NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Regionalne w Słupcy

Muzeum Regionalne w Słupcy, muzeum w Słupcy, założone w 1975, dokumentuje historię miasta i powiatu słupeckiego. Historia muzeum Starania w kierunku utworzenia muzeum regionalnego w Słupcy datuje się jeszcze na okres międzywojenny, kiedy to burmistrz Tadeusz Parys za zgodą rady miejskiej zainicjował poszukiwania pamiątek i przedmiotów związanych z historią miasta i regionu. Jednak faktyczne podwaliny pod zaistnienie muzeum położyła wystawa, zorganizowana z inicjatywy słupeckiego Liceum Ogólnokształcącego, a zatytułowana Słupca w dawnych wiekach. Po wielu apelach, kierowanych do włodarzy miasta przez zwiedzających, zamieniono ją w Muzeum Regionalne. Ostatecznie, staraniem Wojciecha Sypniewskiego muzeum otwarto w 1975 roku w budynku na słupeckim rynku, pod nr 18. Nadzór nad muzeum sprawowało początkowo Muzeum Narodowe w Poznaniu, a po utworzeniu województwa konińskiego Muzeum Okręgowe w Koninie. Eksponaty Wśród eksponatów zgromadzonych przez słupeckie muzeum znajdują się zabytki etnograficzne, insygnia władzy wójtowskiej, militaria z okresu powstań narodowych, a także dokumenty cechowe i prehistoryczne urny. Muzeum organizuje także wystawy malarskie oraz ekspozycje czasowe, a ponadto czynnie uczestniczy w życiu kulturalnym miasta. Zobacz też Wawrzynki Słupeckie Słupeckie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Grażyna Harmacińska-Nyczka Bibliografia B. Szczepański (red.), Dzieje Słupcy, Poznań 1996. Galeria
Muzeum Saturn w Czeladzi

Muzeum Saturn w Czeladzi (w organizacji) – muzeum mające siedzibę w Czeladzi. Placówka jest miejską jednostką organizacyjną. Muzeum powstało na mocy uchwały Rady Miasta Czeladzi z października 2008 roku. Jest kontynuatorem powstałej w 2003 roku Czeladzkiej Izby Tradycji. Jego siedzibą jest tzw. Pałacyk pod Filarami - dawna willa dyrektora kopalni „Saturn”. Aktualnie placówka nie posiada stałej ekspozycji. Działalność wystawienniczą opiera na wystawach czasowych, poświęconych przede wszystkim historii Czeladzi oraz Zagłębia Dąbrowskiego. Ponadto prowadzi działalność edukacyjną oraz wydawniczą (Oficyna Saturnowska). Bibliografia Muzeum Saturn w Czeladzi. WikiZagłębie. [dostęp 2025-09-10]. (pol.). Muzeum Saturn w Czeladzi już działa. sosnowiec.gazeta.pl, 2009-03-07. [dostęp 2014-03-06].
Museum Redecz Krukowy

