NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kopytowie

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – rzymskokatolicki kościół w Kopytowie. Jest to świątynia parafialna, działająca w dekanacie Terespol diecezji siedleckiej. Historia Pierwszy kościół rzymskokatolicki został wzniesiony w Kopytowie w 1928 dzięki staraniom ks. Tadeusza Pulikowskiego i od początku swojego istnienia był świątynią parafialną. Budynek usytuowano na miejscu cerkwi św. Jana Teologa, istniejącej od 1772, początkowo jako unicka, a następnie, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, jako prawosławna, zniszczonej podczas I wojny światowej. W momencie oddawania go do użytku w Kopytowie nie było wyznawców katolicyzmu. Wzniesiony w okresie międzywojennym kościół został rozebrany w związku z budową świątyni murowanej w latach 1990-1992. Obiekt konsekrował w 1992 biskup Wacław Skomorucha. W sąsiedztwie kościoła przetrwał pojedynczy zniszczony nagrobek będący pierwotnie częścią cmentarza przycerkiewnego. Architektura Budynek utrzymany jest w stylu nowoczesnym. We wnętrzu kościoła znajdują się fragmenty wyposażenia poprzedniej świątyni rzymskokatolickiej w Kopytowie. Z 1928 pochodzi neobarokowy ołtarz główny z obrazem Zmartwychwstania zasuwanym wizerunkiem św. Antoniego Padewskiego. Z tego samego roku pochodzi wizerunek świętych Szymona i Judy Tadeusza, starsza jest natomiast XIX-wieczna ikona, kopia Jerozolimskiej Ikony Matki Bożej, przemalowana. Z przełomu XIX i XX wieku pochodzą monstrancja oraz kielich mszalny. Przypisy
Cmentarz w Horbowie

Cmentarz w Horbowie – rzymskokatolicki cmentarz w Horbowie. Cmentarz położony jest ok. 200 metrów od kościoła Przemienienia Pańskiego, dawnej cerkwi. Na jego terenie znajduje się pojedynczy nagrobek żołnierza radzieckiego z 1944. Nekropolia zajmuje teren dawnego cmentarza unickiego, a po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej – prawosławnego, na jej terenie przetrwały pojedyncze XIX-wieczne nagrobki prawosławne. Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena i św. Ignacego Loyoli w Przysusze

Kościół świętego Jana Nepomucena i świętego Ignacego Loyoli w Przysusze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu przysuskiego diecezji radomskiej. Świątynia została wzniesiona w latach 1780-1786 w stylu klasycystycznym i ufundowana została przez Urszulę z Morsztynów Dembińską, starościnę wolbromską. W 1786 roku miała miejsce konsekracja kościoła, której przewodniczył sufragan gnieźnieński, Jan Mikołaj Dębowski. Po pożarze jednej z wież budowla została odrestaurowana. W la­tach 1985-1989 dzięki staraniom księdza Bolesława Szymańskiego kościół został odrestaurowany wewnątrz. Od 1993 roku dzięki staraniom proboszczów księdza Edwarda Warchoła i księdza Stanisława Traczyńskiego budowla była odnawiana na zewnątrz. Wnętrze kościoła jest podzielone na chór, dwuprzęsłową nawę, prezbiterium, dwa boczne przedsionki, zakrystię. Wnętrze nakryte jest sklepieniem beczkowym. Świątynia posiada dziewięć okien – cztery od strony zachodniej, cztery od strony wschodniej i jedno nad chórem. Ołtarz główny jest bardzo okazały i oryginalny. Pod kopułą znajduje się rotunda, podparta ośmioma kolumnami, z piękną attyką, na szczycie której znajduje się krzyż. Wewnątrz pod rotundą znajduje się figura św. Jana Nepomucena, patrona świątyni. Dwa boczne są w kształcie portyków. Po prawej stronie ołtarza głównego jest umieszczony ołtarz boczny z obrazem św. Barbary z połowy XIX stulecia. Po lewej stronie ołtarza głównego jest umieszczony ołtarz boczny z obrazem Matki Boskiej trzymającej na ręku Dzieciątko Jezus, z połowy XVIII stulecia. Galeria Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Dobryniu Dużym

Kościół Chrystusa Króla – zabytkowy rzymskokatolicki kościół w Dobryniu Dużym. Został wzniesiony w latach 1924-1925, jednak prace wykończeniowe na jego terenie trwały jeszcze do 1941. Jako kaplica dojazdowa należy do parafii Przemienienia Pańskiego w Malowej Górze. Budynek wzniesiony jest z drewna, szalowany, konstrukcji słupowo-ramowej. Kościół jest salowy, z prostokątnymi przybudówkami i wzniesioną na planie kwadratu wieżą wysuniętą przed elewację. Nawę kościelną kryje dach dwuspadowy, przybudówki - dach pulpitowy, wieżę - czterospadowy, zaś prezbiterium - wielopołaciowy. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwoleniu

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwoleniu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zwoleńskiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia została wybudowana w kilku etapach. W 1570 roku zostało wzniesione prezbiterium, natomiast w 1595 roku budowla była już poświęcona i objęta królewskim patronatem. Zapewne w tym czasie została wzniesiona także zakrystia. Około 1610 roku wybudowano kaplicę Kochanowskich, natomiast w latach 1620-1630 powstała kaplica Owadowskich. Wewnątrz epitafia, m.in. poety Jana Kochanowskiego. Świątynia uzyskała wtedy formę krzyża łacińskiego. W październiku 1914 roku kościół został zajęty przez wojska niemieckie i przeznaczony na lazaret. W tym czasie żołnierze uszkodzili wyposażenie świątyni. Przed odzyskaniem niepodległości przez Polskę budowla była w złym stanie technicznym, w związku z czym w 1919 roku kozienicki starosta powiatowy nakazał zamknąć świątynię. Remont kościoła rozpoczął się w 1920 roku. W 1927 roku zbudowano nawy boczne połączone z kaplicami Owadowskich i Kochanowskich, a w 1928 roku została wzniesiona wieża. W 1934 roku prace remontowe zostały zakończone. Świątynia przetrwała szczęśliwie II wojnę światową. 20 maja 1979 roku wnętrze świątyni zostało zalane po ugaszeniu pożaru. Po tym zdarzeniu, dzięki ofiarności parafian, budowla została gruntownie wyremontowana. Przypisy
Kościół św. Wita w Karczewie

Kościół świętego Wita w Karczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Otwock-Kresy diecezji warszawsko-praskiej. Charakterystyka Murowana świątynia została wzniesiona w latach 1732-1737 w stylu baroku piemonckiego przez marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego i rozbudowana po 1910 roku. Projekt z XVIII wieku jest przypisywany Jakubowi Fontanie. W 1733 roku budowla została konsekrowana przez biskupa płockiego Andrzeja Załuskiego. W 1865 roku kościół spłonął podczas pożaru miasta. Odbudowany został dzięki staraniom rodu Kurtzów. W latach 1910 – 1913 świątynia została rozbudowana według projektu Hugona Kudera o transept, dwie łączące się z nim kaplice od strony zachodniej oraz prezbiterium z zakrystią. W dniu 20 czerwca 1915 roku kościół został ponownie konsekrowany przez kardynała Aleksandra Kakowskiego. W 1944 roku świątynia została uszkodzona, ale została odbudowana i przywrócono jej dawny wygląd. Świątynia składa się z nawy głównej i naw bocznych. W prezbiterium, w ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej Karczewskiej. Po jego lewej i prawej stronie znajdują się obrazy czterech Ewangelistów. Ambona jest złocona, w kształcie łodzi. Na ścianach bocznych kościoła znajdują się ołtarze: Przemienienia Pańskiego i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Przy drzwiach wejściowych do budowli są powieszone obrazy Dobrego Pasterza i Syna Marnotrawnego. W kaplicy „Ecce Homo” jest umieszczona bogato rzeźbiona w gipsie figura „Chrystusa u słupa”. Do najstarszych elementów wyposażenia należy krzyż gotycki powieszony naprzeciw ambony. Trzy obrazy Michała Elwiro Andriollego przedstawiają: św. Kazimierza, Chrystusa w grobie oraz Matkę Bożą Smutną. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zielonkowskiego diecezji warszawsko-praskiej. Komitet Budowy kościoła został powołany w dniu 12 grudnia 1936 roku. W dniu 3 maja 1937 roku został poświęcony kamień węgielny. Plac pod świątynię został ofiarowany przez rodzinę Kulczyckich. Kościół został zaprojektowany przez Stanisława Borylskiego i Stanisława Kwiecińskiego. W dniu 29 czerwca 1938 roku zostały poświęcone: prezbiterium, zakrystia i kaplica przez kardynała Aleksandra Kakowskiego. W dniu 6 listopada 1939 roku została erygowana parafia Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonce przez arcybiskupa Stanisława Galla. W czasie II wojny światowej budowa świątyni została wstrzymana, a kościół uległ częściowemu zniszczeniu. W latach 1947-1975 zbudowano trzy nawy. W latach 1975-1986 została wzniesiona wieża kościelna. W 1989 roku kardynał Józef Glemp konsekrował ołtarz - symbol wdzięczności za 50-lecie istnienia parafii. W dniu 30 października 1994 roku ordynariusz diecezji warszawsko-praskiej biskup Kazimierz Romaniuk konsekrował kościół. Zobacz też Cmentarz parafialny w Zielonce (powiat wołomiński) Przypisy
Luterska Górka w Rakowie

Luterska Górka w Rakowie – dawny cmentarz ariański (braci polskich), położony między kościołem św. Trójcy w Rakowie a rzeką Czarną Staszowską, w połowie drogi do Dębna. Cmentarz został założony zapewne wraz z powstaniem i zorganizowaniem się gminy ariańskiej w Rakowie w 1569. Prawdopodobnie Luterska Górka przestała być miejscem pochówków braci polskich w 1638, kiedy to sąd sejmowy nakazał likwidację ośrodka ariańskiego w Rakowie. Po 1640 rakowianie mieli już nowy, katolicki cmentarz, który umiejscowiono przy kościele parafialnym św. Trójcy, wzniesionym w miejscu zburzonego budynku zboru. Cmentarz ariański przetrwał do lat 50. XX wieku, kiedy to na potrzeby budowlane użyto piasku z Luterskiej Górki. W rezultacie miejsce cmentarne zostało zdewastowane, a ciała sprofanowane. Lucjan Bera – naoczny świadek tego wydarzenia – wspominał: Na początku dekady lat 1960 piach był potrzebny na przebudowę kolejki wąskotorowej (...). Postawiono koparki i czaszki tylko fruwały, ludzkie kości kupkami zalegały. Zgroza! Aż skóra cierpła, co się tu wyprawiało. W 1955 Wacław Urban wraz z Tadeuszem Przypkowskim, podczas wspólnej wyprawy w poszukiwaniu poariańskich zabytków, na Luterskiej Górce znaleźli fragmenty kości oraz trumny. Do dziś teren dawnego cmentarza ariańskiego nie jest zabezpieczony ani chroniony. Nie podlega także ochronie prawnej, gdyż nie figuruje w rejestrze zabytków. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Stanisława w Kałuszynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i świętego Stanisława w Kałuszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mińskiego Narodzenia NMP diecezji warszawsko-praskiej. Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim w latach 1889-1893 według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Jest to kościół typu bazylikowego. Od frontu znajduje się wieża. W 1887 roku na wniosek ks. Adolfa Żebrowskiego postanowiono wznieść trójnawowy kościół w stylu neogotyku bałtycko-wiślańskiego według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Budowa kościoła pw. Wniebowzięcia NMP mogącego pomieścić 3000 osób trwała od 1889 do 1897 roku. Poświęcenie świątyni odbyło się 27 października 1893 roku, a konsekrował ją abp Teofil Chościak Popiel 14 sierpnia 1897 roku. W świątyni znajdują się organy wybudowane przez Jana Szymańskiego z Warszawy w 1901 roku. Posiadają 12 głosów, 2 klawiatury, mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Dodatkowymi urządzeniami są: połączenie manuału I z manuałem II, połączenie pedału z manuałem I, wypuszczanie wiatru i kalikant. Do wyposażenia budowli należą m.in.: znajdujący się w ołtarzu głównym obraz "Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny" namalowany przez Michała Elwira Andriollego oraz obrazy pochodzące z XIX stulecia znajdujące się w nawach bocznych. Po wojnie ks. Zygmunt Dejciński, przeprowadził gruntowny remont kościoła. W końcu lat sześćdziesiątych wyremontowano organy i wstawiono witraże. W latach osiemdziesiątych, staraniem ks. Czesława Bednarczyka, wymieniono dach na kościele i odnowiono wnętrze. W ścianę kościoła wmurowana jest macewa pochodząca z nowego kirkutu w Kałuszynie. Nad nagrobkiem jest umocowana tablica z napisem: "Kałuszyn 1939 - Polaków 3000, Żydów - 6500". Macewa i tablica została umieszczona w 1990 roku dzięki staraniom księdza proboszcza Czesława Bednarczyka. Przypisy
Cmentarz mariawicki w Pokrzywnicy

Cmentarz mariawicki w Pokrzywnicy – założony na początku XX wieku, cmentarz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów położony we wsi Pokrzywnica, na terenie parafii mariawickiej w Piątku. Cmentarz mariawicki w Pokrzywnicy należy do Parafii Przenajświętszego Sakramentu w Piątku. Cmentarz jest maleńką nekropolią założoną najprawdopodobniej na początku lat 20. XX stulecia. Niemal na wprost wejścia na cmentarzyk, usytuowany jest cementowy nagrobek zwieńczony betonowym krzyżem. Nad granitowym epitafium umieszczono zdjęcie na porcelanie. Spoczął tu kapłan Zenon Maria Jakub Korczak-Łuszczewski – proboszcz mariawickiej parafii Piątek. Zobacz też Cmentarz mariawicki w Łodzi Bibliografia Dzieło Miłosierdzia. Historia Maryawitów, „Maryawita” 1908 nr 29, ss. 459–461. Krótka historia Parafii Kościoła Starokatolickiego Mariawitów p.w. św. Franciszka z Asyżu w Łodzi. mariawita.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-19)]., mariawita.lodz.pl (dostęp 2014-09-27)
Ogród Zoologiczny w Nowym Tomyślu

Ogród Zoologiczny w Nowym Tomyślu – ogród zoologiczny zlokalizowany w Nowym Tomyślu. Historia Ogród został założony w 1974, na terenie Parku Kultury i Wypoczynku i zajmował wówczas 3,4 hektara powierzchni. Jednymi z pierwszych prezentowanych tu zwierząt były, pochodzące z warszawskiego cyrku, dwa niedźwiedzie brunatne. Kolekcję zasiliły następnie zwierzęta przekazane z likwidowanych ogrodów w Zielonej Górze, Śremie i Wrześni. Kolekcja Zoo zajmuje ponad 7 hektarów powierzchni, na których przebywa około 200 zwierząt (drapieżne, kopytne i ptaki) reprezentujących 48 gatunków. Są to głównie zwierzęta łatwe w chowie i wyżywieniu. Są tu m.in.: pawian, koczkodan zielonosiwy, rezus, koń Przewalskiego i zebra Hartmanna (dwa ostatnie gatunki objęte są Europejskim Programem Ochrony Zwierząt - EEP). Obok ogrodu znajduje się Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa. Przypisy Linki zewnętrzne Ogród Zoologiczny w Nowym Tomyślu
Pałac Rembielińskiego w Warszawie

Pałac Rembielińskiego, także pałac Lesserów – zabytkowy pałac znajdujący się w Warszawie przy Alejach Ujazdowskich 6a (przy skrzyżowaniu z ul. Piękną), w dzielnicy Śródmieście. Opis Budowę pałacu rozpoczął Aleksander Rembieliński w 1859 r. na gruncie nabytym od Stanisława Lessera. Projektantem był Franciszek Maria Lanci, który nadał pałacowi formy renesansowe. Nieukończywszy prac budowlanych, Rembieliński sprzedał budynek Janowi Kurtzowi i Stanisławowi Radyńskiemu. Kurtz stał się jedynym właścicielem pałacu; w 1865 ukończył jego budowę. W 1874 r. właścicielką pałacu została Maria Jankowska. W 1900 roku pałac nabyła łódzka Spółka Akcyjna Wyrobów Bawełnianych Izraela Poznańskiego. W okresie dwudziestolecia międzywojennego w pałacu mieściło się Poselstwo Danii (1923-1928). Od 1935 jego właścicielem był Abraham Sojka. Od ok. 1935 r. w apartamencie znajdującym się na pierwszym piętrze od strony parku Ujazdowskiego mieszkał Tadeusz Dołęga-Mostowicz. Budynek ucierpiał podczas II wojny światowej. Odbudowano go w 1949 r. pod kierunkiem Eugeniusza Wierzbickiego, Jana Mokrzyńskiego i Wacława Kłyszewskiego. Podczas odbudowy usunięto ruiny sąsiednich kamienic w wyniku czego pałac stał się budowlą wolnostojącą, z nową elewacją od ulicy Matejki. Od końca lat 40. mieściły się w nim biblioteka, archiwum oraz ośrodek szkolenia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, następnie Wydział Historii Partii KC PZPR (1955), a później szkoła muzyczna. Następnie był siedzibą Zarządu Głównego i Zarządu Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od lat 90. mieści się w nim Zarząd Główny Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Swoją siedzibę ma tam również Press Club Polska. W 1965 r. pałac został wpisany do rejestru zabytków jako willa Poznańskich. Tablice pamiątkowe Tablica upamiętniająca obrzucenie granatami 15 lipca 1943 przez grupę żołnierzy Gwardii Ludowej kolumny SA odsłonięta w marcu 1952. Tablica upamiętniająca Zygmunta Rumla. Przypisy
ПГЕ Арена Гданск

ПГЕ „Арена“ (на полски: PGE Arena Gdańsk) е футболен стадион в полския град Гданск. Използва се главно за футболни срещи и е официалният стадион на „Лехия“, Гданск. Разположен е в северната част на града. Съоръжението има капацитет от 43 615 седящи места, всички с покрив. Той е най-големият стадион в Екстракласа и 3-ти в страната. Строежът започва през 2008 и завършва в средата на 2011 г. Мачът на откриването е между „Лехия“, Гданск и „Краковия“ и завършва с равенство 1 – 1. Първият международен мач Полша – Германия се състои на 6 септември 2011 г. и завършва при резултат 2 – 2. Стадионът е сред съоръженията, построени специално за Евро 2012. То ще приеме 4 мача от турнира. 3 срещи от група В и четвъртфинал ще се изиграят тук. От 2010 г. официалното име на стадиона е ПГЕ „Арена“ (преди се е наричал „Балтик Арена“) въз основа на договор за спонсорство с Полската енергийна група. Евро 2012 Следните мачове от Европейското първенство по футбол 2012 се изиграха на ПГЕ Арена. Галерия Източници Външни препратки Официален сайт по подготовката на град Гданск Архив на оригинала от 2010-01-24 в Wayback Machine. ПГЕ „Арена“, Гданск Архив на оригинала от 2012-05-31 в Wayback Machine. ((ru))
Stadion Energa Gdańsk

L'Estadi Gdańsk (polonès: Stadion Gdańsk), conegut per motius de patrocini com a Polsat Plus Arena Gdańsk des del maig de 2021, és un estadi de futbol de Gdańsk, Polònia, construït expressament per al Campionat d'Europa de futbol 2012. L'exterior de l'estadi està dissenyat en aparença d'ambre, producte tradicional extret de les costes bàltiques, pel qual la ciutat de Gdańsk és coneguda. La construcció va començar oficialment el 2008 i va ser finalitzada el 2011, i està destinat sobretot per a partits de futbol per a l'equip local de Lechia Gdańsk. Té una capacitat de 41.000 espectadors, es considera un dels estadis de futbol de Polònia més grans. Característiques Es troba al barri de Letnica (Gdańsk), i va rebre la catalogació d'Estadi 5 estrelles de la UEFA en finalitzar-ne la construcció, que estava prevista per al 2010 però que va allargar fins al 2011. El disseny original simula el color de l'ambre, i ha estat obra de l'Estudi Rhode-Kellermann-Wawrowsky de Düsseldorf, autor també del Veltins-Arena i de l'AWD-Arena, amb un cost total fou de 623 milions de złoty (uns 150 milions d'euros). El nom original de l'estadi era Arena Bàltica, però a finals del 2009 va sotmetre's a un concurs de patrocini comercial, que el va guanyar la companyia energètica Polska Grupa Energetyczna (PGE), per això l'estadi s'anomenà a partir d'aleshores PGE Arena Gdańsk. El contracte, amb vigor fins al 2014, suposarà uns ingressos de 8,5 milions de €. Des d'aleshores, les denominacions de l'estadi han estat: Arena Bàltica (durant la construcció) PGE Arena Gdańsk (Juliol 2010 – Octubre 2015) Arena Gdańsk (UEFA Euro 2012) Stadion w Gdańsku Letnicy (Octubre 2015 – Novembre 2015) Stadion Energa Gdańsk (Novembre 2015 – Novembre 2020) Stadion w Gdańsku Letnicy (Novembre 2020 – Maig 2021) Polsat Plus Arena Gdańsk (Maig 2021 – present) Referències Enllaços externs Pàgina de l'estadi al web del Ministeri d'Esports i Turisme de Polònia. Arxivat 2010-02-10 a Wayback Machine.
PGE Arena

PGE Arena neboli Baltská Arena je fotbalový stadion ve městě Gdaňsk v Polsku. Pojme 43.165 diváků, čímž se řadí mezi největší stadiony v Polsku. Hraje zde tým Lechia Gdańsk. Také se zde hrálo Euro 2012. Stadion náleží do čtvrté katagorie UEFA. Hrálo se tu i Finále Evropské Ligy 2020/21 EURO 2012 V PGE Areně se odehrály následující zápasy EURA 2012: Zápasy polského národního A-mužstva Platí k 16. srpnu 2013. Galerie Odkazy Související články Seznam největších evropských stadionů podle kapacity Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu PGE Arena na Wikimedia Commons PGE Arena
Stadion Energa Gdańsk

Stadion Energa Gdańsk er et stadion beliggende i den nord-polske by Gdańsk. Det blev indviet i sommeren 2011, og bliver primært brugt til fodboldkampe, og er hjemmebane for Lechia Gdańsk. Kapaciteten er på 41.620 overdækkede siddepladser, hvilket gør det til landets tredjestørste efter Polens Nationalstadion og Stadion Śląski. Stadionet blev opført i forbindelse med Europamesterskabet i fodbold 2012, hvor her blev spillet tre gruppekampe og én kvartfinale. Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside Stadion Energa Gdańsk på stadiumdb.com
Arena Gdansk

