NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Okalewie

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Okalewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do diecezji płockiej, zlokalizowany we wsi Okalewo w powiecie rypińskim (województwo kujawsko-pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia Matki Boskiej Szkaplerznej. Historia i architektura Obiekt powstał jako kaplica dworska w majątku należącym do dziedzica Ignacego Chełmickiego. Wzniesiono go w 1846 na planie krzyża greckiego. Reprezentuje styl neoromański. Podczas II wojny światowej okupant niemiecki zamienił kaplicę na magazyn, jednak po zakończeniu wojny przywrócono mu funkcję religijną. Od 2 grudnia 1973 kaplica stała się kościołem parafialnym. Od 1977 przeprowadzano gruntowne prace remontowe połączone z rozbudową budynku. Wykonano wówczas nowe ławki dębowe i malaturę, a także wstawiono witraże. 27 września 1981 biskup Bogdan Marian Sikorski dokonał konsekracji kościoła. W latach 1984–1985 wybudowano kamienne ogrodzenie, a w 1999 założono ogrzewanie. W 2002 wykonano marmurową posadzkę, a w 2012 nowy dach. Do wyposażenia świątyni należy m.in. pochodzący z XVIII wieku krucyfiks ludowy, jak również relikwie św. Faustyny Kowalskiej (sprowadzone w 2004) oraz św. Jana Pawła II (sprowadzone w 2012). Z lokalnej parafii pochodzi misjonarz w Kongo, pallotyn, ksiądz Piotr Kalinowski. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Ligocie Bialskiej

Kościół św. Stanisława Biskupa w Ligocie Bialskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ligocie Bialskiej, należący do parafii św. Stanisława Biskupa w Ligocie Bialskiej, w dekanacie Biała, diecezji opolskiej. Historia Istnienie w Ligocie Bialskiej kościoła parafialnego, nad którym patronat sprawowała kolegiata św. Bartłomieja w Głogówku, potwierdza dokument z 1376. Znajdował się na starym cmentarzu. Z protokołów z dwóch wizytacji, przeprowadzonych w dekanacie Biała w 1679 i 1687 wynika, że konsekrowany kościół w Ligocie Bialskiej był murowany i posiadał ołtarz główny św. Stanisława. Pod koniec XIX wieku kościół okazał się być zbyt mały by spełnić potrzeby parafii, a ponadto był w złym stanie technicznym. Współczesny kościół został wzniesiony w latach 1908–1909 z inicjatywy proboszcza Aleksandra Skowrońskiego. Projekt kościoła opracował architekt Ludwig Schneider z Wrocławia. 29 czerwca 1908 Skowroński poświęcił kamień węgielny, a 31 maja 1909 dzwony kościoła. Robotami kierował budowniczy Heda z Ligoty Bialskiej. Główny ołtarz rzeźbiony był w Nysie, malowidła wykonał R. Richter z Kłodzka według pomysłu Skowrońskiego. Poświęcenia gotowej świątyni dokonał 14 listopada 1909 dziekan Fryderyk von Woysky, a konsekracji sufragan wrocławski Karl Augustin 16 czerwca 1912. Organy ze starego kościoła przeniesiono do Grabiny, a figury znalazły się w kaplicy w Otokach. Architektura Kościół powstał w stylu neogotyckim według projektu Ludwiga Schneidera. Wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Jest to kościół murowany z cegły i ciosanych kamieni, trójnawowy z transeptem. Trzy witraże w absydzie wykonane zostały w Düsseldorfie według kartonów Włodzimierza Tetmajera. Środkowy przedstawia św. Stanisława, powołującego Piotrowina z grobu; prawy świętych Cyryla i Metodego na tle krajobrazu ze starą lipą słowiańską i drewnianą świątynią na wzór kościoła św. Jadwigi w Pszczynie; lewy scenę z Listu do Galatów 2, 14, jak św. Paweł interpeluje św. Piotra. Jerzy Langman na łamach „Głosu Narodu” po śmierci Skowrońskiego napisał: „W tych barwnych szkłach miał być wyrażony wiew z Polski, miał być nakaz do pracy narodowej na tym granicznym odcinku, jakim było prudnickie, miał być tam i nieodparty argument, że droga, którą idzie społeczność Skowrońskiego, jest nie tylko godziwą, ale jedynie mądrą”. Według Emila Szramka, Skowroński w słowach św. Pawła quomodos gentes cogis judaizane? upatrywał „swój program kapłana i patrioty”, a Cyryl i Metody byli „historycznym protestem przeciwko niemczeniu przez Kościół”. Święty Stanisław wskrzeszający Piotrowina symbolizował „wskrzeszenie narodowości w ludzie śląskim”. Przypisy Bibliografia Emil Szramek: Ks. Aleksander Skowroński: obraz życia i pracy na tle problematyki kresów zachodnich. Katowice: 1936. JanJ. Kopeć JanJ., Kościół parafialny pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Ligocie Bialskiej (diecezja opolska), „Folia Historica Cracoviensia”, 9, 2003, s. 99–103, DOI: 10.15633/fhc.1266, ISSN 2391-6702 [dostęp 2023-12-12] .
Rondo Reagana we Wrocławiu

Rondo Reagana także Stacja MPK Plac Grunwaldzki – dwukondygnacyjny budynek na placu Grunwaldzkim we Wrocławiu. Oddany do użytku 15 marca 2008. Pełni rolę centrum przesiadkowego. Patronem ronda jest prezydent Stanów Zjednoczonych Ronald Reagan. Położenie Budynek znajduje się we wschodniej części centrum o wielkomiejskim charakterze, w dzielnicy Śródmieście, na osiedlu Plac Grunwaldzki, w miejscu dawnej Gwiazdy Szczytnickiej (niem. Scheitniger Stern), będącej skrzyżowaniem obecnych ulic Piastowskiej, Skłodowskiej-Curie, Szczytnickiej i Placu Grunwaldzkiego. W pobliżu znajdują się budynki biurowe Grunwaldzki Centre, Pasaż Grunwaldzki oraz budynki zwane „sedesowcami”. Historia Budowę Ronda Reagana rozpoczęto w marcu 2006 i zakończono w marcu 2008. Inwestycja warta była 70,8 miliona złotych. Generalnym wykonawcą była firma Budimex, a budynek oddano do użytku 15 marca 2008. W momencie planowania budynku zdecydowano, że ruch pieszy będzie odbywał się zarówno przez przejście podziemne, jak i przez przejścia naziemne. Jednak urzędnicy z wrocławskiego magistratu zdecydowali, że przejścia naziemne nie zostaną wybudowane, jako powód podając, że ruch pieszych utrudniałby przejazd samochodów przez skrzyżowanie, a także stanowiłoby zagrożenie dla pieszych. Decyzja zapadła przed oddaniem do użytku Autostradowej Obwodnicy Wrocławia, gdy przez Plac Grunwaldzki przebiegał tranzyt przez miasto. Zmiana decyzji nastąpiła w roku 2016, po kilkuletniej walce prowadzonej przez aktywistów miejskich i społeczników. W ramach tej inwestycji nie tylko wytyczono przejścia naziemne, ale przebudowano chodniki, obniżono krawężniki i przebudowano sygnalizację świetlną, a koszt wyniósł 110 411 złotych. W 2020 rondo przeszło kolejną modernizację, tym razem zmieniono nawierzchnię, podniesiono perony 3 i 4 aby ułatwić pasażerom wsiadanie i wysiadanie z pojazdów, zwłaszcza matkom z dziećmi i osobom z ograniczeniami ruchowymi. 20 listopada 2022 na rondzie doszło do groźnego wypadku: po zderzeniu z samochodem osobowym autobus wpadł do przejścia podziemnego, dokonując rozległego uszkodzenia konstrukcji. Autobus został wyciągnięty za pomocą dźwigu, a remont, który kosztował miasto 115 tys. zł, zakończono 30 maja 2023. Budynek Budynek jest w kształcie elipsy i jest pokryty dachem. Liczy dwie kondygnacje, nadziemną i podziemną, i obsługuje do ośmiu pojazdów komunikacji jednocześnie na czterech peronach. Z pozostałą częścią placu budynek połączony jest przejściem podziemnym. Przypisy
Doppelbrücke (Bad Muskau)

Als Doppelbrücke werden zwei aufeinander folgende historische Fußgängerbrücken über die Lausitzer Neiße im Fürst-Pückler-Park Bad Muskau bezeichnet. Im Jahr 2003 wurde die im Krieg zerstörte Doppelbrücke wieder aufgebaut. Die beiden Brückenteile begegnen sich auf einer kleinen Neißeinsel, an deren südlichem Ende ein Wasserkraftwerk steht. Südöstlich neben dieser Insel liegt eine weitere, etwas größere Neißeinsel. Beide Inseln liegen westlich der deutsch-polnischen Grenze. Geschichte 1822 wurden Englische Brücke und Doppelbrücke als einfache Holzkonstruktionen gebaut. 1867 erfolgte ein Neubau massiv in Stein. Zum Ende des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde die Doppelbrücke gesprengt. Erst im Jahr 2003 wurde sie nach historischem Vorbild neu gebaut und verbindet den westlichen und östlichen Parkteil wieder miteinander. Sie kann von Besuchern des Parks genutzt werden. Siehe auch Liste der Brücken im Muskauer Park Weblinks
Kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Żelewie

Kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Żelewie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Żelewo w gminie Stare Czarnowo, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Kołbaczu. Historia i architektura Wzniesiony w konstrukcji ryglowej kościół pochodzi z końca XVII wieku. Zbudowany został na planie prostokąta. Portal wejściowy oraz umieszczone bezpośrednio pod okapem okna mają prostokątny kształt. Budowla kryta jest dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej do kościoła dostawiona jest drewniana, odeskowana wieża na planie kwadratu, nakryta dwustopniowym hełmem krytym gontem. Wnętrze kościoła nakryte jest belkowanym stropem, wspartym drewniano-kamiennym filarem. Zachowały się liczne elementy historycznego wyposażenia: barokowa empora, ozdobiona malowidłami ze scenami biblijnymi związanymi z tematyką wody (Potop, przejście Izraelitów przez Morze Czerwone, Jonasz, Chrystus na jeziorze Genezaret) rzeźbiony w drewnie ołtarz kolumnowy z 1698 roku, z uszakami w formie liści akantu, predella ozdobiona malowidłem olejnym ze sceną Ostatniej Wieczery dębowa ambona z 1683 roku o wielobocznym korpusie, z baldachimem, ozdobiona intarsją epitafium królewskiego muszkietera Michaela Nacka, poległego w wojnie z Francuzami Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w czerwcu 1947 roku. Przypisy
Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Szydłowcu Śląskim

