NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Świeszynie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bobolice, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej). Architektura Jest to neogotycka świątynia wzniesiona na planie prostokąta w 1886 roku. Kościół został zbudowany z cegły na kamiennej podmurówce. Od strony zachodniej do budowli jest dostawiona wieża. Otwory okienne oraz wejściowe zwieńczone są ostrołukami. Do wyposażenia wnętrza należy zabytkowy świecznik z XVIII wieku. Świątynia została poświęcona w dniu 25 września 1945 roku. Przypisy
Kolonia Bobrowska Wola

Kolonia Bobrowska Wola (nazwa oboczna: Wola Kamienna) – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie włoszczowskim, w gminie Kluczewsko. Ma status sołectwa. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii św. Jakuba w Stanowiskach. Historia Według spisu powszechnego z roku 1921 miejscowość Kolonia Bobrowska Wola posiadała 25 domy(ów) i 159 mieszkańców. Przypisy
Кольонія-Бобровська-Воля

Кольонія-Бобровська-Воля (пол. Kolonia Bobrowska Wola) — село в Польщі, у гміні Ключевсько Влощовського повіту Свентокшиського воєводства. Населення — 64 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Пйотрковського воєводства. Демографія Демографічна структура на день 31 березня 2011 року: Примітки .
Komorze Nowe

Komorze Nowe – osada w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Nowe Miasto nad Wartą. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego. Mapa geoportalu wskazuje w tym miejscu nazwę Komorze Nowomiejskie. Przypisy
Konary (powiat de Sochaczew)

Konary [kɔˈnarɨ] est un village polonais de la gmina de Brochów dans le powiat de Sochaczew et dans la voïvodie de Mazovie. Il se situe à environ 3 kilomètres au sud-est de Brochów, à 9 kilomètres au nord de Sochaczew et à 50 kilomètres à l'ouest de Varsovie. Références Portail de la Pologne
Konary (powiat sochaczewski)

Konary – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Brochów. Ma status sołectwa. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie sochaczewskim ziemi sochaczewskiej województwa rawskiego. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego. Zobacz też Konary-Kolonia Przypisy Linki zewnętrzne Konary (2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 319 .
Конари (Сохачевський повіт)

Конари (пол. Konary) — село в Польщі, у гміні Брохув Сохачевського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 322 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Варшавського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Cmentarz wojenny nr 110 – Binarowa

Cmentarz wojenny nr 110 – Binarowa – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej. Znajduje się we wsi Binarowa (gmina Biecz, powiat gorlicki, województwo małopolskie). Jest to kwatera w starej części cmentarza parafialnego. Spoczywa na nim 224 żołnierzy austro-węgierskich i 326 żołnierzy rosyjskich poległych w 1915. Cmentarz został zaprojektowany na planie litery T przez Hansa Mayra. Centralnym elementem cmentarza jest krzyż z daszkiem, który otaczają małe żeliwne krzyże z datą 1915 i kilka oryginalnych stel. Obecnie zaniedbany, choć bez widocznych śladów dewastacji. Galeria Linki zewnętrzne www.cmentarze.gorlice.net.pl
Воинское кладбище № 110 (Бинарова)

Воинское кладбище № 110 — Бинарова (пол. Cmentarz wojenny nr 110 - Binarowa) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Бинарова, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 333 квадратных метра находятся 13 братских и одна индивидуальная могил, в которых похоронены 224 австрийских и 326 русских солдат. Описание Военный некрополь занимает отдельный квартал на старом приходском кладбище. Кладбище имеет т-образную форму. Центральным памятником кладбища является расположенный в центре оригинальный, сохранившийся до нашего времени, крест с надписью «1915». На кладбище также расположено несколько небольших каменных стел. Первоначально кладбище было огорожено металлической цепью, стянутой между каменными столбами. Подобное оформление кладбища было использовано Гансом Майром на кладбище № 69 в Пшегонине. В настоящее время сохранились только кольца на столбах. В настоящее время некрополь находится в плохом состоянии. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Okręg III Gorlice, Cmentarz wojenny nr 110 — Binarowa (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 130 – Grybów

Cmentarz wojenny nr 130 w Grybowie – austriacki cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej w Grybowie w województwie małopolskim w powiecie nowosądeckim. Jest jednym z 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. W III okręgu Gorlice cmentarzy tych jest 54. Opis cmentarza Zaprojektowany przez niemieckiego architekta Hansa Mayra składa się z dwóch kwater: nr 130. Jest to kwatera na cmentarzu parafialnym. Pochowano na nim 650 żołnierzy austro-węgierskich, 57 żołnierzy niemieckich oraz 27 żołnierzy rosyjskich w 38 grobach pojedynczych i 123 zbiorowych. nr 130a. Druga kwatera znajduje się na grybowskim kirkucie. Pochowano na niej 7 żołnierzy austro-węgierskich wyznania mojżeszowego. Kwatera na cmentarzu parafialnym w Grybowie posiada ogrodzenie dwóch rodzajów: dwa boki to solidny mur z kamieni, dwa pozostałe to murowane z kamienia słupki połączone wysoką podmurówką i grubymi, metalowymi rurami. Bramka w postaci dwóch murowanych z kamienia słupków zwieńczonych kulami. Centralny pomnik to betonowa tablica inskrypcyjna zwieńczona betonowym krzyżem. Przed nim znajduje się niewielki wybrukowany plac, wokół krzyża dęby zasadzone w czasie budowy cmentarza. Na tablicy jest napis w języku polskim i niemieckim: CMENTARZ I WOJNY NR 130 A GRYBÓW TUTAJ SPOCZYWAJĄ W POKOJU 721 ŻOŁNIERZY POLEGŁYCH W LATACH 1914 – 15 Z C.K. ARMII AUSTRO – WĘGIERSKIEJ – 643 Z ARMII NIEMIECKIEJ – 51 Z ARMII ROSYJSKIEJ – 27 CMENTARZ ZBUDOWANO W LATACH 1917 – 18 PROJEKTOWAŁ HANS MAYER – 1916 REMONT 1997 – 98 W dolnym rogu cmentarza, obok bramki wejściowej znajdują się 3 mogiły obramowane betonową podmurówką, z trzema żeliwnymi krzyżami i tabliczkami imiennymi. Pozostałe mogiły ułożone są rzędami. Posiadają nagrobki w postaci podobnych metalowych krzyży na betonowym cokole, lub betonowych stel. Są dwa rodzaje tych stel: wysokie z żeliwną tablicą z nazwiskami żołnierzy, lub niskie z blaszanymi tabliczkami. Los cmentarza Po II wojnie światowej nie dbano o cmentarze z I wojny i ulegały one naturalnemu niszczeniu, zdarzały się również akty wandalizmu. Cmentarz nr 130 w Grybowie został odremontowany. Różni się jednak od wyglądu pierwotnego. Zarys mogił stał się już nieczytelny, a na wewnętrznej stronie jednego ze słupków bramy wejściowej jest niewielka tabliczka pamiątkowa, wmurowana przez rodzinę żołnierza poległego w bitwie nad rzeką Piawą we Włoszech. Po remoncie cmentarz jest w bardzo dobrym stanie. Wykonano nowe tabliczki blaszane, jednak ich montaż jest niezbyt solidny i kilka z nich odpadło. Podana na zamontowanej pod krzyżem tablicy liczba żołnierzy różni się od liczby podawanej w innych źródłach. Przypisy
Воинское кладбище № 130 (Грыбув)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-467/M от 16 апреля 2009 года. Воинское кладбище № 130 — Грыбув (пол. Cmentarz wojenny nr 130 - Grybów) — воинское кладбище, находящееся в городе Грыбув, Новосонченский повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в декабре 1914 — январе 1915 годов. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. Некрополь состоит из двух частей: участка, занимающего квартал приходского кладбища и участка на бывшем иудейском кладбище. На христианском кладбище площадью 1000 квадратных метров находится 123 братских и 38 индивидуальных могил, в которых похоронены 650 австрийских, 57 германских и 27 русских солдат. На иудейском кладбище площадью 65 квадратных метров похоронены 7 солдат австрийской армии иудейского происхождения. 16 апреля 2009 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства (№. А-467/М). Описание Христианское кладбище располагается в верхнем левом углу приходского кладбища. С южной и западной стороны воинский некрополь полностью окружён каменной стеной. Вход на некрополь из приходского кладбища осуществляется через ворота с двумя массивными пилонами. В центре кладбища располагается памятник высотой около 6 метров с мемориальной табличкой. С обеих сторон памятника растут два дуба, посаженных строителями кладбища. Иудейский участок кладбища ранее занимало отдельный квартал еврейского киркута. Во время Второй мировой войны киркут был разрушен и до нашего времени сохранились только четыре надгробия. Еврейский участок воинского кладбища № 130 находится в западной части киркута рядом с большим участком некрополя. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Примечания Ссылки Okręg III Gorlice, Cmentarz wojenny nr 130 — Grybów (пол.) Метрика кладбища (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 111 – Racławice

Cmentarz wojenny nr 111 – Racławice – zabytkowy cmentarz z I wojny światowej położony na terenie wsi Racławice w gminie Biecz w powiecie gorlickim w województwie małopolskim, zaprojektowany przez Hansa Mayra. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do Okręgu III Gorlice. Opis Cmentarz znajduje się na wzgórzu w obrębie pól uprawnych około 1300 m na północ od drogi wojewódzkiej nr 980 Biecz – Jurków, oznaczony oryginalnym drogowskazem, na działce ewidencyjnej nr 1350. Obiekt powstał na gruncie należącym do rodziny Olbrychów. Cmentarz ma kształt prostokąta o powierzchni ogrodzonej około 406 m². Głównym akcentem architektonicznym obiektu był położony przy zachodnim ogrodzeniu wysoki drewniany krzyż centralny z półkolistym blaszanym nakryciem profilowanym. Pierwotnie cmentarz otaczał drewniany parkan wsparty na betonowych słupkach, a do bramy od strony wschodniej był przybity duży krzyż. Układ grobów w równoległych rzędach, z nagrobkami w formie krzyży jednoramiennych z blachy łączonej kulkami i dwuramiennych z prętów żelaznych na niskich betonowych cokołach. Na cmentarzu pochowano 138 żołnierzy w 14 pojedynczych grobach i w 11 mogiłach zbiorowych: 78 żołnierzy austro-węgierskich 60 żołnierzy rosyjskich poległych w 1914 i w maju 1915 w walkach na drugiej linii frontu rosyjskiego. Na cmentarzu pochowano żołnierza niemieckiego zabitego 16 stycznia 1945. Cmentarz bardzo zaniedbany, w katastrofalnym stanie technicznym (stan 2015). Przypisy Bibliografia Oktawian Duda, Cmentarze I Wojny Światowej w Galicji Zachodniej 1914-1918 - Studia i materiały, Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Warszawa 1995, ISBN 83-85548-33-5 Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 42. ISBN 83-85557-20-2. Cecylia Juruś, Racławice: legendy i fakty, Poligrafia Redemptorystów, Tuchów 2006, ISBN 83-86744-09-X Linki zewnętrzne Informacja na stronie Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa - Baza cmentarzy wojennych Metryka cmentarza Informacja na stronie: cmentarze.gorlice.net.pl
Воинское кладбище № 111 (Раславице)

Воинское кладбище № 111 — Раславице (пол. Cmentarz wojenny nr 111 - Racławice) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Раславице, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской, Германской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1914 году по проекту австрийского архитектора Ганса Майра. На кладбище площадью 406 квадратных метра находятся 78 братских и 14 индивидуальных могил, в которых похоронены 78 солдат австрийских и 60 русских солдат. На некрополе также находится одна могила неизвестного солдата времён Второй мировой войны. Описание Первоначально некрополь был обнесён деревянным ограждением с входными воротами. В настоящее время кладбище находится в плохом состоянии. Сохранилось несколько надмогильных металлических крестов и остатки деревянной изгороди. Источник Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma Galicyjskie Cmentarze wojenne t. I Beskid Niski i Pogórze (Okręgi I—IV), Oficyna Wydawnicza «Rewasz», Pruszków 1998. Ссылки Okręg III Gorlice, Cmentarz wojenny nr 111 - Racławice (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Kowea Itim le-Tora Synagogue

The Kowea Itim le-Tora Synagogue (Polish: Synagoga Kowea Itim le-Tora) was an Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at 42 Józefa Street, in Kazimierz, Kraków, in the Lesser Poland Voivodeship of Poland. The congregation was known as the Society for Torah Study. The synagogue was built in 1810 and was re-modelled by Łazarz Rock in the Romanesque Revival style in 1912. The synagogue was devastated by the Nazis during World War II. After the war, for some time it housed a shelter for displaced persons of the Social Welfare Department of the Provincial Jewish Committee. The building now serves as a residential apartment building. See also History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland Synagogues of Kraków References External links Media related to Kowea Itim le-Tora Synagogue of Kazimierz, Kraków at Wikimedia Commons
Synagoga Kowea Itim le-Tora w Krakowie

Synagoga Kowea Itim le-Tora (z hebr. Towarzystwa Studiowania Tory) – synagoga znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Józefa 42, na Kazimierzu. Synagoga została wybudowana w 1810 roku na miejscu domu z 1773 r. Powstała z inicjatywy członków bractwa religijnego Kowea Itim le-Tora. W latach 1912–1913 została odnowiona i przebudowana według projektu architekta Łazarza Rocka. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali synagogę. Po zakończeniu wojny przez pewien czas znajdowało się w niej schronisko dla wysiedlonych Wydziału Opieki Społecznej, a obecnie mieszkania. Na ścianie synagogi zachował się unikatowy napis w języku hebrajskim ח"ק קובע עתים לתורה oraz dwie Gwiazdy Dawida. W jednej umieszczono datę budowy synagogi, w drugiej datę odnowienia. Drugim charakterystycznym elementem bożnicy są półokrągło zakończone otwory okienne oraz drzwi. Zobacz też Synagoga Kowea Itim le-Tora we Lwowie Przypisy Bibliografia Synagoga Kowea Itim le-Tora w Krakowie na portalu Wirtualny Sztetl Praca zbiorowa Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków Warszawa 2007, ISBN 978-83-9229-8-1
Синагога Ковеа Итим ле-Тора (Краков)

Синагога Ковеа Итим ле-Тора (пол. Synagoga Kowea Itim le-Tora) — бывшая синагога, находящаяся по адресу улица Юзефа, 42 в краковском историческом районе Казимеж, Польша. Синагога была построена в 1810 году еврейским религиозным братством «Ковеа Итим ле-Тора». В 1912—1913 годах синагога была отремонтирована и перестроена по проекту архитектора Лазаря Рока. Во время Второй мировой войны синагога была значительно разрушена немцами. После войны в здании некоторое время находился пункт по приёму перемещённых лиц Департамента социального обеспечения и в настоящее время в нём находятся квартиры. На фасаде здания сохранилась надпись на иврите «ח»ק קובע עתים לתורה" и две Звезды Давида. В центре в одной из звёзд Давида находится дата основания синагоги и в центре другой — дата ремонта. Другим элементом синагоги являются характерные полукруглые входные двери и окна. Литература Barbara Zbroja, Miasto umarłych: Architektura publiczna Żydowskiej Gminy Wyznaniowej w Krakowie w latach 1868—1939. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2005. ISBN 83-7318-619-0. Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 M. Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, стр. 69-82. Ссылки Информация (пол.)
Rezerwat przyrody Kozie Góry

Rezerwat przyrody Kozie Góry – leśny rezerwat przyrody w gminie Lubartów, w powiecie lubartowskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego, na terenie Nadleśnictwa Lubartów, w leśnictwie Jawidz. powierzchnia: 41,04 ha (dane z nadleśnictwa oraz według aktu powołującego) rok utworzenia: 1958 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 23 lipca 1958 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 65, poz. 384 (ISAP)). cel ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych fragmentu lasu dębowego o charakterze naturalnym z dębem bezszypułkowym (Quercus sessilis), typowym dla siedliska piaszczystego na Wysoczyźnie Siedleckiej Przypisy
Landschaftsschutzpark Koschnitz

Der Landschaftsschutzpark Koschnitz (polnisch: Kozienicki Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1983 eingerichtete Park im Bereich der mittleren Weichsel in Zentralpolen und hat eine Fläche von 262,34 km² sowie eine Pufferzone von 360,10 km². Charakteristisch für den Park ist die Fluss- und Waldlandschaft Masowiens. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Homepage
Kozienice Landscape Park

Kozienice Landscape Park (Polish: Kozienicki Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in east-central Poland, established in 1983, covering an area of 262.33 square kilometres (101.29 sq mi). The Park lies within Masovian Voivodeship. It takes its name from the town of Kozienice. Kozienice nature reserves Within the Landscape Park are 15 nature reserves of importance for wildlife, flora, and fauna, including: Zagożdżon (65.67 ha), Ponty im. T. Zielińskiego (36.61 ha), Brzeźniczka (122.48 ha), Załamanek (78.97 ha), Pionki (81.60 ha), Ciszek (40.28 ha), Jedlnia (86.42 ha), Miodne (20.38 ha), Ługi Helenowskie (93.56 ha), Krępiec (278.96 ha), Ponty Dęby (50.40 ha), Leniwa (26.89 ha), Źródło Królewskie (29.67 ha), Okólny Ług (168.94 ha), and Guść (87.09 ha). References
Kozienicki Park Krajobrazowy

Kozienicki Park Krajobrazowy im. prof. Ryszarda Zaręby położony jest ok. 100 km na południe od Warszawy, pomiędzy Radomiem a Kozienicami, w środkowo-południowej części województwa mazowieckiego, w widłach rzek: Wisły i Radomki. Powierzchnia Parku wynosi 26 233,83 ha, natomiast jego otulina zajmuje 36 009,62 ha. Celem utworzenia Parku jest zachowanie naturalnego krajobrazu lasów Puszczy Kozienickiej. Rezerwaty Na terenie parku i jego otuliny znajduje się 15 rezerwatów przyrody o łącznej powierzchni 1267,92 ha. Zagożdżon, leśny, częściowy, pow. 65,67 ha Ponty im. T. Zielińskiego, leśny, częściowy, pow. 36,61 ha Brzeźniczka, leśny, częściowy, pow. 122,48 ha Załamanek, leśny, częściowy, pow. 78,97 ha Pionki, leśny, częściowy, pow. 81,60 ha Ciszek, leśny, częściowy, pow. 40,28 ha Jedlnia, leśny, częściowy, pow. 86,42 ha Miodne, leśny, częściowy, pow. 20,38 ha Ługi Helenowskie, torfowiskowy, częściowy, pow. 93,56 ha Krępiec, krajobrazowy, częściowy, pow. 278,96 ha Ponty Dęby, leśny, częściowy, pow. 50,40 ha Leniwa, krajobrazowo-leśny, częściowy, pow. 26,89 ha Źródło Królewskie, leśny, częściowy, pow. 29,67 ha Okólny Ług, torfowiskowy, częściowy, pow. 168,94 ha Guść, krajobrazowo-leśny, częściowy, pow. 87,09 ha, położony w otulinie parku Fauna Ptaki W Parku występuje ok. 200 gatunków ptaków, np. orlik krzykliwy, zimorodek, rybołów, batalion. Ssaki Występują tu m.in. jeleń, łoś, dzik, bóbr. Swoje siedlisko ma tu 16 gatunków nietoperzy, m.in. mroczek posrebrzany, mroczek pozłocisty, nocek wąsatek, mopek zachodni oraz borowiaczek. Płazy i gady W Parku odnotowano występowanie 13 gatunków płazów, m.in. kumak nizinny i traszka grzebieniasta oraz 6 gatunków gadów, w tym żółwia błotnego. Zobacz też ochrona przyrody w Polsce parki krajobrazowe w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Nieoficjalna strona Kozienickiego Parku Krajobrazowego. kpk.przyroda.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-23)].
Kozłów (Radom)

Kozłów (prononciation : [ˈkɔzwuf]) est un village polonais de la gmina de Jastrzębia dans le powiat de Radom de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au sud de Jastrzębia (siège de la gmina), 10 kilomètres au nord-est de Radom (siège de le powiat) et à 85 kilomètres au sud de Varsovie (capitale de la Pologne). Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Kozłów (powiat radomski)

Kozłów – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Jastrzębia. Ma status sołectwa. Wieś królewska, położona była w drugiej połowie XVI wieku w powiecie radomskim województwa sandomierskiego. Do 1954 roku istniała gmina Kozłów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa radomskiego. 1 stycznia 2003 roku częścią wsi Kozłów stała się ówczesna osada Pacyna. Od 2009 skomunikowane z Radomiem kursami wariantowymi linii 18. Wieś założono w drugiej połowie XV wieku. Wierni kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Jastrzębi. Przypisy Linki zewnętrzne Kozłów (4), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 560 .
Козлув (Радомський повіт)

Козлув (пол. Kozłów) — село в Польщі, у гміні Ястшембія Радомського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 532 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Landschaftsschutzpark Kozłówka

Der Landschaftsschutzpark Kozłówka (polnisch: Kozłowiecki Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1990 eingerichtete Park liegt auf der Lubartów-Hochebene in Ostpolen und hat eine Fläche von 61,21 km² sowie eine Pufferzone von 74,32 km². Charakteristisch für den Park ist die Sumpflandschaft der Südpodlachische Tiefebene. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Website
Kozłówka Landscape Park

Kozłówka Landscape Park (Kozłowiecki Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) situated in south-eastern Poland, in Lubartów County, Lublin Voivodeship. It covers an area of 40.18 square kilometres (15.51 sq mi), of which about 90% is covered by the Kozłówka (Kozłowiecki) forest. The park's highest altitude is 200 metres (660 ft). It takes its name from the village of Kozłówka. References External links Photographs at the Wayback Machine (archived 2011-07-23) Google Map See also List of landscape parks of Poland Kozie Góry Kozłówka, Lublin Voivodeship