NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Sadach Dolnych

Pałac w Sadach Dolnych (niem. Schloss Nieder Baumgarten) – zabytkowy pałac we wsi Sady Dolne koło Bolkowa. W XV–XVIII w. majątek należał do rodziny von Tschirnhaus, między innymi Andreasa von Tschirnhaus (zm. 1582) i Hans von Tschirnhaus. Pierwszy pałac został zbudowany w 1618 przez rodzinę von Tschirnhaus. Później właścicielami pałacu był ród von Treskov (1844–1863), von Nayhauss-Cormons (1864–1899) i hrabiowie Hoyos (w latach 1899–1945). W PRL-u dobra zostały znacjonalizowane. Po przemianach ustrojowych pałac został sprzedany w ręce prywatne. Od 1998 jest własnością rodziny Lamczyk. Przebudowany w 1844, założony na planie kwadratu, posiada czworoboczną wieżę. Pałac z charakterystycznym płaskim dachem, siedmioosiową fasadą, jest otoczony parkiem angielskim. Na terenie ogrodu znajduje się zabytkowa fontanna. Przy pałacu folwark. Na jednym z budynków folwarku znajduje się fronton z herbami rodziców Hansa Georga von Tschirnhaus (1595-1620): Tschirnhaus i Buntsch. Zobacz też Dwór w Sadach Górnych Przypisy Linki zewnętrzne Park przypałacowy Sady Dolne | ResidenceNavigator.pl
Samuel-Maciejowski-Bischofspalast

Der Bischofspalast von Samuel-Maciejowski (polnisch Pałac Samuela Maciejowskiego) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Stadtpalais des Krakauer Bischofs Samuel Maciejowski. Lage und Beschreibung Das Renaissancegebäude liegt in Okół, dem südlichen Teil der Krakauer Altstadt, an der Kanoniker-Straße unterhalb des Wawel. Geschichte Samuel Maciejowski ließ das Palais von 1531 bis 1532 anstelle eines gotischen Hauses erbauen, als er noch Kanoniker war. Mit dem Bau beauftragte er Bartolommeo Berrecci. Das Gebäude diente auch weiter der Krakauer Kurie und den Kanonikern. Später wurde es von der Stadt Krakau übernommen und diese nutzte es unter anderem als Gefängnis. 1854 wurde es von August Plasqude grundlegend restauriert. Heute wird das Palais von der Technischen Universität Krakau genutzt, in den gotischen Kellern befindet sich ein Theater. Literatur Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Kraków 2006. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Weblinks
Pałac Samuela Maciejowskiego w Krakowie

Pałac Samuela Maciejowskiego – zabytkowy XVI-wieczny pałac, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Kanoniczej 1, na Starym Mieście. Pałac ten został wzniesiony w latach 1531–1532 przez kanonika Samuela Maciejowskiego (późniejszego biskupa) na miejscu drewnianego domu, zwanego kaplicą św. Grzegorza i południowo-zachodniego odcinka pierwotnej ulicy Senackiej. Zbudowany został na rzucie kwadratu ze strzelnicami w ścianach, jako budynek piętrowy dwutraktowy z sienią na osi i galerią arkadową od strony dziedzińca, gdzie odkryto arkadowy podcień — dzieło Bartłomieja Berrecciego lub jego szkoły. Pałac był odnawiany na przełomie XVII i XVIII w. oraz w końcu XVIII w. Do końca XVIII w. był rezydencją kanoniczą – są zachowane między innymi polichromie z XVIII w. i barokowy portal hermowy, który powtarza z pewnymi uproszczeniami formy portalu z ul. św. Jana 20. Posiada identyczny wykrój arkady o analogicznym profilu, ukośnie ustawione pilastry z hermami atlantowymi (męskie, brodate postaci w typie antycznym) podtrzymujące gzyms w formie nadwieszonego łuku "w ośli grzbiet" z uskokami. Na przełamanych częściach gzymsu ponad pilastrami ustawione są dekoracyjne wazony. Następnie budynek przy ul. Kanoniczej 1 został przejęty przez władze krakowskie na Inkwizytoriat (budynek główny) i więzienie (oficyna). W XVI w. od strony dziedzińca pałac posiadał renesansową, arkadową loggię. Przed 1854 architekt August Plasqude nadbudował drugie piętro i zaprojektował fasadę — nadało to budynkowi obecny wygląd. Obecnie w kamienicy przy ul. Kanoniczej 1 mieści się Wydział Architektury Politechniki Krakowskiej, Podyplomowe Studium Konserwacji Zabytków Architektury i Urbanistyki również Politechniki Krakowskiej, a także Kawiarnia „Inkwizytor” a we wnętrzach piwnic znajduje się scena teatralna zwana Teatrem Zależnym. Linki zewnętrzne Fotografia nr 1 Pałacu Samuela Maciejowskiego. fotozagadka.99k.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-07)].
Schloss Filehne

Schloss Filehne ist ein Schlossbau im großpolnischen Wieleń. Geschichte Zur Zeit von Boleslaus Chrobry befand sich hier eine Wallburg, die später von den Pomoranen erobert wurde. Unter Bolesław III. Schiefmund zurückerobert, blieb der Ort bis 1772 Teil des polnischen bzw. polnisch-litauischen Reiches. Mitte des 18. Jahrhunderts waren Sapieha Besitzer, ab 1789 die Blankensee, danach die Schulenburg. Nach dem Ersten Weltkrieg verblieb der Landstrich bei Deutschland, unmittelbar an der Grenze zum unabhängig gewordenen Polen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die gesamte Region von Polen annektiert. Bei der Besetzung des Schlosses durch die Rote Armee wurde in einer Racheaktion der Leichnam des kurz zuvor verstorbenen Schlossbesitzers exhumiert und misshandelt. Bauwerk Der Schlosskomplex liegt 500 Meter nördlich der Netze zwischen Filehne und dem Vorort am Bahnhof Wieleń (vormals Deutsch Filehne) auf einer flachen Sandinsel. Das dreigeschossige Hauptgebäude ist von Nordost nach Südwest ausgerichtet und hat an den Langseitem dreizehn bzw. elf, an den Schmalseiten drei Achsen. Auf dem First stehen Kaminschornsteine, auf der nordwestlichen Dachhälfte elf neue Gauben. Das erstes und zweite Obergeschoss werden allseitig von Pilastern betont, das Erdgeschoss hat Quaderputz. Pilaster und Fensterfaschen sind rosa gefasst, Wandflächen in weinrot. An der Südostseite befinden sich Eckrisalite und ein Mittelrisalit, der mit Frontispiz bekrönt ist und dessen Giebelfeld das Wappen der Bauherren trägt. Das Hauptgebäude hat in Südostverlängerung seiner südwestlichen Schmalseite einen flachen, dreigeschossigen Flügelanbau, der sieben Achsen lang und fünf Achsen tief ist. Dieser ist ebenfalls durch Pilaster gegliedert. Hauptgebäude und Flügel werden von einer Futtermauer eingefasst. An der Chaussee, die Filehne mit Deutsch Filehne verbindet, befindet sich ein u-förmiges Torgebäude, das bewohnt ist. Der Park ist nur in Schlossnähe gut erhalten. Die Anlage zeichnete sich jedoch durch kanalartige Wasserläufe aus. 500 m nordwestlich befindet sich ein kleiner Friedhof mit Gruftkapelle aus dem 19. Jahrhundert. Diese Kapelle ist ein quadratischer Zentralbau. An allen vier Seiten befindet sich ein flacher Risalit, die Ecken haben abgestufte Stützpfeiler, die in Fialen enden. Auf drei Seiten liegen spitzbogige Maßwerkfenster, an der Südostseite ein Portal mit Dreiecksgiebel. Kapelle und Gruft sind verwüstet. Quellen Detlef Schnell: Schloss Filehne. In: Pommern – Zeitschrift für Kultur und Geschichte. Band 62, Nr. 1, 2025, S. 16–19. Weblinks
Pałac Schaffgotschów we Wrocławiu

Pałac Schaffgotschów – zabytkowy pałac we Wrocławiu przy ul. Kościuszki 34. Pałac – willa, wzniesiona w 1890 na polecenie Hansa Ulryka von Schaffgotscha (1831-1915), żonatego z Joanną Gryczik. Obiekt wzniesiony według projektu K. Heidenreicha w wyniku rozbudowy starszego domu G. van Heesa, który znajdował się tu od 1862. Schaffgotschowie kupili parcelę w 1887 i polecili rozbudowę domu do trójskrzydłowego pałacu w stylu renesansowym, z wieżą, licznymi wykuszami, lukarnami itp. Elewacja licowana jest czerwoną cegłą z jasnymi piaskowcowymi detalami; przed frontem pałacu znajduje się dziedziniec, na tyłach był ogród, pierwotnie w stylu angielskim. Hans Ulryk von Schaffgotsch zmarł w 1915; po jego śmierci właścicielem pałacu została gmina ewangelicka z parafii św. Marii Magdaleny. W czasie oblężenia Festung Breslau uszkodzony, po odbudowie we władaniu miasta, wykorzystywany był do celów mieszkalnych. W roku 1956 miasto przekazało budynek Zrzeszeniu Studentów Polskich, które urządziło w nim klub studencki "Pałacyk". W 1972 wybuchł tu pożar; przeprowadzony remont zakończył się w roku 1975 i od tego czasu budynek jest wykorzystywany do różnych celów kulturalnych (znajdowało się tu m.in. kino, zlikwidowane w 2003) i rozrywkowych (popularna dyskoteka w latach 90, pub Samo Życie oraz klub bilardowo-snookerowy). W 2012 roku nieruchomość została sprzedana firmie z wietnamskim kapitałem TH Invest. Zobacz też Pałac Schaffgotschów w Cieplicach Przypisy Bibliografia A. Kuzio-Podrucki, Schaffgotschowie. Dzieje wielkiego rodu z Europy Środkowej, Katowice 2024, ISBN 978-8367152-61-7 Encyklopedia Wrocławia, JanJ. Harasimowicz (red.), WłodzimierzW. Suleja (red.), Wrocław: Wydaw. Dolnośląskie, 2001, ISBN 83-7023-749-5, OCLC 749462322 . Linki zewnętrzne Galeria archiwalnych i współczesnych zdjęć
Franz Schön's Palace (Sosnowiec)

Franz Schön's Palace called also New Schön's Palace or Oskar Schön's Palace – one of the two residences of the Schöen family, located on the merger of the districts and, at the time of its creation, the settlement: Ostra-Gorka and Sielec, on the left bank of the Black Przemsza River. The palace is located in the center of Sosnowiec. Architecture As the only one amongst Sosnowiec's palaces, it is situated in the city center (1 Maja Street 19). Over the eclectic building of the palace, a distinctive neo-gothic tower in the style of English Gothic. Also, most of the body of the building is neo-Gothic style, but also are visible features in neo-Romanesque, Neo-Baroque and Art Nouveau style. The palace in its north-eastern part had a glass conservatory. During the renovation and adaptation of the palace for the needs of the judiciary, the orangery was covered with a roof and converted into office space. The interior of the palace is characterized by a wealth of decorative elements, typical of the epoch. The central part of the interior of the palace is a hall and a spectacular staircase leading up to the 1st floor. The magnificent 2-storey ballroom with stylish interiors is based on patterns from the mid 18th century. The romance of the interiors of the residences of the Schons were to add hidden winding stairs and secret passages in the walls. Initially, from the south and east, it was surrounded by a vast park and rocks. After the reconstruction of the center, after World War II, the park remained in remnant form and today it is a forest area, adjacent to the banks of the river. Written along with the surrounding garden to the provincial register of monuments under the reg. No. 1370/88 of 10 February 1988. History Erected in 1900 – 1903 in eclectic style, commissioned by Franz Schöna. The building was built on a plot, bought in 1885 by the Schön family, from Count Mortimer-Tschischky, on the bank of Black Przemsza River. During the First Silesian Uprising, in 1919 the building of the palace was the headquarters of the uprising with headquarters of the defense of the plebiscite, preparing the III Silesian uprising in 1921. Spinning fires in 1907 and World War I contributed to the deterioration of the financial situation of the family, thus the palace was leased for court. In 1923 the building was adapted for the court, during the German occupation, it housed Deutsches Haus. Since 1945, it has re-established the seat of the court. References
Palacio de Franz Schön

El Palacio de Franz Schön — también conocido como Nuevo Palacio Schön, es una de las dos residencias de la familia Schön, construida en 1903.​ ubicada en la confluencia de los distritos actuales y, en el momento de su creación, los asentamientos: Ostra-Górka y Sielec,​ en la orilla izquierda del río Czarna Przemsza. Actualmente, el palacio está situado en el centro de Sosnowiec en Polnia​​ Arquitectura El palacio es un edificio de estilo ecléctico, con una torre neogótica distintiva en el estilo del gótico inglés. La mayor parte del cuerpo del edificio tiene características neogóticas, pero también se pueden ver características en estilo neorrománico, neobarroco y Art Nouveau. El palacio en su parte noreste tenía un invernadero de vidrio.​​ El interior del palacio se caracteriza por una gran cantidad de elementos decorativos, típicos de la época. La parte central del interior del palacio es un vestíbulo y una espectacular escalera que conduce al primer piso. La magnífica sala de baile de dos pisos con interiores de estilo se basa en patrones de mediados del siglo XVIII. La romántica de los interiores de las residencias de los Schons se debía a la adición de escaleras de caracol ocultas y pasajes secretos en las paredes.​ Referencias
Palais Stadnicki

Le palais Stadnicki (en polonais Pałac Stadnickich ; également Kamienica Pod Kozłem) – est un palais historique de Cracovie, situé dans la vieille ville, à l'angle de la rue Grodzka et de la rue Poselska. Histoire et description Le premier bâtiment à cet endroit a été construit au XIVe siècle. Au XVIe siècle, il fut acquis par Marcin Stadnicki. Le palais ultérieur a été construit à la suite de la reconstruction d'anciens immeubles d'habitation. Les vestiges de l'un d'eux sont un ancien portail en pierre conservé dans le hall du rez-de-chaussée. Au milieu du XIXe siècle le propriétaire de la résidence était Edward Maria Adolf Stadnicki, sur les ordres duquel la restauration et la reconstruction du bâtiment dans le deuxième style rococo ont été réalisées. L'auteur du projet de cette reconstruction fut Teofil Żebrawski, qui décora le palais de riches ornements couvrant les surfaces entre les fenêtres. Les façades étaient surmontées d'un attique à colonnes, couvrant une haute toiture. Des intérieurs représentatifs ont également été créés. C'est sous cet aspect - avec seulement des modifications mineures - que le bâtiment a survécu jusqu'à nos jours. En 1942, des arcades sont percées au rez-de-chaussée du bâtiment. Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Pałac Stadnickich w Krakowie » (voir la liste des auteurs). Liens externes « Fotografia Pałacu Stadnickich », sur wawel.net Portail de la Pologne Portail de Cracovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Pałac Stadnickich w Krakowie

Pałac Stadnickich (także Kamienica Pod Kozłem) – zabytkowy pałac miejski, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Grodzkiej 40, na rogu z ul. Poselską 13, na Starym Mieście. Pierwszy budynek w tym miejscu powstał w XIV wieku. W XVI wieku został on nabyty przez Marcina Stadnickiego. Późniejszy pałac powstał w wyniku przebudowy dawnych kamienic. Pozostałością po jednej z nich jest stary portal kamienny zachowany w sieni na parterze. W połowie XIX w. właścicielem rezydencji był Edward Maria Adolf Stadnicki, z którego polecenia dokonana została restauracja i przebudowa gmachu w stylu drugiego rokoka. Autorem projektu tej przebudowy był Teofil Żebrawski, który ozdobił pałac bogatą ornamentyką, pokrywającą płaszczyzny międzyokienne. Elewacje zwieńczyła kolumienkowa attyka, zasłaniająca wysoki dach. Powstały też reprezentacyjne wnętrza. W tej formie – z niewielkimi tylko zmianami – budowla dotrwała do naszych czasów. W 1942 w parterze kamienicy przebito podcienia. Przypisy Linki zewnętrzne Fotografia Pałacu Stadnickich. wawel.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-09-11)].
Kunstpalast (Krakau)

Der Kunstpalast ist ein Kunstpavillion im Jugendstil am Planty-Park in Krakau, Polen. Geschichte Der Kunstpalast wurde von 1898 bis 1901 nach einem Entwurf von Franciszek Mączyński für die Gesellschaft der Freunde der Schönen Künste in Krakau errichtet. Am Projekt arbeiteten auch die Künstler Jacek Malczewski, Antoni Madeyski, Konstanty Laszczka und Teodor Rygier. Er wird als Ausstellungspavillion und Kunstgalerie genutzt. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Literatur Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 Band II S. 147–148 Weblinks Homepage
Pałac Sztuki w Krakowie

Pałac Sztuki – gmach Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, przy Placu Szczepańskim 4, pełniący funkcję galerii sztuki. Historia Budowla została wzniesiona w latach 1898–1901. Secesyjny gmach zaprojektował architekt Franciszek Mączyński, wzorując się na słynnym Pawilonie Secesji w Wiedniu. W dekoracji Pałacu Sztuki brali udział najwybitniejsi artyści krakowscy. Efektowny fryz, ukazujący zmienność losów artysty, zaprojektował Jacek Malczewski. Antoni Madeyski, Konstanty Laszczka i Teodor Rygier wykonali popiersia mistrzów szczególnie zasłużonych dla sztuki polskiej. Fasadę pałacu zdobi portyk kolumnowy, zwieńczony figurą Apollina w słonecznej aureoli. Dach budynku jest blaszany, częściowo przeszklony. Od Placu Szczepańskiego znajduje się popiersie Jana Matejki dłuta Antoniego Madeyskiego, odpowiada mu od strony Plant popiersie Stanisława Wyspiańskiego dłuta Anny Reynoch. Ściany zdobią pilastry, spłaszczone łuki okien oraz przede wszystkim wejściowy portyk z dwoma kolumnami. Gmach pełni funkcję galerii sztuki. Z inicjatywy członków Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i reprezentantów Rotary Club, odbywają się tam prezentacje polskiej sztuki współczesnej, jak i wystawy artystów zagranicznych. W gmachu organizowane są również aukcje dzieł sztuki. Galeria Oddziały Dworek Jana Matejki w Krzesławicach Muzeum Rodu Estreicherów, Strat Kultury i Rewindykacji w Krakowie Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. II s. 147-148 Linki zewnętrzne Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych „Pałac Sztuki” Strona oficjalna Pałac Sztuki w Krakowie w serwisie Culture.pl
Дворец искусства (Краков)

Дворец искусства (пол. Pałac Sztuki) — здание Общества любителей изящных искусств в краковском Старом городе на Щепанской площади, 4. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Здание в стиле модерн было построено в 1901 году по проекту польского архитектора Францишека Мончиского, который использовал в качестве образца выставочный павильон сецессиона в Вене. В отделке здания приняли участие известные краковские художники и скульпторы. Фриз разработал Яцек Мальчевский. Антоний Мадейский, Константы Лящка и Теодор Ригер выполнили бюсты известных польских культурных деятелей. Фасад здания украшен портиком в виде колонны, которую венчает статуя Аполлона с золотым нимбом. Стены здания украшены пилястрами, которые укреплены арками окон и над всем возвышается вход с двумя колоннами. Со стороны Щепанской площади перед Дворцом искусства находится бюст Яна Матейко авторства Антония Мадейского и на стороне краковских плант находится бюст Станислава Выспянского авторства Анны Рейнох. Здание принадлежало Обществу любителей изящных искусств, которое проводило в нём различные выставки. В настоящее время в здании находится картинная галерея. По инициативе Общества любителей изящных искусств в здании проводятся заседания Ротари-клуба, организуются различные культурные мероприятия и аукционы. В 1975 году здание было внесено в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-113). Примечания Литература Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Ссылки Сайт Общества любителей изящных искусств (пол.) Информация (пол.)
Палац мистецтва (Краків)

Палац мистецтва (пол. Pałac Sztuki) — будівля Товариства любителів красних мистецтв, розташована у Старому місті в Кракові на Щепанській площі, 4. Будівлю внесено до реєстру пам'яток Малопольського воєводства (Польща), які охороняються державою. Будівництво та архітектура Будівля в стилі модерн була побудована в 1901 році за проектом польського архітектора Франциска Мончинського, який використав за зразок виставковий будинок сецесіону у Відні. У художньому оформленні будівлі взяли участь відомі краківські художники і скульптори. Зокрема, фриз розробив Яцек Мальчевський. Антоній Мадейський, Константи Лящка і Теодор Рігер створили бюсти відомих польських культурних діячів. Фасад будівлі прикрашений портиком у вигляді колони, яку вінчає статуя Аполлона із золотим німбом. Стіни будівлі прикрашені пілястрами, які укріплені арками вікон, а вхід обрамлений двома колонами. З боку Щепанської площі перед Палацом мистецтва встановлений бюст Яна Матейка авторства Антонія Мадейського, а з боку парку Планти — бюст Станіслава Виспянського авторства Анни Рейнох. Сучасність Раніше будинок належав Товариству любителів красних мистецтв, яке проводило в ньому різні виставки. На даний час в приміщенні знаходиться картинна галерея. За ініціативою Товариства любителів красних мистецтв, в будівлі проводяться засідання Ротарі Інтернешнл, організовуються різні культурні заходи та аукціони. У 1975 році будівлю було внесено до реєстру пам'яток культури Малопольського воєводства (№ А-113). Зноски Література Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Посилання Сайт Товариства любителів красних мистецтв (пол.) Інформація (пол.)
Pałac Tadeusza Stryjeńskiego w Krakowie

Willa Pod Stańczykiem (Collegium Sanockie, ale także dom „Pod Stańczykiem” – zabytkowa willa znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Stefana Batorego 12, na Piasku. Zaprojektowana przez Tadeusza Stryjeńskiego w 1882 jako jego dom własny. Nazwę "Pod Stańczykiem" budynkowi nadał sam architekt, gdyż należał do politycznego ugrupowania Stańczyków. Pałacyk składa się z budynku głównego oraz dwóch skrzydeł: lewego i prawego. Budynek lewy zdobi wydatny wykusz na piętrze z rzeźbą przedstawiającą Stańczyka i datą 1886. Budynek wyróżnia się m.in. pięknymi witrażami Stanisława Wyspiańskiego. W ogrodzie-parku znajduje się pawilon-pracownia Tadeusza Stryjeńskiego z witrażami projektu Jana Bukowskiego. Dodatkowy pawilon wraz z ośmioboczną basztą zbudowany został w 1884, a w 1892 krytą galerią połączono go z budynkiem głównym. Obecnie ma tu siedzibę Instytut Pedagogiki UJ. W latach 1980–1987 przeprowadzono remont willi z pomocą miasta Sanoka i sanockich Zakładów Przemysłu Gumowego "Stomil" i stąd senat UJ podjął uchwałę o nazwie tego budynku – Collegium Sanockie. Budynek oddano do użytku 30 września 1987. W drodze wdzięczności społeczeństwu Sanoka za wsparcie odbudowy budynku, Instytut Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego zainicjował stworzenie monografii historycznej miasta Sanoka, wydanej w 1995 pt. Sanok. Dzieje miasta. Przypisy
Дворец Тадеуша Стрыенского

Дворец Тадеуша Стрыенского, также называемый как Саноцкая Коллегия, Дом под Станчиком, Вилла под Станчиком (пол. Pałac Tadeusza Stryjeńskiego, Collegium Sanockie, Dom Pod Stańczykiem, Willa Pod Stańczykiem) — историческое здание, архитектурный памятник, находящийся в Кракове на улице Батория, 12. Здание внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Здание было построено в 1883 году по проекту польского архитектора Тадеуша Стрыенского как собственный дом. Название «Дом под Станчиком» (Вилла под Станчиком) дал зданию Тадеуш Стрыенский, который принадлежал к политической группе Станчики. Дом состоит из главного здания и двух боковых левого и правого крыльев. Левое крыло имеет округлый купол с длинным шпилем. Это крыло украшает эркер на втором этаже с барельефом, символически изображающим члена группы Станчиков и датой «1886». В доме находятся виражи работы Станислава Выспянского. Во внутреннем дворике находилась художественный павильон с восьмиугольной башней, построенный в 1884 году. Этот павильон в 1892 году был соединён крытой галереей с основным зданием. 10 февраля 1968 года здание было внесено в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-344). В 1980—1987 годах здание было отремонтировано на средства городского совета города Санок и саноцкого завода резиновой промышленности «Stomil» и в благодарность за помощь в ремонте Сенат Ягеллонского университета присвоил зданию название «Саноцкая коллегия». В настоящее время в здании находится Педагогический институт и кафедра иудаистики Ягеллонского университета. Примечания Литература Encyklopedia Krakowa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000, стр. 160.