NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arcidiecéze gdaňská

Arcidiecéze gdaňská (latinsky Archidioecesis Gedanensis) je římskokatolická metropolitní arcidiecéze v Polsku, která je centrem Gdaňské církevní provincie. Jejími sufragánními diecézemi jsou Diecéze pelplinská a Diecéze toruňská. Stručná historie Od středověku byl Gdaňsk součástí diecéze włocławecké, v roce 1821 se stala součástí diecéze chulmské. Po první světové válce vznikl Svobodné měto Gdaňsk, a tak v roce 1922 vznikla zvláštní Apoštolská administratura. Z ni se o tři roky později, 30. prosince 1925, stala diecéze gdaňská, která byla bezprostředně podřízena Svatému stolci. Po druhé světové válce se Gdaňsk stal součástí Polska. V roce 1972 se gdaňská diecéze stala sufragánní vůči arcidiecézi hnězdenské. V rámci reorganizace polské diecézní struktury papež Jan Pavel II. vydal dne 25. března 1992 bulu Totus Tuus Poloniae populus, kterou diecézi gdaňskou povýšil na metropolitní arcidiecézi a vytvořil její církevní provincii. Související články Seznam biskupů a arcibiskupů gdaňských Katedrála v Oliwě Katedrála v Gdańsku (konkatedrála) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arcidiecéze gdaňská na Wikimedia Commons Údaje o arcidiecézi na stránkách catholic-hierarchy.org Údaje o arcidiecézi na stránkách gcatholic.org
Архиепархия Гданьска

Архиепархия Гданьска (лат. Archidioecesis Gedanensis) — архиепархия Римско-Католической церкви с центром в городе Гданьск, Польша. В архиепархию Гданьска входят епархии Пельплина и Торуня. Кафедральным собором архиепархии Гданьска является церковь Пресвятой Троицы, Пресвятой Девы Марии и святого Бернарда. История 21 апреля 1922 года Святой Престол учредил апостольскую администратуру Данцига, выделив её из архиепархии Вармии. 30 декабря 1925 года Римский папа Пий XI издал буллу «Universa christifidelium», которой преобразовал апостольскую администратуру Данцига в епархию. Из-за сложной политической обстановки епархия Данцига подчинялась напрямую Святому Престолу. 25 марта 1992 года Римский папа Иоанн Павел II выпустил буллу «Totus tuus Poloniae populus», которой возвёл епархию Гданьска в ранг архиепархии. Ординарии архиепархии епископ Эдуард О’Рурк (2.01.1926 — 13.06.1938) епископ Карло Мария Шплетт (13.06.1938 — 5.03.1964) епископ Эдмунд Новицкий (7.03.1964 — 10.03.1971) епископ Лех Качмарек (1.12.1971 — 31.07.1984) архиепископ Тадеуш Гоцловский (31.12.1984 — 17.04.2008) архиепископ Славой Лешек Глудзь (17.04.2008 — 13.08.2020) архиепископ Тадеуш Войда (со 2.03.2021) Источник Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2003, ISBN 88-209-7422-3 Булла Universa christifidelium, AAS 18 (1926), стр. 38 Архивная копия от 27 марта 2010 на Wayback Machine (лат.) Булла Totus tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), стр. 1099 Архивная копия от 13 июля 2020 на Wayback Machine (лат.) Ссылки Официальный сайт Архивная копия от 26 января 2021 на Wayback Machine (пол.) Информация Архивная копия от 18 января 2021 на Wayback Machine (англ.)
Гданська архідієцезія

Гданська архідієцезія (пол. Archidiecezja gdańska) — одна з 14 архідієцезій католицької церкви в Польщі. Створена 1925 року папою Пієм XI, 1992 отримала статус архідієцезії. Охоплює територію в 2 500 км² і налічує понад 900 тисяч вірних. Катедральним собором архідієцезії є Базиліка Святої Трійці, Пресвятої Богородиці та святого Бернара в Ґданську-Оліві. Посилання Archidiecezja gdańska [Архівовано 26 січня 2021 у Wayback Machine.]
Rotes Chemiegebäude

