NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kutno railway station

Kutno railway station is a railway station in Kutno, in the Łódź Voivodeship, Poland. The station opened in 1861 and is located on the Warsaw–Kunowice railway, Łódź–Kutno railway, Kutno–Piła railway and Kutno–Brodnica railway. The train services are operated by PKP, Masovian Railways, Greater Poland Railways, Łódź Agglomeration Railway and Polregio. The station is one of the most important stations in the Łódź Voivodeship. Beyond the station, in the direction of Poznań there is a goods station called Kutno Azory. Modernisation In 2011, a major renovation of the railway and station began. On 11 June 2012 the rebuilt station was opened for passengers, rebuilt at the cost of over 13 million zł. Train services The station is served by the following service(s): EuroCity services (EC) (EC 95 by DB) (EIC by PKP) Berlin - Frankfurt (Oder) - Rzepin - Poznan - Kutno - Warsaw EuroNight services (EN) Cologne - Duisburg - Dortmund - Berlin - Frankfurt (Oder) - Poznan - Kutno - Warsaw Express Intercity services (EIC) Szczecin — Warsaw Intercity services Swinoujscie - Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Warsaw Intercity services Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Lowicz - Warsaw - Lublin - Rzeszow - Przemysl Intercity services Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Lowicz - Warsaw - Bialystok Intercity services Zielona Gora - Zbaszynek - Poznan - Kutno - Warsaw Intercity services Wroclaw - Ostrow Wielkopolskie - Jarocin - Poznan - Kutno - Warsaw Intercity services Kolobrzeg - Pila - Bydgoszcz - Torun - Kutno - Lowicz - Warsaw Intercity services Szczecin - Pila - Bydgoszcz - Torun - Kutno - Lowicz - Warsaw - Lublin - Rzeszow - Przemysl Intercity services Gorzow Wielkopolskie - Krzyz - Pila - Bydgoszcz - Torun - Kutno - Lowicz - Warsaw Intercity services Gdynia - Gdansk - Bydgoszcz - Torun - Kutno - Lowicz - Warsaw - Lublin - Rzeszow - Zagorz/Przemysl Intercity services Gdynia - Gdansk - Bydgoszcz - Torun - Kutno - Lodz - Czestochowa - Krakow - Zakopane Intercity services Szczecin - Stargard - Krzyz - Poznan - Kutno - Lowicz - Lodz - Krakow Intercity services Bydgoszcz - Gniezno - Poznan - Kutno - Lowicz - Lodz - Krakow Intercity services (IC) Łódź Fabryczna — Bydgoszcz — Gdynia Główna Intercity services (IC) Gdynia - Gdańsk - Bydgoszcz - Toruń - Kutno - Łódź - Częstochowa - Katowice - Bielsko-Biała Intercity services (TLK) Gdynia Główna — Bydgoszcz — Łódź — Katowice Intercity services (TLK) Gdynia Główna — Grudziądz — Łódź — Katowice Regional services (PR) Bydgoszcz - Solec Kujawski - Torun - Wloclawek - Kutno Regional services (PR) Kutno - Lowicz - Skierniewice Regional services (PR) Torun - Wloclawek - Kutno - Leczyca - Zgierz - Lodz Regional services (KM) Kutno - Lowicz - Sochaczew - Blonie - Warsaw Regional services (KM) Sierpc - Plock - Kutno Regional services (KW) Poznan - Wrzesnia - Konin - Kutno Regional services (LKA) Kutno - Zgierz - Lodz Regional services (LKA) Skierniewice - Kutno References External links Media related to Kutno train station at Wikimedia Commons
Kutno (stacja kolejowa)

Kutno – stacja kolejowa w Kutnie, w województwie łódzkim, w Polsce. Położona jest w ciągu międzynarodowej linii kolejowej E20 Berlin – Moskwa. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Na stacji zatrzymują się pociągi wszystkich kategorii, oprócz EIP: pociągi osobowe, pospieszne i ekspresowe obsługiwane przez 4 zadaszone perony. Za stacją w kierunku Poznania (zachodnim) istnieje stacja towarowa i osobowa Kutno Azory. Ruch pasażerski Modernizacja W 2011 roku rozpoczął się generalny remont budynku dworca. 11 czerwca 2012 otwarto dworzec dla podróżnych, przebudowany kosztem ponad 13 mln zł. W obrębie stacji znajduje się również czynna lokomotywownia. W 2017 rozpoczął się remont 4 peronów wraz z wszystkimi torami i całą siecią trakcyjną. Prace budowlane miały zakończyć się pod koniec 2023 roku. W październiku 2025 uruchomiono lokalne centrum sterowania obejmujące węzeł kutnowski. Stacja kolejowa Kutno w kulturze Zespół Kult śpiewał o tym dworcu w utworze pt. „Mieszkam w Polsce”: Czy byłeś kiedyś w Kutnie na dworcu w nocy Jest tak brudno i brzydko, że pękają oczy O Kutnie śpiewali także: Grzegorz Turnau „O Kutno” oraz Andrzej Rosiewicz – „Podróż poślubna do Kutna”. Galeria Zobacz też Kategorie dworców kolejowych w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Kutno w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net Kutno, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Wirtualny Spacer po Dworcu w Kutnie
Кутно (станция)

Кутно (пол. Kutno) — пассажирская и грузовая узловая железнодорожная станция в городе Кутно Лодзинского воеводства Республики Польша. Имеет 4 платформы и 7 путей. Согласно польской классификации «Категории железнодорожных вокзалов» станция Кутно относится к категории «Региональные вокзалы», как находящийся в небольшом городке и обслуживающий в основном региональные и местные перевозки.. Станция была построена в 1861 году, когда город Кутно был в составе Царства Польского. Теперь станция Кутно обслуживает переезды на линиях: Варшава-Западная — Куновице, Лодзь-Видзев — Кутно, Кутно — Пила-Главная, Кутно — Бродница. Примечания Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.)
Кутно (станція)

Кутно — вузлова станція в однойменному місті у центральній Польщі, одна з найважливіших залізничних станцій в Лодзькому воєводстві і на міжнародній залізничній лінії E20 «Берлін-Москва». На станції зупиняються швидкі і пасажирські поїзди, частина швидкісних. Для більшості приміських елекричок станція є кінцевою. За станцією в напрямку Познані (західна) є товарна станція Кутно-Азори. Історія Станцію відкрили у 1961 році під час будівництва магістралі Варшава - Бидгощ. У 2011 році розпочато капітальний ремонт станції та вокзалу. 11 червня 2012 року вокзал знову гостинно відкрив двері пасажирам. На ремонт витрачено понад 13 млн злотих. У станції також діє депо. Лінії Через станцію проходить кілька напрямків. Відтак, станція є великим вузлом: залізниця № 3 Варшава Західна — Куновіце залізниця № 16 Лодзь-Відзев – Кутно залізниця № 18 Кутно – Піла Головна залізниця № 33 Кутно – Бродниця Галерея
Trzciano (jezioro w województwie warmińsko-mazurskim)

Trzciano, Jezioro Trzcinowe lub Trzcinno – jezioro w Polsce, w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie nidzickim, w gminie Nidzica. Położenie i charakterystyka Jezioro leży na Równinie Mazurskiej natomiast w regionalizacji przyrodniczo-leśnej – w mezoregionie Puszcz Mazurskich, w dorzeczu Omulew–Narew–Wisła. Znajduje się 15 km w kierunku północno-wschodnim od Nidzicy, w pobliżu jeziora Omulew, niedaleko wsi Zimna Woda. Linia brzegowa rozwinięta. Brzegi płaskie. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro objęte strefą ciszy. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego jeziora Omulew w zlewni rzeki Omulew – nr 2. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 57,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,0 m, a maksymalna – 11,3 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 139,0 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1774,8 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1400 m, a szerokość 600 m. Długość linii brzegowej wynosi 4250 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 opracowanych w Państwowym Układzie Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 54,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody to 137,3 m n.p.m. Przyroda Roślinność przybrzeżna bujna, dominuje trzcina i pałka wąskolistna. Wśród bujnej roślinności zanurzonej i pływającej przeważają ramienice i wywłócznik. Jezioro leży na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej o łącznej powierzchni 131 278,30 ha oraz na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk w ramach sieci Natura 2000 Ostoja Napiwodzko-Ramucka (PLH280052) o łącznej powierzchni 32 612,78 ha. Przypisy
Kuźnica Żerechowska

Kuźnica Żerechowska (prononciation [kuʑˈnit͡sa ʐɛrɛˈxɔfska]) est un village de la gmina de Łęki Szlacheckie, du powiat de Piotrków, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Piotrków. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Кузьниця-Жереховська

Кузьниця-Жереховська (пол. Kuźnica Żerechowska) — село в Польщі, у гміні Ленки-Шляхецькі Пйотрковського повіту Лодзинського воєводства. Населення — 7 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Пйотрковського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kórnik Arboretum

The Kórnik Arboretum in Kórnik, in western Poland, is the largest and oldest arboretum in Poland and fourth-largest arboretum in Europe, with over 3300 taxa of trees and shrubs. It was established in the early 19th century around the historical Kórnik Castle by its owner, Count Tytus Działyński, later enriched with new species and varieties by his heirs, his son Jan Kanty Działyński and grandson Władysław Zamoyski. The arboretum covers over 40 hectares (99 acres) and is famous for rich collections of rhododendrons, azaleas, magnolias, conifers, lilacs, apple trees, cherries, meadowsweets, honeysuckles, poplars, birches, and other woody species from all over the world. Old specimens of native and alien trees and shrubs can be seen there, such as lindens, beeches, oaks, maidenhair trees, arborvitaes, spruces, and firs. The Institute of Dendrology of the Polish Academy of Sciences is located within the arboretum. In 2010, a 3.5-kilometre long educational trail called Trees of the World was opened in the arboretum. It enables visitors to see and obtain botanical information on 25 major species of trees found in North America, Asia and Europe. See also Arboretum Botanical garden Kórnik Castle Gallery References External links Website of the Institute of Dendrology, which owns the arboretum
Дендрарий (Курник)

Дендрарий в Курнике — расположен в гмине Курник, Познанский повят, Великопольское воеводство, Польша. Дендрарий является крупнейшим и старейшим в Польше и четвёртым по величине коллекции в Европе. На площади более 40 гектаров расположено более 3300 таксонов деревьев и кустов, в том числе много экзотических. Дендрарий с Курницким замком внесён в реестр памятников Польши под номером 116/А. С 11 июля 2011 года замково-парковый комплекс вместе с приходским костёлом (некрополем владельцев) был внесён президентом Польши в список памятников истории Польши. Краткие сведения Дендрарий был основан в первой половине XIX века вокруг Курницкого замка его владельцем, графом Адамом-Титом Дзялынским. Эта работа была продолжена его сыном Иоанном Дзялынским и внуком Владиславом Замойским. Сначала это был сад во французском стиле, который был основан Теофилией Дзялинской (пол. Teofila Działyńska Szołdrską-Potulicka). Теофилия создала сад после развода со своим мужем Александром Потулицким. Коллекция дендрария включает многовековые деревья местных пород липы, бука и дуба, а также экзотические экземпляры возрастом более ста лет — магнолия длиннозаострённая, пихта кефалинийская и таксодиум двурядный со специальными корнями-пневматофорами (старейшие в Польше). Есть также коллекции берёзы, яблонь и вишен, декоративные кустарники: сирень, форсайтия, спирея, рододендрон и азалия. В Курнике акклиматизированы такие виды, как пихта корейская, туя западная (сорт aurescens), пихта Вича. Новые и старые виды и сорта деревьев и кустарников размножают в местных питомниках. В настоящее время в дендрарии в Курнике находится польский Институт дендрологии с экспериментальными садами и дендрологическим музеем. Примечания
Дендрарій (Курник)

Дендрарій в Курнику — розташований у ґміні Курник, Познанський повіт, Великопольське воєводство, Польща. Дендрарій є найбільшим і найстарішим у Польщі та четвертий за розміром колекції у Європі. На площі понад 40 гектарів розташовано більше 3300 таксонів дерев і кущів, у тому числі багато екзотичних. Дендрарій із замком внесений до реєстру пам'яток Польщі під номером 116/А. З 11 липня 2011 року, замково-парковий комплекс разом із парафіяльним костелом (некрополем власників) був внесений президентом Польщі у список пам'яток історії Польщі. Історія Дендрарій був заснований у першій половині дев'ятнадцятого століття навколо замку у Курнику його власником, графом Титом Дзялинським. Ця робота була продовжена його сином Яном Дзялинським та онуком Владиславом Замойським. Спочатку це був сад у французькому стилі заснований Теофілією Дзялинською (пол. Teofila Działyńska Szołdrską-Potulicka). Теофілія створила сад після розлучення із своїм чоловіком Александром Потуліцьким. Колекції Колекція дендрарію містить багатовікові дерева місцевих порід липи, бука та дуба, а також понад столітні екзотичні екземпляри магнолії загостреної (лат. Magnolia acuminata), ялиці грецької (лат. Ábies cephalónica) та кипариса болотного зі спеціальними коренями-пневматофорами (найстарші в Польщі]). Є також колекції берези​​, яблунь та вишень, декоративні чагарники: бузок, форзиція, спірея, рододендрон та азалія. У Курнику акліматизовані такі види як корейська ялиця (лат. Abies koreana), туя західна (сорт aurescens), ялиця Віча (лат. Abies veitchii). Нові та старі види та сорти дерев і чагарників розмножують у Курницьких розплідниках [Архівовано 14 липня 2014 у Wayback Machine.]. На даний час, у дендрарії в Курнику знаходиться польський Інститут дендрології з експериментальними садами та дендрологічним музеєм. Режим роботи Дендрарій відчинено для відвідувачів протягом календарного року. Примітки
Schloss Belweder

Das Schloss Belweder (polnisch Pałac Belwederski) in Warschau ist ein ursprünglich barockes und 1818 im klassizistischen Stil umgebautes Schloss. Es dient dem polnischen Staatspräsidenten als Amtssitz. Das Gebäude befindet sich auf einem Hügel über einem künstlichen Teich am westlichen Rand des Łazienki-Parks am Übergang der Ujazdowski-Alleen in die Belweder-Straße. Das Schloss diente zahlreichen polnischen Adelspalais als architektonisches Vorbild. Geschichte Schloss Belweder, dessen Name sich aus dem Italienischen bel vedere „schöne Aussicht“ ableitet, wurde 1660 errichtet. 1767 wurde es von Stanisław August Poniatowski erworben, der ein Jahr später zum polnischen König gewählt wurde. Jan Kubicki baute zu dieser Zeit das Gebäude im Stil des Klassizismus um. Von 1817 bis 1830 diente das Schloss als Privatpalais des russischen Statthalters Großfürst Konstantin Pawlowitsch Romanow, dem Bruder des Zaren. Danach war es eine der Residenzen des Zaren in Kongresspolen. Die Aufständischen des Novemberaufstandes stürmten es am Abend des 29. November 1830 von der ebenfalls im Łazienki-Park gelegenen Fähnrichsschule kommend. Zwar gelang es Konstantin Romanow, zu fliehen, doch damit wurde der über ein Jahr dauernde Aufstand ausgelöst. Von 1918 bis 1921 sowie 1926 bis 1935 lebte hier Marschall Józef Piłsudski. In der Zwischenkriegszeit bis 1926 diente Schloss Belweder als Sitz der polnischen Staatspräsidenten (Gabriel Narutowicz, Stanisław Wojciechowski). Während der deutschen Besatzung in den Jahren von 1939 bis 1945 war es Sitz des NS-Gouverneurs von Warschau, Ludwig Fischer, und erfuhr wesentliche Umbauten des Inneren. In der Nachkriegszeit war Schloss Belweder der Amtssitz des Staatsrats der Volksrepublik Polen. Von 1989 bis 1994 diente es wieder den polnischen Staatspräsidenten (Wojciech Jaruzelski, Lech Wałęsa) als Wohnsitz. Nachdem Wałęsa wegen des lauten Busverkehrs sowie des eher bescheidenen Angebots an Wohnräumlichkeiten (Wałęsa hat acht Kinder, davon waren sechs am Anfang seiner Präsidentschaft minderjährig) in den Präsidentenpalast umgezogen war und auch Aleksander Kwaśniewski und Lech Kaczyński dort wohnten, nutzte Bronisław Komorowski Schloss Belweder wieder als Präsidentenwohnsitz. In der Zwischenzeit befand sich in dem Gebäude ein Museum über Marschall Piłsudski. Verschiedenes Der polnische Wodka Belvedere wurde nach dem Schloss Belweder benannt, das auch auf dem Etikett der Flasche abgebildet ist. Weblinks Beschreibung des Schlosses Belweder Einzelnachweise Siehe auch Liste der Paläste in Warschau
Belweder

Belweder (Polish pronunciation: [bɛlˈvɛdɛr]; from the Italian belvedere, "beautiful view") is a neoclassical palace in Warsaw, Poland. Erected in 1660 and remodelled in the early 1800s, it is one of several official residences used by Polish presidents as well as a state guest house for visiting heads of state. The complex is situated south of Warsaw's city center, in the vicinity of the historic Royal Baths Park (Łazienki). History The present building is the latest of several that stood on the site since 1660. Belweder once belonged to Poland's last king, Stanislaus Augustus, who used it as a porcelain-manufacturing plant. From 1818 it was the residence of Grand Duke Constantine Pavlovich, who de facto acted as viceroy in the Congress Kingdom of Poland. He fled from Belweder at the beginning of the November 1830 Uprising. After the re-establishment of Poland's independence following the First World War in 1918, the Belweder served as the residence of Marshal Józef Piłsudski, Chief of State (1918–1922) and later (1926–1935) Minister of Military Affairs of Poland. Intermittently, it was also the residence of President Stanisław Wojciechowski. After the May 1926 coup d'état, the ownership of the complex had passed from Wojciechowski to Piłsudski, who died there in 1935. During World War II, the building was extensively remodelled for Hans Frank, Governor of Nazi-occupied Poland and the so-called General Government. It remains one of the few original structures in Warsaw to survive the war. In 1945–1952 it was the residence of Bolesław Bierut, and later of the president of the Council of State. From 1989 to July 1994, it was the official residence of Poland's presidents (Wojciech Jaruzelski and Lech Wałęsa), but proved too small for that purpose. Later on president Bronisław Komorowski used it as his private residence. Belweder is normally used by the president and the government for ceremonial purposes, while the president resides at the "Presidential Palace" in the city center. It also serves as an official residence for heads of state on official visits to Poland and other important guests. There have been plans to turn the Belweder Palace into a museum dedicated to Józef Piłsudski. Currently it houses a small exhibition devoted to the Marshal. Popular culture Belvedere Vodka, owned by LVMH, is named after the palace and an image of the building is featured on the bottle label. Gallery See also Polish classicism Presidential Palace Royal Route List of palaces in Poland References External links Media related to Belweder at Wikimedia Commons Belweder, or the Polish road to independence
Palacio Belwederski

El palacio del Belvedere (en polaco: Pałac Belwederski) es un palacio de estilo neoclásico, situado en Varsovia, la capital de Polonia, a algunos kilómetros al sur del castillo Real. Mantenido por el estado polaco desde 1989, se convirtió en residencia presidencial desde 1994, sirviendo como lugar de recepción para jefes de Estado extranjeros y luego, dieciséis años más tarde, como residencia privada del presidente de la República de Polonia, en lugar del palacio Koniecpolski. Su construcción comenzó en 1660, aunque fue ampliamente modificado durante el siglo XIX con diseño del arquitecto Jakub Kubicki, por lo que su estilo mayoritario es el Neoclásico.​ Historia El edificio actual es el único resto del conjunto de edificios neoclásicos que se erigieron en el sitio desde 1660. Poseído por el último monarca de Polonia, Stanislaus II, lo hizo una residencia de verano, antes de hacerlo la sede de una fábrica de porcelana. A partir de 1818, el gran duque Constantino Pávlovich de Rusia vivió allí, luego huyó durante el levantamiento de noviembre de 1830.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Palacio Belwederski.
Palais du Belvédère (Varsovie)

Le palais du Belvédère est un palais de style néoclassique, situé à Varsovie, la capitale de la Pologne, à quelques kilomètres au sud du Palais royal. Détenue par l'État polonais depuis 1989, il devient une résidence présidentielle à partir de 1994, faisant office de lieu d'accueil des chefs d'État étrangers puis, seize ans plus tard, de résidence privée du président de la République de Pologne, en lieu et place du palais Koniecpolski. Histoire Origines L'actuel bâtiment est l'unique reste de l'ensemble des immeubles néoclassiques qui se trouvaient sur le site depuis 1660. Propriété du dernier monarque de la Pologne, Stanislas II, celui-ci en fit une résidence d'été, avant d'en faire le siège d'une manufacture de porcelaine. À partir de 1818, le grand duc Constantin Pavlovitch de Russie y vécut, puis le fuit lors de l'Insurrection de novembre 1830. Durant les deux guerres mondiales Après la déclaration de l'indépendance de la Pologne, au lendemain de la Première Guerre mondiale, il devint, entre 1922 et 1926, la résidence officielle du maréchal Józef Piłsudski, chef de l'État puis ministre des Affaires étrangères du pays. Il y mourut d'un cancer, en 1935. Au cours de la Seconde Guerre mondiale, le bâtiment fut largement restauré pour Ludwig Fischer, le Gouverneur du district de Varsovie, au sein du Gouvernement Général. Le Belvédère est l'une des rares structures originales de Varsovie ayant été épargnée par la dévastation de la capitale. De l'ère communiste à nos jours De 1945 à 1952, il servit de résidence officielle à Bolesław Bierut, président de la République puis président du Conseil d'État. Entre 1989 et juillet 1994, il fit office de résidence officielle du président de la République. Le président Lech Wałęsa fera d'ailleurs du Belvédère sa résidence officielle et son bureau présidentiel. Jugé trop petit pour accueillir les services de la présidence de la République, les autorités politiques et institutionnelles le réservent à l'accueil des chefs d'État étrangers en visite en Pologne. Utilisé de manière générale à des fins cérémonielles, le palais du Belvédère ne nécessitait point de sécurité permanente. Or, en 2010, Bronisław Komorowski, le nouveau président de la République par intérim, s'y installe à titre provisoire dans le cadre de ses fonctions, préférant faire du palais présidentiel un lieu de travail. Peu après son élection à la présidence, il continua à résider de façon permanente au Belvédère, laissant au palais présidentiel le statut de lieu de travail. Liens externes Ressource relative aux beaux-arts : Union List of Artist Names Portail de la politique Portail de la monarchie Portail de Varsovie
Palazzo del Belweder

Il palazzo del Belweder è una delle residenze ufficiali del presidente della Polonia, la struttura si trova a Varsavia. Il nome deriva dalla parola italiana belvedere. La celebrità del palazzo è stata notevolmente accresciuta da quando il palazzo è stato scelto come marchio di una nota premium vodka, la Belvedere. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo del Belweder