NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Malé Spišské pleso

Malé Spišské pleso je ledovcové jezero, které se nachází ve Vysokých Tatrách na Slovensku v Malé Studené dolině v nadmořské výšce 1997 m. Má rozlohu 0,1695 ha a je nejmenší z Pěti Spišských ples. Je 54 m dlouhé a stejně široké. Dosahuje maximální hloubky 3,7 m. Jeho objem činí 2421 m³. Okolí Na severozápadě se nachází Prostredné Spišské pleso a na západě stojí Téryho chata ve vzdálenosti 50 m. Na severovýchodě se tyčí Pyšný štít a na východě Lomnický štít. Na jihu klesá Malá Studená dolina. Vodní režim Do jezera ústí ze západu rameno Malého Studeného potoka, které přitéká z Prostredného Spišského plesa. Potok odtéká z východního konce jezera a pod prahem doliny se spojuje s pravým ramenem z Nižného Spišského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky a turistický rozcestník u Téryho chaty se nachází 20 m od břehu jezera. Ve vzdálenosti 30 m od západního břehu vede společná a turistická značka, která spojuje Téryho chatu a rozcestí pod Sedielkem. po zelené turistické značce od Zamkovského chaty nahoru Malou Studenou dolinou. po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty přes Priečne sedlo. po zelené turistické značce z Tatranské Javoriny přes Sedielko. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Malé Spišské pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Spišské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pięć Stawów Spiskich
Malé Spišské pleso

Malé Spišské pleso (deutsch Kleiner See oder 1. See, ungarisch Szepesi-Kis-tó oder Első-tó, polnisch Mały Staw Spiski, Przedni Staw Spiski oder Skrajny Staw Spiski) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Malá Studená dolina (deutsch Kleines Kohlbachtal) in der Seegruppe Päť Spišských plies (deutsch Zipser Fünfseen), südöstlich des mittig gelegenen Sees Prostredné Spišské pleso und seine Höhe beträgt 1997 m n.m. Seine Fläche liegt bei 1695 m², er misst 52 × 48 m und seine maximale Tiefe beträgt 3,7 m. Der See gehört zum Einzugsgebiet des Malý Studený potok (deutsch Kleiner Kohlbach), einem Quellfluss des Studený potok im Einzugsgebiet des Poprad. Der Name erläutert, dass es sich um den kleinsten See innerhalb der Seegruppe handelt. Das Adjektiv Spišské (slow. n.) weist auf die historische Zugehörigkeit zum Komitat Zips hin. Unweit des Sees verläuft ein grün markierter Wanderweg von der talabwärts gelegenen Hütte Zamkovského chata zur nahen Hütte Téryho chata. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 90. Weblinks Einzelnachweise
Mały Staw Spiski

Mały Staw Spiski (słow. Malé Spišské pleso) – staw położony na wysokości 2000 m n.p.m., w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich (górna część Doliny Małej Zimnej Wody), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,180 ha, wymiary 54 × 54 m i głębokość ok. 3,5 m. Leży tuż obok Schroniska Téryego, nad samym progiem Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Jest najmniejszy spośród wszystkich Pięciu Stawów Spiskich, pozostałe to: Zadni Staw Spiski, Wielki Staw Spiski, Pośredni Staw Spiski i Niżni Staw Spiski. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – zielony szlak od Schroniska Zamkovskiego dnem Doliny Małej Zimnej Wody do Schroniska Téryego (przechodzi obok stawu tuż przy Schronisku Téryego), stąd dalej razem ze szlakiem żółtym i po jego odłączeniu na Lodową Przełęcz, skąd dalsza droga prowadzi aż do Jaworzyny Tatrzańskiej. Czas przejścia od Schroniska Zamkovskiego do Schroniska Téryego: 1:45, ↓ 1:20 h Czas przejścia od Schroniska Téryego na Lodową Przełęcz: 1:30 h, ↓ 1:20 h Czas przejścia z przełęczy do Jaworzyny: 4 h, ↑ 5 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Pięć Stawów Spiskich”. [dostęp 2008-11-15].
Danziger Moschee

