NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Galerie nationale d'art Zachęta

La galerie nationale d’art Zachęta est une institution d'art située Ulica Królewska, dans l'arrondissement de Śródmieście à Varsovie. Le mot « zachęta » signifie en polonais « encouragement », et fait référence à la Société d'encouragement des beaux-arts (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskim), fondée en 1860 à Varsovie. Collections Direction De 2010 à 2021 : Hanna Wróblewska. Voir aussi Articles connexes Liste de musées en Pologne Assassinat de Gabriel Narutowicz Notes et références Liens externes (pl + en) Site de la galerie Zachęta Portail des musées Portail de la culture Portail de l’archéologie Portail de Varsovie
Zachęta

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Zachęta (letterlijk Aanmoediging, kort voor Towarzystwo Zachęty do Sztuk Pięknych, Vereniging voor Aanmoediging van Schone Kunsten) is een van de meest vooraanstaande kunstgaleries in de Poolse hoofdstad Warschau. Tegenwoordig staatsbezit en genoemd in Zachęta Nationale Galerij van de Kunsten. De vereniging werd in 1860 gesticht, ontbonden in 1940 en heropgericht in 1990. Stichting De Vereniging werd gestart door de bekende Poolse kunstenaars en kunsthandelaren, zoals Wojciech Gerson, Alfred Schouppé en Marcin Olszyński. In 1900 verhuisde de Vereniging naar een nieuwe locatie vlak bij het Saksische Park, waar een groot gebouw stond die ontworpen was door Stefan Szyller. De doeleinde van de Zachęta was om kunsten te promoten om zowel de kunstenaar en de Poolse samenleving te ondersteunen. Sinds 1904 werd hier jaarlijks de Salon gehouden. De Vereniging stichtte ook beursen op en gaf ook andere soorten hulp aan jonge artiesten, zowel leden als kandidaten. Op 16 december 1922 werd de eerste Poolse president Gabriel Narutowicz doodgeschoten op de trappen van het Zachęta. Hij werd vermoord door de Poolse schilder Eligiusz Niewiadomski. Naar de Poolse onafhankelijkheid in 1918 en de nieuwe trends in de Europese kunst werd de Zachęta meer conservatief. Na in de Duitse invasie van Polen in 1939 werden tentoonstellingen verboden en in 1940 werd het instituut gesloten door de Duitse autoriteiten. Terwijl het grootste deel van de kunstwerken werden verbeurdverklaard en naar Duitsland gezonden. Het gebouw werd in oktober 1942 omgedoopt tot het Haus der Deutschen Kunst. De Zachęta was een van de weinige gebouwen in Warschau die de oorlog ongeschonden uitkwam. Na de Tweede Wereldoorlog bleef het gebouw een kunstgalerij, terwijl het tot 1990 duurde totdat de Vereniging werd heropgericht. Gebouw Het was het eerste gebouw in Warschau dat opgericht werd om kunstwerken te exposeren. De Zachęta werd gebouwd dankzij fondsen en giften van de Vereniging voor Aanmoediging van Schone Kunsten, een in 1860 gestichte organisatie van kunstenaars en kunstliefhebbers. Het instituut werd door Wojciech Gerson gesticht. De collectie startte met het schilderij Dood van Barbara Radziwił van de schilder Józef Simmler. Giften kwamen voornamelijk van donaties en schenkingen. Er waren aan het einde van de 19de eeuw al meer dan duizend tentoonstellingen gehouden en men had behoefte aan een eigen gebouw. In 1896 organiseerde de Vereniging een wedstrijd voor het ontwerp van het gebouw die werd gewonnen door Stefan Szyller. De bouw van de Zachęta begon in september 1898. Op 15 december 1900 werd het gebouw officieel geopend. Kordegarda Galerij Kordegarda Galerij is een bijgebouw van de Zachęta. Het is gelegen in het gebouw van het voormalige koetshuis van het historische Potockipaleis (nu het ministerie van Cultuur), op de voormalige Koninklijke Route.
Cmentarz wojenny nr 16 – Osobnica

Cmentarz wojenny nr 16 – Osobnica – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w gminie Jasło we wsi Osobnica, zaprojektowany przez Johanna Jägera. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do II Okręgu Cmentarnego Jasło. Opis Obiekt znajduje się w środku wsi, przy drodze i jest zachowany w bardzo dobrym stanie. Ma kształt prostokąta o powierzchni 1382 m². Cmentarz został zrekonstruowany staraniem grupy Niemców. Zbudowano nowe ogrodzenie (zgodnie z oryginalnym projektem), uporządkowano teren i uzupełniono inskrypcję na pomniku. Cmentarz ma wyjątkowy charakter ze względu na pomnik w postaci ściany, zajmujący cały jeden z boków prostokąta, na kształcie którego jest położony cmentarz. Na pomniku ścianie znajduje się płaskorzeźba głowy Chrystusa (patrz zdjęcie) oraz inskrypcja: Na grobach pojedynczych umieszczone były mniejsze krzyże żeliwne oraz nagrobki (patrz zdjęcia). Na cmentarzu w 48 grobach pojedynczych i 44 mogiłach zbiorowych pochowano 348 żołnierzy: 283 niemieckich z rezerwowych pułków piechoty 267, 268, 270, 271, 272, 65 rosyjskich z 33, 34, 35, i 36 pułku piechoty, poległych 8 maja 1915 w czasie ataku na pozycje rosyjskie. Zidentyfikowano co najmniej tożsamość 170. Cmentarz jest obiektem Szlaku Frontu Wschodniego I Wojny Światowej na obszarze województwa podkarpackiego. Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy Drogomir: Polegli w Galicji Zachodniej 1914–1915 (1918). Wykazy poległych, zmarłych i pochowanych na 400 cmentarzach wojskowych w Galicji Zachodniej. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie tom I, 1999. ISBN 83-85988-26-2. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze I wojny światowej Spis poległych
Воинское кладбище № 16 (Особница)

Воинское кладбище № 16 — Особница (пол. Cmentarz wojenny nr 16 - Osobnica) — воинское кладбище, находящееся на территории села Особница, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны 8 мая 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту немецкого архитектора Иоганна Егера. На кладбище площадью 1.382 квадратных метра находится 44 братских и 48 индивидуальных могила, в которых похоронены 238 германских и 65 русских солдат из 33-го Елецкого, 34-го Севского, 35-го Брянского и 36-го Орловского пехотных полков. В 1990 году кладбище было отремонтировано немецкими добровольцам. Описание Кладбище находится в хорошем состоянии и располагается в середине села Особница. Во время реставрации было сооружено новое ограждение, аналогичное оригинальному и приведена в порядок территория. Одна из стен кладбища представляет собой памятник с барельефом Иисуса Христа, по обе стороны которого находятся надписи на немецком языке: Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 16 — Osobnica (пол.) Метрика кладбища (пол.) Описание кладбища (пол.)
Stary Rzechów

Stary Rzechów (prononciation : [ˈstarɨ ˈʐɛxuf]) est un village polonais de la gmina de Rzeczniów dans le powiat de Lipsko de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Stary Rzechów

Stary Rzechów (nazwa oboczna: Rzechów) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie lipskim, w gminie Rzeczniów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa radomskiego. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Mikołaja w Grabowcu. Przypisy Linki zewnętrzne Rzechów, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 128 .
Старий Жехув

Старий Жехув (пол. Stary Rzechów) — село в Польщі, у гміні Жечнюв Ліпського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 240 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół Wszystkich Świętych w Iwoniczu

Kościół Wszystkich Świętych – drewniana rzymskokatolicka świątynia w Iwoniczu, siedziba dekanatu Rymanów i parafii pod tym samym wezwaniem. Kościół Wszystkich Świętych w Iwoniczu należy do największych i najciekawszych zabytków drewnianej architektury kościelnej z 2 poł. XV w. w Małopolsce i na Podkarpaciu. W 1989 obiekt wpisano do rejestru zabytków. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Kościół wzniesiono w 1464 roku na zlecenie dziedzica Marcina Iwanieckiego, budowę ufundował Kazimierz Jagiellończyk. Około 1565 roku budynek przemianowano na zbór protestancki, który na początku XVII wieku ponownie przekazano katolikom. Podczas Oktawy Bożego Ciała w 1624 roku na budynek napadli Tatarzy. Spalili oni większość wsi wraz z plebanią, a wyposażenie kościoła zostało w całości obrabowane. Kościół ponownie splądrowano w 1657 roku podczas najazdu Kozaków i wojsk Franciszka I Rakoczego. Około 1756 roku budowlę przebudowano w stylu barokowym. W 1883 roku proboszcz parafii, ks. Antoni Podgórski wzniósł parterowy budynek klasztoru i kaplicę dla sióstr Felicjanek, a rok później przystąpił do rozbudowy kościoła. Przedłużono nawę, dobudowano wieżę i trzy kaplice. W 1900 roku wzniesiono nowy, murowany klasztor. Podczas I wojny światowej, 27 września 1914, wojska austriackie podpaliły kościół. Pożar ugasili mieszkańcy wsi. Rok później, 8 maja, w Iwoniczu spotkały się artylerie Niemców i Rosjan. Rosjanie uszkodzili kościół przebijając ścianę w kaplicy Matki Bożej Bolesnej oraz jedną ze ścian nawy. 16 kwietnia 1917 Austriacy zrabowali kościelny dzwon oraz cynowe piszczałki organowe. Świątynię wyremontowano w 1927 roku (m.in. Władysław Lisowski, malarz z Sanoka pomalował kościół w czerwony marmur). 1 września 1939 ukończono budowę nowej plebanii. W 1941 Niemcy zrabowali z kościoła dwa kolejne dzwony. 16 i 17 maja 1964 obchodzono 500-lecie konsekracji kościoła, by uczcić jubileusz odlano nowe dzwony. W latach 80. XX wieku wymieniono dach, a w 1995 roku wyremontowano wnętrze zakrystii. Architektura Świątynia barokowa, jednonawowa, wzniesiona z drewna. Oryginalna, gotycka konstrukcja kościoła jest do dziś czytelna. Od zachodu do kościoła dostawiona jest wieża o rzucie zbliżonym do kwadratu, która mieści kruchtę. Dach zdobi niewielka sygnaturka. Na emporze zainstalowano 24-głosowe organy. Dzwonnica Na południowy zachód od kościoła znajduje się drewniana dzwonnica parawanowa z czterema dzwonami, w tym trzema odlanymi w 1964 roku. Dzwonnicę wzniesiono w 1984 roku, budowę częściowo opłaciła Polonia w Stanach Zjednoczonych. Dane dzwonów Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Film dokumentalny pt. Historia Kościoła w Iwoniczu. [dostęp 2021-12-05]. Historię obiektu przedstawia Prof. Piotr Łopatkiewicz – Historyk sztuki, specjalista w zakresie sztuki średniowiecznej
Церковь Всех Святых (Ивонич)

Церковь Всех Святых (пол. Kościół Wszystkich Świętych we Iwoniczu) — католическая церковь, находящаяся в селе Ивонич, гмина Ивонич-Здруй, Кросненский повят, Подкарпатское воеводство. Приход входит в архиепархию Пшемысля Римско-католической церкви в Польше. Архитектурный памятник Подкарпатского воеводства, входящий в туристический маршрут «Путь деревянной архитектуры». История Деревянная приходская церковь Всех Святых в селе Ивонич была построена в 1460-1464 годах на средства Марцина Ивоницкого. Храм представлял собой сруб в стиле поздней деревянной готики. Неф церкви покрыт крышей, которая поддерживается тремя парами колонн. В 1565 - 1634 годах церковь была занята протестантской общиной. Ивонич был значительным центром реформации в Прикарпатье. В первой половине XVII века была построена каменная ризница, а с западной стороны возведена колокольня с наклонными стенами и шатровой крышей. Между 1884 и 1895 годами церковь была перестроена: основной корпус был удлинен, две часовни построены в виде псевдотрансепта и пресвитерий продлен капеллой рода Залуских. Несмотря на преобразования, храм сохранил первоначальные готические черты. Интерьер в стиле необарокко был создан в конце XIX века. Тогда же стены и потолки церкви были покрыты фресками. Примечания Источники Церковь Всех Святых в Ивониче на сайте Krodo.pl (пол.) Церковь Всех Святых в Ивониче на сайте Touristlink.com (пол.) История и фотографии храма (Polska — Podkarpackie — Iwonicz) (пол.)
Bazilika Božího hrobu (Miechów)

Kolegiátní bazilika Božího hrobu v Miechówě je součástí bývalého Miechowského kláštera Božehrobců a je farním kostelem římskokatolické farnosti Miechów a bazilikou menší s kolegiátní kapitulou. Historie První kostel Božího hrobu vznikl v Miechówě již krátce po založení kanovnického kláštera Božehrobců v roce 1163 a byl posvěcen roku 1170. Protože se jednalo o malou a provizorní stavbu, byl v letech 1235–1293 vybudován nový kostel v pozdně románském slohu. Právě v té době zaniklo definitivně křižácké panství nad Jeruzalémem a kopie jeruzalémského Božího hrobu se stala jedním z evropských poutních center. Po požáru byl v letech 1394–1406 vybudován další kostel. I ten vícekrát vyhořel, naposledy v roce 1745, a tak kanovníci postavili v letech 1745–1802 nový kostel v pozdně barokním stylu. Božehrobci byli zrušení v roce 1819 a kostel sloužil dále jako farní. V roce 1996 papež Jan Pavel II. kostelu udělil titul baziliky menší. Roku 1997 v něm kielecký biskup Kazimierz Ryczan zřídil kolegiátní kapitulu. Literatura BARCZYŃSKI, Włodzimierz. Bazylika Grobu Bożego w Miechowie. Miechów: Parafia Grobu Bożego, 2016. ISBN 978-83-926396-7-1. Související články Klášter Miechów Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bazilika Božího hrobu (Miechów) na Wikimedia Commons Miechowskie Towarzystwo 1163 Roku
Grabkirche (Miechów)

Die Heilig-Grab-Basilika ist eine römisch-katholische Kirche des Bistums Kielce in Miechów, Polen. Geschichte Das Kloster Miechów des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem wurde 1163 gegründet. Die erste romanische Kirche aus der Zeit 1235 bis 1293 ist nicht erhalten. Die heutige Kirche entstand im 14. Jahrhundert im Stil der Gotik, es sind jedoch auch Elemente des romanischen Vorgängerbaus aus dem 13. Jahrhundert erhalten. Schließlich wurde die Kirche im 18. Jahrhundert barockisiert. Im Jahr 1996 wurde sie in den Rang einer Basilica minor erhoben. Neben der Kirche sind auch das Kloster mit Kreuzgängen und die Heilig-Grab-Kapelle erhalten. Weblinks Literatur Beata Skrzydlewska, Architektura i sztuka Kościoła pod wezwaniem Grobu Świętego. [w:] Bożogrobcy w Polsce. Wyd. Miechowskie Towarzystwo 1163 roku, Instytut Wydawniczy Pax, Miechów – Warszawa 1999, s. 221–225. ISBN 83-211-1261-7
Church of the Holy Sepulchre, Miechów

The Church of the Holy Sepulchre (Polish: Bazylika Grobu Bożego) in Miechów, Poland, is a 14th-century Gothic basilica, with a nave and two aisles, incorporating some 13th-century Romanesque stonework. It received many privileges from Casimir of Bytom. Damaged by a fire, it was rebuilt in the late-Baroque style in the second half of the 18th century. The premise has been associated with the Equestrian Order of the Holy Sepulchre. History The origin and history of the church and monastery of the Canons of the Holy Sepulchre in Miechów, the oldest foundation of the Order outside of the Holy Land, date back to the 12th century. The monks guarding the Holy Sepulchre in Jerusalem were brought to Miechów, a town 35 km north to Kraków, by the knight and crusader, Jaksa Gryfita in 1163. After the ultimate fall of the Kingdom of Jerusalem to the Muslims in 1291, the Superior of the convent at Miechów took the title of General of the Order, later claiming the style of Grand Prior and Miechów became the headquarters of the Equestrian Order of the Holy Sepulchre for centuries. The order initiated the custom of setting up, decorating, and visiting Christ’s graves on the last days of the Passion Week. It was in Miechow that the oldest replica of the Holy Sepulchre in Europe, the goal of numerous pilgrims, has been preserved. References External links Miechów: bazylika Grobu Bożego
Klooster van de Orde van het Heilig Graf van Jeruzalem in Miechów

Het Klooster van de Orde van het Heilig Graf van Jeruzalem in Miechów (Pools: Bazylika kolegiacka Grobu Bożego w Miechowi) is een 12e-eeuwse Kapittel van het Heilig Graf-klooster in Miechów. Het klooster is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis Dominus laczo vir bone memorie dominicum adiret Sepulchrum, et in loco, ubi steterunt pedes Domini, adoraret, inter alia devocionis sue insignia rogavit, ut ecclesia sancti Sepulcri unum de canonicis suis secum in Polonia mitteret, quatinus ad soluendum votum, quod facerat, cum quibusdam hereditatibus investiret. Het klooster was oorspronkelijk een 12e-eeuwse romaanse kerk. De Poolse edelman Jaksa Gryfita nodigde in 1163 het Kapittel van het Heilig Graf uit om zich in Miechów te vestigen, waarna het klooster tussen 1235-1293 door Prokop van Krakau is uitgebreid. Het klooster brandde in 1379 af en werd tussen 1394-1410 in de gotische stijl herbouwd. Het klooster zag opnieuw branden in 1506 en 1754. Na de laatste brand is het klooster in de laat-barokstijl herbouwd. Het klooster vormde het epicentrum van de kruistochtbeweging in Polen en was tevens een belangrijke bedevaartsoord vanwege haar kopie van de Heilig Grafkerk. De toename van donaties aan het klooster tijdens de Vijfde Kruistocht correspondeert met de intensivering van kruistochtcampagnes. In de 15e eeuw zijn hier de Annalen van Miechów opgesteld. Deze Latijnse annalistische tekst was deels gebaseerd op een document opgesteld door Aimaro Monaco dei Corbizzi, de patriarch van Jerusalem. Het Convent van Miechów en de daarbijhorende kloosters werden in een pauselijke bul op 30 juni 1818 door paus Pius VII opgeheven. Hier begraven Jaksa Gryfita, edelman en kruisridder Martin, de eerste kanunnik Galerij
Церковь Гроба Господня (Мехув)

Церковь Гроба Господня (пол. Kolegiata Grobu Bożego) — католическая церковь в городе Мехув (Малопольское воеводство). История Здание построено в XIV веке в готическом стиле с нефом и двумя приделами, частично содержит романскую кладку XIII века. Историю церковь ведёт с XII века, когда на этом месте в 1163 году поселились монахи из Ордена Святого Гроба Господнего Иерусалимского. После пожара к XVIII веку здание было перестроено с элементами позднего барокко. В 1996 году коллегиальная церковь по указу Папы Римского Иоанна Павла II получила статус малой базилики. Примечания Ссылки Miechów: bazylika Grobu Bożego
Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Sandomierzu

Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka w Sandomierzu. Położenie Kościół znajduje się w zachodniej części Sandomierza, przy ulicy Staromiejskiej 11. Leży na wysokim brzegu skarpy wiślanej, u górnego wylotu Wąwozu św. Królowej Jadwigi, ok. 400 m na północny zachód od kościoła św. Jakuba i jest kolejnym, po świątyni Jakubowej, punktem Małopolskiej Drogi św. Jakuba. Opis Pierwotny drewniany kościół wybudowany został w 1226 roku z inicjatywy biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża. Po pożarze postawiono nowy, gotycki, murowany kościół. Jego budowa trwała 8 lat i skończyła się w 1434 roku. W latach 1706 i 1719 przekształcony na barokowy. Pomnik historii 22 listopada 2017 r. decyzją Prezydenta RP Andrzeja Dudy na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków, wpisano sandomierski historyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy na listę pomników historii, przyznawany zabytkom nieruchomym o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej, utrwalonym w powszechnej świadomości i mającym duże znaczenie dla dziedzictwa kulturalnego Polski. Obszar tego pomnika obejmuje zabytki sandomierskiej starówki, w tym między innymi bazylikę katedralną, sandomierskie kościoły pw. Nawrócenia świętego Pawła, pw. św. Jakuba, pw. św. Michała, pw. św. Józefa, pw. Ducha Świętego, Dom Długosza, średniowieczny układ urbanistyczny miasta, Brama Opatowska, ratusz, Collegium Gostomianum, Wąwóz Królowej Jadwigi i Wąwóz Piszczele. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii pw. Nawrócenia św. Pawła Apostoła Opis na stronie diecezji sandomierskiej. diecezjasandomierska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-08)]. Archiwalne zdjęcia kościoła w bibliotece Polona
Церковь Обращения Апостола Павла (Сандомир)

Церковь Обращения Апостола Павла (пол. Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła) — католическая церковь, находящаяся в Сандомире, Польша. История Первый деревянный храм Обращения Апостола Павла в Садомире был построен в 1126 году по инициативе краковского епископа Иво Одровонжа. После пожара было начато возведение нового, каменного храма в готическом стиле, которое закончилось в 1434 году. В 1706—1709 гг. церковь перестроили в барочном стиле. Церковь Обращения Апостола Павла находится недалеко от церкви святого Иакова и является пунктом Малопольского Пути святого Иакова. В непосредственной близости от церкви располагается овраг святой Ядвиги, который является местной достопримечательностью. Согласно местной легенде по этому оврагу часто ходила святая Ядвига, которая посещала костёл святого Иакова. Ссылки Официальный сайт прихода Обращения Апостола Павла (пол.)
Костел Навернення апостола Павла (Сандомир)

Костел Навернення апостола Павла (пол. Kościół Nawrócenia św. Pawła Apostoła) — культова споруда, римо-католицький костел у місті Сандомирі, Польща. Історія Перший дерев'яний храм Навернення апостола Павла в Сандомирі був побудований у 1226 році за ініціативою краківського латинського єпископа Іво Одровонжа. Після пожежі 1426 року було розпочато зведення нового, кам'яного храму в готичному стилі, яке закінчилося 1434 року. У 1706-1709 роках костел перебудували у бароковий стиль. Костел навернення апостола Павла знаходиться недалеко від костелу святого Якова і є пунктом паломницького Малопольського шляху святого Якова. Зовсім близько від костелу розташовується яр святої Ядвіги, який є місцевою визначною пам'яткою. Згідно з місцевою легендою, по цьому яру часто ходила свята Ядвіга, яка відвідувала костел святого Якова. Посилання Офіційний сайт парафії Навернення апостола Павла [Архівовано 5 квітня 2022 у Wayback Machine.] (пол.)