NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Dąbrowy Seroczyńskie

Rezerwat przyrody Dąbrowy Seroczyńskie – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Wodynie (powiat siedlecki, województwo mazowieckie), na terenie wsi Nowiny, Wola Serocka, Kołodziąż oraz Wola Wodyńska. Obejmuje tereny lasów państwowych leśnictwa Seroczyn w nadleśnictwie Siedlce. Rezerwat znajduje się w Łukowskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. W części południowej graniczy z rezerwatem Kulak. Położony jest na wysokości 175 do 192 m n.p.m. Zajmuje powierzchnię 550,15 ha i jest pod względem wielkości drugim rezerwatem przyrody w powiecie siedleckim. Lokalna nazwa rezerwatu to „Las Serocki”. Został utworzony 29 grudnia 1987 roku w celu zachowania unikalnego kompleksu leśnego z udziałem drzewostanów z panującym dębem bezszypułkowym. Drzewostany dębowe zajmują 60% powierzchni leśnej, sosnowe – 38%, brzozowe – 2%. Drzewa najstarsze (70–90 lat) zajmują 38% powierzchni. Na terenie rezerwatu wyróżniono cztery zespoły zbiorowisk leśnych. Największe to grąd miodnikowy oraz grąd typowy. Najstarsze drzewostany buduje dąb bezszypułkowy z domieszką dębu szypułkowego, brzozy, sosny, gruszy i innych. W runie bardzo licznie reprezentowane są gatunki chronione i rzadkie. Należą do nich między innymi: orlik pospolity, lilia złotogłów, pluskwica pospolita, naparstnica zwyczajna, wawrzynek wilczełyko, turówka leśna, gorysz siny, miodunka wąskolistna, wilczomlecz kątowy, marzanka barwierska, rutewka mniejsza, dąbrówka kosmata, szczodrzeniec ruski, rozesłany i czerniejący. Interesująca jest także fauna: jastrząb, dudek, muchołówka mała, orzechówka, dzięcioł średni, dzięcioł czarny, zniczek, jaszczurka zwinka, rzekotka drzewna oraz padalec. Z rzadkich gatunków ssaków obserwowano kunę leśną, domową i łosie. Bogaty, chociaż dotychczas nie badany, jest świat owadów. Zobacz też rezerwat przyrody Kulak Przypisy
Rezerwat przyrody Dąbrowa Świetlista

Rezerwat przyrody Dąbrowa Świetlista – leśny rezerwat przyrody w gminie Nowe Ostrowy, w powiecie kutnowskim, w województwie łódzkim, powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 25 czerwca 1990 r. (MP nr 31 poz. 248 z 1990 r.) na powierzchni 40,13 ha, w leśnictwie Perna. Według Zarządzenia celem ochrony rezerwatu jest zachowanie naturalnego zespołu świetlistej dąbrowy z bogatą florą. Od 2008 roku obszar rezerwatu podlega też ochronie w ramach sieci Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk PLH100002 „Dąbrowa Świetlista w Pernie”. Klasyfikacja rezerwatu według głównego przedmiotu ochrony jest to rezerwat fitocenotyczny (Fi) zbiorowisk leśnych (zl) oraz biocenotyczny i fizjocenotyczny (BF) biocenoz naturalnych i półnaturalnych (np). Celem ochrony jest zachowanie interesujących ekosystemów leśnych o cechach zespołu dąbrowy świetlistej. Przedmiotem ochrony jest zespół dąbrowy świetlistej. według głównego typu środowiska jest to rezerwat lasów i borów (L) podtypu lasów nizinnych (lni). Walory przyrodnicze Obszar ten charakteryzuje się występowaniem typowej postaci świetlistej dąbrowy wraz z małymi płatami zbiorowiska okrajkowego. Ma bardzo wysokie walory fitocenotyczne, florystyczne, krajobrazowe i estetyczne. Swoistą cechą świetlistej dąbrowy jest wielogatunkowe runo, w którym występują przedstawiciele bardzo różnych grup syntaksonomicznych. Ogółem na terenie rezerwatu wyróżniono 196 gatunków roślin naczyniowych oraz 13 gatunków mchów. Wśród roślin tych stwierdzono występowanie gatunków chronionych lub rzadkich, takich jak kruszczyk szerokolistny (Epipactis latifolia), lilia złotogłów (Lilium martagon), naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora), podkolan biały (Platanthera bifolia), wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), kalina koralowa (Viburnum opulus), konwalia majowa (Convallaria majalis), kruszyna pospolita (Frangula alnus), pierwiosnek lekarski (Primula veris). W 1998 r. stwierdzono występowanie gatunków roślin, które można uznać za rzadko występujące w regionie: dziurawiec skąpolistny (Hypericum montanum), gorysz siny (Peucedanum cervaria), jaskier wielokwiatowy (Ranunculus polyanthemos), koniczyna pagórkowa (Trifolium montanum), kozłek wąskolistny (Valeriana angustifolia), marzanka barwierska (Asperula tinctoria), miodunka wąskolistna (Pulmonaria angustifolia), oman szorstki (Inula hirta), rutewka orlikolistna (Thalictrum aquilegiifolium), turzyca pagórkowa (Carex montana), wiązówka bulwkowa (Filipendula vulgaris). Przypisy
Rezerwat przyrody Dębina (województwo lubuskie)

