NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel svaté Barbory (Góra)

Kostel svaté Barbory byl postaven v obci Góra, gmina Miedźna okres Pszczyna, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Miedźna, arcidiecéze katowická, je farním kostelem farnosti Svaté Barbory v Górze Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 435/60 z 18. 3. 1960 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství pszczynský okruh. Historie Postaven byl pravděpodobně jako farní kaple v druhé polovině 16. století. V letech 1580–1628 byla užívána protestanty (kalvinisty). K malé kapli byla v pozdější době přistavěna věž s helmicí pokrytou plechem a ukončena lucernou. V letech 1949–1950 byl kostel rozšířen. Byla zvýšená loď, přesunuta věž a přistavěna zděná sakristie. Architektura Jednolodní orientovaná dřevěná stavba roubené konstrukce je ukončena trojbokým kněžištěm na cihelné podezdívce. Ke kněžišti byla přistavěna na severní straně zděná sakristie. Loď kostela obdélníkového půdorysu je vyšší a širší než presbyterium. Dřevěná věž, obdélníkového půdorysu, je sloupové konstrukce se zvonovým patrem, je vsazena do západního průčelí lodi. V roce 1950 byla z věže odstraněna původní helmice a nahrazena stanovou střechou (jehlanovou) krytou šindelem. Střecha lodi a kněžiště je sedlová krytá šindelem. Stěny lodi a věže jsou kryté svisle položenými deskami. Kolem obvodu kostela jsou soboty kryté širokou šindelovou střechou na sloupech a částečně kryté balustrádou. Kolem kostela je hřbitov. Interiér V kněžišti je plochý strop, v lodi je fazetový strop (zkosené rohy a plochy). kruchta je dřevěná podepřená dvěma sloupy. Oltářní kříž pochází z 18. století a dva krucifixy (barokní a lidový) z 19. století. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Barbary w Górze na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Barbory na Wikimedia Commons
Kościół św. Barbary w Górze

Kościół św. Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Góra (gmina Miedźna) w powiecie pszczyńskim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli pszczyńskiej. Historia Zbudowany został jako kaplica filialna zapewne w II połowie XVI w. W latach 1580–1628 w rękach protestantów (kalwinistów). Do niewielkiej, zamkniętej wielobocznie w typie małopolskim kaplicy z oszalowanymi ścianami była niegdyś dostawiona wieża o konstrukcji słupowej, nakryta obitym blachą hełmem z latarnią. Rozbudowany w 1950 roku przez przesunięcie wieży i dodanie nawy. Architektura i wnętrze kościoła Orientowany. Drewniany, konstrukcji zrębowej, częściowo na podmurowaniu ceglanym. Prezbiterium (dawna kaplica) zamknięte trójbocznie, przy nim od północy nowsza, murowana zakrystia. Nawa szersza i wyższa od prezbiterium, na rzucie prostokąta. Przy niej dawna wieża o ścianach podbitych gontem, częściowo wtopiona w korpus kościoła. Podczas rozbudowy w 1950 r. usunięto hełm wieży, zamiast niego wstawiając drewniany dach namiotowy o kształcie ostrosłupa. Na zewnątrz prezbiterium i nawę otaczają otwarte soboty wsparte na słupach z zastrzałami. Powyżej sobót ściany szalowane deskami. Dachy nawy i prezbiterium (o nierównych nachyleniach połaci), dach wieży oraz szerokie daszki sobót kryte gontem. Prezbiterium nakryte stropem płaskim, w nawie strop z fasetą. Chór muzyczny drewniany, wsparty na dwóch słupach, nowszy. Wyposażenie We wnętrzu kościoła nie zachowały się prawie żadne ruchome zabytki. Krzyż ołtarzowy pochodzi z XVIII w., dwa krucyfiksy (barokowy i ludowy) - z XIX w. Otoczenie kościoła Kościół jest otoczony cmentarzem. Przypisy
Barbarakirche (Nowa Sól)

Die heutige Barbarakirche (polnisch: Kościół pw. św. Barbary w Nowej Soli, ursprüngliche Bezeichnung: Erlöserkirche) ist die ehemalige altlutherische Kirche von Nowa Sól (deutsch: Neusalz an der Oder), einer Stadt in Niederschlesien in der polnischen Woiwodschaft Lebus. Als Barbarakirche dient sie heute als Hilfskirche der römisch-katholischen Gemeinde St. Antonius von Neusalz. Geschichte Nach Gründung der Altlutherischen Kirche 1845 in Breslau hatte sich auch eine Gemeinde im benachbarten Freystadt in Schlesien etabliert, zu der auch Neusalz gehörte. Um die Wende zum 20. Jahrhundert entstand hier eine eigenständige altlutherische Gemeinde mit eigenem Kirchenbau, der am 9. November 1900 geweiht wurde. Hierbei handelt es sich um eine mit gelbem Verblendklinker errichtete neugotische turmlose Saalkirche mit halbkreisförmiger Apsis. Die Eckbetonung des durch Strebepfeiler gegliederten Baukörpers erfolgt durch Fialenpfeiler, der Eingang ist als Wimpergportal ausgebildet, dessen ursprüngliche Fialenaufsätze nachträglich vereinfacht wurden. Der von einer vorgekragten Spitztonne überdeckte Kirchenraum besitzt eine einfache Ornamentverglasung der Erbauungszeit, das Achsfenster des Altarhauses enthält mit Bezug auf das ursprüngliche Patrozinium der Kirche eine Christus-Darstellung. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół św. Barbary w Nowej Soli

Kościół pw. św. Barbary w Nowej Soli – jednonawowa świątynia, wybudowana w 1900 r. w stylu neogotyku angielskiego. Jest niewielkim kościołem pomocniczym znajdującym się przy parafii św. Antoniego w Nowej Soli. Historia Niegdyś nowosolscy wyznawcy Ewangelicko-Luterańskiego kościoła (potoczna nazwa „staroluteranie”) na nabożeństwa udawali się do Kożuchowa – miasta leżącego nieopodal Nowej Soli. Jednakże w 1900 r. rozpoczęto budowę niewielkiej świątyni staroluterańskiej na terenie Nowej Soli. Dawniej oddany wiernym wyznania luterańskiego, jako kościół Odkupiciela, jednak świątynię tę po wojnie przejęli kapucyni, a na jej patronkę wybrali św. Barbarę. Po przebudowie miasta, oraz zmianie nazw ulic w 1991 r. ulicę, przy której znajduje się ten kościół przemianowano na św. Barbary (do 1945 r. była to ulica Luterstrasse). Obiekt ten po 1945 r. nie był użytkowany aż do czasu przejęcia go przez kapucynów, którzy też zajęli się jego remontem, oraz przystosowaniem do obrządku katolickiego. Dopiero wtedy świątynię konsekrowano pw. obecnej patronki. Kościół remontowano ponownie w latach 80. XX w., oraz w przededniu obchodów Millenium Chrześcijaństwa. Architektura Budowany z żółtej cegły o wątku główkowym. Bogato zdobiona kruchta oraz gotycki szczyt z czterema niewielkimi wieżyczkami. W świątyni tej na całej długości boków odnajdujemy piękne pilastry. Fragmenty przedniej części kościoła, znajdujące się przy elemencie architektury zwanym „wimperga” o wątku wozówkowym sugerują jego dobudowę w okresach późniejszych niż te, którymi datuje się powstanie kościoła. Fragmenty „przypalonych” poniżej cegieł, podpowiadają nam iż mogły to być zniszczenia wojenne, czy też powstałe w czasie jakiegoś pożaru. Niestety żadne z dostępnych źródeł nie podaje jakichkolwiek wzmianek na ten temat. Styl architektoniczny świątyni nawiązywał do czystego neogotyku angielskiego, dlatego dziś należy do zabytków kultury materialnej. Jest to kościół jednonawowy z cegły, budowany na planie prostokąta z zakrystią od północy i półkolistą absydą od wschodu. Wejście przypomina gotycki portal uskokowy. Szereg gotyckich okien zachowuje podobieństwo witraży. Jedynie witraż na ścianie ołtarzowej przybiera nieco inną formę kontynuacji – przedstawia postać Jezusa Odkupiciela. Wnętrze świątyni charakteryzuje prostota. Półkoliste prezbiterium oraz sklepienie kolebkowe sprawiają, iż od wewnątrz kościół ten wydaje się optycznie większy. Wyposażenie Kościół ten jako świątynia pw. Odkupiciela otrzymał dość skromne wyposażenie – były nim m.in. organy na chórze. Schody na chór (nie remontowane zapewne od początku istnienia tego obiektu) – stare, drewniane – tzw. kręte z duszą. Galeria Bibliografia T. Andrzejewski, M. Gącarzewicz, R. Sobkowicz, Dzieje Nowej Soli. Wybór źródeł i materiałów, Nowa Sól 2006.
Kościół św. Barbary w Pionkach

Kościół św. Barbary w Pionkach – zabytkowy kościół rzymskokatolicki w Pionkach, województwie mazowieckim. Historia W 1924 roku powołany został Komitet Budowy Kościoła, na czele którego stanął dyrektor Państwowej Wytwórni Prochu inż. Jan Prot. 1 czerwca 1928 rok biskup Paweł Kubick dokonał poświęcenia kamienia węgielnego, a 12 maja 1929 roku biskup Marian Ryx, ordynariusz diecezji w Sandomierzu, wydał dekret na mocy którego erygował nową parafię w Zagożdżonie, przy kościele pod wezwaniem św. Barbary. 4 grudnia 1933 roku, mieszkańcy Pionek (w tym roku zmieniono nazwę Zagożdżon na Pionki) byli świadkami wielkiej uroczystości, o której napisano w kronice parafialnej: 7 października 1951 roku, biskup Jan Lorek dokonał poświęcenia, wykonanych w 1951 roku przez rzeźbiarza Janika z Radomia, stacji Drogi Krzyżowej. 7 października 1957 roku, ksiądz biskup Piotr Gołębiowski dokonał konsekracji świątyni, Wnętrze kościoła Trójnawowa świątynia została zaprojektowana w stylu neobarokowym, na planie krzyża łacińskiego (crux ordinaria) przez Stefana Szyllera (1857–1933), słynnego polskiego architekta i konserwatora zabytków. Wewnątrz znajduje się zaprojektowany przez Antoniego Chmielewskiego ołtarz główny, oraz trzy inne: Serca Bożego, Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Częstochowskiej, wraz z umieszczoną weń kopią obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej. Uwieńczenie wschodniej nawy stanowi kaplica poświęcona opiece Matki Bożej. Na sklepieniu, znajdują się malowidła przedstawiające czterech ewangelistów, a filary podtrzymujące świątynię ozdobione są przez kolejne stacje Drogi Krzyżowej. W kościele znajduje się również piękna, marmurowa ambona. Trzy, wspaniałe dzwony świątyni zostały nazwane kolejno: Jan, Stanisław i Zygmunt, na cześć swoich fundatorów, dyrektorów Państwowej Wytwórni Prochu. Zostały one zniszczone przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W 1948 roku, dzięki staraniom proboszcza, wykonano nowe dzwony. Oba dzwony otrzymały imiona: ku czci Serca Jezusowego i świętej Barbary. Potwierdzeniem tego faktu jest list księdza Kiersztajna z dnia 13 czerwca 1948 roku do Kurii Diecezjalnej: W roku 1932 wykonano wieże kościelne: małą i dużą na rzucie kwadratu, przechodzącą w ośmiościan zakończony czworoboczną latarnią, oświetloną otworami bocznymi w kształcie elipsy. U szczytu wieży zbudowano galerię z czterema balkonami. W tym samym roku zaprowadzono instalację elektryczną i ułożono posadzkę z terakoty. Przypisy Bibliografia Kronika parafii Zagożdżon - Pionki Szkice z dziejów Pionek. Polskie Towarzystwo Historyczne, 2000. ISBN 83-914045-0-1.
Kościół św. Barbary w Przeczy

Kościół św. Barbary – rzymskokatolicki kościół filialny w Przeczy. Kościół należy do parafii św. Jakuba Apostoła w Skorogoszczy w dekanacie Niemodlin, diecezji opolskiej. 22 września 1966 roku pod numerem 1659/66, do rejestru zabytków województwa opolskiego wpisano - kaplica z wieżą, XVI/XVII, XIX. Historia kościoła Świątynia w stylu gotyckim, pochodzi z okresu późnego średniowiecza, z przełomu XIII i XIV wieku. Usytuowana jest w środkowej części wsi Przecza. Kościół wpisany do rejestru zabytków, a wieża kościoła objęta jest ochroną konserwatorską. Na początku XX wieku wieża kościoła została odrestaurowana. Przypisy
Kościół św. Barbary w Turowcu

Kościół św. Barbary w Turowcu – rzymskokatolicki kościół w Turowcu, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Cerkiew unicka w Turowcu została wzniesiona w 1832 z fundacji hrabiego Poletyłły, na miejscu starszej drewnianej świątyni. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej została przemianowana na świątynię prawosławną, zaś w latach 1879-1883 poddana gruntownej przebudowie, w ramach której od strony południowej dostawiono do niej przybudówkę, a nad przedsionkiem wzniesiono wieżę. W latach 1892–1895 i 1895-1900 była dwukrotnie odnawiana. W 1921 świątynia turowiecka stała się siedzibą parafii rzymskokatolickiej erygowanej przez biskupa lubelskiego Mariana Fulmana; obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego już dwa lata wcześniej. Po 1945 był ponownie remontowany. Kościół w Turowcu jest klasycystyczny, jednonawowy, z prostokątną nawą krytą dachem dwuspadowym i prosto zamkniętym pomieszczeniem ołtarzowym. Plan całości jest podłużny. We wnętrzu kościoła znajdują się trzy drewniane ołtarze barokowe z XIX w., w jednym z nich znajduje się unicka ikona Matki Bożej z Dzieciątkiem (przełom XVIII i XIX w.). W kościele znajdują się także organy z 1964. Przypisy
Kościół św. Barbary w Wieluniu

Kościół św. Barbary w Wieluniu wzniesiony w 1515 roku w formie zbliżonej do kościołów w typie wieluńskim, Historia Kościół będący wówczas poza miastem, miał chronić przed zarazą. W XIX wieku zniszczone drewniane ściany zastąpiono murowanymi pozostawiając oryginalne, węższe od nawy i zamknięte wielobocznie prezbiterium konstrukcji zrębowej. W latach 70. XX w. kościół gruntownie odrestaurowano. Od 2000 r. jest kościołem parafialnym. W 2001 roku rozpoczęto budowę większego murowanego kościoła, przylegającego do jednej ze ścian starego budynku. Przypisy
Kościół św. Barbary w Wolbromku

Kościół św. Barbary w Wolbromku – pochodzi z XV w. (według niektórych źródeł pewna część budowli może pochodzić z XII w.). Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z roku 1305. Budowla została przebudowana w XVII w.. Kościelne dzwony zostały ufundowane w 1666 r. przez ród Świnków, w czasie II wojny światowej zostały zdemontowane. W kościele znajduje się stara chrzcielnica, składany ołtarz i obraz maryjny. Dawniej co cztery tygodnie w świątyni odbywały się nabożeństwa ewangelickie. Jest to budowla orientowana, murowana, jednonawowa z prostokątnym prezbiterium, z wieżą na osi od zachodu. Wnętrze nakryte drewnianym stropem, a prezbiterium nakryte dwuprzęsłowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W ścianie północnej ostrołukowy gotycki portal. W prezbiterium barokowy ołtarz oraz gotycka nisza sakramentarium. Przypisy
Kościół św. Barbary w Żabikowie

Kościół Świętej Barbary w Żabikowie – jeden z czterech lubońskich kościołów parafialnych, w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy placu bł. Edmunda Bojanowskiego, w dzielnicy Żabikowo. Należy do dekanatu lubońskiego. Historia Jest to dawny kościół ewangelicko-unijny, wybudowany w latach 1908–1912 w centrum powstającego od 1905 roku na żabikowskich polach zespołu budynków przeznaczonych dla kolonistów niemieckich. W 1945 został przejęty przez katolicką parafię św. Barbary, erygowaną już w 1928 roku. Dzięki wysiłkom parafian i ówczesnego proboszcza, ks. Mariana Tomaszewskiego, budowla została odbudowana i przystosowana do wymagań kultu rzymskokatolickiego. W 1951 został przeprowadzony gruntowny remont świątyni, kościół został odmalowany, a sklepienie zostało przyozdobione malowidłami Tadeusza Szukały. Konsekrowany w dniu 27 czerwca 1963 roku przez arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Wyposażenie W głównym ołtarzu mieści się obraz św. Barbary pędzla Włodzimierza Bartoszewicza. Na wieży kościoła zawieszone są dwa dzwony – mniejszy z nich wykonano w roku 1909 w odlewni Franza Schillinga z Apoldy, o czym informują inskrypcje. Prócz nich na dzwonie widnieje cytat z Ewangelii wg św. Łukasza oraz symbole kotwicy, kielicha, krzyża i Pisma Świętego. Ma 70 cm średnicy, a zainstalowany przy nim młotek służy do wybijania godzin. Ma ton c". Większy dzwon, o imieniu Chrystusa Króla, odlano w zakładzie Antoniego Białkowskiego w Poznaniu w roku 1936. Ma średnicę 81 cm, wysokość 77 cm, dzwoni tonem h'. Poświęcenie instrumentu miało miejsce 25 października 1936, przeznaczony był on do klasztoru Sióstr Służebniczek Maryi, gdzie zawisł na tymczasowej dzwonnicy. Na wieży obecnej świątyni zainstalowano go po II wojnie światowej. Oba dzwony zawieszone są na jarzmach łamanych. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jerzmanowicach

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jerzmanowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Jerzmanowicach, w gminie Jerzmanowice-Przeginia, w powiecie krakowskim. Kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa małopolskiego. Historia Kościół parafialny w Jerzmanowicach istniał już w 1338 roku. Ufundowany został przez króla Kazimierza Wielkiego. Był to mały drewniany budynek o powierzchni 120 metrów kwadratowych. Kościół ten został rozebrany w 1826 roku . Obecny zbudowano w latach 1827–1830 i przebudowano w 1876 roku. Świątynia konsekrowana 21 czerwca 1884 roku, przez biskupa Tomasza Kulińskiego . Architektura Budynek klasycystyczny, murowany, jednonawowy, prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą. Fasada kościoła inspirowana warszawskim palladianizmem. Widoczne pilastry wielkiego porządku, trójkątny tympanon i attyka. W roku 1980 odremontowano elewacje i otoczenie kościoła, a w latach 1992–1993 wymieniono pokrycie dachu na blachę miedzianą. Wyposażenie W ołtarzu głównym znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny i św. Bartłomieja Apostoła namalowany przez Bolesława Rutkowskiego w 1911 roku. Polichromia powstała w 2000 roku według projektu Janusza Łęgowskiego z Katowic. Zastąpiła ona wcześniejszą wykonaną przez prof. Jerzego Nowosielskiego (w 2000 roku dokonano transferu tych malowideł przez Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie) . Barokowo–klasycystyczne ołtarze i zabytkową chrzcielnicę, która pochodzi ze starego kościoła, poddano konserwacji w latach 2004–2006. Nowy, marmurowy ołtarz powstał według projektu Jana Funka z Krakowa. W świątyni znajdują się organy zbudowane w XIX wieku prawdopodobnie przez Antoniego Sapalskiego . Ze starego kościoła zachowały się dzwony. Najstarszy został wykonany w 1545 roku. Drugi dzwon z 1548 roku z medalionem św. Bartłomieja, na którym widnieje łaciński napis: „ANIMUS EST NOBIS UT CARMINA DIKANT HIC TIBIS. DEUS ES 1548”, czyli „DUCH JEST DLA NAS JAK POEZJA, NIECH CI POWIE, ŻE TU JEST BÓG”. Dzwony w czasie I wojny światowej zostały zakopane przez parafian i dzięki temu nie zostały skonfiskowane przez Austriaków . Przypisy Bibliografia Marian Kornecki: Sztuka Sakralna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 2013. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Warto zobaczyć. jerzmanowice-przeginia.pl. [dostęp 2021-02-21]. Strona parafii. parjerzmanowice.iap.pl. [dostęp 2021-02-21].
Церковь Святого Варфоломея (Ежмановице)

Церковь святого Варфоломея (пол. Kościół św. Bartłomieja) — католическая церковь в Польше, находящаяся в населённом пункте Ежмановице, в гмине Ежмановице-Пшегиня Краковского повята Малопольского воеводства. Церковь внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Приход святого Варфоломея входит в состав Сосновецкой епархии. Каменный храм в стиле классицизма был построен в 1830 году на месте разобранной деревянной церкви. В 1876 году храм был перестроен. 23 января 1984 года храм был внесён был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-483). Примечания Ссылки Информация (пол.)
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Goraju – kościół parafialny, murowany z XVIII w. Historia Kościół znajduje się w północno-zachodniej części miasta. Erekcja parafii w Goraju nastąpiła w 1379 r. Parafia obejmowała m.in. folwark (217 mórg), szkołę parafialną, szpital dla ubogich, bibliotekę parafialną. Do XVIII w. trzy kolejne kościoły w Goraju były drewniane. Pierwszy, z 1379 r., istniał do XVI w., drugi został zniszczony podczas potopu szwedzkiego w XVII w., zaś ostatni, drewniany, spłonął w 1780 r. Obecny kościół wybudowano w latach 1779–1782 z fundacji profesora Akademii Zamojskiej i proboszcza gorajskiego. Pożary nawiedziły kościół w 1795 i 1923, remonty i malowanie przeprowadzono w 1928 oraz 1964 r., odbudowę wieżyczki w 1949 r. Malowidła wewnątrz kościoła odnowiono po II wojnie na podstawie wzorów z 1928 r. Autorem renowacji był Marian Pecka z Goraja (1964), malowideł prawdopodobnie Czesław Kiełbiński (1928?). Architektura Kościół utrzymany jest w stylu barokowym, murowany otynkowany, jednonawowy. Nawa pojedyncza z niższym prezbiterium zamkniętym półkoliście, sklepienie kolebkowe z lunetami. Od południa zakrystia z portalem kamiennym z końca XVIII w. oraz ze skarbczykiem na piętrze i ośmioboczną wieżyczką z klatką schodową. Od północy do kościoła przylega kaplica. Chór muzyczny wsparty na dwóch filarach. Nad wejściem do kruchty kościoła trójkątny szczyt fasady zwieńczony frontonem. Szczyt kruchty barokowy z zegarem słonecznym. Nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę (1952). Wyposażenie Ołtarz główny z fragmentami barokowymi, z herbami Jelita i Korybut, rzeźbami barokowymi św. Andrzeja, św. Bartłomieja, aniołów i Boga Ojca w zwieńczeniu oraz obrazami św. Stanisława bp., św. Bartłomieja i Zaśnięcia Matki Boskiej w zwieńczeniu. Tabernakulum rokokowe z obrazem Ostatniej Wieczerzy. Antepedium z poł. XIX w. Lewy ołtarz rokokowy XVIII w. z rzeźbami Aarona, św. Józefa i aniołów oraz obrazami Matki Boskiej Gorajskiej z Dzieciątkiem Jezus z XVII-XVIII w. w sukience srebrnej barokowej z XVIII w., św. Michała, św. Walentego z końca XVIII w. Prawy ołtarz boczny rokokowy XVIII w. z rzeźbami św. Jana Nepomucena, aniołów i obrazami św. Anny Samotrzeć, św. Wojciecha, św. Antoniego; Trzeci, klasycystyczny, z początku XIX w. z rzeźbami śś. Barbary i Katarzyny o charakterze barokowym z 1. połowy XIX w.; Czwarty ołtarz boczny, nowy, z barokową grupą Ukrzyżowania z końca XVIII w.; Ołtarz w kaplicy barokowy z rzeźbą św. Józefa – początku XVIII w.; Chrzcielnica i kropielnica kamienne z przełomu XVIII/XIX w. Otoczenie W murze cmentarza kościelnego od strony południowej znajduje się murowana dzwonnica (otynkowana). W jej dolnej kondygnacji znajduje się przejazd, w górze dwa miejsca na dzwony, zakończone łukiem i trójkątnym szczytem. Zespół kościoła, dzwonnica-brama i cmentarz przykościelny znajduje się w wykazie zabytków NID kl.V-Oa/118/56 z 7.05.1957, 174 z 03.02.1967, A/364 z 28.07.1986. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Parafii pw. św. Bartłomieja Apostoła w Goraju
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Stawiszynie

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Stawiszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Stawiszyn w województwie wielkopolskim, przy ulicy Szkolnej. Historia Świątynia gotycka, ufundowana w XIV wieku przez króla Kazimierza Wielkiego. Dawniej nosiła ona wezwanie św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi Śląskiej. Przez pewien okres należała do Braci Czeskich. W czasie potopu szwedzkiego została zniszczona przez wojsko. W 1706 świątynia uległa zawaleniu w wyniku uderzenia pioruna w wieżę, która runęła na nawę główną. W XVIII wieku rozpoczęto jego restaurację. Obecny kształt kościół uzyskał pod koniec XIX wieku, gdy odbudowano zakończenie wieży w stylu neogotyckim oraz sklepienie budowli. Dobudowana została kaplica i kruchta. Wyposażenie kościoła W prezbiterium kościoła umieszczony jest barokowy ołtarz główny. W nawach bocznych są umieszczone ołtarze neobarokowe. Znajdują się na nich rzeźby późnogotyckie. Pochodzą one z dawnej kaliskiej kolegiaty Najświętszej Maryi Panny. Ponadto w podziemiach kościoła, w krypcie pod kaplicą Matki Bożej, znajdują się groby: dziedziczki dóbr stawiszyńskich Pelagii Łubieńskiej, córki Ignacego Zajączka, bratanicy księcia generała i namiestnika Królestwa Polskiego Józefa Zajączka, a także grób Duchaków, których szczątki wyłoniły pracę archeologiczne, prowadzone w Stawiszynie w 1992 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni. dziennik-wielkopolski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-14)].