NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wita w Uniejowie-Parceli

Kościół św. Wita w Uniejowie-Parceli – kościół św. Wita położony w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Charsznica, w miejscowości Uniejów-Parcela. Kościół oraz cmentarz został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. 13 listopada 2015 biskup kielecki Jan Piotrowski ustanowił kościół diecezjalnym Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Bolesnej. Historia Kościół murowany, wybudowany przed 1470 rokiem, pierwotnie należący do zakonu bożogrobców. Odbudowywany po potopie szwedzkim. W 1912 r. dach pokryto ocynkowaną blachą żelazną, a w latach 2007–2013 ponownie wymieniono pokrycie dachowe i naprawiono chodnik. Prace zostały dofinansowane w wysokości 493 203,00 zł ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Kościół jest częścią tzw. Małopolskiego Szlaku Bożogrobców. W parafii działa „Bractwo Świętej Rodziny” założone w 1653 roku, zatwierdzone bullą papieską Innocentego X. Architektura Obiekt wybudowany w stylu gotyckim, orientowany. Prezbiterium prostokątne, nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Nawa przykryta stropem. W 1883 roku kościół pomalował Karol Ulanowski. W podziemiach znajdują się dwie krypty grobowe w których pochowano księży i część rodziny Chronowskich, właścicieli Charsznicy w XVII wieku. Na cmentarzu przykościelnym stoi kamienna figura z 1671 roku, oraz chrzcielnica z kamienia pińczowskiego ze zniszczoną datą 1521 odczytaną w 1913 roku. Wyposażenie wnętrza Wystrój wnętrza gotycki i barokowy. Drewniana rzeźba Matki Bożej Bolesnej trzymającej na kolanach ciało ukrzyżowanego Chrystusa (Pietà) z około 1420 roku. Rzeźba wykonana jest z jednego pnia drzewa lipowego, który ma ponad tysiąc lat; obraz Ukrzyżowanie z ok. 1515 roku; obraz Uczta Baltazara z końca XVII w. przedstawia ucztę ostatniego króla babilońskiego Baltazara, któremu ukazała się ręka, kreśląca napis: Mene, mene, tekel, ufarsin; portal do zakrystii z około 1780 roku z czarnego „marmuru” dębnickiego; organy z 1863 roku. Na pulpicie chóru muzycznego znajdują się obrazki aniołków grających na różnych instrumentach, (na dudach, flecie, na trąbce i na bębnie; ambona z 1780 roku; chrzcielnica z „marmuru” dębnickiego z I połowy XVIII wieku; nagrobek dwuletniego dziecka wykonany z kamienia pińczowskiego, pomalowany na modny wówczas kolor czarny. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013, s. 286. ISBN 978-83-2134744-8. Linki zewnętrzne Informacje o kościele w Uniejowie-Parceli na stronie opisującej Małopolski Szlak Bożogrobców
Kościół imienia Martina Lutra w Boguszowie-Gorcach

Kościół ewangelicki imienia Martina Lutra – dawna świątynia protestancka znajdująca się w Boguszowie-Gorcach, w dzielnicy Gorce. Świątynia znajduje się w budynku dawnej restauracji "Zum Gerichtskretscham", która w 1926 roku została zakupiona przez gminę ewangelicką i została przebudowana na kościół. Obecnie budowla należy do prywatnego właściciela i znajduje się w stanie ruiny. Świątynia znajduje się w wykazie zabytków ujętych w ewidencji zabytków gminy Boguszów-Gorce. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ząbkowicach Śląskich

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – dawny polskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu dolnośląskiego diecezji wrocławskiej. Świątynia została zbudowana jako kaplica cmentarna po 1728 roku w stylu barokowym. Jest to budowla murowana o prostokątnym planie. Jej prezbiterium jest zamknięte trójbocznie. Świątynia została przebudowana w 1857 roku. Cmentarz wokół kaplicy powstał w 1552 roku. W 2022 w kościele zaprzestano prowadzenia nabożeństw w wyniku braku wiernych, a następnie został on sprzedany. Przypisy
Evangelische Kirche (Ziębice)

Die Evangelische Kirche (poln. Kościół ewangelicki) ist ein ehemaliges Kirchengebäude in der schlesischen Stadt Ziębice (deutsch Münsterberg). Es steht in der östlichen Altstadt an der ul. Tadeusza Kościuszki (bis 1945 Junkernstraße). Der Kirchenbau wird heute als Sporthalle genutzt. Geschichte Der ehemalige Kirchenbau entstand zwischen 1796 und 1797 nach Entwurf des Brieger Architekten N. von Gneisenau. Zuvor stand an gleicher Stelle eine Burg der Münsterberger Herzöge aus dem 14. Jahrhundert, die 1791 abgerissen wurde. Einzelne Fragmente des Gebäudes wurden in den Kirchenneubau integriert. Als Vorbild dienten die Kirchengebäude aus Waldenburg und Reichenbach, welche nach Entwürfen von Carl Gotthard Langhans entstanden. 1902 wurde das Gebäude an der südwestlichen Seite um einer Vorhalle erweitert. Nach der Vertreibung der deutschen Bevölkerung nach 1945 wurde das Gotteshaus nicht mehr genutzt und verfiel. 1961 wurde es unter Denkmalschutz gestellt. Zwischen 1968 und 1969 erfolgte ein Umbau des Kirchengebäudes. Im ehemaligen Kirchenschiff wurde eine Sporthalle für das benachbarte Gymnasium eingerichtet. Zwischen 2019 und 2020 wurde das Gebäude saniert. Architektur Der einschiffige Rechteckbau entstand Ende des 18. Jahrhunderts als Saalkirche im Stil des Klassizismus. Das Langhaus besitzt ein hohes Walmdach. An der Nordwestseite befindet sich ein Glockenturm auf einem quadratischen Sockel. Bekrönt ist dieser mit einem zylindrischen Aufsatz mit Umgang und einer Haube in Gloriettenform. Am Turm befindet sich der Haupteingang zur Kirche. Dieser besitzt bossierte Ecken und ist bekrönt mit einem Risalit. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1186. Weblinks Geschichte Evangelische Kirche Münsterberg (poln.) Einzelnachweise
Kościół poewangelicki w Ziębicach

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Ziębice, w województwie dolnośląskim. Obecnie znajduje się w niej hala sportowa. Jest to budowla powstała w latach 1796-1797 według projektu architekta N. von Gneisenaua z Brzegu, na miejscu zameczku książęcego powstałego w XV wieku i rozebranego w 1791 roku. Kościół został wzniesiony na planie typowym dla śląskich rozwiązań Carla Gottharda Langhansa, czyli rzut prostokątny z wieżą na osi dłuższej. Wnętrze pierwotnie posiadała dwie kondygnacje oraz empory wzniesione na planie elipsy, ale po zniszczeniach wojennych z 1945 roku, w latach 1968-1969 zostało przebudowane dla celów oświatowych. Przypisy
St. Christoph (Złoty Stok)

Die Kirche St. Christoph in Złoty Stok (deutsch Reichenstein/Schlesien) ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Das profanierte Bauwerk wurde bis 2022 restauriert. Geschichte In Quellen um 1331 wird die Kirche „Erlöserkirche“ genannt. Im 16. Jahrhundert wurde der spätgotische Bau im Renaissancestil umgebaut, worauf die Jahreszahl 1545 im Hauptportal verweist. Auch wurde ein Glockenturm errichtet. Infolge der Reformation wurde die Kirche Pfarrkirche. 1687 musste sie den Katholiken übergeben werden, wurde aber nach dem Frieden von Altranstädt 1707 restituiert. Die Gemeinde gehörte im 19. und frühen 20. Jahrhundert zum Kirchenkreis Glatz der preußischen Kirchenprovinz Schlesien. Die Innenausstattung stammte vor allem aus dem 17. und 18. Jahrhundert. Infolge von Nichtnutzung nach der polnischen Übernahme der Region begann der Bau zu verfallen. In den 1980er Jahren wurde der Innenraum als Sporthalle genutzt. Von der Ausstattung blieb nur der Hauptaltar erhalten. Nach umfassender Sanierung 2020–2022 wurde die Kirche zu einem Ausstellungsraum umfunktioniert. Literatur Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch. Zweiter Band: Regierungsbezirk Breslau, Teil II. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2014, S. 352–359. Schlesien heute. 25. Jahrgang, 10/2022, Seite 10, Nr. 288, 2022, ISSN 1436-5022 Weblinks
Kościół św. Krzysztofa w Złotym Stoku

Kościół św. Krzysztofa w Złotym Stoku – zabytkowy kościół ewangelicki w mieście Złoty Stok, w województwie dolnośląskim. Kościół wpisany jest do rejestru zabytków: kościół ewangelicki, obecnie hala sportowa, XVI, XVIII, nr rej.: A/5198/398 z 24.11.1956. Historia Przekazy kronikarskie mówią o istnieniu budowli w tym miejscu, już w XIII wieku. Określana była wtedy jako wieża wartownicza. W XIV jako kościół miejski. W dzisiejszej formie została wzniesiona w 1515 r. W 1638 roku budynek całkowicie spłonął i wkrótce został odbudowany w niezmienionym kształcie. Kościół został przebudowany w XVIII i XIX wieku, w 1945 roku został uszkodzony. Po 1945 roku świątynia była nieużytkowana, w latach 90. XX wieku adaptowano ją na halę sportową. W 2020 roku rozpoczął się remont, który skończył się w 2022 roku. Wtedy została mu nadana funkcja kulturalno-turystyczna, którą posiada do dziś. Architektura Jest to budowla orientowana, posiadająca jedną nawę oraz trójbocznie zamknięte prezbiterium, od stromy zachodniej znajduje się czworoboczna wieża ozdobiona portalem z głównym wejściem zwieńczonym półkoliście. Nad łukiem centralnie data 1545 i dwa herby: księstwa ziębicko-oleśnickiego (L) i Złotego Stoku (P). W kruchcie za nim znajdują się epitafia z XVI w. Nawa nakryta była dawniej drewnianym stropem, natomiast prezbiterium sklepieniem sieciowym. Do kościoła dostawiona jest zakrystia z emporą na piętrze, przykryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Do zakrystii i na emporę prowadzą późnogotyckie, ostrołukowe portale. Galeria Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów Góry Złote, T. 17, Wrocław, Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0.
Kościół św. Karola Boromeusza w Poznaniu

Kościół św. Karola Boromeusza w Poznaniu – katolicki kościół parafialny położony na poznańskich Winogradach (Osiedle Pod Lipami - Park Kosynierów), w pobliżu skrzyżowania ulic Słowiańskiej i Naramowickiej. Historia Parafia została w 2007 roku wydzielona z salezjańskiej parafii pw. św. Jana Bosko zgodnie z dekretem arcybiskupa metropolity poznańskiego Stanisława Gądeckiego. W kwietniu tego samego roku postawiono kaplicę tymczasową przy skrzyżowaniu ulic Naramowickiej i Słowiańskiej, poświęconą 1 kwietnia 2007 przez arcybiskupa Stanisława Gądeckiego. 27 kwietnia 2008 roku rozpoczęto budowę docelowej kaplicy i domu parafialnego w Parku Kosynierów. 24 grudnia tego roku w budowanej jeszcze kaplicy odbyła się już pierwsza msza (pasterka), w której uczestniczył biskup Zdzisław Fortuniak. Budowa kaplicy zakończyła się w kwietniu 2009 i 17 kwietnia - w Wielki Wtorek - została poświęcona przez arcybiskupa Stanisława Gądeckiego. Od tego dnia wszystkie msze odbywały się już w nowej kaplicy, zamiast - jak dotychczas - w betlejemce. Następnie zostały oddane do użytku także kancelaria parafialna, zakrystia oraz salka ministrancka. 22 października arcybiskup Gądecki poświęcił obecny kościół (na 500 osób), który wznoszony był od 2010 (kamień węgielny z Ziemi Świętej wmurował abp Gądecki 4 listopada 2010). Stanowi on wotum wdzięczności archidiecezji poznańskiej za pontyfikat św. Jana Pawła II. W 2011 w świątyni umieszczono relikwię - ampułkę z krwią Jana Pawła II. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Książu Małym

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – parafialny kościół rzymskokatolicki położony w Książu Małym w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Książ Wielki, . Kościół wraz z dzwonnicą, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół murowany, orientowany, wybudowany na niewielkim wzgórzu, na przełomie XIV i XV wieku. odrestaurowany w 1710 roku. W latach 1565–1583 kościół zamieniony został na zbór kalwiński. Architektura Obiekt w pierwotnej formie wybudowany w stylu gotyckim. W 1870 roku dobudowano kaplicę Serca Jezusowego oraz przedłużono korpus. W 1886 roku nadano nowy kształt elewacji. Wyposażenie wnętrza Późnobarokowe wyposażenie z 1710 roku, autorstwa krakowskiego snycerza Jerzego Hankisa; po obu stronach ołtarza głównego dwie trumienki z relikwiami; krucyfiks z 1621 roku; epitafia fundatorów. Dzwonnica Dzwonnica drewniana z 1724 roku, nakryta dachem namiotowym zwieńczonym ośmioboczną wieżyczką z latarnią. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół poewangelicki w Lubomierzu

Kościół poewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Lubomierz, w województwie dolnośląskim. Świątynia została ufundowana przez króla i wzniesiona w 1852 roku w stylu neogotyckim dla 150 ewangelików z Lubomierza i okolic. Po zakończeniu II wojny światowej budowla coraz bardziej niszczała. W 2000 roku dzięki staraniom małżeństwa Ewy i Daniela Antosików w świątyni powstała „Galeria za Miedzą”. Od tej pory są tutaj organizowane koncerty i wystawy, a dawna świątynia została wyremontowana. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria Za Miedzą (dawny kościół ewangelicki) - Evangelische Kirche polska-org.pl
Kościół ewangelicki w Lwówku Śląskim

Kościół ewangelicki w Lwówku Śląskim – kościół, który znajdował się w Lwówku Śląskim, w województwie dolnośląskim. Kościół został zburzony w 1972 roku. Pozostała jedynie wieża zwana potocznie „Czarną Wieżą”. Historia Kościół Charakterystyka Budynek kościoła imponował rozmiarami, jednak sprawiał skromne wrażenie w kontekście walorów estetycznych. Owalna przestrzeń kościoła z charakterystycznymi, wielkimi piętrowymi emporami zamykała się od zewnątrz, w bryłę na planie wydłużonego wieloboku. Wnętrze kościoła było pomalowane na biało i złoto. W centralnej części wschodniej strony domu modlitwy umieszczono zdobiony ołtarz oraz drewniany herb miasta wykonany na wzór tego z 1501 roku. Z zewnątrz świątynię pokryto żółtym tynkiem, a ożywiono jedynie gładkimi opaskami wysokich okien i portali. Ciężka i zdaniem ówczesnych mieszkańców nieciekawa bryła z dachem pokrytym łupkiem dość brutalnie wdziera się w architekturę miasta zaburzając harmonię jego tkanki, wyraźnie nie pasując do otoczenia. Historia Prześladowani od czasów wojny trzydziestoletniej protestanci dopiero pod rządami pruskimi uzyskali pełne swobody religijne. Nowy, murowany kościół w Lwówku Śląskim, zbudowany na miejscu dawnej farbiarni, powstał w latach 1746–1748. Do 1754 r. trwało urządzanie wnętrza świątyni. Autorem projektu budowli oraz nadzorcą jej wykonania był architekt Karol Scholz (Carl Schulz). Ważniejsze prace naprawcze kościoła miały miejsce już w latach 1799–1803. W 1880 r. ponownie odnowiono kościół. Podczas II wojny światowej kościół i wieża nie zostały zniszczone. Zdewastowane zostało jedynie ich wnętrze, rozkradzione i zniszczone przez wojska sowieckie i osiedlających się w Lwówku Śląskim Polaków. Po przymusowym wysiedleniu Niemców w 1945 roku kościół został opuszczony. Opuszczona i zdewastowana świątynia niszczała i ostatecznie, z wyłączeniem wieży, została wysadzona 14 kwietnia 1972 r. W miejscu kościoła istnieje współcześnie zabudowa o charakterze mieszkalno-usługowym i garaże. Szkoła Od 1748 do 1764 r., z przerwami, trwało wznoszenie przykościelnego budynku, przeznaczonego na pastorówkę i przykościelną szkołę. W 1892 r. wyremontowano szkołę. W powojennej ruinie dawnej szkoły zachowały się mury obwodowe, a także skromny późnobarokowy portal z tablicą fundacyjną z 1748 r. Druga wojna światowa zamieniła budynek szkoły w ruinę. Bibliografia Słownik Geografii Turystycznej Sudetów. t. 2: Pogórze Izerskie, cz. 1, Wrocław 2003 Zabytki sztuki w Polsce. Śląsk, Warszawa 2006 Przypisy
Kościół ewangelicki w Mirsku

Kościół ewangelicki w Mirsku – dawna świątynia protestancka znajdująca się w Mirsku, w województwie dolnośląskim. Zniszczona podczas pożaru w 1961 roku. Historia Świątynia została wzniesiona w drugiej połowie XVIII wieku, a następnie została przebudowana w XIX wieku. Kościół został zbudowany na planie prostokąta. Budowla posiada wieżę, dawniej we wnętrzu znajdowała się kondygnacja empor. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia była użytkowana okazjonalnie. Ostatnie nabożeństwo zostało odprawione w maju 1958 roku. 11 lutego 1961 budowla spłonęła od uderzenia pioruna, wskutek czego kościół stracił dach, zachowały się ściany szczytowe. Organy z tego kościoła zostały przeniesione do kościoła przy Parafii Ewangelicko - Augsburskiej w Wiśle, gdzie służą do dnia dzisiejszego. Przypisy
Kościół ewangelicki w Babimoście

Kościół ewangelicki w Babimoście – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Babimost, w województwie lubuskim. Obecnie jest nieczynna. Kościół został zbudowany w latach 1782-1789. Posiada okna (powyżej w kształcie okrągłym, a poniżej prostokątnym) przedzielone pilastrami Od strony ulicy jest umieszczonych pięć rzędów okien, natomiast od strony podwórza znajdują się trzy rzędy i dwa puste pola. Budowla posiada wieżę nakrytą cebulastym dachem hełmowym. Świątynia reprezentuje styl klasycystyczny. Przypisy
Kościół ewangelicki w Bytomiu Odrzańskim

Kościół ewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Bytom Odrzański, w województwie lubuskim. Świątynia została wzniesiona w stylu barokowym w latach 1744-1746. Kościół został założony na planie prostokąta, od strony północnej do świątyni wchodziło się przez zachowany z budynku gimnazjum protestanckiego (Schönaichianum-Carolatheum) renesansowy półkolisty portal między parami półkolumn korynckich zwieńczony kartuszami herbowymi rodów szlacheckich (od lewej) von: Schönaich (L) i Landskron (P). We wnętrzu zostały zamontowane dwukondygnacyjne empory podparte filarami, na których mogło się zmieścić 1200 osób a także kościół otrzymał bogato zdobione wyposażenie w stylu barokowym. W latach 1859–1860 od strony południowej do świątyni została dobudowana wysoka wieża o czterech kondygnacjach (najwyższa kondygnacja przechodziła w ośmiokąt) zwieńczona dachem namiotowym, na której zostały umieszczone cztery dzwony (dwa z nich zostały zdemontowane na cele wojenne w 1917 roku). Zapewne w tym czasie do wschodniej ściany świątyni została dobudowana zakrystia. W 1878 roku budowla została wyposażona w nowe organy, a w 1896 roku z okazji jubileuszu 150-lecia, świątynia została odnowiona. Ponownie kościół został wyremontowany w 1928 roku (wymieniono wtedy pokrycie dachowe i powstały nowe elewacje). Po 1945 roku świątynia ewangelicka nie była użytkowana i stopniowo popadła w ruinę (wnętrze zostało zdewastowane). Na przełomie XX i XXI wieku zostało zabezpieczone pokrycie dachowe, a w 2006 roku świątynię kupiła fundacja archeologiczna w celu ulokowania w świątyni magazynów. Od 2018 roku trwa przebudowa na Centrum Historyczno-Kulturalne. Przypisy
Kościół ewangelicki w Czerwieńsku

Kościół ewangelicki – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Czerwieńsk, w województwie lubuskim. Świątynia została zbudowana w 1851 roku dzięki staraniom pastora Martina Gotfrieda Juliusza Schöne. Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły i nieotynkowana, na planie wydłużonego prostokąta, na elewacjach południowej i północnej znajdują się małe aneksy pierwotnych krucht, wybudowanych na planie kwadratu. Wysoki korpus główny jest nakryty dachem dwuspadowym złożonym z dachówek. Otwory okienne i drzwiowe są zamknięte łukiem pełnym. Kościół posiada detale architektoniczne w formie narożnych lizen, fryzów gąbkowych i arkadkowych. Wnętrze świątyni było pierwotnie halowe, obecnie jest podzielone na rzędy prostokątnych pomieszczeń biurowych, we wschodniej części znajduje się hala narzędziowa. Na środku fasady czyli elewacji wschodniej znajduje się wieża na planie kwadratu, która obecnie jest obniżona i wewnętrznie połączona z dobudowanymi do niej aneksami. Po II wojnie światowej w świątyni został urządzony magazyn. W 1976 roku budowla została poddana remontowi kapitalnemu i przebudowie na cele przemysłowe. Dawny kościół znajduje się w dobrym stanie. Przypisy
Christkönigs-Kirche (Dobiegniew)

Die Kirche Christus König (polnisch Kościół Chrystusa Króla) ist die römisch-katholische Stadtkirche von Dobiegniew (Woldenberg) in der Neumark in der Woiwodschaft Lebus. Geschichte Vermutlich bestand schon bald nach der Stadtgründung um 1300 ein Vorgängerbau der heutigen Kirche, die der Gottesmutter Maria gewidmet war. Diese Kirche wurde 1335 erstmals erwähnt, 1336 stifteten drei Bürger den Marienaltar. Vermutlich wurde die Kirche beim Wiederaufbau nach Kriegszerstörungen 1326 durch den Anbau des Chors erweitert, dessen Form dem Chor der gleichzeitig entstandenen Arnswalder Kirche ähnelt. Als Folge der Reformation wurde die Marienkirche im 16. Jahrhundert evangelisch. Der Turm musste 1839 wegen starker Baufälligkeit niedergelegt werden. 1854 fand die Grundsteinlegung für den heutigen, gegenüber dem mittelalterlichen Vorgänger etwas höheren Turm statt, der 1857 fertiggestellt wurde. Nach 1945 wurde aus der evangelischen eine römisch-katholische Kirche für die nun polnische Bevölkerung. Die Weihe auf das Patrozinium Christus König erfolgte am 1. November 1946. Bauwerk Der Bau ist eine dreischiffige und fünfjochige Hallenkirche mit achteckigen Pfeilern. Der zweijochige Chor mit 5/8-Schluss ist niedriger als das Kirchenschiff. Die Kirche ist geostet, der breite massive Turm steht im Westen. Die Seitenproportionen der Joche nähern sich, ähnlich wie in Arnswalde, dem Verhältnis von 1:2. Auch die Wandgliederung in Form eines zweigeschossigen Aufbaus mit Nischen ähnelt in vereinfachter Form der Kirche von Arnswalde. Bauschmuck aus Terrakottaplatten zeigt Analogien zum zeitgleichen Bau in Dramburg sowie zum Zisterzienserkloster Marienwalde, was auf eine Tätigkeit von Bauleuten aus Chorin hindeuten könnte. Literatur Christofer Herrmann, Dethard von Winterfeld (Hrsg.): Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Mit Beitragen von Udo Arnold, Ch. Herrmann, J. Jarzewicz, A. Konieczny, J. Kowalski, M. Ober, A. Tomaszewski, D. von Winterfeld, Petersberg. 2015, S. 771–773. Dobiegniew - Kościół parafialny p.w. Chrystusa Króla. In: lwkz.pl. Lubski Wojewódzki Konservator Zabytków, abgerufen am 14. Januar 2024. Woldenberg (Neumark) — Die Marien-Kirche. In: woldenberg-neumark.eu. Abgerufen am 14. Januar 2024. Weblinks
Kościół Chrystusa Króla w Dobiegniewie

Kościół pw. Chrystusa Króla w Dobiegniewie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Józefa w Dobiegniewie. Historia Dokładna data budowy świątyni nie jest potwierdzona źródłami. Jednak w oparciu o dostępne dane historyczne można założyć, że istniejący kościół został wzniesiony na miejscu świątyni z początku XIV wieku, zapewne tuż po pożarze w 1417 roku. Architektura kościoła pochodzi z czasów średniowiecza i XIX wieku. Świadczy o tym korpus nawowy reprezentujący styl późnogotycki i wieża w stylu neogotyckim. Od początku swojego istnienia świątynia była poświęcona Najświętszej Maryi Pannie, co potwierdza informacja ufundowania w 1336 roku ołtarza głównego dedykowanego tej patronce. Od czasu budowy do 1534 roku był to kościół katolicki, który w czasie reformacji został przekształcony na kościół protestancki. W związku z tym zostało zmienione wyposażenie świątyni, które zostało dostosowane do nowej liturgii. Po tym jak w czasie pożaru w 1641 roku spaleniu uległa prawie cała zabudowa miasta i częściowo świątynia, rozpoczęto jej odbudowę, w którą zaangażował się sam elektor brandenburski Fryderyk Wilhelm. Po zakończeniu prac w 1647 roku został zamontowany nowy ołtarz ufundowany m.in. przez rody von Koppen i von Bornstedt. W 1652 roku została ukończona odbudowa wieży. Po ponownym pożarze w 1710 roku została zbudowana nowa wieża, która została zakończona w 1859 roku. Projekt zbudowanej wieży został zatwierdzony przez samego króla Fryderyka Wilhelma IV Pruskiego. Podczas II wojny światowej świątynia nie została zniszczona. Po wojnie została przejęta przez parafię rzymskokatolicką i poświęcona w dniu 1 listopada 1946 roku. Przypisy