NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina w Ostrowitem Prymasowskim

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat witkowski archidiecezji gnieźnieńskiej). Świątynia została wzniesiona w latach 1841–1851 w stylu neoromańskim, podczas urzędowania proboszcza księdza Karola Wiśniewskiego. Budowla jest jednonawowa, wchodzi się do niej przez kruchtę, która znajduje się w części wieżowej. Wieża została zbudowana w 1905 roku. Najcenniejszym zabytkiem świątyni jest obraz Matki Bożej z Aniołami namalowany w 1623 roku przez artystów ze szkoły szamotulskiej. Obraz umieszczony jest obecnie na balustradzie chóru. Monstrancja powstała w 1795 roku. Kielich mszalny pochodzi z II połowy XVII wieku. W ołtarzu głównym oprócz obrazu Matki Bożej, w nadstawie znajduje się scena przemienienia Pana Jezusa na górze Tabor. Obok są umieszczone figurki św. Anny i św. Antoniego. W ołtarzach bocznych w stylu neoklasycystycznym z jednej strony jest umieszczony św. Wawrzyniec, natomiast z drugiej znajduje się św. Antoni. Droga krzyżowa powstała w 1938 roku, natomiast organy zostały wykonane w 1915 roku. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Jeżewie

Kościół Wszystkich Świętych w Jeżewie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat borecki archidiecezji poznańskiej) z 1740 roku Wzmianki o pierwszym kościele katolickim w Jeżewie pochodzą z roku 1427. Obecna świątynia wzniesiona została w roku 1740. Ufundowana została przez Jana Rydzyńskiego. Budowla była remontowana w 1829 i 1841 roku. W 1927 roku została wykonana nowa polichromia. Kościół był ponownie remontowany w 1958 roku. W latach 90. XX wieku i w 2009 roku został odnowiony. Opis Kościół jest budowlą drewnianą o konstrukcji szkieletowej, jednonawowa, posiada konstrukcję słupowo-ramową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium nie jest wydzielone z nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Po bokach nawy są umieszczone dwie kaplice tworzące pozorny transept, są one zamknięte trójbocznie i posiadają kalenice niższe od nawy głównej. Od frontu znajduje się wieża konstrukcji słupowej, posiadająca kruchtę w przyziemiu i przedsionek z boku. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z ośmioboczną latarnią. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym cebulastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem wspólnym dla nawy i prezbiterium, na ścianie namalowana jest polichromia z 1958 roku, wykonana przez artystę Grzeszczaka. Chór muzyczny jest podparty sześcioma słupami i posiada wystawkę w części centralnej. Wyposażenie w stylu późnobarokowym pochodzi z około połowy XVIII wieku: należą do niego ołtarz główny i 2 boczne. Kropielnica kamienna w formie kielicha pochodzi z XVI wieku. W stylu barokowym są wykonane: ambona z rzeźbą Mojżesza i chrzcielnica w formie płonącego serca Jezusa, pochodzące z połowy XVIII wieku. We wnętrzu znajduje się obraz autorstwa Wojciecha Budzyńskiego z 1746 roku. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z 1832 roku oraz plebania z lat 1818–1825. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Kunowie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Kunowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gostyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu neobarokowym w 1909 roku z cegły, w czasie urzędowania proboszcza księdza Antoniego Jezierskiego. W dniu 30 grudnia 1909 roku kościół został konsekrowany przez księdza biskupa Edwarda Likowskiego. W świątyni można zobaczyć m.in. belkę tęczową datowaną na 1713 rok, która znajduje się w chórze muzycznym. Przypisy
Kościół św. Marcina z Tours w Starym Gostyniu

