NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kerethuis

Het Kerethuis is een in 2012 gebouwd woonhuis in de Poolse hoofdstad Warschau. Gesitueerd in een voormalige doorgang is het ingeklemd tussen twee gebouwen. Het bouwwerk staat bekend als mogelijk het smalste huis ter wereld. Boven de voormalige steeg zijn twee verdiepingen gebouwd binnen een stalen frame dat op een parkeerplaats in de buurt geconstrueerd werd en vervolgens in de steeg geschoven en aan beide belendende muren bevestigd. De eerste verdieping is bereikbaar met een trap die uitkomt bij een luik in de vloer en de tweede per ladder. Het huis meet op het smalste punt 92 centimeter en op z'n breedst 152 centimeter. Het heeft een zitkamer, slaapkamer, badkamer en keuken en om te voorkomen dat het al te claustrofobisch zou zijn, is het interieur helemaal wit geschilderd. Het huis werd ontworpen door Jakub Szczęsny en vernoemd naar de eerste bewoner, de Israëlische schrijver Etgar Keret. Architect Szczęsny gaf later aan dat het ontwerpen en bouwen niet de grootste uitdaging vormde. Dat waren de bureaucratische hindernissen die overwonnen moesten worden om een vergunning voor de bouw te verkrijgen. Het huis voldoet volgens de wet vanwege zijn afmetingen niet aan de eisen, het is daarom officieel bestempeld als kunstwerk.
Cmentarz wojenny nr 44 – Długie

Cmentarz wojenny nr 44 – Długie – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się we wsi Czarne w powiecie gorlickim, w gminie Sękowa, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Obiekt znajduje się na terenie nieistniejącej wsi Długie, która jest obecnie przysiółkiem miejscowości Czarne. Zajmuje powierzchnię około 286 m², otoczony jest drewnianym ogrodzeniem. Cmentarz został zrekonstruowany w 1998. Zrekonstruowany obiekt został zredukowany o około 3/4 w stosunku do obiektu oryginalnego. W czasie rekonstrukcji nie dokonano ekshumacji pochowanych na cmentarzu żołnierzy. W wyniku czego większość pochówków pozostała poza obecnym ogrodzeniem. Na cmentarzu pochowano 244 żołnierzy w 5 mogiłach zbiorowych oraz 8 grobach pojedynczych poległych w kwietniu 1915 roku: 207 żołnierzy rosyjskich, 37 austro-węgierskich głównie z 27 IR, a także z 97 IR. Galeria Przypisy Bibliografia Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Linki zewnętrzne Cmentarze I wojny światowej Cmentarze z I wojny światowej. Pochowani na cmentarzu Długie (nr 44) Wirtualny spacer po cmentarzach wojennych w Gminie Sękowa
Воинское кладбище № 44 (Длуге)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер A-125/M. Воинское кладбище № 44 — Длуге (пол. Cmentarz wojenny nr 44 - Długie) — воинское кладбище, находящееся в не существующем сегодня селе Длуге в гмине Усце-Горлицке, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены австро-венгерские и российские военнослужащие, погибшие в апреле 1915 года, во время Первой мировой войны. Исторический памятник Малопольского воеводства (№ А-1254/М). История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 286 квадратных метра находится 5 братских и 8 индивидуальных могил, в которых похоронены 37 австро-венгерских и 207 русских солдат. В 1998 году на кладбище производилась реставрация. После реставрации большинство могил оказалось за оградой современного кладбища. Примечания Литература Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Ссылки Cmentarz wojenny nr 44 (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Szebnie (przystanek kolejowy)

Szebnie – przystanek kolejowy w Szebniach w województwie podkarpackim, w Polsce, na linii Rzeszów Główny-Jasło. Znajduje się tu 1 peron. Przystanek jest obsługiwany wyłącznie przez pociągi osobowe Polregio. Ruch pasażerski Połączenia Jasło Rzeszów Główny Przypisy Linki zewnętrzne Szebnie, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Jüdischer Friedhof (Mszczonów)

