NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętej Trójcy w Książkach

Kościół Świętej Trójcy w Książkach – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w centrum wsi Książki (powiat wąbrzeski, województwo kujawsko-pomorskie). Historia Jako że w drugiej połowie XVII wieku we wsi większość mieszkańców stanowili protestanci (Olędrzy), to posługę religijną sprawował tu pastor (w 1679 wzmiankowany jest Jakob, który był także nauczycielem, który nabożeństwa odprawiał w salce lekcyjnej). Drewniany kościół na cmentarzu wzniesiono w 1720. Był on wyposażony w dzwonnicę. Drugą drewniana świątynię wybudowano w 1777, a kolejną (murowaną, neoromańską) w latach 1868–1869 – jest to świątynia obecna. Parafia protestancka we wsi istniała wcześniej – od 1853. Pierwszym pastorem był Johann Pancritius. W 1864 wybudowana została osobna kaplica dla baptystów, którzy osiedlili się w Książkach w 1860, a w 1900 było ich tam około dwustu. W latach 1920–1939 była to jedyna kaplica baptystyczna w ówczesnym województwie pomorskim. 24 lipca 1868 położono kamień węgielny pod budowę obecnego kościoła. 18 czerwca 1869 obiekt został konsekrowany przez dr Mulla z Królewca. Jako katolicki został ponownie konsekrowany w 1945 przez Józefa Kowalskiego dziekana z Wąbrzeźna i pozostawał wówczas kościołem filialnym parafii w Łopatkach (parafię w Książkach erygował dopiero w 1958 biskup Kazimierz Kowalski). Wyposażenie Wyposażenie wnętrza świątyni pochodzi z XIX wieku. Ołtarz Matki Boskiej reprezentuje styl neogotycki, a oprawa organów jest neoklasycystyczna. Otoczenie Przy kościele stoi plebania z 1891, rozbudowana w 1902. Na cmentarzu przy świątyni znajduje się zbiorowa mogiła ponad 130 ofiar niemieckich nazistów. Oprócz tego, po drugiej stronie ulicy, istnieje cmentarz żołnierzy sowieckich. Przypisy Linki zewnętrzne widok z okresu zaboru pruskiego – dostęp 2019-03-10
Kościół św. Marcina w Słupnie

Kościół świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu płockiego wschodniego diecezji płockiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1753 roku. Ufundowana została przez Mateusza Krzemińskiego, proboszcza klasztoru norbertanek z Płocka. Przebudowana została w 1864 roku. Remontowana była w 1871 roku. Dach został pokryty blachą w 1923 roku po spaleniu podczas I wojny światowej. Remontowana była ponownie w latach 1955–58. Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Dach kościoła jest dwukalenicowy, pokryty jest gontem, na dachu znajduje się ośmiokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym baniastym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy słupów. Strop płaski obejmuje nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada wystawkę prostokątną w części centralnej. Belka tęczowa z krucyfiksem pochodzi z przełomu XVI i XVII wieku. Polichromia ornamentalna na stropie wykonana przez Władysława Drapiewskiego pochodzi z 1 połowy XIX wieku. Ołtarz główny i jeden boczny (pochodzi z kościoła norbertanek z Płocka) reprezentują styl późnorenesansowy i powstały około 1600 roku. Drugi ołtarz boczny i ambona w stylu neobarokowym pochodzą z 1 połowy XIX wieku. W oknach są umieszczone współczesne witraże. Przypisy
Kościół św. Brata Alberta w Żarnowskiej

Kościół św. Brata Alberta w Żarnowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny we wsi Żarnowska, w powiecie lęborskim, w województwie pomorskim. Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łebie. Skromny kościół stoi na wzgórzu. Znajdują się w nim relikwie świętego Alberta Chmielowskiego. Corocznie w czerwcu odbywają się do Żarnowskiej pielgrzymki odpustowe z kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łebie. W czerwcu 2016, podczas takiej pielgrzymki, odsłonięto i poświęcono przy kościele figurę św. Huberta. Na granicy lasu, niedaleko od świątyni, znajdują się pozostałości poewangelickiego cmentarza. Przypisy
Kościół Aniołów Stróżów w Staroźrebach

