NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz wojenny nr 75 – Szymbark

Cmentarz wojenny nr 75 – Szymbark – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Szymbark w gminie Gorlice w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje Szymbarku tuż przy drodze krajowej nr 28 Gorlice - Grybów, w pobliżu skrzyżowania do Bielanki, na działce ewidencyjnej nr 1363. Cmentarz ma kształt zbliżony do planu kaplicy z prezbiterium zamkniętym półkoliście, o powierzchni ogrodzonej około 142 m². Ogrodzony pełnym murem z ciosów kamiennych z wejściem od strony północnej ujętym w masywne słupy kamienne. Na końcu brukowanej alejki przebiegającej przez środek cmentarza wysoki drewniany krzyż centralny. Groby ziemne w układzie rzędowym z żeliwnymi jednolitymi krzyżami na niskich betonowych cokolikach. Na cmentarzu pochowano 32 żołnierzy w 11 pojedynczych grobach i 9 mogiłach zbiorowych: 28 żołnierzy austro-węgierskich 4 żołnierzy rosyjskich poległych w 1914 i 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 86-87. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych. polegli.forgen.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-11)]. Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 76 – Siary

Cmentarz wojenny nr 76 – Siary – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Siary w gminie Sękowa w powiecie gorlickim w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu III Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na wysokim grzbiecie między Siarami a Ropicą Polską, na działkach ewidencyjnych nr 1019/2 i 1026/2. Ma kształt prostokąta o powierzchni ogrodzonej około 220 m². Cmentarz ogrodzony jest płotem drewnianym z furtką od strony zachodniej. Głównym elementem architektonicznym obiektu jest wysoki centralny krzyż drewniany z półkolistym blaszanym nakryciem profilowanym na obrzeżu. Mogiły w układzie symetrycznym ujęte w kamienne obramowania. Nagrobki osadzone w betonowych cokołach w formie żeliwnych krzyży: dużych jednoramiennych oraz małych jedno- i dwuramiennych. Na cmentarzu pochowano 68 żołnierzy w 6 mogiłach zbiorowych: 40 żołnierzy austro-węgierskich z 18 Pułku Piechoty 28 żołnierzy rosyjskich poległych w grudniu 1914 i 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze, Rewasz, Warszawa 1995, str 88–89, ISBN 83-85557-20-2 Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa – Baza cmentarzy wojennych
Cmentarz wojenny nr 126 – Florynka

Cmentarz wojenny nr 126 – Florynka – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej położony na terenie wsi Florynka, w gminie Grybów, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się w centrum Florynki po wschodniej stronie drogi Grybów – Krynica. Obiekt ma kształt prostokąta ze spłaszczonym łukiem od strony wschodniej, o powierzchni ogrodzonej około 120 m². Cmentarz otoczono ogrodzeniem słupami betonowymi połączonymi żelaznymi poręczami z wejściem metalową furtką od zachodu. Pośrodku obiektu kamienna kolumna zwieńczona rzeźbą zrywającego się do lotu sokoła. Na cokole tablica inskrypcyjna w języku niemieckim i węgierskim, a na jej trzonie krzyż łaciński. Przed pomnikiem dwie mogiły zbiorowe bez nagrobków. Na cmentarzu pochowano 94 żołnierzy w 2 mogiłach zbiorowych: 80 żołnierzy austro-węgierskich 14 żołnierzy rosyjskich poległych w 1914 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 112. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 94 – Stróżówka

Cmentarz wojenny nr 94 – Stróżówka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Stróżówka w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Na cmentarzu pochowano 43 żołnierzy w 10 pojedynczych grobach i 12 mogiłach zbiorowych: 43 żołnierzy austro-węgierskich 7 żołnierzy rosyjskich poległych w maju 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 102. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Cmentarze I wojny światowej
Cmentarz Wojenny nr 97 – Stróżówka