Das Museum Redecz Krukowy im Ort Redecz Krukowy im polnischen Powiat Włocławski (Woiwodschaft Kujawien-Pommern) wurde 2009 eröffnet. Das aus mehreren Abteilungen bestehende Museum befindet sich in einer ehemaligen Fabrik im Ort Redecz Krukowy an der Droga krajowa 62 von Brześć Kujawski nach Radziejów, in der bis 2008 produziert wurde. Eigentümer des Museums ist Janusz Borkowski, Inhaber der Landwirtschaftsmaschinenfabrik „Krukowiak“ in Brześć Kujawski. Vorgeschichte Auf dem Bauernhof der Familie Borkowski hat die Landmaschinenfabrik „Krukowiak“ ihre Wurzeln. Das Unternehmen wurde 1977 gegründet und eroberte zunächst den heimischen Markt. Schließlich wurde die Firma zu einem bedeutenden Maschinenexporteur in viele Länder der Welt. Als 2008 eine moderne Produktionshalle in Brześć Kujawski in Betrieb genommen wurde, wurde das Werk in Redecz Krukowy geschlossen. In den ehemaligen Produktionshallen wurde zuerst das Museum für Agrartechnologie und ländliche Wirtschaft eingerichtet. Museum für Agrartechnologie und ländliche Wirtschaft Das Museum für Agrartechnologie und ländliche Wirtschaft (polnisch Muzeum Techniki Rolniczej i Gospodarstwa Wiejskiego) wurde 2009 gegründet. Die meisten Exponate stammen aus der Familiensammlung des Besitzers oder von privaten Spendern. Die Sammlung umfasst landwirtschaftliche Maschinen und Geräte, Autos und Motorräder, Pferdekutschen, Alltagsgegenstände sowie Ausrüstung für Geschäfte, Werkstätten und Büros. Darunter sind ein Simca-Fiat aus der Zeit vor 1939, Niemen-Mopeds, Pionier-Radios aus der polnischen Rundfunkgerätefabrik in Dzierżoniów aus dem Jahr 1949, Fernsehgeräte der Marke Neptun des polnischen Herstellers Unimor sowie Drehmaschinen der Firma Gerlach aus Warschau aus den Jahren 1898 und 1905. Kujawiesches Museum für Waffen, Wissenschaft und Technologie Die zweite Abteilung des Museums ist das etwas später gegründete Kujawiesche Museum für Waffen, Wissenschaft und Technologie (polnisch Kujawskie Muzeum Oręża, Nauki i Techniki). Dort sind Militaria, Uniformen und Erinnerungsgegenstände aus Kriegszeiten ausgestellt. Im Freigelände steht ein Mehrzweckflugzeug des Typs Wilga des Herstellers Państwowe Zakłady Lotnicze. Kujawiesches Eisenbahnmuseum Am 1. Juli 2017 wurde das Kujawiesche Eisenbahnmuseum (polnisch Kujawskie Muzeum Kolei) eröffnet. Die Sammlung des Museums umfasst historische Dampf- und Diesellokomotiven, Güterwagen und Personenkraftwagen, Draisinen und Straßenbahnwagen. Vorhanden ist zudem ein kleiner Bahnhof mit Ausstattung sowie eine historische Sammlung von Eisenbahnzubehör. Literatur Bastian Königsmann: pomnik parowóz. Die polnischen Denkmaldampflokomotiven. Book on Demand, Norderstedt 2020, ISBN 978-3-7504-1201-9, S. 129 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). Weblinks Zabytkowe maszyny i wyjątkowe przedmioty w jednym miejscu. In: ddwloclawek.pl. 13. Juli 2013; abgerufen am 22. März 2020 (polnisch). Einzelnachweise
Muzeum Techniki Rolniczej i Gospodarstwa Wiejskiego w Redczu Krukowym

Muzeum Techniki Rolniczej i Gospodarstwa Wiejskiego w Redczu Krukowym – prywatne muzeum położone we wsi Redecz Krukowy (powiat włocławski). Jego właścicielem jest Janusz Borkowski, właściciel Kujawskiej Fabryki Maszyn Rolniczych „Krukowiak” w Brześciu Kujawskim. Siedziba muzeum znajduje się w dawnym zakładzie produkcyjnym Fabryki, w którym produkcja odbywała się do 2008 roku. Muzeum zostało założone w 2009 roku. Większość eksponatów pochodzi z kolekcji rodziny właściciela lub została przekazana przez prywatnych darczyńców. Wyodrębniono następnie Kujawskie Muzeum Oręża, Nauki i Techniki, a od 1 lipca 2017 także Kujawskie Muzeum Kolei. W skład kolekcji wchodzą: maszyny i urządzenia rolnicze, samochody i motocykle, pojazdy konne, przedmioty codziennego użytku, wyposażenie sklepów, warsztatów i urzędów, militaria, prace twórców ludowych, lokomotywy, wagony i tramwaje (Kujawskie Muzeum Kolei). Muzeum jest czynne od poniedziałku do piątku. Wstęp jest wolny. Przypisy Bibliografia Zabytkowe maszyny i wyjątkowe przedmioty w jednym miejscu. ddwloclawek.pl, 2013-07-13. [dostęp 2014-03-27]. (pol.).
Bieszczadzki Ośrodek Historii Turystyki Górskiej „Zielony Domek” w Ustrzykach Górnych

Bieszczadzki Ośrodek Historii Turystyki Górskiej „Zielony Domek” w Ustrzykach Górnych – placówka muzealna Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego z ekspozycją poświęconą historii turystyki górskiej na terenach Bieszczadów Zachodnich oraz Karpat Wschodnich, znajdująca się w Ustrzykach Górnych. Placówka pozostaje pod opieką Wielkopolskiego Klubu Przodowników Turystyki Górskiej PTTK im. Kazimierza Kantaka przy Wielkopolskiej Korporacji Oddziałów PTTK w Poznaniu. Historia Powstanie placówki stanowiło realizację idei tworzenia ośrodków muzealnych poświęconych turystyce górskiej, której autorem był Edward Moskała. Ośrodki te powstawały od 1966 w Karpatach Polskich. Ustrzycka placówka została zorganizowana w 1991, w budynkach zlikwidowanego w 1985 schroniska. W lipcu 1991 do Ustrzyk Dolnych przewieziono z Krakowa elementy wystawy pt. Turystyka letnia i zimowa w Karpatach Wschodnich do 1939 roku. Oficjalne otwarcie placówki miało miejsce 29 lipca 1991. Po 2004, tj. po objęciu Ośrodka przez Wielkopolskiego Klubu Przodowników Turystyki Górskiej w budynku, zwanym potocznie „Zielonym Domkiem” wykonano remont (konserwacja ścian i okien, wykonanie instalacji wodno-kanalizacyjnej, ogrodzenie terenu). Od 2008 placówka podlega Centralnemu Ośrodkowi Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. Obecna nazwa ośrodka została nadana uchwałą Komisji Turystyki Górskiej Zarządu Głównego PTTK z 6 czerwca 2016. Zbiory Zbiory muzeum prezentowane są w dwóch izbach. W pierwszej ekspozycja dotyczy historii turystyki górskiej w Bieszczadach Zachodnich po zakończeniu II wojny światowej. Ponadto eksponowane są zdjęcia pamiątek sakralnych po mieszkających na tych terenach Bojkach, Łemkach i Żydach oraz narzędzia gospodarcze z bieszczadzkich wsi. W drugiej izbie, zwanej Wschodnią, znajdują się eksponaty związane z historią turystyki w Karpatach Wschodnich w okresie przedwojennym. Zbiory te ukazują rozwój ruchu turystycznego na tamtych terenach w okresie II Rzeczypospolitej oraz działalność organizacji turystycznych, takich jak Polskie Towarzystwo Tatrzańskie czy Karpackie Towarzystwo Narciarzy. Znajdują się tu także przykłady twórczości ludowej Hucułów oraz zdjęcia karpackiej przyrody. Muzeum jest czynne w okresie wakacyjnym (lipiec-sierpień) w godzinach 17.00–19.00. Galeria Przypisy Bibliografia Polska. Bieszczady – najciekawsze miejsca cz. II. podroze.gazeta.pl, 2011-07-21. [dostęp 2017-01-12]. (pol.). Ośrodki Kultury Turystyki Górskiej. cotg.pttk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-14)].
Młyn Górny w Malborku

Młyn Górny w Malborku (Młyn Piekarski) – zabytkowy, gotycki młyn w Malborku. Zbudowany ok. 1400 roku z cegły. Napędzany był wodami Młynówki Malborskiej. W 1718 roku spłonął. Odbudowany przy pomocy króla polskiego Augusta II Mocnego. Przetrwał II wojnę światową, do końca której pracował jako młyn parowy. Od 1956 widnieje w rejestrze zabytków. W latach 70. młyn został odremontowany. Przypisy
Młyn w Bogucinie

Młyn wodny w Bogucinie – zabytkowy młyn wodny, znajdujący się przy gospodarstwie rybackim "Bogucin" na ul. Zielonej w Bogucinie (powiat poznański). Młyn ten prawdopodobnie został zbudowany na początku XIX wieku. W późniejszych czasach został on przebudowany - dobudowano wyższe kondygnacje (inny rodzaj cegieł). Historia Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego podaje, że znajdował się tu folwark z młynem o powierzchni 397 mórg. Stanowił on własność piekarza Chwałkowskiego z Poznania. Około roku 1884 folwark należał natomiast do R. Chłapowskiego też z Poznania. Folwark Chłapowskiego zajmował wtenczas obszar 101,36 ha. W roku 1918 majątek o powierzchni 94 ha wraz z parkiem i budynkami nabył Stanisław Krokowski. Na zapleczu młyna postawił murowane budynki gospodarcze, tzn. stodołę i oborę. W latach późniejszych właściciel gospodarował wspólnie z synem Tadeuszem, który ostatecznie w 1937 roku otrzymał od ojca pełnomocnictwo na zarządzanie majątkiem. W tym czasie młyn pełnił ważną rolę w życiu gospodarczym rejonu, gdyż świadczył usługi dla okolicznych wsi i majątków w promieniu około 25 km i w związku z tym właściciel starał się utrzymać go w dobrym stanie technicznym. W 1935 roku nastąpił remont młyna, przebudowa na turbinę wodną, zakup nowych urządzeń młyńskich oraz elektryfikacja budynków. Z początkiem wieku XX majątek został rozparcelowany i znalazł się w rękach niemieckich. Młyn był użytkowany do lat 50. XX wieku, a w latach 80. urządzenia młyna zostały zdemontowane podczas generalnego remontu, który nie został jednak dokończony. W okresie powojennym młyn został upaństwowiony, a później użytkowany przez Fabrykę Samochodów Rolnych "Tarpan" w Antoninku. W tych czasach mieściła się tu stylowa kawiarnia i klub fabryczny. Od 1985 roku właścicielem było Gospodarstwo Rybackie Skarbu Państwa, a od 1991 roku gospodarstwo jest w zarządzaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z Poznania. Architektura Obiekt jest chroniony pod względem konserwatorskim wpisem do rejestru zabytków 1997/A z 1985 r. Młyn jest dwukondygnacyjny. Charakteryzuje się dwuspadowym dachem o niewielkim stopniu nachylenia połaci. Elewacja frontowa budynku skierowana jest w stronę rzeki i stawów. Przypisy Bibliografia Alfred Kanicki: Dzieje miasta wodą pisane. Racibórz: Aquarius, 1993. Franciszek Jaśkowiak: Okolice Poznania – przewodnik. 1972. Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i krajów Słowiańskich tom I, II i III
Młyn wodny w Żarkach

Młyn wodny w Żarkach – XIX-wieczny młyn wodny w miejscowości Żarki, w województwie małopolskim, w powiecie chrzanowskim, w gminie Libiąż. Położony jest nad rzeką Chechło. Obecnie obiekt znajduje się w złym stanie technicznym. Wnętrza są niedostępne do zwiedzania. Obiekt wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie pod numerem A-1203/M. Przypisy
Nowy Cmentarz Komunalny w Stargardzie

Nowy Cmentarz Komunalny w Stargardzie – powstała w 2002 najmłodsza nekropolia Stargardu. W związku z przepełnieniem Starego Cmentarza w 2002 oddano do użytku Nowy Cmentarz, położony na Giżynku. Obecnie cmentarz zajmuje 9 ha powierzchni, jednak docelowo ma zajmować obszar 26,7 ha. Przy bramie głównej znajduje się dom pogrzebowy, administracja cmentarza i kolumbarium. Cmentarz jest oświetlony i monitorowany. Przypisy
Oberża w Przeworsku

Oberża w Przeworsku – zabytkowy XVII-wieczny budynek znajdujący się przy ul. Krakowskiej w Przeworsku. Obiekt wzniesiono w XVII wieku w stylu barokowym. Oberża położona jest naprzeciw pałacu Lubomirskich, w pobliżu rzeki Mleczki. Jest to obiekt murowany z cegły na kamiennej podmurówce, z dachem namiotowym pokrytym dachówką ceramiczną. Obiekt użytkowany był jako dom zajezdny, w którym podróżujący mogli zatrzymać się na nocleg. W przeworskiej oberży gościli Honoriusz Balzak i Stefan Czarniecki. We wnętrzu znajduje się szeroka sień mieszcząca co najmniej osiem wozów parokonnych. Uwagę zwraca również ogromny komin i piec kaflowy. We wnętrzu zachowały się elementy wystroju klatki schodowej z balustradami, stolarka drzwiowa i okienna, fasety na stropach pomieszczeń. Budynek, pierwotnie parterowy, był przebudowywany w latach 1800 (projekt Jana Griesmayera). Na przedłużeniu budynku mieszkalnego dobudowano stajnię i wozownię. Kolejna przebudowa miała miejsce w latach 1850–1869 (z inicjatywy księcia Jerzego Henryka Lubomirskiego). Po zlikwidowaniu części zajezdnej wzniesiono segment wschodni nadając jego elewacji klasycystyczny wygląd. W 1899 obiekt zaadaptowany na potrzeby Starostwa Powiatowego, które zajmowało budynek do 1939. Obecnie oberża stoi tyłem do ulicy, ponieważ dawniej droga biegła z drugiej strony budynku. Świadczy o tym taras oberży i widoczne, nieckowate wgłębienie terenu. Po II wojnie światowej obiekt zaadaptowany został na bursę dla młodzieży licealnej. Budynek remontowany był w 1991 i 2005. Obecnie obiekt stanowi wielorodzinny budynek mieszkalny. Przypisy Bibliografia Antoni (red.) Kunysz: Siedem wieków Przeworska. Rzeszów: 1974. Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpcki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-40-9.
Obnicki Ostrów

Obnicki Ostrów (niem. Krutbars) – podmokła i zabagniona wysepka na Obnicy znajdująca się przy ujściu tej rzeki do Regalicy. Zlokalizowana jest naprzeciwko Podjuch. Blisko ostrowa znajdują się wyspy: Stare Pło i Ustowskie Mokradła. Literatura T. Białecki, L. Turek-Kwiatkowska, Szczecin stary i nowy, Szczecin 1991, s. 352. Przypisy
Okręgowy Szpital Kolejowy w Katowicach

Okręgowy Szpital Kolejowy w Katowicach − samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej znajdujący się w katowickiej dzielnicy Ligota-Panewniki przy ul. Panewnickiej 65. W szpitalu działa największy w Polsce ośrodek transplantacji rogówki, wykonujący kilkaset zabiegów rocznie. Na oddziale okulistycznym przeprowadzono w 2000 pierwszy w Polsce zabieg transplantacji komórek rozrodczych nabłonka rogówki od spokrewnionego dawcy. W 2010 zespół okulistów pod przewodnictwem prof. dr hab. n. med. Edwarda Wylęgały jako pierwszy w Europie wszczepił pięciu pacjentom protezy rogówki wykonane z tytanu i pleksiglasu. Oddziały W szpitalu znajdują się trzy oddziały: Oddział Chirurgii Ogólnej, Oddział Chorób Wewnętrznych, Oddział Kliniczny Okulistyki z Pododdziałem Okulistyki Dziecięcej (od 2000 r. ordynatorem jest prof. dr hab. n. med. Edward Wylęgała). Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szpitala
Orla Ściana

Die Orla Ściana (polnisch für „Adlerwand“) ist ein Berg im Massiv der Miedziane Grań in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen mit einer Höhe von 1620 m n.p.m. Lage und Umgebung Unterhalb des Gipfels liegen die Täler Roztoka Murmeltiertal im Westen, Fischseetal im Westen und Roztokatal im Norden. Die Orla Ściana liegt zwischen den Bergpässen Koppe über der Lehne (Czuba nad Uboczą) und Zirbenjoch (Limbowa Przełęcz). Sie liegt in dem Nordostkamm des Massivs. Im Berg befindet sich auf einer Höhe von 1505 m die Höhle Gowoniowa Nyża. Etymologie Der Name Orla Ściana lässt sich als Adlerwand übersetzen. Er rührt von den Steinadlern her, die im Berg nisten. Erstbesteigung Der Aufstieg auf die Orla Ściana ist recht einfach. Es ist daher davon auszugehen, dass sie bereits spätestens seit dem 17. Jahrhundert von Hirten, Bergleuten und Wilderern bestiegen wurde. Die auf ihr angelegte Alm reichte bis zum Gipfel. Tourismus Auf die Orla Ściana führt kein markierter Wanderweg. Am Fuße des Massivs befinden sich die Schutzhütten Schronisko PTTK nad Morskim Okiem im Osten und Schronisko PTTK w Dolinie Pięciu Stawów Polskich im Westen. Unweit des Gipfels befindet sich auch die Schutzhütte Schronisko PTTK w Dolinie Roztoki. Weblinks Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart, ISBN 83-87873-26-8.
Orla Ściana

Orla Ściana (ok. 1620 m) – ściana w orograficznie prawych zboczach Doliny Roztoki w polskich Tatrach Wysokich. Znajduje się w długiej północno-wschodniej grani Szpiglasowego Wierchu pomiędzy Limbową Przełęczą (ok. 1530 m) a Czubą nad Uboczą (ok. 1630 m). Sama ściana nie znajduje się bezpośrednio w grani, lecz ok. 100 m na północny zachód od położonego w niej zwornika, z którym łączy się krótkim grzbietem. Ściana ma wysokość ok. 280 m i jest widoczna już z Drogi Oswalda Balzera w okolicach Wodogrzmotów Mickiewicza, znacznie lepiej natomiast ze szlaku wiodącego przez Dolinę Roztoki. Najbardziej stroma część ściany opada na północ. Patrząc od dołu, po lewej stronie ściany znajduje się dołem głęboko wcięty Limbowy Kuluar opadający spod Limbowej Przełęczy, po prawej Limbowy Żleb oddzielony od Orlej Ściany urwistymi ściankami mocno porośniętymi lasem urwiskowym. W ścianie, na wysokości 1505 m, znajduje się niewielka jaskinia Głowoniowa Nyża. Zwornik dla Orlej Ściany jest turnią o wysokości ok. 1620 m, sama ściana ma wysokość 1554 m. Jej prawa, przewieszona część podchodzi pod szczytową turnię, lewa jest mniej stroma i miejscami porośnięta trawami i limbami. W górnej części ściany znajduje się pas okapów przeciętych skalistą depresją. Pierwsze przejście: Krzysztof Paliwoda i Maciej Popko 23 lipca 1963. Czas przejścia 8 godz., 30 min, VI stopień w skali trudności UIAA. Przewieszoną część ściany ominęli po lewej stronie, przechodząc depresją między okapami. Pierwsze przejście zimowe: Krzysztof Cielecki, Marek Grochowski, Zygmunt Pałucha, Jacek Rusiecki, Samuel Skierski i Andrzej Skłodowski 29 grudnia 1965. Na wierzchołek Orlej Ściany najłatwiej wejść od południowej strony z Polanki pod Uboczą. Przypisy
Ośrodek Kultury Muzułmańskiej w Warszawie

