NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Most Sołtysowicki

Most Sołtysowicki (Weide Brücke) – most drogowy położony we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad rzeką Widawą. Zlokalizowany jest w rejonie osiedli: Sołtysowice (położone na lewym brzegu rzeki) i Biskupice Widawskie (położone na prawym brzegu rzeki). Most znajduje się w ciągu ulic: Sołtysowickiej i Starodębowej. Współczesny most wybudowany został w 2000 roku, w miejscu zniszczonej podczas powodzi tysiąclecia w 1997 roku przeprawy (poprzedni most był konstrukcją drewnianą, opartą na stalowych dźwigarach nośnych). Długość mostu wynosi 54 m, a jego szerokość wynosi 10 m, w tym 7 m to szerokość jezdni oraz dwa chodniki po 1,25 m każdy. Konstrukcja mostu, to ustrój nośny, którego podstawę stanowi sześć dźwigarów w postaci belek wolnopodpartych, wykonanych w technologii żelbetowej. Nawierzchnię mostu wykonano z kostki kamiennej, którą przykryto betonem. Przypisy Linki zewnętrzne Most Sołtysowicki w Wikimapii (dostęp 2010-04-06)
Most Stacha

Most Stacha (zwany też „Mostem Mocarza”) – kamienna budowla znajdująca się w Znamirowicach, w województwie małopolskim, nad Jeziorem Rożnowskim. Most został wzniesiony z piaskowca typu „Siwiec” w latach 1968–1971 własnoręcznie przez miejscowego gospodarza Jana Stacha nad głębokim jarem, który uniemożliwiał dojazd do gospodarstwa. Wysokość budowli wynosi 13 m, długość 20 m, a szerokość 7,5 m. Kamienne ściany po obu stronach mostu są poprowadzone na linii łuku, zapewniając konstrukcji odpowiednią sztywność i wytrzymałość. Niewielki potok płynący w dnie jaru, przepływa pod mostem poprzez tunel o wysokości 3 m i szerokości 2 m, sklepiony kolebkowo. Powodem, dla którego Jan Stach (8 marca 1918 – 25 grudnia 2011) samodzielnie wzniósł tę imponującą budowlę był brak drogi dojazdowej do jego gospodarstwa, znajdującego się w przysiółku Zapaść. Jedyny możliwy dojazd odbywał się przez drogę sąsiada, ten jednak zabronił Stachowi z niej korzystać. W związku z tym gospodarz wybudował własną drogę o długości 500 m i skonstruował kamienny most nad jarem. Niezwykła determinacja Jana Stacha, która doprowadziła do powstania tej budowli, była szeroko opisywana i spowodowała, że most stał się znaną miejscową atrakcją, często odwiedzaną przez turystów. W 1971 roku Jerzy Jaraczewski nakręcił o Janie Stachu i budowanym przez niego moście film pod tytułem Wznoszę pomnik. W 2013 roku ukazała się książka Jacka Turka Jan Stach – twórca największego kamiennego mostu: historia prawdziwa. Budowniczego mostu upamiętnia tablica pamiątkowa. Most leży w pobliżu znakowanego szlaku turystycznego Tarnów – Wielki Rogacz. Dostęp do mostu utrudniają zakazy wstępu postawione przez obecnych właścicieli nieruchomości. Przypisy
Most Staromiejski w Gorzowie Wielkopolskim

Most Staromiejski – most drogowy nad rzeką Wartą w centrum Gorzowa Wielkopolskiego. W pobliżu mostu znajduje się galeria handlowa NoVa Park. Opis mostu Budowla ma 120,25 m długości. Wybudowany z żelbetu most posiada 5 przęseł i 4 pasma. Historia Most średniowieczny i Maxa Huhna Od średniowiecza w Gorzowie Wielkopolskim istniał drewniany most, który łączył oba brzegi rzeki. 1 lipca 1905 roku ten most spłonął. Powstał wówczas tymczasowy Most Maxa Huhna. Most Gerloffa Na miejscu Mostu Maxa Huhna w latach 1924–1926 wybudowano most z żelbetu, pierwszy z tego materiału na Warcie. Został on zaprojektowany przez Otto Keutela już w 1908 roku, jednak decyzje o jego powstaniu zapadły dopiero w 1922. 2 marca 1924 roku firma Carla Brandta z Wrocławia rozpoczęła budowę tego mostu. Odbiór miał miejsce 25 października 1926, a na początku listopada został oddany do użytku. Most był długi na 116,5 metra i szeroki na 7,5 m. Przez środek budowli biegło torowisko tramwajowe; po bokach znajdowały się chodniki (szerokie na 2,5 m). Obiekt oświetlało 14 lamp. Na środkowym przęśle wisiały dwa betonowe herby Gorzowa Wielkopolskiego. Żołnierze III Rzeszy wysadzili most 20 stycznia 1945, gdy wycofywali się z miasta (II wojna światowa). Armia Radziecka stworzyła wtedy most pontonowy, udostępniony do użytku także ludności cywilnej. Most Manifestu Lipcowego Na przełomie 1945 i 1946 przywrócono w tym miejscu most drewniany. Został on uszkodzony już rok później: wiosną 1947 roku uderzyła w niego kra lodowa. Odbudowa mostu według projektu Władysława Pajchela (ur. 1910, zm. 1979) trwała od 1949 do 21 lipca 1951. Nazwano go Mostem Manifestu Lipcowego. Most Staromiejski W 1967 roku most został ponownie przebudowany (m.in. poszerzony), a także zmieniono mu nazwę na Most Staromiejski (nazwa ta przetrwała do dzisiaj). W 2011 roku zainstalowano 6 pływających fontann przy moście. Z powodu bardzo złego stanu technicznego most wymagał przebudowy, która rozpoczęła się 18 lutego 2006 roku o 3:00 nad ranem. Renowacja kosztowała 43 362 007,07 złotych. Została ona dofinansowana z funduszy Unii Europejskiej (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego). Dofinansowanie wyniosło 27 821 083,80 złotych. Podczas prac podwyższono i poszerzono filary, wybudowano przyczółki po obu stronach rzeki, przeprowadzono gruntowny remont konstrukcji mostu oraz zainstalowano stylowe latarnie, kute balustrady i osiem balkonów widokowych nawiązujących wyglądem do tych na przedwojennym moście Gerloffa. Nowa płyta mostu jest obecnie o półtora metra szersza od poprzedniej. Most oddano do użytku 28 lipca 2007 roku po kilkukrotnym przekładaniu terminów planowanego otwarcia. Wraz z remontem mostu wybudowano także rondo świętego Jerzego z ustawioną na nim wieżą widokową i galerią handlową Dominantą, która w roku wybudowania Mostu Staromiejskiego została odznaczona antynagrodą Makabryła za najgorszy budynek 2007 roku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia Mostu Staromiejskiego w serwisie Polska-org.pl (od 1899)
Most Strachociński

Most Strachociński (Drachenwälder Brücke, Weideflut Brücke), Most Swojczycki – most położony we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad Kanałem Odpływowym, przebiegającym we wschodniej części miasta między osiedlami Swojczyce i Strachocin. Most zlokalizowany jest w ciągu ulic Swojczyckiej i Strachocińskiej, którymi przebiega droga wojewódzka nr 455. Pierwotny obiekt został zbudowany w 1917 roku, jako most trzójprzęsłowy, w którym jako dźwigary nośne zastosowano belki w postaci stalowych blachownic nitowanych. Budowla uległa zniszczeniu w 1945 roku. Jeszcze w tym samym roku została prowizorycznie odbudowana jako konstrukcja wykonana w technologii drewnianej (2 przęsła). Przeprawa funkcjonowała w takiej postaci do 1966 roku. Konstrukcja z 1966 roku została oparta na zachowanych z pierwotnego obiektu betonowych przyczółkach i filarach, do budowy którego zastosowano typowe belki kablobetonowe o rozpiętości 13,7. Pomost wykonano jako płytę żelbetową zespoloną z dźwigarami. Długość wynosi 42,5 m, szerokość wynosi 10 m, w tym jezdni 7,5 m oraz dwa chodniki po 1,25 m każdy (jest jeden wąski chodnik - na szerokość jednej osoby). Nawierzchnia jezdni wykonana jest jako bitumiczna, a nawierzchnia chodników z płyt betonowych. Most został rozebrany w 2015 roku. Obecny most został oddany do użytku w 2017 roku. Został posadowiony na palach o średnicy 100 cm i długości od 8 do 13 m. Jest to czteroprzęsłowa konstrukcja żelbetowa, o łącznej długości ponad 96 m i szerokości ponad 15 m. Na południe od mostu drogowego, położony jest most kolejowy na linii nr 292. Natomiast na północ, poniżej (wzdłuż biegu kanału) tego mostu, znajduje się most drogowy w ulicy Ludowej. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Most Strachociński w Wikimapii (dostęp 2012-03-02)
Most Stągiewny

Most Stągiewny (niem. Milchkannenbrücke) – most w Gdańsku nad Nową Motławą. Opis Most łączy od wschodu Wyspę Spichrzów z Długimi Ogrodami. Przy moście znajduje się zabytkowa Brama Stągiewna. Kształt jej baszty kojarzył się dawnym Gdańszczanom ze stągwiami. Stąd wzięła się nazwa zarówno mostu, jak i ulicy Stągiewnej, która rozpoczyna się na zachodnim przyczółku mostu. Na wschodnim przyczółku znajduje się skrzyżowanie ulic Szafarnia, Długie Ogrody i Szopy. Most ma nośność 40 t, choć znajduje się w strefie ulic z zakazem wjazdu dla pojazdów powyżej 3,5 t masy całkowitej. W 1456 wzmiankowano w tym miejscu most nad miejską fosą. W 1576, po przekopaniu Nowej Motławy, wybudowano w tym miejscu most zwodzony. W XVII w. podnoszono go za pomocą łańcuchów opartych na czterech pylonach. W XVIII wieku został przebudowany, a mechanizmy podnoszenia ukryto w przyczółkach. Do obsługi mostu potrzebnych było jednocześnie osiem osób. Z uwagi na intensywny ruch w czasie targów w mieście, w soboty otwierano go w godzinach popołudniowych. W 1864 most przebudowano na obrotową konstrukcję stalową, a w 1885 poprowadzono tędy linie tramwajów konnych. Tramwaj elektryczny z Głównego Miasta na Stogi skierowano przez most dopiero w 1925. W 1911 i 1933 miały miejsce kolejne przebudowy, a w 1937 dotychczasowy most zastąpiono szerszym o 3 m mostem klapowym. W 1945 zdemontowano szyny tramwajowe, a w 1973 przebudowano most na stały. 5 lipca 2022 zrekonstruowany kosztem 3,5 mln zł most oddano do użytku pieszych, a 3 sierpnia 2022 miało miejsce jego oficjalne otwarcie. Po modernizacji most nawiązuje wyglądem do mostu Schwedlera, który łączył brzegi Motławy w latach 1883-1926 i z którego wykorzystano istniejące przyczółki i dawną komorę maszynową. Przypisy Linki zewnętrzne Most Stągiewny - opis, godziny otwarć, przewodnik dla wodniaków Piotra Saleckiego Zdjęcie mostu w okresie Wolnego Miasta Gdańska
Most Strzegomski

Most Strzegomski (Lohebrücke) – most położony we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad rzeką Ślęza. Most zlokalizowany jest w rejonie osiedla Nowy Dwór (prawy brzeg rzeki) – Muchobór Wielki (lewy brzeg rzeki), w ciągu Ulicy Strzegomskiej i Ulicy Mińskiej. Most ten został zbudowany w 1945 roku jako most jednoprzęsłowy o konstrukcji wykonanej w technologii żelbetowej, z ustrojem nośnym w postaci belek. Most ma długość 20,23 m, szerokość całkowitą 14,9 m, w tym 6,7 m to jezdnia, oraz chodniki 3,7 m szerokości. Nawierzchnia mostu wykonana została jako bitumiczna. Niemieckie, przedwojenne nazwy mostów przerzuconych nad rzeką Ślęzą – Lohebrücke – oznaczają wprost: most na Ślęzie; nazwa ta stosowana była w odniesieniu do wszystkich ówczesnych mostów przerzuconych przez rzekę Ślęza – Lohe. W latach 2009–2011 przebudowano ulicy Strzegomską od Obwodnicy Śródmiejskiej do ronda przy Ulicy Mińskiej i Ulicy Granicznej. Przebudowa obejmowała wykonanie dwóch jezdni (4 pasy ruchu) w miejsce jednej jezdni (2 pasy ruchu). Tym samym również Most Strzegomski został zastąpiony przeprawą składającą się z dwóch mostów dla dwóch kierunków ruchu. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Przypisy Linki zewnętrzne Most Strzegomski na Wikimapii (dostęp 2010-05-31)
Most Słodowy

Most Słodowy (niem. Weg nach Hinterbleiche) – most położony we Wrocławiu, stanowiący przeprawę nad Upustem powodziowym Klary. Most w tym miejscu powstał w latach 1837–1838. Współczesna budowla pochodzi z 1911 roku. Do jego modernizacji i wykonania zastosowano technologię stalową. Jednak most w tym miejscu istniał znacznie wcześniej i jest zaznaczony na wielu planach miasta pochodzących z wcześniejszego okresu. Prawy brzeg stanowi Wyspa Słodowa. Natomiast lewy brzeg to Wyspa Młyńska. Most jest jedyną przeprawą drogową na Wyspę Słodową z terenu miasta. Drugi z mostów drogowych (Most św. Klary) prowadzi z tej wyspy tylko na Wyspę Bielarską. Pozostałe przeprawy prowadzące na wyspę to kładki piesze. Most znajduje się w ciągu ulicy, której nadano nazwę od nazwy wyspy – wyspa Słodowa. Konstrukcja mostu to jednoprzęsłowa belka swobodnie podparta, stalowa, połączenia wykonane w technologii nitowej. Zastosowano cztery dźwigary główne w rozstawie 2,0 m i dwie dodatkowe skrajne belki po obu stronach mostu w rozstawie 1,6 m od dźwigarów głównych, dla poparcia pomostu chodnika. Dźwigary główne to belki stalowe – blachownice – wysokości 700 mm, a boczne 350 mm. Rozpiętość w osi łożysk wynosi 8,45 m, a w świetle ścian przyczółków 7,50 m. Pomost został wykonany w postaci płyty stalowej z żebrowanej blachy o grubości 12 mm, na której ułożona została nawierzchnia z kostki granitowej o wymiarach 6 na 8 cm na podsypce piaskowej; nawierzchnia chodników bitumiczna. Przyczółki to murowane z cegły ściany kanału. Belki na przyczółkach oparte są za pośrednictwem granitowych ciosów. Szerokość mostu wynosi 9,2 m, w tym 6 m to jezdnia, a pozostała szerokość to dwa chodniki po obu stronach mostu o szerokości 1,6 m każdy. Zobacz też Wrocławskie mosty i kładki Wyspa Słodowa Wyspa Młyńska Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Most Słodowy na stronie Wratislaviae Amici (dostęp 2010-01-25) Most Słodowy w Wikimapii (dostęp 2010-01-25)
Щитницький міст

Щитницький міст (раніше Fürstenbrücke, Adolf-Hitler-Brücke ) — трипролітний арочний міст через Старий Одер у Вроцлаві, розташований між західним краєм площі Грюнвальдзкого та парком Щитницького. Історія Перший на цьому місці був побудований в 1544 році . Більше відомо про дерев'яний міст, зведений у 1790 році як під'їзну дорогу до парку Щитницького. Міст являв собою двопролітну конструкцію у вигляді ферм Хау. Ширина просвітів під прольотами мосту становила 24 метри.З огляду на заплановане будівництво нового судноплавного шляху та порту у Вроцлаві наприкінці 19 століття виникла необхідність розширити русло річки Старий Одер. Тому було вирішено замінити існуючі застарілі та все ще дерев’яні мости, що пролягають через нього, щоб забезпечити прохід більших суден. Новий міст спроектувала Муніципальна підземна адміністрація Олександра Каумана (Нім. Tiefbauverwaltung ) отримав, як і Олавський міст, побудований кількома роками раніше, цегляну конструкцію. Два стовпи, розташовані в річковій течії, побудовані з гранітних блоків, спираються на 26 фундаментних колодязів, залитих бетоном. Арки, що несуть перемичку проїжджої частини, виконано з клінкерної цегли на цементному розчині. Міст отримав декоративне облицювання та балюстради . Під час будівництва мосту поряд був побудований тимчасовий міст. Невдовзі після відкриття мосту по ньому запустили трамвайну лінію. У 1933 - 1934 роках міст, який тим часом став вузьким через будівництво житлових масивів Заціше, Залісся, Сепольно та Олімпійського стадіону, було реконструйовано. З обох боків існуючої споруди за проектом консультанта з муніципального будівництва Гюнтера Трауера були додані розширення з таким самим профілем, але у залізобетонній конструкції. Підрядниками були Флорентіус Бріхта та Böhm & Hüdig, а також керівник будівництва Вайгт . Цього разу міст отримав просту, практично без прикрас. Лише на сталевих балюстрадах мосту були модерністські декоративні мотиви у вигляді грат із зображенням герба Вроцлава та емблеми Пруссії 1933-1945 рр. – орла з мечем і пучком блискавок . Крім того, на грудях орла є квадратне поле, в якому тоді була написана свастика — сьогодні це поле пусте . Ще одна ґрунтовна реконструкція була проведена у 2006-2008 роках. На час проведення робіт відбудовано тимчасовий міст (на північ від основного мосту) для автомобілів та пішоходів; рух трамваїв припинено. Прибудови 1933–1934 рр. були знесені, залишилися лише стовпи. Згодом продовження мосту було перебудовано, цього разу у сталевій конструкції. До речі, міст трохи розширили. Підрядником робіт виступила компанія «Сканська» . Міст знову відкрили 24 жовтня 2008 року. Виноски Бібліографія Łagiewski, Maciej (1998). Mosty Wrocławia. Wydawnictwo Ossolineum. с. 33, 34. ISBN 83-04-02937-5. Harasimowicz (red.), Jan (1998). Dawny most Książęcy (Fürstenbrücke), obecnie most Szczytnicki. Atlas achitektury Wrocławia. Tom II. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie. с. 159-161. ISBN 83-7023-679-0. Magistrat der Königlichen Haupt- und Residenz-Stadt Breslau (wyd.) (1901). Hafen-Anlagen zu Breslau. Wrocław. с. 87-88. Зовнішні посилання Щитницький міст - Fürsten Brücke, Adolf Hitler Brücke на polska-org.pl
Most Tolerancji

Most Tolerancji – most na Odrze w Głogowie w województwie dolnośląskim łączący ulicę Brama Brzostowska przebiegającą między Starym Miastem a Zamkiem Książąt Głogowskich z ulicą Kamienna Droga na Ostrowie Tumskim. W roku 2005 otrzymał obecną nazwę. Wcześniej nieoficjalnie nazywano go Różowym Mostem. Historia Do roku 1916 istniał w tym miejscu drewniany most zwodzony. W roku 1917 oddano do użytku stalowy Most Hindenburga (Hindenburgbrücke), który został zniszczony podczas II wojny światowej w 1945 roku. Pod koniec lat 40. most wybudowano od nowa. Zawsze był stalowo-szary. Pod koniec lat 90. Andrzej Leszek Szczypień wpadł na pomysł, aby pomalować jego przęsła na inny kolor i zaproponował lokalnej telewizji TV Głogów przeprowadzenie plebiscytu. Do głosowania wybrał pięć projektów kolorystycznych, każdy w trzech odcieniach: wrzosowo-różowy (pomysł jego córki Nataszy) oraz żółty w trzech odcieniach, niebieski w trzech odcieniach, czerwony w trzech odcieniach i zielony w trzech odcieniach sporządzonych przez głogowskiego artystę Zygmunta Stachurę. W głosowaniu przeprowadzonym przez lokalną telewizję TV Głogów głogowianie wybrali kolor wrzosowo-różowy. Zarząd Miasta Głogowa ostatecznie przyjął dwa odcienie koloru wrzosowego. Figura Jana Nepomucena 13 kwietnia 2003 roku z inicjatywy członków Towarzystwa Ziemi Głogowskiej oraz Bractwa św. Jana Nepomucena odsłonięto na moście figurę św. Jana Nepomucena. Figurę z piaskowca wykonał Dariusz Maściuch, dodając stalową głowę, guziki i krzyż. W 1,5 metrowym postumencie umieszczono stalową tubę z dokumentami z epoki. W tym miejscu do 1945 roku stała figura świętego z 1705 roku, która zaginęła w 1945 roku. Ponieważ przypuszczano, że została wówczas strącona do Odry, 8 września 2001 roku nurkowie prowadzili poszukiwania w nurcie rzeki. Udało im się odnaleźć postument, ale nie udało się go wydobyć. Bezowocne poszukiwania prowadzono również w 2014 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Przedwojenne i obecne zdjęcia mostu na stronie Wratislaviae Amici
Most Unii Europejskiej

Most Unii Europejskiej – most drogowy przez rzekę Wartę w Koninie w województwie wielkopolskim w ciągu drogi krajowej nr 25. Most typu extradosed jest drugą przeprawą przez rzekę Wartę w mieście. Most z estakadami dojazdowymi nad Doliną Warty o długości 3400 metrów wybudowany został przez konsorcjum Hydrobudowa-6, Warszawskie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych i Płockie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych w latach 2006–2007. Koszt budowy mostu wraz z nowym odcinkiem drogi krajowej numer 25 wyniósł ok. 200 mln zł i w 75 procentach współfinansowany był z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Most oddany do użytku 15 grudnia 2007 roku otrzymał uchwałą Rady Miasta Konina nazwę Unii Europejskiej. Najbliższą przeprawą przez Wartę w górę rzeki jest Most im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w centrum Konina w ciągu drogi krajowej nr 92, a w dół rzeki most w ciągu autostrady A2. Historia budowy Umowa z wykonawcą podpisana została 13 stycznia 2006 r., a wmurowanie kamienia węgielnego oraz aktu erekcyjnego pod budowę mostu odbyło się 25 kwietnia 2006 r. Zakończenie budowy było planowane na 30 listopada 2007 roku. Zobacz też Mosty wantowe Most Toruński w Koninie Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa miasta i historii budowy mostu Strona internetowa mostu. konin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-31)].
Most Uniwersytecki w Poznaniu

Most Uniwersytecki w Poznaniu – wiadukt drogowy nad linią kolejową, w granicach administracyjnych miasta Poznania. Nazwa związana jest z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza, którego budynki znajdują się w bliskim sąsiedztwie: Collegium Iuridicum, Aula Uniwersytecka i rektorat (Collegium Minus). Pierwotnie zbudowany był według projektu Lucjana Ballenstaedta. W latach 2014–2015, z uwagi na zły stan techniczny, został rozebrany a następnie wybudowany od podstaw. Stanowi przedłużenie ul. Święty Marcin w kierunku Ronda Kaponiera. Łączy Dzielnicę Cesarską z Jeżycami. Wiadukt posiada: dwa chodniki, jezdnię, wydzielone torowisko tramwajowe. Przy południowo-wschodnim krańcu znajduje się rzeźba Obszar obrazów efemerycznych autorstwa Jana Berdyszaka. Przypisy
Most Widawski

Most Widawski – most stanowiący przeprawę nad rzeką Widawa, położony we Wrocławiu na osiedlu Widawa. Most zlokalizowany jest w ciągu ulicy Sułowskiej, prowadzącej z Wrocławia na północ, w stronę Trzebnicy. Do 22 grudnia 2017 roku znajdował się w ciągu drogi krajowej nr 5 i trasy europejskiej E261, które poprowadzono nowym śladem w kierunku Poznania. Wybudowany został w 1951 roku. Prowadzi na wyspę utworzoną przez ramiona rzeki. Kolejna niewielka przeprawa, na tzw. Starej Widawie, znajduje się już w miejscowości Psary. Obok istniejącego dziś mostu drogowego, pozostały przyczółki na których oparty był most kolei wąskotorowej Wrocław–Trzebnica. W rejonie współczesnego mostu znacznie wcześniej istniała drewniana przeprawa mostowa. Od roku 1266 na moście tym pobierano opłaty celne na rzecz księcia Władysława arcybiskupa Salzburga, po jego śmierci na rzecz Henryka III Białego, później dla Henryka IV Prawego. Dopuszczalna masa pojazdu wynosi 30 t. Most wykonany został jako konstrukcja z jednym przęsłem o dwuprzegubowym ustroju nośnym, łukowy ze ściągiem. Wykonany został w technologii żelbetowej. Nawierzchnia mostu bitumiczna. W latach 2012–2017 przeprowadzono gruntowny remont obiektu. W czasie prac ruch odbywał się zbudowaną w pobliżu przeprawą tymczasową. Od grudnia 2020 roku przeprawa znajduje się w ciągu drogi wojewódzkiej nr 359. Przypisy Linki zewnętrzne Most Widawski, Wikimapia (dostęp 2010-02-01) Most Widawski, Wratislaviae Amici (dostęp 2010-02-01)
Most Zamkowy w Rzeszowie

Most Zamkowy – most przez rzekę Wisłok w Rzeszowie w ciągu Trasy Zamkowej łączący centrum miasta z osiedlami mieszkaniowymi położonymi na prawym (wschodnim) brzegu rzeki. Most i Trasa Zamkowa swoją nazwę zawdzięczają pobliskiemu Zamkowi w Rzeszowie. Most jest pięcioprzęsłowy (2 przęsła po 44,0 m i 3 po 28,0 m), z dwoma głównymi przęsłami nurtowymi opartymi na trzech równoległych łukach żelbetowych. Jest to nowoczesna stalowo-żelbetowa konstrukcja, o łącznej długości 172 m, ok. 21 m szerokości i nośności 40 t. Jego budowa w 2002 r. wymagała wielu prac przygotowawczych, takich jak regulacja koryta rzeki w rejonie mostu, poprawa infrastruktury energetycznej i sanitarnej miasta, itp. Trasa i Most Zamkowy otrzymała tytuł „Projekt Inżynierski Roku” 2002. Zobacz też Trasa Zamkowa w Rzeszowie Linki zewnętrzne Strona w Bazie Mostów Polskich. mostypolskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Opis Trasy i Mostu Zamkowego przez Wisłok w Rzeszowie. knm.prz.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-07)]. Budowa mostów w Polsce 1995-2005. warszawa-zmrp.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-22)]. Budowa Mostu Zamkowego w Rzeszowie – galeria zdjęć
Most Zielony

Most Zielony (do 1945 niem. Grüne Graben Brücke) – most drogowy w Szczecinie, łączący Kępę Parnicką z Łasztownią, zbudowany ponad rozdzielającym je Kanałem Zielonym. Historia Most powstał w czasach Twierdzy Szczecin. Przebudowano go w 1884, następnie w 1934 roku. W 1945 roku, podczas działań wojennych most wysadzono. W artykule z 1934 roku, pojawia się informacja jakoby most był zwodzony. Nowy most powstał w latach 1976-77, natomiast przy jego budowie wykorzystano elementy z 1884, czy 1934 roku. W styczniu 2023 roku ukończono modernizację mostu. Dane techniczne • prędkość projektowa: 40km/h • przekrój: 1/2 • szerokość pasa ruchu: 3,25 m • szerokość drogi dla rowerów: 2,50 m • minimalny promień łuku pionowego: 1000 m • minimalny promień łuku w planie: 50 m Przypisy