Der Jüdische Friedhof Mszczonów ist ein jüdischer Friedhof in Mszczonów, einer Stadt im Powiat Żyrardowski in der Woiwodschaft Masowien in Polen. Der Friedhof mit einer Fläche von 0,7 ha wurde 1763 neu angelegt. Der älteste Grabstein stammt aus dem Jahr 1772. In den letzten Jahren wurde der Friedhof wiederhergestellt. Er ist heute mit Maschendraht eingezäunt. Weblinks
Cmentarz żydowski w Mszczonowie

Cmentarz żydowski w Mszczonowie – został założony w 1763. Do naszych czasów zachowało się kilkadziesiąt macew, z których najstarsza pochodzi z 1772. Cmentarz ma powierzchnię 0,7 ha i jest ogrodzony drucianą siatką. W ostatnich latach cmentarz poddano renowacji, m.in. odbudowano ohel rabina Arona Kohena. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 129. Mapa WIG Mszczonów Pas 41 Słup 31 Warszawa 1937 Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Mszczonowie na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami Wszystkie mszczonowskie inskrypcje na portalu Wirtualny Cmentarz
Śnieżnik-Hütte

Die Śnieżnik-Hütte (deutsch: Schweizerei am Glatzer Schneeberg; polnisch Schronisko PTTK „Na Śnieżniku“) liegt auf einer Höhe von 1218 m n.p.m. im Glatzer Schneegebirge auf dem Glatzer Schneeberg in Polen. Geschichte 1816 wurde erstmals erwähnt, dass 1809 durch Graf Anton Alexander von Magnis die erste Schneeberg-Schweizerei erbaut wurde. Senner war Michael Aegerter aus Oberwil/Simmental, Kanton Bern, der von seiner Tochter Helene unterstützt wurde. Diese alte Schweizerei wurde im Juli 1872 abgerissen. Am 18. September 1871 wurde in Anwesenheit der Prinzessin Marianne von Oranien ein 1870 neu erbautes neues Schweizerhaus „in hübschem Berner Style“ neben der alten Schweizerei von 1809 eingeweiht. 1880 wurde im Gasthaus eine Wetterstation eingerichtet. Seit 1896 war Albrecht Prinz von Preußen Besitzer der Schweizerei. Am 1. Dezember 1926 wurde dort die höchstgelegene Postagentur Preußens (1.214 m Höhe) eröffnet. In den 1930er-Jahren verfügte die Baude über 30 Betten. Der Besitzer (Pächter) der Schweizerei war derzeit Arthur Prasse. In der Schlesischen Illustrierten Zeitung vom 19. September 1931 und auf einer Postkarte von 1932 wird Arthur Prasse mit seiner Posthilfsstelle als höchster Postbeamter Preußens bezeichnet. Der Eigentümer der Herrschaft Seitenberg war seit 1906 Friedrich Heinrich Prinz von Preußen, der am 13. November 1940 in Seitenberg starb. Die Schweizerei von 1870/71 blieb unter wechselnden Pächtern bis heute weitgehend unverändert. Infolge von Krieg und Vertreibung ging die Schweizerei 1945/46 in polnischen Besitz über. Ein Pächter investierte ab 1983 viel Mühe in das über 100-jährige Gebäude. Seitdem wird die Schweizerei vom polnischen Touristikklub PTTK betreut. Zugänge Die Hütte ist über mehrere markierte Wanderwege erreichbar. Die Wege dürfen nur für den Lieferverkehr mit dem Pkw befahren werden. Touren Gipfel Glatzer Schneeberg (1425 m) Weblinks Website Historische und aktuelle Aufnahmen Historische Aufnahmen
Co-Cathedral Basilica of St. James in Olsztyn

