NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rathaus (Stargard)

Das Rathaus in Stargard gehört zu den wichtigsten Baudenkmälern dieser Stadt in der Woiwodschaft Westpommern. Geschichte Um 1250 bis 1280 wurde an Stelle des heutigen Rathauses eine Markthalle errichtet. Es war ein eingeschossiges Gebäude mit gemauerten Wänden, im Umriss dem heutigen Rathaus entsprechend. Die Halle diente auch als Sitzungssaal des Stadtrates. Am Ende des 14. Jahrhunderts wurde das Gebäude gründlich zum Sitz der Stadtbehörden umgebaut. Das gotische Bauwerk hatte abgetreppte Giebeln mit Blenden und Spitzbogenfenstern. Die westliche Giebelwand bildete die Hauptfassade. Das Dachgeschoss unter dem Satteldach war durch Dachfenster beleuchtet. Das Erdgeschoss diente weiterhin den Kaufleuten, es gab auch einen Karzer, im Obergeschoss befanden sich die Räume des Stadtrates, ein Sitzungssaal, ein Gerichtssaal und die Schatzkammer. Im Untergeschoss wurden Lagerräume für zugereiste Kaufleute errichtet. Dem Stadtbrand von 1540 fiel auch das Rathaus zum Opfer. Beim Wiederaufbau im Übergangsstil zur Renaissance erhielt es den charakteristischen Westgiebel mit reichem Maßwerk in Stuck und die Fenster bekamen Vorhangbögen. Der üppige Schmuck gefiel der Bürgern – bald entstanden zwei Bürgerhäuser mit ähnlichen Giebeln. In den folgenden Jahren wurde das Rathaus mehrmals umgebaut und renoviert. Seine Fassade weist starke Ähnlichkeit mit dem zeitgleich entstandenen Westgiebel des Rathauses und des Bischofshauses in Kammin auf. Im Dreißigjährigen Krieg verbrannte das Stadtarchiv mit den Bauunterlagen. Bei Renovierungen im 19. Jahrhundert bemühte man sich, die Fassaden gotischer erscheinen zu lassen. In den letzten Monaten des Zweiten Weltkrieges erlitt das Rathaus starke Schäden und brannte aus. Der Wiederaufbau dauerte von 1948 bis 1961. Beim Wiederaufbau 1961 wurde die Außengestalt nach Fotografien und älteren Darstellungen wiederhergestellt, ohne neugotische Veränderungen des 19. Jahrhunderts. Auf der Nordseite wurden backsteingerahmte Blenden aus der Zeit vor 1640 entdeckt und als archäologische Fenster sichtbar gemacht. Die Innengestalt entspricht der Wiederaufbauzeit und wurde den Anforderungen der Stadtverwaltung angepasst. Im Juni 2000 erhielt das Rathaus eine Uhr im Westgiebel, mit dem Zifferblatt nach dem alten Vorbild, aber mit einer DCF77-Funksteuerung. Das Rathaus wurde am 22. Dezember 1969 unter Nr. 550 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Westpommern eingetragen. Literatur Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Band II. Nordostdeutschland. Deutscher Kunstverlag, Berlin 1926, S. 454 f. Władysław Niemierowski: Zabytkowa zabudowa Stargardu (Historische Bauten von Stargard), Szczecin 1961, S. 7–8 Marek Ober: Stargard Szczeciński, Warszawa 1988 Edward Olszewski: Stargardzkie abc. (Stargarder ABC) Stargard Towarzystwo Przyjaciół Stargardu 2001, ISBN 83-916325-0-4 Otto Schmitt: Mittelpommern zwischen Peene und Rega. Aufgenommen von der Staatlichen Bildstelle. Deutscher Kunstverlag, Berlin 1927 Jan Zenkner: Stargard. Praktyczny przewodnik turystyczny. (Praktischer Fremdenführer), Wyd. Walkowska, Szczecin 2012, ISBN 978-83-61805-38-0 Weblinks Einzelnachweise
Ratusz w Stargardzie

Ratusz w Stargardzie – średniowieczny ratusz, siedziba Rady Miejskiej Stargardu. Jeden z najstarszych zabytków w Stargardzie. Historia Pierwszą budowlą wzniesioną na miejscu dzisiejszego ratusza była hala zwana Domem Kupieckim (1250–1280). Budowla była parterowa, murowana, wielkością odpowiadająca zarysowi murów ratusza. Z czasem zaczęły się tam odbywać posiedzenia ławników miejskich. Przy końcu XIV w. dom kupiecki został całkowicie przebudowany, stając się siedzibą władz miejskich i patrycjatu kupieckiego. W przebudowanym ratuszu na parterze nadal mieściła się hala targowa i karcer, a na I piętrze biuro burmistrza, kancelaria, sala posiedzeń rajców, sala sądowa i skarbiec. Piwnice wykorzystywane były jako magazyny dla przyjezdnych kupców. W okresie świąt hala parteru była miejscem zabaw dla mieszczan. Wielki pożar w 1540 zniszczył ponad 100 budynków, w tym ratusz, odbudowa nastąpiła w po 29 latach. W swoich dziejach ratusz ulegał jeszcze kilku pożarom. Najpierw w czasie wojen szwedzkich w XVII w., kiedy to spłonęło bezcenne archiwum miejskie i ponownie wraz z całą Starówką w 1945 roku w czasie II wojny światowej. Odbudowę rozpoczęto od zabezpieczenia ruin, całość prac trwała od 1948 do 1961. W czerwcu 2000 r. na frontowym szczycie zamontowany został sześćdziesięciokilogramowy zegar. Wydzwania on pełne i połówkowe godziny. Zegar jest synchronizowany wzorcem atomowym znajdującym się we Frankfurcie nad Menem. Codziennie o godz. 12 z ratusza rozlega się hejnał autorstwa Waldemara Cieślaka. Architektura W wyniku przebudowy powstał pierwotny ratusz, będący budowlą jednopiętrową, o schodkowych szczytach dekorowanych blendami i o ostrołukowych oknach. Fasadę frontową tworzył szczyt od strony zachodniej. Budynek przykrywał dach dwuspadowy z rzędami okienek oświetlających użytkowe poddasze. Podczas rekonstrukcji w 1569 po pożarze wprowadzono bogate dekoracje maswerkowe szczytów, zmieniono kształt i wielkość okien. Nowy wystrój ratusza musiał zyskać uznanie mieszczan, gdyż w krótkim czasie powstały dwie inne kamienice z podobnymi dekoracjami szczytów. Zniszczony po II wojnie światowej ratusz odbudowano na podstawie rysunków i zdjęć, przywracając stan dekoracji z końca XIX w. Zlikwidowano wejście od strony wschodniej, zmieniono kształt okien, cały budynek otynkowano, a wnętrza przystosowano do potrzeb administracyjnych siedziby władz miasta. Funkcje Ratusz, oprócz siedziby Rady Miejskiej i Sali Ślubów, mieści Towarzystwo Przyjaciół Stargardu oraz komendę hufca Stargard. Zobacz też Zabytki w Stargardzie Stare Miasto (Stargard) Bibliografia Niemierowski W., Zabytkowa zabudowa Stargardu. Szczecin z. 7-8, 1961, s. 83-85. Ober M., Stargard Szczeciński, Warszawa 1988, s. 35-36. Olszewski E., Stargardzkie abc, Stargard 2001, s. 144-146. Zenkner J., Stargard. Klejnot na Pomorskim Szlaku, Stargard 2006, s. 26-28.
Ratusz w Strumieniu

Ratusz w Strumieniu – historyczny ratusz, znajdujący się w mieście Strumień w powiecie cieszyńskim w Województwie śląskim. Ratusz wznosi się w zachodniej pierzei rynku, pomiędzy kamienicami z XIX w. Zbudowany w 1628 r., pod koniec XVIII w. został przekształcony w stylu barokowym. Został zbudowany na rzucie prostokąta. Po pożarze miasta w 1793 r. odbudowany został dzięki pomocy księcia Alberta Sasko-Cieszyńskiego. Do czasu przebudowy w XIX w. posiadał dwie kondygnacje, obecnie posiada ich trzy. Na osi elewacji frontowej widnieje mały ryzalit przechodzący w wieżę barokową, posiadającą ścięte narożniki ujęte lizenami. Szczyt wieży zakończony jest wydatnym gzymsem, otaczającym tarcze zegarów. Hełm wieży jest baniasty, wykonany z blachy. Posiada glorietę i jest zwieńczony iglicą z zamontowaną metalową strzałką na szczycie. Do ratusza wchodzi się na osi boniowanego parteru. Na parterze znajduje się sień sklepiona żaglasto na gurtach, tak jak inne lokale na tej kondygnacji. Najstarszym elementem ratusza są piwnice, posiadające sklepienia kolebkowe. Okna budowli posiadają tynkowe opaski, na pierwszym i drugim piętrze nad oknami mieszczą się gzymsy z kamienia. Gzyms kordonowy oddziela od siebie kondygnacje. Obecnie w ratuszu mieszczą się Urząd Miasta, Rada Miejska i Urząd Stanu Cywilnego. W odrestaurowanych piwnicach zaś, znajduje się Galeria „Pod Ratuszem”. Ratusz w Strumieniu jest najstarszą siedzibą władz miejskich w województwie śląskim. Przypisy Bibliografia Roman Pawlak. Polska Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka MUZA SA Warszawa 2003.ISBN 83-7200-991-0
Ratusz w Stawiszynie

Ratusz w Stawiszynie – ratusz w Stawiszynie, w północnej pierzei rynku; siedziba instytucji samorządowych. Jest to budowla murowana, piętrowa, wybudowana na planie prostokąta w 2 połowie XIX wieku. Dwuspadowy dach z blachy kryje budynek. Na osi fasady umieszczona jest wieżyczka z tarczami zegarowymi oraz herbem miasta, zakończona tarasem widokowym otoczonym balustradą z kamienia. Gzyms kordonowy dzieli elewacje, zaś okna zdobią naczółki w kształcie prostokątów i trójkątów. Przypisy
Ratusz w Sulmierzycach

Ratusz w Sulmierzycach – wolnostojący, jedyny zachowany w całości drewniany ratusz w Polsce. Historia Ratusz wybudowano w 1743 roku, na miejscu starszego z 1647 roku. Data ta do dziś jest widoczna na chorągiewce wieżyczki. W latach 1956–1957 przeszedł gruntowny remont, w trakcie którego został pokryty gontem. Budynek odrestaurowano wraz z wnętrzami w latach 1991–1994. 5 marca 1974 roku Poczta Polska wydała znaczek przedstawiający ratusz w Sulmierzycach o nominale 4,00 zł, w ramach serii o polskim budownictwie ludowym. Autorem projektu całości był Franciszek Winiarski. Budynek Niewielki budynek jest jednopiętrowy z trójspadowym podcieniem i galeryjką od strony wejścia, które znajduje się na wysokości pierwszego piętra. Drewniane, o konstrukcji zrębowej ściany ratusza zostały otynkowane. Budynek przekryty został stromym, czterospadowym dachem, krytym gontem i tworzy podcienia, podparte dębowymi wspornikami. Na środku dachu znajduje się kwadratowa wieżyczka zwieńczona blaszanym hełmem. W ratuszu znajduje się od 1957 założone staraniem Leona Piątka Muzeum Regionalne im. Sebastiana Klonowica, który urodził się w Sulmierzycach. Zbiory obejmują regionalne przedmioty, lampy naftowe, zegary, a także chrzcielnicę. Przypisy
Ratusz w Suwałkach

Ratusz w Suwałkach - suwalski ratusz składa się z dwóch budynków wybudowanych w stylu klasycystycznym: odwachu wybudowanego w 1834 oraz właściwego ratusza zbudowanego w 1844 według projektu Karola Majerskiego. Mieści się przy ulicy Adama Mickiewicza. Obecnie siedziba Urzędu Miejskiego. Przypisy Bibliografia Suwałki: plan miasta, Polskie Wydawnictwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa-Wrocław 1992
Rathaus (Trzcińsko-Zdrój)

Das Rathaus (Ratusz) von Trzcińsko-Zdrój (deutsch Bad Schönfließ) ist ein denkmalgeschütztes Bauwerk in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Es befindet sich am südlichen Ende des Marktplatzes (Rynek). Geschichte Ein Vorgängerbau wurde im letzten Viertel des 14. Jahrhunderts zum Sitz des Stadtrats umgestaltet, wobei im Osten eine Markthalle angebaut wurde. Um 1500 wurden beide Gebäudeteile aufgestockt. Mitte des 16. Jahrhunderts und nach Zerstörungen des Dreißigjährigen Kriegs wurde das Rathaus umgebaut. Bauwerk Das Rathaus ist ein zweistöckiger Ziegelbau. Im westlichen Teil ist es unterkellert. Die westlichen Gebäudeteile beider Geschosse tragen Kreuzrippengewölbe bzw. Netzgewölbe. Der Bau trägt ein Satteldach mit Dachreiter und Schmuckgiebel. Der dreieckige Giebel der Westfassade mit Maßwerkverzierungen und Fialen an den Kanten ist ein markantes Baumerkmal. Die ursprünglichen Fenster auf den Längsseiten waren relativ klein und wurden mit Spitz- und Dreiecksbögen geschlossen. Nachweise Jakub Szczepański: Rathäuser der polnischen Ostseeküste/Ratusze polskiego pobrzeża. Nadbałtyckie Centrum Kultury, 1996, S. 27. Trzcińsko Zdrój – ratusz. (polnisch) Weblinks
Ratusz w Trzcińsku-Zdroju

Ratusz w Trzcińsku-Zdroju – zabytkowa siedziba władz miejskich w mieście Trzcińsko-Zdrój, w województwie zachodniopomorskim. Położony jest w południowej części rynku. Historia Zalążkiem ratusza był Dom Kupiecki przebudowany w XIV wieku na siedzibę władz miejskich, do którego wschodniej części dobudowano halę targową. na przełomie XV i XVI wieku powiększono go przez połączenie obu części i zbudowanie nowej kondygnacji. Ratusz często ulegał zniszczeniom, dlatego często go odbudowywano. W XIX wieku ratusz został pozbawiony przybudówek. Po 1945 i w latach 90. XX wieku był poddawany remontowi i rewaloryzacji. Architektura Ratusz zbudowano na rzucie prostokąta. Jest to budynek ceglany, pokryty tynkiem, posiada dwie kondygnacje. Dach budowli jest stromy, wykonany z ceramicznej dachówki. Z dawnego założenia pozostały wysokie piwnice, posiadające kolebkowe sklepienia. W niektórych pomieszczeniach zachowały się sklepienia krzyżowo-żebrowe, z kolei dawna sala sądowa jest ozdobiona sklepieniami siatkowymi z polichromią renesansową powstałą w XVI wieku. Wejście do budynku położone jest na wschodniej szczytowej ścianie i ozdobione jest gotyckim, ostrołukowym portalem. Wyróżniającym elementem jest szczyt fasady zachodniej w kształcie trójkąta, posiadający dekorację maswerkową i wieżyczki umieszczone na jego krawędziach. Dekoracja przeciwległego szczytu również jest imponująca. W jego przyziemiu zachował się najstarszy fragment ratusza. Ratusz został wpisany do rejestru zabytków 15 maja 1956 Przypisy Bibliografia Roman Pawlak. Polska. Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2003. ISBN 83-7200-991-0
Ratusz w Turku (Polska)

Ratusz w Turku – budynek późnoklasycystyczny, piętrowy, murowany, prostokątny, wybudowany w 1872 znajdujący się w Turku. Obiekt posiada wieżę zegarową. Ściany elewacji frontowej są otynkowane. Nad głównym wejściem znajduje się balkon. Mieści się przy północnej pierzei placu Wojska Polskiego (rynku). Od 1978 w ratuszu mieści się Muzeum Miasta Turku im. Józefa Mehoffera. W latach 2010–2012 został przebudowany i rozbudowany. Ze starej budowli pozostały jedynie ściany zewnętrzne, stropy, dach i schody. Od 26 maja 2012 w budynku mieści się również punkt informacji turystycznej. Przypisy Bibliografia Informacja o otwarciu przebudowanego ratusza
Ratusz w Wejherowie

Ratusz w Wejherowie - wkomponowany w zabudowę pierzei rynku (Plac Jakuba Wejhera). Jest to trzeci budynek ratusza, poprzednie zostały rozebrane. Obecny budynek został wzniesiony w 1908 roku na podstawie projektu Augusta Leo Caara i Ernesta Döhringa. Architektura budowli nawiązuje do stylu empire. Od strony sąsiednich posesji bryłę urozmaicają ryzality zakończone naczółkami. Drzwi wejściowe umieszczono w zagłębionym portyku z kolumnami. Nad nim wznosi się kwadratowa wieża z zegarem otoczona balkonikiem. Trzy razy dziennie, bo o 12, 15 i 18, od 10 lat, z wieży wejherowskiego ratusza rozbrzmiewa „Marsz Kaszubski” Hieronima Derdowskiego. Przypisy
Rathaus (Zamość)

Das Alte Rathaus ist das Rathaus der Stadt Zamość in Polen. Es steht zwischen Hauptmarkt und Salzmarkt in der Altstadt von Zamość, die seit 1992 zum UNESCO-Weltkulturerbe gehört. Geschichte Das Rathaus wurde in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts im Stil der Lubliner Renaissance von Bernardo Morando auf Geheiß von Jan Zamoyski erbaut. 1605 wurde der Turm befestigt und die Laubengänge wurden beseitigt. In den Jahren 1639 bis 1651 erhielt es von Jan Jaroszewicz und Jan Wolff seine frühbarocke Gestalt, indem sie den Bau erhöhten und dem Turm einen Barockhelm aufsetzten. 1758 wurde eine Wache eingerichtet und von 1767 bis 1770 wurde die Treppe angebaut. Von 1823 bis 1825 erhielt das Rathaus eine klassizistische Form und diente nunmehr als Spital und Gefängnis. Ab 1866 wurde das Gebäude wieder zu Verwaltungszwecken als Rathaus und Gericht genutzt. Von 1937 bis 1939 wurden die Veränderungen des 19. Jahrhunderts rückgängig gemacht und das Gebäude erhielt von Tadeusz Zaremba seine Gestalt aus dem späten 18. Jahrhundert zurück. In den 1960er Jahren wurde jedoch die barocke Wache abgebaut. Von 2005 bis 2010 wurde das Gebäude grundlegend saniert. Es dient weiter als Rathaus der Stadt. Literatur J. Kowalczyk, Zamość. Przewodnik, Zamość, Zamojski Ośrodek Informacji Turystycznej, 1995 Weblinks
Zamość Town Hall

The Town Hall in Zamość is a Baroque building in the Old Town area of Zamość, Poland. It is located on the northern side of the market square and features a 52-meter clocktower. The area in which the town hall resides is a UNESCO World Heritage Site, and the town hall itself is on the register of monuments in Poland. The complex houses an annex, the town council, and a tourist information center. History Construction of a town hall in Zamość began in the late 16th century to the designs of Bernardo Morando. The building has been heavily modified since the 16th century, and the prominent fan-shaped staircase was added two centuries later. The tower was also added in the late 18th century. Since the 16th century, the building has had a long tradition of playing a bugle from the tower. However, Hetman Jan Zamoyski forbade the bugle to be played in the direction of Krakow due to political competition. In 2020, a ceremony was held to play the bugle in all four cardinal directions, including towards Krakow. Architecture The building is a combination of Baroque and Renaissance styles. It features a double-domed tower and a wide, fan-shaped, double stairway at the facade. The historical significance and physical complexity of the structure have made it a popular subject for cultural heritage research teams. See also Baroque in Poland References External links
Rathaus Zielona Góra

Im historischen Rathaus Zielona Góra (polnisch Ratusz w Zielonej Górze) haben Teile der Stadtverwaltung der seit 1945 polnischen Stadt Zielona Góra ihren Sitz. Der schlanke Rathausturm ist ein Wahrzeichen der Stadt. Geschichte Nach Baubefunden von 1989 stammt ein erster Rathausbau aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Das damalige Bauwerk war ein rechteckiger, zweigeschossiger Ziegelbau mit hohem Giebeldach. In den erhaltenen Mauerpartien sind Spuren der Brände von 1582, 1627, und 1651 zu erkennen. Nur der Wiederaufbau von 1590 veränderte die Gestalt des Rathauses. Im Jahr 1777 entstand der Ostflügel. Der prägende Umbau von 1810 gab dem Bau sein heutiges klassizistisches Erscheinungsbild. Im Jahr 1846 wurde der nördliche Flügel, in der zweiten Hälfte dieses Jahrhunderts der südliche Flügel angebaut. Restaurierungsarbeiten fanden 1919, 1967 und 1989 statt. Dabei wurden 1967 gegen Protest des Woiwodschaftkonservators im Giebelfeld die alten Symbole eines Tuchballens und eines Füllhorns mit Weintraube beseitigt. Der Turm war im 16. Jahrhundert viereckig, später wurde er als typisches schlesisches Oktogon ausgebaut. Im Jahr 1678 bekam der Turm seine dreimal durchbrochene Haube. 1801 wurden die Turmmauern ausgetauscht, ohne die Haube abzubauen, was eine technische Herausforderung war. Seitdem ist die Haube etwas schief. Literatur Heinrich Trierenberg, Antoni Bok: Rathäuser in Niederschlesien: deutsche Geschichte – polnische Gegenwart. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2003, S. 80–81. Weblinks
Ratusz w Zielonej Górze

Ratusz w Zielonej Górze – znajduje się pośrodku zielonogórskiego Starego Rynku. Historia Data budowy pierwszego ratusza nie jest znana. Była to budowla drewniana, która spłonęła podczas pożaru miasta. Obecny ratusz przyjmuje się, iż został zbudowany w XV wieku w stylu gotyckim. Był kilkakrotnie przebudowany między innymi po pożarach miasta w XVI i XVII wieku, płonął w 1582, 1627 i 1651, do 1582 była to budowla drewniana, po odbudowie w 1590 powstał prawdopodobnie dwupiętrowy murowany budynek o rzucie prostokąta. Od pierwszej połowy XVII wieku w ratuszowych piwnicach działała winiarnia, pierwszy raz wzmiankowano jej istnienie w 1639. Pierwszy raz gmach został otynkowany podczas odbudowy po 1651, w 1742 dobudowano południowe skrzydło. Od 1741 przez siedem lat, do czasu wybudowania nowej świątyni ewangelickiej odprawiano tu nabożeństwa. Obecny wygląd uzyskał na przełomie XVIII i XIX wieku, kiedy to podczas remontu ponownie został otynkowany na kolor zielony i barwa ta utrzymała się przez 188 lat. Przebudowano wówczas zachodnią elewację, która uzyskała formę klasycystyczną. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1846, dobudowano wówczas skrzydło północne. W 1919 przekształcono wnętrza i elewację oraz przeprowadzono rozbudowę lewego skrzydła dodając trzecią kondygnację. Podczas renowacji przeprowadzonych w 1989 odsłonięto na elewacji frontowej blendę datowaną na XV wiek, dzięki czemu obalono teorię, że budynek powstał nie wcześniej niż w XVIII wieku. Nad ratuszem góruje wysmukła gotycko-barokowa wieża z połowy XVI wieku, w 1582 podwyższona do wysokości 54 metrów. Przebudowana w 1669, a następnie w 1777 oraz w XX wieku nakrywa ją barokowy hełm z trzema latarniami. W wyniku wymiany w 1801 elementów budowlanych jej górnej części bez jego demontażu popełniono błąd konstrukcyjny w wyniku którego jest on nieznacznie przekrzywiony, co jest widoczne od ulicy Krawieckiej. Obecnie w ratuszu mieści się m.in. Sala Ślubów i obraduje Rada Miasta. Przypisy Bibliografia Województwo zielonogórskie : przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka, 1971, s. 82. Krzysztof Garbacz: Szlakiem zabytkowych miast. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza "PDN", 2005. ISBN 83-919914-3-1.
Ratusz w Złocieńcu

Ratusz w Złocieńcu – ratusz w Złocieńcu przy Starym Rynku. Został zbudowany w latach 1833–1863. Obecnie jet siedzibą urzędu miejskiego. Został wybudowany na planie prostokąta, posiada dwie kondygnacje. Posiada dach czterospadowy z proporcjonalnie rozmieszczonymi facjatami. Kondygnacje podzielone są gzymsami. Wschodnia elewacja posiada boniowane naroża i płytki, środkowy ryzalit, z wejściem na środku, do którego prowadzą trzybiegowe schody. Ryzalit zakończony jest półkolistą wystawką zamkniętą po bokach lizenami z herbem Złocieńca na środku. Na fasadzie północno-zachodniej mieści się dobudówka z półkolistym dachem. Bibliografia Roman Pawlak. Polska. Zabytkowe ratusze. Sport i Turystyka - MUZA SA, Warszawa 2003.
Ratusz w Złotoryi

Ratusz w Złotoryi – klasycystyczny budynek wzniesiony w latach 1842–1852, remontowany w roku 1897 i w XX wieku. Obecnie budynek jest siedzibą Urzędu Skarbowego. Mieści się tu także Centrum Monitoringu oraz restauracja. Historia Pierwszy ratusz w Złotoryi został wzniesiony w roku 1526, budynek ten spłonął w 1613 roku, a następnie został odbudowany. W 1841 roku budowla zawaliła się i rok później rozpoczęto budowę nowej siedziby władz miasta, którą oddano do użytku w roku 1852. Ratusz był remontowany w roku 1897, oraz w XX wieku. Architektura Ratusz jest to trójkondygnacyjna budowlą klasycystyczną o trzech skrzydłach, nakrytą dachami dwuspadowymi. Na fasadzie mieści się trzyosiowy portyk zwieńczony tympanonem, z wejściem do ratusza. W tympanonie umieszczony jest herb Złotoryi. Okna pierwszego i drugiego piętra są w kamiennych opaskach, a na dachu jest świetlik. Przed ratuszem znajduje się barokowa Fontanna Delfina zbudowana w roku 1604 z inicjatywy ówczesnego burmistrza Johanna Feigego. Początkowo pełniła ona rolę miejskiej studni. Galeria Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 7, Wrocław, I-BiS, 2002, ISBN 83-85773-47-9. JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii”
Ratusz w Żarach

Ratusz w Żarach – budowla pochodzi z przełomu XIV i XV wieku. Wielokrotnie przebudowywana w latach późniejszych. Z pierwotnego wystroju posiada renesansowy portal ozdobiony w 1929 mozaiką. Wieża murowana z roku 1700 zastąpiła istniejącą wcześniej wieżę drewnianą. Linki zewnętrzne Opis ratusza na stronie Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków
Ratusz we Wschowie

Ratusz we Wschowie – najstarsza częścią ratusza jest monumentalna wieża pochodząca z XVI wieku. W latach 1860 budowli nadano obecny charakter neoromański. Jest to budynek murowany, trójkondygnacyjny, założony na rzucie prostokąta. W narożniku północno-zachodnim znajduje się wieża. Zachowała się na parterze w części północno-wschodniej sala nakryta późnogotyckim sklepieniem sieciowym (I połowa XV wieku). Bibliografia dr Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego, Zielona Góra 2010. Linki zewnętrzne Opis ratusza. wschowa.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-10)].
Ratusz we Wrześni

Ratusz we Wrześni – zabytkowy ratusz we Wrześni, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Wybudowany w stylu neogotyckim w latach 1909-1910. Znajduje się przy ulicy Ratuszowej, przy Rynku. Obecnie po generalnym remoncie, który miał miejsce w 1992, jest siedzibą Urzędu Miasta i Gminy Września. Nad wejściem do budynku, na kartuszu, umieszczony jest herb Wrześni. Na klatce schodowej i w sali Rady Miejskiej znajdują się witraże. Galeria Przypisy