NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica przy ulicy Kościuszki 3 w Katowicach

Kamienica przy ulicy Kościuszki 3 w Katowicach – kamienica, znajdująca się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 3 w katowickim Śródmieściu. Powstała ona pod koniec XIX wieku, a jej głównym architektem był Franz Wittek, a przebudowę w stylu modernistycznym wykonał Stefan Ociepka. Historia Pierwsze wzmianki dotyczące obiektu znajdującego się przy skrzyżowaniu ówczesnych ulic Beatestraße oraz Sophienstraße (od 1945 roku ulica Marii Konopnickiej) pochodzą z 1894 roku. Głównym projektantem kamienicy był architekt Franz Wittek. W późniejszych latach rozbudową i przebudową kamienicy w stylu modernistycznym zajmował się Stefan Ociepka. Na przełomie XIX i XX wieku kamienica pełniła funkcję mieszkalno-usługową. Lokale na parterze od początku były wykorzystywane do celów usługowych m.in. mieścił się tu zakład usług szewskich oraz sklep spożywczy. Z dokumentów archiwalnych wynika, że 1915 roku właścicielem była osoba o nazwisku Kleemann. W 1934 roku kamienica stanowiła własność Zjednoczenia Kolejowców Polskich. W 1935 roku część parteru pełniła funkcje portierni, a na pozostałej części działała restauracja, którą prowadzili Renz i Ścierski. Pozostałe pomieszczenia przeznaczone były do celów magazynowych, mieszkalnych, sanitarnych oraz służbowych, m.in. miała tu siedzibę Kasa Zasiłków Pośmiertnych. Na poddaszu znajdowało się archiwum. Obecnie na parterze kamienicy znajdują się lokale handlowo-usługowe, a na pozostałych piętrach znajdują się mieszkania. Architektura W przeszłości w parterze kamienicy znajdowały się cztery witryny sklepowe i dwa osobne wejścia. Pozostałe kondygnacje miały po osiem okien oraz balkony. Pierwotna bryła budynku została zachowana, aczkolwiek elewacja kamienicy wielokrotnie ulegała zmianom. Obecnie kamienica składa się z czterech kondygnacji i poddasza użytkowego. Od strony ul. T. Kościuszki elewacja budynku jest sześcioosiowa na pierwszej kondygnacji oraz ośmioosiowa na pozostałych trzech kondygnacjach. Kamienica cechuje się niesymetrycznymi elewacjami i posiada płaski dach. Zmiany elewacji obiektu nadały kamienicy charakter modernistyczny. Elewacje nie posiadają zdobień, mają charakter prosty i funkcjonalny. Od strony ul. T. Kościuszki elewację wzbogacają jedynie trzy loggie. Bryła budynku składa się z części zróżnicowanych pod względem wielkości i wysokości. Narożnik jest niższy, z balkonami w formie półwalca, co nadaje budynkowi efekt falującego załamania. Przypisy Bibliografia Archiwum Urzędu Miasta w Katowicach, sygn. akt 1/825, 1/826
Kamienica przy ulicy Kościuszki 2 w Katowicach

