NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hala Mistrzów

Hala Mistrzów – hala sportowo-widowiskowa we Włocławku. Hala została oddana do użytku we wrześniu 2001. Uroczystość otwarcia połączono z meczem drużyn SKK Spójnia Stargard Szczeciński i Anwil Włocławek. Obiekt jest uważany za jeden z ładniejszych i najbardziej funkcjonalnych obiektów, w których rozgrywane są mecze Ekstraklasy koszykówki mężczyzn w Polsce. Spełnia wszelkie wymogi stawiane przez FIBA oraz inne światowe i europejskie organizacje sportowe. Jest to budynek jednokondygnacyjny, wolnostojący. Hala odznacza się unikatową, dwukierunkowo sprężaną konstrukcją cięgnową dachu. Jej charakterystyczny, nowoczesny wygląd doceniają nie tylko mieszkańcy i goście Włocławka, ale również gremia licznych konkursów architektonicznych. W swojej krótkiej historii obiekt gościł już reprezentacje siatkarskie i koszykarskie. Projektanci projekt architektoniczny: mgr inż. arch. Wojciech Ryżyński, prof. dr hab. inż. Andrzej Ryżyński, mgr inż. arch. Magdalena Sobisiak. projekt konstrukcyjny: autor konstrukcji obiektu, naciągu dachu oraz całej prefabrykacji – mgr inż. Henryk Nowacki; sprawdzający – prof. dr hab. inż. Andrzej Ryżyński. Wykonawcy Główny wykonawca – Konsorcjum: Pekabex S.A., Aglomer sp. z o.o., Atlantis S.A.; Główny podwykonawca – Przedsiębiorstwo Budowlano-Inwestycyjne „Rembud”; Infrastruktura zewnętrzna – „Hydrobudowa” S.A. Włocławek. Informacje techniczne powierzchnia użytkowa: 8819,89 m²; kubatura: 68 922 m³; powierzchnia boiska: 1558,75 m² (53,75 × 29 m); powierzchnia trybun: 3141,84 m²; liczba miejsc: 4202 (3750 stałych); maksymalne natężenie oświetlenia: ponad 3000 luksów; podłoga typu: Hamberger Sportboden – „Haro”; monitoring (16 kamer); koszt wraz z infrastrukturą: 22 mln złotych. Dojazd Hala usytuowana jest przy przebiegającej przez Włocławek drodze krajowej nr 91. Dojazd z dworca PKP/PKS autobusami linii 3 i 15. Inne autobusy kursujące w pobliżu hali to 12, 23 oraz P. Linki zewnętrzne Wątek o Hali Mistrzów na Forum Skyscrapercity.com
Хала-мистшув

Хала-мистшув (пол. Hala Mistrzów — «Зал чемпионов») — арена в Влоцлавеке, Польша. Спортивный комплекс является домашней ареной для мужского баскетбольного клуба «Анвил» (Польская Лига). Открыт в 2001 году. Общая площадь — 8819,89 м². Примечания
Burg Chęciny

