NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Mikołaja Biskupa w Bodzęcinie

Kościół św. Mikołaja Biskupa w Bodzęcinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bodzęcin w gminie Osina, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Katarzyny w Goleniowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XIV i XV wieku. Zbudowany na planie prostokąta, jest budowlą orientowaną, murowaną z głazów narzutowych i kamiennej kostki. Od strony wschodniej świątynię zamyka dobudowane w XIX wieku trójboczne prezbiterium. Od zachodu do nawy przylega wzniesiona w 1905 roku wieża na planie kwadratu, w dolnej partii murowana z kamieni granitowych, w wyższej ceglana. Wieża posiada neobarokowe zwieńczenie z dwoma schodkowymi szczytami i zakończona jest wieżyczką ze szpicem. Od strony południowej do kościoła dostawiona jest przybudówka. W ścianie południowej znajduje się przebudowany portal gotycki, drugi portal znajduje się w wieży. Wewnątrz kościoła, na ścianie zachodniej, znajduje się empora z prospektem organowym. Zachowała się barokowa ambona z baldachimem i cztery lichtarze z 1766 roku. W trzech oknach w prezbiterium wstawione są neogotyckie witraże. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1947 roku przez ks. Franciszka Włodarczyka TChr. Obok kościoła znajduje się kaplica grobowa. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Kościuszkach

Kościół św. Stanisława Kostki w Kościuszkach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Kościuszki w gminie Osina, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Sylwestra w Strzelewie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 1844 roku. Jest budowlą w stylu neoromańskim, murowaną z kamienia łupanego i kostki granitowej. Sytuowany na planie prostokąta, nakryty jest dwuspadowym dachem. Okna zamknięte są łukami półokrągłymi. W zachodniej części korpusu nawowego nasadzona jest dwukondygnacyjna wieża, w 1. kondygnacji na planie kwadratu, w 2. kondygnacji ośmioboczna. Wieżę nakrywa spiczasty hełm. Wewnątrz kościoła, nad wejściem, znajduje się drewniana empora. Zachowały się XIX-wieczne ławki. W zamkniętym prostokątnie prezbiterium, między dwoma oknami witrażowymi, zawieszony jest krzyż z figurą Chrystusa. Przedwojenny ołtarz nie zachował się. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 13 listopada 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Redle

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Redle – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Redło w gminie Osina, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Anny w Długołęce. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XV wieku. Jest to budowla gotycka, kamienna, sytuowana na rzucie prostokąta. Szczyt ściany wschodniej, murowany z cegły, ozdobiony jest blendami. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Portal i otwory okienne zostały przemurowane w XIX wieku. Od strony zachodniej do kościoła przylegała dawniej niezachowana drewniana wieża. Przy elewacji północnej znajduje się dobudowany współcześnie budynek zakrystii. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Wyposażenie jest w całości współczesne. Kościół został zniszczony podczas działań wojennych w trakcie II wojny światowej. Odbudowany w 1978 roku, został poświęcony w dniu 18 grudnia 1978 roku. Początkowo był kościołem filialnym parafii w Jenikowie, od 1985 roku należy do parafii w Długołęce. W Muzeum Narodowym w Szczecinie eksponowana jest płaskorzeźbiona, wykonana w drewnie lipowym, kwatera ołtarzowa „Narodzenie” z ok. 1400 r. pochodząca z tego kościoła. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Redostowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Redostowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Redostowo w gminie Osina, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Osinie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XVII i XVIII wieku. Przypuszczalnie powstał na miejscu wcześniejszej, średniowiecznej świątyni. Sytuowany na planie prostokąta, murowany jest w technice ryglowej. Belka oczepowa ozdobiona jest renesansowym ornamentem kostkowym i sznurowym. Otwory okienne i portal wejściowy mają kształt prostokątny. Od strony zachodniej do kościoła przylega dobudowana na przełomie XVIII i XIX wieku drewniana wieża dzwonna, nakryta strzelistym ostrosłupowym hełmem zwieńczonym krzyżem. Wnętrze kościoła nakrywa spadowy, belkowany strop drewniany. Na ścianie zachodniej znajduje się empora muzyczna z 1600 roku, zdobiona bogatą renesansową snycerką. W prezbiterium znajduje się ołtarz ze współczesnym obrazem przedstawiającym Jezusa kroczącego po wodzie i św. Piotra. W oknach wstawione są witraże z geometrycznymi wzorami. Teren kościoła otoczony jest kamiennym murem, słupy bramne ozdobione są figurkami aniołów. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 23 sierpnia 1947 roku przez ks. Bogdana Szczepanowskiego TChr. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Węgorzy

Kościół św. Jana Chrzciciela w Węgorzy – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Węgorza w gminie Osina, w powiecie goleniowskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii św. Sylwestra w Strzelewie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony na przełomie XV i XVI wieku, murowany jest z kamieni narzutowych i cegły. Jest budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta. Ceglany szczyt ściany wschodniej, blendowany, został przebudowany w XVIII wieku. Okna i portal wejściowy w ścianie południowej zostały przemurowane. Kościół kryty jest dwuspadowym dachem. W XVIII wieku od strony zachodniej do kościoła została dostawiona wolnostojąca, dwukondygnacyjna wieża w konstrukcji drewnianej, odeskowana. Nakrywa ją spiczasty, ośmioboczny hełm. Zewnętrzne ściany kościoła zostały w 1978 roku pokryte tynkiem barankiem. Wewnątrz zachowała się empora chórowa na ścianie zachodniej i XIX-wieczne ławki. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1946 roku przez ks. Bogdana Szczepanowskiego TChr. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Królowej Polski we Włodzisławiu

Kościół Matki Boskiej Królowej Polski — zabytkowy kościół filialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Moraczu, w gminie Przybiernów, powiecie goleniowskim, województwie zachodniopomorskim. Historia Pierwszy kościół we wsi Włodzisław, zbudowano w XV wieku. Współczesny obiekt zbudowany został w latach 1693–1694 w konstrukcji szkieletowej drewnianej z ceglanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Wschodnia ściana szczytowa kamienno-ceglana. Wieża drewniana z 1595 roku. Poświęcony został 26 sierpnia 1946 roku. Opis Kościół jest cennym przykładem architektury sakralnej z XV i XVII wieku. Świątynia stoi na solidnym kamiennym fundamencie, a ściany wzniesiono z muru pruskiego, co nadaje budynkowi charakterystyczny wygląd. Wieży drewnianej, której podstawa ma kształt kwadratu, zwęża się ku górze i wieńczy metalowym hełmem. Kościół posiada dach siodłowy, a prostokątne okna, niektóre z łukowymi wykończeniami, wpuszczają naturalne światło. Wnętrze kościoła jest skromne, ale pełne detali. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chóru, oparta na dwóch filarach. Drewniany sufit dodaje wnętrzu ciepła, a bielone ściany, na których widać kamienie konstrukcyjne, podkreślają surowość stylu. W prezbiterium uwagę przyciąga drewniana mensa oraz pulpit ozdobiony literami A i Ω, symbolizującymi bożą wszechmoc. Centralnym punktem jest drewniany krzyż z postacią Chrystusa, otoczony pięknymi witrażami. Po lewej stronie znajduje się boczny ołtarz, w którym widnieje obraz Matki Boskiej w typie hodegetrii. Maryja przedstawiona frontalnie trzyma Jezusa na lewym ramieniu, a prawą dłonią na niego wskazuje. Jezus zaś wznosi rękę w geście błogosławieństwa. Ołtarz ten jest ozdobiony trzema malowidłami, które dopełniają sakralny charakter tej przestrzeni. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).
Kościół Chrystusa Króla w Bielikowie

