NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Gać Spalska

Rezerwat przyrody Gać Spalska – leśny rezerwat przyrody utworzony w 2006 roku na terenie gmin Lubochnia i Inowłódz, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Początkowo zajmował powierzchnię 81,65 ha. W roku 2010 zwiększono obszar rezerwatu do 85,89 ha. Obejmuje fragment doliny rzeki Gać (lewy dopływ Pilicy) o długości blisko 8 km, między miejscowościami Jasień i Spała. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych naturalnie wykształconych zespołów roślinnych – głównie łęgu jesionowo-olszowego i olsu porzeczkowego, związanych ze śródleśną rzeką nizinną oraz stanowisk chronionych i rzadkich roślin i zwierząt. Rezerwat zlokalizowany jest w otulinie Spalskiego Parku Krajobrazowego, który wchodzi w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (10,50 ha) i czynną (75,39 ha). Przypisy Linki zewnętrzne Opis na oficjalnej stronie Zespół Nadpilicznych Parków Krajobrazowych w Moszczenicy. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
Rezerwat przyrody Gałków

Rezerwat przyrody Gałków – leśny rezerwat przyrody w gminie Koluszki, w powiecie łódzkim wschodnim, w województwie łódzkim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 18 lipca 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 63, poz. 360 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 57,85 ha (akt powołujący podawał 58,60 ha). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu bukowo-jodłowego o cechach pierwotnych, położonego na granicy Wyżyny Łódzkiej i Wysoczyzny Rawskiej. Obecnie jako cel ochrony podaje się zachowanie lasu bukowego z udziałem jodły na granicy zasięgu obu gatunków. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Gałęźna Góra

Rezerwat przyrody „Gałęźna Góra” – rezerwat leśny w gminie Wejherowo w województwie pomorskim, który chroni, oprócz dobrze zachowanych zbiorowisk leśnych, również pozostałości wczesnośredniowiecznego grodziska i cmentarzyska kurhanowe Zamkowej Góry. Utworzony w 1990 roku w granicach Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, na podstawie Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 25 czerwca 1990 ogłoszonego w Monitorze Polskim Nr 31, poz. 248. Położony około 2,5 km na południe od centrum Wejherowa, zajmuje powierzchnię 34,09 ha (akt powołujący podawał 34,06 ha). Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2012 roku (zmienionego w 2016), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Las rosnący w jego obrębie to głównie kwaśna i żyzna buczyna niżowa (Luzulo pilosae-Fagetum i melico-Fagetum) oraz lasy łęgowe z przewagą łęgu jesionowego. Spośród występujących tu 250 gatunków roślin naczyniowych, 9 podlega ochronie częściowej: centuria pospolita, gnieźnik leśny, listera jajowata, podkolan zielonawy, podrzeń żebrowiec, storczyk plamisty, wawrzynek wilczełyko, widłak jałowcowaty i wroniec widlasty. Występuje tu także m.in. jaskier kaszubski, który znajduje się na liście zagrożonych gatunków Pomorza Zachodniego i Wielkopolski. Rezerwat, wraz z sąsiednimi „Lewicami” leży na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natury 2000 „Biała” PLH220016. Na terenie rezerwatu udostępniono szlak dla ruchu pieszego o długości około 1,7 km. Zobacz też Komunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki” Przypisy
Rezerwat przyrody Gibiel

Rezerwat przyrody Gibiel – rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat wielicki, gmina Kłaj); największy na obszarze Puszczy Niepołomickiej (28,51 ha). Ochroną objęto fragment pierwotnego lasu: grądów, w tym z dużym udziałem wiązu, i łęgów. Występuje kruszyna pospolita podlegająca częściowej ochronie gatunkowej. Rezerwat jest ostoją fauny: zwierzyny płowej, dzików i ptaków wróblowatych, miejscem lęgowym puszczyka uralskiego, bociana czarnego i orlika krzykliwego. Wraz z sąsiednimi rezerwatami przyrody: Dębina, Lipówka, Długosz Królewski, Wiślisko Kobyle wszedł do programu Natura 2000 jako element Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków Puszcza Niepołomicka PLB120002. Przypisy
Rezerwat przyrody Gliniska

