NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Unity Tower

Unity Tower (commonly nicknamed the Skeletor (Polish: Szkieletor [ʂkʲɛˈlɛtɔr]) prior to completion) is a 102.5 metre high-rise building located in Kraków, Poland. Unity Tower is located near the Mogilskie Roundabout (Rondo Mogilskie) and Kraków University of Economics. It is the second-tallest building in Kraków after K1. Due to the skeletal appearance of the unfinished building from 1970s to 2010s; the building gained the unofficial nickname Skeletor. The construction finally resumed in 2016 and the construction work of Unity Centre was completed on 30 September 2020. History Originally, it was intended to become the regional office of the Main Technical Organization (Naczelna Organizacja Techniczna, NOT) and be named the NOT Tower. The construction of the building was started in 1975, but stopped permanently in 1979 because of economic constraints and political unrest which later culminated in the imposition of martial law in Poland in 1981. Due to the skeletal appearance of the unfinished building, it was dubbed the Skeletor (Polish: Szkieletor). Investors expressed interest in renovating the building throughout the years. In the 1980s, the building was proposed to house apartments for employees at the Nowa Huta steelworks, and after the fall of communism, a large hotel chain became interested in the facility and wanted to complete the unfinished building, but all these efforts were discouraged by the complicated legal status of the land on which it stood and the high cost of its demolition or adaptation. In 2007, a new plan for the building was put forward, which postulated to increase its height from 92 to as high as 130 meters. German architect Hans Kollhoff was invited to take part in the reconstruction of the building, which was supposed to be completed by the time of UEFA Euro 2012 in Poland and Ukraine. However, the project was rejected by the Provincial Conservation Council on the grounds that the new building was located within a historical urban landscape. The building was partially owned by TreiMorfa Project. The long debate about its possible future use based on brand new plans was cut short by the courts in December 2011 because of legal improprieties by its new design team. Austrian engineering company Strabag was given the commission to rebuild. The building's floors were removed and replaced, but the steel frame retained and reused. The exterior architecture was inspired by the Art Deco architecture of the 1920s and 30s. The use of grey stone and the architecture was partially inspired by the Maccabees Building. In 2018, before the full reconstruction of the building was completed, the ArchDaily architecture website named Szkieletor as one of "History's Most Notorious Unfinished Buildings" alongside the Palace of the Soviets, Siena Cathedral and Ryugyong Hotel. Gallery See also List of tallest buildings in Poland List of tallest buildings in Warsaw List of tallest buildings in Katowice References External links Media related to Unity Tower at Wikimedia Commons Media related to Skeletor in Kraków at Wikimedia Commons
Szkieletor

Unity Tower, llamado inicialmente Edificio NOT y posteriormente Szkieletor (/ʂkʲɛˈlɛtɔr/), es un edificio ubicado en Cracovia, Polonia. Se encuentra cerca de la Universidad de Economía de Cracovia y es el rascacielos más alto de la ciudad. Su construcción, durante muchos años detenida, fue completada el 30 de abril de 2020. Historia Originalmente, se buscaba que el edificio se convirtiera en las oficinas regionales de la Federación Polaca de Asociaciones de Ingeniería NOT (FPAI-NOT) y que sería llamada Edificio NOT. La construcción del edificio comenzaría en 1975, pero se detendría indefinidamente en 1979 debido a complicaciones económicas y problemas políticos causados por la ley marcial en Polonia en 1981.​ Durante más de treinta años, el rascacielos estuvo inacabado. Debido a las similitudes del edificio sin terminar y un esqueleto, la torre sería apodada con el nombre de Szkieletor, el archienemigo de He-Man and the Masters of the Universe, el cual era una serie de televisión popular al momento de la construcción.​ Los inversores volverían a mostrar interés en la rehabilitación del edificio, pero se desanimarían por la complicada situación del terreno en la que se había construido, pero tampoco se veían en la situación de demoler la construcción debido a su alto coste.[cita requerida] En 2007, se presentó un nuevo plan para el edificio, en esta se buscaba aumentar la altura de la construcción de 92 a 130 metros. Se invitaría al arquitecto alemán, Hans Kollhoff, para participar en la reconstrucción del edificio, se suponía que el edificio sería finalizado para la Eurocopa 2012, sin embargo, el proyecto sería rechazado por el consejo provincial, ya que se ubicaba dentro de un paisaje urbano histórico.​ La empresa de ingeniería austríaca, Strabag sería encargado de la reconstrucción. Varios pisos serían removidos y reemplazados, pero se mantendría y reutilizaría el marco de acero del edificio. La arquitectura exterior del edificio se inspiraría en la arquitectura Art déco de la década de 1920 y 1930. Se utilizaría piedra gris y la arquitectura se inspiraría parcialmente en el Maccabees Building. En 2018, un año antes de la finalización de la reconstrucción, el sitio web ArchDaily nombraría a Szkieletor como uno de «los edificios sin terminar más notorios de la historia» junto al Palacio de los Sóviets, la Catedral de Siena, la Torre de David, y el Hotel Ryugyong.​ Galería Referencias
Budynek Sądu Rejonowego w Mielcu

Budynek Sądu Rejonowego w Mielcu – budynek znajdujący się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 15. Jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-869 z 28.02.1983. Został zbudowany pod koniec XIX w. dla sądu powiatowego. Po zlikwidowaniu powiatów w 1975 r. budynek stał się siedzibą sądu rejonowego. Zbudowany na planie prostokąta dwukondygnacyjny budynek jest murowany i otynkowany. Posiada dwa ryzality: tylny przykryty dwuspadowym dachem oraz frontowy, pięcioosiowy przykryty trójspadowym dachem. Nad środkową częścią ryzalitu frontowego znajduje się trójkątny frontonik ze stylizowanym orłem w obramieniu. Fasada budynku jest trzynastoosiowa (pięcioosiowy ryzalit oraz po cztery osie po obu jego stronach). Korpus budynku przykryty jest dachem czterospadowym. Przy głównym wejściu znajduje się tablica upamiętniająca uwolnienie przez partyzanckie oddziały „Jędrusiów” i Armii Krajowej 29 marca 1943 r. ok. 180 więźniów z więzienia przy sądzie. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 16. ISBN 83-87549-23-1. pod red. Krzysztofa Babiarza: Ziemia mielecka. Przewodnik. Mielec: Agencja Wydawniczo-Reklamowa „KORSO”, 2007. ISBN 978-83-60849-12-5.
Budynek biurowy ZUS w Gdyni

Budynek biurowy ZUS w Gdyni, potocznie nazywany budynkiem PLO – zabytkowy obiekt, mieszczący się w Śródmieściu Gdyni przy ul. 10 Lutego 24, róg 3 Maja, naprzeciwko Zespołu mieszkaniowego BGK. Zaprojektowany w 1934 przez Romana Piotrowskiego z biura projektów Stowarzyszenia Budowlano-Mieszkaniowego ZUS w Warszawie dla Zakładu Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych w Poznaniu, został zrealizowany w latach 1935–1936 przez swojego sukcesora - Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie. Lista użytkowników gmachu w okresie międzywojennym Konsulat Niemiec, Izba Przemysłowo-Handlowa, Ubezpieczalnia Społeczna, II Urząd Skarbowy, Wywiadownia Handlowo-Kredytowa "Balticum", Towarzystwo Handlowo-Przemysłowe "Block Brun" S.A., Zakład Przemysłowo-Handlowy "Dominante" Sp. z o.o., dr Michał Drwięga, notariusz, Dziennik Gdyński, Elibor S.A., Ewert Krzemieniewski, notariusz, Johansen Ejgil Sp. z o.o., Kurier Warszawski, Oceaniczna Agencja Okrętowa Sp. z. o.o., Polski Instytut Rozrachunkowy Sp. z o.o., Polski Przemysł Włókienniczy, Polski Związek Zachodni, Polsko-Islandzkie Towarzystwo Handlowe, Sp. z o.o. Polsko-Italskie Biuro Morskie, Bank i Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń "Vesta". Na parterze znajdowały się sklepy oraz kawiarnia (również w piwnicy) i cukiernia Karola Albrechta – „Cafe Bałtyk”, w której gdyński artysta malarz Zygmunt Cywiński organizował „Wieczory czwartkowe” z udziałem m.in. Boya-Żeleńskiego, Marii Dąbrowskiej, Zofii Nałkowskiej i Melchiora Wańkowicza. W okresie okupacji lokal nosił nazwę „Cafe Berlin” i był dostępny tylko dla Niemców (Nur für Deutsche). W okresie 1945–1969 prowadzony przez Gdyńskie Zakłady Gastronomiczne. Wkraczające w marcu 1945 do miasta oddziały Armii Czerwonej wywołały pożar budynku. Lista użytkowników gmachu w latach 1949-1951 Ubezpieczalnia Społeczna w Gdyni (1949), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (1951), Biuro Maklerskich Ubezpieczeń Morskich Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych (1951), Centrala Handlu Przemysłu Skórzanego (1951), Centrala Spożywcza (1951), Centrala Tekstylna (1951). Lista użytkowników gmachu od 1951 Od 1952 gospodarzem budynku były Polskie Linie Oceaniczne. Mieściły się też tam: Centralny Zarząd Polskiej Marynarki Handlowej (1951–1957), Chińsko-Polskie Przedsiębiorstwo Maklerów Okrętowych Chipolbrok (1951–1991). Po dokonanej restrukturyzacji właścicielem obiektu było Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji "Warta", mieścił w nim m.in. sąd rejestrowy wraz z placówką KRS, obecnie szereg komórek organizacyjnych Urzędu Miejskiego, który stał się też w 2008 jego kolejnym właścicielem. Przypisy Bibliografia Księga Adresowa Ziem Zachodniej Polski - Gdynia Wybrzeże Wojew. Pomorskie, Rocznik 1937-1938 Encyklopedia Gdyni, Verbi Causa Gdynia 2006, tom I Linki zewnętrzne Budynek biurowy ZUS Gmach ZUS w Gdyni. naszagdynia.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-30)]. Budynek w NAC
Centrum Edukacji Przyrodniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego

Centrum Edukacji Przyrodniczej – jednostka muzealno-dydaktyczna Uniwersytetu Jagiellońskiego, funkcjonująca na terenie III Kampusu UJ. Charakterystyka Centrum gromadzi zbiory zoologiczne, geologiczne, antropologiczne i paleobotaniczne uniwersytetu, prezentowane do 2015 roku w czterech muzeach rozrzuconych na terenie miasta: Muzeum Zoologicznym, Muzeum Geologicznym, Muzeum Antropologicznym, Muzeum Paleobotanicznym. Linki zewnętrzne Strona Centrum Edukacji Przyrodniczej
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Prusiu

Cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Prusiu – drewniana cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia NMP z 1887 znajdująca się w Prusiu. Po 1947 przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki. Od 1993 odprawiane są także nabożeństwa greckokatolickie. Historia obiektu Cerkiew została wybudowana w 1887 roku i konsekrowana rok później. Po 1947 cerkiew wykorzystywana jest jako kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Werchracie. Remontowana na początku lat 80. oraz w 2001. Architektura i wyposażenie Cerkiew ma konstrukcję zrębową i zbudowana jest na planie czterech kwadratów. Największy z nich to nawa, mniejsze to prezbiterium i babiniec. Wszystkie części mają jednakową wysokość i dwuspadowe dachy kryte blachą, z kalenicą na jednym poziomie. Nad nawą umieszczono potężny, ośmioboczny bęben zwieńczony kopułką i żelaznym krzyżem. Podobne krzyże znajdują się nad prezbiterium i babińcem. Prezbiterium zamknięte jest ścianą prostą. Przed babińcem mały przedsionek (czwarty kwadrat), kryty również dwuspadowym dachem. Ściany cerkwi w dolnej części osłonięte są szerokim okapem, przypominającym soboty. Okap nie obejmuje przedsionka. Ściany powyżej okapu i całość ścian przedsionka oszalowano pionowym deskowaniem. Wewnątrz zachowała się część dawnego wyposażenia, m.in. ikonostas. Niektóre ikony zostały wyjęte z ikonostasu i rozwieszone na ścianach świątyni. Galeria Otoczenie świątyni Obok cerkwi wolno stojąca drewniana dzwonnica, z pseudoizbicą, kryta dachem namiotowym. Ściany dzwonnicy pochyłe, z pionowym deskowaniem, w dolnej części osłonięte okapem. Remontowana w 1987. Po drugiej stronie drogi cmentarz, na którym zachowały się nagrobki bruśnieńskie. Bruśnieński krzyż z 1868 roku stoi także na wschodnim skraju wsi, przy drodze w pobliżu torów kolejowych. Krzyż był złamany i został umocniony żelaznymi klamrami. Przypisy Bibliografia Krzysztof Zieliński, Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, Rzeszów 2015, ss. 219,220 ISBN 978-83-61577-68-3.
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Jałówce

Cerkiew pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego – prawosławna cerkiew parafialna w Jałówce. Należy do dekanatu Gródek diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynia mieści się w pobliżu Rynku, przy ulicy Lipowej. Cerkiew zbudowano w latach 1958–1966 według projektu prof. Aleksandra Grygorowicza, w miejscu poprzedniej, spalonej w 1941 w czasie działań wojennych. Pierwsze nabożeństwo odprawiono 14 listopada 1966. Konsekracji świątyni dokonał 16 maja 1982 arcybiskup białostocki i gdański Sawa. Cerkiew architektonicznie nawiązuje do wzorów dawnej sztuki bizantyjskiej. Jest to budowla murowana, centralna (tetrakonchos), w kształcie rotundy z apsydami, zwieńczona przeszkloną kopułą, wspartą na czterech profilowanych filarach. Ściany wewnątrz zostały ozdobione polichromią autorstwa Józefa Łotowskiego i Jarosława Wiszenki. Witraże w czterech głównych oknach cerkwi zostały zaprojektowane przez Aleksandra Grygorowicza i wykonane w pracowni Adama Gołembowskiego z Poznania. Ikonostas sprowadzono z nieistniejącej obecnie cerkwi św. Jerzego w Suwałkach. Obok cerkwi znajduje się dzwonnica (będąca jednocześnie kaplicą pomocniczą) oraz cmentarz. Posesja jest ogrodzona kamiennym murem (z bramą i furtką), zaprojektowanym przez ks. Eugeniusza Konachowicza. Cerkiew, kaplicę-dzwonnicę, cmentarz cerkiewny i ogrodzenie wpisano 20 lipca 2002 do rejestru zabytków pod nr A-69. W latach 2008–2011 dokonano zewnętrznego remontu świątyni, m.in. wymieniono krzyż na kopule oraz blaszane pokrycie kopuły i zadaszenia, wykonano orynnowanie, a także przemalowano elewację na kolor biały. Przypisy Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 7–8/2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, ss. 1, 22–23. Kalendarz Prawosławny 2021, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 143–146, 223. Linki zewnętrzne Polska Niezwykła. Jałówka. Zabytkowa cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Pańskiego
Cerkiew Trójcy Świętej w Tuczępach

Cerkiew Trójcy Świętej w Tuczępach – prawosławna cerkiew w Tuczępach, wzniesiona w 1877 i rozebrana w latach 30. XX wieku. Czas powstania pierwszej parafii prawosławnej w Tuczępach nie został ustalony. W XVIII w. w miejscowości istniała parafia unicka. W 1840 należało do niej czterdziestu wiernych. W 1875, w ramach likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, placówka duszpasterska została przymusowo przyłączona do eparchii warszawskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1877 dla parafii prawosławnej wzniesiono nową cerkiew. Była ona czynna do I wojny światowej, gdy prawosławna ludność udała się na bieżeństwo. Od lutego 1919 miejscowi katolicy, będący w znacznej większości (w samych Tuczępach po I wojnie światowej pozostało 10 prawosławnych, w okolicy - dalszych 80) ubiegali się o przejęcie cerkwi i jej rekoncyliację na kościół. Ostatecznie miało to miejsce 18 grudnia 1919. W roku następnym obiekt stał się kościołem parafialnym. Z uwagi na zły stan techniczny budynku obiekt sakralny w Tuczępach został rozebrany po ok. dziesięciu latach od rekoncyliacji. W latach 1939–1957 we wsi powstał na miejscu cerkwi nowy kościół św. Anny, Przemienienia Pańskiego i Matki Boskiej Królowej Polskiej. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Zimnej Wodzie

Cerkiew pod wezwaniem Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy – prawosławna cerkiew parafialna w Zimnej Wodzie. Należy do dekanatu Lubin diecezji wrocławsko-szczecińskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynia murowana, gotycka. Budynek wzniesiony został w 1343, w latach 1718–1945 służył luteranom, zaś w latach 1947–1949 został dostosowany do potrzeb liturgii prawosławnej. Wewnątrz mieści się współczesny ikonostas. Cerkiew remontowano w 1963 (odnowienie elewacji, wymiana pokrycia dachu) oraz w latach 1994–1997. Obok świątyni znajduje się krzyż z 1997, upamiętniający 50-lecie istnienia parafii. Cerkiew została wpisana do rejestru zabytków 29 września 1992 pod nr A/2551/977/L. Przypisy Linki zewnętrzne Serwis Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego – Zimna Woda: Historia parafii Zaśnięcia Bogurodzicy
Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Maleszach

Cerkiew pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła – prawosławna cerkiew parafialna w Maleszach. Należy do dekanatu Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Obecnie istniejąca świątynia została wzniesiona na początku lat 50. XX w., konsekrowana w 1954. Wcześniej w tym samym miejscu znajdowała się cerkiew murowana, zbudowana w 1870, zburzona przez okupantów hitlerowskich w 1944. Dzisiejsza cerkiew jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej, orientowaną, salową (tj. bez wyodrębnionego prezbiterium). Od frontu wieża na planie prostokąta. Nawa zamknięta prostokątnie, z zakrystią na osi. Dachy cerkwi blaszane. Wieża zwieńczona czterospadowym dachem namiotowym z niewielką cebulastą kopułką. Nad nawą dach jednokalenicowy, z kwadratową wieżyczką zwieńczoną kopułką. Nad zakrystią dach trójspadowy. Wokół cerkwi kamienny mur z lat 50. XX w. Wnętrze świątyni było gruntownie remontowane w latach 90. XX w. (m.in. pozłocono wtedy ikonostas). W latach 2011–2012 odnowiono elewację, zmieniając kolor z jasnobrązowego na niebieski. Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 5/2012, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, s. 14 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Malesze
Cerkiew św. Anny w Wólce Terechowskiej

Cerkiew pod wezwaniem św. Anny – prawosławna cerkiew cmentarna w Wólce Terechowskiej. Należy do parafii św. Barbary w Kuzawie, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się na cmentarzu prawosławnym. Wzniesiona w latach 1981–1984, konsekrowana 6 sierpnia 1984. Uroczystość patronalna obchodzona jest 7 sierpnia (czyli 25 lipca według starego stylu). Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2014, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 238–239.
Cerkiew św. Apostoła Jana Teologa w Jelonce

Cerkiew pod wezwaniem św. Apostoła Jana Teologa – prawosławna cerkiew cmentarna w Jelonce. Należy do parafii Opieki Matki Bożej w Dubiczach Cerkiewnych, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew wzniesiono w 1993 na cmentarzu prawosławnym. Budowla murowana. Od frontu kruchta, mniejsza od nawy. Dachy cerkwi blaszane. Wejście poprzedzone daszkiem wspartym na dwóch słupach. Nad kruchtą dach jednokalenicowy. Nad nawą również dach jednokalenicowy, z niewielkim baniastym hełmem. Wewnątrz ikonostas, który wcześniej znajdował się w cerkwi parafialnej. Świątynię otacza cmentarz założony w XIX wieku. Przypisy Bibliografia Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego nr 2/2013, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 0239-4499, s. 17
Cerkiew św. Dymitra w Złockiem

Cerkiew św. Dymitra w Złockiem; też: św. Demetriusza, Rycerza i Męczennika) – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka, zbudowana w latach 1867–1872, znajdująca się w Złockiem. Od 1951 rzymskokatolicki kościół parafialny parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Złockiem. Świątynia leży na szlaku architektury drewnianej w Województwie Małopolskim. Położenie Wznosi się w górnej części wsi, na wysokości ok. 530 m n.p.m., w kępie drzew na grzbiecie, rozdzielającym dolinki Złockiego Potoku na wschodzie i Szczawnika na zachodzie. Miejsce to znajduje się w południowej części pasma Jaworzyny w Beskidzie Sądeckim. Obok cerkwi znajduje się cmentarz rzymsko- i greckokatolicki z XIX w. otoczony murem. Wokół stare lipy; jedna z nich, znajdująca się przy drodze, chroniona jako pomnik przyrody. Historia Pierwsza cerkiew istniała w tym miejscu najprawdopodobniej już w końcu XVI w. Obecna cerkiew, budowana w latach 1867–1872 według projektu Kondracza, konsekrowana w 1873, na tle innych łemkowskich świątyń w okolicy wyróżnia się swoją nietypową epigonalną architekturą. Po Akcji „Wisła” i wysiedleniu ludności unickiej, od 1951 służy wiernym obrządku rzymskiego. Opis cerkwi Drewniana, konstrukcji zrębowej, zbudowana jest nietypowo na planie krzyża. Nawa wraz z prezbiterium oraz transept nakryte są dachami dwuspadowymi, o szczytach naczółkowych. W miejscu ich przecięcia wznosi się wysoki, ośmiokątny tambur, nakryty kopułą. Kopułę oraz szczyt dachu nad prezbiterium wieńczą dwukondygnacyjne, pozorne latarnie. Do nawy przylega, wzniesiona na jej osi, wieża konstrukcji słupowo-ramowej, nakryta niskim dachem namiotowym i zwieńczona również dwupiętrową, pozorną (ślepą) latarnią. Wszystkie dachy są współcześnie kryte blachą. Cała świątynia jest od zewnątrz szalowana poziomo kładzionymi deskami. We wnętrzu kompletny XIX wieczny ikonostas w stylu barokowym, autorstwa Antoniego i Michała Bogdańskich ze Lwowa. Prezentuje on schemat typowy dla zachodniej łemkowszczyzny. W cerkwi znajdują się także dwa XIX-wieczne ołtarze boczne przedstawiające Matkę Bożą z Dzieciątkiem oraz świętych Cyryla i Metodego, a także przeniesiony z poprzedniej cerkwi XVIII-wieczny, barokowy krucyfiks w bogatym obramieniu snycerskim. Wnętrze świątyni w większości zachowało naturalną barwę drewna. Polichromia w prezbiterium pochodzi z 1876. Plafon "Wniebowstąpienie" namalowany został najprawdopodobniej przez J. Bogdańskiego, ucznia Jana Matejki. Stacje Drogi Krzyżowej współczesne, wykonane w 1980 przez rzeźbiarza ludowego z Kąclowej, Józefa Kuczaja. O „złockiej ikonie” wspomniał Jerzy Harasymowicz w jednym ze swych najbardziej znanych wierszy pt. „W lesie listopadowym”. Bibliografia ZbigniewZ. Muzyk ZbigniewZ., Cerkwie Sądecczyzny, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2001, s. 8-9, ISBN 83-913147-9-0, OCLC 830342939 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.116-117 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Opis cerkwi na portalu gminy Muszyna
Cerkiew św. Jerzego w Kleszczelach

Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego – prawosławna cerkiew filialna w Kleszczelach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kleszczelach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew zlokalizowana przy zbiegu ulic Kościelnej i Białowieskiej. Wcześniej w tym miejscu znajdowała się drewniana cerkiew z XVI w. (do 1825 siedziba odrębnej parafii św. Jerzego – początkowo prawosławnej, później unickiej). Cerkiew ta spłonęła 25 września 1924. Obecna świątynia – murowana, jednokopułowa – została wzniesiona pod koniec lat 90. XX w. (budowę rozpoczęto w 1996). Uroczystość patronalna obchodzona jest 6 maja (czyli 23 kwietnia według starego stylu). Uwagi Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2014, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 232–233, 236.
Cerkiew św. Marii Magdaleny w Suchowolcach

Cerkiew pod wezwaniem św. Marii Magdaleny – prawosławna cerkiew filialna w Suchowolcach. Należy do parafii Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy w Kleszczelach, w dekanacie Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Cerkiew znajduje się na cmentarzu prawosławnym. Wzniesiona w 2000 r. Murowana, z białej cegły, posiada 3 kopuły. Uroczystość patronalna obchodzona jest 4 sierpnia (22 lipca według starego stylu). Bibliografia Kalendarz Prawosławny 2014, Wydanie Warszawskiej Metropolii Prawosławnej, ISSN 1425-2171, ss. 235–236.