NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Костел Святої Трійці (Краків)

Базиліка Святої Трійці, давніше костел домініканців — культова (сакральна) споруда в місті Краків, дільниця Старе Місто. З історії Костел Святої Трійці, який зберігся досі, почали будувати перед серединою XIII ст. Каплиці храму Збавителя (Орликівська), фундатор — Станіслав Орлик святої Ружі Ліманської (Любомирських) святого Томаша святого Йосипа святого Домініка святої Катажини Сененської каплиця князів Збаразьких (арх. Маттео Кастеллі виконав якісь роботи) Усипальниця Поховані, зокрема: Яцек Одровонж Дмитро Юрій Вишневецький Ян «Вонтробка» Стшелецький Станіслав Войцех Потоцький Перепоховані: Софія Теофіла Даниловичівна Марек Собеський Примітки Посилання Kościół św. Trójcy [Архівовано 18 травня 2019 у Wayback Machine.] (пол.) Krakow.dominikanie.pl [Архівовано 3 січня 2016 у Wayback Machine.] (пол.)
Domkirche (Marienwerder)

Die Domkirche von Marienwerder in Kwidzyn (Marienwerder) wurde von 1343 bis 1384 als Domkirche des Bistums Pomesanien in Preußen erbaut. Sie stellt einen Teil der Burganlage von Marienwerder dar und nahm den Platz der vorher hier befindlichen Pfarrkirche ein. Ihr Bau wurde in der Amtszeit des pomesanischen Bischofs Johannes Mönch vollendet. Der Turm hat eine Höhe von 55 m. Beschreibung Beim Bau der Kirche wurde auf eine Basilikaanlage verzichtet und stattdessen die Form eines zweistöckigen Chores gewählt. Auffallend ist die Verbindung der Domkirche mit dem Kapitelschloss und den Stadtmauern Marienwerders. Die Domkirche Marienwerder war während ihres Baus und bis in das 15. Jahrhundert die wichtigste Begräbnisstätte der pomesianischen Bischöfe sowie Grabstätte dreier Hochmeister des Deutschen Ordens. 1391 ließ sich die später heiliggesprochene Dorothea von Montau in einer Zelle, die an den Gebäudekomplex des Domes hinter dem Hauptaltar angebaut worden war, als Reklusin einmauern und starb hier im Jahr 1394. Nach ihrem Tod wurde sie im kleinen Chor der Domkirche beigesetzt. Mit der Reformation wurde die Domkirche evangelisch. In der 1705 eigens für ihn errichteten Kapelle an der Nordseite der Kirche ruht Otto Friedrich von der Groeben. Seit Marienwerder im Sommer 1945 nach dem Zweiten Weltkrieg von der sowjetischen Besatzungsmacht gemäß dem Potsdamer Abkommen unter die Verwaltung der Volksrepublik Polen gestellt und die einheimische, überwiegend evangelische Bevölkerung von der örtlichen polnischen Verwaltungsbehörde vertrieben worden war, wird die Domkirche von der Römisch-katholischen Kirche in Polen als Gotteshaus, seit 1992 als Konkathedrale des Bistums Elbing, genutzt. Im Mai 2007 wurden in der Domkirche drei Särge mit sterblichen Überresten von Hochmeistern des Deutschen Ordens identifiziert: Werner von Orseln, Ludolf König von Wattzau und Heinrich der Ältere von Plauen, der 1410 der Belagerung der Marienburg widerstand. 2018 wurde die Kirche zum Pomnik historii (Geschichtsdenkmal) erklärt. Sauer-Orgel von 1864 1863 erhielt Wilhelm Sauer den Auftrag zum Bau einer neuen Orgel. Die Disposition der 1864 fertiggestellten Orgel wich leicht von den ursprünglichen Plänen ab und zeigte folge Gestalt: Koppeln: Standardkoppeln Spielhilfen: Calcantenglocke, Evacuant, Crescendotritt Es existieren Pläne zur Restaurierung der Orgel. Weblinks Bericht über den Fund der Hochmeistersärge in Spiegel.de Fotos von den Grabungsarbeiten 2007 weitere Fotos von den Grabungsarbeiten 2007 Bericht von Orgelbau Wilhelm Sauer über die Teilrestaurierung der Orgel Einzelnachweise
Podkowa (Katowice)

