NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Європейський центр Солідарності

Європейський центр солідарності (пол. Europejskie Centrum Solidarności) — музей та бібліотека у місті Гданськ, Польща, присвячені історії польської профспілки і руху громадянського опору Солідарність та інших опозиційних рухів Східної Європи. Відкрився 31 серпня 2014 року. Історія В 2007 році був проведений міжнародний конкурс на кращий проект, в якому перемогу здобула польська компанія FORT Architects. За задумом стіни будівлі виконані з листової сталі, що застосовується у суднобудуванні, нефарбованої і іржавої. Будівництво розпочалося у 2010 році і коштувало 229 мільйон злотих, з яких 113 мільйонів були надані Європейським Союзом. Церемонія відкриття відбулася 31 серпня 2014 року, в річницю підписання Гданської угоди. У церемонії взяли участь Лех Валенса, співзасновник Солідарності, згодом і президент Польщі, чинні президент Польщі Броніслав Коморовський і голова Солідарності Петро Дуда. Посилання Запрошуємо до Європейського Центру Солідарності у Ґданську [Архівовано 8 вересня 2017 у Wayback Machine.] Еволюція свідомості: Європейський Центр Солідарності у Гданську [Архівовано 26 листопада 2016 у Wayback Machine.]
Cmentarz wojenny nr 95 – Stróżówka

Cmentarz wojenny nr 95 – Stróżówka – żołnierskie miejsce pochówku z czasów I wojny światowej zlokalizowane w Stróżówce, w przysiółku Garbacz, przy drodze wojewódzkiej nr 977. Należał on do okręgu III - Gorlice Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Na cmentarzu pochowanych jest: 22 żołnierzy armii austro-węgierskiej 43 żołnierzy armii niemieckiej 28 żołnierzy armii rosyjskiej 39 żołnierzy, których przynależności armijnej nie rozpoznano. Opis cmentarza Cmentarz na planie prostokąta zaprojektował Hans Mayr. Od przodu ogrodzony jest niskim płotem żelaznych sztachet z bramą wejściową. Z pozostałych stron otoczony murem kamiennym. Fragment muru na wprost wejścia stanowi ściana pomnikowa o kształcie trójkąta z wnęką po tablicy inskrypcyjnej i z górującym nad nią betonowym krzyżem. Na cmentarzu znajduje się 14 mogił zbiorowych i 2 pojedyncze. Rozmieszczone są one w dwóch równoległych rzędach. Groby mają formę: żeliwnych krzyży z tarczą na skrzyżowaniu ramion żeliwnych krzyży lotaryńskich z wieńcem laurowym betonowych, zakończonych trójkątnie stel z żeliwną tablicą imienną. Cmentarz zadbany, w świetnym stanie technicznym. Pola grobowe zatarły się. Obsadzony jest dębami. Galeria Przypisy Bibliografia Groby wojenne na terenie Małopolski www.cmentarze.gorlice.net.pl/
Воинское кладбище № 95 (Стружувка)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-609 от 22 декабря 1989 года. Воинское кладбище № 95 — Стружувка (пол. Cmentarz wojenny nr 95 - Stróżówka) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Стружувка, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 215 квадратных метра находится 14 братских и 2 индивидуальных могил, в которых похоронены 22 австрийских, 43 германских и 28 русских солдат. На кладбище также похоронены 39 военнослужащих, национальная принадлежность которых не установлена. 22 декабря 1989 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-609). Описание Кладбище окружено низким каменным ограждением с трёх сторон. Передняя часть огорожена низким металлическим ограждением с входом. На противоположной стене от входа находится стена с двухскатным памятником, увенчанным крестом. Могилы расположены двумя параллельными рядами. Надмогильные памятники имеют форму латинского и лотарингского крестов. Некоторые надмогильные памятники имеют форму стелы. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 95 — Stróżówka (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Elżbietów (powiat sochaczewski)

Elżbietów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Teresin. Ma status sołectwa. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa skierniewickiego. Zobacz też Elżbietów Przypisy Linki zewnętrzne Elżbietów (1), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 347 .
Ельжбетув (Сохачевський повіт)

Ельжбетув (пол. Elżbietów) — село в Польщі, у гміні Тересін Сохачевського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 329 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Скерневицького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Emowo

Emowo [pronunciación en polaco: /ɛˈmɔvɔ/] es un pueblo ubicado en el distrito administrativo de Gmina Przasnysz, dentro del Condado de Przasnysz, Voivodato de Mazovia, en el este de Polonia central.​ Se encuentra aproximadamente a 8 kilómetros al sureste de Przasnysz y a 84 kilómetros al norte de Varsovia. Referencias Enlaces externos
Emowo

Emowo (prononciation : [ɛˈmɔvɔ]) est un village polonais de la gmina de Przasnysz dans le powiat de Przasnysz de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 8 kilomètres au sud-est de Przasnysz (siège du powiat et de la gmina) et à 84 km au nord de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie d'Ostrołęka. Références Portail de la Pologne
Emowo

Emowo – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, w gminie Przasnysz. Wieś ma status sołectwa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego. W 1877 roku oddzielono od dóbr Dobrzankowo 300 mórg, które rozprzedano w częściach. W 1881 roku pojawia się obecna nazwa wsi. Około 1834 roku szeroko rozrzucona wieś liczyła 16 numerów. Obecnie 15 zamieszkanych posesji i 69 mieszkańców. Zobacz też Emów Przypisy Bibliografia Grażyna Wróblewska: Gmina Przasnysz, 2006 Linki zewnętrzne Emowo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 353 .
Емово

Емово (пол. Emowo) — село в Польщі, у гміні Пшасниш Пшасниського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 73 особи (2011). У 1975—1998 роках село належало до Остроленцького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Cmentarz wojenny nr 108 – Biecz

Cmentarz wojenny nr 108 – Biecz – cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Bieczu, w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu gorlickim cmentarzy tych jest 54. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się przy ulicy Kazimierza Wielkiego, obok klasztoru oo. franciszkanów-reformatów. Jego projektantem był Hans Mayr. Ogrodzenie tworzy betonowa podmurówka i betonowe słupki, na których osadzono elementy kutej balystrady. Wzdłuż ogrodzenia posadzono kwitnące krzewy, na cmentarzu rosną także drzewa. Wejście przez jednoskrzydłową. kutą furtkę wykonaną z prętów. Niewielki cmentarz posiada kilka tarasów. Na mogiłach żołnierzy rosyjskich prętowe dwuramienne krzyże lotaryńskie osadzone na betonowych cokołach. Pomnik centralny w postaci wysokiego drewnianego, również dwuramiennego krzyża. Na mogile żołnierzy austriackich odlewany żeliwny jednoramienny krzyż z tarczą w środku.Jak wynika z zachowanej dokumentacji stał on na najniższym tarasie cmentarza, obecny, nowy krzyż ustawiono na najwyższym tarasie. Polegli Pochowano tutaj w 6 mogiłach zbiorowych i 20 pojedynczych 42 żołnierzy armii rosyjskiej i 4 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Większość Rosjan jest znana z nazwiska, co jest rzadkością na budowanych przez Austriaków cmentarzach z I wojny światowej. Było to możliwe dlatego, gdyż pierwotnie był to utworzony przy szpitalu polowym cmentarz rosyjski. Na założenie tego szpitala Rosjanie zajęli klasztor, a zmarłych w nim żołnierzy chowali obok murów klasztoru. Obecnie na krzyżach cmentarza brak jednak tabliczek imiennych. Oprócz mogił na kwaterze cmentarnej do cmentarza tego należą jeszcze trzy mogiły na dziedzińcu samego klasztoru. Pochowano w nich m.in. Polaka Mariana Wawro będącego żołnierzem armii austro-węgierskiej (zmarł 7 maja 1915 r.) i brata zakonnego Andrzeja (Andreas) Pyznara. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Cmentarz wojenny nr 108 fotopolska.eu
Воинское кладбище № 108 (Беч)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-467/M от 16 апреля 2009 года. Воинское кладбище № 108 — Беч (пол. Cmentarz wojenny nr 108 - Biecz) — воинское кладбище, находящееся в городе Беч, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в 1915 году. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище находится 6 братских и 20 индивидуальных могил, в которых было похоронены 4 (или 5) австрийских и 42 русских солдата. Кладбище было основано при госпитале, который находился в близлежащем монастыре. 16 апреля 2009 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№ А-467/М). Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 108 — Biecz (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 105 – Biecz

Cmentarz wojenny nr 105 – Biecz-Harta – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie, zaprojektowany przez Hansa Mayra, znajdujący się w Bieczu. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Znajduje się w zachodniej części miasta Biecz, na wzgórzu Harta. Cmentarz powstał przy pochodzącej z 1812 roku kapliczce, która stanowi jego główny element kompozycyjny. Ma kształt wieloboku o powierzchni 173 m². Cmentarz otacza murowany parkan, znajduje się na nim drewniany krzyż z półokrągłym daszkiem. Na grobach znajdują się typowe dla projektów Mayra żeliwne krzyże z miejscem na tabliczkę na skrzyżowaniu ramion. Cmentarz znajduje się na terenie osuwiskowym i jest obecnie w bardzo złym stanie – północna część skarpy, wraz z fragmentem cmentarza, obsunęła się. Na cmentarzu pochowano 43 żołnierzy w 10 pojedynczych grobach i 13 mogiłach zbiorowych: 32 żołnierzy austro-węgierskich 10 żołnierzy niemieckich 1 o nieustalonej przynależności armijnej poległych w 1914 roku oraz w maju 1915 roku w walkach o Biecz. Znane są nazwiska 40 pochowanych. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I-IV), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998. Linki zewnętrzne Informacje o cmentarzu na cmentarze.gorlice.net.pl Informacje o cmentarzu na stronie Groby wojenne w Małopolsce
Воинское кладбище № 105 (Беч)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-401/M Воинское кладбище № 105 — Беч (пол. Cmentarz wojenny nr 105 - Biecz) — воинское кладбище, находящееся на холме Хорт в западной части города Беч, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Германской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. Охраняемый памятник Малопольского воеводства (№ А-659) . История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 173 квадратных метра находится 13 братских и 10 индивидуальных могил, в которых похоронены 32 австрийских, 10 германских солдат. На кладбище также похоронен 1 военнослужащий, армейская принадлежность которого была не установлена. Описание Кладбище окружено кирпичной стеной. На территории находится деревянный крест с полукруглым перекрестием и надмогильные кресты, характерные для творчества австрийского скульптора Ганса Майра. Кладбище находится в плохом состоянии и располагается на склоне холма, подверженном оползням. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Cmentarz wojenny nr 105 — Biecz (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Inglot (Kosmetikhersteller)

Die INGLOT Sp. z o.o. ist ein polnischer Kosmetikhersteller mit Hauptsitz in Przemyśl. Seit 1983 ist INGLOT mit der Herstellung und dem Vertrieb von Kosmetikprodukten aktiv. Filialnetz Inglot ist mit 727 Geschäften in über 70 Ländern aktiv. Im Jahre 2006 wurde die erste Inglot-Filiale außerhalb Polens in Montreal eröffnet. Weblinks Offizielle Website INGLOT Einzelnachweise
Inglot Cosmetics

Inglot Cosmetics is a Polish cosmetics company headquartered in Przemyśl, south-eastern Poland, specializing in the manufacturing of make-up products. It is considered among the most successful makeup companies in the world which sells its products globally in over 950 boutique stores located in 90 countries. Around 95% of the products that Inglot has on offer are manufactured in a facility located in Przemyśl. History The company was founded in 1983 by Wojciech Inglot, a Polish entrepreneur from Przemyśl. He was born on June 11, 1955, in the Polish People's Republic and graduated in chemistry from the Jagiellonian University in Kraków. He opened the first state-owned plant in the early 1980s. It specialized in the production of pharmaceuticals. After the fall of communism in Poland, he bought his own chemical equipment from the government and gradually focused on the manufacturing of cosmetics. In 1987, his company released its first nail polish. In 2006, the company opened its first store abroad in Montreal, Canada. Since then, Inglot brand has opened numerous stores in locations around the world. Collaborations Inglot Cosmetics cooperates with a number of fashion brands and artists including Kenzo, Michael Costello, Jennifer Lopez and Francesco Scognamiglio. On 26 April 2018, Jennifer Lopez debuted her limited-edition capsule collection in partnership with Inglot Cosmetics which became the brand's biggest partnership. See also Economy of Poland Cosmetic industry References
Inglot Cosmetics

Inglot Cosmetics est une marque polonaise des produits cosmétiques fondée en 1983 à Przemyśl en Pologne par Wojciech Inglot. La société possède environ 400 magasins dans plus de 50 pays du monde, dont environ 160 en Pologne. Certains se trouvent dans des localisations prestigieuses (le coin de Broadway et de la 48e rue à New York, Mall of the Emirates à Dubaï ou Caesars Palace à Las Vegas) Le premier salon étranger a été ouvert en 2006 à Montréal au Canada. 95 % de la production est réalisée à Przemyśl. Histoire L'entreprise a été fondée en 1983 par Wojciech Inglot, un entrepreneur polonais originaire de Przemyśl. Né le 11 juin 1955 en République populaire de Pologne, il est diplômé en chimie de l'Université Jagellonne de Cracovie. Au début des années 1980, il ouvre la première usine publique de l'entreprise, spécialisée dans la production pharmaceutique. Après la chute du communisme en Pologne, il rachète son propre matériel chimique à l'État et se tourne progressivement vers la fabrication de cosmétiques. En 1987, son entreprise commercialise son premier vernis à ongles. Notes et références Liens externes (pl) « Oficjalna strona internetowa » (consulté le 25 février 2013) (pl) « Oficjalna strona internetowa (INGLOT Cosmetics) » (consulté le 25 février 2013) Portail des entreprises Portail de la Pologne Portail des odeurs, des senteurs et du parfum
Inglot (przedsiębiorstwo)

Inglot Sp. z o.o. – polskie przedsiębiorstwo kosmetyczne, założone w 1983 roku w Przemyślu przez Wojciecha Inglota. Pierwszy zagraniczny salon został otwarty w 2006 roku w Montrealu w Kanadzie. W 2013 r. miał 400 salonów na sześciu kontynentach, w tym w prestiżowych lokalizacjach (m.in. róg Broadwayu i 48 ulicy w Nowym Jorku, Mall of the Emirates w Dubaju, czy Caesars Palace w Las Vegas). Poza Polską przedsiębiorstwo prowadzi działalność jako INGLOT Cosmetics. 95% produkcji powstaje w Przemyślu. Po śmierci założyciela (2013) stery w firmie przejęli: Zbigniew Inglot oraz Elżbieta Inglot. Od 2023 prezesem i dyrektorem zarządzającym Inglot jest syn Zbigniewa – Grzegorz Inglot. W zarządzie firmy jest również jego siostra – Milena. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa INGLOT (pol.) Oficjalna strona internetowa INGLOT Cosmetics (ang.)
Inglot Cosmetics

Inglot Cosmetics, або Inglot — польська косметична компанія з глобальним охопленням (вона займає панівне становище на внутрішньому ринку косметики в Малайзії, Азербайджану та Ірландії), заснована в 1983 році в Перемишлі Войцехом Інгльотом. Перший іноземний салон був відкритий у 2006 році в Монреалі, Канада. Першим продуктом компанії був засіб для чищення зчитуючих голівок магнітних стрічок, першим косметичним виробом — дезодорант VIP. На кінець лютого 2013 року має компанія мала 330 магазинів в 46 країнах світу на шести континентах (в тому числі близько 160 в Польщі), в тому числі в престижних місцях (таких як на розі Бродвею і 48-Стріт у Нью-Йорку та Caesars Palace у Лас-Вегасі). 95 відсотків продукції виробляється в Перемишлі. Примітки Джерела Офіційний сайт [Архівовано 15 жовтня 2014 у Wayback Machine.] (пол.)
Burg Heilsberg

Die Burg Heilsberg ist eine Burg in der damals ostpreußischen Stadt Heilsberg, heute Lidzbark Warmiński. Die Burg diente bis 1795 als Residenz der ermländischen Bischöfe. Nikolaus Kopernikus wirkte hier von 1504 bis 1510 als Leibarzt seines Onkels, des hier residierenden Bischofs Lukas Watzenrode. Geschichte 1241 wurde Heilsberg von den Rittern des Deutschen Ordens erobert. Da im Zweiten Prußenaufstand (1260–1274) der Ort wieder verloren ging, hat 1350 der Bischof Johann I. von Meißen beschlossen, diesen durch eine Burg zu befestigen, die von 1350 bis 1401 zur Amtszeit der Bischöfe Johann II. Stryprock und Heinrich III. Sorbom erbaut wurde. Des Weiteren verlegte 1350 Johann I. von Meißen den Bischofssitz von Wormditt nach Heilsberg. Von 1466 bis 1772 gehörte die Burg zu Königlich Preußen. Nach der Ersten polnischen Teilung 1772 ging die Burg an Preußen über. 1795 wurde die leerstehende Burganlage von Ignacy Krasicki aufgegeben. Sie diente zunächst als Kaserne. Später wurde eine Waisen- und Krankenanstalt eingerichtet. Im Hof wurde ein Standbild der Heiligen Katharina aufgestellt. Zwischen den beiden Weltkriegen beherbergte die Burg eine Jugendherberge. Der größte Verdienst zur Erhaltung der Burganlage, die ursprünglich abgerissen werden sollte, kommt Ferdinand von Quast und Karl Hauke zu. Obwohl fast ganz Heilsberg im Zweiten Weltkrieg zerstört wurde, blieb die Burganlage nahezu unversehrt. Heute, als eine Abteilung des Museums für Ermland und Masuren, beherbergt sie eine Sammlung mittelalterlicher Kunst. Südlich der Burg befindet sich eine zum Teil aus dem Mittelalter stammende Vorburg. Literatur Christofer Herrmann: Burgen im Ordensland. Deutschordens- und Bischofsburgen in Ost- und Westpreußen. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, Würzburg 2006, ISBN 978-3-87057-271-6, S. 119–124. Christofer Herrmann: Heilsberg im Kontext des ermländischen Burgenbaus. In: Wartburg-Gesellschaft zur Erforschung von Burgen und Schlössern (Hrsg.): Burgen kirchlicher Bauherren (= Forschungen zu Burgen und Schlössern. Band 6). Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2001, ISBN 3-422-06263-7, S. 223–230. Christofer Herrmann: Mittelalterliche Bischofs- und Kapitelsburgen im Preußenland. In: Landesgruppe Sachsen der Deutschen Burgenvereinigung (Hrsg.): Burgenforschung aus Sachsen. Band 15/16. Beier & Beran, Weißbach 2003, S. 153–177. Erich Weise (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Ost- und Westpreußen. (= Kröners Taschenausgabe. Band 317). Unveränderter Nachdruck der 1. Auflage von 1966. Alfred Kröner, Stuttgart 1981, ISBN 3-520-31701-X, S. 84–86. Heilsberg, Kreisstadt, an der Alle, Regierungsbezirk Königsberg, Provinz Oststpreußen. In: Meyers Gazetteer, mit Eintrag aus Meyers Orts- und Verkehrslexikon, Ausgabe 1912, sowie einer historischen Landkarte der Umgebung von Heilsberg (meyersgaz.org) Die Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Ostpreußen. Band IV: Das Ermland. Bearbeiter: Adolf Boetticher. Bernhard Teichert, Königsberg 1894 (Nachdruck: Warburg 1995, ISBN 3-89618-094-0), S. 138 ff. (Google Books). Weblinks Geschichte und die Architektur des Schlosses
Lidzbark Castle

The Lidzbark Castle (Polish: Zamek w Lidzbarku, German: Burg Heilsberg), officially known as Lidzbark Bishops' Castle, is a fortified castle and palace from the 14th century located in the town of Lidzbark Warmiński, Warmian-Masurian Voivodeship, in northern Poland. It is one of the most precious Gothic structures in the country and a popular destination for holidaymakers. Description The palatial stronghold in Lidzbark Warmiński, which for centuries was the largest town in Warmia, is located by the estuary of the river Symsarna with the river Łyna. The stronghold is encircled by a defensive moat. An additional "dry moat" encircled the local living quarters located close to the stronghold – all of the defensive structures survive except the northern-moat, where the castle's windmill was once located. The castle was built on a plan of a square formation, with 48,5 metre long walls. A fourteen level tower is located in the north-east wing of the castle. The lower part of the tower, built in a square structure has posterns – while the upper part of the tower is octagonal. The other four corners of the castle have small square decorational towers, whose design changed throughout the centuries. The castle courtyard is made up of two levels – both with cloisters; these are the only historical cloisters in Poland which have not architecturally changed. The stronghold has aspects relating to the Teutonic Order, whose architectural style can be both seen in the castle's courtyard but also traced in the representative level of the castle in: the chapel; the small and big refectory; in the capitulary; common hall; and in the bishops' chambers. The castle serves as one of the main attractions of the town and regularly hosts cabaret events in the Autumn months. History The castle was built between 1350 and 1401 as the seat of the Warmian bishops, later going into the hands of the Teutonic Order. The Teutonic Knights lost the castle in 1466, after the Second Peace of Toruń – the fortress was part of the Polish–Lithuanian Commonwealth up until 1795 (after the Third Partition of Poland; where behind the castle walls artistic life thrived. In 1794, Ignacy Krasicki, the last residing bishop, left the castle. His successors – bishops Karol and Józef Hohenzollern – moved to Oliwa. In 1963, the castle became the premises of the Branch of the Museum of Warmia and Masuria in Olsztyn. See also Castles in Poland Notes References External links The Museum of Warmia in Lidzbark Warmiński The Association of Castles and Museums around the Baltic Sea