NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Molkówka

Molkówka – polana reglowa położona na wysokości m, w odległości ok. 300 m na południowy zachód od górnego końca Siwej Polany, po zachodniej stronie potoku Siwa Woda. Zajmuje obszar między płaską i rozległą przełęczą Brama Orawska, której najniższy punkt leży ok. 100 m na północ od polany oraz podnóżami Tatr Zachodnich. Pod względem geograficznym przynależy do Tatr, znajduje się bowiem na niskim wale kończącym północną grań Wołowca, poniżej Siwiańskich Turni. Wschodnim skrajem polany biegnie Wielki Europejski Dział Wodny. Mający na polanie swoje źródła potok Cicha Woda Orawska znajduje się w zlewni Morza Czarnego i spływa na zachód przez Dolinę Cichą Orawską. Z kolei cieki wodne ze wschodniego skraju polany zasilają Siwą Wodę i Przybylankę; obydwa uchodzą do Czarnego Dunajca i znajdują się w zlewni Bałtyku. Granica państwowa na tym odcinku nie pokrywa się z tym działem, lecz przebiega zachodnim skrajem polany. Tym samym polana znajduje się całkowicie na terytorium Polski, choć znajduje się po zachodniej stronie wododziału, w górnej części Doliny Cichej Orawskiej, która prawie w całości leży na Słowacji. Zachowały się dokumenty o przynależności tej polany w 1706 do mieszkańców Czarnego Dunajca, a jej nazwa pochodzi od nazwiska Molek, mieszkańca wsi Czarny Dunajec, który był jednym z właścicieli polany. Polana jednak użytkowana była zapewne już dużo wcześniej. Z badań przeprowadzonych ok. 1958 przez Wandę Koperową metodą analizy pyłkowej wynika, że ok. 500 lat p.n.e. na polanie lub w jej okolicy żyli ludzie. Polana leży poza obszarem Tatrzańskiego Parku Narodowego (ale na jego obrzeżach) i nadal jest użytkowana gospodarczo. Znajduje się na niej kilka szałasów i szop. Aby poprawić jej użyteczność (była podmokła), przeprowadzono meliorację, w wyniku której zniszczone zostało jedyne w Tatrach stanowisko skalnicy torfowiskowej. Nadal występują tutaj na niżu pospolite, ale rzadkie w polskich Karpatach gatunki roślin: bagno zwyczajne, czermień błotna, turzyca skąpokwiatowa i siedmiopalecznik błotny. Przez polanę nie prowadzi szlak turystyczny, można na nią jednak dość drogami gruntowymi z Witowa lub z Siwej Polany. Dawniej przez Molkówkę wędrowali polscy turyści z Zakopanego, którzy dalej drogą wiodącą dnem Doliny Cichej, zarówno pieszo, jak i furmankami wędrowali do Orawic lub na Osobitą. Po II wojnie światowej granica państwowa uniemożliwiła to. Przypisy Linki zewnętrzne Molkówka, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VI: Malczyce – Netreba, Warszawa 1885, s. 640 .
Molo v Orłowě

Molo v Orłowě (polsky Molo w Gdyni Orłowie) je dřevěné molo, které se nachází v Orłowě v městské čtvrti města Gdyně v Pomořském vojvodství na pobřeží Gdaňského zálivu Baltského moře v Polsku. Molo je turisticky atraktivní cíl polské riviéry s blízkými písečnými plážemi. Je celoročně volně přístupné. Popis a historie mola Dřevěné molo w Orłowě má délku 180 metrů a slouží také jako přístav pro menší lodě. Molo nahrazuje původní již neexistující dřevěné molo z roku 1934, které mělo délku 430 metrů a které bylo poničeno bouří v zimě roku 1949. Vstup na molo je zdarma a nabízí výhled na moře, pláže, blízký útes Klif Orłowski a také na známější a větší molo v Sopotech. Molo prošlo několika rekonstrukcemi. Další informace Molo se nachází v blízkosti malého parku/sadu (Skwer Antoniego Suchanka) u ústí řeky Kacza. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Molo v Gdyni Orłowě na Wikimedia Commons
Gdynia Orłowo Pier

