NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
XL Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stefana Żeromskiego w Warszawie

XL Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stefana Żeromskiego – dwujęzyczne liceum ogólnokształcące w Warszawie. Historia Powstanie szkoły XL Liceum Ogólnokształcące powstało w 1952 roku i początkowo dzieliło budynek przy ulicy Żytniej, wraz ze szkołą podstawową nr 166. Uroczystość nadania szkole imienia Stefana Żeromskiego, na której była obecna jego córka Monika Żeromska, odbyła się w 1959 roku. W 1964 roku szkoła została przymusowo przeniesiona z ulicy Żytniej. Kalendarium wydarzeń 1952 – powstanie 11-letniej szkoły ogólnokształcącej przy ul. Żytniej 40 1959 – nadanie szkole imienia Stefana Żeromskiego 1964 – podział szkoły – klasy 1–7 zostają przyłączone do szkoły podstawowej nr 166, która przejmuje cały budynek przy ul. Żytniej 40, część licealna zachowuje nr 40 8 grudnia 1964 – przeprowadzka liceum na ulicę Platynową 1984–1985 – udział delegacji liceum w odsłonięciu popiersia Stefana Żeromskiego, z okazji 120 rocznicy urodzin pisarza 1995 – jako pierwsza szkoła w Polsce, przy współpracy z Wojewódzkim Szpitalem Chirurgii Urazowej przy ulicy Barskiej, podjęła ogólny program „Szkoła Promocji Zdrowia” w Województwie Mazowieckim 22 lutego 2007 – przyjęcie projektu uchwały Rady m. st. Warszawy w sprawie zmiany nazwy liceum na XL Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stefana Żeromskiego z mocą obowiązującą od 1 września 2007 roku Miejsce w rankingach Miejsca zajęte przez szkołę w kolejnych latach według Rankingu Liceów czasopisma Perspektywy: bd. – brak danych. nd. – nie dotyczy, tzn. w tych latach nie prowadzono jeszcze takiego rankingu. poza – poza rankingiem 200 (lub 150, w zależności od roku) szkół olimpijskich z najlepszymi wynikami z olimpiad przedmiotowych. Absolwenci (m.in.) Edwin Bendyk – dziennikarz, publicysta Jan Buchwald – reżyser teatralny Kinga Gajewska – posłanka na Sejm VIII kadencji Eliza Grochowiecka – piosenkarka Anna Karwan – piosenkarka Mariusz Kazana – dyrektor protokołu dyplomatycznego MSZ Jacek Komuda – pisarz, historyk Jerzy Michaluk – producent filmowy (m.in. Ogniem i mieczem) Antoni Pawlicki – aktor Paulina Przybysz – wokalistka Małgorzata Socha – aktorka Magdalena Wleklik – reżyserka Andrzej Wrona – siatkarz Inne informacje Szkoła była organizatorem ogólnopolskiego konkursu matematycznego MATMIX. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona XL LO
XXII Liceum Ogólnokształcące im. Jose Marti w Warszawie

XXII Liceum Ogólnokształcące im. José Martí – publiczna szkoła średnia w Warszawie założona w 1945 roku. Historia Szkoła powstała 24 sierpnia 1945 jako gimnazjum koedukacyjne. Mieściła się wówczas przy ul. Schroegera 7. W roku szkolnym 1946/47 nastąpiła przeprowadzka do budynku przy ul. Barcickiej 2. Następna przeprowadzka nastąpiła 1 września 1955. Szkoła została przeniesiona do budynku przy ul. Żeromskiego 22. Przy tej okazji zmieniła się nazwa szkoły na: Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego nr 22 na Bielanach. W kwietniu 1961 szkole nadano imię kubańskiego poety i przywódcy ruchu rewolucyjnego José Martí oraz zmieniono nazwę na „XXII Liceum Ogólnokształcące im. Jose Martí“. Pod tą nazwą funkcjonuje do dziś. Ostatnia przeprowadzka nastąpiła w 1967, kiedy szkołę przeniesiono do obecnego gmachu przy ul. Staffa 111. W 1986 Stowarzyszenie wychowanków i absolwentów ufundowało i umieściło w hallu szkoły tablicę pamiątkową poświęconą długoletniej dyrektorce Zofii Ringmanowej. Dyrektorzy 1945–1946 – Eugeniusz Jankowski 1946−1960 – Zofia Ringman 1960–1964 – Eugeniusz Pietrzykowski 1964–1964 – Anna Świeżyńska 1964–1967 – Teresa Duchowska 1967–1985 – Wincenty Łaźniczka 1985–1991 – Bogdan Sekinda 1991–2003 – Waldemar Pacholec 2003–2004 – Renata Janowska 2004−2024 – Zbigniew Ślęzakowski od 2024 Małgorzata Zalewska Stowarzyszenie wychowanków i absolwentów Stowarzyszenie wychowanków i absolwentów XXII Liceum Ogólnokształcącego zostało założone 1 lipca 1985 jako grupa przyjaciół powstała, aby tworzyć oraz pielęgnować więź i dobre relacje między absolwentami, nauczycielami i wychowankami Liceum na Bielanach. Stowarzyszenie w hołdzie pani Dyrektor Zofii Ringmanowej ufundowało tablicę pamiątkową wiszącą w hallu szkoły, a także pomnik nagrobny na Cmentarzu Powązkowskim. Jego projekt jest autorstwa absolwentów liceum. Stowarzyszenie występuje w rejestrze stowarzyszeń zwyczajnych w Warszawie pod numerem 25 pod nazwą Koło Koleżeńskie im. Zofii Ringmanowej. Absolwenci (wybór) Agnieszka Brustman Piotr Bielczyk Marcin Cichy Andrzej Chruszczyński Grzegorz Damięcki Agustin Egurrola Jerzy Flisak Magda Gessler Krzysztof Jaroszyński Mariusz Kowalski Jacek Kuroń Anna Mieszkowska z d. Siwek Wojciech Orliński Dariusz Piwowarczyk Jakub Przygoński Dariusz Rosati Andrzej Saramonowicz Martyna Wojciechowska Aldona Machnowska Kamil Zaradkiewicz Przypisy
XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida w Warszawie

XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida – liceum ogólnokształcące w Warszawie utworzone w 1946 roku. Znajduje się przy ul. Obozowej 60, w dzielnicy Wola. Historia szkoły Szkoła istniała w Boernerowie już od jesieni 1944 roku – założona dla uciekinierów z powstańczej Warszawy przez Jadwigę Markiewicz, dr filozofii, pielęgniarkę i nauczycielkę matematyki. XXIV LO im. Cypriana Norwida uprawnienia szkoły państwowej otrzymało w roku szkolnym 1945/46. W swojej historii szkoła występowała również pod następującymi nazwami: 1945/46 – 1946/47 – Prywatne Gimnazjum i Liceum Koedukacyjne w Boernerowie 1947/48 – Samorządowe Gimnazjum i Liceum Koedukacyjne w Boernerowie 1948/49 – 1949/50 – Samorządowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Licealnego w Boernerowie 1950/51 – 1957/58 – Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Licealnego w Boernerowie W 1952 r. Boernerowo przemianowano na Bemowo 1958/59 – 1959/60 – Państwowa Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego nr 24 w Warszawie Bemowie 1960/61 – 1961/62 – Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące nr 24 w Warszawie Bemowie 1962/63 – 1963/64 – Szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego i Licealnego nr 24 w Warszawie Bemowie 1964/65 – 1971/72 – XXIV Liceum Ogólnokształcące w Warszawie od 7.10.1972 – XXIV Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Norwida w Warszawie Dyrektorzy Jadwiga Markiewicz (1947–1954) Alina Świderska (1954–1956) Władysław Pikiewicz (1956–1959) Maria Trojanowska (1959–1963) Henryk Konopka (1963–1967) Irena Grycewicz (1967–1985) Czesław Dobczyński (1985–1986) Barbara Szewczyk (1986–1989) Ryszard Wojciechowski (1989–2018) Anna Rzewuska-Kowalczyk (od 2018) Absolwenci (m.in.) Bronisław Komorowski Przypisy Linki zewnętrzne Strona główna LO im. C. Norwida
XXXV Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Bolesława Prusa w Warszawie

XXXV Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Bolesława Prusa – publiczne liceum ogólnokształcące znajdujące się przy ul. Zwycięzców 7/9 na Saskiej Kępie w Warszawie. Historia Placówka zaczęła działać w dniu 1.09.1922 roku jako II Gimnazjum Męskie Związku Nauczycielskiego Polskiego Szkół Średnich. Siedzibą szkoły był wówczas budynek przy ul. Żurawiej 49 (własność I Gimnazjum ZNP Szkół Średnich). W 1926 roku szkoła przeniosła się na ul. Jasną 10. Początkowo miała profil matematyczno-przyrodniczy, stopniowo zmieniając go na humanistyczny. W 1932 nadano szkole sztandar (obecnie znajduje się w liceum). W 1934 wynajęto dodatkowe sale przy ul. Sienkiewicza 16. W 1935 Oktawia Głowacka – wdowa po pisarzu – wyraziła zgodę na nadanie szkole imienia jej męża. Od tego czasu każdy uczeń poznawał twórczość patrona, a na egzaminie maturalnym obowiązkowe było pytanie na ten temat. W dniu śmierci Bolesława Prusa organizowano uroczystości szkolne. Przy poparciu prezydenta Warszawy Stefana Starzyńskiego i dzięki ofiarności nauczycieli, którzy 10% pensji odkładali na fundusz budowy własnego gmachu szkolnego, w 1939 nabyto plac przy ul. Angorskiej na Saskiej Kępie. Budowę nowego gmachu przerwał wybuch wojny. Prowadzono wówczas tajne komplety, w których do 1944 uczestniczyło 270 uczniów (67 matur). Do 1944 roku dyrektorem był Czesław Jędraszko. W 1949 władze oświatowe powołały VI Szkołę Ogólnokształcącą TPD (11 klas) i rozpoczęto budowę gmachu przy ul. Zwycięzców (zakończoną w 1951). W latach 1953–1954 wykonano charakterystyczne elewacje z geometrycznym ceglanym wątkiem. W 1956 rozwiązano szkoły TPD, a w 1960 liceum otrzymało ponownie imię Bolesława Prusa. Przed budynkiem stanął w 1984 pomnik patrona autorstwa Stanisława Sikory. W 2002 powstało trzyletnie liceum o nazwie XXXV Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi. W 2022 szkoła uhonorowana została Odznaka Honorowa „Zasłużony dla Mazowsza”. Wieloletnimi dyrektorami szkoły byli Teodor Zubkiewicz (1952–1972) i Jan Strzelec (1982–2003). Absolwenci Michał Boni Piotr Gliński Robert Gliński Łukasz Korolkiewicz Waldemar Łysiak Karol Strasburger Paweł Wypych Jacek Kawalec Jacek Rokicki Przypisy Bibliografia Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa, w: Encyklopedia Warszawy. Suplement '96, red. B. Kaczorowski, Warszawa 1996, s. 26. Historia szkoły Linki zewnętrzne Strona internetowa
Zaborsko (jezioro w gminie Stare Czarnowo)

Zaborsko – jezioro na Równinie Pyrzyckiej, położone województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo, na południe od wsi Kołbacz. Jezioro Zaborsko jest jedną z pozostałości dawnego wielkiego akwenu tzw. Zastoiska Pyrzyckiego zwanego Pramiedwiem. W drugiej połowie XVIII wieku cesarz Fryderyk Wielki nakazał przeprowadzenie meliorację okolic Pramiedwia. Efektem prac Davida Gilly’ego było zmniejszenie się akwenu o 575 ha i obniżenie poziom lustra wody o 2,5 m, w wyniku czego powstały nowe jeziora, m.in. Zaborsko. Wody jeziora są w znacznym stopniu zanieczyszczone przez ścieki odprowadzane z Zootechnicznego Zakładu Doświadczalnego, położonego w południowej części Kołbacza. Stwierdzono zjawisko eutrofizacji. Na wschód od brzegu jeziora znajdują się pozostałości grodziska średniowiecznego istniejącego pomiędzy X a XIII wiekiem. Przypisy
Silberbergwerk Tarnowskie Góry

Das Historische Silberbergwerk (Zabytkowa Kopalnia Srebra) in der südpolnischen Stadt Tarnowskie Góry (deutsch Tarnowitz) war ein Blei-, Silber- und Zinkbergwerk in der Bergbauregion Oberschlesien. Seit 2017 ist es UNESCO-Weltkulturerbe. Das Welterbe erstreckt sich über eine Fläche von 1672,76 Hektar mit einer Pufferzone von 2774 Hektar und umfasst das gesamte unterirdische Bergwerk mit Stollen, Schächten, Galerien und der Wasserhaltung. Das Bergwerk ist eines der wichtigsten Kulturdenkmäler Oberschlesiens. Es ist Ankerpunkt der Europäischen Route der Industriekultur (ERIH) und gehört zu den Industriedenkmalen der Route der Technischen Denkmäler in der Woiwodschaft Schlesien (Szlak Zabytków Techniki Województwa Śląskiego). Geschichte Die Stadt Tarnowitz geht auf die Entdeckung von Silbervorkommen in der Gegend und deren Ausbeutung zurück. 1526 erhielt Tarnowitz vom Oppelner Herzog Johann II. und Georg von Brandenburg-Ansbach Bergfreiheit. Aus demselben Jahr stammt das Bergrecht (eine besondere Form des Stadtrechts). 1784 wurde in der Stadt die Friedrichsgrube angelegt, ihre Bleierze wurden in der Friedrichshütte verhüttet. Ein Förderer des Bergwerks war Friedrich Wilhelm von Reden, Direktor des schlesischen Oberbergamts. Zur Ausbildung qualifizierter Steiger errichtete Reden die Bergschule in Tarnowitz. In Tarnowitz wurde am 19. Januar 1788 die erste Dampfmaschine des Königreichs Preußen (die dritte auf dem europäischen Festland) in Betrieb genommen. Sie trieb die Entwässerungsanlage der Erzbergwerke an. Von 1803 bis 1807 diente Graf Reden als preußischer Bergbauminister. Die Förderung von Bleierz wurde 1912 eingestellt. Seit 1957 wurden Teile des Bergwerks touristisch genutzt. Das historische Silberbergwerk wurde 1976 eröffnet. Anlage Gegenwärtig ist im Silberschaubergwerk ein 1740 Meter langer, barrierefreier Rundweg in 40 m Tiefe geöffnet, 270 m werden mit dem Boot zurückgelegt. Der „Sztolnia Czarnego Pstrąga“ (Schwarze-Forelle-Stollen) war der erste, der für den Tourismus genutzt wurde. Er gehört zum Tiefen Friedrichstollen. Seit 1957 sind dort 600 Meter lange Bootsfahrten möglich. Über Tage befindet sich ein Freilichtmuseum (Skansen Maszyn Parowych) mit Dampfmaschinen verschiedenster Hersteller und Baujahren und einer Schmalspurbahn. Dazu gehören die Teile der Dampf-Pumpstation des 19. Jahrhunderts der Grubenwasserhaltung. Galerie Weblinks Offizielle Website des Silberschaubergwerks (deutsch) UNESCO.org: Tarnowskie Góry Lead-Silver-Zinc Mine and its Underground Water Management System. (Offizielle Liste der Welterbestätten; engl.)
Mine d'argent historique de Tarnowskie Góry

La mine d'argent historique (en polonais : Zabytkowa Kopalnia Srebra) est une ancienne mine d'argent située à Tarnowskie Góry, en Silésie, en Pologne. Site du patrimoine mondial de l'Unesco depuis 2017, elle est un vestige d'une industrie minière d'argent. Le musée de la mine est un des sites de la route européenne du patrimoine industriel. Liens externes Site officiel Notes et références Portail des musées Portail de la mine Portail de la Pologne Portail du patrimoine mondial
Lood-zilver-zinkmijn van Tarnowskie Góry

De lood-zilver-zinkmijn van Tarnowskie Góry is een mijn in Opper-Silezië in het zuiden van Polen, nabij de stad Tarnowskie Góry. Samen met het hele waterbeheersysteem is de mijn in 2017 verkozen tot een werelderfgoed. De mijn ligt in een van de belangrijkste mijngebieden van Centraal-Europa; het gebied rond Tarnowskie Góry zorgt voor een significant gedeelte van de productie van lood en zink. Het grootste gedeelte van de site bevindt zich onder de grond, maar boven de grond bevinden zich nog de overblijfselen van het stoompompstation uit de negentiende eeuw. Hiermee werd water uit de mijn gepompt. Al drie eeuwen is men bezig geweest om dit water uit de mijn te krijgen, wat hierna beschikbaar werd gesteld voor gebruik voor de steden en industrie in de omgeving.
Mina histórica de prata de Tarnowskie Góry

A mina histórica de prata de Tarnowskie Góry é um museu da mineração localizado em Tarnowskie Góry, na Silésia, Polônia. A mina e seus arredores são remanescentes da indústria de mineração de prata na região e é um dos pontos chave da Rota Europeia da Herança Industrial da Europa. UNESCO Foi inscrito como Patrimônio Mundial da UNESCO em 2017 por: "testemunhar os esforços contínuos por mais de três séculos em drenar a zona de extração subterrânea e o uso de água das minas a fim de abastecer cidades e a própria indústria. Tarnowskie Góry representa uma contribuição significante para a produção global de chumbo e zinco." Referências
Серебряный рудник в Тарновске-Гуры

Серебряный рудник в Тарновске-Гуры — объект Всемирного наследия ЮНЕСКО в городе Тарновске-Гуры в Польше, представляющий собой подземелья бывшей шахты, устроенной в триасовых доломитах и известняках и содержавшей залежи серебра и ряда других полезных ископаемых. С 2004 года — часть памятника истории Тарновске-Гуры «Подземелья исторического серебряного рудника и штольни „Чёрная форель“». С июля 2017 года внесена в Список всемирного наследия ЮНЕСКО как один из объектов под названием «Свинцовый, серебряный и цинковый рудник вместе с системой управления подземными водами в Тарновске-Гуры». Рудник представляет собой часть Королевской шахты Фридерика, действовавшей с 1784 (согласно другим источникам — с 1714) до 1911 или 1912 года; в 1976 году она была открыта для посещения публикой. Рядом со входом в шахту находится музей под открытым небом, в котором представлены использовавшиеся на ней паровые машины. 19 октября 2006 года рудник объявлен памятником истории Польши. 9 июля 2017 года на 41-й сессии ЮНЕСКО он был включён в список Всемирного наследия. Подземелья рудника являются единственным подземным туристическим маршрутом в стране; его длина составляет 1749 м, из которых 270 м преодолевается на лодках. Примечания Библиография Czesław Kuźniar. Bogactwa kopalne Górnego Śląska // Przegląd Techniczny. — Feliks Kucharzewski, 1921. — 30 марта (т. 12, № LIX). Stanisław Piasecki. Postępy przemysłu cynkowego na Śląsku za czasów polskich (пол.). — Katowice, 1936.
Kuźnia Wodna w Oliwie

Kuźnia Wodna w Oliwie (česky vodní hamr v Oliwě nebo vodní kovárna v Olivě) je vodní hamr a muzeum u rybníka Zbiornik nr 11 "Kuźnia Wodna" na Potoce Oliwském (Jelitkowském). Hamr se nachází jižně od ZOO Gdaňsk-Oliwa v Gdaňské čtvrti Oliwa v Pomořském vojvodství v Polsku. Je to dřevěná budova skládající se ze dvou částí (dvě kovárny se samostatnými buchary, kovářskými výhněmi a pohony vodními koly o průměru 4 m) oddělených Oliwským potokem. Kladivo bucharu, pochází z konce 19. století a má hmotnost 250 kg a je pákou zvedáno do výšky 0,4 m. součástí kovárny je také další kovářské vybavení. Kovárna pochází ze 16. století a v roce 1830 produkovala 200 tun kovových výrobků. Kovárna ukončila činnost v roce 1948, pak chátrala, prošla rekonstrukcí a 17. června 1978 byla otevřena pro veřejnost. V červenci 2016 byla poškozena povodněmi. Kovárna patří pod správu Muzea Gdaňska (Muzeum Gdańska). Galerie Reference Související články Góra Schwabego – kopec nad kovárnou ZOO Gdaňsk-Oliwa Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kuźnia Wodna w Oliwie na Wikimedia Commons
Monumentale watersmederij van Oliwa

De Monumentale watersmederij van Oliwa (Pools: Zabytkowa Kużnia Wodna) is een door een houten watermolen aangedreven smederij en een technisch monument te Oliwa, een stad bij en wijk van Gdańsk. Van de molen was reeds sprake in 1597. Ze behoorde bij de Cisterciënzerabdij van Oliwa. Het was een ijzermolen, die de hamer van een smederij aandreef. De molen raakte in verval, maar werd in 1978 gered door het Museum voor Technologie te Warschau. Zowel het molenhuis als het binnenwerk werd gerestaureerd en de molen kan weer werken. Tegenwoordig is de molen een museum. Bronnen Gdańsk Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Zabytkowa Kuźnia Wodna w Oliwie op de Poolstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
Kuźnia Wodna w Oliwie

Kuźnia Wodna w Oliwie – zabytek techniki w Gdańsku w postaci kuźni napędzanej kołem wodnym. Historia Warsztaty metalurgiczne funkcjonowały w tej okolicy już w XVI w. Najstarszym zachowanym dokumentem jest akt sprzedaży kuźni przez Jana Klinghamera w 1597 opatowi Zakonu Cystersów w Oliwie Dawidowi Konarskiemu. W latach 1628–1733 kuźnia należała do rodziny Remus, od roku 1830 do Daniela Mąglowskiego, zaś w latach 1918–1945 do Maxa Hansena. Pomimo stosunkowo dużych opłat na rzecz konwentu zakład stanowił bardzo dochodowe przedsięwzięcie, w którym aż do XX w. przetwarzano spore ilości żelaza. W połowie XVIII wieku dzierżawca kuźni zobowiązany był płacić 140 florenów i dostarczać około 485 kg żelaza rocznie. Jeszcze w 1830 zakład produkował prawie 200 ton różnych wyrobów metalowych. W przeszłości tylko w takich miejscach, zwanych młotowniami, można było rozkuwać duże kawały metalu i wysyłać je do mniejszych kuźni. W 1948 w kuźni zaprzestano bieżącej działalności, a pozostawiony swojemu losowi obiekt zaczął niszczeć. W 1957 kuźnię przejęło Muzeum Techniki w Warszawie; zabezpieczono ocalałe urządzenia i fragmenty budynków, opracowano koncepcję odbudowy, którą przeprowadzono w latach 1960–1963 oraz 1975–1976. Następnie w latach 1976–1978 przeprowadzono konserwację urządzeń i mechanizmów kuźni. 17 czerwca 1978 uroczyście udostępniono kuźnię do zwiedzania. W latach 1978–2016 był oddziałem Muzeum Techniki w Warszawie. Kuźnia ucierpiała w wyniku powodzi, jaka miała miejsce 14–15 lipca 2016. Kuźnia Wodna w Oliwie jest jedynym tego typu czynnym obiektem w Polsce. Stan obecny Od 2017 Kuźnia jest w rękach miasta Gdańska. Po przejęciu przez nowego właściciela Kuźnia była zamknięta dla zwiedzających, a obecnie jest udostępniona dla zwiedzających. Planowane są regulacja biegu przepływającego potoku, a także wymiana dachu, remont ścian oraz instalacji elektrycznej. Konstrukcja i wyposażenie Drewniany budynek kuźni składa się z dwóch części przedzielonych Potokiem Oliwskim, nad którym posadowiono obiekt. Każda z części posiada piec grzewczy i młot napędzany odrębnym kołem wodnym o średnicy 4 m, z umieszczonymi na obwodzie 44 łopatkami. Są to koła nasiębierne osadzone na kwadratowych w przekroju (0,7 * 0,7 m) wałach dębowych o długości 8 m. Zastosowana dźwignia przy obrocie wału podnosi młot o ciężarze około 250 kg, który spada następnie z wysokości około 40 cm na kowadło. Elementem wyposażenia są również nożyce mimośrodowe, poruszane małym kołem wodnym o średnicy 3,1 m, osadzonym na wale dębowym o średnicy 0,5 m i długości 4,7 m. Nożyce pozwalają na cięcie rozgrzanego żelaza o grubości 40 mm. Kuźnia znajduje się na turystycznym szlaku Kartuskim. Sąsiedztwo W bezpośrednim sąsiedztwie kuźni znajdują się zabytkowy Dwór Ernsttal i zabytkowy Dwór Schwabego. Przypisy Bibliografia Franciszek Mamuszka: Oliwa: Okruchy z dziejów, zabytki. Gdańsk: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985. ISBN 83-03-00938-9. Linki zewnętrzne Stara młotownia na potoku oliwskim KUŹNIA WODNA w Gedanopedii Archiwalna strona miłośników Starej Kuźni w Oliwie. kuzniawodna.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-16)].
Zabytkowe budynki przy ulicy Grobla 22 w Poznaniu

Zabytkowe budynki przy ulicy Grobla 22 w Poznaniu – zespół budynków znajdujący się przy ulicy Grobla nr 22 w Poznaniu posiadający wartość historyczną. Budynki odzwierciedlają architekturę Poznania z przełomu XVIII i XIX wieku. Historia Data powstania pierwszego budynku jest niepewna i szacowana na lata między 1772 a 1787. Zespół budynków był kilka razy przebudowywany i remontowany. Pierwotnie budynki posiadały dwa numery (31 i 32) przy ul. Grabenstrasse, obecnie znajdują się pod adresem Grobla nr 22. Budynek z tyłu działki (zbudowany na początku XIX wieku) zachował konstrukcję szkieletową. Wymianie uległy jedynie dach (ze strzechy na dachówkę) oraz stolarka okienna i drzwiowa (początek XX wieku). Najważniejsze zmiany dotyczące budynków: Pod koniec XX wieku mury budynku były popękane, konieczne było zastosowanie podparcia w postaci drewnianych stempli. W 2005 oddano do użytku gruntownie wyremontowany budynek. Był to pierwszy z budynków odnowionych w ramach programu rewitalizacji kamienic w Poznaniu. Przypisy Bibliografia J. Borwiński, Ulica Grobla 22 w Poznaniu. Historyczna zabudowa posesji, "Kronika Miasta Poznania" nr 3/1996.
Zabytkowy dom z apteką w Zerwanej

Zabytkowy dom z apteką w Zerwanej – znajdujący się w Zerwanej, w gminie Michałowice, w powiecie krakowskim. Dom, kaplica oraz ogród, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Dom w którym mieściła się apteka oraz część mieszkalna, został wybudowany w 1917 roku przez aptekarza Maksymiliana Jarzębińskiego herbu Dąbrowa. W starej aptece można oglądać oryginalne z 1917 roku wyposażenie sali ekspedycyjnej m.in. wagi, szkło apteczne oraz meble. Architektura Jest to obiekt murowany z cegły, na rzucie prostokąta, otynkowany, zbudowany w stylu późnego historyzmu. W narożnej części budynku po stronie wschodniej znajduje się dwuprzęsłowy podcień filarowy z półkolistymi arkadami. Jedno przęsło jest częściowo zamknięte tralkami, nad drugim znajduje się napis: APTEKA. W 2000 roku budynek był przebudowany, od strony ogrodu powstał wtedy ganek i narożne dobudówki w typie alkierzy. Kaplica w ogrodzie jest obiektem murowanym z cegły, otynkowanym, na rzucie sześcioboku. Pierwotna budowla posiadała ażurowe ścianki z filarami w narożach. W późniejszych latach została zamurowana z pięciu stron. Pozostały tylko owalne otwory w ściankach. W kaplicy na postumencie znajduje się figura św. Jana Nepomucena, z 1774 roku. Przypisy Linki zewnętrzne polskaniezwykla.pl https://web.archive.org/web/20081120053611/http://www.jura.eko.org.pl/prasa/0709_Duma_Zerwanej.pdf