NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Dobrodzieniu

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ul. ks. Jana Gładysza 22 w Dobrodzieniu. Kościół należy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Dobrodzieniu w dekanacie Dobrodzień diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został zbudowany w latach 1847–1851 w stylu neoromańskim jako świątynia ewangelicka dla miejscowej wspólnoty protestanckiej. Inicjatorem budowy był ówczesny pastor ewangelicki ksiądz Karol Ludwik Appenroth z Grodźca. Kościół służył ewangelikom do końca II wojny światowej. W 1945 roku kościół został przejęty przez katolików. Pierwszym duchownym został ks. kanonik Kazimierz Sowiński, natomiast świątyni nadano tytuł Nawiedzenia NMP. Konsekracja miała miejsce w grudniu 1948 roku, a dokonał jej ówczesny administrator apostolski w Opolu, a późniejszy arcybiskup metropolii i kardynał wrocławski ks. infułat Bolesław Kominek. W latach 1977–1990 zmieniono wygląd ołtarza głównego, wymieniono okna na metalowe, wybudowano salki katechetyczne, zmieniono otoczenie prezbiterium, a w okresie od 1990 do 1998 roku został wyremontowany dach kościoła. Organy wybudowali Otto Müller z Wrocławia i Schultze z Opola w 1851. Prospekt jednosekyjny, neoklasycystyczny. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o kościele na stronie diecezji opolskiej
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domanicach

Kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domanicach – kościół parafialny we wsi Domanice (województwo mazowieckie). Około 1596 wzniesiony został kościół drewniany, afiliowany do kościoła parafialnego w Łukowie. Samodzielna parafia utworzona została w 1747. Obecny kościół murowany, wybudowany w 1850 staraniem ks. Józefa Sienkiewicza. Kościół został konsekrowany w październiku tego samego roku przez Bpa Franciszka Ignacego Lewińskiego. Bez wyraźnych cech stylowych. Galeria zdjęć Zobacz też Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Domanicach Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Polanowicach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony we wsi Polanowice (gmina Byczyna). Kościół należy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Polanowicach w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. 20 lipca 2009 roku kościół wraz z cmentarzem kościelnym i ogrodzeniem (mur kamienny) został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa pod numerem A-96/2009. Historia kościoła Kościół wzniesiony został w 1913 roku, jako murowana, neogotycka świątynia ewangelicka, w miejscu poprzedniego drewnianego. W czasie budowy został zainstalowany zabytkowy XV-wieczny dzwon, który w czasie II wojny światowej zdemontowano i wywieziono do Hamburga w Niemczech. Po zakończeniu działań wojennych, kościół przeszedł w ręce katolików i został kościołem parafialnym parafii w Polanowicach. Dnia 14 lutego 2013 roku, uchwałą Radą Powiatu w Kluczborku, została przyznana dotacja na konserwację i renowację kościelnych witraży. Przypisy Linki zewnętrzne Neogotycki kościół w Polanowicach
Unbefleckte Empfängnis (Raszów)

