NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Maryi Królowej w Poznaniu

Kościół Maryi Królowej w Poznaniu, znajduje się przy Rynku Wildeckim. Świątynię wzniesiono w latach 1904–1907 roku, według projektu berlińskiego architekta, Oskara Hossfelda dla gminy ewangelickiej. Początkowo nosiła wezwanie św. Mateusza. Historia i architektura W okresie II Rzeczypospolitej kościół należał do parafii przynależącej do superintendentury Poznań Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Neorenesansowy kościół wzniesiono na planie prostokąta. Zewnętrzne mury zdobią regularnie rozmieszczone, niewielkie przypory. Elewację zachodnia i fasadę znajdującą się po stronie wschodniej zdobią utrzymane w stylu szczyty. W osi frontu umieszczono wysuniętą czworoboczną wieżę o wysokości 45 m, którą wieńczy ośmioboczny hełm. W wieży znajduje się główny portal, wykonany w stylu neomanierystycznym. Wnętrze przykrywa beczkowate sklepienie, ozdobione gurtami. Z ewangelickich elementów, niespotykanych w kościołach katolickich zachowały się do dziś empory, nie zachował się natomiast znajdujący się niegdyś w prezbiterium obraz „św. Mateusza pochylonego nad Ewangelią oraz zmartwychwstałego Chrystusa” autorstwa Maksa Kutschmanna. Witraże prezbiterium przedstawiały natomiast czterech ewangelistów (obecne witraże pochodzą z lat 90. XX wieku, a wykonała je Grażyna Strykowska). Po II wojnie światowej kościół przejęli katolicy, a dokładniej zmartwychwstańcy z parafii Zmartwychwstania Pańskiego na terenie której kościół się znalazł. Swoje pierwotne wezwanie, św. Mateusza zachował aż do 1955, kiedy to otrzymał wezwanie Matki Boskiej Królowej. W 1993 erygowano nową parafię Maryi Królowej ponownie zmieniając wezwanie. Dzisiejszy wystrój wnętrza powstał w latach 1962–1972 według projektu Kazimierza Bieńkowskiego. Jest to między innymi 14 stacji Drogi Krzyżowej, wykonanych techniką sgraffito. Natomiast malowidła w emporach wykonali Kazimierz Jasnocha i Włodzimierz Bartoszewicz pod kierunkiem Wacława Taranczewskiego. Przedstawiają one 15 tajemnic różańcowych oraz symbole maryjne. Z okresu ewangelickiego pozostały wspomniane już trzy empory (organowa i dwie boczne) oraz chrzcielnica z 1907. Całości wyposażenia dopełnia pochodzący z XVII wieku obraz przedstawiający Koronacje Najświętszej Marii Panny, który trafił do świątyni w 1994. Z tego samego roku pochodzi belka tęczowa z krucyfiksem autorstwa Jacka Nowaka. W prawym ołtarzu bocznym obraz Miłosierdzia Bożego. W 2009, przed kościołem stanął pomnik Michała Archanioła. Wewnątrz świątyni wmurowano tablicę pamiątkową o treści: „Siostrom i braciom w wierze w Jezusa Chrystusa / Ewangelikom wildeckim / 1907 – 15 III 2007”. Zobacz też cmentarz ewangelicki św. Mateusza w Poznaniu – dawny cmentarz parafii ewangelickiej św. Mateusza kaplica II Zboru Chrześcijan Baptystów „Koinonia” w Poznaniu – w pobliżu Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Chociwlu