Kościół świętego Marcina z Tours – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gostyński archidiecezji poznańskiej). Architektura Budowla jest jednonawowa – posiada niższe i węższe, prostokątne prezbiterium. Kościół został wzniesiony około 1300 roku. W latach 1910–12 został rozbudowany według projektu Rogera Sławskiego, wydłużona wtedy została nawa i powiększona zakrystia. Prezbiterium jest nakryte pierwotnym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, z żebrami o profilu gruszkowym. Wyposażenie reprezentuje głównie styl barokowy i pochodzi z XVIII wieku. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowany w 1645 roku, w sukience srebrnej z początku XVIII w. Unikatowym elementem wyposażenia wnętrza są drewniane figury 12 apostołów znajdujące się przy balustradzie chóru i 12 polskich świętych umieszczone na stallach, wyrzeźbione w dwudziestoleciu międzywojennym (przed 1935 rokiem) przez ludowego artystę Andrzeja Majchrzaka. Tablice pamiątkowe Na elewacji zewnętrznej wiszą tablice nagrobne i pamiątkowe ku czci m.in.: Kazimierza Krotoskiego (1860-1937, nauczyciela i historyka), księdza Leonarda Tybiszewskiego (zm. 1942, ofiary KL Dachau), księdza dra Ludwika Sobkowskiego (1862-1940, proboszcza starogostyńskiego w latach 1894-1936), Mikołaja Łodzi Przedpełkowica (fundatora kościoła). Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Chwałkowie

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Chwałkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). W dniu 15 maja 1854 roku został poświęcony nowy murowany kościół. W czasie II wojny światowej jego wnętrze zostało całkowicie zniszczone. W 1947 roku świątynia została odbudowana po zniszczeniach wojennych. Budowla jest jednonawowa, murowana, wzniesiona z cegły i nieotynkowana. Kościół nakryty jest dachem pokrytym dachówką karpiówką i blachą (wieża i zakrystie). Świątynia założona jest na planie wydłużonego prostokąta. Od wschodu znajduje się kwadratowa trzykondygnacyjna wieża. Korpus nawy jest połączony z prostokątnym, węższym i niższym prezbiterium półkolistą tęczą. Po bokach prezbiterium od strony południowej jest umieszczona prostokątna zakrystia, z kolei od strony północnej znajduje się sala katechetyczna. Od strony wschodniej nawy jest położony chór muzyczny podparty masywnymi filarami, w części podwieżowej jest umieszczona prostokątna kruchta. Świątynia charakteryzuje się zwartą byłą. Nawa nakryta jest dachem dwuspadowym, z kolei wieżę nakrywa dach czterospadowy. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Domachowie

Kościół św. Michała Archanioła i św. Marii Magdaleny w Domachowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Domachowie w powiecie gostyńskim, w województwie wielkopolskim. Został wpisany do rejestru zabytków 7 marca 1931 pod numerem 238. Historia Pierwszy kościół we wsi powstał w końcu XIII wieku (budowla ta zawaliła się w XVI wieku). Drewniany, oszalowany kościół konstrukcji wieńcowej został zbudowany w latach 1560–1568 (inicjatorem wzniesienia był biskup poznański, Adam Konarski), w 1586 dobudowano mu kaplicę, a w 1775 gruntownie go odnowiono, w tym dodano zakrystię. Rozbudowie uległ w 1930 według projektu Lucjana Michałowskiego. Kościół nie został zamknięty przez Niemców w okresie II wojny światowej i przez cały czas okupacji służył wiernym, jako jeden z nielicznych na terenie Biskupizny. Do dziś kultywowane są tu lokalne tradycje biskupiańskie. W latach 1998–2009 obiekt poddano gruntownej renowacji konstrukcji. Podczas prowadzenia prac konserwatorskich w 2019 roku, odkryto podwójną konstrukcję w ścianach kościoła, która została zadatowana na XIV wiek za pomocą dendrochronologii. Czyni to kościół w Domachowie najstarszym polskim kościołem drewnianym. Architektura Obiekt jest drewniany, oszalowany, trzynawowy, na podmurówce z cegły, z dachem krytym gontami. Od zachodu przybudowana jest niska wieża z cebulastym hełmem i latarnią. Nad wejściem głównym znajduje się płaskorzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem. Wnętrze Na wyposażeniu obiektu pozostaje rokokowy ołtarz główny z gotycką rzeźbą, Pietą (około 1430) i rokokowym obrazem zatytułowanym Koronacja Matki Bożej. Ołtarze boczne są barokowe i rokokowe. Na belce tęczowej umieszczone są gotyckie rzeźby pochodzące sprzed połowy XVI wieku. Konfesjonał i chrzcielnica są barokowe, a ambona pochodzi z końca XVIII wieku. Sufit świątyni zdobi rokokowa polichromia w odcieniach sepii. Oryginalne jest wyposażenie zakrystii z 1775 (rokoko). Otoczenie Przy kościele rośnie lipa o obwodzie około 400 cm. Obok świątyni umieszczony jest nagrobek księdza M. Kwapicha (ur. 29.8.1796, zm. 30.7.1864). Galeria Przypisy
Kaplica św. Ducha w Krobi