Dębina – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Kłodawa. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych grądu środkowoeuropejskiego. Drzewostan rezerwatu tworzy głównie dąb szypułkowy z domieszką buka zwyczajnego, grabu pospolitego, lipy drobnolistnej i sosny pospolitej. Do ciekawszych gatunków rosnących tu roślin należy żywiec bulwkowy i przylaszczka pospolita. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Podstawa prawna Uznany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 2, poz. 26 (ISAP)). Obszar rezerwatu W skład rezerwatu wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu gorzowskiego, gm. Kłodawa, obrębu ewidencyjnego m. Kłodawa o powierzchni 12,18 ha (dz. nr 86/6 – 1,96 ha, dz. nr 86/8 – 2,74 ha, dz. nr 87/4 – 1,69 ha, dz. nr 87/9 – 5,79 ha), w zarządzie Nadleśnictwa Kłodawa. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębina (województwo małopolskie)

Rezerwat przyrody Dębina – leśny rezerwat przyrody w gminie Drwinia, w powiecie bocheńskim, w województwie małopolskim. Znajduje się na południowo-wschodnim krańcu Puszczy Niepołomickiej, w widłach Proszowskiego Potoku i jego dopływu; tuż obok rezerwatu przebiega autostrada A4. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Według danych z nadleśnictwa, zajmuje powierzchnię 12,66 ha (akt powołujący podawał 13,14 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 grudnia 1957 roku (M.P. z 1958 r. Nr 6, poz. 33 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych fragmentu lasu dębowego, będącego pozostałością Puszczy Niepołomickiej. Zamontowana w rezerwacie tablica informacyjna podaje, że przedmiotem ochrony jest: naturalny ekosystem grądowy ze starodrzewem dębowym, fauna ptaków leśnych, entomofauna leśna. Celem ochrony jest: ochrona spontanicznych, naturalnych procesów rozwojowych lasu grądowego, zachowanie bogatej i różnorodnej fauny ptaków typowych dla lasów grądowych i środowisk ekotonalnych, ochrona różnorodnej fauny owadów obfitującej w rzadkie gatunki. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębina (województwo opolskie)

