NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Antoniego w Dąbrowie Górniczej

Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Antoniego, sanktuarium św. Antoniego z Padwy – barokowy kościół w Dąbrowie Górniczej-Gołonogu (Diecezja sosnowiecka, Dekanat dąbrowski – św. Antoniego z Padwy), zbudowany na wzgórzu wapiennym o wysokości 335 m n.p.m. (Góra św. Antoniego). Historia Kościół został ufundowany w 1675 przez biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego i konsekrowany przez niego w 1678. Początkowo jednonawowy z drewnianą wieżą. Był to kościół farny. W 1753 biskup krakowski Andrzej Załuski ufundował dobudowę murowanej wieży, założonej na planie kwadratu, przechodzącego w górze w ośmiobok, zwieńczonej baniastym barokowym hełmem z latarnią, pokrytym obecnie miedzianą blachą. W 1850 rozbudowano prezbiterium, a w latach 1889–1892 dobudowano nawy boczne z kaplicami św. Antoniego od strony północnej i św. Barbary od strony południowej oraz skarbiec i zakrystię z obejściem. Od tej pory układ architektoniczny jest bazylikowy. Ściany zewnętrzne kościoła posiadają toskańskie pilastry. Nawy boczne posiadają sklepienia krzyżowe, natomiast prezbiterium przykryte jest kolebą z dwiema lunetami po obu stronach. Więźba dachowa i strop nawy głównej są drewniane. Dach kościoła, pokryty blachą miedzianą, wieńczy barokowa sygnaturka. Wnętrze wyposażone jest w ołtarze, ławki i ambonę z końca XIX wieku. Polichromia kościoła pochodzi z 1896, wykonana została przez krakowskiego malarza Piotra Nizińskiego. Plac przykościelny otoczony jest murem obronnym z kamienia wapiennego. Na szczyt prowadzą m.in. kryte schody o prawie stu stopniach. Przy wyjściu z krytych schodów wznosi się stara plebania pochodząca z XIX wieku z dobudowanym w latach 1922–1929 od strony zachodniej skrzydłem. 13 czerwca 2006 r., po zakończeniu gruntownego remontu, kościół został rekonsekrowany przez ks. bp. Adama Śmigielskiego, ordynariusza sosnowieckiego. Obecnie kościół należy do parafii św. Antoniego, administrowanej (od 9 sierpnia 1951 r.) przez oo. franciszkanów konwentualnych. Cmentarz na Górce Gołonoskiej znajduje się pobliżu kościoła od strony wschodniej. Decyzją z 12 grudnia 2022 Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego pod numerem A/1100/22 ogrodzenie wokół kościoła parafialnego pw. Narodzenia NMP i św. Antoniego w Dąbrowie Górniczej - Gołonogu oraz otoczenie ww. kościoła w ramach ogrodzenia. Duszpasterze Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Klasztor oo. Franciszkanów w Dąbrowie Górniczej
St. Antonius (Próchnik)

