NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tribunal constitutionnel (Pologne)

En Pologne, le Tribunal constitutionnel est un organe constitutionnel créé en 1982 et dont les compétences sont actuellement régies par la Constitution de 1997 et les lois organiques du 1er août 1997 et du 30 août 2015 relatives au Tribunal constitutionnel. D'après l'article 188 de la Constitution, « le Tribunal constitutionnel statue sur : la conformité à la Constitution des lois et des traités, la conformité des lois aux traités ratifiés dont la ratification exige l'autorisation préalable d'une loi, la conformité des actes réglementaires émanant des autorités centrales de l’État à la Constitution, aux traités ratifiés et aux lois, la conformité à la Constitution des objectifs ou de l'activité des partis politiques, toute saisine portée devant ce Tribunal, en application au premier alinéa de l'article 79 de la Constitution. » Les 15 membres du tribunal constitutionnel sont élus individuellement par la Diète pour un mandat unique non renouvelable de neuf ans parmi les personnes ayant une expérience et d'excellentes connaissances juridiques. Son président (Julia Przyłębska depuis 2016) est désigné par le président de la République qui le choisit sur la base d'une proposition de deux noms faite par les membres du Tribunal. Après les élections générales de 2015, plusieurs décisions du président de la République et de la nouvelle présidente du Conseil des ministres sur le renouvellement et le fonctionnement du tribunal suscitent dans tout le pays des manifestations des adversaires du parti au pouvoir rassemblant les différents partis du centre et de la gauche et des citoyens non encartés regroupés dans un Comité de défense de la démocratie (KOD), avec « Liberté, égalité, démocratie » pour mot d’ordre. Le parti Droit et justice a réagi par des contre-manifestations. Articles connexes Comité de défense de la démocratie Crise autour du Tribunal constitutionnel en Pologne Notes et références Pour en savoir plus Portail du droit Portail de la Pologne Portail des années 1980
Tribunale costituzionale (Polonia)

Il Tribunale costituzionale della Repubblica di Polonia (in polacco: Trybunał Konstytucyjny) è un organo collegiale che funge da corte costituzionale con l'obiettivo di risolvere le dispute sulla costituzionalità delle attività delle istituzioni statali; il suo principale compito è supervisionare la fedeltà delle leggi con la Costituzione. Il Tribunale costituzionale giudica sull'aderenza della legislazione e degli accordi internazionali con la Costituzione, sui conflitti tra poteri degli organi costituzionali centrali e sull'aderenza costituzionale delle attività dei partiti politici. Dà anche direttive su argomenti costituzionali. Il Tribunale costituzionale è composto da 15 giudici scelti dal Sejm (Camera dei deputati polacca) per un mandato di nove anni, e sono completamente indipendenti. Il Tribunale costituzionale costituisce una delle garanzie formali di uno stato di diritto. Un giudice, nominato dal presidente del Tribunale, ricopre la carica di membro della Commissione elettorale nazionale (legge del 5 gennaio 2011 Il codice elettorale). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tribunale Costituzionale della Repubblica di Polonia Collegamenti esterni Sito ufficiale, su trybunal.gov.pl.
Конституційний Трибунал Польщі

Конституційний трибунал Республіки Польща (пол. Trybunał Konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej) — орган конституційного правосуддя в Польщі, головним завданням якого є перевірка на відповідність Конституції країни всіх нижчестоящих нормативних актів. Компетенція Конституційного трибуналу Конституція від 2 квітня 1997 р. має чотири сфери юрисдикції: перегляд норм (абстрактних та конкретних; a posteriori i a priori — пункти 1-3 пункту статті 188, пункти 3 та 4 статті 122, пункт 2 статті 133 Конституції); спеціальним порядком перегляду норм є розгляд конституційних скарг (ст. 79 та ст. 188 Конституції); вирішення компетенційних спорів між центральними конституційними органами держави (ст. 189 Конституції); рішення щодо відповідності Конституції цілей чи діяльності політичних партій (стаття 188 (4) Конституції); визнання тимчасової нездатності Президента Республіки обіймати посаду (пункт 1 статті 131 Конституції). З прийняттям в 1997 році нової Конституції Польщі діяльність Конституційного трибуналу здійснюється без будь-яких обмежень і основана на абсолютній самостійності і незалежності. Склад Конституційний суд складається з 15 членів. Судді призначаються Сеймом за поданням не менше 50 депутатів або Президії Сейму на 9 років, повторно займати посаду не можуть. Голова і його заступник призначаються Президентом з числа кандидатів, представлених самим Конституційним Судом. Примітки Див. також Рафал Войчеховський
Häkertor

