NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew św. Onufrego w Wisłoku Wielkim

Cerkiew św. Onufrego w Wisłoku Wielkim – dawna cerkiew greckokatolicka znajdująca się w Wisłoku Wielkim, wzniesiona między 1850 a 1853. W 1948 przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Najpierw pełniła funkcję kościoła filialnego parafii w Komańczy, a od 1989 kościoła parafialnego parafii św. Onufrego w Wisłoku Wielkim. Świątynia włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Budynek był wznoszony w latach 1850–1853, poświęcony w roku następnym. W 1902 cerkiew była remontowana, oryginalny dach kryty gontem zastąpiła blacha. Po II wojnie światowej świątynia została przemianowana na kościół rzymskokatolicki i w 1969 odnowiona. Remontowana w 1969 i w latach 80. XX w. gdy przemalowano polichromię ścian oraz strop nawy i babińca. W kolejnym remoncie w latach 2002–2003 przywrócono gontowe pokrycie dachu i trzech wieżyczek, naprawiono instalację elektryczną i wymieniono posadzkę. Od 2002 w wieży i na strychu świątyni mieści się minimuzeum sztuki cerkiewnej. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce, pozornie dwudzielna, orientowana. Do mniejszego od nawy zamkniętego trójbocznie prezbiterium przylegają dwie zakrystie. Babiniec równy szerokości nawy z nadbudowana czworoboczną wieżą konstrukcji słupowo–ramowej, o prostych ścianach. Dach jednokalenicowy dwuspadowy z drugą i trzecią wieżą nad nawą i sanktuarium. Wieże zwieńczone baniastymi hełmami i pozornymi latarniami. Ściany zewnętrzne oszalowane pionowo deskami. Wszystkie pomieszczenia nakryte płaskim stropem. Wnętrze pokrywa XIX wieczna polichromia. Zachował się kompletny, trójstrefowy ikonostas, najprawdopodobniej powstały w tym samym okresie, co sam budynek, jednak z kilkoma ikonami pochodzącymi dopiero z okresu przebudowy w 1902 (św. Mikołaja Cudotwórcy i św. Onufrego). Ikony pierwotnie położone w ikonostasie wiszą dzisiaj na ścianach obiektu. W prezbiterium znajduje się ołtarz z baldachimem. Otoczenie Wolnostojąca murowana dzwonnica–brama pełni równocześnie funkcję bramy wjazdowej na teren świątyni. Zbudowana na planie kwadratu, dwukondygnacyjna z dachem namiotowym i kopułą podobną w formie do tych wieńczących budynek cerkwi. Przypisy Linki zewnętrzne Opis w serwisie Beskid Niski
Cerkiew św. Paraskewy w Hołuczkowie

Cerkiew św. Paraskewy w Hołuczkowie – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Hołuczkowie, w gminie Tyrawa Wołoska. Cerkiew włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia obiektu Cerkiew została zbudowana w 1858 przez miejscowego cieślę Konstiantyna Melnyka. W roku 1912 cerkiew została przebudowana, a w 1969 remontowana. Cerkiew należała do parafii greckokatolickiej w Tyrawie Solnej. Od 1946 cerkiew służy jako filialny kościół rzymskokatolicki. Architektura i wyposażenie Cerkiew prezentuje typ budownictwa ludowego o skromnym programie architektonicznym w duchu klasycystycznym. Jest to cerkiew o konstrukcji zrębowej, trójdzielna, o prezbiterium zamkniętym trójbocznie, z dwoma zakrystiami. Dach dwuspadowy, z wieżyczką z sygnaturką. Wieża o konstrukcji słupowej z przedsionkiem w przyziemiu, przykryta dachem namiotowym z hełmem. Wewnątrz cerkwi znajduje się kompletny ikonostas pochodzący z okresu budowy cerkwi, o wystroju późnobarokowym. Otoczenie Obok cerkwi znajduje się cmentarz parafialny z kilkunastoma kamiennymi nagrobkami oraz rzeźba modlącej się Matki Boskiej na kolumnie. Cmentarz został odremontowany w 2008 przez Stowarzyszenie Dziedzictwo Mniejszości Karpackich, przy współpracy Stowarzyszeń Magurycz i Jeden Świat. Około 500 metrów za cerkwią znajduje się drugi, opuszczony cmentarz greckokatolicki. Przypisy Bibliografia M. Skowroński, A. Komski, A. Skowrońska-Wydrzyńska - „Cerkwie Nadsania”, Nowy Sącz 2002, ISBN 83-88887-08-4
Cerkiew św. Paraskewy w Górzance

Cerkiew św. Paraskewy (obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny Wniebowstąpienia Pana Jezusa) – dawna greckokatolicka cerkiew, znajdująca się we wsi Górzanka w gminie Solina, województwa podkarpackiego, Historia Budowę obecnej cerkwi w Górzance rozpoczęto w roku 1835 w miejsce wcześniejszej cerkwi z roku 1718. Wcześniej we wsi istniała jeszcze starsza cerkiew, o której wzmianki pochodzą już z roku 1599, a która spłonęła przed rokiem 1718. Fundatorem obecnej cerkwi był Feliks Giebułtowski, ówczesny właściciel wsi. Jej poświęcenia dokonano 10 września 1838 roku. W roku 1912 przeszła remont. W roku 1948 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół filialny, a od roku 1969 parafialny pw. Wniebowstąpienia Pana Jezusa w dekanacie Solina. Budowa Cerkiew w Górzance jest świątynią orientowaną, dwudzielną o konstrukcji zrębowej. Ściany oszalowane i wzmocnione lisicami. Do wybudowanego na planie kwadratu prezbiterium od północy przylega zakrystia. Nawa szersza. Od zachodu przedsionek o konstrukcji szkieletowej. Nad prezbiterium i nawą dachy kalenicowe, nad przedsionkiem dwuspadowy. Nad nawą wieżyczka z cebulastym hełmem, nad przedsionkiem wieżyczka czworoboczna z dachem namiotowym. Wnętrze W cerkwi w Górzance znajduje się unikatowy w skali kraju ikonostas (zrekonstruowany w latach 2005–2010), składający się z wyciętych z deski płaskorzeźbionych i polichromowanych postaci. Wedle miejscowej tradycji wyrzeźbiony został przez miejscowego artystę z jednego pnia lipy. Powstał prawdopodobnie w I połowie XVIII wieku, ponieważ wymienia go już spis inwentarza z roku 1752. Został rozmontowany wedle różnych źródeł w roku 1912, gdyż został uznany przez miejscowego biskupa za niekanoniczny, lub w roku w 1951. Jego części zostały porozwieszane w różnych miejscach świątyni, ale na początku XXI ikonostas został zrekonstruowany. Nienaruszona do czasów obecnych pozostała jedynie Grupa Pasyjna, na wieńczącej ikonostas belce tęczowej. Ściany i stropy pokryte polichromią figuralną i architektoniczną, pochodzącą z roku 1912. Po wizycie miejscowego biskupa w 1912 roku napisane zostały ikony zgodne z wszelkimi kanonami – ikony te zostały odnowione latach 2008–2011 i umieszczone na balustradzie chóru. Wokół cerkwi Przy świątyni stoi murowana trójarkadowa dzwonnica parawanowa z II połowy XIX wieku. Zachowały się dwa dzwony. Na jednym z nich widnieje data 1744. W 2011 roku, w 200 rocznicę urodzin Ks. Adama Bieleckiego pochodzącego z Górzanki została wmurowana tablica poświęcona jego pamięci. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 27–28, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 189-191 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew św. Paraskewy w Leszczowatem

Cerkiew św. Paraskewy w Leszczowatem – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Leszczowatem. Zbudowana w 1922 w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1771, została odnowiona w 1937. Należała do dekanatu leskiego. Na północ od cerkwi znajdowała się murowana kaplica ufundowana w 1861 przez właściciela wsi. Po wojnie cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Biblioteka Dmytro Błażejowśkyj, Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939), Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Paraskewy w Myczkowie

Cerkiew św. Paraskewy w Myczkowie – murowana filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Myczkowie. Obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy parafii w Myczkowie. Zbudowana w 1915, należała do parafii greckokatolickiej w Polańczyku. Po wojnie przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Paraskewy w Stefkowej

Cerkiew św. Paraskewy w Stefkowej – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Stefkowej. Obiekt w 1989 wpisany na listę zabytków oraz włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew została wybudowana w 1840, na miejscu starszej świątyni pod tym samym wezwaniem. W kościele widoczny portret donatora, którym był Andrij Hirskyj (Andrzej Górski). Stojąca opodal kościoła drewniana dzwonnica wzniesiona została w 1906. Świątynia w Stefkowej, pomimo przekształceń pozostaje budowlą wyraźnie tradycyjną, nawiązującą kompozycyjnie do dawnej architektury cerkiewnej. Taki typ budowli cerkiewnych, zarówno wieżowych jak bezwieżowych, upowszechnił się w XIX wieku w dolinie górnego Sanu. Parafia należała do dekanatu liskiego, po I wojnie światowej do dekanatu ustrzyckiego. Do parafii należała filialna cerkiew w Olszanicy. W 1953 cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki i pełni funkcję filialnego kościoła rzymskokatolickiego pw. Niepokalanego Poczęcia NMP (parafia pw. MB Pocieszenia w Olszanicy). Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Церква Святої Параскеви (Стефкове)

Церква Святої Параскеви і парафія у селі Стефкове були закладені 1526 року. Історія На місці старої церкви з ініціативи пароха Бенедикта Калужняцького 1840 збудували з дерева орієнтовану безвежеву тридільну того ж року посвяти. Рівновисокі нава, вівтарну частину, бабинець покривають двосхилі дахи. Їхні прямокутні об'єми виконані у зрубній конструкції і покриті з боків ґонтом В інтер'єрі збереглись з середини ХІХ століття бічні вівтарі, образи, портрет донатора будови, Андрія Гірського. Окрім нього кошти надав Ласковський. Іконостас 1904 прикрашала ікона Покрови Богородиці фундації Василя Боднара (1797). Дзвіниця на церковному дворі була збудована 1906 року. Парафія належала до Ліського деканату, а після 1-ї світової війни до Устрицького деканату УГКЦ. До парафії належала філіальна церква в с. Вільшаниці. Після вивезення українців в 1946 до СРСР, а також в ході операції «Вісла» церква була закрита, а 1953 передана РКЦ як філіальний костел Непорочного Зачаття Діви Марії (парафія Вільшаниця). Перед бабинцем було добудовано дзвіницю. Храм внесено до туристичних пам'яток Шляху дерев'яної архітектури Підкарпатського воєводства (маршрут 3). Відноситься до пам'яток архітектури за №A-171 z 1989-11-03 Джерела Блажейовський Дмитро Історичний шематизм Перемиської Епархії з включенням Апостольської Адміністратури Лемківщини (1828—1939). — Львів, 1995, ISBN 5-7745-0672-X Посилання Cerkiew greckokatolicka pw. św. Paraskewy w Stefkowej (ob. kościół rzymskokatolicki p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny) (поль.) Cerkiew św. Paraskewy w Stefkowej (поль.) Примітки
Cerkiew św. Paraskewy w Łówczy

Cerkiew św. Paraskewy w Łówczy – drewniana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Łówczy. Obecnie kościół filialny pw. Matki Bożej Bolesnej należący do rzymskokatolickiej parafii św. Michała Archanioła w Płazowie. Cerkiew zbudowana została w latach 1796-1799, remontowano ją w 1905. Do parafii należała filialna cerkiew w Hucie Starej. Parafia należała do dekanatu lubaczowskiego, po I wojnie światowej do cieszanowskiego. Po wojnie cerkiew została przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Galeria Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Paraskiewy w Dobrowodzie

Cerkiew pod wezwaniem św. Paraskiewy – prawosławna cerkiew filialna w Dobrowodzie. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kleszczelach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Pierwszą cerkiew zbudowano w latach 50. XX w. Był to budynek drewniany, szalowany, w konstrukcji zrębowej, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Świątynię tę w 2003 przeniesiono do Kostomłotów, gdzie obecnie (pod wezwaniem św. Serafina z Sarowa) służy miejscowemu monasterowi oraz przyklasztornej parafii. Budowę obecnej, murowanej rozpoczęto w tym samym miejscu w 1998. Uroczyste wyświęcenie z udziałem metropolity Sawy nastąpiło 9 czerwca 2002. Przypisy Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2014, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 234–235.
Cerkiew św. Proroka Eliasza w Hryniewiczach Dużych

Cerkiew pod wezwaniem św. Proroka Eliasza – prawosławna cerkiew cmentarna w Hryniewiczach Dużych. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Bielsku Podlaskim, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynia zbudowana w latach 50. XX w. na planie prostokąta. Jest to cerkiew drewniana, szalowana, o konstrukcji zrębowej. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie, z boczną zakrystią (posiadającą oddzielne wejście). Dachy cerkwi blaszane. Nad głównym wejściem dwuspadowy daszek, wsparty na dwóch słupach. Nad frontową częścią nawy ośmioboczna wieża zwieńczona dachem namiotowym z cebulastą kopułką. Nad nawą dach jednokalenicowy. Nad prezbiterium dach jednokalenicowy z cebulastą kopułką. Informacje pisane o pierwszej cerkwi w Hryniewiczach Dużych pochodzą z 1578. Do 1915 wieś była siedzibą samodzielnej parafii prawosławnej. Otaczający świątynię cmentarz o powierzchni 0,35 ha założono w XIX w. Zobacz też Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bielsku Podlaskim Parafia Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielsku Podlaskim Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Hryniewicze Duże
Cerkiew św. Proroka Eliasza w Podbielu

Cerkiew pod wezwaniem św. Proroka Eliasza – prawosławna cerkiew parafialna w Podbielu (kolonii wsi Dubiażyn). Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynię wzniesiono na planie krzyża w 1876, rozbudowano w 1912. Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana. Od frontu kruchta. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z dwiema bocznymi zakrystiami. Przy wejściu ganek. Nad kruchtą wieża (u dołu czworoboczna, wyżej ośmioboczna), zwieńczona ostrosłupowym, blaszanym hełmem. Dachy cerkwi blaszane. Nad końcową częścią nawy (zbudowaną na planie kwadratu) wieloboczny bęben o kopulastym dachu, z wieżyczką zwieńczoną baniastym hełmem. Nad pozostałą częścią nawy dach jednokalenicowy. Wokół cerkwi zabytkowe krzyże. Teren ogrodzony metalowo-murowanym parkanem, przy bramie (na zewnątrz) – zadaszona studnia. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 10 maja 1977 pod nr A-385. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Podbiele
Cerkiew św. Symeona Słupnika w Brańsku

Cerkiew pod wezwaniem św. Symeona Słupnika – prawosławna cerkiew filialna w Brańsku. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Maleszach, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 2. Świątynia murowana, wzniesiona w latach 1997–2005, konsekrowana 18 września 2005. Zbudowana w sąsiedztwie drewnianej cerkwi (mieszczącej się w budynku z końca XIX w.), rozebranej w 2011. Zobacz też Cerkiew św. Symeona Słupnika w Brańsku (drewniana) Przypisy Linki zewnętrzne Michał Bołtryk – Święto parafii, święto Cerkwi. „Przegląd Prawosławny”, nr 10 (244), październik 2005
Heliga Symeon stylitens ortodoxa kyrka

Heliga Symeon stylitens ortodoxa kyrka, (polska: Cerkiew św. Symeona Słupnika) eller Ortodoxa kyrkan i Dołhobyczów, är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen i byn Dołhobyczów i Lublins vojvodskap i östra Polen, nära gränsen till Ukraina. Kyrkan är helgad åt den syriska munken och eremiten, Symeon styliten. Den tillhör Lublins och Chełms stift. Historik Heliga Symeon stylitens ortodoxa kyrka i Dołhobyczów byggdes under 1904, som även ersatte en äldre kyrkobyggnad av trä som hade brunnit ner. 2010 genomgick kyrkan en renovering, där även dess ikonostas restaurerades. Kyrkan Kyrkobyggnaden är byggd i bysantinsk stil i form av ett grekiskt kors. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Källor Cerkiew w stylu bizantyjskim oraz rządcówka w Dołhobyczowie (woj. lubelskie) (polaneis.pl) Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Heliga Symeon stylitens ortodoxa kyrka.
Cerkiew św. Szczepana Pierwszego Męczennika w Nehrybce

Cerkiew św. Szczepana Pierwszego Męczennika w Nehrybce – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Nehrybce. Obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Zbudowana w 1885, przebudowana po zniszczeniach w I wojnie światowej w 1926. Cerkiew należała do greckokatolickiego dekanatu przemyskiego. Po II wojnie światowej przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj, "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X
Cerkiew św. Szymona Słupnika w Czołomyjach

Cerkiew św. Szymona Słupnika w Czołomyjach – murowana świątynia z 1859 roku, pierwotnie cerkiew unicka, w latach 1875–1919 cerkiew prawosławna, obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny pw. śś. Szymona i Judy Tadeusza Apostołów. Historia Pierwotną cerkiew drewnianą z fundacji Jana Godlewskiego, starosty nurskiego, wzniesiono w 1706 r. jako unicką cerkiew św. Szymona Słupnika. W 1852 r. budynek spłonął, a w jego miejsce wzniesiono świątynię murowaną, dzięki właścicielowi Czołomyj i okolicznych dóbr, Janowi Zembrzuskiemu. W 1875 r., w czasie likwidacji resztek Kościoła greckokatolickiego w Kongresówce (likwidacja unickiej diecezji chełmskiej), władze rosyjskie przekształciły cerkiew na prawosławną. Od okresu rewindykacji świątynia pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego. W 1918 r. przeprowadzono remont i dokonano rekoncyliacji, a w roku następnym erygowano parafię rzymskokatolicką. Budowa Cerkiew w Czołomyjach jest świątynią orientowaną, jednonawową z wyodrębnionym prezbiterium, budowla jest murowana z cegły i tynkowana, pokryta dwuspadowym dachem. Fasada zwieńczona trójkątnym szczytem oraz wieżyczką z sygnaturką. Wnętrze Wewnątrz mieści się ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem z przełomu XVII i XVIII wieku, wyjęta z miejscowego ikonostasu. Wokół cerkwi Dzwonnica drewniana i oszalowana o konstrukcji słupowej, pokryta dachem namiotowym, wybudowana ok. 1850 roku. Linki zewnętrzne Opis kościoła i parafii na stronie diecezji siedleckiej Historia i współczesność kościoła i parafii na stronie Podlaskiego Echa Katolickiego
Cerkiew św. Teodosija Peczerskiego w Malawie

Cerkiew św. Teodosija Peczerskiego w Malawie – murowana cerkiew greckokatolicka pod wezwaniem św. Teodosija Peczerskiego znajduje się w Malawie, w gminie Bircza, w powiecie przemyskim, znajdująca się obecnie pod opieką rzymskokatolickiej parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Lipie. Jest to cerkiew trójdzielna z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Nad babińcem znajduje się szkieletowa wieża pokryta wspólnym z nawą dachem dwukalenicowym z trzema hełmami, wewnątrz znajduje się polichromia z XIX wieku. Cerkiew została zbudowana w 1897 na miejscu wcześniejszej drewnianej świątyni, została odnowiona w pierwszej połowie XIX wieku. Po wojnie przez wiele lat (co najmniej do 1975) była wykorzystywana jako magazyn nawozów sztucznych miejscowego PGR. W 1990 odzyskana przez Cerkiew greckokatolicką, przez wiele lat remontowana. Obecnie filialny kościół rzymskokatolicki. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, Rewasz, Warszawa 1992 Praca zbiorowa, W gminie Bircza, Krosno 2003, ISBN 83-7343-095-4
Cerkiew św. Włodzimierza i Olgi w Miastku

Cerkiew św. Włodzimierza i Olgi w Miastku – cerkiew greckokatolicka w Miastku, w województwie pomorskim. Mieści się przy ulicy Rybackiej. Jest to trójkondygnacyjny budynek mieszkalny wybudowany w 1905 w stylu secesyjnym. W latach 1985–1987 kamienica została zaadaptowana na cerkiew. Cerkiew jest siedzibą Centrum Kultury Ukraińskiej. Można w nim oglądać wystawę fotografii i dokumentów przedstawiających powojenne losy ludności pochodzenia ukraińskiego. Parafia greckokatolicka w Miastku istnieje od 1985 roku. Należy do eparchii wrocławsko-koszalińskiej. Przypisy
Cerkiew św. Włodzimierza Wielkiego w Krynicy-Zdroju

Cerkiew pod wezwaniem św. Włodzimierza Wielkiego – prawosławna cerkiew parafialna w Krynicy-Zdroju. Należy do dekanatu Krynica diecezji przemysko-gorlickiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Położenie Świątynia znajduje się w obrębie osiedla Krynica Dolna, przy ulicy św. Włodzimierza. Wiadomości ogólne Cerkiew murowana, wzniesiona w latach 1983–1996. Konsekrowana 8 września 1996. Wewnątrz świątyni znajduje się ikonostas i kilka ikon, a w przedsionku – zabytkowy obraz ze sceną sądu Chrystusa oraz wycięta z drewna scena Ukrzyżowania, pochodząca prawdopodobnie ze zwieńczenia ikonostasu. Wieża-dzwonnica została zwieńczona kopułą 1 czerwca 2016 (jest to siódma kopuła na cerkwi); całkowita wysokość wieży wynosi od tego czasu 46 m i tym samym cerkiew św. Włodzimierza jest najwyższą budowlą w mieście. W krypcie świątyni (gdzie planowane jest urządzenie dolnej cerkwi noszącej wezwanie Świętych Cyryla i Metodego), pochowany został pierwszy ordynariusz diecezji przemysko-nowosądeckiej, arcybiskup Adam (Dubec) (zm. 2016). Galeria Zobacz też Parafia św. Włodzimierza Wielkiego w Krynicy-Zdroju Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii prawosławnej w Krynicy-Zdroju
Cerkiew św. Włodzimierza w Brzeźnie

Cerkiew pod wezwaniem św. Włodzimierza – prawosławna cerkiew filialna w Brzeźnie. Należy do parafii św. Jana Teologa w Chełmie, w dekanacie Chełm diecezji lubelsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Murowana cerkiew została wzniesiona w 2004 na miejscu drewnianej prawosławnej kaplicy cmentarnej z 1935, będącej w bardzo złym stanie technicznym. Projekt budynku został wykonany w 2001 przez Wojciecha Filipa i Macieja Maciejewskiego. Prace budowlane wykonywali sami wierni z Brzeźna z pomocą finansową parafii św. Jana Teologa w Chełmie. Kamień węgielny został położony 8 lipca 2001, zaś konsekracja świątyni miała miejsce 8 sierpnia 2004. Dokonał jej arcybiskup lubelski i chełmski Abel, fundator krzyża na kopule obiektu. W cerkwi znajduje się dziewięć ikon ufundowanych przez wiernych oraz ikonostas wykonany w Kowlu. Budynek wzniesiony jest na planie krzyża greckiego z jedną cebulastą kopułą. Zobacz też Cerkiew św. Michała Archanioła w Brzeźnie Bibliografia A. Radziukiewicz, Jak na Chełmszczyźnie pierwszą po wojnie cerkiew zbudowano [w:] Przegląd Prawosławny, nr 12 (294), grudzień 2009, ISSN 1230-1078, ss. 15–18
Cerkiew św. Włodzimierza w Morągu

Cerkiew pod wezwaniem św. Włodzimierza – prawosławna cerkiew filialna w Morągu. Należy do parafii św. Mikołaja w Ornecie, w dekanacie Gdańsk diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Współużytkowana przez Kościół Ewangelicko-Augsburski. Cerkiew znajduje się przy ulicy Jana Henryka Dąbrowskiego 2. Wpisana do rejestru zabytków 18 marca 1987 r. pod nr 3790. Świątynia jest dawną kaplicą cmentarną z około 1920(?) r.; znajduje się na starym cmentarzu ewangelickim. Od 1964 r. użytkowana przez prawosławnych. Posiada jedną kopułę. Cerkiew obsługiwana jest przez księdza z Ornety. Ze świątyni korzystają także wyznawcy Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego (w Morągu działa filiał parafii luterańskiej w Ostródzie). W 2014 r. przeprowadzono remont cerkwi (odnowiono wnętrze i częściowo elewację, odrestaurowano drzwi, wymieniono okna). W 2007 r. społeczność prawosławna w Morągu liczyła niespełna 30 osób. 1 września 2022 r. nowym proboszczem parafii został ks. mgr Dariusz Sulima. Parafia liczy obecnie 8 osób. Przed świętem parafialnym w 2022 r. został wyczyszczony dach cerkwi z mchu, zostały wyczyszczone rynny, uzupełnione ubytki w dachu, wyczyszczone świeczniki, jak również zostały uszyte nowe szaty liturgiczne na ołtarz, stół ofiarny (żertwiennik) oraz pulpity liturgiczne. 28 lipca 2022 r., w dzień pamięci św. Włodzimierza Kijowskiego zostały poświęcone nowe ikony do ikonostasu w Cerkwi św. Włodzimierza oraz dzwon upamiętniający 75-lecie Akcji Wisła. Przypisy