NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Оравский этнографический парк

Оравский этнографический парк (пол. Orawski Park Etnograficzny) — музей под открытым небом, находящийся в селе Зубжица-Гурна Новотаргского повята Малопольского воеводства, Польша. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. В музее представлены деревянное зодчество, предметы материальной, культурной и религиозной жизни пастухов-валахов, пришедших в современный польский регион Горная Орава с южного направления с территории Восточных Карпат и польских колонистов, прибывших сюда из Малой Польши. Музей входит в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры» Малопольского воеводства. История Музей постепенно создавался на базе местного сельского музея с 1937 года и был открыт в 1955 году. Первым директором музея была польский этнолог из Львова Ванда Мария Ёстова. Экспозиция На территории музея находятся различные архитектурные здания, представляющие деревянное зодчество местных жителей: Лямус — двухэтажное здание XVIII века, окружённое открытой верандой; Чёрная корчма — здание XVIII века; Хата Алоиза Дзюбки из Яблонки — крестьянское жилище первой половины XIX века; Пасека с характерными для Оравы ульями; Усадьба Моняков — здание солтыса XVII века; Крестьянский двор с овчарней, маслодавильней и хлевом; Хата Пась-Филипка — характерное для Оравы крестьянское жилище XIX века; Хата Дзюрчака — жилище конца XIX века; Фолюш — мастерская для изготовления сукна; Тартак — лесопилка; Кузница Хата бедняка Мождженя — характерное для бедного крестьянства жилище конца XIX века. Литература Jadwiga Pilch, Muzeum Orawski Park Etnograficzny w Zubrzycy Górnej, Zubrzyca Górna 2003. Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 13 мая 2013 на Wayback Machine
Оравський етнографічний парк

Оравський етнографічний парк (пол. Orawski Park Etnograficzny) — музей просто неба, розташований в селі Зубжиця-Ґурна Новоторзького повіту Малопольского воєводства, Польща. Зареєстрований в Державному реєстрі музеїв Польщі. В музеї представлені зразки дерев'яного зодчества, предмети матеріального, культурного та релігійного життя пастухів-волохів, котрі прийшли на землі сучасного польського регіону Орава з південного гапрямку (зокрема, з території Східних Карпат) і поляків, котрі прибули з Малопольщі. Музей входить до переліку об'єктів туристичного маршруту «Шлях дерев'яної архітектури» Малопольского воєводства. Історія Починаючи з 1937 року, етнографічний музей поступово створювався на базі місцевого сільського музею і був відкритий в 1955 році. Першим директором музею була етнолог польського походження зі Львова Ванда Марія Йостова. Експозиція На території музею знаходяться різні архітектурні будівлі, що представляють традиційні зразки дерев'яного зодчества місцевих жителів: Лямус — двоповерхова будівля XVIII століття, оточена відкритою верандою; Чорна корчма — будівля XVIII століття; Хата Алоїза Дзюбко з Яблонки — селянське житло першої половини XIX століття; Пасіка з характерними для Орави вуликами; Садиба Моняків — дім солтиса XVII століття; Селянський двір з кошарою, приміщенням з виробництва масла і хлівом; Хата Пась-Філіпка — характерне для Орави селянське житло XIX століття; Хата Дзюрчака — житло кінця XIX століття; Фолюш — майстерня для виготовлення сукна; Тартак — лісопильня; Кузня Хата бідняка Мождженя — характерне для бідного селянства житло кінця XIX століття. Література Jadwiga Pilch, Muzeum Orawski Park Etnograficzny w Zubrzycy Górnej, Zubrzyca Górna 2003. Посилання Офіційний сайт
Пшчински замък

Пшчинският замък (на полски: Zamek w Pszczynie) е дворец в град Пшчина, Полша. Първоначално сградата е изградена през XIII век като укрепен замък, но през следващите столетия на няколко пъти е цялостно реконструирана. Днес тя представлява неокласически извънградски дворец, като последната реконструкция е извършена през 1870-1876 година по проект на френския архитект Иполит Детейор. През 1936 година става държавна собственост и през 1946 година в нея е създаден Музей на замъците.
Evangelical Reformed Cemetery, Warsaw

The Evangelical Reformed Cemetery in Warsaw (Polish: Cmentarz ewangelicko-reformowany) is a historic Calvinist Protestant cemetery in Wola, a district in the west of Warsaw, Poland. Details The cemetery was established in 1792 and is located in the Wola district. The cemetery bore witness to many historical events: fighting on its premises took place during the Kościuszko Uprising of 1794, the November Uprising (1830–1831) and the Warsaw Uprising (1944). The fence, the monuments and the architecture of the cemetery were all destroyed during the last of the afore-mentioned events, and were rebuilt in the second half of the 20th century. Despite the historical turmoil, many monuments of great artistic value have somehow managed to survive and still stand today - one of them being the Kronenberg Chapel, which is included in the National Historical Monument Register. The Evangelical Reformed Cemetery is maintained by the Polish Reformed Church, but the cemetery is ecumenical and accepts interments from other Protestant denominations and members of the Church of England (Anglicans). A monument dedicated to those killed during the Nazi occupation of Poland is made out of the rubble of destroyed tombstones. Selected notable burials A few of the notables buried here are: Salomon Musonius (1724–1790), the first provost of the Polish Reformed Church parish in Warsaw Katarzyna Sowińska (1776–1860), the wife of General Józef Sowiński (killed in the November Uprising) Ludwik Wincenty Norblin (1836–1914), notable Polish entrepreneur Lucyna Ćwierczakiewiczowa (1829–1901), writer, journalist and author of Polish cookery books Stanisław Kronenberg (1846–1894), Polish financier Jeremi Przybora (1915–2004), Polish poet, writer, actor and singer Stefan Żeromski (1864–1925), Polish writer Anna German (1936–1982), Polish singer of German/Dutch origin singer Józef Simmler (1823–1868), Polish painter and artist Jan Baudouin de Courtenay (1845–1929), Polish linguist Gallery See also Polish Reformed Church Evangelical–Augsburg Cemetery, Warsaw, neighbouring necropolis References External links Cmentarz Ewangelicko-Reformowany Archived 2020-01-20 at the Wayback Machine Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie
Кальвинистское кладбище Варшавы

Кальвинистское кладбище Варшавы (пол. Cmentarz ewangelicko-reformowany, kalwiński) — кальвинистское кладбище, расположенное в варшавском районе Воля. Кладбище было основано в 1792 году. Его территория с тех пор увеличилась многократно в 1826—1928 гг. По сей день на нём похоронили около 100 тыс. умерших. Литература Karol Mórawski: Przewodnik historyczny po cmentarzach warszawskich. Warszawa: PTTK «Kraj», 1989, стр. 110—117. ISBN 83-7005-129-4 Eugeniusz Szulc: Cmentarze ewangelickie w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1989. ISBN 83-03-02835-9 Ссылки Cmentarz ewangelicko-reformowany w Warszawie (пол.) Cmentarz Ewangelicko-Reformowany (пол.)
Polmos Łańcut

Polmos Łańcut – polskie przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją alkoholu. Alkohole tej firmy zajmują obecnie poniżej 1% polskiego rynku. Mała liczba produktów jest eksportowana do Belgii, Holandii. Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec, Włoch i USA. Jako jedyna w Polsce zajmuje się produkcją rosolisów. Historia Na przełomie XVIII i XIX wieku Łańcut należał do rodziny Lubomirskich. Za początek działania gorzelni przyjmuje się rok 1764 – wzmianka o jej funkcjonowaniu w tym roku znajduje się w Archiwum Potockich. W 1816 Potoccy otrzymali Łańcut w spadku. W fabryce wprowadzili wiele unowocześnień, a hrabia Alfred Potocki postawił sobie za cel produkcję najlepszych wódek w całej Europie. 30 września 1857 likiernia otrzymała rządowe pozwolenie na działalność – wpisano ją do rejestrów Izby Handlowej w Krakowie. Pod koniec roku 1862, po śmierci Alfreda Potockiego, właścicielem został jego syn – Alfred Józef Potocki. Nowy właściciel, chcąc zwiększyć zyski, zwrócił się z prośbą o radę do eksperta od handlu i przemysłu gorzelniczego, G. Rosenzweiga. Stwierdził on, że wyroby fabryki mogą konkurować jakościowo zarówno z polskimi, jak i zagranicznymi produktami tego rodzaju. Zdecydowano o ekspansji firmy na rynek wódek, mimo dużej konkurencji. W 1889 zmarł Alfred Józef. Zarządzanie przedsiębiorstwem przekazał starszemu synowi, Romanowi. Pod koniec XIX wieku, dzięki reklamie, firma miała wyrobioną pozycję na rynku, a jej produkty były dość dobrze znane. Zakład produkcyjny zaczęto powiększać, jednak w trakcie tej rozbudowy wybuchła I wojna światowa oraz nastąpiła śmierć Romana Potockiego. Od tego czasu zakładem zarządzał jego syn, Alfred. W latach wojennych i międzywojennych, mimo kryzysu, przedsiębiorstwo utrzymywało jakość wyrobów i stale było uważane za jedne z najlepszych w Polsce. Podczas II wojny światowej fabryka została spalona, a duża część maszyn uległa zniszczeniu. Po zakończeniu działań wojennych zakład odbudowano i wznowiono produkcję alkoholi. 1 lipca 1991 24 przedsiębiorstwa działające w ramach PPS „Polmos” (w tym łańcuckie) usamodzielniły się decyzją Ministra Rolnictwa. Od 1 listopada 1998 przedsiębiorstwo działa pod nazwą Fabryka Wódek „Polmos Łańcut” Spółka Akcyjna. W 2004 przedsiębiorstwo weszło do Grupy Sobieski. W roku 2016 Grupa Sobieski zaczęła likwidację zakładu. 29 października 2020 100% akcji przedsiębiorstwa nabyła spółka United Beverages. W listopadzie 2021 Muzeum Gorzelnictwa w Łańcucie, którym do tej pory zarządzał Polmos Łańcut, zostało bezpłatnie przekazane Skarbowi Państwa. W grudniu tegoż roku zakład został zakupiony przez przedsiębiorstwo BGW. Produkty Obecnie spółka produkuje wódki, likiery i rosolisy: Biała Dama Polonaise Łańcut Wisent Harnaś Pole Star Spirytus Łańcucki CK Old Brandy Rosolisy: Różany, Kawowy, Ziołowo-Gorzki Likiery: Jajeczny (Advocaat), Czekoladowy, Migdałowy (Amaretto), Kawowy, Wiśniowy (Cherry Amour), Pomarańczowy, Cytrynowy Produkowane na licencji Balsam Pomorski Starogardzka Krakowska Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Polmosu Łańcut Oficjalna strona Muzeum Gorzelnictwa
Polonia Przemyśl

Polonia Przemyśl is a Polish sports club, located in the south-eastern city of Przemyśl. Founded in 1909, it is one of the oldest sports associations in Poland. History The club, whose hues are white-red-blue, supports two departments - football and men's basketball. The football team plays in the regional league, while the basketball side plays in the second division. Polonia's basketball team was a powerhouse in Poland in the mid-1990s, when it was second in Poland (1995) and third (1996). The idea of creating a football club came from Lviv, which at the time was under Polish control. The team itself was created by Z. Ritterschild and J. Theobald. The new organization was formed in the fall of 1909, and adopted the name "San" - Przemyśl was still under Austrian rule, the name "Polonia" could not therefore be accepted. The first official meeting of the team 'San' took place in 1910, against the team's rival "Slavia", composed of Czech and Slovak military members in the garrison of Przemyśl. The team "San" lost their inaugural match 2–3. In the years 1910–1914, the team played a total of 26 games, including a 2–1 victory in 1914 against Resovia. Polonia finished the 2012–13 season seventh out of 16 teams in III liga. They collected 43 points from a total of 12 wins, 7 draws and 11 losses. They managed to score 52 goals overall, 33 home and 19 away, and conceded a total of 41, 15 home and 26 away, with an overall goal difference of 11. International matches 1924: against Turkey olympic football team: 3–3 (2–1) Achievements 6th place in I liga - 1951 (in one of the four groups) Fans Fans of Polonia sympathise with Wisła Kraków. Their fiercest rivals are fellow locals Czuwaj Przemyśl with whom they contest a heated derby. External links Official website Unofficial webpage of Polonia Przemyśl (archived) Polonia Przemyśl at the 90minut.pl website (in Polish)
Polonia Przemyśl

Polonia Przemyśl is een Poolse voet- en basketbalclub uit Przemyśl. De club werd in 1909 en is daarmee een van de oudste sportclubs van Polen. In 2013 speelt de voetbalclub in de derde hoogste divisie, de basketbalclub in de tweede hoogste divisie. In 1924 speelde het Turks voetbalelftal een oefenwedstrijd tegen Polonia Przemyśl. De wedstrijd eindigde op een 3-3 gelijkspel. Bekende (ex-)spelers Adam Kogut Externe link (pl) Officiële website
Popielżyn Dolny

Popielżyn Dolny (prononciation : [pɔˈpjɛlʐɨn ˈdɔlnɨ]) est un village polonais de la gmina de Nowe Miasto dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 17 kilomètres à l'est de Płońsk (siège du powiat) et à 50 kilomètres au nord-ouest de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Popielżyn Dolny

Popielżyn Dolny – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Nowe Miasto. Wieś wchodzi w skład sołectwa Aleksandria – Popielżyn Dolny. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ciechanowskiego. Przez Popielżyn Dolny przepływają 2 rzeki: Sona i Wkra. Zobacz też Popielżyn Górny, Popielżyn-Zawady Przypisy Linki zewnętrzne Popielżyn ''Dolny'', [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 788 .
Попельжин-Дольни

Попельжин-Дольни (пол. Popielżyn Dolny) — село в Польщі, у гміні Нове Място Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 24 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Missionary Church and Monastery, Lublin

Post-missionary church and monastery in Lublin - the church of the Transfiguration of Our Lord in Lublin was erected in the years 1717–1730 for a seminary of the Congregation of the Mission, after the suppression of the monastery by Russians during the time of the Partitions of Poland taken over by the diocese. It was built in the Baroque style, laid out on the plan of a Greek cross with a cupola above the transept. The 19th century neo-Gothic chapel adjacent to the church has a modern iconostasis designed by Jerzy Nowosielski and is today used by Greek Catholic alumni. The palace from the first half of the 17th century, with its relief decorated with scenes from Polish history is the oldest part of the monastery. The Neo-Baroque monumental wing of the monastery, designed by Władysław Siennicki, dates back to 1908. The complex is surrounded with a 19th-century neo-Gothic wall. Gallery Sources Historia seminarium (in Polish) Kościół i kaplica (in Polish)
Kościół i klasztor pomisjonarski w Lublinie

Kościół i klasztor pomisjonarski – znajdujący się przy ul. Prymasa Wyszyńskiego 6 w Lublinie należy do kompleksu Metropolitalnego Seminarium Duchownego. Otacza go pseudogotycki, XIX-wieczny mur z furtką. Najstarszym, północnym skrzydłem dawnego klasztoru oo. Misjonarzy jest XVII-wieczny pałac z oryginalnym rzeźbionym fryzem z medalionami, które przedstawiają postacie historyczne. Dla seminarium duchownego, które rozpoczęło tam działalność w XVIII wieku, wzniesiono w latach 1719–1730 barokowy kościół pw. Przemienienia Pańskiego; do świątyni dostawiono później neogotycką kaplicę. Neobarokowa bryła skrzydła klasztornego powstała w latach 1907–1908 według projektu Władysława Siennickiego. Zobacz też Zabytki Lublina
Czorsztyn Castle

The ruins of Czorsztyn Castle (German: Sub-Arx Oberschloss, Arx Czorstein) are located in the southernmost part of Poland in Czorsztyn (Nowy Targ County in Lesser Poland), at Czorsztyn Lake within Pieniny National Park borders. On the other side of the Czorsztyn Lake is located Niedzica Castle. History The Czorsztyn Castle stands at the top of the hill nearby Dunajec. According to Jan Długosz, in 1246 the owner of the castle was Piotr Wydżga. However that theory was never after confirmed by other historians, so the beginnings of castle functioning are dated on 14th century. Large development of the castle took place during the reign of Casimir III the Great. In years 1629–1643, when Jan Baranowski was a starosta of Czorsztyn, the castle was fundamentally rebuilt. In 1651 the Castle was captured by the Goral rebels of the Kostka Napierski Uprising. In 1790 the roof of the castle burned following a lightning strike. Afterwards, the castle was abandoned. See also Dunajec river castles Castles in Poland References Bibliography Deptuła Czesław, Czorsztyn czyli Wronin. Studium z najstarszych dziejów osadnictwa na pograniczu polsko-węgierskim w rejonie Pienin, Lublin 1992. Michalczuk Stanisław, Zamek Czorsztyn – pomnik historii Polski, "Pieniny – Przyroda i Człowiek", 8/2003, ISSN 1230-4751. Stępień Piotr, Zamek Czorsztyn – zabytkowa ruina w parku narodowym, "Ochrona Zabytków", 1/2005, ISSN 0029-8247.
Château de Czorsztyn

Le château de Czorsztyn est un château en ruines situé dans la ville homonyme dans le Sud de la Pologne, dans le parc national des Piénines. Il surplombe le lac de Czorsztyn en face du château de Niedzica. Histoire Le château se trouve sur une colline qui domine le Dunajec. D'après Jan Długosz, le propriétaire en 1246 en était Piotr Wydżga. Ceci n'a jamais été confirmé par les historiens pour qui les débuts du château remontent au XIVe siècle. Il se développa surtout sous le règne de Casimir III de Pologne. Au XVIIe siècle, quand Jan Baranowski était staroste de Czorsztyn, il a été complètement reconstruit. En 1790, son toit a brûlé à la suite d'un orage, puis il fut abandonné et vidé. Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Czorsztyn Castle » (voir la liste des auteurs). Notes et références Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine
Nižné Bielovodské Žabie pleso

Nižné Bielovodské Žabie pleso je ledovcové jezero, jedno ze dvou Bielovodských Žabích ples v Bielovodské Žabí dolině, která tvoří jednu z bočních větví Bielovodské doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 4,6840 ha. Je 360 m dlouhé a 185 m široké. Dosahuje maximální hloubky 20,5 m. Objem činí 325 244 m³. Leží v nadmořské výšce 1674,6 m. Okolí Na západě se nad plesem zvedají stěny Žabího hrebeně, ve kterém je nejvyšší Nižný Žabí štít. Na jihu dolina pokračuje dalším stupněm k Vyšnému Bielovodskému Žabímu plesu a poté je ukončena skalními stěnami Žabího Mnícha a Velkého Žabího štítu. Na východě je výrazný vrchol Mlynár a o něco menší Malý Mlynár. Okolí plesa je částečně kamenité a částečně porostlé kosodřevinou. Vodní režim Do plesa na jižní straně přitéká Žabí potok z Vyšného Bielovodského Žabího plesa, který je nad plesem převážně podpovrchový. Odtéká na severní straně do Bielovodské doliny, kde ústí do Biele vody. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Podél potoka vede k plesu stezka z Bielovodské doliny od modré turistické značky, pro veřejnost je však přístup zakázaný. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nižné Bielovodské Žabie pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Żabi Staw Białczański, Niżni
Nižné Bielovodské Žabie pleso