Die Danziger Moschee ist eine sunnitische Moschee in der polnischen Hafenstadt Danzig. Sie ist die einzige Moschee in Polen, die über ein Minarett verfügt. Nachdem die Grundsteinlegung 1984 erfolgt war, wurde das Gebäude 1990 als dritte Moschee des Landes fertiggestellt. An der feierlichen Eröffnung nahmen neben muslimischen Gästen aus dem Ausland auch Tadeusz Gocłowski, Erzbischof von Danzig, sowie Lech Wałęsa, damals Vorsitzender von Solidarność und ab Dezember 1990 Staatspräsident Polens, teil. Im Oktober 2001 besichtigte Walesas Nachfolger, Staatspräsident Aleksander Kwaśniewski, die Moschee. In den letzten Jahren verübten unbekannte Täter Vandalenakte an der Danziger Moschee, letztmals im Juli 2012 und Oktober 2013. Einzelnachweise Quellen Agata S. Nalborczyk: Mosques in Poland, past and present (engl.) Offizielle Homepage der Danziger Moschee
Mosquée de Gdańsk

La Mosquée de Gdańsk est une mosquée polonaise de rite sunnite située à Gdańsk (Poméranie). Elle est la seule mosquée de Pologne à disposer d'un minaret. Histoire La mosquée a pu voir le jour grâce à la générosité de la communauté musulmane de la Tricité, des subventions versées par des États musulmans et par la volonté d'étudiants venus des pays arabes au début des années 1980. L'acte de fondation est posé en 1984 et la construction s'achève en 1989, elle est devenue la 3e mosquée du pays. Elle a pris le nom de mosquée Djemâl ad-Dîn al-Afghâni, bien que cette formule soit rarement utilisée. Incidents Après les attentats du 11 septembre, la mosquée a été la cible de jets de pierre détruisant certaines fenêtres de la mosquée. Le 16 octobre 2013, jour de célébration de l'Aïd al-Adha, la mosquée est incendiée endommageant l'intérieur de la mosquée et sa façade. Localisation La mosquée de Gdańsk est située au n°17a rue Abraham, 80-980 Gdańsk. Voir aussi Articles connexes Histoire de l'immigration en Pologne Islam en Pologne Liste de mosquées de Pologne Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne Portail de l'islam
Meczet w Gdańsku

Meczet im. Dżamaluddina Al-Afganieniego w Gdańsku – jest obecnie jednym z czterech czynnych meczetów w Polsce, posiadającym minaret oraz jedynym na terenie Gdańska. Działa on w ramach Muzułmańskiej Gminy Wyznaniowej w Gdańsku, która jest jedną z ośmiu gmin w kraju. Meczet znajduje się w dzielnicy VII Dwór przy ulicy Abrahama 17a. Historia Świątynia powstała dzięki ofiarności społeczności muzułmańskiej Trójmiasta, dotacjom państw islamu i zbiórkom wśród studentów z krajów arabskich, licznie przybywających w latach osiemdziesiątych XX wieku do Gdańska. Akt erekcyjny pod budowę wmurowano w 1984 roku. Samą budowę świątyni ukończono w 1990 roku. Prace trwały sześć lat, a w efekcie powstał trzeci meczet w kraju, a zarazem pierwszy murowany. Nosi on imię poety i filozofa, twórcy panislamizmu - Dżamala ad-Dina Al-afganiego. Modlitwy odprawia się pięć razy dziennie: przed wschodem słońca, w południe, po południu, po zachodzie słońca i wieczorem. Obowiązek modlitwy dotyczy wyznawców od dziesiątego roku życia. Obiekt jest udostępniony do zwiedzania wyłącznie w dniach otwartych, a wstęp jest dozwolony pod okiem opiekuna. Od wszystkich zwiedzających wymaga się zdjęcia butów przed wejściem do sali modlitwy, a od kobiet dodatkowo skromnego stroju, ale bez konieczności zasłaniania włosów. Po zamachach z 11 września 2001 roku w USA meczet gdański stał się celem ataków (obrzucanie kamieniami, wybijanie szyb) nieznanych sprawców. Jeden z ostatnich tego typu aktów wandalizmu miał miejsce w październiku 2013 roku (podpalenie), wcześniej w lipcu 2012 roku. Ataki na meczet zaczęły nasilać się od końca 2014 r., kiedy doszło do próby jego podpalenia. W następnych latach świątynia systematycznie padała łupem wandali malujących na niej obraźliwe i wulgarne napisy. Zobacz też Imamowie w Muzułmańskim Związku Religijnym w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Strona Muzułmańskiej Gminy Wyznaniowej w Gdańsku. meczetwgdansku.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-11)].
Гданська мечеть

