NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kreuzerhöhungskirche (Ząbkowice Śląskie)

Die Kreuzerhöhungskirche (polnisch Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Ząbkowice Śląskie (deutsch Frankenstein). Das Gotteshaus liegt im Norden des Stadtkerns an der ul. Grunwaldzka. Die Kirche ist eine Filiale der Pfarrei St. Anna (Parafia św. Anny) in Ząbkowice Śląskie. Geschichte Im 14. Jahrhundert entstand an der Stelle der Kirche ein Dominikanerkloster. Während der Hussitenkriege wurde das Kloster mit der Klosterkirche zerstört. Um 1450 erfolgte ein Wiederaufbau. Zwischen 1490 und 1519 wurde die Klosteranlage ausgebaut. Nachdem die Klostergebäude und Klosterkirche von 1548 bis 1576 leer gestanden waren, wurde die Kirche 1576 durch die Stadt an die Protestanten übergeben. Zwischen 1629 und 1810 wurden das Kloster und die Kirche wieder durch die Dominikaner genutzt. 1632 zerstörte ein Brand den Kirchenbau. Nach erfolgtem Wiederaufbau wurde die Kirche zwischen 1655 und 1669 im barocken Stil umgebaut. 1688 stürzte die Giebelwand ein. Der Wiederaufbau erfolgte zwischen 1689 und 1695. 1737 wurden der Turm und das Gewölbe durch ein Erdbeben leicht beschädigt. Die darauffolgende Sanierung erfolgte 1738 durch Johann Welzel. Nach der Säkularisation 1810 wurde das Gotteshaus an die protestantische Gemeinde übergeben, die es bis 1945 nutzte. 1835 wurde der Kirchturm ausgebaut. Mit Vertreibung der protestantischen Gemeinde nach 1945 wurde die Kirche mit Kloster an die Franziskaner übergeben. Die Kirche wird seitdem wieder als katholisches Gotteshaus genutzt. Seit 1960 steht das Kirchengebäude unter Denkmalschutz. Architektur Der Kirchenbau besitzt eine fünfjochige Emporenhalle und einen rechteckigen dreijochigen Chor. Im Seitenschiff befinden sich untereinander verbundene Kapellen. Die Außenwand ist gegliedert durch Pilaster und Lisenen. An der Westseite befindet sich der in den Baukörper eingezogene Glockenturm auf quadratischen Grundriss mit einem Spitzhelm. Die spätbarocke Innenausstattung stammt aus dem Ende des 17. Jahrhunderts. Der Hauptaltar von 1743 besitzt ein Gemälde der Hl. Kreuzerhöhung. Die Kanzel stammt aus dem Jahr 1750 und besitzt Figuren der Evangelisten an der Brüstung. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte Kreuzerhöhungskirche (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1173–1174. Einzelnachweise
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Ząbkowicach Śląskich

