NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Radioteleskop Piwnice

Das Radioteleskop Piwnice ist ein 1994 in Piwnice (Piwnitz), Kujawien-Pommern, Polen fertiggestelltes Radioteleskop mit einem Antennendurchmesser von 32 Metern. Das Gewicht der von Zygmunt Bujakowski entworfenen Konstruktion beträgt 620 Tonnen. Geschichte Die Eröffnung verdankt man den Bemühungen und der Arbeit von Władysław Dziewulski und Wilhelmina Iwanowska, wissenschaftlichen Mitarbeitern der Nikolaus-Kopernikus-Universität Toruń in Toruń. Im Jahre 1947 erhielten sie vom Harvard College Observatory einen Astrografen aus dem Jahr 1891. Es wurde entschieden, ein Observatorium in der Ortschaft Piwnice, ca. 13 km nördlich von Toruń zu errichten. Zwischen Piwnice und Toruń befinden sich Wälder, die den Einfluss der Stadt auf die Messungen begrenzen. Ausstattung Das Zentrum für Astronomie wurde in einem historischen Hofgebäude aus dem 19. Jahrhundert untergebracht. In der umliegenden Parkanlage wurde im Herbst 1947 mit dem Bau der ersten Kuppel begonnen. Darauf folgende Kuppeln mit optischen Teleskopen wurden in den 50er und 60er Jahren des 19. Jh. gebaut. Aufgestellt sind unter anderen: ein Schmidt-Cassegrain mit 90 cm Durchmesser, ein Cassegrain mit 60 cm Durchmesser. In den darauf folgenden Jahren konzentrierte sich das wissenschaftliche Profil immer mehr auf Radioastronomie. Deswegen wurden zwei bedeutendere Radioteleskope aufgestellt: das kleinere Radioteleskop mit 15 m Durchmesser wurde 1979 in Betrieb genommen, das größere Radioteleskop mit 32 m Durchmesser wurde 1994 in Betrieb genommen. Beide Radioteleskope arbeiten in einem internationalen VLBI-Netzwerk. Das Observatorium kann auch besichtigt werden. Ausgewählte Mitarbeiter Władysław Dziewulski – polnischer Astronom, Professor Wilhelmina Iwanowska – polnische Astronomin und Radioastronomin, Professorin Ab 2003 nahm das Observatorium an dem EU-Projekt FARADAY teil (Durchsuchung des Himmels auf der Frequenz 30 GHz). Weblinks Radioteleskop Piwnice. In: Structurae
Institute of Astronomy, NCU

The Institute of Astronomy of Nicolaus Copernicus University in Toruń, known prior to 1 October 2019 in scientific publications as the Toruń Centre for Astronomy, is an optical and radio observatory located at (53°5′42.9″N 18°33′45.9″E) in Piwnice, about 15 km north of Toruń, Poland. It houses two single-dish antenna telescopes, 32 metres and 15 metres in diameter, as well as the largest Polish optical telescope – 90 cm Schmidt-Cassegrain camera. The facility is operated by the Nicolaus Copernicus University. Also, photometry using 60 cm Cassegrain telescope is made and radio measurements of the Sun at 127 MHz frequency have been recorded on a daily basis since 1958 using a 23 m interferometer. Radio astronomy Since 1981 the observatory has been a part of worldwide network of radio telescopes participating in VLBI (Very Long Baseline Interferometry). The 32 m telescope is a 620-ton construction designed by Zygmunt Bujakowski based on initial geometric parameters created by Dr Jerzy Usowicz. It is used in VLBI experiments, as well as spectroscopic, flux, polarisation measurements and pulsar observations. Currently receivers for frequencies 1.4–1.8 GHz, 5 GHz, 6.5 GHz, 10.8 GHz and 30 GHz are in use. The 15 m telescope is used for training students of the Nicolaus Copernicus University. The observatory's role as a VLBI station is unique in central/eastern Europe. International collaboration and involvement in various European research projects is the major activity of this department. The research concentrates on observations and theoretical interpretation of physical processes in compact active regions of radio galaxies and quasars, observational cosmology, the timing of pulsars, the search for new planetary systems and Solar System studies. In addition, the development of instrumentation for radio astronomy (ultra low noise receivers, spectrometers, frequency converters, digital electronics, control systems) is also a significant part of activities in the observatory. From 1997 to 2019, the Department of Radio Astronomy was a part of what was known in publications as the Toruń Centre for Astronomy, at the Faculty of Physics, Astronomy and Applied Informatics of the Nicolaus Copernicus University in Toruń. From 1998, the department undertook the additional function of a National Facility with a major aims of serving Polish astronomers and emphasizing international cooperation. Reorganisation of the university in the context of the 2018–2019 Law on higher education and science (Poland) led to the closing of the administrative structures of the Department of Radio Astronomy and the Department of Astronomy and Astrophysics. The astronomy research centre, without substructures, was recreated as the Institute of Astronomy starting on 1 October 2019. WASP-3c & TTV Transit Timing Variation (TTV), a variation on the transit method, was used to discover an exoplanet WASP-3c by Rozhen Observatory, Jena Observatory, and Toruń Centre for Astronomy. See also List of radio telescopes References External links Radio Observatory website
Centro Astronómico de Toruń

El Centro Astronómico de Toruń es un observatorio astronómico óptico y de radiofrecuencia ubicado en Piwnice, un pequeño pueblo a unos 15 km al norte de Toruń, Polonia. Alberga dos radiotelescopios de antena única, de 32 y 15 metros de diámetro, así como el telescopio óptico polaco más grande, en una configuración Schmidt-Cassegrain de 90 cm con cámara. La instalación es administrada por la Universidad Nicolás Copérnico de Toruń.​ Radioastronomía Desde 1981, el observatorio forma parte de la red mundial de radiotelescopios que participan en VLBI (Interferometría de muy larga base) para observaciones espectroscópicas, de flujo, de polarización y en las observaciones de púlsares.​ Referencias Enlaces externos Sitio web oficial (en polaco) «Nicolaus Copernicus Astronomical Center: the Origins» (en inglés).
Centro per l'Astronomia di Toruń

Il Centro per l'Astronomia di Toruń è un osservatorio astronomico ottico e per radiofrequenze situato a Piwnice, un piccolo villaggio a circa 15 km a nord di Toruń, in Polonia. Ospita due radiotelescopi ad antenna singola, da 32 e 15 metri di diametro, oltre al più grande telescopio ottico polacco, in configurazione Schmidt-Cassegrain da 90 cm dotato di fotocamera. La struttura è gestita dall'università Niccolò Copernico. Radio astronomia Dal 1981 l'osservatorio fa parte della rete mondiale di radiotelescopi che partecipano al VLBI (interferometria a base molto ampia) per le misurazioni spettroscopiche, di flusso, di polarizzazione e nelle osservazioni delle pulsar. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Centro per l'Astronomia di Toruń Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ca.umk.pl. (PL) Sito dell'osservatorio, su astro.uni.torun.pl. URL consultato il 7 aprile 2019 (archiviato dall'url originale il 22 settembre 2019). (EN) Nicolaus Copernicus Astronomical Center: the Origins, su camk.edu.pl. URL consultato il 7 marzo 2019.
Пивницкая астрономическая обсерватория

Пивницкая астрономическая обсерватория — астрономическая обсерватория, основанная в 1947 году в Пивницком заповеднике, Польша в 13 км к северу от Торуни. Принадлежит Университету им. Николая Коперника в Торуни. На базе обсерватории проходят практику студенты факультетов математики, физики и астрономии, а также проводятся научные исследования и популяризация астрономии. Также называется «Торуньский астрономический центр». Руководители обсерватории История обсерватории Обсерватория была основана усилиями профессоров Владислава Дзевульского и Вильгельмины Ивановской из университета Торуни (будущего Университета им. Николая Коперника). Строительство началось осенью 1947 года под руководством Конрада Куча-Кучинского. Инструменты обсерватории RT4 — 32-м радиотелескоп, 1994 год — крупнейший радиотелескоп в Центральной Европе RT3 — 15-м радиотелескоп, 1979 год 23-м радиоинтерферометр для наблюдений радиоизлучени Солнца на частоте 127 МГц (1958 год) 200-мм астрограф Дрейпера (создан в 1891 году, передан в 1947 году из Гарвардского колледжа) 250-мм рефлектор (в 1951 году привезен из Швеции, в 1958 году начало наблюдений, в 1989 году в купол данного инструмента поставлен Ц-600) 35/30-см камера Шмидта (в 1951 году привезен из Швеции, в 1953 году начало наблюдений) 90-см Шмидт-Кассегрен, Цейсс (как Кассегрен он работает с параметрами: D=90 см, F=1350 cm, а как камера Шмидта работает с параметрами D=60 см, F=180 cm), 1962 год Цейсс-600, Кассергрен (D = 60 см, F = 7.5 м), 1989 год Проект SAVS — поиск переменных с объективом (F=135 мм, F/2.8) с ПЗС-камерой ST-7 на телескопе Meade LX 200 (10"). Направления исследований Оптические наблюдения (переменные звезды) Спектральные наблюдения Радио наблюдения (пульсары, фоновые наблюдения, Солнце, активные области радиогалактик, квазаров, наблюдательная космология, поиск экзопланет) Разработка техники для радионаблюдений Основные достижения С 1981 года участвуют в работе глобальной РСДБ-сети в VLBI (интерферометрия со сверхдлинной базой). Участвуя в совместных наблюдениях с Рожен обсерваторией и Йенской обсерваторией транзитов экзопланеты WASP-3b была открыта ещё одна экзопланета (WASP-3c) по обнаруженным отклонениям предвычесленных сроков транзитов. В 1986 году словацкий астроном pl:Milan Antal откыл 8 астероидов в Пивницкой астрономической обсерватории Известные сотрудники Вольщан, Александр (р. 1946) — профессор, открыл первые три экзопланеты в 1991 году на радиотелескопе Аресибо; pl:Andrzej Woszczyk — профессор pl:Krzysztof Goździewski — первооткрыватель нескольких экзопланет pl:Aniela Dziewulska-Łosiowa Ссылки История обсерватории (пол.) Астрометрические наблюдения малых планет (англ.) Астрометрические наблюдения малых планет Архивная копия от 12 марта 2016 на Wayback Machine (англ.) Поиск по слову «Torun-Piwnice» — 2 статьи (англ.) Поиск по слову «Piwnice» — 15 статей (англ.) Поиск по слову «Torun» — 417 статей (англ.) Архивы наблюдений Архивная копия от 30 октября 2010 на Wayback Machine, MPC (англ.)
Katedra św. Wojciecha w Ełku

Katedra św. Wojciecha w Ełku – kościół wybudowany w 1893 w stylu neogotyckim, konsekrowany 19 sierpnia 1903 roku przez biskupa Eduarda Herrmanna, otrzymał wezwanie św. Wojciecha i Przemienienia Pańskiego. Wyposażenie częściowo gotyckie. Historia Kościół został odnowiony i odmalowany w 1955. Kolejny, generalny remont, przeprowadzono w latach 1993–1995. W 1990 z Fatimy sprowadzono Figurę Matki Boskiej, którą koronował w Olsztynie 6 czerwca 1991 roku papież Jan Paweł II. 25 marca 1992 roku kościół podniesiony przez Jana Pawła II do godności katedry diecezji ełckiej. 13 maja 1994 roku biskup ełcki Wojciech Ziemba ustanowił kościół Sanktuarium Diecezjalnym MB Fatimskiej. W ełckiej katedrze zostało wyświęconych trzech biskupów: Romuald Kamiński w 2005, Adrian Galbas w 2020 i Dariusz Zalewski w 2022. Architektura Kościół nosi cechy neogotyku. Korpus świątyni jest trójnawowy i 4-osiowy. Od strony kruchty widzimy trójkondygnacyjną więżę na planie kwadratu. Prezbiterium flankowane jest dwiema zakrystiami, korpus prezbiterium i wieża oszkarpowane są skarpami uskokowymi. W pierwszej kondygnacji wieży umieszczono portal zamknięty łukiem ostrym, ścianę boczną tej kondygnacji ozdobiono ostrołukowymi tynkowanymi blendami. Wieża kościelna została nakryta hełmem stożkowym zwieńczonym krzyżem. Korpus główny świątyni nakryty został dachem dwuspadowym, prezbiterium i zakrystie dachem trój połaciowym. We wnętrzu kościoła znajdują się cztery ołtarze, ołtarz główny wieńczy rzeźba Jezusa ukrzyżowanego, dwa ołtarze boczne, jeden poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa, drugi zaś Matce Bożej, ufundował Joachim Skibowski z Ełku oraz ołtarz posoborowy. Kaplica im. św. Jana Pawła II Obok katedry w 2014 roku oddano do użytku kaplicę świętego Jana Pawła II, w której znajdują się krypty do pochówku ełckich biskupów. Dotychczas ełcka katedra była jedyną w Polsce, gdzie nie było miejsca pochówków biskupów diecezjalnych. Do nowo wybudowanych krypt przeniesiono ciało zmarłego w 2003 bpa Edwarda Samsela. Ponadto obiekt połączony jest z kościołem i wyposażony w miejsce na potrzeby księży. Przypisy Linki zewnętrzne Diecezja ełcka Strona parafii
Элкский собор

Собор Святого Войцеха (Адальберта) (пол. Katedra św. Wojciecha w Ełku) — католический собор в Элке. Церковь святого Войцеха является кафедральным собором епархии Элка. История До постройки церкви на её месте находилась часовня. Здание было построено из кирпича в 1893 году в готическом стиле и освящено 19 августа 1903 года во имя Святого мученика Войцеха и Преображения Господня. В годы Второй мировой войны церковь практически не пострадала. В 1955 году здание было отремонтировано и покрашено. В 1990-х гг. был проведен капитальный ремонт. В 1990 году в церковь было перенесено из Фатимы изображение Богоматери. В 1992 году Папой Иоанном Павлом II церковь была возведена в собор, относящийся к Элкской епархии. Ссылки Официальный сайт собора Святого Войцеха Примечания
St. Nicholas Cathedral, Elbląg

St. Nicholas Cathedral is a 13th-century Gothic church in Elbląg, Poland. Established in c. 1247, the church became Lutheran in 1573. It was damaged by fire in the late 18th century and suffered damage during World War II. It was elevated to the status of cathedral in 1992. History In 1573 the church was taken over by Lutherans. In the following years, the bishops of Warmia made efforts to reclaim the church for Catholics, which only succeeded on the basis of a settlement between Bishop Szymon Rudnicki and the city council of Elbląg in 1616. St. Nicholas was damaged by fire in the late 18th century, then destroyed in World War II and reconstructed. In 1992, the building was elevated to the status of cathedral. References
Catedral de San Nicolás (Elbląg)

La Catedral de San Nicolás (en polaco: Katedra św. Mikołaja w Elblągu)​ es una iglesia de estilo gótico del siglo XIII en Elbląg,​ Polonia.​ Construida alrededor del año 1247, la iglesia pasó a ser luterana en 1573. Fue dañada por un incendio en el siglo XVIII y sufrió daños durante la Segunda Guerra Mundial. Fue elevada a la categoría de catedral católica en 1992, de la diócesis de Elbląg. Cuando los burgueses de Elbing (Elbląg) intentaron por primera vez adoptar la reforma protestante en 1525, el rector de la Iglesia de San Nicolás mantuvo la práctica católica. Desde 1539 el ayuntamiento tácitamente toleró y poco a poco promovió abiertamente el luteranismo, por lo que la iglesia de San Nicolás se había convertido en una iglesia luterana desde 1573. Siguiendo el contrato de regencia del rey Segismundo III de Prusia (1605) con Joachim Frederick de Brandeburgo y su contrato de infeudación de Prusia (Tratado de Varsovia de 1611) con Juan Segismundo de Brandenburgo estos dos gobernantes de Prusia garantizaron la libre práctica de la religión católica en la entonces prevalentemente luterana Prusia. Sobre la base de estos contratos el príncipe-obispo Szymon Rudnicki de Ermland logró la restitución de San Nicolás como parroquia católica en 1612, entonces la única en Elbing, y desde entonces volvió a ser una iglesia católica. San Nicolás fue dañada por un incendio en el siglo XVIII, y luego destruida en la Segunda Guerra Mundial, siendo reconstruido posteriormente. En 1992, el edificio fue elevado a la categoría de catedral. Véase también Iglesia católica Catedral de San Nicolás Referencias
Cattedrale di Elbląg

La cattedrale di San Nicola (in polacco: Katedra św. Mikołaja w Elblągu) è il principale luogo di culto della città di Elbląg, in Polonia, e cattedrale dell'omonima diocesi. Voci correlate Diocesi di Elbląg Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Elbląg Collegamenti esterni Sito ufficiale, su katedra.elblag.opoka.org.pl. (EN) Cattedrale di Elbląg, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Elbląg, su Structurae.
Эльблонгский собор

Собор Святого Николая (пол. Katedra św. Mikołaja) — католический собор в Эльблонге, одна из высочайших (97 м) церквей Польши. Церковь святого Николая является кафедральным собором епархии Эльблонга. История Здание церкви было построено в готическом стиле в середине XIII века, в течение следующих веков было расширено примерно в два раза. 26 апреля 1777 года пожар, вызванный молнией, серьёзно повредил крышу и потолок храма, которые были отреставрированы в стиле барокко. В 1945 году церковь получила серьёзные повреждения и была отреставрирована лишь к 1965 году. 25 марта 1992 года костёлу был присвоен статус кафедрального в Эльблонгской епархии. В соборе находится бронзовая купель, сделанная в 1387 году, статуи Святого Николая и Апостолов, всё исполнено в готическом стиле. Примечания Ссылки Медиафайлы по теме Собор Святого Николая в Эльблонге на Викискладе Сайт Собора Святого Николая в Эльблонге
Muzeum Kultur Świata w Poznaniu

Muzeum Kultur Świata w Poznaniu (dawniej Muzeum Etnograficzne w Poznaniu) – oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu, muzeum etnograficzne. Historia Mieści się w budynku dawnej loży masońskiej przy ul. Grobla 25. 26 czerwca 1821 odbył się tutaj pierwszy koncert Karola Lipińskiego. Obecny budynek wzniesiony został na początku XIX wieku. Został wpisany do rejestru zabytków pod numerem wpisu A019 w dniu 22 października 1953. Przed otwarciem muzeum mieściła się tutaj siedziba Domu Spożywców, otwartego 15 sierpnia 1945. Obiekt wyremontowano wtedy nakładem 80 000 złotych, pochodzących ze składek Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Spożywczego. Jako oddział Muzeum Narodowego w Poznaniu jest wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach. Muzeum otwarto 7 czerwca 1987 przy udziale wiceminister Krystyny Marszałek-Młyńczyk. W muzeum zgromadzono zabytki wielkopolskiej kultury ludowej. Ekspozycja stała to: Sztuka ludowa w Wielkopolsce – rzeźba, malarstwo, stroje, hafty, zdobnictwo (ceramika, drewno) oraz rekwizyty obrzędowe i instrumenty muzyczne z XIX i XX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Muzeum Kultur Świata” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Этнографический музей (Познань)

Этнографический музей (пол. Muzeum Etnograficzne) — музей, находящийся в Познани, Польша. Этнографический музей является филиалом познанского Национального музея. История Музей расположен в здании бывшей масонской ложи, которое было построено в начале XIX века. В музее экспонируются материалы, связанные с этнографической культурой Великой Польши. В музее действует постоянная выставка Народное искусство Великой Польши, которая экспонирует этнографические материалы XIX—XX веков. В музее есть отделы, посвящённые азиатской, латиноамериканской и африканской этнографии. Ссылки Muzeum Etnograficzne w Poznaniu Архивная копия от 17 июля 2014 на Wayback Machine (пол.)
Mines de sal de Wieliczka

Les mines de sal de Wieliczka es troben a la ciutat polonesa de Wieliczka (49° 58′ 45″ N, 20° 3′ 50″ E), que pertany a l'àrea metropolitana de Cracòvia. Han estat explotades sense interrupció des del segle xiii, i encara avui en dia segueixen produint sal de taula. La seva profunditat és de 327 metres i la seva llargària supera els 300 quilòmetres. Reben el sobrenom de la catedral subterrània de la sal de Polònia. Aquesta és una de les mines de sal actives més antigues del món. La més antiga és la Mina de sal de Bochnia, també a Polònia a vint quilòmetres de Wieliczka. Aquestes mines incluen un recorregut turístic de 3'5 quilòmetres que conté estàtues de personatges mítics i històrics, esculpides directament a la roca de sal pels miners. Fins i tot els vidres dels canelobres estan fets de sal. També hi ha cambres i capelles esculpides a la sal, un llac subterrani i exposicions que il·lustren la història de la mineria de la sal. Rep uns 800.000 visitants a l'any. Durant els segles, personatges molt coneguts han visitat les mines, entre els que cal citar a Nicolau Copèrnic, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendeléiev, Ignacy Jan Paderewski, Robert Baden-Powell, Joan Pau II, Bill Clinton, així com molts membres de cases reials. Durant la Segona Guerra Mundial, els alemanys van fer servir les mines com un magatzem de guerra. Les galeries laberíntiques de les mines van inspirar a l'escriptor polonès Bolesław Prus algunes escenes de la seva novel·la històrica Faraó (1895). Al 1978 les mines de sal de Wieliczka van ser declarades Patrimoni de la Humanitat per la Unesco. Referències Jerzy Grzesiowski, Wieliczka: kopalnia, muzeum, zamek (Wieliczka: las minas, el museo, el castillo), 2ª ed., corregida y aumentada, Varsovia, Sport i Turystyka, 1987, ISBN 83-217-2637-2. Christopher Kasparek, "Prus' Pharaoh and the Wieliczka Salt Mine," The Polish Review, 1997, no. 3, pp. 349–55 Enllaços externs Lloc oficial de les mines de sal "Wieliczka" Museu de Wieliczka (en anglès) Wieliczka salt mine (UNESCO) https://muzeum.wieliczka.pl/en
Wieliczka saltmine

Wieliczka saltmine (polsk: Kopalnia soli Wieliczka) er en saltmine i Wieliczka i det sydlige Polen i nærheden af storbyen Kraków. Minen åbnedes i 1200-tallet, og udvandt husholdningssalt uafbrudt frem til 2007, som én af verdens ældste igangværende saltminer. Fra sin begyndelse og op gennem tiden blev den kongelige mine drevet af saltmineselskabet Żupy krakowskie. Den kommercielle minedrift blev nedlagt i 1996 på grund af lave priser på salt samt oversvømninger af mineskakterne. I dag er saltminen en stor turistattraktion, og siden 1978 står Wieliczka saltmine opført på UNESCOs Verdensarvsliste. Minens attraktioner består blandt andet af dusinvis af statuer, tre kapeller og en komplet katedral, der er blevet skåret ud i saltsten. De ældste skulpturer er blevet fornyet af nye udskæringer af samtidige kunstnere. Omkring 1,2 millioner mennesker besøger Wieliczka saltmine årligt. Se også Verdensarvsområder i Polen Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside (engelsk) https://muzeum.wieliczka.pl/en
Rudnik soli Wieliczka

Rudnik soli Wieliczka je kontinuirano proizvodio sol od 13. stoljeća do 2007. godine kao jedan od najstarijih rudnika soli u Poljskoj, te se vjeruje da je tada bila 14. najstarija tvrtka koja je još uvijek djelovala na svijetu. Rudnik od devet etaža doseže dubinu od 327 metara i dug je preko 300 km. Turistička cesta je duga 3.5 km i obilazi najznamenitije dijelove rudnika. Najznamenitije su brojne skulpture, te cjelovita Crkva sv. Kinge (najveća podzemna crkva na svijetu), koju su rudari isklesali iz "žive" kamene soli. Oko 2 milijuna posjetitelja posjeti ovaj rudnik svake godine. Posjetitelji se moraju spustiti niz 378 stuba, 67 metara u dubinu, kako bi posjetili rudarske hodnike, kapele, oltare, skulpture i slano jezero, a na dubini od 135 metara nalazi se dizalo koje ih vraća na površinu. Skulpture na prvoj razini prikazuju legendu o osnutku rudnika. Navodno je poljska princeza, Sveta Kinga, tu dala iskopati bunar kako bi napojila svoju žednu svojtu na putu prema Mađarskoj gdje se trebala udati za kralja Belu. Otkopavši rupu otkrili su kamen koji je svjetlucao od soli. Nehotice je tada princeza ispustila u bunar prsten kojim se bila obećala. Druga legenda spominje patuljke koji su pomagali rudarima i čuvali ih od poplava i klizišta; što objašnjava brojne skulpture patuljaka od soli. Zanimljiva je činjenica kako su prvi ‘turisti’ posjetili rudnik već prije 350 godina, a jedan od poznatih posjetitelja, čiji se kip nalazi u rudniku, je i poznati književnik, ljubitelj mineralogije i geologije Johann Wolfgang Von Goethe. Ispod 200 metara nalazi se sanatorij, liječilište s konstantnom temperaturom i vlažnošću. U rudniku se nalazi i muzej rudarstva s najvećom kolekcijom originalnih alatki i rudarske opreme koja ilustrira razvoj rudarske tehnike i tehnologije od srednjeg vijeka do modernog doba.