Kaplica świętego Ducha w Krobi – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Mikołaja w Krobi (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Jest jednym z rejestrowanych zabytków miasta. świątynia powstała jako kościół szpitalny. Pierwsza budowla została wzniesiona zapewne na początku XV wieku. Był to obiekt drewniany. W 1745 roku została zbudowana obecna kaplica. W 1778 roku w czasie wizytacji parafii szpitalnej sporządzonej przez księdza Rokossowskiego stan techniczny świątyni został oceniony jako bardzo zły. W latach 1825-1829 mieszkańcy Krobi wyremontowali kaplicę, zostało to udokumentowane listem umieszczonym w blaszanej puszce gałki krzyża wieży świątyni. W 1832 roku do kościoła została dobudowana kaplica pod wezwaniem świętej Barbary. W 1878 roku mur pruski od strony północnej został zastąpiony murem ceglanym. W 1925 roku został wykonany remont kapitalny świątyni. Podobny remont został przeprowadzony w 1945 roku. Kaplica została wzniesiona w stylu późnobarokowym. Przypisy
Kaplica św. Idziego w Krobi

Kaplica św. Idziego w Krobi – kaplica rzymskokatolicka na cmentarzu w Krobi, w stylu romańskim, należąca do najstarszych obiektów kultu chrześcijańskiego w Wielkopolsce. Od 7 marca 1931 w rejestrze zabytków (wpis nr 315). Obecnie pełni funkcję kaplicy cmentarnej. Kaplica cmentarna św. Idziego powstała na początku XII stulecia, prawdopodobnie z fundacji Władysława Hermana lub Piotra Włostowica. Dokładna data budowy nie jest znana m.in. z powodu spalenia dokumentów miejskich w pożarze Krobi w XVIII wieku. W 1440 roku została odnowiona z inicjatywy biskupa poznańskiego Andrzeja Bnińskiego. W 1605 roku renowacji poddano portal i szczyt zachodni, a w 1802 położono nowy strop oraz dokonano naprawy murów. W 1929 roku prace budowlane objęły ponownie stropy, a także elewacje świątyni. Do czasu konsekracji kościoła pw. św. Mikołaja kaplica św. Idziego pełniła funkcję kościoła parafialnego. Świątynia jest orientowana, z murami z ciosanego kamienia polnego, przy czym na narożach i przy portalach znajdują się okładziny piaskowcowe. Absyda jest ceglana, z domieszką kamieni polnych. W ołtarzu głównym znajduje się XVI-wieczny obraz Matki Boskiej. Ze świątynią związana jest legenda, zgodnie z którą powstała ona w miejscu dawnej pustelni zamieszkiwanej przez starca, który przechytrzył śmierć. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Pępowie