Kamienica przy ulicy T. Kościuszki 2 w Katowicach – kamienica mieszkalno-usługowa, znajdująca się w Śródmieściu Katowic, przy ulicy Tadeusza Kościuszki 2, róg z ulicą Jana Kochanowskiego. Została ona oddana do użytku 1898 roku, a powstała ona według projektu pochodzącego z Katowic Edmunda Trossina. Historia Jeszcze w latach 70. XIX wieku mniej więcej w tym miejscu stał samotny, cofnięty w stosunku do ówczesnej Beatestrasse, dom Johanna Zaianza (lub Zaionca). Obecny obiekt pochodzi z 1898 roku. Został wzniesiony według projektu architekta Edmunda Trossina z Katowic. Początkowo na parterze znajdowała się restauracja Bristol (od strony ul. J. Kochanowskiego) oraz sklepy (od strony ul. T. Kościuszki). Od 1911 roku właścicielem restauracji był Johann Karl Schössler. W 1914 roku w lokalu obok restauracji Johann Wyk uruchomił sklep optyczny, który później przeniósł się na ul. św. Jana pod nr 13. W latach międzywojennych na I piętrze pod nr 2 mieściła się kancelaria adwokacka, którą prowadzili Edmund Kaźmierczak i A. Dzięcioł. Na wyższych kondygnacjach znajdowały się mieszkania, a na poddaszu i w piwnicy pomieszczenia składowe i gospodarcze. W latach 30. XX wieku mieszkał tu m.in. śląski działacz niepodległościowy Jan Józef Ludyga-Laskowski. W latach międzywojennych w miejscu restauracji Maks Buchband otworzył kawiarnię "Esplanada", w której w godzinach od 17.00 do 24.00 odbywały się koncerty „salonowe”. Architektura Budynek zbudowany jest w stylu historyzmu, posiada cztery kondygnacje nadziemne, podpiwniczenie oraz poddasze. Frontowa elewacja (od strony ul. T. Kościuszki) jest siedmioosiowa, symetryczna, ozdobiona płaskimi ryzalitami: środkowym i dwoma skrajnymi. Od strony ul. J. Kochanowskiego elewacja sześcioosiowa, z dwoma płaskimi ryzalitami. Narożnik kamienicy jest ścięty, jednoosiowy. Obydwie elewacje są wykonane z cegły, parter jest tynkowany. Na parterze znajdują się prostokątne witryny. Budynek posiada bogaty detal architektoniczny. Prostokątne okna ujęte są w opaski z uszakami, zwieńczone są zróżnicowanymi naczółkami: trójkątnymi, odcinkowymi lub prostymi odcinkami gzymsów nadokiennych. Dodatkową ozdobą elewacji są gzymsy podokienne, mocno wysunięty gzyms wieńczący oraz w partii dachu – szczyty i lukarny. Przypisy Bibliografia Archiwum Urzędu Miasta w Katowicach, sygn. akt 1/823, 1/824
Cmentarz wojenny nr 78 – Ropica Ruska

Cmentarz wojenny nr 78 – Ropica Ruska – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Ropica Górna dawniej Ropica Ruska w gminie Sękowa w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu III Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się we wsi Ropica Górna na zboczu po północno-wschodniej stronie doliny potoku Sękówka, na działce ewidencyjnej nr 133. Cmentarz ma kształt prostokąta z dwoma ryzalitami od strony północno-wschodniej o powierzchni ogrodzonej około 1158 m². Głównym akcentem architektonicznym obiektu jest pomnik centralny w formie czterech kamiennych pylonów nakrytych betonowym architrawem. Na jego tle ustawiono drewniany krzyż okuty blaszanym daszkiem. Cmentarz otoczony jest ogrodzeniem z pełnego muru z ciosów kamiennych z wejściem od strony południowo-zachodniej ujętym w masywne słupy z drewnianą jednoskrzydłową furtką. Układ grobów rzędowy w symetrycznie rozplanowanych kwaterach z nagrobkami w formie krzyży żeliwnych jedno- i dwuramiennych na betonowych cokołach. Na cmentarzu pochowano 287 żołnierzy w 42 pojedynczych grobach i 38 mogiłach zbiorowych: 122 żołnierzy austro-węgierskich z: 18, 21, 28 Pułku Piechoty, 33 Pułku Strzelców 165 żołnierzy rosyjskich z: 73 i 76 Pułku Piechoty poległych w pierwszej połowie 1915. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze, Rewasz, Warszawa 1995, ISBN 83-85557-20-2 Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Wirtualny spacer po Cmentarzach Wojennych w Gminie Sękowa
Воинское кладбище № 78 (Ропица-Руска)

Воинское кладбище № 78 (пол. Cmentarz wojenny nr 78) — воинское кладбище, расположенное в селе Ропица-Гурна (ранее Ропи́ца-Ру́ска), Горлицкого повята Малопольского воеводства, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Русской армий, погибшие в первой половине 1915 года во время Первой мировой войны. Некрополь находится в северо-восточной части долины реки Сенковка. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году. На кладбище прямоугольной формы площадью 1158 квадратных метров находится 38 братских и 42 индивидуальных могил, в которых похоронены 287 австрийских и русских солдат. Автором некрополя был австрийский архитектор Ганс Майр. Русские воины, похороненные здесь служили в 73 и 76 пехотных полках. Главным архитектурным объектом кладбища является памятник в виде четырёх центральных каменных пилонов, покрытых бетонной плитой. На его фоне установлен деревянный крест, накрытый металлической в виде арки крышей. Кладбище окружено забором из каменных блоков. Галерея Литература Oktawian Duda. Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914—1918 — Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma. Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze, Rewasz, Warszawa 1995, ISBN 83-85557-20-2 Ссылки Метрика кладбища (пол.) Список лиц, похороненных на Воинском кладбище № 78 (пол.)
Lądowisko Polanica Zdrój – SCM

