NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Balczewo

Rezerwat przyrody Balczewo – rezerwat faunistyczny w gminie Dąbrowa Biskupia w województwie kujawsko-pomorskim. Utworzony w 1963 w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych miejsc lęgowych i żerowisk ptaków błotnych i wodnych. Zajmuje powierzchnię 24,40 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Położenie Rezerwat „Balczewo” położony jest w gminie Dąbrowa Biskupia w powiecie inowrocławskim, na obszarze będącym w zarządzie Nadleśnictwa Gniewkowo (leśnictwo Balczewo). Znajduje się w obrębie ewidencyjnym Rejna, na wschód od zabudowań wsi Niemojewo. W pobliżu, w obrębie tego samego kompleksu leśnego znajduje się rezerwat przyrody Rejna. Charakterystyka Rezerwat leży w obrębie Lasów Balczewskich, które są jednym z największych obszarów leśnych na terenie ziem kujawskich. Leży w podmokłym obniżeniu deflacyjnym, ze zmiennym poziomem wód powierzchniowych, zależnym od wielkości opadów. Drzewostan tworzą przeważnie wierzby, świerki, topole oraz sosny. Przeważają tu zbiorowiska szuwaru trzcinowego, łozowisko wierzby szarej oraz bór wilgotny. Charakterystyczną roślinnością na terenach podmokłych w tej okolicy jest turzyca i wierzba wiciowa. Z ciekawszych gatunków roślin występują tu także: kosaciec żółty, nerecznica błotna, kruszyna pospolita, starzec błotny. Rezerwat jest miejscem lęgowym wielu chronionych gatunków ptaków wodnych i błotnych, między innymi żurawia. Przypisy
Rezerwat przyrody Barania Góra (województwo świętokrzyskie)

Rezerwat przyrody Barania Góra – rezerwat leśny na terenie powiatu kieleckiego, w gminie Strawczyn. Rezerwat obejmuje południowe stoki Baraniej Góry w Paśmie Oblęgorskim nad miejscowością Oblęgorek, w granicach Suchedniowsko-Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego i obszaru Natura 2000 Lasy Suchedniowskie. Obszar chroniony utworzony został w 1994 r. w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i turystycznych, naturalnych zróżnicowanych zbiorowisk leśnych i występującego tu bluszczu pospolitego. Drzewostan rezerwatu tworzy zespół leśny grądu subkontynentalnego w wariancie z jodłą oraz kwaśna buczyna górska. W zróżnicowanym gatunkowo drzewostanie występują dęby i buki o wymiarach pomnikowych. W rezerwacie występują chronione gatunki roślin naczyniowych: wroniec widlasty, wawrzynek wilczełyko, centuria pospolita i buławnik mieczolistny. Przez rezerwat prowadzi czarny szlak z Oblęgorka na szczyt Baraniej Góry. Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego oznaczony kolorem czerwonym biegnie grzbietem Baraniej Góry w sąsiedztwie rezerwatu, w odległości kilkudziesięciu metrów od jego granic. Przypisy
Rezerwat przyrody Baranie Góry

Rezerwat przyrody Baranie Góry – leśny rezerwat przyrody w gminie Lipowiec Kościelny, w powiecie mławskim, w województwie mazowieckim. Zajmuje powierzchnię 176,62 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 31 grudnia 1993 roku (M.P. z 1994 r. Nr 4, poz. 19 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego krajobrazu leśnego o urozmaiconej rzeźbie terenu, zawierającego bogaty wielogatunkowy drzewostan z typowo wykształconym zbiorowiskiem dąbrowy pełnikowej oraz licznymi stanowiskami roślin rzadkich i chronionych. Rezerwat jest objęty ochroną czynną i krajobrazową. Przypisy
Rezerwat przyrody Barcza

Rezerwat przyrody Barcza – rezerwat przyrody nieożywionej w gminie Zagnańsk, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Leży w południowo-zachodniej części masywu góry Barcza, w pobliżu węzła drogowego Barcza łączącego drogę krajową S7 i drogę wojewódzką 750, po wschodniej stronie drogi S7. Powierzchnia: 14,58 ha (akt powołujący podawał 14,57 ha) Rok utworzenia: 1984 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: odsłonięcie skał dolnodewońskich, przede wszystkim tufitów, które stanowią cenny dowód wulkanizmu na terenie Gór Świętokrzyskich Przypisy
Rezerwat przyrody Bartnia

Rezerwat przyrody Bartnia – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1977 r. na terenie gminy Obryte, leśnictwa Zambski, nadleśnictwa Pułtusk. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnego drzewostanu sosnowego stanowiącego miejsce lęgowe czapli siwej. Obiektem ochrony są drzewostany sosnowe naturalnego pochodzenia w wieku 140–170 lat, zachowane w stanie niezmienionym. Regionalna nazwa rezerwatu „Czapliniec” pochodzi od czapli siwej gniazdującej na jego terenie. Niestety w wyniku prowadzonej w sąsiedztwie gospodarki leśnej ptaki przeniosły się do drzewostanu olszowego w pobliże wsi Pawłówek. Fauna Na terenie rezerwatu udokumentowano występowanie gatunków zwierząt tj. borsuk, dzięcioł czarny, kowalik, mysikrólik, kilku gatunków sikor, padalec, zaskroniec, żmija zygzakowata, żaba trawna, ropucha zwyczajna. Flora Bogate runo boru sosnowego tworzą: konwalia majowa, kostrzewa owcza, pszeniec zwyczajny, borówka brusznica, kokoryczka wonna, wrzos, gorysz pagórkowy, jastrzębiec kosmaczek, trzcinnik leśny, poziomka, goździk kartuzek, malina, kosmatka owłosiona, rozchodnik, gruszynka jednostronna, sasanka otwarta oraz mchy – gajnik lśniący, widłoząb kędzierzawy, modraczek i rokiet. Przypisy
Rezerwat przyrody Barnowiec

Rezerwat przyrody Barnowiec – rezerwat przyrody w miejscowości Barnowiec w gminie Łabowa w powiecie nowosądeckim w województwie małopolskim. Znajduje się na wschodnich stokach Sokołowskiej Góry w Paśmie Jaworzyny Beskidu Sądeckiego, na obszarze Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Jest to położony na skalistym, osuwiskowym stoku rezerwat leśny. Potrzebę ochrony tego terenu doceniał już ówczesny właściciel tych terenów – hrabia Adam Stadnicki. Już w 1906 rozpoczął ochronę drzewostanu, a w 1924 utworzył rezerwat ścisły. Dzięki temu zachowały się tutaj stare okazy drzew. W 2010 ich wiek szacowano na 100–200 lat, a niektórych okazów nawet 300 lat. Po wojnie las stał się własnością Lasów Państwowych. Nie od razu jednak teren ten był objęty ochroną. Dopiero w 1957 status rezerwatu został potwierdzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Początkowo rezerwat miał powierzchnię zaledwie 2,26 ha. W 1983 r. zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lutego (Monitor Polski nr 5, poz. 35) został powiększony do 21,61 ha, a następnie do 44,57 ha. Dominuje buczyna karpacka. Na niedostępnym skalnym urwisku jest też niewielki płat jaworzyny górskiej z miesiącznicą trwałą. Drzewostan tworzą głównie buki, jodły i jawory i wiązy. Sporadycznie tylko występuje świerk pospolity, który jest tak powszechny w Beskidach. Wysokość niektórych jodeł sięga 30 m, a średnica ich pnia 50 cm. Liczne rozpadliny skalne, bogaty starodrzew, powalone pnie drzew i bogate runo leśne nadają temu miejscu wygląd pierwotnej puszczy. W runie leśnym występuje dość licznie paproć: wietlica samicza, nerecznica samcza, paprotka zwyczajna, rzadziej paprotnik Brauna i paprotnik kolczysty. Z roślin kwiatowych występują gatunki cienioznośne: tworząca całe łany miesiącznica trwała, marzanka wonna, niecierpek pospolity i kopytnik pospolity, rzadziej żywiec gruczołowaty i bulwkowaty, żywokost sercowaty, bodziszek cuchnący, kozłek trójlistkowy. Na bardziej naświetlonych miejscach występuje modrzyk górski. Z krzewów warto wymienić porzeczkę alpejską i wiciokrzewa czarnego. Ogółem stwierdzono występowanie około 75 gatunków roślin zielnych, 8 gatunków krzewów i 6 gatunków drzew. Rezerwat znajduje się przy żółtym szlaku turystycznym z Hali Pisanej przez Sokołowską Górę, Wielki Groń i Szcząb do Frycowej. Przypisy Bibliografia BogdanB. Mościcki BogdanB., Beskid Sądecki i Małe Pieniny, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2007, ISBN 978-83-89188-65-6 . Muszyna – Przyroda – Rezerwaty [online] [dostęp 2010-08-04] . Beskid Sądecki. Mapa 1:50 000, Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” s.c., ISBN 83-915737-3-7 . Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Barnowiec, [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [online], Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska [dostęp 2019-03-20] .
Rezerwat przyrody Bażantarnia

Bażantarnia – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, na terenie gminy Otyń. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 2. Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 14 września 1959 r. (Monitor Polski Nr 87 z 22 października 1959 r., poz. 462) Inne akty prawne dotyczące rezerwatu Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. (Dz. Urz. Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 20/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2010 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Lubuskiego Nr 8, poz. 1138 z dnia 24.08.2010 r.) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – Nowa Sól Gmina – Otyń Obr. ewidencyjny – Niedoradz Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Przytok Powierzchnia pod ochroną 17,88 ha (akt powołujący podawał 17,86 ha) Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat stanowi fragment lasu naturalnego – pierwotnego o bogatym składzie gatunków liściastych. Skład panujących gatunków przedstawia się następująco: sosna 3, dąb 3, świerk 2, modrzew 2 w V i VI klasie wieku z pojedynczymi okazami drzew pomnikowych w wieku 180–200 lat. W domieszce kępowo brzoza, akacja, buk, grab, lipa, jodła i wprowadzone sztucznie daglezja i wejmutka. Gleba średnio zbielicowana, piaszczysto-gliniasta, w podszycie jarzębina, kruszyna, jeżyna, śnieguliczka. W runie konwalia, zawilec, szczawik zajęczy, paproć orlica pospolita, przylaszczka pospolita, fiołek leśny, dzwonek pokrzywolistny, nerecznica i inne. Cel ochrony Zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych drzewostanu naturalnego o charakterze puszczańskim, który stanowi oazę pośród ubogich drzewostanów sosnowych. Pojedyncze okazy drzew pomnikowych. Rezerwat nie podlega ochronie międzynarodowej. Bibliografia Rejestr rezerwatów przyrody województwa lubuskiego (wg stanu 13.06.2018 r.). [dostęp 2018-06-13]. Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Bażantarnia. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-06-13].
Rezerwat przyrody Bażany

Rezerwat przyrody Bażany – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Kluczbork na skraju Borów Stobrawskich. Granice obszaru chronionego przebiegają około 100 m na południe od wsi Bażany. Rezerwat obejmuje dwa płaty o łącznej powierzchni 21,01 ha (akt powołujący podawał 22,02 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat utworzony został Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 20 czerwca 1969 r. (M.P. Nr 36, poz. 292) w celu ochrony ze względów naukowych i dydaktycznych jedynego w województwie opolskim naturalnego drzewostanu sosnowego, położonego na wydmach, z obfitym stanowiskiem jałowca. Już w przedwojennej literaturze oleskiej często wspominano o „bażańskim wrzosowisku”. Aktualny stan wiedzy pozwala uznać szatę roślinną rezerwatu za półnaturalną lub nawet antropogeniczną, o czym świadczą spontaniczne odnowienia dębu szypułkowego i bezszypułkowego. W rezerwacie znajdują się stanowiska niewielu chronionych roślin, jednak szata roślinna jest tu dość różnorodna: flora obejmuje 113 gatunki roślin naczyniowych, 62 gatunki mchów i wątrobowców. Występują tu przede wszystkim gatunki typowe dla piaszczystych siedlisk borowych. W rezerwacie znajdują się stanowiska chronionych widłaków: jałowcowatego i goździstego. Na obszarze tym stwierdzono również 31 gatunków porostów. W suchych wierzchołkowych partiach wydm zbiorowisko leśne nawiązuje do suchych borów chrobotkowych. Zagrożeniem dla bioróżnorodności rezerwatu jest występowanie gatunków inwazyjnych: robinii akacjowej i niecierpka drobnokwiatowego. Fauna rezerwatu obejmuje liczne gatunki typowe dla lasów i ekotonów leśnych. Lista występujących tu zwierząt obejmuje następujące gatunki: biegacz ogrodowy, biegacz fioletowy, żaba trawna, ropucha szara, jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna, padalec, dzięcioł duży, kos mysikrólik, kowalik, sójka, modraszka, trznadel, kret i ryjówka aksamitna. Przypisy
Přírodní rezervace Beka

Přírodní rezervace Beka, polsky Rezerwat Przyrody Beka, se nachází v mokřadech delty ústí řeky Reda do Pucké zátoky Baltského moře, v okolí zaniklé osady Beka v gmině Puck v okrese Puck na Kašubském pobřeží v Pomořském vojvodství v severním Polsku. Přírodní rezervace je součástí krajinného parku Nadmorski Park Krajobrazowy a sítě Natura 2000. Severní hranice rezervace je poblíž kanálu Kanał Mrzezino a rozhledny Osłonino a jižní hranice je dána potokem Zagórska Struga. Další informace Rezervace vznikla 17. listopadu 1988 s cílem ochrany vzácných vlhkých brakických záplavových biotopů. V rezervaci je také naučná stezka a cyklostezka. V roce 2018 byla plocha rezervace rozšířena o části vod Pucké zátoky. Nejbližšími sídly v okolí jsou Mrzezino, Rewa a Osłonino. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Přírodní rezervace Beka na Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Beka

Rezerwat przyrody Beka – faunistyczny rezerwat przyrody na Pobrzeżu Kaszubskim nad Zatoką Pucką u ujścia rzeki Redy do Bałtyku, w okolicach pochłoniętej przez morze miejscowości Beka (pozostałościami tej osady są wysokie drzewa, kamienne fundamenty i drewniany krzyż na brzegu Zatoki Puckiej). Został utworzony w 1988 na powierzchni 193,18 ha. Zarządzenie z 1989 skorygowało jego powierzchnię do 193,01 ha. W 2018 teren rezerwatu powiększono o morskie wody wewnętrzne Zatoki Gdańskiej do 355,60 ha (a także utworzono otulinę o obszarze 795,50 ha). Rezerwat znajduje się w granicach Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, a także dwóch obszarów Natura 2000: Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków „Zatoka Pucka” PLB 220005 oraz Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk „Zatoka Pucka i Półwysep Helski” PLH 220032. Rezerwat obejmuje zabagnione łąki halofilne (słone), łąki zmiennowilgotne i młaki turzycowe oraz szuwary i formacje wydmowe. Na słonych łąkach występuje licznie szereg gatunków rzadkich, chronionych lub zagrożonych gatunków roślin halofilnych: sit Gerarda, mlecznik nadmorski, świbka morska, babka nadmorska, sitowiec nadmorski, oczeret Tabernemontana, ostrzew rudy, mannica odstająca i aster solny. Z kolei zasilana słodkimi wodami łąka w północnej części rezerwatu jest siedliskiem storczyków, takich jak stoplamki czy lipiennik Loesela, a także innych, ściśle chronionych gatunków flory: gnidosza błotnego i owadożernej rośliny tłustosza pospolitego. Obszar rezerwatu jest siedliskiem wielu rzadkich gatunków ptaków. Do niedawna gnieździła się tu jedna z największych w Polsce populacji biegusa zmiennego (z rodzimego, tzw. atlantyckiego podgatunku Calidris alpina schinzii) – do 50 par lęgowych. Jednak na skutek zaprzestania wypasu bydła w rezerwacie rozległe obszary słonych łąk zostały opanowane przez gęste szuwary trzcinowe, co spowodowało niemal całkowity zanik biegusa zmiennego na tutejszych lęgowiskach – w 1999 stwierdzono tu zaledwie 1–2 pary gniazdujące, zaś obecnie spotyka się tu głównie osobniki tego gatunku podczas wędrówek. W rezerwacie przestał również gnieździć się batalion. Z innych cennych gatunków były tu obserwowane jako lęgowe: bąk, gęgawa, ohar, szlachar, błotniak stawowy, błotniak zbożowy, błotniak łąkowy, kropiatka, zielonka, żuraw, ostrygojad, sieweczka obrożna, krwawodziób, czajka, kszyk, rybitwa białoczelna (po 1997 roku zanikła – na skutek nadmiernej presji ludzi odwiedzających plaże rezerwatu), zimorodek, sowa błotna i pliszka cytrynowa (gnieździ się w rezerwacie od 1995 roku). Teren rezerwatu podlega ochronie czynnej. Obecnie Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków prowadzi wieloletni projekt ochrony walorów rezerwatu, polegający m.in. na kontrolowanym wypasie bydła i koszeniu trzciny, aby przywrócić jak największą powierzchnię otwartych łąk – siedlisk najcenniejszych roślin i ptaków siewkowych. Najbliższe miejscowości to Mrzezino, Rewa i Osłonino. Przypisy Linki zewnętrzne Beka. [w:] Nadmorski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-05-30].
Rezerwat przyrody Berezowo

