NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Heleny w Nowym Sączu

Kościół Świętej Heleny w Nowym Sączu – cmentarny rzymskokatolicki kościół filialny mieszczący się w Nowym Sączu przy ulicy Świętej Heleny, w dzielnicy Helena. Obiekt znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Świątynia o bryle osadzonej w tradycji gotyckiej wybudowana w 1686, drewniana o konstrukcji zrębowej z dachem stromym. Jego fundatorką była ksieni klasztoru klarysek w Starym Sączu – Helena Marchocka. W końcu XIX w. został powiększony o przedsionek jednonawowy z węższym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie. Wnętrze nakryte stropem płaskim. Ołtarze o cechach późnorenesansowych i barokowych. Cenne obrazy z XVI, XVII i XVIII w. 16 czerwca 2024 miał miejsce pożar, w którym zwęgleniu uległa część prezbiterium, a wnętrze zostało zalane wodą podczas akcji gaśniczej. Uratowano m.in. ołtarz główny, dwa boczne ołtarze oraz zabytkowe obrazy. Przypisy Bibliografia Nowy Sącz - plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992
Kościół św. Henryka w Sulęcinie

Kościół pw. św. Henryka w Sulęcinie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Sulęcinie, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Sulęcin diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w 1862 roku w stylu neogotyckim dla nielicznej w owym czasie sulęcińskiej gminy katolickiej. Konsekrowana w dniu 15 lipca 1862 roku. W 1870 roku stała się kościołem parafialnym. Budowla przetrwała II wojnę światową i przemarsz Armii Czerwonej w prawie nienaruszonym stanie. Pierwsza msza święta została odprawiona w dniu 15 sierpnia 1945 roku. W tym samym roku organista Konstanty Sadowski zagrał po raz pierwszy na odnowionych organach. Po 1945 roku świątynia była używana dla celów katechizacyjnych, oraz mieściła się w nim kaplica dla zmarłych. W latach 60. XX wieku na polecenie księdza Jana Makowskiego przebudowane zostało wnętrze świątyni. Po przeprowadzonym w 2003 roku remoncie świątynia ponownie jest używana przez wiernych. Wyposażenie Do dziś zachowały się drewniany ołtarz, ambona, niewielki chór i dzwon mieszczący się na specjalnej konstrukcji przed budynkiem kościoła. Przypisy
Kościół św. Hieronima w Bytomiu Odrzańskim

Kościół pw. św. Hieronima w Bytomiu Odrzańskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Bytom Odrzański, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Kożuchów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Mieści się przy ulicy św. Maksymiliana Kolbego. Historia Świątynia parafialna pod wezwaniem św. Stefana po raz pierwszy pojawiła się w dokumentach z 1175 roku. Istniała tu wtedy osada targowa znajdująca się w pewnym oddaleniu od grodu. Z osady targowej rozwinęło się miasto Bytom Odrzański. Pierwotna romańska budowla została przebudowana w końcu XIV stulecia kiedy to została wzniesiona świątynia w stylu gotyckim. W XV stuleciu od strony zachodniej została dobudowana wysoka wieża. W II połowie XV stulecia patronat nad kościołem objęli kanonicy regularni z Żagania na prośbę księcia Jana II żagańskiego. W 1503 roku dodano do wezwanie kościoła nowego patrona św. Hieronima. W 1522 roku podczas pożaru który strawił miasto, został zniszczony również dach kościoła. W latach 1524–1526 budynek parafialnego kościoła przejęli ewangelicy. W latach 1584–1586 świątynia była wielokrotnie przebudowywana w stylu późnego gotyku. Wspólnota katolicka odzyskała swoją świątynię dopiero w 1590 roku. W latach 1609–1611 została podwyższona wieża świątyni. W 1653 roku kolejny raz świątynię przejęli protestanci. Kolejny pożar strawił miasto w 1694 roku. Wtedy to patronat nad kościołem objął ród Schönaich z Siedliska. To właśnie on ufundował podwójny barokowy hełm, zakrystię i barokowe wyposażenie wnętrza. W 1746, po wybudowaniu nowego zboru ewangelickiego, katolicy odzyskali prawo do używania swojego kościoła. Wówczas doszło do rekonsekracji świątyni, a kościół zyskał na nowo wezwanie św. Hieronima. Trzy dzwony zostały zawieszone podczas remontu wieży w 1822 roku. W końcu XIX stulecia podwójny barokowy hełm został zamieniony na dach namiotowy. Ostatni remont został przeprowadzony pod koniec ubiegłego wieku. Architektura Pierwotna skromna romańska świątynia istniała do końca XIV stulecia. Na jej miejscu Została wzniesiona ceglano-kamienna budowla w stylu gotyckim posiadająca tylko nawę i prezbiterium. W następnym etapie świątynia została rozbudowana o murowaną czworoboczną wieżę od strony zachodniej. W narożniki wieży zostało wmurowanych pięć kamiennych krzyży w formie krzyża św. Antoniego, z rytami (włócznia, miecz, nóż i łopata). W czasach gdy kościół przejęli luteranie, rozbudowane zostało prezbiterium, została zbudowana zakrystia i wybudowane zostały dwie kaplice szlacheckich rodów von Braun i Schönaich. Pomieszczenia są pokryte sklepieniami kolebkowymi i kolebkowo-krzyżowymi. W murze świątyni tkwią kule armatnie, pamiątka po ostrzale miasta przez Szwedów w czasie wojny trzydziestoletniej. Wyposażenie Wyposażenie wnętrza pochodzi głównie z epoki baroku. Z epoki renesansu pochodzą kamienne płyty nagrobne, m.in. Jerzego Schönaicha z Siedliska. Przypisy Bibliografia Jerzy Kwiatek: Polska. Urokliwy świat małych miasteczek.. Warszawa: Sport i Turystyka – MUZA SA, 2002, s. 149. (pol.).
Kościół św. Hieronima w Sobowie

Kościół św. Hieronima w Sobowie – świątynia w diecezji płockiej, w dekanacie dobrzyńskim nad Wisłą. Parafia św. Hieronima w Sobowie była erygowana 6 lutego 1403 roku przez biskupa płockiego Jakuba z Korzkwi. Źródła z roku 1597 podają, że kościół był początkowo drewniany, konsekrowany i znajdowały się w nim trzy ołtarze. Budynek murowany zaczął powstawać w 1718 roku za sprawą kanonika płockiego Bartłomieja Tłubickiego, następnie budowę kontynuował ks. A. Zakrzewski – ściany wcześniej częściowo wymurowane dokończono wykorzystując jako materiał drewno. Powstały też wtedy dwie drewniane wieże. W 1806 roku rozpoczęto budowę obecnego kościoła, projektantem był Hilary Szpilowski, a finanse pochodziły od Romualda Paprockiego, ówczesnego właściciela Sobowa. Bazę do powstania nowej konstrukcji stanowiły dawne fundamenty oraz mury. Świątynia uległa częściowemu zniszczeniu z powodu pożaru w 1923 roku, następnie została odbudowana dzięki ks. Janowi Zarębie. W 1938 wykonano polichromię. Remont kościoła przeprowadzono w 1843 roku. Umieszczono wówczas nowy obraz na ołtarzu głównym, natomiast ołtarze boczne odnowiono. Przypisy Bibliografia Serwis Diecezji Płockiej. [dostęp 2010-01-02].
Kościół św. Huberta w Nowym Warpnie

Kościół pw. św. Huberta – ryglowy, z 1793 r., w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w Nowym Warpnie-Karsznie. filialny podlega parafii pw. Wniebowzięcia NMP, archidiecezja szczecińsko-kamieńska. Historia Data powstania kościoła w Karsznie jest trudna do ustalenia. Do niedawna sądzono, że powstał on w 1793 - taka bowiem data widnieje na chorągiewce wieńczącej kościelną wieżę. Ostatnio odkryto jednak, że na starych szwedzkich mapach (wydanych przed 1709) zaznaczony jest kościół w Karsznie. Nie wiadomo, czy fakt ten dotyczy obecnego kościoła, czy też innej świątyni która istniała w tej miejscowości. Korpus nawowy świątyni zbudowany jest w technice ryglowej. W XIX wieku dobudowano neogotycką wieżę z cegieł. Do 1945 roku użytkowany jako świątynia protestancka, po 1945 popadł w ruinę. W 1994 roku mieszkańcy doprowadzili do rozpoczęcia odbudowy kościoła. Autorem projektu była Danuta Konopka. 25 lipca 1998 roku kościół pw. św. Huberta został poświęcony i przekazany jako świątynia filialna parafii w Nowym Warpnie. Świątynia posiada wystrój myśliwski (proste, drewniane ławy, ołtarz wsparty na rosochatym pniu, liczne poroża i trofea myśliwskie). W kościele organizowane są wystawy czasowe. Architektura Jest to kościół o niewielkiej kubaturze, postawiony na planie prostokąta, prosto zamknięte prezbiterium, ściany ryglowe, wieża zachodnia z czerwonej cegły. Ściany postawione na kamiennych fundamentach i ceglanej podmurówce. W ścianie północnej i południowej znajdują się po dwa prostokątne okna. Szkielet drewniany utworzył kwadratowe fachy wypełnione cegłami i otynkowane na biało. Od strony zachodniej znajduje się wieża na planie kwadratu, dwukondygnacyjna, zakończona tarasem, zwieńczona ośmiobocznym szczytem o konstrukcji szkieletowej i hełmem z chorągiewką. Znajdują się w niej okna ostrołukowe, portal zachodni również ostrołukowy. Wieża zwieńczona czterema sterczynami i ośmiobocznym ryglowym ostrosłupowym hełmem. Od wschodu nieco węższa wydzielona część prezbiterium. Wnętrze posiada strop płaski, drewniany, na zewnątrz dach dwuspadowy. Wyposażenie kościoła współczesne. Zobacz też Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Warpnie Ratusz w Nowym Warpnie Przypisy
Ägidiuskirche (Krakau)

Die Ägidiuskirche (poln. Kościół św. Idziego) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Grodzka 67 im südlichen Teil der Krakauer Altstadt, konkret im Stadtteil Okół. Sie wurde später von den Dominikanern übernommen. Geschichte Die Kirche wurde nach 1086 von Ladislaus I. Herman im Stil der Frühromanik als Votiv für die Geburt des Thronfolgers Boleslaus III. Schiefmund gestiftet. Da Ladislaus I. bei dem Heiligen Ägidius durch Gaben an das Kloster Saint-Gilles um einen Thronfolger gebeten hatte, wurde die Kirche nach diesem benannt. Sie ist damit eine der ältesten erhaltenen Kirchen Krakaus. Die Kirche wurde um 1300 im Stil der Backsteingotik ausgebaut und zunächst den Benediktinern später den Dominikanern übergeben. Das Innere der Kirche wurde im 17. Jahrhundert barockisiert. Die Kirche dient unter anderem der englischsprachigen katholischen Gemeinde in Krakau. Geographische Lage Die Kirche befindet sich am südlichen Teil der Krakauer Altstadt am Ende der ul. Grodza im Stadtteil Okół. Bis zum 19. Jahrhundert befand sich hier auch das Burgtor der Krakauer Stadtmauer. Oberhalb der Kirche befindet sich der Burgberg Wawel. Weblinks Homepage
Church of St. Giles, Kraków

Church of St. Giles (Polish: Kościół św. Idziego) is a historic Roman Catholic church of the Dominican Order located on 67 Grodzka Street in the Old Town of Kraków, Poland. Its history dates to 11th century; it has been rebuilt many times since. History The original Church of St. Giles was constructed on the orders of the Duke of Poland, Władysław I Herman in the 11th century. It was done as a result of his wife Judith of Bohemia giving birth to a son, which was attributed to the intercession of Saint Giles. The current church building was reconstructed in the 14th century and later remodelled in 1595 when it was handed over to the Dominican Order. By the start of the 20th century, a number of ancillary buildings had been constructed around the church. In 1905, the Krakow City Council passed an ordinance authorising the demolition of these buildings. This was objected to by heritage groups and Count Mycielski, who allegedly utilised his friendship with Archduke Franz Ferdinand, which resulted in the ordinance being withdrawn but demolitions still occurred leaving only three 18th-century houses. These houses were subsequently demolished by the Nazi General Government during the German occupation of Poland. In 1990, following the fall of Communism in Poland, a memorial called the Katyń Cross was erected outside the church in memory of the Polish Katyn massacre victims of the Soviet NKVD secret police in 1940, during the Soviet repression of Polish citizens during the Second World War. This is the only Roman Catholic church in Krakow with Mass in English every Sunday. Interior Inside the church is an altarpiece painting of St Giles that was formerly considered miraculous and until the early 20th century, was an area where pilgrims would place gifts to commemorate miraculous healing through St Giles' intercession. The choir stalls were originally installed in the Basilica of the Holy Trinity but moved to St Giles' Church in 1629. The altar dates from the early 17th century and a number of mediaeval wood icons are on display. References External links (in Polish) Church homepage
Kościół św. Idziego w Giebułtowie

Kościół św. Idziego w Giebułtowie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Giebułtów, w powiecie krakowskim. Kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Wcześniejszy kościół ufundowany został przez Judytę, żonę Władysława Hermana. W zasadzie to Książę Władysław Herman postanowił ufundować kilka kościołów wotywnych. Tak w dalszej części rozdziału A.D. 1086 Jan Długosz zapisał tę decyzję Księcia o zbudowaniu: "/.../ najpierw w Krakowie kościoła poświęconego św. Idziemu. Potem Książę polecił, aby w całym Królestwie jego rycerze zakładali kościoły poświęcone również temu świętemu, przez wstawiennictwo którego narodził się syn Księcia, następca tronu, Bolesław". Wśród wielu tych fundacji Długosz wymienia także Giebułtów. Za nim przyjmujemy więc stwierdzenie, że romański kościół w Giebułtowie został wybudowany w roku 1086, chociaż możliwy jest okres sięgający aż do roku 1102, to jest do końca okresu rządów Księcia Władysława Hermana. Obecny wybudowano w latach 1601–1604, adaptując poprzednią budowlę o czym świadczą nieregularności rzutu obiektu. Fundatorami byli Jakub Tomaszewski herbu Bończa i Barbara Pisarska herbu Szreniawa, lub Kacper Giebułtowski. Obiekt w 1604 roku poświęcił bp Bernard Maciejowski. Architektura Kościół murowany, oszkarpowany, orientowany, prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą. Do prezbiterium dobudowano kaplicę ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Po stronie południowej znajduje się kruchta dobudowana w połowie XIX wieku. Wystrój i wyposażenie w fasadzie od strony południowej manierystyczny portal z tablicą erekcyjną, a na niej informacja o konsekracji 1604 roku; portal w obramieniu renesansowym; gotycka płyta grobowa z postaciami rytymi Stanisława Oraczowskiego i jego żony Barbary; rokokowy ołtarz główny z kopią obrazu MB Częstochowskiej z 1623 roku; chrzcielnica marmurowa z 1666 roku; monstrancja z połowy XVII wieku; pacyfikał renesansowy z początku XVII wieku. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Marian Kornecki: Sztuka sakralna. Kraków: Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych w Krakowie, 1993. ISBN 978-83-2134744-8. http://www.wielka-wies.pl Historia Giebułtowa - notatka p. Antoniego Pogana - styczeń 2016 Antoni Pogan: "Najstarsze dzieje kościoła parafialnego p.w. św. Idziego w Giebułtowie w świetle dotychczasowych badań". Wydawnictwo Prądnik. Prace i Materiały Muzeum im. prof. Władysława Szafera. Tom 26 (2016), str. 241-252. Kraków, 2016 http://www.ojcowskiparknarodowy.pl/main/pradnik.html Antoni Pogan: "Giebułtów. Mieszkańcy, kościoły i historia". Wyd. Avalon, Kraków 2020. ISBN 978-83-7730-395-5.
Kościół św. Idziego w Modrzu

Kościół Świętego Idziego w Modrzu – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Modrze, w gminie Stęszew, w powiecie poznańskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu stęszewskiego. Obecny kościół został wybudowany w 1936 roku w stylu neobarokowym według projektu architekta Mariana Andrzejewskiego. Zachowało się jednak wiele elementów z poprzedniej świątyni, wybudowanej w stylu barokowym w 1784 roku przez ówczesnego proboszcza, profesora w poznańskiej Akademii Lubrańskiego - Jerzego Chudzickiego. Są to: orientowane prezbiterium, będące obecnie przedsionkiem nowego, kruchta z lożami na piętrze i otwartymi do wnętrza arkadami, oraz boczny ołtarz, który był do 1936 roku głównym, złożony z fragmentów z 1 i 2 połowy XVIII stulecia. W nowym ołtarzu znajdują się dwie barokowe rzeźby biskupów. W budowli można zobaczyć cenne dzieła, m.in.: "Wskrzeszenie Piotrowina przez św. Stanisława biskupa", kopia obrazu Szymona Czechowicza znajdującego się w ołtarzu głównym kolegiaty Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu z XVIII/XIX wieku, "Św. Piotr" dzieło z XVIII stulecia, oraz relikwiarzyk św. Jakuba w stylu regencji z XVIII stulecia. Zachowały się również: nagrobek Antonelli z Zakrzewskich Potockiej, kasztelanowej rogozińskiej z 1815 roku, a także wmurowane w zewnętrzną elewację świątyni, epitafium Józefy z Potockich, Voto Kwileckiej, Voto generałowej Mojaczewskiej z herbami Pilawa i Poraj z 1821 roku, oraz płyty nagrobne proboszczów ks. Marcina Apolinarskiego (1758) i ks. Jana Lerskiego (1840). Przypisy
Kostel svatého Jiljí (Podlesie)

Kostel svatého Jiljí je historický římskokatolický dřevěný kostel v obci Podlesie v okrese Częstochowa ve Slezském vojvodství v Polsku. Náleží pod římskokatolickou farnost svatého Jiljí v Podlesí (děkanát koniecpolský, diecéze kieleká), je zapsán ve vojvodském seznamu památek pod registračním číslem 372 z 14. ledna 1957, 413/67 z 21. června1967 a 222/76/A z 25. ledna1978 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. U kostela se nachází historická dřevěná zvonice z roku 1808. Historie První zmínky o kostele v obci Podlesie jsou z roku 1325 a 1470. V roce 1657 byl spálen Švédy. Nový byl postaven a vysvěcen v roce 1728 majitelem panství Aleksandrem Tęgoborským. V letech 1782–1787 byl přestavěn do dnešní podoby za vydatné pomoci Aleksandra Potockého, vlastníka zdejšího panství a pozdějšího ministra policie Varšavského knížectví. Architektura Exteriér Kostel je neorientovaná jednolodní podezděná dřevěná roubená stavba, na severní straně ukončená užším a menším kněžištěm. Stěny kostela jsou bedněny deskami. Loď i kněžiště mají obdélníkový půdorys. Za kněžištěm, v jeho prodloužení, je sakristie. Vchod do kostela vede přes malý přístavek. Střecha kostela je sedlová, dvouhřebenová, krytá šindelem; osmiboký sanktusník zakončený cibulí má lucernu krytou plechem. Vchodový přístavek dostal sedlovou střechu, nad níž je trojúhelníkový štít lodi s podlomenicí. Interiér V interiéru je valená klenba. Kruchta je podepřena dvěma sloupy ve střední části s vypouklým parapetem a s barokními varhany. Sponový trám ve vítězném oblouku tvořený dvěma volutami nese barokní krucifix z 18. století. Hlavní oltář je rokokový z konce 18. století s obrazem svatého Jiljí. Boční oltáře jsou barokní ze začátku 18. století. Polychromie byla provedena v letech 1960–1962 při opravě kostela. Ambon a dřevěná křtitelnice jsou barokní. Přístup na ambon vede schody přes boční oltář. Zvonice Zvonice z roku 1808 je volně stojící dřevěná stavba štenýřové konstrukce postavená na půdorysu čtverce. Je zakončená jehlanovou stupnicovou střechou krytou šindelem. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Idziego w Podlesiu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jiljí na Wikimedia Commons
Kościół św. Idziego w Podlesiu

Kościół św. Idziego – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Podlesiu w powiecie częstochowskim w województwie śląskim. Jest kościołem parafialnym w dekanacie koniecpolskim w diecezji kieleckiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Podlesiu pochodzą z 1325 i 1470 roku. Świątynia została spalona przez Szwedów w 1657 roku, nowy kościół wzniesiono w 1728 roku, z fundacji Aleksandra Tęgoborskiego, ówczesnego właściciela wsi. Konsekracja odbyła się w 1728 roku. Pod koniec XVIII wieku (1782–1787) kościół przebudowano tak gruntownie, że faktycznie można mówić o budowie nowego. Było to możliwe dzięki wydatnej pomocy Aleksandra Potockiego, kolatora kościoła. Architektura i wyposażenie Kościół jest drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami, na podmurówce. Nawa kościoła założona jest na rzucie prostokąta, prezbiterium od strony północnej, węższe, zamknięte prostą ścianą. Bezpośrednio za prezbiterium, na jego przedłużeniu, znajduje się zakrystia – co jest rozwiązaniem rzadko spotykanym w kościołach drewnianych. Wejście do kościoła poprzedzone jest niewielkim przedsionkiem. Dachy gontowe, dwuspadowe, odrębne nad nawą i nad prezbiterium z zakrystią. W dachu nawy znajduje się wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona hełmem. Szczyt fasady oszalowany jest deskami układanymi „w jodełkę”. Kościół jednonawowy. Nawa i prezbiterium przekryte są wspólnym sklepieniem pozornym, w nawie wspartym na zaskrzynieniach. Belka tęczowa posiada formę dwóch wolut. Wyposażenie barokowe. Ołtarz główny i dwa ołtarze boczne pochodzą z XVIII wieku. Dzwonnica W sąsiedztwie kościoła znajduje się wolnostojąca drewniana dzwonnica wybudowana w 1808 roku (rok wyryty nad drzwiami). Przypisy Bibliografia Barbara Wolff (red) Jerzy Z. Łoziński (red), Jan (red.) Samek: Katalog zabytków sztuki w Polsce tom III województwo kieleckie z. 12 powiat włoszczowski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1966. Linki zewnętrzne krajoznawca.org
Kostel svatého Jiljí (Zrębice)

Kostel svatého Jiljí (polsky: Kościół św. Idziego) je historický římskokatolický dřevěný kostel v obci Zrębice, gmina Olsztyn, okres Częstochowa, Slezské vojvodství a náleží do děkanátu Olsztyn, arcidiecéze čenstochovské, je farním kostelem farnosti svatého Jiljí v Zrębice. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem R/506/57 z 2. května 1957, 264/60 z 7. března 1960 a 30/78 z 20. února 1978 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Volně stojící dřevěná zvonice z roku 1782 je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 1153/70 z 21. prosince 1970 a 31/78 z 20. února 1978. Historie První písemné zmínky o existenci církevní stavby pocházejí ze Svatopetrského haléře z roku 1334. Kaple Všech svatých byla postavena za panování Kazimíra Velkého, jako vděk za ochranu před epidemií té doby. Později na místě kaple byla postavená zděná nová kaple ve stylu rotundy. Kostel sv. Jiljí byl postaven v roce 1789, první rekonstrukce byla provedena roce 1889. Další rekonstrukce probíhaly v padesátých a šedesátých letech 20. století. Architektura Jednolodní dřevěná stavba roubené konstrukce bedněna deskami. Hlavní vchod je na jižní straně, druhý prochází krytým přístavkem s kruchtou. Sedlová střecha je krytá šindelem. Sanktusník s lucernou je ukončen cibulovou bání. Kněžiště na východní straně má obdélníkový půdorys, z východní strany se přimyká sakristie krytá pultovou šindelovou střechou. Interiér V severní části se nachází kruchta, která je podepřena dvěma sloupy. Kněžiště je nižší než loď a je oddělená sponovým trámem s vyřezávanými konzolami. Na sponovém trámu je umístěno Ukřižování. Interiér je barokní. Hlavní oltář z 17. století byl přestavěn v 18. století. V interiéru se nachází obraz svatého Jiljí, který byl vytvořen v roce 1652. Původně byl umístěn v kapli. V roce 1789 byl přenesen do kostela. Barokní boční oltářambona pochází z 18. století je zdobená rokaji. Z 18. století je kamenná křtitelnice, z roku 1717 pochází měděná křtitelnice. V bočním barokním oltáři se nacházel obraz Panny Marie z 15. století. Obraz byl odcizen v roce 1998. Okolí V blízkosti kostela stojí dřevěná zvonice na zděné podezdívce z přelomu 17. a 18. století se zvonem z roku 1632. Konstrukce štenýřová s jehlanovou střechou krytou šindelem. U kostela sv. Jiljí roste skupina šesti lip, jejichž stáří se odhaduje na tři sta let. Tyto památné lípy jsou přírodními památkami Polska. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Idziego w Zrębicach na polské Wikipedii. Literatura Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, t. VI d. woj. Katowickie, red. I. Rajduch-Samkowa, J. Samka, z. 4 d. powiat częstochowski, oprac. P. Maliszewski, A. Małkiewicz, I. Rajduch-Samkowa i J. Samka, Warszawa 1979, s. 42-44 (polsky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jiljí na Wikimedia Commons