Гданська мечеть, Мечеть імені Джамал аль-Діна Аль-Афгані (пол. Meczet im. Dżamaluddina Al-Afganieniego) — мечеть у місті Гданськ. Історія Мечеть була збудована завдяки мусульманській громаді Труймяста, пожертвам ісламських країн і студентам з арабських країн, які масово приїжджали до Гданська у 1980-х роках. Будівництво самого храму було завершено у 1990 році. Роботи тривали шість років, і в результаті була побудована третя в країні і перша цегляна мечеть. Названо на честь поета і філософа, основоположника панісламізму — Джамал аль-Діна Аль-Афгані. Мечеть використовується для богослужінь громадою місцевих татар-липок. Галерея Примітки
Kruszyniany Mosque

Kruszyniany Mosque is a wooden mosque located in the village of Kruszyniany, in Podlaskie Voivodeship, Poland. The building is the oldest Lipka Tatar mosque in Poland, built on the plan of a rectangle, in specifications of 10 by 13 metres. History The village of Kruszyniany was assigned by King John III Sobieski to the Tatars who had participated on the side of the Polish–Lithuanian Commonwealth in the war against the Ottoman Empire. After the Lipka Tatar populace settled in the area, the Tatars built the mosque, which was first mentioned in a document dating back to 1717. The present mosque was most likely built in the second half of the eighteenth-century, or in the first half of the nineteenth-century (the exact date of construction of the building is unknown), on the site of the former mosque. In 1846, the building underwent renovation, information about which is found on a stone plaque, next to the women's entrance. After World War II, the area was settled by repatriates and Muslims from modern-day Belarus. In 2008, with funding provided by the Ministry of Culture and National Heritage, the wooden building was fitted with a safety system. Kruszyniany village was designated one of Poland's official national Historic Monuments (Pomnik historii) on November 20, 2012. Its listing is maintained by the National Heritage Board of Poland. In June 2014 the mosque was vandalized with abusive graffiti by unknown hooligans. Architecture In its shape, the building resembles nearby wooden churches with two towers. It is built in the shape of a rectangle of 10 by 13 meters. On the inside and outside it is covered with wooden panels painted dark green (green is the color of Islam). On the north side, the building is decorated with two towers similarly covered with wood. On the ridge of the roof stands a third tower, windowless and smaller than the others; it is somewhat closer to the mihrab (the niche in the wall indicating the direction of Mecca). The roof of each large tower, and that of the small tower, is shaped like a flattened helmet, with a crescent moon atop a point at the center. The roof of the main part of the building is covered with shingles. The interior is divided into two sections, one for women and the other for men. The women's entrance is placed along the building's main axis. Above it is a triangular tympanum, on whose sides are the two towers. The men's entrance is on the side. The women's section is substantially smaller than the men's prayer hall and is separated from the men's section by a wooden partition, from which, at the height of about 1 meter, a section running the length of the room is cut out and covered by a transparent white curtain. In the wall at the front of the men's prayer hall, pointing southeast toward the Mecca, is a small niche, the mihrab, in which the sacred books are kept. The interior is decorated with rugs, and the walls are decorated with calligraphic quotes from the Quran. Gallery See also Islam in Poland Bohoniki Mosque, another Lipka Tatar mosque in Poland Raižiai Mosque, Lipka Tatar mosque in Lithuania Navahrudak Mosque, Lipka Tatar mosque in Belarus References
Мечеть в Крушинянах

