NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kraków Arena

La Kraków Arena è un'arena coperta di Cracovia. Storia e descrizione Nel 2008, attraverso un concorso internazionale di architettura, sono stati scelti i progettisti del palazzetto, appartenenti al gruppo Perbo Projekt; dopo aver ottenuto i permessi nel 2009, i lavori di costruzione sono iniziati nel maggio 2010, per terminare poi nel 2014 con l'inaugurazione del 12 aprile: il palazzetto è divenuto quindi sede di eventi sportivi e culturali e con i suoi oltre quindicimila posti a sedere è l'arena coperta più grande della Polonia. All'interno della struttura è inoltre disponibile una sala più piccola, con circa trecento posti a sedere, un parcheggio e un'area commerciale con ristorante, palestra, sauna e negozi. Tra gli eventi ospitati nella Kraków Arena, il campionato mondiale maschile di pallavolo 2014 ed il campionato europeo maschile di pallamano 2016. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tauron Arena Kraków Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su tauronarenakrakow.pl. (PL) Sito ufficiale, su tauronarenakrakow.pl. (EN) Kraków Arena, su Structurae.
Tauron Arena Kraków

Tauron Arena Kraków is een arena in de Poolse stad Krakau. De capaciteit varieert van 15.000 tot 22.000 plaatsen. In de arena vonden verschillende sportwedstrijden zoals het wereldkampioenschap volleybal plaats. Achtergrond Tauron Arena Kraków is de grootste en een van de modernste multifunctionele zalen van Polen. Het laat toe verschillende sportevenementen te organiseren voor sporten als handbal, volleybal, hockey, boksen en badminton. De arena bevat de grootste led-screens van het land en een van de grootste van Europa. Evenementen Sport evenementen Wereldkampioenschap volleybal mannen 2014 Europees kampioenschap handbal mannen 2016 Europees kampioenschap volleybal mannen 2017 Concerten 2014 : Michael Bublé, Elton John, Slash, Bryan Adams 2015 : Ennio Morricone, Katy Perry, Robbie Williams, André Rieu 2016 : Hans Zimmer, Mariah Carey, Kings of Leon, Justin Bieber 2017 : Bruno Mars, Aerosmith, Sting, Hardwell, Linkin Park 2018 : Metallica, Deep Purple, Lenny Kravitz, Iron Maiden 2019 : Shawn Mendes, Elton John, Muse, String, Deep Purple 2020 : Maluma 2022 : Alan Walker, The Cure, Harry Styles, Alicia Keys, Scorpions
Tauron Arena

Tauron Arena é uma arena multisuo, localizada na cidade de Cracóvia, Polónia. Ela tem capacidade de 15.000 espectadores para eventos esportivos. Sediou o Campeonato Mundial de Voleibol Masculino de 2014, a I Divisão do Campeonato Mundial de Hóquei no Gelo de 2015, Campeonato Europeu de Andebol Masculino de 2016, o torneio Europeu de League of Legends de 2016, entre outros. Visão geral A Tauron Arena é o maior e um dos mais modernos locais de entretenimento e esportes na Polónia. Ele permite hospedar uma variedade de eventos esportivos, incluindo badminton, boxe, curling, ginástica artística e acrobática, futebol, hóquei, basquetebol, atletismo, patinação no gelo, voleibol, andebol, artes marciais, esportes radicais, ténis, ténis de mesa, provas equestres e esportes, competições de dança. A arena tem uma área total de 96.815 metros quadrados, sendo 4.917 metros quadrados a área do piso da área principal. A capacidade média para concertos é de 18.000 espectadores, e 15.000 para eventos esportivos, sendo 22.000 a capacidade máxima. A arena possui uma das maiores fachadas de mídia da Europa e a maior tela LED da Polônia. A fachada cobre 5.100 metros quadrados e a maior tela de LED da Polônia mede mais de 540 metros quadrados. Eventos Eventos desportivos Campeonato Mundial de Voleibol Masculino de 2014 I Divisão do Campeonato Mundial de Hóquei no Gelo de 2015 Campeonato Europeu de Andebol Masculino de 2016 Campeonato Europeu de League of Legends de 2016 Campeonato Europeu de Voleibol Masculino de 2017 PGL Major: Cracóvia 2017 Concertos Observação: Lista de concertos não atualizada. Referências
Таурон Арена Краков