Gliniska – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Uchanie, w powiecie hrubieszowskim, w województwie lubelskim. powierzchnia (według aktu powołującego) – 34,00 ha rok utworzenia – 1982 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 12 października 1982 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 25, poz. 234). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie stanowiska susła perełkowanego. Teren rezerwatu objął wzgórze o częściowo stromych zboczach, porośnięte w znacznej części murawami kserotermicznymi, użytkowany jako pastwisko. W chwili jego powołania na terenie tym istniała kolonia susła perełkowanego licząca ok. 1200 osobników. Występowały tu również drapieżniki, dla których suseł stanowił bazę pokarmową: tchórz stepowy (poza ówczesnym zwartym obszarem występowania), łasica pospolita, gronostaj, a z ptaków orzełek włochaty, myszołów zwyczajny i kania ruda. Suseł wyginął w tym rejonie w latach 1993-1994 w wyniku zarzucenia gospodarki kośno-pastwiskowej. Prowadzi się jednak prace mające na celu odtworzenie kolonii tych gryzoni. Obszar rezerwatu jest także objęty ochroną w ramach sieci Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk „Gliniska” PLH060006. Przypisy
Rezerwat przyrody Glinki (województwo podlaskie)

Rezerwat przyrody Glinki – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Sztabin w pow. augustowskim w woj. podlaskim. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 października 1971 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 1,79 ha (1,65 ha według aktu ustanawiającego). Rezerwat zalicza się do rodzaju rezerwatów florystycznych, typu florystycznego, podtypu roślin zarodnikowych. Typ ekosystemu występującego w rezerwacie to ekosystem leśny i borowy, zaś podtyp – lasów mieszanych nizinnych. Przedmiotem ochrony w rezerwacie jest stanowisko paproci pióropusznika strusiego. W rezerwacie na obszarze około 1 ha rośnie około 450 sztuk tej rośliny. Jest to jedyne stanowisko tego gatunku w Puszczy Augustowskiej. Inne gatunki roślin występujące w rezerwacie to m.in. zawilec gajowy, zawilec żółty, marzanka wonna, kopytnik pospolity, czyściec leśny, czosnek niedźwiedzi i podejźrzon księżycowy. Rezerwat porośnięty jest wilgotnym lasem liściastym – grądem – z wielowarstwowym drzewostanem złożonym z graba, jesionu, osiki i świerka z domieszką wiązu górskiego (brzostu). Rezerwat zlokalizowany jest w Puszczy Augustowskiej na obszarze Nadleśnictwa Augustów w południowej części obrębu Balinka w oddziale 71d (na wschód od wsi Balinka). Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. W ramach zadań ochronnych na lata 2015–2020 przewidziane jest zaniechanie działań w otoczeniu rezerwatu mogących spowodować zmianę poziomu wód gruntowych w jego granicach, a także kontrolowana regulacja ocienienia stanowisk pióropusznika, polegająca na ewentualnym usuwaniu roślinności zacieniającej te stanowiska. Rezerwat wchodzi w skład Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków „Puszcza Augustowska” (PLB200002) w sieci Natura 2000. Przypisy Bibliografia Program ochrony przyrody. Plan urządzenia lasu Nadleśnictwa Augustów na okres 01.01.2015–31.12.2024. Białystok: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku, 2015. Aleksander W. Sokołowski: Lasy północno-wschodniej Polski. Warszawa: Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, 2006. ISBN 978-83-89744-40-1.
Gniazda orła bielika (rezerwat przyrody)

Gniazda orła bielika (kaszb. Gniôzdo Òrzła Bielika) – faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Czarna Dąbrówka w województwie pomorskim. Leży w niedostępnych rejonach Parku Krajobrazowego Dolina Słupi, na południe od jeziora Skotawsko Wielkie. Zajmuje powierzchnię 10,57 ha (akt powołujący podawał 10,40 ha), natomiast jego otulina liczy 59,15 ha. Ochronie rezerwatu podlega fragment starodrzewu sosnowego stanowiący ostoję orła bielika. Stoki znajdującego się tu znacznego obniżenia terenu porastają olbrzymie jałowce, a dno mchy torfowce, bagno zwyczajne i widłak jałowcowaty. Według najnowszych zadań ochronnych ustanowionych w roku 2017 na okres trzech lat, obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Najbliższe miejscowości to Łupawsko i Skotawsko. Przypisy
Rezerwat przyrody Glinki (województwo zachodniopomorskie)

Rezerwat przyrody „Glinki” – rezerwat leśny o powierzchni 25,04 ha, utworzony w 1974 roku, w województwie zachodniopomorskim, powiecie wałeckim, w gminie Wałcz, 1,5 km na wschód-południowy wschód od Karsiboru, 2,5 km na południe-południowy zachód od Golców i 9 km na północny zachód od Wałcza. Obejmuje ochroną ekosystem leśny z około 150-letnim starodrzewem liściastym złożonym głównie z buków, dębów, grabów. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu liściastego zróżnicowanego na zespoły: subatlantycki nizinny las dębowo-grabowy (Stellario holosteae-Carpinetum betuli), żyzną buczynę niżową typu pomorskiego (Galio odorati-Fagetum), kwaśną buczynę niżową (Luzulo pilosae-Fagetum) i łozowiska (Salicetum pentandro-cinereae) z licznymi drzewami pomnikowymi. Historia Rezerwat powołany został zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (Monitor Polski Dz. Urz. PRL z dnia 9 sierpnia 1974 r. Nr 28 poz. 172). Pomysłodawcą utworzenia rezerwatu i autorem dokumentacji podstawowej był prof. dr hab. Waldemar Żukowski z Zakładu Taksonomii Roślin Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Rezerwat początkowo zajmował obszar 15,70 ha. Podczas opracowywania w 2005 r. planu ochrony udokumentowana została konieczność powiększenia rezerwatu do powierzchni 25,04 ha. Do powiększenia doszło w 2009 r. Charakterystyka Rezerwat pokryty jest niemal w całości lasami. Powierzchnie nieleśne zajmują znikomą powierzchnię i są to cztery niewielkie oczka śródleśne, spośród których tylko jedno jest trwałe, a reszta pozostaje wyschnięta przez większą część roku. Znikome powierzchnie na obrzeżach lasu zajmują zbiorowiska okrajkowe. Z gatunków chronionych występują tu: kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine), przylaszczka pospolita, kalina koralowa (Viburnum opulus), kruszyna pospolita (Frangula alnus), porzeczka czarna (Ribes nigrum), przytulia wonna. Rzadkim składnikiem flory jest czerniec gronkowy (Actaea spicata). Z rezerwatu lub jego sąsiedztwa podawana była także lilia złotogłów i wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum). Rezerwat wyróżnia się zróżnicowaniem wiekowym drzewostanu, stosunkowo dużym udziałem martwego drewna, zróżnicowaniem gatunkowym grzybów (w tym 4 gatunki pod ochroną ścisłą: lakownica lśniąca, soplówka gałęzista, flagowiec olbrzymi i mądziak psi oraz wiele rzadkich i zagrożonych). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nadzór: Nadleśnictwo Wałcz. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Wałcz – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-01-08].
Rezerwat przyrody Gnilec

Rezerwat przyrody Gnilec – florystyczny rezerwat przyrody położony na terenie Puszczy Białowieskiej, w gminie Narewka, w powiecie hajnowskim, w województwie podlaskim, o powierzchni 37,21 ha. Znajduje się w pobliżu osady leśnej Gnilec. Stworzony w 1995 roku dla ochrony zbiorowisk turzycowych z udziałem rzadkich gatunków roślin naczyniowych i mszaków, niespotykanych w innych częściach puszczy. Zbiorowiska turzycowe to miejsce występowania chronionych storczyków i rzadkiej turzycy Buxbauma. W drzewostanie dominuje dąb szypułkowy, brzoza brodawkowata i olsza czarna. Przypisy
Rezerwat przyrody Gogolewo

