NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Woronicza

Rezerwat przyrody „Woronicza” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Szudziałowo i częściowo gminy Supraśl w województwie podlaskim. Rezerwat jest położony w północno-wschodniej części Puszczy Knyszyńskiej, w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. W chwili powołania rezerwat zajmował powierzchnię 133,80 ha, obecnie jest to 139,06 ha. Przedmiotem ochrony jest zachowanie w naturalnym stanie doliny strumienia Woronicza ze strefą źródliskową i rozległym torfowiskiem niskim. Flora Występują m.in.: widłak jałowcowaty wroniec widlasty wawrzynek wilczełyko Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat WORONICZA. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-25].
Rezerwat przyrody Woronikówka

Rezerwat przyrody Woronikówka – rezerwat przyrody położony w miejscowości Jabłonki, w gminie Baligród, w powiecie leskim, w województwie podkarpackim. Znajduje się w granicach Ciśniańsko-Wetlińskiego Parku Krajobrazowego. Obejmuje oddział 52b w leśnictwie Bystre (Nadleśnictwo Baligród). numer według rejestru wojewódzkiego: 35 dokument powołujący: M.P. z 1989 r. Nr 44, poz. 357 (ISAP) powierzchnia: 14,82 ha (akt powołujący podawał 14,84 ha) rodzaj rezerwatu: florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego): naturalne stanowisko cisa pospolitego na obszarze Bieszczadów Zachodnich Aktualnie obszar występowania cisa (235 znalezionych okazów w roku 1997) ograniczony jest do 1/3 powierzchni rezerwatu. Stanowiska cisa otacza ponad stuletni starodrzew jodłowo-bukowy, współtworzący zespół żyznej buczyny karpackiej, w partiach szczytowych przechodzący w kwaśną buczynę górską. Występuje tu też płat rzadkiej jaworzyny karpackiej z języcznikiem. Oprócz cisa i języcznika zwyczajnego występują tu także inne rośliny chronione: wawrzynek wilczełyko, parzydło leśne i lilia złotogłów. Rezerwat leży na obszarze stanowiącym ostoję wielkich ssaków, takich jak niedźwiedź brunatny, wilk, ryś, żubr, jeleń karpacki, sarna czy dzik. Dojście do rezerwatu umożliwia krótka ścieżka dydaktyczna poprowadzona ze szczytu Woronikówki (836 m). Przypisy Linki zewnętrzne Woronikówka. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-23].
Rezerwat przyrody Wroni Dół

Rezerwat przyrody Wroni Dół – rezerwat leśny w gminie Michałów, w powiecie pińczowskim, w województwie świętokrzyskim. Leży na zachodnim skraju kompleksu leśnego w pobliżu wsi Polichno, w granicach Kozubowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 10,31 ha (akt powołujący podawał 9,94 ha) Rok utworzenia: 1999 Dokument powołujący: Rozporz. Woj. Święt. 13/1999 z 30.04.1999; Dz. Urz. Woj. Święt. 23/1999, poz. 558 z 10.05.1999 Numer ewidencyjny WKP: 026 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: bogaty florystycznie fragment zespołu grądu z licznymi gatunkami roślin objętych ochroną W drzewostanie występuje głównie dąb szypułkowy, sosna zwyczajna i jesion wyniosły. Szczególnie interesujące i wymagające ochrony są gatunki ciepłolubnych krzewów z berberysem, ligustrem i różą, skrawki muraw kserotermicznych, step kwietny i siedlisko występowania ośmiu gatunków storczyka (m.in. obuwik pospolity i buławnik wielkokwiatowy) oraz 420 gatunków roślin naczyniowych. Na jego terenie rosną gatunki chronione, zagrożone i rzadkie, m.in.: dziewięćsił bezłodygowy, kruszczyk szerokolistny, len włochaty, oman wąskolistny, pierwiosnek lekarski, podkolan biały, tojad dzióbaty, wawrzynek wilczełyko i zawilec wielkokwiatowy. Przypisy
Rezerwat przyrody Wronie

Rezerwat przyrody Wronie – leśny rezerwat przyrody w gminie Ryńsk, w powiecie wąbrzeskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Zajmuje powierzchnię 68,74 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 października 1978 roku (M.P. z 1978 r. Nr 33, poz. 126 (ISAP), § 11). Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie fragmentu buczyny pomorskiej przy północno-wschodniej granicy zasięgu buka. Rezerwat posiada plan ochrony zatwierdzony w 2016 roku. Według tego planu cały obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Wrzosiec (województwo lubuskie)

Wrzosiec – florystyczny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie żarskim, w gminie Lipinki Łużyckie. Leży w obrębie ewidencyjnym Grotów, w zarządzie Nadleśnictwa Wymiarki. Rezerwat został utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 marca 1970 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. Pierwotnie zajmował powierzchnię 23,87 ha. W 2002 roku powiększono go do 64,96 ha i taką powierzchnię zajmuje do tej pory. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu z wrzoścem bagiennym (Erica tetralix). W drzewostanie dominuje sosna pospolita, z rzadka rośnie też brzoza brodawkowata, brzoza omszona i olsza czarna. W runie, oprócz wrzośca, występują m.in.: przygiełka brunatna, przygiełka biała, rosiczka okrągłolistna, rosiczka pośrednia, bagno zwyczajne, borówka bagienna. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Wrzosowiska Cedyńskie im. inż. Wiesława Czyżewskiego

Rezerwat przyrody „Wrzosowiska Cedyńskie im. inż. Wiesława Czyżewskiego” – rezerwat stepowy o powierzchni 72,02 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Cedynia, na terenie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego, 3 km na południowy zachód od Cedyni, po południowej stronie drogi wojewódzkiej nr 124 (Cedynia-Osinów Dolny). Powierzchnia rezerwatu to w przybliżeniu kwadrat o boku ok. 0,9 km. Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody. Nosi imię inż. Wiesława Czyżewskiego, który w latach 1955–1985 był tu nadleśniczym. Przy wejściu do rezerwatu znajduje się głaz poświęcony jego pamięci. Celem ochrony jest zachowanie wzgórz pokrytych wrzosowiskami oraz stanowisk roślinności kserotermicznej, a w szczególności utrzymanie bioróżnorodności i organizacji socjalnej organizmów charakterystycznych dla terenów otwartych – wrzosowisk, muraw kserotermicznych i napiaskowych, zachowanie rodzimych populacji gatunków roślin, grzybów, zwierząt i innych organizmów żywych występujących naturalnie w obrębie wrzosowisk oraz muraw kserotermicznych i napiaskowych, a także ochrona relacji ekologicznych między tymi populacjami oraz siedliskami występującymi w rezerwacie. Występują tu takie rośliny, porosty i grzyby chronione jak: pajęcznica liliowata, turzyca niska, ożota zwyczajna, sasanka łąkowa, wężymord stepowy, ostnica włosowata, widłoząb kędzierzawy, chrobotek alpejski, płucnica islandzka, pawężnica drobna, buławka spłaszczona, berłóweczka zimowa. Nadzór: Nadleśnictwo Mieszkowice. Turystyka W północno-zachodniej części rezerwatu znajduje się parking i platforma widokowa. Od 2016 roku rezerwat jest udostępniony do zwiedzania – wytyczono kilkusetmetrową ścieżkę prowadzącą na szczyt 60-metrowego wzgórza, na którym znajduje się wiata. Ze ścieżki nie wolno schodzić, zaś wokół niej znajdują się tablice informacyjne. „Szlak Nadodrzański” (o długości 144,1 km; Radziszewo – Szczeciński Park Krajobrazowy „Puszcza Bukowa” – Gryfino – Chojna – Głazy „Bliźniaki” (pomnik przyrody) – dąb „Król” (pomnik przyrody) – Lubiechów Dolny – Cedynia – Góra Czcibora – Osinów Dolny – Siekierki – Gozdowice – Mieszkowice) Pomnik na Górze Czcibora – 0,5 km na zachód Przypisy
Rezerwat przyrody Wydma Mołożewska

Wydma Mołożewska – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Jabłonna Lacka (województwo mazowieckie), na wschód od miejscowości Mołożew-Wieś. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 18 lutego 1987 r. (M.P. z 1987 r. Nr 7, poz. 54) na powierzchni 63,80 ha. Celem utworzenia rezerwatu była ochrona stanowisk lęgowych rzadkich gatunków ptaków oraz miejsc koncentracji ptaków w okresie jesienno-zimowo-wiosennym. Znaczną powierzchnię rezerwatu zajmują zbiorowiska murawowe. W niewielkich, okresowo podtapianych obniżeniach utrzymują się płaty zbiorowisk szuwarowych. Na terenie rezerwatu gniazdują m.in. sieweczka obrożna, rybitwa rzeczna i białoczelna, krwawodziób, rycyk, świergotek polny. Rezerwat spełnia także ważną rolę dla gatunków przelotnych, takich jak np. brodziec piskliwy, brodziec śniady, łęczak i batalion. Przypisy
Rezerwat przyrody Wrzosowisko Sowno

Rezerwat przyrody „Wrzosowisko Sowno” – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Płoty, 2,5 km na zachód-północny zachód od Płotów, na północnym skraju drogi nr „108” (Płoty-Golczewo). Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977, na powierzchni 26,00 ha. Rozporządzeniem Nr 38/2008 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 17 września 2008 powiększono go do 39,27 ha. Celem ochrony jest zachowanie zróżnicowanej roślinności torfowiska przejściowego w niecce postglacjalnej oraz złoża torfu wytworzonego w długotrwałym procesie lądowienia zbiornika wodnego. Cenne wrzosowiska, mszary i mechowiska z bogatą florą, m.in. z wrzoścem bagiennym (Erica tetralix) i turzycą pchlą (Carex pulicaris). Do przedstawicieli tutejszej fauny należą m.in.: tygrzyk paskowany, trzepla zielona, biegacze, grzebiuszka ziemna, ropucha szara, ropucha zielona, rzekotka drzewna, żaba moczarowa, jaszczurka zwinka, perkozek, błotniak stawowy, brodziec samotny, dzierzba gąsiorek oraz kilka gatunków nietoperzy. Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Resko, ale poza zarządzanymi przez nie gruntami. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Teren rezerwatu nie jest udostępniony do zwiedzania, jednak wokół niego wyznaczono ścieżkę edukacyjną. Przypisy Bibliografia Kosacki Jerzy, Kucharski Bogdan, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 2001, ISBN 83-7200-583-4
Rezerwat przyrody Wrząca

Rezerwat przyrody Wrząca – leśny rezerwat przyrody w gminie Błaszki, w powiecie sieradzkim, w województwie łódzkim. Jest położony w Nadleśnictwie Złoczew, w pn.-zach. części uroczyska Orły, koło wsi Marianów, przy drodze Brąszewice – Wojków. Utworzono go w 1995 r. w celu zachowania dla celów dydaktycznych i naukowych kwaśnej buczyny niżowej na granicy naturalnego występowania buka i jodły. Zajmuje powierzchnię 59,70 ha (akt powołujący podawał 59,10 ha). Lasy rezerwatu w okresie przed II wojną światową wchodziły w skład majątku ziemskiego Wrząca. W skład rezerwatu wchodzi cienisty, wysokopienny las bukowy ze skąpo wykształconym podszytem i ubogim runem. Silnie zwarty drzewostan składa się głównie z buka. Około 20% tego drzewostanu stanowi także dąb bezszypułkowy. Domieszka innych gatunków drzew jest bardzo nieznaczna, tworzy ją jodła, świerk, brzoza, osika, sosna i modrzew. Ubogie ze względu na silne zakwaszenie i ocienienie runo ma strukturę skupiskową. Tworzy je kosmatka owłosiona, turzyca pigułkowata, kostrzewa owcza i z mniejszym udziałem: konwalijka dwulistna, szczawik zajęczy, przetacznik leśny i ożankowy. Charakterystyczny jest całkowity brak gatunków siedlisk żyznych oraz stały udział acidofilnych mszaków, tworzących miejscami rozległe darnie. Zwarte kępy nalotów i podszytów jodłowych i świerkowych widoczne są zwłaszcza w pn. części rezerwatu. Bogata jest flora takich płatów: wzrasta udział borówki czarnej, pszeńca zwyczajnego, turzycy pagórkowatej i siewek jarzębu. Sporadycznie występuje widłak jałowcowaty oraz gruszyczka jednostronna i mniejsza. Najstarsze, 110-letnie drzewostany bukowe z sosną i dębem bezszypułkowym porastają wsch. i pd. części rezerwatu na siedliskach lasu mieszanego świeżego. Stare buki o rozmiarach pomnikowych rosną także w sąsiedztwie rezerwatu, np. przy drodze do leśniczówki rośnie buk o obw. 310 cm. Pn.-zach. granicę rezerwatu wyznaczają 4 buki o obw. ponad 2 m, a na pd. od rezerwatu – buk o obw. 320 cm obwodu. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą (20,11 ha) i czynną (39,59 ha). Przypisy Bibliografia I. Szczepaniak, Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Złoczew, [w:] „Na sieradzkich szlakach” nr 2/78/2005/XX, s. 27–31.
Rezerwat przyrody Wydymacz

Wydymacz – leśny rezerwat przyrody położony w pobliżu wsi Antonin, w gminie Przygodzice, powiecie ostrowskim, województwie wielkopolskim, ok. 10 km na południe od Ostrowa Wielkopolskiego. Administracyjnie należy do Nadleśnictwa Antonin. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Utworzony w 1987 roku, obejmuje obszar 47,86 ha (akt powołujący podawał 45,93 ha) ze stawem Wydymacz (10,80 ha). Przedmiotem ochrony jest zespół łęgu jesionowo-olszowego, stanowiska roślin chronionych (m.in. wawrzynek wilczełyko) oraz drzewa pomnikowe. Ochrona ścisła: wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) bluszcz pospolity (Hedera helix) Ochrona częściowa: kopytnik pospolity (Asarum europaeum) konwalia majowa (Convallaria maialis) kruszyna pospolita (Frangula alnus) porzeczka czarna (Ribes nigrum) Całość rezerwatu znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy. Od zachodu rezerwat graniczy z Obszarem Chronionego Krajobrazu Wzgórza Ostrzeszowskie i Kotlina Odolanowska. Na terenie rezerwatu można spotkać wiele roślin egzotycznych wprowadzonych tam jeszcze przez właściciela dóbr antonińskich księcia Antoniego Radziwiłła. W waloryzacji ornitologicznej rezerwatów województwa wielkopolskiego Wydymacz zajął drugie miejsce. Przez rezerwat przebiega ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna oraz drogi rowerowe, w tym szlak z Ostrowa do Antonina. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Opis rezerwatu na stronie gminy Przygodzice. Ścieżka dydaktyczna w rezerwacie „Wydymacz” w Antoninie. Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Wielkopolskiego, Nadleśnictwo Antonin.
Rezerwat przyrody Wykus

Rezerwat przyrody Wykus – leśny rezerwat przyrody w gminie Bodzentyn, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Jest położony w granicach Sieradowickiego Parku Krajobrazowego, w głębi kompleksu Lasów Siekierzyńskich. Powierzchnia: 63,58 ha (akt powołujący podawał 53,01 ha) Rok utworzenia: 1978 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 11.10.1978; MP. 33/1978, poz. 126 Numer ewidencyjny WKP: 042 Charakter rezerwatu: częściowy (podlega ochronie czynnej) Przedmiot ochrony: fragment rzeki Lubianki i jej dopływu wraz ze zboczem wzniesienia Wykus; lasy i bory mieszane o cechach lasu naturalnego z udziałem sosny, jodły, dębu bezszypułkowego (Quercus petraea), świerka i grabu; zróżnicowane zbiorowiska roślinności leśnej w tym: zespoły buczyny karpackiej (Fagetum carpaticum), grądu, boru mieszanego, olsu typowego, łęgu olszowo-jesionowego, boru sosnowego świeżego W centrum rezerwatu znajduje się niewielka polana z pomnikiem w formie kapliczki upamiętniającym znajdujące się tu miejsce obozowania partyzantów AK ze zgrupowania „Ponurego” (Jana Piwnika). W lesie znajdują się też liczne mogiły partyzanckie. Przez rezerwat przebiega niebieski szlak turystyczny im. E. Wołoszyna z Wąchocka do Cedzyny oraz zielony szlak turystyczny ze Skarżyska-Kamiennej na Wykus. Przypisy Linki zewnętrzne Więcej informacji z okresu II wojny światowej w serwisie wykus.pl
Rezerwat przyrody Wymięklizna

Rezerwat przyrody Wymięklizna – rezerwat przyrody położony w gminie Sobienie-Jeziory (województwo mazowieckie). Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 czerwca 1996 r. (M.P. z 1996 r. Nr 42, poz. 415) na powierzchni 62,37 ha. Jest to rezerwat leśny, częściowy. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych wielogatunkowych drzewostanów liściastych, iglastych i mieszanych o znacznym stopniu naturalności wraz z występującymi w nich gatunkami różnych ptaków lęgowych. Walory przyrodnicze Największą powierzchnię zajmują las mieszany wilgotny (33,8%), bór mieszany wilgotny (24,9%), bór mieszany świeży (21,4%) i ols jesionowy (19,9%), a gatunkami panującymi są sosna (68,6%) i olsza (17,9%). W drzewostanie występuje tu brzoza omszona (Betula pubescens). Według opracowania rezerwatowego występują tu takie zbiorowiska, jak Molinio-Pinetum (bór trzęślicowy – 177b), Querco roboris-Pinetum (bór mieszany), Tilio-Carpinetum typicum (grąd typowy) Circaeo-Alnetum (łęg olszowo-jesionowy) oraz typowa dla nich roślinność. We florze stwierdzono obecność gatunków chronionych, takich jak wawrzynek wilczełyko i bluszcz pospolity, chronionych częściowo, jak porzeczka czarna, kalina koralowa, kruszyna pospolita, bagno zwyczajne i konwalia majowa. Z gatunków rzadkich można spotkać szczyr trwały, berberys zwyczajny i przylaszczkę pospolitą. Na terenie rezerwatu obserwowano obecność występujących nielicznie ptaków, takich jak trzmielojad, krogulec, samotnik, siniak, dzięcioł średni, gil zwyczajny i słonka zwyczajna. Występujące w centrum rezerwatu podmokłe łęgi i olsy z bujnym podszytem zapewniają dzikom i innym ssakom bezpieczną kryjówkę. Jedną z największych rzadkości w tym rezerwacie jest gniewosz plamisty (Coronella austriaca). Występują tu też jaszczurki i żaby. Przypisy
Rezerwat przyrody Wysokie Skałki

Rezerwat przyrody Wysokie Skałki – krajobrazowy rezerwat przyrody na terenie województwa małopolskiego, w gminie Szczawnica, położony na najwyższym szczycie Pienin – Wysokiej (1050 m n.p.m.). Znajduje się na obszarze Małych Pienin, na granicy ze Słowacją, na wysokości 900–1050 m n.p.m. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Krościenko (leśnictwo Małe Pieniny). Został utworzony w 1961 roku na powierzchni 10,91 ha, później powiększono go do 13,87 ha. Ochronie podlega tu jedyny zachowany w Pieninach fragment górnoreglowego naturalnego lasu świerkowego. W latach 1947–1957 podczas zagospodarowywania opuszczonych przez Łemków terenów Pienin, został silnie przetrzebiony, jednak po kilkudziesięciu latach odtworzył się. W runie leśnym i na niewielkich niezalesionych miejscach występują m.in. takie rzadkie rośliny, jak: lilia złotogłów, powojnik alpejski, tojad dzióbaty, wawrzynek wilczełyko, jaskier platanolistny, modrzyk górski. Bogata jest też fauna ptaków; gniazdują tu m.in. puchacz, myszołów zwyczajny i orlik krzykliwy. Rezerwat ma też duże walory krajobrazowe. Z nagiego wierzchołka rozciągają się imponujące widoki na: Pasmo Radziejowej, Babią Górę, Tatry i Pieniny. Od wschodniej strony wierzchołka Wysokiej urwiste wapienne skały o wysokości 5–20 m. Rezerwat leży w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, który stanowi w tym miejscu otulinę Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Ponadto jest położony na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Małe Pieniny” PLH120025. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Szlaki turystyki pieszej – zielony z Jaworek przez Wąwóz Homole i Polanę pod Wysoką, – niebieski biegnący grzbietem Małych Pienin ze Szczawnicy przez Szafranówke, Durbaszkę, Wysoką, Wierchliczkę, przełęcz Rozdziela, rezerwat przyrody Białą Wodę do Jaworek. Przypisy
Rezerwat przyrody Wyspa lipowa na jeziorze Szwałk Wielki

Rezerwat przyrody „Wyspa lipowa na jeziorze Szwałk Wielki” – ścisły rezerwat leśny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Kowale Oleckie, nadleśnictwo Czerwony Dwór. Został utworzony w 1975 roku i zajmuje powierzchnię 2,73 ha (akt powołujący podawał 2,74 ha). Rezerwat obejmuje wyspę położoną na jeziorze Szwałk Wielki, a celem ochrony jest zachowanie grądu subkontynentalnego z dużym udziałem lipy drobnolistnej Tilia cordata i rzadkimi gatunkami roślin. Skład gatunkowy tego fragmentu lasu jest typowy dla Puszczy Boreckiej. Z rzadkich roślin runa leśnego występuje tu m.in. miesiącznica trwała, złoć mała, kokorycz pusta. Teren wyspy stanowi miejsce lęgowe dla ptactwa wodnego, zwłaszcza kaczek. Przypisy
Rezerwat przyrody Wyspa Lipowa

Rezerwat przyrody Wyspa Lipowa – rezerwat krajobrazowy o powierzchni 5,0 ha, znajdujący się na terenie gminy Łukta w województwie warmińsko-mazurskim. Obejmuje wyspę położoną na jeziorze Marąg. Utworzony w 1968 roku w celu ochrony krajobrazu oraz występujących na wyspie chronionych ptaków (kolonia kormoranów) i roślin. Wyspę porasta ponad 100-letni starodrzew lipowo-dębowy i młodszy olchowy. Wyspa na zdjęciach satelitarnych przypomina but. Obok kormoranów gniazdują tu także: czapla siwa, łabędź niemy, tracz nurogęś, krakwa, perkoz rdzawoszyi, perkoz dwuczuby, dzierzba gąsiorek, trzciniak, trzcinniczek, piecuszek. Akt powołujący rezerwat ukazał się w MP nr 2, poz. 14 z 23.01.1969 r. Przypisy
Rezerwat przyrody Wyspa na jeziorze Bierzwnik

Rezerwat przyrody „Wyspa na jeziorze Bierzwnik” – leśny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Bierzwnik, 2 km na zachód-południowy zachód od stacji kolejowej Bierzwnik na linii Poznań-Szczecin. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977 w celu „zachowania stanowiska kłoci wiechowatej oraz starodrzewu sosnowo-dębowego”. Zajmuje powierzchnię 1,10 ha (akt powołujący podawał 1,13 ha). Obecnie za cel ochrony podaje się: „zachowanie zróżnicowania biologicznego i swoistego składu flory i fauny dla brzegów wyspy na jeziorze skąpożywnym oraz wykształconego na wyspie ekosystemu leśnego, w tym w szczególności zachowanie stanowiska kłoci wiechowatej Cladium mariscus, starodrzewu zgodnego z warunkami siedliskowymi, gniazdujących na wyspie ptaków drapieżnych oraz innych gatunków rzadko spotykanych roślin, grzybów i zwierząt”. Obszar chroniony obejmuje całą wyspę na jeziorze Bierzwnik. Z ciekawszych gatunków roślin naczyniowych występują tu: rutewka orlikolistna, koniczyna dwukłosowa, przylaszczka, konwalia majowa, ciemiężyk białokwiatowy. Wyspa jest ostoją takich gatunków zwierząt jak: rybołów, gągoł, perkoz dwuczuby czy bobry. Rezerwat „Wyspa na jeziorze Bierzwnik” znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu „F” (Bierzwnik) oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Lasy Bierzwnickie” PLH320044 i ptasiego „Lasy Puszczy nad Drawą” PLB320016. Rezerwat znajduje się na terenie Nadleśnictwa Bierzwnik. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2006 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Wschodnim brzegiem jeziora Bierzwnik prowadzi znakowany niebieski szlak turystyczny z Rębusza do Dobiegniewa. Przypisy
Rezerwat przyrody Wyspa na Jeziorze Chobienickim

Rezerwat przyrody Wyspa na Jeziorze Chobienickim – faunistyczny rezerwat przyrody położony w gminie Siedlec, powiecie wolsztyńskim (województwo wielkopolskie). Leży na Jeziorze Chobienickim na półwyspie, który przy wyższych stanach wody odcięty jest od lądu. Powierzchnia: 26,30 ha (akt powołujący podawał 26,15 ha). Został utworzony w 1959 roku w celu ochrony miejsca lęgowego czapli siwej (Ardea cinerea) oraz starodrzewu sosnowo-dębowego. Obecnie jako cel ochrony podaje się „zachowanie rzadkich i chronionych gatunków fauny w położonym na wyspie kompleksie lasów liściastych i mieszanych”. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 80, Poz. 421) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 2/12 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2012 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Wyspa na Jeziorze Chobienickim” Przypisy