NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zespół Parkowo-Pałacowy Schöna

Park Schöna – zabytkowy park w stylu angielskim w Sosnowcu założony w 1885 roku, zaprojektowany w stylu neoromantycznym wokół zespołu pałaców: Ernsta i Wilhelma, stojących przy ul. Chemicznej 12 - 16. Historia Park założony w 1884 roku przez braci Schönów jako otoczenie pałaców. Niegdyś rozległy, obecnie zajmuje obszar o wielkości 5,6 hektara. Ograniczony od strony południowej zabudowaniami fabrycznymi, od północnej – drogą szybkiego ruchu, na wschodzie przylega do ul. Chemicznej, a od strony zachodniej sąsiaduje z ogródkami działkowymi. Został ukształtowany w typie pretzelgarten, który charakteryzował się sinusoidalnym układem alei i przenikających się wnętrz parkowych. Jako część parku na jego skraju przy fabryce wybudowano neoromantyczne elementy architektoniczne: mury, ruiny i groty, a także domki dla służby. W 1901 roku powstał domek ogrodnika, a także szklarnie. Większość tych elementów parku, w tym XIX-wieczny układ alei, uległa zniszczeniu. Staw, który stanowił główny element założenia, zlikwidowano po 1945 roku. Park Drzewostan Parku Schöna składa się z drzew należących do 41 gatunków, w tym 8 gatunków drzew iglastych. Jedenaście z nich posiada status pomników przyrody. Wśród drzewostanu znajdziemy: klon srebrzysty, topola czarna, dąb czerwony, dąb błotny, skrzydłorzech kaukaski, wiąz szypułkowy, klon pospolity, orzech czarny, świerk kłujący, platan klonolistny, tulipanowiec amerykański. Występuje tutaj 15 różnych gatunków krzewów, między innymi: morwa biała. Zabudowania Pałac główny, pałac ojca - aktualnie budynek pałacu jest siedzibą Urzędu Stanu Cywilnego w Sosnowcu tzw. Pałacu Ślubów. Natomiast w podziemiach istnieje restauracja; Pałacu Wilhelma, pałac syna – piwnice zaadaptowano na pomieszczenia Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej Intertex: znajdują się tam salki treningowe ze stołami do gry w tenisa stołowego, mini-siłownia oraz pomieszczenia biurowe zarządcy; Dom ogrodnika; Budynek gospodarczy; Infrastruktura Historyczna zabudowa parku: grota, pawilon orientalny; Na terenie parku znajdują się także dwa korty tenisowe. Galeria Zobacz też Pałac Franza Schöna Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum w Sosnowcu: Park Schönowski. Ośrodek Działań Ekologicznych "Źródła", Parki i ogrody: Park Schöena w Sosnowcu.
Park Sielanka w Łodzi

Park Sielanka – miejski teren rekreacyjny, znajdujący się na obszarze Nowego Rokicia w Łodzi, pomiędzy ulicą Pabianicką, Augusta Cieszkowskiego i Aleją Jana Pawła II, w niedalekim sąsiedztwie Ronda Lotników Lwowskich i Parku Wenecja. Opis Autorzy książki Parki Łodzi (red. Jakub Mowszowicz, Łódź 1962) twierdzą, iż park powstał jeszcze w XIX wieku i obejmuje dawny park przypałacowy Ferdynanda Königa oraz Ogród Wypoczynkowy "Sielanka". Znajdujący się tu Pałac Ferdynanda Königa (ul. Pabianicka 49) jest obecnie przeznaczony na cele mieszkaniowe, zaś druga z willi, czyli Pałac Ryszarda Königa (ul. Pabianicka 55) jest dawną siedzibą Hufca ZHP Łódź-Górna. W parku żyją m.in. kaczki ze względu na na dwa płytkie zarybiane przez wędkarzy stawy. Te, zasilane wodą z wodociągów miejskich, zostały modernizowane w 1999 roku, kiedy to umocniono ich brzegi oraz oczyszczono dno. Ponadto w parku od strony Ronda Lotników Lwowskich, znajduje się wybudowany pod koniec lat 90. XX wieku plac zabaw, a także stoły do ping-ponga. W środkowej części usypana jest górka saneczkowa, a w południowo-zachodniej części usytuowane jest boisko do piłki nożnej. Zobacz też Parki w Łodzi Łódzki Ogród Botaniczny Palmiarnia Łódzka Miejski Ogród Zoologiczny w Łodzi Bibliografia Park Sielanka. lodz.parki.org. [dostęp 2012-03-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-10)].
Park Skowroni

