NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Trójcy Świętej w Paszenkach

Kościół Trójcy Świętej w Paszenkach – rzymskokatolicki kościół w Paszenkach wzniesiony w XVIII w. jako cerkiew unicka. Historia Fundatorami cerkwi w Paszenkach byli Firlejowie. Świątynia powstała najprawdopodobniej w 1717. W 1875, na skutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, przeszła na własność parafii prawosławnej. W 1890 budynek został rozbudowany. W 1930 świątynia została zrewindykowana na rzecz Kościoła katolickiego. Architektura Dawna cerkiew w Paszenkach jest budowlą drewnianą, orientowaną, jednonawową, trójdzielną, o konstrukcji zrębowej, na podmurówce ceglanej. Nawa świątyni wzniesiona została na planie ośmiokąta, zaś pomieszczenie ołtarzowe, rozbudowane prawdopodobnie po 1890, jest niskie i zamknięte trójbocznie. Identyczną szerokość ma przedsionek, w przedłużeniu którego zbudowana została szersza od niego wieża, także dostawiona najpewniej w toku przebudowy świątyni w 1890. W nawie znajduje się pozorna ośmiodzielna kopuła, zaś w pozostałych częściach świątyni – strop płaski. Z zewnątrz świątynię zdobi gzyms profilowany, a pod okapem hełmu – arkadowy gzyms. Całość kryta jest dachami wielopołaciowymi, nad nawą znajduje się czworoboczna pseudolatarnia. Na wyposażeniu kościoła znajduje się unicka ikona Matki Bożej z XVII–XVIII w., przemalowywana, będąca prawdopodobniej częścią składową niezachowanego ikonostasu cerkwi. Młodsze od niej są dziewiętnastowieczne utensylia: krzyż procesyjny, cztery lichtarze. W kościele znajduje się także pochodząca z tego samego okresu ludowa rzeźba Chrystusa. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Połoskach

Kościół Trójcy Świętej w Połoskach – rzymskokatolicki kościół w Połoskach, pierwotnie cerkiew prawosławna, następnie neounicka. Historia Parafia unicka w Połoskach, dysponująca własną świątynią, powstała najpóźniej w 1726. Wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej w 1875 przeszła do eparchii chełmsko-warszawskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Szesnaście lat później w Połoskach została wzniesiona z drewna nowa cerkiew prawosławna. W 1919 obiekt ten został zrewindykowany na rzecz Kościoła katolickiego i przemianowany na katolicki kościół filialny należący do parafii w Tucznej. Cztery lata później stał się własnością parafii neounickiej. W latach 1941–1945 świątynia ponownie znajdowała się w rękach społeczności prawosławnej. Była czynna jeszcze na początku r. 1947, uczęszczało do niej wówczas 747 parafian. Świątynia ostatecznie przeszła na własność Kościoła katolickiego po wywózkach prawosławnych Ukraińców w ramach Akcji „Wisła”. W 1966 obiekt został wyremontowany, zaś od 1973 jest siedzibą parafii Trójcy Świętej. Architektura Dawna cerkiew w Połoskach jest budowlą drewnianą o konstrukcji zrębowej, szalowaną, na podmurówce, orientowaną i trójdzielną zgodnie z kanonami budownictwa cerkiewnego. Wnętrze świątyni kryte jest płaskim stropem wspartym na czterech słupach. Elewację frontową poprzedza ganek z daszkiem dwuspadowym, jej częścią jest także czworoboczna wieża. Znacznie mniejsza, ośmioboczna wieżyczka znajduje się nad nawą. Wszystkie okna w obiekcie zamknięte są półkoliście. Główny ołtarz kościoła powstał w II poł. XVIII w. w stylu barokowym, wstawiony do niego obraz Trójcy Świętej jest młodszy, powstał w pierwsze połowie wieku XIX. Pierwszy z ołtarzy bocznych jest konstrukcją z 1923, naśladującą estetykę barokową, drugi powstał w zbliżonym czasie z elementów wyposażenia cerkiewnego przejętego po likwidowanej parafii prawosławnej w Połoskach. W ołtarzach bocznych znajdują się odpowiednio wizerunki Najświętszego Serca Jezusa i Matki Boskiej Częstochowskiej. W kościele przechowywane są także osiemnastowieczna monstrancja, XIX-wieczny krucyfiks i pochodząca z tego samego okresu ikona Ukrzyżowania. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Stęszewie

Kościół Trójcy Świętej w Stęszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w podpoznańskim Stęszewie, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu stęszewskiego archidiecezji poznańskiej. Historia Jest to świątynia gotycka wybudowana w 1463, od 1468 nosiła godność kolegiaty, w XVI wieku była kościołem protestanckim. Restaurowana w 1726 i 1771 w stylu barokowym. Posiada renesansowe ołtarze boczne. W kaplicy jest umieszczony nagrobek Doroty Jabłonowskiej (zmarłej 1773) z jej portretem. Przy budowli spoczywają powstańcy listopadowi z 1831 – Antoni Nowicki i Melchior Rzyski oraz Nikodem Błażejewski, powstaniec wielkopolski z 1848. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967
Dreifaltigkeitskirche (Toruń)

Die Dreifaltigkeitskirche (auch Trinitatiskirche, polnisch Kościół św. Trójcy) ist eine profanierte Kirche in Toruń in Polen. Die Kirche steht auf dem Neustädtischen Markt in der Altstadt von Toruń. Geschichte 1668 wurde das damalige Neustädtische Rathaus in eine Dreifaltigkeitskirche für die evangelisch-lutherische Kirchengemeinde umgewandelt, nachdem deren bisherige St.-Jakobs-Kirche einem katholischen Nonnenkloster übergeben worden war. 1818 wurde dieses Gebäude wegen größerer baulicher Mängel unter der neuen preußischen Kirchenverwaltung abgerissen und durch ein neues Kirchengebäude ersetzt. Dieses wurde 1824 eingeweiht. Die durch Wiedererstehen Polens nunmehr in Polen gelegenen evangelischen Kirchengemeinden bildeten zu Beginn der 1920er Jahre die Unierte Evangelische Kirche in Polen. 1927 ging die Dreifaltigkeitskirche aus den Händen der Unierten Kirchen an eine orthodoxe Kirchengemeinde über. Seit 1939 wurde das Gebäude als Lagerraum genutzt. 1994 wurde die Kirche restauriert und seitdem für verschiedene kulturelle Zwecke genutzt. Architektur Das Kirchengebäude von 1824 ist der einzige neoromanische Sakralbau in der Stadt. Es ist etwa 40 Meter lang, 16 Meter breit und etwa 25 Meter hoch. Der Turm ist 40 Meter hoch. Charakteristisch ist der Rundbogenstil des Backsteinbaus. Literatur Eva Börsch-Supan, Zofia Ostrowska-Kębłowska: Die Provinzen Ost- und Westpreussen und Grossherzogtum Posen (= Karl Friedrich Schinkel Lebenswerk. Band 18). Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-06380-3, S. 278–280. Weblinks Dawny zbór ewangelicki św. Trójcy Einzelnachweise
Église de la Trinité de Toruń

L'église de la Trinité de Toruń (également église de la Trinité, polonais Kościół św. Trójcy) est une église de Toruń, en Pologne. L'église est située dans le marché de la vieille ville de Toruń. Histoire En 1668, ce qui était alors le nouvel hôtel de ville a été converti en église de la Trinité pour la paroisse évangélique luthérienne après que son ancienne église Saint-Jacques ait été remise à un couvent catholique . En 1818, ce bâtiment a été démoli en raison de défauts structurels majeurs sous l'ancienne administration de l'église prussienne et remplacé par une nouvelle église. Celle-ci a été inaugurée en 1824. Les paroisses protestantes maintenant situées en Pologne en raison de la résurgence de la Pologne ont formé l'Église évangélique uniate en Pologne au début des années 1920. En 1927, l'église de la Trinité passa des mains des églises uniates à une paroisse orthodoxe. Le bâtiment a été utilisé comme salle de stockage depuis 1939. En 1994, l'église a été restaurée et a depuis été utilisée à diverses fins culturelles. Architecture L'église de 1824 est le seul édifice sacré néo-roman de la ville. Il mesure environ 40 mètres de long, 16 mètres de large et environ 25 mètres de haut. La tour mesure 40 mètres de haut. Littérature Eva Börsch-Supan, Zofia Ostrowska-Kębłowska : Les provinces de Prusse orientale et occidentale et le Grand-Duché de Poznan. (= Karl Friedrich Schinkel. Le travail de la vie. Tome 18). Deutscher Kunstverlag, Munich et Berlin 2003. (ISBN 3-422-06380-3) . p. 278-280. Liens web Dawny zbór ewangelicki w. Trójcy Références Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne
Kościół św. Trójcy w Toruniu

Kościół św. Trójcy w Toruniu – dawna świątynia ewangelicka, mieszcząca się na Rynku Nowomiejskim w Toruniu 28. Została wybudowana w stylu arkadowym. Historia Wcześniej na tym miejscu stał gotycki Ratusz Nowomiejski, zamieniony w 1668 roku na kościół ewangelicki (luterański) pod wezwaniem Trójcy Św. W 1787 roku została zniszczona wieża kościoła. Podczas wojen napoleońskich świątynia pełniła funkcję lazaretu. Budynek został ostrzelany przez artylerię. Na skutek złego stanu technicznego przystąpiono w czerwcu 1818 roku do jego rozbiórki. Nieznana jest data zamontowania pierwszego zegara w budynku. Najstarszym źródłem o zegarze jest dokument jego sprzedaży z 1713 roku. Nowy zegar wykonał po 1730 roku mistrz toruński Abraham Willow. Mechanizm istniał przez kilkadziesiąt lat. W latach 1819–1824 wybudowano nowy budynek, według projektu Karla Friedricha Schinkla, opracowanego w 1818 roku. Kościół swoją fasadą przypominał kościół w Hemer w Westfalii. 25 października 1820 roku doszło do wypadku, w wyniku którego zginęło pięć osób. Po wypadku zmodyfikowano plan kościoła na halowy. Plany zakładały wybudowanie ambony i kazalnicy, jednak ostatecznie one nie powstały. 31 października 1824 roku kościół został oddany nowomiejskiej gminie ewangelickiej. Ze świątyni korzystali również ewangelicy z parafii w Mokrem. W tym samym roku na wieży kościelnej zamontowano nowy zegar. W 1882 roku zamontowano na wieży zegar oraz organy zbudowane przez niemiecką firmę Sauera. Do 1927 roku w budynku znajdował się Ewangelicki Kościół Unijny w Polsce. Od 27 lutego 1927 roku do września 1939 budynek pełnił funkcję cerkwi prawosławnej św. Mikołaja. Podczas II wojny światowej w budynku mieściły się magazyny. W latach 1945–1949 we wnętrzu mieściła się hala targowa, następnie magazyn. Po 1989 roku budynek przejęła fundacja Tumult, która po przeprowadzeniu remontu przystosowała go na salę kinową i własne potrzeby. Przypisy Bibliografia MarianM. Arszyński MarianM., Nowomiejski kościół ewangelicki w Toruniu: przyczynek do dziejów architektury pierwszej połowy XIX wieku na Pomorzu, „Acta Universitatis Nicolai Copernici. Nauki Humanistyczno-Społeczne. Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo”, 25 (280), 1994 . PiotrP. Birecki PiotrP., Architektura i sztuka ewangelicka w Toruniu w XIX i XX wieku, [w:] JarosławJ. Kłaczkow (red.), Ewangelicy w Toruniu (XVI-XX w.), Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2011, ISBN 978-83-7780-051-5 . SylwiaS. Grochowina SylwiaS., Związki wyznaniowe w Toruniu w latach 1939-1945, „Rocznik Toruński”, 30, 2003 . AlicjaA. Sumowska AlicjaA., Porządek dnia w dawnym Toruniu, Toruń: Muzeum Okręgowe w Toruniu, 2021, ISBN 978-83-66208-20-9 . AlicjaA. Sumowska AlicjaA., Krwawy sąd. Toruńska sprawa z 1724 roku, KatarzynaK. Pietrucka (red.), Toruń: Muzeum Okręgowe w Toruniu, 2024, ISBN 978-83-66208-46-9 .
Kościół Trójcy Świętej w Łobżenicy

Kościół Trójcy Świętej w Łobżenicy – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Łobżenica. Należy do dekanatu Łobżenica. Mieści się przy ulicy Mickiewicza. Jest to świątynia pierwotnie późnogotycka z przełomu XV i XVI wieku, przebudowana w 1662 w stylu barokowym, po rozbudowie w latach 1931–1932 zachowała niewiele cech stylowych (m.in. gotyckie skarpy na zewnątrz). Rozbudowa polegała na przedłużeniu w części zachodniej budowli i wybudowaniu wieży. Od strony północnej została dostawiona niska nawa boczna. Rozbudowa została upamiętniona poprzez umieszczenie w tynku daty 1932 (znajduje się w szczycie frontonu po stronie wschodniej i w szczycie nad kaplicą południową). Jest to budowla orientowana, murowana z cegły, otynkowana, salowa, wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta. Z lewej i prawej strony ołtarza mieszczą się kaplice. Kaplica południowa została wybudowana zapewne w 1662 roku. Druga z nich reprezentuje architekturę barokową. Krypta została wzniesiona na rzucie kwadratu. Ma wyższy dach w odróżnieniu od nawy głównej i pokryta kopułą. Ściany nawy oddzielone są gzymsami. Ołtarz główny jest barokowy wykonany zapewne w 1662 roku. Wielokrotnie był remontowany i częściowo uzupełniany. Retabulum, czyli malowana nastawa ołtarzowa ustawiona z tyłu ołtarza składa się z trzech części. Świątynia posiada 2 ołtarze boczne. Obydwa są barokowe, lewy został wykonany w drugiej połowie XVII wieku, prawy w trzeciej ćwierci XVII wieku. Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Dygowie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego – neogotycki, zabytkowy kościół parafialny w Dygowie. Historia Kościół postawiony został w latach 1879–1890 na miejscu wcześniejszego, który stał w tym miejscu przynajmniej od 1276 roku. Poświęcony został 30 maja 1946 roku, a erygowany 1 czerwca 1951 roku. Opis Budowla na planie prostokąta zbudowana jest z czerwonej cegły, na kamiennej podmurówce. Kościół jest orientowany. Na wschodniej stronie istnieje trójkątne prezbiterium. Przy głównym wejściu, na zachodniej stronie budynku stoi trójkondygnacyjna wieża z blendami zakończona dachem hełmowym o kształcie ostrosłupa. Na zewnątrz wokół murów biegnie fryz arkadowy. Okna oraz drzwi zakończone są łukiem półokrągłym. Wyposażenie Kościół wyposażony jest w sprawne organy umieszczone na emporze organowej, która wznosi się na drewnianych słupach. Prezbiterium urządzone jest według wskazań soboru watykańskiego II. W ołtarzu znajdują się relikwie. W kościele zachowane zostały balaski oddzielające część prezbiterialną kościoła od części nawowej. Podczas mszy służą jako ołtarz do przyjmowania komunii świętej. Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Osowcu

Kościół pw. Wniebowstąpienia Pańskiego w Osowcu – rzymskokatolicki kościół położony w dekanacie Grajewo w diecezji łomżyńskiej. Historia Pierwszy kościół drewniany z roku 1919 został zniszczony w czasie II wojny światowej w roku 1944. Obecna murowana świątynia parafialna pw. Wniebowstąpienia Pańskiego została zbudowana przez ks. prob. Kazimierza Urbana w latach 1949–1953 i pobłogosławiona w 1956 r. przez sufragana łomżyńskiego Aleksandra Mościckiego. 29 września 1971 r. został konsekrowany przez biskupa łomżyńskiego Mikołaja Sasinowskiego. Msze Msze odbywają się; w niedzielę: 8.00, 10.00, w dzień powszedni: 7.30 i 8.00 Odpust przypada w dzień Wniebowstąpienia Pańskiego. Zobacz też Parafia Wniebowstąpienia Pańskiego w Osowcu dekanat Grajewo Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Poznaniu

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w Poznaniu na winogradzkim osiedlu Wichrowe Wzgórze. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny. Historia i architektura Parafię wydzielono z parafii przy kościele św. Jana Bosko w dniu 4 grudnia 1983. Pierwszym proboszczem był tu ks. Czesław Liczbański i on też rozpoczął budowę świątyni. Kościół, ukończony w 1993, jest budowlą wielobryłową, z licznymi korespondującymi z sobą częściami – pawilonami. Olicowany jednolicie jasną cegłą, stanowi kontrast dla otaczających go wysokich bloków z wielkiej płyty. Wewnątrz założenia znajduje się wirydarz obsadzony roślinnością, w tym krzewami i drzewami. Część elewacji porasta wielobarwny bluszcz. Elementem wertykalnym jest wieża zwieńczona krzyżem, dominująca nad całością. Autorem projektu kościoła był Witold Milewski (Miastoprojekt Poznań), a kierownikiem budowy – Stefan Tomkowiak (zamieszkały wtedy na terenie parafii). Wystrój wewnętrzny – polichromię na ścianie ołtarzowej, zaprojektował prof. Jacek Strzelecki z ówczesnej Akademii Sztuk Pięknych (Uniwersytet Artystyczny). Misje święte Misje święte odbyły się w dniach: 4-11 czerwca 2000, księża Filipini z Gostynia, 16-23 maja 2010, ojcowie Oblaci z Poznania. 10-17 października 2021, ojcowie Oblaci z Poznania Przypisy Bibliografia Marcin Libicki, Poznań – przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.303-304, ISBN 83-902028-4-0 https://parafiawniebo.pl/about.html – o kościele Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Żyrardowie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Żyrardowie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Żyrardowie, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu Żyrardów diecezji łowickiej. Historia Budowla powstała jako świątynia protestancka. W 1888 roku pastor z Wiskitek, ksiądz Juliusz Bursche, rozpoczął przygotowania do budowy małego domu modlitwy w Żyrardowie. Jednak już w tym samym roku został przeniesiony do warszawskiej parafii, a jego starania były kontynuowane przez nowego pastora - księdza Rudolfa Gustawa Gundlacha. Na budowę nowej świątyni środki finansowe zostały ofiarowane przez ówczesnego dyrektora żyrardowskich zakładów Karola Dittricha, a także przez robotników fabrycznych. Zebrane fundusze oraz pomoc i zaangażowanie parafian pozwoliło na zakończenie w 1898 roku budowy świątyni, która została zaprojektowana i wybudowana w stylu neogotyckim. Uroczyście kościół został poświęcony w dniu 25 września tego samego roku przez superintendenta generalnego księdza Karola Gustawa Manitiusa. W czasie poświęcenia świątynia otrzymała imię Wniebowstąpienia Pańskiego. Po II wojnie światowej, w dniu 3 sierpnia 1969 roku świątynia została przekazana przez parafię ewangelicko-augsburską na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem na archiwum. W marcu 1976 roku kościół został kupiony przez parafię rzymskokatolicką. W dniu 27 marca tego samego roku budowla została poświęcona jako kościół katolicki przez księdza prymasa Stefana Wyszyńskiego. Architektura i wyposażenie Świątynia została wzniesiona według projektu Pawła Hosera. Jest to wysoka, strzelista, budowla reprezentująca styl neogotycki, murowana, wzniesiona z radziejowickiej cegły, posiadająca nawę prostokątną i prezbiterium wyższe, jednoprzęsłowe, zamknięte trójbocznie, od wschodu mieści się czworoboczna wieża, o dwóch kondygnacjach, zwężająca się ku górze, zakończona jest trójkątnymi szczycikami, pokryta jest ostrołukowym hełmem nakrytym blachą. Dach dwuspadowy jest nakryty blachą. W ołtarzu głównym znajduje się obraz "Wniebowstąpienie Pańskie" namalowany w Monachium przez Augusta Frinda na zlecenie Karola Dittricha. Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół Wniebowzięcia Matki Bożej i Świętego Michała w Wieleniu

Kościół Wniebowzięcia Matki Bożej i Świętego Michała w Wieleniu – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście Wieleń. Mieści się przy ulicy Tadeusza Kościuszki. Należy do dekanatu wieleńskiego. Architektura Budowla orientowana, z zewnątrz otynkowana, fasada nie ma podziałów, Świątynia o jednej nawie z nieco niższym, półkolistym prezbiterium. Kościół ma kilka przybudówek. Od północy przy prezbiterium mieści się prostokątna zakrystia, a nad nią otwarta do prezbiterium loża. Dalej od tej samej strony, w jednym rzędzie przybudówek połączonych z nawą znajdują się schody na lożę, mała kaplica Serca Jezusowego i schody na chór muzyczny. Wyposażenie Jest to budowla wczesnobarokowa i została ufundowana w 1615 roku przez Zofię z Hubertów Czarnkowską, kasztelanową kaliską, konsekrowano ją w 1632 roku. Polichromia świątyni została wykonana w I ćwierci XVII stulecia w stylu regencji przez Antoniego Pallme ze Zbąszynia. Ołtarz główny w stylu wczesnego baroku został ufundowany przez księdza Łukasza Kilińskiego - wykonali go snycerze z Pelplina. Znajduje się w nim obraz Wniebowzięcia Matki Bożej z warsztatu Hermanna Hanna oraz rzeźby św. Stanisława, Wojciecha, Jadwigi i Elżbiety. Ołtarze boczne są w stylu późnego baroku. Ambona w stylu późnorenesansowym pochodzi z około roku 1640, chrzcielnica reprezentuje styl późnobarokowy. Balkon loży kolatorskiej w prezbiterium z parapetem i obramieniem drewnianym o bogatej dekoracji, reprezentuje styl regencji i został wykonany w I ćwierci XVIII stulecia. W ścianach świątyni umieszczone są trzy szafki - ozdobione herbami cechu piwowarów i rzeźników. Przy budowli mieści się kaplica św. Stanisława Kostki, na jej sklepieniu namalowana scena ubóstwienia św. Stanisława, w niej znajduje się cynowy sarkofag fundatora Jana Kostki ze Sztemberka. W 2021, będący w złym stanie technicznym obiekt, osuszono, wymieniono fugi cementowe na wapienne i położono nowe pokrycie dachowe. Renowację przeszło również wnętrze kościoła. Przypisy
Église Sainte-Marie-et-Saint-Materne de Lubomierz

L'église Sainte-Marie-et-Saint-Materne est la plus importante église de la ville de Lubomierz située dans le sud-ouest de la Pologne (Silésie). Historique Une première église a été construite en bois et a brûlé au XVe siècle lors d'un des incendies qui ont ravagé la ville. À sa place, un temple gothique a été érigé, qui a également été détruit dans un incendie en 1688, mais les éléments qui ont survécu à l'incendie sont devenus une partie de l'église actuelle érigée en 1727-1730 par l'architecte Jan Jakub Scheerhofer (Johann Jacob Scheerhofer) dans un style baroque. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : Hauteur de la façade : 40 m Notes et références Voir aussi Liens externes Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Borkach Małych

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Borki Małe w gminie Olesno. Kościół należy do parafii św. Franciszka z Asyżu w Borkach Wielkich w dekanacie Olesno, diecezji opolskiej. Świątynia administrowana jest przez braci z zakonu św. Franciszka. Historia kościoła Pierwotnie w miejscu obecnego kościoła był zbudowany w 1750 roku kościół drewniany o konstrukcji zrębowej. Po II wojnie światowej został rozbudowany, jednak w 1952 roku spłonął. Na jego miejscu stoi dziś kapliczka, a nowa świątynia powstała w 1954 roku, niedaleko pierwotnego kościoła. W nowo pobudowanym w większości z kamienia polnego kościele znajdują się m.in. ocalałe z pożaru 2 obrazy: MB Wniebowzięta oraz Dusze w czyśćcu. Przypisy Linki zewnętrzne Olesno-sołectwa. olesno.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-19)]. Na szlaku – Borki Małe Kościół filialny w Borkach Małych