Cmentarz Wojenny nr 97 – Stróżówka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Stróżówka w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Na cmentarzu pochowano 343 żołnierzy w 28 mogiłach zbiorowych: 37 żołnierzy austro-węgierskich 241 żołnierzy niemieckich 65 żołnierzy rosyjskich poległych w maju 1915 na głównej linii frontu. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 103. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Cmentarze I wojny światowej
Cmentarz wojenny nr 127 – Binczarowa

Cmentarz wojenny nr 127 – Binczarowa – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Binczarowa, w gminie Grybów, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Na cmentarzu pochowano 120 żołnierzy w 1 mogile zbiorowej: 60 żołnierzy austro-węgierskich 60 żołnierzy rosyjskich poległych w grudniu 1914 w bitwie na terenie wsi Binczarowa. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 113. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 128 – Wawrzka

Cmentarz wojenny nr 128 – Wawrzka – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra, położony na terenie wsi Wawrzka, w gminie Grybów, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Na cmentarzu pochowano 43 żołnierzy w 2 mogiłach zbiorowych: 13 żołnierzy austro-węgierskich 30 żołnierzy rosyjskich poległych w 1914. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 112. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Cmentarz wojenny nr 96 – Stróżówka

Cmentarz wojenny nr 96 – Stróżówka – cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Hansa Mayra znajdujący się we wsi Stróżówka w powiecie gorlickim, w gminie Gorlice. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do III Okręgu Cmentarnego Gorlice. Na cmentarzu pochowano 22 żołnierzy w 4 pojedynczych grobach i 6 mogiłach zbiorowych: 15 żołnierzy austro-węgierskich 7 żołnierzy rosyjskich poległych w maju 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914–1918 – Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 103. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka nekropoli Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Cmentarze I wojny światowej
Cmentarz wojenny nr 131 – Stróże Wyżne

Cmentarz wojenny nr 131 – Stróże Wyżne – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Jana Szczepkowskiego, położony na terenie wsi Stróże, w gminie Grybów, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do IV Okręgu Cmentarnego Łużna. Opis Cmentarz zbudowano w dolinie, w pobliżu potoku Wyskidzianka. Groby ze stelami, na których umieszczono żeliwne krzyże typu „austriackiego” z datą 1914 wykonane według projektu Gustawa Ludwiga. Znane są nazwiska 103 pochowanych. Większość z nich poległa między marcem a majem 1915. Cmentarz położony na terenie wsi Stróże w przysiółku Wyskidzianki, w odległości 2km od centrum wsi w kierunku wschodnim. Prowadzi do niego asfaltowa droga gminna. Na końcu alejki prowadzącej od wejścia cmentarza stoi pomnik. Ogrodzenie cmentarza – betonowe słupki z podmurówką pomiędzy słupkami, przęsła oraz bramka wejściowa wykonane zostały z kutego metalu. W 1993 roku przeprowadzono generalny remont, oraz odbyła się uroczystość upamiętniająca poległych żołnierzy w której uczestniczył ambasador Węgier Ákos Engelmayer. W 2019 r. cmentarz został poddany gruntownej renowacji. Wykonano konserwację metalowych elementów ogrodzenia, wymieniono betonowe cokoły, odnowiono nagrobne krzyże oraz wykonano metalowe, emaliowane tabliczki nagrobne z nazwiskami poległych żołnierzy. Na cmentarzu pochowano 114 żołnierzy w 23 pojedynczych grobach i 35 mogiłach zbiorowych: 95 żołnierzy austro-węgierskich; 11 żołnierzy niemieckich; 8 żołnierzy rosyjskich. Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 130. ISBN 83-85557-20-2. Linki zewnętrzne Metryka cmentarza grobywojenne.malopolska.uw.gov.pl Lista pochowanych żołnierzy
Cmentarz wojenny nr 144 – Królowa Polska

Cmentarz wojenny nr 144 – Królowa Polska – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej, zaprojektowany przez Gustawa Ludwiga, położony na terenie wsi Królowa Polska, w gminie Kamionka Wielka, w powiecie nowosądeckim, w województwie małopolskim. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do X Okręgu Cmentarnego Limanowa. Opis Na cmentarzu pochowano 41 żołnierzy w 18 pojedynczych grobach i 8 mogiłach zbiorowych: 34 żołnierzy austro-węgierskich 7 żołnierzy rosyjskich poległych w okresie od listopada 1914 do marca 1915 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Linki zewnętrzne Lista poległych Metryka cmentarza Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych
Wieża ciśnień w Kępnie

Wieża ciśnień w Kepnie – wieża ciśnień znajdująca się przy ulicy Wrocławskiej w Kępnie w województwie wielkopolskim. Historia Wieża o wysokości 42,5 metra, a także stojące w sąsiedztwie przepompownia, stacja uzdatniania wody i budynki administracyjno-mieszkalne, zostały wzniesione w latach 1903-1904. Eklektyczna forma obiektów nawiązywała do kilku stylów: romanizmu, gotyku, baroku, a detale snycerki były secesyjne. Sama wieża to przede wszystkim budowla neogotycka i neoromańska, kryta dachówką ceramiczną, zwieńczona latarnią. Pomieszczenie na górze mieściło dawniej nitowany, stalowy zbiornik wodny, a niżej umieszczono instalację odżelaziania wody. Trzon wieży posiadał dobudowaną klatkę schodową w osobnej wieżyczce. Adaptacja W 1995 obiekty wyłączono z użycia. W latach 2002–2005 przeprowadzono kompleksowe prace renowacyjne z adaptacją przez Wodociągi Kępińskie na wieżę widokową. Wprowadzono wówczas m.in. zupełnie nową komunikację pionową w trzonie obiektu. Nagroda W 2007 wieża zdobyła nagrodę Generalnego Konserwatora Zabytków Zabytek Zadbany w kategorii "Zabytki dziedzictwa przemysłowego". Przypisy
Cerkiew św. Paraskewy w Bukowcu

Cerkiew św. Paraskewy w Bukowcu – dawna cerkiew greckokatolicka wybudowana w 1805 w Kamiannej i przeniesiona do Bukowca w 1949. Od 1949 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki, obecnie jako kościół parafialny pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny Parafii w Bukowcu. Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 93,94 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Bukowiec Cerkiew w katalogu "Cerkiewnik"
Cerkiew św. Paraskewy w Kamiannej

Cerkiew św. Paraskewy w Kamiannej – dawna cerkiew prawosławna, wzniesiona w 1930 w Kamiannej. Po 1947 przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki, obecnie jako kościół parafialny pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny Parafii w Kamiannej. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 2011. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 97,98 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Kamianna
Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Wawrzce

Cerkiew Opieki Najświętszej Maryi Panny w Wawrzce – dawna cerkiew prawosławna w Wawrzce, wzniesiona w latach 1935-50. Historia Przed wojną budowana w latach 1935-39 przez prawosławnych mieszkańców wsi, a po 1947 przejęta i wykończona przez wiernych kościoła rzymskokatolickiego. Obecnie pełni funkcję kościoła filialnego pw. Matki Bożej Szkaplerznej Parafii we Florynce. Architektura i wyposażenie Jest to niewielka budowla konstrukcji zrębowej, orientowana, dwudzielna, na kamiennej podmurówce. Kwadratowe prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej o ścianach pochyłych ku górze nakryta namiotowym daszkiem z makowicą. Ściany szalowane deskami. Wielopołaciowy dach kalenicowy z dwoma wieżyczkami kryty blachą. Wewnątrz w nawie pozorne sklepieniem kolebkowe, w prezbiterium strop płaski. Wnętrze wyłożone boazerią, brak polichromii. Na współczesne wyposażenie składają się ołtarz główny i dwa boczne Matki Bożej z Dzieciątkiem i Świętej Rodziny z 1950. W ołtarzu głównym otoczony wotami obraz Matki Bożej Szkaplerznej, przedmiot lokalnego kultu. Obok cerkwi dzwonnica na czterech metalowych słupach, przykryta namiotowym dachem z dzwonem Felczyńskich z 1982. Całość ogrodzona sztachetowym płotem z gontowym daszkiem. Galeria Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s. 108 ISBN 978-83-62460-12-0 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Wawrzka
Cerkiew św. Michała Archanioła w Żegiestowie