Park Skowroni (dawniej: park XXX-lecia PRL) – park położony w południowej części Wrocławia, na osiedlu Gaj. Powierzchnia parku wynosi około 25 ha. Obecna nazwa parku obowiązuje na podstawie § 1 pkt 11 uchwały nr LXXI/454/93 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku w sprawie nazw parków i terenów leśnych. Za park odpowiada Zarząd Zieleni Miejskiej we Wrocławiu. Położenie Od północy park zamyka aleja Armii Krajowej, odcinając niewielki drzewostan, za którym znajduje się Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji, w tym między innymi lodowisko i korty tenisowe, a za nimi Park Generała Władysława Andersa. Ta część parku położona jest wzdłuż ulicy Spiskiej, stanowiącej na tym odcinku parkowy deptak pieszo-rowerowy. Wschodnią granicę stanowi granica osiedla Gaj i osiedla Borek. Dalej na południe znajduje się Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze, cmentarz parafialny parafii Świętego Maurycego oraz kompleks ogródków działkowych położonych wzdłuż ulicy Spiskiej. Park rozpościera się pomiędzy ogródkami a osiedlem przy ulicy Ślężnej i terenem Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej. Kończy się przy ulicy Weigla. Na wschodzie znajduje się nowa Akademia Medyczna, a na zachodzie Szpital Wojskowy. Park został utworzony w 1967 r. Powstał w miejscu zlikwidowanych przedwojennych cmentarzy: katolickiego i ewangelicko-luterańskiego. Atrakcje W parku zlokalizowano obiekty służące rekreacji i aktywnemu wypoczynkowi, między innymi: wytyczono ścieżkę biegową, wybudowano w 2001 ogólnodostępną siłownię na wolnym powietrzu, urządzono plac zabaw dla dzieci, wybudowano w 2017 boisko do siatkówki plażowej, trwa budowa (2019 r.) boiska do piłki nożnej. Od 2020 dostępna jest nowoczesna, mozaikowa toaleta publiczna – wandaloodporna, z grającą muzyką. Zobacz też Zieleń miejska we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park Skowroni w Wikimapii
Парк Солвей (Краков)

Парк Солве́й (пол. Park Solvay) — городской парк, находящийся в краковском историческом районе Борек-Фаленцкий административного района Дзельница IX Лагевники-Борек-Фаленцкий. Парк расположен на обеих сторонах улицы Костюшковцув. На востоке естественной границей парка является ручей Урвиско, а с западной стороны парк ограничен улицами Юлиана Урсына Немцовича и Живецкой. Парк находится возле бывшего содового завода Solvay, от которого он 3 июня 1988 года получил своё официальное наименование. В 1909—1912 годах в этой части Борека-Фаленцкого стал формироваться жилой массив для рабочих завода Solvay. Парк был заложен в 20-е годы XX столетия как один из элементов местной социальной структуры. До Второй мировой войны он находился под управлением завода. В это же время в парке были построены футбольная и детская площадки. После войны был передан городскому муниципалитету. Парк классифицируется как Лесной парк. В настоящее время площадь парка составляет 11,01 гектаров и разделяется на три части под названиями «Сосновый участок», «Болотный участок» и «Лесной участок». В парке произрастают 25 видов деревьев и 15 видов кустарников. На Сосновом участке произрастает сосна обыкновенная, являющаяся остатком исчезнувшего естественного борковского леса. По краям парковых аллей произрастает липа широколистная. В этой же части произрастают калина корейская, два дерева магнолии, канадский и пирамидальный тополь, граб, каштан, ясень, боярышник и белая акация. Самым старым деревом на этом участке является ясень с диаметром ствола 4,05 метра и высотой около 35 метров. На Лесном участке произрастают дуб обыкновенный и дуб красный, берёза, граб, тополя, акация, лещина турецкая и несколько магнолий. Самым старым деревом на этом участке является канадский тополь с диаметром ствола 4,47 метра. Из травянистых растений самыми распространёнными являются клевер, одуванчик и ромашка. На Болотном участке оборудованы различные спортивные площадки и места отдыха. Примечания Ссылки Информация Архивная копия от 10 января 2014 на Wayback Machine (пол.)
Park Stabłowicki

