NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stegny (tor łyżwiarski)

Tor łyżwiarski Stegny – odkryty, sztucznie mrożony tor łyżwiarski do łyżwiarstwa szybkiego, zlokalizowany przy ulicy Inspektowej 1 w Warszawie (osiedle Stegny, w dzielnicy Mokotów), na wysokości 82 m n.p.m.. W latach 1953–1977 funkcjonował jako tor naturalny o wymiarach 400 m x 11 m, a w 1979 r. w jego miejscu oddano do użytku tor mrożony sztucznie, wbudowany według projektu architekta Janusza Kalbarczyka (wcześniej panczenisty). Architektami odpowiedzialnymi za zaprojektowanie całego kompleksu sportowego, w skład którego - oprócz toru i lodowiska wewnętrznego - wchodziły również dwa budynki, byli Elżbieta Jankowska (główny architekt), Czesław Molenda, Andrzej Ryba, Zbigniew Cis-Bankiewicz i Franciszek Ukleja z Biura Projektów Budownictwa Komunalnego „Stolica”. Pierwsze zawody testowe zorganizowano na nim w dniach 15–16 grudnia 1979. Tor otrzymał wyróżnienie w konkursie Mister Warszawy 1980. W dniach 30 listopada–1 grudnia 1991 odbyły się na nim zawody Pucharu Świata w łyżwiarstwie szybkim kobiet sezonu 1991/92 (na czterech dystansach: 500 m, 1000 m, 1500 m, 3000 m) i była to pierwsza w historii impreza tej rangi zorganizowana w Polsce. Obiekt stanowi własność miasta stołecznego Warszawa. Pierwotnie zarządzany był przez Warszawski Ośrodek Sportu i Rekreacji (WOSiR), a następnie przez Stołeczne Centrum Sportu Aktywna Warszawa (SCSAW), będąc jednym z czterech działających sztucznych torów łyżwiarskich w Polsce. Łyżwiarstwo szybkie Na przestrzeni lat na torze Stegny odbyło się wiele zawodów rangi mistrzowskiej. Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 1989 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 1991 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2003 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2005 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2007 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2008 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim na Dystansach 2009 Mistrzostwa Polski w Łyżwiarstwie Szybkim w Wieloboju 2011 Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Tor łyżwiarski Stegny na um.warszawa.pl
Herby Stare railway station

Herby Stare is a Polish railway station, located north of the Upper Silesian Industrial Area, along the major Częstochowa - Lubliniec line, in the Lubliniec County of the Silesian Voivodeship. Less than 2 kilometres northeast lies its twin station Herby Nowe, located along the Polish Coal Trunk-Line line. Both stations are connected with each other by a line built in 1926. See also Gmina Herby External links A webpage about Herby Nowe and Herby Stare junction
Herby Stare

