NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Кафедральный дом (Вавель)

Кафедральный дом или Дом Рорантистов и Мансионаров (пол. Dom Katedralny, Dom Rorantystów i Mansjonarzy) — здание на территории Вавеля, примыкающее с севера к оборонительной стене замка и располагающееся между зданием бывшей Духовной семинарии и воротами Вазов. Здание состоит из двух частей. Восточная часть здания называется Королевским домом и западная часть — Домом Мансионаров. Королевский дом был построен в 1381 году во времена правления польского короля Казимира III и первоначально был предназначен для хранения зерна. С первой половины XVI века часть дома занимали жилые комнаты для рорантистов, которые проводили специальные богослужения в часовне Сигизмунда. Западная часть дома была построена на рубеже XIV и XV веков. В 1724 году эта часть дома была отремонтирована по инициативе краковского епископа Константы Фелициана Шанявского по проекту архитектора Каспера Бажанки специально для Коллегии мансионаров, которые проводили богослужения в Мариацкой часовне. Коллегия мансионаров была основана краковским епископом Завишей Курозвенцким в 1382 году. В 1904 году Дом мансионаров был отремонтирован под руководством архитектора Зигмунта Генделя по проекту Славомира Одживольского. В настоящее время большую часть здания занимает Кафедральный музей имени Иоанна Павла II. В нём также находятся жилые квартиры духовенства и служащих собора святых Станислава и Вацлава. Литература Kuczman Kazimierz: Wzgórze Wawelskie. Przewodnik. Wydanie 2 Kraków 1988 Ссылки Dawny dom Rorantystów i Misjonarzy (пол.)
Kommandantenhaus (Nysa)

Das Kommandantenhaus (polnisch Dom Komendanta) in der oberschlesischen Stadt Nysa (deutsch Neisse) ist der ehemalige Sitz der preußischen Kommandantur in Neisse. Es liegt im Nordosten der Altstadt an der ul. Grodzka (bis 1945 Jesuitenstraße). Geschichte Das Gebäude entstand in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts als privates Wohnhaus. Als nach dem Ersten Schlesischen Krieg 1742 Neisse mit dem größten Teil Schlesiens an Preußen fiel und die Neisser Befestigungsanlagen an das preußische Militär übergeben wurden, diente das Gebäude als Sitz der preußischen Kommandantur. Diese Funktion behielt es bis 1873. Nach einem Umbau wurde in dem Gebäude 1916 das Städtische Museum für Kunst und Altertum eingerichtet. Dieses wurde im Zweiten Weltkrieg bei den Kämpfen um Neisse im Frühjahr 1945 zerstört und brannte bis auf die Außenmauern nieder. Nach dem Übergang an Polen 1945 wurde es 1971–1981 wieder aufgebaut. Gegenwärtig wird es teilweise durch eine Musikschule sowie als ein Kulturzentrum genutzt. 1958 wurde das Gebäude unter Denkmalschutz gestellt. Architektur Das Kommandantenhaus entstand zu Beginn des 18. Jahrhunderts im Stil des Barock. Die Fassade des zweigeschossigen Gebäudes ist mit barocken Ornamenten verziert; das Eingangsportal an der Westseite ist ebenfalls barock. Im steilen Walmdach befinden sich Gauben. Literatur Franz-Christian Jarczyk: Neisse. Kleine Stadtgeschichte in Bildern. Bergstadtverlag, Würzburg 1994, S. 78–79. Weblinks Historische Ansichten Kommandantenhaus Neisse (polnisch) Einzelnachweise
Dom Komendanta w Nysie

