NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sobolewie

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętej Rodziny i św. Apostołów Piotra i Pawła w Sobolewie w dekanacie Łaskarzew diecezji siedleckiej. Jest to świątynia wzniesiona w 1708 roku jako kaplica. Rozbudowana została w 1900 i 1916 roku – została wówczas przedłużona nawa, dobudowano fasadę dwuwieżową. Budowla była remontowana w 1993 roku. Świątynia jest drewniana jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Budowla jest orientowana, posiada mniejsze prezbiterium w stosunku do nawy, zamknięte prostokątnie z dwoma bocznymi zakrystiami. Fasada jest zwieńczona trójkątnym szczytem i flankowana dwoma wieżami, poprzedza ją ganek pod balkonem podparty czterema słupami. Wieże są zwieńczone blaszanymi ostrosłupowymi dachami hełmowymi z trójkątnymi szczycikami u podstawy. Świątynia posiada dach dwukalenicowy, nakryty blachą, na dachu jest umieszczona czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym ostrosłupowym dachem hełmowym. Wnętrze nawy jest nakryte stropem płaskim, natomiast wnętrze prezbiterium nakrywa strop z fasetą. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada prostą linię parapetu oraz balustradę tralkową. Organy zostały wykonane w 1930 roku przez firmę Dominik Biernacki. Ołtarz główny powstał w XX wieku i jest ozdobiony barokowymi figurami świętych Apostołów Piotra i Pawła z XVIII wieku. Chrzcielnica pochodzi z XVII wieku. Figura późnogotycka Chrystusa Ukrzyżowanego powstała w 1 połowie XVI wieku. Przypisy
Plac bp. Jana Chrapka w Toruniu

Plac bp. Jana Chrapka w Toruniu – plac znajdujący się w Toruniu przez który przebiega ul. Przy Kaszowniku (drogi krajowe nr 15 i 80) i do którego dochodzi ulica Warneńczyka. Krótko po śmierci bp. Jana Chrapka (w 2001 roku) nadano placowi jego imię. W lutym 2018 roku rozpoczęła się przebudowa placu Chrapka. Oprócz ronda turbinowego w jego centralnym miejscu przebudowane zostały także ulice Przy Kaszowniku i Warneńczyka oraz pozostała infrastruktura, czyli chodniki, ścieżki rowerowe, oświetlenie i zatoki autobusowe. Ponadto w ramach tych prac zmodernizowane zostało także istniejące torowisko tramwajowe. 28 maja 2019 roku plac został oficjalnie otwarty. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Szczawinie Kościelnym

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu gąbińskiego diecezji płockiej. Budowa świątyni została ufundowana w 1759 roku przez kolejnego właściciela Szczawina Tomasza Szczawińskiego. Prace budowlane zostały rozpoczęte w 1783 roku, ale kłopoty z budowniczymi, Syssnerem i Hajslingerem z Płocka, spowodowały, że budowa, którą kierował Henryk Burger, poważnie się opóźniała. Dopiero gdy w 1786 roku sprowadzono z Warszawy architekta Hilarego Szpilowskiego, prace nabrały tempa. Główna część prac została zakończona w dniu 27 września 1787 roku. Świątynia została konsekrowana w dniu 4 sierpnia 1790 roku przez biskupa Macieja Chyczewskiego, sufragana włocławskiego. W 1815 roku zostały przeprowadzone drobne prace konserwatorskie, a częściowo budowla była remontowana w 1946 roku oraz w latach 1950–1960. Świątynia jest budowlą murowaną z cegły i otynkowaną, jednonawowy na planie prostokąta. Nawa posiada trzy przęsła. Chórowe przęsło jest węższe, natomiast prezbiterium jest niższe i zamknięte półkolistą absydą. Zakrystia znajduje się w dolnej części, natomiast w górnej jest umieszczony chór zakonny. Ściany są podzielone pilastrami toskańskimi umieszczonymi na cokołach. Pod świątynią znajduje się krypta nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. W krypcie zostali pochowani zakonnicy oraz znaczniejsi fundatorzy świątyni i klasztoru. Zewnętrzna fasada świątyni jest rozdzielona na 3 części. Część centralna jest dwukondygnacyjna i lekko cofnięta w porównaniu do części bocznych. Część centralna w dolnej kondygnacji ujęta jest dwiema półkolumnami toskańskimi, natomiast w górnej jońskimi zwieńczonymi trójkątnym frontonem. Boczne części dolnej kondygnacji ozdobione są pilastrami toskańskimi. W górnej części pomiędzy kolumnami jest umieszczona wnęka z krzyżem i datą „1851”. Na szczycie frontonu znajduje się kula z krzyżem. Świątynia posiada 7 ołtarzy – główny oraz 6 bocznych wykonanych z drewna jesionowego. Ołtarz główny został zbudowany w 1793 roku. Ozdobiony jest 6 kolumnami, pomiędzy którymi znajdują się 4 rzeźby: Jana Ewangelisty, św. Anny, Matki Boskiej Bolesnej, św. Joachima. W polu centralnym jest umieszczony obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus znajdujący się w sukience wykonanej ze srebrnej blachy. Został namalowany zapewne przez Franciszka Smuglewicza w 1793 roku. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się obraz Chrystusa na krzyżu powstały także w XVIII wieku. Z lewej i prawej strony tabernakulum są umieszczone 2 relikwie świętych: Bonifacego Benedykta i Jukundusa. Ołtarze boczne wykonane z drewna jesionowego z kolumnami i pilastrami ułożone są symetrycznie, po 3 w części północnej i południowej świątyni. Organy w świątyni powstały przed 1900 rokiem. Zostały zbudowane przez firmę Dominika Bierna-ckiego. Prospekt organowy jest podzielony na 5 pól piszczałkowych, rozdzielonych kolumienkami. Wieżyczka jest zwieńczona trójkątnym daszkiem, nad nim znajduje się krzyż. Na członach bocznych są ustawione wazony. Przypisy
Predsjednička palača u Varšavi

Predsjednička palača u Varšavi (polj. Pałac Prezydencki w Warszawie) službeno je sjedište Predsjednika Republike Poljske zajedno s Palačom Belweder, također u Varšavi. Izvorno izgrađena 1643. za krunidbu hetmana Stanisława Koniecpolskog prema nacrtima Constantina Tencalle, a današnji neoklasicistički izgled poprima 1818. kada postaje sjedištem namjesnika Poljskog kraljevstva. U Palači se odvio niz događaja važnih za poljsku, europsku, ali i svjetsku povijest, od proglašenja Trećesvibanjskog Ustava Poljsko-Litavske Unije 1791. do potpisivanja Varšavskog ugovora 1955. Završetkom Prvog svjetskog rata bilo je sjedištem Vijeća ministara Druge Poljske Republike, da bi tijekom Drugog svjetskog rata bila sjedištem nacionalsocijalističkih snaga (»Njemačka kuća«, Deutsches Haus), a od 1994. sjedištem poljskog predsjednika. Izvori Vanjske poveznice
Palazzo presidenziale (Varsavia)

Il palazzo del presidente è la residenza ufficiale del presidente della Polonia sito nella capitale polacca, Varsavia. Storia La costruzione del palazzo fu avviata nel 1643, dall'etmano Stanisław Koniecpolski. Il primo nome del palazzo fu "Pałac Koniecpolskich"; quest'ultimo non venne però completato durante la vita del latifondista, infatti morì nel 1646 nella sua residenza a Brody. L'architetto del palazzo fu Costante Tencalla, architetto alla corte polacca, progettista anche della Colonna di Sigismondo. Nel 1674 l'edificio diventò, per 144 anni, proprietà della famiglia Radziwiłł. Nel 1818 il palazzo diventò la sede del viceré del Regno del Congresso Dal 1818 il palazzo è stato ricostruito in stile neoclassico, dall'architetto Chrystian Piotr Aigner (1756–1841), estendendo l'edificio, creando una grande scalinata tra il corpo principale e l'ala nord, rimodellando la facciata principale, e ridecorando le sale del primo e del secondo piano. L'esterno del piano terreno è decorato a bugnato piatto. Aigner lavorò con 2 aiutanti: Camillo Landini, che scolpì quattro leoni di pietra a guardia dell'entrata del palazzo (sul lato di Krakowskie Przedmieście) e Niccola Monti, un pittore italiano. Infine, tutte le colonne e le lesene sulla corte d'onore, vennero rimodellate in stile corinzio, modifica visibile ancora oggi. L'anno 1852 fu disastroso per il palazzo: un incendio rase al suolo tutto il corpo principale. La residenza venne ricostruita da Alfons Kropiwnicki (1803–1881). I lavori terminarono nel 1856. Le decorazioni esterne rimasero identiche alle precedenti, ma l'interno venne arricchito da Bolesław Podczaszyński. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo del presidente a Varsavia Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su prezydent.pl.
Presidentpalatset i Warszawa

Presidentpalatset (polska Pałac Prezydencki, också känt som Koniecpolski-palatset, Lubomirski-palatset, Radziwiłł-palatset och Namiestnik-palatset) är ett klassicistisk palats i Warszawa vid Krakowskie Przedmieście. Det har alltsedan 1993 varit det officiella residenset för Polens president. Palatset räknas som en av de vackraste byggnaderna vid Krakowskie Przedmieście och är ett av Warszawas största palats. Det såg ursprungligen annorlunda ut, och fick sin nuvarande form och det traditionella namnet Namiestnik-palatset (polska: Pałac Namiestnikowski) på 1800-talet efter en betydande ombyggnation. Palatset har historien igenom använts i nästan enbart officiella sammanhang. Framför palatset står ett monument över Józef Poniatowski, en kopia av en ursprunglig skulptur av Bertel Thorvaldsen från 1832. Historia Presidentpalatset var från början ett barockpalats med Warszawas första italienska trädgård, bygd efter teckningar av Constantino Tencalla. Byggandet påbörjades 1643 av storhetman Stanisław Koniecpolski och fullbordades av hans son Aleksander. Efter Aleksanders död sålde hans son Stanisław palatset 1659 till felthetman och storkronmarskalk Jerzy Sebastian Lubomirski. År 1674 kom det emellertid i Radziwiłł-ättens ägo, och under de följande åren användes palatset för officiella sammankomster. År 1818 köptes det av Kongresspolens regering som säte före namiestniken, och blev då också grundligt ombyggd i klassicistisk stil efter teckningar av Chrystian Piotr Aigner. Under Polens delningar hade palatset flera olika funktioner. 1821 placerades två stenlejon framför palatset, ett verk av Camillo Laudini. År 1918 putsades palatset upp gjordes om till officiellt residens för statsministern och regeringen. Anmärkningsvärt nog skadades inte byggnaden särdeles mycket under andra världskriget, ehuru tyskarna byggde om palatsinteriören till ett lyxhotell med kasino kallat Deutsches Haus (tyska huset). Efter kriget putsades palatset upp och byggdes om under ledning av Antoni Brusche och Antoni Jawornicki. Det användes i officiella sammanhang, som professorsnomineringar, nyårsbaler med mera. Det var här Warszawapakten undertecknades 1955. År 1989 huserade palatset Runda bordet – mötena mellan fackföreningen Solidarność och det realsocialistiska styret. År 1990 gjordes palatset om till residens för presidenten och presidentens kansli. Det rymmer även presidentens privata bostad under dennes ämbetstid. Lech Wałęsa var den första presidenten som flyttade hit 1994 från det förutvarande presidentresidenset Belweder. Se även Warszawas slott Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från norska Wikipedia (bokmål/riksmål), tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Presidentpalatset i Warszawa.﻿
Italian House, Kraków

Italian House (also known as the Italian Kamienica, Montelupi House or Montelupi Kamienica, Polish: Dom Włoski w Krakowie, Włoska Kamienica, Kamienica Montelupich) is a kamienica building in Main Square, Kraków, Poland. It was built in the 16th century by Sebastian Montelupi, and served as a headquarters of the Polish Post, and one of the centers of Italian culture in Kraków. When it was operating as a postal centre stagecoaches to Venice departed from here. The building is classified as a monument. References
Dom Włoski w Krakowie

Dom Włoski również Włoska Kamienica lub Kamienica Montelupich – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy Rynku Głównym 7, na Starym Mieście. Opis Pierwotny dom gotycki znajdujący się w tym miejscu został gruntownie przebudowany w latach 1556–1561 na zlecenie rodziny Montelupich. Jednym z właścicieli kamienicy był Sebastian Montelupi, który na podstawie przywileju z dn. 22 czerwca 1569 r. objął zarząd działającej wówczas w Polsce poczty. Jego dom stał się zatem siedzibą tej instytucji. Głównym klientem poczty Montelupiego był dwór królewski i polska dyplomacja. Początkowo listy i pakunki przewożono na trasie z Krakowa do Wenecji i z powrotem. Gońcy mieli przemierzać tę trasę co 15 dni. Później, gdy uruchomiono połączenie Warszawa – Wilno, ta nowa trasa obsługiwana była co 17 dni. Królowi zapewniono otrzymywanie przesyłek co tydzień (podczas jego pobytu w dowolnym miejscu w Koronie) lub co trzy tygodnie (podczas jego pobytu na Litwie). Za swoje usługi Montelupi otrzymywał rocznie 1300 talarów oraz korzystał z opłat za przesyłki prywatne. Do jego dyspozycji stały ponadto podwody królewskie. Po wymarciu rodu Montelupich kamienica stała się własnością rodziny Cortinich. W drugiej połowie XVII wieku przejęło ją Bractwo Włoskie, skupiające Włochów zamieszkałych w Krakowie. Pod koniec XIX wieku kamienicę odrestaurował architekt Władysław Ekielski. Do obszernej sieni prowadzi manierystyczny portal z łacińską sentencją Te cum habita. Na sklepieniu sieni zachowały się herby pierwszych właścicieli, rodziny Montelupich. Z sieni na podwórze prowadzi portal, pochodzący z połowy XVI wieku, przeniesiony tutaj z sąsiedniej kamienicy. Obok portalu znajduje się barokowa płaskorzeźba, przedstawiająca św. Floriana, pochodzącą z XVII w. W podworcu w oficynie mieściła się do 1990 firma cukiernicza Scherchardta, której właściciel pochodził ze Lwowa, a w Krakowie osiedlił się w 1946. Pod bramą tej kamienicy odprawiano polskich kurierów pocztowych wyruszających regularnie z listami do Wenecji. Pierwszy kurier wyruszył z tego miejsca w 1569; informuje o tym wydarzeniu tablica pamiątkowa, wmurowana tutaj w 400-lecie poczty polskiej w 1969. Dwa piętra kamienicy zajmuje hostel (2009 r.). 23 maja 1932 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Michał Rożek: Przewodnik po zabytkach i kulturze Krakowa. Warszawa: PWN, 1993. ISBN 83-011-0989-0. (pol.).
Casa Italiana (Cracóvia)

Casa Italiana (também conhecida como Kamienica Italiana, Casa Montelupi ou Kamienica Montelupi, em polonês/polaco: Dom Włoski w Krakowie, Włoska Kamienica, Kamienica Montelupich) é um edifício de cortiço da Praça Principal de Cracóvia, Polônia. Foi construído no século XVI por Sebastiano Montelupi, e serviu como sede do Posto Polaco, e um dos centros da cultura italiana de Cracóvia. Quando ele estava operando como um centro postal, diligências para Veneza partiram daqui. O edifício é classificado como monumento. Referências
Pumpspeicherkraftwerk Żar

Das Pumpspeicherkraftwerk Żar (polnisch Elektrownia Porąbka-Żar) ist das zweitgrößte polnische Pumpspeicherkraftwerk. Technik Das von 1971 bis 1979 gebaute Pumpspeicherkraftwerk kann im Turbinenbetrieb 4,0 Stunden lang eine Leistung von 500 Megawatt abgeben und im Pumpbetrieb 5,5 Stunden lang eine Leistung von 540 MW aufnehmen. Als Unterbecken dient der Stausee Jezioro Międzybrodzkie, das Oberbecken wurde auf dem gleichnamigen Berg Żar errichtet. Siehe auch Liste von Pumpspeicherkraftwerken Liste von Kraftwerken in Polen Literatur Janusz Lobacz: Role Of Pumped Storage In The National Electricity System of Poland. In: PGE Energia Odnawialna S.A. (Hrsg.): Hydro In Europe: Powering Renewables. Brüssel, Belgien 26. September 2011 (eurelectric.org [PDF; 1,8 MB; abgerufen am 20. Oktober 2012]). Weblinks Żar Hydroelectric Power Plant. PGE Energia Odnawialna S.A., abgerufen am 21. Oktober 2012 (englisch). 25 years of the EW Porąbka-Żar Hydroelectric Power Plant. PGE Energia Odnawialna S.A., abgerufen am 21. Oktober 2012 (englisch).
ГАЭС Поромбка-Жар

ГАЭС Поромбка-Жар — гидроаккумулирующая электростанция на юге Польши в Силезском воеводстве. Станцию, расположенную на юго-восток от Бельско-Бяла на реке Сола (правый приток Вислы, которая течёт из Карпатских гор), начали строить в 1971 году, а ввод в эксплуатацию пришёлся на 1979 год. В качестве нижнего резервуара используется водохранилище Miedzybrodzkie, созданное на Соле в результате возведения плотины у села Порабка. Верхний резервуар представляет собой искусственный водоём Zar, размещённый на высотах правого берега Солы. Заполнение водоёма происходит в течение 5,5 часов при работе станции в насосном режиме с мощностью 540 МВт, и этого хватает для 4 часов работы в турбинном режиме с мощностью 500 МВт. Основное оборудование ГАЭС составляют четыре однотипные обратимые турбины типа Френсис. Эффективность гидроаккумулирующего цикла 75 %. См. также Список электростанций Польши Примечания
ГАЕС Поромбка-Жар

ГАЕС Поромбка-Жар — гідроакумулювальна електростанція на півдні Польщі у Сілезькому воєводстві. Станцію, розташовану на південний схід від Бельсько-Бяла на річці Сола (права притока Вісли, яка тече з Карпатських гір), почали будувати 1971-го, а введення в експлуатацію припало на 1979 рік. Як нижній резервуар використовується водосховище Miedzybrodzkie, створене на Солі внаслідок зведення греблі біля села Порабка. Верхній резервуар становить штучна водойма Zar, розміщена на висотах правого берега Соли. Заповнення водойми відбувається протягом 5,5 години при роботі станції в насосному режимі з потужністю 540 МВт і цього вистачає для 4 годин роботи в турбінному режимі з потужністю 500 МВт. Основне обладнання ГАЕС становлять чотири однотипні оборотні турбіни типу Френсіс. Ефективність гідроакумулювального циклу 75 %. Див. також Список електростанцій Польщі Примітки
Tatranský národní park (Polsko)

Tatranský národní park (polsky Tatrzański Park Narodowy, zkr. TPN) je národní park v jižním Polsku u hranic se Slovenskem. Byl vyhlášen v roce 1954 na ploše 215,56 km², ale v současnosti je menší, 211,64 km². První návrhy na ochranu Tater se objevily koncem 19. století. V roce 1925 vznikly první snahy na vytvoření národního parku ve spolupráci se Slovenskem. Formálně park vznikl v roce 1937, na ploše, která patřila státním lesům. Po druhé světové válce v roce 1947 byla vytvořena oddělená správní jednotka, Tatranský park. V roce 1993 se TPN a jeho slovenský ekvivalent se stejným místním názvem Tatranský národní park staly lokalitou světového přírodního dědictví UNESCO světového významu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Tatranský národný park (Poľsko) na slovenské Wikipedii. Související články Vysoké Tatry Tatranský národní park Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tatranský národní park na Wikimedia Commons
Tatra-Nationalpark (Polen)

i3i6 Der Tatra-Nationalpark (polnisch: Tatrzański Park Narodowy, TPN) ist ein Nationalpark in Polen, der in der Woiwodschaft Kleinpolen an der slowakischen Grenze liegt. Obwohl der Nationalpark 1954 offiziell gegründet wurde, gab es schon seit 1925 erste gemeinsame Versuche mit der Tschechoslowakei zum Schutz der Tatra. Bereits 1937 wurde in den staatlichen Wäldern des Gebiets ein geschützter Park eröffnet. Während man in der Tschechoslowakei schon 1949 den Tatra-Nationalpark (TANAP) gründete, wurde auf der polnischen Seite erst 1954 ein Nationalpark realisiert. Im Jahre 1993 wurden der polnische und slowakische Teil des Nationalparks Tatra von der UNESCO zu einem Biosphärenreservat erklärt. Die Tatra ist ein Gebirgskomplex des Fatra-Tatra-Gebietes der Karpaten. Hier findet man in Polen sonst einzigartige Berge alpinen Typs, die ein Relief mit Höhenunterschieden bis zu 1700 m bieten. Der Großteil der Tatra liegt in der Slowakei, im kleineren polnischen Teil befindet sich die höchste Erhebung des Landes (Rysy, 2499,6 m n.p.m.). Flora Die Pflanzenwelt zeichnet sich durch eine typische Stufenstruktur aus. Im unteren Hochwald (bis 1250 m n.p.m.) dominieren Tannen-Buchenwälder, im oberen Hochwald (bis 1550 m n.p.m.) Fichtenwälder, die in den Bereich der Krummholz-Zone und des Graslands (bis 1800 m n.p.m.) übergreifen. Über dieser Höhe beginnt die alpine Stufe. Man schätzt für den Nationalpark eine Anzahl von über 1000 Gefäßpflanzenarten, von denen 85 dem Artenschutz unterstehen. Viele der im Park wachsenden Pflanzen sind Endemiten der Tatra, beziehungsweise der Karpaten. Zu nennen wären hier beispielsweise die Zirbelkiefer, der Karpaten-Steinbrech, der Karpaten-Rittersporn, der Silberwurz und der Trauben-Steinbrech. Gesondert zu erwähnen sind außerdem auch die Dreispaltige Simse und das Zweizeilige Kopfgras, die eine endemische Gemeinschaft von Hochgebirgsgräsern bilden und sich im Herbst rot färben und einem großen Teil der Berge eine charakteristische Farbe verleihen, den „Czerwony Wierch“ (Roter Gipfel). Fauna Die überaus reiche Tierwelt des Nationalparks zeichnet sich ebenfalls durch viele Endemitem sowie seltene und geschützte Arten aus. Zu den Seltenheiten der hiesigen Fauna gehören die schon seit Mitte des 19. Jahrhunderts geschützten Gämsen und Murmeltiere sowie die Braunbären, Luchse, Wölfe, Fischotter und einige Dutzend Vogelarten, darunter der Steinadler, der Mauerläufer und die Alpenbraunelle. In den höheren Waldpartien nisten der Auerhahn, der Birkhahn und das Haselhuhn. In den Wäldern zahlreich vertreten sind die Hirsche und Rehe sowie kleine Nagetiere. Siehe auch Nationalparks in Polen Liste der Biosphärenreservate in Europa Weblinks Seite des Nationalparks Tatra (polnisch)
Parque nacional Tatra (Polonia)

Parque nacional Tatra (en polaco: Tatrzański Park Narodowy)​ es un parque nacional situado en las montes Tatras, en la región de Malopolska, en el sur de Polonia, en la frontera con Eslovaquia. Fue creado en 1954 sobre una superficie de 215,56 kilómetros cuadrados, pero es en la actualidad un poco más pequeño, con 211,64 kilómetros cuadrados (81,71 millas cuadradas). De esta cantidad, 151,91 kilómetros cuadrados son bosques y el resto principalmente son praderas. Estrictamente protegidas se encuentran unos 115,14 km², de los cuales 61,49 km² son ecosistemas forestales. El parque tiene su sede en la ciudad de Zakopane. También hay un parque nacional similar en el lado de la frontera eslovaca, llamado parque Narodny Tatransky. Clima Véase también Geografía de Polonia Geografía de Europa Anexo:Parques nacionales de Polonia Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional Tatra.