«Таурон Арена Краков» (пол. Tauron Arena Kraków) — многофункциональная крытая спортивная арена, расположенная в польском городе Краков. Вместимость арены может колебаться в диапазоне от 11 554 до 22 000 зрителей, по этому показателю она является крупнейшим среди аналогичных сооружений в стране. Строительство объекта началось в мае 2011-го и закончилась в апреле 2014 года. Открытие состоялось 12 мая 2014 года. История В 2008 году в рамках международного архитектурного конкурса был избран проект здания, который разработал консорциум компаний «Perbo-Projekt Sp. z o.o.» из Кракова и «Modern Construction Systems Sp. z o.o.» из Познани (последняя также создала проект реконструкции Городского стадиона в Познани к Евро-2012). В апреле и сентябре 2009 года были предоставлено разрешение на строительство. 21 апреля 2011 в Кракове было подписано соглашение-контракт на строительство арены. В результате проведённого тендера генеральным подрядчиком строительства был выбран консорциум из четырёх фирм: «Mostostal Warszawa S.A.», «Acciona Infraestructuras S.A.», «Mostostal Puławy S.A.» и «Asseco Poland S.A.». Строительство началось в мае 2011 года и продолжалось до апреля 2014 года. 30 сентября 2013 был представлен официальный графический логотип Краков Арены. Спортивные соревнования 2014 — чемпионат мира по волейболу среди мужчин 2015 — матчи группы А чемпионата мира по хоккею с шайбой в Первом дивизионе 2016 — чемпионат Европы по гандболу среди мужчин 2017 — чемпионат Европы по волейболу среди мужчин 2017 — PGL Major Kraków 2017 2026 - IEM Kraków 2026 Концерты Примечания Ссылки krakowarena.pl Kraków Arena на skyscrapercity.com (англ.)
Краків-Арена

Таурон Краків Арена (пол. Tauron Arena Kraków) — багатофункціональний спортивний комплекс (крита арена), розташована в польському місті Краків. Місткість може коливатись у діапазоні від 11 554 до 22 000 глядачів і за цим показником споруда є найбільшою серед аналогічних у країні. Приймала матчі Чемпіонату світу з волейболу серед чоловіків 2014,, Чемпіонату світу з гандболу серед чоловіків 2016, Чемпіонат Європи з волейболу 2021 серед чоловіків. Для відвідувачів «Кракув Арени» доступна гостьова автостоянка на 1341 паркувальних місць, 27 скайбоксів та президентська ложа. Будівництво об'єкту почалося в травні 2011-го і закінчилася у квітні 2014-го року. Відкриття відбулося наприкінці травня 2014 року. Історія 2008 року в межах міжнародного архітектурного конкурсу обрали проєктанта будівлі, яким став консорціум компаній «Perbo-Projekt Sp. z o.o. [Архівовано 28 липня 2014 у Wayback Machine.]» з Кракова та «Modern Construction Systems Sp. z o.o. [Архівовано 17 липня 2014 у Wayback Machine.]» з Познані (бюро проєктувало також реконструкцію Муніципального стадіону в Познані до Євро 2012). У квітні та вересні 2009 року були надано дозвіл на будівництво. 21 квітня 2011 у Кракові було підписано угоду-контракт на будівництво арени. У результаті проведеного тендеру генеральним підрядником будівництва було обрано консорціум із чотирьох фірм: «Mostostal Warszawa S.A.», «Acciona Infraestructuras S.A.», «Mostostal Puławy S.A.» та «Asseco Poland S.A.». Будівництво почалося в травні 2011 року і тривало до квітня 2014 року. 30 вересня 2013 представлено офіційний графічний логотип Kraków Arena. Концерти Див. також Список спортивних та розважальних залів Польщі Примітки Джерела Kraków Arena [Архівовано 24 вересня 2015 у Wayback Machine.] на skyscrapercity.com [Архівовано 25 лютого 2011 у Wayback Machine.] (англ.)
Seidenhaus Weichmann

Das Seidenhaus Weichmann ist ein 1921/1922 erbautes Gebäude in Gliwice (Gleiwitz) des deutschen Architekten Erich Mendelsohn (1887–1953). Das ehemalige Warenhaus befindet sich an der Ul. Zwycięstwa 37 (der früheren Wilhelmstraße) an der Ecke zum Promenadenweg. Architektur Das Gebäude hat zwei Obergeschosse und einen kleinen Turm im dritten Obergeschoss. Das Gebäude wurde im Stil der klassischen Moderne gestaltet und in Stahlbetonbauweise gebaut. Geschichte Das Gebäude wurde entworfen vom Berliner Architekten Erich Mendelsohn und zwischen 1921 und 1922 erbaut. Der Eigentümer des Gebäudes war in den 1930er Jahren der Textilhändler Erwin Weichmann. 2002 wurde das Gebäude renoviert. Heute befindet sich im Gebäude eine Filiale der PKO-BP-Bank. Weblinks Weitere Informationen auf der Seite der Stadt Gliwice Literatur Leszek Jodliński: Das Seidenhaus Weichmann in Gleiwitz. Ein unbekanntes Werk von Erich Mendelsohn. Wilhelmstrasse (U. Zwyciestwa) 37. In: Jacek Maniecki, Marek Wojcik: Vom Lieben, Leben und Sterben, die Geschichte der Gleiwitzer Juden. Muzeum w Gliwicach, Gliwice 2022, ISBN 978-83-963986-2-8, S. 156f.
Dom tekstylny Weichmanna

Dom tekstylny Weichmanna (niem. Seidenhaus Weichmann) − zabytkowy budynek w Gliwicach przy ul. Zwycięstwa 37, dawny dom handlowy. Jest jednym z najważniejszych obiektów niemieckiego modernizmu w Polsce. Nazwa pochodzi od nazwiska pierwszego właściciela, lokalnego przedsiębiorcy i kupca Ericha Weichmanna oraz sprzedawanego asortymentu - wysokiej jakości artykułów tekstylnych. Historia Obiekt został wzniesiony przy ówczesnej Wilhelmstrasse według jednego z pierwszych projektów światowej później sławy niemieckiego architekta Ericha Mendelsohna. Wybudowano go w roku 1921 i oddano do użytku 22 stycznia roku 1922. Inicjatorem budowy i pierwszym właścicielem budynku był Erwin Weichmann – lokalny przedsiębiorca i kupiec, właściciel kilku sklepów z tekstyliami . W 1932 Weichmann wraz z całą rodziną wyemigrował do Ameryki. W księdze adresowej Rzeszy Niemieckiej z 1941 r. budynek figuruje jako Seidenhaus Altgassen. Jego właścicielem był Max Altgassen, który zginął w 1945 podczas bombardowania Drezna. Budynek wzbudził znaczne zainteresowanie w kręgach architektury i sztuki. Już rok po powstaniu obiektu pokazano go na wystawie Bauhausu w Weimarze. W 1924 r. jego zdjęcie ozdobiło okładkę wydawnictwa promującego najważniejsze osiągnięcia cywilizacyjne Gliwic. W roku 1926 został zaprezentowany na wystawie architektury nowoczesnej w warszawskiej Zachęcie. Przedstawiały go również czasopisma branżowe m.in. w Paryżu i Moskwie. Szybko stał się wizytówką awangardowej architektury w Europie i punktem wyjścia do projektów wielu znacznie większych, słynnych domów towarowych w ówczesnych Niemczech, między innymi w Stuttgarcie, Norymberdze, Breslau, Chemnitz. Dom ma proste elewacje przecięte gzymsami oraz charakterystyczny motyw wstęg okiennych i czwartą kondygnację, która jak wieża wyrasta ponad płaski dach budynku. Po II wojnie światowej w budynku mieściła się siedziba TPPR. Do początku lat 90. parter zajmowała księgarnia z literaturą radziecką oraz kilka niewielkich punktów handlowych. W 2002 roku wykonano remont obiektu. W budynku mieściła się filia banku PKO Bank Polski a obecnie (stan na 15.10.2022) filia Nest Banku. Architektura Budynek powstał na planie nieregularnym, zbliżonym do prostokąta. Jest wczesnym przykładem budynku o konstrukcji z żelbetu uzupełnionego cegłami. Ma dwa piętra oraz niewielką nadbudowę uznawaną za trzecie piętro. Nakryty jest płaskim dachem. Widoczny jest podział na część handlową, obejmującą parter i pierwsze piętro oraz część prywatną na dwóch wyższych kondygnacjach. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 27 września 1988 (nr rej. A/1376/88, granice ochrony obejmują działkę). Przypisy Bibliografia Leszek Jodliński, Dom tekstylny Weichmanna w Gliwicach. Nieznane dzieło Ericha Mendelsohna, Gliwice, 1994, Seria Monograficzna – Muzeum w Gliwicach, nr 4. ISSN 0860-7818. Linki zewnętrzne Dom Tekstylny Weichmanna | Virtual Shtetl. sztetl.org.pl. [dostęp 2018-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-15)]. Dom Tekstylny Weichmanna https://www.slaskie.travel/poi/15936/dom-tekstylny-weichmanna-w-gliwicach
Pyramidengrab (Ober-Rosen)

Das Pyramidengrab in Ober-Rosen (poln. Rożnów, Woiwodschaft Oppeln, Landkreis Kreuzburg O.S., Gemeinde Konstadt) wurde 1780 nach dem Entwurf des Architekten Carl Gotthard Langhans im Auftrag des Generalleutnants Freiherr Karl Adolf August von Eben und Brunnen und der Generals-Witwe Anna von Möhring erbaut und im Oktober 1780 fertiggestellt. Das neun Meter hohe Bauwerk ist aus Backstein gemauert. Die Grabkammer wird durch kleine ovale Fensteröffnungen beleuchtet. Ein offener steinerner Sarg über dem Eingang zeigt die Wappen der Familien von Eben und Brunnen und von Möhring. Die Pyramide befindet sich unweit der 1788 von Generalleutnant Freiherr Carl Adolf August von Eben und Brunnen gestifteten hölzernen Kirche. Geschichte und Gebäude Die Pyramide ist 9 Meter hoch. Karl August von Eben und Brunnen war fasziniert von Ägyptologie. Seine Gedenkstätte wurde deshalb nach dem Vorbild der Cheops-Pyramide errichtet, was sich die Familie von Eben so gewünscht hatte. Auch wünschte von Eben und Brunnen die schließlich erfolgte Mumifizierung der Leichname. Die ersten fünf in dem Pyramiden-Mausoleum Beigesetzten waren Karl Adolf August von Eben und Brunnen und dessen engste Angehörige. Husaren-General Christian von Möhring, sein Schwiegervater, 1780 Generals-Witwe Anna von Möhring, geb. Raskowsky, seine Schwiegermutter, 1782 Gutsverwalter Gottfried Friedrich von Eben und Brunnen, sein Onkel, 1785 Hauptmann Hans Adolf von Eben und Brunnen, sein Vater, 1789 Freifrau Sophie Luise von Eben und Brunnen, geb. von Möhring, seine Ehefrau, 1800 Generalleutnant Freiherr Karl Adolf August von Eben und Brunnen, der Bauherr der Pyramide, 1800 In der folgenden Zeit wurden Besitzer des Ritterguts Rosen und deren Angehörige in dem Pyramidengrab beigesetzt. Vor der Inbesitznahme des Ortes durch Polen schändeten im Jahr 1945 Soldaten der Roten Armee die Gräber. Viele Jahre, war die damals noch ungesicherte Gedenkstätte außerdem Treffpunkt für Alkoholiker und Obdachlose. Schließlich wurde der Zugang zum Gebäude und auch zu den Mumien durch Absperrung verhindert. Die Pyramide wurde am 12. Oktober 2003 unter A-25/2003 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Oppeln eingetragen. Weblinks Piramida w Rożnowie – tajemniczy grobowiec von Ebenów (deutsch: Pyramide in Rożnów – das geheimnisvolle Grab der Familie von Eben) Einzelnachweise
Piramida w Rożnowie