Rezerwat przyrody „Gogolewo” – rezerwat florystyczny o powierzchni 3,00 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Marianowo, 1 km na południowy wschód od przystanku kolejowego Gogolewo na linii Stargard-Gdańsk, 2,5 km na południowy wschód od Dalewa, 2,5 km na północ od Pęzina i 5,5 km na południowy zachód od Marianowa. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 maja 1974 roku. Rezerwat przyrody położony w zakolu Krąpieli, na jej wschodnim brzegu, stanowi zbiorowiska łąki rdestowo-ostrożeniowej (Cirsio Polygonetum bistortae) oraz łąki z pełnikiem europejskim (Polygono bistortae-Trollietum europei). Celem ochrony jest zachowanie w stanie naturalnym stanowisk pełnika europejskiego (Trollius europaeus), storczyków (Dactylorhiza majalis i Dactylorhiza maculata) oraz wielu innych rzadkich gatunków roślin chronionych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2006 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Dobrzany, ale poza administrowanymi przez nie gruntami. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. 1 km na południowy wschód prowadzi znakowany czerwony turystyczny Szlak Hetmana Stefana Czarnieckiego ze Stargardu do Marianowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Gogulec

Rezerwat przyrody Gogulec – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Suchy Las, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na skraju wsi Złotkowo, na północny wschód od jej centrum, przy granicy poligonu Biedrusko. Charakterystyka Powierzchnia rezerwatu wynosi 5,29 ha. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 5,24 ha. Rezerwat został utworzony w 2001 roku w celu ochrony torfowiska przejściowego (dawna torfianka) z cenną florą i fauną. W rezerwacie stwierdzono występowanie 6 gatunków objętych prawną ochroną: grążel żółty rosiczka okrągłolistna kruszyna (ochrona częściowa) konwalia majowa (ochrona częściowa) kalina koralowa (ochrona częściowa) porzeczka czarna (ochrona częściowa) Z innych cenne okazy flory: osoka aloesowata, pływacz zwyczajny, cibora brunatna, żabieniec lancetowaty, wiąz szypułkowy, pajęcznica gałęzista, czermień błotna, bobrek trójlistny oraz kostrzewa sina. Główną rolę budulcową w obrębie zbiorowiska pełnią torfowce, wytwarzające w wodzie pła (kożuchy) stopniowo zarastające turzycą bagienną i rosiczką. W fazie inicjalnej jest tu też zbiorowisko olsu torfowcowego (z brzozami oraz wierzbami i kruszyną w podszycie), stanowiące zagrożenie dla zbiornika wodnego (obniżanie poziomu wód). Podstawa prawna Rozporządzenie Nr 41/2001 Woj. Wielkopolskiego z dn 7.11.2001 r. (Dz.Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr.140, poz.2795) Udostępnienie Skrajem rezerwatu przebiega znakowany kolorem żółtym szlak rowerowy z Poznania do Obornik. Przypisy
Rezerwat przyrody Golcowe Bagno

