NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Jałowce

Rezerwat przyrody „Jałowce” – leśny rezerwat w gminie Smołdzino (obszar Nadleśnictwa Damnica), u podnóża wzniesienia Będomińskiej Góry na południowym skraju Pobrzeża Słowińskiego. Zajmuje powierzchnię 1,29 ha, a został ustanowiony w 1984 roku w celu zachowania skupienia wyjątkowo okazałych jałowców pospolitych. Najbliższa miejscowość to Wierzchocino, stąd czasem spotykana nazwa rezerwatu „Wierzchocińskie Jałowce”. Walory przyrodnicze: halizna ze skupieniem około 150 jałowców, poszczególne okazy wytwarzają tu różne formy – kolumnowe, piramidalne, stożkowe do wysokości 10 m. Przypisy
Rezerwat przyrody Wietrznia im. Zbigniewa Rubinowskiego

Rezerwat przyrody Wietrznia im. Zbigniewa Rubinowskiego – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie dawnego kamieniołomu Wietrznia w Kielcach, w województwie świętokrzyskim. Obejmuje wzniesienia Wietrzni (312 m n.p.m.) i sąsiedniego Międzygórza będących przedłużeniem ciągnącego się przez Kielce Pasma Kadzielniańskiego. Zbudowane są z wapienno-dolomitowych skał należących do górnego dewonu. W skład rezerwatu wchodzą trzy połączone ze sobą kamieniołomy wielopoziomowe (Wietrznia, Międzygórz, Międzygórz Wschodni) powstałe w wyniku eksploatacji złoża w latach 1893–1974. Całkowita długość wyrobiska wynosi około 900 m. Na terenie rezerwatu znajdują się cenne odsłonięcia geologiczne: zjawiska i procesy tektoniczne mineralizacja żyłowa (ołowiowo-barytowo-kalcytowa) kras podziemny i powierzchniowy (kotły, misy, żłobki, leje, szczeliny, kominy, jaskinie, m.in. Jaskinia na Wietrzni) fauna kopalna (koralowce czteropromienne, gąbki krzemionkowe, stromatoporoidy, denkowce, ramienionogi, małżoraczki, liliowce, konodonty, ryby kopalne (ponad 30 taksonów)) Przez rezerwat przechodzi zielony szlak spacerowy prowadzący z ulicy Zamkowej na Bukówkę. Rezerwat wchodzi w skład Geoparku Kielce. W jego granicach zlokalizowane jest Centrum Geoedukacji. Nazwa rezerwatu upamiętnia Zbigniewa Rubinowskiego – geologa, zasłużonego badacza Gór Świętokrzyskich. Dane szczegółowe Powierzchnia: 17,59 ha Rok utworzenia: 1999 Dokument powołujący: Rozporz. Woj. Święt. 45/1999 z 4.11.1999; Dz. Urz. 75/1999, poz. 1078 Numer ewidencyjny WKP: 066 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: resztki wzgórza w Paśmie Kadzielniańskim z wyrobiskiem wapieni dewońskich Inne formy ochrony przyrody Rezerwat leży w granicach Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. W niewielkiej odległości od rezerwatu w kierunku północnym znajduje się oczko wodne, powstałe w miejscu dawnego wyrobiska kamieniołomu; jest ono chronione jako użytek ekologiczny. Przypisy
Rezerwat przyrody Wierzchowiska

Wierzchowiska – leśny rezerwat przyrody w gminie Piaski, w powiecie świdnickim, w województwie lubelskim. Leży na północno-wschodnim krańcu Czerniejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na terenie Nadleśnictwa Świdnik. położenie geograficzne – Płaskowyż Świdnicki lub Wyniosłość Giełczewska powierzchnia (według aktu powołującego): 24,52 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 25,46 ha rok utworzenia: 1983 Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1983 r. Nr 16, poz. 91 (ISAP)) cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie grądu z lokalną przewagą dębu lub lipy oraz licznymi gatunkami rzadkich i chronionych roślin zielnych. Rezerwat obejmuje fragment naturalnego lasu dębowego (okazy dębów szypułkowych ponad 140-letnie, lip oraz starych modrzewi z zasadzenia). Na jego terenie znajdują się także dwa starsze pomnikowe dęby. W runie występują rzadkie gatunki roślin m.in.: parzydło leśne, podkolan biały, gnieźnik leśny, nerecznica szerokolistna, lilia złotogłów, miodownik melisowaty. Przypisy
Rezerwat przyrody Wikliny Wiślane

Wikliny Wiślane – wodny rezerwat przyrody położony na terenie gmin: Leoncin (287,05 ha) oraz Zakroczym (53,43 ha), w powiecie nowodworskim, w województwie mazowieckim. Leży w obrębie otuliny Kampinoskiego Parku Narodowego, w granicach Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Kampinoska Dolina Wisły” PLH140029 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Dolina Środkowej Wisły” PLB140004. Od wschodu i północnego wschodu graniczy z rezerwatem „Zakole Zakroczymskie”. Został powołany Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998 r. Zajmuje powierzchnię 340,48 ha. Teren rezerwatu obejmuje wyspy, piaszczyste łachy oraz wody płynące Wisły. Celem ochrony rezerwatu jest „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ostoi lęgowych rzadkich i ginących gatunków ptaków występujących na obszarze rzeki Wisły”. Rezerwat objęty jest m.in. zakazem wstępu, palenia ognisk, zakłócania ciszy, płoszenia zwierząt, wysypywania śmieci. Teren rezerwatu nie jest oznakowany. Nadzór nad nim sprawuje zastępca Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie – Regionalny Konserwator Przyrody. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Wilcze

Wilcze – rezerwat przyrody położony na terenie miejscowości Białka, Kąkolówka i Lecka, w gminie Błażowa, w powiecie rzeszowskim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach Hyżnieńsko-Gwoźnickiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w oddziałach leśnych leśnictwa Kąkolówka (Nadleśnictwo Strzyżów). numer według rejestru wojewódzkiego: 62 powierzchnia według aktu powołującego: 340,80 ha (akt powołujący podawał 342,33 ha) dokument powołujący: M.P. z 1997 r. Nr 56, poz. 548 (ISAP) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): kompleks jedlin podgórskich ze znacznym udziałem buka Dominującym zespołem leśnym jest żyzna buczyna karpacka w formie podgórskiej i reglowej, z dynamicznie odnawiającą się jodłą. Występuje tu też kilka płatów wyżynnego jodłowego boru mieszanego buczyny karpackiej z czosnkiem niedźwiedzim, nadrzecznej olszyny górskiej oraz bagiennej olszyny górskiej. Florę naczyniową reprezentuje aż 308 gatunków, w tym 21 chronionych oraz 32 górskie. Przypisy Linki zewnętrzne Wilcze. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Wilcza Góra

Rezerwat przyrody Wilcza Góra – rezerwat przyrody nieożywionej o powierzchni 1,6267 ha utworzony w 1959 na Wilczej Górze na Pogórzu Kaczawskim, z bazaltową różą skalną (spękane, łukowato wygięte bazalty w kształcie pięciobocznych słupów) oraz unikatową roślinnością. Pozostałe partie góry utworzone są przez słupy ułożone pionowo lub nachylone. Miejscami cios jest nieregularny. Poza formami geologicznymi na terenie rezerwatu znajduje się również ostoja przyrody ożywionej. W szczelinach wietrzejących bazaltów rosną zespoły paproci szczelinowych (chasmofitów) – są to: paprotka zwyczajna oraz zanokcice – skalna, murowa i północna. Rosną tu także orlica pospolita, nerecznica samcza, wietlica samicza, paprotnica krucha i cienistka Roberta. W partiach podszytowych rozwinęły się zarośla krzewiaste takie jak leszczyna, tarnina, dziki bez koralowy, trzmielina zwyczajna, dzika róża, agrest, jeżyna śląska i słoneczna, berberys zwyczajny, wierzba śląska i iwa oraz rzadsza irga zwyczajna. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. W bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu znajduje się nieczynny kamieniołom. 14 września 2013 prowadząca eksploatację bazaltu firma Colas przekazała gminie zrekultywowany teren byłej Kopalni Wilcza Góra. Przypisy
Rezerwat przyrody Wilcze Błoto

Rezerwat przyrody Wilcze Błoto – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Wieleń, powiecie czarnkowsko-trzcianeckim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 3,27 ha (akt powołujący podawał 2,51 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 8,74 ha. Rezerwat został utworzony w 1968 roku w celu ochrony zbiorowiska roślinności bagiennej i torfowiskowej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 5 października 1968 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1968 r. Nr 43, Poz. 304) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 38/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Wilcze Błoto” Przypisy
Rezerwat przyrody Wilcze Błota

Rezerwat przyrody Wilcze Błota – krajobrazowy rezerwat przyrody utworzony w 1996 r. na terenie gminy Łochów w powiecie węgrowskim. Rezerwat znajduje się na terenie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych zróżnicowanego pod względem florystycznym, fitosocjologicznym i krajobrazowym torfowiska z przylegającymi do niego olsami i borami. Część południową i wschodnią obszaru rezerwatu zajmują łąki, pastwiska i torfowiska, miejscami porośnięte krzewiastymi wierzbami. Zachodnią i północną część zajmują olsy oraz bory sosnowe, w których licznie występują chronione gatunki widłaków: jałowcowaty i goździsty. Udokumentowano tu również występowanie kukułki szerokolistnej, kukułki plamistej oraz kruszczyka szerokolistnego. Przypisy
Rezerwat przyrody Winna Góra

Winna Góra – rezerwat przyrody położony na terenie Przemyśla, w dzielnicy Winna Góra, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego: 5 powierzchnia: 0,12 ha (akt powołujący podawał 0,10 ha) dokument powołujący i pozostałe akty prawne: M.P. z 1954 r. Nr 119, poz. 1684 (ISAP); Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.110.1679; Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2017 poz. 3539 rodzaj rezerwatu: florystyczny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): naturalne stanowisko wiśni karłowatej, krzewu rzadko w Polsce występującego, objętego częściową ochroną gatunkową. Występuje tutaj również rzadki w Polsce i podlegający ścisłej ochronie gatunkowej len austriacki (gatunek narażony na wymarcie). Rezerwat formalnie znajduje się w zarządzie Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie. W pobliżu znajduje się rezerwat „Jamy”. Przypisy Linki zewnętrzne Winna Góra. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16]. Rezerwat przyrody Winna Góra. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Wiosło Duże

Rezerwat przyrody Wiosło Duże – leśny rezerwat przyrody na obszarze Kociewia nad zachodnim brzegiem Wisły. Znajduje się na terenie gmin Gniew w województwie pomorskim oraz Nowe w województwie kujawsko-pomorskim. Został utworzony w 1972 roku i zajmuje powierzchnię 29,88 ha (z czego 7,14 ha leży w gminie Nowe). Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska roślin kserotermicznych oraz fragmentów naturalnych zespołów leśnych. Stanowiska roślin kserotermicznych wypierane są przez roślinność krzewiastą i zielną. Prawie całą powierzchnię rezerwatu zajmują cztery zbiorowiska roślinne: dwa podzespoły grądu subkontynentalnego (grąd typowy Tilio-Carpinetum typicum i grąd niski kokoryczowy Tilio-Carpinetum corydaletosum), zbiorowisko z Sedum telephium (rozchodnikiem karpackim) oraz łęg klonowy Acer negundo-Cornus sanguinea. Niewielkie niezalesione fragmenty rezerwatu zajmują: ciepłolubna murawa ze związku Cirsio-Brachypodion pinnati, zbiorowiska łąkowe i ziołorośla. Na terasie zalewowej Wisły znajduje się kilka płytkich stawów o mulistym dnie, w których dominującym gatunkiem jest rogatek sztywny. Ich brzegi porastają zbiorowiska szuwarowe. W trakcie inwentaryzacji przeprowadzonej w 2012 roku stwierdzono występowanie na terenie rezerwatu 265 gatunków roślin naczyniowych, w tym 8 objętych ochroną ścisłą (pluskwica europejska, wawrzynek wilczełyko, kruszczyk szerokolistny, przylaszczka pospolita, lilia złotogłów, grzybienie północne, paprotka zwyczajna i salwinia pływająca) oraz 7 chronionych częściowo (konwalia majowa, kruszyna pospolita, przytulia wonna, bluszcz pospolity, grążel żółty, pierwiosnek lekarski i grzybienie mieszańcowe). Stwierdzono także obecność 15 gatunków mszaków, w tym 5 objętych ochroną częściową: rokiet pierzasty, widłoząb kędzierzawy, widłoząb miotłowy, skosatka zanokcicowata i brodawkowiec czysty. Najbliższymi miejscowościami są Opalenie i Widlice. Część rezerwatu położona w woj. pomorskim (22,74 ha) podlega ochronie czynnej, część położona w woj. kujawsko-pomorskim (7,14 ha) podlega ochronie ścisłej. Zobacz też rezerwat przyrody Wiosło Małe – w pobliżu Przypisy Linki zewnętrzne praca zbiorowa: Projekt Planu Ochrony Rezerwatu Przyrody „Wiosło Duże”. 2012. [dostęp 2018-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-26)].
Rezerwat przyrody Wisła pod Zawichostem

Rezerwat przyrody Wisła pod Zawichostem – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie województw: lubelskiego, podkarpackiego i świętokrzyskiego. Został utworzony w 2008 roku z inicjatywy Klubu Gaja i Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. położenie geograficzne: dolina Wisły powierzchnia: 1242,0154 ha (początkowo 1263,9524 ha) rok utworzenia: 2008 dokumenty powołujące: Zarządzenie Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody w Lublinie z dnia 15 lutego 2008 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego nr 12/2008 z 9 października 2008 w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. z 15 października 2008 nr 217, poz. 2907) Rozporządzenie Nr 43/08 Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 października 2008 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie stanowisk lęgowych, miejsc żerowania oraz odpoczynku podczas wędrówek rzadkich i charakterystycznych dla doliny Wisły gatunków ptaków, w szczególności z rzędu siewkowych Charadriiformes. Rezerwat obejmuje tereny: województwo lubelskie 313,3254 ha (25,2% powierzchni rezerwatu) – w powiecie kraśnickim, w gminie Annopol. województwo podkarpackie 262,86 ha (21,2% powierzchni rezerwatu), początkowo 256,65 ha – w powiecie stalowowolskim, w gminie Radomyśl nad Sanem; województwo świętokrzyskie 665,83 ha (53,6% powierzchni rezerwatu), początkowo 693,977 ha – w powiecie sandomierskim, w gminie Dwikozy, w Zawichoście i gminie Zawichost. Zobacz też wodowskaz w Zawichoście (na terenie rezerwatu) Przypisy Linki zewnętrzne Wisła pod Zawichostem. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-16].
Rezerwat przyrody Wiązy w Nowym Lesie

Rezerwat przyrody Wiązy w Nowym Lesie – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Czerniejewo, powiecie gnieźnieńskim (województwo wielkopolskie). Przyroda Został utworzony w 1954 roku w celu ochrony fragmentu lasu mieszanego (pododdziały 60 c-f) o charakterze zespołu naturalnego i z udziałem wiązu w składzie gatunkowym. Obecnie jako cel ochrony podaje się „zachowanie dobrze wykształconego lasu liściastego reprezentującego grąd środkowoeuropejski Galio sylvatici-Carpinetum z bogatą florą runa”. W obrębie rezerwatu, na gałęziach leszczyny, stwierdzono występowanie orzechówki mączystej (2008). Rezerwat początkowo zajmował powierzchnię 1,51 ha. W 2003 roku powiększono go do 6,78 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 6,85 ha. W początku XXI wieku rezerwat był przewidziany do likwidacji z uwagi na zniszczenie głównego przedmiotu ochrony, tj. stanowisk wiązu. Z uwagi jednak na liczne stanowiska klonu polnego planowane jest poszerzenie obszaru ochrony i zmienienie głównego przedmiotu ochrony. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 5 listopada 1954 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1954 r. Nr 114, Poz,. 1638) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Rozporządzenie Nr 35/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie rezerwatu przyrody nzmienione przez: Rozporządzenie Nr 50/2003 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 września 2003 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Wiązy w Nowym Lesie” Przypisy
Rezerwat przyrody Wiślisko Kobyle

Rezerwat przyrody Wiślisko Kobyle – wodny rezerwat przyrody w województwie małopolskim (powiat bocheński, gmina Drwinia); na północnym krańcu Puszczy Niepołomickiej. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Niepołomice (leśnictwo Ispina). Ochronie podlega fragment dawnego koryta Wisły (starorzecze) z bogatymi zbiorowiskami roślinnymi (chronione gatunki: grążel żółty, grzybienie północne) różnych gatunków turzyc, miejsca lęgowe wielu gatunków ptaków chronionych. Zagrożeniem dla obszaru jest naturalny proces sukcesji – wypłycania i zarastania zbiornika wodnego. Rezerwat „Wiślisko Kobyle” włączono, wraz z pobliskim rezerwatem „Koło w Puszczy Niepołomickiej”, do programu Natura 2000 jako element dwóch obszarów: siedliskowego „Koło Grobli” PLH120008 oraz ptasiego Puszcza Niepołomicka PLB120002. Przypisy
Rezerwat przyrody Wodny Dół

Wodny Dół – krajobrazowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Krasnystaw, w powiecie krasnostawskim, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Wyniosłość Giełczewska powierzchnia (według aktu powołującego): 185,85 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 186,18 ha rok utworzenia: 1996 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 czerwca 1996 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 42, poz. 414). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych szczególnego krajobrazu Wyniosłości Giełczewskiej w tym malowniczych rozcięć erozyjnych pokrytych lasem z występującymi rzadkimi i chronionymi roślinami Największą osobliwością przyrodniczą rezerwatu jest unikatowa w skali kraju cieszynianka wiosenna. Z innych roślin występują tu m.in.: paprotka zwyczajna, zawilec żółty, przylaszczka pospolita, podkolan biały, gnieźnik leśny. Przypisy
Rezerwat przyrody Wojsławice

Rezerwat przyrody Wojsławice – leśny rezerwat przyrody utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 16 stycznia 1978 r. z inicjatywy prof. Romualda Olaczka z Uniwersytetu Łódzkiego. Znajduje się on na terenie leśnictwa Szadek, w Nadleśnictwie Poddębice, w gminie Zduńska Wola (powiat zduńskowolski, województwo łódzkie). Obszar rezerwatu jest otoczony drzewostanem uroczyska Wojsławice, jego wschodnią granicę stanowi magistrala kolejowa Śląsk – porty. Rezerwat zajmuje powierzchnię 96,69 ha (akt powołujący podawał 97,29 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ekosystemów leśnych o cechach grądu, łęgu jesionowo-olszowego oraz boru mieszanego z jodłą na północnej granicy zasięgu. Ok. 50% rezerwatu stanowi teren podmokły, niedostępny w okresach opadów deszczu. Dominującym gatunkiem jest jodła, poza tym występuje świerk, sosna, brzoza, grab, dąb, osika. Najstarsze okazy jodły osiągają wysokość 33 m. Podszyt jest bardzo bogaty. Najliczniej występuje w nim kruszyna, jarzębina, bez czarny, leszczyna, szakłak. W zbiorowisku grądowym występują najliczniej: gajowiec żółty, zawilec gajowy, przylaszczka, prosownica rozpierzchła, nerecznica samcza, fiołek leśny. W runie najliczniej występują: skrzyp leśny, czyściec, gajowiec żółty, turzyca leśna, zawilec gajowy, podagrycznik, przylaszczka. Przypisy Bibliografia Kluge M. Milczarski E., Rezerwat "Wojsławice", [w:] „Na sieradzkich szlakach”, nr 1/25/1992, s. 10-11 (plan, mapka).
Rezerwat przyrody Wolbórka

Rezerwat przyrody Wolbórka – leśny i faunistyczny rezerwat przyrody w gminie Tuszyn, w powiecie łódzkim wschodnim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie leśnictwa Tuszyn (Nadleśnictwo Kolumna) w okolicy wsi Modlica. Utworzony został zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 19 września 1959 roku w celu zachowania fragmentu naturalnego lasu olszowego, źródeł rzeki Wolbórki oraz rzadkiego gatunku motyla – szlaczkonia torfowca, będącego reliktem polodowcowym. Rezerwat zajmuje powierzchnię 37,39 ha (akt powołujący podawał 35,25 ha). Położony jest na terenie podmokłym z występującymi tam licznymi źródliskami. Ptaki występujące w rezerwacie to: kos, szpak, sikora bogatka, sikora modra, czubatka europejska, bażant, trznadel, zięba, sierpówka, grzywacz, skowronek, żuraw, bocian biały i czarny, kowalik, dzięcioł duży i średni, kukułka, pleszka, kwiczoł, sójka, sroka, wilga, dzwoniec, kapturka, dudek, bąk, drozd, słonka, krzyżówka, pliszka siwa, wróbel, mazurek, czajka, czernica, łyska, pustułka, trzciniak, trzcinniczek, jastrząb, myszołów, jerzyk, grubodziób, rudzik zwyczajny i wiele innych. Ssaki występujące w rezerwacie to: sarna, borsuk, lis, dzik, zając szarak, bóbr, wiewiórka, łoś, jeż wschodni, łasica, nornica ruda, mysz polna i wiele innych. Z płazów na uwagę zasługuje rzekotka drzewna, a z gadów – żmija zygzakowata. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W trakcie prac inwentaryzacyjnych prowadzonych do celów planu ochrony nie potwierdzono obecności szlaczkonia torfowca będącego jednym z przedmiotów ochrony, brak jest również w rezerwacie właściwych dla niego siedlisk (takich jak torfowisko wysokie) oraz borówki bagiennej, którą żywią się larwy tego motyla. W obrębie tego samego kompleksu leśnego jest położony rezerwat „Molenda”. Przypisy Linki zewnętrzne Wolbórka, [w:] Portal Turystyczny Województwa Łódzkiego [online], 21 sierpnia 2009 [dostęp 2018-04-16] [zarchiwizowane 2018-04-16] . Rezerwaty przyrody województwa łódzkiego. Grzegorz Socha (red.). Łódź: Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Łodzi, 2011. ISBN 978-83-934396-0-7.
Rezerwat przyrody Wolica (województwo mazowieckie)

Rezerwat przyrody Wolica – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1984 r. na terenie gminy Ożarów Mazowiecki, w powiecie warszawskim zachodnim. Celem ochrony jest zachowanie łęgu jesionowo-wiązowego i fragmentu grądu niskiego w dolinie rzeki Utraty. Przypisy
Rezerwat przyrody Wolica (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Wolica – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Chęciny, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim, na terenie wsi Wolica i Siedlce. Znajduje się w obrębie otuliny Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 2,81 ha (akt powołujący podawał 2,78 ha) Rok utworzenia: 2000 Dokument powołujący: Rozporz. Woj. Święt. 51/2000 z 6.04.2000; Dz. Urz. Woj. Święt. 20/2000, poz. 148 z 14.04.2000 Numer ewidencyjny WKP: 067 Przedmiot ochrony: obszar wyrobisk pogórniczych z profilem osadów dolnego wapienia muszlowego Wjazd do rezerwatu od ul. Małej w Wolicy. Rezerwat obejmuje dawny, nieczynny kamieniołom wgłębny wraz z otaczającymi nieużytkami (obszar oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr 526/3 we wsi Wolica oraz działka nr 6 we wsi Siedlce). Na dnie kamieniołomu znajduje się niewielkie jeziorko. Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowo-dydaktycznych profilu osadów dolnego wapienia muszlowego (środkowy trias) odsłaniających się w ścianach nieczynnego kamieniołomu. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie z rezerwatu przyrody Wolica – Świętokrzyskie. Jakie Cudne.
Rezerwat przyrody Wolwinów

Wolwinów – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się w południowo-wschodniej części miasta Chełm, w dzielnicy Wolwinów, w województwie lubelskim. położenie geograficzne: Pagóry Chełmskie powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa): 1,12 ha rok utworzenia: 1972 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 36, poz. 202). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych stanowiska roślinności stepowej. Przypisy