NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ogród Botaniczny w Zakopanem

Górski Ogród Botaniczny im. Mariana Raciborskiego Instytutu Ochrony Przyrody PAN w Zakopanem – ogród botaniczny w Zakopanem stanowi integralną część Tatrzańskiej Stacji Terenowej Instytutu Ochrony Przyrody PAN. Jest najmniejszym ogrodem botanicznym w Polsce. Lokalizacja Ogród podzielony jest na dwie części: dydaktyczną przy ul. Krupówki 10a, oraz naukową przy ul. Antałówka 13 w Zakopanem. Historia Ogród Botaniczny im. Mariana Raciborskiego kultywuje tradycje Alpinariów, które istniały w Zakopanem w latach 1887-1953, a twórcami których byli prof. Marian Raciborski, Stanisław Witkiewicz (senior) oraz prof. Władysław Szafer. Jego podwaliny stanowiło trzecie Alpinarium (1919-1953) do powstania którego przyczynili się Bronisława Dłuska (siostra Marii Skłodowskiej-Curie), prof. Konstanty Stecki, Juliusz Zborowski oraz dr Zofia Radwańska-Paryska. Na obecnym miejscu Ogród istnieje od 1953 r. Decyzją administracyjną teren zajmowany przez Alpinarium przeznaczono pod budowę Domu Turysty PTTK, a kolekcję roślin przeniesiono na położoną obok działkę. Początkowo kolekcja liczyła około 120 gatunków roślin. Ogród, pierwotnie nosił nazwę Ogród Roślin Tatrzańskich. Później został przemianowany na Alpinarium Naukowo-Dydaktyczne i w 1955 r. otwarty dla zwiedzających, jako placówka Instytutu Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk. Opiekę nad ogrodem sprawowały kolejno: Zofia Zwolińska, Zofia Radwańska-Paryska oraz Anna Łobarzewska, staraniem której powierzchnia Ogrodu została powiększona o 0,12 ha. Aktualną nazwę Górski Ogród Botaniczny im. Mariana Raciborskiego oraz status Ogrodu Botanicznego dotychczasowa placówka uzyskała 1983 r. Działy i Kolekcje Roślinne W zbiorach ogród posiada 600 gatunków roślin tatrzańskich należących do 290 rodzajów i 72 rodzin, w tym 70 gatunków objętych ścisłą lub częściową ochroną co stanowi 18% wszystkich roślin chronionych w Polsce (np. szafran spiski, obuwik pospolity, goryczka wiosenna, lilia złotogłów). Ogród prowadzi wymianę nasion, wydając co roku Index Seminum. Ciekawe zbiory: traganek zwisłokwiatowy (Astragalus penduliflorus) sasanka słowacka (Pulsatilla slavica) sybaldia rozesłana (Sibbaldia procumbens) sit trójłuskowy (Juncus triglumis) nerecznica Villara (Dryopteris villarii) Dyrektorzy i Kierownicy 1953-1969 – Zofia Zwolińska 1970 – dr Zofia Radwańska-Paryska (1901-2001), botaniczka, taterniczka, pisarka 1971-1989 – mgr Anna Łobarzewska (1910-1989), biolog 1990 – dr hab. Halina Piękoś-Mirkowa Godziny otwarcia Ogród Botaniczny jest otwarty dla zwiedzających: część dydaktyczna – od 1 lipca do 30 września, wstęp bezpłatny, część naukowa – udostępniana jest wyłącznie po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu zwiedzania. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Instytutu Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk w Krakowie
Ogród Doświadczeń w Krakowie

Ogród Doświadczeń im. Stanisława Lema w Krakowie (potocznie: „Krakowski Ogród Doświadczeń”) – park edukacyjny utworzony w 2007 roku w Krakowie. Park znajduje się w południowo-wschodniej części Parku Lotników Polskich i zajmuje powierzchnię 6 ha. Ogród Doświadczeń jest oddziałem plenerowym Muzeum Inżynierii i Techniki w Krakowie. Został zaprojektowany przez biuro architektoniczne Ingarden&Ewy. Historia: Ogród Doświadczeń im. Stanisława Lema w Krakowie powstał jako pierwsze tego typu przedsięwzięcie w Polsce. Został zainicjowany przez Miasto Kraków oraz Stowarzyszenie SIEMACHA – partnerów projektu „Nowa Huta – Nowa Szansa” w ramach programu operacyjnego Program Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL. Krakowski park edukacyjny wzorowany jest na „Polu Doświadczeń Zmysłowych” w Norymberdze oraz Parku Nauki i Techniki La Villette w Paryżu. Kompleks parkowy Główna brama Ogrodu Doświadczeń (Aleja Pokoju, naprzeciwko centrum handlowego „M1”) Brama północna (Aleja Jana Pawła II, od strony parkingu AKF) Brama zachodnia (osiedle Wieczysta i osiedle Dąbie, od strony nieistniejącego już centrum handlowego „Plaza”) pawilon recepcyjny Dydaktyczna ekspozycja plenerowa Urządzenia edukacyjne dostępne w parku stanowią jego podstawę. Na dydaktyczną ekspozycję plenerową składają się urządzenia, konstrukcje i modele, pozwalające na poznawanie praw fizyki i świata przyrody, w tym: prawa fizyki związane z oddziaływaniem siły (huśtawki, elementy ukazujące działanie siły grawitacji), prawa fizyki związane z utrzymywaniem równowagi (równoważnie, obrotowe tarcze, trampolina), prawa fizyki dotyczące zjawisk drgań i fonii, prawa fizyki związane z działaniem wody (turbiny wodne), prawa świata przyrody związane ze zmysłami (dotykiem, słuchem, węchem). Stanowiska edukacyjne można podzielić na 3 następujące typy: badacz-uczestnik (uczestnik odczuwa skutki doświadczenia na sobie), badacz-eksperymentator (uczestnik uruchamia doświadczenie i dalej obserwuje eksperyment), badacz-obserwator (doświadczenie przeprowadzane jest przez przewodnika lub toczy się swoim własnym życiem). W czerwcu 2007 roku w parku udostępniono 22 instalacje, a od września 2007 roku oglądać można kolejnych 35 eksponatów dydaktycznych. Docelowo w parku udostępnionych będzie 60 eksponatów, między innymi: oddychający prostokąt, wirujący krater, telegraf akustyczny, koło spiralne, nurek Kartezjusza, obrotnica, kołyska Newtona, luneta obserwacyjna, pływający taras, kamienne cymbały, kalejdoskop gigant, dwa zwierciadła prezentujące efekt nieskończoności, trwała waga hydrauliczna, gongi, dzwony rurowe, wózki na szynach, skrzynie do pchania i ciągnięcia. Historia 20 listopada 2006 – Prezydent Miasta Jacek Majchrowski podpisał i wmurował akt erekcyjny pod budowę Ogrodu Doświadczeń 11 czerwca 2007 – uruchomiony został zwiastun Ogrodu Doświadczeń 5 września 2007 – otwarcie kolejnego fragmentu parku Zobacz też Muzea i parki edukacyjne Linki zewnętrzne Oficjalna strona Ogrodu Doświadczeń
Japanese Garden, Wrocław

Wrocław's Japanese Garden was founded in the years 1909–1913 as an exotic garden for the Centennial Exhibition celebrating the 100th anniversary of the German Wars of Liberation; at the time, Wrocław was a city in Germany and was called Breslau. It is located in the Śródmieście district of Wrocław, in the boundaries of Szczytnicki Park, near the Centennial Hall. It is home to almost 270 taxa of woody plants, as well as 78 species of Asian plants, of which 38 are endemic to Japan, such as Styrax japonicus. It is an important landmark of Wrocław. History The garden has existed since 1913. It was the project of orientalist Baron Fritz von Hochberg, who had an interest in Japanese culture, though the design can be accredited to Japanese gardener Arai Mankichi. In 1995 a major renovation project was undertaken under the direction of professor Ikuya Nishikawa from Tokyo. Next, in 1996–1997, with help from the Japanese Embassy and gardeners from Wrocław and Nagoya, work was undertaken to renew the Japanese character of the garden. The work was directed by Yoshiki Takamura. Two months after the grand opening, the garden was ravaged by the 1997 Central European flood. Another renovation was deemed necessary and the next opening was in 1999. Sources
Krasiński-Garten

Der Krasiński-Garten (polnisch Ogród Krasińskich) ist ein Park in Warschau, errichtet im 17. Jahrhundert. Der Garten schließt sich westlich an den Krasiński-Palast an. Geschichte Der Garten wurde 1676 hinter dem Krasiński-Palast als Schlossgarten im barocken Stil für den Woiwoden Jan Dobrogost Krasiński angelegt. Bis zum Anlegen des Sächsischen Gartens war der Krasiński-Garten der größte Barockpark in Warschau. 1765 wurde er von der Stadt Warschau erworben und 1768 der Öffentlichkeit zugänglich gemacht. Franciszek Szanior gestaltete ihn im 19. Jahrhundert um. Im Zweiten Weltkrieg grenzte er an das jüdische Ghetto und wurde durch Kämpfe des Warschauer Aufstands in Mitleidenschaft gezogen. Nach dem Krieg wurde er wieder restauriert. Weblinks Einzelnachweise Homepage
Krasińskituin

De Krasińskituin of het Krasińskipark (Pools: Ogród Krasińskich w Warszawie) is een park aansluitend aan het Krasińskipaleis ten westen van de Oude stad en de Nieuwe stad in Warschau. Het park is ontworpen door de Nederlands-Poolse architect Tielman van Gameren. De tuin was een privétuin tussen 1676 en 1766. Het park werd opengesteld, nadat de Poolse overheid het kasteel overnam voor de Commissie van Financiën: Koninklijke schatkist van Polen-Litouwen. Bij het kasteel hoorde ook de tuin. De tuin veranderde vaak in de 19e eeuw. In de Tweede Wereldoorlog was het park een van de weinige plekken waar Joden mochten komen en daarom heel populair bij deze bezoekers. Na de oorlog zijn de tuinen het park uitgebreid en verdeeld in diverse secties, door de wegen die door het gebied lopen. In het park staat o.a. het monument voor de Slag bij Monte Cassino.
Ogród Profesorski w Krakowie

Ogród Profesorski – ogród o powierzchni około 0,15 ha w Krakowie na Starym Mieście przy ul. Jagiellońskiej 17. Znajduje się pomiędzy budynkami Uniwersytetu Jagiellońskiego: od północnego wschodu ograniczają go Collegium Medicum i Collegium Maius, od południowego wschodu ul. Jagiellońska, od południowego zachodu Collegium Minus i Collegium Witkowskiego a od północnego zachodu Planty. Historia Pierwsze wzmianki o ogrodzie pojawiają się w 1467 roku. Ogród i sad rozciągały się wtedy od południowego zachodu Collegium Maius do murów miejskich. Warzywa i owoce w nim zebrane trafiały na stół profesorski w refektarzu Collegium. W roku 1475 postawiono w nim zagrodę dla drobiu. Pod koniec XVIII wieku ogród pozbawiony profesorskiej opieki, gdyż profesorowie wyprowadzili się z kolegium, został zaniedbany i nie odnowiono go podczas restauracji Collegium Maius w latach 1840-1871. Służył jako skład materiałów budowlanych. Został ponownie zagospodarowany w końcu XIX stulecia przez Zakład Botaniki UJ. Uprawiano w nim 300 gatunków roślin. W 1908 roku zajęto dużą jego część pod budowę Collegium Witkowskiego. Ogród ponownie został zniszczony i taki stan trwał do lat 60. XX wieku, wtedy częściowo uporządkowany teren zaczął służyć uczelni jako zaplecze prac remontowych. Teraźniejszość Odnowiono go w latach 2009-2010 z funduszy Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa i UJ. Wybrukowano alejki, postawiono drewniane ławeczki, zainstalowano efektowne oświetlenie, starannie dobrano rośliny. Na tyłach Collegium Witkowskiego znalazło się nawet niewielkie poletko na zioła. Aranżację uzupełniają XIX-wieczne rzeźby profesorów, ubranych w togi i birety, choć nie wiadomo, kogo konkretnie przedstawiają. Bramy wejściowej strzeże dwóch kamiennych halabardników. W ogrodzie zainstalowano interaktywne modele pięciu przyrządów naukowych. Każdy nawiązuje do innego etapu rozwoju krakowskiej uczelni. Do XV i XVI wieków, złotego czasu Akademii Krakowskiej, nawiązują zegar słoneczny i model sfery armilarnej. Półkule magdeburskie symbolizują okres oświecenia, powstawały wtedy pierwsze gabinety fizyczne. Klatka meteorologiczna pochodzi z XIX wieku, wtedy na UJ rozpoczęły się stałe pomiary meteorologiczne. Wiek XX symbolizuje oryginalne urządzenie z pierwszego cyklotronu budowanego przez pracowników uczelni oraz licznik scyntylacyjny do pomiaru promieniowania kosmicznego. Ogród oddano do użytku 12 maja 2010 roku. Wejście do ogrodu znajduje się przy ul. Jagiellońskiej 17. Dostać się do niego można także przez renesansową Długą Sień, z dziedzińca arkadowego Collegium Maius. Ogród jest ogólnodostępny od 22 kwietnia do 31 października, w godz. od 10.00 do 16.00. Linki zewnętrzne Strona SKOZK=2011-05-06. [dostęp 2011-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-03-24)]. TVP-Ogród Profesorski=2011-05-06. TVP-Ogród Profesorski=2011-05-06. [dostęp 2011-05-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-02)].
Профессорский сад (Краков)

Профессорский сад (пол. Ogród Profesorski) — наименование парка в Кракове, который находится в Старом городе по адресу улица Ягеллонская, 17. Располагается между зданиями Ягеллонского университета: с северо-востока парк ограничивает здания Коллегиум Медикум и Коллегиум Майус, с южной стороны он ограничен зданиями Коллегиум Минус и Коллегией Витковского и с севера — Краковскими плянтами. Первое упоминание о парке относится к 1467 году. В то время территория парка распространялась на северо-запад от Коллегиум Майус в сторону городских стен. Территория парка использовалась для производства продуктов питания. В парке выращивали овощи для профессорской трапезной Ягеллонского университета. В 1475 году в парке был сооружена ограда для домашней птицы. В конце XVIII века профессорский состав Ягеллонского университета переехал из Коллегиума Майуса в другие жилые помещения и парк пришёл в запустение. С 1840 по 1871 год производилась реставрация Коллегиума Майус и территория парка использовалась для складирования строительных материалов. В конце XIX века парк был передан факультету ботаники, который организовал на его территории небольшой ботанический сад, насчитывающий около 300 видов растений. В 1908 году часть территории парка была передана для строительства Коллегии Витковского и его территория значительно уменьшилась. С этого времени парк находился в запустении до 60-х годов XX столетия, когда начались работы по его обновлению. В 2009 году началось восстановление парка за счёт средств Общественного комитета реставрации памятников Кракова и Ягеллонского университета. Были проведены асфальтированные дорожки, установлены лавочки и проведено освещение. В задней части Коллегии Витковского был сооружён небольшой травяной участок. В парке были установлены пять интерактивных моделей научных приборов, каждая из которых представляет историю развития Ягеллонского университета. XV и XVI века представляют солнечные часы и армиллярная сфера. Магдебургские полушария символизируют открытие на Ягеллонском университете физических кабинетов. Метеорологическая станция обозначает XIX век, когда в Ягеллонском университете начались метеорологические исследования. XX век представляют циклотрон и сцинтилляционный счётчик для измерения космической радиации. Парк был открыт для публичного посещения 12 мая 2010 года. Вход в парк находится на улице Ягеллонской при доме № 17. В парк также можно войти через ренессансовые ворота под названием «Длуга Сень» через Коллегиум Майус. Парк открыт ежедневно с 22 апреля по 31 октября с 10:00 до 16:00. Литература Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Otwarto Ogród Profesorski (пол.) W Krakowie otwarto Ogród Profesorski UJ (пол.)
Ogród Roślin Leczniczych Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu

Ogród Roślin Leczniczych Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu – placówka naukowo-badawcza oraz dydaktyczna, mająca status ogrodu botanicznego. Stanowi część Zakładu Biologii i Botaniki Farmaceutycznej Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Podstawowym celem jego działalności jest prowadzenie badań fitochemicznych oraz dotyczących wykorzystywania roślin w lecznictwie. Organizacyjnie ogród jest podzielony na 6 działów naukowych: alpinarium (dział roślin górskich) arboretum dział eksperymentalny (roślin dalekowschodnich) – prowadzi badania nad aklimatyzacją gatunków z Dalekiego Wschodu dział roślin tropikalnych i subtropikalnych (szklarnie) dział surowców zielarskich i przypraw dział systematyki Ogród powstał w 1946 roku z inicjatywy profesora botaniki – Józefa Mądalskiego. Jest on zlokalizowany na terenie dawnej posesji doktora botaniki – Paula Rüstera. Obecnie ogród wraz z willą znajdującą się na jego terenie są wpisane do rejestru zabytków (nr rej.: A/1388/593/Wm z 28.12.2000). Zwiedzanie ogrodu jest możliwe po wcześniejszym uzgodnieniu terminu z jego administracją. Rośliny W ogrodzie uprawianych jest około 1900 gatunków i odmian roślin (w tym około 400 w szklarniach o powierzchni 350 m²). Na terenie ogrodu znajduje się także fragment 150-letniego łęgu oraz 5 pomników przyrody: lipa srebrzysta (Tilia tomentosa), wiązowiec zachodni (Celtis occidentalis), wiąz szypułkowy (Ulmus laevis), topola czarna (Populus nigra) i grujecznik japoński (Cercidyphyllum japonicum). Rośliny chronione Z listy roślin objętych w Polsce ochroną ścisłą, na terenie ogrodu rośnie 37 gatunków: Z listy roślin objętych w Polsce ochroną częściową, na terenie ogrodu rośnie 28 gatunków: Rośliny lecznicze Nasadzenia taksonów farmakopealnych zajmują w ogrodzie 5000 m². Są wśród nich 183 pozycje: Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III (poprawione i uzupełnione). Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Zygmunt Antkowiak: Wrocław od A do Z. Wrocław: ZNiO Ossolineum, 1997. ISBN 83-04-04340-8. Linki zewnętrzne Index Plantarum – zbiór wszystkich taksonów [online], Ogród Botaniczny Roślin Leczniczych Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu [dostęp 2024-08-28] .
Ogród Zamkowy w Poznaniu

Ogród Zamkowy im. Ofiar Katynia i Sybiru - dawny prywatny ogród rezydencjonalny, zlokalizowany w Dzielnicy Cesarskiej w centrum Poznania, przy północnej elewacji Zamku Cesarskiego. Charakterystyka Został założony wraz z zamkiem dla cesarza Wilhelma II w widłach Alei Niepodległości i ul. Fredry. Integralną jego część stanowił Ogród Różany (zwany też Dziedzińcem Różanym). Ogród Zamkowy był dawniej zamknięty i odgrodzony od ulicy kutymi ogrodzeniami. Ogród opadał od arkadowego podcienia zamku za pośrednictwem sztucznego tarasu widokowego. Główne schody prowadziły do właściwego ogrodu, a boczne (wschodnie) do Ogrodu Różanego, który miał charakter kwaterowy, a jego dominantę stanowiła Fontanna Lwów zbudowana na wzór alhambryjskiej. Sam Ogród Zamkowy miał charakter kameralnego salonu ogrodowego z półkolistym placykiem od strony zamku. Zarys półkola powtarzała aleja lipowa zorganizowana na tle nieregularnie nasadzonych drzew i krzewów wzdłuż ogrodzeń i masztalarni. Ogród Zamkowy od Ogrodu Różanego oddzielało kute ogrodzenie i żywopłot iglasty. Założenie stanowiło lustrzane odbicie Parku Mickiewicza, zlokalizowanego po drugiej stronie Alei Niepodległości. W latach 2001–2004 dokonano rewitalizacji całego założenia parkowego, które w czasach PRL nie było ogrodzone i popadło w znaczące zaniedbania. Nasadzono m.in. różaneczniki i żywotniki wąskostożkowe (przy arkadowym podcieniu), bukszpan (w postaci żywopłotów), cisy pospolite, jałowce i bluszcz. Wydobyto optyczną różnicę pomiędzy centralną częścią ogrodu a malowniczymi partiami peryferyjnymi. Odtworzono kute ogrodzenia i przywrócono reprezentacyjność miejsca. Na terenie Ogrodu Zamkowego znajduje się Pomnik Katyński autorstwa Roberta Sobocińskiego oraz ławeczka Józefa Kostrzewskiego (w centrum), a także rzeźba Magdaleny Abakanowicz 5 Figur (Dziedziniec Różany). Uchwałą nr LXXIV/1186/VI/2014 Rady Miasta Poznania z 14 października 2014 park otrzymał nazwę Ogród Zamkowy im. Ofiar Katynia i Sybiru. W 2024 roku objęto ochroną platan klonolistny o obwodzie 411 cm rosnący na Dziedzińcu Różanym. Przypisy Bibliografia Hanna Hałas-Rakowska, Wybrane założenia zieleni z początku XX wieku: planty, ogrody i parki, w: Renowacje i zabytki, nr 2(42)/2012, ss.126-127, ISSN 1643-2029 Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Z Europy do Poznania” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Toruń Zoobotanical Garden

The Toruń Zoobotanical Garden (Polish: Ogród Zoobotaniczny w Toruniu) is a zoological and botanical garden located in Toruń, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, Poland. The botanical garden was established in 1797, which makes it one of the oldest such gardens in Poland. In 1965, the botanical garden was merged with a newly opened zoo. Since 2007, it has been a member of the European Association of Zoos and Aquaria (EAZA). History In the second half of the 17th century, a historical manor house with a complex of outbuildings and a garden had existed on the area of the current Zoo and Botanical Garden in Toruń. In 1797, Johann Gottlieb Schultz purchased the whole area and started planting various trees and shrubs in order to establish a botanical garden. The garden was supposed to be sentimental in character, therefore, many bridges, locks, pergolas, aviaries, and greenhouses were constructed. He acquired and planted a number of rare species of European plants, which became the foundation of the botanical garden. After his death, the garden became the property of the Protestant Royal Academic Gymnasium in Toruń (Królewskie Gimnazjum w Toruniu). When the World War I came to an end, the garden experienced a period of decline and became partly overgrown with weeds. In the 1920s, during a time of rapid development in the Second Polish Republic, the botanical garden was gradually revitalized. In 1963 and 1964, thanks to Arnbert Sadecki, who resided in Argentina, a number of animals were transferred to Toruń, which led to the creation of the zoological garden. Among the first animals in the zoo were llamas, parrots, and domestic yaks. New aviaries and pavilions were built. Since the 1970s, the zoological garden has been open to visitors. In the 1990s, the zoo acquired new animals species such as monkeys, raccoon dogs, and Barbary sheep. Since 1993, the zoo has been receiving funding from the Toruń city authorities. A Mini Zoo, which offers children the possibility of playing with the animals, was also opened in this period. In the zoo visitors can also see such animals as brown bears, European bisons, meerkats, mouflons, lynxes, porcupines, ostriches, Reeves's muntjacs, red-necked wallabies, long-tailed gorals, alpacas, and wild goats. Among the notable legally protected plants in the garden's collection are: London plane, Austrian pine, Ginkgo biloba, Turkish hazel, beech and European oak. List of directors Mieczysław Kwiatkowski (1920-1933) Franciszek Podwojski (1953-1984) Jadwiga Malczyńska (1984-1990) Urszula WIerzbowska (1990-1991) Piotr Demicki (1991-1993) Hanna Ciemiecka (1993-2012) Beata Gęsińska (2012–present) Gallery See also Warsaw Zoo Wrocław Zoo Poznań Zoo References External links Official website
Ohel Dawida Bidermana w Lelowie

Ohel Dawida Bidermana w Lelowie – ohel Dawida Bidermana, cadyka chasydzkiej dynastii Lelow, znajdujący się na nieistniejącym obecnie starym cmentarzu żydowskim w Lelowie, przy ulicy Ogrodowej 7. Grobowiec jest miejscem pielgrzymek wyznawców chasydyzmu i odbywa się w rocznicę śmierci cadyka. Historia Pierwszy ohel powstał na lelowskim kirkucie zaraz po śmierci cadyka w 1814 i przetrwał w niezmienionej formie do 1956 roku. Komunistyczne władze Polski podjęły decyzję o jego likwidacji i zrównaniu z ziemią. Na grobach Żydów, w tym Dawida Bidermana, wybudowano nowy budynek, w którym znajdował się jeden ze sklepów Gminnej Spółdzielni. W sierpniu 1988 roku z inicjatywy Szimona Anshina z Izraela, Fundacja Rodziny Nissenbaumów rozpoczęła poszukiwania grobu cadyka Dawida Bidermana. Jego szczątki odnaleziono pod pomieszczeniem magazynowym jednego ze sklepów Gminnej Spółdzielni. Wykopano czaszkę, piszczele oraz kości rąk, które przekazano na badania do Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Kiedy okazało się, że szczątki należą do Dawida Bidermana, w październiku 1988 roku Fundacja Rodziny Nissenbaumów wydzieliła jedno z pomieszczeń sklepowych GS i urządziła tam skromny ohel. Prace trwały do lutego 1989 roku. Od tego czasu grób cadyka jest celem pielgrzymek chasydów z USA oraz Izraela. W latach 2012–2013, po rozbiórce budynku sklepu, wzniesiono nowy ohel, a teren wokół uporządkowano. Przypisy
Ojerzyce

Ojerzyce (prononciation : [ɔjɛˈʐɨt͡sɛ]) est un village polonais de la gmina de Szczaniec dans le powiat de Świebodzin de la voïvodie de Lubusz dans l'ouest de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au sud-ouest de Szczaniec (siège de la gmina), 7 kilomètres à l'est de Świebodzin (siège du powiat), 36 kilomètres au nord-est de Zielona Góra (siège de la diétine régionale) et 60 kilomètres au sud-est de Gorzów Wielkopolski (capitale de la voïvodie). Le village comptait approximativement une population de 208 habitants en 2006. Histoire Après la Seconde Guerre mondiale, avec la mise en œuvre de la ligne Oder-Neisse, le village est intégré à la république populaire de Pologne. La population d'origine allemande est expulsée et remplacée par des polonais. De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Zielona Góra. Depuis 1999, il appartient administrativement à la voïvodie de Lubusz. Références Portail de la Pologne