NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Krośnie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do Dekanatu Krosno I archidiecezji przemyskiej. Mieści się w krośnieńskiej dzielnicy Polanka przy ulicy Księdza Decowskiego. Murowana trzynawowa świątynia została wybudowana w latach 1927-1928 przez księdza Stanisława Decowskiego, pierwszego proboszcza, erygowanej w 1927 roku parafii. Duża część kosztów budowy została pokryta przez firmę naftową "Małopolska". Budowla konsekrowana w dniu 21 października 1928 roku przez biskupa przemyskiego Anatola Nowaka. Otrzymała wtedy wezwanie Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i św. Barbary. Kościół reprezentuje styl tzw. "gontyny wiślańskiej". Zaprojektował ją profesor Politechniki Lwowskiej Marian Osiński. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Pionkach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Pionkach – kościół rzymskokatolicki w Pionkach, województwo mazowieckie. Historia 14 listopada 1982 roku, poświęcenia placu pod budowę dokonał biskup Edward Materski. 22 maja 1983 roku ks. biskup Stanisław Sygnet poświęcił tymczasową kaplicę Jesienią 1985 roku otrzymano pozwolenie na przystąpienie do budowy kościoła. W 1988 roku rozpoczęto odprawianie mszy św. w części dolnej, prezbiterialnej, kościoła. W 1998 została oddana do użytku górną część kościoła nawowego, nawiązującą do stylu neoklasycystycznego. 28 listopada 2009 roku biskup diecezjalny Henryk Tomasik, uroczyście konsekrował całą świątynię (część prezbiterialną, wieżę, kaplicę tytularną i zakrystię). Bibliografia Ks. Leon Czerwiński, Kronika parafii, 2009 Linki zewnętrzne Serwis diecezji radomskiej
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Supraślu

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Supraślu – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów w mieście Supraśl. Mieści się przy ulicy Piłsudskiego. Historia Świątynia została wybudowana przez fabrykantów supraskich w 1885 w stylu neogotyckim jako kościół ewangelicko-augsburski Zmartwychwstania Pańskiego. Od 1939, gdy protestanci opuścili Supraśl, przestał pełnić funkcje sakralne. W 1990 Kuria Archidiecezjalna w Białymstoku odkupiła świątynię od Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce. Budowla została wyremontowana i dostosowana do kultu rzymskokatolickiego. Nadano jej tytuł Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i stała się ona świątynią nowo utworzonej parafii. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zawierciu

Kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Zawierciu – kościół, znajdujący się przy ulicy Paderewskiego w Zawierciu. Historia Mimo że parafia została erygowana przez bpa Zdzisława Golińskiego 7 maja 1957, to przez wiele lat funkcję jej kościoła spełniała kaplica cmentarna o powierzchni 20 m², albowiem wydane na budowę kościoła w roku 1957 pozwolenie zostało cofnięte. Dopiero 16 lutego 1974 roku Urząd Miasta Zawiercia zezwolił na rozpoczęcie budowy nowego kościoła i wtedy też zaczęto pod ten budynek kopać fundamenty. Ówczesny proboszcz, ks. Stanisław Woźny, ukończył budynek w stanie surowym - mury świątyni były przykryte jedynie dachem, nie miała ona okien, drzwi i sufitu. W roku 1982 nowym proboszczem parafii został ks. Zygmunt Sroka. Rozpoczął on rozbudowę i renowację kościoła - w związku z pojawiającymi się pęknięciami zlecił on wykonanie nowych ławy pod dotychczasowymi na froncie kościoła i odcinku ściany zachodniej, ciągnięcie murów prętami stalowymi z zastosowaniem śrub rzymskich oraz wypełnienie klejami żywicznymi szczelin pęknięć. Z biegiem czasu zostały zabezpieczone mury, zbudowany podwójny sufit z termiczną izolacją, założone okna i drzwi, kościół został otynkowany i wymalowany wewnątrz i zewnątrz, założono oświetlenie i radiofonię, wykonano marmurową posadzkę, kanalizację opadową i oświetlenie zewnętrzne, elektryczny napęd dzwonów, w całości ogrodzono plac kościelny, wyposażono kościół w organy, ławy i konfesjonały. W następnym etapie został wykonany wystrój prezbiterium: z brązu wykonano ołtarz ze sceną Ostatniej Wieczerzy, ambonę z płaskorzeźbami ewangelistów i Dekalogiem, chrzcielnicę ze scenami chrztu Chrystusa, chrztu Polski i przejściem przez Morze Czerwone oraz lichtarze, z miedzi - figurę Chrystusa na krzyżu oraz Matki Bożej i św. Jana, a z miedzi pozłacanej - tabernakulum z obudową w kształcie krzewu Mojżesza. 14 maja 2000 roku abp Stanisław Nowak dokonał konsekracji kościoła. W latach 2002–2004 prof. Wincenty Kućma wykonał witraże: "Przymierze", "Chrystus Odkupiciel", "Pielgrzymi", "Ryby", "Symbole Eucharystyczne", "Chrzest Chrystusa". W 2011 roku przy kościele powstała wieża dzwonnicy o wysokości 51,5 m. Przypisy Linki zewnętrzne Witraże. kucma.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Żninie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Żninie – jedna z trzech świątyń rzymskokatolickich w mieście Żnin, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu żnińskiego. Mieści się przy ulicy Śniadeckich. Jest to świątynia poewangelicka wybudowana na miejscu dawnego zespołu klasztornego dominikanów istniejącego w latach 1338–1839. Została zbudowana w 1909 roku w stylu neogotyckim, poświęcona w dniu 19 października 1910 roku. Poświęcona jako kościół katolicki w 1945, konsekrowana w dniu 10 stycznia 2010 roku przez abp Henryka Muszyńskiego. Posiada wydzielone ośmioboczne prezbiterium, prostokątną nawę z balkonami i wieżę od zachodu. Do wyposażenia należą m.in. barokowy obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem – Królowej Polski (pamiątka po klasztorze dominikanów) znajdujący się w prawym ołtarzu bocznym, barokowy krzyż ołtarzowy, stacje Męki Pańskiej wykonane przez miejscowego artystę plastyka Edmunda Kapłońskiego. W lewym bocznym ołtarzu, jest umieszczona figura św. Dominika, pochodząca zapewne z dawnego klasztoru. Po czasach ewangelickich zachował się wystrój wnętrza, empory, organy oraz witraże. Od 13 czerwca 2004 roku kościół posiada relikwie św. Joanny Beretty Molli, jako czwarta świątynia w Polsce. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej w Oławie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej w Oławie – postmodernistyczny kościół parafialny w Oławie. Świątynia znajduje się na osiedlu Nowy Otok. Należy do parafii rzymskokatolickiej Najświętszej Maryi Panny Królowej w Oławie. Historia Zbudowany w latach 90 XX wieku. Pierwotnie budynek pełniący funkcje prywatnej kaplicy Matki Bożej Królowej Wszechświata Bożego Pokoju oraz miejsce zgromadzeń sympatyków wizjonera Kazimierza Domańskiego. W latach 1999–2005 należał do Stowarzyszenia Ducha Świętego w Oławie. W 2005 został przekazany Kościołowi rzymskokatolickiemu. Od 2007 roku kościół parafialny. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej w Oławie na str. polska-org.pl
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Kielcach

Kościół NMP Matki Kościoła w Kielcach – świątynia katolicka w północno-wschodniej części Kielc, wzniesiona w latach 1983–1992, z inicjatywy i pod kierownictwem ówczesnego proboszcza ks. Stefana Borowca, przy ofiarności parafian oraz mieszkańców Francji, Alzacji, Lotaryngii, a w szczególności wspólnoty „Blandy” spod Paryża. Historia W II poł. XIX wieku mieszkańcom Dąbrowy do celów religijnych służyła mała drewniana kapliczka pw. Matki Boskiej Pocieszenia, którą w 1866 roku poświęcił bp Maciej Majerczak. Od 1971 roku istniał samodzielny rektorat, gdzie duszpasterzował ks. Wiktor Zapart. Dzień przed wigilią, 23 grudnia 1981 roku została erygowana parafia, a od 1983 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła. Świątynię zaprojektował inż. arch. Zygmunt Kumor, a głównym konstruktorem był inż. Zygmunt Słoń. 2 października 1988 r. została odprawiona pierwsza msza święta w murach nowego kościoła. Świątynia została poświęcona 20 września 1992 roku przez bpa Stanisława Szymeckiego. W kościele odbywały się liczne koncerty Filharmonii Świętokrzyskiej, która wykonała tutaj m.in. „Pasję według św. Mateusza” i „Requiem”. 28 czerwca 2001 r. została erygowana nowa parafia pw. św. Antoniego Padewskiego, która objęła swym zwierzchnictwem między innymi osiedle Dąbrowa, wcześniej należące do parafii NMP Matki Kościoła. Obecnym proboszczem parafii jest ks. Szymon Górski, KHK, dr teol., ur. 1979 (Daleszyce), wyśw. 2004, mian. 2022. W zbiorach parafii zachował się oryginalny zapis mówiący o tym, że od 1 września 1872 r. w drewnianej kaplicy były odprawiane msze święte we wspomnienie św. Mikołaja, św. Izydora oraz z innych okazji kilka razy w miesiącu. Architektura i wnętrze Elewacja kościoła wykonana została z cegły ceramicznej z elementami piaskowca. Dach świątyni pokryty jest blachą miedzianą. Powierzchnia całego kościoła wynosi ok. 600 m kw. Kościół posiada nawę główną i dwie niewielkie nawy boczne oraz strzelistą dzwonnicę. Pod świątynią znajdują się piwnice. Wnętrze kościoła zaprojektował inż. arch. Stefan Bogusławski. W ołtarzu głównym widnieje ogromna figura Chrystusa na krzyżu, wykonana przez Andrzeja Zawłockiego wraz z dwiema figurami przedstawiającymi Jana Apostoła oraz Maryję, których autorem jest Stanisław Trybał. Wystrój ołtarza dominuje w czerwony granit i elementy ceglane, a posadzka wykonana została z białej "marianny". Okna zdobione są nowoczesnymi, prostymi witrażami. Ściany są koloru białego, a strzelisty sufit został wykonany z drewna, podobnie jak kościelne organy. W lewej nawie bocznej umieszczono obraz Matki Boskiej Pocieszenia, który został przeniesiony z drewnianej kaplicy. Natomiast w prawej nawie znajduje się marmurowa chrzcielnica oraz kopia ikony bizantyjskiej "Chrzest Pana Jezusa", stworzona przez Michała Płoskiego. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Poznaniu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła – modernistyczny kościół parafialny (rzymskokatolicki), zlokalizowany w Poznaniu, na Świerczewie, przy ul. Hugona Kołłątaja (siedziba parafii - ul. ks. Kazimierza Waseli 3). Historia W latach 60. XX wieku Świerczewo, należące do parafii św. Trójcy, zaczęło się znacząco rozbudowywać. 21 września 1969 erygowano Ośrodek Duszpasterski przy cmentarzu na ul. Samotnej (kaplica). Zaczęli tutaj działać filipini ze Świętej Góry pod Gostyniem. Pierwszymi duszpasterzami byli ks. Wacław Szymczak i ks. Marian Kara. Kaplica cmentarna została rozbudowana przy udziale parafian. Połowa lat 70. XX wieku pojawił się pomysł likwidacji cmentarza pod tereny kolejowe, w związku z czym wystąpiono o teren zastępczy. Otrzymano wtedy obecną działkę przy ul. Kołłątaja i wiosną 1976 przystąpiono do prac koncepcyjnych odnośnie do świątyni. Autorem projektu kościoła był Zenon Stępniowski (Poznań), konstruktorami Eugeniusz Komorowski i Janusz Fliger. 18 grudnia 1977 ustawiono krzyż na placu budowy, a 1 października 1978 przystąpiono do prac budowlanych. Kamień węgielny wmurował abp Jerzy Stroba 8 czerwca 1980. Został on powzięty z katedry poznańskiej i z grobu św. Filipa Neri w Rzymie. 11 maja 1980 na stałe otwarto dolny kościół. 28 maja 1982 ukończono wieżę. 1 kwietnia 1984 Ośrodek Duszpasterski stał się parafią, której pierwszym proboszczem był ks. Kazimierz Wasela. Od 2 czerwca 1985 nabożeństwa zaczęto stale odprawiać w kościele górnym. W 1995 rozebrano starą kaplicę cmentarną na ul. Samotnej, stanowiącej kolebkę parafii. Powodem były liczne dewastacje i profanacje obiektu, stojącego na opuszczonym cmentarzu. 9 września 1999 introdukowano przy kościele Kongregację Oratorium Świętego Filipa Neri. Wyposażenie figura Matki Kościoła (zainstalowana w 1986), figura św. Filipa Neri, proj. Rajmund Hałas, wykonanie Jacek Nowak (1995), konfesjonały, proj. Rajmund Hałas (1987), dzwon Piotr i Paweł (poświęcenie 10 czerwca 1982), 22-głosowe organy, konstruktor Jan Drozdowicz (1990), żyrandole i kinkiety (proj. Rajmund Hałas, 1992), stacje Drogi Krzyżowej, proj. Rajmund Hałas, wykonanie Jacek Nowak (1994), szafy do paramentów, proj. Marian Lewandowski (dyrektor Muzeum Archidiecezjalnego, 2002), mozaika Matki Kościoła (zainstalowana w 2015), tablica pamiątkowa w formie krzyża o treści: Ks. Kazimierz Wasela C.Or., proboszcz i budowniczy kościoła pw. NMP Matki Kościoła 1971-1989 prosi o westchnienie, krzyż misyjny (misje odbyły się w następujących terminach: 11-18.12.1977, 15-22.5.1989, 16-24.10.1999, 2-10.10.2010). Prasa Parafia wydaje pismo Rodzina Parafialna - Oto Matka Twoja (kwartalnik). Przypisy Bibliografia Historia parafii - dostęp 22.6.2011 Zdjęcia z budowy - dostęp 22.6.2011
Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Wołczynie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się przy ulicy Kościelnej 2 w Wołczynie, należący do Parafii NMP Niepokalanie Poczętej w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. Historia kościoła Neogotycki kościół parafialny został zbudowany w latach 1859–1861, jako świątynia katolicka. Plan kościoła został wykonany przez architekta Alexisa Langera z Wrocławia (był on również wykonawcą kościołów we Wrocławiu, Tułach, Katowicach czy Wałbrzychu). Kamień węgielny został poświęcony 19 listopada 1859 roku, a już 9 czerwca 1861 roku świątynia została konsekrowana. Budowniczym kościoła był górnośląski duchowny Polak – ks. Leopold Nerlich. W 1862 roku kościół otrzymuje miano kościoła parafialnego. W 1888 roku dobudowane zostaje nowe wejście na chór organowy, które istnieje do dziś. W latach 1923–1931, za kadencji proboszcza księdza Maksymiliana Sauera, zostają zainstalowane 3 dzwony na wieży kościelnej oraz witraże Serca Bożego i św. Franciszka. Po II wojnie światowej, w 1969 roku położono posadzkę, w kolejnych latach nastąpiło odnowienie wnętrza kościoła (1988 rok), wymieniono pokrycie dachu (1999 rok), a w grudniu 2003 roku zamontowano oświetlenie na elewacji zewnętrznej. Organy kościoła wybudował Carl Berschdorf. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji kaliskiej
Kostel Nejsvětější Panny Marie Pomocné (Laliki–Pochodzita)

Kostel Nejsvětější Panny Marie Pomocné (polsky: Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy) je dřevěný římskokatolický filiální kostel v obci Laliki–Pochodzita v gmině Milówka v okrese Żywiec ve Slezském vojvodství v Polsku a náleží farnosti Seslání Ducha svatého v Lalikách děkanátu Milówka. Dřevěný kostel z roku 1947 je v seznamu kulturních památek Slezského vojvodství pod číslem A–559/2019 z 14. října 2019 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Je příkladem horalské lidové tvorby. Historie Do roku 1948 území současné vesnice Laliki byla součástí obce Szare také známé jako Szare Gronie. Kolem roku 1890 v její části nazývané Pochodzita, na místě nynějšího kostela, byla postavena první dřevěná kaple se zvonicí, která byla nahrazena novou v roce 1917. V období druhé světové války shořela. Třetí kaple byla postavena v roce 1947. Do kaple přicházel co dva týdny kněz z farnosti Milówka. V roce 196 byla kaple rozšířená a přestavěna do současné podoby.V roce 1989 byla v obci Laliki ustanovena římskokatolická farnost Seslání Ducha svatého a kostel Panny Marie Pomocné se stal její filií. Architektura Exteriér Kostel je dřevěná roubená trojlodní stavba na kamenné podezdívce s nevýrazně vyděleným kněžištěm. Stěny a sedlová střecha jsou pokryty šindelem. Na východní straně střechy je kvadratická věž s malým zvonem. Před vchodem do kostela je prosklená předsíň. Interiér Loď má plochý strop. V roce 1965 byly přistavěny boční lodě, které jsou propojeny s hlavní lodí arkádami. Všechny stěny a strop jsou vyzdobeny rytinami místními lidovými umělci jako je Jan Krężelok z Koniakova a Jan Porębski z Lalik. Rytiny jsou provedeny pomocí nože a hřebíků. Mezi scénami je vyobrazení: Dílo Stvoření, Biblické oběti, Oběti současného lidu, Tajemství Svatého růžence, Matku Boží Pomocnou a mnoha svatých. Vedle hlavního oltáře na epištolní straně jsou mechanické hodiny s betlémem. Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Nejsvětější Panny Marie Pomocné na Wikimedia Commons Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Lalikach na polské Wikipedii. Literatura Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy.. Český Těšín: Wart, 2009, s. 137–139. ISBN 978-80-254-5500-5. Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 26–27. ISBN 83-89188-43-0. Mirosław Barański: Beskid Śląski. Przewodnik, Wydanie I. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2007, s. 411. ISBN 978-83-89188-71-7. Související články Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Lalikach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Lalikach – drewniany kościół filialny parafii Zesłania Ducha Świętego w Lalikach w przysiółku Pochodzita, na wysokim wzniesieniu. Wybudowany w 1947, rozbudowany w 1965. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Do 1948 obszar obecnej wsi Laliki był częścią miejscowości Szare i znany był jako Szare Gronie. Około 1890 w jej przysiółku zwanym Pochodzita, w miejscu obecnego kościoła, wzniesiono pierwszą drewnianą kaplicę z dzwonnicą, zastąpioną w 1917 nową. Uległa ona spaleniu w czasie II wojny światowej. Trzecia kaplica w tym miejscu stanęła w 1947. Do tej od 1948 położonej w nowej miejscowości Laliki kaplicy przyjeżdżali co dwa tygodnie księża z parafii w Milówce. W 1965 została ona rozbudowana i przyjęła obecny wygląd. Parafia w Lalikach pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego erygowana została w 1989, odkąd kościół pw. NMP Nieustającej Pomocy stanowi jej filię. Ten niewielki kościół jest zbudowany w konstrukcji zrębowej, wzniesiony na kamiennej podmurówce. Składa się z trzech naw i nie ma wyraźnie wydzielonego prezbiterium. Ściany i dach pobite są gontem. We wschodniej części dachu znajduje się czworoboczna wieżyczka z sygnaturką, a wejście pod nią poprzedzone jest obszernym, przeszklonym przedsionkiem. Nad wnętrzem znajduje się płaski strop z fasetami. Dobudowane w 1965 boczne nawy łączą się z nawą główną poprzez arkady. Wszystkie ściany wraz ze stropem ozdobione są przez miejscowych artystów ludowych rycinami o tematyce religijnej, wśród ornamentów o regionalnej tematyce. Jan Krężelok z Koniakowa oraz Jan Porębski z Lalik wyrzeźbili najwięcej, używając gwoździa i noża, po czym przykryli to cienką warstwą lakieru. Pośród tak wykonanych wyobrażeń znajdują się sceny: Dzieło Stworzenia (krużganki), Matka Boża Nieustającej Pomocy i Radosne Tajemnice Różańca Świętego (lewa boczna nawa), Chwalebne Tajemnice Różańca Świętego (prawa nawa), Bolesne Tajemnice Różańca Świętego oraz poczet świętych (w nawie głównej, wokół ścian). Pozostali artyści biorący udział w wykonaniu wystroju to m.in. Ludwik i Franciszek Zawadowie, Franciszek Jakus i Franciszek Wojtas. Na prawo od ołtarza głównego znajduje się mechaniczny zegar z szopką. Przypisy Bibliografia Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy.. Český Těšín: Wart, 2009, s. 137–139. ISBN 978-80-254-5500-5. (pol. • cz. • ang.). Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 26–27. ISBN 83-89188-43-0. Mirosław Barański: Beskid Śląski. Przewodnik, Wydanie I. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2007, s. 411. ISBN 978-83-89188-71-7.
Église Sainte-Marie de Pabianice

L'église Sainte-Marie de Pabianice est la plus importante église de la ville de Pabianice située en Pologne L'édifice, en briques, comprend un transept, trois entrées. Son presbytère est orienté vers le nord. Il y a un orgue de 250 tuyaux en service depuis 1958. Historique Elle a été conçue dans un style néo-gothique par l'architecte Tadeusz Markiewicz La construction a commencé en 1898 et s'est terminée en 1937. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur de la nef ; 23 m Longueur ; 67 m Hauteur des tours : 67 m Largeur ; 34 m Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Nowym Tomyślu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Nowym Tomyślu – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście Nowy Tomyśl. Mieści się przy ulicy Piłsudskiego. Należy do dekanatu lwóweckiego. Historia Pierwotnie katolicy (głównie Polacy) z Nowego Tomyśla chodzili na msze do Wytomyśla. Pozwolenie na budowę kościoła filialnego parafii św. Michała Archanioła w Wytomyślu uzyskano dzięki nowotomyskiemu notariuszowi Wojciechowi Barteckiemu i procesie przeprowadzonym w Berlinie. Działkę budowlaną pod budowę kościoła ofiarowało małżeństwo Walentyny i Walentego Kupczyków (Akt darowizny nieruchomości z dnia 6 czerwca 1891 roku). Budowla została konsekrowana 3 marca 1896. Reprezentuje styl neoromański. Wybudowana świątynia nie miała wieży i była jednocześnie kaplicą cmentarną. Duszpasterstwo pełnili wikariusze parafii wytomyskiej, którzy rezydowali w Nowym Tomyślu. Po odzyskaniu niepodległości liczba katolików w mieście wzrosła. W związku z tym 1 kwietnia 1924 została wydzielona odrębna parafia w Nowym Tomyślu, od 24 czerwca 1925 już jako samodzielna jednostka administracyjna. W 1925 świątynia została rozbudowana o przęsło frontowe i wieżę według projektu architekta Michała Preislera. Przypisy Bibliografia Paweł Anders, „Nowy Tomyśl i okolice”, Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej. Oddział w Poznaniu, Poznań 1985 Linki zewnętrzne Informacja na stronie nowytomysl.pl
Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej we Wrocławiu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Różańcowej we Wrocławiu – kościół parafialny na wrocławskim osiedlu Złotniki. W wyniku erygowania w maju 2003 roku nowej rzymskokatolickiej parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Różańcowej postanowiono wybudować dla niej świątynię przy działce na ul. Wielkopolskiej. Kościół udało się oddać do użytku już w sierpniu 2005 roku, kiedy to J. Em. Ks. Kard. Joachim Meisner z Kolonii dokonał jego poświęcenia (konsekracji). Kościół o zwartej bryle, z dachem dwuspadowym pokrytym czerwoną dachówką, został usytuowany na osi północ-południe. Od strony północnej wydzielona została zakrystia oraz pomieszczenia gospodarcze. Świątynia posiada dwa wejścia: główne, z kruchtą od południa, oraz boczne od wschodu. Na zewnątrz ponad wejściem głównym umieszczono duży krzyż. Nawa główna z kolumnami oraz ławkami znajduje się niżej niż prezbiterium, gdzie umieszczono prostą mensę ołtarzową. Na ścianie, ponad tabernakulum, umieszczono obraz Najświętszej Maryi Panny Różańcowej wewnątrz promieniście rozchodzących się ornamentów. Po prawej stronie znajduje się obraz „Jezu, ufam Tobie”, natomiast po lewej obraz bł. Jana Pawła II oraz chrzcielnica. Nad wejściem głównym znajduje się chór z organami, miejscem dla organisty oraz wiernych. Obok kościoła, od wschodu, wybudowano plebanię, a od zachodu znajduje się parking oraz ogrodzone boisko. Zobacz też Parafia Najświętszej Maryi Panny Różańcowej we Wrocławiu Złotniki Bibliografia Strona Parafii Złotniki. zlotniki.parafia.info.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-27)].