NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zamrznuté pleso

Zamrznuté pleso je karovo-morénové ledovcové jezero v Litvorové dolině jež je nejvyšší částí Bielovodské doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Pleso má rozlohu 1,1395 ha a je 208 m dlouhé a 78 m široké. Dosahuje hloubky 10,8 m a objemu 43 388 m³. Leží v nadmořské výšce 2040 m. Vodní režim Pleso bývá pokryté ledem do pozdního léta a v některých letech po celý rok. Nemá povrchový přítok ani odtok a voda z něj odtéká pod čelní morénou a přes Litvorovou priehybu do Litvorového plesa a rovněž pod zemí i do Svišťové doliny. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Okolí Pleso se nachází v Zamrznutém kotli. Na východě se zvedají stěny Východní Vysoké, sedlo Prielom a Divá veža. Na jihu se nachází sedlo Poľský hrebeň, ze kterého hřeben pokračuje na západ k Velickému štítu. Na západě za morénou klesá Litvorová dolina a na severu Svišťová dolina. Okolí jezera je kamenité. Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. Pěší přístup je možný: Po modré turistické značce z Lysé Poľany (4 hodiny). Po modré turistické značce od Zbojnícke chaty (2 hodin). Po zelené a modré turistické značce od Sliezkého domu (2,5 hodiny). Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zamrznuté pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encykolpedia Tatranska, Zmarzły Staw pod Polskim Grzebieniem
Zamrznuté pleso

Zamrznuté pleso (deutsch Gefronerer See [unter dem Polnischen Kamm], ungarisch Poduplaszki-Fagyott-tó oder Fagyott-tó a Lengyel-nyereg alatt, polnisch Zmarzły Staw pod Polskim Grzebieniem) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Hochgebirgskessel Zamrznutý kotol im Abschluss des Tals Bielovodská dolina, unmittelbar nördlich des Sattels Poľský hrebeň am Hauptkamm der Hohen Tatra und seine Höhe beträgt 2040 m n.m. Seine Fläche liegt bei 11.395 m², er misst 208 × 78 m und seine maximale Tiefe beträgt 10,8 m. Der See hat keinen oberirdischen Zu- oder Abfluss, gehört aber zum Einzugsgebiet der Biela voda über den Bach Litvorový potok. Die Seeoberfläche ist üblicherweise bis zum Spätsommer zugefroren und der See erhielt nach dieser Tatsache seinen Namen. In der Vergangenheit wurde der Name Zmrzlé pleso, für einen See im westlich gelegenen Tal Ťažká dolina, auf diesen See übertragen, was für Verwirrung sorgte, dazu wurden zeitweise beide mit demselben Namen Zamrzlé pleso (wörtlich Gefrorener See) bezeichnet. Im Deutschen trugen beide Seen ursprünglich nur den Namen Eissee, der Eindeutigkeit halber wurde für diesen See die Bezeichnung Gefrorener See zugewiesen. Im Polnischen gab es die Bezeichnungen Zmarzły Staw Polski oder Polski Staw, also Gefrorener Polnischer See oder schlicht Polnischer See, obwohl er nicht in Polen liegt. Am See vorbei führt ein blau markierter Wanderweg von Lysá Poľana zur Scharte Prielom und weiter ins Tal Veľká Studená dolina, auf einer Gabelung oberhalb des Sees beginnt ein grün markierter Weg über den Sattel Poľský hrebeň Richtung Tal Velická dolina und Tatranská Polianka. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 107. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 327–328 (Stichwort 1753. Zamrznuté pleso (2047 m)). Weblinks Einzelnachweise
Zmarzły Staw pod Polskim Grzebieniem