Rezerwat przyrody Dębina – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Grodków w powiecie brzeskim (województwo opolskie). Znajduje się na terenie leśnym w rejonie wsi Głębocko i Kopice nad rzeką Nysa Kłodzka. Został utworzony decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 10 stycznia 2000 roku. Powierzchnia chronionego obszaru wynosi 61,11 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie fragmentu Puszczy Niemodlińskiej – zbiorowisk grądowych i łęgowych o cechach naturalnych. W prawie 160-letnim drzewostanie dominują lipy, dęby i jesiony, z okazami osiągającymi 150 cm średnicy pnia. Cechą charakterystyczną rezerwatu jest łanowo występująca śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis). Można tam też spotkać pierwiosnka lekarskiego (Primula officinalis), kruszynę pospolitą (Frangula alnus) i występujący w zwartym łanie czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum). Z ciekawszych gatunków ptaków występują tu m.in.: gołąb siniak, muchołówka białoszyja, dzięcioły: zielonosiwy, czarny i średni. Gromadę ssaków reprezentują takie gatunki, jak: rzęsorek rzeczek, gronostaj oraz nietoperze: borowiec wielki, karlik większy, karlik drobny, gacek brunatny. Rezerwat leży w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie oraz obszaru sieci Natura 2000 „Opolska Dolina Nysy Kłodzkiej” PLH160014. Przypisy Bibliografia Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.): Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001, ISBN 83-88796-11-9
Дембина (заповедник, Опольское воеводство)

Демби́на (пол. Rezerwat przyrody Dębina) — заповедник, находящийся на территории сёл Глембоцко и Копице Бжегского повята Опольского воеводства, Польша. История Заповедник создан 10 января 2000 года решением опольского воеводы. Описание Заповедник располагается на берегу реки Ныса-Клодзка и занимает площадь 58,95 гектаров. Целью заповедника является сохранение и защита лиственного леса с произрастающим в нём черемшой (Allium ursinum). Возраст древостоя в заповеднике составляет около 160 лет. В лесу доминируют граб, дуб, липа и ясень с некоторыми экземплярами в 150 см в диаметре ствола. Кроме черемши в заповеднике произрастает подснежник белоснежный (Galanthus nivalis), первоцвет весенний (Primula officinalis) и крушина ломкая (Frangula alnus). Источник Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.):Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu. Bory Niemodlińskie:Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego:2001 [[Категория:Бжегский повет Опольского воеводства�]]
Rezerwat przyrody Dębina (województwo wielkopolskie)

Rezerwat przyrody Dębina – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Wągrowiec, w powiecie wągrowieckim (województwo wielkopolskie). Leży na zachód od Wągrowca, na piaszczysto-żwirowej, najwyższej terasie rzeki Wełny. Powierzchnia rezerwatu to 31,30 ha (akt powołujący podawał 30,39 ha). Został utworzony w 1957 roku w celu ochrony naturalnego lasu dębowo-grabowego (grądu z pomnikowymi dębami i bogatym runem, a także ostoi ptactwa, m.in. kolonia czapli siwej). Szata roślinna W mniej więcej 300-letnich drzewostanach rezerwatu stwierdzono obecność m.in. 93 potężnych dębów o obwodzie pnia przekraczającym 300 cm. Poza grądami zajmującymi 90% powierzchni rezerwatu, w Dębinie występuje 11 innych zbiorowisk roślinnych, w tym trzy naturalne zbiorowiska leśne. Roślinność antropogeniczna występuje jedynie wzdłuż dróg leśnych. Florę rezerwatu Dębina tworzy: 448 gatunków roślin naczyniowych 55 gatunków mszaków 40 gatunków porostów 233 gatunków grzybów 68 gatunków glonów Rezerwat jest jedynym miejscem w Polsce, w którym znaleziono pieczarkę najmniejszą. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dn. 30.04.1957 r. (M.P. z 1957 r. Nr 44, poz. 277 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 2/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 12 lutego 2009 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Dębina” (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2009 r. Nr. 49, poz. 711). zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2018 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Dębina” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2018 r. poz. 617) Zobacz też Grąd (Galio sylvatici-Carpinetum) – las dębowo-grabowy Przypisy Bibliografia Flora i roślinność środkowej Wielkopolski. Przewodnik do ćwiczeń terenowych. red. Julian Chmiel, Marek Kasprowicz; Bogucki Wydawnictwo Naukowe; Poznań 2004, ISBN 83-89290-65-0. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Dębina. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-01-04].
Rezerwat przyrody Dębno

