NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Mikołaja w Sadlnie

Kościół świętego Mikołaja w Sadlnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat piotrkowski diecezji włocławskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1855–1860. Budowla składa się z gruntownie wyremontowanego dawnego murowanego prezbiterium oraz wybudowanego wówczas głównego korpusu świątyni. Wnętrze kościoła jest podzielone na trzy nawy, nawa główna wydzielona jest ostrołukowymi arkadami. Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim. W 1989 roku zostało wykonane ankrowanie murów budowli, zostały naprawione stropy i tynki, zamontowana została nowa instalacja elektryczna. W latach 1991–1995 zostały przeprowadzone następne prace remontowe. Wymienione zostały stropy w nawach bocznych i tynki wewnętrzne do wysokości okien. Na zewnątrz zostały wymienione wszystkie tynki, została wykonana instalacja odwadniająca, zakonserwowane zostało pokrycie dachu. Kościół posiada zespół obiektów ruchomych nie wpisanych do rejestru zabytków. Jednorodność stylowa i chronologiczna stanowi o wartości tego zespołu obiektów w stylu neogotyckim pochodzących z czasu budowy świątyni (połowa XIX wieku). Do najcenniejszych należą: ołtarz główny ozdobiony rzeźbami świętych Biskupów, antepedium ozdobione mosiężną płaskorzeźbą z wizerunkiem Ostatniej Wieczerzy, dwa ołtarze boczne ozdobione rzeźbami świętych i Jezusa Ukrzyżowanego, chrzcielnica, ambona, konfesjonał. W ścianę kruchty jest wmurowana renesansowa płyta nagrobna poświęcona zmarłemu w 1566 roku Janowi Ruszkowskiemu. Bogaty wystrój świątyni tworzy polichromia wykonana na początku ubiegłego stulecia. Tworzą ją sceny figuralne umieszczone w dekoracyjnych obramieniach i motywy ornamentalne pokrywające stropy, ściany prezbiterium, nawy i filary. Na stropie w prezbiterium jest przedstawiona Trójca Święta, natomiast w nawie Matka Boska z Dzieciątkiem w bogatym geometryczno-roślinnym obramieniu. Fasety są ozdobione medalionami obwiedzionymi akantem z popiersiami apostołów. Świątynia posiada dzwon z 1648 roku. Na cmentarzu parafialnym znajduje się mogiła powstańców z 1863 roku, poległych pod Nową Wsią. Przypisy
Kościół św. Tekli w Wilczynie

Kościół świętej Tekli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Urszuli w Wilczynie (dekanat kleczewski archidiecezji gnieźnieńskiej). Wzniesiony w 1781 jako kaplica szpitalna pod wezwaniem Świętego Ducha. Budowla jest drewniana, jednonawowa, o konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte trójbocznie. Na zewnętrznej ścianie znajduje się barokowy krucyfiks, z boku jest umieszczona zakrystia. Z przodu nawy znajduje się kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą, na dachu jest umieszczona sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym są ozdobione obrazami pędzla Antoniego Szulczyńskiego powstałymi około 1900. Wykonał on także chrzcielnicę. Ambona reprezentuje styl rokokowy. Krucyfiks pochodzi z drugiej połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy w Czempiniu

Kościół Świętych Apostołów Szymona i Judy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Michała Archanioła w Czempiniu (dekanat kościański archidiecezji poznańskiej). Świątynia w obecnej formie została wzniesiona w 1782 roku, wieża powstała w XIX wieku. Kościół został ufundowany przez Feliksa Szołdrskiego. Budowla reprezentuje styl barokowo-klasycystyczny. Bryła świątyni jest murowana, otynkowana, salowa, trzyprzęsłowa. Ołtarz główny w kościele powstał około 1782 roku i znajduje się w nim obraz św. Anny Samotrzeć. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym. Za szczytem świątyni znajduje się wmurowana wieżyczka z dachem hełmowym i chorągiewką. Kościół charakteryzuje się oknami witrażowymi z motywami liturgiczno-heraldycznymi. W latach 1847–1945 świątynia należała do niemieckich ewangelików. Po zakończeniu II wojny światowej jest ponownie użytkowana jako kościół rzymskokatolicki. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Głuchowie

Kościół świętej Katarzyny w Głuchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat stęszewski archidiecezji poznańskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1751 roku i ufundowana przez Adama Kołaczkowskiego, następnie została rozbudowana w 1904 roku. Reprezentuje dwa style: późnobarokowy i neobarokowy. Architektura Budowla jest orientowana, murowana, wzniesiona z cegły i nieotynkowana. Pierwotnie była wybudowana na planie krzyża z czworokątną wieżą z kruchtą w przyziemiu. W 1904 roku zostały dostawione dwie zakrystie i dwie kaplice. W jednej jest umieszczona krypta grobowa rodziny Żółtowskich. Wnętrze nakryte jest stropem, kruchtę pod wieżą nakrywa strop belkowy. Szczyty transeptu oraz dwa portale do kruchty reprezentują styl barokowy i powstały w połowie XVIII wieku. W ściany budowli są wmurowane tablice epitafijne, kamienne z XVIII i XIX wieku. Na zewnątrz świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym, zakrystie nakrywa dach czterospadowy, pokryty dachówką. Wnętrze Ołtarz główny i ołtarze boczne noszą cechy stylu późnoklasycystycznego. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Panem Jezusem, św. Anną i Janem Chrzcicielem. Ambona powstała około 1800 roku i jest ozdobiona rzeźbami czterech Ewangelistów. Świątynia posiada kilka ławek w stylu rokokowym z końca XVIII wieku oraz rzeźby: krucyfiks powstały w połowie XVI wieku, Chrystus Zmartwychwstały powstały w XVIII wieku. Obrazy zostały namalowane w XVIII i XIX wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Katarzyny Sieneńskiej w Choryni

Kościół świętej Katarzyny Sieneńskiej w Choryni – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krzywiński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1851 roku i ufundowana przez Józefa Taczanowskiego, ówczesnego dziedzica Choryni. Kościół reprezentuje styl neogotyku romantycznego, jest orientowany, murowany, pierwotnie był nieotynkowany. Budowla została otynkowana już w latach 1969-1970. Wybudowano ją na planie prostokąta z pięciokątnie zamkniętą absydą od strony wschodniej i prostokątną kruchtą od strony zachodniej. Od strony południowej jest dostawiona kaplica grobowa Taczanowskich, obecnie pełniąca rolę zakrystii. Okna i portale są ostrołukowe. Dach kościoła jest dwuspadowy i ozdobiony sygnaturką, pokryty jest dachówką. Wnętrze nakryte jest stropem kasetonowym odnowionym w latach 1969-1970, pod nim jest umieszczony namalowany fryz z wizerunkami świętych i błogosławionych polskich. Ołtarz główny w stylu klasycystycznym ujęty jest parą kolumn z głowicami z liśćmi akantu, pomiędzy nimi znajduje się obraz św. Katarzyny Sieneńskiej. Do ciekawych zabytków należą również: chrzcielnica kielichowa pochodząca z XVII wieku oraz obrazy ludowe powstałe w XIX wieku namalowane gwaszem: Matka Boska z Dzieciątkiem i św. Barbara. Przypisy
Kościół św. Marcina w Gryżynie

Kościół świętego Marcina – kościół, który znajdował się we wsi Gryżyna, w gminie wiejskiej Kościan, w powiecie kościańskim, w województwie wielkopolskim. Od końca XVIII wieku w ruinie. Historia Kościół został wzniesiony pod koniec XIII wieku i ufundowany przez Wojsława Borka, właściciela wsi. Była to budowla orientowana, jednoprzestrzenna, z wydłużoną nawą i prezbiterium zamkniętym ścianą prostą na planie kwadratu. Wybudowana została z granitowych kamieni polnych o nieregularnym kształcie, łączonych zaprawą. Od końca XVIII wieku kościół ulegał dewastacji. Zachowały się jego mury obwodowe o wysokości do 7 metrów. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki i św. Jerzego w Racocie

