NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Estadio Municipal de Częstochowa

El Estadio Municipal de Częstochowa (en polaco: Miejski Stadion Piłkarski w Częstochowie), es un estadio de fútbol ubicado en Częstochowa, Polonia. Es el estadio donde el Raków Częstochowa juega sus partidos como local. Instalaciones El ingeniero Marian Zdunkiewicz, director de inversiones de la planta metalúrgica ISD Huta Częstochowa, financió en 1951 la creación de un recinto deportivo que acogiese los partidos del Stal Częstochowa, club que más adelante sería el Raków Częstochowa, además de una pista de atletismo que nunca se llegó a completar. En 2003 la propiedad del estadio sería transferida de la empresa a la ciudad de Częstochowa.​ Tras el ascenso del Raków Częstochowa a la máxima categoría del fútbol polaco en la temporada 2018-19, el club se mudó al GIEKSA Arena de Bełchatów para poder disputar sus partidos como local en un estadio homologado por la Asociación Polaca de Fútbol y la UEFA.​ Desde entonces, los directivos de la entidad han barajado la opción de ampliar el estadio para cumplir con los requisitos específicos de la PZPN, planeando ampliar el aforo hasta las 10,100 plazas e incluir una sala de deportes y entretenimiento contigua. Anteriormente también hubo una propuesta de trasladar el estadio a la zona de Lisiniec, próxima al santuario de Jasna Góra. En el futuro se planea una modernización completa del estadio para permitir que el club juegue partidos de la Ekstraklasa. El proyecto, preparado conjuntamente por las autoridades del club y el ayuntamiento de Częstochowa, prevé la construcción de unas instalaciones con capacidad para albergar a 7200 espectadores.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Polonia Referencias Enlaces externos Página web oficial del Raków Częstochowa Página web no oficial del Raków Częstochowa Proyecto del nuevo estadio del Raków Portal deportivo de Częstochowa
Міський стадіон (Ченстохова)

Міський футбольний стадіон «Ракув» у Ченстохові (пол. Miejski Stadion Piłkarski Raków w Częstochowie) — футбольний стадіон у місті Ченстохова, Польща, домашня арена «Ракува». Стадіон побудований та відкритий у 1955 році. У 2017 році модернізований. Посилання Miejski Stadion Piłkarski Raków [Архівовано 30 липня 2019 у Wayback Machine.] (пол.) Miejski Stadion Piłkarski Raków на arenysportowe.eu [Архівовано 14 лютого 2017 у Wayback Machine.] (пол.)
Miejski Zakład Komunikacji w Zamościu

Miejski Zakład Komunikacji w Zamościu – publiczny przewoźnik świadczący usługi w zakresie pasażerskiego transportu zbiorowego w Zamościu i wybranych gminach powiatu zamojskiego. Historia Pierwsze autobusy zakładu komunikacji miejskiej pojawiły się na ulicach Zamościa w roku 1960. Kilka lat później, w 1963 roku, zakład został przekształcony i wchodził w skład Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej nr 1 (działały wówczas 2), a w latach 70. Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z oddziałem w Zamościu. W 1984 roku przedsiębiorstwo to zostało podzielone i pojawiło się Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne. Od tego momentu kontrolę nad MPK przejął zamojski Urząd Miasta – dotychczas zajmowały się tym instytucje na szczeblu wojewódzkim. Jako przedsiębiorstwo komunalne MPK istniało od roku 1990, a rok później zostało przekształcone w Miejski Zakład Komunikacji. Natomiast jako obecna spółka z ograniczoną odpowiedzialnością MZK Zamość działa od roku 1998. Od kilku lat MZK Zamość posiada nową bazę przy ul. Lipowej (Os. Orzeszkowej-Reymonta), w której czynna jest m.in. jedyna w mieście stacja paliw oferująca również gaz CNG. Wcześniej zajezdnia znajdowała się w pobliżu Starego Miasta, przy ul. Peowiaków. MZK Zamość obsługuje 28 linii, w tym jedną linię bezpłatną (stan na 22 października 2025r.). Wszystkie linie pokonują dziennie około 5500 km w dni powszednie w roku szkolnym, około 3900 km w dni powszednie w wakacje, około 1900 km w soboty i około 1700 km w niedziele i święta ustawowe. Tabor Tabor MZK Zamość liczy 44 autobusów jako dnia 26/8/25. Wszystkie z nich są przystosowane do przewozu osób niepełnosprawnych - autobusy niskopodłogowe, a 12 pojazdów zasilanych jest sprężonym gazem ziemnym CNG. Linie w Zamościu Plan Zamościa i okolic z przebiegiem linii Przypisy Linki zewnętrzne Miejski Zakład Komunikacji Sp. z o.o. w Zamościu Autobusy MZK Zamość
Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Brzesku

MPK Brzesko – publiczny przewoźnik komunikacji miejskiej w Brzesku. Prezesem jest Paweł Pabian. Linie MPK Brzesko obsługuje 6 linii autobusowych. Linie zlikwidowane Tabor Pojazdy wycofane z eksploatacji Inne pojazdy będące w posiadaniu MPK Brzesko FSO Polonez Caro Plus - pogotowie techniczne Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona. mpk.brzesko.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-12-14)]. Pojazdy i zdjęcia na stronie TWB
Mieleńska Łąka

Mieleńska Łąka (pot. Mienia, do 1945 niem. Schulzen Werder) – niezamieszkana wyspa Międzyodrza w południowej części jeziora Dąbie. Jedna z trzech (obok Sadlińskich Łąk i Czaplego Ostrowa) dużych wysp w delcie ujściowej Regalicy (Mieni). Administracyjnie leży w Szczecinie na osiedlu Międzyodrze-Wyspa Pucka (dzielnicy Śródmieście). Po stronie zachodniej od Ostrowa Mieleńskiego oddziela ją Przekop Mieleński, po stronie północno-zachodniej od Wielkiej Kępy – ujściowy odcinek Duńczycy i Duńczyca Wschodnia, po południowej opływają ją wody Parnicy uchodzącej w południowo-wschodnim narożniku wyspy do Regalicy (Mieni), za którą na wschód od Mieleńskiej Łąki leży wyspa Sadlińskie Łąki. Od strony jeziora Dąbie, na północy wyspy znajduje się Zatoka Jesietrza. Nazwę Mieleńska Łąka wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Mölln-Wiese. Przypisy
Chełmek (wyspa)

Chełmek (także Mielino, Mielin, Wielkie Mielno) – wyspa między Świną a Kanałem Mielińskim w Świnoujściu. Charakterystyka Powstała w wyniku przekopania Kanału Mielińskiego w 1911 i podzielenia dawnej wyspy Mielin – na Chełmek i obecny półwysep Mielin. Wyspa jest niezamieszkana przez ludzi, w najszerszym miejscu ma około 440 m szerokości i jest długa na ok. 3,5 km. Wyspa znajduje się w granicach portu morskiego Świnoujście. Większa część wyspy (bez północnego cypla długości ok. 450 m) objęta jest obszarem ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Północny cypel wyspy posiada nabrzeże. Przed 1945 teren ten składał się z 2 wysp o niemieckich nazwach Buschwiese i Grüner Holm, które były połączone umocnieniami Kanału Mielińskiego oraz znajdowały się na nich stawy świetlne. W 1949 ustalono urzędowo dla części wyspy polską nazwę Chełmek oraz dla północno-wschodniej łąki nazwę Kaczy Ostrów. Uwagi Przypisy
Mielizna Zachodnia

Mielizna Zachodnia – mielizna Zatoki Pomorskiej, przy zachodnim falochronie wejścia do Świny, przy wschodniej części wyspy Uznam. Ławica przybrzeżna piasku odchodzi od strefy przybrzeżnej Bramy Świny w kierunku północnym. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Wester Grund. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Mielizna Zachodnia. Przypisy
Mielnica (jezioro)

Mielnica – jezioro w mezoregionie Bory Tucholskie (powiat kościerski, województwo pomorskie). Charakterystyka Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 28,69 ha, Mielnica jest przepływowym jeziorem rynnowym leżącym w bliskim sąsiedztwie Kościerzyny. Akwenem jeziora prowadzi szlak wodny Graniczna-Trzebiocha łączący (poprzez jeziora Sudomie, Żołnowo i rzekę Graniczną) jezioro Garczyn ze szlakiem wodnym Wdy i jeziorami Wdzydzkimi. Przypisy
Mieszko (przedsiębiorstwo)

Mieszko S.A. (wcześniej Zakłady Przemysłu Cukierniczego „Mieszko”) – polski producent słodyczy. Działa od 1993 roku, kontynuując tradycję cukiernictwa zakładów Ślązak i Raciborzanka. Od 1997 do 2014 roku spółka notowana była na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Firma produkuje m.in. Michaszki i Zozole, a także bombonierki Cherrissimo, Amoretta, Magnifique i Chocoladorro. Słodycze produkowane są w: Zakładzie Produkcyjnym nr 1 w Raciborzu – Racibórz 47-400, ul. Starowiejska 75 Zakładzie Produkcyjnym nr 2 w Raciborzu – Racibórz 47-400, ul. Opawska 172 Po przejęciu spółki przez Bisantio Investments i przymusowym wykupie akcji od drobnych akcjonariuszy, spółka został wykluczona z obrotu giełdowego z dniem 31 grudnia 2014 roku. Produkty popularne są również poza granicami Polski, firma sprzedaje słodycze w ponad 60 krajach świata. Zobacz też Wieża ciśnień przy ulicy Starowiejskiej w Raciborzu Zozole Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona firmy https://www.mieszko.pl/
Miflex

Zakłady Podzespołów Radiowych Miflex SA w Kutnie (dawniej „Unitra-Miflex”) – polski zakład produkcyjny wytwarzający głównie bierne elementy elektroniczne, przede wszystkim kondensatory (papierowe i foliowe) oraz inne komponenty elektroniczne, takie jak generatory wysokiego napięcia, generatory iskry czy filtry przeciwzakłóceniowe. Firma została założona w 1957, w latach 70. i 80. należała do Zjednoczenia Przemysłu Elektronicznego Unitra, a obecnie jest jednym z największych producentów biernych elementów elektronicznych w Polsce. W celu zapewnienia najwyższej jakości produkowanych elementów w 2018 roku przedsiębiorstwo wdrożyło system jakości według ISO 9001:2015. Przypisy
Mikaszewo

Mikaszewo – jezioro na Równinie Augustowskiej. Jest częścią systemu wodnego Kanału Augustowskiego. Powierzchnia jeziora wynosi 128 ha, długość 3,8 km, a szerokość do 6 km. Lustro wody na wysokości 114 m n.p.m. Nad jeziorem leży wieś Mikaszówka. Jezioro leży na szlaku kajakowym od jeziora Wigry do Augustowa. Bibliografia Maria I. Mileska (red. naukowy): Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. Warszawa: PWN, 1983, s. 429. ISBN 83-01-03481-5.
Międzyodrze

Międzyodrze is an area in Poland located in the Lower Odra Valley between two branches of the Oder River: West Oder and East Oder, a segment from the village Widuchowa to Iński Nurt channel. Międzyodrze area also includes islands located between the Oder, its anabranch Cegielinka and Dąbie Lake, as well as part of Szczecin. Polders The historical polders are in the Międzyodrze area. They present a unique idea of regulation of the Oder and protection of the Szczecin from seasonal floods. Middleoder Polders were formed from 1849 to 1932 (Lower Cedynia/Zehden Polder, 1849–58 and Upper Polder, 1906–32). The polders include 33 kilometres (21 mi) of canals, 177 kilometres (110 mi) of levees, and 129 hydrotechnical structures. Since 1993, the Lower Odra Valley Landscape Park is located there. Structures allow water to flow freely through extensive floodplains. This protects the whole region from flooding. See also Międzyodrze-Wyspa Pucka References
Miętusi Niedźwiedź

Niedźwiedź lub Miętusi Niedźwiedź – pas stromo podciętych wapiennych skał w stokach Miętusiego Skoruśniaka w Tatrach Zachodnich od strony Doliny Miętusiej. Opada z grani Skoruśniaka znad Siwarowej Przełęczy (1531 m) na północny zachód, skośnie wśród jego zalesionych stoków (około 1550–1400 m n.p.m.). Kończy się znacznie powyżej niebieskiego szlaku turystycznego z Przysłopu Miętusiego na Małołączniaka przez Kobylarzowy Żleb. W grani Skoruśniaka po północnej stronie szczytowej części Niedźwiedzia znajduje się płytka przełęcz zwana Niedźwiedzim Przechodem (około 1500 m). W Niedźwiedziu znajduje się jaskinia Szczelina w Niedźwiedziu. W Tatrach istnieje jeszcze kilka formacji skalnych noszących nazwę Niedźwiedź. Przypisy
Miętusie Turnie

Miętusie Turnie – skalne turnie, turniczki i skały w grzędzie oddzielającej Wołowy Żleb od Małej Świstówki w polskich Tatrach Zachodnich. Jest to grzęda opadająca z Upłaziańskiej Kopy do Doliny Miętusiej (a dokładniej do Wyżniej Miętusiej Równi). Zbudowane są ze skał dolomitowo-wapiennych. Do Małej Świstówki Miętusie Turnie opadają nagimi ścianami o wysokości około 50 m, do Wołowego Żlebu urwiskami porośniętymi lasem lub kosodrzewiną. Znajdują się poza znakowanymi szlakami turystycznymi, taterników nie zainteresowały. W rejonach tych bywają tylko grotołazi, ale oni interesują się tylko jaskiniami. Około 8 m powyżej piargów Małej Świstówki w Miętusich Turniach znajduje się otwór Jaskini Miętusiej Wyżniej. W pobliżu są też jaskinie: Piwniczka, Dziura na Półce, Jaskinia w Małej Świstówce i Mała Komora. Przypisy
Mnichowe Turnie

Mnichowe Turnie – grupa turni w Dolinie Małej Łąki w Tatrach Zachodnich. Znajdują się we wschodnich zboczach Niżniej Świstówki, na odcinku od Koprowego Żlebu po żleb opadający spod Kondrackiej Przełęczy. Zajmują dolną część tych zboczy, sięgając po wysokość około 1670 m. Powyżej nich znajduje się trawiasty Mnichowy Upłaz. Mnichowe Turnie przecięte są dwoma żlebami opadającymi z północnej grani Kopy Kondrackiej – Żlebem Poszukiwaczy Jaskiń i Żlebem między Mnichy. Dzielą one Mnichowe Turnie na trzy grupy; w kolejności od północy na południe są to: północna odnoga Mnichowej Grani, w której kolejno od dołu do góry znajdują się: Mnich Małołącki, Mnichowy Przechód, cztery Mniszki Małołąckie, Dziadek, Mnichowe Siodło, południowa odnoga Mnichowej Grani, w której kolejno od dołu do góry znajdują się: Babka, Siodło za Babką, Mnichowa Galeria, Koprowe Mniszki Mnichowe Turnie zbudowane są ze skał węglanowych. Prowadzi obok nich szlak turystyczny z Gronika przez Dolinę Małej Łąki na Kondracką Przełęcz. Nazwy trzech Mnichowych Turni (Mnich, Dziadek i Babka) są pochodzenia ludowego i pochodzą jeszcze z lat międzywojennych i dawniej. Zostały nadane przez pasterzy wypasających w Dolinie Małej Łąki. Pozostałe nazwy są późniejsze i nadali je taternicy i grotołazi. Grotołazi dokładnie spenetrowali Mnichowe Turnie w poszukiwaniu jaskiń. Odkryto kilkanaście jaskiń, m.in.: Mnichową Studnię, Mnichową Studnię Wyżnią, Pomarańczarnię, Chudą Mnichową Studnię, Szczelinę Mnichową, Mokry Schron, Dziurkę nad Piargiem, Dziurę Mnichową Małą, Szczelinę w Mnichowych Turniach I, Jaskinię Lodową Małołącką, Dziurę przy Lodowej Małołąckiej I, Dziurę pod Lodową Małołącką I, Małą Mnichową Studzienkę i Jaskinię w Trawniczku, a także mniejsze szczeliny i schrony. Taternicy przeszli w Mnichowych Turniach wiele dróg wspinaczkowych, obecnie jednak jest to rejon niedostępny dla turystów i taterników (obszar ochrony ścisłej Wantule, Wyżnia Mała Łąka). Przypisy
Mnisi Ostrów

Mnisi Ostrów – wyspa odrzańska w Dolinie Dolnej Odry w granicach administracyjnych miasta Police. Wyspa otoczona jest odnogami Odry: Domiążą i Wietliną. W rejonie południowego krańca wyspy rozpoczyna się odcinek Odry – Domiąża. Obszar wyspy jest objęty granicami obszaru Ujście Odry i Zalew Szczeciński sieci Natura 2000. Nazwę Mnisi Ostrów wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Mönch Werder. Zobacz też Rybi Ostrów Wietlina lista polskich wysp Przypisy
Moczydło (jezioro w gminie Sieraków)

Moczydło – jezioro morenowe w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, leżące na terenie Kotliny Gorzowskiej, w obrębie wsi Góra, około 300 m na południe od zabudowań wsi Kłosowice. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 5,0 ha do 6,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 38,3 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,0 m, natomiast głębokość maksymalna 3,0 m. Przypisy
Modła (jezioro)

Modła (kaszub. Jezoro Módła) – przepływowe jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Koszalińskim, na południowy zachód od Ustki w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Ustka. Akwen objęty jest ochroną rezerwatu „Jezioro Modła”. Powierzchnia zlewni jeziora obejmuje 26,9 km². Zobacz też Duninowo Postomino Ustka Przypisy
Mofeta im. prof. Henryka Świdzińskiego

Mofeta im. prof. Henryka Świdzińskiego – mofeta na granicy wsi Jastrzębik i Złockie w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Muszyna. Znajduje się na dnie Złockiego Potoku, tuż przy szosie z Jastrzębika do Złockiego. W Jastrzębiku jest więcej takich mofet. Ta uznana została za pomnik przyrody nieożywionej i nadano jej imię prof. Henryka Świdzińskiego, który ją odkrył w 1938 r. Gmina Muszyna udostępniła ją turystom, ze środków gminnych zamontowano tutaj tablice informacyjne, schodki i kładkę, oraz obudowano dwa miejsca, w których z wody wydobywają się gazy („Bulgotka” i „Dychawka”). Mofeta im. prof. Henryka Świdzińskiego jest największą i najwydajniejszą w Polsce (pod względem ilości wydobywającego się gazu). Ma powierzchnię ok. 25 m², a ilość wydobywającego się gazu szacuje się na około 10 m³ na minutę. Gaz wydobywa się w tym miejscu stale w postaci bąbelków. Składa się on głównie z dwutlenku węgla (95%), poza tym jest to azot (3,87%), metan (0,67%) i tlen (0,21%). Dwutlenek węgla (CO2) wydobywa się z bardzo dużych głębokości. Przenikając przez wodę nasyca ją, tworząc liczne w Jastrzębiku źródła wód mineralnych (m.in. źródło św. Łukasza), a w niektórych miejscach tworzy mofety. Rdzawy kolor wody pochodzi od koloidalnego osadu, powstającego w wyniku hydrolizy węglanu żelaza, przy udziale bakterii żelazowych. Nad mofetą giną owady, ptaki, były nawet przypadki padania owiec. Dwutlenek węgla jest cięższy od powietrza, gromadzi się więc przy ziemi. Jeśli nie rozwieje go wiatr, zabija wszystkie unoszące się nad mofetą owady. Dwutlenek węgla wydobywa się nie tylko w mofetach, ale i w wielu innych miejscach w Jastrzębiku i okolicach. Dawniej gromadzący się w piwnicach gaz był zmorą mieszkańców tych okolic. Zdarzył się przypadek śmiertelnego zaduszenia właścicielki w jednej z takich piwniczek oraz człowieka kopiącego studnię. Obecnie nie zdarza się to, gdyż piwnice są betonowe i uszczelnione. Przypisy
Mokotów (zajezdnia tramwajowa)

Zajezdnia tramwajowa „Mokotów“, właśc. Zakład Realizacji Przewozów „Mokotów“ − R-3 – zajezdnia tramwajowa znajdująca się przy ulicy Woronicza 27 w Warszawie. Historia Budowę zajezdni rozpoczęto w 1952 i ukończono w styczniu 1955. Zastąpiła pierwszą remizę tramwajową „Mokotów” wzniesioną w latach 1880–1881 przy ulicy Puławskiej 13/15. W 1961 do zajezdni przeniesiono tabor z likwidowanej zajezdni „Solec“ znajdującej się pod wiaduktem mostu Poniatowskiego. W latach 60. zajezdnię ogrodzono i wyposażono w bramy wjazdowe. Wtedy to dostarczono też pierwsze wagony typu Konstal 13N. W latach 2000–2001 zmodernizowano sieć trakcyjną oraz wykonano instalację elektrycznego ogrzewania zwrotnic. W 2005 roku zajezdnia obchodziła 50-lecie istnienia. W 2019 na terenie zajezdni otwarto Izbę Tradycji Tramwajów Warszawskich. Z zajezdnią sąsiaduje zajezdnia autobusowa R-1 należąca do Miejskich Zakładów Autobusowych. Przypisy
Mokra Jama

Das Feuchte Loch (pl. Mokra Jama) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist über einen markierten Wanderweg zugänglich. Das Wasser des Sees fließt größtenteils unterirdisch über den Seealmer Trockenbach ab. In der Nähe des Sees befindet sich die PTTK-Berghütte Murowaniec. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1 Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8
Mokra Jama

Mokra Jama – jezioro tatrzańskie z grupy Gąsienicowych Stawów. Położone jest w Dolinie Zielonej Gąsienicowej, w jej części nazywanej Roztoką Stawiańską. Staw jest nieuwzględniany w klasycznych opracowaniach tatrzańskich (m.in. w przewodniku Tatry Wysokie Witolda Henryka Paryskiego), jednak w porównaniu z kilkoma innymi jest dość znaczący. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. powierzchnia Mokrej Jamy wynosi 0,048 ha, co daje jej 12. miejsce wśród ok. 21 stawów w Dolinie Gąsienicowej. Staw przez większą część roku jest bezodpływowy, ale przy wysokim stanie wody staje się przepływowy. Rzadko zdarza się, że staw wysycha całkowicie. Mokra Jama znajduje się ok. 320 m od schroniska Murowaniec, przy szlaku na Kasprowy Wierch. Szlaki turystyczne obok stawu przebiega żółty szlak turystyczny ze schroniska Murowaniec na Kasprowy Wierch. Czas przejścia: 1:25 h, ↓ 1:05 h. Przypisy
Molenna w Wodziłkach

Molenna w Wodziłkach – molenna staroobrzędowców należąca do parafii Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego w Wodziłkach, w gminie Jeleniewo, powiecie suwalskim, województwie podlaskim. Świątynię wzniesiono w 1921. Drewniana, o konstrukcji zrębowej, salowa, na podmurówce z kamienia polnego. Od frontu dobudowana w 1928 trójkondygnacyjna wieża z wielobocznym blaszanym hełmem, zwieńczonym sygnaturką z ośmioramiennym krzyżem. Nad nawą jednokalenicowy, blaszany dach. Obiekt gruntownie wyremontowano w 1997. Molennę wpisano do rejestru zabytków 2 września 1983 pod nr 414. Zobacz też Cerkiew Wszystkich Świętych w Suwałkach Molenna w Suwałkach Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Wodziłki
Моленная беспоповцев (Водзилки)

Моленная беспоповцев — моленная старообрядцев-беспоповцев, находящаяся в Польше в населённом пункте Водзилки гмины Еленево Сувалкского повята Подляского воеводства. Входит в состав Восточной старообрядческой церкви. Храм внесён в реестр охраняемых памятников Подляского воеводства. История Храм построен в 1921 году. Ориентированный на восток деревянный храм на каменном фундаменте изготовлен способом срубной конструкции. В 1928 году к храму пристроили трёхэтажную башню с шатром, увенчанным луковичным куполом. В 1997 году храм полностью отремонтировали. 2 сентября 1983 года храм внесли в реестр охраняемых памятников Подляского воеводства (№ 414). Примечания Литература E. Iwaniec: Z dziejów staroobrzędowców na ziemiach polskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977 Ссылки Информация (пол.)
Molenna w Wojnowie

Molenna w Wojnowie – molenna staroobrzędowców należąca do parafii Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego w Wojnowie. Świątynia została wzniesiona w latach 1923–1927 z czerwonej cegły, na wzór kościołów ewangelickich Prus Wschodnich, nie posiada cech rosyjskiej architektury sakralnej. W jej wnętrzu znajdują się 43 ikony ustawionych na półkach na wschodniej ścianie obiektu, zastępując ikonostas cerkwi prawosławnych. Przed 1967, gdy część ikon została skradziona, a następnie odzyskana, było ich 47. Molennę wpisano do rejestru zabytków 17 marca 1983 pod nr 381. Zobacz też Cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej w Wojnowie Monaster Zbawiciela i Trójcy Świętej w Wojnowie Cmentarz staroobrzędowców w Kadzidłowie Uwagi Przypisy
Моленная беспоповцев (Войново)

Моленная беспоповцев Успения Пресвятой Богородицы — моленная старообрядцев-беспоповцев, находящаяся в Польше в населённом пункте Войново гмины Ручане-Нида Пишского повята Варминьско-Мазурского воеводства. Входит в состав Восточной старообрядческой церкви. Освящена в честь Успения Пресвятой Богородицы. Храм внесён в реестр охраняемых памятников Варминьско-Мазурского воеводства. История Строительство храма велось с 1923 по 1927 годы на месте сгоревшей в 1920 году деревянной молельной 1840 года постройки. Ориентированный на восток храм из красного кирпича построен по образцу лютеранских храмов Восточной Пруссии, с которыми его роднят кровля из черепицы, а также стены со стрельчатыми окнами, и не имеет характерных черт православных храмов. Архитектурно представляет собой прямоугольное в плане основное здание с двускатной крышей и пристроенную к нему двухъярусную колокольню. Восточная часть моленной и колокольня увенчаны крестами. Внутреннее пространство украшено 43 иконами, расположенными на восточной стороне. Алтарь отсутствует. 17 марта 1983 года храм внесли в реестр охраняемых памятников Варминьско-Мазурского воеводства (№ 381). Примечания Литература E. Iwaniec: Z dziejów staroobrzędowców na ziemiach polskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 164—165.