NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac Dietla

Pałac Dietla – neobarokowy pałac Heinricha Dietla o wysokich walorach artystycznych, położony w Sosnowcu przy ulicy Stefana Żeromskiego 2. Historia Pierwsze plany budynku powstały w latach 80. XIX wieku, a sygnowane były przez Stanisława Waligórskiego. Pierwszy projekt rozbudowy powstał w 1890 roku. Około roku 1900, wraz z pracami wykończeniowymi pałacu, powstało założenie parkowe otoczone murem, z oranżerią i elementami małej architektury. Pałac wchodził w skład zespołu patronackiego, wraz z parkiem, zabudową dawnej fabryki, osiedlem robotniczym, a także kościołem ewangelickim. Jako rezydencja rodowa Dietlów pałac funkcjonował do roku 1945. W styczniu tegoż roku zajęty został przez komendanturę radziecką NKWD miasta na jej potrzeby. Wówczas wiele fragmentów pałacu oraz wyposażenie zostało zniszczonych. Do 1997 roku siedziba Szkoły Muzycznej. Od 1997 budynek znalazł się w rękach prywatnych. Od tego samego roku rozpoczęły się prace związane z renowacją budynku. Architektura Pałac składa się z dwóch części: węższej północnej i szerszej od południa. Elewacje wykonane są z cegły, z detalem z tynku i sztucznego kamienia. Budynek nakryty jest dachami mansardowymi. Wnętrza Wnętrza pałacu zachowały część oryginalnego wyposażenia i wystroju, co sprawia, że obiekt jest szczególnie cennym zabytkiem. Reprezentacyjne sale usytuowane zostały na pierwszym piętrze. Są to: Sala balowa Dwukondygnacyjna sala balowa utrzymana jest w stylu Ludwika XV. Ściany ozdabiają lustra i sztukaterie. W ścianie zachodniej umieszczony został niewielki balkon. Neobarokowa jadalnia Pomieszczenie to, drugie co do wielkości w pałacu, zwane jest również salą holenderską lub pokojem kredensowym. W jadalni zachowana jest dębowa boazeria z wkomponowanymi w nią kredensami. Dodatkową ozdobą są płyciny z dekoracją nawiązującą do malarstwa holenderskiego z Delftu. Neoromański pokój fajkowy Ozdobiony boazerią z motywami roślinnymi i zwierzęcymi, w którą zostały wkomponowane szafki i siedzisko. Dodatkową dekorację pokoju stanowią dwa witraże. Gabinet secesyjny Pokój połączony jest z jadalnią poprzez masywne rozsuwane drzwi. Sufit ozdobiony jest dekoracją sztukatorską. Łazienka Bogate wyposażenie łazienki zachowało się prawie bez zmian. Ta ekskluzywna pałacowa łazienka „zagrała” m.in. w filmie Między ustami a brzegiem pucharu. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona pałacu Pałac Dietla w Sosnowcu i wybrane elementy jego wystroju, strona internetowa Śląskiego Centrum Dziedzictwa Kulturowego w Katowicach. scdk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-08)]. Panoramy pomieszczeń pałacu Dietla Pałac Dietla w Encyklopedii Zagłębia Dąbrowskiego[niewiarygodne źródło?]
Pałac Dernałowiczów

Pałac Dernałowiczów – zabytkowy zespół pałacowy z chronionymi elementami z XVII, XIX i XX wieku, w Mińsku Mazowieckim. Składa się z pałacu i parku. Historia Dwór ceglany z XVI w. W XVI wieku w pobliżu miejscowości Sendomierz powstał murowany dwór z cegły o wątku gotyckim, którego pozostałości znajdują się w znacznych partiach dzisiejszego pałacu. Dwór ten miał plan wydłużonego prostokąta z być może czterema cylindrycznymi wieżami w narożach (odkryto pozostałości wieży pod alkierzem północno-wschodnim), posiadał piętro i podpiwniczenie o sklepieniach kolebkowych (zachowane do dzisiaj). Szerokość dworu odpowiadała szerokości dzisiejszego pałacu. Pałac barokowy z XVII w. Po roku 1602 Mińsk stał się własnością późniejszego wojewody podlaskiego Stanisława Warszyckiego, który przebudował dwór w barokowy pałac. Między innymi w tym czasie w miejscu wież zbudowano alkierze. Pałac rokokowy w XVIII w. W drugiej połowie XVIII wieku ponownie przebudowano pałac i wybudowano dwuarkadowe loggie w przyziemiu między alkierzami i ścianami szczytowymi. Z czasów tej przebudowy zachował się w sieni rokokowy kominek z piaskowca. Pałac klasycystyczny z XIX w. W latach 1825–1828 Stanisław Jezierski przebudował pałac w stylu klasycystycznym według projektu Henryka Marconiego. Od 1867 wokół pałacu rozwijany był park. Po wojnie pałac niszczał, został odrestaurowany w 1980 roku i od tej pory służy za siedzibę Miejskiego Domu Kultury. Dawniej znajdowała się tu także Miejska Biblioteka Publiczna. Właściciele Pałac nosi nazwisko swoich ostatnich właścicieli, rodziny Dernałowiczów. Stanisław Warszycki (XVII wiek, wojewoda, kasztelan) – twórca pałacu Wojciech Leon Opaliński (XVIII wiek) Borzęccy (1781) hr. Stanisław Jezierski (1807) – przebudowa w stylu klasycystycznym Doria - Dernałowiczowie (1870–1944) – utworzenie parku W kulturze Za to w Mińsku nie popasał. Wjechawszy na rynek ujrzał dwór tak znaczny i piękny, jakiego dotąd po drodze nie spotkał: dworzanie w szumnej barwie; pół regimentu jeno piechoty, bo na konwokację zbrojno nie jeżdżono, ale tak strojnej, że i król szwedzki strojniejszej gwardii nie miał; pełno karet pozłocistych, wozów z makatami i kobiercami dla obijania karczem po drogach, wozów z kredensem i zapasami żywności; przy tym służba cała niemal cudzoziemska, tak że mało kto się zrozumiałym językiem w tej ciżbie odezwał. Pan Wołodyjowski Henryka Sienkiewicza, rozdział 3. Opis dotyczy raczej czasów w których pisany był utwór (Dernałowiczowie, koniec XIX wieku) niż czasów akcji (1668–1673, upadek miasta po potopie szwedzkim). Galeria Zobacz też historia Mińska Mazowieckiego Sendomierz Przypisy Bibliografia Historia Pałacu - Miejski Dom Kultury w Mińsku Mazowieckim. 20.01.2008. [dostęp 2008-01-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-21)]. Krzysztof Szczypiorski, Pałac w Mińsku Mazowieckim - studium historyczne, „Rocznik Mińsko-Mazowiecki”, z. 2, 1994, s. 7-11.
Pałac Ewalda Kerna

Pałac Ewalda Kerna – kamienica znajdująca się przy ulicy Piotrkowskiej 179 w Łodzi. Historia Ewald Kern łodzianin pochodzenia austriackiego, był właścicielem drugiej co do wielkości w Łodzi odlewni żelaza i fabryki maszyn, wytwarzającej mechaniczne krosna tkackie. W latach 1896–1898 wybudował, według projektu Franciszka Chełmińskiego, eklektyczny pałac nawiązujący do architektury renesansowej z detalami klasycystycznymi. W wyniku kłopotów finansowych Ewald Kern sprzedał pałac na licytacji w 1903 roku i od tamtej pory budynek kilkakrotnie zmieniał właścicieli. W 1930 roku kupiło go Powszechne Towarzystwo Handlowo-Przemysłowe Freda Greenwooda. Od 1960 roku w budynku mieściła się biblioteka pedagogiczna, a następnie siedziba oddziału łódzkiego Polskiej Akademii Nauk i Łódzkiego Towarzystwa Naukowego. Architektura Kamienica jest jednopiętrowym budynkiem z tremplem i przylegającą doń od strony południowej oficyną. Cokół domu oblicowany został zielonym granitem sprowadzonym z zagranicy. Parter jest boniowany rustykalnie z oknami zamkniętymi półkoliście, zwieńczonymi dekoracją festonową. Na osi bocznej usytuowana jest brama przejazdowa z głównym wejściem do budynku prowadzącym do klatki schodowej. Pomiędzy parterem a pierwszym piętrem biegnie meander. Okna pierwszego piętra są prostokątne zwieńczone trójkątnymi tympanonami wypełnionymi dekoracją. Okna poszerzone zostały lizenami. Dach od frontu jest zasłonięty ażurową attyką, a poniżej znajduje się gzyms z kimationem jońskim. Pomiędzy oknami trempla są płaskorzeźby z ornamentem gałązkowym. Okno klatki schodowej wypełnia witraż o przedstawieniu alegorycznym z symbolami przemysłu, handlu oraz drukarstwa. Wnętrza o wystroju stylowym różnym zostały luksusowo wyposażone w piece majolikowe, witraże, sztukaterie, boazerie, lustra. Prototypem kamienicy był pałac Karola Scheiblera juniora przy ulicy Piotrkowskiej 268, który ma analogiczny podział fasady. Przypisy
Schloss Brzesko

Das Goetz-Schloss Brzesko (polnisch: Pałac Goetze w Brzesku) ist ein Schloss in Brzesko unweit von Bochnia. Es wurde von dem deutschstämmigen Industriellen Götz Freiherr von Okocim, dem Erben der Brauerei Okocim, errichtet. Geschichte Die Goetzowie waren eine aus Langenenslingen. in Oberschwaben stammende Familie, die sich im 19. Jahrhundert in Böhmen und Galizien niederließ. In Galizien wurde die Familie geadelt und in den Baronstand erhoben. 1845 gründete Johann Evangelist Götz die Brauerei Okocim bei Brzesko. Sein Sohn Götz Freiherr von Okocim beauftragte das Wiener Büro Fellner & Helmer mit dem Bau eines neuen Palais für seine Familie. Es wurde in den Jahren 1898 bis 1900 im Neobarockstil gebaut und von einem englischen Garten umgeben. Die Goetzowie hatten hier Karl Stephan von Österreich, Ignacy Mościcki und Julian Nowak zu Gast. Sie häuften im Schloss eine beträchtliche Sammlung von Kunstwerken, Möbeln und Büchern an. Ihr letzter Vertreter Antoni Jan Goetz verließ das Schloss 1939, als es von der Wehrmacht besetzt wurde und von ihr im Zweiten Weltkrieg als Stabsquartier genutzt wurde. Die Sammlung wurde teilweise geplündert. 1944 wurde das Schloss verstaatlicht und bis 2002 als Schule genutzt. 2007 erwarben die Erben der Goetzowie das Schloss, das seither wieder in ihrem Besitz ist. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser in der Woiwodschaft Kleinpolen Weblinks Homepage Einzelnachweise
Pałac Goldstandów w Zaborowie

Pałac Goldstandów w Zaborowie – pałac w Zaborowie, będący pierwotnie własnością rodziny Goldstandów. Charakterystyka Pałac wzniesiony został w latach 1901–1903 (w miejscu dworu Izbińskich) dla warszawskiego finansisty Leona Feliksa Goldstanda i jego żony Zofii Karnkowskiej herbu Junosza według projektu architektów Franciszka Lilpopa i Karola Jankowskiego. Warszawski bankier szukał miejsca na godną siedzibę i w 1897 nabył dobra zaborowskie, sam pałac powstał w miejscu wcześniejszego dworu rodziny Izbińskich. W budynku pałacu połączono przetworzone elementy stylów barokowego (mansardowe dachy, hełmy, wykroje szczytów) i klasycystycznego (portyk podtrzymujący taras pierwszego piętra, łącznik z pawilonem kuchennym), jednocześnie nawiązując do wiejskich rezydencji budowanych w Polsce w połowie XVIII w. Jest to piętrowa budowla na planie prostokąta z dwutraktowym układem pomieszczeń z sienią i dwukondygnacyjnym holem, wokół którego symetrycznie rozmieszczono pomieszczenia reprezentacyjne parteru. Pierwsze piętro i mansardy miały charakter prywatny. Pałac nakryto dachem mansardowym. Od strony południowej przylegała do pałacu oranżeria a od północy było połączenie z pawilonem kuchennym. W zewnętrznym ukształtowaniu bryły pałacu podkreślono jej horyzontalny charakter za pomocą gzymsów wydzielających kondygnacje oraz boniowania pasowego ścian parteru. Boniowanie zastosowano również na narożach pierwszego piętra. Pałac posiada bogatą eklektyczną dekorację z dodatkiem secesyjnych i swojskich elementów, którymi są np. motyw grzybów borowików w obramieniach okien. Spadkobierczynią majątku po śmierci Leona Goldstanda została jego córka Janina Górska, która wraz z mężem mieszkała w nim i prowadziła wzorowe gospodarstwo do roku 1939, kiedy wyjechała do Anglii. W czasie okupacji stacjonowały tu wojska niemieckie, a po 1945 w pałacu urządził swoje biura miejscowy PGR (w oranżerii powstał skład nawozów). W 1968 roku pałac został przejęty przez Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich, które w 1974 utworzyło w nim dom pracy twórczej. Po roku 1990 pałac przekazany został przez komisję likwidacyjną dzielącą dawny majątek RSW dwóm organizacjom: Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich i Stowarzyszeniu Dziennikarzy Rzeczypospolitej. Ostatecznie stał się ponownie własnością prywatną. Pałac i otaczający go park 23 marca 1962 zostały wpisane do rejestru zabytków pod numerem 1118/500/62. W filmie Pałac grał rolę siedziby rodu Ponimirskich w Koborowie, w serialu Kariera Nikodema Dyzmy, rezydencję dyrektora Czabana w serialu polskim Doktor Murek , pałacu prezesowej w serialu Lalka (w odcinku „Wiejskie rozrywki”) oraz w serialu Belle Epoque. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Jacek Adamski: Zaborów - pałac eklektyczny. Zamki w Polsce. [dostęp 2021-01-15].
Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna w Łodzi

Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna – pałac znajdujący się przy ulicy Piotrkowskiej 151 w Łodzi. Historia Projekt dwupiętrowego pałacyku wykonany został przez Karla Seidladla Gustawa Adolfa Kindermanna (brata Juliusza Roberta Kindermanna, właściciela pałacu przy ulicy Piotrkowskiej 137/139). Pałac oddano do użytku rok później. Gustaw Adolf Kindermann swojej siedziby przy głównej ulicy miasta dorobił się w 46 roku życia. Urodził się w Łodzi, jako jedno z trzynaściorga dzieci Franciszka Kindermanna, właściciela fabryki wyrobów bawełnianych i wełnianych usytuowanej przy ulicy św. Andrzeja 63. W 1916 roku w pałacu mieścił się Oddział Łódzki Wydziału Rejestracji Strat Wojennych przy Radzie Głównej Opiekuńczej. Architektura Według projektu Karla Seidla wkrótce stanął dom na wąskiej parceli, sięgającej do ulicy Spacerowej (obecnie Tadeusza Kościuszki). Składał się z dwupiętrowego budynku frontowego i jednej długiej trzypiętrowej oficyny. Całość otrzymała formę włoskiego renesansu, widocznie na życzenie właściciela, bowiem wówczas wydawała się ona już anachroniczna. Romantyczna fasada frontowa stojąca na granitowym cokole, oblicowana została płytami z piaskowca (co jest ewenementem w łódzkiej architekturze) sprowadzonego z Kielc. Wieńczy ją gzyms mocno występujący przed lico. Środek elewacji na pierwszym piętrze zdobi arkadowy wykusz z oknami dwudzielnymi po bokach i oknem trójdzielnym ponad nim. Wszystkie okna i otwór bramy usytuowany po lewej stronie fasady, zamknięto półkoliście. Parter wraz ze sklepieniami okiennymi jest silnie boniowany. Elewację oficyny zdobiła duża arkadowa loggia, z której prowadziło kamiennymi schodami zejście do ogrodu. Parter budynku frontowego z wejściem od ulicy służył celom handlowym, znajdujące się tu duże pomieszczenie Kindermann wynajmował. Piętra części frontowej i oficyn służyły za reprezentacyjne mieszkanie właściciela. Do tej części prowadziło wejście z sieni przejazdowej, przez wyłożoną marmurem ozdobną klatkę schodową. Wystrój wnętrz pałacu był na bardzo wysokim poziomie. Zdobiły je marmury, boazerie wykonane ze szlachetnych gatunków drewna, bogate sztukaterie o formach neorokokowych, oraz meble wykonane na zamówienie. Budynek wpisany jest do rejestru zabytków pod numerem A/51 z 20.01.1971. Uwaga Przypisy Bibliografia Pałac Gustawa Adolfa Kindermanna. ziemialodzka.pl. [dostęp 2012-03-24].
Pałac Głowińskich

Pałac Głowińskich – pałac w Rabie Wyżnej Zaprojektowany został dla młodego dziedzica rabiańskiego dr. Jana Zdunia przez Konrada Kuhla (1856–1922), docenta UJ i profesora Szkoły Rolniczej w Krakowie (dzisiejszy Uniwersytet Rolniczy) tworzącego głównie w duchu modnego wówczas historyzmu. Budynek zbudowano w dwa lata, od 1900 do 1902 r. Od roku 1934 pełnił funkcję pensjonatu dla gości. W czasie II wojny światowej odbywało się w nim tajne nauczanie. Od 28 I 1945 we dworze stacjonował sztab jednostki radzieckiej. W lutym 1945 r. pałac stał się własnością państwa. W latach pięćdziesiątych stanowił siedzibę Instytutu Zootechniki. W 1985 roku pałac Głowińskich został wpisany do rejestru zabytków kultury. Jan Kanty Zduń (1867–1906) pojął za żonę Różę z domu Seeling de Saulenfels (1871–1957), córkę Ludwika Seelinga de Saulenfels, rządcy dóbr arcyksięcia Rainera w Izdebniku i Melanii z Riegerów, pochodzącej ze znanej krakowskiej rodziny. Mieli oni jedną córkę Wandę (1894–1983), która w 1917 wyszła za mąż za Kazimierza Głowińskiego (1878–1942), c.k. komisarza powiatowego w Nowym Targu. Przypisy Bibliografia A. S. Głowiński, Komentarze Rodzinne (Głowińscy z Raby Wyżnej), Warszawa 2004. Gmina Raba Wyżna, zebrał i oprac. E. Siarka, Kraków – Michałowice 2004. Kronika Parafii Raba Wyżna T. I, 1835–1993, oprac. M. Pietrzak, Kraków – Raba Wyżna 2011.
Pałac Hegenscheidtów

Pałac Hegenscheidtów – pałac położony w Ornontowicach w powiecie mikołowskim. Historia Neorenesansowy pałac Hegenscheidtów, wybudowany według projektu berlińskiego architekta Hugona Hartunga, pochodzi z końca XIX wieku. Obiekt posiada cechy stylu neorenesansu północnego i eklektyzmu. Taki wygląd został mu nadany po przebudowie pod koniec XIX wieku, gdy jego właścicielami byli Otto i jego syn Klaus Hegenscheidtowie. Do II wojny światowej był siedzibą tego rodu, który od Towarzystwa Akcyjnego Przemysłu Węglowego i Kolei kupił Ornontowice wraz z folwarkami w Dębieńsku Starym i Dębieńsku Wielkim. Pałac w formie dwupiętrowego murowanego gmachu na wysokim cokole posiada wielospadowy dach (kryty dachówką ceramiczną), arkadowe podcienia, uskokowe gzymsy oraz portal w półokrągłym kształcie. Wewnątrz zachowały się oryginalne piece i boazerie. Po II wojnie światowej mieściła się tu szkoła rolnicza oraz internat. W 1998 roku pałac od gminy kupiło Konsorcjum Finansowo-Inwestycyjne Colloseum z upustem prawie pół mln zł – Colloseum zapewniało, że ma zgodę na utworzenie filii szkoły wyższej. Ta nigdy nie powstała. W 2003 roku pieczę nad pałacem przejął syndyk. Od 2005 roku pałac stanowi własność prywatną i nie jest udostępniany do zwiedzania. Pałac jest otoczony parkiem krajobrazowym. Zobacz też Kopa Przypisy Linki zewnętrzne Historia zamku w Ornontowicach
Pałac Janta-Połczyńskich w Żabiczynie

Pałac Janta-Połczyńskich w Żabiczynie – pałac na terenie Żabiczyna. Obecnie mieści się w nim siedziba przedsiębiorstwa rolnego Agrojaro Sp. z o.o. Historia Do II wojny światowej W latach 1873–1879 z polecenia Stanisława Janta-Połczyńskiego w miejscu małego domu mieszkalnego zbudowano pałac. Po przejęciu majątku przez jego syna, Romana Teodora do pałacu dobudowano wieżę oraz parterowe przybudówki. Powstał też park, w roku 1985 wpisany do rejestru zabytków. W czasie i po II wojnie światowej W czasie II wojny światowej Janta-Połczyńscy byli wysiedleni do Generalnego Gubernatorstwa, a majątkiem zarządzał niemiecki gospodarz Jenek. Po wojnie wrócili oni do Żabiczyna, jednak na skutek dekretu o reformie rolnej wydanego w 1944 majątek przejęło państwo. Skuto ozdoby, pozbyto się balkonu oraz spłaszczono dach. Mieścił się tu PGR, a od 1995 w pałacu swą siedzibę ma firma Agrojaro Sp. z o.o Syn Romana Mieczysława Janta-Połczyńskiego, Józef próbował odzyskać majątek, który jego matka Maria Janta-Połczyńska zapisała mu w testamencie. Jego starania nie odniosły skutku. Spotkał się nawet z groźbami. W 1984 do rodzinnego domu Janta-Połczyńskich w Sopocie wkradli się zamaskowani przestępcy i pobili domowników. Na skutek odniesionych ran, zmarł Roman Mieczysław Janta-Połczyński. Pałac obecnie niszczeje, odrestaurowano jedynie zabytkową wieżę. Przypisy Bibliografia Głos Wągrowiecki - artykuł opisujący historię pałacu
Pałac Juliana Dunajewskiego w Krakowie

Pałac Juliana Dunajewskiego – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Juliana Dunajewskiego 4, na Piasku. Kamienica powstała około roku 1828. Następnie kupił ją Julian Dunajewski, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Została przebudowana, według projektu Antoniego Łuszczkiewicza, na pałac. W 1882 kupił ją właściciel Grand Hotelu, Jan Bisanz i przebudował na restaurację. Po zakończeniu I wojny światowej kawiarnia Bisanza stała się miejscem spotkań sportowców, trenerów, działaczy i dziennikarzy. Piłkarskie kluby rodem z Krakowa (Wisła, Cracovia, Jutrzenka i inne) miały u Bisanza specjalnie wydzielone stoliki. Można tam było załatwić wszystkie sprawy sportowe: zakontraktować drużynę na mecz, układano projekty rozgrywek o mistrzostwo kraju, opracowywano strategie i składy na mecze ligowe oraz reprezentacyjne. Odbywały się tam nawet oficjalne zebrania klubowe. Kawiarnia u Bisanza była również miejscem, gdzie rodziły się i rozprzestrzeniały sportowe plotki. Dawały one początek między konkurującymi między sobą Wisłą Kraków i Cracovią. Według Stanisława Mielecha, który w swojej książce Gole, faule i ofsajdy opisuje, jak futbol w Polsce stawał się częścią życia towarzyskiego, do Bisanza przychodziło wiele znanych osobistości świata piłki nożnej, m.in. Tadeusz Synowiec (piłkarz Cracovii w latach 1909-1924, pierwszy redaktor naczelny „Przeglądu Sportowego” - do 1925 roku), dr Weyssenhoff (napisał podręcznik Sztuka gry w piłkę nożną), działacze Cracovii i Wisły Kraków, sportowi profesorowie gimnazjalni, artyści. Na jednej ze ścian kawiarni wisiało ogromne płótno, które spełniało rolę księgi pamiątkowej. Od 1945 w budynku znajdowała się Restauracja Warszawianka, zlikwidowana na początku XXI wieku. Po zakończonym w 2010 roku remoncie w kamienicy znajdują się apartamenty. Bibliografia Stefan Szczepłek, Moja historia futbolu, Warszawa 2007. Linki zewnętrzne O kawiarni na stronie Wikipasy
Pałac Karskich we Włostowie

Pałac Karskich we Włostowie – neorenesansowy pałac wzniesiony w latach 1854–1860 na zlecenie Stanisława Karskiego we wsi Włostów, według projektu Henryka Marconiego. Budowlę otaczał park o powierzchni ok. 10 hektarów. Sam pałac składał się z 30 pomieszczeń, w tym trzech salonów, sali balowej, sali bilardowej i biblioteki. Pozostałe pomieszczenia przeznaczono na sypialnie, bawialnie i pokoje gościnne, była również kaplica. W skład zespołu pałacowo-parkowego wchodził także lamus, wzniesiony znacznie wcześniej, bo w XVI wieku, który zwany był zborem braci polskich, choć nie ma źródeł które potwierdzałyby takie pierwotne przeznaczenie budowli. Od zachodu do pałacu przylegała oficyna z kolumnowym portykiem, zbudowana w XVIII wieku. Do posiadłości wiodły dwie bramy: jedna w pobliżu samego pałacu, z dwoma lwami, druga, zwana diabelską, od strony parku. Pierwotną konstrukcję przebudowano na przełomie XIX i XX w. Zostały doprowadzone media – prąd elektryczny, linia telefoniczna i wodociąg. Pałac wyposażono też w centralne ogrzewanie, a w jego łazienkach można było korzystać z ciepłej i zimnej wody. Włostowski pałac gościł między innymi Stefana Żeromskiego, który we Włostowie pracował nad Popiołami, a także Achillesa Ratti, który gościł tu jako nuncjusz apostolski. W pałacu miał rezydencję biskup sandomierski Marian Ryx. Pałac popadł w ruinę już po zakończeniu II wojny światowej, gdy jego pomieszczenia zajęło Państwowe Gospodarstwo Rolne. Obecnie pozostały z niego fragmenty ścian zewnętrznych i ruiny lamusa. W okresie PRL ucierpiał także przypałacowy park, w którym wycięto część starych drzew. Od 2007 roku o zgodę na odbudowę pałacu stara się Stowarzyszenie Krzewienia Tradycji i Opieki nad Zamkiem Krzyżtopór. Jednakże już wcześniej wojewoda świętokrzyski użyczył na okres 10 lat zespół dworsko-pałacowy we Włostowie Sekcji Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Sandomierskiej Stowarzyszeniu Wspierania Aktywności Lokalnej "Nasz Włostów". Decyzji w sprawie wniosku Stowarzyszenia Krzewienia Tradycji i Opieki nad Zamkiem Krzyżtopór jak dotąd nie podjęto. Przypisy Linki zewnętrzne Wojciech Różycki. Ziemia opatowska i sandomierska. Od Włostowa do Klimontowa.. „Gazeta.pl”, 2 lutego 2009. [dostęp 2009-05-04]. Opis miejscowości i pałacu, sandomierskie.com [dostęp 2009-05-04] [zarchiwizowane 2013-04-27] .
Pałac Kirchmayerów w Pleszowie

Pałac Kirchmayerów – zabytkowy budynek, część założenia folwarcznego znajdującego się w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta przy ul. Suchy Jar 4, w Pleszowie. Powstał na miejscu dawnego, zburzonego dworu Czartoryskich, poprzednich właścicieli folwarku. Zbudowany przez Wincentego Kirchmayera w 1829 lub 1831 w stylu klasycystycznym. Przebudowany został ok. 1905 przez hr. Kazimierza Osiecimskiego-Hutten-Czapskiego. Dobudowano wówczas wieżę w zachodniej części budynku na której do dzisiaj znajdują się herby właściciela: Lubicz oraz Leliwa. W skład kompleksu wchodzi także park terasowy z pierwotnym systemem stawów. Przed II wojną światową dostosowany na potrzeby mieszczącego się tutaj sierocińca i szpitala dla dzieci. Od 1992 jest to dom stowarzyszenia Monar (NZOZ MONAR – Ośrodek Rehabilitacyjno-Readaptacyjny w Krakowie). Przypisy Linki zewnętrzne Historia pałacu