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Anny w Ząbkowicach Śląskich. Budowa kościoła i klasztoru dominikanów rozpoczęła się w 1445 roku i zakończyła się dopiero w 1515 roku. W 1541 roku książęta ziębiccy z dynastii Podiebradów, w związku z przyjęciem luteranizmu przez mieszkańców miasta skasowali klasztor a zabudowania zostały przejęte przez władze miejskie. W latach 70. XVI wieku świątynia została przekazana gminie ewangelickiej. W 1629 roku świątynia została zwrócona dominikanom. W 1632 roku świątynia i klasztor zostały zniszczone przez pożar i odbudowane zostały dopiero w 1669 roku. W świątyni dominikańskiej raz w tygodniu było wygłaszane kazanie w języku polskim, które było słuchane przez okoliczną ludność polską. W konwencie mieszkało wielu zakonników narodowości polskiej, a w II połowie XVII wieku i na początku XVIII wieku spotykało się przeorów noszących polskie nazwiska np. Grzegorz Królik, Jerzy Gaszyński, Alan Sulik. Budowla była jeszcze wielokrotnie remontowana w XVIII wieku. W 1795 roku w klasztorze mieszkało 4 księży i 3 braci. Piętnaście lat później edyktem z dnia 28−30 października 1810 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III skasował ząbkowicki klasztor dominikanów. W dniu 16 października 1815 roku świątynia została przejęta przez gminę protestancką. Od tego czasu w dawnym klasztorze znajdowało się mieszkanie pastora i organisty oraz do 1865 roku szkoła podstawowa. W latach 1832−1835 ewangelicy przeprowadzili w świątyni i klasztorze prace budowlane, m.in. wybudowali wtedy istniejącą do dziś wieżę. Dziedziniec klasztoru służył jeszcze do 1867 roku jako skład soli, ponieważ było to związane z prawem składu istniejącym od średniowiecza. Ewangelicy wprowadzili zmiany w wyposażeniu kościoła, m.in. usunęli boczne ołtarze, usunęli posągi świętych dominikańskich sprzed kościoła, w ołtarzu głównym został zamontowany obraz Chrystusa, a na ścianach zostały powieszone obrazy reformatorów. W dniu 21 sierpnia 1946 roku świątynia oraz klasztor razem z otoczeniem zostały przejęte przez 11 sióstr Klarysek Najświętszego Sakramentu, które przybyły ze Lwowa, a w dniu 29 września tego samego roku świątynia i klasztor zostały poświęcone oraz odprawiona została pierwsza msza święta. Po jej zakończeniu została ustawiona na prowizorycznym tronie monstrancja do publicznej adoracji. Od tego czasu trwa w świątyni nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu. Jest to świątynia orientowana, posiadająca jedną nawę oraz wyodrębnione, wydłużone i prosto zamknięte prezbiterium. W nawie są umieszczone rzędy kaplic, które tworzą ciągi pomieszczeń przypominających nawy boczne. Nad kaplicami jest wybudowana kondygnacja empor, natomiast kościół jest nakryty sklepieniem krzyżowym. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Trzebawiu

Kościół św. Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany w Trzebawiu (gmina Stęszew), na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Pierwsza świątynia istniała we wsi już w XIII wieku, jednak nie pozostał po niej żaden ślad materialny. Obecny kościół zbudowano w latach 1989-1998, staraniem księdza Ambrożego Andrzejaka. Ziemię pod budowę podarowała Pelagia Bąk. Budowa odbywała się przy współudziale mieszkańców Trzebawia. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kamieniec Ząbkowicki diecezji świdnickiej. Budynek powstał w kilkanaście metrów na zachód od poprzedniej świątyni katolickiej pełniącej jeszcze wcześniej rolę urzędu cesarskiego. Budowa świątyni została rozpoczęta 25 czerwca 1875 roku a ukończona 15 grudnia 1876 roku. Pierwsza msza święta została odprawiona w nowym neogotyckim kościele 7 grudnia 1877 roku przez księdza Augusta Marowskiego. Właściwej konsekracji dokonał biskup Robert Herzog dopiero w 1883 roku. Świątynia o znacznych rozmiarach, w stylu neogotyckim, została zbudowana na planie krzyża z wysoką wieżą z przodu. Jednonawowe wnętrze z kaplicami w formie transeptu, zamkniętymi trójbocznie, nakryte jest sklepieniami gwiaździstymi o bogatym rysunku. Wystrój kościoła jest neogotycki i pochodzi z okresu budowy. W latach 1964–1965 została przeprowadzona gruntowna konserwacja ołtarza głównego. W latach 1971–1972 dokonano remontów budynku i jego wyposażenia. Zostały wyremontowane organy o 20 głosach oraz została wykonana nowa polichromia wnętrza. W latach 1977–1978 wieża i dach świątyni zostały pokryte blachą cynkową. W latach 1985–1999 zostały odnowione wszystkie ołtarze, figury, ambona, została odrestaurowana polichromia i została położona marmurowa posadzka. W 23 oknach kościoła zostały wprawione witraże zaprojektowane przez Bolesława Szpechta. Wykonawcą witraży była firma kierowana przez Zbigniewa Gustaba z Krakowa. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0.
Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku

Kościół Świętej Trójcy w Złotym Stoku – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku. Kościół wpisany jest do rejestru zabytków jako część zespołu cmentarza ewangelickiego, ul. 3 Maja: kościół cmentarny pw. Świętej Trójcy, 1583, XVII, XVIII, nr rej.: A/5197/1352/WŁ z 26.09.1991 Historia Świątynia została ufundowana przez złotostockiego patrycjusza Hansa Kirchpauera w 1583 roku. Był on ewangelikiem, ostatnim zarządcą kopalni Fuggerów. Kościół został zbudowany dla ludności katolickiej będącej w owym czasie w mniejszości. W 1802 roku do świątyni została dobudowana kostnica. Środki finansowe na jej dobudowanie pochodziły z zapisu, jaki znalazł się w testamencie tutejszej handlarki Rosine Großmannin. W pomieszczeniu tym do dnia pogrzebu miały być przechowywane osoby uważane za „pozornie” zmarłe. Od tego czasu świątynia była nazywana kaplicą cmentarną. W 1869 roku został przeprowadzony remont świątyni i z tego właśnie czasu pochodziła mała wieżyczka w której był zawieszony dzwon. Po II wojnie światowej na mocy tzw. dekretu Bieruta, kościół przeszedł na własność państwa. W 2010 roku został wyremontowany dach świątyni. W dniu 28 sierpnia 2015 roku został podpisany akt notarialny na mocy którego kościół prawomocnie stał się własnością rzymskokatolickiej parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Złotym Stoku. Architektura Obecny wygląd świątyni jest skromny. Jest to murowany, otynkowany kościół salowy, zamknięty od strony wschodniej trójbocznie. Przy korpusie znajdują się dobudówki: od strony północnej zakrystia, od strony południowej kruchta, od strony zachodniej dość obszerny przedsionek obejmujący całą szerokość. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z wzdłużnym podciągiem na osi; w przedsionku zachodnim jest umieszczony strop belkowy, w przybudówkach z lewej i prawej strony korpusu znajdują się sklepienia krzyżowe. Wnętrze jest oświetlone przez dość duże okna ostrołukowe w obramieniach kamiennych, w stylu neogotyckim. Spośród detali można wyróżnić drewniane obramienie wejścia do zakrystii z nadprożem o dekoracji roślinnej z datą „1691” i literami „G U”. Ta sama data jest umieszczona na jednym z dwóch słupów podpierających chór muzyczny. Obecny ołtarz w stylu rokokowym został wykonany w drugiej połowie XVIII wieku, a obraz do niego został namalowany w 1878 roku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0.
Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Niechorzu

Kościół Matki Bożej Miłosierdzia w Niechorzu – postmodernistyczna, katolicka świątynia zlokalizowana przy ul. Krakowskiej w Niechorzu. Historia Parafia powstała z inicjatywy ks. Tadeusza Walczyka. Powołał ją biskup Kazimierz Majdański 31 grudnia 1986. 23 września 1998 rozpoczęto budowę kościoła w miejscu wcześniejszej, tymczasowej kaplicy. Inicjatorem budowy był ks. Ireneusz Pastryk. Projektantką była Halina Rutyna. 17 kwietnia 2002 odprawiono pierwszą mszę świętą w obiekcie. W 2003 oddano do użytku organy, w 2005 dzwon im. Jana Pawła II, w 2006 nowe tabernakulum, w 2010 ogrzewanie, a w 2011 ławki i instalację LED na krzyżu dachowym. 23 grudnia 2010 posadowiono granitowy ołtarz i ambonę. 7 grudnia 2014 odsłonięto obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej w Sukience Wdzięczności. 16 listopada 2017 r. abp Andrzej Dzięga uroczyście konsekrował nowy ołtarz i ambonę i nadał świątyni wezwanie Matki Bożej Miłosierdzia. 16 listopada 2018 r. poświęcono witraż Uciszenie burzy na morzu. Przypisy Linki zewnętrzne Historia parafii – dostęp 21.6.2016 Galeria
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żarowie (województwo dolnośląskie)

