NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Киев (кинотеатр, Краков)

Кинотеатр «Киев» (пол. Kino Kijów, ныне пол. Kijów.Centrum) — кинотеатр в Кракове, Польша. Находится на улице Аллея Зигмунда Красинского, 34. Действует с 1967 года. В настоящее время в кинотеатре ежегодно проводится международный Краковский кинематографический фестиваль. История Строительство кинотеатра «Киев» в Кракове началось в 1962 году. Автором проекта здания является архитектор Витольд Ценцкевич, автором внутреннего оформления — Кристина Згуд-Страхоцкая. Кинотеатр в то время был одним из самых больших кинозалов в Польше. Зрительный зал был рассчитан на 960 зрителей. В зале был установлен широкоформатный вогнутый экран размером 18,7 на 8,6 метров и был рассчитан на фильмы форматов 16, 35 и 70 мм. В зале было установлено стереофоническое оборудование. 6 ноября 1967 года, в канун 50-й годовщины Октябрьской революции, состоялось открытие кинотеатра, в этот день состоялась премьера советской киноэпопеи «Война и мир» режиссёра Сергея Бондарчука, премьера фильма состоялась всего через 2 дня после его московской премьеры. После открытия кинотеатра именно в нём проводились премьеры кинофильмов. С 1968 по 1990 год в кинотеатре ежегодно проводился Национальный фестиваль документальных и короткометражных фильмов, который в постепенно был преобразован в международный Краковский кинематографический фестиваль. После появления мульплексов произошёл отток зрителей и кинотеатр столкнулся с финансовыми проблемами. В 2005 году началось переоборудование кинотеатра «Киев», в результате которого в здании кинотеатра дополнение к главному залу с 832 местами был оборудован малый зал на 32 места, были организованы кинематографическое кафе и музыкальный клуб. Экран главного зала был приспособлен для цифрового проектора. После работ было изменено название кинотеатра, который стал называться «Киев. Центрум» (пол. Kijów.Centrum буквально «Киев. Центр»). Источник Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Сайт кинотеатра Архивная копия от 30 апреля 2013 на Wayback Machine (пол.)
Кінотеатр "Київ" (Краків)

Кінотеатр «Київ» (пол. Kino „Kijów”) (нині пол. Kijów.Centrum) — кінотеатр у Кракові, на Алея Зигмунта Крашіньськєго (пол. Aleja Zygmunta Krasińskiego) 34, існує з 1967 року. Історія Будівництво кінотеатру почалося в 1962 році. Будівлю спроектував архітектор Вітольд Цецкевич, а інтер’єри – Кристина Згуд-Страхоцька. На той час це був найбільший у Кракові кінотеатр із залою на 960 глядачів і найсучасніший у Польщі. Перший широкоформатний кінотеатр, здатний демонструвати фільми зі стрічок усіх форматів: 16, 35 і 70 мм, зі стереофонічним звуком. Він мав придбаний у Данії увігнутий екран розміром 18,7 х 8,6 м . Він розпочав роботу 6 листопада 1967 року з прем’єри фільму радянського режисера Сергія Бондарчука «Війна і мир», який був екранізацією однойменного історичного роману російського письменника Льва Толстого . У кінотеатрі проходять фестивалі, відбуваються польські та світові прем’єри фільмів, напр. «Список Шиндлера» (1994) і «Пан Тадеуш» (1999). З 1968 по 1990 рік тут проходив Краківський фестиваль документальних і короткометражних фільмів. Тут проходить Краківський кінофестиваль. Поява мультиплексів у Польщі викликала відтік глядачів, що спричинило серйозні проблеми для закладу. Під час ревіталізації у 2005-2008 роках однозальний кінотеатр був трансформований. У рамках проекту, реалізованого під керівництвом тодішнього президента Томаша Мацейовського, поряд із існуючою великою залою (на 828 місць) у кінотеатрі було створено другу залу студію (на 32 місця), кав'ярню та музичний клуб, а велику залу обладнали першим на той час у місті цифровим проектором. Щоб підкреслити зміни, назву кінотеатру змінили на Kijów.Centrum, тим самим позначаючи новий характер цього місця як мультимедійного розважального центру. Будівля кінотеатру Київ є шедевром модерністської архітектури Кракова . Спочатку будівля з 1967 року мала тонкі сталеві вікна (не бежеві) і прозорі вікна (не тоновані), котрі відкривали найбільшу внутрішню мозаїку в Кракові та власну неонову вивіску. На тильному фасаді кінотеатру збереглася барвиста керамічна мозаїка в стилі оп-арт . Примітки Бібліографія Encyklopedia Krakowa, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 Зовнішні посилання Сайт кінотеатру
Kino Polonia w Łodzi

Kino Polonia – kino w Łodzi znajdujące się na dziedzińcu posesji przy ulicy Piotrkowskiej 67. Kino Polonia stało się ulubionym miejscem aktorów i twórców do organizacji premier polskich filmów. Od wielu lat kino prezentuje festiwale związane z filmem fabularnym i dokumentalnym. Kino Polonia należało do sieci kin Centrum Filmowego Helios. Od 1 lipca 2009 było zarządzane i prowadzone przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Stowarzyszenie jednak zrezygnowało z prowadzenia kina. 30 sierpnia 2012 roku kino zostało zamknięte. Kinem zajęły się Wytwórnia Filmów Oświatowych i Stowarzyszenie „Łódź Filmowa”. 31 października 2014 roku kino zostało ponownie otwarte. Pierwszy seans po przerwie odbył się w niedzielę 2 listopada 2014 roku. W czasie zawieszonej działalności zakończono digitalizację zbiorów kina. W 2014 roku kino Polonia było miejscem obchodów 65-lecia istnienia Wytwórni Filmów Oświatowych oraz centrum festiwalowym Forum Kina Europejskiego „Cinergia”. Siedziba kina W miejscu dzisiejszego kina Polonia, w 1877 roku, właściciel posesji Wilhelm Kern, wybudował jednopiętrowy „Teatr Kerna”, przemianowany w roku 1882 na teatr „Victoria”. Stanął on na dziedzińcu posesji, na której mieścił się wybudowany w 1876 roku hotel „Victoria”. Teatrem „Victoria” kierowali m.in. Łucjan Kościelecki, Michał Wołowski i Aleksander Zelwerowicz. Budynek teatru spłonął w nocy z 6 na 7 maja 1909. Odbudowano go w 1910 roku i umieszczono w nim tor do jazdy na wrotkach, „Victoria Skating Palast”. W 1911 roku gmach został przebudowany według projektu Edwarda Banasza – w miejsce toru powstał teatr kinematograficzny o nazwie „Casino” na 1100 miejsc, które było uznawane za najekskluzywniejsze kino w Królestwie Polskim. Po 1945 roku zmieniło nazwę na „Polonia”. W latach 90. XX wieku kino zostało przebudowane i unowocześnione. Właścicielem budynku jest Urząd Marszałkowski. Kino Polonia posiada trzy klimatyzowane sale kinowe, 425 miejsc, system Dolby Surround i ekrany perełkowe. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona kina „Polonia” (archiwum)
Kino „Relax”

Kino „Relax” – nieczynne kino znajdujące się przy ulicy Złotej 8, przy pasażu „Wiecha” w Warszawie. Opis Budowa kina według projektu Zbigniewa Wacławka rozpoczęła się w 1965. Działalność kinową zainaugurowała 24 października 1970 projekcja filmu Wyzwolenie wyprodukowanego w ZSRR. Miało 650 miejsc i amfiteatralną widownię z ekranem o długości 19 metrów. Było to pierwsze w Warszawie kino przystosowane do projekcji filmów nagranych na taśmie filmowej 70 mm. Nazwę kina wybrali warszawiacy w plebiscycie dziennika „Express Wieczorny”. W kinie odbywały się ważne wydarzenia filmowe: Konfrontacje Filmowe w latach 70. i 80. XX wieku w oraz przez wiele lat Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy. W 1998 zakończona została modernizacja kina, w wyniku której mieszcząca wówczas prawie 600 widzów sala stała się jedną z najnowocześniejszych w Warszawie. Nie wytrzymało ono jednak konkurencji z multipleksami i zakończyło działalność w październiku 2006. Jego właściciel, należąca do samorządu województwa mazowieckiego spółka Max-Film, sprzedała nieruchomość sieci delikatesów Alma. W miejscu kina miał powstać 185-metrowy wieżowiec, co spotkało się jednak ze sprzeciwem miasta. Po bankructwie Almy (2016) obiekt kupiła spółka Relax Centrum w celu wzniesienia w miejscu zburzonego budynku kina 10-piętrowego apartamentowca z salą widowisko-teatralną na parterze. Ten projekt również nie został zrealizowany. 22 maja 2019 obiekt został wpisany do rejestru zabytków ze względu na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe. Właściciel kina zapowiedział odwołanie. Po ogłoszeniu upadłości przez spółkę Relax Centrum budynek został wynajęty przez syndyka spółce Dapius, która po przeprowadzeniu remontu oddała budynek w wieloletnią dzierżawę spółce Scena Relax, która od 2020 zaczęła organizować tam spektakle teatralne, koncerty i występy estradowe. W 2021 budynek kina został wystawiony na sprzedaż. Inne informacje W piwnicy pod kinem powstała duża scena Teatru Małego z widownią na 216−300 osób. Wejście do teatru znajdowało się od strony ul. Marszałkowskiej, przez Dom Towarowy „Junior”, w który mieściła się kasa. Stamtąd po schodach schodziło się w dół do szatni i foyer, gdzie funkcjonował niewielki bufet. Przypisy
Kino „Wisła”

Kino „Wisła” – kino znajdujące się przy placu Wilsona 2 w Warszawie. Należy do sieci Nove Kino. Opis Kino zostało zaprojektowane przez Cezarię Iljin-Szymańską i Wiktorię Iljin. Zostało otwarte w 1961. Głównym wykonawcą były Przedsiębiorstwo „Miastoprojekt Stolica-Południe” i Kombinat Budownictwa Miejskiego. Planom powstania kina towarzyszyły protesty mieszkańców okolicznych budynków, kwestionujących jego lokalizację. Wnętrze kina zostało nominowane do nagrody Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (KBUiA) w 1961 roku. W badaniach akustycznych przeprowadzanych wśród warszawskich sal kinowych między 1961 a 1962 roku kino uzyskało ocenę dobrą. Do oceny wliczano: czas pogłosu (ocena: dość dobra); echo (ocena: dobra); poziom zakłóceń trwałych (ocena: dobra); równomierność nagłośnienia (ocena: bardzo dobra). Na ocenę głównie wpływały słabsze wyniki dźwięku w przedniej części sali oraz 1-sekundowy pogłos z zakresu częstotliwości niskich. Do kina sprowadzono w 1962 roku z NRF urządzenia do automatyzacji projekcji, co wpływało pozytywnie na płynność zmieniania taśm filmowych, odciążało personel kabiny projekcyjnej oraz pozwalało jemu na skupieniu się na jakościowym odtwarzaniu obrazu i dźwięku w trakcie wyświetlania filmów. Kino Wisła było wyposażone w projektory Erneman VIIb. W 1965 roku rozpoczęto rozmowy, aby zakupić dla Polski aparaturę wspierającej system Todd-AO. Kinem, które najlepiej nadawało się do przystosowania pod panoramiczne filmy, było kino „Wisła”. Wprowadzenie 70mm taśmy filmowych wymagało zamontowania specjalnego półkolistego ekranu o rozmiarach 22x9m oraz specjalnego ustawienia foteli na widowni. W 1966 dokonano pierwszych pomiarów technicznych, które wykazały, że oprócz „Wisły” kinem do którego również łatwo zaadaptować system Todd-AO jest stołeczne kino „Moskwa”. W 1967 brano pod uwagę trzy kina: „Wisłę”, „Sawę” i „Bajkę”. Od 11 marca 1974 wprowadzono drugą zmianę w kinie. Powodem tej decyzji był remont kina „Śląsk” przy ul. Wspólnej. W latach 1979–1980 kino przeszło prace modernizacyjne. Od 12 marca 1981 Okręgowe Przedsiębiorstwo Rozpowszechniania Filmów (OPRF) z powodu dużego zainteresowania przeglądami filmowymi wprowadziło w kinie dodatkowe seanse Konfrontacji Filmowych. Pierwszą edycją pokazów były „Konfrontacje-80”. Dodatkowe pokazy konfrontacji odbywały się o 17:00 oraz 19:30. W 1985 oraz 1987 „Wisła” ponownie była jednym z kin w których odbywał przegląd „Konfrontacje '84” oraz „Konfrontacje '86”. Kino było miejscem akademii z okazji 1-majowego święta pracy dla pracowników z huty „Warszawa”, ich rodzin, działaczy partyjnych, związkowych i młodzieżowych. W 1989 podjęto decyzję o zainstalowaniu w „Wiśle” (oraz „Moskwie”) systemu dźwiękowego dolby-stereo, który już był zamontowany w „Skarpie”. Kino ma trzy sale o łącznej liczbie 738 miejsc. Przy wejściu do kina znajduje się mały pasaż handlowy, a w kinie – barek i mała kawiarnia. Kino prowadzi pokazy filmów dla dzieci i pokazy slajdów podróżniczych. Zobacz też Kina w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Strona kina na novekino.pl
Kino Zew w Wołowie

Kino Zew w Wołowie – nieczynne kino w Wołowie (województwo dolnośląskie), położone przy ul. Komuny Paryskiej 3 (w pobliżu dworca kolejowego). Zbudowane zostało około 1935 – funkcjonowało wtedy pod nazwą Capitol (nazwa ta utrzymała się także po II wojnie). Po wojnie uruchomione w 1946. Zostało zamknięte około 1995. Po zamknięciu funkcjonowała tam dyskoteka, po której zaczął działalność sklep monopolowy, a następnie z panelami podłogowymi. Obecnie budynek jest mocno zdewastowany i nieużywany. Architektura Obiekt wybudowany w duchu skromnego modernizmu, z zaakcentowaną strefą wejściową. Dach dwuspadowy. Przed wejściem mała architektura (klomb) z okresu powojennego. Bibliografia http://dolny-slask.org.pl/34306,obiekt.html (dostęp – 30.11.2009)
Einsiedlerkloster der Albertinerinnen

Das Einsiedlerkloster der Albertinerinnen (polnisch Klasztor Albertynek na Kalatówkach), die zum regulierten Dritten Orden der Franziskaner gehören, und die dazugehörende Holzkirche wurde 1892 bis 1902 im Zakopane-Stil von Stanisław Witkiewicz entworfen und in der Nähe der Alm Kalatówki am Gebirgsbach Bystra in der Westtatra gebaut. Anders als bei anderen seiner Bauten verzichtete Witkiewicz hier auf reiche Verzierungen, um das einfache Leben der Schwestern abzubilden. Das Grundstück stiftete Władysław Zamoyski, und das Kloster geht auf den heiligen Bruder Albert zurück, der unweit des Klosters eine Einsiedelei in der Wildnis der Tatra hatte. Stefan Żeromskis Roman Die Bekehrung von Judas spielt in dem Kloster. 1997 besuchte Papst Johannes Paul II. das Kloster, wo er eine der Schwestern, Bernardyna Maria Jabłońska, selig sprach. An seinen Aufenthalt erinnert ein Obelisk an einer Quelle auf dem Gebiet des Klosters. Seit 2001 sind die Kirche und das Kloster denkmalgeschützt. Das Kloster wird von mehreren Schwestern bewohnt, die in der Armenfürsorge tätig sind und sich hierhin zum stillen Gebet und zur Meditation in der Natur zurückziehen. Geographische Lage Die Kirche und das Kloster befinden sich in der Gemeinde Zakopane im Bystrej-Tal auf dem Gebiet des Tatra-Nationalparks in der Westtatra. In der Nähe des Heiligtums befindet sich die Alm Kalatówki. Die Kirche liegt auf etwa 1200 Meter Höhe und ist von dichtem Wald umgeben. Tourismus In der Nähe der Kirche führt der blau markierte Bruder-Albert-Weg im Tatra-Nationalpark. ▬ blau markierter Wanderweg von Kuźnice zur Kondratowa-Hütte ▬ gelb markierter Wanderweg vom Kloster zum Albertinerkloster auf dem Schlafenden Berg Literatur Albertinerinnen Homepage Weblinks
Klasztor Albertynek na Kalatówkach

Klasztor Albertynek na Kalatówkach – zespół klasztorno-pustelniczy żeńskiego zakonu albertynek (Zgromadzenie Sióstr III Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu) na Kalatówkach w Zakopanem. Położony jest przy Drodze Brata Alberta z Kuźnic na polanę Kalatówki. Geograficznie znajduje się na obszarze Tatr (Dolina Bystrej), administracyjnie należy do Zakopanego. Historia Zespół klasztorny rozpoczęli budować bracia albertyni w 1898 r. Pomagali im w tym górale. Projektantem budowli był Stanisław Witkiewicz, a kierownictwo sprawował brat Albert, czyli Adam Chmielowski. Teren pod budowę obiektu ofiarował hrabia Władysław Zamoyski, zaś pieniądze na budowę pochodziły ze składek ludzi, którzy ofiarowali część swojego wynagrodzenia za pracę przy budowie ścieżki do Czarnego Stawu oraz drogi do Morskiego Oka. Początkowo zespół klasztorny składał się tylko z Pustelni Brata Alberta i kaplicy klasztornej. Wybudowane zostały w stylu zakopiańskim z bali drewnianych na wysokiej podmurówce kamiennej. Są proste w formie, ze względu bowiem na obowiązującą w regule albertynów surowość i prostotę Witkiewicz zrezygnował w tym jednym przypadku z typowych dla swojego stylu ozdobników. Cały zespół został ogrodzony wysokim płotem drewnianym. Budowę zakończono w 1902, jednak bracia albertyni przenieśli się gdzie indziej – do klasztoru Albertynów na Śpiącej Górze (też na Kalatówkach), ten zaś obiekt ofiarowali siostrom albertynkom. Po przejęciu obiektu zamieszkało w nim 7 sióstr albertynek oraz brat Albert, który modlił się w swojej pustelni, a mieszkał w niewielkiej drewnianej celi obok pustelni. Albertynki przebywały w ścisłej klauzurze. Oprócz stale tu przebywających sióstr przybywały na odpoczynek i regenerację sił albertynki pracujące w przytułkach dla bezdomnych. Obiekt znajduje się przy bardzo ruchliwym szlaku turystycznym i jest udostępniony turystom. W 2010 r. przebywało w nim stale 10 sióstr. Od bramy prowadzi ścieżka do Pustelni Brata Alberta i do kaplicy. Przy ścieżce murowana z kamieni studzienka z wodą źródlaną zdatną do picia oraz obelisk Jana Pawła II, który 6 czerwca 1997 r. podczas mszy świętej pod Wielką Krokwią beatyfikował albertynkę, siostrę Bernardynę Marię Jabłońską. Po mszy odwiedził także zespół klasztorny. W klasztorze tym Stefan Żeromski umieścił scenę powieści Nawracanie Judasza. W 2001 r. klasztor wciągnięto do rejestru zabytków. Szlaki turystyczne – niebieski z Kuźnic przez Kalatówki do schroniska PTTK na Hali Kondratowej. Odległość od Kuźnic do Klasztoru Albertynek 0,8 km, czas przejścia 12 min. Zobacz też Pustelnia Brata Alberta Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie Przypisy Linki zewnętrzne Albertynki na Kalatówkach. albertynki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-19)].
Albertinerkloster auf dem Schlafenden Berg

Das Einsiedlerkloster der Albertiner (Dritter Orden der Franziskaner) und die zugehörige Holzkirche wurde 1912 im Zakopane-Stil entworfen und in der Nähe der Alm Kalatówki auf dem Schlafenden Berg in der Westtatra erbaut. Den Grund stiftete Władysław Zamoyski. Das Kloster ist dem Heiligen Bruder Albert gewidmet, der unweit eine Einsiedelei in der Wildnis der Tatra bewohnt hatte. Es wurde von den Mönchen Leon, Anioł und Bonawentura ausgebaut. Nach einem Brand im Jahr 1977 wurden Kloster und Kirche im Neo-Zakopane-Stil bis 1984 wieder aufgebaut. Das Kloster wird von mehreren Mönchen bewohnt, die in der Armenfürsorge tätig sind und sich hier zum stillen Gebet und zur Meditation in der Natur zurückziehen. Geographische Lage Kirche und Kloster befinden sich in der Gemeinde Zakopane im Bystra-Tal auf dem Gebiet des Tatra-Nationalparks in der Westtatra. In der Nähe des Heiligtums befindet sich die Alm Kalatówki. Die Kirche liegt auf etwa 1.200 Meter Höhe und ist von dichtem Wald umgeben. Tourismus In der Nähe der Kirche verläuft ein gelb markierter Wanderweg im Tatra-Nationalpark. ▬ gelb markierter Wanderweg vom Albertinerinnenkloster auf den Schlafenden Berg Literatur Homepage Weblinks Albertiner (polnisch, englisch, russisch)
Klasztor Albertynów na Śpiącej Górze

Klasztor Albertynów na Śpiącej Górze lub klasztor Albertynów na Kalatówkach – zespół klasztorno-pustelniczy męskiego zakonu albertynów (Zgromadzenie Braci Albertynów III Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu) na Kalatówkach w Zakopanem. Położony jest w obrębie Tatr (Dolina Bystrej) na tzw. Śpiącej Górze na zalesionym grzbiecie Szerokiego Kalackiego. Prowadzi do niego droga dojazdowa zaczynająca się tuż przy klasztorze Albertynek na Kalatówkach. Klasztor ze wszystkich stron otoczony jest lasem. Zespół klasztorny został wybudowany w 1902 pod kierownictwem brata Alberta, czyli Adama Chmielowskiego. Bracia pojawili się na Śpiącej Górze po tym, jak swój wcześniej (1898) zbudowany klasztor w dolinie, przy drodze z Kuźnic na Kalatówki, przekazali siostrom albertynkom. Teren pod budowę obiektu ofiarował hrabia Władysław Zamoyski. W latach międzywojennych zakonnicy przejęli ten teren na własność. Później klasztor był jeszcze wielokrotnie rozbudowywany pod kierownictwem brata Leona, brata Anioła i brata Bonawentury. W 1926 wybudowano kaplicę pod wezwaniem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. 17 września 1977 r. w wyniku pożaru klasztor i kaplica całkowicie spłonęły. Ocalała jedynie murowana z kamienia kapliczka Matki Boskiej. W 1984 ukończono budowę nowego klasztoru. Klasztor jest pustelnią albertynów. W ciszy i odosobnieniu, modląc się i kontemplując, odpoczywają tutaj bracia pracujący w schroniskach dla bezdomnych. Oprócz tego od 2004 w klasztorze odbywa się również dwuletni nowicjat kandydatów przygotowujących się do złożenia ślubów zakonnych. Szlaki turystyczne – żółty od klasztoru Albertynek na Kalatówkach. Czas przejścia 35 min, ↓ 25 min. Przypisy Linki zewnętrzne Zgromadzenie Braci Albertynów
Augustinerchorherren-Stift Jasenitz

Das Stift St. Mariae war eine Ordensniederlassung der Augustiner-Chorherren in Jasenitz, jetzt Jasienica, im heute polnischen Teil Vorpommerns. Geschichte 1260 schenkte Herzog Barnim I. von Pommern den Augustiner-Chorherren von St. Victor in Paris ein Stück Land bei Ueckermünde, dieses wird als Beginn des Stiftes angenommen. 1276 wurde es nach Gobelenhagen, wohl Hagen (Tatynia), verlegt. 1331 wurde erstmals der Standort Jasenitz erwähnt. 1334 wurde der Besitz bestätigt, in den folgenden Jahren wurde das Kloster vom Augustinerchorherren-Stift Neumünster aus reformiert. Aus den folgenden 150 Jahren sind kaum Nachrichten überliefert. Bald nach 1486 ersetzte Herzog Bogislaw X. den Konvent durch Chorherren aus dem Kloster Möllenbeck. Nach 1531, wahrscheinlich im Zuge der Reformation 1534, wurde das Stift aufgelöst. Die wertvolle Bibliothek kam erst in die Bibliothek der St.-Petri-Kirche in Wolgast, dann mit dieser in die Universitätsbibliothek Greifswald. Von den Klostergebäuden, die nach der Säkularisation zum Wohnsitz der pommerschen Herzöge ausgebaut und als Jagdschloss genutzt wurden, sind Ruinen der Kirche erhalten. Literatur Wilhelm Wiesener: Die Geschichte der christlichen Kirche in Pommern zur Wendenzeit. Wiegandt & Grieben, Berlin 1889, Volltext in der Google-Buchsuche. Hermann Hoogeweg: Die Stifter und Klöster der Provinz Pommern. Band 2. Leon Saunier, Stettin 1925. S. 71–109, urn:nbn:de:gbv:9-g-5274017. Heinrich Berghaus: Landbuch des Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Teil II, Band 2. Anklam 1865, S. 1602–1607, Volltext in der Google-Buchsuche. Martin Schoebel: Das Chorherrenstift Mariental in Ueckermünde. Ein pommersches Priorat der Kongregation von St. Viktor in Paris. In: Leder ist Brot: Beiträge zur norddeutschen Landes- und Archivgeschichte Festschrift für Andreas Röpcke, herausgegeben von Bernd Kasten, Matthias Manke, und Johann Peter Wurm, Schwerin: Thomas Helms 2011, S. 29–44. Weblinks