NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Anny w Lubawce

Kościół pw. św. Anny w Lubawce – świątynia katolicka, jeden z trzech czynnych kościołów na terenie Lubawki. Historia Kościół zbudowany został w latach 1696–1698 jako kaplica cmentarna pw. Krzyża Świętego. Do dziś położony jest na terenie dawnego cmentarza otoczonego murem z końca XVIII w. na południe od centrum. Świątynia jest budowlą jednonawową na rzucie prostokąta z trójbocznie zamkniętym, niższym prezbiterium od południa, nakrytą dachem dwuspadowym i wielobocznym. Elewacje otrzymały prostą dekorację w postaci pasów zwieńczonych prostym belkowaniem. Wnętrze przekryto sklepieniami kolebkowymi z lunetami. W trójprzęsłowej nawie zrealizowany został w zredukowanej formie typ wnętrza znany z wielkich barokowych kościołów – hala emporowa, podobnie jak w kościele parafialnym. W tym przypadku jednak w obrębie jednej nawy filarami zostały wydzielone kaplice boczne, a nad nimi rozpięte drewniane empory. Wyposażenie wnętrza jest barokowe. Ołtarz główny pochodzi z roku 1803. Umieszczono w nim starszą figurę św. Anny Samotrzeciej z I ćwierci XVI w. Msze święte W kościele msze sprawowane są tylko w środy okresu wakacyjnego (godz. 18:00), połączone z Nowenną do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W lipcu przypada natomiast święto patronalne tej świątyni – wspomnienie liturgiczne św. Anny, wtedy ma miejsce uroczysty odpust. Zobacz też Kaplica św. Anny na Rogu w Zaworach Kaplica św. Anny na Górze Świętej Anny Przypisy Bibliografia Elżbieta Deptuła, Andrzej Grzelak, Czesław Margas, Lidia Sarnecka, Henryk Szoka: Lubawka - Monografia historyczna miasta, Jelenia Góra 1991 Linki zewnętrzne Kościół św. Anny w Lubawce - Hl. Kreuz Kapelle polska-org.pl
Kostel svatého Matouše (Stara Białka)

Kostel svatého Matouše ve Staré Białce (polsky Kościół św. Mateusza w Starej Białce je filiální kostel římskokatolické farnosti při kostele Nanebevzetí Panny Marie v Lubawce. Nachází se uprostřed malé obce Stara Białka v Dolnoslezském vojvodství. Kostel je zapsán na seznamu kulturních památek Národního institutu kulturního dědictví (NID) Popis Kostel je nevelká jednolodní stavba se sedlovou střechou a osmihrannou věží. Ke kostelu přiléhá hřbitov, obezděný ochrannou kamennou zdí se střílnami a bránou, restaurovanou v roce 1884. Na vnější jihovýchodní stěně kostela se nacházejí kamenné barokní epitafy z roku 1735. V interiéru se zachovaly bohatě vyřezávaný renesanční oltář s motivem patrona kostela evangelisty Matouše, a ambon z počátku 17. století a dřevěná křtitelnice je z roku 1651. Oltář v mělkém reliéfu zobrazuje výjev Poslední večeře a Vzkříšení s postavami evangelistů. Na okrouhlém sloupu stojí kamenná kazatelna. Na podélné stěně lodi se nacházejí tři epitafy z počátku 17. století. Liturgie Mše se zde konají o nedělích v 11:00 a taktéž o slavnostech. Odpustky se konají o svátku sv. Matouše (21. září) a vykonávají pouť zaměstnanci celní služby z Lubawky a okolí. Historie Kostel vznikl v letech 1606–1609 v renesančním slohu jako svatostánek německých evangelíků, který se teprve v roce 1654 dostal do rukou římských katolíků. V roce 1884 byl přestavěn a v letech 1968–1970 byl zrekonstruován. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Mateusza w Starej Białce na polské Wikipedii. Literatura Elżbieta Deptuła, Andrzej Grzelak, Czesław Margas, Lidia Sarnecka, Henryk Szoka: Lubawka - Monografia historyczna miasta, Jelenia Góra, 1991 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel sv. Matouše ve Staré Białce na Wikimedia Commons Kościół św. Mateusza, kostel svatého Matoušena portalu polska-org.pl
Kościół św. Mateusza w Starej Białce