Мечеть в Крушинянах (пол. Meczet w Kruszynianach, тат. Krujıniana mäçete) — деревянная мечеть, расположенная в деревне Крушиняны в Подляском воеводстве Польши. Является старейшей татарской мечетью в стране. История Деревня Крушиняны была передана королём Польши Яном III Собеским татарам, участвовавшим на стороне Речи Посполитой в войне против Османской империи. После поселения татарского населения татары построили мечеть, о которой впервые упоминается в документе, датированном 1717-м годом. Нынешняя мечеть, скорее всего, была построена во второй половине восемнадцатого века или первой половине девятнадцатого века (точная дата строительства здания неизвестна) на месте бывшей мечети. В 1846 году в здании осуществлён ремонт, сведения о котором находятся на каменной доске у входа для женщин. В 2008 году в результате выделения финансирования Министерством культуры и национального наследия Польши деревянное здание было оборудовано системой безопасности. 16 марта 2010 года мечеть в Крушинянах посетил принц Уэльский Чарльз. На основании распоряжения Президента Польши от 22 октября 2012 года (опубликовано и вступило в силу 20 ноября 2012 года) мечеть в Крушинянах была признана одним из памятников истории Польши (Pomnik historii) в составе объекта «Бохоники и Крушиняны – мечети и мизары». В 2014 году во время всплеска исламофобских нападений в Польше стена мечети была осквернена рисунком свиньи, а соседнее кладбище было попрано жестокими граффити. Описание мечети Деревянное здание тёмно-зелёного цвета, внешне напоминает христианскую церковь. Внутри помещения застелены ковры, на стенах выбиты цитаты из Корана. У мечети три башни, две из которых служат минаретами. В плане здание имеет форму прямоугольника размером 10х13 м. Примечания Литература Ignacy Tłoczek. Polskie Budownictwo Drewniane. — Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk: Ossolineum, 1980. — С. 149. — 200 с. — ISBN 83-04-00678-2.
Мечеть Крушиняни

Мечеть Крушиняни — дерев'яна мечеть, розташована в селі Крушиняни в Підляському воєводстві, Польща. Це найстаріша татарська мечеть, побудована за планом прямокутника 10 на 13 метрів . Історія Село Крушиняни було передане королем Яном III Собеським татарам, які брали участь на боці Речі Посполитої у війні проти Османської імперії. Після поселення татарського населення татари побудували мечеть, про яку вперше згадується в документі, датованому 1717 роком. Нинішня мечеть, швидше за все, була побудована у другій половині вісімнадцятого століття або в першій половині дев'ятнадцятого століття (точна дата будівництва будівлі невідома) на місці колишньої мечеті . У 1846 році в будівлі відбувся ремонт, відомості про який знаходяться на кам'яній дошці біля входу для жінок. Після Другої світової війни територія була заселена репатріантами та мусульманами з сучасної Білорусі. У 2008 році за фінансування Міністерства культури та національної спадщини дерев'яну будівлю обладнали системою безпеки. Село Крушиняни було визнане однією із офіційних національних історичних пам'яток Польщі (Pomnik historii) 20 листопада 2012 року. Його перелік ведеться Національною комісією зі спадщини Польщі. У 2014 під час сплеску ісламофобських нападів у Польщі стіна мечеті була зіпсована малюнком свині, а сусіднє кладовище було зневажено жорстокими графіті. Опис мечеті Дерев'яна споруда темно-зеленого кольору, зовні нагадує костел. Всередині приміщенні застелене коврами, на стінах вибиті цитати з священної книги Коран.
Meczet w Poznaniu

Meczet w Poznaniu – należy do Muzułmańskiego Centrum Kulturalno-Oświatowego. Ośrodek islamu z meczetem zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Biedrzyckiego 13 (Łazarz). Pod tym adresem mieści się także Stowarzyszenie Studentów Muzułmańskich w Polsce, założone w latach 80. XX w. i Centrum Kulturalno-Oświatowe. Obiekt i środowisko funkcjonowania W Poznaniu stale przebywa około 200 muzułmanów (w regionie wielkopolskim od 500 do 1000), a podczas licznych imprez targowych i kongresów, liczba ta znacząco wzrasta. W 2006, z inicjatywy Ligi Muzułmańskiej w RP, zagospodarowano willę przy ul. Biedrzyckiego na salę modlitw, ośrodek islamu (klasy wykładowe i sala organizacji imprez), mieszkanie imama i jego rodziny oraz kuchnię. Kierownikiem Centrum Kulturalno-Oświatowego i imamem jest Youssef Chadid – Marokańczyk, zamieszkały w Polsce od 1994. Poprzednim imamem był Husam Freikh, tłumacz i nauczyciel języka arabskiego, absolwent Uniwersytetu Łódzkiego. Liczbę osób stale uczestniczących w modłach piątkowych (Dżummuah) szacuje się na około 60. Dojazd Dojazd zapewniają tramwaje MPK Poznań, linii nr 5, 14 i 17 – przystanek Krauthofera na ulicy Głogowskiej i autobusy linii 164, 179 i 182 – przystanek Palacza na ulicy Arciszewskiego. Galeria Przypisy Bibliografia Danuta Chodera-Lewandowicz, Dialog możliwy i konieczny, w: „Życie Uniwersyteckie”, nr 2(173)/2008, s. 23, ISSN 1231-8825. Maciej Roik, Islam w mieście trzyma się mocno, w: „Głos Wielkopolski”, nr z 29.3.2010, ISSN 1898-3154. Linki zewnętrzne Strona Stowarzyszenia Studentów Muzułmańskich w Polsce Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Poznańscy muzułmanie” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Wsi Kłodzkiej

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Wsi Kłodzkiej – zabytkowy kościół we wsi Nowa Wieś Kłodzka. Kościół filialny parafii w Srebrnej Górze wybudowany w 1790. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 11 Góry Sowie, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1995, s. 286.
Kościół św. Mikołaja w Sulerzyżu

Kościół świętego Mikołaja w Sulerzyżu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Budowa obecnego, murowanego kościoła według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego została rozpoczęta w 1908 roku przez księdza Aleksandra Kasińskiego. Po śmierci ks. Kasińskiego w 1912 roku, jego następca, ks. Roman Mossakowski, kontynuował prace budowlane, które zakończyły się w 1913 roku, natomiast wieża została ukończona dopiero w 1926 roku. Wykańczanie kościoła prowadzili następni proboszczowie: ks. Wacław Ozdobiński i ks. Stanisław Bobiński. Dzięki staraniom tego ostatniego, świątynia została konsekrowana przez biskupa pomocniczego Leona Wetmańskiego w dniu 1 czerwca 1932 roku, dwadzieścia cztery lata od rozpoczęcia prac budowlanych. Ołtarz główny (bez nastawy) został wykonany w 1924 roku, natomiast nastawa dopiero po zakończeniu II wojny światowej (1947 rok). Dwa ołtarze boczne (pod wezwaniem św. Anny i Matki Boskiej Częstochowskiej) zostały wstawione po 1950 roku. W 1960 roku w kościele została wykonana polichromia według projektu Władysława Drapiewskiego. Po zakończeniu wojny zamontowane zostały w świątyni organy o trakturze pneumatycznej, pochodzące z dawnej świątyni ewangelickiej w Woli Młockiej. Do zabytków sztuki sakralnej należą m.in.: monstrancja wieżyczkowa w stylu późnorenesansowym z początku XVII wieku, relikwiarz w kształcie krzyża w stylu renesansowym z 1562 roku. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Łysakowie

Kościół świętego Antoniego Padewskiego w Łysakowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat ciechanowski zachodni diecezji płockiej). Obecny, murowany kościół został wybudowany w 1881 roku przez księdza Bonifacego Kulasińskiego. Konsekrowany został w dniu 13 października 1885 roku przez biskupa pomocniczego diecezji płockiej Henryka Piotra Kossowskiego. Wyposażenie świątyni, do którego należą: ołtarz główny z obrazem św. Antoniego i trzy boczne (pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej, św. Jakuba i św. Franciszka), powstało pod koniec XIX wieku. Dziesięciogłosowe organy zostały wykonane w 1900 roku przez Jana Szrejberta z Włocławka. Gruntowną restauracją kościoła zajął się ksiądz Włodzimierz Kosiorek, proboszcz parafii w latach 1981–2001. Na początku XXI wieku, w czasie urzędowania proboszczów parafii: księdza Marka Jędrzejewskiego i księdza Teofila Andrzeja Kapuścińskiego, została założona nowa posadzka z płyt granitowych, a także zostały zamontowane nowe ławki dębowe w świątyni i prezbiterium. Później zostały wyremontowane organy i pomalowany został dach kościoła. Przypisy
Kościół św. Tomasza Apostoła w Dzierżeninie

Kościół świętego Tomasza Apostoła w Dzierżeninie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat serocki diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Dzierżenin, w gminie Pokrzywnica, w powiecie pułtuskim, w województwie mazowieckim. Murowaną świątynię według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego zaczął budować w 1910 roku ksiądz Michał Piotr Sawicki. Prace te zostały dokończone w 1917 roku przez księdza Jana Dobeckiego. Kościół został konsekrowany przez biskupa płockiego Antoniego Juliana Nowowiejskiego w dniu 25 października 1925 roku. Do wybuchu II wojny światowej w świątyni były umieszczone organy zbudowane przez Leopolda Blomberga. Jesienią 1944 roku, w czasie walk na przyczółku Narwi, kościół poniósł znaczne straty: został zniszczony dach, uszkodzone zostały wieże, ze świątyni pozostały tylko mury. Po wojnie został założony nowy dach, a w 1959 roku budowla została pokryta blachą. W dniu 21 sierpnia 1964 roku kościół został poświęcony przez biskupa płockiego Bogdana Mariana Sikorskiego. Na początku XXI wieku świątynia otrzymała nowe witraże, ławki i organy elektroniczne oraz zostało odmalowane wnętrze. W 2020 roku został pomalowany dach kościoła. Przypisy
Kościół św. Pankracego w Nowym Guminie

Kościół Świętego Pankracego w Nowym Guminie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu płońsku południowego diecezji płockiej. Znajduje się we wsi Nowe Gumino, w gminie Dzierżążnia, w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. Murowana, orientowana świątynia została wzniesiona w 1. połowie XVI wieku. W następnych wiekach była przebudowywana. Po bokach prezbiterium są umieszczone cylindryczne przypory. Podłoga w nawie kościoła została wykonana z desek, co jest rzadkim elementem, jak na świątynię murowaną. Fakt ten może umożliwić ewentualne badania archeologiczne we wnętrzu budowli w przyszłości. W kruchcie znajdują się na stare chorągwie używane do procesji oraz feretrony usytuowane na dużej, wiekowej komodzie W czasie I wojny światowej w 1915 roku świątynia spłonęła. Po zakończeniu wojny kościół został odbudowany, następnie został wyremontowany w latach 1955-1973 dzięki staraniom księdza Stanisława Mochtaka i parafian. Wnętrze budowli jest rozdzielone trzema parami drewnianych, profilowanych słupów. Na kalenicy dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Spośród zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w kościele można wymnienić: kropielnicę granitową z XV-XVII wieku, kielich gładki z XVIII wieku a także ornaty z XVII i XVIII stulecia, m.in. ufundowane przez biskupa Wojciecha Tolibowskiego. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej w sukience metalowej. W 1976 roku firma Jana Zycha zbudowała organy o dziesięciu głosach z trakturą pneumatyczną Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarnowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Józefa w Sarnowie (dekanat żuromiński diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Sarnowo, w gminie Kuczbork-Osada, w powiecie żuromińskim, w województwie mazowieckim. Jest to świątynia wzniesiona w stylu neogotyckim w 1880 roku na miejscu poprzedniej, spalonej w 184 roku. Wyposażenie kościoła nie posiada wartości zabytkowej Kościół powstał dzięki staraniom księdza Adama Gutkowskiego. Konsekrowany został w dniu 3 maja 1885 roku przez biskupa pomocniczego płockiego Henryka Piotra Kossowskiego herbu Dołęga. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zasłonięty przez obraz świętego Józefa. Ołtarze boczne dedykowane są: Najświętszemu Sercu Jezusowemu i Matce Bożej Częstochowskiej. Organy o jedenastu głosach zostały zbudowane przez Józefa Szymańskiego z Warszawy w 1877 roku, szafę organowa została pomalowana w 1884 roku. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia była kilkakrotnie remontowana Przypisy