NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętego Stanisława BM w Rabie Wyżnej

Kościół Świętego Stanisława Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Rabka archidiecezji krakowskiej). Historia i architektura Murowana świątynia została wzniesiona w latach 60. XVII wieku i otrzymała wtedy również całe uposażenie od prawnuka Wawrzyńca Spytka Jordana, Kacpra Sierakowskiego herbu Ogończyk. Kościół został konsekrowany w 21 niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego 1668 roku, która wówczas wypadała w dniu 14 października. Konsekracji tej przewodniczył biskup sufragan krakowski Mikołaj Oborski. Budowla ta nosząca wezwanie św. Stanisława Biskupa i Męczennika oraz św. Anny miała jeden dzwon, który posiadał datę 1678, z kolei w 1732 roku został ufundowany drugi, mniejszy. Kolejny dzwon dla świątyni, jak sam podaje w Kronice parafialnej ofiarował sam proboszcz ksiądz Gottfried Fitz razem z parafianami. Został odlany w 1858 roku w Ołomuńcu, w Czechach. Prawie wszystkie one zostały zarekwirowane przez wojska austro-węgierskie w czasie I wojny światowej, kolejne zrabowali Niemcy w 1941 roku. W XIX wieku rozpoczęto prace przy rozbudowie istniejącej świątyni. Prace były wykonywane przez dwa lata, od 1841 roku. Została wzniesiona dzwonnica, gdyż do tego czasu była wolnostojąca (być może drewniana), został założony nowy dach i kościół został poszerzony. Całość została poświęcona przez dziekana makowskiego księdza Marcina Leśniaka w dniu 8 września 1843 roku. Z kolei ponownie świątynię konsekrował po przebudowie w czasie wizytacji kanoniczej w dni 13 sierpnia 1848 roku, biskup tarnowski Grzegorz Józef Wojtarowicz. W ołtarzu głównym został umieszczony obraz patrona, św. Stanisława, z kolei w jednym z bocznych ołtarzy obraz nieznanego z imienia malarza o tytule Opłakiwanie Chrystusa, wzorowany na obrazie pod tym samym tytułem Aannibala Carracciego, włoskiego malarza żyjącego na przełomie XVI i XVII wieku. Uwagę również zwracał obraz Matki Bożej Rabiańskiej z XVIII wieku, słynący łaskami i do dziś otoczony lokalnym kultem. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Spytkowicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Rabka archidiecezji krakowskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1758 roku. Ufundowana została przez Romana Sierakowskiego, chorążego krakowskiego i biskupa krakowskiego Andrzeja Załuskiego. Liczne przebudowy pozbawiły świątynię pierwotnego wyglądu, głównie pod koniec lat 70. XX wieku. Odnowiona została w 1893 roku – wykonana została wówczas polichromia przez M. Szczurowskiego, która następnie została przemalowana w 1983 roku. W 1929 roku została rozbudowana o przybudówki. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany, wybydowany został na planie krzyża greckiego, z ramionami zamkniętymi prostokątnie o kalenicach niższych od nawy głównej. Do mniejszego prezbiterium w stosunku do nawy, zamkniętego trójbocznie, przylegają po bokach kruchta z zakrystią, natomiast na osi jest umieszczona kaplica Ogrójca wzniesiona pod koniec XIX wieku. Druga kruchta znajduje się z przodu nawy. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty blachą. Na dachu jest umieszczona wielokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona barokowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem w formie pozornego sklepienia kolebkowego, strop w nawie posiada odcinki płaskie po bokach i jest podparty czterema słupami. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami z parapetem wybrzuszonym w części centralnej. Prospekt organowy w stylu eklektycznym jest ozdobiony instrumentem wykonanym w 1904 roku przez Tomasza Falla. Współczesna polichromia została wykonana w 1983 roku i jest wzorowana na poprzedniej, pochodzącej z końca XIX wieku. W prezbiterium znajdują się wizerunki czterech Ewangelistów. Ołtarz główny w stylu rokokowym, dwa boczne, ołtarz w kaplicy i ambona powstały w połowie XVIII wieku. Kamienna chrzcielnica reprezentuje styl późnobarokowy. Stacje Drogi Krzyżowej wykonane zostały pod koniec XVIII wieku. Posąg Chrystusa Zmartwychwstałego w stylu późnobarokowym został wykonany w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Szaflarach

Kościół świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Biały Dunajec archidiecezji krakowskiej). Nową murowaną świątynię zaczęto budować z inicjatywy proboszcza nowotarskiego księdza Szymona Zamojskiego. Budowa została zakończona w 1810 roku. Kościół został konsekrowany 3 sierpnia 1823 roku przez biskupa Grzegorza T. Zieglera. W latach 1907–1909 zostały dobudowane dwie boczne kaplice: od strony północnej – Najświętszej Maryi Panny, natomiast od strony południowej – Najświętszego Serca Pana Jezusa. Wcześniej, bo w 1903 roku został ufundowany dzwon „Maurycy”. Podczas urzędowania księdza proboszcza Antoniego Trybalskiego zostało odnowione wnętrze świątyni, odrestaurowane organy, wyzłocone trzy ołtarze, sprawione nowe ławki i kilka ornatów. Podczas urzędowania kolejnego proboszcza, księdza Leopolda Chmielowskiego została dostawiona w 1885 roku neogotycka wieża, w 1888 roku dobudowano wieżyczkę na sygnaturkę i zamontowano nowe organy. W 1964 roku na wieży obok dzwonu „Maurycy” zostały zawieszone dwa nowe: „Andrzej i Paweł” o masie 768 kilogramów oraz „Królowa Podhala” o masie 460 kilogramów. Poświęcone zostały przez biskupa krakowskiego, księdza Karola Wojtyłę 30 listopada 1964 roku. W 1967 roku zostały odnowione ołtarz, kaplica Najświętszej Maryi Panny i ambona, wykonana polichromia na ścianach i mozaiki, natomiast w 1968 roku odnowiono ołtarz główny. W 1971 roku zostały wykonane boazerie w świątyni. Podczas urzędowania księdza proboszcza Wojciecha Wcisły został wymieniony dach gontowy na świątyni na blachę miedzianą. Z okazji jubileuszu roku 2000 budowla została wewnątrz odnowiona. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Sławatyczach

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sławatyczach – rzymskokatolicki kościół parafialny w parafii Matki Bożej Różańcowej w Sławatyczach. Na miejscu obecnie istniejącej (2012) świątyni w przeszłości funkcjonował drewniany kościół katolicki św. Michała Archanioła, zbór protestancki i ponownie świątynia katolicka. Od 1631 w Sławatyczach istnieje łacińska parafia. W 1887 drewniany kościół funkcjonujący na miejscu obecnego został zamknięty na polecenie administracji rosyjskiej z powodu nielegalnego udzielania posług osobom odmawiającym porzucenia wyznania unickiego na rzecz prawosławia. Ponowne otwarcie placówki duszpasterskiej miało miejsce w 1905. W latach 1913–1919, z inicjatywy ks. Józefa Mazurkiewicza, na miejscu drewnianego kościoła wzniesiono świątynię murowaną w stylu neoromańskim z elementami eklektycznymi. We wnętrzu obiektu znalazła się część barokowego wyposażenia poprzednich katolickich świątyń w Sławatyczach. Zmieniono również wezwanie obiektu z św. Michała Archanioła na Matki Boskiej Różańcowej. Uwagi Przypisy
Kościół św. Benedykta Opata w Imbramowicach

Kościół św. Benedykta Opata w Imbramowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, położony w Imbramowicach, w gminie Trzyciąż, w powiecie olkuskim, w województwie małopolskim. Kościół, dzwonnica, kostnica oraz ogrodzenie zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia W 1223 roku istniała w Imbramowicach kaplica drewniana pw. św. Benedykta. Parafię wzmiankują dokumenty z 1326 roku, a drewniany kościół wymienia Jan Długosz w Liber beneficiorum (ok. 1480 r.). Świątynia została opisana po raz ostatni w czasie wizytacji w 1727 roku . W latach 1732–1736 wybudowano murowany budynek, którego fundatorką była przełożona klasztoru Norbertanek, Zofia Grothówna, oraz archiprezbiter bazyliki Mariackiej w Krakowie, ks. Dominik Lochman. Budowniczym był Józef Krause. 29 kwietnia 1736 roku bp Mikołaj Kunicki poświęcił kościół . Architektura Obiekt barokowy, jednonawowy, zbudowany na planie prostokąta. Nad głównym portalem znajduje się tablica erekcyjna z datą 1735. Ołtarze boczne późnobarokowe z obrazami Ecce Homo i Matki Bożej Częstochowskiej, namalowane w latach 30. XX w. przez Bolesława Rutkowskiego . Wystrój i wyposażenie Ambona i dwa ołtarze późnobarokowe, modernizowane w późniejszym okresie ; dwa późnobarokowe portale z „marmuru” dębnickiego ; obraz Śmierć św. Benedykta w ołtarzu głównym, autor Wojciech Eljasz-Radzikowski; późnobarokowa polichromia figuralna na ścianach ; monstrancja barokowa z I połowy XVIII wieku; kielich z 1613 roku. Otoczenie W murowane ogrodzenie wkomponowane są: dzwonnica i kostnica. Budynki są murowane, barokowe, nakryte dachem łamanym kryte gontem. Obok kostnicy rośnie lipa drobnolistna - pomnik przyrody. Galeria Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2022-10-02]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993. Strona parafii. diecezja.sosnowiec.pl. [dostęp 2022-10-09]. (pol.). Barbara Sanocka: Kościół parafialny pw. św. Benedykta w Imbramowicach. dnidziedzictwa.pl. [dostęp 2022-10-09]. (pol.). Maria Dębowska: Imbramowice. mariadebowska.pl. [dostęp 2022-10-09]. (pol.)..
Kościół św. Jana Chrzciciela w Jangrocie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Jangrocie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, położony w Jangrocie, w gminie Trzyciąż, w powiecie olkuskim, w województwie małopolskim. Kościół oraz dzwonnica zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Poprzedni kościół drewniany, potwierdzony w źródłach, istniał w 2. połowie XV wieku, posiadał dwie kaplice boczne. W XVIII-wiecznym wykazie sieci parafialnej do parafii pod wezwaniem Świętego Krzyża w Jangrocie należały Michałówka i Trzyciąż. W latach 1822–1832 zbudowano murowany budynek, według projektu krakowskiego architekta Antoniego Beka. Fundatorem był biskup krakowski Jan Paweł Woronicz, który w 1824 roku poświęcił kościół. Architektura Budynek murowany z cegły, otynkowany, wybudowany na planie prostokąta w stylu klasycystycznym. Nad głównym wejściem znajduje się inskrypcja poświęcona fundatorowi. Obiekt jednonawowy, prezbiterium węższe od nawy, zamknięte ścianą prostą. W jednej bryle prezbiterium znajduje się zakrystia, składzik i kruchta. Dach dwuspadowy z sygnaturką. Wystrój i wyposażenie Organy 8 głosowe wykonane w 1887 roku przez firmę Józefa Szymańskiego z Warszawy; monumentalny krucyfiks z 2. połowy XIV wieku. Jest to jeden z najstarszych krucyfiksów na obszarze Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, prawdopodobnie był umieszczony na belce tęczowej. Obecnie (2022) wisi w zakrystii; ołtarz główny barokowy z późnogotyckim obrazem Św. Rodziny obecnie (2022) obraz Św. Jana Chrzciciela; ołtarze boczne barokowe z XIX wiecznymi obrazami Ukrzyżowanie i Rozmnożenia chleba autorstwa Michała Stachowicza; ambona i konfesjonały barokowe; figura św. Jana Nepomucena z 1762 roku; XVIII wieczny ornat zdobiony pasem kontuszowym. Otoczenie Obok kościoła znajduje się dwukondygnacyjna, arkadowa, klasycystyczna, murowana z cegły, otynkowana dzwonnica, nakryta dwuspadowym dachem. Wewnątrz zawieszony jest m.in. dzwon z 1557 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2022-10-02]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993. Zdzisław Noga: Osadnictwo i krajobraz od schyłku średniowiecza po współczesność. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1997. ISBN 83-901471-7-3.
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Kętach

Kościół Trójcy Przenajświętszej w Kętach – rzymskokatolicki kościół klasztorny należący do klarysek od Wieczystej Adoracji. W 1999 roku ks. biskup Tadeusz Rakoczy ogłosił to miejsce diecezjalnym Sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu. W dniu 13 lipca 1885 roku zmartwychwstaniec o. Piotr Semenenko poświęcił i wmurował kamień wegielny pod budowę świątyni. W dniu 13 grudnia 1892 roku proboszcz z Kęt ks. Maciej Warmuz odprawił w niej pierwszą Mszę Świętą, z kolei w dniu 10 września 1893 roku ks. kard. Albin Dunajewski konsekrował świątynię nadając jej wezwanie Trójcy Przenajświętszej. Duchową opiekę nad siostrami i kościołem sprawował kapucyn o. Honorat Koźmiński, to wedle jego wskazówek zostało wykonane wyposażenie kościoła. W 1890 roku Kęty odwiedził Stanisław Jarząbek, snycerz z Podhala. Został polecony Matce Łempickiej przez Karolinę Naglik, właścicielkę młyna i tartaku w Kętach, która poznała go zapewne w czasie sprowadzania drewna z Nowego Targu. Właśnie tej osobie powierzono wykonanie wystroju nowo wybudowanej świątyni. W latach 1890–1893 Jarząbek wykonał ołtarz główny i dwa boczne, ambonę, balaski oddzielające prezbiterium od nawy głównej, ozdobny żyrandol, rzeźby św. Franciszka, św. Jana Kantego, św. Józefa, św. Klary, a także krucyfiks. Wyposażenie wykonane jest głównie z drewna pokrytego ciemną bejcą, co jest jednocześnie kontrastem dla jasnych, pozostawionych w kolorze naturalnego drewna figur znajdujących się w ołtarzach. Sama świątynia została wzniesiona na planie prostokąta w stylu neogotyckim, także jej wyposażenie reprezentuje ten styl. Dwuspadowy dach w 1992 roku został częściowo pokryty miedzianą blachą. Charakterystycznymi elementami architektonicznymi są ostrołukowe okna oraz portal, a także gotycka sygnaturka z bogatą ornamentyką. Fasada kościoła jest wtopiona w południowo-wschodni narożnik zabudowań klasztornych. Z przodu jest połączona z bryłą skrzydła klasztornego. Wejście do świątyni jest ozdobione wysuniętą kruchtą, nakrytą dwuspadowym daszkiem. Powyżej jest umieszczony wysoki uskokowy szczyt, na którym znajduje się krzyż. Kościół to budowla jednonawowa, czyli tzw. salowa. Jego wnętrze dzielą na trzy przęsła przyścienne kolumny w stylu korynckim. Umieszczone na nich łukowato wygięte imposty podpierają drewniany podwieszony sufit nawiązujący stylem do bazylik rzymskich. Drewniane kasetony są częścią przełamanego i podwyższonego w centralnej części stropu, ozdobionego przy kolumnach łukami w kształcie trójliści. Jeden z nich tworzy iluzoryczny łuk tęczowy pomiędzy nawą główną a chórem zakonnym przeznaczonym dla sióstr klauzurowych. Połączenie elementów gotyckich (m.in. ostrołukowych okien, stylizowanej snycerki) a także elementów architektury starożytnej (korynckich kolumn, kasetonowego stropu) świadczy o wystroju świątyni w stylu eklektycznym. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kętach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kętach – świątynia będąca częścią klasztoru Franciszkanów. Poświęcenie kamienia węgielnego pod świątynię miało miejsce 25 października 1705 r. Dokonał go kanonik kolegiacki krakowski, ksiądz Marcin Węgrzynowicz. Świątynia została konsekrowana 4 października 1714 roku przez scholastyka krakowskiego Andrzeja Łubieńskiego. Fundatorami kościoła byli Andrzej z Żydowa Żydowski i Jan Zdanowski. Celem budowy świątyni było ograniczenie wpływu protestantyzmu, szerzącego się na tych terenach. Kościół jest przykładem architektury baroku, zwanego barokiem reformackim. Styl ten charakteryzuje się jednonawowymi świątyniami na planie prostokąta, z wydłużonym prezbiterium, oraz zabudowaniami klasztornymi na planie czworokąta z wirydarzem i studnią na ośrodku. W związku z tym, założenie klasztorne w Kętach, podobne jest do reformackich klasztorów w Bieczu, Wieliczce lub Jarosławiu. Do franciszkańskiej tradycji odwołuje