Kościół św. Mateusza – świątynia rzymskokatolicka w Starej Białce, jeden z kościołów filialnych parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Lubawce. Historia kościoła Kościół powstał w latach 1606–1609. Renesansowy, orientowany, murowany, z prostokątną w rzucie nawą i wydzielonym tęczą prezbiterium przykrytym dwusprzęsłowym sklepieniem gwiaździstym z zakrystią od północy, kruchtą od południa, przykryty dwuspadowym dachem z ośmioboczną sygnaturką. Do 5 lutego 1654 r. użytkowany był przez ewangelików. Został przebudowany w końcu XIX w. i remontowany w latach 1968–1970. Wewnątrz znajduje się ołtarza główny z obrazem św. Mateusza, ambona i chrzcielnica z początku XVII w., oraz naczynia liturgiczne z XVIII - XIX w. Świątynia wraz z przykościelnym cmentarzem otoczona jest kamiennym murem ze strzelnicami z początku XVII w.. Msze święte w kościele sprawowane są w niedziele o godzinie 11:00 a także w uroczystości. Odpust przypada w nim we wspomnienie liturgiczne św. Mateusza (21 września) a pielgrzymują na niego pracownicy służby celnej z Lubawki i okolic. Galeria Przypisy Bibliografia Elżbieta Deptuła, Andrzej Grzelak, Czesław Margas, Lidia Sarnecka, Henryk Szoka: Lubawka - Monografia historyczna miasta, Jelenia Góra 1991. Linki zewnętrzne Kościół św. Mateusza na portalu polska-org.pl
Parafia św. Anny w Łapczycy

Parafia św. Anny w Łapczycy – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Bochnia Zachód. Od 2019 proboszczem parafii jest ks. mgr Zbigniew Baran. Historia parafii Najstarsza wzmianka o Łapczycy znajduje się w dokumentacji kardynała Idziego z 1105 roku, gdzie można przeczytać: „Łapczyca jest własnością opactwa tynieckiego”. O kościele w Łapczycy przeczytać można także w bulli papieża Grzegorza IX z 1229 roku. W 1340 roku zbudowano kościół murowany, dar króla Kazimierza Wielkiego. W XV wieku osada przeniosła się niżej, wzdłuż dzisiejszej drogi krajowej E4. W tym miejscu zbudowano w 1509 roku kościół drewniany pw. św. Anny, który spłonął w dniu 14 kwietnia 1728 roku. Następny drewniany kościół zbudowano w 1733 roku. Kościół ten rozebrano po wybudowaniu nowej świątyni. W miejscu gdzie stał drewniany kościół znajduje się aktualnie kapliczka (po przeciwnej stronie obecnego kościoła). Obecny kościół, bogaty w detale, zbudowano w 1933 roku, w stylu neogotyckim. W ołtarzu głównym znajduje się barokowy obraz przedstawiający św. Annę, a na tęczy umieszczono barokowy krucyfiks. Pochodzą one z rozebranego drewnianego kościoła. Przypisy
Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Ławszowej

Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Ławszowej – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Zachód w diecezji legnickiej. Jej proboszczem od dnia 27.06.2016 jest ks. mgr Krzysztof Zimnicki. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1988 roku. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Zachód rzymskokatolicka parafia pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Sanctuary of Our Lady of Łukawiec

