NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Filarmónica Polaca Báltica

La Filarmónica Polaca Báltica Fryderyk Franciszek Chopin de Gdansk fue fundada en 1945 como la Orquesta Sinfónica. El concierto inaugural tuvo lugar el 29 de septiembre en la ciudad de Sopot. En 1949, al ser nacionalizada, fue renombrada como Filarmónica Polaca Báltica. En 1953 se fusionó con la oőpera local y renombrada a Ópera y Filarmónica Polaca Báltica. Después que una nueva orquesta sinfónica fuera fundada en 1974, la filarmónica se transformó en una institución independiente y obtuvo su actual nombre en 1993. Desde septiembre de 2008 su director es Kai Bumann. Anteriormente dirigió la filarmónica el profesor Roman Perucki, conocido y galardonado organista. Fue también elegida para albergar a la edición 2010 del congreso internacional Wikimanía. Edificio El edificio que alberga la Sala Filarmónica del Báltico fue construido originalmente como una central eléctrica, con una fachada neogótica., entre 1897-1898 por la firma berlinesa de Siemens & Halske, y su expansión continuó hasta 1913. La sede de la Filarmónica del Báltico polaco es un complejo de edificios en la antigua planta de finales del siglo XIX, ubicado en la isla de Ołowianka en Gdańsk. Después de que la planta cerrase en 1996, se adaptó posteriormente entre 1996-2005 como sala de conciertos. Este edificio de ladrillo con su elegante fachada neogótica está decorado con rosetas, torrecillas e incluso dos torres. Durante los últimos meses de la Segunda Guerra Mundial, el complejo sufrió daños severos. Recuperada y arrancada en agosto de 1945, la planta funcionó hasta su clausura en 1996. La reconstrucción, desarrollo y adaptación de estos edificios fueron realizados por el estudio de arquitectura de Martin Kozikowski y KD Kozikowski Design. La Filarmónica del Báltico se compone de siete segmentos, que incluyen: sala de conciertos principal de 1,000 asientos sala de música de cámara para 200 asientos dos salas polivalentes vestíbulo (sala de exposiciones, 808 m²) hotel de 60 camas En 2007, un busto de bronce de Frédéric Chopin, el patrón de la Filarmónica del Báltico, del escultor Gennady Jerszowa fue colocado en la Filarmónica Sala de conciertos principal La sala de conciertos principal tiene 1000 asientos. Su acústica fue diseñada por Witold Straszewicz junto con Eve Więckowska-Kosmala. Está equipado con los últimos sistemas de iluminación y sonido, interpretación simultánea, sistema de asistencia auditiva y un sistema de proyección estática y dinámica. Unas pantallas de techo móviles especialmente diseñadas y los acabados de las habitaciones permiten una fácil personalización de la acústica. También opera un sistema moderno que combina fibra permitiendo transmisiones de radio y televisión. La Filarmónica fue la sede de la conferencia internacional Wikimania 2010. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Filarmónica Polaca Báltica. Sitio oficial Referencias
Filarmônica Báltica Polaca

A Filarmônica(pt-BR) ou Filarmónica(pt-PT?) Báltica Polaca F. Chopin]] foi fundada em 1945 como uma Orquestra Sinfônica. O concerto inaugural teve lugar no dia 29 de setembro na cidade de Sopot. Em 1949, ao ser nacionalizado, foi rebatizado para Filarmônica Báltica Polaca. Em 1953, fundiu-se com o departamento de ópera e foi renomeado Ópera e Filarmônica Báltica Polaca. Depois da formação de uma nova orquestra sinfônica em 1974, a Filarmónica se tornou uma instituição independente e recebeu o nome atual em 1993. O diretor artístico é Kai Bumann, desde setembro de 2008. Também foi escolhida para sediar a edição 2010 do Congresso Internacional Wikimania. Ligações externas «Página oficial» (em polaco)
Польская Балтийская филармония имени Фредерика Шопена

По́льская Балти́йская филармо́ния и́мени Фредери́ка Шопе́на (пол. Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańsku) — концертный зал, расположенный в Гданьске (Польша) на острове Оловянка (пол. Ołowianka). Здание, в котором находится Балтийская филармония, было построено в 1897-1898 гг. как электростанция. Фасад здания был выполнен в неоготическом стиле. Электростанция функционировала до 1996 года, после чего здание было перестроено под нужды филармонии. Первый концерт на новом месте состоялся в 2002 году, а спустя ещё четыре года, в 2006 году, реконструкция была полностью закончена. После реконструкции в здании филармонии четыре концертных зала: Большой концертный зал на 1100 мест, камерный зал на 180 мест, джазовый зал на 200 мест и так называемый «Дубовый зал» на 100 мест. Кроме того, для культурных мероприятий используется фойе площадью 1700 м². В помещении филармонии действуют также студия звукозаписи и картинная галерея. Генеральным директором Балтийской филармонии с 1992 года является известный органист Роман Перуцкий. В составе филармонии действуют существующий с 1945 года Балтийский филармонический оркестр и ряд камерных коллективов: Балтийский квартет, струнный квартет «Четыре цвета» (пол. Cztery Kolory), Балтийский духовой квинтет (пол. Bałtycki Kwintet Dęty), квинтет медных духовых инструментов Hevelius Brass и др. В июле 2010 года в здании Польской Балтийской филармонии прошла ежегодная международная конференция «Фонда Викимедиа» — Викимания-2010. Примечания Ссылки Официальный сайт Польской Балтийской филармонии им. Ф. Шопена
Polska baltiska filharmonin

Polska baltiska filharmonin (polska: Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańsku) är en musikalisk institution i Gdańsk i Polen, bestående av en symfoniorkester och ett antal ensembler. Huvudman är Pommerns vojvodskap. Direktör sedan 1993 är orgelvirtuosen professor Roman Perucki och konstnärlig ledare sedan 2008 är Kai Bumann. Konserthuset på ön Ołowianka centralt i Gdańsk (invigt 2002, helt färdigt 2006) är ett ombyggt, tidigare koleldat elkraftverk som uppfördes 1897 med nygotisk tegelfasad och återuppbyggt efter andra världskriget. Konsertsalen har 1100 platser och därtill finns tre mindre salar och rymliga foajéer. Symfoniorkestern grundades 1945 i badorten Sopot norr om Gdańsk. Den förstatligades 1949 och antog då namnet filharmoni. 1953 slogs orkestern samman med stadens opera. Tidigare orkesterledare har varit Zbigniew Turski, Jerzy Katlewicz, Bohdan Wodiczko, Zygmunt Rychert (från 1974) och Wojciech Michniewski (omkring 1987). Till stadens tusenårsjubileum 1997 framträdde orkestern i "Missa solemnis" under ledning av polskfödde påven Johannes Paulus II. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Polska baltiska filharmonin.﻿ Polska baltiska filharmonin
Польська Балтійська філармонія імені Фридерика Шопена

Польська Балтійська філармонія імені Фридерика Шопена (пол. Polska Filharmonia Bałtycka im. Fryderyka Chopina w Gdańsku) — концертна організація і зал, розташований в Гданську (Польща) на острові Оловянка (пол. Ołowianka). Колектив Заснуванням філармонії вважається створення 1945 у році муніципального симфонічного оркестру. Перший концерт відбувся 29 вересня в Сопоті. У 1949 році оркестр був націоналізований і отримав назву «Державна Балтійська філармонія». У 1953 році він був об'єднаний з оперною студією, структура отримала назву «Державна балтійська опера та філармонія» (Państwowa Opera i Filharmonia Bałtycka, POiFB). У 1993 році Балтійська філармонія та Балтійська опера виділилися як самостійні структури. У складі філармонії, окрім симфонічного оркестру діють також ряд камерних колективів: Балтійський квартет, струнний квартет «Чотири кольори» (пол. Cztery Kolory), Балтійський духовий квінтет (пол. Bałtycki Kwintet Dęty), квінтет мідних духових інструментів Hevelius Brass та інші. Генеральним директором Балтійської філармонії з 1992 року є відомий органіст Роман Перуцький. Будівля Будівля, в якому знаходиться Балтійська філармонія, була побудована в 1897—1898 роках як електростанція. Фасад будівлі був виконаний в неоготичному стилі. Електростанція функціонувала до 1996 року, після чого будівля була перебудована під потреби філармонії. Перший концерт на новому місці відбувся в 2002 році, а ще через чотири роки, в 2006 році, реконструкція була повністю закінчена. Після реконструкції будівля філармонії має чотири концертних зали: великий концертний зал на 1100 місць, камерний зал на 180 місць, джазовий зал на 200 місць і так званий «Дубовий зал» на 100 місць. Крім того, для культурних заходів використовується фоє площею 1700 м². У приміщенні філармонії діють також студія звукозапису і картинна галерея. У липні 2010 року в будівлі Польської Балтійської філармонії пройшла щорічна міжнародна конференція Фонду «Вікімедіа» — Вікіманія-2010. Примітки Посилання Офіційний сайт Польської Балтійської філармонії ім. Ф. Шопена Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Польська Балтійська філармонія імені Фридерика Шопена
Zadole Park

The Zadole Park is a park in Zadole, a part of the city of Katowice in Metropolis GZM. The park features an amphitheater for 800 persons, a swimming-pool complex, a cafe and a playground for children and walking alleys. In 1906–1914 it was a place of the convention of the Polish choirs and bands within the framework of the Singing Societies existing in that region at that time. Students Hostels adjoin the center and not far from them there are tennis courts – free of charge. References
Park Zadole

Park Zadole − określany jako Tereny Rekreacyjne Zadole park miejski znajdujący się w katowickiej dzielnicy Ligota, a dokładniej w jej najbardziej na południe wysuniętej części – Zadolu. Tereny parku rozpoczynają się od ul. Wczasowej i Poziomkowej, przecięte są ul. Śląską i Studencką, za którymi tworzą las sięgający aż do Mikołowa (Lasy Panewnickie). Opis Park Zadole ma powierzchnię 7,76 ha i obok Parku Kościuszki i Katowickiego Parku Leśnego stanowi jeden z większych terenów zielonych o charakterze rekreacyjnym w Katowicach. W parku usytuowany jest tor deskorolkowy, ścieżka rowerowa, mały amfiteatr, korty tenisowe oraz osiedle akademickie, a od 2019 roku również tężnia solankowa, wybudowana ze środków Budżetu Obywatelskiego Miasta Katowice. Nazwa Park Zadole została nadana uchwałą Rady Miasta Katowice nr LXV/1303/10 z 27 września 2010, chociaż nazwa ta była używana potocznie już wcześniej. W 2026 roku w ramach budżetu obywatelskiego przeprowadzono remont amfiteatru. Tężnia solankowa Projekt wzniesienia i udostępnienia bezpłatnej tężni solankowej dla mieszkańców miasta został zgłoszony w ramach budżetu obywatelskiego w 2017 roku. Prace budowlane prowadzono w latach 2018–2019. Obiekt otwarto w kwietniu 2019 roku. Koszt budowy wyniósł 2 600 000 zł. Główna konstrukcja na planie prostokąta ma wymiary 11,6 m x 37,8 m x 7 m. Tężnia zasilana jest solanką ze złóż w Dębowcu z odwiertu „Korona”. Korzystanie z tężni jest bezpłatne. Obiekt otwarty jest od kwietnia do października w godzinach 9.00–21.00, w sezonie letnim do godz. 22.00. Wokół tężni znajduje się teren rekreacyjny z ławkami i zieleńcami. Obiektem zarządza Zakład Zieleni Miejskiej w Katowicach. Właściwości lecznicze W jednym litrze solanki Zabłockiej z Dębowca jest prawie 20 razy więcej jodu niż w wodzie z Bałtyku. Inhalacja na terenie tężni pomaga w leczeniu takich schorzeń, jak: choroby zatok i górnych dróg oddechowych, nadciśnienie tętnicze, alergia, nerwica wegetatywna, niedoczynności tarczycy, reumatyzm, reumatoidalne zapalenie stawów choroba Bechterewa otyłość niektóre choroby ginekologiczne Przypisy Linki zewnętrzne Opis i historia parku w serwisie slaskie.parki.org. slaskie.parki.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-01)].
Zajezierze, West Pomeranian Voivodeship

Zajezierze [zajɛˈʑɛʐɛ] is a village in the administrative district of Gmina Łobez, within Łobez County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. It lies approximately 10 km (6 mi) south-east of Łobez and 79 km (49 mi) east of the regional capital Szczecin. References
Zajezierze (Poméranie-Occidentale)

Zajezierze est une localité polonaise de la gmina mixte et du powiat de Łobez en voïvodie de Poméranie-Occidentale. Elle se situe à environ 73 km à l'est de la capitale régionale Szczecin. Géographie Histoire De 1818 à 1945, Schönwalde est le chef-lieu de l'arrondissement de Regenwalde (de) dans le district de Stettin au sein de la province de Poméranie. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Zajezierze (województwo zachodniopomorskie)

Zajezierze (niem. Schönwalde) – wieś sołecka w północno-zachodniej Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Łobez nad jeziorem Nowe Zajezierze. W latach 1818–1945 wieś administracyjnie należała do powiatu reskiego (Landkreis Regenwalde) z siedzibą do roku 1860 w Resku, a następnie w Łobzie i liczyła mieszkańców w roku 1933 – 401, a w roku 1939 – 377. Od roku 1945 miejscowość jest w Polsce, a od roku 1947 nosi polską nazwę Zajezierze. W latach 1945–54 siedziba gminy Zajezierze. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego. Opis Drewnianą dzwonnicę z dzwonem wybudowano na miejscowym cmentarzu w roku 1613. We wsi znajduje się kościół parafialny, którego budowę ukończono 14 grudnia 1845 roku za sprawą Carla Regenspruga, a mistrz ciesielski Kopke kierował pracami przy jego budowie. Kościół zbudowano z kamienia łupanego w stylu neoromańskim. W roku 1845 Georg Theodor Neuman był właścicielem miejscowego folwarku, a w roku 1939 właścicielem był Walter Koller. W miejscowości znajduje się pałac rodu Borków z XVII w., który to ród był właścicielem wsi od średniowiecza (wybudowali tu warowny zamek) aż do roku 1778, park krajobrazowy przy pałacu, sztuczne jezioro Nowe Zajezierze. Z rodu Borków urodziły się tutaj następujące osoby: Ernst Heinrich, Friedrich Wilhelm i Philippine von Borcke. Nowym właścicielem pałacu został ród Rosenberg-Gruszczyński, którego przedstawicielem był August von Rosenberg-Gruszczyński (1770-1836) i urodzone w Zajezierzu jego córki Doris (1803-1867) i Amanda (1796-1867). W miejscowości, tuż obok kościoła znajduje się pomnik poświęcony mieszkańcom wsi poległym na I wojnie światowej, gdzie znane są nazwiska poległych dwóch osób. W okolicy znajduje się najwyższe w gminie wzgórze morenowe o wysokości 139,3 m n.p.m. Zabytki Kościół parafialny p. w. Najświętszego Serca Pana Jezusa, z kamienia łupanego,styl neoromański, Piękne jezioro (sztuczne), Wzgórze morenowe, najwyższe w gminie – 139,3 m n.p.m., z którego roztacza się piękny widok na jezioro, wieś i lasy Pojezierza Drawskiego. Demografia Liczba mieszkańców w różnych latach: Rok - Mieszkańcy 1818 - 266 1825 - 296 1864 - 426 1867 - 417 1871 - 418 1910 - 460 1925 - 421 1933 - 401 1939 - 377 2021 - 178 z czego 47,8% mieszkańców stanowią kobiety, a 52,2% ludności to mężczyźni. Zobacz też Zajezierze Przypisy Bibliografia Zbigniew Harbuz: Kalendarium ziemi i powiatu łobeskiego, „Łabuź”, Łobez 2007, ISSN 1509-6378.
Заєзеже (Західнопоморське воєводство)

Заєзеже (пол. Zajezierze) — село в Польщі, у гміні Лобез Лобезького повіту Західнопоморського воєводства. Населення — 194 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Щецинського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Заєзеже (Західнопоморське воєводство) .
Synagoge (Zamość)

Die Synagoge von Zamość ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in Zamość, einer etwa 65.000 Einwohner zählenden Stadt in der Woiwodschaft Lublin im südöstlichen Teil Polens. Hier ist sie im Ortszentrum zu finden. Das Bauwerk wurde von 1610 bis 1618 in der Plan- und Festungsstadt errichtet. Es zählt zu den am besten erhaltenen Synagogen Polens und steht unter Denkmalschutz. Geschichte und Beschreibung Das Bauwerk wurde von 1610 bis 1618 auf Initiative von sefardischen Juden in der Plan- und Festungsstadt Zamość errichtet, die erst einige Jahrzehnte zuvor nach Entwürfen des venezianischen Baumeisters Bernardo Morando (1540–1600) unter dem polnischen Magnaten Jan Zamoyski (1542–1605) entstanden war. Der Baustil dieser Synagoge wird der Epoche der Spätrenaissance zugeordnet. Das Hauptgebäude besitzt oben eine hohe Attika. Im Inneren wird der große Saal von einer hohen Gewölbedecke und zahlreichen Stuckaturen geprägt. Die Stuckaturen werden dem sogenannten Lubliner Typ zugeordnet. Der in der Synagoge vorhandene steinerne Toraschrein stammt aus der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts und damit aus der Bauzeit des Gebäudes. Während der deutschen Besetzung Polens im Zweiten Weltkrieg wurde die Synagoge von den Nationalsozialisten verwüstet und diente dann als Tischlerei. Nach dem Krieg wurde die Synagoge von 1948 bis 1950 repariert und wieder hergestellt. Dabei wurde auch eine Vorhalle errichtet. Ab 1958 nutzte zwischenzeitlich die städtische Bibliothek die Räumlichkeiten der Synagoge. Erst im Frühjahr des Jahres 2005 wurde die Bibliothek verlagert. Anschließend wurde die Synagoge der jüdischen Gemeinde zurückgegeben. Seither finden am Gebäude umfangreiche Restaurierungsarbeiten statt, welche zum Teil durch Stiftungsgelder mitfinanziert werden. Die Planungen sehen eine öffentliche Begegnungs- und Veranstaltungsstätte vor, in welchem ein jüdisches Museum und ein Bildungszentrum integriert sind. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Literatur Jerzy Z. Lozinski (Hrsg.): Kunstdenkmäler in Polen. Südostpolen. Arkady-Verlag, Warschau, Leipzig 1984 (Deutsche Ausgabe). Weblinks Die Synagoge von Zamość auf den Seiten der Stiftung zur Erhaltung des jüdischen Erbes in Polen (engl.) Einzelnachweise
Synagogue de Zamość

La synagogue de Zamość est un bâtiment classé de Zamość, une ville d'environ 65 000 habitants de la voïvodie de Lublin, dans le sud est de la Pologne. Le bâtiment a été érigé de 1610 à 1618 dans la ville planifiée et place-forte. C'est l'une des synagogues les mieux conservées de Pologne et c'est un bâtiment classé. Histoire et description Le bâtiment a été érigé de 1610 à 1618 dans la ville planifiée et forteresse de Zamość, qui n'avait été construite que quelques décennies plus tôt sur la base des plans du maître d'œuvre vénitien Bernardo Morando (1540-1600) sous le magnat polonais Jan Zamoyski (1542- 1605). Le style architectural de cette synagogue est attribué à la fin de la Renaissance. Le bâtiment principal a un haut attique au-dessus. À l'intérieur, la grande salle est caractérisée par un haut plafond voûté et de nombreux stucs. L'arche sainte de la Torah dans la synagogue date de la première moitié du XVIIe siècle et donc de l'époque de la construction du bâtiment. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la synagogue a été dévastée par les nazis qui ont envahi la Pologne depuis l'Allemagne et en ont fait un atelier de menuiserie pendant cette période. Après la guerre, la synagogue a été réparée et restaurée. L'un des vestibules a également été construit entre 1946 et 1950. À partir de 1958, la bibliothèque municipale occupa les locaux de la synagogue. La bibliothèque n'a été déménagée qu'au printemps 2005. La synagogue a ensuite été restituée à la communauté juive. Depuis lors, d'importants travaux de restauration ont été effectués sur le bâtiment, dont certains sont cofinancés par des fonds de fondation. Les plans prévoient une salle de réunion publique et d'événement dans laquelle un musée juif et un centre d'éducation sont intégrés. Bibliographie Kunstdenkmäler in Polen, Warschau, Leipzig, Arkady-Verlag, 1984 Liens externes La synagogue Zamość sur le site de la Fondation pour la préservation du patrimoine juif en Pologne . ) Références Portail du patrimoine mondial Portail de la Pologne Portail du judaïsme Portail du XVIIe siècle
Synagoga Zasaňská (Přemyšl)

Synagoga Zasaňská (Synagoga Zasańska w Przemyślu) sloužila po dobu 47 let jako náboženské a sociální centrum asimilované židovské populace v Zasaní (Zasanie – název severní části Přemyšle, nacházející se na levém břehu řeky San). Nyní je jednou ze dvou dochovaných stojících synagog v Přemyšlu, tou druhou je Nová synagoga. Historie Synagogu postavili v letech 1890–1892 členové Společnosti izraelského chrámu Zasaňského. Projektantem budovy byl architekt Wojciech Witoszyński a stavitelem byl zpočátku Marceli Pilecki, později neznámý stavitel pod jménem Wilder. Na přelomu let 1927 a 1928 městské úřady synagogu uzavřely kvůli častým konfliktům mezi ortodoxními a asimilovanými Židy. Během 2. světové války nacisté interiér synagogy zdevastovali a k východní části přistavěli novou budovu – celek měl sloužit jako elektrárna. Tím se Němci chtěli stát nezávislými na dodávkách elektřiny z východní části města, která byla okupována vojsky Sovětského svazu. Po válce synagogu využívaly různé dopravní společnosti. V letech 1962–1963 proběhly rozsáhlé stavební úpravy budovy, během nichž byla hlavní modlitební místnost rozdělena železobetonovým stropem a vnitřní výmalba nenávratně zničena. V roce 1994 byl proveden pokus o využití budovy jako umělecké galerie s výstavními sály, kde by bylo prezentováno židovské umění a fotografie připomínající holokaust. V roce 2005 však město budovu prodalo soukromému podnikateli Robertu Błażkowskému. V současné době zůstává budova opuštěná a ve velmi zanedbaném stavu. Architektura Zděná budova synagogy byla postavena na pravoúhlém půdorysu s východní orientací. Ve východní části se nacházela hlavní modlitební místnost, v západní předsíň s galerií pro ženy v horním patře. V jihozápadním rohu byla přístavba se schodištěm na ženskou galerii. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Synagoga Zasańska w Przemyślu na polské Wikipedii. Související články Nejstarší synagoga v Přemyšlu Stará synagoga v Přemyšlu Synagoga Tempel (Přemyšl) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Synagoga Zasaňská na Wikimedia Commons Synagoga Zasańska w Przemyślu na portalu Wirtualny Sztetl
Zasanie Synagogue

The Zasanie Synagogue (Polish: Synagoga Zasańska) is a former Jewish congregation and synagogue, located in Przemyśl, in Subcarpathian Voivodeship, Poland. It was the only synagogue in Przemyśl built on the western bank of the San River. Completed in 1909, it served as a house of prayer for thirty years until World War II. Along with the New Synagogue, the Zasanie Synagogue is one of the two remaining synagogue buildings in Przemyśl. History The synagogue was built by the "Society for the Israelite House of Worship in Zasanie", Zasanie being the district of Przemyśl located on the western bank of the San River. Construction was started in 1892 and it was finally opened in 1909. In 1939 when the area fell under Nazi occupation it was turned into a temporary power station. After the war the building was used as a garage, first for buses and then for ambulances. In 1994 attempts were made to purchase the building and convert it into an art gallery and center for the artists of Przemyśl. It was planned to renamed the building in honor of a famous Przemyśl Jewish artist and include a permanent exhibit commemorating the contributions of the Jews of Przemyśl, their history, and display photographs and accounts of the Holocaust. However, in 2005 it was bought by private local businessman Robert Błażkowski. The building remains wrecked, closed and abandoned. See also History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland Notes References External links Media related to Zasanie Synagogue in Przemyśl at Wikimedia Commons "Zasanie synagogue in Przemysl" (photo). Shetl Links. JewishGen. 1999. "Former Zasanie Synagogue". Remembrance and Reconciliation. Archived from the original (photo) on October 12, 2007.