NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Güttmannsdorf

Schloss Güttmannsdorf (polnisch Pałac w Dobrocinie) ist ein neogotisches Schloss in Dobrocin im Powiat Dzierżoniowski der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte An der Stelle des heutigen Schlosses stand ein Klostergut, möglicherweise eine Kommende des Templerordens. 1484 erwarb es Friedrich von Hochberg, Gründer der Güttmannsdorfer Linie der von Hochberg. Im 18. Jahrhundert wurde die Anlage barockisiert. Von Ende des 18. Jahrhunderts gehörte es dem Adelsgeschlecht Falkenhain und den von Seher-Thoß, 1833 erwarb Heinrich Moritz Eichborn das Gut. Durch Erbe kam es wieder an die Seher-Thoß, dann 1897 an Kuno von Portatius. Von 1898 bis 1899 wurde die Anlage neugotisch umgestaltet. Der Südwestflügel entstand 1909. Portatius ließ auch einen Landschaftspark anlegen. Nach 1945 wurde das Schloss Sitz einer Landwirtschaftlichen Produktionsgenossenschaft. Nach der Politischen Wende wurde das Schloss privatisiert, wurde jedoch dem Verfall überlassen. Anlage Das Schloss ist auf hufeisenförmigem Grundriss errichtet und mit kleinen Türmchen, Zwerchhäusern und Staffelgiebeln pittoresk gegliedert. Im Inneren sind Teile der wandfesten Ausstattung, etwa klassizistische Stuckdecken und neugotische Wandvertäfelungen erhalten. Wirtschaftsgebäude des Guts sind teils in Fachwerk ausgeführt. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 225. Weblinks
Pałac w Dobrocinie

Pałac w Dobrocinie (niem. Schloss Güttmannsdorf) – zabytkowy pałac we wsi Dobrocin (województwo dolnośląskie) w Polsce, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów; na skraju Kotliny Dzierżoniowskiej, u podnóży Wzgórz Gumińskich. Obiekt wzniesiony pod koniec XVIII w., przebudowany w latach 1898–1899 i w 1909 r. Obecnie własność prywatna, użytkowana. Historia Pałac w Dobrocinie został wzniesiony pod koniec XVIII wieku. W XVIII w. majątek należał do rodziny baronów von Seherr–Thoss. W 1830 r. właścicielem stał się starszy radca górniczy von Milecky, a od 1845 r. rodzina Moriz–Eichborn. Następnie majątek na krótko wrócił do rodziny von Seherr–Thoss, lecz już w lipcu 1897 r. były starosta i tajny radca stanu Stanislaus baron von Seherr–Thoss z Wawrzeńczyc sprzedał go, wraz z pałacem, Kuno von Portatiusowi, który był cesarskim radcą poselstwa w Szwecji. On to właśnie gruntownie przebudował pałac w latach 1898–1899 i najprawdopodobniej wtedy wzniesiono północno-wschodnie skrzydło. Ostatnia przebudowa miała miejsce w 1909 roku, kiedy to w skrzydle północno-wschodnim dorobiono dwuosiowy ryzalit. Po 1945 roku w zabytku mieściły się biura, sklep, przedszkole, a część pomieszczeń wykorzystywano jako lokale mieszkalne. W roku 2015 miał miejsce pożar, który zniszczył niektóre wnętrza. Obecnie (w 2019 roku) pałac jest własnością Axioma Group, ale nie jest użytkowany . Architektura Pałac w Dobrocinie został wzniesiony na planie zbliżonym do podkowy, z otwartym dziedzińcem od północnego zachodu. Jest to budowla dwu i trzykondygnacyjna, nakryta dachami czterospadowymi ze ściętymi wierzchołkami, z niewielkimi lukarnami i szczytami. Główny korpus frontowej fasady jest siedmioosiowy, z trójosiowym pseudoryzalitem zwieńczony schodkowym szczytem, z pięcioma pilastrami. W pseudoryzalicie znajduje się główne wejście, prowadzące przez ostrołukowy portal, flankowany dwoma wąskimi oknami. Wieża od strony stawu obecnie jest już pozbawiona stożkowego zwieńczenia. W neogotyckim oknie z maswerkiem, w ryzalicie elewacji południowo-zachodniej, od strony stawów, znajduje się kartusz herbowy rodziny von Portatius. Pałac jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z końca XIX wieku pochodząca z przełomu XIX/XX wieku kaplica pałacowa w parku (zdewastowana w latach 80. XX wieku) cmentarz rodowy w parku Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 142-143
Pałac w Gębczycach