Rezerwat przyrody Dębno – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Rawicz, powiecie rawickim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na terenie Doliny Świętojańskiej, w Lesie Łaszczyńskim, tuż obok drogi ekspresowej S5. Powierzchnia: 8,03 ha (akt powołujący podawał 7,69 ha). Został utworzony w 1961 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru mieszanego wilgotnego z zespołem Magnocaricetum. Obecnie jako cel ochrony podaje się „zachowanie ekosystemu lasu mieszanego z pomnikowymi okazami dębów i stanowiskiem kozioroga dębosza Cerambyx cerdo”. Przedmiotem ochrony jest bór mieszany z dominującą sosną (do 170 lat) i bardzo okazałymi dębami (do 220 lat). Naczelnym celem istnienia rezerwatu jest renaturyzacja tutejszego drzewostanu, poprzez protegowanie (wspieranie) wzrostu gatunków drzew związanych z kwaśną dąbrową, a także eliminacja gatunków obcych, zarówno siedliskowo, jak i geograficznie (głównie świerka i modrzewia). Na terenie rezerwatu występują m.in. borówka czernica, konwalijka dwulistna, wiązówka błotna, turzyca brzegowa, sitowie leśne, kosaciec żółty i jarząb szwedzki (granica południowa naturalnego zasięgu). Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 21.10.1961 r., Monitor Polski z 1961 r, Nr 87, Poz. 373 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. Zarządzenie Nr 4/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Dębno” zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Dębno” Przypisy
Rezerwat przyrody Dębniak (województwo mazowieckie)

Rezerwat przyrody Dębniak – leśny rezerwat przyrody położony we wschodniej części Korczewa w województwie mazowieckim, na skarpie doliny Bugu, na terenie Nadleśnictwa Sarnaki (oddział 137 uroczyska Dębniak). Leży w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 stycznia 1978 roku (M.P. z 1978 r. Nr 4, poz. 20) na powierzchni 20,84 ha. Rezerwat utworzono w celu ochrony naturalnego fragmentu starodrzewu dębowo-lipowego z licznymi pomnikowymi drzewami oraz bogatym i ciekawym florystycznie runem. Rezerwat ma charakter parku przypałacowego. Znajduje się w nim ścieżka dydaktyczna prowadząca do zbiornika retencyjnego. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Historia Do II wojny światowej teren ten stanowił część przypałacowego parku. Po wojnie i upaństwowieniu na podstawie reformy rolnej był początkowo własnością PGR, a następnie Lasów Państwowych z przeznaczeniem do wyrębu i ponownego odnowienia. Walory przyrodnicze oraz starania administracji terenowej sprawiły, że obszar w 1978 roku został uznany za rezerwat przyrody. Walory przyrodnicze W rezerwacie dominuje zbiorowisko wielogatunkowego lasu liściastego z przewagą dębu i lipy, o charakterze grądu i cechach zbiorowiska naturalnego. Występują tu m.in.: dziki bez koralowy, porzeczka alpejska, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, pierwiosnek wyniosły oraz rzadziej: naparstnica zwyczajna, orlik pospolity i storczykowate: kruszczyk szerokolistny i podkolan biały. Zobacz też Rezerwat przyrody Przekop Rezerwat przyrody Kaliniak Przypisy Linki zewnętrzne Opis i mapa rezerwatu Dębniak na stronach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego Rezerwat przyrody Dębniak. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-11].
Rezerwat przyrody Góra Dębowa

Rezerwat przyrody Góra Dębowa – leśny rezerwat przyrody położony w południowej części województwa warmińsko-mazurskiego, na terenie gminy Iłowo-Osada w powiecie działdowskim. Został powołany zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 roku. Zajmuje powierzchnię 163,38 ha (akt powołujący podawał 163,32 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie unikalnego w krajobrazie północnego Mazowsza pagórkowatego terenu leśnego pokrytego naturalnymi zbiorowiskami leśnymi, tj. grądem typowym i trzcinnikowym oraz łęgiem jesionowo-olszowym. Z chronionych gatunków roślin naczyniowych występują tu m.in. lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko, widłak jałowcowaty i gółka długoostrogowa. Przez teren rezerwatu wiedzie szlak pieszy, oznakowany i udostępniony do użytku w 2018 roku. Prowadzi on na szczyt Góry Dębowej, która jest najwyższym wzniesieniem w tej okolicy – 185 m n.p.m. Zobacz też Dębowa Góra Przypisy
Rezerwat przyrody Dębowa Góra (województwo śląskie)

Dębowa Góra – rezerwat przyrody położony w województwie śląskim, powiecie kłobuckim, na terenie miasta Kłobuck. Wyznaczono go na najwyższym wzniesieniu w mieście, od nazwy którego pochodzi nazwa rezerwatu. Najwyższy punkt Dębowej Góry znajduje się 284,6 m n.p.m. Rezerwat znajduje się w odległości 2 km na południe od śródmieścia. Zarządza nim Nadleśnictwo Kłobuck. Charakterystyka Jest to rezerwat typu fitocenotycznego. Utworzony został zarządzeniem Ministra Leśnictwa z dnia 18 grudnia 1953 roku dla ochrony zbiorowisk leśnych znajdujących się w Kłobucku. Początkowo zajmował powierzchnię 5,01 ha, w 1965 roku powiększono go do 5,43 ha i taką powierzchnię zajmuje do tej pory. Jest on pozostałością pierwotnych lasów dębowo-grabowych porastających niegdyś okolice dzisiejszego miasta. Drzewostan rezerwatu stanowią 140 – 200-letnie dęby szypułkowe, uzupełnione gatunkami jodły, świerków i buków. Na terenie rezerwatu rośnie szereg gatunków roślin znajdujących się pod ochroną: śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, kopytnik pospolity, pierwiosnek wyniosły, konwalia majowa i przytulia wonna. W rezerwacie żyje również wiele gatunków zwierząt objętych ochroną. Są to z owadów: tęcznik liszkarz mniejszy, biegacz skórzasty pomarszczony, kilka rzadko występujących gatunków gadów, ptaków, a także kilka gatunków ssaków. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Miasto planuje zwiększenie powierzchni rezerwatu oraz utworzenie jego otuliny w celu poprawienia ochrony. Galeria Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Kłobuck Przypisy
Rezerwat przyrody Dębowiec (województwo lubuskie)

Dębowiec – faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie Nadleśnictwa Gubin (obręb Gubin, leśnictwo Dębowiec) w połowie drogi z Gubina do wsi Brzózka (na południe od drogi krajowej nr 32, przy drodze gruntowej do Kaniowa), gmina Gubin, powiat krośnieński, województwo lubuskie. Rezerwat został utworzony w 1984 roku. Zajmuje powierzchnię 9,39 ha (akt powołujący podawał 9,73 ha). Utworzony w celu zachowania nie tylko starodrzewu dębowego, ale i stanowisk chronionych rzadkich gatunków owadów: jelonka rogacza i kozioroga dębosza. Główny zespół roślinny lasu to kwaśna dąbrowa, obejmująca ponad 9 ha powierzchni rezerwatu. Około 0,29 ha zajmuje bór sosnowy świeży. Górne piętro drzewostanu buduje głównie dąb bezszypułkowy w wieku ponad 250 lat oraz sosna zwyczajna w wieku ponad 200 lat. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 24 gatunków roślin naczyniowych oraz 18 gatunków mszaków. Gniazdują tu 24 gatunki ptaków. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2003 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Ścieżka edukacyjna Około 800 m na zachód od rezerwatu (dawniej także przez jego teren) przebiega ścieżka edukacyjna „Dzikowo” przygotowana przez Nadleśnictwo Gubin. Jej trasa rozpoczyna się i kończy przy miejscowości Dzikowo, posiada zarys trójkąta. Atrakcje wzdłuż trasy ścieżki to: mrowiska, budki lęgowe dla ptaków i nietoperzy, dostrzegalnia p-poż. (bez możliwości wejścia), remiza kompleksowo-ogniskowej metody ochrony lasu, różne typy pułapek na owady, poletko łowieckie, paśniki i lizawki dla zwierzyny płowej, plantacja choinek, drzewostan nasienny z ekotypem sosny gubińskiej, pomnikowe dęby bezszypułkowe, głaz na cokole upamiętniający ofiary I wojny światowej. Ścieżka posiada dwie wersje: skróconą o długości 2,5 km oraz dłuższą – 4,5 km. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębowo

Rezerwat przyrody Dębowo – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Biskupiec, w powiecie olsztyńskim, w województwie warmińsko-mazurskim. Powierzchnia 25,83 ha (akt powołujący podawał 24,72 ha). Utworzony został w 1954 roku w celu zachowania różnowiekowego lasu bukowego na wschodniej granicy zasięgu występowania. Wiek tutejszych drzewostanów wynosi 80–100 lat, ale grupowo występują również egzemplarze 200-letnie. W poszyciu ok. 80 gatunków roślin zielnych m.in. czosnek niedźwiedzi, wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów. Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 164 Linki zewnętrzne Gmina Biskupiec Rejestr BIP
Rezerwat przyrody Dębowiec (województwo łódzkie)

Rezerwat przyrody Dębowiec – leśny rezerwat przyrody w gminie Żytno w powiecie radomszczańskim w województwie łódzkim. Znajduje się na gruntach należących do Nadleśnictwa Gidle, leśnictwo Dębowiec. Zajmuje powierzchnię 205,94 ha. W 2024 obszar chroniony powiększono niemal czterokrotnie, wcześniej miał powierzchnię 47,10 ha (akt powołujący podawał 47,00 ha,). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 października 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 63, poz. 352 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego fragmentu grądu z lipą szerokolistną na krańcach zasięgu i łęgu wiązowo-jesionowego z rzadkimi roślinami zielnymi. Stwierdzono tu występowanie około 355 gatunków roślin. Rezerwat jest objęty ochroną ścisłą (42,8 ha) i czynną (3,06 ha). Ze względu na główny ekosystem typ rezerwatu określono jako leśny i borowy, a podtyp – lasów wyżynnych. Teren rezerwatu zlokalizowany jest w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Las Dębowiec” PLH100023 oraz Piliczańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Przypisy
Rezerwat przyrody Dębowy Grąd

Rezerwat przyrody Dębowy Grąd – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 100,47 ha Rok powstania: 1985 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: fragment Puszczy Białowieskiej z naturalnymi zespołami grądowymi, z dużym udziałem dębu i jesionu oraz zatorfiona dolina rzeki Dubitka. Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej - Rezerwat Dębowy Grąd Zdjęcia rezerwatu
Rezerwat przyrody Dębowy Ostrów

Dębowy Ostrów (niem. Eichwerder) – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. dokument powołujący – M.P. z 1970 r. Nr 12, poz. 106 (ISAP) położenie – gmina i nadleśnictwo Świebodzin (obręb Świebodzin, oddział 85 i), na półwyspie jeziora Paklicko Wielkie. przedmiot ochrony – fragment naturalnego lasu o charakterze kwaśnej dąbrowy z wielogatunkowym runem (m.in. konwalia majowa). Rezerwat przyrody o nazwie „Dębowy Ostrów” utworzony na podstawie Zarządzenia Nr 56 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 marca 1970r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu dębowego o charakterze naturalnym. W skład rezerwatu przyrody wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu świebodzińskiego, gm. Świebodzin, obrębu ewidencyjnego m. Nowy Dworek o powierzchni 1,84 ha (dz. nr 85/9 – 1,84 ha), w zarządzie N-ctwa Świebodzin. Przypisy