NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Arkadia”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Arkadia” – zespół przyrodniczo-krajobrazowy położony na terenie parku Arkadia w warszawskiej dzielnicy Mokotów. Opis Zajmuje powierzchnię 14,01 ha i obejmuje ochroną cenny kompleks zieleni parkowej o dużych walorach krajobrazowych i przyrodniczych. Został ustanowiony na mocy uchwały Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 10 lipca 2008 roku. Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Arkadia” powołano m.in. dla ochrony urozmaiconej rzeźby terenu o walorach widokowych, powiązanego historycznie z sąsiednim zespołem pałacowo-parkowym Królikarnia. Obejmuje on fragment skarpy warszawskiej, którego unikatową cechą jest nieprzetworzenie działalnością człowieka (sąsiednie odcinki zostały przekształcone tarasowato lub podsypane ziemią). W skarpie występują naturalne źródła i wysięki, zasilające położone niżej zbiorniki wodne. Na terenie zespołu znajdują się trzy stawy: Arkadia i Stawy pod Królikarnią, a także Rów Piaseczyński. Flora i fauna Teren parku charakteryzuje się wysoką bioróżnorodnością, wyjątkową w zabudowanej części Warszawy. Oprócz zieleni parkowej, pochodzącej z nasadzeń, na skarpie i podskarpiu występują zbiorowiska roślinne powstałe samoistnie. Na skarpie głównymi składnikami drzewostanu są klon zwyczajny, klon jesionolistny i wiąz pospolity. Na podskarpiu, w obszarze źródliskowym, rośnie ols z dominującą olszą czarną – unikatowy wśród warszawskich parków. Skarpa na terenie parku Arkadia jest siedliskiem oraz częścią korytarza migracyjnego wielu zwierząt będących pod ścisłą ochroną, wymienionych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 roku w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną, a także chronionych na mocy Konwencji Berneńskiej. Występują tu m.in. następujące gatunki ptaków: dzięcioł średni (wymieniony w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej), dzięcioł duży, dzięcioł zielony i dzięciołek puszczyk zwyczajny rudzik, słowik szary, kowalik zwyczajny, pełzacz leśny, wilga, dzwoniec, grubodziób czyżyk, jemiołuszka (poza sezonem lęgowym). Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Arkadia” sąsiaduje z użytkami ekologicznymi „Fragment Skarpy Warszawskiej im. J. Kusocińskiego” i „Fragment Skarpy Warszawskiej im. Cz. Łaszka”, dzięki czemu zapewnia utrzymanie korytarza ekologicznego umożliwiającego migrację organizmów żywych. Przypisy Linki zewnętrzne Zespół na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Park w Reptach i dolina rzeki Dramy”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Park w Reptach i dolina rzeki Dramy” – zespół przyrodniczo-krajobrazowy znajdujący się na terenie powiatu tarnogórskiego w województwie śląskim. Obejmuje zabytkowy park w Reptach na terenie Tarnowskich Gór oraz przyległe tereny rolnicze, a także dolinę rzeki Dramy w gminie Zbrosławice. Zespół został utworzony uchwałą Nr 46/02 wojewody śląskiego z 11 lipca 2002 roku, natomiast sam park w Reptach miał już od 1966 roku park status zabytku. Obejmuje obszar 475,51 ha, z czego 233,63 ha na terenie Tarnowskich Gór, a 241,88 ha w gminie Zbrosławice. Historia Park w Reptach (Park Repecki) założono w XIX wieku. W latach 1820–1945 właścicielami lasu była rodzina Henckel von Donnersmarck, która stworzyła tutaj park-zwierzyniec przeznaczony do polowań. W 1840 roku zbudowano zameczek myśliwski, a w latach 1893–1898 powstał okazały pałac. Cały