NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jeżewie

Kościół Świętego Bartłomieja Apostoła w Jeżewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat sierpecki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Jeżewo, w gminie Zawidz, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Murowana świątynia została wzniesiona pod koniec XV wieku zapewne przez Dominika i Jana Jeżewskich, kanoników płockich, być może również przez następnych miejscowych proboszczów. W 1598 roku murowana, konsekrowana świątynia pod wezwaniem świętego Bartłomieja miała drewniany sufit, w ołtarzu głównym znajdowała się rzeźba Matki Bożej w otoczeniu innych świętych, natomiast ołtarze boczne dedykowane były: świętemu Andrzejowi i świętemu Mikołajowi, zapewne współpatronom kościoła. Na środku świątyni był umieszczony ołtarz do składania ofiar przez wiernych. Około 1740 roku kościół został przebudowany na trójnawowy, następnie był remontowany w 1791 roku kosztem generała Jeżewskiego. Budowla jest orientowana, murowana z cegły, otynkowana, na rzucie wydłużonego ośmiokąta. W 1817 roku w kościele były cztery ołtarze: w głównym był umieszczony obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (obecnie obraz Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej). Ołtarz boczny Matki Bożej Różańcowej został ufundowany być może razem z bractwem, erygowanym 1763 roku, które powstało na podstawie zapisu Antoniego Bagieńskiego, wicepisarza grodzkiego płockiego. Do dnia dzisiejszego przetrwały ołtarze: świętego Bartłomieja i świętego Antoniego W 1975 roku zostały ufundowane dwunastogłosowe organy z pracowni Czesława Kruszewskiego z Warszawy. Do czasów obecnych zachowały się: późnobarokowa chrzcielnica i granitowa kropielnica (obydwie z XVIII wieku). Liczne prace remontowe i modernizujące kościół miały miejsce po zakończeniu II wojny światowej dzięki staraniom księdza Ignacego Prądzyńskiego. Dzięki staraniom księdza Marka Andrzeja Piotrowskiego świątynia została pomalowana wewnątrz. Następne prace parafianie wykonywali pod kierunkiem księdza Dariusza Zbigniewa Pergóła: w 2011 roku został kupiony nowy ołtarz i ambona, zostało wykonane nowe oświetlenie świątyni, w 2014 roku wnętrze kościoła zostało wymalowane, odnowione zostały stacje Drogi Krzyżowej, zamontowane zostały nowe witraże: Matki Bożej i świętego Józefa (w 2019 roku), świętej Barbary, świętego Franciszka, świętej Jadwigi, świętego Piotra Apostoła (w 2020 roku). Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Słupi

Kościół Świętego Jakuba Apostoła w Słupi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat bielski diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Słupia, w gminie Zawidz, w powiecie sierpeckim, w województwie mazowieckim. Architektura i wyposażenie Obecnie istniejąca murowana, otynkowana, wybudowana na planie prostokąta świątynia została zbudowana w stylu neogotyckim w 1876 roku. Budowla jest orientowana. Charakteryzuje się usytuowaną od strony zachodniej czworoboczną wieżą wtopioną w fasadę. We wnętrzu można zobaczyć wiele barokowych elementów wyposażenia pochodzących z wcześniejszej budowli. W bardzo misternym, ażurowym ołtarzu głównym powstałym około 1700 roku znajduje się obraz przedstawiający Matkę Boską Niepokalanie Poczętą, przed którą klęczą jej rodzice, święci Joachim i Anna, a nad nimi u góry znajduje się Bóg Ojciec. Obraz ten służy do zasłaniania rzeźby Matki Boskiej. Z lewej i prawej strony ołtarza umieszczone są rzeźby Świętych Apostołów Piotra i Pawła, powyżej świętej Barbary i nieustalonej świętej, natomiast u góry świętego Wawrzyńca, który był współpatronem pierwszej świątyni. W ołtarzach bocznych umieszczone są obrazy pędzla Franciszka Tarczyńskiego przedstawiające świętego Jakub Większego, syna Zebedeusza, patrona parafii (z lewej strony) oraz świętego Jakuba Mniejszego, syna Alfeusza (z prawej strony). W ołtarzu powstałym w połowie XIX wieku znajdującym się w kaplicy północnej można zobaczyć barokowe rzeźby z XVII stulecia: Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej Bolesne i Jana Ewangelisty. Interesująca jest chrzcielnica z XVIII stulecia pokryta płaskorzeźbioną dekoracją z motywem pnia dębu z liśćmi i żołędziami. Ambona w formie łodzi jest jedyną tego typu w powiecie sierpeckim. W wnętrzu kościoła można zobaczyć również epitafia z XIX wieku. Najstarsze poświęcone jest Faustynie (Justynie) z Wyszkowskich Chodeckiej (1806–1849), dziedziczce Kosmaczewa, małżonce Filipa Chodeckiego, majora wojsk polskich, oraz jej rodziców i synów. Pozostałe dedykowane są Danielowi Sewerynowi Olszewskiemu (zmarłemu w 1870 roku) i młodej Walerii z Zakrzewskich Świętochowskiej (1850–1878), małżonce Zygmunta Świętochowskiego, dziedzica majątku Żochowo, oraz jej córeczce Natalii. Ostatnie remonty W ostatnich latach został wykonany remont dachu na świątyni oraz odrestaurowany został ołtarz główny Przypisy
St. Rochus (Brochów)

