NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Anny w Radzyniu Chełmińskim

Kościół św. Anny w Radzyniu Chełmińskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Radzyniu Chełmińskim, w powiecie grudziądzkim, w województwie kujawsko-pomorskim. Mieści się przy ulicy Dąbrowskich. Należy do dekanatu Radzyń Chełmiński. Historia Świątynia była budowana i rozbudowywana od około 1310 do około 1600 roku. W końcu XVI stulecia została dobudowana od strony południowej renesansowa kaplica grobowa Dąbrowskich. Około 1600 roku rodzina Działyńskich dobudowała do północnej ściany nawy kaplicę grobową. W latach 1615 i 1628 świątynia uległa spaleniu, po czym kościół został częściowo odbudowany w 1640 roku, dzięki staraniom starosty radzyńskiego Mikołaja Wejhera. W 1673 roku została odnowiona kaplica Dąbrowskich. Świątynia była odnawiana także w latach: 1680–1695 (całkowita odbudowa), 1885 i 1892 (po zniszczeniu wieży przez piorun). W 1948 roku została założona instalacja elektryczna, a w latach 1980–1985 zostały wymienione witraże. Natomiast w 1993 roku została zrekonstruowana polichromia w kaplicy Dąbrowskich. Architektura Jest to świątynia gotycka, ceglana o ścianach bogato zdobionych biało tynkowanymi blendami, o jednej nawie, orientowana. Wybudowana w wątku gotyckim z użyciem cegły zendrówki, na kamiennym fundamencie. Korpus nawowy został wybudowany na planie prostokąta i oskarpowany dwuuskokowo w narożnikach zachodnich. Do jego południowej strony dostawiona jest kwadratowa kaplica Przemienienia Pańskiego (ufundowana przez starostę radzyńskiego Hugona Dąbrowskiego), oskarpowana od strony południowej. Przy zachodniej stronie korpusu mieści się wieloboczna wieżyczka schodowa. Prezbiterium o trzech przęsłach jest węższe i niższe, zamknięte prosto, oskarpowane jednouskokowo. Do południowej strony jest dostawiona wieloboczna zakrystia oraz kruchta boczna. Przy północnej elewacji prezbiterium, w narożniku między nim a nawą, mieści się oskarpowana trójuskokowo kwadratowa wieża o czterech kondygnacjach przechodząca w górnej części w ośmioboczną. Wyposażenie Wewnątrz świątyni znajdują się drewniane stropy pokryte polichromią – w prezbiterium z około 1640 roku ze sceną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – zapewne dzieło Bartłomieja Strobla, nadwornego malarza Władysława IV Wazy. W nawie znajduje się polichromia stropu sprzed 1680. Wyposażenie wnętrza barokowe, rokokowe i klasycystyczne z czasów od końca XVII do początku XIX stulecia. Należy także zwrócić uwagę na wysokiej klasy obraz przedstawiający Koronację Marii, namalowany przez Strobla w 1643 roku. W kościele mieści się pomnik Jana Długosza (1415–80) – historyka i kronikarza. Przypisy
Kościół św. Anny w Solnikach

Kościół pw. św. Anny w Solnikach – kościół filialny parafii pw. Matki Bożej Gromnicznej w Kożuchowie, dekanat Kożuchów, diecezja zielonogórsko-gorzowska. Historia Kościół należy do najstarszych w regionie. Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym pochodzi z 1200 roku. Romańską budowlę z kamienia wzniesiono na górującym nad okolicą wzgórzu. Kościół jest orientowany. W XV wieku został przebudowany w stylu gotyckim, do elewacji północnej została dobudowana kaplica, od zachodu dostawiono masywną wieżę w kształcie graniastosłupa zamkniętego namiotowym dachem. Następna przebudowa nastąpiła w XVI wieku, w nawie oraz prezbiterium wykonano sklepienia sieciowe. Wtedy też otoczono kościół kamiennym murem, w który w XVIII w. wstawiono bramkę. Kruchta została dobudowana do wejścia głównego w XVIII w. W ściany wewnętrzne, jak i w elewacje, wmurowane są płyty nagrobne z XVI i XVII wieku. Wyposażenie wnętrza pochodzi z okresu renesansu i baroku (ołtarz i ambona). Organy są neogotyckie. W roku 1917 jeden z trzech dzwonów został zarekwirowany na potrzeby wojenne. Galeria Przypisy Bibliografia Andrzejewski, T., Budowle sakralne powiatu nowosolskiego. Nowa Sól 2007, str 13-14