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Żarowie – rzymskokatolicki kościół parafialny z 1909 roku w Żarowie, należący do dekanatu Żarów diecezji świdnickiej. Historia Działka pod budowę została kupiona od spółki Silesia. W 1909 roku uzyskano odpowiednie zezwolenia od władz państwowych i kościelnych. Budowa rozpoczęła się w dniu 10 maja 1909 roku. budowę nadzorował ksiądz Herman Klimke, który był wcześniej wikariuszem w Pastuchowie. Kamień węgielny pod świątynię został położony w dniu 28 lipca 1909 roku. Świątynia została wzniesiona w dniu 22 października 1909 roku. Wieża o wysokości 44 metrów została ukończona w dniu 9 marca 1910 roku. W dniu 14 kwietnia 1910 roku zostały poświęcone dwa dzwony. Po zakończeniu prac wykończeniowych kościół został uroczyście poświęcony w dniu 29 września 1910 roku. Pierwszym duszpasterzem w świątyni został wspomniany wyżej ksiądz Klimke. Architektura Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim i zaprojektowany przez dwóch wrocławskich architektów: Overhoffa i Föhego. Do budowy świątyni została użyta czerwona, nieotynkowana cegła. Budowla jest halowa i posiada trzy nawy. Koszty budowy wyniosły 85 000 marek. W dniu 1 września 1915 roku duszpasterstwo w Żarowie otrzymało status kurateli, a w dniu 1 kwietnia 1920 roku została utworzona samodzielna parafia. Na wieży w 1927 roku zostały zawieszone trzy dzwony ufundowane przez małżeństwo Neugebauerów z Żarowa na miejscu wspomnianych wyżej dzwonów "ofiarowanych ojczyźnie" w 1917 roku. Przypisy
Szczecin Główny

Szczecin Główny je hlavní nádraží ve Štětíně, nachází se v Západopomořanském vojvodství. Historie Hlavní nádraží ve Štětíně bylo otevřeno roku 1843. První vlak přijel dne 15. srpna 1843 z Berlína. Tehdy neslo hlavní nádraží název (německy) Berlinerbahnhof, (polsky) Dworzec Berliński a do roku 1945 název (německy) Stettin Hauptbahnhof. Bylo výchozí stanicí železničních tratí v Pomořansku. Železniční trať směřující do Berlína končila ve stanici (německy) Berlin Stettiner Bahnhof, později pojmenované Berlin Nordbahnhof. V roce 1846 byla vybudována železniční trať spojující města Štětín a Stargard, později v roce 1848 byla tato trať prodloužena do Poznaně. Do roku 1857 procházela přes Štětín trať vedoucí z Berlína do Kaliningradu a to přes Piłu, Bydgoszcz a Tczew. V roce 1859 byla stanice rozšířena a přeměněna z hlavové stanice na průjezdnou stanici, kdy byla vybudována i železniční stanice (polsky) Szczecin Port Centralny a to ve vzdálenosti 1,4 km od hlavního nádraží. Mimo jiné existuje i dnes. Další rekonstrukce železniční stanice přišla po druhé světové válce. V letech 1975-1980 byl štětínský železniční uzel elektrifikován. V roce 2007 byla stanice částečně zrekonstruována v souvislosti s finálem regat The Tall Ships' Race Szczecin 2007. Železniční doprava Štětínské hlavní nádraží obsluhují dálkové vnitrostátní, mezinárodní spoje jedoucí do: Galerie Související články Tramvajová doprava ve Štětíně Literatura Encyklopedia Szczecina. T. II, P-Ż. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2000. ISBN 83-7241-089-5. (pol.) Encyklopedia Szczecina. T. I, A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999. ISBN 83-87341-45-2. (pol.) Reference Szczecin Główny w kolej.one.pl. Dostupné online Marcin Łukasz Makowski – Historia powstania i budowy dworca głównego w Szczecinie. Dostupné online[nedostupný zdroj] The Tall Ships' Race Szczecin 2007. Dostupné online Archivováno 27. 6. 2007 na Wayback Machine. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Szczecin Główny na Wikimedia Commons (polsky) PKP Polskie Koleje Państwowe S.A – Polské státní železnice (polsky) PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. – Investice a údržba železničních tratí v Polsku (polsky) Polský železniční dopravce PKP Intercity (polsky) Tramvaje ve Štětíně
Szczecin Główny

Szczecin Główny (Szczecin főpályaudvar) egy lengyelországi vasútállomás, Szczecin központjában, a belvárostól délre. Története Szomszédos állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Szczecin Port Centralny (Wrocław–Szczecin-vasútvonal) Szczecin Zdroje (Poznań–Szczecin-vasútvonal) Szczecin Pomorzany Szczecin Gumieńce (Lübeck Hauptbahnhof, RE 4 (Mecklenburg-Vorpommern), RB 66, Bützow–Szczecin-vasútvonal, Berlin–Szczecin-vasútvonal) Forgalom Vonatok az állomásról: Szczecin – Świnoujście Szczecin – Kamień Pomorski Szczecin – Poznań Szczecin – Szczecinek Szczecin – Białogard Szczecin – Kołobrzeg Szczecin – Rzepin Szczecin – Krzyż Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Szczecin Główny railway station című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Ez a szócikk részben vagy egészben a Szczecin Główny című lengyel Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Stazione di Stettino Centrale

