NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Burgruine Kauder

Die Burgruine Kauder (polnisch Zamek w Kłaczynie) in Kłaczyna (deutsch Kauder) gehört zur Landgemeinde Dobromierz (Hohenfriedeberg) im Powiat Świdnicki (Kreis Schweidnitz) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Ruine liegt acht Kilometer nordöstlich von Bolkenhain. Historisch gehörte die Burg Kauder von Anfang an zum Herzogtum Schweidnitz-Jauer. Geschichte Das Dorf Kauder wurde erstmals 1249 urkundlich erwähnt und gehörte zum 1248 geschaffenen Herzogtum Liegnitz. Die Burg Kauder wurde vermutlich im 15. Jahrhundert auf einer 15 × 30 m großen Insel in der Wütenden Neisse errichtet. Wahrscheinlich wurde sie in den Hussitenkriegen zerstört und im 16. Jahrhundert wieder auf- und ausgebaut. Für 1529 und 1626 sind die Herren von Reibnitz, seit 1654 die Grafen von Schweinitz als Besitzer belegt. Bei Blitzschlägen 1877 und 1891 wurde die Burg schwer beschädigt. Erhalten haben sich vor allem der quadratische Turm und der Schornstein des Küchenbaus. Bauwerk Erhalten haben sich Reste eines Wartturms, an dessen Bekrönung Halbkreiszinnen erkennbar sind, die denjenigen der Bolkoburg ähneln. An der Süd- und Nordseite war die Anlage von einer Ringmauer umgeben; an der Nordseite bestand wahrscheinlich ein Arkadengang. Für das Mauerwerk wurde blaugrauer Schiefer verwendet, für die architektonischen Teile grauer Sandstein. Die Ruinen sind heute überwuchert. Literatur Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 225. Günther Grundmann: Burgen, Schlösser und Gutshäuser in Schlesien – Band 1: Die mittelalterlichen Burgruinen, Burgen und Wohntürme. Verlag Wolfgang Weidlich, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-8035-1161-5, S. 113–114. Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, S. 25. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage
Zamek w Kłaczynie

Zamek w Kłaczynie – zabytkowy zamek wybudowany w XIV/XV w. w Kłaczynie. Położenie Zamek położony jest w Kłaczynie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Dobromierz, na Przedgórzu Sudeckim na granicy z Pogórzem Kaczawskim i Pogórzem Wałbrzyskim w Sudetach. Historia Ruiny średniowiecznego rycerskiego zamku początkiem sięgającego wieku XIV. Obronne założenie umiejscowiono podówczas w rozlewisku rzeki Nysy Szalonej na rzecznej wyspie. Zamek gdy istniał prezentował typ tzw. zamku na wodzie (Wasserburg, Water castle). Po gruntownej przebudowie dokonanej przez rodzinę Rybniców (Reibnitzów), zamek zajęli Szwedzi i uległ destrukcji, miało to miejsce w I połowie wieku XVII w okresie gdy Szwecja okupowała Dolny Śląsk podczas wojny 30-letniej. Po czasie budowlę udało się odbudować. Ówcześni właściciele Kłaczyny, członkowie rodu Bierchin, wznieśli budowlę o drewnianej konstrukcji szkieletowej na murowanym przyziemiu. Całość wsparto o mur obronny i wzmocniono skarpami. Śląską rezydencję przedstawił w szkicowniku Leonard Dorst von Schatzberg w 1839. Zamek miał gęstą kratownicę ryglową z zastrzałami w kształcie litery K. Górna kondygnacja była nadwieszona na wspornikach, wysuniętych poza lico ściany dolnej. Obiekt w 1850 r. spłonął. Dzieła zniszczenia dokonały pioruny które w l. 1877 i 1891 - dwa razy trafiały w budynek. Później miejscowi chłopi rozebrali resztki budowli zabierając na swoje potrzeby łupek i kamień ciosany z którego zamek był zbudowany. Dzisiejsze ruiny to drobne fragmenty murów i fosy, pozostałość narożnej baszty oraz rozsypane pośród traw kamienie z murów; wszystko to znajduje się na zachodnim brzegu Nysy ok. 300 m na południe od mostu na drodze Roztoka-Bolków. Przypisy Bibliografia Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 25 Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Kaczawskie, tom 7, pod red. Marka Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002, ISBN 83-85773-47-9
Pałac w Mrowinach

Pałac w Mrowinach – zabytkowy pałac w Mrowinach z XIX wieku – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów. Historia Jako właściciele Mrowin udokumentowani są: 1353 Konrad von Tschirn, 1423 Thyme i Konrad von Schellendorf, 1548 George von Mühlheim, w 1550 Hans Stiebitz, w 1568 Julius von Adelsbach, 1594 jego syn, 1619 Gottfried von Adelsbach, 1655 Friedrich von Motschelnitz, 1694 Ludwig Freiherr von Monteuerques, następnie Johann Ferdinand von Carwath. W 1722 roku, po śmierci Melchiora Duciusa von Wallenburg, Mrowiny przeszłoy na własność wdowy po nim, Sophie Elisabeth z domu von Knobelsdorf, która wyszła za mąż za Samuela Adolpha von Winterfelda w drugim małżeństwie, a w 1733 roku za hrabiego Antona Wilhelma von Nostitz w trzecim. Po jej śmierci majątek przeszedł do jej bratanka, którym był Johann Adolph von Knobelsdorf. Pałac w Mrowinach zbudowano w drugiej połowie XVI wieku dla rodziny Adelsbach. Na widoku z lat 1740-1750 autorstwa F. B. Wernera z jego publikacji "Topographia Silesiae" można zauważyć, że pałac miał ówcześnie formę barokową. Była to duża rezydencja o czterech kondygnacjach zbudowanych na planie podkowy, zwieńczona mansardowym dachem. Budynek otaczała woda, będąca być może pozostałością fosy otaczającej wcześniejszy dwór. W 1838 pałac został przebudowany w stylu klasycystycznym. W roku 1868 pałac kupił przedsiębiorca kolejowy Carl Friedrich von Kulmiz i na jego polecenie w latach 1870-1871 obiekt przebudowano w stylu neorenesansowym przy pomocy berlińskiego radcy budowlanego Waesemana. Do lat 60. XX wieku pałac pełnił funkcję ośrodka szkoleniowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Do 1980 roku mieścił się w nim ośrodek poprawczy dla młodzieży. W latach 1980-1984 użytkownikiem była SPR. W 1984 r. pałac został przejęty przez Żarowskie Zakłady Wyrobów Szamotowych, które rozpoczęły remont obiektu, przerwany jednak w 1989 r. Pałac nie jest użytkowany i niszczeje. Do pałacu przylega park krajobrazowy. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Masyw Ślęży. Równina Świdnicka. Kotlina Dzierżoniowska, t.20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 329 Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 39.
Pałac w Łażanach

Pałac w Łażanach – zabytkowy pałac w Łażanach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów. Historia Historia obiektu sięga XIV w. Ówczesny dwór obronny (zamek na wodzie) był siedzibą rodów von Seidlitz de Lazan oraz von Mühlheim-Puschke do 1595 r. Główną część, istniejącą do dziś, wznieśli Zedlitzowie do 1622 r. Powstał wtedy renesansowy czteroskrzydłowy dwór z wewnętrznym dziedzińcem arkadowym, na wyspie otoczonej fosą. W początku XVIII w. wzniesiono barokowy pałac, przebudowany w połowie XVIII i na początku XIX w. Zachowano jedynie renesansowe portale. Od tego czasu piętrowy pałac krył dach dwuspadowy. W XVIII w. to siedziba Nicolasa Augusta Burghaussa. Podczas II wojny światowej dach pałacu został uszkodzony. Zniszczeń dokończyła do 1946 r. Armia Czerwona, będąca zarządcą budynku. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Zobacz Kościół Bożego Ciała w Łażanach Przypisy Bibliografia Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 33. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Wzgórza Strzegomskie, tom 19, wyd. I-BiS, 2004, s. 157-8
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zagwiździu

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicka parafia położona przy ulicy Górki 4 w Zagwiździu. Parafia należy do dekanatu Zagwiździe w diecezji opolskiej. Historia parafii Zagwiździe powstało w XVIII wieku za panowania Fryderyka II. Od czasów powstania miejscowość należała do parafii św. Rocha w Starych Budkowicach. W 1919 roku ustanowiono w Zagwiździu lokalię. W latach 1920–1921 wybudowano kościół, który został konsekrowany 8 października 1932 roku przez kardynała A. Bertrama. Parafię erygowano 1 października 1924 roku. Proboszczem parafii jest ks. Krzysztof Kozimor. Zasięg parafii Parafia obejmuje miejscowości: Zagwiździe, Grabice, Morcinek, Wojszyn. Szkoły i przedszkola Publiczne Szkoła Podstawowa w Zagwiździu, Publiczne Przedszkole w Zagwiździu. Duszpasterze Proboszczowie parafii ks. Franciszek Ogorek (1919–1953) ks. Edgar Soremba (1954–1981) ks. Reinhold Gallus (1982–2007) ks. Alfred Skrzypczyk (2007–2019) ks. Marek Krzewicki (2019) ks. Krzysztof Kozimor (od 2019) Grupy parafialne Duszpasterska Rada Parafialna, Szafarze, Organistka, Ministranci i ministrantki, Parafialny Zespół CARITAS. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii (archiwalna)
Bochnia (Landgemeinde)

Die gmina wiejska Bochnia ['bɔxɲa] ist eine selbständige Landgemeinde im Powiat Bochnia in der Wojewodschaft Kleinpolen in Polen. Ihr Sitz befindet sich in der Stadt Bochnia (deutsch Salzberg). Sie hat eine hat eine Fläche von 131 km², auf der 20.824 Menschen leben (1. Januar 2024). Geschichte Bei der Ersten Teilung Polens kam das Gebiet 1772 zum neuen Königreich Galizien und Lodomerien des habsburgischen Kaiserreichs (ab 1804). In den Jahren von 1975 bis 1998 gehörte die Gemeinde zur Woiwodschaft Tarnów. Geografie Nachbargemeinden Nachbargemeinden sind die Drwinia, Gdów, Kłaj, Łapanów, Nowy Wiśnicz, Rzezawa, Trzciana und die Stadt Bochnia. Gliederung zu der Landgemeinde gehören folgende 31 Ortschaften mit einem Schulzenamt: Weblinks Offizielle Homepage der Gemeinde (polnisch) Einzelnachweise
Gmina Bochnia

Bochnia Commune (Polish: Gmina Bochnia) is a gmina ("commune" or "municipality") within Lesser Poland Voivodeship in the south of Poland. It is situated on the borderline between two geographical regions: the Sandomierz Basin (Kotlina Sandomierska) in the northern part of the commune's territory, and the Wieliczka Piedmont (Pogórze Wielickie) in the southern part. The commune consists of 31 townships and covers an area of 131 km2. As of 2014 the number of residents was 19,358. Its territory extends over about 50 km along the Raba and Stradomka rivers and their tributaries. The commune is cut almost in half by the E40 Dresden-Kraków-Lvov International Road, a railway line. The international Kraków-Balice airport is 40 km away. The area contains flat fields and meadows of the Raba river valley in the north, including the Niepołomice Forest (Puszcza Niepołomicka); and a mountainous area in the south, within sight of the Beskid Wyspowy mountain range. Tourism Via Regia Antiqua The ancient 'Via Regia Antiqua' is a section of the Amber Route, also called the Royal Route. It proceeds from Bochnia via Łapczyca, Chełm and Moszczenica. Rest and recreational centers Hospice and Ski-Lift at Wola Nieszkowska The hospice located at the village (10 km away from Bochnia) is situated about 350 meters above sea level. It is open all year long next to a trapeze ski-lift. Cycling routes The Górny Gościniec ('Upper Highway') goes from Bochnia via Łapczyca to Chełm The 'Czyżyczka-Berdychów' public road links Gierczyce and Pogwizdów. The 'Gorzków-Brzeźnica' loessic gorge. The 'Buczyna-Stradomka' public road descending from Borek Hill (Góra Borek). Cycling routes around the Niepołomice Virgin Forest and forest cuttings. Villages Gmina Bochnia contains the villages and settlements of Baczków, Bessów, Bogucice, Brzeźnica, Buczyna, Cerekiew, Chełm, Cikowice, Dąbrowica, Damienice, Gawłów, Gierczyce, Gorzków, Grabina, Krzyżanowice, Łapczyca, Majkowice, Moszczenica, Nieprześnia, Nieszkowice Małe, Nieszkowice Wielkie, Ostrów Szlachecki, Pogwizdów, Proszówki, Siedlec, Słomka, Stanisławice, Stradomka, Wola Nieszkowska, Zatoka and Zawada. Neighbouring gminas Gmina Bochnia is bordered by the town of Bochnia and by the gminas of Drwinia, Rzezawa, Łapanów, Kłaj, Gdów, Nowy Wiśnicz, Trzciana References Gmina Bochnia - aktualności
Bochnia (comune rurale)

Bochnia è un comune rurale polacco del distretto di Bochnia, nel voivodato della Piccola Polonia.Ricopre una superficie di 113,69 km² e nel 2004 contava 18 207 abitanti. Il capoluogo è Bochnia, che non fa parte del territorio ma costituisce un comune a sé. Collegamenti esterni Sito ufficiale, su bochnia-gmina.pl.
Bochnia (gemeente)

De gemeente Bochnia is een landgemeente in het Poolse woiwodschap Klein-Polen, in powiat Bocheński. De zetel van de gemeente is in Bochnia. Op 30 juni 2004 telde de gemeente 18 207 inwoners. Oppervlakte gegevens In 2002 bedroeg de totale oppervlakte van gemeente Bochnia 113,69 km², waarvan: agrarisch gebied: 75% bossen: 13% De gemeente beslaat 18% van de totale oppervlakte van de powiat. Demografie Stand op 30 juni 2004: In 2002 bedroeg het gemiddelde inkomen per inwoner 1284,76 zł. Administratieve plaatsen (sołectwo) Baczków, Bessów, Bogucice, Brzeźnica, Buczyna, Cerekiew, Chełm, Cikowice, Damienice, Dąbrowica, Gawłów, Gierczyce, Gorzków, Grabina, Krzyżanowice, Łapczyca, Majkowice, Moszczenica, Nieprześnia, Nieszkowice Małe, Nieszkowice Wielkie, Ostrów Szlachecki, Pogwizdów, Proszówki, Siedlec, Słomka, Stanisławice, Stradomka, Wola Nieszkowska, Zatoka, Zawada. Aangrenzende gemeenten Bochnia, Brzesko, Drwinia, Gdów, Kłaj, Łapanów, Nowy Wiśnicz, Rzezawa
Comuna de Bochnia

Bochnia (polaco: Gmina Bochnia) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Pequena Polónia e no condado de Bocheński. A sede do condado é a cidade de Bochnia. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 18 207 habitantes, com uma densidade 160,1 hab/km². Área Estende-se por uma área de 113,69 km², incluindo: área agricola: 75% área florestal: 13% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1284,76 zł. Subdivisões Baczków, Bessów, Bogucice, Brzeźnica, Buczyna, Cerekiew, Chełm, Cikowice, Damienice, Dąbrowica, Gawłów, Gierczyce, Gorzków, Grabina, Krzyżanowice, Łapczyca, Majkowice, Moszczenica, Nieprześnia, Nieszkowice Małe, Nieszkowice Wielkie, Ostrów Szlachecki, Pogwizdów, Proszówki, Siedlec, Słomka, Stanisławice, Stradomka, Wola Nieszkowska, Zatoka, Zawada. Comunas vizinhas Bochnia, Brzesko, Drwinia, Gdów, Kłaj, Łapanów, Nowy Wiśnicz, Rzezawa Referências Ligações externas Sítio Oficial
Бохня (гмина)

Бохня (пол. Bochnia) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Бохнявский повет, Малопольское воеводство. Население 18 207 человек (на 2004 год). Демография Сельские округа Бачкув Бессув Богуцице Бжезница Бучина Церекев Хелм Циковице Даменице Домбровица Гавлув Герчице Гожкув Грабина Кшижановице Лапчица Майковице Мощеница Непшесня Нешковице-Мале Нешковице-Вельке Острув-Шляхецки Погвиздув Прошувки Седлец Сломка Станиславице Страдомка Воля-Нешковска Затока Завада Соседние гмины Бохня Гмина Бжеско Гмина Дрвиня Гмина Гдув Гмина Клай Гмина Лапанув Гмина Новы-Виснич Гмина Жезава Ссылки Официальная страница
Бохня (гміна)

Гміна Бохня (пол. Gmina Bochnia) — сільська гміна у південній Польщі. Належить до Бохенського повіту Малопольського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 18960 осіб. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 113.69 км², у тому числі: орні землі: 75.00% ліси: 13.00% Таким чином, площа гміни становить 18.00% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Населені пункти Бачкув Бессув Богуціце Бжезьніца Бучина Церекев Холм Ціковіце Дамениці Домбровіца Гавлув Герчіце Гожкув Грабіна Кшижановиці Лапчіца Майковиці Мощеніца Непшесня Нешковіце-Мале Нешковіце-Вєльке Острув-Шляхецьки Погвіздув Прошувки Седлець Сломка Станіславиці Страдомка Воля-Нешковська Затока Завада Сусідні гміни Гміна Бохня межує з такими гмінами: Бжесько, Бохня, Ґдув, Дрвіня, Жезава, Клай, Лапанув, Новий Вісьнич. Примітки
ZE PAK

ZE PAK SA (ehemals Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin SA) ist Polens zweitgrößter Braunkohle-Verstromer, der erste ist Bełchatów-Opole-Turów Górnictwo i Energetyka (BOT GiE SA). PAK hat von der Stromerzeugung her einen Marktanteil von 12 %. Zur Gruppe gehören folgende Tochtergesellschaften: Elektrownia Pątnów II – Kraftwerk PAK Serwis sp. z o.o. – Reparaturgesellschaft EL PAK sp. z o.o. – Dienstleister AS PAK sp. z o.o. – Immobilienverwalter TRANS PAK sp. z o.o. – Transportgesellschaft PAK ODSIARCZANIE Sp. z o.o. PAK Centrum Usług Informatycznych Sp. z o.o. – IT-Dienstleister Die Kontrolle über den Betrieb der Kraftwerksgruppe übt der Unternehmer Zygmunt Solorz-Żak aus, dem auch der TV-Sender Polsat gehört. Aktionäre Schatzministerium – 50 % Elektrim und von Zygmunt Solorz-Żak kontrollierte Gesellschaften – 46 % Belegschaft – 4 % Privatisierung Im Jahr 1994 wurde das Staatsunternehmen ZE PAK in eine AG mit dem Schatzministerium als alleinigem Eigentümer umgewandelt. 1999 wurde der Mischkonzern Elektrim strategischer Investor, der sich verpflichtete, in den neuen Kraftwerksblock Pątnów II 430 Mio. Euro zu investieren. Im Frühjahr 2008 hat der Mitbewerber Enea S.A. ein Angebot für die Übernahme der Aktien unterbreitet, die Elektrim und andere Gesellschaften von Zygmunt-Solorz Zak an PAK halten. Zuvor muss Enea (laut Plan im Juli 2008) an die Warschauer Börse gebracht werden. Wenn Enea die PAK-Anteile von Elektrim bekommen sollte, würde auch das Schatzministerium seine PAK-Aktien an Enea abtreten. 2007 hatte Elektrim für seine PAK-Aktien vom Kupfer- und Silberkonzern KGHM 2 Mrd. Złoty gefordert, was KGHM zu viel war. Investor Enea möchte zusammen mit PAK die beiden Braunkohle-Tagebaue Adamów und Konin übernehmen, die vollständig dem Schatzministerium gehören und ausschließlich PAK beliefern. Weblinks Offizielle Website
Nationalmuseum (Danzig)

Das Nationalmuseum in Danzig (poln. Muzeum Narodowe w Gdańsku) zählt zu den bedeutendsten Museen Polens. Geschichte Bereits im dritten Viertel des neunzehnten Jahrhunderts wurde im Gebäude des ehemaligen Franziskanerklosters das Stadtmuseum eingerichtet. Den Grundstock des Museums bildeten die Sammlungen des Danziger Bildhauers Rudolf Freitag (1805–1890). Im Jahr 1884 wurde das Kunstgewerbemuseum angeschlossen. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Museum in „Muzeum Pomorskie“ (Pommersches Museum) umbenannt und nach Oliva verlegt. Aus den Sammlungen wurden drei weitere Museen gegründet: das Meeresmuseum (Muzeum Morskie), das Archäologische Museum (Muzeum Archeologiczne) und das Historische Museum der Stadt Danzig (Muzeum Historyczne Miasta Gdańska). 1972 wurde das Museum in Muzeum Narodowe w Gdańsku (Nationalmuseum Danzig) umbenannt. Die Sammlungen im Hauptgebäude Das Museum zeigt Kunst und Kunsthandwerk aus den historisch wichtigen Epochen der Stadt und des umliegenden Ostpommern. Das Mittelalter ist mit kirchlichen Schnitzwerken und Altären aus dem Umland vertreten. Aus den Niederlanden stammt das berühmteste Gemälde des Museums, ein um 1470 entstandenes Hauptwerk des Hans Memling, das monumentale Triptychon des Jüngsten Gerichts. Hier befindet sich auch die umfangreichste polnische Sammlung der großen Werke von Anton Möller, 1563–1611, bekannt und in die Kunstgeschichte eingegangen als „Maler von Danzig“. Die flämische und holländische Malerei besonders des 17. Jahrhunderts spiegelt die kulturelle Bedeutung der Handelsbeziehungen der Stadt mit den Niederlanden. Niederländische und schwedische Fayencen der Barockzeit, Danziger Öfen, bemerkenswerte Schmiedearbeiten und die Zinnsammlung, die Kunst der Danziger Möbeltischler und die durch ihren außerordentlichen dekorativen Reichtum ausgezeichneten Danziger Silberarbeiten sind Schwerpunkte der kunsthandwerklichen Abteilungen, doch sind nicht alle Bereiche ständig ausgestellt. Aufbau Zum Museum gehören sieben Abteilungen: Abteilung für Alte Kunst im Hauptgebäude, Toruńska 1 Abteilung für Moderne Kunst im Äbtepalast zu Oliva Abteilung für Ethnografie im Olivaer Abteispeicher Abteilung Grünes Tor (Danzig) Danziger Lichtbildgalerie, Grobla I. 3/5 Museum der Nationalhymne in Będomin Museum der Tradition des Polnischen Adels in Waplewo Wielkie Literatur (chronologisch geordnet) Hans Friedrich Secker: Die Städtische Gemäldegalerie im Franziskanerkloster. W.F. Burau, Danzig 1913. Hans Friedrich Secker: Die Kunstsammlungen im Franziskanerkloster zu Danzig. Bard Verlag, Berlin 1917 (Digitalisat im Internet Archive). Maria Bogucka: Das alte Danzig: Alltagsleben vom 15.–17. Jh. Übersetzung aus dem Polnischen von Eduard Merian. Koehler und Amelang, Leipzig 1987, ISBN 3-7338-0033-8. Barbara Tuchołka-Włodarska: Goldschmiedekunst vom 14. bis zum 20. Jahrhundert in den Sammlungen des Nationalmuseums in Gdańsk. Marpress, Gdańsk 2004, ISBN 83-88669-36-2. Weblinks Offizielle Website des Nationalmuseums in Danzig (polnisch) Nationalmuseum in Danzig. In: Pomorskie.Travel Nationalmuseum in Danzig. In: Nocowanie.de
Museo nazionale di Danzica

Il Museo Nazionale di Danzica (in polacco Muzeum Narodowe w Gdańsku), fondato nel 1972 a Danzica (anche se la storia risale al terzo quarto del XIX secolo), è uno dei rami principali del sistema museale nazionale della Polonia. Storia La sua sede principale è nell'antico monastero francescano tardo-gotico, che è stato utilizzato per ospitare mostre dalla fine del XIX secolo. Durante quel periodo era conosciuto come Danziger Stadtmuseum, che teneva una notevole collezione di opere d'arte storiche. Nel 1884, la collezione fu ampliata con reperti provenienti dal Danziger Kunstgewerbemuseum quando le due istituzioni si fusero. Il nucleo della collezione del museo costituisce la collezione di Jacob Kabrun, che comprende diverse migliaia di quadri, disegni e stampe di maestri europei dalla fine del XV all'inizio del XIX secolo. Dopo la fine della seconda guerra mondiale, il 65% dell'edificio principale del museo fu distrutto e gran parte delle collezioni del museo andarono perse, compresi tutti i reperti numismatici e le opere d'arte dell'Estremo Oriente. Anche la biblioteca e parte dei documenti del museo andarono persi o distrutti. La prima mostra del dopoguerra fu aperta nel 1948 e il museo cambiò il suo nome in "Museo della Pomerania a Danzica". Nel 1956, il capolavoro di Hans Memling il Giudizio Universale tornò a Danzica così come parte delle collezioni di dipinti e stampe. Originariamente il museo era situato nel Palazzo Opatów a Oliwa e costituiva il dipartimento etnografico del museo. Dal 1989, il palazzo ospita la collezione di arte moderna del museo. Dalle ricche collezioni del Museo della Pomerania sono stati creati diversi altri musei, tra cui: Museo Nazionale Marittimo (1960), il Museo Archeologico (1962) e il Museo Storico di Danzica (1971). Nel 1972, fu rinominato come Museo Nazionale di Danzica. Nel 2017, il museo ha attirato 162.137 visitatori. Dipartimenti Attualmente il museo ha sette dipartimenti: Dipartimento di Arte Antica, contiene il Giudizio Universale di Hans Memling Dipartimento di Arte Moderna, nel Palazzo Opatów a Oliwa Dipartimento di Etnografia, nello Spichlerz Opacki ("Granaio dell'Abate") Dipartimento della Porta Verde Galleria della Fotografia di Danzica Museo dell'Inno Nazionale a Będomin Museo delle tradizioni della Szlachta a Waplewo Wielkie Direttori del museo Jan Chranicki (1948-1970) Janusz Wąsowicz (1970-1974) Jan Przała (1974-1980) Józef Kuszewski (1980-1983) Teresa Milewska (1983-1988) Tadeusz Piaskowski (1988-2004) Wojciech Bonisławski (2004-2019) Jacek Friedrich (2020) Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Museo Nazionale di Danzica Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mng.gda.pl. MuzeumNarodoweGdansk (canale), su YouTube.