Herby Stare – stacja kolejowa w Herbach, w województwie śląskim, w Polsce. Na stacji zatrzymują się wyłącznie pociągi osobowe Kolei Śląskich. Ruch pasażerski Historia Pomysł budowy stacji w Herbach powstał wkrótce po wybudowaniu Drogi Żelazno Warszawsko-Wiedeńskiej z Warszawy do Sosnowca. Akcjonariat Kolei Prawego Brzegu Odry, budującej połączenie Wrocławia z Katowicami, chciał przez połączenie tych dwóch linii skrócić drogę transportu towarów przewożonych przez granicę prusko-rosyjską. W 1854 roku pomysł poparł cesarz Mikołaj I Romanow, ale realizację linii Częstochowa-Herby zablokowali właściciele linii wiedeńskiej, którzy obawiali się spadku dochodów. Do pomysłu próbowano wrócić w roku 1867, ale bezskutecznie. 1 stycznia 1892 roku oddano natomiast linię łącząca stację Lubliniec z Herbami Pruskimi, którą w październiku 1894 przedłużono do Fosowskiego, co dało połączenie z Opolem. W 1900 roku powstało towarzystwo budujące kolej częstochowsko-herbską, ale z powodu problemów w porozumieniu z władzami DŻWW zdecydowano o budowie wąskotorowej linii kolejowej, niemającej połączenia z linią wiedeńską. Budowę zrealizowano ostatecznie w latach 1901–1903, wtedy też powstał po rosyjskiej stronie granicy dworzec Herby Ruskie. Połączenie z obu herbskich stacji zbudowano w 1905 roku, gdy do niemieckiej stacji przedłużono linię wąskotorową, a do rosyjskiej normalnotorową. W 1911 roku linia po rosyjskiej stronie granicy została przekuta na szerokotorową z powodu budowy Kolei Herbsko-Kieleckiej, a w czasie okupacji Kongresówki Niemcy przekuli ją ponownie, tym razem na rozstaw normalny. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości stację nazwano początkowo Herbami Granica, a później Herbami Śląskimi, podczas gdy Herby Ruskie przemianowano na Herby Polskie, a następnie na Herby Stare. W 1940 roku niemiecki okupant wyłączył z eksploatacji Herby Stare i przeniósł tę nazwę na Herby Śląskie, co może obecnie prowadzić do pomyłek przy identyfikacji obu stacji. Ten stan rzeczy utrzymał się do dziś. Zobacz też Herby Nowe Herby Stare – inna stacja o tej nazwie Przypisy Bibliografia Józef Andrzej Bossowski, Zdzisław Urbański: Historia kolei Herby-Częstochowa. Częstochowa: Cmyk-Art, 2002. ISBN 83-917138-5-7. Józef Andrzej Bossowski: 100 lat kolei Herby-Częstochowa. Częstochowa: 2003. Jan Myrcik: Olszyna. Rys historyczny, dzieje oświaty, życie parafialne. Koszęcin: 1998, s. 16–34. ISBN 83-909233-1-9. Linki zewnętrzne Herby Stare, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Historia linii kolejowej Częstochowa – Herby [online], Muzeum historii kolei w Częstochowie [dostęp 2012-02-21] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-04] (pol.). Józef Andrzej Bossowki: Dworce kolejowe w Częstochowie
Хербы-Старе

Хербы-Старе (пол. Herby Stare) — узловая железнодорожная станция в селе Хербы в гмине Хербы, в Силезском воеводстве Польши. Имеет 3 платформы и 5 путей. Станция в селе построена под названием Гербы (нем. Herby) в 1892 году, когда эта территория была в составе Германской империи, вблизи границы Российской империи. Сначала это была конечная станция на железнодорожной линии, идущей от станции Люблинец. В 1905 году линию, ведущую от Люблинеца, продолжили в восточном направлении, доводя её до конечной станции Гербы-Русские узкоколейной (ширина колеи 1067 мм) железной дороги Ченстохов — Гербы, которая была уже за границей, на территории Российской империи. Название станции Гербы поменяли на Гербы-Прусские. На станции Гербы-Прусские был расположен железнодорожный пограничный переход Прусские-Гербы — Русские-Гербы из Германской империи в Российскую империю. В 1911 г. железнодорожная линия Ченстохов — Гербы была перешита на широкую колею (1524 мм). После обретения Польшей независимости, эта территория вошла в состав Польской республики, станция была переименована в Гербы-Шлёнске. В 1946 г. станция переименована на Гербы-Старе. Литература 100 lat kolei Herby-Częstochowa / Józef Andrzej Bossowski. — Częstochowa: Józef Andrzej Bossowski, 2003. Historia kolei Herby-Częstochowa / Józef Andrzej Bossowski, Zdzisław Urbański. — Częstochowa: Cmyk-Art, 2002. ISBN 8391713857 Olszyna: rys historyczny, dzieje oświaty, życie parafialne / Jan Myrcik. — Koszęcin: Jan Myrcik, 1998. ISBN 8390923319 Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации и фотографии в базе fotopolska.eu (пол.)
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Pyrzanach

Kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Pyrzanach – katolicki kościół parafialny, znajdujący się w Pyrzanach, gmina Witnica. Historia do 1945 (stare kościoły) Pierwsze wzmianki o możliwości istnienia świątyni we wsi pochodzą z 1718. Po jego pożarze (1769), zbudowano w 1778 nowy kościół w zmienionej lokalizacji (centrum wsi). Był to obiekt filialny, podporządkowany parafii w Tarnowie, gdzie rodzina Zimmermannów zbudowała świątynię parafialną dla robotników swojej huty. Oba kościoły pyrzańskie (stary i nowy) miały konstrukcję ryglową. Kilka lat od budowy we wsi ulokowano parafię. W 1840 kolejny pożar strawił świątynię. Wkrótce została ona odbudowana i istniała do roku 1900, kiedy to została rozebrana, a staraniem pastora Paula Rohrlacha wzniesiono kolejną - ceglaną. Podczas działań wojennych w 1945 kościół uległ uszkodzeniu. Rozebrano też jego wieżę, która utrudniała lądowanie samolotów na pobliskim lotnisku polowym. Historia po 1945 (nowy kościół) Po wojnie wieś zasiedlili przede wszystkim przesiedleńcy ze wsi Kozaki (okolice Lwowa), którzy tworzyli zwartą społeczność, a ich przywódcą był ksiądz Michał Krall, który starał się o przejęcie dawnego zboru, na co nie wyrażały zgody władze komunistyczne. Zezwolono na adaptację do celów religijnych dawnej gospody, stojącej w północnej części wsi. Przebudowano ją, nakryto blaszanym dachem i postawiono ołtarz w kształcie groty z figurą Matki Boskiej. Za wyposażenie służą do dziś sprzęty kościelne przywiezione z Kozaków oraz podarowane przez amerykańską Ligę Katolicką. Nowy kościół poświęcono 27 sierpnia 1945. Ruiny starej świątyni z czasem rozebrano - do dziś w centrum wsi stoją jej fundamenty wraz z obeliskiem ku czci ks. Kralla. Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulikowie (mały)

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulikowie. Znajduje się poniżej kościoła parafialnego pod tym samym wezwaniem. Historia Świątynia została wzniesiona w 1867 roku dla katolickich mieszkańców Sulikowa. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim i zaprojektowany w pracowni bliskiej uczniom Karla Friedricha Schinkla. Świątynia charakteryzuje się oryginalnym stanem zachowania, architektoniczną jakością i stylistyczna jednością. Materiał i forma – bryły i wystroju kościoła są typowe dla architektury neogotyckiej. Przypisy
Kościół Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie

Kościół Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Szklarska Poręba diecezji legnickiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w stylu neoromańskim w latach 1884-1886, poświęcono ją w dniu 8 września 1887 roku. Budowla została ufundowana przez właściciela Cieplic Śląskich-Zdroju, Schaffgotscha, który wypełnił tym samym wcześniej złożony ślub. Od października 1945 roku opiekę nad świątynią sprawują franciszkanie konwentualni z krakowskiej prowincji. W latach pięćdziesiątych XX wieku kościół został wymalowany. Nieco później została w nim umieszczonych kilka obrazów namalowanych przez mieszkającego w Szklarskiej Porębie artystę malarza, Wlastimila Hofmana, m.in. znajdujący się w ołtarzu głównym Chrystus z Eucharystią na tle Szrenicy Wyposażenie W kościele jest umieszczony obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, poświęcony przez papieża Piusa X. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Bożego Ciała oo. Franciszkanów - Katholische Kirche na portalu polska-org.pl
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Świerkocinie