Cerkiew św. Michała Archanioła w Żegiestowie – cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w latach 1917–1925, znajdująca się w Żegiestowie. Po 1947 przejęta i użytkowana przez rzymskokatolicką Parafię św. Anny w Żegiestowie jako kościół parafialny. Wpisana do rejestru zabytków w 2011. Historia Jej początki sięgają roku 1600, gdy w Żegiestowie wybudowano pierwszą cerkiew i powstała parafia unicka co związane było z napływem coraz większej ilości ludności wołoskiej i ruskiej (późniejsi Łemkowie, przeważnie wyznania greckokatolickiego). Cerkiew została konsekrowana w 1746 przez biskupa krakowskiego J. Korzyckiego. W 1769 drewniana cerkiew spaliła się i nakładem biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka, została zbudowana nowa, murowana. Powiększona następnie za zgodą Konsystorza przemyskiego greckokatolickiego i poświęcona 2 października 1770 roku. Do dzisiejszego dnia przetrwały tylko ruiny tej cerkwi. Powyżej ruin cerkwi znajduje się cmentarz łemkowski z XIX w, na którym zachował się grób żony ostatniego „swiaszczennika", (księdza greckokatolickiego) z Żegiestowa Wsi, Anny Prisłopskiej. Stan po 1945 Po aresztowaniu grekokatolickich biskupów, Jozafata Kocyłowskiego i Hirohryja Łakoty, pod koniec czerwca 1946 roku, biskup przemyski Franciszek Barda interweniował do władz w sprawie kleru i majątku diecezji unickiej. W piśmie do Państwowego Urzędu Repatriacyjnego zaznaczył, że [...] w razie opuszczenia przez księży ruskich ich cerkwi, świątynie te i wszelki należący do nich majątek ruchomy i nieruchomy, jako będący własnością Kościoła katolickiego, powinien być pozostawiony pod zarządem miejscowego duchowieństwa i biskupa łacińskiego. Staraniem ówczesnego ordynariusza tarnowskiego biskupa Jana Stepy niemal wszystkie cerkwie leżące na terenie powiatu nowosądeckiego zostały do 1948 roku przejęte na użytkowanie przez Kościół rzymskokatolicki. Mimo wprowadzonego we wrześniu 1947 roku dekretu o nacjonalizacji majątku osób wysiedlonych do ZSRR, pod który ówczesne władze, bezprawnie, „podciągały” również majątek wysiedlonych w czasie Akcji „Wisła” na tzw. ziemie odzyskane, zdołał on utrzymać przejętą cerkiew. Sytuacja prawna została unormowana w 1951 roku, kiedy biskup Stepa erygował parafię w Żegiestowie z kościołem w przejętej cerkwi. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, s. 9 ISBN 83-907385-6-2 Linki zewnętrzne Informacja na stronie parafii
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bystrzycy

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bystrzycy – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji lubelskiej, w dekanacie Lublin – Podmiejski. Według stanu na miesiąc grudzień 2016 liczba wiernych w parafii wynosiła 1979 osób. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Bystrzyca, Kolonia Bystrzyca, Charlęż, Dziuchów, Sobianowice, Swoboda, Zobacz też kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bystrzycy Przypisy
Cerkiew św. Łukasza w Izbach

Cerkiew św. Łukasza w Izbach – dawna cerkiew greckokatolicka z 1886 roku, w znajdująca się w Izbach. Od 1948 użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Historia Parafię greckokatolicką w Izbach utworzył w 1659 roku biskup krakowski Andrzej Trzebicki. Obecną świątynię, zbudowaną w miejscu poprzedniej drewnianej cerkwi, wzniesiono w 1886 roku. W 1928 roku na fali schizmy tylawskiej, większość mieszkańców Izb przeszła na prawosławie, zbudowano prowizoryczną cerkiew, a ta świątynia była coraz rzadziej użytkowana. W 1948 roku, po wysiedleniu ze wsi ostatnich Łemków w ramach akcji „Wisła", opustoszała cerkiew zaczęła służyć Kościołowi rzymskokatolickiemu, początkowo jako kościół filialny parafii w Czyrnej, później parafii w Banicy. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1994 roku. Architektura i wnętrze Cerkiew posiada cechy stylu późno klasycystycznego. Bryła budowli została wzniesiona z kamienia, ściany zostały otynkowane. Budowla jest świątynią jednonawową z transeptem. Przed nawą wznosi się wysoka wieża o przekroju kwadratowym, nakryta baniastym dachem hełmowym z latarnią. Poziome gzymsy dzielą wieżę na trzy kondygnacje. Budowlę nakrywają dachy dwuspadowe z czterema baniastymi wieżyczkami. Wnętrze budowli składa się trójprzęsłowej nawy, transeptu z półkoliście zamkniętymi ramionami oraz prezbiterium, również zamkniętego apsydą. W świątyni zachowało się wyposażenie z II poł. XIX wieku: nawiązujący do baroku zdekompletowany ikonostas z 1888 roku, klasycystyczny ołtarz główny w kształcie konfesji, pseudobarokowe: ołtarze boczne i ambona oraz ikony św. Michała Archanioła i św. Łukasza Ewangelisty. W jednym z bocznych ołtarzy (prawym) znajduje się kopia łaskami słynącej ikony Matki Bożej Opiekuńczej zwanej Matką Bożą Izbiańską. Ikona powstała w 1721, znajdowała się w Izbach do 24 marca 1955. Obecnie oryginał umieszczony jest w Kościele Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bereście (dawnej Cerkwi świętych Kosmy i Damiana). Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, s. 22 ISBN 83-907385-6-2
Cerkiew św. Paraskewy w Pętnej

Cerkiew św. Paraskewy w Pętnej – parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Pętnej, wzniesiona w 1916. Po 1947 przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. W 1999 odzyskana przez grekokatolików i odtąd pełni funkcję cerkwi parafialnej. Obecnie współużytkowana także przez rzymskokatolicką parafię w Małastowie. Cerkiew wraz z dzwonnicą i cmentarzem przycerkiewnym wpisano na listę zabytków w 1987. Drewniana dzwonnica z 1700 została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Galeria Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 1998, wyd. I, s. 34 ISBN 83-907385-6-2 Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, BartłomiejB. Cisowski i inni, Kraków: Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Departament Promocji i Turystyki. Zespół ds. Turystyki, 2010, s. 207, 208, ISBN 978-83-60538-61-6, OCLC 995427727 .
Ośrodek Edukacji Leśnej Łysy Młyn

Ośrodek Edukacji Leśnej "Łysy Młyn" – to placówka edukacyjna Lasów Państwowych utworzona w Nadleśnictwie Łopuchówko popularyzująca w społeczeństwie wiedzę z zakresu leśnictwa. Utworzenie Utworzony został w lipcu 2011 na terenie Obszaru Natura 2000, poligonu Biedrusko, w Leśnictwie Marianowo. Ośrodek mieści się w zabytkowym drewnianym młynie wodnym. Edukacja W Ośrodku prowadzona jest edukacja leśna w skierowana do uczniów szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych. Zajęcia odbywają się w budynku młyna (sale edukacyjne, w tym leśne laboratorium wyposażone w mikroskopy), na ścieżce edukacyjnej „Rola wody w przyrodzie” dodatkowo przy młynie znajduje się parking leśny. Na terenie Ośrodka odbywają się praktyki dla studentów I roku studiów II stopnia kierunku leśnictwo prowadzonym na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu z edukacji przyrodniczo-leśnej w ramach przedmiotu „Leśnictwo a ekorozwój”. Inne zadania W Ośrodku Edukacji Leśnej Łysy Młyn utworzono Centrum Ochrony Pachnicy Dębowej. Centrum koncentruje się na ochronie tego rzadkiego owada, badaniu gatunków saproksylicznych i podnoszeniu świadomości na temat znaczenia ochrony tych zwierząt. Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Przyroda w <Łysym Młynie>” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa