NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa w Gołaszewie

Kościół filialny pw. Św. Stanisława Biskupa w Gołaszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kłecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna murowana świątynia została wzniesiona dla gminy ewangelickiej w 1853 roku, w użytkowanie Kościołowi rzymskokatolickiemu została przekazana po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku. Kościół nie jest konsekrowany. W latach 2003–2008 został przeprowadzony generalny remont budowli, m.in. zostało przebudowane prezbiterium. W 2003 roku, z okazji 150-lecia istnienia kościoła odbyły się uroczystości z udziałem wiernych z Niemiec – przedwojennych mieszkańców wsi Gołaszewo. Fakt ten upamiętniony został poprzez odsłonięcie obelisku na cmentarzu parafialnym z tablicą, na której jest umieszczony napis: „Niech to miejsce przenosi w następne pokolenia pamięć o Siostrach i Braciach Wspólnoty Ewangelickiej tu mieszkających. W 150. rocznicę wybudowania przez nich kościoła. Rzymsko-katolicka Parafia Gołaszewo”. Z dniem 1 lipca 2025 roku abp Wojciech Polak, metropolita gnieźnieński Prymas Polski zniósł parafię pw. Św. Stanisława, biskupa w Gołaszewie i włączył terytorium parafii do parafii pw. Św. Michała Archanioła w Mieścisku. Od tego dnia dotychczasowy kościół parafialny stał się kościołem filialnym pw. Św. Stanisława, biskupa . Przypisy
Kościół św. Anny w Podlesiu Kościelnym

Kościół świętej Anny w Podlesiu Kościelnym – rzymskokatoliki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kłecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został zbudowany w latach 1712–1727 i ufundowany przez Jana Rydzyńskiego – stolnika wielkopolskiego. Wzniesiony został z drewna modrzewiowego, w konstrukcji sumikowo-łątkowej, jest orientowany. Z przodu jest umieszczona trzykondygnacyjna wieża o konstrukcji słupowej z kruchtą znajdującą się w przyziemiu, zwieńczona blaszanym dachem hełmowym z iglicą. Wnętrze świątyni jest jednonawowe, prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte prostokątnie z zakrystią z boku, od nawy oddzielone jest belką tęczową z XVI-wiecznym ludowym krucyfiksem. Ołtarz główny został wykonany w XVII wieku i zawiera elementy XVIII-wieczne z krzyżem „drzewo życia” z roku 1590. Jeden ołtarz boczny powstał w 1. połowie XVII wieku, natomiast drugi, w stylu rokokowym, pochodzi z 2. połowy XVIII wieku. Do cennego wyposażenia świątyni należą również rzeźby Chrystusa Frasobliwego, św. Jana Nepomucena, św. Anny z XVI-XVIII wieku a także liczne obrazy świętych: Anny z Dzieciątkiem, Joachima, Józefa, Antoniego, Jana Chrzciciela, Barbary, Teresy, Walentego. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Sarbi

Kościół Matki Boskiej Bolesnej w Sarbi – zabytkowy, kamienno-ceglany katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Sarbia (powiat wągrowiecki, województwo wielkopolskie). Należy do parafii św. Anny w Podlesiu Kościelnym. Do rejestru zabytków wpisany został 31 lipca 1996 pod numerem 2602/A. Historia Świątynię wybudowali koloniści w latach 1903–1905 dla lokalnej społeczności protestanckiej. Budowniczym był nieznany bliżej Naumann. Obiekt jest jednonawowy i reprezentuje styl neogotycki. Charakteryzuje się strzelistą wieżą, która jest punktem orientacyjnym w okolicy. Sklepienie ma drewniane, beczkowe. Na wieży kościoła umieszczono zegar (działający obecnie). Obok kościoła wzniesiono pastorówkę. W 1947 świątynia przejęta została przez Kościół rzymskokatolicki. Tablice pamiątkowe Na ścianie zewnętrznej, przy wejściu, umieszczono w 2005 tablicę w językach polskim i niemieckim o treści: Bogu na chwałę, tym, którzy tutaj żyli - ku pamięci, tym, którzy tutaj żyją - jako testament, w 100 lecie pobudowania kościoła, wcześniej ewangelicka, dziś katolicka parafia. W kruchcie znajduje się tablica upamiętniająca 100-lecie parafii z 2005 ufundowana przez starostę wągrowieckiego, Józefa Sulikowskiego. Galeria Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Skokach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki poewangelicki kościół filialny należący do parafii św. Mikołaja Biskupa w Skokach (dekanat gośliński archidiecezji gnieźnieńskiej). Kamień węgielny pod obecną świątynię został położony w dniu 17 czerwca 1855 roku. Świątynia została poświęcona w dniu 14 grudnia 1856 roku. Całkowity koszt budowy wyniósł około 30500 marek. Pieniądze zgromadzone zostały dzięki zbiórce datków przekazanych przez Stowarzyszenie Gustawa Adolfa, naczelnego prezydenta Eugena von Puttkamera i króla Fryderyka Wilhelma IV Pruskiego. Po II wojnie światowej od 1946 roku ze względu na prace remontowe kościoła św. Mikołaja Biskupa w Skokach, odprawiane były w kościele Msze święte i nabożeństwa, odbywały się również lekcje religii oraz nauki przygotowujące dzieci do przyjęcia I Komunii świętej. W 1972 roku została zniszczona wieża świątyni, natomiast w budowli został urządzony magazyn m.in. zboża i obuwia. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku, po uprzednim gruntownym remoncie, świątynia zaczęła ponownie pełnić swoje funkcje sakralne. Wówczas, w 1978 roku, została wykonana również nowa metalowa konstrukcja zamiast wieży. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Grylewie

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Grylewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wągrowiecki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecny kościół został zbudowany w latach 1861-1866 i ufundowany przez Antoninę z Nieżychowskich Grabowską, zaprojektował go Wiktor Stabrowski z Kcyni. Świątynia jest wzniesiona z czerwonej cegły, bryła jest zwieńczona małymi sterczynami, nad którymi góruje wieża główna. Boczne, zewnętrzne ściany, są udekorowane białymi rzeźbami świętych Apostołów Piotra i Pawła. Wnętrze budowli w całości reprezentuje styl neogotycki. Jest ozdobione wspaniałym ołtarzem głównym i dwoma bocznymi oraz obrazem Matki Bożej Grylewskiej. Pozostałe obrazy przybyły do kościoła w XIX wieku z Włoch. W prezbiterium znajdują się również rzeźby św. Wojciecha i św. Stanisława – patronów Polski, a na ambonie jest zaznaczona data budowy świątyni. Kościół posiada także jedne z najpiękniejszych w archidiecezji gnieźnieńskiej ławek, które są ozdobione przedstawieniami rybosmoków oraz konfesjonał z wyglądu przypominający mały zamek. Żeliwne ramy w oknach zostały odlane w Zakładach im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Potulicach

Kościół świętej Katarzyny w Potulicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat rogoziński archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w 1728 roku przez ówczesnego dziedzica wsi Samuela Aleksandra Biegańskiego, natomiast w 1778 roku budowla została zmodernizowana przez jego potomka – Franciszka. Kościół charakteryzuje się konstrukcją drewnianą, dach budowli jest pokryty gontem, na którego kalenicy znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Od frontu jest umieszczona kwadratowa wieża zwieńczona barokowym dachem hełmowym z krzyżem. W 1856 roku do świątyni od strony północnej dostawiona została murowana kaplica grobowa Biegańskich. Wnętrze kościoła reprezentuje styl barokowy, ozdobą jest ołtarz główny w stylu rokokowym z około 1778 roku, w którym znajduje się obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W późnobarokowych ołtarzach bocznych są umieszczone olejne wizerunki św. Wawrzyńca oraz św. Katarzyny – patronki świątyni. Z pozostałych elementów wyposażenia można wyróżnić kamienną chrzcielnicę w stylu barokowym z 2. połowy XVII wieku oraz prospekt organowy z instrumentem wykonanym w 1725 roku.. Przypisy
Kościół św. Barbary w Buczu

Kościół świętej Barbary w Buczu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat śmigielski archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1782 roku. Powstała dzięki staraniom Ludwika Hersztpolskiego podsęka ziemskiego wschowskiego. Budowla była remontowana na początku XX wieku i w latach 1998–99. Świątynia była następnie konserwowana w latach 1958 i 1969. Ponownie kościół został wyremontowany w 2015 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję słupowo–ramową. Kościół jest orientowany, wzniesiony został na planie krzyża łacińskiego na ceglanej podmurówce. Kaplice boczne tworzą coś w rodzaju transeptu o kalenicach równych nawie głównej, zamknięte ścianą prostą. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, przylega do niego zakrystia umieszczona na osi. Świątynia charakteryzuje się małą wieżą konstrukcji słupowej, czworokątną, umieszczoną z przodu i osadzoną na nawie. Jest ona zwieńczona baniastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią i chorągiewką. Kościół jest nakryty dachem jednokalenicowym, pokrytym gontem, na dachu jest umieszczona nietypowo wieżyczka na sygnaturkę, ponieważ znajduje się nad prezbiterium. Zwieńcza ją czterospadowy daszek. We wnętrzu ściany są otynkowane i ozdobione polichromią, wykonaną w 1966 roku. Wnętrze nakryte jest stropem belkowym z układem kasetonowym. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i w części środkowej charakteryzuje się wybrzuszonym parapetem. Ołtarz główny w stylu barokowym powstał w połowie XVII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym zostały wykonane pod koniec XVIII wieku. Ambona z fragmentami pochodzi z XVIII wieku. Chrzcielnica w stylu rokokowym jest datowana na 2 połowę XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Kaszczorze

Kościół świętego Wojciecha w Kaszczorze – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat przemęcki archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1775 roku. Budowla jest murowana, reprezentuje styl późnobarokowy, składa się z jednej nawy, posiada wieżę zwieńczoną dachem hełmowym i sygnaturką. Ołtarz reprezentują styl późnobarokowy. W ołtarzu głównym znajduje się krzyż w stylu ludowym z XVII wieku. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Niepokalanej i św. Józefa z XVIII wieku. Ambona reprezentuje styl późnobarokowy. Chrzcielnica została wykonana z drewna i powstała w pierwszej połowie XIX wieku. We wnętrzu świątyni znajdują się również: figura św. Wojciecha, która znajduje się nad ołtarzem głównym i ludowe rzeźby św. Jana Chrzciciela i św. Józefa, umieszczone po bokach między kolumnami. W 1959 roku wnętrze kościoła zostało ozdobione nową polichromią. Została ona wykonana przez Teodora Szukałę z Poznania. Przedstawia między innymi chrzest Polski, męczeńską śmierć św. Wojciecha i hołd Królowej świata. Przypisy
Kościół św. Piotra w Okowach w Chobienicach

Kościół świętego Piotra w Okowach w Chobienicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat zbąszyński archidiecezji poznańskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w stylu późnobarokowym w latach 1778 - 1783 przez właściciela Chobienic Józefa Mielżyńskiego - kasztelana poznańskiego. Był to wówczas budowla jednonawowa z kwadratową wieżą. W latach 1928–1930 dzięki staraniom księdza proboszcza Władysława Zielazka kościół został rozbudowany w stylu neobarokowym. Dobudowano tedy prezbiterium, transept i dwie zakrystie po bokach w wyniku czego świątynia obecnie posiada plan krzyża. Wewnątrz został powiększony chór muzyczny poprzez wydłużenie go w kierunku nawy i podparcie dwoma prostokątnymi filarami. Po prawej stronie od wejścia do świątyni, w korpusie wieży Jest umieszczona tablica upamiętniająca ks. Władysława Zielazka, proboszcza tutejszej parafii w latach 1927 - 1940, który zginął w KL Dachau w dniu 2 grudnia 1940 roku. W 1932 roku zostało odmalowane wnętrze i skompletowano nowy wystrój świątyni. Na kościele został założony również dach. Po lewej stronie od wejścia do świątyni Jest umieszczone epitafium Wirydianny z Bnińskich - małżonki Józefa Mielżyńskiego, budowniczego świątyni, zmarłej w 1797 roku, dalej znajduje się figura Najświętszej Maryi Panny z dzieciątkiem Jezus.Przedsoborowy ołtarz główny jest ozdobiony bogatą w symbolikę dekoracją rzeźbiarską. Nad nim centralnie jest umieszczony obraz Matki Bożej Niepokalanej. Na bocznych ścianach kościoła zawieszone są stacje drogi krzyżowej z 1936 roku. W nawach bocznych w ołtarzach znajdują się obrazy: obraz św. Walentego w lewym, natomiast w prawym bocznym ołtarzu św. Piotra wyprowadzanego z więzienia przez anioła. W nawie bocznej jest usytuowana również wykonana w stylu klasycystycznym chrzcielnica. Większość wyposażenia świątyni reprezentuje styl rokokowy: ołtarz główny, ambona i dwa konfesjonały, dwa ołtarze boczne powstałe około 1780 roku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tuchorzy

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Tuchorzy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętej Trójcy w Tuchorzy (dekanat zbąszyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia poewangelicka wybudowana w stylu neobarokowym w latach 1905-06. Budowla jest jednonawowa, z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium, za którym jest umieszczona zakrystia. Od strony południowej do nawy przylega kwadratowa wieża zegarowa, powyżej ośmiokątna, nakryta baniastym dachem hełmowym. We wnętrzu warto zwrócić uwagę na neobarokowy ołtarz główny z obrazem patronów świątyni z 1985 roku (namalowany przez Kazimierza Sita z Poznania), prospekt organowy, kamienną chrzcielnicę i witraże w oknach prezbiterium. Tablica w kruchcie jest poświęcona księdzu Józefowi Tymie (1902-40), od 1936 roku proboszczowi w Tuchorzy, zamęczonego przez hitlerowców w poznańskim Forcie VII. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Gościeszynie

Kościół świętego Stanisława Biskupa w Gościeszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat wolsztyński archidiecezji poznańskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1778 roku przez Malczewskich w stylu późnobarokowym. Następnie, w latach 1914-16 została rozbudowana przez Kurnatowskich. Pod prezbiterium została zbudowana krypta grobowa Kurnatowskich. Do wyposażenia kościoła należą: dwa ołtarze boczne, w stylu barokowo-rokokowym z około 1780 roku, barokowe rzeźby czterech Ewangelistów, wykonane około połowy XVIII wieku, umieszczone na ambonie, neobarokowa chrzcielnica z płaskorzeźbą autorstwa Marcina Rożka oraz obraz Opłakiwanie Chrystusa namalowany na przełomie XVII i XVIII wieku. Na ścianie zewnętrznej świątyni są wmurowane dwa epitafia: księdza Józefa Kuta (1905-42), proboszcza w latach 1936-42, zamęczonego w KL Dachau (w 1999 roku został przez papieża Jana Pawła II beatyfikowany) i ks. Alfonsa Graszyńskiego (1879-1943), proboszcza w latach 1912-36, duchowego przywódcy powstania wielkopolskiego w Wolsztyńskiem, oraz tablica poświęcona pochowanemu w świątyni Krzysztofowi Żegockiemu. Przypisy
Kościół św. Walentego w Obrze

Kościół świętego Walentego w Obrze – rzymskokatolicki kościół cmentarny należący do parafii św. Jakuba Większego Apostoła w Obrze (dekanat wolsztyński archidiecezji poznańskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1719 roku. Zbudowana została dzięki staraniom Mateusza Wichrowskiego przeora cystersów. Kilkakrotnie była restaurowana: w 1773 roku, w latach 1869–1870 i 2000–2001. W latach 1964–1966 została przeprowadzona konserwacja wnętrza przez Wandę Skuzę. Budowla jest drewniana i posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, salowa, zamknięta trójbocznie. Z boku nawy jest umieszczona zakrystia. Budowlę nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty dachówką. Od frontu znajduje się wieża czworoboczna, niższa w stosunku do nawy, posiada konstrukcję słupową, w jej przyziemiu jest umieszczona kruchta. Wieża jest zwieńczona dużym baniastym, blaszanym, barokowym dachem hełmowym z ośmiokątną latarnią. Wnętrze nakrywają: strop płaski w nawie oraz sklepienie kolebkowe w prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, w części centralnej posiada wystawkę o przekroju trapezu, na chórze są umieszczone organy wykonane na przełomie XVIII i XIX wieku. Na ścianach znajduje się skromna polichromia. Kościół charakteryzuje się rokokowym wyposażeniem wnętrza, należą do niego: ołtarz główny, dwa ołtarze boczne, ambona i dwa konfesjonały powstałe około 1773 roku. Późnogotyckie rzeźby pochodzą z około 1470 i 1500 roku. Przypisy
Kościół Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Budach

Kościół Narodzenia świętego Jana Chrzciciela w Budach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Jakuba w Szwecji (dekanat Wałcz diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Jest to świątynia zbudowana w 1858 roku w stylu neoromańskim dla katolickich mieszkańców wsi. Budowla jest murowana, wzniesiona z cegły ceramicznej, jednonawowa, nakryta dachem dwuspadowym, z prezbiterium w formie półkolistej absydy i elewacją frontową z trójkątnym szczytem zakończonym sygnaturką, artykułowaną rozetą, a także półkoliście zamkniętym portalem i ujmującymi go oknami. Elewacje są ozdobione skromną dekoracją z cegły zendrówki ułożonej wzdłuż narożników nawy oraz wokół otworów – okiennych i drzwiowego. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sypniewie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sypniewie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Jastrowie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Jest to świątynia zbudowana w latach 1835–1836 w stylu późnego klasycyzmu berlińskiego. Obiekt jest murowany, otynkowany, składa się z węższego, prostokątnego prezbiterium i umieszczonej za nim zakrystii oraz wieży po przeciwległej stronie, zwieńczonej ośmiokątną drewnianą kondygnacją nakrytą iglicowym dachem. Elewacje ozdobione są dużymi arkadowymi oknami a także gzymsami. Elementami wyposażenia budowli są obiekty powstałe na przestrzeni XIX wieku – późnobarokowe ołtarze boczne z obrazami, a także ambona, poza tym neoklasycystyczny prospekt organowy z instrumentem wykonanym przez firmę Wilhelma Sauera z Frankfurtu nad Odrą, neogotycka chrzcielnica oraz feretrony. Wystrój kościoła tworzą także malowidła figuralne umieszczone na stropie prezbiterium i nawy oraz ołtarz główny z XVIII wieku z bogatą dekoracją snycerską uzupełniony elementami z XIX wieku, w tym obrazem w kształcie tryptyku przedstawiającym Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Przypisy
Kościół Dobrego Pasterza w Batorowie

Kościół Dobrego Pasterza w Batorowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Katarzyny w Lipce (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w latach 1783–86. Ufundowana została przez rodzinę Osten – Sacken. Restaurowana była pod koniec XIX wieku. Przejęta została przez Kościół katolicki w 1945 roku. Po II wojnie światowej zostało usunięte pokrycie gontowe dachu i zdemontowano empory. Restaurowana była ponownie w latach 1996–2000. Budowla jest szachulcowa i charakteryzuje się konstrukcją słupowo-ramową. Nie jest orientowana. Kościół jest salowy, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty jest trójbocznie. Od frontu nawy jest umieszczona murowana kruchta. Z przodu znajduje się wieża kwadratowa osadzona na nawie. Zwieńcza ją trójczłonowy blaszany dach hełmowy z drewnianym cylindrem. Dach świątyni jest jednokalenicowy, pokryty dachówką. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z wydatną fasetą, podpartym na słupach – jest to pozostałość po szkielecie empor. Zachowana się jedynie empora nad wejściem od frontu, pełniąca rolę chóru muzycznego. Ołtarz główny w stylu rokokowym i ambona z 2 połowy XVIII wieku, tworzyły kiedyś razem ołtarz ambonowy. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Wielkim Buczku

Kościół Świętej Trójcy w Wielkim Buczku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Złotów I diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1729–34. Ufundowana została przez biskupa chełmińskiego Adama Stanisława Grabowskiego. Nowa zakrystia została zbudowana w 1970 roku. Gruntowy remont został przeprowadzony w 1833 roku, w latach 80. XX wieku – został wymieniony dach. Kościół został odnowiony w latach 1991–95. Wycięto wówczas fragmenty polichromii w starym stropie i poddano je konserwacji. Budowla jest szachulcowa, jednonawowa, charakteryzuje się konstrukcją słupowo-ramową. Kościół jest orientowany, salowy, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty trójbocznie z boczną zakrystią. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona wieża kwadratowa osadzona na nawie. Zwieńcza ją barokowy ośmioboczny dach hełmowy. Dach świątyni jest jednokalenicowy, pokryty blachą miedzianą. We wnętrzu ściany są wyłożone boazerią. Strop płaski z fasetą obejmuje nawę i prezbiterium z malowidłami (wyciętymi ze starego sufitu) Trójcy Świętej, Symboli Eucharystii i Tablic Mojżeszowych. Na fasecie są umieszczone wizerunki świętych w medalionach. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada lekko wybrzuszony parapet w części centralnej. Malowidła ludowe (kaszubskie) znajdują się w kruchcie. Wyposażenie kościoła reprezentuje styl barokowy: ołtarz główny i dwa ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica z XVII i XVIII wieku. Witraże w oknach pochodzą z 1934 roku. Obraz Hermana Hana Koronacja NMP został namalowany w połowie XVII wieku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Debrznie-Wsi

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Debrznie-Wsi – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Debrznie (dekanat Człuchów diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona na początku XX wieku w stylu neoromańskim z kamienia. We wnętrzu kościoła można zobaczyć barokowy ołtarz, pochodzący z poprzedniej budowli. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Glinkach Mokrych

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Glinkach Mokrych – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebozięcia Najświętszej Maryi Panny w Lotyniu (dekanat Jastrowie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1895 roku jako kaplica ewangelicka na cmentarzu z tego samego czasu. Budowla jest murowana z cegły, jednonawowa na planie prostokąta nakryta dachem dwuspadowym z sygnaturką umieszczoną w szczycie fasady. Wnętrze kościoła jest jednoprzestrzenne nakryte prostym, drewnianym stropem z wyodrębnioną w części północnej emporą muzyczną, pod którą znajduje się zakrystia. Otwory okienne i drzwiowy są ostrołukowe, w ścianie prezbiterium i fasadzie są umieszczone małe rozety. Z okresu budowy świątyni pochodzą drzwi, witrażowe oszklenie ich zwieńczenia oraz okien, a także ławki i murowana podstawa ołtarzowa. Symetryczne proporcje sylwetki, wykrój okien i drzwi są typowymi elementami dla historyzmu XIX wieku czerpiącego ze wzorów architektury romańskiej i gotyckiej. W świątyni, w 2016 roku rozpoczęto remont na podstawie udzielonego przez Wojewódzki Wielkopolski Konserwator Zabytków pozwolenia. Zostało wymienione pokrycie dachowe na nowe z dachówki karpiówki odpowiadającej historycznemu pokryciu, przeprowadzono remont i konserwację głównych drzwi wejściowych oraz remont schodów zewnętrznych. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Osówce

Kościół Świętej Rodziny w Osówce – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce (dekanat Jastrowie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w 1798 roku. Przebudowana została w 1893 i 1960 roku. Remontowana była w 1990 roku. W latach 2011–2013 została rozebrana i zrekonstruowana, przy czym zachowano górny fragment wieży. Budowla jest szachulcowa, wybudowana została w konstrukcji słupowo-ramowej, wypełnionej cegłą i gliną. Kościół jest orientowany, salowy, bez wydzielonego prezbiterium z nawy, zamknięty prostokątnie. Od frontu umieszczona jest wieża, nadbudowana nad nawą. Nakrywa ją barokowy, blaszany dach hełmowy. Świątynia posiada dach jednokalenicowy z naczółkiem w tylnej części. We wnętrzu znajduje się chór muzyczny popdparty słupami z prospektem organowym wykonanym w 1893 roku. Ołtarz główny w stylu rokokowym pochodzi z końca XVIII wieku. Ambona reprezentuje styl późnobarokowy. Przypisy