NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fabryka Samochodów Osobowych

Fabryka Samochodów Osobowych (FSO) var en bilfabrikant i Polen som grundades 1951 i Warszawa. Fabriken är mest känd för sin licenstillverkning av Fiat och tillverkningen av FSO Polonez. Tillverkningen lades ner 2002 och idag äger General Motors den gamla fabriken Historia FSO grundades av den polska staten 1951 i stadsdelen Żerań i Warszawa för fordonstillverkning i efterkrigstidens Polen. Namnet är en förkortning av Fabryka Samochodów Osobowych, Fabrik för personbilar. Den första produkten var Warszawa M-20 som var en licensbyggd GAZ M20 Pobeda, som moderniserades något 1964 som Warszawa 223/224. 1957 inleddes även tillverkning av småbilen FsoSyrena. 1965 undertecknade den polska regeringen licensavtal med italienska Fiat om att tillverka utvalda modeller på licens under namnet Polski Fiat. Framförallt skulle Fiat 125 tillverkas som ersättare till den föråldrade Warszawa-modellen. År 1967 började man licensbygga Fiat 125 med benämningen Polski Fiat 125P. Modellen kom från 1983 att kallas FSO 125P och senare FSO 1300 / FSO 1500. Produktionen av den fortsatte fram till 1991. 1978 började man tillverka FSO Polonez, en femdörrars halvkombimodell med mekaniken från FSO 1500. Efter 1989 började fabriken få problem och i mitten av 1990-talet köptes företaget av Daewoo (som i sin tur kollapsade 2001). Sedan inledde man ett samarbete med UkrAVTO, ägaren till ZAZ. UkrAVTO slöt sedan avtal med General Motors och Chevrolet Aveo tillverkades i FSO-fabriken åren 2007–2011. Modeller Warszawa M-20, 201, 223, 224 Syrena 100, 101, 102, 103, 104 Polski Fiat 125P Polonez MR'78/MR'83/MR'85, MR'86/MR'87/MR'89, Caro, Caro Plus, Atu, Atu Plus, Kombi, Cargo, Cargo Plus, Truck I, Truck II, Truck Plus, Coupe FSO Lanos (Daewoo) Se även Fabryka Samochodów Malolitrazowych Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Fabryka Samochodów Osobowych.﻿ Officiell webbplats The Unofficial FSO pages
Jezioro Ganckie

Jezioro Ganckie lub Gant – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Pojezierza Mrągowskiego. Przez zbiornik wodny przepływa Babięcka Struga, która wpływa od północy, od strony Jeziora Białego, a następnie wypływa na południu kierując się do jeziora Zyzdrój Wielki po drodze łącząc się z wodami strugi Babant. W okolicach brzegów położone są wsie: Machary i Gant. Gant leży na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Rzeka Babant i jezioro Białe” ustanowionego rozporządzeniem wojewody warmińsko-mazurskiego z dnia 9 sierpnia 2007 roku o powierzchni 12 458 ha. Jest częścią najpopularniejszego szlaku kajakowego na Mazurach – szlaku rzeki Krutyni, który liczy 91 km. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, stratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6a). Jezioro jest wykorzystywane gospodarczo przez Gospodarstwo Rybackie Mrągowo. Leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Białe w zlewni rzeki Pisa – nr 36. Na jego terenie obowiązuje strefa ciszy. Przed 1950 jezioro nosiło niemiecką nazwę Ganther See. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 75,3 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 9,5 m, a maksymalna to 28,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 131,6 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 7 121,6 tys. m³. Zgodnie z badaniem z 1993 roku przyznano akwenowi II klasę czystości. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska w 2007 roku ocenił klasę jakości wody na poziomie III. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 66 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 130,8 m n.p.m. Przypisy
Wola Rzędzińska (stacja kolejowa)

Wola Rzędzińska – stacja kolejowa w Woli Rzędzińskiej, w województwie małopolskim, w Polsce. Stacja w Woli Rzędzińskiej jest obecnie największą stacją na linii Tarnów – Dębica. Znajduje się tu nastawnia NZS-WR, z której steruje się wszystkimi stacjami na tej linii. Ruch pasażerski Przypisy Linki zewnętrzne Wola Rzędzińska, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Воля-Жендзиньска

Воля-Жендзиньска (пол. Wola Rzędzińska) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в селе Воля-Жендзиньска в гмине Тарнув, в Малопольском воеводстве Польши. Имеет 1 платформу и 2 пути. Станция была построена на линии Галицкой железной дороги имени Карла Людвига (теперь на польской участке линия Краков-Главный — Медыка) в 1856 году, когда эта территория была в составе Королевства Галиции и Лодомерии. Ссылки Информации в базе semaforek (пол.) Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.)
Czechowice-Dziedzice railway station

Czechowice-Dziedzice railway station is a railway station in Czechowice-Dziedzice (Silesian Voivodeship), Poland. As of 2022, it is served by Silesian Railways (Silesian Voivodeship Railways), Polregio and PKP Intercity (EIP, InterCity, and TLK services). It is also operated by a Czech-based operator, RegioJet. Train services The station is served by the following services: National services operated by PKP Intercity: EIP Gdynia - Warsaw - Katowice - Bielsko-Biała EIP Warsaw - Katowice - Bielsko-Biała IC Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała IC Białystok - Warszawa - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała IC Olsztyn - Warszawa - Skierniewice - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała IC Ustka - Koszalin - Poznań - Wrocław - Opole - Bielsko-Biała IC Bydgoszcz - Poznań - Leszno - Wrocław - Opole - Rybnik - Bielsko-Biała - Zakopane Local services operated by Silesian Railways: S5 Katowice - Pszczyna - Czechowice-Dziedzice - Bielsko-Biała Gł. - Żywiec - Zwardoń S51 Częstochowa - Katowice - Pszczyna - Bielsko-Biała Gł .- Nowy Targ - Zakopane S61 Czechowice-Dziedzice - Chybie - Zebrzydowice - Cieszyn S75 Rybnik - Żory - Czechowice-Dziedzice - Bielsko-Biała Gł. - Żywiec - Zwardoń References Station article at koleo.pl
Pľaša (národní přírodní rezervace)

Pľaša je národní přírodní rezervace v katastrálním území Ruské obce Stakčín v okrese Snina v Prešovském kraji na Slovensku. Chráněné území bylo vyhlášeno v roce 1967 a jeho rozloha je 110,8 hektaru. Předmětem ochrany jsou zachovalé komplexy bučin s příměsí javoru, jasanu a jilmu. Rezervace je součástí národního parku Poloniny. Přístup Po severním okraji rezervace, hřebeni a zároveň slovensko-polské hranici vede červeně značená turistická trasa. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pľaša na Wikimedia Commons
Powązki Military Cemetery

Powązki Military Cemetery (Polish pronunciation: [pɔˈvɔ̃skʲi]; Polish: Cmentarz Wojskowy na Powązkach) is an old military cemetery located in the Żoliborz district, western part of Warsaw, Poland. The cemetery is often confused with the older Powązki Cemetery, known colloquially as "Old Powązki". The Old Powązki cemetery is located to the south-east of the military cemetery. The military cemetery holds the graves of many who have fought and died for their country since the early 19th century, including a large number involved in the 1920 Battle of Warsaw, the September 1939 Campaign, and the 1944 Warsaw Uprising against Nazi Germany. History It was founded in 1912 as an annex to the Catholic cemetery, but after Poland regained independence in 1918, it became the state cemetery, where some of the most notable people of the period were buried, regardless of their faith. A large part of the cemetery is occupied by graves of Polish soldiers who died in the Warsaw Uprising. Most of the graves were exhumed between 1945 and 1953 from the streets of Warsaw. In many cases, the names of the soldiers remain unknown, and the graves are marked only by the Polish Red Cross identification number. Until the early 1950s, brothers-in-arms of many dead soldiers organised exhumations of their colleagues on their own, and there are many quarters where soldiers of specific units are buried. Also in the cemetery are several mass graves of (mostly unknown) civilian victims of the German terror during World War II, especially during the Warsaw Uprising. There are mass graves of political prisoners executed during the Stalinist period, which lie under the graves of Communist figures. It took a change in the law to enable researchers to begin the recovery of these remains. As of August 2015, that work was ongoing. In 1964, communist authorities renamed the cemetery to "Communal Cemetery". The traditional name was restored in 1998. Notable burials Those buried at the cemetery include: Gallery See also Powązki Cemetery Rakowicki Cemetery Lychakiv Cemetery References External links Official website Comprehensive information at the Cmentarium website
Cementerio Militar de Powązki

El Cementerio Militar de Powązki (en polaco: Cmentarz Wojskowy na Powązkach) fue fundado en 1912. Situado en la calle Powązkowska número 43/45, en la parte noroeste de la ciudad, contiene las tumbas de muchos ciudadanos famosos. Tiene grandes secciones con las tumbas y monumentas de los soldados que fallecieron durante Levantamiento de Noviembre, Levantamiento de Enero, Sublevación de Gran Polonia (1918–1919), Levantamientos en Alta Silesia, Invasión alemana de Polonia de 1939 y Alzamiento de Varsovia.​ Gente notable Existen tumbas y lápidas de gente notable en este cementerio: Véase también Cementerio Powązki Lista de personas sepultadas en el Cementerio Militar de Powązki Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cementerio Militar de Powązki. Referencias
Cimetière militaire de Powązki

Le cimetière militaire de Powązki (en polonais : Cmentarz Wojskowy na Powązkach) est un ancien cimetière militaire situé dans le district de Żoliborz, à l'ouest de Varsovie, en Pologne. Le cimetière est souvent confondu avec le cimetière de Powązki, plus ancien et situé au sud-est de celui-ci. Historique Le cimetière militaire abrite les tombes de nombreuses personnes qui ont combattu et sont mortes pour leur pays depuis le début du XIXe siècle, notamment un grand nombre de personnes impliquées dans la bataille de Varsovie de 1920, la campagne de septembre 1939 et l'insurrection de Varsovie de 1944 contre le Troisième Reich. Personnalités inhumées Juliusz Rómmel, Jan Krzywicki, Ryszard Kukliński, Wojciech Jaruzelski, Zygmunt Berling, Lidia Lwow-Eberle, Ewa Matuszweska, Marian Rejewski, Janusz Lewandowski, Władysław Szpilman ou encore Stanisław Sosabowski y sont inhumés. Liens externes (pl) Site officiel Portail de la mort Portail de Varsovie
Cimitero militare Powązki

Il cimitero militare Powązki (in polacco Cmentarz Wojskowy na Powązkach) è un cimitero militare di Varsavia, in Polonia. È situato nel quartiere di Żoliborz, nella parte nord occidentale della città. Il cimitero non è da confondere con il più antico cimitero Powązki (chiamato anche Stare Powązki, vecchio Powązki), che è situato a sud est del cimitero militare. Descrizione Il cimitero militare ospita i resti di molti che combatterono per la patria dall'inizio del XX secolo, compresi molti caduti nella battaglia di Varsavia (1920), durante l'invasione della Polonia del settembre 1939 e nella rivolta di Varsavia del 1944. Fu fondato nel 1912 come parte del cimitero cattolico ma dopo che la Polonia recuperò l'indipendenza nel 1918, divenne un cimitero di stato e luogo di sepoltura per combattenti illustri di diverse fedi. Gran parte del cimitero è occupato dalle tombe dei soldati polacchi morti nella rivolta di Varsavia, i cui corpi erano stati riesumati da altri luoghi di sepoltura nella città. In molti casi i nomi dei caduti rimangono sconosciuti e le tombe sono contrassegnate solo dal numero d'identificazione assegnato dalla Croce Rossa polacca. Nel cimitero vi sono anche sepolti civili vittime del periodo di occupazione nazista della Germania. Sono presenti anche tombe collettive di prigionieri politici giustiziati nel periodo stalinista. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero militare di Powązki Collegamenti esterni Sito ufficiale, su cmentarzekomunalne.com.pl. URL consultato il 12 settembre 2017 (archiviato dall'url originale il 30 luglio 2012).
Воинское кладбище в Повонзках

Воинское кладбище Пово́нзки, в обиходе Пово́нзки-Войско́ве (пол. Cmentarz Wojskowy na Powązkach, Powązki Wojskowe) — известное кладбище в Варшаве, в городском районе Повонзки (ул. Повонзковска(я), 43/45). Здесь похоронены многие павшие в борьбе за независимость страны. История Кладбище основано в 1912 году, с 1918 года (восстановление независимости Польши) — государственное кладбище. С 1964 по 1998 год называлось Коммунальным кладбищем. В 1946 году был открыт Памятник Gloria Victis. 10 ноября 2010 года в Смоленской части кладбища был торжественно открыт Памятник жертвам смоленской авиакатастрофы. Знаменитые люди, похороненные на кладбище См. Категория:Похороненные на кладбище Воинские Повонзки Литература Karol Mórawski: Przewodnik historyczny po cmentarzach warszawskich. Warszawa: PTTK «Kraj», 1989. ISBN 83-7005-129-4 Ссылки Сайт кладбища (пол.)
Powązki militärkyrkogård

Powązki militärkyrkogård (polska: Cmentarz Wojskowy na Powązkach) är en tidigare militär begravningsplats i västra Warszawa, distriktet Żoliborz. Den kallas ibland för Powązki Wojskowe för att undvika sammanblandning med den äldre kyrkogården Powązki, även kallad Stare Powązki ("gamla Powązki"). Begravningsplatsen grundades 1912 som en katolsk kyrkogård, men blev 1918 en statlig begravningsplats. Bland de gravsatta finns många stupade vid Slaget vid Warszawa 1920, invasionen av Polen 1939 och Warszawaupproret 1944. Källor
Cerkiew św. Jana Złotoustego w Polanach

Cerkiew św. Jana Złotoustego – dawna cerkiew greckokatolicka zbudowana w 1914, znajdująca się w Polanach. Po 1949 przejęta i użytkowana przez Kościół Rzymskokatolicki. Od 1969 roku pełni funkcję kościoła parafialnego pw. Matki Bożej Częstochowskiej parafii w Polanach. Współużytkowana także przez grekokatolików, od 1991 pełniąc funkcję kościoła parafialnego dla tego obrządku. Historia Została zbudowana w miejscu starszej drewnianej cerkwi (odnotowanej już w 1826), która już w roku 1899 była opisana jako bardzo stara i w bardzo złej kondycji. W 1927, podczas schizmy tylawskiej, około połowy parafii greckokatolickiej przeszło na prawosławie. W 1934 parafia została włączona do Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W 1944 w czasie walk o Przełęcz Dukielską cerkiew została częściowo zburzona. Po wojnie greckokatolickich parafian wysiedlono, a cerkiew zamieniono na magazyn. W 1949 cerkiew przekazano dla obrządku rzymskokatolickiego. W 1956 część wysiedlonych powróciła, i wskutek ich starań 24 lutego 1966 władze przekazały im ruiny cerkwi, którą remontowano do 1971. Dnia 28 listopada 1971 rzymscy katolicy z Polan i okolicznych wsi, rozbijając zamki i wyrąbując drzwi od zakrystii, wdarli się do cerkwi i zawładnęli nią. Rozpoczęła się seria walk o cerkiew najpierw na miejscu, a potem w sądzie. Spory trwały do listopada 1992, od kiedy to cerkiew jest współużytkowana przez grekokatolików i rzymskich katolików, a wyznawcy prawosławia korzystają z cerkwi w innych miejscowościach. Dnia 19 listopada 1972 dokonano poświęcenia świątyni pw. Matki Bożej Częstochowskiej. Architektura i wyposażenie Cerkiew została zbudowana na planie krzyża greckiego i nakryta centralnie położoną dużą kopułą. Bryłę wzorowano na cerkwiach kijowskich. Budowa była w dużej mierze finansowana dzięki wsparciu łemkowskich emigrantów ze Stanów Zjednoczonych. Projektantem obiektu był Rudnicki ze Lwowa. Przypisy Bibliografia Dmytro Błażejowśkyj - "Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828-1939)", Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Linki zewnętrzne Historia sporu o cerkiew
Церковь Святого Иоанна Златоуста (Поляны)

Церковь святого Иоанна Златоуста (пол. Cerkiew św. Jana Złotoustego w Polanach) — бывшая грекокатолическая и православная церковь, в настоящее время — римско-католическая, находящаяся в селе Поляны, гмина Кемпна, Ясленский повят, Подкарпатское воеводство. История Церковь была построена в 1914 году на средства лемковских эмигрантов из США. Храм был сооружён в виде греческого креста с большим куполом на месте бывшей деревянной церкви 1826 года, которая в 1889 году пришла в ветхое состояние. В 1927 году во время тылявской схизмы более половины прихожан перешли в православие. В 1934 году грекокатолический приход села Поляны стал подчиняться Апостольскому экзархату Лемковщины. После Второй мировой войны большинство лемков, проживавших в Полянах, были высланы в СССР, а храм был переоборудован в торговое предприятие. В 1956 году большинство высланных возвратилось в Поляны и в 1966 году местные власти разрешили православным верующим заняться восстановлением храма, которое завершилось в 1971 году. 28 ноября 1971 года произошёл конфликт между православными и католиками. В этот день верующие католики завладели храмом. Юридический спор о собственнике храма продолжался до ноября 1992 года, когда решением суда было определено, что храм может использоваться латинской и грекокатолической общинами, а православным было предложено искать себе другие места для богослужений. Источник Dmytro Błażejowśkyj — «Istorycznyj szematyzm Peremyskoji Eparchiji z wkluczennjam Apostolśkoji Administratury Łemkiwszczyny (1828—1939)», Lwów 1995, ISBN 5-7745-0672-X Ссылки История спора о собственнике храма (пол.)
Kościół Świętej Trójcy w Bieździedzy

Kościół pw. Świętej Trójcy w Bieździedzy − zabytkowy kamienny kościół z XV wieku, znajdujący się w Bieździedzy. Kościół Świętej Trójcy został wybudowany w latach 1402–1409 na miejscu poprzedniego kościoła parafialnego, zniszczonego przez pożar w 1400 roku. Konsekrował go w 1453 roku kardynał Zbigniew Oleśnicki. W roku 1615 Romerowie dobudowali do kościoła kaplicę, w podziemiach której do dziś znajduje się ich grób rodzinny. Kompleks parafialny składa się z gotyckiej świątyni, dzwonnicy oraz muru okalającego dawny cmentarz. Stanowi najstarszy zabytek architektury sakralnej diecezji rzeszowskiej. 31 sierpnia 1879 r. w trakcie remontu drewnianej sygnaturki doszło do zaprószenia ognia. Spłonęło całe wyposażenie kościoła. Od roku 1880 wyposażono kościół w nową posadzkę, dzwony, ołtarz główny i ołtarze boczne, kaplicę, chrzcielnicę, chór i organy. Współczesne odrestaurowane wyposażenie jest zatem neogotyckie. W ostatnich latach przeprowadzono kompleksową renowację kościoła. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Brudzewie

Kościół św. Stanisława Kostki – neogotycki parafialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Brudzew, w gminie Blizanów (powiat kaliski). Historia Parafię erygowano w 1381 z fundacji Dersława herbu Pomian (pierwszy kościół mógł powstać około 1370, czyli nieco wcześniej). W 1672 proboszcz z Kalisza - Jasko wybudował nową, drewnianą świątynię. W 1778 była ona już w złym stanie i została wyremontowana przez Wawrzyńca Czarneckiego. Obecny, ceglany (nietynkowany) kościół wzniesiony został w latach 1901-1909 w popularnym w tamtych latach stylu neogotyckim. Architektura Obiekt jednonawowy, z wieżą w fasadzie frontowej, zwieńczoną hełmem z iglicą. Wybudowany na planie zbliżonym krzyża łacińskiego. Prezbiterium jest zamknięte wielobocznie. Wnętrze posiada polichromie w barwach głównie błękitnych i szafirowych, zdobione m.in. gwiazdami. Wyposażenie jednolite, stylowo zgodne z architekturą obiektu, pochodzi z różnych lat XX wieku. Główny ołtarz jest drewniany, neogotycki z architektonicznym retabulum zwieńczony wysokimi i smukłymi pinaklami. W ołtarzu obraz przedstawiający św. Stanisława Kostkę u komunii (autor: Józef Buchbinder, około 1900). Pozostałe ołtarze stylowo zbieżne z głównym, m.in. fundowany w 1937 przez Józefę Przyłucką z Łagiewnik, czy przez lokalne bractwo różańcowe. Obraz Matki Boskiej Brudzewskiej (artystycznie najcenniejszy w świątyni), uchodzi za cudowny. Wokół niego rozmieszczone są wota. Reszta wyposażenia (ławki, konfesjonały, chór i inne) neogotyckie. Otoczenie Przy elewacji północnej grób rodziny Białobrzeskich ze statuą maryjną. Przed wejściem głównym statua Jezusa z 1959. Ceglana dzwonnica pochodzi z około 1900. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Lipem

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika – drewniany parafialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Lipe, w gminie Blizanów (powiat kaliski). Historia Kościół wybudowano w 1753 z drewna w miejscu starszego (murowana zakrystia jest pozostałością tego starszego kościoła). Fundatorką była Eleonora z Lipskich Małachowska-Lubomirska. W 1897 do świątyni dobudowano od północy ceglaną neogotycką kaplicą grobową Radońskich. Obiekt był kilkakrotnie restaurowany, ostatnim razem w 1990. Architektura Obiekt konstrukcji wieńcowej, oszalowany, orientowany. Prezbiterium węższe od nawy, zamknięte trójbocznie. Dach kryty gontem. Na dachu sygnaturka z latarnią, zwieńczona cebulastym hełmem z kulą i krzyżem. W kaplicy grobowej sklepienie krzyżowo-żebrowe. W nawie i prezbiterium zrekonstruowana jest polichromia. Wyposażenie Na wyposażeniu świątyni jest rzeźba Matki Boskiej z około 1500 (późny gotyk), a także grupa pasyjna (barokowa) zlokalizowana na belce tęczowej. Ołtarz główny i boczne rokokowe, pochodzą z 2 połowy XVIII wieku. Przy ścianie południowej barokowa chrzcielnica z rzeźbą przedstawiającą chrzest Chrystusa (2 połowa XVIII wieku). Otoczenie Drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, kryta dachem namiotowym z drugiej połowy XVIII wieku. Galeria Przypisy
Kaplica cmentarna w Zbiersku

Kaplica cmentarna w Zbiersku – ceglana cmentarna kaplica katolicka zlokalizowana we wsi Zbiersk, w gminie Stawiszyn (powiat kaliski). Stoi na lokalnym cmentarzu parafialnym położonym przy drodze łączącej Kalisz z Koninem (droga krajowa nr 25). Kaplicę w stylu neomauretańskim zbudowano w 1730 z fundacji rodziny Korzuchowskich (czy też Kożuchowskich). Jest ona prawdopodobnie jedną z dwóch kaplic cmentarnych w stylu neomauretańskim istniejących w Polsce. Nie jest wpisana do rejestru zabytków. Przy kaplicy znajduje się skromny Grób Nieznanego Żołnierza w formie krzyża z kamieni. Galeria Przypisy
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Zbiersku

Kościół Matki Bożej Różańcowej – parafialny kościół katolicki zlokalizowany we wsi Zbiersk, w gminie Stawiszyn (powiat kaliski). Dawnym kościołem parafialnym był kościół św. Urszuli (obecnie kościół filialny zlokalizowany po drugiej stronie ulicy). Historia 12 października 2003, biskup kaliski Stanisław Napierała poświęcił krzyż znajdujący się na placu budowy. Projektantem obiektu był Jerzy Kociołowicz. Prace nadzorował ks. kanonik Bogdan Czyżniejewski. Budowę rozpoczęto 15 kwietnia 2004. 9 października 2005 wmurowano kamień węgielny pochodzący z Nazaretu (uroczystość z udziałem biskupa Stanisława Napierały). 10 października 2010 ten sam biskup dokonał uroczystości przejścia z drewnianego kościoła pw. św. Urszuli do nowej świątyni. Biskup kaliski Edward Janiak 13 października 2013 konsekrował nowy kościół. W uroczystości konsekracji i poświęcenia ołtarza udział wzięli kapłani z diecezji kaliskiej, włocławskiej, gnieźnieńskiej, warszawskiej, częstochowskiej, krakowskiej i koszalińsko-kołobrzeskiej. Relikwie W nawie wschodniej wmurowany jest w ścianę relikwiarz ze szczątkami św. Augustyna. Galeria Zobacz też kaplica cmentarna w Zbiersku Przypisy