NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Skalne (polana)

Skalne – duża polana na Jasieniu w Beskidzie Wyspowym. Ciągnie się od głównego jego wierzchołka (1063 m) północnym grzbietem w kierunku drugiego wierzchołka Jasienia zwanego Kutrzycą (1051 m), oraz na wschodnich zboczach tego grzbietu od wysokości ok. 1010 m n.p.m. Jest jedną z nielicznych polan w Beskidzie Wyspowym, na której znajduje się szałas. Z polany rozległe widoki. Doskonale widoczna jest w północnym kierunku Mogielica i jej polany: duża podszczytowa Polana Stumorgowa i Wyśnikówka (na zachodnim grzbiecie). Na prawo od Mogielicy kolejno widać: Cichoń z Ostrą, Modyń, Halę oraz Wielki Wierch, Kiczorę Kamienicką i Gorc. W głębi dostrzec można Pieniny. Przy dobrej pogodzie widoczne są Tatry. Polana leży w obrębie miejscowości Półrzeczki, mimo iż znajduje się po drugiej stronie grzbietu, na zboczu opadającym do Szczawy w dolinie Kamienicy. Polana niegdyś była wypasana, okresowo również koszona, przez jakiś czas nawet były tutaj pola orne – świadczą o tym widoczne jeszcze zagony. Polana od dawna jest już nieużytkowana, wskutek czego ulega zarastaniu. Najpierw pojawiły się tutaj całe połacie dorodnych borówczysk (borówka czarna), obecnie pojawiają się młode drzewka. Jeżeli nie zostaną przedsięwzięte żadne środki, niewątpliwie czeka ją los wielu innych beskidzkich polan – zarośnie lasem ze szkodą dla atrakcyjności turystycznej i różnorodności biologicznej. W dolnej części polany na wysokości ok. 1025 m n.p.m. znajduje się budynek wybudowany w okresie powojennym, pełniący pierwotnie funkcję stajenno-mieszkalną (okółek) zwany „Bacówką na Skalnem”. Jest jedną z niewielu pamiątek pasterstwa Beskidu Wyspowego. Szlaki turystyki pieszej z Tymbarku podnóżami Łopienia, przez Mogielicę, Krzystonów i Jasień do przełęczy Przysłop. Zobacz też System żarowy, pasterstwo w Karpatach Przypisy
Strążyska Polana

Polana Strążyska – polana w polskich Tatrach Zachodnich, znajdująca się ok. 2 km od wylotu Doliny Strążyskiej. Niegdyś była koszona i wypasana, wraz z Halą Białe i Halą Kalatówki wchodziła w skład zbiorczej Hali Giewont. Wypas prowadzony był tutaj od XVII w. przez mieszkańców Szaflar, w XVIII w. wypasali tu także gospodarze z Poronina, Maruszyny, Zubsuchego, Olczy i Zakopanego, a w XX w. – z Białego Dunajca i Leśnicy. W 1955 r. miała powierzchnię ok. 4 ha, ale do 2004 r., w wyniku zaprzestania wypasania i koszenia, znacznie zarosła, a jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 43%. Polana znajduje się na równi, na wysokości ok. 1020–1060 m, na dnie rozszerzenia doliny u zbiegu bocznych żlebów. Polanę przecina Ścieżka nad Reglami. Szałasy i łany pokrzyw oraz szczawiu alpejskiego świadczą o intensywnym tu niegdyś życiu pasterskim. Wapienny głaz opodal szałasów już w XIX w. zwany był Sfinksem. Na polanie funkcjonuje bufet góralski i punkt TOPR. Polana leży w całości w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN). Turystyka Polana jest jednym z najpopularniejszych celów krótkich wycieczek tatrzańskich z Zakopanego. W II/III dekadzie XXI w. miejsce to odwiedza rocznie średnio ok. 300 tys. osób, co stanowi ok. 9 % ruchu turystycznego TPN i lokuje Dolinę Strążyską na trzecim miejscu pod względem popularności. Z polany dobrze widoczna jest stroma, północna ściana Giewontu, którego wierzchołek góruje o 860 m nad polaną. Nieco powyżej polany znajduje się wodospad Siklawica, do którego prowadzi ścieżka turystyczna. Na polanie skrzyżowanie szlaków turystycznych. Szlaki turystyczne szlak prowadzący z Zakopanego doliną do Polany Strążyskiej, a następnie przez Przełęcz w Grzybowcu i Grzybowiec na Wyżnią Kondracką Przełęcz pod Giewontem. Odcinek Polana Strążyska – Przełęcz w Grzybowcu biegnie razem ze szlakiem czarnym. Czas przejścia z Zakopanego na Polanę Strążyską: 40 min, ↓ 35 min (z centrum Zakopanego 1:30 h) Czas przejścia z polany na Giewont: 2:35 h, ↓ 1:55 h do wodospadu Siklawica. Czas przejścia: 15 min w obie strony Ścieżka nad Reglami, prowadząca z Kuźnic przez Czerwoną Przełęcz na Polanę Strążyską, potem razem ze szlakiem czerwonym na Przełęcz w Grzybowcu i dalej do Doliny Małej Łąki Czas przejścia z Czerwonej Przełęczy na Polanę Strążyską: 35 min, ↑ 50 min Czas przejścia z Polany Strążyskiej na Wielką Polanę Małołącką: 1:10 h, z powrotem 1:05 h. Przypisy
Upłaz (polana w Tatrach)

Polana Upłaz – śródleśna polana leżąca na pochyłym stoku oddzielającym Dolinę Kościeliską od Doliny Miętusiej w Tatrach Zachodnich, powyżej zalesionego grzbietu Adamicy. Przez górali nazywana była także Pod Upłaz lub Pod Upłazem. Miała powierzchnię 15 ha i dawniej wchodziła w skład Hali Upłaz. Jej zachodnia część opada w kierunku Doliny Kościeliskiej, południowa do Żlebu pod Wysranki. Polana leży na wysokości 1260–1350 m i znajduje się na niej wzgórek o wysokości 1309 m. W XVII w. polana należała do Grzegorza Tylki z Cichego. Od 1893 prowadzono na polanie doświadczenia łąkarskie. Polana była koszona i wypasana, w 1960 stało na niej 10 budowli pasterskich mieszkańców wsi Czarna Góra, Jurgów i Rzepiska. W latach 1961–1964 została od górali wykupiona przez Tatrzański Park Narodowy, który zlikwidował wypas. Niekonserwowane budowle od tego czasu systematycznie ulegały niszczeniu. W 1975 r. stały tu już tylko 2 szałasy (bacówki) i 2 szopy. Ostatni szałas spłonął w 1994 r. Pozostałością po pasterstwie są duże kępy pokrzyw i szczawiu alpejskiego. W 2004 w wyniku zaprzestaniu użytkowania powierzchnia polany zmniejszyła się o ok. 27%. Polana w dalszym ciągu zarasta kępami malin i lasem. Z rzadkich w Karpatach roślin stwierdzono występowanie na polanie złoci małej, a także sybaldii rozesłanej – gatunku w Polsce występującego tylko w Tatrach i to na nielicznych stanowiskach. Z polany dobry widok na Kominiarski Wierch, Stoły i Kościeliskie Kopki. Powyżej polany strome zbocze porośnięte górnoreglowym lasem, który dawniej był bardzo zniszczony wskutek nadmiernego wypasu. Ponad nim znajdują się Wyżnia Upłaziańska Rówień, Piec i Upłaziańska Kopka. Nazwa Upłaz pochodzi od słowa upłaz, w gwarze podhalańskiej oznaczającego „rozległe, trawiaste, stosunkowo płaskie zbocze o b. różnym nachyleniu i rozmiarach”. Szlaki turystyczne z Wyżniej Kiry Miętusiej przez Adamicę, Upłaziański Wierszyk, polanę Upłaz, Chudą Przełączkę i Twardy Grzbiet na Ciemniak. Z Kir na polanę 3 km (ok. 1:15 h), czas przejścia na Ciemniak: 3:25 h, ↓ 2:30 h. Przypisy
Wały (polana)

Wały – polana na południowo-wschodnich zboczach Krzystonowa w Beskidzie Wyspowym. Jest to nieduża polana, znajduje się nieco poniżej grani, ok. 5 min drogi od głównego, biegnącego grzbietem Krzystonowa żółtego szlaku turystycznego. Obok niej przepływa strumyk uchodzący do Kamienicy Gorczańskiej. Po drugiej stronie tego strumyka jest jeszcze jedna, w dolnej części podmokła, polana. Dawniej obydwie polany były użytkowane rolniczo, częściowo koszone, częściowo wypasane. Mimo że polana Wały znajduje się na dość stromym zboczu, jest stosunkowo płaska i równa, gdyż posiada dwa tarasy. Na górnym, tuż poniżej granicy lasu w miesiącach letnich (lipiec, sierpień) działa studencka baza namiotowa Polana Wały. Polana należy do wsi Półrzeczki w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Szlaki turystyki pieszej z Półrzeczek na Krzystonów. Czas przejścia: 1:30 h (↓ 1 h), suma podejść 380 m. z przysiółka Białe w Szczawie obok polany Wały na Krzystonów. Czas przejścia: 1:15 h (↓ 0:50 h), suma podejść 380 m. Przypisy
Wszołowa

Wszołowa – niewielka polana pod szczytem Bukowiny Miejskiej w Gorcach. Położona jest na wysokości około 1140 m. Na obrzeżu polany, pod lasem znajduje się ufundowany w 2003 r. przez Koło Łowieckie „Krokus” z Nowego Targu ołtarz polowy, przy którym odbywają się msze św. na rozpoczęcie i zakończenie sezonu łowieckiego. Polana była dużo większa i ciągnęła się sporo w dół na południowym stoku, jednak ta jej część w dużym stopniu zarosła lasem. Dla turystów polana Wszołowa jest przejściowym etapem w drodze na Turbacz. Krzyżują się tutaj dwa szlaki turystyczne. Zasadnicza część Wszołowej znajduje się poza granicami Gorczańskiego Parku Narodowego w granicach miasta Nowy Targ, jedynie najwyższa część polany, przez którą prowadzi czarny szlak turystyczny, znajduje się w granicach parku Narodowego. Szlak turystyczny Kowaniec (Nowy Targ) – Dziubasówki – Wszołowa – Miejski Wierch – Bukowina Miejska – polana Bukowina – Rosnakowa – Świderowa – Długie Młaki – Turbacz. Odległość 6,3 km, suma podejść 550 m, suma zejść 50 m, czas przejścia 2 godz. 35 min, z powrotem 1 godz. 45 min. Klikuszowa – Polana Łapsowa Wyżna – Bukowina Obidowska – Wszołowa – Bukowina Miejska. Przypisy
Zawadówka (polana)

Zawadówka – polana na grzbiecie Łopienia w Beskidzie Wyspowym. Położona jest na wysokości około 880–920 m na wschodnich stokach Łopienia Środkowego, nieco poniżej polany Cechówka (Chechłówka). Dawniej cały grzbiet Łopienia od wierzchołka zachodniego po wschodni był jedną, ogromną halą, na której tętniło życie pasterskie. Stały na niej szałasy, po których obecnie nie ma już śladu. Po hali tej na grzbiecie pozostały jeszcze cztery polany: Cechówka, Jaworze, Myconiówka i Zawadówka. Obszar między polanami Cechówka i Zawadówka został zalesiony. Zawadówka znajduje się poza znakowanymi szlakami turystycznymi na mało stromym stoku. Z polany ograniczone widoki na wschód. W 2012 r. jej dolna część była jeszcze koszona. Dawniej na polanie stała bacówka. Była niszczona przez wandali, a w 2005 r. została spalona. Polana należy do wsi Dobra w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Przypisy
Polana na Stołach

Polana na Stołach lub krótko Stoły – wysokogórska polana leżąca na Stołach – niewielkim wapiennym masywie górskim w Tatrach Zachodnich, nad Doliną Kościeliską. Znajduje się na grzbiecie oraz wschodnim, stromym stoku, na średniej wysokości około 1300–1360 m. Dawniej była użytkowana pastersko, była częścią Hali Stoły. Według danych z dzieła „Pasterstwo Tatr Polskich i Podhala” (t. VI – mapa) w 1956 r. znajdowało się na niej 5 zabudowań pasterskich. W 1975 r. istniały już tylko 3 zabudowania: jeden szałas (bacówka) i 2 szopy inwentarskie. Pasący na tej polanie nazywani byli zastolany lub zastolanie. W jednym z szałasów ukrywał się w 1944 r. jeden z przywódców Goralenvolku – Wacław Krzeptowski. Istniejące obecnie na polanie wspomniane 3 budowle (jedna bacówka i dwie szopy) podlegają ochronie (są umieszczone w krajowym rejestrze zabytków). Są to drewniane budynki konstrukcji wieńcowej, o dość wysokich zrębach (powyżej 5 płazów), z charakterystycznymi dachami, zabezpieczonymi przed silnymi wichurami za pomocą tzw. wiaternic – ram drewnianych leżących na dachu i obciążonych kamieniami. W niższej, dolnej części, nazywanej dojarnikiem, dojono owce, a także przetrzymywano je podczas zimnych nocy. Po zniesieniu wypasu tereny polany stopniowo zarastają lasem. W 1955 r. polana miała powierzchnię ok. 11 ha, ale do 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o ok. 61%. Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin stwierdzono występowanie złoci małej i wiechliny fioletowej. Polana jest dobrym punktem widokowym. Widać z niej Hruby Regiel, Czerwone Wierchy i Giewont oraz na północne ściany Kominiarskiego Wierchu. Widoczny z niej jest także fałd leżący w Organach. Z górnej części polany istniała ścieżka na Suchy Wierch (10 min). Dawniej prowadził nią znakowany szlak na wierzchołek Stołów (obecnie jest zamknięty). Szlaki turystyczne z Doliny Kościeliskiej. Wejście na niego znajduje się tuż obok Pośredniej Kościeliskiej Bramy, naprzeciwko Lodowego Źródła. Odległość 2 km, różnica wzniesień 460 m. Po drodze mijamy niewielką polanę Niżnie Stoły. Jest to pierwszy znakowany szlak turystyczny w Tatrach Zachodnich, wyznaczony jeszcze w 1892 r. przez Mieczysława Karłowicza. Czas przejścia: 1:10 h, ↓ 55 min. Przypisy
Поляна на Столах

Поляна на Столах (пол. Polana na Stołach) — наименование высокогорной поляны, находящейся на Столах, небольшом известковом горном массиве над Косцельской долиной в Западных Татрах. Расположена на крутых склонах восточного хребта, на средней высоте 1300—1360 метров над уровнем моря. В прошлом была частью пастушеских выпасов, имеющих характер горной тундры. На поляне ранее находилось несколько десятков пастушеских шалашей. До нашего времени сохранилось только три шалаша, которые внесены в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Шалаши представляют собой образец гуральского народного зодчества. С поляны открывается обширная пейзажная панорама на вершину Грубы-Регель, горные массивы Червоне-Верхи и Гевонт, а также на северную сторону массива Коминярского Верха. С верхней части поляны начинается тропинка на вершину Сухой Верх. В прошлом тропинка была частью туристического маршрута, ведущего на горный массив Столы (в настоящее время маршрут не действует). Пастухи, использовавшие эту поляну для выпаса овец, ранее назывались «застоляне» (zastolanie). Летом 1944 года на поляне укрывался от преследования один из руководителей коллаборационистского Гуральского комитета Вацлав Кшептовский. После того, как был прекращён выпас овец, поляна стала постепенно зарастать лесом. В 1955 году поверхность поляны составляла площадь размером 11 гектаров, в 2004 году площадь поляны уменьшилась на 61 %. На поляне произрастают редкие для Карпат гусиный лук малый и Bellardiochloa variegata. В настоящее время через поляну проходит пеший туристический маршрут, начинающийся в Косцельской долине, проходящий через Серединные Косцельские ворота и около Ледяного источника. Это маршрут, основанный в 1892 году Мечиславом Карловичем, считается первым туристическим маршрутом в Западных Татрах. Примечания Литература Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XIII. Latchorzew: Wyd. Trawers, 2003. ISBN 83-915859-1-3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.
Polana na Kordowcu

Polana na Kordowcu – duża polana na szczycie i podwierzchołkowych stokach Kordowca (763 m) w Beskidzie Sądeckim w Paśmie Radziejowej. Główna część polany znajduje się na tuż pod wierzchołkiem Kordowca, na północnych, opadających do doliny Popradu stokach. W dolnej części polany ma swoje źródła potok Kordowiec. Znajduje się na Kordowcu (część wsi Młodów w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim, w gminie Piwniczna-Zdrój). Na polanie jest jedno gospodarstwo oraz budynek dawnej szkoły, która działała w latach 1961–1976 (została tutaj przeniesiona z wyższej polany Niemcowa, na której istniała od 1936). Później w budynku tym działało sezonowe schronisko agroturystyczne „Chata Kordowiec” (obecnie nieczynne). Z północnych stoków polany rozciąga się rozległy widok na dolinę Popradu, Beskid Wyspowy i pobliskie Pasmo Jaworzyny. Druga część polany znajduje się na południowo-wschodnich, podwierzchołkowych stokach Kordowca, na grzbiecie łączącym go z Niemcową (przy niebieskim szlaku turystycznym). Z polany tej rozciąga się ograniczony widok na Niemcową z jej polanami i porosnięty lasem szczyt Kiczory. W 2010 polana na Kordowcu była jeszcze koszona. Piesze szlaki turystyczne Rytro – Kordowiec – Niemcowa – Wielki Rogacz – Radziejowa (Główny Szlak Beskidzki) z Rytra 1.50 h (↓ 1:25 h) z Niemcowej 0.40 h (↑ 0:50 h), z Wielkiego Rogacza 1:25 h (↑ 1:45 h) (szlak gminny) Rytro PKP – Kordowiec z Rytra 1:40 h (↓ 1:15 h) (szlak gminny) Sucha Struga (Kretówki) – Młodów PKP – Kordowiec z Młodowa 1:20 h (↓ 1 h), z Kretówek 2:20 h (z powrotem 2:20 h) Przypisy
Polana pod Wołoszynem

Polana pod Wołoszynem lub Wyżnia Polana pod Wołoszynem – polana w Tatrach Wysokich, położona na północno-wschodnim stoku schodzącym z grani Wołoszyna, na wysokości od ok. 1245–1320 m n.p.m. Nad jej zachodnim i północno-zachodnim brzegiem wznoszą się lesiste stoki Wyżniej i Niżniej Kopki (1323 m n.p.m.), stąd polana była nazywana przez górali Pod Kopki. Dawniej wchodziła w skład Hali Wołoszyńskiej i była główną polaną tej hali, później wyłączona została w samodzielną polanę. Znajdował się na niej szałas i szopy. W latach 50. XX w. w wyniku oberwania chmury w tym rejonie została zasypana kamieniami i żwirem, stając się zupełnie niemal nieużyteczną z gospodarczego punktu widzenia. Po zaprzestaniu koszenia i wypasania polana już niemal całkowicie zarosła lasem. W 1955 r. miała powierzchnię ok. 4 ha, ale w 2004 w wyniku zarośnięcia jej powierzchnia zmniejszyła się o 90%. Polana nadal zarasta. W lesie, na południowy wschód od polany, znajdują się Jaskinia Wołoszyńska Wyżnia i Jaskinia Wołoszyńska Niżnia (niedostępne dla turystów). Przed utworzeniem rezerwatu przyrody grzbietem Wołoszyna na polanę schodził szlak Orlej Perci. W okolicy polany znajduje się też Wołoszyński Stawek. Szlaki turystyczne Na polanie spotykają się dwa szlaki: z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Waksmundzką Rówień, Polanę pod Wołoszynem i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Czas przejścia z Toporowej Cyrhli na polanę: 2:50 h, z powrotem 2:25 h Czas przejścia z polany nad Morskie Oko: 2:05 h, z powrotem 2 h z Polany pod Wołoszynem na Rusinową Polanę. Czas przejścia w obie strony: 25 min. Przypisy
Polana pod Wysoką (Pieniny)

Polana pod Wysoką, Pod Wysoką – polana pienińska (właściwie to połonina), znajdująca się na północnych zboczach najwyższego szczytu Pienin – Wysokiej, a powyżej rezerwatu przyrody Wąwozu Homole. Po wschodniej stronie Wysokiej połonina ta ciągnie się do samego grzbietu małych Pienin i dalej na południowych jego zboczach, już po słowackiej stronie. Na mapie Geoportalu są tu 3 polany; najniżej położona to polana Za Potok, środkowa jest polana Pod Wysoką, a najwyższa Wysokie. Polana pod Wysoką powstała na miejscu pól uprawnych wsi Jaworki, której mieszkańcy (Rusini) zostali po II wojnie światowej wysiedleni. Opustoszałe tereny przeznaczono pod wypas bydła i owiec i dokonano w tym celu wielu inwestycji. Dostrzec można jeszcze w poprzek stoków biegnące betonowe korytka i ruiny wzorcowej bacówki. Bacówka okazała się jednak niepraktyczna i nie była używana do celu, w jakim ją wybudowano. W 1974 r. przekazano ją studentom, którzy adaptowali ją na schronisko. W grudniu 1980 r. opustoszałe schronisko spłonęło. W dolnej części Polany pod Wysoką (na polanie Za Potok) – niewielkiej równince pod lasem, nad potokiem Kamionka znajduje się studencka baza namiotowa „Pod Wysoką” (znana także pod nazwą „Jaworki”) prowadzona przez Studenckie Koło Przewodników Beskidzkich w Łodzi. Działa ona w okresie wakacyjnym i przyjmuje turystów na nocleg. Na polanie kilka pojedynczych szeroko rozrośniętych drzew (lipa drobnolistna, jesion wyniosły, jawor), pod którymi często odpoczywają od upałów letnich turyści. Z górnej części polany podziwiać można leżący poniżej Wąwóz Homole i pasmo Radziejowej wysoko ponad nim. W kierunku zachodnim widać samotny i zalesiony szczyt Homole i położoną pod nim Polanę Doliny i Połoninę Kiczera z jedynymi w całej okolicy zabudowaniami. Szczególnie wspaniałe widoki w kierunku wschodnim na wzniesienia i polany Małych Pienin z charakterystycznym, sterczącym wśród lasu skalistym wierzchołkiem Watriska zbudowanym z białych skał wapiennych. Za lesistym korytem potoku Kamionka druga duża polana – Polana Janeczków. Na górnym skraju polany pod zalesionym szczytem Wysokiej niewielkie źródełko i tablica informująca o rezerwacie przyrody Wysokie Skałki. Polana znajduje się w granicach wsi Jaworki w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica. Szlak turystyki pieszej Jaworki – Wąwóz Homole – Dubantowska Polana – Jemeriska – Za Potok – Polana pod Wysoką – Wysokie Skałki. Czas przejścia 1 h 45 min, z powrotem 1 h 15 min – pętla z Jaworek obok Jemeriskowych Skał, przez Polanę pod Wysoką, Watrisko, Wierchliczkę, przełęcz Rozdziela i rezerwat przyrody Biała Woda. Przypisy
Поляна під Високою (П'єніни)

Поляна під Високою — поляна П'єнін (фактично пасовище), розташована на північних схилах найвищої вершини П'єнін — Високої, і над природним заповідником ущелини Гомоле. На східній стороні Високої ця полонина тягнеться до самого хребту Малих П'єнін і далі на його південні схили, на словацьку сторону. Ця галявина повстала на місці ріллі села Явірки, жителі якої (Русини) були переселені після другої світової війни. Занедбані терени були призначені для випасу великої рогатої худоби та овець, і для цієї цілі було здійснено багато інвестицій. Збереглися бетонні корита для зрошення, що збігають по схилах та руїни хати пастуха. Однак хата пастуха виявилася непрактичною і не використовувалася за своїм прямим призначенням. У 1974 році вона був передана студентам, які пристосували її для притулку. У грудні 1980 року занедбаний притулок згорів. У нижній частині Поляни під Високою (на так званих Рувеньках — невеликої рівнини поруч з лісом, над потоком Кам'янки) знаходиться студентська наметова база «Під Високою» (також відома як «Jaworki») в веденні Студентського Кола Провідників Бескид у Лодзі. Вона працює в сезон відпусток і приймає туристів на ночівлю. На галявині кілька окремих дерев (липа дрібнолиста, ясен звичайний, явір ), під якими туристи часто відпочивають від літньої спеки. З верхньої частини галявини можна помилуватися на ущелину Гомоле, що лежить нижче і пасмо Радзєйова високо над ним. В західним напрямку можна побачити самотню і лісисту вершину Гомоле та Поляну Долини, що лежить під нею, і Полонину Кічера з єдиними на всій території будівлями. Особливо чудові краєвиди на схід від пагорбів та полян Малих П'єнін з характерною скелястою вершиною Ватриська, що стирчить із лісу, побудованої з білих вапнякових скель. За лісистим руслом потоку Кам'янка є ще одна велика галявина - Поляна Янечкув . На верхньому краю поляни під лісовою вершиною Високої невеличке джерельце та табличка, що повідомляє про природний заповідник Високі Скельки. Пішохідна туристична стежка — зелений шлях від Явіркі через ущелину Гомоле та Поляну під Вісокою до вершини Високої (1 ч 45 хв, назад 1 год 15 хв) Кінна туристична стежка Петля від Явіркі обабіч із Ємерисковою Скелькою, через Поляну під Вісокою, Ватрисько, Верхлічку, перевал Роздзєла та [природний заповідник Бяла Вода. Джерела Józef Nyka Pieniny. Przewodnik. Wydanie XIII. — Latchorzew: Trawers, 2019. — 352 s. — ISBN 978-83-60078-21-1. (пол.) Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20000. — Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart, 2006/07. — 83-87873-07-1. (пол.)
Średnie (polana)

Średnie – polana w Gorcach znajdująca się na grzbiecie łączącym Czoło Turbacza z Suchym Groniem, położona na wysokości 1000–1073 m n.p.m. Dużą część polany zajmują borówczyska i maliniska powstałe w wyniku naturalnej sukcesji ekologicznej w wyniku zaprzestania koszenia i wypasania polany w latach 70. XX wieku. Aby przeciwdziałać całkowitemu jej zarośnięciu przez las, Gorczański Park Narodowy rozpoczął jej koszenie w ramach programu ochrony ekosystemów nieleśnych. Na bujnych traworoślach w środkowej części polany rośnie ciemiężyca zielona, dziurawiec zwyczajny, bodziszek leśny, omieg górski i goryczka trojeściowa. Na północnej, bardziej jałowej części polany występuje łąka mieczykowo-mietlicowa, na której zakwitają m.in.: mieczyk dachówkowaty, dzwonek rozpierzchły, pięciornik złoty i kilka gatunków przywrotnika. Wiosną na polanie licznie zakwita szafran spiski (zwany potocznie krokusem). Polana jest dobrym punktem widokowym na Beskid Wyspowy i wzniesienia środkowej części Gorców. Opracowana i zamontowana przez Gorczański Park Narodowy tablica zawiera panoramę widokową wraz z opisem szczytów. Z polaną tą związana jest legenda o św. Mikołaju. Według niej co roku spotyka on się tutaj z wilkami i wyznacza im ile mogą zjeść dzikich zwierząt leśnych i hodowanych przez ludzi. Polana znajduje się na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego w granicach wsi Poręba Wielka w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Niedźwiedź. Szlaki turystyki pieszej Hucisko (parking) – Oberówka – Suchy Groń – Średnie – Czoło Turbacza – Turbacz. Suma podejść ok. 650 m, czas przejścia około 2 godz. 30 min, ↓ 2 godz. Przypisy