NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Andreas (Brok)

Die römisch-katholische Kirche St. Andreas (poln. Kościół św. Andrzeja Apostoła) in Brok, einer Stadt im Powiat Ostrowski der Woiwodschaft Masowien in Polen, ist eine Renaissancekirche. Sie gehört zum Bistum Łomża. Geschichte Die erste Kirche am Ufer des Bug wurde im 12. Jahrhundert errichtet und 1239 erstmals urkundlich erwähnt. Die Kirche wurde in den Jahren von 1542 bis 1545 im Renaissancestil von Giovanni Battista ausgebaut und 1560 von Bischof Andrzej Noskowski erneut geweiht. Stifter war der Bischof Samuel Maciejowski. 1620 kam die frühbarocke Kapelle hinzu. Die Kirche wurde während des polnisch-schwedischen Krieges im 17. Jahrhundert und im Zweiten Weltkrieg beschädigt und jeweils 1744 und nach 1945 restauriert. Weblinks Literatur Towarzystwo Przyjaciół Broku: Brok i Puszcza Biała. Ciechanów: 1989, S. 240–249.
Kościół św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach

Kościół św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach – rzymskokatolicki kościół w Gąsiorach, który jest świątynią Parafii św. Andrzeja Boboli w Gąsiorach. Historia Istotną datą w dziejach parafii Gąsiory jest rok 1996. Zapadła wówczas decyzja o budowie świątyni. Dzieła tego podjął się ks. proboszcz Sylwester Borkowski. Kościół miał zostać usytuowany na miejscu drewnianego kościoła wybudowanego w 1993 roku. Prace rozpoczęły się 10 września 1997 roku, zaś 21 czerwca 1998 roku poświęcony został kamień węgielny. Ceremonii tej przewodniczył bp Henryk Tomasik, sufragan siedlecki. Kamień węgielny - pochodzący z Janowa Poleskiego, miejsca męczeńskiej śmierci św. Andrzeja Boboli - został podarowany przez ks. kardynała Kazimierza Świątka, administratora diecezji pińskiej na Białorusi. Uroczyste poświęcenie i oddanie świątyni do użytku wiernych odbyło się 2 września 2001 roku. Linki zewnętrzne Serwis diecezjalny. Strona internetowa parafii
Kościół św. Andrzeja Boboli w Kosobudach

Kościół św. Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół w Kosobudach, pierwotnie cerkiew unicka, a po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej prawosławna. Historia W Kosobudach istniała parafia unicka, którą w 1874, w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, przymusowo przemianowano na placówkę prawosławną. Użytkowana przez nią świątynia została wzniesiona w latach 1842–1848 z fundacji Ordynacji Zamojskiej. W 1870 została odremontowana. Świątynia kosobudzka została przekazana katolikom jeszcze przed odzyskaniem niepodległości przez Polskę. Władze okupacyjne austro-węgierskie uznały za zasadne oddanie obiektu katolikom, którzy byli w miejscowości w zdecydowanej większości (prawosławnych pozostało po bieżeństwie jedynie 10%). Rekoncyliacja budynku miała miejsce 28 lipca 1918. W kolejnych latach odsetek prawosławnych w Kosobudach wzrósł do 20%, co jednak nie wpłynęło na kwestię własności świątyni; w 1923 prawosławni bezskutecznie ubiegali się o jej odzyskanie. 26 lutego 1919 biskup lubelski Marian Leon Fulman erygował w Kosobudach parafię łacińską. Kierujący nią proboszcz prowadził szeroko zakrojoną działalność misyjną Szczególną czcią w okresie międzywojennym był w kościele otaczany obraz Matki Bożej Kosobudzkiej. Wizerunek ten uległ zniszczeniu w czasie pożaru kościoła podczas II wojny światowej (25 lipca 1944 budowla spłonęła od pocisku armatniego). 6 czerwca 1943 okupanci niemieccy wywieźli do obozu koncentracyjnego na Majdanku 120 mężczyzn wyciągniętych z kościoła. W latach 1944–1948 kościół w Kosobudach został odbudowany. Po zakończeniu prac ponownie poświęcił go 16 maja 1948 biskup lubelski Stefan Wyszyński. Przez kolejne dziewięć lat trwał remont dachu. Architektura Kościół w Kosobudach jest budowlą murowaną, jednonawową. Pierwotnie był to obiekt dwuwieżowy, jednak w czasie odbudowy w latach 40. XX wieku zostały one ostatecznie usunięte. Zmieniono wówczas także formę wejścia, dachu i chóru, dobudowano natomiast zakrystię. W kościelnej nawie znajduje się sklepienie płaskie, natomiast w pomieszczeniu ołtarzowym zastosowano sklepienie kolebkowe. Ołtarz główny kościoła powstał w 1945. Znajdują się w nim wizerunek patrona kościoła oraz kopia obrazu Matki Bożej Kosobudzkiej. Przypisy
Kościół św. Andrzeja w Przemęcie

Kościół Świętego Andrzeja w Przemęcie – kościół cmentarny znajdujący się przy rynku we wsi Przemęt, w powiecie wolsztyńskim, w województwie wielkopolskim. Pierwszy kościół św. Andrzeja w Przemęcie został wzniesiony w 1605 roku, również przy rynku. Poświęcenia dokonał biskup poznański, Adam Nowodworski w 1618 roku. Spłonął w 1742 (w tym samym roku co kościół klasztorny), a na jego miejscu wybudowano kościół drewniany. Istniejąca budowla została wzniesiona w stylu klasycystycznym na początku XIX wieku, zapewne na miejscu starszej świątyni spalonej w 1802 roku. Kościół posiada jedną nawę oraz wieżę od frontu. W 1894 roku został rozbudowany o prezbiterium. W latach 1423–1649 przy kościele mieściła się parafia. W latach 1649–1805 parafia była połączona z drugą przemęcka parafią – św. Piotra. Przypisy
Kościół św. Andrzeja w Sieciechowicach

Kościół św. Andrzeja w Sieciechowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w gminie Iwanowice, w powiecie krakowskim. Kościół wraz z dzwonnicą został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół z 1312 roku prawdopodobnie fundacji Brandysa, kawalera maltańskiego. Najstarsze wzmianki archiwalne pochodzą z lat 1325–1327. Na przełomie XIV i XV wieku dobudowano szerszy korpus i prezbiterium nakryto sklepieniem. 25 lipca 1624 świątynię konsekrował bp Tomasz Oborski . W 1654 roku kościół częściowo spłonął . W XVIII lub XIX wieku dobudowano przedsionki przy głównych drzwiach i bocznym wejściu od strony południowej . Architektura Gotycki, orientowany, jednonawowy. Prezbiterium kamienne, prostokątne, oszkarpowane, nakryte sklepieniem krzyżowo żebrowym wspartym na ostrosłupowych wspornikach. Otwór tęczy ostrołukowy. Nawa prostokątna nakryta stropem. Przedsionek neogotycki. Dach dwuspadowy z sygnaturką, do roku 1930 był pokryty gontem . Wyposażenie Wystrój jednolity rokokowy. barokowy obraz Matki Bożej w sukienkach w typie Hodegetrii; późnobarokowy bogato dekorowany chór muzyczny z wybrzuszonym parapetem z około 1739 roku, prospekt organowy w snycerskiej obudowie; trzy ołtarze rokokowe, główny z bramkami po bokach; portrety Stanisława Augusta Poniatowskiego i prymasa Michała Poniatowskiego z 1787 roku malowane na blasze na pamiątkę przejazdu ww. przez wieś ; epitafia marmurowe z XVII wieku; Pietà nieznanego autora, przedstawiająca postacie wielkości naturalnej, z drewna lipowego, polichromowana ; Krucyfiks z XVIII wieku ; tabernakulum z końca XVI wieku ; na ścianach rzeźbione zacheuszki z popiersiami apostołów z XVII wieku ; rokokowa ambona. Otoczenie Dzwonnica w typie wieży bramnej z XVIII wieku, wolnostojąca, drewniana, dwukondygnacyjna, o konstrukcji słupowo-ramowej. Ściany pochyłe, naroża ścięte, nakryta hełmem łamanym. Przypisy Bibliografia Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. parafiasieciechowice.pl. [dostęp 2021-02-22]. Strona gminy. iwanowice.pl. [dostęp 2021-02-22].
Kościół św. Anny w Krynkach