El Arena Gdansk (anteriormente llamado Stadion Energa Gdańsk y PGE Arena Gdańsk por motivos publicitarios)​ es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Gdansk, Polonia, construido para albergar encuentros de la Eurocopa 2012. El exterior del estadio está diseñado con la apariencia del ámbar, producto tradicionalmente extraído en las costas del Báltico. La construcción comenzó en 2008 y fue finalizada en 2011. Es utilizado principalmente para partidos de fútbol y es el estadio del Lechia Gdansk. El aforo es de 43 615 localidades.​ Durante la Eurocopa 2012 el aforo fue de 40.000 espectadores.​ En 2021 acogió la final de la UEFA Europa League. Características Ubicado en el barrio de Letnica, el Arena Gdansk recibió la catalogación de Estadio de Élite por parte de la UEFA al finalizar su construcción, hecho previsto para finales de 2010 pero que se prolongó hasta 2011. Su original diseño simulando el color del ámbar ha sido obra del Estudio Rhode-Kellermann-Wawrowsky de Düsseldorf, autor también del Veltins Arena y el AWD-Arena, y su coste total asciende a 623 millones de złoty, unos 150 millones de euros. Su nombre original era Arena Báltica, pero a finales de 2009 se sometió a un concurso de patrocinio comercial, ganado por la empresa energética Polska Grupa Energetyczna (PGE), por lo que el nombre del estadio pasó a ser PGE Arena Gdańsk.​ El contrato, con vigor hasta 2014, supondrá unos ingresos de 8,5 millones de €. Eurocopa 2012 El estadio fue una de las cuatro sedes polacas de la Eurocopa 2012. Se disputaron en él, los tres encuentros de la Selección española en el grupo C y un partido de cuartos de final. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Polonia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Arena Gdansk. Página del estadio en la web del Ministerio de Deportes y Turismo de Polonia.
Stade Gdańsk

Le stade Gdańsk est un stade multi-usages situé dans le quartier de Letnica à Gdańsk en Pologne, achevé en 2011. Le stade peut accueillir 41 620 personnes. Histoire Son coût de 210 millions d’euros (environ 864 millions de złotys), financé par la ville (75 %) et l’État (25 %), a été revu à la baisse grâce à la présence de sociétés étrangères dans l’appel d’offres (Chine …) qui a poussé ses concurrents à diminuer leurs prix. Le stade ressemble à un anneau d’ambre avec une façade couverte de carreaux de polycarbone. Il a été retenu par l’UEFA pour accueillir trois matchs de poule et un quart de finale de l'Euro 2012. Fin 2009, le stade a mis son nom en vente grâce à la technique du naming. Quatre sociétés – Grupa Lotos, Telekomunikacja Polska, Polska Grupa Energetyczna (PGE) et Bank Pekao SA – ont présenté une offre afin d'acquérir les droits de naming du futur stade. Le 10 décembre, Polska Grupa Energetyczna (PGE) obtient les droits sur cinq années pour la somme de 35 millions de złotychs. Précédemment, le stade était connu sous le nom de Stadion Piłkarski w Gdańsku et de Baltic Arena (Arena Bałtycka en polonais). Finalement, la durée du contrat est revue à la baisse et est passée à quatre ans. Le match d'ouverture eu lieu le 14 août 2011 entre Lechia Gdańsk et Cracovia. 34 444 spectateurs assistèrent à la rencontre qui se solda par un nul (1–1). Le premier match international, Pologne-Allemagne, s'est déroulé le 6 septembre 2011 avec un résultat nul (2-2). En novembre 2015, alors que le contrat avec PGE a pris fin deux mois plus tôt, l'opérateur du stade en signe un nouveau avec Energa, qui donne son nom à l'enceinte pour une durée de cinq ans. Événements Ouverture au grand public du stade en présence du premier ministre polonais Donald Tusk, 6 août 2011 Championnat d'Europe de football 2012 Finale de la Ligue Europa 2020–2021 Galerie Notes et références Liens externes (pl) Site officiel du stade (pl) Site officiel du Biuro Inwestycji Euro Gdańsk 2012 Sp. z o.o. (BIEG 2012) Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Pologne