Zmarzły Staw pod Polskim Grzebieniem (słow. Zamrznuté pleso, Zmrznuté pleso, niem. Gefrorener See, Gefronerer See unter dem Polnischen Kamm, dawniej Eissee, węg. Fagyott-tó, dawniej Jeges-tó) – staw położony w górnej części Doliny Białej Wody w słowackiej części Tatr Wysokich. Dawniej nazywany był także Polskim Stawem. Nad stawem górują Dzika Turnia, Mała Wysoka i Wielicki Szczyt, a jego nazwa pochodzi od przełęczy Polski Grzebień, oddzielającej te dwa ostatnie szczyty. Staw znajduje się w małej kotlince (Kocioł pod Polskim Grzebieniem) – wspólnym górnym piętrze Doliny Świstowej i Doliny Litworowej, na wysokości 2047 m n.p.m. (pomiary kartografów austriackich, inne źródła podają też inne wysokości: 2013 lub 2043 m). Trudno ustalić, do której z tych dolin należy. Jego powierzchnia to 1,11 ha, głębokość ok. 12,5 m. Ma bardzo małą zlewnię, bo wynosi ona zaledwie 0,25 km². Jako pierwszy pomiarów batymetrycznych dokonał Ludomir Sawicki w 1909 r. Woda w stawie jest bardzo zimna. Eugeniusz Romer w 1906 mierzył jej temperaturę powierzchniową: wynosiła 1,7 °C w pełni lata. Jezioro otacza posępny i prawdziwie wysokogórski krajobraz. Skalna misa polodowcowego kotła, którą wypełnia staw, otoczona jest z wszystkich stron stożkami piargowymi. Kra na stawie utrzymuje się bardzo długo, często przez całe lato. Woda w stawie jest dosyć zanieczyszczona przez osady śniegowe, dlatego też jest mało przezroczysta (ok. 9,5 m). Staw i cały obszar Kotła pod Polskim Grzebieniem jest bezodpływowy, rysowany na mapach potok spływający z tego stawu do Litworowego Stawu w rzeczywistości nie istnieje. W źródłach pisanych staw wymieniany był już w 1772 przez Andreasa Jonasa Czirbesza. Często wymieniany był w opisach tatrzańskich. Jest też tematem sonetu „Zmarzły Staw pod Garłuchem” Franciszka Nowickiego. Szlaki turystyczne – niebieski szlak z Łysej Polany Doliną Białej Wody i Doliną Litworową, wiedzie obok Zmarzłego Stawu i dalej do Kotła pod Polskim Grzebieniem i na Rohatkę, stamtąd w dół na wschód do Schroniska Zbójnickiego w Dolinie Staroleśnej. Czas przejścia z Łysej Polany do rozdroża pod Polskim Grzebieniem: 4:55 h, ↓ 4:25 h Czas przejścia od rozdroża na Rohatkę: 45 min, ↓ 35 min Czas przejścia z Rohatki do schroniska: 55 min, ↑ 1:15 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Zoo Safari w Świerkocinie

Zoo Safari w Świerkocinie – pierwszy polski ogród zoologiczny typu safari założony w 1996 roku w Świerkocinie koło Gorzowa Wielkopolskiego. Opis Zoo Safari położone jest w Świerkocinie w gminie Witnica w pobliżu Parku Narodowego Ujście Warty. Powstało 27 lipca 1996 roku. Początkowo zajmowało obszar zaledwie 8 ha i liczyło około 70 zwierząt. Obecnie Zoo Safari zajmuje ponad 20 ha powierzchni, na której przebywa około 600 zwierząt. Zoo Safari jest pierwszym Ogrodem Zoologicznym w Polsce, przez które można przejechać samochodem i zobaczyć z bliska dzikie zwierzęta. Zwiedzających nie odgradzają od zwierząt kraty, szyby, ani fosy. Poza terenem safari w Zoo Safari znajduje się piesze zoo i teren parku rozrywki. Od maja 2017 jest nieczynny z powodu prac remontowych, według początkowych doniesień prace miały trwać do kwietnia 2018, ale termin ten został przedłużony. Na razie brak jakichkolwiek informacji o dacie ponownego otwarcia Zoo Safari. Zwierzęta Strefa Afryki: Struś Zebra Antylopa Eland Kob Defassa Kob śniady Blesbok Oryks szablorogi Watusi Strefa Ameryki Północnej: Nandu szare Arni azjatycki Bawół domowy Lama Kuc szetlandzki Osioł domowy Strefa Azji: Garna Stepowe bydło węgierskie Kob nilowy Strefa Mongolii: Wielbłąd dwugarbny Jak Kułan Piesze ZOO: Żółw stepowy Surykatka Nimfa Rozella białolica Żako Patagonka Magot Lew Pekariowiec obrożny Dingo Walabia Bennetta Emu Bocian biały Muł Zebroid Sitatunga Koczkodan zielony Paw indyjski Ararauna Aguti złocisty Sowa śnieżna Sowa uszata Szop pracz i inne zwierzęta. Przypisy
Zvir

Zvir je lokalita na Slovensku na jihozápadním úbočí Eliášovky, nejvyššího vrcholu Ľubovnianské vrchoviny. Jedná se o známé řeckokatolické mariánské poutní místo v Prešovském kraji. Osada s poutním kostelem se nachází v nadmořské výšce přibližně 820 metrů asi 2,5 km severně od Litmanové v okrese Stará Ľubovňa. Pojmenování zdejší horské louky, tzv. poľany, vzniklo zkomolením názvu Zvor, který vyjadřoval spojení úbočí. Na Zviru se nachází kaple zjevení, liturgické místo řeckokatolické církve. V letech 1990–1995 se zde dvěma místním dívkám (Ivetě Korčákové a Kataríně Češelkové) údajně zjevovala přesvatá Bohorodička. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zvir na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zvir na Wikimedia Commons
Zvir

Zvir – położona na wysokości około 840 – 880 m n.p.m. polana na południowym grzbiecie Eliaszówki w Górach Lubowelskich (Ľubovnianska vrchovina) na Słowacji, które w polskiej regionalizacji z 2018 r. zaliczane są do Pogórza Popradzkiego. Znajduje się w obrębie miejscowości Litmanowa (Litmanova). Położona jest na pochyłym stoku opadającym do doliny potoku Wielki Lipnik. Na słowackiej mapie jest oznaczona jako „Hora Zvir – putnicke miesto”. W górnej części polany znajduje się źródło dobrej wody pitnej. Dawniej była to jedna z licznych polan Eliaszówki. Znajdował się na niej drewniany szałas, a polana była wypasana. W 1990 dwom dziewczynkom (12-letniej Ivetce Korcakovej i 13-letnia Katce Ceselkovej), które schroniły się w tym szałasie przed burzą, objawiła się Matka Boża. Objawienia te pojawiały się jeszcze przez 5 lat. Wiadomość o objawieniach szybko rozeszła się po Słowacji i na polanę Zvír w czasie, gdy dziewczyny miały objawienia, zaczęli przybywać ludzie (w każdą niedzielę po pierwszym piątku miesiąca). Ivetka za namową duchownych i znajomych poszła do klasztoru. Ojciec w posagu zapisał jej polanę Zwir, a Ivetka ofiarowała ją na budowę sanktuarium. Gdy kult stał się masowy, na polanie wybudowano kaplicę modlitewną z obrazem Matki Boskiej, potem kościół i na zewnątrz trybuny z ławkami dla pielgrzymów. Sanktuarium i jego otoczenie jest w trakcie dalszej rozbudowy. Przypisy
Złota Góra (powiat grójecki)

Złota Góra – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Belsk Duży. Złota Góra jest podzielona na 3 fragmenty znajdujące się dookoła Wilczogóry. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego. Zobacz też Złota Góra Przypisy
Злота-Ґура (Груєцький повіт)

Злота-Ґура (пол. Złota Góra) — село в Польщі, у гміні Бельськ-Дужий Груєцького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 139 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Łabap

Łabap – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w pow. węgorzewskim, w gminie Węgorzewo, leżące na terenie Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Jezioro jest najbardziej wysuniętą na zachód częścią jeziora Dargin, które jest elementem kompleksu jezior znanego pod wspólną nazwa Mamry. Jezioro od wschodu łączy się właśnie z jeziorem Dargin, a od zachodu z Jeziorem Dobskim. Granice jeziora są umowne i są nimi od zachodu przewężenie, a od wschodu płycizna i wyspa. Do jeziora uchodzi rzeka Radzieja. Maksymalna głębokość – 13,4 m. II klasa czystości. Zaliczane do typu sielawowego. Jezioro służy głównie jako szlak żeglowny dla chcących dostać się na Jezioro Dobskie lub z niego wrócić. Według opowieści nazwa jeziora pochodzi od wyjątkowo aktywnych głosowo żab, które zamieszkiwały płycizny tego jeziora od lat. Stąd nazwa „Łabap” – co brzmi niczym żabi głos. Bibliografia Sylia Kulczyk, Edyta Tomczyk, Tomasz Krzywicki, Jacek Tokarski. Mazury. Przewodnik Pascala. Bielsko-Biała, 2006. ISBN 83-7304-597-X. Linki zewnętrzne Jezioro Łabap w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl O jeziorze w serwisie mazury.info.pl O jeziorze i jego okolicach w serwisie mazury.info
Łabędź (jezioro)

Łabędź – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie iławskim, w gminie Iława. Morfometria Łabędź ma powierzchnię 308,4 ha. Długość zbiornika wynosi 3,75 km, szerokość natomiast 1,4 km. Głębokość średnia jeziora to 3,6 m, a maksymalna 10,5 m. Linia brzegowa jest silnie rozwinięta i ma długość 14,82 km. Charakterystyka Na jeziorze znajduje się 5 małych wysp. Jezioro jest wydłużone z północnego wschodu na południowy zachód. Przy północno-wschodnim brzegu znajduje się dość duża zatoka, a przy środkowej części brzegu zachodniego długa i wąska odnoga, połączona ciekiem z Iławką. Z południowego krańca jeziora wypływa ciek do jeziora iławskiego. Brzegi jeziora są płaskie, miejscami podmokłe jedynie obrzeże północno-wschodnie jest strome. Dno jest zamulone w większości zarośnięte roślinnością wodną. Ploso północno-wschodnie i odnoga zachodnia jest fazie zarastania. Łabędź to zbiornik o typie sandaczowym, wśród ryb przeważa tu leszcz, sandacz i płoć. Obszar jeziora stanowi łowisko specjalne. Zlewnia posiada zróżnicowaną rzeźbę od płaskiej do pagórkowatej. Znaczną jej część stanowią podmokłe równiny, lasy pokrywają 25% powierzchni. W zlewni zajmującej 325 ha przeważają łąki, pastwiska i nieużytki (50%) oraz grunty orne (40%). Łabędź nie przyjmuje zanieczyszczeń ze źródeł punktowych. Jezioro jest położone w odległości około 5 km w kierunku północno-wschodnim od Iławy. Od strony południowo-wschodniej, wzdłuż brzegu zbiornika przebiega droga krajowa nr 16 oraz linia kolejowa łącząca Iławę i Ostródę. Nad północnymi brzegami Łabędzia znajdują się miejscowości: Kamień Duży, Kamień Mały i Windyki. W pobliżu, od strony wschodniej, wieś Rudzienice, a od południowej Nowa Wieś. Przypisy Bibliografia Jeziora okolic Olsztyna. Olsztyn: Wydawnictwo Instytutu Rybactwa Śródlądowego, 1999, s. 106–11. ISBN 83-87506-46-X.
Jezioro Łapińskie Nowe

Jezioro Łapińskie Nowe (Łapino Górne) – zbiornik retencyjny w Polsce położony na wschodnim krańcu Pojezierza Kaszubskiego („Obszar Chroniony Krajobrazu Doliny Raduni”) w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, na terenie gminy Kolbudy przy turystycznych szlakach Wzgórz Szymbarskich i Skarszewskim. Przez jezioro przepływa rzeka Radunia zaś zachodnim brzegiem jeziora prowadzi trasa zawieszonej obecnie linii kolejowej Pruszcz Gdański-Stara Piła-Kartuzy. Zbiornik został utworzony w roku 1927 i obejmuje 1,6 miliona m³ (o długości 3 kilometrów, szerokości od 90 do 300 metrów), znajduje się na wysokości 100 m n.p.m. Zbiornik należy do pierwszego z serii zalewów zwanych Kaskadą Raduni. Ogólna powierzchnia: 40 ha, maksymalna głębokość: 9 m. Elektrownia wodna Elektrownię Wodną Łapino wybudowano w 1927 roku jako piątą elektrownię wodną na Raduni. Właścicielem nowej elektrowni był Senat Wolnego Miasta Gdańska, choć pierwotnym inwestorem przedsięwzięcia był Ferdynand Schichau. Po przegranym procesie o Radunię zmuszony był oddać inwestycję Senatowi WM Gdańska. Jest elektrownią derywacyjną zbiornikową ze zbiornikiem o wyrównaniu półdobowym. Zbiornik wypełnia naturalną dolinę Raduni. W wyniku budowy zapory i spiętrzenia rzeki pod wodą znalazła się stara papiernia, tartak, las, droga oraz kilka zabudowań gospodarczych. Woda spiętrzona w zbiorniku za pomocą rurociągu żelbetowego biegnącego przez korpus zapory jest kierowana do turbin. W budynku elektrowni rurociąg żelbetonowy przechodzi w stalowy, który rozprowadza wodę do dwóch turbin. Turbiny te wyprodukowały zakłady Schichau Elbing (Elbląg) w 1925 roku. W elektrowni Łapino prawdopodobnie po raz pierwszy na ziemiach polskich zastosowano rurociągi stalowe spawane elektryczne, zaledwie w kilka lat po wynalezieniu tej metody. W elektrowni zainstalowana jest trzecia turbina, czynna do dziś - o mocy 7 kW, jest to turbina potrzeb własnych elektrowni. Niezwykle oryginalnym i unikatowym urządzeniem inżynierskim jest jaz burzowy, znajdujący się po lewej stronie elektrowni. Jaz ma zamknięcie segmentowe samoczynne z przeciwwagą. Podobne zamknięcia jazów stosowano w elektrowniach szwajcarskich i hiszpańskich na początku lat dwudziestych. Jaz wyposażony jest dodatkowo w klapę lodową. Poniżej jazu znajduje się czterostopniowa kaskada odprowadzająca wodę do kanału odpływowego elektrowni. Dane techniczne średni przepływ: 5,18 m³/s moc instalowana: 2294 kW przełyk instalowany: 22,07 m³/s rzędna piętrzenia: 99,80 m n.p.m. spad: 13,8 m średnia roczna produkcja: 4,19x106 kWh liczba turbozespołów: 2 Na zachodnim brzegu jeziora położona jest wieś Łapino, natomiast wschodnim brzegiem biegnie jej granica z sołectwem Lublewo Gdańskie, a także ścieżka na trasie Szlaku Skarszewskiego PTTK (zielonego). Zobacz też Jezioro Łapińskie Kolbudy Rezerwat przyrody Bursztynowa Góra Rezerwat przyrody Jar Reknicy Przypisy
Łazienki rzeczne w Poznaniu

