NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Воинское кладбище № 214 (Гославице)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-385 от 16 июня 1985 года. Воинское кладбище № 214 — Гославице (пол. Cmentarz wojenny nr 214 - Gosławice) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Гославице Тарнувского повята Малопольское воеводство, Польша. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Германской и Российской армии, которые погибли в декабре 1914 — весне 1915 годов во время Первой мировой войны. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было основано Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году. Автором некрополя является Роберт Мотка. На кладбище площадью 143 квадратных метра находятся 2 братских и 7 индивидуальных могил, в которых похоронены 4 германских и 16 российских солдат из 19-го Костромского пехотного полка. Известны имена двух российских солдат: сержант Николай Михайлович (погиб в январе 1915 года) и сержант Иосиф Белоус (погиб в феврале 1915 года). 16 июня 1985 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства. Некрополь располагается при дороге, ведущей из Вежхославице до Коморува. Примечания Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. II Okolice Tarnowa (Okręgi V—VII), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998, ISBN 83-85557-38-5 Ссылки Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz rzymskokatolicki w Hannie

Cmentarz rzymskokatolicki w Hannie – cmentarz znajdujący się w miejscowości Hanna, w województwie lubelskim, w powiecie włodawskim, w gminie Hanna. Znajduje się tu drewniana kaplica św. Anny z 1880 r. oraz groby, z których najstarsze pochodzą z XIX w. Na miejscu wcześniejszego cmentarza, przy drodze do wsi Dańce, leży kamień ze starosłowiańskim napisem wykonanym cyrylicą. Bibliografia Grzegorz Rąkowski: Polska Egzotyczna t.2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 141. ISBN 83-89188-56-2. [dostęp 2012-05-21].
Cmentarz wojenny nr 212 – Bobrowniki Małe

Cmentarz wojenny nr 212 – Bobrowniki Małe – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie na terenie jego okręgu VIII Brzesko. Znajduje się we wschodniej części miejscowości Bobrowniki Małe położonej w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Wierzchosławice. Przy wiejskiej drodze, na niewielkim wzgórku, stała figura św. Jana Nepomucena z 1742 roku. Wokół niej pochowali Austriacy 26 poległych w walce żołnierzy armii rosyjskiej, tworząc niewielką nekropolię. W czasie Wielkiej Wojny chowano na nim także okolicznych mieszkańców, cywilne ofiary walk. Cmentarz ma kształt prostokąta i powierzchnię ok. 2 arów. Centralnym elementem jest barokowa figura świętego. O tym, że jest to cmentarz żołnierski, świadczy obecnie tylko metalowy, prawosławny krzyż znajdujący się na betonowym słupku ogrodzenia, za figurą. Pod krzyżem znajduje się także metalowa, ale nieczytelna tabliczka. Na ogrodzeniu, przed figurą, znajduje się tablica pamiątkowa z tekstem: Cmentarz projektował Robert Motka. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0. Linki zewnętrzne Cmentarze wojenne. [dostęp 2012-05-19]. Cmentarze wojenne okręgi. [dostęp 2012-05-19]. Ogólnopolska komputerowa baza cmentarzy wojennych. [dostęp 2012-05-19]. Cmentarz nr 212 Bobrowniki Małe. [dostęp 2013-12-07].
Cmentarz Żołnierzy Radzieckich w Kazimierzu Dolnym

Cmentarz Żołnierzy Armii Radzieckiej w Kazimierzu Dolnym – cmentarz założony w latach 1950–1953 na granicy miasta Kazimierz Dolny i sołectwa Cholewianka (wyjazd na Opole Lubelskie). Nekropolia powstała według projektu Iwony Dworakowskiej i Kazimierza Kotowskiego z Centralnego Biura Studiów i Projektów Budownictwa Komunalnego w Warszawie, prace związane z budową zakończyły się 24 listopada 1951. Cmentarz znajduje się na wzniesieniu, posiada charakter parku-mauzoleum. Kompozycję nasadzeń zaprojektował Wiesław Chojnacki, część grzebalna posiada kształt wydłużonej podkowy otacza głaz-monument, zajmuje ok. 0,7 ha. Spoczywa tam 8537 (według tablicy przy wejściu jest to 8676) żołnierzy Armii Radzieckiej, których ciała ekshumowano z tymczasowych nekropolii zlokalizowanych w okolicy Kozienic, Puław, Bochotnicy, Łukowa, Lubartowa, Lublina, Kraśnika i Poniatowej. Zostali oni pochowani w pięćdziesięciu sześciu grobach indywidualnych i stu sześćdziesięciu czterech mogiłach zbiorowych. Galeria Bibliografia UM Kazimierz Dolny, Kazimierskie cmentarze Polska Niezwykła.pl, Cmentarz żołnierzy radzieckich w Kazimierzu Dolnym
Cmentarz wojenny w Wysokim Kole

Cmentarz wojenny w Wysokim Kole – cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w powiecie kozienickim, w gminie Gniewoszów. Cmentarz usytuowany jest około pół kilometra na południowy wschód od wsi przy drodze nr 738. Ma kształt prostokąta o powierzchni o wymiarach około 45 na 50 m. Teren cmentarza częściowo otoczony jest obecnie niewielkim symbolicznym ogrodzeniem. Na cmentarzu pochowana jest nieznana liczba (szacunkowo kilkuset) żołnierzy austriackich, rosyjskich i niemieckich poległych w dniach 22-26 października 1914 roku w czasie ciężkich walk toczonych w okolicach twierdzy Dęblin. Pochowano tu także niemieckich żołnierzy Landwery poległych w czasie ofensywy w lipcu 1915 roku. Ciała były pochowane we wspólnych grobach, niestety nie zachowała się szczegółowa dokumentacja. W latach 2004 i 2006 cmentarz uporządkowano i zrekonstruowano. Bibliografia Cmentarz wojenny w Wysokim Kole, CYFROWE MAZOWSZE, Mazowiecki System Informacji Regionalnej, Biblioteka Publiczna m. st. Warszawy [dostęp = 2012-06-07] Kriegsgraber 1914-1918, Friedhof aus dem I. Weltkrieg Gniewoszow - Wysokie Kolo Olsztyńska Strona Rowerowa, Wysokie Koło [dostęp = 2012-06-07]
Cmentarz wojenny z I wojny światowej w Maziarni

Cmentarz wojenny z I wojny światowej w Maziarni-Pęku – zabytkowy cmentarz wojenny żołnierzy poległych w czasie I wojny światowej, znajdujący się w Maziarni w gminie Harasiuki (powiat niżański). Cmentarz usytuowany jest w części miejscowości o nazwie Maziarnia-Pęk, w lesie, około 150 metrów na północ od skrzyżowania. Cmentarz ma kształt prostokąta otoczonego metalowym płotkiem. Pochowani na nim są żołnierze austriaccy polegli w czasie walk lub zmarli w szpitalu polowym w 1915 roku w miejscowości Pęk. Cmentarz nie posiada tablicy pamiątkowej. Przypisy Bibliografia Marek Florek: Zabytkowe Cmentarze i Mogiły w Polsce Województwo tarnobrzeskie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Narodowa Instytucja Kultury, 1995, s. 113. ISBN 83-85548-37-8. (pol.).
Cmentarz wojenny w Bojanowie

Cmentarz wojenny w Bojanowie – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, znajduje się w miejscowości Bojanów, gminie Bojanów, powiecie stalowowolskim, usytuowany jest na zachód od wsi, około 300 metrów od drogi 872. Zarządcą jest Urząd Gminy w Bojanowie. Cmentarz został założony w 1915 roku. Znajduje się na nim 49 mogił zbiorowych w siedmiu rzędach po siedem i cztery mogiły pojedyncze. Ogrodzony jest metalowym płotkiem z drewnianymi sztachetami. Na cmentarzu znajduje się betonowy pomnik w kształcie ściętego ostrosłupa z napisem KRIEGER GRÄBER 1915. Na cmentarzu spoczywa około 120 żołnierzy austro-węgierskich. Został wpisany do rejestru zabytków w 1988 roku. Bibliografia Marek Florek: Zabytkowe Cmentarze i Mogiły w Polsce Województwo tarnobrzeskie. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Narodowa Instytucja Kultury, 1995, s. 39. ISBN 83-85548-37-8. (pol.). Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Ogólnopolska komputerowa baza cmentarzy wojennych.
Stary cmentarz w Krościenku nad Dunajcem

