NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół bł. Czesława Odrowąża w Opolu

Kościół bł. Czesława Odrowąża – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Hallera 21 w Opolu. Kościół należy do parafii bł. Czesława Odrowąża w Opolu w dekanacie Opole (diecezja opolska). Historia kościoła W 1982 roku sufragan opolski biskup Wacław Wycisk rozpoczął rozmowy z władzami Opola w sprawie budowy nowego kościoła na opolskim Zaodrzu. Pod budowę kościoła został wybrany teren przy ulicy Hallera. Ówczesne władze diecezji opolskiej wystąpiły do inż. arch. Zdzisława Budzińskiego o zaprojektowanie nowej, dwupoziomowej świątyni oraz całego kompleksu przykościelnego. W sierpniu 1983 roku powierzono księdzu Janowi Bogackiemu prowadzenie prac budowlanych. 22 grudnia 1983 roku na terenie budowy stanął barak, który służył zarówno jako magazyn narzędzi jak i tymczasowa kaplica. Zaczęto w nim odprawiać msze św., a pierwszą była pasterka w 1983 roku. 6 stycznia 1984 roku zezwolono na odprawianie, najpierw jednej, a później dwóch mszy świętych w niedziele i święta. W 1991 roku doprowadzono do kościoła gaz, energię elektryczną, ciepłą wodę z sieci miejskiego ogrzewania, wykonano kanalizację, jednocześnie nadal trwały prace murarskie przy kościele i plebanii. W listopadzie 1992 roku rozpoczęto montowanie konstrukcji stalowej dachu. Jesienią 1993 roku konstrukcję dachu pokryto warstwą desek i papy, a w przyziemnej części kościoła przygotowano salki do prowadzenia zajęć. Dwa lata później została tam otwarta parafialna biblioteka i czytelnia. Latem 1995 roku przeprowadzono prace na kościelnym placu, wykonano m.in. kanalizację, zniwelowano teren, położono płyty chodnikowe. W 1996 roku kościół został pokryty blachą. Roboty murarskie i tynkowanie powierzono firmie "OPOLBUD" z Opola, która później wykonała również strop kościoła. 10 lipca 1997 roku, Zaodrze wraz z kościołem zostało zatopione przez powódź. Woda wdarła się do piwnic plebanii i dosięgła parteru. Zniszczone zostały kaplica, zakrystia, sale katechetyczne i biblioteka. Po powodzi, na pewien czas wstrzymane zostały prace budowlane. Przystąpiono do naprawiania szkód. W bocznej kaplicy kościoła wykonano gipsowy sufit, posadzkę, ustawiono ołtarz oraz wzniesiono oszkloną ścianę. Ostatecznie kaplica została oddana do użytku 1 listopada 1998 roku. Ostatecznie budowę kościoła parafialnego zakończono w 2000 roku. Konsekracja odbyła się 15 października 2000 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Opole: kościół bł. Czesława
Kościół św. Floriana w Spóroku

Kościół św. Floriana – rzymskokatolicki kościół filialny położony przy ulicy Bolesława Chrobrego 42 w Spóroku. Kościół należy do parafii św. Małgorzaty Męczennicy w Krasiejowie w dekanacie Ozimek w diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Spóroku, to przebudowana na świątynię sala wiejska i bar. Prace remontowe rozpoczęto w grudniu 1981 roku, a pierwsza msza święta odbyła się 21 marca 1982 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Floriana w Spóroku
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Schodni

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Opolskiej 18 A w Schodni. Kościół należy do parafii Matki Bożej Różańcowej w Schodni w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Schodni został wybudowany w latach 1980–1983. 13 listopada 1983 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa A. Adamiuka. Przypisy
Kościół św. Anny i św. Jadwigi Śląskiej w Dębskiej Kuźni

Kościół św. Anny i św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Wiejskiej 43 A w Dębskiej Kuźni. Świątynia należy do parafii św. Anny i św. Jadwigi Śląskiej w Dębskiej Kuźni w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został wybudowany, według projektu architekta Jana Kotuli w latach 1978–1981. Konsekracja miała miejsce 18 października 1981 roku, której dokonał arcybiskup Alfons Nossol. W 1981 roku powstał również nowy cmentarz oraz kaplica cmentarna. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Zelowie

Kościół ewangelicko-augsburski w Zelowie – kościół parafialny należący do parafii ewangelicko-augsburskiej w Zelowie-Bełchatowie. Został wybudowany w połowie lat trzydziestych XX wieku jako Kościół Gustawa Adolfa i poświęcony 17 maja 1936 roku i od tamtej pory służy zelowskim luteranom. Pierwotnie był kościołem filiału Pożdżenice Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Bełchatowie. Kościół mieści się przy ulicy Stefana Żeromskiego 46. Galeria Zobacz też Parafia Ewangelicko-Augsburska w Zelowie-Bełchatowie Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP Luteranizm Zelów Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Ewangelicko-Augsburska w Zelowie-Bełchatowie
Kościół ewangelicko-reformowany w Bełchatowie

Kościół ewangelicko-reformowany w Bełchatowie – kościół parafialny należący do Parafii Ewangelicko-Reformowanej w Bełchatowie. Został wybudowany w 1999 roku wraz z przylegającym do niego budynkiem Ośrodka Profilaktyki i Rozwoju Osobowości przy pomocy pastora Lothara Ernsta Knocha z parafii ewangelicko-reformowanej w Leer w Niemczech. Budowa została zrealizowana dzięki funduszom przekazanym przez m.in. Gustaw Adolf Werk, Kościół Ewangelicki Westfalii, Kościół Prezbiteriański USA, Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi i Radę Miasta Bełchatowa. Zobacz też Parafia Ewangelicko-Reformowana w Bełchatowie Kościół Ewangelicko-Reformowany w RP Kalwinizm Bełchatów Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dębiu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Wiejskiej 6 w Dębiu. Świątynia należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dębiu w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Historia kościoła Prawdopodobnie już w 1070 roku w Dębiu został wybudowany drewniany kościół. W 1618 roku zbudowany zostaje kościół murowany. W 1906 roku, podczas pożaru, kościół zostaje zniszczony, uratowano wówczas 400-letnią figurkę z lipowego drewna przedstawiająca Matkę Boską z Dzieciątkiem. Obecny kościół zbudowano w latach 1909–1910 w stylu neobarokowym. Kościół został konsekrowany w 1916 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Rzymskokatolicki kościół parafialny w Dębiu
Kościół Znalezienia i Podwyższenia Krzyża Świętego w Korycinie

Kościół pw. Znalezienia i Podwyższenia Krzyża Świętego w Korycinie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Korycin, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Korycin archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim według projektu inżyniera Jana Hinza. W 1899 roku uzyskano zgodę na budowę i zaczęły się pierwsze prace. Budową kierował proboszcz ks. Bolesław Moczulski, którego w 1902 roku władze carskie pozbawiły parafii. Budowę kontynuował nowy proboszcz – ksiądz Zygmunt Czarkowski. Kościół, jeszcze nie ukończony został konsekrowany przez biskupa wileńskiego Edwarda von Roppa w dniu 11 września 1905 roku. Podczas pierwszej i drugiej wojny światowej świątynia doznała silnych uszkodzeń. W sierpniu 1915 roku budowla została ostrzelana przez artylerię. Szkody po pierwszej wojnie światowej zostały naprawione w latach 1921-1923 przez księdza Antoniego Walentynowicza. Pod koniec lipca 1944 roku wycofujący się hitlerowcy podłożyli materiał wybuchowy. Została zrujnowana jedna wieża, a cała świątynia doznała poważnych zniszczeń. Od 1947 roku ksiądz Ignacy Troska, a po nim ksiądz Alfons Zienkiewicz kierowali odbudową i remontem budowli. Dalszymi pracami remontowymi kierował ksiądz Antoni Bachurzewski (w latach 1972-1973 zakończyła się odbudowa wieży i świątynia została wzmocniona szkarpami). Przypisy
Parafia św. Wojciecha w Kowalach-Ganie

Parafia św. Wojciecha w Kowalach-Ganie – rzymskokatolicka parafia położona przy ulicy Jana Pawła II 7 w Kowalach (gmina Praszka). Na obszarze parafii działa również świątynia konparafialna we wsi Gana, mająca uprawnienia kościoła parafialnego, włącznie z prawem udzielania chrztów św. i sakramentów małżeństwa. Parafia należy do dekanatu Praszka w archidiecezji częstochowskiej. Historia parafii Parafia w Kowalach istniała już w 1460 roku. Od 1507 roku była ona zarządzana przez proboszcza z Praszki, z czasem stając się kościołem filialnym, a w połowie XVI wieku punktem duszpasterskim parafii Wniebowzięcia NMP w Praszce. W 1804 roku istniejący we wsi kościółek został rozebrany, natomiast nowy został wybudowany w latach 1833–1834. 21 grudnia 1834 roku świątynia została konsekrowana przez dziekana krzepickiego księdza Wojciecha Szymańskiego. 15 sierpnia 1988 roku, dekretem biskupa Stanisława Nowaka, nastąpiło reerygowanie parafii. W Ganie natomiast kościół został wybudowany w latach 80. XX wieku, która została podniesiona do rangi świątyni parafialnej. Wieloletnim proboszczem parafii, w latach 1988–2025, był ks. Mieczysław Józef Papiernik. Liczebność i zasięg parafii Parafię zamieszkuje 1250 osób, swym zasięgiem duszpasterskim obejmuje ona miejscowości: Kowale, Gana, Aleksandrów, Kuźniczka. Proboszczowie ks. Mieczysław Papiernik (1988–2025) ks. Michał Korzeniec (od 2025) Przypisy Linki zewnętrzne Podwójna parafia w Kowalach i Ganie. czestochowa.simis.pl.
Kościół św. Wincentego à Paulo w Kunowicach

Kościół pw. św. Wincentego à Paulo w Kunowicach – rzymskokatolicki kościół filialny w Kunowicach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Lądku-Zdroju

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Lądku-Zdroju – kościół parafialny Parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lądku-Zdroju. Został wzniesiony w latach 1688–1692, w latach późniejszych kilkukrotnie rozbudowany. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1688–1692 w miejscu, w którym stał wcześniejszy kościół gotycki. W latach 40. XVII w. został rozbudowany. W roku 1804 miał miejsce pożar, po którym podwyższono wieżę, a także dobudowano do świątyni dwie kruchty: jedną przy wejściu głównym, a drugą od południa. W roku 1815 podczas kolejnej rozbudowy ponownie podwyższono wieżę i nakryto ją cebulastym hełmem. W latach 1875 i 1900 kościół był restaurowany. Od czasów ostatniej rozbudowy świątynia nie uległa większym zmianom. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 25 lutego 1964 r. kościół został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1959 i 1972–1973 świątynia była remontowana. We wrześniu 2024 roku podczas powodzi w Europie Środkowej kościół i plebania zostały częściowo zalane. Architektura Kościół jest budowlą wzniesioną na planie prostokąta, z dostawioną od południa wieżą, a od północy zakrystią. Nakryty jest dachami dwuspadowymi. Nawa i prezbiterium posiadają sklepienia kolebkowe z lunetami. W kościele zachował się późnobarokowy wystrój wnętrza oraz dekoracje sztukatorskie, a także rzeźby pochodzące z pracowni Michaela Ignatiusa Klahra. Najcenniejszymi zabytkami w kościele są pokryty polichromiami ołtarz z 1799 r. oraz prospekt organowy i drewniana empora. Obok świątyni stoi kamienna figura św. Floriana pochodząca z 1730 r., a przy murze otaczającym kościół rzeźba przedstawiająca Ukrzyżowanie, pochodząca z roku 1884. Organy Organy wybudował w 1901 r. lądczanin Jung. W późniejszym okresie restaurowane były przez. F. Luxa, który był budowniczym organów m.in. w Ołdrzychowicach Kłodzkich i Polanicy-Zdroju. Instrument zasilany jest powietrzem przez niemiecką dmuchawę zainstalowaną w 1924 roku. Generalny remont organów odbył się w 1971 r. i został przeprowadzony przez firmę organmistrzowską z Piły. Podczas tej renowacji organy miały być rozbudowane o 3 głosy: Piccolo 2', Obój 8' i Klarnet 4' oraz tremolo, koszt renowacji instrumentu był wysoki i rozbudowy zaniechano. Ostatni remont przeprowadził w 2010 roku Andrzej Błaszak z synem. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 16, Warszawa, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Polska na fotografii”
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Lipsku

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Lipsku – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Lipsk, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Lipsk diecezji ełckiej. Historia Obecna świątynia powstała po ogłoszeniu przez cara Mikołaja II Romanowa edyktu tolerancyjnego i amnestii za przekonania religijne w czerwcu 1905 roku. W 1906 roku otrzymano pozwolenie na reaktywację parafii i budowę nowej świątyni. Prace budowlane rozpoczął ksiądz Stanisław Zalewski. Przy budowie pracowali mieszkańcy Lipska i okolicznych wsi. W marcu 1911 roku kolejnym proboszczem został mianowany ksiądz Piotr Kotlewski, który w 1914 roku zakończył budowę świątyni. Powstała budowla w stylu neogotyckim według projektu Adama Piotrowskiego na planie krzyża. W dniu 2 sierpnia 1914 roku kościół został konsekrowany i otrzymał obecne wezwanie. Podczas I wojny światowej, w roku 1915, świątynia doznała licznych uszkodzeń. Według tabliczki wmurowanej w jedną ze ścian kościoła, świątynia doznała 155 uszkodzeń w murze, 16 pocisków przeszło na wylot, został zniszczony dach oraz wybite wszystkie okna. W 1923 roku zakończono jej odbudowę. W czasie II wojny światowej kościół został ostrzelany przez pociski artyleryjskie. Po wojnie naprawiono zniszczenia i uzupełniono umeblowanie świątyni. Architektura i wyposażenie Fasadę flankują dwie ozdobne wieże o ceglanych hełmach oraz szczyty transeptu. Wewnątrz bogaty wystrój neogotycki. Ołtarz główny posiada wezwanie Matki Bożej Anielskiej, natomiast ołtarze boczne noszą wezwanie Najświętszego Serca Jezusowego (w lewej nawie) i Matki Bożej Bazylianki z cudownym obrazem z XVI w. (w prawej nawie). Przypisy
Johanneskathedrale (Lublin)

Die St.-Johannes-Kathedrale in Lublin (polnisch Archikatedra św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty; „Erzkathedrale des hl. Johannes des Täufers und des hl. Johannes des Evangelisten“) wurde zwischen 1592 und 1617 als Jesuitenkirche erbaut. Sie war eine der ersten Kirchen des Barock in Polen. Seit Beginn des 19. Jahrhunderts war sie Kathedrale des Bistums und seit 1992 ist sie Kathedrale des Erzbistums Lublin. Geschichte und Architektur Die Kirche wurde zwischen 1592 und 1617 als Kirche der Jesuiten erbaut. Der Entwurf stammt von Giovanni Maria Bernardoni. Vorbild war Il Gesù in Rom. Sie gilt als eine der ersten barocken Kirchenbauten in Polen. Es handelt sich um eine dreischiffige Basilika mit einem breiten Mittelschiff. Bemerkenswert die Flüstersakristei. Die Architektur sorgt dafür, dass der kleinste Laut deutlich zu hören ist. Auch existiert eine Krypta mit den Gräbern der Bischöfe und anderer Geistlicher. Nach einem Brand im Jahr 1752 wurden die oberen Stockwerke der beiden Türme und eine Vorhalle gebaut. Bei Gründung der Diözese Lublin 1805 wurde die Kirche zur Kathedrale bestimmt. In diesem Zusammenhang wurden die Gebäude des Jesuitenklosters abgerissen. Seither liegt die Kirche an einem großen Platz. Im Jahr 1820 wurde der klassizistische Säulenportikus von Antonio Corazzi der Fassade vorgeblendet. Die ehemalige Klosterpforte aus dem 17. Jahrhundert wurde zu einem 40 m hohen Glockenturm, Dreifaltigkeitsturm genannt, umgebaut. Auch im Innenraum, etwa beim Gewölbe, gab es Veränderungen. Die Seitenschiffe sind in Kapellen unterteilt. Ausstattung Im Inneren sind die illusionistischen Ausmalungen von Josef Mayer bemerkenswert. Sie stammen aus der Zeit um 1757 und stellen die Apokalypse, Kirchenväter und Heilige des Jesuitenordens dar. Ebenfalls farbig ausgestaltet sind Sakristei und Schatzkammer. Aus dem 17. Jahrhundert stammt die Grabkapelle für die Familie der Fürsten Olelkowicze-Słuccy aus Marmor. Auch der Hochaltar stammt aus diesem Jahrhundert. Von Franciszek Lekzycki stammen zwei große Gemälde. Das erste stellt das Letzte Abendmahl, das zweite das Gastmahl des Herodes dar. Literatur Adam Bujak: Polens Kathedralen. Bialy Kruk, Krakau 2007, ISBN 978-83-60292-38-9, S. 274–279. Weblinks
St. John the Baptist Cathedral, Lublin

The Cathedral of Saint John the Baptist (Polish: Archikatedra św. Jana Chrzciciela ) or simply Lublin Cathedral in Lublin, Poland is the cathedral church of the Roman Catholic Archdiocese of Lublin. It was built between 1592 and 1617 as a church of the Society of Jesus. One of the first baroque churches in Poland, it was modeled after the Chiesa del Gesù in Rome of Giovanni Maria Bernardoni. It is a three-aisled basilica with a wide nave.. It was designated cathedral in the early 19th century, and since 1992, the archdiocesan cathedral. See also Catholic Church in Poland List of Jesuit sites References
Catedral de San Juan Bautista (Lublin)

La Catedral de San Juan Bautista​ o simplemente Catedral de Lublin (en polaco: Archikatedra św. Jana Chrzciciela) Es el nombre que recibe un edificio religioso que se encuentra ubicado en la ciudad de Lublin​ en Polonia.​ Fue construida entre 1592 y 1617 como una iglesia de la Compañía de Jesús. Fue una de las primeras iglesias barrocas en Polonia. Desde principios del siglo XIX es la catedral de la diócesis y desde 1992, es la iglesia catedral de la arquidiócesis de Lublin. La iglesia fue construida entre 1592 y 1617 como iglesia de los jesuitas. El diseño tomó como modelo la iglesia Il Gesù en Roma viene de Giovanni Maria Bernadoni. La catedral de San Juan es una de las primeras iglesias barrocas en Polonia. Es una basílica de tres naves con una amplia nave mayor. Véase también Iglesia católica Catedral de San Juan Bautista Referencias
Cathédrale Saint-Jean-Baptiste-et-Saint-Jean-l'Évangéliste de Lublin

La cathédrale de Lublin ou archicathédrale Saint-Jean-Baptiste-et-Saint-Jean-l'Évangéliste (en polonais : Archikatedra św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty) a été construite entre 1592 et 1617 en tant qu'église jésuite. C'était l'une des premières églises baroques de Pologne. Depuis le début du XIXe siècle c'était la cathédrale du diocèse et depuis 1992 c'est la cathédrale de l'archidiocèse de Lublin. Histoire et architecture L'église a été construite entre 1592 et 1617 comme église jésuite. Le dessin vient de Giovanni Maria Bernardoni, le modèle était l'église du Gesù à Rome. Elle est considérée comme l'une des premières églises baroques de Pologne. C'est une basilique à trois nefs avec une large nef centrale. . L'architecture garantit que le plus petit son peut être entendu clairement. Il y a aussi une crypte avec les tombes des évêques et autres ecclésiastiques. Après un incendie en 1752, les étages supérieurs des deux tours et un vestibule sont construits. Lorsque le diocèse de Lublin a été fondé en 1805, l'église a été désignée comme cathédrale. Dans ce contexte, les bâtiments du monastère jésuite ont été démolis. Depuis lors, l'église est sur une grande place. En 1820, le portique à colonnes classique d'Antonio Corazzi a été placé devant la façade. L'ancienne porte du monastère du XVIIe siècle a été reconstruite en un clocher de 40 m de haut, connu sous le nom de Tour de la Trinité. Les bas-côtés sont divisés en chapelles. Bibliographie Adam Bujak : Les cathédrales de Pologne. Bialy Kruk, Cracovie 2007, (ISBN 978-83-60292-38-9), p. 274-279. Voir aussi Article connexe Liste des cathédrales de Pologne Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Brève description Portail de la Pologne Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zgorzelcu

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zgorzelec diecezji legnickiej. Znajduje się w dzielnicy Zgorzelec Ujazd. Historia Jest to najstarsza świątynia w mieście. Została wybudowana jako protestancka. W dniu 24 listopada 1905 roku został położony kamień węgielny, a w dniu 26 września 1906 roku zostały uroczyście poświęcone dzwony. W obu uroczystościach uczestniczył pastor Schmidt. W dniu 15 maja 1907 roku kościół został poświęcony. Uroczystości tej przewodniczył superintendent Haupt. Po Ii wojnie światowej, w grudniu 1958 roku kościół został przekazany przez Seniorat Kościoła ewangelickiego rzymskokatolickiej parafii św. Bonifacego w Zgorzelcu. W dniu 2 kwietnia 1972 roku świątynia została mianowana kościołem parafialnym przez księdza arcybiskupa Bolesława Kominka. Architektura Kościół został wzniesiony w stylu neoromańskim według projektu architekta Fritsche z Elberfeld. Organy wykonała firma Sauer z Frankfurtu nad Odrą. Przypisy
Johannistor (Danzig)

Das Johannistor ist eines der Danziger Wassertore, wie auch das Krantor, Grünes Tor, Brotbänkentor, Frauentor, Häkertor, Kuhtor und einige verschollene Stadttore. Sie alle befinden sich am Mottlauufer. Das Johannistor befindet sich am Ende der Johannisgasse. Es wurde im Ende des 14. Jahrhunderts errichtet und wurde im 19. Jahrhundert umgebaut, wobei es eine klassizistische Fassade erhielt. Es wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört und 1976–1979 wiederaufgebaut. Das Johannistor beherbergt den Sitz der Danziger Abteilung des Polnischen Vereins der Bauingenieure und Bautechniker PZITB. Direkt gegenüber ist das erste nach 1945 gebaute polnische Handelsschiff „Sołdek“ verankert. Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8 J. Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2 Weblinks
Johannistor (Gdańsk)

La Johannistor est l'une des portes de l'eau de l'ancienne Dantzig, l'actuelle cité polonaise de Gdańsk, tout comme la grue médiévale, la Porte Verte, la Brotbänkentor, la Frauentor, la Häkertor, la Kuhtor et quelques portes de ville perdues. Elles sont toutes situées sur les rives de la rivière Motlawa. Histoire et description La Johannistor est située au bout de la Johannisgasse. Elle a été construite à la fin du XIVe siècle et a été reconstruite au XIXe siècle, avec une façade classique. Elle a été détruite pendant la Seconde Guerre mondiale et reconstruite en 1976-1979. La Johannistor abrite le siège du département de Gdańsk de l'Association polonaise des ingénieurs civils et des techniciens du bâtiment. Le premier navire marchand polonais "Sołdek" construit après 1945 est ancré juste en face. Références Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987, (ISBN 3-7338-0033-8) J. Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, (ISBN 83-7017-606-2) Liens web 54.351518.657769444444Koordinaten: 54° 21′ 5,4″ N, 18° 39′ 28″ O Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Brama Świętojańska

Brama Świętojańska (niem. Johannistor) – jedna z zabytkowych bram wodnych w Gdańsku. Znajduje się u wylotu ul. Świętojańskiej, przy Rybackim Pobrzeżu. Brama prawie w całości jest współczesną odbudową. Historia Brama została zbudowana w okresie średniowiecza, pod koniec XIV wieku. Nie ma przekazów o jej pierwotnym wyglądzie. Prawdopodobnie była niewielkim, piętrowym budynkiem, nakrytym stromym, kalenicowym dachem. W XVI wieku straciła znaczenie militarne i umieszczono w niej mieszkania oraz warsztaty. Przebudowana w XIX wieku, zyskała klasycystyczny fronton umieszczony od strony Motławy. Zniszczona całkowicie podczas II wojny światowej (ocalał jedynie ceglany, zakończony ostrym łukiem przelot bramy od strony rzeki, wykorzystany przy odbudowie) została odbudowana w latach 1976–1978, w formie klasycystycznej z początku XIX wieku. Obecnie jest siedzibą Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Brama sąsiaduje bezpośrednio z czterogwiazdkowym Hotelem Hanza. Dokładnie naprzeciw bramy, po drugiej stronie Motławy, cumuje Sołdek. Zobacz też zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy Bibliografia Historia Gdańska, Tom II 1454-1655, EdmundE. Cieślak (red.), JerzyJ. Stankiewicz, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982, ISBN 83-215-3244-6, OCLC 749426859 . Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2. Historia bramy