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Chociwlu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Chociwel, w powiecie stargardzkim, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Ińsko archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Mieści się przy ulicy Armii Krajowej. Historia Obecna świątynia w Chociwlu była budowana w kilku etapach. Jako pierwsze zostało wybudowane na początku XV stulecia (1408) prezbiterium, w połowie XV stulecia (1460) korpus nawowy i wieża, a około 1600 roku powstały przybudówki przy elewacjach północnej i południowej. Od 1530 roku kościół był we władaniu protestantów. Od 1945 jest to ponownie świątynia katolicka. Od tego czasu duszpasterstwo prowadzą w nim księża chrystusowcy. Kościół poświęcony w dniu 17 sierpnia 1945 roku. Architektura i wyposażenie Budowla wzniesiona na planie prostokąta. Wnętrze korpusu świątyni posiada trzy nawy, oddzielone jest przez dwa rzędy ośmiobocznych filarów, podpierających sklepienie gwiaździste. Czteroprzęsłowe prezbiterium posiada jedną nawę i jest zamknięte trójbocznie. Wyposażenie wnętrza kościoła w stylu neogotyckim. W tym stylu został zbudowany drewniany ołtarz. Skrzydła tryptyku mieszczą się na ostrołukowych arkadach. Z lewej strony znajdują się obrazy św. Piotra i Pawła. Z prawej strony mieszczą się obrazy Mojżesza i św. Jana Chrzciciela. W świątyni znajduje się także wapienna chrzcielnica oraz posągi świętych, między innymi ukrzyżowanego i zmartwychwstałego Chrystusa, Maryi Apokaliptycznej, wykonanej z drewna lipowego, św. Katarzyny i Barbary. Chór muzyczny posiada dwa piętra. Pasja Chociwelska W skład pierwotnego wyposażenia kościoła wchodziła tzw. „Pasja Chociwelska” - Grupa Ukrzyżowania składająca się z pięciu rzeźb wykonanych w drewnie lipowym na początku XVI w. i obejmująca figury: Chrystusa Ukrzyżowanego, Marii Bolesnej, Jana Ewangelisty i dwóch łotrów. Autorstwo rzeźb przypisywane jest warsztatowi, nieznanego z nazwiska artysty, określanego w literaturze jako „Mistrz Pasji Chociwelskiej”. Pasja do 1883 r. znajdowała się w Kościele Mariackim w Chociwlu, po czym została przekazana do Muzeum Starożytności (Altertums-Museum) w Szczecinie. Obecnie (zdekompletowana - składająca się tylko z dwóch figur: Chrystusa i Złego Łotra) jest prezentowana na wystawie stałej w Muzeum Narodowym w Szczecinie. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Mierzynie

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Mierzynie – średniowieczna budowla położona w centrum podszczecińskiej wsi Mierzyn w powiecie polickim. Historia Kościół powstał w XIII w., wkrótce po lokacji wsi. Kościół jest orientowany, zbudowany z regularnie ułożonych kwadr granitowych łączonych zaprawą wapienną, w okresie przejściowym pomiędzy stylem romańskim i gotyckim. W 1637 pożar poważnie uszkodził świątynię wraz z oryginalną drewnianą wieżą. Odbudowa zakończyła się w 1644, obecna wieża jest drewniana z kopulastym hełmem z latarenką. Kościół był remontowany w XIX w. oraz po II wojnie światowej w roku 1958 i 1995. W 1992 rozpoczęto renowację ołtarza i ambony. Z okresu powojennego pochodzi także znajdująca się po południowej stronie kościoła zakrystia. Architektura Kościół zbudowany jest na planie prostokąta, bez wydzielonego prezbiterium. Wieża jest minimalnie szersza od korpusu nawowego, w dolnej części kamienna, w górnej drewniana, zwieńczona wysmukłym hełmem zakończonym kulą i krzyżem. Okna nawy, zróżnicowane szerokością i wysokością, noszą ślady przebudowań: dwa okna są w stylu romańskim, a trzy – gotyckim. Szczyt wschodni kościoła udekorowany jest blendą w kształcie krzyża z czterema dodatkowymi blendami znajdującymi się pod jego ramionami (podobna dekoracja znajduje się na kościele w Wołczkowie). Wyposażenie Ołtarz główny pochodzi z początku XVIII w. i wykonany został w stylu barokowym. W predelli zachował się, malowany na desce, obraz Ostatniej Wieczerzy. W retabulum (nastawa ołtarzowa) znajduje się obecnie współczesny obraz Matki Boskiej Bolesnej – przed wojną był tu obraz przedstawiający Ukrzyżowanie Chrystusa. W zwieńczeniu przedstawiona została scena Zesłania Ducha Świętego. Przed II wojną światową wygląd ołtarza był nieco inny niż obecnie – znajdowały się na nim również trzy rzeźby, które obecnie są przy tabernakulum. Ambona pochodzi również z początku XVIII w. Płyciny czaszy ambony wypełniają obrazy przedstawiające czterech Ewangelistów. Na zaplecku umieszczony został wizerunek Chrystusa. Baldachim ambony zdobią srebrno-złote elementy dekoracyjne w kształcie wachlarzy. Wygląd obrazów umieszczonych na ambonie wskazuje, że ich autorem był zręczny artysta ludowy. Współcześnie na ambonie zamontowano duży monitor ekranowy wykorzystywany do wyświetlania tekstów liturgicznych. Empora wykonana została pod koniec XIX w. w stylu neobarokowym wsparta na czterech słupach. Zdobią ją cztery obrazy o charakterze symbolicznym oraz ozdobna balustrada. Nie zachowały się pochodzące z 1908 r. dwunastogłosowe organy z firmy B. Grüneberga. Dzwon zachowany do chwili obecnej został umieszczony na odbudowanej 48-metrowej wieży. Odlany został w 1644 roku przez Lorentza Kökeritza – twórcę dzwonu dla szczecińskiej katedry. Waży około 350 kg i ma średnicę 83 cm. Na wieży znajduje się jarzmo, jako pozostałość po starym dzwonie. Od 2006 roku z głośnika bije dzwon elektroniczny. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Nysie

Kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej w Nysie – świątynia rzymskokatolicka wchodząca w skład zespołu klasztornego werbistów, obecnie kościół parafialny. Historia Potrzeba budowy kościoła przy istniejącym w tym miejscu zespole klasztorno-szkolnym powstała w 1900 roku, gdy podjęto decyzję o powstaniu tu seminarium duchownego. Na przeszkodzie tym zamiarom stanęły jednak władze pruskie, które nie zatwierdziły pierwotnego projektu olbrzymiej, dwupoziomowej świątyni z 1000 miejsc siedzących. Po kilku latach starań o zezwolenie na budowę powstał więc kościół mniejszy, niż początkowo zakładano, mogący pomieścić tylko 500 osób. W szkole misjonarzy kształciło się wówczas 250 uczniów pochodzących głównie ze Śląska, natomiast w Domu św. Krzyża przebywało 20 kapłanów i 75 braci. Budowniczym kościoła został Hermann Fischer, którego sprowadzono do Nysy w charakterze nauczyciela, architekta i kierownika robót. Dyplomowany budowniczy Johannes Beckert, którego dziełem były zabudowania klasztorne powstałe do 1900 r., został oddelegowany do pracy w Techny w Stanach Zjednoczonych. Budowa przebiegała bardzo szybko. Kamień węgielny wmurowano 23 kwietnia 1906 roku i już po kilku miesiącach, późną jesienią, kościół ukończony został w stanie surowym. Kościół poświęcono 4 listopada 1907 r., natomiast uroczysta konsekracja, dokonana przez kardynała Adolfa Bertrama z Wrocławia odbyła się dopiero 28 września 1924 r. W roku 1941 świątynia ta stała się kościołem głównym nowo utworzonej kuracji Św. Krzyża, wydzielonej z parafii św. Jana, a w 1979 roku poszerzonej jeszcze o 13 ulic z parafii św. Jakuba. Architektura Monumentalny kościół zbudowany w stylu neogotyckim. Po obu stronach ołtarza głównego znajdują się oratoria. Najcenniejszymi zabytkami w kościele są bogato zdobiona monstrancja z XIX wieku, unikalna obudowa drewniana całego chóru, ławki w tylnej części kościoła, misternie wyrzeźbiona w drewnie dębowym ambona, a także organy oraz witraże. Ołtarz główny, kościół oraz zabudowania klasztorne wykonane zostały przy zastosowaniu symboliki liczby 3, co wyrażać miało kult Trójcy Przenajświętszej, zgodnie z duchowością werbistów. Przypisy Bibliografia J. Daniel, I. Zielonka, Nysa-przystanek wędrowca, 2004, wyd. Inserat ISBN 83-912169-1-8. Marek Sikorski, Nysa. Skarby sztuki i osobliwości, 1999, wyd. Silesiapress ISBN 83-909213-0-8. Linki zewnętrzne Galeria zdjęć kościoła
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Wałbrzychu

Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Wałbrzychu – najstarsza świątynia miasta. Mieści się przy placu Kościelnym. Zbudowany na miejscu pierwszego kościoła z XIV wieku, gruntownie przebudowany na barokowy w latach 1714–1718. Posiada barokowy wystrój wnętrza oraz studzienkę (nieczynną), z którą wiąże się legenda o założeniu miasta. Obecnie Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Pani Wałbrzycha – kościół pomocniczy parafii Świętych Aniołów Stróżów w Wałbrzychu. Obiektem kultu jest piętnastowieczna statua Matki Bożej Bolesnej (Pietà) umieszczona w barokowym ołtarzu głównym. W kościele znajduje się pozytyw, wyremontowany w 2010 roku przez firmę Adama Wolańskiego. Instrument posiada 5 rejestrów oraz mechaniczne: trakturę gry i trakturę rejestrów Linki zewnętrzne Informacje na stronie parafii pw. Świętych Aniołów Stróżów. aniolow-strozow.walbrzych.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-22)]. Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej - najstarsza świątynia Wałbrzycha. Plac Kościelny 1 Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Tułach