Stary cmentarz w Krościenku nad Dunajcem – drugi w Krościenku nad Dunajcem i jeden z najstarszych tzw. cmentarzy pozamiejskich w Polsce, czynny w latach 1788–1897. Cmentarz znajduje się między zabudowaniami ul. Jagiellońskiej, w pobliżu ul. Jagiellońskiej 18, prowadzi doń wąska uliczka. Historia Najstarszym cmentarzem w Krościenku nad Dunajcem był cmentarz przykościelny, wokół kościoła parafialnego Wszystkich Świętych. W 1788 roku zbiegły się dwa wydarzenia, w wyniku których powstał nowy cmentarz: w tym roku wybuchł pożar kościoła i w czasie jego gaszenia spowodowano duże zniszczenia cmentarza wokółkościelnego. Jednocześnie władze austriackie wydały zarządzenie higieniczne nakazujące utworzenie cmentarza poza granicami miasteczka. Pierwszy pochówek miał tu miejsce już w 1788 roku. Jedną z ostatnich pochowanych tu osób była Agnieszka z Jankowskich Kozłecka (w 1896 roku), której pomnik zachował się do dzisiaj. Na cmentarzu tym spoczywa około 4800 mieszkańców Krościenka grzebanych tu do połowy 1897 roku, kiedy otworzono nowy cmentarz komunalny przy ulicy świętej Kingi. Pod koniec lat 80. XX wieku proboszcz tutejszej parafii ks. Bronisław Krzan próbował ratować ulegający degradacji cmentarz, czyniąc z niego miejsce pamięci. Z jego inicjatywy powstały tu 3 krzyże upamiętniające ofiary kampanii wrześniowej 1939 roku oraz zbrodni katyńskiej. Stan dzisiejszy i ważniejsze obiekty Obecnie cmentarz bardziej przypomina łąkę z kilkoma drzewami i pomnikami niż cmentarz. Jest to spowodowane tym, że w czasach, gdy cmentarz był czynny, groby były jedynie ziemnymi kopczykami, na których zatykano krzyż. Groby te po pewnym czasie zanikały, stając się niewielkimi nierównościami trawiastej łąki. Na terenie cmentarza znajduje się jednak kilka obiektów: w centralnej części cmentarza znajduje się obelisk będący pozostałością po grobie Hieronima Dziewolskiego i jego żony – Anny – właścicieli Krościenka w latach 1842–1890, grób jednej z ostatnich osób pochowanych na cmentarzu – Agnieszki z Jankowskich Kozłeckiej z roku 1896, grób Józefa Nałęcza-Hakowskiego, powstańca styczniowego, przyjaciela Jana Matejki, mieszkańca Krościenka, mistrza metaloplastyki. Wśród jego wybitnych dzieł można wymienić: rzeźbę „Matka Boska” w Kościele Mariackim w Krakowie, orła na kopule Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu czy płaskorzeźbę „Sobieski pod Wiedniem” w tejże kaplicy. Zmarł w zapomnieniu i został pochowany na tutejszym cmentarzu w 1897 roku, pomnik-mauzoleum w kształcie trzech krzyży z modrzewia, osadzonych na podstawie z otoczaków, z wmurowanymi tablicami. Swą formą nawiązuje do Pomnika Poległych Stoczniowców 1970 w Gdańsku. Tablice upamiętniają ofiary zbrodni hitlerowskich, 2 ofiary stalinizmu (płk. Stanisława Cięciela i Konrada Jakubowskiego), 21 ofiar z lat 1945–1952 oraz bohaterów września 1939 roku: ppor. Jana Cepucha, Antoniego Gabrysia, Franiszka Lizonia i Jana Majerczaka. Zostały tu również umieszczone dwie urny z ziemią, z miejsc tragicznych dla narodu polskiego – Katynia i Auschwitz-Birkenau. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 188 – Rychwałd

Cmentarz wojenny nr 188 – Rychwałd – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Rychwałd w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Pleśna. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VI okręgu tarnowskim cmentarzy tych jest 62. Opis cmentarza Znajduje się przy drodze z Rychwałdu do Lubinki. Jest widoczny z daleka, gdyż znajduje się wśród pól, a w jego obrębie rośnie 5 wysokich platanów zasadzonych w czasie budowy cmentarza. Zaprojektowany został przez Heinricha Scholza. Wejście od strony drogi przez jednoskrzydłową drewnianą furtkę. Ogrodzenie cmentarza tworzą drewniane segmenty zamocowane na betonowych słupkach. Polegli Na cmentarzu pochowano 29. żołnierzy armii austriackiej i 22. żołnierzy armii rosyjskiej. Znane są nazwiska wszystkich Austriaków, znajdują się na blaszanych tabliczkach na nagrobkach. Walczyli w 14.K.u.K.I.R.oraz T.K.J.R. 2. Wszyscy żołnierze rosyjscy są nieznani. Losy cmentarza Po II wojnie światowej nie dbano o cmentarze z I wojny. Drewniane elementy cmentarza z czasem w naturalny sposób uległy zniszczeniu. Pierwszej renowacji dokonano niezgodnie z pierwotnym wyglądem cmentarza. Ogrodzono go współczesną metalową siatką, a na mogiłach brak było krzyży, znajdowały się tylko betonowe płyty bez napisów. W czasie ostatniej renowacji sfinansowanej przez austriacki Czarny Krzyż odtworzono wygląd cmentarza zgodny z założeniami Heinricha Scholza. Przy bramce wejściowej cmentarza zamontowano tablicę informacyjną. Przypisy
Cmentarz wojenny nr 145 – Gromnik

Cmentarz wojenny nr 145 w Gromniku – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Gromnik w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Gromnik. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VI okręgu tarnowskim cmentarzy tych jest 63. Opis cmentarza Projektantem był Heinrich Scholz. Cmentarz stanowi osobną kwaterę w ramach cmentarza parafialnego. Znajduje się w jego środkowej części. Ogrodzenie stanowi płot wykonany ze stalowych płaskowników umieszczonych na betonowych słupkach. Wejście przez metalową, dwuskrzydłową furtkę. Głównym elementem ozdobnym jest obelisk z umieszczoną z przodu płaskorzeźbą przedstawiającą hełm hoplity. W tylnej części obelisku umieszczono napis: „MCMXIV – MCMXV”. Kwatera cmentarna ma kształt litery T. Mogiły ustawione są w kilku rzędach i posiadają betonowe stele z imiennymi tabliczkami poległych. Stele zwieńczone są żeliwnymi krzyżami. Jest kilka rodzajów tych krzyżów. Polegli W 15 grobach zbiorowych i 38 pojedynczych pochowano: 131 żołnierzy austro-węgierskich 14 żołnierzy rosyjskich. Z tabliczek umieszczonych na stelach wynika, że pochowani tutaj żołnierze armii austro-węgierskiej pochodzili z bardzo wielu oddziałów frontowych, a zginęli w roku 1914 i 1915. Gromnik stanowił ważny węzeł w austriackich planach obronnych, walki odbywały się tutaj zarówno jesienią w 1914 roku, jak i w maju 1915 roku. Ponadto na cmentarzu tym pochowano nie tylko żołnierzy poległych w Gromniku, ale także tych, którzy byli ranni na innych polach bitew i zmarli podczas transportu (przez Gromnik przechodzi linia kolejowa). Z 14 pochowanych tutaj żołnierzy armii rosyjskiej zidentyfikowano tylko dwóch. Walczyli w 278. hatczyńskim oraz 280. syrskim pułku piechoty. Cmentarz był odnowiony w 2003 roku ze środków państwowych. Galeria Przypisy
Воинское кладбище № 145 (Громник)

Памятник культуры Малопольского воеводства Воинское кладбище № 145 — Громник (пол. Cmentarz wojenny nr 145 - Gromnik) — воинское кладбище, находящееся в селе Громник Тарнувский повят Малопольское воеводство. Входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австрийской и Российской армии, которые погибли в 1914—1915 годах во время Первой мировой войны. В 1915 здесь произошло сражение, известное как Горлицкий прорыв германо-австрийских войск. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. Автор проекта Генрих Шольц. Представляет собой отдельное поле в форме литеры «T», площадью 433 м², расположенное в центре старого православного кладбища. Вход через металлические двустворчатые ворота. Основной декоративный элемент воинского кладбища — обелиск с изображением вверху рельефного шлема гоплитов. На задней стороне обелиска надпись: «MCMXIV — MCMXV». На кладбище в 15 братских и 38 индивидуальных могилах похоронены 131 австро-венгерский и 14 русских солдат. Галерея Ссылки Паспорт воинского кладбища № 145 — Громник (пол.)
Cmentarz wojenny nr 325 – Wola Batorska-Sitowiec

Cmentarz wojenny nr 325 – Sitowiec – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej. Jest usytuowany na skraju Puszczy Niepołomickiej, w południowej części miejscowości Wola Batorska w przysiółku Sitowiec. Obok rósł dawniej dąb "Batory". Projektował obiekt Franz Stark. W 5 grobach zbiorowych i 10 pojedynczych pochowano 27 żołnierzy austro-węgierskich i 16 rosyjskich. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0
Cmentarz wojenny nr 318 – Wrzępia

Cmentarz wojenny nr 318 – Wrzępia – cmentarz z okresu I wojny światowej. Terytorialnie cmentarz jest położony na terenie gminy Rzezawa w miejscowości Bratucice, przysiółek Radziejów. Na cmentarzu jest pochowanych 51 Austriaków z 32 pułku piechoty landwery i 32 pułku strzelców. Są to dwie mogiły zbiorowe. Projektantem cmentarza był Franz Stark. Legenda głosi, że część pochowanych tu żołnierzy to ofiary kłótni przy grze w karty, z której skorzystali Rosjanie, dokonując napadu i ostrzeliwując bijących się między sobą Austriaków z broni maszynowej. 43 żołnierzy jest pochowanych jako bezimienni, jednym z nich jest podporucznik. Imiennie wymieniono: plutonowy Jan Gawliński, plutonowy Wojciech Madura, szer. Alojz Weiss, szer. Franciszek Żurawski, szer. Jan Sikora, szer. Władysław Kołodziej, porucznik Siegfrid Wechsberg, szer. Emil Antl. Bibliografia Tadeusz Zuzia, "Kilka zdań o gminie Rzezawa", Rzezawa 2012. Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0
Cmentarz wojenny nr 146 – Gromnik

Cmentarz wojenny nr 146 w Gromniku – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się w miejscowości Gromnik, w gminie Gromnik, powiecie tarnowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VI okręgu Tarnów cmentarzy tych jest 63. Opis cmentarza Cmentarz znajduje się po prawej stronie drogi wiodącej od ronda w Gromniku do miejscowości Polichty. Drogą ta prowadzi także czerwony szlak rowerowy na Suchą Górę. Zaprojektowany został przez Heinricha Scholza na planie prostokąta. Ogrodzenie stanowi betonowa podmurówka na której osadzono wykonany z metalowych płaskowników płotek typu balustrada. Wejście od drogi po schodkach i przez dwuskrzydłową furtkę metalową. Żołnierze pochowani zostali w dwóch zbiorowych mogiłach, na których ustawiono dwa nagrobki na dwóch dłuższych bokach cmentarza. Charakterystyczną dla tego cmentarza cechą są dwa pomniki. Jeden ustawiony jest w obrębie prostokątnej kwatery cmentarza, na wprost furtki, drugi z tyłu za nim i poza ogrodzeniem. Pierwszy pomnik posiada obudowaną urnę z motywami liści laurowych, drugi to betonowy jednoramienny krzyż łaciński osadzony na schodkowatym,trzystopniowym cokole. Patrząc z drogi od strony wejścia na cmentarz wydaje się, że obydwa te pomniki stanowią jedną całość. Cmentarz jest okresowo oczyszczany i był odnowiony w 2005. Ostatnio umocniono betonowymi płytami brzeg skarpy, na której się znajduje, co zapobiegło jego osunięciu się. Polegli W 2 grobach zbiorowych pochowano tu 41 żołnierzy armii austro-węgierskiej. Polegli w dniach 20–25 grudnia 1914 roku. Walczyli w 2, 17, 23, 24, 29, 303 i 306 pułku piechoty honwedu i 19 oraz 9 batalionie landszturmu. W pułkach piechoty honwedu walczyli Węgrzy, którzy co prawda podlegali naczelnemu dowództwu armii austro-węgierskiej, mieli jednak pewną autonomię. Zima 1914–1915 była na gorlickim odcinku typową dla I wojny światowej wojną pozycyjną. Surowe warunki zimowe sprawiły, że nie podejmowano zakrojonych na szeroką skalę działań ofensywnych, miały miejsce jednak mniejsze potyczki i trwał ostrzał artyleryjski. Galeria Przypisy
Cmentarz wojenny nr 147 – Golanka

Cmentarz wojenny nr 147 w Golance – cmentarz z I wojny światowej, znajdujący się w miejscowości Golanka, w gminie Gromnik, powiecie tarnowskim, województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W VI okręgu Tarnów cmentarzy tych jest 63. Lokalizacja Cmentarz znajduje się w lesie, na południowych zboczach wzgórza nad rzeką Białą. Przez las z Golanki prowadzi wąska i stroma asfaltowa droga, ślepo kończąca się przy domach na szczycie wzgórza (przysiółek Ptasi Dzioł). Po jej lewej stronie, poniżej szczytu wzgórza znajduje się tabliczka informacyjna o cmentarzu. Jest on z tej drogi niewidoczny. Prowadzi do niego droga leśna. Po prawej stronie cmentarza znajduje się głęboki jar potoku uchodzącego do Białej. Opis cmentarza Cmentarz ma kształt podobny do półkola. Na środku pomnik centralny w postaci dużego i masywnego betonowego krzyża. Wokół niego umieszczono w trzech półkolach mogiły. Są na nich betonowe stele zwieńczone różnymi rodzajami i dwóch wielkości krzyżami. Są to: żeliwne krzyże lotaryńskie żeliwne krzyże łacińskie krzyże lotaryńskie wykonane z płaskowników stalowych z ramką u podstawy i glorią na ramionach krzyży krzyże łacińskie wykonane z płaskowników stalowych z ramką u podstawy i glorią na ramionach krzyży. Polegli W 8 grobach zbiorowych i 49 pojedynczych pochowano tu 74 żołnierzy austro-węgierskich i 34 żołnierzy rosyjskich. Łącznie 108 żołnierzy. Zidentyfikowano 42 żołnierzy austro-węgierskich. Walczyli oni głównie w 80 Pułku Piechoty, który nosił imię Wilhelm Ernst Großherzog v. Sachsen-Weimar-Eisenach, Herzog zu Sachsen. Ich okręgiem uzupełnień był Złoczów. Byli to Rusini (68%) i Polacy (25%). Wszyscy zginęli 2 maja 1915 r. Ponadto przy części poległych widnieje data śmierci 28.12.1914 r. Trzej żołnierze należeli do 31 Pułku Piechoty k.k. Landwehry, przemianowanego później na 31 Schützen-Regimenter Teschen. Wśród poległych żołnierzy rosyjskich zidentyfikowano tylko trzech. Losy cmentarza W 1915 roku po wygranej bitwie pod Gorlicami i przepędzeniu Rosjan dalej na wschód, monarchia austro-węgierska przystąpiła do budowy cmentarzy. Po II wojnie światowej nie dbano o cmentarze z I wojny. Ulegały naturalnemu niszczeniu przez czynniki przyrody, zdarzały się także akty wandalizmu Cmentarz nr 147 zachował się w dość dobrym stanie, wymaga jednak remontu. Stan w 2015 roku: brak ogrodzenia (zachowały się z niego tylko dwa pochylone słupki bramki wejściowej), betonowe stele pochylone i zarastające mchami i glonami, krzyże rdzewieją, ich część jest odłamana, tabliczki imienne są ledwie czytelne. Planowany jest remont cmentarza. Przypisy