NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Och-Teatr

Och-Teatr is a privately owned performing arts theater located in Ochota, Warsaw. It was founded in 2010 by Krystyna Janda's Foundation for Culture. It has a total of 554 seats, 100 of which are unnumbered in the smaller Och-Cafe Theater section. History The theater is located in the building of a former cinema called Ochota, established in 1949. On January 16, 2010, Och-Theater opened with a 447-seat auditorium and a premiere of Maxim Gorky's Vassa Zheleznova. The theater began to play regularly, taking over some of the repertoire from the Polonia Theater and creating its own, while also moving toward the music scene. It has hosted concerts by Maria Peszek, Ania Dąbrowska and Kult, among others. On September 21, 2013, the premiere of the play Pierwsza Dama (English: The First Lady), directed by Grzegorz Warchoł, inaugurated the new Och-Cafe Theater stage, located in the theater's café and halls, with plans to play repertoire different from the other stages touching on current social issues. Every summer, Och-Theater invites the public to free outdoor performances. Staff • Foundation President: Krystyna Janda • Director of Och-Theater: Alicja Przerazińska References
Och-Teatr

Och-Teatr – prywatny teatr dramatyczny znajdujący się przy ul. Grójeckiej 65 w Warszawie założony w 2010 przez Fundację Krystyny Jandy na rzecz Kultury. Opis Teatr mieści się w budynku dawnego kina „Ochota” z 1949 roku, zaprojektowanym przez Mieczysława Piprka. 16 stycznia 2010 r. nastąpiło otwarcie Och-Teatru z 447 miejscami na widowni premierą Wassy Żeleznowej Maksyma Gorkiego. Teatr zaczął grać regularnie, przejął część repertuaru od Teatru „Polonia” oraz tworzył własny, kierując się także ku scenie muzycznej. Odbyły się tu koncerty m.in. Marii Peszek, Ani Dąbrowskiej czy Kultu. 21 września 2013 r. premierą spektaklu Pierwsza Dama w reż. Grzegorza Warchoła zainaugurowana została nowa scena, Och-Cafe Teatr, mieszcząca się w kawiarni i holach teatru, z planami grania odmiennego od pozostałych scen repertuaru – repertuaru poruszającego problemy aktualne, społeczne. Co roku, latem, Och-Teatr zaprasza na darmowe spektakle plenerowe w swojej siedzibie przy ul. Grójeckiej 65. Pracownicy teatru Prezes Fundacji: Krystyna Janda Dyrektor Och-Teatru: Alicja Przerazińska Spektakle Tytuły, które zrealizował Och-Teatr: Big Bang (2021) Dziewczyna z pociągu (2021) Oszuści (2020) Wspólnota mieszkaniowa (2020) Lily (2020) Huśtawka (2019) MaminSzymek (2019) Stowarzyszenie umarłych poetów (2019) Osy (2018) Bal manekinów (2018) Casa Valentina (2018) Dobry wojak Szwejk idzie na wojnę (2017) Pomoc domowa (2017) Udając ofiarę (2016) Nos (2016) Kto nas odwiedzi (2016) Chamlet – monolog parodysty (2016) Lekcje stepowania (2016) Szymon Majewski – Wieczór fOCHu (2015) Prapremiera dreszczowca (2015) Truciciel (2015) Maria Callas. Master Class (2015) Stosunki prawne (2014) Upadłe anioły (2014) Uwaga... Publiczność! (2014) One Mąż Show (2014) Miłość blondynki (2014) Przedstawienie świąteczne w szpitalu św. Andrzeja (2013) Alicja ♥ Alicja (2013) Romanca (2013) Pierwsza Dama (2013) Zemsta (2013) Mayday 2 (2013) Wąsy (2012) Mayday (2012) Trzeba zabić starszą Panią (2012) Pocztówki z Europy (2012) Czas nas uczy pogody (2011) W małym dworku (2011) The Rocky Horror Show (2011) Aaa zatrudnimy Clowna (2011) Zaświaty czyli czy pies ma duszę (2011) Biała bluzka (2010) Koza, albo kim jest Sylwia? (2010) Weekend z R. (2010) Kubuś Fatalista i jego pan (2010) Zielone Zoo (2010) Wassa Żeleznowa (2010) Przypisy Linki zewnętrzne Och-Teatr – strona oficjalna Och-Teatr ma 9 lat
Ochotnicza Straż Pożarna w Łasinie

Ochotnicza Straż Pożarna w Łasinie (OSP Łasin) została założona w 1884 roku z inicjatywy aptekarza Ernesta Schemmela i burmistrza Otto Wetzela. Historia Utworzona pod koniec 1884 roku z inicjatywy aptekarza Ernesta Schemmela i burmistrza Otto Wetzela. Początkowo w skład zarządu wchodzili tylko Niemcy. 3-5 września 1910, podczas obchodów 25-lecia założenia OSP Łasin, mieszkańcy Łasina ofiarowali jednostce ufundowany przez siebie sztandar. Po odzyskaniu niepodległości po raz pierwszy w skład zarządu powołano Polaków. Pierwszym naczelnikiem OSP był Jan Kawski. W 1926 zainstalowano elektryczną syrenę alarmową. W 1930 na wieży ciśnień umieszczono figurę św. Floriana. W latach 1928–1939 naczelnikiem był Stanisław Górny. Po wojnie jednostką dowodził Leonard Rejewski. Kolejnymi naczelnikami byli: od 1949 - Wiktor Stopikowski, od 1953 - Maksymilian Sternicki, od 1955 - Mieczysław Szymanowicz, a od 1968 - Bogdan Brzycki. Od 1957 przy OSP Łasin działa Orkiestra Dęta pod przewodnictwem Henryka Przeczewskiego. W 1965 wybudowano nową remizę, zaś w 1969 z okazji 85 rocznicy istnienia jednostka otrzymała nowy sztandar. W lipcu 1976 oddano do użytku Muzeum Pożarnictwa Ziemi Pomorskiej, działające do dziś przy OSP Łasin. W 1984 obchodzono 100-lecie jednostki. Odsłonięto wówczas obelisk upamiętniający łasińskich strażaków. W 1995 jednostka została włączona do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. OSP Łasin dysponuje pojazdem wyposażonym w sprzęt do ratowania ofiar wypadków drogowych. Inne jednostki OSP w Gminie Łasin to: OSP Szonowo, OSP Szczepanki, OSP Zawdzka Wola, OSP Wydrzno, OSP Nogat, OSP Zawda, OSP Szynwałd, OSP Jakubkowo, OSP Przesławice. Zobacz też Stefan Tomczyński Bibliografia Łasin Historia 1298 Teraźniejszość 1998 Przyszłość XXI w. - Urząd Miasta i Gminy Łasin 1998 r.
Oczyszczalnia Ścieków Ostrów Grabowski

Oczyszczalnia ścieków Ostrów Grabowski – spółka prawa wodnego zajmująca się działalnością ekologiczną na terenie osiedla Międzyodrze-Wyspa Pucka (Ostrów Grabowski) w Szczecinie. Spółka Wodna „Międzyodrze” została utworzona w 1992 r. z inicjatywy Zarządu Morskich Portów Szczecin i Świnoujście oraz Urzędu Rejonowego w Szczecinie. Od kwietnia 2002 r. Spółka Wodna „Międzyodrze” jest członkiem Krajowego Forum Spółek Wodnych – stowarzyszenia, które zrzesza przeważającą większość spółek wodnych w Polsce. Celem stowarzyszenia jest propagowanie spółek wodnych jako efektywnej formy organizacyjnej umożliwiającej gospodarowanie zasobami wodnymi tak, aby przy zaspokajaniu potrzeb ludności i gospodarki zapewnić ochronę wód i środowiska. W 2002 roku Spółka Wodna „Międzyodrze” nagrodzona została nagrodą Ministra Środowiska – „Lider Polskiej Ekologii”. Od roku 2004 w Spółce funkcjonuje system Zarządzania Jakością ISO 9001 i System Zarządzania Środowiskowego ISO 14001. Spółka funkcjonuje jako ekologiczna firma typu non-profit – jej działalność nie jest nastawiona na osiąganie zysku. Celami Spółki są: Uporządkowanie gospodarki ściekowej na terenie Międzyodrza w Szczecinie poprzez budowę i eksploatację oczyszczalni ścieków wraz z niezbędną infrastrukturą dla ścieków lądowych i ścieków pochodzących ze statków. Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków z terenu Międzyodrza w Szczecinie. Odbiór ze statków ciekłych odpadów ropopochodnych, popłuczyn z mycia ładowni oraz ich oczyszczanie, unieszkodliwianie i odzysk. Ochrona wód przed zanieczyszczeniem. Ochrona środowiska poprzez gospodarowanie odpadami w rozumieniu ustawy o odpadach. Prowadzenie działalności profilaktycznej oraz gospodarczej w zakresie ekologii na terenie działalności Spółki. Spółka zrzesza 70 członków – podmiotów i instytucji posiadających nieruchomości na terenie Międzyodrza. Są to m.in. Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA, Gmina Miasto Szczecin, Zakład Przemysłu Cukierniczego Gryf S.A., PGE Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A. Izba Celna i in. Spółka Wodna „Międzyodrze” wybudowała i eksploatuje mechaniczno-biologiczną oczyszczalnię ścieków o zdolności oczyszczania 3200 m³/d instalację do unieszkodliwiania i odzysku uwodnionych odpadów ciekłych ze statków – odpadów ropopochodnych i ścieków z mycia ładowni. Oczyszczalnia, z przynależnym systemem magistralnej kanalizacji ściekowej o długości ponad 14 km i 36 przepompowniami ścieków, odbiera i oczyszcza ścieki komunalne z terenu portu oraz z okołoportowych rejonów Międzyodrza, na których dominującą funkcją jest działalność przemysłowa i magazynowa. Ponadto na oczyszczalni przyjmowane są ścieki dowożone wozami asenizacyjnymi z miasta i ze statków zawijających do portu. Dostawa ścieków do instalacji do unieszkodliwiania i odzysku uwodnionych odpadów ciekłych odbywa się od strony lądu oraz od strony basenów portowych. Bibliografia Strona internetowa Spółki Wodnej „Międzyodrze”
Odwach w Stargardzie

Odwach – zabytkowy budynek w Stargardzie położony bezpośrednio na południe od ratusza i wysunięty ku zachodowi przed ratuszową fasadę. Odwach wzniesiony został na początku lat dwudziestych XVIII wieku, jest budowlą barokową z arkadowymi podcieniami na parterze i krytym gankiem na piętrze, z mansardowym dachem. Nie dorównując wielkością ratuszowi i sąsiednim kamienicom, stanowi akcent ożywiający podziałami swych elewacji rynkową pierzeję, której rys monumentalny nadają wieże kościoła. Odwach pełnił funkcję głównej wartowni dla straży stargardzkiego garnizonu. W 1886 roku budynek zakupiło miasto. Remontowany w wielkim zakresie w latach 1900 i 1934, służył w XX wieku jako biblioteka. Po walkach o miasto w 1945 roku z odwachu pozostały jedynie mury obwodowe i część arkad do wysokości parteru. Wygląd zewnętrzny budynku został wiernie odtworzony, natomiast wnętrza połączono z sąsiednim domem i przystosowano do funkcji muzealnej. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Bibliografia Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 37 Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 28-29 Linki zewnętrzne Muzeum w Stargardzie
Schlossgärten (Warschau)

Die Schlossgärten (polnisch Ogrody Zamkowe) sind ein Park in Warschau, errichtet im 15. Jahrhundert. Die Gärten schließen sich östlich an das Königsschloss an. Sie bestehen aus dem Oberen Garten, den Kubicki-Arkaden und dem Unteren Garten. Geschichte Der Obere Garten wurde bereits im Mittelalter zwischen der damaligen Burg der masowischen Herzöge, dem späteren Königsschloss, und der Weichsel errichtet. Im 16. Jahrhundert wurden sie im Stil der Renaissance umgestaltet. Im Barock wurden die Unteren Gärten angelegt, als das Schloss unter den Wasa und den Wettinern bereits die Funktion der Residenz der polnisch-litauischen Könige innehatte. Eine letzte Erweiterung erfolgte unter Stanislaus II. August im 18. Jahrhundert. Anfang des 19. Jahrhunderts wurden zwischen den Oberen und den Unteren Gärten am Fuße der Weichselböschung die Kubicki-Arkaden von Jakub Kubicki errichtet. Nach dem Ersten Weltkrieg wurden die Gärten in ihrer barocken Form restauriert. Im Zuge des Warschauer Aufstands wurden das Königsschloss und die Gärten weitgehend zerstört. Mit der Restaurierung der Gärten wurde 1991 begonnen. Zunächst wurden die barocken Gärten der Wasas im oberen Bereich wieder hergestellt. In einem zweiten Schritt wurden die hängenden Gärten über den Arkaden wiederhergestellt, wie sie im 19. Jahrhundert gestaltet worden waren. Schließlich wurden die unteren Gärten in den 2010er Jahren rekonstruiert. Hierbei orientierte man sich an den Plänen der Zwischenkriegszeit, die wiederum auf die ursprünglichen Barockgärten der Wettiner zurückgingen. Weblinks Quelle Homepage Adam Dylewski: Warszawa i okolice, Pascal, 2008, ISBN 978-83-7513-139-0
Ogrody Zamkowe w Warszawie

Ogrody Zamkowe – ogród przylegający do Zamku Królewskiego w Warszawie od strony Wisły, pomiędzy zamkiem a Wisłostradą. Obszar ten o powierzchni 5,8 ha położony jest częściowo na i poniżej skarpy warszawskiej w granicach dzielnicy Śródmieście. Historia Ogrody Zamkowe pierwotnie rozciągały się pomiędzy zamkiem a Wisłą, choć rzeka kiedyś przepływała bliżej zamku niż obecnie. Powstały one w już w średniowieczu, rozwinięte w XVI wieku jako ogród renesansowy. W XVII i XVIII wieku ogrody znacznie upiększono w związku ze stołeczną funkcją Warszawy, przy czym teren poniżej skarpy włączono dopiero na życzenie króla Stanisława Augusta. Wielki park powstał w tym miejscu dopiero w wieku XIX według projektu Jakuba Kubickiego, przy czym ruchliwą ulicę u podnóża skarpy ukryto w tzw. Arkadach Kubickiego z lat 1818 – 1821, łącząc ogród dolny z górnym i nie zakłócając ruchu w tej części miasta. W okresie międzywojennym po odzyskaniu niepodległości zamek znów odzyskał swoją rangę i przystąpiono do rewaloryzacji zaniedbanych ogrodów, wzorując się na barokowych ogrodach francuskich. Ogrody te w okresie powojennym ponownie uległy zaniedbaniu, z czym związek miała też dość późna decyzja o odbudowie zamku. Współczesność Od roku 1991 prowadzona jest rekonstrukcja ogrodów, a projekt przewiduje powstanie ogrodów na trzech poziomach. Nad projektem pracowali: architekci prof. Janusz Bogdanowski i Dorota Uruska-Suszek, a dokończyli architekci krajobrazu: Jakub Zemła, Tomasz Zwiech, Dorota Rudawa, Mirosław Sztuka i Dorota Nitecka-Frączyk. Według zamierzeń na najwyższym poziomie ma zostać ponownie założony ogród geometryczny z epoki dynastii Wazów, na środkowym nad Arkadami Kubickiego wytyczony ma zostać ogród wiszący z XIX wieku, a na poziomie najniższym zrekonstruowany ma zostać geometryczny układ z lat międzywojennych. Ogród należy do Zamku Królewskiego i jego rekonstrukcja prowadzona jest z funduszy Zamku. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Ogrodów Zamkowych Historyczny układ Ogrodów Zamkowych. zamek-krolewski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-07-04)].
Zakłady Ogrodnicze C. Ulrich

Zakłady Ogrodnicze C. Ulrich – spółka będąca właścicielem gospodarstwa ogrodniczego w Warszawie, w dzielnicy Wola, założona w 1805 przez Jana Bogumiła Traugotta Ulricha. W 1876 gospodarstwo zostało przeniesione na grunty wsi Górce przez Jana Krystiana Ulricha. Grunty należące do spółki zostały w 1945 znacjonalizowane, a sama spółka upaństwowiona w 1958. Historia Rodzina Ulrichów przybyła do Polski w XVIII wieku. Jan Bogumił Ulrich, ogrodnik Ogrodu Saskiego w 1805 zakłada własny ogród i rozpoczyna produkcję rzadkich warzyw i owoców, z czasem specjalizując się w kwiatach. Pierwsza lokalizacja gospodarstwa to ulica Ceglana (obecnie Pereca). W tym miejscu do 2014 znajdował się budynek Mennicy Polskiej. W rejonie gospodarstwa przy Ceglanej w połowie XIX wieku intensywnie zaczyna rozwijać się warszawski przemysł i budownictwo czynszowe, wobec czego syn Bogumiła, Jan Krystian Ulrich w roku 1876 kupuje ziemię we wsi Górce pod nowe gospodarstwo przy ulicy Górczewskiej. Powstał tam wzorcowy zakład ogrodniczy, szkółki ogrodnicze, szklarnie i ogród pokazowy. Po wojnie grunty należące do spółki w Warszawie zostały upaństwowione. W 1958, po śmierci ostatniej z Ulrichów, Krystyny Machlejdowej, przedsiębiorstwo zostało upaństwowione. Zachowały się niektóre budynki i fragment parku. W nazwie centrum handlowego Wola Park znalazło się słowo „Park”. Po kapitalnym remoncie części budynków i rewaloryzacji parku został on znów, pod nazwą parku Ulricha, udostępniony publiczności. W latach 90. spółka Zakłady Ogrodnicze C. Ulrich została reaktywowana przez Ryszarda Krauzego, a w latach 1996 i 2012 ministrowie rolnictwa unieważnili decyzje o przejęciu przez Skarb Państwa części gruntów należących do przedsiębiorstwa przed 1945. W 2016 miasto Warszawa wystąpiło do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wznowienie postępowania w sprawie zwrotu reaktywowanej firmie działek o łącznej powierzchni ponad 4 ha w rejonie planowanej stacji metra Księcia Janusza. Przypisy
Instituto de Aclimatación y Cultivo de Plantas de Bydgoszcz

El Instituto de Aclimatación y Cultivo de Plantas de Bydgoszcz en polaco : Ogrod Botaniczny Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roslin (IHAR), es un jardín botánico e institución investigadora del cultivo y aclimatación de plantas de todo el mundo, que se encuentra en Bydgoszcz, Polonia. Esta institución es miembro del BGCI, y su código de identificación internacional es BYDGZ. Localización Ogrod Botaniczny Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roslin, ul. Jezdziecka 5, Bydgoszcz, 85-687 Poland-Polonia Teléfono: 48 523 721 407 Se encuentra a un altura al nivel del mar. Historia Fue creado en 1977 Colecciones Sus colecciones son de plantas de porte herbáceo que se cultivan para diversos propósitos : Con intención de aprovechamiento con fines alimentarios, decorativos, medicinales etc, con posibles mejoras tanto en agricultura, o en horticultura, Mantiene una colección de plantas de climas más cálidos en invernaderos. Banco de germoplasma con capacidad de almacenamiento de largo plazo, que contiene 21,700 accesiones. Enlaces externos Página oficial del IHAR Página del jardín botánico en el BGCI
Ogród Botaniczny w Grudziądzu

Ogród Botaniczny w Grudziądzu – park botaniczno-dendrologiczny, położony nad Trynką, między ulicami Bema i Armii Krajowej. Zajmuje powierzchnię 0,51 ha. Historia Uchwała o utworzeniu ogrodu dendrologicznego została podjęta na wniosek Towarzystwa Upiększania Miasta Grudziądza przez Zarząd Miasta 12 lipca 1933. Urządzanie ogrodu trwało dwa lata. Cały teren został otoczony ogrodzeniem z dwoma bramami. W parku umieszczano rzadkie okazy drzew i krzewów w różnych odmianach. W południowej części ogrodu założono kwietne dywany, z których słynął przedwojenny Grudziądz. Dodatkowymi atrakcjami były niewielki basen z rybkami oraz zegar słoneczny. Drzewa i krzewy zaopatrzone były w tabliczki informacyjne. Park Botaniczny im. Króla Jana III Sobieskiego, bo tak brzmiała oficjalna przedwojenna nazwa, został otwarty w 1935 roku. Park jest zamykany na noc. Prowadzi przez niego spacerowa alejka, która ciągnie się wzdłuż Kanału Trynki od ul. Klasztornej do ul. Karabinierów na długości 2 km. W 2008 roku władze miejskie podjęły decyzję o całkowitej renowacji ogrodu. W ramach projektu odnowienia ogrodu botanicznego wykonano renowację trawnika, zlikwidowano chore drzewa i krzewy, nasadzono nowe rośliny, ułożono nową nawierzchnię z kostki brukowej oraz zakupiono nowe ławki, kosze i oświetlenia. Odrestaurowano zegar słoneczny, a wiosną w basenie pojawi się woda i rośliny wodne. Nasadzono kilkaset drzew, krzewów i krzewinek ponad 30 gatunków: miłorząb dwuklapowy, perukowiec podolski, magnolia pośrednia, kosodrzewina, sosna wejmutka, pigwowiec chiński, klon japoński, tulipanowiec amerykański, jodła koreańska, żarnowiec miotlasty. Znajdują się przy nich tabliczki z polską i łacińską nazwą gatunku oraz miejscem pochodzenia. Wiosną kwitną przebiśniegi, konwalie, krokusy, tulipany, narcyzy, kosaćce. Pomniki przyrody W Ogrodzie rosną dwa drzewa chronione jako pomniki przyrody: lipa szerokolistna o obwodzie 375 cm dąb szypułkowy o obwodzie 340 cm. Bibliografia Katarzyna Miller: Historia Grudziądza. W: Piotr Bilski, Katarzyna Miller, Henryk Bierut: Grudziądz - miasto nad Wisłą. Grudziądz: Wydawnictwo Janusza Kalamarskiego, 2004. ISBN 83-920267-0-5. Anna Wajler. Grudziądzkie parki. „Rocznik Grudziądzki”. XV, 2003. Grudziądz. ISSN 0080-4364. Przypisy Linki zewnętrzne Ogród botaniczny w Grudziądzu – Odznaka Krajoznawcza Województwa Kujawsko-Pomorskiego
Ботанический сад (Грудзёндз)

Ботанический сад в Грудзёндзе (пол. Ogród Botaniczny w Grudziądzu, до Второй мировой войны — Ботанический парк им. Короля Яна III Собеского) — ботанический сад в городе Грудзёндзе (Куявско-Поморское воеводство, Польша). Ботанический сад расположен над каналом Тринка, между ул. Бема и ул. Армии Крайовой. Занимает площадь в 0,51 га. Краткие сведения Разрешение о создании дендрологического сада было принято 12 июля 1933. Работы по его созданию продолжались на протяжении двух лет. Ботанический сад был окружён забором с двумя воротами. Были высажены редкие виды и сорта деревьев и кустарников. В южной части сада были созданы цветочные ковры, которыми был известен довоенный Грудзёндз. Сад пересекает пешеходная дорожка длиной 2 км, проложенная вдоль канала Тринка от улицы Монашеской до улицы Карабинеров. Ботанический сад был открыт в 1935 году. В 2008 году была проведена реконструкция сада — сделали ремонт газона, убрали больные деревья и кустарники, высадили новые растения, купили новые скамейки, заменили осветительные фонари. Были обновлены солнечные часы и бассейн для водных растений, посажены сотни деревьев и кустарников более 30 видов, в том числе: гинкго двулопастный, скумпия кожевенная, магнолия Суланжа, сосна стланиковая европейская, сосна веймутова, клён японский, лириодендрон тюльпановый, пихта корейская, ракитник обыкновенный. Установлены таблички с польским и латинским названиями вида и местом происхождения. Весной посетители могут увидеть цветущие подснежники, лилии, крокусы, тюльпаны, нарциссы и ирисы. Литература Katarzyna Miller: Historia Grudziądza. W: Piotr Bilski, Katarzyna Miller, Henryk Bierut: Grudziądz — miasto nad Wisłą. Grudziądz: Wydawnictwo Janusza Kalamarskiego, 2004. ISBN 83-920267-0-5. Anna Wajler. Grudziądzkie parki. «Rocznik Grudziądzki». XV, 2003. Grudziądz. ISSN 0080-4364. Ссылки Ogród Botaniczny w Grudziądzu (пол.). www.odznaka.kuj-pom.bydgoszcz.pttk.pl. Дата обращения: 12 октября 2022.
Ботанічний сад (Грудзьондз)

Ботанічний сад у Грудзьондзі (пол. Ogród Botaniczny w Grudziądzu, до Другої світової війни Ботанічний парк ім. Короля Яна III Собеського) — ботанічний сад у місті Грудзьондз (Куявсько-Поморське воєводство, Польща). Ботанічний сад розташований над каналом Тринка, між вулицями Бема і Армії Крайовой. Займає площу в 0,51 га. Історія Дозвіл про створення дендрологічного саду був надан 12 липня 1933. Роботи по створенню саду продовжувалися протягом двох років. Ботанічний сад був оточений парканом з двома воротами. Були висаджені рідкісні види і сорти дерев і чагарників. У південній частині саду були створени квіткові килими, якими був відомий довоєнний Грудзьондз. Сад перетинає пішохідна доріжка довжиною 2 км, прокладена вздовж каналу Тринка від вулиці Чернечої до вулиці Карабінерів. Ботанічний сад був відкритий у 1935 році. У 2008 році була проведена реконструкція саду — зробили ремонт газону, видалили хворі дерева і чагарники, висадили нові рослини, придбати нові лавки, замінили освітлювальні ліхтарі. Відновлен сонячний годинник і басейн для водних рослин, посаджено сотні дерев і чагарників більш 30 видів, у тому числі: гінкго дволопатеве, скумпія звичайна, магнолія Суланжа, сосна гірська, сосна Веймутова, клен японський, ліріодендрон тюльпановий, ялиця корейська (Abies koreana), рокитник звичайний. Встановлені таблички з польською та латинської назою виду та місцем походження. Весною відвідувачі можуть побачити квітучі проліски, лілії, крокуси, тюльпани, нарциси та півники. Посилання OGRÓD BOTANICZNY W GRUDZIĄDZU [Архівовано 6 жовтня 2014 у Wayback Machine.]