NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hohes Tor (Olsztyn)

Das Hohe Tor (auch Obertor) ist ein unter Denkmalschutz stehendes Bauwerk der Backsteingotik in Olsztyn (deutsch Allenstein) in der Woiwodschaft Ermland-Masuren, früher zu Ostpreußen gehörend, in Polen. Geschichte Das Hohe Tor ist Teil der ehemaligen Befestigung der Stadt und eines von ehemals drei Stadttoren. Es liegt im nordöstlichen Bereich der Altstadt. Errichtet wurde das Tor im 14. Jahrhundert in der ersten Bauetappe der Burg des Domkapitels von Ermland aus Backstein. Es hat vier Stockwerke, eine weitere Etage im Bereich des Giebels und ist mit einem Satteldach versehen. 1788 wurde das Tor umgebaut und als Zeughaus genutzt. Ab 1858 diente es als Gefängnis. Darin saß der polnische Historiker, Ethnograf und Dichter Wojciech Kętrzyński (1838–1918) 1863 wegen Waffenschmuggels für polnische Aufständische ein. An ihn erinnert eine Gedenkplakette. Ab 1898 wurde ein Polizeikommissariat im Tor untergebracht. Ende des 19. Jahrhunderts wurde der Turm erneut baulich verändert; so erhielt er einen Durchgang für Fußgänger. Die Zerstörungen weiter Teile der Altstadt durch Brandstiftung im Januar 1945 nach der Besetzung der Stadt durch die Rote Armee in der Endphase des Zweiten Weltkriegs überstand das Hohe Tor. Im Jahr 2003 wurde das Hohe Tor renoviert. Zur Erinnerung an das Jubiläum zum 650-jährigen Bestehen der Stadt in diesem Jahr wurde eine Gedenkplakette am Hohen Tor angebracht. Als Geschenk von Papst Johannes Paul II. an die Bürger der Stadt wurde in einer Nische auf der Altstadtseite ein Glasmosaik eingesetzt, das Maria als Friedenskönigin zeigt. Angefertigt wurde das Mosaik in einer Werkstatt in Rom. Eine Bronzetafel erinnert an die Schenkung. Eine weitere Bronzetafel mit dem Porträt des Papstes wurde 2006 zum ersten Todestag Johannes Paul II. geweiht. Literatur Urzad Miasta Olsztyn Wydzial Kultury (Hrsg.): Entdecken Sie Olsztyn – Baudenkmäler. Olsztyn o. J., S. 9 Weblinks
Hoge Poort (Olsztyn)

De Hoge Poort (Pools: Brama Górna of Wysoka Brama) (Duits: Hohes Tor of Obertor) is een stadspoort in de Poolse stad Olsztyn (Duits: Allenstein). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds 1378 in de 14e eeuw. De poort maakte onderdeel uit van de stadsmuur van Olsztyn, die verbonden was met het kasteel van Allenstein. De stad beschikte over drie stadspoorten. De Hoge Poort bestaat uit vijf verdiepingen. In 1788 werd de poort verbouwd tot een wapenarsenaal van het Pruisische leger. Vanaf 1858 diende de poort als gevangenis. Een van de bekende gevangenen die hier gevangen heeft gezeten is de Poolse historicus, etnograaf, dichter en vrijheidsstrijder Wojciech Kętrzyński. Hij zat er in 1863 wegens wapensmokkel voor een Poolse opstand. Aan deze man herinnert een plaquette op de poort. De poort werd aan het einde van de 19e eeuw nogmaals ingrijpend verbouwd. In de Tweede Wereldoorlog bleef de poort onbeschadigd. Om het 650-jarig bestaan van de stad te vieren werd de poort in 2003 gerenoveerd. Dit jubileum wordt ook met een plaquette op de poort weergegeven. De stad ontving voor dit jubileum een glazen mozaïek met een icoon van Maria, als koningin van de vrede. Dit was een geschenk van Paus Johannes Paulus II en is gemaakt in Rome. Dat de paus een cadeau aan deze stad schonk, heeft met de historische landsheerlijkheid van de stad te maken, het vroegere prinsbisdom Ermland. Als herinnering aan de schenking is er sinds 2006 ook een plaquette van deze paus op de poort te vinden. Het mozaïek van Maria bevindt zich in een nis op de poort. De Hoge Poort maakt tegenwoordig onderdeel uit van een hostel. Afbeeldingen
Brama Górna w Olsztynie

Brama Górna zwana Wysoką Bramą (niem. Obertor, Hochtor) – XIV-wieczna brama miejska w Olsztynie usytuowana w północno-wschodniej części zespołu staromiejskiego, na osi wylotu głównego traktu komunikacyjnego. Jest jedyną bramą pozostałą z trzech, które znajdowały się w murach obronnych otaczających miasto. W okolicy znajduje się przystanek autobusowy i tramwajowy. Ten przystanek obsługują takie linie jak 1 i 5. Architektura Brama miała formę barbakanu, jest budowlą czterokondygnacyjną, z pięterkiem tworzącym rodzaj piątej kondygnacji w strefie szczytu; dach dwuspadowy; szczyty schodkowe; od strony wschodniej, niższa, również czterokondygnacyjna przybudówka kryta odrębnym dachem dwuspadowym prostopadłym do kalenicy bryły głównej. Historia Górna Brama powstała po wytyczeniu północnych granic miasta w drugim akcie lokacyjnym z 4 maja 1378. Odbudowa Bramy Górnej w obecnej formie i miejscu, podobnie jak modernizacja reszty murów obronnych, nastąpiła najprawdopodobniej pod koniec XV wieku, gdy miasto otrząsało się po zniszczeniach z czasów wojny trzynastoletniej (1454-1466) i wojny popiej (1478). W 1788 roku Wysoką Bramę wyremontowano i zaadaptowano na zbrojownię szwadronu dragonów, w 1858 roku przebudowano na więzienie, a w 1898 przekazano miejskiemu komisariatowi policji. Dokonywano w niej wielu przeróbek (m.in. nadano odmienny kształt otworom okiennym i szczytowi budowli, przebito przejście dla pieszych). W 1863 przetrzymywano tu Wojciecha Kętrzyńskiego, obwinionego o przemyt broni dla powstania styczniowego. W 2003 roku brama została odrestaurowana. W jej blendzie pojawił się wizerunek Matki Bożej Królowej Pokoju, podarowany Olsztynowi przez Jana Pawła II. Dzieło zostało wykonane techniką szklanej mozaiki w jednej z rzymskich pracowni. Mury Wysokiej Bramy goszczą również spiżową głowę Jana Pawła II, poświęconą w I rocznicę śmierci papieża. W roku 2012 prace archeologiczne odsłoniły pierwotne kamienne fundamenty bramy z XIV wieku, tuż na północ od jej obecnego położenia (dziś Pl. Jedności Słowiańskiej). Podczas wykopalisk odkryto ok. 40 monet z XIV i XV wieku oraz około 120 kul armatnich. Zobacz też Brama Dolna w Olsztynie Brama Młyńska w Olsztynie mury obronne w Olsztynie Uwagi Przypisy Bibliografia Andrzej Rzempołuch, Architektura i urbanistyka Olsztyna 1353-1953, Olsztyn 2004 Hugo Bonk, Historia Olsztyna 1353-1772, wyd. Pruthenia, Olsztyn 2016
Kościół św. Marcina w Lubczy

Kościół św. Marcina – rzymskokatolicki kościół filialny w Lubczy. Świątynia należy do parafii św. Michała Archanioła w Grodkowie w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 29 września 2011 roku, pod numerem A-170/2011 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Lubczy został wybudowany w 1894 roku. Konsekracji dokonał w 1899 roku ksiądz biskup wrocławski Georg Kopp. Początkowo był kościołem filialnym świątyni Wszystkich Świętych w Wojsławiu. W 1980 roku został włączony do parafii w Grodkowie. W czasie budowy wnętrze kościoła zostało wyposażone w neogotyckie elementy. Jednym z nich jest zespół malowideł opowiadający o życiu świętych. Przypisy
Temnosmrečinské plesá

Temnosmrečinské plesá (polsky Ciemnosmreczyńske Stawy) je soubor dvou ledovcových jezer nacházejících se ve Vysokých Tatrách západně pod Kôprovským štítem a Čubrinou v Temnosmrečinské dolině. Východně od Nižného Temnosmrečinského plesa se nacházejí dvě malá očka. Nejvyšší práh doliny tvoří ledovcový kotel bez stálého plesa s dlouhodobým výskytem sněhové pokrývky a občasným výskytem až dvou malých jezírek. Plesa Přístup Nižné Temnosmrečinské pleso je veřejnosti přístupné v období od 16. června do 31. října. Po modré turistické značce z rozcestí Tri studničky Kôprovou dolinou na rozcestí pod Hlinskou dolinou a dále po zelené turistické značce směr sedlo Závory k rozcestí pod Temnými smrečinami, po červené turistické značce k plesu. Po žluté turistické značce z Podbanského Tichou dolinou na rozcestí Liptovský košiar, dále po červené turistické značce do sedla Závory a dále dolů po zelené turistické značce do Kobylí dolinky a k rozcestí pod Temnými smrečinami a dále po červené turistické značce k plesu. Vrátit se je možné pouze stejnou cestou, pokračovat k Vyšnému Temnosmrečinskému plesu a do sedla Chalubinské vrata a dál do Polska není možné, turistický chodník byl zrušen. Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Temnosmrečinská dolina Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Temnosmrečinské plesá na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Ciemnosmreczyńskie Stawy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Ciemnosmreczyński Staw, Niżni (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Ciemnosmreczyński Staw, Wyżni
Hospicjum św. Łazarza

Hospicjum św. Łazarza – hospicjum w Krakowie, w Polsce, które powstało w 1996 roku. Prowadzone jest przez Towarzystwo Przyjaciół Chorych. Lokalizacja Hospicjum mieści się przy ul. Fatimskiej 17 na terenie Nowej Huty w Dzielnicy XVI Bieńczyce. Historia W 1978 roku proboszcz kościoła Matki Bożej Królowej Polski Józef Gorzelany rozpoczął starania o zgodę na budowę budynku hospicjum na działce obok kościoła. W 1981 roku powstał Komitet założycielski Towarzystwa hospicyjnego. 29 września 1981 zostało zarejestrowane Towarzystwo Przyjaciół Chorych „Hospicjum” w Krakowie. Zgodnie ze statutem członkiem Towarzystwa można było zostać po wpłacie składki, która w 1981 roku wynosiła 240 zł rocznie. Instytucje i organizacje mogły wesprzeć działania Towarzystwa zostając członkami wspierającymi po wpłacie 2400 złotych. Pierwsze walne zebranie członków odbyło się 26 października 1981 roku w Instytucie Onkologii na ul. Garncarskiej 11. Wybrani Zarząd i Komisję rewizyjną oraz ustalono, że siedzibą Towarzystwa będzie Instytut Onkologii. W 1984 roku podpisało z parafią umowę o wieczystym użytkowaniu parceli, na której miał być zbudowany budynek. Projekt przygotował krakowski architekt Wojciech Pietrzyk. Gdy w 1989 roku otrzymano pozwolenie na budowę nadzór objął architekt Jerzy Chronowski, członek zarządu, który po konsultacjach z autorem projektu zaktualizował projekt i wprowadził zmiany opracowując szczegóły detali architektonicznych i dobór materiałów. Towarzystwo zgodę na budowę otrzymało dopiero w 1989 roku wyrokiem Sądu Najwyższego. Podczas pielgrzymki w 1983 roku na krakowskich Błoniach papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny pod budowę przyszłego hospicjum. Został on wmurowany w fundamenty 4 maja 1991 roku. Po ukończeniu budowy 14 grudnia 1996 roku Hospicjum św. Łazarza zostało oficjalnie otwarte. Finansowanie Opieka w Hospicjum św. Łazarza jest bezpłatna dla chorego i jego rodziny. Narodowy Fundusz Zdrowia pokrywa niespełna 50 procent kosztów związanych z działalnością placówki. Brakującą kwotę Towarzystwo pozyskuje dzięki zbiórkom, datkom i wpłatom z 1 proc. podatku. Prowadzi akcje takie jak: Pola Nadziei, Kwesta listopadowa, „Wolontariat z żonkilem w tle…”, „Pożyteczny 1%”. Struktura organizacyjna Oddział Stacjonarny (43 łóżka; uruchomiony 22 stycznia 1998), Poradnia Medycyny Paliatywnej, Hospicjum Domowe, Poradnia Leczenia Obrzęku Limfatycznego, Zespół Opieki Długoterminowej, Zespół Wsparcia Osieroconych. Nagrody 2005: nagroda „Kryształy Soli” 2006: Nagroda TOTUS w kategorii „Promocja człowieka, praca charytatywna oraz edukacyjno-wychowawcza” 2007: Brązowy Medal Cracoviae Merenti Uwagi Przypisy
Fort VI Twierdzy Warszawa

Fort VI („Okęcie”) – jeden z fortów pierścienia zewnętrznego Twierdzy Warszawa, wybudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Poprzednim w kolejności jest fort V „Włochy”, zaś następnym – fort VII „Zbarż”. Opis W planie obrony twierdzy zadanie umocnienia polegało na obronie szosy prowadzącej na Kraków – obecnej alei Krakowskiej. Fort został zaplanowany na planie pięcioboku z dwoma czołami. Fort otaczała sucha fosa, broniona przez kaponiery (fot.). W późniejszym okresie, wskutek uszkodzenia systemu odwadniającego, rowy wypełniły się wodą. Głównym obiektem zaplecza były ceglane koszary. W czasie modernizacji twierdzy wzniesiono nowe, betonowe kaponiery, w tym bardzo rzadką w fortyfikacjach Warszawy kaponierę przeciwskarpową przed czołem fortu. Ponadto u styku barków i czół wzniesiono charakterystyczne betonowe umocnienia, identyfikowane zazwyczaj jako lekkie, jednoosobowe schrony bojowe. Po roku 1909 w ramach likwidacji twierdzy kaponiery zostały wysadzone w powietrze. Jesienią 1939 po wschodniej stronie fortu założono cmentarz wojenny. Podczas okupacji niemieckiej w 1944 w pobliżu fortu powstał obóz dla jeńców radzieckich. W okresie powojennym fort zajmowało Wojsko Polskie. 14 marca 1980 roku, na terenie fortu rozbił się samolot pasażerski IŁ-62 Mikołaj Kopernik, należący do PLL LOT, dowodzony przez kpt. Pawła Lipowczana. W katastrofie zginęły wszystkie osoby znajdujące się na pokładzie, w sumie 87 osób, 77 pasażerów oraz 10 członków załogi. Wśród ofiar znajdowali się m.in.: piosenkarka Anna Jantar oraz amatorska reprezentacja bokserska z USA. Od 1990 ulica prowadząca do fortu nosi imię kpt. Lipowczana. Na terenie fortu znajduje się pomnik upamiętniający ofiary katastrofy. Fort znajduje się w rękach prywatnych i jest wykorzystywany w celach gospodarczych. Pojawienie się wody w fosie fortu doprowadziło do zniszczenia koszar szyjowych. Wpisany do rejestru zabytków jako: fort VI „Okęcie”, ul. Lipowczana 6, 1883, 1900, nr rej.: A-13 z 8.06.1999 Filmy Czarny serial: Kopernik (2000) , odc. 3, 25 min Historie lotnicze: 26 sekund. Tragedia Kopernika (2008) , Discovery Historia, 44 min Polska i świat z historią w tle: Twierdza Warszawa (2011), odc. 29, 20 min Przypisy Bibliografia Lech Królikowski, Twierdza Warszawa, Warszawa 2002. Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne na Google Maps. Fort jest dobrze widoczny w środkowej części.
Anielin (Płońsk)

Anielin (prononciation : [aˈɲelin]) est un village polonais de la gmina de Nowe Miasto dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Анелін (Плонський повіт)

Анелін (пол. Anielin) — село в Польщі, у гміні Нове Място Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 89 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
TVN

TVN Group je polská mediální skupina, pod níž patří televizní stanice pod značkou TVN a internetové portály. Skupina byla založena v roce 1997. Vlajková loď skupiny, TVN, je první až druhá nejsledovanější polská televizní stanice. Největším konkurentem je skupina Telewizja Polsat, kam patří stanice pod značkou Polsat. Stanice Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku TVN na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu TVN na Wikimedia Commons
TVN (Pologne)

TVN est une chaîne de télévision privée polonaise. Lancée le 3 octobre 1997, elle appartient au Groupe TVN. Elle est disponible sur le réseau hertzien, par satellite (en Pologne et plus généralement en Europe, sur abonnement après avoir été en clair sur le satellite Hot Bird les premières années) ainsi que sur les principaux réseaux câblés polonais. Histoire En 1997, le Conseil national de radiodiffusion polonais autorise au nouveau groupe TVN Sp. z o.o. la diffusion d'une nouvelle chaîne, TVN, qui absorbe Telewizija Wisła, une chaîne de télévision locale du sud du pays, quelques mois plus tard, dans le but étendre sa zone de diffusion. Une nouvelle grille des programmes est mise en place à partir du 3 octobre 1997, sous la direction du créateur de la chaîne, Mariusz Walter. Le journal télévisé Fakty (en), lancé par les populaires journalistes réputés Tomasz Lis et Grzegorz Miecugow arrive à grignoter des parts de marché au journal télévisé (pl) de TVP 1. En 2001, Mariusz Walter cède sa place à son fils Piotr. Durant cette période, la chaîne tente avec succès de se positionner comme une des grandes chaînes généralistes du pays, concurrençant directement la populaire chaîne de télévision publique TVP 1. Ses dirigeants s'emploient également à étendre sa zone de couverture, qui atteint 86 % du territoire national en 2004. Par la suite, les dirigeants de TVN décident de faire le nécessaire pour développer des productions propres à la chaîne. Le 15 juin 2011, TVN passe entièrement au format 16/9. Programmes (automne 2018) Programme de nouvelles Fakty – Réalités rapports Uwaga! – Attention! Superwizjer – Superviseur jeu télévisé Milionerzy (25. série) – polonais Qui veut gagner des millions ? Reality show Ameryka Express (3. édition) – polonais Pékin Express Drzewo marzeń (2. série) – polonais The Wishing Tree (ITV programme) Kuchenne rewolucje (18. série) – polonais Cauchemar en cuisine MasterChef (7. édition) – polonais MasterChef Junior Ślub od pierwszego wejrzenia (3. édition) – polonais Mariés au premier regard Top Model (7. édition) – polonais Top Model Talent show Mam talent! (11. édition) – polonais La France a un incroyable talent Talk show Kuba Wojewódzki (25. série) – Kuba Wojewódzki 36,6°C (4. série) – 36,6°C Programmes de voyage Kobieta na krańcu świata (10. série) – Une femme aux antipodes Émission matinale Dzień Dobry TVN (14. série) – Bonjour TVN Série Diagnoza (3. série) – La diagnose Na Wspólnej (17. série) – Dans la rue Wspólna Pułapka (1. série) – Le embuscade Docu-soap Szkoła (9. série) – École Szpital (12. série) – Hôpital Ukryta prawda (14. série) – Vérité cachée 19+ (4. série) – 19+ Notes et références (es) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en espagnol intitulé « TVN (Polonia) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de la télévision Portail de la Pologne
TVN (Lengyelország)

A TVN Lengyelország egyik legnagyobb kereskedelmi televíziós csatornája, mely 1997. október 3-án este 7 órakor kezdte meg adását (egy nappal korábban, mint az egyik legnagyobb magyar kereskedelmi csatorna, a TV2). A csatorna az amerikai Warner Bros. Discovery tulajdonban áll. Jellege általános szórakoztató. Átvett műsorok Jegyzetek Külső hivatkozások Hivatalos weboldal
TVN (rete televisiva polacca)

TVN è una rete televisiva generalista polacca, appartenente a Grupa ITI, a sua volta integrato in Warner Bros. Discovery. Le trasmissioni televisive principalmente proprie produzioni e adattamenti (programma di notizie, serie TV, talk show, reality show, spettacoli di giochi). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su TVN Collegamenti esterni Sito ufficiale, su tvn.pl.
TVN (телеканал, Польша)

TVN — польский общенациональный телеканал. Один из крупнейших частных телеканалов Польши. Начал вещание 3 октября 1997 года. Телекомпания была соучреждена польскими бизнесменами Мариушем Вальтером, Яном Вейхертом и швейцарским предпринимателем Бруно Вальсанджакомо. Владельцем телеканала является компания TVN Group, которая с апреля 2022 года является частью медиахолдинга Warner Bros. Discovery. TVN доступен через цифровое наземное телевидение (второй мультиплекс цифрового ТВ Польши), а также у спутниковых и кабельных операторов Польши. Имеет международную версию TVN International (TVNi) История В 1996 году TVN получил разрешение Национального совета радиовещания и телевидения на вещание в центральной и северной частях Польши. Через несколько месяцев TVN объединилась с Telewizja Wisła, у которой была лицензия на вещание на юге Польши. Канал был запущен как TVN 3 октября 1997 года. В течение первых четырех лет сетью руководил ее основатель Мариуш Вальтер. В 2001 году Петр Вальтер стал генеральным директором, заменив своего отца. В 2004 году TVN был доступен в 86 % польских домохозяйств. 29 апреля 2004 года был запущен TVN International — международный канал для польских зрителей, живущих за границей. В 2005 году TVN приобрела права на организацию и трансляцию Международного фестиваля песни в Сопоте до 2010 года. В 2007 году был запущен телеканал высокой четкости — TVN HD. 15 декабря 2008 года TVN, последним из польских каналов, завершил аналоговое спутниковое вещание. 23 июля 2013 года TVN прекратил аналоговое наземное вещание, и с этой даты наземное вещание TVN осуществляется только в цифровом формате. 16 марта 2015 года TVN и его родственные каналы были приобретены Scripps Networks Interactive Poland 6 марта 2018 года компания Scripps Networks Interactive была приобретена Discovery Communications (с 2022 Warner Bros. Discovery). Примечания Ссылки Официальный сайт (пол.)
TVN

TVN — польський загальнонаціональний комерційний телеканал, що входить до медіагрупи «Grupa TVN». Мовлення розпочав 3 жовтня 1997 року. Історія 15 жовтня 1996 року TVN отримала ліцензію Національної ради з телебачення та радіомовлення на мовлення в надрегіональному діапазоні на півночі та центральній Польщі. За кілька місяців було досягнуто домовленості між TVN і «TV Wisla», які транслювали надрегіональну програму на півдні Польщі, завдяки чому телеканали змогли розпочати мовлення в більшості воєводств, у тому числі майже у всіх великих містах. Однак обидва телеканали були незалежними зі спільним власником. У такій формі телеканали мовили до 2004 року, до остаточного злиття під брендом «TVN». Перша спільна програма вийшла в ефір 3 жовтня 1997 року о 19:00. У 2004 році покриття сигналом телеканалу охоплювало 86% території Польщі.Канал систематично будував глядацьку аудиторію, орієнтуючись в основному на власне та ліцензійне виробництво. 23 вересня 2001 ру TVN став першим комерційним телеканалом в Польщі, який транслював пряме висвітлення парламентських виборів. Результати опитувань після виборів, представлені TVN, виявились швидшими та точнішими, ніж результати, представлені суспільним мовником. З 2008 року TVN є співорганізатором фіналу Великого оркестру святкової допомоги. 15 грудня 2008 року TVN став останнім польським телеканалом, який припинив аналогове супутникове мовлення. 15 червня 2011 року телеканал розпочав мовлення у широкоформатному форматі 16:9. 17 червня 2013 року TVN припинив аналогове наземне мовлення і розпочав трансляцію виключно в цифровому форматі. У 2004 році, після дебюту на Варшавській фондовій біржі, компанія стала публічним акціонерним товариством. У березні 2015 року американська телерадіокомпанія Scripps Networks Interactive купила 52,7% мажоритарного пакету акцій TVN за 584 мільйони євро . У липні 2015 року SNI викупила решту власників TVN, ITI Group та Canal+ Group, за 584 мільйони євро, отримавши повне право власності. 6 березня 2018 року SNI, у свою чергу, була придбана компанією Discovery, Inc. за 14,6 млрд доларів США. Liberty Global, яка керувала провайдером платного телебачення UPC Polska, є основним акціонером Discovery. Тому Європейська комісія вимагала від TVN забезпечити, щоб TVN24 і TVN24 BiS залишалися доступними для сторонніх телевізійних провайдерів.. Див. також Список польських телеканалів Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 14 травня 2020 у Wayback Machine.] (пол.)
Gare de Zagórz

La gare de Zagórz (en polonais : Zagórz (stacja kolejowa)) est une gare ferroviaire polonaise, située sur le territoire de la ville de Zagórz. Situation ferroviaire Histoire La gare de Zagórze est mise en service en 1872, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section Ustrzyki Dolne-Zagórz-Komańcza du chemin de fer de Vienne à Budapest. Le 19 septembre 1880, l'empereur François-Joseph Ier, qui traverse la Galice à bord d'un train de la cour, passe par la gare et s'arrête pour rencontrer des fonctionnaires et des membres du public. Le bâtiment de la gare est achevé en 1917. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Notes (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Zagórz (stacja kolejowa) » (voir la liste des auteurs). Références Voir aussi Articles connexes Liste de gares en Pologne Transport ferroviaire en Pologne Gare de Zamość Liens externes (pl) « Stacja kolejowa Nowy Zagórz », sur polska-org.pl. Portail du chemin de fer Portail de la Pologne