Lądowisko Polanica Zdrój – SCM S.A. – lądowisko sanitarne w Polanicy-Zdroju, w województwie dolnośląskim, położone przy ul. Jana Pawła II 2. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań każdego typu śmigłowców. Jest najwyżej położonym w Polsce lądowiskiem sanitarnym. Jest lądowiskiem wyniesionym. Zarządzającym lądowiskiem jest Specjalistyczne Centrum Medyczne S.A. w Polanicy-Zdroju. W roku 2015 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 300. Przypisy Linki zewnętrzne Specjalistyczne Centrum Medyczne S.A. w Polanicy-Zdroju
Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania w Pustkowie–Osiedlu

Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania w Pustkowie–Osiedlu – Ekspozycja historyczno–dydaktyczna przy Górze Śmierci – placówka muzealno-dydaktyczna, położona na terenie wsi Pustków-Osiedle (powiat dębicki). Centrum jest jednostka organizacyjną gminy Dębica i działa w ramach Centrum Kultury i Bibliotek Gminy Dębica. Centrum powstało w 2009 roku jako jednostka, której celem jest realizacja projektów związanych z historią II wojny światowej oraz eksterminacją wielu narodów, w tym Polaków, Romów, Żydów i jeńców wojennych (żołnierzy belgijskich, francuskich i sowieckich). Oprócz działalności wystawienniczej (ekspozycja stała i wystawy czasowe), organizuje warsztaty, lekcje regionalne, pokazy filmów historycznych, spotkania z historią, wykłady i prelekcje, które kierowane są do współczesnego pokolenia, tak dla dorosłych, jak i młodzieży. W październiku 2011 roku Centrum otrzymało imię Heleny z Reyów Jabłonowskiej – działaczki społecznej i członkini Armii Krajowej. Sama część wystawiennicza została otwarta w kwietniu 2012 roku. Obejmuje ona wystawę stałą, poświęconą historii hitlerowskiego obozu pracy w Pustkowie (Truppenübungsplatz Heidelager Pustków) oraz poligonu doświadczalnego Waffen-SS (SS-Truppenübungsplatz Dębica), na którym testowano m.in. pociski V-1 i V-2. W ramach ekspozycji, urządzonej w budynkach wzorowanych na obozowych barakach, prezentowane są m.in. dokumenty, pamiątki po więźniach, przedmioty codziennego użytku, narzędzia pracy oraz makieta terenu obozu i poligonu. Prezentowane zbiory pochodzą m.in. z Muzeum Regionalnego w Dębicy, oddziału Instytutu Pamięci Narodowej oraz Archiwum Państwowego w Rzeszowie, Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie, Instytutu Pamięci Jad Waszem w Jerozolimie, United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie oraz ze zbiorów innych placówek oraz osób prywatnych. W skład Centrum wchodzi również pomnik, postawiony na szczycie „Góry Śmierci” (Królowej Góry), gdzie od 1941 roku umiejscowione było obozowe krematorium, w którym palono ciała więźniów pomordowanych i zmarłych w obozie. Prowadzi do niego „Droga Cierpienia”, wzdłuż której ustawiono czternaście rzeźb w kształcie ludzkich rąk. Centrum jest obiektem całorocznym, wstęp jest płatny. Galeria Bibliografia Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania w Pustkowie-Osiedlu. www.ecpip.pl. [dostęp 2015-11-13]. (pol.). Góra Śmierci. www.ugdebica.pl. [dostęp 2015-11-13]. (pol.).
Kamienica przy ulicy Kościuszki 13 w Katowicach

Kamienica przy ulicy T. Kościuszki 13 w Katowicach – kamienica mieszkalno-usługowa z 1897 roku, znajdująca się w Katowicach-Śródmieściu, na rogu ulicy T. Kościuszki 13 (dawniej Beatestraße) i ulicy S. Batorego 1. Historia Kamienica została oddana do użytku w 1897 roku. Architekt nieznany. Na parterze od strony ul. T. Kościuszki znajdowały się lokale usługowe, a na wyższych kondygnacjach mieszkania. Właścicielami kamienicy byli między innymi: Franz Niklis i Eugen Bartoshik. W 1907 roku wykonana została przebudowa przyziemia kamienicy od strony ul. Kościuszki na zlecenie właściciela lokalu Paula Abenbrotha. W różnych okresach na parterze budynku znajdowały się (od strony ul. T. Kościuszki): piekarnia, sklep z wyrobami mięsnymi i wędlinami (Fleisch- und Wurstwaren, wł. Waldemar Liss 1942 rok), spółdzielnia spożywców pracowników centralnego zarządu przemysłu hutniczego (1947 rok), a także delikatesy (wł. Zofia Namysłow, 1947 rok). Architektura Budynek posiada cztery kondygnacje nadziemne. Elewacja od strony ul. T. Kościuszki jest siedmioosiowa, od strony ulicy S. Batorego także. Narożnik kamienicy ścięty, jednoosiowy. Elewacje są ceglane z otynkowanymi pionowymi pasami w osiach okien. Okna są prostokątne, pozbawione obecnie detali architektonicznych. Dawniej ujęte były w opaski, z ozdobnymi naczółkami: o łuku odcinkowym na pierwszym piętrze oraz prostymi odcinkami gzymsów nadokiennych na wyższych kondygnacjach. Elewacja dzielona jest gzymsami podokiennymi, zwieńczona wysuniętym gzymsem koronującym. Oryginalnie elewacja posiadała cokół kamienny i boniowany parter. Obecnie parter jest otynkowany. Od strony ul. T. Kościuszki budynek posiada prostokątne witryny. W parterze budynku znajdują się lokale usługowe (od strony ul. Kościuszki), lokale mieszkalne (od strony ul. S. Batorego). Bibliografia Archiwum Urzędu Miasta w Katowicach, sygn. akt
Kamienica przy ulicy Kościuszki 10-12 w Katowicach

Kamienica przy ulicy T. Kościuszki 10-12 w Katowicach – kamienica znajdująca się w Śródmieściu Katowic, przy ulicy Tadeusza Kościuszki 10 i 12 (dawniej Beatestraße). Pozwolenie na budowę wydano w 1896 roku. Właścicielami budynku byli m.in. Robert Zimmermann i Edward Münzer. W latach trzydziestych XX wieku na parterze swoją siedzibę miały m.in.: sklep Masłosojuz Spółdzielni Mleczarskiej w Stryju, sklep komisowy fabryki sukna E. Klein z Bielska (w podwórzu), sprzedaż przyborów krawieckich, bazar meblowy, sklep cukierniczy Cukropol i dom tekstylny Fryderyka Zellera. Budynek zbudowany jest w stylu historyzmu, posiada pięć kondygnacji nadziemnych (w tym użytkowe poddasze) oraz podpiwniczenie. Kamienica posiada dwa wejścia (Kościuszki 10 i Kościuszki 12). Frontowa elewacja jest dwunastoosiowa, symetryczna. Elewacja jest wykonana z cegły, parter jest tynkowany. Na parterze znajdują się witryny sklepowe. Prostokątne okna ujęte są w opaski i są zwieńczone zróżnicowanymi naczółkami. Dodatkowo w początkowej fazie istnienia budynku na dachu znajdowały się trzy ścianki attykowe. Bibliografia Archiwum Urzędu Miasta w Katowicach, sygn. akt 1/823, 1/824
Pałac w Żorach

Pałac w Żorach – zabytkowy pałac z XVII w. Baranowicach, obecnie dzielnicy Żor. W XIX w. został przebudowany przez Emila von Duranta. W latach 90. XX w. budynek był niezagospodarowany i zaczął powoli popadać w ruinę. Do pałacu przylega rozległy park, w którym rośnie kilkadziesiąt dębów będących pomnikami przyrody. W 2023 ukończono kompleksowy remont obiektu. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Pałac w Baranowicach - zdjęcia Rybnik.Wyborcza.pl - Pałac w Baranowicach został otwarty dla mieszkańców. Przez lata był ruiną. Pałac w Baranowicach / śląskie (YouTube) Otwarcie Pałacu w Baranowicach (YouTube)
Zamecko

Zamecko – płytkie jezioro o zaawansowanym stopniu eutrofizacji na Pojezierzu Łagowskim, w granicach miasta Świebodzin. Charakterystyka Jezioro Zamecko jest bardzo zanieczyszczonym zbiornikiem, głównie z powodu odbierania wód deszczowych ze Świebodzina, wcześniej przed wybudowaniem oczyszczalni ścieków jezioro odbierało dodatkowo nieczystości komunalne z terenu miasta. Przypisy
Zakład Wychowawczy im. Grotowskiego w Lublińcu

Zakład Wychowawczy im. Grotowskiego w Lublińcu – zabytkowy budynek sierocińca istniejącego w latach 1848–1922 w Lublińcu, ufundowany przez hr. Franciszka Grotowskiego. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego jako pałac. Historia Na początku XIX wieku właścicielem posiadłości lublinieckiej był Franciszek Grotowski. Na dwa lata przed śmiercią, w 1812 roku, postanowił przeznaczyć swój majątek na wybudowanie w Lublińcu zakładu wychowawczego dla sierot bez różnicy na stan i wyznanie. Dopiero jednak w 1832 roku, w sześć lat po śmierci jego żony udało się sprzedać dobra lublinieckie, uzyskując fundusze pozwalające na spełnienie woli hrabiego Grotowskiego. W 1848 r. nastąpiło otwarcie dużego gmachu sierocińca, gdzie do dzisiaj nad głównym wejściem widnieje herb fundatora obiektu, o nazwie "Łodzia". Do wybuchu I wojny światowej zakład ten opuściło ponad 900 wychowanków, z których większość została pedagogami. Tuż przed przejęciem Lublińca przez władze polskie - 23 lutego 1922 roku - cały sierociniec został zakupiony przez Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, które umieściło w nim Niższe Seminarium Duchowne. Od 1946 r. przy głównej alejce parku, okalającego teren, stoi pomnik założyciela Zgromadzenia Eugeniusza de Mazenod. W latach 1925–30 Oblaci dobudowali do dawnego sierocińca dwa boczne skrzydła (przy wydatnej pomocy hrabiego Ludwika Ballestrema z Kochcic). W ramach skrzydła wschodniego powstała kaplica seminarium (obecnie dwupoziomowy kościół), który w 1941 r. stał się świątynią nowej parafii pw. św. Stanisława Kostki. Po II wojnie światowej część zachodnią misyjnego kompleksu odebrano Zgromadzeniu, urządzając w nim Państwowy Zakład Wychowawczy dla Dzieci Głuchych. Część ta została odgrodzona od seminarium wysokim murem, który usunięto w 2000 roku. Rok wcześniej cały obiekt ponownie wrócił do Oblatów, którzy urządzili tutaj m.in. szkołę Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców im. św. Edyty Stein. Na korytarzu tej szkoły umieszczona jest tablica żelazna. Odnaleziona dopiero w 1984 r. ufundowana została przez żonę Franciszka Grotowskiego, która umieściła na niej spisane po niemiecku epitafium. Jego treść brzmi następująco: Pamięci mnie niezapomnianego Małżonka królewskiego pruskiego radcy sprawiedliwości Pana dziedzicznego na Lublińcu i fundatora dobroczynnego zakładu wychowawczego Pana Franciszka Grotowskiego jego wierna małżonka Maria Anna Grotowska rodzona Blacha wdzięczna poświęcam. Urodził się dnia 10 października 1733, a zmarł 11 lipca 1814 w wieku 84 lat. W parku (naprzeciwko kościoła) znajduje się dużych rozmiarów replika skalnej groty Matki Bożej z Lourdes. Wybudowano ją w 1937 r. z kamieni i głazów zwiezionych przez gospodarzy z okolicznych wiosek. W 2005 roku całe otoczenie tego sakralnego kompleksu zostało uporządkowane. Przypisy Bibliografia Andrzej Siwiński, Zabytkowy obiekt Oblatów w Lublińcu, Gazeta Częstochowska. gazetacz.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-25)].
Pałac w Patoce

Pałac w Patoce – zabytkowy pałac w miejscowości Patoka. Opis Neobarokowy, piętrowy pałac wybudowana na rzucie prostokąta, kryty dachem mansardowym z lukarnami. Od frontu pseudoryzalit z balkonem (tarasem) podtrzymywanym przez cztery kolumny. Ryzalit zwieńczony półkolistym szczytem (naczółekiem) ze spływami wolutowymi, zawierającym kartusz z herbem ks. Huga von Radolin, właściciela od 1894. Obiekt wybudowany w XIX w. jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Wieszowie

Pałac w Wieszowie – pałac znajdujący się w miejscowości Wieszowa, wybudowany w XVII wieku. Historia Pałac został zbudowany w XVII wieku dla Grotowskich, przebudowany w XIX wieku oraz po II wojnie światowej. Od 1839 roku należał do rodu Henckel von Donnersmarck. Pałac zamyka od południa dziedziniec gospodarczy wokół którego znajdują się budynki dawnego folwarku wzniesione na przełomie XVIII i XIX wieku. W okresie PRL-u w pałacu znajdowały się biura dyrekcji miejscowego PGR-u. Obecnie budynki gospodarcze są użytkowane, natomiast pałac jest nie zamieszkany i jest w złym stanie technicznym. Zespół pałacowo-folwarczny w Wieszowie stanowi własność prywatną, całość jest ogrodzona, nie ma możliwości zwiedzania obiektu, ze względu na dużą liczbę otaczających budynków pałac jest słabo widoczny. Architektura Pałac to barokowy, dwukondygnacyjny budynek, wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, z czworobocznymi, niskimi wieżami przy tylnych narożnikach elewacji północnej. Jest to budynek murowany z cegły, otynkowany, z wysokimi piwnicami, sklepionymi kolebkowo, nakryty płaskim dachem dwuspadowym. Według Katalogu Zabytków Sztuki w latach 60. XX wieku wejście ujęte było kamiennym portalem, zamkniętym łukiem półkolistym, ponad portalem znajdował się trójkątny przyczółek. Obecnie (2015 rok) po portalu nie ma śladu, pozostał tylko wspomniany przyczółek. Fasada jest dziewięcioosiowa, ze śladami podziałów za pomocą pilastrów i gzymsów. W skrajnych przęsłach na parterze okna parzyste są zwieńczone gzymsem w formie kotary. Pozostałe elewacje są pozbawione detali architektonicznych, zmieniono układ otworów okiennych. W części pomieszczeń znajdują się oryginalne sklepienia klasztorne z lunetami, kolebkowe z lunetami oraz kolebkowe. Po wielu przebudowach pałac pozbawiony jest cech stylowych. Bibliografia Pałac w Wieszowie na stronie internetowej Polskie Zabytki Pałac w Wieszowie na stronie internetowej Pałace Śląska Przypisy
Kamienica Pod Pelikanem we Wrocławiu

Kamienica Pod Pelikanem (niem. Zum Pelikan) – kamienica, która znajdowała się na wrocławskim Przedmieściu Oławskim, przy ul. Kościuszki 130. Wyburzona w 2011 roku i zrekonstruowana w 2020 roku. Historia Kamienica „Pod Pelikanem” powstała w 1861 roku jako kamienica czynszowa. Elewację zaprojektowano eklektycznie, łącząc elementy neorenesansowe i neogotyckie. W 1937 roku kamienicę zmodernizowano, przy okazji usuwając dekoracje rzeźbiarskie wraz ze starym tynkiem. Ze względu na znaczne przekształcenia fasady oraz bardzo zły stan ścian nośnych oraz ogólny stan techniczny, wojewódzki konserwator zabytków wykreślił w 2011 roku budynek z ewidencji zabytków. Kamienicę rozebrano, a teren przeznaczono pod nową zabudowę. W 2015 roku rozpoczęto przygotowania do budowy w miejscu kamienicy nowego budynku według projektu pracowni AP Szczepaniak Sp. z o. o. Nowa budowla nawiązuje do historycznej elementami fasady oraz nazwą, natomiast od strony podwórza elewacja została zaprojektowana jako nawiązująca do zabudowy Nowej Papierni. Odbudowana w 2020 roku kamienica jest częścią tego osiedla. Przypisy Linki zewnętrzne †Kamienica "Pod Pelikanem"