NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wielka Polana Małołącka

Wielka Polana Małołącka – polana reglowa znajdująca się w Dolinie Małej Łąki w Tatrach Zachodnich. Położona jest na wysokości 1170–1200 m n.p.m. Powstała na terenie dawnego jeziora polodowcowego, które z czasem zostało zapełnione osadami denudacyjnymi zniesionymi z gór przez spływające wody. Można znaleźć jeszcze po wschodniej stronie polany dobrze zachowane moreny boczne. Jezioro było dość głębokie, gdyż jego denne osady mają miąższość ok. 65 m. Polana posiada żyzną, jak na tatrzańskie warunki glebę. Wchodziła w skład Hali Mała Łąka. Górale otrzymali ją do wypasu w 1593 r. od Jana Pieniążka. Polana była koszona, a obrzeża były wypasane do lat 1961–1964, kiedy to TPN wykupił lub przejął poprzez wywłaszczenia polanę od górali. Na polanie stało wówczas kilkanaście szałasów. Wodę niezbędna dla trzód i pasterzy zapewniało jedyne w okolicy źródło znajdujące się ponad południowo-wschodnim końcem polany w tzw. Stawkach. Nadmierny wypas owiec doprowadził do erozji stromych stoków Skoruśniaka i Grzybowca oraz znacznego zniszczenia roślinności alpejskiej. W 1955 r. polana miała powierzchnię ok. 28 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 49% i nadal zmniejsza się w wyniku zarastania lasem. Z polany rozciągają się interesujące widoki na Giewont, Mały Giewont i urwisko Wielkiej Turni. Szlaki turystyczne Ścieżka nad Reglami z Polany Strążyskiej przez Przełęcz w Grzybowcu na Wielką Polanę Małołącką. Dalej prowadzi poprzez Przysłop Miętusi, Dolinę Miętusią i Zahradziska do Doliny Kościeliskiej. Czas przejścia z Polany Strążyskiej na Polanę Małołącką: 1:10 h, z powrotem 1:05 h Czas przejścia z Polany Małołąckiej do Doliny Kościeliskiej: 55 min, z powrotem 1:05 h z Gronika przez całą długość Wielkiej Polany Małołąckiej, Głazisty Żleb i Kondracką Przełęcz na Kopę Kondracką. Czas przejścia z Gronika na Polanę Małołącką: 55 min, ↓ 45 min Czas przejścia z Polany Małołąckiej na Kopę Kondracką: 2:35 h, ↓ 1:50 h. Przypisy
Wielka Synagoga w Kraśniku

Wielka Synagoga w Kraśniku – znajduje się w Kraśniku w województwie lubelskim przy ulicy Bożniczej, zaraz obok Małej Synagogi. Historia Synagoga, dziś zwana Wielką, powstała pomiędzy 1637 a 1654 r., na miejscu starej, drewnianej synagogi. W XVIII i XIX w. budynek został przebudowany – od strony północnej dobudowano dwukondygnacyjny babiniec, od zachodniej parterowy przedsionek z babińcem. W okresie II wojny światowej synagoga została zdewastowana przez okupantów, a po wyzwoleniu w 1945 r. budynek odremontowano i przeznaczono pod warsztaty spółdzielni rzemieślniczej. W latach 1980–1989 budynek stał pozbawiony właściciela i niszczał. Od 1989 r. w remoncie, który ograniczył się głównie do wymiany dachu. Od 2005 r. obiekt jest udostępniony do zwiedzania, a cały dochód z biletów przeznaczony jest na remont. Po porozumieniu z 2007 r. pomiędzy Fundacją Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego, która jest właścicielką synagogi a burmistrzem Kraśnika Piotrem Czubińskim, w synagodze w przyszłości ma się znajdować ośrodek spotkań trzech kultur – polskiej, żydowskiej i ukraińskiej. 15 grudnia 2007 r. Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego jako właściciel zakończyła prace nad przygotowaniem pierwszej części dokumentacji technicznej zespołu synagogalnego, zrealizowane dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach projektu „Nasze wielokulturowe centrum Kraśnik – przygotowanie dokumentacji umożliwiającej rewitalizację kompleksu synagogalnego w Kraśniku na cele kultury”. Ostatecznie pierwszy etap rewitalizacji zostanie sfinansowany ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego. Prace zabezpieczające przed dalszą degradacją rozpoczęły się w lipcu 2010 r., a termin zakończenia I etapu rewitalizacji przewidziano na kwiecień 2011 r.. Opis Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie kwadratu o boku długości 20 metrów, w stylu barokowym, przykryta łamanym dachem. Wewnątrz nad główną salą modlitewną znajduje się pozorne drewniane sklepienie kolebkowe. Na ścianach zachowały się polichromie z przełomu XIX i XX w. – na ścianie zachodniej m.in. wizerunki lewiatana i woła, na wschodniej zaś wnęka po aron ha-kodesz. Przypisy Linki zewnętrzne Wielka Synagoga w Kraśniku. temida.umcs.lublin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-24)]. (Web Archive) Wielka Synagoga w Kraśniku na portalu Wirtualny Sztetl
Wielka Synagoga w Krynkach