park otoczono murem z kamienia wapiennego, którego fragmenty zachowały się do dziś. Donnersmarckowie prowadzili również przebudowę drzewostanu leśnego w park w stylu angielskim. Nasadzono około 10 000 nowych drzew, a teren sztucznie zmodyfikowano poprzez zwiezienie ziemi z okolicznych pól. W 2002 roku utworzono zespół przyrodniczo-krajobrazowy w celu ochrony tych terenów. Rośliny Zespół w Reptach to największe na Górnym Śląsku skupisko drzew pomnikowych. Około ⅔ całego lasu to drzewostany, które przekroczyły 100 lat. Przeważają buki, ale występują tam też kasztanowiec zwyczajny, olsza czarna, lipa szerokolistna, wiąz szypułkowy, modrzew polski i drzewa pochodzenia egzotycznego (głównie północnoamerykańskiego). Jest 13 rodzajów paproci, w tym 7 chronionych. Drzewa obcego pochodzenia Iglaste choina kanadyjska daglezja zielona cyprysik groszkowy sosna wejmutka Liściaste klon pensylwański dąb węgierski kasztanowiec pospolity tulipanowiec amerykański czeremcha amerykańska Zwierzęta Na terenie parku występuje dużo owadów (np. chrząszcze z rodzaju biegaczy), stosunkowo mało płazów i gadów (spotyka się ropuchy i żaby oraz jaszczurki), a wszechobecne są ptaki (np. gołębie grzywacze, wróblowate). Ssaki na terenie Parku: nietoperze, lisy, dziki i inne. Drama Przez Park płaską doliną płynie rzeka Drama (odcinek zwany też Rowem Repeckim); wiosną jej brzegi porasta m.in. kokorycz pusta. Atrakcje i budynki na terenie Parku szyby Sztolni Czarnego Pstrąga: „Ewa” i „Sylwester” rzeka Drama i jej dopływy: Starotarnowicki Potok i Mikołuszka Salezjański Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Górnośląskie Centrum Rehabilitacji „Repty” Galeria Zobacz też Repty Śląskie Sztolnia Czarnego Pstrąga Przypisy Bibliografia Przyroda na Górnym Śląsku – Jak zachować jej najcenniejsze wartości (Tarnowskie Góry) J.A. Krawczyk, A. Kuzio-Podrudzki, Zamki i pałace Donnersmarcków (Schlösser der Donnersmarcks) mgr inż. W. Grygierczyk, Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna na terenie zabytkowego parku Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji „Repty” w Tarnowskich Górach
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Skalna”

Skalna – zespół przyrodniczo-krajobrazowy o powierzchni 33 ha, położony na terenie gminy Sobótka w województwie dolnośląskim, w północnej części Ślężańskiego Parku Krajobrazowego. Zespół został zatwierdzony 5 lutego 1994 rozporządzeniem wojewody wrocławskiego. Chroni on grupę skał na południowo-zachodnim zboczu góry Ślęży. Jego główną wartością są walory geologiczne, przyrodnicze i krajobrazowe. Teren zespołu objęty jest ochroną międzynarodową poprzez znajdujący się na tym terenie specjalny obszar ochrony siedlisk sieci Natura 2000 o nazwie Masyw Ślęży. Przypisy
Suchogórski Labirynt Skalny

Suchogórski Labirynt Skalny, plným názvem Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Suchogórski Labirynt Skalny” a česky Suchohorský skalní labyrint či přírodně-krajinný komplex „Suchogórski Labirynt Skalny”, je velmi členité chráněné území v části Sucha Góra města Bytom v okrese Bytom ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Geograficky se nachází v hrástu Garb Tarnogórski, který je součástí vysočiny Wyżyna Śląska (Slezská vysočina). Historie a popis Historie přírodně-krajinného komplexu Suchogórski Labirynt Skalny je pevně spojena se sousedním přírodně-krajinným komplexem Doły Piekarskie. Oba tyto komplexy mají společnou hranici procházející přes nejvyšší geodetický