Die römisch-katholische Kirche St. Rochus und St. Johannes der Täufer (poln. Kościół św. Rocha i św. Jana Chrzciciela w Brochowie) in Brochów ist eine Renaissance-Kirche. Sie gehört zum Bistum Łowicz. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1551 bis 1561 im Renaissance-Stil von Giovanni Battista errichtet. An der Bzura ist noch ein Wehrgraben erhalten. 1810 wurde hier Frédéric Chopin getauft. In beiden Weltkriegen wurde die Kirche beschädigt und später erneuert. In unmittelbarer Nähe fand im September 1939 die Schlacht an der Bzura statt. Weblinks Literatur Adam Boniecki: Herbarz polski: wiadomości historyczno-genealogiczne o rodach szlacheckich. Cz. 1. T. 2. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne S. Orgelbranda S[yn]ów, 1900, S. 122
Kościół św. Rocha i św. Jana Chrzciciela w Brochowie

Kościół świętego Rocha i świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Brochowie (dekanat Sochaczew – św. Wawrzyńca diecezji łowickiej), zabytkowa świątynia chrześcijańska, miejsce chrztu Fryderyka Chopina. Jest to gotycko-renesansowa trójnawowa bazylika powstała jako efekt przebudowy pierwotnego gotyckiego kościoła, flankowana trzema dużymi, cylindrycznymi wieżami – dwiema w narożach zachodnich, ujmujących szeroki narteks, i jedną nad apsydą prezbiterialną z emporą w wieży ponad prezbiterium. Sklepienie kolebkowe jest zdobione siecią kasetonową z powtarzającymi się motywami prostokąta i pokryte bogatą polichromią. Wokół kościoła biegnie dwukondygnacyjny ganek tunelowy ze strzelnicami. Historia Kościół został ufundowany przez Jana Brochowskiego herbu Prawdzic – wojskiego warszawskiego, właściciela wsi – i jego rodzinę; wzniesiony został w latach 1551–1561 przez działającego na Mazowszu znakomitego muratora Jana Baptystę Wenecjanina (m.in. wybudował lub przebudował kościoły w Broku, Płocku i Pułtusku). Józef Łukaszewicz zamieszcza następującą wzmiankę o kościele (fragmenty, pisownia oryginalna): Świątynia ma charakter obronny – podkreślają to trzy wieże, które dominują nad okolicą tak jak baszty zamku. Była przebudowywana także później, m.in. po 1655 roku, dzięki staraniom Olbrachta Adriana Lasockiego. To w tym czasie zostały wzniesione ceglane obramowania bastionowe okalające teren przy kościele. Od strony Bzury zachowały się jeszcze pozostałości fosy. We wnętrzu, nad bocznymi nawami, jest umieszczony długi ganek, który umożliwiał połączenie między wieżami-basztami. Typowe dla stylu Jana Baptysty Wenecjanina jest sklepienie kolebkowe z siatką dekoracyjnych żeber kasetonowych w formie kół i prostokątów. 2 czerwca 1806 w kościele tym ślub wzięli Mikołaj Chopin i Tekla Justyna z Krzyżanowskich, rodzice Fryderyka Chopina, który również tutaj był chrzczony. Z okazji dwusetnej rocznicy urodzin kompozytora podjęto w kościele prace konserwatorskie, przywracając częściowo wystrój malarski wnętrza, w szczególności kasetonów kolebkowego sklepienia, oraz zaprojektowano nowe wyposażenie. Funkcja obronna świątyni nie przydała się w okresie nowożytnym – w czasie obu wojen światowych artyleria niszczyła kościół. Podczas I wojny światowej kościół był wykorzystywany jako stanowisko obserwacyjne; ostrzelany przez artylerię w roku 1915, zniszczony w 70%, odbudowany został 1924–1929 według projektu Jarosława Wojciechowskiego i T. Sawickiego z wprowadzeniem elementów modernistycznych. Podczas bitwy nad Bzurą we wrześniu 1939 roku kościół był zajęty przez polskich żołnierzy osłaniających przeprawę przez Bzurę. Na północnej ścianie świątyni znajduje się kilka tablic pamiątkowych – w tym poświęcona konfederatom barskim oraz żołnierzom polskim walczącym w bitwie nad Bzurą. Ponowna restauracja po zniszczeniach drugiej wojny światowej nastąpiła w latach 1947–1948. W czasie gruntownego remontu świątyni w latach 2008–2010 zostały zrekonstruowane także polichromie nakrywające sklepienie. Wyposażenie wnętrza jest skromne. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Rybnie

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sochaczew – Matki Bożej Nieustającej Pomocy, diecezja łowicka). Historia i architektura Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1804–17, dzięki staraniom księdza Antoniego Żochowskiego przy pomocy materialnej kolatora Piotra Łęczyckiego. Budowla posiada fasadę parawanową, jednoosiową, rozczłonkowaną pilastrami i ozdobioną kamiennymi rzeźbami świętych Bartłomieja i Wojciecha. Na szczycie fasady znajduje się ażurowa wieżyczka na sygnaturkę. Dach kościoła jest dwuspadowy i pokryty blachą. W głównym ołtarzu jest umieszczona rzeźba Pana Jezusa Ukrzyżowanego, natomiast na zasuwie obraz św. Józefa namalowany przez Franciszka Ejsmonda. W bocznych ołtarzach znajdują się obrazy Przemienienia Pańskiego i Niepokalanego Poczęcia. Chór muzyczny jest murowany, organy zostały wykonane przez firmę Blomberg z Warszawy. Ambona reprezentuje styl późnobarokowy i pochodzi z kościoła św. Benona w Warszawie. Świątynia ma jedną nawę, jest orientowana, murowana, wzniesiona z cegły w stylu polskiego klasycyzmu. Nawa jest prostokątna i posiada nieco węższą część zachodnią mieszczącą chór muzyczny. Prezbiterium jest nieco węższe w stosunku do nawy, zamknięte ścianą prostą i wydzielone we wnętrzu przyściennymi filarami. Za prezbiterium umieszczona jest zakrystia z przybudówkami z 1909 roku, wybudowana dzięki ofiarności właściciela Jasieńca, Józefa Modlińskiego. We wnętrzu ściany świątyni są rozczłonkowane trzema parami płytkich wnęk arkadowych mieszczących ołtarze. Strop jest płaski, drewniany, posiada fasetę podpartą belkowaniem z gładkim fryzem i gzymsem ząbkowym. Chór muzyczny posiada drewnianą balustradę podpartą dwoma filarami. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Ceranowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ceranowie, należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sterdyń, diecezja drohiczyńska). Obecna murowana świątynia w stylu neogotyckim została zbudowana w latach 1872–1875, dzięki staraniom właściciela Ceranowa – Ludwika Górskiego herbu Bożawola i jego małżonki Pauliny z hrabiów Krasińskich herbu Ślepowron. Prace budowlane były nadzorowane przez ówczesnego proboszcza (do 1891 roku) księdza Stanisława Dziobkowskiego, który też w sobotę 29 czerwca 1872 roku położył i poświęcił kamień węgielny. Projekt kościoła został opracowany przez architektów Bolesława Pawła Podczaszyńskiego i Zygmunta Kiślańskiego. Świątynia została poświęcona i nabożeństwo zostało „wprowadzone” w dniu 14 września 1875 roku przez księdza Ludwika Pawłowskiego, proboszcza i dziekana sokołowskiego, na polecenie księdza Walentego Baranowskiego, biskupa lubelskiego i administratora diecezji podlaskiej. Budowla została konsekrowana w dniu 5 października 1890 roku przez księdza Franciszka Jaczewskiego, biskupa lubelskiego i administratora diecezji siedleckiej. Świątynia została wzniesiona z czerwonej cegły. Charakteryzuje się estetyczną, proporcjonalną sylwetką. We wnętrzu jest umieszczonych wiele przedmiotów, które są śladem twórczości rzemieślniczej i rękodzielniczej XIX wieku. Do wyposażenia kościoła należą osiemnastowieczne rzeźby (św. Barbary, Chrystusa Zmartwychwstałego i Anioła) oraz obrazy: Matki Boskiej z Dzieciątkiem z pierwszej połowy XIX wieku (namalowany na desce) i namalowane w końcu XIX wieku przez Józefa Buchbindera obrazy: św. Rocha, Serca Jezusa oraz Niepokalanego Poczęcia autorstwa zapewne również J. Buchbindera. W ołtarzu głównym są umieszczone relikwie Krzyża Świętego. Świątynia posiada również: nastawy ołtarzowe, chrzcielnicę, ambonę, drogę krzyżową, zabytkowe ornaty, umeblowanie zakrystii, tablice pamiątkowe, witraże, żyrandole, kasetony sufitowe, chór kościelny, dzwonnicę, tympanon nad wejściem głównym i kryptę grobowa rodziny Górskich. W katakumbach kościoła zostały złożone szczątki właścicieli tych ziem, i jednocześnie fundatorów budowli. Przypisy
Benedictine Abbey of Tyniec

The Benedictine Abbey of Tyniec (Polish: Opactwo Benedyktynów) is a Benedictine monastery in Tyniec, Kraków, Poland. History It is not known when exactly the Benedictine abbey was founded. King Casimir the Restorer is speculated to have re-established the Abbey in 1040 during his rebuilding of the newly established Kingdom of Poland, after a Pagan rebellion and a disastrous raid of Duke Bretislaus I (1039). The Benedictines, invited to Tyniec by King Casimir the Restorer, were tasked with restoring order as well as cementing the position of the State and the Church. The first Tyniec Abbot was Aaron, who became the Bishop of Kraków. Since there is no conclusive evidence to support the foundation date as of 1040, some historians claim that the current abbey was founded by Casimir the Restorer's son, King Boleslaw II the Generous. In the second half of the 11th century, a complex of Romanesque buildings was completed, consisting of a basilica and the abbey. In the 14th century, it was destroyed in Tatar and Czech raids, and in the 15th century it was rebuilt in Gothic style. Further reconstruction took place in the 17th and 18th centuries, first in Baroque, then in Rococo style. The abbey was partly destroyed in the Swedish invasion of Poland, and soon after it was rebuilt, with a new library. Further destruction took place during the Bar Confederation, when Polish rebels turned the abbey into their fortress. In 1816, Austrian authorities liquidated the abbey, and in 1821–1826, it was the seat of the Bishop of Tyniec, Gregorius Thomas Ziegler former monk in Tyniec. The monks, however, did not return to the abbey until 1939, and in 1947, remodelling of the neglected complex was initiated. In 1968, the Church of St. Peter and Paul was once again named the seat of the abbot. The church itself consists of a Gothic presbytery and a Baroque main nave. Several altars were created by an 18th-century Italian sculptor Francesco Placidi. The church also has a late Baroque pulpit by Franciszek Jozef Mangoldt. For more than a century, the abbey had remained unoccupied. Only in the last days of July 1939, a month before the outbreak of World War II, eleven Belgian monks moved into it. Gallery References External links Official website
Бенедиктинское аббатство (Тынец)

Бенедиктинское аббатство (пол. Opactwo Benedyktynów) — Бенедиктинское аббатство, находящееся в юго-западной части Кракова в районе Тынец. Аббатство расположено на известняковой скале на берегу реки Вислы на территории Белянско-Тынецкого ландшафтного парка. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Бенедиктинский монастырь в селе Тынец был основан в 1044 году во времена правления польского короля Казимира I после кризиса молодого польского государства, вызванного восстанием язычников и чешских набегов. Бенедиктинцы поддержали укрепление государственной власти строительством своего монастыря в окрестностях Кракова. Первым аббатом монастыря был монах Аарон. Во II половине XI века в монастыре были построены трёхнефовая базилика и монастырские здания в романском стиле. В XIV веке аббатство неоднократно подвергалось набегам татар и чехов, в результате которых оно было значительно повреждено. В последующие века монастырь перестраивался в готический стиль. В XV веке строения аббатства приобрели черты барокко и рококо. Во второй половине XVIII века монастырь использовался в качестве лагеря Барской конфедерации, после чего пострадал во время боёв с российскими войсками, но через некоторое время был быстро восстановлен и расширен. В 1816 году аббатство во время проведения политики секуляризации было закрыто австрийскими властями. В 1821—1826 годах монастырь был резиденцией епископа тынецкой епархии Гжегожа Томаша Зеглера. В последующее время аббатство было закрыто. Бенедиктинцы возвратились в монастырь в 1939 году по инициативе бельгийского монаха Кароля Ван Ооста. В 1949 году аббатство было отремонтировано и приобрело современный вид. В 1968 году была отремонтирована церковь Петра и Павла. 8 мая 1991 года при монастыре было основано «Бенедиктинское издательство Тынец». В июле 2008 года была завершена окончательная реставрация монастыря и основан Бенедиктинский институт культуры, целью которого стало сохранение бенедиктинского наследия в аббатстве. 29 октября 2008 года монастырь был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства На территории монастыря сегодня действует Музей аббатства. Туризм Возле бенедиктинского аббатства начинается пеший туристический маршрут через заповедник Сколчанка, холмы Остра-Гуру, Гродзиско и далее — берегом Вислы обратно до аббатства. Галерея Примечания Источник Br. Michał T. Gronowski OSB: 70-lecie odnowy Tyńca. «Spotkania z Zabytkami», 09/2009 Ссылки Официальный сайт аббатства (пол.) Виртуальная экскурсия Архивная копия от 3 февраля 2016 на Wayback Machine (пол.)
Kościół św. Stanisława w Chlewiskach

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat szydłowiecki diecezji radomskiej). Świątynia została zbudowana przez Mikołaja Chlewickiego w latach 1511–1512 na zrębach poprzedniego romańskiego kościoła z 1121 roku. Przebudowywana była w XVII wieku przez Wawrzyńca Chlewickiego i w XVIII wieku przez Józefa Potkańskiego. W latach 20. XX wieku została rozbudowana według projektu Juliana Lisieckiego i podniesiona do rangi bazyliki. świątynia została wzniesiona w stylu gotyckim (chociaż pierwotnie została zbudowana w stylu romańskim – przykładem jest tu arkadkowy fryz, okno ozdobione plecionką lub kamień z późnoromańskim czterolistnym przeźroczem umieszczonym w zachodniej ścianie). Budowla jest murowana, wzniesiona z kamienia i cegły, orientowana, w części starszej posiada jedną nawę, natomiast w części rozbudowanej bazyliki – trzy nawy. Najstarszą częścią świątyni jest gotyckie prezbiterium z zakrystią północną i kaplicami, na zewnątrz posiada przypory. Prezbiterium i kaplica północna nakryte są sklepieniami gwiaździstymi, natomiast kaplica południowa – sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi. Portal prowadzący do starej zakrystii jest kamienny i reprezentuje styl późnogotycki. Drzwi żelazne z okuciami i starym zamkiem powstały w XVI wieku. Świątynia posiada również liczne fragmenty późnogotyckiej kamieniarki (portale, zworniki) ozdobione herbami fundatorów świątyni, m.in. Łabędź, Odrowąż, Habdank oraz inne cenne detale architektoniczne. Wśród najcenniejszych zabytków będących wyposażeniem świątyni można wyróżnić: gotycką figurę Matki Boskiej z Dzieciątkiem wykonaną z lipowego drewna, św. Anny Samotrzeć i Chrystusa Zmartwychwstałego a także kamienne nagrobki z XV-XVII wieku, m.in. Wawrzyńca Chlewickiego i jego małżonki Doroty, epitafium księdza Szydłowskiego powstałe w I połowie XVII wieku i nagrobek Katarzyny z Sapiehów Sołtykowej w stylu klasycystycznym. Przypisy
Dom Gdański w Węgrowie

Dom Gdański w Węgrowie – dwór miejski i zajazd zlokalizowany przy Rynku Mariackim w Węgrowie. Historia Gmach w stylu barokowym wzniesiono w północno-wschodnim narożu węgrowskiego rynku około połowy XVIII wieku. Jego nazwa wywodzi się od kupców gdańskich, którzy mieli jakoby prowadzić tu swoją faktorię handlową (Węgrów znajdował się wówczas na ważnych szlakach handlowych). Już wcześniej, bo w XVI wieku, wcześniejszy obiekt stojący na tym miejscu, pełnił funkcje handlowe o charakterze międzynarodowym. Obecnie budynek mieści Miejską Bibliotekę Publiczną z Gabinetem Zbiorów Regionalnych, Muzeum Tkaniny Podlaskiej, a także Gabinet Mistrza Twardowskiego, który był związany z Węgrowem. W piwnicach rozlokowana jest galeria prezentująca wystawy czasowe. Architektura Głównym elementem wizualnym obiektu jest okazały, faliście zwieńczony, ozdobiony gwiazdą, dwukondygnacyjny szczyt od strony rynku. Cały budynek pokryty jest dachem mansardowym z lukarnami. Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Lesznie

Kościół Narodzenia świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat błoński, archidiecezja warszawska). Obecna świątynia w stylu neogotyckim została zbudowana w latach 1894−1898 według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego. Konsekrowana została w 1902 roku. Kościół przetrwał działania wojenne XX wieku bez uszkodzeń, dlatego we wnętrzu można zobaczyć neogotycki drewniany ołtarz z 1911 roku zaprojektowany przez Hugona Kudera. Do wyposażenia budowli należą obrazy z XVII i XVIII wieku Ukrzyżowanie i Święty Antoni oraz polichromie na sklepieniu wykonane na początku XX wieku przez Feliksa Koneckiego. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Starych Babicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie laseckim archidiecezji warszawskiej. Pierwotnie była to murowana świątynia ufundowana przez kanclerza koronnego Jana Sebastiana Szembeka. Zaprojektowana została przez architekta Karola Baya. Kościół posiadał jedną nawę i reprezentował styl barokowy. Efektowna fasada została zwieńczona półkolistym szczytem. Świątynia została konsekrowana w dniu 24 listopada 1754 roku przez biskupa inflanckiego Antoniego Kazimierza Ostrowskiego. Później Kościół został przebudowany w latach 1889−1902 przez znakomitego warszawskiego architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Rozebrane zostały zakrystia i prezbiterium, dobudowane zostały dwie nawy boczne, co znacznie zwiększyło rozmiar budowli. Ostatnim dobudowanym elementem jest wieża wzniesiona w latach 20. XX wieku. Wnętrze świątyni jest skromne. Ze starej budowli został zachowany ołtarz umieszczony w kaplicy usytuowanej na lewo od prezbiterium. Dawniej pełnił funkcję ołtarza głównego. Nowy, większy ołtarz jest ozdobiony dwoma obrazami namalowanymi w XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Grębkowie

Kościół świętego Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie Grębków diecezji siedleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1898-1902 przez księdza Ludwika Michała Mystkowskiego, proboszcza z Grębkowa. Budowla jest murowana, trzynawowa, reprezentuje styl neogotycki. Ufundowana została przez małżeństwo Eleonorę i Stanisława Brogowiczów, właścicieli dóbr Trzebucza. W dniu 10 sierpnia 1902 roku kościół został konsekrowany przez biskupa lubelskiego Franciszka Jaczewskiego. Budowla została zaprojektowana przez budowniczego powiatowego Kazimierza Zajączkowskiego. Jest świątynią w typie halowym i posiada dwuwieżową elewację. Przypisy