NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa w Rynarzewie

Kościół świętego Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Rynarzewie. Znajduje się pośrodku rynku dawnego miasta. Świątynia została wzniesiona przez rynarzewską gminę ewangelicką. Konsekrowano ją w dniu 28 listopada 1901 roku. Po II wojnie światowej kościół był opuszczony. Pierwszy powojenny proboszcz parafii katolickiej w Rynarzewie, ksiądz Michał Cieżak poprosił Kurię Archidiecezjalną w Gnieźnie o pozwolenie na wykorzystanie dawnej świątyni protestanckiej. Kuria wyraziła zgodę i w dniu 19 maja 1946 roku kościół został poświęcony i otrzymał wezwanie św. Stanisława, biskupa i męczennika. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim z czerwonej cegły. Przypisy
Kościół św. Piotra i św. Pawła w Racławicach

Kościół św. Piotra i św. Pawła w Racławicach – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Racławice, w Racławicach. Kościół z 1778 roku wraz z dzwonnicą i ogrodzeniem wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół wybudowany w miejscu drewnianego, spalonego w II poł. XVII wieku. Świątynię konsekrował bp Tomasz Kuliński w 1887 roku . Architekt Sebastian Alojzy Sierakowski był plebanem tutejszej parafii w latach 1779–1786 i prawdopodobnie miał wpływ na formę obiektu którego budowa rozpoczęła się w 1778 roku. Architektura Budynek barokowo klasycystyczny, murowany, jednonawowy. Prezbiterium kwadratowe, węższe od nawy nakryte kopułą. Wystrój i wyposażenie późnogotycki obraz tablicowy w typie Sacra Conversazione; gotycka figura św. Szczepana z końca XV wieku ; drzwi obite blachą z pasami i rozetami; późnobarokowa chrzcielnica i kropielnica ; obraz św. Izydora w nietypowym przebraniu – w krakowskiej sukmanie . Dzwonnica Drewniana dzwonnica konstrukcji słupowej, na planie kwadratu z przełomu XVIII i XIX wieku, dach namiotowy z cebulastą kopułą, dzwon z 1547 roku. Przypisy Bibliografia Antoni Walaszczyk: Informator Turystyczny Powiatu Miechowskiego. Kraków: Wydawnictwo Artystyczno Graficzne, 1972. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona diecezji. diecezja.kielce.pl. [dostęp 2017-05-17].
Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Dziadowej Kłodzie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Dziadowej Kłodzie – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Dziadowej Kłodzie (powiat oleśnicki). Funkcjonuje przy nim Parafia Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Historia W lipcu 1859, podczas wizytacji sufragana Bernarda Bogedaina, poruszano sprawę budowy kościoła we wsi (mieszkało tu 707 katolików i 71 ewangelików). Wieś należała do parafii w Ślizowie. Obiekt powstał w latach 1866–1869 w stylu neoromańskim (kamień węgielny wmurowano 28 sierpnia 1866, a podczas uroczystości przemawiano zarówno po polsku, jak i po niemiecku). Historia budowy została spisana przez księdza Ignacego Kupca z Sycowa 13 października 1867. Pierwsze podanie z prośbą o pozwolenie na budowę skierowano do metropolity Heinricha Förstera 24 listopada 1863 (potem je jeszcze ponawiano). Lokalny latyfundysta, książę Biron von Curland odmawiał wsparcia budowy, a nawet się jej sprzeciwiał. W 1866 pozwolenie wydano. Projektantem świątyni był August Molke. Zakupu drewna dokonano w Pisarzowicach, gdyż książę von Curland zabronił dokonać tego w Dziadowej Kłodzie. Zakaz zakupu dotyczył też gliny na cegły. Książęca Policja Budowlana czyniła też dalsze wysiłki celem utrudniania budowy. Wapno i węgiel sprowadzono z Wrocławia. 24 kwietnia 1869 kościół przekazano probostwu w użytkowanie. Pierwszym proboszczem został ks. Paweł Sianowski z Pszczyny. Do 1890 w kościele dwa razy w tygodniu (wtorki i soboty) odbywało się nauczanie w języku polskim, a trzy razy w miesiącu wygłaszano w tym języku kazania. Potem niemieckie władze zakazały tego rozwiązania. Organy Organy wybudował Jan Spiegel w 1871 roku. Posiadają mechaniczną trakturę gry. Ostatni remont został przeprowadzony przez Michała Klepackiego z Pępowa. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Anny w Szubinie

Kościół świętej Anny w Szubinie, w województwie kujawsko-pomorskim. Świątynia została wzniesiona pod koniec XIX wieku i ukończona razem z rozpoczęciem w 1890 roku działalności Zakładu dla Młodzieży Męskiej zaniedbanej moralnie (obecnie Zakład Poprawczy). Kościół, który należał do zakładu, służył młodzieży aż do wybuchu II wojny światowej. W tym czasie odprawiane były w nim nabożeństwa dla jeńców alianckich, którzy byli więzieni w obozie, znajdującym się na terenie zakładu. Kościół był użytkowany przez mieszkańców Szubina do końca lat 60. XX wieku. Potem został zamknięty i tak zaczął systematycznie popadać w ruinę. Po zakończeniu II wojny światowej kościół rzymskokatolicki starał się o przejęcie świątyni pod swoją opiekę. Jednak pomimo przychylności kierownictwa Zakładu poprawczego było to w ówczesnych czasach komunizmu niemożliwe. Dopiero w ostatnich latach mała działka razem z kościołem przeszła na własność parafii Św. Andrzeja Boboli. Jest to budowla wybudowana w stylu neogotyckim z czerwonej cegły i posiada wieżyczkę. Przypisy
Church of the Assumption with Saints Catherine and Florian, Gołąb

The Church of the Assumption with Saints Catherine and Florian in Gołąb, Poland, is an early seventeenth-century church. The church was founded by Chancellor Jerzy Ossoliński (1595–1650). Built between 1626–1634, the build was consecrated upon completion in 1634. The church's construction was influenced by different architectural movements which entered the Lublin Land (Lubelszczyzna) in the seventeenth century. Structure It is difficult to categorise the architectural style of the church. The church's construction was influenced by Italian and Netherlandish architectural movements. Furthermore, the church's construction was strongly influenced by church construction in Kazimierz Dolny (most importantly, the Church of St. John the Baptist and St. Bartholomew, and the townhouses). It is likely that Kazimierz Dolny brick-layers worked on the church. From one side, the church building exhibits Italian architectural movements, whilst from the other, it has a Netherlandish Mannerist architectural style. The church is orientated, has one nave with four spans. From the east, it is closed-off by a narrowing corpus-nave presbytery in the shape of a half-rounded apse with two scarps. From the west, the façade is crowned with two towers. Between the two towers, the main nave has an attic gable. The church was built using Gothic brick in Polish brickwork. The church's architectural style is characterised by the linkage of red-bricked walls with a bright, smooth architectural design. The brick elevation contrast ideally with the light-coloured plaster and sandstone architectural feature. The architectural feature has been richly detailed with sculpture, including the: lintel, window and portal frames, pilaster bases and capitals, cornices, and friezes. Furthermore, some of the blind windows, window niches, sacristy, and scarps are plastered. See also Mannerist architecture and sculpture in Poland Loreto House, Gołąb References
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Inowrocławiu

Kościół świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu inowrocławskiego I archidiecezji gnieźnieńskiej. Znajduje się w dzielnicy Inowrocławia, Szymborzu. Jest to niewielka świątynia wzniesiona w 1937 roku dla utworzonej w tym samym czasie parafii. Budowla nie jest konsekrowana. Kościół został wybudowany na miejscu poprzedniej kaplicy na gruntach należących dawniej do Kloftów, dziadków poety Jana Kasprowicza. W lutym 2008 roku silny wiatr zerwał część poszycia dachowego kościoła, natomiast ulewa zalała fragment stropu. Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Raciborzu

Kościół Świętego Krzyża w Raciborzu – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Raciborzu (Studziennej). Funkcjonuje przy nim Parafia Krzyża Świętego. Historia Studzienna należała przed zbudowaniem kościoła do parafii św. Mikołaja. Obecną świątynię wybudowano w latach 1906−1907 i nosiła ona początkowo wezwanie św. Jana Nepomucena. W 1918 ustanowiono tu lokalię z własnym duszpasterzem. Samodzielna parafia powstała przy kościele 1 maja 1929, a jej pierwszym proboszczem był ks. Franciszek Melzer (1918-1972). W 1933 obiekt został rozbudowany o transept i nowe prezbiterium. Konsekrowano go pod obecnym wezwaniem 12 maja 1935. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Paszkówce

Kościół Przemienienia Pańskiego w Paszkówce – kościół znajdujący się w Paszkówce, w gminie Brzeźnica, w powiecie wadowickim, w województwie małopolskim. Budynek z lat 1882–1891 wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego wybudowany został w latach 1882–1891 w miejscu starszego. Fundatorką była Ludwika Wężyk. Architektura Budowla neogotycka, murowana, prezbiterium trójbocznie zamknięte. W fasadzie znajduje się wieża. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8.
Kościół św. Mikołaja w Potoku Wielkim

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Modliborzyce diecezji sandomierskiej). Jest to świątynia wzniesiona około 1460 roku. Budowla była kilkakrotnie remontowana i restaurowana (m.in. około 1781 roku). W 1881 roku kościół został doszczętnie zniszczony przez pożar. Odbudowany został w 1904 roku. Wtedy otrzymał obecną formę (zostały wykute nowe okna, do zakrystii został dostawiony przedsionek). Gruntowna restauracja świątyni została wykonana na przełomie XX i XXI wieku przez księdza Stanisława Piaseckiego – polegała ona m.in. na wymianie dachu i posadzki, wykonaniu renowacji ołtarzy i elewacji zewnętrznej. Kościół jest murowany, wybudowany z kamienia i cegły, otynkowany oraz oszkarpowany. Prezbiterium jest niższe i węższe w stosunku do nawy. Dach jest przykryty blachą, nad nawą znajduje się sygnaturka. Do prezbiterium jest dobudowana zakrystia i skarbczyk, z kolei przy nawie umieszczona jest kruchta. W świątyni można zobaczyć portale gotyckie powstałe w XV wieku. Wnętrze jest jednonawowe. Do wyposażenia budowli należą trzy ołtarze. Oprócz tego kościół posiada obraz Matki Boskiej z XVIII wieku oraz kilka zabytkowych rzeźb. Przypisy
Kościół św. Małgorzaty w Świeciechowie

Kościół św. Małgorzaty w Świeciechowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Świeciechów Poduchowny na terenie województwa lubelskiego (powiat kraśnicki). Funkcjonuje przy nim parafia św. Małgorzaty. Historia Parafia we wsi jest jedną z najstarszych w archidiecezji lubelskiej i powstała w 1223. W 1221 miejscowość została przypisana dekretem księcia Leszka Białego klasztorowi sulejowskiemu. Po 1400 istniał tu dwór biskupa krakowskiego. W skład świeciechowskiej parafii wchodziło miasto Annopol. O drewnianym kościele św. Mikołaja i św. Małgorzaty wspominał Jan Długosz w 1223. Był to czas intensywnego rozwoju chrześcijaństwa na tych terenach, a kościół szybko stał się ważnym ośrodkiem religijnym dla okolicznych mieszkańców. Spłonął w 1764, ale jeszcze tego samego roku odbudowano go z fundacji biskupa Kajetana Ignacego Sołtyka jako murowany, który dotrwał do czasów obecnych. Został on odrestaurowany w 1898, ale potem został zniszczony w trakcie II wojny światowej (1944-1945). Odbudowano go w latach 1946-1947. Ceglany i otynkowany obiekt wraz z zespołem zabudowań (m.in. kostnica i dzwonnica) stoi w południowej części wsi. Reprezentuje styl barokowy. Jest jednonawowy (nawa czteroprzęsłowa), orientowany i otoczony murem. Kryją go sklepienia kolebkowe z lunetami na gurtach (w zakrystii krzyżowe). Więźba dachowa wykonana jest z belek sosnowych, krokwiowo-płatwiowa ze stolcami, dach jest dwuspadowy, kryty blachą, z ażurową sygnaturką (nad zakrystią pulpitowy). Dwuprzęsłowe prezbiterium jest węższe od nawy i zamknięte półkoliście, a kruchta ma rzut zbliżony do kwadratu. Fasada główna jest trójosiowa, dwukondygnacyjna i zwieńczona trójkątnym szczytem, urozmaicona podziałami z użyciem pilastrów i okulusami. W strefie fryzu umieszczono prostokątne płyciny. Elewacja południowa zwieńczona została trójkątnym szczytem obramionym gzymsem. Prezbiterium oddzielone jest od nawy półkolistym łukiem tęczowym z archiwoltą w profilowanej opasce. Na ścianie południowej znajduje się malowidło "Matka Boska Częstochowska na tle świeciechowskiego kościoła". Do zakrystii przylega skarbczyk, a pod nawą położona jest krypta. Polichromia została wykonana w 1909 (M. Budzyński, J. Zehner, P. Policiński, W. Barwicki). W 1953 została ona odrestaurowana (A. Tańska, J. Stańda). Galeria Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Rzeczycy Księżej

Kościół Świętego Krzyża w Rzeczycy Księżej – kościół parafialny znajdujący się w Rzeczycy Księżej. Należy do dekanatu Kraśnik w archidiecezji lubelskiej. Pierwsza świątynia, drewniana, została wybudowana na początku XVII wieku. Prawdopodobnie była konsekrowana w 1611 roku. Obecny drewniany kościół, wybudowany w 1742 roku, przez kanoników regularnych pw. Świętego Krzyża. Budynek kościoła jest drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, na ceglanym podmurowaniu, jednonawowy. Z lewej strony prezbiterium usytuowana jest zakrystia, przy nawie usytuowana jest kruchta, nad nawą znajduje się niewielka wieżyczka z sygnaturką. Wewnątrz kościoła mieszczą się trzy ołtarze drewniane. Ołtarz główny, późnorenesansowy z XVII wieku, z wizerunkami Chrystusa Ukrzyżowanego z XVIII wieku, Chrystusa modlącego się w Ogrodzie Oliwnym, również z XVIII wieku, oraz Matki Bożej Częstochowskiej. Dwa boczne ołtarze, barokowe, posiadają obrazy: św. Józefa z Dzieciątkiem (ołtarz po lewej) i św. Antoniego (ołtarz po prawej). Na chórze muzycznym w 1972 roku zbudowano 6-głosowe organy, jako dar ks. kan. Dominika Maja pochodzącego z Rzeczycy Księżej. Kościół był wielokrotnie remontowany (m.in. w 1872 roku, 1931 roku oraz kilkakrotnie w II poł. XX wieku). W połowie XIX wieku cały kościół pokryto polichromią. Gruntowne prace remontowe przeprowadzone zostały w latach 1993–1998. W 1998 roku przeprowadzono renowację bocznych ołtarzy. W 2009 roku pomalowano całą świątynię i parkan, a wokół kościoła ułożono chodnik z kostki brukowej. W 2010 roku wymieniony został dach na kościele i dzwonnicy (poprzedni dach był pokryty blachą ocynkowaną w 1931 roku, zaś obecny jest pokryty blachą tytanowo-cynkową). Przy kościele stoi drewniana dzwonnica, gruntownie odrestaurowana w 1997 roku. Zawieszony na niej dzwon, odlany w 1776 roku, nosi imię „Euzebiusz”. Przypisy
Cmentarz wojenny w Chruślankach Józefowskich

Cmentarz wojenny w Chruślankach Józefowskich (Cmentarz wojenny w lesie „Wolski Bór”) – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się na wschód od wsi Chruślanki Józefowskie (gmina Józefów nad Wisłą, powiat opolski, województwo lubelskie). Faktycznie położony w lesie „Wolski Bór” na terenie gminy Urzędów (na południe od wsi Natalin – tak wymieniony jest w ewidencji zabytków) przy granicy z gminą Dzierzkowice (obie w powiecie kraśnickim). Cmentarz ma kształt półkola o promieniu około 16 do 19 m. W pierwotnym założeniu otoczony murem z wapienia, obecnie (w wyniku restauracji w latach 90.) drewnianym parkanem, a w okolicy wejścia murkiem. Na cmentarzu pierwotnie pochowanych było: 137 żołnierzy niemieckich poległych 2–7 lipca 1915 służących w: 217, 218 i 220 pułku piechoty 47 rezerwowego pułku artylerii polowej 5 pułku artylerii polowej 25 żołnierzy rosyjskich poległych 2–7 lipca 1915 W 1934 r. przeniesiono tu szczątki żołnierzy pochowanych na cmentarzu wojennym w Idalinie. Przypisy Bibliografia Marcin Dąbrowski: Cmentarze wojenne z lat I wojny światowej w dawnym województwie Lubelskim. Lublin: Tow. Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2004, s. 87-88. ISBN 83-7306-208-4. Linki zewnętrzne Zapomniane cmentarze Cmentarz wojenny w Chruślankach Józefowskich
Kościół św. Mikołaja w Zakrzówku

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Zakrzówek archidiecezji lubelskiej). Jest to murowana świątynia wzniesiona w latach 1851−1853. Budowla reprezentuje styl neoklasycystyczny. Wymurowano ją z kamienia i cegły oraz otynkowano. Kościół posiada jedną nawę z prostokątnym prezbiterium skierowanym w stronę południową. Po obu stronach prezbiterium są umieszczone zakrystie. Północna fasada świątyni jest ozdobiona dwiema parami pilastrów, podpierających trójkątny fronton, udekorowany geometrycznym fryzem. Pomiędzy pilastrami znajduje się wejście do kościoła, a ponad nim duże, prostokątne okno. Fasada jest zwieńczona przysadzistą, czworokątną wieżą, nakrytą miedzianym, niskim dachem hełmowym, na dole kwadratowym, przechodzącym w kopułę z iglicą, na której znajduje się krzyż. Wieża kościelna posiada cztery okna zakończone półkoliście, wychodzące na cztery strony, z kolei sama budowla doświetlana jest oknami prostokątnymi. Świątynia nakryta jest miedzianym dachem dwuspadowym, niższym w części prezbiterialnej. Kruchta kościoła nakryta jest osobnymi daszkami dwuspadowymi, po obu stronach wieży, umieszczonymi w poprzek do dachu głównego. Daszki te tworzą małe, trójkątne szczyty, wieńczące pilastry w elewacjach bocznych. Wnętrze budowli jest nakryte drewnianym stropem kasetonowym. Drewnianą boazerią wykończone są także ściany prezbiterium. Świątynia posiada jednolite wyposażenie, wykonane w połowie XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Sernikach

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Lubartów archidiecezji lubelskiej). Obecna świątynia została wybudowana w latach 1758–1766 i ufundowana przez Eustachego Potockiego, generała artylerii litewskiej. Projektanem kościoła był Jakub Fontana. Budowla została konsekrowana w 1779 roku. Świątynia przeszła gruntowny remont na początku XX wieku, wówczas między innymi została podniesiona wieża i została założona nowa, marmurowa posadzka. Kolejne, duże remonty zostały przeprowadzone w latach 70. XX wieku i w latach 2002–2003. Budowla reprezentuje styl późnobarokowy, z elementami stylu wczesnoklasycystycznego. Świątynia jest orientowana, murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Korpus jest centralizującą, trójprzęsłową halą ścienno-filarową, z nawą o zaokrąglonych wewnątrz narożnikach. Nawa jest ujęta w prostokątne kaplice. Przy szerszym przęśle środkowym posiadają formę transeptu i są ryzalitowo wysunięte na zewnątrz. Przy przęsłach skrajnych są mniejsze i posiadają otwarte empory. W narożnikach korpusu są umieszczone klatki schodowe (od strony wschodniej koliste, od strony zachodniej kwadratowe). Od zachodu znajduje się czworokątna wieża, posiadająca tę samą szerokość co nawa i wbudowana w połowie w korpus. W jej przyziemiu jest umieszczona kruchta, natomiast na piętrze znajduje się chór muzyczny. Prezbiterium jest nieco węższe w stosunku do nawy, posiada tę samą wysokość co nawa i jedno przęsło. W jego przedłużeniu znajduje się niższy, prostokątny aneks z zakrystią, kruchtą i klatką schodową oraz skarbcem na piętrze. W narożnikach między nawą a prezbiterium są umieszczone ćwierćkoliste, niskie kruchty, z których wchodzi się do prezbiterium i na klatki schodowe do empor. Pod prezbiterium znajduje się krypta grobowa z zamurowanym wejściem. Przypisy Linki zewnętrzne Syrniki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 749 .
Cmentarz wojenny w Bychawie

Cmentarz wojenny w Bychawie („Biała Góra”) – cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w Bychawie, w powiecie lubelskim. Na cmentarzu pochowano ok. 1150 żołnierzy austro-węgierskich i rosyjskich. Znane daty śmierci to: 30 sierpnia i 3 września 1914 (m.in. 12 Pułk Piechoty Austro-Węgier, 19 Pułk Piechoty Austro-Węgier) 5-7 lipca 1915 (m.in. 98 Pułk Piechoty Austro-Węgier) Zobacz też Cmentarz parafialny w Bychawie z kwaterą wojenną z okresu I wojny światowej Przypisy Bibliografia Marcin Dąbrowski: Cmentarze wojenne z lat I wojny światowej w dawnym województwie Lubelskim. Lublin: Tow. Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 2004, s. 82. ISBN 83-7306-208-4. Bychawa (Biała Góra) – cmentarz wojenny. Zapomniane cmentarze, 2017-08-25. [dostęp 2018-09-02].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krzczonowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bychawa archidiecezji lubelskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1633–1653, następnie odnowiona w 1680 roku. W 1685 roku została zniszczona przez pożar, a rok później odbudowana. Po kolejnym pożarze została odrestaurowana w 1776 roku, konsekrowano ją w 1780 roku. W 1835 roku została podwyższona. Uszkodzona została w czasie I wojny światowej i gruntownie została odnowiona w latach 1925–1926. Budowla jest orientowana, murowana, wybudowana z kamienia i cegły oraz otynkowana. W rezultacie licznych remontów i przebudów posiada cechy stylu późnobarokowego. Składa się z jednej nawy, z węższym i niższym prezbiterium, zamkniętym wielobocznie. Przy prezbiterium od strony północnej i południowej są umieszczone dwukondygnacyjne zakrystia i skarbiec. Od strony zachodniej znajduje się dwukondygnacyjna, kwadratowa kruchta dobudowana być może w 2. połowie XVIII wieku. Nawa i prezbiterium opinają na zewnątrz pilastry. Fasada (być może z 1776 roku) zwieńczona jest trójkątnym szczytem rozczłonkowanym lizenami. W szczycie znajduje się okulus, umieszczony w profilowanej opasce. W kruchcie znajduje się otwór wejściowy zamknięty półkoliście, ujęty opaską – gładką na dole i z profilowaną archiwoltą. W drugiej kondygnacji kruchty od frontu jest umieszczone prostokątne, zamknięte półkoliście okno, ujęte podobną opaską. W elewacjach bocznych płyciny są zaprojektowane tak, jak okno. W elewację świątyni wmurowane są puste pociski artyleryjskie – jest to pamiątka z czasów I wojny światowej. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi, ten nad absydą przechodzi w stożkowy. Nad nawą znajduje się wieżyczka na sygnaturkę – ośmiokątna, o dwóch kondygnacjach, z arkadową galeryjką. Wszystkie dachy pokryte są pomalowaną na czerwony kolor blachą. Przypisy
Kościół św. Ignacego Loyoli i św. Piotra i Pawła w Niemcach

Kościół świętego Ignacego Loyoli i świętych Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Lubartów archidiecezji lubelskiej). Kamień węgielny został poświęcony w czerwcu 1907 roku przez biskupa lubelskiego. Gotowa świątynia została poświęcona w październiku 1909 roku. Autorem projektu kościoła jest Jan Brzosko. Jest to kościół murowany, wzniesiony z czerwonej cegły, reprezentujący styl neogotycki. Budowla jest orientowana, wybudowana na planie krzyża łacińskiego, posiada jedną nawę z transeptem. Bryła świątyni charakteryzuje się wysoką, czterokondygnacyjną wieżą frontową z kruchtą w przyziemiu. Jest ona nakryta smukłym, czteropołaciowym dachem namiotowym i w całości jest dwukrotnie wyższa od korpusu świątyni. Do boków wieży są dobudowane symetrycznie dwa aneksy – jeden mieszczący klatkę schodową prowadzącą na chór i wieżę, drugi będący kruchtą boczną. Wszystkie okna, prześwity dzwonne i otwory wejściowe mają ostrołukowy kształt, nawiązujący do stylu gotyckiego. W ramach okiennych nawy i prezbiterium zostały użyte maswerki. Główne wejście do świątyni znajdujące się we froncie wieży otoczone jest ostrołukowym, jasno otynkowanym portalem zakończonym wimpergą (czyli dekoracyjnym trójkątem). Przypory ozdobione są – także jasno otynkowaną – blendą. Motyw blendy w formie fryzu został również użyty do udekorowania elewacji prezbiterium, szczytów transeptu i boków wieży. Elewacja korpusu nawy jest ozdobiona profilowanym gzyms koronującym, wykonanym z cegły oraz fryzem składającym się z czworoliści. Sklepienie wnętrza świątyni jest krzyżowo-żebrowe (znajduje się w nawie, prezbiterium i bocznych przęsłach transeptu), gwiaździste i krzyżowe. Ściany są otynkowane na jednolity kolor. Przypisy