The Co-Cathedral Basilica of St. James in Olsztyn (Polish: Bazylika konkatedralna św. Jakuba Apostoła w Olsztynie) is a Catholic basilica and co-cathedral in Olsztyn, Poland. It is a notable example of 14th century gothic architecture, and it is on the register of monuments in Poland. The church is located in the Old Town area of Olsztyn. The church is named for James the Great. History The church was built in the 14th and 15th centuries, with vaulting and the tower added in the 16th century. During the Napoleonic Wars, the French used the church to imprison hundreds of Russian soldiers. The soldiers burned much of the original woodwork to stay warm during the winter. The Old Town area was again damaged in 1945, but was largely spared during World War I. During the Polish People's Republic, the parish sued the government over rent collection. The case eventually traveled to the supreme court, but the parish lost the case. In 1966, a version of the Black Madonna was meant to visit the Olsztyn parish to celebrate the 1000th anniversary of Christianity in Poland, but communist authorities rerouted it and then confiscated the icon. Conservation In 2017, renovation work took place on the tower. Corrosion and damaged plaster were repaired. In 2018, a hidden crypt underneath the church was uncovered and renovated. The renovations were critical to the structural support of the church's tower. In 2023, the church was one of the only historic structures in Olsztyn to receive funding under the Monument Protection Program. It received 3.5 million zlotys for renovation purposes. Architecture The church is built in the brick gothic style. The church features a crystalline vault. The right altar forms a triptych of the Annunciation. See also Frombork Cathedral References
Basilique Saint-Jacques d'Olsztyn

La basilique Saint-Jacques d’Olsztyn (en polonais : Bazylika konkatedralna św. Jakuba) est une basilique de l’Église catholique située à Olsztyn en Pologne. Elle est également co-cathédrale de l'archidiocèse de Warmie. Elle est dédiée à saint Jacques le Majeur. Histoire L'église a été construite aux XIVe et XVe siècles , les voûtes et la tour ayant été ajoutées au XVIe siècle. Pendant les guerres napoléoniennes, les Français ont utilisé l'église pour emprisonner des centaines de soldats russes. Les soldats ont brûlé une grande partie des boiseries d'origine pour se réchauffer pendant l'hiver. Le quartier de la vieille ville a de nouveau été endommagé en 1945, mais a été largement épargné durant la Première Guerre mondiale. Pendant la république populaire de Pologne, la paroisse a intenté un procès au gouvernement au sujet de la perception des loyers. L'affaire a finalement été portée devant la Cour suprême, mais la paroisse a perdu le procès. En 1966, une version de la Vierge noire de Częstochowa devait se rendre à la paroisse d'Olsztyn pour célébrer le 1000e anniversaire du christianisme en Pologne, mais les autorités communistes l'ont détournée et ont ensuite confisqué l'icône. Conservation En 2017, des travaux de rénovation ont eu lieu sur la tour. La corrosion et le plâtre endommagé ont été réparés. En 2018, une crypte cachée sous l'église a été découverte et rénovée. En 2023, l'église a été l'une des seules structures historiques d'Olsztyn à bénéficier d'un financement dans le cadre du Programme de protection des monuments. Elle a reçu 3,5 millions de zlotys pour sa rénovation. Architecture L'église est construite dans le style gothique de brique. Elle présente une voûte en forme de cristaux. L'autel droit forme un triptyque de l'Annonciation. Galerie Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Co-Cathedral Basilica of St. James in Olsztyn » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste des cathédrales de Pologne Archidiocèse de Warmie Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail de la Pologne
Bazylika Konkatedralna św. Jakuba Apostoła w Olsztynie

Bazylika Konkatedralna św. Jakuba Apostoła w Olsztynie – kościół zbudowany w II poł. XIV wieku. Historia W akcie lokacyjnym miasta z 1353 r. parafia została uposażona sześcioma łanami ziemi i dochodami z dziesięciny. Rozpoczęcie budowy kościoła parafialnego, która przebiegała w kilku etapach, datowane jest na drugą połowę XIV w. przed 1378 r. (przed rozszerzeniem granic miasta lokacyjnego), przełom XIV i XV w. (przed wojną z zakonem), ok. 1400-1410. W pierwszej fazie budowlanej ukończono mury korpusu i trzy dolne kondygnacje wieży; filary międzynawowe nie zostały połączone arkadami, kościół nie był przesklepiony. Dach nad korpusem datowany jest na podstawie badań dendrochronologicznych belek więźby po 1429 r. (mogła to być kolejna więźba po pożarze w 1414 r.). Późnogotyckie sklepienia kościoła założono przed 1562 r., górne kondygnacje wieży ukończono do 1596 r. W 1596 wieżę kościoła (w górnej części drewnianą) rozbudowano do siedmiu kondygnacji. Utrzymana była, jak cały kościół, w stylu gotyckim. Miała 63 m wys. Kościół nie jest orientowany, aczkolwiek wieża kościoła wskazuje kierunek na Rzym. W 1721 przebudował go Piotr Olchowski z Reszla (kaplice boczne). W 1864 kościołowi groziło zawalenie i musiano go zamknąć. Oddano go do użytku po generalnym remoncie wykonanym w latach 1866–1868, ale prace nad restauracją wnętrza i nadaniem mu neogotyckiego koloru trwały jeszcze kilkanaście lat. W 1896 z nieznanych przyczyn wybuchł w kościele pożar i wyrządził sporo strat. Co najmniej od 1565 (brak danych dla wcześniejszego okresu) wygłaszano w kościele kazania po polsku. W 1599 proboszcz olsztyński, Ambroży Merten, prosił o zwolnienie z urzędu, ponieważ nie znał języka polskiego – mowy swych parafian. Na początku XVIII wieku wszyscy księża olsztyńscy byli Polakami. W ciągu wieków odwiedzali olsztyński kościół, modlili się w nim wybitni Polacy: Jan Dantyszek, Marcin Kromer i Ignacy Krasicki, wszyscy trzej piastujący godność biskupów warmińskich oraz król Władysław IV (1635). W latach 1898–1900 był tu organistą Feliks Nowowiejski, kompozytor Roty i Legendy Bałtyku, a w latach 1979–1981 biskup Józef Glemp (późniejszy prymas Polski) zarządzał stąd diecezją warmińską. Od 1945 prokatedra, od 1973 konkatedra, od 2004 bazylika mniejsza. Wnętrze świątyni W porównaniu z bogactwem swej architektury kościół ma znacznie skromniejsze wyposażenie wnętrza. W 1807, podczas wojen napoleońskich, Francuzi zamknęli w nim półtora tysiąca jeńców rosyjskich, a ci, broniąc się przed ostrym mrozem, spalili tu wszystko, co mógł strawić ogień. Mimo to zachowało się w kościele trochę zabytków ruchomych z okresu: gotyku (m.in. tabernakulum ścienne z kratą gotycką, tryptyk późnogotycki), renesansu (m.in. dekoracja malarska tabernakulum ściennego, tryptyk św. Krzyża, świeczniki), baroku (rzeźby apostołów św. Andrzeja i św. Jakuba Starszego, krucyfiks ponadnaturalnej wielkości, obraz Matki Boskiej Różańcowej, chrzcielnica i in.) Zobacz też Zamek Kapituły Warmińskiej w Olsztynie Przypisy Bibliografia Henryk Madej, Współkatedra św. Jakuba Starszego w Olsztynie, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn, 1980.
Ольштынский собор

Собор Святого Якуба (Иакова) (пол. Bazylika konkatedralna św. Jakuba Apostoła) — кафедральный собор в польском городе Ольштын. Здание костёла было построено в готическом стиле во второй половине XIV века. В 1596 году деревянная часть шпиля была заменена на новую. В 1721 году к собору были пристроены боковые часовни. Из-за угрозы разрушения в 1866—1868 годах был произведен капитальный ремонт, часть здания была отреставрирована в неоготическом стиле. В 1896 году в костёле случился пожар, нанёсший постройкам церкви значительный ущерб. С 2003 года собор стал малой базиликой. В соборе находятся триптих в стиле поздней готики, настенные украшения скинии, триптих Святого Креста, исполненный в ренессансном стиле, статуи Святого Андрея и Святого Иакова, а также большое барочное распятие. В летнее время в соборе проходят концерты органной музыки. Ссылки Медиафайлы по теме Собор Святого Якуба на Викискладе
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sworach

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sworach – parafia rzymskokatolicka w Sworach. Historia Parafia Swory pierwotnie była prawosławna. Po unii brzeskiej parafia dobrowolnie łączy się z Kościołem greckokatolickim. Cerkiew prawosławna przed 1603 r. uległa spaleniu, nową świątynię zafundował Krzysztof Radziwiłł „Sierotka”. Parafia była greckokatolicka do 1875 r., czyli do kasaty unii na Podlasiu. Dwóch ostatnich księży sworskich musiało uciekać za granicę do Galicji z obawy przed aresztowaniem przez prawosławnego gubernatora siedleckiego Stiepana Gromiekę. Od 1875 roku parafia zostaje przemocą zmieniona na prawosławną przez rząd carski. Po ukazie tolerancyjnym w 1905 roku wydanym przez cara Mikołaja II w ciągu 1907 r. i 1908 r. wybudowano nowy kościół (książę Światopełk-Mirski oficjalnie udał się do Petersburga prosić cara Mikołaja II o pozwolenie na budowę świątyni rzymskokatolickiej), gdyż cerkiew prawosławna proroka Eliasza nie została zwrócona unitom. Parafia prawosławna istniała do 1915 r., zarządzana przez księdza prawosławnego Emiliana Sztelmachowa. Została ewakuowana przez rząd carski do Rosji. Po 11 latach w 1926 r. cerkiew prawosławna została rozebrana. Parafia oficjalnie została erygowana w 1919 r. przez biskupa Henryka Przeździeckiego. W 1921 r. miała miejsce pierwsza wizytacja biskupia. W 2003 r. parafia uroczyście obchodziła 400-lecie istnienia. 21 września 2008 parafia Swory uroczyście obchodziła 100-lecie fundacji i budowy kościoła. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z następujących miejscowości: Swory, Cełujki, Franopol, Krzymowskie, Pojelce, Pólko, Sycyna, Woroniec, Zabłocie . Poczet proboszczów Księża pełniący funkcję proboszcza w parafii: Duszpasterstwo Przy parafii działają następujące grupy: Przypisy Linki zewnętrzne Józef Geresz: Z dziejów wsi i parafii Sfory. Bialska Biblioteka Cyfrowa, 2008.
Parafia św. Praksedy w Dokudowie

Parafia św. Praksedy w Dokudowie Pierwszym – parafia rzymskokatolicka w Dokudowie Pierwszym. Mieści się pod numerem 17. Parafia erygowana w 1696 jako unicka. Obecny kościół parafialny drewniany, wybudowano w 1928 roku jako cerkiew neounicka, na miejscu starszej świątyni unickiej, następnie prawosławnej. W administracji parafii pozostaje cmentarz, na którym znajdują się nagrobki rzymskokatolickie, neounickie i prawosławne. Terytorium parafii obejmuje Dokudów Pierwszy, Dokudów Drugi, Dubów i Wolę Dubowską. W dwóch ostatnich miejscowościach funkcjonują kaplice filialne. Przypisy Bibliografia Parafia na stronie diecezji siedleckiej
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ortelu Książęcym Drugim

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Ortelu Książecym Drugim – rzymskokatolicki kościół w Ortelu Książęcym Drugim, pierwotnie cerkiew. Parafia unicka w Ortelu Książęcym działała przed 1626. W 1797 Radziwiłłowie wznieśli na jej potrzeby drewnianą cerkiew. W 1875 zamieniona na cerkiew prawosławną. W latach 1876-1879 zbudowano obecną świątynię, którą 21 grudnia 1879 poświęcił przełożony monasteru św. Onufrego w Jabłecznej archimandryta Narcyz (Silwiestrow). W 1919 cerkiew przejął Kościół katolicki. Przypisy
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego

Die Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW; deutsch Agentur für Innere Sicherheit) ist der polnische Inlandsgeheimdienst mit Sitz in Warschau. Als Regierungsinstitut für die polnische Sicherheit im Inland versucht er Gefahren für den polnischen Staatsapparat rechtzeitig zu neutralisieren. Aufgaben Zu den Aufgaben der ABW gehören: Aufklärung und Neutralisierung von Bedrohungen der inneren Sicherheit des polnischen Staates und seiner Verfasstheit. Dazu gehört der Schutz der Verfassung, Unabhängigkeit, Souveränität und die Unantastbarkeit des polnischen Territoriums Aufklärung und Verfolgung von Straftaten in den Bereichen Organisierte Kriminalität Spionage, Terrorismus, Verrat von Staatsgeheimnissen Straftaten gegen die Finanzordnung des Staates Korruption durch Beamte oder Angestellte des öffentlichen Dienstes Produktionsprozesse und Warenaustausch mit Gütern, Technologien und Dienstleistungen mit strategischer Bedeutung für die Sicherheit Polens Illegale Produktion, Besitz und Verkauf von Waffen, Munition, Explosivstoffen, Massenvernichtungswaffen und psychotropen Substanzen Sicherheitsdienste im Rahmen des Staatsschutzes Schutz von Staatsgeheimnissen im Bereich der auswärtigen Beziehungen Identifikation und Analyse von Informationen, die die innere Sicherheit Polens und des Verfassungsschutzes betreffen könnten sowie deren Bereitstellung an die entsprechenden Staatsorgane Durchführung von Aufgaben, die als geheim eingestuft sind oder durch internationale Absprachen bestimmt sind Struktur Departament für teleinformationstechnische Sicherheit (Departament I) Departament Konteraufklärung (Departament II) Departament Strafverfolgung (Departament III) bestehend u. a. aus Abteilung für die Sicherstellung der Durchführung von Antiterror-Maßnahmen Departament Schutz von vertraulichen Informationen (Departament IV) Departament operationell-taktische Unterstützung (Departament V) Departament Innere Sicherheit und Audit (Departament VI) Antiterroristisches Zentrum (CAT - Centrum Antyterrorystyczne) Rechtsbüro (Büro A) Büro für kriminalistische Untersuchungen (Büro B) Büro des Amtsleiters (Büro D) Büro für Beweise und Archiv (Büro E) Finanzbüro (Büro F) Personalbüro (Büro K) Büro für Logistik (Büro L) Zentraler Schulungsbereich (COS - Centralny Ośrodek Szkolenia) in Emów, Woiwodschaft Masowien Der ABW verfügt über 16 regionale Dienststellen und wurde ab dem 16. Januar 2008 von Krzysztof Bondaryk geleitet. 2008 wurde bekannt, dass der ABW plant die Adressdaten aller Briefe in Polen zu scannen. Damit sollte eine Datenbank aufgebaut werden, deren Daten schriftvergleichend ausgewertet werden. Die Ausstattung der polnischen Post mit entsprechenden Scannern sollte 250 Millionen Złoty kosten. Seit 2023 wird der Geheimdienst von Rafal Syrysko geleitet. Weblinks Offizielle Seite (polnisch/englisch) Fußnoten
Agence de sécurité intérieure de la Pologne

L'Agence de sécurité intérieure (ABW ou en polonais Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego) est un service de renseignement polonais créé le 24 mai 2002 et issu de l'ex-Office de Protection de l'État. Il est placé sous l'autorité du Premier ministre. Chargée de la protection de la sécurité intérieure de l'État et du respect de l'ordre constitutionnel, l'ABW exerce des missions de lutte contre la corruption, le terrorisme et le crime organisé, de contre-espionnage, de sauvegarde des intérêts économiques, de protection des informations classifiées et de sécurité informatique et électronique. Elle dispose d'un réseau de 15 agences régionales. Liste des chefs de l'Agence Notes et références Liens externes Site officiel Portail du renseignement Portail de la Pologne
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego

L'Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) (in italiano: "Agenzia di sicurezza interna") è uno dei servizi segreti della Polonia, di cui protegge, avvalendosi di arresti, indagini e forze speciali, la sicurezza interna da terrorismo, spionaggio, traffico di droga e di armi, criminalità organizzata, corruzione e coercizione economica. Il quartier generale si trova nella frazione Mokotów di Varsavia. Il capo dell'ABW riporta direttamente al Primo ministro della Polonia, che per dirigere l'atitività dell'ABW può avvalersi anche dei suoi ministri. Storia La Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego venne creata il 24 maggio 2002, quando il governo presieduto da Leszek Miller presento al parlamento polacco un disegno di legge per la disciplinare la materia con un'agenzia che si occupasse di intelligence esterna ed una di intelligence interna. La legge, in effetti, scompose la precedente agenzia Urząd Ochrony Państwa in due servizi separati: la Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) che si occupa della sicurezza ed operazioni interne e la Agencja Wywiadu (AW) responsabile per l'estero. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego Collegamenti esterni Sito ufficiale, su abw.gov.pl.