La stazione di Stettino Centrale (in polacco Szczecin Główny) è la principale stazione ferroviaria della città di Stettino, nel voivodato della Pomerania occidentale, in Polonia. La stazione fu inaugurata il 15 agosto 1843 e si trova sulle linee Berlino-Stettino, Breslavia-Stettino, Poznań-Stettino, Bützow-Stettino e Stettino-Trzebież. I servizi ferroviari sono gestiti da PKP Intercity, Polregio e Deutsche Bahn. Storia Nel 1836 fu fondato il Comitato berlinese per la costruzione della linea Berlino-Stettino. La linea ferroviaria fu completata nel 1842 e il 15 agosto 1843 entrò il primo treno proveniente da Berlino arrivò alla stazione, che a quel tempo era conosciuta come Berliner Bahnhof. Questa linea terminava a Berlino alla stazione Berlin Stettiner Bahnhof, successivamente ribattezzata Berlin Nordbahnhof. Questo fu l'inizio dello sviluppo ferroviario nella Pomerania. Rinnovamento Nel 2007 la stazione è stata parzialmente ristrutturata in occasione delle gare della Regata dei Grandi Velieri. L'entrata della stazione e il ponte pedonale furono ammodernati. Il 20 dicembre 2010 venne firmato un accordo per la ricostruzione della stazione e dei suoi dintorni. Era previsto che entro la fine del 2014 i lavori sarebbero stati completati. Il 1º ottobre 2014, la PKP firmò il contratto per la ricostruzione della ferrovia. Nell'ambito di questo investimento vennero ricostruiti l'edificio della stazione, i binari 1 e 4 ed è stata costruita una nuova passerella. In futuro è stata prevista la seconda fase di ammodernamento della stazione. L'edificio principale della stazione venne completamente chiuso a causa dei lavori di ristrutturazione, con l'apertura di una stazione temporanea. Il 29 aprile 2016 è stata inaugurata la stazione ammodernata. Il 14 novembre 2017, le Ferrovie di Stato polacche hanno firmato un accordo con la società Porr per la prossima fase di ricostruzione della stazione, che comprende tra l'altro la ricostruzione dei binari 2 e 3 nonché di un ponte pedonale. Il 13 novembre 2018, il PKP ha firmato un accordo per il potenziamento del sistema di informazione dei passeggeri. Trasporto pubblico Dalla stazione partono servizi di autobus e tram. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stazione di Stettino Centrale Collegamenti esterni (MUL) Sito ufficiale, su pkp.pl.
Station Szczecin Główny

Szczecin Główny (tot 1945: Stettin Hauptbahnhof) is het hoofdstation van de Poolse stad Szczecin. Het station is gelegen in het stadsdeel Nowe Miasto op de linkeroever van de Oder. Het oude stationsgebouw werd in 2016 uitgebreid met een nieuwe ontvangsthal. Geschiedenis Het station werd gebouwd voor de Berlin-Stettiner Eisenbahn-Gesellschaft als kopstation. Destijds was Stettin nog een Pruisische stad en fungeerde als haven voor de hoofdstad Berlijn. Op 15 augustus 1843 reed de eerste trein naar Berlijn en kwam daar aan in het Stettiner Bahnhof. Het station in Stettin heette toen Berliner Bahnhof. In 1850 werd de naam gewijzigd in Stettin Hauptbahnhof. Op 1 mei 1846 werd de lijn naar Stargard geopend die in 1848 werd doorgetrokken tot Posen. In 1863 kreeg de stad ook een verbinding naar het westen richting Hamburg, al vertrok die van een ander station. Het station stootte al snel op zijn limieten vanwege de nabijgelegen ligging bij de Oder en de vestingswerken van de stad. Nadat in 1877 de spoorlijn naar Breslau geopend werd kreeg deze lijn dan ook een eigen station, het Breslauer Bahnhof, op de rechteroever van de Oder. In 1886 kwamen de treinen uit Breslau wel in het station aan. In 1908 kwam er een nieuw ontvangstgebouw. Onder Pools bestuur kreeg het station in 1947 zijn huidige naam. In 2016 kreeg het station een nieuw ontvangstgebouw. Verbindingen In 2009 eindigde de City Night Line nog op dit station, met de nieuwe dienstregeling van 2010 is dit station verdwenen van de lijst met stations die de City Night Line aandoet. Tot het einde van de dienstregeling van 2010 bestond er een directe verbinding met Schiphol. Sinds de dienstregeling 2011 is deze intercity vervangen door een eurocity naar Praag. Externe link Informatie op bazakolejowa.pl
Щецин-Главный