Kościół Chrystusa Króla w Bielikowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Bielikowo w gminie Brojce, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brojcach. Historia i architektura Wzniesiony w XV wieku kościół jest budowlą salową, orientowaną, sytuowaną na planie prostokąta. Murowany jest z kamienia i cegły. Na przełomie XIX i XX wieku został przebudowany. Od wschodu posiada wielobocznie zamknięte prezbiterium. Korpus główny oskarpowany dwuuskokowo, nakryty jest dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej do nawy dostawiona jest trzykondygnacyjna wieża, zwieńczona sterczynami i kwiatonami. Okna zakończone są ostrołukowo. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się wsparta na czterech słupach drewniana empora, na której umieszczone są organy. W centralnej części prezbiterium umieszczony jest duży drewniany krzyż z figurą Chrystusa, poniżej którego znajduje się tabernakulum. Zachowała się neogotycka ambona. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 września 1945 roku przez ks. Kazimierza Rudawskiego TChr. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brojcach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gryfice archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej). Świątynia została wzniesiona jako gotycka, w XV wieku. Wnętrze nakrywa drewniany, belkowany strop. Ściany kościoła są jasne i otynkowane, w niektórych miejscach jest widoczny element budulcowy – głazy. W wyodrębnionym niewielkim podwyższeniem prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz, który powstał w XVIII wieku jako ołtarz ambonowy. Pierwotnie posiadał wysunięty do przodu trójkątny baldachim i korpus ambonowy w części środkowej. Po 1978 roku został przebudowany, obecnie nie ma ambony i baldachimu. W centralnej części jest umieszczony obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pod nim zostało usytuowane tabernakulum. Ołtarz ozdabia akantowy złoconym ornament oraz putta. Budowla posiada również renesansową chrzcielnicę, ufundowaną przez rodzinę von Manteuffel około 1630 roku. Do wyposażenia świątyni należy także empora chórowa z prospektem organowym z XIX wieku i balustradą ozdobioną kręconymi kolumienkami. Sześciogłosowe organy zostały wykonane przez szczecińską firmę Grüneberg w 1910 roku. Budowla została poświęcona w dniu 1 lipca 1945 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej w Baszewicach

Kościół Matki Bożej Różańcowej w Baszewicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Baszewice w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Andrzeja Boboli w Mechowie. Historia i architektura Kościół datowany jest na około 1440 rok. Zbudowany został na planie prostokąta, z kamienia polnego, granitowej kostki i cegieł. Posiada sterczyny zdobiące szczyty. W XIX wieku został częściowo przebudowany. Szczyt ściany wschodniej murowany z cegły i ozdobiony blendami nosi ślady stojącej dawniej w tym miejscu, niezachowanej wieży, dostawionej w 1705 roku. Przy ścianie południowej znajduje się późniejsza zakrystia, dobudowana do pierwotnego portalu. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W oddzielonym od nawy balustradką prezbiterium znajduje się ostrołukowe okno, w które wstawiony jest witraż. Z historycznego wyposażenia zachowała się jedynie misa gotyckiej chrzcielnicy, wykonana z kamienia pochodzącego z Gotlandii. Kościół uległ zniszczeniu podczas II wojny światowej. Odbudowany na początku lat 70. XX wieku, został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 21 grudnia 1975 roku. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Górzycy

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Górzycy – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Górzyca w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół, wzniesiony w 1886 roku w stylu neoromańskim, jest budowlą salową, orientowaną, sytuowaną na planie prostokąta. Powstał na miejscu wcześniejszej świątyni, co poświadcza data 1670, znajdująca się na jednej z wewnętrznych belek stropowych. Korpus świątyni nakrywa dwuspadowy dach z dachówki karpiówki. Od strony wschodniej znajduje się wydzielone, półkoliście zakończone prezbiterium, do którego dostawione są przybudówki. Od zachodu kościół posiada czterokondygnacyjną wieżę na planie kwadratu, zwieńczoną czterema wimpergami i nakrytą ośmiobocznym, spiczastym hełmem. Ściany zewnętrzne zdobione są lizenami i fryzem arkadowym. Prostokątne okna zamknięte są półłukami. Wnętrze kościoła nakrywa podwieszany, drewniany strop. Z XIX wieku pochodzą znajdujące się w kościele drewniana empora muzyczna wsparta na słupach, ambona, ołtarz, ławki, 2 żyrandole w stylu neoromańskim. W ścianie bocznej umieszczony jest pochodzący z ołtarza głównego oryginalny obraz przedstawiający Chrystusa Pantokratora. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 8 grudnia 1946 roku. Od 1977 roku pełni funkcję kościoła parafialnego. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Ościęcinie

Kościół św. Stanisława Kostki w Ościęcinie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Ościęcin w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Świeszewie. Historia i architektura Wzniesiony w 1842 roku w stylu neoromańskim kościół murowany jest z kamienia i cegły. Jest budowlą salową, rozplanowaną na rzucie prostokąta. Kryty jest dachówką. W połaci dachowej osadzona jest drewniana wieża na planie kwadratu, w wyższej partii przechodząca w ośmiobok, nakryta spiczastym hełmem. Zakończone ostrołukowo okna świątyni wypełnione są szkłem ołowiowym. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chórowa ze zdewastowanym prospektem organowym. W oddzielonym od nawy niewielkim prezbiterium umieszczony jest barokowy ołtarz ze wstawionymi obrazami św. Stanisława Kostki i Matki Bożej Częstochowskiej. Zachowały się również fragment barokowej ambony i ławki. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 1 grudnia 1945 roku. W latach 1945–1959 kościół był filią parafii św. Andrzeja Boboli w Golczewie. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Otoku

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Otoku – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Otok w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Górzycy. Historia i architektura Wzniesiony w 1913 roku kościół murowany jest z cegły i utrzymany w stylu neoromańskim. Sytuowany jest na planie prostokąta. Od strony zachodniej znajduje się wieża na planie kwadratu, w wyższej kondygnacji przechodząca w ośmiobok, zwieńczona blaszanym hełmem. Kościół posiada wyodrębnione prezbiterium, zwieńczone ryglowym szczytem pochodzącym z wcześniejszego, XVII-wiecznego kościoła. Na belce w szczycie wycięty jest napis o treści: ANNO 1670 DEN 1 JUNI VONNITEN UND BARBA SARIN WINTERE ELDEN ZU GOTTES EHRENRBAET WORDEN. DIESER GIEBEL IST AUS DEM HOLZ DE ALTEN KIRCHE IM JAHRE 1913 NEUERBAUET WORDEN. Wnętrze nakryte jest odeskowanym sklepieniem kolebkowym, pokrytym polichromią. Drewniana empora chórowa z prospektem organowym i ławki pochodzą z okresu budowy świątyni. Wewnątrz kościoła znajduje się datowana na XVI-XVII wiek chrzcielnica oraz XVII-wieczna ambona, wsparta na filarze. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 15 października 1946 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Rotnowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Rotnowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rotnowo w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii św. Stanisława Kostki w Wyszoborze. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w XVIII wieku. Jest budowlą w konstrukcji ryglowej, rozplanowaną na rzucie prostokąta. Kryty jest ceramicznym dachem w typie siodłowym. Od strony zachodniej do kościoła przylega dwukondygnacyjna wieża, w dolnej partii podobnie jak kościół w konstrukcji ryglowej, w wyższej drewniana i odeskowana, nakryta ośmiokątnym blaszanym hełmem. Wnętrze kościoła jest w całości otynkowane. Nad prezbiterium znajduje się przepierzenie w formie łuku. Zachowały się elementy XIX-wiecznego wyposażenia: empora chórowa w kształcie litery U, ambona, ławki, kamienna chrzcielnica oraz krucyfiks z kamienną figurą Chrystusa. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 3 maja 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Rybokartach

Kościół św. Józefa Robotnika w Rybokartach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rybokarty w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gryficach. Historia i architektura Kościół, murowany z kamienia i cegły, wzniesiony został w XV wieku. W XVIII wieku został częściowo przebudowany. Sytuowany na planie prostokąta, jest budowlą salową, orientowaną. Kryty jest dachem dwuspadowym. Szczyt ściany wschodniej zdobiony jest ostrołukowymi blendami. Od strony południowo-wschodniej dostawiona jest przybudówka, mieszcząca zakrystię. Teren wokół kościoła ogrodzony jest murem kamiennym. Przy zachodniej elewacji znajduje się dostawiona w 1690 roku wieża, w dolnej kondygnacji kamienna, w wyższej murowana w konstrukcji ryglowej. Nakrywa ją ośmioboczny, barokowy hełm. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Zachowała się przyścienna ambona z wejściem po schodkach, baldachimem i zapleckiem, empora chórowa z prospektem organowym oraz barokowy ołtarz. Ołtarz ozdobiony jest kolumienkami, akantową dekoracją i figurkami aniołków. W centralnej jego części, flankowanej figurami świętych, umieszczona jest scena Ukrzyżowania. W predelli znajduje się scena Ostatniej Wieczerzy, w zwieńczeniu natomiast złożenie do grobu. Dawniej w kościele znajdował się także gotycki tryptyk, po 1945 roku przeniesiony do kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gryficach. Po II wojnie światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 1 grudnia 1945 roku przez ks. Feliksa Kwilasa TChr. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Świeszewie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Świeszewie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Świeszewo w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół, oddany do użytku w 1696 roku, jest budowlą salową wzniesioną w technice ryglowej. Ufundowany został przez rodzinę Steinwehrów. Zbudowany na planie prostokąta, nakryty jest dwuspadowym dachem z dachówką karpiówką. Posiada wolnostojącą dwukondygnacyjną wieżę, prawdopodobnie starszą niż sam kościół. Wieża w górnej kondygnacji jest drewniana i odeskowana, wieńczy ją ośmioboczny spiczasty hełm kryty łupkiem. W 1842 roku świątynia została przebudowana. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. W barokowym ołtarzu, ozdobionym kolumnami i figurami aniołów, umieszczona jest kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W przeszłości obok ołtarza znajdowała się loża kolatorska z kratą i herbem rodziny Steinwehrów. Na północnej ścianie przebiterium umieszczona jest późnobarokowa ambona z zapleckiem i baldachimem i zdobionym korpusem. Nad wejściem do kościoła znajduje się wsparta na czterech słupach klasycystyczna empora chórowa z czynnym prospektem organowym. Na balustradzie empory umieszczone są zdobienia w postaci kolumienek i herbów. Na emporze znajdują się 10-głosowe organy z trakturą z połowy XIX wieku. Na wieży zawieszone są dwa dzwony z 1937 roku. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 11 grudnia 1945 roku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Trzygłowie

Kościół św. Marii Magdaleny w Trzygłowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Trzygłów w gminie Gryfice, w powiecie gryfickim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Świeszewie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1881 roku. Pierwotnie był świątynią protestancką. Utrzymany jest w stylu neogotyckim. Murowany z cegły, został rozplanowany na rzucie prostokąta, z wydzielonym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Od zachodu do kościoła dostawiona jest kruchta. Korpus nawowy nakryty jest dachem dwuspadowym. Nad zachodnią częścią korpusu w kalenicy osadzona jest sygnaturka zwieńczona krzyżem. Wnętrze kościoła kryte jest drewnianym, podwyższanym stropem. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chórowa z prospektem organowym. W prezbiterium umieszczona jest neogotycka nastawa ołtarzowa z obrazem przedstawiającym zmartwychwstałego Chrystusa ukazującego się Marii Magdalenie. Z dawnego wyposażenia zachowały się ławki, drewniane chrzcielnice i wsparta na słupie ambona z wejściem pod schodkach. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 3 maja 1947 roku. W latach 1947–1959 należał do parafii w Gryficach. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Witnie

Kościół św. Stanisława Kostki w Witnie – zabytkowy, gotycki kościół filialny parafii św. Siostry Faustyny Kowalskiej w Stuchowie zbudowany na przełomie XV i XVI wieku, położony w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfickim, w gminie Gryfice. Wpisany do rejestru zabytków pod numerem 312 z 23 stycznia 1958 roku Opis Kościół w Witnie został zbudowany na przełomie XV i XVI wieku, a w XVII wieku częściowo go rozbudowano. Świątynia pod wezwaniem św. Stanisława Kostki została poświęcona 10 maja 1947 roku. Zbudowana z kamienia i cegły, jest orientowana, a od zachodu wyróżnia się dwukondygnacyjną, kwadratową wieżą zwieńczoną spiczastym hełmem. Dach kościoła ma formę siodłową. Wnętrze przykrywa belkowany, drewniany strop. W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz z XVII wieku, z przedstawieniami ostatniej wieczerzy, ukrzyżowania, złożenia do grobu i zmartwychwstania. Po lewej stronie ołtarza umieszczono drewnianą ambonę z lat 1664–1698, odnowioną w 1908 roku, wspartą na figurze Mojżesza trzymającego Tablice Przykazań. W zaplecku ambony widnieje obraz św. Stanisława Kostki w stroju zakonnym z rękoma skrzyżowanymi na piersiach. Na wyposażeniu kościoła znajduje się również neogotycka chrzcielnica z XIX wieku z pokrywą. Przypisy Bibliografia Paulina Matysiak: Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Nasze dziedzictwo. T. II. Bydgoszcz: Ikona, 2012, s. 258. ISBN 978-83-934287-2-4. OCLC 812720232. (pol. • niem.).