NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Варшавский барбакан

Варшавский барбакан (пол. Barbakan w Warszawie или Barbakan Warszawski) — барбакан (полукруглый укреплённый форпост) в Варшаве, столице Польши, являющийся одним из немногих сохранившихся элементов комплекса укреплений XVI века, окружавших Варшаву. Расположенный между Старым городом и Новым городом, барбакан привлекает внимание многочисленных туристов. История Барбакан был воздвигнут в 1540 году на месте старых городских ворот по проекту венецианца Джованни Баттисты, архитектора, жившего и работавшего в Мазовии в XVI веке и сыгравшего важную роль в перестройке городских стен XIV столетия, бывших к тому времени в плачевном состоянии. Барбакан имел форму трёхуровневого полукруглого бастиона с подготовленными позициями для стрелков. Он имел 14 метров в ширину и 15 метров в высоту от дна рва, окружавшего городские стены, и тянулся от них наружу на 30 метров. Будучи только построенным, четырёхбашенный барбакан быстро стал анахронизмом, по причине быстрого роста мощности артиллерии, для противостояния которой защитные свойства сооружения были недостаточны. Он был использован только однажды, во время шведского нашествия на Польшу, когда 30 июня 1656 года польская армия под предводительством короля Яна II Казимира отбивала его у шведов. В XVII веке барбакан частично демонтировали из-за незначительности его оборонного значения, в то время как город более нуждался в больших воротах для контроля перемещения людей и товаров. В XIX столетии он стал частью построенных многоквартирных жилых сооружений (пол. kamienica). В межвоенный период, в 1937—1938 годах, архитектор Ян Захватович восстановил часть городских стен и западную часть моста, снеся по ходу реконструкций одно из новейших на то время зданий. Тем не менее, стеснённость в финансовых средствах задерживала полную реконструкцию барбакана, а последующее в 1939 году вторжение в Польшу нацистской Германии поставило крест на этом плане. Во Второй мировой войне, в частности во время обороны Варшавы 1939 года и Варшавского восстания в 1944 году барбакан был почти полностью разрушен, как и большая часть построек Старого города. Он был восстановлен в 1952—1954 годах на основе чертежей XVII века, так как новое правительство решило использовать его в качестве туристической достопримечательности, а не восстанавливать на его месте прежние kamienica. В его реконструкции были использованы кирпичи снесённых исторических зданий городов Ныса и Вроцлава; барбакан был восстановлен за исключением 2 внешних ворот и башни со стороны Старого города. Ныне он в числе популярнейших туристических мест Варшавы. Барбакан и крепостные стены — излюбленное место художников, продающих здесь свои картины, а также музыкантов и других уличных артистов. См. также Барбакан (Краков): крупнейший барбакан в Польше (варшавский — второй). Ссылки Варшавский барбакан /вебархив/ История барбакана и архивные фотографии (пол.)
Varšavski barbakan

