NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz ewangelicki (tzw. nowy) w Toruniu

Cmentarz ewangelicki (tzw. nowy) w Toruniu – nieczynny cmentarz wyznania ewangelicko-unijnego w Toruniu, obecnie należący do Skarbu Państwa, znajdujący się przy ul. Poznańskiej 313 na Podgórzu. Jest to największy nieczynny cmentarz w lewobrzeżnym Toruniu. Historia Nie jest znana dokładna data założenia cmentarza. Zakłada się, że powstał w latach 1898–1902, ale według innej hipotezy mógł istnieć od 1868 roku. Służył on wiernym kościoła ewangelicko-unijnego zamieszkałym w obecnej lewobrzeżnej części Torunia, w dzielnicach Podgórz i Glinki. Na początku 1945 roku pochowano na cmentarzu część ofiar eksplozji wagonów kolejowych na Podgórzu oraz kilku żołnierzy niemieckich poległych w walce z Armią Czerwoną. Po 1945 roku cmentarz stał się nieczynny. Od lat 50. XX wieku popadł on w zapomnienie. W 1966 roku w Ilustrowanym Kurierze Polskim informowano o zamiarach planu likwidacji cmentarza (wraz z tzw. starym cmentarzem ewangelickim położonym przy ulicy Poznańskiej 114). W latach 1985–1994 uległ częściowej likwidacji. W 1985 roku doliczono się 141 nagrobków, a w 1994 roku 52. Od 2013 roku cmentarz sukcesywnie jest porządkowany, m.in. przez toruńskie stowarzyszenia „Nasz Podgórz” oraz „Lapidaria. Zapomniane cmentarze Pomorza i Kujaw”. W listopadzie 2015 roku ruszyły kolejne prace porządkowe. Na początku 2016 roku Wydział Środowiska i Zieleni Urzędu Miasta w Toruniu zlecił wycinkę krzaków. Do 2015 na cmentarzu zachowało ok. 200 nagrobków. Zobacz też Cmentarze w Toruniu Superintendentura Toruń Ewangelickiego Kościoła Unijnego Przypisy Bibliografia Michał Wiśniewski: Zapomniane cmentarze podgórskie. W: praca zbiorowa: 460 lat Podgórza 1555–2015. Toruń: Towarzystwo Miłośników Torunia, 2017. ISBN 978-83-927097-8-7. Katarzyna Kluczwajd: Podgórz. Toruńskie przedmieścia sprzed lat. Łódź: 2018. ISBN 978-83-7729-452-9.
Dłużec (jezioro w woj. zachodniopomorskim)

Dłużec – jezioro w granicach wsi Banie, położone na południowy zachód od Bani, w południowo-zachodniej części województwa zachodniopomorskiego. Jest to jezioro polodowcowe typu rynnowego. Dłużec jest jeziorem przepływowym. Do jeziora na południu wpływa rzeka Tywa, wypływając w północnej części jeziora na północ. Z tej racji jezioro połączone jest z ośmioma jeziorami rynnowymi, a bezpośrednio z Jeziorem Długim i Jeziorem Mostowym. Na przestrzeni wieków nazwa jeziora ulegała zmianie. Po niemiecku jezioro miało następujące nazwy: Bahnschen See (1501), Bahnschen Langen See (1784), Langer See (1890), Bahner See (1833). Po 1945 r. również dochodziło do zmian. Jezioro nosiło nazwy: Długie Bańskie (1963), Dołgie Bańskie (1978). Jezioro o wydłużonym kształcie. Oś jeziora biegnie z północy na południe. Jezioro obfituje w ryby. W typologii rybackiej jest to jezioro sandaczowe, ale przeważają tam okonie. Na północnym brzegu przy skrzyżowaniu dróg nr 121 i 122, obok kaplicy św. Jerzego oraz ścieżki rowerowej znajduje się strzeżona plaża. Z racji przepływającej Tywy jezioro jest miejscem spływów kajakowych. Przypisy
Jaworzynka (Obidowa)

Jaworzynka – polana na zachodnich, opadających do doliny Lepietnicy zboczach Turbacza w Gorcach. Nazwa polany wskazuje, że dawniej rosły tutaj jawory, obecnie jednak zbocza Turbacza porastają głównie lasy świerkowe. Jaworzynka położona jest na wysokości około 1070–1090 m na terenie prywatnym, poza granicami Gorczańskiego Parku Narodowego, we wsi Obidowa, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Nowy Targ. Znajduje się na niej dom i zabudowania gospodarcze. Z polany ograniczony widok na dolinę Lepietnicy i Bukowinę Miejską. Przez polanę nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Powyżej znajduje się druga polana – Jaworzyna. Przypisy
Krasne (jezioro)

Krasne – jezioro pochodzenia krasowego położone na Równinie Łęczyńsko-Włodawskiej, w województwie lubelskim, w powiecie lubartowskim, w gminie Uścimów, 15 km na północny wschód od Łęcznej, we wsi Krasne. Fauna W jeziorze występuje wiele ryb słodkowodnych. Między innymi: karaś srebrzysty, karp, sandacz, leszcz, lin, okoń, płoć, sielawa, ukleja, sumik karłowaty, sum, szczupak, węgorz. Jezioro jest domem dla wielu ptaków m.in. dla perkozów osiągających tu wysoką liczebność. Okresowo można też spotkać bobry. Bezkręgowce reprezentowane są licznie przez szczeżuje występujące głównie w dnie łagodniejszego, północnego zejścia oraz pijawki rybie. Flora W jeziorze występuje wiele roślin; w strefie przybrzeżnej np.: pałka szerokolistna, sit; roślin pływających np.: rdestnica pływająca (Potamogeton natans), grążele żółte, grzybienie białe; roślin podwodnych: osoka aloesowata, moczarka, rogatek, wywłócznik, rdestnica. Opis jeziora Ma powierzchnię 75,9 ha i maksymalną głębokość 33 m. Brzeg otoczony jest pasem roślinności wodnej o szerokości do kilku metrów. Szuwary składają się głównie z pałki szerokolistnej, występuje również sit rozpierzchły. Obecna jest piaszczysta plaża od strony ośrodka Riviera Krasne. Tam też znajduje się pływający pomost. Jezioro użytkowane dla celów rekreacyjnych. Nad północnym brzegiem zlokalizowany jest ośrodek Riviera Krasne, nad brzegiem południowym ośrodek Rubin, nad zachodnim Bar Krasnal. W otoczeniu jeziora znajduje się wiele działek prywatnych, a na nich domki letniskowe. Galeria Przypisy
Cerkev svatého Kosmy a Damiána (Vyšný Komárnik)

Cerkev svatých Kosmy a Damiána ve Vyšném Komárniku je dřevěná řeckokatolická filiální cerkev postavená v roce 1924 ve slovenské obci Vyšný Komárnik v okrese Svidník. Patří do farnosti Krajná Bystrá, děkanátu Svidník v archeparchii prešovské slovenské řeckokatolické církve. Architektura a vybavení Cerkev byla postavena v roce 1924 na místě předchozího kostela. Datum výstavby je uvedeno nad vchodem do babince. Jedná se o dřevěnou, stavbu sestávající ze tří částí, jimi jsou presbytář, loď a babinec; všechny mají čtvercový půdorys. Věž na západní straně je konstrukce z dřevěných pilířů a trámů, rozdělená stropy na tři podlaží, zakončená cibulovou bání a jehlanovou vížkou. Nad lodí a kněžištěm jednoplášťová šindelová střecha se dvěma věžičkami. Hlavní oltář je v kněžišti. Loď ukončuje ikonostas z doby výstavby kostela, v horní části zdobený bohatým zlatým rostlinným ornamentem. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Vyšnym Komárniku na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Cerkev svatého Kosmy a Damiána na Wikimedia Commons Literatura Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str.283-284 ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Vyšnym Komárniku

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Vyšnym Komárniku – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1924 w Vyšnym Komárniku. Należy do parafii w Krájnej Bystrej, dekanatu Svidník w archieparchii preszowskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-słowackiego. Architektura i wyposażenie Cerkiew postawiona w 1924, na miejscu poprzedniej. Data budowy nad wejściem do babińca. Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, orientowana. Prezbiterium, nawa i babiniec na planach kwadratów. Od zachodu wieża słupowo-ramowa, podzielona daszkami na trzy kondygnacje, zwieńczona izbicą i baniastym hełmem. Nad nawą i prezbiterium dach jednokalenicowy, kryty gontem z dwiema wieżyczkami. Wewnątrz kopuły zrębowe nad trzema częściami. Brak polichromii. Ołtarz główny w prezbiterium. W nawie ikonostas, z okresu budowy świątyni, w części górnej ozdobiony bogatym złotym ornamentem roślinnym. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, s.262 ISBN 978-83-62460-12-0
Cerkiew św. Paraskewy w Vyšnej Poliance

Cerkiew św. Paraskewy w Vyšnej Poliance – drewniana greckokatolicka cerkiew filialna zbudowana w 1919 w Vyšnej Poliance. Historia Cerkiew powstała w 1919 na miejscu poprzedniej z 1810, zniszczonej podczas I wojny światowej. W latach 1950–95 nieczynna kultowo, użytkowana jako magazyn. Remontowana w latach 90. XX w. Ostatnia renowacja miała miejsce w 2004. Architektura i wyposażenie To budowla drewniana konstrukcji zrębowej, dwudzielna. Prezbiterium kwadratowe, zamknięte prostokątnie. Szersza i dłuższa nawa. Wieża od frontu, osadzona na nawie, zwieńczona dachem namiotowym z krzyżem i dwoma dzwonami. Dach dwukalenicowy, kryty gontem. Kalenicę sanktuarium wieńczy niewielki ciekawie zdobiony krzyż. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 280ISBN 83-89188-08-2
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Hutce

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana – dawna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Hutce. Obecnie prawosławna. Historia Cerkiew została zbudowana w 1923 przez majstrów Vasila Katulę i Jana Cudaka na miejscu starszej zniszczonej przez pożar w 1915. W latach 1923–2000 cerkiew użytkowana była przez grekokatolików. Od 2000 służy jako parafialna świątynia prawosławna pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Należy do archidekanatu dla powiatów: Stropkov i Svidník, w eparchii preszowskiej Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowana, salowa, zamknięta od wschodu wielobocznie. Wieża na planie kwadratu, osadzona na nawie, o lekko pochyłych ścianach, zwieńczona dachem namiotowym z cebulastym hełmem, latarnią i kopułką z krzyżem. Dachy cerkwi blaszane. Nad nawą dach jednokalenicowy, na jego środku mała wieżyczka zwieńczona kopułką z krzyżem, w części krańcowej również kopułka z krzyżem. Krzyże wieńczące kopułki pochodzą z poprzedniej cerkwi. Na wyposażeniu świątyni, pochodzącym głównie z poprzedniej cerkwi, liczne chorągwie procesyjne. Ikonostas współczesny ze starszymi ikonami namiestnymi Chrystusa Nauczającego i MB Hodegetrii. Ołtarz z XVIII w., w stylu barokowym. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 261 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane HUTKA (opis i zdjęcia cerkwi)
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pieniążkowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Pieniążkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (diecezja pelplińska) zlokalizowany w miejscowości Pieniążkowo (województwo pomorskie) na Kociewiu. Historia Obiekt wzniesiono w latach 1590-1593 w stylu późnogotyckim z inicjatywy Jana Oleskiego, dziedzica Ostrowitego. Konsekrował go biskup włocławski, Hieronim Rozdrażewski 29 września 1593. Poważne remonty kościół przeszedł w latach 1879, 1903, 1953, 1973–1975, 1988–1993, 2017–2023. Najważniejsza przebudowa miała miejsce w 1879. Dobudowano wówczas od północy zakrystię, przebudowano kruchtę od południa oraz nadano szczytom ścian i wieży charakter neogotycki. Świątynia została wpisana do rejestru zabytków województwa pomorskiego 13 lipca 1936, natomiast jej otoczenie 8 sierpnia 1996. W XIX wieku przy kościele działało Bractwo Świętych Aniołów Stróżów. Architektura i wyposażenie Świątynia jest murowana, ceglana, z drewnianymi stropami i więźbą dachową, kryta dachówką. Ma powierzchnię 176 m². Elewacja nawy i wieży ożywiona tynkowanym płycinami, dachy nawy i wieży są przesłonięte schodkowymi szczytami ze sterczynami, pięcioboczne prezbiterium pokryte jest wielopołaciowym dachem. Wyposażenie jest barokowe, choć niektóre elementy są wcześniejsze. Należy doń m.in. płyta nagrobna Jerzego i Zofii Oleskich o cechach gotyckich. Wyrzeźbił ją prawdopodobnie gdański artysta, Willem van den Blocke. Krucyfiks pochodzi z przełomu XIV i XV wieku. Otoczenie Kościołowi towarzyszą dwa budynki: dawny szpital dla ubogich z 1853 oraz plebania z 1864. Całość stanowi jednolity zespół architektoniczny. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Cerkwi

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Cerkwi – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Nowej Cerkwi. Siedziba parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Barokowa świątynia, której początki sięgają XIV wieku. Została ona wzniesiona w 1312 r. w miejscu spalonego drewnianego kościółka z XIII wiek. Z tego czasu zachowały się: czworoboczna wieża, prezbiterium, zakrystia i skarbiec. We wnętrzu kościoła znajdował się wiszący wieloboczny balkon, tak umieszczony, że obecni w Nowej Cerkwi cystersi mogli, wchodząc od zewnątrz nad zakrystią, brać udział w nabożeństwach. W 1764 r. pożar zniszczył kościół i wieżę do tego stopnia, że pozostały tylko mury i sklepienie w prezbiterium, ale jeszcze tego samego roku odbudował go opat Izydor Tokarzewski, którego herb umieszczono na chorągiewce wieżyczki sygnaturkowej. Kościół gruntownie przebudowano, rozszerzając go o nawy boczne i starając się dać mu styl barokowy. Ogień strawił ponownie kościół w 1844 r., wypalając wnętrze i niszcząc wieżę. Obecnie jej zakończenie w stylu dolnonadwiślańskim z cegły niestylowej pochodzi z 1851 r. W czasie działań wojennych 1945 r. uszkodzeniu uległy nawy – boczna (południowa) i główna, oraz wieża. Wnętrze świątyni, o jednolitej zharmonizowanej całości, ma wystrój barokowy i rokokowy. Ołtarz główny z trzeciej ćwierci XVIII wieku ma w swym wnętrzu siedemnastowieczny obraz Matki Bożej uważany przez lud za cudowny. W górnej kondygnacji ołtarza znajduje się kamienna figura Matki Bożej Bolesnej przeniesiona tutaj w 1802 r. z kaplicy przydrożnej we wsi Borkowo. Obraz Niepokalanej w ołtarzu Matki Bożej Różańcowej jest gotycki, srebrną sukienkę wykonał w początkach XVIII wieku Siegfried Örnstern z Gdańska. W kruchcie głównej znajduje się stara średniowieczna kropielnica oraz duży drewniany krucyfiks ludowej roboty. Własnością kościoła są trzy rokokowe feretony. Do 1942 r. na wieży wisiał dzwon Urban z 1561 r., jeden z najstarszych dzwonów diecezji chełmińskiej. Niemcy zabrali go na cele wojenne. Podczas II wojny światowej powstał wiszący w kościele żyrandol, w którym oprawki do świec zrobione zostały ze zbieranych w okolicy łusek po nabojach. Podczas remontu kościoła w 1995 r. w podziemiach odnaleziono trumny i ludzkie szczątki. W podziemiach kościoła spoczywa też ostatni przeor opactwa cysterskiego w Pelplinie – Maciej Prądzyński (zm. 1829), który po zniesieniu klasztoru został proboszczem w Nowej Cerkwi, zachowując prawo noszenia habitu, pierścienia i krzyża. Z kolei w 2005 r., podczas remontu wieży, odkryto średniowieczne malowidła, które pozostawiono widoczne. Na wieży zainstalowano wówczas – po długim okresie przerwy – odnowiony zegar. Cmentarz przykościelny został założony w XIV w. Przypisy
Kościół Macierzyństwa NMP w Miłobądzu

Kościół Macierzyństwa NMP w Miłobądzu – rzymskokatolicki kościół znajdujący się we wsi Miłobądz, w gminie Tczew w Województwie Pomorskim. Należy do dekanatu tczewskiego diecezji pelplińskiej. Historia 1299-1320 – Budowa obecnego kościoła, w miejscu starego, drewnianego, w najstarszej części, dzisiejszego prezbiterium, które było wówczas pierwszym murowanym gotyckim kościołem. 1320 – istniała parafia w Miłobądzu. II poł. XIV wieku – dobudowano nawę o długości 20 metrów, oraz wieżę z hełmem o wysokości 45 metrów. W tej formie kościół dotrwał do naszych czasów. 1643 – większe remonty kościoła – sygnuje je chorągiewka na wieży. 1896 – wykonano ceglane ogrodzenie z neogotycką bramą główną. 1945 – żołnierze wycofującej się armii niemieckiej, ładunkami wybuchowymi częściowo zburzyli wieżę a następnie przy pomocy fosforu zapalającego zamienili kościół w zgliszcza. Całkowitemu zniszczeniu uległo bogato wyposażone późnorenesansowe wnętrze. Trzy barokowe ołtarze, organy, ambona w kształcie łodzi, stropy i całość konstrukcji dachowych spłonęły. 1956 – ukończenie powojennej odbudowy kościoła. Z zawieszonych kiedyś trzech dzwonów na wieży odnaleziono jeden – średni, z 1764 roku z wizerunkiem Matki Bożej. 1961 – zmienienie wezwania kościoła na Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. Przedtem patronką kościoła była święta Małgorzata. Wyposażenie Godne uwagi zabytkowe detale wystroju to: rzeźba Chrystusa nad głównym ołtarzem, Madonna Miłobądzka – XIV wieczna gotycka rzeźba, XVII wieczne obrazy na feretronach, figura świętego Walentego oraz kamienna chrzcielnica. Przypisy
Gaj Żelechowski

Gaj Żelechowski (prononciation : [ˈɡai̯ ʐɛlɛˈxɔfski]) est un village polonais de la gmina de Chynów dans le powiat de Grójec de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Ґай-Желеховський

Ґай-Желеховський (пол. Gaj Żelechowski) — село в Польщі, у гміні Хинув Груєцького повіту Мазовецького воєводства. Населення — 143 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kościół św. Wawrzyńca w Luzinie

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Luzino archidiecezji gdańskiej). Obecna murowana świątynia została wzniesiona w XVIII wieku. We wnętrzu znajdują się liczne rzeźby oraz chrzcielnica powstałe w tym okresie oraz wykonana w XIX wieku droga krzyżowa. W 1945 roku na terenie parafii miał miejsce postój więźniów, którzy zostali ewakuowani z obozu w Stutthofie. Na pamiątkę tego zdarzenia w świątyni została umieszczona płaskorzeźba. Na wieży są umieszczone cztery dzwony, z kolei na południowej ścianie znajduje się zegar słoneczny. W latach 1947–1950 kościół został przebudowany i rozbudowany. Została rozebrana stara zakrystia, drugie wejście do świątyni i chór. Zostało powiększone prezbiterium, została dostawiona nowa zakrystia i chrzcielnica. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Konarzynach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Borzyszkowy diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1731–1744 w stylu barokowym. We wnętrzu należy zwrócić uwagę na pięknie malowany sufit oraz bogactwo obrazów otaczających ołtarze boczne. Główny ołtarz jest ozdobiony ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus. Interesujący jest również boczny ołtarz Świętego Józefa ozdobiony obrazami św. Józefa i św. Rocha powstały w II połowie XVIII wieku. Wykonany został przez nieznanego autora z drewna rzeźbionego i polichromowanego w stylu regencyjno-rokokowym (jest to styl przejściowy między barokiem a rokoko, inaczej późny barok). W czasie remontu ołtarza zostały znalezione w nim zniszczone portrety patronów świątyni wykonane w 1718 roku. Ciekawy jest także niedawno wyremontowany ołtarz Najświętszego Serca Jezusa oraz belka tęczowa znajdująca się nad prezbiterium (belka tęczowa, czyli pozioma belka spinająca łuk tęczowy, najczęściej drewniana, na niej był umieszczany krucyfiks, natomiast po bokach były dodawane posągi Matki Bożej i św. Jana Apostoła – czyli Grupa Ukrzyżowania). Kolejnym cennym zabytkiem jest dzwon odlany w 1749 roku oraz srebrny kielich wykonany w 1636 roku. Na kielichu jest wyrytych 36 liter, które oznaczają zapewne jego ofiarodawców. Organy umieszczone na chórze muzycznym były dawniej wyposażeniem kościoła ewangelickiego w Sąpolnie. Przypisy
Fabryka Państwowego Monopolu Tytoniowego w Łodzi

Fabryka Państwowego Monopolu Tytoniowego w Łodzi, także Łódzka Fabryka Papierosów, dawn. Fabryka Wyrobów Wełnianych Karola Kretschmera – zabytkowa fabryka papierosów, działająca w latach 1925–2001 przy ulicy Mikołaja Kopernika 62/64 w Łodzi. W latach 10. XX w. budynki pofabryczne zostały zrewitalizowane i przekształcone w hotel oraz kompleks mieszkalny z loftami. Historia Przedsiębiorca Karol Kretschmer w 1857 roku rozpoczął karierę fabrykanta, tworząc warsztat tkacki przy ulicy Piotrkowskiej 63. Dziesięć lat później fabrykę przeniósł na ul. Mikołaja Kopernika 60 (wtedy ul. Milscha), gdzie produkował wełniane chustki. W 1875 roku przy ul. Kopernika 64, w nowej tkalni parowej, rozpoczął produkcję kortów i wyrobów wełnianych. W fabryce tej w 1910 roku działały 62 krosna ręczne oraz zatrudnionych było ponad 300 pracowników. Regres firmie przyniosła I wojna światowa. W 1925 roku kompleks fabryczny Kretschmera uległ pożarowi i w tym samym roku przejął go Państwowy Monopol Tytoniowy, który przeniósł się w to miejsce z ulicy dr. Stefana Kopcińskiego 58/60 (późniejszego „Polmosu”). Nowi właściciele w 1926 roku rozbudowali fabrykę o budynki w stylistyce modernistycznej według projektu architekta Milauera. Przedsiębiorstwo to funkcjonowało w tym miejscu do końca XX wieku, pod koniec swojej działalności działało pod nazwą „Łódzka Fabryka Papierosów”, produkując papierosy marek takich jak: Płaskie, Egipskie oraz Popularne. Po zamknięciu fabryki w 2001 roku została ona sześć lat później zakupiona przez Grupę Arche. Już w 2010 roku firma ta dokonała rewitalizacji zabudowań, częściowo przeznaczając je na mieszkania oraz Hotel Tobaco (otwarty w 2013). Od tego czasu cały kompleks po dawnej fabryce tytoniu znany jest pod nazwą Tobaco Park. Deweloper nie zachował wszystkich budynków dawnej fabryki Kretschmera – wyburzył m.in. zabudowania, które uległy pożarowi w latach 90. XX w. Zobacz też architektura modernistyczna w Łodzi Przypisy
ТЭС Влоцлавек

ТЭС Влоцлавек — тепловая электростанция в Польше, построенная по технологии комбинированного парогазового цикла. Объект заказал концерн PKN Orlen, известный деятельностью в нефтеперерабатывающей отрасли. Для её размещения выбрали участок к западу от города Влоцлавек в Куявско-Поморском воеводстве (северная Польша). Турбины для энергоблока мощностью 463 МВт поставила компания General Electric: газовую 9FB и паровую 109D-14. Котёл-утилизатор изготовила южнокорейская компания Doosan. Выдача продукции осуществляется в общенациональную сеть по ЛЭП, работающей под напряжением 220 кВ, и по ЛЭП 110 кВ к принадлежащему PKN Orlen химическому заводу ANWIL, который потребляет почти половину электроэнергии ТЭС. Кроме того, станция взяла на себя обеспечение площадки ANWIL теплом (расположенная здесь ТЭЦ Влоцлавек прекратила производство электроэнергии и выполняет лишь вспомогательную роль в теплоснабжении). Строительство станции, введённой в эксплуатацию в середине 2016 года, обошлось в 350 млн долларов США. ТЭС Влоцлавек стала второй (после станции Зелёна-Гура) крупной польской теплоэлектростанцией, рассчитанной на использование природного газа. Газ может поступать через расположенный во Влоцлавеке узел выдачи из газопровода Ямал — Европа или по газотранспортному коридору Ярослав — Варшава — Гданьск. Примечания
ТЕС Влоцлавек

ТЕС Влоцлавек — теплова електростанція у Польщі, споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. Об'єкт замовив концерн PKN Orlen, відомий діяльністю у нафтопереробній галузі. Для її розміщення обрали ділянку на захід від міста Влоцлавек у Куявсько-Поморському воєводстві (північна Польща). Турбіни для енергоблоку потужністю 463 МВт постачила компанія General Electric: газову 9FB та парову 109D-14. Котел-утилізатор виготовила південнокорейська компанія Doosan. Видача продукції відбувається до загальнонаціональної мережі по ЛЕП, що працює під напругою 220 кВ, та по ЛЕП 110 кВ до належного PKN Orlen хімічного заводу ANWIL, який споживає майже половину електроенергії ТЕС. Крім того, станція перебрала на себе забезпечення майданчику ANWIL теплом (наявна тут ТЕЦ Влоцлавек перестала продукувати електроенергію та виконує лише допоміжну роль в теплопостачанні). Спорудження станції, введеної в експлуатацію у середині 2016 року, коштувало 350 млн доларів США. ТЕС Влоцлавек стала другою (після станції Зелена Гура) великою польською теплоелектростанцією, розрахованою на використання природного газу. Останній може надходити через розташований у Влоцлавеку вузол видачі з газопроводу Ямал – Європа або по газотранспортному коридору Ярослав – Варшава – Гданськ. Примітки