NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Ptasi Raj

Rezerwat przyrody Ptasi Raj – ptasi rezerwat przyrody na gdańskiej Wyspie Sobieszewskiej (utworzony w 1959 r., o powierzchni 198 ha), przy ujściu Wisły Śmiałej do Zatoki Gdańskiej. W skład rezerwatu wchodzi kilka większych i mniejszych zbiorników wodnych w tym dwa jeziora: Ptasi Raj i Karaś oraz okoliczne bagna, łąki i lasy. Obszar ten został objęty częściową ochroną już w roku 1916. Prowadzona wówczas gospodarka pastwiskowa sprzyjała utrzymaniu siedlisk dla ptaków siewkowatych. W latach 30. XX wieku rejon ujścia Wisły Śmiałej był jedynym znanym lęgowiskiem m.in. rybitwy czubatej. W latach 60. i 70. w szuwarach porastających północny, bagnisty brzeg jeziora Ptasi Raj istniało duże noclegowisko szpaków, na którym stwierdzono ponad 50000 ptaków. Obecnie zostały one zastąpione przez kaczki (krzyżówka, ogorzałka, gągoł, czernica). Bytują tu łabędź niemy (do 200 osobników) oraz łabędź krzykliwy (ok. 100). Ochronie rezerwatu podlegają ptaki błotne i wodne. Ptasi Raj jest punktem odpoczynku ptaków podczas przelotów migracyjnych, m.in. gęsi białoczelnych i gęsi zbożowych, które na terenie rezerwatu nocują, a dniami żerują na żuławskich polach. Na obszarze rezerwatu można spotkać ponad 200 gatunków ptaków, szczególnie przelotnych, drobnych ptaków śpiewających i dużych ptaków wodnych oraz błotnych (w tym, w latach 1996–2001 stwierdzono gniazdowanie 32 gatunków wodno-błotnych, m.in. perkozek, zausznik, bąk, gęgawa, ohar, cyraneczka, nurogęś, błotniak stawowy, zielonka, kropiatka, wodnik, żuraw, ostrygojad, sieweczka obrożna, sieweczka rzeczna, samotnik, słonka, rybitwa rzeczna, rybitwa białoczelna i podróżniczek). W 1997 roku odnotowano tu wyjątkowy pierwszy w Polsce lęg edredona. Najważniejszą przyczyną spadku – niegdyś znacznie wyższych – walorów ornitologicznych rezerwatu, było zaprzestanie wypasu bydła i w konsekwencji zarośnięcie szuwarami łąk słonolubnych, a następnie zalesienie ich sztucznie posadzoną olszą (mimo istnienia rezerwatu). W pierwszej połowie XX wieku gniazdowały tu m.in. biegus zmienny, batalion, łęczak, krwawodziób i rycyk. Obecnie brak jest w rezerwacie siedlisk dla lęgów tych gatunków. Florę stanowi szuwar trzcinowy z dominującą trzciną pospolitą oraz typowy dla wydmy białej zespół trawiasty Elymo-Ammophiletum. Występują tu gatunki słonolubne: mlecznik nadmorski, sit Gerarda, aster solny, sporek polny, babka Wintera, centuria nadobna i – u nasady grobli – róża pomarszczona. Najbliższe miejscowości to Sobieszewo i Górki Wschodnie (dojazd do rezerwatu autobusami komunikacji miejskiej z Gdańska, do pętli w Górkach Wschodnich). Rezerwat jest udostępniony do zwiedzania za pomocą ścieżki przyrodniczo-dydaktycznej, przewidzianej w planie ochrony rezerwatu od 1995, powstałej w latach 1999–2003 i wyposażonej w końcu 2004 w dwie wieże obserwacyjne, które uroczyście udostępniono do zwiedzania w kwietniu 2005. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Ptasi Raj na stronach UM w Gdańsku Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna w Ptasim Raju. [w:] trojmiasto.pl [on-line]. 2018-03-07. Rezerwat przyrody Ptasi Raj. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Pusta Wielka

Rezerwat przyrody Pusta Wielka – leśny rezerwat przyrody w Tylmanowej w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Ochotnica Dolna. Rezerwat położony jest w grzbiecie głównym Pasma Radziejowej pomiędzy Błyszczem a przełęczą Złotne, na zachodnim, stromo opadającym do Dunajca zboczu. Znajduje się na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru sieci Natura 2000 PLH120019 „Ostoja Popradzka” w Beskidzie Sądeckim. Rezerwat założony został w 1963. Jest to las mieszany, w którym najliczniej występują buki, świerki, jodły i sosny. Celem ochrony jest zachowanie naturalnego lasu regla dolnego z reliktowym stanowiskiem sosny. Występuje tutaj odrębny ekotyp sosny pospolitej powstały w warunkach górskich. Sosny osiągają tutaj wysokość do 30 m i średnicę pnia do 80 cm. W runie leśnym występują m.in. takie gatunki, jak: jeżyna gruczołowata, trzcinnik pstry i paproć orlica pospolita. W pobliżu, na tym samym zachodnim stoku nad Dunajcem, tylko niżej, znajduje się drugi rezerwat – Kłodne nad Dunajcem. Planowane jest powiększenie obszaru ochronnego i połączenie obydwu rezerwatów w jeden duży – „Kłodne nad Dunajcem – Pusta Wielka”. Nazwa rezerwatu przyrody „Pusta Wielka” jest myląca. W Beskidzie Sądeckim (w Paśmie Jaworzyny) istnieje bowiem szczyt o nazwie Pusta Wielka i na nim również jest rezerwat przyrody. Utworzono go jednak później (w 1985). Ponieważ nazwa „Pusta Wielka” była już zajęta, drugi rezerwat na Pustej Wielkiej otrzymał nazwę Wierchomla. Przypisy
Rezerwat przyrody Pustelnik

Rezerwat przyrody Pustelnik – leśny rezerwat przyrody w gminie Kazimierz Biskupi, powiat koniński, województwo wielkopolskie. Jest najmłodszym z obiektów chronionych w Puszczy Bieniszewskiej. Data utworzenia: 1997 Powierzchnia: 94,42 ha (początkowo zajmował 100,25 ha) Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Rezerwat Pustelnik nie posiada otuliny, funkcję tę spełniają graniczące z nim rezerwaty: od wschodu Sokółki i Mielno, od zachodu – Bieniszew. Cel ochrony: utrzymanie i zabezpieczenie naturalnych procesów przyrodniczych w ekosystemach leśnych i nieleśnych oraz częściowe wspomaganie procesów regeneracyjnych w zbiorowiskach leśnych zniekształconych dawną gospodarką leśną. Podstawowym przedmiotem ochrony jest zbliżony do naturalnego fragment lasów łęgowych i grądowych. Występują tu fitocenozy rzadkiego w Wielkopolsce łęgu jarzmiankowo-jesionowego, grądu środkowoeuropejskiego oraz zbiorowiska z brzozą omszoną. Łęg jarzmiankowo-jesionowy jest bogatą w gatunki fitocenozą, wykazującą przywiązanie do źródliskowych obszarów wododziałowych na terenach pojezierzy. Warstwę drzew tworzą: jesion z domieszką jaworu, brzoza brodawkowata, grab, dąb bezszypułkowy z domieszką sosny zwyczajnej. Na warstwę krzewów składają się: leszczyna, dereń, lipa drobnolistna, grab, świerk, jarząb, kruszyna pospolita. Runo jest bardzo bogate, spotkać tu można: jarzmianka większa (Astrantia maior) szczyr trwały (Mercurialis perennis) wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) dzwonek pokrzywolistny (Campanula trachelium) miodunka ćma (Pulmonaria obscura) jaskier kosmaty (Ranunculus lanuginosus) kokoryczka wielokwiatowa (Polygonatum multiflorum) kopytnik pospolity (Asarum europaeum) gajowiec żółty (Lamiastrum galeobdolon) marzanka wonna (Galium odoratum) perłówka zwisła (Melica nutans) przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis) lilia złotogłów (Lilium martagon) kalina koralowa (Viburnum opulus) kruszyna pospolita (Frangula alnus) konwalia majowa (Convallaria majalis) grążel żółty (Nuphar luteum) grzybienie białe (Nymphaea alba) porzeczka czarna (Ribes nigrum) bluszcz pospolity (Hedera helix) Tak bogate pod względem florystycznym lasy, będące siedliskiem wielu interesujących i prawnie chronionych gatunków są coraz rzadziej spotykane. Rezerwat przyrody Pustelnik obejmuje różne elementy krajobrazu, przyrody i kultury. Stanowi mozaikę lasów, śródleśnych jezior i polan. Na jego obszarze znajduje się wzgórze, na którym w 1663 roku powstała pustelnia kamedułów. Przypisy
Rezerwat przyrody Puszcza Słupecka

Puszcza Słupecka – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Nieporęt, w powiecie legionowskim, w województwie mazowieckim. Obejmuje las na obydwu brzegach rzeki Czarnej. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Drewnica, w obrębie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 r. (M.P. z 1994 r. Nr 5, poz. 41). Zajmuje powierzchnię 160,56 ha. Rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zróżnicowanych zbiorowisk leśnych: łęgów, grądów i borów z bogatymi stanowiskami roślin chronionych, rzadkich i zagrożonych wyginięciem. Wyjąwszy bór suchy, można tu spotkać wszystkie pozostałe typy zbiorowisk leśnych. W drzewostanie rezerwatu dominuje brzoza i olsza, z domieszką sosny, dębu, osiki, pojedynczo występują także grab, lipa, wiąz i jesion. Warstwy krzewów i runa również są bogate w gatunki. Z roślin chronionych występują tu m.in. wawrzynek wilczełyko i kilka gatunków storczyków. Ponadto stwierdzono tu występowanie aż 99 gatunków porostów i grzybów naporostowych, w tym gatunków rzadko spotykanych na Mazowszu. Nazwa rezerwatu pochodzi od Puszczy Słupeckiej rozciągającej się niegdyś pomiędzy Bródnem a Słupnem. Teren, na którym obecnie leży rezerwat, jeszcze w okresie międzywojennym miał charakter bezleśny, a jego drzewostan powstał w wyniku naturalnej sukcesji oraz nasadzeń. Mimo to rezerwat charakteryzuje się bogactwem gatunków roślin naczyniowych związanych ze starymi lasami. W rezerwacie występują ptaki takie jak wilga, bocian czarny, żurawie i ptaki drapieżne, oraz ssaki: łosie, sarny, dziki, jenoty, lisy i zające. Rezerwat nie jest udostępniony do zwiedzania. W pobliżu, po drugiej stronie drogi wojewódzkiej nr 632 znajduje się rezerwat „Łęgi Czarnej Strugi”. Przypisy
Rezerwat przyrody Puszcza Mariańska

Rezerwat przyrody Puszcza Mariańska – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Puszcza Mariańska w województwie mazowieckim. Rezerwat leży w obrębie Bolimowskiego Parku Krajobrazowego i stanowi część obszaru leśnego Puszczy Korabiewskiej. powierzchnia – 132,23 ha data utworzenia – 22 kwietnia 1983 rodzaj rezerwatu – leśny dokument powołujący – M.P. z 1983 r. Nr 16, poz. 91 przedmiot ochrony – naturalne zespoły leśne grądowe i borowe, typowe dla Mazowsza; fragmenty zanikającego krajobrazu leśnego puszczy Korabiewsko-Bolimowskiej. Dwie trzecie powierzchni rezerwatu zajmuje las z dominującą sosną. Występują tu też stare, okazałe dęby, brzoza, olsza czarna, wiąz, topola osika. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie około 320 gatunków roślin, w tym chronionych takich jak m.in.: lilia złotogłów, przylaszczka pospolita, bluszcz pospolity, kopytnik pospolity. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Puszcza u źródeł Radomki

Rezerwat przyrody Puszcza u źródeł Radomki – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1978 r. na terenie gminy Przysucha w powiecie przysuskim (województwo mazowieckie). Zajmuje powierzchnię 73,48 ha. Celem ochrony jest zachowanie wielogatunkowych drzewostanów o charakterze naturalnym z udziałem jodły i buka. W drzewostanie obok jodły i buka występuje również sosna, dąb oraz grab. Na terenie rezerwatu udokumentowano chronione gatunki roślin tj. m.in. bluszcz pospolity i rosiczka okrągłolistna. Rezerwat obejmuje obszar źródliskowy rzeki Radomki. Przypisy
Rezerwat przyrody Półboru

Rezerwat przyrody Półboru – leśny rezerwat przyrody w gminie Sieradz, w powiecie sieradzkim, w województwie łódzkim, położony pomiędzy Sieradzem a Zduńską Wolą. Znajduje się na terenie Nadleśnictwa Kolumna, w obrębie leśnym Zduńska Wola i leśnictwie Dębowiec. Zajmuje powierzchnię 56,83 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 listopada 1983 roku (M.P. z 1983 r. Nr 39, poz. 230 (ISAP), § 12). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk leśnych dąbrowy świetlistej i fragmentów grądu oraz stanowisk roślin chronionych. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat jest położony na obszarze nizinnym, nieznacznie sfalowanym, na wysokości 150–159 m n.p.m. Ukształtowanie powierzchni tego terenu uformowało się podczas zlodowacenia środkowopolskiego, w wyniku działalności lądolodu warciańskiego. Około 88% powierzchni rezerwatu zajmują grądy subkontynentalne, a 12% ciepłolubne dąbrowy. Runo rezerwatu jest bogate, jednak wykazuje tendencję do zanikania gatunków – wcześniejsze inwentaryzacje, prowadzone w latach 1979–1981 i 1990–1991 przez Uniwersytet Łódzki, wykazywały, że rośnie tu ponad 300 gatunków roślin naczyniowych, jednak w trakcie prac nad planem ochrony rezerwatu stwierdzono występowanie jedynie 144 gatunków, w tym tylko jednego objętego ochroną ścisłą (lilia złotogłów) i jednego ochroną częściową (miodownik melisowaty). Z ciekawszych gatunków rosną tu także: bodziszek czerwony, bukwica zwyczajna, konwalia majowa, kokoryczka wonna i wielokwiatowa oraz przytulia Schultesa. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Półwysep i Wyspy na Jeziorze Rydzewskim

Rezerwat przyrody Półwysep i Wyspy na Jeziorze Rydzewskim – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Węgorzewo, nadleśnictwie Borki, na jeziorze Rydzówka. Ochroną objęto miejsca lęgowe ptactwa wodno-błotnego, miejsca odpoczynku ptaków przelotnych. Rezerwat został utworzony w 1957 roku. Zajmuje powierzchnię 26 ha. W skład rezerwatu wchodzi półwysep oraz wyspy: Wielki Ostrów, Długi Ostrów, Trzonkowy Ostrów, Mała Kępa i piąta wyspa bez nazwy. Długi Ostrów i Małą Kępę porasta wysokopienny las grądowy. Gniazdują tu kormorany i czaple siwe. Występuje także: tracz nurogęś, gągoł, bąk. Nad jeziorem można zaobserwować bielika, rybołowa, orlika krzykliwego, kanię czarną i błotniaka stawowego. W rezerwacie zaobserwować można ślady bytowania bobrów. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos, Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego, Urząd Wojewódzki, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999.
Rezerwat przyrody Płutowo

Rezerwat przyrody Płutowo – rezerwat leśny o powierzchni 17,96 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie chełmińskim, gminie Kijewo Królewskie. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Chełmińskie. Znajduje się na zachód od drogi gminnej, łączącej miejscowości Płutowo i Kiełp. Obejmuje śródpolny parów opadający ku dolinie Wisły. Posiada on długość ok. 1200 m, a głębokość 57 m (u wylotu do doliny Wisły). Rezerwat jest położony w obrębie Chełmińskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Historia Przed II wojną światową ówczesny właściciel terenu dzisiejszego rezerwatu zakazał wszelkich zmian w obrębie parowu, dzięki czemu zachowała się naturalna roślinność o dużych walorach przyrodniczych. W 1956 r. na mocy Zarządzenia nr 273 Ministra Leśnictwa utworzono na tym terenie rezerwat przyrody o powierzchni 19,44 ha. Charakterystyka Rezerwat „Płutowo” obejmuje głęboko wcięty parów schodzący do doliny Wisły, pokryty lasem mieszanym o charakterze naturalnego zespołu. Dnem parowu płutowskiego płynie strumień, wysychający podczas okresów posusznych. Ciek jest powodem erozji zboczy i dna jaru. W zboczach występują również jary poprzeczne. Występujące w rezerwacie zbiorowiska roślinne zaliczono do grądu subkontynentalnego typowego i niskiego. Gatunkiem panującym jest grab zwyczajny w wieku 90–120 lat. Gatunkami współpanującymi są: dąb szypułkowy, lipa drobnolistna, jesion wyniosły, klon jawor, wiąz, buk, olsza czarna, osika, rzadziej brzoza, kasztanowiec i grochodrzew. Wiek najstarszych drzew przekracza 200 lat. Na płaskich pasach wysoczyzny morenowej występują drzewostany dębowe wprowadzone sztucznie dla wyrównania granicy lasu. Warstwę podszytową pokrywającą miejscami 80% powierzchni tworzą głównie: bez czarny, dereń świdwa, trzmielina, leszczyna i suchodrzew. W skład runa wchodzą m.in.: przylaszczka pospolita, kokorycz, kopytnik pospolity, zawilec gajowy, marzanka wonna, szczawik zajęczy, fiołki, miodunka ćma, groszek leśny, podagrycznik pospolity, czworolist pospolity, turzyce, podbiał pospolity, skrzyp leśny. Roślinność runa najsilniej rozwija się wiosną w okresie pełnego oświetlenia dna lasu, zaś latem jest zdominowana przez trawy oraz wysokie byliny. Z gatunków chronionych, w rezerwacie występują m.in.: wawrzynek wilczełyko, lilia złotogłów, storczyk obuwik oraz bluszcz pospolity. W sumie florę reprezentuje kilkadziesiąt gatunków drzew i krzewów oraz kilkaset gatunków roślin zielnych. Szlaki turystyczne U podnóża rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Chełmińskich” Bydgoszcz Fordon – Chełmno 48 km. Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na prawym zboczu Doliny Wisły: Wielka Kępa (leśny), Las Mariański (leśny), Reptowo (faunistyczny), Linje (torfowiskowy), Płutowo, Zbocza Płutowskie (stepowy), Góra św. Wawrzyńca (stepowy), Ostrów Panieński (leśny), Łęgi na Ostrowiu Panieńskim (leśny) Zobacz też Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Radowice

Rezerwat przyrody Radowice – leśny rezerwat przyrody koło Radowic w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminach Sulechów i Trzebiechów. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Sulechów, na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Rynny Obrzycko-Obrzańskie. Został utworzony rozporządzeniem Nr 5 Wojewody Lubuskiego z dnia 3 marca 2000 roku. Zajmuje powierzchnię 55,60 ha. Celem ochrony jest zachowanie łęgu jesionowo-olszowego i lasu dębowo-grabowego, na silnie urzeźbionej krawędzi wysoczyzny polodowcowej. Rezerwat obejmuje tereny źródliskowe o bardzo urozmaiconej rzeźbie terenu (różnica wysokości względnej wynosi 68 metrów). Występuje tu duże zróżnicowanie siedlisk i drzewostanów. Teren rezerwatu w większości porośnięty jest około 100-letnim lasem bukowym, będącym miejscem gniazdowania rzadkich gatunków ptaków takich jak m.in. gołąb siniak, dzięcioł zielony, muchołówka mała. Z gatunków grzybów chronionych występują szmaciak gałęzisty, sromotnik bezwstydny i mądziak psi, a z chronionych mchów – płonnik pospolity. W południowej części rezerwatu znajduje się niewielki zbiornik wodny, w latach 80. obserwowano tu żółwia błotnego, później jego obecności nie udało się już potwierdzić. Osobliwością „Radowic” są kilkumetrowe stojące pnie zamarłych drzew ukraszone owocnikami hub oraz monumentalne ponad 30-metrowe modrzewie i daglezje. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka dydaktyczna; jej trasa rozpoczyna się przy stawach na wschód od wsi Obłotne. Długość ~5 km, czas przemarszu 3–4 godziny. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Sulechów – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-10-10]. Danuta Iwaszko, Tomasz Kozłowski, Wincenty Piworun: Rezerwaty przyrody w województwie lubuskim. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim, 2014, s. 193–194. ISBN 978-83-63564-12-4.
Rezerwat przyrody Radomice

Rezerwat przyrody Radomice – rezerwat florystyczny w gminie Morawica, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 27,08 ha (akt powołujący podawał 23,20 ha) Rok utworzenia: 1953 (powiększenie obszaru – 2003 rok) Numer ewidencyjny WKP: 003 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: naturalne, największe skupienie cisa na Wyżynie Małopolskiej występujące w drzewostanach o zróżnicowanej strukturze, oraz zespół roślinny grzebieniowca i seslerii błotnej. Rezerwat obejmuje fragment płaskiej podmokłej doliny rzecznej. Przypisy
Rezerwat przyrody Rajchowa Góra

Rezerwat Rajchowa Góra – rezerwat fitocenotyczny położony w województwie śląskim na terenie gminy Boronów. Rajchowa Góra jest jednym z czterech rezerwatów znajdujących się na obszarze Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą. Powierzchnia rezerwatu stanowi 8,2 hektara. Utworzony został w roku 1959. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Nazwa rezerwatu związana jest z nazwiskiem Reich, które, według miejscowych podań, należało do zamieszkującego na tym obszarze pustelnika. Zbiorowiska roślinne W zachodniej części rezerwatu znajduje się zespół roślinny zaklasyfikowany jako bór mieszany świeży. Obecnie w zespole tym, ze względu na prowadzoną w tym rejonie gospodarkę leśną, dominuje sosna zwyczajna, z domieszką dębów bezszypułkowych i szypułkowych oraz buka zwyczajnego. Pierwotnie gatunkiem dominującym był tu dąb bezszypułkowy. W rezerwacie znajduje się też siedlisko określone jako las mieszany świeży z przewagą buka zwyczajnego (40%) oraz sosny zwyczajnej (30%), dębu szypułkowego (20%) oraz świerka (10%). Ze względu na znaczną degradację nie zostało ono zakwalifikowane do żadnego zespołu leśnego. Fauna Rezerwat jest siedliskiem dla dzięcioła zielonego oraz gniazdującego tu myszołowa zwyczajnego. Przypisy
Rezerwat przyrody Radziądz

Radziądz – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Żmigród, w województwie dolnośląskim, ok. 1,5 km na południowy zachód od wsi Radziądz i 250 m na północ od szosy ze Żmigródka do Radziądza. Utworzony w 1954 na powierzchni 6,83 ha, powiększony w 2011 do 8,31 ha. Utworzony dla zachowania fragmentu grądu środkowoeuropejskiego, dębowo-grabowego o cechach zespołu naturalnego. Od zachodu graniczy z kompleksem stawów rybnych Kokoty. Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy oraz obszaru Natura 2000 PLH020041 „Ostoja nad Baryczą” SOO. W rezerwacie stwierdzono 133 gatunki roślin naczyniowych: 18 gatunków drzew, 9 gatunków krzewów i 106 gatunków roślin zielnych. Stwierdzono także 10 gatunków naziemnych mszaków. Flora rezerwatu: w warstwie drzew: głównie dąb, grab, nielicznie buk, lipa drobnolistna w warstwie podszytu: kruszyna pospolita w warstwie runa leśnego: orlica pospolita, turzyca wiosenna, szczawik zajęczy, podagrycznik pospolity, przetacznik ożankowy, przytulia czepna, konwalia majowa, sit skupiony, kosmatka orzęsiona, gwiazdnica wielkokwiatowa, czyściec leśny, fiołek leśny. Gatunki występujące na terenie rezerwatu objęte ochroną częściową to: kruszyna pospolita, konwalia majowa. Mykoflora rezerwatu – ze względu na występowanie starodrzewia bukowego i dębowego oraz znacznej ilości martwego drewna, w rezerwacie notuje się liczne gatunki grzybów, w tym gatunki rzadkie w skali kraju jak monetka bukowa, sromotnik bezwstydny oraz chronione, m.in. soplówka bukowa. Fauna rezerwatu – stwierdzono ok. 14 gatunków ptaków, najliczniejsze spośród nich to: szpak, zięba, modraszka, sikora bogatka i kowalik. W sąsiedztwie rezerwatu biegnie zielony szlak turystyczny, dojście do rezerwatu stanowi krótki szlak dojściowy odchodzący od tego szlaku, pomiędzy miejscowościami Żmigródek i Radziądz. Przypisy Bibliografia Ewald Ranoszek, Włodzimierz Ranoszek: Park Krajobrazowy Dolina Baryczy. Milicz: Wydawnictwo Gottwald, 2004. ISBN 83-906679-8-3.
Rezerwat przyrody Reberce

Reberce – leśny rezerwat przyrody w gminie Bircza, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. Jest położony w obrębach ewidencyjnych Wola Korzeniecka, Łomna i Krajna; w oddziałach obrębu leśnego Bircza, w Nadleśnictwie Bircza. Rezerwat znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Pogórze Przemyskie oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Przemyska” PLH180012 oraz ptasiego „Pogórze Przemyskie” PLB180001. Podstawowe wiadomości numer według rejestru wojewódzkiego: 50 dokument powołujący: M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 55 (ISAP) powierzchnia: 189,54 ha (akt powołujący podawał 190,96 ha) rodzaj rezerwatu: leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego): fragment lasu jodłowego posiadającego cechy lasu naturalnego Opis Buczynie karpackiej towarzyszą fragmenty grądów, łęgów oraz zbiorowisk nieleśnych. Odnotowano tu około 300 taksonów flory naczyniowej. Z gatunków lasotwórczych, oprócz jodły, występuje buk, jawor, świerk. Wśród roślin zielnych dominuje: żywiec gruczołowaty, żywokost sercowaty, sałatnica leśna, pierwiosnka wyniosła, bluszcz pospolity i barwinek pospolity. Północną granicę występowania osiąga tu traszka górska. Z płazów występują tu: kumak nizinny, kumak górski, ropucha szara, rzekotka drzewna i salamandra plamista. Na uwagę zasługują liczne ptaki drapieżne: myszołów, krogulec, orlik krzykliwy, a także puchacz i puszczyk. Ssaki reprezentowane są m.in. przez sarny, jelenie i dziki. Przypisy