Die Ruine der Burg Chęciny (polnisch Zamek w Chęcinach) befindet sich in Chęciny, einer Stadt in der polnischen Woiwodschaft Heiligkreuz unweit der Woiwodschaftshauptstadt Kielce. Lage Die Burgruine ist der Rest einer Höhenburg in Spornlage, die sich im Heiligkreuzgebirge über die Stadt erhob. Geschichte Die Burg wurde im 13. Jahrhundert im gotischen Stil errichtet. Władysław I. Ellenlang übergab die Burg 1306 an den Krakauer Bischof Johann Muskata, besetzte sie jedoch im Folgejahr und verlegte von Małogoszcz seinen Sitz auf die Burg. In den Jahren 1310, 1318, 1331 und 1333 berief Władysław I. Ellenlang den Adel Polens in die Burg zu Hoftagen. Ab 1318 wurde hier der Kathedralschatz des Erzbistums Gnesen verwahrt. Im Jahr 1331 zog das polnische Heer von der Burg aus in die Schlacht bei Płowce. Kasimir der Große baute die Burg massiv aus und machte sie zur Residenz seiner Ehefrau und polnischen Königin Adelheid von Hessen. Später residierten hier auch weitere polnische Königinnen, Elisabeth von Polen, Sophie Holszańska und Bona Sforza. Auf der Burg wurden jedoch auch politische Häftlinge gefangen gehalten, unter anderem Andrei von Polazk, Warcisława von Gotartowice und Michael Küchmeister. 1607 wurde die Burg während der Zebrzydowski-Rebellion in Mitleidenschaft gezogen. Während der Schwedischen Sintflut wurde die Burg 1655 von schwedischen Truppen und 1657 von den Truppen Georg II. Rákóczis geplündert und gebrandschatzt. 1707 wurde die Burg im Großen Nordischen Krieg endgültig zerstört und ist seit dieser Zeit nicht mehr bewohnt. Weitere Schäden brachten die Weltkriege, als die Bergfriede als Aussichtstürme von den Militärs benutzt wurden. Die Ruine wurde nach dem Zweiten Weltkrieg restauriert. Die letzte Erneuerung fand in den Jahren 2013–2015 statt. Die Burg ist für Besichtigungen und Sonderveranstaltungen geöffnet. Weblinks Homepage (polnisch, englisch)
Chęciny Castle

Chęciny Royal Castle was built in the late 13th century in Chęciny, Poland. It fell into ruin in the 18th century and remains in that state to this day. History The construction of the fortress probably began in the late 13th century. It is certain that the castle existed in 1306, when king Władysław I the Elbow-high gave it to the Archbishop of Kraków, Jan Muskata. A year later, under the pretext of detection of a plot against the royal power, the castle returned to the king. It played a significant role as a place of concentration of troops departing for war with the Teutonic Knights. After the death of Władysław the Elbow-high the stronghold was enlarged by Casimir III the Great. At that time Chęciny become a residence of the king's second wife Adelaide of Hesse. In following years it was also a residence of Elisabeth of Poland, Queen of Hungary, Sophia of Halshany and her son Władysław III of Varna and Bona Sforza. Later it was used for many years as a state prison. Among imprisoned here were Michael Küchmeister von Sternberg future Grand Master of the Teutonic Knights, Andrzej Wingold, Jogaila's half-brother and Warcisław of Gotartowice. In the second half of the 16th century, the castle began to decline. In 1588 the parliament ordered to transfer the castle's inventories to the Chęciny Church and in 1607, during the Zebrzydowski Rebellion the fortifications and buildings were partially destroyed and burned. The castle briefly regained its former glory due to reconstruction initiated by Stanisław Branicki, starost of Chęciny, but in 1655-1657 it was almost completely destroyed by Swedish-Brandenburgian and Transylvanian troops. The destruction was completed in 1707 during another Swedish occupation. Then, the last residents left the castle. Over the next century the medieval walls become a source of building material for local villagers. See also Castles in Poland References External links (in Polish) Zamek Chęciny
Kasteel van Chęciny

Het Kasteel van Chęciny is een 13e-eeuws kasteel in het Poolse Chęciny. In de 18e eeuw bleven er van het kasteel enkel ruïnes over en sindsdien is er aan het kasteel niks meer veranderd. Geschiedenis De bouw van de burcht begon hoogstwaarschijnlijk op het einde van de 13e eeuw. Het is echter wel zeker dat het kasteel in 1306 al bestond. In dat jaar gaf Wladislaus de Korte het aan de aartsbisschop van Krakau, Jan Muskata. Een jaar later kwam het weer in eigendom van de koning. Het kasteel speelde een belangrijke plaats in de concentratie van troepen die op oorlog zouden vertrekken tegen de Duitse Orde. Na de dood van Wladislaus de Korte werd de burcht vergroot door Casimir III van Polen. Op dat moment werd het de verblijfplaats van Adelheid van Hessen, de koning zijn tweede vrouw. In de daaropvolgende jaren was het de residentie van Elisabeth van Polen, Sophia Holszanski en haar zoon Wladislaus van Varna en Bona Sforza. Vervolgens werd het vele jaren als een staatsgevangenis gebruikt. Een bekende gevangene was Michael Küchmeister von Sternberg, de toekomstige grootmeester van de Duitse Orde. In de tweede helft van de 16e eeuw begon het kasteel in verval te raken. In 1588 besliste het parlement om de kostbare bezitten die nog in het kasteel overbleven over te brengen naar de kerk van Chęciny. In 1607 raakten de verdedigingsmuren en de gebouwen gedeeltelijk beschadigd en afgebrand. Hierna genoot het kasteel voor korte tijd weer zijn vroegere glorie wanneer Stanisław Branicki, de starost van Chęciny, het kasteel liet herbouwen. Tussen 1655 en 1657 raakte het echter nagenoeg volledig verwoest tijdens de Zweedse Zondvloed door Zweeds-Brandenburgse en Zevenburgse troepen. De vernietiging werd verdergezet in 1707 tijdens een nieuwe Zweedse bezetting. Op dat ogenblik verlieten de laatste bewoners het kasteel. Tijdens de daaropvolgende eeuw waren de ruïnes van het kasteel een makkelijke bron van bouwmaterialen voor de lokale bevolking.
Castelul Chęciny

Castelul Regal Chęciny a fost construit spre sfârșitul secolului al XIII-lea în Chęciny, Polonia. Acesta a devenit o ruină începând cu secolul al XVIII-lea și a rămas în această stare până în prezent. Istorie Construirea fortăreții, probabil, a început în secolul al XIII-lea. Cert este că acest castel a existat în 1306, când regele Władysław I Łokietek i l-a dat Arhiepiscopul de Cracovia, Jan Muskata. Un an mai târziu, sub pretextul de detectare a unui complot împotriva puterii regale, castelul a revenit regelui. El a jucat un rol important ca un loc de concentrare a trupelor care plecau pentru a lupta în războiul cu Cavalerii Teutoni. După moartea lui Władysław I Łokietek, cetatea a fost mărită de către Cazimir al III-lea cel Mare. La acel moment Chęciny a devenit o reședință pentru a doua soție a regelui, Adelaida de Hesse. În următorii ani, a fost, de asemenea, o reședință pentru Elżbieta Łokietkówna, Sofia de Halshany și fiul său Vladislav al III-lea Iagello și Bona Sforza. Mai târziu, acesta a fost folosit pentru mai mulți ani ca o închisoare de stat. Printre cei închiși aici se numără Michael Küchmeister von Sternberg, viitorul Maestru Mare a Cavalerilor Teutoni, Andrzej Wingold, fratele vitreg a lui Jogaila și Warcisław de Gotartowice. În a doua jumătate a secolului al XVI-lea, s-a început un declin pentru castel. În 1588, parlamentul a ordonat transferul inventarului castelului la Biserica Chęciny și în 1607, în timpul Rebeliunii Zebrzydowski fortificațiile și clădirile au fost parțial distruse și arse. Castelul și-a recăpătat fosta glorie în urma reconstrucției inițiată de Stanisław Branicki, Starosta de Chęciny, dar în 1655-1657 a fost aproape distrus complet de către trupele suedeze-brandenburge și transilvanene. El a fost distrus complet în 1707 în timpul unei alte ocupații suedeze. Mai apoi ultimii locuitorii au părăsit castelul. De-a lungul secolului următor zidurile medievale au deveni o sursă de materiale de construcții pentru săteni. Referințe Legături externe pl Zamek Chęciny
Хенцинский замок

Хенцинский замок — средневековое укрепление в Хенцинах (по дороге из Кракова на Радом и далее на Варшаву), которое играло значительную роль в польской истории XIV—XV вв. История Замок, очевидно, построенный в конце XIII века, впервые упомянут в 1306 году как дар Владислава Локетека краковскому архиепископу Яну Мускате. В XIV веке был отстроен Казимиром III Великим, дабы служить местом сбора польских войск во время войн с тевтонскими рыцарями. Какое-то время здесь жила королева Аделаида Гессенская. В Хенцинах польские монархи держали наиболее опасных своих врагов (к примеру, Ягайлова брата Андрея Ольгердовича и попавшего в плен Михаэля Кюхмайстера). В конце XVI века замок в Хенцинах теряет былое значение. В 1607 г. был разорён и сожжён последователями Зебжидовского. После реконструкции при Станиславе Браницком в 1650-е годы вновь разгромлен в 1707 г. войсками Карла XII. В течение полутораста лет стоял заброшенный, местные жители разбирали стены для строительства собственных домов. В 1877 г. проведены первые реставрационные мероприятия. Верхушки башен воссозданы властями социалистической Польши. Ссылки (пол.) Официальный сайт
Хенцинський замок

Хенцинський замок (пол. Zamek w Chęcinach) — середньовічний замок у Польщі, що побудований у XIII столітті у місті Хенцини. З вісімнадцятого століття замок покинутий і залишається в цьому стані до цього дня. Історія Першу фортецю у Хенцинах побудували за наказом великого князя краківського Владислава Локетка. Згідно збереженим документам, можна припустити, що будівництво проходило на рубежі XIII—XIV століть, а одним з ініціаторів його був чеський король Вацлав II. Замок виконував важливу функцію, як один з адміністративно-мілітаристських центрів Речі Посполитої. Біля його стін систематично проходили з'їзди малопольського і велькопольського лицарства, які історики вважають попередником сучасного сейму (представницького органу влади). У 1331 році саме з Хенцинського замку вирушили військові загони польського війська на битву з хрестоносцями під Пловцами. За часів польсько-тевтонської війни Хенцинський замок був обраний Гнєзненським єпископом для зберігання скарбів церкви, з чим він цілком впорався і на довгі роки перетворився в головну королівську скарбницю. Після смерті Локетка, його син — Казимир Великий, перебудував замок, перетворивши його в потужну неприступну фортецю. За наступних 250 років жодні війська не змогли взяти замок. Він також служив головною резиденцією королеви Аделаїди — безплідною дружини короля Казимира. Після смерті Казимира Великого, в замку оселилася його сестра Ельжбета (Єлизавета), що деякий час правила країною від імені свого сина Людовика Угорського. Опріч королівської скарбниці, в Хенцинському замку знаходилася в'язниця для знаті і високопоставлених військовополонених. Саме сюди був засланий Анджей Вінгольд — зведений брат короля Владислава Ягайла. Перебував тут і звинувачений в порочному зв'язку з дружиною Ягайла, Софією, якийсь Генрик з Рогова, полонені після Грюнвальдської битви тевтонські лицарі, і майбутній Великий магістр Тевтонського Ордену Міхаель Кюхмейстер. У першій половині XVI століття в Хенцінском замку проживала королева Бона. Вважається, що в 1554 році вона відвезла з нього незліченні королівські скарби. По суті, ця дата може вважатися початком кінця замку в Хенцинах. Лише через 30 років після від'їзду королеви, замок прийшов в такий занепад, що місцева влада постановила перенести письмові архіви, що зберігаються в ньому, в одну з парафіяльних церков. У 1607 році замок вперше був захоплений силою. Це вдалося зробити бунтарю-рокошанину Миколі Зебжидовському, загони якого спочатку розграбували, а потім спалили королівський замок. Через кілька років хенцинський староста Станіслав Браницький провів масштабні будівельні роботи, перетворивши фортецю в розкішну ренесансну резиденцію. Замок був пошкоджений шведами в 1655 році. Після шведської навали в Хенцини прийшли козаки Хмельницького. Замок був ґрунтовно пошкоджений і відновленню вже не підлягав. Останній удар був нанесений австрійцями за часів Першої Світової війни, які обстріляли мінометами вежу, на якій знаходився оглядовий пункт російської армії. Посилання Официальный сайт Strona Zamku Królewskiego w Chęcinach Віртуальна мандрівка по замку
Kościół św. Mikołaja w Międzyrzecu Podlaskim

Kościół pw. św. Mikołaja w Międzyrzecu Podlaskim – kościół parafialny parafii św. Mikołaja w Międzyrzecu Podlaskim. Siedziba księdza dziekana dekanatu międzyrzeckiego w diecezji siedleckiej. Pierwsza najprawdopodobniej drewniana świątynia wybudowana została w XII w. i była stosunkowo bogato uposażona przez ofiarodawców. Na oficjalnej pieczęci kościelnej wyryty jest rok 1174. Obecny murowany kościół parafialny zbudowany został pomiędzy 1460 a 1477 przez właściciela Międzyrzeca Podlaskiego Jana Nassutowicza - ówczesnego starostę brzeskiego. Kościół ten strawił pożar. Odrestaurował go August Czartoryski. Ponowna konsekracja świątyni nastąpiła w roku 1741, a dokonał tego bp Andrzej Załuski. Obecnie styl świątyni jest barokowy natomiast neoklasycystyczna fasada została zaprojektowana przez Piotra Aignera. Przypisy
Pałac Potockich w Międzyrzecu Podlaskim

Pałac Potockich w Międzyrzecu Podlaskim – pałac o pow. zabudowy 898 mkw., zrealizowany według projektu Antoniego Dygata, opracowanego w latach 1922-1928 i wzniesionego w latach 1930-1931. Został on zasiedlony w 1932 roku przez hr. Andrzeja Potockiego herbu Srebrna Pilawa oraz jego małżonkę Zofię Potocką z Tarnowskich herbu Leliwa. Charakteryzuje go styl wczesnego polskiego modernizmu z elementami wnętrz art deco. W 1944 roku podczas walk o Międzyrzec pałac uległ uszkodzeniu. W latach 1944-1946 użytkowany był jako koszary wojsk radzieckich, ulegając wówczas dalszej dewastacji. Od 1946 aż do 1998 roku mieścił się w nim dom dziecka, następnie m.in. filia Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a później odbywały się tam zajęcia Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Wokół pałacu znajduje się założenie parkowe z częściowo zachowanymi nasadzeniami pochodzącymi z XVIII i XIX wieku. W skład zespołu pałacowo-parkowego wchodzą też zabudowania gospodarcze. Po gruntownym remoncie, w lutym 2024 roku pałac ponownie został oddany do użytku na potrzeby działalności Miejskiego Ośrodka Kultury. Swoje miejsce znalazły tu galeria, Strefa odkrywania Wyobraźni i Aktywności SOWA oraz wystawa rzeźb pochodzącego z Międzyrzeca Podlaskiego Henryka Burzca; 12 grudnia 2024 w centralnym punkcie parku odsłonięto jego rzeźbę „Kwiat Cywilizacji”. Od czerwca 2025 roku odbywają się tu śluby cywilne. Nie należy mylić z pałacem projektu Franciszka Marii Lanciego dla hr. Aleksandry Potockiej, właścicielki ordynacji międzyrzeckiej. Pałac ten został wzniesiony w latach 1852-1855, a w listopadzie 1918 roku spalony przez wycofujące się wojska niemieckie. W pobliżu obecnego pałacu znajduje się jego makieta. Zobacz też Krwawe Dni Międzyrzeca Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Międzyrzecu Podlaskim

Kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Międzyrzecu Podlaskim – kościół parafialny parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Międzyrzecu Podlaskim. Kościół murowany wzniesiony w latach 1772–74 z fundacji księcia Augusta Czartoryskiego. Pierwotnie była to cerkiew unicka. Po kasacie unickiej diecezji chełmskiej została zaadaptowana na cerkiew prawosławną, a w roku 1921 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego jako kościół rektorski. Budowla w stylu barokowo-klasycystycznym. Parafia erygowana została w roku 1994. Na plebanii odbywają się lekcje religii dla uczniów międzyrzeckiego Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Władysława Sikorskiego. Przypisy
Cmentarz żydowski w Międzyrzecu Podlaskim

Cmentarz żydowski w Międzyrzecu Podlaskim – w Międzyrzecu Podlaskim istniały dwa cmentarze żydowskie. Stary Cmentarz przy ul. Brzeskiej Założony został w XVIII wieku, zdewastowany i zniszczony przez Niemców w czasie II wojny światowej – obecnie teren zabudowany. Nowy Cmentarz przy ul. Brzeskiej 90 Oficjalnie założony został w roku 1810. Ma powierzchnię 2,8 ha. Obecnie ogrodzony ceglanym murem. Zachowało się na nim ok. 100 nagrobków. W murze wmurowane są nagrobki ze Starego Cmentarza (najstarszy z nich pochodzi z 1706 roku). Na polecenie Niemców w czasie okupacji wywieziono z cmentarza liczne macewy i użyto ich do utwardzania dróg. Dużą część z nich odzyskano po II wojnie światowej. Nagrobki zostały wmurowane w ogrodzenie cmentarne. Zachowały się m.in. interesujące pomniki żeliwne z I poł. XIX wieku (zostały one wykonane przez tutejszą hutę Szejmel Bros.) oraz macewy z granitu i z piaskowca z zachowanymi do dziś zdobieniami oraz inskrypcjami w językach hebrajskim, jidysz i polskim. Na cmentarzu zachował się wspólny grób trzech międzyrzeckich rabinów: Dawida Flinkera, Bera Roskina i Pejsacha Racko. Zostali oni zamordowani przez gestapo tego samego dnia, w lipcu 1942 roku. Ostatnie pochówki odbyły się w 1970 i 1985 roku. W 1988 roku został odnowiony ceglany mur, w który wmurowano około 200 macew i fragmentów z uszkodzonych starych nagrobków. Aby uczcić pamięć międzyrzeckich Żydów – ofiar hitlerowskiego ludobójstwa wystawiono pomnik. Odrestaurowano także dawny domek Bractwa Pogrzebowego. Cmentarz został odnowiony. Zobacz też cmentarz w Międzyrzecu Podlaskim historia Żydów w Międzyrzecu Podlaskim synagoga w Międzyrzecu Podlaskim Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 56. Mapa WIG Łuków Pas 41 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Stary cmentarz żydowski w Międzyrzecu Podlaskim na portalu Wirtualny Sztetl Nowy cmentarz żydowski w Międzyrzecu Podlaskim. sztetl.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. na portalu Wirtualny Sztetl
Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży w Warszawie

Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży – sanktuarium maryjne w warszawskiej dzielnicy Mokotów, na Siekierkach. Historia Powstanie sanktuarium było związane z objawieniami maryjnymi, jakich miała doświadczać od 3 maja 1943 do 15 września 1949 nastoletnia Władysława Fronczak (w momencie pierwszego objawienia miała 12 lat). Dziewczyna miała w tym czasie widzieć Maryję oraz Jezusa oraz szereg religijnych symboli. Treścią objawień było wezwanie do poprawy życia w duchu dziesięciu przykazań Bożych, Maryja nakazywała również wzniesienie świątyni na terenie Siekierek i określiła samą siebie jako Nauczycielkę Młodzieży. W miarę trwania objawień coraz większa grupa wiernych gromadziła się na wspólną modlitwę przy drzewie wiśni, na tle której objawiała się Matka Boska. Urządzili w tym miejscu kapliczkę z figurą Maryi zawieszoną na pniu drzewa. Od 1946 przystąpiono do wzniesienia większej kapliczki, budowanej z gruzów powojennej Warszawy. Została ona poświęcona 8 maja 1949. Kapliczka była kilka razy rozbudowywana, aż do obecnego kształtu z roku 1999. Pierwsza msza na miejscu objawień odprawiona została 3 maja 1977 roku za pozwoleniem kardynała Stefana Wyszyńskiego. Odwiedzał on Siekierki kilkakrotnie, obiecując wzniesienie tam świątyni. Jednak dopiero od stycznia 1980 w kaplicy były regularnie odprawiane nabożeństwa, za które odpowiedzialny był pijar, ks. Edward Szajor. Jego zakon od 16 listopada tego roku został oficjalnym opiekunem samodzielnego ośrodka duszpasterskiego, jaki powstał na Siekierkach. Z inicjatywy ks. Szajora kaplica była powiększana, podjęto również starania na rzecz budowy kompleksu klasztoru i kościoła. Prace projektowe rozpoczęto w 1984 roku pod kierownictwem architekta Janusza Tofila. 15 sierpnia 1988 erygowana została parafia rzymskokatolicka Najświętszej Maryi Panny Królowej Wyznawców, zaś trzy lata później erygowano Dom Zakonny Ojców Pijarów pw. Najświętszej Maryi Panny Łaskawej. Kościół Matki Bożej Królowej Wyznawców został poświęcony przez kardynała Józefa Glempa 17 września 1994 roku. Od roku 1997 posiada on rangę Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży. Oprócz głównej świątyni w Siekierkach działa również rozbudowana kaplica na miejscu tej z 1946 oraz kaplica, w której przechowywany jest obraz Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży. Ze względu na popularność sanktuarium jako celu pielgrzymkowego planowana jest rozbudowa infrastruktury przyjmującej pielgrzymów. Przypisy
Храм Божией Матери Учительницы Молодёжи

Храм Божией Матери Учительницы Молодёжи (пол. Sanktuarium Matki Bożej Nauczycielki Młodzieży) — католический паломнический комплекс, находящийся в дзельнице Секерки района Мокотува в Варшаве, Польша. История Возникновение церкви Божией Матери Учительницы Молодёжи и паломнического центра связано с откровениями, которые переживала Владислава Фрончак с 1943 по 1949 гг. Когда Владиславе было 12 лет, он впервые 3 мая 1943 года испытала мистические ощущения, во время которых ей явились Иисус Христос и Дева Мария, которая призвала её соблюдать десять заповедей и построить храм в Секерках. Владислава Фрончак получала подобные откровения до 15 сентября 1949 года. По словам Владиславы Фрончак, Дева Мария неоднократно являлась возле вишнёвого дерева. Возле этого дерева стали собираться верующие и вскоре возле него возникла небольшая часовня. Во время Варшавского восстания часовня была разрушена. В 1946 году на месте разрушенной часовни была построена новая часовня большего размера. Эта часовня была освящена 8 мая 1949 года. Часовня несколько раз перестраивалась. 3 мая 1977 года в ней была совершена первая месса. С января 1980 года в ней стали совершаться регулярные католические богослужения, за которые отвечали монахи из монашеского ордена пиаристов. C 1984 года при часовне стал строиться монастырь пиаристов и паломнический центр под руководством польского архитектора Януша Тофиля. 15 августа 1988 года в строящемся паломническом центре был зарегистрирован приход Пресвятой Девы Марии Королевы исповедников. 17 сентября 1994 года церковь была освящена примасом Польши Юзефом Глемпом. Ссылки Информация (недоступная ссылка) (пол.)