NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Puławach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Puławy archidiecezji lubelskiej. Świątynia powstała jako kaplica Pałacu Czartoryskich. Jej plany budowy zostały zaakceptowane przez fundatora księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego w dniu 3 stycznia 1800 roku. Prace budowlane rozpoczęły się wiosną tego roku, a zakończyły się w 1803 roku. Powstała wtedy budowla w stylu klasycystycznym, wzniesiona na wzór rzymskiego Panteonu. Zaprojektował ją Piotr Aigner, przy współudziale dekoratora Fryderyka Baumana. Fundator książę Adam Kazimierz Czartoryski, poświęcił kaplicę, swojej matce Zofii Czartoryskiej z Sieniawskich. Prace nad ostatecznym ukończeniem budowli trwały do 1814 roku. Między innymi w 1807 roku księżna Izabela Czartoryska postarała się o wyposażenie świątyni w podstawowe sprzęty liturgiczne: krzyż, szafkę na Hostię i mensę kamiennego ołtarza, która miała być przeznaczona do przechowywania relikwii. Monstrancja i szaty liturgiczne zostały przekazane ze skarbca pałacowego, a świeczniki zostały wykonane ze srebra przeznaczonego w tym celu od księżnej. W dniu 24 grudnia 1814 roku Kaplica Pałacowa została otwarta, księżna Izabela Czartoryska otrzymała wtedy od jej architekta klucz do drzwi wejściowych. Kaplica została konsekrowana przez biskupa Wojciecha Józefa Skarszewskiego w 1815 roku. Kaplica została udostępniona także dla mieszkańców Puław, dla których kościół parafialny pod wezwaniem Św. Józefa we Włostowicach znajdował się dość daleko. Na ich prośbę książę Adam Kazimierz Czartoryski w dniu 17 czerwca 1817 roku wykonał zapis pieniężny dla księdza i postarał się o niego u biskupa Wojciecha Skarszewskiego. Pomoc pieniężną ofiarowała również księżna Maria Wirtemberska, natomiast pozostałe koszty mieli pokryć mieszkańcy Puław. Dzięki pozwoleniu biskupa już od 23 grudnia 1819 roku w kaplicy mogły być odprawiane nabożeństwa. W dniu 30 września 1919 roku została erygowana samodzielna parafia w Puławach, a dawna Kaplica Pałacowa stała się kościołem parafialnym. Zobacz też kościół św. Aleksandra w Warszawie panteon w Dobrzycy Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół Świętego Józefa w Puławach

Kościół świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Puławy archidiecezji lubelskiej. Znajduje się w puławskiej dzielnicy Włostowice. Jest najstarszą świątynią w mieście. W roku 1726 księżna Elżbieta Helena Sieniawska z Lubomirskich wybudowała (istniejący do dziś) murowany kościół w stylu późnobarokowym według projektu Franciszka Mayera – Czecha z Moraw. Budowa świątyni zakończyła się w 1728 roku. Wybudowana świątynia potrzebowała wtedy liturgicznego wyposażenia. W 1731 roku dziedzicami Włostowic zostali Czartoryscy, którzy wielką troską otoczyli kościół parafialny. Dzięki rodzinie Czartoryskich świątynia posiada istniejącą do dziś marmurową posadzkę, chrzcielnicę w stylu rokokowym, wykonaną przez rzeźbiarzy puławskich w 1755 roku. W 1801 roku Czartoryscy wyposażają świątynię w obrazy olejne, namalowane przez Kazimierza Wojniakowskiego (1772–1812) ucznia Marcella Bacciarellego: w ołtarzu głównym – Świętej Rodziny, a na elewacjach bocznych Św. Barbary i Św. Teresy z Avili. Do tych obrazów pozowały księżniczki Czartoryskie – Maria Wirtemberska i Zofia – córki Adama i Izabeli z Flemingów. W 1817 roku w bocznych ołtarzach zostały umiesczone obrazy Chrystusa niosącego krzyż i Matki Bożej Karmiącej namalowane „sepią” przez Zofię Kicką z Matuszewiczów (1797–1822). Ksiądz Józef Dobrzyński będący proboszczem parafii od 1822 roku przygotował uroczystość konsekracji świątyni, która odbyła się w dniu 29 października 1826 roku pod przewodnictwem biskupa lubelskiego Józefa Marcelego Dzięcielskiego. Gdy w 1885 roku została zlikwidowana kaplica w pałacu Czartoryskich, do świątyni zostały przekazane neogotyckie figury 12 Apostołów. W 1900 roku wnętrze kościoła zostało odnowione przez księdza Karola Dębińskiego. Ołtarz główny z piaskowca i cztery ołtarze boczne murowane, zostały wykonane przez warszawskiego artystę malarza Stanisława Rudzińskiego. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kraśniku

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kraśniku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kraśnik archidiecezji lubelskiej. Historia Świątynia jest częścią dawnego zespołu klasztornego kanoników laterańskich. Została wybudowana około 1469 roku w stylu późnogotyckim. W latach 1527–1541 została przebudowana w stylu późnogotycko-renesansowym. Bryła kościoła i wyposażenie wnętrza zostały częściowo zmienione w czasie restauracji w 2 połowie XVII wieku. W latach 1907–1917 została dobudowana od strony południowej wieża zegarowa. W latach 2007–2013 w kościele były prowadzone prace remontowe. Architektura Świątynia została wzniesiona na planie krzyża i jest podpiwniczona. Komora główna jest nakryta sklepieniem kolebkowym opartym na gurtach. Od strony północnej i strony południowej przylegają do niej dwa pomieszczenia nakryte sklepieniem kolebkowym otwarte szeroką arkadą. Także od strony południowej jest umieszczona niewielka komora nakryta sklepieniem kolebkowym połączona krętym wąskim korytarzem w grubości muru z komorą główną. W części prezbiterialnej, od strony wschodu, znajduje się małe prostokątne pomieszczenie. Piwnica, pierwotnie krypta, do której wchodziło się schodami prowadzącymi od blaszanych drzwi w posadzce, za głównym wejściem do świątyni, w podchórzu, obecnie dostępna jest z zewnątrz, z dobudówki, mieszczącej schody z północnej elewacji świątyni. W związku z założeniem centralnego ogrzewania w latach 60. XX wieku zostały przebudowane podziemia świątyni. Wyposażenie Wnętrze świątyni jest podzielone na trzy nawy. Korpus nawowy o czterech przęsłach, oddzielony jest od prezbiterium ostrołukowym łukiem tęczowym. Nawa główna otwiera się do naw bocznych czterema parami ostrołukowych arkad podpartymi czworokątnymi filarami. Gurty sklepienne są podparte masywnym gzymsem i spływają na występy filarów. Sklepienie sieciowe w nawie głównej posiada zworniki w formie rozet i jeden hierogram IHS. W nawach bocznych znajduje się także sklepienie sieciowe, posiadające zworniki, w których znajdują się herby: Topór, Pilawa, Strzemię, hierogram IHS i rozety. W zakrystii znajduje się sklepienie krzyżowe z herbem Korczak w kluczu. W skarbcu jest umieszczone sklepienie kolebkowe, w oratorium znajduje się sklepienie kolebkowe z lunetami. Galeria Przypisy
Kościół św. Marcina w Międzyrzeczu Górnym

Kościół św. Marcina – drewniany kościół, który znajdował się w Międzyrzeczu Górnym w gminie Jasienica wybudowany w 1522. Świątynia doszczętnie spłonęła 27 stycznia 1993. W pobliżu kościoła znajduje się cmentarz parafialny z figurą św. Marii z 1861 z wykutym wezwaniem „Święta Mario, proś za nas”. W 1949 w sąsiedztwie kościoła wybudowano Grotę Matki Boskiej z Lourdes w dowód wdzięczności za ocalenia kościoła w czasie II wojny światowej. Kościół spłonął w styczniu 1993. Z pożaru ocalała tylko kamienna kropielnica z 1780, szczątki rzeźby murzyna z chrzcielnicy, nadtopione naczynia liturgiczne oraz bryła stopionego spiżu z dzwonu wieżowego. Architektura Drewniany kościół w Międzyrzeczu miał konstrukcję zrębową. Dach i wieżę pokryto gontem. Wieża była kwadratowa z izbicą, posadowiona na kamiennej podmurówce, nakryta wysokim dachem z iglicą. Wieża mierzyła 33 m, taka sama była długość kościoła. Kościół miał