NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koło Military Cemetery

Koło Military Cemetery or Koło War Cemetery (Polish - Cmentarz wojenny w Kole; Russian - Коло Воинское кладбище) is a military cemetery located on the Przemieście Warszawskie housing estate in Koło, Poland. It includes the graves of Polish airman killed in the invasion of Poland in September 1939 and Soviet troops killed liberating the town in January 1945. In 1997 the bodies of thirteen Soviet troops exhumed at Słupca were also buried here. In 2011 a mass grave of ninety German soldiers also killed in the fighting in 1945 was discovered within the cemetery. Surviving 19th century tombstones in the cemetery probably belong to Orthodox Christian inhabitants buried there, whilst after the Second World War the town's surviving Jewish inhabitants were buried there. It is often in poor repair and home to street drinkers. Since 2014 local activists have been cleaning up the cemetery. In 2020 the Moldovan ambassador to Poland Iurie Bodrug visited the cemetery. On 30 June 2024 it was badly damaged by a storm which passed through the area. Monuments Polish This is to unknown Polish airmen killed in the 1939 invasion. It also mentions by name Second Lieutenant Tadeusz Sawicki and Corporal Brunon Ślebioda, who were killed at Koło on 5 September 1939, are mentioned by name. It is decorated with a cross and a broken propeller. Soviet This is an obelisk an inscription which translates as "Honour and glory to the heroes of the Soviet Army, who died for the liberation of the town of Kolo and its surroundings on January 19-21, 1945" and the names of 132 killed in the battles for the town. It also originally bore a hammer and sickle. This was removed early in 2022 but reinstated in May that year, only for it to be stolen on 16 May. References (in Polish) Bibliography (in Polish) Józef Burszta, 600 lat miasta Koła, Poznań 1963 Mujta, Józef Stanisław (1997). 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne. ISBN 83-86139-34-X.: CS1 maint: publisher location (link) Kasperkiewicz, Kazimierz (2004). Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939-1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła. ISBN 8390903091.
Cmentarz wojenny w Kole

Cmentarz wojenny w Kole – cmentarz wojenny w Kole. Położony jest na terenie osiedla Przemieście Warszawskie, pochowani są tam głównie żołnierze radzieccy. Informacje ogólne Na cmentarzu wojennym pochowani zostali polscy lotnicy, którzy zginęli nad Kołem podczas kampanii wrześniowej, a także żołnierze Armii Czerwonej polegli w walkach o miasto w styczniu 1945 roku. Pierwszy to pomnik ku czci nieznanym lotnikom polskim poległym w czasie kampanii wrześniowej. Z nazwiska wymienieni są ppor. Tadeusz Sawicki oraz kapral Brunon Ślebioda, którzy zginęli nad Kołem 5 września 1939 roku. Pomnik ozdobiony jest w krzyż i złamane śmigło na płycie nagrobnej. Drugi pomnik przedstawia symbol Związku Radzieckiego – sierp i młot. Na nim umieszczono napis: ,,Cześć i chwała bohaterom Armii Radzieckiej, poległym o wyzwolenie miasta Koła i okolic w dniach 19-21 stycznia 1945 r.’’. Poniżej wypisane są nazwiska 132 poległych w walkach o miasto. W lutym roku 1997 pochowano na tym cmentarzu także 13 ekshumowanych zwłok żołnierzy radzieckich ze Słupcy. W 2011 roku na terenie cmentarza odnaleziono mogiłę zbiorową, w której pochowano 90 żołnierzy niemieckich poległych podczas walk o Koło w 1945 roku. Na cmentarzu istnieją także nagrobki z XIX wieku, należące prawdopodobnie do prawosławnych mieszkańców miasta. Po II wojnie światowej na jego terenie chowano również pozostałych w mieście Żydów. Cmentarz jest często dewastowany, jest także miejscem libacji alkoholowych. Od 2014 roku lokalni działacze społeczni organizują akcje porządkowania cmentarza. W 2020 roku cmentarz odwiedził ambasador Mołdawii w Polsce Iurie Bodrug. Około 2022 roku z pomnika żołnierzy radzieckich usunięto symbol sierpu i młota, w maju 2022 roku został jednak odrestaurowany i ponownie umieszczony na obelisku. 16 maja 2022 roku symbol został skradziony z pomnika. 30 czerwca 2024 roku cmentarz został poważnie uszkodzony podczas burzy, która przeszła przez powiat kolski. Przypisy Bibliografia Józef Burszta, 600 lat miasta Koła, Poznań 1963 Józef Stanisław Mujta: 635 lat miasta Koła. Koło: Muzeum Technik Ceramicznych : Kolskie Towarzystwo Kulturalne, 1997. ISBN 83-86139-34-X. Kazimierz Kasperkiewicz: Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939-1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 2004. ISBN 83-909030-9-1.
Воинское кладбище (Коло)

Воинское кладбище (пол. Cmentarz wojenny) — некрополь, на котором похоронены советские военнослужащие, погибшие во время ожесточённых боёв за освобождение польского города Коло и его окрестностей (ныне Великопольское воеводство) во время Второй мировой войны. Расположено на трассе Варшава-Познань, в восточной части города, на территории одного из городских районов — Оседле Варшавские (пол. Osiedle Warszawskie). На кладбище похоронено 542 советских солдата и офицера. Из них, известных — 109, неизвестных — 433. В центральной части установлен памятник с символом СССР — серпом и молотом и надписью: «Cześć i chwała bohaterom Armii Radzieckiej, poległym o wyzwolenie miasta Koła i okolic w dniach 19-21 stycznia 1945 r.» («Честь и слава героям Советской Армии, павшим за освобождение города Коло и окрестностей 19-21 января 1945 г.»). Ниже начертаны фамилии павших. Имеется более ста надгробий. В феврале 1997 на кладбище были захоронены останки ещё 13 найденных и эксгумированных в г. Слупца советских воинов. Кроме того, на воинском кладбище в Коло установлен второй памятник в честь неизвестных польских летчиков, павших в воздушных боях над городом во время сентябрьской кампании 1939 года. Памятник украшен крестом и сломанным пропеллером на надгробной плите. На территории кладбища сохранились остатки захоронений православных жителей Коло XIX века. Шефствует над кладбищем министерство территориального хозяйства и строительства Республики Польша. Примечания Литература Kazimierz Kasperkiewicz: Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939—1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 2004. ISBN 8390903091 (пол.) Ссылки Мемориал Коло (Koło — бывшее Конинское воеводство) Возложение цветов и зажжение свечей представителями общества Польша-Восток в День Победы 9.05.2010
Catedral de San Vicente y Santiago (Breslavia)

La Catedral de San Vicente y Santiago​ o simplemente Catedral greco católica de Breslavia (en polaco: Katedra św. Wincentego i św. Jakuba) Es el asiento de la catedral católica griega de la eparquía de Breslavia-Koszalin​ (Wrocław) en Polonia.​ La catedral, situada en el casco antiguo, es una iglesia de estilo gótico. La iglesia fue fundada por el duque Enrique II el Piadoso junto con un monasterio para los franciscanos traídos de Praga alrededor de 1240, quizás incluso tan pronto como 1232 o 1234. Inicialmente fue llamada en honor de Santiago y construida en el estilo románico. Muy pronto en su construcción la cripta se convirtió en el lugar de entierro de su fundador, que fue asesinado en 1241 luchando contra los mongoles en la batalla de Legnica. En esta iglesia, mencionada como terminada en 1254, el 16 de diciembre de 1261 se anunció una nueva carta de fundación para la ciudad en virtud de la Ley de Magdeburgo, lo que permitió un mayor desarrollo de Wrocław. Después de la orden de secularización de Prusia de 1810, San Vicente se convirtió en una iglesia parroquial y los edificios del monasterio se convirtieron en oficinas judiciales. En los últimos días de la Segunda Guerra Mundial, durante el asedio de Breslau, la iglesia sufrió graves daños. La torre se derrumbó, junto con parte de la pared lateral y bóvedas, y la mayoría de los muebles interiores fueron destruidos o saqueados. La famosa Capilla de Hochberg fue quemada en una incursión el Domingo de Pascua de 1945. Después de la guerra, los puestos del coro, que habían sobrevivido en buenas condiciones, fueron trasladados a la Catedral. La iglesia reconstruida (cuya torre y cúpula fueron reconstruidas solamente en los años 80), durante un tiempo sirvió temporalmente como la iglesia de la guarnición. En 1997 el papa Juan Pablo II y el cardenal Henryk Gulbinowicz entregaron la iglesia para que fuese la sede del Eparquía católica griega de Wrocław-Gdańsk. En 1999, la reconstrucción básica de la iglesia fue finalmente terminada. La ruinosa Capilla de Hochberg fue restaurada entre 2012 y 2013. Véase también Iglesia católica Catedral de Santiago Referencias
Église Saint-Vincent de Wrocław