Rezerwat przyrody „Golcowe Bagno” – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, powiecie wałeckim, w gminie Wałcz, 2 km na wschód od wsi Golce i 1,2 km na zachód od północnego skraju jeziora Zdbiczno. Śródleśny rezerwat położony w lesie, między rzekami Dobrzycą na zachodzie i Piławą na wschodzie. Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Puszcza nad Gwdą” (PLB300012). Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 listopada 1990. Zajmuje powierzchnię 123,60 ha (akt powołujący podawał 123,83 ha). Według aktu powołującego, celem ochrony w rezerwacie jest „zachowanie torfowiska mszarnego z naturalną roślinnością torfotwórczą, macierzystą dla genezy i akumulacji rzadkich w kraju gatunków torfu typu przejściowego: mszarno-bagnicowego i mszarno-turzycowego”. Przedmiotem ochrony jest jedno z największych na Pomorzu dynamicznie rozwijających się torfowisk o charakterze płaskiego trzęsawiska uginającego się i kołyszącego pod wpływem stąpania. Torfowisko urozmaicone formami kępkowymi i dolinkowymi mszaków, skarlałymi sosenkami oraz oczkami wodnymi, z jednym większym jeziorkiem dystroficznym. Szata roślinna gatunkowo jest uboga, mało urozmaicona, jednak rosną tu gatunki bardzo rzadkie, w innych rejonach Polski stwierdzone za wymierające. W rezerwacie występuje 15 gatunków torfowców. Z roślin naczyniowych objętych ochroną występują m.in.: bagnica torfowa (Scheuchzeria palustris), widłak goździsty (Lycopodium clavatum), rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia), bagno zwyczajne (Ledum palustre), a z rzadszych gatunków niepodlegających ochronie: turzyca bagienna (Carex limosa) czy przygiełka biała (Rhynchospora alba). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Wałcz. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat posiada plan ochrony ustanowiony w 2009 roku. Został on zmieniony zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2017, na którego mocy cały obszar rezerwatu objęto ochroną czynną. Od południa i wschodu rezerwat obchodzi znakowany czarny szlak turystyczny z Iłowca do Zdbic. W pobliżu południowo-wschodniego narożnika rezerwatu prowadzi znakowany czerwony szlak turystyczny z Wałcza do Nadarzyc. Przypisy
Rezerwat przyrody Golczewskie Uroczysko

Rezerwat przyrody „Golczewskie Uroczysko” – leśny rezerwat przyrody położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Golczewo, 3 km na wschód od Golczewa. Został utworzony z inicjatywy Tomasza Szeszyckiego 5 maja 2004. Zajmuje powierzchnię 101,20 ha (akt powołujący podawał 95,78 ha). Celem ochrony jest zachowanie naturalnych ekosystemów torfowisk wysokich, śródleśnego jeziora wraz z otaczającymi je kompleksami półnaturalnych ekosystemów leśnych na siedliskach wilgotnych ekosystemów bagiennych wraz z zachodzącymi w nich procesami fluktuacji, sukcesji i regeneracji. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (zmienionego w 2017), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Na południu rezerwatu śródleśne Jezioro Żabie, które po stronie wschodniej obchodzi znakowany czerwony turystyczny Szlak przez Las Golczewski (o długości 15,5 km, okrężny, zaczyna się i kończy w Golczewie). Południową granicą rezerwatu jest nieczynna linia kolejowa, do której na odcinku około 0,7 km jednocześnie przylega Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Las Golczewski” (204,75 ha). Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Rokita – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-05-07].
Rezerwat przyrody Gorbacz

Rezerwat przyrody Gorbacz – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Michałowo w województwie podlaskim. Powierzchnia 222,7207 ha (według aktu powołującego: 113,73 ha); rok powstania: 1966, powiększony 1968 i 2013; rodzaj rezerwatu: torfowiskowy. Celem ochrony rezerwatu jest obecnie „zachowanie ze względów przyrodniczych, naukowych i dydaktycznych torfowisk wysokich, przejściowych i niskich wraz z humotroficznym jeziorem w końcowej fazie lądowienia i reliktami flory postglacjalnej oraz ostoi cietrzewia”. Rezerwat został stworzony dla ochrony jeziora Gorbacz (12,71 ha powierzchni, głębokość 0,2–1 m) z interesującą roślinnością wodną, oraz otaczających go torfowisk niskich i wysokich o miąższości 5–6 m. Dno jeziora porastają rdestnice, ramienice oraz grzybienie północne. Przy brzegach występują pła, łozowiska oraz szuwary trzcinowe. Duże połacie pła zarasta żurawina. W rezerwacie występują mszaki tujowce (Thuidium), skorpionowiec brunatnawy (Scorpidium scorpioides) i parzęchlin (Meesia). Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa, będących w zarządzie Nadleśnictwa Żednia. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2003 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Knyszyńska” PLH200006 i ptasiego „Puszcza Knyszyńska” PLB200003. Przypisy
Rezerwat przyrody Gołoborze

Rezerwat przyrody Gołoborze – rezerwat przyrody znajdujący się na gruntach miejscowości Huczwice w gminie Baligród, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 18 powierzchnia według aktu powołującego – 12,03 ha (akt powołujący podawał 13,90 ha) dokument powołujący – M.P. z 1969 r. Nr 51, poz. 398 (ISAP) rodzaj rezerwatu – przyrody nieożywionej przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – gołoborze stopniowo opanowywane przez las Rezerwat znajduje się na terenie Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Celem ustanowienia rezerwatu było zachowanie gołoborza, powoli poddawanego sukcesji leśnej. Znajduje się ono na stokach niewielkiego wzniesienia, pomiędzy doliną Potoku Rabskiego a jego dwoma prawymi dopływami. Pod względem geologicznym rezerwat zlokalizowany jest w obrębie łuski Bystrego, zaś rumowisko skalne budują grube bloki piaskowców. W obrębie rezerwatu znajdują się także źródła mineralne. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody "Gołoborze". Zespół Karpackich Parków Krajobrazowych w Krośnie. [dostęp 2018-04-12]. Gołoborze. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-07].
Rezerwat przyrody Gołuska Kępa

Rezerwat przyrody Gołuska Kępa – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 191,24 ha utworzony w 1971 r. (przed 2025 o powierzchni 9,95 ha) na południe od miejscowości Gołuszyn, na terenie gminy Bieżuń w powiecie żuromińskim. Od 2025 roku posiada otulinę o powierzchni 432,98 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu liściastego o cechach zespołu naturalnego w dolinie rzeki Wkry. Granicę rezerwatu stanowi stare koryto Wkry oraz okalające go łąki, a od zachodu – las olszowy. Na terenie rezerwatu występują dwa typy siedliskowe lasu: las świeży i ols. W drzewostanie dominuje jesion, domieszkę stanowią: lipa drobnolistna, jawor, olsza czarna, dąb, wierzba i wiąz. W dobrze rozwiniętej warstwie krzewów występuje podrost drzew oraz leszczyna i trzmielina. W runie rośnie m.in. przytulia, turzyca i zdrojówka rutewkowata. Faunę reprezentują m.in.: sarna, dzik, jeleń, łoś, jeż, zając szarak, kuna, wiewiórka, piżmak, lis, tchórz i borsuk. Okolice Gołuszyna odwiedził Henryk Sienkiewicz, zbierając materiały do powieści Krzyżacy. To prawdopodobnie tutaj, na Gołuskiej Kępie (która wówczas była jeszcze wyspą na Wkrze), zauroczony jej przyrodą pisarz umieścił gród rycerza Juranda – Spychów. Przekonana o tym okoliczna ludność nazywała odtąd wyspę Kępą Juranda. Zobacz też Spychowo Przypisy
Gołębia Góra (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody Gołębia Góra – krajobrazowo-leśny rezerwat na Wysoczyźnie Polanowskiej i na południowym skraju Parku Krajobrazowego Dolina Słupi. Znajduje się na terenie gminy Bytów (powiat bytowski, województwo pomorskie). Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981. Zajmuje powierzchnię 6,95 ha. Celem ochrony jest zachowanie swoistych cech krajobrazu środkowego biegu rzeki Słupi. Rezerwat obejmuje skarpę rzeki Słupi porośniętą połacią prawie dwustuletniego starodrzewia sosnowego o wysokości ponad 30 metrów. W lesie objętym ochroną rezerwatową występują również brzozy, buki, daglezje, dęby, graby, olsze i świerki. Znajdują się tu także stanowiska roślin podlegających ochronie i rzadkich: konwalia majowa, widłak goździsty, marzanka wonna, paprotka zwyczajna, tajęża jednostronna i bażyna czarna. W sosnach barcie. Rezerwat położony jest w granicach obszaru ptasiego sieci Natura 2000 „Dolina Słupi” PLB220002 oraz częściowo w granicach obszaru siedliskowego „Dolina Słupi” PLH220052. Jest zlokalizowany po wschodniej stronie drogi wojewódzkiej nr 212. Najbliższe miejscowości to Gostkowo i Unichowo. Rezerwat położony jest w całości na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Bytów. Nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy