NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Tillowitz

Das Schloss Tillowitz (polnisch Pałac w Tułowicach) ist eine Schlossanlage im schlesischen Tułowice (Tillowitz) in der Woiwodschaft Opole in Polen. Es liegt am östlichen Ortsrand an der ul. Zamkowa (bis 1945 Schloßstraße) am linken Ufer der Steinau. Geschichte Das Schloss Tillowitz wurde ursprünglich in den Jahren 1824–1827 unter Ludwig von Praschma im Stil des Klassizismus erbaut. Zwischen 1879 und 1889 wurde das Schloss im Stil der Neorenaissance im Auftrag der Familie von Frankenberg-Ludwigsdorf umgestaltet. Nachdem die Besitztümer von Konrad von Frankenberg-Ludwigsdorf, darunter auch das Schloss Tillowitz, beschlagnahmt worden waren, wurde 1937 im Schloss ein forstwirtschaftliches Schulungszentrum eingerichtet. Während des Zweiten Weltkriegs befand sich im Schloss zeitweise ein Krankenhaus. Nach dem Übergang an Polen 1945 wurde 1948 im Schloss ein Forstarbeiter-Ausbildungszentrum eingerichtet. Ab 1957 befand sich im Schloss die Forstaufsichtsbehörde von Tillowitz. Heute befindet sich im Schloss ein Internat (Internat Zespołu Szkolneg). Seit 1965 steht die Schlossanlage unter Denkmalschutz. Architektur Das Schloss ist ein zweigeschossiger Dreiflügelbau mit einem Grundriss in Form eines Hufeisens mit Öffnung in Richtung Süden. Der Schlossbau besitzt ein Walmdach mit Zwerchgiebeln, am Nordflügel einen quadratischen Turm mit einem oktogonalen, durchbrochenem Turmhelm und mehreren Rundtürmen an den Ecken des Innenhofes. In der Fassade an der Nordseite ein Portikus mit einem Turm. An der Südseite der Mittelachse befindet sich ein reich dekorierter Erker, der mit einer Skulptur des Erzengels Michael verziert ist. Das Schloss ist von einem weitläufigen Park aus der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts umgeben. Frankenberg’sche Porzellanmanufaktur Tillowitz Literatur Alexander Duncker (Hrsg.): Die ländlichen Wohnsitze, Schlösser und Residenzen der ritterschaftlichen Grundbesitzer in der preußischen Monarchie nebst den Königlichen Familien-, Haus-Fideicommiss- und Schatull-Gütern in naturgetreuen, künstlerisch ausgeführten, farbigen Darstellungen nebst begleitendem Text. Band 3, Selbstverlag, Berlin 1860/1861, Blatt 146. Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Hrsg. Georg Dehio-Nachfolge/Dehio-Vereinigung e.V., Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 963. Weblinks Geschichte des Schlosses (poln.) Einzelnachweise
Pałac w Tułowicach

Pałac w Tułowicach (niem. Schloss Tillowitz) – zabytkowy pałac z XVIII w. w mieście Tułowice w powiecie opolskim, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Zabytkowy obiekt przebudowany w 1879 przez Fryderyka von Frankenberg-Ludwigsdorf. Dwupiętrowy ryzalit wieńczy fronton z herbem Frankenberg. Ryzalit ma wysuniętą piętrową, trójboczną apsydę z oknami, zakończoną tarasem ograniczonym kamienną balustradą. Herb (rodowy) znajduje się również na kracie nad drzwiami wejściowymi. Pałac jest częścią zespołu z XVIII-XX w., w skład którego wchodzą jeszcze: czworak, młyn wodny, murowano-szachulcowy z 1763 stajnia zabytkowy park zabytkowa willa dzierżawcy fabryki porcelany, tzw. Stara Willa, przy ul. Parkowej 7 z 1890. Przypisy
Kaplica Matki Bożej w Katowicach-Dębie

Kaplica Matki Bożej w Katowicach-Dębie – zabytkowa, neogotycka kaplica typu domkowego, położona na rogu ulic Dębowej i Źródlanej w Katowicach, w dzielnicy Dąb. Powstała ona w 1893 roku z fundacji Antoniego i Józefy Kraclów. Znajduje się ona na terenie rzymskokatolickiej parafii św. Jana i Pawła Męczenników. Historia Kaplica powstała wcześniej niż dębska parafia i kościół parafialny. Wzniesiono ją w 1893 roku, co wynika z datowania na jednej z przypór od strony ulicy Źródlanej. Budowniczym kaplicy był pochodzący z Katowic August Lauterbach. Powstała ona z inicjatywy i fundacji Antoniego i Józefy Kraclów, którzy postawili ją na swoich gruntach. Zawodowo zajmowali się oni wywożeniem żużlu z kopalni „Ferdinand”. Kaplica ta według przekazów ustnych byłą obiektem wotywnym za szczęśliwy powrót z wojny syna fundatorów. W momencie wzniesienie kaplica znajdowała się ona przy drodze prowadzącej przez pola, gdyż ulica Źródlana została wytyczona dopiero w latach 30. XX wiei. W 1899 roku Kraclowie przekazali kaplicę chorzowskiej parafii wraz z datkiem 200 marek na jej utrzymanie. Ostatecznie nastąpiło to po kilku latach, gdyż toczył się spór o własność gruntu, na którym ta kaplica stanęła. Po przekazaniu obiektu parafii została ona poświęcona przez księdza M. Krokera. Na wniosek właściciela, tj. parafii św. Jana i Pawła Męczenników, w dniu 9 marca 2021 roku kaplica została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Charakterystyka Kaplica Matki Bożej położona jest w Katowicach na rogu ulic Dębowej i Źródlanej w granicach katowickiej dzielnicy Dąb. Znajduje się ona na terenie rzymskokatolickiej parafii św. Jana i Pawła Męczenników w Katowicach-Dębie. Jest to kaplica domkowa, wybudowana w stylu neogotyckim z cegły klinkierowej, na planie sześcioboku. Powierzchnia zabudowy kaplicy wynosi 14 m². Ściany kaplicy z nietynkowanej cegły podparte są ośmioma wydatnymi przyporami. Drzwi i cztery okna budowli są zwieńczone ostrymi łukami. Charakterystycznym elementem kaplicy jest masywny gzyms biegnący wzdłuż krawędzi dachu. Składa się on z wielu warstw cegieł tworzących ząbkowany wzór. Frontowa ściana kaplicy nadbudowana jest attyką, która powiela wzór gzymsu. We wnętrzu kaplicy znajduje się figura Matki Bożej Różańcowej oraz obraz świętego Jana Pawła II. Kaplica ta jest ważnym obiektem dla społeczności katowickiego Dębu jako miejsce kultu oraz historyczny obiekt dzielnicy, który jest starszy od dębskiego kościoła św. Jana i Pawła Męczenników. W czasie uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa jest ona wykorzystywana jako jeden z ołtarzy. Kaplica wpisana jest ona do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego pod numerem A/772/2021, a także do gminnej ewidencji zabytków miasta Katowice. Jest ona także ujęta w strefie ochrony konserwatorskiej ustalonej na podstawie uchwalonego 24 września 2007 roku przez Radę miasta Katowice miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru dzielnicy Dąb-Wełnowiec w Katowicach. Przypisy
Pałac w Rakoszycach

Pałac w Rakoszycach (niem. Schloss Rackschϋtz) – pałac z zabytkowym parkiem we wsi Rakoszyce, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie średzkim, w gminie Środa Śląska. Obiekt został wybudowany w XVI w., w miejscu wcześniejszego zamku na wodzie. Pałac przebudowany był w stylu klasycystycznym w pierwszej połowie XIX w. Właścicielami pałacu były m.in. rodziny von: Debschϋtz (XVII-XVIII w.), Stösser (XIX w.), Kramsta (XX w.). Nad półkoliście zamkniętym wejściem widnieje herb Dobschutzów, a nad bramą wjazdową do folwarku herb von Stösserów. Przy pałacu zabytkowy park z początku XIX w. Przypisy
Wieża ciśnień przy ul. Sadowej w Starogardzie Gdańskim

Wieża ciśnień w Starogardzie Gdańskim – nieczynna wieża ciśnień w Starogardzie Gdańskim, przy ulicy Sadowej, w pobliżu dworca kolejowego. Wpisana do gminnej ewidencji zabytków pod numerem 0479-0000302. Budowla jest wzniesiona z cegły, obłożona szarym tynkiem. Na jej szczycie zawieszone są anteny. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Starym Polu

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Starym Polu – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Barbary w Krzyżanowie (dekanat Malbork I diecezji elbląskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 1879 roku jako kościół ewangelicki według projektu okręgowego inspektora budowlanego Passarge z Elbląga. Od 1945 roku należy do katolików. Budowla reprezentuje styl neogotycki, wzniesiona została z cegły i nakryta jest dachówką holenderką. Bryła świątyni jest jednoprzestrzenna i charakteryzuje się absydą od strony wschodniej. Do wyposażenia kościoła należą ołtarz wykonany z 1711 roku, ambona i empora w stylu barokowym posiadające wystrój z czasów budowy świątyni. Przypisy
Bernardyńska

Bernardyńska – osiedle w dzielnicy Mokotów w Warszawie. Położenie i charakterystyka Osiedle Bernardyńska położone jest na stołecznym Mokotowie, w południowej części obszaru Miejskiego Systemu Informacji Czerniaków. Obejmuje 18-hektarowy teren ograniczony od południa ulicą Gołkowską, a od północy Kanałem Czerniakowskim. Przez jego obszar przebiegają ulice Bernardyńska i Franciszka Starowieyskiego. Nazwa osiedla pochodzi od ulicy Bernardyńskiej. Osiedle zostało zbudowane w technologii monolitycznej w latach 1974–1979. Jego generalnym projektantem był Jan Zdanowicz. Składało się z 19 trzynastokondygnacyjnych punktowych bloków mieszkalnych. Całość obejmowała 1540 mieszkań, które zaplanowano na ok. 5200 mieszkańców. Powstało także przedszkole oraz budynek handlowo-usługowy. W latach 2003–2004 spółka Dom Development wybudowała na terenie osiedla nowy 7-piętrowy budynek mieszkalny o nazwie „Willa Anna”. Znajdował się tu także murowany budynek mieszkalny z okresu międzywojennego pod adresem Bernardyńska 14a, zachowany w oryginalnym stanie. W latach 80. XX w. mieszkał tu i miał swoją pracownię Franciszek Starowieyski, który w ramach protestu przeciwko brakowi otynkowania bloków wywiesił na elewacji budynku kilkumetrowe dzieło z trupią czaszką, co spowodowało konflikt z zarządcą osiedla. W 2015 roku jednej z ulic na osiedlu nadano imię artysty. Na terenie osiedla działa Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa „Energetyka”. W sąsiedztwie, na wschodzie, znajduje się murowany dwór folwarku Czerniaków z ok. 1850 roku (wpisany w 2012 roku do gminnej ewidencji zabytków jako dwór Wojciecha Zatwarnickiego) oraz Jeziorko Czerniakowskie. Na zachód od Bernardyńskiej powstało kolejne osiedle projektu Jana Zdanowicza – Bernardyńska-Powsińska. Galeria Przypisy
Magiczne Ogrody

Magiczne Ogrody – pierwszy polski rodzinny park tematyczny, położony w Trzciankach w województwie lubelskim, otwarty w 2014 roku. Historia Magiczne Ogrody, rodzinny park tematyczny, został otwarty 23 maja 2014 roku. Na dużej powierzchni został sztucznie ukształtowany teren. Posadzono na nim około miliona roślin – kwiatów, krzewów i drzew. W kolejnych latach pojawiały się nowe atrakcje: Zamek Wróżek, Krasnoludzki Gród z 15-metrową zjeżdżalnią, podziemnymi tunelami, karuzelami napędzanymi siłą mięśni, Drzewa: atrakcja w podziemnych tunelach i w koronach Drzew. Charakterystyka parku Magiczne Ogrody położone są w województwie lubelskim, w miejscowości Trzcianki. Zajmują powierzchnie 18 ha. Teren ogrodów porasta wiele gatunków roślin. Charakterystycznymi kwiatami dla parku są tulipany, wśród których występuje odmiana „Magiczne Ogrody”. Powstawała ona 25 lat i można ją zobaczyć tylko tu. Magiczne Ogrody stworzone są na bazie autorskiej baśniowej historii. Od samego początku pomyślane są także jako park sensoryczny, który wspomaga prawidłowy rozwój dzieci i ich integrację sensoryczną. Certyfikaty i nagrody Magicznych Ogrodów Park zdobył następujące nagrody: 2015 – Certyfikat Polskiej Organizacji Turystycznej za najlepszy produkt turystyczny w 2015 roku. 2019 – Certyfikat Marka Lubelskie. 2019 – Nagroda portalu okiemmamy.pl. Ogrody zostały uznane miejscem przyjaznym rodzinie z dziećmi. 2016, 2017, 2020 – Tytuł najlepszej rodzinnej atrakcji turystycznej w Polsce. Organizatorem plebiscytu był portal Dziecko w Podróży. 2016, 2017, 2018, 2020 – Pierwsze miejsce w plebiscycie Top Atrakcje w latach 2016 organizowanym przez portal turystyczny polskieszlaki.pl. 2020 – Nagroda „Travellers’Choice 2020” od portalu Tripadvisor.com za dużą liczbę pozytywnych recenzji użytkowników strony. Przypisy
Bloki mieszkalne przy Pl. Grunwaldzkim 1–2 i 3–4 w Szczecinie

Bloki mieszkalne przy Pl. Grunwaldzkim 1–2 i 3–4 – dwa modernistyczne bloki mieszkalne wznoszące się na Placu Grunwaldzkim, na obszarze szczecińskiego osiedla Centrum, w dzielnicy Śródmieście. Budynki wyróżnione tytułem „Mistera Szczecina” w 1965 r. Historia Dwa bliźniacze bloki mieszkalne – jeden na narożniku ulicy Rayskiego z ulicą Śląską, drugi na narożniku ulicy Rayskiego i ulicy Piłsudskiego – zwrócone fasadami frontowymi ku Placowi Grunwaldzkiemu, zbudowano w latach 1963–1965 na miejscu kamienic zniszczonych wskutek bombardowań Szczecina w czasie II wojny światowej. Projekt bloków wykonał szczeciński architekt Tadeusz Ostrowski. Bardzo podobny blok wybudowano w 1971 r. przy ul. Bazarowej 26–28. Brak jest jednak danych o tym, czy autorem projektu także był Tadeusz Ostrowski. Opis Informacje ogólne Obydwa bloki są obiektami 9-kondygnacyjnymi. Przeszklone niemal w całości partery mieściły punkty usługowe: w bloku nr 1–2 funkcjonowała Wojewódzka Księgarnia Rolnicza i zakład fryzjerski, w bloku nr 3–4 sklep firmowy Eldom (potem Domar). Elewacje wyższych pięter wykończono tynkiem. Wskutek przekształceń spowodowanych remontami lokali usługowych i termomodernizacjami bloki zaczęły się od siebie odróżniać w kilku szczegółach. Podczas gdy w bloku nr 3–4 zachowały się przeszklenia parteru, blok nr 1–2 otrzymał zupełnie nową elewację w trakcie adaptacji parteru dla placówki Poczty Polskiej. Poza tym w ramach remontu elewacji bloku nr 1–2 oryginalne konstrukcje balkonów zastąpiono nowymi. Charakterystyka fasad Fasada frontowa pięter nr 1–7 jest ośmioosiowa, a do osi nr 2, 4, 5 i 7 przylegają balkony. Skrajne osie na ostatnim piętrze cofnięto względem elewacji, zagospodarowując zyskane miejsce na tarasy. Okna skrajnych osi były pierwotnie czterodzielne, a pozostałych osi trójdzielne. Fasady boczne bloków dzielą się na trzy osie. Do osi najbliższej Placowi Grunwaldzkiemu dobudowano wysunięte względem lica fasady balkony. Okna osi najbliższej podwórzu są trójdzielne, pozostałe okna są pojedyncze. Fasady tylne bloków licząc od pierwszego piętra wzwyż zaprojektowano jako 10-osiowe. Każde z wejść do klatek dobudowano do drugiej oraz trzeciej osi licząc od krawędzi budynku. Ciekawostki Na miejscu bloku nr 1–2 przed 1945 r. stała kamienica, w której funkcjonowała restauracja „Kaiserhallen”. Na dachu bloku nr 3–4 na przełomie lat 60. i 70. XX wieku zamontowany był napis „eldom” reklamujący sklep mieszczący się na parterze. Galeria Przypisy
Polskie Radio

Polskie Radio S.A. è un'azienda pubblica polacca che gestisce la radiodiffusione pubblica della Polonia. È membro dell'Unione europea di radiodiffusione (UER) dal 1993. Canali gestiti Nazionali Program I (PR1 o Radiowa Jedynka) Program II (PR2 o Radiowa Dwójka) Program III (PR3 o Radiowa Trójka) Program IV (PR4 o Radiowa Czwórka) Polskie Radio 24 (Informacyjna Agencja Radiowa) Internazionali Polskie Radio dla Zagranicy Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Polskie Radio Collegamenti esterni Sito ufficiale, su prsa.pl. (EN) Polskie Radio, su MusicBrainz, MetaBrainz Foundation.
Polskie Radio

A Polskie Radio (PR) (em português: Rádio Polaca) é uma organização nacional de radiodifusão de serviço público da Polónia, fundada em 1925. Pertence ao Tesouro do Estado da Polónia. A 27 de dezembro de 2023, o Ministro da Cultura e do Património Nacional, devido ao veto do Presidente ao financiamento da empresa, colocou-a em liquidação. História A Polskie Radio foi fundada a 18 de agosto de 1925 e começou a emitir regularmente a partir de Varsóvia a 18 de abril de 1926. Antes da Segunda Guerra Mundial, a Polskie Radio operava uma rádio nacional – emitida desde 1931 a partir de um dos transmissores de ondas longas mais potentes da Europa, situado em Raszyn, nos arredores de Varsóvia, e destruído em 1939 devido à invasão do exército alemão. A invasão da Polónia pela Alemanha Nazi e pela União Soviética levou à destruição da rádio em setembro de 1939, sendo a sua última emissão uma interpretação do Nocturno em Dó sustenido menor, Op. póstuma, de Władysław Szpilman. Anos mais tarde, Szpilman tocou a mesma peça na reabertura da estação. Após a guerra, a Polskie Radio foi reconstruída com a assistência do Exército Vermelho Soviético, que valorizava o rádio como meio de propaganda. Passou a estar sob a tutela do organismo estatal de radiodifusão Komitet do Spraw Radiofonii "Polskie Radio" (mais tarde "Polskie Radio i Telewizja" – PRT, Rádio e Televisão Polaca). Este organismo foi dissolvido em 1992, com a Polskie Radio S.A. e a Telewizja Polska S.A. a tornarem-se corporações politicamente dependentes, cada uma delas admitida como membro ativo completo da União Europeia de Radiodifusão a 1 de janeiro de 1993, com a fusão da EBU e da OIRT. Festival "Dwa Teatry" Desde 2001, a Polskie Radio, em conjunto com a Telewizja Polska, organiza o Festival "Dwa Teatry" (polaco: Dois Teatros), um festival anual que apresenta as suas peças de rádio e televisão. Durante a cerimónia de encerramento, são atribuídos prémios em várias categorias, reconhecendo as melhores produções e interpretações. Pessoas notáveis associadas à Rádio Polskie Czesław Miłosz, vencedor do Prémio Nobel de Literatura de 1980, trabalhou como programador literário na Rádio Polskie Wilno em 1936. Controvérsia Programação gerada por inteligência artificial A 29 de outubro de 2024, a OFF Radio Krakow lançou um programa que apresentava-se como uma entrevista com a laureada Wisława Szymborska, falecida em 2012, tendo sua vozgerada artificialmente; isso ocorreu pouco depois de toda a sua equipa editorial ter sido despedida. A medida foi recebida com indignação, com o público a expressar apoio à equipa despedida, além de ter sido lançada uma petição contra a medida, com mais de 15.000 assinaturas. Referências
Kamienica przy ul. Ofiar Oświęcimia 10 w Szczecinie

Kamienica przy ul. Ofiar Oświęcimia 10 – szczecińska kamienica znajdująca się na narożniku ulic Czesława i Ofiar Oświęcimia, na obszarze osiedla Śródmieście-Północ, w dzielnicy Śródmieście. Jedna z nielicznych kamienic ocalałych z bombardowań wschodniego śródmieścia, a także jedyny zachowany przedwojenny budynek z prawej pierzei ulicy Ofiar Oświęcimia i jedyny z prawej pierzei ulicy Czesława. Opis Kamienica jest obiektem o jednej kondygnacji podziemnej i pięciu nadziemnych. Fasada od strony ulicy Czesława jest dłuższa, 8-osiowa, a od strony ulicy Ofiar Oświęcimia krótsza, 7-osiowa. Narożnik jest ścięty, jednoosiowy. Fasadę parteru i pierwszego piętra zdobi boniowanie. Fasady wyższych kondygnacji, obłożone gładkim tynkiem, niemal w całości pozbawione są wystroju architektonicznego. Jedynie trzecie od lewej okna drugiego i trzeciego piętra od strony ulicy Czesława oraz środkowe od strony ulicy Ofiar Oświęcimia udekorowane są pilastrami i naczółkami. Poszczególne kondygnacje budynku dzielą poziome gzymsy. Przypisy
Kamienica przy pl. Świętych Piotra i Pawła 4-5 w Szczecinie

Kamienica przy pl. Świętych Piotra i Pawła 4-5 w Szczecinie (przed 1945 r. Klosterhof 33/34) – kamienica wznosząca się na narożniku placu Świętych Piotra i Pawła oraz ulicy Zygmunta Duczyńskiego, na obszarze szczecińskiego osiedla Stare Miasto, w dzielnicy Śródmieście. W sąsiedztwie budynku stoi zabytkowy kościół św. Piotra i św. Pawła. Kamienica jest jedynym zachowanym budynkiem z nieistniejącej już ulicy Wyszaka (do 1945 r. Klosterhof) oraz jednym z nielicznych budynków Starego Miasta, który przetrwał II wojnę światową i powojenne wyburzenia. Historia Kamienica powstała na miejscu dwóch niewielkich budynków, z których jeden był siedzibą parafii św. Piotra i św. Pawła (Predigerhaus der Peter- und Paulskirche). W 1909 r. stary budynek zburzono i dla potrzeb parafii wzniesiono w jego miejscu zachowaną do dziś kamienicę. Do 1945 r. na budynku wisiała tablica poświęcona pamięci szczecińskiego poety Hansa Hoffmanna: Opis Kamienica jest obiektem 6-kondygnacyjnym, przy czym dwie najwyższe kondygnacje znajdują się pod dwuspadowym dachem krytym dachówką ceramiczną. Zarówno elewacja od strony placu Świętych Piotra i Pawła, jak i od ulicy Duczyńskiego, jest 11-osiowa. Otwory okienne wszystkich pięter obramowano opaskami, a przyziemie parteru ozdobiono rustyką. Parter rozgraniczono od wyższych kondygnacji gzymsem o prostej formie. Od strony placu Piotra i Pawła, w osi nr 3 umieszczono wejście do budynku, a w osi nr 4 bramę wjazdową; obie bramy ujęto w boniowane, zaokrąglone w górnej części portale. Ponad bramą wjazdową na wysokości pierwszego piętra dobudowano do elewacji wykusz wsparty na dwóch konsolach. Czwartą kondygnację doświetlono trzema lukarnami. Krawędzie fasady udekorowano boniowaną opaską. Od strony ulicy Duczyńskiego elewacja podzielona jest wizualnie na dwie części. Część lewa, czteroosiowa, odznacza się balkonami przylegającymi do osi nr 3 i 4 na wysokości pierwszego i drugiego piętra. Lewą część elewacji wieńczy szczyt o czterech częściach oddzielonych gzymsami. W najniższej części znajduje się sześć wąskich okien, wyżej jedno owalne okno, ponad którym umieszczono dekoracje w postaci wstęgi i płaskorzeźby z datą budowy obiektu – 1909. Ponad nią wąski otwór, a w najwyższej części szczytu półkolisty gzyms ukoronowany krzyżem. Część prawą elewacji, 7-osiową, oddzielono od części lewej pionową boniowaną opaską. W pierwszej i przedostatniej osi lewej części elewacji wstawiono bramy wejściowe analogiczne do tej od strony placu Świętych Piotra i Pawła. Środkową część fasady wieńczy niewielka lukarna należąca do trzeciej kondygnacji. Także od tej strony krawędzie fasady zdobią boniowane opaski. Siedziby instytucji Kamienica pełni funkcję obiektu biurowo-kulturowego. Znajdują się w niej: Teatr Kana, Wydział Zaopatrzenia i Inwestycji Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie, Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów Województwa Zachodniopomorskiego, Zarząd Wojewódzki NSZZ Pracowników Policji Województwa Zachodniopomorskiego. Przypisy
Kamienica przy ul. Świętych Cyryla i Metodego 29 w Szczecinie

Kamienica przy ul. Świętych Cyryla i Metodego 29 – kamienica wznosząca się przy ulicy Świętych Cyryla i Metodego, na terenie osiedla Niebuszewo-Bolinko, w szczecińskiej dzielnicy Śródmieście. Jest to jedyny budynek, który ocalał z przedwojennej zabudowy kwartału ograniczonego ulicami Świętych Cyryla i Metodego, Kazimierza Królewicza oraz Świętego Marcina, a także jedyna zachowana kamienica z lewej pierzei ulicy Świętych Cyryla i Metodego. Opis Kamienica jest obiektem pięciokondygnacyjnym, 8-osiowym. Bramę wejściową do budynku umieszczono w piątej osi, licząc od lewej krawędzi budynku. Elewacja kamienicy nie posiada praktycznie żadnego wystroju sztukatorskiego. Jedynie pod oknami drugiego piętra znajdują się proste, czworoboczne płyciny. Kamienica dzieli podwórze ze swoją wolnostojącą oficyną. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku do lewej ściany szczytowej kamienicy dobudowano budynek handlowo-usługowy według projektu architekta Tadeusza Blicharskiego; budynek ten w 1971 r. otrzymał tytuł „Wicemistera Szczecina”. Przypisy Linki zewnętrzne Widok kamienicy w Google Street View
Kościół Opieki św. Józefa i Matki Boskiej z Góry Karmel w Łodzi

Kościół Opieki św. Józefa i Matki Boskiej z Góry Karmel (dawn. Kościół luterański św. Michała w Łodzi) – kościół katolicki (pierwotnie luterański), położony przy ul. Liściastej 9 w Łodzi, siedziba Parafii Opieki św. Józefa i Matki Bożej z Góry Karmel. Historia Działkę pod budowę świątyni kupiono w 1920 r. W 1932 r. ewangelicy zamieszkujący podłódzki Radogoszcz odłączyli się od ewangelickiej parafii zgierskiej, tworząc własną pw. św. Michała. Budowa kościoła rozpoczęła się w 1934 r. pod kierunkiem Juliusza Seiferta. Realizacja miała mieć styl neogotycki. Budowę sfinansowali parafianie, niemniej prace szły wolno – w 1938 r. istniały tylko mury przykryte fragmentarycznie zadaszeniem. Obiekt miał 27 m długości i 15,5 m szerokości. Wybuch II wojny światowej w 1939 r. uniemożliwił dokończenie budowy, a po wojnie budynek kościoła, ziemię oraz budynki parafialne przejął Zakon Karmelitów Bosych. 1958 r. parafia zgierska w wyniku wyroku sądowego odzyskała budynek parafii, ale w 1960 r. wrócił on do Karmelitów, w wyniku odsprzedaży. W latach 1966–1969, budynek został zmodernizowany, przebudowany według projektu salezjanina, ks. Tadeusza Furdyny. W latach 1999–2002 dobudowano 2 boczne ołtarze z figury znajdującej się na Górze Karmel w Palestynie. Rzeźbę tą poświęcił papież Pius XII. W kruchcie kościoła znajdują się szczątki o. Anzelma Gądka, który ostatnie lata życia spędził w tutejszym klasztorze Karmelitów Bosych. W 2011 r. nadbudowano wieżę kościoła o 12 m i umieszczono na niej oświetlony krzyż a nad drzwiami wejściowymi umieszczono herb Zakonu Karmelitów Bosych. Przypisy