NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Bukowa Kępa

Rezerwat przyrody Bukowa Kępa – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 52,84 ha położony w woj. śląskim, w powiecie częstochowskim, w gminie Janów, między miejscowościami Gorzków Stary i Holendrów. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 grudnia 1995 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Ochronie podlega drzewostan bukowy zachowany w stanie zbliżonym do naturalnego, na podłożu wapiennym i lessowym. Oprócz buku w drzewostanie spotyka się też jawor, dąb szypułkowy i lipę szerokolistną. Z rzadziej spotykanych gatunków na terenie rezerwatu występują buławniki, kokoryczka okółkowa, paprotnik kolczysty, przetacznik górski czy wroniec widlasty. Teren rezerwatu stanowi leśną enklawę w terenie, w którym dominują użytki rolne. Różnica wysokości między najniższym a najwyższym (384 m n.p.m.) punktem rezerwatu sięga 100 m, występują ostańce o wysokości do 30 m. Przypisy Bibliografia R. Dulias, A. Hibszer: Województwo śląskie. Przyroda, gospodarka, dziedzictwo kulturowe. Krzeszowice: Kubajak, 2004, s. 58, seria: Atlas i klucz. ISBN 83-87971-70-7.
Rezerwat przyrody Bukowa Kalenica

Rezerwat przyrody Bukowa Kalenica – leśny rezerwat przyrody w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Środkowych w woj. dolnośląskim, powiecie dzierżoniowskim, gminie Bielawa. Rezerwat położony jest w Górach Sowich, w granicach obszaru Natura 2000 Góry Bardzkie PLH020062 SOO oraz Parku Krajobrazowego Gór Sowich, ok. 2,8 km na północny wschód od centrum miejscowości Jugów. Rozciąga się na długości ok. 1,2 km, po północnej stronie grzbietu głównego, i obejmuje szczyty Kalenicy i Słonecznej. Rezerwat leśny stanowi objęty ochroną rezerwatową obszar obejmujący szczyty Kalenicy i Słonecznej oraz górne partie ich zboczy. Położony na wysokości 800–960 m n.p.m., jest to najwyżej położona partia lasów bukowych w Górach Sowich. Na terenie rezerwatu rośnie pierwotny skarłowaciały las bukowy dolnego regla z zespołem Luzulo nemorosae-Fagetum. W szczytowych partiach rosną buki, które ze względu na skalne podłoże, wykształciły skarłowaciałe formy, przemieszane z płożącymi się świerkami, w dolnych partiach rezerwatu rosną buki wraz z jaworami przemieszane ze świerkiem tworzą piękny starodrzew. Rezerwat przyrody Bukowa Kalenica został utworzony 21 kwietnia 1962 r. na podstawie Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Monitor Polski z 1962 r., Nr 44, Poz. 208. Jest to rezerwat obejmujący las oraz grunty leśne o łącznej powierzchni 28,78 ha, utworzony dla ochrony wielu rzadkich gatunków roślin chronionych oraz naturalnych zbiorowisk leśnych. Rezerwat utworzono głównie dla ochrony ścisłej stanowisk rzadkich gatunków roślin chronionych wawrzynka wilczełyko, lilii złotogłów oraz ciemiężycy zielonej. Ochroną częściową objęte są stanowiska kopytnika pospolitego i marzanki wonnej. W bogatym runie leśnym spotyka się następujące rośliny: lilia złotogłów śnieżyca wiosenna przytulia wonna naparstnica purpurowa wawrzynek wilczełyko czosnek niedźwiedzi przenęt purpurowy oraz liczne gatunki mchów i paproci. Dojście najdogodniejsze ze schroniska na Przełęczy Jugowskiej (dojazd z Nowej Rudy, Pieszyc lub Bielawy). Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1995, ISBN 83-85773-12-6. Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Świdnica – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-06-11]. Bukowa Kalenica. [w:] Przyroda Dolnego Śląska [on-line]. [dostęp 2018-06-11].
Rezerwat przyrody Bukowica (województwo podkarpackie)

Bukowica – rezerwat przyrody w Beskidzie Niskim, położony na gruntach należących do miejscowości Darów w gminie Jaśliska w województwie podkarpackim. Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego. Rezerwat znajduje się w północno-zachodniej części Pasma Bukowicy. Obejmuje południowe i południowo-zachodnie stoki głównego grzbietu tego pasma w rejonie szczytów Zrubań (776 m n.p.m.) i Pańskie Łuki (778 m n.p.m.) oraz położone u ich podstawy dolinki źródłowych cieków potoku, spływającego niżej przez Darów do Wisłoka. Cały teren rezerwatu pokrywają lasy. Występuje tu starodrzew bukowo-jodłowy, głównie buczyna karpacka. numer według rejestru wojewódzkiego – 55 powierzchnia – 294,04 ha (akt powołujący podawał 292,92 ha) dokument powołujący – M.P. z 1996 r. Nr 75, poz. 674 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – naturalne starodrzewy bukowo-jodłowe o charakterze puszczańskim. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Rymanów – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-12]. Bukowica. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-12].
Rezerwat przyrody Bukowiec (województwo łódzkie)

Rezerwat przyrody „Bukowiec” – leśny rezerwat przyrody w województwie łódzkim położony na terenie gminy Łyszkowice w powiecie łowickim oraz gminy Lipce Reymontowskie w powiecie skierniewickim. W czasach zaboru rosyjskiego tereny te należały do carskiej rodziny Romanowów; po polowaniach urządzano tu przyjęcia pod gołym niebem. Pierwszą formę ochrony buka w tym miejscu ustanowiono w 1931 roku, a obszar chroniony zajmował obszar około 2 ha. W latach powojennych ochronę wznowiono i Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 12 maja 1954 roku utworzono rezerwat przyrody „Bukowiec” o powierzchni 6,58 ha (M.P. z 1954 r. Nr 54, poz. 748 (ISAP)). W roku 2010 zmniejszono obszar rezerwatu do 6,54 ha. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów dydaktycznych i naukowych lasu mieszanego z udziałem buka (Fagus silvatica) występującego tu poza granicą jego zasięgu. rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów wyżynnych Znaczną część rezerwatu zajmuje stary, bukowy drzewostan z domieszką grabu pospolitego, sosny zwyczajnej i brzozy brodawkowatej, reprezentujący silnie przekształcony zespół żyznej buczyny niżowej. Florę i faunę reprezentują głównie gatunki pospolite, z rzadszych zwierząt należy wymienić dzięcioła czarnego i nietoperza borowiaczka. Zwiedzający mogą się poruszać jedynie po przebiegających przez rezerwat drogach i liniach oddziałowych, pozostała część jest objęta zakazem wstępu. Przypisy
Rezerwat przyrody Bukowy Las

Bukowy Las – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Narol, w powiecie lubaczowskim w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Puszczy Solskiej. Rezerwat utworzony został w 1998, powierzchnia według aktu powołującego to 86,29 ha. numer według rejestru wojewódzkiego – 63 dokument powołujący – Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1083 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – kompleks lasów bukowych o wysokim stopniu naturalności Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Narol – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-13]. Bukowy Las. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Rezerwat przyrody Bukowy

Rezerwat przyrody Bukowy – leśny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim w powiecie olsztyńskim, w gminie Kolno, nadleśnictwie Mrągowo. Przedmiotem ochrony objęty jest 150-letni drzewostan buka. Akt powołujący rezerwat ogłoszony został w MP nr 123, poz. 1781 z 31.12.1954 r. Powierzchnia – 8,64 ha (akt powołujący podawał 8,30 ha) Cel ochrony – zachowanie fitocenoz buczyny pomorskiej na granicy wschodniego zasięgu. Przypisy Linki zewnętrzne Częściowy Rezerwat przyrody „Bukowy”. [w:] Przyroda.mazury.pl [on-line]. [dostęp 2018-11-21].
Rezerwat przyrody Bukowy Ostrów

Rezerwat przyrody Bukowy Ostrów – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w gminie Kwilcz, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Leży w obrębie Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 79,33 ha (akt powołujący podawał 77,92 ha). Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 63,28 ha. Został utworzony w 2006 roku w celu ochrony buczyny z krajobrazem bagiennym, pagórkowatym wraz ze stanowiskiem aldrowandy pęcherzykowatej. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Podstawa prawna Rozporządzenie Nr 167/06 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 lipca 2006 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z dnia 22.08.2006 r. Nr 132, poz. 3217) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Bukowy Ostrów” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z dnia 3.01.2018 r. poz. 138) Przypisy
Rezerwat przyrody Bytyńskie Brzęki

Rezerwat przyrody Bytyńskie Brzęki – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Kaźmierz w powiecie szamotulskim, w województwie wielkopolskim, w kompleksie Las Bytyński na południe od wsi Bytyń. Charakterystyka Rezerwat utworzono w 1959 roku, obejmuje obszar 15,15 ha (akt powołujący podawał 14,24 ha). Ochronie podlega, podobnie jak w rezerwacie Brzęki przy Starej Gajówce, las grądowy wraz z okazami jarzębu brekinii (inaczej nazywanego brzękiem). Drzewostan z udziałem sosny, modrzewia, dębu, brzozy i grabu w wieku 70–120 lat, zawiera 138 zinwentaryzowanych brzęków o pierśnicy od 8 do 42 cm i największej wysokości 24 metry. W podszycie istnieją liczne naloty tego gatunku. Ponadto rosną tu pomnikowe dęby, a także wawrzynek wilczełyko i wiciokrzew pomorski. W lasach bytyńskich znajdują się zbiorowe mogiły rozstrzeliwanych tu w czasie II wojny światowej Polaków z nieznanych miejscowości. W pobliżu znajdują się rezerwaty: Rezerwat przyrody Brzęki przy Starej Gajówce Rezerwat przyrody Huby Grzebieniskie Rezerwat przyrody Duszniczki Do wszystkich można dotrzeć z zielonego szlaku pieszego Bytyń – Duszniki Przypisy
Rezerwat przyrody Bór Chrobotkowy

Rezerwat przyrody Bór Chrobotkowy – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Brusy (powiat chojnicki, województwo pomorskie). Jest położony w Borach Tucholskich. Został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 na powierzchni 41,50 ha. Celem ochrony jest zachowanie klasycznie wykształconego boru chrobotkowego z rzadką i unikalną florą porostów. W skład rezerwatu wchodzą pododdziały leśne 327a, b, c, d, ~a, ~b, 328a, ~a, ~b, ~c na terenie leśnictwa Lubnia (Nadleśnictwo Przymuszewo). W wyniku monitoringu siedlisk przyrodniczych z 2006 roku stwierdzono, że jest to jedno z najlepiej zachowanych w Polsce stanowisk śródlądowego boru sosnowego suchego, czyli boru chrobotkowego. Występuje tu bór tego typu w odmianie subatlantyckiej. Płaty muraw chrobotkowych są w znacznej mierze jednolite, a przerwy między nimi zajęte przez rośliny runa (mchy – rzęsiak pospolity (Ptilidium ciliare), widłoząb zdrożny (Dicranum spurium), borówki – czernica i brusznica, wrzos zwyczajny i śmiałka pogiętego) nie przekraczają 1/10 powierzchni. W rzadkim podszycie znajdują się odnowienia sosny, brzozy i jałowiec. Lichenobiota rezerwatu liczy ok. 70 gatunków, w tym ponad 40 gatunków porostów naziemnych. Oprócz stosunkowo pospolitego chrobotka reniferowego (Cladonia rangiferina) czy płucnicy islandzkiej (Cetraria islandica) występują gatunki bardzo rzadkie w skali kraju i zagrożone, jak: grzybinka cielista (Baeomyces carneus), oskrzelka niwalna (Flavocetraria nivalis) i chrobotek alpejski (Cladonia stellaris). Dwa ostatnie gatunki są typowe dla wysokich gór (rezerwat jest jednym z dwóch niżowych polskich stanowisk oskrzelki niwalnej). Poza tym jest tu najbogatsza w Polsce populacja chróścika tasiemcowatego (fińskiego) (Stereocaulon taeniarum), również bardzo rzadkiego. Wśród innych zagrożonych lub ginących gatunków są: włostka brązowa (Bryoria fuscescens), płucnica zielonawa (Cetraria chlorophylla), płucnica płotowa (Cetraria sepincola), złotlinka jaskrawa (C. pinastri), mąkla tarniowa (Evernia prunastri), popielak pylasty (Imshaugia aleurites), płaskotka rozlana (Parmeliopsis ambigua), płucnik modry (Platismatia glauca), mąklik otrębiasty (Pseudevernia furfuracea), chrobotek gronkowaty (Cladonia botrytes), chróścik pasterski (Stereocaulon paschale) i brodaczka kępkowa (Usnea hirta). Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Obszar rezerwatu objęto w roku 2004 ochroną w ramach sieci Natura 2000 jako OZW PLH220004 „Bór Chrobotkowy”, który w 2009 roku (wraz z OZW „Lubnia”) został wchłonięty przez obszar PLH220077 „Młosino-Lubnia”. Ponadto rezerwat leży na terenie Północnego Obszaru Chronionego Krajobrazu – część zachodnia i ptasiego obszaru Natura 2000 „Bory Tucholskie” PLB220009. Stanowi też część strefy rdzennej Rezerwatu Biosfery Bory Tucholskie. Przypisy
Rezerwat przyrody Bórbagno Miałka

Rezerwat przyrody „Bórbagno Miałka” – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Ińsko. Położony jest po zachodniej stronie jeziora Ińsko, na północ od zabudowań wsi Linówko, na zachód od miejscowości Miałka. Obejmuje grunty leśnictwa Kielno w Nadleśnictwie Dobrzany. Został utworzony rozporządzeniem Nr 74/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 29 października 2007. Zajmował wówczas powierzchnię 34,20 ha, zaliczany był do rezerwatów florystycznych, a jako cel ochrony rezerwatu podano „zachowanie boru bagiennego z rzadkimi gatunkami roślin naczyniowych i torfowców”. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 29 listopada 2017 powiększono rezerwat do 49,82 ha, zmieniono jego rodzaj na torfowiskowy oraz nieco zmodyfikowano cel ochrony, którym jest teraz: „zachowanie mozaiki siedlisk torfowiskowych i leśnych z charakterystyczną dla nich florą i fauną”. Rezerwat położony jest na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego oraz w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Ostoja Ińska” PLB 320008 oraz obszaru siedliskowego „Pojezierze Ińskie” PLH320067. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Flora i fauna Różnorodność siedlisk oraz niejednorodne stosunki wodne są przyczyną jego dużej różnorodności florystycznej. Na wschód od rezerwatu znajdują się rozległe łąki z zagłębieniami otoczonymi zaroślami wierzbowymi wypełnionymi wodą lub porośniętymi szuwarem turzycowym. Pozostałości boru bagiennego: Vaccinio uligonosi-Pinetum znajdują się głównie w części zachodniej i północnej kompleksu leśnego. W rezerwacie występuje: bagno zwyczajne Ledum palustre, borówka bagienna Vaccinium uliginosum, żurawina błotna Oxycoccus palustris, wełnianka pochwowata Eriophorum vaginatum, pływacz zwyczajny Urticularia vulgaris, turzyca ciborowata Carex cyperoides, turzyca pospolita Carex fusca, turzyca długokłosa Carex elongata i turzyca pęcherzykowata Carex vesicaria, oraz wrzos zwyczajny Calluna vulgaris. Warstwę mszystą stanowią torfowce – głównie Sphagnum palustre, Sph. magellanicum, Sph. squarosum, Sph. fimbriatum oraz Sph. russowii. Podmokły teren rezerwatu jest lokalną ostoją zwierzyny w polnym krajobrazie terenów pomiędzy wsiami Ścienne i Linówko. Bytuje tu też rodzina bobra europejskiego Castor fiber. Wpłynęła ona w istotny sposób na stosunki wodne rezerwatu i terenów przyległych. Przypisy Bibliografia „Iński Park Krajobrazowy; Jak odkryć bogactwo przyrodnicze rezerwatów przyrody” – broszury i zeszyty edukacyjne opracowane przez zespół pracowników Drawskiego i Ińskiego Parku Krajoznawczego w Złocieńcu. Szczecin 2008 Tablice poglądowe na terenie rezerwatu
Rezerwat przyrody Bór Wąkole im. prof. Klemensa Kępczyńskiego

Rezerwat przyrody Bór Wąkole im. prof. Klemensa Kępczyńskiego – leśny rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim utworzony na mocy Rozporządzenia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 2 października 2001 roku w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych powierzchni leśnej – boru z jałowcami na wydmach śródlądowych. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Położenie Rezerwat „Bór Wąkole” położony jest w gminie Lipno w powiecie lipnowskim na obszarze Nadleśnictwa Dobrzejewice. Charakterystyka Jest to jeden z najstarszych i ostatnich fragmentów drzewostanów sosnowych z bogatym podszytem jałowca na obszarze wydm. Wysokość najstarszych sosen dochodzi do 25 metrów. Ich wiek oceniany jest na ponad 120 lat. Do osobliwości tego terenu należą cenne gatunki roślin chronionych. Można tu spotkać widłaki (jałowcowaty, goździsty, spłaszczony), sasankę otwartą, goździka piaskowego, mącznicę lekarską. Szczególną atrakcję stanowią wyjątkowe walory przyrodniczo-krajobrazowe tego sosnowo-jałowcowego boru, wybitnie duże nagromadzenie silnych, zdrowych egzemplarzy jałowca, naturalny układ roślinności na wydmie i ciekawy wygląd pokrzywionych sosen. Przypisy
Rezerwat przyrody Błogie

Rezerwat przyrody Błogie – leśny rezerwat przyrody w gminie Mniszków, w powiecie opoczyńskim, w województwie łódzkim. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 maja 1976 roku (M.P. z 1976 r. Nr 24, poz. 108 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 68,22 ha (akt powołujący podawał 69,48 ha). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania fragmentu naturalnych drzewostanów jodłowych oraz mieszanych z udziałem jodły (Abies alba) na północnej granicy zasięgu w Puszczy Pilickiej. Dominujące w rezerwacie zbiorowiska to grąd z jodłą (Tilio-Carpinetum abietetosum) i bór mieszany z jodłą (Querco-Pinetum abietetosum). Występuje tu około 300 gatunków roślin naczyniowych, do ciekawszych należą m.in.: nasięźrzał pospolity, łuskiewnik różowy oraz widłaki: jałowcowaty, goździsty i wroniec. Rezerwat jest także ostoją ptaków – gniazduje tu około 61 ich gatunków. Rezerwat znajduje się w Sulejowskim Parku Krajobrazowym wchodzącym w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Leży na terenie Nadleśnictwa Smardzewice. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Łodzi. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Cegliniec

Rezerwat przyrody Cegliniec – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Sieraków, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na terenie Pojezierza Międzychodzko-Sierakowskiego, w granicach Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Przedmiot ochrony Został utworzony w 1960 roku w celu ochrony fragmentów lasu sosnowego, nad Jeziorem Mniszym (inaczej Mnich) na siedlisku boru mieszanego, który ocalał z klęski gradacji strzygoni choinówki mającej miejsce w Puszczy Noteckiej w latach 1922–1924. Jego powierzchnia wynosi 4,91 ha (akt powołujący podawał 4,31 ha). Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 9,87 ha. Aktualny plan ochrony rezerwatu opublikowano 26 marca 2008 roku. Rezerwat objęty jest ochroną czynną. Położenie i roślinność Rezerwat położony jest na wschodnim brzegu jeziora Mnich. Warstwę drzewiastą stanowi sosna zwyczajna w wieku blisko 160 lat. Położenie rezerwatu wśród dużego kompleksu drzewostanów sosnowych, powoduje określone zagrożenia dla roślinności ze strony szkodliwych owadów. Ze względu na dużą zwartość drzewostanów sosnowych istnieje zagrożenie pożarowe. Teren jest tu falisty i opada na zachód w kierunku jeziora Mnich. Rezerwat znajduje się na krawędzi rynny polodowcowej, jaką wody roztopowe lodowca wymyły w równinie sandrowej, nachylonej w kierunku misy jeziora. Warstwę drzewiastą stanowi 160-letnia sosna zwyczajna, współpanująca jest brzoza brodawkowata, a domieszkowo występuje dąb szypułkowy i dąb bezszypułkowy. Najwyższe sosny osiągają wysokość 27 m, dochodząc w pierśnicy do 74 cm. Warstwę krzewów tworzą: berberys zwyczajny, jałowiec pospolity, kruszyna pospolita, szakłak pospolity, tarnina. W runie występują m.in.: orlica pospolita, poziomka pospolita, konwalijka dwulistna i borówka czernica. Świat zwierzęcy rezerwatu jest typowy dla obszarów leśnych. Przychodzą tu dziki, sarny, zające, niekiedy również jelenie. Obserwuje się również ślady bytowania bobra. Rezerwat „Cegliniec” może być udostępniony do zwiedzania przez osoby uprawnione: na terenie rezerwatu zlokalizowane jest gniazdo bielika. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 8 marca 1960 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1960 r. Nr 32, poz. 160 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Rozporządzenie Nr 31/07 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Cegliniec” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Cegliniec” Przypisy
Rezerwat przyrody Grądy Celestynowskie

Rezerwat przyrody „Grądy Celestynowskie” – leśny, częściowy rezerwat przyrody położony w gminie Celestynów, na północ od Celestynowa. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 19 lutego 1987 (M.P. z 1987 r. Nr 7, poz. 55). Zajmuje powierzchnię 8,35 ha. Celem ochrony tego rezerwatu jest ochrona zbiorowisk grądowych ze stanowiskami rzadkich i chronionych gatunków roślin. Występuje tu dobrze zachowany fragment lasu liściastego. Walory przyrodnicze Powierzchnię rezerwatu zajmują siedliska: buczyna kwaśna (86,8%) i las świeży (13,2%), z panującym dębem (79,3%) oraz osiką (20,7%). Gatunkami współpanującymi są brzoza, grab, sosna. Na szczególną uwagę zasługują występujące tu zbiorowiska grądu typowego z fragmentami grądu wysokiego oraz rzadko spotykany na Niżu Polskim zespół grądu niskiego z turzycą drżączkowatą. W rezerwacie występują m.in. następujące gatunki roślin: kopytnik pospolity, turówka leśna, groszek czerniejący, zawilce. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Grądy Celestynowskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-04-20].
Rezerwat przyrody Chelosiowa Jama

Rezerwat przyrody Chelosiowa Jama – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Piekoszów, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Leży w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Na terenie rezerwatu, w nieczynnym kamieniołomie w Jaworzni, znajdują się jaskinie: Chelosiowa Jama – Jaskinia Jaworznicka, Jaskinia Pajęcza, Duża Dziura w Jaworzni i Schronisko Krótkie w Jaworzni. Powierzchnia: 24,10 ha (akt powołujący podawał 25,83 ha) Rok utworzenia: 1997 Numer ewidencyjny WKP: 062 Przedmiot ochrony: różnorodne formy krasu wraz z najdłuższym w regionie świętokrzyskim systemem jaskiniowym, rozwiniętym w dewońskich wapieniach Przypisy
Rezerwat przyrody Chmiel

Rezerwat przyrody Chmiel – leśny rezerwat przyrody w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, na terenie gminy Jabłonna. powierzchnia (według aktu powołującego) – 25,70 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 25,77 ha rok utworzenia – 1983 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 16, poz. 91). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie fragmentów starego, naturalnego grądu, z licznymi pomnikowymi okazami dębu szypułkowego. Przypisy