Щецин-Главный (пол. Szczecin Główny) — узловая пассажирская железнодорожная станция в городе Щецин, в Западно-Поморском воеводстве Польши. Имеет 4 платформы и 8 путей. Относится по классификации к категории А, т.е. обслуживает более 2 миллионов пассажиров ежегодно. Ныне существующее здание вокзала построили около 1900 года, но железнодорожную станцию построили раньше, в августе 1843 года вместе с железнодорожной линией в Берлин, когда город Щецин (нем. Stettin, Штеттин) был в составе Королевства Пруссия. Поскольку станция была тогда начальным пунктом линии в Берлин, отъезд был возможен только в одну сторону. Когда в 1846 году строили вторую линию (из Щецина в Старгард-Щециньски), понадобилось выдолбить 100-метровый туннель в откосе. См. также Щецинский железнодорожный узел Примечания Ссылки Информация в базе Польских железных дорог (пол.) Информация на сайте semaforek.tk (пол.) Информации и фотографии на сайте pod-semaforkiem (пол.)
Щецин-Головний

Щецин-Головний (пол. Szczecin Główny) — вузлова залізнична станція в Польщі. Є великим транспортним вузлом, має пасажирське сполучення з усіма воєводствами Польщі та маршрутів приміського сполучення в різних напрямках. Сполучення Налагоджено міжнародне сполучення з Німеччиною, Росією, Білоруссю. Внутрішнє сполучення з Вроцлавом, Познанню, Гданськом, Краковом, Варшавою, Кутно, Лодзем, Ряшевом, Перемишлем, Любліном тощо. Ритмічне приміське сполучення зі Старгардом, Голенювом, Хоцивлем, Кошаліном, Щецінком, Ангермюнде, Берліном, Грифіно, Каменем Поморським, Калишем Поморським, Пілою, Жепіном тощо. Доїзд Зі сторони вул. Колумба: трамваї i автобуси. Зі сторони вул. Овочевої: автобуси. Посилання Marcin Łukasz Makowski — Historia powstania i budowy dworca głównego w Szczecinie[недоступне посилання з вересня 2019]
St. Josef (Opole)

Die St.-Josefs-Kirche ist eine römisch-katholische Kirche in der Stadt Opole im Stadtteil Szczepanowice im Bistum Opole. Geschichte Erste Bestrebungen zum Bau einer eigenen Kirche für die Dörfer Szczepanowitz, Vogtsdorf und Winau reichen bis in das 19. Jahrhundert zurück. Die lange verfolgte Bauabsicht konnte aber erst in den 1920er Jahren durch Josef Kubis, den Pfarrer der Heilig-Kreuz-Kirche in Oppeln, verwirklicht werden. Nach Entwürfen des Architekten Arthur Kickton in Potsdam begann der Bau der Kirche im Frühjahr 1928 und konnte bereits 1929 fertiggestellt werden. Im gleichen Jahr wurde die eigenständige Pfarrei gegründet. Am 6. Oktober 1929 wurde das Gotteshaus in Anwesenheit des Breslauer Bischofs Adolf Bertram dem Heiligen Josef geweiht, dem Schutzpatron der Arbeiter. Erster Pfarrer der Gemeinde wurde Karol Tokarz, der das Amt bis 1975 ausübte. 1931 wurde auf dem Nachbargrundstück das Pfarrhaus gebaut. Ende der 1990er wurde die Technik im Inneren der Kirche erneuert. 2004 wurde auf dem Grundstück neben der Kirche ein modernes Altersheim gebaut. Priester Karol Tokarz (1929–1975) Hubert Skomudek (1976–1991) Zygmunt Lubieniecki (1991– ) Weblinks Gemeinde St. Josef – offizielle Website Einzelnachweise