NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Krawców-Wierch-Hütte

Die Krawców-Wierch-Hütte (pl. Bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu) liegt auf einer Höhe von 1038 Metern Höhe in Polen in den Saybuscher Beskiden auf der Alm Hala Krawcula im Gipfelbereichs des Krawców Wierch. Das Gebiet gehört zur Gemeinde Ujsoły. Die Hütte ist nach dem Berg benannt. Geschichte Die Hütte wurde 1976 vom Gebirgsverein Klubu Bacówkarza eröffnet. Die Hütte steht nunmehr im Eigentum des PTTK. In den 2000er Jahren wurde die Hütte ausgebaut und erneuert. Bis 2007 befand sich ein polnisch-(tschecho)slowakischer Grenzübergang unweit der Hütte. Seit 2007 gehören Polen und die Slowakei zum Schengen-Raum und die Grenze kann an jeder beliebigen Stelle passiert werden. Die Hütte liegt unweit des Beskidenhauptwanderwegs. Von ihr erstreckt sich der Blick über die Südlichen Westbeskiden bis zur Kleinen Fatra in der Slowakei. Touren Gipfel in der näheren Umgebung der Hütte sind: Trzy Kopce (1216 m) Krawców Wierch (1075 m) Wilczy Groń (960 m) Weblinks Website (polnisch) Literatur Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Żywiecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, S. 154–185. ISBN 978-83-925599-4-8.
Bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu

Bacówka PTTK na Krawcowym Wierchu – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Beskidzie Żywieckim, na Hali Krawcula pod Krawcowym Wierchem. Położone jest na wysokości 1038 m w Żywieckim Parku Krajobrazowym. Terytorialnie należy do Glinki w gminie Ujsoły. Historia Schronisko powstało w latach 1975–1976. Zostało oddane do użytku 4 grudnia 1976. Pierwszym kierownikiem obiektu był Zbigniew Gowin. Zostało wyremontowane w latach 2000–2005 przez Szymona Kreczmera. Ze schroniska roztacza się panorama widokowa na Małą Fatrę i południowo-zachodnią część Beskidów. Obiekt należał do Klubu Bacówkarza. Warunki pobytu Schronisko dysponuje 35 miejscami noclegowymi w pokojach od 2- do 10-osobowych oraz miejscami poza pokojami na własnej karimacie. W schronisku znajduje się również bufet i jadalnia na 30 osób. Do 21 grudnia 2007 niedaleko od bacówki znajdowało się przejście graniczne do Słowacji na przełęczy Glinka. Wraz z przystąpieniem Polski i Słowacji do Układu z Schengen zostało ono zlikwidowane i można swobodnie przejść przez granicę. Od kilku lat organizuje się Noc Krawculi – nocny rajd do bacówki. W przeszłości bacówka organizowała również Wierchowe Granie i Górolskie Śpiewanie – imprezę folklorystyczną, cieszącą się dużą popularnością. Szlaki turystyczne – żółty z Glinki: do góry 2 h, w dół 1,5 h – żółty z Trzech Kopców przez Wilczy Groń: do góry 2,5 h, w dół 2,5 h – niebieski ze Złatnej: do góry 2,5 h, w dół 1,5 h Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Żywiecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 73–77. ISBN 978-83-925599-4-8.
Rycerzowa-Hütte

Die Rycerzowa-Hütte (polnisch Bacówka PTTK na Rycerzowej) liegt auf einer Höhe von 1120 Metern Höhe in Polen in den Saybuscher Beskiden am Nordhang der Wielka Rycerzowa. Das Gebiet gehört zur Gemeinde Ujsoły. Die Hütte ist nach der Alm Hala Rycerzowa bekannt. Dieser Name lässt sich als Ritteralm übersetzen. Geschichte Die erste Hütte wurde 1975 von der Polnische Tatra-Gesellschaft eröffnet. Im gleichen Jahr wurde eine Zufahrtsstraße angelegt. 2012 wurde die alte Hütte jedoch komplett erneuert. Die Hütte liegt in der Nähe von drei Naturreservaten. Sie steht im Eigentum des PTTK. Touren Gipfel in der näheren Umgebung der Hütte sind: Wielka Racza (1236 m) – zu erreichen über Zwardoń Wielka Rycerzowa (1226 m) Mała Rycerzowa (1207 m) Muńcuł (1165 m) – zu erreichen über Ujsoły Literatur Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Żywiecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, S. 154–185. ISBN 978-83-925599-4-8. Weblinks Website
Bacówka PTTK na Rycerzowej

Bacówka PTTK na Rycerzowej – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Beskidzie Żywieckim, na Hali Rycerzowej, na terenie Żywieckiego Parku Krajobrazowego. Terytorialnie należy do gminy Ujsoły. Historia Już w 1939 r. Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z Bielska planował budowę schroniska na Rycerzowej. Plany te przekreślił wybuch II wojny światowej. Obecne schronisko zostało wybudowane według projektu Stanisława Karpiela. Jest pierwszym z serii małych schronisk turystyki kwalifikowanej, tzw. „bacówek”, wznoszonych w następnych latach przez PTTK z inicjatywy Edwarda Moskały. Zbudowane z drewna, na kamiennej podmurówce, ze stromym dachem pokrytym gontem, zostało otwarte uroczyście 14 września 1975. Pierwotnie istniał projekt przetransportowania gotowej, złożonej bacówki helikopterem z Soblówki na halę. Ostatecznie okazał się on niewykonalny z powodów technicznych. Znad schroniska roztacza się panorama, która obejmuje swym zasięgiem pasma Lipowskiej i Rysianki, masywy Pilska i Babiej Góry, Tatry, Podhale oraz Niżne Tatry i Małą Fatrę na Słowacji. Wraz z budową schroniska powstała droga dojazdowa, ujęcie wody oraz oczyszczalnia ścieków. W 2012 przeprowadzono remont schroniska, w trakcie którego zmieniono pokrycie dachowe z gontu na blachodachówkę oraz odnowiono elewację. Obiekt należał do Klubu Bacówkarza. W sierpniu 2009 bacówka zajęła drugie miejsce w rankingu schronisk górskich, sporządzonym przez polski magazyn turystyki górskiej n.p.m.. Dwa lata później, w sierpniu 2011 zajęła miejsce siódme w II edycji rankingu. Warunki pobytu Schronisko dysponuje 34 miejscami noclegowymi w pokojach 2, 3, 4, 5 i 10–osobowych. W razie braku miejsc nocleg można spędzić poza pokojami na własnej karimacie. Na miejscu można także skorzystać z kuchenki do podgrzewania posiłków oraz zlewu do mycia naczyń, a także z pryszniców z ciepłą wodą, czynnych przez całą dobę. Do dyspozycji jest również bufet i jadalnia. Dozwolone jest rozbicie namiotu obok bacówki (z możliwością korzystania ze wszystkich urządzeń). Schronisko dysponuje centralnym ogrzewaniem z własnej kotłowni oraz kominkiem, nie jest jednak zelektryfikowane (do oświetlenia bacówki wykorzystywany jest agregat prądotwórczy oraz akumulatory). W okolicy bacówki znajdują się trzy rezerwaty przyrody, do których można dotrzeć szlakami turystycznymi. Można udać się do Skansenu Wsi Kisuckiej w Vychylovce (). Bacówka organizuje imprezy tematyczne, np. „Noc Kupały”, Otwarta Scena Piosenki Amatorskiej, „Gitarą i Grulem”. Szlaki turystyczne z Glinki (2,5 godz.) ze Zwardonia przez Wielką Raczę (10 godz.) z Ujsół przez Muńcuł (3 godz.) z Rycerki Dolnej przez Mładą Horę (4 godz.) z Soblówki przez Przysłop (2,5 godz.) lub z Soblówki (1,5 godz.) z Soli przez Przegibek, dalej szlak niebieski lub czerwony (5,5 godz.) z Kolonii przez Przegibek, dalej szlak niebieski lub czerwony (3 godz.) Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Żywiecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 61–68. ISBN 978-83-925599-4-8.
Bacówka PTTK nad Wierchomlą

Bacówka PTTK nad Wierchomlą im. Stanisława Nowaka – górskie schronisko turystyczne Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego położone w Beskidzie Sądeckim, na bocznym grzbiecie pasma Jaworzyny Krynickiej pomiędzy Runkiem i Pustą Wielką, na wysokości 895 m n.p.m., na rozległej polanie nad Wierchomlą, której stoki opadają do doliny Małej Wierchomlanki. Z polany rozciągają się widoki na pasmo Radziejowej i – przy dobrej widoczności – na Tatry. Historia Bacówkę otwarto uroczyście 15 października 1978. Inicjatorem budowy był działacz krynickiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, Stanisław Nowak. Mieści się ona w przebudowanym spichlerzu, który przeniesiono ze Złockiego (stąd nietypowa dla bacówek architektura). W 1994 nadano bacówce imię Stanisława Nowaka. W 2011 obiekty poddano poważnemu remontowi i rozbudowie: dach pokryto blachodachówką, od strony południowo-zachodniej dobudowano obszerny taras widokowy, wykonano nową kuchnię i suszarnię turystyczną, a także zbudowano oczyszczalnię ścieków. Na dachu zamontowano kolektory słoneczne. Obiekt należał do Klubu Bacówkarza. Przy schronisku znajduje się Fiński Domek i Moskałówka. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Lembarczek, w którym objęto ochroną buczynę karpacką. Ok. 1,5 km od bacówki znajduje się stacja narciarska Stacja Narciarska Dwie Doliny Muszyna-Wierchomla. Oferta Bacówka posiada 26 miejsc noclegowych w pokojach od 2- do 4-osobowych; dodatkowo w Fińskim Domku 12 miejsc i w Moskałówce 2 miejsca w sezonie letnim. Szlaki turystyczne – z przystanku PKS w Wierchomli Małej – 1.30 godz, 0.45 godz. – z Żegiestowa Zdroju (PKP i PKS) przez Pustą Wielką – 5 godz, 3 godz. – od schroniska na Jaworzynie Krynickiej przez Runek – 1.50 godz, 2.30 godz. – od schroniska na Łabowskiej Hali przez Runek – 3 godz, 3.15 godz. – z Żegiestowa przez Pustą Wielką i Jaworzynkę – 5 godz, 3.30 godz. – od przystanku PKS w Szczawniku przez Jaworzynkę – 3 godz, 2.30 godz. – rowerowy z Wierchomli Wielkiej szosą, potem wschodnimi stokami Gaborówki, Lembarczka, obok Bacówki nad Wierchomlą, główną granią Pasma Jaworzyny (Runek – Hala Łabowska) do Maciejowej Galeria Przypisy Bibliografia Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Makowski, Beskid Wyspowy, Gorce, Pieniny i Beskid Sądecki. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 199-207. ISBN 978-83-925599-5-5.
Bacówka PTTK w Bartnem

Bacówka PTTK w Bartnem – schronisko turystyczne, położone nad wsią Bartne na stokach Mareszki (801 m n.p.m.) w paśmie Magury Wątkowskiej Beskidu Niskiego. Bacówka została otwarta w 1977 roku, a obecnie zarządza nią oddział PTTK w Gorlicach. Schronisko dysponuje 37 miejscami noclegowymi, węzłem sanitarnym w podpiwniczeniu i jadalnią z bufetem. W obiekcie wielokrotnie przebywał Wojciech Bellon (lider zespołu Wolna Grupa Bukowina). Bacówka wspomniana jest w utworze Ostatnia Wieczerza w Knajpie Przeznaczonej do Rozbiórki (Wojtek Bellon zagląda mi w oczy / W Bartnem nad bacówką gaśnie dzień). Piesze szlaki turystyczne Wołowiec – Bacówka PTTK w Bartnem – Świerzowa – Kolanin – Kamień – Kąty (Główny Szlak Beskidzki) Siary – Magura Małastowska – Banica – Bacówka PTTK w Bartnem Do schroniska można dojechać asfaltową-gruntową drogą jezdną z Bartnego. Przypisy
Bacówka Brzanka

Bacówka Brzanka (dawniej Bacówka PTTK na Brzance) – dawne schronisko turystyczne, zarządzane przez osoby prywatne. Obiekt położony jest na wysokości 508 m n.p.m. pod szczytem Brzanka na Pogórzu Ciężkowickim, na terenie Parku Krajobrazowego Pasma Brzanki. Bacówka została otwarta w 1981 roku przez PTTK. Schronisko posiadało 28 miejsc noclegowych, jadalnię z bufetem i kominkiem oraz trzy węzły sanitarne. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdował się teren rekreacyjny, boisko do siatkówki, miejsce na ognisko, grill murowany, parking oraz wieża widokowa. Od lat 90. XX wieku schronisko prowadzone było przez rodzinę Solakiewiczów. Z dniem 30 kwietnia 2026 roku obiekt został zamknięty dla ruchu turystycznego. Piesze szlaki turystyczne z Tuchowa, potem , z Ryglic przez Ostry Kamień, potem , z Czermnej, z Lubaszowej, potem , z Siedlisk, z Ciężkowic Do schroniska można dojechać asfaltową drogą z Jodłówki Tuchowskiej. Przypisy
Bakorce

Jezioro Bakorce (Jezioro Dziećmiarki) – jezioro w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim, w gminie Kłecko, na Pojezierzu Gnieźnieńskim. Na wschód od jeziora leży wieś Dziećmiarki. Dane morfometryczne Zwierciadło wody położone jest na wysokości 108,9 metrów n. p. m. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 6 ha. Bibliografia Internetowa mapa w serwisie Geoportal.gov.pl Informator o gminie Kłecko Zmienność stanów wody w jeziorach położonych w zlewni Małej Wełny
Budynek Banku Włościańskiego w Poznaniu

Bank Włościański w Poznaniu – neobarokowy, dawny budynek bankowy z 1912 zaprojektowany przez Stefana Cybichowskiego i Czesława Leitgebera dla założonego w 1872 (w Bazarze) Banku Włościańskiego. Znajduje się w Poznaniu przy Placu Wolności 9. Charakterystyka Obiekt charakteryzuje się zastosowaniem tzw. pozornego ryzalitu, co przy zachowaniu linii zabudowy nadaje mu bardziej monumentalny charakter. Niegdyś zwieńczony był wysokim dachem, krytym dachówką. Rzeźbiarski wystrój fasady jest autorstwa Franciszka Flauma. Rzeźby przedstawiają Merkurego, alegorie przemysłu i handlu oraz popiersie Jana Kantego Działyńskiego – współzałożyciela instytucji finansowej, zmarłego w 1880. Budynek miał charakter bankowo-handlowo-mieszkalny. Sam bank umieszczono z tyłu parceli. Obecnie w budynku funkcjonuje jubiler i sklep tekstylny. Zobacz też Dom Brandtów – przylega od wschodu Budynek Oddziału 1 PKO BP w Poznaniu i budynek bankowy przy Al. Marcinkowskiego 12 – w sąsiedztwie Niemiecki Bank Listów Zastawnych w Poznaniu Dom handlowy Haase & Co. w Poznaniu – w sąsiedztwie Arkadia w Poznaniu – w sąsiedztwie Przypisy Bibliografia Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 320, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 .
Barlin (jezioro)

Barlin – jezioro rynnowe w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków, na północ od wsi Chorzępowo i północny wschód od wsi Zatom Nowy (gmina Międzychód), leżące na terenie Kotliny Gorzowskiej. Warunki naturalne Najpłytsze jezioro Pojezierza Międzychodzko-Sierakowskiego. Maksymalna głębokość nie przekracza 3 m. Zarośnięte brzegi dają dobre warunki do rozwoju wędkarstwa. Na zachodnim brzegu ślady kopalni węgla brunatnego, istniejącej tu do lat 30. XX w. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 100,0 ha przez 103,2 ha do 108,59 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 34,1-34,3 m n.p.m. lub 34,2 m n.p.m. bądź 35 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,5 m, natomiast głębokość maksymalna 3,2 m. W roku 2006 jezioro zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Barlin. W różnych publikacjach jezioro to występuje pod obocznymi nazwami Chorzępowskie lub Barlińskie. Przypisy
Bartoszewo (jezioro)

Bartoszewo – jezioro położone w Bartoszewie (powiat policki), w odległości 11,5 km na północny zachód od centrum Szczecina, w zlewni rzeki Gunicy. Jezioro jest nieprzepływowym zbiornikiem, zasilanym tylko opadami atmosferycznymi i wodami podziemnymi, wykorzystywane do celów wędkarskich i rekreacyjno-wypoczynkowych. Dane morfometryczne jeziora powierzchnia: 3,9 ha głębokość średnia: 1,5 m głębokość maksymalna: 2,5 m objętość: 58,5 tys. m³ zlewnia bezpośrednia: 1,2 km² zlewnia całkowita: 8,95 km² Turystyka Nad jezioro prowadzą piesze szlaki turystyczne: Szlak Puszczy Wkrzańskiej im. Stefana "Taty" Kaczmarka. Szlak Policki Linki zewnętrzne fotografia satelitarna jeziora w serwisie maps.google.com
Bastion Colomb

Bastion Colomb – obiekt fortyfikacyjny poligonalnej Twierdzy Poznań zbudowany ok. 1854 roku. Położony w tzw. lewobrzeżnym pierścieniu miasta. Budowa i funkcjonowanie Obiekt o narysie rawelinu, posiadał jednoskrzydłową owalną reditę. Usytuowany pierwotnie pomiędzy Bramą Berlińską a kawalierem Strotha. W późniejszych latach w jego sąsiedztwie zostały wybudowane dwie kolejne bramy: Kolejowa (1865) oraz Rycerska (1881). Rozbiórka Bastion został wysadzony przez saperów w 1903 i rozebrany. Na terenie pofortecznym zostały wybudowane: Collegium Novum UAM, gmach główny Uniwersytetu Ekonomicznego, budynek Dyrekcji Kolei i Izba Rzemieślnicza oraz utworzono tereny zielone. Stan obecny Pozostałościami po obiekcie są położony w Parku Marcinkowskiego trzykondygnacyjny blokhauz przeciwskarpy, który został odkopany w 1998 oraz fragment muru przy Al. Niepodległości. Po osuszeniu dolnej części blokhauzu został on udostępniony jako pub. Najniższa kondygnacja to poterna prowadząca do baterii moździerzy, funkcjonująca obecnie jako zbiornik retencyjny dla wód podziemnych dawniej zalewających budowlę. Zachował się także dość dobrze wał przedstoku dzieła nieznacznie przekształcony przez budowę schronów przeciwlotniczych w czasie II wojny światowej oraz przecięty ulicą Powstańców Wielkopolskich. Przypisy Linki zewnętrzne Pub Fort Colomb
Bastei Władysławs IV.

Die Bastei Władysławs IV. (polnisch: Bastion Władysława IV) ist eine von ursprünglich drei gotischen Basteien auf dem Krakauer Wawelhügel, die das Untere Tor sicherten. Beschreibung Die Bastei wurde im 14. Jahrhundert errichtet und unter König Władysław IV. Wasa in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts ausgebaut. In den 1730er Jahren wurde sie von Francesco Toriani ausgebessert. In den Jahren 1821–1828 wurde die Bastei zurückgebaut und verkleinert, die anderen Basteien und das Untere Tor wurden abgetragen. Im Jahr 1921 wurde auf der Bastei das Tadeusz-Kościuszko-Denkmal von Leonard Marconi aufgestellt, das 1940 von den Nationalsozialisten zerstört worden ist. Die Stadt Dresden hat eine Rekonstruktion des Denkmals im Jahr 1960 der Stadt Krakau geschenkt und seither steht diese auf der Bastei. In den 1980er Jahren wurden in der Nähe Reste der Kirche bei der Bastei Władysławs IV. entdeckt. Literatur Pianowski Zbigniew, Wawel obronny. Zarys przemian fortyfikacji grodu i zamku krakowskiego w. IX–XIX, Biblioteka Wawelska 8, Kraków 1991. Antoni Franaszek, Budowle gotyckie zamku królewskiego na Wawelu na tle dziejów w czasach nowożytnych, seria: Biblioteka Wawelska, Wyd: Zamek Królewski na Wawelu, Kraków 1989 Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988 Weblinks
IV. Ulászló bástyája (Wawel)

IV. Ulászló bástyája (lengyelül: Bastion Władysława IV na Wawelu) hadászati építmény az egykori Waweli erődítményben, Krakkóban. A 14-19. század között a Wawel fő kapuját – az Alsó- vagy más néven Előkaput – védte az erődítmény részeként. Története Kezdetben három gótikus vártorony állt itt, melyeket valószínűleg II. Ulászló lengyel király uralkodásakor emeltek. A 16. században folyamatosan erősítették, átépítették őket, ekkor váltak hadászati értelemben vett bástyává. Az építmény végső, ma is látható formáját az 1644-1646-os években, IV. Ulászló lengyel király idején nyerhette el. A bástyát 1739-1740 folyamán Franciszek Toriani toszkán születésű építész irányításával felújították. Az osztrák megszállók azonban 1821 és 1828 között meggyengítették védő rendszerét és a tetején egy kör alakú mellvédet emeltek korláttal. A bástyán 1921-ben Tadeusz Kościuszko lovas szobrát helyezték el. A szobor Leonard Marconi és Antoni Popiel közös munkája volt. Az alkotást 1940-ben a hitleristák elpusztították, 1960-ban Drezda város ajándékaként öntötték újra. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Bastion Władysława IV na Wawelu című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Bastion Władysława IV na Wawelu

