NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Pruszczu Gdańskim

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Pruszczu Gdańskim – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Pruszcz Gdański, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Pruszcz Gdański archidiecezji gdańskiej. Jedyny przykład architektury sakralnej okresu Wolnego Miasta Gdańska w Pruszczu Gdańskim. Historia Komitet budowy kościoła został powołany w 1921 roku. Grunt pod budowlę został przekazany przez dwóch mieszkańców ówczesnej wsi Praust pod warunkiem zachowania otaczającego go parku. Kamień węgielny został położony w 1923 roku, natomiast prace budowlane zostały zakończone w 1928 roku. Budowa była prowadzona pod kierunkiem m.in. pruszczańskiego mistrza budowlanego Johannesa Schulza. W dniu 1 kwietnia 1929 roku została erygowana parafia pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W czasie działań wojennych w 1945 roku, został zniszczony dach świątyni, budowla straciła również dwa dzwony. Kościół został odbudowany pod koniec lat 50. ubiegłego stulecia. Z oryginalnego wyposażenia dotrwały do dziś, m.in. organy wybudowane w 1925 roku, oraz dwa witraże autorstwa Theo Landmanna, przedstawiające chóry anielskie. W otoczeniu kościoła znajduje się ogród botaniczny ze ścieżką edukacyjną z opisanymi gatunkami. W latach 1957–1987 proboszczem parafii ks. Józef Waląg, kapłan przybyły z archidiecezji lwowskiej, kapelan AK i WiN, w czasie II wojny światowej i tuż po niej organizator obrony ludności polskiej w powiecie lubaczowskim przez atakami UPA. Przypisy
Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit und der Heiligen Katharina (Dzierzgoń)

Die römisch-katholische Kirche der Heiligen Dreifaltigkeit und der Heiligen Katharina (polnisch Kościół Trójcy Przenajświętszej i Świętej Katarzyny) in Dzierzgoń (deutsch Christburg) im Powiat Sztumski der polnischen Woiwodschaft Pommern geht auf die Deutschordenszeit zurück. Geschichte Nach den Bestimmungen des Christburger Friedens 1249 war von den Prußen in „Neu-Christburg“ eine Kirche zu errichten. 1286 ist erstmals ein Pfarrer erwähnt. Der Bau stammt aus der Zeit um 1300. Für diese Bauzeit sprechen die frühe Stadt- und Pfarreigründung sowie Verwendung des wendischen Verbands. Eine Jahresangabe auf einer Grabplatte im Mittelschiff vor dem Triumphbogen trägt die Jahresangabe 1347. Im Jahr 1414 wurde die Kirche durch polnische Truppen geplündert, offensichtlich aber nicht zerstört. Nach einem Brand 1647 wurde die Kirche wiederhergestellt und 1682 neu geweiht. Nach erneutem Brandschaden 1730 wurde 1735 die Heiligkreuzkapelle an das Langhaus angefügt. Die Vorhalle wurde 1853 errichtet. Nach 1945 wurde die Kirche polonisiert. Bauwerk St. Katharina in Dzierzgoń gehört zu den frühesten kleinstädtischen Pfarrkirchen aus Stein, die im Ordensland errichtet wurden. Aufgrund der beengten Platzverhältnisse wirkt der Bau sehr kompakt und zusammengedrängt. Die Kirche ist eine dreischiffige Pseudobasilika auf quadratischem Grundriss. Der Bau hat Strebepfeiler nur an den Kanten der Ostseite und im Nordwesten. Feldstein wurde für den niedrigen Sockel verwendet, Backstein für aufgehendes Mauerwerk. Der Backsteinverband ist vorwiegend wendischer Verband. Gotischer Verband kommt am nördlichen Abschnitt der Westseite und am Westgiebel vor. Das kurze Langhaus hat im Inneren nur zwei Arkaden. Die Nord- und Südseite des Langhauses trägt spitzbogige Fenster, von Blenden flankiert. Profilierte Portale bestehen im Norden, Süden und Westen. Wie Spuren unter den heutigen Seitenschiffdächern belegen, war der Bau ursprünglich eine Basilika mit querstehenden Dächern über den Seitenschiffen. Der Chor ist ein eingezogener Rechteckchor. Der Westturm ist in das Langhaus eingestellt. Der zweijochige Rechteckchor mit Krypta war ursprünglich gewölbt. Auf der Ostseite ist ein großes spitzbogiges vermauertes Mittelfenster angebracht, flankiert von hoch liegenden Blenden. Auf der Nord- und Südseite hat der Bau zwischen den Streben schmale Fenster. Die Horizontalgliederung erfolgt durch Sockelprofil, Gurtgesims und eingefasstes Putzband in Traufhöhe. Eine Wendeltreppe in der Mitte der Nordseite führt in die gewölbte Krypta sowie zur Empore. Die zweigeschossige kleine Sakristei befindet sich im Winkel zwischen Nordseite des Chors und dem Langhaus. Das Obergeschoss der Sakristei öffnet sich mit einer Empore zum Chor. Der Turm tritt nur leicht nach außen vor und ist nur in zwei Geschossen erhalten. Den Zugang in das Obergeschoss des Turms ermöglicht ein nach außen polygonal vortretendes Treppentürmchen. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 383–384. Weblinks
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Dzierzgoniu

Kościół Trójcy Przenajświętszej i Świętej Katarzyny w Dzierzgoniu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Dzierzgoń, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Dzierzgoń diecezji elbląskiej. Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej erygowane przez biskupa elbląskiego Jana Styrnę w dniu 11 maja 2013 roku. Historia Budowla została wzniesiona w latach 1310–1320 w stylu gotyckim. W 1647 roku została zniszczona przez pożar. Odbudowa zakończyła się w 1682 roku. Świątynia została również w tym roku konsekrowana, w dniu 25 października. W 1730 roku po raz kolejny kościół uszkodził pożar. Odbudowa trwała do 1731 roku. Wieża masywna z barokowymi elewacjami i czterospadowym hełmem, niska dzwonnica stanowi część korpusu. Wyposażenie Bogate i cenne wyposażenie, pochodzi głównie z okresu po pożarze w 1730 roku. Stanowią je m.in. konstrukcja architektoniczna, cenna snycerska oraz przedstawienia malarskie. Interesującym dziełem sztuki jest również barokowa ambona, powstała w 1731 roku, posiadająca pięknie rzeźbione nakrycie, zakończone postacią Jezusa. Najstarsza z płyt nagrobnych pochodzi z 1347 roku i reprezentuje styl gotycki. Wśród rzeźb i obrazów wyróżnić można cztery portrety szlacheckie: dwóch kobiet i dwóch mężczyzn. Na uwagę zasługują zwłaszcza barwne polichromie w prezbiterium, w tym przedstawienie Baranka Bożego na stropie, otoczonego czterema zwierzętami symbolizującymi ewangelistów. Ołtarz główny świątyni jest poświęcony Trójcy Przenajświętszej. W jednym z ołtarzy bocznych znajduje się otoczony kultem obraz Matki Bożej Różańcowej. Galeria Przypisy
Kielanowski Institute of Animal Physiology and Nutrition of the Polish Academy of Sciences

The Kielanowski Institute of Animal Physiology and Nutrition is a Polish agricultural research organization in Jabłonna, near Warsaw, Poland. It is part of the Polish Academy of Sciences. It publishes a journal, Journal of Animal and Feed Sciences, and monographs on various topics. History The institute was established in 1955 to conduct scientific research into the physiology and nutrition of farm animals. The founder of the institute and its first director was Jan Kielanowski, whose name was given to the institute in 1990. Institute directors: Jan Kielanowski (1955–1974) Stanisław Buraczewski (1974–1986) Bernard Barcikowski (1987–1990) Teresa Żebrowska (1990–1999) Romuald Zabielski (1999–2003) Jacek Skomiał (2003–2011, 2015–2019) Tomasz Misztal (2011–2015) Andrzej Herman (2019– References
Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt im. Jana Kielanowskiego Polskiej Akademii Nauk

Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt im. Jana Kielanowskiego Polskiej Akademii Nauk jest instytutem naukowym będącym jednostką Wydziału Nauk Biologicznych i Rolniczych Polskiej Akademii Nauk. Siedziba Instytutu mieści się w Jabłonnie koło Warszawy. Instytut został powołany w 1955 r., a jego twórcą, organizatorem i długoletnim dyrektorem był prof. Jan Kielanowski, którego imię Instytut nosi od 1990 r. Obecnie dyrektorem Instytutu jest dr hab. Andrzej Herman, profesor instytutu. W Instytucie prowadzone są badania podstawowe i prace rozwojowe w zakresie fizjologii żywienia zwierząt, metabolizmu i wykorzystania składników pokarmowych oraz substancji aktywnych biologicznie zawartych w paszach, a także w zakresie neuroendokrynologii, endokrynologii wzrostu, rozwoju i rozrodu zwierząt gospodarskich i laboratoryjnych. Ważny obszar stanowią badania nad symbiotycznymi mikroorganizmami zasiedlającymi przewód pokarmowy zwierząt przeżuwających oraz badania dotyczące rozwoju struktury i funkcji przewodu pokarmowego u zwierząt nowo narodzonych. Kadra Instytut zatrudnia pracowników naukowych (profesorów; profesorów uczelnianych; adiunktów; asystentów), inżynieryjno-technicznych oraz administracyjnych. Struktura Instytut podzielony jest na 3 zakłady oraz laboratorium: Zakład Żywienia Zwierząt Zakład Fizjologii Zwierząt Zakład Inżynierii Genetycznej Laboratorium Dużych Modeli Zwierzęcych. W obrębie Zakładu Żywienia Zwierząt funkcjonuje dodatkowo Laboratorium Analizy Bariery Ochronnej Przewodu Pokarmowego. Historia Instytut został powołany w 1955 r. do prowadzenia badań o charakterze podstawowym nad fizjologią, żywieniem i endokrynologią zwierząt gospodarskich. Twórcą, organizatorem i długoletnim dyrektorem Instytutu był Profesor Jan Kielanowski, którego imię Instytut nosi od 1990 r. Dyrektorzy Instytutu: Jan Kielanowski (1955–1974) Stanisław Buraczewski (1974–1986) Bernard Barcikowski (1987–1990) Teresa Żebrowska (1990–1999) Romuald Zabielski (1999–2003) Jacek Skomiał (2003–2011, 2015–2019) Tomasz Misztal (2011–2015) Andrzej Herman (2019– ) Wydawnictwo Instytut jest wydawcą anglojęzycznego czasopisma naukowego Journal of Animal and Feed Sciences, w którym publikowane są oryginalne prace, dokumentujące wyniki badań podstawowych i rozwojowych oraz artykuły przeglądowe z zakresu fizjologii, żywienia, hodowli, genetyki i biotechnologii zwierząt oraz paszoznawstwa. Czasopismo wydawane jest kwartalnie i wszystkie artykuły dostępne są bezpłatnie na stronie internetowej czasopisma jafs.com.pl. Czasopismo indeksowane jest między innymi w Journal Citation Reports. W 2019 roku przyznano mu impact factor (IF 2019) 1,150 (pięcioletni impact factor – 1,054). Instytut jest również wydawcą zaleceń żywieniowych dla zwierząt gospodarskich (np.: świń, drobiu) oraz monografii naukowych o tematyce żywieniowej i fizjologicznej. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona instytutu Oficjalna strona JAFS
Muzeum Browarnictwa Dolnośląskiego w Lwówku Śląskim

Muzeum Browarnictwa Dolnośląskiego w Lwówku Śląskim – muzeum, działające w Lwówku Śląskim, położone w podziemiach tamtejszego browaru. Muzeum powstało w 2010 roku, przy udziale Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Na prezentowaną w nim wystawę składają się zbiory, związane z historią browarnictwa zarówno w Lwówku Śląskim, jak i na terenie Dolnego Śląska. Wśród eksponatów znajdują się butelki i zamknięcia z około 40 dolnośląskich browarów, kufle, etykiety, szyldy i skrzynki. Ponadto oglądać można lodówkę do schładzania piwa z 1905 roku oraz beczkę ze stali nierdzewnej, wykonaną dla lwóweckiego browaru przez zakłady Kruppa w 1935 roku. Integralną częścią zwiedzania muzeum jest możliwość obejrzenia procesu warzenia piwa w browarze. Trasa wiedzie przez warzelnię piwa, leżakownię i rozlewnię. Muzeum jest obiektem całorocznym, zwiedzanie odbywa się w grupach po uprzednim uzgodnieniu. Aby zwiedzić muzeum trzeba być pełnoletnim. Wstęp jest płatny, a w cenę biletu wstępu wliczona jest degustacja piwa z browaru Lwówek. Przypisy Bibliografia Browar Lwówek 1209 Lwówek Śląski – Muzeum dolnośląskiego browarnictwa [online], Miasteria.pl, 30 sierpnia 2010 [dostęp 2014-03-20] [zarchiwizowane z adresu 2013-02-17] . IvoI. Łaborewicz IvoI., Browar Lwówek Śląski [online], prumyslovepamatky.cz [dostęp 2014-03-20] [zarchiwizowane z adresu 2019-10-23] (pol.).
Most w Bożenkowie-Zdrojach

Most w Bożenkowie-Zdrojach – most drogowy nad Brdą na granicy Bydgoszczy i gminy Osielsko, w ciągu drogi wojewódzkiej nr 244. Lokalizacja Most znajduje się w miejscowości Zdroje koło Bożenkowa na terenie gminy Osielsko i miasta Bydgoszcz (osiedle Janowo). Przez most prowadzi droga wojewódzka nr 244 Kamieniec – Bożenkowo – Strzelce Dolne. Przez most wiodą piesze szlaki turystyczne: szlak „Brdy” z Brdyujścia w Bory Tucholskie szlak im. Leona Wyczółkowskiego z Osowej Góry do Pruszcza wzdłuż wschodniego brzegu Brdy. Historia Przeprawa została wybudowana w 1987 roku. Zarządcą mostu była DODP Bydgoszcz, a administratorem w terenie Rejon Dróg Publicznych w Świeciu. Dane techniczne Konstrukcję nośną stanowią prefabrykowane dźwigary żelbetowe zespolone z płytą pomostu. Most składa się z trzech przęseł o rozpiętościach: 11,3 m – skrajne i 12,0 m – środkowe. Podporami skrajnymi są betonowe przyczółki, a środkowymi – filary żelbetowe posadowione na palach w nurcie rzeki. Przestrzeń żeglugowa pod obiektem wynosi 3,3 × 11 m. Nośność obiektu wynosi 30 ton. Obiektem dysponuje Zarząd Dróg Wojewódzkich w Bydgoszczy, Rejon Dróg Wojewódzkich w Żołędowie. Zobacz też mosty w Bydgoszczy Przypisy Bibliografia Monografia mostów województwa kujawsko-pomorskiego. Brda i Kanał Bydgoski. Tom II z serii: Mosty z biegiem rzek pod red. Krzysztofa Dudka. Bydgoszcz – Grudziądz 2012. Wydawca: Związek Mostowców Rzeczypospolitej Polskiej Oddział Pomorsko-Kujawski. ISBN 978-83-934160-2-8.
Długie Jezioro (gmina Drawsko)

Długie Jezioro (też Jezioro Długie) – jezioro w woj. wielkopolskim, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w gminie Drawsko, leżące na terenie Kotlinie Gorzowskiej. Jezioro znajduje się na obszarze Puszczy Noteckiej. Brzegiem przebiegają drogi wojewódzkie nr 133 i 135. Przy północnym brzegu jeziora znajduje się parking. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 13,5 ha przez 12,4 ha do 12,92 ha (lustra wody) lub 14,28 ha (ogólna). Zwierciadło wody położone jest na wysokości 50,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,3 m, natomiast głębokość maksymalna 9,0 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Długie Jezioro. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Długie, Jezioro Długie. Przypisy
Moczydło (Marylin)

Moczydło – jezioro położone w województwie wielkopolskim, w gminie Drawsko, na terenie Puszczy Noteckiej na wysokości 46 m n.p.m. Do brzegów akwenu przylega wieś Marylin. Jezioro, którego brzegi obsadzone są topolami, jest akwenem rekreacyjnym (plaża, boisko, domki letniskowe). Istnieją tu także pomosty wędkarskie i odbywają zawody w wędkowaniu. Niekontrolowana zabudowa letniskowa i nieszczelności urządzeń sanitarnych doprowadziły tu do bardzo poważnej degradacji nie tylko jeziora, ale również otaczających je gruntów. Przypisy
Lagărul de exterminare Majdanek

Lagărul de exterminare Majdanek (în germană: KZ Majdanek, KL Lublin sau KZ Lublin) a fost primul lagăr de concentrare construit de naziști pe teritoriul Poloniei ocupate. A funcționat din octombrie 1941 până la 22 iulie 1944, când a fost eliberat de Armata Roșie. Spre deosebire de alte lagăre similare din Polonia, s-a situat în apropierea unui oraș mare și anume Lubin. Din acest motiv, deținuții au avut posibiltatea de a comunica cu lumea exterioară prin scrisori de contrabandă, multe din acestea fiind păstrate ulterior în muzee. Numărul de victime este situat între 230.000 și 360.000, cifră care depinde de sursa citată, din care majoritatea fiind evrei. Note Legături externe ro Majdanek sau KL Lublin- din Polonia, a fost un lagăr nazist de concentrare german stabilit la marginea orașului Lublin
Логор Мајданек

Мајданек (нем. Konzentrationslager Majdanek, KL Lublin) био је немачки нацистички концентрациони логор у предграђу Лублина у Пољској, који је постојао током немачке окупације Пољске. Логор је био активан од 1. октобра 1941. до 22. јула 1944, када су га готово неоштећеног заузеле снаге Црвене армије. Иако је био замишљен као логор за принудни рад, а не као логор смрти, ту је умрло 79.000 људи, од којих су 59.000 пољски Јевреји. Име Мајданек („мали Мајдан“) изведено је из имена оближње четврти града Лублина под именом Мајдан Татарски, и то је име користило локално становништво. Немачки окупатори су овај логор звали Логор ратних заробљеника вафен СС у Лублину, а од 16. фебруара 1943. Концентрациони логор Лублин. Мајданек је био необичан међу немачким концентрационим логорима јер се налазио у близини већег града. Крајем јуна 1944. совјетске трупе су брзо напредовале према Лублину, док су Немци у брзини евакуисали логор. Особље је успело да само делимично уништи крематоријуме пре него што је Црвена армија заузела логор 22. јула 1944. Мајданек је био најбоље очувани логор преостао из времена холокауста и први већи концентрациони логор кога су савезници ослободили. Тамо затечене страхоте су пренете у западној штампи. Референце Спољашње везе www.druhasvetovavalka.cz Фотографије и видеа места значајних за Други светски рат Државни музеј у Мајданеку Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (9. јун 2008)
Majdanek

Majdanek, även Konzentrationslager Lublin (ursprungligen Kriegsgefangenenlager der Waffen-SS Lublin), var ett av Nazitysklands förintelseläger, beläget 4 kilometer från staden Lublin i sydöstra Polen. Lägrets historia Majdanek började byggas i oktober 1941 som ett krigsfångeläger. Arbetet utfördes främst av ryska krigsfångar av vilka flertalet avled. Från april 1942 till Röda arméns befrielse av de överlevande lägerfångarna i juli 1944 fungerade det som kombinerat arbets-, koncentrations-, krigsfånge- och förintelseläger. Som mest fanns det ungefär 50 000 fångar i Majdanek men totalt skrevs över 150 000 fångar in i lägret från 1942 till befrielsen. Det beräknas att 78 000 av dessa dödades eller dog av svält och tyfus. Avrättningar skedde genom gasning eller arkebusering. I samband med Aktion Erntefest anlände flera tusen SS-män och sköt ihjäl cirka 18 000 judiska fångar. Majdanek finns i dag kvar som minnesmärke över Förintelsen. Satellitläger Kommendanter Karl Otto Koch (september 1941 – juli 1942) Max Koegel (augusti 1942 – oktober 1942) Hermann Florstedt (oktober 1942 – september 1943) Martin Weiss (september 1943 – maj 1944) Arthur Liebehenschel (maj 1944 – 22 juli 1944) Se även Arbetsläger Koncentrationsläger Lista över koncentrationsläger Märken för fångar i nazistiska koncentrationsläger Erich Mussfeld Anton Thernes Wilhelm Gerstenmeier Referenser Noter Tryckta källor Bedürftig, Friedemann (2008). Tredje riket från uppgång till fall: en uppslagsbok. Stockholm: Ersatz. sid. 243–244. ISBN 978-91-88858-32-0 Poprzeczny, Joseph (2004) (på engelska). Odilo Globocnik: Hitler's Man in the East. Jefferson, North Carolina: McFarland. ISBN 978-0-7864-1625-7 Vidare läsning Szulc, Artur (2015). I skuggan av Auschwitz: Förintelsen 1939–45. Lund: Historiska Media. ISBN 978-91-7545-237-1 Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Majdanek.﻿
Kartause Marienparadies

Die Kartause Marienparadies in Karthaus (polnisch Kartuzy; kaschubisch Kartuzë) war ein Kloster des Kartäuserordens (Kartause) im heutigen Powiat Kartuski (Powiat Karthaus) der polnischen Woiwodschaft Pommern. Geographische Lage Das Kloster lag etwa vierzig Kilometer westlich von Danzig zwischen dem Klostersee im Norden, dem Krugsee und dem Turmberg im Süden. Geschichte Die Kartause Domus Paradisi Mariae wurde 1380 begründet. Der erste Prior des Klosters war der Westfale Johann Deterhus. Vom Deutschen Orden wurde es mit größeren Zuwendungen bedacht. Viele der 16 Klausen, in denen die Mönche einzeln lebten, wurden von Danziger Bürgern gestiftet. Durch Schenkungen und Zukäufe wurde der Klosterbesitz im Laufe der Zeit beträchtlich erweitert. In den Wäldern wurden Teerschwelereien, Glashütten und Köhlereien unterhalten. Auf den Rodungen rund um das Kloster wurden Siedler angesetzt. Viele von ihnen kamen aus Pommern und waren evangelisch. In der Reformationszeit sank die Zahl der Mönche im Jahr 1541 bis auf vier. 1565 wurde die Kartause dem Kloster Oliva der Zisterzienser unterstellt und war zwischen 1580 und 1589 mit diesem zwangsvereinigt. Der Prior Georg Schwengel hat 1760 unter dem Titel „Apparatus ad annales Cartusiae paradisi B.M.V.“ Akten- und Urkundenauszüge zur Geschichte des Klosters niedergeschrieben. Die Kartause Marienparadies kam 1772 mit Pommerellen an Preußen; es war das einzige Kloster dieses Ordens in Preußen. Im Jahre 1826 wurde das Kloster aufgehoben, nachdem Papst und preußischer Staat sich in der Bulle De salute animarum auf die Säkularisation geeinigt hatten. Die gotische Klosterkirche wurde 1849 der neu gegründeten katholischen Pfarrgemeinde Karthaus als Pfarrkirche übergeben. Erst nach der Aufhebung der Kartause entwickelte sich die heutige Stadt Kartuzy. Literatur A. Hagen: Zum Andenken an den Prior des Karthäuser-Klosters Marien-Paradies bei Danzig, Georg Schwengel. In: Preußische Provinzial-Blätter, Band 55, Königsberg 1856, S. 342–346 (Google Books). Sönke Lorenz (Hrsg.): Bücher, Bibliotheken und Schriftkultur der Kartäuser – Festgabe zum 65. Geburtstag von Edward Potkowski, Franz Steiner Verlag, Stuttgart 2002, ISBN 3-515-08093-7 Rafał Witkowski: Kartuzy/Karthaus/Danzig, in: Monasticon Cartusiense, hrsg. von Gerhard Schlegel, James Hogg, Band 2, Salzburg 2004, 733–739. H. Schuch: Drangsale des Klosters Karthaus während der schwedisch-polnischen Kriege im 17. und 18. Jahrhundert – Nach den Annalen des Klosters. In: Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins, Jahrgang 1888, Heft XXII, Danzig 1887, S. 31–69 (Google Books). Weblinks Umfangreiche Website zur Kartause Karthaus und Stadt Kartuzy (polnisch) Einzelnachweise
Camp de concentració de Belzec

Belzec va ser el primer camp d'extermini nazi. Estava situat a 100 milles al sud-est de Varsòvia, prop de la ciutat de Lviv i Zamosc. Pertanyia al districte de Lublin del Govern General de Hans Frank, el territori no annexionat directament ni per l'Alemanya Nazi ni per la Unió Soviètica. El camp d'extermini de Belzec va començar a funcionar finalment el 17 de març de 1942 amb l'objectiu d'eliminar els jueus del Govern General de Polònia com a part de l'Operació Reinhard. En ell hi van morir al voltant de 434.500 jueus, així com un nombre indeterminat de polonesos i gitanos. Solament dos jueus van sobreviure a Belzec, Rudolf Reder i Chaim Herszman, la qual cosa pot explicar per què el nivell de coneixement del camp sigui tan baix. El camp va tenir tres cambres de gas, utilitzant monòxid de carboni com a mitjà per a assassinar els presoners. Aquest camp no posseïa forns crematoris, raó per la qual cosa els cadàvers van haver d'enterrar-se en fosses, les quals al cap de poc es van aixecar pels gasos i aigua, ocasionant que Wirth, el comandant iniciés operacions per a desenterrar i cremar els cossos. A fi de realitzar millores en el camp en relació amb les operacions d'extermini, aquestes van ser detingudes a mitjan juny de 1942. S'estima que entre març i juny s'hi havien assassinat 93.000 jueus En aquesta data, el vell edifici de fusta amb les tres cambres de gas va ser desmantellat i se'n va construir un nou amb sis cambres de gas, amb una capacitat de 2.000 persones simultàniament. Es van reiniciar les operacions d'extermini a la fi de juliol de 1942, tot i que va ser un dels primers camps a ser desmantellats, el maig de 1943. Vegeu també Holocaust Segona Guerra Mundial Nazisme Auschwitz Treblinka Mauthausen
Lagărul de exterminare Belzec

Belzec (nume oficial în germană: Sonderkommando Belzec der Waffen-SS, Belzec) a fost primul lagăr de exterminare nazist, creat pentru a implementa Operațiunea Reinhard în timpul holocaustului. În 1942 lagărul se afla în Polonia ocupată, la aproape un kilometru sud de gara Bełżec în districtul Lublin din Guvernământul General. Cel puțin 434.500 de evrei au fost uciși la Bełżec, precum și un număr necunoscut de polonezi și țigani. Se cunosc doar doi evrei deținuți în lagăr care au supraviețuit: Rudolf Reder și Chaim Herszman. Lipsa de supraviețuitori este un motiv pentru care acest lagăr nu este foarte cunoscut, în ciuda numărului mare de victime ucise acolo. Primul comandant al lagărului a fost Christian Wirth, renumit pentru atrocitate și cruzime. Note