Kościół pw. Matki Boskiej Różańcowej w Świerkocinie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Świerkocinie (powiat gorzowski). Wybudowany pierwotnie jako świątynia protestancka w 1848 i zachowany częściowo w oryginalnym kształcie stanowi pamiątkę osadnictwa na błotach nadwarciańskich. Przynależy do parafii w Pyrzanach. Historia Wieś była osadą dla kolonistów fryderycjańskich, zagospodarowujących błota nadwarciańskie. Do niewiele wcześniej założonej wsi w 1774 sprowadzono 42 robotniczo-rzemieślnicze rodziny kolonistów, których osadzono w bliźniaczych domkach i uposażono niewielkimi działkami na działalność rolniczą. 12 czerwca 1780 (po sześciu latach urządzania się w nowej wsi), 41 tutejszych kolonistów, korzystających dotąd ze świątyni w Pyrzanach, zwróciło się do króla z prośbą o pomoc finansową na budowę własnego kościoła, jednak król ufundował tylko dom dla nauczyciela, którego duża izba mogła być wykorzystywana jako szkoła oraz sala modlitw. W 1784 i 1795 dokumenty wspominały o kościele, ale porównanie z innym dokumentem z 1805 prowadzi do wniosku, że w obu wypadkach prawdopodobnie mowa była w istocie o sali modlitw w budynku szkolnym. Przyjmuje się, że budynek współcześnie istniejącego kościoła powstał jako świątynia protestancka w konstrukcji szkieletowej w latach 1846-1848, choć badacze proponują także rok 1857. W 1895 zachodnią ścianę przebudowano, nadając jej charakter neogotycki, eliminując z niej mur pruski i wznosząc fasadę z cegły. Szczyt ozdobiono fryzem arkadkowym, wejście główne umieszczono na osi, flankując je ostrołukowo zwieńczonymi oknami. W 1934 otynkowano pozostałe ściany. Świątynia zatraciła wówczas swój pierwotny wygląd. Obiekt zdewastowali (wraz z organami) żołnierze radzieccy, przekraczający w tym rejonie Wartę w 1945. Jako katolicki kościół konsekrowano 5 października 1945. Część jego wyposażenia, w tym obraz Matki Boskiej Różańcowej poświęcony w roku 1910, pochodziła ze świątyni we wsi Rychcice (ukr. Рихтичі) na terenie dzisiejszej Ukrainy i trafiła w nowe miejsce wraz z przesiedlonymi stamtąd rodzinami, które osiadły w Świerkocinie. Architektura Mimo zmian kościół posiada oryginalny, prostokątny rzut oraz dach dwuspadowy (wtórnie pokryty blachą ocynkowaną). Salowa świątynia zachowała też na trzech ścianach empory, co w przypadku tego rejonu nie było regułą – katolicy często usuwali je po 1945. Fasady boczne są pięcioosiowe, z dwupoziomowym układem okien. W elewacji wschodniej (szczytowej) zamurowano dolny poziom okien. Po II wojnie światowej wymieniono stolarkę okienną i ułożono nową posadzkę z lastriko (wcześniejsza była ceglana). Z oryginalnego wyposażenia pozostał żyrandol oraz ołtarz ambonowy, z którego jednak wymontowano kosz. Kościołowi towarzyszy stalowa dzwonnica. Przy wejściu wisi żeliwna płaskorzeźba przedstawiająca Ostatnią Wieczerzę. Galeria Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szklarskiej Porębie

Kościół Świętego Maksymiliana Marii Kolbego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Szklarska Poręba diecezji legnickiej. Historia Jest to budowla wzniesiona w latach 1889 roku z granitu i piaskowca. Budowę rozpoczęto w 1888 roku. Wybór materiału i prostą formę budowli uzasadniono odpornością materiału na klimat górski, duże opady śniegu i trudnością z prowadzeniem bieżących remontów, spowodowaną brakiem rzemieślników. Projektantem był Richard Plüddemann – to jeden z zaledwie dwóch znanych projektów tego architekta wykonanych dla prywatnych inwestorów w czasie sprawowania funkcji wrocławskiego miejskiego radcy budowlanego. Prostota artystycznego wyrazu kaplicy miała – według autora – stanowić kontrast dla „zmanierowanej miejskiej architektury”. Ufundował ją hrabia Ludwig Graf von Schaffgotsch. Można również znaleźć informację, że budowa była ufundowana ze środków zebranych podczas letnich koncertów, z dobrowolnych składek, zbiórek i fundacji miłośników Szklarskiej Poręby. Przypuszcza się, że cesarz Wilhelm II z małżonką Augustą Wiktorią ufundowali elementy wyposażenia: ambonę – ofiarował cesarz, ołtarz – cesarzowa, witraż w apsydzie – małżonka zmarłego cesarza Fryderyka. Ze spadku po zmarłej cesarzowej Auguście ufundowano lichtarze. Bryła została zdominowana przez wieżę, której dwuspadowy dach został zwieńczony smukłą latarnią w kształcie ostrosłupa, przerwaną galeryjką, charakterystyczną dla twórczości projektanta. Początkowo miała być przeznaczona dla katolików, jednak została przekazana protestantom. Po zakończeniu II wojny światowej nie odprawiane były już w niej nabożeństwa, natomiast sama świątynia była przekazywana przez ówczesne władze państwowe kolejno różnym wyznaniom i sektom. Przez te wszystkie lata budowla była opuszczona i nadal grabiona, szabrowana, niszczona. Dopiero w dniu 12 lutego 1980 roku parafia Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie wykupiła świątynię. Parafianie razem z proboszczem ojcem Maksymilianem Januszkiewiczem szybko rozpoczęli odbudowę kościoła. W dniu 14 sierpnia 1983 roku ksiądz kardynał Henryk Gulbinowicz z Wrocławia w odzyskanej i odnowionej świątyni odprawił pierwszą mszę świętą, poświęcił ją i nadał wezwanie św. Maksymiliana Marii Kolbego, franciszkanina konwentualnego, męczennika z Oświęcimia. Dekretem biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka z dnia 29 czerwca 1998 roku przy kościele została utworzona parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego – Evangelische Kapelle na portalu polska-org.pl
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Podjeninie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Podjeninie – katolicki kościół filialny znajdujący się w Podjeninie (powiat gorzowski). Przynależy do parafii św. Jana Chrzciciela w Bogdańcu. Architektura Świątynia zbudowana w 1865 na planie prostokąta, murowana z cegły ceramicznej, z wyodrębnionym prezbiterium i wieżą zwieńczoną strzelistym hełmem. Posiada interesujący układ przestrzenny wnętrza z emporami oraz zachowanymi w znacznej mierze neogotyckimi detalami architektonicznymi i rzeźbiarskimi. Remontowany w 1913 i 2014. Otoczenie Świątynię otacza czynny cmentarz ze starą kwaterą ewangelicką. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Ożannie

Kościół św. Antoniego w Ożannie – rzymskokatolicki kościół filialny Parafii Tarnawiec w Ożannie, w województwie podkarpackim. Wybudowany w latach 1989-1993 wg projektu Stanisława Zarycha. Na sygnaturce umieszczono dzwon z napisem: „Niech głos mój sumienia nasze budzi”. Budowę kościoła poprzedziło wybudowanie prowizorycznej drewnianej kaplicy. Wznoszenie murów zapoczątkował ks. wikary Antoni Krzysik i dla podkreślenia jego wniesionych zasług nowa świątynia otrzymała patrona. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Eugeniusza de Mazenod w Zagórzu-Dolinie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Eugeniusza de Mazenod w Zagórzu–Dolinie – świątynia na obszarze dzielnicy Dolina miasta Zagórza. Kościół został zbudowany w 1836, a jego fundatorką była Gabriela Wenzlar (tudzież Wetzlar) z domu Lincker, która w połowie XIX wieku była właścicielką ziemską w Dolinie (zm. 1864, w kościele zostało umieszczone jej epitafium). Został przekształcony w cerkiew greckokatolicką Matki Boskiej Opieki. Od 1946 ponownie świątynia rzymskokatolicka. Budynek jest drewniany. W 1965 kościół był remontowany. Świątynia, funkcjonująca jako kościół pw. Opieki NP Marii w 1972 został włączony do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka w jego nowych granicach administracyjnych (istniejących do 1977). Przynależy jako kościół filialny do parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zahutyniu (Dekanat Sanok II). Przypisy Bibliografia Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 320, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Ewa Śnieżyńska-Stolot, Franciszek Stolot: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. I: Województwo krośnieńskie (zeszyt 2: Lesko, Sanok, Ustrzyki Dolne i okolice). Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1982, s. 16-17. ISBN 83-221-0158-9. Dolina. zagorz.pl. [dostęp 2016-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-05)].
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Szklarskiej Porębie

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie. Historia Jest to dawna świątynia ewangelicka wzniesiona według projektu i pod nadzorem Christiana Feistesa, inspektora budowlanego zarządu dóbr rodziny Schaffgotschów. W listopadzie 1755 roku, czyli w niewiele ponad rok od rozpoczęcia prac budowlanych, świątynia została poświęcona. W 1759 roku w kościele zostały zamontowane pierwsze organy. Dalsza rozbudowa świątyni prowadzona była w latach 1786–1787, o czym informuje data "1786" wykuta na zworniku nad drzwiami prowadzącymi od strony północnej. Budowla otrzymała dodatkowe wyposażenie takie jak: zawieszony przed ołtarzem głównym wielki lichtarz misternie wykonany z bezbarwnego szkła ołowiowego i ufundowany przez szklarskoporębskich hutników i szlifierzy, który został wykonany pomiędzy 1770 a 1790 rokiem, drewniana chrzcielnica, kazalnica i liczne obrazy. W 1821 roku Carl Anton Mallickh, mistrz budowlany rodziny Schaffgotschów zbudował od strony zachodniej wieżę w stylu klasycystycznym nakrytą barokowym dachem hełmowym z podwójną latarnią. Na wieży zostały zawieszone trzy spiżowe dzwony podarowane w 1826 roku przez króla Prus Fryderyka Wilhelma III, które po raz pierwszy zabrzmiały w noc sylwestrową 1826/1827 roku. W 1859 roku zostały ufundowane nowe organy kupione w dużej części ze skromnych ofiar parafian i zostały zbudowane przez firmę braci Schlag ze Świdnicy. Wyposażenie Organy posiadają 21 regestrów muzycznych: 4 górne, 11 dolnych i 6 pedałów nożnych i zachowały oryginalny stół gry. Organy te działają do dziś. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia zachowała pierwotne wyposażenie wnętrza w stanie nietkniętym i odtąd jest używany przez parafię rzymskokatolicką Bożego Ciała jako kościół filialny. Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Serca NMP - Evangelische Kirche Niederschreiberhau na portalu polska-org.pl Przypisy
Kościół św. Stanisława w Kolonii Polskiej

