NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Roztoczniku

Pałac w Roztoczniku – zabytkowy pałac w Roztoczniku – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów. Wybudowany w XIX w. w miejscu renesansowego dworu z XVI w. Opis Neobarokowy pałac wybudowany na planie litery L, kryty dwuspadowym dachem mansardowym z lukarnami. Do głównego wejścia w ryzalicie wiedzie owalny podjazd, nad nim, na pierwszym piętrze, balkon z kamienną balustradą szeroki na cały ryzalit, który zwieńczony jest frontonem, pod nim kartusz z herbami Barbary von Heyden-Cadow (1869-1946) (po lewej) i Adolfa von Seidlitz-Sandreczki (1863-1930) (po prawej), trzymany przez dwóch żołnierzy, stojących na labrach. Małżeństwo to przeprowadziło się do Roztocznika w 1930 r. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 N-Ż, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 978-83-85773-93-1, s. 241.
Pałac w Samborowicach

Pałac w Samborowicach – zabytkowy pałac w Samborowicach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Przeworno. Historia Obiekt wybudowany w początkach XIX w. o powierzchni 680 m², z wieżę zakończoną hełmem od wschodniej strony, jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z dwoma stawami połączonymi rowem; oficyny mieszkalne, podwórze, folwark, budynki gospodarczo-inwentarzowe. W ścianie budynku folwarcznego pałacu w Jagielnie znajduje się płycina z kartuszem zawierającym herb hr. von Wartensleben z pałacu w Samborowicach. Prawdopodobnie Otto Bangerow, właściciel w latach 1921-1935, kiedy remontował swój pałac pozbył się kartusza z herbem Victora von Wartenslebena, właściciela w latach 1878-1883. Kartusz mógł zostać przekazany rodzinie Ballestrem z Jagielna, która wmurowała go w ścianę budynku folwarcznego. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 N-Ż, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 83-85773-93-1, s. 263
Pałac w Sieroszowie

Pałac w Sieroszowie (niem. Schloss Seitendorf) – zabytkowy zespół pałacowo-parkowy z XVIII w. w Sieroszowie, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ząbkowice Śląskie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia W 1688 r. opat klasztoru w Henrykowie Heinrich III Kahlert nabył dobra sieroszowskie od rycerza Ernsta Heinricha von Kattern. Pałac ufundował opat Tobias Ackermann, a jego budowa trwała w latach 1703 - 1710. Prawdopodobnie został zaprojektowany przez M. Kirchbergera (autora pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim). Do czasu sekularyzacji zakonów na terenie Królestwa Prus w 1810r. pozostawał letnią rezydencją opatów z Henrykowa oraz siedzibą zarządu dóbr klasztornych. W 1811r. majątek kupił baron von Röll, a następnie nabył go w 1822r. kupiec Cruci z Ząbkowic Śląskich. Jego córka wżeniła się w rodzinę Dittrich, w rękach której pałac pozostał do II wojny światowej. Był dwukrotnie przebudowywany, w 1830 i 1880r. Po wojnie przejęty przez państwo pozostawał siedzibą PGR, później opuszczony i zniszczony. Obecnie w trakcie renowacji. Architektura Rezydencja w stylu barokowym została wzniesiona z cegły i kamienia. Dwukrotnie przechodziła przebudowy, w 1830 i 1880r. Obiekt jest położony na planie prostokąta, dwukondygnacyjny, nakryty czterospadowym dachem z powiekami. Elewacje otynkowane, z piaskowcowymi obramowaniami okien przedzielonych boniowaniem w przyziemiu przechodzącym w drugiej kondygnacji w podwojone pilastry zwieńczone prostym belkowaniem. Fasada pałacu, znajdująca się od strony południowej, posiadała portyk wejściowy wsparty na filarach, z tarasem u góry. Na elewacji północnej znajdował się portal z kartuszem herbowym z dwoma tarczami: lewą opata Tobiasa Ackermanna (1702–1722) z Henrykowa i prawą z żurawiem Cystersów z węgierskich Zirc oraz datą 1710 i inicjałami TAH CZ. Układ wnętrz dwutraktowy, w przyziemiu zachowane sklepienia kolebkowe i kolebkowe z lunetami. Budynek jest położony przy otoczonym ceglanym murem zabytkowym parku, do którego prowadzi kamienna, barokowa brama zwieńczona przerwanym naczółkiem. W parku zachowana figura św. Jana Nepomucena. Z budynków folwarcznych, dawniej położonych przy pałacu, do dziś zachował się jeden. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 (N-Ż), pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 83-85773-93-1, s. 285-286 Jerzy Organiściak, Tomasz Dudziak, Marcin Dziedzic, Ząbkowickie opowieści. Okolice Ząbkowic Śląskich: monografia krajoznawcza, cz. 3, Ząbkowice Śląskie: Agencja Reklamowo-Handlowa "Wist", 1997, ISBN 83-9060036-0-8, s. 161-162 Linki zewnętrzne oficjalna strona pałacu
Schloss Wättrisch

Schloss Wättrisch (polnisch Pałac w Sokolnikach) ist ein ehemaliges Wasserschloss in Sokolniki (deutsch Wättrisch) im Powiat Dzierżoniowski in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Ab 1662 waren die Herren von Lüttwitz Besitzer des Dorfes. Das heutige Schloss wurde von 1695 bis 1705 für Johann Ernst Freiherr von Pein und Wechmar, eigentlich Pein auf Wechmar, erbaut und mit seinem Wappen versehen, aber nicht gänzlich fertig gestellt. Dies wiederum wird Arnold Freiherr von Kichen und Freckleben zugesprochen. Spätere Besitzer waren u. a. die von Senitz und Rudelsdorf, die von Sandreczky und Sandraschütz, ab 1798 Karl Abraham Oswald von Czettritz und Neuhaus. Major Friedrich Schröter, Eigentümer ab 1862, ließ unweit des Schlosses den ersten Bismarckturm Preußens errichten. Letzter deutsche Eigentümer war durch Erbe die Familie von Scheliha. Ida von Scheliha, geb. Quoos (1843–1917), war lange die Eigentümerin des 272 ha-Guts-Anwesen und heiratete 1862 Hauptmann Ernst von Scheliha-Starrwitz (1834–1903). Von ihnen übernahm der jüngere Sohn Arthur von Scheliha (1870–1955), er war u. a. Rittmeister a. D., preuß. Ober-Regierungsrat und Landrat. Arthur von Scheliha war mit Anna von Boehn verheiratet und hatte mit ihr drei Kinder, Ilse, Günther und Manfred (1915–1942). Ilse von Scheliha hatte 1930 den Rechtsanwalt und Notar Ernst-Carl Freiherr von Gersdorff (1902–1977), Generalbevollmächtigter des vormals regierenden Preußischen Königshauses, geheiratet. Als Folge des Zweiten Weltkriegs fiel Wättrisch zusammen mit dem größten Teil Schlesiens 1945 an die Volksrepublik Polen. Das Schloss wurde später als Arbeiterwohnheim genutzt. Bauwerk Das Schloss ist dreigeschossig mit Mansardenwalmdach. Der Bau ist durch Kolossalpilaster gegliedert. Mittig befindet sich ein Portal mit darüber liegender Fenstertür mit dem Wappen der von Wechmar. Im Inneren haben sich Stuckdekorationen in der Schlosskapelle und in einem Saal im Obergeschoss erhalten. Literatur Robert Schück: Vom Schloss Wättrisch. Sage oder Geschichte? In: Th. Oelsner (Hrsg.): Schlesische Provinzialblätter, Breslau, Neue Folge, Januar 1865, Vierter Jahrgang, S. 27 f.; Textarchiv – Internet Archive. Wättrisch. In: Alexander Duncker (Hrsg.): Die ländlichen Wohnsitze, Schlösser und Residenzen der ritterschaftlichen Grundbesitzer in der preußischen Monarchie nebst den königlichen Familien-, Haus-, Fideicommiss- und Schattull-Gütern. Band 11. Duncker, Berlin 1869, Blatt 648 (zlb.de Text.). Helmut Sieber: Schlösser in Schlesien. Ein Handbuch mit 197 Aufnahmen. Verlag Weidlich, Frankfurt am Main 1971, ISBN 3-8035-0332-9, S. 60. Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. 1, Niederschlesien. 150 Adelssitze im Portrait. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Görlitz 2015, ISBN 978-3-87057-336-2, S. 159. Weblinks Einzelnachweise
Pałac w Sokolnikach

Pałac w Sokolnikach (niem. Schloss Wättrisch) – zabytkowy pałac w Sokolnikach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Łagiewniki. Opis Barokowy, dwupiętrowy pałac kryty czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami wybudowany pod koniec XVII w. Od frontu portyk z balkonem ozdobiony kamienną balustradą. Wyjście na balkon w portalu zwieńczonym półkulistym (circulaire) frontonem z herbem budowniczego Johanna von Pein und Wechmar i dwoma aniołkami siedzącymi po bokach. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego z XVII-XVIII-XIX w., w skład którego wchodzą jeszcze: park oraz folwark z oficyną, wozownią, budynkiem gospodarczo-mieszkalnym, oborą, stajnią, budynkiem gospodarczym. W pobliżu znajduje się wieża widokowa na Jańskiej Górze, z 1869 r. Szlaki turystyczne - Jordanów Śląski - Glinica - Janówek - Sokolniki - Łagiewniki - Przystronie - Jasinek - Niemcza - Stasin - Starzec - Strachów - Żelowice Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 456 Linki zewnętrzne Wättrisch, pol. Sokolniki
Pałac w Solnikach

Pałac w Solnikach – zabytkowy pałac w Solnikach – wsi w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Opis Pałac wybudowany w XVI w. jako dwór, przebudowywany w XVII-XIX-XX w. wraz z oranżerią i parkiem tworzy zespół. Przypisy
Pałac w Studzieńcu (województwo lubuskie)

Pałac w Studzieńcu – zabytkowy pałac wybudowany w XVI w. w Studzieńcu – wsi w Polsce, w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Opis Pałac powstał z prze­budowy siedziby rycerskiej rodu von Dyhrn. Obiekt wraz z dwoma oficynami, spichlerzem, stodołami i parkiem tworzy zespół pałacowy. Przypisy
Schloss Niederschwedeldorf

Das Schloss Niederschwedeldorf (polnisch Pałac w Szalejowie Dolnym) befindet sich in Szalejów Dolny (Niederschwedeldorf) im Powiat Kłodzki (Kreis Glatz) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Historisch gehörte Niederschwedeldorf zur ehemaligen Grafschaft Glatz. Geschichte Das Schloss geht auf einen Wirtschaftshof zurück, der in der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts dem Adelsgeschlecht Glaubitz gehörte. Vor 1350 wurde das Gut Niederschwedeldorf vom ersten Prager Erzbischof Ernst von Pardubitz und dessen Brüdern Smil und Wilhelm erworben, die es im selben Jahr dem von Ernst von Pardubitz 1349 gegründeten Augustiner-Chorherrenstift Glatz zu dessen wirtschaftlicher Ausstattung schenkten. Während der Hussitenkriege wurde das Gut Niederschwedeldorf in der Schlacht bei Altwilmsdorf zerstört und um die Mitte des 15. Jahrhunderts durch das Augustinerstift wieder aufgebaut. 1597 übergab Papst Clemens VIII. das Augustinerstift mit allen Besitzungen dem Jesuitenkolleg Glatz. Wegen der Reformation mussten die Jesuiten zu Beginn des Dreißigjährigen Kriegs Glatz verlassen. Nach der Rückkehr 1624 wurden ihnen 1626 sämtliche Dörfer und Güter des vormaligen Augustinerstifts, das 1622 nach der Schlacht am Weißen Berg zerstört worden war, wieder übertragen. 1624 errichteten sie ein Gutshaus in Niederschwedeldorf. 1742 und endgültig 1763 fiel das Gut Niederschwedeldorf zusammen mit der Grafschaft Glatz an Preußen. Der Gutshof wurde zusammen mit Niederschwedeldorf dem preußischen Staatsminister Friedrich Wilhelm von Reden verkauft. Nach dessen Tod 1815 erbte das Schloss seine Schwester Wilhelmine, die mit Otto Friedrich Julius von Münchhausen (1754–1828), dem Erben des Freihofs in Stolzenau an der Weser, verheiratet war. Das heutige Schloss wurde von 1840 bis 1844 von Ernst Freiherr von Münchhausen (1793–1865) nach Entwurf des Kamenzer Hofbaumeisters Ferdinand Martius errichtet. Ab 1872 wurde ein weiterer Schlossflügel angebaut, und das Hauptgebäude erhielt einen neugotischen Mittelrisalit sowie die Türme mit den charakteristischen Spitzhelmen. Nach dem Übergang Schlesiens nach dem Zweiten Weltkrieg 1945 an Polen, wurde im unbeschädigten Schloss die Verwaltung einer kommunistischen Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft untergebracht. Restaurierungen 1970 und 1985 führten zur Erhaltung zahlreicher Ausstattungsgegenstände im Inneren des Schlosses, etwa der Holzvertäfelung des Speisesaals und eines Kamins von 1574. Heute ist das Schloss in privatem Besitz. Aus dem umgebenden Landschaftspark bieten sich schöne Aussichten in das Tal der Reinerzer Weistritz (Bystrzyca Dusznicka). Ein Pfad führt zum neogotischen Mausoleum der Freiherren von Münchhausen. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Görlitz 2015, ISBN 978-3-87057-336-2, S. 223. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen, Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 897–898. Einzelnachweise Weblinks
Pałac w Szalejowie Dolnym

Pałac w Szalejowie Dolnym (niem. Schloss Niederschwedeldorf) – zabytkowy pałac z XVI w. w Szalejowie Dolnym w powiecie kłodzkim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Historia Pałac wybudowany jako renesansowy dwór został gruntownie przebudowany w latach 1840–1844 i 1872 na neogotycki pałac. Obiekt wraz z parkiem, w którym znajdują się pozostałości grobowca rodziny Münchhausenów, jest częścią zespołu pałacowego. W latach 1944–1945 w pałacu mieściła się komendantura (dowództwo) lotniska polowego Luftwaffe Feldflugplatz Komturhof, mającego szczególne znaczenie w okresie, gdy front osiągnął granicę Śląska (druga połowa stycznia 1945). Opis Od strony ogrodu ganek zwieńczony tarasem (balkonem) szerokim na trzy okna. Nad środkowym znajduje się fronton zawierający kartusz z herbem szlacheckim barona von Münchhausen. Na jednym z kominków wewnątrz pałacu data 1574 z herbami po jej bokach: von Münchhausen (L) i hrabiego Friedricha Wilhelma von Redena (P, 1752-1815), właściciela obiektu po 1787. Hrabia von Reden majątek w Niederschwedeldorf zapisał w testamencie swojej siostrze Charlotcie Wilhelminie (1766-1825), żonie Ottona Friedricha von Münchhausena (1754–1828). We wnętrzu znajduje się witraż z herbami, von: Löbbecke, Münchhausen, Reden. Mauzoleum Przy pałacu znajduje się mauzoleum z 1871, odrestaurowane w 2004, z grobami: Hilmara Adolfa Ottona von Münchhausena (19 Februar 1826 – 27 Mai 1883), męża Luizy von Löbbecke (14 September 1834 – 15 Mai 1901), rodziców: Hilmara Adolf Ottona von Münchhausena (6 April 1862 – 20 Mai 1939) Na ścianie mauzoleum, po prawej stronie, jest płycina z cytatem w j. niem. : Gott ist die Liebe und wer in der Liebe bleibt der bleibt in Gott und Gott in ihm. 1. Joh. oraz datą 29.V.16 Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. 1 J 4,16. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Kotlina Kłodzka, tom 15, pod red. Marka Staffy, Wrocław, Wyd. I-BiS, 1994, ISBN 83-85733-06-1, s. 436–437
Pałac w Tuszynie

Pałac w Tuszynie – zabytkowy pałac we wsi Tuszyn (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów. Opis Pałac wybudowany w XVIII w., pokryty jest dachem mansardowym. Od frontu portal zwieńczony trójkątnym frontonem z herbami Konrada Heyde właściciela Heinersdorf i jego pierwszej żony (ślub 1695) Joanny von Nimptsch (zm. 1715) z Grodziszcza (Lampersdorf). Na dwóch słupach bramy majątku fryzy heraldyczne, każdy zawierające dwa rzędy po cztery herby (w sumie osiem na słupie). Na drugim słupie: górny rząd na fryzie, von: Ottendorf, Dyhrn, Gaffron, Patzschaffsky; dolny rząd na fryzie, von: Solnitz, Schindel, Logau, Nimptsch. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park krajobrazowy z XVIII w. Uwagi Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 599
Pałac w Wierzbnej

Pałac w Wierzbnej – zabytkowy pałac z drugiej połowy XVIII w., we wsi Wierzbna (województwo dolnośląskie), w Polsce, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów. Historia Barokowy pałac z drugiej połowy XVIII w., przebudowany pod koniec XIX w. Przeprowadzone w latach 1999-2000 badania archeologiczne wykazały, że w XIII w. w pobliżu kościoła stała murowana budowla. Mogła to być pierwotna rezydencja. Zniszczona została na przełomie XIII i XIV w. W pierwszej połowie XV w. niemal na tym samym miejscu powstała kolejna budowla. Zachowana wieża w pałacu barokowym łączona jest murowanym dworem wymienionym w akcie sprzedaży wsi w 1403 r. bądź z budynkiem wzniesionym przez opata cystersów z Krzeszowa w 1447 r. Wieża mieści się we wschodnim skrzydle założenie pałacowego. Do dziś widoczne są jego relikty – mury zachowały się do wysokości 9,3 m. Wieża na planie prostokąta o wymiarach 15 x 12,7 m, podzielona jest na dwa pomieszczenia i wzniesiona została z kamienia łamanego (miejscowego granitu) spojonego zaprawą wapienną. Naroża budowli wzmocnione dużymi starannie obrobionymi ciosami kamiennymi. Obiekt podpiwniczony, sklepiony kolebą. Wieża co najmniej dwa razy gruntownie przebudowywana. Widoczne w bryle pałacu wtórnie wykorzystane detale architektoniczne (nadproża i węgary okienne). W początkach XVI w. doszło do przebudowy obiektu. Po 1683 r. dwór przebudowano na okazałą rezydencję opata. W wyniku dodania do starego dworu dwóch skrzydeł powstało założenie pałacowe o kształcie podkowy. Około 1893 r. nastąpiła przebudowa pałacu w celu nadania mu odpowiedniego dla epoki standardu mieszkalnego. Po zakończeniu II wojny światowej majątek i pałac zajęła Armia Czerwona. Budynek pałacowy został wtedy zdewastowany. Po przejęciu dóbr „podworskich” przez PGR pałac nie został zagospodarowany i w szybkim tempie niszczał. Od kompletnej ruiny uchroniła go decyzja o przekształceniu budowli na cele mieszkalne. W latach 60. XX w. przeprowadzono pobieżny remont, w trakcie którego dokonano szeregu zmian w rozplanowaniu wnętrz. Nie powstrzymało to procesu degradacji budowli, która na przełomie wieków była już tylko zamieszkałą ruiną. Zimą 2002 r. kompleks pałacowo-parkowy nabyła Fundacja „Zamek Chudów”. W krótkim czasie zabezpieczyła zespół pałacowy ogradzając jego obszar oraz uporządkowała park, który pozostał ogólnodostępny. Przy pałacu park z drugiej połowy XVII w., zmiany w XIX w., ogrodzenie murowane z bramą, z drugiej połowy XVII w. oraz folwark, z 1870 r. Przypisy Bibliografia Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 61.
Schloss Wölfelsdorf

Das Schloss Wölfelsdorf (polnisch Pałac w Wilkanowie) befindet sich in Wilkanów (Wölfelsdorf) im Powiat Kłodzki in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Es war eines der größten und bedeutendsten Schlossanlagen der Grafschaft Glatz und gehörte seit der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts bis 1945 den Reichsgrafen Althann. Geschichte An der Stelle einer vormaligen Burg errichtete der Glatzer Landeshauptmann Michael Wenzel von Althann 1661–1686 das Schloss Wölfelsdorf. Es wurde nach Entwurf des Architekten Jacopo Carove geschaffen und diente als Sommersitz. Unter Michael Wenzel II. von Althann wurde das Schloss 1701 fertiggestellt. Um 1700 wurde auch ein barocker Garten angelegt, der in Terrassen zur Wölfel abfiel, wobei ein Wasserbassin die Hauptachse bildete. Jenseits der Wölfel befand sich der größere Teil des Gartens mit einem Ziergarten und einem Nutzgarten. In den 1930er Jahren verwahrloste die Anlage zusehends. Im Zweiten Weltkrieg war das Schloss Auslagerungsort Berliner Archivbestände, u. a. für Himmlers geheime Akten, die von hier in das sowjetische Militärarchiv bei Moskau gelangten. Nachdem es als Folge des Kriegs 1945 zusammen mit fast ganz Schlesien an Polen gefallen war, wurde die Schlossanlage von der kommunistischen Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft als volkseigenes Gut genutzt. Ein Umbau zum Hotel wurde wegen des politischen Umbruchs 1989 abgebrochen. Im Jahr 1997 stürzte die oberste Geschossdecke ein und zerstörte den bis dahin erhaltenen Festsaal. Bauwerk Im Inneren befand sich ein bemerkenswerter zweigeschossiger Ballsaal mit einer Flachkuppel, die von Frantz Bartsch gestaltet war. Das Schloss hatte eine reiche Pilastergliederung und ein hohes Mansarddach. Im Außenmauerwerk sind Reste der Bruchsteinmauern der vorherigen Wasserburg zu erkennen. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 301–302 Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien, Deutscher Kunstverlag München / Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1010–1011 Verlag Aktion Ost-West e.V.: Das Glatzer Land. ISBN 3-928508-03-2, S. 117 Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Schloss Wölfelsdorf Einzelbelege
Pałac w Wilkanowie

Pałac w Wilkanowie – zabytkowy pałac w Wilkanowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Bystrzyca Kłodzka. Barokowy pałac wybudowany w latach 1681–1686 z przebudowy renesansowego dworu z XVI w. według projektu Jakoba Carovy. Opis Z zespołu pałacowego do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisano: pałac, obecnie ruina, nr rej.: 443/766 z 30.09.1960 park, nr rej.: 440/175 z 31.05.1950 dom ogrodnika, obecnie dom nr 127 z pierwszej ćwierci XVIII w., nr rej.: 442/1396/WŁ z 27.12.1993 oranżeria, ob. dom nr 130 z pierwszej ćwierci XVIII w., nr rej.: 441/1395/WŁ z 27.12.1993 W otoczeniu pałacu zachowane są ogrody pałacowe z bramkami i pozostałościami fontanny. Przypisy
Park w Łuczanowicach

Park w Łuczanowicach – park w Krakowie, w dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie, położony między ulicami: Andrzeja Mycielskiego, Ludwika Hieronima Morstina, Lasowisko, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Należy do parków dworskich. Zajmuje obszar 4,60 hektara. Otacza dwór zaprojektowany w 1902 przez Tadeusza Stryjeńskiego dla hr. Władysława Mycielskiego. Zespół pałacowo-parkowy został wpisany 26 listopada 1980 do rejestru zabytków miasta Krakowa pod nr A-604. Zespół dworski był pierwotnie otoczony parkiem w stylu angielskim. Na jego terenie znajdowały się dwa stawy zasilane przez wody potoku Łucjanówka. Jeden ze stawów został zasypany. Drugi jest bardzo zaniedbany. Zbiorniki wodne stanowią miejsce występowania chronionych gatunków płazów, m.in.: żaby trawnej, żaby moczarowej, traszki. Ponadto park stanowi miejsce występowania innych gatunków zwierząt objętych ochroną prawną, m.in.: dzięciołów, sikorek i kosów, można tam spotkać również wiewiórki, kuny, zające. W parku występują resztki starodrzewu. Zadrzewienia parkowe składają się z następujących gatunków: robinia akacjowa, lipa drobnolistna, świerk kłujący, bez czarny, dereń jadalny, sosna pospolita, dęby oraz rośliny egzotyczne. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Parysowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Parysowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Garwolin diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana została wybudowana w latach 1914-1925 w stylu neobarokowym z elementami eklektycznymi dzięki staraniom księży proboszczów: Władysława Wachowicza, Michała Beneta i Franciszka Dąbrowskiego. Zaprojektowana została przez architektów: Stefana Szyllera i Zygmunta Zdańskiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa pomocniczego siedleckiego Czesława Sokołowskiego. Najcenniejszy zabytek kościoła to nastawa ołtarza głównego, reprezentująca styl późnorenesansowy, pochodząca z pierwszej połowy XVII wieku. W 1947 roku gruntownie ją odrestaurowano po zniszczeniach wojennych. Ołtarz został wtedy podwyższony o cokół. Ołtarz jest pozłacany i reprezentuje typ architektoniczny. Jest ozdobiony ornamentami kaboszonowymi, okuciowymi i rewolwerkowymi. W konchowo zakończonych wnękach ołtarza są umieszczone rzeźby świętych biskupów Stanisława i Wojciecha oraz św. Jana Ewangelisty i św. Józefa z Dzieciątkiem. Z lewej i prawej strony zakończenia ołtarza, w owalnych polach, znajdują się obrazy św. Franciszka i św. Teresy Wielkiej. W ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Parysowskiej, namalowany na desce w XVII stuleciu, posiadający późniejsze przemalowania z XVIII wieku. Obraz przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem w formie obrazu z Jasnej Góry – głowa Matki Bożej jest lekko zwrócona w stronę Dzieciątka. Obraz znajduje się w świątyni od okresu między 1629 a 1655 rokiem. Przypisy