Varšavski barbakan (poljsko barbakan warszawski) je barbakan (polkrožna utrjena postojanka) v Varšavi na Poljskem in eden redkih ohranjenih ostankov kompleksne mreže zgodovinskih utrdb, ki so nekoč obdajale Varšavo. Stoji med starim in novim mestom ter je pomembna turistična atrakcija. Zgodovina Barbakan je bil postavljen leta 1540 namesto starejših vrat za zaščito ulice Nowomiejska. Zasnoval ga je Jan Baptist Benečan, italijanski renesančni arhitekt, ki je živel in delal v regiji Mazovija v 16. stoletju na Poljskem in je imel ključno vlogo pri prenovi mestnega obzidja iz 14. stoletja, ki je bilo takrat že v slabem stanju. Barbakan je imel obliko tristopenjskega polkrožnega bastijona, ki so ga upravljali strelci. Od dna jarka, ki je obdajal mestno obzidje, je bil širok 14 metrov in visok 15 metrov, od zunanjega obzidja pa se je raztezal 30 metrov. Skoraj takoj po svojem nastanku je barbakan s štirimi stolpi postal anakronizem, ki praktično ni služil nobenemu praktičnemu namenu. To je bilo v veliki meri posledica hitrega napredka topništva. V obrambi mesta je bil uporabljen le enkrat, med švedsko invazijo na Poljsko, 30. junija 1656, ko ga je morala poljska vojska poljskega kralja Ivana II. Kazimirja ponovno zavzeti od Švedov. V 18. stoletju je bil barbakan delno razstavljen, saj je bila njegova obrambna vrednost zanemarljiva, mesto pa je imelo več koristi od večjih vrat, ki so olajšala gibanje ljudi in blaga v mesto in iz njega. V 19. stoletju so bili njegovi ostanki vključeni v novozgrajene stanovanjske stavbe (kamienica). V medvojnem obdobju, v letih 1937–1938, je Jan Zachwatowicz rekonstruiral del obzidja in zahodni del mostu, pri čemer je v procesu obnove porušil eno od novejših stavb. Vendar je pomanjkanje sredstev odložilo načrtovano popolno obnovo barbakana, invazija nacistične Nemčije na Poljsko leta 1939 pa je načrte ustavila. Med drugo svetovno vojno, zlasti med obleganjem Varšave (1939) in Varšavsko vstajo leta 1944, je bil barbakan v veliki meri uničen, prav tako večina stavb v starem mestnem jedru. Po vojni, v letih 1952–1954, je bil obnovljen na podlagi jedkanic iz 17. stoletja, saj se je nova vlada odločila, da bi bilo ceneje obnoviti barbakan in bližnje mestno obzidje kot turistično atrakcijo kot pa obnoviti stanovanjske stavbe. Pri rekonstrukciji so bile uporabljene opeke iz zgodovinskih stavb, porušenih v mestih Nysa in Vroclav; Večina barbakana je bila obnovljena, razen dveh zunanjih vrat in najstarejšega stolpa na strani starega mestnega jedra. Trenutno je priljubljena turistična atrakcija. Na Barbican je bila postavljena spominska plošča v spomin na 300. obletnico obleganja leta 1656 med poljsko-švedsko vojno. Danes je v stavbi na ogled razstava o obrambnem obzidju varšavskega starega mestnega jedra, ki jo je kuriral Varšavski muzej. Barbacan označuje tudi prehod iz starega mestnega jedra (Stare Miasto) v zgodovinsko novo mestno jedro (Nowe Miasto). Zunanje povezave Barbican of Warsaw at www.virtualtourist.com The Warsaw Barbican Arhivirano 2006-01-16 na Wayback Machine. (poljsko) History of Barbacan and archival photos
Варшавський барбакан

Варшавський барбакан (пол. Barbakan w Warszawie або Barbakan Warszawski) — барбакан (напівкруглий укріплений форпост) у Варшаві, столиці Польщі, який є одним з небагатьох збережених елементів комплексу укріплень XVI століття, що оточували Варшаву. Розташований між Старим містом і Новим містом, барбакан привертає увагу численних туристів. Історія Барбакан був споруджений в 1540 році на місці старих міських воріт за проектом венеційця Джованні Баттіста, архітектора, який жив і працював в Мазовії у XVI столітті і зіграв важливу роль у розбудові міських стін XIV століття, що були до того часу в жалюгідному стані. Барбакан мав форму трирівневого напівкруглого бастіону з підготовленими позиціями для стрільців. Він мав 14 метрів в ширину і 15 метрів у висоту від дна рову, що оточував міські стіни, і тягнувся від них назовні на 30 метрів. Будучи тільки збудованим чотирибаштовий барбакан швидко став анахронізмом, з причини швидкого зростання потужності артилерії, для протистояння якої захисні властивості споруди були недостатні. Він був використаний лише один раз, під час шведської навали на Польщу, коли 30 червня 1656 року польська армія під проводом короля Яна II Казимира відбивала його у шведів. У XVII столітті барбакан частково демонтували через незначущість його оборонного значення, в той час як місто потребувало великих воріт для контролю переміщення людей і товарів. У XIX столітті він став частиною новозбудованих багатоквартирних житлових споруд (пол. kamienica). У міжвоєнний час, у 1937-1938 роках, архітектор Ян Захватович відновив частину міських стін і західну частину мосту, знісши по ходу реконструкцій одну з новітніх на той час будівель. Однак обмеженість у фінансових засобах затримувала повну реконструкцію барбакану, а подальше в 1939 році вторгнення в Польщу нацистської Німеччини поставило хрест на цьому плані. У Другій світовій війні, зокрема під час оборони Варшави 1939 року і Варшавського повстання в 1944 році барбакан був майже повністю зруйнований, як і більшість будівель Старого міста. Він був відновлений у 1952-1954 роках на основі креслень XVII століття, оскільки новий уряд вирішив використовувати його як туристичну пам'ятку, а не відновлювати на його місці колишні kamienica. У його реконструкції використали цеглу знесених історичних будівель міст Ниса і Вроцлава; барбакан був відновлений за винятком 2 зовнішніх воріт і вежі з боку Старого міста. Нині він серед найпопулярніших туристичних місць Варшави. Барбакан і фортечні стіни — улюблене місце художників, які продають тут свої картини, а також музикантів та інших вуличних артистів. Див. також Барбакан (Краків): найбільший барбакан у Польщі (варшавський — другий). Посилання Варшавський барбакан на www.virtualtourist.com [Архівовано 19 лютого 2020 у Wayback Machine.] Варшавський барбакан (пол.) Історія барбакану [Архівовано 5 березня 2016 у Wayback Machine.] та архівні фотографії
Park Grabek