Park Stabłowicki – park położony we Wrocławiu, na osiedlu Stabłowice, w rejonie ulic Stabłowickiej i Głównej. Obecna nazwa parku obowiązuje na podstawie § 1 pkt 13 uchwały nr LXXI/454/93 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 roku w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Powierzchnia parku wynosi około 5,5 ha. Park ten założony został jako park prywatny, po roku 1892, na terenie wokół wybudowanej w tym miejscu willi pałacowej. Po wschodniej stronie parku przepływa rzeka Bystrzyca. Projekt parku został oparty na typowej dla rozlewiska tej rzeki roślinności i krajobrazie, był utrzymany w stylu naturalistycznym, łączącym cechy prywatnego arboretum należącego do właściciela parku – botanika Karla Lauterbacha. Budynek mieszkalny usytuowany był w centrum parku. Przed nim znajdował się podjazd i gazon. Na osi północ–południe utworzono aleję prowadzącą do części gospodarczej i ogrodniczej. Późniejszym właścicielem parku był architekt Heinrich Lauterbach (1893–1973). Obecnie nie istnieje ani budynek willi, ani ogrodzenie wraz z ozdobną bramą. W okresie powojennym, park ten, podobnie jak kilka innych parków przypałacowych, został zamieniony na park miejski, ogólnodostępny. W parku rośnie platan klonolistny (Platanus x acerifolia), nad rzeką wiąz szypułkowy (Ulmus laevis), a na obrzeżach parku rośnie dąb szypułkowy (Quercus robur), które ustanowione zostały pomnikami przyrody. Zobacz też Parki we Wrocławiu Pomniki przyrody we Wrocławiu Uwagi Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.).
Park Stanisława Moniuszki w Poznaniu

Park Stanisława Moniuszki w Poznaniu (dawniej Park J.W.Goethego, w latach 1919–21 Park Miejski) – zabytkowy park o powierzchni 2,2 ha położony w centrum Poznania, zlokalizowany między ulicami Libelta, Noskowskiego, Chopina i Al. Niepodległości. Historia Obok Parku Wilsona jest to najstarszy tego typu obiekt w mieście. Powstał w około 1870 roku jako ogród prywatny, w 1905 roku został odkupiony od radcy Fehlana przez miasto i zamieniony na ogród publiczny (wówczas miał 1,7 hektara i potocznie nazywany był Parkiem Fehlana). Od tego czasu był kilkakrotnie przebudowany (m.in. wymieniono ogrodzenie drewniane na metalowe, dosadzono rododendrony, azalie pontyjskie, portugalskie śliwy wawrzynowe i magnolie). Oficjalne udostępnienie odbyło się 2 sierpnia 1905. Wejście główne umieszczono u zbiegu ulic Libelta i Chopina. W 1907, w 75. rocznicę śmierci Goethego, otrzymał imię tego twórcy. W 1913 w centrum założenia posadowiono rzeźbę W kąpieli autorstwa Maxa Klingera, zakupioną w 1908 ze środków żydowskiej fundacji Samuela Jaffego. Była to jedna z czterech brązowych kopii oryginału stojącego w Muzeum Miejskim w Lipsku. Obecny wygląd parku datuje się na rok 1946, kiedy to otwarto go po silnych zniszczeniach wojennych (toczyły się tutaj ciężkie boje o Cytadelę). Kwietniki zastąpiono wtedy rozległymi trawnikami, buki przetrzebiła artyleria. W wyniku powojennych zaniedbań i mrozów wyginęły zasadzone w nim wcześniej magnolie, różaneczniki, żywotniki i cyprysiki. Na obecny drzewostan parku składają się grab, dęby szypułkowe i grochodrzewy. W latach 1953–1955 gnieździło się w nim 10 gatunków ptaków – szpaki, kosy, sikory, muchołówki, pleszki oraz pokrzewka czarnołbista. Na terenie parku znajduje się pomnik Stanisława Moniuszki z 1924 roku, wykonany przez Marcina Rożka – dar Związku Śpiewaków i prezydenta Cyryla Ratajskiego (zniszczony przez nazistów i odbudowany po wojnie przez Edwarda Haupta). W 1923 roku odsłonięto w parku popiersie Fryderyka Chopina, które w 1961 roku przeniesiono do parku jego imienia. Przy ul. Chopina przez wiele lat funkcjonował konsulat USA, którego okolice były nieformalnym miejscem spotkań opozycji w czasach PRL. Przy tej samej ulicy stoi dom, w którym mieszkał Cyryl Ratajski (upamiętnia to stosowna tablica). Zobacz też Stanisław Moniuszko Przypisy Bibliografia Piotr Maluśkiewicz Włodzimierz Łęcki: Poznań od A do Z. Poznań: KAW, 1986, s. 102-103. ISBN 978-83-03-01260-9. Helena Szafran: Miasto Poznań i okolica. Poznań: Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, 1959, s. (seria "Wielkopolska w Oczach Przyrodnika", nr 3). Praca zbiorowa: Poznań – spis zabytków architektury. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2004, s. 48. ISBN 83-89525-07-0. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000. Poznań: CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, 2008. ISBN 978-83-7445-018-8. Park Moniuszki w Poznaniu: opis parku. [dostęp 2011-02-20]. Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Na Ringu Stubbena” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Park Stanisława Staszica

Park Stanisława Staszica we Wrocławiu – park położony na osiedlu Nadodrze, o powierzchni około 5,5 ha. Park powstał w latach 1905–1908 w miejscu dawnego targu końskiego (Rossplatz). Obecna nazwa obowiązuje na podstawie Uchwały nr LXXI/454/93 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 9 października 1993 r. w sprawie nazw parków i terenów leśnych istniejących we Wrocławiu. Park ma kształt trójkąta zawartego pomiędzy ulicami i placami: ulicą Pomorską na zachodzie, którą biegnie linia tramwajowa (linie 14, 24, 15) i linie autobusowe (K, 142), ulicą Ludwika Rydygiera na wschodzie, którą przebiega linia tramwajowa (0), placem Stanisława Staszica na północy. Na północno-wschodnim krańcu parku znajduje się plac Powstańców Wielkopolskich. Tu położony jest dworzec kolejowy i przystanek autobusowy Wrocław Nadodrze. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Park Stanisława Staszica na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2009-10-19) Park Stanisława Staszica w Wikimapii (dostęp 2009-10-19)
Park Stanisława Tołpy

Park Stanisława Tołpy (dawniej: park Nowowiejski, niem. Waschteich Park lub Nordpark) – park miejski zlokalizowany we Wrocławiu, w rejonie ulic: Nowowiejskiej, Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Bolesława Prusa. Nazwa parku, upamiętniająca Stanisława Tołpę, została nadana w 2005 roku. Jest parkiem o charakterze krajobrazowym, w związku z czym znajdują się w nim wszystkie charakterystyczne elementy dla tego typu parku: trawiaste polany, sztuczne wzniesienie, staw (pozostałość Odry Ołbińskiej) z wysepką. W północno-zachodniej części położone jest niewielkie wzniesienie. Wybudowano również place zabaw dla dzieci oraz wybieg dla psów. Przy parku znajdują się między innymi: kościół św. Michała Archanioła i Wydział Architektury Politechniki Wrocławskiej. Historia Pomysł utworzenia parku w tym miejscu pojawił się w 1902 roku. W 1905 r. rozpoczęto prace ziemne, zaś prace ogrodnicze w parku trwały do 1907 r. W 1912 r. w jego wschodniej części został odsłonięty pomnik Johannesa Reinelta (ps. „Philo vom Walde”, tj. „Filozof z Lasu”). W 2011 r. z części parku znajdującej się pomiędzy ulicami Kardynała Stanisława Wyszyńskiego oraz Błogosławionej Edyty Stein została wydzielona i przemianowana na Park Świętej Edyty Stein. Przez wszystkie lata swojego istnienia był zawsze parkiem otwartym (tj. nigdy nie był ogrodzony ani zamykany). Rośliny W drzewostanie dominują: lipa drobnolistna (Tilia cordata), klony: zwyczajny (Acer platanoides) i jawor (A. pseudoplatanus), platan klonolistny (Platanus acerifolia), leszczyna turecka (Corylus colurna), grab pospolity (Carpinus betulus), topola szara (Populus × canescens), wierzba biała (Salix alba) i świerk pospolity (Picea abies). Rosną tu również dwa gatunki krzewów: cis pospolity (Taxus baccata) i jałowiec pośredni (Juniperus media). Do szczególnie cennych roślin w tym parku należą ponadstuletnie buki zwyczajne w formie zwisłej (Fagus silvatica ‘Pendula’) oraz stożkowej (Fagus silvatica ‘Fastigiata’), a także dwa północnoamerykańskie gatunki: żółtlica pomarańczowa (Maclura pomifera) i strączyn żółty (Cladrastis lutea). Przypisy Bibliografia Agnieszka Gryglewska: Secesyjna enklawa wokół Waschteichpark. W: Przedmieście Odrzańskie we Wrocławiu. Tomasz Głowiński, Halina Okólska (redaktorzy). Wrocław: Gajt i Muzeum Miejskie Wrocławia, 2014, s. 50–58. ISBN 978-83-62584-55-0. Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III (poprawione i uzupełnione). Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Linki zewnętrzne Park Stanisława Tołpy [online], Wikimapia [dostęp 2024-09-17] .
Park Staromiejski w Łodzi