Die römisch-katholische Kirche der Unbefleckten Empfängnis ist eine Filialkirche in Raszów (deutsch Reußendorf), heute Stadtteil von Kamienna Góra (Landeshut), in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Grabkapelle wird als ein Leitobjekt der Baukunst Schlesiens bezeichnet. Die gotische Kirche stammt in ihrer heutigen Form aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Sie ist Filialkirche der Pfarrkirche von Pisarzowice. Hans Schof der Ältere, genannt Gottsche, Patron der Kirche, ließ bereits 1538 einen evangelischen Gottesdienst unter Leitung des Pastors Jeremias Gottwald feiern. Hansens Erbe Hans Schof der Jüngere entwickelte den Plan, an der Südseite der Kirche eine zweijochige, zur Kirche geöffnete Grabkapelle anzubauen. Diese wurde erst 1575, nach Tod Hans des Jüngeren, fertiggestellt und gilt als eines der bedeutendsten Adelsmausoleen in Schlesien. Während der Gegenreformation musste die Kirche an die römisch-katholische Kirche zurückgegeben werden, obwohl nur eine Familie im Dorf katholisch war. Die evangelischen Bewohner konnten später die Gnadenkirche Zur Heiligen Dreifaltigkeit in Landeshut besuchen. Grabkapelle Die südliche und die östliche Wand der Kapelle sind mit insgesamt 13 Grabplatten mit Inschriften, Wappen und Porträts geschmückt. An der Westwand befindet sich ein herausragendes Epitaph für den Begründer der Kreppelhofer Linie der Schaffgotsch, Anton, genannt Röppel. Es besteht aus einem lebensgroßen Abbild des Ritters, der auf eine Löwen steht. In der Umrahmung sind Christus, Gott, trompetende Engel und drei Vögel dargestellt. Im Gebälk befindet sich eine auf Lukas 7,13–15 gestützte deutschsprachige Inschrift. Unter dem Sockel mit vier Wappen befindet sich eine weitere Inschrift, die an Matthäus 24,44 anknüpft. In diesem Epitaph ist nicht nur die traditionelle Repräsentation zu erkennen, sondern auch der reformatorische Imperativ der Glaubensmehrung und -verbreitung und die lutherische Heilsgewissheit. In der Mitte der Kapelle stehen zwei Tumbengräber für Hans den Älteren und dessen Ehefrau Salome. Die liegenden Figuren haben Löwen zu ihren Füßen. An den Seiten der Tumben befinden sich Flachreliefs mit der Darstellung der Schöpfung der Stammeltern, Gottes Mahnung an sie, den Sündenfall und die Vertreibung aus dem Paradies. Eine ähnliche Form haben die Grabmale für Hans den Jüngeren und dessen Frau Margarethe. Diese Tumben haben an den Seiten eine Darstellung eines unter dem Kruzifix knienden Ehepaars. Die traditionelle Form des Tumbengrabs zeugt vom hohen Rang der Verstorbenen. Ähnliche Grabmale wurden für Angehörige des herzoglichen Hauses gestaltet. Literatur Jan Harasimowicz: Reußendorf – Greiffenberg – Altkemnitz. Drei evangelische Pfarrkirchen der Familie Schaffgotsch im schlesischen Gebirgsland. In: Joachim Bahlcke (Hrsg.): Das Haus Schaffgotsch.: Konfession, Politik und Gedächtnis eines schlesischen Adelgeschlechts vom Mittelalter bis zur Moderne. Senfkorn, Görlitz 2010, ISBN 978-3-87057-320-1. Weblinks Reußendorf (Raszów) - Ortsgeschichte (Abschnitt Die Pfarrkirche mit der Grabkapelle der Familie Schaffgotsch) Einzelnachweise
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny i św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Luchowie Górnym

