NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Municipio di Legnica

Il municipio di Legnica fu eretto tra il 1902 e il 1905, in stile neorinascimentale, per sostituire l'antico edificio municipale di Legnica, in Polonia. Attualmente funge da sede delle autorità municipali. Storia Alla fine dell’Ottocento, si notò la necessità di costruire un municipio nuovo e più grande per via dello sviluppo della città. La nuova sede delle autorità municipali di Legnica fu edificata dal 1902 al 1905 secondo un progetto del consulente edile Paul Öhlmann. L’edificio eretto costituiva solo la prima tappa del progetto, che prevedeva la costruzione di un complesso a quattro ali con due cortili interni e una torre monumentale. Il complesso non venne però mai finito del tutto, probabilmente per mancanza di fondi. L’edificio del municipio è stato iscritto nel registro di monumenti, in base alla decisione del conservatore dei monumenti del voivodato del 14 aprile 1981. Descrizione Il municipio rappresenta un edificio barocco a tre campate, a tre piani e con un ampio atrio. Sull’asse dell’edificio è presente un avancorpo, evidenziato da due rampe di scale esterne. Il piano terra bugnato sostiene le paraste che dividono la facciata. La costruzione è coperta da un tetto mansardato con abbaini. Sulla linea di colmo c’è una torretta di cresta. Le gabbie neorinascimentali sono riccamente decorate. La torretta viene coronata da una cuspide con due trafori. I rivestimenti sono ornamentati con molti dettagli architettonici, come Erker, bugnati e incorniciature delle finestre. I dettagli scultorei dell’Erker settentrionale alludono alla storia della città. Sui pilastri della loggia sono collocate le raffigurazioni di cavalieri con stemmi di Slesia, Legnica e Prussia. Un cartiglio con lo stemma della città – consistente in due chiavi incrociate – appare anche all’apice del frontone. Sul cartiglio si trova una statua del leone boemo, animale araldico di Legnica. Gli interni a due campate e mezzo hanno corridoi di comunicazione e sono coperti da volte a botte con lunette. Come già accennato, l'edificio funge oggi da sede delle autorità municipali di Legnica. Galleria d'immagini Note Bibliografia Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077. Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Municipio di Legnica
Nowy Ratusz w Legnicy

Ratusz w Legnicy – reprezentacyjny budynek zbudowany w latach 1902-1905 w stylu neorenesansowym, będący obecnie jest siedzibą władz miasta. Historia Na skutek rozwoju miasta, pod koniec XIX wieku zaistniała potrzeba budowy nowego, większego ratusza. Nowa siedziba władz miejskich Legnicy została wzniesiona w latach 1902–1905 według projektu radcy budowlanego Paula Öhlmanna. Budowla jest efektem realizacji pierwszej części projektu, zakładającego docelowo powstanie czteroskrzydłowego zespołu z dwoma dziedzińcami wewnętrznymi oraz monumentalną wieżą. Budowa, zapewne z braku funduszy, nigdy nie została zakończona. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 14 kwietnia 1981 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Nowy ratusz jest okazałym neorenesansowym gmachem wzniesionym na planie litery L. Budowla ma pięć kondygnacji, dwa zewnętrzne ryzality i jest nakryta dachami dwuspadowymi z lukarnami. Na kalenicy jest sygnaturka, a dachy są ujęte w bogato zdobione neorenesansowe szczyty. Sygnaturka jest zwieńczona hełmem z dwoma prześwitami. Elewacje są bogato zdobione detalami architektonicznymi, takimi jak: wykusze, boniowania i obramienia okienne. Detale rzeźbiarskie zdobiące wykusz północny odnoszą się do przeszłości miasta. Na filarach loggi ulokowano rycerzy z herbami Śląska, Legnicy i Prus. Na szczycie frontonu powtórzony został kartusz z herbem miasta składającym się z dwóch skrzyżowanych kluczy. Nad nim umieszczono figurę czeskiego lwa – herbowe zwierzę Legnicy. Dwuipółtraktowe wnętrza mają korytarze komunikacyjne i są nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami. Efektowny ratusz jest siedzibą władz miasta. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, Muza SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii”
Câmara Municipal em Legnica

A Câmara Municipal em Legnica – edifício foi construído em 1905 no estilo neo-renascentista. Atualmente é sede de autoridades municipais. História No resultado do desenvolvimento da cidade, no fim do século XIX ocorreu a necessidade da construção do edifício novo, maior. A nova sede das autoridades municipal de Legnica foi emergida nos anos 1902-1905 segundo o projeto de Paula Öhlmann. O edifício é o efeito de realização da primeira parte do projeto, que em total assume a construção do complexo de quatro asas com dois pátios interiores e a torre monumental. A edificação, provavelmente por causa da falta do dinheiro, nunca foi acabada. Da decisão do conservador provincial dos monumentos do dia 14 de Abril de 1981 a construção foi inscrita ao registro dos monumentos. Arquitectura Nova Câmara Municipal é um edifício pomposo neo-renascentista construído no plano da letra L. Tem cinco andares, dois avant-corpos exteriores e está encoberta pelos telhados de duas águas com lucarnas. No topo dos telhados fica uma torrezinha com um sino pequeno, os telhados são coroados por gabletes ricos neo-renascentistas. A torrezinha é corada por capacete com pequenos buracos. As fachadas são decoradas rico por detalhes arquitectónicos como: janelas salientes, bossagens e revestimentos de janelas. Os detalhes esculturais que decoram janelas salientes do Norte, ligam-se com o passado da cidade. Nos pilares da lógia foram colocados cavaleiros com os brasões de Silesia, Legnica e Reino da Prússia. No topo de frente foi repetido um cartucho com o brasão da cidade que se compõe de duas chaves cruzadas. Acima foi colocada uma figura de leão tcheco - o animal heráldico de Legnica. Os interiores de 2,5 tramos tem os corredores comunicativos e são encobertos por abóbada de berço com lunetas. A Câmara Municipal é a sede das autoridades municipais. Galeria Referências Bibliografia Pilch J., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077. Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ​ISBN 83-7200-991-0​.
Pracownia Ludwisarska Jana Felczyńskiego

Pracownia Ludwisarska Jana Felczyńskiego – odlewnia dzwonów (pracownia ludwisarska) mieszcząca się w Przemyślu (woj. podkarpackie) i prowadzona przez prawnuka Jana Felczyńskiego – Piotra Olszewskiego, której tradycja rzemieślnicza sięga początków XIX wieku i jest przekazywana z pokolenia na pokolenie nieprzerwanie od 1808 roku. W Pracowni odlewane są dzwony kościelne i okolicznościowe, a także gongi i tablice pamiątkowe. Jest to jedyna odlewnia dzwonów w Polsce, która poddaje się badaniom kampanologicznym oceniającym parametry akustyczne dzwonu. Dzwony Pracowni ludwisarskiej służą wielu świątyniom na całym świecie, a ich głos można usłyszeć na każdym z kontynentów. Najważniejsze realizacje w latach 2012–2019 Dzwony dla Sanktuarium św. Jacka w Kamieniu Śląskim (2012) Dzwony dla Bazyliki NMP w Piekarach Śląskich (2013) Dzwon „św. Jan Paweł II” dla Królewskiej Katedry na Wawelu (2014) Dzwon „Mieszko i Dobrawa” dla Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy (2015) Dzwon Miłosierdzia na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie (2016) Dzwon „Vox Patris” (Głos Ojca) - Sanktuarium Boga Ojca Przedwiecznego w Trinidade - Brazylia (2017) Dzwony dla Bazyliki Mniejszej pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Grybowie (2017). Dzwon „Niepodległości” odlany na 100-lecie odzyskania przez Polskę Niepodległości - Rzeszów (2018) Dzwon „św. Józef z Nazaretu” dla Bazyliki Mariackiej w Krakowie (2019) Dzwon „Pamięć i Przestroga” wykonany na 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej (ok. 2019) Osiągnięcia Laureat XV edycji Międzynarodowej Wystawy Budownictwa i Wyposażenia Kościołów, Sztuki Sakralnej i Dewocjonaliów Sacroexpo 2014 w Kielcach za wykonanie dzwonu św. Jan Paweł II dla Królewskiej Katedry na Wawelu, w tym za umiejętność łączenia kunsztu polskiego ludwisarstwa z nowatorskimi rozwiązaniami technologicznymi w zakresie akustyki i automatyki dzwonów. Zobacz też Ludwisarnia Felczyńskich Taciszów Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa przedsiębiorstwa
Ливарня дзвонів

Ливарня Дзвонів братів Фельчинських вважається однією з найстарших фірм на Галичині. Започаткована майстерня в 1808 році у місті Калуші, що на Івано-Франківщині. В 1947 році правнук перших ливарників, Ян Фельчинський, продовжуючи благородну справу, відкриває в місті Перемишлі (Польща) фірму під назвою «ODLEWNIA I NAPRAWA DZWONÓW», де і відливаються дзвони сьогодні. За цей, некороткий час, ливарня встигла створити власні традиції а також рецепт довговічності та найкращого звучання дзвонів. www.dzvony.net Один з нащадків родини Фельчинських продовжив родинну справу в містечку Тацишові в Сілезії, відливаючи там дзвони, пам'ятні таблиці та інші бронзові вироби. Примітки Посилання Як у Калуші унікальні дзвони відливали [Архівовано 16 квітня 2021 у Wayback Machine.]
Jardin botanique de l'université de Varsovie

Le jardin botanique de l'Université de Varsovie (en polonais : Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego), est un espace vert de 5,16 hectares situé dans l'arrondissement de Śródmieście à Varsovie (Pologne). Histoire Caractéristiques Liens externes Site officiel Ressource relative au tourisme : Botanic Gardens Conservation International Portail de Varsovie
Botanische Tuin van de Universiteit van Warschau

De botanische tuin van Warschau maakt onderdeel uit van de Universiteit van Warschau en heeft een oppervlakte van 22 hectare. Nabij de botanische tuin ligt het astronomisch observatorium van Warschau. De tuin is gelegen achter het Kazimierzowskipaleis en is in breder perspectief onderdeel van het Łazienkipark. De botanische tuin werd aangelegd voor de medische school. De huidige tuinen werden aangelegd in 1818 toen Tsaar Alexander I van Rusland, die tevens koning was van Congres-Polen, grond schonk aan de Universiteit van Warschau. Geschiedenis De tuin werd gesticht in 1811 en in 1818 schonk de Tsaar-Koning 22 hectare aan de universiteit. In 1824 publiceerde directeur Michał Szubert de eerste catalogus van de botanische tuin. In de catalogus stonden zo'n 10.000 soorten planten. Deze tuin was toen de grootste van Europa. Na de Novemberopstand in 1830 tegen het Keizerrijk Rusland in het vroegere grondgebied van Polen-Litouwen moest de tuin 2-3e van zijn grond afstaan aan de tsaar en werd het een schim van de eerdere botanische tuin. In 1850 respecteerde de society van Warschau de tuin ook niet, want men nam gewoon planten mee voor een eigen Orangerie. Rond diezelfde periode werd de tuin een ontmoetingsplaats voor Poolse nationalisten. Soorten planten De Botanische tuin bestaat uit meerdere tuindelen en beschikt onder andere over een oude en een nieuwe Rotstuin. Externe link Botanische Tuin Warschau:Homepage
Parafia św. Jadwigi Królowej w Jankowcach-Glinnem

Parafia św. Jadwigi Królowej w Jankowcach-Glinnem – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Lesko. Historia W latach 1977–1979 w Jankowcach została zbudowana kaplica cmentarna, którą 26 maja 1979 roku poświęcił bp Ignacy Tokarczuk pw. bł. Jadwigi Królowej. 13 czerwca 1988 roku została erygowana parafia Jankowce-Glinne, z wydzielonego terytorium parafii Lesko. W latach 1989–1990 w Glinnem został zbudowany murowany kościół, według projektu arch. Jerzego Wiechowskiego. 16 grudnia bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół pw. Miłosierdzia Bożego. Od 1990 roku w kościele parafialnym w Jankowcach jest czczony Obraz Matki Bożej Ocalenia. W 2009 roku rozpoczęto budowę obecnego murowanego kościoła w Jankowcach. 22 września 2013 roku abp Józef Michalik wmurował kamień węgielny, a 26 października 2014 roku bp Adam Szal poświęcił kościół. Na terenie parafii jest 730 wiernych (w tym: Jankowce – 500, Glinne – 230). Proboszczowie parafii: 1988–2008. ks. Kazimierz Jarema. 2008–2020. ks. Adam Chochołek. 2020– nadal ks. Andrzej Kopczak. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia św. Marcina w Podwilku

Parafia św. Marcina w Podwilku – rzymskokatolicka parafia terytorialnie i administracyjnie należąca do dekanatu Jabłonka archidiecezji krakowskiej. Miejscowość leży w historycznym regionie Orawy, które od średniowiecza podlegało Królestwu Węgier i tamtejszej strukturze kościelnej. Parafia została erygowana w 1687 na terenie archidiecezji ostrzyhomskiej, a od 1776 wydzielonej z niej diecezji spiskiej. Po I wojnie światowej, po rozpadzie Austro-Węgier, 5 listopada 1918 r., ta część Orawy przyłączyła się do Polski, wraz z 9 parafiami, które podporządkowano następnie diecezji krakowskiej (od 1925 archidiecezji).. Do aresztowania we wrześniu 1939 r. proboszczem był ks. Jan Góralik, dziekan Orawy, działacz społeczny, 7 października 1928 założyciel Kasy Stefczyka (dzisiejszy Bank Spółdzielczy w Jabłonce), której celem było polepszenie który zmarł 26 października 1942 r. w obozie koncentracyjnym w Dachau. Przypisy Linki zewnętrzne Podwilk Opisy bibliograficzne na temat parafii w Bibliografii Małopolski
Ratusz w Dusznikach-Zdroju

Ratusz w Dusznikach-Zdroju – budynek wzniesiony w roku 1585 jako kamienica mieszczańska, w czasach późniejszych był kilkakrotnie rozbudowywany. Obecnie jest siedzibą Burmistrza Dusznik-Zdroju oraz Rady Miejskiej Dusznik-Zdroju. Historia Pierwszy ratusz w Dusznikach zbudowano w roku 1584. Był to okazały budynek z wieżą, górującą nad miastem i był usytuowany w centrum rynku. Budowla ta spłonęła w roku 1844. Po pożarze władze miasta przeniosły swoją siedzibę do zakupionej kamienicy mieszczańskiej, stojącej w rynku. Do nowego ratusza przeniesiono barokowy portal, wymontowany z ruin spalonego budynku, a w szczycie fasady zainstalowano zegar. Obecny ratusz został wzniesiony w latach 1584–1585 i początkowo pełnił funkcję kamienicy mieszczańskiej. Był przebudowywany w XVIII wieku, w roku 1894, oraz na początku XX wieku. W roku 1937 do kamienicy dobudowano nową część, a w 1955 roku przebudowano sąsiadującą kamienicę i połączono ją z sąsiadującym dotychczas ratuszem. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 29 listopada 1965 r. budynek został wpisany do rejestru zabytków. W roku 1977 dom został odremontowany. Architektura Budynek został wzniesiony na planie prostokąta, posiada cztery kondygnacje i jest nakryty dachem dwuspadowym z sygnaturką na kalenicy. Kamienica posiada szeroką przelotową sień, z wejściem zaakcentowanym barokowym portal kolumnowym, ozdobionym kartuszem z herbem miasta. W pomieszczeniach parteru zachowały się sklepienia kolebkowe. Obecnie budynek jest siedzibą władz miasta, komisariatu policji, Urzędu Stanu Cywilnego i kilku innych instytucji. Galeria Zobacz też Rada Miejska w Dusznikach-Zdroju Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. WaldemarW. Brygier WaldemarW., TomaszT. Dudziak TomaszT., IwonaI. Chomiak IwonaI., Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625 . Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie „Polska na fotografii” Archiwalne widoki ratusza w bibliotece Polona
Rathaus Gryfów Śląski

Das Rathaus Greiffenberg (polnisch Ratusz w Gryfowie Śląskim) in der Mitte des Rings von Gryfów Śląski (Greiffenberg) stammt aus der Renaissance. Geschichte Ein erster Rathausbau soll 1276 erbaut worden sein. Nach dessen Abbruch wurde 1524 ein Neubau im Stil der Renaissance begonnen, als die Stadt zu Wohlstand gekommen war. Hier befand sich auch die Stadtwaage. Schon 1551–1581 wurde der Bau durch einen Sitzungssaal aufgestockt. Stolz der Stadt war der Uhrturm, 16?2 begonnen und 1688 mit dreimal durchbrochenem Helm abgeschlossen. Um die Mitte des 19. Jahrhunderts erhielt der Bau sein heutiges Aussehen. Die Turmspitze brannte 1929 ab; die heutige Spitze stammt von Hans Poelzig aus Breslau. Bauwerk Das Rathaus steht auf viereckigem Grundriss und hat zwei Stockwerke. Der Bau ist mit einem Mansardwalmdach mit Dachgauben gedeckt. Der Haupteingang des Gebäudes befindet sich im Sockel des vorspringenden risalitartigen Turms. In den Innenräumen des Rathauses sind Tonnen- und Kreuzgewölbe erhalten. Gegenwärtig ist das Rathaus Sitz der Behörden von Gryfów Śląski und der Stadtwache. Am Turm befindet sich das Stadtwappen, und an der Wand ist eine 1982 enthüllte Gedenktafel angebracht für die polnischen Soldaten, die an den Fronten des Zweiten Weltkriegs gefallen sind. Weblinks Nachweise
Ratusz w Gryfowie Śląskim

Ratusz w Gryfowie Śląskim - budowla wzniesiona w roku 1551, w późniejszych czasach wielokrotnie przebudowywana. Obecnie jest siedzibą władz miasta. Historia Ratusz w Gryfowie Śląskim został zbudowany w latach 1524-1551 w stylu renesansowym na miejscu wcześniejszego, gotyckiego. Po pożarze w 1603 został odbudowany ok. 1620, w latach 1624-1632 wzniesiono wieżę, a w 1688 dodano hełm. Ratusz został przebudowany w okresie od 1743 do 1745, oraz w roku 1773, a w 1849 w związku z usunięciem z budowli pomieszczeń handlowych obiekt został częściowo pozbawiony barokowego wyposażenia wnętrz. W 1929 roku rozebrano górną część wieży zniszczoną w pożarze i w 1931 zastąpiono ją nadbudówką z żelbetu. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 12 września 1964 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz jest budowlą wzniesioną na planie czworoboku, w układzie wielotraktowym, dwukondygnacyjną, nakrytą czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami. Główne wejście do budynku umieszczone jest w podstawie wysuniętej ryzalitowo wieży. Nad portalem wmurowano płaskorzeźbę z herbem miasta, wykutą z okazji wzniesienia wieży ratuszowej. We wnętrzach ratusza zachowały się sklepienia kolebkowe i krzyżowe z lunetami. Obecnie ratusz jest siedzibą władz Gryfowa Śląskiego i straży miejskiej. Na wieży znajduje się herb miasta, a na ścianie widnieje odsłonięta w 1982 roku tablica poświęcona polskim żołnierzom poległym na frontach II wojny światowej. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 2: Pogórze Izerskie (A-Ł). Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, ISBN 83-85773-60-6. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Polska na fotografii"
Ratusz w Nowogrodźcu

Ratusz w Nowogrodźcu – został wzniesiony w roku 1795, w latach siedemdziesiątych XX wieku był przebudowany. Obecnie ratusz jest siedzibą władz samorządowych i administracyjnych miasta. Historia Dwa poprzednie ratusze w Nowogrodźcu zostały zniszczone w pożarach w latach 1726 i 1742. Obecnie istniejący budynek został wzniesiony w latach 1793-1795 przez mistrza budowlanego Johanna Menzela z Bolesławca i cieślę Antona Cögehoera z Nowogrodźca, w miejscu wcześniejszych ratuszy. Budowla była restaurowana w roku 1880, a w latach siedemdziesiątych XX wieku została częściowo przebudowana. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 16 grudnia 1958 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Ratusz jest budowlą wzniesioną na planie prostokąta, ma dwie kondygnacje, trzy trakty pomieszczeń i jest nakryty łamanym dachem naczółkowym. Główne wejście do budynku ulokowano w płaskim ryzalicie o trzech osiach, zwieńczonym schodkowym szczytem. Kondygnacje podzielone są gzymsem kordonowym, a naroża ujęto płaskimi lizenami. Obecnie ratusz jest siedzibą władz samorządowych i administracyjnych Nowogrodźca. Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, "Zabytkowe ratusze", Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Polska na fotografii"
Rezerwat przyrody Sieciemińskie Rosiczki

Sieciemińskie Rosiczki – rezerwat torfowiskowy typu florystycznego w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Malechowo, o powierzchni około 12,22 ha, utworzony 15 września 2009 roku. Położenie Rezerwat położony jest w południowo-zachodniej części gminy Malechowo. Posiada otulinę o powierzchni 23,1857 ha, której znaczna część (17,76 ha) znajduje się również w gminie Sianów, w powiecie koszalińskim. Rezerwat zlokalizowany jest na północny wschód od miejscowości Przytok, około 3 km na północ od drogi powiatowej łączącej Sianów z Ratajkami. Cel Celem ochrony jest zachowanie torfowiska przejściowego, będącego siedliskiem rzadkich i chronionych gatunków roślin. Na obszarze rezerwatu stwierdzono występowanie czterech gatunków owadożernych rosiczek, wszystkich naturalnie występujących w Polsce: okrągłolistnej, długolistnej, pośredniej i owalnej (gatunek pochodzenia mieszańcowego). Dodatkowo spośród roślin naczyniowych objętych ochroną prawną występują m.in.: turzyca bagienna, bagno zwyczajne, bagnica torfowa, pływacz zachodni i grzybienie północne. Podstawy prawne Rezerwat utworzony został na mocy Zarządzenia nr 54/2009 Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 15 września 2009 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Sieciemińskie Rosiczki”, opublikowanego dnia 7 października 2009 roku w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego Nr 68, poz. 1857. Zostało ono zmienione przez Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2016 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Sieciemińskie Rosiczki” (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2016 r. poz. 1791). Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2010 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną: czynną – ekosystem leśny, tworzony przez drzewostan okalający torfowisko, o łącznej powierzchni 8,2151 ha; ścisłą – ekosystem torfowiskowo-bagienny, tworzony przez torfowisko z oczkami wody, o powierzchni 4,006 ha. Rezerwat znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Karnieszewice. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie. Turystyka Na terenie rezerwatu znajdują się pomosty z platformami widokowymi oraz tablice edukacyjne. Przypisy