Gdynia Orłowo Pier (Polish: Molo w Gdyni Orłowie) - a wooden pier located in the coastal borough of Gdynia. The first pier in Orłowo was built during World War I. The pier functioned as a Pleasure Pier and as a promenade for the nearby resort. The pier was expanded during the 1920s (the region was then part of the Second Polish Republic); the pier had the length of 115 metres and functioned as a jetty for small ships. In the late 1920s, as the popularity of Orłowo grew, so did competition with the nearby resort of Sopot (then part of the Free City of Danzig); which led to the pier being expanded to 430 metres in length. In June, 1935 the resort of Orłowo became a borough of Gdynia. In 1949, the pier was devastated by a huge storm which destroyed over half of the structure. In 1953, the remainder of the pier was renovated. Currently, the pier has a length of 180 metres. Nearby to the pier, is located the Summer Stage of the Gdynia Theatre (Scena Letnia Teatru Miejskiego w Gdyni) and the Orłowo Cliff. References
Molo w Gdyni Orłowie

Molo w Orłowie – drewniane molo znajdujące się w nadmorskiej, południowo-wschodniej dzielnicy Gdyni - Orłowie. Historia Pierwszy niewielki pomost dla statków w Orłowie (wówczas: Adlershorst pod Sopotem) wybudowano w czasie I wojny światowej. Pełnił też funkcje spacerowe dla pobliskiego domu zdrojowego. Po rozbudowie w latach 20. XX w. (już w granicach II Rzeczypospolitej) molo spacerowe uzyskało długość 115 metrów i mogło już obsługiwać niewielkie jednostki pasażerskie. Z końcem lat 20., wraz ze wzrostem popularności Orłowa, zaznaczyła się konkurencja z pobliskim Sopotem (leżącym w granicach Wolnego Miasta Gdańska) i tak w 1934 roku molo przebudowano i rozbudowano w ciągu zaledwie dwóch miesięcy siłami Kompanii Szkolnej Batalionu Mostowego Wojska Polskiego z Modlina, przy użyciu najprostszych technik, z wykorzystaniem materiałów po rozbiórce drewnianego molo pasażerskiego w Gdyni (rozbiórka molo w Gdyni miała związek z budową w jego miejsce ziemnego Molo Południowego). Po rozbudowie orłowskie molo miało 430 metrów długości i było przystosowane do cumowania statków białej floty. W tym czasie, w celu podniesienia komfortu pobytu plażowiczów, zbudowano też nieopodal Łazienki. W czerwcu 1935 gminę Orłowo Morskie przyłączono do Gdyni jako dzielnicę Orłowo. Zimą 1949 roku potężny sztorm zdewastował ponad połowę konstrukcji. W 1953 roku odremontowano pozostałą część molo. Obecnie ma ono 180 metrów. Na przełomie 2006 i 2007 roku trwały kompleksowe prace remontowe. Przebudowa trwała dziesięć miesięcy i kosztowała 3,5 mln złotych. Prace sfinansował budżet miasta. Wykonano nową konstrukcję całego molo, a drewniane pale zostały wzmocnione stalowymi obręczami. Na przełomie 2012 i 2013 roku rozebrano popadające w ruinę od lat 70. Łazienki. W czerwcu 2020 przeprowadzono przy molo prace konserwacyjne i naprawcze. Nieopodal znajduje się Scena Letnia Teatru Miejskiego w Gdyni. Będąc na molo można podziwiać Klif Orłowski. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć sprzed 1939
Molo w Juracie

Molo w Juracie – drewniane molo o długości 320 metrów znajdujące się na południowym wybrzeżu Juraty (od strony Zatoki Puckiej). Pierwsze molo w tym miejscu powstało na początku lat 30. XX w. Obecne wybudowane zostało w latach siedemdziesiątych XX w. i odbudowane po zniszczeniach zimowych na przełomie wieków XX i XXI. Molo stanowi przedłużenie deptaku Międzymorze. Przypisy
Molo Międzyzdroje

Molo Międzyzdroje (polsky Molo w Międzyzdrojach, německy Seebrücke Misdroy) je molo s přístavem ve městě Międzyzdroje ve gmině Międzyzdroje v okrese Kamień v Západopomořanském vojvodství v severozápadním Polsku. Nachází se také na pobřeží Pomořanského zálivu Baltského moře na ostrově Wolin v geomorfologickém celku Uznam a Wolin. Historie a popis Současné železobetonové molo w Międzyzdroje má délku 395 m. U vstupu na molo stojí dvě charakteristické bílé věže. První molo V roce 1884 bylo postaveno první malé dřevěné molo nazvané Kaiser Friedrich Brücke po německém císaři Fridrichu III. Pruském. Druhé molo Z velkého finančního daru došlo k výstavbě nového dřevěného mola a přístavu v roce 1906 a slavnostní otevření se uskutečnilo 1. července 1906. Délka konstrukce mola konstrukce se uváděla 300 m a nejčastěji až 370 m. Na konci mola byla postavena restaurace. V roce 1913 silná bouře zničila velkou část mola, které se opravilo. Během první světové války v roce 1914 vyhodili stavbu do povětří sapéři ze Swinoujscie v obavě před vyloděním ruských vojsk. Po válce bylo molo v roce 1920 opraveno a později i v dalších letech, a mělo délku 200 m. V roce 1954 zničila bouře téměř celé dřevěné molo a v roce 1961 shořel při požáru secesní chodník vedoucí k molu. V roce 1985 bylo molo těžce poškozeno větrem a ledem a z bezpečnostních důvodů uzavřeno. V roce 1989 bylo celé molo zbouráno a zůstaly jen 2 věžičky. Třetí molo V roce 1994 byla zahájena výstavba nového železobetonového mola, která probíhala ve dvou etapách stavby. První část stavby byla 120 m dlouhá, 17,5 m široká a byla dokončena v roce 1996. Druhou částí stavby bylo prodloužení mola na délku 395 m, dokončené roku 2004. Posledních 75 m mola je sníženo, aby u něj mohla kotvit lodě. Další informace Molo je celoročně volně přístupné a nachází se u něj městské pláže. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Molo Międzyzdroje na Wikimedia Commons
Międzyzdroje Pier

Międzyzdroje Pier (Polish: Molo w Międzyzdrojach) is a pier 395 metres long, stretching out into the Baltic Sea from the beach in Międzyzdroje, West Pomeranian Voivodeship, Poland. The pier also functions as a harbour. Construction The pier is made of reinforced concrete, on the Island of Wolin, Poland. The structure extends into the Bay of Pomerania, in the north-west direction from the beach in Międzyzdroje. The pier is located close by to the amphitheatre in the central part of Międzyzdroje Beach. The entrance onto the pier is marked by two white towers. References
Свети Димитър (Саки)

„Свети Димитър Солунски“ (на полски: Monaster św. Dymitra Sołuńskiego w Sakach) е един от петте православни мъжки манастира в Полша. Намира се в село Саки, на територията на Варшавско-Белската епархия на Полската православна църква. История Манастирът е основан на 16 юли 2001 година с указ на митрополит Сава Варшавски. Първоначално монасите живеят в частен дом, а на 28 ноември 2001 година е купена сградата на бившето основно училище и принадлежащия ѝ парцел с обща площ 1,28 хектара, които да бъдат предназначени за манастир. Сградата е ремонтирана и помещенията са приспособени така, че да служат на братята монаси. Първият игумен на манастира е архимандрит д-р Варсонофий (Дорошкевич). От 1 октомври 2009 г. игумен на манастира е Тимотей (Савчук), от 5 юни 2014 архимандрит. През 2010 година монашеският дом придобива ранг на манастир. През 2021 година общността му се състои от 9 души, от които 8 монаси. На територията на манастира се намира параклисът „Свети Нектарий“. Най-важни празници 19 август (6 август стар стил) – празникът Преображение Господне; 8 ноември (26 октомври стар стил) – празник на Св. Димитър Солунски; 22 ноември (9 ноември стар стил) – празник на Св. Нектарий. Източници
Monaster św. Dymitra Sołuńskiego w Sakach

Monaster św. Dymitra – jeden z pięciu prawosławnych klasztorów męskich w Polsce. Znajduje się w Sakach, na terenie diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Historia Klasztor erygowany 16 lipca 2001 dekretem metropolity Sawy. Początkowo zakonnicy mieszkali w prywatnym domu. 28 listopada 2001 został sporządzony akt notarialny na kupno budynku po byłej szkole podstawowej, wraz z placem o łącznej powierzchni 1,28 ha, z przeznaczeniem na monaster. W budynku przeprowadzono prace remontowe przystosowujące pomieszczenia dla braci zakonnej. Pierwszym przełożonym monasteru był archimandryta dr Warsonofiusz (Doroszkiewicz). Od dnia 1 października 2009 do 2021 r. przełożonym klasztoru był ks. ihumen (od 5 czerwca 2014 archimandryta) Tymoteusz (Sawczuk). W 2010 Dom Zakonny został podniesiony do rangi monasteru. Od 2021 r. przełożonym monasteru jest o. ihumen (od 2 czerwca 2023 archimandryta) Włodzimierz (Dejneko). W 2022 r. wspólnota zakonna liczyła 6 osób, w tym 5 mnichów. Na terenie klasztoru znajduje się kaplica pod wezwaniem św. Nektariusza, pełniąca jednocześnie funkcję świątyni pomocniczej parafii św. Dymitra w Sakach. Główne święta 19 sierpnia (6 sierpnia według starego stylu) – uroczystość Przemienienia Pańskiego; 8 listopada (26 października według starego stylu) – uroczystość św. Dymitra Sołuńskiego; 22 listopada (9 listopada według starego stylu) – uroczystość św. Nektariusza. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2022, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, Warszawa 2021, ISSN 1425-2171, ss. 234–235. Linki zewnętrzne Strona monasteru Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Historia monasteru w Sakach
Monaster św. Katarzyny w Zaleszanach

Monaster św. Katarzyny – jeden z sześciu żeńskich klasztorów prawosławnych w Polsce. Znajduje się we wsi Zaleszany na terenie diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Dom Zakonny został erygowany decyzją metropolity warszawskiego i całej Polski Sawy 24 sierpnia 2007. Przełożoną wspólnoty monastycznej jest mniszka Katarzyna (Niczyporuk). Monaster zajmuje zaadaptowany dom mieszkalny, do którego dobudowane zostało poddasze oraz kopuła z krzyżem. We wnętrzu urządzona została kaplica domowa. Obok monasteru wybudowano niewielką tymczasową drewnianą cerkiew. Planowana jest dalsza rozbudowa obiektu. Cerkiew monasterska nie ma statusu parafialnej, nabożeństwa otwarte dla wiernych odbywają się raz w miesiącu. W cerkwi znajduje się otoczona szczególnym kultem, napisana w 2013 Zaleszańska Ikona Matki Bożej. Obiekt ma upamiętniać prawosławne ofiary zbrodni w Zaleszanach, dokonanej 29 stycznia 1946 przez oddział Pogotowia Akcji Specjalnej Narodowego Zjednoczenia Wojskowego pod dowództwem Romualda Rajsa („Burego”). W maju 2013 rozpoczęto na terenie monasteru budowę Domu Pielgrzyma. Budynek wzniesiono w ciągu 3 lat; poświęcenia dokonał 31 lipca 2016 (w święto Zaleszańskiej Ikony Matki Bożej) metropolita Sawa. 27 lipca 2019 r. poświęcono kamień węgielny pod budowę monasterskiej cerkwi. W dniach 24–25 lipca 2020 r. w monasterze odbyły się uroczystości kanonizacyjne 79 męczenników ze wsi Puchały Stare, Szpaki, Wólka Wygonowska, Zaleszany i Zanie – ofiar pacyfikacji wsi przeprowadzonych przez „Burego”. 7 czerwca 2021 r. monaster odwiedził prezydent Polski Andrzej Duda. W 2022 r. w monasterze przebywały: mniszka, mniszka riasoforna i dwie nowicjuszki. Święta Świętej Wielkomęczennicy Katarzyny – 7 grudnia, czyli według starego stylu 24 listopada; Zaleszańskiej Ikony Matki Bożej – ostatnia sobota lipca; Świętych Męczenników Chełmskich i Podlaskich – 1. niedziela czerwca. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego — zdjęcia budynku monasterskiego i cerkwi
Mordechaj Kuzmirer

Mordechaj Kuzmirer (właśc. Motele Twerski, rebe Kuzmirer, zwany też cadykiem z Chęcin, zm. 24 czerwca 1917 w Kielcach) – chasyd, prawnuk Mordechaja Twerskiego magida z Czarnobyla i syn rabina Skwiry Dowida Twerskiego. Na początku XX wieku osiedlił się w Kazimierzu nad Wisłą, skupiając wokół siebie dużą grupę zwolenników. Po śmierci Tuwii Gutmana w 1902 r. przez kilka miesięcy pełnił obowiązki naczelnego rabina Kielc. W 1914 r. opuścił Kazimierz przenosząc się do Kielc. Tam spędził ostatnie lata życia. Pochowany na kieleckim kirkucie. Jego grobowiec stał się celem licznych pielgrzymek chasydów z całej Polski. W latach 20. nad miejscem pochówku cadyka wzniesiono ohel. Budynek przetrwał wojnę i do 2006 r. był wykorzystywany jako pomieszczenie warsztatowe. Obecnie odrestaurowany obiekt pełni swą pierwotną funkcję. Przypisy
Morliny (jezioro)

Morliny – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. ostródzkim, w gminie Ostróda leżące niedaleko Ostródy. Zbiornik przepływowy. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 57,5 ha do 66,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 95,1 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 9,2 m, natomiast głębokość maksymalna 19,5 m. Istnieje kilka dopływów – największy, w południowej części niesie wody z jez. Lichtajny. Odpływ znajduje się w północnej części i łączy jezioro Morliny z jeziorem Smordy (Jakuba), a dalej z jeziorem Drwęckim. Przypisy
Morskie Oko (Wrocław)

Morskie Oko (niem. Familienbad Leerbeutel See lub Strandbad Leerbeutel) – kąpielisko we Wrocławiu, zlokalizowane na osiedlu Zalesie, w obrębie tzw. Wielkiej Wyspy. Zbiornik wodny (dawna glinianka) stanowiący podstawowy element kąpieliska położony jest w rejonie dawnego ramienia rzeki Odry, którego pozostałością jest znajdujący się obok fragment starorzecza – Czarna Woda (na zachód od kąpieliska; za Czarną Wodą znajduje się osiedle Zacisze). Na północ od kąpieliska znajduje się wzgórze Kilimandżaro, a za nim Kanał Powodziowy. Na kanale tym, w ramach Stopnia Wodnego Zacisze wybudowano Jaz Zacisze, który do czasu wyłączenia go z eksploatacji, piętrzył wody kanału między innymi dla potrzeb regulacji i zasilania w wodę zbiornika wodnego dzisiejszego kąpieliska Morskie Oko, przy wykorzystaniu Czarnej Wody. Jakość wód kąpieliska jest raportowana do sieci Europejskiej Agencji Środowiska od 2005 roku z przerwami. Zwykle oceniana jest jako doskonała. Wokół kąpieliska znajduje się teren o powierzchni 10 ha, przeznaczony do rekreacji (plażowania), Wybudowano szereg budynków i budowli przeznaczonych do rekreacji, wypoczynku oraz uprawiania sportu, np. zjeżdżalnie, boiska, brodzik i plac zabaw dla dzieci; dostępne są restauracja i bar, wypożyczalnia kajaków, siłownia, oraz korty tenisowe. Historia Pierwsze projekty kąpieliska w tym miejscu powstały od 1910 roku. Ich autorem był Artur Klar. Obejmowały one, oprócz pływalni i plaży, także infrastrukturę dodatkową i towarzyszącą (m.in. restaurację w rejonie wejścia na teren kąpieliska). W 1927 roku powstał projekt modernizacji Morskiego Oka, którego autorami byli Hugo Althoff i Richard Konwiarz. Jego realizacja nastąpiła w 1928 roku. Zrealizowano wówczas także ujęcie z Czarnej Wody zasilanej z Kanału Powodziowego, pogłębiono nieckę zbiornika, wybudowano drewniane pomosty wydzielające miejsca do kąpieli dla dzieci, do nauki pływania oraz dla osób umiejących pływać. Po stronie wschodniej usytuowano natomiast kameralny dziedziniec wejściowy, otoczony z trzech stron pawilonami mieszczącymi między innymi kasy, biura oraz restaurację. Wzdłuż ulicy wybudowano szatnie i natryski, zasłaniając w ten sposób widok z ulicy na plażę. Ponowną modernizację kąpielisko przeszło w 1970 roku, według projektu J. Kociubińskiego. Rozebrano wówczas drewniane pomosty i odbudowano je już w technologii żelbetowej, zainstalowano żelbetową zjeżdżalnię, natomiast w północnej części ośrodka wykonano korty tenisowe. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III (poprawione i uzupełnione). Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
Eye of the Sea (Warsaw)

The Eye of the Sea (Polish: Morskie Oko) is an artificial pond in Warsaw, Poland, located within the district of Mokotów in the Eye of the Sea Park. Characteristics The Eye of the Sea is an artificial pond, located within the Eye of the Sea Park in the city of Warsaw, Poland. It was formed in a flooded man-made clay pit. It is fed by the groundwater. It has the total area of 0.4358 ha, and its between 1 and 2 m deep. The lake is part of the drainage basin of the Czerniaków Cannal. Its number in the catalogue of the Map of the Hydrographic Subdivision of Poland is 83337. References
Morskie Oko (staw w Warszawie)

Morskie Oko – staw znajdujący się w parku Morskie Oko w Warszawie, w dzielnicy Mokotów. Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. podaje, że staw położony jest na tarasie nadzalewowym, zasilany jest stale wodami podziemnymi, odpływ ma formę cieku, a jego powierzchnia wynosi 0,4358 ha. Głębokość wynosi 1–2 m. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 99,5 m n.p.m. Identyfikator MPHP stawu to 83337. Zbiornik wodny położony jest na obszarze zlewni Kanału Głównego „A” Staw jest glinianką, pozostałością po eksploatacji iłów plioceńskich. Przypisy
Morzycko Lake

Morzycko Lake (Polish: Jezioro Morzycko; German: Mohriner See) is a lake located in the Myślibórz Lake District, in the eastern outer suburbs of the town of Moryń, in the West Pomeranian Voivodeship, Gmina Moryń, in Poland. The lake is part of the Cedynia Landscape Park. Morzycko Lake is the ninth-deepest lake in Poland. References
Morzycko

Morzycko (niem. Mohriner See) – jezioro na Pojezierzu Myśliborskim, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Moryń, w granicach administracyjnych miasta Moryń, w otulinie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego. Morzycko jest dziewiątym pod względem głębokości w Polsce, występuje tu zjawisko kryptodepresji. Zbiornik posiada nieregularny kształt misy jeziornej. Jego centralną część charakteryzują gwałtowne spadki i liczne przegłębienia, rzędu 30–40 m. Brzegi jeziora są przeważnie wysoko wyniesione nad lustrem wody na 5–12 m. Strefę przybrzeżną stanowią w przeważającej części lasy i obszary zadrzewione. Jezioro zasilane kilkoma niewielkimi ciekami, większość z nich to dopływy okresowe. Najważniejszym dopływem jest rzeka Słubia wypływająca z Jeziora Białęgi; odpływ wód znajduje się w mieście Moryń. W rejonie wlotu i wylotu rzeki Słubi znajdują się obszary podmokłe. Miasto Moryń znajduje się na zachodnim brzegu jeziora. W 2008 r. przeprowadzono badania jakości wód Morzycka w ramach monitoringu reperowego. W ich wyniku oceniono stan ekologiczny na umiarkowany (III klasy), a stan chemiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Morzycka. Przypisy
Most Bartoszowicki

Most Bartoszowicki – (niem. Barthelner Brűcke) most konstrukcji stalowej, we Wrocławiu, położony w pobliżu osiedli Bartoszowice i Strachocin nad jazem stopnia wodnego Kanału Powodziowego. Powstał w latach 1913–1917 w związku z budową infrastruktury kanałów Powodziowego i Żeglugowego. Stalowa trójprzęsłowa konstrukcja wsparta została na betonowo-ceglanych przyczółkach. Most ma długość 110,2 m, wysokość 3,8 m i szerokość 5,5 m i jest najwęższym mostem we Wrocławiu. Po powodzi tysiąclecia w roku 1997 został wyremontowany. W nocy most jest oświetlony. Galeria Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Przypisy Bibliografia Maciej Łagiewski, Mosty Wrocławia. Wydawnictwo Ossolineum, str. 61, 1989 ISBN 83-04-02937-5.
Mosty Berdychowskie w Poznaniu

Kładki Berdychowskie – dwie kładki pieszo-rowerowe w Poznaniu, które przebiegają nad Wartą i Kanałem Ulgi (Cybiną), łączące dzielnice Chwaliszewo, Ostrów Tumski i Berdychowo. Długość pierwszego z nich (nad Wartą) wynosi 165 m, a drugiego (nad Kanałem Ulgi) – 117 m. Obie części tworzą jednolitą całość, są analogiczne pod względem architektonicznym i konstrukcyjnym. Zostały otwarte 28 lutego 2025 roku. Łączny koszt inwestycji to nieco ponad 156 mln zł. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Mosty Berdychowskie łączą Poznań | Studio Dynks | odc. 29 (YouTube)