NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palacio de los obispos de Cracovia (Varsovia)

Palacio Episcopal de Cracovia - un palacio ubicado en ul. Miodowa 5 en Varsovia (esquina de ul. Senatorska). Historia La construcción comenzó en 1622 por el obispo de Cracovia, Jakub Zadzik. Fue la residencia oficial de la ciudad de los obispos de Cracovia, quienes, como senadores clericales, debían participar en los trabajos del Senado de la República de Polonia. Después de ser destruido durante El Diluvio, fue reconstruido en 1668 por el obispo Andrzej Trzebicki. A mediados del siglo XVIII ya estaba muy dañado. Entre 1760 y 1762 se sometió a una profunda reconstrucción por iniciativa del obispo Kajetan Sołtyk, muy probablemente según el diseño de Jakub Fontana, adquiriendo un aspecto barroco tardío. Pertenece a un tipo relativamente poco común de palacio callejero en Varsovia, con una sola planta, construido en línea con los edificios de la calle. Después de la reconstrucción. La primera planta era muy alta, albergando habitaciones representativas. En este estado fue inmortalizado por Canaletto en un cuadro que representa una vista de la calle Miodowa, pintado en 1777. Desde finales del siglo XVIII albergó numerosas oficinas. Después de la tercera partición de Polonia en 1795, se convirtió en la sede del presidente de Prusia del Sur, von Hoym. Después de 1828, se convirtió en una casa de vecindad, dividiendo las habitaciones del frontal con un techo. Después de 1910, fue demolido parcialmente en el costado del Palacio Tepper en relación con la construcción de una nueva casa de vecindad. Fue incendiado en septiembre de 1939 y demolido durante el Alzamiento de Varsovia. Fue reconstruido después de la guerra en los años 1948-1950 según el diseño de Ludwik Borawski y Wacław Podlewski como sede de la Asociación de la Industria de Aviación y Motores.​ La elevación desde el lado de ul. Miodowa fue recreada a la apariencia que recibió en los años 1760-1762, aunque el primer piso se dividió en dos pisos. La pintura de Canaletto se utilizó en la reconstrucción.​ En 1969, en la pared lateral (desde la ruta WZ) se descubrió una placa conmemorativa de Wacław Gąsiorowski, nacido allí.​ En 2010 volvió a los herederos de Edward Piotrowski, su último propietario antes de la guerra.​ Referencias
Palais des évêques de Cracovie

Le palais des évêques de Cracovie (en polonais Pałac Biskupów Krakowskich w Warszawie) est un palais de style baroque. Il est situé au n°5 Ulica Miodowa à l'angle de la rue Senatorska, dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. Histoire Le palais des évêques de Cracovie était la résidence des évêques de Cracovie à Varsovie. Il a été construit en 1622 puis en 1668. Il a brûlé pendant le siège de Varsovie en 1939 et démoli pendant le soulèvement de Varsovie en 1944. Il a été reconstruit selon les plans de Ludwik Borawski et Wenceslas Podlewski entre 1948 et 1950 et a abrité le siège du constructeur aéronautique polonais PZL. Portail de Varsovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Pałac Biskupów Krakowskich w Warszawie

Pałac Biskupów Krakowskich – zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Miodowej 5 róg ulicą Senatorskiej w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia Budowę pałacu rozpoczęto w 1622 roku dla biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika. Był oficjalną rezydencją miejską biskupów krakowskich, którzy jako senatorowie duchowni musieli brać udział w pracach senatu Rzeczypospolitej. Po zniszczeniach w czasie potopu szwedzkiego został odbudowany w 1668 dla biskupa Andrzeja Trzebickiego. W połowie XVIII wieku pałac był już bardzo zniszczony. W latach 1760–1762 został poddany gruntownej przebudowie z inicjatywy biskupa Kajetana Sołtyka najprawdopodobniej według projektu Jakuba Fontany. Pałac przybrał szatę późnobarokową. Należy on do stosunkowo mało rozpowszechnionego w Warszawie typu pałacu przyulicznego – zbudowanego w linii zabudowy ulicy. Po przebudowie pałac był budowlą jednopiętrową. Pierwsze piętro bardzo wysokie – mieściło sale reprezentacyjne. W tym stanie pałac utrwalił Canaletto w obrazie przedstawiającym widok ulicy Miodowej namalowanym w 1777 roku. Od końca XVIII wieku budynek mieścił liczne urzędy. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku stał się siedzibą prezydenta Prus Południowych von Hoyma. Po roku 1828 został przebudowany na kamienicę czynszową. Po 1910 roku został częściowo wyburzony od strony pałacu Teppera w związku z budową nowej kamienicy. Pałac został spalony podczas obrony miasta we wrześniu 1939 i zburzony w 1944. Został odbudowany w latach 1948–1950 według projektu Ludwika Borawskiego i Wacława Podlewskiego na siedzibę Zjednoczenia Przemysłu Lotniczego i Silnikowego. Elewacji od strony ul. Miodowej przywrócono wygląd jaki otrzymała w latach 1760–1762 pozostawiając jednak podział pierwszego piętra na dwie kondygnacje. Przy rekonstrukcji posłużono się obrazem Canaletta. W 1965 roku pałac został wpisany do rejestru zabytków. W 1969 na bocznej ścianie pałacu (od strony trasy W-Z) odsłonięto tablicę upamiętniającą urodzonego tam Wacława Gąsiorowskiego. W 2010 właścicielami pałacu stali się spadkobiercy Edwarda Piotrowskiego, jego ostatniego przedwojennego właściciela. Przypisy
Дворец краковских епископов (Варшава)

Дворец краковских епископов — памятник культуры. Находится в Варшаве на углу улиц Мёдовой № 5 и Сенаторской № 6. Строительство дворца началось в 1622 году для краковского епископа Якуба Задзика. Являлся официальной городской резиденцией краковских епископов, которые как духовные сенаторы должны были принимать участие в заседаниях Сената республики. После разрушений во время шведского потопа дворец был восстановлен в 1668 году для епископа Анджея Тжебицкого. К середине XVIII века дворец находился в плачевном состоянии, в 1760—1762 годах полностью перестроен по инициативе епископа Каетана Солтыка, по-видимому, по проекту Якуба Фонтаны. Дворец приобрёл черты позднего барокко. Относится к малораспространённому в Варшаве типу уличного дворца — построенного по линии застройки улицы. После перестройки дворец имел один, но очень высокий этаж, в котором располагалась приёмная зала. Именно в этом состоянии был запечатлён Каналетто в картине изображающей улицу Мёдову, написанной в 1775 году. С конца XVIII века во дворце размещался ряд управ, а с середины XIX века здание использовалось как доходный дом. Дворец сгорел во время боёв 1939 года. Полностью разрушен во время Варшавского восстания, восстановлен после войны для размещения Союза работников авиационной и моторостроительной промышленности. Фасаду со стороны улицы Мёдовой возвращён вид, который она получила в 1760—1762 годах, только один этаж был разделен на два. При восстановлении использовалась картина Каналетто. В фасад со стороны улицы Сенаторской вмурована мемориальная доска в память нескольких десятков поляков, расстрелянных на этом месте 15 февраля 1944 года. В 2010 году дворец реституциирован наследникам Эдварда Пётровского, бывшего последним предвоенным владельцем. Примечания Ссылки Pałac Biskupów Krakowskich (пол.)
Kościół Świętej Trójcy w Kwidzynie

Kościół Świętej Trójcy w Kwidzynie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kwidzynie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Kwidzyn - Śródmieście diecezji elbląskiej. Powstał w latach 1846-1858 jako pierwszy kościół katolicki w mieście od czasów reformacji. Przed rozpoczęciem prac budowlanych kwidzyńscy katolicy prowadzili zbiórkę pieniężną oraz kompletowali dokumenty. Świątynię zaprojektował niemiecki architekt Karl Friedrich Schinkel. W dniu 26 listopada 1858 sufragan warmiński Antoni Frenzel konsekrował kościół. Początkowo świątynia pełniła funkcję kościoła rektoralnego. Samodzielną parafię utworzono dopiero w 1872 roku. Budowla została wybudowana z cegły na kamiennych fundamentach. Jest to trzynawowa bazylika wzniesiona na planie prostokąta z pięcioboczną absydą w prezbiterium od strony wschodniej. Główne wejście do świątyni zbudowano jako trzy połączone ze sobą portale. Między portalami są umieszczone figury świętych - Apostołów Piotra i Pawła. Nad portalami są umieszczone balustrady maswerkowe. Nawa główna nakryta jest dachem dwuspadowym. Od frontu znajdują się dwie wieże, których budowę ukończono w 1886 roku. Kościół reprezentuje styl eklektyczny z elementami architektury neogotyckiej i neoromańskiej, w formie zwanej stylem arkadowym (po niemiecku Rundbogenstil), który wywodzi się z berlińskiego środowiska architektonicznego i powstał w 1 połowie XIX wieku. Przypisy
Kościół Zbawiciela Świata w Szprotawie

Kościół Zbawiciela Świata w Szprotawie – polskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Szprotawie, w dzielnicy Puszczyków, w województwie lubuskim. Należy do diecezji wrocławskiej i dekanatu lubuskiego. Budowla została wzniesiona w stylu późnoromańskim w XIV wieku. W murze świątyni można zauważyć elementy gotyckie odsłonięte w czasie remontu kościoła. Znajdują się one na północnej stronie elewacji, stanowią je fragmenty gotyckiego lica. We wnętrzu zachował się barokowy ołtarz z figurą Chrystusa ukrzyżowanego. Świątynia jest otynkowana, wymalowana na biały kolor, jej dach kryty jest czerwona dachówką. Kościół składa się z nawy, apsydy zamykającej prezbiterium oraz małej kruchty. W 1995 roku kościół został odrestaurowany przez parafię polskokatolicką w Szprotawie, dzięki zaangażowaniu jej proboszcza, księdza Ryszarda Szykuły. Przypisy
Kościół ewangelicki w Sierakowie

Kościół ewangelicki w Sierakowie – budowla sakralna wzniesiona w latach 1782-1785 w Sierakowie jako świątynia parafii ewangelickiej. Obecnie rewitalizowana dla utworzenia Muzeum Rybactwa Śródlądowego i Ochrony Wód (planowane otwarcie w połowie 2022). Historia Fundatorem kościoła był właściciel Sierakowa Mikołaj Gartenberg-Sadogórski, który też w nim został najprawdopodobniej pochowany. Zaprojektował go Gottlieb Werchan. Funkcję świątyni ewangelickiej pełnił do 1945. W 2. połowie XX wieku przez wiele lat obiekt pozostawał niewykorzystywany, przejściowo służył jako magazyn spółdzielni rolniczej. W latach 90. ubiegłego stulecia stał się własnością miasta. Stopniowo popadał w ruinę. W 2008 władze samorządowe ubiegały się bezskutecznie o środki na renowację obiektu do Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego (działanie 6.2 "Rozwój kultury i zachowanie dziedzictwa narodowego"). 15 października 2010 zawaliła się wieża kościoła. W ślad za tym wojewódzki konserwator zabytków wydał miastu nakaz odbudowy kościoła, wyznaczając termin na koniec czerwca 2012. Architektura Kościół jest budowlą szkieletową (szachulcową), drewniano-ceglaną o zatynkowanych polach. Zbudowany został na planie prostokąta z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, ukierunkowanym na północ. Do 2010 posiadał od południa czworoboczną wieżę, zwieńczoną dachem namiotowym. Nawa pokryta dechem z dachówek. Do prezbiterium przylega murowana przybudówka z okresu po 1945. Przy ścianie zachodniej znajduje się kruchta. Dach pokryty dachówkami. Wnętrze jednonawowe z pozornym sklepieniem zwierciadlanym. Od południa, wschodu i zachodu posiada empory drewniane z klasycystyczną dekoracją z przełomu XVIII i XIX wieku. Po katastrofie z 2010 świątynia była zabezpieczona przed dalszą degradacją drewnianymi wspornikami wzniesionymi z funduszy miasta. W pobliżu kościoła stoi murowana plebania w stylu neoromańskim z połowy XIX wieku. Wzniesiono ją na miejscu pierwotnej, która spłonęła w 1817. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Dane o kościele ewangelickim w Sierakowie na witrynie miasta Sieraków (dostęp: 21 lipca 2014 r.).. sierakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-29)]. Informacja o stanie kościoła ewangelickiego w Sierakowie w serwisie internetowym Nasze Miasto.pl (dostęp: 21 lipca 2014 r.).
Kościół ewangelicki w Witoszynie

Kościół ewangelicki w Witoszynie – budowla sakralna zbudowana w I poł. XIX w. w Witoszynie jako świątynia parafii ewangelickiej. Historia Co najmniej do końca II wojny światowej obiekt pełnił funkcje sakralne. Obecnie jest pusty. Architektura Wzniesiono ją w stylu neoklasycystycznym na planie prostokąta. Nad nawą znajduje się dach dwuspadowy. Posiada wieżę z sześcioboczną latarnią kolumnową, zwieńczoną kopułą z krzyżem. W wieży pamieszczono dwa dzwony z początku XX wieku. Wyposażono ją także w zegar. Nad wejściem głównym tympanon z tarczą z motywem kielicha. Wieża stanowi dobry punkt widokowy. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele na witrynie powiatu żagańskiego (dostęp: 20 lipca 2014 r.).. powiatzaganski.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. Informacje o kościele na witrynie Ziemia Lubuska (dostęp: 20 lipca 2014 r.).
Cmentarz wojenny nr 331 – Podłęże

Cmentarz wojenny nr 331 – Podłęże – był to austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu IX Bochnia. Znajdował się przy dzisiejszej ul. Piaski w centrum miejscowości Podłęże w powiecie wielickim województwa małopolskiego. Niewielka nekropolia powstała przy pochodzącej z początków XIX wieku kolumnie maryjnej. Pochowano na niej 6 żołnierzy austro-węgierskich oraz 1 żołnierza rosyjskiego. Cmentarz projektował Franz Stark. W latach 30. XX wieku cmentarz zlikwidowano, prochy poległych ekshumowano i przeniesiono na cmentarz wojenny nr 327. Pozostał pomnik maryjny, który właściciel posesji ogrodził, budując cztery słupki i łącząc je oryginalnym, pochodzącym z tegoż cmentarza łańcuchem. Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa (Okręgi VIII-XI), Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0 Linki zewnętrzne Metryka cmentarza Cmentarze wojenne I wojny światowej, Okręg IX Bochnia
Kościół ewangelicki w Zdunach

Kościół ewangelicki w Zdunach – budowla sakralna w Zdunach wzniesiona w latach 1789-1792, do 1945 pozostająca świątynią miejscowego zboru ewangelickiego. Historia Obiekt został wzniesiony na miejscu wybudowanego w 1637 drewnianego kościoła ewangelickiego i pełnił funkcje religijne do końca II wojny światowej. W okresie II Rzeczypospolitej należał do parafii przynależącej do superintendentury Bojanowo-Krotoszyn Ewangelickiego Kościoła Unijnego. W latach 1946–1989 znajdował się w nim magazyn. Stanowi mienie komunalne gminy Zduny. Obecnie jest wykorzystywany jako dom pogrzebowy. Obiekt określany jest także mianem kościoła pw. Serca Jezusowego. 15 maja 2012 odbyła się w kościele uroczystość odsłonięcia dwujęzycznej niemiecko-polskiej tablicy pamiątkowej upamiętniającej dawnych członków zboru. Napis polski brzmi: „Dla uczczenia pamięci zmarłych parafii ewangelickiej w Zdunach 1636-1945, Zduny 15 maj 2012”. Ze strony polskiej przewodniczył jej burmistrz miasta Zduny Władysław Ulatowski, zaś z niemieckiej Elli Gallus, dawna mieszkanka Zdun i członkini zduńskiej parafii ewangelickiej. Tablica została wówczas poświęcona przez proboszcza parafii ewangelicko-augsburskiej w Kaliszu ks. Michała Kuhna oraz proboszcza parafii rzymskokatolickiej w Zdunach ks. kanonika Andrzeja Nowaka. Architektura Jest obiektem klasycystycznym z reliktami baroku. Wzniesiony na planie prostokąta. Od strony wschodniej posiada wieżę. Wnętrze halowe z emporami na dwóch kondygnacjach. W świątyni znajdują się osiemnastowieczne nagrobki wystawione wiernym miejscowej parafii ewangelickiej. Przypisy Linki zewnętrzne Dane na temat kościoła ewangelickiego w Zdunach na witrynie Galerii Wielkopolskiej (dostęp: 20 lipca 2014 r.).. galeriawielkopolska.info. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)]. Relacja Zduńskiej Kroniki Filmowej o odsłonięciu tablicy pamiątkowej w kościele ewangelickim w Zdunach zamieszczona na witrynie youtube.pl (dostęp: 20 lipca 2014 r.). Informacja o dawnej parafii ewangelickiej w Zdunach i jej cmentarzu na witrynie Heimatkreisgemeinschaft Krotoschin (dostęp: 20 lipca 2014 r.).
Dobellus Mały

Der Dobellus Mały (deutsch Kleiner Dobellus) ist ein See in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Er liegt westlich der Straße von Stańczyki (Staatshausen) nach Błąkały (Blindgallen). Östlich des Sees fließt der Fluss Błędzianka (Blinde), der Oberlauf der Rominte. Beschaffenheit Der flache See ist nur durch eine schmale Landbrücke vom Dobellus Duży (Großer Dobellus) getrennt. Von 1930 bis 2005 ist die Fläche des Sees von 1,5 auf 0,58 Hektar zurückgegangen. Der kleine See hat eine relativ große Wassermenge von 35 700 m³. Seine maximale Länge beträgt 105 m, die maximale Breite 75 m (im Durchschnitt 56 m), bei einer maximalen Tiefe von 13,6 m. Im Durchschnitt ist der See 6,1 m tief. Geschichte Er wurde am 30. Juni 1926 von einem Gewitterregen mit Hagelschlag derartig belastet, dass eine 2 bis 3 Meter hohe Wasserfontäne aus seiner Mitte emporschoss. Danach quoll eine bräunliche Masse Faulschlamm hoch, die allmählich den ganzen See bedeckte. Professor André aus Königsberg gab darüber folgende Erklärung ab: Im Faulschlamm des Seegrundes hatte sich eine größere Menge Sumpfgas gebildet. Durch ein Unwetter entstand ein lokaler Unterdruck, der den Auftrieb der Faulgase verstärkte. Dadurch gelangten Teile des Seebodens an die Oberfläche und schwammen darauf herum, da sie infolge ihrer Gasdurchsetzung leichter als Wasser waren. Der Faulschlamm trocknete ab und wurde von Pflanzen bewachsen, so dass der See verschwunden schien. Größere Niederschläge ließen die Schlammdecke jedoch erweichen, die daraufhin zu kleinen Teilen zerbröselte und schließlich auf den Grund sank. Am 21. August 1926 war auch der letzte Rest abgesunken und der „verschwundene See“ war wieder da. In polnischer Sprache wird er als „wybuchowe jezioro” (explosiver See) bezeichnet. Weblinks goldap.org.pl: Jan Modzalewski: Jezioro „wybuchowe” zwane „wywróconym” koło Stańczyk. (polnisch, 30. Mai 2015) Literatur Johannes Mignat: Der Kreis Goldap. Ein ostpreußisches Heimatbuch. 1965, S. 61. S. Srokowski: Jeziora i moczary Prus Wschodnich. Warszawa 1930. Einzelnachweise
Dobellus Mały

Dobellus Mały (niem. Kleiner Dobellus) – jezioro w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie gołdapskim, w gminie Dubeninki, na pograniczu dawnych Prus i Suwalszczyzny, nieopodal Puszczy Rominckiej i mostów w Stańczykach. Kompleks dwóch niewielkich jezior Dobellus Duży – 0,042 km² Dobellus Mały – 0,0058 km² (2005 r.) – 0,015 km² (1930 r.), jezioro „wybuchowe”. Oba jeziora, oddzielone jedynie niewielkim, kilkudziesięciometrowym pasem ziemi, mają odmienną genezę geologiczną. Większe jest typowym jeziorem rynnowym, polodowcowym, mniejsze jest płytkim oczkiem wodnym. Jezioro „wybuchowe” 31 maja 1926 podczas gwałtownej burzy mniejsze jezioro pokryło się grubą warstwą szlamu, a następnie dała się słyszeć silna eksplozja, która podniosła nagle wodę i rozrzuciła olbrzymie bryły ziemi i błota. Na miejscu jeziora widać było błoto, które przez wiele tygodni opadało na dno. Prawdopodobnie był to wybuch gazu błotnego, spowodowany wyładowaniami elektrycznymi burzy, bądź nagłym i silnym spadkiem ciśnienia. Gaz taki mógł wytworzyć się pod dnem jeziora z rozkładu roślin. Jednakże dokładne przyczyny wybuchu nie są znane do dzisiaj. Zobacz też Dobellus Duży mosty w Stańczykach Przypisy Bibliografia S. Srokowski, Jeziora i moczary Prus Wschodnich, WIN-W, Warszawa 1930 Johannes Mignat, Der Kreis Goldap. Ein ostpreußisches Heimatbuch, 1965, s. 61 (niem.) Linki zewnętrzne goldap.org.pl: SZANOWNA REDAKCJO
Lądowisko Pleszew-Szpital

Lądowisko Pleszew-Szpital – lądowisko sanitarne w Pleszewie, w województwie wielkopolskim, położone przy ul. Poznańskiej 125A. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Zarządzającym lądowiskiem jest Pleszewskie Centrum Medyczne w Pleszewie Sp. z o.o. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 267 Koszt budowy lądowiska wyniósł 663 tys. zł. Przypisy Linki zewnętrzne PCM Pleszew
Lądowisko Gorzów Wielkopolski-Szpital

Lądowisko Gorzów Wielkopolski-Szpital – lądowisko sanitarne w Gorzowie Wielkopolskim, w województwie lubuskim, położone przy ul. Dekerta 1. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Lądowisko jest bazą Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, a zarządzającym jest Wielospecjalistyczny Szpital Wojewódzki w Gorzowie Wielkopolskim sp. z o.o. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 292 Przypisy Linki zewnętrzne WSW Gorzów Wielkopolski
Lądowisko Białystok-Szpital

Lądowisko Białystok-Szpital – lądowisko sanitarne w Białymstoku, w województwie podlaskim, położone przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie 24a, na dachu budynku dobudowanego kompleksu Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego. Przeznaczone jest do wykonywania startów i lądowań śmigłowców sanitarnych i ratowniczych w dzień i w nocy o dopuszczalnej masie startowej do 5700 kg. Wraz z jego uruchomieniem, zlikwidowane zostało lądowisko zlokalizowane w linii między budynkami Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego a Collegium Pathologicum, wzdłuż ul. Waszyngtona, które figurowało w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 254 pod nazwą Białystok-Uniwersytecki Szpital Kliniczny. Obecnie w tym miejscu znajduje się kryty parking Uniwersytetu Medycznego. Zarządzającym lądowiskiem jest Uniwersytecki Szpital Kliniczny w Białymstoku. W roku 2014 zostało wpisane do ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod numerem 289 Całkowity koszt inwestycji wyniósł około 1,5 mln zł Przypisy Linki zewnętrzne USK Białystok. usk.onestepcloud.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-11)].
Kreuzkirche (Angerburg)

Die Bethesda-Kreuzkirche in Węgorzewo (deutsch Angerburg) ist eine griechisch-katholische Kirche in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Der polnische Name lautet: Cerkiew Świętego Krzyża (Heilig-Kreuz-Kirche). Kirchengebäude Geschichte Bis 1945 war die evangelische Kirche Teil der Betreuungseinrichtung „Bethesda“. Der Grundstein wurde am 2. Oktober 1930 gelegt, und die Kirche wurde am 2. Oktober 1933 eingeweiht. Nach 1945 diente sie als polnische Militärkirche. In den 1950er Jahren gab man sie der evangelischen Kirche Polens. Diese verpachtete sie ab 1983 und verkaufte sie 1998 der griechisch-katholischen Gemeinde in Węgorzewo. 1999 wurde der Chorraum für die neue Nutzung umgebaut. Die evangelische Kirche hat das Recht, die Kapelle ebenfalls zu nutzen. Architektur Der rechteckige Chorraum wird nun durch eine Ikonostase begrenzt. Der Glockenturm ist schmal und rechteckig. Der dunkelrote Backstein und die spitzen Fensterbögen erinnern an Neogotik, die schlichten Formen an das Bauhaus. Vom Inventar blieben das Kruzifix im Altarraum und die Kirchenfenster erhalten. Kirchengemeinde Geschichte Bei der Kirchengemeinde der Kreuzkirche in Angerburg handelte es sich um eine Anstaltsgemeinde der Betreuungseinrichtung „Bethesda“ der evangelischen Kirche. Seit 1912 bestand hier ein eigener Seelsorgebezirk, bis eine ordnungsgemäße Kirchengemeinde errichtet wurde. Seit 1998 ist die Kirche ein Gotteshaus der Ukrainisch griechisch-katholischen Kirche. Pfarrer (bis 1945) In der Anstaltsgemeinde amtierten als Pfarrer: Erich Braun, 1912–1944 Georg Feix, 1924–1931 Gerhard Ehlert, 1931–1945. Weblinks Literatur Erich Braun: Die Bethesda-Jubiläums-Kreuzkirche in Angerburg Ostpreußen. Festschrift zur Einweihung. Angerburg 1933. Andreas Kossert: Masuren: Ostpreußens vergessener Süden. Siedler, Berlin 2001, ISBN 3-88680-696-0. Einzelnachweise
Polskie Sieci Elektroenergetyczne

Polskie Sieci Elektroenergetyczne (PSE) (deutsch: Polnische Elektroenergetische Netze) ist ein polnischer Übertragungsnetzbetreiber mit Unternehmenssitz in Konstancin-Jeziorna. Das von PSE betriebene Netz umfasst eine Gesamtleitungslänge von 14.822 km. Aktionariat Alleiniger Eigentümer des Unternehmens ist der polnische Staat. Die Rolle der Hauptversammlung wird vom Wirtschaftsminister übernommen. Konzernstruktur Das Unternehmen hält Beteiligungen an folgenden Tochtergesellschaften: Bis zum Jahr 2007 gehörte auch die PGE zum PSE-Konzern, ist seit der Abspaltung der Energieerzeugung und des Energiehandels vom Übertragungsnetzbetrieb jedoch ein eigenständiges Unternehmen. Siehe auch Liste der größten Unternehmen in Mittel- und Osteuropa Weblinks Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. Polska Grupa Elektroenergetyczna S.A. Einzelnachweise