Wielka Synagoga w Krynkach – zbudowana w XIX w. na miejscu starej synagogi przy ulicy Garbarskiej 5. Podczas II wojny światowej hitlerowcy początkowo wykorzystywali synagogę jako magazyn wojskowy i warsztat remontowy czołgów, a w 1944 spalili synagogę i częściowo wysadzili. Budynek synagogi przetrwał, tylko bez dachu. W 1971 ówczesne władze podjęły decyzję o wysadzeniu synagogi w powietrze z powodu groźby zawalenia ruin. Obecnie zachowały się ściany sali głównej. Architektura Murowany z granitowych głazów narzutowych dwukondygnacyjny budynek synagogi wzniesiono na planie zbliżonym do kwadratu o wymiarach 28,0 x 30,0 m, z prostokątną salą główną od wschodu oraz prostokątnym przedsionkiem od zachodu ze szczególnym wyeksponowaniem monumentalnej zachodniej fasady. Wzdłuż obu boków, poniżej parapetów okiennych, usytuowane były niskie babińce przekryte dachami pulpitowymi. W narożnikach południowo-zachodnim i północno-zachodnim znajdowały się dwa, nieco wysunięte ku przodowi dwukondygnacyjne pawilony, kryte odrębnymi dwuspadowymi dachami, które prawdopodobnie zawierały schody prowadzące na piętro. Całość bryły głównej była przekryta dachem dwuspadowym z monumentalnym szczytem. Sala główna na planie wydłużonego prostokąta o wymiarach 19,65 x 14,8 m i wysokości ścian ok. 10,0 m przekrywało drewniane pozorne sklepienie wbudowane w dach spłaszczonej kopuły. Na osi ściany wschodniej znajdował się dwukondygnacyjny aron ha-kodesz w trójprzęsłowym obramieniu z nadstawą podpartą kolumienkami i gzymsami. W przęśle środkowym umieszczono Tablice Przykazań. Bima w formie okrągłego podium otoczonego drewnianą balustradą. Przypisy Linki zewnętrzne Wielka Synagoga w Krynkach na portalu Wirtualny Sztetl
Wielka Szczekowa

Wielka Szczekowa (inaczej Wielkie Szeken lub Duży Szeken) – jezioro morenowe w woj. wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód, w obrębie wsi sołeckiej Mokrzec oraz w pobliżu osady Zwierzyniec, leżące na terenie Kotliny Gorzowskiej, w Puszczy Noteckiej. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 11,8 ha do 15,34 ha. Głębokość maksymalna jeziora szacowana jest na 2,0 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Wielka Szczekowa. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Wielkie Szeken lub Duży Szeken, bądź Szeken Duży. Przypisy
Wielka Wyspa

Wielka Wyspa – wyspa na Odrze we Wrocławiu. Obejmuje osiedla Bartoszowice, Biskupin, Dąbie, Sępolno, Szczytniki, Zacisze i Zalesie, stanowiąc wschodnią część dawnej dzielnicy Śródmieście. Za pomysłodawczynię nazwy uważa się prof. Wandę Kononowicz, która zaproponowała ją w grudniu 1980. Nazwa długo funkcjonowała nieoficjalnie, obecnie jest stosowana przez wrocławski Urząd Miasta. Terytoria należące do wyspy (poza Zaciszem) leżały do XVI wieku na lewym brzegu Odry, na terenie międzyrzecza (między Odrą a Oławą), po czym w latach 1531–1555 przekopano obecne koryto rzeki. Wymienione wyżej osady znalazły się na prawym brzegu rzeki, oddzielone jedynie starorzeczami (Czarną Wodą - Schwarzwasser). Posiadają połączenie z lewym brzegiem oraz centrum Wrocławia poprzez mosty Zwierzyniecki i Szczytnicki. Wyspa w obecnej postaci powstała na skutek przekopania w latach 1912–1917 kanałów lateralnych: żeglugowego i przeciwpowodziowego, przez który prowadzą mosty: Jagiellońskie i Chrobrego. Dodatkowo most Bartoszowicki łączy wyspę z groblą pomiędzy kanałami. Aleję Wielkiej Wyspy, łączącą południowe dzielnice Wrocławia z północno-wschodnimi, otwarto 23 grudnia 2023. Wyspa objęta jest ochroną indywidualną w formie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, w ramach Szczytnickiego Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego. Obiekty na Wielkiej Wyspie Zoo Hala Stulecia i zespół terenów wystawowych z Iglicą wystawa architektoniczna Werkbundu Park Szczytnicki z Ogrodem Japońskim Stadion Olimpijski Most Olimpijski Przypisy
ORP Wicher (1958)

ORP Wicher (English: Whirlwind) was a Project 30bis destroyer, transferred to the People's Republic of Poland from the Soviet Union in 1958. She was built by the Zhdanov shipyard in Leningrad and originally commissioned into the Soviet Baltic Fleet as the Skoryy ("Rapid") in 1951, and transferred to Poland in 1958 together with a second ship, ORP Grom. The ship was decommissioned in 1975, and scrapped. One of the 130 mm guns is preserved in the Polish Navy Museum in Gdynia. Remainings of the scrapped vessel were sunk at the beach in Hel as breakwater, where they remain to this day. References
ORP Wicher (1949)

L'ORP Wicher (en français : Tornade) était un destroyer de classe Skory (projet 30bis), transféré par l’Union soviétique à la République populaire de Pologne en 1958. Il a été construit par le chantier naval Jdanov à Leningrad. Initialement mis en service en 1951 dans la flotte soviétique de la mer Baltique sous le nom de Skoryy (« Rapide »), il a été transféré à la Pologne en 1958 avec un deuxième navire, l’ORP Grom. Le navire a servi dans la marine polonaise de 1958 à 1974. Il était le deuxième navire de ce nom, après le destroyer de 1930. Il a été désarmé en 1974 et mis au rebut. L’un des canons de 130 mm est conservé au Musée de la marine de guerre de Gdynia. Les restes du navire ont été coulés sur la plage de Hel en tant que brise-lames, où ils restent à ce jour. Historique Le navire a été commandé au chantier naval Jdanov à Leningrad (de nos jours, Saint-Pétersbourg). La quille a été posée le 30 mars 1949. Le navire a été lancé le 14 août 1949 sous le nom de Skoryy et achevé le 26 septembre 1950. Il est entré en service dans la marine soviétique le 28 janvier 1951. Le 29 juin 1958, il a été remis par l’URSS à la marine polonaise, d’abord loué, puis racheté en 1965. Le Wicher a été incorporé à Oksywie dans la 7e Escadrille de destroyers. Il participe à des visites de courtoisie à l’étranger : en 1959 à Brest, en 1960 à Portsmouth, Rostock et Leningrad, en 1965 à Helsinki, en 1967 à Édimbourg et Stockholm, et en 1968 à Helsinki, Rotterdam et Rostock. À partir de 1970, il a été utilisé comme navire de base pour la 9e escadrille de défense côtière à Hel. Finalement désarmé à la fin de 1974, il est dépouillé de son armement et son équipement, puis coulé près du port de Hel comme brise-lames. Il a porté successivement les numéros de fanion 54 et 274 à partir de 1960. Commandants 1958-1961 : Capitaine Henryk Koryciński 1961-1965 : Capitaine Andrzej Ujazdowski 1965-1969 : Capitaine Mar. Tadeusz Moskwa 1969-1970 : Capitaine Józef Wołczyński 1970-1974 : Capitaine Tadeusz Pabiś Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « ORP Wicher (1949) » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (en) Robert Gardiner, Conway's All the World's Fighting Ships 1947-1995, London, England, Conway Maritime Press, 1995 (ISBN 0-85177-605-1). Liens externes TomaszKa, « ORP Wicher II & Grom II - Polish destroyers, Hel, Poland », 24 septembre 2017 (consulté le 17 juillet 2022) : vidéo aérienne des épaves du ORP Wicher et du ORP Grom à Hel. Portail des années 1950 Portail du monde maritime Portail de l’histoire militaire Portail de la Pologne
Скорый (эсминец, 1949)

«Скорый» — советский эскадренный миноносец проекта 30-бис. После 29 июня 1958 года — передан польским ВМС, переименован в эсминец «Wicher» («Вихер»). История строительства Зачислен в списки ВМФ СССР 7 октября 1948 года. Заложен на заводе № 190 им. А. А. Жданова 15 февраля 1949 года (строительный № 603), спущен на воду 14 августа 1949 года. Корабль принят флотом 26 сентября 1950 года, 28 января 1951 года на корабле был поднят советский военно-морской флаг, тогда же эсминец вступил в состав Советского Военно-Морского Флота. Служба С 28 января 1951 года «Скорый» входил в состав 4-го ВМФ, а с 24 декабря 1955 года в связи с расформированием 4-го ВМФ вошёл в состав Краснознамённого Балтийского Флота. 29 июня 1958 года корабль передали ВМС Польши (с переименованием в «Wicher» и 4 августа 1958 года он был исключён из состава ВМФ СССР. В 1975 году разоружён и сдан польским командованием на слом. Примечания Ссылки Эскадренный миноносец «Скорый»
Wielki Bukowiec (wyspa)

Wielki Bukowiec, Bukowiec(niem. Bukowitzwerder) – druga co do wielkości (po Wielkiej Żuławie, przed Czaplakiem) wyspa na jeziorze Jeziorak o powierzchni 65 ha, położona w jego środkowej części w pobliżu miejscowości Wieprz. Jest połączona z lądem stałym groblą o długości około 400 m, którą w 1938 roku wybudował przedwojenny właściciel wyspy, Emil Gratzki. Przypisy Bibliografia Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", W: Morąg – z dziejów miasta i powiatu, Pojezierze, Olsztyn 1973 Linki zewnętrzne Strona poświęcona wyspie Bukowiec. wyspabukowiec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-11)].
Wielki Karw

Wielki Karw – wyspa odrzańska w Dolinie Dolnej Odry w granicach administracyjnych miasta Police. W rejonie północnego krańca wyspy Domiąża przechodzi w Roztokę Odrzańską. W rejonie wyspy znajduje się port morsko-rzeczny Police. Obszar wyspy jest objęty granicami obszaru Ujście Odry i Zalew Szczeciński sieci Natura 2000. Nazwę Wielki Karw wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wyspy – Groß Korfwerder. Zobacz też Mały Karw Długi Ostrów lista polskich wysp Przypisy
Veľké Bystré pleso

Veľké Bystré pleso je největší jezero ve skupině Bystrých ples v Bystré dolině v Západních Tatrách na Slovensku. Je známé také pod názvy Horné Bystré pleso nebo Vyšné Bystré pleso. Má rozlohu 0,8715 ha a je 140 m dlouhé a 85 m široké. Dosahuje maximální hloubky 12,5 m a objemu 36 118 m³. Leží v nadmořské výšce 1879 m. Okolí Nachází se v horním kotli Bystré doliny u úpatí nejvyšší hory Západních Tater Bystré. V stejném kotli na jihovýchod od něj se nacházejí i Dlouhé a Malé Bystré pleso. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Váhu. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není veřejnosti přístupné. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Wielki Staw Bystry Obrázky, zvuky či videa k tématu Veľké Bystré pleso na Wikimedia Commons
Wielki Staw Bystry

Wielki Staw Bystry (słow. Veľké Bystré pleso) – staw w Dolinie Bystrej w słowackich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w najwyższym piętrze tej doliny, pod południowymi zboczami Bystrej i wschodnimi grzędy Garbate odchodzącej od Małej Bystrej. Jest największy z grupy kilku Bystrych Stawów. Znajduje się na dnie kotła lodowcowego. Na tym samym dnie kotła, blisko siebie, znajdują się jeszcze dwa inne stawy: Długi Staw Bystry i Mały Staw Bystry. Wielki Staw jest największy z nich; gromadzi najwięcej wody (42 500 m³) i jest też najdłuższy. Otoczenie stawów to pofałdowany teren morenowy wypełniony rumowiskiem głazów granitowych, miejscami tylko porastających niską murawą. Staw badany był przez Jerzego Młodziejowskiego w 1935. Według jego pomiarów powierzchnia wynosiła 0,894 ha, rozmiar 146 × 93,5 m, a maksymalna głębokość 12,7 m. Po wojnie staw był mierzony powtórnie, w tabelce przedstawione są wyniki powojennych, czechosłowackich pomiarów. Stawy te nie są udostępnione turystycznie. Znajdują się w pewnej odległości od szlaku prowadzącego przez Dolinę Bystrą i są niewidoczne z jej dna; widać je dopiero ze zboczy wschodniej grani Bystrej. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Marian Kunicki, Tadeusz Szczerba: Tatry Zachodnie. Słowacja. Kraków: PTTK „Kraj”, 1992. ISBN 83-7005-248-7. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.
Veľké Spišské pleso

Veľké Spišské pleso je ledovcové jezero, které se nachází ve Vysokých Tatrách v Malé Studené dolině v nadmořské výšce 2013 m. Má rozlohu 2,8700 ha a je největším z Pěti Spišských ples. Je 324 m dlouhé a 182 m široké. Dosahuje maximální hloubky 10,1 m. Jeho objem činí 124 591 m³. Okolí Na západě se nachází práh doliny s Pfinnovou kopou, nad kterým je Dolinka pod Sedielkom s Modrým plesem. Práh na severu přechází v Ľadový hrebeň, který je na severu zakončen Malým Ľadovým štítem. Na severně od jezera probíhá Hlavní hřeben Vysokých Tater mezi Ľadovým štítem a Baraními rohami. Na severozápadě se nachází ve vzdálenosti 50 m Vyšné Spišské pleso a na jihovýchodě ve stejné vzdálenosti Prostredné Spišské pleso. Jižně od plesa prochází turistická trasa z Téryho chaty na Sedielko a Priečné sedlo, pod níž se nachází Nižné Spišské pleso. Vodní režim Do plesa ústí ze severu Malý Studený potok, který přitéká ze svahu Snehového štítu. Voda přitéká také pod zemí z Vyšného Spišského plesa. Malý Studený potok patřící do povodí řeky Poprad z jezera odtéká na jihovýchod do Prostredného Spišského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky a to pouze v letním období od 16. června do 31. října. Ve vzdálenosti několika metrů od jižního břehu vede společná a turistická značka, která spojuje Téryho chatu a rozcestí pod Sedielkem. po společné žluté a zelené turistické značce od Téryho chaty. po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty přes Priečne sedlo. po zelené turistické značce z Tatranské Javoriny přes Sedielko. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Veľké Spišské pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Veľké Spišské pleso na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Pięć Stawów Spiskich
Veľké Spišské pleso

Veľké Spišské pleso (deutsch Großer See oder 3. See, ungarisch Szepesi-Nagy-tó oder Harmadik-tó, polnisch Wielki Staw Spiski) ist ein Bergsee auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im Tal Malá Studená dolina (deutsch Kleines Kohlbachtal) in der Seegruppe Päť Spišských plies (deutsch Zipser Fünfseen), nordwestlich des mittig gelegenen Sees Prostredné Spišské pleso und seine Höhe beträgt 2013 m n.m. Seine Fläche liegt bei 28.700 m², er misst 290 × 168 m und seine maximale Tiefe beträgt 10,1 m. Der See ist die Quelle des Malý Studený potok (deutsch Kleiner Kohlbach), eines Quellflusses des Studený potok im Einzugsgebiet des Poprad. Der Name erläutert, dass es sich um den größten See innerhalb der Seegruppe handelt. Das Adjektiv Spišské (slow. n.) weist auf die historische Zugehörigkeit zum Komitat Zips hin. Am südlichen Seeufer vorbei verläuft ein grün markierter Wanderweg von der Téryho chata zum Sattel Sedielko. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 91. Weblinks Einzelnachweise
Wielki Staw Spiski

Wielki Staw Spiski (słow. Veľké Spišské pleso) – staw położony na wysokości 2014 m n.p.m., w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich (górna część Doliny Małej Zimnej Wody), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX wieku wykazują, że ma on powierzchnię 3,480 ha, wymiary 324 × 182 m i głębokość ok. 10 m. Leży nieopodal Schroniska Téryego. Jest największy spośród wszystkich Pięciu Stawów Spiskich, pozostałe to: Zadni Staw Spiski, Mały Staw Spiski, Pośredni Staw Spiski i Niżni Staw Spiski. Ma odpływ, którym woda spływa do Pośredniego Stawu Spiskiego. Szlaki turystyczne – zielony szlak od Schroniska Zamkovskiego dnem Doliny Małej Zimnej Wody do Schroniska Téryego (przechodzi obok południowo-wschodniego brzegu stawu), stąd dalej razem ze szlakiem żółtym i po jego odłączeniu na Lodową Przełęcz, skąd dalsza droga prowadzi aż do Jaworzyny Tatrzańskiej. Czas przejścia od Schroniska Zamkovskiego do Schroniska Téryego: 1:45, ↓ 1:20 h Czas przejścia od Schroniska Téryego na Lodową Przełęcz: 1:30 h, ↓ 1:20 h Czas przejścia z przełęczy do Jaworzyny: 4 h, ↑ 5 h – żółty szlak, biegnący początkowo razem z zielonym, potem przechodzący w szlak przez przełęcz Czerwoną Ławkę do Doliny Staroleśnej (przechodzi obok południowo-wschodniego brzegu stawu). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na Czerwoną Ławkę: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Pięć Stawów Spiskich”. [dostęp 2008-11-15]. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Wielkopolska Gildia Rolno-Ogrodnicza

Wielkopolska Gildia Rolno-Ogrodnicza S.A. (WGRO S.A.) – hurtowy i detaliczny rynek owoców, warzyw, kwiatów żywych i sztucznych oraz artykułów spożywczych w Poznaniu. Zlokalizowany jest w dzielnicy Franowo. Rynek pod nazwą Wielkopolska Giełda Rolno-Ogrodnicza S.A. w Poznaniu otwarto 26 listopada 1992, jako pierwszy o takim charakterze w Polsce. Komunikacja Do WGRO można dojechać linią autobusową nr 92 z Ronda Rataje, której przystanek końcowy Giełda Ogrodnicza Franowo znajduje się w pobliżu obiektu. Linki zewnętrzne Strona WGRO (pol.)
Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach

Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach – skansen wsi wielkopolskiej w Dziekanowicach (oddział Muzeum Pierwszych Piastów) położony nad brzegiem jeziora Lednica i gromadzący, zabezpieczający i eksponujący przedmioty i obiekty architektoniczne z obszaru Wielkopolski. Historia Budowę skansenu rozpoczęto w 29 września 1975. Pierwszą ekspozycję udostępniono zwiedzającym 1 czerwca 1982. Status muzeum nadany dopiero 25 maja 1993. Ekspozycja W skansenie prezentowane są domy, budynki inwentarskie, stodoły wraz z wyposażeniem. Poszczególne budynki zorganizowane są w zagrody i zorientowane w taki sposób, by całość tworzyła naturalnej wielkości wieś. Kompozycję uzupełniają: drewniany kościół, kaplica, barokowy dwór z folwarkiem, karczma, wiatraki i młyn wodny. Najmłodszy budynek pochodzi z 1935 roku, a najstarsze elementy datowane są na rok 1602. W zespole dworskim oraz w części budynków znajduje się ekspozycja muzealna prezentująca przedmioty codziennego użytku ilustrujące rolnicze i rzemieślnicze życie. Galeria Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 17-18. ISBN 83-917016-5-4.