NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pyrzycach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pyrzycach – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Ottona w Pyrzycach. Mieści się w Pyrzycach, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Pyrzyckiego archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Jest to świątynia gotycka, wybudowana w kilku fazach, wzniesiona w 2. połowie XIII wieku, a następnie przebudowywana i rozbudowana (m.in. w pierwszej połowie XIV stulecia została rozbudowana do formy pseudobazyliki o czterech przęsłach i trzech nawach z trzy- i pół-przęsłowym prezbiterium zamkniętym pięciobocznie i wieżą wzniesioną na planie kwadratu, w XV stuleciu wybudowane zostało obejście prezbiterium i kaplice obok wieży, w 1739 roku natomiast została wzniesiona nowa wieża od strony wschodniej). Budowla wielokrotnie była niszczona przez pożary, a następnie była odbudowywana. W 1945 roku podczas walk o miasto, świątynia została spalona i zburzona, sklepienia zawaliły się. Ocalały mury kapitalne korpusu nawowego i dolne partie wieży zachodniej. W 1948 roku ze środków przyznanych przez Ministerstwo Kultury i Sztuki została wyremontowana i oszklona nawa boczna. Dotacje państwowe lokalne władze wykorzystały na bieżące potrzeby zarówno starostwa jak i Zarządu Miejskiego, co doprowadziło do przerwania prac. Dopiero w dniu 24 stycznia 1958 roku zrujnowany kościół został przekazany parafii św. Ottona. W latach 1958–1966 świątynia została odbudowana. Pierwotnie nosiła wezwanie św. Maurycego. W 1961 roku na podstawie decyzji księdza prymasa Stefana Wyszyńskiego otrzymała obecne wezwanie. Architektura Elewacje długie są podzielone przez ostrołukowe okna, portale i przypory, skrępowane gzymsem cokołowym. Otwory okienne i drzwiowe ujęte są w rozglifione obramienia, wykonane z kształtek ceramicznych. Okno przy fasadzie wschodniej jest większe od innych i zakończone jest łukiem ostrym z wysoką strzałką. W przyziemiu znajdują się wykute powtórnie dwa małe ostrołukowe okna, ujęte przez dwudzielne blendy z potrójnymi tondami z elementami dekoracji maswerkowej. Podwójne blendy, które są zakończone wimpergami, znajdują się także w licu lizen otaczających prezbiterium. Wieża posiada hełm namiotowy, posiada dekorację w postaci ostrołukowych blend, znajdujących się na kilku kondygnacjach; na najwyższej kondygnacji, nie posiadającej okien mieszczą się tarcze zegarowe. Budowla posiada wnętrze o czterech przęsłach i trzech nawach, reprezentuje typ kościoła pseudobazylikowego z trzy- i pół-przęsłowym prezbiterium, które jest otoczone przez nawę. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rzepienniku Biskupim

Kościół Wniebowzięcia NMP w Rzepienniku Biskupim – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Rzepiennik Biskupi, należącej do powiatu tarnowskiego województwa małopolskiego. Historia kościoła Jest to świątynia neogotycka w stylu narodowym zbudowana w latach 1856–1864 według projektu Antoniego Stacherskiego. To kościół na planie krzyża łacińskiego, orientowany, bazylikowy, z transeptem i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Od zachodu dwuwieżowa fasada z rozetą i kamiennymi posągami św. Piotra i Pawła. Ściany wykonane zostały z kamienia i czerwonej cegły, w które wpleciona jest inskrypcja erekcyjna z zendrówki. Wyposażenie kościoła pochodzi z przełomu XIX i XX wieku. Polichromię wykonał w latach 1910–1912 młodopolski artysta Jan Bulas – uczeń Stanisława Wyspiańskiego. W ołtarzu głównym znajduje się tryptyk z rzeźbą Matki Bożej Wniebowziętej i płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny maryjne. W ołtarzu bocznym jest obraz Matki Bożej Śnieżnej Rzepiennickiej z XVII w., pochodzący z poprzedniego kościoła św. Klemensa. Przypisy Bibliografia Czesław Dutka, Rzepiennik, Rzepiennik Suchy, 1998. Maria Kurzeja, Kościół parafialny w Rzepienniku Biskupim, Rzepiennik Biskupi, 2004.