NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hřbitov z první světové války na východní frontě č. 123

Vojenský hřbitov č. 123 v Łużné, v Polsku je pohřebiště vojáků z 1. světové války. Je na kopci Pustki. Válečný hřbitov č. 123, založený v roce 1918, je v místě bitvy u Gorlice, jedné z největších bitev na východní frontě 1. světové války mezi rakousko-uherskou a německou armádou a ruskou armádou. Na hřbitově je pohřbeno:: 912 vojáků rakousko-uherské armády 65 vojáků německé armády 227 vojáků ruské armády V únoru 2016 přidala Evropská komise válečný hřbitov č. 123 na seznam pamětihodností s označením „Evropské dědictví“. Udělení označení Evropské dědictví proběhlo v dubnu 2016 v Bruselu. Tento válečný hřbitov pustý je čtvrtým místem v Polsku, které toto znamení uctilo. Nekropole byla oceněna, protože je to místo paměti, které odráží myšlenky ekumenismu a bratrství a zajišťuje rovné zacházení se všemi zemřelými, bez ohledu na jejich náboženské vyznání nebo etnický původ a skutečnost, na které straně bojovali. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku World War I Eastern Front Cemetery No. 123 na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vojenský hřbitov č. 123 v Łużné, v Polsku na Wikimedia Commons
World War I Eastern Front Cemetery No. 123

War Cemetery No. 123 – Łużna-Pustki (Polish: Cmentarz wojenny nr 123 – Łużna-Pustki) in Łużna village, Poland, is a soldier's burial place from the time of World War I, located on the Pustki hill. Wartime cemetery No 123, established in 1918, is the location of one of the largest battles on the World War I Eastern front between the Austro-Hungarian and German armies and the Russian Army: the battle of Gorlice. At the cemetery are buried: 912 soldiers of the Austro-Hungarian (nearly half of them Poles) 65 soldiers of the German army 227 soldiers of the Russian army In February 2016, the European Commission added War Cemetery No. 123 Łużna Void historical buildings on the list of European Heritage Label. The granting of European Heritage Label was held in April 2016 in Brussels. This war cemetery voids is the fourth place in Poland honored this sign. The necropolis was awarded because it is a place of memory reflects the ideas of ecumenism and brotherhood, ensuring equal treatment for all those who died, regardless of their religious affiliation or ethnic origin and the fact on which side they fought. References
Cmentarz wojenny nr 123 – Łużna-Pustki

Cmentarz wojenny nr 123 – Łużna-Pustki (Nederlands: Militaire begraafplaats nr. 123 – Łużna-Pustki) is een militaire begraafplaats in de Poolse gemeente Łużna op de heuvel Pustki. De begraafplaats is tijdens de Eerste Wereldoorlog aangelegd. De begraafplaats ligt in de omgeving waar de Slag bij Gorlice heeft plaatsgevonden tussen de Duitse en Oostenrijks-Hongaarsee troepen enerzijds en Russische troepen anderzijds. In 2016 kreeg de begraafplaats het Europees Erfgoedlabel.
Cmentarz wojenny nr 376 – Suchoraba

Cmentarz wojenny nr 376 – Suchoraba – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu X Limanowa. Znajduje się w zachodniej części miejscowości Suchoraba, w województwie małopolskim, w powiecie wielickim, w gminie Niepołomice. Niewielki cmentarz zbudowano na rozstajach dróg, pochowano na nim 24 żołnierzy armii austriacko-węgierskiej oraz 14 żołnierzy rosyjskich. Polegli jesienią 1914 r. Cmentarz projektował Gustaw Ludwig. Zobacz też Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie Gustaw Ludwig Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej, Warszawa 1995 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne, Pruszków 1998 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-08-08]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-08-08]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-08-08].
Cmentarz wojenny nr 383 – Wróblowice

Cmentarz wojenny nr 383 – Wróblowice – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu XI Twierdza Kraków. Znajduje się w południowej części Krakowa w Dzielnicy X Swoszowice na obszarze osiedla Wróblowice. Cmentarz ten, to pojedyncza mogiła, w której pochowano prawdopodobnie 2 żołnierzy austro-węgierskich. Nie znamy nazwisk poległych żołnierzy, dat śmierci i nie są znane jednostki w których służyli. Cmentarz położony jest w zagajniku, ok. 50 metrów na północ od ul. Bochnaka. Obecnie trudno ustalić jego pierwotny wygląd, nie jest znany jego projektant. Otoczony jest niskim, drewnianym płotkiem i postawiono na nim, wykonane współcześnie, metalowy krzyż z tabliczką i napisem: NIEZNANY ŻOŁNIERZ 1914 – 1916 CMENTARZ WOJSKOWY № 383 Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa (Okręgi VIII-XI), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0. Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-08-10]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-08-10]. Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-08-10].
Cmentarz wojenny nr 381 – Wieliczka

Cmentarz wojenny nr 381 – Wieliczka – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu XI Twierdza Kraków. Jest to kwatera na terenie cmentarza komunalnego w Wieliczce przy ul. Piłsudskiego, w środkowej jego części. Zbudowany został na planie prostokąta. Otoczony jest murem, którego południowo-wschodnia, krótsza, ściana jest równocześnie wysokim pomnikiem w formie antycznego ołtarza, na którym widnieje łaciński napis: a pod nim znajduje się rzeźba wieńca laurowego. Pola grobowe położone są wzdłuż muru na prawo i lewo od wejścia oraz wzdłuż muru z pomnikiem. Pochowano na nim w 93 grobach: 78 (lub 83) żołnierzy armii austro-węgierskiej, 7 żołnierzy armii niemieckiej oraz 8 żołnierzy armii rosyjskiej. Nie zidentyfikowano 41 żołnierzy. Cmentarz projektował Hans Mayr. Pola grobowe zajmowały także centralą część cmentarza, obecnie w tym pasie znajdują się współczesne mogiły żołnierzy Wojska Polskiego poległych w kampanii wrześniowej, osób cywilnych – ofiar terroru hitlerowskiego oraz mogiły żołnierzy Armii Czerwonej z okresu II wojny światowej. Pośrodku cmentarza postawiono, w 1945 roku, niewielki obelisk z napisem: Zobacz też Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie Hans Mayr Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa (Okręgi VIII-XI), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-08-21]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-08-21]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-08-21]. Cmentarz Komunalny w Wieliczce. [dostęp 2010-08-21].
Воинское кладбище № 381 (Величка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер B-543 Воинское кладбище № 381 (пол. Cmentarz wojenny nr 396) — воинское кладбище, расположенное в городе Величка, Величский повят, Малопольское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. Воинский некрополь занимает отдельный квартал муниципального кладбища, которое находится на улице Пилсудского, 38. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие в декабре 1914 года во время Первой мировой войны. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в начале 1915 года. Некрополь спроектировал австрийский архитектор Ганс Майр. На кладбище площадью 606 квадратных метров расположены 93 индивидуальные могилы, в которых похоронены 78 австрийских, 7 германских и 8 русских солдат. Имена 41 захороненных солдат не известны. Описание Кладбище, окружённое невысокой стеной, располагается в центре муниципального некрополя и имеет прямоугольную форму. В юго-восточной части некрополя находится памятник в виде античного алтаря, на котором установлен прямоугольная табличка надписью на латинском языке («Погибшие за родину (1914 – 1918»): PROPATRIA MORTUIS1914-1918 На некрополе также захоронены военнослужащие Войска Польского, погибшие в начале Второй мировой войны, гражданских жертв германской оккупации и военнослужащих Советской армии. В 1945 году на кладбище был установлен обелиск с надписью на польском языке («Вечная память героям, погибшим в битвах за свободу и независимость русского и польского народов от немецких оккупантов Величка 22.І.1944»): WIECZNA PAMIĘĆBOHATEROMPOLEGŁYM W WALKACHO WOLNOŚĆ I NIEPODLEGŁOŚĆROSYJSKIEGO I POLSKIEGONARODUOD NIEMIECKICH OKUPANTÓWWIELICZKA 22.I.1944 ROKU Галерея Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V—VII), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Ссылки Метрика кладбища (пол.) Страница муниципального кладбища Велички (пол.)
Cmentarz wojenny nr 277 – Okocim

Cmentarz wojenny nr 277 – Okocim – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu VIII Brzesko. Jest to niewielka mogiła na skraju parku pałacowego Goetzów w Brzesku-Okocimiu, przy ul. Mickiewicza, drodze prowadzącej z Brzeska do Nowego Sącza.Grób zbudowany został na planie prostokąta. Otoczony jest ogrodzeniem z metalowych prętów z motywem krzyża. U wezgłowia znajduje się niewielki pomnik zwieńczony urną. Na jego frontowej ścianie widnieją skrzyżowane – bagnet i liść palmy a pod nimi tekst w języku polskim: Na bocznych ścianach znajduje się motyw krzyża maltańskiego a pod nim nazwiska poległych.Pochowano na nim w 9 żołnierzy armii austro-węgierskiej poległych w dniach 20-21 listopada 1914 roku w potyczce pod Okocimiem.Projektant cmentarza nieustalony. Być może był nim Robert Motka, projektant tego Okręgu. Zobacz też Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie Bibliografia Oktawian Duda ,Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995 ,ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-09-25].
Cmentarz wojenny nr 275 – Brzesko

Cmentarz wojenny nr 275 – Brzesko – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu VIII Brzesko. Jest to niewielka kwatera przy północnym murze nowego cmentarza żydowskiego w Brzesku przy ul. Czarnowiejskiej. Pochowano na nim 21 żołnierzy armii austro-węgierskiej wyznania mojżeszowego poległych 21 (lub 24) listopada 1914 roku oraz w okresie styczeń-marzec 1915 roku. Pomnikiem centralnym jest betonowa macewa z gwiazdą Dawida i dwoma mniejszymi macewami po bokach. Brak na nich inskrypcji. Groby żołnierzy znajdują się pomiędzy pomnikiem a murem cmentarza. Są to trzy rzędy po 7 pojedynczych mogił. Zachowały się podstawy kamieni nagrobnych, porośnięte bluszczem oraz jedna macewa z prawie nieczytelną tabliczką imienną. Spoczywa tam żołnierz cesarsko-królewskiej Armii: Chaim Weis Weintraub. Obecnie cmentarz jest zaniedbany i porośnięty krzewami, drzewami i bluszczem. Na cmentarz prowadziła ozdobna brama, która została zniszczona w latach 30. XX wieku podczas budowy ogrodzenia nekropolii. Projektował obiekt Robert Motka. Cmentarz został odnowiony w 2019 roku. Remont został przeprowadzony przez krakowski IPN. Zobacz też Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 AgnieszkaA. Partridge AgnieszkaA., Otwórzcie bramy pamięci. Cmentarze wojenne z lat 1914-1918 w Małopolsce, RafałR. Korzeniowski, Kraków: LETTRA-GRAPHIC, 2005, ISBN 83-89937-10-7, OCLC 69501265 . Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-09-25].
Cmentarz wojenny nr 314 – Bochnia

Cmentarz wojenny nr 314 – Bochnia – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu IX Bochnia. Zajmuje osobną, dużą kwaterę Cmentarza Komunalnego w Bochni. Jego projektantem był Karl Schölich. Na cmentarzu pochowano 399 żołnierzy austriackich, 6 żołnierzy niemieckich oraz 12 żołnierzy rosyjskich. Polegli oni lub zmarli w okolicznych szpitalach polowych w okresie od października 1914 do maja 1918. Cmentarz ma kształt prostokąta i położony jest na północnym stoku wzgórza, na którym znajduje się zabytkowa bocheńska nekropolia. Centralnym elementem, zbudowanym na szczycie wzniesienia, jest ściana pomnikowa z 14-metrowym krzyżem wykonanym z kamiennych ciosów. Pod krzyżem, we wnęce, umieszczono płaskorzeźbę przedstawiającą anioła z mieczem w ręku, pilnującego spokoju zmarłych. U podnóża pomnika, po obu jego stronach, znajdują się cztery groby oficerów z betonowymi nagrobkami zwieńczonymi krzyżami maltańskimi. Poniżej na opadającym stoku znajdują się mogiły żołnierskie, rozplanowane w kilku rzędach. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz” ,Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne Kraków i okolice. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2010-09-25]. Cmentarz wojenny nr 314 - Bochnia polska-org.pl
Cmentarz ewangelicki w Łuczanowicach

Cmentarz ewangelicki zwany też kalwińskim, dysydenckim, a przez okoliczną ludność ariańskim – cmentarz znajdujący się przy ul. Orłowskiego, w północno-wschodniej części Krakowa, w dawnej wsi Łuczanowice, która obecnie jest osiedlem Dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie. Założony został przed 1626 przez kalwińską rodzinę Żeleńskich, właścicieli Łuczanowic. W 1593 Stanisław Żeleński wybudował tam murowany grobowiec, który stał się zaczątkiem późniejszego cmentarza. W Łuczanowicach istniał zbór braci polskich, ruchu religijno-społecznego wyodrębnionego około 1563 z grupy polskich kalwinów w osobny zbór, stanowiący najbardziej radykalny odłam reformacji w Polsce. Posiadali oni tamże cmentarz, który wobec narastających profanacji dokonywanych przez gawiedź na krakowskim cmentarzu braci polskich przy ul. Wesołej służył mieszkańcom Krakowa. W 1687 wyrokiem trybunalskim zbór ten został na zawsze zamknięty i zniesiony. Przez sto lat kaplica stała nieczynna, ale jej podziemia były rodzinnym grobowcem Żeleńskich aż do 1787. W roku tym ówczesny właściciel wsi, Marcjan Żeleński, usypał na cmentarzu, wysoki na ok. 4 m kopiec grobowy, tzw. Kopiec Arian (zwany przez okoliczną ludność Kopcem Lutrów), kryjący nową komorę grobową Żeleńskich. Przeniósł znajdujące się w kaplicy trumny do grobów w kopcu. Na kopcu stoi pięciometrowej wysokości obelisk, wykonany z piaskowca, na którego szczycie umieszczona jest kamienna urna. Na ścianach obelisku widnieje herb Ciołek oraz napisy: Wokół kopca zachowało się kilka nagrobków: sarkofag Ludwika Dębickiego, oficera wojsk polskich; postument z kolumną, na której umieszczona jest urna-grób jego syna, także Ludwika, zmarłego w 1843; groby Joanny Aramowej i Karoliny Kempińskiej. Cmentarz popadł w ruinę; w 1938 Andrzej hrabia Mycielski przekazał go w formie darowizny gminie ewangelicko-augsburskiej w Krakowie. Uporządkowanie i odrestaurowanie cmentarza było możliwe dopiero po 1989. Zbudowano ogrodzenie, postawiono na kopcu obelisk, który przewrócił się w 1972. Podczas uroczystego nabożeństwa zwierzchnik diecezji katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego ks. bp Rudolf Pastucha ponowne poświęcił cmentarz w dniu 25 września 1993. Corocznie we wrześniu krakowscy ewangelicy gromadzą się na tym miejscu podczas ekumenicznych nabożeństw. W najbliższym rejonie cmentarza znajdują się nazwy ulic związanych z reformacją: ul. Braci Polskich, ul. Kalwińska. Przypisy Bibliografia Józef Łepkowski „Przegląd zabytków przeszłości w okolicach Krakowa” (1863). [dostęp 2010-10-30]. Linki zewnętrzne O parafii Łuczanowice na stronie Ewangelików w Krakowie Stowarzyszenie Przyjaciół Łuczanowic ZCK Cmentarze wyznaniowe
Евангелическое кладбище (Лучановице)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-712 от 17 июля 1987 года. Евангелическое кладбище, называемое также как Кальвинистское, Диссидентское, Арианское кладбище (пол. Cmentarz Ewangelicki) — кладбище, находившееся в несуществующей сегодня деревне Лучановице, в настоящее время — на территории краковского района «Дзельница XVII Взгужа-Кшеславицке» в северо-восточной части города Кракова, Польша. Памятник культуры Малопольского воеводства. История С 1563 года в Лучановице существовала община польских братьев, который отделились от польских кальвинистов и придерживались радикальных взглядов. В Польше эту христианскую деноминацию называли арианами. В селе Лучановице у польских братьев были собственные храм и кладбище, заложенное вместо краковского на улице Весолой и разрушенное в середине XVII века местными католиками. В 1593 году Станислав Желенский построил на территории храма польских братьев первый каменный некрополь, который стал основой будущего кладбища. Кладбище стало расширяться с 1626 года под покровительством рода Желенских, которые были владельцами села Лучановице. С этого времени на кладбище стали совершаться захоронения верующих местной кальвинисткой общины. После исчезновения в Лучановице общины польских братьев в течение ста лет был закрыт их храм и род Желенских до 1787 года использовал крипту церкви его для захоронения членов своей семьи. В 1787 году Марциан Желенский соорудил на кладбище курган высотой около 4 метров, который стал называться как «Арианский курган» и новый некрополь для рода Желенских. На кургане была поставлена пятиметровая стела, сделанная из песчаника. На вершине этой стелы находилась каменная урна. На стенах стелы был установлен герб Циолек и выбита надпись: D.O.M., Avorus Manibus Pietas, Martinus Vitelius de Żelanka, Żeleński, V. S. S. C., MDCCLXXXVII. В 1938 году оно было передано владельцем Анджеем Мыцельским в дар краковской лютеранской общине. 17 июля 1987 года кладбище было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. В 1989 году кладбище было отреставрировано. Во время реставрации на кургане был установлен упавший обелиск. 25 сентября 1993 года кладбище освятил краковский лютеранский епископ Рудольф Пастуха. Описание Некрополь находится в руинах. Арианский курган и стела сохранились до нашего времени. Возле кургана находятся несколько каменных надгробий: саркофаг Людвига Дембицкого, постамент с урной, надгробия Арамы и Каролины Кемпинских. Галерея Примечания Источник Józef Łepkowski «Przegląd zabytków przeszłości w okolicach Krakowa» (1863) (пол.) Ссылки История прихода в селе Лучановице (недоступная ссылка) (пол.) Cmentarz kalwiński w Łuczanowicach (пол.)
Cmentarz Prawosławny w Radomiu

Cmentarz prawosławny w Radomiu – czynny cmentarz wyznaniowy znajdujący się w Radomiu przy ulicy Warszawskiej. Obecnie na nekropolii chowani są także zmarli spoza wspólnoty prawosławnej. Historia Po upadku powstania listopadowego i likwidacji autonomii Królestwa Polskiego do Radomia zaczęli licznie przybywać Rosjanie – urzędnicy z rodzinami, wojskowi. W związku z tym pojawiła się konieczność wytyczenia cmentarza dla wyznawców prawosławia. W 1839 r. władze guberni sandomierskiej podjęły decyzję o przekazaniu parafii prawosławnej działki przy Trakcie Warszawskim z przeznaczeniem na cmentarz (do tego momentu zmarli wyznania prawosławnego byli chowani na cmentarzu rzymskokatolickim przy Trakcie Starokrakowskim, ob. ulicy Bolesława Limanowskiego). Cmentarz dwukrotnie poszerzano – w 1848 i w 1859 r. W II połowie XIX wieku nekropolię otoczono murem oraz wybudowano stróżówkę i dom przedpogrzebowy. W czasie I wojny światowej wytyczono kwaterę dla poległych żołnierzy armii rosyjskiej. W 1948 r. wydzielono (wbrew woli proboszcza i parafian) część cmentarza, na której pochowano szczątki 700 żołnierzy radzieckich poległych w Radomiu i okolicach oraz jeńców pomordowanych przez Niemców. W 1987 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków pod nr. 362/A/87. W 1990 r., na mocy uchwały Rady Miejskiej, na cmentarz przeniesiono z Parku Kościuszki pomnik żołnierzy Armii Czerwonej, a w 2004 – Pomnik Wdzięczności. W 1992 r. na terenie cmentarza ukończono budowę cerkwi parafialnej. Znane osoby pochowane na cmentarzu Agata Bornikowska (1974–2017) – doktor nauk przyrodniczych, nauczyciel akademicki w UTH w Radomiu, Innocenty Iljicz Bułatow (zm. 1904) – komendant stacjonującego w Radomiu 26 Mohylewskiego Pułku Piechoty; zginął podczas zamieszek ulicznych na Placu Sobornym, Halina Hermanowicz (1905–1983) – malarka i pedagog, Ilia Fiodorowicz Klimuk – ojciec kosmonauty, Piotra Klimuka, Siemion Aleksandrowicz von Płotto (zm. 1906) – znany z okrucieństwa naczelnik żandarmerii gubernialnej w Piotrkowie i Radomiu; zginął w zamachu przeprowadzonym przez Stanisława Hempla i Stanisława Wernera, Zygmunt Wojdan Maciejewski (1920–2005) – reżyser, dramaturg, aktor, dyrektor teatrów w Bydgoszczy i Radomiu, Feliks Wojtkun (1940–2005) – doktor habilitowany nauk technicznych, polityk. Teresa Ratuszyńska (1956–2021) – prawniczka, referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Radomiu. Fundacja Zdrowie i Życie Pacjentów im. Teresy Ratuszyńskiej. Zofia Teresa Ratuszyńska (1931-2007) – radna WRN w Radomiu, wiceprzewodnicząca Rady Powiatu Zwoleńskiego, dyrektor Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kochanowskiego w Zwoleniu. Przypisy Bibliografia Jerzy Sekulski: Encyklopedia Radomia. Radom: Wydawnictwo Naukowe Instytutu Technologii Eksploatacji – PIB, 2009. ISBN 978-83-7204-802-8. Stefan Witkowski (red.): Radom. Dzieje miasta w XIX i XX w.. Warszawa: PWN, 1985. ISBN 83-01-03806-3.
Православное кладбище (Радом)

Памятник культуры: регистрационный номер 362/A/87 от 27 ноября 1987 года. Православное кладбище (пол. Cmentarz prawosławny) — некрополь, находящийся в городе Радом, Мазовецкое воеводство, Польша. Кладбище располагается на улице Варшавской, 15. Кладбище принадлежит приходу православной церкви святого Николая Чудотворца, которая располагается на территории некрополя. Некрополь был основан в 1839 году. 27 ноября 1987 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Мазовецкого воеводства (№ 362/А/87). Примечания Ссылки Виртуальная экскурсия и план некрополя (пол.) Архивная копия от 13 декабря 2013 на Wayback Machine