The Most Holy Virgin Mary, Queen of Poland's Church (Polish: Kościół pw. NMP Królowej Polski), also known as Sanctuary of Our Lady of Łukawiec (Polish: Sanktuarium Matki Bożej Łukawieciej) is a Roman Catholic church, in the village Łukawiec, in the administrative district of Gmina Wielkie Oczy, within Lubaczów County, Subcarpathian Voivodeship, in south-eastern Poland. It was designed by Henryk Stawicki from Cracow and built between 1980 and 1989. History The church is dedicated to Our Lady, Queen of Poland. The Painting of Our Lady of Łukawiec (earlier: Our Lady of Tartaków) from the 17th century is displayed on the main altar. Previously, the Łukawiec parish church was the Three Wise Man Church. However, due to the arrival of more and more believers, a decision was made to build a new church, thanks to the efforts of priest Józef Kornaga. It was built in 1980-1989 according to the design of engineer Henryk Stawicki from Krakow. The church was consecrated by Bishop Marian Jaworski in 1990. The church is brick-built in a modern style. Its shape resembles a boat. In 1990, from the historic church of Epiphany, a miraculous Icon of Our Lady of Łukawiec (earlier: Our Lady of Tartaków) was moved to the new church and placed on the main altar. The church became the Sanctuary of Our Lady of Łukawiec. The altar is located in a triangular niche, narrowing towards the top, supposed to resemble rays descending from the Heaven. In the middle, there is a long, rectangular stained-glass window that reaches the roof. On the left side of the altar, there is a door to the sacristy, and on the right to the Chapel of St. John Paul II. On May 17, 2011, Bishop Wacław Depo dedicated the new elevation of the church and the presbytery. In 2013, thanks to the efforts of Archbishop Mieczysław Mokrzycki, a chapel of John Paul II was made in the church. Archbishop Mieczysław Mokrzycki was the personal secretary of John Paul II. He made the dedication of the chapel. Thanks to him, in the chapel were the relics of the Pope, in the form of a strand of hair, which was placed in a kneeler, and in specially prepared cases, there were cassock, piuska, chasuble and chalice. In 2016, on celebrations connected with the 25th anniversary of the coronation of the Miraculous Icon of Our Lady of Łukawiec by John Paul II, a new, huge main altar was made. The miraculous Icon of the Blessed Mother was placed there on June 6, 2016 after renovation. The consecration of the new altar was made by archbishop Mieczysław Mokrzycki who came from Łukawiec, during a solemn mass on June 8, 2016. The altar was designed by Bogusław Kulka and his wife. Masonry work was done by Jerzy Malarczyk and woodwork by Józef Majerczyk. Anita Kurasińska painted a picture referring to the parish's call - Epiphany. This painting is a veil for the Miraculous Icon of Our Lady of Łukawiec. References
Muzeum Historii i Tradycji Żołnierzy Suwalszczyzny w Suwałkach

Muzeum Historii i Tradycji Żołnierzy Suwalszczyzny w Suwałkach – muzeum z siedzibą w Suwałkach. Placówka działa w ramach Klubu Wojskowego 14 Suwalskiego Dywizjonu Artylerii Przeciwpancernej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, a jej siedzibą są budynki wojskowe przy ul. Wojska Polskiego. Muzealna ekspozycja składa się z wystaw: wewnątrz budynku oraz plenerowej. W ramach wystawy w budynku prezentowane są pamiątki, związane jednostkami wojskowymi, stacjonującymi na terenie Suwałk, w szczególności po Suwalskiej Brygadzie Kawalerii. W zbiorach znajdują się m.in. militaria, proporce, umundurowanie i wyposażenie wojskowe. Natomiast w ramach ekspozycji plenerowej zobaczyć można pojazdy wojskowe oraz artylerię, w tym: armaty przeciwpancerne: 45 mm wz. 1942 M-4276 mm wz. 1942 ZiS-3 oraz 57 mm wz. 1943 ZiS-2, działa przeciwlotnicze: 85 mm wz. 1939 KS-12, 37 mm wz. 1939 61-K, haubice: 152 mm wz. 1943 D-1, 122 mm wz. 1938 M-30 oraz haubicoarmata 152 mm wz. 1937 MŁ-20, armaty: 76 mm wz. 1927, 100 mm wz. 1944, działa bezodrzutowe: B-10 i B-11, moździerze: 120 mm wz. 1943, 82 mm 2B9 Wasilok, 160 mm M-160, transportery: BRDM-2, SKOT-2AP, czołg T-34-85, czołg T-72, czołg PT-76, działo samobieżne ASU-85, samobieżne działo przeciwlotnicze ZSU-57-2, samobieżne wyrzutnie rakiet przeciwpancernych: 9P133 Malutka-P i 9P148, wyrzutnie rakiet: SCUD 2 na podwoziu MAZ 543, BM-14E na podwoziu ZiS-151 oraz S-75 "Dźwina", transporter rakiet SCUD na podwoziu ZiŁ-157K. Muzeum czynne jest we wtorki i czwartki w godzinach 10:00 - 14:00 i czwartki 9:00 - 12:00. Zwiedzanie grupowe muzeum jest możliwe po uprzednim uzgodnieniu. Przypisy Bibliografia Muzeum Historii i Tradycji Żołnierzy Suwalszczyzny (Suwałki). www.ciekawepodlasie.pl. [dostęp 2015-05-15]. (pol.).
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Małuszowie

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Małuszowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Legnica Zachód diecezji legnickiej. Erygowana w 1301. Do parafii należą wierni wyznania rzymskokatolickiego będący mieszkańcami następujących miejscowości: Małuszów, Przybyłowice, Mąkolice, Czarnków, Koiszków, Kościelec-Babin, Prostynia, Złotniki, Kozice, Tyńczyk Legnicki, Warmątowice Sienkiewiczowskie i Janowice Duże Kościoły filialne Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Legnica Zachód rzymskokatolicka parafia pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2015-04-05]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Mansjonaria w Łęcznej

Mansjonaria w Łęcznej – późnobarokowy dom mansjonariuszy w Łęcznej, wybudowany około 1639 roku. Historia Mansjonaria wybudowana została około 1639 roku z fundacji Adama Noskowskiego, podkomorzego lubelskiego, z przeznaczeniem dla księży mansjonarzy, w stylu późnego baroku. Budynek został uszkodzony przez pożar w 1715 roku. W latach 1767–1774 restaurowany był przez biskupa płockiego Hieronima Szeptyckiego, dziedzica Łęcznej. Remont zakończył bratanek biskupa, ksiądz Marcin Szeptycki, ówczesny proboszcz parafii łęczyńskiej i przeznaczył go na plebanię. W 1820 roku budynek wymagał remontu i nie był zamieszkany. W 1930 roku dach gruntownie przebudowano według projektu architekta Trzcińskiego, zastępując dach łamany polski, mansardowym. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków 18 listopada 1993 roku. Początkowo budynek służył księżom misjonarzom (według dokumentów kościelnych było ich tu czterech). Architektura Biały budynek na rzucie prostokąta, murowany z kamienia i cegły, otynkowany, parterowy, z mieszkalnym poddaszem, podpiwniczony. Nosi cechy stylu późnobarokowego. Dwuipółtraktowy. Pośrodku, na osi podłużnej korytarz, z odchodzącą od niego wąską sionką w trakcie zachodnim. Korytarze posiadają sklepienia kolebkowe i kolebkowo-krzyżowe. W jednym z pomieszczeń w trakcie zachodnim zachowało się sklepienie kolebkowo-krzyżowe, w pozostałych sufity. Ściany zewnętrzne rozczłonkowane pilastrami, z profilowanym gzymsem wieńczącym. Dach mansardowy z facjatami, kryty blachą. Otoczenie Przed mansjonarią usytuowana jest studnia. Przypisy
Centro Internacional de Congresos de Katowice

El Creating Centro Internacional de Congresos en Katowice es un edificio, centro de reuniones y convenciones de la ciudad de Katowice en Polonia. Historia Fue inaugurado en 2015. Es propiedad de la ciudad de Katowice y desde mayo de 2016 está gestionado en un contrato de arrendamiento de varios años por el Centro de Eventos PTWP (PTWP Event Center).​ Las instalación se divide en cuatro partes que fueron diseñadas para diferentes tipos de eventos y tiene una capacidad de quince mil personas.​ El Centro Internacional de Congresos está construido en una zona postindustrial de una antigua mina de carbón Katowice, que estuvo operativa hasta 1990. El lugar se encuentra en un antiguo vertedero de residuos mineros clasificado 2A. ​​ La ciudad de Katowice inició la construcción del recinto con un coste total de 378 millones de eslotis. En su impronta moderna el edificio recrea las tradiciones mineras de la zona.​ El lugar esta cerca de Spodek, de la sede de la Orquesta Sinfónica de la Radio Nacional Polaca y el Museo Silesia.​​ Entre los eventos organizados y realizados en el recinto se encuentran: el Congreso Económico Europeo, la Conferencia de las Naciones Unidas sobre el Cambio Climático de 2018 y las Finales de Intel Extreme Masters (2015-2018 y 2022-2024).​lLa Undécima Sesión del Foro Urbano Mundial, WUF11. ​ Se puede acceder con trasporte público desde el intercambiador de tranvía Katowice Spodek y Katowice Rondo. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Centro Internacional de Congresos de Katowice. Centro Internacional de Congresos de Katowice en Facebook Centro Internacional de Congresos de Katowice en Instagram
Міжнародний конгрес-центр у Катовицях

