NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maria-Magdalena-Platz (Krakau)

Der Maria-Magdalena-Platz (polnisch Plac św. Marii Magdaleny) in Krakau befindet sich in der Krakauer Altstadt in ihrem ältesten Teil Okół. Von 1952 bis 1990 trug er den Namen Veit-Stoß-Platz (polnisch Plac Wita Stwosza). Geschichte Vor dem Ersten Einfall der Tataren 1241 war der Platz das Zentrum Krakaus. Ursprünglich stand auf dem Platz die romanische Maria-Magdalena-Kirche, die namensgebend für den Platz war, aber 1811 abgetragen wurde. 1996 wurde ein kleiner Springbrunnen und 2001 eine Säule zu Ehren von Piotr Skarga von Czesław Dźwigaj auf dem Platz aufgestellt. Am Platz befinden sich die Andreaskirche, die Jesuitenkirche, die Päpstliche Universität Johannes Paul II., das Instituto Cervantes und das Collegium Iuridicum. Siehe auch Hauptmarkt (Krakau) Kleiner Markt (Krakau) Literatur Encyklopedia Krakowa, wyd. PWN, Warszawa 2000. Weblinks
Plac św. Marii Magdaleny w Krakowie

Plac św. Marii Magdaleny – plac w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Starym Mieście, pomiędzy ulicami Grodzką i Kanoniczą, w centrum dawnego Okołu. Ma 997 m² powierzchni. W latach 1952–1990 patronem placu był Wit Stwosz. Od północy do placu przylega gmach Collegium Iuridicum (nr 1), mieszczący Instytut Historii Sztuki UJ, a od południa kamienica Malarnia (nr 2), zwana w przeszłości Zerwikaptur, w której znajduje się Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Krakowie oraz Instytut Cervantesa. Od strony wschodniej, po drugiej stronie ulicy Grodzkiej, stoją dwa kościoły: św. Andrzeja i św. Piotra i Pawła, po stronie zachodniej znajduje się zabytkowa kamienica Kanonicza 9, w której mają siedzibę instytuty Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II. Nazwa placu pochodzi od kościoła św. Marii Magdaleny, który niegdyś tu się znajdował. Do Collegium przylegała wówczas nieistniejąca dziś kamienica, a do niej kościół, powstały prawdopodobnie w XIII wieku; po pożarze w XV wieku został odbudowany. W XVII wieku został zbarokizowany, a ostatecznie zburzony w roku 1811. Na nawierzchni placu zaznaczono obrys kościoła. Pośrodku stoi pomnik Piotra Skargi dłuta Czesława Dźwigaja, odsłonięty w 2001 roku. Jego ustawienie stało się przedmiotem licznych kontrowersji i protestów. Oprócz pomnika, na placu znajduje się mała fontanna z kamienia, wykonana w 1996 według projektu Józefa Białasika i Michała Szymańskiego. W lecie plac jest miejscem, po którym jeżdżą rolkarze i deskorolkarze. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama sferyczna placu
Plac św. Marka w Poznaniu

Plac św. Marka (później: Plac Marka lub Plac Centralny) – centralny plac Międzynarodowych Targów Poznańskich zlokalizowany w pobliżu ul. Roosevelta w Poznaniu i głównego wejścia na tereny wystawowe. Historia i architektura Nazwa placu pochodzi od weneckiego odpowiednika. Założenie zaprojektował główny architekt PeWuKi - Roger Sławski w 1929. Z placem w Wenecji łączyło go użycie długiej kolumnady wzdłuż otaczających go pawilonów i hal wystawowych. Kolumny nawiązywały do wzorów egipskich - miały złocone kapitele, a pomiędzy nimi umieszczono poziomy, zdobiony pas. Pierwotnie plac miał wymiary 80 na 270 metrów. Na płycie stały dwie fontanny: akt z delfinem Marcina Rożka, obelisk w towarzystwie czterech faunów (autorzy: Adolf Berezowski i Jan Goliński). Plac po II wojnie światowej całkowicie stracił pierwotną formę. Zniknęła kolumnada i fontanny. Jest to obecnie największa otwarta przestrzeń na terenach targowych i służy m.in. do ekspozycji obiektów wielkogabarytowych oraz maszyn, urządzeń, czy taboru kolejowego (posiadał bocznicę). Otoczenie Plac otaczają: Hala Reprezentacyjna, pawilon nr 3 (dawniej brytyjski), główne wejście, Iglica, pawilon nr 10, hala nr 4. Kultura Oprócz funkcji ekspozycyjnych Plac Marka pełni funkcje kulturalne, m.in.: w 2006 odbyła się tu prapremiera opery Ça Ira Rogera Watersa (14.000 widzów), w 2007 wystąpiła tu Sinéad O’Connor, w 2009 zagrały tu grupy: Nine Inch Nails i Jane’s Addiction (w ramach Malta Festival Poznań). Plac w okresie międzywojennym doczekał się licznej ikonografii, m.in. znalazł się na obrazach i pocztówkach. Bocznica kolejowa Bocznica od stacji Poznań Główny powstała najprawdopodobniej przed II wojną światową. Miała długość 1665 m, z czego na terenach MTP znajdowało się 1150 m. Zbudowano ją z szyn staroużytecznych (najstarsza z 1899 z Królewskiej Huty). Wjeżdżał nią tabor kolejowy i tramwajowy eksponowany podczas imprez targowych (np. premierę miał tu tramwaj typu FPS Puma, wjeżdżały parowozy z Wolsztyna, czy drezyny turystyczne). W 2013, w związku z modernizacją placu i przyległych pawilonów, a także rozbudową PST, bocznica została w większości zlikwidowana (pozostał niewielki, odcięty fragment, na który tabor będzie dowożony platformami samochodowymi). Ostatni przejazd odbył się 2 lipca 2013, z użyciem drezyny ręcznej Grodziskiej Kolei Drezynowej. W przejeździe uczestniczył prezes targów Andrzej Byrt. Zobacz też Plac św. Marka w Wenecji Plac św. Marka w Zagrzebiu Przypisy Bibliografia Monika Lamęcka-Pasławska, 90 lat MTP - Spacerownik, Gazeta Wyborcza, Poznań, 13.10.2011, ss.7-8
Планетарій імені Владислава Дзєвульського в Торуні

Планета́рій і́мені Влади́слава Дзєву́льського (пол. Planetarium im. Władysława Dziewulskiego w Toruniu) — планетарій у Торуні, відкритий 1994 року. Демонструє астраномічні покази з точки зору бачення сучасної астрономії. Історія Планетарій у Торуні відкрито 17 лютого 1994 року. 19 лютого того ж року відбулася демонстрація першого астрономічного показу. Протягом наступних кількох років до показів вносилися незначні зміни. В травні 1995 року слайди експоновані через проектор почали поєднувати в панорами. В листопаді 1997 року застосовано систему англ. all-sky, що дозволило повністю заповнити слайдовими образами купол планетарію. Від 26 червня 2005 року відкрито інтерактивний відділ «Orbitarium». Опис Основний проектор планетарію (RFP) виготовлений німецькою фірмою «Zeiss». Купол планетарію репрезентуючий штучне небо становить 15 метрів у діаметрі, що дозволяє зарахувати його до трьох найбільших у Польщі. У проєкційній залі нараховується 196 глядацьких місць. На 2008 рік торунський планетарій відвідали 2 220 223 глядачів. Посилання Сторінка планетарію(пол.) Примітки
Planetarium w Olsztynie

Planetarium w Olsztynie – planetarium w Polsce, zlokalizowane przy al. Piłsudskiego 38 w Olsztynie. Historia Planetarium otwarto 19 lutego 1973, w pięćsetną rocznicę urodzin Mikołaja Kopernika pod nazwą Planetarium Lotów Kosmicznych. Projekt wyłoniony został w drodze konkursu. Do realizacji wybrano projekt arch. Ludomira Gosławskiego i Janusza Miścickiego. Planetarium wzniesiono w rekordowym tempie 14 miesięcy. Zainstalowano w nim projektor Raumflug-Planetarium produkcji Carl Zeiss Jena, który pracował do 2012 roku, gdy został zastąpiony przez system projekcyjny DigitalSky 2. Gmach Gmach planetarium zaprojektował Ludomir Gosławski i Janusz Miścicki. Kolorową kompozycję, składającą się z 205 płytek, znajdującą się na wschodniej ścianie atrium oraz portret Mikołaja Kopernika wiszący w hallu, wykonał artysta plastyk Stefan Knapp z Londynu. Ponadto w hallu znajduje się malowidło ścienne Zygmunta Drońskiego przedstawiające ciemny obłok pyłowy Koński Łeb z gwiazdozbioru Oriona. Projektor: Spacemaster RFP Średnica kopuły: 15 m Liczba miejsc na widowni: 160 Biblioteka W planetarium znajduje się specjalistyczna biblioteka, licząca kilka tysięcy książek oraz kilkadziesiąt tytułów czasopism, głównie z astronomii, astronautyki i dyscyplin pokrewnych. Związek Miast Kopernikowskich Planetarium jest siedzibą Federacji Miast Kopernikowskich – związku miast związanych z życiem i działalnością Mikołaja Kopernika, powołanego 19 lutego 1983 roku w Toruniu. Członkami Federacji są Olsztyn, Bolonia, Frombork, Kraków, Toruń, Grudziądz, Lidzbark Warmiński, Włocławek i Braniewo. Zobacz też Obserwatorium Astronomiczne w Olsztynie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Planetarium
Ольштинський планетарій

Планетарій в Ольштині — пам'ятник, побудований на честь Миколая Коперника, другий за величиною у Польщі. Його відкриття відбулося 19 лютого 1973 року, в 500-річчя від дня народження великого астронома. Розташований на вул. Пілсудського. Будівля запроєктована Людміром Гославським. Художник Стефан Кнапп з Лондона створив кольорову композицію, на яку складається 205 плиток. Вона розташована на східній стіні атріуму. Створив він також портрет Миколая Коперника, який висить у коридорі. Крім того, знаходиться там також фреска Зигмунда Дроньського, яка зображує туманність Кінська Голова із сузір'я Оріон. Тип проєктора: Spacemaster RFP; Діаметр купола 15 м; Кількість місць: 200. Основною формою діяльності планетарію є астрономічні програми. Кожного року оглядають їх десятки тисяч глядачів. В проєкціях показується зоряне небо і цікаві астрономічні явища, які на довго залишаються в пам'яті глядача. Молодим людям з початкових і середніх шкіл планетарій пропонує дидактичні проєкти. Для людей, які більш зацікавлені астрономією організовуються лекції, які викладають фахівці з польських дослідницьких центрів. Теми лекції стосуються різних проблем пов'язаних з астрономією, космонавтикою та історією астрономії та подібних наук. В планетарію знаходиться також спеціалізована бібліотека, яка рахує кілька тисяч томів, і десятки журналів, в основному з тематики астрономії, астронавтики та подібних дисциплін. Посилання Olsztyńskie Planetarium i Obserwatorium Astronomiczne (пол.)
Planty (Bělostok)

Planty v polském městě Bělostok (Białystok) v Podleském vojvodství, jsou souborem parků, obklopujících centrum města o rozloze 14,94 hektarů. Planty byly založeny na ploše, která vznikla ve 30. letech 20. století. Vznik a vývoj Modernistická kompozice parku byla navržena Stanisławem Grallem. Pomníky na Plantech pomník – Pradleny, sochu v parku Planty vytvořil Stanisław Horno-Popławski pomník – Kawelin pes, sochu v parku Planty vytvořila Małgorzata Niedzielko Galerie Odkazy Související články Planty byly zakládány také v dalších polských městech: Planty (Chełmno) Planty (Kalisz) Planty (Krakov) Planty (Rawicz) Planty (Stargard) Planty (Toruń) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Planty Białystok na Wikimedia Commons Planty na stránkách městského úřadu Białystok (polsky)
Planty (Białystok)

Planty – park miejski w Białymstoku o powierzchni 14,94 ha, położony na osiedlu Centrum. Nazwa pochodzi od plantowania (wyrównywania dawnych fortyfikacji; wałów, fos, itp.). Położenie Park jest założony na miejscu wyburzonych murów miejskich między ulicami: Mickiewicza (dawniej Puszkina), Świętojańską, Akademicką a placem Katyńskim. Łączy on ze sobą Park Konstytucji 3 Maja z Parkiem Poniatowskiego. Centralną część parku stanowi prostokątny plac, od którego krzyżowo rozchodzi się sieć dróg w formie alei parkowych. Historia parku Park (miejski) powstał w latach 1908–10, został zaprojektowany przez Waleriana Kronenberga w stylu naturalistycznym. Posiadał bogatą i zróżnicowaną szatę zieleni. W parku zbudowano jedną z dwóch zaprojektowanych fontann. Początkowo był ogrodzony parkanem drewnianym, a od 1910 parkanem metalowym (przetrwał do 1934 r.) z trzema ozdobnymi bramami według projektu inż. Kołuby. W latach 1930–1938 pod patronatem ówczesnego wojewody Mariana Zyndrama-Kościałkowskiego na terenach przyległych do pałacu, położonych w kompleksie Parku Branickich dokonano rozbudowy oraz gruntownej przebudowy parku miejskiego. Modernistyczna kompozycja parku Planty została zaprojektowana przez inż. Stanisława Gralla kierownika Plantacji Miejskich. Łączy w sobie elementy parku naturalnego i kształtowanego parku francuskiego z bogatymi elementami tzw. małej architektury. Centralną część parku stanowi promenada, szeroki komunikacyjny ciąg pieszy (bulwar Aleja Zakochanych) z urządzoną zielenią niską (rabaty, dywany kwiatowe) oraz z prostokątnym basenem z fontannami wyposażonymi w automatyczne urządzenia do iluminacji. We wschodniej części parku od ul. Mickiewicza znajduje się różanka, prostokątny basen wodny, przy którym ustawiono przed 1938 r. rzeźbę Praczek dłuta Stanisława Horno-Popławskiego oraz staw wodny "Serce". W PRL-u, począwszy od 1954 roku, park nosił nazwę Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Fragment parku pomiędzy ulicami: Akademicką, Świętojańską, M. Skłodowskiej-Curie i placem Katyńskim został w 2014 roku nazwany skwerem Lecha i Marii Kaczyńskich - Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z Małżonką. 1 marca 2018 r. został tam odsłonięty pomnik poświęcony Danucie Siedzikównie ps. "Inka". Na terenie parku znajdują się m.in.: rzeźba Stanisława Horno-Popławskiego – Praczki rzeźba Małgorzaty Niedzielko – Pies Kawelin pomnik poświęcony Danucie Siedzikównie ps. "Inka" promenady – bulwary: Aleja Zakochanych, Józefa Blicharskiego, Mariana Kościałkowskiego Galeria Zobacz też tereny zielone w Białymstoku Park Stary Przypisy
Planty Mistrzejowickie

Planty Mistrzejowickie – park miejski w Krakowie, znajdujący się w Dzielnicy XV Mistrzejowice. Powierzchnia parku wynosi 10,51 ha. Rozległy park usytuowany jest na długości około 0,7 km pomiędzy ulicą Srebrnych Orłów (na południu), osiedlami: Złotego Wieku (na zachodzie) i Bohaterów Września (na wschodzie) oraz ogródkami działkowymi (na północy). Po wschodniej stronie na długim odcinku wzdłuż granic parku przebiega ulica Obrońców Warszawy, po stronie zachodniej, na odcinku krótszym, ulica Wawelska. Historia i charakterystyka Park został zaprojektowany jako element założenia architektoniczno-urbanistycznego Mistrzejowic, które w zamierzeniu miało stanowić rozbudowę ówczesnej dzielnicy Nowa Huta. Projekt założenia opracował zespół pod kierownictwem prof. Witolda Cęckiewicza z którym współpracowali Maria Czerwińska – autorka szczegółowych projektów urbanistycznych, Jerzy Gardulski i Maria Rekaszys. Projekty poszczególnych budynków sporządzili Maria i Jerzy Chronowscy, z którymi współpracowali Tadeusz Bagiński, Stefan Golonka, Ewa Podolak i Olgierd Krajewski. Konkurs architektoniczny, w wyniku którego wyłoniono projekt, rozstrzygnięto w 1963 roku. Osiedla wchodzące w skład założenia – Tysiąclecia, Złotego Wieku, Bohaterów Września i Piastów – zrealizowano w latach 1968–1982. Planty Mistrzejowickie założone zostały na początku lat 70. XX wieku. Miały wraz z Plantami Bieńczyckimi tworzyć ciąg parków, wiodących od Nowej Huty przez nowsze osiedla Bieńczyc i Mistrzejowic do parku wokół Fortu Batowice. Na rozległym terenie parku znajdują się m.in. place zabaw, trial park, dwa wielofunkcyjne boiska sportowe, scena plenerowa oraz skatepark o nawierzchni betonowej, którego budowa trwała od maja do listopada 2011 roku. Inicjatorem tej realizacji była Rada Dzielnicy XV Mistrzejowice, a zleceniodawcą budowy Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. Łączny koszt budowy wyniósł około 740 tys. złotych. Mimo że obiekt został udostępniony jesienią 2011 roku, symboliczne otwarcie z udziałem Prezydenta Krakowa Jacka Majchrowskiego odbyło się 19 maja 2012 roku. Planty Mistrzejowickie są również przestrzenią do geocachingu – na terenie parku zlokalizowano jedną ze skrzynek. Galeria Przypisy Bibliografia Nowa Huta. Architektoniczny portret miasta drugiej połowy XX wieku. Jarosław Klaś (red.). Kraków: Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida, 2018. ISBN 978-83-948244-3-3.
Planty im. Floriana Nowackiego w Krakowie

Planty im. Floriana Nowackiego – najstarszy park w Podgórzu położony w pobliżu ujścia Wilgi do Wisły, pomiędzy ulicami: Władysława Warneńczyka, Sokolską, Karola Rollego, Jana Długosza na placu Emila Serkowskiego. Powstał w latach 1868–1888 z inicjatywy Floriana Nowackiego (burmistrz Podgórza i działacz społeczny) na terenie zasypanego średniowiecznego stawu królewskiego. Na Plantach znajduje się wzniesiony w 1898 roku obelisk ku czci Maksymiliana Siła-Nowickiego, zoologa, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, badacza fauny i flory tatrzańskiej, pioniera ochrony przyrody w Polsce, współtwórcy Towarzystwa Tatrzańskiego, założyciela, w 1879, Krajowego Towarzystwa Rybackiego w Krakowie pierwszej polskiej organizacji wędkarskiej. Galeria Zobacz też Parki w Krakowie Przypisy Bibliografia Przewodnik po Podgórzu – Urząd Miasta Krakowa, 2010 Linki zewnętrzne Planty im. Floriana Nowackiego (zdjęcia)
Планты имени Флориана Новацкого

Планты им. Флориана Новацкого в Кракове — старейший парк в Подгуже, расположенный вблизи впадения реки Вильги в Вислу между улицами Владислава Варненчика, Сокольской, Кароля Ролла, Яна Длугоша на площади Эмиля Серковского. Создавался в 1868—1888 гг. по инициативе Флориана Новацкого (общественного деятеля и бургомистра Подгужа, бывшего в то время отдельным городом) на месте засыпанного средневекового королевского пруда На Плантах им. Флориана Новацкого находится установленный в 1898 г. обелиск, посвящённый Максимилиану Сила-Новицкому — зоологу, профессору Ягеллонского университета, исследователя флоры и фауны Татр, пионера охраны природы в Польше, соучередителя Польского Товарищества Татр (пол. Polskie Towarzystwo Tatrzańskie), основателя первой польской организации рыболовов. Литература Przewodnik po Podgórzu — Urząd Miasta Krakowa, 2010 (пол.)
Парк Планти ім. Флоріана Новацького (Краків)

Планти ім. Флоріана Новацького (пол. Planty im. Floriana Nowackiego) – найстаріший парк у Подґуже (нині дільниця Кракова), розташований біля впадіння річки Вільга у річку Вісла, між вулицями Владислава Варненчика, Сокольської, Кароли Роллего, Яна Длугоша на площі Еміля Серковського. З'явився у 1868—1888 роках з ініціативи Флоріана Новацького, мера міста Подґуже та громадського діяча, на місці засипаного середньовічного королівського ставу. У парку встановлено 1898 року обеліск на честь Максиміліана Мусяла-Новицького — зоолога, професора Ягеллонського університету, дослідника флори і фауни Татр, піонера охорони природи в Польщі, співзасновника Татранського товариства, фундатора Національного рибальського товариства в Кракові у 1879 року — першої польської рибальської організації. Див. також Парк Планти Бібліографія Przewodnik po Podgórzu — Urząd Miasta Krakowa, 2010 (пол.) Посилання Планти ім. Флоріана Новацького (фото) (пол.)
Platinum Towers

Platinum Towers – zespół dwóch 22-piętrowych budynków apartamentowych, zlokalizowany pomiędzy ulicami Grzybowską i Wronią w warszawskiej dzielnicy Wola. Opis Zespół został wzniesiony w latach 2007–2009. W wieżowcach powstało 396 apartamentów, oraz trzypoziomowy parking podziemny na około 1000 samochodów. Na dwóch ostatnich kondygnacjach wieżowców znajdują się ogrody zimowe oraz duże tarasy widokowe. Natomiast na parterze tworzącym swoiste podium umieszczona jest galeria handlowa, łącząca oba budynki Platinum Towers. Inwestorem budynku była izraelska firma Atlas Estates. Linki zewnętrzne Platinum Towars na stronie wiezowce.waw.pl. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-20)].
Plebania kościoła Świętego Ducha w Koninie

Plebania kościoła Ducha Świętego – budynek z 1840 roku, o formie dużego domu mieszczańskiego lub małego dworku. Fasada pastorówki posiada tympanon z datą budowy budynku (1840) i wstęgą w kształcie kwiatu, co charakteryzuje klasycyzm — styl w jakim została zbudowana plebania. Od strony ulicy Kolskiej znajduje się mur, który przylega do płotu kościoła św. Ducha. Przypisy Linki zewnętrzne Konin. Plebania kościoła ewangelicko-augsburskiego pw. Św. Ducha
Plebania kolegiaty Najświętszej Maryi Panny w Stargardzie

Plebania kolegiaty NMP (pot. Organistówka) w Stargardzie nazwa ta obejmuje zabytkowy zespół trzech budynków, zlokalizowanych w narożniku ulic Kazimierza Wielkiego i Bolesława Krzywoustego w bliskim sąsiedztwie kolegiaty Mariackiej. Zespół plebanii wraz z kolegiatą Mariacką i murami obronnymi rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 17 września 2010 został uznany za pomnik historii. Budynek gotycki wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-1525 z 17.01.1966; - budynek renesansowy, XVI w., nr rej.: A-1526 z 17.01.1966 Budynek przyległy wschodnią fasadą do ul. Kazimierza Wielkiego wzniesiono prawdopodobnie w końcu XIV wieku. Początkowo był on siedzibą nowo założonej szkoły Schola Gloriosæ Mariæ Virginis. Po wprowadzeniu reformacji mieściły się tu kolejno: diakonat, mieszkanie organisty, a w 1938 wykupiony został przez władze miasta na siedzibę Muzeum Regionalnego. Dekorację domu stanowią skromne blendy, w których umieszczono prostokątne okna. Ryglowe szczyty pochodzą z XIX wieku, pierwotnie posiadały zapewne gotycki wystrój. Budynek środkowy, pochodzący z XVI wieku, użytkowany był przez proboszcza, a następnie przez diakonat. Dekorowany typowym dla tego okresu, częściowo wzorowane na ratuszu elementy wystroju: blendy, o późnogotyckich łukach, gzymsy oraz zalążkowe formy maswerku z renesansowym już motywem tzw. „jaskółczego ogona”. Od południa do głównego korpusu dostawiony jest dwupiętrowy ryzalit. Zaś od zachodu do kamienicy przylega, przykryty wraz z nią jedną połacią dachu, niewielki budynek o konstrukcji ryglowej, pochodzący z XIX wieku. W latach 80. XX wieku do konstrukcji dobudowano kolejny, czwarty budynek. W czasie działań II wojny światowej budynki plebanii nie uległy większym uszkodzeniom i od 1958 użytkowane były jako internat szkoły zawodowej, a w 1959 przekazane na własność parafii NMP Królowej Świata. Zobacz też Kolegiata NMP Królowej Świata Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Bibliografia Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 31 Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 34-35 Przypisy
Plebania parafii św. Stanisława w Siedlcach

Późnobarokowa plebania z II połowy XVIII wieku w Siedlcach (nr rej.: 420/62 z 22.03.1962 roku) – późnobarokowa, dwukondygnacyjna plebania, wzniesiona planie prostokąta, w latach 1768–1774 według projektu Jana Zygmunta Deybla, zlecenie Aleksandry Ogińskiej, która zamieszkiwała w nim około 1781 roku, podczas przebudowy pałacu 1768–1774 1768–1774 końcu XIX wieku. W okresie Księstwa Warszawskiego plebania przeznaczona została na pewien czas na siedzibę Trybunału, obecnie w budynku mieści się plebania parafii pw. św. Stanisława BM. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod nr rej.: 420/62 z 22.03.1962
Plebanka (jezioro)

Plebanka (niem. Priester Fenn) – niemal okrągłe małe jezioro śródleśne, położone na południowy zachód od wsi Kołowo (województwo zachodniopomorskie, powiat gryfiński, gmina Stare Czarnowo), w centralnej części Wzgórz Bukowych, w Puszczy Bukowej. Wokół jeziora liczne punkty widokowe w kierunku Polany Binowskiej, Polany Kołowskiej i Równiny Wełtyńskiej. W pobliżu jeziora węzeł szlaków turystycznych ( Szlak Nadodrzański, Szlak im. Stanisława Grońskiego oraz Szlak PTTK „Wiercipięty”). Zobacz też Piaseczna Góra Przypisy
Pobondzie (jezioro)

Pobondzie – jezioro na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, na południowy zachód od wsi Rutka-Tartak, w pobliżu wsi Pobondzie w gminie Rutka-Tartak, powiat suwalski, województwo podlaskie. Wschodni brzeg jeziora graniczy z drogą wojewódzką nr 655. Jezioro o nieregularnym kształcie z urozmaicona linią brzegową, tworząca liczne zatoki, cyple, zabagnione obniżenia porosłe olszą, wierzbiną i łanami trzcin. Wschodni brzeg pokryty jest lasem świerkowo-sosnowym z dużą domieszką drzew liściastych. Jest to jezioro eutroficzne, o bogatej roślinności oraz szerokiej ławicy przybrzeżnej typu liniowego. Jezioro typu leszczowego. Żyje tutaj troć jeziorna. Bibliografia StefanS. Maciejewski StefanS., Po ziemi suwalskiej - Przewodnik turystyczny, Suwałki: Wydawnictwo Hańcza, 1998, ISBN 83-87415-12-X, OCLC 749920768 . Stefan Maciejewski,Szlakami Północnej Suwalszczyzny, Wydawnictwo Jaćwierz, Suwałki 2001, ISBN 83-903140-6-1