Kościół Aniołów Stróżów – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Onufrego w Staroźrebach w dekanacie bielskim diecezji płockiej. Historia Obecna świątynia (prawdopodobnie czwarta na tym miejscu) została wzniesiona w latach 1855-1858 dzięki staraniom Anieli z Porczyńskich Bromirskiej. Projektantem był Józef Górski. Wieża został dobudowana według planów Wojciecha Wawrzyńca Bobińskiego. Budowla została konsekrowana w 1888 roku przez biskupa Henryka Piotra Kossowskiego. Kościół był restaurowany w latach 1915-1916 i odnawiany w 1924. Uszkodzony został w 1939, a w latach 1942-1945 użytkowany był jako magazyn. Odremontowano go po II wojnie światowej, m.in. dach pokryto blachą. Architektura Kościół jest salowy, na rzucie prostokąta, murowany (ceglany), nieotynkowany, posadowiony na wysokim cokole kamiennym. Prezbiterium jest węższe i niższe od nawy, zamknięte prosto. Od wschodu przylega doń zakrystia, a od zachodu skarbczyk. Od południa dobudowana jest kruchta. Nad częścią południową ulokowana jest, wtopiona w bryłę, czworoboczna wieża, przechodząca u góry w ośmiobok. Pod prezbiterium znajduje się krypta grobowa, a w podziemiach istnieje też magazyn. Zarówno prezbiterium, jak i korpus nawowy kryte są dachami dwuspadowymi. Wieżę wieńczy ostrosłupowy hełm. Elewacja północna zwieńczona jest sygnaturką z dzwonem. Wnętrze Prezbiterium kryte jest sklepieniem kolebkowo-krzyżowym na profilowanych gurtach, a reszta pomieszczeń, w tym nawa, przykryte są stropami. Jedynie kruchta posiada spłaszczoną kopułę. Nawa oddzielona jest od prezbiterium łukiem tęczowym. Chór wspiera się na dwóch kolumnach. Ściany częściowo pokrywa polichromia architektoniczna z około 1924, którą namalował Władysław Drapiewski. Ołtarz główny i dwa boczne wykonano w stylistyce baroku około 1860. Organy pochodzą z włocławskiego przedsiębiorstwa Dominika Biernackiego (1924). Witraże zrealizowano w 1970. Oprócz tego we wnętrzu znajdują się XIX-wieczne epitafia. Do zabytków sztuki sakralnej znajdujących się w świątyni należą też: chrzcielnica wykonana z piaskowca z połowy XVII wieku, monstrancja z połowy XIX wieku, relikwiarz z pierwszej połowy XIX wieku oraz ołtarz główny wykonany w latach 60. XIX wieku. Galeria Przypisy
Kościół św. Trójcy w Naruszewie

Kościół p.w. Przenajświętszej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Tekli w Naruszewie w dekanacie płońskim południowym diecezji płockiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1786 roku. Wybudowana została dzięki staraniom księdza Konstantego Wolickiego proboszcza norbertanek z Płocka. Budowla była remontowana w 1904, 1928, w latach 1961 – 62 i w 1992 roku. Kościół jest drewniany, jednonawowy, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, do jej budowy użyto drewna sosnowego. Jej prezbiterium posiada równą szerokość co nawa i jest zamknięte prostokątnie. Zakrystia została dobudowana na głównej osi nawy i posiada także tę samą szerokość. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Dach kościoła jest jednokalenicowy i pokryty jest blachą, na dachu znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym stożkowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim belkowym obejmującym całą świątynię. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami, znajduje się na nim prospekt organowy z 2 połowy XIX wieku z instrumentem z 1883 roku wykonanym przez Leopolda Blomberga. Belka tęczowa z krucyfiksem pochodzi z 1 połowy XVI wieku. Podłoga została wykonana z desek drewnianych. Ołtarz główny i ambona w stylu manierystycznym pochodzą z około lat 1630 – 40. Dwa ołtarze boczne w stylu barokowym pochodzą z XVIII wieku. Chrzcielnica w kształcie kielicha została wykonana w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Czerminie

Kościół św. Jakuba Apostoła – katolicki kościół parafialny z 1 poł. XVIII wieku, zlokalizowany w Czerminie w powiecie pleszewskim. Świątynia znajduje się w Rejestrze zabytków nieruchomych województwa wielkopolskiego. Historia Wcześniejszy drewniany kościół, istniejący w tym samym miejscu, odnotowany został w aktach wizytacyjnych w 1639. Świątynia ta była pod wezwaniem Jakuba Większego Apostoła. Po jej rozebraniu wzniesiono obecny kościół w latach 1719-1725. Fundatorami nowej drewnianej świątyni byli dziedzice Czermina Ulatowscy. Kościół konsekrował 22 lipca 1730 bp Franciszek Kraszkowski, sufragan gnieźnieński. Główny ołtarz z cudownym wizerunkiem Matki Bożej Czermińskiej konsekrował 17 października 1965 bp Lucjan Bernacki. Architektura Drewniany kościół wzniesiono na planie krzyża łacińskiego. Prezbiterium i ramiona transeptu zamknięte są trójbocznie. Ściany w konstrukcji zrębowej. Nad przedsionkiem wznosi się wieża z latarnią i cebulastym hełmem. Nad prezbiterium wieżyczka na sygnaturkę. Kościół okrywa dwuspadowy dach od 1995 kryty gontem. Murowana zakrystia znajduje się w miejscu, gdzie pochowani zostali małżonkowie Tomiccy, fundatorzy poprzedniego kościoła. Wystrój Sklepienia nawy, transeptu i prezbiterium oraz ściany ozdobione są malowanymi dekoracjami. W rokokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Czermińskiej z 1662 roku. Po obu stronach wizerunku figury świętych biskupów Wojciecha i Mikołaja, w zwieńczeniu tondo przedstawiające św. Antoniego z Padwy. W ramionach transeptu znajdują się ołtarze św. Jakuba Apostoła oraz św. Józefa; przy łuku tęczowym ołtarz św. Rocha z 2. poł. XVIII wieku oraz św. Franciszka z Asyżu z kopią obrazu Murilla Święty Franciszek obejmujący Chrystusa na Krzyżu. W prezbiterium rzeźbiona drewniana chrzcielnica. W kościele znajduje się duża późnogotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem z ok. 1500 roku. Zabytkowe organy z 1929 roku pochodzą z oficyny Friedricha Scheflera z Brzegu. Wizerunek Matki Bożej Czermińskiej Znajdujący się w ołtarzu głównym obraz, przedstawiający Matkę Bożą z Dzieciątkiem, pochodzący z 1662 roku, wzorowany jest na wizerunku Matki Bożej Śnieżnej z rzymskiej Bazyliki Matki Bożej Większej. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć z prac konserwatorskich z 2017-2018
Kościół św. Michała Archanioła w Broniszewicach

Kościół św. Michała Archanioła – katolicki kościół parafialny z 1896 roku, zlokalizowany w Broniszewicach w powiecie pleszewskim. Historia Pierwszy średniowieczny kościół w Broniszewicach, zapewne drewniany, nosił wezwanie św. Michała Archanioła i św. Bartłomieja Apostoła. Kolejna świątynia, również drewniana, spłonęła w połowie XVIII wieku. Z tego kościoła zachowały sięː barokowy krucyfiks i pacyfikał z XVIII wieku. Trzeci drewniany kościół powstał w 1780 roku. Rozebrano go pod koniec XIX wieku. Obecna świątynia jest z 1896 roku. Architektura Obecny kościół utrzymany został w stylu neogotyckim. Świątynia jest jednonawowa z prezbiterium zamkniętym wielobocznie. Do kościoła przylegają przedsionek i zakrystia. Zewnętrzne ściany zdobiąː dookolny fryz ceglany i blendy z trójdzielnymi oknami. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Broniszewicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – katolicki kościół parafialny z 1896 roku, zlokalizowany w Broniszewicach w powiecie pleszewskim. Historia Kościół wznieśli osadnicy niemieccy, którzy około roku 1905 zaczęli osiedlać się w Broniszewicach. Budowano go w latach 1906–1914. Poświęcenie miało miejsce w 1919. Architektura i wystrój Neobarokowy murowany kościół ma jedną nawę z dachem dwuspadowym. Prezbiterium i zakrystia przykryte są dachami wielopłaszczyznowymi. Okna zaopatrzone są w witraże. W ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego oraz patronów świątyni. W ołtarzach bocznych znajdują się figuryː Najświętsze Serce Pana Jezusa, Matka Boża Królowa Świata, Matka Boża Fatimska, św. Józef oraz Matka Boża Bolesna – pietà. W prezbiterium znajduje się wizerunek Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z 1915 roku. Na chórze organy z 1911 wyprodukowane przez firmę Volknera. Kościół posiada dwa dzwony, jeden poniemiecki z 1908, drugi z 2007 z tytułem Miłosierdzie Boże. Galeria Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Grodzisku nad Prosną

Kościół Świętego Mikołaja – katolicki kościół parafialny z 1806 roku, zlokalizowany w Grodzisku w powiecie pleszewskim. Historia W XII wieku żona księcia wielkopolskiego Mieszka III Starego Eudoksja podarowała Grodzisko miechowskim bożogrobcom, zobowiązując ich do założenia klasztoru. Bożogrobcy byli właścicielami wsi w latach 1255-1566. Parafię prowadzili jednak aż do 1819 roku. Obecny kościół pw. św. Mikołaja wzniesiono w latach 1802-1806. Była to fundacja dziedziców pobliskich dóbr Sułkowskich. W 1890 dobudowano dwukondygnacyjna wieżę. Architektura i wystrój Świątynia jest murowana, otynkowana, jednonawowa, utrzymana w stylu klasycystycznym. Prezbiterium jest węższe od nawy, zamknięte wielobocznie. W przedniej części budowli znajduje się wieża z latarnią i cebulastym hełmem. Zakrystia przylega do korpusu budowli od strony północnej. Kościół posiada kolebkowe sklepienie, wsparte na gurtach. Łuk tęczowy zdobi polichromia autorstwa Tadeusza Popiela z 1913 roku. Kościół posiada trzy klasycystyczne ołtarze. Z XIX wieku pochodzą chrzcielnica i ambona. Obraz Matki Bożej Od 1620 roku w parafii czczony jest wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem malowany na desce. Przedstawienie Maryi zbliżone jest do znanego z obrazu Matki Bożej Gostyńskiej. Obraz posiada barokową sukienkę ufundowaną w 1729 przez kanonika miechowskiego Floriana Buydeckiego. Dokumenty z XVII-XVIII odnotowują otrzymane łaski przez czcicieli Matki Boskiej Grodziskiej. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łące Prudnickiej

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Łące Prudnickiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Łące Prudnickiej, należący do parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Łące Prudnickiej, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Początkowo Łąka Prudnicka należała do parafii Prudnik. Już w 1939 planowano we wsi budowę kościoła. Po zakończeniu II wojny światowej, prowizoryczny kościół w Łące Prudnickiej znajdował się w dawnej restauracji Reinholda Heisiga (w 2020 w jej miejscu wybudowano Wiejski Dom Kultury). Budowa kościoła została rozpoczęta w 1960 i trwała do 1964. Uczestniczył w niej kapłan Józef Kostecki (opuścił Łąkę Prudnicką w 1966, dwa lata po zakończeniu budowy). Sprzedawane były „cegiełki” na budowę kościoła w postaci kartek pocztowych za 20 zł, rozprawadzane wśród mieszkańców gromady Moszczanka. Kościół został poświęcony przez biskupa Wacława Wyciska 6 września 1964. Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej w Łące Prudnickiej powstała w 1980. Architektura Kościół zwraca uwagę swoją charakterystyczną wieżą. Przed nim stoi kapliczka z Chrystusem Frasobliwym. Został zbudowany przy moście nad rzeką Złoty Potok. Dach kościoła składa się z ponad 8 tys. dachówek. Przypisy Bibliografia Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
Kościół św. Józefa Rzemieślnika w Strzydzewie

Kościół Świętego Józefa Rzemieślnika w Strzydzewie – katolicki kościół parafialny z 1897 roku, zlokalizowany w Strzydzewie w powiecie pleszewskim. Historia Kościół wznieśli w 1897 roku osadnicy niemieccy. W czasie II wojny światowej zakazano Polakom wejścia. Konsekrował go kard. Stefan Wyszyński w 1958 roku. Architektura i wystrój Świątynia jest budowlą murowaną, jednonawową. Prezbiterium zamyka półkolista apsyda. Do kościoła przylega zakrystia. Trzon budowli pokrywa dwuspadowy dach kryty dachówką ceramiczną. Do kościoła, w jego przedniej części, przylega czworoboczna trójkondygnacyjna dzwonnica kryta ostrosłupowym dachem. W pseudorokokowym ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający Zdjęcie z krzyża. W pozostałych ołtarzach obrazy: Matka Boża z Dzieciątkiem oraz Trójca Święta. W kościele znajduje się też obraz przedstawiający Świętą Annę z Maryją oraz figura Św. Józefa. Czczona jest też kopia Obrazu Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł oraz galeria zdjęć kościoła
Kościół Podwyższenia Świętego Krzyża w Moszczance

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Moszczance – rzymskokatolicki kościół parafialny w Moszczance, należący do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Moszczance, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Pierwsza wzmianka o kościele w Moszczance pochodzi z dokumentu z 1331. W dokumencie jako świadek wpisany jest „Laurentius plebanus de Longoponte”, czyli Lorenc – proboszcz Longoponte (Moszczanki). Powstanie parafii przypisuje się na koniec XVIII wieku, lecz najpóźniej tuż po założeniu pobliskiej Łąki Prudnickiej. Pierwszą znaną świątynię w Moszczance, prawdopodobnie pod wezwaniem Świętego Krzyża, zbudował w latach 1327–1333 niemiecki szlachcic Berka von Dubá. Kościół był zbudowany z drewna, znajdował się przy obecnym cmentarzu katolickim. W 1535 kościół w Moszczance trafił w ręce protestantów. W XVII wieku Moszczanka była własnością rodziny Mettichów z Łąki Prudnickiej. W 1640 w Moszczance, po ponownym przejęciu parafii przez katolików po reformacji, powstał duży barokowy kościół pod wezwaniem Podwyższenia Świętego Krzyża. Sytuacja finansowa hrabiego Metticha się pogorszyła i coraz trudniej było o wypełnienie obowiązków patronalnych względem kościoła w Moszczance. Ojciec Schwester w „Kronice parafii Moszczanka-Łąka” opisuje zdarzenie z 1716: „…w swej łaskawości hrabia osobiście zezwolił proboszczowi sprzedać cynowe trumny z rodowej krypty grobowej a dochód w wysokości 367 talarów i 5 srebrnych groszy obrócić na zaspokojenie potrzeb budowlanych kościoła”. W 1945 dzwon z kościoła, skategoryzowany jako „dzwon o wielkiej wartości zabytkowej i historycznej”, został przetopiony na cele wojenne. Podczas walk w rejonie Prudnika, przed przybyciem Armii Czerwonej do Moszczanki, w Wielki Piątek (16 lub 17 marca) 1945, kościół został wysadzony w powietrze po ewakuacji mieszkańców wsi do Czech. Za wybuch odpowiedzialny był Born – dyrektor szkoły w Moszczance. Planował wysadzenie jedynie wieży kościelnej. Zlecił to zadanie trzem mieszkańcom, jednak nie chcieli tego zrobić, za co zostali zabici. Działający sam Born źle wyliczył ładunek i oprócz wieży, wysadził cały kościół z plebanią. Obecnie w miejscu wysadzonego kościoła znajduje się kaplica cmentarna. Po zakończeniu II wojny światowej, jako kościół używano zastępczo zaadaptowanej restauracji. Działka budowlana na nowy kościół została wykupiona już w 1948, jednak dopiero w 1982 rozpoczęła się jego budowa, która została ukończona w 1988. Świątynia, poświęcona przez biskupa Gerarda Kusza, została oddana do użytku 17 grudnia 1988. Przypisy Bibliografia Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
St. Anna (Niemysłowice)

Die Kirche St. Anna (polnisch Kościół św. Anny) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der schlesischen Ortschaft Niemysłowice (Buchelsdorf) bei Prudnik (Neustadt). Das Gotteshaus liegt im Dorfzentrum an der Hauptstraße. Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Anna (Parafia św. Anny w Niemysłowicach) in Niemysłowice. Geschichte Die Pfarrkirche wurde während der Reformation 1568 von Protestanten im Stil der Gotik-Renaissance erbaut. Gestiftet wurde der Bau von Magdalena von Würben. Die Baukosten betrugen 400 Taler. Seit 1629 ist die Kirche in katholischer Hand. Am 16. März 1896 wurde die Pfarrei neu gegründet. Sie bestand aus Buchelsdorf, Achthuben und Siebenhuben. 1938 wurde die Kirche renoviert. Am 19. Oktober 1938 wurde sie vom Breslauer Erzbischof Kardinal Adolf Bertram geweiht. Die Kirche steht seit 1955 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Der Architekt und Erbauer der Kirche ist unbekannt. Sie wurde im Stil der Gotik-Renaissance erbaut. Der äußere Baukörper wird von Westen her von einem quadratischen Turm mit fünf durch Rücksprünge begrenzten Geschossen dominiert. In den oberen Stockwerken befinden sich kleine rechteckige Fenster und Schießscharten. Das durch Ecksäulen und Segmentbogenöffnungen gegliederte Dachgeschoss wird von einem Zinnenkranz und einem achteckigen Ziegeldach gekrönt. Die Kirche ist auf einem rechteckigen Grundriss gebaut. Der zweischiffige Innenraum ist mit Kreuzrippengewölbe auf zwei Pfeilern überdeckt. In der Nähe der Kirche befindet sich ein Friedhof. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Anna (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 654. Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Prudnik, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6. Einzelnachweise
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Imielnie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Imielnie – zabytkowy katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Imielno (powiat gnieźnieński, województwo wielkopolskie). Stoi na wzgórzu górując nad osadą. Funkcjonuje przy nim parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Do rejestru zabytków wpisany został 17 grudnia 2008 pod numerem 731/Wlkp/A. Historia Pierwszy lokalny kościół parafialny powstał we wsi z drewna w XIII lub XIV wieku z fundacji Wczelów. Z XV wieku znany jest proboszcz Jakub Kulesza, a po nim parafią zarządzał Wincenty Cholewa (zm. około 1511). Obecne wezwanie obiekt uzyskał około 1520 (w 1521 przeszedł modernizację z uwagi na zły stan techniczny). Kolejny drewniany kościół został wzniesiony przez kasztelana lądzkiego Tadeusza Jaraczewskiego. Świątynia ta spłonęła w 1865, a wraz z nią obraz maryjny mający opinię cudownego. W 1870 zbudowano z cegły nowy kościół, stojący do dziś (fundatorami byli Moraczewscy). Poświęcono go 2 lipca 1870. Kolatorem tego kościoła był Benedykt Oraczewski - właściciel dóbr lednogórskich. W 1939 Niemcy zrabowali oba dzwony kościelne (średnica 71 i 52 cm, wysokość odpowiednio: 60 i 40 cm), których nigdy nie zwrócili. W 1966 proboszcz Stanisław Wilczyński odnowił wnętrze obiektu i przystosował go do liturgii posoborowej. Kopia cudownego obrazu Matki Boskiej Imieleńskiej została przeniesiona do ołtarza bocznego, by w 1980 powrócić do ołtarza głównego za sprawą proboszcza Antoniego Adamczaka. Obecnie kult maryjny jest we wsi słaby, nie zgłaszano w ostatnich czasach żadnych uzdrowień i cudów. Kościół był konsekrowany 29 października 2000 przez arcybiskupa Henryka Muszyńskiego. Otoczenie Przy kościele stoi plebania z początku XX wieku, ceglana kaplica cmentarna, a ponadto istnieje park, cmentarz i parking utwardzony. W ścianę kościoła wmurowana jest tablica pamiątkowa ku czci księdza Łukasza Nowakowskiego, lokalnego proboszcza przez 48 lat (ur. 1832, zm. 1910). Galeria Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Strzepczu

Kościół rzymskokatolicki pw. św. Marii Magdaleny w Strzepczu – rzymskokatolicki kościół parafialny (od 1949) parafii św. Marii Magdaleny w Strzepczu. Kościół usytuowany jest w centrum wsi, przy ulicy Księdza Rotty. Historia i wnętrze W dniu 13 lipca 1947 roku ksiądz bp. Kazimierz Kowalski poświęcił kamień węgielny pod budowę kościoła, natomiast 24 lipca 1949 roku konsekrował nowo wybudowaną świątynię. W nowym kościele znajdują dwa barokowe ołtarze, figura Matki Bożej oraz kilka innych zabytkowych rzeźb i obrazów. W ołtarzu Matki Boskiej znajdują się liczne vota dziękczynne ofiarowane przez wiernych. Na wieży wiszą trzy dzwony. Mały dzwon z 1883 został odlany przez Jeana Colliera i pochodzi jeszcze ze starego kościoła. Dwa większe odlano w Śląskiej Odlewni Dzwonów we Wrocławiu w 1966 roku. Przypisy