NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Izba Regionalna w Śliwnicy

Izba Regionalna w Śliwnicy – placówka muzealno-edukacyjna w Śliwnicy. Izba powstała na początku lat dziewięćdziesiątych z inicjatywy Danuty Śliwińskiej, pragnącej „ocalić od zapomnienia historię zaklętą w rękodziełach oraz dawnych przedmiotach codziennego użytku”. Na pomieszczenie Izby wykorzystano jedno z pomieszczeń w budynku byłej szkoły w Śliwnicy, wybudowanej w czasach zaboru austriackiego. Na przestrzeni lat zbiór eksponatów stopniowo się powiększał uzyskując w 1994 r. miano Izby Regionalnej. Dzięki życzliwości mieszkańców z terenu gminy Dubiecko oraz okolic zbiory liczą ponad 1000 eksponatów, które zajmują dwie sale klasowe. W Izbie można oglądać eksponaty różnych rzemiosł m.in.: stolarskie, szewskie, kowalskie, bednarskie, tkackie, piekarskie, mleczarskie, garncarskie itp. oraz inne narzędzia używane dawniej na wsi, a także eksponaty edukacyjne z dwudziestolecia międzywojennego i rękodzieła miejscowych artystów. Do szczególnych nabytków należą krosna, żarna i młockarnia. W ramach Izby funkcjonują ścieżki edukacyjne: piekarska i tkacka, której ważnym elementem są krosna tkackie, jedne z niewielu na terenie województwa podkarpackiego. Na bazie tkackiej ścieżki edukacyjnej zorganizowano w 2008 roku warsztaty tkackie pt. „Od ziarenka do płócienka” finansowane z Poakcesyjnego Programu Wsparcia Obszarów Wiejskich, w których wzięło udział 411 osób. W miarę potrzeb w Izbie Regionalnej odbywają się różne imprezy: m.in. ogniska przy muzyce, konkursy, np. haftu i innych robótek ręcznych. Przyjeżdżają również wycieczki ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych, a także turyści z kraju i zagranicy. Opiekunem eksponatów Izby oraz przewodnikiem po niej jest od początku jej powstania Danuta Śliwińska. Przypisy
Jarząbcze Szałasiska

Jarząbcze Szałasiska – dwie niewielkie równie w Dolinie Jarząbczej w polskich Tatrach Zachodnich. Położone są na wysokości ok. 1400 m n.p.m. na wschodnim zboczu tej doliny, na zachodnich stokach Trzydniowiańskiego Wierchu, poniżej widocznych z daleka białych kwarcytowych skałek zwanych Białymi Gęsiami. Nazwa pochodzi od tego, że dawniej stały tutaj szałasy, były to bowiem tereny wypasowe Hali Jarząbczej Szlaki turystyczne – czerwony, zataczający pętlę od Polany Chochołowskiej przez Wyżnią Jarząbczą Polanę i Jarząbcze Szałasiska na szczyt Trzydniowiańskiego Wierchu, stąd grzbietem Kulawca i Krowińcem do polany Trzydniówka w Dolinie Chochołowskiej. Przypisy
Czarnka

Czarnka lub Czarne Jezioro – jezioro leżące w Drawieńskim Parku Narodowym, koło jeziora Ostrowite w województwie lubuskim, powiecie strzelecko-drezdeneckim, gminie Dobiegniew. Bezodpływowy akwen powstał około 10 000 lat temu jako pozostałość po bryle wytopionego martwego lodu. Jego brzegi są stosunkowo strome i w całości porośnięte lasem. Woda charakteryzuje się dużą przejrzystością, wynoszącą średnio 7 metrów. Czarne to jedno z trzech w Polsce jezior meromiktycznych. Ukształtowanie misy jeziornej i położenie w zagłębieniu terenowym powodują, że lokalne wiatry nigdy nie mieszają jego wód do samego dna. Poniżej głębokości 13 metrów woda nie zawiera tlenu – żyją tu tylko beztlenowe bakterie Desulfovibrio desulfuricans (producenci siarkowodoru) i rzadkie, purpurowe bakterie siarkowe Chromatium okenii (utleniające siarkowodór do wolnej siarki). Powyżej 13 metrów znajdują się wody mezotroficzne. Tylko wody powierzchniowe są mieszane przy pomocy wiatrów (wiosna i jesień), a pokrycie powierzchni makrofitami wynosi 27%. W różnych biotopach tego akwenu występują rzadkie i chronione rośliny, m.in. jezierza morska, zamętnica błotna, kłoć wiechowata, czy nadające mu purpurową barwę ramienice (m.in. krynicznik giętki). Z południowej części zbiornika wypływa niewielki ciek zasilający znajdujący się w pobliżu ponor. W jeziorze stwierdzono występowanie następujących ryb: leszcz, okoń, płoć, szczupak, wzdręga i sieja (ta ostatnia nie pochodzi z zarybień). Jezioro jest udostępnione do ruchu turystycznego od strony Ostrowitego – szlak niebieski prowadzi do drewnianego pomostu widokowego. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 17,5 ha przez 19,1 ha do 19,48 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 53,4 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 11,2 m, natomiast głębokość maksymalna 26,5 m lub 29. Na podstawie badań przeprowadzonych w 2003 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Hydronimia Jezioro pojawia się w źródłach w 1532 roku – początkowo jako Czarne Jeziorko, a następnie: Schwarz See (1918), Schwarzer See (1937). Państwowy rejestr nazw geograficznych jako nazwę urzędową jeziora podaje Czarnka, jednocześnie wymienia nazwę oboczną: Czarne Jezioro. Według spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Czarne Jezioro. Przypisy
Чарне (озеро, Дравская равнина)

Чарне (пол. Jezioro Czarne, нем. Schwarzer See) — озеро, расположенное в пределах национального парка Дравенский Любуша, Польша. Описание Водный объект образовался около 1000 лет назад при таянии мёртвого льда. Озеро обладает достаточно крутыми покрытыми лесом берегами. Озеро считается одним из трёх меромиктических водоёмов Польши. Прозрачной является вода до 7 метров глубины. На глубине более 13 метров не вырабатывается кислород, так как здесь живут только анаэробные бактерии Desulfovibrio desulfuricans, которые выделяют сероводород, и редкие серные бактерии Chromatium okenii, окисляющие сероводород, вследствие чего выделяется сера. Воды от поверхности до 13 метров глубины являются мезотрофными. Весной и осенью поверхностные воды насыщаются кислородом. 27 % водной поверхности покрыто макрофитами. В различных биотопах озера встречаются редкие и внесённые в красную Книгу растения: наяда морская, занникеллия болотная, меч-трава обыкновенная, харофиты (такие, как Nitella flexilis). Из южной части озера через понор вытекает небольшой водоток. В озере водятся такие виды рыб, как лещ, речной окунь, обыкновенная плотва, щука, краснопёрка, обыкновенный сиг. Примечания
Jezioro Grzymisławskie

Jezioro Grzymisławskie – jezioro polodowcowe w województwie wielkopolskim, w powiecie śremskim, w gminie Śrem. Charakterystyka Jezioro położone jest na Pojezierzu Krzywińskim, w wąskiej i głębokiej rynnie, brzegi niezalesione, linia brzegowa nierozwinięta. Dostępne dla: wędkarzy, żeglarzy, plażowiczów (plaża w Śremie), organizowane były na nim mistrzostwa motorowodne Europy lub Świata. Nad jeziorem w Śremie znajduje się Plaża Miejska ze strzeżonym kąpieliskiem wygrodzonym pływającymi pomostami, wypożyczalnią sprzętu wodnego oraz barem. Obok znajduje się stanica Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Dalej położona jest Przystań żeglarska Odlewnik, która należy do Klubu Żeglarskiego Odlewnik. Wyposażeniem przystani są: jacht pełnomorski klasy "Carter" (Hipolit), 3 śródlądowe jachty kabinowe, 5 omeg, 5 Finnów oraz inny sprzęt pływający będący własnością prywatną członków klubu; pomost cumowniczo-manewrowy i hangary. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 175,0 ha do 183,9 ha Zwierciadło wody położone jest na wysokości 69,7 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,0 m, natomiast głębokość maksymalna 11,2 m. W 2004 czystość wody w jeziorze została oceniona jako pozaklasowa. Przypisy
Jezioro Kaliszańskie

Jezioro Kaliszańskie – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. wągrowieckim, w gminie wiejskiej Wągrowiec, leżące na terenie Pojezierza Chodzieskiego. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 282,5 ha przez 297,2 ha do 305,63 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 86,5 m n.p.m. lub 87,6 m n.p.m. lub też 87,8 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 8,8 m, natomiast głębokość maksymalna 26,9 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2003 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości i II kategorii podatności na degradację. Jezioro to leży w morenie dennej typu wytopiskowego. Od strony północnej połączone z jeziorem Strzałkowskim przez Tłumienicę z położonym na wschód jeziorem Toniszewskim nie ma połączenia. Jest to drugie (po jeziorze Bytyń Wielki) największe pod względem powierzchni lustra wody jezioro dawnego województwa pilskiego. Przypisy
Karaś (Mierzeja Wiślana)

Karaś − jezioro w Polsce, położone w województwie pomorskim, w granicach administracyjnych Gdańska, na Wyspie Sobieszewskiej, w obrębie rezerwatu Ptasi Raj. Powierzchnia jeziora wynosi 8,8 ha. Nazwa jeziora pochodzi od jednego z gatunków występujących w nim ryb. Jezioro Karaś jest płytkim jeziorem przybrzeżnym, które według regionalizacji fizycznogeograficznej Polski znajduje się na Mierzei Wiślanej. Historia Jezioro powstało w sposób naturalny, tj. w wyniku przerwania pasa wydm w miejscowości Górki koło Gdańska przez Wisłę (Wisłę Śmiałą) w nocy z 31 stycznia na 1 lutego 1840 r. (okres zaboru pruskiego) i utworzenie się zatoki przybrzeżnej z później powstałą Mierzeją Messyńską, oraz w efekcie działalności człowieka, tj. usypania grobli między jeziorem a Wisłą Śmiałą w drugiej połowie XIX w. (przed 1888 r.). Jezioro Karaś pierwotnie było połączone z jeziorem Ptasi Raj, ale na skutek naturalnych procesów, tj. wypłycania się i porastania przez roślinność bagienną, wydzieliło się, tworząc osobny zbiornik wodny. Do 1945 r. jezioro nosiło nazwę Karauschenteich (Staw Karasi), następnie zmienioną na polski odpowiednik jezioro Karaski. Jeszcze w 1996 r. jezioro Karaś miało powierzchnię 9,5 ha. Obecnie procesy wypłycania i zarastania jeziora prowadzą do podziału na dwa osobne akweny. Współcześnie jest połączone powierzchniowo z jeziorem Ptasi Raj systemem kanałów melioracyjnych o łącznej długości 1630 m i średniej szerokości 0,5 m. Przypisy
Jezioro Niezabyszewskie

Jezioro Niezabyszewskie (kaszb. Jezoro Niézabëszéwsczé) – jezioro wytopiskowe położone na Pojezierzu Bytowskim (powiat bytowski, województwo pomorskie). Niezabyszewskie zajmuje powierzchnię 48,4 ha, znajduje się w kierunku południowo-zachodnim od Bytowa. Nazwę Niezabyszewskie Jezioro wprowadzono urzędowo zarządzeniem w 1950 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Damsdorfer See. Zobacz też Niezabyszewo Płotowo Przypisy
Jezioro Zajęcze

Der Jezioro Zajęcze (Kleiner Heidsee) ist ein See bei Danzig (Gdańsk) auf der Wyspa Portowa („Hafeninsel“) in Polen. Der See liegt nur knapp über dem Meeresspiegel und hat eine Ausdehnung von maximal 60 mal 48 Metern. Er soll vor 3000 Jahren auf der Frischen Nehrung entstanden sein und liegt zwischen Ostsee und Toter Weichsel. Geographie Der See liegt im Wald auf dem Gebiet des Stadtbezirks Stogi (Heubude). Etwa 250 Meter südlich befindet sich der Pusty Staw (Große Heidsee).
Jezioro Zajęcze

Jezioro Zajęcze (niem. Kleiner Heidsee) − niewielkie jezioro w Polsce, położone w województwie pomorskim, w granicach administracyjnych Gdańska, w dzielnicy Stogi, leżące na Wyspie Portowej, na obszarze Mierzei Wiślanej. W odległości ok. 100 m na południowy wschód przebiega ul. Nowotna. Zobacz też Pusty Staw Przypisy
Zgorzała (jezioro)

Zgorzała – jezioro o powierzchni ponad 3 ha leżące w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie Jezioro leży po lewej stronie Wisły, w Warszawie, w dzielnicy Ursynów, pomiędzy osiedlami Zgorzała nad Jeziorem i Jeziorki Polskie, w kwadracie ulic Trombity, Kórnickiej i Dumki. Położone jest na obszarze wododziałowym pomiędzy zlewniami rzek: Jeziorki i Raszynki. Zgodnie z ustaleniami w ramach Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009-2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r. jezioro jest jeziorem wytopiskowym. Położone jest na terenie wysoczyzny i zasilane jest okresowo wodami powierzchniowymi. Odpływ natomiast ma formę cieku – swój początek ma tu Kanał Jeziorki, który odprowadza wodę z pobliskich pól i dróg. Powierzchnia jeziora wynosi 3,2781 hektara. Towarzyszy mu mniejszy zbiornik wodny o powierzchni 0,1246 ha. Misa jeziora obejmuje powierzchnię ok. 17 ha. Rekultywacja Z powodu nadmiernego osuszenia oraz stałego obniżania się wód gruntowych, jezioro znacznie zmniejszyło swoje rozmiary. Pierwotnie jezioro było największym w Warszawie, o powierzchni ok. 20 ha (dla porównania Jezioro Czerniakowskie – 14,5694 ha). Obecnie, w okresie braku opadów redukuje się do dwóch oczek wodnych w południowo-wschodniej części dawnego obrysu zbiornika (niegdyś najgłębszej). W części północno-zachodniej pozostałością są dwa bardzo małe stawy oraz tereny podmokłe. Tereny dawnego Jeziora Zgorzała zasypane zostały gruzem i ziemią powstałą w wyniku wykopów budowlanych. Zasypanie jeziora (zmniejszenie pojemności retencyjnej zbiornika) spowodowało problemy z odwodnieniem okolicy tzw. zielonego Ursynowa i częste podtopienia, w tym jedno bardzo duże w 2010 r. W związku z tym, na wniosek właścicieli pobliskich działek, w 2012 r. rozpoczęła się rekultywacja jeziora na podstawie opracowania z 2011 r. pt. „Koncepcja rekultywacji jeziora Zgorzała wraz z zagospodarowaniem terenów przyległych” zleconego przez zarząd Dzielnicy Ursynów m. st. Warszawy. Głównym jej celem było stworzenia retencji w ilości 60 000 m³. Całkowity koszt przedsięwzięcia został oszacowany na kwotę 8 291 288,88 zł. Rekultywacja objęła odtworzenie pierwotnej linii brzegowej, jej umocnienie oraz pogłębienie jeziora. W planach było też zasadzenie 260 drzew i prawie 450 krzewów, a także stworzenie infrastruktury parkowej: ławek, pomostów, placu zabaw, parkingu. Przyroda Zgodnie z badaniem z 2004 roku na terenie zbiornika wodnego i w jego okolicach stwierdzono występowanie następujących ptaków: bąk (wiosną), łabędź niemy, głowienka, czernica, błotniak stawowy, czajka, mewa śmieszka, trzciniak i kaczka krzyżówka. Stwierdzono też występowanie gatunków: perkoz rdzawoszyi, cyraneczka i krwawodziób. W 2013 r. awifauna obejmowała 72 gatunki, w tym 44 lęgowe. Nad jeziorem występuje kruszyna pospolita. Miasto stołeczne Warszawa uznało w 2007 roku, iż teren jeziora Zgorzała należy objąć użytkiem ekologicznym. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Klaudia Ziółkowska: Kiedyś 20 hektarów i największe jezioro w Warszawie. Teraz wysycha. tvn24.pl/tvnwarszawa, 2019-12-08. [dostęp 2019-12-08].
Jezioro Śremskie

Jezioro Śremskie – jezioro morenowe na Pojezierzu Poznańskim, w pobliżu osady Śrem, w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Sieraków. Charakterystyka Jezioro ma w przybliżeniu kształt owalny. Linia brzegowa jest dość dobrze rozwinięta, brzegi wysokie. Na zachodnim brzegu znajduje się las, zaś przy południowo-zachodnim krańcu jeziora wieś Chalin. Jezioro Śremskie stanowi kryptodepresję – jego dno znajduje się na głębokości 6 m p.p.m. Przypisy
Jezioro Żabie (Równina Olsztynka)

Jezioro Żabie (potocznie Żabi Róg, niem. Horner See) – polodowcowe jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Morąg, nad miejscowością Żabi Róg. Charakterystyka Wydłużony zbiornik o mało rozwiniętej linii brzegowej i bardzo twardym dnie. Północne obrzeża jeziora są płaskie, miejscami łagodnie wyniesione, z rozrzuconymi zabudowaniami Żabiego Rogu, natomiast południowe brzegi są wysokie i strome. Jezioro otaczają pola i łąki. Dane morfometryczne Powierzchnia jeziora wynosi 24,10 ha, natomiast objętość 867,6 tys. m³. Jego długość to 1320 m, natomiast szerokość 250 m. Długość linii brzegowej wynosi 2900 m. Maksymalna głębokość wynosi 6,5 m, zaś głębokość średnia – 3,6 m. Wysokość jeziora to 109,5 m n.p.m.. Przyroda W jeziorze zanotowano występowanie sandacza, szczupaka i okonia. Zobacz też Żabi Róg Przypisy Bibliografia "Jeziora okolic Olsztyna. Seria Przewodniki Wędkarskie, 2". Olsztyn, 1997, Wyd. Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. Stanisława Sakowicza, ISBN 83-904225-9-X
Kalvarienberg (St. Annaberg)

Der Kalvarienberg auf dem St. Annaberg (Kalwaria na Górze Świętej Anny) in Oberschlesien stammt aus dem frühen 18. Jahrhundert und verläuft zwischen den Orten Sankt Annaberg und Poremba. Der Kalvarienberg bestand ursprünglich aus 33 Kapellen, weitere wurden von 1781 bis 1789 sowie im 19. Jahrhundert und 1910 ergänzt. Heute sind es insgesamt 41 Gebäude, die zum Kalvarienberg gehören. Die Gesamtanlage steht unter Denkmalschutz. Zudem ist sie seit 2004 Teil des „Pomnik Historii“ (Denkmal der Geschichte). Der Kalvarienberg in St. Annaberg zeichnete sich ursprünglich durch seine zweisprachigen Beschriftungen in Deutsch und Polnisch aus, jedoch wurden die deutschen Beschriftungen nach 1945 zerstört. Geschichte Der Kalvarienberg wurde 1700 durch Reichsgraf Georg Adam Franz von Gaschin (1643–1719) gestiftet, dem die Ländereien um den Annaberg gehörten. Damit ging die Erfüllung des Wunsches des verstorbenen Reichsgrafen Melchior Ferdinand von Gaschin (1581–1665) einher, der dies in seinem Testament festgelegt und bereits 1656 am St. Annaberg das Franziskanerkloster gestiftet hatte. Sein Bau dauerte vom 27. Mai 1700 bis zum 24. Juli 1709. Von Gaschin konnte den in Oppeln lebenden und aus Italien stammenden Architekten Domenico Signo gewinnen, der für das Bauprojekt dreißig kleine und drei große Kapellen entwarf und errichtete. Als Vorbild diente der Kalvarienberg von Kalwaria Zebrzydowska. Es dauerte noch etliche Jahre, bis der Kalvarienberg seiner Bestimmung übergeben werden konnte. Die Kapellen blieben zunächst ungenutzt, weil die ansässigen Franziskanern vorerst kein Interesse an der neuen Anlage und ihrer Bewirtschaftung hatten. Von 1756 bis 1764 wurden die Kapellen auf Kosten des Anton von Gaschin renoviert. Die erste Andacht auf dem Kalvarienberg fand erst am 14. September 1764 statt. In diesem Jahr übernahmen und weihten die Franziskaner die Kapellen. Fortan entwickelte sich die Anlage zum Ziel von Wallfahrern. 1910 wurde als letzte die Kapelle der Krönung Mariens errichtet. 1983 fand auf den Feldern innerhalb des Kalvarienwegs ein Gottesdienst mit Papst Johannes Paul II. statt. 1997 wurde die Stiftung Sanktuarium Góry Św. Anny gegründet, auf deren Kosten 27 der Kapellen von 1997 bis 2009 renoviert wurden. Literatur Góra Świętej Anny – Sanktuarium Diecezji Opolskiej. 1985 Weblinks Góra Świętej Anny 300 lat Kalwarii Historia sanktuarium Kalwaria Kalwaria - Kalvariena portalu polska-org.pl
Kamienica Adama Jurkowskiego w Gdyni

Kamienica Adama Jurkowskiego – zabytkowa kamienica, mieszcząca się przy Skwerze Kościuszki 16 w Śródmieściu Gdyni. Została zbudowana w 1938 dla prof. farmacji ówczesnego Uniwersytetu Poznańskiego - Adama Jurkowskiego, który prowadził aptekę przy Skwerze Kościuszki 22. Po II wojnie światowej w kamienicy mieścił się m.in. konsulat Danii (1946-1954). Przypisy Bibliografia Kamienica Adama Jurkowskiego
Kamienica Dębickich w Mielcu

Kamienica Dębickich w Mielcu – budynek znajdujący się przy ulicy Mickiewicza 5. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-987 z 4.08.1981. Kamienica zbudowana została w latach 1900-1901 dla kupca Antoniego Dębickiego na miejscu drewnianego, piętrowego domu zniszczonego przez pożar Mielca w 1900 r. Jednopiętrowa, murowana kamienica jest zbudowana na planie w kształcie litery L. Przykryta jest dwuspadowymi dachami z blachy. Boniowany parter oddzielony jest od pierwszego piętra profilowanym gzymsem. Elewacja piętra z cegły jest nieotynkowana. Płyciny pomiędzy okienkami strychu są ozdobione stiukami o motywach roślinnych. W ściętym narożniku kamienicy znajdują się drzwi wejściowe, a na piętrze balkon. Nad drzwiami balkonowymi widnieje napis z „Z POŻARU 1900” oraz wmurowana jest stopiona obręcz beczki z wtopionym w nią w wyniku pożaru szkłem z butelek. We wnęce na szczycie narożnika znajduje się popiersie Tadeusza Kościuszki, a pod nim biały orzeł w koronie. Parter kamienicy zajmuje Księgarnia Dębickich. W latach II wojny światowej w kamienicy były punkty kontaktowe Armii Krajowej i Szarych Szeregów, odbywało się tu tajne nauczanie, był prowadzony nasłuch radiowy, znaleźli tu także schronienie „cichociemni”. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 20. ISBN 83-87549-23-1.
Kamienica Ginzburga w Białymstoku

Kamienica Ginzburga – zabytkowa kamienica w Białymstoku, wybudowana przed 1906 rokiem. Mieści się przy ul. Krakowskiej 1 (róg ulicy św. Rocha) naprzeciwko kościoła św. Rocha. Należała do żydowskiego kupca Szeftela Ginzburga. W okresie międzywojennym Chinka Ginzburg, wdowa po Szeftelu, prowadziła w budynku Hotel Metropol, będący w rzeczywistości największym domem publicznym w Białymstoku. Funkcjonował on z przerwami, wynikającymi z interwencji policyjnych w latach 1922–1923. Ponadto w różnych okresach mieściły się tu kawiarnia, herbaciarnia oraz gabinet ginekologiczny prowadzony przez Karola Ginzburga, dziedzica budynku i syna Szeftela. Po wojnie kamienicę przeznaczono na cele mieszkalne. Zobacz też Kamienica Moesa Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica Ginzburga - Hotel Metropol polska-org.pl
Kamienica Jossema w Białymstoku

Kamienica Jossema – zabytkowa kamienica w Białymstoku. Została wybudowana w 1897 roku. Należała do żydowskiego dentysty Abrama Jossema. Właściciel wynajmował część pokojów lekarzom. Kamienica była popularnym miejscem spotkań białostockich elit. Funkcjonowały w niej także m.in. zakłady rzemieślnicze i lombard. Budynek jako jedyny przy ul. Kilińskiego przetrwał II wojnę światową. Po wojnie w budynku mieściły się zakład produkcji trumien oraz redakcja Gazety Białostockiej, aktualnie znajduje się Hotel "Aristo". Przypisy Linki zewnętrzne Hotel "Aristo" - Kamienica Jossema fotopolska.eu
Kamienica Józefa Frageta w Warszawie

Kamienica Józefa Frageta – neorenesansowa kamienica znajdująca się przy ul. Elektoralnej 14 na terenie warszawskiego osiedla Mirów, w dzielnicy Śródmieście. Opis Kwestionowane jest, czy kamienica została wybudowana ok. 1830 na zlecenie Józefa Hempla, czy w 1844 na zlecenie platernika Józefa Frageta – właściciela Fabryki wyrobów srebrnych i platerów Józefa Frageta. Oryginalny adres brzmiał Elektoralna 16. Pewne jest, że od 1844 w oficynach bocznych mieściły się warsztaty fabryczne. Kamienica została spalona w trakcie II wojny światowej w 1944 i odbudowana w latach 50. XX wieku bez oficyn. W bramie projektu Andrzeja Gołońskiego zachowały się inicjały J.F. należące do założyciela zakładów Frageta. W 2012 wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Tablica Miejskiego Systemu Informacji przy wejściu do kamienicy
Kamienica Kantorowiczów w Białymstoku

Kamienica Kantorowiczów w Białymstoku – kamienica w Białymstoku przy ul. Sienkiewicza 77, wybudowana po 1880 roku. Historia Należała do Gecela i Malki Kantorowiczów. Współcześnie siedziba Ośrodka Kształcenia Zawodowego. Od 1982 budynek znajduje się w rejestrze zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica Kantorowiczów fotopolska.eu
Kamienica Makowskich w Białymstoku

Kamienica Makowskich w Białymstoku – zabytkowa kamienica w Białymstoku, wybudowana w latach 1900–1910. Należała do żydowskiego kupca, Lejba Makowskiego i jego żony, Marii. Współcześnie w budynku mieści się Wojewódzki Ośrodek Animacji Kultury. Przypisy Linki zewnętrzne Kamienica Makowskich] fotopolska.eu
Kamienica Markowskiego w Warszawie

Kamienica Markowskiego – zabytkowa kamienica znajdująca się przy ulicy Chłodnej 27 w Warszawie, w dzielnicy Wola. Opis Klasycystyczna kamienica została wzniesiona w latach 1820−1830. W czasie II wojny światowej, w 1944 roku, została wypalona i odbudowana po 1957 roku. W 1965 roku została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Kamienica Moesa w Białymstoku

Kamienica Moesa – zabytkowa kamienica w Białymstoku, przy ul. św. Rocha 3 wybudowana przed 1897 rokiem. Należała do fabrykanta Augusta Moesa. Pełniła funkcję siedziby zarządu fabryki oraz składu sukna. W 1915 została sprzedana innemu fabrykantowi - Nowikowi. Funkcjonowały w niej m.in. drukarnia i warsztat mechaniczny. Po II wojnie światowej zlokalizowano w budynku szpital kolejowy, a następnie szpital dermatologiczny, który użytkował budynek do 2003 roku. W 2009 pusty budynek został przekazany miastu przez Skarb Państwa. W latach 2011–2012 budynek wyremontowano z przeznaczeniem na siedziby organizacji pozarządowych. Zobacz też Kamienica Ginzburga Przypisy