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarbinowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarbinowie – kościół parafialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarbinowie. Opis Budowla neogotycka, murowana z kamieni granitowych i cegły, częściowo wykorzystuje mury ze średniowiecznej świątyni, które nie są widoczne, ponieważ kościół został całkowicie otynkowany. Od przebudowy w 1832 r. zachował obecny kształt. Kościół orientowany, salowy, na rzucie prostokąta z kwadratową, 2-kondygnacyjną wieżą z 1890-1892 przy elewacji wschodniej, zwieńczoną wysmukłym stożkowatym hełmem. Na wieży trzy dzwony z 1920 r. Trzy niewielkie kruchty na osiach elewacji południowej, północnej i zachodniej. Wyposażenie kościoła pochodzi całkowicie z lat 1832 i 1840. Składa się ono z neobarokowego drewnianego ołtarza głównego, w którego centralnym polu umieszczono obraz z przedstawieniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, empor wspartych na kolumnach, neogotyckiej drewnianej chrzcielnicy, świecznika kandelabrowego nawiązującego do form grecko-rzymskich. Na stropie nawy korpusu malowidła z lat 70. XX w. ze scenami z Nowego Testamentu. Usytuowany na wzniesieniu, w obrębie nawsia owalnicowej wsi. Posesja przykościelna o wielobocznym obrysie. W części zachowało się pierwotne murowane ogrodzenie i drzewostan komponowany. Historia Pierwszy kościół został prawdopodobnie zbudowany w XIII w. z fundacji chwarszczańskich templariuszy. Po kasacji zakonu w 1312 r., dobra templariuszy przejęli joannici. Wiadomo, że w 1405 r. świątynia pełniła funkcje parafialne. Po 1540 r., w związku z przejęciem komandorii Chwarszczany przez margrabiego Jana z Kostrzyna, kościół wchodził w skład gminy protestanckiej. W 1624 r. do nawy dobudowano wieżę. W 1758 r. podczas bitwy pod Sarbinowem, kościół uległ częściowemu zniszczeniu. W 1825 r. w miejsce starej wzniesiono nową neogotycką świątynię, w oparciu o prostokątny plan z wydzielonym wewnątrz prezbiterium i trzema bocznymi kruchtami. Przy budowie wykorzystano częściowo dawne kamienne mury, które następnie otynkowano. W 1832 r. przeprowadzono pierwszą przebudowę. Wieża zaprojektowana przez Karla Friedricha Schinkla, została na nowo wybudowana w 1892 r. po pożarze poprzedniej (spłonęła od pioruna w 1890 r.). Przypisy Bibliografia Biuletyn Informacji Publicznej UM w Dębnie, Plan Rozwoju wsi Sarbinowo. [dostęp 2013-09-20]. Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka MUZA SA, 2001, s. 297–298. ISBN 83-7200-583-4. Szlak zakonny i kościoły Pojezierza Myśliborskiego. [dostęp 2013-09-20]. Ks. R. Gołębiowski, Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sarbinowie. Tygodnik Katolicki Niedziela, edycja szczecińska 26/2003. [dostęp 2013-09-20].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół położony w diecezji drohiczyńskiej w Siemiatyczach przy ul. 3 Maja 2. Historia Obecny kościół w stylu barokowym powstał w latach 1626–1637 z fundacji hetmana wielkiego litewskiego Lwa Sapiehy herbu Lis oraz jego syna Kazimierza Leona Sapiehę. Kościół parafialny pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny został konsekrowany w dniu 15 sierpnia 1638 z przez biskupa łuckiego ks. Jana Chrzciciela Zamojskiego. Na zaproszenie ówczesnego proboszcza siemiatyckiego ks. Michała Korwin Krassowskiego i księcia Michała Józefa Sapiehy przybyli do Siemiatycz księża misjonarze św. Wincentego á Paulo (CM), przejmując parafię 29 września 1719 roku. Pierwszym proboszczem misjonarskim został ks. Kazimierz Józef Ottowicz. Dnia 3 lipca 1722 roku został podpisany dokument przekazania parafii, kościoła i pozostałego beneficjum konwentowi oo. misjonarzy przez ks. bp diecezji łuckiej Stefana Rupniewskiego. Zakonnicy według projektu Karola Antoniego Baya wybudowali w 1723 roku naprzeciwko frontonu kościoła szkołę parafialną przytułek i szpital (obecnie salka parafialna), a w latach 1719-1727 klasztor. Przebudowali także fasadę kościoła i kruchtę oraz w 1737 roku wznieśli wieżę. Budowniczym był zięć Karola Antoniego Baya włoski arch. Wincenty Rachetti. W latach 1725–1727 wybudowali oni dzwonnicę, która została wkomponowana w murowane ogrodzenie i otacza cmentarz kościelny. Podczas pożaru miasta w roku 1758 uległ zniszczeniu częściowo kościół parafialny. Zniszczony kościół i klasztor misjonarzy, w ramach przebudowy i rozbudowy miasta odnowiła w roku 1777 ówczesna właścicielka Siemiatycz i Kocka (1750-1800) - księżna Anna z Sapiehów Jabłonowska. 4 grudnia 1793 r. w kościele we mszy świętej uczestniczył król Stanisław August Poniatowski. Architektura Świątynia jest budowlą trójnawową, trójprzęsłową typu bazyliki z prezbiterium równym szerokością i wysokością nawie głównej. Ołtarz główny został zaprojektowany przez Karola Antonia Baya, a wykonany w latach 1729–30 przez warsztat rzeźbiarski Bartłomieja Michała Bernatowicza z Warszawy. Duszpasterstwo Aktualnie posługę duszpasterską w kościele sprawują: Proboszcz ks. prałat dr Jerzy Cudny Wikariusze ks. dr Piotr Jarosiewicz ks. mgr Artur Żandarski Kapelan Szpitala ks. kanonik mgr Jarosław Kuźmicki Senior ks. prałat mgr Bogusław Kiszko Zobacz też dekanat Siemiatycze parafia Wniebowzięcia NMP w Siemiatyczach Przypisy
Jungfru Marie himmelsfärds kyrka i Siemiatycze

Jungfru Marie himmelsfärds kyrka i Siemiatycze (polska: Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach) är en romersk-katolsk kyrka tillhörande Drohiczyns stift i Siemiatycze i Polen. Den första träkyrkan i Siemiatycze invigdes år 1456. Den nuvarande kyrkobyggnaden byggdes mellan 1626 och 1637 på beställning av Lew Sapieha och färdigställdes under uppsyn av sonen Kazimierz Leon Sapieha. Kyrkobyggnaden är av tegel och invigd år 1638. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Jungfru Marie himmelsfärds kyrka i Siemiatycze.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierbieszowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierbieszowie – wybudowany został w II połowie XVII wieku. Jest to kościół jednonawowy, utrzymany w stylu renesansowym. Historia Skierbieszowski kościół parafialny Wniebowzięcia NMP wybudowany został w XVII wieku. Konsekracji kościoła dokonał biskup chełmski Józef Eustachy Szembek w 1743 r. Kościół skierbieszowski, bogaty za czasów biskupich, został w 1828 r. doszczętnie okradziony z wszelkich pamiątek i kosztowności. W 1915 r. podczas I wojny światowej 2 pociski armatnie uderzyły w kościół. Kule te wmurowane są w północnej ścianie. Po wysiedleniu ludności Skierbieszowa w 1942 r. Niemcy urządzili w świątyni magazyn zbożowy. Architektura Kościół był kilkukrotnie restaurowany. W późnych czasach dobudowano przypory dla zabezpieczenia murów. Przy prezbiterium mieści się zakrystia, z przeciwnej strony znajduje się wieża z kruchtą w przyziemiu. Wyposażenie Ołtarz główny wykonany jest w stylu barokowym. W ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w posrebrzanym koronach i sukience. Pochodzenie obrazu nie jest znane. Dokumenty wspominają o licznych wotach przy obrazie świadczące o żywym dawniej kulcie i łaskach. Wnętrze jest wyposażone w 5 drewnianych ołtarzy. Po prawej stronie św. Walentego i św. Anny, zaś po lewej Przemienienia Pańskiego i Pana Jezusa Ukrzyżowanego. W nawie stoją drewniane ławy i konfesjonały. Na chórze muzycznym znajdują się organy 10-głosowe, wykonane przez Antoniego Szydłowskiego z Wrocławia, prospekt organów i prospektowe piszczałki z 2 połowy XVIII wieku. Aparat brzmieniowy wykonany przez Stanisława Romańskiego z Lublina w r. 1860. Na pamiątkowej tablicy znajdują się nazwiska 250 mieszkańców Skierbieszowa, którzy zginęli w obozach zagłady. Galeria
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skierniewicach – rzymskokatolicki kościół garnizonowy znajdujący się w Skierniewicach. Należy do Dekanatu Sił Powietrznych Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Historia Świątynia została zbudowana jako cerkiew garnizonowa należąca do stacjonującego w mieście Tobolskiego Pułku Piechoty wojsk carskich. Kamień węgielny pod budowę cerkwi został położony w 1899 roku, natomiast konsekracja odbyła się w 1903 roku. Budowa została wsparta finansowo przez oficerów i żołnierzy ze Skierniewic. Dużą kwotę ofiarował również car Mikołaj II Romanow. Cerkiew została wybudowana na pamiątkę śmierci cara Aleksandra III Romanowa. Budowla mieściła się na placu między koszarami. Pierwotnie była to murowana pięciokopułowa świątynia, która mieściła 1000 osób i była widoczna z dużej odległości. W 1936 roku cerkiew została przebudowana na garnizonowy kościół rzymskokatolicki według projektu Jana Łukasika. W okresie Polski Ludowej świątynia była wykorzystywana przez parafię cywilną i wojskową. Proboszczem obu parafii w latach 1973–1986 był ks. płk Florian Klewiado. W dniu 30 stycznia 1992 roku budowla została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Maria Himmelfahrt (Szprotawa)

Die römisch-katholische Pfarrkirche Mariä Himmelfahrt ist ein Kirchengebäude in Szprotawa (deutsch: Sprottau) im Powiat Żagański der Woiwodschaft Lebus in Polen. Sie gehörte zum Erzbistum Breslau und war seit der Reformation bis zum Übergang an Polen 1945 Teil des Kirchenkreises Sprottau in der Kirchenprovinz Schlesien der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union. Nach 1945 wurde das Gotteshaus wieder zur römisch-katholischen Pfarrkirche mit dem Patrozinium Mariä Himmelfahrt (Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) umgewidmet. Geschichte Die gotische Kirche wurde zwischen 1250 und 1359 aus Feldstein mit Raseneisensteinquadern errichtet. Als Pfarrkirche wurde sie erstmals im Jahre 1260 erwähnt. Seit 1329 war sie Klosterkirche der Sprottauer Magdalenerinnen, denen auch das Kirchenpatronat zustand. Bei einer umfangreichen Erweiterung in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts wurde sie zu einer dreischiffigen Hallenkirche mit sechsseitig gebrochenem Chor umgebaut. Vom vorherigen Bau stammen die Umfassungsmauern an der West- und Nordseite. Auch der untere Teil des nördlichen Glockenturms mit Laterne stammt von der ersten Kirche. Die Seitenschiffe und der Chorumgang wurden durch Achteckpfeiler mit einfachem Sockel und Kämpfergesims abgetrennt. Nach verheerenden Bränden in den Jahren 1473, 1630, 1672 und 1702 wurde die Kirche jeweils wieder aufgebaut. In der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts wurde das Kirchengebäude um eine Sakristei und eine Kapelle erweitert. Die Netzgewölbe im Stil Peter Parlers stammen aus dem frühen 16. Jahrhundert. Auch der stattliche Westgiebel mit seiner dichten Gliederung aus Kreuzstockblenden wird auf diese Zeit datiert. Literatur Christofer Herrmann: Schlesien. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. Petersberg 2015, S. 664–667. Dietmar Neß: Schlesisches Pfarrerbuch. Achter Band: Regierungsbezirk Liegnitz, Teil III. Evangelische Verlagsanstalt, Leipzig 2016, S. 405–413 (PDF-Datei). Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 907f. Weblinks kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. In: zabytek.pl. Abgerufen am 22. Januar 2025.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szprotawie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Szprotawie – świątynia katolicka, położona na najwyższym punkcie miejskiego centrum. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1260. Historia Gotycki, pierwotnie jako budowla kamienna jednonawowa bez wieży, rozbudowana do trójnawowej w latach 1416–1424, ponadto późniejsze przybudówki. Obecny wystrój wnętrza barok i rokoko. W latach 1314–1811 pod patronatem tut. klasztoru św. Magdaleny. Do pocz. XIX wieku otoczony murem i cmentarzem. Na ścianach zewnętrznych wmurowane liczne płyty nagrobne i pamiątkowe. Legenda głosi, że kościół wzniesiono na miejscu praktyk dawnego kultu pogańskiego. W wieży kościoła jest wmurowane Epitafium Bartłomieja z 1316. Przypisy Bibliografia Clemens Baier: Geschichte der Stadtpfarrkirche, ehemal. Klosterkirche der Magdalerinnen zu Sprottau, 1905. Felix Matuszkiewicz: Geschichte der Stadt Sprottau, 1908. Maciej Boryna: Sensacje Ziemi Szprotawskiej, 2000. Maciej Boryna: Klaus Hänsch – Pomiędzy Szprotawą a Europą, 2005. Adam Górski: Inskrypcje natrumienne z krypty kościoła w Szprotawie, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 6 (2009), Zielona Góra 2009. Piotr Wawrzyniak, Hubert Augustyniak, Aleksandra Augustyniak: Wyniki prac archeologicznych przeprowadzonych w marcu 2009 roku w kościele farnym p.w. Wniebowzięcia NMP w Szprotawie. Komunikat, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 6 (2009), Zielona Góra 2009. Anna Wrzesińska: Szczątki ludzkie z krypty kościoła Wniebowzięcia NMP w Szprotawie – opracowanie antropologiczne, w: Lubuskie Materiały Konserwatorskie, tom 6 (2009), Zielona Góra 2009.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sulmierzycach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sulmierzycach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Sulmierzyce. Mieści się przy ulicy Nowej. Należy do dekanatu Zduny. Świątynia trzynawowa, wybudowana w 1809 roku w stylu klasycystycznym, po pożarze w 1878 odbudowana w 1879 roku, z dodaniem elementów neobarokowych, konsekrowana w 1895 roku przez arcybiskupa Floriana Stablewskiego. 40-metrowa wieża jest ozdobiona cebulastą kopułą i mieści się nad głównym wejściem. Nawa główna jest oddzielona od naw bocznych ośmioma filarami. Nad prezbiterium umieszczona jest mała wieżyczka pokryta cynkiem, w której znajduje się dzwon - sygnaturka. Wyposażenie wnętrza pochodzi z siedemnastego i osiemnastego stulecia (m.in. wczesnobarokowy krucyfiks), w ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu Matki Bożej Boreckiej z 1634 roku. Ufundowała go Zofia Marcinkowicz - matka ówczesnego proboszcza sulmierzyckiego - Wojciecha Marcinkowicza. W kruchcie mieszczą się epitafia upamiętniające czterech proboszczów. Wymiary kościoła: długość - 44,56 metrów, szerokość - 20,83 metrów, wysokość - 12 metrów. Bibliografia Jerzy Kwiatek Polska. Urokliwy świat małych miasteczek. Sport i Turystyka - MUZA SA, warszawa 2002, str. 460 ISBN 83-7200-965-1 Przypisy
Church of Our Lady, Sławno

The Church of Our Lady is the oldest church in the town of Sławno in Poland. Initially named simply the Church of Our Lady (Polish: kościół pw. Panny Marii, literally "Mary the Virgin's Church") it was later renamed after John the Baptist before being renamed to its current vocation of the Church of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Polish: Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny). The Brick Gothic church was constructed between 1326 and 1364 by Duchess Zofia, the consort of Barnim IV, Duke of Pomerania. Initially the church was owned by the Joannites. In the late 15th century the church was refurbished and soon afterwards received an early Renaissance altarpiece. Since the 16th century the church served a local Protestant community. The church was destroyed by the Red Army after the town of Sławno had been captured on 7 March 1945, during World War II. Among the pieces destroyed by Soviet soldiers was the altar and its altarpiece. Rebuilt between 1947 and 1967, the church was given back to the Catholic Franciscan Friars. Currently it is used by one of two Catholic parishes in Sławno. References See also Brick Gothic
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie

Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie, wcześniej pod wezwaniem Panny Marii i św. Jana Chrzciciela – gotycki kościół jest największą budowlą w Sławnie. Obecnie obiekt jest użytkowany. Zarządza nim parafia katolicka pw. WNMP. Historia Ufundowany w latach 1326–1364 przez księżnę Zofię, żonę Barnima IV. W okresie powstania świątyni patronat nad nią sprawowali Joannici. Wyposażanie świątyni trwało do II połowy XV wieku. Perłą był ołtarz renesansowy, który nie przetrwał okresu II wojny światowej. Od XVI wieku kościół był świątynią protestancką i wrócił w ręce katolików po II wojnie światowej. Po wejściu wojsk radzieckich do Sławna, 7 marca 1945 roku, kościół został zniszczony. Zakon franciszkanów sprawujący opiekę nad świątynią rozpoczął jego odbudowę, która trwała do końca lat 50. XX wieku. Podczas odbudowy kościoła o. Rafał Rogatti stworzył tryptyk o tematyce maryjnej. Stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski. Architektura Kościół założony został na planie prostokąta, z wysuniętym prezbiterium. W późniejszym czasie dobudowano kaplicę i zakrystię, tworząc łącznie formę wieńca, co jest charakterystyczne dla gotyku. Główna wieża świątyni przykryta jest dachem czterospadowym. Dach przybudówki północnej jest rozczłonkowany i składa się z trzech ostrołukowych całości. Portale od zachodu i południa składają się z pięciu obramowań ostrołukowych, ułożonych schodkowo ze specjalnie profilowanej cegły. Fasada świątyni składa się z kilku elementów. Zróżnicowanie kolorystyczne wprowadza fundament ze szwedzkiego granitu, a czerwień ceglanego gotyku urozmaica czarny motyw ze specjalnie palonej cegły. Wieżę obiega ostrołukowy fryz, natomiast misterny ornament biegnący pod dachem bazyliki ma znak krzyża. Głównym motywem dekoracyjnym wieży są blendy, których obramowanie stanowi profilowana cegła. Wyposażenie Wyposażenie kościoła jest skromne; ołtarz główny – tryptyk, płaskorzeźby – stacje drogi krzyżowej, ambona (lata 50. XX w.), osiemnastowieczna chrzcielnica, misa chrzcielna z XVI wieku, współczesne tablice memoratywne i organy, trzy dzwony żeliwne z lat 20. XX wieku, obraz olejny „Obrzezanie“ z XVIII wieku. Przed kościołem Mariackim znajdziemy także pracę wykonaną przez Zygmunta Wujka – pomnik Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego. W Muzeum Narodowym w Szczecinie eksponowany jest, pochodzący z tego kościoła, krucyfiks z ok. 1420 r., wykonany w drewnie dębowym oraz epitafium z XVII w. Galeria Zobacz też Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie Przypisy Bibliografia Mielczarski Zbigniew, Jan Sroka, Marek Żukowski, Ziemia Sławieńska, Wydawnictwo REGION, Gdynia 2004. Józef Lidmajer, Adam Muszyński, Józef Spors, Jan Sroka, Stefan Żurawski, Dzieje Sławna, Słupsk 1994. Linki zewnętrzne Strona Parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie