NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nowy cmentarz żydowski w Brzesku

Nowy cmentarz żydowski – kirkut społeczności żydowskiej zamieszkującej Brzesko został założony w 1846, położony jest przy ulicy Czarnowiejskiej (róg Czarnowiejskiej i Okulickiego). Liczy 1,5 ha powierzchni z ok. 300 nagrobkami (najstarszy z 1824). Wokół cmentarza wznosi się mur (głównie betonowy, od północy ceglany, z żelazną bramą od południa, na której skrzydłach widnieją gwiazdy Dawida. Ostatni pochówek na cmentarzu odbył się w 1960. Zachowane nagrobki to przeważnie tradycyjne macewy, choć jest też kilka zniszczonych sarkofagów. Macewy nie są bogato rzeźbione, zaś wyróżniające się formą stoją wzdłuż głównej alei. Napisy na nagrobkach zasadniczo są w języku hebrajskim, wyjątek stanowią te z napisami po polsku. Na niektórych nagrobkach zachowały się ślady malatury. W pobliżu bramy wejściowej przy głównej alei znajdują się nagrobki powojenne, niektóre uszkodzone. Szczególną uwagę należy poświęcić istniejącym tam ohelom – starszy, odbudowany w latach sześćdziesiątych XX wieku mieści groby trzech rabinów z rodziny Lipszyców, nowszy (wzniesiony w latach 90. XX wieku) kryje szczątki rodziny Templerów. W 1947 na terenie cmentarza wzniesiono pomnik w formie obelisku upamiętniający 200 Żydów zamordowanych przez Niemców w 1942. Pomnik ustawiono na zbiorowych mogiłach pomordowanych. Osobną część cmentarza tworzy wydzielona kwatera dla poległych podczas I wojny światowej żołnierzy żydowskich – Cmentarz wojenny nr 275 – Brzesko. W latach 1988–1989 cmentarz został gruntownie oczyszczony i uporządkowany. Obecnie obiekt pozostaje zamknięty. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 214-215. Adam Bartosz: Żydowskie zabytki województwa tarnowskiego. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie i Zarząd Wojewódzki PTTK w Tarnowie, 1989, s. 36-37. Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Brzesku na portalu Wirtualny Sztetl Brzesko, ulica Czarnowiejska, kirkut polska-org.pl
Cmentarz wojenny nr 276 – Brzesko

Cmentarz wojenny nr 276 – Brzesko – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej wybudowany przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie i znajdujący się na terenie jego okręgu VIII Brzesko. Zabytkowa nekropolia, znajduje się w Brzesku przy ul. Czarnowiejskiej. Najważniejsze elementy to: ściana szczytowa z tablicą inskrypcyjną, zespół bramny z płaskorzeźbami orłów po bokach oraz znajdujący się pośrodku cmentarza, stojący na cokole krzyż jako pomnik centralny. Po prawej i lewej stronie, pod murem, znajdują się groby oficerów. Pochowano na nim 441 żołnierzy austriackich, 3 żołnierzy niemieckich oraz 63 żołnierzy rosyjskich. Polegli oni lub zmarli w brzeskich wojskowych lazaretach i szpitalach polowych w okresie listopad–grudzień 1914 oraz styczeń–czerwiec 1915. Do 2016 r. znajdowała się na nim również mogiła poległych funkcjonariuszy UB, MO, ORMO. Cmentarz projektował Robert Motka. Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma, Galicyjskie Cmentarze wojenne t. III Brzesko-Bochnia-Limanowa, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 1998, ISBN 83-85557-52-0. Linki zewnętrzne Okręg VIII Brzesko, cmentarz nr 276 Cmentarz nr 276 – Brzesko Cmentarz wojenny nr 276 - Brzesko polska-org.pl
Католическое кладбище (Радом)

Памятник культуры Мазовецкого воеводства: регистрационный номер 248/A/84 от 20 марта 1984 года. Католическое кладбище (пол. Cmentarz Rzymskokatolicki) — некрополь, находящийся в городе Радом, Мазовецкое воеводство, Польша. Кладбище располагается на улице Болеслава Лимановского, 72. Памятник культуры Мазовецкого воеводства. История Кладбище было основано в 1812 году и первоначально занимало площадь 2 морга. В 1849 году муниципалитет присоединил к некрополю дополнительную территорию площадью 7 моргов и 34 меры. В 1854 году начались работы по обнесению некрополя стеной, которые закончились в 1856 году. Был построен вход с двумя башнями. В 1852 году к некрополю была проведена дорога из города. В 1876 году территория кладбища была увеличена на 4 морга и 8 мер. Через некоторое время к некрополю снова была присоединена площадь размером 5 моргов и 217 мер, однако эта территория состояла из суглинистых земель, непригодных для захоронений, поэтому к некрополю было присоединено находящееся поблизости холерное кладбище, построенное в 1885 году. В 90-е годы XIX столетия на кладбище был оборудован участок для католических священнослужителей и был построен возле главных ворот домик для садовника. До 1891 году на некрополе было захоронено 40.672 человек. 20 марта 1984 года некрополь был внесён в реестр памятников культуры Мазовецкого воеводства (№ 248/A/84). Самый старый участок некрополя состоит из 14 кварталов и обозначается литерой «А». Участок, присоединённый в 1876 году, обозначается литерой «С» и участок, присоединённый к кладбищу в 1891 году и состоящий из 16 кварталов, обозначается литерой «В». Известные личности, похороненные на кладбище Брандт, Юзеф (1841—1915), польский художник; Матерский, Эдвард Генрик (1923—2012), католический епископ; Гродзиньская, Тереса (1899—1920) — польская санитарка поля боя, героиня польско-советской войны Примечания Литература Sebastian Piątkowski: Radom: zarys dziejów miasta. Radom: 2000. ISBN 83-914912-0-X. XIX. Cmentarz Rzymsko-Katolicki. W: Jan Luboński: Monografia historyczna miasta Radomia. Radom: 1907, s. 230—238. Ссылки История кладбища (пол.)
Cmentarz Miłostowo

Cmentarz komunalny nr 1 Miłostowo w Poznaniu – największy pod względem powierzchni (drugi po Cmentarzu Junikowo pod względem liczby pochowanych osób) cmentarz w Poznaniu, znajdujący się we wschodniej części miasta – na Miłostowie, w obrębie osiedla samorządowego Warszawskie-Pomet-Maltańskie, niedaleko drogi krajowej nr 92, między ulicami Warszawską i Gnieźnieńską. Położenie Cmentarz znajduje się w rozwidleniu torów kolejowych w kierunku Warszawy, Gniezna i Inowrocławia. Położony na terenach wydmowych, leśnych i pofortecznych (Fort IIIa – Sułkowskiego, daw. Prittwitz), zajmuje powierzchnię 98,69 ha, pochowano na nim ponad 91 tysięcy osób. Kwatery Znajdują się na nim kwatery żołnierzy polskich, radzieckich i niemieckich z czasów II wojny światowej, Żydów pomordowanych w czasie okupacji i macewy odzyskane ze zlikwidowanego podczas wojny cmentarza żydowskiego przy ul. Głogowskiej, szereg grobów przeniesionych po wojnie z likwidowanych nekropolii poznańskich, m.in. położonych w centrum miasta, a także kwatery ewangelicka (pole 3, kwatera PD) i prawosławna (pole 4, kwatera PD). Historia Cmentarz został otwarty w 1943 i celowo był zlokalizowany przez władze okupacyjne z dala od połączeń komunikacyjnych. Budowę rozpoczęto w 1940, a od 1942 zatrudniano na niej Żydówki z pobliskich niemieckich obozów pracy, m.in. z Lager Elektro-Mühle. Np. w marcu 1943 zatrudnionych przy budowie było 430 więźniarek. Roboty budowlane prowadził Garten und Friedhofsamt (okupacyjny miejski zarząd parków i cmentarzy), a bezpośrednim wykonawcą było niemieckie przedsiębiorstwo Dipl. Ing. Hans Pracht Strassen- und Tiefbau K.G., wykorzystujące niewolniczą pracę Żydówek. W 1993 w dawnym forcie uruchomiono nowoczesny zakład kremacji a w sąsiedztwie pierwsze w Polsce pole urnowe. Przyroda Pośród roślinności przeważa sosna, brzoza, topola, olcha i krzewy, w znacznej mierze posadzone w latach 40. XX w. dla umocnienia wydm. Pochowani Galeria Przypisy Bibliografia Helena Szafran, Miasto Poznań i okolica, Poznań, PTPN, 1959 (seria „Wielkopolska w Oczach Przyrodnika”, nr 3) Poznań od A do Z. Leksykon krajoznawczy, pod red. Włodzimierza Łęckiego i Piotra Maluśkiewicza, Poznań, Wydaw. Kurpisz, 1998, ISBN 83-87621-39-0 Jerzy Domasłowski, Kościół Ewangelicko-Augsburski w Poznaniu i w Zachodniej Wielkopolsce w latach 1919-2005, Poznań, Parafia Ewangelicko-Augsburska w Poznaniu, 2005, ISBN 83-922889-0-4 (dot. kwatery ewangelickiej) Twierdza Poznań. O fortyfikacjach miasta Poznania w XIX i XX wieku, Jacek Biesiadka [i in.], Poznań, Wydaw. Rawelin, 2006, ISBN 83-915340-2-2 (dot. obiektów pofortecznych) Linki zewnętrzne wyszukiwarka grobów na poznańskich cmentarzach. Cmentarz Komunalny na Miłostowie (artykuł)
Милостовское кладбище

Милостовское кладбище (пол. Cmentarz Miłostowo w Poznaniu) — коммунальное кладбище № 1 в польском городе Познань, крупнейшее по площади и второе по численности захороненных в Познани, расположено в восточной части города между ул. Варшавской и Гнезненской. Площадь кладбища — 98,69 га. Здесь похоронено более 81 000 человек. История Открыто в 1943 году. На Милостовском кладбище захоронены польские, советские и немецкие военнослужащие, погибшие во время Второй мировой войны, 1008 евреев, убитых во время оккупации, ряд известных жителей города. Часть надгробий перенесена с ликвидированного во время войны еврейского кладбища на ул. Глоговской, ряд могил с упразднённого после войны городского, располагавшегося в центре Познани, в том числе Евангелического и православного кладбищ. В 1993 году здесь был открыт первый в Польше кладбищенский крематорий. Имеется колумбарий. После 1945 года здесь было открыто поле захоронения польских солдат и офицеров, в том числе, около 260 индивидуальных захоронений воинов, умерших в результате ранений, полученных в бою, и похороненных в г. Познань рядом с госпиталями. В 1960—1964 — поле массового захоронения советских солдат и офицеров (4282 чел.). Поле украшено памятником в форме обелиска. После окончания Второй мировой войны в Познани в братских могилах было похоронено большое количество солдат вермахта. В 1994 году они были эксгумированы и перевезены на официально открытое поле немецких солдат. Здесь установлен большой каменный крест, у подножья которого 8 бронзовых плит с именами воинов, погибших в 1944—1945 году в Познани. В северной части кладбища установлен памятник жителям города, убитым во время Второй мировой войны. Имеется поле погибших лётчиков. Галерея Литература «Poznań od A do Z» pod redakcją W. Łęckiego i P. Maluśkiewicza, Wydawnictwo Kurpisz S. A., Poznań 1998 Ссылки Cmentarz Komunalny Miłostowo (пол.)
Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu

Cmentarz Żołnierzy Polskich we Wrocławiu – wojenna nekropolia utworzona w latach 1968–1970 i rozbudowana w latach 1972–1979 jako miejsce spoczynku 604 osób, głównie żołnierzy polskich – uczestników Kampanii wrześniowej zmarłych w niewoli niemieckiej oraz poległych na froncie żołnierzy 2 Armii Wojska Polskiego, a także żołnierzy walki podziemnej i przymusowych robotników cywilnych oraz ofiar terroru hitlerowskiego. Historia cmentarza Pierwotnie cmentarz, na którym pochowani zostali polscy żołnierze znajdował się na terenie Cmentarza Grabiszyńskiego III – obecnie Parku Grabiszyńskiego, powstał on w latach 1950–1951. Po roku 1958 zaczęto na nim chować prochy żołnierzy 2 Armii Wojska Polskiego odnajdywane stopniowo w zbiorowych mogiłach na terenie zachodniej Polski. W połowie lat 60. zapadła decyzja o przeniesieniu cmentarza, gdyż dotychczasowa lokalizacja nie pozwalała na nadanie mu bardziej monumentalnego charakteru, ponadto zaczęło brakować miejsca na planowane umieszczenie następnych mogił. Na miejsce nowego cmentarza wybrano usypane z gruzu wzgórze nad rzeką Ślęzą położone na południe od Cmentarza Żołnierzy Włoskich przy ulicy Grabiszynskiej 294. Uformowane na kształt nieregularnego wieloboku wzgórze zostało zaprojektowane przez Łucję Skomorowską i Tadeusza Tellera. Na nowy cmentarz, w momencie jego tworzenia, przeniesiono także prochy żołnierzy zmarłych w obozach jenieckich w Pieszycach i Bielawie wśród nich m.in. kontradmirała Stefana Frankowskiego, a także bezimienne ofiary zbrodni hitlerowskich zamordowane w ostatnich miesiącach wojny na terenie Dolnego Śląska. Cmentarz został podzielony na cztery pola nawiązujące swym układem do kształtu wzgórza, pola dzielą się na czworoboczne lub wieloboczne kwatery składające się z dwóch trzech lub czterech rzędów mogił. Wszystkie nagrobki mają jednakowy kształt – prostokątna płyta z nazwiskiem oddzielona od sąsiedniej stylizowanym mieczem grunwaldzkim. Przed wejściem na cmentarz znajduje się siedem granitowych bloków z wykutymi na nich rocznikami w czasie których miała miejsce II wojna światowa. W roku 1979 w centralnym miejscu cmentarza ustawiono betonowy pomnik Żołnierzy Wojska Polskiego autorstwa Łucji Skomorowskiej. Pomnik ma kształt dwóch stojących blisko siebie kolumn wysokości 23 m o nieregularnej powierzchni pełnej załamań i uskoków, co ma symbolizować w zamyśle autorki skrzydła husarskie, w dolnej części kolumn znajdują się płaskorzeźby ze scenami z kampanii wrześniowej i ostatnich miesięcy wojny oraz daty 1939 i 1945. Przed pomnikiem znajduje się tablica pamiątkowa oraz trzy znicze. Cmentarz jest miejscem, na którym regularnie odbywają się uroczystości związane z obchodami świąt narodowych. Zobacz też Cmentarz Żołnierzy Włoskich we Wrocławiu Przypisy Linki zewnętrzne Tablica informacyjna przy wejściu
Cmentarz Komunalny Południowy

Cmentarz Komunalny Południowy – założona w 1999 nekropolia Warszawy, zlokalizowana w miejscowości Antoninów w gminie Piaseczno. Obiektem zarządza Miasto Stołeczne Warszawa – Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Pierwszego pochówku dokonano tu w październiku 1999. Jako jedyny cmentarz komunalny w stolicy ma pozwolenie na budowanie grobowców w formie kapliczek. Położenie Cmentarz leży w pobliżu trasy wylotowej na Kraków (7 (E77)), w Antoninowie (w pobliżu Magdalenki i Piaseczna), na skraju Lasów Sękocińskich. Powierzchnia całkowita nekropolii zajmuje ponad 50 ha, z czego do użytku dotychczas oddano 27 ha. Opis Cmentarz Komunalny Południowy został zaprojektowany przez Piotra Szaroszyka. Zgodnie z planem, groby najgłębsze (z największą liczbą kondygnacji) umieszczano po zachodniej stronie, natomiast te płytsze po wschodniej. Na cmentarzu wybudowano już pierwszy grobowiec w formie kapliczki. Obłożona polnymi kamieniami budowla może pomieścić 30–40 ciał. Na terenie nekropolii możliwe są wszystkie formy pochówku, a oprócz tego prochy zmarłych można również rozsypać na „Łące pamięci”. Uroczystości pogrzebowe odbywają się w Domu Przedpogrzebowym mieszczącym dwie sale ceremonialne. Jedna z sal ceremonialnych pełni funkcję katolickiej kaplicy cmentarnej pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego, w której katolicką posługę pogrzebową sprawują kapłani parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Przypkach. W kaplicy tej w każdą niedzielę odprawiane są również msze święte. Druga z sal jest salą świecką, w której wykonywane są ceremonie świeckie i różnych wyznań. Cmentarz Komunalny Południowy jest cmentarzem miejskim, zarządzanym przez Miasto Stołeczne Warszawę – Zarząd Cmentarzy Komunalnych. Pochowani na cmentarzu Galeria Zobacz też Cmentarz Komunalny Północny w Warszawie Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie Przypisy Linki zewnętrzne Magazyn Urbanistyczno-Architektoniczny „Krajobraz Warszawski” – numer w całości poświęcony Cmentarzowi Południowemu. listopad 1999. [dostęp 2020-09-20].
Cholera-Friedhof (Warschau)

Der Cholera-Friedhof in Warschau wurde während einer im Warschauer Stadtteil Praga von 1872 bis 1873 wütenden Cholera-Epidemie angelegt. Die Massengrab-Gedenkstätte im heutigen Warschauer Stadtbezirk Praga-Północ wurde anstelle des ursprünglich nahegelegenen Friedhofs errichtet. Diese Anlage liegt zwischen Bahndämmen entlang der Stefana Starzyńskiego-Straße auf der Höhe der Namysłowska-Straße. Geschichte Der ursprüngliche Begräbnisplatz wurde seit am 16. November 1872 auf der vormaligen Esplanade des Forts Śliwicki genutzt. Am 19. Januar 1874 wurde der Friedhof von der Stadt übernommen. Zwei Jahre später befanden sich auf dem Friedhof 55 Grabsteine. Die letzte Bestattung von Cholera-Opfern fand am 8. Januar 1883 statt. Insgesamt wurden dort 484 an Cholera Verstorbene sowie sieben Soldaten begraben. Der nicht mehr genutzte Friedhof musste 1908 im Zuge des Baus eines Eisenbahn-Gleisdreiecks aufgelassen werden. Die sterblichen Überreste der Verstorbenen wurden in ein nahegelegenes Massengrab umgebettet; die Größe dieses Areals ist deutlich kleiner als das des Friedhofs. Hier wurde ein Sandstein-Denkmal mit Kreuz und einer Inschrift errichtet: Hier liegen die Überreste von 478 Opfern der Cholera-Plage von 1872 bis 1873, die in einem Massengrab zusammengelegt wurden, nachdem der Cholera-Friedhof beim Bau eines Eisenbahnknotenpunkts im Jahr 1908 aufgelöst worden war. Außerdem wurde eine Ziegelmauer gebaut. Im Laufe der Jahre verfiel die zwischen Gleisen liegende und deshalb kaum zugängliche Anlage. Im Jahr 2010 kam es unter dem zuständigen Unternehmen PKP Polskie Linie Kolejowe zu einer Sanierung der Gedenkstätte. Unter anderem wurden die Fundamente der Grabanlage verstärkt und ein Schutzzaun um die Anlage errichtet. Mit einer ökumenischen Andacht wurden die Arbeiten am 20. Mai 2010 feierlich abgeschlossen. Im Jahr 2012 wurde der Friedhof in das Denkmalregister der Woiwodschaft Masowien eingetragen. In Warschau gab es zwei weitere Cholera-Friedhöfe – in Kępa Pólkowska (Żoliborz) und bei der Heilig-Geist-Kirche in der Warschauer Neustadt. Weblinks Mogiła zbiorowa ofiar epidemi cholery z lat 1872-1873, Zabytek.pl (in Polnisch, abgerufen am 9. Mai 2025) Maja Mościcka, Najbardziej upiorne miejsce w Warszawie? Na cmentarz choleryczny trudno było dojść bez mandatu, 16. Oktober 1924, Fakt (in Polnisch, abgerufen am 9. Mai 2025) Einzelnachweise
Cimetière du choléra de Varsovie

Le cimetière du choléra de Varsovie (polonais : Cmentarz choleryczny w Warszawie) est un cimetière du choléra disparu de Varsovie. Il fut établi pendant l'épidémie de choléra qui frappa l'arrondissement de Praga-Północ en 1872-1873. Il est situé derrière les remblais des voies ferrées qui longent la rue Starzyńskiego (pl), au niveau de la rue Namysłowska. Galerie Bibliographie Michał Pilch, Ulice Nowej Pragi, Fundacja Wspierania Kultury, Wydawnictwo Veda, Warszawa 2003, (ISBN 83-85584-81-1). Jakub Jakubowski, Historia Praskiej Mogiły Cholerycznej, Warszawa 2006-2007, maszynopis w Biurze Stołecznego Konserwatora Zabytków. Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Cmentarz choleryczny w Warszawie » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Cimetière du choléra de Świnia Góra Liens externes Portail de Varsovie Portail de la mort
Cmentarz Świętej Rodziny

Cmentarz Świętej Rodziny – cmentarz rzymskokatolicki przy ul. Smętnej na Sępolnie we Wrocławiu. Historia Cmentarz został założony w roku 1928, jako nekropolia ewangelickich parafii św. Marii Magdaleny, Gustawa Adolfa na Sępolnie oraz Marcina Lutra. Autorem projektu cmentarza parafii luterańskiej był wrocławski architekt krajobrazu Paul Hatt. Według projektu większość kwater grzebalnych zajmowała przestrzeń na przedpolu kaplicy zachowując symetrię w stosunku do głównej alei. Kaplica cmentarna jest natomiast dziełem architekta Ericha Graua. Po wojnie przejęty przez katolicką parafię św. Rodziny. Obecnie chowani są tu zmarli także z parafii Biskupina i Dąbia. Na cmentarzu znajduje się: pomnik Orląt Lwowskich według projektu Jana Sieka (odsłonięty w 1991), monument upamiętniający straconych w 1945 roku we Wrocławiu świętokrzyskich partyzantów Armii Krajowej z oddziałów „Szarego” i „Młota” według projektu Łucji Skomorowskiej-Wilimowskiej (odsłonięty w 1969), symboliczny grób błogosławionego męczennika ks. Jerzego Popiełuszki, kapelana „Solidarności” (odsłonięty w 2004) Pochowani Leszek Baraniecki – profesor nauk geograficznych Krzysztof Bartoszewski – inżynier środowiska Stanisław Lenartowicz – reżyser filmowy Józef Łukaszewicz – matematyk, rektor Uniwersytetu Wrocławskiego Adam Mazur – prezes zarządu głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego (SITPChem) Benedykt Serafin – major piechoty Wojska Polskiego, obrońca Grodna w 1939 Hugo Steinhaus – matematyk, współtwórca lwowskiej szkoły matematycznej Bronisław Szeptunowski – działacz niepodległościowy i spółdzielczy związany z Lidą, poseł na Sejm Litwy Środkowej Wojciech Gryczyński - dziecko pionierów Wrocławia, wieloletni prezes zarządu Towarzystwa Miłośników Wrocławia, inżynier, samorządowiec Zdjęcia cmentarza Uwagi Przypisy Bibliografia Marek Burak, Halina Okólska: Cmentarze dawnego Wrocławia. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2007. ISBN 978-83-89262-38-7. (pol.). Andrzej Rumiński: Cmentarz parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu. Przewodnik biograficzny. Wrocław: Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, 2010. ISBN 978-83-7374-065-5. (pol.). Linki zewnętrzne Oficjalna strona cmentarza Cmentarz Parafii Rzymskokatolickiej Świętej Rodziny. cmentarze24.pl
Italienischer Militärfriedhof Breslau

Der Italienische Militärfriedhof Breslau ist eine Ruhestätte italienischer Soldaten und Kriegsgefangenen, die während der zwölften Isonzoschlacht bei Caporetto vom 24. bis 27. Oktober 1917 in die deutsche Kriegsgefangenschaft geraten und im Gefangenenlager gestorben sind. Der Bau des Friedhofs auf dem Gelände eines Parks, auf dem sich auch der Grabiszyński-Friedhof befindet, begann im Jahre 1927, seine Kosten wurden vollständig von der italienischen Regierung getragen. Die Eröffnungsfeier fand am 2. November 1928 statt. Es sind die sterblichen Überreste von 1016 Soldaten beigesetzt, die im Gefangenenlager Breslau und in siebzig anderen Städten Niederschlesiens gestorben sind. Am Ende des Jahres 1943 wurden noch 20 italienische Soldaten begraben, die nach dem vom von Marschall Pietro Badoglio am 8. September 1943 erklärten Waffenstillstand von den Nazis gefangen genommen und wahrscheinlich in Breslau erschossen wurden. In der Mitte, wo sich die beiden Hauptwege kreuzen, steht ein vom Bildhauer Angelo Negretti entworfener Obelisk mit der Inschrift: Pax – L'Italia ai suoi figli caduti nella guerra mondiale MCMXV-MCMXVIII. Siehe auch Liste von Kriegsgräberstätten Literatur Stanisław Klimek: Breslau – Stadt der Begegnung: Wrocław : Wydawnictwo Via Nova, 2008, ISBN 978-83-60544-43-3 Weblinks
Cimitero militare italiano a Breslavia

Il cimitero militare italiano a Breslavia è un cimitero di guerra che si trova a Breslavia. Vi sono sepolti i soldati italiani catturati prigionieri dai tedeschi dopo la battaglia di Caporetto il 24-27 ottobre 1917. La costruzione del cimitero è iniziata nel 1927, ed il suo costo fu coperto interamente dal governo italiano. Vi sono sepolti i resti di 1016 soldati morti nei campi di prigionia a Breslavia e in settanta altre città della Bassa Slesia. Il cimitero è stato costruito in un'area del parco dove si trova anche il Cimitero Grabiszyński. Nella parte centrale, all'incrocio dei due viali perpendicolari si trova un obelisco progettato dallo scultore Angelo Negretti, con una scritta: Pax – L'Italia ai suoi figli caduti nella guerra mondiale MCMXV-MCMXVIII. La cerimonia di apertura si è svolta il 2 novembre 1928.Alla fine del 1943, vi sono stati sepolti anche 20 soldati italiani catturati dai tedeschi dopo l'8 settembre e molto probabilmente fucilati a Breslavia. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cimitero militare italiano a Breslavia