NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museo dell'esercito polacco

Il Museo dell'esercito polacco (in polacco Muzeum Wojska Polskiego) è un museo di Varsavia, in Polonia, dedicato alla storia militare del paese. Storia Il Museo dell'esercito polacco venne aperto nel 1920 per volere di Józef Piłsudski e occupava originariamente una parte del Museo nazionale di Varsavia. Nel 1934 venne trasferito in un edificio progettato da Tadeusz Tołwiński. Dopo essere stato temporaneamente chiuso durante la seconda guerra mondiale, il museo venne riaperto al pubblico nel 1946. Nel 1993 si estese con l'apertura dei musei di Katyn e della tecnologia militare polacca. Nel 2023, dopo una serie di ritardi perdurati dal 2008, il Museo dell'esercito polacco venne trasferito nella cittadella di Varsavia in una sede opera degli architetti della WXCA e lo studio di consulenza ingegneristica Buro Happold. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Museo dell'esercito polacco Collegamenti esterni Sito ufficiale, su muzeumwp.pl.
Музей Войска польского

Музей Войска польского посвящён истории вооружённых сил Польши от возникновения древнепольского государства до Второй мировой войны. Находится на территории Варшавской цитадели. Является вторым по величине музеем Польши после Национального. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. История Основан Юзефом Пилсудским в 1920. Содержит богатую коллекцию древнего оружия (в том числе археологических находок), а также знамён польских легионов и восстаний эпохи разделов Польши. Среди экспонатов музея — позолоченный шлем воина времён Болеслава I, мечи, сёдла и доспехи нескольких королей и полководцев, готический реликварий — трофей Ягайло после Грюнвальдской битвы, подлинное седло Наполеона I времён египетского похода и его шляпа, личные вещи Тадеуша Костюшко, военная техника XX века. Во дворе музея — выставка военной техники. Имеются филиалы — Музей польских военных технологий и Катынский музей в Черняковском форте (открыты в 1993 году). Ранее находился на Иерусалимских аллеях, 3, рядом с Национальным музеем Польши. Переезд в новое помещение в Варшавской цитадели завершился 13 августа 2023 года. Первым директором музея был польский военный историк, музейный специалист Бронислав Гембажевский (1872—1941). Примечания Ссылки Официальный сайт
Muzej poljske vojske

Muzej poljske vojske (poljsko Muzeum Wojska Polskiego) je muzej v Varšavi, ki dokumentira vojaške vidike poljske zgodovine. Ustanovljen je bil leta 1920. Zbirke so razstavljene v krilu Poljskega narodnega muzeja in več podružnicah na Poljskem. Je drugi največji muzej v Varšavi in največja zbirka vojaških predmetov na Poljskem. Zbirka zajema tisoč let poljske vojaške zgodovine od 10. stoletja do druge svetovne vojne. Ustanovitev Odlok o ustanovitvi Vojaškega muzeja pod vodstvom direktorja Bronisława Gembarzewskega je izdal šef države Józef Piłsudski. Muzej je bil odprt leta 22. aprila 1920. Leta 1993 je bil razširjen z Muzejem Katyna in Muzejem poljske vojaške tehnologije v Czerniakowski trdnjavi. Zbirke Pred muzejem je nekaj deset oklepnih vozil, artilerijskih orožij in letal in druge opreme sovjetske, zahodne in poljske izdelave. večinoma iz obdobje druge svetovne vojne. V galerijah so zbrani predmeti iz poljske vojaške zgodovine od 10. stoletja. Poseben poudarek je na 17. stoletju, ko je Poljska dosegla vrh svoje moči, in v 18. stoletju padla v anarhijo. Več sob je posvečenih poljski udeležbi v napoleonskih vojnah in narodnih vstajah leta 1830-1831 in 1863. Daleč največji del razstave je posvečen 20. stoletju, še posebej drugi svetovni vojni. Med najbolj dragocene predmete iz muzejske zbirke spadaju izjemno redka pozlačena čelada iz 10. stoletja, ki naj bi pripadala poljskemu poglavarju, in zbirka huzarskih oklepov. V muzeju je tudi stalna razstava orientalskega orožja in oklepov, v kateri je nekaj svetovno znanih predmetov iz osmanske Turčije, tatarskega Krimskega kanata, Mongolije in Japonske. Težko orožje je razstavljeno v bližnjem parku in Muzeju poljske vojaške tehnologije v Trdnjavi Czerniakowski (zaprt zaradi obnavljanja). Okoli muzeja so na prostem razstavljeni tanki, topovi, letala in detektorji in odstranjevalci min. V trdnjavi je tudi muzej, posvečen žrtvam Katyna. Muzej je nedavno dobil vojaško opremo, izgubljeno v letalski nesreči pri Smolensku 10. aprila 2010. Med pridobljenimi predmeti so osebne izkaznice, prenosni radijski sprejemniki, svetilke, toki za pištole in drugo. Stalne razstave Poljske oborožene sile v srednjem veku Poljska vojska v renesansi Zgodovina staropoljske vojske: 1576-1648 Poljska vojska v drugi polovici 17. stoletja Poljska vojska v saškem obdobju Poljska vojska v obdobju razsvetljenstva in Kosciuszkova vstaja Poljske legije v Italiji in Vojvodina Varšava Vojska Kraljevine Poljske in vstaja novembra 1831 Januarska vstaja 1863 Poljske paravojaške organizacije v zgodnjem 20. stoletju Poti k neodvisnosti: 1914-1945 Poljska vojska 1921-1939 Poljska obrabna vojna 1939 Oborožen odpor v okupirani državi: 1939-1947 Poljska vojska na vzhodu: 1943-1945 Mirovne misije poljske vojske v okviru OZN Muzej je organiziran kot sestavni del Poljskih oboroženih sil. Takšna organizacija ima to prednost, da ima neomejen dostop do virov, in slabost, ker se vojska ne sme ukvarjati s prodajo na primer daril in knjig. Izbrani razstavljeni predmeti Slici Vir
Музей Війська Польського

Музей Війська Польського (пол. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie) присвячений історії збройних сил Польщі від виникнення давньопольської держави до Другої світової війни. Музей розташований у Варшавській цитаделі. Є другим за величиною музеєм Польщі після Національного. Зареєстрований у Державному реєстрі музеїв. Історія Заснований Юзефом Пілсудським в 1920 р. Містить багату колекцію стародавньої зброї (у тому числі археологічних знахідок), а також прапорів польських легіонів і повстань епохи поділів Польщі. Серед експонатів музею — позолочений шолом воїна часів Болеслава I, мечі, сідла і обладунки кількох королів і полководців, готичний релікварій — трофей Ягайло після Грюнвальдської битви, справжнє сідло Наполеона I часів єгипетського походу і його капелюх, особисті речі Тадеуша Костюшко, військова техніка XX століття. У дворі музею — виставка військової техніки. Є філії — Музей польських військових технологій і Катинський музей в Черняковському форті (відкриті в 1993 році). Планується відкриття нового майданчика в стилі сучасного інтерактивного музею (слідом за успіхом музею Варшавського повстання) на території Варшавської цитаделі. Першим директором музею був польський військовий історик, музейний фахівець Броніслав Гембажевський (1872—1941). Галерея Література Małgorzata Omilanowska, Jerzy S Majewski. — Warszawa Przewodnik // Wiedza i Życie, Warszawa 2000. — ISBN 8371848617 Wielka Encyklopedia PWN. — Warszawa, 2003. — T. 18. — S. 236. — ISBN 8301133570 t. 1-30, ISBN 8301134437 t. 5 Посилання www.muzeumwp.pl — офіційний сайт «Музей Війська Польського». Statut Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, nadany zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej Nr 4/MON z dnia 26 stycznia 2007
Museum of Architecture, Wrocław

The Museum of Architecture (in Polish: Muzeum Architektury) is in Wrocław, Poland. The museum was founded in 1965 and located in the historic Old Town. The museum is the only architecture museum in Poland. It is located in a 15th-century post-Bernardine set of buildings, including the St. Bernardino of Siena Church and a monastic quadrangle with a garden. The Museum of Architecture was a founder-member of the International Confederation of Architectural Museums (ICAM). The museum's collections illustrate the evolution of architecture in general, although with a specific focus on Poland. The largest collection of stained glass in Poland can be found here. Permanent exhibitions on display are: "Relics of Wroclaw's Mediaeval Architecture"; "Architectural Craft from the Twelfth to the Twentieth Century"; "Wroclaw: Yesterday, Today, Tomorrow"; "The Art of Geometry: A Gallery of Polish Geometrical and Constructivist Art". References External links Museum website (in Polish) Museum website (in English)
Museo dell'Architettura di Breslavia

Il Museo di Architettura (in polacco Muzeum Architektury) si trova a Breslavia, in Polonia. Il museo è stato fondato nel 1965 e si trova nella storica città vecchia. Il museo è l'unico di architettura in Polonia. Si trova in un insieme di edifici post-Bernardini del XV secolo, tra cui la chiesa di San Bernardino di Sienna. Il Museo di Architettura è stato un membro fondatore della Confederazione Internazionale dei Musei Architettonici (ICAM). Le collezioni del museo illustrano l'evoluzione dell'architettura in generale, anche se con un focus specifico sulla Polonia. La più grande collezione di vetrate in Polonia si trova qui. Le mostre permanenti in mostra sono: "Reliche dell'architettura medievale di Breslavia"; "Artigianato architettonico dal XII al XX secolo"; "Breslavia: ieri, oggi, domani"; "L'arte della geometria: una galleria di arte geometrica e costruttivista polacca". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo dell'Architettura, Breslavia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su ma.wroc.pl.
Muzeum Architektury we Wrocławiu

Muzeum Architektury we Wrocławiu – muzeum zarejestrowane w Państwowym Rejestrze Muzeów pod numerem 117/134. Jedyne w Polsce muzeum architektury. Posiada zbiory związane z architekturą oraz prezentujące w ramach wystaw czasowych twórczość architektów polskich i zagranicznych. Historia W 1965 w odbudowanych wnętrzach klasztoru i dawnego kościoła pobernardyńskiego we Wrocławiu urządzono planowane tam już od lat 50. Muzeum Architektury. Początkowo było ono częścią Muzeum Wrocławia, od 1971 działa jako samodzielna instytucja. Galeria Zbiory Muzeum, posiadające w swych zbiorach 25 tysięcy obiektów, wystawia stale około pięciuset z nich; są wśród nich liczne detale architektoniczne, plany, mapy, rysunki, szkice, modele, fotografie (w tym archiwum dokumentujące historię Wrocławia), zabytki rzemiosła związanego z architekturą, a także modele Wrocławia z okresu średniowiecza i z XIX wieku. Wśród detali architektonicznych, pochodzących zarówno ze zniszczonych w wojnie obiektów, jak i z wykopalisk archeologicznych, znajdują się wykusze, zworniki, godła kamienic, maswerki, a także cenny romański Tympanon Jaksy z opactwa na Ołbinie. Zawsze można oglądać wystawy: architektury wczesnego średniowiecza Wrocławia, architektonicznego rzemiosła artystycznego od XII do XX w., rozwoju urbanistycznego Wrocławia pod nazwą „Wrocław – wczoraj, dziś i jutro”. Często pokazywane są też wystawy czasowe sprowadzane z innych placówek w kraju, i z zagranicy. Muzeum jest członkiem założycielem Światowej Konfederacji Muzeów Architektury (ICAM). Spełnia ważną rolę jako instytucja kulturalna, w której odbywają się – poza wystawami – różne imprezy, jak: koncerty, pokazy teatralne, festiwale, spotkania, konferencje, odczyty, lekcje dla młodzieży szkolnej oraz promocje najnowszych technologii związanych z architekturą. Właśnie tu miały miejsce pokazy polskich teatrów alternatywnych takich jak teatr Kantora Cricot 2, Teatr Ósmego Dnia, Teatr Gardzienice czy Scena Plastyczna KUL. Sale muzeum tworzą także oprawę dla niektórych koncertów Wratislavia Cantas oraz wielu konkursów architektonicznych. Muzeum jest też miejscem comiesięcznych prezentacji najciekawszych, aktualnie realizowanych polskich projektów architektonicznych pod nazwą „Galeria Jednego Projektu”. Muzeum wrocławskie szczyci się swoim działem witraży, wśród których znajduje się najstarszy zachowany na ziemiach polskich witraż z przełomu XII i XIII wieku z wizerunkiem proroka Ezechiela. Obok niego wystawione są gotyckie witraże w oryginalnej średniowiecznej konstrukcji z ołowianymi spojeniami, a także późniejsze – „gabinetowe” – z wieku XVI i XVII i nowsze. W pomieszczeniach muzeum odbywają się trzy razy w roku omówienia prac dyplomowych studentów Wydziału Architektury PWr. Główna nawa kościoła służy jednocześnie jako sala koncertowa i teatralna. Dyrektorzy prof. dr hab. Olgierd Czerner (1965–2000) dr Jerzy Ilkosz (2000–2022) Michał Duda (od 2022) Zobacz też Tympanon Jaksy Opactwo św. Wincentego na Ołbinie Przypisy Linki zewnętrzne Muzeum Architektury we Wrocławiu
Museum of Caricature, Warsaw

Museum of Caricature (Polish: Muzeum Karykatury) (also known as the Eryk Lipiński Museum of Caricature) is a museum in Warsaw, Poland. The museum was founded by Eryk Lipiński in 1978, and he was the director of the museum until his death in 1991. The museum has a collection of over 20,000 pieces by Polish and foreign artists. The museum's premises are an old orangery which was once part of the 18th century Prymas Castle. As the museum only has limited space it does not have a permanent collection on display but instead shows temporary exhibitions based on its holdings. The museum's archives are an open resource to anybody who is interested in the history of caricature. Artists Some of the artists in the museum's collection are: William Hogarth Honoré Daumier Jean Effel Herbert Sandberg Roland Topor Franciszek Kostrzewski Kazimierz Sichulski Jerzy Zaruba Maja Berezowska Eryk Lipiński Andrzej Krauze Zbigniew Lengren Andrzej Mleczko Sławomir Mrożek References External links Official website
Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego

Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego (do 2002 Muzeum Karykatury) – muzeum zajmujące się dokumentowaniem, gromadzeniem i ekspozycją polskich i zagranicznych grafik artystycznych, malarstwa i fotografii o tematyce satyrycznej. Placówka znajduje się przy ul. Koziej 11 w Warszawie. Początki działalności Muzeum Karykatury powstało 15 września 1978 jako oddział Muzeum Literatury. Inicjatorem powołania muzeum był Eryk Lipiński, dziennikarz, grafik i scenograf. Od lat 60. podejmował on próby stworzenia tej instytucji najpierw w ramach Muzeum Narodowego, a potem Muzeum Historycznego m.st. Warszawy. Eryk Lipiński został pierwszym dyrektorem Muzeum Karykatury. Początkiem zbiorów muzeum była prywatna kolekcja Lipińskiego, którą tworzył równocześnie z zabiegami o powołanie muzeum. Na pierwszą muzealną kolekcję złożyły się prace będące darowiznami od autorów i właścicieli oraz kupowane przez Lipińskiego własnym sumptem lub z improwizowanych wśród przyjaciół zbiórek funduszy. Umocowanie formalne muzeum nie zagwarantowało jednak stałego miejsca ekspozycji wystaw, ani biura i magazynu zbiorów. Poza macierzystym Muzeum Literatury, wystawy Muzeum Karykatury najczęściej odbywały się w galerii tygodnika Szpilki. Taki stan rzeczy trwał przez pierwsze pięć lat istnienia muzeum. W 1983 instytucja przeniosła się do obecnej siedziby − dawnej oranżerii pałacu Prymasowskiego przy ul. Koziej 11. Uzyskanie praw do budynku i zdobycie funduszy na remont wymagało ogromnego zaangażowania ze strony Lipińskiego i jego współpracowników. Pierwszą wystawę przy ulicy Koziej pt. Najlepsze prace w zbiorach Muzeum Karykatury otwarto 27 października 1983. Stan muzealiów na koniec pierwszego roku samodzielnego funkcjonowania wynosił blisko 2500 obiektów. W 2022 roku wynosił ponad 25 tysięcy prac. W zbiorach znajdują się karykatury od XVIII-wiecznych po współczesne. Rocznie organizowane jest od 5 (np. w 2005) do nawet 9 (2000) wystaw: monograficznych autorów, tematycznych i pokonkursowych. W kolekcji muzeum znajdują się prace klasyków, takich jak m.in.: Maja Berezowska, Julian Bohdanowicz, Antoni Chodorowski, Daniel Chodowiecki, Andrzej Czeczot, Honoré Daumier, Jerzy Flisak, Edward Głowacki, Kazimierz Grus, Ha-Ga, William Hogarth, Zbigniew Jujka, Szymon Kobyliński, Franciszek Kostrzewski, Zbigniew Lengren, Eryk Lipiński, Edward Lutczyn, Andrzej Mleczko, Jan Piotr Norblin, Andrzej Podulka, Juliusz Puchalski, Szczepan Sadurski, Henryk Sawka, Jerzy Zaruba, Zbigniew Ziomecki i Zygmunt Zaradkiewicz. W 2022 roku ulicy Brzozowej 6/8a otwarto Lengrenówkę − edukacyjno-artystyczną przestrzeń muzeum mieszczącą się w dawnej pracowni i mieszkaniu Zbigniewa Lengrena. Dyrektorzy 1978–1991 Eryk Lipiński 1991–1995 Ferdynand Ruszczyc 1995–2011 Marek Wojciech Chmurzyński 2011–2014 Zygmunt Zaradkiewicz 2014−2021 Elżbieta Laskowska od 2022 Paweł Płoski Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Muzeum
Музей карикатуры имени Эрика Липиньского

Музей карикатуры имени Эрика Липиньского (пол. Muzeum Karykatury im. Eryka Lipińskiego) — художественный музей в городе Варшава в Польше, собрания которого включают документы, рисунки, картины и фотографии польских и зарубежных авторов на сатирическую тематику (карикатуры). Основан 15 сентября 1978 года. Расположен в здании на Козьей улице. История Основан 15 сентября 1978 года как филиал Литературного музея. Инициатором создания был известный польский журналист, график и сценограф Эрик Липиньский. С 1960-х годов он пытался основать такой музей, сначала, как филиал Национального музея, затем как филиал музея Варшавы. Эрик Липиньский был первым директором музея и занимал эту должность с 1978 по 1991 год. Начало собраниям положила частная коллекция Липиньского, которую он собирал, работая одновременно над созданием музея. Первая коллекция состояла из произведений, которые были переданы в дар авторами и владельцами или куплены Липиньским за свой счёт или из средств, пожертвованных ему друзьями. Некоторое время музей не имел своего здания, его выставки проходили в галерее сатирического журнала «Шпильки». В 1983 году он переехал в здание бывшей оранжереи Дворца примасов на Козьей улице. Получение прав на историческое здание и средств на его ремонт потребовали огромных усилий со стороны Липиньского и его единомышленников. Первая выставка на новом месте прошла 27 октября 1983 года. Одновременно с переездом был упразднён филиальный статус музея — c 1983 года Музей карикатуры является самостоятельным государственным учреждением культуры, финансируемым из государственного бюджета. Собрания В 1983 году в собрания музея входили около двух с половиной тысяч экспонатов. В начале XXI века их численность возросла до двадцати тысяч. Музейные коллекции включают карикатуры, созданные с XVIII по XXI век, в том числе произведения таких авторов, как Майя Березовская, Юлиан Богданович, Антоний Ходоровский, Даниэль Ходовецкий, Анджей Чехот, Оноре Домье, Ежи Флисак, Казимеж Грус, Ха-Га, Уильям Хогарт, Збигнев Юйка, Шимон Кобылинский, Францишек Костшевский, Збигнев Ленгрен, Эрик Липиньский, Эдуард Луцчин, Анджей Млечко, Ян Пётр Норблин, Анджей Подулка, Юлиуш Пухальский, Щепан Садурский, Генрик Савка, Ежи Заруба, Збигнев Зомецкий и Зигмунт Зарадкевич. Музей организует от пяти (2005) до девяти (2000) выставок в год. Примечания
Alter Friedhof in Zakopane

