NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Rawka

Rezerwat przyrody Rawka – krajobrazowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie województwa łódzkiego i mazowieckiego. powierzchnia – 487,00 ha rok utworzenia – 1983 rodzaj rezerwatu – krajobrazowy dokument powołujący – M.P. z 1983 r. Nr 39, poz. 230 (ISAP) przedmiot ochrony – Rawka, typowa rzeka nizinna średniej wielkości wraz z jej dolinnym krajobrazem. Charakterystyka Rezerwat obejmuje koryto rzeki Rawki od źródeł po ujście do Bzury (ok. 97 km), a także dolne odcinki prawobrzeżnych dopływów (Krzemionki, Korabiewki, Rokity i Grabianki), starorzecza oraz pasy gruntów przylegające do brzegów o szerokości 10 m. Rawka jest rzeką o czystej wodzie i szybkim nurcie, silnie meandrującą. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie w naturalnym stanie typowej rzeki nizinnej średniej wielkości wraz z krajobrazem jej doliny oraz środowiska życia wielu rzadkich i chronionych roślin i zwierząt. Na terenie rezerwatu występuje kilkadziesiąt zespołów i zbiorowisk roślinności nieleśnej oraz kilka zespołów leśnych i zaroślowych. Większość powierzchni zajmują łąki, lasy łęgowe i olszowe, fragmenty torfowisk oraz roślinność szuwarowa. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Flora i fauna Stwierdzono tu występowanie ponad 540 taksonów roślin naczyniowych, w tym 27 chronionych, m.in. starodub łąkowy, wroniec widlasty i wielosił błękitny. W dolinie Rawki gniazduje około 100 gatunków ptaków. Do ciekawszych gatunków jakie można tu spotkać należą: zimorodek, bielik, orlik krzykliwy, żuraw, czapla, derkacz, bekas kszyk. W wodach rzeki żyje 18 gatunków ryb i minóg strumieniowy. Spośród ssaków występuje tu m.in. wydra, piżmak, rzęsorek rzeczek oraz bóbr reintrodukowany tu w roku 1983. Ze względu na szybki nurt Rawki, bobry nie budują na tej rzece żeremi ani tam, lecz gnieżdżą się w norach wykopanych w piaszczystym brzegu. Bobrze tamy zaobserwowano jednak na niektórych dopływach Rawki. Inne formy ochrony przyrody Na odcinku od Starej Rawy do Bolimowa rezerwat leży w granicach Bolimowskiego Parku Krajobrazowego, natomiast dłuższy odcinek od Żydomic do Bolimowa wchodzi w skład obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dolina Rawki” PLH100015. Odcinki rezerwatu położone poza terenem Bolimowskiego Parku Krajobrazowego w dużej części leżą na terytorium obszarów chronionego krajobrazu: Górnej Rawki, Bolimowsko-Radziejowickiego z doliną środkowej Rawki (na krótkim odcinku także jego części położonej w woj. mazowieckim) oraz Pradoliny Warszawsko-Berlińskiej. Turystyka Przez teren rezerwatu przebiega kilka szlaków turystycznych i ścieżek przyrodniczych, zaś w środkowym i dolnym odcinku rzeki odbywają się spływy kajakowe. Rawka zwyciężyła w internetowym konkursie na Rzekę Roku 2014. Zdobyła 7403 głosy. Rzeka jest bardzo atrakcyjnym miejscem ze względu na swoje walory turystyczno – rekreacyjne. Wzdłuż jej biegu wyznaczono szlaki dla rowerzystów i pieszych. Na przyrzecznych łąkach odbywają się plenerowe lekcje botaniki czy ornitologii. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody województwa łódzkiego. Grzegorz Socha (red.). Łódź: Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Łodzi, 2011. ISBN 978-83-934396-0-7.
Rezerwat przyrody Rejna

Rezerwat przyrody Rejna – florystyczny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim w powiecie inowrocławskim w gminie Dąbrowa Biskupia. Rezerwat jest położony na Równinie Inowrocławskiej. Został ustanowiony w 1962 roku w celu zachowania naturalnego stanowiska wiśni karłowatej w świetlistym borze mieszanym. Zajmuje powierzchnię 5,78 ha (akt powołujący podawał 5,80 ha). Przypisy
Rezerwat przyrody Reptowo

Rezerwat przyrody Reptowo – rezerwat faunistyczny o powierzchni 4,14 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim i gminie Dąbrowa Chełmińska. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Chełmińskie (315.11). Znajduje się w Nadleśnictwie Toruń, leśnictwie Reptowo, w lesie przy drodze wojewódzkiej nr 551, między miejscowościami Nowy Dwór i Dąbrowa Chełmińska. Rezerwat jest położony na płaskim terenie, w obrębie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego stanowiącego część Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Historia Rezerwat został utworzony na mocy Zarządzenia nr 137 Ministra Leśnictwa i Przemysłu Leśnego z dnia 28 lipca 1962 r. na powierzchni 3,62 ha. Obwieszczenie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do 31 grudnia 1998 r. podało, że powierzchnia rezerwatu wynosi 4,14 ha. Charakterystyka Rezerwat „Reptowo” chroni stanowisko lęgowe czapli siwej. Gniazda czapli umieszczone są w koronach 200-letnich sosen, tworzących miejscowy drzewostan. Miejscem żerowania dla osobników tego gatunku jest pobliska dolina Wisły, a zwłaszcza występujące na tym terenie starorzecza i oczka wodne. Czapla żeruje brodząc w wodzie lub po wilgotnych łąkach, a za pokarm służą jej drobne ryby, płazy i małe ssaki. Według danych z 1991 roku kolonię tworzyły 54 gniazda na 17 sztukach drzew. Poza czaplą, na terenie rezerwatu i jego otuliny gniazdują liczne gatunki ptactwa śpiewającego. Drzewostan rezerwatu jest w końcowym stadium regeneracji naturalnego zbiorowiska grądowego. Panująca tu niegdyś sosna jest wypierana przez gatunki liściaste, głównie jawor i jesion w wieku 40–120 lat, a ponadto brzozę, 120-letnie dęby oraz sporadycznie klon, buk, wiąz, osikę i grab. Pod okapem drzew warstwę podszytową tworzy głównie bez czarny, a także trzmielina zwyczajna, jarzębina, suchodrzew, berberys oraz agrest. W północnej części rezerwatu występuje grupa jarząbu mącznego. Szlaki turystyczne Przez rezerwat przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Chełmińskich” Bydgoszcz Fordon – Chełmno (48 km). Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na prawym zboczu Doliny Wisły: Wielka Kępa Ostromecka (leśny), Las Mariański (leśny), Reptowo, Linje (torfowiskowy), Płutowo (leśny), Zbocza Płutowskie (stepowy), Góra św. Wawrzyńca (stepowy), Ostrów Panieński (leśny), Łęgi na Ostrowiu Panieńskim (leśny) Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody – Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ISBN 83-7096-531-8
Rezerwat Tysiąclecia na Cergowej Górze

Rezerwat Tysiąclecia na Cergowej Górze – leśny rezerwat przyrody położony na północnych stokach Cergowej w gminie Dukla w województwie podkarpackim. Naturalne lasy mieszane: olszynka karpacka, wielogatunkowy grąd, jaworzyna górska. Ponad 100 okazów cisa pospolitego. numer według rejestru wojewódzkiego: 17 powierzchnia: 61,74 ha (akt powołujący podawał 61,35 ha) dokument powołujący: M.P. z 1963 r. Nr 15, poz. 90 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragment lasu mieszanego o cechach zespołu naturalnego z bogatą i ciekawą florą. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Tysiąclecia na Cergowej Górze. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-07]. Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Dukla – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-07].
Rezerwat na rzece Grabowej

Rezerwat na rzece Grabowej – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Polanów, na obszarze Wysoczyzny Polanowskiej. Ze względu na główny przedmiot ochrony jest rezerwatem faunistycznym, podtypu ryb; ze względu na typ ekosystemu – wodnym, podtypu rzek i ich dolin, potoków i źródeł. Zajmuje powierzchnię 5,86 ha. Obejmuje odcinek rzeki Grabowa o długości 7,6 km od wsi Stary Żelibórz do miasta Polanów. Rezerwat powstał 16 stycznia 1971 na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1970 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody, obejmując powierzchnię 1,50 ha. Powołany przede wszystkim w celu ochrony tarlisk pstrąga potokowego. Wśród ichtiofauny rezerwatu wymieniane są również: minóg strumieniowy, głowacz białopłetwy, pstrąg tęczowy, łosoś atlantycki, miętus pospolity, strzebla potokowa, troć wędrowna, lipień pospolity, jaź, okoń pospolity, szczupak pospolity. Podawany był kiełż zdrojowy. Wśród innych zadań rezerwatu wymienia się m.in. ochronę siedlisk bociana czarnego i zimorodka zwyczajnego. Rezerwat znajduje się w granicach projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolina Grabowej” PLH320003. Leży w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Polanów, ale poza zarządzanymi przez nie gruntami. Nadzór pełni Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Rogalec

Rezerwat przyrody Rogalec – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Pilawa, około 1,5 km na południowy wschód od stacji kolejowej w Pilawie (województwo mazowieckie). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lipca 1984 r. (M.P. z 1984 r. Nr 17, poz. 125) na powierzchni 33,19 ha. Jest to rezerwat leśny. Utworzono go w celu ochrony drzewostanów na siedliskach olsów i łęgów, rzadko występujących na granicy Podlasia i Mazowsza. Walory przyrodnicze Największą powierzchnię zajmują: las mieszany świeży (23,2%), las wilgotny (22,6%) oraz bór mieszany wilgotny (15,7%), a gatunkami panującymi są olcha (70,4%) i sosna (25,4%). Rezerwat zajmuje niewielką, płaską nieckę terenową, ograniczoną z jednej strony wydmą, a z drugiej skarpą nasypu kolejowego. Dominującym zespołem roślinnym jest ols porzeczkowy (Ribo nigri–Alnetum) oraz łęg jesionowo-olszowy (Circaeo-Alnetum). W bogatym runie występują m.in.: ostrożeń błotny (Cirsium palustre), ostrożeń warzywny (Cirsium oleraceum), nerecznica krótkoostna (Dryopteris carthusiana), wietlica samicza (Athyrium filix–femina), nerecznica błotna (Thelipteris palustris), zawilec gajowy i żółty (Anemone nemorosa i A. ranunculoides), ziarnopłon wiosenny, złoć żółta, śledziennica okrągłolistna. Z gatunków objętych ochroną ścisłą występuje tu wawrzynek wilczełyko (Daphne mezerum). Z gatunków objętych ochroną częściową występują: porzeczka czarna (Ribes nigrum), kopytnik pospolity (Asarum europaeum), kruszyna pospolita (Frangula alnus) i konwalia majowa (Convallaria majalis). Tereny rezerwatu są ostoją dla ptactwa błotnego zalatującego z sąsiednich bagien. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Rogalec. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-14].
Rezerwat przyrody Rogalice

Rezerwat przyrody Rogalice – rezerwat przyrody w gminie Lubsza, w powiecie brzeskim, w województwie opolskim. Znajduje się na północny wschód od wsi Rogalice, na terenie Stobrawskiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 „Lasy Barucickie”. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 20 czerwca 1969 roku (M.P. z 1969 r. Nr 36, poz. 290 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 6,06 ha (akt powołujący podawał 6,65 ha). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych drzewostanu olszy czarnej naturalnego pochodzenia. Na terenie rezerwatu stwierdzono obecność 106 gatunków roślin naczyniowych, 6 z nich objętych jest ochroną (stan na 2012 rok): wawrzynek wilczełyko, kopytnik pospolity, kruszyna pospolita, przytulia wonna, bluszcz pospolity i barwinek pospolity. W granicach obszaru chronionego gniazduje bielik. Rezerwat znajduje się w obrębie leśnym Lubsza, leśnictwie Rogalice, w oddziale 138-h (Nadleśnictwo Brzeg). Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Opolu. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Rogóźno

Rezerwat przyrody Rogóźno – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Przedecz, powiecie kolskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 0,39 ha. Został utworzony w 1958 roku w celu ochrony lasu mieszanego z bukiem zwyczajnym (Fagus silvatica) i klonem polnym (Acer campestre) na granicy ich zasięgu. Zbiorowisko roślinne rezerwatu reprezentuje zespół grądu środkowoeuropejskiego. Gatunkiem panującym w drzewostanie jest lipa drobnolistna z udziałem grabu pospolitego, buka zwyczajnego, jesionu, sosny zwyczajnej i klonu polnego. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 lipca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody, Monitor Polski z 1958 r, Nr 65, Poz. 385 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Przypisy
Rezerwat przyrody Rogów

Rogów – stepowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Grabowiec, w powiecie zamojskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Działy Grabowieckie powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 0,95 ha rok utworzenia: 1965 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 października 1965 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 65, poz. 373). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie stanowiska rzadkich roślin stepowych i kserotermicznych z reliktowym stanowiskiem dziewięćsiła popłocholistnego. Zobacz też Rezerwat przyrody Wygon Grabowiecki – w pobliżu Przypisy
Rezerwat przyrody Romanka

Rezerwat przyrody Romanka – leśny rezerwat przyrody w Żywieckim Parku Krajobrazowym, utworzony w 1963 roku dla zachowania pierwotnego fragmentu dawnej Puszczy Karpackiej – boru świerkowego regla górnego w rejonie szczytu Romanki. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat obejmuje podszczytowe partie Romanki (wysokości od 1030 m n.p.m. do 1366 m n.p.m.). Powierzchnia rezerwatu wynosi 124,5 ha (od 2005 roku) – wcześniej 98,45 ha. Najważniejszym składnikiem roślinności rezerwatu są okazy świerków w wieku 150–200 lat. Są one ugałęzione prawie od ziemi. Towarzyszą im paprocie wysokości ponad 1,5 metra. W niższych partiach rezerwatu pojawiają się fragmenty drzewostanów bukowych i jodłowych w postaci skarłowaciałych drzew. Przypisy Bibliografia Białecki A., 1971. Szkody w drzewostanie rezerwatu leśnego na Romance, „Wierchy”, R.39; Galarowski T., 1980. Usychający świerkowy bór górnoreglowy w rezerwacie Romanka w Beskidzie Żywieckim, „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” R.36, Nr 3; Denisiuk Z., Dziewolski J., Madziara-Borusiewicz K., 1983. Niektóre problemy ochrony rezerwatu Romanka w Beskidzie Żywieckim, „Chrońmy Przyrodę Ojczystą” R.39, Nr 3; Holeksa J., Karczmarski J., Wilczek Z., Ciapała S., 1996. Rezerwat "Romanka w Beskidzie Żywieckim" jako przykład niewłaściwej ochrony ekosystemu leśnego, „Ochrona Przyrody” R.53;
Rosiczki Mirosławskie

Rosiczki Mirosławskie – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie wałeckim, w gminie Mirosławiec, 4 km na północny wschód od Mirosławca, 0,12–0,2 km od północnego skraju drogi krajowej nr 10 (Mirosławiec-Wałcz). Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Mirosławiec” PLH320045. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 8 grudnia 1989. Zajmuje powierzchnię 20,82 ha (akt powołujący podawał 20,83 ha). Celem ochrony jest zachowanie torfowiska pojeziornego o charakterze naturalnych trzęsawiskowych mszarów z bogatą florą mszaków oraz liczną populacją trzech gatunków rosiczek, jak też innych gatunków roślin, w szczególności: modrzewnicy pospolitej (Andromeda polifolia), turzycy ciborowatej (Carex bohemica), rosiczki okrągłolistnej (Drosera rotundifolia), rosiczki pośredniej (Drosera intermedia), turzycy bagiennej (Carex limosa), bagna zwyczajnego (Ledum palustre), przygiełki białej (Rhynchospora alba), pływacza drobnego (Utricularia minor), zwierząt, w szczególności: bielika (Haliaeetus albicilla), żurawia (Grus grus), dzięcioła zielonego (Picus viridis), lerki (Lullula arborea) oraz grzybów, w szczególności hełmówki błotnej. Chronione są naturalne, dystroficzne zbiorniki wodne, torfowiska przejściowe i trzęsawiska, obniżenia na podłożu torfowym z roślinnością ze związku Rhynchosporion oraz siedliska o znaczeniu priorytetowym: torfowiska wysokie z roślinnością torfotwórczą, bory i lasy bagienne (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis, Vaccinio uliginosi-Pinetum sylvestris). Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Mirosławiec (leśnictwo Nieradź). Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2008 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Rotuz

Rotuz – ścisły rezerwat przyrody zlokalizowany w województwie śląskim na granicy miejscowości Chybie i Zabrzeg koło Czechowic-Dziedzic, w Dolinie Górnej Wisły, na południe od Jeziora Goczałkowickiego. Leży na terenie gmin Chybie i Czechowice-Dziedzice. Ochroną objęto tu torfowisko przejściowe z roślinnością bagienną, z fragmentami torfowisk niskich i wysokich oraz fragmentami boru bagiennego i boru wilgotnego. Historia Badania przyrodnicze opisywanego terenu prowadzone były już w połowie lat 30. XX w. przez naukowców związanych wówczas z Muzeum Śląskim w Katowicach, Andrzeja Czudka i Anielę Kozłowską, natomiast po wojnie przez Krzysztofa Jędrzejko, Henryka Klamę i Janusza Żarnowca. Rezerwat o charakterze florystycznym został utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 grudnia 1966 r. na powierzchni 21,24 ha, był jednak kilkukrotnie powiększany i obecnie zajmuje 40,63 ha. Ponadto wokół rezerwatu utworzono strefę ochronną – otulinę o powierzchni 136,29 ha. Flora Według danych z połowy lat 90. XX w. roślinność rezerwatu reprezentowana jest przez 7 zespołów i 4 zbiorowiska roślin naczyniowych oraz 3 zespoły i 4 zbiorowiska roślin zarodnikowych. Największą powierzchnię zajmują zbiorowiska torfowisk przejściowych: mszar przygiełkowy i pło mszarno-wełniankowe. Do osobliwości rezerwatu należy wysokotorfowiskowy mszar kępowo-dolinkowy. W strefach przejściowych między torfowiskami a lasem rozwijają się zbiorowiska leśne i zaroślowe: śródlądowy bór wilgotny, bagienny bór trzcinnikowy, ols torfowcowy oraz zarośla z kruszyną pospolitą. W drzewostanach tych zbiorowisk panują sosna, świerk i olcha czarna. Biocenozę rezerwatu tworzy 86 gatunków roślin naczyniowych, 19 gatunków wątrobowców, 69 gatunków mchów oraz 19 gatunków porostów. W runie dominują torfowce i mchy. Rośliny prawnie chronione, występujące na terenie rezerwatu: rosiczka okrągłolistna, storczyk szerokolistny, kruszyna pospolita, bagno zwyczajne. Występują tu również rośliny rzadkie: bagnica torfowa, wełnianka pochwowata, wełnianka wąskolistna, modrzewnica zwyczajna, przygiełka blada, żurawina błotna, czermień błotna. Skraj torfowiska otacza bór sosnowy; rosnące tu sosny są niskie, mają powykręcane pnie, wiele z nich jest martwych. Fauna Fauna rezerwatu jest słabo zbadana. W trakcie cząstkowych obserwacji ornitologicznych w połowie lat 90. XX w. na terenie rezerwatu zanotowano występowanie 25 gatunków ptaków, w tym m.in. kruka, bekasa kszyka i skowronka borowego. Cel ochrony Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych, torfowisk śródleśnych wraz z fragmentami boru bagiennego i boru wilgotnego. Przypisy Bibliografia Krzysztof Rostański (red.): Przyroda województwa katowickiego. Krzeszowice: Kubajak, 1997. ISBN 83-907008-4-0. Rezerwaty przyrody województwa katowickiego. Pod redakcją:Wojciech Beblo, Stanisław Wika. 1996
Rezerwat przyrody Rosochacz

Rezerwat przyrody Rosochacz – rezerwat leśny na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Kamiennej w gminie Brody, w powiecie starachowickim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 29,94 ha (akt powołujący podawał 30,44 ha) Rok utworzenia: 1997 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 25.07.1997; MP. 51/1997, poz. 485 Numer ewidencyjny WKP: 061 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: naturalne wielogatunkowe lasy porastające żyzne i silnie uwilgocone namuły osadzone w dolinie rzeki Świętojanki; dominującymi gatunkami są: olsza, sosna, brzoza, dąb Rezerwat leży przy drodze Lubienia - Starachowice i obejmuje wydzielenia 102 d, f, g, x i 103 b, c, d, h, j w leśnictwie Lubienia (obręb Lubienia, nadleśnictwo Starachowice). Występują tu następujące typ siedliskowe lasu: bór mieszany wilgotny, las mieszany świeży, las świeży, las wilgotny. Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka dydaktyczna w formie pętli o długości około 2 km, wzdłuż jej trasy ustawiono 29 tablic informacyjnych. Przebycie trudniejszych fragmentów ścieżki umożliwiają wybudowane przez nadleśnictwo drewniane podesty. Przypisy
Rezerwat przyrody Ruska Kępa

Rezerwat przyrody Ruska Kępa – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 15,43 ha położony nad Wisłą w gminie Czosnów (powiat nowodworski, województwo mazowieckie). Od 1997 roku stanowi eksklawę Kampinoskiego Parku Narodowego jako obszar ochrony czynnej. Rezerwat obejmuje naturalny łęg wierzbowo-topolowy na terenie zalewowym Wisły, bezpośrednio do niej przylegający. Ponad stuletnie topole białe (białodrzewy), nazywane „napoleońskimi”, osiągają około 40 m wysokości i obwód około 7 m. Występują tu też stare wiązy, olsze i czeremchy. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat „Ruska Kępa”. [w:] Szlaki turystyczne Mazowsza [on-line]. Centralny Ośrodek Turystyki Górskiej PTTK w Krakowie. [dostęp 2019-03-19].
Rezerwat przyrody Ruskie Góry

Rezerwat przyrody Ruskie Góry – rezerwat przyrody nieożywionej na Ruskiej Górze na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Znajduje się nieopodal wsi Złożeniec w gminie Pilica i Ryczów w gminie Ogrodzieniec. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Utworzony został w 2000 roku na powierzchni 153,65 ha. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych, płatów żyznej buczyny sudeckiej i jaworzyny górskiej. W obrębie rezerwatu występują dwa rodzaje podłoża warunkujące różne formy krajobrazu. W części wschodniej jest podłoże lessowe, w zachodniej wapienne. Typowe dla wapiennego podłoża zjawiska krasowe powodują, że część zachodnia rezerwatu jest znacznie bardziej zróżnicowana krajobrazowo. W obrębie rezerwatu występują liczne skały i ściany. Wysokość większości z nich nie przekracza 4 m, ale jedna ze skał ma wysokość 10 m, a wysokość ścian dochodzi do 30 m. Część wschodnia to typowy dla podłoża lessowego las. Niemal cały obszar rezerwatu porasta las, ale na szczycie Ruskiej Góry istnieją jeszcze polany. W granicach rezerwatu znajdują się zbiorowiska roślinne takie jak: żyzna buczyna sudecka, kwaśna buczyna niżowa, buczyna storczykowa, jaworzyna górska, świeży bór sosnowy, oraz dwa nieleśne zbiorowiska dywanowe. Ponadto w rezerwacie stwierdzono ponad 23 gatunki roślin objętych ścisłą ochroną m.in.: goryczuszka gorzkawa, języcznik zwyczajny, orlik pospolity itp. Ochroną objęte są także gatunki chrząszczy z rodziny biegaczowatych, jak: biegacz fioletowy, biegacz gajowy, biegacz skórzasty. Przypisy
Rezerwat przyrody Rutka

Rezerwat przyrody Rutka – rezerwat przyrody nieożywionej położony na terenie wsi Rutka i Szeszupka (gmina Jeleniewo, powiat suwalski, województwo podlaskie). Rezerwat wchodzi w skład Suwalskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany w 2001 roku na powierzchni 49,06 ha. Położony jest na wysokości 235 m n.p.m. na równinnej powierzchni, zbudowanej ze żwirów wodnolodowcowych, płatów gliny i dużej liczby głazów. Obszar rezerwatu zajmują pastwiska i nieużytki. Celem wprowadzenia ochrony rezerwatowej na tym obszarze jest zachowanie w stanie naturalnym unikatowego bruku polodowcowego (pozostałość rozmycia gliny zwałowej przez wody topniejącego lądolodu) wraz z jeziorem Linówek i przyległym torfowiskiem przejściowym. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. Przez teren rezerwatu prowadzą dwie ścieżki edukacyjne: „Porosty” i „Skały i minerały Suwalskiego Parku Krajobrazowego”. Zobacz też Rezerwat przyrody Głazowisko Bachanowo nad Czarną Hańczą Rezerwat przyrody Głazowisko Łopuchowskie Głazy narzutowe na Warmii i Mazurach Przypisy Linki zewnętrzne Opis i zdjęcia rezerwatu na stronie Suwalskiego Parku Krajobrazowego