NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Poczta Główna w Łodzi

Poczta Główna w Łodzi – mieści się przy ul. Juliana Tuwima 38, przy skrzyżowaniu z ul. Jana Kilińskiego (dawniej zbieg ulic Przejazd i Widzewskiej). Historia Trzykondygnacyjny budynek powstał według, nadesłanego z Petersburga, projektu rosyjskiego architekta Michała Boczarowa. Plany zaadaptował do miejscowych warunków Dawid Lande. Opracował on także kosztorys na sumę 180 tys. rubli. Prace budowlane, prowadzone przez firmę "Olszer i Szczeciński", trwały od wiosny 1901 do połowy 1903. Budynek oddano do użytku 2 lipca 1903 roku. Gmach ozdobiony neorenesansowymi motywami składa się z dwóch skrzydeł, usytuowanych do siebie pod kątem prostym. W ściętym narożniku, łączącym obie części budynku, znajduje się wejście główne prowadzące do obszernego hallu. Pomieszczenie to zostało ozdobione plafonem, przedstawiającym alegorycznie działalność poczty i telegrafu. Dzieło namalował Leopold Pilichowski. Narożnik gmachu zwieńczony jest ośmioboczną kopułą. Zobacz też Poczta Polska Bibliografia Krzysztof Stefański: Gmachy użyteczności publicznej dawnej Łodzi. Łódź: Widzewska Oficyna Wydawnicza „Zora”, Towarzystwo Opieki nad Zabytkami oddział w Łodzi, 2000, s. 74-75, seria: Biblioteczka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Łodzi. ISBN 83-86699-45-0.
Leon Rappaports villa

Leon Rappaports villa (polsk Willa Leona Rappaporta) ligger ved 1905 revolutionens gade 44 i Łódź. Villaen blev rejst i art nouveau i årene 1904-1905 efter tegninger af Dawid Lande til handelsmanden Leon Rappaport. Arkitekten kan imidlertid også have været Gustaw Landau-Gutenteger, siden bygningens udsmykningsstil er karakteristisk for den sidstnævnte. Villaen er opført i røde mursten og har form som bogstavet "L". Elevationen er udsmykket med plantemotiver (kastanje- og egeblade, fyrretræskogler og solsikker). Art nouveau-motiver findes også i vinduesgitrene og indgangsporten.
Willa Leona Rappaporta

Willa Leona Rappaporta – willa znajdująca się przy ul. Rewolucji 1905 r. (dawnej Południowej) 44 w Łodzi. Historia Została zbudowana w latach 1904–1905 dla łódzkiego przedsiębiorcy Leona Rappaporta (1848–1909). Projekt budynku przypisuje się architektom Dawidowi Landemu i Gustawowi Landau-Gutentegerowi, według których planów powstało kilka innych secesyjnych budowli w mieście. Pierwotnie na parterze znajdował się kantor, pierwsze i drugie piętro miały charakter prywatny, natomiast na tyłach posesji znajdowały się składy towarowe. Obecnie w budynku ma swoją siedzibę niepubliczna uczelnia – Wyższa Szkoła Humanistyczna „Wschód-Zachód”. Architektura Dwupiętrowy, podpiwniczony budynek, wzniesiony z ciemnoczerwonej cegły, pokryto gładkim tynkiem z bogatymi jasnymi dekoracjami stiukowymi o motywach roślinnych, wzbogaconymi o ciemne boniowanie, oraz ciemnym tynkiem chropowatym, pokrywającym głównie klińce łuków okiennych. Charakterystycznym elementem willi jest kwadratowa klatka schodowa w kształcie wieży, pokryta spadzistym dachem. W jego wnętrzach do dziś zachowały się bogato zdobione sztukaterie Przypisy Linki zewnętrzne Galeria willi. WSH „Wschód-Zachód”. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
Juliusz Heinzels palæ

