NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kostel svatého Vavřince (Bobrowniki)

Kostel svatého Vavřince (polsky Kościół św. Wawrzyńca) je dřevěný římskokatolický kostel v obci Bobrowniki ve gmině Bobrowniki v okrese Będzin v Polsku ve Slezském vojvodství. Náleží pod katolickou farnost v Bobrownikách děkanát Sączowský diecéze sosnowiecké. Kostel je zapsán ve vojvodském seznamu památek pod registračním číslem 19/60 z 23. února 1960 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie Do roku 2009 byl vznik kostela uváděn rokem 1669, tak jak je v nápise z roku 1953 na sponovém trámu: WYSTAWIONY 1669 + ROZBUDOWANY 1889 + ODRESTAUROWANY 1953 (postaven 1669 + přestavěn 1889 + restaurován 1953). Dendrochronologický průzkum v roce 2009 určil, že kněžiště a sakristie byly postaveny v letech 1856–1857 za použití trámů smýcených v období 1566/1523 (to může být datum první stavby). V roce 1889 byla prodloužená loď a postaveny v západním průčelí dvě věže.Kostel byl restaurován v roce 1930, 1953, v letech 1986–1987 a 2008–2009 byl opravován. Architektura Exteriér Kostel je jednolodní orientovaná dřevěná roubená stavba na vysoké podezdívce s užším prodlouženým a polygonálně uzavřeným kněžištěm. V západním průčelí jsou přistavěny dvě symetrické dřevěné hranolové štenýřové věže s jehlanovou střechou. Mezi věžemi je trojúhelníkový štít. Loď kostela má obdélníkový půdorys. Sakristie je přistavěna na severní straně kněžiště. Stěny kostela jsou oboustranně deštěné, věže mají bednění jen na vnější straně. Střechy jsou dvouhřebenové sedlové kryté šindelem. Na střeše nad kněžištěm je šestiboký sanktusník. Interiér V interiéru loď a kněžiště mají plochý strop zdobený polychromií. Barokní hlavní oltář z roku 1678 byl přenesen z kostela svaté Markéty z Bytomi. V oltáři je obraz svatého Vavřince ze 17. století. Boční oltáře zasvěcené svaté Barboře a svatému Stanislavovi Kostkovi (dříve svaté Anně) jsou z 18. století. V západní části je na čtyřech sloupech kruchta s varhany z druhé poloviny 19. století, které byly postavené Paulem Berschdorfem z Nisy. Vitráže v oknech pochází z roku 1977. Okolí V blízkosti se nachází: Nový zděný farní kostel svatého Vavřince, který byl postaven v letech 1993–2004. Ocelová zvonice se třemi zvony. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Wawrzyńca w Bobrownikach na polské Wikipedii. Související články Stezka dřevěné architektury ve Slezském vojvodství Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vavřince na Wikimedia Commons
Kościół św. Wawrzyńca w Bobrownikach

Kościół św. Wawrzyńca – drewniany kościół katolicki z 2. połowy XIX wieku w Bobrownikach w powiecie będzińskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Jest dawnym kościołem parafialnym w obecnym dekanacie sączowskim w diecezji sosnowieckiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. W pobliżu kościoła przebiega Szlak Historii Górnictwa Górnośląskiego. Historia Na podciągu ściany tęczowej w kościele znajduje się napis: „WYSTAWIONY 1669 + ROZBUDOWANY 1889 + ODRESTAUROWANY 1953”. Informacji tych nie potwierdzają przeprowadzone w 2009 roku badania dendrochronologiczne. Zgodnie z wynikami badań obecne prezbiterium i zakrystię wybudowano w latach 1856–1857, z wykorzystaniem belek z 1522 i 1523 roku – być może z wcześniejszego kościoła. W roku 1889 postawiono nawę oraz dwie wieże. W lipcu 2009 roku, podczas remontu, w wieży odnaleziono list w butelce, pochodzący z 1946 roku. Dokument zawierał opis stanu kościoła po wojnie oraz przeprowadzone wówczas remonty. Architektura Kościół jest orientowany, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami, na podmurówce. Nawa kościoła założona jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, prezbiterium węższe, zamknięte trójbocznie. Od północnej strony prezbiterium znajduje się prostokątna zakrystia. Dachy gontowe, dwuspadowe, nad prezbiterium przechodzący w wielospadowy, w dachu – wieżyczka na sygnaturkę. W fasadzie znajdują się dwie symetryczne wieże, zwieńczone wysokimi ostrosłupowymi hełmami. Pomiędzy nimi znajduje się trójkątny szczyt. We wnętrzu stropy płaskie. Ołtarz główny barokowy z XVII wieku, przedstawiający św. Wawrzyńca, przeniesiono w 1880 r. z Bytomia, z rozebranego kościoła św. Małgorzaty. Ołtarze boczne z XVIII wieku przedstawiają św. Barbarę i św. Stanisława Kostkę (dawniej św. Annę). Ambona z XVIII wieku. Organy z drugiej połowy XIX wieku, zbudowane przez Paula Berschdorfa z Nysy. Otoczenie Przy kościele znajduje się współczesny, murowany kościół parafialny św. Wawrzyńca, zbudowany w latach 1993–2004. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Chorzowie

Kościół św. Wawrzyńca w Chorzowie – drewniany kościół z XVI wieku wzniesiony w Knurowie, przeniesiony do Chorzowa na Wzgórze Wyzwolenia w latach 1935–1938. Historia Kościół został zbudowany w 1599 w Knurowie. Służył parafianom dopóki nie stał się zbyt ciasny. Postanowiono więc wybudować nową świątynię i kościół zamknięto w 1926 roku. Niszczejący od 10 lat kościół, z inicjatywy wojewódzkiego konserwatora zabytków, dra Tadeusza Dobrowolskiego, zdemontowano i przeniesiono do Chorzowa. W 1936 r. kościółek zaczęto montować na tamtejszej Górze Wyzwolenia (Góra Redena). Inwestorem był zarząd miasta Chorzowa. Działkę, o powierzchni 2825 m², przekazały Polskie Kopalnie Skarbowe. Koszt przeniesienia, bez urządzenia wnętrza wyniósł 40 000 ówczesnych złotych. Pracami budowlanymi z ramienia chorzowskiego magistratu kierował inż. architekt Witold Czeczott Danielewicz. Aktu poświęcenia przeniesionej świątyni dokonał biskup Stanisław Adamski 16 października 1938 r. Kościół był kościołem filialnym parafii św. Antoniego. Od 1968 r. jest kościołem parafialnym. Architektura Świątynia zbudowana jest z drewna modrzewiowego, w konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej (w przyziemiu konstrukcji zrębowej). Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim zakrystia od pn.-zach. nawa na planie zbliżonym do kwadratu, z kruchtą od pd.-wsch. Wieża czołowa o ścianach pochylonych, pokrytych gontem i w górnych partiach szalowana. Hełm wieży ostrosłupowy, zwieńczony iglicą zakończoną krzyżem dwuramiennym. Dach kościoła gontowy, nad nawą wieżyczka na sygnaturkę, sześcioboczna z hełmem cebulastym. Wokół świątyni gontowe przydaszki. Ściany kościoła powyżej przydaszków kryte gontem. Polichromia stropu wykonana przez artystę plastyka Stefana Kątskiego, wzorowana na dawnej polichromii patronowej, typowej dla kościołów drewnianych. Wyposażenie kościoła głównie barokowe. Ołtarz główny, z marmurową mensą, na której stoi nastawa wykonana z drewna, polichromowana i złocona. W centrum retabulum (nastawy) obraz św. Wawrzyńca (XVII w.). Ołtarz boczny lewy z obrazem Matki Boskiej Różańcowej (XIX w.), ołtarz boczny prawy z obrazem św. Barbary (XIX w.) – w antepedium tego ołtarza umieszczony jest obraz ze sceną męczeństwa św. Wawrzyńca. Obrazy: Matki Boskiej Różańcowej i Św. Barbary pochodzą z drugiej połowy XIX wieku i są dziełem wrocławskiego malarza Bladego. Ponadto we wnętrzu pięć obrazów olejnych: Madonna z Dzieciątkiem (XVII w.), Św. Agnieszka (XVII w.) oraz XVIII-wieczne Wręczenie różańca św. Dominikowi, Św. Marcin oraz Pietà. Obrazy przekazała Kuria katowicka ze swoich zbiorów. W przedsionku kościoła – kamienna kropielnica prawdopodobnie z XV w. Wokół świątyni kamienny parkan. Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Przypisy Bibliografia Kościółek św. Wawrzyńca. Świątynia i jej dzieje w Knurowie i w Chorzowie, ks. Marek Gwioździk, Magdalena Sontag, nakładem parafii św. Wawrzyńca w Chorzowie, 2008. Linki zewnętrzne Strona parafii https://www.chorzow-mbp.sowa.pl/sowacgi.php?KatID=2&typ=repl&plnk=q__Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82+%C5%9Bw.+Wawrzy%C5%84ca&sort=byscore&view=1 (Bibliografia Chorzowa, hasło: Kościół św. Wawrzyńca)
Kostel svatého Vavřince (Cynków)

Kostel svatého Vavřince (polsky: Kościół św. Wawrzyńca w Cynkowie) je dřevěný římskokatolický kostel v Cynkově v gmině Koziegłovy v myszkowském okrese ve Slezském vojvodství. Je filiálním kostelem farnosti svatého Vavřince v Cynkově v děkanátu koziegłovském archidiecéze čenstochovské. Je v seznamu kulturních památek Slezského vojvodství pod číslem A-418/60 ze dne 18. března 1960 a nachází se na Stezce dřevěné architektury Slezského vojvodství. Historie Kostel byl postaven v roce 1631 tesařským mistrem Walentem Rurajem z Pyskovic. V 19. století byla vestavěna kruchta v zadní části kostela. V letech 1951 až 1958 byla provedena generální oprava, včetně instalace hromosvodu, výměny šindelové střechy a nahrazení poškozených krokví atd. Architektura Kostel je orientovaná jednolodní dřevěná stavba rámové konstrukce s vodorovně vloženými fošnami a se stěnami pobitými šindelem postavená na kamenné podezdívce. Stavebním materiálem bylo modřínové dřevo. Loď má půdorys blížící se čtverci, kněžiště je užší než loď je trojboké a na severní straně je přistavěna sakristie. Sedlová střecha je dvouhřebenová krytá šindelem. Nad lodi na střeše je umístěn šestiboký sanktusník s lucernou a cibulovou střechou. V interiéru jsou ploché stropy, v západní části je kruchta podepřená dvěma sloupy. Na sponovém trámu ve vítězném oblouku je vyřezávaný krucifix a po stranách sochy svatého Vavřince a Šebestiána. Hlavní oltář je renesanční z první poloviny 17. století. Také boční oltáře jsou datovány do poloviny 17. století a pozdně renesanční ambon. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Wawrzyńca w Cynkowie na polské Wikipedii. Literatura Izabela Rejduch-Samkowa (red.) Jan Samek (red.), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 9 powiat myszkowski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1962, s. 3-4. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vavřince na Wikimedia Commons
Kościół św. Wawrzyńca w Cynkowie

Kościół św. Wawrzyńca w Cynkowie – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Cynkowie w gminie Koziegłowy w powiecie myszkowskim w województwie śląskim. Jest kościołem filialnym w parafii św. Wawrzyńca w Cynkowie w dekanacie koziegłowskim w archidiecezji częstochowskiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Kościół powstał w roku 1631 wzniesiony przez budowniczego Walentego Ruraya z Pyskowic (według napisów wyrytych w nadprożach drzwi). Prawdopodobnie w XIX wieku do kościoła dobudowano kruchtę zachodnią. Świątynia poddana została gruntownej restauracji w latach 1951-1958. W roku 1957 odnowiono ołtarz główny, ołtarze boczne oraz chór. Architektura Kościół położony jest około 1 km na północ od wsi Cynków. Orientowany, drewniany, wybudowany w konstrukcji sumikowo-łątkowej o ścianach pobitych gontem. Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu, prezbiterium węższe, zamknięte trójbocznie, przy nim od północy znajduje się zakrystia. Od zachodu do nawy dostawiona kruchta. Dachy kościoła gontowe, dwuspadowe. Nad nawą ulokowana jest sześcioboczna sygnaturka na sygnaturkę z latarnią, zwieńczona hełmem. We wnętrzu stropy płaskie. Ściana tęczowa o wykroju prostokątnym. Od strony zachodniej nawy – chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Przypisy Bibliografia Izabela Rejduch-Samkowa (red.) Jan Samek (red.), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 9 powiat myszkowski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1962, s. 3-4.
Kościół św. Wawrzyńca w Dolistowie

Kościół pw. św. Wawrzyńca w Dolistowie – rzymskokatolicki kościół położony w metropolii białostockiej w Dolistowie. Jest on siedzibą parafii należącej do dekanatu Knyszyn położonego w archidiecezji białostockiej. Historia Pierwszy kościół Dolistowo jest też najstarszą mazowiecką osadą ludzką wspominaną pod nazwą "Targowisko" leżącą nad rzeką Biebrzą, u ujścia rzeki Netty posiadającą obiekt sakralny. Wyraźnym odsyłaniem do benedyktyńskiej misji chrystianizacyjnej, którą prowadził na tych terenach mnich św. Brunon z Kwerfurtu jeszcze przed rokiem 1009 na życzenie Bolesława Chrobrego jest wezwanie kościoła - św. Wawrzyńca w Dolistowie. Trudno jest ustalić początki parafii w Dolistowie. Wiadomo, że za czasów króla Kazimierza Jagiellończyka (zmarł w 1492) istniał już kościół w Dolistowie, gdyż 18 września tego roku w swoim dokumencie wymienia Dolistowo wśród parafii, których patronat przekazuje biskupowi wileńskiemu Wojciechowi Taborowi. Parafia w Dolistowie została oficjalnie erygowana 6 lutego 1500 r. Pierwszym proboszczem został ks. kanonik Stanisław Dąbrówka i wtedy to drewniana kaplica pw. św. Stanisława BM została przemieniona na kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca diakona i męczennika. Inne źródła wymieniają, że pierwszym proboszczem dolistowskim był ks. Jakub, który zmarł w roku 1506. W roku 1663 ks. Tomasz Moniuszko ufundował w kościele dolistowskim altarię z ołtarzem Najświętszej Maryi Panny. Obecny kościół Na budowę nowego kościoła murowanego w Dolistowie testamentem z roku 1645 przeznaczyła fundusze Aleksandra Wiesiołowska, starościna tykocińska. Fundacja ta jednak nie została zrealizowana. Kolejny właściciel miejscowych dóbr Jan Klemens Branicki zamierzał zbudować świątynię w Dolistowie także bezskutecznie. Kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca zbudowany został z kamienia polnego w latach 1789–91. Fundatorami tego kościoła byli: hetmanowa Izabella Branicka z Poniatowskich i proboszcz ks. Krzysztof Kapica. Świątynia została zbudowana według projektu Jana Bogumiła Zsczerniga, porucznika i architekta będącego na usługach Izabelli Branickiej. Konsekracji kościoła dokonał bp Piotr Toczydłowski 23 października 1791 r. Obok kościoła stoi dzwonnica, zbudowana z kamieni w 1803. W latach 70 XX wieku został przeprowadzony gruntowny remont wnętrza. Wyposażenie W ołtarzu głównym kościoła wielką czcią jest otoczony krucyfiks pochodzący z XVIII wieku. Pod krzyżem znajduje się obraz Matki Bożej Pocieszenia namalowany w stylu rokoko (XVIII w). W bocznym ołtarzu znajduje się barokowy obraz Matki Bożej Różańcowej (także z XVIII w). Wszystkie obrazy ołtarzowe do tego kościoła namalował Antoni Herliczka z Białegostoku. Duszpasterstwo Księża Aktualnie posługę duszpasterską w kościele sprawują: proboszcz - ks. Adam Sokołowski - proboszcz wikariusz - ks. Wojciech Stupak - wikariusz Odpust parafialny 10 sierpnia - św. Wawrzyńca Zobacz też dekanat Knyszyn parafia św. Wawrzyńca w Dolistowie Przypisy Bibliografia EdmundE. Chodorowski EdmundE., Knyszyńskie szkice historyczne, Knyszyn: „Amanita”, 1997, ISBN 83-905287-4-6, OCLC 750072117 .
Kościół św. Wawrzyńca w Gorysławicach

Kościół św. Wawrzyńca w Gorysławicach – gotycki kościół wzniesiony w 1535 roku, przez miejscowego proboszcza ks. Józefa Dałowicza. Historia Pierwsze wzmianki o kościele drewnianym pochodzą z roku 1326, pełnił rolę świątyni parafialnej. W roku 1430 wzmiankowany także kościół drewniany. W roku 1535 ukończono budowę obecnego kościoła murowanego fundacji ówczesnego proboszcza ks. Józefa Dałowicza. W 1676 roku do nawy, od strony zachodniej, dobudowano barokową kaplicę, ufundowaną przez Wojciecha i Annę Żelazowskich. W czasie I wojny światowej świątynia została uszkodzona, a następnie w latach powojennych odrestaurowana. Od roku 1799 proboszcz przy tym kościele nie mieszkał, księża z kolegiaty w Wiślicy sprawowali obowiązki duszpasterskie. W 1810 roku skasowano parafię i do chwili obecnej świątynia stanowi kościół filialny dla parafii w Wiślicy. W ramach programu Skarbiec Świętokrzyski, finansowanego z RPO Województwa Świętokrzyskiego na lata 2007–2013, uporządkowano oraz poddano konserwacji wyposażenie wnętrza. Architektura Architektura kościoła jest na pograniczu stylu późnogotyckiego i renesansowego. Orientowany, wzniesiony z kamienia, ma nawę zbliżoną do kwadratu i nieco węższe prezbiterium. W prezbiterium zachowało się sklepienie sieciowe z kamiennymi zwornikami dekorowanymi herbami Abdank, Odrowąż i Janina. Nawa główna pierwotnie także przykryta była takim samym sklepieniem jak prezbiterium, obecnie jest płaski sufit. Dach kościoła pokryty jest blachą, pierwotnie gontem. Barokowa kaplica przykryta jest kopułą z latarnią. Wystrój wnętrza W kościele zachowały się fragmenty późnogotyckiej polichromii z początku XVI wieku, przedstawiająca mi. św. Krzysztofa. Belka tęczowa składa się z późnogotyckich figur, z początku XVI wieku, Matki Bożej oraz św. Jana Ewangelisty, figura Chrystusa jest późniejsza, barokowa z początku XVII wieku. Ołtarz główny wczesnobarokowy z początku XVII wieku, z obrazem przedstawiającym świętych Szczepana i Wawrzyńca. Ołtarz boczny północny Ukrzyżowanie Chrystusa, barokowy z drugiej połowy XVII wieku. Ołtarz boczny południowy Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, barokowy z drugiej połowy XVII wieku z późnogotycką figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Cmentarz przykościelny Obok kościoła znajduje się stary cmentarz, na którym zachowało się kilka nagrobków z XIX wieku. Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Przypisy Bibliografia MichałM. Jurecki MichałM., GrzegorzG. Matyja GrzegorzG., Ponidzie. W świętokrzyskim stepie, Kraków: „Bezdroża”, 2004, ISBN 83-89676-16-8, OCLC 830623047 . Linki zewnętrzne Galeria zdjęć kościoła Opis kościoła Opis kościoła
Kościół św. Wawrzyńca w Gnieźnie

Kościół św. Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się przy ulicy św. Wawrzyńca 8 w Gnieźnie, należący do dekanatu gnieźnieńskiego I w archidiecezji gnieźnieńskiej. Historia kościoła Kościół św. Wawrzyńca jest jednym z najstarszych kościołów w Gnieźnie. W dokumencie z 1255 roku, wydanym przez Bolesława Pobożnego, mowa jest o drewnianym kościele parafialnym. Kiedy w XVI wieku, kościół spłonął, w jego miejsce została wybudowana nowa świątynia. Bardzo poważną renowację kościół przeszedł w 1817 roku. W 1896 roku, gdy proboszczem był ksiądz Ferdynand Stefański, świątynia została rozbudowana. Dobudowano wówczas m.in. boczne nawy, południową wieżę, kruchtę, chór muzyczny powiększono i wstawiono balustradę. Rozbudowa trwała do 1917 roku. Po jej zakończeniu, gdy proboszczem był ksiądz Mieczysław Bielawski, kościół został konsekrowany przez księdza biskupa Wilhelma Kloske. Kolejna rozbudowa miała miejsce w latach 1935-1936 według projektu architekta Lucjana Michałowskiego z Poznania. W czasie II wojny światowej kościół służył jako magazyn, natomiast po jej zakończeniu powrócił w ręce katolików i służy jako parafialny obiekt sakralny. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla trójnawowa, wybudowana na planie prostokąta. Posiada 4 wejścia, 2 wieże i pokryty jest dachówką. Wieża od strony północnej, wybudowana w XVI wieku, jest czworoboczna, nakryta gotyckim dachem w kształcie piramidy. Dwie boczne kaplice tworzą kształt krzyża łacińskiego. W narożniku jednej z kaplic umieszczono figurę św. Wawrzyńca. Okna i wnęki okienne są półkoliste lub o niskim ostrołukowym zakończeniu. Wnętrze świątyni uzupełniają: obraz św. Wawrzyńca z widokiem Gniezna z końca XVIII wieku, powojenna polichromia Wacława Taranczewskiego z 1947 roku, marmurowy ołtarz główny, cynkowe tabernakulum, granitowa posadzka, okna ozdobione nowoczesnymi witrażami. W 1948 roku, w czasie gdy proboszczem był ksiądz Mieczysław Bogacz, kościół został otynkowany. Przypisy Bibliografia Stanisław Pasiciel, Gniezno. Widoki miasta 1505 – 1939, PWN, Warszawa – Poznań, 1989 rok Linki zewnętrzne Polska niezwykła – Kościół św. Wawrzyńca Dane adresowe kościoła Położenie kościoła w Gnieźnie
Kościół św. Wawrzyńca w Goszczy

Kościół św. Wawrzyńca Diakona i Męczennika w Goszczy – kościół znajdujący się w Goszczy, w gminie Kocmyrzów-Luborzyca, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Zabytkowa świątynia z 1737 roku, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii wpisana została do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. W skład zabytkowego zespołu wchodzi: kościół, kostnica z I poł. XIX wieku, plebania z przełomu XIX/XX oraz ogrodzenie z XVIII wieku. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Goszczy pochodzą z lat 1373–1374. Był to prawdopodobnie kościół drewniany. W latach 1503–1504 kościół ten został przebudowany staraniem Kapituły Krakowskiej. Świątynia ta nie dotrwała do naszych czasów. Obecny, pod wezwaniem św. Wawrzyńca został zbudowany w 1737 roku i konsekrowany 29 września 1747. W roku 1749 ówczesny biskup sufragan krakowski Michał Ignacy Kunicki umieścił w jego ołtarzu relikwie świętych Aureliusza i Bonifacego. Architektura Budynek murowany, orientowany, jednonawowy, z prezbiterium zamkniętym półkoliście. W 1928 roku dobudowano do fasady wieżę. Obiekt był kilkakrotnie remontowany i przebudowany, przez co zatracił swoje cechy stylowe. Z ważniejszych prac remontowych wymienić należy: nowe tynki renowacyjne wewnętrzne i zewnętrzne, wymiana dachu z więźbą dachową, instalacja energetyczna, ogromnienie, pokrycie wieży blachą miedzianą, elektryczny napęd dzwonów, renowacja ołtarzy, nowe posadzka i ławki, kompozycje z kostki granitowej na zewnątrz kościoła itd. Wyposażenie wnętrza W ołtarzu głównym pierwotnie znajdował się drewniany krucyfiks (obecnie w bocznym ołtarzu), aktualnie obraz Matka Boża Pocieszenia; XVI-wieczna kamienna chrzcielnica z herbami Korczak, Ogończyk, Rola i Kapituły krakowskiej; XVI-wieczna kamienna kropielnica z płaskorzeźbą św. Piotra; późnobarokowy obraz Ukrzyżowanie z XVIII wieku; kielich liturgiczny z 1705 roku. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.
Kościół św. Wawrzyńca w Gozdnicy

Kościół pw. Świętego Wawrzyńca w Gozdnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny w Gozdnicy, w powiecie żagańskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Łęknica diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Mieści się przy ulicy Kombatantów. Historia Świątynia została wybudowana jako kościół ewangelicki. Ówczesny pastor Richard Darr na budowę kościoła uzyskał pomoc i dofinansowanie od konsystorza luterańskiego z Wrocławia i rządu rejencji legnickiej. Dwie gozdnickie firmy ufundowały cegły i dachówki. Patronka hrabina Ema von Liittichau (Borowe) ofiarowała drewno na budowę świątyni, właściciele furmanek oddali nieodpłatnie zaprzęgi dla potrzeb budowy, zborownicy prowadzili zbiórkę na nowy fundusz budowy świątyni. Projekt świątyni został opracowany przez architekta Iwana z Berlina, prace budowlane były prowadzone przez firmę braci Besser, kierownikiem budowy został wybrany mistrz ciesielski Huckauf. W dniu 22 września 1929 roku został wmurowany kamień węgielny. Pod ko­niec 1929 roku budowla została ukończona w stanie surowym (była zamaskowana kolorowym klinkierem). Budowla składała się z nawy, łączących się z nim od strony zachodniej prezbiterium i zakrystii oraz wieży od strony wschodniej. Zakłady stalowe w Bochum ufundowały trzy nowe dzwony dla świątyni. Okna zostały wyprodukowane w firmie Gerstner und Weise z Görlitz, natomiast gozdniccy mistrzowie stolarscy Gebauer, Girke i Dietrich z Gozdnicy wykonali w nawie i na emprze 466 miejsc do siedzenia; sufit i ściany pomalowali mistrzowie malarscy Hoffmann, Jesche i Krampf, firma Kolanoski wykonała razem z gazownią ogrzewanie gazowe. Organy zostały ufundowane przez firmę Hinze z Żar. Po wykonaniu wszystkich prac w dniu 27 września 1930 roku świątynia została otwarta. Świątynia szczęśliwie przetrwała okres II wojny światowej. Po 1945 została przejęta przez katolików i otrzymała obecne wezwanie. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Gołańczy

Kościół Świętego Wawrzyńca w Gołańczy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Gołańczy, przy ulicy księdza Mrotka. Świątynia została wzniesiona według projektu inżyniera architekta Stefana Cybichowskiego z Poznania w latach 1931–1934 ze składek parafian i patrona Bogdana hrabiego Hutten-Czapskiego. W świątyni, która może pomieścić prawie 5000 wiernych znajdują się dwa barokowe ołtarze boczne z początku XVIII wieku oraz polichromia wykonana przez Stanisława Wróblewskiego w latach 1951–1953. Obecna budowla została wybudowana dzięki staraniom ówczesnego proboszcza ks. Edwarda Mrotka. W 1997 ks. Leonard Kowalczyk dokończył budowę wieży świątyni poprzez nakrycie jej charakterystyczną kopułą ze srebrnym krzyżem. Bibliografia Zabytki. Kościół parafialny św. Wawrzyńca. golancz.pl. [dostęp 2012-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-16)].