NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława we Włocławku

Kościół św. Stanisława we Włocławku – kościół rzymskokatolicki znajdujący się we Włocławku. Historia Na początku dwudziestego wieku, na przedmieściu Włocławka zwanym Bularką, zaplanowano utworzenie parafii. Przemysłowiec Leon Bojańczyk ofiarował na cel plac budowy świątyni plac, fundusze i pół miliona cegieł. Plany związane z budową świątyni przerwała I wojna światowa, a cegły zagrabili niemieccy żołnierze. Dopiero we wrześniu 1926 sufragan biskup Wojciech Owczarek poświęcił fundamenty i dokonał wmurowania aktu erekcyjnego pod budowę kościoła. Projekt w 1927 wykonał Adolf Buraczewski. Nawiązywał do stylu neobarokowego. Realizację budowy pokrzyżowała kolejna wojna. Do 1939 roku ukończono korpus świątyni i oddano do użytku nawę główną, nawy boczne oraz dwie zakrystie. Podczas wojny służył jako magazyn cykorii. W latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku dokonano poświęcenia kościoła. Ceremonia miała miejsce 26 października 1958 – konsekracji dokonał biskup ordynariusz Antoni Pawłowski. Obecnie w kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika u zbiegu ulic Żeromskiego i Wiejskiej, w dzielnicy Południe, znajdują się m.in. nastawy stiukowe głównego ołtarza, zaprojektowane i wykonane przez artystę plastyka Antoniego Bisagę oraz witraż zaprojektowany i wykonany przez Elżbietę i Andrzeja Bednarskich z Rypina. Dzwonnica została zaprojektowana przez włocławianina Wojciecha Bromirskiego. Kolorystykę wnętrza kościoła również zaprojektował włocławianin, artysta plastyk Włodzimierz Kaniewski. Zobacz też Parafia św. Stanisława we Włocławku Przypisy Linki zewnętrzne Historia kościoła na stronie www.wloclawek.pl Strona internetowa Parafii św. Stanisława BM we Włocławku
Kościół św. Szczepana i św. Anny w Raszynie

Kościół św. Szczepana i św. Anny – rzymskokatolicki barokowo-klasycystyczny kościół parafialny w Raszynie w gminie Raszyn. Jest cennym zabytkiem XVII-wiecznej architektury. Ufundowany przez Zygmunta Opackiego, właściciela Raszyna i Falent. Powstał w 1654 roku, następnie w roku 1655 został konsekrowany. Świątynia przetrwała zawieruchy dziejowe, m.in. potop szwedzki. Józef Łukaszewicz taką zamieszcza wzmiankę o kościele (pisownia oryginalna):W roku 1603 wizytował ten kościół Wawrzyniec Goślicki, ówczesny biskup poznański. Raszyn należał wówczas do Jana Tarnowskiego herbu Rolicz, który arcybiskupem gnieźnieńskim umarł. Kościół był drewniany, pod tytułem ś. Stefana i ś. Anny poświęcony, w dość dobrym stanie, zawierał w sobie cztery ołtarze, ale zamiast podłogi lub astrychu, miał podobnie jak większa część kościołów parochialnych w archidyakonacie warszawskim w owym czasie, ziemie równo ubitą, zapewne glinę. Uposażeniem kościoła, prócz folwarku w Raszynie, były dziesięciny ze wsi Raszyna, Falent małych, Gromnicy (?) Skoroszy, Michałowic, Pruchoł, Jeziorek i Rybie. Kościół był świeżo, bo w r. 1598 ze swoich sreber przez złodziei okradzionym. Po Tarnowskich dostał się Raszyn do rąk Opackich, herbu Prus, z których Zygmunt Opacki podkomorzy warszawski, zmarły wojewodą dorpackim, w miejsce drewnianego, wzniósł w Raszynie kościół murowany i zapisał mu na utrzymanie przy nim dwóch mansyonarzy 7000 ówczesnych złotych w roku 1635. Syn jego Wojciech, podkomorzy warszawski, starosta latowicki, kościół przez ojca wystawiony upiększył, a w roku 1680 zszedłszy z tego świata pochowanym został w grobie familijnym w kościele raszyńskim, w którym mu pomnik murowany wystawiono. W XVII wieku budowla wzbogaciła się o cenną ozdobę wnętrza – marmurowe epitafium z portretem zmarłego w 1680 r. Olbrachta Opackiego, syna Zygmunta. W latach 1790 i 1979 kościół został przebudowany. Fasada raszyńskiego kościoła jest uboga w dekoracje, lecz typowa dla XVII wieku. Charakterystyczna jest linia dzieląca ją na dwie symetryczne części, przebiegająca przez portal i okno doświetlające chór. Wnętrze świątyni jest bogato złocone i zdobione licznymi obrazami, figurami i rzeźbami świętych. W sąsiedztwie znajduje się też zabytkowa plebania z końca XVIII wieku. Galeria zdjęć Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Stephanskirche (Krakau-Krowodrza)

Die Stephanskirche (poln. Kościół św. Szczepana) in Krakau ist eine katholische Kirche auf dem ul. Sienkiewicza 19 im Krakauer Stadtteil Krowodrza. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren 1933 bis 1938 im Stil der Moderne von Zdzisław Mączeński errichtet. Die Kirche wurde während der deutschen Besatzung profaniert und vom späteren Papst Johannes Paul II. (damals Bischof Karol Wojtyła) 1958 wieder eingeweiht. In der Kirche befinden sich Kunstwerke aus der abgetragenen Altstädter Stephanskirche, unter anderem der barocke Altar von 1588 mit dem Bild des Märtyrertods des Heiligen Stephan von Hans von Aachen, das gotische Taufbecken von 1425 sowie die Reliquienschreine der Heiligen Stephan und Ursula. Weblinks Homepage
Kościół św. Szczepana w Krakowie

Kościół św. Szczepana – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie w dzielnicy V Krowodrza przy ulicy Henryka Sienkiewicza 19, na Nowej Wsi. Zbudowany został w latach 1933–1938 według projektu architekta Zdzisława Mączeńskiego w stylu modernizmu XX-lecia międzywojennego. Podzielony na trzy nawy wsparte na ośmiu filarach. Nad skrzyżowaniem transeptu i nawy głównej okrągła kopuła z latarnią. Obok ołtarza głównego z rzeźbą patrona św. Szczepana, męczennika, posiada cztery ołtarze boczne: Matki Bożej, Serca Jezusowego, Miłosierdzia Bożego i św. Józefa. Budowę kościoła finansowano z kredytów bankowych, składek parafian oraz ze sprzedaży majątku rodzinnego proboszcza i budowniczego kościoła księdza Andrzeja Molińskiego. Nazwiska najhojniejszych uwiecznione zostały na witrażach i ołtarzach. Fundatorem jednego z witraży był ojciec kardynała Franciszka Macharskiego. Sprofanowany przez Niemców w czasie II wojny światowej kościół został rekonsekrowany w 1959 r. przez biskupa Karola Wojtyłę. Wśród przedmiotów stanowiących wyposażenie świątyni znajdują się zabytki pochodzące ze starego wyburzonego kościoła św. Szczepana. Należą do nich: obraz Męczeństwo św. Szczepana (z przełomu XVI i XVII w., przypisywany przez niektórych Hansowi von Aachen), obraz Matki Bożej Pocieszenia z XVI wieku wraz z ołtarzem, pochodząca z 1425 r. brązowa chrzcielnica oraz relikwiarze śś. Urszuli i Szczepana. Zobacz też Kościół św. Szczepana w Krakowie (Stare Miasto) Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii św. Szczepana w Krakowie
Kostel svatého Šimona a Judy (Mokra)

Kostel svatého Šimona a Judy Tadeáše (polsky: Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza) je dřevěný filiální kostel z roku 1708 v obci Mokra v gmině Miendźno okrese Kłobuck ve Slezském vojvodství v Polsku. Náleží farnosti svatého Šimona a Judy Tadeáše děkanátu miendźnovském v arcidiecézi čenstochovské. Kostel je veden v seznamu kulturních památek Slezského vojvodství pod číslem A-61/78 ze dne 17. února 1978 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství čenstochovský okruh. Historie Votivní kaple byla postavena v roce 1708 z nadace kněze Ksawera Lisowieckého. V kapli se konala pouze jedna mše až do roku 1836, kdy biskup Jan Koźmin udělil kostelu dva odpusty na počest Nejsvětější Trojice a na počest svatých Šimona a Judy Tadeáše. Od té doby se konaly každoročně dvě mše svaté. V roce 1836 byla vesnice Mokra připojena k farnosti Miendźno. Od padesátých let 20. století byly konány mše svaté každou neděli. Dne 18. března 1981 byla ustanovena farnost v obci Mokra a kostel začal plnit funkci farního kostela. V roce 2003 byl postaven a vysvěcen nový farní kostel a dřevěný kostel se stal filiálním s několika bohoslužbami v roce. Dne 1. září 1939 v blízkosti kostela proběhla bitva mezi Wołyńskou brigádou kavalérie a německou 4. pancéřovou divizí. Kolem kostela byli pochováni němečtí vojáci (později přeneseni do jiných hrobů). V roce 2002 Byla u kostela postavena zvonice se zvonem Míru (Pokoju), který dotovali němečtí váleční veteráni bojující v roce 1939 u obce Mokra. Hřbitov je součástí kulturní památky. Areál kostela je oplocený. Kolem kostela rostou duby a přibližně tři sta let staré lípy. Architektura Kostel je dřevěná roubená orientovaná jednolodní stavba s trojbokým závěrem (kněžištěm) a šalovaný deskami. Loď má půdorys bližší čtverci, kněžiště je užší než loď a má na severní straně přistavěnou pravoúhlou sakristii. Dvou hřebenová sedlová střecha je krytá šindelem nad kněžištěm zvalbenou. Na rozhraní hřebenů střech nad lodí je barokní sanktusník. Prolomená okna v lodi a kněžišti jsou pravoúhlá. V interiéru je malá kruchta s jednoduchým parapetem, strop je plochý. Ambon a hlavní novobarokní oltář s postavami svatého apoštola Matěje a Jakuba mladšího pochází z první poloviny 19. století. Sponový trám ve vítězném oblouku nese skupinu Ukřižování (desková polychromie) a datum 1708. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Mokrej na polské Wikipedii. Literatura Izabela Rejduch-Samkowa (red.) Jan Samek (red.), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 9 powiat myszkowski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1962, s. 28. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Šimona a Judy na Wikimedia Commons
Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Mokrej

Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Mokrej w powiecie kłobuckim w województwie śląskim. Jest kościołem filialnym w parafii św. Szymona i św. Judy Tadeusza w dekanacie miedźnowskim w archidiecezji częstochowskiej. Świątynia znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Historia Kaplica drewniana wybudowana została w 1708 roku z fundacji ks. Ksawerego Lisowieckiego w podziękowaniu za pomyślny wyrok wydany dla Konwentu Kanoników Regularnych w Kłobucku. W roku 1825 biskup Jan Koźmin ustanowił w kościele dwa odpusty: ku czci Trójcy Świętej oraz ku czci Świętych Szymona i Judy Tadeusza. Od tego czasu do połowy wieku XX, w kościele odbywały się dwie msze w ciągu roku. W 1836 roku wieś Mokra została przyłączona do parafii Miedźno. Od lat 50. XX wieku, w kościele odprawiano msze święte w każdą niedzielę. 18 marca 1981 roku erygowana została parafia w Mokrej, a dotychczasowa kaplica zaczyna pełnić funkcję kościoła parafialnego. W roku 2003 poświęcono nowy kościół parafialny we wsi Mokra, obecnie msze święte w kościele drewnianym odbywają się kilka razy w roku. 1 września 1939 roku w pobliżu kościoła Wołyńska Brygada Kawalerii starła się z niemiecką 4 Dywizją Pancerną (bitwa pod Mokrą). Po walce wokół kościoła pochowano niemieckich żołnierzy (przeniesieni później do innych grobów). Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany. Drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami. Nawa kościoła wykonana jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, prezbiterium węższe, zamknięte trójbocznie, przy nim od strony północnej znajduje się prostokątna zakrystia. Dach nad nawą 2-spadowy, nad prezbiterium wielospadowy, północna połać dachu przechodzi w dach nad zakrystią. W dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę. Wyposażenie głównie z 2. połowy XIX wieku. W kościele zachowany ołtarz główny oraz ambona. Na belce tęczowej znajduje się Grupa Ukrzyżowania oraz napis "AD 1708". Przypisy Bibliografia Izabela Rejduch-Samkowa(red) Jan Samek (red), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 7 powiat kłobucki. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1963, s. 28. Rys historyczny parafii Mokra (broszura). Urząd Gminy Miedźno.
Kostel svatého Šimona a Judy (Łodygowice)

Kostel svatého Šimona a svatého Judy Tadeáše je historický farní kostel farnosti Svatých apoštolů Šimona a Judy Tadeáše v Łodygowicích v okrese Žywiec. Kostel je součástí hlavní trasy Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie V místě kapličky sv. biskupa Stanisława ze 13. století byl postaven v letech 1634–1636 dřevěný kostel a v také zasvěcen patronům sv. Šimonu a sv. Judovi Tadeášovi. V roce 1644 byla postavena vedle kostela zvonice. V roce 1687 na náklady Jakuba Świerczka z Rybarzowic bylo zvětšeno a vymalováno kněžiště. V letech 1748–1799 byla zvětšena loď a přistavěny boční kaple. V roce 1797 byla přestavěna věž zvonice. Dřevěný kostel svatého Šimona a svatého Judy Tadeáše je uveden v registru památek v Polsku. Architektura Kostel sv. Šimona a Judy Tadeáše stojí na vyvýšenině a má roubenou konstrukci z modřínového dřeva. Roubená konstrukce, v horní části sloupová, je opatřená bedněním. Je příkladem dřevěných vesnických kostelů roubeno-sloupových konstrukcí v slezsko-malopolském stylu. Jednolodní orientovaný kostel s obdélníkovým půdorysem lodi je ukončen polygonálním kněžištěm. Ze severní strany ke kněžišti přiléhá patrová sakristie, na východní straně se nachází polygonální kaple – Getsemanská zahrada s postavou Ježíše trpitele. K západní části lodi byla přistavěna dřevěná věž (1697). Půdorys věže obdélníkový, spodní část roubené, horní sloupové konstrukce, zvonové patro v dolní části zdobené vyřezaným lambrekýnem zastřešené cibulovou bání s lucernou. Sanktusník byl postaven na křížení střech a je tvořen lucernou zakončenou cibulovou bání. Střechy jsou kryté šindelem mimo bání sanktusníku a báně zvonového patra, které jsou kryté plechem. Kolem kostela jsou kryté soboty (původně byly otevřené), v západní části je postavena kruchta. Ke kostelu vede 130 schodů, které byly vybudované v roce 1845. Interiér Strop lodi je valbový. K hlavní lodi byly v letech 1748–1799 přistavěny boční kaple. Na evangelijní straně je kaple s barokním oltářem sv. Františka z Assisi. Na epištolní straně je kaple s barokním oltářem Panny Marie Růžencové. V interiéru se nachází historický bílý ornát z 16. století, barokní kamenná křtitelnice, barokní obrazy a osm oltářů: Hlavní oltář s obrazem patronů je rokokový z konce 18. století Ježíš dítě a Nejsvětější Srdce Ježíšovo je v novogotickém slohu z roku 1914 barokní oltáře jsou sv. Josefa, sv. Antonína a Panny Marie Čenstochovské a oltáře bočních kaplí. Polychromovaná výzdoba je z roku 1929. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Łodygowicach na polské Wikipedii. Literatura SZABLOWSKI, Jerzy: Zabytki sztuki w Polsce. Inwentarz topograficzny III. Powiat żywiecki; województwo krakowskie. Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, Warszawa 1948, s. 100-114. Související články Stezka dřevěné architektury (Slezské vojvodství) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel svatého Šimona a svatého Judy Tadeáše na Wikimedia Commons Virtuální prohlídka venkovní a interiéru
Kościół św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Łodygowicach

Kościół pw. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza – kościół parafialny parafii Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Łodygowicach w powiecie żywieckim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Na miejscu XIII-wiecznej kaplicy św. Stanisława Biskupa, wzniesiono w latach 1634–1636 obecny kościół. Świątynia zbudowana w konstrukcji zrębowej z drewna modrzewiowego. Osobno stojąca dzwonnica została w 1644 r. dostawiona do kościoła. W 1687 r. powiększono prezbiterium, zaś w latach 1748–1799 poszerzono nawę i dobudowano boczne kaplice Matki Bożej Różańcowej i św. Franciszka z Asyżu. Od wschodniej strony do prezbiterium przylega kaplica Ogrójec z figurą Chrystusa Frasobliwego. W 1797 r. przebudowano wieżę z izbicą i baniastym hełmem. Wokół kościół obiegają zamknięte soboty. Dach świątyni pokryty gontem. Wewnątrz świątyni umieszczono 8 ołtarzy: główny w stylu rokoko, Dzieciątka Jezus i Najświętszego Serca Pana Jezusa w stylu neogotyckim z 1914 r., Matki Bożej Częstochowskiej, Matki Bożej Różańcowej, św. Józefa, św. Antoniego w stylu barokowym. Obecna polichromia pochodzi z roku 1929 i jest dziełem malarza Giebułtowskiego. Przypisy Bibliografia Szablowski Jerzy: Zabytki sztuki w Polsce. Inwentarz topograficzny III. Powiat żywiecki; województwo krakowskie. Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, Warszawa 1948, s. 100-114.
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Czernikowie

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Czernikowie – kościół filialny parafii rzymskokatolickiej pw. Matki Bożej Królowej Polski w Golenicach. Opis Budowla orientowana zbudowana na rzucie prostokąta o wymiarach 16,70 × 9 m, murowana z ciosów granitowych, bez chóru i wieży zachodniej. Grubość murów w ścianach szczytowych 1,54 m, w ścianach bocznych 1,10 m. Charakterystyczne dla stylu romańskiego wąskie okna zamknięte są półpełnym łukiem. W ścianie południowej znajduje się ślad zamurowanego ostrołukowego, ceglanego portalu o ościeżach schodkowanych. Pod wschodnią częścią budowli znajduje się niedostępna krypta, o istnieniu której świadczą jedynie odpowietrzniki w dolnych partiach bocznych ścian. Wschodni szczyt rozczłonkowany został trzema prostokątnymi blendami. Salowe wnętrze nakryte jest drewnianym pułapem. Przy kościele zniszczona dębowa dzwonnica, której konstrukcja świadczy o wysokim kunszcie stawiających ją cieśli. W zachodnim szczycie kościoła znajdują się rzeźbione w piaskowcu herby właścicieli majątku w XIX w., z rodów von Wedel i von Cranach. Wewnątrz kościoła w ścianie wschodniej znajduje się prostokątna nisza z drzwiczkami, spełniająca pierwotnie rolę tabernakulum. Wyposażenie stanowi m.in. ambona z 1598 r. Historia Zbudowany w 2. połowie XIII w., na co wskazują starannie opracowane kwadry granitowe, ich regularny układ w poziomych warstwach oraz ostrołukowa forma portalu południowego. W 1 połowie XVII w. został spalony i wkrótce odbudowany, ale bez wieży. W 1828 r. wzniesiono obok kościoła wolno stojącą więżę i odbudowano kruchtę. Pod koniec XIX w. przebudowano portal oraz szczyt zachodni kościoła, z wyjątkiem których, kościół zachował swój romański charakter. Zobacz też Czerników Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Radomiu

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Radomiu – jedyny kościół na radomskich Borkach, powstały w latach 1938–1965. Konsekracji dokonał 4 października 1964 bp. Piotr Gołębiowski. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Kościół powstał dzięki staraniom ks. Andrzeja Łukasika, według projektu architektów z Warszawy: Władysława Pieńkowskiego, Stanisława Gałęzowskiego, Lecha Dąbrowskiego, przy współpracy techników: Wacława i Jana Zawadzkich. Budynek kościoła był restaurowany w 1984 z inicjatywy ks. Lucjana Wojciechowskiego i w 2005 za sprawą ks. inf. Jerzego Banaśkiewicza. Architektura Kościół został wzniesiony w stylu neoromański. Jest zbudowany z kamienia i czerwonej cegły, bazylikowy, ogrzewany piecami akumulacyjnymi. Prezbiterium od ambitu oddzielają zwieńczone arkadami kolumny, których kapitele ukształtowane są z wieńców stylizowanych aniołów. Budynek jest trzynawowy z rzędami łuków arkadowych upiększonych reliefami o tematyce krzyża i różyc. Przy wejściu wschodnim, od strony dzwonnicy, na cokole umieszczona jest rzeźba Jezusa Chrystusa dźwigającego krzyż, którą wykonał w 1965 Stefan Mazurek. Parafia Została erygowana 1 stycznia 1939 z terenu parafii św. Jana Chrzciciela przez biskupa Jana Kantego Lorka. Liczba wiernych to 11 970. Wspólnota należy do dekanatu Radom-Południe. Zobacz też Teresa z Lisieux Parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Radomiu Borki (Radom) Przypisy Bibliografia O parafii. parafiaborki.hekko.pl. [dostęp 2009-11-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009–12–10)]. (pol.).
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Kruszwicy

Kościół Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w Kruszwicy – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Kruszwica, przy wschodniej pierzei Rynku. Świątynia stoi na miejscu dawnej drewnianej świątyni pw. świętego Klemensa. Obecną świątynię wybudowano w latach 1926–1929. Kościół, na prośbę księdza prałata Schoenborna – proboszcza kruszwickiej parafii, został zaprojektowany przez architekta Stefana Cybichowskiego z Poznania. Prace budowlane rozpoczęły się w 1926 roku, jednak ze względu na problemy finansowe zakończyły się w 1928 roku. W 1929 roku świątynia została poświęcona przez księdza kardynała Augusta Hlonda – prymasa Polski i księdza biskupa Antoniego Laubitza – biskupa pomocniczego archidiecezji gnieźnieńskiej. W czasie okupacji hitlerowcy zniszczyli wieżyczkę na kopule oraz ołtarz główny i zamienili świątynię na magazyn. Po zakończeniu II wojny światowej przywrócono budowli sakralny charakter i pełniła dalej rolę świątyni rzymskokatolickiej. W 1984 ustanowiony kościołem parafialnym przez księdza prymasa Józefa Glempa. Jako wotum na jubileusz stulecia śmierci patronki świątyni, świętej Teresy od Dzieciątka Jezus, przebudowano prezbiterium i wybudowano murowany ołtarz. W 2004 roku zamontowano na kopule odbudowaną wieżyczkę wraz z kopią krzyża, przywracając świątyni wygląd sprzed 1939 roku. Linki zewnętrzne Atrakcie turystyczne Kruszwicy. poland24h.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-22)]. Przypisy
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus we Wrocławiu

Kościół pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus – częściowo zabytkowa budowla sakralna mieszcząca kościół i aulę, przebudowany ze starszej karczmy. Historia Kościół został częściowo przerobiony w 1931 roku ze stojącego już wtedy budynku karczmy, za zgodą ówczesnego arcybiskupa metropolity Wrocławskiego, Adolfa kardynała Bertrama. Tego samego roku, kościół został konsekrowany przez kardynała Bertrama. Od tamtego czasu kościół obejmuje parafię (pw. Świętej Teresy od dz. Jezus) obejmującą następujące obiekty: Święte Wzgórze – kaplica (sanktuarium maryjne), Kaplica rędzińska – kaplica cmentarna (cmentarza rędzińskiego), Cmentarz osobowicki – kaplica cmentarna. Użytkowanie W kościele odbywają się msze święte: dni powszednie: godz. 18:00 niedziele i święta: godz. 9:00, 10:30 (Rędzin), 12:00 od 13 maja do 13 października: godz. 17:00 (Święte Wzgórze) pozostała część roku: godz. 18:00. Bibliografia Krystyna Wilczyńska: Święta góra na Osobowicach. Wrocław. ISBN 8372789802. Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Włodzimierz Suleja (współpr.). Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie. ISBN 83-7384-561-5. Linki zewnętrzne Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus - Tivoli Etablissement, Theresienkirche, Kirche zur hl. Theresia na str. polska-org.pl
Theresienkirche (Krakau)

Die Teresa-von-Ávila-und-Johanneskirche (polnisch Kościół św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża) in Krakau ist eine katholische Barockkirche an der ul. Mikołaja Kopernika 44 im Stadtteil Wesoła. Geschichte Die Kirche wurde in den Jahren von 1720 bis 1730 für die Unbeschuhten Karmelitinnen gebaut. Stifter war Jan Sebastian Szembek, dessen Bruder Bischof Christoph Andreas Johann Szembek die Kirche 1730 einweihte. Die Unbeschuhten Karmelitinnen zogen von dem Kloster bei der Krakauer Martinskirche in der Krakauer Altstadt hierher. Im Altar befindet sich ein vom Stifter in Auftrag gegebenes Gemälde der Kirchenpatronin. Vor der Kirche steht eine barocke Säule. Mit dem Kloster ist die Affäre Ubryk aus der Mitte des 19. Jahrhunderts verbunden. Weblinks Literatur Encyklopedia Krakowa, Warszawa – Kraków 2000, s. 748.
Église Sainte-Thérèse de Cracovie

L'église Sainte-Thérèse-d'Avila-et-Saint-Jean de Cracovie (en polonais Kościół św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyza) est une église catholique baroque de Cracovie. Elle se situe rue Kopernika. Historique L'église a été construite pour les Carmes Déchaussées entre 1720 et 1730. Le fondateur était Jan Sebastian Szembek, dont le frère, l'évêque Christoph Andreas Johann Szembek, consacra l'église en 1730. Les carmélites déchaussées ont déménagé ici du monastère de la Martinskirche de Cracovie dans la vieille ville de Cracovie. Dans l'autel il y a une peinture du patron de l'église commandée par le donateur. Il y a une colonne baroque devant l'église. Galerie Notes et références Voir aussi Bibliographie Encyclopédie Krakowa, Warszawa - Cracovie 2000, p. 748. Liens externes Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Cracovie