Der Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku, auch Stary cmentarz na Pęksowym Brzyzku genannt, ist der älteste Friedhof in Zakopane und wurde um 1850 eingerichtet. Sein Name lässt sich als Friedhof der Verdienten auf dem Pęksy-Hang bzw. Alter Friedhof auf dem Pęksy-Hang übersetzen. Der Friedhof ist nach Jan Pęksy benannt, der das Grundstück für den Friedhof gestiftet hat. Geschichte 1847 wurde die Holzkirche zur Muttergottes von Tschenstochau als Friedhofskirche erbaut. Um dieselbe Zeit wurde auch der Friedhof angelegt. Auf dem Friedhof gibt es ca. 500 Gräber, wobei ca. 250 bedeutende Personen dort bestattet sind, insbesondere Geistliche, Kurärzte, Künstler, Schriftsteller, Musiker, Bergführer, Bergsteiger, Wintersportler, aber auch in der Tatra verunglückte Alpinisten. Die meisten Gräber sind mit aufwendigen Holzschnitzarbeiten der Zakopaner Schule aus der vorletzten Jahrhundertwende verziert. Der Friedhof ist als Kulturdenkmal denkmalgeschützt. Seit dem Ersten Weltkrieg werden nur noch Personen auf dem Friedhof bestattet, die ein Familiengrab dort haben bzw. um die Stadt Zakopane verdient sind. Lage Der Friedhof befindet sich im Zentrum Zakopanes. In unmittelbarer Nähe befinden sich die Haupteinkaufsstraße Krupówki sowie die untere Station der Standseilbahn auf den Berg Gubałówka. Gräber von bekannten Verstorbenen Es ruhen hier unter anderen: Stanisław Ignacy Witkiewicz (1885–1939), symbolisches Grab Stanisław Marusarz (1913–1993) Helena Marusarzówna (1918–1941) Kornel Makuszyński (1884–1953) Władysław Orkan (1875–1930) Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865–1940) Tytus Chałubiński Jan Krzeptowski, genannt Sabała Stanisław Witkiewicz (1851–1915) Karol Stryjeński Antoni Kenar (1906–1959) Jan Długosz Antoni Rząsa Władysław Hasior (1928–1999) Andrzej Chramiec Józef Stolarczyk Beata Obertyńska Maria Witkiewiczowa Józef Fedorowicz Wanda Gentil-Tippenhauer Weblinks z-ne.pl Siehe auch Neuer Friedhof in Zakopane Jüdischer Friedhof in Zakopane Soldatenfriedhof Nr. 378 in Zakopane Weblinks
Кладбище заслуженных (Закопане)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-119/M от 7 декабря 1931 года. Кладбище заслуженных или Старое кладбище, Кладбище на Пенсковым Бжиску (пол. Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku, Starym cmentarz) — кладбище, находящееся в городе Закопане, Малопольское воеводство, Польша. Находится на улице Косьцельской. Первоначально некрополь назывался «Кладбищем на Пенсковым Бжиску» (позднее — «Старое кладбище»). С 20-х годов XX столетия на кладбище стали хоронить известных личностей, сыгравших важную роль в культурной и общественной жизни Закопане, Подгалья и оно постепенно приобрело название «Кладбище заслуженных». Памятник Малопольского воеводства. История Старое кладбище в Закопане было основано в первой половине XIX века и оно называлось «Кладбищем на Пенсковым Бжиску». Название кладбища произошло от имени Яна Пенксы, который подарил городу участок земли для строительства кладбища и диалектного слова гуралей «brzyzek» (урочище над потоком). 7 декабря 1931 года некрополь был внесён в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-1109/M). Описание На территории кладбища находится около 500 захоронений, среди которых около половины захоронения известных личностей. Некрополь окружён высокой каменной стеной. Почти все могилы имеют оригинальный вид. Многие надмогильные памятники, являясь произведениями искусства, были изготовлены в мастерской скульптора Владислава Гасиора. С левой стороны от входа находится деревянная церковь Пресвятой Девы Марии Ченстоховской, которая была построена в 1852 году. Известные личности, похороненные на кладбище Гётель, Фердинанд (1890—1960) — польский писатель; Длуский, Казимир (1855—1930) — революционер, дипломат, врач—пульмонолог; Заруский, Мариуш (1867—1941) — писатель, мореплаватель и путешественник; Кшептовский, Ян (1809—1884) — гуральский народный поэт; Макушинский, Корнель (1884—1953) — польский прозаик, поэт; Марусаж, Станислав (1913—1993) — польский спортсмен, прыгун с трамплина; Марусажувная, Гелена (1918—1941) — польская спортсменка; Оркан, Владислав (1975—1930) — польский писатель; Пшерва-Тетмайер, Казимеж (1865—1940) — польский писатель, драматург; Рациборский, Мариан (1863—1917) — польский ботаник; Стрыенский, Кароль (1887—1932) — польский архитектор, скульптор, график, публицист, педагог. Халубинский, Титус (1820—1888) — польский краевед. Галерея Примечания Ссылки Виртуальный тур Архивная копия от 6 марта 2013 на Wayback Machine (пол.) История и фотографии Архивная копия от 10 августа 2012 на Wayback Machine (пол.)
Museum of Insurance, Kraków

The Kraków Museum of Insurance (Polish: Muzeum Ubezpieczeń w Krakowie) is a former museum in Kraków, Poland which was dedicated to insurances. It was established in 1987. It was the only such museum in existence devoted to all aspects of the history of insurance in Poland and in formerly Polish lands. The director of the museum was Marianna Halota. The collections of the museum encompassed two centuries of rare artifacts and memorabilia including over 35,000 historic documents and certificates from 28 countries. References External links Media related to Museum of Insurance in Kraków at Wikimedia Commons Official website Homepage of Kraków Museum of Insurance at the Wayback Machine, 4 November 2011 webpage capture. Retrieved 24 June 2015.