L'église Saint-Vincent est une église catholique de la vieille ville de Wrocław (avant 1946: Breslau) en Silésie (Pologne). Historique Une première église romane, fondée par Henri II le Pieux, est construite en 1232-1234 comme église conventuelle de franciscains venus de Prague. Elle est terminée grâce aux dons de sa veuve. Henri le Pieux est inhumé dans la crypte de l'église. Sa veuve et son fils octroient ensuite le Droit de Magdebourg à la ville de Breslau, le 12 décembre 1261. L'église est reconstruite en style gothique au XIVe siècle. La nef principale mesure 77,5 mètres de longueur pour une hauteur de 23 mètres. En 1530, les prémontrés prennent la place des franciscains dont le couvent bâti au XIe siècle est démoli. Les prémontrés font construire un autre monastère. L'intérieur de l'église est entièrement redécoré en style baroque en 1662-1674. Le maître-autel, datant de 1667, est l'œuvre de Franz Zeller et de Georg Czermak. Au sud de la façade, la chapelle de Notre-Dame-des-Sept-Douleurs, ou chapelle Hochberg est bâtie en 1723-1727 par Christoph Hackner, avec des stucs d'Ignatius Provisore. C'est une œuvre maîtresse de l'art baroque de Silésie. Les prémontrés doivent séculariser leur monastère en 1810 sur ordre des autorités prussiennes, et se dispersent. L'église devient simple église paroissiale. L'église Saint-Vincent est gravement endommagée pendant les terribles combats de 1945. Elle est restaurée dans les années 1950-1960. Jean-Paul II, en accord avec les autorités épiscopales, l'attribue en janvier 1997 à l'Église gréco-catholique ukrainienne (uniates suivant le rite byzantin et en communion avec le Saint-Siège). Elle est restaurée et réaménagée en 1997-1999, avec notamment une iconostase pour convenir aux exigences du nouveau culte. Notes Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail de la Pologne Portail des chrétiens d’Orient Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du Saint-Empire romain germanique Portail du royaume de Prusse
Cattedrale dei Santi Giacomo e Vincenzo

La cattedrale dei Santi Giacomo e Vincenzo si trova nella città di Breslavia, in Polonia, ed è la cattedrale dell'eparchia di Breslavia-Koszalin. Storia Il monastero francescano, con la chiesa adiacente, furono fondati nel 1240 da Enrico II detto Il Pio, anche se i frati dell'ordine minore erano presenti sul territorio già dal 1232 o 1234, il quale morì durante la battaglia di Legnica combattendo contro i mongoli e venne sepolto nella cripta all'interno della chiesa a lui dedicata. Il 16 dicembre 1261 in questa chiesa venne proclamata l'adozione del Diritto di Magdeburgo, l'insieme di leggi che permisero l'organizzazione della nuova città, e il suo sviluppo. La navata centrale gotica lunga bel 77,5 metri e alta 23, fu edificata nel XIV secolo. Con l'avvento del Protestantesimo i francescani lasciarono il convento, e la chiesa passò ai premostratensi di San Norberto, che dedicarono la chiesa anche a San Vincenzo, e nel 1810 dopo la laicizzazione dell'ordine il monastero fu trasformato nel Tribunale della città. La chiesa venne più volte ristrutturata. Nel corso del secondo conflitto mondiale l'edificio subì diversi danni sia alle pareti laterali che al soffitto e la sua ricostruzione durò più di quaranta anni. Nel 1997 per decreto di papa Giovanni Paolo II l'edificio divenne cattedrale dell'eparchia di Breslavia-Danzica (oggi eparchia di Breslavia-Koszalin). Architettura L'interno della chiesa è a tre navate, con quella principale divisa in cinque arcate; il soffitto è costituito da volte a crociera costolonate, mentre il presbiterio è a pianta triangolare e composto da sei arcate. La parte settentrionale confina con l'antico convento francescano, diventato sede dell'istituto di filologia polacca dell'Università di Breslavia. Nella parte a sud vi è la cappella barocca progetto di Christoph Hackner su commissione dell'abate norberino di Bresclavia Ferdinand Hochberg, dove voleva esse imumato. Anche questa cappella riccamente decorata fu distrutta durante la seconda guerra mondiale e poi ricostruita. Note Bibliografia (EN) Malgorzata Urlich-Kornacka, A guide to Wrocław Voci correlate Architettura gotica Gotico baltico Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giacomo e San Vincenzo Collegamenti esterni (EN) Cattedrale dei Santi Giacomo e Vincenzo, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale dei Santi Giacomo e Vincenzo, su Structurae.
H.H. Vincentius- en Jacobuskathedraal

De H.H. Vincentius- en Jacobuskathedraal (Pools: Katedra Greckokatolicka pw. Świętych Wincentego i Jakuba) in de Poolsestad Breslau is sinds 1999 de kathedraal van de Oekraïense Grieks-katholieke Kerk eparchie Wrocław-Gdańsk. Geschiedenis Het aanvankelijk romaanse kerkgebouw werd in 1234 door Hendrik II van Polen voor de uit Praag afkomstige Franciscanen opgericht. Het klooster brandde als snel af, maar zijn weduwe, hertogin Anna van Bohemen, liet het klooster herbouwen. Al in 1254 moet de kerk voltooid zijn, die aan de heilige Jacobus werd gewijd en waarin hertog Hendrik II na zijn val in 1241 tijdens de Slag bij Liegnitz werd bijgezet. In de 14e eeuw werd de kerk in de stijl van de gotiek verbouwd; het middenschip heeft sindsdien een lengte van 77,5 meter en een hoogte van 23 meter. Omdat het Vincentiusklooster van de Premonstratenzer koorheren om strategische redenen moest worden afgebroken, werden kerk en klooster in 1530 aan de Premonstratenzer koorheren overgedragen. In de jaren 1662-1674 kreeg de gotische kerk een barokke inrichting, waaronder een hoogaltaar dat in 1667 door Franz Zeller en Georg Czermak werd gebouwd. De opheffing van het Premonstratenzer klooster vond na de secularisatie in 1810 plaats. Aansluitend werd de kloosterkerk een gewone rooms-katholieke parochiekerk. De kloostergebouwen werden echter niet afgebroken maar kregen een andere bestemming. Het kerkgebouw raakte in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kerk door de Poolse staat overgenomen, die er een museum wilde inrichten. De herbouwde kerk (die tot ver in de jaren 1980 duurde) diende na de brand van de Elisabethkerk enige tijd als garnizoenskerk. Het kerkgebouw werd in 1997 door paus Johannes Paulus II en aartsbisschop Henryk Roman Gulbinowicz aan de Grieks-katholieke kerk overgedragen. In de jaren 1997-2000 volgde een omvangrijke restauratie plaats. Kapel van Hochberg De Kapel van Hochberg (Kaplica Hochberga) ontstond door de ombouw van de Mariakapel uit het begin van de 14e eeuw. De Premonstratenzer abt Ferdinand von Hochberg liet in de jaren 1723–1727 het bouwwerk als zijn mausoleum bouwen. De kapel behoort tot de meesterwerken van de Breslause barok waarvan het ontwerp afkomstig is van Christoph Hackner. In het altaar bevindt zich een piëta uit de 15e eeuw. De kapel werd tijdens een aanval op paasmaandag 1945 vernietigd, maar de reconstructie vond pas plaats in 2010. Externe link (pl) De kathedraal op de website van de eparchie Wrocław-Gdańsk
Собор Воздвиження Чесного Хреста (Вроцлав)

Собор Воздвиження Чесного Хреста (Собор святого Вінсента) — греко-католицький кафедральний храм у Вроцлаві. Відомості Споруджений на кошти Генрі Благочестивого, разом з монахами-францисканцями які прибули з Праги близько 1240 (можливо, в 1232 або 1234). Спочатку це була крипта св. Якуба, вирішена в романському стилі. Ще під час будівництва вона стала місцем поховання засновника, котрий загинув в 1241 році в битві з монголами під Легницею. Саме в цьому костелі, будівництво якого завершено в 1254 році, оголошено 16 грудня 1261 установчу грамоту Нового міста на Магдебурзьке право, що дозволило подальший розвиток Вроцлава. Цей найстарший костел був тринавним і мав один або два бічні вівтарі. У XIV і XV століттях проводились значні реконструкції та розширення, які через відсутність коштів тягнулися дуже довго та з перервами. В цей час вибудовано в готичному стилі. Центральна нава костелу, довжиною 77,5 м і висотою 23 м збережений до нашого часу. Чотирикутник монастиря, прилеглий до костелу з півночі, є незвичним для цієї частини Європи. На початку шістнадцятого століття, частина францисканців перейшли на протестантизм, а решта покинули Вроцлав. Ті ж, хто залишився, 1529 року перейшли до костелу св. Дороти. Покинуту францисканцями споруду зайняли норбертани і за рішенням міської ради, знесли будівлю монастиря, а на його місці побудували споруду нинішньої церкви Архангела Михаїла в Ольбіні. 3 червня 1530 посвятили її на честь свого патрона з Ольбіни св. Вінсента. У 1662—1674 роки церква була оздоблена в стилі бароко, зокрема 1667 року Франц Шермак і Георг Зеллер побудували новий вівтар. У період правління абата Андреаса Гебеля в 1673 р. почалась реконструкція монастирської будівлі в стилі бароко. Каплиця Божої Матері Болісної (пізніше Святих Дарів) була зведена в стилі пізнього бароко на південному боці 1723—1727 роках Хрістофом Гацкнером. Після ліквідації Ордена в 1810 році костел був перетворений в парафіяльну церкву, а монастирські будівлі передані суду. В останні дні Другої світової війни церква була сильно пошкоджена, звалилася вежа, а разом з нею частини бічних стін і стеля. Ті стели, що збереглися, були перенесені на хори собору. Перебудована церква (ліхтар і купол вежі закінчено тільки у 80-х роках) протягом деякого часу використовувалась як гарнізонна, до закінчення реконструкції після пожежі костелу св. Елізабети. 1997 року Папа Римський Іоанн Павло II і кардинал Генрик Гульбіновіч передали костел для собору Вроцлавсько-Гданській Єпархії Української Греко-Католицької Церкви. У 1997—1999 роках парафіянами закінчено ремонт, перекрито дах. В катедрі можна побачити ікони Юрія Новосельського, Віталія Садовського та інших. Щонеділі та по святах ведутся служби українською мовою. При церкві діє українське просвітянське товариство, класи для молоді. Українська Греко-католицька парафія у Вроцлаві існує з 1956 року. Належить до Вроцлавсько-Кошалінської єпархії . Галерея Посилання Парафіальна сторінка [Архівовано 23 жовтня 2016 у Wayback Machine.]
Lago Żabickie

Il lago Żabickie ([ʐa'biʦɛ]) è un lago che si trova nel comune di Węgorzyno, nel Voivodato della Pomerania Occidentale, in Polonia. Ha una superficie di 67,26 ha. Nel lago vivono molte specie di pesci, come tinca, persico, luccio, abramide comune e carassio. Il nome polacco del lago deriva dalla parola żaba che significa "rana".
Żabica

Żabica – jezioro w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Węgorzyno, leżące na terenie Pojezierza Drawskiego. Jezioro jest położone między wsiami Brzeźniak (na zachód od jeziora) oraz Zbrojewo (na wschód od jeziora). W akwenie występują takie gatunki ryb jak: lin, okoń, szczupak, leszcz, karaś i płoć. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 55,0 ha przez 65,3 ha do 67,26 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 72,3 m n.p.m. lub 72,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,9 m, natomiast głębokość maksymalna 4,6 m. Hydronimia Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych podają Żabica jako oficjalną nazwę tego jeziora. Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Żabickie. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Żabice. Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych podają oboczne nazwy tego jeziora: Jezioro Żabickie oraz Żabice. Przypisy
Dąbrowa Mała (jezioro)

Dąbrowa Mała – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Dąbrówno. Opis Jezioro Dąbrowa Mała położone jest na Równinie Urszulewskiej. Łączy się strugą przepływająca przez Dąbrówno z ciągnącym się równolegle jeziorem Dąbrowa Wielka. Z jeziora Dąbrowa Mała wypływa rzeka Wel (dopływ Drwęcy). Dane morfometryczne Powierzchnia jeziora – 173 ha, długość – 4,5 km, szerokość do 0,5 km, głębokość maksymalna 34,5 m. Przypisy Bibliografia Darmochwał T., Rumiński M.J., 1996. Warmia Mazury, przewodnik. Agencja TD, Białystok
Jezioro Lidzbarskie

Jezioro Lidzbarskie – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, w gminie Lidzbark, na obszarze Równiny Urszulewskiej. Charakterystyka Jezioro Lidzbarskie leży na Obszarze Ochronionego Krajobrazu Słup w otulinie Welskiego Parku Krajobrazowego. Przez jezioro przepływa rzeka Wel. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Lidzbarskie. W różnych publikacjach jezioro to występuje pod nazwą Lidzbarskie Wielkie. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 121,8 ha do 131,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 127,7 m n.p.m. lub 127,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 10,1 m, natomiast głębokość maksymalna 25,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2002 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Fauna W wodzie najczęściej występują płocie, leszcze, karpie, sandacze, szczupaki, węgorze, okonie i liny. Dodatkowo w rzekach występują: leszcze, karpie, węgorze, okonie, szczupaki i liny. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Lidzbarskie w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].