NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Imienia Maryi w Poznaniu

Kościół Imienia Maryi – modernistyczny, katolicki kościół parafialny, zlokalizowany na poznańskich Krzyżownikach-Smochowicach, przy ul. Santockiej róg Sianowskiej. Parafia prowadzona przez księży Zmartwychwstańców. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny. Budowa i architektura Kościół zbudowany w latach 1971-1982, według projektu Jerzego Liśniewicza. Konstruktorem był Stanisław Sapała. Dekorację rzeźbiarską zapewnił Józef Stasiński. Do budowy świątyni przyczyniły się m.in. datki parafian, a także księży Zmartwychwstańców z prowincji polskiej, amerykańskiej i kanadyjskiej. Obiekt składa się z prostej bryły głównej i stojącej obok kampanili z umieszczoną w dolnej partii płytą z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej. Nad wejściem do świątyni umieszczona jest sentencja - Oto Matka Twoja. Organy zabudowano w czterech niezależnych szafach organowych przyporządkowanych do czterech klawiatur ręcznych (manuałów), oraz klawiatury nożnej (pedału). Instrument posiada 51 rejestry (głosy organowe). Tablice Na elewacji i wewnątrz umieszczono następujące tablice pamiątkowe: z wykazem wszystkich proboszczów kościoła, z łacińskim napisem upamiętniającym poświęcenie (1982), upamiętniającą dostojników i budowniczych kościoła, A+Ω - upamiętniająca ważniejsze wydarzenia z datami 1934 (erekcja parafii) - 1984, krzyż misyjny, upamiętniający misje w dniach: 14-22 lutego 1959, 15-23 września 1984, 3-11 września 1994, 13-19 marca 1999. Po drugiej stronie ulicy, na skwerze stał wysoki obelisk ku czci Bogdana Jańskiego (1807-1840) - założyciela zakonu Zmartwychwstańców. W 2016 podczas prac przy przebudowie i wymianie nawierzchni parkingu przed kościołem, pomnik został rozebrany. Dojazd Autobusem linii 156 i 186 z Ogrodów, do przystanku Łupowska. Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8 WłodzimierzW. Łęcki WłodzimierzW., PiotrP. Maluśkiewicz PiotrP., Poznań od A do Z, Poznań: KAW, 1986, s. 131, ISBN 83-03-01260-6, OCLC 835895412 . MarcinM. Libicki MarcinM., Poznań - przewodnik, PiotrP. Libicki (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Gazeta Handlowa, 1997, s. 107, ISBN 83-902028-4-0, OCLC 69302402 . tablice na obiekcie Kaszubowski CR C., Bukowski W., 75 lat parafii pw. Imienia Maryi w Krzyżownikach-Smochowicach 1934-2009. Rys historyczny, 2009, s. 100, opracowanie do użytku wewnętrznego
Kostel Gustava Adolfa (Vratislav)

Kostel Gustava Adolfa též Pamětní kostel Gustava Adolfa (pol. Kościół Pamięci Króla Gustawa Adolfa, něm. Gustav-Adolf-Gedächtniskirche) je modernistický orientovaný evangelický kostel ve Vratislavi (v městské části Sępolno). Kostel by vystavěn v letech 1932–1933. Roku 1952 byl zabaven komunistickými úřady a přeměněn na kino a kulturní dům. Do vlastnictví církve se vrátil roku 1996. Od roku 2007 je kostel památkově chráněn. V současnosti se v kostele konají jak luterské bohoslužby, tak i bohoslužby evangelikálního Křesťanského společenství ve Vratislavi (Społeczność Chrześcijańska we Wrocławiu). Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Gustava Adolfa na Wikimedia Commons
Gustav-Adolf-Kirche (Breslau)

Die Gustav-Adolf-Kirche (polnisch Kościół Gustawa Adolfa) ist ein evangelisches Gotteshaus im Breslauer Stadtteil Sępolno (deutsch: Zimpel) an der ulica Księdza Stanisława Brzóski 1. Geschichte 1927 wurde ein deutschlandweiter Architektenwettbewerb für die Planung der evangelischen Kirche für die größte Breslauer Neubausiedlung Zimpel ausgeschrieben. Für Aufsehen sorgte der radikal moderne Wettbewerbsbeitrag von Hans Scharoun, der jedoch nicht berücksichtigt wurde. Gewinner des Architekturwettbewerbs war der in der Siedlung Zimpel tätige und wohnende Albert Kempter (1863–1941), der einen gemäßigt modernen Kirchenbau vorgeschlagen hatte und zusammen mit Paul Heim, einem der federführenden Architekten der Siedlung Zimpel, auch den Zuschlag für den Bau der Kirche erhielt. In Erinnerung an den bevorstehenden 300. Tag der Schlacht bei Breitenfeld wurde der Kirche bei der Grundsteinlegung am 6. November 1932 der Name Gustav Adolfs von Schweden gegeben. 1933 wurde der Neubau fertiggestellt. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde das Gebäude bis 1996 als Kino bzw. Kulturhaus unter der Bezeichnung Światowid genutzt. Die oberen Turmgeschosse mit dem Glockenstuhl wurden abgetragen und mit einem verglasten Aufbau für die neue Nutzung als Aussichtsturm ersetzt und zugleich die meisten Fenster zugemauert. Die Orgel wurde demontiert und zur Ergänzung der ebenso von der Werkstatt Sauer gebauten Orgel, die von der Jahrhunderthalle in den Breslauer Dom verlagert wurde, benutzt. 1996 wurde das Haus wieder an die Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen zurückgegeben und bis 1999 im Inneren teilweise renoviert. Die Kirche erhielt eine neue Orgel niederländischer Produktion und eine Christusfigur aus dem 18. Jahrhundert, die von einem Wegkreuz aus der Gegend von Świebodzin (deutsch: Schwiebus) stammt. Der Glockenturm wurde nicht rekonstruiert. Die Kirche wird als evangelische Garnisonkirche genutzt. Das Gebäude steht seit 24. Januar 2007 unter Denkmalschutz. Ausstattung und Architektur Die dreischiffige Kirche entstand auf einem geosteten Grundriss mit einem rechteckigen Ostabschluss. Der Bereich der Sakristei an der Ostseite ist mit einem Pfarr- bzw. Gemeindehaus verbunden. Der hohe Mittelturm in der Westfassade war ursprünglich mit einem Glockenhaus gekrönt und trug eine Uhr. Der Breslauer Bildhauer Theodor von Gosen schuf für das Innere der Kirche ein großes Christusrelief sowie ein Taufbecken. Die Bleiglasfenster wurden von Richard Süßmuth gestaltet. Die Schlacht um Breslau bei Kriegsende 1945 überstand die Kirche ohne größere Beschädigungen. Die Kirche erhielt eine Orgel der Firma W. Sauer aus Frankfurt (Oder). Geistliche Bunzel von Beuningen Schepky Weblinks Einzelnachweise Literatur Ulrich Bunzel: Entstehen und Vergehen der evangelischen Kirchen Breslaus. München 1964. Jerzy Ilkosz: Dawny ewangelicki kościół pamięci Gustawa Adolfa (Gustav-Adolf-Gedächtnis-Kirche) … In: Jan Harasimowicz (Hrsg.): Atlas Architektury Wrocławia, Tom 1, Breslau 1997, ISBN 83-7023-592-1, S. 76–77.
Kościół Gustawa Adolfa we Wrocławiu

Kościół Pamięci Króla Gustawa Adolfa we Wrocławiu (niem. Gustav-Adolf-Gedächtniskirche) – świątynia luterańska wybudowana na osiedlu Sępolno w latach 1932-1933. Obecnie należy do parafii św. Krzysztofa. Historia i wyposażenie W wyniku rozpisanego przez radę kościelną konkursu wybrano projekt Alberta Kemptera. 6 listopada 1932 położono kamień węgielny, a równo rok później, 6 listopada 1933, poświęcono nowo otwartą świątynię. Nadano jej tytuł Kościoła Pamięci Króla Gustawa Adolfa na cześć króla Szwecji, Gustawa Adolfa Wazy, który walczył po stronie protestanckiej w wojnie trzydziestoletniej i poległ w 1632 w bitwie pod Lützen. Kościół został zbudowany z cegły w stylu modernistycznym, pomyślany jako nowoczesny typ bazyliki z frontową wieżą. Po wojnie działała nadal przy nim parafia luterańska. Znajdujące się w kościele organy firmy Sauer, w 1951 roku (świątynia była wówczas czynna duszpastersko) zostały "przejęte" na rzecz rzymskokatolickiej archikatedry wrocławskiej, gdzie zostały wykorzystane do budowy echoorganów umieszczonych nad sklepieniem prezbiterium. W 1952 kościół został bezprawnie przejęty dekretem przez władze świeckie i zamieniony na kino "Światowid" oraz dom kultury. W 1996 budynek wrócił do własności Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Po renowacji i dostosowaniu zmienionego wnętrza do pierwotnej funkcji, świątynię oddano do użytku w 1999. Wtedy też kościół otrzymał małe mechaniczne organy, sprowadzone z Holandii. Czasy obecne Obecnie kościół pełni funkcję pomocniczego parafii ewangelicko-augsburskiej św. Krzysztofa (siedziba tej parafii znajduje się przy kościele Gustawa Adolfa). Współużytkownikiem świątyni od 2007 roku jest Społeczność Chrześcijańska we Wrocławiu, ewangelikalny zbór należący dawniej do Kościoła Chrystusowego w RP, a obecnie, jako Kościół DOM Wrocław, należący do Kościoła Zielonoświątkowego w RP. Społeczność organizuje w budynku kościoła zajęcia dla dzieci i młodzieży, w tym kluby środowiskowe i zajęcia artystyczne, również dla dzieci z dzielnicy Sępolno. Nabożeństwa Społeczności odbywają się w każdą niedzielę o godzinie 11:00. Przypisy
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Brójcach

Kościół pw. Imienia Najświętszej Maryi Panny w Brójcach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Brójcach, w gminie Trzciel, w powiecie międzyrzeckim, w województwie lubuskim. Mieści się przy ulicy Polnej. Należy do dekanatu Babimost. Architektura Jest to świątynia wybudowana w stylu neogotyckim. Została wzniesiona w latach 1859-1860. Budowla wybudowana została na rzucie prostokąta, z węższym, niższym, zamkniętym wielobocznie prezbiterium oraz monumentalną wieżą, zakończoną strzelistym, ostrosłupowym hełmem. Jej ściany oblicowane są czerwoną cegłą. W kościele zachował się barokowy ołtarz z 1709 roku, przeniesiony tu ze spalonego w 1807 roku wcześniejszego kościoła katolickiego. Przypisy
Basilica Minor under the invocation of the Blessed Lady Mary in Inowrocław

The church under the invocation of the Blessed Lady Mary in Inowrocław, so-called The Ruin – the oldest church in Inowrocław and one of the oldest in the Kuyavia region of Poland, dating back to the 12th century. It serves as a parish church. Since 2008 it holds the title of a minor basilica. The church is under the ownership of the Parish of the invocation of the Blessed Lady Mary in Inowrocław. History The church is standing on top of a morainic hill called Biała Góra (en. White Mountain) which holds evidence of settlement since the Roman era. It is surrounded by the remains of the oldest town cemetery (partially still intact). The emergence of the church is dated at late 12th or early 13th centuries. Neither the founder nor the exact time of building are known. The church was started being built most likely in the second half of the 12th century funded by duke Leszek, son of Bolesław IV the Curly, thanks to the salt mines profit. Rock nave and presbytery were built first. The foundations were intentionally laid on five symmetrical skeletons. Such undertaking was probably connected to the Christian relics cult intertwined with the contemporary pagan folk cult of a so-called 'building sacrifice'. Brick towers were built in the second phase of construction work at the beginning of the 13th century. The biggest Central European basilica minor in the Romanesque style, oriented, made of granite bricks with higher parts of the towers made of regular brick. Aside from the religious purpose the building's defensive purpose is shown in the thickness of the walls (nearing 160cm), small highly situated windows, and shooting holes. Rectangular one nave corpus fits the small east-oriented presbytery enclosed by a semicircular apse. The western facade possesses two towers. The nave is covered by a flat wooden roof. References External links Parishes website "Ruina – Romański Kościół w Inowrocławiu" (in Polish). October 2015.
Johannes-von-Gott-Kirche (Warschau)

Die katholische Johannes-von-Gott-Kirche (polnisch Kościół św. Jana Bożego) im Norden des Warschauer Stadtteils Warschauer Neustadt ist eine Kirche der Barmherzigen Brüder vom hl. Johannes von Gott an der Ul. Bonifraterska. Geschichte Die Kirche und das Kloster wurden um 1650 zunächst an anderer Stelle von Bogusław Leszczyński gestiftet. August II. der Starke errichtete anstelle der ursprünglichen Kirche den Sächsischen Palast und überließ den Barmherzigen Brüdern vom hl. Johannes von Gott neues Land zum Neubau von Kirche, Spital und Kloster. Diese wurde im Stil des Barock errichtet und 1728 von Bischof Jan Joachim Tarło eingeweiht. Die Kirche wurde von der Wehrmacht im Warschauer Aufstand zerstört und nach dem Krieg ohne Kloster und Spital wieder aufgebaut. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Norden des Warschauer Stadtteils Warschauer Neustadt an der Ul. Bonifraterska. Literatur Homepage Weblinks
Church of John of God, Warsaw

The Church of John of God is a Roman Catholic church belonging to the Brothers Hospitallers of St. John of God (the Bonifratrzy). It is located at 12 Bonifraterska Street in Warsaw. From 1976 to 2013 it was the seat of the now defunct parish of St. John of God (Parafia św. Jana Bożego w Warszawie). History In 1650, Bogusław Leszczyński, in his hereditary village of Leszno near Warsaw, founded a church and monastery bonifratellom as it was then called the Brothers (Bonifratrów). The first prior of the monastery was a Neapolitan priest Father Modest Genoino, a popular surgeon in Warsaw. The foundation was modest and the location too far from the center. The Brothers Hospitallers were supported by the Morsztyn brothers: clerk to the Crown, Tobiasz Morsztyn and poet and Royal secretary Jan Andrzej Morsztyn. Seeing how far the church and monastery were from the center of Warsaw, they provided money for its move. Jan Wielopolski had given Tobiasz Morsztyn a square which was on Wielopole and in this area Jan Andrzej Morsztyn built the Saxon Palace at what is now Piłsudski Square. The construction of the new church and convent was completed in 1673. In 1713, Augustus II the Strong bought Morsztyn's palace as his residence and expanded it into neighbouring areas which included the monastery and church. Therefore, funds were allocated for the construction of a new church on the spot where it is now. Work began in 1728 and a few years later, the Bishop of Poznań Jan Joachim Tarło dedicated the church and monastery. When the church was built, a hospital was also built. Initially, it only had 8 beds. In 1760, Prince August Aleksander Czartoryski, voivode of the Ruthenian province, built a new building for 34 patients and several ancillary rooms. Also, the builder of the church, architect Jakub Fontana left 74,000 złoty for maintenance and to help the sick, in his will dated March 20, 1773. This provision was approved by a parliamentary delegation in 1775. Initially the brothers were not only priests and sacristan, and the chaplain exercised his priestly ministry. In time, the brothers became interested in medicine for mercy. The former provincial of Poland, Paschal Stirzelheimer received his doctorate in medicine in Zamość. At the time of the annexation, the Brothers Hospitallers were victimized by the tsarist authorities for helping the insurgents of 1831 and 1863. During the Warsaw Uprising, the church, hospital and monastic buildings were essential points in the insurgent resistance. They were defended by troop battalions Zośka, Parasol and Watch 49 until 25 August 1944. The buildings suffered badly during these battles. The church was rebuilt after the war but the hospital was not. Inside the church there are almost no monuments - only the image of St. Andrew from the seventeenth century (by the altar) and the Virgin Mary on the altar. There is a full array of memorials, some of them devoted to the memory of the Home Army and Father Serafinowi Klocowi who enabled and supported the restoration of the church. External links Convent of the Brothers in Warsaw (in Polish) Official history of the church (in Polish)
Johannes de Deokerk (Warschau)

De Johannes de Deokerk (Pools: Kościół św. Jana Bożego) is een barokke 18e-eeuwse kerk van de Hospitaalbroeders van Sint-Johannes de Deo in Nowe Miasto ("Nieuwe Stad"), een stadsdeel van Warschau. Geschiedenis Het klooster met zijn kloosterkerk lagen voorheen op de plek waar later het Saksisch Paleis van koning August de Sterke werd gebouwd. Hierdoor moest de kerk uitwijken naar de huidige plek. Het eerdere klooster werd gesticht door magnaat Bogusław Leszczyński en werd voltooid in 1673. De sloop vanwege de bouw van het paleis vond plaats rond 1713. Met de bouwwerkzaamheden voor het huidige klooster en kerk werd gestart in 1726 en in 1728 was dit voltooid. Klooster en kerk werden ontworpen door de architecten Józef Fontana en Antoni Solari. Het klooster fungeerde ook als hospitaal. In dit hospitaal werden mensen met psychische problemen verzorgd en verpleegd. Dit hospitaal was een van de eerste plekken ter wereld waar deze groep patiënten werd verpleegd. In 1760 werd het hospitaal uitgebreid door architect Jakub Fontana. De wojwode van het woiwodschap Roethenië en magnaat August Aleksander Czartoryski betaalde voor de uitbreiding van het 'hospitaal. Tijdens de Opstand van Warschau in de Tweede Wereldoorlog is er rondom dit klooster zwaar gevochten. Na deze oorlog is alleen de kerk herbouwd met wat verwijzingen naar het verleden als hospitaal. Externe link Website
Evangelický kostel Jana Křtitele (Bílsko-Bělá)

Evangelický kostel Jana Křtitele v Starém Bílsku (pol. Kościół ewangelicki pw. Jana Chrzciciela w Starym Bielsku ) je nejmladším z luterských tolerančních kostelů na Těšínsku. Stavba původní evangelické modlitebny v Starém Bílsku (čtvrť Bílska-Bělé) byla povolena roku 1817 a téhož roku 20. července bylo posvěceno místo pro budoucí modlitebnu (jednalo se o místo, kde kdysi stávalo slovanské hradisko). Stavba modlitebny probíhala v letech 1818–1827. Kostel byl posvěcen 24. června 1827 superintendentem Ondřejem Paulinim. Po roce 1848 byl kostel zvýšen o jedno patro a byla k němu přistavěna věž, která byla posvěcena roku 1852. Roku 1867 byl kostel opět přestavěn, zejména byla na druhém kůru vybourána okna. Během druhé světové války byl kostel poškozen dělostřelectvem. Po válce byl kostel několikrát opravován. Roku 2017 byla na zdi kostela odhalena pamětní deska Jiřímu Třanovskému. Související články Ježíšův kostel v Těšíně Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Evangelický kostel Jana Křtitele na Wikimedia Commons Stránky evangelické farnosti v Bielsku Starym Galerie
Johanneskirche (Stare Bielsko)

Die Johanneskirche (polnisch Kościół Jana Chrzciciela) ist die evangelisch-lutherische Pfarrkirche von Stare Bielsko (deutsch: Alt-Bielitz), einem Ortsteil von Bielsko-Biała in der polnischen Woiwodschaft Schlesien. Namensgeber der Kirche ist Johannes der Täufer. Geschichte Mit der Einführung der Reformation im Herzogtum Teschen unter Herzog Wenzel III. war auch Alt-Bielitz evangelisch geworden und war in der mittelalterlichen Pfarrkirche St. Stanislaus ein lutherischer Pfarrer eingesetzt worden, bis dann 1654 mit der Gegenreformation der katholische Glaube wieder verpflichtend wurde. Nach Erlass des Toleranzpatents Josephs II. von 1781 entstand zunächst in Bielitz eine evangelische Kirchengemeinde, zu der auch Alt-Bielitz eingepfarrt war. Spannungen hinsichtlich der Rechte und Pflichten an der Bielitzer Pfarrkirche führten jedoch 1814 zur Gründung einer eigenen Kirche in Alt-Bielitz, zunächst als Filialkirche von Bielitz. Nachdem Verhandlungen über den Ankauf der alten Kirche St. Stanislaus gescheitert waren, wurde in der Folgezeit im Randbereich der mittelalterlichen Festung von Alt-Bielitz ein Neubau begonnen, zu dem am 12. Mai 1818 durch Superintendent Johann Georg Schmitz der Grundstein gelegt wurde. Der von dem Baumeister Jerzy Biowski aus Bielitz errichtete Kirchenbau wurde am 24. Juni, dem Johannistag des Jahres 1827, durch Superintendent Andreas Paulini und den Pfarrer Julius Kotsche aus Teschen geweiht. Erst im Anschluss daran kam es 1829 zur Gründung einer selbständigen Pfarrgemeinde in Alt-Bielitz. Nach dem Revolutionsjahr 1848, das auch den Evangelischen im Habsburgerreich weitere Freiheiten einbrachte, geschah ein entscheidender Umbau der bestehenden Kirche, der 1852 ein Turm zugefügt wurde. 1867 wurden die Umfassungsmauern des Kirchenschiffs erhöht, so dass im Innern ein zweites Emporengeschoss eingebaut werden konnte. Zu diesem Zeitpunkt erhielt die Kirche ihr heutiges Erscheinungsbild. Wiederherstellungsarbeiten fanden 2001 statt. Architektur Die Alt-Bielitzer Johanneskirche wurde als eine klassizistische Emporenhalle mit eingezogenem Turmbau und angefügter Apsis errichtet, die Seitenfassaden sind durch einen übergiebelten Mittelrisalit mit Pilasterordnung gegliedert. Der im Mittelschiff überwölbte Innenraum wird von den doppelgeschossigen Emporen bestimmt, eine dritte Emporenebene ist in der Gewölbezone vorgeblendet. Wichtigstes Ausstattungsstück ist neben der Orgel der monumentale Kanzelaltar mit den Statuen der vier Evangelisten in der Apsis. Weblinks Website der Kirchengemeinde
Kościół Jana Chrzciciela w Bielsku-Białej

Kościół Jana Chrzciciela w Bielsku-Białej – zabytkowy kościół ewangelicko-augsburski w Bielsku-Białej, znajdujący się w dzielnicy Stare Bielsko, przy ul. Jana III Sobieskiego. Jest kościołem parafialnym (parafia Jana Chrzciciela) i należy do diecezji cieszyńskiej. Kościół ufundowała powstała w 1814 parafia ewangelicka w Starym Bielsku. Kamień węgielny poświęcił 12 maja 1818 ks. superintendent Johann Georg Schmitz. Świątynia została zbudowana w latach 1818-1827, w południowo-zachodniej części XI-wiecznego grodziska w Starym Bielsku, przez mistrza budowlanego Jerzego Biowskiego z Bielska w stylu klasycystycznym. W 1848 r. pozwolono ewangelikom budować wieże kościelne, dzięki czemu przystąpiono do przebudowy kościoła – podwyższono świątynię o jedno piętro i dobudowano wieżę nakrytą baniastym hełmem, którą poświęcono w 1852 r. Kościół jest budowlą trójnawową, z licznymi oknami na trzech kondygnacjach. Nawy boczne wypełnione są na trzech piętrach przez drewniane empory (trzecie są ślepe), typowe dla świątyń protestanckich. Klasycystyczne wyposażenie pochodzi w dużej mierze z 1827 r. W jego skład wchodzą: niski ołtarz kamienny z czterema marmurowymi kolumnami i rzeźbami czterech Ewangelistów, z nadbudowaną drewnianą amboną u góry i rzeźbą Chrystusa na baldachimie późnobarokowa chrzcielnica organy cztery kryształowe żyrandole fundacji cechów rzemieślniczych Przypisy Bibliografia Jerzy Polak: Przewodnik po Bielsku-Białej. Bielsko-Biała: Towarzystwo Miłośników Ziemi Bielsko-Bialskiej, 2000. ISBN 83-902079-0-7. Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii Jana Chrzciciela w Starym Bielsku Wirtualna panorama wnętrza kościoła