NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Montelupi-Palais Krakau

Das Montelupi-Palais (polnisch Pałac Montelupich auch Pałac Tarnowskich oder Pałac na Szlaku) in Krakau (Woiwodschaft Kleinpolen) ist ein Palais, das 1613 für die Adelsfamilie Montelupi erbaut wurde. Lage und Beschreibung Das Gebäude liegt im Stadtteil Kleparz, der sich unmittelbar nördlich der Krakauer Altstadt anschließt. Geschichte Das Gebäude wurde für die aus Italien stammende und im 16. Jahrhundert in den Adelsstand erhobene Kaufmannsfamilie Montelupi erbaut. Im 17. und 18. Jahrhundert waren zahlreiche polnische Könige aus dem Haus Wasa, dem Haus Wettin und den Magnatendynastien Wiśniowiecki und Sobieski zu Gast in dem Palais. Danach übernahmen die Jesuiten den Palast. Später ging er an die Badeni, die ihn bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts besaßen. Von den Badeni erwarben ihn die Tarnowski, die Antoni Łuszczkiewicz mit der Restaurierung des Gebäudes beauftragten. Der Umbau erfolgte bis 1878, als Stanisław Tarnowski in das Palais zog. Unmittelbar vor dem Zweiten Weltkrieg zogen die Salvatorianer ins Gebäude, den Schlosspark stifteten die Tarnowski der Stadt Krakau. In der Kriegszeit diente es der Hitlerjugend. 1950 zog das Radio Krakau in das Gebäude. Ab 1998 stand das Gebäude leer und drohte zu verfallen. 2015 erwarb die Europäische Hochschule Józef Tischner, heute eine Filiale der Universität SWPS, das Palais. Siehe auch Liste der Schlösser und Palais in Krakau Literatur Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 Weblinks
Montelupi Palace

Montelupi Palace, also known as the Tarnowski Palace or the Palace on the Way (Polish: Pałac na Szlaku or Pałac Montelupich) is a 17th-century palace in Kraków, Poland. It was built for the Montelupi family, descendants of an Italian-born merchant Sebastiano Montelupi, banker in the court of King Sigismund III Vasa. The palace was later owned by the noble Tarnowski family and others. The palace is located at ul. Szlak 71 street (translated as on the Way) in the District of Stare Miasto close to the city centre. Even though the building is listed as monument since 1989 in the registry of the Lesser Poland Voivodeship, it has been neglected since 1998, while the Tarnowski family members continued their legal proceedings against the city for its private ownership. History highlights The foundation document and the first mention of the Palace dates back to 1574. The original structure which later had been expanded with risalits and new stonework, used to have Polish kings and members of royal families among its frequent visitors. From in front of the Palace, royal funeral processions used to begin, hence its popular name at the time, royal mortuary. The funeral parade of King Sigismund III Vasa started there on February 4, 1633. Around the sixteenth century, the Palace on the Way (or, on the Road) was one of the most prominent noble residences in the area of Kleparz within the jurisdiction of Szlak. Originally completed in 1613 for the Montelupi merchant family of the Italian background, the Palace was purchased by the Jesuit Order in 1639; than by the Badeni family in 1773; and the Tarnowskis, in the 19th century. It was refurbished and expanded in 1878 during the foreign partitions of Poland by renown local architect Antoni Łuszczkiewicz. In the interwar Poland the building was transferred to the Salwatorian Fathers (Ojcowie Salwatorianie). During the Nazi German occupation of Poland its interiors were consumed by fire. Following World War II, the building was renovated by the state, and since 1950 held the offices of the Polish Radio, Poland's national publicly funded radio broadcasting organization. The Tarnowski family took over the property in 1998 following a court battle. In 2005 it was sold to Kraków Hostel owned by GD&K of Ireland. Further plans of redesigning the Palace were also rejected, and the foreign owner, formally obliged to maintain it, has become the subject of legal proceedings by the city in 2011 for neglecting it. Notes and references
Pavillon de chasse Radziwiłł à Antonin

Le pavillon de chasse Radziwiłł est un pavillon de chasse situé dans le centre de la Pologne, à Antonin (Ostrów Wielkopolski). Histoire Antoni Henryk Radziwiłł, gouverneur général du grand duché, au nom du roi de Prusse, passait une grande partie de l'année dans les bois de Przygodzice. Il conçoit la construction d'un bâtiment en bois de mélèze, en appelle à l'architecte Schinkel de Berlin. La réalisation est engagée en 1821 et se termine en 1824. La base du bâtiment est octogonale, d'où partent quatre pavillons de trois étages. La pièce centrale accueille la riche colonne, qui sert de cheminée, soutient la toiture en son centre, et met en valeur les trophées de chasse. Les pavillons attenants servent de salles à coucher, bibliothèque, musée, ... Tout autour du palais s'étend un parc de douze hectares, avec deux étangs, de nombreux arbres classés, dont une majorité de chênes. Dans le parc se trouve la chapelle funéraire des Radziwil, le petit cimetière d'une partie de la famille, et un monument à Chopin. Le palais appartient aujourd'hui au Centre d'Art et de Culture de Kalisz. Les visites de Frédéric Chopin En 1827 et 1829, en visite chez le Prince, Frédéric Chopin a donné quelques cours à la fille de son hôte. Sont conservés dans une pièce du palais un masque mortuaire ainsi qu'un moulage d'une main de l'artiste. Le festival Chopin Tous les ans se déroule le festival Chopin aux couleurs d’Automne, dans le pavillon d'Antonin. Voir aussi 51° 31′ 00″ N, 17° 51′ 02″ E Liens externes (pl) Site du palais palacantonin.plG. (fr) [1]. Notes et références Portail de la Pologne Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du royaume de Prusse
Pałac w Antoninie

Pałac myśliwski książąt Radziwiłłów w Antoninie – pałac myśliwski zbudowany w latach 1822–1824 przez Karla Friedricha Schinkla dla księcia Antoniego Radziwiłła. Pałac jest drewniany, oszalowany, na podmurówce, zbudowany na planie krzyża greckiego – korpus główny o kształcie oktagonalnym, do którego dobudowano cztery niższe skrzydła. Elewacja pomalowana jest na kolor tzw. żółci cesarskiej (niem. Kaisergelb). Całe wnętrze korpusu głównego zajmuje wielka, trójkondygnacyjna sala o ozdobnym stropie, wsparta na filarze mieszczącym przewody kominowe z kominków, przyozdobiona trofeami myśliwskimi. Dawniej odbywały się w niej koncerty. Jedno ze skrzydeł mieści klatkę schodową wiodącą na wewnętrzne balkony, prowadzące do pokoi mieszkalnych w pozostałych trzech skrzydłach. Gościem Antoniego Radziwiłła w Antoninie był Fryderyk Chopin (dwukrotnie, w 1827 i 1829). Na elewacji pałacu znajduje się tablica upamiętniająca te wizyty, a przy wejściu na teren pałacowy umiejscowiony jest pomnik kompozytora. W latach 1939–1944 pałac był własnością Adolfa Hitlera po podarowaniu go w 1939 roku przez ówczesnego właściciela, księcia Michała Radziwiłła. Po zakończeniu II wojny światowej do 1974 roku stał opuszczony. Remont przeprowadzono latach 1975–1978 staraniem Jerzego Waldorffa, obecnie hotel i restauracja. Nagrodzony za renowację nagrodą Europa Nostra’ 94. Wokół rozległy park w stylu angielskim ze stawem i pomnikowymi drzewami. Na środku stawu, na wysepce, znajduje się wykonany z białego marmuru nagrobek córek Antoniego Radziwiłła – Fryderyki Heleny i Luizy. W pobliżu także zabytkowe zabudowania utrzymane w stylu tyrolskim. Miejsce koncertów Międzynarodowego Festiwalu „Chopin w barwach jesieni”. Galeria Przypisy Bibliografia Skuratowicz J., Dwory i pałace w Wielkim Księstwie Poznańskim, Międzychód 1992
Антонин (замок)

Антонин (нем. Jagdschloss Antonin, пол. Pałac w Antoninie) — замок рядом с деревней Антонин, расположенной в Острувском повете в Великопольском воеводстве (в 1975–1998 годах село административно принадлежало Калишскому воеводству). По своему типу относится к охотничьим замкам. История XIX век После разделов Речи Посполитой данные земли до 1918 года входили в состав Прусского королевства. Охотничий замок был построен в 1822–1824 годах архитектором Карлом Фридрихом Шинкелем по заказу князя Антония Генриха Радзивилла среди лесного массива. С самого начала замок служил не только как пристанище родовитых охотников, но и как концертная площадка. Сам владелец комплекса прекрасно играл на виолончели и писал музыку. Гостем Антония Радзивилла как минимум дважды был выдающийся пианист и композитор Фридерик Шопен (в 1827 и 1829 годах). На фасаде главного здания установлена мемориальная доска, посвященная этим событиям, а у самого входа на территорию комплекса установлен памятник великому деятелю искусств. XX век В 1939–1944 годах дворец принадлежал Адольфу Гитлеру. Дело в том, что тогдашний владелец замка, князь Михаил Радзивилл, в 1939 году подарил комплекс лидеру Нацистской Германии. После завершения Второй мировой войны замок оказался на территории Польской народной республики. Он был национализирован. В последующие десятилетия здесь размещались различные учреждения культуры. В 1975–1978 годах замок был отремонтирован благодаря инициативам журналиста и музыкального критика Ежи Вальдорфа. В главном корпусе оборудовали небольшой концертный зал. В 1994 году после тщательной реставрации здания работа была отмечена специальной отраслевой наградой Europa Nostra '94. Описание Весь комплекс построен из дерева. Стены сложены из толстых брёвен. Фундамент напоминает по форме крест. Основной корпус здания имеет восьмиугольную форму. К этой башне добавлены четыре трёхэтажных крыла. Фасад окрашен в цвет так называемый «имперский жёлтый» (нем. Kaisergelb). Всё пространство основного корпуса занимает просторное помещение, потолок которого находится на высоте третьего этажа. В центре расположен огромный камин, от которого вверх поднимается широкий дымоход, отделанный изразцовой плиткой. В верхней части зала — богато украшенный резьбой потолок. Дымоход служит одновременно для крепления коллекции охотничьих трофеев (в основном — оленьи рога). В одном из крыльев есть лестница, ведущая на внутренние балконы. С этих балконов можно попасть в гостиные и жилые комнаты трёх других крыльев. Вокруг замка разбит большой парк в английском стиле с прудом. Посреди пруда на острове стоит белое мраморное надгробие дочерей Антония Радзивилла — Фредерики Елены и Луизы. Рядом расположено ещё несколько исторические зданий в тирольском стиле. Современное использование В замке работают гостиница и ресторан В комплексе проводятся различные музыкальные мероприятия. В частности, замок Антонин — место проведения концертов Международного фестиваля «Шопен в красках осени». Галерея Примечания Литература Skuratowicz J. Dwory i pałace w Wielkim Księstwie Poznańskim (пол.). — Międzychód, 1992. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Антонин (замок)
Pałac w Bielicach

Pałac w Bielicach – pałac położony w miejscowości Bielice, w gminie Kożuchów, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskim. Historia Dwór w Bielicach wzmiankowany jest w końcu XVIII w. Budowę obecnego obiektu rozpoczęto w 1865 r. z inicjatywy ówczesnych właścicieli rodziny von Rosenegk. Budowę pałacu zakończono w 1867 r. Obok pałacu powstał park krajobrazowy założony przez ogrodnika Scholza z Żar. Po wojnie mieściły się tu biura i mieszkania pracownicze PGR-u. Następnie przez kilka lat pozostał niezamieszkany. Obecnie odremontowany stanowi własność Jima Gatsby’ego, australijskiego piosenkarza i kompozytora cygańskiego pochodzenia. Jego córka Sandra, będąca inżynierem dźwięku, utworzyła w piwnicach zamku studio nagrań – "Studio 100%". Architektura Budynek w stylu neogotyckim, dwukondygnacyjny, założony na planie prostokąta z wieloma ryzalitami, wieżą zegarową zwieńczoną krenelażem i sterczynami od strony północnej. Elewacje zdobione gzymsami i fryzami, z wysokimi schodkowymi szczytami. Wejście umieszczone od strony wschodniej. Od strony parku umieszczono oszkloną werandę na wysokości piętra, przed nią taras w formie bastei, na który prowadzą schody umieszczone na przeciwległych końcach przyległe do ściany pałacu. Przypisy Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003
Дворец в Белице

Дворец в Белице — дворец, расположенный в городе Белице, Любуское воеводство, Новосольский повят, гмина Кожухув. История Особняк в Белице упоминается с конца XVIII века. Строительство ныне существующего дворца было начато в 1865 году по инициативе тогдашних владельцев, семьи фон Розенегк (von Rosenegk), и завершилось в 1867 году. Рядом с дворцом был разбит ландшафтный парк, над которым работал садовник Шольц (Scholz) из Жары. После войны здесь был офис и квартиры сотрудников PGR. Затем в течение нескольких лет дворец оставался безлюдным. В настоящее время отреставрирован и находится в собственности Джима Гэтсби, австралийского певца и композитора цыганского происхождения. Его дочь Сандра, звукоинженер, создала в подвалах замка студию звукозаписи — «Studio 100 %». Архитектура Здание в стиле неоготики, двухэтажное, прямоугольное в плане, с несколькими ризалитами, башней с часами, увенчанной кренеляжем и пинаклем с северной стороны. Фасады украшены карнизами и фризами, с высокими ступенчатыми щипцами. Вход расположен с восточной стороны. Со стороны парка на высоте этажа находится остекленная веранда, перед ней — терраса в виде бастея, на которую ведут лестницы, расположенные на противоположных концах и прилегающих к стене дворца. Примечания Литература Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003
Schloss Bircza

Das Schloss Bircza (polnisch Pałac w Birczy) ist eine Schlossruine in Bircza, in der Nähe von Przemyśl. Die Burg gehörte dem polnischen Adelsgeschlecht Birecki. Lage Die Burg liegt im Przemyśl-Gebirge in der Gemeinde Bircza. Geschichte An der Stelle des Schlosses stand eine Burg, die nicht mehr genau datiert werden kann. Sie bewachte den Handelsweg von Przemyśl über Sanok nach Ungarn. Im 16. Jahrhundert gehörte die Anlage den Birecki. Das Schloss bestand spätestens Anfang des 18. Jahrhunderts und gehörte dann bereits den Błoński und später den Humnicki. Im 19. Jahrhundert wurde das Schloss im neugotischen Stil umgebaut. 1945 wurde das Schloss bei Kämpfen zwischen Ukrainern und Polen zerstört und dann in der Volksrepublik Polen verstaatlicht. Nach dem Wiederaufbau in den 1950er Jahren wurde es als Schule genutzt. Derzeit wird das baufällige Gebäude grundlegend restauriert. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Karpatenvorland Literatur Irena Zając, Bircza – miasteczko zabytkowe. „Przemyskie Zapiski Historyczne“. R. 12/13, (2000/2002), S. 243–261. Weblinks
Pałac w Birczy

Pałac w Birczy – znajduje się na zamkowym wzgórzu na wschód od miasteczka Bircza. Wzgórze oddzielone było od miasteczka wąwozem, którego dnem przepływa potok (bez nazwy), dopływ Korzonki. Obecnie wąwóz jest częściowo zasypany. Pierwsza wzmianka o zamku w Birczy pochodzi z I połowy XVIII wieku, przypuszcza się jednak, że jakaś budowla obronna znajdowała się w tym miejscu dużo wcześniej. Zamek kontrolował przebiegające u podnóża drogi biegnące w kierunku Przemyśla i Sanoka, oraz na południe, w kierunku Węgier ("trakt węgierski"). Podejrzewa się, że jedną z pierwszych budowli był bastionowy dwór obronny Bireckich z przełomu XVI i XVII wieku. W I połowie XVIII wieku znajduje się tutaj drewniany, podpiwniczony, kryty gontem zamek należący do rodziny Błońskich. Na przełomie XVIII i XIX wieku zamek był własnością Humnickich. Na początku XIX wieku zamek został gruntownie przebudowany. Opierając się na starych zamkowych murowanych piwnicach, w miejsce drewnianego Humniccy wybudowali murowany prostokątny zamek. W 1841 roku zamek stał się własnością rodziny Kowalskich. W latach 60. XIX wieku rozpoczęto gruntowną przebudowę zespołu zamkowego: zlikwidowano wszystkie zabudowania gospodarcze przylegające do elewacji zachodniej i północnej, stworzono nowy kompleks folwarczny powyżej zamku, w większej od niego odległości, odsunięto od zamku bardziej na północ dawny szlak handlowy, doprowadzono do zamku aleję i schody od strony północnej, dobudowano dwie baszty od strony północnej, utworzono park i ogrodzono cały teren. W 1945 roku, w trakcie walk polsko-ukraińskich pałac został spalony, a ruiny częściowo rozebrane. W wyniku reformy rolnej pałac wraz z parkiem został upaństwowiony. W latach 50. XX wieku został częściowo odbudowany z przeznaczeniem na szkołę podstawową. Według danych z 1959 r. budynek był w części północnej piętrowy, w południowej parterowy. Dach trójpołaciowy, kryty blachą. Podłogi i stropy drewniane. Przed elewacją północną znajdowała się fontanna. Około 1960 r. wykonano gruntowny remont: wymieniono schody na żelbetowe, zmieniono stolarkę drzwiową i okienną, część parterową nakryto eternitem. Około 1970 wykonano kolejny remont, adaptując pałac na internat szkoły podstawowej: nadbudowano część południową, wymieniono częściowo stropy, odkopano i wyremontowano piwnice, dach nakryto blachą. Obecnie obiekt przechodzi renowację. Przypisy Bibliografia Irena Zając, Bircza – miasteczko zabytkowe. „Przemyskie Zapiski Historyczne”. R. 12/13, (2000/2002), s. 243-261. Linki zewnętrzne Bircza Online – Portal genealogiczny (ang.) Dzieje Birczy (Urząd Gminy)
Pałac w Brodnicy

Pałac w Brodnicy – zabytkowy pałac we wsi Brodnica w województwie wielkopolskim. Historia Pałac w Brodnicy zbudowany w stylu eklektycznym przez Antoninę Chłapowską, wnuczkę generała Dezyderego Chłapowskiego w 1890 roku. Jest to piętrowa budowla wzniesiona na planie prostokąta. W elewacji frontowej i ogrodowej posiada ryzality zwieńczone trójkątnie. Od strony parku na poziomie parteru znajduje się taras otoczony balustradą. Całość otoczona parkiem krajobrazowym. Ostatnimi właścicielami przed reformą rolną byli Kazimierz Mańkowski i jego żona Zofia, wnuczka Anny Działyńskiej z Kórnika. Obecnie właścicielem jest ich syn, który wykupił pałac od Skarbu Państwa i urządził w nim hotel. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac w Brodnicy. rotmanka.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-06-12)].
Pałac w Brynku

Pałac w Brynku – zabytkowy pałac w Brynku w powiecie tarnogórskim. Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego jako część zespołu pałacowego, który obejmuje także park z ogrodem botanicznym. Historia Pałac wraz z całym przynależącym do niego zespołem parkowym i ogrodem botanicznym zbudowany został w 1829 roku przez Bernarda von Rosenthala z Wrocławia dla księcia Adolfa zu Hohenlohe-Ingelfingen. W roku 1872 rozbudowany został o skrzydła. W 1904 r. pałac wraz z okolicznymi dobrami kupił hrabia Hugo II Henckel von Donnersmarck z Siemianowic. Ostatnia przebudowa miała miejsce w roku 1905 według projektu architekta z Wrocławia Karla Grossera, w stylu eklektycznym. Obecnie w budynku pałacu mieści się internat Zespołu Szkół Leśnych i Ekologicznych im. Stanisława Morawskiego. Pałac Pałac z XIX w. przebudowany w stylu eklektycznym, dwupiętrowy, z tarasem z kamienną balustradą i loggią od południa. Nad portykiem znajdują się dwie jońskie kolumny. Boki korpusu flankują dwie wieże z cebulastymi hełmami. Główne wejście w portyku. Nad oknem pierwsze pietra kartusz z herbem Hugo II Henckel von Donnersmarck, właściciela od 1904. Powyżej herbu attyka z postaciami przedstawiającymi myśliwego, robotnika, rolnika i rybaka. Dach pałacu mansardowy, wewnątrz mieści się biblioteka z drewnianą boazerią oraz izba pamięci narodowej. W zachodnim skrzydle znajduje się pałacowa kaplica nakryta cebulastym hełmem z latarnią, połączona z pałacem galerią. W latach PRL-u w kaplicy umiejscowiono sklep. Dopiero w 1991 r. sekularyzowaną kaplicę oddano kościołowi. Park i architektura Pałac eklektyczny z 1829 r. dwa budynki stróżówek z kutymi bramami cieplarnia z budynkiem kotłowni i wieżą wieża ciśnień z zegarem i przelotową bramą z 1906 r. oranżeria z cegły z około 1910 r. na planie litery "H" z wieżą, dziś częściowo administrowana przez Gimnazjum Publiczne zabudowania gospodarcze, w tym ujeżdżalnia oficyna pałacowa Galeria Przypisy Literatura A. Kuzio-Podrucki, Henckel von Donnersmarckowie. Kariera i fortuna rodu, Bytom 2003 J. A. Krawczyk, A. Kuzio-Podrucki, Zamki Donnersmarcków, Radzionków 2002 A. Kuzio-Podrucki, P. Nadolski, D. Woźnicki, Herbarz bytomski, Bytom 2003 I. Kozina, Pałace i zamki na pruskim Górnym Śląsku w latach 1850 - 1914, Katowice 2001, s. 79 - 80. F. Zgodzaj, Rosenthalowie z Brynka, w: „Montes Tarnovicensis” nr 17/2005. Linki zewnętrzne film prezentujący pałac z lotu ptaka
Pałac w Bulowicach

Pałac w Bulowicach – neogotycki pałac rodziny Larischów z 1882 roku, znajdujący się w Bulowicach koło Kęt. Budowla w stylu angielskim zachowana razem z założeniem parkowym, a wzorowana na zamku Huntly Castle w Szkocji. Obiekt wzniesiony na planie prostokąta, z basztami w trzech narożach budynku, obszernym tarasem i loggią widokową. Pałac powstał z inicjatywy barona Edmunda Larischa, który chciał, aby jego żona Jessie Paterson czuła się tu równie dobrze jak w rodzinnej Szkocji. W wyniku reformy wywłaszczeniowej z 1945 roku rodzina Larischów opuściła pałac, który przejęło państwo. W latach 60. i 70. służył on jako sanatorium dla chorych na gruźlicę, a od lat 80. do 2008 roku jako oddział leczenia odwykowego. W 2013 roku pałac przeszedł w ręce spadkobierców rodziny Larischów. Ciekawostki Pałac Larischów (Laryszów) służył jako plan filmowy dla kilku produkcji. "Wilkołak" (reż. Adrian Panek, 2018) - pałac pełnił funkcję sierocińca, a jego wnętrza, w tym schody w holu wejściowym, były często widoczne w filmie. "Kos" (reż. Paweł Maślona, 2023) - wykorzystano pałacowe wnętrza oraz dziedziniec. "24" (reż. Vikram Kumar, 2016) - w filmie widoczny jest dziedziniec przed pałacem. Przypisy Bibliografia Paweł Zięba, Wieś Bulowice – rys historyczny M. Czulak, Z dziejów Bulowic w: Biuletyn kulturalny Towarzystwa Miłośników Kęt, Kęty 1988 Linki zewnętrzne Oficjalny serwis informacyjny Bulowic. bulowice.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-02-13)]. Internetowy przewodnik po Beskidzie Małym
Pałac w Będlewie

Pałac w Będlewie – zabytkowy pałac z XIX w. we wsi Będlewo, w województwie wielkopolskim. W latach 1694–1907 majątek Będlewo należał do Potockich, a następnie do Miączyńskich i Ledóchowskich. Neogotycki pałac w Będlewie zbudował Bolesław Eulogiusz Potocki w 1866 roku. Budowla została wzniesiona na planie nieregularnym i składa się z kilku członów. Piętrowy korpus główny posiada wysunięty ryzalit, poprzedzony gankiem na którym znajduje się taras. Po obu stronach korpusu głównego znajdują się piętrowe i parterowe człony. Z lewej strony wejścia wzniesiono trzypiętrową wieżę mieszczącą klatkę schodową. Budynek wyposażony jest w liczne wieżyczki, sterczyny i krenelaż. Wewnątrz pałacu znajduje się bogaty, autentyczny wystrój o formach angielskiego gotyku, neorenesansu i neogotyku. Część wyposażenia oraz kolekcja powozów została zrabowana podczas II wojny światowej. Od 1945 roku w pałacu mieściła się szkoła rolnicza, od 1975 roku siedzibę miał ośrodek konferencyjny Poznańskiego Oddziału Polskiej Akademii Nauk PAN. Od 1996 roku obiekt należy do Instytutu Matematycznego Polskiej Akademii Nauk Po lewej stronie pałacu, w oficynie i nowych budynkach wzniesionych po 1975 roku znajduje się część hotelowa. Przy bramie wjazdowej stoi budynek straży. Od 1973 główna część kompleksu figuruje w rejestrze zabytków. W 1999 objęto ochroną również stróżówkę, stajnię wyjazdową oraz zabudowania folwarczne. Zespół pałacowy otoczony jest krajobrazowym parkiem z XIX wieku. Projektantem był berliński ogrodnik Roter. Niegdyś w parku znajdowała się oranżeria oraz zwierzyniec. Przypisy