NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Nowej Schodni

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół filialny położony w Nowej Schodni. Kościół należy do parafii Matki Bożej Różańcowej w Schodni w dekanacie Ozimek, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Nowej Schodni został wybudowany w 1989 roku. Konsekracji świątyni dokonał bp Alfons Nossol 9 września 1989 roku. Budowniczym kościoła był ks. Gerard Kałuża, wieloletni proboszcz parafii w Ozimku. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Opolu-Malinie

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Teligi w Opolu-Malinie. Kościół należy do Parafii św. Jadwigi Śląskiej w Opolu-Malinie w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół wybudowano w latach 1989–1993. Jego konsekracja miała miejsce 29 czerwca 1993 roku. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia św. Jadwigi Śląskiej w Opolu - Malinie. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-11)].
Kościół św. Jakuba Apostoła w Jedwabnem

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Jedwabnem – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Jedwabne, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Jedwabne diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1926–1935 w stylu neobarokowym, na miejscu drewnianego kościoła z 1738 roku, spalonego w 1915 roku. Projektantem kościoła był Feliks Michałowski. Budowla została zbudowana staraniem dwóch księży proboszczów: Andrzeja Gawędzkiego i Mariana Szumowskiego. W dniu 22 lipca 1935 roku kościół konsekrował biskup łomżyński Stanisław Kostka Łukomski. W latach 1991–2000 świątynia została wyremontowana, dzięki staraniom księdza proboszcza Edwarda Orłowskiego. Wyposażenie Wyposażenie świątyni pochodzi z ubiegłego stulecia. We wnętrzu kościoła są umieszczone cztery ołtarze: główny, dwa w nawach bocznych oraz jeden w kaplicy. W ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Przemienienia Pańskiego, natomiast w bocznych Są umieszczone obrazy Matki Bożej Nieustającej Pomocy i św. Antoniego. W kaplicy z kolei jest umieszczony obraz św. Judy Tadeusza. Kościół posiada także starsze zabytki. Są to: monstrancja z 1616 roku i kielich z 1837 roku. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Sance

Kościół św. Jakuba Apostoła – kościół znajdujący się w Sance, w gminie Krzeszowice, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Fundatorem kościoła był Zygmunt Świerczowski w latach 1618–1625. Wkrótce z inicjatywy ówczesnego właściciela wsi Adama Świerczewskiego, miejscowy kościół był zborem kalwińskim. W kościele znajdują się marmurowe epitafia rodzin fundatorów Świerczowskich (Świerczewskich) i Kochańskich z portretami malowanymi na blasze z XVII w. – kilka z nich w różnych okresach zostało skradzionych. Kościół jest na Małopolskiej Drodze św. Jakuba wpisanej na listę UNESCO. Wokół kościoła rosną drzewa – pomniki przyrody: trzy lipy drobnolistne przy drodze do kościoła i trzy obok kościoła. Obraz Matki Boskiej W głównym ołtarzu świątyni znajduje się uważany za cudowny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem, która podaje swojemu synowi złote jabłko. Jest to obraz na desce nieznanego autora. Pierwsze informacje dotyczące obrazu pochodzą z 1663 r. W 1793 r. za zgodą biskupa obraz przeniesiono z bocznego ołtarza do głównego, gdzie wcześniej znajdował się obraz patrona parafii św. Jakuba Apostoła. 22 maja 2016 roku arcybiskup częstochowski Wacław Depo w asyście biskupów pomocniczych archidiecezji krakowskiej Jana Szkodonia i Jana Zająca dokonał koronacji obrazu koronami biskupimi arcybiskupa krakowskiego kardynała Stanisława Dziwisza. 8 września 2018 roku kościół otrzymał status Sanktuarium Matki Boskiej Pani Saneckiej, Matki Oczekiwanego Macierzyństwa. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Marian Konecki, Sztuka sakralna, wyd. ZZJPK, Kraków 1993, s. 35, 56, 88.
Kościół św. Jakuba w Człuchowie

Kościół św. Jakuba w Człuchowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Człuchowie, w województwie pomorskim. Lokalizacja Budynek świątyni znajduje się na północno-zachodnim skraju rynku. Teren kościoła przylega do ulic Królewskiej i Wejhera. Historia Pierwsza wzmianka w źródłach pisanych dotycząca kościoła w tym miejscu pochodzi z 1209 roku. Był to drewniany kościół wzniesiony za panowania książąt gdańskich. W latach 1550–1603 był w rękach protestantów. Kościół murowany został ufundowany przez starostę wejherowskiego Jakuba Wejhera. Zbudowano go w latach 1644–1647. Na początku XVIII wieku do bryły kościoła dobudowano wieżę. W latach 1926–1927 świątynię poddano kolejnej, gruntownej rozbudowie według planów, sporządzonych przez człuchowskiego mistrza budowlanego Fenner'a. Dobudowano nowy korpus nawowy prostopadle do istniejącego kościoła tak, że dawna nawa stała się transeptem nowego założenia. W ten sposób oś kościoła, pierwotnie orientowanego, znalazła się na linii północ-południe. Jednocześnie mury kościoła podwyższono o 4 metry, a wieżę z 25 metrów do 38.5 metrów wysokości. W 1926 r. powstały dwa witraże autorstwa Theo Landmanna przeznaczone do świątyni, przedstawiające Chrzest Chrystusa w Jordanie oraz Chrystusa Króla. Architektura W wyniku przebudowy kościół uzyskał interesujący, niespotykany kształt bryły. Główne wejście od strony ulicy Wejhera ulokowane jest w podcieniu, przykrytym sklepieniem krzyżowym. Nad wejściem znajduje się napis Pax Christi in regno Christi (łac. Pokój Chrystusowy w Królestwie Chrystusowym), oraz nisza z figurą św. Jakuba Apostoła. Korpus nawowy składa się z trzech naw przykrytych bogato dekorowanymi, stropami drewnianymi. Od strony południowej nad kruchtą znajduje się empora. Nawę główną od transeptu oddziela łuk tęczowy, wyznaczając jednocześnie granicę pomiędzy starą częścią kościoła a dobudowaną w 1926 roku. Czworoboczna wieża znajdująca się na przedłużeniu transeptu po stronie zachodniej zaopatrzona została w zegar z dzwonem z roku 1522 i okazały, barokowy hełm. Wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII wieku. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny i renesansowa ława kolatorska. Po obu stronach kościoła, w transepcie znajdują się barokowe ołtarze boczne z około 1660 roku przedstawiające św. Jakuba Apostoła po stronie wschodniej) oraz Jezusa Ukrzyżowanego (po stronie zachodniej). W dawnym prezbiterium znajduje się ołtarz Matki Boskiej Niepokalanej z XVII wieku. Do pozostałego wyposażenia należą: barokowy konfesjonał z XVII wieku, barokowa ambona z postaciami czterech ewangelistów oraz chrzcielnica szkatułkowa z masywnym wiekiem zwieńczonym figurą, 2 portrety trumienne oraz szaty liturgiczne z XVII i XVIII wieku. Proboszcz parafii św. Jakuba w Człuchowie ks. Antoni Wołek Wacławski zainicjował szereg odnowień zabytkowego wyposażenia oraz w 1964 nabył na rzecz świątyni obraz Matki Bożej Jasnogórskiej. Przypisy
Kościół św. Jakuba w Simoradzu

Kościół pod wezwaniem Świętego Jakuba Apostoła w Simoradzu – zabytkowy, murowany gotycki kościół parafialny parafii św. Jakuba Apostoła w centrum Simoradza, wybudowany ok. XV wieku, rozbudowana w 1842, kilkukrotnie remontowany w XX wieku. Kościół jest orientowany w stylu gotyckim, wieża jest neogotycka, od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia. Od 2017 jest ośrodkiem coniedzielnej celebracji Mszy św. w Nadzwyczajnej Formie Rytu Rzymskiego. Historia Pierwotna świątynia wzniesiona została prawdopodobnie w XIII wieku. Tak jak obecnie, była murowana i posiadała osobną dzwonnicę. Jak podają źródła z XVIII wieku kościół był jednak dość zaniedbany. Obecna, murowana świątynia została wzniesiona ok. XV wieku. W 1842 r. została rozbudowana, a następnie kilkukrotnie remontowana w XX wieku. W okresie reformacji (XVI-XVII wiek) kościół tutejszy przeszedł w posiadanie luteran, którzy odnowili go w 1611 W 1654 władze austriackie w ramach kontrreformacji na mocy rozporządzenia odebrały budynek kościoła i zamknęły go. Zaraz potem kościół przyłączono do parafii w Dębowcu. W latach późniejszych był też filią parafii w Skoczowie. W 1874 do kościoła kupiono od parafii w Pruchnej barokowe organy. Po drugiej wojnie światowej utworzono w 1966 roku lokalię, a 27 grudnia 1966 erygowano samodzielną parafię. Po 1989 przeprowadzono gruntowny remont kościoła, w ostatnich latach przeprowadzona została wymiana pokrycia dachu oraz tynkowanie i malowanie budynku. Wnętrze Sklepienia nad wnętrzem ozdobione są renesansowymi polichromiami przedstawiającymi czterech ewangelistów oraz Matkę Bożą z Dzieciątkiem. Freski zawierają motywy geometryczne, roślinne oraz scenę ukrzyżowania. W kościele znajdują się trzy barokowe ołtarze oraz rokokowa ambona z płaskorzeźbą Gołębicy w podniebieniu baldachimu. Na ołtarzu głównym znajdują się: obraz przedstawiający patrona kościoła – św. Jakuba Apostoła Starszego, rzeźby św. Jana Chrzciciela i św. Barbary, a na zwieńczeniu ołtarzu św. Jan Nepomucen. Lewy boczny ołtarz poświęcony jest Matce Bożej, a prawy mieści sygnowany obraz Kacpra Ociepki z 1764 przedstawiający nawrócenie Szawła, zaś w zwieńczeniu obraz Matki Boskiej Piekarskiej. Ściany we wnętrzu kościoła obrazami z przełomu XVIII i XIX wieku przedstawiające sceny z Drogi Krzyżowej. Niedawno w prezbiterium podczas odnawiania wnętrza zostały odkryte gotyckie polichromie z XV wieku przedstawiające sylwetki apostołów, poddane później dwuletnim pracom konserwatorskim. Odsłoniono również tzw. zacheuszki, co świadczy o konsekracji przez biskupa. W tylnej ścianie prezbiterium zachowała się wykuta wnęka ochraniana ozdobną kratką – sakramentarium. Do ścian prezbiterium wmurowano również odnalezione XVII-wieczne epitafia z napisami staromorawskimi ówczesnych właścicieli Dolnego Simoradza, rodu Skoczowskich z Kojkowic na Wilamowicach, które znajdowały się pod posadzką kościoła. Galeria Przypisy Bibliografia Kościół katolicki. W: Gustaw Michna: Z przeszłości Simoradza. Simoradz: Galeria "Na Gojach", 2010, s. 27-32. ISBN 978-83-60551-26-4.
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Knyszynie

Kościół pw. św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Knyszynie – zabytkowy gotycko-renesansowy kościół w Knyszynie, siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Knyszynie. Historia Został zbudowany w latach 1579–1601 z fundacji starosty knyszyńskiego Jana Zamoyskiego. Konsekrowany 21 marca 1601 jako Kościół Wszystkich Świętych przez biskupa wileńskiego Benedykta Woynę. Z czasem zmieniono wezwanie kościoła. Przez lata zmieniał się także wygląd świątyni na skutek remontów czy też odbudowy po pożarze z 1710 roku. Obecny wygląd uzyskał w latach 1900–1902. Przedłużono wówczas kościół o jedno przęsło, wybudowano wieżę oraz wykonano wewnątrz ozdobny, drewniany strop. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Bosko w Poznaniu

Kościół św. Jana Bosko w Poznaniu – kościół położony na poznańskich Winogradach położony między ulicami Pszczelną, Warzywną i Wyżyny. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny. Historia Początkowo przy ul. Warzywnej istniała drewniana kapliczka Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny w formie baraku postawionego w 1957. W 1958 roku pracę w niej zaczęli salezjanie, którzy przejęli ją w 1966 tworząc wikariat rezydialny. W 1975 roku erygowano w tym miejscu parafię św. Jana Bosko. W 1976 rozpoczęto budowę obecnego kościoła według projektu Jana Kopydłowskiego. 16 grudnia 1979 arcybiskup Jerzy Stroba poświęcił kościół dolny, a 22 maja 1988 kościół górny. Opis Jest to świątynia dwupoziomowa na planie kwadratu. Dolny kościół zajmuje niską podstawę, podczas gdy górny ma formę piramidy, której konstrukcja wspiera się na czterech pylonach. W pylonie od wschodu widoczny jest duży, betonowy krzyż. Przy głównym wejściu, znajdującym się od strony zachodniej, znajduje się wmurowany kamień węgielny, który trafił tu w 1978 z bazyliki św. Piotra na Watykanie oraz tablica z płaskorzeźbą Chrystusa upamiętniająca Wielki Jubileusz Roku 2000. Wewnątrz górnego kościoła, w części prezbiterialnej znajduje się figura Chrystusa Zmartwychwstałego. Na ścianach bocznych, w miejscach pylonów, znajdują się wysokie wnęki w których znajdują się obrazy: św. Jana Bosko po lewej i Matki Boskiej Częstochowskiej po prawej. W częściach bocznych wydzielone są także oddzielne pomieszczenia z konfesjonałami. Na ścianie zachodniej dwie empory o różnej wysokości. Na jednej z nich znajdują się Organy Hammonda. W oknach zespół witraży projektu Sabiny Szałapskiej-Pyziak. W kościele dolnym rolę ołtarza głównego pełni krucyfiks z obrazem św. Jana Bosko po lewej. W ołtarzach bocznych obraz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy (w lewym) i Miłosierdzia Bożego (po prawej) oraz figury Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny i św. Antoniego Padewskiego. Naprzeciwko ołtarza znajduje się empora a pod nią pietà będąca darem arcybiskupa Antoniego Baraniaka. Kościół dolny otaczają pomieszczenia zajmowane między innymi przez poznańskie koło Towarzystwa Brata Alberta, duszpasterstwo akademickie czy oratorium dla dzieci i młodzieży. W sąsiedztwie kościoła, na narożniku ulic Pszczelnej i Wyżyny znajduje się dom Księży Salezjanów, w którego frontowej ścianie znajduje się wmurowany w 1976 roku kamień węgielny pochodzący z ołtarza głównego bazyliki Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych w Turynie. Zobacz też Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Poznaniu - kościół parafii wydzielonej z terenu parafii św. Jana Bosko w 1983 Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Zofia Leitgeber, Salezjańska Parafia św. Jana Bosko w Poznaniu na Winogradach (próba wspomnień na bazie historycznych faktów), Poznań 1996-1997, Inspektorat Towarzystwa Salezjańskiego
Kościół św. Jana Chrzciciela i Matki Bożej Pocieszenia w Gieczu

Kościół świętego Jana Chrzciciela i Matki Bożej Pocieszenia w Gieczu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich we wsi Giecz, w powiecie średzkim. Należy do dekanatu kostrzyńskiego. Jest to świątynia drewniana wzmiankowana w 1240 roku, obecna została wybudowana po pożarze w 1717 roku, kilkakrotnie była restaurowana. Przy budowli został odkryty fragment muru świątyni przedromańskiej wybudowanej z kamienia polnego. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII stulecia. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Pocieszenia ze szkoły wielkopolskiej, pochodzący z XVII wieku. Kościół wpisany na listę niekoronowanych sanktuariów maryjnych Archidiecezji poznańskiej jako Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1967, s. 77. (pol.).
Kościół św. Jana Chrzciciela w Ozimku

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ozimku. Kościół należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Ozimku w dekanatu Ozimek w diecezji opolskiej. Historia kościoła Budowę kościoła w Ozimku rozpoczęto 2 maja 1978 roku. 29 kwietnia 1979 roku został wmurowany kamień węgielny. Aktu wmurowania dokonał ksiądz biskup ordynariusz Alfons Nossol. 3 listopada 1983 roku bp Jan Wieczorek dokonał konsekracji kościoła w Ozimku. Organy Organy pochodzą prawdopodobnie z lat 30. XX w. i zostały zbudowane dla poprzedniego kościoła. W latach 1984–1985 Emanuel Cichoń z Gliwic przeniósł je do nowego kościoła i rozbudował. Zainstalowano nowy kontuar, który został sprowadzony z firmy Bronisława Cepki. Ostatni remont instrumentu wykonała firma „Kamerton” Wiesława Jelenia z Lubrzy. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Ozimku. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-17)].
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pawłowicach (powiat pszczyński)

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Pawłowicach w powiecie pszczyńskim. Historia Przypuszcza się, że pierwszy drewniany kościół został wybudowany między XIII a XIV wiekiem. Według niektórych historyków sztuki rozebrano go w 1611 roku i przeniesiono do Golasowic, gdzie spłonął w 1974 roku. Budowę nowego murowanego kościoła zawdzięcza się staraniom pochodzącego z Pawłowic biskupa ołomunieckiego ks. Stanisława Pawłowskiego. 16 czerwca 1594 przyszli inwestorzy kościoła zostali wezwani przez biskupa Stanisława do zgromadzenia potrzebnych materiałów na budowę, którą planowano rozpocząć wiosną następnego roku. Prace budowlane zakończono w 1596 roku. 31 lipca lub 1 sierpnia bp S. Pawłowski poświęcił nowy kościół, który otrzymał wezwanie Św. Jana Chrzciciela. Konsekrację przeprowadzono jednak dopiero w 1696 roku. Kościół posiadał oryginalne schody na chór, wyciosane z jednej kłody drewna i umieszczone w baszcie, przystawionej do zewnętrznej ściany kościoła. W 1788 roku proboszczem został ks. Karol von Kloch. Jego staraniem wzniesiono nowe probostwo, którego budowę ukończono w 1830 roku. Kolejne probostwo budowano w latach 1906/7. W marcu 1945 roku wycofujący się niemiecki oddział wysadził w powietrze kościół. Ocalało jedynie prezbiterium wraz z XVI-wieczną polichromią przedstawiającą fundatorów kościoła – księcia cieszyńskiego Adama Wacława i biskupa Stanisława Pawłowskiego. W Wielkanoc 1 kwietnia tego samego roku w ruinach kościoła została odprawiona Msza św. W latach 1945–1946 kościół odbudowano, ale bez wieży. Podczas wysadzenia wieży w 1945 roku zniszczone zostały znajdujące się w niej 3 dzwony. Z pozostałego po nich materiału wykonano nowe dzwony, które zawieszono na konstrukcji zbudowanej za ogrodzeniem cmentarza. W 1993 roku, kiedy proboszczem był ks. Gerard Wochnik, odbudowano wieżę. Obraz w głównym ołtarzu został uszkodzony w czasie wojny, na jego miejscu umieszczony nowy, przedstawiający chrzest Jezusa, autorstwa malarza z Pawłowic, Wiktora Barczyńskiego. Przypisy Bibliografia E-ncyklopedia – Parafia św. Jana Chrzciciela w Pawłowicach Śląskich. 2012-07-29. [dostęp 2013-09-16]. (pol.).
Kościół św. Jana Chrzciciela w Radłowie

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się przy ul. Biskupskiej 5 w Radłowie, w powiecie tarnowskim województwa małopolskiego. Historia Świątynia została ufundowana przez biskupa krakowskiego Jana Grota w 1337 roku. Z tego okresu zachował się tympanon fundacyjny nad wejściem. Około 1408 roku świątynia została rozbudowana o nawę i zakrystię. W latach 1643–1645 budowla została przebudowana przez biskupa Piotra Gembickiego. W XVIII wieku przy nawie została wybudowana niska wieża drewniana, pokryta hełmem w kształcie kopuły z latarnią, ufundowana przez proboszcza Jana Duvala. W czasie I wojny światowej, w 1915 roku, kościół został ostrzelany i zniszczony. W latach 1918–1926 został odbudowany i rozbudowany według projektu architekta Tadeusza Stryjeńskiego. W tym czasie nawa została rozbudowana o kilka przęseł i wybudowana została nowa wieża. Należy do dekanatu Radłów diecezji tarnowskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2013-12-13]
Kościół św. Jana Chrzciciela w Trzęsinach

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół w Trzęsinach, dawna cerkiew prawosławna. Historia Świątynia została wzniesiona w 1902 jako cerkiew prawosławna. Inicjatorkami jej budowy były mniszki z monasteru św. Antoniego w Radecznicy, które przez pewien czas prowadziły w Trzęsinach także szkołę. Cerkiew pozostawała czynna do I wojny światowej i cały czas była własnością monasteru w Radecznicy. Budowa obiektu miała związek z kultem św. Antoniego Padewskiego, szczególnie czczonym w Radecznicy i Trzęsinach. Władze carskie dążyły do zastąpienia go kultem prawosławnego świętego mnicha Antoniego Pieczerskiego. W 1915 prawosławna ludność miejscowości udała się na bieżeństwo. Po I wojnie światowej obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego i w tym samym dniu. 15 października 1922, dekretem biskupa lubelskiego Mariana Fulmana, stał się świątynią parafialną. Prawosławni byli już wtedy w Trzęsinach w zdecydowanej mniejszości (12 wiernych przy 124 katolikach), natomiast ludność katolicka, ubiegając się o przejęcie świątyni, powołała się na znaczną odległość od najbliższych czynnych kościołów. W 1923 do pomieszczenia ołtarzowego kościoła dostawiono zakrystię. W latach 1933–1934 miała miejsce generalna przebudowa świątyni. Do kościoła wstawiono ołtarz główny z wizerunkiem św. Antoniego Padewskiego oraz z obrazem Chrztu Pańskiego, jak również dwa ołtarze boczne Maryi i św. Józefa. W 1950 wzniesiono wolno stojącą dzwonnicę z dwoma dzwonami. Architektura Kościół w Trzęsinach wzniesiony jest z drewna, na kamienno-ceglanej podmurówce, jest orientowany. Od 1933-1934 jest budowlą szalowaną. Pierwotnie posiadał jedną kopułę, którą w 1955 usunięto. Nad przednią częścią jedynej nawy kościoła znajduje się wzniesiona do 1957 wieża. Nawa kościelna kryta jest stropem z zaokrąglonymi fasetami, natomiast prosto zamknięte prezbiterium - pozornym sklepieniem. Okna budynku są półkoliste. W przedniej części nawy znajduje się wsparty na dwóch słupach chór muzyczny. Przypisy
Johanneskirche (Groß Schimnitz)

Die Johanneskirche (polnisch Kościół św. Jana Chrzciciela) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Ortschaft Groß Schimnitz (Zimnice Wielkie). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Johannes (Parafia św. Jana Chrzciciela) in Groß Schimnitz. Das Gotteshaus liegt im Ortskern an der ul. Opolska (Oppelner Straße). Geschichte Einer Legende nach wurde im 15. Jahrhundert durch die damals in Klein Schimnitz residierenden Grafen von Proskau eine katholische Kirche erbaut. Erstmals erwähnt wurde eine Kirche im Jahr 1376 im Ort. Unter den Bemühungen von Georg von Proskau wurde 1582 die Pfarrei St. Johannes gegründet. Der heutige steinerne Kirchenbau wurde im 16. Jahrhundert im gotischen Stil errichtet. Im 18. Jahrhundert erfolgte eine Umgestaltung im barocken Stil sowie der Anbau eines Glockenturms. Zwischen 1932 und 1934 wurde der Kirchenbau durch ein Querschiff in Richtung Norden erweitert. Im Frühjahr 1945 erlitt das Gebäude durch Artilleriebeschuss erhebliche Schäden. Das Presbyterium brannte zusammen mit der Inneneinrichtung, daneben die Kirchen-, Tauf- und Sterbebücher, vollkommen ab. Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde das direkt westlich der umkämpften Oder liegende Dorf gegen Ende Januar 1945 von der vorrückenden Roten Armee eingenommen. Zahlreiche Dorfbewohner wurden von der Roten Armee ermordet, darunter auch der örtliche Pfarrer Karl Brommer. Die Johanneskirche steht seit 1955 unter Denkmalschutz. 1995 wurde an der Kirche eine Gedenktafel für den 1945 ermordeten Pfarrer Karl Bommer angebracht. Architektur und Ausstattung Die ursprünglich in gotischem Stil errichtete Kirche steht auf einem rechteckigen Grundriss und besitzt an der Westfassade einen achteckigen in den Baukörper integrierten Glockenturm mit Laterne. Das Innere entstand im barocken Stil. Im Presbyterium hat sich eine Polychromie aus dem 15. Jahrhundert erhalten, bestehend aus Zierstreifen, Pflanzenzweigen, Vögeln, Rosetten und dem Schlesischen Adler. Weblinks Geschichte der Kirche (poln.) Hist. Ansichten und Geschichte der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Jana Chrzciciela w Zimnicach Wielkich

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny w Zimnicach Wielkich. Świątynia należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Zimnicach Wielkich, w dekanacie Prószków, w diecezji opolskiej. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół został zbudowany w XV wieku, przebudowa jego miała miejsce w XVIII wieku (m.in. dobudowano wieżę), natomiast w latach 1932–1934 został rozbudowany. W 1945 roku, w wyniku działań wojennych, został uszkodzony. W dawnym prezbiterium zachowała się gotycka polichromia z XV wieku, na którą składają się dekoracyjne pasy, wici roślinne, ptaki, rozety, a na zworniku Orzeł Śląski. Na ścianie świątyni widać renesansową polichromię z przełomu XVI i XVII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Zimnice Wielkie – zdjęcia kościoła parafialnego