Juliusz Heinzels palæ (polsk Pałac Juliusza Heinzla) ligger i Piotrkowska-gaden 104 i Łódź. Paladset blev bygget som Juliusz Heinzels første residens i årene 1880-1882 efter tegninger af Hilary Majewski, med Otto Gehlig, Juliusz Heinzels fremtidige svigersøn som bygmester. Paladset lå på samme grund som fabrikantens uldfabrik ved Dzikagaden (i dag Henryk Sienkiewicz’ gade). Palæet, som er en af de mest monumentale bygninger i Piotrkowska-gaden, er et godt eksempel på eklekticisme og præges i høj grad af berlinsk renæssance. Hovedbygningen har tre etager med en rigt udsmykket facade. På toppen findes skulpturer af tre skikkelser, som er allegorier til handel, frihed og industri. I første etage findes desuden karnapper med balkoner. De to sidefløje har to etager og var oprindeligt adskilt fra hovedbygningen med pavilloner og gitre. I dag huser palæet Urząd Wojewódzki (voivodskabsstyret) og Urząd Miasta Łodzi (bystyret). Byens fanfare (Prząśniczka af Stanisław Moniuszko) spilles hver dag fra en af balkonerne.
Juliusz Heinzl Palace

Juliusz Heinzl Palace (Polish pronunciation: [juliuʂ xɛinzl]), is a palatial mansion at 104 Piotrkowska Street in Łódź, Poland. Named after its initial owner, it currently houses the Łódź City Hall. History It is the first of the three residences of Heinzel (also spelled Heinzl), its construction was completed in 1882 by Hilary Majewski and Otto Gehlig. The palace was situated next to a wool products factory, in the street's regulatory line, right in front of the factory buildings, extending deep into the property. It was built in eclectic style with predominance of elements referring to the Berlin Renaissance. The palace consisted of a three-storey main body and lower side wings, and two pavilions ended with towers, separated from the palace by a decorative grating. Over the years, it has undergone modifications and reconstructions. The first floor of the front facade of the main body is decorated with symmetrically placed bay windows on the sides, decorated with a baluster railing. Below the cordon cornice there is a frieze with cartouche-shaped panels and emblems of industry and trade. The façade is crowned with a sculptural figural composition, depicting allegories of Freedom, Industry, and Trade. Juliusz Heinzl The Heinzel family probably came to Łódź from Bohemia or Lower Silesia in the 1830s. In 1864 Heinzel established his own mechanical weaving mill for woolen goods. Within a few years (around 1874) he became the king of wool, having the largest production complex in the Kingdom of Poland producing woolen and semi-woolen products. Modern use In the 21st century, the palace, integrated with factory buildings, was converted into offices, serves as the seat of the Provincial Office and the City of Łódź. In 1999, a monument to Julian Tuwim by Wojciech Gryniewicz was unveiled in front of the palace. The building is entered in the register of monuments under the number A/41 (January 20, 1971). Hejnał of Łódź From July 29, 1998 (in accordance with the resolution No. LXXXVI/835/98 of the City Council), Prząśniczka became the official bugle call (hejnał) of Łódź and one of the city symbols. Prząśniczka (Polish pronunciation: [pʐɔ̃ɕnit͡ʂka]) is a song composed by Stanisław Moniuszko and written by Jan Czeczot. Currently, it is often performed as an instrumental piece on wind instruments. The bugle call is played every day on the trumpet, at 12:00, from the window of the City Council at Piotrkowska 106 (until September 8, 2011 from the balcony of the Heinzl's palace). See also Izrael Poznański Palace History of Łódź References External links Media related to Pałac Juliusza Heinzla at Wikimedia Commons
Palais Juliusz Heinzl

Le palais Juliusz Heinzl (prononciation polonaise : [juliuʂ xɛinzl]), qui abrite l'hôtel de ville de Łódź, est un palais de Juliusz Heinzl, situé à Łódź, en Pologne. Histoire C'est la première des trois résidences de Heinzl, sa construction a été achevée en 1882 par Hilary Majewski et Otto Gehlig. Le palais était situé à côté d'une usine de produits lainiers, juste en face des bâtiments de l'usine, s'étendant dans la propriété. Il a été construit dans un style éclectique avec une prédominance d'éléments faisant référence à la Renaissance berlinoise. Le palais se composait d'un corps principal de trois étages et d'ailes latérales inférieures, et de deux pavillons terminés par des tours, séparés du palais par une grille décorative. Au fil des ans, il a subi des modifications et des reconstructions. Juliusz Heinzl La famille Heinzel est probablement arrivée à Łódź depuis la Tchéquie ou la Basse-Silésie dans les années 1830. En 1864, Heinzel créa son propre atelier de tissage mécanique pour les articles en laine. En quelques années (vers 1874), il devint le roi de la laine, possédant le plus grand complexe de production du Royaume de Pologne produisant des produits en laine et demi-laine. Utilisation moderne Au XXIe siècle, le palais, intégré aux bâtiments de l'usine, a été transformé en bureaux, sert de siège au bureau provincial et à la ville de Łódź. En 1999, un monument à Julian Tuwim de Wojciech Gryniewicz a été dévoilé devant le palais. L'édifice est inscrit au registre des monuments classés depuis le 20 janvier 1971. Articles connexes Palais Izrael Poznański Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Juliusz Heinzl Palace » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Pałac Juliusza Heinzla w Łodzi

Pałac Juliusza Heinzla – pałac Juliusza Heinzla znajdujący się przy ulicy Piotrkowskiej 104 w Łodzi. Historia Pierwszą z trzech siedzib Juliusza Heinzla był pałac przy ulicy Piotrkowskiej 104, którego budowa ukończona została w roku 1882. Wzniesiony został według projektu Hilarego Majewskiego, a jego budowniczym był przyszły zięć Juliusza Heinzla – Otto Gehlig. Usytuowany został przy fabryce wyrobów wełnianych, w linii regulacyjnej ulicy, tuż przed zabudowaniami fabrycznymi, rozciągającymi się w głębi posesji. Była to budowla w stylu eklektycznym, z przewagą elementów nawiązujących do renesansu berlińskiego. Pałac składał się z trójkondygnacyjnego korpusu głównego oraz niższych skrzydeł bocznych i dwóch pawilonów, zakończonych wieżami, oddzielonych od pałacu ozdobną kratą. Z biegiem lat ulegał modyfikacjom i przebudowom, szczególnie skrzydła boczne. Pierwsze piętro fasady frontowej korpusu głównego zdobią symetrycznie umieszczone po bokach wykusze, zdobione tralkową balustradą. Poniżej gzymsu kordonowego biegnie fryz, z płycinami w formie kartuszy, z emblematami przemysłu i handlu. Fasadę wieńczy rzeźbiarska kompozycja figuralna, przedstawiająca alegorie Wolności, Przemysłu i Handlu, sygnowana EMS, z roku 1880, charakterystyczna dla dekoracji rezydencji łódzkich fabrykantów. Współczesność Pałac w latach 50. został zintegrowany z budynkami fabrycznymi adaptowanymi na biura oraz Salę Posiedzeń ówczesnej Miejskiej Rady Narodowej. Oficyny, mieszczące wcześniej m.in. tkalnię, zrównano, a ich fasady ujednolicono, nadając im surowy, pozbawiony w zasadzie ozdobnych detali, kształt. Dotykają one po stronie zachodniej pl. Komuny Paryskiej, gdzie znajduje się również obszerny parking. Autorem projektu przebudowy był Ignacy (Izaak) Gutman. Obecnie gmach służy jako siedziba urzędów: Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Miasta Łodzi. Od 29 lipca 1998 roku, codziennie z balkonu pałacu, w południe, odgrywany jest hejnał Łodzi. W 1999 roku przed pałacem Juliusza Heinzla odsłonięto pomnik Ławeczka Tuwima autorstwa Wojciecha Gryniewicza. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/41 z 20.01.1971. Zobacz też Pałac Ludwika Heinzla Ratusz w Łodzi Przypisy Bibliografia Anna Zygma: Pałac Juliusza Heinzla. [w:] Pałace województwa łódzkiego [on-line]. ziemialodzka.pl, 2010-12-15. [dostęp 2012-01-07]. (pol.). Pałac i fabryka Juliusza Heinzla. [w:] Wille i pałace [on-line]. cit.lodz.pl. [dostęp 2012-01-07]. (pol.).
Frihedspladsen i Łódź

Frihedspladsen i Łódź (polsk Plac Wolności) er byens centrale plads, og ligger ved Piotrkowska-gadens nordlige ende. Fra pladsen skyder fire gader i hver sin verdensretning: Piotrkowska-gaden i syd, Nowomiejska-gaden i nord, Pomorska-gaden i øst og Legionów-gaden i vest. Pladsen er desuden omringet af fire gader som danner et kvadrat: Północna-gaden ("Nordgaden"), Południowa-gaden ("sydgaden", i dag 1905-revolutionens gade), Wschodnia-gaden ("Østgaden") og Zachodnia-gaden ("vestgaden"). Pladsen er udgangspunktet for nummereringen af gaderne i Łódź. Historie Pladsen blev anlagt i 1823 som hovedtorvet til det nye beboelsesområde Nowe Miasto (Den nye by). Det havde i begyndelsen funktion som markedsplads. I 1827 blev det klassicistiske rådhus og den evangeliske Treenighedskirke bygget ved pladsen (Piotrkowska-gaden) efter tegninger af Bonifacy Witkowski, som Łódź’ første representative bygninger. I 1898 fik torvet sporvognsforbindelse, og markedspladsen blev lavet om til byens representative plads. Torvet fik navnet Frihedspladsen efter Polen blev selvstændig i 1918. I 1930 blev Tadeusz Kościuszko-monumentet rejst på pladsen. Under 2. verdenskrig forandrede de tyske nazister pladsens navn til Deutschlandplatz, og rev monumentet ned i 1939. Det blev først genopført i 1960. Eksterne henvisninger
Plac Wolności w Łodzi

Plac Wolności (pierwotna nazwa „Rynek Nowego Miasta”) – centralny plac Łodzi, położony u północnego wylotu ul. Piotrkowskiej. Oprócz ul. Piotrkowskiej łączy ulice: Nowomiejską (od północy), Legionów (od zachodu) i Pomorską (od wschodu). Historia Plac wytyczony został w 1823 roku jako rynek zakładanej wówczas osady sukienniczej „Nowe Miasto”, na skrzyżowaniu traktu piotrkowskiego biegnącego z północy na południe i ul. Średniej (obecnie ul. Pomorska i ul. Legionów) biegnącej ze wschodu na zachód. Nadano mu kształt regularnego ośmiokąta foremnego. Dla odróżnienia od pierwotnego rynku Łodzi, położonego ok. 450 m na północ, był nazywany Rynkiem Nowego Miasta. W 1863 roku północny odcinek traktu piotrkowskiego, od Rynku Nowego Miasta do Starego Rynku został przemianowany na ul. Nowomiejską, natomiast ulica wychodząca na zachód otrzymała nazwę Konstantynowskiej. „Nowe Miasto” otaczały z czterech stron: ulice Zachodnia, Północna, Wschodnia i Południowa. W centrum rynku usytuowano miejskie targowisko. Przy rynku w 1827 roku wybudowano Ratusz Miejski oraz kościół ewangelicki Św. Trójcy (pierwsze reprezentacyjne budynki Łodzi). W 1857 roku powstał budynek szkoły powiatowej (obecnie Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne). W 1898 roku na Rynek Nowego Miasta dotarła komunikacja tramwajowa, a targowisko zostało przekształcone w reprezentacyjny plac miasta. W 1918 roku, w chwili odzyskania przez Polskę niepodległości, rynek został przemianowany na Plac Wolności. W roku 1930, pośrodku placu postawiono pomnik Tadeusza Kościuszki. Po aneksji Łodzi przez III Rzeszę niemieckie okupacyjne władze Łodzi zburzyły pomnik 11 listopada 1939 roku, a plac przemianowały na Freiheitsplatz, a w 1940 roku na Deutschlandplatz. Po wojnie pomnik odbudowany został w identycznym kształcie w roku 1960. Plac jest punktem odniesienia w numeracji łódzkich ulic. W 2015 roku Plac Wolności został uznany pomnikiem historii. W 2022 roku rozpoczęto przebudowę placu. W ramach prac zaplanowano m.in. przeniesienie ruchu tramwajowego w całości na północną stronę placu, zlikwidowanie ruchu okrężnego wokół pomnika, nasadzenia drzew. Zakończenie prac miało miejsce na początku marca 2024 roku. Zobacz też Place w Łodzi Muzeum Kanału „Dętka” Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne Kościół Zesłania Ducha Świętego Archiwum Państwowe Muzeum Farmacji im. prof. Jana Muszyńskiego Fontanna na placu Wolności w Łodzi Przypisy Bibliografia AnnaA. Rynkowska AnnaA., Ulica Piotrkowska, wyd. I, Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1970, ISBN 978-83-939822-4-0 . Plac Wolności, lodzkie.travel [dostęp 2012-09-11] [zarchiwizowane 2013-04-18] (pol.). Linki zewnętrzne Podróż po Łodzi – Plac Wolności. mmlodz.pl. [dostęp 2013-11-18]. Nowe Miasto. Gazeta.pl Podróże. [dostęp 2013-11-18]. Archiwalne widoki placu w bibliotece Polona
Площадь Свободы (Лодзь)

Площадь Свободы (пол. plac Wolności) — центральная площадь Лодзи, расположенная у северного начала улицы Пётрковской. Кроме Пётрковской, к площади Свободы примыкают следующие улицы: Новомейская (с севера), Легионовская (с запада) и Поморская (с востока). На площади находится костёл Сошествия Святого Духа и Лодзинская ратуша. Площадь возникла в 1823 году как рыночная площадь суконного поселения «Новый город». Ей была придана форма правильного восьмиугольника. Чтобы отличать её от первой рыночной площади Лодзи, расположенной примерно в 450 метрах к северу, она стала называться рыночной площадью Нового города. В 1918 году, после восстановления независимости Польши, рыночная площадь была переименована в площадь Свободы. В 1930 году в центре площади был установлен памятник Тадеушу Костюшко. Во время Второй мировой войны памятник был снесён немецкими оккупационными властями, снова восстановлен в 1960 году. Примечания
Kostel svatého Matouše (Lodž)

Kostel svatého Matouše v Lodži (pol. Kościół św. Mateusza w Łodzi) je evangelicko-luterský kostel ve Lodži. Vystavěn byl v novorománském slohu v první polovině 20. století. Kostel je sídlem evangelické farnosti, založené roku 1929. Dějiny Kostel byl vystavěn z iniciativy luterského pastora Wilhelma Piotra Angersteina (1848–1928). Slavnost položení základního kamene se konala 8. října 1909; dokončený kostel byl posvěcen 1. listopadu 1928. Architektura a vybavení kostela Kostel je postaven na půdorysu řeckého kříže. Jeho věž, zakončená jehlanovou střechou, měří bezmála 80 metrů (díky ní je kostel nejvyšším protestantským kostelem v Polsku); na věži je zavěšeno šest litinových zvonů z roku 1924 a je vybavena věžními hodinami firmy Philipp Hörz z Ulmu. V apsidě se nachází alegorický obraz Roberta Lauda s ukřižovaným Kristem, k němuž směřují lidé ze všech stavů. V kostele se nachází největší kostelní lustr v Polsku s 241 svítidly. Vitráže transeptu, zobrazující zmrtvýchvstání a nanebevstoupení, patří k největším v Evropě. Varhany, vyrobené v Krnově, mají 60 rejstříků. Galerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Matouše na Wikimedia Commons
St. Matteus kirke i Łódź

Den evangelisk-augsburgske St. Matteus kirke (polsk Kościół p. w. św. Mateusza) ligger på Piotrkowska-gaden 283 i Łódź. Takket være en udmærket akustik holdes mange koncerter i kirken. I mange år gæstespillede Filharmonia Łódzka her. Historie Kirken blev bygget efter initiativ af St. Jansognets pastor Wilhelm Piotr Angerstein. Arkitekterne var Johannes Wende og Franz Schwechten fra Berlin. Grundstenen blev lagt 8. oktober 1909. I begyndelsen blev kun St. Matteus-kapellet bygget, efter at byggeriet af selve kirken blev standset af 1. verdenskrig. Den stod først færdig længe efter krigen og blev åbnet 1. november 1928. Form Kirken er nyromansk, og den har grundplan som et græsk kors. Den indvendige kuppel har en diameter på 26 meter. Inde i kirken findes mange lysekroner og lampetter. Den største har en diameter på 4 meter og består af 240 lyspunkter. Flere af inventarelementerne er opført i hvidt marmor. Inde i kirken findes også et orgel bygget i 1928 af firmaet Rieger fra Jägerndorf. Det har 60 stemmer og er et af de mest værdifulde koncertinstrumenter i byen. Glasmalerierne blev udført af Adolph Seiler fra Wrocław. Det 80 meter høje tårn har en kvadratisk grundplan og ender i en ottekant på toppen.
Izrael Poznańskis palæ

Izrael Poznańskis palæ (polsk Pałac Izraela Poznańskiego) i Łódź er Europas største fabrikantpalæ og et af byens mest kendte monumenter. Fabrikanten Izrael Poznański købte et beskedent murstenshus i 1877 og byggede det om i årene 1888-1903 efter tegninger af Julius Jung fra Stuttgart og Hilary Majewski, senere med rettelser af Dawid Rosenthal og Adolf Zeligson. Paladset havde funktion som et repræsentativt handels- og bosted. Poznański døde imidlertid før det stod færdig. Facaden er bygget i rolig neorenæssance fra Zachodniagaden, mens den fra Ogrodowagaden præsenterer neobarokke træk med rige dekorative former og motiver. Paladsindretningen er på samme måde overdådigt udsmykket med vægmalerier, kaminer, støbninger, lysekroner, spejle og glasmalerier. Palæet præsenterer flere arkitektoniske stilarter og er et godt eksempel på eklekticisme. På grund af sin størrelse og formtræk inspireret af fransk arkitektur har det gjort sig kendt som "Łódź’ Louvre". Fra 1975 huser palæet byens historiske museum (Muzeum Historii Miasta Łodzi). Eksterne Henvisninger Bymuseets hjemmeside Arkiveret 23. august 2007 hos Wayback Machine
Palais Izrael Poznański

Le palais Izrael Poznański est un palais du XIXe siècle situé à Łódź, en Pologne. Initialement immeuble d'habitation, le bâtiment a été transformé en résidence de style néo-Renaissance et néo-baroque dans les années 1888-1903. Histoire L'histoire du palais remonte aux années 1860. C'est à cette époque que Kalman Poznański, un commerçant Juif polonais, arrive à Łódź. Kalman démarre dans l'industrie du coton, mais ne réussit pas. Quand l'entreprise est reprise par son fils Izrael Poznański (1833-1900), les prix mondiaux du coton connaissent une forte hausse. Izrael fait ainsi fortune dans le coton et dépense une grande partie de ses gains dans le palais, qui prend finalement son nom. Une légende raconte que l'architecte aurait demandé au commanditaire ce qu'il désirait. Izrael Poznański lui aurait répondu : « Vous me faites perdre mon temps ! Je peux m'offrir tous les styles ! ». De ce fait, le bâtiment mêle des éléments néo-Renaissance, rococo comme Art nouveau L'édifice accueille de nos jours le musée municipal. Galerie Références Liens externes Palais Izrael Poznański, site de la ville de Łódź Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Pałac Izraela Poznańskiego

Pałac Izraela Poznańskiego – neobarokowy pałac fabrykancki z XIX w. znajdujący się w Łodzi. Pałac, ze względu na wielkość i dekoracje, zwany jest „łódzkim Luwrem”. Opis W 1877 Izrael Poznański kupił narożną kamienicę o skromnej elewacji i budynek magazynowy (posesja u zbiegu ul. Ogrodowej i ul. Stodolnianej – dziś Zachodniej) z zamiarem wybudowania w jej miejsce obiektu reprezentacyjno-handlowego i siedziby dla swojej rodziny. Powstała największa rezydencja fabrykancka w Polsce i, jako jedna z pierwszych w Łodzi, zelektryfikowana. Jej wnętrza składają się z wielkich salonów i kameralnych pomieszczeń mieszkalnych. Na piętrze znajdowała się część prywatna rodziny, na parterze, w głównym korpusie - gabinet prezesa, kantory, spółki i biura. Boczne skrzydło mieściło w piwnicach zaplecze gospodarcze, kuchnię, a na parterze magazyny wyrobów gotowych. Poddasze przeznaczone było dla służby. Budynek oparto na planie litery L. Najokazalsza, południowa część budowli jest zwieńczona wypiętrzonymi, kopulastymi dachami i zdobiona figurami przedstawiającymi alegorie przemysłu. Przez lata pałac był rozbudowywany, a na jego architektoniczny kształt miało wpływ kilku architektów. Pierwotny projekt autorstwa Hilarego Majewskiego został rozwinięty przez Adolfa Zeligsona i Franciszka Chełmińskiego. Podczas przebudowy, w 1898 roku, dobudowano ogród zimowy nakryty szklanymi kopułami, a skrzydło południowe wydłużono w kierunku zachodnim, by na piętrze stworzyć salę balową. Od strony fabryki, dobudowano do pałacu dwa pawilony: jednopiętrową oranżerię ze szklaną kopułą i parterowy pasaż - łącznik między fabryką a pałacem. Dopełnieniem reprezentacyjnego charakteru był ogród spacerowy projektu właściciela łódzkiej firmy ogrodniczej - Leona Grabowskiego. W ogrodzie wybudowano bogato zdobioną fontannę. Ostateczny kształt budowla osiągnęła już po śmierci Izraela Poznańskiego, w 1903. Wystrojem sali jadalnej oraz balowej zajął się, na zlecenie Leoni Poznańskiej, łódzki malarz Samuel Hirszenberg. Późniejsze przebudowy związane były ze zmianą jego użytkowników – w okresie międzywojennym był siedzibą Urzędu Wojewódzkiego (1927–1939). W 1975 główną część budynku przejęło, utworzone wówczas, Muzeum Historii Miasta Łodzi. W latach 70. XX w. realizowano adaptację piwnic, rekonstrukcję wnętrz oraz aranżację kawiarni muzealnej na potrzeby Muzeum Historii Miasta Łodzi wg projektu Stanisława Cuchry-Cukrowskiego. W 2015 pałac został uznany pomnikiem historii. W 2017 rozpoczęły się prace remontowe fasady pałacu w ramach wieloletniej rewitalizacji obiektu, m.in. odnowiono także ogród pałacowy. Remont Pałacu zakończył się w 2020. Zobacz też Fabryka Izraela Poznańskiego Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum znajdującego się w Pałacu. poznanskipalace.muzeum-lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-23)]. Fabryka i pałac Poznańskiego (tekst GW)