Kościół świętego Stanisława Kostki i świętego Jerzego w Racocie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kościański archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia zbudowana pod koniec XVIII wieku jako kaplica pałacowa przez rodzinę Jabłonowskich, dziedziców Racotu. Budowla nosi cechy stylu późnobarokowego, jest murowana, otynkowana, częściowo podpiwniczona. Powstała na planie krzyża greckiego z kolistą nawą centralną i otwierającymi się do niej płytkimi ramionami mieszczącymi: od strony wschodniej ołtarz główny, od strony zachodniej chór muzyczny, od strony południowej i północnej loże. Świątynię nakrywa dach wielopołaciowy, pokryty dachówką. We wnętrzu znajduje się jedyny ołtarz ujęty parą kolumn i dwóch półkolumn z głowicami z liści akantu. Pomiędzy kolumnami są umieszczone klasycystyczne wazony, natomiast na belkowaniu są usytuowane rzeźby aniołów. W centrum jest zawieszony obraz klęczącego św. Stanisława Kostki. Przypisy
Kościół Matki Bożej Pocieszenia i św. Mikołaja w Starych Oborzyskach

Kościół Matki Bożej Pocieszenia i świętego Mikołaja w Starych Oborzyskach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kościański archidiecezji poznańskiej). Kościół wpisany na listę niekorowanych sanktuariów maryjnych archidiecezji poznańskiej jako Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Jest to świątynia wzniesiona w 1580 roku w stylu późnogotyckim, orientowana, murowana z cegły, jednonawowa, posiadająca nieco węższe w stosunku do nawy prezbiterium, za którym od strony wschodniej umieszczona jest zakrystia. Naroża nawy i wieży wzmocnione są przyporami. Czworoboczna wieża – dzwonnica została dobudowana do bryły świątyni w XIX wieku. Budowla posiada trzy ołtarze w stylu późnoklasycystycznym. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Boskiej Pocieszenia (w typie Matki Bożej Śnieżnej) z I połowy XVII wieku, namalowany na desce. W lewym ołtarzu znajduje się obraz św. Rodziny z XIX wieku (jest to kopia z Correggia). Z kolei w prawym zawieszony jest obraz Serca Jezusowego. Chrzcielnica w stylu rokokowym powstała pod koniec XVIII wieku. W zewnętrznej południowej ścianie świątyni, są umieszczone trzy tablice poświęcone proboszczom parafii w Starych Oborzyskach, wśród nich najbardziej znanego ks. Zygmunta Ciepluchy – autora książki „Z przeszłości Ziemi Kościańskiej” oraz epitafium rotmistrza Teodora Raszewskiego, powstańca wielkopolskiego poległego nad Notecią. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Wyskoci

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Wyskoci – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kościański archidiecezji poznańskiej). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1843 roku, a w 1861 roku została dobudowana wieża. W 1892 roku świątynia została przebudowana, natomiast w 1969 roku została nadbudowana wieża i otrzymała nowy neobarokowy dach hełmowy. Kościół reprezentuje styl neogotycki, jest orientowany, halowy, trzynawowy. Okna świątyni są ostrołukowe, pod okapem jest umieszczony fryz. Od strony wschodniej znajduje się czworoboczne prezbiterium. Czterospadowy dach jest pokryty dachówką. Na wieży od strony wschodniej i zachodniej znajduje się zegar wieżowy. Wyposażenie wnętrza We wnętrzu jest umieszczony neogotycki ołtarz z krucyfiksem z XVII wieku, otoczony szczególną czcią. Najważniejsze obrazy, które można zobaczyć w świątyni, to Matka Boska z Dzieciątkiem z I połowy XVII wieku i Męczeństwo św. Andrzeja z przełomu XVIII i XIX wieku. Wnętrze kościoła zachowało oryginalny neogotycki wystrój: filary, sklepienia, posadzka, drewniane ołtarze, ambona w formie kielicha, chór i prospekt organowy z 1877 roku, chrzcielnica wykonana z piaskowca, cztery konfesjonały, baldachim, witraże ozdobione motywem roślinnym. W południowej zewnętrznej ścianie świątyni jest umieszczona tablica poświęcona ks. Leonowi Kutznerowi – proboszczowi z Wyskoci zamęczonemu przez Niemców w KL Dachau w 1942 roku. Galeria Przypisy
Kościół św. Idziego w Czerwonej Wsi

Kościół pw. świętego Idziego w Czerwonej Wsi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat krzywiński archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w I połowie XIII wieku. Stanęła ona w miejscu wcześniejszej budowli, ufundowanej zapewne przez Awdańców lub księcia Władysława I Hermana. W 1778 roku ówczesny właściciel wsi Ludwik Chłapowski dobudował od strony zachodniej obecną nawę, natomiast dawna została zamieniona na prezbiterium. pierwotnie była to budowla późnoromańska, następnie została rozbudowana i ujednolicona w stylu późnobarokowym. Dach kościoła jest pokryty blachą, z kolei nad częścią romańską znajdują się dachy: dwu i trzyspadowy. We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny w stylu barokowo-klasycystycznym wykonany około 1778 roku, ozdobiona rzeźbą św. Idziego, dwa ołtarze boczne w stylu neobarokowym, tablice epitafijne Chłapowskich: Macieja i jego małżonki Doroty z Rogalińskich oraz Stanisława i jego małżonki Henryki z Morawskich. Przypisy
Kościół św. Leonarda w Lubiniu

Kościół świętego Leonarda w Lubiniu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubiniu (dekanat krzywiński archidiecezji poznańskiej). Historia i architektura Niewielka romańska świątynia – do której nawy przylegało kwadratowe prezbiterium z półkolistą absydą – wybudowana została na początku XIII wieku i ufundowana przez miejscowy klasztor benedyktynów. W latach 1549–56 kościół został przebudowany w stylu gotyckim z inicjatywy opata Pawła Chojnackiego. Podwyższona wtedy została dotychczasowa budowla oraz dobudowana została od strony zachodniej nowa nawa. Romańskie partie murów wykonane są z ciosów granitowych, gotyckie – z cegły, detale (fryz podokapowy, obramienia okien, portal, łuki tęczowy i apsydialny oraz obramienia sediliów) - z elementów ceramicznych. Zachodni manierystyczny szczyt gotyckiej nawy został zbudowany pod koniec XVI lub na początku XVII wieku; wschodni szczyt nadbudowanego prezbiterium reprezentuje styl gotycko-renesansowy. Prezbiterium nakryte jest sklepieniem krzyżowym z 1. połowy XIII wieku, nawy przykrywają stropy. Przypisy
Wieża kościoła poewangelickiego w Kobylinie

Wieża kościoła poewangelickiego – pozostałość protestanckiej świątyni znajdująca się w Kobylinie, w powiecie krotoszyńskim, w województwie wielkopolskim. Świątynia wzniesiona w 1764 roku, rozebrana w latach 50. XX wieku. Zachowała się jedynie drewnina wieża nakryta blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Smolicach

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Smolicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat jutrosiński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1907–1909 w stylu neobarokowym. Ufundowana została przez właścicielkę wsi, hrabinę Helenę von Zieten. Kościół został zaprojektowany przez Gazego i Rottchera z Wrocławia. Konsekrowany został 21 października 1909 roku przez sufragana poznańskiego biskupa Edwarda Likowskiego. W ołtarzu zostały umieszczone relikwie św. Jolanty. 3 października 1909 roku została erygowana i obdarzona odpustami droga krzyżowa. Długość całkowita świątyni to 45,45 metrów, w tym długość naw wynosi 10,70 metrów, transpetu 11,55 metrów, prezbiterium 10,00 metrów; szerokość całkowita kościoła to 21,00 metrów, z kolei szerokość poszczególnych elementów świątyni wynosi odpowiednio: nawy głównej 10,04 metrów, naw bocznych 2,84 metrów, transeptu 18,80 metrów, prezbiterium przy balustradzie 10,04 metrów, a w części przyołtarzowej 8,26 metrów. Świątynia zajmuje powierzchnię ogółem 566 metrów kwadratowych i może się w niej zmieścić około dwóch tysięcy wiernych. Kubatura kościoła to 10 260 metrów sześciennych, natomiast wysokość wieży to 42 metry. Od 2015 roku świątynia nosi tytuł Sanktuarium Matki Bożej Uzdrowienia Chorych nadany przez arcybiskupa Stansława Gądeckiego Przypisy
Kościół Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Starymgrodzie

Kościół Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Starymgrodzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krotoszyn diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w połowie XVII wieku (około 1668 roku). Ufundowana została przez Wojciecha Żdżarowskiego. Wyremontowana została z funduszy rodziny Umińskich około 1736 roku razem z przebudową zakrystii i w 1777 roku z funduszy Pawła Sokolnickiego. W 1852 roku została odbudowana zniszczona piorunem w 1850 roku wieża, dzięki staraniom Aleksandra Mielżyńskiego. Ponownie była remontowana w 1908 roku. W 1927 roku został wymieniony gont na eternit, natomiast w 1968 roku zostało odnowione wnętrze pod kierunkiem Teodora Szukały. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową i wzniesiona na podmurówce. Świątynia jest orientowana, wybudowano ją z drewna modrzewiowego. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, trójbocznie zamknięte, z boku jest umieszczona zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Wieża posiadająca konstrukcję słupową, mieszcząca kruchtę w przyziemiu, osadzona jest częściowo na nawie. Zwieńcza ją okazały barokowy, blaszany dach hełmowy z latarnią. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty eternitem. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny posiadający falistą linię parapetu, jest podparty dwoma słupami, na chórze jest umieszczony prospekt organowy. Belka tęczowa jest ozdobiona rzeźbami Grupy Ukrzyżowania Matki Bożej i Marii Magdaleny z połowy XIX wieku i krucyfiksem z XVIII wieku. Polichromia z motywami roślinnymi została wykonana w latach 1967–68 przez Teodora Szukałę. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne pochodzą z około 1720 roku i ufundował je ksiądz Gielski. Ambona barokowa i chrzcielnica w kształcie anioła w stylu barokowym powstały w połowie XVIII wieku. Kościół posiada dwa krucyfiksy: nad wejściem w stylu ludowym pochodzący z XVI/XVII wieku, i ludowy umieszczony w kruchcie. Cenne obrazy i figury reprezentują style: późnogotycki, renesansowy i ludowy. Kropielnica została wykonana z kamienia. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wyganowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Wyganowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krotoszyn diecezji kaliskiej). Obecnie istniejący kościół został ufundowany w 1818 roku przez Stanisława Rembowskiego i Marię Annę de Riboute Poullin, właścicielkę pobliskich Targoszyc. W tym samym roku dziekan z Kobylina i tamtejszy proboszcz ks. Wiśniewski poświęcił budowlę pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. Świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim, na planie prostokąta. Jej wnętrze składa się z nawy i prezbiterium zamkniętego prostą ścianą. Z kolei trójkondygnacyjna, masywna wieża nakryta jest wysokim dachem w kształcie ostrosłupa z kulą i krzyżem. W wieży znajdują się ostrołukowe okna dźwiękowe i koliste blendy. Podobnie zamknięte okna są umieszczone również w nawie i prezbiterium. Z kolei nawa i prezbiterium nakryte są dachami dwuspadowymi. Wnętrze świątyni nakryte jest płaskim stropem podpartym sześcioma dębowymi kolumnami ze złoconymi kapitelami. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Jezusa umierającego na krzyżu, w lewym ołtarzu bocznym jest umieszczony obraz św. Rocha z psem, a w prawym ołtarzu bocznym jest zawieszony obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Przypisy
Kościół św. Marcina Biskupa w Borzęciczkach

Kościół świętego Marcina Biskupa w Borzęciczkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koźmin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w stylu późnobarokowym w latach 1740–1745 i ufundowana przez braci Andrzeja i Rafała Gajewskich oraz proboszcza Stefana Leciejewskiego na miejscu poprzedniej świątyni wybudowanej przez Krzysztofa Mycielskiego dla Braci Czeskich pod koniec XVI wieku. Z dawnej budowli zachowała się zakrystia w stylu późnorenesansowym i część muru prezbiterium. W 1869 roku została dobudowana nowa sygnaturka, natomiast w latach 1903–1904 powstała kruchta od strony zachodniej. Wyposażenie wnętrza kościoła reprezentuje styl rokokowy. W świątyni są umieszczone trzy płyty nagrobne w stylu późnorenesansowym wykonane z piaskowca – członków rodziny Sulimowskich powstałe na początku XVII wieku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Mokronosie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Mokronosie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Koźmin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia zbudowana w latach 1874–77 w popularnym wtedy stylu neogotyckim. Kościół jest trzecią budowlą sakralną wzniesioną na tym miejscu. Pierwsza drewniana świątynia powstała w 2 połowie XV wieku; w 1668 roku została poświęcona wybudowana na jej miejscu nowa budowla – pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła – także drewniana, z dwoma kaplicami i pięcioma ołtarzami. Świątynia ta spłonęła w połowie XIX wieku. Obecny kościół to budowla jednonawowa z dwiema bocznymi kaplicami, schodkowymi szczytami i wieżą posiadającą ostrosłupowe zwieńczenie od strony zachodniej. Neogotyckie wyposażenie świątyni w większości powstało w czasie budowy. Wyjątkiem są pochodzące ze starszej budowli krucyfiksy: w stylu barokowym pochodzący z 2 połowy XVIII wieku, manierystyczny powstały na przełomie XVI/XVII wieku, umieszczony na belce tęczowej, ołtarzowy wykonany około 1760 roku w stylu rokokowym oraz procesyjny w stylu barokowym pochodzący z XVIII wieku. Wnętrze kościoła jest nakryte drewnianym stropem kasetonowym. Świątynia posiada stary dzwon odlany w 1761 roku. Przypisy
Kościół św. Rozalii w Serafinowie

Kościół świętej Rozalii w Serafinowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Mokronosie (dekanat Koźmin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1707–08. Wybudowano ją ze składek parafian z Mokronosa w intencji opieki po epidemii morowego powietrza. Remontowana była w latach 1884 i 1902 r. Natomiast, w latach 1964–65 został podwyższony dach nawy i wnętrze zostało poddane konserwacji. Kościół został zbudowany z drewna, posiada konstrukcję zrębową i składa się z jednej nawy. Budowla jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty dachówką, na dachu jest umieszczona skromna wieżyczka na sygnaturkę, z namiotowym daszkiem i chorągiewką z datą budowy świątyni. Wnętrze nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym w prezbiterium oraz płaskim stropem w nawie. Belka tęczowa jest ozdobiona barokowo-ludowym krucyfiksem z końca XVIII wieku. Chór muzyczny z balustradą jest ozdobiony ludowymi obrazami z aniołami namalowanymi na początku XIX wieku. Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z 1 połowy XVIII wieku, natomiast dwa ołtarze boczne w stylu manierystycznym powstały w XVIII wieku. Manierystyczna polichromowana ambona została wykonana w 1 połowie XVIII wieku. Drzwi wejściowe z zamkiem i okuciami pochodzą z 1 połowy XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Kobiernie

Kościół świętego Wojciecha w Kobiernie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Krotoszyn diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1881−1885 w stylu neogotyckim. Budowla jest murowana, nieotynkowana, jednonawowa, charakteryzuje się z węższym i niższym prezbiterium od strony wschodniej, wieżą o spiczastym zwieńczeniu od strony zachodniej oraz dwoma zakrystiami i dwoma kruchtami. Dach kościoła jest pokryty czerwoną dachówką, z kolei wieża białą blachą. Dobrodziejem świątyni był ksiądz fundator Karol Ludwik Seliger, proboszcz w latach 1838−1868, a także parafia. Budowę świątyni nadzorował jego następca ks. Leonard Wilhelm Sprenger, proboszcz w latach 1868−1895. Natomiast wykończeniem wnętrza kościoła zajął się kolejny następca ks. prof. Onufry Jaworski, proboszcz w latach 1895−1916. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl neogotycki. Elementami wyposażenia są m.in. ołtarz główny i dwa ołtarze boczne. Przypisy