Pałac w Gębczycach – zabytkowy pałac z początku XVII w. w Gębczycach, wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Strzelin. Pierwotnie renesansowy dwór. Obecnie budynek mieszkalny. Przypisy Bibliografia Marek Staffa red. Słownik geografii turystycznej Sudetów, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 A-M, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 83-85773-92-4, s. 231-232
Pałac w Goworowie

Pałac w Goworowie – zabytkowy pałac wzniesiony w 1785 roku przez Josefa Christopha Ludwiga, przebudowany w 1891 roku. Od 1989 roku jest w rękach prywatnych, właściciel prowadzi w nim agroturystykę. Położenie Pałac leży w centralnej części wsi Goworów, położonej w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Międzylesie. Historia Pałac został wzniesiony w 1785 roku przez Josefa Christopha Ludwiga, ówczesnego właściciela majątku w Goworowie. Obiekt został przebudowany po pożarze w 1891 roku. W dziewiętnastym stuleciu właściciele majątku często się zmieniali, w 1905 roku został przejęty przez rodzinę Althannów z Międzylesia. W 1929 roku zabudowania nabyło państwo niemieckie i urządzono w nich sanatorium dla funkcjonariuszy policji. Po 1945 roku w pałacu mieścił się dom leczniczo-wypoczynkowy Związku Nauczycielstwa Polskiego, a następnie prewentorium dziecięce. W 1989 roku budynek kupił prywatny inwestor, który po przeprowadzeniu remontu rozpoczął w nim działalność agroturystyczną. Architektura Pałac to skromna barokowo-klasycystyczna budowla o dwóch kondygnacjach, wzniesiona na planie prostokąta i nakryta dachem mansardowym. Fasada jest ośmioosiowa, z głównym wejściem ozdobionym kamiennym portalem z kartuszem z inicjałami pierwszego właściciela budynku. Elewacje pałacu są uproszczone i z wyjątkiem portalu pozbawione są stylowych detali architektonicznych. Obok budynku znajduje się piętrowa oficyna i okazałe zabudowania gospodarcze, rozlokowane wokół prostokątnego dziedzińca. Od południowego zachodu do pałacu przylega park o powierzchni około 5 ha. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 15: Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1.
Pałac w Jagielnie

Pałac w Jagielnie – zabytkowy pałac w Jagielnie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Przeworno. Obiekt wybudowany w pierwszej połowie XVII w. jako renesansowy dwór jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. W ścianie budynku folwarcznego znajduje się płycina z kartuszem zawierającym herb hr. von Wartensleben, z pałacu w Sambrowicach. Kartusz mógł zostać przekazany rodzinie Ballestrem, właścicieli od 1907, która wmurowała go w ścianę budynku folwarcznego. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 A-M, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 83-85773-92-4, s. 318
Pałac w Jodłowniku

Pałac w Jodłowniku (niem. Wiesenschloss Tannenberg) – zabytkowy pałac z trzeciej ćwierci XIX w. we wsi Jodłownik (województwo dolnośląskie), w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów. Opis Piętrowy pałac kryty dachem czterospadowym z lukarnami wybudowany na planie prostokąta. Od frontu nad wejściem asymetryczny szczyt z tarczą zegarową i z kartuszem pod oknami drugiego piętra. W kartuszu herby: Octaviusa Manfreda von Seherr-Thoss (1827-1911) (L) i jego żony Eugeni von Sternberg-Rudelsdorf (1828-1876) (P). Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. M. Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, ISBN 83-85733-12-6, s. 169 Marek Staffa, Słownik geografii turystycznej Sudetów. Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie, Przedgórze Paczkowskie (N-Ż), Wyd. I-BiS, Wrocław, 2008, ISBN 978-83-85773-93-1, s. 72
Pałac w Kiełczynie