Bastion Władysława IV – część fortyfikacji Wzgórza Wawelskiego. Budowla zwana obecnie bastionem Władysława IV jest pozostałością po jednej z trzech gotyckich baszt, które osłaniały bramę zw. Dolną lub Pierwszą, stanowiącą od XIV do XIX w. główną bramę wjazdową na Wawel. Baszty te zostały wzniesione prawdopodobnie za panowania Władysława Jagiełły. W XVI wieku w wyniku kilkakrotnych prac budowlanych przekształcona została w basteję, a w okresie panowania Władysława IV prawdopodobnie nadbudowana (1644–1646). W latach 1739–1740 była naprawiana pod kierunkiem architekta Franciszka Torianiego. Obniżono ją w latach 1821–1828, w czasie likwidacji sąsiedniego zespołu fortyfikacyjnego bramy Dolnej, a na szczycie umieszczono kolisty podest z balustradą. W 1921 r. ustawiono na nim pomnik Tadeusza Kościuszki, dzieło Leonarda Marconiego. Obecny posąg, odlany w 1960 jest darem miasta Drezna, gdyż poprzedni został zniszczony przez hitlerowców w 1940 roku. Bibliografia Pianowski Zbigniew, Wawel obronny. Zarys przemian fortyfikacji grodu i zamku krakowskiego w. IX-XIX, Biblioteka Wawelska 8, Kraków 1991.
Bastion Żubr

Bastion Żubr (niem. Auerochs lub Maidloch) – zabytkowy element XVII-wiecznych fortyfikacji Gdańska w postaci bastionu. Położenie Bastion położony jest na obszarze dzielnicy Śródmieście, a konkretniej na południowym krańcu Starego Przedmieścia, nad dawną fosą w postaci Opływu Motławy. Po jego wschodniej stronie znajduje się dawna forteczna śluza wodna na Motławie, to znaczy Śluza Kamienna. Po zachodniej stronie bastionu znajduje się natomiast Brama Nizinna, a za nią Bastion św. Gertrudy. Bezpośrednio do skarp Bastionu Żubr przylega Brama Kolejowa. Bastion położony jest na terenie Parku nad Opływem Motławy. Charakterystyka Jeden z czternastu bastionów typu staroholenderskiego, którymi obwarowano dookolnie Gdańsk w latach 1622–1636 oraz jeden z pięciu tego typu obiektów istniejących w Gdańsku do dziś. Zachowany w najlepszym stanie spośród tych bastionów. Obiekt fortyfikacyjny mający postać nasypu ziemnego na planie pięcioboku, pokrytego darnią. Bastion jest trójpoziomowy – złożony z trzech następujących po sobie wałów ziemnych. Pierwszy wał otoczony jest ceglanym murem, natomiast ostatni wał zwieńczony jest nadszańcem. Wewnątrz bastionu znajduje się poterna. W epoce wojen napoleońskich bastion został obniżony. Mieścił się w nim magazyn prochowy. W trakcie II wojny światowej poterna służyła za schron przeciwlotniczy. Przypisy
Baszta Biała

Die Baszta Biała (deutsch Weißer Turm) ist ein von 1460 bis 1461 errichteter Wehrturm (polnisch baszta) in Danzig in Polen. Als Teil der Stadtbefestigung diente er dem Schutz des Neuen Tores der Vorstadt (Stare Przedmieście). Nach dem Bau der Festung Danzig blieb das Bauwerk erhalten und diente als Pulverturm. Geschichte Das Neue Tor war der südliche Zugang zur Vorstadt, die eine eigene Stadtmauer erhielt. Bei der Einnahme der Stadt Danzig durch die Rote Armee wurden im März 1945 das Dach und ein Teil der Mauern zerstört, der Innenraum brannte aus. Der Turm wurde 1948 wieder hergestellt. Die Stadt Danzig erwarb das Gebäude 1981 als Sitz für den Bergsteigerverein „Trójmiasto“. Der Verein übernahm die Kosten der Renovierung. Unter der Nummer 418 wurde der Weiße Turm am 30. Oktober 1971 in die Nationale Denkmalliste der Woiwodschaft Danzig (heute Woiwodschaft Pommern) eingetragen. Beschreibung Der Turm hat vier Geschosse und ist 13 Meter hoch. Die Mauern sind im Erdgeschoss nahezu zwei Meter dick. Das Gebäude hat die Form eines abgeschnittenen Zylinders, mit einer geraden Wand an der Nordseite. Während der Renovierung wurden im ersten Stock polychrome Malereien aus dem 15. Jahrhundert entdeckt. Weblinks Grzegorz Sulikowski: Baszta Biała. In: Gedanopedia (polnisch)