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny – kościół filialny położony w Szydłowcu Śląskim. Świątynia należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Niemodlinie, w Dekanacie Niemodlin diecezji opolskiej. 8 maja 1964 roku, pod numerem 853/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia Kościół wzmiankowany był już w 1335 roku, w rejestrze dziesięcin nuncjusza Galharda de Carceribus. Wraz z przejęciem Szydłowca przez rodzinę Pücklerów w 1537 roku, dotychczasowy kościół przeszedł w ich posiadanie i pozostał w ich majątku do 1945 roku. Obecny kościół zbudowany został w latach 1616-1617 jako świątynia protestancka, w miejscu rozebranego drewnianego kościółka katolickiego. Ufundowany został przez właścicieli Szydłowca Hansa Pücklera z Grodźca (Pückler von Groditz) i jego żonę Helenę z domu Sedlnitzky von Choltitz. Kościół został wzniesiony przez włoskiego mistrza murarskiego Antonio Rusco z Offen Mimo jego pochodzenia, budowla nie wykazuje cech włoskiego renesansu, lecz wpisuje się w typowy dla Śląska nurt architektury sakralnej początku XVII wieku. W 2018 roku zakończyły się prace konserwatorskie, które trwały kilka lat i obejmowały gruntowną renowację obiektu. Architektura W kościele zachowało się pierwotne, manierystyczne wyposażenie: ołtarz główny, krucyfiks, ambona, chrzcielnica, które są dziełem artystów z Nysy, rzeźbiarza - Hermana Fischera i malarza polichromii – Caspra Wincklera, ustawione symetrycznie w prezbiterium. Sprzęty te, o formie inspirowanej pośrednio sztuką Saksonii, tworzą tzw. liturgiczny trójdźwięk luterańskiego kościoła, odpowiadający dwóm zachowanym przez zwolenników Lutra sakramentom (ołtarza i chrztu) oraz randze Słowa Bożego. W świątyni podziwiać można również zachowaną tablicę erekcyjną, epitafia dzieci Hansa Pucklera, płytę nagrobną rycerza z rodu von Pückler oraz epitafium Heleny von Pückler. Galeria Uwagi Przypisy Bibliografia Schlesiens ältere Kirchen und kirchliche Stiftungen nach ihren frühesten urkundlichen Erwähnungen. Ein Beitrag zur schlesischen Kirchengeschichte, von Hermann Neuling, Breslau 1884 Jerzy Gorzelik: Kościół Zbawiciela w Szydłowcu, Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6 Sztuka Górnego Śląska od Średniowiecza do końca XX wieku, EwaE. Chojecka, Katowice: Muzeum Śląskie, 2004, ISBN 83-87455-77-6, OCLC 831134485 . Katalog wystawy: Oblicza sztuki protestanckiej na Górnym Śląsku. Muzeum Śląskie, Katowice 1993, ISBN 83-85039-92-9
Podkarpackie Centrum Nauki Łukasiewicz

Podkarpackie Centrum Nauki Łukasiewicz – centrum nauki z siedzibą w miejscowości Jasionka koło Rzeszowa. Historia Decyzję o budowie podjęto w 2018 roku. Koszty budowy pokryto ze środków UE (85%) i Samorządu Województwa Podkarpackiego (15%). Centrum zostało otwarte w grudniu 2022 roku. Centrum zrządza Wojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie. Centrum popularyzuje naukę w dziedzinach kojarzonych z województwem podkarpackim, tj. lotnictwo, kosmonautyka, informatyka i telekomunikacja. Znajdują się tam nie tylko wystawy, ale też pracownie warsztatowe. Centrum mieści się w bezpośrednim sąsiedztwie międzynarodowego portu lotniczego Rzeszów-Jasionka i podkarpackiego Centrum Wystawienniczo kongresowego G2A Arena. Budynek Budynek Centrum został zakwalifikowany do finału konkursu Property Design Awards 2023 w kategorii: Bryła: Obiekty Publiczne. Przypisy
Wieża widokowa w Pruchniku

Wieża widokowa w Pruchniku – turystyczna wieża widokowa, ponownie otwarta w 2024, położona w północno-wschodniej części Pogórza Dynowskiego, na grzbiecie wzgórza Iwo (401 m). Opis Wieża znajduje się na terenie miejscowości Pruchnik. Ze względu na pilną potrzebę modernizacji stara wieża po 10 latach funkcjonowania została zdemontowana i w tym samym miejscu wybudowano nową. Nowa konstrukcja wieży została wykonana ze stali, drewna oraz szkła. Jej wysokość wynosi 29 m (poprzednia wieża 18 m). Posiada dwa tarasy widokowe zlokalizowane na poziomie 13 m i 24 m. Dodatkowo cały obiekt jest w nocy podświetlany. Z wieży roztacza się widok obejmujący Podgórze Rzeszowskie, Pogórze Dynowskie i Pogórze Przemyskie. Do wieży prowadzi szlak edukacyjny z Rynku w Pruchniku. Przypisy
Sosnowiec Środula

Sosnowiec Środula – budowany przystanek osobowy w dzielnicy Środula w Sosnowcu w województwie śląskim w Polsce. Historia Pierwsza koncepcja budowy przystanku o nazwie Sosnowiec Środula powstała w ramach Kolei Ruchu Regionalnego i zakładała lokalizację przystanku na ulicy chemicznej, mającego na celu skomunikowanie dzielnicy Środula oraz zakładów włókienniczych Intertex. Przystanek miał być zlokalizowany na osobnej linii kolejowej Dąbrowa Górnicza – Katowice, dedykowanej ruchowi aglomeracyjnemu, której budowa miała zostać zrealizowana w ramach zadania 2 w latach 1998−2002. Z uwagi na odcięcie w 1992 roku finansowania budowy Kolei Ruchu Regionalnego do realizacji prac nad tym etapem nigdy nie przystąpiono, w związku czym nie podjęto budowy przystanku. Do koncepcji budowy przystanku powrócono wraz z przystąpieniem do realizacji zadania „Prace na podstawowych ciągach pasażerskich (E30 i E65) na obszarze Śląska etap 1: Linia E65 na odc. Będzin – Katowice – Tychy – Czechowice-Dziedzice – Zebrzydowice”, mającego na celu przebudowę układu torowego katowickiego węzła kolejowego. 28 lutego 2019 roku przygotowano projekt przebudowy szlaku Będzin – Katowice, w ramach którego zaprojektowano przystanek posiadający po dwa perony jednokrawędziowe, zlokalizowane po obu stronach linii ruchu aglomeracyjnego, pośrodku której biegnie linia kolejowa nr 1. Mimo ukazania w wykazie PKP PLK na linii kolejowej nr 1 posterunku ekspedycyjnego, projekt nie przewiduje budowy peronów przystanku na tej linii. Założeniem projektu jest likwidacja przejazdu kolejowo-drogowego między ulicą Chemiczną a Staszica i Piotrkowską, który zostanie zastąpiony nowym przejściem podziemnym dla pieszych i na którego miejscu zakładana jest budowa peronu 2. 9 października 2023 roku zawarto z ZUE umowę na budowę przystanków Sosnowiec Środula oraz Katowice Morawa w związku z rozbudową linii kolejowej nr 659 i przebudową układu torowego w ramach zadania „Prace na podstawowych ciągach pasażerskich (E30 i E65) na obszarze Śląska, Etap I: linia E65 na odc. Będzin – Katowice – Tychy – Czechowice-Dziedzice – Zebrzydowice”. Rozpoczęcie budowy przystanku nastąpiło 11 grudnia 2023 roku. Przypisy
Ерго Арена

„Ерго Арена“ е многофункционална зала, открита през 2010 г. Намира се между градовете Гданск и Сопот. Залата има капацитет от 11 409 места за спортни събития и стига до 15 000 за концерти. Външни препратки Официален уебсайт на Ерго Арена Информация за посетители Архив на оригинала от 2009-01-24 в Wayback Machine. Арената отвътре Арената отвън Арената през нощта
Ergo Arena

Ergo Arena (nazývaná také Hala Gdańsk-Sopot) je multifunkční a víceúčelová sportovní a zábavní hala nacházející se na hranici měst Sopoty (čtvrť Karlikowo) a Gdaňsk (čtvrť Żabianka-Wejhera-Jelitkowo-Tysiąclecia) na adrese Plac Dvóch Miast 1, v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Hala s maximální kapacitou více než 15 000 diváků byla otevřena v roce 2010. Další informace V Ergo Aréně jsou pořádány mezinárodní i domácí sportovní, promoční a kulturní akce. V aréně je také restaurace a další aktivity. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ergo Arena na Wikimedia Commons
Ergo Arena

Ergo Arena er en indendørs multiarena på grænsen mellem byerne Sopot og Gdańsk i Polen. Historie Arenaen blev bygget mellem 2007 og 2010 af arkitektfirmaet KIPP Project, og blev indviet 18. august 2010 som Hala Gdańsk-Sopot. Hallen har en kapacitet på 11.409 siddepladser, og ved koncerter med stående publikum er kapaciteten 15.000. Tværs igennem arenaen går grænsen mellem Gdansk og Sopot. Det polske forsikringsselskab Ergo Hestia har navnesponsoratet af arenaen. Eksterne henvisninger Ergo Arenas officielle hjemmeside Arkiveret 8. januar 2016 hos Wayback Machine
Ergo Arena

Die Ergo Arena (auch Hala Gdańsk-Sopot) ist eine Mehrzweckhalle in den polnischen Städten Danzig und Sopot, Woiwodschaft Pommern. Sie wurde zwischen 2007 und 2010 nach Plänen der Architektengruppe KIPP Projekt errichtet und am 18. August 2010 eröffnet. Die 214 m lange, 180 m breite und 30,73 m hohe Halle bietet von 5100 bis zu 11.100 Sitzplätze. Bei Konzerten sind es 5100 bis zu 15.000 (inklusive Stehplätzen). Durch die Halle verläuft die Stadtgrenze zwischen Danzig und Sopot. Veranstaltungen Erste große Veranstaltung war am 26. November 2010 ein Konzert der US-amerikanischen Popsängerin Lady Gaga. 2013 war die Halle Spielstätte der Volleyball-Europameisterschaft der Männer. 2014 wurden dort die 15. Leichtathletik-Hallenweltmeisterschaften ausgetragen. Im selben Jahr war sie auch Spielstätte der Volleyball-Weltmeisterschaft der Männer und 2016 der 12. Handball-Europameisterschaft der Männer. Galerie Weblinks ergoarena.pl: Offizielle Website der Ergo Arena (polnisch, deutsch, englisch, russisch) setlist.fm: Konzertliste der Ergo Arena (englisch) Einzelnachweise
Ergo Arena

Ergo Arena, formerly known as Hala Gdańsk-Sopot, is a multi-purpose indoor arena on the border of Gdańsk and Sopot, Poland, opened in 2010. The boundary between the two cities runs through the middle of the venue. The arena has a capacity of 11,409 people for sports events and up to 15,000, with standing places, for concerts, making it one of the largest indoor arenas in the country. History The first major event in the arena took place on 26 November 2010, for Lady Gaga’s The Monster Ball Tour, with Semi Precious Weapons as the opening act. Various sports events, including the 2013 Men's European Volleyball Championship, 2014 IAAF World Indoor Championships and the 2014 FIVB Volleyball Men's World Championship, as well as a part of the 2016 European Men's Handball Championship, have been held at the arena. Ergo Hestia acquired naming rights for the arena upon its completion in 2010, with the agreement extended for an additional five years in 2025. A six-lane banked 200-meter oval is installed on the arena floor for athletics. Gallery See also List of indoor arenas in Poland Sport in Poland References External links Official website of Ergo Arena Information for visitors Arena from inside Arena from outside Arena by night
Ergo Arena

L'Ergo Arena est une salle omnisports située à la frontière entre les villes de Gdańsk et de Sopot en Pologne. Sa capacité peut varier de 5 100 à 11 409 places assises selon les configurations, voire jusqu'à 15 000 avec les places debout. Histoire Événements Concert de Lady Gaga (The Monster Ball Tour), 26 novembre 2010 Phase finale de la Ligue mondiale de volley-ball 2011, 6 au 10 juillet 2011 Championnat d'Europe de tennis de table 2011, 8 au 16 octobre 2011 Concert de Iron Maiden (Maiden England World Tour), 4 juillet 2013 Championnat d'Europe de volley-ball masculin 2013 Championnats du monde d'athlétisme en salle 2014 Championnat du monde de volley-ball masculin 2014 Concert de Thirty Seconds to Mars, 4 mai 2015 Championnat d'Europe de handball masculin 2016 Championnat du monde féminin de volley-ball 2022 Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Liens externes (pl) Site officiel de la Ergo Arena (pl) [1] Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail du volley-ball Portail du handball Portail des arts du spectacle Portail de la Pologne
Ergo Arena

La Ergo Arena è un palazzetto dello sport e di spettacoli polacco, situato sul confine tra Danzica e Sopot. Funzioni dell'impianto Nel Palazzetto possono disputarsi discipline di pallavolo, pallacanestro, pallamano, tennis, tennis da tavolo, equitazione, sport da combattimento ed hockey su ghiaccio. Attualmente ospita le partite casalinghe di tre squadre militanti nei rispettivi massimi campionati nazionali: la squadra di pallavolo femminile Atom Trefl Sopot, di pallavolo maschile Trefl Gdańsk e di pallacanestro maschile Trefl Sopot. Nonostante l'atletica non vi venga usualmente praticata, nel 2014 l'impianto ha ospitato i campionati mondiali di atletica leggera indoor. Eventi Sportivi La fase finale de World League di pallavolo 2011 "Danzica 2011" Campionato europeo maschile di pallavolo 2013 "Polonia e Danimarca 2013" Campionati del mondo di atletica leggera indoor "Sopot 2014" Campionato mondiale maschile di pallavolo 2014 "Polonia 2014" Campionato europeo maschile di pallamano "Polonia 2016" Campionato mondiale femminile di pallavolo 2022 Musicali Lady Gaga Sting Michael Bublé José Carreras Ozzy Osbourne Rammstein Roxette Erykah Badu Jean-Michel Jarre Chris Botti Lady Pank Backstreet Boys Disturbed Parametri tecnici Dimensioni impianto: 214/180 m Dimensioni del palazzetto dello sport con gli spettatori: 143,4/119 m Altezza impianto: 30,73 m Utilizzabili: 22 863,21 m² Superficie della scheda madre: 4 000 m² Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ergo Arena Collegamenti esterni (PL, DE, EN, RU) Sito ufficiale, su ergoarena.pl.
Ergo Arena

Ergo Arena (Hala Gdańsk-Sopot, em polonês) é uma arena multi-uso inaugurada em 2010 na Polônia. A fronteira entre duas cidades - Sopot e Gdańsk - atravessa bem no meio do salão. A arena tem capacidade para 11.409 pessoas, para eventos esportivos, e de até 15.000, com lugares em pé, para concertos musicais.[carece de fontes?] Em 26 de novembro de 2010, Lady Gaga realizou durante sua turnê The Monster Ball a abertura oficial da arena para mais de 12.000 pessoas. Foi o primeiro grande evento a ocorrer no local. Entre os eventos esportivos, a fase final da Liga Mundial de Voleibol de 2011 foi disputada na arena, que foi uma das sedes do Campeonato Europeu de 2013 e o Campeonato Mundial de 2014. Referências Ligações externas «Website oficial da Ergo Arena»
Ergo Arena

Ergo Arena — крытая многофункциональная арена, которая расположена на границе городов Сопот и Гданьск в Польше. Открыта 18 августа 2010 года. Вместительность составляет около 15 000 мест. Строительство обошлось в 346 миллионов злотых (~100 млн. $). Длина здания составляет 214 метров, ширина 180 метров, высота зала 31 метр. Первым крупным мероприятием был концерт Леди Гаги 26 ноября 2010 года во время мирового турне The Monster Ball Tour. В 2011 году на арене прошли финальные матчи волейбольной мировой лиги 2011 года и 30-й Чемпионат Европы по настольному теннису. 8 июля 2012 года на арене выступил Элтон Джон. В 2014 году здесь прошел чемпионат мира по лёгкой атлетике. Ссылки Сайт арены