Pałac w Kiełczynie – zabytkowy pałac w Kiełczynie – wsi w Polsce, na Śląsku, w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów; na południowy zachód od Ślęży, na południe od Wzgórz Kiełczyńskich, w Kotlinie Dzierżoniowskiej. Historia Barokowy obiekt wybudowany w połowie XVII wieku za czasów panowania rodu von Hund; przebudowywany około 1730 i w latach 1860-1870 jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z połowy XIX w., altana ośmioboczną, z połowy XIX w. znajdującą się na terenie parku. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 248
Schloss Kleutsch

Schloss Kleutsch (polnisch Pałac w Kluczowej) ist ein Schloss in Kluczowa (deutsch Kleutsch) in der Stadt- und Landgemeinde Ząbkowice Śląskie (Frankenstein), in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte „Cluchowa“ wurde erstmals um 1260 schriftlich erwähnt. Im Ort befand sich ein Gut, dessen zuerst belegte Eigentümer die von Haugwitz waren. Ab 1480 waren die von Pogarell auf Habendorf Besitzer und zwischen 1575 und 1618 und nochmals Ende des 18. Jahrhunderts die von Pfeil. Das im 16. Jahrhundert belegte Feste Haus im Stil der Renaissance wurde nach einem Brand 1613 wieder aufgebaut, jedoch im Dreißigjährigen Krieg teilweise zerstört. 1685 wurde es im Stil des Frühbarock vermutlich neu errichtet und 1735 umgestaltet. Eine um 1750 entstandene Zeichnung des Friedrich Bernhard Werner zeigt ein Mansarddach und geputzte Brüstungsfelder. 1809 wurde das Schloss erneut umgebaut. Ab 1837 war das Schloss in Besitz des Medizinalrats Johann Nepomuk Rust. Dieser ließ das Schloss spätklassizistisch erweitern. Erst 1910 wurden ionische Kolossalsäulen der Fassade vorgesetzt. Auf dem Tympanon befindet sich das Wappen der Familie Rust. Über dem Eingangsportal, das sich im Original erhalten hat, befindet sich eine Wetterfahne mit der Inschrift «J. N. RUST 1837». Nach dem Übergang Schlesiens bei Kriegsende 1945 an Polen, wurden Schloss und Dominium als eine volkseigene landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaft verstaatlicht. 1966 wurde das Schloss unter Denkmalschutz gestellt und 1978 und 1980 saniert. Da die Arbeiten noch vor der Fertigstellung eingestellt wurden, kam es zu einem weiteren Verfall der Anlage. Nach der politischen Wende von 1989 wurde die Anlage von der „Agencja Rolna“ verwaltet, jedoch weiterhin dem Verfall überlassen. Erst 2009 veranlasste ein Eigentümer erste Sicherungsmaßnahmen. In der verwilderten Gartenanlage sind Reste eines geometrisch-formalen Gartens erkennbar. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 190. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage
Pałac w Kluczowej

Pałac w Kluczowej – zabytkowy pałac wzniesiony przed 1600 r. w Kluczowej. Pałac był kilkakrotnie przebudowywany, po raz ostatni w latach 1837–1840 według projektu Karla Friedricha Schinkla. Obecnie jest w złym stanie technicznym. Położenie Pałac położony jest w Kluczowej – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Ząbkowice Śląskie, u południowych podnóży Wzgórz Niemczańskich. Historia Dwór obronny w Kluczowej wzniesiono przed rokiem 1600, a w roku 1685 przebudowano go na barokową rezydencję. W roku 1735 pałac został przebudowany i powiększony, ale dopiero ostatnia modernizacja przeprowadzona w latach 1837–1840 według projektu Karla Friedricha Schinkla nadała mu obecną klasycystyczną formę. W roku 1978 oraz w latach 1983–1991 przeprowadzono remonty budynku. Obecnie pałac jest w złym stanie technicznym i grozi zawaleniem. Architektura Pałac w Kluczowej to trzykondygnacyjna budowla, podwyższona o mezzanino, wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta i nakryta płaskim dachem. Budynek posiada dwie czterokondygnacyjne, kwadratowe, narożne wieże, które są nakryte czterospadowymi, stożkowymi dachami. Główne wejście jest zaakcentowane trójarkadowym podcieniem z tarasem balkonowym. Nad nim cztery półkolumny jońskie podtrzymujące architraw i tympanon, w którym znajduje się kartusz herbowy. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy Bibliografia Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ISBN 978-83-89102-63-8. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 (A-M), pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 83-85773-93-1, s. 422-423 Jerzy Organiściak, Tomasz Dudziak, Marcin Dziedzic, Ząbkowickie opowieści. Okolice Ząbkowic Śląskich: monografia krajoznawcza, cz. 3, Ząbkowice Śląskie: Agencja Reklamowo-Handlowa "Wist", 1997, ISBN 83-906036-0-8, s. 124-125
Pałac w Krzepicach

Pałac w Krzepicach – zabytkowy pałac wybudowany w XVI w. w Krzepicach. Położenie Pałac położony jest w Krzepicach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Strzelin. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Pałac w Łojowicach

Pałac w Łojowicach (niem. Schloss Louisdorf) – zabytkowy pałac w Łojowicach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie strzelińskim, w gminie Wiązów. Historia Pałac został wybudowany w 1848, w stylu neorenesansowym. Główny korpus pochodzi z drugiej połowy XIX w., a skrzydło z początków XX w. Dwukondygnacyjna budowla zbudowana jest na planie litery L. Dachy są pokryte dachówką, nad głównym korpusem budynku jest mansardowy dach z lukarnami. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z XIX/XX w. można tu zobaczyć dawną oranżerię z drugiej połowy XIX w. Galeria Przypisy
Schloss Erdmannsdorf (Schlesien)

Das Schloss Erdmannsdorf war von 1832 bis 1909 eine Sommerresidenz der preußischen Hohenzollern in der Gemeinde Zillerthal-Erdmannsdorf im Landkreis Hirschberg im Riesengebirge. Geschichte Dessen aus dem frühen 18. Jahrhundert stammender Vorgängerbau wurde 1751 von Maximilian Leopold von Reibnitz zu einer zweigeschossigen Barockresidenz von dreiflügeligem Grundriss umgebaut. Es folgte ein mehrmaliger Besitzerwechsel. 1816 erwarb Generalfeldmarschall August Neidhardt von Gneisenau das Anwesen im Tausch gegen ein anderes seiner Güter. Nach dem Tod Gneisenaus 1831 kaufte Preußens König Friedrich Wilhelm III. das Schloss für 136.000 Taler, da er das Hirschberger Tal durch Besuche auf Schloss Fischbach kennen und schätzen gelernt hatte, das sein Bruder Prinz Wilhelm 1822 erworben hatte. In den Folgejahren wurde das Erdmannsdorfer Schloss von Karl Friedrich Schinkel umgebaut, der im Schlosspark, am Rande der Sichtachse vom Schloss auf das Riesengebirge, auch die Kirche errichtete, während der Königliche Gartendirektor Peter Joseph Lenné Bepflanzungspläne für den Schlosspark entwarf. Erdmannsdorf wurde zum bevorzugten Sommerrefugium des Königs und seiner zweiten Gemahlin, der Fürstin von Liegnitz. 1839 erwarb der König auch das nahegelegene Schloss Schildau für seine Tochter Luise, Prinzessin der Niederlande. Seine heutige Gestalt verdankt Schloss Erdmannsdorf im Wesentlichen den Umbauten im Stil der Tudorgotik unter König Friedrich Wilhelm IV., dessen Vorstellungen ab 1840 von Friedrich August Stüler verwirklicht wurden. Neben dem Schloss Erdmannsdorf steht die „Villa Liegnitz“, die 1842 für die Witwe Friedrich Wilhelms III. erbaut wurde, die das Schloss zuvor an ihren Stiefsohn verkauft hatte. 1909 ging das Herrenhaus erneut in den Verkauf, samt Inventar. Heute dient das Schloss als Schule, der Park mit den Teichen ist in seinen Grundzügen erhalten, die optische Ausrichtung auf das Riesengebirge jedoch zugewachsen. Der Schlosspark Erdmannsdorf ist Mitglied des Gartenkulturpfades beiderseits der Neiße. Dies verbessert die Möglichkeiten der Pflege (Parkseminare) und die Aussichten auf Förderung sowie die touristische Erschließung. Literatur Erdmannsdorf. Provinz Schlesien. Kreis Hirschberg, In: Alexander Duncker (Hrsg.): Die ländlichen Wohnsitze, Schlösser und Residenzen der ritterschaftlichen Grundbesitzer in der preußischen Monarchie nebst den königlichen Familien-, Haus-, Fideicommiss- und Schattull-Gütern nebst begl. Text. Band 12, Selbstverlag, Berlin 1871, Blatt 695. Schloß Erdmannsdorf, die Sommerresidenz des Prinzen Heinrich von Preußen, In: Über Land und Meer. Deutsche illustrierte Zeitung. 13. Heft, Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1887/88, S. 1735 f. Erdmannsdorf-Mysłakowice, In: Arne Franke, Katrin Schulze: Das schlesische Elysium. Burgen, Schlösser, Herrenhäuser und Parks im Hirschberger Tal. 3. Auflage, In: Potsdamer Bibliothek Östliches Europa Kulturreisen. Hrsg. Deutsches Kulturforum östliches Europa, Potsdam 2008, ISBN 978-3-936168-54-9, S. 70 ff. Weblinks Einzelnachweise
Schloss Neudorf (Eule)

Schloss Neudorf (polnisch Pałac w Nowiźnie) ist ein restauriertes Schloss in Nowizna (Neudorf/Eule) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Im 16. Jahrhundert gehörte Neudorf dem Adelsgeschlecht Schellendorf, die 1565 ein erstes Schloss errichten ließen. Im 18. und 19. Jahrhundert waren die von Czettritz, Gellhorn und Stolberg-Wernigerode Besitzer des Schlosses. Unter Wilhelm von Perponcher-Sedlnitzky (1819–1893) wurden neugotische Wirtschaftsgebäude errichtet. Dessen Sohn Alexander von Perponcher-Sedlnitzky (1854–1937) setzte den Ausbau Anfang des 20. Jahrhunderts fort. Vor Ende des Zweiten Weltkriegs wurden im Schloss Breslauer Bibliotheksbestände ausgelagert, die bei der Besetzung des Schlosses durch die Rote Armee zerstört wurden. Das nach Kriegsende ausgeplünderte Schloss wurde zu Wohnzwecken weiterverwendet und verfiel. Das später privatisierte Schloss wurde sorgfältig restauriert. Bauwerk Das im 19.–20. Jahrhundert erweiterte Schloss hat drei Turmanbauten um das Kerngebäude herum und einen turmartigen Risalit. Seitlich entstand ein flach gedeckter Anbau. Im Inneren blieben Gewölberäume des 16. Jahrhunderts erhalten. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 330. Weblinks
Pałac w Nowiźnie

Pałac w Nowiźnie (niem. Schloss Neudorf) – zabytkowy pałac z XVI w. w Nowiźnie, w powiecie dzierżoniowskim wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Właścicielami w XVII-XVIII w. była rodzina von Gellhorn. W 1870 r. majątek był własnością hr. Friedrich Wilhelm von Perposchar (1819 –1893). Od jego imienia pałac nazwano Wilhelmsburg, marszałka dworu królewskiego w Berlinie, m.in. posła w Hadze. po nim cały majątek dziedziczy jego syn Alexander von Perponcher-Sedlnitzky (1854–1937) żonaty z hr. Różą Zofią Żeleńską de Zelonka (1867-1933) herbu Ciołek. Na szczycie spichlerza znajdują się herby Perponcher-Sedlnitzky i Ciołek. Opis Piętrowy pałac wybudowany w XVII w., kryty dachem mansardowym z lukarnami. Po bokach głównego budynku znajdują się wysunięte do przodu alkierze: po lewej stronie kryty dachem wieżowym, natomiast po prawej stronie renesansowy szczyt alkierza skierowany do frontu kryje dach dwuspadowy. Główne wejście znajduje się w centralnie położonym ganku. Nad wejściem do ganku, we frontonie umieszczony jest kartusz z herbem rodziny von Perponcher-Sedlnitzky, właścicieli pałacu od połowy XIX w. Po bokach wieńczące fronton dwa wazony na postumentach. Na ścianie lewego alkierza, od strony frontu, znajduje się herb rodziny Gellhorn, właścicieli pałacu w XVII-XVIII w., natomiast na ścianie prawego herb Barbary von Nostitz, żony Friedricha von Schelndorf W pałacu znajduje się replika epitafium Bernharda von Schellendorff (zm. (1593) z kościoła pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Nowiźnie z napisem: “W roku 1593 w środę po świętach wielkanocnych pomiędzy godziną czwartą a pierwszą w nocy zasnął w Bogu szlachetny pan Bernhard von Schellendorff, pan na Nowiźnie i Mościsku a także na (tekst nieczytelny) oraz Lubowie, który w dniu sądu ostatecznego zmartwychwstanie. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z 1820. Nowy właściciel prowadzi remont pałacu. Właściciele XVI w. Bernhard von Schelndorf (zm. 1593) 1602 Niclas von Schelndorf Friedrich von Schelndorf XVII w. von Czettritz Friedricha von Czettritz (zm. 1657) Ernst; Sigmund i Hans von Czettritz 1677 Ernst Albrecht von Czettritz auf Neudorf 1770 Charlotte von Gellhorn Christian Friedrich hr. Stolberg-Wernigerode XVIII w. Christian Friedrich Graf zu Stolberg-Wernigerode Ferdynand von Stolberg-Wernigerode 1890 Wilhelm i Alexander Perponcher-Sedlnitzky 1945 hr. von Perponcher-Sedlnitzki 1945-46 Armia Radziecka wójt Gminna Spółdzielnia „Samopomoc Chłopska" 2007 obecny właściciel Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Historia wsi i pałacu w Nowiźnie Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, t. 20, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2005, ISBN 83-85773-78-9, s. 340
Pałac w Ostroszowicach

Pałac w Ostroszowicach – zabytkowy pałac we wsi Ostroszowice w Polsce, w województwie dolnośląskim, na Przedgórzu Sudeckim, w powiecie dzierżoniowskim, w gminie Dzierżoniów. Obiekt wybudowany w XVII w. pierwotnie jako renesansowy dwór. Opis Dwupiętrowy pałac (w korpusie) wybudowany na planie prostokąta, kryty dachem czterospadowym z lukarnami, z wewnętrznym dziedzińcem i cylindryczną narożną wieżą. Od frontu główne wejście w portalu z arkadami zwieńczonym balkonem (tarasem) z kamienną balustradą. Nad wejściem szczyt. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park krajobrazowy ze stawami, znany z regularnego barokowego założenia. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. Przedgórze Paczkowskie, t. 21 N-Ż, pod red. Marka Staffy, Wrocław: "I-Bis", 2008, ISBN 978-83-85773-93-1, s. 73
Schloss Hohenpetersdorf

Das Schloss Hohenpetersdorf (polnisch Pałac w Pietrzykowie) ist ein Schloss in Pietrzyków (deutsch Hohenpetersdorf) in der Landgemeinde Dobromierz (Hohenfriedeberg) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Hohenpetersdorf ist ein alter Rittersitz. Erstmals erwähnt wurde der Ort 1369, als ihn Hans von Czirn an seinen Schwager verpfändete. Nach dem Dreißigjährigen Krieg erscheinen als Eigentümer 1658 Christoph Gottlieb von Nimptsch, 1740 eine Frau von Berg, später Alexander von Maren, 1785 die Frau eines Obristen von Hohendorf und 1845 der Kaufmann und Kommerzienrat Franz Wilhelm Töpfer aus Waldenburg. 1855 erbte es Anna Gräfin von Nayhauss-Cormons von ihrem verstorbenen Vater Otto Sigismund von Treskow-Owinsk. 1931 kaufte das Gut samt Gestüt Hildegard von Kalckreuth geb. Seydel und dessen Bruder Dr. Hans Seydel. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs wurde der Besitz verstaatlicht. Seit 1981 steht das Schloss in der Liste der polnischen Kulturdenkmale. Beschreibung Das heutige Schloss stammt im Kern aus dem 17. Jahrhundert und wurde im 18. und Mitte des 19. Jahrhunderts umgebaut. Zum Schloss gehören ein Landschaftspark sowie Wohn- und Wirtschaftsgebäude. Weblinks Einzelnachweise
Pałac w Pietrzykowie

Pałac w Pietrzykowie – zabytkowy pałac w Pietrzykowie – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Dobromierz. Historia Pałac wzniesiony w wyniku przebudowy wcześniejszej budowli z pierwszej połowy XVII w. o charakterze obronnym. Pozostałościami poprzedniego założenia jest fosa, groble, oraz trójprzęsłowy most nad fosą, prowadzący do głównego wejścia. Obiekt przebudowany w połowie XVIII w., w drugiej połowie XIX w. jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy