NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dar Pomorza

Dar Pomorza (pl. "Pommerns gåva") är en tremastad fullriggare, som numera ligger som museifartyg i Gdynia. Fartyget byggdes 1909 av Blohm + Voss och tjänstgjorde under namnet Prinzess Eithel Friedrich som tyska handelsflottans skolfartyg fram till utbrottet av första världskriget. Under kriget var hon moderskepp för tyska u-båtsflottan i de tyska kolonierna. Från 1930 till 1981 var hon skolfartyg för den polska handelsflottan. Efter första världskriget kom fartyget till Frankrike som en del av det tyska krigsskadeståndet. Där bytte man 1926 namn på fartyget till Colbert för att nyttja henne som skolfartyg, men i stället överlät man henne 1927 till Baron de Foreste från Nantes som ersättning för nyttjandet av hans yacht Torane under kriget. Ombyggnaden av fartyget till lyxyacht visade sig bli alltför omfattande, och fartyget förblev liggande vid kaj i Saint-Nazaire fram till 1929 då polska staten (Pomorski Komitet Floty Narodowej) köpte henne för användning som skolfartyg för en summa av £ 7 000. Fartyget fick namnet Pomorza och bogserades till Nakskov i Danmark för en genomgripande renovering. Hon var då i mycket dåligt skick, delvis på grund av en lång och stormig bogsering från Saint-Nazaire. Reparations- och moderniseringsarbetet tog fem månader, då bland annat en dieselmotor (MAN 430 hk) installerades vilken kan få upp skeppet i en hastighet av drygt nio knop. Efter renovering fick hon heta Dar Pomorza, efter insamlingar som gjorts för fartygets renovering i området Pomorze i Polen. (Dar = gåva). Fartyget anlöpte Polen 1930 och tilldelades Högre Sjöskolan i Gdynia, för utbildning av handelsflottans officerskår. Den 25 augusti 1939 kom skolfartyget första gången till Sverige efter att Polen blivit anfallet och indraget i andra världskriget. Hon anlöpte först Oxelösund, men flyttades 1 september 1939 till Stockholm. Den 21 oktober 1945 återvände hon till Polen. Som polska handelsflottans skolfartyg gjorde hon två världsomseglingar, den första 1934–35. År 1972 vann hon flera olika utmärkelser under The Cutty Sark Tall Ships' Races. Den sista seglatsen som skolfartyg avslutades i september 1981. Hon hann tillryggalägga 500 000 sjömil som skolfartyg (motsvarar 25 varv runt jorden), och utbilda 13 384 kadetter under 51 års tjänst. Skeppet gjorde totalt 105 resor och anlade 383 hamnar. Den 4 augusti 1982 halades flaggan för sista gången på Dar Pomorza, och överfördes till det nya skolfartyget fullriggaren Dar Młodzieży (Ungdomens gåva). Sedan 27 maj 1983 är fartyget ett museum i Gdynia och ett populärt turistmål. I juni 1986 opererade amatörradiostationen SP0DM från Dar Pomorza, utställd av SP2ZCD - HKŁ Audion vid KH ZHP. Befälhavare (kaptener) Konstanty Matyjewicz-Maciejewicz Konstanty Kowalski Kazimierz Jurkiewicz Tadeusz Olechnowicz S. Gorazdowski Tekniska data Byggår: 1909 Typ: Fregatt Segelyta: 2 100 m² BRT: 2 500 ton LÖA max: 93 m Skrov: 80,3 m Bredd: 12,6 m Höjd max: 41,4 m Djup: 5,7 m Manskap: 189 varav 28 fast anställda Konstruktion: Stål Hjälpmaskin: MAN 430 hk (316 kW) diesel Byggd: Blohm + Voss, Hamburg Uppmätt fart under segel: Genomsnitt: 5 knop. Högsta uppmätta: 17 knop.
Дар Помор'я (фрегат)

«Дар Помор'я» (пол. SV Dar Pomorza) — польський трищогловий вітрильний фрегат. Споруджений у 1909 році на верфі компанії «Blohm + Voss», Гамбург. Вітрильник є кораблем-музеєм, знаходиться в місті Гдиня, як філія Центрального Морського музею в Гданську. Примітки Посилання https://uk.advisor.travel/poi/Dar-Pomor-ya-fregat-17502
Ulica Stanisława Wyspiańskiego w Warszawie

Ulica Stanisława Wyspiańskiego – ulica w dzielnicy Żoliborz w Warszawie o długości 305 metrów, łącząca aleję Wojska Polskiego z placem Dionizego Henkla. Opis Ulica powstała w latach dwudziestych XX wieku. Nazwa ulicy została nadana uchwałą Rady Miejskiej Warszawy z dnia 27 września 1926. Domy z okresu powstania ulicy, wzniesione według projektu Romualda Gutta, spłonęły w 1944 roku. Obecna zabudowa projektu arch. Jacka Nowickiego we współpracy z arch. Bogusławem Karczewskim utrzymana jest w stylu dworkowym, typowym dla lat 20. XX wieku. Budynki wokół placu mają po trzy kondygnacje, w tym poddasza mieszkalne w dachach mansardowych krytych czerwoną dachówką. Zostały zasiedlone w roku 1955. Ulica w środkowej części rozszerza się, tworząc owalny plac o rozmiarach 124 × 56 metrów z placem zabaw pośrodku. Przypisy Bibliografia Warszawikia
Ulica Zapiecek w Warszawie

Ulica Zapiecek – ulica na warszawskim Starym Mieście, biegnąca od ulicy Świętojańskiej do ul. Piwnej. Historia Pierwotnie ulica Zapiecek była fragmentem ulicy Piekarskiej, po 1743 pojawia się jej osobna nazwa – Poprzeczna. Obecną nazwę, mającą charakter topograficzno-metaforyczny, nadano w 1770. Cała zabudowa ulicy przyporządkowana jest numeracji innych ulic – Świętojańskiej, Piwnej lub Rynku. Po rozebraniu w roku 1831 dwóch kamienic przy ul. Świętojańskiej i Piwnej, powstał placyk w zachowanej do dziś formie. W XIX wieku na Zapiecku odbywał się popularny w Warszawie targ na gołębie i ptaki śpiewające. W 1944 cała zabudowa ulicy została zniszczona. Na rogu Zapiecka i ul. Piwnej Stefan Wiechecki umiejscowił po wojnie książkową „Cafe pod Minogą“. Współcześnie w tym miejscu znajduje się restauracja „Zapiecek“. We wrześniu 1985 w bruk ulicy wmurowano płytę granitową upamiętniającą wpisanie warszawskiego Starego Miasta na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Katalog Zabytków Sztuki tom XI część 1: Stare Miasto. Instytut Sztuki PAN, 1993, s. 408. ISBN 83-221-0375-1.
University Clinical Centre, Gdańsk

The University Clinical Centre in Gdańsk (Polish: Uniwersyteckie Centrum Kliniczne w Gdańsku, abbreviated as UCK) is the main teaching hospital at the Medical University of Gdańsk. It is a multi-speciality hospital, the largest in the north of Poland and one of the largest in the country. It includes the Invasive Medicine Centre, completed in 2011 as one of the most modern medical facilities in Europe and the Non-Invasive Medicine Centre opened in 2018, which houses some of the hospital's in-patient departments, referred to in Polish terminology as clinics. Organisational structure of health services In terms of patient treatment, the University Clinical Centre consists of the following in-patient clinics: In-patient clinics Clinic of Allergology and Pneumology Clinic of Anaesthesiology and Intensive Therapy Clinic of Thoracic Surgery Clinic of General, Endocrine and Transplant Surgery Clinic of Oncological Surgery Clinic of Plastic Surgery Clinic of Orthopaedics Clinic of Ophthalmology Care and Health Facility - long-term care Primary Care Clinic of Mental Illnesses and Neurotic Disorders Clinical Centre of Cardiology Clinic of Otolaryngology with Department of Oral and Maxillofacial Surgery Clinic of Internal Diseases, Connective Tissue Diseases and Geriatrics Clinic of Endocrinology and Internal Diseases Clinic of Dermatology, Venereology and Allergology Clinic of Gastroenterology and Hepatology Occupational Medicine Clinic of Haematology and Transplantology Clinic of Cardiac and Vascular Surgery Clinic of Paediatric Cardiology and Congenital Heart Defects Clinic of Arterial Hypertension and Diabetology Clinic of Paediatric and Adolescent Kidney Diseases and Hypertension Clinic of Nephrology, Transplantology and Internal Diseases Clinic of Neurosurgery Clinic of Adult Neurology Clinic of Developmental Neurology Clinic of Oncology and Radiotherapy Clinic of Paediatrics, Haematology and Oncology Clinic of Paediatrics, Diabetology and Endocrinology Clinic of Rehabilitation Clinical Emergency Department Clinic of Gynaecology, Oncological Gynaecology and Gynaecological Endocrinology Clinic of Obstetrics Clinic of Neonatology Clinic of Urology References
Natur- und Geisteswissenschaftliche Universität Siedlce

Die Natur- und Geisteswissenschaftliche Universität in Siedlce (poln. Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach) entstand am 1. Oktober 2010 aus der Akademia Podlaska w Siedlcach, die 1969 als Pädagogische Hochschule (poln. Wyższa Szkoła Nauczycielska) gegründet wurde. Sie hat ihren Sitz im Ogiński-Palast in Siedlce. Weblinks Einzelnachweise
Природничо-гуманітарний університет у Седльцях

Природничо-гуманітарний університет у Седльцях, до 30 вересня 2010 року — Академія Підляська (пол. Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach) — гуманітарний заклад вищої освіти у польських Седльцах, заснований у 1969 році. Історія 29 липня 1969 року у Седльцях засновано вчительську вищу школу, яка у такій формі діяла до 1974 року. З 20 серпня 1974 року до 1 жовтня 1977 року заклад функціонував як педагогічна вища школа. 1 жовтня 1977 року заклад перетворено на вищу школу сільського господарства та педагогіки. До галузей підготовки додано спеціальності «Сільське господарство» та «Зоотехніка». Розширено єдиний педагогічний та гуманітарний профіль школи. На той час залишалася єдиним закладом вищої освіти, який поєднував гуманітарні науки з типово продуктивними галузями. З перепрофілюванням структура школи змінилася. Гуманітарний факультет був збережений, а факультети польської та російської філології були ліквідовані. Натомість створений сільськогосподарський факультет, і для його потреб був створений сільськогосподарський експериментальний завод в Мордах. У 1984 році закладу присвоєно ім'я болгарського комуністичного лідера Георгія Димитрова. У 1991 році замість розпущеного факультету педагогіки і сільського господарства та Інституту соціальних наук був відновлений гуманітарний факультет. З 1 жовтня 1999 року Вища школа сільського господарства та педагогіки у Седльцях Законом Сейму від 10 квітня 1999 року реорганізована в Підляську академію. Статус університету був наданий на підставі Закону від 23 липня 2010 року про присвоєння звання «Університет природничих і гуманітарних наук» (OJ 2010 № 155, пункт 1040). Структура Факультет агробіоінженерії та ветеринарії Інститут землеробства та садівництва Інститут зоотехніки та рибальства Факультет гуманітарних наук Інститут історії Інститут філології та літературознавства Художня майстерня Факультет медицини та наук про здоров'я Інститут наук про здоров'я Факультет суспільних наук Інститут безпеки Інститут політики та управління Інститут менеджменту Інститут педагогіки Факультет точних та природничих наук Інститут інформатики Інститут математики Інститут біологічних наук Інститут хімічних наук Міжфакультетські підрозділи Наукова бібліотека Центр верхової їзди Центр іноземних мов Центр фізичного виховання та спорту Загальні підрозділи Літня школа польської мови та культури «Polonicum» Трансдисциплінарний центр досліджень проблем безпеки імені професора К. Богданського. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 15 січня 2019 у Wayback Machine.] (пол.)
Upałty

Upałty (deutsch Upalten, früher auch Werder Upalten oder Steinortscher Werder) ist eine öffentlich nicht zugängliche Insel im Mauersee (polnisch Jezioro Mamry) nahe der polnischen Stadt Węgorzewo (deutsch Angerburg). Mit einer Größe von 67 Hektar ist sie die größte Insel der Masurischen Seenplatte. Die Ufer der Insel sind von einem Röhrichtgürtel gesäumt. Die Insel ist dicht bewaldet mit Beständen von Eichen, Linden, Ulmen, Hainbuchen, Weiden und Haselnuss. Die Insel ist Teil des Naturschutzgebietes Rezerwat przyrody Wyspy na Jeziorach Mamry i Kisajno („Naturschutzgebiet Inseln im Mauer- und Kissainsee“). Vor allem der südliche Teil dient als Brutgebiet verschiedener Singvögelarten und Seeadler. Seit Mitte des 16. Jahrhunderts bis Mitte des 20. Jahrhunderts war die Insel in Besitz der Familie Lehndorff. Im nördlichen Teil standen einige Gebäude, darunter der Inselkrug, ein Ausflugslokal. Die Insel wurde auch landwirtschaftlich genutzt. Von den Gebäuden zeugen heute nur noch Grundmauern. Heute finden sich dort noch zwei Gedenksteine. Einer am Westufer erinnert an August Quednau, der auf dem Mauersee gestorben ist. Knapp 200 Meter vor ihrer Südspitze liegt die winzige Nebeninsel Mała Kępa (deutsch Pyramiden-Insel, wörtlich etwa „kleine Werder“). Der deutsche Name rührte von einer 40 Fuß hohen Pyramide, die Ernst von Lehndorff 1793 zu Ehren von Graf Henckel von Donnersmarck errichtete. Im Laufe der Jahre wurde diese Pyramide durch die Wellen abgetragen. Bis 1945 war Upalten ein Wohnplatz von Groß Steinort (1928 bis 1945: Steinort, polnisch Sztynort). Sie war Amtsdorf im Kreis Angerburg im Regierungsbezirk Gumbinnen der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1867 waren vier Einwohner in Upalten gemeldet, 1885 waren es neun und 1905 noch acht. Kirchlich gehörten sie zur evangelischen Kirche Engelstein (polnisch Węgielsztyn) und katholischen Pfarrei Zum Guten Hirten in Angerburg. Heute ist die Insel unbewohnt. Sie liegt im Gebiet der Stadt- und Landgemeinde Węgorzewo (Angerburg). Einzelnachweise Weblinks
Upałty (wyspa)

Upałty (niem. Upalten) – wyspa na jeziorze Mamry. Powierzchnia wyspy wynosi 67 ha. Największa wyspa na Mamrach i w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich. Brzegi wyspy są porośnięte trzciną. Część południowa jest miejscem odpoczynku i wylęgu ptactwa wodnego oraz wielu gatunków ptaków śpiewających. Drzewostan tworzą przede wszystkim drzewa liściaste: dąb, lipa, wiąz, grab, wierzba i leszczyna, w poszyciu dominuje czarny bez. Wyspa była w posiadaniu rodziny Lehndorffów od połowy XVI do połowy XX w. Lehndorffowie swoją główną siedzibę mieli w Sztynorcie. Max Toeppen pisał: „Georg Andreas Helwing sławił w 1717 roku polowanie na łosie na wyspie Upałty. Fale jeziora ułatwiały zwierzętom przepływanie na tę wyspę.” Toeppen pisał w innym miejscu, że w XIX w. na wyspie były altany i zagospodarowany park. Na południe od Upałt w odległości 1500 kroków (po lodzie) na małej wysepce hrabia Ernest von Lehndorff pobudował dla upamiętnienia hrabiego Henckla von Donnersmarcka w 1793 piramidę wysokości 40 stóp. Po latach piramida została rozmyta przez fale. Blisko zachodniego brzegu wyspy pozostał samotny nagrobek Augusta Quednaua, geografa, nauczyciela z Pniewa. Przed 1939 rokiem na wyspie była elegancka restauracja, leśniczówka i domki letniskowe. Wszystko to wraz z alejkami i kamiennym molem zlokalizowane było po północnej stronie wyspy. Południowa połowa wyspy była rezerwatem. W przewodniku po Mazurach (według informacji zebranych w 1913) Mieczysław Orłowicz pisał: „Pniewo (Stobben), skąd łodzią przeprawić się można na wyspę Upałty”. W latach 1941–1944 na wyspie stacjonował pododdział ochrony kwatery (OKH) w Mamerkach. W tym czasie wyspa połączona była z lądem mostem drewnianym (most został spalony w 1945). Od mostu był dojazd do drogi między Pniewem a Mamerkami. Na wyspie znajdują się pozostałości betonowych umocnień z tego okresu, po innych budowlach pozostały tylko fundamenty. Wyspa należy do rezerwatu przyrody „Wyspy na jeziorze Mamry i Kisajno”, informują o tym tablice umieszczone na jej brzegach. Są na niej stanowiska lęgowe rzadkich gatunków ptaków, w tym orła bielika. Przypisy Bibliografia AndrzejA. Wakar AndrzejA., BohdanB. Wilamowski BohdanB., Węgorzewo. Z dziejów miasta i powiatu, Olsztyn: Pojezierze, 1968 . MaxM. Toeppen MaxM., Historia Mazur, Olsztyn: Wspólnota Kulturowa Borussia, 1995, ISBN 83-900380-3-X . WojciechW. Kuczkowski WojciechW., Szlak Wielkich Jezior Mazurskich : przewodnik dla żeglarzy, Warszawa – Giżycko: Fundacja Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich, Fenix editions, 1993, ISBN 83-900217-9-X . BartłomiejB. Plebańczyk BartłomiejB., Mamerki Kwatera Główna Niemieckich Wojsk Lądowych, Kętrzyn: Kengraf, 2003, ISBN 83-89119-01-3 .. J.J. Szynkowski J.J., Mazury. Przewodnik, Kętrzyn: Kengraf, 2003 .
Uroczysko Zielona

Uroczysko Zielona – użytek ekologiczny w województwie śląskim, w Dąbrowie Górniczej. Użytek znajduje się na terenie parku Zielona, w jego wschodniej części. Został ustanowiony w 2008 roku i zajmuje powierzchnię 17,5 ha. Wartość przyrodnicza Na terenie użytku utworzono ścieżkę dydaktyczną, mającą zaprezentować tutejszą faunę i florę. Kolejne tablice opisują poszczególne typy tutejszych siedlisk (grąd świeży, grąd niski, łęg) i najciekawsze rośliny (lilia złotogłów). Na terenie użytku znajduje się także staw, będący miejscem rozmnażania się płazów i siedliskiem ptaków, piżmaków, a także interesujących roślin, jak np. osoka aloesowata. Ścieżka dydaktyczna na terenie użytku Przystanek 1 – Grąd świeży Ten typ grądu występuje na żyznych, średnio wilgotnych glebach. W drzewostanie występują graby, lipy drobnolistne i dęby szypułkowe. W runie dominują gatunki kwitnące wiosną, np. zawilec gajowy, szczyr trwały. Przystanek 2 – Grąd niski Jest to zbiorowisko przejściowe między typowymi grądami a łęgami. Charakterystyczny udział jesionów i wiązów oraz w warstwie krzewów – czeremchy zwyczajnej. W runie dominuje obficie kwitnący w maju czosnek niedźwiedzi. Przystanek 3 – Łęg Tutaj jest to typ łęgu olszowo-jesionowego. W zagłębieniach terenu stoi woda, co jest charakterystyczne. Oprócz jesionów i wiązów występują tu licznie olchy czarne. W runie masowo występuje ziarnopłon wiosenny, kosaciec żółty i karbieniec pospolity. Przystanek 4 – Staw Występują w nim rośliny o liściach pływających, jak np. grążele, a także rośliny zanurzone: rogatek i wywłócznik. W wysokich brzegach kopią nory piżmaki, często można także spotkać kaczki krzyżówki. Przystanek 5 – Lilia złotogłów Jest to jedna z najlepiej znanych roślin chronionych. Na terenie użytku ekologicznego Uroczysko Zielona zachowała się dość licznie. Roślina ta kwitnie w czerwcu i lipcu. Galeria zdjęć: staw Przypisy Bibliografia Przewodnik przyrodniczy po Dąbrowie Górniczej – Florian Celiński, Andrzej Czylok, Anna Kubajak (Rok 1996, ISBN 83-903466-5-6)
Ustowskie Mokradła

Ustowskie Mokradła – wyspa na Międzyodrzu. Większość jej obszaru leży na terenie Gminy Kołbaskowo, natomiast jej północno-zachodnia część wraz z Kąpieliskiem Miejskim Dziewoklicz znajduje się na terenie Szczecina. Na wyspie rosną lasy łęgowe. Nie są one zbyt dostępne dla ludzi ze względu na liczne przeszkody wodne. Jedyny zagospodarowany obszar na wyspie to kąpielisko i teren dla wędkarzy – Dziewoklicz. Znajduje on się w północno-zachodnim krańcu wyspy. Funkcjonuje tam wypożyczalnia kajaków oraz piaszczysta plaża. Dojazd na wyspę możliwy jest przez most z Zaleskich Łęg rozpięty nad Kanałem Leśnym. Wyspa Ustowskie Mokradła jest pojmowana jako jedna wyspa, lecz jest to błędnie nadana nazwa. Wyspa jest bowiem poprzecinana wieloma sztucznymi kanałami, które dzielą cały obszar na części. Przejście pieszo z jednej części na drugą jest niemożliwe. Ustowskie Mokradła otoczone są wodami Odry Zachodniej, Kanału Leśnego, Obnicy i Skośnicy. Sąsiednie wyspy to Zaleskie Łęgi, Wyspa Kurowskie Łęgi, Kurowski Ostrów, Wyspa Wielkie Pło, Wyspa Stare Pło. Zobacz też Dziewoklicz Uwagi Przypisy
Ustrych (jezioro)

Ustrych (niem. Ustrich) – jezioro na Równinie Olsztynka, położone w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie olsztyńskim, w gminie Stawiguda, o powierzchni 93,1 ha (według innych źródeł 98,6 ha). Nazwa Pierwotna nazwa jeziora brzmiała Estrich i pochodziła z języka pruskiego. Tak samo nazywała się osada nad Łyną, poniżej jeziora, o nazwie Sójka. Krajobraz Jezioro otoczone jest wysokimi zalesionymi brzegami. Przepływa przez nie rzeka Łyna. Ustrych znajduje się w obrębie rezerwatu „Las Warmiński”. Bibliografia Anna Pospiszyl, Toponimia południowej Warmii. Nazwy miejscowe. Pojezierze, Olsztyn, 1987, ISBN 83-7002-289-8 Przypisy
Uwolnienie Andromedy przez Perseusza (Poznań)

Uwolnienie Andromedy przez Perseusza – grupa rzeźbiarska zlokalizowana w centralnej części Parku Wilsona w Poznaniu, przed budynkiem Palmiarni Poznańskiej. Charakterystyka Przedstawia scenę z mitologii greckiej: Perseusza ratującego Andromedę z niewoli Ketosa (potwora morskiego). Autorem rzeźby wykonanej z brązu był Johannes Pfuhl – profesor Akademii Sztuki w Berlinie. Pierwotnie (1891) była umieszczona na placu Cyryla Ratajskiego, gdzie stanowiła element założenia pomnikowego z fontanną, poświęconego wizycie cesarzowej Wiktorii w 1888 roku (nie zakończonego). Do Parku Wilsona przeniesiona została po II wojnie światowej (1956). Stanowi tutaj optyczny zwornik dla ogrodu francuskiego z ławkami wokół. Galeria Zobacz też Perseusz i Andromeda Pomniki w Poznaniu Bibliografia Włodzimierz Łęcki: Poznań – przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, s.217, ISBN 978-83-7506-466-7. Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 286, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8.
Ułówki

Ułówki (niem. Uloffke-See) − jezioro na Pojezierzu Ełckim, w gminie Stare Juchy. Położone ok. 12 km od Ełku. Powierzchnia jeziora 261 ha, długość 4350 m, szerokość 1150 m, średnia głębokość 9,1 m, maksymalna głębokość 25,5 m. Jezioro o silnie rozwiniętej linii brzegowej i zróżnicowanym dnie. Brzegi przeważnie urwiste, średnio i dość wysokie szczególnie w okolicy wsi Gorło, o deniwelacjach dochodzących do 30 m. Na jeziorze znajduje się jedna wyspa o powierzchni 0,7 ha, położona w jego wschodniej części. Ułówki to zachodnia odnoga Łaśmiad, przy wsiach Gorło i Laśmiady. W zachodniej części łączy się szerokim przewężeniem z jeziorem Rekąty. Jezioro znajduje się w strefie ciszy. Jezioro Ułówki połączone jest tunelem z jeziorem Szóstak. Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Ułówki w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-27)].
Улувкі

Улувкі (пол. Ułówki) — озеро в Елцькому поозер'ї, гміна Старі Юхи, Елцький повіт, Вармінсько-Мазурське воєводство, Польща. Розташоване приблизно за 12 км від Елку. Площа озера 265 га, максимальна довжина 4350 м, ширина 1150 м, середня глибина 9,2 м, максимальна глибина 25,5 м. Озеро має сильно розвинену берегову лінію та різноманітне дном. Береги переважно урвисті, переважно досить високі, особливо в околицях села Ґорло. На озері є один острів площею 0,7 га, розташований у його східній частині. Улувкі - це західне відгалуження озера Ласьмяди, при селах Ґорло та Ласьмяди. У західній частині воно з'єднується з озером Реконти. Озеро знаходиться в зоні тиші. Озеро Улувкі з'єднане тунелем з озером Шустак. Див. також Озера Польщі Посилання Jezioro Ułówki w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl
Uścimowiec

Uścimowiec (inne nazwy: Jezioro Białe Uścimowskie, Jezioro Uścimowskie) – jezioro w południowo-wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Uścimów. Długi i dość wąski zbiornik wodny. Brzegi zarośnięte trzcinami, przez które wybudowane pomosty dla wędkarzy. Bogata i rzadka roślinność na brzegach (m.in. rosiczka pośrednia, lipiennik Loesela, gnidosz królewski). Wymieniane już w kronikach Jana Długosza pod nazwą Ustimow.