Kościół św. Anny w Starej Kamiennej

Kościół pw. św. Anny w Starej Kamiennej – kościół drewniany w Starej Kamiennej w woj. podlaskim, ufundowany przez Piotra Wiesiołowskiego, jako świątynia przy letniej rezydencji (rezydencja nie zachowała się). Budowę ukończono w 1610 roku. Kościół ten jest najstarszą zachowaną do dziś budowlą drewnianą w województwie podlaskim. Przypisy Bibliografia Urząd Miejski w Dąbrowie Białostockiej: Zabytki na terenie gminy Dąbrowa Białostocka. [dostęp 2009-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (26 lutego 2012)].
Kościół św. Anny w Szczańcu

Kościół pw. św. Anny w Szczańcu – katolicka świątynia pełniąca funkcję kościoła parafialnego parafii pw św. Anny w Szczańcu, dekanatu Świebodzin – Miłosierdzia Bożego, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowana w Szczańcu, w gminie Szczaniec, w powiecie świebodzińskim, w woj. lubuskim. Architektura Kościół został zbudowany w 1570, do 1945 był w rękach ewangelików. Budowla została wzniesiona w stylu gotyckim, wielokrotnie przebudowywana, po pożarze z 1825 roku odbudowana świątynia nabrała cech neogotyckich. Wewnątrz ciekawe detale: witraże okienne, rzeźby ścienne, freski, poza tym dwupoziomowa empora organowa oraz gotyckie sklepienia sieciowe. Kościół posiada jedną nawę oraz wysmukłą wieżę zwieńczoną dachem hełmowym. Funkcję kościoła katolickiego świątynia przyjęła po wojnie, powodem był odpływ protestanckiej społeczności ze Szczańca. Pierwszym proboszczem po 1945 roku był ks. Piotr Zawora. Począwszy od 1976 roku posługę duszpasterską w kościele pełnią salezjanie. Przypisy Bibliografia Z kart historii [online], Serwis gminy Szczaniec [zarchiwizowane z adresu 2012-03-01] .
Kościół św. Anny w Tarnowskich Górach

Kościół św. Anny w Tarnowskich Górach – rzymskokatolicki kościół cmentarny z XVII wieku w Tarnowskich Górach wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Kościół Świętej Anny powstał w latach 1617–1619 jako świątynia ewangelicka, druga po kościele farnym (obecnym św. Piotra i Pawła). Fundatorami byli mieszkanka Goske oraz burmistrz Jakub Gruzelka, od którego imienia wzięło się pierwotne wezwanie kościoła (Jakoskirche) dzięki danym przez niego 700 talarom. Już dziesięć lat po jego wzniesieniu odebrano go formalnie ewangelikom, ale faktycznie katolicy przejęli go dopiero w 1653 roku. Obiekt powstał za murami miejskimi, na drugim cmentarzu ewangelickim, położonym za Bramą Wrocławską (później Gliwicką). W latach dwudziestolecia międzywojennego świątynia pełniła funkcje kościoła garnizonowego dla stacjonujących w Tarnowskich Górach żołnierzy 3 Pułku Ułanów oraz 11 Pułku Piechoty. Architektura Do pierwotnego budynku dobudowano w kolejnych stuleciach zakrystię i prezbiterium, oraz przebudowano wieżę. Z dawnego wystroju niewiele pozostało, m.in. obraz w ołtarzu głównym namalowany w XVIII wieku, przedstawiający Św. Annę nauczającą Matkę Boską. Zlikwidowano natomiast ołtarze boczne. W środku zachowało się epitafium Marianny Kraker z domu Zucher (zapewne XVII-wieczne), oraz na murze zewnętrznym mocno podniszczone epitafium nieznanej z nazwiska dziewczynki, Anny, datowane na rok 1626. Przypisy Bibliografia ks. dr Herbert Jeziorski: Kościół pw. św. Anny. [w:] Tarnogórskie świątynie [on-line]. montes.pl. [dostęp 2014-01-29]. [zarchiwizowane z tego adresu]. (pol.).
Kościół św. Anny w Trutowie

Kościół św. Anny w Trutowie – świątynia rzymskokatolicka w Trutowie W 1717 roku Jan Rętfiński, do którego rodziny należało Trutowo, zapisał wieś karmelitom, pod warunkiem wybudowania w niej klasztoru i kościoła. Umowa została poświadczona przez biskupa Ludwika Załuskiego. W latach 1717–1718 wybudowano drewnianą kaplicę. Budowa kościoła opóźniła się ze względu na próby unieważnienia zapisu przez bratanków Rętfińskiego i powstał on w latach 1732-1738. Konsekracji świątyni dokonał Jan Dembowski w kwietniu 1770 roku. Po roku 1740 dobudowano budynek klasztoru. W 1863 roku rząd carski w ramach represji po powstaniu styczniowym, usunął karmelitów z Trutowa. Zakon ponownie objął kościół i klasztor w roku 1946. Kościół jest budowlą jednonawową, dwuprzęsłową, przykrytą dachem siodłowym. Kościół jest połączony z klasztorem, przez co nie ma głównej fasady, oba budynki zbudowane są na planie prostokąta. W budynek klasztorny wbudowana jest także kwadratowa wieża z zegarem, przykryta barokowym hełmem w ośmioboczną latarnią. Klasztor jest dwukondygnacyjny, pokryty trójspadowym dachem. Północno-zachodni narożnik klasztoru zabezpieczony jest kamienną przyporą. Do kościoła przylega ogrodzony cmentarz. Brama na cmentarz, znajdująca się przy wejściu do kościoła, przyozdobiona jest płaskorzeźbą przedstawiającą proroka Eliasza w wozie ognistym. Wyposażenie kościoła jest głównie barokowe i w stylu rokoko. Późnobarokowa polichromia pochodząca prawdopodobnie z 1738 r., została odnowiona i przemalowana w roku 1960. Przedstawia ona głównie sceny z historii zakonu karmelitów oraz pochodzących z niego świętych. W kwadratowym prezbiterium z trzema oknami znajduje się ołtarz główny z XVIII-wiecznym obrazem, przedstawiającym św. Annę z Najświętszą Maryją Panną w wieku dziewczęcym. Zwieńczenie ołtarza stanowi framuga okienna z okiem opatrzności, mającym dawać efekt promieniowania światłością. Przy ołtarzu znajdują się rzeźby przedstawiające króla Dawida, św. Józefa, św. Jana Ewangelistę i św. Jana Nepomucena ustawione podczas odnawiania kościoła w roku 1887. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy przedstawiające Matkę Boską Szkaplerzną oraz św. Józefa z Dzieciątkiem. Rokokowa ambona w kształcie łodzi pochodzi z III ćw. XVIII wieku. Na zapleckach ambony znajduje się portret błogosławionego Angelusa Mazzinghi, zaś na koszu malowidła ze scenami nawiązującymi do kształtu ambony (kazanie z łodzi, powołanie rybaków). Pod amboną umieszczono barokową chrzcielnicę z XVIII wieku. W 1981 roku zespół klasztorny karmelitów w Trutowie został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Informacje na stronie gminy Kikół. kikol.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)].
Annakirche (Ustroń)

Die Annakirche (polnisch Kościół św. Anny w Ustroniu) im Stadtteil Nierodzim von Ustroń, Polen, ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in den Schlesischen Beskiden. Sie ist der heiligen Anna geweiht. Sie ist die älteste erhaltene Kirche in Ustroń. Geschichte An der Stelle der Kirche befand sich ursprünglich eine von der Lutheraner gebaute Kirche, die im Zuge der Gegenreformation unter den Habsburgern 1654 an die Katholiken kam. Der ursprüngliche Bau wurde 1740 abgetragen und die Kirche entstand 1769 neu. Stifter der neuen Kirche war Antoni Goczałkowski, der damalige Grundherr von Nierodzim. Der Altar ist von 1704 und die Innenausstattung im Rokokostil ebenfalls aus dem 18. Jahrhundert. Die Kirche ist seit 1929 denkmalgeschützt und Teil des schlesischen Teils des Holzarchitekturwegs der Beskiden. Weblinks Einzelnachweise Literatur Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy. Wart, Český Těšín 2009, ISBN 978-80-254-5500-5, S. 161–165 (polnisch, tschechisch, englisch).
Kościół św. Anny w Ustroniu

Kościół św. Anny – kościół parafialny parafii św. Anny w Ustroniu. Znajduje się na osiedlu Nierodzim. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Kościół św. Anny to najstarsza świątynia w Ustroniu. Powstał z inicjatywy ówczesnego właściciela Nierodzimia, Antoniego Goczałkowskiego. Został wzniesiony w 1769 r. na miejscu dawnego kościoła, zbudowanego jeszcze przez ewangelików. Ten, po przejęciu go w 1654 r. przez katolików, był kościołem filialnym skoczowskiej fary. Utrzymywany jedynie "...z dzwonienia i jałmużny..." w 1740 r. był już w tak złym stanie, że groził zawaleniem i musiał zostać rozebrany. Całe drewno dębowe na progi, futryny drzwi i okien itp. ofiarował Goczałkowski. Resztę kosztów (razem 603 złote reńskie i 54 krajcary) pokryto z majątku kościelnego (174 reńskie i 53 krajcary) oraz z datków od dobrodziejów (428 reńskich i 29 krajcarów). Nowy kościół został poświęcony w 1769 r. przez skoczowskiego proboszcza, Józefa Nepomucena Waldera, jednak początkowo nie było w nim ani podłogi ani ławek. Dopiero w roku 1789, kiedy kościół przeszedł pod patronat księcia cieszyńskiego Alberta, uzupełniono te braki. Drewniany, konstrukcji zrębowej, zwrócony prezbiterium ku zachodowi. Do trójbocznie zamkniętego prezbiterium przylegają zakrystia (od południa) i skarbczyk (od północy), niewyodrębniające się z bryły kościoła. Nawa prostokątna, szersza od prezbiterium, kryta stropem. Nad prezbiterium i nawą wspólny dach dwuspadowy. Nad nawą od wschodu wznosi się czworoboczna wieża, nadbudowana w 1938 r., zwieńczona cebulastym hełmem z ośmioboczną latarnią. W latach 1965–1966 świątynię gruntownie restaurowano i obito ściany budowli gontem. Wieża i szczyt wschodni szalowane deskami. Wyposażenie kościoła – późnobarokowe, z XVIII i początków XIX w., polichromia odnawiana współcześnie. W ołtarzu głównym, z rzeźbami Boga Ojca w glorii (w zwieńczeniu) oraz świętych Józefa i Jakuba, obraz z 1704 r., przedstawiający leonardiańską św. Annę Samotrzeć. Według napisu na obrazie "Tento obraz darował na Chwalu Bożi i Swatey Anny Andris Lukas ze Skoczowa". Ambona rokokowa z trzeciej ćwierci XVIII w. z wyobrażeniami Wiary, Nadziei i Miłości na baldachimie. Cennym elementem kościoła jest obraz św. Krzysztofa, zajmujący powierzchnię między oknami po lewej stronie nawy. Świątynię uznano za obiekt zabytkowy już w 1929 r. W 2000 r. w parafii odbyła się uroczystość poświęcenia nowych dzwonów. Dzwonnicę z 4 dzwonami usytuowano w pobliżu kościoła. Galeria Przypisy Bibliografia Weronika Szewczyk: Wokół Beskidu Śląskiego - przewodnik turystyczny. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo "Compass", 2012, s. 46. ISBN 978-83-7605-333-2.
Kościół św. Anny w Zaborowie

Kościół pw. św. Anny w Zaborowie – kościół parafialny, wzniesiony w 1791 roku w Zaborowie według projektu Hilarego Szpilowskiego w miejscu wcześniejszych świątyń. Historia Parafia w Zaborowie erygowana została tu w XIV lub XV wieku – pierwsze zapiski zaginęły. W 1465 wymieniany jest pleban zaborowski Jan, a w tym samym roku biskup Andrzej Bniński darował parafii dziesięcinę snopową. W czasie wizytacji w 1670 biskup Święcicki zapisał: de erectionis huius Ecclesiae ex antiquo Nulla notitia. Pierwszy kościół drewniany spłonął w 1700 i w tym samym roku powstał nowy, także drewniany, staraniem ks. Glinki i przetrwał on do 1790 roku. W 1791 roku wzniesiony został nowy kościół murowany nakładem właścicieli Zaborowa Placyda i Karoliny Izbińskich herbu Prawdzic według projektu Hilarego Szpilowskiego. Kościół wzniesiony w stylu klasycystycznym we wnętrzach zawiera fragmenty wyposażenia z wcześniejszych kościołów, głównie z XVIII wieku. Kościół został poświęcony przez ks. Onufrego Szembeka archidiakona warszawskiego dnia 22 lutego 1791 roku. W 1839 odnowiony i przerobiony przez Adama Izbińskiego, w 1840 powstaje murowana plebania. W 1905 roku ma miejsce kolejna restauracja kościoła nakładem Leona Feliksa Goldstanda, nowego dziedzica dóbr zaborowskich. W 2002 odbyła się ostatnia renowacja kościoła i plebanii. Obiekt wpisany do rejestru zabytków pod numerem 1119/499/62 decyzją z 23.03.1962. Opis Kościół wzniesiony został w stylu klasycystycznym na planie prostokąta, z wnętrzem salowym, ściętym w narożach bez wydzielonego prezbiterium. Przy prezbiterium znajdują się zakrystia i klatka schodowa na chórek za ołtarzem, natomiast po przeciwległej stronie jest chór muzyczny z balustradą tralkową, wsparty na smukłej półkoliście zamkniętej arkadzie. Wnętrze kościoła ozdabiają 3 ołtarze z XVII wieku: w ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w sukience z blachy srebrnej z końca XVIII wieku, w lewym obraz św. Anny w sukienkach z blachy srebrnej, koronowany w roku 1722 oraz obraz św. Wawrzyńca w zwieńczeniu ołtarza, w prawym zaś obraz św. Józefa oraz w zwieńczeniu ołtarza obraz św. Antoniego Padewskiego. Ambona z XIX wieku wykonana w stylu klasycystycznym, zaś prospekt organowy w stylu neobarokowym. Na ścianach bocznych nawy wiszą obrazy m.in. pochodzące z XVIII wieku wizerunek Matki Boskiej Bolesnej oraz św. Anny Samotrzeć. W świątyni znajdują się także liczne epitafia i nagrobki dobroczyńców kościoła i właścicieli okolicznych majątków przyozdobione herbami szlacheckimi. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Zaborowie Strona parafii
Kościół św. Anny w Zaklikowie

Kościół Świętej Anny w Zaklikowie – kościół w Zaklikowie zbudowany z drzewa modrzewiowego około 1580 roku. Kościół był filią parafii w Zdziechowicach. Przy kościele w 1581 r. wybudowano przytułek i założono szkołę parafialną. Gdy w latach 1585–1590 dobra zdziechowicko-zaklikowskie przejął Marcin Gniewosz, który był wyznania kalwińskiego, kościół pw. św. Anny stał się siedzibą proboszcza, ponieważ stary kościół parafialny w Zdziechowicach został zamieniony na zbór kalwiński. Po upadku gminy kalwińskiej (ok. 1594) i spaleniu się zboru był jedynym kościołem w dawnej parafii zdziechowickiej. Jednak nie został kościołem parafialnym, gdy na nowo erygowano parafię, tym razem już w samym Zaklikowie. Funkcję tę przejął bowiem murowany kościół pw. św. Trójcy, ufundowany przez Annę, wdowę po Marcinie Gniewoszu. Zbudowany jest z drewna modrzewiowego, jednonawowy. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z zakrystią. Kruchty przylegają do frontu i do boku nawy. Dach jest kryty blachą z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Wewnątrz strop jest płaski, z fasetą, wspólny dla nawy i prezbiterium. Belka tęczowa z barokowym krucyfiksem z II poł. XVIII w. Polichromia iluzjonistyczna w prezbiterium z XVIII w. Ołtarz główny z I poł. XVIII w. Dwa ołtarze boczne z I poł. XVII w. Ambona z przeł. XVI i XVII w. Budynek kościoła był wielokrotnie remontowany, m.in. w XIX wieku dobudowano kruchtę i zakrystię. Ostatni generalny remont miał miejsce w latach 2010–2011. Obecnie pełni funkcję kaplicy cmentarnej, jako że jest położony na lokalnym cmentarzu. Na zewnętrznych ścianach kościoła, zawieszane są tabliczki pogrzebowe zmarłych parafian – jest to lokalny zwyczaj, sięgający czasów powstania styczniowego. Obecnie jest to kilkaset blaszanych tabliczek trumiennych (zdjęte w 1939, ponownie zawieszone i zawieszane od zakończenia II wojny światowej). Przypisy Linki zewnętrzne Opis i fotografie kościoła
Kościół św. Anny na Piasku we Wrocławiu

Kościół św. Anny na Piasku – dawna kaplica cmentarna pw. św. Anny klasztoru Kanoników Regularnych we Wrocławiu oraz kościół filialny; obecnie przedszkole sióstr salezjanek. Architektura i historia budynku Budynek został wzniesiony w latach 1375–1386 w miejsce wyburzonych domów stojących naprzeciwko kościoła Najświętszej Marii Panny. Pełnił funkcję kaplicy cmentarnej, a do końca XV wieku świątyni filialnej. Został ufundowany przez Jana III z Pragi, opata Zgromadzenia Kanoników Regularnych św. Augustyna na Piasku, bohatera jednego z najgłośniejszych sporów średniowiecznego Wrocławia, sporu o pierwszeństwo znanego pod nazwą causa vortret. Opat, według kroniki Manzla, został pochowany w kaplicy, pod głównym ołtarzem, a jego płyta nagrobna znajduje się obecnie na południowej ścianie budynku obok wejścia. Początkowo sklepienie kaplicy w nawie wsparte było na środkowym filarze wraz z wąskim, prosto zamkniętym prezbiterium. Wschodnia część konstrukcji oraz prezbiterium prawdopodobnie miały sklepienie trójpodporowe. W pierwszej połowie XVI wieku budynek został przebudowany, a do części głównej dobudowano zakrystię. W 1663 roku zniszczeniu uległa sygnaturka znajdująca się na dachu kaplicy; dużych uszkodzeń budynku dokonał pożar Ostrowa Tumskiego w 1791 roku. W 1810 kościół utracił funkcje sakralne, a jego budynek przeznaczono na składnicę zabytków sztuki. W 1818 budynek został gruntownie przebudowany: usunięto sklepienia i wystrój wnętrz, zamurowano gotyckie okna i dokonano podziału na cztery kondygnacje. W powstałych pomieszczeniach otworzono szpital miejski pod wezwaniem św. Anny. W 1837 roku w głębi dziedzińca wybudowano kostnicę. Szpital istniał do lat trzydziestych XX wieku. W kolejnych latach w murach budynku urządzono dom starców, w 1943 roku mieszkały w nim 23 osoby. Po 1945 W wyniku działań wojennych w 1945 roku budynek został uszkodzony, całkowitemu zniszczeniu uległ gotycki, podzielony blendami, wschodni szczyt budynku. Odbudowany został w 1948 roku, a w latach 1974–1975, według projektu Stanisława Marchwickiego, dokonano kolejnych prac modernizacyjnych.. W 1977 roku odbudowano sąsiednią kostnicę. Ostatnie prace remontowe przeprowadzono w drugiej dekadzie XXI wieku. Obecnie budynek składa się z prezbiterium z zakrystią od strony południowej i z wyższej i szerszej czterokondygnacyjnej nawy. Budynek pokrywa dwuspadowy, siodłowy dach. W południowej części znajduje się późnogotycki dwuramienny portal z drugiej połowy XV wieku. W latach pięćdziesiątych obiekt został przekazany siostrom salezjankom, które prowadziły w nim internat dla dziewcząt i stołówkę dla studentek. Obecnie w jego murach znajduje się przedszkole. Uwagi Przypisy Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Wijciech Chądzyński: Wrocław jakiego nie znacie. Wydawnictwo VIA NOVA, 2010. ISBN 978-83-60544-75-4.
Kościół św. Antoniego Padewskiego i św. Stanisława Kostki w Gorzowie Wielkopolskim

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego i św. Stanisława Kostki w Gorzowie Wielkopolskim – kościół rzymskokatolicki, należący do parafii pw. św. Antoniego Padewskiego i św. Stanisława Kostki w Gorzowie Wielkopolskim, dekanatu Gorzów Wielkopolski – Katedra, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Gorzowie Wielkopolskim, w województwie lubuskim, mieszczący się przy Placu Staromiejskim. Nazywany jest Białym Kościółkiem. Historia Okres ewangelicki Świątynia została wybudowana w latach 1696–1704 przez radę miejską razem z elektorem brandenburskim i późniejszym królem pruskim Fryderykiem I Pruskim jako Kościół Zgody (niem. Konkordienkirche) – wspólny kościół dla luteran i kalwinistów. Kościół ten związany jest z wybitnym filozofem i teologiem ewangelickim Fryderykiem Danielem Ernstem Schleiermacherem. W latach 1794–1796 był wikarym, a czas wolny poświęcił na przetłumaczenie m.in. pism angielskiego kaznodziei Blaira. Wykonany w 1848 roku pomnik z popiersiem Schleiermachera stał do 1945 na północ od kościoła, przebudowanego i rozbudowanego o wieżę w stylu neoromańskim w 1864. Do czasu wybudowania własnego kościoła nabożeństwa odprawiali tu także katolicy. W nocy 23-24 lipca 1911 roku kościół został uszkodzony przez pożar spowodowany uderzeniem pioruna w wieżę. W posiadaniu zakonu kapucynów Od 1945 kościół jest w posiadaniu zakonu kapucynów. Dzięki gwardianom, o. Bogusławowi Rosochackiemu i o. Józefowi Korzeniowskiemu, kościół został gruntownie przebudowany i powiększony w latach 1974–1978 według projektu Tadeusza Ignatowicza oraz Józefa i Jerzego Hermanowiczów. Zmodernizowana świątynia została poświęcona podczas Pasterki w roku 1978 przez prowincjała, o. Pacyfika Dydycza. Świątynia nie jest konsekrowana. Właśnie w tym kościele w dniu 29 stycznia 1995 roku po raz pierwszy modlili się wspólnie dawni i obecni mieszkańcy Gorzowa, przekazując sobie wzajemnie znak pokoju i inaugurując coroczną tradycję Dnia Pamięci i Pojednania. Galeria Bibliografia Zabytki Gorzowa. gorzow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-03)]. Historia parafii i kościoła