Podkowa – budynek mieszkalny w Katowicach, położony przy ulicy S. Okrzei 1-15, na terenie dzielnicy Koszutka. Wzniesiono go w latach 1955–1958 w stylu socrealizmu według projektu Włodzimierza Łubkowskiego. Historia Budynek mieszkalny Podkowa (pierwotnie budynek „nr 31 ABC”) został wzniesiony w ramach budowy kolonii nr 5 – jednej z pięciu w obrębie osiedla Koszutka II powstałego na południe od późniejszej ulicy Misjonarzy Oblatów MN. Prócz Podkowy w skład kolonii wchodziły także siedmiokondygnacyjne budynki wzniesione w latach 1954–1955. Sam zaś budynek mieszkalny Podkowa został wzniesiony w latach 1955–1958 i do czasu ukończonej w 1970 roku Superjednostki był największym domem mieszkalnym w Katowicach. Inwestorem gmachu była Dyrekcja Budowy Osiedli Robotniczych w Stalinogrodzie, a jego projektantem Włodzimierz Łubkowski. Charakterystyka Podkowa to wielorodzinny budynek mieszkalny, położony przy ulicy S. Okrzei 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13 i 15 w Katowicach, na terenie dzielnicy Koszutka, w obrębie osiedla o tej samej nazwie. Jest to obiekt składający się z ośmiu segmentów z oddzielnymi klatkami schodowymi, powstały na rzucie podkowy z otwartą częścią zwróconą ku ulicy S. Okrzei (od tego też układu budynek zyskał swój przydomek). Liczy 8 kondygnacji nadziemnych i 1 podziemną. Długość budynku na osi wschód-zachód wynosi 94,34 m, na osi północ-południe 73,76 m, a jego wysokość 26,9 m. Powierzchnia użytkowa Podkowy liczy 14 260 m², a kubatura 71 051 m³. Przy budowie Podkowy zastosowano żelbetowe ławy fundamentowe, konstrukcję szkieletowo-ramową z wypełnieniem bloczkami gazobetonowymi oraz prefabrykowane dachy i pokrycia dachu. Niski cokół elewacji obłożono kamienną okładziną, a resztę ścian pokryto tynkami szlachetnymi. Gmach reprezentuje styl socrealizmu, lecz architektonicznie zbliżony jest także do założeń modernistycznych, m.in. poprzez rytmiczne podziały zarówno bryły, jak i elewacji. Charakterystycznym elementem budynku są elewacje wypełnione loggiami z balustradami wykonanymi ze stali i szkła. Szóste piętro pozbawione jest balkonów, a ostatnie – pierwotnie poddasze gospodarcze – posiada zadaszone tarasy. Do dziedzińca w części środkowej Podkowy wysuwa się ryzalit. Dziedziniec Podkowy jest bardzo obszerny i z niego prowadzą wejścia do klatek schodowych. Jest on także skomunikowany z ulicą Misjonarzy Oblatów MN od strony północnej poprzez dwa podcienia o 12 filarach. W okresie zasiedlania Podkowy dziedziniec budynku był placem zabaw. Zdobiły je figurki bohaterów dziecięcych bajek i plastyczna zjeżdżalnia do piaskownicy autorstwa Stanisława Marcinowa. W Podkowie mieści się 291 mieszkań, a w momencie otwarcia budynku do użytku było ich 278. Dla wszystkich mieszkań przewidziano piwnice, pralnie i suszarnie na poddaszach, wbudowane szafy oraz spiżarki. Komunikację wewnątrz budynku zapewniają klatki schodowe i windy – po jednej w każdym segmencie, z czego windy prowadzą do szóstego piętra. Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków miasta Katowice. Przypisy
Galeriowiec (Katowice)

Galeriowiec – budynek mieszkalny w Katowicach, położony przy placu Grunwaldzkim 4, na terenie dzielnicy Koszutka. Wzniesiono go w latach 1959–1962 według projektu Mieczysława Króla. Charakteryzuje się on załamaną fasadą z loggiami. Historia Galeriowiec powstał jako jeden z największych i najbardziej charakterystycznych elementów zespołu urbanistycznego tzw. „Bloku C” Nowej Koszutki na rogu ówczesnych ulic Armii Czerwonej (późniejsza aleja W. Korfantego) i G. Morcinka. Projekt budynku powstał w 1957 roku, jego architektem był Mieczysław Król, a konstruktorem Franciszek Klimek. Budowa Galeriowca trwała w latach 1959–1962. Oddano w nim do użytku 312 mieszkań, natomiast na parterze ulokowano placówki usługowo-handlowe: dużą kawiarnię „Santos”, bar, sklepy oraz magiel. Kawiarnia „Santos”, funkcjonująca do około 1970 roku, działała pod egidą Związku Młodzieży Socjalistycznej. W niej swój pierwszy występ na żywo dał Apostolis Anthimos, a ponadto koncertowali m.in. Jacek Gazda, Maciej Radziejewski czy Andrzej Urny. Pod koniec 2023 roku w Galeriowcu funkcjonowały m.in.: Dział Obsługi Wspólnot Mieszkaniowych Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w Katowicach, wspólnota mieszkaniowa, restauracja czy sklep sportowy. Charakterystyka Galeriowiec to budynek mieszkalny w Katowicach, położony przy placu Grunwaldzkim 4, na terenie dzielnicy Koszutka. Jest to blok galeriowo-korytarzowy z charakterystyczną bryłą budynku – załamaną fasadą z loggiami od strony placu Grunwaldzkiego (ulicy G. Morcinka). Takie przełamanie podkreślono dodatkowo dachem usytuowanym nad tarasem ostatniego piętra. Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 5 528,32 m², a powierzchnia zabudowy 1 103 m². Liczy 10 kondygnacji nadziemnych i 1 podziemną. Gmach wzniesiony został na konstrukcji żelbetowego monolitycznego szkieletu, na wysokim cokole o charakterze użytkowym. Parter niemal całkowicie przeszklono, a szklane tafle oddzielają również poszczególne loggie. Ściany i pełne płyty loggii Galeriowca pierwotnie utrzymano w pastelowych, ciepłych barwach, a podniebienia zaakcentowano jasnym odcieniem żółci. Żeby łatwiej można było utrzymać czystość elewacji, częściowo zastosowano terakotowe płytki. Kondygnację cokołową pierwotnie obłożono natomiast jasnym kamieniem. Parter z szerokim przedpolem w formie tarasu przeznaczony jest na handel i usługi. Wyższe piętra zajmują mieszkania, a najwyższe pralnia z suszarnią. W budynku zaprojektowano mieszkania na ogół jednopokojowe, poszerzone o hol stołowy. Przypisy Bibliografia AnetaA. Borowik AnetaA., Nowe Katowice. Forma i ideologia polskiej architektury powojennej na przykładzie Katowic (1945–1980), wyd. pierwsze, Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2019, ISBN 978-83-66018-17-4 (pol.). MichałM. Bulsa MichałM., Ulice i place Katowic, wyd. trzecie, Katowice: Wydawnictwo Prasa i Książka, 2018, ISBN 978-83-63780-28-9 (pol.).
Fontána Koźle