Міжнародний конгрес-центр у Катовицях — найбільший конгрес-центр у Польщі. Власником об'єкта є місто Катовиці. Від 2 травня 2016 центром керує PTWP Event Center з Катовиць. Історія Центр було побудовано у 2011—2015 роках. Будівництво обійшлося понад 378 мільйонів злотих (включно із субсидію ЄС понад 182 мільйони злотих). Він належить до Культурної зони, нової частини Катовиць, присвяченої культурі, розташованої на колишніх промислових територіях. Має пряме сполучення зі Сподком. Проєкт будівлі Міжнародного конгрес-центру належить архітектурній агенції «Jems Architekci» з Варшави. Об'єкт побудовано в постіндустріальному районі, а його архітектура відсилає до гірничих традицій. Структура Міжнародний конгрес-центр розділений на 4 частини : Багатофункціональна зала площею 8174 м² (конференції, конгреси та ярмарки — до 10 000 осіб), з можливістю поділу на три незалежні модулі A, B і C розмірами від 2583 до 2839 м². Зала Аудиторія (570 осіб) — відокремлена від решти, має власне фоє, гардеробні та санвузли. Це забезпечує повне відокремлення учасників від інших подій, що відбуваються в той самий час в ICC. Бальна зала (1000 місць) — в окремій частині будівлі, з окремим фоє та санвузлами. Її можна розділити на три незалежні модулі A, B і C. Ідеально підходить для організації банкетів, корпоративних зустрічей, конференцій для груп від 100 до 1000 учасників. Комплекс конференц-зал — конференц-зали меншого та середнього розміру на рівні +2 (26 конференц-залів площею від 38 до 144 м², з можливістю додаткового об'єднання конференц-зал). Загальна площа конференц-зал становить 1675 м². Нагороди та визнання Міжнародний конгрес-центр відзначений такими нагородами: 2015 — Архітектурна премія Polityka (Тижневик Polityka) — Гран-прі Найкращі муніципальні інвестиції 2016 (www.portalsamorzadowy.pl) Нагорода SARP року за найкращий архітектурний об'єкт, завершений на території Республіки Польща у 2015 році (Асоціація польських архітекторів) Брила року 2015 (www.bryla.pl) Найкращий конгрес-центр у Польщі — MP Power Awards — Venue Congress (Meeting Planner) 2015 — Архітектура року Сілезького воєводства 2015 (SARP Katowice) — Гран-прі Примітки Посилання Офіційний сайт МКЦ
Parafia św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach

Parafia św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Bochnia Wschód. W skład terytorium parafii wchodzą miejscowości Mikluszowice, Baczków, Bogucice, Dziewin, Gawłówek, Majkowice i Wyżyce. Od 2019 proboszczem jest ks. dr Adam Dynak. Historia parafii Parafia św. Jana Chrzciciela w Mikluszowicach została założona prawdopodobnie już w XII w. Tak wczesną metrykę parafii potwierdza między innymi patronat św. Jana Chrzciciela, bowiem ten święty był głównym patronem chrystianizowanych krajów i najstarszych kościołów. Często także kościoły pod jego wezwaniem znajdowały się nad brzegami rzek lub na wzniesieniach. Oba warunki spełniały dawne kościoły w Mikluszowicach, bowiem kolejne kościoły (regularnie trawione przez pożary) w tej wiosce budowane były na znajdującej się nieopodal wioski Górze Świętego Jana. Źródła pisane wymieniają parafię dopiero w 1326 roku. Dokument, o którym mowa, to rachunek świętopietrza. Zresztą jest on również metryką źródłową samej osady. Nie jest znany fundator pierwszego kościoła w Mikluszowicach. W XIV i XV w. Mikluszowice, jak i okoliczne wioski znajdowały się w rękach rycerskich. Nie ma powodu, by sądzić, że wcześniej było inaczej. Według historyka Kościoła, ks. B. Kumora, dawniej okręg parafialny fundowany przez średnie rycerstwo obejmował kilka posiadłości rycerskich. Ponieważ kościół był budowany wspólnymi siłami, to wspólne było również prawo prezenty i prawo patronatu. Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym, zlokalizowanym na znajdującej się niedaleko wioski Górze świętego Jana, pochodzi z 1440 roku. Jan Długosz napisał o nim jedynie, że był drewniany. Został jednak zburzony, bądź strawiony przez pożar, bowiem w 1455 roku Maciej Mączka, z zawodu cieśla, zobowiązał się wobec właściciela Mikluszowic, Mikołaja Cikowskiego, wybudować nowy kościół. Został on wzniesiony, o czym kronikarz Jan Długosz pisał w 1470 roku, że w Mikluszowicach stoi kościół drewniany. Nowy budynek musiał być piękny, gdyż sam Mączka otrzymał wkrótce tytuł cieśli królewskiego. Kościół wybudowany przez Macieja Mączkę w Mikluszowicach nie dotrwał do współczesnych czasów, ponieważ w 1653 roku strawił go pożar. Przyczyną jego wybuchu były prawdopodobnie działania wojenne XVII w., które nie ominęły i tych okolic. W tym samym roku rozpoczęto jednak budowę nowego kościoła. Jego fundatorem był starosta niepołomicki - Książę Aleksander Lubomirski. Nowy kościół został konsekrowany w 1666 roku przez biskupa Mikołaja Oborskiego i służył wiernym prawie dwa wieki. 27 czerwca 1832 roku kościół znów doszczętnie uległ pożarowi. Kilka przedmiotów z płonącego obiektu wynieśli Piotr Gawłowicz i Jan Kłosiński. Po pożarze kościoła na Górze św. Jana postanowiono wybudować jedynie kaplicę. W 1859 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, którą zakończono cztery lata później. Zmieniono lokalizację oraz materiał budowlany, z którego miała powstać świątynia. Kościół już nie drewniany, lecz murowany stanął na północny zachód od Góry Świętego Jana. Został konsekrowany dopiero 28 czerwca 1891 roku przez biskupa Ignacego Łobosa. Przypisy
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Mlecznie

Parafia Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Mlecznie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lubin Zachód w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1981. Obszar parafii Miejscowości należące do parafii: Dąbrowa Dolna, Dąbrowa Górna, Dąbrowa Środkowa, Ustronie, Zalesie, Składowice, Gola, Koźlice, Juszowice, Rynarcice, Żelazny Most, Pieszkowice. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Lubin Zachód rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Modlikowicach

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Modlikowicach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Chojnów w diecezji legnickiej. Erygowana w 1958. Proboszczowie ks. kan. Bronisław Tarczyński (1970–2014) ks. kan. Tadeusz Stelmach (2014–2025) ks. Damian Skrzypek (od 2025 administrator) Przypisy Bibliografia Parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej. diecezja.legnica.pl. ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004, s. 155–156.
Parafia św. Antoniego Padewskiego w Niedźwiedzicach

Parafia św. Antoniego Padewskiego w Niedźwiedzicach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Chojnów w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Emanuel Brzostek. Erygowana w 1992. Miejscowości należące do parafii: Goliszów, Niedźwiedzice. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Chojnów rzymskokatolicka parafia pw. św. Antoniego Padewskiego. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Cerkiew Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy w Nienowicach

Cerkiew pod wezwaniem Ofiarowania Przenajświętszej Bogurodzicy (Wprowadzenia Bogurodzicy do Świątyni) – prawosławna cerkiew filialna w Nienowicach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kalnikowie, w dekanacie Przemyśl diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Pierwszą drewnianą cerkiew w Nienowicach (pod wezwaniem Przenajświętszej Maryi Panny) zbudowano w 1688. Świątynia ta uległa spaleniu w czasie I wojny światowej. Obecna cerkiew – również z drewna – powstała w wyniku rozbudowy kaplicy greckokatolickiej wzniesionej w 1896. Po rozbudowie w 1986, staraniem ks. Bazylego Zabrockiego, urządzono w niej cerkiew prawosławną pw. Wprowadzenia Bogurodzicy do Świątyni. Architektura i wyposażenie Świątynia drewniana, trójdzielna. Prezbiterium zamknięte ścianą prostą z dobudowaną zakrystią. Nawa szersza i wyższa. Od frontu niski babiniec, pełniący funkcję przedsionka. Każdy element bryły zamknięty oddzielnym dachem jednokalenicowym krytym blachą. Nad nawą i babińcem ośmioboczne wieżyczki zakończone baniastymi hełmami. Ściany oszalowane deskami z blaszanym fartuchem przy podmurówce. Wewnątrz znajduje się otoczona kultem ikona Matki Bożej z XIX w.. Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiewnik Polski – Nienowice, cerkiew Ofiarowania NMP (opis i galeria zdjęć)