NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny Panny i Męczennicy w Kamionce Małej

Kościół św. Katarzyny Panny i Męczennicy w Kamionce Małej - świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Kamionka Mała w powiecie limanowskim, w gminie Laskowa, pełniąca funkcję kościoła parafialnego parafii pw. św. Katarzyny. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu. Historia Pierwszy kościół w Kamionce zbudowany został w XV wieku, został jednak zniszczony. Fragmenty budulca z tego obiektu zostały wykorzystane przy budowie nowej świątyni w 1778 roku. W 1790 miała miejsce pierwsza większa przebudowa kościoła - wzniesiono wówczas wieżę. Kolejna przebudowa to rok 1884 - dobudowano wówczas prezbiterium, kaplicę boczną, kruchtę i zakrystię. W tym samym roku kościół został poświęcony. Architektura Jest to świątynia orientowana, jednonawowa, wzniesiona z drewna według zasad konstrukcji zrębowej, z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, kryta gontem, pozbawiona widocznych cech stylowych. Od frontu przylega do niej kwadratowa wieża konstrukcji słupowej z niewielkim przedsionkiem, szalowana deskami. Wieża ta nieznacznie zwęża się ku górze i podzielona jest na dwie kondygnacje. Wieńczy ją baniasty hełm z latarnią. Nad nawą znajduje się jeszcze jedna, mniejsza wieżyczka na sygnaturkę. Obok kościoła stoi kamienna dzwonnica z 1925, wzniesiona w kształcie arkady. Wnętrze Wnętrze świątyni zdobi polichromia figuralna z 1857, autorstwa Ferdynanda Miklasińskiego. Ołtarze ołtarz główny pochodzi z XIX wieku. Znajduje się w nim drewniana figura św. Katarzyny, otoczona tu szczególną czcią. Po bokach umieszczono posągi świętych Piotra i Pawła oraz biskupów. ołtarze boczne pochodzą sprzed 1728 roku. ołtarz z rzeźbą Święty Józef z Dzieciątkiem w drewnianej sukience; ołtarz z obrazem Matka Boska z Dzieciątkiem; ołtarz z obrazem Najświętsze Serce Pana Jezusa - złożony w 1891 z elementów barokowych i rokokowych. Wyposażenie kościoła Wewnątrz kościoła uwagę zwracają zabytkowe elementy jego wyposażenia: barokowy krucyfiks z XV wieku na belce tęczowej; kamienna chrzcielnica z XIX wieku, wykonana przez ludowego artystę na wzór podobnych obiektów renesansowych; zdobiona polichromią przedstawiającą ewangelistów ambona; obrazy: Chrystus zmartwychwstały Błogosławiona Kinga, namalowany na desce w XVII wieku; Chrystus w drodze do Emaus z XVII wieku; Syn marnotrawny z XVIII wieku; Święty Wojciech i Święty Józef z 1797 roku; Chrystus i dzieci z przełomu XVIII i XIX wieku; Święty Mikołaj z przełomu XVIII i XIX wieku. barokowe organy, wykonane w Starym Sączu w 1683 dla kościoła w Brzezinach, następnie odkupione i przewiezione do Kamionki. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 95-101. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół św. Katarzyny i bł. Matki Karłowskiej w Smogulcu

Kościół Świętej Katarzyny i błogosławionej Matki Karłowskiej w Smogulcu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Smogulec, w województwie wielkopolskim. Historia Pierwotny kościół spłonął podczas pożaru miasta w 1613 roku. Obecna gotycko-renesansowa świątynia została zbudowana w latach 1617–1619 z fundacji Jana Wierzbięty Smoguleckiego. W 1642 roku została konsekrowana przez bpa Jana Madalińskiego. Przebudowano ją w końcu XIX w. i wtedy też dobudowano ostatnią kondygnację wieży, zwieńczonej hełmem neobarokowym z blachy miedzianej, wzorowanym na hełmie wieży srebrnych dzwonów katedry wawelskiej. Na uwagę zasługują trzy późnorenesansowe portale z piaskowca: główny w wieży od północy z bogatym bramowaniem z wolut i ornamentów okuciowych i z prezbiterium do zakrystii. Chór muzyczny wykuto w 1618 r. w piaskowcu. Późnorenesansowy ołtarz główny z około 1620 r. ozdobiony jest obrazami i rzeźbami z XVII w. pochodzącymi ze szkoły włoskiej. Do kościoła przylega rodowa kaplica grobowa Hutten-Czapskich dobudowana w latach 1876 – 1879. W krypcie marmurowe sarkofagi rodziny Hutten-Czapskich. Linki zewnętrzne Smogulec – Parafia pw. św. Katarzyny. diecezja.bydgoszcz.pl. [dostęp 2017-04-29].
Kościół św. Katarzyny w Bledzewie

Kościół pw. św. Katarzyny w Bledzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bledzewie, w gminie Bledzew, w powiecie międzyrzeckim, w województwie lubuskim. Mieści się przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Należy do dekanatu Rokitno. Historia Świątynia została wybudowana w stylu gotyckim w XIV lub XV wieku. W dniu 21 sierpnia 1632 roku został konsekrowany portatyl ołtarza głównego przez biskupa Jana Baykowskiego z Poznania. W 1661 świątynia uległa spaleniu. W 1672 sufragan poznański Maciej Kurski konsekrował odbudowaną budowlę. Świątynia w latach 1881-1882 została rozbudowana, przedłużona o 6 metrów w stronę zachodnią, wieżę podwyższono o 2 metry, od południowej strony dobudowano kaplica. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Brodnicy (archidiecezja poznańska)

Kościół św. Katarzyny w Brodnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Brodnica, w powiecie śremskim. Należy do dekanatu śremskiego. Historia Świątynię budowano w latach 1867–1874 według projektu architekta Stanisława Hebanowskiego w stylu neogotyckim, na miejscu drewnianej, spalonej w 1862, konsekrowany w dniu 26 listopada 1888 przez księdza biskupa Edwarda Likowskiego. Wysmukła prostokątna wieża od zachodu i transept zostały dobudowane w 1890 roku. Architektura Budowla jednonawowa z przęsłem i pięciobocznym zamkniętym prezbiterium od strony wschodniej. Wyposażenie kościoła składa się m.in. z rzeźb późnobarokowych i klasycystycznego tabernakulum. Na zewnętrznej elewacji są umieszczone epitafia dawnych właścicieli wsi. Ołtarz główny posiada strzeliste wieżyczki i bogate sztukaterie. Ma formę tryptyku z symetrycznie względem środka przedstawionymi postaciami świętych katolickich. Otoczenie Przy kościele znajduje się pusty grób gen. Józefa Wybickiego z 1880, którego prochy przeniesiono w 1923 roku do kościoła Św. Wojciecha w Poznaniu. W grobie obok nadal spoczywa żona Wybickiego – Estera Wybicka z domu Wierusz-Kowalska (1756–1824), a także ich syn – Łukasz Aleksander Wybicki, oficer Gwardii Cesarskiej Napoleona, uhonorowany Orderem Legii Honorowej (1786–1812). Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Brodnicy (diecezja toruńska)

Kościół Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Brodnicy (brodnicka fara) – rzymskokatolicki kościół parafialny w Brodnicy, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Brodnica. Mieści się przy ulicy Farnej. Historia, architektura i wyposażenie Budowa kościoła rozpoczęła się w 1285 roku. Prezbiterium zostało ukończone około 1320 roku, korpus i zasklepienie zostało zbudowane w latach 1340–1370. Wieża, jedna z dwóch zaplanowanych, została wybudowana w 1370 roku, podwyższona około 1485 roku. W latach 1554–1598 świątynię posiadali luteranie. Fara ma 56 m długości i 27m szerokości. Posiada trzy nawy o układzie halowym. W nawie głównej i prezbiterium znajdują się sklepienia gwiaździste z rzeźbionymi zwornikami, w nawach bocznych umieszczone są sklepienia krzyżowe. Najważniejsze zabytki kościoła farnego to: zespół rzeźb 12 apostołów z drugiej połowy XIV stulecia, Grupa Ukrzyżowania z XVI stulecia, kamienna chrzcielnica z XVII stulecia. Organy piszczałkowe we farze Organy piszczałkowe w brodnickiej farze powstały w 1875 roku w pracowni Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą. Powstały jako instrument o 25 głosach, początkowo o trakturze mechanicznej i wiatrownicach mechaniczno-stożkowych. Przebudowane zostały przez Kazimierza Urbańskiego z Bydgoszczy w 1973 roku. Przebudowę wymusiła wówczas likwidacja drewnianego chóru, przez co instrument musiał zostać umieszczony w emporze wieży. Znajduje się w tym miejscu również po ostatnim gruntownym remoncie i przebudowie w latach 2009-2011. Obecnie organy w brodnickiej farze posiadają 26 głosów realnych, w tym również głosy językowe i ruchome elementy w prospekcie, co czyni je największym tego typu instrumentem w całym dekanacie brodnickim. Stół gry znajduje się na chórze muzycznym bezpośrednio pod wiatrownicami instrumentu. Aktualna dyspozycja instrumentu: Manuał I 1. Bourdon 16' 2. Principal 8' 3. Gemshorn 8' 4. Salicjonal 8' 5. Gedackt 8' 6. Hohflöte 8' 7. Oktave 4' 8. Dolce 4' 9. Rauschquinte 2 2/3 10. Cornett 3 fach 11. Mixtur 4 fach 12. Trompete 8' (j) Manuał II 1. Geigen Principal 8' 2. Gedacktflöte 8' 3. Aeoline 8' 4. Vox Coelestis 8' 5. Fugara 4' 6. Waldflöte 2' 7. Zimbel 2 fach 8. Nachthorn 4' Pedał 1. Violon 16' 2. Subbass 16' 3. Oktawbass 8' 4. Flötebass 8' 5. Choralbass 4' 6. Posaune 16' (j) Przypisy Linki zewnętrne Kościół św. Katarzyny polska-org.pl
Kościół św. Katarzyny w Brzeźnie Szlacheckim

Kościół św. Katarzyny w Brzeźnie Szlacheckim - drewniany kościół parafialny we wsi Brzeźno Szlacheckie, w gminie Lipnica, w powiecie bytowskim, w województwie pomorskim. Historia Świątynia wybudowana w 1716 roku. Wzniesiona dzięki staraniom księdza Wojciecha Kleknera przez cieślę Michała Strenga. Wieża została dobudowana w 1752 roku przez cieślę Kiellera. Odrestaurowana w 1819 roku. Rozbudowana w 1902 roku – została przedłużona nawa przez cieślę Alberta Pysall. W 1952 roku została dobudowana druga zakrystia. Budowa i wyposażenie Świątynia drewniana, o jednej nawie posiada konstrukcję zrębową. Orientowana. Prezbiterium jest mniejsze, znajduje się od strony nawy, jest zamknięte trókątnie i posiada dwie zakrystie z boku. Z boku nawy mieści się kruchta przebudowana na kaplicę. Wieża posiada konstrukcję słupowo – ramową, znajduje się od przodu i posiada kruchtę w przyziemiu. Jest zakończona dachem namiotowym oraz ośmiokątnym hełmem stożkowym posiadającym latarnię i chorągiewkę. Dach ma dwie kalenice oraz kwadratową wieżyczkę na sygnaturkę. W środku chór muzyczny, wposażony w organy przechodzący w krótkie empory po bokach. Polichromia na suficie została wykonana przez Władysława Drapiewskiego w 1903 roku. Wyposażenie pochodzi głównie z początku ubiegłego stulecia. Ambona z połowy XVIII stulecia wykonana w duchu baroku. Kościół ma murowane ogrodzenie. Bibliografia Informacje o świątyni
Kościół św. Katarzyny w Gogołowie

Kościół św. Katarzyny w Gogołowie – drewniany, kościół parafialny pw. św. Katarzyny w Gogołowie, w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Frysztak. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu. Historia Kościół św. Katarzyny został wybudowany w 1672 przez cieślę Stanisława Charchułowicza z inicjatywy ówczesnych dziedziców okolicznych ziem – braci Jakuba i Joachima Rojowskich. Kościół był wielokrotnie remontowany, w 1764 wymieniono podwaliny, w 1783 r. odnowiono sygnaturkę, w 1872-74 położono nową posadzkę, odmalowano wnętrze i zmieniono szalunek wieży, w latach 1874-81 wybudowano ogrodzenie z dzwonnicą-bramką, w 1923 r. odnowiono ołtarz główny a w rok później ołtarze boczne, w 1930 r. wykonano polichromię ścian i sufitu. W czasie II wojny światowej uszkodzona została ostrzałem wschodnia ściana świątyni, prezbiterium i dach, które usunięto w czasie remontów w latach 1945-46, 1948 i 1952, w latach 1963-66 wymieniono gonty w pokryciu dachu. Po wybudowaniu we wsi nowego kościoła w 1988 r. nieużytkowana drewniana świątynia podupadła. Kompleksowe prace remontowe i konserwatorskie rozpoczęto w 1995 r. i prowadzono je do 2006 roku. Architektura Wzniesiony w tradycji gotyckiej, jednonawowy, orientowany z węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium, wieżą od strony zachodniej i dwoma niższymi dobudówkami. W bryle kościoła dominuje wieża, z pochyłymi ścianami, dołem znacznie rozszerzona, zwieńczona izbicą z dachem namiotowym oraz wysoki, strzelisty dach, założony jako dwuspadowy z wysmukłą sygnaturką nad nawą, przechodzący w wielospadowy nad prezbiterium. Dach i ściany kryte są gontem. Remontowany i przebudowywany w XVIII i XIX wieku, nieznacznie uszkodzony w trakcie działań wojennych. Otoczony XIX-wiecznym ogrodzeniem murowanym o owalnym przebiegu, podzielonym na 15 segmentów rozdzielonych masywniejszymi filarkami, przekrytymi pulpitowym zadaszeniem z kamiennych płyt. Wewnątrz na uwagę zasługują: barokowy ołtarz główny z rzeźbą św. Katarzyny (patronki kościoła) oraz obrazem przedstawiającym świętą, rzeźbami Jakuba i Joachima, barokowe ołtarze boczne, późnogotycka, kamienna chrzcielnica z XVI wieku, ambona z XVIII wieku, prospekt organowy z XVIII wieku, Dzwonnica usytuowana jest na zachód od kościoła, w ciągu ogrodzenia. Wymurowana została z kamienia, jako parawanowa, z ostrołukowym otworem wejściowym w pierwszej kondygnacji i dwoma analogicznymi mieszczącymi dzwony powyżej. Zwieńczona szczytem, z niewielką niszą pośrodku i połaciami pokrytymi dachówką ceramiczną. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa podkarpackiego (trasa VIII - jasielsko-dębicko-ropczycka), Przypisy Bibliografia Ropczycki internetowy portal miejski, Frysztak - informator turystyczny, Linki zewnętrzne O kościele na stronie parafii. gogolow.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-05)].
Kościół św. Katarzyny w Golubiu-Dobrzyniu (Dobrzyń nad Drwęcą)

Kościół Świętej Katarzyny w Golubiu-Dobrzyniu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w mieście Golub-Dobrzyń, w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się w dzielnicy Dobrzyń nad Drwęcą. Należy do dekanatu dobrzyńskiego nad Drwęcą diecezji płockiej. Mieści się przy Placu Tysiąclecia. Historia W latach 1823–1827, dzięki materialnej pomocy właściciela pobliskiego majątku w Sokołowie, Antoniego Wybranieckiego (1781−1834), został zbudowany kościół. Został zbudowany jako budowla o jednej nawie w stylu klasycystycznym, początkowo bez wieży, która została dobudowana w 1886 roku. Od lat sześćdziesiątych XIX wieku mieszkał tu wikariusz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dulsku (do której Dobrzyń nad Drwęcą i sąsiadujące z nim wsie należały aż do 1909 roku). W latach osiemdziesiątych XIX stulecia została zbudowana istniejąca do dziś plebania. W 1909 roku biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski (beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1999 roku) erygował parafię, której pierwszym proboszczem został ks. Czesław Rogacki. W latach jego duszpasterzowania (1909–1932) została wykonana polichromia w kościele, zostały ufundowane stacje Drogi Krzyżowej, zostały zainstalowane dzwony i został zbudowany wikariat. Wyposażenie W kościele zachowały się następujące zabytki: gotycki krzyż w głównym ołtarzu z XV wieku, wykonany w szkole pomorskiej główny ołtarz, ołtarze boczne, ambona (w formie łodzi) i chrzcielnica z końca XVII wieku z dawnego kościoła dominikanów w Toruniu, rozebranego przez władze pruskie na początku XIX wieku świeczniki i krzyż na głównym ołtarzu wykonane w Zakładzie Norblina w Warszawie około 1750 roku obraz św. Katarzyny Aleksandryjskiej (w głównym ołtarzu) namalowany przez Wojciecha Gersona – część ławek z początku XIX wieku, meble w zakrystii i konfesjonały z XIX wieku. drzwi wejściowe do świątyni z końca XIX wieku malatura świątyni (ściany boczne i sufit) z początku XX wieku stacje Drogi Krzyżowej z początku XX wieku. Zobacz też Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Golubiu-Dobrzyniu (Golub) Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Kętrzynie

Kościół Świętej Katarzyny w Kętrzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kętrzyn II – Północny Wschód. Mieści się w Kętrzynie, w województwie warmińsko-mazurskim. Plac i materiały na budowę kętrzyńscy katolicy otrzymali w 1895 roku. Budowla została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1895-1897, konsekrowana została przez księdza biskupa Andrzeja Thiela w asyście kapituły warmińskiej w dniu 5 maja 1897 roku. Zachowało się wyposażenie świątyni w stylu neogotyckim, ołtarz główny oraz ołtarze boczne a także ambona. Po zakończeniu prac remontowych w 1956 roku budowla odzyskała swoją świetność. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Iwanowicach

Kościół św. Katarzyny w Iwanowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Iwanowice, w powiecie kaliskim. Mieści się przy ulicy Zamkowej. Należy do dekanatu Opatówek. Jest to świątynia gotycka wybudowana około 1560 roku, rozbudowana 1887 i 1930. W 2 połowie XVIII wieku została dobudowana barokowa kaplica. Dobrze zachowane gotyckie szczyty nawy i zakrystii, ożywione sterczynami i biało tynkowanymi laskowanymi blendami, nad którymi koliste przezrocza. Gotyckie sklepienie krzyżowo-żebrowe w zakrystii i portal profilowany w starym prezbiterium. Gotycka, ornamentowana chrzcielnica, datowana 1460, takaż kropielnica datowana 1464, późnorenesansowy nagrobek Pawła Potworowskiego (zmarłego 1595) i jego żony Katarzyny (zmarłej 1596), płyty nagrobne z piaskowca z XVI/XVII wieku przypuszczalnie Dobrogosta Potworowskiego i jego żony, płyta nagrobna Jana Baranowskiego wojewody sieradzkiego (zmarłego 1636). Cztery ołtarze rokokowe. W bocznym ołtarzu obraz Misericordia Domini, gotycki, malowany około 1460 z klęczącą postacią fundatora biskupa Jana Gruszczyńskiego. Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967, str. 147-148. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Pielgrzymowicach

Kościół św. Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Pielgrzymowicach w gminie Pawłowice w powiecie pszczyńskim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli pszczyńskiej. Historia Pierwszy drewniany kościół w Pielgrzymowicach powstał u schyłku XIII wieku, a wzmiankowany był w spisie papieskiej dziesięciny z lat 1335-1342 Pielgrzymowice (Peregrini) musiało uiścić pół grzywny (marki) zaległości. Zostało również wymienione w spisie świętopietrza z 1447 r. (spis świętopietrza). W XVI i XVII w. przez dłuższy czas w posiadaniu protestantów, od 1654 r. ponownie katolicki. Zniszczony lub spalony, w 1675 roku został zastąpiony obecną świątynią, prawdopodobnie z fundacji protestanta Karola Henryka Paczyńskiego, wzniesioną przez cieśli Andrzeja Wernera i Błażeja Dudę. Wieża została dobudowana dopiero w 1746 roku przez Jerzego Dziędziela i jego syna Michała oraz Marcina Smyczka. W latach 1908–11 kościół powiększono, zniekształcając jego pierwotną sylwetkę. Wówczas to wybudowano większe prezbiterium, a od strony północnej dostawiono zakrystię i kaplicę. Całość kościoła została pokryta gontem. Konstrukcja Kościół orientowany. Drewniany, konstrukcji zrębowej na ceglanym podmurowaniu. Krótkie prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od strony południowej niewielka przybudówka, mieszcząca pierwotnie lożę kolatorską. Nawa na rzucie wydłużonego prostokąta, szersza od prezbiterium, z nowszymi przybudówkami: od północy mieszczącą zakrystię i prostokątną kaplicę, od południa tworzącą niewielką kruchtę. Od zachodu kwadratowa wieża konstrukcji słupowej, o pochyłych ścianach pobitych gontem, z nadwieszoną izbicą szalowaną pionowym deskowaniem, nad którą wznosi się nowsza, niska, kwadratowa wieżyczka zwieńczona czworokątnym dachem namiotowym (zbudowana w miejsce poprzedniego dachu baniastego z latarnią). Na zewnątrz ściany szalowane deskami, z wydatnym zadaszeniem wokół kościoła. Dachy siodłowe, podobnie jak dach wieży kryte gontem. Na kalenicy nawy barokowa wieżyczka na sygnaturkę z ośmioboczną latarnią. Wyposażenie wnętrza Wyposażenie wnętrza w większości barokowe. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Rynarzewie

Kościół Świętej Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Rynarzewo, w województwie kujawsko-pomorskim, przy ulicy Szkolnej. Należy do dekanatu Łabiszyn diecezji bydgoskiej. Jest to świątynia neobarokowa wybudowana w 1913 na miejscu wcześniejszych budowli. Posiada wieżę. W budowli są umieszczone dwa zabytkowe dzwony z poprzednich świątyń: mniejszy z 1659 roku i większy z 1734 roku. Linki zewnętrzne Nasze Kujawsko-pomorskie. nasze.kujawsko-pomorskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Katarzyny w Sąspowie

Kościół św. Katarzyny w Sąspowie – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w Sąspowie, w gminie Jerzmanowice-Przeginia, w powiecie krakowskim. Barokowy, murowany, jednonawowy kościół wybudowany został na skale wapiennej na stoku doliny w 1760 roku, w miejscu wcześniejszego drewnianego, wzmiankowanego w 1314 roku. Fundatorem był ks. Andrzej Gogulski. W połowie XVI w. Stanisław Szafraniec zamienił go na zbór kalwiński. Konsekrowany w 1780 przez biskupa Andrzeja Gawrońskiego. Kościół jednonawowy ma kształt przedłużonego ośmiokąta. Od południa znajduje się mała kruchta. Wewnątrz niej znajdują się oryginalne drzwi i drewniany portal, a od północy zakrystia z oddzielnym wejściem. Posadzka jest murowana, układana w szachownicę. Pod chórem wejście do podziemi, obecnie zamurowane. We wnętrzu kościoła znajduje się barokowy obraz Matki Boskiej Śnieżnej z XVIII wieku. Kościół, wraz z wolno stojącą drewnianą dzwonnicą oraz ogrodzeniem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Marian Kornecki, Sztuka sakralna, Kraków, Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993 s. 88.
Kościół św. Katarzyny w Waliszewie

Kościół św. Katarzyny w Waliszewie – barokowy drewniany kościół parafialny w Waliszewie w gminie Kłecko, w powiecie gnieźnieńskim. Historia budowli Został wybudowany w 1759. Budowla została ufundowana przez kanonika gnieźnieńskiego Ludwika Riaucoura. Poddany restauracji w 1873, wnętrza zostały odnowione w 1973. Budowa i wyposażenie Kościół posiada konstrukcję zrębową i jedną nawę, jest świątynią orientowaną. Jego prezbiterium, znajdujące się od strony nawy jest zamknięte trójbocznie, z boku mieści się zakrystia. Kruchta umieszczona jest z pawej strony nawy. Dach świątyni ma dwie kalenice, jest nakryty gontem i posiada sześciokątną wieżyczkę na sygnaturkę. Jest ona zakończona daszkiem w kształcie ostrosłupa z gontem i krzyżem. Wewnątrz świątyni mieści się płaski sufit płaski pokrywający nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami. Belka tęczowa z datą wzniesienia świątyni „1759” i gotycką Grupą Ukrzyżowania pochodzi z 1 połowy XV wieku z poprzedniej budowli. Wnętrze reprezentuje styl barokowy i rokokowy. Ołtarz główny z rzeźbami św. Stanisława i św. Wojciecha został wykonany w XVII wieku w stylu barokowym, ambona i chrzcielnica pochodzą z XVIII wieku i reprezentują styl rokoko. Pod świątynią umieszczona jest krypta ze szczątkami Eleonory Zawackiej z 1811 roku. Linki zewnętrzne Informacje o świątyni Informacje o świątyni
Kościół św. Katarzyny w Wolbromiu

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej Dziewicy i Męczennicy w Wolbromiu – barokowy kościół zbudowany w latach 1638–1664 (przebudowany w latach 1672–1692 oraz 1936–1937) w rezultacie przebudowy z wcześniejszego, prawdopodobnie gotyckiego kościoła z XV lub XVI wieku, postawionego na miejscu drewnianej, XIV-wiecznej świątyni. Historia Na ślad pierwszej, drewnianej świątyni można natrafić w rejestrach świętopietrza za rok 1346 („Ecclesia de Wolwrami civitate”). Parafia powstała zapewne wkrótce po lokacji miasta w 1327 roku. Obecny budynek kościoła został wybudowany w XV lub XVI wieku. W 1460 roku źródła odnotowują budowę organów przez Szymona z Krakowa. Barokowy kształt świątyni nadali w latach 1638–1664 Kanonicy Regularni Laterańscy, sprowadzeni do miasta z fundacji ks. Marcina Wolbrama (1633). W tym czasie powstał również budynek klasztoru, pełniący dziś funkcję plebanii; kompleks miał cechy obronne, m.in. grube mury (około 1,5 m) oraz nadziemne przejście łączące klasztor z oratorium w kościele. Kościół został konsekrowany 27 września 1692 roku przez biskupa Stanisława Szembeka. W XVIII wieku parafia była siedzibą dekanatu wolbromskiego, obejmującego 17 parafii. Kościół był wielokrotnie remontowany w XVIII i XIX wieku. W 1864 roku władze carskie dokonały kasaty klasztoru kanoników regularnych w Wolbromiu. Pod koniec XIX wieku świątynia otrzymała cztery nowe ołtarze oraz ambonę, autorstwa Pawła Turbasa, olkuskiego rzeźbiarza. W latach 1936–1937 do kościoła dobudowano nawę boczną południową oraz kaplicę pojednania. Po II wojnie światowej parafia przeżywała trudny okres: w kwietniu 1950 roku, podczas akcji aparatu bezpieczeństwa, zatrzymano około 400 osób, w tym proboszcza ks. dr. Piotra Oborskiego i wikariusza ks. Zbigniewa Gadomskiego; ks. Oborski zmarł najprawdopodobniej w więzieniu 18 czerwca 1952 roku. Kościół wpisano do rejestru zabytków 10 czerwca 1972 roku (nr A-379). Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii św. Katarzyny w Wolbromiu