Kościół Matki Boskiej Bolesnej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Tułach w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 9 maja 1964 roku, pod numerem 862/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Historia kościoła Po śmierci dwóch jedynych synów i narodzinach trzech córek, małżeństwo z rodu szlacheckiego von Blacha udało się na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie przed nowo wybranym papieżem Piusem IX prosili Pana Boga o łaskę narodzin kolejnego syna. W zamian Eduard von Blacha złożył ślubowanie wybudowania w rodzinnej miejscowości świątyni na wzór Katedry w Kolonii. Prośba została wysłuchana i 2 marca 1847 urodził się syn, któremu na chrzcie nadano imię Emanuel. Plany wybudowania świątyni pojawiły się już w roku urodzenia syna, lecz z powodu Wiosny Ludów i zamieszek w państwie musiały poczekać do 1853 roku, kiedy to głową biskupstwa wrocławskiego został Heinrich Förster. W tym samym roku został zatwierdzony przez biskupa projekt nowego kościoła, stworzony przez urodzonego w Oławie Alexisa Langera. Kamień węgielny pod budowę został położony 16 maja 1854 roku, a prace budowlane zostały zakończone 3 lata później. Uroczysta konsekracja odbyła się 8 lipca 1856 roku i została poprowadzona przez biskupa Heinricha Förstera. Organy Organy zostały wybudowane w połowie XIX wieku prawdopodobnie przez Carla Volkmanna. Prospekt neogotycki, jednosekcyjny, a wiatrownice klapowo-zasuwowe. We wrześniu 2020 r. przeprowadzono prace konserwacyjne, polegające na czyszczeniu oraz strojeniu i intonacji organów. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła MB Bolesnej w Tułach. tuly.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-14)].
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Dolsku

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Dolsku – kościół filialny parafii św. Michała Archanioła w Różańsku. Opis Jednonawowa orientowana świątynia barokowa z kwadratową trójczłonową wieżą, przebudowaną w 1878 r. w formach neobarokowych, zwieńczoną stożkowym hełmem krytym łupkiem. Nad tympanonem portalu zachodniego znajduje się płyta z herbami fundatorów kościoła: Beate Louise von der Marwitz i Hansa Wilhelma von Mörnera. Narożniki elewacji opinają pilastry podtrzymujące gzyms koronujący. Część wyposażenia zachowała się z XVIII i XIX w., m.in. drewniany, rzeźbiony ołtarz główny typu ambonowego z 2. połowy XVIII w., utrzymana w podobnym stylu, oddzielona od niego ambona, organy oraz chrzcielnica (XVIII w.). Z poprzedniego kościoła pochodzą płyty nagrobne z 1558 i 1583 r. Kościół znajduje się pośrodku wsi, obok niego stoi pomnik poległych żołnierzy z czasów I wojny światowej. Historia Zbudowany w latach 1740-41 z fundacji właścicieli Dolska, Beate Louise von der Marwitz i Hansa Wilhelma von Mörnera. W 1878 r. przebudowano wieżę i zachodnią część korpusu w formach neobarokowych. Do 1945 był kościołem ewangelickim. Poświęcony jako świątynia rzymskokatolicka 15.10.1946. Przypisy Linki zewnętrzne Lista poległych w I wojnie światowej, tablica przy kościele w Dolsku. [dostęp 2010-05-30].
Kirche der Muttergottes von Tschenstochau (Gliwice)

Die Kirche der Muttergottes von Tschenstochau (polnisch Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt vom Ende des 20. Jahrhunderts und ist dem Gnadenbild der Schwarzen Madonna von Tschenstochau geweiht. Die Kirche der Muttergottes von Tschenstochau gehört der Pfarrgemeinde der Muttergottes von Tschenstochau in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Kilińskiego 2 im Stadtteil Trynek (Trinneck). Geschichte Das Gebiet der heutigen Pfarrgemeinde gehörte ursprünglich zur Erzengel-Michael-Gemeinde. Am 4. Oktober 1981 segnete Bischof Antoni Adamiuk ein Kreuz und den Baugrund für die neue Kirche. 1983 begann der Bau der Kirche und Bischof Jan Wieczorek segnete und legte den ersten Ziegelstein auf das Fundament. Am 4. Dezember 1984 wurde der Grundstein durch Bischof Alfons Nossol eingemauert. Der Grundstein wurde bereits 1983 durch Papst Johannes Paul II. auf dem Sankt Annaberg gesegnet. 1985 wurde der Bau des Pfarrhauses begonnen. Am 27. August 1988 wurde die Kirchengemeinde der Muttergottes von Tschenstochau durch den Bischof von Oppeln Alfons Nossol (* 1932) gegründet, welche von der Erzengel-Michael-Gemeinde und der Peter-Paul-Gemeinde abgespalten wurde. Am 6. Oktober 1991 wurde die Kirche durch Bischof Gerard Kusz (* 1939) geweiht. Auf dem Gelände der Kirche befinden sich ein Missionskreuz und die Gräber der Priester Pfarrer Józef Maciaszek (Erbauer der Kirche), Pfarrer T. Maciaszek und Pfarrer S. Prochacki. Architektur Bei der Kirche der Muttergottes von Tschenstochau handelt es sich um ein modernes Bauwerk mit einer Fassade aus Putz und das Eingangsportal ist mit Klinker gestaltet. Über dem Eingang befindet sich ein Kreuz. Die Kirche besitzt einen einzelnen freistehenden Glockenturm. Weblinks Website der Kirchengemeinde Die Kirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Gliwicach

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Gliwicach – kościół parafialny w Gliwicach w dzielnicy Trynek. Historia 4 października 1983 roku bp Antoni Adamiuk poświęcił krzyż i plac budowy nowej świątyni. 16 maja 1983 bp Jan Wieczorek wmurował pierwszą cegłę, a 4 grudnia 1984 roku bp Alfonsa Nossola – kamień węgielny, poświęcony wcześniej przez Jana Pawła II na Górze św. Anny, 21 czerwca 1983 roku. Świątynia NMP Częstochowskiej została konsekrowana 6 października 1991 r. przez bp. Gerarda Kusza. Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej została erygowana 27 sierpnia 1988 roku. Otoczenie Pochowani przy świątyni Obok kościoła zostali pochowani: budowniczy kościoła ks. prałat Józef Maciaszek, który w 1988 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał na terenie parafii. Zmarł 4 czerwca 1994 roku Tadeusz brat ks. J. Maciaszka. Po przejściu na emeryturę zamieszkał na terenie parafii. Zmarł w 1992 roku. ks. Stanisław Prochacki. Po przejściu na emeryturę mieszkał na terenie parafii. Zmarł w 2010 roku. ks. Mariusz Laskowski wikariusz w latach 2010–2024. Zmarł 3 grudnia 2024 roku. Dzwony W otoczeniu kościoła znajduje się dzwonnica z trzema dzwonami, projekt wykonał Jan Rabiej z Gliwic. Zawieszone dzwony otrzymały imiona: św. Michał Archanioł – 1050 kg, św. Maksymilian Maria Kolbe – 495 kg, św. Tadeusz – 120 kg. Dzwony św. Michał i św. Maksymilian zostały odlane w Odlewni dzwonów Felczyńskich w Taciszowie w 1987 r. natomiast św. Tadeusz dar Olgi Felczyńskiej w 1984 r. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Koniewie

Kościół Najświętszej Marii Panny – zabytkowy kościół filialny położony we wsi Koniewo w woj. zachodniopomorskim, w pow. kamieńskim, w gminie Wolin. Opis Kościółek jest budowlą murowaną, jednonawową, orientowaną. Od zachodu przylega do niego drewniana wieża kościelna z ośmiobocznym dachem hełmowym, a od północy dobudówka pełniąca funkcję kaplicy. Kościół w Koniewie należy do jednego z najciekawiej wyposażonych na terenie gminy Wolin. Na stropie kościoła widoczne są unikane malowidła z 1745 roku wykonane przez malarza Rosenberga z Quedlinburga. Polichromie te, wykonane techniką tempery przedstawiają chóry anielskie (postacie aniołków) na tle obłoków. Polichromie olejne znajdują się na emporze organowej obok herbów fundatorów. Platerowana misa chrzcielna z roku 1872. Wiszący świecznik mosiężny ma sześć ramion z płaskiej taśmy z końcówkami w kształcie kwiatów. Pochodzi z XIX wieku, podobnie jak neobarokowa latarnia z ażurową obudową. W neogotyckim ołtarzu w prezbiterium znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, z prawej strony prezbiterium ambona z baldachimem. Kazalnica pochodzi z 1781 roku. Nad wejściem do kościoła znajduje się empora chórowa z polichromią z lat 1751–1754. Mieszczą się tam 8-głosowe organy firmy Grüneberga z 1910 roku. Ściany świątyni zdobią obrazy drogi krzyżowej. Historia Po raz pierwszy świątynia wzmiankowana była w roku 1288 i nazywana była wówczas kościołem św. Bartłomieja. Współczesny kościół pochodzi z I połowy XIV wieku i został zbudowany na pozostałościach średniowiecznego, kamiennego budynku. W latach 1749–1951 dobudowano od strony północy kaplicę i od zachodu – drewnianą wieżę kościelną z drzewa dębowego z oryginalnym okapem z przycinanych we wzory desek. Jednocześnie budynek podniesiono o 3 stopy i dodano chór po północnej stronie. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Krakowie (os. Szklane Domy)