Dom Komendanta w Nysie (Stara Komendantura, Dawna Komendantura) – barokowy pałacyk w Nysie przy ulicy Grodzkiej 15, zbudowany w pierwszej połowie XVIII wieku. Historia W roku 1743 po przejściu miasta we władanie pruskie, budynek stał się siedzibą dowództwa garnizonu twierdzy Nysa i pełnił tę funkcję nieprzerwanie aż do 1873 r. Później stał się własnością magistratu nyskiego. W 1897 roku w czterech pomieszczeniach na parterze otwarto ekspozycję zabytków, a od 1916 cały budynek przekształcono w muzeum. Podczas drugiej wojny światowej Dom Komendanta został spalony. Po długotrwałej odbudowie, w 1981 roku, stał się siedzibą Państwowego Ogniska Plastycznego. Obecnie (2020) mieści się tu Zespół Szkół i Placówek Artystycznych Zgromadzone w Starej Komendanturze zbiory muzealne po wojnie zostały przeniesione do dawnej kliniki chirurgicznej przy ulicy Marcinkowskiego (obecnie oddział banku PKO SA), a od 1984 r. znajdują się w sąsiednim Pałacu Biskupim, dawnej rezydencji biskupów wrocławskich. Zobacz też Twierdza Nysa Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Domu Komendanta
Dom Kohna w Częstochowie

Dom Kohna (Dom Bata) – zabytkowa, neoklasyczna kamienica w Częstochowie, w II Alei, zbudowana w 1865 roku. Historia Klasycystyczna kamienica została zbudowała w 1865 roku przez Hermiszewskiego dla Berka Kohna. Po śmierci właściciela należała do jego córki Estery. Do ok. 1905 roku na parterze znajdował się Dom Bankiersko-Ekspedycyjny Markusa Grandsteina, którego miejsce zajęła restauracja i kawiarnia Władysława Jackowskiego. Lokal był bardzo popularny. Z powodu umieszczonej przez Jackowskiego od strony al. Wolności altany, podwójny rząd kasztanów na tej ulicy zaczynał się za budynkiem, a w czasie projektowania w okresie międzywojennym linii tramwajowej tory planowano ułożyć na wysokości kamienicy w jezdni. W drugiej połowie dwudziestolecie na parterze umieszczony został sklep firmowy czechosłowackiego producenta obuwia Bata, który działał do końca okupacji. Na piętrze od 13 listopada 1909 roku działało kino Odeon braci Antoniego i Władysława Krzemińskich, reklamowane jako najstarszy kinematograf w Królestwie [Polskim]. Na zlecenie właścicieli tego kina powstał film dokumentalny Pożar Zapałczarni 16 czerwca 1913 roku z 1913 roku, najstarszy zabytek polskiej kinematografii. W latach 30. kino zbankrutowało i zostało wykupione przez nowych właścicieli, którzy otworzyli je pod nazwą Corso. W okresie okupacji niemieckiej w miejscu kina działał dom żołnierza. Po wyzwoleniu w kamienicy oba piętra zajął Dom Odzieżowy. Obecnie na parterze mieszczą się sklepy, a na piętrze szkoła językowa. Przypisy
Dom Muzyki i Tańca w Zabrzu

Dom Muzyki i Tańca – hala widowiskowo-rozrywkowa, wzniesiona w 1959 r. w Zabrzu, według projektu architektów Zygmunta Majerskiego i Juliana Duchowicza w stylu socmodernizmu. Gmach budowano od 1954 do 1959 roku. Miejsce licznych imprez rozrywkowych o charakterze lokalnym i ogólnopolskim. Jedna z czołowych sal w Polsce pod względem wielkości (2008 miejsc siedzących), o bardzo dobrych parametrach akustycznych i możliwościach technicznych. Od 1992 r. miejsce koncertów „Serce za serce” Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w których brali udział m.in.: Plácido Domingo, José Carreras i Chris de Burgh. Przypisy Linki zewnętrzne Strona DMiT
Narutowicz-Haus

Das Narutowicz-Haus (polnisch: Dom Narutowicza) im Warschauer Łazienki-Park ist ein frühklassizistisches Palais, das im 19. Jahrhundert im Osten des Parks wahrscheinlich von Andrzej Gołoński errichtet wurde. Geschichte Das Gebäude wurde in den 1830er Jahren als Wohnsitz für Kantonisten oder andere höhere Militärs gebaut. Die Fassade ist mit dreieckigen Risaliten und runden Paneelen geschmückt. In den 1920er Jahren wohnte hier Gabriel Narutowicz, der erste Präsident der Zweiten Polnischen Republik. Nach seiner Ermordung wurde in die Fassade 1923 eine Gedenktafel eingemauert. Das Gebäude ist seither als Narutowicz-Haus bekannt. Derzeit (Stand 2/2024) wird das Palais als Kindergarten genutzt. Literatur Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 181. ISBN 978-83-935584-3-8. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Weblinks
Dom Narutowicza w Warszawie