Park Grabek – park miejski w Czeladzi, położony w dolinie rzeki Brynicy, na prawym jej brzegu, w pobliżu centrum miasta w okolicy ulicy Legionów. Zajmuje powierzchnię około 13 ha i jest jednym z największych parków w Zagłębiu Dąbrowskim. Park od północy ograniczony jest ośrodkiem sportowym Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji. Od wschodu od rzeki Brynicy oddziela go wał przeciwpowodziowy. Na południowym zachodzie znajduje się będący częścią parku zabytkowy ogród morwowy. Pozostały teren parku sąsiaduje z osiedlem mieszkaniowym Kolonii Saturn. Zanotowano tu obecność prawie od 288 do 334 gatunków roślin i jest jedną z większych w Zagłębiu; liczba ta obejmuje 42 gatunki drzew i krzewów (głównie rodzime gatunki). Wśród drzew uznawanych za pomniki przyrody najstarsze to grab zwyczajny o obwodzie 187 cm oraz klon zwyczajny o obwodzie 310 cm. W parku rośnie także kilka endemitów takich jak klon jesionolistny i robinia akacjowa. Przez park przebiega turystyczny szlak pieszy XXV-lecia PTTK oraz żółty szlak rowerowy. Historia W większość Park powstał w latach 60. XX wieku na terenach dawniej wykorzystywanych jako pastwiska. Jego najstarsza część – Ogród Morwowy – był tworzona od 1928 r., kiedy teren ten został wykupiony przez Towarzystwo Górniczo - Przemysłowe „Saturn" dla pracowników kopalni. Ogród został wpisany do rejestru zabytków. Ogród morwowy to część parku, gdzie rosną stare drzewa morwy białej, które były uprawiane w celach jedwabniczych. W ogrodzie znajduje się również pomnik upamiętniający ofiary II wojny światowej. W latach siedemdziesiątych XX wieku wybudowane zostały przez Kopalnię Saturn przy udziale społeczności (czyn społeczny) amfiteatr, boisko i sztuczny zbiornik wodny. Zbiornik wodny na skutek szkód górniczych uległ rozszczelnieniu i do czasu rewitalizacji w 2017 pozostawał suchą niecką. W 2017 roku rozpoczęto proces rewitalizacji parku, który miał na celu poprawę jego walorów estetycznych, przyrodniczych i rekreacyjnych. W ramach rewitalizacji wykonano m.in.: odnowienie zbiornika wodnego, który został wyposażony w system pomp i fontann, a także obsadzony roślinami wodnymi i rybami; remont amfiteatru, który może pomieścić około 500 widzów i służy do organizacji imprez kulturalnych i rozrywkowych; budowę skateparku; modernizację basenu kąpielowego, który składa się z basenu pływackiego, basenu rekreacyjnego, wodnego placu zabaw i zaplecza sanitarnego; utworzenie trzech nowych placów zabaw dla dzieci o różnym stopniu trudności i atrakcyjności; zagospodarowanie terenu wokół parku, gdzie powstały m.in. siłownia na świeżym powietrzu, parking, ścieżki rowerowe i piesze. Modernizacja została nagrodzona w 2018 r. W dalszych latach powstała tężnia solankowa oraz kolejne place zabaw. W 2015 z uwagi na swój stan techniczny został wyłączony z użytku Basen w parku. W latach 2020–2021 przeprowadzono jego remont basenu przekształcając go w strefę wodnego relaksu o powierzchni około 1000 m kw obejmujący basen pływacki o długości 25 metrów, basen rekreacyjny o długości niespełna 25 metrów, wodny plac zabaw, brodzik. Modernizacja została nagrodzona Złotym Modulorem. Uwagi Przypisy
Kościół bł. Karoliny Kózkówny w Ełku

Kościół błogosławionej Karoliny Kózkówny w Ełku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ełk – Świętej Rodziny diecezji ełckiej). Parafia została erygowana przez biskupa warmińskiego Edmunda Piszcza w dniu 1 lipca 1991 roku. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 2006–2014. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja w Mszanie

Kościół świętego Bartłomieja w Mszanie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Brodnica diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona na początku XX wieku z czerwonej cegły w stylu neogotyckim, na miejscu poprzedniej świątyni drewnianej z XVII wieku. Wokół świątyni znajduje się mały cmentarz, na którym znajdują się groby księży pracujących w tej parafii, ich rodziców, fundatorów i dobrodziejów świątyni. Na terenie przykościelnym mieszczone są figury: Pietà poświęcona ofiarom I wojny światowej, grota Matki Bożej z lourdes, serce Pana Jezusa, a także ołtarz polowy z figurą i płytą pamiątkową dedykowaną ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II (jest to dar od parafian) oraz krzyż misyjny. Przypisy
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Ełku

Kościół świętego Jana Apostoła i Ewangelisty w Ełku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Ełk – Świętej Rodziny diecezji ełckiej). W czasie wizytacji kanonicznej, w dniu 10 kwietnia 2005 roku, ksiądz biskup Jerzy Mazur poświęcił plac pod budowę świątyni. 26 września 2006 roku Diecezjalna Komisja Sakralna zatwierdziła projekt budowy świątyni opracowany przez architekta z Warszawy profesora Andrzeja Miklaszewskiego. Świątynia zbudowana jest na dwudziestu dziewięciu żelbetonowych palach o średnicy 80 i 100 centymetrów. Usytuowana jest na zboczu pradawnej, obecnie zasypanej rzeki. Pale sięgają w głąb ziemi od dziewięciu do dziewiętnastu metrów. Wśród obecnych mieszkańców miejsce obecnego kościoła znane jest jeszcze do dziś jako „Górka Judyka”. Zimą przychodziły tu dzieci z całego Ełku, aby skorzystać z jazdy na sankach, a latem cieszyły się z kwitnącego ogrodu. Przypisy
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Pątnowie

Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Pątnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Pątnowie (powiat wieluński, województwo łódzkie) Historia Poprzedni drewniany kościół pochodzący z XV w. dotrwał do I wojny światowej, a pod jej koniec został rozebrany. Obecny kościół murowany został zbudowany na jego miejscu w latach 1917–1927, staraniem ks. Leopolda Berendta, a następnie ks. Antoniego Kosielskiego. 16 sierpnia 1933 roku kościół został poświęcony przez dziekana wieluńskiego ks. Wincentego Przygodzkiego. W czasie II wojny światowej kościół był zamknięty przez Niemców i obrabowany z wyposażenia liturgicznego. Po wojnie na nowo wyposażany dzięki zaangażowaniu ks. Bogusława Burgiela, a 7 czerwca 1959 roku poświęcony przez bp Stanisława Czajkę. Architektura i wyposażenie Wejście do kościoła prowadzi przez portal wsparty na dwóch okrągłych kolumnach. Nad wejściem widnieje ornamentowa rozeta. Dach kościoła jest dwuspadowy kryty blachą. Wieża z dzwonami zbudowana jest na planie czworokąta. Ściany kościoła opięte są ceglanymi przyporami, po 4 z każdej strony. Dach nad apsydą jest niższy od dachu kościoła. W świątyni znajduje się chrzcielnica z XVIII w., a na belce tęczowej – krucyfiks barokowy z XVIII w. Organy Organy zostały zbudowane w 1963 roku przez organmistrza Stefana Fiołkę z Kępna. Świadczy wpis na desce wewnątrz szafy organowej. Około 2005 roku wymieniono dmuchawę elektryczną i niektóre elementy traktury. Dzwony Na wieży znajdują się 2 dzwony. W 2019 roku poruszające je mechanizmy przeszły remont, podczas którego m.in. zautomatyzowano nowy dzwon z 2018. Większy z nich upamiętnia 40 rocznicę wyboru Karola Wojtyły na papieża, a także 100-lecia odzyskania niepodległości. Został ufundowany przez rodzinę Przydacz. Otoczenie Obok kościoła znajduje się murowana plebania, kryta blachą z 1912 r. oraz budynki gospodarcze z cegły i piaskowca, stojące naprzeciw siebie Przed kościołem znajduje się osiemnastowieczna kapliczka typu domkowego – czworoboczna, z dachem czterospadowym pokrytym blachą cynkową. W jej wnętrzu znajduje się figura Chrystusa Frasobliwego. Przypisy
Kościół św. Kazimierza Królewicza w Giżycku

Kościół świętego Kazimierza Królewicza w Giżycku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Giżycko – św. Krzysztofa diecezji ełckiej). Budowniczym świątyni był ksiądz Lech Janowicz. W dniu 1 sierpnia 1991 roku została poświęcona kaplica utworzona z części budowanej świątyni. Poświęcona została przez księdza biskupa Józefa Wysockiego. Od tej pory kaplica o powierzchni 250 metrów kwadratowych pełniła funkcję kościoła parafialnego, gdzie odprawiane były msze święte. Obecnie jest to kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Ostrobramskiej. Po zakończeniu budowy świątynia została konsekrowana 21 maja 2000 roku przez księdza biskupa Wojciecha Ziembę, ordynariusza ełckiego. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły, jednonawowa – przylega do kościoła św. Brunona Biskupa i Męczennika; konstrukcja dachu świątyni jest metalowa, spawana. Budowlę pokrywa blacha powlekana, konstrukcja dachu dwuspadowa, dość stroma. Wszystkie okna w kościele są witrażami przedstawiającymi sceny biblijne, oprócz tego kościół posiada witraż patrona parafii św. Kazimierza, witraż Matki Teresy z Kalkuty oraz witraż Roku Jubileuszowego. Sufit kościoła został wykonany z boazerii ze świerku. Oświetleniem świątyni jest siedem żyrandoli wyprodukowanych z blachy miedzianej zamontowanych na środku budowli i w prezbiterium. Przypisy
Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Giżycku

Kościół Świętego Maksymiliana Kolbego w Giżycku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Giżycko – św. Szczepana Męczennika diecezji ełckiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1984–1986, poświęcił ją w dniu 17 września 1986 roku ksiądz biskup Edmund Piszcz, ordynariusz warmiński. Budowla jest murowana, otynkowana, pokryta blachą ocynkowaną, jednonawowa. Posadzka w świątyni jest marmurowa. W prezbiterium znajdują się: tabernakulum z glorią i krzyż, na ścianie bocznej zawieszony jest obraz Jezusa Miłosiernego. Ołtarz soborowy (w nim są umieszczone relikwie św. Fortunata i św. Wawrzyńca), ambona, chrzcielnica zostały wykonane z marmuru. Siedzenia dla służby liturgicznej. Kościół posiada dwa ołtarze boczne: W jednym znajduje się obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i figurka Matki Boskiej Fatimskiej, w drugim ołtarzu jest umieszczony obraz św. Maksymiliana Marii Kolbego, w mensie znajdują się relikwie tego świętego. Stacje Drogi Krzyżowej został wykonane z drewna. Na chórze są umieszczone organy o 18 głosach. Na wieży znajdują się trzy dzwony z napędem elektrycznym. W kościele dolnym znajdują się pomieszczenia: salka katechetyczna, kaplica pogrzebowa, pomieszczenia Caritas. W 2007 roku zostało przebudowane prezbiterium z całkowitą wymianą wyposażenia, a także świątynia została wymalowana wewnątrz na biały kolor. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Mikołajkach

Kościół świętego Mikołaja w Mikołajkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mikołajki diecezji ełckiej). Budowa świątyni rozpoczęła się 13 maja 1998 roku (13 maja jest to dzień rozpoczęcia Objawień Matki Boskiej w Fatimie oraz dzień zamachu na Jana Pawła II). Świątynia stanowi wotum dziękczynienia za uratowanie papieżowi życia. Powstała Rada Budowy Kościoła w składzie: mgr inż. Aleksander Chraniuk; mgr inż. Krzysztof Krupowicz; Jan Kuźmicki i zmarły już Franciszek Pruszyński. Duże grono parafian włączyło się w dzieło budowy kościoła poprzez prace społeczne. Przez następne lata budowany był trzon świątyni, wieża, część zakrystyjno-plebanijna. W tym czasie po kolei świątynia była wyposażana w elementy potrzebne do przyjmowania i udzielania sakramentów. Od 1999 roku w nowej świątyni są odprawiane nabożeństwa oraz msze święte. Budowla jest murowana, zewnętrzna ściana jest obłożona klinkierem. Kościół, wieża i plebania nakryte są blachodachówką. Wysokość wieży razem z kopułą to około 40 metrów. Na wieży są umieszczone trzy dzwony o imionach: św. Jadwiga; św. Mikołaj; Papież Jan Paweł II. W prezbiterium znajdują się ołtarz i ambonka wykonane z kamienia polnego. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Piasecznie

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Piasecznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu piaseczyńskiego archidiecezji warszawskiej. Historia W 1996 roku proboszczem parafii w Piasecznie został ksiądz Zbigniew Pruchnicki. Po dwóch latach przygotowań, obejmujących proces projektowania oraz uzyskiwania niezbędnych pozwoleń administracyjnych, w pierwszą sobotę lipca 1998 roku rozpoczęto budowę nowej świątyni. Wmurowanie kamienia węgielnego, pochodzącego z fundamentów Jasnej Góry i poświęconego przez papieża Jana Pawła II, odbyło się 16 maja 1999 roku. Budowa kościoła została ukończona we wrześniu 2001 roku. Pierwsza Msza Święta w nowej świątyni miała miejsce w pierwszą sobotę października tego samego roku. Następnego dnia, 7 października 2001 roku, kardynał Józef Glemp, ówczesny Prymas Polski, podczas uroczystej liturgii dokonał poświęcenia kościoła. W centrum prezbiterium znajduje się marmurowy ołtarz, u podstawy którego umieszczono symboliczne elementy: stągwię – nawiązującą do cudu w Kanie Galilejskiej – oraz lilię, symbol czystości i dziewictwa Maryi. Kompozycyjnie powiązana z ołtarzem jest ambona, której kształt również odwołuje się do motywu lilii i stągwi. Tabernakulum, znajdujące się w centralnej części ściany prezbiterium, ma formę płomienia – symbolu Bożej miłości. Po prawej stronie prezbiterium znajduje się ołtarz Miłosierdzia Bożego z obrazami Jezusa Miłosiernego i św. Faustyny, po lewej – kaplica Krzyża Świętego, przeznaczona do adoracji. W nawach bocznych umieszczono ołtarze św. Jana Pawła II oraz św. o. Pio, przy którym znajdują się relikwie świętego. Obraz Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask W prezbiterium kościoła w Piasecznie znajduje się obraz Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask, patronki świątyni. Dzieło zostało namalowane przez artystę malarza Mariusza Grądmanna i harmonijnie wkomponowane w wystrój głównej ściany prezbiterium. Obraz otaczają rzeźby aniołów, które podtrzymują wizerunek Maryi i unoszą go w chwale. Całość uzupełniają płaskorzeźby przedstawiające chóry anielskie oraz dwa anioły unoszące koronę dla Królowej Nieba i Ziemi. Istotnym wydarzeniem dla parafii była koronacja obrazu, która odbyła się 7 października 2022 roku, w święto patronalne Matki Bożej Pośredniczki Wszelkich Łask. Nową koronę, będącą wotum wdzięczności za otrzymane łaski, poświęcił kardynał Kazimierz Nycz. Korona została zaprojektowana w nawiązaniu do elementów wystroju ołtarza i kościoła, w szczególności tabernakulum. Jest ona wyrazem wiary i miłości wiernych oraz symbolem dziękczynienia za Boże łaski otrzymane za pośrednictwem Maryi. Dnia 7 października 2023 roku kard. Kazimierz Nycz ustanowił parafialną świątynię "Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Pośredniczki Wszelkich Łask". Przypisy Bibliografia Informacje o parafii na stronie archidiecezji warszawskiej