NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Вроцлав (стадион)

Стадион Вроцлав (пол. Stadion Wrocław) или Городской стадион Вроцлава (пол. Stadion Miejski we Wrocławiu), коммерческое название с 2021 года — «Тарчиньский Арена Вроцлав» (пол. Tarczyński Arena Wrocław) — футбольный стадион в польском городе Вроцлаве, который принял матчи чемпионата Европы по футболу 2012 года (в списке стадионов чемпионата является самым большим по высоте). Является домашней ареной для местной команды «Шлёнск». Вместимость составляет 45 105 человека. История Строительство началось в апреле 2009 года и в основном было завершено в сентябре 2011 года. Официальная церемония открытия состоялась 10 сентября 2011 года: на стадионе состоялся боксёрский поединок между Виталием Кличко и Томашом Адамеком. 11 ноября 2011 года на стадионе прошёл товарищеский матч между сборными Польши и Италии. Стадион расположен рядом с шоссе А8. Несмотря на то, что стадион был открыт, некоторые строительные работы (электрификация, оборудование для телетрансляций, территории для паркингов) были завершены позднее срока сдачи стадиона. Матчи чемпионата Европы 2012 года Арена приняла три матча группового этапа, в том числе один матч с польской сборной. Сборная Чехии провела все 3 своих матча группового этапа на этом стадионе. На первом матче чехов со сборной России планировалось присутствие президента Чехии Вацлава Клауса. Время местное Примечания Ссылки Стадион Евро-2012 во Вроцлаве Фото и веб-камеры с видом на стадион Новости и фото строительства стадиона во Вроцлаве
Градски стадион у Вроцлаву

Градски стадион у Вроцлаву је фудбалски стадион у Вроцлаву, Пољска. Највише се користи за фудбалске утакмице и домаћи је стадион Сласка из Вроцлава. Утакмице на Европском првенству 2012. На Европском првенству у фудбалу 2012. стадион је био домаћин три утакмице групне фазе. Референце Спољашње везе
Stadion Miejski, Wrocław

Stadion Miejski, eller Municipal Stadium Wrocław, är en fotbollsarena i Wrocław, Polen. Arenan är en av åtta spelplatser för Fotbolls-EM 2012, och hemmaplan för Śląsk Wrocław, vinnare av Ekstraklasa 2011-12. Det innebär att det kommer spelas kval till Uefa Champions League 2012/2013 på Stadion Miejski. Arenan invigdes med en boxningsmatch mellan Vitali Klitschko och Tomasz Adamek. Fotbolls-EM 2012 Följande matcher spelas på Stadion Miejski under fotbolls-EM 2012: Bildgalleri
Rzeszów Staroniwa

Rzeszów Staroniwa – stacja kolejowa w dzielnicy Rzeszowa Staroniwie. Ruch pasażerski Opis Zespół stacyjno-dworcowy Rzeszów Staroniwa wybudowany został w 1891. W 1942 ze stacji odchodziły pociągi z Żydami do obozu zagłady w Bełżcu. Murowany budynek dworca z wiatą wzniesiony w tzw. stylu galicyjskim zachowany jest w dobrym stanie. W budynku dworca znajduje się poczekalnia, kasy (nieczynne od 12 grudnia 2004), punkt odpraw pociągów i punkt drużyn manewrowych. Stacja posiada 1 peron dla pociągów pasażerskich oraz 2 nastawnie, razem z bocznicami znajduje się tu 12 torów. Na stacji znajduje się także rampa, która obecnie służy jaka rampa wyładowcza dla magazynu z cementem, czasami z rampy korzysta także wojsko. Na terenie stacji znajduje się także budynek Polskich Linii Kolejowych Sekcji Eksploatacji w Rzeszowie. W 2012 roku stacja została zmodernizowana. Przebudowano układ torów oraz wybudowano całkowicie od nowa jedyny peron, który posiada wiatę, miejsca siedzące oraz elementy małej architektury jak ławki, tablice informacyjne, oświetlenie. Do peronu wybudowano także dojście od strony budynku dworcowego i ulicy ks. Józefa Sondeja. W 2013 roku rozebrano od dłuższego czasu nieczynną kładkę dla pieszych w ciągu ulicy Langiewicza. Stacja służy jako postojowa dla pociągów towarowych. Odchodzi z niej szereg bocznic do okolicznych rzeszowskich zakładów, w tym najdłuższa i używana do dziś bocznica Elektrociepłowni i Zakładu WSK Rzeszów. Przypisy Linki zewnętrzne Rzeszów Staroniwa, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Ambasada Estonii w Polsce

Ambasada Estonii w Polsce, Ambasada Republiki Estońskiej (est. Eesti Suursaatkond) – estońska placówka dyplomatyczna mieszcząca się w Warszawie przy ul. Karwińskiej 1. Siedziba W okresie międzywojennym Stosunki dyplomatyczne pomiędzy Polską i Estonią nawiązano w 1921. Początkowo poselstwo tego kraju funkcjonowało w Hotelu Europejskim przy ul. Krakowskie Przedmieście 13 (1923), w kamienicy Spokornego w al. Ujazdowskich 19 m. 4, róg Chopina 1 (1923–1933), w kamienicy Bogdanowicza w al. Ujazdowskich 9a/55 (1934), następnie w pałacu Elizy Wielopolskiej w al. Róż 1 (1935–1938) oraz przy ul. Mokotowskiej 61 (1939). W okresie po II wojnie światowej Polska reaktywowała stosunki dyplomatyczne z Estonią w 1991. Ambasada zaczęła urzędować w willi z około 1935 przy ul. Karwińskiej 1 w 1995. Na czas remontu, od września 2019, ambasada mieściła się przy ul. Bzowej 21. Obecnie przy ul. Karwińskiej 1. Zobacz też Ambasada RP w Tallinnie Przypisy Bibliografia Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ISBN 978-83-7452-019-5 Linki zewnętrzne b. siedziba poselstwa w al. Ujazdowskich Estonia w ISAP
Посольство Эстонии в Польше

Посольство Эстонской Республики в Польше (пол. Ambasada Estonii w Warszawie ; эст. Eesti saatkond Varssavis) — эстонское дипломатическое представительство, расположенное в Варшаве, Польша. Должность Чрезвычайного и Полномочного Посла с сентября 2018 года занимает Мартин Рогер (эст. Martin Roger) ― кадровый эстонский дипломат, выпускник юридического факультета Тартуского университета (2001), магистр международного права (Амстердамский университет, 2004). История Дипломатические отношения между Польшей и Эстонией были установлены 4 мая 1921 года и возобновлены в сентябре 1991 года. Посольство Эстонской Республики в Варшаве было открыто 20 июня 1995 года. Первым главой миссии был эстонский дипломат Рихо Лаанемяэ (эст. Riho Laanemäe) (1995—1996). По данным на 2021 год, в Польше действуют почётные консулы Эстонии в городах Щецин, Краков, Гданьск, Белосток, Вроцлав. Примечания Литература Piotr Łossowski. Stosunki polsko-estońskie 1918―1939 (пол.). — Gdańsk: Instytut Bałtycki, 1992. — 210 с. Krzysztof Szczepanik, Anna Herman-Łukasik, Barbara Janicka. Stosunki dyplomatyczne Polski: T. 1, Europa 1918―2006 (пол.). — Warszawa: Wydawnictwo Askon, 2007. — С. 131—137. — 584 с. См. также Посольство Польши в Эстонии
Посольство Естонії у Варшаві

Посольство Естонії у Варшаві (ест. Eesti Suursaatkond, пол. Ambasada Estonii w Polsce) — дипломатичне представництво Естонії в Республіці Польща. Штат співробітників становить від 5 осіб. Місцеперебування У міжвоєнну добу Дипломатичні відносини між Польщею та Естонією встановилися 1921 року. Спочатку представництво цієї країни у вигляді дипломатичної місії працювало в готелі «Європейський», що у Варшаві на вулиці Краківське передмістя, 13 (1923), у кам'яниці Спокорного на проспекті Алеї Уяздовські, 19 каб. 4 (1923—1933), у кам'яниці Богдановича за адресою: Алеї Уяздовські, 9a/55 (1934), потім у Палаці Елізи Великопольської на алеї Троянд, 1 (1935—1938) та на вул. Мокотовській, 61 (1939). У 1921—1940 роках існувало також консульство Естонії в Гданську з осідком, зокрема за адресою: Langer Markt (нині Длуґі Тарґ), 18 (1922), Stadtgraben (Подвалє Ґродскє), 6 (1925), Langer Markt 18 (1927—1931), Dominikswall (Ягеллонські вали), 13 (1930), Elisabethwall (Ягеллонські вали), 9 (1933), Jopengasse (вул. Пивна), 66 (1934-1936), Hundegasse (вул. Огарна), 35 (1938—1939). Після Другої світової війни Польща поновила дипломатичні відносини з Естонією в 1991 році. 1995 року посольство почало працювати на віллі приблизно 1935 року побудови, що на вул. Карвінській, 1. На час ремонту, з вересня 2019 р., посольство перемістилося на вул. Бзова, 21. Зараз воно повернулося на вул. Карвінська, 1. Див. також Посольство Польщі в Естонії Список дипломатичних місій Естонії Список дипломатичних місій у Польщі Естонсько-польські відносини Примітки Література Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ISBN 978-83-7452-019-5 (пол.) Посилання Była siedziba poselstwa w al. Ujazdowskich (пол.)
Kościół Wszystkich Świętych w Słupi

Kościół pw. Wszystkich Świętych w Słupi – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Słupi w powiecie poznańskim. Historia i architektura Kościół pod wezwaniem Wszystkich Świętych istniał w Słupi przynajmniej w roku 1298. Do 1463 roku pod parafię w Słupi podlegały Tomice, w których zachował się kościół z tamtego okresu. Pomiędzy 1700 a 1730 na miejscu starego kościoła wybudowano nowy, drewniany. Murowany kościół pochodzi z 1849 roku. W kościele znajdują się obrazy z II połowy XVII wieku i chrzcielnica z II połowy XVIII wieku, a przed samą świątynią znajduje się pomnik żołnierzy walczących w wojnach światowych. Proboszczowie Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii.
Kostel Wang

Kostel Wang (polsky Świątynia Wang nebo Kościół Wang, norsky Vang stavkirke) je dřevěný protestantský kostel, který stojí na polské straně Krkonoš v Karpaczi v Dolnoslezském vojvodství. Kostel skandinávského typu stavkirke původně stál v norské vesnici Vang (oblast Valdres), podle které dostal jméno. Na severní úbočí Krkonoš byl přestěhován v polovině 19. století. V současnosti jej každoročně navštíví více než dvě stě tisíc turistů. Původ kostela Původně vikinský kostel stál v norské rybářské obci Vang již od roku 1175. Roku 1841 se její obyvatelé rozhodli, že si postaví větší zděný kostel. Aby získali peníze na novostavbu, rozhodli se starý kostel prodat jako dřevo na otop. Přestěhování kostela Shodou okolností se na dražbě objevil norský malíř Johan Christian Dahl, profesor Akademie výtvarných umění v Drážďanech. Přemluvil obyvatele obce k pečlivému rozebrání stavby, a k očíslování všech jednotlivých dílů. Nejprve usiloval o zachování kostela v Norsku, to se mu však nezdařilo. Selhal i pokus umístit kostel na Pavím ostrově v Berlíně. Pro přestěhování kostela získal podporu pruského krále Fridricha Viléma IV.; rozebraná stavba byla díky tomu převezena do Královského muzea v Berlíně. O jejím dalším osudu rozhodla korespondence mezi panovníkem a hraběnkou Friderikou von Redern z Bukovce, která potřebovala pro evangelické obyvatelstvo horských vesnic na svém panství nový svatostánek. Pozemek poskytl hrabě Christian Leopold von Schaffgotsch. Na jaře 1842 byly bedny na vorech přepravovány proti proudu Odry do Lehnice (Liegnitz), a odtud již na vozech přes Jelení Horu (Hirschberg) do obce Brückenberg [dnes Karpacz Górny]. Hraběnce byla předána příslušná dokumentace kostela i s královým osobním návrhem na novou věž kostela, která pak byla přistavěna. Znovupostavení kostela Dne 2. srpna 1842 byl králem položen základní kámen, a 28. července 1844 bylo provedeno slavnostní vysvěcení za účasti královské rodiny. Bohužel funkčnost kostela podmínila řadu změn proti původnímu stavu, takže se z kostelíku stala svým způsobem novostavba s autentickými výzdobnými prvky. Konstrukce kostela Kostel Wang je tzv. stavkirke – sloupový kostel, jehož krov nenesou obvodové zdi, ale vysoké sloupy. Ty jsou dvanáct let ponechané v opracované podobě na dešti a větru a následně naimpregnované dehtem z dřevěného uhlí. Takto upravené sloupy vydrží více než 800 let.[zdroj?] Kostelů tohoto typu byly kdysi v Norsku tisíce, do současnosti se jich však dochovalo jen třicet. Pro tuto severskou zemi se jedná o památky prvořadého významu. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel Wang na Wikimedia Commons Oficiální stránky Článek o Wangu Kostel Wang - galerie Archivováno 13. 11. 2013 na Wayback Machine.
Wangkerk

De Wangkerk (Pools: Świątynia Wang) in Karpacz is een Noorse houten staafkerk. Zij werd oorspronkelijk in de 12e of 13e eeuw gebouwd in het Noorse plaatsje Vang. In de 19e eeuw wilde men daar de kerk afbreken, omdat hij vervallen en te klein was. Frederik Willem IV, koning van Pruisen, kocht de kerk voor 427 mark. Hij was van plan om hem in Berlijn te plaatsen, maar zag daar uiteindelijk van af. Gravin Friederike von Reden uit Buchwald liet de kerk in Krummhübel (Karpacz) plaatsen. De kerk werd te voet, in onderdelen naar boven gebracht en in 2 jaar in elkaar gezet en opgeknapt. Op 28 juli 1844 werd de kerk ingezegend als protestantse Lutherse kerk. Neder-Silezië was destijds Duits grondgebied. Na de Tweede Wereldoorlog werd het Pools grondgebied. Sinds 1946 is de kerk in gebruik bij de kleine Poolse Lutherse gemeenschap. Ook nu vinden er nog diensten plaats. De kerk bevat in het houtsnijwerk veel Viking-details, zoals draken. De rondgang om de eigenlijke kerk heen diende oorspronkelijk als isolatie. De granieten klokkentoren met 2 klokken is in de 19e eeuw gebouwd om de houten kerk te beschermen tegen de wind vanaf de bergen. Naast de kerk ligt sinds 9 augustus 1844 een kleine begraafplaats, waar ook de gravin begraven ligt. Sinds 1946 wordt de begraafplaats niet meer gebruikt. Alleen voor de componist Rudolf Jonas is in 1949 een uitzondering gemaakt. Externe link Wangkerk
Igreja de Madeira de Vang

