NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Zbawiciela w Mazańcowicach

Kościół Zbawiciela w Mazańcowicach – kościół ewangelicko-augsburski w Mazańcowicach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Międzyrzeczu Górnym. Historia Cmentarz ewangelicki w Mazańcowicach został założony w 1859 r. na działce zakupionej przez Józefa Fendera. Cmentarz został powiększony, w związku z czym teren został dokupiony, co zwiększyło powierzchnię cmentarza dwukrotnie. Natomiast bezpłatnie została oddana parcela pod budowę kaplicy cmentarnej. Pomysł budowy kaplicy w Mazańcowicach powstał przed I wojną światową, jednak fundusze zebrane na ten cel zostały przeznaczone na potrzeby wojenne. Po zakończeniu wojny powstał komitet budowy kaplicy. Kamień węgielny położono 15 sierpnia 1928 r. Kaplica została ukończona i poświęcona 21 kwietnia 1930 r., odbyły się z tej okazji trzy nabożeństwa, w których udział wzięło 4000 wiernych. W czasie II wojny światowej zniszczona została wieża. Pierwsze powojenne nabożeństwo odbyło się 21 maja 1945 r. Na zebraniu w dniu 1 lutego 1948 r. postanowiono o odbudowie kaplicy, którą rozpoczęto w 1949 r. nakładami finansowymi zborowników i Funduszu Bratniej Pomocy Gustawa Adolfa. Budowa była prowadzona nieodpłatnie przez członków zboru. Wieża została odbudowana, świątynię otynkowano i pomalowano wnętrze. Kolejne remonty odbywały się w latach 60. i 70. Kapitalne odnowienie wieży miało miejsce w 1994 r., nowy dach założono w 1999 r., a rok później przed kościołem ułożono kostki chodnikowe. Nabożeństwa w kościele odbywają się w co drugą niedzielę miesiąca oraz w święta. Przypisy
Kościół Pojednania w Wieszczętach

Kościół Pojednania w Wieszczętach – kościół ewangelicko-augsburski w Wieszczętach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Wieszczętach-Kowalach. Historia W 1912 r. w Skoczowie odbyło się posiedzenie gminy szkolno-cmentarnej Kowale-Bielowicko, w którym podjęto decyzję o konieczności budowy kaplicy położonej przy cmentarzu ewangelickim działającym w Bielowicku. Jednak w związku z jego niekorzystnym położeniem, zdecydowano się na zakupienie miejsca pod nowy cmentarz na granicy Wieszcząt i Kowali, gdzie miała zostać wybudowana kaplica. Działka została zakupiona w 1913 r., wtedy też przystąpiono do budowy kaplicy. Prace ukończono trzy lata później, a uroczystość poświęcenia nekropolii i kaplicy odbyła się 22 czerwca 1916 r. Na wieży kaplicy zawieszono początkowo jeden dzwon wypożyczony z Jaworza. 18 września 1932 r. poświęcono dwa nowe dzwony, które zostały zakupione ze składek parafian. W 1938 r. zawieszono kolejny, największy dzwon o wadze 400 kg, poświęcony 7 sierpnia tego samego roku. Wszystkie dzwony zostały skonfiskowane na cele wojenne 20 kwietnia 1942 r. Świątynia została wysadzona w powietrze w nocy z 28 na 29 marca 1945 r. przez wojska niemieckie podczas ich wycofania się. Kaplicę odbudowano w 1949 r. i ponownego jej poświęcenia dokonano 11 września 1949 r. Dom katechetyczny położony w pobliżu kaplicy został wzniesiony w latach 1981–1983. W 1983 r. do kaplicy przeniesiono organy z Kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Jasienicy, wybudowane na przełomie lat 30. i 40. XX wieku i pochodzące z kaplicy położonej w domu parafialnym w Opawie. Po remoncie organy poświęcono 11 września 1988 r. 1 lipca 1992 r. z połączenia części terenów parafii w Skoczowie i Jaworzu utworzono nową parafię ewangelicko-augsburską w Wieszczętach-Kowalach. W dniu 9 maja 1994 r. kaplica, dzięki staraniom rady parafialnej, została podniesiona do rangi kościoła na mocy decyzji Konsystorza. Przypisy
Kościół ewangelicki w Pierśćcu

Kościół ewangelicki w Pierśćcu – kościół ewangelicko-augsburski w Pierśćcu, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Skoczowie. Historia Pierwsza kaplica ewangelicka w Pierśćcu istniała do 28 października 1616 r., kiedy to uległa spaleniu. Nową świątynię wybudowano w 1618 r. na terenie obecnego cmentarza katolickiego. Funkcjonowała ona do czasu jej odebrania w 1654 r. Kaplica wróciła jednak tymczasowo do ewangelików, odebrano im ją ponownie w 1718 r. Po tej dacie luteranie spotykali się potajemnie w domach prywatnych oraz w leśnych kościołach. Po wybudowaniu kościoła ewangelickiego w Drogomyślu mieszkańcy wsi uczęszczali tam na nabożeństwa. W 1865 r. Pierściec przyłączono do parafii ewangelicko-augsburskiej w Skoczowie. Nowa kaplica na terenie miejscowości powstała w 1914 r. na działającym od 1858 r. cmentarzu ewangelickim. 11 października 1914 r. odbyło się jej poświęcenie. Kaplica została rozebrana po 1994 r. Kościół ewangelicki wybudowano w latach 1984-1989. Poświęcenia dokonał 15 października 1989 r. ksiądz biskup Janusz Narzyński razem z proboszczem skoczowskim Janem Nogą i księdzem Andrzejem Czyżem. Towarzyszyli im również księża Ryszard Janik z Jaworza, Karol Macura z Drogomyśla oraz Jan Gross z Mikołowa. Przypisy
Kościół Zbawiciela w Dębowcu

Kościół Zbawiciela w Dębowcu – kościół ewangelicko-augsburski w Dębowcu, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Skoczowie. Historia Po powstaniu cmentarza katolickiego w Dębowcu, wśród miejscowych ewangelików powstało pragnienie posiadania własnej nekropolii. Zawiązano Ewangelicką Gminę Cmentarną, która zajęła się wyznaczeniem miejsca pod cmentarz, gdzie w 1869 r. wybudowano niewielką kaplicę, a na jej wieży zawieszono dzwon. W kaplicy nie odbywały się nabożeństwa z uwagi na jej małą powierzchnię. W 1912 r. zastąpiono ją więc nową, trzykrotnie większą, gdzie odbywały się nabożeństwa pogrzebowe. Nabożeństwa niedzielne prowadzono w niej dwa razy do roku. Na wieży kaplicy umieszczono trzy dzwony. W 1937 r. w budynku kaplicy wstawiono organy, sfinansowane przez Koło Związku Polskiej Młodzieży Ewangelickiej. Kaplica została rozbudowana na kościół w 2000 r. Powiększono liczbę miejsc z 170 do 230. W 2006 r. oddano do użytku nowy dom zborowy. Od 2001 r. nabożeństwa odbywają się we wszystkie niedziele i święta. Przypisy
Kaplica ewangelicka w Czechowicach-Dziedzicach

Kaplica ewangelicka w Czechowicach-Dziedzicach – kaplica ewangelicko-augsburska w Czechowicach-Dziedzicach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Czechowicach-Dziedzicach. Historia Obecność ewangelików na terenie obecnego miasta Czechowice-Dziedzice związana jest przede wszystkim z emigracją niemieckojęzycznych pracowników do budowy kolei oraz zakładów przemysłowych w końcu XIX wieku. Utworzenie filiału parafii ewangelickiej w Bielsku i pierwsze nabożeństwo odbyło się w 1896 r. Od 1907 r. wynajmowano na ten cel salę w restauracji Gebauera w Dziedzicach. W pierwszym nabożeństwie tam odbywającym się, z racji miejsca jego prowadzenia uczestniczyło jedynie siedem osób, a obrzędy były zakłócane przez gości restauracji. Postanowiono o budowie własnego obiektu sakralnego. Na działce obok niemieckiej szkoły podstawowej, podarowanej przez Leona Zipsera, rozpoczęto w 1910 r. budowę kaplicy, poświęconej 17 grudnia 1911 r. W budynku tym znajdowała się kaplica, zakrystia oraz mieszkania. Początkowo placówka działała jako stacja kaznodziejska parafii ewangelicko-augsburskiej w Bielsku, od 1915 r. podniesiono ją do rangi filiału. Wydzielono też kwaterę ewangelicką na cmentarzu w Dziedzicach. W okresie II Rzeczypospolitej nabożeństwa odbywały się w co drugą niedzielę, w języku niemieckim i polskim. Podczas II wojny światowej budynek kaplicy został trafiony przez pocisk artyleryjski. W wyniku tego zniszczone zostały wszystkie szyby oraz ściana. Kaplica została splądrowana przez żołnierzy i szabrowników. Dzięki razie filiału, wsparciu członków zboru, władzy administracyjnej oraz Śląskiej Fabryki Kabli i Rafinerii Nafty dokonano odbudowy zniszczonej ściany, jak również remontu i oszklenia okien, a szyby te zostały w późniejszym okresie na witraże. Odświeżone zostało wnętrze obiektu, odzyskane zostały również skradzione z niego wcześniej krzesła. Przez parafię w Studzionce został podarowany ołtarz do kaplicy, natomiast parafia w Bielsku przekazała ławki. Proboszcz ks. Adam Wegert ofiarował naczynia liturgiczne wykorzystywane wcześniej w kaplicy domu opieki w Bielsku, który został odebrany parafii przez władze państwowe, natomiast kurator bielskiej parafii dr Józef Wałach przekazał do kaplicy w Dziedzicach wiszący kandelabr. 3 maja 1945 r. odbyło się nabożeństwo dziękczynne za odnowienie kaplicy. Regularne nabożeństwa w kaplicy w Dziedzicach zostały wznowione 29 lipca 1949. W późniejszych latach w ołtarzu kaplicy został umieszczony obraz autorstwa Jana Habarty, będącego członkiem zboru i artystą-amatorem. Budynek stał się kaplicą samodzielnej parafii w Czechowicach-Dziedzicach w 1969 r. Nabożeństwa w kaplicy prowadzone są w każdą niedzielę oraz święta. Przypisy
Kościół ewangelicki w Wiśle Malince

Kościół ewangelicki w Wiśle Malince – kościół ewangelicko-augsburski w Wiśle Malince, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Wiśle Malince. Historia Pierwotnie ewangelicy z Malinki uczęszczali na nabożeństwa do Kościoła w Wiśle Centrum, a godziny biblijne odbywały się w domach. Z inicjatywy proboszcza parafii w Wiśle oraz miejscowych zborowników, na zebraniu Rady Kościelnej 26 lipca 1953 r. postanowiono o budowy kościoła w Malince. Budowę rozpoczęto w 1954 r. na działce ofiarowanej przez Andrzeja Sikorę. Sprawami organizacyjnymi i prowadzeniem prac zajmował się komitet budowy kościoła, powołany przez radę parafialną, a środki pieniężne pochodziły ze składek wiślańskich parafian. Kościół został poświęcony przez ks. biskupa Karola Kotulę z towarzyszeniem księży Wiktora Niemczyka, Andrzeja Wantuły i proboszcza Adolfa Franka. W latach 1985–1989 dobudowano dom parafialny, a wnętrze kościoła było kilkukrotnie remontowane i przebudowywane. 1 stycznia 1995 r. kościół stał siedzibą samodzielnej parafii ewangelicko-augsburskiej w Wiśle Malince. Od 5 września 2021 nabożeństwa i inne spotkania parafialne zostały przeniesione do nowo wybudowanego Centrum Parafialnego Malinka, położonego naprzeciwko dotychczasowego kościoła. Przypisy
Kościół Św. Bartłomieja Apostoła w Nowogrodzie Bobrzańskim

Kościół pw. Świętego Bartłomieja Apostoła w Nowogrodzie Bobrzańskim – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowogrodzie Bobrzańskim. Historia Świątynia znajduje się na terenie najstarszej części dawnego miasta Nowogród Bobrzański. Wybudował ją zakon kanoników regularnych św. Augustyna sprowadzony w 1217 przez księcia Henryka Brodatego i jego żone̯ Jadwigę. Po raz pierwszy była wzmiankowana w 1277 roku. Początkowo spełniała rolę kościoła klasztornego, a następnie – po przeniesieniu zakonników do Żagania w roku 1284 – filialnego. W latach 1540-1568 budowla należała do gminy protestanckiej. Rozpoczynając od XV wieku ten kamienny kościół wielokrotnie ulegał przebudowom. Z gotyckiej budowli zachowały się mury obwodowe prostokątnej nawy i chóru oraz zakrystia nakryta sklepieniem kolebkowym. W XVII wieku od strony zachodniej została dobudowana czworokątna wieża, w 1723 roku nawa została przykryta stropem. Po 1945 roku przez wiele lat nieużytkowana świątynia popadła w ruinę. W latach 1981-1984 jednonawowy kościół został odbudowany i od strony południowej rozbudowany. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Rzepinie

Kościół pw. Świętej Katarzyny w Rzepinie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzepinie. Historia Świątynia została wybudowana w 1934 roku przez rzepińskich katolików. Początkowo nosiła wezwanie Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1945 roku, po osiedleniu się w mieście ludności polskiej, Państwowy Zarząd Tymczasowy przekazał w dniu 29 października 1945 roku świątynię pod wezwaniem św. Katarzyny parafii rzymskokatolickiej w Rzepinie, natomiast świątynia pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa pełniła funkcję kaplicy pogrzebowej. W latach 1985–1995 kościół został powiększony. W dniu jego konsekracji dokonano zmiany wezwań obu świątyń w Rzepinie. Od tej pory dawny kościół filialny pełni funkcję kościoła parafialnego. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Sławie

Kościół pw. Miłosierdzia Bożego w Sławie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Sławie. Architektura Świątynia została wzniesiona w latach 1834–1836 jako zbór ewangelicki pod wezwaniem Trójcy Świętej. Zaprojektował ją architekt Karl Friedrich Schinkel. Kościół został zbudowany w stylu późnoklasycystycznym. Jest to ceglana budowla, otynkowana, posiadająca dwukondygnacyjny korpus wybudowany na planie prostokąta oraz wieżę od strony zachodniej. We wnętrzu znajdują się drewniane empory podparte słupami. Sufit jest ozdobiony dekoracją przypominającą kasetony. W środkowej części ołtarza jest umieszczona drewniana rzeźba Chrystusa Miłosiernego. Przypisy
Kościół ewangelicki w Wiśle Głębcach

Kościół ewangelicki w Wiśle Głębcach – kościół ewangelicko-augsburski w Wiśle Głębcach, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Wiśle Głębcach. Historia Kaplica Pierwszy punkt katechetyczny w Głębcach otwarto w 1977 r. w prywatnym, drewnianym domu. Dom został później sprzedany przez jego właścicieli parafii w Wiśle wraz z przyległym terenem. Nie było jednak możliwości budowy na tym miejscu kaplicy, więc nabożeństwa, lekcje religii i zebrania młodzieżowe odbywały się w salce katechetycznej. W 1981 r. opiekę nad placówką w Głębcach objął Tadeusz Byrt, będący wówczas studentem teologii. Wtedy podjęto decyzję o przebudowie salki na dom katechetyczny z kaplicą. Prace rozpoczęto w tym samym roku, a zakończono w 1982 r. W późniejszym czasie zainstalowano dzwon. Po ordynacji Tadeusza Byrta na księdza w 1983 r. w kaplicy rozpoczęto regularne prowadzenie nabożeństw. Pod koniec 1994 r. kaplica stała się świątynią samodzielnej parafii ewangelicko-augsburskiej w Wiśle Głębcach, a ksiądz Byrt został jej administratorem. W 1996 r. wybrano go na proboszcza. Zamieszkał w nieruchomości zakupionej przez parafię i przebudowanej na budynek parafialny. Kościół Podczas Zgromadzenia Parafialnego 6 kwietnia 1997 r. postanowiono o budowie nowego kościoła. Plac pod budowę poświęcono 16 sierpnia 2004 r., natomiast uroczystość położenia kamienia węgielnego pod świątynię odbyła się 2 sierpnia 2006 r.. Ukończony budynek poświęcono 13 sierpnia 2017 r. Kościół położony jest przy tej samej ulicy, co dotychczasowa kaplica. Nabożeństwa w nowym kościele odbywają się w każdą niedzielę i święta, ponadto w okresie adwentu i pasyjnym prowadzone są nabożeństwa tygodniowe. Przypisy
Evangelische Kirche (Szczyrk)

Die Evangelische Kirche (polnisch Kościół ewangelicki w Szczyrku-Salmopolu) ist eine Kirche der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen in Szczyrk, Polen. Die Kirche befindet sich im Stadtteil Salmopol gleich unterhalb des Bergpasses Przełęcz Salmopolska. Geschichte Die ersten Lutheraner kamen 1803 aus Wisła nach Szczyrk. 1897 wurde eine evangelische Schule im damals noch eigenständigen Salmopol eingeweiht. In ihrer Kapelle fanden evangelische Gottesdienste statt. Errichtet wurde die neue Kirche 1991 bis 1995 gegenüber der ehemaligen Schule, die nun als Pfarrhaus dient. Weblinks
Kościół ewangelicki w Szczyrku-Salmopolu

Kościół ewangelicki w Szczyrku-Salmopolu – kościół ewangelicko-augsburski w Szczyrku, w dzielnicy Salmopol, w województwie śląskim w Polsce. Należy do parafii ewangelicko-augsburskiej w Białej. Historia Pierwsze rodziny wyznania ewangelickiego przybyły do Salmopolu w 1803 z Wisły z powodu zatrudnienia na rzecz właścicieli ziemskich w Łodygowicach. Pozostawali oni pod opieką księży z parafii w Wiśle, podawali też dane do prowadzenia zapisów w księgach parafialnych parafii w Białej. Na nabożeństwa w języku polskim osadnicy udawali się do kościoła w Wiśle, rzadziej odwiedzali kościół w Białej, gdzie nabożeństwa i inne czynności kościelne prowadzono w języku niemieckim. Od 1897 pastorzy bialscy przejmują obsługę duszpasterską nad wiernymi mieszkającymi w Salmopolu. W tym samym roku za sprawą superintendenta Hermanna Fritschego zostaje tam wybudowana szkoła, poświęcona 17 października 1897, w której budynku prowadzone były również nabożeństwa. Środki na powstanie szkoły pochodziły ze zbiórek prowadzonych przez superintendenta Fritschego, darowizn od rodzin osadników z Wisły oraz wiernych z innych zborów Galicji, Śląska Cieszyńskiego i Niemiec. Budynek poza pełnieniem funkcji siedziby szkoły i miejsca sprawowania nabożeństw, mieścił również mieszkanie dla nauczyciela oraz stację turystyczną Beskidenverein. Nabożeństwa prowadzone przez superintendenta Fritschego odbywały się kilka razy w roku. Kiedy w 1924 proboszczem został ks. Brunon Porwal, częstotliwość tę zwiększono do jednego w miesiącu. Nabożeństwa nie odbywały się w latach 1942-1946, wznowiono je po remoncie budynku. Nowy kościół ewangelicki został wybudowany w latach 1991-1995. Autorem projektu był inż. Karol Gaś. Budynek dawnej szkoły mieści obecnie parafialne pokoje gościnne. Nabożeństwa w kościele odbywają się w każdą niedzielę i święta. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Strzelcach Krajeńskich

Kościół pw. Matki Bożej Różańcowej w Strzelcach Krajeńskich – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Franciszka z Asyżu w Strzelcach Krajeńskich. Historia i architektura Świątynia była wzmiankowana w końcu XIII wieku. Obecny kościół to trzynawowa budowla gotycka, posiadająca kamienno-ceglaną, kwadratową wieżę. Budowla jest zorientowana na osi zachód-wschód. Pierwotnie był to kościół bazylikowy, wybudowany z cegły na kamiennym fundamencie. Świątynia otoczona była cmentarzem. Zapewne po tym jak husyci zniszczyli miasto a razem z nim i świątynię, budowla została przebudowana na halową. Od momentu wybudowania kościoła kilkakrotnie wieża była odbudowywana i było zmieniane jej zwieńczenie, które na skutek pożarów ulegało zniszczeniom. Gruntowne zmiany w wyglądzie i wystroju kościoła zostały przeprowadzone w połowie XIX wieku. Zostały wtedy usunięte wszystkie elementy dawnego wyposażenia, z którego zachował się ufundowany przez cech kowali w 1568 roku żelazny żyrandol, ozdobiony porożem jelenim. W czasie remontu zostały przebudowane obydwie kruchty boczne i wieżyczki schodkowe. Otwory okienne zamknięte półkoliście zostały przebudowane na ostrołukowe, powstały również nowe empory, posiadające neogotyckie ozdoby i kapitele filarów z rzędem arkad, rozdzielających nawy. W 1861 roku w królewskim zakładzie witrażowniczym w Berlinie, powstał witraż na elewacji wschodniej, ufundowany przez Fryderyka Wilhelma. Przedstawione na nim były: Maria z Dzieciątkiem Jezus oraz wizerunki Apostołów św. Piotra i św. Pawła, w otoczeniu arabeskowego splotu liści. Główny ołtarz z trzema ostrołukowymi arkadami był ozdobiony kwiatami i koronkami. W jego centralnej części znajdował się obraz olejny przedstawiający Marię Magdalenę, która rozpoznaje Zmartwychwstałego Chrystusa, z lewej i prawej strony były umieszczone posągi Ewangelistów: św. Łukasza i św. Marka. Zostały również wykonane nowe organy, posiadające 31 piszczałek i zostały odlane trzy dzwony, posiadające nazwy: Wiara, Nadzieja, Miłość. Niestety pierwotne wnętrze kościoła nie zachowało się do dziś, ponieważ zostało spalone w czasie II wojny światowej. W latach 70. XX wieku świątynia w dużej mierze została odbudowana. Przypisy
Zbór kalwiński w Sulechowie

Zbór kalwiński – dawna świątynia protestancka znajdująca się w Sulechowie, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Pozwolenie na budowę zboru gmina kalwińska uzyskała w 1751 roku, dzięki przychylności króla pruskiego. W 1752 roku rozpoczęły się prace budowlane i trwały 13 lat. Po zakończeniu prac powstał zbór w stylu późnobarokowym, posiadający interesującą fasadę, której osią jest wieża przykryta dachem namiotowym. Nad wejściem jest umieszczony trójkątny przyczółek, w którym umieszczony jest kartusz. Po zakończeniu II wojny światowej zbór był siedzibą domu katolickiego. W 2007 roku świątynia została odrestaurowana i przeznaczona na cele kulturalne. Obecnie mieści się w niej sala widowiskowo-koncertowa Sulechowskiego Domu Kultury im. Fryderyka Chopina. Przypisy
Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Sulechowie

Kościół pw. Najświętszego Imienia Maryi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii wojskowej Najświętszego Imienia Maryi w Sulechowie. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1780-1790 jako farbiarnia. W dniu 12 listopada 1863 roku Sulechowska wspólnota katolicka zakupiła opuszczony budynek przystępując do urządzania katolickiego kościoła. W dniu 2 grudnia 1863 roku powstała katolicka stacja misyjna, która w dniu 31 marca 1864 roku została przekształcona w prawnie erygowaną rzymskokatolicką parafię. Prace adaptacyjne trwały 3 lata, w ich efekcie powstała budowla w stylu neoromańskim. Długość świątyni wynosiła około 25 metrów, szerokość około 13 metrów. Inauguracyjna Mszę święta z udziałem kilkuset wiernych, wielu katolickich księży i przedstawicieli władz, odprawiona została w dniu 15 września 1867 roku, czyli w Święto Najświętszego Imienia Maryi, patronki parafii. W 1872 roku została dobudowana do zachodniej ściany kościoła kwadratowa wieża, nakryta strzelistym dachem hełmowym, zostały zawieszone na niej dwa dzwony o masie 800 i 400 kilogramów. Zostały odlane ze zdobytych podczas wojny francusko-pruskiej dział, ofiarowanych Sulechowowi przez cesarza Wilhelma I. Podczas I wojny światowej w 1917 roku, w ramach rekwizycji metali kolorowych, większy dzwon został bezpowrotnie zdemontowany i przeznaczony na cele zbrojeniowe. Po II wojnie światowej Po zakończeniu II wojny światowej, prawnie świątynia pełniła funkcję kościoła parafialnego, aż do 1980 roku. Faktycznie jednak, od 1946 roku pełniła rolę kościoła pomocniczego, w którym w każdą niedzielę odprawiana była jedna Msza święta. W dniu 1 lutego 2015 roku świątynia została użyczona przez diecezję zielonogórsko-gorzowską dla potrzeb wojska, a Biskup Polowy WP erygował w tym dniu parafię Wojskową w Sulechowie. W dniu 30 kwietnia 2015 roku w obecności biskupa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Tadeusza Lityńskiego i Biskupa Polowego Wojska Polskiego Józefa Guzdka, kościół został uroczyście przekazany duszpasterstwu wojskowemu. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Sulęcinie

Kościół pw. św. Mikołaja w Sulęcinie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Henryka w Sulęcinie. Historia Świątynia została zbudowana w XIV wieku przez templariuszy. Początkowo była to skromna jednonawowa budowla wzniesiona z kostki granitowej i nakryta sklepieniem krzyżowym, następnie przez kolejne lata była wielokrotnie rozbudowywana. W XV wieku została dobudowana wieża po zachodniej stronie korpusu nawowego. Swój ostateczny kształt świątynia uzyskała w latach 1899-1900. Kościół został spalony w lutym 1945 roku po wkroczeniu do Sulęcina Armii Czerwonej. Został zniszczony w tym czasie powstały na początku XVI wieku późnogotycki ołtarz szafiasty, oraz więźba dachowa, ostatnia kondygnacja wieży świątyni oraz gwieździste sklepienie z XIV wieku nakrywające nawę i prezbiterium. Z kolei nie zostały zniszczone: cokół granitowy ścian obejmujący długość trzech przęseł zachodnich, ostrołukowe okna oraz portale i blendy wykonane z profilowanej cegły. Na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku Kościół został wyremontowany i uzyskał dzisiejszy kształt. Przypisy
Kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Torzymiu

Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Torzymiu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Torzymiu w dekanacie Sulęcin diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Architektura Jest to budowla powstała w 1925 roku. Kościół posiada jedną nawę i został wzniesiony na planie krzyża łacińskiego. Świątynia nakryta jest sklepieniem trumienno-sarkofagowym. Kościół reprezentuje architekturę późnoklasycystyczną. W ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej powstały w dwudziestoleciu międzywojennym. Świątynia była dwukrotnie rozbudowywana: w 1954 i 1989 roku. Przypisy