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej i bł. Wincentego Kadłubka – rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny cystersów znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta na osiedlu Szklane Domy 7 w Nowej Hucie. Historia Pośrodku osiedla Szklane Domy, między dwiema wysokimi lipami, stoi krzyż. Przed 1949 rokiem biegła tędy, między polami, droga z Mogiły do Bieńczyc. W 1880 roku mieszkańcy Bieńczyc postawili przy niej drewniany krzyż który w 1932 wymieniono na betonowy. Budując Nową Hutę nie zniszczono go, pozostał na swoim miejscu, tak jak wiele kapliczek i krzyży w nowym mieście. Pod koniec lat 70. XX wieku kardynał Karol Wojtyła postanowił podzielić olbrzymią parafię mogilską na dwie mniejsze i wystąpiono do władz o zezwolenie na budowę nowego kościoła. 26 sierpnia 1978 roku odprawiono pod krzyżem pierwszą mszę, a 25 grudnia 1979 biskup Albin Małysiak odprawił pierwszą pasterkę. Otrzymano zgodę na budowę kościoła i lokalizację na os. Szklane Domy. W dniu 21 marca 1981 biskup Stanisław Smoleński poświęcił plac na którym miała powstać świątynia. Budowę rozpoczęto w lipcu 1982 roku od postawienia kaplicy o pow. 400 m² (tzw. stara kaplica) oraz budynku w którym znalazły się pomieszczenia katechetyczne i cele dla zakonników. W dniu 10 maja 1983 roku kardynał Franciszek Macharski poświęcił kaplicę i uroczyście erygował nową parafię. 22 sierpnia 1984 rozpoczęto budowę nowego kościoła. Z czterech projektów świątyni, parafianie wybrali do realizacji pracę, której autorami byli Krzysztof Dyga oraz Andrzej Nasfeter. Budynek nie jest olbrzymi, wkomponowany w zieleń i zbudowany z materiału, z którego postawiono nowohuckie bloki, z cegły. Tak jak wygląda kościół, tak wyglądała Nowa Huta do końca lat 60. XX wieku, kiedy otynkowano nowohuckie bloki. Świątynia ma nowoczesną bryłę z charakterystycznym dachem, który, gdy patrzymy na budynek od frontu, daje niezwykły kształt – drzewo. Wejścia to korzenie i pień a dach to gałęzie, rozłożysta korona. Wnętrze nie jest podzielone na nawy, jak w tradycyjnych świątyniach, ale jest jedną surową ale jasną i przestronną halą. Narożniki kościoła zdobią posągi ewangelistów. Budowę ukończono w 1995 i 11 czerwca tegoż roku kardynał Franciszek Macharski dokonał konsekracji kościoła. W tym samym budynku znajdują się pomieszczenia klasztoru oraz Męskiego Liceum Ogólnokształcącego św. Bernarda oo. Cystersów. Na placu przed kościołem znajdują się pomniki ks. Jerzego Popiełuszki, prasy podziemnej okresu stanu wojennego oraz pomnik 25-lecia Solidarności. Organy Organy firmy G.F. Steinmeyer zamontowane zostały w 2004 roku. Instrument sprowadzono z Kościoła Naszego Zbawiciela w Haugesundzie Kontuar usytuowany jest w lewej części chóru (patrząc z prezbiterium). Organy posiadają elektryczną trakturę gry i rejestrów oraz wiatrownice stożkowe, obsługiwane przez dmuchawę elektryczną (brak urządzenia do kalikowania). Dyspozycja organów Galeria Przypisy Bibliografia Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1, s. 87 Szlak Cysterski-Szklane Domy