A igreja de madeira de Vang (em norueguês: Vang stavkirke; em polonês/polaco: Świątynia Wang; em alemão: Stabkirche Wang) é uma igreja de madeira originalmente construída em Vang, na região de Valdres, Noruega, em 1200 d.C. Atualmente se localiza em Kapacz, Polônia, após haver sido transladada no século XIX a essa localidade, então parte da Prússia. Ainda que a igreja atual conserve parte da madeira original, é em grande medida uma obra reconstruida e remodelada, com alguns elementos extravagantes do século XIX. É atualmente uma igreja luterana, e também uma importante atração turística da região. História Segundo a tradição, a igreja foi transladada a Vang de outra localidade em algum momento. Vários pesquisadores apoiam a tese de que a igreja havia sido amplamente remodelada durante a Idade Média, ainda que talvez em uma data tão distante como 1600. O pesquisador Arne Berg concluiu que o templo no princípio teve grande semelhanças com o tipo de igreja de madeira da região de Sogn, com uma nave que consistia de uma sala de teto elevado e um ambulatório rodeando-a. Com a primeira reconstrução se perdeu o escalonamento do teto da nave, e o novo teto foi comum tanto para a sala central quanto para o ambulatório, mesmo que permaneçam as colunas centrais originais, já sem função de suporte. Berg estima que a igreja seja de uma data próxima a 1200, o que coincide com a data inscrita no pináculo. O pesquisador concluiu que a igreja foi construída em 1200 e em algum momento foi reconstruida, provavelmente na Idade Média, mas talvez numa data bastante tardia, próxima a 1600. Desde 1832, o governo planejou a demolição da velha igreja de madeira, já que era pequena demais e barulhenta à época, e substituí-la por um novo templo de pedra. O célebre pintor Johan Christian Dahí, que valorizava as igrejas de madeira como monumentos históricos, foi um forte defensor da igreja de Vang. Sem dúvidas, em 1839, quando o pintor voltou a Vang, já se havia levantado a nova igreja em uma parte da antiga igreja de madeira, e a demolição desta parecia iminente. Referências Ligações externas Media relacionados com Igreja de Madeira de Vang no Wikimedia Commons Página oficial da Igreja de Wang (em inglês)
Universitet Jagielloński

Universitet Jagielloński (dansk: Kraków-Akademiet; polsk: Akademia Krakowska, Uniwersytet Jagielloński) er en polsk højskole i Kraków, der er grundlagt i 1364. Den nuværende rektor er Professor Karol Musioł. Berømte alumner Nicolaus Kopernikus Pave Johannes Paul 2. Johan 3. Sobieski af Polen Andrzej Duda Paweł z Krosna Stanisław Lem Bronisław Malinowski Jan Kochanowski Jan z Kolna Tadeusz Boy-Żeleński Norman Davies Jan Długosz Ryszard Gryglewski Marcin Kromer Wacław Sierpiński Wisława Szymborska Władysław Tarnowski Krzysztof Zanussi Eksterne henvisninger Uniwersytet Jagielloński (polsk og engelsk)
Jagielonsko sveučilište

Jagielonsko sveučilište (polj. Uniwersytet Jagielloński, Universitas Jagellonica Cracoviensis) je javno sveučilište u poljskom gradu Krakowu. Utemeljio ga je poljski kralj Kazimir III. Veliki 1364. godine. Najstarije je sveučilište u Poljskoj, drugo po starosti u Srednjoj Europi i jedno je od najstarijih sveučilišta na svijetu. 1817. je promijenilo ime u Jagielonsko sveučilište u spomen na poljsku dinastiju Jagelovića, čime se oživilo krakovsko sveučilište nakon što je bilo u teškom razdoblju. 2006. je The Times Higher Education Supplement rangirao je ovo sveučilište najboljim poljskim sveučilištem. Fakulteti Jagielonsko sveučilište obuhvaća 15 fakulteta: pravo i upravu medicinu ljekarništvo i medicinsku analizu zdravstvenu njegu filozofiju povijest filolgiju poljski jezik i književnost fiziku, astronomiju i primijenjeno računalstvo matematiku i informatiku kemiju biologiju i zemaljske znanosti menedžment i društvenu komunikaciju međunarodne i političke studije biokemiju, biofiziku i biotehnologiju Vidi Collegium Novum Jagielonskog sveučilišta Collegium Maius Jagielonskog sveučilišta Collegium Witkowskog Jagielonskog sveučilišta Jagielonska knjižnica Nawojka, legendarna prva studentica iz 15. st. Sonderaktion Krakau, njemačka operacija protiv profesora i akademika s krakovskog sveučilišta. Izvori Vanjske poveznice Službene stranice Panoramski pogled
Università Jagellonica