Park Staromiejski (tzw. Park Śledzia) – park w Łodzi, położony pomiędzy ulicami Zachodnią, Ogrodową, Północną, Franciszkańską i Wolborską, przedzielony Nowomiejską. Powierzchnia wynosi 17 ha. Historia i architektura Powstał w latach 1951–1953 według projektu K. Chrabelskiego. Położony na Starym Mieście, w dolinie rzeki Łódki, schowanej obecnie w podziemnym kanale. Miejsce, w którym znajduje się park, niemal do końca XIX wieku było zbiornikiem wodnym (tzw. Staw na rzece Łódce). Gdy zbiornik osuszono, a płynącą tamtędy rzekę ujęto w kanał, okolica została ściśle zabudowana. Mieszkali tu przede wszystkim wyznawcy judaizmu. W dzielnicy znajdował się m.in. Targ rybny, a w okolicy Starego Rynku, w północnych krańcach dzisiejszego parku stanęła synagoga wielka, tzw. Altstedt. W 1941 roku władze okupacyjne zdecydowały o wyburzeniu części budynków, chcąc w ten sposób zarysować południową granicę Litzmannstadt Ghetto. Po wojnie postanowiono w tej okolicy stworzyć teren zieleni. W 1951 roku – na skraju powstającego parku, w bliskiej okolicy skrzyżowania Północnej i Franciszkańskiej – oddano do użytku pętlę tramwajową, na której swój bieg kończyły linie podmiejskie. Zwyczajowo, okolica ta nazywana bywa tzw. „zaginionym kwartałem”. W parku znajduje się staw na rzece Łódce, rzeźba Henryka Burzeca, rzeźba Całoroczny Zegar Słoneczny i pomnik Dekalogu (Mojżesza) po stronie wschodniej oraz fontanna, pomnik Aleksandra Kamińskiego i stoliki szachowe po zachodniej. Park nazywany jest potocznie przez łodzian „parkiem śledzia”. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od zlokalizowanego w tym miejscu przed II wojną światową targu rybnego. Na targu sprzedawano przede wszystkim solone śledzie – jedne z najtańszych wówczas artykułów spożywczych. Przyszłość W 2017 roku zdecydowano o rewitalizacji parku Staromiejskiego . Najważniejszym zadaniem miało być odtworzenie skrzyżowania ulic Wolborskiej i Jerozolimskiej, i dobudowanie w jego miejscu fragmentów ścian oporowych . Planowane było posadzenie na terenie parku żywopłotów, które miały przypominać o przedwojennej zabudowie w tym miejscu . Ostatecznie obrys przedwojenne zabudowy wyznaczają gabiony wypełnione historycznym materiałem ceglanym pozyskanym w trakcie realizacji projektu. W tej technice zrekonstruowane zostały też dwie bramy, które prowadziły niegdyś na targ Eljasza Karo . Zbudowana miała być także druga fontanna, która wraz z istniejącą ukazywać ma miejsce, w którym płynie podziemna rzeka Łódka . Przeprowadzony został remont wspomnianej wyżej pętli tramwajowej, a w jej bezpośrednim sąsiedztwie powstał zielony amfiteatr oraz skatepark . Zobacz też Parki w Łodzi Przypisy Bibliografia Park Staromiejski (Park Śledzia). [w:] Parki Łodzi [on-line]. zielonalodz.pl. [dostęp 2013-03-27]. Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska: Spacerownik Łódzki. Łódź 2008: Agora SA, s. 141, seria: Biblioteka Gazety Wyborczej. Izabella Berkowska: Przebudowa Starego Rynku i modernizacja Parku Staromiejskiego. [w:] radiolodz.pl [on-line]. Radio Łódź SA, 9 marca 2017. [dostęp 2017-12-20].
Józef Poniatowski Park in Białystok

Old Park named after Prince Józef Poniatowski (Polish: Park Stary im. księcia Józefa Poniatowskiego) a naturalistic park in Białystok with modernist elements located in the Centrum District of Białystok, capital of Podlaskie Voivodeship. Established in the years 1895–1897 on the site of a former mill pond on the Biała River, part of the composition of the palace gardens with an area of 4.76 ha in Białystok, it was designed by Walerian Kronenberg in cooperation with Teodor Chrząński. History The park's designer was Walerian Kronenberg, one of the most outstanding creators of garden layouts in Poland, who lived at the turn of the 19th and 20th centuries. In 1989, to commemorate the 240th anniversary of granting city rights and the 70th anniversary of Białystok regaining independence, the park was named after Prince Józef Poniatowski. Currently, the name Park Stary is also used. It was recomposed in the years 1936–1938 according to a design by Stanisław Życiński Zadora. The park had an original spatial plan, symmetrical and regular, with a main avenue and side alleys, nooks and lawns. The park plan combined elements of a natural English park and a shaped French park. The interior on the south–north axis remained an open space with low greenery. The remaining part is covered with trees, some of which are remnants of urban forests. At the beginning of the 21st century, the entire park square was rebuilt again, and in 2003, a stone sidewalk in the form of a fountain was made in front of the theater building, with water gushing out in many streams, directly from an underground reservoir. In 2007, some of the alleys were paved with stones and slabs, creating the central square of the park in the form of a rectangle, which was named Marshal Józef Piłsudski Square. The Aleksandr Węgierki Drama Theatre, Białystok (located officially in the address Elektryczna 12) built in 1933 is located in the park. External links Media related to Park Poniatowskiego in Białystok at Wikimedia Commons References
Park Stary im. Księcia Józefa Poniatowskiego

Park Stary im. księcia Józefa Poniatowskiego – białostocki park naturalistyczny z elementami modernistycznymi. Założony w latach 1895–1897 w miejscu dawnego stawu młyńskiego na rzece Białej wchodzącego w skład kompozycji ogrodów pałacowych o powierzchni 4,76 ha w Białymstoku powstał według projektu Waleriana Kronenberga przy współpracy z Teodorem Chrząńskim. Położenie Park powstał w latach 1895–1897, który wytyczono między ulicami: Branickiego (dawniej Bulwarowa), Elektryczną (dawniej Mieszczańska) i Mickiewicza (dawniej Puszkina). Centralną część parku stanowił owalny plac, od którego krzyżowo rozchodziły się aleje parkowe. Na terenie parku znajdował się pawilon restauracyjny „Raj”, gdzie organizowano wystawy, koncerty i zabawy. Pierwotnie park otoczono stylizowanym neobarokowym kamiennym ogrodzeniem z elementami ozdobnych krat. W ogrodzeniu wkomponowane były trzy bramy wejściowe prowadzące do parku. Historia parku Projektantem parku był jeden z najwybitniejszych twórców założeń ogrodowych w Polsce żyjący na przełomie wieku XIX i XX wieku Walerian Kronenberg. W roku 1989 w celu upamiętnienia 240. rocznicy nadania praw miejskich i 70. rocznicy odzyskania niepodległości przez Białystok, park nazwano imieniem księcia Józefa Poniatowskiego. Obecnie funkcjonuje również nazwa Park Stary. Przekomponowany został w latach 1936–1938 wg projektu Stanisława Życińskiego Zadory. Park posiadał oryginalny plan przestrzenny, symetryczny i regularny, z główną aleją i bocznymi alejkami, zakątkami, trawnikami. Plan parku łączył w sobie elementy naturalnego parku angielskiego i kształtowanego parku francuskiego. Wnętrze na osi południowo-północnej pozostawało otwartą przestrzenią z urządzoną zielenią niską. Pozostałą część porasta drzewostan, który w części jest pozostałością po lasach miejskich. Na początku XXI wieku cały plac parkowy ponownie został przebudowany, a w 2003 roku przed gmachem teatru wykonano z kamienia trotuar w formie fontanny, z której woda tryska wieloma strumieniami, bezpośrednio z podziemnego zbiornika. W roku 2007 wyłożono nawierzchnie części alejek kostką i płytami kamiennymi, tworząc plac centralny parku w formie prostokąta, któremu nadano nazwę Placu marszałka Józefa Piłsudskiego. Obecnie na terenie parku znajduje się Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki (ul. Elektryczna 12) zbudowany w roku 1933. Zobacz też Park Planty tereny zielone w Białymstoku Przypisy