NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Martin (Żelazno)

St. Martin ist die römisch-katholische Pfarrkirche in Żelazno (deutsch Eisersdorf). Geschichte Die heutige Kirche wurde um die Mitte des 14. Jahrhunderts als einschiffige Kirche mit polygonal geschlossenem Chor errichtet. Im 16. Jahrhundert wurde der Kirchturm angebaut und das Schiff erweitert, so dass die Fassade der Kirche asymmetrisch wurde. Im 17./18. Jahrhundert wurde die Kirche sparsam barockisiert. An den Chor wurde ein Anbau mit Sakristei und Patronatsloge angefügt. Das Pfarrhaus mit Walmdach entstand um die Wende vom 17. zum 18. Jahrhundert. Die Kirche wurde im 19. und 20. Jahrhundert restauriert und leicht umgebaut. Nach polnischer Übernahme 1945 wurde die Arkade der Patronatsloge zugemauert. Bauwerk Die Kirche ist ein verputzter Ziegelbau. Die Fassaden sind durch eine Rahmengliederung gestaltet und mit einem profilierten Gesims bekrönt. Der mit Strebepfeiler verstärkte Chor ist schmaler als das Kirchenschiff. Das Kirchenschiff ist asymmetrisch durch den Anbau mit Empore vergrößert. Der Chor hat Kreuzrippengewölbe mit Steinrippen, das Kirchenschiff ist mit einer facettierten Decke bedeckt. Der fünfstöckige Turm hat ein profiliertes spätgotisches Portal aus Stein. Im Erdgeschoss des Turms ist das ehemalige spätgotische Außenportal des Kirchenschiffs erhalten. Ausstattung Im gotischen Kirchenraum befindet sich links neben dem Hochaltar das einzige gotische Sakramentshäuschen der Grafschaft Glatz. Es zeigt im Spitzbogen über der Gittertür einen Christuskopf. Eine geschnitzte Muttergottes stammt vom Ende des 15. Jahrhunderts. Die Kanzel schuf 1777 Ignaz Klahr der Jüngere. An Balkon und Balustrade sind Ereignisse aus dem Leben von St. Martin dargestellt. Das Taufbecken stammt von 1760, der Orgelprospekt ist im Stil des Historismus gestaltet. Literatur Krainsdorf. In: Rundbrief des Großdechanten und des Heimatwerkes Grafschaft Glatz e. V. Nr. 3, 2019, S. 21 (grafschaft-glatz.de [PDF]). kościół parafialny pw. św. Marcina. In: zabytek.pl. Abgerufen am 1. März 2025. Weblinks
Kościół św. Marcina w Żoniu

Kościół Świętego Marcina w Żoniu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Żoń, w województwie wielkopolskim. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Żoniu pochodzą z 1243 roku. Obecny kościół pochodzi z 1749 roku. W 1895 kościół był gruntownie remontowany. Wówczas to rozebrano wieżę, postawiono murowaną fasadę oraz wypełniono drewniany szkielet cegłą. W 1927 roku aneks północny został przekształcony w lożę kolatorską i świątynia została odmalowana. Poddany remontowi w latach 1959 – 1962. W trakcie prac wymieniono większość elementów konstrukcji szkieletowej oraz wypełnienie z cegły. W tym czasie wykonano też nowy chór muzyczny w części zachodniej nawy. W 1985 roku prezbiterium zostało przebudowane zgodnie z wymogami Soboru Watykańskiego II. Artysta Hieronim Owczarza z Gniezna wykonał ołtarz soborowy dopasowany do stylu świątyni. Opis Kościół orientowany wybudowany w konstrukcji zdwojonej (konstrukcja zrębowa otoczona szkieletem drewnianym, w okresie późniejszym wypełnionym cegłą). Postawiony na planie prostokąta z węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Dwie boczne kaplice umieszczone na kształt transeptu. Nawa i prezbiterium kryte odrębnymi dwuspadowymi dachami. Wyposażenie wnętrza w stylu barokowym pochodzi z XVII – XVIII stulecia. Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła w Żoniu Pałuki.pl. paluki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-12)].
Martinskirche (Breslau)

Die Martinskirche (polnisch Kościół św. Marcina) ist eine römisch-katholische Kirche des Erzbistums Breslau auf der Dominsel in Breslau, Polen. Geschichte Die Martinskirche ist eine der ältesten Kirchen Breslaus. Sie wurde bereits 1149 erwähnt und als Burgkirche der Burg auf der Dominsel gebaut. Später kam sie an das Kloster Elbing, als dessen Stifter Heinrich IV. gilt. Heinrich IV. wollte die Kirche als Mausoleum für seine Familie gestalten, wozu es jedoch nicht kam, da er vor Fertigstellung des Umbaus verstarb. Die Klosterkirche wurde im 13. Jahrhundert von Wiland ausgebaut. Der Ausbau wurde 1287 unterbrochen, als mit dem Bau der nahe gelegenen Kreuzkirche begonnen wurde. 1368 gehörte die Kirche dem Kloster Elbing. In der Zwischenkriegszeit (1921–1939) diente die Martinskirche der Breslauer polnischen Minderheit als Ort polnischsprachiger Gottesdienste. Das letzte polnische Messamt hielt der aus Oppeln stammende Pfarrer Józef Sikora am 17. September 1939. Anschließend trug er ins Kirchenbuch folgende Worte ein: I nie ustaniemy w walce, siłę słuszności mamy. I mocą tej słuszności wytrwamy i wygramy! (Und wir werden nicht aufhören zu kämpfen, wir haben die Kraft der Gerechtigkeit. Und mit der Kraft dieser Gerechtigkeit werden wir durchhalten und siegen!) Die Kirche wurde während des Zweiten Weltkriegs größtenteils zerstört. Sie wurde in den Jahren von 1957 bis 1960 rekonstruiert. 1968 wurde der Innenraum gestaltet und später ein Denkmal für Papst Johannes XXIII. vor der Kirche aufgestellt. Weblinks Literatur Edmund Małachowicz: Wrocław na wyspach : rozwój urbanistyczny i architektoniczny. Wrocław-Warszawa-Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992. ISBN 83-04-02834-4. Einzelnachweise
Kościół św. Marii Magdaleny i Bożego Ciała w Koziegłowach

Kościół św. Marii Magdaleny i Bożego Ciała – zabytkowy kościół znajdujący się w Koziegłowach. Kościół wybudowano w stylu gotyckim w 1470 r. W 1595 r. dobudowano do niego drewnianą nawę, którą w 1679 r. zamieniono na murowaną. Przy kościele ulokowana jest plebania z 1802 r. Kościół jest budowlą jednonawową (nawa pochodzi z końca XVI wieku), z prezbiterium o 12 m długości, 9 m szerokości i 8,90 m wysokości. Przy prezbiterium zbudowana jest zakrystia, a przy nawie kaplica grobowa Kawieckich pod wezwaniem św. Stanisława z XVIII w., którą ufundował sekretarz królewski, starosta koziegłowski i siewierski Stanisław Kawiecki. Dach kryty jest gontem, stromy, zwieńczony barokową wieżą na planie kwadratu, kiedyś z zegarem. Wyposażenie wnętrza jest głównie barokowe. W 1972 r. przypadkowo odkryto w kościele 27 gotyckich polichromii temperowych na tynku, które są jednym z najpełniej zachowanych cykli pasyjnych polskiego późnogotyckiego malarstwa ściennego. Freski wykonano czarnymi konturami, które wypełniono kolorami (błękit, brąz, czerwień, zieleń). Prace przy ich odsłanianiu i konserwowaniu trwały do 1977 r., a kolejne prace konserwatorskie przeprowadzono w latach 1986-1993, gdy oczyszczono warstwę malarską, usunięto zniszczone fragmenty zaprawy i uzupełnienia. Odsłonięcie fresków spotkało się z dużym zainteresowaniem mediów. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Boroszowie

Kościół św. Marii Magdaleny – zabytkowa, drewniana świątynia znajdująca się w Boroszowie w gminie Olesno, powiat Olesno, województwo opolskie. Kościół należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej i św. Jacka w Biskupicach. 13 stycznia 1954 roku pod numerem 152/54 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego, należy on również do Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Historia kościoła Kościół wybudowano w 1679 roku na podmurówce, a w 1789 roku przebudowano. Architektura i wnętrze kościoła Budynek jest konstrukcji wieńcowej, nakryty dachem dwuspadowym, krytym gontem. Kościół jest orientowany. Wieża jest konstrukcji słupowej, nakryta ośmiobocznym dachem namiotowym; posiada cechy wskazujących na to, że dobudowano ją do stojącej już budowli kościoła. Ściany nawy i wieży są oszalowane. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i posiada kolebkowe sklepienie; przy prezbiterium znajduje się zakrystia. W nawie głównej, szerszej od prezbiterium, strop jest płaski. Wnętrze i otoczenie Wystrój wewnętrzny kościoła jest rokokowo-klasycystyczny i pochodzi przeważnie z XVIII wieku – w tym okresie powstał ołtarz główny, ambona oraz obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej, Anioła Stróża i Marii Magdaleny. Również rzeźby Jana Nepomucena i Franciszka z Asyżu o charakterze ludowym powstały w XVIII wieku. Chór o prostym, pozbawionym ozdób parapecie, wsparty jest na dwóch słupach. Wokół kościoła znajduje się cmentarz; groby dawnych właścicieli majątku znajdują się wewnątrz kościoła pod posadzką (na ich szczątki natrafiono podczas remontu drewnianej podłogi), choć niektórzy byli też grzebani na zewnątrz, obok kościoła, o czym świadczą 2 zachowane płyty epitafijne i nagrobek dziecka, powszechnie kojarzony z dawnymi dziedzicami. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 . Starostwo Powiatowe w Oleśnie, "Szlakiem kościółków drewnianych w powiecie oleskim"; Olesno 2011. ISBN 97883-920243-7-0 Linki zewnętrzne Boroszów - drewniany kościół św. Marii Magdaleny Zdjęcia wnętrza kościółka w Boroszowie
Kościół św. Marii Magdaleny w Czarnkowie

Kościół św. Marii Magdaleny w Czarnkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Czarnków. Należy do dekanatu czarnkowskiego. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia, architektura i wyposażenie Jest to świątynia późnogotycka z XVI wieku, rozbudowana w XVII i XVIII wieku. Gotycka fasada, gwiaździste sklepienie nawy głównej i kaplicy północnej. W kruchcie tablica pamiątkowa powstańca z 1919, księdza Mikołaja Świnarskiego, zamordowanego w obozie koncentracyjnym Oranienburg. Wyposażenie wnętrza z XVII i XVIII wieku. Na belce tęczowej grupa pasyjna rokokowa. Stalle rokokowe. W kaplicy Czarnkowskich (południowej) renesansowy nagrobek Macieja Czarnkowskiego, kasztelana bydgoskiego (zmarłego 1542) i jego żony Katarzyny (zm. 1551), dłuta Hermana von Hutte i J. Zaręby, płyta mosiężna z fundacji Stanisława Czarnkowskiego, poświęcona pamięci trzech jego przodków, wykonana przez W. Kaminka 1602, sarkofag cynowy Adama Sędziwoja Czarnkowskiego, wojewody łęczyckiego i starosty generalnego Wielkopolski, uczestnika wypraw Stefana Batorego na Moskwę (zmarłego 1627), na trumnie w siedmiu owalnych płaskorzeźbach przedstawione sceny z jego życia, w głowach trumny portret. W ołtarzu obraz anioła stróża z około 1630 przypisywany H. Hahnowi. Temuż artyście przypisywany obraz Św. Rodziny z około 1630 w ołtarzu bocznym. W drugim ołtarzu bocznym obraz Madonny z Dzieciątkiem, warsztat wielkopolski około 1616. W wejściach do kaplic kraty renesansowe z 1 połowy XVII wieku. W kaplicy św. Antoniego krata z 2 połowy XVIII wieku. W zakrystii drzwi żelazne 1582. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, s. 254–255. Linki zewnętrzne Czarujący Czarnków
Kościół św. Marii Magdaleny w Długiej Goślinie

Kościół św. Marii Magdaleny w Długiej Goślinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Długa Goślina w powiecie poznańskim. Historia Świątynia wybudowana ok. 1600 r., konsekrowana pomiędzy 1607 a 1616. Od 1621 r. należała do benedyktynek poznańskich, które kupiły Długą Goślinę. Miejsce to stanowiło dla nich bezpieczny azyl w czasie licznych epidemii nawiedzających Poznań. Na początku XVIII w. dobudowano wieżę, zwieńczoną barokowym hełmem oraz kruchtę zachodnią. Przed 1778 r. rozebrano znajdującą się po północnej stronie prezbiterium zakrystię i dobudowano nową po stronie wschodniej. W 1930 r. zbudowano nową zakrystię przy południowej stronie prezbiterium. Restaurowana w latach 1946–1949, 1972 i 1995–1996. Architektura Jest to budowla orientowana, o konstrukcji zrębowej, oszalowana. Nawa wraz z węższym, prosto zamkniętym prezbiterium przykryta jest dwuspadowym dachem, pokrytym gontem. Wyposażenie W ołtarzu głównym znajduje się XIX-wieczny obraz przedstawiający św. Marię Magdalenę. W ołtarzu prawym znajduje się XVII-wieczna rzeźba Chrystusa Boleściwego. Lewy ołtarz poświęcony jest św. Antoniemu. Predella ołtarza zawiera niewielki obraz przedstawiający pustelnicze życie św. Benedykta i dostarczającego mu na sznurze pokarm mnicha Romanusa. Po lewej stronie obrazu św. Antoniego (XIX/XX w.) znajduje się rzeźbiona postać św. Benedykta, po prawej św. Kazimierz Królewicz. Na belce tęczowej umieszczono XVII-wieczny krucyfiks. Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny "Puszcza Zielonka", 2008. strona www parafii pw. św. Marii Magdaleny Drewniane kościoły w Wielkopolsce – koncepcja – Piotr Maluśkiewicz – Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury – Poznań 2003. Słownik Krajoznawczy Wielkopolski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa – Poznań 1992, Komitet redakcyjny: Paweł Anders, Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz. Rozszerzone wydanie: Wielkopolska – Słownik Krajoznawczy, Wydawnictwo Kurpisz, Poznań – 2000. Wielkopolskie Kościoły Drewniane, Patria Polonorum, Księgarnia Świętego Wojciecha, 2001, Ryszard Brykowski i Grażyna Ruszczyk.
Kościół św. Marii Magdaleny w Kaninie

Kościół św. Marii Magdaleny w Kaninie – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Kanina w gminie Limanowa, będąca kościołem parafialnym miejscowej parafii. Historia Obecna świątynia stoi na miejscu poprzedniej, która spłonęła w 1886. Jej budowę rozpoczęto jeszcze w tym samym roku, a zakończono w 1894. Konsekracji świątyni dokonał 15 lipca 1898 biskup Ignacy Łobos. W 1959 roku odnowiono wnętrze kościoła, zastępując polichromię serią obrazów ze scenami hagiograficznymi. Na początku XXI wieku przeprowadzono remont generalny: dach i wieżę pokryto blachą miedzianą, kościół otynkowano z zewnątrz i pomalowano wewnątrz, wykonano elementy wyposażenia i witraże, zainstalowano nowoczesną instalację elektryczną i ogrzewanie. Architektura Kościół św. Marii Magdaleny to budynek jednonawowy, w węższym prezbiterium, pokryty dachem siodłowym. Góruje nad nim smukła wieża z iglicą, a nad nawą znajduje się jeszcze jedna, mniejsza, wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze Wnętrze kościoła przykryte jest sklepieniem kolebkowym, spływającym na pilastry. Zdobi je seria obrazów, przedstawiających sceny z życia świętych. Ołtarze Ołtarz główny umieszczono w nim obraz przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Na ścianach obok ołtarza wiszą obrazy: Maria Magdalena myjąca stopy Jezusa oraz Święty Stanisław Biskup. Ołtarze boczne ołtarz z obrazem św. Józefa z Dzieciątkiem na ręku, ołtarz z wizerunkiem Marii Magdaleny. Znajduje się przed nim niewielka figura Matki Boskiej Bolesnej – kopia Piety z kościoła w Limanowej. Wyposażenie Część wyposażenia wnętrza kościoła w Kaninie pochodzi z czasów jego budowy. Część jednak została wykonana na początku XXI wieku. Są to m.in. chrzcielnica, stacje Drogi Krzyżowej, witraże, ambona i ławki. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 129-131. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół św. Marii Magdaleny w Jaraczewie

Kościół św. Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Jaraczewo. Należy do dekanatu boreckiego. Mieści się przy ulicy Jarocińskiej. Historia, architektura i wyposażenie Najstarszą częścią budowli jest późnobarokowa wieża z kruchtą w przyziemiu z 1774. Do tej wieży, po rozebraniu kościoła drewnianego z 1674 roku, został dobudowany w 1843 roku obecny kościół. Fundatorem był Edward Jaraczewski. Świątynia reprezentuje architekturę późnoklasycystyczną, Posiada jedną nawę i jest pokryta stropem. Nawa jest połączona z nieco niższym i węższym prezbiterium. Wyposażenie wnętrza obejmuje: ołtarz główny i dwa boczne, późnoklasycystyczne z 1843 roku. W ołtarzu głównym są umieszczone rzeźby św. Wojciecha i Stanisława z XVII stulecia. Późnogotycki krucyfiks z początków XVI stulecia oraz płaskorzeźbiona predella ze sceną "Złożenie do grobu" z tego samego czasu, pochodzą zapewne z niezachowanej świątyni św. Krzyża. We wnętrzu możemy zobaczyć neogotycki nagrobek Józefa i Eleonory Jaraczewskich z marmuru oraz epitafium Hieronima Jaraczewskiego (zmarłego w 1822 roku). Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Kasinie Wielkiej

Kościół św. Marii Magdaleny – zabytkowa drewniana świątynia rzymskokatolicka, wzniesiona w XVII wieku dla parafii w miejscowości Kasina Wielka w gminie Mszana Dolna. Obiekt znajduje się na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Fundatorem pierwszego kościoła w Kasinie Wielkiej był brat właściciela wsi Jan Niewiarowski. Świątynia, wzniesiona w XVI wieku, poświęcona w 1624 przetrwała do 1678 roku. Na jej miejscu stoi obecny kościół św. Marii Magdaleny z 1678 roku. W 1760 miał miejsce pierwszy poważny remont, podczas którego dobudowano wieżę. Architektura Kościół św. Marii Magdaleny to budowla orientowana, jednonawowa, zbudowana z drewna. Starsza część kościoła, a więc nawa i wielobocznie zamknięte prezbiterium wykonane są według zasad konstrukcji zrębowej. Czworoboczna wieża z niewielkim pięterkiem dzwonowym, wykonana jest jako konstrukcja słupowa i szalowana deskami. Przylegają do niej dwie przybudówki oraz kruchta ze szczytem w kształcie oślego grzbietu. Całość przykrywa gontowy dach, zwieńczony wieżyczką na sygnaturkę. Wieżę wieńczy baniasty hełm z latarnią, również wykonany z gontu. Wnętrze Wnętrze nakrywają stropy płaskie z zaskrzynieniami w nawie. Zdobi je polichromia o cechach barokowych. Zawiera zarówno elementy figuralne, jak i ornamentalne. Na sklepieniu nad nawą przedstawiona została scena koronacji Najświętszej Marii Panny. Z kolei nad przedsionkiem pod wieżą przedstawiono sceny z dziejów zakonu Dominikanów. Ołtarze ołtarz główny wykonany w stylu późnego baroku. Znajduje się w nim starodawna figura Marii Magdaleny, przesłaniana obrazem św. Jadwigi. Po bokach znajdują się figury świętych Piotra i Pawła ołtarze boczne również późnobarokowe: ołtarz Matki Bożej z Dzieciątkiem, ołtarz Serca Pana Jezusa. Wyposażenie Wiele wartoścowych rzeczy, które stanowiły wyposażenie kościoła, zostało zrabowanych, a kilka cennych obrazów umieszczono w zbiorach tarnowskiego Muzeum Diecezjalnego. Zachowane do dziś elementy wyposażenia mają w większości cechy stylu późnobarokowego i rokokowego. Grupa Ukrzyżowania na belce tęczowej, na którą składa się XVII-wieczny barokowy krucyfiks oraz wycięte z deski postacie Matki Bożej i św. Jana; chrzcielnica ścienna z XVII wieku; Droga Krzyżowa z 1888 roku, malowana na płótnie; organy z 1835, wykonane przez Marcina Pracza Pcimskiego; figura Serce Matki Bożej; cztery zabytkowe sztandary: Maria Magdalena, Serce Jezusa, Matka Boska i Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta. obraz Matki Bożej Bocheńskiej (obecnie w nowym kościele). Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 217–224. ISBN 978-83-88383-43-4. Dariusz Dyląg, Piotr Sadowski: Beskid Myślenicki: przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005, s. 267. ISBN 83-89188-41-4. [dostęp 2011-06-30]. Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Magdalena Duda, Paweł Luboński: Kościoły drewniane Karpat – Polska i Słowacja:przewodnik. Białystok: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2006, s. 58. ISBN 83-89188-43-0.
Kościół św. Marii Magdaleny w Krakowie (Kosocice)

Kościół św. Marii Magdaleny – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy X Swoszowice przy ul. Niebieskiej 56, w Kosocicach. Opis kościoła Obecny kościół został wzniesiony w latach 1932–1934 według projektu inż. Jana Stobieckiego, który zaprojektował także ołtarz główny. Polichromie wykonano w 1938. Konsekracji dokonał bp Karol Wojtyła dopiero w 1961 r.. Pierwotnie był kościołem parafialnym wsi Kosocice, która w 1972 r. została przyłączona do Krakowa. W roku 2015 odbył się remont. Cechy charakterystyczne kościoła: wieża z namiotowym hełmem ołtarz przedstawiający klęczącą Marię Magdalenę u stóp ukrzyżowanego Jezusa, wykonany przez połączenie płaskorzeźby z mozaiką Droga Krzyżowa umieszczona w oknach w formie witraży. Przypisy Bibliografia Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 Linki zewnętrzne Serwis archidiecezji krakowskiej
Kościół św. Marii Magdaleny w Krotoszynie

Kościół Świętej Marii Magdaleny w Krotoszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krotoszynie, należący do dekanatu Krotoszyn w diecezji kaliskiej. Mieści się na przedmieściu Stary Krotoszyn. Historia, architektura i wyposażenie Jest to świątynia drewniana z 1775 roku, wzniesiona na miejscu starszej ufundowanej już zapewne w XIII stuleciu, restaurowana w 1830 roku, nakryta dachem gontowym. Posiada konstrukcję zrębową i jest oszalowana. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, s. 128.
Kościół św. Marii Magdaleny w Nowym Miasteczku

Kościół pw. Świętej Marii Magdaleny w Nowym Miasteczku – rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowym Miasteczku, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kożuchów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Pierwsza wzmianka o świątyni pochodzi z 1305 roku. W XIV wieku powstała budowla murowana. W XV wieku nawa i prezbiterium zostały pokryte sklepieniami, a od południa została wzniesiona empora. W XVI stuleciu od południa została wzniesiona nowa nawa z cylindryczną klatką schodową. Wieża w tym okresie została zakończona attyką w stylu renesansowym. Od 1540 roku do 1652 roku budowla była w posiadaniu luteran. Pożar, który zniszczył miasto w 1634 roku, nie oszczędził świątyni. Wypaloną budowlą zaopiekowali się jezuici, którzy przebudowali m.in. dach i ufundowali bogate wyposażenie w stylu barokowym. Świątynia została konsekrowana w 1702 roku. W 1824 roku została do kościoła dobudowana kruchta. W 1840 roku jeden z trzech dzwonów został oddany do kościoła w Gołaszynie, został zastąpiony nowym w 1844 roku. Dzwony zostały zarekwirowane podczas I wojny światowej. Po II wojnie światowej W latach 70. XX wieku świątynia była remontowana. W latach 1976–78 budowla została wyposażona w trzy nowe dzwony, które najpierw mieściły się na stelażu obok świątyni, a w 2006 roku zostały umieszczone na wieży, w tym samym czasie zostało zmienione pokrycie dachu. Architektura Pierwotna świątynia drewniana w XIV stuleciu została zastąpiona murowaną. Była to budowla o jednej nawie z prostokątnym prezbiterium od strony wschodniej i wieżą o trzech kondygnacjach od strony zachodniej. Druga nawa została dobudowana od strony południowej razem z cylindryczną klatką schodową, którą wchodzi się na emporę z arkadami. Od strony zachodniej mieści się dostawiona kruchta. Wieża posiada attykę i smukły dach iglicowy. We wnętrzu znajdują się różne sklepienia, np.: nawa główna nakryta jest sieciowym, boczna – krzyżowym, prezbiterium – gwiaździstym, zakrystia – kolebkowym z lunetami. Wyposażenie Wyposażenie reprezentuje głównie styl barokowy (zostało ufundowane przez jezuitów). Styl gotycki reprezentują rzeźby Chrystusa Frasobliwego i Piety, oraz pochodzący zapewne z XV stulecia tryptyk ołtarzowy Mistrza z Gościszowic, znajdujący się dawniej w kościele w Gołaszynie. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Pszczewie

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Pszczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Pszczewie, w gminie Pszczew, w powiecie międzyrzeckim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Pszczew. Mieści się przy ulicy Sikorskiego. Historia Został wybudowany w latach 1632–1654 w stylu późnorenesansowym na miejscu świątyni spalonej przez Szwedów w 1631 roku. Konsekrowany w 1657 roku przez biskupa Floriana Czartoryskiego. Przebudowany w latach 1781–1784. Rozbudowany w latach 1894–1896 o dwa nowe szczyty: nad zakrystią i od strony zachodniej oraz wielką kruchtę przy zachodnim ramieniu transeptu, która jest drugim wejściem do świątyni. Zakrystia została wyposażona w wejście od strony północno-wschodniej oraz duże otwory okienne (zakończone półkoliście) na pierwszej kondygnacji. Kaplica św. Krzyża otrzymała duże okna ujęte w pilastry. Zostało również zmienione wnętrze kościoła: został przebudowany i powiększony chór i zostały zakupione nowe organy. Wieża budowli jest kwadratowa u podstawy, powyżej ośmioboczna. W 1898 roku został umieszczony na niej nowy zegar. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należy m.in. barokowy obraz z około 1630 roku przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny oraz tablica upamiętniająca ofiary I wojny światowej. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2002, s. 159. (pol.).