Nižné Bielovodské Žabie pleso (auch Nižné Žabie pleso oder Nižné Žabie pleso bielovodské o. ä. genannt; deutsch Froschseetaler Unterer Froschsee, ungarisch Poduplaszki-Alsó-Békás-tó, polnisch Niżni Żabi Staw Białczański) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Žabia Bielovodská dolina im Talsystem der Bielovodská dolina und seine Höhe beträgt 1675 m n.m. Seine Fläche liegt bei 46.840 m², er misst 360 × 185 m und seine maximale Tiefe beträgt 20,5 m. Im Westen grenzt der See an das Bergmassiv Sedem Granátov an der polnisch-slowakischen Grenze. Durch den See fließt der Žabí potok, ein Zufluss der Biela voda im Einzugsgebiet des Dunajec. Der Name ist vom Talnamen übernommen worden und stammt aus einer Sage der Goldgräber, die über zauberhafte Frösche, die Schätze bewahren, erzählt. Da es mehrere Täler mit dem Namen Žabia dolina (wörtlich Froschtal) gibt, ist die Lage durch die Adjektive nižné (Unter-) und Bielovodské (Weißwasser-, beide slow. n.) präzisiert und dient andererseits zur Unterscheidung vom höher gelegenen See Vyšné Bielovodské Žabie pleso weiter nördlich. Zur Unterscheidung von ähnlich genannten Seen im nahen Tal Mengusovská dolina erschien im 19. Jahrhundert die Sammelbezeichnung nördliche Froschseen (deutsch) beziehungsweise Északi-Békas-tavak. Der See ist wie das gesamte Tal für Touristen gesperrt, dies gilt auch für Mitglieder alpiner Vereine und Touristen mit einem Bergführer. Der Steg zum See ist nur für Angestellte der Nationalparkverwaltung bestimmt. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 112. Weblinks Einzelnachweise
Poduplaszki-Alsó-Békás-tó

A Poduplaszki-Alsó-Békás-tó (szlovákul Nižné Bielovodské Žabie pleso) kis tó a Magas-Tátrában, a Poduplaszki-Békás-tavak völgyében, 1676 m tengerszint feletti magasságban. Az alsó tó párja a Poduplaszki-Felső-Békás-tó. A tó felett tornyosul a Nagy-Békás-csúcs, Békás-Barát és a Juhász-tornyok. Neve Nevét aranyásó regék szerint bizonyos tátrai tavakban élő, aranyat lenyelő békákról kapta. A „poduplaszki” jelzőt pedig azért, hogy meg lehessen különböztetni a Magas-Tátra többi békás tavától (Menguszfalvi-Békás-tavak, Jávorvölgyi-Békás-tavak). A Kolbenheyer-Kovács szerzőpáros 1882-ben kiadott turistakalauza a Poduplaszki-Békás-tavakat Északi-Békás-tavaknak nevezi, mintegy ellenpólusként a mai Menguszfalvi-Békás-tavakhoz, amelyeket Déli-Békás-tavakként emleget. Róth Márton az Magyarországi Kárpát Egyesület (MKE) 1890-es Évkönyvében azt írta, hogy a tó elnevezésének eredetét a "zsvaba" szóban kell keresni, amelynek jelentése állítólag teknő. Rögtön javasolta is a Trogseen – Teknőstavak elnevezést. Okfejtésével csak az a baj, hogy a zsvaba szót hiába keressük úgy a lengyel mint a szlovák szótárban, de még tájszóként sem ismert. Külső hivatkozások
Niżni Żabi Staw Białczański

Niżni Żabi Staw Białczański (słow. Nižné Žabie pleso Bialčanské lub Bielovodské, niem. Unterer Froschsee, węg. Alsó-Békás-tó) – staw położony w środkowych partiach Doliny Żabich Stawów Białczańskich (odnodze Doliny Białej Wody) w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się na wysokości 1676 m n.p.m., pomiędzy stokami Żabiej Czuby i Małego Młynarza. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że jego powierzchnia to 4,650 ha, wymiary 360 × 185 m, a głębokość ok. 20,2 m. Ze stawu wypływa Żabi Potok Białczański uchodzący do Białej Wody. Staw znajduje się na obszarze ochrony ścisłej i nie poprowadzono do niego żadnych szlaków turystycznych. Niedaleko znajduje się drugi staw doliny, Wyżni Żabi Staw Białczański. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VII. Żabia Przełęcz Wyżnia – Żabia Czuba. Warszawa: Sport i Turystyka, 1954. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.