kolejowy w Kaliszu – most kolejowy na Prośnie w Kaliszu w ciągu linii kolejowej nr 14 łączącej Łódź Kaliską ze stacją Forst. Jego długość wynosi 125 metrów co sprawia, że jest najdłuższym mostem w Kaliszu. Od spodu, na każdym przęśle, znajdują się stalowe kratownice. Wzniesiony został w 1902, podczas budowy Kolei Warszawsko-Kaliskiej. Od tamtego momentu do I wojny światowej biegł nim jeden tor o szerokości 1524 mm. Później rozstaw szyn zmniejszono do standardowych 1435 mm i dobudowano drugi tor. Most był kilkukrotnie modernizowany lecz dziś znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Bibliografia Mosty kaliskie cz. 1. d-w.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-09)].
Most kolejowy w Nietkowicach

Most kolejowy w Nietkowicach – most kolejowy nad rzeką Odrą we wsi Nietkowice w gminie Czerwieńsk, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim na linii kolejowej nr 273 Wrocław Główny – Szczecin Główny. Most położony jest pomiędzy przystankami kolejowymi: Nietkowice i Czerwieńsk Towarowy. Most wybudowany został prawdopodobnie ok. roku 1871 wraz z zakończeniem budowy odcinka linii kolejowej z Rudnej Gwizdanów do Czerwieńska. Most składał się z dwóch równoległych części: wschodniej i zachodniej o odrębnej architekturze, zbudowanych w różnym czasie. Ma 10 przęseł, a jego długość to 420 m. W 2021 rozebrano pierwotny most w tym miejscu i rozpoczęto wznoszenie nowego. Przypisy
Most Mariana Lutosławskiego w Lublinie

Most Mariana Lutosławskiego – zabytkowy żelbetowy most na Bystrzycy noszący imię projektanta, Mariana Lutosławskiego, znajdujący się na przedłużeniu ul. Zamojskiej w Lublinie. Jest jednym z pierwszych żelbetowych mostów we wschodniej Polsce. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem A/956 z 31.12.1987. Historia Most został zbudowany na trakcie bychawskim w celu połączenia przemysłowej części Lublina z centrum. Został zaplanowany w 1908 roku w miejscu istniejącego wówczas drewnianego mostu pochodzącego z 1824 roku. W 1908 roku zlecono wykonanie projektu nowego mostu na Bystrzycy inżynierowi Marianowi Lutosławskiemu. Architektem był Jan Heurich młodszy, projektant kaplicy w pałacu Zamojskich. Most został wybudowany w ciągu roku i oddany do użytku 17 lipca 1909. Lutosławski zastosował metodę sprężonego betonu. Całkowita długość mostu wynosi 40 m, a szerokość 16,3 m. Pierwotnie nawierzchnia była wykonana z klinkieru, w 1917 roku została wymieniona na kostkę dębową, a w 1936–1937, w czasie kolejnego remontu, kostkę dębową wymieniono ponownie na klinkier. W latach 70. XX w. most został pokryty tymczasową warstwą żelbetową oraz asfaltem. W wyniku eksploatacji jego stan uległ znaczącemu pogorszeniu. W latach 70. rozważano rozbiórkę mostu. W 1985 roku w jego sąsiedztwie został zbudowany nowy most, przejmujący ruch kołowy. W roku 2011 obiekt został poddany generalnemu remontowi z przywróceniem pierwotnego wyglądu. Przywrócono skrajne przęsła flankowane, z dwiema parami monumentalnych fial pseudogotyckich, na których zawieszono latarnie. Ponowne otwarcie mostu miało miejsce w lipcu 2013. Po rekonstrukcji jest dostępny do ruchu pieszego i rowerowego. W 2012 Rada Miasta Lublin nadała mostowi nazwę „Most Mariana Lutosławskiego”. Przypisy Bibliografia Piotr Kawałko, ZbigniewZ. Nestorowicz ZbigniewZ., MartaM. Denys MartaM., PiotrP. Maciuk PiotrP., Lublin Przewodnik, historia, co warto zobaczyć, mapy, noclegi, gastronomia, ciekawostki, Lublin: Wydawnictwo Archidiecezji Lubelskiej "Gaudium", 2012, s. 403-405, ISBN 978-83-7548-115-0 . SławomirS. Karaś SławomirS., OlgaO. Skoczylas OlgaO., Pierwszy most inż. M. Lutosławskiego w Lublinie, „Budownictwo i Architektura”, 13 (1), 2014 . Zabytkowy most na Bystrzycy w Lublinie po remoncie, mojemiasto.pl 2011-12-31 Kurier Lubelski – Most na Bystrzycy: Remont z opóźnieniem, 2011-11-30