bod těchto chráněných oblastí, kterým je kopec Sucha Góra (352 m n. m.) s historickým žulový geodetický patníkem Trockenberg, z 19. století. Suchogórski Labirynt Skalny jsou hodnotnými lesy zarostené a zeminou zasypané strmá údolí vzniklá bývalou povrchovou těžbou rud (limonit a galenit) a dolomitu, jeř byla ukončena počátkem 20. století. Oblast je charakteristická velkou druhovou rozmanitostí a místy lze také vidět výchozy skal. Ke konci 2. světové války byla v oblastech Suchogórski Labirynt Skalny a Doły Piekarskie vybudovaná německá obranná linie B-2. Tato linie vedla od města Siewierz po vesnici Miedary. Součástí obranné linie byly také malé železobetonové vojenské bunkry a zákopy, jejichž zbytky lze na několika místech nalézt. Přírodně-krajinný komplex „Suchogórski Labirynt Skalny” byl založen v roce 2008. Další informace Místo je celoročně přístupné a vede jím červená turistická značka. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Suchogórski Labirynt Skalny na Wikimedia Commons
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Suchogórski Labirynt Skalny”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Suchogórski Labirynt Skalny” – zespół przyrodniczo-krajobrazowy położony w północnej części Bytomia, na granicy z Tarnowskimi Górami, na wierzchołku i południowym stoku Suchej Góry (wzniesieniu Garbu Tarnogórskiego). Obejmuje obszar blisko 20 ha. Jest to drugi – po z. p.-k. „Żabie Doły” – tego typu zespół na terenie gminy. Kontynuacją „Suchogórskiego Labiryntu Skalnego" po tarnogórskiej stronie granicy jest Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Doły Piekarskie". Historia Pierwotnie teren uznany za obszar podlegający ochronie prawnej był eksploatowany górniczo. Pozyskiwano tu przede wszystkim dolomit i limonit. Po zakończeniu wydobycia teren zajęła roślinność. Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Suchogórski Labirynt Skalny" utworzono uchwałą rady gminy Bytom 27 maja 2008 roku jako kontynuacja powstałego w 2006 roku zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Doły Piekarskie" w Tarnowskich Górach. Na terenie parku (na granicy Bytomia i Tarnowskich Gór) znajduje się zabytkowy kamień punktu triangulacyjnego z końca XIX wieku, stanowiący punkt zerowy pruskiego układu współrzędnych „Sucha Góra” z wyrytymi literami TP. Walory przyrodniczo-krajobrazowe Ukształtowanie terenu Obszar „Suchogórskiego Labiryntu Skalnego" jest niezwykle mocno zróżnicowany. Na skutek wcześniejszej eksploatacji powstały liczne zapadliska i doliny. Jednocześnie utworzyły się strome grzbiety, grzędy, pagórki i wąwozy. Na skutek tej różnorodności form powierzchniowych, zdecydowano się na przyjęcie nazwy labirynt dla całości obszaru. Fauna i flora Obszar zespołu porastają liczne gatunki drzew, a przede wszystkim: brzoza brodawkowata, klon zwyczajny, jawor, lipa drobnolistna, sosna zwyczajna, dąb czerwony, robinia akacjowa i modrzew europejski. Uzupełnieniem są liczne gatunki krzewów oraz gatunki roślin chronionych – dziewięćsił bezłodygowy oraz kruszczyk szerokolistny. „Suchogórski Labirynt Skalny" zasiedlają przede wszystkim liczne ptaki leśne oraz płazy. Zobacz też Park Grota Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Doły Piekarskie” Rezerwat przyrody „Segiet" Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Żabie Doły” Przypisy Linki zewnętrzne Suchogórski Labirynt Skalny (z galerią zdjęć) na stronach internetowych miasta Bytom. Urząd Miasta Bytom. [dostęp 2018-10-26].
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Wodozbiór”

Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Wodozbiór” – zespół przyrodniczo-krajobrazowy o powierzchni 63,39 ha znajdujący się w Szczecinie w dzielnicy Północ, na pograniczu osiedli Warszewo i Bukowo. Powołany został Uchwałą Rady Miejskiej w Szczecinie nr L/708/94 z dn. 16 maja 1994 roku w celu ochrony i odtworzenia walorów krajobrazu naturalnego ze szczególnym uwzględnieniem ukształtowania terenu oraz cieków i zbiorników wodnych. Na obszarze zespołu leży Wysoki Staw, a swoje źródła mają cieki Gręziniec i Sienniczka. Przypisy Bibliografia Gmina Miasto Szczecin „Stan środowiska miasta Szczecina (stan na dzień 31 grudnia 2002 roku)” UM Szczecin: Formy prawne ochrony przyrody na terenie szczecińskich lasów
Zespół przyrodniczo-krajobrazowy „Uroczysko Buczyna”

Uroczysko Buczyna – zespół przyrodniczo-krajobrazowy położony na granicy Chorzowa i Rudy Śląskiej. Charakterystyka Zespół ma powierzchnię 65,32 ha. Jest częścią leśnego pasa ochronnego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Porośnięty jest kwaśną buczyną niżową i związanymi z nią gatunkami roślin i zwierząt oraz z pomnikowymi okazami drzew. Występują tu rzadkie w skali kraju gatunki: czartawa drobna, gruszyczka mniejsza, gwiazdnica bagienna, nerecznica grzebieniasta, rdestnica pływająca, wiąz szypułkowy, zachyłka oszczepowata, cienistka trójkątna oraz pływacz – roślina mięsożerna. Leży w zlewni rzeki Kłodnicy. Przez jego tereny przechodzi zielony szlak turystyczny (Szlak Dwudziestopięciolecia PTTK). Uroczysko Buczyna leży w obrębie nadleśnictwa Katowice. Flora Fauna Przypisy Linki zewnętrzne Wikimapia https://www.chorzow-mbp.sowa.pl/sowacgi.php?KatID=2&typ=repl&plnk=q__Zesp%C3%B3%C5%82+Przyrodniczo-Krajobrazowy+Uroczysko+Buczyna&sort=byscore&view=1 (Bibliografia Chorzowa, hasło: Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy Uroczysko Buczyna)
Grzybno (jezioro w gminie Gryfino)

Grzybno lub Zgniły Grzyb (Doru, Żelisławiec, niem. Faule Griep) – jezioro na Równinie Wełtyńskiej, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Gryfino. Powierzchnia 9,66 ha, długość maksymalna 400 m; szerokość maksymalna 190 m. Jezioro położone jest w południowo-wschodnim narożniku uroczyska leśnego Lisia Miedza, na wschodnim krańcu rozległego obniżenia terenu. Zgodnie z innym źródłem, według danych uzyskanych poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt powierzchnia zbiornika wodnego to 5,0 ha. Jezioro otoczone jest pasem trzcin oraz łąkami i pastwiskami, a od strony północnej i częściowo zachodniej; lasami sosnowymi i olszowymi. Do jeziora wpływają niewielkie cieki wodne, a największy z nich zasila jezioro od strony wsi Chlebowo. Wypływa bezimienny ciek, który po połączeniu z dopływem wypływającym z jeziora Glinna Wielka stanowi rzekę Krzekna. W pobliżu wypływu cieku z jeziora, przy południowym brzegu jeziora znajdują się dwa grodziska wczesnośredniowieczne: bliżej jeziora znajduje się rozległe grodzisko podkowiaste, które z trzech stron otaczał słabo dziś widoczny wał obronny, a z czwartej grodzisko otwierało się na jezioro; 100 metrów dalej na południe znajduje się grodzisko stożkowe, którego wysokość wynosi 42,7 m n.p.m., od zachodu znajduje się usytuowane niżej podgrodzie. Prawdopodobnie było siedzibą możnego rodu Świętoborzyców – władców ziemi kołbackiej i pyrzyckiej. Z istnieniem jeziora Zgniły Grzyb powiązane są liczne legendy. Uchwałą Rady MiG Gryfino z dn. 19 października 1995 r. powołano użytek ekologiczny „Zgniły Grzyb”, w skład którego wchodzi jezioro wraz z terenem źródłowym rzeki Krzekny oraz okolicznymi polami, łąkami uprawnymi i nieużytkami. Ma on powierzchnię 50,25 ha i leży w granicach Szczecińskiego Parku Krajobrazowego „Puszcza Bukowa”. Użytek został utworzony w celu ochrony ekosystemów mających znaczenie dla zachowania różnorodnych typów siedlisk. Jezioro od wschodu, Drogą Czterech Podków, obchodzi Szlak Woja Żelisława. Zobacz też Puszcza Bukowa Uwagi Przypisy
Ziarno – Epitafium Życia

Ziarno – Epitafium Życia – rzeźba plenerowa zlokalizowana w Poznaniu w centralnej części parku Cytadela, pomiędzy rozarium, a Muzeum Uzbrojenia. Autorem dzieła jest Andrzej Banachowicz (ur. 1952 w Nowej Soli) – absolwent, wykładowca, pracownik dydaktyczny, profesor i prorektor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (dawnej ASP). W swojej twórczości zwraca się ku tematyce egzystencjalnej i metafizycznej, wyrażanej przede wszystkim w tkaninie artystycznej (także łączonej z innymi materiałami). Rzeźba Ziarno – Epitafium Życia, odsłonięta w maju 2009, podejmuje także wątki egzystencjalne. Ziarno jest w kulturze popularnym symbolem początku życia, ale także ofiary z samego siebie. Dając życie, samo ulega rozkładowi, przetworzeniu w coś innego. W centralnym punkcie cokołu artysta umieścił duże, jasne ziarno, otoczone splątanymi na niciach koralami – symbolami nieuchronnego przemijania. Ziarno rozumieć można też, jako potencjalny rezerwuar możliwości. Umieszczenie obiektu na Cytadeli, miejscu forsownych walk w 1945, zakończonych śmiercią wielu ludzi, ale także odbudowanym jako park, popularnym celem spacerów z dziećmi, stanowi taki właśnie symbol śmierci i odrodzenia, ofiary i życia. Właścicielem rzeźby jest Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Poznaniu, a depozytariuszem Wielkopolskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych. W pobliżu Ziarna stoi grupa figuralna Nierozpoznani autorstwa Magdaleny Abakanowicz, a także rzeźba Kosmonauta Wacława Twarowskiego. Zobacz też Pomniki i rzeźby na Cytadeli w Poznaniu Bibliografia http://www.zacheta.poznan.pl/ – o rzeźbach Zachęty (dostęp 14.3.2011) tablica informacyjna przy obiekcie
Zieleniak

Zieleniak (lit. 'the Green One') is a skyscraper and office building located in central Gdańsk. It is the fourth-tallest building in the city. Architectural specifications Zieleniak measures 72 metres (236 ft) up to its roof, and 90 metres (300 ft) up to the tip of its masts. It has 18,300 m2 (197,000 ft2) of floor area, mostly used for offices; however, a restaurant is also present on the 16th floor. History The building was constructed from 1966 to 1971 for the Centre for Ship Technology (Polish: Centrum Techniki Okrętowej; CTO) and opened formally on 15 December 1971. Its architects were Stanisław Tobolczyk of the Warsaw University of Technology and Jasna Strzałkowska of Miastoprojekt Warszawa. Construction began with the creation of two reinforced concrete pillars going up to the building's roof, with floors being then installed from the top down. Although it was once the site of the headquarters of many large companies, some taking up whole floors, today, most companies in the building have only 40 m2 (430 ft2) of space on average. The CTO eventually moved out of it in the 2010s. A 2021 article stated: "Zieleniak's glory days are long behind it and it deserves a general renovation. [...] The office building's unique construction causes even a simple change of windows to be impossible." Many proposals have been put forward to rebuild or demolish the often aesthetically controversial building, but have been criticized by local residents, as Zieleniak has become an important element of Gdańsk's skyline. In 2011, the State Treasury attempted to sell the building, but the sale was ultimately unsuccessful and ended in 2014. Another unsuccessful proposal, put forward in 2020 by an architecture student, proposed rebuilding it as a striking Gothic tower. References
Zieleniak

Zieleniak – wieżowiec w centrum Gdańska przy ul. Wały Piastowskie, zbudowany w latach 1965–1971 dla Centralnego Ośrodka Konstrukcyjno-Badawczego Przemysłu Okrętowego. Historia Wznosząc „Zieleniaka” z użyciem szwedzkiej, kosztownej technologii, postawiono najpierw dwa filary, które połączono następnie piętrami. Powstawały one, w odróżnieniu od innych konstrukcji, od najwyższych kondygnacji do najniższych. Po ukończeniu wieżowca oba filary przekształcono w klatki schodowe. Jest to jak dotąd jedyna taka konstrukcja w kraju. Budynek zalicza się do tzw. trzonolinowców. Zgodnie z ówcześnie panującą tendencją w urbanistyce budynek stanowił „akcent wysokościowy” w mieście. Nazwę zawdzięcza kolorowi swojej elewacji. Od początku właścicielem budynku jest Centrum Techniki Okrętowej S.A., które stworzyło we wnętrzu Centrum Biznesu „Zieleniak”, w którym biura ma wiele przedsiębiorstw. Na najwyższym piętrze mieści się punkt widokowy z restauracją. Niższe piętra mieszczą biura klasy B. Biura zajmują 13 500 m² powierzchni, natomiast powierzchni u podnóża budynku jest ok. 5000 m². Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Zobacz też Metoda ślizgowa Przypisy Linki zewnętrzne ZIELENIAK w Gedanopedii Artykuł o projekcie modernizacji budynku Strona właściciela budynku
Zielenica (polana)

Zielenica – polana w Gorcach znajdująca się na grzbiecie opadającym z Kiczory do Knurowskiej Przełęczy. Położona jest na wysokości 1110–1220 m n.p.m. Wiosną na Zielenicy masowo zakwitają krokusy. Część polany zajmuje łąka mieczykowo-mietlicowa, z dominującymi gatunkami traw: mietlica pospolita, śmiałek darniowy, kostrzewa czerwona. Duża część polany jest sucha i jałowa – tutaj dominuje bliźniczka psia trawka, wśród której zakwita dziewięćsił bezłodygowy, kuklik górski, pięciornik złoty, jastrzębiec Lachenala. Na podmokłej zachodniej części rosną turzyca (najpospoliciej turzyca żółta) i wełnianka szerokolistna z puchatymi, białymi owocostanami. Latem zakwita na łące kilka gatunków chronionych roślin z rodziny storczykowatych: gółka długoostrogowa, kruszczyk błotny, storczyca kulista, podkolan biały. Ze zwierząt licznie występuje tutaj jaszczurka żyworodna i jaszczurka zwinka. Polana ma duże walory widokowe. Rozległe widoki na Beskid Sądecki, Pieniny, Magurę Spiską, Podhale, Pasmo Lubania i inne szczyty Gorców. Opracowana przez Gorczański Park Narodowy i zamontowana na polanie tablica zawiera panoramę widokową z opisem szczytów widocznych z polany. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego (obwód ochronny Jaworzyna i Kiczora), w granicach wsi Ochotnica Górna w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Ochotnica Dolna. Szlaki turystyki pieszej Główny Szlak Beskidzki, odcinek: Knurowska Przełęcz – Karolowe – Rąbaniska – Zielenica – Hala Nowa – Hala Młyńska – Kiczora – Trzy Kopce – Polana Gabrowska – Hala Długa – Turbacz. Odległość 8,5 km, suma podejść 610 m, suma zejść 140 m, czas przejścia 3 godz., z powrotem 2 godz. 5 min. Przypisy
Greater Poland Park

The Greater Poland Park (Polish: Park Wielkopolski), also known as the Greater Poland Square (Polish: Zieleniec Wielkopolski), is an urban park in Warsaw, Poland. It is located in the district of Ochota, between Łęczycka Street, Wawelska Street, Górnickiego Street, Reja Street, Krzyckiego Street, Dantyszka Street, and Filtrowa Street. Name The Greater Poland Park (Polish: Park Wielkopolski) also known as the Greater Poland Square (Polish: Zieleniec Wielkopolski) was named after its main pathway, the Greater Poland Avenue (Polish: Aleja Wielkopolski or Aleja Wielkopolska), which itself was named after Greater Poland (Polish: Wielkopolska), a historical and cultural region in western Poland. History Greater Poland Avenue (Polish: Aleja Wielkopolski, Aleja Wielkopolska), which now forms the main pathway of the Greater Poland Park, was designed by Zygmunt Hellwig, and built between 1932 and 1935. It was originally meant to be one of the main roads of the planned, but never constructed, Józef Piłsudski District, and was intended to be longer than its current form, with a length of 60 m (197 ft). It was planned to end at Wołoska Street, however, only the portion between Wawelska Street, and Filtrowa Street was built. The Greater Poland Park was built in 1938, and consisted of two parts. First portion in the shape of a square was between Łęczycka Street, Wawelska Street, Górnickiego Street, and Filtrowa Street, and the other portion, in a shape of trapezoid, was placed between Dantyszka, Reja, Krzyckiego, and Górnickiego Street. The park was designed by Leon Danielewicz, and Zygmunt Hellwig in the modernist style. The Greater Poland Avenue became its main pathway. Originally in the park were planted Simon's poplar trees, which were replaced in the 1970s with northern red oaks. In 1983, the park received the status of a cultural property. In 2006, the portion of the park between Reja Street, Krzyckiego Street, Dantyszka Street, and Górnickiego Street, was named Sue Ryder Square, after Sue Ryder, a volunteer in the Special Operations Executive during the Second World War. Characteristics The Greater Poland Park consists of two parts. The first portion in the shape of a square is placed between Łęczycka, Wawelska, Górnickiego, and Filtrowa Streets, and the other portion, in the shape of a trapezoid, is located between Dantyszka, Reja, Krzyckiego, and Górnickiego Streets. The Greater Poland Avenue, located between Wawelska and Filtrowa Streets, forms its main pathway. The park has the total area of 4,73 ha. The portion of the park between Dantyszka, Reja, Krzyckiego, and Górnickiego Streets, is named the Sue Ryder Square (Polish: Skwer Sue Ryder), after Sue Ryder, a volunteer in the Special Operations Executive during the Second World War. References
Park Wielkopolski w Warszawie

Park Wielkopolski, także Zieleniec Wielkopolski – zabytkowy park znajdujący się w warszawskiej dzielnicy Ochota, w kwartale ulic: Łęczyckiej, Wawelskiej, Górnickiego i Filtrowej. Opis Park został założony w 1938 roku jako pokryty zielenią skwer według projektu Zygmunta Hellwiga i Leona Danielewicza. Główną osią parku jest aleja Wielkopolski, którą wytyczono wcześniej, w latach 1932–1935. W 1983 roku park został wpisany do rejestru zabytków. W 2006 roku części skweru położonemu między ulicami: Reja, Krzyckiego i Dantyszka nadano nazwę Sue Ryder. Na terenie parku znajdują się trzy pomniki przyrody – dwa jesiony wyniosłe (Fraxinus excelsior) oraz topola. Przypisy Linki zewnętrzne Park na stronach Urzędu m.st. Warszawy