NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Elektrownia Szczecin

Elektrownia Szczecin – (oficjalna nazwa: Elektrociepłownia Szczecin) – zasilana biomasą, elektrownia w Szczecinie, w województwie zachodniopomorskim, zarządzana przez PGE Energia Ciepła S.A. Wchodzi w skład Grupy Kapitałowej PGE. Znajduje się w Szczecinie przy ul. Gdańskiej 34a na Międzyodrzu (Zaleskie Łęgi) na terenie sąsiadującym z portem szczecińskim (elektrownia posiada własny basen portowy i nabrzeże przy Parnicy). Historia 1911 – decyzja o budowie elektrowni Kraftwerk Stettin - Zentrale II w Szczecinie, która miała współpracować z już istniejącym Zentrale I październik 1916, październik – uruchomienie pierwszego turbozespołu 1923 – uruchomienie kolejnych 2 turbozespołów 1934 – moc zainstalowana w turbozespołach wynosiła 86,8 MW 1939 – połączenie elektrowni z Pomorskim Systemem Energetycznym przez linię napowietrzną i kablową 110 kV 1945 – zajęcie elektrowni przez Armię Czerwoną i stopniowy demontaż i wywóz urządzeń 1947, 20 września – przejęcie elektrowni przez Zjednoczenie Energetyczne Okręgu Pomorza Zachodniego od Armii Czerwonej 1957 – koniec gruntownej modernizacji elektrowni (zamontowano nowe kotły i turbiny) 1966, 14 lutego – połączenie z Elektrownią Pomorzany w jeden zakład i utworzenie Zespołu Elektrowni Szczecin 1974, 1 lipca – Zespół Elektrowni Szczecin wraz z Elektrownią Dolna Odra utworzył Zespół Elektrowni Dolna Odra w Nowym Czarnowie 1998-2000 – wymiana starych turbin na nowy turbozespół 4UCK 65 o mocy elektrycznej 65 MW. Kocioł na biomasę W Elektrowni Szczecin znajduje się największy w Polsce fluidalny kocioł ze stacjonarnym złożem bąbelkowym (BFB) dostarczony przez firmę Metso, opalany biomasą. Kocioł wszedł do eksploatacji w styczniu 2012. Można z niego uzyskać w ciągu roku 440 tys. MWh energii elektrycznej i 1900 tys. GJ ciepła. W kotle spala się ok. 550 tysięcy ton biomasy rocznie. Dzięki zastąpieniu spalania węgla, spalaniem biomasy nastąpiło zmniejszenie emisji dwutlenku siarki o 69%, a pyłów o 63%. Dane techniczne Elektrownia dysponuje: osiągalna moc elektryczna 68,5 MWe osiągalna moc cieplna 120 MWt (blok energetyczny) + 42 MWt (kocioł wodny) Przypisy Linki zewnętrzne Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A.
ТЭЦ Щецин

ТЭЦ Щецин – теплоэлектроцентраль в одноименном городе на северо-западе Польши. В 1916 году в Штеттине (который на тот момент принадлежал Германии) начала работать муниципальная угольная электростанция Gross Kraftwek Stettin, которая после нескольких расширений достигла в 1934 году мощности 86,8 МВт. Электростанция, оснащенная турбинами местного производителя Aktien-Gesellschaft Vulcan Stettin, завершила свое существование в 1945 году, когда ее оборудование было вывезено в СССР. После войны поляки, ставшие новыми владельцами города, взялись за восстановление площадки. В частности, между 1952 и 1958 годами здесь была построена центральная котельня с пятью угольными паровыми котлами: одним производства Cegielski, способным производить 40 тонн пара в час, двумя от австрийской компании Pauker с показателями по 130 тонн в час и двумя изготовленными WEB DAMEK-EKM, которые обеспечивали по 50 тонн пара в час. В 1970 году станцию адаптировали для поставки тепловой энергии левобережной части Щецина. А в 1975 году для покрытия пиковых нагрузок в теплосистеме смонтировали водогрейный котел советского производства PTWM 50 мощностью 42 МВт, предназначенный для работы на мазуте. В 2000 году на ТЭЦ установили новую теплофикационную турбину 4UCK65 производства филиала концерна Alstom в Эльблонге (до 1990 года выпускала продукцию под маркой Zamech). С 2012 года она получает питание от котла на биомассе OF-230. По состоянию на вторую половину 2010-х годов электрическая мощность станции составляла 76 МВт при тепловой мощности на уровне 162 МВт (в том числе 120 МВт за счет указанной выше теплофикационной турбины). Примечания
ТЕЦ Щецин

ТЕЦ Щецин — теплоелектроцентраль у однойменному місті на північному заході Польщі. У 1916-му в Штеттіні (котрий на той час належав Німеччині) запрацювала муніципальна вугільна електростанція Gross Kraftwek Stettin, котра після кількох розширень досягла у 1934-му потужності 86,8 МВт. ТЕС, оснащена турбінами місцевого виробника Aktien-Gesellschaft Vulcan Stettin, завершила своє існування у 1945-му, коли її обладнання вивезли до СРСР. Після війни за відновлення майданчика узялись поляки, котрі стали новими володарями міста. Зокрема, між 1952 та 1958 роками тут спорудили центральну котельню із п'ятьма вугільними паровими котлами: одним виробництва Cegielski, здатним продукувати 40 тонн пари на годину, двома від австрійської компанії Pauker з показниками по 130 тонн на годину та двома виготовленими WEB DAMEK-EKM, котрі забезпечували по 50 тонн пари на годину. У 1970-му станцію пристосували для постачання теплової енергії лівобережній частині Щецина. А в 1975-му для покриття пікових навантажень в теплосистемі змонтували водогрійний котел радянського виробництва PTWM 50 потужністю 42 МВт, призначений для роботи на мазуті. У 2000-му на ТЕЦ встановили нову теплофікаційну турбіну 4UCK65 виробництва філії концерну Alstom у Ельблонзі (до 1990-го випускала продукцію під маркою Zamech). З 2012-го вона отримує живлення від котла на біомасі OF-230. Станом на другу половину 2010-х електрична потужність станції становила 76 МВт при тепловій на рівні 162 МВт (в тому числі 120 МВт за рахунок зазначеної вище теплофікаційної турбіни). Примітки
Elektrownia Wodna Oława II

Mała Elektrownia Wodna Oława II – jedna z dwóch elektrowni wodnych należących do spółki Elektrownia Wodna we Włocławku, zlokalizowana w Oławie na rzece Odrze. Historia W roku 2002 obiekt MEW w Oławie na rzece Odrze został zakupiony przez spółkę Elektrownia Wodna we Włocławku Sp. z o.o. i znajduje się w jej strukturze organizacyjnej pod nazwą MEW Oława II. Dane techniczne Elektrownia: MEW Oława II Rzeka: Odra/Młynówka Lokalizacja: 212,9/1,880 km Rok budowy: 1991/2004 Rzędna piętrzenia: 128,09 m n.p.m. Spad znamionowy: 3,5 m Liczba hydrozespołów: 4 Typ turbiny: śmigłowa/lewarowa Moc instalowana: 580 kW Przełyk instalowany: 20 m³/s Średnia produkcja: 2000 MWh/s Linki zewnętrzne Elektrownia Wodna Włocławek
Elektrownia Wodna Smołdzino

Elektrownia Wodna Smołdzino – elektrownia wodna zaliczana do klasy MEW o mocy 220 kW. Elektrownię razem z jazem wybudowano na rzece Łupawa tuż przed ujściem do jeziora Gardno w miejscowości Smołdzino w 1913 roku. Elektrownię zasilają wody zlewni Łupawy o powierzchni 805 km², średni przepływ wody wynosi 7,93 m³/s, moc zainstalowana 160 kW, przełyk instalowany 12,25 m³/s, spad 2,3 m.
Elektrownia Wodna Wrocław I

Elektrownia Wodna Wrocław I (Kraftwerk) – elektrownia wodna położona we Wrocławiu na rzece Odrze, a dokładniej na jej odnodze przepływającej przez Śródmiejski Węzeł Wodny, tzw. Odrze Południowej, wchodząca w skład stopnia wodnego w odniesieniu do którego stosuje się nazwę: Mieszczański Stopień Wodny – Śródmiejski Węzeł Wodny Dolny. Położona jest na 252,45 km biegu rzeki Odry. Wybudowana została w latach 1921–1924 w miejscu istniejącego wcześniej młyna Środkowego. Wykonawcą była firma Huta Hoch und Tiefbau Akt. Gesellschaft. Przekazanie elektrowni władzom miasta nastąpiło 2 maja 1924 roku. Elektrownia mieści się na lewym brzegu rzeki. W elektrowni zainstalowane zostały dwie turbiny Francisa firmy Escher-Wyss z generatorami firmy Siemens z 1924 roku, o mocy 800 kVA każdy oraz dwa czeskie turbozespoły Kaplana firmy ČKD Blansko z generatorami Skoda Pilzno o mocy 1600 kVA każdy z 1970 r. W celu zwiększenia produkcji prądu w tej elektrowni i w Elektrowni Wodnej Wrocław II, w 1959 roku na stopniu zwiększono poziom piętrzenia o 96 cm, poprzez przebudowę Jazu Elektrowni Wodnej Wrocław I i zmianę położenia roboczego klap na Jazie Elektrowni Wodnej Wrocław II. Jest to elektrownia przepływowa. Obie elektrownie wrocławskie należą do firmy Tauron Ekoenergia. Budynek elektrowni w zakresie architektury został zaprojektowany przez Maxa Berga, a współpracowali z nim przy tym projekcie Ludwig Moshamer i Richard Konwiarz. Jaroslav Vonka i Robert Bednorz wykonali natomiast zdobienia i metaloplastykę. Elektrownia południowa dnia 10 sierpnia 1993 wpisana została do rejestru zabytków pod numerem 524/Wm. Zobacz też wrocławski węzeł wodny stopnie wodne we Wrocławiu siłownie wodne we Wrocławiu Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Elektrownia Wodna Wrocław I w Wikimapii (dostęp 2010-01-11) Wratislaviae Amici – Jaz (dostęp 2010-01-11) Wratislaviae Amici – Mariusz Tokarz, Elektrownia Wodna Południowa, 2004-12-06 (dostęp 2010-01-11) Wratislaviae Amici – Elektrownie wrocławskie, 2004-12-06 (dostęp 2010-01-11)
Elektrownia Wrzeszczyn

Elektrownia Wrzeszczyn – elektrownia wodna zaliczana do klasy MEW na rzece Bóbr, we wsi Wrzeszczyn. Zbudowana w latach 1926-1927. Zbiornik wodny stanowi Jezioro Wrzeszczyńskie rozciągające się między Wrzeszczynem a Siedlęcinem. Wyposażona w dwa turbozespoły z turbinami Kaplana o łącznej mocy 4,2 MW. Kilka kilometrów w górę rzeki znajduje się elektrownia wodna Bobrowice I, wykorzystująca wody spiętrzone w Jeziorze Modrym w okolicy Perły Zachodu. Przez koronę zapory elektrowni Wrzeszczyn prowadzi szlak rowerowy ER-6 biegnący od przejścia granicznego w Lubawce do Bolesławca oraz Turystyczny Szlak Rowerowy: "Obwodnica Jeleniogórska". Dane techniczne Spad znamionowy: 15,5 m Turbiny firmy J.M.Voith, generatory firmy Sachsenwerk Moc osiągalna: 3 MW i 1,2 MW Przełyk całkowity: 37,8 m³/s. Średnioroczna produkcja energii elektrycznej: 7 800 MWh. Przypisy
Краковская электростанция

Краковская электростанция (пол. Elektrownia krakowska ) — промышленный памятник городского хозяйства начала XX века, находящийся в краковском историческом районе Казимеж по адресу ул. Святого Лаврентия, 25. Здание входит в туристический маршрут «Краковский путь техники». Строительство электростанции по проекту инженера Казимежа Гайчака и архитектора Яна Жимковского началось в 1904 года и закончилось в 1905 году. Сохранившийся до нашего времени комплекс зданий Краковской электростанции состоит из машинного зала, котельной и администрации электростанции. В 1906—1907 годах машинный зал и котельная были расширены по проекту Яна Жимковского и в 1908 году было перестроено административное здание. 1 июля 1908 года Краковская электростанция приобрела статус юридического лица в качестве муниципальной электростанции. Дальнейшее развитие Краковской электростанции было связано с включением в состав Кракова в 1910 году населённых пунктов Дембники, Чарна-Весь, Лобзув, Кроводжа, Нова-Весь, Прондник-Червоный, Закжувек и Звежинец, что вызвало увеличение спроса на электроэнергию. В 1914 году был построен новые машинный зал, котельная и диспетчерская. В 1915 года к Кракову присоединился Подгуже, в которой находилась собственная электростанция, мощность которой была присоединена к Краковской электростанции. С 1917 года к Краковской электростанции были присоединены городские трамвайные линии. В 1936 году по проекту Францишека Мончинского было перестроено административное здание. В 1950 году электростанция вырабатывала около 45 % потребляемой в Кракове электроэнергии (90.000 киловатт-час) и технологический пар. С 1960 года на электростанции постепенно стало уменьшаться количество добываемой электроэнергии, с 1976 года электростанция перестала добывать электроэнергию и с 1984 года — прекратилась выработка пара и тепла. В 2006 году Краковская электростанция вошла в туристический маршрут городского хозяйства «Краковский путь техники». Литература W. Brzoskwinia, Krakowskie elektrownie, 100-lecie energetyki w Krakowie — katalog wystawy w Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie, Kraków 2004 S. Pochwała, Elektrownia podgórska — przemiany funkcjonalno-użytkowe, mps Kraków 2005, Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowi W. Woźniak, Penetracja zabytków techniki i urządzeń inżynieryjnych na terenie m. Krakowa w obrębie ul. Nadwiślańskiej, mps Kraków 1991 Ссылки Информация (пол.)
Elektrownia wodna w Rościnie

Elektrownia wodna w Rościnie – pierwsza na świecie podwodna elektrownia wodna. Znajdowała się w woj. zachodniopomorskim, w gminie Białogard w miejscowości Rościno. Zbudowana w latach 1935–1936 na rzece Parsęcie funkcjonowała do 2013 r. Jest to elektrownia przepływowa, w której woda nie jest piętrzona przed stopniem. Oznacza to, że ilość wody dochodzącej do elektrowni i stopnia jest równa ilości wody przechodzącej przez elektrownię i stopień. Zapora, wykonana z betonu, ma szerokość 22 m i wysokość około 4 m. W jej wnętrzu znajdują się pomieszczenia elektrowni. Turbiny Kaplana umieszczone poniżej poziomu dna rzeki napędzają dwa generatory o mocy 120 kW każdy. Po wojnie nieczynna, uruchomiona ponownie w 1975 roku. Remont generatora wykonała Politechnika Gdańska. Zapora stanowi istotną przeszkodę wodną na Parsęcie, utrudniającą migracje ryb łososiowych do miejsc tarliskowych. Istniejąca przepławka ma wadliwą konstrukcję. Właścicielem elektrowni jest Koszalińskie Elektrownie Wodne Sp. z o.o. W latach 2013–2014 obiekt przeszedł modernizację. Zakres robót budowlanych obejmował prace niemal jak przy budowie nowej elektrowni. W wyniku modernizacji oryginalny obiekt przestał istnieć. Kilka kilometrów w dół rzeki znajduje się bliźniaczy, niedokończony obiekt. Znajduje się w lesie, niedaleko obwodnicy Karlina (współrzędne geograficzne: ). Przypisy
Energetyka Boruta

PGE GiEK S.A. Oddział Elektrociepłownia Zgierz (do 2010 r. - Energetyka Boruta) – elektrociepłownia znajdująca się w Zgierzu w województwie łódzkim. Jest spadkobiercą i kontynuatorem uruchomionej ponad 50 lat temu elektrociepłowni przemysłowej Zakładów Przemysłu Barwników "Boruta". Historia Elektrociepłownia powstała jako elektrociepłownia zakładowa w ramach organizacyjnych fabryki barwników w Zgierzu. Od maja 1998 działała jako samodzielny podmiot gospodarczy wyodrębniony ze struktur zakładowych. W 2010 roku po procesie konsolidacji Grupy Kapitałowej PGE przemianowana na PGE GiEK S.A. Oddział Elektrociepłownia Zgierz i funkcjonuje w ramach tego koncernu. Dane techniczne Elektrociepłownia jest jednostką kogeneracyjną, w skład której wchodzą urządzenia: kocioł k1 typu OP-130 o mocy 91 MW, kocioł fluidalno-pyłowy K3 typu OF-100(zmodyfikowany OP-140) z hybrydowym układem spalania(HUS) o mocy 69 MW, kocioł k4 typu OR-32 o mocy 25 MW, turbozespół TG1 z turbiną parową przeciwprężną LANG o mocy zainstalowanej 16,7 MWe, turbozespół TG2 z nową turbiną upustowo-kondensacyjną o mocy zainstalowanej 22,4 MWe. W elektrociepłowni zabudowane są dwie stacje redukcyjno-schładzające pary: jedna na parametr pary 9/0,6 MPa, 510/195°C i wydajności 100 Mg/h, druga na parametry pary 9/0,6 MPa, 510/190°C i wydajności 40 Mg/h. Układ technologiczny elektrociepłowni uzupełniają dwa kotły szczytowo-rezerwowe, gazowo-olejowe: kocioł wodny wysokotemperaturowy typu UT-M64 firmy Loos o mocy 18 MW oraz kocioł parowy SHPD 35000 firmy Viessmann o mocy 24 MW zasilane gazem ziemnym oraz olejem opałowym lekkim. Elektrociepłownia posiada koncesje na wytwarzanie energii elektrycznej, przesyłanie i dystrybucję energii elektrycznej, obrót energią elektryczną, wytwarzanie ciepła oraz przesyłanie i dystrybucję ciepła. Przypisy
ТЭЦ Борута

ТЭЦ Борута — теплоэлектроцентраль в центральной части Польши в городе Згеж (на северной окраине Лодзи). Еще в 1890-х годах в Згеже основали фабрику красителей Борута (на данный момент Boruta-Zachem). В какой-то момент среди ее объектов появилась собственная ТЭЦ, которая на данный момент выведена из состава химического комплекса и принадлежит энергетической компании PGE. В 1963–1984 годах здесь смонтировали три паровых котла производства рацибужской компании Rafako — два типа ОР-130 и один ОР-140. Также на ТЭЦ использовали водогрейный котел OR-32 мощностью 25 МВт, который, как и другие, сжигал каменный уголь. В итоге котел ОР-140 модифицировали до типа OF-100, реализовав в нем гибридную систему, которая сочетает технологию псевдозрідженого кипящего шара со старой пылеугольной. При этом котел начал работать на буром угле. По состоянию на начало 2010-х годов ТЭЦ имела электрическую мощность 32 МВт, которую обеспечивали две турбины — типа TP мощностью 16,7 МВт и типа TUP с показателем 19,6 МВт. Тепловая мощность при этом составляла 160 МВт. В ближайшие несколько лет ТЭЦ прошла существенную модернизацию, в ходе которой установили новую турбину мощностью 22,4 МВт (при этом в резерве осталась турбина с показателем 16,7 МВт). Из старого котельного хозяйства сохранили котел OF-100, который и питает новый турбоагрегат. При этом на станции смонтировали два новых пиковых водогрейных котла мощностью 18 МВт и 24 МВт, которые работают на природном газе и мазуте. Общая тепловая мощность ТЭЦ определена как 111 МВт. Выдача продукции осуществляется по ЛЭП, рассчитанной на работу под напряжением 110 кВ. Примечания
ТЕЦ Борута

ТЕЦ Борута – теплоелектроцентраль у центральній частині Польщі в місті Згеж (на північній околиці Лодзі). Ще у 1890-х роках в Згежі заснували фарбнику барвників Борута(наразі Boruta-Zachem). В якийсь момент серед її споруд з’явилась власна ТЕЦ, котра наразі виведена зі складу хімічного комплексу та належить енергетичній компанії PGE. У 1963 – 1984 роках тут змонтували три парові котли виробництва рацибузької компанії Rafako – два типу ОР-130 та один ОР-140. Також на ТЕЦ використовували водогрійний котел OR-32 потужністю 25 МВт, котрий, як і інші, спалював кам’яне вугілля. У підсумку котел ОР-140 модифікували до типу OF-100, реалізувавши в ньому гібридну систему, яка суміщує технологію псевдозрідженого киплячого шару зі старою пиловугільною. При цьому котел почав працювати на бурому вугіллі. Станом на початок 2010-х ТЕЦ мала електричну потужність 32 МВт, що забезпечували дві турбіни – типу TP потужністю 16,7 МВт та типу TUP з показником 19,6 МВт. Теплова потужність при цьому становила 160 МВт. В найближчі кілька років ТЕЦ пройшла суттєву модернізацію, під час якої встановили нову турбіну потужністю 22,4 МВт (крым того, в резерві залишається турбіна з показником 16,7 МВт). Зі старого котельного господарства зберегли котел OF-100, котрий і живить новий турбоагрегат. При цьому на станції змонтували два нові пікові водогрійні котли потужністю 18 МВт та 24 МВт, які працюють на природному газі та мазуті. Загальна теплова потужність ТЕЦ визначається як 111 МВт. Видача продукції відбувається по ЛЕП, розрахованій на роботу під напругою 110 кВ. Примітки
Estakada Pomorska

Estakada Pomorska – estakada w Szczecinie w ciągu drogi krajowej nr 10 na wyspie Zaleskie Łęgi. Biegnie nią ul. Gdańska oraz torowisko tramwajowe do pętli Turkusowa. Administracyjnie znajduje się w obrębie osiedla Międzyodrze-Wyspa Pucka. Jest częścią głównego szlaku komunikacyjnego łączącego lewo- i prawobrzeżną część Szczecina. Częste przetoki wagonów towarowych do portu morskiego powodowały problemy z przejazdem dawną ul. Gdańską – cztery przejazdy kolejowo-drogowe na portowych bocznicach kolejowych skutecznie hamowały ruch, a uzgodnienia z PKP odnośnie do przetoków tych wagonów w określonych godzinach (poza szczytem komunikacyjnym) na niewiele się zdały. Zmusiło to władze miasta do modernizacji całego ciągu ul. Gdańskiej, podczas której w latach 70. XX wieku powstała estakada. Jej otwarcie miało miejsce w końcu 1972 roku, a 2 stycznia 1973 przeniesiono na nią ruch tramwajowy. Obecnie jeżdżą nią tramwaje linii 2, 7, 8. W latach 1998–2000 przeprowadzono kompleksowy remont obiektu (głównie usunięcie zmian korozyjnych), na który złożyły się prace na obu jezdniach oraz przy „podniebieniu” i podporach dylatacyjnych estakady. Jesienią 2020 r. rozpoczął się kolejny kompleksowy remont Estakady. Zaplanowano go na dwa lata Poniżej estakady znajduje się m.in. wjazd na teren Elektrowni Szczecin. Przypisy
Estakada nad doliną Obrzycy

Estakada nad doliną Obrzycy, nazywana także Estakadą Katowicką – żelbetowa estakada drogowa nad doliną Obrzycy oraz ulicą Inflancką w Poznaniu (dawniej także nad normalnotorową bocznicą Średzkiej Kolei Powiatowej), której konstrukcja składa się z dwóch niezależnych estakad. Znajduje się w ciągu ul. Bolesława Krzywoustego, tzw. Trasy Katowickiej. Łączy Dolny Taras Rataj (osiedle administracyjne Rataje) z Górnym Tarasem Rataj (osiedla administracyjne Chartowo i Żegrze) w ramach dawnej dzielnicy administracyjnej Nowe Miasto. Budowa Roboty palowe pod estakadę wykonało Poznańskie Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych Budownictwa Przemysłowego "Hydrobudowa-9", natomiast konstrukcja została wzniesiona przez Płockie Przedsiębiorstwo Robót Mostowych. W dniu 29 grudnia 1976 dopuszczono ruch pojazdów na estakadzie. Oficjalnie obiekt oddano do użytku wraz z całym odcinkiem ul. Krzywoustego 29 czerwca 1977. Przebudowa W 2011 z uwagi na zły stan techniczny (korozja, odpadanie kawałków betonu) Zarząd Dróg Miejskich dokonał zwężenia jezdni w każdym z kierunków. W styczniu 2012 ZDM wydał zakaz wjazdu na estakadę pojazdów o masie powyżej 10 ton. Pod estakadą zostały zamontowane dodatkowe podparcia oraz siatki zabezpieczające przed odpadającymi kawałkami betonu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wykonaniu ekspertyzy, w marcu 2012 zadecydował o dalszym użytkowaniu estakady z dodatkowymi obostrzeniami (jezdnia zwężona do 2 pasów, podpory). W grudniu 2013 wprowadzono ograniczenie wjazdu pojazdów powyżej 3,5 tony oraz ograniczenie prędkości do 30 km/h. 18 lutego 2014 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję o zamknięciu północnej estakady. Zarząd Dróg Miejskich postanowił wprowadzić ruch dwukierunkowy na estakadzie południowej, jednocześnie wprowadzając bezwzględny zakaz wjazdu pojazdów o masie powyżej 3,5 tony; wprowadzone zostały także ograniczenia ruchu pieszego pod konstrukcją. 27 października 2017 roku zakończono przebudowę estakady, znosząc wszelkie ograniczenia wjazdu. Dane techniczne ścieżki rowerowe: 1 (po stronie północnej) jezdnia: 2 x 3 pasy długość: ok. 550 m 29 przęseł o rozpiętości ok. 19 m Uwagi Przypisy Bibliografia Florian Krzyżaniak: Budowa trasy wylotowej Poznań-Katowice w latach 1974-1977. [w:] Kronika Miasta Poznania [on-line]. nr 3/1978. [dostęp 2012-05-25]. (pol.).
Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego

Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach (The Krzysztof Penderecki European Centre for Music in Lusławice) – narodowa artystyczna instytucja kultury w Lusławicach w województwie małopolskim, której misją jest rozwijanie talentów muzycznych najzdolniejszych młodych instrumentalistów, wokalistów oraz dyrygentów z całego świata poprzez tzw. kursy mistrzowskie, a także szerzenie rozległego dziedzictwa Krzysztofa Pendereckiego. Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego utworzone zostało 1 października 2005 przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Stowarzyszenie Akademia im. Krzysztofa Pendereckiego - Międzynarodowe Centrum Muzyki, Baletu i Sportu. 31 sierpnia 2009 zawarto porozumienie o współprowadzeniu i współfinansowaniu budowy przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Stowarzyszenie oraz Województwo Małopolskie. Projekt współfinansowany był ze środków unijnych. Centrum tworzy sala koncertowa na 650 osób, biblioteka, pomieszczenia dydaktyczne (jak sale ćwiczeń), pracownie instrumentalne, sala kameralna oraz sala konferencyjna. Budowa realizowana była w latach 2010–2012 przez przedsiębiorstwo Skanska SA. Otwarcie Europejskiego Centrum Muzyki nastąpiło 21 maja 2013. W Urzędzie Marszałkowskim Województwa Małopolskiego w Krakowie 11 października 2023 roku został podpisany aneks do Umowy w sprawie prowadzenia wspólnej instytucji kultury, Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach, pomiędzy Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Województwem Małopolskim i Stowarzyszeniem Akademia imienia Krzysztofa Pendereckiego, Międzynarodowe Centrum Muzyki. Dzięki temu w struktury instytucji został włączony Chór Polskiego Radia. Od tej pory zespół funkcjonuje pod nazwą: Chór Polskiego Radia – Lusławice. Przypisy Linki zewnętrzne Europejskie Centrum Muzyki Inwestycje i Przedsięwzięcia Ważne Dla Małopolski. malopolskie.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-27)].