Kościół świętej Jadwigi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta około 1600 roku przez właściciela Pępowa Jana Konarzewskiego. W 1610 roku jeszcze nie ukończoa świątynia została odwiedzona przez księdza Andrzeja Hapa. Po śmierci Jana Konarzewskiego budowa świątyni była kontynuowana przez jego brata Andrzeja. Według tradycji budowa została zakończona w 1625 roku. W 1628 roku biskup pomocniczy poznański, Jan Baykowski konsekrował świątynię pod wezwaniem św. Jadwigi i św. Andrzeja. W 1734 roku nawałnica zerwała dach świątyni i uczkodziła częściowo jego wieżę. Zarysowana i grożąca zawaleniem wieża została rozebrana, natomiast w latach 1829-1836 Józef Mycielski, syn Michała i Elżbiety Mierzejewskiej, wybudował nową, istniejącą do dziś, wysoką na 30 metrów, ozdobioną fryzami z dekoracją roślinną, wnękami i zwieńczoną zębatą attyką. Także w tym czasie zostały dobudowane w stylu gotyckim dwie nawy boczne, zakrystia (obecnie kaplica świętej Jadwigi) i boczna kruchta (obecnie zakrystia). Przebudowa została projektowana przez włoskiego architekta Franciszka Marii Lanciego. Kolejna przebudowa została wykonana w XX wieku, według projektu z 1918 roku znanego architekta z Poznania, Mariana Andrzejewskiego. W nawie głównej zostało wówczas wykutych sześć dodatkowych okien, które zostały ozdobione bogatą neobarokową sztukaterią. Zakrystia została przeniesiona do kruchty bocznej, a na miejscu dotychczas istniejącej powstała kaplica św. Jadwigi. Przypisy
Kościół św. Marcina z Tours w Strzelcach Wielkich

Kościół świętego Marcina z Tours w Strzelcach Wielkich – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gostyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1487-1490 dzięki staraniom biskupa poznańskiego Uriela Górki. Wieża została dobudowana w 1862 roku. Kościół został rozbudowany w latach 1902-1903 - rozebrane zostało dotychczasowe prezbiterium, zostały wybudowane: transept oraz nowe prezbiterium z zakrystiami po bokach. We wnętrzu znajduje się polichromia z 1930 roku wykonana przez Wiktora Gosienieckiego oraz późnorenesansowe epitafium Kaspra Miaskowskiego, poety epoki wczesnego baroku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Szelejewie Drugim

Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Szelejewie Drugim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat gostyński archidiecezji poznańskiej). Świątynia została wzniesiona w 1647 roku jako kaplica przez właściciela wsi Andrzeja Pogorzelskiego na dowód, że całkowicie zerwał z reformacją. Budowla jest zabytkowa i reprezentuje styl barokowy. Kościół jest usytuowany osią podłużną w kierunku wschód-zachód w zabytkowym parku. Świątynia ma formę wielokąta, który od strony wschodniej zaokrąglony jest półkolisto. Od strony zachodniej dostawiona jest kruchta, natomiast od południowej umieszczona jest zakrystia. Od strony północnej znajdują się drzwi wejściowe jednoskrzydłowe otwierające się do wewnątrz, obite blachą miedzianą z wytłoczonymi w niej wizerunkami św. Jadwigi – patronki Polski i św. Róży z Limy. W świątyni można zobaczyć zabytkowe rzeźby: Chrystusa Frasobliwego, św. Wawrzyńca oraz klęczącą niewiastę (z 1 połowy XVII wieku). Kościół w 1976 roku został przebudowany. Od 1982 roku świątynia pełni funkcję kościoła parafialnego, a w 1973 roku przy kościele został utworzony rektorat. Przypisy
Olędrzy

Les Olędrzy (singulier : Olęder ; allemand : Holländer ou Hauländer) sont des personnes, le plus souvent d'origine néerlandaise ou allemande, qui vivaient en Pologne dans des lieux jadis régis par des franchises particulières. Histoire Le terme Olędrzy a été utilisé pour décrire deux groupes différents de colons. Le premier venait principalement de Frise et du reste des Pays-Bas, et étaient le plus souvent mennonites : aux XVIe et XVIIe siècles, ils fondèrent des villages en Prusse royale le long de la Vistule et de ses affluents, en Cujavie, Mazovie et Grande-Pologne. Ils possédaient une bonne connaissance de la maîtrise de l'eau et avaient une agriculture développée : à cette époque, ils étaient le groupe de paysans le plus riche, maintenant leur foi et leur liberté personnelle. Après le premier partage de la Pologne, certains se retrouvèrent en Pologne russe et émigrèrent en Prusse. Le second groupe désigné par ce terme d'Olędrzy vint plus tard (jusque vers 1850) et était essentiellement composé d'Allemands et de Polonais (mais il y eut aussi des Écossais, des Tchèques et des Hongrois). Ils bénéficiaient des mêmes franchises obtenus par les Frisons et les Néerlandais auparavant comme la liberté personnelle (mais c'était aussi le cas de tous les villages régis par le droit de Culm), l'usage perpétuel ou pour une longue période de la terre et la possibilité de la transmettre à leurs héritiers. Néanmoins, les principales caractéristiques étaient la responsabilité collective de la communauté Olęder pour s'acquitter de leurs devoirs et taxes envers le propriétaire et sa forme spécifique de gouvernement. Donc, la particularité d'un Olęder est moins ethnique que légale et n'est pas toujours synonyme de colon néerlandais. De 1527/1547 à 1864, sur le territoire de la Rzeczpospolita, environ 1700 colonies furent établies et 300 d'entre elles étaient néerlandaises. Des traces de ces implantations sont encore visibles dans l'architecture, l'urbanisme ou la toponymie (Holendry, Olędry (en), Olendry). Notes et références Voir aussi Bibliographie Zbigniew Chodyla, La colonisation «hollandaise» en Pologne du XVI au XVIII siècles, Université de Poznan (lire en ligne) Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Olędrzy » (voir la liste des auteurs). Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Hauländer

Hauländer è il termine tedesco per i coloni tedeschi in Prussia, nel Regno di Polonia (Confederazione polacco-lituana) e in Lituania che furono insediati su terra reale (o per lo meno nobile) in particolare nelle province orientali della Prussia. Fino al 1807 li si trovarono principalmente a Poznań e nella Prussia orientale. Storia Il termine Hauländer risale probabilmente agli insediamenti tedeschi medievali in territori che oggi appartengono alla Polonia e alla Lituania. Anche allora, come dimostrato ci sono stati Holländerei (villaggi olandesi; in polacco: Oledrzy). Questo non significa che tutti i Hauländer provenivano dalla zona dei attuali Paesi Bassi. Anche se molti Hauländer erano mennoniti dai Paesi Bassi, provenivano anche dalla Germania settentrionale e orientale. Anche in Polonia si trovarono spesso insediamenti di Hauländer. Questi coloni dovettero compiere due compiti principali. Molti dovettero bonificare le terre a loro assegnate. Questo significava che oltre alla deforestazione bisognava prosciugare le paludi ed adottare altre misure idrologiche. Poiché il necessario know-how ("conoscenza") si trovava soprattutto nella Bassa Sassonia, nella regione fiamminga e olandese furono reclutati in particolare ma non esclusivamente, uomini provenienti da queste zone già densamente popolate. Il secondo compito principale era la gestione del terreno, per il quale all'inizio i coloni non pagarono alcun affitto; tuttavia pagarono un tasso d'interesse annuo. Si può quindi parlare di un rapporto di tipo locativo. Gli Hauländer vissero in villaggi propri, detti Hauländerei. Per loro valse una legge più liberale rispetto al contadino prussiano, che viveva un rapporto di servitù rispetto al proprietario/Signore. Gli accordi con i proprietari terrieri aristocratici assicurarono agli Hauländer il loro status. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hauländer
Kościół św. Stanisława w Żytowiecku

Kościół świętego Stanisława w Żytowiecku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krobski archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1773–1777 ufundowana przez Maksymiliana Mielżyńskiego pisarza wielkiego koronnego, dziedzica wsi. Kościół został odnowiony w 1949 roku, polichromia autorstwa Józefa i Łucji Oźminów została wykonana w 1956 roku. Budowla reprezentuje styl późnobarokowy. Świątynia jest orientowana, murowana, otynkowana. Kościół jest trójnawowy, halowy, trzyprzęsłowy. Zostł wzniesiony na planie prostokąta, z czworokątną wieżą przy fasadzie zachodniej. Półkoliste wybrzuszenia ścian na środku elewacji bocznych i wschodniej akcentują centralną kompozycję wnętrza: cztery pięcioboczne, opięte parami pilastrów filary podtrzymują kopulaste, podparte parzystymi gurtami, sklepienie środkowego przęsła nawy głównej oraz pddzielają od siebie węższe przęsła naw bocznych, prezbiterium i zachodnie przęsło nawy głównej, nakryte sklepieniami żaglastymi opartymi na gurtach, spływającymi na przyścienne pilastry. Przy prezbiterium w przedłużeniu naw bocznych są umieszczone wydzielone: zakrystia i loża kolatorska, nad którymi znajdują się empory otwierające się arkadami na świątynię. Chór muzyczny jest wysunięty ku nawie linią wklęsło – wypukłą i podparty jest trzema arkadami, o filarach rozczłonkowanych pilastrami. Elewacje zewnętrzne są ożywione pilastrami. Okna są zamknięte półkoliście. Wieża posiada trzy kondygnacje, jest ogzymsowana, z pilastrami w narożnikach; jej okna są zwieńczone falistymi gzymsikami; nakryta jest barokowym dachem hełmowym z latarnią. Po bokach wieży są umieszczone półszczyty fasady zachodniej ze spływami. Świątynia nakryta jest dachem trójspadowym, pokrytym dachówką. Na zewnątrz we wschodniej ścianie znajduje się kamień węgielny z datą 1773 oraz inicjałami MM fundatora i KZC jego małżonki Konstancji z Czapskich. Przypisy Linki zewnętrzne https://archpoznan.pl/pl/web/parafia/view/id/108 https://parafiazytowiecko.pl/oparafii_4.html
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kąkolewie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kąkolewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat grodziski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1880 roku, w stylu neogotyckim jako zbór ewangelicki. Charakteryzuje się widoczną z daleka wieżą, nakrytą spiczastym dachem hełmowym. Od 1945 roku kościół należy do katolików, natomiast w 1974 roku została utworzona przy nim parafia. We wnętrzu znajduje się polichromia, wykonana w 1963 roku przez malarza Witolda Siwińskiego. Przypisy
Kościół św. Urszuli w Ruchocicach

Kościół świętej Urszuli w Ruchocicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat grodziski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1730 – 1737. Ufundowana została przez Kazimierza Kierskiego, kasztelana kamieńskiego i Samuela Tysiewicza. W XIX wieku została odrestaurowana. Podczas II wojny światowej urządzono w niej magazyn odzieży. W latach 70 i 80 XX wieku była odnawiana. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, Wybudowano ją na podmurówce ceglanej. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na którym znajduje się mała wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy, krzyż i chorągiewka z inicjałami fundatorów oraz z datą „1730”. Wnętrze jest nakryte płaskim stropem z fasetą. Posadzka została wykonana z kamienia. Chór muzyczny jest podparty dwoma drewnianymi kolumnami i posiada prostokątną wystawkę w części centralnej. Małe organy w stylu rokokowym zostały wykonane w 2 połowie XVIII wieku. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym pochodzą z około 1737 roku. Chrzcielnica jest ozdobiona niemieckimi napisami. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wykonane w 1986 roku z drewna brzozowego. Przypisy