Dom Narutowicza – budynek znajdujący się we wschodniej części Łazienek Królewskich w Warszawie. W latach 1920–1922 mieszkał w nim Gabriel Narutowicz, pierwszy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Opis Budynek znajduje się między Koszarami Kantonistów, Stajnią Kubickiego a Klubem Cavallo. Autor projektu jest nieznany, możliwe, że był nim Andrzej Gołoński. Budynek powstał w latach trzydziestych XIX wieku i prawdopodobnie był przeznaczony na mieszkania dla kantonistów lub wyższych wojskowych. Jest jednopiętrowy, w fasadzie ozdobiony okrągłymi płycinami, a od tyłu znajduje się trójbocznie zamknięty ryzalit. Jest nazywany Domem Narutowicza, ponieważ mieszkał w nim Gabriel Narutowicz. Upamiętnia to tablica wmurowana w 1923 w ścianę budynku o treści: Gabrjel Narutowicz pierwszy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej mieszkał w tym domu od 7 IX 1920 r. do 14 XII 1922 r.. Budynek bywa mylony z willą Narutowicza – jego domem własnym przy ul. Parkowej 23, do którego prezydent przeniósł się kilka dni po zaprzysiężeniu. Obecnie w budynku mieści się przedszkole. Przypisy
House of the Pelplin Abbots

The House of the Pelplin Abbots (Polish: Dom Opatów Pelplińskich) is a 17th-century townhouse in central Gdańsk, in the Old Town. It is on the regional heritage list. Characteristics and location The House of the Pelplin Abbots is located at ul. Bielańska 5, in the Old Town neighbourhood of central Gdańsk, beside the Radunia Canal. It has 4 floors and an available attic. It is built mostly of brick, with the inside being lit by large, rectangular windows. The floors are separated by sets of cornices and frises. The building houses the Museum of the University of Gdańsk, with exhibitions detailing the history, as well as cultural and scientific influence, of the University of Gdańsk (which owns the building). Entrance to the museum is free. History The exact date of the building's construction is unknown, though popularly said to be 1612. The architect behind it was also uncertain, although Abraham van den Blocke is also popularly said to have designed it. The first known owner of the property was Peter Hennigk, recorded in 1623, followed by Johann Dönhoff in 1646. On 5 September 1686, the townhouse was bought by Władysław Stanisław Łoś, the voivode of Pomerania, for the prior of Pelplin Abbey, Ludwig Aleksander Łoś, who was his brother. The townhouse was transformed by Ludwig into an inn, Die Pelplinische Herberge, and it remained in the hands of the Pelplin Abbey until the abbey's dissolution in 1823. The owner of the townhouse from 1837 to 1860, P. J. Schewitzky, converted the interior spaces into an apartment and renovated parts of the building. Further renovations and changes were made by Philipp Schmidt, its owner from 1860 onwards. It belonged to the Gohrband family of carpenters from 1907 to 1910, being bought by the Danzig city government in 1911 and renovated the following year; it was first used by the city council and then by various institutions of the Free City, including the city's Construction Police, as well as the National Construction Office. Parts of the building were destroyed in 1945, before being rebuilt in 1946. From 1948 to 1950, it housed the Baltic Institute, followed by the Miastoprojekt Construction Design and Research Society starting in c. 1955. Since 1995, the owner of the building has been the University of Gdańsk, housing its Institute of Art History. In 2018, it was announced that a Museum of the University of Gdańsk would be opened in the building by 2020; it was opened in 2024, following a general renovation concluding on 15 November 2023. References
Dom Opatów Pelplińskich w Gdańsku

