NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rozewie Lighthouse

Rozewie Lighthouse (Polish: Latarnia Morska Rozewie) is a lighthouse in the small village of Rozewie, located between Jastrzębia Góra and Władysławowo, on the Polish coast of the Baltic Sea. The lighthouse is located in between the lighthouse in Stilo and Jastarnia Lighthouse. The lighthouse has the largest focal length among Polish lighthouses. History The lighthouse was built in 1822 after a year of construction. Initially, the light source was a rapeseed oil fired lamp located in the lantern room on the top level of the lighthouse; this was replaced in 1866 by the Fresnel apparatus, also oil-fired. Ten years later the light glare was finally replaced by a kerosene lamp. This lighthouse is linked with a legend created by Leon Wzorek – an elderly lighthouse keeper, Stefan Zeromski who wrote his novel The Wind from the Sea while he was working at the lighthouse. The lighthouse is made up of two parts. The first part is built from brick and resembles a broad, truncated cone, while the second part is standing on top of the brick base, which is made from a steel tube. Of the three observation galleries only the lowest is open to the public; while the highest one – in the signal room can be accessed as an observation deck from which you can locate Władysławowo (to the east) and Jastrzębia Góra (to the west). Currently, the light glare is an optical system made up of 20 reflector bulbs, 10 on each rotating panel. The tower has a height of 33 metres, with a focal length of 83.2 metres and a range of 26.0 nautical miles. The attraction here is the Lighthouse Museum. Exhibits include a presentation about the evolution of lighthouses from ancient times until today, models of lighthouses and their locations, and a rotating table with a Fresnel lens; near the site, is the new lighthouse which is currently deactivated. Technical data Light characteristic Light: 0.1 s. Darkness: 2.9 s. Period: 3 s. See also List of lighthouses in Poland References External links Urząd Morski w Słupsku Archived 17 December 2019 at the Wayback Machine (in Polish) Rozewie Lighthouse - Latarnia morska (Rozewie) stara na portalu polska-org.pl (in Polish)
Phare de Rozewie

Le phare de Rozewie (en polonais : Latarnia Morska Rozewie) est un phare situé à Rozewie dans la gmina de Władysławowo (Voïvodie de Poméranie - Pologne). Le phare se trouve entre le phare de Stilo et le phare de Jastarnia. Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Gdynia. Ce phare est classé au titre des monuments historiques de Pologne. Histoire Le Cap Rozewie a longtemps été un point de repère pour la navigation en mer Baltique. Une première lumière a existé dans cette zone à partir de 1696. La décision de construire un phare moderne a été énoncée en 1807, lorsque les navires français qui naviguaient avec des fournitures pour la Grande Armée vers le port de Gdańsk se sont trompés dans la nuit entre Rozewie et Hel. Le phare a été mis en service en 1822 après une année de construction. Initialement, la source de lumière était une lampe à huile de colza. En 1866, un système optique à lentille de Fresnel a été installé, alimenté avec un lampe à huile. Dix ans plus tard, la lampe à huile a été remplacée par une lampe au pétrole. Le phare est constitué de deux parties, la première est construite en brique et ressemble à un large cône tronqué avec une galerie, et la seconde, au-dessus, est un tube en acier avec double galerie et lanterne. Seule la première galerie est ouverte au public. Le phare porte aussi le nom de l'écrivain polonais Stefan Żeromski Le système optique actuel est composé de 20 ampoules à réflecteurs, 10 sur chacun des deux panneaux rotatifs. La tour a une hauteur de 33 m, la partie en maçonnerie est blanche et la partie métallique est rouge. Les deux galeries supérieures sont noires, ainsi que la lanterne. À une hauteur focale de 83 m, le phare émet un court éclat blanc toutes les 3 secondes, d'une portée de 26 milles nautiques (environ 47 km). Le phare de Rozewie est le phare polonais qui possède la plus grande portée du littoral de la Baltique. Le phare est aussi l'une des onze stations côtières AIS-PL de l'Helcom, qui surveille automatiquement le trafic maritime dans cette zone côtière. À proximité on trouve le phare de Rozewie (tour ouest), construit en 1878 et désactivé en 1910. Dans un local annexe un Musée du phare propose une présentation de la signalisation maritime de l'Antiquité à aujourd'hui et un système rotatif de Lentille de Fresnel. Identifiant : ARLHS : POL016 - Amirauté : C2960 - NGA : 6636 . Caractéristique du feu maritime Fréquence sur 3 secondes : Lumière : 0.1 seconde Obscurité : 2.9 secondes Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Rozewie Lighthouse » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Lien connexe Liste des phares de Pologne Liens externes (en) Rozewie (Tour est) Light - Lighthouse Explorer (en) Lighthouses of Poland : Baltic Coast (en) Liste ARLHS - Poland The Lighthouses of Poland Phares de Pologne - Site online list of lights Rozewie - Site Lightphotos.net Rozewie (tour est) 1878 - Site Blinkfueer.de Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Skwer Kazimierza Nowaka w Poznaniu