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny i św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół, wzniesiony jako cerkiew prawosławna. Historia Pierwsze wzmianki o prawosławnej cerkwi w Luchowie Górnym pochodzą z r. 1589. Obiekt znajdował się w rejonie obecnego cmentarza rzymskokatolickiego we wsi. Następnie świątynia ta przyjęła postanowienia unii brzeskiej, lecz w 1842 miejscowi parafianie wyrazili chęć powrotu do prawosławia. Nowa cerkiew, nosząca wezwanie Opieki Matki Bożej, została wzniesiona dla miejscowej parafii prawosławnej w latach 1842-1850 według projektu Ludwika Radziszewskiego. Środki na budowę cerkwi pochodziły ze skarbu Królestwa Polskiego oraz z prywatnej ofiary gen. T. Sojmanowa. Fakt, że luchowscy parafianie sami postanowili przejść na prawosławie sprawił, że władze rosyjskie poczyniły szczególne starania na rzecz budowy we wsi okazałej cerkwi. Prawosławna placówka duszpasterska działała w Luchowie do I wojny światowej i bieżeństwa. W 1919 biskup lubelski Marian Leon Fulman erygował w miejscowości parafię rzymskokatolicką, a świątynia została zrewindykowana z przeznaczeniem jej na kościół. Architektura Budynek reprezentuje styl klasycystyczny. Jest to budowla murowana, w typie świątyń krzyżowo-kopułowych, z zamkniętym prostokątnie prezbiterium, do którego przylegają skarbczyk i zakrystia (dobudowane po zaadaptowaniu budowli na kościół). Nad nawą kościelną znajduje się ośmioboczna kopuła. Fasada prezbiterium oraz boczne ramiona krzyża zakończone są szczytami trójkątnymi, naroża budynku są boniowane. Pierwotnie nad przedsionkiem znajdowała się sygnaturka, którą rozebrano w latach 1920-1922. Wyposażenie We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz główny z obrazami św. Józefa oraz Matki Boskiej Anielskiej, jak i dwa ołtarze boczne Świętego Krzyża i św. Anny. Na wyposażeniu świątyni są również dwa zabytkowe feretrony, barokowy i rokokowy. Otoczenie W sąsiedztwie dawnej cerkwi znajdował się cmentarz prawosławny, z którego pozostał jeden nagrobek. We wsi znajduje się także nowszy, niemal całkowicie zniszczony cmentarz tego wyznania. Uwagi Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chrząstowicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Szkolnej 3 w Chrząstowicach. Świątynia należy do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Chrząstowicach w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Historia kościoła Neogotycki kościół został wybudowany w latach 1896–1897. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Poczęcia w Chrząstowicach
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starych Biskupicach

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Starych Biskupicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Starych Biskupicach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Budowla została wzniesiona w 1867 w stylu neogotyckim. 13 czerwca 2013 Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków na wniosek parafii pw. NMP Królowej Polski w Słubicach wydał postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego celem wpisania kościoła do rejestru zabytków województwa lubuskiego. Stosowna decyzja o wpisie została wydała 29 lipca 2013. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Lubieniu

Kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Lubieniu – rzymskokatolicki kościół filialny w Lubieniu, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Początków parafii można się dopatrywać we wsi około 1200, ale potwierdzenie jej istnienia pochodzi dopiero z 1405 (od 1286 miejscowość stanowiła własność templariuszy). Kościół z tamtych czasów nie zachował się. Został w 1645 zastąpiony nową świątynią. Na jej wyposażeniu znajdował się m.in. srebrny, pozłacany kielich fundacji Marii von Ilon i ołtarz ze sceną Ukrzyżowania z połowy XVII wieku. Ta świątynia także nie dochowała się do dziś, ponieważ zastąpił ją trzeci kościół, obecny – zbudowany w 1830 z kamienia polnego, początkowo jako filialny parafii w Bobrówku. Posiadał na wyposażeniu m.in. dwa dzwony. Starszy z nich przyozdobiony był napisem minuskułowym (gotyk) o treści: ave Maria gracia plena dominus tecum bene. Drugi dzwon odlany został w 1864 w Szczecinie przez C. Vosso. Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej obiekt poświęcono 29 sierpnia 1945 – należał do parafii w Ośnie Lubuskim, a odbudował go ks. Michał Kądziołka. Obecną parafię (Smogóry z siedzibą w Lubieniu) utworzono 26 sierpnia 1985. Do rejestru zabytków kościół wpisano 26 kwietnia 1971. W 2020 na terenie przykościelnego dawnego cmentarza ewangelickiego odkryto zabytkową płytę nagrobną opatrzoną inskrypcją "Herr Johann Koch", pochodzącą z 1777. Architektura Kościół z kamienia polnego i cegły w stylu późnoklasycystycznym. We wnętrzu znajdują się empory wsparte na kolumnach doryckich. Galeria Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kostel Prozřetelnosti Boží (Javoří)

Kostel Prozřetelnosti Boží v Javoří (pol. Kościół Opatrzności Bożej w Jaworzu) je římskokatolický klasicistní kostel, nacházející se v obci Javoří v okrese Bílsko-Bělá na Těšínsku. Kostel byl vystavěn na místě staršího dřevěného kostela asi z 15. století. Náklady na stavbu pokryl majitel vsi hrabě Arnold Saint-Genois d'Anneaucourt. Kostel byl přestavěn v letech 1886 a 1933–1934, kdy byl přistavěn transept s kupolí. Odkazy Související články Evangelický kostel v Javoří Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Prozřetelnosti Boží na Wikimedia Commons
Kościół Opatrzności Bożej w Jaworzu