Łazienki rzeczne – zespół kąpieliska rzecznego nad Wartą, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Piastowskiej 71, na Łęgach Dębińskich na osiedlu samorządowym Wilda. Historia Pierwsze łazienki warciańskie zbudowano w Poznaniu w 1895 – były to drewniane szatnie wraz z basenami. Z uwagi jednak na lokalizację (poniżej ujścia miejskiej kanalizacji) starano się je potem przenieść w inne miejsce, do czego doszło dopiero w 1924. Wzniesiono główny budynek ze skrzydłami zawierającymi szatnie w kabinach. Całość umieszczono na solidnej, żelbetonowej ścianie oporowej. Projektantem obiektu był autor wielu poznańskich realizacji – Jerzy Tuszowski (przy współudziale Kazimierza Rucińskiego). Całość obiektu nawiązuje do popularnego w polskim międzywojniu stylu dworkowego, zawierając też odniesienia do form ludowych i biedermeieru. Zastosowano toskańskie kolumny w portyku i w loggii z widokiem na Wartę. Wewnątrz zlokalizowano 128 kabin i 200-miejscową szatnię. Ponadto była tam restauracja, kasy, mieszkanie dozorcy i stacja pogotowia ratunkowego. Początkowo plaża była dzielona na męską i damską. Jednak płot był ustawicznie niszczony, co spowodowało wydzielenie trzeciej plaży – rodzinnej. Po zniszczeniach II wojny światowej obiekt reaktywowano 1 czerwca 1945. Łazienki przetrwały do dziś, w tym skrzydło południowe w zasadniczo niezmienionym stanie (m.in. klatka schodowa i podłogi). W 2019 obiekt przeszedł generalny remont, w wyniku którego odzyskał przedwojenną formę i kolorystykę. Zostaną w nim otwarte bar i restauracja. Planowane jest zbudowanie pieszo-rowerowej Kładki Piastowskiej nad Wartą do Osiedla Piastowskiego na Ratajach. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie Poznań, 2008, s. 231, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 334, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz Poznań 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Ogródki jordanowskie i place zabaw w Poznaniu” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Łaźnia miejska na Wildzie w Poznaniu

Łaźnia miejska na Wildzie – budynek dawnej publicznej łaźni miejskiej, zlokalizowany w Poznaniu, w zachodniej części Rynku Wildeckiego, w sąsiedztwie dawnej szkoły gminnej i lokalnego zakładu dla starców. Obiekt w pobliżu rektoratu został oddany do użytku w 1908. Ma formę lekkiego pawilonu, którego główna, niesymetryczna elewacja ozdobiona jest charakterystycznym gankiem wspartym na pięciu lekkich, toskańsko-doryckich kolumnach. Przebudowa wnętrz nastąpiła w latach 70. XX wieku, a remont elewacji w 2003. Obecnie należy do Politechniki Poznańskiej (Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej). Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 244, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 318, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Praca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.44, ISBN 83-89525-07-0
Budynek łazienek Teodozji Majewskiej

Budynek łazienek Teodozji Majewskiej, Dom Łaziebny – zabytkowy klasycystyczny budynek łaźni znajdujący się przy ulicy Bednarskiej 2/4, u zbiegu z ulicą Dobrą, w dzielnicy Śródmieście. Budynek jest siedzibą Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Historia Budynek łaźni, zaprojektowany przez Alfonsa Kropiwnickiego, został wzniesiony w latach 1832–1835 z inicjatywy rodziny Stanisława Majewskiego. Majewski należał do wynalazców handelków, czyli sklepów winno-kolonialnych z małą restauracyjką na zapleczu. Dawniej znajdowała się tu łaźnia parowa na kilkanaście osób oraz gabinety z jednoosobowymi łaźniami parowymi. Wodę czerpano z Wisły i oczyszczano w filtrach. Można było wziąć w niej różnorodne kąpiele (ziołowe, żelazne, siarczane), mieściła się tu także jadłodajnia. Łaźnia została wzniesiona przez Teodozję Majewską. Architektonicznie nawiązywała do budynku Komory Wodnej znajdującej się na Pradze, po drugiej stronie zaczynającego się obok mostu łyżwowego, jednak niesłusznie jest uważana za jego odpowiednik. Charakterystycznym elementem budynku jest płaskorzeźba Porwanie Prozerpiny przez Posejdona autorstwa Pawła Malińskiego umieszczona w tympanonie. Obok budynku wzniesiono niewielką oficynę, frontem do Wisły. Teodozja Majewska zmarła w 1881, przekazując łaźnię swym dzieciom. Budynek został częściowo zniszczony podczas II wojny światowej. Po wojnie odrestaurowano fasadę, ale za nią powstał nowy budynek. W latach 1954–1973 w budynku znajdowały się szkoły, m.in. obecna Szkoła Podstawowa nr 41 im. Stanisława Staszica. Potem wiele lat działał w nim warszawski Ośrodek Kształcenia Ideologicznego PZPR. W 1965 budynek został wpisany do rejestru zabytków. W latach 1989–2013 w budynku mieściło się I Społecznego Liceum Ogólnokształcącego im. Jam Saheba Digvijay Sinhji. Od 2005 do września 2024 był siedzibą Akademickiego Radia Kampus W pierwszej połowie 2015 roku budynek został odrestaurowany i stał się siedzibą Instytutu Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Od września 2016 roku, po przekształceniu Instytutu Dziennikarstwa, jest siedzibą Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii. W 2019 Uniwersytet Warszawski ogłosił konkurs na nowy budynek dydaktyczny u zbiegu ulic Bednarskiej, Dobrej, Nowy Zjazd i Wybrzeże Kościuszkowskie, który ma zostać połączony z budynkiem łaźni Teodozji Majewskiej. Przypisy
Łaźnie Miejskie przy ul. Rzgowskiej w Łodzi

Łaźnie Miejskie Mewa położone są przy ulicy Rzgowskiej 34 w Łodzi w dzielnicy Górna, osiedlu administracyjnym Chojny. Front budynku usytuowany jest do ulicy Rzgowskiej natomiast za budynkiem położony jest park im. gen. Jarosława Dąbrowskiego. Budynek został zaprojektowany w 1953 roku przez architekta A. Gałązkę, a oddany do użytku w 1955 roku. Jest to obiekt o bryle typu "pałacowego", o trzech kondygnacjach naziemnych. Głównym elementem dekoracyjnym fasady jest zaakcentowana za pomocą środkowego cokołu para kolumn i attyka. Jako łaźnia publiczna pozwalała zażyć mieszkańcom miasta odprężających kąpieli oraz skorzystać z łaźni parowej, bicza szkockiego, rowerków i wioseł. Wejście do zakładu kąpielowego było płatne, ale niektóre zakłady pracy zapewniały swoim pracownikom talony, uprawniające do skorzystania z łaźni. Obecnie wykorzystywany jest przez łódzki oddział Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wcześniej banki: Łódzkie Towarzystwo Kredytowe (późniejszy Petrobank), PKO BP, Nordea. W pobliżu znajdują się: plac Niepodległości Zakłady Leonhardt, Woelker i Girbardt Fabryka braci Stolarow Wyższa Szkoła Informatyki Kościół pw. Matki Bożej Anielskiej Przychodnia Miejska przy ul. Leczniczej Park Miejski przy ul. Leczniczej Przypisy
Łekno (jezioro)

Łekno (Łękno) (kaszb. Jezoro Łekno) – jezioro wytopiskowe położone na Pojezierzu Kaszubskim, w gminie Szemud, niedaleko Kieleńskiej Huty. Ogólna powierzchnia jeziora wynosi 7,5 ha. Zobacz też Jezioro Łekneńskie Łękno (jezioro)