NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętych Małgorzaty i Katarzyny w Kętach

Kościół Świętych Małgorzaty i Katarzyny w Kętach – kościół parafialny parafii Świętych Małgorzaty i Katarzyny w Kętach, najstarszej budowli w mieście. Barokowy kościół zbudowany w latach 1657-1685, powstały w miejscu dawniejszej drewnianej świątyni z XIII wieku. W jego bezpośrednim otoczeniu znajduje się kościół pw. św. Jana Kantego. Historia Pierwszym kościołem parafialnym Kęt był istniejący w miejscu dzisiejszej świątyni kościół drewniany z XIII wieku, który w XIV wieku zastąpiono budowlą murowaną. Ten drugi z kolei kościół został zniszczony w czasie potopu szwedzkiego w 1657, a do roku 1685 został odbudowany w stylu barokowym. Do odbudowy wykorzystano część murów wcześniejszego kościoła. Pod koniec XVIII wieku niszczeniu uległa część sklepienia głównej nawy kościoła ponad wejściem głównym. W czasie remontu po tych zniszczeniach dobudowano od strony zachodniej (frontowej) kościelną wieżę o wysokości 40 m. Początkowo była ona zakończona drewnianą konstrukcją, którą w roku 1910 wymieniono na neobarokowy hełm kryty blachą miedzianą według projektu architekta K. Wyczyńskiego. Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany i murowany. Prezbiterium trójprzęsłowe, zamknięte wielobocznie, nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, podobnie jak nawa główna. Po bokach znajdują się kaplice oraz nawy boczne ze sklepieniami klasztornymi. Wnętrze zdobi dekoracja stiukowa o motywach geometrycznych. Ołtarz główny, wczesnobarokowy (3. ćwierć XVII wieku), ma formę łuku triumfalnego. W jego centralnym polu znajduje się obraz Matki Boskiej Pocieszenia. W kościele zachowały się także liczne ołtarze boczne fundowane przez cechy rzemieślnicze oraz bogate wyposażenie, m.in. obrazy barokowe, rzeźby i epitafia. Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Świątynia pełni funkcję sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia, gdzie czczony jest gotycki obraz z XV wieku, wykonany temperą na desce i przedstawiający Maryję z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii. Wizerunek od wieków otaczany jest kultem wiernych i uznawany za łaskami słynący. Jego koronacja koronami biskupimi odbyła się w 1988 roku, a dokonał jej kardynał Franciszek Macharski. Kult Matki Bożej Pocieszenia trwa nieprzerwanie od kilku stuleci, a jego wyrazem są m.in. regularne nabożeństwa odprawiane w każdą środę. Zobacz też Kościół św. Jana Kantego w Kętach Klasztor franciszkanów w Kętach Przypisy Linki zewnętrzne Historia i opis kościoła na stronie Muzeum im. Aleksandra Kłosińskiego w Kętach
Adalbertkirche (Kościelec)

Die Adalbertkirche ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude des Bistums Kielce in Kościelec, Polen. Geschichte Die Kirche wurde ursprünglich 1231 vom Krakauer Bischof Wisław z Kościelca gestiftet, der selbst aus Kościelec stammte. Die Kirche wurde bis 1242 im romanisch-gotischen Stil erbaut. Während der Reformation wurde die Kirche von den Polnischen Brüdern devastiert und blieb zunächst ungenutzt. Von 1628 bis 1634 wurde der Innenraum im Barockstil restauriert. Die Glockentürme wurden im 17. Jahrhundert teilweise abgebaut. Ein neuer freistehender Glockenturm kam im 19. Jahrhundert im neogotischen Stil hinzu. Erhalten sind das romanische Hauptportal sowie zahlreiche romanische Säulen im Kirchenschiff und der gotische Innenraum. Die Kirchenausstattung ist größtenteils barockisiert. Die Kirche wird derzeit (Stand 1/2023) als Pfarrkirche genutzt. Romanische Details Weblinks Literatur Kościół św. Wojciecha we wsi Kościelcu (pod Proszowicami) zabytek architektury XIII wieku Władysław Łuszczkiewicz, 1875.
Sint-Adalbertkerk (Kościelec)

De Sint-Adalbertkerk (Pools: Kościół św. Wojciecha w Kościelcu) is een 13e-eeuwse kerk in Kościelec in de Poolse woiwodschap Klein-Polen. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. De van oorsprong laat-romaanse kerk is in 1231 door de bisschop Wisław Zabawa gesticht. Dat de kerk toen al van steen was gebouwd is uniek voor die tijd. Het interieur bestaat onder andere uit een orgel uit 1673, geschonken door aartsdiaken Władysław Opacki. Galerij Zie ook Lijst van bouwwerken gesticht door de bisschoppen van Krakau
Agneskirche (Krakau)

Die Agneskirche (polnisch Kościół św. Agnieszki) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Józefa Dietla 30 im Stadtteil Stradom südlich des Burgbergs Wawel. Geschichte Die erste Agneskirche wurde an dieser Stelle 1459 vom Ritter Hińcza von Rogów gestiftet und im gotischen Stil errichtet. Sie wurde für die Bernhardinerinnen gebaut. Nach mehreren Bränden wurde von 1558 bis 1561 eine Renaissance-Kirche errichtet. Nach der Zerstörung während der Schwedischen Sintflut wurde die Kirche von 1660 bis 1680 im Stil des Barock wieder aufgebaut. Im 18. Jahrhundert zogen die Bernhardinerinnen in die Altstädter Josephskirche um. Derzeit dient die Kirche als Garnisonskirche. Im Jahr 1993 wurde General Józef Haller in der Kirche bestattet. Weblinks Homepage
Kościół św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze

Kościół pw. św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze – murowany kościół rzymskokatolicki należący do parafii św. Alberta Chmielowskiego, dekanatu Zielona Góra – Ducha Świętego, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Zielonej Górze w województwa lubuskim. Historia Erygowanie parafii Erygowanie parafii i poświęcenie kaplicy św. brata Alberta Chmielowskiego (powstała na terenie byłego hotelu robotniczego) nastąpiło w dniu 23 kwietnia 1991 roku, przez ks. biskupa ordynariusza Józefa Michalika. Z biegiem czasu okazało się, że za mała powierzchnia uniemożliwia godne przeprowadzanie nabożeństwa w istniejącej kaplicy. Po uzyskaniu placu pod budowę ks. proboszcz Czesław Kroczak wraz z parafianami podejmują decyzję o budowie nowej świątyni. Budowa kościoła Podczas liturgii w Gorzowie Wlkp. w czasie V pielgrzymki Jana Pawła II do ojczyzny 2 czerwca 1997 roku, papież poświęcił kamień węgielny pod budowę kościoła i pamiątkową tablicę. W dniu 22 czerwca 1997 roku powstaje Społeczny Komitet Budowy Kościoła. W dniu 19 października 1997 roku ks. prałat Konrad Herrmann dokonał poświęcenia placu pod budowę kościoła, a 31 marca 1998 roku otrzymano pozwolenie na jego budowę. Inspektorem nadzoru został pan Grzegorz Wieliński, a kierownikiem budowy Jerzy Kołek. Pierwsze prace budowlane rozpoczęły się od niwelacji terenu, usuwania wysypiska gruzu i wycinania chaszczy. Ks. biskup diecezjalny Adam Dyczkowski dokonał w dniu 24 maja 1998 roku wmurowania kamienia węgielnego. W dniach 13–21 marca 1999 roku parafia przeżywa misje święte. Na placu przed budującym się kościołem postawiono krzyż misyjny. Mury kościoła zostały poświęcone przez ks. biskupa pomocniczego Edwarda Dajczaka w dniu 17 czerwca 2000 roku, a w trakcie mszy św. po raz pierwszy zabrzmiały organy, które parafia otrzymała w darze od niemieckiej archidiecezji katolickiej z Paderborn. W 2001 roku prowadzone są prace ziemne wokół kościoła. Rok 2002 to czas dalszych prac budowlanych wewnątrz kościoła, kładzione są tynki, płyty gipsowe sufitów, szpachlowanie i malowanie oraz montaż okien. Lata 2003–2005 to prace związane z centralnym ogrzewaniem, wykonaniem posadzek, prace elewacyjne wraz z ocieplaniem ścian oraz montaż ołtarza. 14 maja 2005 roku umiera budowniczy świątyni ks. kanonik proboszcz Czesław Kroczak. Dalsze prace wykończeniowe są prowadzone przez ks. kanonika dra Jana Romaniuka, którego 12 czerwca 2005 roku powołał ks. biskup Adam Dyczkowski na nowego proboszcza parafii. W latach 2006–2007 ukończono prace elewacyjne i kontynuowano układanie płytek marmurowych, a w oknach zamontowano witraże i dzwony elektroniczne. Wiosną 2008 roku zakończono prace malarskie. Konsekracji świątyni pw. św. brata Alberta Chmielowskiego dokonał ordynariusz diecezji ks. bp Stefan Regmunt 1 czerwca 2008 roku. Zobacz też Parafia św. Alberta Chmielowskiego w Zielonej Górze św. Brat Albert Chmielowski Albertyni Przypisy
Kościół św. Aleksego w Płocku

Kościół św. Aleksego w Płocku – zlokalizowany jest na osiedlu Trzepowo. Obecny kościół powstał około 1740. W czasie okupacji kościół był zamknięty od 1941 r. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii. parafiaswaleksego.plock.opoka.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-16)].
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Brodach

Kościół parafialny św. Andrzeja Apostoła w Brodach – wznosi się pośrodku wsi i jest największym kościołem drewnianym w archidiecezji poznańskiej. Został wybudowany w latach 1670-1673 z drewna modrzewiowego z użyciem konstrukcji zrębowej jako jednonawowy, orientowany. Fundatorem według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego była rodzina Brockich herbu Łodzia, zaś według strony parafialnej – Piotr Lubicz Kurowski. Wyposażenie w stylu rokokowym wykonała pracownia Jana Beckera z Leszna. W XVIII wieku kościół rozbudowano o zakrystię (1731) i kruchtę (1756). Nad kruchtą wznosi się kwadratowa wieża, zwieńczona baniastym hełmem barokowym. Prócz ołtarza głównego po obu stronach znajdują się po trzy ołtarze boczne, również rokokowe z 1760. We wnętrzu znajdują się dwa portrety trumienne i siedem tablic epitafijnych. Większość polichromii i dodatkowego wystroju (konfesjonały, ambona, droga krzyżowa) pochodzi z dwudziestolecia międzywojennego. Kościół otacza cmentarz przykościelny, zadrzewiony klonami, lipami i kasztanowcami, wśród których zwraca szczególna uwagę rosnąca nieopodal wieży kościoła lipa szerokolistna – pomnik przyrody o obwodzie 670 cm i wysokości 25 m. Po płd. stronie kościoła w 1935 wzniesiono okazały pomnik z ciosów granitowych upamiętniający poległych w I wojnie światowej i w powstaniu wielkopolskim, później uzupełniony o tablicę z nazwiskami ofiar II wojny światowej. Obok usytuowana jest drewniana dzwonnica z 1949, dostosowana architekturą do kościoła. Dzwony są starsze: jeden z końca XV wieku i drugi z 1730. W pobliżu świątyni znajduje się też murowana plebania, zbudowana w okresie międzywojennym. W 1804 roku została tutaj ochrzczona działaczka niepodległościowa Emilia Sczaniecka. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Gilowicach

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Gilowicach – kościół obrządku rzymskokatolickiego w Gilowicach w powiecie żywieckim. Zabytkowy, znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Historia Obecny kościół gilowicki pierwotnie wzniesiono w sąsiedniej wsi Rychwałd. Dokładna data jego budowy nie jest znana. Jan Długosz już w latach 70. XV w. w Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis wspominał o kościele parafialnym w Rychwałdzie. Skądinąd wiemy, że poświęcenie kościoła rychwałdzkiego miało miejsce w 1547 r. W 1641 r. staraniem księdza Wojciecha Mazurkiewicza, plebana rychwałdzkiego, cieśla żywiecki Jerzy Wiśnicki dobudował wieżę. W 1757 r., po wybudowaniu w Rychwałdzie nowej świątyni murowanej, drewniany kościół rychwałdzki przeniesiono do Gilowic, natomiast stary kościółek gilowicki rozebrano i zużyto do wzniesienia kaplicy Serca Pana Jezusa w Rychwałdzie. W 1895 r. we wnętrzach nawy i prezbiterium Jan i Wojciech Szwedowie z Pewli Małej wykonali sklepienia pozorne. W latach 1933–1934 przedłużono nawę, dobudowano kaplicę Serca Pana Jezusa oraz przywrócono do pierwotnej postaci soboty, przebudowane w latach 1901 i 1912. Konstrukcja Kościół jest orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, jednonawowy. Nawa prostokątna (długość pierwotna 9,7 m, po przedłużeniu 14,7 m, szerokość 8,85 m). Od wschodu węższe 6,6 m) prezbiterium, zamknięte trzema bokami ośmioboku (długość wraz z apsydą 8,9 m). Od północy do prezbiterium przylega zakrystia, od południa symetryczna kaplica Serca Pana Jezusa. Dach nad nawą i prezbiterium jednokalenicowy, kryty gontem. Na kalenicy sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę z latarnią zwieńczoną cebulastym hełmem. Od zachodu kwadratowa w rzucie wieża konstrukcji słupowej z nadwieszoną izbicą, zwieńczoną hełmem w kształcie smukłego ostrosłupa, o połaciach załamanych w dolnej części. Dookoła kościoła otwarte soboty. Wyposażenie Wystrój wnętrza barokowy, wyposażenie głównie barokowe i klasycystyczne. Wśród rzeźb wyróżnia się drewniany posążek Matki Boskiej z Dzieciątkiem – cenny zabytek gotyckiej plastyki z 3 ćwierci XIV w. Przypisy Bibliografia Szablowski Jerzy: Zabytki sztuki w Polsce. Inwentarz topograficzny III. Powiat żywiecki; województwo krakowskie. Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, Warszawa 1948, s. 45-52.
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Husowie

Kościół św. Andrzeja Apostoła – kościół, który znajdował się w Husowie. Rozebrany w 2008 roku. Historia Pierwszy drewniany kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła był wzmiankowany w 1447 roku. W 1624 roku został spalony przez Tatarów; w jego miejscu, w 1633 roku, wybudowano nowa świątynię, również drewnianą. W 1922 roku kościół rozebrano. W latach 1912–1916 wzniesiono nową świątynię według projektu Stanisława Majerskiego Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Kleczewie

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła w Kleczewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Kleczew. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Najprawdopodobniej kościół kleczewski założony był przez Piotra Dunina z Danii, za panowania Bolesława Krzywoustego. Oznaczałoby to, na co zresztą przytacza się w źródłach więcej argumentów, że kościół erygowano w XII a nie XV wieku. Opis Jest to kościół gotycki, dawniej klasztorny z XVI wieku, prezbiterium z XIV wieku. Wnętrze trzynawowe halowe z gotyckim sklepieniem gwiaździstym. Wyposażenie w większości z XVIII wieku, stalle rzeźbione z 1 połowy XVI wieku, rokokowe epitafium Gurowskich z 1790. Cmentarz Na pobliskim cmentarzu znajduje się zbiorowa mogiła powstańców poległych w 1863 roku. We wspólnym grobie spoczywają również ofiary terroru niemieckiego. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1967, str. 98.
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Koninie

Kościół św. Andrzeja Apostoła – gotycki kościół w dzielnicy Konina – Gosławicach. Historia i architektura Kościół wybudowano na początku XV wieku, konsekrowano w 1444 roku. Fundatorami kościoła byli urodzony w Gosławicach biskup poznański Andrzej Łaskarz oraz jego bratanek Jan z Lichenia. Budowla powstała zapewne w dwóch fazach. Za pierwszą odpowiadał anonimowy architekt sprowadzony prawdopodobnie z Czech, Austrii lub Węgier. Druga faza z kolei nastąpiła po przerwie w budowie, a odpowiedzialny za nią był warsztat pochodzący z terenów państwa zakonu krzyżackiego. W kościele znajduje się także ośmioboczna renesansowa chrzcielnica z XV wieku. W 1771 r. wybuchł pożar, który częściowo zniszczył kościół. Kolejne pożary miały miejsce w XIX wieku, co spowodowało, że dwukrotnie był odnawiany, raz w 1801, drugi raz w 1819. Został wtedy częściowo przebudowany przez ówczesnych właścicieli Gosławic – Kwileckich, zyskał neogotycki wystrój wnętrza, przebudowano kruchtę, zakrystię, wzniesiono nową sygnaturkę, odrestaurowano sklepienie w prezbiterium, kaplicach i kruchcie. W trzech neogotyckich ołtarzach umieszczono obrazy Józefa Buchbindera z lat 1902-1904. Po prawej stronie nawy głównej umieszczono obraz przedstawiający błogosławionego męczennika ks. Dominika Jędrzejewskiego, proboszcza parafii w latach 1928-1940. Świątynia wzniesiona została na planie ośmioboku z czterema aneksami tworzącymi kształt krzyża. Mają one budowę kwadratów, z wyjątkiem aneksu wschodniego, który jest prostokątny. Aneks ten pełni funkcję dwuprzęsłowego prezbiterium. Nakryte jest ono sklepieniem gwiaździstym, którego każde żebro opiera się na wsporniku w kształcie tarczy herbowej (herby okolicznych rodów). Po przeciwnej stronie prezbiterium znajduje się kruchta. Pozostałe aneksy pełnią obecnie funkcję kaplic. Centralna część kościoła opatrzona została sklepieniem palmowym. Wspiera się ono na, znajdującym się w centrum oktagonalnej przestrzeni nawy, filarze. Aneks południowy, podobnie jak prezbiterium nakryty został sklepieniem gwiaździstym. Natomiast nad kruchtą i kaplicą północną zamontowano sklepienia oparte na motywie krzyżowo-żebrowym. Zaprojektowane one zostały w sposób geometryczny, z żebrami dzielącymi kwadratowy rzut aneksu na cztery trójkąty, w środku których dodatkowo wydzielone zostały kolejne, mniejsze trójboki. Galeria Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Komornikach

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła w Komornikach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w podpoznańskich Komornikach. Znajduje się przy ulicy Kościelnej. Opis Świątynia składa się z dwóch części: starszej i nowszej. Starsza to trójbocznie zamknięte oszkarpowane prezbiterium dawnego kościoła gotyckiego z XV wieku. Ołtarz główny został wykonany przez sztukatorów włoskich w 1789. Chrzcielnica pochodzi z XVIII wieku i reprezentuje styl rokokowy. Nowsza część budowli to neobarokowe nawy wybudowane w latach 1910-1912. Na ścianach znajduje się polichromia wykonana przez malarzy poznańskich. Do wyposażenia należą również zabytkowe organy. Dźwięki tego instrumentu można usłyszeć podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej. Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967.
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Małyniu

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Małyniu – kościół parafialny parafii św. Andrzeja Apostoła w Małyniu. Jest to świątynia wzniesiona w 1912 roku, w miejsce drewnianego kościoła, który istniał tu wcześniej. Kościół murowany, neoromański, trójnawowy, z dwuspadowym dachem, konsekrowany w 1919 roku. Budynek został odnowiony i odmalowany w latach 1945–1947, a w 1977 odnowiono także nawy boczne. W roku 2010 zakończono kolejne remonty – zakonserwowano ołtarz główny, prezbiterium, a także obecne polichromie. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Nekli

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Nekli – zabytkowy kościół parafialny w Nekli, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Jest to budowla wybudowana w stylu neoromańskim w latach 1899-1901, na miejscu drewnianej świątyni z 1749. Kościół posiada kopułę. Wyposażenie wnętrza pochodzi ze starego kościoła. W głównym ołtarzu znajduje się obraz cechowy ze szkoły wielkopolskiej z XVII wieku Koronacja Matki Bożej. W prezbiterium umieszczona jest rokokowa chrzcielnica. Świątynia mieści się przy ulicy Poznańskiej. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Nowej Wsi Królewskiej

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Nowej Wsi Królewskiej, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Jest świątynią parafii św. Andrzeja Apostoła. Historia Świątynia najprawdopodobniej została ufundowana z kasy królewskiej i była budowana w latach od ok. 1550 do ok. 1580. Mimo iż usytuowana jest w centrum Wielkopolski, to budynek posiada cechy charakterystyczne małopolskich kościołów drewnianych. Restauracja kościoła odbyła się w latach siedemdziesiątych XX wieku, a kolejna w 1988. Budowa Kościół ma dach kryty gontami, jest zrębowej konstrukcji, a od zewnątrz można zaobserwować szalunek. Wieża nie była pierwotnie w planach, lecz została dobudowana. Posiada dach ostrosłupowy. Prezbiterium jest trójbocznie zamknięte. Na ścianach istnieją fragmenty polichromii z drugiej połowy XVI w. Widnieje tam fragment postaci świętego. Większość elementów w kościele pochodzi z ok. 1640. Na ołtarzu głównym widnieje rzeźba św. Anny. Na belce ujrzeć można grupę pasyjną z Jezusem Chrystusem, Matką Boską Bolesną, św. Janem Ewangelistą, św. Marią Magdaleną i dwoma żołnierzami. Galeria Przypisy Bibliografia Serwis Region Wielkopolska Serwis Polska niezwykła
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Poznaniu

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła – kościół parafii pw. św Andrzeja Apostoła w Poznaniu, na Spławiu, w obrębie osiedla samorządowego Szczepankowo-Spławie-Krzesinki. Historia Pierwszy kościół na Spławiu istniał już w 1386. W jego miejscu, w XV wieku powstała kolejna świątynia, która spłonęła w 1656 roku podczas potopu szwedzkiego. Kościół został odbudowany w latach 1692–1736 dzięki fundacji Mycielskich, jako parafialny dla wsi Spławie i innych okolicznych wsi wchodzących w skład folwarku Spławie. Konsekracji dokonano jednak dopiero po przebudowie w 1893 roku. Świątynia po raz kolejny poważnie ucierpiała podczas walk w 1945 roku, gdy zawaliło się sklepienie niszcząc neogotyckie wyposażenie kościoła. Architektura Jednonawowy, kryty dwuspadowym dachem z sygnaturką. Bryła, obecnie w stylu neogotyckim, wsparta jest masywnymi skarpami. W ścianach zewnętrznych dwie tablice upamiętniające ofiary wojen toczonych w latach 1914–1920 oraz II wojny światowej. Przy kościele wolnostojąca dzwonnica z 1891 roku w której znajdują się trzy dzwony, plebania z 1878 roku, oraz kilka nagrobków będących pozostałością po parafialnym cmentarzu. Wnętrze Nawa kościoła przekryta jest pseudosklepieniem gwiaździstym z 1953 roku. Na ścianach bocznych umieszczone są tablice grobowe rodziny Mycielskich fundatorów i opiekunów kościoła oraz obrazy przedstawiające między innymi Matkę Boską z Dzieciątkiem oraz św. Józefa z Dzieciątkiem. Granitowy ołtarz główny wykonany z pojedynczego fragmentu skały pochodzi z 1970 roku. Organy na emporze pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku i trafiły tu z kościoła w Waliszewie. Witraże w świątyni wykonała Katarzyna Stasińska. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia pw. św. Andrzeja Apostoła.
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Suchedniowie – kościół parafialny w Suchedniowie. Historia Wybudowany w 1752 jako ośmioboczna, nakryta kopułą kaplica z fundacji biskupa Andrzeja Załuskiego, rozbudowana w 1852 przez hrabiego Henryka Łubieńskiego - prezesa Banku Polskiego. We wnętrzu znajduje się wczesnobarokowy ołtarz główny. W nim znajdują się obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Andrzeja oraz rzeźby św. Wincentego i św. Tadeusza. W oknach znajdują się witraże. Do wyposażenia świątyni należy także chorągiew powstańcza z 1863. W świątyni znajduje się Kaplica Włoska, poświęcona uczczeniu 50 rocznicy święceń kapłańskich papieża Jana Pawła II. Galeria Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Zabrzu

Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła w Zabrzu – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się przy ul. Wolności 196. Historia Wzniesiony w latach 1865–1868 według projektu budowniczego Assmanna (konsekrowany 6 maja 1868 roku) w stylu neoromańskim. W latach 1895–96 powiększony o nawę boczną. Odnawiany w 1948 i latach 1964-1965. Obiekt na planie prostokąta, jednonawowy z kaplicą. Przekryty dachem dwuspadowym. Absyda zamknięta półkoliście. Na osi fasady wieża z dzwonnicą i zegarem nakryta wysokim hełmem. Naroża bryły kościoła akcentowane sterczynami. Elewacje z piaskowca, dekorowane detalami kamieniarskimi. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Rieger w 1936 roku. Mają wiatrownice stożkowe oraz w pełni pneumatyczną trakturę gry i rejestrów. Dyspozycja instrumentu: Przypisy