się także masywny krzyż w głównym ołtarzu świątyni, wykonanym w stylu dojrzałego baroku przez ojca Modesta Gronalewicza w latach 1710–1714. W dolnej części, z lewej i prawej strony głównego ołtarza, usytuowane są bramki z postaciami świętych Apostołów Piotra i Pawła, prowadzące do chóru zakonnego. W kaplicy można podziwiać najcenniejszy zabytek świątyni: polichromowaną rzeźbę Piety wykonaną przez nieznanego autora w pierwszej połowie XV wieku. Ciekawa jest także alabastrowa płaskorzeźba ukazująca scenę Ukrzyżowania, powstała zapewne w połowie XVI wieku. W nawie świątyni można zobaczyć sześć ołtarzy bocznych – trzy barokowe z okresu konsekracji kościoła i trzy w stylu neobarokowym z końca XIX stulecia. Postać Świętego Franciszka można podziwiać na jednym z bocznych ołtarzy w stylu barokowym. Z kolei patronkę świątyni znajduje się pod sklepieniem, na tęczy pokrytej malowidłem. Do wyposażenia kościoła należą także zabytkowe organy z 1891 roku, dzieło firmy Gebrüder Rieger z Karniowa, na Śląsku Opawskim. Przypisy
Kościół Matki Bożej Bolesnej w Oświęcimiu

Kościół pw. Matki Bożej Bolesnej znajduje się w Oświęcimiu przy placu Kościuszki. Jest częścią założenia klasztornego sióstr serafitek. Jedyna świątynia tego zgromadzenia na świecie - poza nim zakon posiada jedynie kaplice klasztorne. W roku 1895 zgromadzenie sióstr serafitek zostało przeniesione do Oświęcimia z Krakowa przez matkę Małgorzatę Szewczyk. Sam kościół ukończono w 1899 r. Zbudowany został z cegły, jest jednonawowy z kruchtą, zamknięty wieloboczną absydą o sklepieniu krzyżowo-żebrowym, neogotycki. Wystrój kościoła z epoki, neogotyckie ołtarze i rzeźby wykonał Stanisław Majerski z Przemyśla. Architektura kościoła jak i założenia klasztornego nawiązuje do kościołów gotyckich z uwagi na franciszkańską duchowość zakonu serafitek. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Jakuba Starszego Apostoła w Pałecznicy

Kościół świętego Jakuba Starszego Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat skalbmierski diecezji kieleckiej). W II połowie XV wieku na pewno istniała świątynia murowana, która została przebudowana zapewne pod koniec XVII wieku i ponownie została konsekrowana przez biskupa Stanisława Szembeka w 1695 roku, Przez ponad 100 lat świątynia należała do protestantów (zbór został utworzony w 1550 roku, kiedy to wieś należała do Stanisława Lasockiego. Świątynia została przekształcona na zbór w 1553 roku, w 1557 roku odbył się tu zjazd, natomiast w 1568 roku – synod). Poszczególne etapy budowy kościoła zatarły się w czasie połączonej z rozbudową restauracji w 1826 roku. W 1882 roku została założona nowa posadzka. Liczne przebudowy spowodowały, że kościół nie posiada jednolitych cech stylowych. Szersza prostokątna nawa jest zakończona prezbiterium. Do nawy są dobudowane dwie kaplice, od strony północnej i od strony południowej, noszące obecnie wezwania św. Antoniego i św. Maksymiliana Kolbego. Od strony zachodniej do nawy jest dostawiona wieża nakryta stromym, ostrołukowym dachem hełmowym. Wystrój wnętrza reprezentuje głównie styl barokowy. Ołtarze – główny i dwa boczne oraz ołtarz w kaplicy powstały około 1700 roku. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Ukrzyżowania, natomiast w bocznych – święty Jakub Apostoł i obraz Najświętszej Maryi Panny. Między prezbiterium a nawą znajduje się tęcza z Chrystusem i aniołami. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Bruśniku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Bruśniku – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Bruśnik, w powiecie tarnowskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół został wzniesiony w 1903 roku według projektu architekta Jana Sasa-Zubrzyckiego w miejsce wcześniejszej świątyni z przełomu XV/XVI w. rozebranej w 1901 r. 23 sierpnia 1904 biskup tarnowski Leon Wałęga dokonał jego konsekracji. Jest to kościół neogotycki, zawierający również elementy neoromańskie, zbudowany z kamienia i cegły. Dach kościoła jest pokryty miedzią. W ogrodzie kościoła znajdują się 4 kapliczki z figurami ewangelistów, zaś we wschodniej części mieści się ołtarz polowy. W świątyni znajdują się witraże (trzy z 1905 r., pozostałe z 2007 r., wykonane w Pracowni Witraży Krzysztofa Paczka i Andrzeja Cwilewicza według projektu Jacka Niedojadły). W prezbiterium znajduje się ołtarz główny z łaskami słynącym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem. Jest tu również ołtarz Trójcy Przenajświętszej z 1870 roku oraz ołtarz znajdujący się w nawie północnej – Najświętszego Serca Pana Jezusa, pochodzący z 1904 roku. Innymi zabytkami, znajdującymi się w świątyni jest chrzcielnica z XIX wieku, ambona i dwa konfesjonały z 1904 roku, zaś na chórze znajdują się organy 9-głosowe firmy Rieger-Jaegerndorf z 1905 roku. W wieży kościoła znajdują się cztery dzwony; dwa zabytkowe: gotycki z ok. XIV/XV w., z plakietkami Ukrzyżowania (nieużywany) oraz drugi barokowy z plakietkami herbów Abdank i Gryf z r. 1670 lub 1570 (190 kg). W Przemyślu w 1977 r. w odlewni dzwonów Felczyńskich odlano dwa współczesne: Maryja (90 kg) oraz Antoni i Katarzyna (260 kg). 15 sierpnia 2014 kościół został podniesiony do rangi sanktuarium. Zobacz też Parafia Wniebowzięcia NMP w Bruśniku Dawny kościół Wniebowzięcia NMP w Bruśniku Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Zborowicach

Kościół św. Marii Magdaleny w Zborowicach – kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Zborowice, należącej do powiatu tarnowskiego województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół zbudowano w latach 1530-1541, z kamienia, w stylu gotyckim. W roku 1970 wpisano go do rejestru zabytków. Świątynia składa się z zamkniętego trójbocznego prezbiterium, szerszej od niego prostokątnej nawy oraz wieży. Wewnątrz znajdują się trzy ołtarze: rokokowy ołtarz główny z barokowym obrazem Ecce Homo w centrum i obrazem św. Marii Magdaleny w zwieńczeniu oraz dwa ołtarze boczne: z figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem i z figurą Serca Pana Jezusa. Całość przykrywa pozorne sklepienie kolebkowe, ozdobione bogatą polichromią. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Brzozowej

Kościół św. Mikołaja w Brzozowej – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Mikołaja, zbudowany w 1 połowie XVI w., znajdujący się w miejscowości Brzozowa. Kościół włączono do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Kościół z Brzozowej pochodzi z 1 połowy XVI w. Był kilkakrotnie przebudowywany i odnawiany: w latach 1665–78; w latach 1835–50, gdy dostawiono wieżę; w 1960 restauracja polichromii przez Antoniego Potępę oraz w latach 90. XX w. gruntowny remont. W 2013 odkryto starą polichromię z XVII w. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowany. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie z prostokątną zakrystią od północy. Przy nawie kwadratowa wieża konstrukcji słupowo–ramowej i ścianach zwężających się ku górze z przedsionkiem w przyziemiu. Przedzielona okapem na dwie kondygnacje, nakryta baniastym hełmem z latarnią. Dach jednokalenicowy z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą, kryty blachą. Wnętrze nakryte stropami płaskimi, w nawie z zaskrzynieniami wspartymi na słupach. Ściany i stropy pokrywa iluzjonistyczna polichromia z XIX w. Chór muzyczny wsparty na dwóch kolumnach. Główne wyposażenie kościoła pochodzi z XVIII w. W ołtarzu głównym obraz Matki Bożej Szkaplerznej; na ścianie nawy ciekawy obraz patrona św. Mikołaja z trzema uratowanymi przezeń młodzieńcami w cebrzyku; w kruchcie pod wieżą obraz św. Tekli. Organy 7-głosowe z 1978, ambona z obrazem Chrystusa Dobrego Pasterza, drewniana chrzcielnica i trzy krucyfiksy to pozostałe wyposażenie. Otoczenie Obok wolnostojąca murowana arkadowa dzwonnica, z trzema dzwonami z 1924, 1957 i 1965. Całość otoczona ogrodzeniem z otynkowanego kamiennego muru. Przypisy