NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ерго арена

Ерго арена (пољ. Hala Gdańsk Sopot; Хала Гдањск-Сопот) вишенаменска је затворена арена. Граница између два града Сопота и Гдањска пролази кроз саму средину арене. Изграда је почепа 2007 и коштала је 346 милиона пољских злота (око 100 милиона долара). Дужина објекта је 214 метара, ширина 180 метара и висина 30,7 метара сала. Капацитет арене за спотска такмичења је 11.409 седећих места, а до 15.000, са стајањем, за концерте. Отворена је 10. августа 2010. утакмицом одбојкашких репрезентација Пољске и Бразила. Значајнији догађаји у Ерго арени Концерт Лејди Гага (The Monster Ball Tour), 26. новембар 2010. Финале Светске лиге у одбојци 2011., 6—10. јул 2011. Европско првенство у стоном тенису 2011., 8—11. октобар 2011. Концерт Ајрон мејден (Maiden England World Tour), 4. јул 2013. Европско првенство у одбојци 2013.20—29 септембар 2013 Светско првенство у атлетици у дворани 2014., 7—9 март 2014. Светско првенство у одбојци 2014. 30. август—21 септембар 2014. Европско првенство у рукомету за мушкарце 2016. Светско првенство у одбојци за жене 2022. Референце Спољашње везе Званични веб-сајт
Ergo Arena

Ergo Arena, även Hala Gdańsk–Sopot, är en multiarena för inomhusbruk, belägen precis på gränsen mellan städerna Gdańsk och Sopot i Polen. Arenan invigdes den 18 augusti 2010 och hyser max. 11 409 sittande åskådare för olika idrottsändamål (cirka 8 000 för friidrottstävlingar) och cirka 15 000 åskådare för konserter. Inomhus-VM i friidrott 2014 äger rum i arenan. Officiell arrangörsstad för mästerskapen är Sopot. Den första stora begivenheten i byggnaden gick av stapeln den 26 november 2010, då Lady Gaga intog arenan. Därefter har den nyttjats för bland annat europamästerskapet i volleyboll för herrar 2013. Dessutom arrenderas byggnaden regelbundet av polska basketboll- och volleybollag. Externa länkar Officiell hemsida (Engelska) Hala Gdańsk–Sopot (Polska)
Ерґо Арена

Ерґо Арена (пол. Ergo Arena) — багатофункціональний комплекс на межі міст Гданська та Сопота (Поморське воєводство, Польща) місткістю до 15 000 глядачів (місць для сидіння — 11 100). Введена в дію 2010 року. Історія Здана в експлуатацію в травні 2010 року. Ерґо Арена має одну з найбільших і найсучасніших розважально-спортивних зал у Польщі. Комплекс розташовано на межі Гданська та Сопота і залежно від конфігурації може вмістити від 5 100 до 15 000 осіб. Зала пристосована для проведення різноманітних спортивних заходів, також ігор із баскетболу, волейболу, гандболу, хокею, а також для мотоспорту і віндсерфінгу. 144 тонни світлового та звукового обладнання роблять арену гарним місцем для організації концертів і театральних вистав. Багате оснащення зали також дозволяє організовувати різноманітні види ярмарків, банкетів та багатьох інших заходів. Перевагами також є система інтелігентної будівлі (BMS), система оповіщення про надзвичайні ситуації (DSO), адаптація об’єкта для людей з обмеженими можливостями, просторі паркінги та ледь не ідеальне розташування. Максимальна кількість місць для сидіння — 11 100 22 березня 2024 року тут встановлено рекорд із кількості глядачів на матчі Плюс Ліги між гданським «Трефлем» і «Сталлю» (Ниса), який подивилися 9 200 людей. Див. також Список спортивних та розважальних зал Польщі Примітки Посилання Офіційний сайт. (пол.)
Kościół św. Urbana w Wędzinie

Kościół św. Urbana w Wędzinie – kościół rzymskokatolicki w Wędzinie (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Historia Obecny nowy kościół wybudowano w latach 1996-2002. Został poświęcony 15 września 2002 r. przez ówczesnego biskupa pomocniczego diecezji opolskiej ks. biskupa Jana Kopca. W miejscu, gdzie znajdował się już nieistniejący budynek kościoła, znajduje się kapliczka z krzyżem w centralnej części. Przypisy
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i św. Katarzyny w Rusinowicach

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i św. Katarzyny w Rusinowicach – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Rusinowicach (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Historia Potrzeba wybudowania własnego kościoła w Rusinowicach pojawiła się już przed II wojną światową, jednak trudne doświadczenia wojenne sprawiły, że zamiar ten długo jeszcze musiał czekać na realizację. Realna możliwość budowy świątyni pojawiła się dopiero na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. W tym czasie proboszczem w pobliskim Sadowie został ks. Alojzy Drozd, który stał się pierwszym budowniczym tego kościoła. Zezwolenie na budowę uzyskano w maju 1982 r. Ziemię pod kościół podarował parafianin Jerzy Kampczyk. 29 sierpnia 1982 roku krzyż i plac budowy poświęcił ks. prob. Alojzy Drozd. Architektem kościoła został mgr inż. arch. Zygmunt Radziewicz-Winnicki, a konstruktorem mgr inż. Franciszek Klimek. Prace budowlane rozpoczęły się w czerwcu 1983 r. Wiele z nich wykonywali sami parafianie. Kierownikiem budowy został inż. Józef Opiela. Kamień węgielny wmurował bp. Herbert Bednorz 19 września 1983 r. Rok później dzieło budowy kościoła przejął ks. Henryk Gołek. Kościół został poświęcony 28 października 1986 r. przez bp. Damiana Zimonia. Autorami wystroju świątyni zostali artyści Stanisław Kluska (krzyż, obrazy, witraże) i Tadeusz Ginko (droga krzyżowa). Po wybudowaniu kościoła, z inicjatywy ks. biskupa Czesława Domina podjęto w roku 1990 kolejne ważne dzieło, jakim była budowa ośrodka dla niepełnosprawnych, którą kierował ks. Henryk Gołek. Po jego tragicznej śmierci w 1991 r., jego następca, ks. Franciszek Balion dokończył dzieła wystroju i doposażenia kościoła a także budowy ośrodka oraz kaplicy cmentarnej. Kościół został konsekrowany 28 kwietnia 1996 r. przez bp. gliwickiego Jana Wieczorka. Autorem nowego wystroju prezbiterium oraz ołtarza był Piotr Kłosek, a wykonawcą marmurowego ołtarza, ambony i chrzcielnicy – Henryk Grzechac. Dzwony odlano w Odlewni dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Organy zbudował organmistrz Henryk Hober w 2008 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Woli Cyrusowej

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Woli Cyrusowej – kościół parafialny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów zlokalizowany we wsi Wola Cyrusowa w województwie łódzkim (powiat brzeziński). Funkcjonuje przy nim parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny należąca do diecezji śląsko-łódzkiej. Historia i architektura Budowę świątyni ukończono w 1912 (lub 1906). Jest to obiekt trójnawowy w stylu neogotyckim. Galeria Przypisy
Náměstí Olgy „Kory“ Sipowiczové

Náměstí Olgy „Kory“ Sipowiczové (polsky Plac im. Olgi „Kory” Sipowicz) je náměstí a městský park v polském Opolí ve čtvrti Stare Miasto. Nachází se na levém břehu Odry u nádraží Opole Główne v Horním Slezsku v mezoregionu Pradolina Wrocławska. Historie a popis Moderní náměstí je nazvané podle polské rockové zpěvačky, skladatelky a hudební producentky Kory, vlastním jménem Olga Aleksandra Ostrowska (Sipowicz) (1951–2018). V letech 1911-1945 stál na náměstí pomník Otty von Bismarcka. V roce 2023 bylo moderně přestavěno podle vítězného návrhu polského ateliéru SN Architekci v rámci projektu revitalizace okolí nádraží. Na základě ankety jej pak v lednu 2024 městská rada nazvala po Koře; ta v Opolí často vystupovala na Národním festivalu polské písně. Povrch náměstí kombinuje dláždění s vyvýšenými záhony. Je zde i parní lokomotiva, železniční semafor, hřiště pro děti a lavičky. Asi 40 % plochy náměstí tvoří trávníky a stromy, především platany javorolisté a dřezovce trojtrnné. Pravidelně se vysazují květiny, především trvalky, cibuloviny a japonské rostliny. V prosinci 2023 byla na náměstí umístěna pamětní deska připomínající Koru. Další informace Leží na turistické trase Szlak miejski ulicami Opola a městské cyklotrase. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Náměstí Olgy „Kory“ Sipowiczové na Wikimedia Commons
Plac im. Olgi „Kory” Sipowicz w Opolu

Plac im. Olgi „Kory” Sipowicz – plac miejski w śródmieściu Opola, przy skrzyżowaniu ulic Krakowskiej, 1 Maja oraz Armii Krajowej. Sąsiaduje z dworcem kolejowym Opole Główne, gmachem Poczty Głównej oraz wybudowanym w 2022 roku centrum przesiadkowym. W latach 1911–1945 na placu stał pomnik Ottona von Bismarcka. W 2023 roku plac został przebudowany według projektu biura SN Architekci w ramach projektu rewitalizacji okolic dworca kolejowego. W styczniu 2024 roku rada miasta nadała placowi imię Olgi „Kory” Sipowicz, wokalistki związanej z Krajowym Festiwalem Piosenki Polskiej. 5 czerwca podczas drugiego dnia 63. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki odsłonięto pomnik artystki Przypisy
Pałac w Pęczkowie

Pałac w Pęczkowie (niem. Schloss Panzkau) – zabytkowy obiekt wybudowany w miejscowości Pęczków. Piętrowy dwór wybudowany na planie prostokąta, kryty czterospadowym dachem mansardowym z lukarnami. Od frontu dwupiętrowy ryzalit zwieńczony frontonem. Przy obiekcie dawny zespół parkowy (pozostałości) oraz dom zarządcy, często mylony z nieistniejącym pałacem. Rozebrany po II wojnie światowej. Przypisy
Mini-Zoo (Arboretum Bramy Morawskiej)

Mini-Zoo je v Arboretu Bramy Morawskiej v Lese Obora v městské čtvrti Obora města Racibórz (Ratiboř) v jižním Polsku. Geograficky se nachází také v mezoregionu Ratibořská kotlina v Horním Slezsku. Historie a popis Mini-Zoo, je v podstatě spíše zookoutkem, který v sedmi voliérách a čtyřech výbězích představuje ptáky a savce reprezentující všechny pevninské zoogeografické oblasti mimo etiopské. Mini-Zoo, vystavuje např. kamerunské kozy, kamerunské ovce, shetlandské poníky, osly, daňky, pávy, bažanty, kačeny, husy, slepice, poštolky, morčata, králíky, papoušky a hrdličky. Mini-Zoo vznikalo společně s Arboretem Bramy Morawskiej. Další informace Mini-Zoo je bezplatně a celoročně volně přístupná v čase otvíracích hodin. Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mini-Zoo na Wikimedia Commons
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Rycerce Górnej

Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Rycerce Górnej – kościół parafialny z 1. ćwierci XX wieku w Rycerce Górnej w powiecie żywieckim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1908–1911 (według innego źródła budowa trwała do czerwca 1910 roku) na miejscu drewnianej kapliczki. Wcześniej mieszkańcy Rycerki Górnej chodzili na nabożeństwa do kościoła św. Wawrzyńca i św. Kazimierza Królewicza w Rajczy. Poświęcenie kościoła nastąpiło 18 listopada 1911 roku. Świątynia stanowiła kościół filialny parafii św. Wawrzyńca Diakona Męczennika i św. Kazimierza Królewicza w Rajczy do 1950 roku. 1 stycznia 1950 roku kardynał Adam Stefan Sapieha nadał świątyni status kościoła parafialnego. Z okazji 100-lecia budowy świątyni wzniesiono plenerowe stacje drogi krzyżowej, autorem stacji w stylu góralskim jest rzeźbiarz Władysław Zoń. Uroczystości 100-lecia kościoła odbyły się w 2021 roku. Wnętrze zostało odrestaurowane przed końcem 2023 roku. 7 marca 2024 roku obiekt został wpisany rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/1359/24); zdaniem autorów przewodnika Beskid Żywiecki. Przewodnik z 2012 roku kościół nie ma wartości zabytkowej. Architektura Kościół salowy z chórem muzycznym wzniesiony w stylu historyzmu z elementami neogotyku; w neogotyckim ołtarzu płaskorzeźbiony wizerunek Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Sklepienie nawy oraz prezbiterium udekorowane gwiazdami. W świątyni znajdują się rzeźby św. Anny i św. Joachima pochodzące z 1. połowy XVIII wieku, a także płaskorzeźbione sceny z Chrztem Chrystusa w Jordanie oraz Świętą Rodziną na ścianie łuku tęczowego, a także rzeźbione stacje drogi krzyżowej. Galeria Przypisy
Pawilon herbaciany na wyspie (Pszczyna)

Pawilon herbaciany na wyspie (Herbaciarnia) – niewielki, klasycystyczny pawilon, usytuowany wśród drzew na wyspie pośród rozlewisk rzeki Pszczynki na terenie parku zamkowego w Pszczynie. Murowana, jednokondygnacyjna budowla o owalnych otworach okiennych została wzniesiona na planie owalu i nakryta oryginalnym kopulastym dachem mansardowym. Powstała w trzeciej ćwierci XIX w. na fali ponownego zainteresowania kulturą Orientu. Łączy w sobie cechy romantycznej „świątyni dumania” z modnymi wówczas „chinoiseries” – parkowymi pawilonami, w których podczas ceremoniału parzenia i picia herbaty nawiązywano specyficzną więź z otaczającą przyrodą. Do naszych czasów wokół pawilonu zachowało się kilka wykonanych z piaskowca, nakrytych ośmiobocznymi blatami stołów, przy których pijano herbatę. W późniejszym okresie wykorzystano je jako postumenty pod różne rzeźby parkowe. Aktualnie (2019) w sezonie letnim funkcjonuje tu parkowy bar – kawiarnia ze stolikami na wolnym powietrzu. 17 października 2023 obiekt wpisano do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/1273/23). Przypisy
Kamienica przy ulicy Wojciecha Bogusławskiego 6 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Wojciecha Bogusławskiego 6 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Wojciecha Bogusławskiego, na Stradomiu. Kamienica została wzniesiona w latach 1882–1890 według projektu architekta Leopolda Tlachny. W 1993 roku, po nadaniu Czesławowi Miłoszowi tytułu Honorowego Obywatela Miasta Krakowa, poeta otrzymał od władz miejskich mieszkanie przy ulicy Bogusławskiego. Zamieszkiwał w nim przez ostatnie dziesięć lat życia; tam też zmarł 14 sierpnia 2004 roku. Kamienica została wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Znajduje się na obszarze Stradomia, którego układ urbanistyczny został wpisany 23 lutego 1934 do rejestru zabytków. Przypisy
Vyhlídková plošina na Velkém Salmu

Platforma widokowa na Salmie Dużym, nebo Ambona do obserwacji ptaków na Salmie Dużym a česky lze přeložit např. jako vyhlídková plošina na Velkém Salmu, je dřevěná ptačí pozorovatelna/rozhledna a nízká zastřešená příhradová stavba nad hladinou rybníka Salm Duży v přírodní rezervaci Łężczok v krajinném parku Park Krajobrazowy Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich v jižním Polsku. Nachází se také na území vesnice Nędza ve gmině Nędza v okrese Ratiboř ve Slezském vojvodství v Horním Slezsku a v geomorfologickém celku Ratibořská brána. Byla postavena v rámci projektu v roce 2017. Galerie Další informace Stavba je celoročně volně přístupná jen pro pěší po stezce mezi rybníky Salm Duży a Babiczok Północny a pak přes lávku. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Platforma widokowa na Salmie Dużym na Wikimedia Commons
Bezkolencová louka v Małe Nędze

Łąka trzęślicowa w Małej Nędzy, česky lze neoficiálně přeložit jako Bezkolencová louka v Małe Nędzy nebo Bezkolencová louka v Małe Nędze, je mokřadní bezkolencová/moliniová louka a malé chráněné území (użytek ekologiczny) v krajinném parku Park Krajobrazowy Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich u vesnice Mała Nędza ve gmině Nędza v okrese Ratiboř v jižním Polsku. Geograficky se také nachází v geomorfologickém celku Płaskowyż Rybnicki ve Slezském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis Łąka trzęślicowa w Małej Nędzy má plošnou rozlohu 1,2 ha a nachází se na soukromých jednosečných loukách a pastvinách u silnice a zaniklé uzkorozchoné kolejové tratě. Byla vyhlášena v roce 2004 jako přírodní stanoviště a lokalita vzácných nebo chráněných druhů a patří do povodí říčky Sumina. Své jméno získala podle traviny bezkolenec modrý (polsky Trzęślica modra a latinsky Molinia caerulea L.). Cenný ekosystém je polopřirozený a udržuje se díky extenzivnímu využívání člověkem. Plocha je kosena jedenkrát ročně v době, kdy rostliny vytvářejí plody a semena, což umožňuje jejich obnovu v následujícím roce. Provádí se také pastva krav. Hlavním druhem, který tvoří tento typ stanoviště, je zmíněný „prérijní“ bezkolenec modrý, jehož jemně tmavě fialová stébla mu dodávají charakteristický sezonní vzhled. Vyskytuje se zde také mnoho vzácných druhů rostlin, např. Kosatec sibiřský (Iris sibirica L.), Mečík střechovitý (Gladiolus imbricatus L.). Oblast je také místem výskytu vzácných a chráněných denních motýlů soumračník čárkovaný (Hesperia comma, L.), vzácných modrásků, např. Modrásek bahenní (Phengaris nausithous) aj. Lokalitu využívá také čáp bílý (Ciconia ciconia L.) aj. Další informace Místo je celoročně přístupné. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Łąka trzęślicowa w Małej Nędzy na Wikimedia Commons
Kościół Miłosierdzia Bożego w Kaliszu

Kościół Miłosierdzia Bożego w Kaliszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kalisz II diecezji kaliskiej). Pierwsza zgoda na budowę świątyni została wydana dla parafii w 1957 roku. Prace zostały wstrzymane przez Urząd Wojewódzki w Poznaniu. Ponowna szansa na budowę kościoła pojawiła się w 1974 roku. Kamień węgielny wmurowany został w 1977 roku. Przygotowany w latach 50. XX wieku projekt świątyni został zrealizowany dwadzieścia lat później. Unikalna forma budowli to przejaw wolności artystycznej, jaka pojawiła się w latach 50. XX wieku. Budowa świątyni rozpoczęła się dwadzieścia lat po wykonaniu projektu. Prace zostały rozpoczęte w 1977 roku, a formalnie zostały zakończone dopiero w 1993 roku, kiedy to świątynia została konsekrowana i ogłoszona diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Budowla została zaprojektowana przez Jerzego Kuźmienkę i Andrzeja Fajansa. Architekci zakładali budowę świątyni, której dach będzie tworzyć jednolitą bryłę betonu, którą ozdobili kształtem. Gmach charakteryzuje się falowaniami, które udało się uformować dzięki konstrukcji żelbetowej. Ogólnie kościół ma 45 metrów wysokości, a sama powierzchnia dachu to 1000 m². Żelbet w najcieńszych miejscach ma 6 cm grubości. Efekt został osiągnięty dzięki konstrukcji zaprojektowanej przez Wacława Zalewskiego. Był on prekursorem technik linowo-prętowych. Wnętrze jest ozdobione mozaiką, przedstawiającą postać Jezusa Miłosiernego. Po prawej stronie są usytuowane płaskorzeźby przedstawiające Matkę Boską Ostrobramską. Tuż obok są umieszczone wizerunki świętych. Natomiast po lewej stronie znajduje się płaskorzeźba z sylwetkami ludzi oczekujących na zbawienie. Galeria Przypisy
Drapacz Chmur

Der Drapacz Chmur (polnisch für Der Wolkenkratzer) wurde 1934 nach einem Entwurf von Stefan Bryła und Mieczysław Kozłowski nach fünf Jahren Bauzeit fertiggestellt. Er steht an der ul. Żwirki i Wigury 15 in Katowice. Der „Wolkenkratzer“ war eines der vielen modernen öffentlichen Gebäude, die in der Zwischenkriegszeit im südlichen Stadtgebiet erbaut wurden, um die Bedeutung von Kattowitz als Hauptstadt der Autonomen Woiwodschaft Schlesiens zu untermauern. Damals beherbergte er in seinen unteren Etagen die Finanzbehörden der Autonomen Woiwodschaft Schlesien, während die oberen Stockwerke von Finanzbeamten bewohnt wurden. Die Wohnungen waren sehr luxuriös und wurden nach dem Zweiten Weltkrieg von Schriftstellern wie Kalman Szegal und Bolesław Lubosz oder Filmemachern wie Gustaw Holoubek und Kazimierz Kutz bewohnt. Weblinks Beschreibung und Fotos (polnisch)
Drapacz Chmur

Drapacz Chmur (English: Skyscraper) is a historical building in Katowice, Silesia, Poland. It was the second skyscraper built in post-World War I Poland. Finished in 1934 after five years of construction, it made pioneering Polish use of steel frame construction. Today, Drapacz Chmur is considered the most spectacular and beautiful example of functionalism in Poland. The building has seventeen stories, fourteen above the ground, and contained one of the first garbage chutes in Poland. It is 60 m tall and until 1955, it was the second highest building in the country (after Prudential, Warsaw). It was designed by architect Tadeusz Kozłowski and structural engineer Stefan Bryła to house Polish Revenue Office employees. The flats are spacious and luxurious. Gustaw Holoubek and Kazimierz Kutz were among the building's notable residents after World War II. Drapacz Chmur is located at 15 Żwirki i Wigury Street. See also List of tallest buildings in Katowice References
Druzno

Druzno (også Drużno ), tysk: Drausensee, er en sø i det polske voivodskabetWarmińsko-mazurskie. Søen er stedet for et naturreservat, og blev i 2002 beskyttet under Ramsarkonventionen. Geografi Druzno ligger omkring 30 kilometer syd for Gdańsk-bugten tæt på Østersøkysten, 20 kilometer syd for Vistula-lagunen, fem kilometer syd for byen Elbląg (Elbing) og 15 kilometer vest for byen Pasłęk (preussisk Holland). Historie og tilstand Navnet på søen, som tidligere også hed Drausensee, går tilbage til den baltiske stamme Gammelpreussene, som kaldte den Drussino eller Drußno. Druzno er 9,7 kilometer lang og 2 kilometer bred. Det er en rest af et stort søbassin, der i oldtiden strakte sig til det preussiske Holland. Den er forholdsvis lavvandet med en gennemsnitsdybde på tre meter. Den var betydeligt større i tidligere århundreder, men med tiden blev der foretaget landvinding fra søen. Mod slutningen af det 19. århundrede århundrede og begyndelsen af det 20, da søen lå på grænsen til Vest- og Østpreussen, blev dens udstrækning angivet til ti kilometer lang og fire kilometer bred. Rederier og kanostier fører gennem søen, hvoraf nogle er markeret med nautiske skilte på grund af det kraftige vækst af vandplanter. Dette omfatter også linjen fra Elbląg (Elbing) gennem Oberland-kanalen til Małdyty (Maldeuten). Dens vigtigste biflod er Dzierzgoń (Sorge), der har udløb i Elbląg (Elbing). Handelsbyen Truso lå på bredden af Drausensee, da den stadig var en del af Vistula-lagunen. Litteratur August Eduard Preuß : Preussisk regional og folklore eller beskrivelse af Preussen. En håndbog for folkeskolelærere i provinsen Preussen, såvel som for alle fædrelandets venner . Bornträger brødre, Königsberg 1835, s. 52–53. Johann Gottlieb Bujack : Gruppen af Oberland-søer, med henvisning til en kanalforbindelse mellem dem og Drausensee . I: Preussiske provinspapirer . Bind 20, Königsberg 1838, s. 354–373. Referencer ostpreussen.net: Drausensee.
Druzno

Der Druzno (auch Drużno), deutsch Drausensee, ist ein See in der Woiwodschaft Ermland-Masuren in Polen. Geographische Lage Der See liegt etwa 30 Kilometer südlich der Danziger Bucht in der Nähe der Ostseeküste, 20 Kilometer südlich des Frischen Haffs, fünf Kilometer südlich der Stadt Elbląg (Elbing) und 15 Kilometer westlich der Stadt Pasłęk (Preußisch Holland). Geschichte und Beschaffenheit Der Name des Sees, der früher auch See Drausen genannt wurde, geht auf den baltischen Volksstamm der Pruzzen zurück, die ihn Drussino oder Drußno nannten. Der Druzno ist 9,7 Kilometer lang und 2 Kilometer breit. Er ist der Überrest eines großen Seebeckens, das sich in älteren Zeiten bis Preußisch Holland erstreckte. Der See ist mit einer mittleren Tiefe von drei Metern verhältnismäßig flach. Seine Ausdehnung war in früheren Jahrhunderten deutlich größer, doch im Lauf der Zeit wurde dem See Land abgewonnen. Gegen Ende des 19. Jahrhunderts und Anfang des 20. Jahrhunderts, als der See auf der Grenze von West- und Ostpreußen lag, wurde seine Ausdehnung mit zehn Kilometer Länge und vier Kilometer Breite angegeben. Durch den See führen Schifffahrtslinien und Kanuwege, die wegen der starken Verkrautung des Gewässers teilweise mit Seezeichen markiert sind. Darunter ist auch die Linie von Elbląg (Elbing) durch den Oberländischen Kanal bis nach Małdyty (Maldeuten). Sein Hauptzufluss ist die Dzierzgoń (Sorge), sein Abfluss die Elbląg (Elbing). Der Handelsort Truso lag am Ufer des Drausensees, als dieser noch Teil des Frischen Haffs war. Literatur in der Reihenfolge des Erscheinens Michael Gottlieb Fuchs: Beschreibung der Stadt Elbing und ihres Gebietes in topographischer, geschichtlicher und statistischer Hinsicht. Band 1, Elbing 1818, S. 326–333. August Eduard Preuß: Preußische Landes- und Volkskunde oder Beschreibung von Preußen. Ein Handbuch für die Volksschullehrer der Provinz Preußen, so wie für alle Freunde des Vaterlandes. Gebrüder Bornträger, Königsberg 1835, S. 52–53. Johann Gottlieb Bujack: Die Gruppe der Oberländischen Seen, mit Bezugnahme auf eine Kanal-Verbindung derselben mit dem Drausensee. In: Preußische Provinzial-Blätter. Band 20, Königsberg 1838, S. 354–373. Fußnoten Weblinks ostpreussen.net: Der Drausensee.