Kościół św. Stanisława w Kolonii Polskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kolonii Polskiej, w województwie podkarpackim. Wybudowany w latach 1910–1914 wg projektu Czesława Domańskiego i Franciszka Michalskiego na planie prostokąta z węższym prezbiterium od zachodu, przy którym zakrystia od południa, skarbczyk od północy i z wieżą „wtopioną” w fasadę wschodnią wyrastającą dwoma kondygnacjami ponad dach korpusu nawowego. Ołtarz główny wykonał Edward Toth a mensę kamienną w stylu romańskim sprowadzono z kaplicy Czartoryskich na Wawelu. Cztery obrazy do ołtarza głównego (Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa – w centrum oraz św. Jana Ewangelisty i św. Kazimierza – po bokach) malował Jan Narcyz Korybut Daszkiewicz, uczeń Jana Matejki. Witraże w prezbiterium przywieziono z Hotelu – pałacu Lambert w Paryżu. W 1960 roku wybudowano dzwonnicę. Przypisy
Maria Rosenkranz (Szklarska Poręba)

Die Friedhofskirche Maria Rosenkranz (polnisch Kościół Matki Bożej Różańcowej) in Szklarska Poręba (deutsch Schreiberau) im Powiat Karkonoski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen ist die älteste erhaltene Kirche der Stadt. Die Kirche gehört zur römisch-katholischen Pfarrei Corpus Christi (Kościół Bożego Ciała). Eine erste Wallfahrtskapelle aus Holz wurde um 1488 erbaut, als Corpus-Christi-Kirche geweiht und erstmals 1488 erwähnt. Aus dem Pfarrarchiv in Sobieszów (Hermsdorf) geht hervor, dass dort einmal im Monat eine Heilige Messe gefeiert wurde. Während der Reformation wurde vermutlich ab etwa 1639 an dieser Stelle eine steinerne Kirche von Protestanten erbaut. Erst nach Ende des Dreißigjährigen Kriegs gingen die evangelischen Kirchen im Herzogtum Schweidnitz durch ein Dekret des böhmischen Landesherrn Kaiser Ferdinand III. in die Hände der Katholiken über. Der Bau wurde bis 1650 fortgesetzt, worauf das Datum über dem Eingangsportal hinweist. Die Kirche wurde am 22. Februar 1654 der Propstei Warmbrunn übergeben und in ihrer heutigen Form 1655 fertiggestellt. Sie wurde 1888 umgebaut. Hauptaltar und Kanzel stammen aus dem zweiten Viertel des 17. Jahrhunderts. An den Außenwänden befinden sich Epitaphien verstorbener Mitglieder der Glasmacherfamilie Preußler (u. a. C. C. Preußler, † 1803). Quellen Die älteste Kirche in Schreiberhau. In: Wochenblatt. VdG Medien, abgerufen am 15. Mai 2025.
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Szklarskiej Porębie

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Bożego Ciała w Szklarskiej Porębie. Historia Obecna, niewielka świątynia została zbudowana jako cmentarna około 1650 roku, ale później była wielokrotnie przebudowywana. Jest to pierwszy i najstarszy kościół katolicki w mieście. W XVIII wieku świątynia ta była użyczana protestantom na nabożeństwa, do czasu, aż zbudowali oni, dzięki pomocy katolików, swoją własną świątynię. Obecnie budowla jest remontowana. Wyposażenie We wnętrzu zachował się drewniany, częściowo polichromowany ołtarz główny w stylu manierystycznym. Przypisy