Das „Rote Chemiegebäude“ (polnisch Czerwona Chemia, wörtlich „rote Chemie“) der Schlesischen Technischen Universität ist ein Backsteingebäude in Gliwice (Gleiwitz). Das Gebäude ist Sitz des Lehrstuhls für Chemie und befindet sich an der Kreuzung der Straßen Marcina Strzody und Wrocławska, gegenüber dem Plac Krakowski. Bis 1945 war hier die Maschinenbau- und Hüttenschule Gleiwitz untergebracht, für die dieses Gebäude errichtet wurde. Das neogotische Gebäude wurde vom Architekten Georg Kuczora entworfen und zwischen 1906 und 1907 erbaut. Georg Kuczora hat auch die Peter-Paul-Kirche entworfen. Das Gebäude wurde in Anlehnung an Gebäude aus dem 14. und 15. Jahrhundert gestaltet. Es besitzt Risalite, Staffelgiebel und einen Turm. Für die Gestaltung der Fassade aus Ziegelsteinen wurden auch keramische Elemente und gefärbte und glasierte Ziegel genutzt. Ein Detail der Fassade ist das alte Wappen von Gleiwitz am Turm. Benachbart ist das Graue Chemiegebäude, das ebenfalls zum Chemielehrstuhl gehört. Weblinks Artikel über das Chemiegebäude (auf Deutsch)
Czerwona chemia

Czerwona chemia – zabytkowy budynek Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach, położony w pobliżu skrzyżowania ulic ks. Marcina Strzody i Wrocławskiej; potocznie zwany Czerwona chemia. Pierwotnie został wzniesiony na siedzibę zawodowej szkoły mechaniczno-hutniczej, kształcącej kwalifikowany personel dla śląskich hut i zakładów budowy maszyn. Na budynku zachował się niemiecki napis: Maschinenbau- und Hüttenschule. Na potrzeby Politechniki Śląskiej został przejęty po II wojnie światowej. Architektura Budynek jest przykładem neogotyckiego budownictwa ceglanego z przełomu XIX i XX wieku. Projektantem budynku, wzniesionego w latach 1906–1907, był architekt Georg Kuczora, który zaprojektował również gliwicką katedrę pw. św. Piotra i Pawła. Bogaty zbiór form i detali elewacji nawiązuje do gotyckich motywów spotykanych w XIV i XV wieku na terenie Królewca, Hamburga i Lubeki. Styl ten charakteryzuje się stosowaniem licznych kształtek ceramicznych (ościeża okienne), cegieł barwionych i glazurowanych (parapety okienne, fryzy), a także elementów kamiennych (portale okienne i cokoły). Monumentalny charakter bryły gmachu podkreślają ryzality (część budynku wysunięta przed lico elewacji), zwieńczone schodkowymi szczytami oraz wieża wznosząca się ponad stromymi dachami budynku. Jednym z elementów elewacji jest dawny herb Gliwic, umieszczony na wieży od strony ul. Strzody. Jest on jednym z czterech – utrwalonych w architekturze – herbów Gliwic. Wykonano go z elementów ceramicznych. Wejście główne, zaakcentowane portalem zamkniętym ostrołukiem, wprowadza do wnętrz budynku. Uwagę zwracają tam sklepienia sieciowe i krzyżowo-żebrowe, wsparte na kolumnach i konsolach. Zobacz też Szara chemia Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej
St. Barbara (Kollanowitz)

