NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Marcina i Katarzyny Luter w Zawadzkiem

Kościół ewangelicko-augsburski Marcina i Katarzyny Luter – luterański kościół filialny w Zawadzkiem, należący do parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Lasowicach Wielkich. Historia Świątynia została wzniesiona w 1894 roku przez pastora Szewskiego. Poświęcono ją w dniu 20 września 1894 roku w obecności księcia Stollberga oraz superintendenta z Opola ks. P. Erdmana. Na wieży umieszczone zostały dzwony ufundowane przez pana Kuncego, naczelnika policji. W 1929 w przedsionku kościoła została umieszczona tablica upamiętniająca 19 ofiar i zaginionych w wyniku I wojny światowej. Po II wojnie światowej budynek przejął kościół rzymskokatolicki, w latach 1948-1955 w świątyni odprawiane były msze dla młodzieży szkolnej prowadzone przez ks. Józefa Dziurzyckiego, prefekta i katechetę z gimnazjum. Później świątynia wróciła do ewangelików. Budowla została następnie wyremontowana. Kościół pozostaje pod opieką rodziny Witoszków. Regularnie odprawiane są tu nabożeństwa, którym przewodniczy ks. Ryszard Pieron, proboszcz parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Lasowicach Wielkich. 20 października 2019 podczas nabożeństwa z udziałem biskupa Jerzego Samca kościołowi nadane zostało imię Marcina i Katarzyny Luter. Budowla figuruje w wykazie obiektów objętych ewidencją zabytków Gminy Zawadzkie Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kowalowicach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kowalowicach. Świątynia należy do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kowalowicach w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. 17 grudnia 2004 roku, pod numerem A-34/2004, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Kowalowicach pochodzi z 1595 roku. Była to drewniana świątynia, wybudowana przez zamieszkujących te tereny ewangelików, a przejęta przez katolików w roku 1654. Po zaprowadzeniu za czasów pruskich tolerancji religijnej wierni obu wyznań chrześcijańskich posiadali we wsi swoje kościoły parafialne, XIX-wieczna świątynia ewangelicka rozebrana została w latach 1953−1954. Obecna świątynia katolicka została wybudowana w latach 1868-1870, przez mistrza murarskiego Kricke z pobliskiego Namysłowa. Budowlę zaprojektował architekt Karl Lüdecke z Wrocławia. Wnętrze świątyni ubogaca, zachowany z poprzedniej świątyni m.in.: renesansowy tryptyk z XVI wieku, ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz pochodząca z końca XIV wieku gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem na tronie. Inicjatorem budowy kościoła był ówczesny administrator parafii Kowalowice, ksiądz Leopold Nerlich, stojący wówczas jednocześnie na czele Archiprezbiteriatu (Dekanatu) Namysłowskiego (co ciekawe parafia w Kowalowicach należała do Archiprezbiteriatu Rychtalskiego). Organy wybudował Jan Spiegel w 1870 roku. Instrument ma dwa jednofałdowe miechy klinowe ustawione piętrowo oraz zachowane urządzenie do kalikowania. Literatura Die Bau= und Kunstdenkmäler des Kreises Namslau (red. K. Degen, W. Bleyl, W. Werbik, F. Focke), Breslau 1939, s. 98-100. Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. VII, Województwo opolskie (red. T. Chrzanowski, M. Kornecki), zeszyt 7 (powiat namysłowski), Warszawa 1965, s. 19-20. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama kościoła parafialnego w Kowalowicach. dolnyslask360.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-24)].
Kościół św. Jana Chrzciciela w Rychnowie

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół filialny w Rychnowie. Świątynia należy do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Kowalowicach w dekanacie Namysłów wschód, archidiecezji wrocławskiej. Dnia 26 maja 1964 roku, pod numerem 903/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia Kościół w Rychnowie został wybudowany na przełomie XV i XVI w. Jego charakterystyczną cechą jest drewniana wieża oraz podmurówka z kamieni narzutowych. Prezbiterium oraz zakrystia to pozostałość po wcześniejszym gotyckim kościółku z XIV wieku. Wyposażenie kościoła jest przede wszystkim barokowe, ołtarz główny pochodzi z 1720 roku. Ambona powstała w okresie renesansowym, z wymalowanymi na niej scenami: Ukrzyżowania, Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia. Przypisy Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. VII, Województwo opolskie (red. T. Chrzanowski, M. Kornecki), zeszyt 7 (powiat namysłowski), Warszawa 1965.
Antoniuskirche (Zdzieszowice)

Die Antoniuskirche (polnisch Kościół św. Antoniego) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Ortschaft Zdzieszowice (Deschowitz) in der Woiwodschaft Opole. Das Gotteshaus liegt nördlich des alten Ortskerns an der ul. Pokoju. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Antonius (Parafia św. Antoniego) in Zdzieszowice. Geschichte Mit der zunehmenden Ansiedlung von Industrieanlagen wuchs die Bevölkerung von Deschowitz Anfang des 20. Jahrhunderts rasant an. 1920 wurde eine erste Kirche, welche ebenfalls dem Hl. Antonius geweiht ist, erbaut. Am 1. Juni 1922 wurde die Pfarrei St. Antonius gegründet und von der Pfarrei in Leschnitz losgelöst. Mit Gründung der Kokerei im Ort und einer stetig ansteigenden Anzahl an Pfarrmitgliedern wurde der Kirchenbau zu klein. Unter dem damaligen Pfarrer Friedrich Czernik wurde, ca. 500 m weiter östlich, eine neue Kirche zwischen 1935 und 1937 erbaut. Am 11. November 1937 erfolgte die Weihe des Gotteshauses. Ende des Jahres 1944 wurde die Kirche bei Fliegerangriffen teilweise zerstört. Bis 1946 erfolgte der Wiederaufbau. Seit 1991 werden in der Kirche auch Messen in deutscher Sprache gefeiert. Architektur Der Kirchenbau mit zwei Glockentürmen entstand im neoromanischen Stil. Der einschiffige Saalbau entstand nach einem Entwurf des Architekten Felix Hinssen. Der für den Bau verwendete Kalkstein stammt aus dem Kalksteinbruch am St. Annaberg. Literatur Beate Störtkuhl: Moderne Architektur in Schlesien 1900 bis 1939. Baukultur und Politik. (Schriften des Bundesinstituts für Kultur und Geschichte der Deutschen im östlichen Europa Band 45) München 2013. S. 296–297 Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Antonius (poln.) Geschichte Pfarrei St. Antonius (poln.)
Kościół św. Antoniego w Zdzieszowicach

Kościół Świętego Antoniego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Leśnica diecezji opolskiej. Historia i architektura Budowa jednonawowej świątyni z kamienia wapiennego została rozpoczęta dzięki staraniom księdza Fryderyka Czernika w 1935 roku i ukończona została w 1937 roku. Kościół został zaprojektowany przez berlińskiego inżyniera Feliksa Hinssena z Berlina. Wśród malowideł postaci świętych i wiernych na ścianie półokrągłego prezbiterium jest umieszczona podobizna hrabiny Johanny von Schaffgotsch, żony Johanna Antona, który wspierał finansowo budowę kościoła. Podczas bombardowania Zdzieszowic w 1944 roku budowla została poważnie uszkodzona. Po II wojnie światowej została odbudowana, a w latach sześćdziesiątych XX wieku jej wnętrze zostało odnowione. Świątynia znajduje się w ewidencji zabytków gminy Zdzieszowice. Zobacz też Kościół św. Antoniego w Zdzieszowicach (stary) Przypisy
Kościół św. Antoniego w Zdzieszowicach (stary)