Rezerwat przyrody Berezowo – faunistyczny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Hajnówka w powiecie hajnowskim w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 115,26 ha (wartość podawana przez nadleśnictwo: 115,37 ha) Rok powstania: 1995 Rodzaj rezerwatu: faunistyczny Stworzony dla ochrony: fragmentu Puszczy Białowieskiej ze specyficznymi środowiskami występowania reliktowej fauny motyli odznaczającej się dużym bogactwem gatunków i występowaniem form endemicznych. Występują tu następujące typy zbiorowisk roślinnych: bór wilgotny trzęślicowy Molinio-Pinetum (ponad 30% powierzchni rezerwatu), bór bagienny Vaccinio uliginosi-Pinetum, dębowo-świerkowy bór mieszany Querco-Piceetum, bór świerkowy czernicowy Vaccinio myrtilli-Piceetum, grąd murszowy Tilio-Carpinetum circaeaetosum, łęg jesionowo-olszowy Fraxino-Alnetum, ols torfowcowy Sphagno squarrosi-Alnetum, grąd turzycowy Tilio-Carpinetumcaricetosum remotae i torfowcowo-brzozowy bór bagienny Sphagno-Betuletum pubescentis. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 58 gatunków motyli dziennych, w tym szczególnie cennych jak: szlaczkoń szafraniec, szlaczkoń torfowiec, modraszek eroides, dostojka eunomia, przeplatka aurinia, osadnik wielkooki. Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej
Rezerwat przyrody Biała Góra (województwo małopolskie)

Rezerwat przyrody Biała Góra – stepowy rezerwat przyrody w gminie Kozłów, w powiecie miechowskim, w województwie małopolskim, w pobliżu Pogwizdowa i Uniejowa-Rędzin (ale na terenie miejscowości Kępie). Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Miechów (leśnictwo Tunel). Jest usytuowany na zachodnim, dość łagodnym stoku Białej Góry (414 m n.p.m.) – najwyższego wzniesienia Wyżyny Miechowskiej. Rezerwat zajmuje powierzchnię 10,46 ha (akt powołujący podawał 11,25 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 30 kwietnia 1955 roku (M.P. z 1955 r. Nr 47, poz. 469 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego stanowiska roślinności stepowej oraz zespołów o charakterze przejściowym między zbiorowiskami leśnymi i stepowymi. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Wyżyny Miechowskiej. W zbliżonych do rezerwatu granicach ustanowiono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Biała Góra” PLH120061 o powierzchni 12,89 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Biała Góra (województwo pomorskie)

rezerwat przyrody Biała Góra – rezerwat florystyczny położony w województwie pomorskim, w powiecie sztumskim, w gminie Sztum (o powierzchni 3,47 ha, ustanowiony w roku 1968). Obejmuje wyróżniające się krajobrazowo, w części bezleśne zbocze o wysokości względnej 50–55 m i nachyleniu 20–30°. Ochronie rezerwatu podlegają stanowiska roślin ciepłolubnych (wężymord stepowy, lepnica wąskopłatkowa, lepnica zielonawa, ciemiężyk białokwiatowy, bodziszek czerwony, strzęplica sina, pięciornik piaskowy, smagliczka górska, jastrzębiec żmijowcowaty, pajęcznica gałęzista, traganek piaskowy, wisienka stepowa i driakiew żółta). Wśród traw dominują kostrzewa, tymotka, beomera, trzcinnik, nadające latem zboczu jasnożółty kolor, od czego prawdopodobnie wzięła się nazwa miejscowości. Najbliższe miejscowości to Benowo i Biała Góra. Przypisy
Rezerwat przyrody Białaczów

Rezerwat przyrody Białaczów – częściowy, leśny rezerwat przyrody w gminie Białaczów, w powiecie opoczyńskim, w województwie łódzkim, opodal wsi Białaczów. Leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Opoczno. W rezerwacie dominują siedliska Lasu mieszanego świeżego. Utworzony w 1976 dla ochrony lasu wielogatunkowego z grabem, lipą, jaworem i bukiem. Według aktu powołującego zajmował 22,55 ha. W roku 2010 zmniejszono obszar rezerwatu do 21,87 ha. Przypisy
Rezerwat przyrody Białe Ługi

Rezerwat przyrody Białe Ługi – rezerwat torfowiskowy w gminie Daleszyce, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Leży w granicach Cisowsko-Orłowińskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia: 408,75 ha (akt powołujący podawał 408,44 ha) Rok utworzenia: 1959 Numer ewidencyjny WKP: 023 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: kompleks torfowisk śródleśnych z interesującymi zespołami roślinności bagiennej i bogatą awifauną. Największe na obszarze wyżyn polskich torfowisko wysokie. Strefę centralną wododziałową zajmują torfowiska wysokie i przejściowe, a strefy skrzydłowe, w których formują się odpływające w różne strony rzeki Trupień i Czarna, opanowały niskie torfowiska olesowe. Swoje powstanie zawdzięcza warstwie nieprzepuszczalnych iłów. Około 33% powierzchni rezerwatu zajmuje roślinność torfowiskowa: żurawina błotna, modrzewnica zwyczajna, rosiczka okrągłolistna i inne. Wśród obszarów leśnych na uwagę zasługuje szereg oligotroficznych i eutroficznych zbiorowisk olsów, łęgów, grądów niskich oraz oligotroficznych borów suchych i wilgotnych. Występują tu rzadkie gatunki roślin: rosiczka okrągłolistna, rosiczka długolistna, tajęża jednostronna, wątlik błotny, żurawina, borówka bagienna oraz liczne storczyki i wełnianka, pokrywając torfowisko podczas kwitnienia. Osobliwością rezerwatu jest gniazdujący bocian czarny. Zobacz też Ług Przypisy Bibliografia Kloss Marek: Białe Ługi – interesujący zakątek Gór Świętokrzyskich, w: „Parki Narodowe” nr 4/2000, s. 14-15.
Rezerwat przyrody Białodrzew Kopicki

Rezerwat przyrody „Białodrzew Kopicki” – rezerwat wodny o powierzchni 10,56 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Stepnica, 0,3 km na zachód od Kopic, na brzegu i wodach przybrzeżnych Zalewu Szczecińskiego. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985. Charakterystyka Rezerwat położony jest na terenie trzech obszarów sieci Natura 2000: dwóch obszarów specjalnej ochrony ptaków „Zalew Szczeciński” PLB320009 i „Łąki Skoszewskie” PLB320007, oraz obszaru siedliskowego „Ujście Odry i Zalew Szczeciński” PLH320018. Celem ochrony jest zachowanie wodnej strefy litoralu, aluwialnej terasy z rzadką roślinnością wodną, szuwarową i zaroślową oraz fragmentu lasu łęgowego. Zarządca: Urząd Morski w Szczecinie. Nadzór: Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Wzdłuż brzegu nad Zalewem Szczecińskim prowadzi znakowany zielony turystyczny Szlak Stepnicki do Wolina. Zobacz też Zatoka na Palach Przypisy Linki zewnętrzne Janina Jasnowska, Mariola Wróbel, Sylwia Jurzyk. Potrzeba aktywnej ochrony siedlisk na przykładzie rezerwatu przyrody „Białodrzew Kopicki” w województwie zachodniopomorskim. „Chrońmy Przyrodę Ojczystą”. 64 (4), s. 45-58, 2008.