Die römisch-katholische St.-Antonius-Kirche in Próchnik (deutsch Dörbeck) im vormaligen Kreis Elbing auf dem Gebiet der kreisfreien Stadt Elbląg (Elbing) in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren stammt aus der Ordenszeit. Sie ist dem Heiligen Antonius von Padua gewidmet. Geschichte Im Jahr 1357 wurde die Handfeste des Ortes erneuert. Abgaben waren an den Pfarrer in Lentzen zu leisten, daher gab es in Dörbeck wohl noch eine eigenständige Pfarrei. Chor und Sakristei wurden wohl um 1370/80 erbaut, um 1400 wurde das Langhaus angebaut. Die westlichen Strebepfeiler des Langhauses nehmen an der Anschlussstelle Rücksicht auf den schon vorhandenen Chor. Im Jahr 1905 wurde der Westturm nach Plänen von C. Steinbrecht errichtet, auch wurde der Ostgiebel des Langhauses und das Sakristeidach erneuert. Die Kirche gehörte zum Archipresbyterat Braunsberg im bis 1945 deutschen Bistum Ermland. Bauwerk Die Kirche ist ein ungewölbter Saalbau mit eingezogenem gewölbtem Rechteckchor und Strebepfeilern. Die Längsseiten sind in zwei Abschnitte mit je einem profilierten Spitzbogenfenster gegliedert. Die Fenster der Südseite sind breit, die der Nordseite schmaler und doppelt profiliert. Das Langhaus hat je ein spitzbogiges Portal an der Süd- und Westseite ohne Spuren einer Vorhalle. Ein eingetieftes Putzband bildet den Horizontalabschluss, darüber befindet sich ein profiliertes Gesims. Feldstein wurde im niedrigen Sockelbereich eingesetzt, am Chor befindet sich ein schmaler Feldstein-Streifen unterhalb der Fenster. Backstein wurde für das aufgehendes Mauerwerk verwendet. Der Chor ist ein eingezogener, nachträglich gewölbter Rechteckchor auf vortretendem Sockel. Bemerkenswert die diagonal stehenden Strebepfeiler an den Seiten, während die Kanten ohne Streben bleiben. Die fächerartige Stellung der Streben am Chor zeigt eine formale Verwandtschaft mit der Lösung am Chor von St. Jakob in Thorn. Zwischen den Strebepfeilern hat der Chor schmale, lanzettartige Fenster mit schräger Leibung. Das jüngere Langhaus hat dagegen hochliegende und profilierte Fenster. Merkwürdig ist die späte Verwendung des wendischen Verbands. Im Inneren sind die Wände durch hohe Blendarkaden gegliedert und es sind Vorlagen angelegt für eine geplante aber nicht ausgeführte Wölbung. Die Sakristei befindet sich an der Nordseite des Chors und steht mit diesem im Verband. Der Ostgiebel ist ein fünfachsiger Dreiecksgiebel mit durchlaufenden Spitzbogenblenden, getrennt durch Dreiecksvorlagen, die als Fialen enden. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 396–397. Weblinks Website der Pfarrei
Kościół św. Antoniego w Elblągu

Kościół św. Antoniego w Elblągu – zabytkowy gotycki kościół z drugiej połowy XIV wieku (ok. 1360 r.), jeden z kościołów filialnych parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Łęczu. Historia Wybudowany jako jednonawowy kościół z wydzielonym prezbiterium. Pierwotną wieżę dwukrotnie rozbierano, obecną dobudowano w 1905 r. Malowidła z XV w. zostały zamalowane w XIX w. i częściowo odnowione w 1906 r. Nawa jest niewielka, wąska i niska, posiada sklepienie żebrowe. W prezbiterium mały ołtarz z XVII w. Zabytki kościoła polichromia polskiego i pruskiego orła czternastowieczna kropielnica - najstarszy zabytek kościoła późnogotycki ołtarz dzwon z XVI w. barokowe epitafium płk. Wangenheima trzy zabytkowe ławy Przypisy
Kościół św. Antoniego w Dębnie

Kościół św. Antoniego w Dębnie – kościół pomocniczy parafii Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie. Opis Budowla neogotycka, z nieotynkowanej cegły. Bryła o wymiarach 16,62 × 8 m, kryta dachem dwuspadowym, powiązana z plebanią salkami. Wnętrze ze stropem podwyższonym, odeskowanym, część prezbiterialna oddzielona łukiem tęczowym. W centrum nad ołtarzem drewniana figura św. Antoniego z Padwy wraz z Panem Jezusem na ręku przy ścianie zachodniej. Historia W maju 1930 dokonano zakupu gruntów przy Am Mühlengraben (dziś ul. Pułaskiego) o pow. 23,75 ara. Wielkość świątyni przewidywano na 300 osób. Budową zajął się wikary ks. Hubert Mlotzke, a realizacją firma budowlana Ericha Kaine z Dębna. Prace ziemne rozpoczęto 14.09.1932, w kwietniu 1933 bryła kościoła była w stanie surowym i zadaszona. Poświęcony 25.06.1933, przy nim erygowano parafię pw. św. Antoniego. Bibliografia Karty z dziejów Dębna, praca zbiorowa, wydawca PPH "Zapol" Dmochowski Sobczyk, Dębno 2005, ISBN 83-60140-35-9 Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej w Dębnie Lubuskim. Tygodnik Katolicki Niedziela. Edycja szczecińska 21/2003. [dostęp 2009-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Antoniego w Męcinie (nowy)

