NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Bielawa

Rezerwat przyrody Bielawa – rezerwat torfowiskowy na Wybrzeżu Słowińskim, na obszarze Bielawskiego Błota. Granice rezerwatu obejmują grunty trzech gmin: wiejskiej Puck, Władysławowo i Krokowa. Pierwszy rezerwat o tej nazwie utworzono w 1999 r. na powierzchni 680,2 ha. Następnie w 2005 r. granicą rezerwatu przyrody Bielawa objęto powierzchnię 721,41 ha dotychczas należących do trzech rezerwatów: Bielawa, Moroszka Bielawskiego Błota i Woskownica Bielawskiego Błota, tworząc tym samym jeden spójny, wielkoobszarowy rezerwat przyrody. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie torfowiska wysokiego typu bałtyckiego z charakterystyczną roślinnością, stanowiącego ostoję ptactwa wodno-błotnego. Rodzaj rezerwatu określono jako torfowiskowy, typ torfowiskowy, podtyp torfowisk wysokich (ze względu na główny typ ekosystemu), typ biocenotyczny, podtyp biocenoz naturalnych i półnaturalnych (ze względu na dominujący przedmiot ochrony). Obszar rezerwatu jest jednym z głównych w regionie miejsc sezonowych koncentracji żurawi, jednym z dwóch znanych w Polsce miejsc lęgowych łęczaka, żerowiskiem dla uszatki błotnej, błotniaka łąkowego, orła przedniego i innych ptaków szponiastych, jest ważnym miejscem odpoczynku ptaków migrujących na trasie ich przelotów. Powierzchnia torfowiska jest stanowiskiem zagrożonych i ginących gatunków takich, jak wełnianeczka darniowa, malina moroszka i woskownica europejska. A przede wszystkim rezerwat obejmuje ochroną jedno z największych zachowanych w Polsce torfowisk wysokich typu bałtyckiego, które pomimo wieloletniej eksploatacji na skalę przemysłową, zachowało liczne walory przyrodnicze i krajobrazowe. Obecnie w granicach rezerwatu prowadzi się prace renaturalizacyjne. Wykonuje się zakrojone na szeroką skalę zabiegi czynnej ochrony przyrody, których celem jest odwrócenie uruchomionych przez człowieka procesów degradacji i przywrócenie procesów torfotwórczych na możliwie największej powierzchni torfowiska. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gdańsku. Rezerwat Bielawa znajduje się w granicach dwóch ostoi Natura 2000: PLB220010 „Bielawskie Błota” i PLH220063 Bielawa i Bory Bażynowe, a także w granicach Nadmorskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i otuliny Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. Najbliższe miejscowości to Ostrowo, Czarny Młyn, Kaczyniec, Sławoszyno i Sławoszynko. Zobacz też Kępa Ostrowska Rezerwat przyrody Moroszka Bielawskiego Błota Rezerwat przyrody Woskownica Bielawskiego Błota Bielawskie Błoto Przypisy Linki zewnętrzne Bielawa. [w:] Nadmorski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-05-28]. Rezerwat przyrody Bielawa. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-28].
Bielańskie Skałki

Die Skałki Przegorzalskie in Krakau sind ein Naturschutzgebiet im Wolski-Wald im Stadtteil Bielany. Geschichte Das Naturschutzgebiet wurde 1957 auf mit Mischwald bewachsenen Kalkfelsen der südlichen Ausläufer des Krakau-Tschenstochauer Jura eingerichtet. Das Gebiet gehört dem Kamaldulenserkloster. Lage Oberhalb des Naturreservats befinden sich das Kamaldulenserkloster. Unterhalb des Reservats befindet sich das Weichseltal. Das Naturreservat ist über einen schwarz markierten Wanderweg zugänglich. Weblinks Nachweise encyklopedia.naukowy.pl
Rezerwat przyrody Bielańskie Skałki

Bielańskie Skałki – ścisły, leśnyRezerwat przyrody o powierzchni 1,73 ha, założony w 1957 r. w celu ochrony muraw kserotermicznych. Znajduje się w zachodniej części Krakowa, na południowych stokach Lasu Wolskiego, w południowo-wschodniej części Pasma Sowińca, w pobliżu klasztoru kamedułów na Bielanach, na południowych stokach Srebrnej Góry. Na objętym ochroną stoku znajdują się interesujące formy skałkowe, zbudowane z wapieni jurajskich. Szlaki turystyki pieszej Bielany (Srebrna Góra) – Bielańskie Skałki – Polana pod Dębiną. Przypisy
Белянские скалки (заповедник)

Беля́нские ска́лки (пол. Bielańskie Skałki) — наименование заповедника в Польше в западной части Кракова на территории Белянско-Тынецкого ландшафтного парка. География Заповедник находится на южных склонах холма Сребрна-Гура, входящего в холмистую систему под названием «Пасмо-Совинец» и южной части Вольского леса поблизости от монастыря камальдулов. История Заповедник «Белянские скалки» был основан в 1957 году для охраны травяного покрова в Вольском лесу. Площадь заповедника составляет 1,73 га. На заповедной территории встречаются различные охраняемые травы ксеротермического лугового покрова и скальные выступы известняков юрского периода. Туризм Через заповедник проходит пешеходная туристическая тропа от краковской улицы Князя Юзефа вдоль западной стены монастыря кальмадулов до аллеи Ведровников в Вольском лесу. Примечания Литература Encyklopedia Krakowa. Warszawa — Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2. Beata Konopska, Michał Starzewski: Kraków w biegu — atlas miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. Eugeniusza Romera.
Заповідник Бєлянські скалки

Бєлянські Скалки (пол. Bielańskie Skałki) — невеликий, лісовий природний заповідник площею 1,73 га, створений у 1957 році для охорони ксеротермічних луків . Розташований в західній частині Кракова, на південних схилах Вольського лісу, у південно-східній частині Совінецького хребта, біля монастиря камедулів в Бєлянах, на південних схилах Срібної Гори . На заповідному схилі є цікаві скельні утворення, побудовані з юрських вапняків. Туристичні стежки - Бєляни(Срібна Гора) – Бєлянські Скалки – Поляна біля Дембіни (пол. Polana pod Dębiną). Примітки
Rezerwat przyrody Biele

Rezerwat przyrody Biele – florystyczny rezerwat przyrody, położony w gminie Ceranów, w powiecie sokołowskim, na południe od wsi Noski. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Sokołów, na terenie leśnictwa Ceranów w oddziale 15. Leży w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony 8 grudnia 1989 roku na mocy Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa na powierzchni 27,90 ha. Klasyfikacja rezerwatu Jest to rezerwat florystyczny (Fl) objęty ochroną częściową. Według głównego przedmiotu ochrony stanowi rezerwat florystyczny (PFl) podtypu roślin zielnych i krzewinek (rzk), natomiast według głównego typu ekosystemu należy do typu leśnego i borowego (EL), podtypu lasów nizinnych (lni). Cel i przedmiot ochrony Celem ochrony jest zachowanie i ochrona stanowiska pełnika europejskiego (Trollius europaeus) oraz innych chronionych i rzadkich gatunków roślin. Przedmiotem ochrony jest stanowisko wyżej wymienionych roślin. Walory przyrodnicze Powierzchnię rezerwatu pokrywa drzewostan zróżnicowany zarówno pod względem gatunkowym i siedliskowym, jak i pod względem wieku. Poza bardzo bogatym stanowiskiem pełnika europejskiego (Trollius europaeus) występują tu także inne gatunki chronione, takie jak: wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), gnieźnik leśny (Neottia nidus-avis), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine) i kopytnik (Asarum europaeum). Z gatunków rzadkich spotykane są między innymi: bodziszek leśny (Geranium sylvaticum), kozłek całolistny (Valeriana simplicifolia), jaskier kaszubski (Ranunculus cassubicus) oraz rutewka wąskolistna (Thalictrum lucidum). Pod względem fitosocjologicznym zbiorowisko z pełnikiem ma charakter przejściowy pomiędzy wilgotną łąką z rzędu Molinietalia a podzespołem pełnikowym świetlistej dąbrowy Potentillo albae-Quercetum trollietosum. Wydzielenie leśne, na terenie którego występuje pełnik europejski, wykazuje duże zróżnicowanie siedliskowe. Występuje tu 6 typów siedliskowych lasu: ols, ols jesionowy, las mieszany wilgotny, bór mieszany wilgotny, bór mieszany świeży i bór świeży. Bogaty i zróżnicowany drzewostan budowany jest przez 14 gatunków drzew. W podszycie występują między innymi jałowiec pospolity, kruszyna pospolita i kalina koralowa. Rezerwat nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Przypisy
Rezerwat przyrody Bielica

Rezerwat przyrody „Bielica” – rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 1,30 ha, utworzony 10 grudnia 1971 w województwie zachodniopomorskim, na północno-wschodnim skraju Koszalina, 1 km na zachód-południowy zachód od Gorzebądza, po południowej stronie drogi krajowej nr 6 do Sianowa. Rezerwat położony w Puszczy Koszalińskiej, na terenie obszaru chronionego krajobrazu Koszaliński Pas Nadmorski, 1,7 km na północ-północny wschód od Góry Chełmskiej. 0,5 km na południe znakowany żółty turystyczny Szlak Pętli Tatrzańskiej. Celem ochrony jest zachowanie dobrze wykształconej leśnej gleby bielicowej z wyraźnymi poziomami genetycznymi powstałymi bez oddziaływania wód gruntowych, porośniętej drzewostanem powstałym z naturalnego odnowienia suboceanicznego boru sosnowego świeżego (Leucobryo-Pinetum). Nadzór: Nadleśnictwo Karnieszewice. Przypisy Bibliografia Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1971, w: Monitor Polski Nr 5 z 1972, poz. 33. Rozporządzenie Nr 65/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 października 2007, w: Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego nr 108, Szczecin, dnia 8 listopada 2007, poz. 1866.
Rezerwat przyrody Bieniszew

Rezerwat przyrody Bieniszew – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Kazimierz Biskupi, powiatu konińskiego (województwo wielkopolskie). Położony ok. 9 km na północny zachód od Konina. Powierzchnia: 143,73 ha (akt powołujący podawał 144,40 ha) Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Utworzony w 1996 r. w celu zachowania fragmentu lasu reprezentującego fitocenozę świetlistej dąbrowy (Potentillo albae-Quercetum) i środkowoeuropejskiej mokrej dąbrowy trzęślicowej (Molinio caeruleae-Quercetum roboris). Spotykany jest tu również zespół grądu ubogiego, rosnącego w najbardziej zróżnicowanym pod względem rzeźby terenu fragmencie Puszczy Bieniszewskiej. Obecnie dąbrowy występują w zubożałej postaci, w drzewostanie dominuje dąb bezszypułkowy (Quercus petraea), miejscami z domieszką sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris), w poszyciu leszczyny (Corylus avellana), rzadko buka (Fagus sylvatica) i jałowca pospolitego (Juniperus communis). Runo jest bogate, zawiera kilka gatunków prawnie chronionych: lilia złotogłów (Lilium martagon) kopytnik pospolity (Asarum europaeum) konwalia majowa (Convallaria majalis) kalina koralowa (Viburnum opulus) kruszyna pospolita (Frangula alnus) oraz liczne nieobjęte ochroną prawną gatunki: konwalijka dwulistna (Maiantheum bifolium) przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis) groszek czerniejący (Lathyrus niger) dziurawiec skąpolistny (Hypericum montanum) pszeniec zwyczajny (Melampyrum pratense) turzyca pigułkowata (Carex pilulifera) W części południowej znajduje się kilka jeziorek śródleśnych, w tym Jezioro Wściekłe, w pobliżu którego znajduje się fragment łęgu olszowego ze starymi olszami i czeremchą, który na skutek ogólnego przesuszenia całego terenu ewoluuje w kierunku grądu. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 czerwca 1996 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 39, poz. 385 (ISAP)) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123 poz. 2401) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bieniszew” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego poz. 4441) Zobacz też Puszcza Bieniszewska Przypisy
Rezerwat przyrody Biesiec

Rezerwat przyrody Biesiec – leśny rezerwat przyrody położony na terenie powiatu strzeleckiego, w gminie Leśnica, w województwie opolskim. Obszar chroniony został powołany w 2001 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zbiorowiska lasu bukowego z rzadkimi i podlegającymi ochronie prawnej gatunkami roślin. Rezerwat położony jest między miejscowościami Ligota Dolna i Góra Św. Anny, w granicach Parku Krajobrazowego Góra Świętej Anny oraz ostoi siedliskowej Natura 2000 „Góra Świętej Anny”. Rezerwat zajmuje dwa płaty terenu o łącznej powierzchni 24,66 ha (akt powołujący podawał 24,46 ha). Rezerwat graniczy bezpośrednio z autostradą A4. Już rok po ustanowieniu rezerwatu planowane było jego powiększenie do 40 ha, jednak plany te nie zostały zrealizowane (stan na 2019 r.). Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Strzelce Opolskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rzeźba terenu i szata roślinna Rezerwat obejmuje dwa wzniesienia z licznymi wychodniami wapienia: Biesiec (350 m n.p.m.) i Wysocką Górę (385 m n.p.m.). Odsłaniają się tu wapienie środkowego triasu (formacja górażdżańska), tworzące niewielkie (do 3 m wysokości) skałki. Teren rezerwatu porastają lasy bukowe, który tworzy cztery zbiorowiska roślinne, a jednocześnie chronione siedliska przyrodnicze: małopolską buczynę storczykową (Fagus sylvatica-Cruciata glabra), kwaśną buczynę niżową, żyzną buczynę niżową i żyzną buczynę sudecką. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie wielu chronionych i rzadkich roślin naczyniowych: lilia złotogłów wawrzynek wilczełyko pokrzyk wilcza jagoda pierwiosnek lekarski paprotka zwyczajna śnieżyczka przebiśnieg wyka leśna zanokcica skalna czerniec gronkowy kruszczyk szerokolistny kruszczyk siny kruszczyk rdzawoczerwony buławnik mieczolistny buławnik wielkokwiatowy żłobik koralowy Występują tutaj rzadkie gatunki grzybów: gwiazdosz potrójny gwiazdosz frędzelkowany czarka szkarłatna Turystyka Pomiędzy dwoma płatami rezerwatu przebiega szlak turystyczny oraz ścieżka przyrodnicza „Z Góry Św. Anny do Ligoty Dolnej przez Żyrową”. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Biesak-Białogon

Rezerwat przyrody Biesak-Białogon – rezerwat przyrody nieożywionej położony w granicach miasta Kielce, w województwie świętokrzyskim. Leży w obrębie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 13,04 ha (akt powołujący podawał 13,08 ha), w tym powierzchnia leśna ponad 9 ha Rok utworzenia: 1981 Numer ewidencyjny WKP: 045 Przedmiot ochrony: wychodnie skał ordowickich i kambryjskich wykazujących wiele ciekawych zjawisk tektonicznych (kształty skał, złożony system uskoków, lustra tektoniczne). Biesak-Białogon znajduje się w południowo-zachodniej części Kielc, u podnóża Kamiennej Góry. W rezerwacie znajdują się odsłonięte piaskowce i mułowce dolnego kambru, a także niewielkie jeziorko powstałe w wyniku zalania wodą dawnego kamieniołomu. Nieczynny kamieniołom otoczony jest rozległym parkiem leśnym potocznie zwanym „stadionem” (od znajdującego się tu przed wojną toru wyścigów konnych). W rezerwacie występują następujące zespoły roślinne lasu: subkontynentalny bór świeży oraz kontynentalny bór mieszany w dwóch wariantach – typowym i grądowym. W drzewostanie dominuje sosna, w domieszce występuje dąb, buk, jodła i topola osika. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2004 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną i krajobrazową. Rezerwat jest punktem początkowym zielonego szlaku spacerowego prowadzącego do Słowika. Przez rezerwat przebiega żółty szlak spacerowy wokół Kielc. Zobacz też Białogon – dzielnica Kielc Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Biesak-Białogon. [w:] Strona miasta Kielce [on-line]. Urząd Miasta Kielce. [dostęp 2019-05-08]. Rezerwat \"Biesak-Białogon\". [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody (wersja archiwalna) [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-07)].
Rezerwat przyrody Blok

Rezerwat przyrody „Blok” – leśny rezerwat o powierzchni 6,56 ha położony w gminie Korfantów, w powiecie nyskim, w województwie opolskim. Znajduje się na terenie lasów Nadleśnictwa Prószków w Borach Niemodlińskich, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 września 1959. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu boru świeżego naturalnego pochodzenia, stanowiącego pozostałość dawnej Puszczy Niemodlińskiej. Występującym tu zbiorowiskiem roślinnym jest suboceaniczny bór sosnowy świeży. Wśród drzew dominują wiekowe 200-letnie sosny z nielicznym już świerkiem. W runie na terenie rezerwatu występuje między innymi: kosmatka owłosiona, wrzos zwyczajny, siódmaczek leśny, pszeniec zwyczajny, kostrzewa owcza i borówka brusznica. Na terenie rezerwatu stale bytują również duże gatunki ssaków łownych takich jak: dzik, jeleń oraz sarna. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Koziarski Stanisław, Makowiecki Józef (red.): Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001
Rezerwat przyrody Bobruczek

Rezerwat przyrody Bobruczek – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Puńsk w województwie podlaskim. Stworzony dla ochrony: bobra, obejmuje niewielkie jezioro Bobruczek. Rezerwat przyrody Bobruczek został objęty ochroną ścisłą na podstawie zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 grudnia 1961 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Monitor Polski z 1962 roku Nr 13, poz. 53). Rezerwat, zgodnie z zapisem zawartym w zarządzeniu, obejmuje niewielkie jeziorko Bobruczek (na mapach i w ewidencjach używana jest nazwa Berucie lub Berucia) o powierzchni 0,90 ha. Jezioro położone jest około 150 m na południowy zachód od drogi Szypliszki-Smolany i ok. 500 m na południowy wschód od linii kolejowej Suwałki-Trakiszki. Walory przyrodnicze Zwierciadło wody leży na wysokości 148 m n.p.m. Od lat obserwuje się procesy wypłycania i zarastania zbiornika. Trudne jest w tym przypadku określenie tempa omawianych procesów ze względu na brak danych z poprzednich lat. Występują tu gatunki podlegające ochronie całkowitej, 2 gatunki z rodziny Orchidaceae: kruszczyk błotny (Epipactis palustris) i kukułka szerokolistna (Dactylorhiza majalis) oraz 2 gatunki z rodziny Nymphaceae: grążel żółty (Nuphar luteum) i grzybienie białe (Nymphaea alba); oraz podlegająca ochronie częściowej kruszyna pospolita (Frangula alnus). Spotkać tu można objęte ochroną gatunkową, ssaki: jeża wschodniego, kreta, bobra europejskiego i wydrę, wiele gatunków płazów, gady oraz większość ptaków. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat BOBRUCZEK. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju „AGRO-GROUP".
Rezerwat przyrody Bobry w Uhercach

Rezerwat przyrody Bobry w Uhercach – rezerwat faunistyczny położony w powiecie leskim, na terenie miejscowości Uherce Mineralne (gmina Olszanica) i Myczkowce (gmina Solina). Zajmuje powierzchnię 27,16 ha (akt powołujący podawał 27,12 ha). Obszar chroniony powstał w 1994 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych w stanie niezmienionym siedliska zajmowanego przez bobra europejskiego Castor fiber. Stanowisko bobrów na tym terenie zostało odkryte w 1984 r., dwa lata po reintrodukcji tego gatunku w dolinie Osławy na pograniczu Beskidu Niskiego i Bieszczadów. Rezerwat położony jest w dolinie Olszanki, w granicach Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz siedliskowego obszaru Natura 2000 „Ostoja Góry Słonne”. Obszar chroniony obejmuje meandrującą rzekę oraz położone na jej terasach zalewowych dawne wyrobiska żwiru. Roślinność rezerwatu obejmuje łęgi wierzbowo-topolowe oraz zarośla wierzbowe. Przypisy
Rezerwat przyrody Bocheńskie Błoto

Rezerwat przyrody Bocheńskie Błoto – torfowiskowy rezerwat przyrody na obszarze gminy Rzeczenica w województwie pomorskim. Został utworzony w 1962 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 15,73 ha (akt powołujący podawał 15,86 ha), natomiast powierzchnia jego otuliny – 47,26 ha. Rezerwat obejmuje typową roślinność bagienną i otaczające je lasy. Ochronie rezerwatu podlega całkowicie zarastające jezioro i otaczające je bagna torfowiska przejściowego. Znajdują się tu stanowiska roślin chronionych: borówka bagienna, rosiczka okrągłolistna, żurawina błotna i bażyna czarna. Obszar rezerwatu stanowi również lęgowisko rzadkich gatunków ptaków: bociana czarnego, żurawia, kormorana i czapli siwej. Najbliższe miejscowości to Międzybórz i Sporysz. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat "Bocheńskie Błoto". Nadleśnictwo Niedźwiady – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-30].
Rezerwat przyrody Bagno Bocianowskie

Rezerwat przyrody „Bagno Bocianowskie” – leśny rezerwat przyrody, położony w gminie Celestynów, na północny wschód od Celestynowa (powiat otwocki, województwo mazowieckie), na obszarze Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 października 1982 r. na powierzchni 68,98 ha (obecnie podawana wielkość to 68,93 ha). Jest to rezerwat częściowy. Utworzono go w celu „zachowania licznych zbiorowisk, głównie leśnych, występujących na terenach zajętych przez wydmy i torfowiska oraz drzew pomnikowych i stanowisk roślin chronionych”. Walory przyrodnicze Największą powierzchnię zajmuje ols torfowcowy (39,6%) i kwaśna dąbrowa (31,8%), a gatunkiem panującym jest sosna (88,3%). Na niewielkich bagienkach (zatorfionych jeziorkach będących pozostałością po dawnej eksploatacji torfu) spotkać można grzybienie północne, pływacza zwyczajnego i rosiczkę okrągłolistną. Rosną tu też bagno zwyczajne i borówka bagienna. Rezerwat stanowi ostoję licznych zwierząt, m.in. łosia, dzika i sarny oraz ptaków wodno-błotnych. W centrum rezerwatu znajduje się zagłębienie torfowiskowe, Gołe bagno. Przypisy
Rezerwat przyrody Bodzewko

Rezerwat przyrody Bodzewko – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Piaski, powiecie gostyńskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 1,31 ha (akt powołujący podawał 1,10 ha). Został utworzony w 1959 roku w celu ochrony lipy drobnolistnej (Tilia cordata) w naturalnym stanowisku. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 19 września 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 89 poz. 480) Obwieszczenie Woj. Wielkopolskiego z dnia 4 października 2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 123 poz. 2401) Rozporządzenie Woj. Wlkp. Nr 216/06 z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Bodzewko” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 198 poz. 4695) Zarządzenie Nr 15/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bodzewko” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 162 poz. 2646). Zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Bodzewko” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego poz. 6048) Przypisy Linki zewnętrzne Łukasz Lamentowicz: Leśne rezerwaty przyrody województwa wielkopolskiego. Poznań: 2013, s. 23-26. ISBN 978-83-89696-17-7.