NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
АЭС «Жарновец»

АЭС «Жарновец» — недостроенная атомная электростанция, расположенная на севере Польши в 50 км северо-западнее Гданьска. Планировалось возвести четырехблочную АЭС мощностью 1860 МВт на основе реакторов ВВЭР-440. Строительство станции было остановлено в 1990 году. В июле 2009 года было озвучено, что из всех возможных мест для планируемого строительства АЭС в Польше до 2020 года, площадка станции Жарновец является преимущественной. История строительства События, происходившие после остановки строительных работ В результате применения так называемой "открытой системы охлаждения", после запуска электростанции температура воды в Жарновецком озере возросла бы в среднем на 10 °C, и в сильные морозы оставалась бы на уровне нескольких градусов выше нуля. В связи с этим, чтобы предотвратить излишнее разрастание флоры, планировалось изменить экосистему озера, заселив его травоядными рыбами (например белым амуром). Для достижения цели был разрешен массовый отлов видов рыб, представляющих угрозу травоядным. После остановки строительства правила не менялись, что привело к практически полному уничтожению фауны озера. Уровень воды в озере постоянно колеблется вследствие работы гидроаккумулирующей электростанции, из-за чего можно заметить эрозию почвы на его берегах. После землетрясения в Калининграде в 2004 году сейсмическая безопасность северной Польши была поставлена под сомнение. Фирмой "Lubiana" производится посуда с логотипом АЭС Жарновец. Отдел по охране окружающей среды работал до 2002 года, когда прекратила своё существование компания, обслуживающая его. Оборудование украли и сдали на металлолом. Во время строительства станции стал популярен неологизм "Żarnobyl" (чит. как "Жарнобыль"), появившийся путём соединения слов Жарновец и Чернобыль. Через несколько лет слово обрело несколько иной смысл, вызывая ассоциацию заброшенной АЭС с печально известным городом Припять. В 2005 годы появились планы по постройке новой атомной электростанции вблизи старой. 1 июля того же года Министерство Экономики и Труда обнародовало доклад "Энергетическая политика Польши до 2025 года", в котором присутствует запись: "Необходимость передачи добросовестных сообщений об атомной энергетики в связи с возможностью введения в Польше данного способа производства электроэнергии - отдельная проблема". В 2008 году министр экономики объявил о принятии новой программы "Энергетическая политика Польши до 2030 года". По данным опроса, проведенного изданием "Речь Посполитая", в 2008 году более половины поляков высказались против строительства АЭС в стране, каждый третий выразил поддержку, а каждый десятый предпочел вариант "мне всё равно". Национальное агентство ядерной энергетики собирается разместить всю инфраструктуру новой атомной электростанции на тех же местах, где планировалось при постройке первой АЭС. Энергоблоки Примечания
Żarnowiec kärnkraftverk

Żarnowiec kärnkraftverk var ett tänkt kärnkraftverk i Polen. I början av 80-talet påbörjades bygget av fyra kärnreaktorer av typen VVER-440 vid Żarnowiec, ca 50 km nordväst om Gdansk. Från 1987 vek finansieringen och arbetet saktade in. I oktober 1989 genomförde IAEA en pre-OSART-mission, dvs. en tidig granskning av den operativa säkerheten. I samband med kärnkraftsmotstånd efter Tjernobylolyckan, ekonomiska svårigheter och politiskt instabilitet stoppades projektet i slutet av 1989. Försäljning av delar Ca 90% av de större konstruktionerna på reaktor 1 och 2 var färdiga vid byggstoppet 1989. De två reaktortankarna såldes därefter till Lovisa stad i Finland och Paks i Ungern som träningsanläggningar. Övrig utrustning såldes också av. År 2009-2010 återupptogs kärnkraftsarbetet, för att nästan omedelbart pausas igen. Återigen tänkbar plats för kärnkraft I december 2020 presenterades Polens planer på att ersätta kolkraft med sol-, vind- samt kärnkraft vid tre rangordnade platser - Żarnowiec, Warta-Klempic kraftverk och Bełchatów kraftverk. Sex stora lättvattenreaktorer på sammanlagt 6-9 GW planeras för 34 miljarder euro, med det första kärnkraftverket klart till 2033. Se även Bełchatów kraftverk Pątnów kraftverk Referenser Noter
Kiek in de Kök (Danzig)

Kiek in de Kök (hochdeutsch: Schau in die Küche) ist ein niederdeutscher Name, der im Mittelalter für Türme geprägt wurde. Man konnte von den hohen Bauwerken aus sozusagen in die Küchen der Bürger der Stadt gucken. Unter anderem wird so im Deutschen ein Turm in Danzig so genannt. Der 36 m hohe achteckige Turm mit Ziegelhaube wurde gegen Ende des 14. Jahrhunderts erbaut, als Bestandteil des mittelalterlichen Befestigungsrings um die Rechtstadt. Der Turm hat acht Stockwerke, seine Mauern sind bis zu zweieinhalb Meter dick. Im 17. und 18. Jahrhundert wurde der Turm auch als Warenlager, als Beobachtungsturm oder als Gefängnis genutzt. Auf Polnisch wird er „Jacek-Bastei“ zu Ehren des Hl. Jacek Odrowąż (deutsch Hyazinth von Polen) genannt. Weblinks Grzegorz Sulikowski: Baszta Jacek. In: Gedanopedia. Fundacja Gdańska; abgerufen am 14. April 2023 (polnisch). Kiek in de Kök in Danzig / Gdansk (Memento vom 6. April 2015 im Internet Archive)
Torre de Jacinto

La torre de San Jacinto (en polaco «Baszta Jacek», en bajo alemán «Kiek in de Kök») es una torre medieval situada en el centro de Gdansk, Polonia. Etimología El nombre en polaco (del que se deriva el español) hace honor al Santo Jacek Odrowąż (en español Jacinto de Polonia). El nombre en bajo alemán significa «Vista en las cocinas» dado que gracias a su altura desde la misma se podían ver las cocinas de la ciudad. Características La torre, de planta ortogonal y con una altura de 36 m, fue construida a finales del siglo XIV como parte de un anillo de fortificación medieval alrededor de la Rechstadt, que constituía entonces el centro de la ciudad. La torre tiene ocho pisos y sus paredes tienen hasta dos metros y medio de espesor. A lo largo de los siglos XVII y XVIII la torre también se utilizó como almacén, como torre de observación o como prisión. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre de Jacinto. http://www.ostsee-urlaub-polen.de/gdansk/rechtstadt-kiek-in-de-koek.htm Archivado el 6 de abril de 2015 en Wayback Machine.
Baszta Jacek

Baszta Jacek – zabytkowa baszta w ciągu średniowiecznych fortyfikacji Głównego Miasta w Gdańsku, zbudowana około 1400 r. Najwyższa ze średniowiecznych baszt gdańskich. Znajduje się przy ulicy Pańskiej, w pobliżu Podwala Staromiejskiego i Targu Drzewnego. Sąsiednią basztą jest Baszta na Podmurzu. Jest ceglaną budowlą na rzucie ośmiobocznym, z ośmioma kondygnacjami stanowisk strzelniczych (z których trzy dolne były sklepione, podobnie jak loch piwniczny), ma obecnie wysokość 36 m (wraz z chorągiewką na szczycie). Mury ceglanego trzonu mają grubość od 2,5 m w przyziemiu do 1,2 m w wyższych partiach i wznoszą się na wysokość 22 m. Historia Basztę zbudowano w północno-zachodnim narożniku murów obronnych Głównego Miasta. Dzięki swej wysokości miała prawdopodobnie umożliwiać obserwację przedpola w razie ataku od strony Starego Miasta, które w tym czasie nie posiadało jeszcze własnych obwarowań. Dostęp do wnętrza wiódł z poziomu ganku straży muru wysokiego, przylegającego do baszty od strony południowej, oraz w przyziemiu od strony Głównego Miasta. Pod krawędzią wysokiego, namiotowego dachu zachowały się ceglane arkady wsparte na kamiennych konsolach, osłaniające machikuły – obiegający basztę nadwieszony ganek o szerokości 70 cm, z 30-centymetrowymi otworami w podłodze, które umożliwiały rażenie nieprzyjaciela atakującego podnóże baszty. Sklepiony loch pod basztą służył jako magazyn żywności dla obrońców. Wysoki dach namiotowy dodano dopiero w 1556 r., gdy obiekt nie pełnił już funkcji obronnych. Po uszkodzeniach w 1945 r. (zniszczony dach i górne partie murów, wypalone wnętrze), basztę odremontowano do 1955 r. w kształcie z roku 1556, znanym z rycin. Od 1962 r. w jej wnętrzu mieści się zakład fotograficzny. Baszta nosiła dawniej (w języku niemieckim) żartobliwą nazwę „Kiek in de Kök” (inne warianty pisowni: Kick in de Koek, Kück in die Köck), co należy tłumaczyć jako „Patrz do kuchni” (Sławomir Błaut w tłumaczeniu powieści Güntera Grassa „Wróżby kumaka” zastosował nazwę „Nos w garach”). Ta oryginalna nazwa związana była z mieszczącymi się w pobliżu zabudowaniami klasztoru dominikanów i pierwotnie odnosiła się do znajdującej się w sąsiedztwie Baszty Dominikańskiej, a na dzisiejszą Basztę Jacek przeszła w I połowie XVIII wieku (na planie z 1706 r. oznaczono tak jeszcze Basztę Dominikańską, a na planie z 1741 r. już Basztę Jacek). Obecna nazwa baszty została jej nadana po 1945 r. i odnosi się do św. Jacka Odrowąża, dzięki któremu w 1227 r. książę Świętopełk sprowadził do Gdańska zakon dominikanów. W latach 2015–2016 kosztem ponad 380 tys. zł przeprowadzono remont zabytku. Zobacz też Hala Targowa w Gdańsku Przypisy Bibliografia MariaM. Bogucka MariaM., Żyć w dawnym Gdańsku: wiek XVI-XVII, Warszawa: Trio, 1997, ISBN 83-85660-44-5, OCLC 830129515 .
Burg Liebstadt

Burg Liebstadt (polnisch Zamek w Miłakowie) war ein kleiner Ordenshof des Deutschen Ordens im heute polnischen Miłakowo in der Woiwodschaft Ermland-Masuren. Lage und Bauwerk Die Burg befand sich in der Nordwestecke der Stadt und ließ sich nicht selbstständig verteidigen. Dabei befand sich direkt anschließend an die Burg ein Tor der Stadtmauer, weiter im Osten die Pfarrkirche. Diese Anordnung war typisch für preußische Kleinstädte. Die Burg Liebstadt besaß einen Eckturm, der aus der Flucht der Stadtmauer herausragte. Reste dieses Turms sind bis heute erhalten geblieben. Der Grundriss der Burg war ein leicht verzogenes Rechteck mit drei Flügeln, die einen Hof umschlossen. Geschichte Liebstadt ist 1315 erstmals erwähnt. Stadtmauer und Burg wurden wohl in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts errichtet. Die Burg wurde 1659 durch schwedische Truppen und 1804 von französischen Truppen beschädigt und im 19. Jahrhundert dem Verfall preisgegeben. Literatur Christofer Herrmann: Burgen im Ordensland: Ein Reisehandbuch zu den Deutschordens- und Bischofsburgen in Ost- und Westpreußen. Freiburg 2006, ISBN 3-87057-271-X, Seiten 153–154
Zamek w Miłakowie

Zamek krzyżacki w Miłakowie – ruiny zamku wybudowanego przez zakon krzyżacki znajdujące się w mieście Miłakowo, w województwie warmińsko-mazurskim. Zamek został wzniesiony w stylu gotyckim około połowy XIV stulecia na planie czworoboku z dziedzińcem. W zamku rezydował komornik zakonny. W 1414 roku warownia została zniszczona przez wojska polskie, następnie w 1659 roku przez wojska szwedzkie i ostatecznie w 1807 roku przez wojska Napoleona Bonapartego. Do dziś przetrwały fundamenty i fragmenty murów przyziemia. Bibliografia Polska: mapa zamków, Warszawa Wrocław: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera, 1995.
Kostel Panny Marie Sněžné (Międzygórze)

Kostel Panny Marie Sněžné (polsky Kościół piełgrzymkowy Matki Boskiej Śnieżnej) je poutní kostel v Králickém Sněžníku pod vrcholem Góry Igliczne u vsi Międzygórze, na území historického Kladska, v Dolnoslezském vojvodství v Polsku. Dějiny Obyvatelé někdejšího Kladska tradičně konali poutě na vzdálené poutní místo Mariazell v rakouském Štýrsku. Z jedné z těchto poutí přinesl v roce 1750 selský synek Christoph Veit z Wölfelsdorfu (dnes Wilkanów) vyřezávanou kopii mariazellského obrazu Panny Marie, kterou zavěsil pod vrcholem Góry Igliczne na strom na svém pozemku. Místní začali toto místo navštěvovat a vybudovali zde dřevěnou kapli. Podle legendy měla v roce 1777 modlitba u milostného obrázku vrátit zrak synovi Laurentia Frankeho. Od té doby k obrázku putovalo stále více věřících. V letech 1781–1782 byl na místě dřevěné kaple postaven na náklad kladského zemského hejtmana Michaela Wenzela von Althann, jemuž patřilo panství Wölfelsdorf, malý kostelík v barokním stylu. Stavební práce byly vedeny mistrem Andreasem Jägerem a tesařským mistrem Josefem Knietigem z Wölfelsdorfu. Po dokončení byl kostel spravován jedním poustevníkem a náležel k farnosti Wölfelsdorf. Vysvěcen byl 22. října 1782 kladským generálním vikářem Karlem Winterem, jenž zastupoval pražského arcibiskupa Antonína Petra Příchovského z Příchovic. Kostel obdržel podle vzoru římské baziliky Santa Maria Maggiore jméno Panny Marie Sněžné. V roce 1784 byla přistavěna věž, v roce 1821 ochoz okolo kostela. Ve stejné době tehdejší farář Larisch inicioval zřízení křížové cesty se čtrnácti zastaveními od kostela na vrchol hory. Během úřadování faráře Petera Nonnasta byl roku 1897 architektem Josephem Elsnerem (1845–1933) v jeho mnichovské dílně Werkstätte für kirchliche Kunst zhotoven neobarokní oltář a figurální skupina Korunování Marie '. Milostný obraz byl umístěn na oltář. Vitráže zhotovila a dodala mnichovská firma Mayer'sche Hofkunstanstalt. Na ochozu kolem kostele se nacházejí malby ilustrující dějiny chrámu a četné votivní předměty a obrazy dosvědčující vděčnost za obdrženou pomoc. Některé votivní obrazy byly namalovány známými malíři Wilhelmem Reinschem z Landeku a Hieronymem Richterem (1837–1899) z Kladska. 21. června 1983 byl milostný obraz Matky Boží korunován papežem Janem Pavlem II., který toto poutní místo navštívil již v letech 1961 a 1968. Literatura Hugo Weczerka (Hg.): Handbuch der historischen Stätten Schlesien. Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3 Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien. München·Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 612 Peter Güttler: Das Glatzer Land. Reiseführer herausgegeben von der Aktion West-Ost im BDKJ, Düsseldorf 1995, ISBN 3-928508-03-2, S. 70–72 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Panny Marie Sněžné na Wikimedia Commons http://www.grafschaft-glatz.de/reisen/mariasch/ http://www.schlesierland.de/grafschaft-glatz/maria-schnee/maria-schnee.html http://www.glatzer-visitatur.de/maria_schnee.htm Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kirche Maria Schnee (Międzygórze) na německé Wikipedii.
Kościół Świętych Piotra i Pawła w Węgorzewie

Kościół Świętych Piotra i Pawła w Węgorzewie – kościół rzymskokatolicki w Węgorzewie, należący do parafii pod tym samym wezwaniem. Do 1945 kościół ewangelicki. Historia Kościół został wybudowany w latach 1605–1611 w stylu późnogotyckim dla miejscowej parafii ewangelickiej i uzyskał imię świętych Piotra i Pawła, stając się drugim kościołem na terenie miasta obok powstałego po 1538 obiektu. Stary kościół określany był mianem „polskiego”, natomiast nowy – „niemieckiego”. Z uwagi na zły stan techniczny „kościoła polskiego”, w 1729 został on rozebrany, a z pozyskanych w ten sposób materiałów w tym samym roku w kościele św. Piotra i Pawła dobudowany został transept, w związku z czym obiekt uzyskał kształt krzyża greckiego. Od tej pory w mieście działała jedna parafia luterańska. Wieża kościoła poddawana była kilkukrotnym przebudowom, jej obecny hełm z latarnią powstał w 1826. Wyposażona została w manierystyczny ołtarz pochodzący z 1652 i wykonany w Królewcu. Organy wybudowane zostały w latach 1647–1648, stanowiąc najstarszy taki instrument zachowany współcześnie na terenie Mazur. Kościół został odebrany ewangelikom decyzją starosty powiatowego z dnia 2 października 1945 i przekazany wspólnocie rzymskokatolickiej. W 1947 powstała tu nowa parafia, która zastąpiła funkcjonującą od 1928 rzymskokatolicką parafię Dobrego Pasterza. Wnętrze We wnętrzu świątyni znajduje się bogato zdobiony ołtarz z 1652, XVII-wieczna ambona, dwa konfesjonały z 1696 i 1715 roku oraz najstarsze organy na Mazurach (1647), które posiadają historyczne, barokowe brzmienie. Przypisy Bibliografia Pruthenia. „Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie Towarzystwo „Pruthenia””, 2006. Olsztyn: Wydawnictwo Littera. ISSN 1897-0915.
Church of Our Lady Queen of Poland, Kraków

The Church of Our Lady Queen of Poland (Polish: Kościół Matki Bożej Królowej Polski), known colloquially as The Ark of the Lord Church (Polish: Kościół Arka Pana) is a historic Roman Catholic parish church located at 1 Obrońców Krzyża Street in Nowa Huta, the former district of Kraków, Poland. Built between 1967 and 1977, it was the first new church to be built in Nowa Huta. History As early as 1952 local residents formed a parish and started lobbying for permission to build a church but the Communist government would not grant building permits or allocate any land for the building. In 1956 residents delivered two petitions advocating for the building to local authorities and permission was granted. In 1957 they placed a wooden cross near Plac Teatralny (Theater Square) to mark the location of the future church. In October 1959 authorities withdrew the building permission and the land was taken back. This led to community protest by the residents of Nowa Huta and on April 27, 1960 when authorities came to remove the wooden cross the 1960 Nowa Huta protests broke out that were met with violence from the militia. In 1965 a new location was finally secured which is credited to the intervention of then metropolitan bishop, Karol Wojtyła (who would later become Pope John Paul II). Designed by architect Wojciech Pietrzyk in 1965 and construction began on the new building in 1967. Due to political restrictions construction was primarily carried out by volunteers, with no assistance from the government over 9 years. On May 18, 1969, the Archbishop of Kraków, Cardinal Karol Wojtyła, laid the cornerstone from St. Peter's Basilica in the Vatican and consecrated by Pope Paul VI. On May 15, 1977, Cardinal Karol Wojtyła consecrated the church, giving it the name of Our Lady Queen of Poland. During the 1980s martial law, period, the church became a focal point for anti-communist resistance. Monthly masses held there often turned into protests, and the site saw events like the death of Bogdan Włosik, a young protester shot by security forces in 1982. In 1992 a monument was erected on the site commemorating his death. Church The exterior, with its large sloping roof and 70 metres (230 ft) mast in the shape of a crowned cross, was a reference to Noah's Ark. In architectural terms, the church is a good example of the late modernist style in Poland, and is considered a reference to the Notre-Dame du Haut chapel in Ronchamp, France designed by Le Corbusier a decade earlier. The church is laid out over 3 levels. The main nave dominated by the 8 metres (26 ft) tall crucifix created by Bronisław Chromy. References External links Official website in Polish https://arkapana.pl
Kirche des heiligen Sebastian (Opole)

Die Kirche des heiligen Sebastian (polnisch Kościół św. Sebastiana, auch Sebastianskapelle oder Polnisches Kirchlein) ist eine römisch-katholische Kirche in Opole. Sie ist die einzige nicht geostete Kirche der Stadt. Die Barockkirche ist denkmalgeschützt. Lage Die Kirche des heiligen Sebastian liegt im nördlichen Bereich der Oppelner Altstadt am Plac Świętego Sebastiana (dt. Sebastiansplatz, auch Töpfermarkt). In unmittelbarer Nachbarschaft des Chores verlief im Mittelalter die Stadtbefestigung. Geschichte Die Stiftung der Kirche des heiligen Sebastian geht auf das Jahr 1680 zurück, nachdem in der Stadt eine Pestepidemie gewütet hatte und sollte als Dankeskirche erbaut werden. Eine bischöfliche Genehmigung zum Bau der Kirche wurde am 18. November 1680 erteilt. Die Kirche wurde auf dem Gelände des alten Wirtshauses erbaut, von dem aus sich die Pest im Jahr 1679 ausbreitete. Diese Pestepidemie forderte mehr als 900 Opfer, was über 50 % der damaligen Stadtbevölkerung entsprach. Durch mehrere Stadtbrände verzögerte sich der Bau der Kapelle und konnte erst 1696 vollendet werden. 1711 wurde die Glocke gegossen. Am 1. August 1720 weihte man die Kirche dem hl. Sebastian, dem Schutzheiligen der Pestkranken. 1785 kam es zu umfangreichen Dacharbeiten, wobei das Dach mit neuen Schindeln bedeckt wurde. Um 1813 diente die Kapelle als Lazarett und Magazin. 1838 wurde durch den Schieferdecker Drescher aus Neiße das kleine Türmchen auf dem Dach aufgesetzt. Zwischen Juli und Oktober 1842 erfolgten weitere Renovierungsarbeiten. Hierbei wurde das Dach wiederum neu bedacht und die Außenfassade verputzt. Im Jahre 1932 wurden Modernisierungs- und Umbauarbeiten vorgenommen. Dabei wurde durch Abriss des Chores das Schiff der Kirche verlängert. Der Neubau des Chores entstand in Form einer halbkreisförmigen Apsis. An deren nördlicher Seite erfolgte ein Neubau der Sakristei, welche sich zuvor an der Westseite befand und abgerissen wurde. Weiterhin erhielt die Eingangsseite der Kirche eine Vorhalle sowie ein kreisrundes Fenster. Weitere Maßnahmen waren die Renovierung des Altars, des Dachstuhls sowie die Wiederherstellung der barocken Orgel. Leitender Architekt für die Ausbaumaßnahmen war Hans Ehl. Die umgebaute Sebastiankirche wurde am 13. Januar 1933 neugeweiht. Zur deutschen Zeit fanden nur in dieser Kirche polnische Gottesdienste statt, daher auch der Name „Polnisches Kirchlein“. Heutzutage werden hier die deutschen Gottesdienste gefeiert, die jeden Sonntag um 10 Uhr stattfinden. Im Innenraum befindet sich eine barocke Orgel, die aus der ehemaligen Jesuitenkirche der Stadt Opole stammt. Literatur Stadt Oppeln: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Stadtkreises Oppeln. Wilhelm Gottfried Korn Verlag (Breslau) 1939. S. 116–123 Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 710. Weblinks Tourismus für Studenten (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Sebastiana w Opolu

Kościół św. Sebastiana – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się przy placu św. Sebastiana 2 w Opolu. Świątynia należy do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu, w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego pod numerem 1949/71 15.06.1971. Historia Kościół został zbudowany w 1696 roku jako wotum dziękczynne po wygaśnięciu w 1680 roku panującej w mieście zarazy. Barokowa świątynia powstała w miejscu gospody, w której w 1679 roku zmarła na dżumę pierwsza ofiara epidemii. W niedziele odprawiana jest Msza w języku niemieckim. W 1932 roku rozbudowano prezbiterium oraz dobudowano kruchtę. Wewnątrz kościoła znajdują się m.in. organy z pierwszego, nieistniejącego już kościoła jezuitów. Przypisy
Neisseviaduct (Görlitz)

Het Neisseviaduct in Görlitz is een spoorwegbrug over de Neisse tussen Duitsland en Polen. Het 475 m lange en tot 35 m hoge viaduct behoort bij de grootste en oudste spoorwegbruggen van Duitsland. Het werd geopend op 26 augustus 1847 als deel van de spoorlijn tussen Dresden en Breslau. Het viaduct overspant met 30 stenen bogen het Neissedal, waarvan drie effectief boven de rivier. De overzijde ligt in de Poolse plaats Zgorzelec. Vanaf 1923 werd de lijn geëlektrificeerd. Op 7 mei 1945 werden de drie westelijke bogen door de Wehrmacht met dynamiet opgeblazen. Ze werden in de periode 1952-1957 hersteld, en zijn aan het kleurverschil te herkennen. De spoorlijn werd niet toen opnieuw geëlektrificeerd. Het viaduct is nog in gebruik voor personenverkeer, en beperkt goederenverkeer. Sinds de sanering in 2013 is de maximumsnelheid 80 km/u.
Kraków Bishops Palace, Warsaw

The Kraków Bishops Palace (Polish: Pałac Biskupów Krakowskich w Warszawie) was the residence of the bishops of Cracow in Warsaw. It is located at 5 Miodowa Street. History It was built for bishop Jakub Zadzik in 1622 and rebuilt in 1668 by bishop Andrzej Trzebicki after its destruction in the Swedish Wars. It was in poor repair by the mid-18th century and was extensively rebuilt in the late Baroque style by bishop Kajetan Sołtyk between 1760 and 1762, giving it the two storey appearance shown in the 1777 painting Miodowa Street. It housed offices from the end of the 18th century and after the third partition of Poland in 1795 it housed the president of South Prussia. It was rebuilt after 1828 and partly dismantled in 1910. It burned down during the 1939 Siege of Warsaw and demolished during the Warsaw Uprising in 1944. It was rebuilt to designs by Ludwik Borawski and Wenceslas Podlewski between 1948 and 1950 as the headquarters of PZL, using the painting as a source. Sources http://www.wprost.pl/ar/203914/Warszawski-Palac-Biskupow-Krakowskich-zmieni-wlasciciela/