Fontána Koźle, polsky Fontanna Koźle, Fontanna miejska nebo Syrenka, je fontána, kašna a plastika na náměstí Rynek v městské části Koźle města Kandřín-Kozlí v okrese Kandřín-Kozlí v jižním Polsku. Nachází se také v mezoregionu Ratibořská kotlina v Opolském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis díla Do roku 1820 zde existovala městská královská kašna/fontána s nápisem „Rex Civitasis Fontes“. Nová kašna se stala trvalou součástí centra Koźle. Autorem díla z roku 1990 je Ryszard Kowal a vzniklo v rámci tehdejší rekonstrukce náměstí. Kašna je ze žuly a uprostřed je soklovitý sloup nepravidelného průřezu se zobrazením tří kozlů, jež mají souvislost se znakem města Kandřín-Kozlí a místní legendou o třech kozích bratrech. Na sloupu je umístěna štíhlá sedící dívka (snad nymfa, siréna či rusalka) s vlasy spletenými do copu, která je odlitá z bronzu. Dívka drží oběma rukama okarínu na kterou se chystá hrát. Ve večerních hodinách bývá kašna osvětlená. Další informace Kašna je celoročně volně přístupná. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Fontána Koźle na Wikimedia Commons
Fontána na Rynku v Krapkowicích

Fontána na Rynku v Krapkowicích, polsky Fontanna na Rynku w Krapkowicach nebo Fontanna z Meluzyną, je fontána s plastikou na náměstí Rynek ve městě Krapkowice (okres Krapkowice, Opolské vojvodství) v Polsku. Nachází se také v mezoregionu Ratibořská kotlina v historickém regionu Horní Slezsko. Historie a popis fontány V centru náměstí se nachází fontána přibližně rovnoběžníkového půdorysu, která je ozdobena bronzovou plastikou Meluzíny hrající na flétnu. Kašna je vytvořena podle návrhu Ryszarda Kowala, který také jednu dobu žil v Krapkowicích. Legenda Místní Meluzína je mytická bytost – napůl žena a napůl siréna či mořská panna, která dle legendy svým krásným hlasem lákala mladíky z Krapkowic, kteří pak oklamáni Meluziným hlasem odešli k řece Odra a utonuli. Meluzína byla nenasytná a došlo to tak daleko, že ve městě byl nedostatek mužů. Jednoho dne Meluzína zmizela a později byla na dně řeky nalezena její kamenná socha. Existuje také jiná verze legendy ve spojitosti se založením města Krapkowice a nešťastnou láskou naivního knížete a Meluzíny. Další informace Fontána je celoročně volně přístupná a v noci bývá osvětlená. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Fontána na Rynku v Krapkowicích na Wikimedia Commons
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Brudzowicach

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Brudzowicach w powiecie będzińskim. Świątynia należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Brudzowicach w dekanacie siewierskim, diecezji sosnowieckiej. Historia kościoła Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Brudzowicach została wyodrębniona z parafii św. Macieja Apostoła w Siewierzu 24 sierpnia 1977. Do czasu budowy kościoła potrzebom parafii służyła tymczasowa kaplica. Kościół parafialny wybudowany został w latach 1978–1981. Pozwolenie na budowę świątyni wydane zostało 22 czerwca 1978 i od razu przystąpiono do prac budowlanych. Projekt kościoła wykonał inżynier budownictwa Franciszek Kozłowski z Krakowa. 7 września 1978 ks. biskup Franciszek Musiel dokonał poświęcenia kamienia węgielnego. 4 grudnia 1978 odbyło się poświęcenie dolnego kościoła oraz odprawiono w nim pierwszą mszę świętą. Do świąt Bożego Narodzenia tego samego roku ukończono prace wykończeniowe w dolnym kościele, a 28 marca 1980 zakończono budowę wieży oraz mocowanie na niej 200-kilogramowego krzyża. Prace budowlane trwały do sierpnia 1980 (według innego źródła do 1981 roku). 6 września 1981 kościół poświęcił ks. biskup Stefan Bareła (według innego źródła 4 września). Od tego czasu wszystkie uroczystości odbywały się w kościele górnym. Konsekrowany 4 września 1988 przez biskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka. W czasie uroczystości w ścianę za ołtarzem wmurowano relikwie świętych. W roku 1992 zakupiono do kościoła trzy dzwony, którym nadano imiona: Najświętsza Maryja Panna, Jan Paweł II i Edward. Opis kościoła Świątynia znajduje się przy ul. Przykościelnej 44. Kościół składa się z kościoła „dolnego” oraz „górnego”, oprócz nich budynek mieści salę katechetyczną, kancelarię i pomieszczenia magazynowe. Konstrukcja świątyni wykonana jest z żelbetu. Wieża, u podstawy trójkątna, wysoka jest na 22 metry. W ołtarzu głównym umieszczony jest obraz Matka Boża Kosmiczna autorstwa malarza Andrzeja Kowalskiego z Katowic. Ten sam artysta jest autorem stacji drogi krzyżowej. Przypisy Bibliografia EmilianE. Kocot EmilianE., Kronika Parafii Kościoła rzymsko-katolickiego pw. Narodzenia N.M.Panny w Brudzowicach. Powstanie Cmentarza. Parafii i budowa Kościoła. Założona w roku 1971 i spisana do roku 1994 przez Emiliana Kocota, Sosnowiec 1995 .
Rynek (Koźle)

Rynek, či Kozielski Rynek, je náměstí (rynek) v městské části Koźle města Kandřín-Kozlí v okrese Kandřín-Kozlí v jižním Polsku. Nachází se také v mezoregionu Ratibořská kotlina v Opolském vojvodství v Horním Slezsku. Historie a popis Koźle jako bývalé město, a dnešní část města Kandřín-Kozlí, mělo svou historii se kterou je spojen i Rynek. Podobně jako každé středověké město postavené podle Magdeburského práva mělo centrální náměstí zvané rynek, kde byla budova původní radnice a další nejprve dřevěné budovy. Nejpozději v polovině 14. století již je doloženo používání Magdeburského práva. Radnice Neví se přesně, jak tehdejší radnice vypadala, byla nejprve dřevěná, tyčila se nad městem a v průběhu staletí mnohokrát upravována a do dnešní doby se nedochovala. Během historie bylo náměstí včetně radnice několikrát silně poškozeno požáry. Požár v roce 1739 ukončil provoz původní budovy radnice. Nová radnice byla postavena z kamene v novogotickém slohu podle architekta Johana Herberta Zincklera z Głogowa a měla několik pater a dokonce zde byla po nějakou dobu i věznice. V únoru 1945, během druhé světové války, byla radnice těžce poškozena minometnou palbou, protože Rudá armáda chtěla zničit pozorovatelnu na věži s hodinami. V období Polské lidové republiky, kdy pozůstatky německé kultury a historie nebyly v kurzu, byly zbytky radnice bezohledně odstraněny. Další neuváženou akcí prodchnutou komunistickou propagandou tehdejších úřadů, bylo spálení městského archivu, který měl velkou historickou cenu. Současná radnice se nachází již mimo Rynek na ulici Grzegorza Piramowicza. Poválečná historie Rynku V 50. letech 20. století došlo k přestavbě a konaly se zde četné vojenské přehlídky. Rynek byl využíván jako čestné místo pro nejrůznější slavnosti, včetně prvomájových oslav. V 70. letech 20. století byl prostor opět upraven. K další změně došlo až v 90. letech 20. století, kdy bylo odstraněno mnoho zeleně a postavena fontána a sluneční hodiny, které byly vandalismem poškozeny a pak odstraněny. Zajímavé současné historické budovy Jednou z nejhezčích dochovalých budov Rynku je novogotický činžovní dům na rohu ulic Sienkiewicza a Marie Skłodowské Curie. Na druhém konci západní části se nachází knihkupectví Arkady a je pravděpodobně nejstarším činžovním domem z roku 1798. Kašna/fontána První, tzv. královská kašna se na Rynku nacházela do roku 1820. Současná fontána je postavená v souladu s místními legendami a s bronzovou sochou dívky hrající na okarínu. Dívka sedí na 3 kozlích hlavách (podobnost se znakem města). Sochy Kozlíci Bronzové sochy 3 malých kozlíků, které připomínají místní legendy a znak města. Další informace Rynek je celoročně volně přístupný. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rynek na Wikimedia Commons
Kaplica Matki Bożej Królowej Polski w Czerwonej Woli

Kaplica Matki Bożej Królowej Polski w Czerwonej Woli – kaplica filialna rzymskokatolicka, parafii Manasterz, znajdująca się w Czerwonej Woli, przy Domu Zakonnym sióstr Służebniczek Starowiejskich, wzniesiona w 1910 roku. Historia W 1892 roku staraniem księżnej Wandy Czartoryskiej, przybyły do Czerwonej Woli siostry Służebniczki starowiejskie. W 1910 roku zbudowano murowany dom zakonny z ochronką i kaplicą. W 1915 roku podczas frontu I wojny światowej budynki zostały spalone. W 1918 roku w kaplicy odbyły się prymicje ks. Jerzego Czartoryskiego z Pełkiń. W 1931 roku otrzymano pozwolenie na przechowywanie Najświętszego Sakramentu w kaplicy. Z powodu zajęcia domu przez Sowietów, w czerwcu 1940 roku Najświętszy Sakrament przeniesiono do kościoła parafialnego w Manasterzu. W 1942 roku Niemcy pozwolili na powrót sióstr do domu. W 1957 roku Najświętszy Sakrament powrócił do kaplicy. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zborowskiem

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Zborowskiem – kościół rzymskokatolicki w Zborowskiem (powiat lubliniecki, województwo śląskie). Historia i wnętrze Murowany kościół został wybudowany w stylu neobarokowym, w latach 1921-1923. Został konsekrowany 12 sierpnia 1933 r. przez ks. kard. A. Bertrama. Pierwsze dwa witraże znajdujące się w oknach przy ołtarzu zostały wykonane i zamontowane przez firmę Adolf Seiler z Wrocławia, podczas budowy kościoła w 1923 roku. W 1990 roku przeprowadzono remont tych witraży. Witraż z lewej strony przedstawia: Objawienie Serca Pana Jezusa z klęczącą u jego stóp św. Małgorzatą Marią Alacoque, a witraż z prawej przedstawia: Matkę Boska Różańcową z świętym Dominikiem i świętą Ritą. Kolejne sześć witraży wykonała w latach 2008/09 Pracownia Artystyczna Witraży Agaty i Dariusza Loga z Bielska-Białej. Odzwierciedlają one tajemnicę światła w Różańcu Świętym. Organy najprawdopodobniej wykonał Paul Berschdorf z Nysy w 1923 roku. Z przekazów ustnych zachowała się informacja, że zostały odebrane z tego miasta, później rozebrane i ponownie zamontowane w kościele. Ostatni generalny remont odbył się w 2007 roku, a wykonała go firma organmistrzowska Henryka Hobera z Olesna. Pierwsze dzwony w tym kościele zostały przywiezione 13 grudnia 1922 roku. Wykonała je Ludwisarnia Geittner z Wrocławia. Trzy dzwony ważyły kolejno: 240, 320 i 450 kg. W 1944 roku dzwony zarekwirowano na cele wojenne. W 1974 roku staraniem parafian i O. Kiliana (emerytowanego księdza misjonarza z Klasztoru Sióstr Służebniczek NMP) zakupiono nowe dzwony w firmie Gogolak z Wrocławia. 1 września 1974 nowe dzwony poświęcił bp. Wacław Wycisk w asyście innych księży. Wiosną 2007 roku średni dzwon Matka Boża pękł, stąd w marcu tego roku odlano w Ludwisarni Felczyńskich, w Taciszowie nowy instrument w jego miejsce. Poświęcenia nowego dzwonu dokonał bp. Paweł Stobrawa dnia 19 sierpnia 2007 roku. Na wieży wisi jeszcze sygnaturka o wadze ok. 30 kg, której pochodzenie i czas w jakim znalazła się w świątyni jest niewiadome. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Tereszewie

Kościół św. Antoniego Padewskiego w Tereszewie – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Antoniego Padewskiego w Tereszewie (województwo warmińsko-mazurskie). Historia Świątynię wzniesiono w latach 1938-1947 z inicjatywy księdza Leona Kossak-Główczewskiego (zm. 1985), o czym informuje tablica pamiątkowa. Budowę dwunastogłosowych organów rozpoczął Kazimierz Urbański, który ukończył jedynie sekcję manuału I. Instrument został dokończony przez Marka Piątkowskiego w 2003. Przy kościele znajdują się groby m.in. proboszczów tereszewskich: Franciszka Krajewskiego (1912-1982, więźnia niemieckich obozów koncentracyjnych Stutthof, Sachsenhausen i Dachau) oraz księdza Stanisława Słupskiego (1955-2018). Galeria Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Browińcu Polskim

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Browińcu Polskim – rzymskokatolicki kościół filialny w Browińcu Polskim, należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Solcu, w dekanacie Biała, diecezji opolskiej. Historia W 1972 Gerard Sznura, proboszcz parafii w Solcu, zrezygnował z posługi i zamieszkał w Browińcu Polskim w domu rodziny Cebula. Doprowadził wówczas do nielegalnego wybudowania obok tego domu kościoła, w którym zaczął odprawiać msze dla mieszkańców wsi. Na skutej inspekcji, władze powiatowe z Prudnika zakazazały używania wzniesionej nielegalnie świątyni. Władze zalegalizowały kościół dzięki interwencji biskupa Franciszka Jopa. Po śmierci Sznury w 1975, msze w Browińcu Polskim odprawiał proboszcz Augustyn Potempa. W latach 2003–2004 proboszcz Piotr Kozioł przeprowadził generalny remont kościoła (przebudowa bryły świątyni), po którym obiekt zyskał nowy kształt architektoniczny. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Krobuszu

Kościół Matki Boskiej Fatimskiej w Krobuszu – rzymskokatolicki kościół filialny w Krobuszu, należący do parafii św. Jana Chrzciciela w Solcu, w dekanacie Biała, diecezji opolskiej. Historia Z powodu odległości dzielącej Krobusz od parafialnego kościoła św. Jana Chrzciciela w Solcu, w 1987 mieszkańcy wsi rozpoczęli starania o rozbudowę istniejącej kaplicy, aby można było w niej odprawiać msze i prowadzić katechezę. Prace budowlane organizował Alojzy Ernst, mieszkaniec Żabnika. Podczas wizytacji kanonicznej w kwietniu 1988 biskup Gerard Kusz poświęcił działkę pod nową świątynię. 3 maja 1992 biskup Jan Wieczorek dokonał poświęcenia kościoła. W latach 2004–2005 proboszcz Piotr Kozioł przeprowadził generalny remont kościoła, po którym obiekt zyskał nowy kształt architektoniczny. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Mosznej

Kościół Niepokalanego Serca Maryi w Mosznej – rzymskokatolicki kościół filialny w Mosznej, należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Łączniku (powiat prudnicki), w dekanacie Biała, diecezji opolskiej. Historia Inicjatywa budowy kościoła w Mosznej zrodziła się na początku lat 80. XX wieku w związku ze wzrostem ruchu turystycznego we wsi oraz bliskość miejscowości Dębina i Ogiernicze w powiecie prudnickim, również należących do parafii w Łączniku. Inicjatorem budowy był proboszcz Manfred Słaboń. Budowę rozpoczęto w 1983, kamień węgielny poświęcił papież Jan Paweł II na Górze Świętej Anny 21 czerwca 1983. Wszystkie prace budowlane wykonywali sami parafianie, wspierani finansowo przez sąsiednie parafie oraz przedwojennych mieszkańców Mosznej. W 1984 zamontowano konstrukcję stalową dachu. Poświęcenia świątyni dokonał biskup Alfons Nossol 23 maja 1999. Przypisy