NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wyżnia Goryczkowa Rówień

Wyżnia Goryczkowa Rówień – niewielka i pochyła płaśń w środkowej części Doliny Goryczkowej w polskich Tatrach. Położona jest na wysokości ok. 1345–1390 m n.p.m., nieco powyżej Niżniej Goryczkowej Równi. Dawniej na Wyżniej Równi stały szałasy pasterskie, cała Dolina Goryczkowa była bowiem wypasana i wchodziła w skład Hali Goryczkowej. Obecnie stoi na niej dolna stacja krzesełkowej kolei Goryczkowej na Kasprowy Wierch (czynna tylko w sezonie zimowym). Brak szlaków turystyki pieszej, natomiast w zimie jest to miejsce będące bardzo ruchliwym centrum narciarstwa zjazdowego. Nartostrady jednokierunkowa nartostrada z Kasprowego Wierchu przez Dolinę Goryczkową pod Zakosy i zboczami dolnej części Kondratowego Wierchu do schroniska PTTK na Hali Kondratowej jednokierunkowa od dolnej stacji wyciągu przez Kondrackie Rówienki, wzdłuż potoku Bystra do Kuźnic. Przypisy
Wyżnia Jarząbcza Polana

Wyżnia Jarząbcza Polana – polana reglowa znajdująca się w Dolinie Jarząbczej (górne odgałęzienie Doliny Chochołowskiej) w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na płaskim, lekko tylko wznoszącym się terenie, na wysokości 1130–1160 m n.p.m. i z wszystkich stron otoczona jest lasem. Po zachodniej stronie polany, za niewielkim skrawkiem lasu płynie Wyżni Chochołowski Potok. Z polany widoki w południowym kierunku na szczyty Tatr Zachodnich: Jarząbczy Wierch, Łopatę (zbocze północne porośnięte lasem zwanym Hotarzem) i Wołowiec. Szczyty te tworzą panoramę zamykającą horyzont od południowej strony. Panorama ta przypomina nieco widok z dolnej części Dolinę Małej Łąki. Od strony zachodniej widoki przesłaniają zbocza Rakonia i Długiego Upłazu, od wschodu Trzydniowiańskiego Wierchu. Było to jedno z ulubionych miejsc Karola Wojtyły w Tatrach. Bywał tutaj wielokrotnie. W czerwcu 1983 roku już jako papież Jan Paweł II odbył tędy wycieczkę, po której spotkał się z Lechem Wałęsą. Polana będąca własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi dawniej była wypasana i wchodziła w skład Hali Jarząbczej. Nazwa polany pochodzi od nazwiska dawnych właścicieli Jarząbków z Bańskiej. Istniejący na skraju polany krzyż ufundował ks. Wojciech Roszek z Poronina. Na polanie w 1897 r. austriacki żandarm zastrzelił Józka Stękałę-Pytlowca, który jako dezerter ukrywał się w Tatrach przez 3 lata. Uważany był on za ostatniego zbójnika. Wyżnia Polana Jarząbcza znajduje się w odległości ok. 20 min od Polany Chochołowskiej. Szlaki turystyczne przez Wyżnią Polanę Jarząbczą i Jarząbcze Szałasiska na Trzydniowiański Wierch. Czas przejścia: 2:25 h, ↓ 1:55 h szlak papieski (znakowany inaczej niż szlaki turystyczne) do Doliny Jarząbczej, biegnący razem ze szlakiem czerwonym przez Wyżnią Jarząbczą Polanę. Czas przejścia: 55 min, ↓ 45 min<refr name=polk/>. Przypisy
Wyżnia Kira Miętusia

Wyżnia Kira Miętusia, Wyżnia Miętusia Kira – polana reglowa w Dolinie Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich, znajdująca się u wylotu tej doliny, powyżej przysiółka Kiry i pierwszego zwężenia Doliny Kościeliskiej zwanego Niżnią Kościeliską Bramą (Bramą Kantaka). Znajduje się na wysokości około 935–950 m. Od wschodniej strony polany znajdują się zbocza Małego Regla, Czerwonego Gronika i Kończystej Turni. Wcinają się w nie 3 żleby (najbardziej południowy to Żeleźniak). Stożki napływowe u ich wylotów powodują podnoszenie się polany po wschodniej stronie. W stoki zachodnie z Kościeliskich Kopek wcina się Wściekły Żleb. Opis Jeszcze w XIX w. na tej polanie odbywało się łączenie stad owiec wypasanych na Hali Miętusiej, do której dawniej należała Wyżnia Kira Miętusia (później wyłączona została w samodzielną polanę). Do 1960 r. stał tutaj rząd zabudowań pasterskich, polana była koszona, a siano do wsi zwożono z niej zimą na saniach. W 1955 r. polana miała powierzchnię 9,506 ha. Po włączeniu jej do Tatrzańskiego Parku Narodowego zniesiono wypas i koszenie, w wyniku czego część polany zarosła lasem i zaroślami. W 2004 r. jej powierzchnia zmniejszyła się przez to o 9,15%. Jednocześnie zaczęły w szybkim tempie niszczeć niekonserwowane zabudowania. Gdy jeszcze w roku 1956 stało tu 9 budynków pasterskich (bacówek i szop), to w roku 1975 został tylko jeden szałas. W latach 80. ponownie wprowadzono na niej tzw. wypas kulturowy, co ograniczy dalsze jej zarastanie lasem. Obecnie są na polanie dobrze utrzymane szałasy, ławki dla turystów i prowadzony jest wyrób i sprzedaż oscypków, żętycy i bundzu. Dla turystów to początkowy odcinek zwiedzania Doliny Kościeliskiej. Jest to znajdująca się na wysokości ok. 935–950 m n.p.m. płaska, duża polana, otoczona dolnoreglowym lasem świerkowym. Powstała ona na nanosach Kościeliskiego Potoku, oraz stożkach napływowych zniesionych przez potoki spływające z Hrubego Regla. Kościeliski Potok, zepchnięty przez te stożki napływowe, płynie zachodnim brzegiem polany, a środkiem biegnie utwardzona droga i pieszy szlak turystyczny. Drogą tą jeżdżą też konne bryczki z turystami (zimą sanie). Widokami z tej polany zachwycał się Seweryn Goszczyński. W 1832 r. pisał on: „...ujrzeliśmy się na roskosznej płaskiej dolinie, owalnego kształtu; pokrywał ją kobierzec najświeższej darni, ocieniały od koła góry i lasy uderzające takim wdziękiem, że zdawały się ulubieńszem nad inne dziełem przyrody.”. Obecnie w sezonie turystycznym drogą przez tę polanę wędrują tłumy turystów. Z polany, wprost na południe widać Błyszcz, a po wschodniej stronie u góry Gładkie Upłaziańskie na zboczach Ciemniaka. Wiosną, podczas topnienia śniegów polana pokrywa się tysiącami kwitnących krokusów. Po wschodniej stronie polany ponad lasem wznosi się urwisko zbudowanej z twardych wapieni Kończystej Turni. Na południowo-wschodnim skraju polany była kiedyś drewniana skocznia narciarska, wybudowana w 1950 z inicjatywy Stanisława Marusarza, na której osiągać można było odległości do 30 m. Szlaki turystyczne z Kir dnem Doliny Kościeliskiej do schroniska na Hali Ornak. Czas przejścia: 1:40 h, ↓ 1:35 h. Zobacz też Niżnia Kira Miętusia Przypisy
Wyżnia Polana Tomanowa

Wyżnia Polana Tomanowa – polana w Dolinie Tomanowej w Tatrach Zachodnich. Niewielka śródleśna polana położona jest na wysokości 1350–1410 m n.p.m. Od północnej strony ze stoków Ciemniaka wpada do niej Czerwony Żleb, spod Tomanowej Przełęczy Kamienisty Żleb. Na polanie występuje długi, dobrze zachowany wał moreny czołowej (prowadzi po nim ścieżka), a w górnej części polany duże głazy – w przeszłości cała Dolina Tomanowa pokryta była lodowcem. Dawniej wchodziła w skład Hali Tomanowej. Prawo do uzyskania polany i jej użytkowania otrzymali górale od króla Zygmunta III Wazy w 1615 r. Pod koniec XIX wieku polanę wykupił hrabia Władysław Zamoyski. Przed II wojną światową wydzierżawił ją Krajowy Patronat Spółdzielni Rolniczych i urządził na niej pokazową bacówkę. W czasie wojny stanowiła ona schronienie dla partyzantów radzieckich. Jeszcze w 1946 na wewnętrznych ścianach bacówki można było odczytać pozostawione przez nich adresy, nazwiska i komunikaty. Od 1957 r. zniesiono wypas na całej Dolinie Tomanowej. Wskutek zaprzestania wypasu polana stopniowo zarasta lasem i widoki stają się coraz bardziej ograniczone. Jeżeli nie zostaną przedsięwzięte żadne działania, grozi jej całkowite zalesienie ze szkodą dla walorów widokowych oraz przyrodniczych – wyginie roślinność polany, wśród której występują rzadkie gatunki górskie. W 1955 miała powierzchnię ok. 28 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o 80%. Obecnie w rejonie polany występują niedźwiedzie i jelenie, które jesienią urządzają rykowiska w pobliżu polany. Z polany dobry widok na Ornak, Kominiarski Wierch i szczyty grani głównej Tatr; Bystrą, Kamienistą, Smreczyński Wierch, Tomanową Kopę, Tomanowy Wierch Polski, Suchy Wierch Tomanowy oraz polodowcowy kocioł Doliny Suchej Tomanowej. Z rzadkich roślin na polanie rośnie sybaldia rozesłana – gatunek w Polsce występujący tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach, oraz szczwoligorz tatarski, również znany z nielicznych stanowisk. Szlaki turystyczne ze schroniska na Hali Ornak w Dolinie Kościeliskiej, skręcający na północ na rozdrożu w Tomanowej i wiodący przez Czerwony Żleb, Tomanowy Grzbiet i Wysoki Grzbiet na Chudą Przełączkę i dalej na Ciemniak. Czas przejścia ze schroniska do polany: 1:30 h, ↓ 1:10 h Czas przejścia od polany na Chudą Przełączkę: 1:30 h, ↓ 1 h Czerwony szlak prowadzący Kamienistym Żlebem na Tomanową Przełęcz został zamknięty przez TPN od 22 maja 2009 Już rok wcześniej (w czerwcu 2008) zamknięto słowacki czerwony szlak z Tomanowej Przełęczy do Rozdroża pod Tomanową w Dolinie Cichej. Przypisy
Wyżnia Upłaziańska Rówień

Wyżnia Upłaziańska Rówień (ok. 1430-1445 m n.p.m.) – niewielki, względnie równy obszar w dolnej części północno-zachodniej grani Ciemniaka w Tatrach Zachodnich, znajdujący się pomiędzy Upłaziańską Kopką a Piecem. Dawniej były to tereny intensywnie wypasane, należące do Hali Upłaz. Na zachodnich stokach tego grzbietu, poniżej równi, znajduje się oddzielona pasem lasu polana Upłaz. Po zaprzestaniu wypasu zarówno rówień, jak i polana stopniowo zarastają lasem. Według danych z opracowania pt. „Pasterstwo Tatr Polskich i Podhala” (t. VI - mapa) w 1956 r. stał tu samotny szałas, który jednak w 1975 r. już nie istniał. Przypisy
Malé Zbojnícke pleso

Malé Zbojnícke pleso je ledovcové jezero na Zbojnícke pláni v horní části Velké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Podle slovenského názvosloví je počítáno do skupiny Zbojníckych ples, zatímco podle polského názvosloví je počítáno do skupiny Sesterských ples. Má rozlohu 0,0415 ha. Dosahuje maximální hloubky 0,6 m a objemu 250 m³. Leží v nadmořské výšce 1966 m. Okolí Pleso se nachází ve vzdálenosti 70 m nad modrou turistickou značkou od Zbojnícke chaty směrem k Prielomu. Na jihozápad od plesa se nachází Prostredné Zbojnícke pleso. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Zbojníckeho potoka. Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. Pěší přístup je možný: po modré turistické značce od Zbojnícke chaty. po modré turistické značce z Lysé Poľany přes sedlo Prielom. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Malé Zbojnícke pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Harnaskie Oka
Wyżnie Harnaskie Oko

Wyżnie Harnaskie Oko (słow. Malé Zbojnícke pleso) – staw w Dolinie Staroleśnej w słowackich Tatrach Wysokich, należący do grupy pięciu Harnaskich Stawów i wraz z nimi do jeszcze szerszej grupy Staroleśnych Stawów. Jest jednym z Harnaskich Ok, drugim jest położone bardziej na wschód Niżnie Harnaskie Oko (Prostredné Sesterské pleso). Położenie stawu, podobnie jak nazewnictwo wielu sąsiednich, nie jest łatwe do ustalenia na podstawie dostępnych opracowań książkowych. Według Wielkiej encyklopedii tatrzańskiej Zofii i Witolda Henryka Paryskich stawek jest położony na wysokości ok. 1985 m, na zachód od Wyżniego Harnaskiego Stawu. Z kolei Bedeker tatrzański podaje wysokość 1960 m i informuje, że staw leży nieco na zachód od Pośredniego Harnaskiego Stawu. Jeśli przyjąć, że Wyżniemu Harnaskiemu Oku odpowiada słowackie Malé Zbojnícke pleso, to bliżsi prawdy są autorzy Bedekera. Słowacy zaliczają ten staw do grupy Zbójnickich Stawów (Zbojnícke plesá). Staw nie został do tej pory dokładnie zmierzony. Nazwa Harnaskich Stawów i Harnaskich Ok nawiązuje do sąsiednich Zbójnickich Stawów i pochodzi od słowa harnaś, oznaczającego wodza zbójników. Przypisy
Wyżnie Mnichowe Stawki

Die Oberen Mönchsseen (pl. Wyżnie Mnichowe Stawki) in Polen sind neun Karseen im Tal hinter dem Mönch (pl. Dolina za Mnichem), einem Hängetal über dem Fischbachtal (pl. Dolina Rybiego Potoku) in der polnischen Hohen Tatra. Die Gletscherseen befinden sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska. An den Seen verläuft ein Wanderweg vom Tal hinter dem Mönch auf den Bergpass Wrota Chałubińskiego. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Wyżnie Mnichowe Stawki

Wyżnie Mnichowe Stawki – grupa dziewięciu małych jezior polodowcowych w Tatrach Wysokich, na Wyżniej Mnichowej Płaśni – tarasie Doliny za Mnichem, rozpościerającym się pod północną ścianą Mnicha. Poszczególne stawki nie mają osobnych określeń przymiotnikowych, lecz oznaczane są cyframi rzymskimi. Są to (w nawiasach kolejno wysokość n.p.m., powierzchnia, długość i szerokość, głębokość oraz objętość): Wyżni Mnichowy Stawek I (1833,4 m, 0,02 ha, 35,5 × 13,0 m, 0,6 m, 77 m³) – wysunięty najbardziej na północ, położony najniżej, jedyny zbiornik wodny na dolnym poziomie Wyżniej Mnichowej Płaśni, Wyżni Mnichowy Stawek II (1865,4 m, 0,05 ha, 37,5 × 17,5 m, 0,7 m, 150 m³) – położony ponad 100 metrów na południe od Stawku I, drugi co do wielkości, Wyżni Mnichowy Stawek III (1865,0 m, 0,02 ha, 22,0 × 9,0 m, 0,3 m) – położony kilkanaście metrów na zachód od Stawku II, Wyżni Mnichowy Stawek IV (1865,4 m, 0,02 ha, 23,0 × 13,7 m, 0,1 m) – położony kilka metrów na południowy zachód od Stawku II, Wyżni Mnichowy Stawek V (1869,6 m, 0,004 ha, 13,0 × 5,0 m, 0,3 m) – położony ponad 20 metrów na wschód od Stawku IV, Wyżni Mnichowy Stawek VI (1869,9 m, 0,004 ha, 12,5 × 3,8 m, 0,1 m) – położony kilka metrów na południowy zachód od Stawku V, Józef Szaflarski uznawał Stawki V i VI za jeden zbiornik, Wyżni Mnichowy Stawek VII (1871,2 m, 0,006 ha, 10,5 × 7,5 m, 0,1 m) – położony kilka metrów na wschód od Stawku VI i kilka metrów na zachód od Stawku IX, Wyżni Mnichowy Stawek VIII (1867,9 m, 0,006 ha, 10,2 × 9,0 m, 0,2 m) – położony kilkadziesiąt metrów na północny wschód od Stawku II i kilkadziesiąt metrów na północ od Stawku IX, Wyżni Mnichowy Stawek IX (1869,9 m, 0,06 ha, 44,5 × 21,0 m, 2,3 m, 460 m³) – największy i najgłębszy ze stawków, wysunięty najbardziej na południowy wschód. Wyżnie Mnichowe Stawki zajmują zagłębienia rynien międzymutonowych wyżłobionych w plejstocenie przez lodowiec. Oprócz Stawku IX wszystkie mają charakter okresowy. Całkowicie wysychają jednak, pomimo płytkości, jedynie wyjątkowo – ich dna wyrzeźbione są w litej skale, co sprzyja długiemu zatrzymywaniu wody (w przeciwieństwie do łatwo przepuszczalnych utworów morenowych). Rzeźba Wyżniej Mnichowej Płaśni (garby i wzniesienia mutonowe, pomiędzy którymi znajdują się wypełnione wodą zagłębienia) porównywana jest geomorfologów do fieldów skandynawskich. Ze Stawku IX wypływa na północny wschód okresowy potoczek. Ponadto krótki strumyk łączy stawki IV, II i I, a inny (zaledwie kilkumetrowej długości) – stawki VI i V. Leżący najniżej stawek I jest bezodpływowy. Do Wyżnich Mnichowych Stawków nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny. Obok jeziorek przebiega jednak licznie uczęszczana przez taterników nieznakowana ścieżka, którą podchodzą oni pod ściany Mnicha. Z daleka, stawki widoczne są także ze szlaków: na Wrota Chałubińskiego oraz na Szpiglasową Przełęcz. Nad brzegami Mnichowych Stawków rośnie rzadka w polskich Karpatach roślina – turzyca Lachenala. Przypisy
Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni

Wyższa Szkoła Administracji i Biznesu im. Eugeniusza Kwiatkowskiego w Gdyni – uczelnia niepubliczna, założona w Gdyni w 1994. Od 2006 Szkoła kształci również studentów na Wydziale Zamiejscowym w Lęborku. Władze Rektor: dr Tomasz Białas Prodziekan Wydziału Zarządzania: dr Maciej Zborowski Prodziekan Wydziału Zarządzania: mgr Beata Kowal-Rudnicka Dziekan Wydziału Prawa i Administracji: dr Izabela Nakielska Dziekan Wydziału Zdrowia: dr Monika Gut-Winiarska kierownik Filii w Lęborku: Aleksandra Studzińska Prezydent: Regina Szutenberg Wykładowcy Historia Działalność rozpoczęła 15 czerwca 1994 (decyzja Ministra Edukacji Narodowej nr DNS 3-0145/TBM/190/94). Jest wpisana do rejestru niepaństwowych szkół wyższych pod numerem 38. Od 9 sierpnia 2000 Uczelnia ma prawo prowadzenia studiów na poziomie magisterskim, na Kierunku Zarządzanie i Marketing, a 3 lipca 2003 uzyskała uprawnienia do prowadzenia wyższych studiów zawodowych na kierunku Administracja. W 2006 Szkoła uzyskała zgodę na prowadzenie studiów I stopnia na kierunku Finanse i Rachunkowość, a w 2009 na kierunkach Logistyka, Bezpieczeństwo Wewnętrzne i Prawo. W 2011 uzyskała uprawnienia do prowadzenia studiów II stopnia na kierunku Administracja. Kształcenie Uczelnia daje możliwość podjęcia studiów I i II stopnia na kierunkach: Finanse i Rachunkowość, Administracja, Zarządzanie, Prawo, Logistyka, Bezpieczeństwo wewnętrzne. Katedry Katedra Administracji Katedra Ekonomii Katedra Finansów i Rachunkowości Katedra Marketingu i Unii Europejskiej Katedra Metod Ilościowych Katedra Organizacji i Zarządzania Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna
Escola Superior de Negócios em Dąbrowa Górnicza

WSB Universidade (anteriormente Escola Superior de Negócios (WSB) em Dąbrowa Górnicza) é uma universidade privada na Polónia. História A Escola Superior de Negócios foi fundada em 1995 com autorização para condução dos cursos de graduação em gestão e marketing. Atualmente oferece estudos de 1º e 2º grau, bem como os de e MBA. Em 2012 a WSB em Dąbrowa Górnicza recebeu o direito de conferir o grau de doutor em ciências económicas na área de ciência da administração. Em 2008 a Escola foi premiada uma Medalha de Prata de Jan Masaryk. em 2008, a escola foi premiado de Jan Masaryk. Em 2013, como resultado de uma avaliação abrangente da ciência e da investigação e desenvolvimento de instituições científicas realizada pela Comissão de Avaliação de Pesquisa, a Faculdade de Administração, Ciência da Computação e Ciências Sociais da WSB foi classificado na categoria A. Escola A universidade oferece ensino em 10 locais (na sede em Dąbrowa Górnicza, bem como nas Faculdades Fora da Sede em Varsóvia, Kraków, Cieszyn, Żywiec, Olkusz e Jaworzno, além dos Centros em Katowice, Gliwice e Tychy), aproximadamente 6 000 estudantes e 200 funcionários, 180 dos quais são docentes. Participa em programas Lifelong Learning Programme, ERASMUS e ERASMUS MUNDUS e tem acordos com aprox. 60 instituições de ensino superior. Referências Ligações Página oficial Oferta didática da WSB
University of Technology and Arts in Applied Sciences

The University of Technology and Arts in Applied Sciences (Polish: Akademia Techniczno-Artystyczna Nauk Stosowanych, ATA), known until 2024 as the Higher School of Ecology and Management (Polish: Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania, WSEiZ), is a private university in Warsaw, Poland, specialised in architecture, engineering, and management. Its headquarters and the main campus are located at 12 Olszewska Street, within the Mokotów district. Since 2025, the Wrocław Academy of Business, located at 22 Ostrowskiego Street in Wrocław, Poland, also operates as a branch of the University of Technology and Arts in Applied Sciences, offering History The university was founded in 1995 by engineer and academic Jan Misiak, under the name Higher School of Ecology and Management. It was registered as a private university with the government approval on 24 July 1995. On 1 October 2024, it was renamed to the University of Technology and Arts in Applied Sciences. On 16 July 2025, the Wrocław Academy of Business became a branch of the university. Structure The headquarters and the main campus of the university are located at 12 Olszewska Street in Warsaw, Poland. The classes are also held in buildings at 128 Grójecka Street, 16 Rejtana Street, and 14 Wawelska Street. It is divided into the Faculty of Architecture, and the Faculty of Engineering and Management. The Wrocław Academy of Business, located at 22 Ostrowskiego Street in Wrocław, Poland, also operates as a branch of the University of Technology and Arts in Applied Sciences, offering classes in business. In 2023, the university had 2,801 students. References
Akademia Techniczno-Artystyczna Nauk Stosowanych w Warszawie

Akademia Techniczno-Artystyczna Nauk Stosowanych w Warszawie (do 2024 Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania w Warszawie) – uczelnia niepubliczna założona w 1995 roku, oferująca kształcenie na Wydziale Architektury oraz Wydziale Inżynierii i Zarządzania. Historia WSEiZ została wpisana do ewidencji uczelni niepublicznych pod nr 62 na podstawie zezwolenia z dnia 24 lipca 1995 roku. Podmiotem prowadzącym jest „Gaudeamus” Sp. z o.o. ATA. Założycielem uczelni jest prof. dr hab. inż. Jan Misiak. 1 października 2024 roku uczelnia zmieniła nazwę z Wyższa Szkoła Ekologii i Zarządzania w Warszawie na Akademia Techniczno-Artystyczna Nauk Stosowanych w Warszawie. Władze uczelni Rektor – dr Janusz Mrowiec, prof. ATA Prorektor – dr Justyna Kłys, prof. ATA Dziekan Wydziału Inżynierii i Zarządzania – dr inż. Jan Cetner, prof. ATA Prodziekan Wydziału Inżynierii i Zarządzania – dr inż. Ewelina Pałucka, prof. ATA Dziekan Wydziału Architektury – dr inż. Małgorzata Leszczyńska-Domańska, prof. ATA Prodziekan Wydziału Architektury – dr inż. Bogdan Gorczyca, prof. ATA Wykładowcy Kierunki Ochrona Środowiska (I i II st.) Zarządzanie (I i II st.) Architektura Krajobrazu (I i II st.) Architektura (I i II st.) Architektura Wnętrz (I i II st.) Zarządzanie i Inżynieria Produkcji (I i II st.) Budownictwo (I i II st.) Wzornictwo (I st.) Zdrowie Publiczne (I st.) Mechanika i Budowa Maszyn (I st.) Informatyka (I st.) Struktura Siedziba Uczelni znajduje się w Warszawie przy ul. Olszewskiej 12. Zajęcia odbywają się również przy ul. Rejtana 16, ul. Wawelskiej 14 i ul. Grójeckiej 128; część zajęć terenowych oraz ćwiczeń i laboratoriów odbywa się w Terenowej Stacji Ochrony Przyrody i Krajobrazu w Klaudynie-Laskach pod Warszawą. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna