NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz żydowski w Poznaniu

Cmentarz żydowski w Poznaniu – kilkukrotnie zmieniał swą lokalizację. Najmłodszy z nich powstał w XIX wieku przy ul. Głogowskiej na Łazarzu. Historia Został on założony w 1804 roku po likwidacji cmentarza na Muszej Górze (dzisiejsze okolice Placu Wolności). Podczas II wojny światowej Niemcy doszczętnie zdewastowali i zniszczyli teren cmentarza. Po zakończeniu wojny, decyzją nowych władz miasta cmentarz, podobnie jak kilka innych został zlikwidowany a teren przekazano Międzynarodowym Targom Poznańskim. Ocalałe nagrobki zostały przewiezione na teren cmentarza komunalnego na Miłostowie, przy ulicy Warszawskiej. Znajduje się tam około 60 nagrobków, w tym pochodzące z XVIII wieku. Z fragmentów porozbijanych nagrobków utworzono lapidarium, w którym znajduje się macewa z 1831 roku. 3 czerwca 2008 uroczyście otwarto odtworzoną część cmentarza z grobem Akiwy Egera. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 113. Mapa WIG Poznań Pas 39 Słup 24 Warszawa 1935 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski przy Głogowskiej w Poznaniu na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz żydowski na Złotej Górze w Poznaniu na portalu Wirtualny Sztetl Kwatera żydowska na Miłostowie w Poznaniu na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Połczynie-Zdroju

Cmentarz żydowski w Połczynie-Zdroju – został założony w XVIII wieku, co sugeruje zamieszkiwanie w Połczynie w połowie tego stulecia żydowskiego grabarza. Ulokowano go przy drodze do Świdwina, w odległości około 1,5 km na północ od miasta, pomiędzy torami kolejowymi prowadzącymi do Złocieńca i do Świdwina. Zajmował powierzchnię 0,3 ha. Wcześniejszy cmentarz żydowski mieścił się na wzgórzu, na tyłach dzisiejszego hotelu „Polanin”. Gdy na początku XX wieku właściciel browaru (obecnego Browaru Połczyn-Zdrój) zbudował drogę, by ułatwić transport surowców do browaru, przebijając się przez wzgórze, cmentarz żydowski został podzielony na dwie części. Dziś prawie nie ma po nim śladu. Gmina żydowska w Połczynie należała do większych na Pomorzu Zachodnim. W 2. połowie XVIII wieku w mieście żyło około 30 wyznawców judaizmu, sto lat później już ponad 200, a na początku XX wieku nadal było ich ponad 100. Do połowy lat 30. XX wieku pochowano około 250 osób. Kirkut został zdewastowany podczas nocy kryształowej (9/10 listopada 1938). Nie uległ całkowitej dewastacji w okresie III Rzeszy. Ostateczna zagłada cmentarza i prawie wszystkich zachowanych nagrobków nastąpiła po wojnie. W 1970 roku zburzony został mur okalający cmentarz, a macewy sprzedano. Do początku lat 90. XX wieku zachowało się siedem nagrobków pochodzących z XIX wieku. Ostatni nagrobek z piaskowca został zniszczony na początku lat 90. XX wieku. Do czasów obecnych na terenie cmentarza znajdują się fragmenty rozbitych nagrobków oraz kilka rowów, wykopanych przez miejscową ludność, poszukującą mitycznego tzw. żydowskiego złota. W 1998 roku teren cmentarza został uporządkowany i oznakowany. Jego istnienie potwierdzają drzewa, którymi był obsadzony i tablica informacyjna. Przypisy Bibliografia Roman Frister: Miłość niemożliwa. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2007. ISBN 978-83-06-03095-2. Tomasz Chmielewski: Połczyn-Zdrój i okolice. Połczyn-Zdrój: PHU Eko-Map, 2015. ISBN 978-83-60286-86-9. Cmentarz żydowski w Połczynie Zdroju na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Proszowicach

Cmentarz żydowski – kirkut położony w Proszowicach przy ulicy Krakowskiej, na zachód od miasta, przy drodze Kraków – Proszowice, na lekkim wzniesieniu. Ma powierzchnię 0,36 ha. Całkowicie zdewastowany w czasie okupacji niemieckiej w Polsce w latach 1939–1945. Na cmentarzu żydowskim w Proszowicach znajdują się groby ofiar Zagłady, między innymi: mogiła niezidentyfikowanej kobiety i dziecka pochodzenia żydowskiego, rozstrzelanych latem 1943 roku na posesji Lecha Łakomskiego w Proszowicach, mogiła małżeństwa Gersinów, rozstrzelanych w grudniu 1942 roku, mogiła dwudziestu dwóch osób, rozstrzelanych przez nazistów w październiku 1942 r. przy ul. Kościuszki w Proszowicach, mogiła Jankiela, Rajzel i Ruchli Manel, rozstrzelanych w grudniu 1942 roku. W 1989 roku został uporządkowany. Rozbite i zachowane w całości macewy wmurowano w mur stojący na środku cmentarza. Ufundowano też pamiątkowe tablice. Jedną z osób, która pomagała wydobywać macewy, był Wiesław Kubik. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 206–207. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Proszowicach na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Radomsku

Cmentarz żydowski w Radomsku – cmentarz żydowski znajdujący się przy obecnej ul. Przedborskiej 196 (dawniej Świerczewskiego) w Radomsku. Cmentarz został założony w 1816. W okazałym ohelu spoczywają cadycy z rodziny Rabinowiczów oraz członkowie ich rodzin. Kirkut ma powierzchnię 2 ha i jest otoczony ceglanym murem. Zachowało się około 2700 nagrobków, z których najstarszy pochodzi z 1831. Podczas II wojny światowej na cmentarzu miały miejsce liczne masowe egzekucje ludności żydowskiej. W styczniu 1943 likwidujący miejscowe getto Niemcy zabili na cmentarzu około 1500 osób. Na cmentarzu znajdują się masowe mogiły z czasów II wojny światowej. Na jednej z nich umieszczono pamiątkową tablicę. Jako jeden z ostatnich na cmentarzu został pochowany w latach 90. XX wieku Stefan Blumsztajn, ojciec Seweryna. Cmentarz wpisany jest do rejestru zabytków województwa łódzkiego (decyzja nr 409 z 27.12.1989). Zobacz Getto radomszczańskie Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 121. Mapa WIG Radomsko Pas 44 Słup 29 Warszawa 1935 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Radomsku na portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat radomszczańskich Żydów oraz ich nekropolii
Cmentarz żydowski w Radzyminie

Cmentarz żydowski w Radzyminie – założony w XVIII wieku znajdował się przy obecnej ulicy Mickiewicza. W czasie II wojny światowej uległ całkowitej dewastacji. Po wojnie teren pocmentarny przekształcono w park. O pierwotnym charakterze miejsca przypomina ohel z tablicami ku czci cadyka Szlomo Jehoszuy Dawida Gutermana (zm. 1903). Cmentarz miał powierzchnię około 1,8 ha. Po II wojnie światowej kilka macew zostało częściowo odzyskanych i umieszczono je wewnątrz ohelu w formie lapidarium. Zobacz też Cmentarz Poległych w Radzyminie Uwagi Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 89. Mapa WIG Warszawa Północ Pas 39 Słup 32 Warszawa 1933 Cmentarz żydowski w Radzyminie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Russocicach

Cmentarz żydowski w Russocicach – kirkut używany niegdyś przez żydowską społeczność zamieszkującą Russocice. Nie wiadomo kiedy dokładnie został założony. Został zniszczony podczas II wojny światowej i nie zachowały się na nim żadne nagrobki. Został wpisany do rejestru zabytków. Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 107.
Cmentarz żydowski w Siedliszczu

Cmentarz żydowski w Siedliszczu – cmentarz społeczności żydowskiej niegdyś zamieszkującej Siedliszcze. Powstał w XIX wieku. Ma powierzchnię 0,93 ha. Znajduje się w zachodniej części miejscowości, przy obecnej ul. Szpitalnej. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Po wojnie teren cmentarza został zalesiony. Na cmentarzu nie zachowały się żadne nagrobki. Z inicjatywy rodzin potomków żydowskich mieszkańców Siedliszcza w październiku 2021 na cmentarzu powstało upamiętnienie poświęcone społeczności żydowskiej. W upamiętnienie wkomponowano kilka fragmentów nagrobków, które zostały odzyskane z terenu miasta. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 158. Mapa WIG Rejowiec Pas 44 Słup 36 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Siedliszczu na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz Żydowski w Tarnowie

Cmentarz Żydowski w Tarnowie – kirkut znajdujący się w przy ul. Szpitalnej, w Tarnowie, będący jednym z najstarszych cmentarzy żydowskich w Polsce. Historia Data założenia nekropolii nie jest znana, na podstawie zachowanych dokumentów zakłada się, że cmentarz istniał w już w 1581 roku. Jeden z najstarszych zachowanych cmentarzy w południowej Polsce. Na powierzchni 3,2 ha znajduje się około 3000 zachowanych nagrobków, z których najstarszy pochodzi z 1667 roku. Oryginalna stara brama wejściowa na cmentarz, przez którą przeszły tysiące Żydów, idąc na śmierć podczas Zagłady, znajduje się w Muzeum Holokaustu (od 1991) w Stanach Zjednoczonych. Oryginalną bramę zastąpiono kopią. Za bramą, po prawej stronie, znajduje się masowa mogiła około 25 000 zamordowanych Żydów z tarnowskiego getta. W 1946 roku Dawid Beckert ustawił w tym miejscu pomnik w kształcie złamanej kolumny, pochodzącej z ruin Nowej Synagogi. W lutym 1988 roku powstał w Tarnowie Komitet Opieki nad Zabytkami Kultury Żydowskiej w Polsce, z którego inicjatywy podjęto prace porządkowe i renowacyjne na cmentarzu. Odnowiono ogrodzenie, a od 2000 roku prowadzi się prace przy oczyszczaniu cmentarza. W 2018 roku, w kwaterze wojskowej, odnowiono 27 nagrobków należących do żołnierzy zmarłych podczas I wojny światowej. Z przeprowadzonych podczas remontu cmentarza w latach 2018–2019 badań geologicznych wynika, że na terenie nekropolii spoczywa ponad 11 tysięcy osób. W czerwcu 2020 roku na murze kirkutu nieznani sprawcy umieścili obraźliwe dla Żydów hasła, podobnie jak kilkanaście miesięcy wcześniej. Wandale uszkodzili fragment muru u zbiegu ruchliwych ulic Słonecznej i Starodąbrowskiej, który zlokalizowany jest poza zasięgiem kamer monitoringu, zainstalowanych przy wejściu do nekropolii. Według Adama Bartosza z tarnowskiego Komitetu Opieki na Zabytkami Kultury Żydowskiej, wyczyszczenie lub zamalowanie napisów graffiti, którymi pokryto wykonany z cegieł fragment muru, będzie utrudnione. Uwagi Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 220–221. Mapa WIG Tarnów Pas 48 Słup 32 Warszawa 1937 r. Linki zewnętrzne Cmentarz Żydowski w Tarnowie na portalu Wirtualny Sztetl Cmentarz Żydowski w Tarnowie (www.kirkuty.xt.pl)
Еврейское кладбище (Тарнув)

Еврейское кладбище (пол. Cmentarz żydowski) — еврейское кладбище, находящееся на улице Шпитальной в городе Тарнув, Малопольское воеводство, Польша. Является памятником Малопольского воеводства. Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-22 от 28 сентября 1976 года. История Еврейское кладбище в Тарнуве было основано в 1583 году. В настоящее времяШаблон:Rfrjt на площади 3,2 га находится примерно три тысячи надгробий, старейшее из которых датируется 1667 годом. В 1914 году на юго-западном участке было заложено воинское захоронение, на котором хоронились военнослужащие иудейского вероисповедания Австрийской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны. Оригинальные ворота некрополя как свидетельство Холокоста с 1991 года хранятся в Мемориальном музее Холокоста в Вашингтоне, США. Оригинал ворот был заменён копией. Справа от ворот находится массовое захоронение, в котором погребено около 25 тысяч евреев из Тарновского гетто. В 1946 году еврейский скульптор Давид Беккерт установил на территории некрополя памятник в виде колонны с разломленной вершиной. Ранее эта колонна была одним из элементов разрушенной Новой синагоги в Тарнуве. 28 сентября 1976 года кладбище было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-22). В феврале 1998 году в Тарнуве был основан Комитет защиты памятников еврейской культуры в Польше, который занялся реставрацией кладбища в Тарнуве. В 2002 году этим Комитет была приведена в порядок территория некрополя. Источник Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, стр. 220—221. Примечания Ссылки CMENTARZ ŻYDOWSKI W TARNOWIE (пол.) Cmentarz przy ul. Szpitalnej (пол.)
Cmentarz żydowski w Warce

Cmentarz żydowski w Warce – został założony pod koniec XVIII wieku i pierwotnie zajmował obszar 0,5 ha. Znajduje się w pobliżu ul. Bielańskiej. Był później dwukrotnie powiększany. Wskutek zniszczeń z okresu II wojny światowej do naszych czasów nie zachowały się żadne nagrobki. Po 1989 na miejscu pochówku cadyka Izraela Icchaka Kalisza wzniesiono ohel. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 155. Mapa WIG Grójec Pas 41 Słup 32 Warszawa 1937 Linki zewnętrzne Opis wraz z ilustracjami ma stronie cmentarze żydowskie Cmentarz żydowski w Warce na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Wińsku

Cmentarz żydowski w Wińsku – znajduje się przy ulicy Piłsudskiego. Został otwarty w 1828, do roku 1914 pochowano na nim około sześćdziesięciu osób. Zajmuje powierzchnię 0,7 ha. Zachowało się około 35 nagrobków. Uwagę zwraca piękny nagrobek w kształcie pnia dębowego. Większość inskrypcji jest mieszana, hebrajsko-niemiecka. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 185. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Wińsku na portalu Wirtualny Sztetl Więcej na temat nekropolii
Cmentarz żydowski w Zawierciu-Kromołowie

Cmentarz żydowski w Zawierciu-Kromołowie – kirkut założony w XVIII wieku i zajmuje powierzchnię 0,5 ha na której zachowało się około 920 nagrobków (z których najstarsze pochodzą z połowy XVIII wieku) oraz dom przedpogrzebowy. Inskrypcje nagrobne są w językach hebrajskim, jidysz i polskim. Cmentarz znajduje się w Zawierciu-Kromołowie przy ul. Piaskowej 32, jest otoczony murowanym ogrodzeniem. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 194. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Zawierciu-Kromołowie na portalu Wirtualny Sztetl Zdjęcia cmentarza na Forum Eksploratorzy
Cmentarz żydowski w Łaszczowie

Cmentarz żydowski w Łaszczowie – kirkut mieści się przy ul. Chopina, na zachód od rynku. Powstał w połowie XVIII wieku. W czasie II wojny światowej został doszczętnie zniszczony przez hitlerowców. Macewy zostały przez nich użyte do utwardzania dróg i placów. Nagrobki, które ocalały, były rozkradane przez mieszkańców. Po 1945 na terenie kirkutu wybudowano lecznicę dla zwierząt. Zachowała się jedna macewa z 1824 lub 1828. W 1990 odsłonięto pomnik ku czci łaszczowskich Żydów, zamordowanych przez nazistów. Galeria Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 176. Mapa WIG Tyszowce Pas 46 Słup 37 Warszawa 1936 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Łaszczowie na portalu Wirtualny Sztetl
Cmentarz żydowski w Świdnicy

Cmentarz żydowski w Świdnicy – nieużytkowany cmentarz żydowski w Świdnicy przy ul. Esperantystów na skrzyżowaniu z ulicą Stęczyńskiego. Cmentarz o powierzchni 0,4 ha, położony na niewielkim wzniesieniu, został założony w 1815. Jego teren jest otoczony niekompletnym murem. Ostatnich pochówków dokonano w latach 50. XX wieku. W 1963 ustawiono przy głównej alei pomnik ku czci powstania w getcie warszawskim. W 2005 młodzież gimnazjalna uporządkowała teren cmentarza. Na terenie kirkutu zachowało się kilka nagrobków głównie z okresu powojennego. Nekropolia jest mocno zdewastowana. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 183. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Świdnicy na portalu Wirtualny Sztetl
Collegium Anatomicum w Poznaniu

Collegium Anatomicum w Poznaniu – budynek przy ul. Święcickiego 6 w Poznaniu, na Grunwaldzie, na Osiedlu Św. Łazarz, zajmowany obecnie przez Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego. Charakterystyka i historia Obiekt powstał w 1929 według projektu Edwarda Madurowicza i Rogera Sławskiego jako Pałac Sztuki – jeden z pawilonów wystawienniczych Powszechnej Wystawy Krajowej. Po zakończeniu wystawy gmach przejął Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego. Znajdował się w niej Zakład Anatomii i Medycyny Sądowej. W dniach 2–4 grudnia 1935 miały tu miejsce rozruchy antyżydowskie (pobicia i wyrzucanie z sal wykładowych Żydów). Podczas II wojny światowej Niemcy skremowali tu około 8000 ofiar zbrodni nazistowskich, między innymi więźniów Fortu VII. W 1945, podczas bitwy o Poznań, budynek ucierpiał w 45%. Odbudowę ukończono w latach 50. XX wieku. Kolegium stało się wówczas bazą dla zakładów teoretycznych, a także dla Zakładu Chirurgii Operacyjnej i Doświadczalnej. Funkcjonował tu też bar mleczny. W połowie września 1980 dr Krystyna Boczoń zorganizowała w gmachu zebranie pracowników Akademii Medycznej, podczas którego przeprowadzone zostały pierwsze demokratyczne wybory pracowniczej organizacji związkowej (w sali wykładowej im. Stefana Różyckiego zgromadziło się ponad 300 pracowników). 10 października 1989 w budynku miał miejsce I Zjazd Delegatów Wielkopolskiej Izby Lekarskiej. W pierwszej dekadzie XXI wieku wyremontowano i zmodernizowano Salę Czarną. W budynku mieści się Muzeum Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej. Tablica pamiątkowa W elewację obiektu wmurowana jest, odsłonięta 23 lutego 1984, tablica pamiątkowa z napisem: W hołdzie sanitariuszom, lekarzom, farmaceutom – żołnierzom wszystkich frontów, uczestnikom ruchu oporu, studentom i wykładowcom tajnego nauczania, więźniom obozów koncentracyjnych, poległym i pomordowanym w latach 1939–1945 przez najeźdźców w walce o wolność i niepodległość Ojczyzny oraz o życie, zdrowie i godność człowieka. Inicjatorem jej posadowienia był prof. Edmund Chróścielewski. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Muzeum w Medycynie Sądowej” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Collegium Iuridicum (Krakau)

Das Collegium Iuridicum ist eines der ältesten Gebäude der Jagiellonischen Universität in Krakau. Geschichte Die Universität Krakau wurde 1364 gegründet. 1403 und 1406 erwarb die Universität zwei gotische Gebäude am Maria-Magdalena-Platz. Die Universität fügte beide Gebäude zusammen und nutzte sie für die juristische Fakultät. In der Renaissance wurde der Innenhof mit Arkaden ausgebaut und ein frühbarockes Portal angefügt. Das Gebäude wird weiterhin von der Universität genutzt. Es beherbergt auch eine Ausstellung. 1996 wurde im Innenhof eine Plastik von Igor Mitoraj aufgestellt. Literatur M. Rożek_ Urbs celeberrima. Przewodnik po zabytkach Krakowa. T. Prażuch (ilust.), Wydawnictwo WAM, Krakau 2006, ISBN 83-7318-730-8, S. 267–268. Weblinks
Collegium Iuridicum Uniwersytetu Jagiellońskiego

Collegium Iuridicum Uniwersytetu Jagiellońskiego – jeden z najstarszych budynków Uniwersytetu Jagiellońskiego, znajdujący się przy ul. Grodzkiej 53 w Krakowie. Od południa przylega do placu św. Marii Magdaleny, od zachodu do ul. Kanoniczej. Budynek, powstały z połączenia dwóch domów, jest czteroskrzydłowym założeniem z dwukondygnacyjnym dziedzińcem arkadowym, sklepionym krzyżowo. Historia Na początku XIV na miejscu dzisiejszego Collegium znajdowała się budowla o przeznaczeniu handlowym, której pozostałości widoczne są w piwnicach Collegium. W drugiej połowie XIV na jej miejscu wzniesiono dwie kamienice, które w latach 1403 i 1406 Uniwersytet Krakowski odkupił od ówczesnych właścicieli (Sędziwoja z Szubina oraz Mikołaja i Niemierzy z Irządza) i połączył ze sobą. W Collegium zachowały się liczne gotyckie portale i obramienia okienne. W XVI, poza Collegium Maius, wykłady uniwersyteckie odbywały się w czterech kolegiach, które były ośrodkami pracy wydziałów: prawa, lekarskiego, teologii i sztuk wyzwolonych (filozofii). Spośród nich przetrwały jedynie Collegium Iuridicum (Prawnicze) i Collegium Minus. W XVII budynek przebudowano, wznosząc arkadowy dziedziniec i boniowany portal na fasadzie. Od 1800 mieściła się tu siedziba urzędu fiskalnego, potem lazaret. W latach 1850–1886 Collegium Iuridicum było siedzibą Uniwersytetu. Od 1890 znajdowało się tu Studium Rolnicze, od 1912 zakłady: antropologii, chemii i paleontologii. Collegium w XXI wieku Od 1992 w Collegium Iuridicum mieszczą się: Instytut Historii Sztuki (Wydział Historyczny UJ), Zakład Postępowania Cywilnego oraz Katedra Prawa Pracy (Wydział Prawa i Administracji UJ). W podziemiach od 1992 znajduje się wystawa Instytutu Zoologii UJ, na której prezentowane są muszle morskie (ok. 1500 gatunków ofiarowanych UJ przez Bolesława Rączkę w 1984), skamieniałości (ok. 500 gatunków ofiarowanych UJ przez prof. J. Małeckiego i dr R. Tarkowskiego z AGH) i motyle (ok. 2300 gatunków). 14 maja 1996 na dziedzińcu ustawiono rzeźbę Luci di Nara (Światła Nary) Igora Mitoraja (1991), będącą darem artysty dla UJ, przekazanym po wystawie monograficznej w Collegium Iuridicum we wrześniu 1993. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Warszawa-Kraków: PWN, 2000 [hasło: Collegium Iuridicum, s. 125] MichałM. Rożek MichałM., Urbs celeberrima. Przewodnik po zabytkach Krakowa, TomaszT. Prażuch (ilustr.), Kraków: Wydawnictwo WAM, 2006, s. 267–268, ISBN 83-7318-730-8, OCLC 749673168 .
Collegium Minus Uniwersytetu Jagiellońskiego

Collegium Minus – jeden z najstarszych gmachów Uniwersytetu Krakowskiego. Budynek ten to kamienica mieszczańska, usytuowana przy ulicy Gołębiej 11, którą w roku 1449 przejął Uniwersytet. Znajdowała się tutaj izba wspólna, lektoria i mieszkania profesorskie. Do czasów współczesnych zachowały się tylko fragmenty dawnej budowli (w piwnicach), natomiast reszta uległa przebudowie w końcu XIX i początkach XX wieku. Dzisiaj Collegium Minus mieści Instytut Archeologii UJ. Zobacz też Collegium Maius Przypisy Linki zewnętrzne Wizualizacja Collegium Maius, Collegium Minus i Collegium Nowodworskiego (dostęp: 2011-02-20) Historia budynku na stronie Instytutu Archeologii UJ. archeo.uj.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-08-03)].
Collegium Minus w Poznaniu

Collegium Minus w Poznaniu – zabytkowy, neorenesansowy gmach zlokalizowany w obrębie poznańskiej Dzielnicy Cesarskiej przy Placu Adama Mickiewicza. Historia i architektura Obiekt został wybudowany na potrzeby Akademii Królewskiej w Poznaniu w 1909 według projektu Edwarda Fürstenaua. Uroczyste otwarcie nastąpiło 18 stycznia 1910. Obecnie mieści przede wszystkim Aulę Uniwersytecką i Rektorat UAM, a także siedzibę SAUAM, Małą Aulę i inne agendy uniwersyteckie. Elewację dominują dwa potężne portyki z wysokimi szczytami. Okrągła wieża od strony torowisk kolejowych, budowana była, jako platforma dla obserwatorium astronomicznego. W Małej Auli, na centralnej ścianie, umieszczona jest kopia obrazu Jana Matejki Założenie Akademii Lubrańskiego (oryginał mieści Muzeum Narodowe w Poznaniu). Hol i korytarze zdobią liczne tablice i popiersia ludzi zasłużonych dla Uniwersytetu i kultury narodowej, takich jak m.in. Fryderyk Chopin, Heliodor Święcicki, czy Edward Taylor. Przed budynkiem Collegium Minus w maju 2010 postawiono Ławeczkę Heliodora Święcickiego. Sąsiedztwo Z budynkiem sąsiadują inne okazałe gmachy Dzielnicy Cesarskiej, m.in.: Collegium Iuridicum, Akademia Muzyczna i Zamek Cesarski. Przed Collegium Minus stoją pomniki: Ofiar Czerwca 1956 i Adama Mickiewicza. Architekturę XX wieku reprezentuje natomiast gmach NOT. Aula jest miejscem corocznych uroczystych absolutoriów, a także najbardziej prestiżowych koncertów w Poznaniu, gdyż słynie ze znakomitej akustyki. Galeria Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 307, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.29, ISBN 83-89525-07-0 Witold Gostyński, Na Trakcie, w: IKS Poznański Informator Kulturalny, Sportowy i Turystyczny nr maj/2010, s.83, ISSN 1231-9139 Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Linki zewnętrzne Archiwalne widoki budynku w bibliotece Polona Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (Collegium Minus) 109 lat Collegium Minus (zdjęcia) Collegium Minus (YouTube)