Die römisch-katholische Schrotholzkirche St. Barbara ist eine Kirche im nördlich von Oppeln gelegenen Dorf Kollanowitz. Bis 1811 stand diese am damaligen Beuthener Tor (heute: Plac Wolności) in Oppeln, bis sie 1812 nach Kollanowitz kam. Sie gehört heute zum Holzarchitekturweg im Oppelner Land. Geschichte Vorgeschichte Der Oppelner Herzog Nikolaus I. und seine Gemahlin ließen 1473 auf einem Grundstück außerhalb der Stadtmauern am Beuthener Tor mit päpstlicher Zustimmung ein Kloster für Bernhardiner-Minoriten erbauen. Eine Kirche wurde im gleichen Jahr erbaut und der Heiligen Barbara geweiht. Das Kloster wurde wiederum 1516 aufgrund eines Streites zwischen dem Kloster und dem damaligen Niederkloster, welches die Franziskaner bewohnten, auf Aufforderung von Papst Leo X. abgerissen. Die Kirche blieb jedoch erhalten. Im Jahr 1603 wird über einen desolaten Zustand der Kirche berichtet, weitere Renovierungsarbeiten wurden jedoch nicht durchgeführt. 1643 wird im Kirchenvisitationsbericht der Fürstentümer Oppeln und Ratibor über die Beschädigung der Kirche durch den Feind berichtet. Heutiger Kirchenbau 1678 erfolgte der Kirchenneubau, der noch bis heute erhalten ist. Um die Schrotholzkirche herum befand sich ein Gemüsegarten, der teilweise im Laufe der Zeit auch als Friedhof genutzt wurde. Während der Säkularisation 1811 kam es zu einer Bestandsaufnahme der Kirche. So besaß sie im Inneren drei Altäre, eine Kanzel, eine Glocke im Turm sowie ein Bildnis der Heiligen Barbara und des Erbauers Adam Anet. Da die Kirche erneut in einem schlechten Zustand war und die Stadt Oppeln die Renovierungsarbeiten nicht bezahlen wollte, wurde zunächst ein Abriss beschlossen. 1811 erwarb jedoch die Gemeinde Kollanowitz das Gotteshaus für 33 Taler und rettete so das Gotteshaus vor dem Abriss. Im Sommer des gleichen Jahres wurde die Schrotholzkirche abgebaut und zunächst eingelagert. Durch Verzögerungen im Abbau und der Lieferung kam es zur anderweitigen Nutzungen einiger Balken, die daraufhin beim Wiederaufbau ersetzt werden mussten. Im Jahr 1812 wurde die Kirche südlich des Ortskerns am Friedhof an der heutigen Ulica Szkolna aufgebaut und am 19. Dezember 1812 feierlich eingeweiht. Seit dem 1. April 1964 steht die Kirche unter Denkmalschutz. 1978 erhielt die Kirche einen neuen Kirchturm. 1989 wurde das Dach sowie der Zaun erneuert. Heute gehört die Kirche zur Pfarrgemeinde Osowiec-Wengern (poln. Parafia Węgry-Osowiec). Siehe auch Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Weblinks Website Kollanowitz (poln.) Literatur Otto Spisla: Oppeln in den Stürmen der Zeit - Opole w zawierusze czasu. Stiftung Haus Oberschlesien Ratingen-Hösel (o. J.). ISBN 83-904897-0-8, S. 62–63.
Kościół św. Barbary w Kolanowicach

