NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sanktuarium Matki Bożej Mrzygłodzkiej w Myszkowie

Sanktuarium Matki Bożej Mrzygłodzkiej w Myszkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny mieszczący się w Mrzygłodzie, dzielnicy Myszkowa, najstarsza świątynia w mieście. Historia Świątynia ufundowana i wybudowana przez ówczesnego dziedzica, kasztelana krakowskiego Stanisława Warszyckiego w roku 1683 na miejscu dawnej drewnianej. Budowla jest murowana z kamienia rodzimego, jednonawowa, orientowana z półkoliście zamkniętym prezbiterium, w stylu renesansowo-barokowym. W latach 1712–1736 rozbudowana - od strony północnej dobudowano kaplicę, pw. Matki Boskiej Różańcowej, ufundowaną przez ówczesnego proboszcza, księdza Pawła Wegrzynkowskiego. Zbudowana na rzucie prostokąta, o ściętych narożnikach. W XIX wieku świątynię zniszczył pożar, odnowiono ją na początku XX wieku. Decyzją L. AK. 11/Za/4/Ki/33 z 10 marca 1933 kościół wpisano do rejestru zabytków. Po II wojnie światowej decyzje o wpisie do rejestru zabytków wznawiano. Architektura i wyposażenie W ciągu swego istnienia budowla zatraciła swój charakter architektoniczny. Barokowy ołtarz główny i trzy boczne są w stylu rokokowym, posiadają sklepienie kolebkowe z lunetami, kaplicę przykrywa kopuła z latarnią. Wewnątrz chrzcielnica w stylu barokowym i organy z początku XVIII wieku. Zachowały się lichtarze cynowe z XVII wieku oraz ornaty z tego okresu. Sanktuarium maryjne Obraz Matki Bożej Mrzygłodzkiej namalował nadworny artysta malarz starosty sokolnickiego Brinskiego, o nazwisku Ciszewski w 1804 roku w miejsce zniszczonego, prawdopodobnie w czasie pożaru, otoczonego kultem obrazu Matki Boskiej Różańcowej. W 1986 biskup Stanisław Nowak dokonał renowacji kultu Matki Bożej, a świątynię ogłosił sanktuarium Matki Bożej Mrzygłodzkiej. Przypisy Bibliografia Myszków – plan miasta, Azymut – Wydawnictwo Kartograficzne, Łódź 2000, ISBN 83-88467-05-0.
Sanktuarium Matki Bożej Niepokalanej w Resku

Sanktuarium Matki Boskiej Reskiej – kościół znajdujący się w miejscowości Resko, w powiecie łobeskim w województwie zachodniopomorskim. Historia W 1290 odnotowano w mieście kapłana katolickiego, Bruna, który rezydował tu na stałe. Obecny kościół został zbudowany w stylu późnogotyckim około 1400. W końcu XV wieku został rozbudowany, a w latach 1697 i 1882, przebudowany. W 1881 rozbudowano przylegającą do korpusu nawowego wieżę, podwyższono ją dwukrotnie do wysokości 66-metrów. Jednocześnie regotyzowano szczyty wysokiego, krótkiego korpusu z XV w z trzema nawami i wydzielonym prezbiterium. Przebudowy były m.in. wynikiem kilkukrotnych pożarów. Największy pożar dotknął obiekt w 1916. W latach 1534–1945 świątynia pozostawała w rękach protestantów. W okresie międzywojennym reskimi katolikami opiekował się ksiądz Daniel Ernst z katolickiego ośrodka sióstr boromeuszek w Święciechowie. Po II wojnie światowej i zniszczeniu klasztoru boromeuszek, przeniesiono zeń do Reska część wyposażenia i czczony, XVIII-wieczny obraz Matki Bożej Niepokalanej Dziewicy nieznanego autora, o wymiarach 145 x 85 cm. Kościół poświęcono 15 czerwca 1945. 25 marca 1993 arcybiskup Marian Przykucki wyniósł świątynię do godności sanktuarium maryjnego. Architektura Kościół jest halowy, trójnawowy w stylu hali gryfijskiej. Wieża mierzyła 67 metrów, ale po pożarze od uderzenia pioruna na początku 1970, jej wysokość mierzy 61 metrów. Wyposażenie Wystrój skromny, neogotycki. Empora organowa z XVIII w., na ścianach polichromie z ok. 1881-1882. Wewnątrz sanktuarium znajduje się XVII-wieczny ołtarz i XVIII-wieczny obraz Matki Boskiej Reskiej (Matki Bożej Niepokalanej Dziewicy z kościoła w Klasztorze St. Aloysiusstift w Święciechowie). Otoczenie Przy kościele rośnie dąb św. Jana Pawła II posadzony z żołędzia, poświęconego przez tego papieża podczas pielgrzymki leśników polskich do Watykanu 28 kwietnia 2004, co upamiętnia głaz z tablicą posadowiony w 2006. Galeria Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jaworznie Osiedlu Stałym

Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy – sanktuarium i kościół parafialny parafii Jaworzno – Osiedle Stałe w Jaworznie. W sanktuarium znajduje się wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który koronował papież Jan Paweł II podczas wizyty apostolskiej w Sosnowcu, 14 czerwca 1999 roku. Jest to kopia obrazu znajdującego się w kościele św. Alfonsa w Rzymie. Pomimo starań rozpoczętych w latach 60. XX wieku, kościół wzniesiono za pozwoleniem władz dopiero w latach 1983–1997, według projektu architekta Stanisława Habowskiego – obecnie Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Dolna część świątyni został poświęcona 26 października 1986 przez bp. Stanisława Smoleńskiego, a górna – w 1997 przez bp. Adama Śmigielskiego. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał 27 października 2007 bp Adam Śmigielski SDB. W świątyni, w 1998, wmurowana została pamiątkowa tablica, poświęcona ofiarom komunistycznego obozu oraz więzienia dla młodocianych więźniów politycznych, więzionych w Jaworznie w latach 1944–1956. Od 2006 roku Matka Boska Nieustającej Pomocy jest Patronką Miasta Jaworzna. Zobacz też Parafia Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Jaworznie Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jaworznie
Bazylika Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej

Bazylika Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej – sanktuarium w Skarżysku-Kamiennej, w diecezji radomskiej, kopia Ostrej Bramy w Wilnie. Historia Decyzją wilnianina ks. biskupa Edwarda Materskiego, pierwszego ordynariusza diecezji radomskiej, w maju 1988 roku rozpoczęto budowę Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej. 22 października 1989 roku ks. kard. Henryk Gulbinowicz dokonał poświęcenia kaplicy i intronizacji wizerunku Matki Bożej. Obraz jest darem ks. bp. Edwarda Materskiego, a namalowała go wilnianka Izabela Borowska. Koronacja obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej odbyła się 2 lipca 2005. Koronacji dokonał biskup radomski Zygmunt Zimowski. Wyróżnieniem dla tego miejsca jest utworzenie 17 maja 1992 roku Kapituły Ostrobramskiej. Tego dnia zostały sprowadzone do sanktuarium relikwie św. Rafała. 7 stycznia 2014 roku sanktuarium otrzymało tytuł bazyliki mniejszej dekretem papieża Franciszka. Uroczysta liturgia połączona z odczytaniem dekretu papieskiego odbyła się 25 października 2014 roku. Matka Boska Ostrobramska jest patronką Skarżyska-Kamiennej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej w Skarżysku-Kamiennej – strona oficjalna
Santuario de Nuestra Señora de las Gracias de Janów Lubelski

Santuario de Nuestra Señora de las Gracias, de la Virgen del Rosario, Iglesia de San Juan el Bautista en Janów Lubelski, colegiata: erigido en los años 1694-1769, es un complejo monástico perteneciente a la orden dominicana y ubicado en Janów Lubelski. En 1864, las autoridades zaristas obligaron a los dominicos a abandonar la iglesia por haber apoyado a los insurgentes del levantamiento de Enero. La imagen de Nuestra Señora del Rosario, reconocida en 1762 como milagrosa, está asociada a la iglesia. El 24 de junio de 2015 el santuario fue elevado al rango de colegiata.​ Referencias
Sanctuaire de la Bienveillante Notre-Dame du Rosaire

Le Sanctuaire de la Bienveillante Notre-Dame du Rosaire est un complexe monastique construit entre 1649 et 1769 à Janów Lubelski, appartenant à l’ordre dominicain. En 1864, l’ordre dominicain a été forcé à quitter l’église par les autorités tsaristes pour leur support du soulèvement de janvier. La peinture de Notre-Dame du Rosaire, reconnue comme miraculeuse en 1762, est liée avec le sanctuaire. Le 24 juin 2015, le sanctuaire a été élevé au rang de collégiale. Références Portail de la Pologne Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Santuario della Madonna del Rosario piena di Grazia

Il santuario della Madonna del Rosario piena di Grazia, chiesa di San Giovanni Battista a Janów Lubelski, collegiata (in polacco: Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Łaskawej, kościół św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim, kolegiata) è un complesso monastico dell’Ordine Domenicano, costruito negli anni 1694-1769 a Janów Lubelski. Nel 1864 i domenicani, avendo aiutato i membri della Rivolta di gennaio polacca, furono costretti dal potere dell’Impero russo ad abbandonare la loro chiesa. Nel 1762 un’immagine della Madonna del Rosario, legata al tempio domenicano, fu dichiarata miracolosa. Il 24 gennaio 2015 il santuario viene elevato al rango di collegiata. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Santuario della Madonna del Rosario piena di Grazia (Janów Podlaski)
Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Łaskawej w Janowie Lubelskim

Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Łaskawej, kościół św. Jana Chrzciciela w Janowie Lubelskim, kolegiata – wybudowany w latach 1694–1769 zespół klasztorny należący do zakonu dominikanów znajdujący się w Janowie Lubelskim. W 1864 roku dominikanie za sprzyjanie powstańcom styczniowym zostali zmuszeni przez władze carskie do opuszczenia kościoła. Z kościołem związany jest – uznany w 1762 roku za cudowny – obraz Matki Bożej Różańcowej. 24 czerwca 2015 roku sanktuarium zostało podniesione do rangi kolegiaty. Zobacz też Sanktuarium Matki Bożej Dzikowskiej w Tarnobrzegu – dominikański kościół w Tarnobrzegu tego samego architekta Przypisy Linki zewnętrzne Parafialna strona internetowa Strony diecezji sandomierskiej
Santuário de Nossa Senhora Do Rosário Graciosa

O Santuário de Nossa Senhora Do Rosário Graciosa, a igreja de São João Batista em Janów Lubelski, colegiata – construído nos anos 1694-1769 o complexo monástico da Ordem dos Pregadores em Janów Lubelski. Em 1864 os Pregadores foram forçados a abandonar a igreja pelas autoridades imperiais russas, por causa da ajuda dada aos insurgentes da Revolta de Janeiro. Com a igreja e ligada - reconhecida como milagrosa em 1762 - a pintura de Nossa Senhora Do Rosário. Em 24 de junho de 2015 o santuário foi elevado ao graduação de colegiata. Referências
Sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej w Rzeszowie

Sanktuarium Matki Bożej Saletyńskiej (kościół Matki Bożej Saletyńskiej) jest zlokalizowane w centrum miasta przy ulicy Dąbrowskiego. Historia Fundatorem pierwszego budynku (dziś "starej plebanii"), który pierwotnie pełnił funkcje sierocińca z zakładem wychowawczym dla chłopców z ubogich i rozbitych rodzin, był ks. Julian Łukaszkiewicz. W roku 1934 do Rzeszowa przybyła grupa misjonarzy saletynów w celu pracy nad tą młodzieżą. Działalność ośrodka przerwała jednak wojna. W 1949 roku biskup przemyski w adaptowanym na potrzeby wiernych budynku z rozbudowaną kaplicą erygował parafię, która w wyniku budowy nowoczesnego osiedla mieszkaniowego, rozpoczętego jeszcze przed wojną, znalazła się w jego centrum. Podjęto też od razu u władz, począwszy od lat 50. XX wieku, starania o budowę nowego kościoła, niestety, zakończone kolejnymi odmowami. W 1976 roku na dawnym boisku sportowym sierocińca zorganizowano plac do odprawiania nabożeństw w okresie letnim i wybudowano, nieco na wschód od dzisiejszego kościoła, małą, drewnianą kapliczkę w formie niewielkiego, otwartego ołtarza polowego. Umieszczono w niej figurę MB przywiezioną z Dębowca. To działanie nie spodobało się władzom. Wynikł z tego incydent: kapliczkę usiłowano podpalić, ale spodziewający się prowokacji wierni ją uratowali. Oficjalną zgodę władz na budowę kościoła uzyskano dopiero w 1979 roku, z okazji pierwszej pielgrzymki papieża Polaka do Ojczyzny i wkrótce ruszyły pierwsze prace budowlane, które trwały, szczególnie intensywnie w latach 1982-83, zasadniczo do roku 1989. 10 lat później dokonano uroczystej konsekracji kościoła, której przewodniczył bp rzeszowski Kazimierz Górny. W kościele czczona jest ta sama figura Matki Bożej Saletyńskiej, Patronki Ludzi Pracy, która znajdowała się w kaplicy i którą bp Górny koronował w 2000 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Diecezji Rzeszowskiej Strona Parafii Matki Bożej Saletyńskiej Oficjalna Strona Misjonarzy Saletynów Polskiej Prowincji Dane teleadresowe i historia Sanktuarium
Sanktuarium Matki Bożej Stęszewskiej w Stęszewie

Sanktuarium Matki Bożej Stęszewskiej w Stęszewie – rzymskokatolicki kościół filialny pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i sanktuarium maryjne na prawie diecezjalnymmieszczące się w Stęszewie, w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu stęszewskiego archidiecezji poznańskiej. Jest to świątynia wybudowana w 1905 roku. W kościele znajduje się gotycka figura Madonny z Dzieciątkiem i obraz świętej Anny i Joachima z około 1640 roku. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak "Wydawnictwo poznańskie. Przewodnik", Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str.183.
Sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni w Czarnej

Sanktuarium Matki Bożej Wychowawczyni w Czarnej – sanktuarium położone w Czarnej w powiecie koneckim w województwie świętokrzyskim. Związane jest z kultem Maryi, która zgodnie z legendą ukazała się mieszkańcom pracującym przy wypalaniu węgla drzewnego i wytopie rudy żelaza na przełomie XVI i XVII wieku. Sanktuarium Skutkiem objawienia Maryjnego przełomu XVI i XVII wieku było wybudowanie w miejscu cudu małej kapliczki i umieszczenie w jej wnętrzu cudami słynącego wizerunku Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W 1763 roku hrabina Izabela Małachowska z Humienieckich ufundowała kościół, który w 1919 roku stał się kościołem parafialnym. W 1971 r. bp Diecezji Sandomierskiej Piotr Gołębiowski powierzył opiekę nad sanktuarium księżom pallotynom. Obraz Malowany na płótnie obraz został wykonany na wzór rzymskiego „Salus Populi Romani” (Ocalenie Ludu Rzymskiego). W 1990 roku obraz został poddany renowacji. Korony dla cudownego obrazu zostały pobłogosławione przez Jana Pawła II 4 czerwca 1991 r. w Radomiu, podczas jego czwartej wizyty w Polsce. Koronacja obrazu miała miejsce 5 września 1999 r. Zobacz też Parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Czarnej Galeria Linki zewnętrzne Strona sanktuarium Informacje o parafii w Czarnej na stronie diecezji radomskiej
Sanktuarium Matki Bożej w Parczewie

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Parczewie – bazylika mniejsza znajdująca się na terenie rzymskokatolickiej parafii św. Jana Chrzciciela w Parczewie. Historia Neogotyckiemu kościołowi z dwiema strzelistymi wieżami papież Jan Paweł II 26 kwietnia 1989 roku nadał godność Bazyliki Mniejszej. W świątyni tej znajduje się XVI-wieczny obraz Matki Bożej z Gruszką o wymiarach 115 na 80 cm, namalowany przez nieznanego malarza szkoły flamandzkiej. Przedstawia on siedzącą postać Matki Bożej, która po swej prawej stronie podtrzymuje małego Jezusa Chrystusa, który w lewej ręce trzyma bukiecik kwiatów, zaś w prawej owoc przypominający gruszkę. Koronacji obrazu dokonał 6 maja 2001 roku kardynał, prymas Polski Józef Glemp. Od 2008 siedziba Parczewskiej Kapituły Kolegiackiej. Plan świątyni wykonał architekt ówczesnego powiatu bialskiego Władysław Wołłodko (1866–1928), autor m.in. kościołów w Łomazach, Parczewie i Sławatyczach oraz wejścia na cmentarz w Białej Podlaskiej. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin – Kościół św. Jana Chrzciciela na portalu polska-org.pl Parczew, ul. Kościelna 77, sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin na portalu fotokresy.pl
Sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej w Brdowie

Sanktuarium Matki Bożej Zwycięskiej w Brdowie – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem św. Wojciecha we wsi Brdów, w powiecie kolskim w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Należy do dekanatu izbickiego. Historia i wyposażenie Parafię Brdów po raz pierwszy wzmiankowano w 1326 r. Kościół gotycki, murowany istniał już w 1399 r. W XVII wieku rozbudowany. Obecna budowla ostatni raz odbudowana po pożarze w latach 1748–1758 prawdopodobnie według projektu architekta Cochilego. W 1790 do świątyni dobudowano wieżę, podwyższoną w 1877 o czwartą kondygnację. W latach 1913–1914 została dobudowana neobarokowa kaplica boczna według projektu Józefa Dziekońskiego. Barokowa świątynia pod wezwaniem św. Wojciecha Biskupa i Męczennika to budowla jednonawowa, z węższym i niższym, gotyckim prezbiterium zamkniętym wielobocznie ze sklepieniem gwiaździstym. Od południa, do nawy jest dobudowana kaplica św. Piotra, nakryta kopułą z latarnią. Wnętrze świątyni bogato zdobione freskami, uszkodzone pożarem w 1983 roku, odnowione przez malarza Zdzisława Pabisiaka. W ołtarzu głównym mieści się obraz Matki Bożej Brdowskiej z przełomu XV/XVI wieku, uchodzący za cudowny, zakryty sukienką z XVIII wieku. Według tradycji obraz ten towarzyszył królowi Władysławowi II Jagielle podczas zwycięskiej bitwy pod Grunwaldem. Legenda głosi, że malarzowi podczas malowania obrazu pozowała królowa Jadwiga Andegaweńska. Legendy te nie znajdują jednak potwierdzenia w źródłach pisanych. W 1983 roku papież Jan Paweł II dokonał aktu koronacji obrazu na Jasnej Górze. Zarówno ołtarz główny jak i boczne pochodzą z drugiej połowy XVIII wieku. W kościele znajduje się rokokowa ambona, z rzeźbą Chrystusa na baldachimie, a także zabytkowa chrzcielnica z XVII wieku i płaskorzeźba z przedstawieniem chrztu Pana Jezusa w Jordanie. Na ścianach świątyni w gablotach porozwieszano liczne wota, pośród nich szable z okresu powstania styczniowego. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes w Rudzie Śląskiej-Kochłowicach

Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes w Rudzie Śląskiej-Kochłowicach – rzymskokatolicki kościół filialny i sanktuarium maryjne mieszczące się przy ulicy Wyzwolenia w Rudzie Śląskiej, w dzielnicy Kochłowice. Najstarszy kościół w mieście. Historia Kościół został wybudowany w stylu późnobarokowym w 1806 roku, konsekrowany 26 października 1806 przez księdza proboszcza parafii kochłowickiej kanonika Jerzego Przybyłę. Do jego budowy użyto miejscowego kamienia. Koszty budowy zostały częściowo sfinansowane przez hrabiego Łazarza Henckla von Donnersmarcka i jego żonę Antonię. Budowniczym świątyni był pan Hoffman z Rybnika. Architektura Jest to świątynia jednonawowa, usytuowana na osi wschód-zachód, posiada wejście od zachodu. Długość budowli – 31 metrów, szerokość – 10,5 metra. W absydzie jest umieszczone prezbiterium, które jest nieco niższe i węższe od nawy głównej. Z niego można wejść do kwadratowej zakrystii. Ściany prezbiterium i nawy posiadają przyścienne filary o profilowanych narożnikach i lizenach od frontu. Sklepienie posiada kształt ceglasty, jest oparte na gurtach – w nawie mieszczą się trzy przęsła, a jedno znajduje się w prezbiterium. Do świątyni wchodzi się przez kruchtę, oraz przez wejście boczne umieszczone od północy, w przęśle środkowym nawy. Z prawej strony kruchty mieści się przybudówka-składzik, z lewej wejście po kręconych schodach, na chór i na wieżę. Fasada zewnętrzna świątyni posiada cokół i gzyms koronujący oraz podziały ramowe. Posiada dwie kondygnacje o niejednakowej szerokości. W połączeniu kondygnacji mieszczą się dwa spływy wolutowe. Nad głównym wejściem mieści się nadproże zbliżone kształtem do łuku wejścia. Okno jest umieszczone wysoko, oraz dwa jednakowe otwory w wyższej kondygnacji. Wieża posiada belkowanie, w którym jest umieszczony zegar, i zakończona jest kopulastym hełmem posiadającym latarnię i krzyż na wierzchołku. Wyposażenie Kościół posiada barokowo-klasycystyczną ambonę z baldachimem z XVIII wieku. Także z tego stulecia pochodzi barokowa kamienna chrzcielnica. W kruchcie mieszczą się kamienne chrzcielnice wykonane w stylu późnobarokowym. Sanktuarium maryjne W dniu 19 grudnia 2008 r. kościół został ogłoszony Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes przez arcybiskupa katowickiego Damiana Zimonia. Przedmiotem kultu jest grota lurdzka, poświęcona 8 grudnia 1904 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o Sanktuarium na stronie Parafii Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach. kochlowice.katowice.opoka.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-02)]. Strona internetowa Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes w Rudzie Śląskiej-Kochłowicach
Divine Mercy Sanctuary (Płock)

The Divine Mercy Sanctuary is a Roman Catholic chapel, in Poland, dedicated to the Divine Mercy devotion, originated by Faustina Kowalska. Description The chapel belongs to Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia (the Congregation of the Sisters of Our Lady of Mercy). This is where Kowalska reported her first vision of the Divine Mercy image. According to Kowalska, Jesus said to her: Paint an image according to the pattern you see, with the signature: Jesus, I trust in You. I desire that this image be venerated, first in your chapel, and then throughout the world. I promise that the soul that will venerate this image will not perish. (Diary 47–48). The chapel is located at the Old Market Square in Płock. In 2009 the expansion of the sanctuary to a larger church begun. See also Chaplet of the Divine Mercy Divine Mercy Sunday Divine Mercy Sanctuary (Kraków) Divine Mercy Sanctuary (Vilnius) Sources External links Official website
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku

Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Płocku – sanktuarium rzymskokatolickie, zwane też Betlejem Miłosierdzia Bożego. Zlokalizowane w dzielnicy Stare Miasto. Opis Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przybyły do Płocka pod koniec XIX wieku. W latach 1899–1950 prowadziły przy Starym Rynku Zakład Anioła Stróża – placówkę wychowawczo-opiekuńczą przeznaczoną dla dziewcząt i kobiet wymagających opieki oraz odnowy moralnej. Sanktuarium znajduje się w dokładnym miejscu objawień Jezusa Miłosiernego jakie miała otrzymać św. Siostra Faustyna Kowalska ze Zgromadzenia. Tu 22 lutego 1931 roku s. Faustyna miała wizję Jezusa, który kazał jej namalować obraz Jezusa Miłosiernego i zażądał ustanowienia święta Miłosierdzia Bożego, którego przesłanie - orędzie mesjańskiego Chrystusa - z Płocka przez Wilno i Łagiewniki zostało przekazane całemu światu. Mylnie uważa się, że słowa Chrystusa zanotowane przez św. Faustynę Pragnę, aby ten obraz czczono w kaplicy waszej i na całym świecie dotyczą kaplicy z Krakowa-Łagiewnik. Chodzi właśnie o kaplicę przy Starym Rynku w Płocku. W czerwcu 1950 roku, decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie, zlikwidowano dom zakonny. Siostry przeniesiono do domu filialnego w Białej pod Płockiem, a budynki przejęło państwo. Siostry wróciły tutaj po 40 latach, w czerwcu 1990 roku. W związku ze wzrastającą liczbą pielgrzymów biskup płocki Stanisław Wielgus w dniu kanonizacji siostry Faustyny 30 kwietnia 2000 roku podniósł kaplicę do godności sanktuarium. Od 2009 roku w sanktuarium znajduje się tzw. okno życia. Poświęcił je 25 marca biskup płocki Piotr Libera. W 2009 roku rozpoczęła się też rozbudowa obiektu. W planach jest m.in. powstanie nowej, obszernej świątyni. Nowa świątynia Zobacz też Muzeum św. Faustyny w Płocku Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku strona o Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku autorstwa prywatnej osoby - fascynata