Skwer Kazimierza Nowaka w Poznaniu (dawniej zwyczajowo określany jako Lejek Łazarski) – niewielki skwer na poznańskim Łazarzu, stanowiący zachodni fragment Rynku Łazarskiego, aż do ul. Głogowskiej. Ma lejkowaty (trójkątny) kształt. Obecna nazwa skweru, nadana w 2012, upamiętnia podróżnika Kazimierza Nowaka. Obszar skweru ukształtował się wraz z zabudową całej dzielnicy na przełomie XIX i XX wieku. Podobnie jak cały Rynek Łazarski, skwer obudowany jest wielopiętrowymi kamienicami z różnych lat (w tym powojennymi). W latach 2004–2009 obszar skweru został uporządkowany – wykonano małą architekturę i zieleń. Wcześniej był to obszar dość zaniedbany – odbywał się tutaj drobny handel. Na środku skweru funkcjonowała toaleta publiczna. W latach 2020–2021 prowadzona jest rewitalizacja Rynku Łazarskiego. W jej ramach skwer stanie się deptakiem. Zobacz też Ulica Klin w Poznaniu – ulica o przebiegu tworzącym zbliżony kształt Przypisy Bibliografia Poznań – plan miasta i okolic 1:20.000, Wydawnictwo Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2004, ISBN 83-87157-01-5 Modernizacja "lejka łazarskiego" wraz z budową miejskiej toalety Pewnie będzie to ostatnia batalia o lejek łazarski (Z)rewitaluzują "Lejek". Miasto szykuje prezent gwiazdkowy dla mieszkańców http://www.przetargi.egospodarka.pl/334198_rewitalizacja-tzw-Lejka-Lazarskiego-w-Poznaniu_2009_2.html (dostęp do wszystkich linków na dzień 23.11.2009)
Lentex

Lentex S.A. – przedsiębiorstwo w Lublińcu, producent włóknin. Historia W 1911 roku powstała filia przędzalni Union Textile S.A. w Lublińcu. Do 1939 roku produkowała przędzę wełnianą czesankową. Pracę wznowiono dopiero w 1951 roku na skutek zniszczeń wojennych. W 1974 roku Zakłady Przemysłu Lniarskiego Lentex uruchomiły produkcję wykładzin PCW, które stały się sztandarowym produktem przedsiębiorstwa. W latach 1975–1976 następowała dalsza rozbudowa parku maszynowego, a w latach 1978–1986 zmodernizowano przędzalnię wchodzącą w skład przedsiębiorstwa. W latach 1994–1995 produkcję na tym wydziale zlikwidowano, przekazując wyposażenie nowo utworzonej spółce produkcyjno-handlowej na Ukrainie, która powstała z udziałem zakładów Lentex. W 1995 roku przedsiębiorstwo przekształcono w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa Lentex S.A. W 1996 roku akcje spółki zostały wniesione do Narodowych Funduszy Inwestycyjnych. Funduszem wiodącym został I NFI. 8 maja 1997 roku spółka weszła na warszawską giełdę. W 1997 roku otwarto nową linię do produkcji wykładzin szerokich. W 1998 roku otwarto magazyn wysokiego składowania wykładziny podłogowej. W 2002 roku spółka uzyskała certyfikat zgodności systemu jakości z wymaganiami normy PN-EN ISO 9001:2001. W 2003 roku swoje akcje sprzedały Narodowe Fundusze Inwestycyjne (łącznie 43,79% akcji). W latach 2004–2005 zwiększono moce w produkcji wykładzin. W roku 2007 rozbudowano potencjał produkcyjny włóknin. Inwestycji tej towarzyszyły: powiększenie powierzchni magazynowej włóknin, adaptacja hali pod nowy agregat oraz wykonanie stacji transformatorowej. W latach 2009–2010 spółka Lentex współpracowała z ukraińską siecią hipermarketów budowlanych Epicentr. W roku 2010 zwiększono pojemność magazynu wysokiego składowania wykładzin. 15 kwietnia 2011 Lentex S.A. kupił Zakład Tworzyw Sztucznych Gamrat S.A. z Jasła. Bibliografia Historia Lenteksu Kupno fabryki Izostal S.A. przez Lentex. eplastics.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-16)]. Kupno Graboplastu przez Lentex Kupno Plast-Boxu przez Oleksandra Gerega Strona firmy Epicentr Strona firmy Plast-Box. opakowania.plast-box.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-18)]. Wygaśnięcie umowy Lentexu z Graboplastem Strona Graboplastu Linki zewnętrzne Lentex SA w serwisie bankier.pl Lentex SA w serwisie money.pl Lentex SA w serwisie gielda.wp.pl Lentex SA w serwisie gielda.onet.pl w serwisie GPW inwestycje.pl. inwestycje.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-09)].
Willa Łucki w Kolbuszowej

Willa Łucki (równ. Willa dr Łuckiego) – zabytkowy budynek znajdujący się w Kolbuszowej w województwie podkarpackim, wpisany do ewidencji zabytków gminy Kolbuszowa. Historia Willę dla dr Michała Łuckiego zaprojektował w listopadzie 1901 roku Jan Sas-Zubrzycki. Budynek powstał w 1904 roku. Architektura Budynek drewniany, konstrukcji zrębowej, w stylu zakopiańskim. Zbudowany na nieregularnym planie opartym na prostokącie. Bryła rozczłonkowana, o dwóch wieżach różnej wysokości, gankiem i podcieniami wejściowymi. Korpus nakryto dachem naczółkowym, zaś wieże stromymi, neogotyckimi poszyciami. Uwagi Przypisy Bibliografia Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Architekt, historyk i teoretyk architektury. Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica”, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Józef Stanisław Serednicki. Kolbuszowskie wspomnienia. „Biuletyn”, 1966. Muzeum Regionalne Lasowiaków Towarzystwa Opieki nad Zabytkami w Kolbuszowej. (pol.).
Leszno Dworzec Mały

Leszno Dworzec Mały – zlikwidowana stacja kolejowa położona w Lesznie. Znajdowała się przy ulicy Dworcowej w odległości około 350 metrów od głównego dworca. 11 czerwca 1914 roku z udziałem Królestwa Prus, Prowincji Poznańskiej, powiatów: leszczyńskiego, górowskiego, ścinawskiego oraz miast: Góra, Ścinawa i Chobienia, a także, z należącym do Lenz Co, Kolejowym Towarzystwem Budowlanym, założono Leszczyńsko – Górowsko – Ścinawską Kolej Małą Towarzystwo Akcyjne z siedzibą w Górze. Pierwszy przejazd pasażerski na niemal 60 kilometrowej trasie z Leszna przez Górę do Krzelowa miał miejsce 15 września 1916 roku. Linia wiodła w kierunku południowym równolegle do torów linii nr 271 Wrocław Główny – Poznań Główny przez nieistniejącą już dziś leszczyńską stację Leszno Zaborowo. Następnie przekraczała granicę prowincji Dolny Śląsk i wiodła dalej krzyżując się w Sławęcicach z państwową linią Bojanowo – Odrzycko. Od tego momentu tory biegły równolegle do siebie mając jednocześnie osobne dworce w Sławęcicach i Górze. Za Górą linie kierowała się w kierunku Odry i biegła wzdłuż niej, aż do Ścinawy. W Krzelowie osiągała linię kolei legnicko-rawickiej, która prowadziła przez Ścinawę do Legnicy. Po wysadzeniu mostu na Kopanicy w czasie powstania wielkopolskiego, linia stała się nieprzejezdna. Poza tym po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, pomiędzy Laskową a Chróściną (niem. Kraschen) przebiegać zaczęła granica państwowa pomiędzy Polską a Niemcami. Od 17 stycznia 1920 roku linia na trasie Leszno – Laskowa nie była używana, a w 1922 rozebrana, na co wskazują nigdy nie wznowione kursy do Leszna, nawet podczas niemieckiej okupacji w czasie II wojny światowej. Podróż z Leszna do Krzelowa zajmowała według rozkładu z 1917 roku 3 godziny. Średnia prędkość pociągu wynosiła zatem 20 km/h. Linia Leszno – Krzelów obsługiwana była przez 4 parowozy serii T3, 1 wagon spalinowy, 5 wagonów osobowych i 2 wagony bagażowe. Poza tym, linia obsługiwała pociągi towarowe. Po likwidacji linii i dworca budynek został adaptowany do innych celów. W okresie PRL znajdował się tam m.in. zakład fryzjerski oraz gabinet stomatologiczny. Zobacz też Leszno (stacja kolejowa) Leszno Zaborowo Leszno Grzybowo Przypisy Linki zewnętrzne Leszno Dworzec Mały, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Linia Leszno – Góra – Krzelów Linia 318. jelenia.rail.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-09)].
Sommerschloss Rzeszów

Das Sommerschloss Rzeszów (polnisch Letni Pałac Lubomirskich w Rzeszowie) ist ein Stadtpalais des polnischen Adelsgeschlechts Lubomirski in Rzeszów in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Das Bauwerk befindet sich in der Altstadt unweit des Altmarkts. Geschichte An der Stelle des heutigen Schlosses befand sich ein Weinberg, den Mikołaj Spytek Ligęza um 1600 anlegen ließ. 1682 beauftragte Hieronim Augustyn Lubomirski Tylman van Gameren mit der Errichtung eines Sommerschlosses in der Nähe seiner Residenz im Schloss Rzeszów. Von 1738 bis 1746 ließ Georg Ignatius von Lubomirsky das Schloss von Karl Heinrich Wiedemann im Stil des Rokoko als Maison de plaisance für seine Ehefrau Joanna Lubomirska ausbauen. 1819 verkaufte die Witwe von Franciszek Grzegorz Lubomirski das Schloss an die österreichische Verwaltung. Es geriet jedoch bald wieder in private Hände und wechselte mehrmals den Besitzer. 1977 wurde es verstaatlicht und diente unter anderem als Universitätsgebäude. Derzeit ist es Sitz der örtlichen Ärztekammer. Siehe auch Schloss Rzeszów Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur D. Czapczyńska, J. Janczykowski: Zamek Lubomirskich w Rzeszowie – próba rekonstrukcji wyglądu około połowy XVIII wieku. „Teka Komisji Urbanistyki i Architektury PAN“, 20, 1986, ISSN 0079-3450. Weblinks
Leśno Górne (jezioro)

Leśno Górne (kaszb. Jezoro Lesno) – przepływowe jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie pomorskim, w powiecie chojnickim, w gminie Brusy, w mezoregionie Bory Tucholskie, na obszarze Zaborskiego Parku Krajobrazowego. Opis Charakteryzuje się podmokłymi i zalesionymi brzegami. Leśno Górne zajmuje powierzchnię 44,2 ha. Zobacz też Leśno Dolne Wysoka Zaborska Przypisy
Liban (carrière)

Liban est un terme familier pour désigner le camp de travail forcé du service « Straflager des Baudienstes im Generalgouvernement » établi par les Allemands sur le terrain de l'entreprise « Krakowskie Wapienniki i Kamieniolomy Ska Akc. » (d'après le nom du fondateur de l'entreprise - Bernard Liban) à Podgórze, treizième arrondissement de Cracovie, derrière la colline de Krzemionki Podgórskie (pl), au 22 rue Za Torem. Historique Le camp a existé du 15 avril 1942 au 22 juillet 1944. Il y avait en moyenne 400 prisonniers (plus de 2000 pendant toute la durée de son existence), Polonais et Ukrainiens travaillant dans des conditions très difficiles dans des carrières et des fours à chaux. Lors de la liquidation du camp, sur un total de 170 prisonniers, 146 ont réussi à s'échapper ; les Allemands restants ont été abattus sur place. Ils ont été enterrés sur les lieux de l'exécution. En 1948, un petit monument a été érigé à côté. Dans la culture populaire En 1993, des scènes du film La Liste de Schindler de Steven Spielberg ont été réalisées dans cette zone du camp. À cette fin, le paysage a été recréé, et de nombreux débris du film sont restés sur place jusqu'à ce jour. Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Liban (obóz) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Camp de travail forcé Kraków-Płaszów Liens externes La carrière Liban (en) Liban Quarry (pl) Galeria współczesnych zdjęć kamieniołomu (pl) Zapomniane obozy nazistowskie Portail du nazisme Portail de Cracovie
Liban (obóz)

Liban – potoczne określenie karnego obozu pracy Służby Budowlanej (niem. Straflager des Baudienstes im Generalgouvernement) utworzonego przez Niemców na terenie przedsiębiorstwa „Krakowskie Wapienniki i Kamieniołomy SA” w krakowskiej dzielnicy Podgórze, w południowym wzgórzu Krzemionek Podgórskich, przy ulicy Za Torem 22. Określenie pochodzi od nazwiska współzałożyciela zakładu, Bernarda Libana (1848–1916). Opis Obóz powstał poprzez przeniesienie pierwotnego centralnego obozu karnego Baudienstu, utworzonego w październiku 1940 w Dębie w powiecie Dębica dystryktu krakowskiego (na terenie poligonu Wehrmachtu „Południe”, Truppenübungsplatz „Süd“), do Krakowa. Funkcjonował od 15 kwietnia 1942 roku do 22 lipca 1944 roku, dostarczając kamienia i wapna do budowy i utrzymania dróg na potrzeby wojenne III Rzeszy. Komendantem obozu był przez cały okres jego funkcjonowania feldmeister Bruno Benecke, który terroryzował więźniów za pośrednictwem trzech skazanych po wojnie starszych robotników (vorarbeiterów), sprowadzonych w tym celu z okręgu jasielskiego. Formalny nadzór nad obozem sprawował komendant główny Baudienstu oberstfeldmeister Heinz Brassel, rezydujący w Woli Duchackiej. Przeciętnie przebywało w obozie 400 więźniów (maksymalnie 800 w 1942, przez cały okres istnienia ponad 2 tys.) narodowości polskiej i ukraińskiej, którzy pracowali w bardzo ciężkich warunkach w położonym obok obozu kamieniołomie Liban i przy piecach do wypalania wapna. Strażnikami byli członkowie Sonderdienstu i od końca 1943 uzbrojeni ukraińscy junacy Baudienstu. Jeńcy uznani za niepokornych nosili łańcuchy na rękach i nogach. Dopiero od połowy 1943 obóz był wyposażony w instalacje sanitarne, a więźniowie zostali zaopatrzeni w ubrania. W lipcu 1944 pod wpływem zbliżania się frontu z obozu zbiegła ukraińska załoga wartownicza. Umożliwiło to z kolei ucieczkę 146 więźniów. Dla uniknięcia odpowiedzialności służbowej komendant Benecke dokonał w nocy 21/22 lipca z pomocą pijanych żołnierzy doborowej jednostki Wehrmachtu masakry 20 z 23 pozostałych więźniów, którzy byli chorzy i niezdolni do samodzielnego opuszczenia obozu; trzem udało się uratować, zginął przypadkowy świadek Franciszek Bobek. Ofiary zostały pochowane przez sprawców pod skałą obok budynku mieszkalnego, gdzie w 1948 roku postawiono niewielki pomnik z tablicą pamiątkową. W 1993 na terenie dawnego obozu wykonywano zdjęcia do scen obozowych filmu Lista Schindlera Stevena Spielberga. Wybudowano w tym celu scenografię, której liczne fragmenty pozostały do dziś. Galeria Zobacz też Obóz Płaszów Przypisy Linki zewnętrzne Galeria współczesnych zdjęć kamieniołomu Zapomniane obozy nazistowskie Liban Quarry (ang.)
Либан (трудовой лагерь)

Трудовой лагерь «Ли́бан» (пол. Liban) — разговорное наименование бывшего трудового лагеря германской службы Баудинст, который находился возле Кракова на территории каменоломен на холмах под названием Кшемёнки-Подгурские. Лагерь был создан нацистскими оккупационными властями на территории краковского предприятия «Krakowskie Wapienniki i Kamieniołomy Ska Akc.» В довоенное время это предприятие называлось в народе «Либаном» по имени его основателя Бернарда Либана. В настоящее время предприятие не действует и находится в руинах. История Трудовой лагерь был создан 15 апреля 1942 года и просуществовал до 22 июля 1944 года. В это время в трудовом лагере постоянно работало около 400 заключённых. За весь срок через лагерь прошло около 4 тысяч человек, среди которых большей частью были поляки и украинцы. Рабочие трудились в тяжёлых условиях в каменоломнях и при обжиге извести. Во время ликвидации трудового лагеря в нём находилось около 170 человек, 140 из которых удалось бежать, остальных немцы расстреляли на месте. Расстрелянные были похоронены на месте расстрела. В 1948 году в память о расстрелянных был установлен небольшой памятник. В 1993 году на территории бывшего лагеря были созданы сценографические реконструкции для фильма «Список Шиндлера», некоторые из которых сохранились до настоящего времени. Галерея Ссылки Kraków-Liban Фотографии каменоломни
I Liceum Ogólnokształcące im. Danuty Siedzikówny „Inki” we Wrocławiu

I Liceum Ogólnokształcące im. Danuty Siedzikówny „Inki” we Wrocławiu – najstarsze publiczne liceum ogólnokształcące we Wrocławiu. Historia szkoły Szkoła rozpoczęła działalność 4 września 1945 jako I Państwowe Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące we Wrocławiu. Jej organizatorem i pierwszym dyrektorem był Franciszek Jankowski. W latach 1965–1990 patronem szkoły był gen. Karol Świerczewski, którego pomnik znajdował się na terenie szkoły do 2003. W miejscu pomnika urządzono kącik wypoczynkowy z ławkami. Siedzibą szkoły jest od 1945 budynek dawnej szkoły średniej dla dziewcząt Victoriaschule, której absolwentką była św. Edyta Stein. Został on wybudowany w 1907 według projektu niemieckiego architekta Charlota Cabanisa. 3 września 2016 szkole nadano imię Danuty Siedzikówny „Inki”. Patronka szkoły została wybrana w 2014 przez uczniów w szkolnym referendum. Absolwenci Bogusz Bilewski – aktor Janusz Dobrosz – polityk Justyna Dobrosz-Oracz – dziennikarka prof. Andrzej Hulanicki – matematyk Jacek Inglot – pisarz Bogna Jakuszko-Klimczewska – architekt Jarosław Krysiewicz – sportowiec prof. Izabella Malej – polska historyk prof. Krzysztof Radosław Mazurski – ekonomista Radosław Parda – prawnik Pola Raksa – aktorka dr hab. Radosław Rusnak – historyk Agnieszka Smoczyńska – polska reżyser Andrzej Więckowski – pisarz. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Wrocławia, JanJ. Harasimowicz (red.), WłodzimierzW. Suleja (red.), MariolaM. Abkowicz, Wrocław: Wyd. Dolnośląskie, 2006, ISBN 83-7384-561-5, ISBN 978-83-7384-561-9, OCLC 76363702 . Linki zewnętrzne Strona internetowa szkoły
Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach

Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach – szkoła średnia w Czechowicach-Dziedzicach powstała w 1948, początkowo jako szkoła 11-letnia, która łączyła w sobie 7 klas podstawowych i 4 licealne. W roku 1966 nastąpiło rozdzielenie szkoły podstawowej od liceum, a w 1967 liceum przeniosło się do budynku przy ulicy Konopnickej, w którym funkcjonuje do dzisiaj. Znani absolwenci Teresa Budzisz-Krzyżanowska Władysław Grzeszczak Andrzej Krzanowski Edward Mikołajczyk Kazimierz Nycz Zygmunt Smalcerz Stachursky Dariusz Zalega Włodzimierz Zatorski
Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Żyrardowie

Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Żyrardowie – najstarsza w Żyrardowie szkoła średnia, założona w 1920 roku. Od 1996 mieści się w budynku przy ulicy Kacperskiej 6a. Szkoła pierwotnie mieściła się w budynku przy Al. Partyzantów 3, gdzie po jej przenosinach znajduje się siedziba Sądu Rejonowego w Żyrardowie. Uczniowie odnoszą sukcesy na olimpiadach i konkursach przedmiotowych. Szkoła uczestniczy w projekcie Comenius i jest notowana w rankingu Perspektyw. Absolwenci Ewa Bakalarska Aleksandra Ciejek Jarosław Gajewski Helena Kapełuś Włodzimierz Kluciński Andrzej Korycki Artur Krajewski Beata Rusinowska Joanna Trzepiecińska Dominika Żukowska Przypisy