NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Morsztynowska w Krakowie

Kamienica Morsztynowska (Mortynowska, Berowska, Orlemusowska, Tymowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 16, na Starym Mieście. Nazwa pochodzi od nazwiska rodziny Morsztynów, którzy w piętnastym stuleciu byli jej właścicielami. Obecny wygląd zawdzięcza głównie przebudowie z początku XIX wieku, której inicjatorem był ówczesny właściciel Antoni Morbitzer. Wtedy w zwieńczeniu fasady umieszczono jego monogram (AM) w otoczeniu alegorii żeglugi i handlu. W 1947 roku Kazimierz Książek otworzył w tej kamienicy restaurację „Pod Wierzynkiem”, którą upaństwowiono cztery lata później, a obecnie znana jest pod nazwą "Wierzynek". Wewnątrz można podziwiać salę Pompejańską z polichromią z końca XVIII wieku, salę Rycerską, która właściwie znajduje się w przyległej kamienicy Hetmańskiej, ale należy do "Wierzynka", a znajdują się w niej pochodzące z XIV wieku główki służące jako wsporniki. Na pierwszym piętrze widoczne są XVI-wieczne stropy. Jeśli chodzi o słynną ucztę wydaną przez Mikołaja Wierzynka, który w imieniu Rady Miejskiej podejmował we wrześniu 1364 roku cesarzy, monarchów i książęta to wiadomo na pewno, że się odbyła. Nie jest natomiast znane miejsce tego wydarzenia, a obecna kamienica w której mieści się restauracja „Wierzynek”, być może nigdy do Wierzynka nie należała. 24 listopada 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Zobacz też Uczta u Wierzynka Przypisy Bibliografia Rożek M., Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, s. 171-172.
Kamienica Pieniążków w Przeworsku

Kamienica Pieniążków w Przeworsku – zabytkowy, secesyjny budynek, znajdujący się przy ul. Marii Konopnickiej 6 w Przeworsku. Budynek wzniesiony został w latach 1926–1928 przeworski adwokat Leon Pieniążek. Od 1964 obiekt jest własnością Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. W obiekcie mieści się Muzeum Społeczne PTTK w Przeworsku. Ma tutaj swoją siedzibę przeworski Oddział PTTK i Towarzystwo Miłośników Przeworska i Regionu. Na elewacji kamienicy umieszczona jest tablica poświęcona Marii Konopnickiej. Bibliografia Wiadomości samorządowe Przeworska, 4/89/12. Przypisy
Kamienica Rozenblumów w Białymstoku

Kamienica Rozenblumów w Białymstoku – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ul. Kilińskiego 10 w Białymstoku. Została zbudowana na przełomie XIX i XX wieku. Należała do Lejba i Rejzli Rozenblumów. W budynku mieściły się m.in. kawiarnia i księgarnia Od 1993 obiekt znajduje się w rejestrze zabytków. Przypisy
Kamienica Władysława Budyna w Gdyni

Kamienica Władysława Budyna – kamienica, mieszcząca się przy ul. Świętojańskiej 9 w Śródmieściu Gdyni, róg Pułaskiego (przed II wojną Świętopełka). Została zbudowana w 1930 przez urzędnika PKP z Przemyśla, Władysława Budyna. Do 1936 mieściła np. Izbę Przemysłowo-Handlową, w 1938 m.in. Radę Interesantów Portu, Zrzeszenie Przedsiębiorstw Transportowych, Polski Związek Maklerów Okrętowych oraz Związek Przedstawicieli Koncernów Węglowych, również Konsulat Danii (1931-1939). Po II wojnie światowej siedziba miejscowej placówki (OZI nr 8) informacji wojskowej (1948-1955), dla której m.in. pomieszczono w piwnicy 12 cel, następnie Komitet Miejski PZPR w Gdyni. Bibliografia Księga Adresowa Ziem Zachodniej Polski - Gdynia Wybrzeże Wojew. Pomorskie, Rocznik 1937-1938 Arkadiusz Brzęczek: Nowe sekrety gdyńskich kamienic, Polska Press Oddział w Gdańsku 2019 Przypisy
Kamienica Zygmunta Peszkowskiego w Gdyni

Kamienica Zygmunta Peszkowskiego – kamienica, mieszcząca się przy Skwerze Kościuszki 14 w Śródmieściu Gdyni. Została zbudowana w 1928 przez jednego z ówczesnych dyrektorów Stoczni Gdańskiej, Zygmunta Peszkowskiego. W okresie międzywojennym mieścił się w niej m.in. lokal "Esplanada", następnie kino "Bajka", teatr, księgarnia Mariana Niemierkiewicza; w czasie PRL Stacja Pogotowia Ratunkowego (1950-1958), oddział Banku Handlowego, obecnie oddział Banku Millennium. Przypisy Bibliografia Kamienica Zygmunta Peszkowskiego
Kamienica Ignacego Partowicza w Warszawie

Kamienica Ignacego Partowicza – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Żelaznej 75a na rogu z ulicą Chłodną w Warszawie, w dzielnicy Wola. Opis Nowoczesny, 5-piętrowy budynek z półkolistym narożnikiem i podcieniami z kolumnami od strony ul. Chłodnej, został wzniesiony w latach 1937–1938 według projektu Edwarda Hersteina. W konstrukcji zastosowano m.in. strop Kleina, co zwiększyło wytrzymałość na obciążenia i pozwoliło na zaprojektowanie w budynku większych pomieszczeń. W czasie II wojny światowej w kamienicy mieścił się posterunek żandarmerii niemieckiej tzw. Nordwache, z którego m.in. w latach 1940–1942 Niemcy nadzorowali skrzyżowanie ulic Chłodnej i Żelaznej, stanowiące do stycznia 1942 (otwarcie kładki nad ul. Chłodną) jedyne oficjalne połączenie między małym a dużym gettem. W czasie powstania warszawskiego, 3 sierpnia 1944, Nordwache została zdobyta przez żołnierzy z batalionu „Chrobry I”. Wzięto do niewoli ok. 40 jeńców oraz wiele broni (m.in. kilkadziesiąt karabinów, kilka karabinów maszynowych, granaty i amunicję). Z piwnic, zamienionych przez Niemców na więzienie, uwolniono kilkadziesiąt osób. W lutym 2011 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Upamiętnienia Na budynku (od strony ul. Chłodnej) znajduje się tablica upamiętniająca zdobycie 3 sierpnia 1944 siedziby żandarmerii niemieckiej Nordwache. Na chodniku ul. Żelaznej, przy dawnym wejściu do Nordwache, umieszczono obrys znajdującego się w tym miejscu niemieckiego bunkra. Naprzeciwko kamienicy (na ul. Chłodnej) znajdował się mural Tam była kładka odsłonięty 21 kwietnia 2007 przez Marka Edelmana. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica w serwisie FotoPolska.pl
Kamienica przy ul. Mickiewicza 2 w Mielcu

Kamienica przy ul. Mickiewicza 2 w Mielcu, Łojczykówka – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-986 z 10.10.1991. Została zbudowana w 1904 r. Zaprojektował ją architekt Leyko dla Jana Łojczyka. Budynek ma kształt litery L, dłuższy jego bok przylega do ulicy Adama Mickiewicza, a krótszy do ulicy Tadeusza Kościuszki. Dwukondygnacyjna kamienica jest zbudowana z cegły, otynkowana. Przykryta jest dwuspadowym blaszanym dachem. Nad drzwiami wejściowymi w narożniku znajduje się balkon z ozdobną balustradą kutą w metalu. Powyżej balkonu znajduje się kopuła wsparta na ośmiokątnym tamburze. Budynek posiada bogate elementy architektoniczne. Jest boniowany i posiada ścianki attykowe, okna są obramowane. Budynek pełnił funkcje handlowe, mieścił się w nim także magistrat oraz posterunek policji, a w czasie okupacji niemieckiej Zarząd Miasta (Stadtverwaltung). Po II wojnie światowej był siedzibą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, Ligi Kobiet oraz innych instytucji, Mieściły się tu także liczne sklepy i zakłady usługowe. W latach osiemdziesiątych XX w. kamienica, której groziło zawalenie się została wykupiona od rodziny Łojczków przez Urząd Miejski i wyremontowana. Ponowny remont przeszła w latach 2011-2012, po którym została przeznaczona na siedzibę Miejskiej Biblioteki Publicznej. 9 marca 2022 na elewacji budynku odsłonięto tablicę upamiętniającą ofiary Einsatz Reinhardt. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 19. ISBN 83-87549-23-1.
Kamienica przy ul. Warszawskiej 5 we Wrześni