Kościół św. Barbary – rzymskokatolicki, zabytkowy kościół filialny w Kolanowicach. Świątynia należy do parafii św. Józefa Robotnika w Osowcu-Węgrach w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. 1 kwietnia 1964 roku, pod numerem 759/64, kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół wybudowany został w 1678 roku w Opolu przy klasztorze franciszkanów, w miejscu starej średniowiecznej świątyni z drewnianą wieżą i z trzema ołtarzami św. Barbary, św. Wawrzyńca i Matki Bożej. W 1810 roku klasztor franciszkanów został zlikwidowany a kościółek wystawiono na sprzedaż. Ostatecznie drewniana świątynia została sprzedana do Kolanowic. W grudniu 1812 roku odbyła się uroczysta konsekracja. W 1978 roku wybudowano obok kościoła dzwonnicę w 1989 roku wymieniono gontowy dach i ogrodzenie. Wyposażenie i wnętrze kościoła Kościół został wybudowany w konstrukcji zrębowej, orientowany. Nawa rzutem zbliżona jest do kwadratu. Prezbiterium jest trójbocznie zamknięte, przylega do niej niewielka zakrystia. Prezbiterium posiada sklepienie kolebkowe, w nawie strop jest belkowany, fazowany. Tęczę zamknięto półkołem ściętym. Chór muzyczny wsparto na dwóch słupach. Ponad chórem znajduje się empora z balustradą tralkową. Dachy siodłowe pokryto gontem. Na kalenicy dachu nawy znajduje się smukła ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Na zewnątrz kościoła ściany są szalowane gontami oraz otoczone niskimi podcieniami, zwanymi sobotami (z wyjątkiem strony zachodniej kościoła). Kościół posiada bogate wyposażenie wnętrza, m.in. trzy ołtarze barokowe z przełomu XVII–XVIII wieku, barokowa ambona, obrazy z końca XVII wieku, konfesjonał, dwie ławy kolatorskie z XVIII wieku, stacje Drogi Krzyżowej, rzeźby z XVIII wieku. Ołtarz główny jest barokowy, z obrazem św. Barbary, z dwoma parami kolumn i rzeźbami św. Franciszka i św. Antoniego. Parapet chóru i empory ozdobiono dwunastoma scenami z życia św. Barbary (pochodzą z około 1700 roku). Świątynię zdobi ponadto bogata polichromia pochodząca prawdopodobnie z początków XX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Drewniany kościół św. Barbary Zdjęcia kościoła w Kolanowicach
Kościół św. Jerzego i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wisznicach

Kościół świętego Jerzego i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – dawny rzymskokatolicki kościół filialny należący wcześniej do parafii Przemienienia Pańskiego. Jeden z rejestrowanych zabytków miejscowości. Obecnie znajduje się w nim Centrum Kultury Chrześcijańskiej. Jest to dawna cerkiew unicka wybudowana w latach 1870-1872. Została wyremontowana w 1906 roku. Od 1875 roku w związku z likwidacją Kościoła greckokatolickiego w Królestwie Polskim, cerkiew spełniała rolę prawosławnej cerkwi parafialnej. Cerkiew prawosławna pozostała właścicielem obiektu do 29 maja 1920 roku, kiedy to świątynia została przekształcona na kościół rzymskokatolicki. W październiku 1921 roku cerkiew została wyremontowana. Zostały wtedy wprawione nowe szyby w oknach, naprawione podłogi i ściany, zlikwidowany ikonostas i na jego miejscu został wstawiony ołtarz św. Antoniego. Od 1922 roku odprawiane były w niej nabożeństwa rzymskokatolickie. Odprawianie nabożeństw zakończono w dniu 12 czerwca 1955 roku, kiedy to został konsekrowany nowy kościół parafialny. Od tego czasu cerkiew nie była użytkowana. W 1978 roku wnętrze dawnej cerkwi strawił pożar. W dniach 18-25 września 2009 roku wewnątrz cerkwi były prowadzone prace wykopaliskowe. W latach 2009–2010 cerkiew została wyremontowana w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2007-2013 – Priorytet 7.1 Infrastruktura kultury i turystyki – Ochrona dziedzictwa kulturowego. Przypisy
Centro de Cultura Cristã em Wisznice

O Centro de Cultura Cristã (em polonês: Centrum Kultury Chrześcijańskiej - Dawna cerkiew greko-katolicka), antiga Igreja grego-católica, está situado na vila de Wisznice, no leste da Polônia. Atualmente, é uma Igreja subsidiária de St. Jerzy e a Assunção da Bem-Aventurada Virgem Maria em Wisznice. Este templo, destruído e reconstruído várias vezes, tornou-se uma testemunha silenciosa da história de Podlasie. A Igreja foi construída em 1870-1872 e renovada em 1906. A partir de 1875, em conexão com a liquidação da Igreja Católica Grega no Reino da Polônia, o templo serviu como Igreja Ortodoxa. Em 1920, o templo foi transformado em uma Igreja Católica Romana, e em 1921 a Igreja foi reformada. Naquela época, novas vidraças foram montadas, pisos e paredes foram consertados, a iconóstase foi removida e o altar de Santo Antônio. Desde 1922, os serviços católicos romanos foram celebrados lá. Desde 1955, quando a nova Igreja paroquial foi consagrada (Igreja Católica da Transfiguração do Senhor, ver acima), a Igreja permaneceu vazia e sem uso. Em 1978, o interior da antiga Igreja foi destruído pelo fogo. Escavações foram realizadas dentro da igreja em 2009, e durante os anos 2009-2010, a Igreja foi reformada como parte do Programa Operacional Regional da voivodia de Lublin para 2007-2013 - Prioridade 7.1 Infraestrutura de Cultura e Turismo - Proteção de Património Cultural, e assumiu a forma de um Centro de Cultura Cristã. Referências
Sender Kołowo

Der Sender Kołowo ist ein Rundfunksender des polnischen Rundfunks zur Verbreitung von UKW-Hörfunk- und Fernsehprogrammen bei Kołowo südlich von Stettin, die wegen der Höhe des Antennenträgers (267 Metern) und dessen Nähe zur deutschen Grenze auch im nordöstlichen Mecklenburg-Vorpommern leicht empfangen werden können. Der Rundfunksender Kołowo ging 1963 am Standort eines ehemaligen in den 1930er Jahren errichteten Aussichtsturms in Betrieb und verwendete als Antennenträger einen 228 Meter hohen abgespannten Stahlfachwerkmast. Außerdem wurde ein 25 Meter hoher Turm für Richtfunkantennen errichtet. 1985 wurde ein neuer, ebenfalls als abgespannter Sendemast mit dreieckigem Querschnitt ausgeführter, 267 Meter hoher Antennenträger errichtet und 1989 der größte Teil des alten Sendemastes abgebaut, so dass dessen Höhe nur noch 61 Meter beträgt. Übertragene Programme Sender in den einzelnen Paketen: Mux 1: TVP ABC, ESKA TV, Polo TV, TTV - Twoja TV, ATM Rozrywka, TV Trwam, Stopklatka TV, Fokus TV Mux 2: Polsat, TVN, Czwórka, TV Puls, TVN7, TV Puls 2, TV6, Super Polsat Mux 3: TVP 1 HD, TVP 2 HD, TVP 3 Szczecin, TVP INFO HD, TVP Historia, TVP Sport HD Mux 4: Polsat News, Polsat Film, TVP Seriale, Kino Polska, Comedy Central, Polsat Sport, Polsat Sport Extra, Nickelodeon, Polsat Cafe, Polsat Play, Comedy Central Family, TVN Style Mux 8: TVP Kultura HD, TVP Rozrywka, Nowa TV, Zoom TV, Metro, WP1 Siehe auch Sender Warszewo Einzelnachweise
Szczecin-Kołowo Radio and Television Broadcasting Centre

Szczecin-Kołowo Radio and Television Broadcasting Centre is a transmission facility for FM and TV situated at Szczecin/Kołowo in Poland. The antenna tower is a 267-metre-tall (876 ft) guyed mast. It is located at the highest point of a beech forest in Szczecin, and transmits several stations. It was built in 1963. It has two antenna masts, which are 267 and 70 metres tall and are visible several kilometres away and hence a well-known local landmark. In the 1930s, an observation tower was put up. In 1963 a 228-metre mast for TV broadcasting was erected. It was raised a further 25 metres to carry antennas for directional radio services. In 1985 a new mast with a height of 267 m was built. The old mast was shortened in 1989 to 61 metres. (source: Polish text) Transmitted programmes Digital television MPEG-4 FM radio See also List of masts
RTCN Kołowo

Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze w Kołowie (dawniej Ośrodek Nadawczy Polskiego Radia i TV w Szczecinie) znajduje się na szczycie Lisicy na skraju Puszczy Bukowej na rozległej i płaskiej Polanie Kołowskiej u wylotu Królewskiego Bruku. Ośrodek został oddany do użytku w 1963 roku. Składa się on z dwóch masztów antenowych – mierzących wraz z antenami 61 i 267 m wysokości stanowiących charakterystyczny punkt odniesienia na obszarze całych Wzgórz Bukowych, doskonale widocznych z odległości kilkunastu kilometrów oraz budynku zaplecza technicznego. Dzięki jego korzystnej lokalizacji, znacznej wysokości i dużych mocach promieniowania, nadajniki umieszczone na tym maszcie pokrywają zasięgiem znaczną część województwa zachodniopomorskiego; w tym miasta: Szczecin, Stargard, Świnoujście, Goleniów, Gryfino, a także położone w województwie lubuskim Gorzów Wielkopolski i Kostrzyn nad Odrą. Przed II wojną światową była tu wieża spadochronowa. W latach 30. XX wieku przekształcona została w wieżę widokową o wysokości 36 m. W 1963 roku na jej miejscu postawiono stalową iglicę o wysokości 228 metrów, na której zainstalowano radiowo-telewizyjne anteny nadawcze. W późniejszych latach dobudowana została dodatkowa antena paraboliczna, podwyższająca maszt o kolejne 25 m. W 1985 roku wzniesiono nowy maszt o wysokości – wraz z anteną – 267 m. Cztery lata później, w 1989, stary maszt rozebrano do wysokości 61 m. Parametry Wysokość posadowienia podpory anteny: 140 m n.p.m. Wysokość zawieszenia systemów antenowych: Radio: 153, 173 TV: 107, 201, 228, 256, 258 m n.p.t. Transmitowane programy Programy telewizyjne – cyfrowe Programy radiowe – analogowe Programy radiowe – cyfrowe Nienadawane analogowe programy telewizyjne Programy telewizji analogowej wyłączone 19 marca 2013 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Obiekt na stronie operatora EmiTel. emi.emitel.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-27)].
Rusinowa Polana

Die Alm Rusinowa Polana, auch Hala Jaworzyna Rusinowa genannt, ist eine Alm auf den Hängen des Gipfels Gęsia Szyja in der polnischen Hohen Tatra in der Woiwodschaft Kleinpolen. Sie ist eine von Bergwald umgebene Alm im Südosten Polens nahe der Grenze zur Slowakei und dem ehemaligen Grenzübergang Łysa Polana/Javorina, von wo aus man einen Blick auf die höchsten Tatra-Gipfel hat. Sie liegt auf einer Höhe von 1170 bis 1300 Meter über dem Meeresspiegel. In unmittelbarer Nähe befindet sich ein Jungfrau-Maria-Schrein (Matki Boskiej na Wiktorówkach), der von Kardinal Karol Wojtyła, dem späteren Papst Johannes Paul II., besucht wurde. Die Region beherbergt heute noch viele Schafweiden. Geschichte Die Alm wurde im 17. Jahrhundert angelegt. Als eine von wenigen Tatra-Almen wird sie noch heute für die Viehwirtschaft genutzt. Tourismus Seit Beginn des Tatra-Tourismus führen Routen über Rusinowa Polana. Bereits 1886 beschrieb der polnische Maler Walery Eljasz-Radzikowski die Alm als gemütlichen Ort zum Verweilen. Auf der Alm befinden sich drei Wanderwege. ▬ Ein blau markierter Wanderweg führt von der Alm Zazadnia zur Alm. ▬ Ein grün markierter Wanderweg führt vom Gipfel Wierchporoniec zur Berghütte Schronisko PTTK Murowaniec. ▬ Ein schwarz markierter Wanderweg führt von der Alm auf die Alm Hala Wołoszyna. Auf der Alm befinden sich mehrere Almhütten, die weiterhin genutzt werden. Die Hirten verkaufen hier ihre Produkte, insbesondere Bergkäse Oscypek. Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8. Weblinks rusinowa.net Rusinowa Polana auf Flickr Panorama
Ministry of Digital Affairs

The Ministry of Digital Affairs (Polish: Ministerstwo Cyfryzacji) is a ministry of the Polish government founded in December 2015, dissolved in October 2020 and founded again in May 2023. Split from the Ministry of Administration and Digitization, the Ministry is responsible for matters regarding development in the cyber sphere for Poland. The first Minister of Digital Affairs was Anna Streżyńska. After she was recalled on 9 January 2018, the Ministry was under personal supervision of the Polish Prime Minister Mateusz Morawiecki until 17 April 2018 when Marek Zagórski was appointed the Minister of Digital Affairs. The ministry was made defunct in 2020 following a Council of Ministers decree. The Ministry is functioning again since 1 May 2023 following a Council of Ministers decree. The current minister is Krzysztof Gawkowski, serving since 13 December 2023, serving concurrently as a Deputy Prime Minister, under Prime Minister Donald Tusk. Responsibilities The Ministry of Digital Affairs is to develop infrastructure related to broadband, to support the creation of web content in Poland and electronic services. It is also promoting digital awareness among Polish citizens. The Ministry is responsible for 8 departments and 4 bureaux. Departments Minister's Office provides parliamentary, governmental and protocol support for the minister and other members of leadership within the Ministry. The Office is also responsible for co-ordinating international trips and visits and helps to organise European and international events relating to Digital Affairs. It is also liaising with other EU institutions and international organisations. The Office also providing analytical and communications to support other departments in the Ministry. It is also was responsible for all co-ordination of internet and social media communications with the public. Department of Telecommunication is responsible for legal matters relating to telecommunication and the development of networks and services. It is also responsible for the execution and implementation of the Polish National Broadband Plan. Department of Data Management Department of Cyber Security Department of Projects and Strategy Department of Digital Transformation Department of Innovation and Technology Center for Digital Skills Development Communications Bureau Administration Bureau Financial-Budget Bureau References
Міністерство цифризації Польщі

Міністерство цифризації (пол. Ministerstwo Cyfryzacji, MC) — польський урядовий орган, що підпорядковується міністру, відповідальному за сферу урядової адміністрації — інформатизацію. Був створений у 2015 році в результаті реорганізації Міністерства адміністрації та цифровізації, ліквідований у 2020 році, а потім відновлений у 2023 році. Керівництво Кшиштоф Ґавковський — міністр цифровізації з 13 грудня 2023 року Міхал Ґраматика — державний секретар з 22 грудня 2023 року Павел Ольшевський — державний секретар з 22 грудня 2023 року Даріуш Стандерський — державний секретар з 13 грудня 2023 року Рафал Росінський — заступник державного секретаря з 30 липня 2024 року Бартош Домініак — генеральний директор з 13 грудня 2023 року Організаційна структура До складу міністерства входять Політичний кабінет міністра та такі організаційні підрозділи: Центр розвитку цифрових компетенцій Департамент досліджень та інновацій Департамент кібербезпеки Департамент GovTech Polska Юридичний департамент Департамент проектів та стратегії Департамент телекомунікацій Департамент цифрової трансформації Департамент міжнародного співробітництва Департамент управління даними Адміністративне бюро Бюро безпеки, контролю та нагляду Бюро бюджету та фінансів Бюро генерального директора Бюро комунікацій Бюро міністра Орган, що перебуває під наглядом міністра: Голова Управління електронних комунікацій Організаційна одиниця, підпорядкована міністру: Центр проектів «Цифрова Польща» Організаційні одиниці, що перебувають під наглядом міністра: Центральний центр інформатики Дослідницький інститут IDEAS Інститут зв’язку — Державний дослідницький інститут Наукова та академічна комп’ютерна мережа – Державний дослідницький інститут Примітки