Kościół Opatrzności Bożej w Jaworzu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Jaworzu, w powiecie bielskim w województwie śląskim. Historia kościoła Już najprawdopodobniej w 1447 roku istniał w tym miejscu drewniany kościół. Pod koniec XVIII wieku stan budynku był bardzo zły. Z tego powodu w 1802 roku Arnold baron Saint-Genois d'Anneaucourt (ówczesny właściciel wsi) zlecił mistrzowi murarskiemu Englischowi budowę kościoła, która zakończyła się w 1803 roku. W następnym roku świątynia została poświęcona. Tablica z herbem fundatora została wmurowana w kruchcie. W 1880 roku, ze względu na wzrost liczby parafian i turystów odwiedzających Jaworze, powstał fundusz rozbudowy kościoła, który został założony przez ks. Jana Mrwkę i zarządcę uzdrowiska Edwarda Kwisdę. W 1885 roku rozbudowany kościół był gotowy do użytku i rozpoczęto w nim odprawianie nabożeństw, a w 1886 roku zakończono rozbudowę kościoła w Jaworzu. Kosztorys przebudowy został przeprowadzony przez bielskiego budowniczego Emanuela Rosta. Jest to trzynawowa klasycystyczna świątynia, przebudowana w 1886 i w 1933 (dobudowano wówczas transept z kopułą). Wzrost liczby wiernych spowodował kolejną rozbudowę kościoła w latach 1933–1934. Dobudowano wtedy kopułę w stylu włoskiego renesansu oraz transept. Natomiast kolumny, które ją podtrzymują, dzielą kościół na trzy nawy. Zabytkowe wyposażenie kościoła Wewnątrz znajduje się późnobarokowe tabernakulum, dwa klasycystyczne ołtarze boczne, organy i dzwon z 1644. W jednym z ołtarzy znajduje się obraz Matki Bożej Berdyczowskiej (patronki konfederatów barskich), namalowany w 1806 przez Jana Ignowskiego z Żywca. Stary cmentarz Na przylegającym do kościoła cmentarzu, znajduje się wydzielona część z pamiątkowym obeliskiem i kilkunastoma kamiennymi płytami nagrobnymi hrabiów Saint Genois d'Anneacourtów oraz Rudzkich z Kiczyc, Bludowskich z Błędowic, Centnerów z Cententalu i Laszowskich z Laszowa. Przypisy Bibliografia Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 166. ISBN 978-83-933109-3-7. Michał Kowalski: Śląsk Cieszyński - Po obu stronach Olzy. Wyd. II. Kraków: Amistad Sp. z o.o. - Program PolskaTurystyczna.pl, 2009, s. 66. ISBN 978-83-7560-069-8. Serwis Etnograficzno-kulturalny z obszaru Beskidu Żywieckiego, Śląskiego i Śląska Cieszyńskiego – Kościół Opatrzności Bożej w Jaworzu. [dostęp 2013-09-21]. (pol.).
Kościół Opatrzności Bożej w Michałowie

Kościół pw. Opatrzności Bożej w Michałowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Michałowo, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Białystok - Dojlidy archidiecezji białostockiej. Historia Michałowo należało pierwotnie do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie. Od 1898 roku proboszcz z Zabłudowa ksiądz Stanisław Maciejewicz i mieszkańcy Michałowa starali się o pozwolenie na wybudowanie kaplicy od władz rosyjskich. Pozwolenie mieszkańcy uzyskali dopiero po 7 latach i wiosną 1906 roku rozpoczęły się prace budowlane na placu, który ofiarował baron Rudolf Engelhard. Kościół został zbudowany według projektu inżyniera Romualda Lenczewskiego. Powstała wówczas jednonawowa świątynia z wieżą od frontu w stylu neogotyckim. Poświęcił ją pod wezwaniem Opatrzności Bożej w dniu 29 listopada 1909 roku proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Zabłudowie, ksiądz Marcin Puzyrewski. Kościół remontowano w 1935 roku. W 2004 roku wpisano go do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół Opieki Matki Bożej w Kamieniu

Kościół Opieki Matki Bożej w Kamieniu – zabytkowy kościół murowany, znajdujący się w Kamieniu, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Kościół murowany, neogotycki, wybudowany w latach 1924–1928 w miejscu kaplicy z XVIII w. Przy budowie użyto zmodyfikowanego projektu Zdzisława Mączeńskiego. Obok otoczonej kilkusetletnimi lipami murowanej plebanii z lat 1910–1920, znajdują się ruiny budynków gospodarczych z XVIII w., lamus murowany z XVII w., zabytkowa drewniana studnia z XVIII w. W lamusie znajduje się Izba Regionalna prowadzone przez Towarzystwo Przyjaciół Kamienia. Obiekt, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii Towarzystwo Przyjaciół Kamienia
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Jana Chrzciciela w Pysznicy

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego i św. Jana Chrzciciela – neobarokowa świątynia rzymskokatolicka położona jest przy ulicy Wolności 297 w Pysznicy. Historia Kościół murowany z cegły, w stylu neobarokowym, wybudowano w latach 1924-1931, proj. inż. Wawrzyniec Dajczak, na miejscu poprzedniego drewnianego kościoła, który spłonął podczas I wojny światowej (1914 r.). Budowę kościoła rozpoczęto w 1924 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Ignacego Pyzika. Kamień węgielny poświęcono w 1926 r., a całą budowę w stanie surowym ukończono w 1931 r. W latach 60. z inicjatywy ks. Władysława Szubargi wykonano polichromię i zainstalowano organy. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał bp Franciszek Barda. Architektura Kościół jest orientowany, trójnawowy, bazylikowy, na planie krzyża łacińskiego, z prezbiterium zamkniętym półkolistą absydą, do którego przylegają dwie zakrystie. Świątynia kryta jest dachem dwuspadowym, nawę północną w części zachodniej wieńczy wysoka wieża na planie kwadratu z hełmem barokowym i z latarnią zakończoną krzyżem. Nad nawą główną w części wschodniej znajduje się niższa wieżyczka o analogicznym kształcie. Ściana frontowa posiada trzy otwory drzwiowe, nad głównym wejściem nadświetle w formie półkolistego okna witrażowego. Jednoprzęsłowe prezbiterium oddzielone jest od czteroprzęsłowej nawy dwoma kolumnami i łukiem sklepiennym. Nawy boczne są w formie kaplic połączonych przejściem. Nawę główną wieńczy sklepienie kolebkowe z lunetami, nawy boczne – sklepienie krzyżowe. W części zachodniej kościoła znajduje się kruchta oddzielona od nawy przeszklonymi drzwiami, ponad nią chór muzyczny. Wnętrze W ołtarzu głównym umieszczona jest rzeźbiona monumentalna scena ukrzyżowania, w oknach witraże figuralne, przedstawiające świętych. Ściany pokryte są polichromią: w prezbiterium na sklepieniu symbol Ducha Świętego, w nawach bocznych nad ołtarzami scena Wniebowzięcia NMP w nawie północnej oraz sceny z życia św. Jana Chrzciciela z przedstawieniem chrztu Jezusa w Jordanie w centrum w nawie południowej. W nawie głównej polichromię stanowią iluzjonistyczne kolumny i pary aniołów ponad wejściami do naw bocznych. Na ścianach naw bocznych stacje drogi krzyżowej wykonane przez rzeźbiarza Jana Mogilanego z Zagórza k. Sanoka i fundowane przez parafian w 2002 roku Przypisy Bibliografia Archiwum Parafialne, Kronika Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Pysznicy – rok 2002, oprac. L. Błażejowicz, T. Mierzwa. Rocznik Diecezji Sandomierskiej, red. ks. K. Kida, Sandomierz 2010, s. 367-369. ISBN 978-83-257-0253-3. Strona diecezji sandomierskiej. diecezjasandomierska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-15)]. Strona parafii Pysznica
Kreuzerhöhungskirche (Czaplinek)

Die römisch-katholische Kreuzerhöhungskirche im pommerschen Czaplinek (vor 1945: Tempelburg) geht auf einen Entwurf von Karl Friedrich Schinkel zurück. Sie gehört zum Dekanat Barwice im Bistum Koszalin-Kołobrzeg. Bis zur Vertreibung der deutschen Bevölkerung 1945 gehörte die Kirchengemeinde zum Kirchenkreis Tempelburg in der Kirchenprovinz Pommern der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union. Lage Die Kirche liegt an der Nordostseite des Marktes und liegt in einer leicht abfallenden Grünanlage. Geschichte Die 1726 erbaute alte Kirche war um 1800 baufällig geworden. Erste Pläne zu einem Neubau wurden 1819 am Oberbaudeputat eingereicht, jedoch von Karl Friedrich Schinkel verworfen und mit einem Gegenentwurf im gotischen Stil erwidert. Schinkels Entwurf erwies sich aber als zu teuer. Die Stadt Tempelburg nutzte einen Besuch des preußischen Königs 1826 zu einem Bittgesuch um Gelder für den Kirchenneubau. Schinkel entwickelte darauf 1828 einen überarbeiteten Entwurf mit reduzierten Bauformen. Während der Bauzeit, 1829–1832, reichten die Tempelburger einen Entwurf zum Bau eines Kirchturms ein, der jedoch nicht umgesetzt wurde. Bei der polnischen Übernahme wurde die Kirche katholisch. Baulich unverändert, wurde die Kirche im Inneren nach Osten ausgerichtet und erhielt Wandmalereien. Bauwerk Die Kirche ist ein Putzbau unter zwei sich kreuzenden Satteldächern. Die Gebäudeecken sind, wie in der Normalkirche Schinkels, durch pfeilerartige plattgeschlossene Elemente betont. Monumentale, abgetreppte Rundbogenblenden nehmen die gesamte Wandfläche ein. Unter einem durchgezogenen Kämpferprofil sind Türen und Türblenden eingeschnitten. Im Giebel mit einem gotisierenden Stuckfries sitzt ein Okulus im fein profilierten Stuckrahmen. Die hohen rundbogigen Fenster sitzen auf dem Gebäudesockel auf und haben vielfach abgetreppte Gewände, wobei ihre Kämpferprofile als Gesims miteinander verbunden sind. Im Inneren werden der Nord- und Südkreuzarm durch eine Empore bis auf halbe Höhe geschlossen, so dass die Kreuzform der Kirche nur im oberen Raum deutlich wird. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer Zu Seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 71–73. Weblinks
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Czaplinku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Czaplinku – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii Świętej Trójcy w Czaplinku, dekanatu Barwice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Czaplinku, w gminie Czaplinek, powiecie drawskim, w województwie zachodniopomorskim. Historia Budowę kościoła protestanckiego (luterańskiego) rozpoczęto w 1829 roku według projektu niemieckiego architekta Karla Friedricha Schinkla. Jest to budowla neoklasycystyczna z elementami neoromańskimi, na planie krzyża greckiego. W zamknięciu ramion pseudoportale i okulusy z witrażami, od północy portal rzeczywisty. Obecnie jest to kościół rzymskokatolicki, a świątynia została konsekrowana w dniu 24 października 1999 roku przez biskupa Mariana Gołębiewskiego. Wyposażenie Ściany we wnętrzu są ozdobione współczesną polichromią, wykonaną w 1954 roku przez Władysława Drapiewskiego, w prezbiterium znajduje się ceramiczna mozaika, powstała w latach 80. XX wieku, natomiast w bocznych ołtarzach są umieszczone drewniane rzeźby wykonane przez czaplineckiego artystę, Edwarda Szatkowskiego. Na jednej z empor znajdują się neogotyckie organy zbudowane przez szczecińską firmę Barnima Grüneberga. Przypisy