Kamienica przy ul. Warszawskiej 5 we Wrześni – zabytkowa secesyjna kamienica zlokalizowana we Wrześni, przy ulicy Warszawskiej, jednej z głównych ulic miasta. W sąsiedztwie kamienicy znajduje się m.in. budynek poczty oraz inne zabytkowe budynki. Opis Kamienica powstała w 1905. W latach 1905–1937 należała do Oscara Hauffa. Jest trzypiętrowym budynkiem na planie prostokąta. Elewacja frontowa jest trójosiowa, symetryczna i trójkondygnacyjna. Na parterze znajdują się sklepy. Na kamienicy znajduje się napis „Oscar Hauff Kanal Auflagen und...”. Galeria Przypisy Bibliografia Dokumenty budowy, w zbiorach Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni.
Kamienica Jana Alfonsa Jasińskiego w Warszawie

Kamienica Jana Alfonsa Jasińskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Nowy Świat 25 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Opis Na miejscu tej posesji w 1784 roku stał drewniany dworek Jana Dietrycha (Dytrycha). W 1819 roku dom należał do Marianny Kleinowej, ale już w 1822 roku wybudowano tu reprezentacyjną, późnoklasycystyczną, trzyosiową kamienicę dla bogatego kupca warszawskiego Jana Adolfa Jasińskiego, według projektu Karola Gallego. W drugiej połowie XIX wieku znajdowała się tu księgarnia Leopolda Szyllera. Przed 1923 roku budynek ten – wraz z sąsiednią kamienicą (Nowy Świat 23) – przeszedł na własność Instytutu Wydawniczego „Biblioteka Polska” (założonego przez Władysława Augusta Kościelskiego) i odtąd losy obu posesji są splątane. Budynek nadbudowano o jedno piętro na mieszkanie dla właściciela. Projekt nadbudowy był autorstwa Juliusza Nagórskiego. Już w 1926 roku budynek należał do Lucjany Gawrońskiej-Frascati, która nadbudowała kolejne piętro. Po 1929 roku na zapleczu kamienicy (oraz sąsiedniej nr 25) zbudowano ogromny budynek pasażu „Italia”, a wnętrza księgarni zmieniono w kawiarnię o tej samej nazwie. W czasie wojny funkcjonowało tu kino „Studio”, a pod nim dansing „Bodega”. Pod koniec II wojny światowej oba budynki zostały zniszczone. Kamienica została odbudowana w XIX-wiecznej, dwupiętrowej formie (nie odbudowano dwóch nadbudowanych w XX wieku pięter) w 1951 roku według projektu pracowni ZOR pod kierunkiem Kazimierza Thora. Kamienica, połączona z sąsiednim domem (nr 23) nie ma własnego wejścia, poza wejściem do kawiarni. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Na ścianie budynku umieszczono tablicę upamiętniającą fakt, że Julian Tuwim mieszkał w tym domu w latach 1951–1953 Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. T. 14. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2008, s. 143–149, seria: Biblioteka TOnZ. ISBN 978-83-88372-37-7.
Kamienica przy ulicy Ostrówek 10/11 w Poznaniu

Kamienica przy ulicy Ostrówek 10/11 – kamienica w Poznaniu, na Śródce. Pochodzi ona z 1904 roku i stoi na dwóch scalonych posesjach (10 i 11). Historia Od lat 30. XIX wieku na obu działkach stały domy kalenicowe. Już w 1804 roku na tej posesji stał podpiwniczony budynek z konstrukcją szkieletową, wówczas właścicielem był Trawienski. W 1834 budynek należał do Reginy Stęszewskiej. W 1850 w związku z powodzią właściciel Roch Czapiński pożyczył w Towarzystwie Ogniowym 5 talarów. W latach 1862–1865 budynek należał do Josefha Schenka. W 1874 właściciel Albert Lewicki, budynek zburzono a na jego miejscu zbudowano nowy jednopiętrowy z piwnicą. Ostatnim właścicielem w latach 1901–1904 był stolarz Grusiewicz. Akta Towarzystwa Ogniowego stwierdzają, że w 1836 roku, na posesji stoi jednopiętrowy, podpiwniczony dom, a jego właściciele jest Wilhelm Mihram. W latach 1846–1849 posesja należała do Piotra Andrzejewskiego, a w latach 1855–1866 do rodziny Ziltzów. Ostatnim właścicielem w latach 1901–1904 był Josef Bayerlein. W 1904 roku obie posesje z planem zburzenia starych zabudowań i postawienia nowej kamienicy kupił Stanisław Kosmowski. W księdze adresowej dla miasta Poznania z 1905, pojawił się scalony numer posesji – 10/11. W 1910 właścicielem budynku był Dalkowski. W roku 1916 kamienica była siedzibą Banku Przemysłowców. W 1926 jej właścicielem był rzeźnik Władysław Syller. Architektura Kamienica czynszowa, wraz z oficyną oraz lokalami sklepowymi. Typowy dla ówczesnego budownictwa układ mieszkań – pokoje dzienne od frontu, kuchnia i sypialnia od podwórza. Budynek został zbudowany z jednolitej cegły, produkowanej maszynowo. Fasada jest zgodna z trendami początku XX wieku. Jest mieszaniną historyzmu i secesji. Przyziemia i naroża są boniowane. Opaski okienne posiadają klińce. Trzecie piętro posiadało dekoracje sztukatorskie, w formie ornamentów roślinnych. Szeroka przejazdowa sień prowadzi do wnętrza budynku. W sieni znajdują się cztery malowidła ścienne, przedstawiające krajobrazy Pienin. Obramowane są secesyjnymi ramami sztukatorskimi. Zobacz też Kościół św. Małgorzaty w Poznaniu – w pobliżu Uwagi Przypisy
Kaplica Ewangelicko-Augsburska w Opolu

Kaplica Ewangelicko-Augsburska – ewangelicko-augsburska kaplica, położona przy ulicy Pasiecznej 12 w Opolu. Kaplica należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Opolu w diecezji katowickiej. Historia kościoła Pierwsze nauki w duchu reformacji pojawiły się w Opolu około 1527 roku. W tym też czasie w klasztorze dominikanów, tzw. górnym, rozpoczęło się regularne nauczanie kościelne młodzieży według katechizmu Lutra. W 1535 roku powołany został ewangelicki kaznodzieja, któremu powierzono odprawianie nabożeństw w kościele podominikańskim "na górce". W 1558 roku kościół przyklasztorny został dla luteran zamknięty. W 1622 roku lenny władca Opola, książę Gabriel Bethlen z Siedmiogrodu wydał pozwolenie na budowę kościoła, i w krótkim czasie wybudowano nieduży kościół w pobliżu klasztoru "na górce". Jednak na rozkaz cesarza Ferdynanda II, został on w 1625 roku zamknięty. Ewangelicy powrócili do Opola w 1742 roku. W 1749 roku podjęto starania o pozwolenie na budowę własnego kościoła. Zakończyły się one niepowodzeniem, i dopiero po interwencjach u ministra pruskiego ewangelicy otrzymali w 1811 roku kościół przyklasztorny po minorytach. Zabudowania przyklasztorne przeszły w ich władanie w 1837 roku. Okres po zakończeniu II wojny światowej to czas, gdzie ewangelicy byli masowo wysiedlani. Mienie kościelne zostało przejęte przez państwo jako poniemieckie i opuszczone. W połowie lat 50. XX wieku udało się odzyskać od władz miejskich dwa budynki: przy ul. Kropidły i przy ul. Pasiecznej. Dużą salę w budynku przy ul. Pasiecznej parafianie postanowili zaadaptować na kaplicę, jednak dopiero w 1967 roku udało się ruszyć z pracami remontowymi. 24 marca 1968 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kaplicy. Do kaplicy w Opolu przewieziono w 1970 części organów z kościoła Chrystusowego w Prudniku. Bibliografia Dzieło łaski Boga. Diecezja Katowicka Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP (historia i współczesność), Wydawnictwo "Głos Życia", Katowice 2003. Przypisy
Kaplica Matki Boskiej Różańcowej w Rzędowicach

Kaplica Matki Boskiej Różańcowej – rzymskokatolicka kaplica położona we wsi Rzędowice (gmina Dobrodzień). Kaplica należy do parafii św. Marii Magdaleny w Dobrodzieniu w dekanacie Dobrodzień, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kaplica została wybudowana w 1913 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Rzędowice - kaplica
Kaplica Matki Bożej Częstochowskiej w Przegini Duchownej

Kaplica Matki Bożej Częstochowskiej – znajdująca się w Przegini Duchownej, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Obiekt, wraz z ogrodzeniem i drzewostanem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Kaplica pochodzi z 1899 roku, należy do parafii św. Kazimierza w Rybnej . Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2017-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-20)].
Часовня Пресвятой Девы Марии Ченстоховской (Пшегиня-Духовна)

Часовня Пресвятой Девы Марии Ченстоховской (пол. Kaplica Matki Bożej Częstochowskiej) — католическая часовня в Польше, находящаяся в населённом пункте Пшегиня-Духовна, в гмине Чернихув Краковского повята Малопольского воеводства. Часовня внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. 17 декабря 1994 года часовня была внесена был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-692 (А-367/М)). Примечания Литература Kornecki Marian, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 стр.79
Kaplica Miłosierdzia Bożego w Woli Kalinowskiej

Kaplica Miłosierdzia Bożego w Woli Kalinowskiej – murowana świątynia rzymskokatolicka w Woli Kalinowskiej, będąca kościołem pomocniczym parafii pw. św. Katarzyny w Sąspowie. Z inicjatywy mieszkańców wsi kaplica została zbudowana w latach 1993–1995 na miejscu drewnianego budynku szkoły z początków XX w. (w 1988 r. szkoła została przeniesiona do nowego budynku). Jest to jednonawowa świątynia z niewielkim chórem, kryta falistą blachą. Kaplicę poświęcił w dniu 1 października 1995 roku biskup sosnowiecki Adam Śmigielski. Przypisy
Kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego w Folwarku

Kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicka kaplica położona w Folwarku. Kaplica należy do parafii Matki Boskiej Szkaplerznej w Chrząszczycach, w dekanacie Prószków, w diecezji opolskiej. Historia kaplicy Kaplica w Folwarku została zaadaptowana ze świetlicy tutejszego LZS-u. Otwarcie nastąpiło 20 maja 1982 roku. W 2002 roku ksiądz proboszcz Krystian Ziaja, przeprowadził modernizację kaplicy i 19 września została konsekrowana przez biskupa Jana Kopca. Przypisy Linki zewnętrzne Folwark - Kaplica Podwyższenia Krzyża Świętego
Kaplica Różańcowa w Czernichowie

Kaplica Różańcowa w Czernichowie – kaplica znajdująca się w Czernichowie, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kaplica położona na szczycie wapiennego wzgórza, zbudowana przed rokiem 1687 z fundacji ks. Wawrzyńca Kamerera (zm. 1687) w związku z utworzeniem w 1686 roku Bractwa Różańcowego. Architektura Wapienne mury z kamienia łamanego barokowej kaplicy, tworzą regularny ośmiobok. Od wschodu przylegała do niej zakrystia, którą rozebrano w XIX wieku. W 2005 roku z powodu złego stanu technicznego rozebrano wieżyczkę. Przypisy Bibliografia Marian Kornecki: Sztuka Sakralna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 2013. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.
Часовня Святого Розария (Чернихув)

Часовня святого Розария (пол. Kaplica Różańcowa) — католическая часовня в Польше, находящаяся в населённом пункте Чернихув, в гмине Чернихув Краковского повята Малопольского воеводства. Часовня внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Каменная часовня была построена в 1687 году по инициативе священника Лаврентия Камерера (умер в 1687 году). Ранее на восточной стороне находилась сакристия, которая была разобрана в XIX веке. В 2005 году из-за плохого состояния был разобран шпиль. 20 января 1977 года часовня была внесена был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-325/М). Примечания Литература Kornecki Marian, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 стр.79
Kaplica św. Aleksego w Kojłach

Kaplica pod wezwaniem św. Aleksego, metropolity moskiewskiego i całej Rusi – prawosławna kaplica filialna w Kojłach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Czyżach, w dekanacie Hajnówka diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Kaplica została wzniesiona w 1909. Budowla drewniana, na planie ośmioboku, na kamiennej podmurówce. Od frontu dodana w latach 60. XX wieku kruchta na planie kwadratu z nadbudowaną około roku 2000 niewielką dzwonnicą. Dachy kaplicy blaszane. Nad dzwonnicą czterospadowy dach namiotowy zwieńczony baniastym hełmem. Nad nawą dach ośmiospadowy, również zwieńczony baniastym hełmem. Wokół kaplicy ogrodzenie z drewnianych sztachet. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Kojły
Kaplica św. Anny w Kurzelowie

Kaplica św. Anny w Kurzelowie – drewniana kaplica cmentarna znajdująca się na cmentarzu parafialnym w Kurzelowie. Styl budynku, obecność barokowej z formy sygnaturki oraz fakt erygowania bractwa św. Anny w Kurzelowie w 1619 roku sugerują, iż budynek powstał w pierwszej połowie XVII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka o kościółku pochodzi z 1719 roku, kiedy to na terenie wokół niego założono cmentarz. Bibliografia Hadamik Czesław, Zabytki Powiatu Włoszczowskiego, Włoszczowa: Starostwo Powiatowe we Włoszczowie, 2010. s. 98-100, ISBN 978-83-917645-8-9. pol.
Kaplica św. Apostoła Jana Teologa w Chrabołowskim Lesie

Kaplica pod wezwaniem św. Apostoła Jana Teologa – czasownia prawosławna. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Rajsku, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Czasownia znajduje się w uroczysku Hołowkowo w pobliżu wsi Chraboły. Wewnątrz świątyni mieści się otoczone kultem źródełko, zwane Turową Krynicą. Budowla drewniana, wzniesiona w 1984 na planie kwadratu (z przybudowaną od tyłu zakrystią), kryta blaszanym jednokalenicowym dachem, na którym znajduje się wieżyczka zwieńczona cebulastą kopułką. Nad wejściem dwuspadowy daszek, wsparty na dwóch słupach. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się kaplica, zbudowana w związku z objawieniami maryjnymi, mającymi miejsce w XVI w. Kaplica ta została spalona we wrześniu 1939, wskutek działań wojennych. Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 7–8/2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, s. 23 Kościoły drewniane, Chraboły
Floriankapelle (Bystrzyca Kłodzka)

Die Floriankapelle im niederschlesischen Bystrzyca Kłodzka (Habelschwerdt) ist eine römisch-katholische Kapelle und Filialkirche auf dem Florian(s)berg am Stadtrand. Die Kirche im barocken Stil stammt aus dem 18. Jahrhundert und ist dem heiligen Florian von Lorch geweiht. Die Floriankapelle gehört der Pfarrgemeinde St. Michael in Bystrzyca Kłodzka im Dekanat Bystrzyca Kłodzka des Bistums Świdnica (Schweidnitz) an. Sie befindet sich an der Ulica Floriańska. Geschichte Die Kapelle wurde von 1724 bis 1725 erbaut. An dieser Stelle befand sich bereits ein Vorgängerbau aus Holz aus dem Jahr 1648. Sie war die Stiftung einer Gruppe von Bürgern unter der Leitung von Johann Michael Klapper. 1727 wurde die Kapelle geweiht. Da Habelschwerdt mehrfach von schweren Stadtbränden heimgesucht wurde, darunter 1703, wählte man den heiligen Florian als Schutzpatron gegen Feuer und die Feuerwehr für das Patrozinium der Kapelle. Zudem ist der heilige Florian auch Patron der Stadt. Im 19. Jahrhundert wurde die Kapelle restauriert. Am 22. Dezember 1971 wurde die Kapelle unter Denkmalschutz gestellt. Architektur und Ausstattung Bei der Floriankapelle handelt es sich um ein barockes Bauwerk mit verputzter Fassade. Sie besitzt ein kleines Türmchen mit Zwiebelturmhaube als Dachreiter. In der Kirche befinden sich Skulpturen der Bildhauer Michael Klahr der Ältere (1693–1742) und Michael Klahr der Jüngere (1727–1807). Ein Teil der ursprünglichen Ausstattung wurde entfernt. An der Decke befindet sich ein Malerei mit dem heiligen Florian. Vor der Kirche befinden sich ein Wegkreuz mit einer Figur des gekreuzigten Jesus aus dem Jahr 1896 und eine Bildsäule mit einer Madonnenfigur im Rokoko-Stil aus dem Jahr 1781, die vermutlich von Michael Klahr dem Jüngeren geschaffen wurde. Siehe auch: Bystrzyca Kłodzka#Sehenswürdigkeiten (Beschreibung der Florianskapelle nach Joseph Kögler). Weblinks Einzelnachweise