Dom Opatów Pelplińskich – kamienica w Gdańsku, jeden z nielicznych zachowanych zabytków Starego Miasta. Siedziba Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego. Dzieje budynku Zbudowany przez nieznanego architekta (przypuszcza się, że autorem projektu mógł być Abraham van den Blocke) w stylu niderlandzkiego renesansu, na początku XVII wieku (przyjmuje się datę 1612 rok). Od 1686 należał do opactwa cysterskiego w Pelplinie (aby ominąć przepisy zakazujące zakonnikom posiadania domów w mieście, formalnie kamienicę kupił wojewoda pomorski Władysław Stanisław Łoś). Aż do kasaty opactwa pelplińskiego w 1823 r. cystersi wykorzystywali kamieniczkę jako zajazd. W 1912 popadający w ruinę dom został wykupiony z rąk prywatnych przez władze miasta. Przeprowadzono wówczas gruntowny remont, m.in. zastępując zniszczone siedemnastowieczne elementy dekoracji kamieniarskiej ich wiernymi kopiami. Szczęśliwie kamieniczka jako jedna z niewielu przetrwała działania wojenne w 1945. Opis architektoniczny Boczna elewacja, wznosząca się nad kanałem Raduni, posiada skromny wystrój. Bogaciej dekorowana jest natomiast fasada, w której wykorzystano kontrast między elementami kamiennymi a ceglanym licem muru. Szczyt zdobi typowa dla niderlandzkiego manieryzmu siatka kamiennych taśm imitujących metalowe okucia (ornament okuciowy), a jego kontury tworzą esownice wzbogacone obeliskami i szyszkami. Całość wieńczy, dodany w 1912, wzlatujący orzeł. W dolnej części szczytu, pomiędzy oknami, znajdują się trzy kamienne rzeźby, w środku w formie popiersia, po bokach głowy ukazane z profilu. Gzymsy międzykondygnacyjne oparte są na rzeźbionych popiersiach ludzkich. Godny uwagi jest również kamienny portal z nadświetlem. Sala nr 116 na trzeciej kondygnacji nosi imię zmarłego profesora historii sztuki Konstantego Kalinowskiego Częściowo oryginalne jest wnętrze domu, przede wszystkim piękna balustrada drewnianych schodów z przedstawieniem Zuzanny i starców. Zarządca Obecnie w Domu Opatów Pelplińskich mieści się Instytut Historii Sztuki Wydziału Historycznego Uniwersytetu Gdańskiego. Gościnnie z sal budynku korzystają również studenci Instytutu Archeologii Uniwersytetu Gdańskiego, Zakładu Etnologii UG i Pracowni Religioznawstwa UG oraz koła naukowe tychże jednostek. Przypisy Literatura J. Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2 Dom Opatów Pelplińskich [w:] Encyklopedia Gdańska, Gdańsk 2012, ISBN 978-83-929932-5-4
Dom Oświatowy

Dom Oświatowy (deutsch Bildungshaus) bezeichnet einen Bibliotheksbau in Katowice (Kattowitz, Woiwodschaft Schlesien) in Polen. Das Gebäude wurde von 1928 bis 1934 im Stil der Moderne für die Vorgänger der Schlesische Bibliothek (polnisch Biblioteka Śląska) errichtet und steht seit 1991 unter Denkmalschutz. Geschichte Das Eckhaus steht im Südosten des Stadtbezirks Śródmieście (Innenstadt) an der Ulica Francuska 12. Architekten waren Stanisław Tabeński und Józef Rybicki. Nach dem deutschen Überfall auf Polen wurde es im Stadtplan als Landesbücherei verzeichnet. Die Schlesische Bibliothek zog 1998 in einen Neubau um. Neue Nutzer wurden eine Hochschule für Management und das Woiwodschaftsamt für Denkmalschutz. Ein Teil dient als Bibliotheksmagazin. Das Bauwerk wurde am 31. Oktober 1991 und 30. Juli 2019 unter den Nummern A/1437/91 bzw. A/530/2019 in das nationale Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaften Katowice bzw. Schlesien aufgenommen. Eine Gedenktafel erinnert an die Schlesischen Pfadfinder des Polnischen Verbands (ZHP), die von 1935 bis 1939 dort ihren Sitz hatten. Siehe auch Gebäude der Bank Gospodarstwa Krajowego in Katowice, entworfen von Stanisław Tabeński Literatur Wojciech Janota: Katowice między wojnami. Miasto i jego sprawy 1922–1939. Łódź 2010, ISBN 978-83-7729-021-7. S. 32, 114. Jerzy Moskal: Bogucice, Załęże et nova villa Katowice. Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice 1993, ISBN 83-85831-35-5. S. 45. Weblinks Fußnoten
Dom Oświatowy – Biblioteka Śląska