Piramida w Rożnowie – zabytkowy grobowiec piramidalny w miejscowości Rożnów (województwo opolskie). Grobowiec został zbudowany w 1780 z inicjatywy Carla Adolfa Augusta von Eben und Brunnen (1734–1800); zaprojektowany przez Carla Gottharda Langhansa, który jest autorem m.in. Bramy Brandenburskiej w Berlinie. Grobowiec o wysokości dziewięciu metrów, który powstał dla rodu von Eben jest miniaturą egipskich piramid. Specyficzny kształt budowli miał sprawić, by po śmierci ciała uległy mumifikacji. Od frontu ryzalit zwieńczony gzymsem, na którym znajduje się tumba z kartuszami zawierającymi herby. Grobowiec został naruszony w 1945 roku przez żołnierzy Armii Czerwonej. Pogrzebani w grobowcu W grobowcu początkowo była chowana najbliższa rodzina Carla Adolfa Augusta Freiherr von Eben und Brunnen a w następnym okresie nowi właściciele majątku von Rose i ich krewni również zostali pochowani w piramidalnym grobie. W sumie 28 osób. Christian von Möhring (1695–1773), teść Carla, Anna von Möhring, z domu von Ruskowsky, żona Christiana, teściowa Carla (zm. 1782), Goodman Gottfried Friedrich von Eben und Brunnen, wuj, 1785 r., Hans (Jan) Adolf von Eben und Brunnen (1708–1789), ojciec Carla, kapitan wojsk pruskich. Carl Adolf August von Eben und Brunnen (1734–1800), budowniczy piramidy; żonaty z Sophie Luise von Möhring (1744–1800), córką Christiana von Möhring, generał armii pruskiej i właściciel ziem rożnowskich. Jego synem był Friedrich Christian von Eben und Brunnen (1773–1835) żonaty z Elisabeth Contessa d'Astigarraga (1792–1861). Piramida została wpisana w dniu 12 października 2003 r. Pod nr. A-25/2003 na listę zabytków województwa opolskiego. Zobacz też Piramida w Rapie Piramida w Krynicy Piramida w Zagórzanach Przypisy
Kościół św. Jacka w Słupsku

Kościół św. Jacka w Słupsku – kościół parafii rzymskokatolickiej św. Jacka w Słupsku. Historia Kościół salowy, wzniesiony w stylu gotyckim w XV wieku. Wielokrotnie przebudowywany. W XVII wieku jego wnętrze przebudowano w stylu barokowym oraz podzielono na dwie części, a wieżę zwieńczono barokowym hełmem, pokrytym miedzianą blachą. Wyposażenie W świątyni znajduje się wiele zabytkowych dzieł sztuki sakralnej, głównie barokowych: ołtarz, ambona, unikatowe organy barokowe, płyty nagrobne przedstawicieli dynastii Gryfitów i Croy. Ołtarz główny i ambona fundacji Erdmuty, żony księcia pomorskiego Jana Fryderyka. Książę przedstawiony wraz z żoną, księżną Erdmutą, klęczący pod krzyżem w głównym obrazie przedstawiającym ukrzyżowanie Chrystusa. Organy oraz epitafium Anna de Croy i swój własny nagrobek ufundował biskup kamieński Ernest Bogusław de Croy. Barokowe dzieła sztuki sepulkralnej upamiętniające Annę oraz Bogusława de Croy wyróżniają się wysoką jakością artystyczną i są jednymi z nielicznych zachowanych epitafiów członków rodziny książąt pomorskich. Nagrobek księcia Ernesta Bogusława z klęczącą figurą zmarłego wykonał w latach 1680-1682 gdański rzeźbiarz Hans Michael Gockheller. Ambonę najprawdopodobniej ufundowała księżna Erdmuta na początku XVII wieku. Jest to ciekawe dzieło sztuki rzeźbiarskiej, snycerskiej oraz malarskiej. Składa się z czterech głównych elementów: korpusu, podpory, baldachimu oraz bariery ze schodami. Na korpusie umieszczono obrazy przedstawiające czterech ewangelistów oraz scenę Chrztu Chrystusa w Jordanie. Ambonę zdobią pełne przepychu dekoracje w postaci marmoryzowanych kolumn, kartuszy, ornamentów zwijanych, kaboszonów, rautów oraz pilastrów. Na baldachimie, który pełni również ważny element akustyczny, piętrzą się liczne elementy rzeźbiarskie w postaci iglic i rollwerków. W półkolistych niszach znajdują się inskrypcje oraz chrystogramy i symbole lilii. Na podniebiu umieszczono malowany wizerunek Gołębicy Ducha Świętego. Podporę korpusu stanowi pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca Mojżesza. Na ambonę wiodą jednobiegowe schodki z pełną barierą. Jej front zdobią trzy romboidalne, płytkie nisze z obrazami przedstawiającymi: św. Pawła, św. Piotra i św. Jakuba Starszego. Organy Szczególnie wartościowym zabytkiem kościoła są bogato zdobione, barokowe organy, które prawie w całości zachowały się w oryginalnej formie. Przez wzgląd na unikatowość instrumentu w skali europejskiej, w świątyni odbywają się rokrocznie festiwale organowe. Spore zasługi w dziele odnowienia instrumentu położył urodzony w dzisiejszym Słupsku (dawniej Stolp-in-Pommern) pastor ewangelicki, organista i kompozytor Joachim Schwarz (1930-1998). Przypisy Linki zewnętrzne Zdzisław Machura. Dzieje kościoła zamkowego w Słupsku. Kościół św. Jacka w Słupsku. Historia, sztuka, wiara, K. Bartosiewicz, K. Popławski OP., M. Rychert, Z. Machura, Parafia św. Jacka, Słupsk 2021.
St. Hyazinth (Biskupice)

Die katholische Pfarrkirche St. Hyazinth in Bischdorf (poln. Biskupice, Powiat Oleski, Woiwodschaft Opole) war bis 1946 das evangelische Gotteshaus des Ortes. Sie ist dem Heiligen Hyazinth von Polen (Jacek Odrowąż) und der Heiligen Hedwig von Andechs (Jadwiga Śląska) geweiht. Geschichte Die aufgrund des Erlasses des Friedrich des Großen von Christian Gottlieb Graf von Jordan gestiftete Kirche wurde 1784–1787 errichtet und am 3. November 1787 eingeweiht. Die Kirche wurde am 20. Januar 1966 unter 1073/66 in das Verzeichnis der Baudenkmäler der Woiwodschaft Opole eingetragen. Architektur Die geostete Kirche am östlichen Ortsrand ist eine einschiffige Saalkirche mit einem der Westfassade vorgebauten dreistöckigen Turm. Der Innenraum mit Holzdecke ist in vier Joche aufgeteilt. An der Süd-, West- und Nordwand sind hölzerne Emporen angebracht. Die Fenster der unteren Reihe sind oval, die der oberen Reihe rechteckig, oben abgerundet. Der Turm mit abgerundeten Ecken trägt einen Helm in Form einer Kuppel, gestützt von einer achteckigen Laterne. Die Kirche mit einem einfachen ziegelgedeckten Satteldach hat einen dreieckigen schmucklosen Ostgiebel. Die Ausstattung aus dem 18. Jahrhundert besteht aus dem Hochaltar, der Kanzel und Figuren der Heiligen Johannes Nepomuk und Nikolaus. Literatur Friedrich Gottlob Eduard Anders: Statistik der Evangelischen Kirche in Schlesien. Verlag Hugo Wagner, Glogau 1848, S. 650. Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch. Fünfter Band: Oberschlesien-Ostoberschlesien-Ostschlesien. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2015, S. 49–51. Weblinks Biskupice - kościół św. Jacka Odrowąża (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Jacka w Biskupicach

Kościół św. Jacka – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Biskupice (gmina Radłów). Kościół należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej i św. Jacka w Biskupicach w dekanacie Gorzów Śląski w diecezji opolskiej. Dnia 20 stycznia 1966 roku pod numerem 1073/66, świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego (rejestr prowadzony jest przez NID). Historia kościoła Kościół św. Jacka został wybudowany w latach 1784–1787 z fundacji hrabiego Christiana Gottliba Jordana, ówczesnego właściciela wioski. Do zakończenia II wojny światowej była to świątynia protestancka. W 1946 roku kościół przekazany został katolikom. Konsekracja miała miejsce w 1985 roku. Architektura i wnętrze kościoła Jest to budowla murowana, otynkowana, salowa z trójbocznym zamknięciem od wschodu i kwadratową wieżą od zachodu. Wnętrze kościoła ma formę czteroprzęsłową, nakrytą stropem. Od zachodu i wzdłuż ścian bocznych znajdują się drewniane empory. Dolne okna świątyni są owalne, górne natomiast półkoliste. Narożnik elewacji w części zachodniej oraz narożnik wieży zostały zaokrąglone. Kościół nakryty jest dachem siodłowym, który pokrywa dachówka. Wieża w trzech kondygnacjach ozdobiona jest gzymsem. We wnętrzu świątyni na uwagę zasługują zabytkowe: ołtarz ambonowy, rokokowy pochodzący z II połowy XVIII wieku, umieszczone na ołtarzu XVIII-wieczne, barokowe rzeźby św. Mikołaja i św. Nepomucena, rokokowe organy, obraz Matki Boskiej Częstochowskiej namalowany na drzewie, z przełomu XVII–XVIII wieku, krzyż procesyjny z XVIII–XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Biskupice - kościół św. Jacka Odrowąża
Treblinka

Treblinka foi o quarto campo de extermínio alemão onde judeus foram exterminados em câmaras de gás alimentadas por motores a explosão localizado nos arredores da cidade de Treblinka, na Polônia ocupada pelos alemães. Também foi o primeiro campo de morte alemão onde ocorreu a cremação dos cadáveres a fim de ocultar o número de pessoas mortas. Neste campo foi criado um sistema de trabalho (sonderkommando) onde os judeus eram incumbidos de receber os comboios que chegavam, conduzir os deportados para as câmaras de gás, retirar os cadáveres, extrair os dentes de ouro, e proceder a cremação. Este campo foi dividido pelos alemães em dois campos menores, onde em um deles os prisioneiros somente se ocupavam do extermínio e recuperação de objetos, e um segundo campo onde os prisioneiros só se ocupavam da retirada dos cadáveres e cremação. Para o funcionamento do campo, os prisioneiros foram divididos por os alemães em "castas" que se compunham de um "comandante" judeu do campo, que tinha como função coordenar o trabalho dos outros prisioneiros. Para isso ele contava com a assistência de outros prisioneiros chamados de "kapos" que comandavam pequenos grupos chamados de comandos, cada um com funções distintas, como por exemplo comando da limpeza, que tinha como função manter o campo limpo, comando de lenhadores que tinha como função desbastar os bosques que existiam em torno do campo e assim por diante. Foi em Treblinka que ocorreu, em 1943, uma revolta dos prisioneiros onde sobreviveram aproximadamente 15 pessoas. Durante o período em que ficou em operação, entre julho de 1942 e outubro de 1943, cerca de 700 000 a 1 000 000 pessoas foram exterminadas em Treblinka. Ver também Campos de concentração polacos Campos de extermínio na Polónia ocupada durante a Segunda Guerra Mundial Críticas ao Negacionismo do Holocausto Dia Internacional da Lembrança do Holocausto Europa ocupada pela Alemanha Nazista Guetos judeus na Europa Invasão da Polônia Invasão soviética da Polónia Lista dos campos de concentração e extermínio nazistas Ocupação da Polónia (1939-1945) Referências Ligações externas Treblinka // Holocaust Encyclopedia (em inglês) Treblinka, a coragem dos esquecidos (em português) Febre do Ouro em Treblinka (em português)