Kościół św. Anny w Krynkach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Krynki, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Krynki archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1907–1912 w stylu neogotyku wiślano-bałtyckiego według projektu architekta Stefana Szyllera (lub Tadeusza Markiewicza) na miejscu drewnianego kościoła. Pracami budowlanymi kierował kryński proboszcz ksiądz Ludwik Bałoban. W 1906 roku otrzymano pozwolenie na budowę kościoła. W dniu 30 listopada 1912 roku został on poświęcony przez administratora apostolskiego diecezji wileńskiej, Kazimierza Mikołaja Michalkiewicza. Do 1928 roku trwało kompletowanie wyposażenia świątyni. 15 maja tegoż roku budowlę konsekrował arcybiskup Romuald Jałbrzykowski. Architektura i wyposażenie Wyposażenie wnętrza kościoła reprezentujące styl barokowy, powstało w XVII i XVIII wieku i pochodzi częściowo z rozebranej świątyni drewnianej. Świątynia posiada dwie strzeliste wieże, podłużne witrażowe okna, trzy ołtarze z drewna dębowego oraz organy o 15 głosach. Przypisy
Kościół św. Anny w Wohyniu

Kościół św. Anny w Wohyniu – rzymskokatolicki kościół w Wohyniu, który jest świątynią parafii św. Anny w Wohyniu. Historia Pierwotny kościół drewniany, w 1794 roku uległ pożarowi i nabożeństwa odprawiały się w domu altarystów. Obecny kościół parafialny murowany, wybudowany w latach 1837–1854; zamknięty w 1885 roku przez rząd carski i parafię przyłączono do Komarówki Podl., dopiero po tolerancji religijnej otwarty ponownie w 1906 r., w dwa lata później powiększony staraniem ks. Ludwika Romanowskiego, w 1910 roku konsekrowany przez biskupa lubelskiego, Franciszka Jaczewskiego. Styl eklektyczny z cechami baroku i neoklasycyzmu. Księgi metrykalne od 1860 roku. Kronika parafialna od 1950 roku Linki zewnętrzne Serwis diecezjalny
Kościół św. Anny we Wrocławiu-Widawie

Kościół św. Anny we Wrocławiu-Widawie – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Anny we Wrocławiu-Widawie na wrocławskim osiedlu Widawa. Historia Orientowany, gotycki kościół został zbudowany w latach 1344-48 z fundacji właściciela wasi Henryka z Kałowa (według innych źródeł Henryka Kala). Rozbudowany w latach 1760-72 w stylu wczesnoklasycystycznym dokonanej na zlecenie właściciela wsi Franciszka A. von Siegslorpfa, przez architekta Karola Geislera. Zbudowano wczesnoklasycystyczną nawę główną na rzucie krzyża greckiego z kopułą zwieńczoną latarnią. W 1945 roku zniszczeniu uległy dach nawy i kopuła, odbudowany w 1948 przez proboszcza Maksymiliana Scifferta, restaurowany w latach 1972-81 przez prof. Edmunda Małachowicza. W latach 1973–5 przebudowano prezbiterium w duchu posoborowym. Architektura Wczesnoklasycystyczny kościół z elementami wcześniejszej gotyckiej budowli. Z poprzednich przebudów pozostały następujące elementy: 1344-48 gotyckie mury o podstawie ośmiokąta wraz z przyporami oskarpowanego trójbocznie zakończonego prezbiterium 1760-72 wczesnoklasycystyczna nawa główna na rzucie krzyża greckiego Wyposażenie na zewnątrz we wnęce, obok głównego wejścia, pomnik św. Jana Nepomucena (XVIII wiek) ołtarz z obrazami olejnym Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Józefa (1760) drewniane rzeźby św. Jakuba Apostoła i św. Jana Nepomucena drewniane rzeźbione stalle i ambona obraz Matka Boża wśród Aniołów (1700) obraz św. Ignacego Loyoli (1750) gotycka skarbonka z piaskowca z płaskorzeźbą św. Katarzyny (XV wiek) drewniana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem (XV wiek) renesansowy obraz na desce Zwiastowanie (1600) renesansowy obraz na płótnie Naigrywanie (1600) Zobacz też parafia św. Anny we Wrocławiu-Widawie Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 635-6. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 69-70. ISBN 83-913457-6-9. Linki zewnętrzne Parafia św. Anny we Wrocławiu-Widawie
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Książu Wielkopolskim

Kościół świętego Antoniego Padewskiego w Książu Wielkopolskim – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Książ Wielkopolski, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu nowomiejskiego archidiecezji poznańskiej. Świątynia została zbudowana w 1794 roku na miejscu domu modlitwy przez ewangelików. Była to budowla konstrukcji węglowej z wieżyczką. Drewno do budowy zostało podarowane przez ówczesnego właściciela Książa, Ignacego Zakrzewskiego. W 1836 roku budowla została gruntownie wyremontowana. Kościół został przebudowany w 1914 roku. Posiada obecnie wieżę w stylu neobarokowym, na której umieszczony jest zegar. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Pludrach

Kościół św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół filialny położony we wsi Pludry (gmina Dobrodzień). Kościół należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Łagiewnikach Małych w dekanacie Zawadzkie, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół filialny w Pludrach został wybudowany w 1933 roku. Jego poświęcenia dokonał 12 czerwca 1983 roku biskup Jan Wieczorek. We wnętrzu kościoła znajdują się organy wybudowane przez firmę Rieger w 1935 roku jako opus 2666. Instrument został wyremontowany w 2011 r. przez firmę "Kamerton" Witolda i Wiesława Jeleniów z Olszynki. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o kościele na stronie diecezji opolskiej
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Roszkowicach

Kościół św. Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Roszkowicach (gmina Byczyna), należący do parafii św. Antoniego Padewskiego, w dekanacie Wołczyn w diecezji kaliskiej. Kościół 17 stycznia 1966 roku, pod numerem 1061/66, został wpisany do rejestru zabytków. Historia kościoła Kościół to neoromańska świątynia, wybudowana w latach 1848–1849 w miejsce drewnianego kościółka pochodzącego z 1408 roku, który spłonął w 1847 roku. Kościół został wybudowany z fundacji Wilhelma von Taubadela. Kościół został wybudowany przez ewangelików, którzy pod koniec XIX wieku, byli przeważającą grupą wyznaniową na tym terenie. Stan taki istniał do momentu zakończenia II wojny światowej. W 1945 roku kościół został przekazany w ręce katolików. Przy kościele znajdował się cmentarz parafialny, który został zlikwidowany w latach 80. XX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny na stronie diecezji kaliskiej
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Stawiskach

Kościół Świętego Antoniego Padewskiego w Stawiskach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Stawiski, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Jedwabne diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1813-1818 w stylu późnego baroku według projektu architekta Teodora Seyfrieda jako kościół Franciszkanów. Fundatorem kościoła był ówczesny właściciel Stawisk, Teodor Bykowski. W 1822 roku budowlę poświęcił ksiądz Andrzej Żmijewski, oficjał łomżyński. W 1927 roku do kościoła zostały dobudowane wieże. Podczas II wojny światowej wieże uległy zniszczeniu. W latach 1951–1952 dokonano ich częściowej odbudowy. W latach 1990–2008, podczas urzędowania księdza proboszcza Mieczysława Gołaszewskiego przeprowadzono ich całkowitą rekonstrukcję. Zostały również odremontowane i zabezpieczone fundamenty budowli, została wzniesiona nowa główna nastawa ołtarzowa, kościół i ołtarz główny zostały przygotowane do poświęcenia, zostały wyremontowane ołtarze boczne, stacje drogi krzyżowej, tabernakulum, w oknach zostały zamontowane witraże oraz odmalowano wnętrze budowli. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Sądowie

Kościół pw. św. Antoniego w Sądowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Sądowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim, zarządzany przez parafię Matki Bożej Częstochowskiej w Cybince. Terytorialnie należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół św. Antoniego z Padwy w Szczecinie

Kościół Świętego Antoniego z Padwy w Szczecinie – jeden z zabytkowych kościół w Szczecinie, na osiedlu Warszewo. Należy do dekanatu Szczecin-Żelechowa archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Architektura i wyposażenie Obecna budowla została wzniesiona w 1874 roku na miejscu starszej, drewnianej. Kościół reprezentuje styl neogotycki, jest to jednoprzestrzenna świątynia składająca się z małego, pięciobocznego prezbiterium i wieży zbudowanej na planie kwadratu znajdującej się przy fasadzie zachodniej. We wnętrzu znajduje się strop belkowy, prezbiterium nakrywa sklepienie konchowe. Z dawnego wyposażenia świątyni zachowała się jedynie empora organowa z końca XIX stulecia. Kościół został poświęcony w dniu 14 października 1945 roku. Na wschodniej ścianie budowli jest umieszczona tablica pamiątkowa poświęcona długoletniemu administratorowi parafii, księdzu Apolinaremu Szajerowi. Przypisy
Kościół św. Augustyna w Kostowie

Kościół św. Augustyna – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Kostów (gmina Byczyna), należący do Parafii św. Augustyna w Kostowie dekanatu Trzcinica w diecezji kaliskiej. Kościół, 24 lipca 2012 roku pod numerem A-191/2012, został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia i wnętrze Neobarokowy, murowany kościół zbudowany został w 1911 roku przez hrabiego Franciszka Ballestrema według projektu Hansa von Poellnitza. W 1955 roku świątynia została odrestaurowana. W kościele znajduje się krypta grobowa fundatora kościoła i jego rodziny. Organy kościoła zostały wybudowane przez firmę Schlag & Söhne ze Świdnicy jako opus 918. W 2007 roku Starostwo Powiatowe w Kluczborku przeznaczyło kwotę 6 tys. zł na wymianę pokrycia dachu kościoła. 22 maja 2024 roku, w dniu wspomnienia Ryty z Cascii, ks. biskup Damian Bryl wprowadził do kościoła świątyni relikwie świętej i poświęcił kaplicę z nową figurą orędowniczki w sprawach trudnych i beznadziejnych. Inicjatorem tego wydarzenia był ks. Marcin Kierzek, który miesiąc po objęciu parafii zorganizował pierwsze nabożeństwo do św. Rity. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji kaliskiej
Kościół św. Barbary w Jaworze

Kościół pomocniczy św. Barbary – kościół pomocniczy w mieście Jawor, położony przy ulicy Lipowej, obecnie kaplica pogrzebowa. Historia Pierwsze wzmianki o istnieniu w tym miejscu świątyni chrześcijańskiej pod wezwaniem św. Barbary, pochodzą z połowy XIII wieku, gdy proboszcz Bartłomiej odprawił nabożeństwo żałobne w pierwszą rocznicę śmierci Henryka II Pobożnego w bitwie pod Legnicą. Oznaczałoby to, że była to pierwsza świątynia w Jaworze, przed kościołem św. Marcina. Później służyła jako kaplica szpitalna oraz, w latach 1564-1651 (gdy kościołem św. Marcina gospodarowała gmina ewangelicka) jako magazyn. W 1776 kaplica spłonęła podczas pożaru, który strawił dwie trzecie miasta. W 1786 roku śeiątynię odbudowano, nadając jej obecny kształt w stylu późnobarokowym. W latach 1846–1944 pełniła funkcję kaplicy pogrzebowej dla mniejszości katolickiej Jawora. Aktualnie kościół należy do parafii św Marcina, jego ostatni remont odbył się w 1987 roku i od tego czasu pełni funkcję kaplicy pogrzebowej. Po 2020 roku wyremontowano dach. Architektura Kościół jest budowlą jednonawową, zbudowaną na planie prostokąta. Fasada składa się z dwóch kondygnacji: dolnej, sięgającej do stropu, w której znajduje się nisza z figurą św. Barbary, oraz górnej, którą wieńczy szczyt udekorowany pilastrami i gzymsami. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest 3-kondygnacyjny ołtarz renesansowy. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Chotlu Czerwonym

Kościół św. Bartłomieja w Chotlu Czerwonym – gotycki rzymskokatolicki kościół ufundowany przez Jana Długosza i wzniesiony w latach 1440–1450 na gipsowym wzgórzu zbudowanym z megakryształów selenitu. Został przebudowywany w XIX w. Podobnie jak w nieodległej Wiślicy, jest to budowla jednonawowa, której nawa ma plan zbliżony do kwadratu. Przylegają do niej dwie kruchty – gotycka od południa, ze znajdującym się na jej zewnętrznej ścianie zegarem słonecznym, i dobudowana w 1850 r. neogotycka, piętrowa, od zachodu. Nawa i prezbiterium posiadają sklepienie sieciowe. Na sklepieniu nawy umieszczono herby Wieniawa (Jana Długosza) i Dębno (biskupa Zbigniewa Oleśnickiego), a w prezbiterium wizerunek Orła Polskiego. Nad portalem wewnątrz południowej kruchty znajduje się gotycka tablica erekcyjna świątyni z 1450 r. Płaskorzeźba przedstawia Matkę Boską z Dzieciątkiem, św. Stefana z berłem i królewskim jabłkiem oraz św. Hieronima z lwem u stóp. Wewnątrz kościoła znajdują się cenne gotyckie rzeźby. Szczególną uwagę zwraca Chrystus na krzyżu, dzieło z ok. 1400 r. eksponowane na północnej ścianie nawy. W ołtarzu głównym znajduje się późnogotycki krucyfiks z XV w. Za ołtarzem, z tyłu, znajduje się gotyckie sakramentarium z baldachimem zwieńczonym pinaklami. W dwóch rokokowych ołtarzach bocznych z II poł. XVIII w. umieszczone są obrazy przedstawiające NMP Niepokalane Poczęcie i św. Bartłomieja, pochodzące z tego samego okresu. Na portalu gotyckiej kruchty od południa, wyryte są obrysy stóp, których znaczenia nie udało się do dzisiaj ustalić. W 1957 r. wewnątrz kościoła odkryto fragmenty polichromii z XVI w. Organy pochodzą z XIX w Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jełowej

Kościół św. Bartłomieja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Jełowa (gmina Łubniany), należący do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Jełowej w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 13 października 1959 roku, pod numerem 632/59 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Jełowej wzmiankowany był już w 1399 roku. W 1633 roku kościół ten w wyniku pożaru spłonął. Nowy, również drewniany, zostaje wybudowany 1645 roku przez ówczesnego proboszcza księdza Wincentego Galdę. W latach 1749–1765 proboszczem parafii był ks. Józef Matuszczyk. Dobudowuje on do istniejącego drewnianego kościoła prezbiterium, które widoczne jest do dziś, w obecnej świątyni. W latach 1842–1844 (proboszczem parafii był ks. Wincenz Onderka), 200-letni drewniany kościół został rozebrany (z wyjątkiem prezbiterium), a w jego miejsce postawiono nowy, murowany. Około 1867 roku wykonano malowidła nad prezbiterium ukazujące scenę ukrzyżowania oraz dwóch apostołów św. Bartłomieja i św. Mateusza. W 1910 roku zbudowano nową wieżę, kościół otynkowano i przebudowano wnętrze pod organami. W 1912 roku wzniesiono nową zakrystię. Czas po II wojnie światowej, (proboszczem parafii był ks. Jan Sygulla) to okres odbudowy zniszczonej świątyni, plebanii, domu organisty i domu sióstr zakonnych ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NMP. W 1981 roku w kościele wykonano nowy chór muzyczny, jak również rozpoczęto przebudowę i budowę nowej części budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele katechetyczne i rekolekcyjne. 16 grudnia 2010 roku w wyniku zwarcia instalacji elektrycznej wybuchł pożar. Spaliła się duża część więźby dachowej nad główną nawą kościoła oraz część zakrystii. Remont i odnowa trwała 8 miesięcy. Wymieniono część posadzki, odnowiono ocalały sufit, wymieniono witraże, zamontowano nowe ławki, gruntownie wyremontowano organy oraz drewniany, gotycki ołtarz główny. 24 sierpnia 2011 roku, biskup opolski ks. Andrzej Czaja, dokonał rekonsekracji wyremontowanej świątyni. Organy Organy wybudowała w 1957 roku firma Norsk Orgel- og Harmoniumfabrikk. Instrument sprowadzono z Norwegii w 2010 roku przez firmę organmistrzowską Kamerton. Posiada elektro-pneumatyczną trakturę gry. Dyspozycja instrumentu: Dzwony Na wieży wiszą cztery dzwony - jeden zabytkowy oraz trzy nowe, pochodzące z 1988 roku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Jełowej