Das Häkertor (poln. Brama Straganiarska) wurde in Danzig von 1481 bis 1482 errichtet. Das Bauwerk hat seinen Namen von Hökern, benachbart war der Danziger Fischmarkt. Es bildet den Abschluss der Häkergasse (ulica Straganiarska) an der Mottlau. An ihm entlang wurde die Lange Brücke zum späteren Fischbrücken-Kais (Rybackie Pobrzeże) gebaut. Das Tor befindet sich zwischen den später errichteten Wohnhäusern. Die gotische Fassade wird von achteckigen schlanken Türmchen flankiert. Auf der Außenseite über der Spitzbogen-Durchfahrt sind die nach 1457 entstandenen Flachreliefs mit den Wappen von Polen, Danzig und Preußen zu sehen. Das Häkertor wird zu Wohnzwecken genutzt. In den Jahren 1959–1963 wohnte dort der Schauspieler Zbigniew Cybulski, woran eine Gedenktafel erinnert. Am gegenüberliegenden Mottlauufer befindet sich die Baltische Philharmonie. Galerie Weblinks Literatur Maria Bogucka: Das alte Danzig, Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8.
Häkertor

Le Häkertor (en polonais Brama Straganiarska) a été construit à Gdańsk en 1481-1482. Le bâtiment tire son nom de Hökern, le marché aux poissons de Gdańsk étant à proximité. Il forme la fin de la Häkergasse (ulica Straganiarska) sur la Motława. Le long pont menant au dernier a été construit le long de celui-ci. La porte est située entre des bâtiments résidentiels qui ont été construits plus tard. La façade gothique est flanquée de tourelles élancées octogonales. À l'extérieur, au-dessus du passage en arc brisé, on peut voir les bas-reliefs réalisés après 1457 avec les armoiries de la Pologne, de Dantzig et de la Prusse. Le Häkertor est utilisé à des fins résidentielles. L'acteur Zbigniew Cybulski y vécut de 1959 à 1963, une plaque commémorative le commémore. La Philharmonie de la Baltique est située sur la rive opposée de la rivière Motlawa. Galerie Littérature Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987, (ISBN 3-7338-0033-8) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Brama Straganiarska

Brama Straganiarska (niem. Häkertor) – zabytkowa, jedna z bram wodnych w Gdańsku. Znajduje się u wylotu ul. Straganiarskiej, przy ul. Straganiarskiej 37. Historia Została zbudowana w latach 1481–1492. Jest najbardziej wysuniętą na północ, spośród dziś istniejących bram Głównego Miasta. Od strony Motławy bramę zdobią wykute w kamieniu herby Prus Królewskich, Polski i Gdańska. Obecnie Brama Straganiarska służy celom mieszkalnym. W latach 1959–1963 mieszkał w niej aktor Zbigniew Cybulski. Dokładnie naprzeciw bramy, po drugiej stronie rzeki znajduje się Filharmonia Bałtycka. Zobacz też zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy Bibliografia Edmund Cieślak (red.): Historia Gdańska, Tom II 1454-1655, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1982, ISBN 83-215-3244-6. J. Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puńsku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Puńsku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Puńsk, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Sejny diecezji ełckiej. Architektura i wyposażenie Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim. Zaczęto ją budować w 1877. Budowa została zakończona w 1881 dzięki staraniom proboszcza Kazimierasa Jonkaitisa. Budowlę konsekrował biskup sejneński Piotr Paweł Wierzbowski w dniu 30 września 1887. Świątynia została wybudowana z cegły i kamienia, nie jest otynkowana, posiada trzy nawy oraz dwie strzeliste wieże o wysokości 35 metrów. W lewej wieży znajdują się dzwony. We wnętrzu kościoła jest umieszczonych 5 ołtarzy: ołtarz główny, wykonany z drewna dębowego, zamontowany podczas urzędowania księdza Motiejusa Simonaitisa, w którego centralnej części są umieszczone rzeźby Chrystusa ukrzyżowanego, Maryi, świętego Jana i klęczącej Magdaleny. Pozostałe ołtarze zostały umieszczone w czasie urzędowania poprzednika księdza Simonaitisa, proboszcza Simonasa Norkeviciusa-Norkusa. W prawej nawie jest umieszczony ołtarz posiadający obraz Matki Bożej Miłosierdzia; w lewej nawie jest umieszczony ołtarz posiadający obraz świętego Jerzego walczącego ze smokiem. W kaplicy po prawej stronie znajduje się ołtarz z figurą Matki Bożej Królowej Świata, natomiast w kaplicy po lewej stronie znajduje się ołtarz zawierający obraz świętych Apostołów Piotra i Pawła. Wewnętrzne ściany i sklepienie świątyni są ozdobione litewską ornamentyką. Budowla posiada także piękne witraże, kilka rzeźb świętych, obrazy, organy, ponadto chorągwie i serwety ozdobione litewskimi haftami. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Przemęcie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Przemęcie – dawny kościół parafialny, obecnie cmentarny znajdujący się we wsi Przemęt, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Część Przemętu, w której znajduje się kościół jest nazywana Świętopietrzem. Kościół pod wezwaniem Piotra i Pawła istniał w Przemęcie już przed 1281. Od 1411 był własnością cystersów z Wielenia Zaobrzańskiego. Około 1600 roku gotycka świątynia uległa zniszczeniu. Pozostałą część murów wykorzystano przy odbudowie z inicjatywy Bartłomieja Andrzejowicza i Jakuba Wojtynowicza w roku 1650. Kolejna przebudowa miała miejsce w roku 1773 lub 1775. Po przebudowach reprezentuje styl późnorenesansowy (zwłaszcza wschodni szczyt) z pozostałymi elementami gotyckimi. Wyposażenie wnętrza jest zaś rokokowe i pochodzi z 1770 roku. Przy kościele znajduje się cmentarz. Przypisy
Muzeum Lalek w Pilźnie

Muzeum Lalek w Pilźnie – prywatne muzeum położone w Pilźnie. Powstało na bazie Pracowni Artystycznej „Kasia”, zajmującej się projektowaniem i szyciem strojów na gotowe korpusy lalek. Pracownia Artystyczna „Kasia”, prowadzona przez nauczycielkę Zofię Gągała-Bohaczyk, rozpoczęła działalność w roku 1981. Produkowane w pracowni stroje ukierunkowane były na odzwierciedlanie wzorów historycznych i etnograficznych. Jednocześnie właścicielka pracowni podczas uczestnictwa w międzynarodowych imprezach oraz prywatnych podróży rozpoczęła gromadzenie kolekcji, która dała początek zbiorom muzeum. Z upływem czasu pracownia przekształciła się w kompleks muzealny i kulturalno-edukacyjny. W roku 1998 zmieniła nazwę na Muzeum Lalek. W roku 2003 uzyskała status muzeum, pozostając nadal prywatnym przedsiębiorstwem o charakterze gospodarczym. W ramach stałych wystaw muzeum prezentowane są ekspozycje: Co potrzeba, żeby powstała lalka?, ukazująca proces powstawania lalek Zabawki babci, mamy i moje – wystawa lalek antycznych w scenerii z epoki Jak pory roku po świecie wędrują, czyli rzecz o przemijaniu wraz ze scenami z lektur dla młodszych klas szkoły podstawowej Lalki polskie – wystawa lalek, które powstały w manufakturach muzealnych Lalki Japonii – kolekcja oryginalnych lalek japońskich. Ponadto placówka oferuje wystawy do wypożyczenia, których tematyką są m.in. bajki Jeana de La Fontaine, Hansa Christiana Andersena, braci Grimm, osoba Jana Pawła II, dawne stroje oraz postacie polskich polityków. Przy muzeum działają manufaktury: kwiaciarska, modniarska, kaletnicza, szewska, hafciarska, ceramiczna i stolarstwa artystycznego. Organizowane są również lekcje muzealne. Przy muzeum działa sklep oferujący wyroby pracowni. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym od poniedziałku do piątku. Wstęp jest płatny. W 2000 roku otwarto filię muzeum w Lipinach (obok „Gospody u Wiedźmy”). Mieści się w niej miniaturowa wieś, inspirowana powieścią Chłopi Władysława Reymonta oraz Ogród Bajek. Przypisy Bibliografia Adam Bartosz. Muzeum Lalek w Pilźnie – miniaturowy skansen. „Lud”. 92–93, s. 269–271, 2008. ISSN 0076-1435. Adam Bartosz. W miniaturowym taborze cygańskim. „Romano Atmo”. 1 (43), s. 12–13, 2013. ISSN 1896-4427. Muzeum Lalek w Pilźnie i filia w Lipinach. epodkarpacie.com. [dostęp 2014-04-09]. (pol.). Muzeum Lalek w Pilźnie. natkaszczerbatka.pl. [dostęp 2014-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-13)]. (pol.).
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Koźmińcu

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – zabytkowy, neogotycki, katolicki kościół filialny znajdujący się w Koźmińcu w gminie Dobrzyca. Świątynia pochodzi z końca XIX wieku i była pierwotnie kościołem ewangelickim (parafia protestancka została utworzona w 1876). Od 1947 kościół filialny parafii katolickiej z Nowej Wsi. Obiekt ceglany, z wysoką wieżą (zegar) krytą dachem dwuspadowym z bocznymi szczytami. Wejście przez podcień o dwóch arkadach z trójkątnym naczółkiem. Boczne ściany wzmocnione przez szkarpy. Witraże z postaciami świętych. Wyposażenie neogotyckie. Na łuku, przed prezbiterium postacie apostołów. Sklepienie gwiaździste nad prezbiterium. Nad ołtarzem głównym witraż w kształcie rozety. Sufit drewniany. Obrazy przedstawiające św. Annę i ukrzyżowanie Jezusa. Chór z organami z końca XIX wieku. Zegar na wieży nie funkcjonuje - mechanizm jest tak skonstruowany, że do jego działania potrzebne są dwa dzwony, z których jeden zabrano w 1947 do kościoła parafialnego w Nowej Wsi. Obok kościoła niezamieszkana, niszczejąca pastorówka z początku XX wieku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne PTTK Pleszew - zdjęcia - dostęp 8.4.2014 Kronika parafialna - dostęp 8.4.2014
Kościół św. Mikołaja w Zielińcu

Kościół św. Mikołaja w Zielińcu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący we wsi Zieliniec, w gminie Kołaczkowo, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu wrzesińskiego II archidiecezji gnieźnieńskiej. Jest to budowla drewniana wzniesiona na przełomie XVII i XVIII wieku. Następnie była odnawiana w latach 1836 i 1985. Nie jest konsekrowana. Wyposażenie świątyni stanowią: kilka rzeźb w stylu gotyckim, chrzcielnica i kropielnica w stylu późnogotyckim, płyta nagrobna drewniana z osiemnastego stulecia Tomasza Zielińskiego, zmarłego w 1585 roku. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: 'Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1967, s. 82. (pol.).
Kościół poewangelicki im. Góry Tabor w Miejskiej Górce

Kościół poewangelicki imienia Góry Tabor w Miejskiej Górce – dawna świątynia protestancka znajdująca się w mieście Miejska Górka, w województwie wielkopolskim. Historia Budowla została wzniesiona w latach 1777-1778. Inicjatorem budowy kościoła był August Kazimierz Sułkowski. Funkcję pierwszego pastora pełnił Rotwitt ze Zdun. Architektura Kościół charakteryzuje się: trójbocznie ukształtowaną fasadą wejściową, wieżą – wypiętrzoną z dachu z przeciwnej strony, konstrukcją szkieletową posiadającą zewnętrzne oszalowanie oraz wnętrzem z dwupiętrowymi emporami, podobnie jak w świątyniach murowanych. Empory są podparte przez cztery pary słupów. We wnętrzu znajduje się pozorne sklepienie kolebkowe. Okna w górnej kondygnacji są półkoliste, natomiast w dolnej są kwadratowe. Po 1945 roku kościół został przeznaczony na magazyn. Znajduje się obecnie w złym stanie technicznym. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Roszkach

Kościół pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Roszkach – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Roszkach w gminie Krotoszyn. Historia Świątynia pochodzi z 1985, a inicjatorem jej powstania był ks. Józef Mizgalski (od 1 lutego 1980 proboszcz parafii w Roszkach). Przy świątyni znajduje się kamienna grota maryjna, ceglana kampanila i pomnik Jana Pawła II odsłonięty 17 maja 2009 z inskrypcją o treści: Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od Was nie wymagali. Fundatorami byli ks. proboszcz Dariusz Bandosz z dziećmi i młodzieżą parafii. Kampanilę, wybudowaną z ofiar parafian, poświęcił bp Stanisław Napierała 13 grudnia 2008. W dzwonnicy dwa dzwony: Św. Jan Ewangelista fundacji Zbigniewa Nadstawskiego z rodziną i Jan Paweł II fundacji ks. proboszcza Dariusza Bandosza. 5 stycznia 2013 w kościele odbyło się spotkanie noworoczne bractw kurkowych działających na terenie diecezji kaliskiej z udziałem ks. bpa Edwarda Janiaka. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Wielkim Buczku

Kościół parafialny pw. św. Jana Nepomucena w Wielkim Buczku – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Wielki Buczek Historia Kościół powstał w 1802 r. Został ufundowany przez biskupa wrocławskiego Jana Maurycego Strachwitza. Kościół decyzją z dnia 27 grudnia 1961 r. został wpisany do Rejestru Zabytków. Kościół remontowano w latach 1954, 1967, 1979, 1987, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006. Architektura i wyposażenie Świątynia jest drewniana, jednonawowa, orientowana, konstrukcji zrębowej. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Nad nawą od strony zachodniej znajduje się wieża czworoboczna konstrukcji słupowej, zwieńczona ośmiobocznym hełmem z latarnią. Prezbiterium zamknięte, wieloboczne, szersza i boczna nawa na planie zbliżonym do kwadratu. Chór muzyczny, drewniany, wsparty na profilowanych słupach. Organy zbudowane zostały przez Franciszka Majewskiego ok. 1805 r. Ich ostatni gruntowny remont wykonała firma „Nawrot i Synowie” w 2010 roku z inicjatywy księdza Sławomira Nowaka. W nawie znajdują się drzwi klepkowe z okuciami. W skład wyposażenia kościoła wchodzi: ołtarz główny z pocz. XIX w., cztery rzeźby późnobarokowe z XIX w., rokokowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego z 2 połowy XVIII w., kielich w stylu rokoko z 4 ćw. XVIII w., neogotycka lampa wieczna z 1 ćw. XX w., dzwonki ołtarzowe z końca XIX w., tacka z XIX w., kociołek na wodę z początku XIX w., trzy świeczniki z XIX w., krucyfiks ludowy z XIX w. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół pw. św. Jana Nepomucena w Wielkim Buczku. Region Wielkopolska
Kościół św. Wita w Śmiglu

Kościół świętego Wita w Śmiglu – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w mieście Śmigiel, w województwie wielkopolskim. Jest to budowla o konstrukcji szkieletowej, wypełnionej cegłami i kamieniami polnymi, wybudowana w 1769 roku na miejscu najstarszej w mieście świątyni z czternastego stulecia. Została wzniesiona na planie krzyża łacińskiego. W 1908 roku została odrestaurowana. W latach siedemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku była remontowana. Kościół jest jednonawowy, salowy. Prezbiterium świątyni znajduje się od strony zachodniej i jest zamknięte trójbocznie, Od strony południowej mieści się zakrystia, od strony północnej kaplica, tworzące jakby transept. Od strony wschodniej jest umieszczona wieża posiadająca kruchtę w przyziemiu. Dachy kościoła są pokryte blachą. Górna część wieży posiada konstrukcję słupową i jest oszalowana. Wieża jest zwieńczona cebulastym hełmem gontowym. Wnętrze przykryte jest przez nowszy strop kratownicowy z listwami. Posadzka we wnętrzu została wzniesiona z cegieł. Wyposażenie świątyni stanowią m.in. tryptyk w stylu późnogotyckim wykonany z drewna lipowego w 1506 roku, umieszczony w drewnianej obudowie w stylu wczesnobarokowym z 1645 roku. Ołtarz boczny pochodzi z około 1645 roku i reprezentuje styl wczesnobarokowy. Znajduje się w nim rzeźba Pietà w polu centralnym i późnogotycka rzeźba św. Anny z Maryją, pochodząca z około 1506 roku, umieszczona w zwieńczeniu. Przypisy
22 Baza Lotnicza

22 Baza Lotnicza – wojskowa baza lotnicza zlokalizowana ok. 7 km na wschód od centrum Malborka w pobliżu wsi Królewo Malborskie. JW 1128. Historia Baza została sformowana 1 stycznia 2001 roku w oparciu o likwidowany 41 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego. Bazą podporządkowano 2 Korpusowi Obrony Powietrznej. Jednym z zadań bazy było zabezpieczenie 41 Eskadry Lotnictwa Taktycznego. W roku 2002 decyzją nr 121/MON z 8 maja 2002 ustalono święto bazy na dzień 22 kwietnia. Również w tym samym roku została ustanowiona odznaka pamiątkowa 21 Bazy Lotniczej (Decyzją nr 200/MON z dnia 16 lipca 2002 r.). 27 kwietnia 2002 roku miała miejsce uroczystość nadania bazie sztandaru. W listopadzie 2006 roku z inicjatywy Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa sztandar jednostki odznaczono Złotym Medalem Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej. W roku 2006 bazę podporządkowano 1 Brygadzie Lotnictwa Taktycznego z dowództwem w Świdwinie (od 2009 roku – 1 Skrzydło Lotnictwa Taktycznego). W związku z reorganizacją Sił Powietrznych, 31 grudnia 2010 roku 22 Baza Lotnicza została rozwiązana. Na jej bazie z dniem 1 stycznia 2011 roku powstała 22 Baza Lotnictwa Taktycznego. Dowódcy płk dypl. pil. Eugeniusz Gardas (od sformowania – 3 lipca 2007 ) płk dypl. pil. Robert Dziadczykowski (3 lipca 2007 – do rozwiązania) Tradycje 22 Baza Lotnicza decyzją Ministra ON nr 264/MON z 30 czerwca 2006 dziedziczy i kultywuje tradycje następujących jednostek: 1 Dywizja Lotnicza (1944) 4 Mieszana Dywizja Lotnicza (1944-1945) 1 Pomorska Mieszana Dywizja Lotnicza (1945-1946) 9 Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego (1952-1967) Pomorska Dywizja Lotnictwa Myśliwskiego (1967-1991) Zobacz też Lotniska w Polsce Przypisy Bibliografia 22 Baza Lotnicza - JW 1128
Osiedle Spółdzielców (Ostrowiec Świętokrzyski)

Osiedle Spółdzielców – osiedle samorządowe Ostrowca Świętokrzyskiego położone w jego centralnej części. Na osiedlu znajduje się publiczne Gimnazjum Nr 2 oraz Liceum Ogólnokształcące nr II im. Joachima Chreptowicza. Osiedle początkowo nosiło nazwę Osiedla 25-lecia PRL, jednak na skutek ustawy dekomunizacyjnej, w 2018 Rada Miasta podjęła decyzję o zmianie nazwy na Osiedle Spółdzielców. Zasięg terytorialny Osiedle obejmuje swym zasięgiem następujące ulice: Iłżecka (nieparzyste numery 61-79), Kopernika (nieparzyste 27-35 i parzyste 10-42), Polna (parzyste 42-82), Jana Rosłońskiego, Ludwika Waryńskiego (parzyste 26-32) i Wspólna (parzyste 2-44). Przypisy