NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Jakob (Drossen)

Die römisch-katholische Kirche St. Jakob (polnisch Kościół św. Jakuba Apostoł) in Ośno Lubuskie (deutsch Drossen) ist eine Hallenkirche mit einem Kirchenschiff und Chor. Geschichte Die erste Backsteinkirche wurde wahrscheinlich in der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts an der Stelle eines älteren Granitbaus errichtet. Die Kapelle beim südlichen Seitenschiff aus dem ersten Drittel des 15. Jahrhunderts zeigt mit dekorativen Ecklisenen Merkmale der Architektur von Hinrich Brunsberg. Der Turm sowie die östliche Verlängerung des Chors stammen vermutlich vom Ende des 15. Jahrhunderts. Die Gewölbe wurden frühestens nach einem Einsturz 1532 eingezogen. Bauwerk Es handelt sich um eine dreijochige Stufenhalle, an die sich ein einschiffiger und dreijochiger Chor mit 5/10-Schluss anfügt. Das lang gestreckte Kirchenschiff geht in den Chor über, mit dem es unter einem gemeinsamen Satteldach liegt. Der Westturm ist breiter als das Mittelschiff und überragt dessen Dach. Der Bau zeigt Ähnlichkeiten mit der Kirche zu Soldin, ebenso Beziehungen zum Mariendom in Landsberg. Die schräg stehenden Chorstrebepfeiler kennzeichnen den geraden Ostabschluss des ersten Baus. Die verstärkte Westmauer, ihr Heraustreten über die Linie der Seitenschiffe und Verzahnungsspuren belegen, dass ein deutlich breiterer Turm geplant war. Es sollte ein Westquerriegel entstehen, der breiter als das Langhaus gewesen wäre. Die Joche im Mittelschiff und Chor sind querrechteckig, die Joche in den Seitenschiffen sind schmal-längsrechteckig. Das Mittelschiff überragt die Seitenschiffe deutlich und hat die gleiche Höhe wie der Chor, von dem es durch einen nur schwach akzentuierten Triumphbogen getrennt ist. Die Seitenschiffe öffnen sich zum Mittelschiff hin durch breite Arkaden, getragen von Bündelpfeilern. An die beiden westlichen Chorjoche sind Erweiterungsbauten angefügt, von denen sich der nördliche wie ein Seitenschiff mit Arkaden zum Chor hin öffnet. Die Gewölbe sind spätgotisch, mit der Ausnahme des Mittelschiffs und des Ostteils des Chors, wo sich Gewölbe aus dem 19. Jahrhundert befinden. Literatur Christofer Herrmann, Dethard von Winterfeld (Hrsg.): Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Mit Beiträgen von Udo Arnold, Ch. Herrmann, J. Jarzewicz, A. Konieczny, J. Kowalski, M. Ober, A. Tomaszewski, D. von Winterfeld. Petersberg 2015, S. 778–781. Weblinks
Kościół św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskim

Kościół pw. św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Ośnie Lubuskim, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Jest to świątynia gotycka wzniesiona w latach 1298-1380, przebudowana i rozbudowana w 2 połowie XV i 1 połowie XVI stulecia oraz w 1834 roku. W 1538 roku została przejęta przez protestantów. W tym samym roku piorun zniszczył wieżę. Z kolei w 1596 roku wielki pożar zniszczył doszczętnie całe miasto razem ze świątynią – została spalona wieża, częściowo zawaliły się sklepienia, zostało zniszczone wyposażenie. Na początku XVII stulecia przeprowadzono prace remontowe, podczas których została odbudowana wieża, sklepienia i zostało ufundowane nowe wyposażenie. Po 1945 roku budowla została przejęta przez katolików i konsekrowana w dniu 8 grudnia 1963 roku. Architektura W dzisiejszej formie jest to budowla o trzech nawach z wyodrębnionym prezbiterium i wysoką masywną wieżą ozdobioną blendami, mieszczącą się od zachodu oraz zakrystią i kruchtą od strony południowej. Wyposażenie Wewnątrz znajdują się: ołtarz drewniany w stylu późnorenesansowym z 1627 roku, bogato polichromowany, ambona z 1619 roku, kamienna chrzcielnica z 1667 roku, drewniana skarbonka z 1658 roku, barokowy obraz Ukrzyżowanie z 1668 roku, dwie tablice z inskrypcjami informujące o odbudowie świątyni w 1608 roku (wykonana w XVIII wieku) i przeprowadzonych remontach w 1734 roku, organy wykonane w firmie Sauera w 1876 roku, wykonany w tym samym czasie neogotycki prospekt organowy, krzyż ołtarzowy z około 1884 roku, lichtarz wykonany w firmie Frageta z końca XIX stulecia i 2 dzwonki z połowy XIX wieku. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Linki zewnętrzne Pierwszy etap robót zabezpieczających wieżę kościoła p.w. św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskiem przed katastrofą budowlaną (2015) Ks. proboszcz Piotr Grabowski: Nasz kościół w Ośnie już nie runie! (15.01.2014) Proboszcz ośniańskiej parafii: Ruszył remont naszej fary (28.08.2013) Ocena stanu technicznego korpusu nawowego kościoła pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła w Ośnie Lubuskim (2013)
Kościół św. Jakuba Apostoła w Rzgowie (województwo wielkopolskie)

Kościół św. Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Rzgów. Mieści się przy ulicy Zagórowskiej. Należy do dekanatu konińskiego I. Historia i architektura Obecnie istniejąca budowla została wzniesiona pod koniec XVI stulecia. Jej konsekracja i nadanie wezwania św. Jakuba Apostoła odbyła się w 1601 roku Jest to budynek drewniany, jednonawowy, posiada konstrukcję zrębową, z węższym prezbiterium zamkniętym wielokątnie. Od północy do prezbiterium jest dostawiona zakrystia. Po północnej stronie nawy, około 1600 roku została dostawiona kaplica. Od strony zachodniej mieści się dwukondygnacyjna wieża, na planie kwadratu, z kruchtą na parterze, wybudowana w 1790 roku. W nawie strop płaski, w kaplicy strop złożony z kasetonów. Świątynia była wielokrotnie gruntownie restaurowana. Podczas remontu około 1760 roku jej mury zostały wzmocnione. Podczas kolejnego remontu, około 1790 roku, została wybudowana nowa wieża i dzwonnica. Ponownie bardzo zniszczona świątynia dzięki parafianom została odrestaurowana i ozdobiona w 1867 roku. Podczas odnawiania budowli na przełomie XIX i XX stulecia zostały zakupione organy. Ostatni, gruntowny remont budowli miał miejsce w latach 1990–1991. Wyposażenie W budowli mieszczą się trzy drewniane ołtarze w stylu barokowym z pierwszej połowy XVIII stulecia. W ołtarzu głównym jest umieszczony obraz Matki Bożej w posrebrzanej siedemnastowiecznej sukience. W ołtarzu znajduje się także rzeźbione cyborium ufundowane około 1760 roku przez ówczesnego proboszcza, ks. Malachiasza Malińskiego. W ołtarzu bocznym mieści się obraz patrona parafii i kościoła, św. Jakuba Apostoła, w posrebrzanej sukience z drugiej połowy XVIII stulecia. W drugim ołtarzu bocznym mieści się obraz św. Antoniego Padewskiego z Dzieciątkiem Jezus z końca XVII stulecia. W kaplicy bocznej znajduje się ołtarz drewniany z XVIII stulecia. z obrazem św. Anny Samotrzeciej, namalowanym około 1620 roku, częściowo przemalowanym. Do wyposażenia należą także ambona i chrzcielnica w stylu barokowym, Pietà z około 1420 roku, z warsztatu śląskiego oraz drewniany krzyż z XVII stulecia. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Sączowie

Kościół św. Jakuba Apostoła w Sączowie – kościół w Sączowie, w powiecie będzińskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego, został wzniesiony w latach 1850–1872. Historia Obecna świątynia to historycznie trzecia świątynia tej parafii, erygowanej w 1224 r. Pierwszy kościół powstał w latach 1220–1224 zbudowany przez comesa Andrzeja. 28 marca 1224 biskup krakowski Iwo Odrowąż konsekrował drewniany kościół pw. św. Jakuba Apostoła (spłonął końcem XIV w.) Na miejscu tej świątyni wzniesiono drugi kościół z białego kamienia. Pod koniec XIX w. ze względu na zły stan techniczny podjęto się budowy nowego kościoła. W latach 1850–1872 staraniem ówczesnego proboszcza ks. Raymunda Biernawskiego i parafian wzniesiony został obecny kościół w stylu eklektycznym z elementami neoromańskimi i neogotyckimi. Kościół powstał według projektu architekta Liche. Świątynia na planie krzyża posiada dwie kaplice z ołtarzami z epoki renesansu: kaplicę Matki Bożej Różańcowej oraz św. Sebastiana. Wyposażenie (wewnętrzne) świątyni to: z 1595 późnorenesansowy ołtarz główny z obrazem Matki Bożej Łaskawej (z 1671 r.). Przez pół wieku główne miejsce w ołtarzu zajmował obraz św. Jakuba Apostoła (patrona świątyni i parafii) malowany przez uczniów szkoły matejkowskiej. Obraz z wizerunkiem św. Jakuba obecnie umieszczony jest w najwyższej kondygnacji ołtarza głównego. Ołtarze boczne w nawie: Matki Bożej Bolesnej (lewy) oraz Najśw. Serca Pana Jezusa (prawy) w stylu renesansowym, ambona pochodzi z XVIII w. umieszczona z lewej strony nawy głównej. Organy w stylu bizantyjskim zbudowane przez organmistrza ze szkoły Blomberga z 1870 r. konserwowane w r. 2000. Kościół od 1991 został wpisany do Wojewódzkiego Rejestru Zabytków. Parafia posiada najstarsze w Polsce relikwie św. Jakuba I stopnia poświadczone przez Patriarchę Jerozolimskiego w 1779 r. Podczas uroczystych obchodów 800-lecia Parafii 28 VII 2024 r. zostało ogłoszone ustanowienie przez biskupa sosnowieckiego Artura Ważnego, Diecezjalnego Sanktuarium św. Jakuba w Sączowie. Via Regia Przy kościele znajduje się niezwykle ważny węzeł dwóch jakubowych szlaków; wschód-zachód czyli Drogi św. Jakuba – Via Regia, oraz północ-południe czyli Jasnogórskiej Drogi św. Jakuba (Jasnogórska Droga św. Jakuba nie jest długa, łączy Jasnogórskie sanktuarium z Sanktuarium w Piekarach Śląskich – łączy sanktuaria maryjne w sieć Dróg św. Jakuba oraz łączy z dalszymi Drogami prowadzącymi z północy, jak Staropolska Droga św. Jakuba, Warszawska Droga św. Jakuba, Mazowiecka Droga św. Jakuba itd). Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Tucholi

Kościół Świętego Jakuba Apostoła w Tucholi – rzymskokatolicki kościół parafialny w Tucholi, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu Tuchola. Mieści się przy ulicy Chojnickiej. Historia Został wybudowany w latach 1837-1838 jako świątynia ewangelicka. Oddany do użytku 1 stycznia 1838. Wieża została dobudowana w 1895. W latach 1945–1994 pełnił rolę magazynu, w związku z czym został gruntownie przebudowany. Od 1994 przejęta przez katolików budowla ponownie jest używana do celów religijnych. 1 lipca 1994 została utworzona nowa parafia św. Jakuba Apostoła, po czym odbudowano wieżę i wyremontowano wnętrze świątyni, przywracając jej funkcje sakralne. 6 czerwca 1999 papież Jan Paweł II przebywający z wizytą w Pelplinie poświęcił dzwony do kościoła. W czerwcu 2002 na dzwonnicy został zamontowany mechanizm zegarowy z trzema tarczami, wybijający kwadranse i godziny. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Żabnie

Kościół św. Jakuba Apostoła – zabytkowy, drewniany kościół parafialny, zlokalizowany w centrum Żabna (powiat śremski). Historia i architektura Kościół zbudowano w 1789 (data na belce nad chórem) na planie krzyża, a poświęcono w 1792. Fundatorem był Jakub Biliński - właściciel wsi. Obiekt zbudowano w konstrukcji sumikowo-łątkowej i oszalowano. Posiada jedną nawę. W trzykondygnacyjnej wieży z kruchtą wisi dzwon z 1799. Wyposażenie jest późnobarokowe i pochodzi z 1790. Większość polichromii namalowano w 1956. W ołtarzu głównym XVIII-wieczne obrazy św. Jakuba Apostoła i św. Katarzyny. Przy kościele znajduje się cmentarz, a na nim m.in. grób ks. kanonika Zbigniewa Stępczyńskiego (29.3.1933-19.1.2000), proboszcza w Żabnie w latach 1972-2000, dziekana śremskiego i twórcy Uniwersytetu Ludowego w im. ks. Antoniego Ludwiczaka w Żabnie oraz klasycystyczny pomnik z 1813. Przypisy Bibliografia tablice pamiątkowe i informacyjne in situ
Kościół św. Jakuba Apostoła w Wągrowcu

Kościół św. Jakuba Apostoła w Wągrowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Wągrowiec. Mieści się przy ulicy Klasztornej. Jest to jeden z cenniejszych zabytków architektury kościelnej w Wielkopolsce, Późnogotycki, zbudowany w 2 połowie XVI wieku, z wykorzystaniem materiału ze starszego kościoła romańskiego. Budową kierowali Piotr z Szamotuł i Bartosz z Poznania. Szczyty zachodnie i wschodnie późnorenesansowe. W murach kościoła liczne drążone w cegle jamki kształtu kolistego. Występują one niemal na wszystkich gotyckich kościołach Wielkopolski, ziemi lubuskiej, Pomorza i Warmii. Pochodzenie ich tłumaczyć można medycyną ludową. Poświęconą cegłę ucierano dawniej na lekarstwo dla ludzi i zwierząt. Obok jamek wyryte w cegle nazwiska i daty z XVI i XVII wieku. Są wśród nich nazwiska nauczycieli ze wsi Łęgowo i Tarnowo. Wnętrze trzynawowe, halowe. Sklepienia w nawie środkowej, prezbiterium i kaplicy gwiaździste, w nawach bocznych krzyżowe. W kaplicy z 1588 freski renesansowe z końca XVI wieku. Główny ołtarz renesansowy z około 1600. Renesansowe obrazy z głównego ołtarza przesłane do Warszawy dla konserwacji spaliły się w czasie oblężenia miasta w 1939. Obecnie zostały odtworzone na podstawie zdjęć fotograficznych. Ambona renesansowa, ołtarze boczne renesansowe i barokowe, belka tęczowa z grupą pasyjną z końca XVI wieku. Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967, s. 274–275.
Kościół św. Jakuba Młodszego w Palczowicach

Kościół pod wezwaniem św. Jakuba Młodszego w Palczowicach – zabytkowy, drewniany kościół parafialny parafii św. Jakuba Apostoła w Palczowicach. Wybudowany w 1894 roku, na miejscu poprzedniej świątyni z XV wieku, odnowiony w 1965. Kościół jest orientowany. Do położonego we wschodniej części kościoła prezbiterium przylega od północy zakrystia. Prezbiterium i nawę przykrywa gontowy dwuspadowy, dwukalenicowy dach. Wieża konstrukcji słupowo-ramowej posiada ośmioboczną izbicę, a powyżej niej również ośmioboczny namiotowy dach kryty gontem z którego wystają cztery wieżyczki. Wnętrze zostało wymalowane polichromią w XIX wieku. Oprócz ołtarza głównego w kościele znajdują się dwa XVII-wieczne późnorenesansowe ołtarze boczne. Przypisy Bibliografia Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2006, s. 37. ISBN 83-89188-43-0.
Kościół św. Jakuba Starszego Apostoła w Wiśle Małej

Kościół św. Jakuba Starszego Apostoła (pierwotnie pod wezwaniem Narodzenia Matki Boskiej) – kościół parafialny w Wiśle Małej w gminie Pszczyna. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli pszczyńskiej. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu wzmiankowany był już w 1326 r. W XVI w. znajdował się on przejściowo w rękach protestantów. Obecny został wzniesiony w latach 1775-82 przez Jerzego Laska (zwanego Beczałą) z Chybia i Jerzego Kaszturę z Łąki. Powiększony w 1923 r. Konstrukcja Kościół orientowany. Drewniany, konstrukcji zrębowej, na ceglanym podmurowaniu. Prezbiterium zamknięte prostą ścianą, z zakrystią wydzieloną od wschodu. Nawa prostokątna z kruchtą od południa. Od zachodu kwadratowa wieża konstrukcji słupowej z przybudówką mieszczącą schody na chór muzyczny. Od zewnątrz otoczony wraz z wieżą (z wyjątkiem ściany wschodniej) otwartymi sobotami wspartymi na słupach z mieczowaniami; przy obu wejściach do nawy dachy sobót podwyższone. Na wschodniej ścianie zadaszenie stanowiące przedłużenie sobót. Dachy siodłowe, wraz z daszkami sobót kryte gontem, ściany ponad sobotami szalowane deskami. Wieża, pierwotnie nie połączona z nawą (nawę przedłużono ku zachodowi w 1923 r.), o ścianach pochyłych, pobitych gontem, z nadwieszoną izbicą szalowaną ozdobnie wyrzynanymi deskami, zwieńczona baniastym hełmem, krytym gontem. Wnętrze kościoła pokryte polichromią z 1896 r. Wyposażenie wnętrza jednolite, późnobarokowe i rokokowe. Ołtarz główny, rokokowy, wykonany w 1776 r. przez Wacława Donaya ze Skoczowa, malowany przez Andrzeja Helffera; kulisowy, z rzeźbami św. Piotra i św. Amadeusza oraz obrazem św. Jakuba Starszego ze sceną ścięcia w tle, sygnowanym przez Ignacego Günthera z Opawy (1777). Dwa ołtarze boczne rokokowe, wykonane przez stolarza Franciszka Zawiszę z Pszczyny i rzeźbiarza Jana Proezlera z Cieszyna: lewy z 1779 r. z obrazem przedstawiającym Cudowne Pomnożenie Chleba, prawy z 1777 r. z obrazami św. Walentego i św. Jana Nepomucena w zwieńczeniu. Ambona, połączona z późniejszą chrzcielnicą, późnobarokowa z XVIII w. Chrzcielnica w formie anioła trzymającego czarę, autorstwa Jana Proezlera z 1780 r. Organy z 1856 r. Szereg obrazów z XVIII w. Wśród naczyń liturgicznych, późnobarokowych lub rokokowych, wyróżnia się późnogotycki kielich z I ćwierci XVI w. Przypisy
St. Jakobus der Ältere (Lubrza)

Die St.-Jakobus-der-Ältere-Kirche (polnisch Kościół św. Jakuba Starszego) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der schlesischen Ortschaft Lubrza (Leuber) bei Prudnik (Neustadt). Das Gotteshaus liegt im Dorfzentrum an der Hauptstraße. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Jakobus der Ältere (Parafia św. Jakuba Starszego) in Lubrza. Geschichte Die erste Kirche in Lubrza wurde 1474 urkundlich erwähnt. Im Jahr 1600 wurde der Renaissance-Kirchturm gebaut, an dem zwei Glocken hingen – die erste von 1503, die zweite von 1555. In den Jahren 1797–1798 wurde die heutige Kirche dank der Bemühungen der Gemeindemitglieder gebaut, von der vorherigen blieb der Turm erhalten. Der neue auf einem rechteckigen Grundriss mit abgerundetem Chor errichtete Kirchenbau weist viele für den klassizistischen Stil charakteristische Elemente auf. Die Kirche steht seit 1959 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die Kirche ist geostet. An der Nordseite befindet sich eine Sakristei, an der Südseite eine Vorhalle, während sich der Turm an der Westseite befindet. Unter dem Turm ist ein Kreuzrippengewölbe zu sehen, während das Kirchenschiff mit einem Tonnengewölbe mit Lünetten bedeckt ist. Der obere Teil der Fenster ist halbkreisförmig geschlossen, an der Ostseite sind sie mit Stuckdekorationen mit Girlandenmotiven verziert. Das Satteldach ist mit Ziegeln gedeckt. Der Turm ist 4-stöckig mit deutlich sichtbaren Gesimsen. Sein unterer Teil ist quadratisch, der obere achteckig und wird von einem Dachboden überragt. Der gesamte Turm hat einen typischen Renaissance-Charakter. Die Kirche ist mit zwei Glocken ausgestattet. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Jakobus der Ältere (poln.) Literatur Paul Dittrich: Die Pfarrei St. Jakobus in Leuber. Senfkorn Verlag, Görlitz 2009. Einzelnachweise
Kościół św. Jakuba Starszego w Lubrzy

Kościół św. Jakuba Starszego – polski rzymskokatolicki kościół parafialny w Lubrzy, należący do dekanatu Prudnik w diecezji opolskiej. Historia kościoła Pierwszy kościół pod wezwaniem Św. Jakuba Starszego i Św. Marcina w Lubrzy został wspomniany w dokumentach z 1474 roku. W 1600 roku powstała renesansowa wieża kościoła a na niej zawisły dwa dzwony jeden z 1503 roku, drugi z 1555 roku. W latach 1797–1798, staraniem parafian wybudowany został obecny kościół. Z poprzedniego, zachowała się tylko wieża. Nowa świątynia, postawiona na rzucie prostokąta z zaokrąglonym prezbiterium, posiada wiele elementów charakterystycznych dla stylu klasycystycznego. Architektura i wnętrze kościoła Kościół jest orientowany. Od strony północnej znajduje się zakrystia, od południowej kruchta, natomiast wieża usytuowana jest od strony zachodniej. Pod wieżą widać sklepienie w formie krzyżowo–żebrowej, natomiast nawa przekryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. Górna część okien zamknięta jest półkoliście, po stronie wschodniej posiadają dekorację stiukową o motywach festonowych. Dach jest siodłowy pokryty dachówką. Wieża jest 4–kondygnacyjna z wyraźnie widocznymi uskokami i gzymsami. Dolna część wieży jest kwadratowa, natomiast wyższa jest ośmioboczna, zwieńczona attyką. Całość wieży nosi typowy charakter renesansowy. Na wyposażeniu świątyni są ponadto 2 dzwony: pierwszy, gotycki z 1503 roku, z minuskułowym napisem, drugi również gotycki z 1555 roku z monogramem "HS" i plakietką ukazującą ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa. We wnętrzu kościoła zachowały się natomiast: renesansowa, kamienna chrzcielnica z sześcioboczną czarą, pochodząca z II połowy XVI wieku, znajdujący się na ołtarzu głównym, obraz św. Rodziny pochodzący z przełomu XVIII i XIX wieku, barokowy krucyfiks, barokowa rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, ramki na rokokowe kanony, biały ornat z haftem z XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia na stronie diecezji opolskiej Nasza wiara – parafia w Lubrzy. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-10)]. Historia kościoła św. Jakuba Starszego w Lubrzy
Kostel svatého Jakuba Většího (Miłosław)

Kostel svatého Jakuba Většího v Miłosławi (gmina Miłosław, okres Września), polsky kościół św. Jakuba Większego Apostoła, je farní kostel stojící na ulici Kościelna v centru města. Historie a popis Kostel byl postaven v pozdně gotickém slohu kolem roku 1620 z iniciativy Łukasze Górkého a sloužil luteránům. Katolíci ho převzali v roce 1629. V letech 1843–1845 byl přestavěn podle návrhu Seweryna Mielżyńského v neogotickém stylu. Z tohoto období pochází kazetový strop a kruchta. V letech 1912–1913 byly přistavěny boční lodě a kaple rodiny Kościelských (architekt Roger Sławski). V chrámu se nachází renesanční oltář z období okolo roku 1620. Interiér kostela pochází ze 17. a 18. století. Kněžiště má čtyři okna s vitrážemi zobrazujícími sv. Jakuba, sv. Stanislava, sv. Sofii a sv. Vladislava. Vedle kostela stojí neogotická zvonice postavená kolem roku 1850, na které visí čtyři zvony. Na hřbitově je pohřební kaple rodiny Mielżyńských a hrob manželky polského básníka a etnografa Teofila Lenartowicze, který je autorem epitafu na jejím náhrobku. V průběhu 2. světové války byl kostel z příkazu nacistů uzavřen a znovu otevřen až 4. března 1945. V roce 1970 byla stavba zařazena pod číslem 954/A mezi chráněné památky. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Miłosławiu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jakuba Většího na Wikimedia Commons
Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Miłosławiu

Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Miłosławiu – zabytkowy kościół parafialny zlokalizowany w Miłosławiu, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim, przy ulicy Kościelnej. Architektura i historia Kościół został wybudowany w stylu późnogotyckim około 1620 z fundacji Łukasza Górki. W latach 1843–1845 przebudowany według projektu Seweryna Mielżyńskiego w stylu gotyku romantycznego. Z tego okresu strop kasetonowy i kruchta. W latach 1912–1913 rozbudowany o nawy boczne i kaplicę (architekt Roger Sławski). W świątyni znajduje się renesansowy ołtarz główny z około 1620. Wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII wieku. Otoczenie Na cmentarzu przykościelnym kaplica grobowa Mielżyńskich i grób żony Teofila Lenartowicza, Zofii (z epitafijnym dwuwierszem jego autorstwa). Przy kościele stoi też neogotycka, zwieńczona krenelażem dzwonnica z około 1850. Galeria Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967
Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Święciechowie

Kościół św. Jakuba Większego Apostoła w Święciechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Święciechowa, w powiecie leszczyńskim. Należy do dekanatu święciechowskiego. Świątynia pierwotnie została zbudowana w stylu gotyckim w 1598 roku, przebudowana w latach 1730-1750 w stylu barokowym. Zachowała się gotycka wieża z pierwszej połowy XV wieku i fragment muru w fasadzie zachodniej. Kościół uszkodzony na skutek pożaru w 1780 roku, restaurowany w 1826 roku. Posiada bogate wyposażenie wnętrza barokowe i rokokowe. W 1964 została odkryta barokowa polichromia w kaplicach. Współczesna polichromia została wykonana przez Teodora i Jana Szukałów. Ołtarz główny reprezentuje architekturę późnobarokową, posiada kolumny i rzeźby. W jego środkowej części jest umieszczony obraz Matki Bożej Szkaplerznej namalowany, w 1693 roku w srebrnej sukience, wykonanej w II połowie szesnastego stulecia. Na zasuwie jest umieszczony obraz św. Jakuba z końca osiemnastego stulecia. Barokowa marmurowa chrzcielnica pochodzi z II połowy szesnastego stulecia, ambona z osiemnastego stulecia, a kamienna kropielnica z II połowy szesnastego stulecia. Na elewacjach zewnętrznych są umieszczone wczesnobarokowe epitafia wykonane z piaskowca, m.in. Macieja i Mikołaja Radowickich (zmarłego w 1639 roku). Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak Wydawnictwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967, str. 198.