Ośrodek Kultury Muzułmańskiej w Warszawie (OKM) – centrum kultury muzułmańskiej znajdujące się przy al. Bohaterów Września 23 w warszawskiej dzielnicy Ochota. Siedziba Ligi Muzułmańskiej Rzeczypospolitej Polskiej. Budynek zaprojektowany został przez pracownię KAPS Architekci. Ma kształt sześcianu z minaretem w kształcie stożka i półkulą w jednym z narożników. W budynku znajduje się największa muzułmańska sala modlitewna w Polsce, na ok. 400 osób. OKM regularnie uczestniczy w Nocy Muzeów. Ataki islamofobiczne We wrześniu 2014 roku budynek OKM został ostrzelany z broni pneumatycznej. Policja umorzyła postępowanie z powodu niewykrycia sprawcy. 13 lipca 2015 na teren OKM podrzucone zostały świńskie głowy. Sprawczyni została aresztowana i postawiono jej zarzuty obrazy uczuć religijnych. 27 listopada 2017 roku budynek został obrzucony kamieniami; wybite zostały szyby, zniszczone klimatyzatory, zdewastowany został też ogródek działającej na terenie ośrodka restauracji. Sprawca został aresztowany. Zobacz też Meczet w Warszawie (Wilanów) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Мусульманський культурний центр у Варшаві

Мусульманський культурний центр (пол. Ośrodek Kultury Muzułmańskiej w Warszawie) — мечеть у місті Варшава. Розташована мечеть у районі Охота. Історія Будівлю спроектувала студія KAPS Architekci. Вона має форму куба з конусоподібним мінаретом і півсферою в одному з кутів. Будівництво мечеті розпочато у вересні 2009 року та завершено у третьому кварталі 2014 року. Загальна площа цього триповерхового будинку становить 3588 кв.м, а корисна площа — 947 кв.м. Головним спонсором будівництва срібної споруди був благодійник з Саудівської Аравії. Мечеть розташована на 400 осіб. Галерея Примітки Посилання Мусульманський культурний центр у Варшаві у соцмережі «Facebook»
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krzeczowie

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krzeczowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bochnia-Wschód w diecezji tarnowskiej. W skład terytorium parafii wchodzi Krzeczów wraz z przysiółkiem Krzeczów-Bełch oraz część Bochni z ul. Krzeczowską (nr 92-166). Parafia liczy ok. 1500 wiernych. Historia parafii Pierwsza myśl, by z parafii Rzezawa wydzielić nową parafię, pojawiła się we wrześniu 1986 roku. Ks. Jan Rybak, ówczesny wikariusz w Rzezawie i katecheta w Krzeczowie, radził mieszkańcom znaleźć działkę i wybudować dom katechetyczny z kaplicą. 1 maja 1988 roku poświęcenia terenu pod budowę dokonał dziekan dekanatu bocheńskiego, ks. Karol Dziubaczka, przy licznym udziale mieszkańców i zaproszonych gości. 10 września 1989 roku nastąpiło wmurowanie i poświęcenie kamienia węgielnego przez bpa Józefa Gucwę. Również od 10 września 1989 roku z nominacji biskupa obowiązki kierowania budową kościoła przejął ks. Stanisław Janusz, mianowany proboszczem w Krzeczowie. 18 grudnia 1990 roku oficjalnie wydzielono samodzielną parafię Krzeczów z macierzystej Rzezawy. 18 września 1994 roku doprowadzono do konsekracji kościoła. 26 grudnia 1992 roku dokonano poświęcenia dzwonów (Maryja, Józef, Stanisław), ufundowanych przez parafian. 3 maja 1993 roku poświęcono cmentarz, położony w niedalekim sąsiedztwie kościoła. Uroczysta konsekracja i poświęcenie nowej świątyni miały miejsce 18 września 1994 roku. Dokonał jej biskup tarnowski Józef Życiński. W 2004 roku ks. Stanisław Janusz został mianowany proboszczem w parafii Czarna. W jego miejsce proboszczem został ks. dr Stefan Irla. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii Opis parafii na stronie diecezji tarnowskiej