NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Redzie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Redzie – jedyny rejestrowany zabytek miasta Reda w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Reda archidiecezji gdańskiej. Historia Pierwszą świątynię redzką wzniesiono z drewna w końcu XII wieku z fundacji książąt pomorskich. Świątynia ta znajdowała się w miejscu obecnych sal katechetycznych. Obiekt przetrwał liczne konflikty, w tym potop szwedzki, ale po tej wojnie osada uległa wyludnieniu i kościół zamknięto (parafia została przeniesiona do Rumi). Zamkniętą świątynię strawił pożar pod koniec XVII wieku. Ocalały z niej jedynie dwie figury przedstawiające świętych Piotra i Pawła. Drugi kościół został wzniesiony na przełomie XVIII i XIX wieku z muru pruskiego. Przetrwał on do końca XIX wieku i został rozebrany. Obecna, trzecia świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1901-1903 z funduszy państwowych i parafialnych z powodu gwałtownego rozwoju osady. Konsekrował ją biskup Jakub Klunder w dniu 26 września 1907 roku i nadał wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Budowla posiada strzelistą wieżę, w której znajduje się dzwonnica. W 1956 roku ówczesny redzki proboszcz, ksiądz Arnold Goetze, wielki czciciel Maryi, poprosił Kazimierza Kowalskiego, biskupa chełmińskiego, o zmianę wezwania świątyni i parafii na pamiątkę ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Matki Boskiej. Biskup zgodził się i od 1957 roku kościół i parafia noszą wezwania: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Tablice pamiątkowe i otoczenie Na zewnętrznej elewacji umieszczone są trzy tablice pamiątkowe. Dwie z nich upamiętniają mieszkańców Redy poległych na frontach II wojny światowej, a także zamordowanych przez niemieckich faszystów. Trzecia zawiera cytat z kardynała Stefana Wyszyńskiego: Sztuką jest umierać dla Ojczyzny, ale największą sztuką jest dobrze żyć dla niej. Przy kościele znajduje się kamienna grota maryjna. Inspiracja Kościół jest głównym motywem herbu Redy zatwierdzonego przez uchwałę Rady Miejskiej z dnia 6 lutego 1996 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w Narwi

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Stanisława w Narwi – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Narew, w województwie podlaskim. Należy do miejscowej parafii znajdującej się w dekanacie Hajnówka diecezji drohiczyńskiej. Historia Obecna świątynia drewniana została wzniesiona w latach 1738-1748 zapewne pod kierunkiem proboszcza narewskiego, księdza Ludwika Ignacego de Riaucoura. W latach 1851, 1857, 1860 budowla była remontowana staraniem księdza Felicjana Szakiena, administratora a później proboszcza w Narwi. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku świątynia została uszkodzona przez pociski. Historia powtórzyła się podczas II wojny światowej w 1944 roku, gdy budowlę uszkodził ostrzał artyleryjski. Pierwsze, niezbędne prace remontowe zostały wykonane dzięki staraniom księdza Stanisława Łukaszewicza, ówczesnego proboszcza narewskiego. W 2011 roku, dzięki staraniom proboszcza księdza prałata Zbigniewa Niemyjskiego – cały dach świątyni otrzymał pokrycie w postaci blachy miedzianej. Wyposażenie Do zachowanych zabytków ruchomych kościoła należą m.in. dwa obrazy namalowane na desce przedstawiające sceny Ukrzyżowania pochodzące zapewne z II połowy XVI wieku oraz obraz Matki Boskiej Hodigitri pochodzący z XVII stulecia. Zapewne z XVI stulecia pochodzi piaskowcowa nagrobna tablica, na której jest ukazany rycerz lub myśliwy podparty o włócznię, przy którego nodze siedzi pies. Jest ona umieszczona przy zewnętrznym murze prezbiterium. Od 1905 roku w ołtarzu znajduje się figura św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Czarnem

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Czarnem – rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do parafii pod tym wezwaniem, dekanatu Czarne, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, znajdujący się w mieście Czarne, w województwie pomorskim. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1756–1757 po zniszczeniu przez pożar poprzedniego kościoła w 1755 roku. Budowla została konsekrowana 20 listopada 1757 roku. Po dwuletnim remoncie, prowadzonym w ramach projektu „Dziedzictwo i kultura małych ojczyzn”, kościół został ponownie konsekrowany 29 września 2012 roku. Architektura Kościół składa się ze znajdującej się od zachodu wieży wciągniętej w nawę, nakrytej barokowym hełmem oraz prezbiterium trójbocznego. Jest to świątynia orientowana – skierowana na wschód, posiada konstrukcję ryglową – tzw. mur pruski. Była nakryta dachówką, obecnie jest to gont, a właściwie klepka bukowa. Wyposażenie Wnętrze budowli ma charakter zabytkowy. Najstarszym zabytkiem jest kamienna gotycka chrzcielnica (powstała prawdopodobnie w XIV stuleciu), pełniąca obecnie funkcję kropielnicy. Rzadkie i piękne jest antepedium ołtarzowe wykonane z wielobarwnego kurdybanu. Wewnątrz znajduje się bardzo bogate wyposażenie barokowe. Do głównych jego elementów należą: ołtarz główny – barokowy, pochodzący z 1. połowy XVIII wieku, ambona – rokokowa, pochodząca z 2. połowy XVIII wieku, chrzcielnica – rokokowa, pochodząca z 2. połowy XVIII wieku, prospekt organowy – barokowy, pochodzący z XVIII wieku, krucyfiks – barokowy, pochodzący z połowy XVIII wieku, barokowe rzeźby św. Mikołaja i św. Stanisława, pochodzące z połowy XVIII wieku konfesjonał rokokowy, pochodzący z 2. połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dębnie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dębnie – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Dębnie, w gminie Nowe Miasto nad Wartą na terenie archidiecezji poznańskiej. Pełni funkcję kościoła parafialnego dla wspólnoty parafialnej pod tym samym wezwaniem. Historia budowy Pierwszy kościół w Dębnie został wzniesiony prawdopodobnie w XIII wieku. Była to świątynia drewniana znajdująca się w części miejscowości zwanej Godziębami. Z 1393 roku pochodzi dokument ówczesnego biskupa poznańskiego Dobrogosta nadający przywilej dębieńskiej świątyni. W 1401 roku Maciej Kot herbu Doliwa otrzymał od biskupa poznańskiego zgodę na budowę nowego kościoła. Prace rozpoczął dopiero jego syn Wincenty Kot z Dębna, prymas Polski. Budowa murowanego kościoła w stylu gotyckim została ukończona po trzech latach. Z 1447 roku pochodzi dokument arcybiskupa gnieźnieńskiego zawierający w treści nadania dla dębieńskiego kościoła. W kościele znajduje się do dziś tablica gotycka z inskrypcją w języku łacińskim o treści: Kościół ten został wybudowany przez Wincentego Kota Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Prymasa roku Pańskiego 1447. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Filipowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Filipowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Filipów, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Filipów diecezji ełckiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona na podstawie planów Chrystiana Piotra Aignera dzięki staraniom księdza J. Myszkiewicza w 1841 roku i rozbudowana w 1884 roku podczas urzędowania księdza W. Sienkiewicza. Jest trzecim kościołem wybudowanym w tym miejscu. Podczas I wojny światowej w 1915 roku budowla została częściowo zniszczona, w latach 1923-1926 została odbudowana dzięki staraniom księdza proboszcza St. Dąbrowskiego. Ponownie zniszczona w 1944 roku, odbudowywali ją księża proboszczowie A. Kowalczyk i H. Pogorzelski. Dzięki staraniom księdza proboszcza K. Uszyńskiego w 1978 roku zostały przedłużone nawy boczne i tym samym powiększone: kaplice i zakrystie. Ostatnio świątynia została odrestaurowana na zewnątrz i wewnątrz oraz otrzymała nowe elementy wyposażenia (m.in. ołtarz, chrzcielnicę, ławki, żyrandole). Wyposażenie Budowla posiada trzy nawy i reprezentuje styl dorycko-klasycystyczny, jej mury są pokryte blachą. Posadzka wewnątrz kościoła została wykonana z marmuru. W nastawie ołtarza głównego jest umieszczany obraz (zależnie od okresu liturgicznego wymienia się go). Ołtarz soborowy razem z podium pochodzi z katedry św. Wojciecha w Ełku i został zainstalowany w 1999 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Iłży

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Iłży – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu iłżeckiego diecezji radomskiej. Historia i architektura Obecna świątynia została wzniesiona w XVII wieku na miejscu budowli gotyckiej wzmiankowanej w 1326 roku. Najpierw około 1603 roku zostało wzniesione prezbiterium nawiązujące do późnego gotyku. Kolejnym etapem była budowa w latach 1625–1634 trójnawowego korpusu głównego w stylu wczesnobarokowym. Prace te zostały wykonane dzięki staraniom Marcina Szyszkowskiego, proboszcza iłżeckiego, a następnie biskupa krakowskiego. W 1634 roku ten sam biskup konsekrował świątynię. Chociaż kościół niszczony był w latach 1655, 1657 i 1740, to odbudowy nie zatarły cech stylowych prezbiterium i korpusu głównego. W 1629 roku do elewacji południowej świątyni została dobudowana manierystyczna kaplica nosząca wezwanie św. Krzyża, na planie kwadratu, nakryta okrągłą kopułą zakończoną latarnią. Kaplica nazywana jest „Kaplicą Szyszkowskich” od nazwiska fundatora, wspomnianego wyżej biskupa Marcina Szyszkowskiego. Po gruntownej restauracji w 1670 roku budowla została ponownie konsekrowana. W latach 1832, 1850, 1906, 1949, 1964–1968 świątynia była odnawiana. We wnętrzu kościoła znajduje się ołtarz główny z 1629 roku, reprezentujący styl wczesnobarokowy, przykład sztuki snycerskiej oraz stiukowa dekoracja sklepienia, wykonana w pierwszej połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Małogoszczu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Małogoszczu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Małogoszcz, w województwie świętokrzyskim. Historia i architektura Należy do dekanatu małogoskiego diecezji kieleckiej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1591–1595 w stylu renesansowym. Kościół został wzniesiony staraniem księdza proboszcza Jakuba Biedy Chrostkowskiego. W dniu 15 października 1595 roku budowla została konsekrowana przez dawnego proboszcza i ówczesnego biskupa chełmińskiego, Piotra Tylickiego. W 1642 roku od strony zachodniej została dobudowana czworoboczna i czterokondygnacyjna wieża. W 1894 roku do wieży została dobudowana kruchta. W latach: 1955, 1982, 1988 świątynia była remontowana, w 1994 roku odnowione zostały: polichromia i organy. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Michowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – kościół parafialny znajdujący się w Michowie przy ulicy Partyzantów 5, należący do Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Michowie. Kościół wybudowany w latach 1878-81 z inicjatywy ks. Kacpra Ambroszkiewicza w miejscu spalonego w pożarze Michowa kościoła drewnianego. Budynek był wzorowany na kościele we wsi Boiska. W odróżnieniu do pierwowzoru został powiększony o boczne kaplice. Budynek jednonawowy w stylu eklektycznym. Przy nawie dwie kaplice, na frontonie wieża. Przy prezbiterium dobudowana później zakrystia. Ołtarz główny drewniany z obrazem Chrystusa i Matki Boskiej Częstochowskiej. W bocznych kaplicach obrazy: w prawej - obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, w lewej - obraz Pana Jezusa dźwigającego krzyż. W świątyni znajdują się jeszcze cztery obrazy zabytkowe: trzy obrazy Józefa Buchbindera (Wniebowzięcia NMP, Matki Boskiej Różańcowej i Przemienienia Pańskiego) oraz obraz Św. Rodziny nieznanego malarza. Wśród zabytkowych obiektów kościelnych znajdują się: chrzcielnica barokowa z I połowy XVIII wieku ambona późnobarokowa z XVIII wieku 14-głosowe organy zakupione od Dominikanów lubelskich, z XVIII wieku 9 stycznia 1881 ks. Tomasz Petrykowski z Grabowa poświęcił kościół i odprawił pierwszą mszę. 22 października 1893 biskup lubelski Franciszek Jaczewski dokonał konsekracji kościoła. Po II wojnie światowej był dwa razy malowany i tynkowany. Od 2013 trwa remont elewacji kościoła. Przy kościele stoi dzwonnica – brama, murowana, z dwoma dzwonami: dzwonem z lat 50. zakupionym w Przemyślu oraz dzwonem z Węgrowa z 1986 roku – ufundowanym przez parafian na pamiątkę święceń biskupich ks. Ryszarda Karpińskiego. Zobacz też Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Michowie Przypisy Bibliografia http://www.parafia-michow.com: Historia Parafii
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raniżowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raniżowie – kościół parafialny w Raniżowie. Historia Obecna świątynia powstała w miejscu starej, rozebranej w 1800 roku. Podobnie jak poprzednia jest orientowana. Budowę rozpoczęto w 1803 roku za czasów ówczesnego proboszcza Szymona Kolasińskiego. Na ten cel otrzymał on 8000 złotych reńskich ze skarbu krajowego potwierdzone pismem gubernialnym z 8 kwietnia 1814 roku. Budowa została zakończona w 1815. Wnętrze We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze - jeden główny i dwa boczne. W prezbiterium znajduje się rzeźbiony w drewnie ołtarz wsparty na czterech kolumnach. W centralnym punkcie ołtarza znajduje się obraz Wniebowzięcia NMP, który podobnie jak pozostałe obrazy znajdujące się w pozostałych ołtarzach mogą być odsuwane. Za nim, na tylnym blacie znajduje się duży krucyfiks Ukrzyżowanego Zbawiciela. Do kolumn są przymocowane postaci: św. Anny, św. Elżbiety, Symeona i Zachariasza. W prawej nawie umieszczono ołtarz boczny, który podobnie jak ołtarz główny jest rzeźbiony w drewnie. W centralnej części znajduje się płaskorzeźba Przemienienia Bożego, za którym we wnęce znajduje się figura Jezusa Miłosiernego. Nad tą częścią znajduje się obraz św. Stanisława Kostki. Po drugiej stronie znajdującej się po północnej stronie jest trzeci ołtarz, który został wykonany podobnie jak ten znajdujący się po stronie południowej. We wnęce znajduje się figura Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, która pochodzi z poprzedniej świątyni. Przed nim znajduje się obraz Matki Bożej Różańcowej. Po lewej stronie od głównego wejścia znajduje się rzeźbiona ambona zdobiona aniołami. Bibliografia ks. mgr Lucjan Józef Rosół, "Początki dziejów parafii Raniżów i jej filii Spie (XIV - XIX w.)", Zakład Poligraficzny Z. Gajek, Mielec 2012, ISBN 978-83-60944-325
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zawichoście

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zawichoście – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Zawichost. Należy do dekanatu Zawichost diecezji sandomierskiej. Historia i architektura Budowla została wzniesiona w II połowie XVII wieku, następnie została zniszczona w czasie wojny północnej. W latach 1738–1744 świątynia została odbudowana dzięki staraniom księdza Cypriana Lange i konsekrowana w 1744 roku. Na początku XIX wieku kościół był restaurowany. Podczas II wojny światowej, w dniu 28 lipca 1944 roku świątynia spłonęła. Następnie została odbudowana. W 1987 roku, w czasie urzędowania księdza Jerzego Siary kościół został odnowiony i odrestaurowany. Podczas wykonywania instalacji grzewczej, w krypcie świątyni został odsłonięty mur na planie półkola. W latach 1992–1993 w kościele badania wstępne prowadził historyk sztuki Wojciech Koziejowski, który stwierdził, że odkryty mur to pozostałość poprzedniej romańskiej budowli – apsyda zachowana w formie krypty. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Śniadowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Śniadowie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się we wsi gminnej Śniadowo, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Łomża - św. Brunona diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1906-1912 dzięki staraniom księdza proboszcza Jerzego Kamińskiego, w dniu 8 czerwca 1925 roku konsekrowana przez biskupa Romualda Jałbrzykowskiego. W czasie II wojny światowej, w sierpniu 1944 roku budowla została poważnie uszkodzona, w szczególności wieża i ściana pod wieżą oraz dach i okna. Po II wojnie światowej W pierwszych latach po wojnie świątynia została odbudowana dzięki staraniom księdza proboszcza Antoniego Puchalskiego. W latach 1957–1968 dzięki staraniom księdza proboszcza Kazimierza Romanowskiego zostało wyremontowane pokrycie dachowe, natomiast wnętrze zostało wymalowane i otrzymało nowy wystrój według projektu Zbigniewa Łoskota, zostały zamontowane także organy o 25 głosach. Dzięki staraniom księdza proboszcza Zbigniewa Gołubowskiego, w latach 1980-2000 budowla została gruntowne wyremontowana wewnątrz i zewnątrz, został wymieniony dach, a także prezbiterium otrzymało nowy wystrój. Przypisy
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Boryszynie

Kościół pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Boryszynie – budowla barokowa we wsi Boryszyn, w powiecie świebodzińskim, w województwie lubuskim, będąca kościołem filialnym parafii św. Mikołaja w Kaławie. Historia W średniowieczu templariusze lub joannici zbudowali w Boryszynie świątynię. Podczas Reformacji stał się w 1520 kościołem ewangelickim. W miejsce tej budowli wzniesiono w 1648 obecny kościół. W XVII wieku dobudowano do niego wieżę (1690) oraz wyposażono go w barokowy sprzęt. Budowlę remontano w latach 1709, 1711 i 1901. Po II wojnie światowej jako kościół ewangelicki został przejęty przez katolików. 25 marca 1945 został poświęcony na potrzeby kultu katolickiego. Obecnie jest kościołem filialnym parafii w Kaławie. Architektura Budowlę zbudowano na planie prostokąta z drewna. Jest pokryta trójspadowym dachem. Od zachodu przylega go niej kwadratowa wieża z iglicą, od południa dwa przedsionki w konstrukcji szkieletowej, od północy murowana zakrystia i szkieletowa klatka schodowa. Dachy są pokryte blachą. W 2. połowie XX wieku we wnętrzu kościoła: Galeria Przypisy Bibliografia Bogdan Kucharski, Piotr Maluśkiewicz, Ziemia Lubuska. Przewodnik, Muza SA, Warszawa 1996 ISBN 83-70-79-591-9 s. 331.
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Hrudzie

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Hrudzie, wzniesiony jako cerkiew prawosławna w 1875 na miejscu cerkwi unickiej z XVII w., od 1919 kościół rzymskokatolicki. Historia W Hrudzie znajdowała się od 1666 parafia unicka, której fundatorem był Michał Kazimierz Radziwiłł. Cerkiew w miejscowości nosiła wówczas wezwanie Ofiarowania Najświętszej Panny Marii. W 1875, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, placówka duszpasterska została włączona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Narzucenie zmiany wyznania spotkało się z oporem miejscowej ludności, przez co mieszkańcy Hrudu zostali poddani represjom (przymusowy kwaterunek wojska we wsi, kontrybucje, aresztowania, zmuszanie do bezsensownych prac, w kilku przypadkach zsyłka na Syberię). Po przejęciu parafii przez Kościół prawosławny w 1875 dotychczasową świątynię rozebrano, a w jej miejscu zbudowano obecną z funduszy państwowych. Cerkiew hrudzka pozostawała świątynią prawosławną do 1919, gdy została zrewindykowana na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego. Budynek przebudowano, by dostosować go do liturgii w obrządku łacińskim. Następnie w latach 1928 i 1934 był remontowany, a w 1934 także powiększony. W 1977 zmieniono zwieńczenie wieży i sygnaturki. Kolejne renowacje kościoła miały miejsce w latach 1970 i 1980. Z kościołem sąsiaduje ceglana dzwonnica oraz budynek plebanii zbudowany w 1930. Architektura Budynek kościoła wzniesiony jest z drewna, w konstrukcji wieńcowej, na podmurówce kamiennej. Obiekt jest orientowany, jego pomieszczenie ołtarzowe położone jest od strony wschodniej. Budowla zachowuje natomiast typowy dla cerkwi podział na nawę, przedsionek i prezbiterium. Wszystkie te części obiektu są wzniesione na planie prostokąta, nad przedsionkiem położona jest wieża na planie kwadratu. Od strony zachodniej we wnętrzu znajduje się chór muzyczny. Nad nawą położony jest dach czterospadowy, nad prezbiterium i przedsionkiem - dachy dwuspadowe, wieżę natomiast nakryto dachem hełmowym zwieńczonym krzyżem. Ołtarze we wnętrzu kościoła być może skonstruowano po 1919 z elementów cerkiewnego ikonostasu. W głównym ołtarzu znajdują się gipsowe rzeźby Serca Jezusa oraz Piotra i Pawła zasuwane obrazem Zwiastowania dodanym do kompozycji w 1948. W lewym ołtarzu znajduje się obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus, w prawym - silnie przemalowany obraz Ukrzyżowania z pocz. XX wieku. Elementem ikonostasu mógł być pierwotnie także obraz Ostatniej Wieczerzy z końca XIX w. Na wyposażeniu kościoła pozostaje także wykonana na przełomie XIX i XX wieku monstrancja, neobarokowa chrzcielnica z tego samego okresu i zespół naczyń liturgicznych powstałych w II poł. w. XIX lub w I poł. kolejnego stulecia. Z początku XX wieku pochodzą również dwa krzyże - ołtarzowy i procesyjny. Przypisy Bibliografia Piotr Sęczyk. Cerkiew greckokatolicka i prawosławna w Hrudzie w latach 1666-1907. „Rocznik Bialskopodlaski”. 31, s. 103–130, 2023. Biała Podlaska: Miejska Biblioteka Publiczna w Białej Podlaskiej. ISSN 1230-7181. Linki zewnętrzne Strona parafii Hrud
Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Strzyżewie Kościelnym

Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Strzyżewie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Strzyżewo Kościelne, w powiecie gnieźnieńskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu gnieźnieńskiego II archidiecezji gnieźnieńskiej. Historia W 1360 roku w Strzyżewie Kościelnym został wybudowany kościół, ufundowany przez zakon klarysek oraz ród Porajów. Później budowla ta została zniszczona. W 1721 roku została wzniesiona nowa drewniana świątynia, dzięki staraniom proboszcza Wojciecha Szablikowskiego. Na miejscu drewnianej budowli w 1848 roku została wzniesiona świątynia murowana. Wyposażenie Do zabytków świątyni należą: ołtarz główny i boczne (pochodzą z XVIII wieku), barokowy krzyż ołtarzowy (powstał w XVIII wieku), rzeźby: Chrystusa Zmartwychwstałego (wykonane w 1. połowie XVI wieku) i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus (pochodzą z XVII wieku). Przypisy
Kościół baptystyczny w Malborku

Kościół baptystyczny w Malborku – neogotycka kaplica przy ul. Jagiellońskiej 105 w Malborku z 1910, nieprzerwanie służąca miejscowemu zborowi baptystycznemu. Historia Budynek został wzniesiony w 1910. W 1945 przeszedł z rąk niemieckiej denominacji baptystycznej w ręce Polskiego Kościoła Chrześcijan Baptystów i jest siedzibą jego zboru. W różnych okresach, m.in. w latach 1946-49, mieściło się tutaj baptystyczne seminarium teologiczne. Architektura Jest to dwukondygnacyjna budowla wzniesiona z cegły na planie prostokąta z przybudówką, wysoko podpiwniczona, pokryta dwuspadowym dachem. Elewacja posiada partie tynkowane w blendach szczytów, w polach blend okiennych i w gzymsie cokołowym "Kaplica powstała w okresie licznych realizacji architektury monumentalnej w mieście, związanych z zainteresowaniem Malborkiem z racji wielkich prac remontowo-konserwatorskich prowadzonych na zamku. Przykład architektury neogotyckiej z elementami modernizmu do dziś pełni swoją pierwotna funkcję". Przypisy Linki zewnętrzne Opis kościoła wraz z aktualną fotografią na witrynie Pomorskie.travel (dostęp: 3 sierpnia 2014 r.).. pomorskie.travel. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-08)].