Dom Oświatowy – Biblioteka Śląska – budynek w Katowicach, położony w centrum miasta przy ul. Francuskiej 12. Jeden z przykładów architektury modernistycznej na Górnym Śląsku. Jego projektantami byli architekci Stanisław Tabeński i Józef Rybicki. Budynek zaprojektowano w 1928 w stylu funkcjonalizmu, ukończono go w 1934 (obiekt był gotowy w stanie surowym w 1930.). Inicjatywę budowy gmachu ze składek członkowskich podjęło Towarzystwo Czytelni Ludowych z siedzibą w Poznaniu. Kiedy prace budowlane sięgnęły pierwszego piętra, zabrakło pieniędzy na ich kontynuację. Sfinansowania reszty podjął się Skarb Śląski pod warunkiem zgody Towarzystwa na przyjęcie zbiorów biblioteki Sejmu Śląskiego. Utworzona w ten sposób Biblioteka Śląska otrzymała w 1934 r. do użytku pierwsze piętro budynku i część piętra drugiego. W obiekcie mieścił się Sekretariat na Górny Śląsk Towarzystwa Czytelni Ludowych, Zarząd Okręgu Śląskiego oraz Oddział Katowice Śródmieście Towarzystwa z Biblioteką i Czytelnią T.C.L. im. Karola Miarki. Po II wojnie Biblioteka zajęła prawie cały budynek, w którym urządzono dwie czytelnie - główną i czasopism, pracownię „śląską”, wypożyczalnię, dwie sale wystawowe na parterze i salę odczytową na drugim piętrze. W latach 1957–1976 w budynku mieścił się również Śląski Instytut Naukowy. W momencie, gdy książnica przeniosła swoje zbiory do nowego gmachu przy placu Rady Europy 1 (w 1998 r.), wynajęła pomieszczenia Śląskiej Wyższej Szkole Zarządzania im. gen. Jerzego Ziętka i Wojewódzkiemu Urzędowi Ochrony Zabytków. Część zbiorów bibliotecznych nadal znajduje się w Domu Oświatowym. Dnia 31 października 1991 budynek wpisano do rejestru zabytków (nr rej.: A/1437/91). We wnętrzu budynku w 2014 odsłonięto tablicę, poświęconą Komendzie Śląskiej Chorągwi ZHP, która mieściła się w tym gmachu w latach 1935–1939. Przypisy Bibliografia Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice – Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993, s. 45. ISBN 83-85831-35-5. Linki zewnętrzne Strona internetowa Biblioteki Śląskiej. bs.katowice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)].
House of the Eagles

The House of the Eagles (Polish: Dom Pod Orłami), also known as the Cooperative Associations Bank Building (Polish: Budynek Banku Towarzystw Spółdzielczych), is a modernist office building in Warsaw, Poland, located at 1 Jasna Street, within the North Downtown neighbourhood. It houses the headquarters of the Cooperative State Council, the Museum of the Cooperative Movement History, and a branch of Bank Pekao. The building was designed by Jan Fryderyk Heurich, and built between 1912 and 1917. It was heavily damaged in 1944 during the Second World War, and was rebuilt and expanded between 1948 and 1950. It is registered on the voivodeship heritage list. History The building was designed in the modernist style by Jan Fryderyk Heurich. It was built between 1912 and 1917 in place of a morgue and cemetery chapel of the Child Jesus Hospital. The building became the headquarters of the Cooperative Associations Bank, which operated until 1946. Its façade was decorated with copper metal sheets decorated with plant motives. Its walls also featured reliefs by Jan Antoni Biernack, titled the Farm Work, and at the top of front corners were installed large sculptures of eagles, made by Józef Zygmunt Otto. The House of the Eagles was heavily damaged in 1944, during the Warsaw Uprising. Additionally, a provisional cemetery for the fallen insurgents was organized at a small square in front of the building. It was rebuilt between 1948 and 1950, and expanded towards Sienkiewicz Street, with the project designed by Barbara Brukalska. The building became the provisional headquarters of the National Bank of Poland, and later one of its branches. On 22 December 1964, a motorized convoy transporting money from the Central Department Store, was attacked and robbed in front of the building, killing two guards, and stealing 1.3 million Polish zloties. It was one of the largest heists in the history of Poland. Currently, the building is the headquarters of the Cooperative State Council, the Museum of the Cooperative Movement History, and a branch of Bank Pekao. Architecture The House of the Eagles is a 6-storey-tall modernist office building, currently housing the headquarters of the Cooperative State Council, the Museum of the Cooperative Movement History, and a branch of Bank Pekao. Its walls also feature reliefs by Jan Antoni Biernack, titled the Farm Work, and its front corners are topped off with two sculptures of eagles, made by Józef Zygmunt Otto. Its façade is also decorated with copper metal sheets decorated with plant motives. Gallery References
Dom Pod Orłami w Warszawie

Dom Pod Orłami lub dom „Pod Orłami“, właśc. gmach Banku Towarzystw Spółdzielczych – zabytkowy budynek znajdujący się przy ulicy Jasnej 1 na rogu z ulicą Zgoda w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Sześciokondygnacyjny budynek projektu Jana Heuricha został wybudowany w latach 1912–1917 dla Banku Towarzystw Spółdzielczych. Powstał w miejscu prosektorium i kaplicy pogrzebowej Szpitala Dzieciątka Jezus. Stanowił przykład wczesnego modernizmu. Autorem rzeźb orłów wieńczących narożniki, od których pochodzi nazwa budynku, był Józef Zygmunt Otto, a reliefów Praca na roli Jan Antoni Biernacki. Elewację obłożono okładziną z blach miedzianych o motywach roślinnych. W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku na skwerze przed budynkiem urządzono prowizoryczny cmentarz. Budynek został silnie uszkodzony w 1944 roku. Podczas powstania warszawskiego na skwerze przed budynkiem ponownie urządzono prowizoryczny cmentarz. Został on częściowo zniszczony jeszcze w czasie powstania. Po wojnie szczątki ofiar pochowanych na skwerze ekshumowano. Budynek został odbudowany w latach 1948–1950 i rozbudowany w stronę ul. Sienkiewicza według projektu Barbary Brukalskiej. Usunięto wtedy płyty miedziane znajdujące się pod oknami i wybito od frontu dwa wejścia. Budynek stał się tymczasową siedzibą centrali Narodowego Banku Polskiego. 22 grudnia 1964 przed mieszczącym się w budynku III Oddziałem Narodowego Banku Polskiego miał miejsce spektakularny napad na konwój przewożący przedświąteczny utarg z Centralnego Domu Towarowego – jeden z największych tego typu napadów w historii PRL. Nieustaleni sprawcy zastrzelili dwóch strażników, a ich łupem padło ponad 1,3 mln złotych. W 1965 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. W 2024 roku, w trakcie inwestycji prowadzonych w kwartale ulic Złotej i Zgody, na placu przed budynkiem natrafiono na szczątki pięciu osób z okresu II wojny światowej. Budynek jest m.in. siedzibą Krajowej Rady Spółdzielczej. Przypisy
Haus zum Wachtelkorb

Das Haus zum Wachtelkorb (poln. Dom Pod Przepiórczym Koszem) ist ein Wohn- und Geschäftshaus in der niederschlesischen Stadt Legnica (dt. Liegnitz) in Polen. Es befindet sich im inneren Block des Liegnitzer Rings mit der Adresse Rynek 38. Geschichte Das Haus zum Wachtelkorb entstand zu Beginn des 16. Jahrhunderts. In der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts wurde das Gebäude im Stil der Renaissance umgestaltet. Dabei erhielt es an der Südfassade Bilder mit einer Sgraffitotechnik, die bis heute erhalten ist. Die Bilder zeigen unter anderem den Triumphzug der Ceres, eine Hirschjagd, Darstellung von Hunden und Katzen sowie allegorische Figuren. Der Name des Hauses leitet sich vom runden Erker an der Südostecke ab. Literatur Kurt Anders: Liegnitz – Wie wir es kannten. Gerda Weber Verlag, Lorch/Württemberg 1979, ISBN 3-87888-036-7, S. 30. Weblinks Kamienica Pod Przepiórczym Koszem - Haus zum Wachtelkorbna portalu polska-org.pl