prezbiterium trójboczne, prostokątną nawę oraz kruchtę w wieży. W 1849 powstała murowana zakrystia. Do kościoła prowadziły trzy wejścia z klepkowymi drzwiami i żelaznymi okuciami z XVIII w. We wnętrzu znajdowały się gotyckie odrzwia w kształcie oślego grzbietu. Chór wsparty na czterech okrągłych drewnianych słupach posiadał dwie kondygnacje. Kościół był czterokrotnie malowany: w 1522 w stylu renesansowym, w 1774 w stylu rokokowym, w 1869 na deskach szalunkowych polichromię wykonał Krzepełka oraz w 1932 przez artystów krakowskich Rutkowski i Kąstka. Ołtarz Ołtarz pochodził z roku 1765. Główna dekoracja ołtarza to, rzeźba Boga Ojca i Ducha Św.z aniołami. Środkowa część pochodziła z tryptyku z końca XV w. Malowidło przedstawiało tzw. Sacra Conversazione z Matką Boską, św. Marcinem i Michałem Archaniołem. Po bokach znajdowały się rzeźby świętego Wojciecha i Ignacego. Po lewej stronie znajdowała się rokokowa ambona z emblematami papiestwa i rokokowa chrzcielnica z rzeźbami murzynów z 1767. Nad bocznym ołtarzem przy prezbiterium umieszczona była rokokowa rzeźba Matki Boskiej z połowy XVIII w. Przypisy Bibliografia Międzyrzecze, Stowarzyszenie Przyjaciół Międzyrzecza, 2008 Jerzy Polak, Inwentarz oraz kronika parafii i kościoła pw. św. Marcina w Międzyrzeczu 1522-1939, Stowarzyszenie przyjaciół Międzyrzecza 2012 Linki zewnętrzne „Zabytkowy kościół w Międzyrzeczu Górnym” „Film z pożaru kościoła na YouTube”
Kościół św. Ducha w Kraśniku

Kościół świętego Ducha – kościół rektoralny znajdujący się w Kraśniku. Należy do dekanatu Kraśnik archidiecezji lubelskiej. Świątynia powstała na miejscu pierwotnego drewnianego kościoła, który spłonął około połowy XVIII wieku. Pierwsza drewniana świątynia razem ze szpitalem została wybudowana w 1529 roku, a jego fundatorem był Jan Gabriel Tęczyński Do 1631 roku funkcję rektorów pełnili świeccy księża diecezjalni, później kanonicy regularni. Obecnie istniejąca świątynia została ufundowana przez Zamoyskich i wzniesiona w latach 1758-161, konsekrowana w dniu 18 października 1761 roku przez biskupa Stanisława Rajmunda Jezierskiego, restaurowana przed I wojną światową i po zakończeniu II wojny światowej. W 1942 roku została dobudowana kruchta. Jest to budowla murowana wybudowana z cegły, składająca się z jednej nawy, reprezentująca styl barokowy. Przy prezbiterium znajduje się zakrystia, nad nawą jest umieszczona mała wieżyczka na sygnaturkę. Ołtarze wykonane są z drewna, w stylu rokokowym i pochodzą z II połowy XVIII wieku. W ołtarzu głównym znajduje się współczesny obraz Zesłania Ducha Świętego. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy: w lewym św. Jana Nepomucena, w prawym Matki Bożej Szkaplerznej. W nawie znajdują się 2 konfesjonały wykonane w XVII wieku. Zachowały się 2 zabytkowe feretrony wykonane w II połowie XVIII wieku, w stylu rokokowym. W oknach są umieszczone nowe witraże, wykonane przez Leonarda Brzezińskiego z Szamotuł. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa kościoła Świętego Ducha w Kraśniku
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Drelowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Drelowie – kościół parafialny Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Drelowie. Kościół murowany wzniesiony w latach 1835–1841 z fundacji księcia Konstantego Czartoryskiego. Pierwotnie była to cerkiew unicka. Po kasacie unickiej diecezji chełmskiej została zaadaptowana na cerkiew prawosławną, a w roku 1919 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego. Świątynia ponownie służyła jako cerkiew prawosławna w latach 1940–1944. Budowla w stylu klasycystycznym. Parafia rzymskokatolicka erygowana została w roku 1919. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Ortelu Królewskim

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Ortelu Królewskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ortelu Królewskim, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Historia Informacje o pierwszej cerkwi w Ortelu Królewskim sięgają 1660 roku i prawdopodobnie ten obiekt został prezbiterium nowego budynku cerkiewnego wybudowanego za staraniami ks. Teodora Bileckiego przez cieślę Nazara w 1707 roku. Cerkiewnosłowiański napis fundacyjny cerkwi zachował się do dziś na belce drzwi wejściowych do nawy głównej. Cerkiew do 1875 roku należała do Kościoła unickiego, następnie, po jego likwidacji na Chełmszczyźnie, do Kościoła prawosławnego. Po I wojnie światowej została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki i rekoncyliowana jako kościół Matki Bożej Różańcowej w 1922 roku. Architektura Kościół w Ortelu Królewskim jest budowlą drewnianą, orientowaną, o konstrukcji zrębowej (na jaskółczy ogon), oszalowaną, na podmurówce. Dominującą częścią obiektu jest prostopadłościenna nawa, pokryta wspólnym z węższym prezbiterium czterospadowym dachem. Na kalenicy nawy nadstawiona sygnaturka w formie cebulastej kopułki. Zakrystia położona w osi prezbiterium, przykryta pulpitowym dachem. Wieża-dzwonnica od zachodu, postawiona na planie kwadratu, dwukondygnacyjna, zwieńczona kopułką w formie nawiązującą do tej nad nawą. Wewnątrz znajduje się barokowy ołtarz główny z przełomu XVIII i XIX wieków oraz rokokowe ołtarze boczne z XVIII wieku. Po remoncie prowadzonym od 1994 r. zostały odsłonięte cerkiewne malowidła z 1720 r. umieszczone m.in. na łuku tęczowym prezbiterium. Za świątynią znajduje się cmentarz rzymskokatolicki, dawniej unicki i prawosławny. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Puławach

Kościół Matki Bożej Różańcowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Puławy archidiecezji lubelskiej. Świątynia jest wpisana do gminnej ewidencji zabytków. Historia Budowla została wzniesiona około 1880 roku jako cerkiew prawosławna dla wojska rosyjskiego. Po I wojnie światowej świątynia została przekazana kościołowi rzymskokatolickiemu i przeznaczona na kościół garnizonowy. Budowla konsekrowana w 1921 roku. W latach 1936–1937 świątynia została przebudowana: rozebrano kopuły cerkiewne, zatarto cechy charakterystyczne dla budowli cerkiewnych. Do 1939 roku nabożeństwa w kościele były odprawiane przez księży diecezjalnych lub kapelana. Podczas II wojny światowej świątynia została oddana w użytkowanie parafii. Po zakończeniu wojny kościół był remontowany przez księdza S. Zawadzkiego. Budowla została odmalowana w 1972 roku. W latach 1982–1992 została wymieniona blacha na dachu. Architektura Budowla składa się z jednej nawy, przy prezbiterium znajduje się zakrystia, do świątyni prowadzą 3 wejścia z kruchtami. Pamiątką po cerkwi jest kopuła znajdująca się w prezbiterium. Ołtarz główny został wykonany z drewna dębowego w 1945 roku, znajduje się w nim kopia cudownego obrazu Matki Bożej Różańcowej, umieszczonego w bazylice Świętej Trójcy w Krakowie, namalowana w 1975 roku przez krakowską artystkę Zofię Wójcik. Dwa ołtarze boczne zostały wykonane z drewna jesionowego, w prawym znajduje się obraz św. Ekspedyta, namalowany przez Antoniego Michalaka, na ścianie znajduje się obraz bł. ks. Jerzego Popiełuszki, namalowany przez Zbigniewa Kotyłłę; w lewym znajduje się obraz Młosierdzia Bożego (malarz Zbigniew Kotyłło), na ścianie znajduje się obraz św. papieża Jana Pawła II (malarz Zbigniew Kotyłło). Na chórze muzycznym znajdują się organy koncertowe o 9 głosach, zakupione w 1971 roku od Feliksa Rączkowskiego. Przypisy
Kościół Zesłania Ducha Świętego w Częstochowie

Kościół parafialny Zesłania Ducha Świętego – kościół parafialny pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego w Częstochowie, w dzielnicy Wrzosowiak. Historia Przygotowania do wszczęcia budowy kościoła parafialnego i kompleksu duszpastersko-parafialnego trwały od 2001 roku. 10 maja 2006 roku ruszyły prace budowlane przy świątyni według projektu architektów: Marka Gomolucha, Marcina Uryć i Lecha Wojtasa z pracowni architektury „Prospect Studio”. Dnia 23 listopada 2008 roku arcybiskup Stanisław Nowak wmurował kamień węgielny i poświęcił mury nowego kościoła, w którym odtąd jest sprawowana codzienna i świąteczna Liturgia. Obecnie wciąż trwają prace wykończeniowe kościoła i domu parafialnego z ogniskiem wychowawczym. Bibliografia https://parafia.org/index.php/galeria/category/4-budowa-kosciola http://www.prospectstudio.pl/projekt/5/9/kosciol-pw-zeslania-ducha-swietego.html
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Częstochowie

Sanktuarium św. Antoniego Padewskiego w Częstochowie – kościół parafialny pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego w Częstochowie, w dzielnicy Ostatni Grosz. Historia Pierwsze projekty kościoła powstały w 1931 roku, jednak odrzucono je i w 1934 roku rozpisano drugi konkurs, który wygrał projekt wykonany przez Wiesława Kononowicza. Zwycięski projekt nie uzyskał akceptacji Komisji Budowlanej Zarządu Miejskiego, dlatego ostatecznie przeznaczono do realizacji projekt krakowskiego architekta Zygmunta Gawlika, który uzyskał w konkursie drugą nagrodę. Choć komisja zastrzegła sobie prawo do wprowadzenia zmian w projekcie, jednak biskup zatwierdził go bez zmian. Budowę kościoła rozpoczęto 16 sierpnia 1938 roku. Konstrukcja budynku (żelbetowy szkielet wypełniony cegłą) została zaprojektowana przez Stefana Bryłę. Do 1939 roku ukończono fundamenty oraz cokół, jednak po II wojnie światowej większość zbudowanych fragmentów ścian wymagało wyburzenia. Prace podjęto ponownie w 1947 roku i w stanie surowym ukończono w 1956. Pod naciskiem władz architekt musiał jednak zmienić projekt i obniżyć częściowo już wybudowaną wieżę o 10 m – zrezygnowano z jednego z trzech żelbetowych segmentów. Ostatecznie wieża ma 50 m wysokości. Gawlik zaprojektował także wyposażenie budynku: ołtarz główny i boczny, dwie ambony, chrzcielnicę i siedem metalowych żyrandoli. W oknach umieszczone są witraże zaprojektowane przez Zofię Baudouin de Courtenay. Kościół został poświęcony 16 października 1956 roku przez biskupa Zdzisława Golińskiego. 2 kwietnia 1997 roku Arcybiskup Stanisław Nowak ustanowił w kościele sanktuarium św. Antoniego z Padwy. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 4 lipca 2019 (nr rej. A/518/2019). Zobacz też Lista najwyższych kościołów w Polsce Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Łukowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Łuków II diecezji siedleckiej. Jest to murowana świątynia pobernardyńska, wybudowana w stylu wczesnobarokowym w latach 1665–1770. Posiada dwuwieżową fasadę i składa się z jednej nawy. Była budowana przez różnych fundatorów. Bernardyni rezydowali przy kościele do 1864 roku, czyli do kasaty klasztoru przez władze rosyjskie. Odtąd świątynią opiekowali się kapłani diecezjalni. W 1920 roku kościół zyskał rangę kościoła parafialnego nowej parafii. W ołtarzu głównym znajduje się figura Chrystusa na krzyżu, pod nią jest umieszczona uważana za cudowną figurka Pana Jezusa Miłosiernego. W ołtarzach bocznych znajduje się osiem obrazów, których autorstwo jest przypisywane Franciszkowi Smuglewiczowi. Przedstawiają one: Najświętszą Maryi Pannę Niepokalanie Poczętą, świętych Franciszka Serafickego, Antoniego Padewskiego, Rocha, Jana z Dukli, Annę, Teklę, Franciszka Ksawerego. Kościół posiada także ambonę z XVII wieku. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i św. Andrzeja Apostoła w Końskowoli

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego i świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kazimierz Dolny archidiecezji lubelskiej. Historia i architektura Świątynia ufundowana została w połowie XVI wieku przez Andrzeja Tęczyńskiego, wojewodę lubelskiego i kasztelana krakowskiego. Jej dzieje są jednak starsze: pierwszy, drewniany kościół pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego został wzniesiony w końcu XIV wieku. Według tradycji, murowane prezbiterium zostało wybudowane w 1442 roku i ufundowane przez Jana Konińskiego. Relikty murowanej świątyni z XV wieku zostały znalezione w maju 2010 roku, w trakcie prac renowacyjnych. Dzięki przebudowie, którą zlecił około 1670 roku marszałek wielki koronny Stanisław Herakliusz Lubomirski i prowadził Tylman z Gameren, kościół otrzymał kształt trójnawowej bazyliki. Kolejna przebudowa, prowadzona w I połowie XVIII wieku i zlecona przez Elżbietę Helenę Sieniawską a później przez Augusta Aleksandra Czartoryskiego i jego małżonkę Zofię Czartoryską z Sieniawskich nadała kościołowi obecną formę. Ołtarz główny został wykonany w I połowie XVIII wieku w warsztacie braci Hoffmann. W ołtarzu głównym jest umieszczony krucyfiks z XVII wieku. Ambona zwieńczona jest rzeźbą wykonaną w warsztacie braci Hoffmann. Tablica z herbem hrabiowskim Tęczyńskich, wmurowana w ścianę prezbiterium przypomina o założycielu miasta Końskowola, wspomnianym wyżej Andrzeju Tęczyńskim. W krypcie pod kaplicą południową znajduje się nagrobek Zofii z Opalińskich, księżnej Lubomirskiej, zaprojektowany przez Tylmana z Gameren. W krypcie pod kaplicą północną pochowani są rodzice księżnej - Izabela z Tęczyńskich i Łukasz Opaliński młodszy, marszałek nadworny koronny. Galeria Przypisy
Kościół św. Rocha w Łukowie

Kościół Świętego Rocha – kościół rzymskokatolicki spełniający obecnie funkcję kaplicy, znajdujący się na cmentarzu parafialnym św. Rocha w Łukowie. Należy od listopada 1920 roku do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, erygowanej przez biskupa siedleckiego Henryka Przeździeckiego. Historia Budynek został wzniesiony w 1829 lub w 1838 roku z drewna, w stylu klasycyzującym. Pełnił funkcję świątyni parafialnej w latach 1838–1865 oraz tymczasowo w latach 1941 i 1951. W 1943 roku zmieniono kształt wieżyczki z baniastego na ostrosłupowy. W latach 90. XX wieku budowla została gruntowne wyremontowana i zmodernizowana dzięki staraniom księdza prałata Piotra Kryńskiego, proboszcza parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Łukowie. Szalunki wewnętrzne wykonano w latach 1992–1993. Corocznie w kościele obchodzony jest odpust ku czci św. Rocha. Jeżeli wspomnienie patrona (16 sierpnia) wypada w dzień powszedni, uroczystość przenoszona jest na najbliższą niedzielę po tym dniu. Architektura Kościół znajduje się na najstarszej części cmentarza, przy głównej alei, od strony ul. Cmentarnej. Orientowany, o konstrukcji zrębowej, wewnątrz i z zewnątrz oszalowany, zbudowany na podmurówce cementowej. Rzut nawy zbliżony do kwadratu, prezbiterium węższe, na planie prostokąta, przedłużone takiej samej szerokości zakrystią. Nad wejściem nadwieszony chór muzyczny. Fasada podzielona na dwie kondygnacje przez balkon wsparty na czterech drewnianych kolumnach. Dzwonnica Wolnostojąca dzwonnica, wybudowana w pierwszej połowie XIX wieku. Wzniesiona w stylu eklektycznym na planie zbliżonym do kwadratu, orientowana, murowana (z cegły); ściany obustronnie otynkowane. Konstrukcja dwukondygnacyjna, zwieńczona czterospadowym dachem. Budowla zachowała pierwotną formę bez większych zmian. Galeria zdjęć Przypisy