Kościół św. Antoniego w Męcinie – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Męcina, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii św. Antoniego Opata. Historia Od lat 70. XX wieku miejscowi parafianie starali się o pozwolenie na budowę nowego, większego kościoła, który miał przejąć funkcję kościoła parafialnego po zabytkowej świątyni, która była już za mała, jak na potrzeby rozwijającej się społeczności. Kamień węgielny pod budowę poświęcił papież Jan Paweł II 26 czerwca 1983, zaś wmurował go 20 października 1991 biskup Józef Życiński. Prace budowlane prowadzono od 1984 aż do 2006. Konsekracji kościoła dokonał biskup Wiktor Skworc. Kościół Wystrój kościoła jest dziełem artysty ze Starego Sącza – Andrzeja Pasonia. Stanowi zamknięty układ kompozycyjny, koncentrujący się na Misterium Paschalnym. Ołtarz wykonano z surowej bryły kamiennej. Z boku umieszczono wizerunek świętego Piotra. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 75–78. ISBN 978-83-88383-43-4.
St.-Antonius-Kirche (Nowa Sól)

Die St.-Antonius-Kirche in Nowa Sól (früher Neusalz an der Oder) ist ein 1839 erbautes Kirchengebäude. In Neusalz baute die evangelische Gemeinde bereits 1597 eine Kirche, die aber im Rahmen der schlesischen Gegenreformation 1654 an die katholische Gemeinde übergeben werden musste. Die Evangelischen besuchten die Friedenskirche in Glogau, später die evangelische Kirche in Freystadt. 1748 konnte ein Bethaus errichtet werden. Als es nicht mehr ausreichte, wurde nach einem Entwurf von Friedrich August Stüler die Dreifaltigkeitskirche im neuromanischen Stil aus rotem Backstein erbaut und 1839 eingeweiht. Die Gemeinde gehörte zum Kirchenkreis Freystadt in der preußischen Kirchenprovinz Schlesien. Nach dem Zweiten Weltkrieg und der Vertreibung der deutschen Bevölkerung wurde sie seit 1945 durch die Kapuziner genutzt und 1950 zur katholischen Pfarrkirche erhoben. Das Gotteshaus bekam damals neue Altäre, zwei neue Glocken und die Glasmalerei. Das Kapuzinerkloster, das die Kirche nutzt, hat im wiederaufgebauten ehemaligen Krankenhaus des Johanniterordens von 1861 seinen Sitz. Literatur Stanisław Kowalski: Zabytki województwa zielonogórskiego, Lubuskie Towarzystwo Naukowe Zielona Góra 1987 (polnisch) Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch: Sechster Band: Regierungsbezirk Liegnitz, Teil I. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2016, S. 234–242. Weblinks Website des Kapuziner-Klosters in Nowa Sól
Kościół św. Antoniego w Nowej Soli

Kościół pw. św. Antoniego w Nowej Soli − katolicki obiekt sakralny znajdujący się w Nowej Soli. Należy do dekanatu Nowa Sól diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Kościół jest autorstwa berlińskiego architekta Friedricha Augusta Stülera. Utrzymany w stylistyce neoromanizmu. Kamień węgielny położono 9 kwietnia 1835. Budowę świątyni ukończono w 1839. Architektura i wyposażenie Olejny obraz Wniebowstąpienia Chrystusa, kopię Antoniego Allegri, ufundował Kronprinz pruski. Organy Organy zbudował nowosolanin Samuel Ludwig Hartig w 1838 roku. Instrument posiada mechaniczną trakturę gry i 24 głosy. Dyspozycja instrumentu: Galeria Przypisy Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Lubuskie Towarzystwo naukowe, Zielona Góra 1987 Linki zewnętrzne Strona parafii
St. Anthony's Church, Ostrołęka

St. Anthony of Padua Church (Polish: kościół pw. św. Antoniego Padewskiego) is a Roman Catholic parish church located in Ostrołęka, Poland. Built between 1666 and 1696 the church is part of a former Bernardine monastery complex. It is one of the oldest and most valuable historical monuments in Ostrołęka. History The initiator and benefactor of the construction of the monastery and church was Tomasz Gocłowski, judge of the Nur land, who announced his intention to found the complex at the Bernardine convent in Przasnysz on January 14, 1664. The motivation for the foundation was a desire to gain prestige, as well as to prevent the possible spread of Protestantism from neighboring Prussia. In 1665, Bishop Jan Gembicki of Płock and King Jan Kazimierz, whose consent was necessary due to royal status of the city of Ostrołęka, approved the foundation of the monastery. The monastery was established outside the city itself, in the Łomża Suburb, initially as a wooden structure. The introduction of monks to their new residence took place on June 13, 1666, on the feast day of Saint Anthony of Padua. In 1668, the congregation was elevated to the rank of a convent, with Father Jerzy Lipski as the guardian in charge. During the November Uprising it was one of crucial points of Polish defence during the battle of Ostrołęka in 1831. Secularised in the aftermath of the January Uprising in 1864, it was taken over by the tsarist authorities of partitioned Poland and a school was moved to the former convent. It was returned to a local Catholic parish in 1927. In 1989, the building was heavily damaged by fire, but it was since restored. References Bibliography Kalinowska, Barbara (2005). "Bernardyni w Ostrołęce. Proces fundacyjny" (PDF). Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego. 19.
Saint Anthony of Padua Church in Sokółka

The Saint Anthony of Padua Church in Sokółka is a Roman Catholic sanctuary built in 1840-1848 where an Eucharistic miracle took place. History The church of Saint Anthony of Padua was consecrated on the 9th of June, 1850. Between 1901 and 1904, a sacristy, two extra naves and chapels and other rooms were built by priest Anzelm Noniewic. The building did not suffer major damages during the Second World War and was renovated after the war. New wooden benches were installed and the Organ was replaced. An electrical installation was installed after the war. Eucharistic miracle An Eucharistic miracle happened in this church in 2008. A priest dropped a consecrated host, which was then, placed in a dish with water. After a week in the water, a red substance appeared on the host, which was then scientifically confirmed to contain human myocardial tissue. A similar miracle happened in Legnica, in the Church of Saint Hyacinth in Legnica. See also Eucharistic miracle Anthony of Padua Carlo Acutis References
Kościół św. Antoniego w Wałczu

Kościół Świętego Antoniego w Wałczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Antoniego w Wałczu, dekanatu Wałcz, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Wałczu, w powiecie wałeckim, w województwie zachodniopomorskim. Obecnie należy do Kapucynów. Architektura Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1900-1903 przez wałecką gminę ewangelicko-augsburską. Jest to budowla wybudowana w stylu neogotyckim. Posiada bardzo interesującą, rozbudowaną bryłę i jednolite wyposażenie wnętrza. Świątynia została zbudowana z cegły ceramicznej z wątkami krzyżowymi i główkowymi. Do budowy została użyta zaprawa wapienna. Kościół został zaplanowany na rzucie krzyża, z prostokątną nawą, przeciętą przez szeroki transept, czyli nawę poprzeczną. Od strony wschodniej jest dobudowane do nawy prostokątne prezbiterium i niewielka zakrystia, natomiast od strony zachodniej – smukła wieża o czterech kondygnacjach pokryta hełmem w kształcie ostrosłupa. Bryła świątyni jest opasana przyporami, nad północnym i południowym transeptem znajdują się szczyty. Wnętrze posiada okrągłe klatki schodowe, prowadzące do empor bocznych oraz osobną klatkę wiodącą na wieżę. Przypisy
Kościół św. Antoniego we Wrocławiu-Karłowicach

Kościół św. Antoniego we Wrocławiu na Karłowicach – świątynia rzymskokatolicka wybudowana w stylu neogotyckim według projektu architekta Ludwiga Schneidera w latach 1900-1901, obsługująca parafię pod tym samym wezwaniem. Historia i architektura Początki kościoła na Karłowicach wiążą się z ponownym przybyciem zakonu franciszkanów do Wrocławia. Zostali oni tu sprowadzeni z Saksonii przez biskupa Georga Koppa w roku 1888, po długiej nieobecności (od 1810, kiedy władze pruskie zadecydowały o kasacie klasztorów). W związku ze zwiększaniem się potrzeb zakonu i liczby braci, zdecydowano o budowie klasztoru na Karłowicach, przy obecnej al. Jana Kasprowicza. W latach 1895–1897 wzniesiono klasztor, zaprojektowany przez wrocławskiego architekta Josepha Ebersa (autora m.in. projektu wrocławskiego kościoła św. Henryka). W 1900 wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła klasztornego, a w następnym roku poświęcono nowo otwarty kościół i nadano mu wezwanie św. Antoniego. W 1903 roku świdnicka firma organmistrzowska Schlag und Sőhne wybudowała 34-głosowe organy o trakturze pneumatycznej, które po odrestaurowaniu w 2003 służą celom liturgicznym i koncertowym. Architektura Jest ceglaną budowlą bazylikową, z dwiema wieżami od frontu i widoczną z dala wysoką sygnaturką na środku dachu. Fasada kościoła jest ozdobiona rozetą i rozbudowaną kruchtą z potrójnym wejściem. Do świątyni przylega klasztor, w którym znajduje się siedziba kurii Prowincji św. Jadwigi Zakonu Braci Mniejszych oraz Wyższe Seminarium Duchowne Franciszkanów. W jednym z budynków klasztornych, wzniesionym po II wojnie światowej znajdują się Warsztaty Terapii Zajęciowej "Muminki", działające od 1998 r. i będącą filią Fundacji im. Brata Alberta. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół św. Antoniego z Padwy w Mińsku Mazowieckim

Kościół św. Antoniego z Padwy – kościół rzymskokatolicki w Mińsku Mazowieckim położony przy ul. Stefana Kardynała Wyszyńskiego 54. Świątynia, której budowa trwała kilkanaście lat składa się z dwóch kościołów (dolny mniejszy i górny większy), kaplicy, dzwonnicy i zakrystii. Posiada ona status Sanktuarium. Historia Pierwsze pozwolenie na budowę kościoła uzyskano w 1979 roku, w przeddzień pierwszej pielgrzymki do Polski papieża Jana Pawła II. Plac pod budowę poświęcił ks. Klizner, po czym rozpoczęto wznoszenie dwupoziomowej świątyni oraz plebanii według projektu architekta Bogusława Szczęsnego. Pierwszą Mszę świętą w budującym się kościele odprawiono 5 czerwca 1984 roku. Od tego czasu prowadzono tam regularne duszpasterstwo. 13 czerwca 1984 roku kard. Józef Glemp wmurował kamień węgielny pod budowę świątyni. W 1990 roku udostępniono wiernym kościół górny, kontynuując jednocześnie prace nad wyposażeniem świątyni. W 1993 roku rzeźbiarz Stefan Borzęcki wykonał rzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego oraz figury Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty, umieszczone na ścianie prezbiterium. Zostały one poświęcone 2 maja 1993 roku przez biskupa Kazimierza Romaniuka, który 10 października 1994 roku dokonał także poświęcenia trzech dzwonów. 22 listopada 1995 roku parafia otrzymała relikwie św. Antoniego z Padwy, które uroczyście wprowadzono do kościoła 14 grudnia tego samego roku. 13 czerwca 1996 roku, w dniu odpustu parafialnego, bp Kazimierz Romaniuk ustanowił przy świątyni sanktuarium św. Antoniego z Padwy. Konsekracji kościoła dokonał 17 grudnia 2000 roku bp Kazimierz Romaniuk, w ramach obchodów Wielki Jubileusz Roku 2000. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii św. Antoniego z Padwy w Mińsku Mazowieckim
Kościół św. Antoniego z Padwy we Wrocławiu

Kościół św. Antoniego z Padwy – świątynia rzymskokatolicka (od lat powojennych używana przez parafię pod wezwaniem św. Mikołaja) przy ulicy św. Antoniego 30 we Wrocławiu. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1685–1692 pod kierunkiem arch. Mateusza Bienera według projektu nieznanego architekta włoskiego w stylu barokowym przy ówczesnym klasztorze zakonu franciszkanów reformatów, postawionym tu nieco wcześniej (w latach 1679–1681 i dokończonym w 1694). W rezultacie eksplozji prochu w pobliskiej baszcie murów miejskich 21 czerwca 1749, cały kompleks klasztorny uległ poważnym uszkodzeniom. W szczególności zniszczone zostały dachy i, w całości lub częściowo, zawaliły się sklepienia, zarówno kościoła, jak i klasztoru, w kościele uszkodzone zostały, choć w różnym stopniu, wszystkie ołtarze, poza jednym. Odbudowa kompleksu trwała do 1753, dzięki środkom pozyskanym od władz pruskich, biskupa wrocławskiego, śląskiej arystokracji, a także kweście wśród wiernych Śląska, Polski i Czech. W 1792 franciszkanie zmuszeni byli odstąpić swój klasztor elżbietankom, które pozostawały tu do roku 1945. Wtedy przejęli go salezjanie, a w 1953 oni z kolei zmuszeni zostali oddać klasztor na potrzeby domu studenckiego wrocławskiego Uniwersytetu. W 1998 decyzją kardynała Henryka Gulbinowicza przejęli go paulini. Kościół ma szerokość ok. 18 metrów, długość 30, a wysokość sklepienia 17. Nad portalem znajduje się figura patrona kościoła, św. Antoniego z Padwy (od jego imienia wzięła w 1718 nazwę cała ulica, przedtem nazywana Hundstrasse – „Psia”), natomiast obecnie patronem parafii (rzymskokatolickiej) tego kościoła jest św. Mikołaj. Okolicę, w której znajduje się kościół, nazywa się Dzielnicą Czterech Świątyń, gdyż w pobliżu znajdują się ponadto ewangelicki kościół dworski, Synagoga Pod Białym Bocianem oraz prawosławna cerkiew św. Barbary. Od 25 marca 2014 roku, dzięki decyzji arcybiskupa Józefa Kupnego, świątynia nosi tytuł Sanktuarium Jasnogórskiej Matki Kościoła. Organy W kościele znajdują się 17-głosowe organy pneumatyczne, zbudowane w 1997 r. przez wrocławskiego organmistrza Antoniego Szydłowskiego. Wykorzystują one oryginalny prospekt z pierwotnego instrumentu, będącego dziełem Josepha Eberhardta ze Zgorzelca z lat 1750–1752. Dyspozycja instrumentu Dzwony Pierwsza wzmianka o dzwonach w tym kościele pochodzi z 1695 roku, kiedy to kościół św. Antoniego otrzymał dwa dzwony odlane przez Siegmunda Götza. W 1917 roku zostały one zarekwirowane i przetopione na amunicję. W 1925 roku w wieży pojawiły się dwa nowe, lecz mniej okazałe dzwony, które nie przetrwały II wojny światowej. Obecnie kościół św. Antoniego posiada trzy dzwony. Dwa z nich znajdują się w wieży, natomiast trzeci, niewielki i bezimienny dzwon znajduje się na emporze w prezbiterium. Przypisy Linki zewnętrzne Strona archidiecezji z informacjami o parafii Strona informacyjna paulinów parafii św.Mikołaja Kościół św. Antoniego fotopolska.eu
Kościół św. Apostoła Szymona i Judy Tadeusza w Zarębach Kościelnych

Kościół św. Apostoła Szymona i Judy Tadeusza w Zarębach Kościelnych (dawniej pw. Imienia Jezus) – zabytkowy kompleks klasztorny (poreformacki) będący przykładem skromnej, prowincjonalnej architektury późnobarokowej. W skład zespołu wchodzą: odnowiony barokowy kościół z 1755r., przylegający do południowej elewacji kościoła klasztor z wirydarzem pośrodku, oraz dziedziniec przed kościołem, otoczony XVIII-wiecznym murem z bramą. Historia Fundatorem klasztoru i kościoła reforma­tów pw. Najświętszego Imienia Jezus i św. Ap. Szymona i Judy Tadeusza był Szymon Zaremba, kasztelan konarski-sieradzki. Cały kompleks klasztorny został wybudowany na jego ziemiach w latach 1761-1774. Sam kościół wzniesiono w 1765 roku. Na dziedzińcu kościoła stanęła kapliczka w formie kolumny toskańskiej (1805 r.). Podczas powstania styczniowego, miejscowy kościół stanowił punkt zborny dla oddziałku płk. Ignacego Mystkowskiego, o czym przypomina pamiątkowa tablica. Po upadku powstania, w następstwie represji carskich, klasztor w Zarębach został zlikwidowany (1866 r.), a zakonników wypędzono do Pińczowa. Kościół odrestaurowano w 1904 roku. Natomiast kościół poreformacki został wyremontowany w latach 1992-94 dzięki staraniom proboszcza, ks. Kazimierza Chodźki. Dziś ponownie pełni funkcje sakralne. Co roku, z okazji święta Wojska Polskiego, na polach za terenem kościoła odbywa się defilada kawalerii. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia pw. św. Stanisława BM w Zarębach Kościelnych Historia gminy i parafii w Zarębach Kościelnych
Norbertinerinnenkirche (Krakau)

Die Norbertinerinnenkirche (polnisch Kościół Norbertanek) oder Augustinus-und-Johannes-der-Täufer-Kirche (poln. Kościół św. Augustyna i św. Jana Chrzciciela) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Tadeusza Kościuszki 88 im Stadtteil Zwierzyniec (Tiergarten) westlich des Burgbergs Wawel. Sie ist die Klosterkirche des Norbertinerinnenklosters (Prämonstratenser-Frauenklosters) in Krakau (in Polen werden die Prämonstratenser „Norbertiner“ genannt). Geschichte Das Kloster und die Kirche wurden um die Mitte des 12. Jahrhunderts von dem Ritter Jaksa Gryfita nach seiner Rückkehr vom Kreuzzug ins Heilige Land gestiftet. Kloster und Kirche wurden bei dem Mongolensturm 1241 schwer beschädigt. Der Wiederaufbau erfolgte in den Jahren von 1255 bis 1259. Kirche und Kloster wurden jedoch bei den nächsten Angriffen der Tataren in den Jahren 1260 und 1287 erneut stark beschädigt. Hiermit verbunden ist die Tradition des Lajkoniks. Erneut wurde die Kirche bei der Belagerung Krakaus durch die Maximilian III. Habsburg im Jahr 1587 beschädigt. Von 1596 bis 1626 wurde sie von Giovanni Battista Trevano und Giovanni Petrini barockisiert. Władysław Łuszczkiewicz schuf das Gemälde Johannes des Täufers, des zweiten Patrons der Kirche. Weblinks Homepage