L'Università Jagellonica (in polacco: Uniwersytet Jagielloński, spesso abbreviato UJ) è un'università di Cracovia. È la più antica università del Paese, fondata nel 1364 da Casimiro III di Polonia come Akademia Krakowska, ed è quindi una delle più antiche al mondo, la seconda più longeva dell'Europa orientale, dopo l'Università Carolina. Nel XIX secolo le fu dato il nome di Jagellonica per onorare la dinastia dei sovrani che governarono il Paese dal 1386 al 1572. Storia Casimiro III di Polonia, per gestire lo stato riunificato, sentì l'esigenza di avere magistrati ed amministratori con una preparazione giuridica adeguata inoltre, considerando l'aumento del numero delle scuole, capì la necessità di fondare un'istituzione capace di formare i docenti. Nel 1364 ottenne da Papa Urbano V l'autorizzazione ad aprire l'Accademia di Cracovia. Con la morte di Casimiro III l'Università ebbe un momento di crisi, che fu superato grazie a Ladislao II e alla consorte Edvige. Re Ladislao nel 1400 rifondò l'Università con riforme e innovazioni che ne aumentarono la notorietà in Europa. Le facoltà di astronomia, giurisprudenza e teologia dell'Università attrassero molti studenti e studiosi eminenti. I Paesi di provenienza, oltre alla Polonia, erano Lituania, Russia, Slovacchia, Ungheria, Boemia, Germania e Spagna. Il primo rettore dell'Università fu Piotr Wysz, e i primi professori furono cechi, tedeschi e polacchi, molti dei quali si erano laureati presso l'Università di Praga in Boemia. Jan Haller stabilì una sala stampa a Cracovia nel 1500. Dal 1520 fu introdotta la filologia greca da Constanzo Claretti, Wenzel von Hirschberg e Libanus. L'età d'oro per l'Università giunse durante il Rinascimento polacco, tra il 1500 e il 1535, un primato non superato fino al tardo XVIII secolo. Il nucleo centrale è affiancato da altri edifici sparsi nella città; alcuni di essi sono adibiti a case dello studente (akademik), le principali sono il Piast e il Żaczek. Nel 2023, la classifica CWTS Leiden, che tiene conto delle prestazioni accademiche di oltre 1200 università in tutto il mondo, ha collocato l'Università Jagellonica al 250º posto a livello globale, al 68º a livello europeo e al 1º a livello nazionale. Note Voci correlate Biblioteca Jagellonica Sonderaktion Krakau Giardino botanico di Cracovia Collegium Maius Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università Jagellonica Collegamenti esterni (PL, EN) Sito ufficiale, su uj.edu.pl. (EN) Jagiellonian University, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Jagiellonische Universiteit

De Jagiellonische Universiteit (Uniwersytet Jagielloński) is een universiteit in Krakau, Polen. De universiteit werd in 1364 gesticht door koning Casimir de Grote als de Krakause Academie (Akademia Krakowska). Het is daarmee de oudste universiteit van Polen en na de Universiteit van Praag de oudste van Centraal-Europa. In 1817 werd de instelling ten tijde van de republiek Krakau vernoemd naar de Poolse koningsdynastie van de Jagiellonen. Ter gelegenheid van het zeshonderdjarig bestaan in 1964 componeerde Krzysztof Penderecki zijn Cantata in honorem Almae Matris Universitatis Iagellonicae sescentos abhinc annos fundatae. De Jagiellonische Universiteit is de enige Poolse vertegenwoordiger in de Coimbragroep en is ook aangesloten bij het Utrecht Network. Faculteiten De universiteit telt vijftien faculteiten, waarvan de rechtenfaculteit de oudste is. Bekende alumni Nicolaas Copernicus Paus Johannes Paulus II Józef Cyrankiewicz Carl Menger Jan Sobieski Stanisław Lem Kazimierz Wierzyński Wisława Szymborska Andrzej Duda Zie ook Lijst van bouwwerken gesticht door de bisschoppen van Krakau
Pałac Marii Radziwiłłowej w Warszawie

Pałac Marii Radziwiłłowej, także pałac Jana Michała Dąbrowskiego − zabytkowy pałac znajdujący się przy ulicy Długiej 26 w Warszawie. Opis Budynek został wzniesiony przed 1732 rokiem dla kawalera maltańskiego. W 1754 roku należał do Kazimierza Dębskiego, a w 1770 roku do Marii z Lubomirskich Radziwiłłowej, miecznikowej litewskiej. Został przebudowany w XIX wieku. Pałac został spalony w 1944. Współczesny budynek, wystawiony na jego fundamentach w latach 1951–1957 według projektu Anny Boyé-Guerquin, nawiązuje do pałacu z XVIII wieku. Oficyny pseudozabytkowe (zachodnia z lat 1953–1954 nawiązuje do kamienicy Lasockiego z około 1780, z dawnym przejazdem bramnym przekształconym w projekcie powojennym w sień; oficyna wschodnia powstała około 1961–1962 na miejscu oficyny rozebranej w 1955. Wnętrza pałacu zostały dostosowane do potrzeb powojennego użytkownika, którym jest założony w 1949 Państwowy Instytut Sztuki, od 1959 Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk. W 1965 roku pałac wpisano do rejestru zabytków. Przypisy
Puszcza Romincka

Romincka Skoven (polsk: Puszcza Romincka, litauisk: Romintos giri), også kendt som Krasny Les (russisk: Красный лес) eller Rominte Hede (tysk: Rominter Heide), er et stort skov- og hedelandskab, der strækker sig fra den sydøstlige del af Kaliningrad Oblast til den nordøstlige del af voivodskabet Warmińsko-mazurskie i Polen. Etymologi De polske og tyske navne på skoven er afledt af litauisk stavelse rom, der betyder rolig, og skoven ligger i området kaldet Lille Litauen. Det russiske navn, Krasnyy Les, betyder "Rød Skov". Geografi Romincka-landskabets samlede areal er ca. 250 km² der strækker sig fra de Masuriske Søer i sydvest op til grænsen til Litauen ved søen Vištytis i Øst. Den sydlige polske del (ca. en tredjedel af arealet) omfatter et beskyttet område kendt som Puszcza Romincka Landskabspark. Flora Skoven er en del af den Centraleuropæiske blandede skove økoregion. Træerne i den polske del af skoven er 40% gran, 22% eg, 19% fyr, 11% birk, 6% elletræer og 2% lind og andre arter. Almindelige plantesamfund omfatter Tilio-Carpinetum-skov på tør grund, der er sammensat af eg, gran, lind, ask, el, ahorn, elm, avnbøg og birk. Underskov er generelt sparsom. Fraxino-Alnetum skov findes i sumpede områder med el, gran, lind, ask og sjældnere el. Underetages buske omfatter fuglekirsebær (Prunus padus), hassel, gyldenrose og træer af kronetræer. Skvalderkål (Aegopodium podagraria) og brændenælde (Urtica dioica) er almindelige. Referencer
Floresta de Romincka

A Floresta de Romincka (em polaco: Puszcza Romincka), também conhecida por Floresta Rominta ou Krasny Les (em russo: Красный лес), é uma eco-região e área arborizada localizada na Rússia e na Polónia. Os nomes alemães e polacos para a floresta derivam da antiga língua da Prússia, da sílaba rom, que significa calma e paz, sendo que a floresta estava ligada à mitologia da antiga Prússia. O nome russo para floresta é "Floresta Vermelha". Antes de 1945, o nome da floresta era Rominter Heide. É um dos últimos locais da Europa onde ainda se podem encontrar javalis, lobos e linces. Bibliografia Siegfried Borkowski, Tante Martchen auf Männerfang - Kriminalfälle aus Ostpreußen, Schlesien und Ostbrandenburg, dr. ziethen verlag Oschersleben 2010, ISBN 978-3-86289-008-8, S. 8 ff. Referências