Kościół świętego Antoniego – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Antoniego w Zdzieszowicach. Historia i architektura Jest to świątynia wzniesiona w 1920 roku, dobudowana do gmachu Urzędu Miejskiego. Do czasu zbudowania w 1937 roku nowego kościoła św. Antoniego pełniła funkcję kościoła parafialnego. Budowla jest murowana i nad nawą nakrywa ją dach czteropołaciowy, a nad prezbiterium dach pięciopołaciowy. Oba dachy są pokryte współczesną dachówką ceramiczną typu “holenderka”. Na elewacjach bocznych, w otworach okiennych jest umieszczona stolarka okienna zwieńczona - tak samo jak otwory - łukowo, natomiast w bocznej elewacji absydy jest umieszczone ciekawe okno w formie owalu z uskokami. Na środku kalenic znajduje się niska wieża przeznaczona na sygnaturkę, zakończona dachem wieżowym. Świątynia znajduje się w ewidencji zabytków gminy Zdzieszowice. Przypisy
Arboretum Wirty

Arboretum Wirty - an arboretum in northern Poland, near Wirty, by the Borzechowskie Lake. The garden was founded in 1875 by Adam Putrich, a forest ranger of the neighbouring woods, together with prof Adam Schwappach. It occupies area of 33.61 ha, gathering over 450 species of various trees and bushes. Throughout the last 20 years, a row of new seedlings has been brought to the park, enriching the trees collection with many new species, especially the Far-Eastern ones. Two of the attractions of the park are the sightseeing and didactic paths, which favours ecological educations. Now, Wirty are one of the oldest and the most interesting such places in Poland. References Irena Wasilewska, Wirty, "Aura", nr 7/1994, s. 15. Urszula Nawrocka-Grześkowiak, Władysław Bugała, Przewodnik po arboretum Wirty, część leśna, Wirty 2003. Krzysztof Frydel, Lech J. Zdrojewski, Głównie to Arboretum Wirty ale też bliższe i dalsze okolice, Wydawnictwo Bernardinum, Pelplin 2008. External links Media related to Arboretum Wirty at Wikimedia Commons Arboretum Wirty (Polish)
Arboretum Wirty

El Arboretum Wirty es un arboreto de 33,61 ha de extensión, situado en la parte norte de Polonia, en la ciudad de Wirty, en las proximidades del Lago Borzechowskie. Localización Arboretum Wirty, 83-224 Borzechowo Wirty, woj. pomorskie, Polonia Historia Este arboreto fue creado en 1875 por Adam Putrich, un guardabosques del existente en la proximidad, junto con el profesor Adam Schwappach. Colecciones En este arboretum podemos encontrar 450 especies de árboles y arbustos. Durante los últimos 20 años, se han añadido nuevas hileras de plantones enriqueciendo la colección de árboles, especialmente con especies del Extremo Oriente. El atractivo de este parque son sus numerosos senderos didácticos, en los que se puede dar un paseo en el que se ve favorecida la educación ecológica. Wirty es uno de los arboretos más antiguos e interesantes de Polonia. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Arboretum Wirty. Arboretum Wirty (Polaco) Página informativa del Arboretum Wirty (Polaco)
Zdrężno (powiat ełcki)

Zdrężno lub Zdręsno – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Ełk. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Ełckiego, w dorzeczu Płociczanka–Ełk–Biebrza–Narew–Wisła. Znajduje się około 8 km w kierunku północnym od Ełku. Nad północnym brzegiem położona jest wieś Przytuły, a nad południowym Płociczno. Przez jezioro przepływa ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Przytulskiego, który łączy zbiornik wodny z Jeziorem Przytulskim oraz z jeziorem Płociczno. W najbliższym otoczeniu znajdują się pastwiska, łąki i nieużytki. Linia brzegowa akwenu jest słabo rozwinięta, brzegi miejscami są strome. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6a). Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Zdręsno w zlewni rzeki Ełk – nr 27. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 75,4 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 7,8 m, a maksymalna – 17,7 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 127,3 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 5 872,9 tys. m³. Zgodnie z badaniem z 1998 roku przyznano akwenowi II klasę czystości. Maksymalna długość jeziora to 2500 m a szerokość 475 m. Długość linii brzegowej wynosi 6 300 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 77,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 126,9 m n.p.m. Przyroda Jezioro określane jako sielawowe. Spotkać tu można także liny, okonie szczupaki i leszcze. Wśród roślinności zanurzonej – ramienice, rogatek, jaskier krążkolistny i rdestnice. Wokół brzegów roślinność skąpa z uwagi na strome stoki ławicy. Dominuje trzcina, pałka wąskolistna i skrzypy. Przypisy
Płociczno (powiat ełcki)

Płociczno lub Płociczenko – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ełckim, w gminie Ełk. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Ełckiego, w dorzeczu Płociczanka–Ełk–Biebrza–Narew–Wisła. Znajduje się około 7 km w kierunku północnym od Ełku. Nad północno-wschodnim brzegiem położona jest wieś Płociczno. Przez jezioro przepływa ciek wodny o nazwie Dopływ z jez. Przytulskiego, który łączy zbiornik wodny z jeziorem Zdrężno i Jeziorem Haleckim. W najbliższym otoczeniu znajdują się lasy, częściowo podmokłe, a także łąki, pola i nieużytki. Linia brzegowa akwenu jest rozwinięta – występują zatoki i półwyspy, brzegi miejscami są strome. Dno jest twarde, gdzieniegdzie muliste o niewielkiej miąższości. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Zdręsno w zlewni rzeki Ełk – nr 27. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 22,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,5 m, a maksymalna – 11,0 m. Objętość jeziora wynosi 1 033,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 760 m a szerokość 550 m. Długość linii brzegowej wynosi 2 750 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 19,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 126,7 m n.p.m. Przyroda Występują płocie, liny, okonie szczupaki i leszcze. Roślinność zanurzona sięga do głębokości 5 m i tworzy w kilku miejscach bogate łąki podwodne składające się z takich gatunków jak rogatek, wywłócznik, jaskier krążkolistny, rdestnica połyskująca i ramienice. Rośliny o liściach pływających, które można spotkać w zbiorniku wodnym to grzybień biały, grążel żółty, osoka aloesowata i rdestnica pływająca. Wokół brzegów dominuje trzcina, pałka wąskolistna i sitowie. Przypisy
Dubinek

Dubinek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Kruklanki. Położenie Według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski jezioro leży na Pojezierzu Ełckim, natomiast według regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszczy Boreckiej, w dorzeczu Ełk–Biebrza–Narew–Wisła. Znajduje się około 12 km w kierunku północno-wschodnim od Wydmin. Od strony zachodniej wypływa niewielki ciek wodny w kierunku jeziora Łękuk. Brzegi od strony zachodniej są strome i wysokie, w pozostałych miejscach – niskie. Prawie w całości są zarośnięte wąskim pasem roślinności wodnej. Jezioro stanowi skraj Puszczy Boreckiej. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Dubinek w zlewni rzeki Ełk – nr 13. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Boreckiej o łącznej powierzchni 22 860,9 ha. Jezioro stanowi siedlisko gatunku ujętego jako bliski zagrożenia w Polskiej czerwonej księdze roślin – grzybieni północnych Nymphaea candida, potwierdzone w latach 90. XX wieku. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 12,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,5 m, a maksymalna – 6,2 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 151,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 310,1 tys. m³. Zgodnie z badaniem z 1991 roku przyznano akwenowi II klasę czystości. Maksymalna długość jeziora to 600 m a szerokość 320 m. Długość linii brzegowej wynosi 1 550 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 12,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 150,7 m n.p.m. Przypisy
Róg (jezioro)

Róg – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Wydminy. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Ełckim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Gawlik–Ełk–Biebrza–Narew–Wisła. Znajduje się około 25 km w kierunku wschodnim od Giżycka. Od strony wschodniej zbiornika wodnego wypływa niewielki ciek w kierunku jeziora Łękuk. Brzegi miejscami są strome i wysokie, głównie jednak niskie, w otoczeniu pól i łąk. Na wschodzie znajduje się osada Róg Orłowski. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Łękuk w zlewni rzeki Ełk – nr 15. Jest wykorzystywane jako staw hodowlany o charakterze linowo-szczupakowym. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Boreckiej o łącznej powierzchni 22 860,9 ha. Jezioro stanowi siedlisko gatunku ujętego jako bliski zagrożenia w Polskiej czerwonej księdze roślin – grzybieni północnych Nymphaea candida, potwierdzone w latach 90. XX wieku. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 22,0 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 2,1 m, a maksymalna – 3,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 150,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 463,0 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 950 m a szerokość 500 m. Długość linii brzegowej wynosi 2400 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 20,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 149,5 m n.p.m. Przypisy
Willa Alfreda Jarischa

Willa Alfreda Jarischa – pałac położony przy alei Tadeusza Kościuszki 88 w Łodzi. Historia Willa została zbudowana w latach 1923–1925 na zlecenie Alfreda oraz Bodo Jarischów, synów austriackiego przemysłowca Floriana Jarischa. Autorem projektu był wiedeński architekt Karl Seidl. Budynek mieści się na tyłach Kamienicy Floriana Jarischa, której front znajduje się przy ulicy Piotrkowskiej 153. W pałacu przez wiele lat mieścił się pałac ślubów. Budynek wykorzystywany jest przez Urząd Miasta Łodzi jako Centrum Obsługi Mieszkańców Łódź–Śródmieście. Przypisy
Ieixivà Chachmei Lublin

La Ieixivà Chachmej Lublin està situada a la ciutat polonesa de Lublin, i va ser una de les més importants ieixivot abans de la Segona guerra mundial. Actualment es troba a Bnei Brak. Història La ieixivà Chachmej Lublin es va inaugurar en 1930, va ser construïda gràcies als esforços del rabí Meir Shapiro, que va viatjar per Estats Units i el Canadà per recaptar diners de donacions voluntàries. Quan els nazis van prendre Lublin durant la Segona guerra mundial, van destrossar l'interior de l'edifici i van cremar la seva vasta biblioteca, per després establir allí l'oficina central de la Gestapo a Polònia. Després de la guerra, l'estat polonès va assignar la propietat a la universitat Marie Curie-Skłodowska. Va ser usada per la facultat de medicina de Lublin. En 2003 l'edifici va tornar a la comunitat jueva. Acull la sinagoga i el primer museu sobre el hassidisme. Referències Enllaços externs Història de la iexivà en anglès Polish Jews to reopen synagogue in prewar yeshiva Chachmei Lublin, Haaretz, February 11, 2007
Chachmei Lublin Jeschiwa

Chachmei Lublin Jeschiwa ist eine Talmudschule, die von Jehuda Mair Schapira gegründet wurde und sich an der Lubartowska-Straße Nr. 35 (ursprünglich Nr. 57) in Lublin, Polen, befindet. Das 1930 erbaute Gebäude wurde von den Nationalsozialisten demoliert, später wieder restauriert und steht heute unter Denkmalschutz. In dem Synagogen- und Schul-Gebäude befinden sich das erste Museum zum Chassidismus in Europa und ein Hotel. Geschichte Lublin hat eine lange jüdische Tradition, die bis ins 14. Jahrhundert zurückreicht. Das im Jahr 1336 von König Kasimir erteilte „Judenprivileg“ förderte die Ansiedlung von Juden, auch von Gelehrten. Mit der Jeschiwa Chachmei gründete Meir Shapiro 1930 die weltweit größte Talmudschule. Der Einweihungsfeier wohnten mehr als 20.000 Personen bei. 1939 waren etwa 40 % der Einwohner Lublins Juden, insgesamt rund 40.000 Personen. Die meisten starben während des Holocausts in Bełżec und Majdanek; das jüdische Viertel wurde zerstört. Das Jeschiwagebäude blieb allerdings erhalten. Das Schicksal ihrer sehr bedeutenden Bibliothek war lange unklar, und es gab Berichte, ihr Bestand sei komplett verbrannt worden. Dies erwies sich jedoch als nicht richtig. Zahlreiche Bücher des Bestands haben sich, zerstreut durch ganz Europa, wieder angefunden, darunter zwei in der Bibliothek der Freien Universität Berlin, die Ende 2022 restituiert wurden. Nach Ende des Krieges wurde das Gebäude bis 2003 von der Medizinischen Akademie Lublins genutzt und dann der Warschauer jüdischen Gemeinde zurückerstattet, um unter anderem wieder als Synagoge genutzt zu werden. Jeschiwa, Synagoge, Bibliothek und Museum wurden restauriert bzw. eingerichtet. Als am 11. Februar 2007 die Torarolle in die Synagoge gebracht wurde, waren diese Arbeiten allerdings noch nicht abgeschlossen. Zu der Zeremonie waren auch Absolventen der Jeschiwa eingeladen, die ihre Ausbildung vor dem Zweiten Weltkrieg beendet hatten. Siehe auch Liste von Synagogen in Polen Weblinks Andrzej Trzciński: Yeshivat Chachmei Lublin. History of Yeshiva. In: lublin.jewish.org.pl. Jewish Community of Warsaw – Lublin Branch, archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 20. August 2016; abgerufen am 13. Februar 2022 (englisch, polnisch, Geschichte der Synagoge in der Chachmei Lublin Jeschiwa). Jüdisches Leben in Europa jenseits der Metropolen. Maharshal-Synagoge und Maharam-Synagoge. In: zydzi-zycie.net. LWL-Medienzentrum für Westfalen. Landschaftsverband Westfalen-Lippe (LWL), archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 13. März 2016; abgerufen am 13. Februar 2022. The Associated Press: Polish Jews to reopen synagogue in prewar yeshiva Chachmei Lublin. In: haaretz.com. 11. Februar 2007, archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 2. März 2007; abgerufen am 13. Februar 2022 (englisch, Judentum und die Synagoge in der Chachmei Lublin Jeschiwa). Einzelnachweise
Yeshivá Jajmei Lublin

La Yeshivá Jajmei Lublin (en polaco: Jeszywas Chachmej Lublin) estaba situada en la ciudad polaca de Lublin, fue una de las más importantes yeshivot antes de la Segunda Guerra Mundial. Actualmente está ubicada en Bnei Brak, en el estado de Israel.​ Historia La Yeshiva Jajmei Lublin se inauguró en 1930,​ fue construida gracias a los esfuerzos del rabino Meir Shapiro, que viajó por Estados Unidos y Canadá para recaudar dinero de donaciones voluntarias. Cuando los nazis tomaron Lublin durante la Segunda Guerra Mundial, destrozaron el interior del edificio y quemaron su vasta biblioteca, para luego establecer allí la oficina central de la Gestapo en Polonia. Después de la guerra, el estado polaco asignó la propiedad a la Universidad Marie Curie-Skłodowska. Fue usada por la facultad de medicina de Lublin. En 2003 el edificio retornó a la comunidad judía. Alberga la sinagoga y el primer museo del Jasidismo. Referencias Enlaces externos Historia de la yeshiva en inglés Polish Jews to reopen synagogue in prewar yeshiva Chachmei Lublin, Haaretz, February 11, 2007 Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Synagogue at Chachmei Lublin Yeshiva.