NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Бискупин

Бискупинское городище (пол. Stanowisko archeologiczne w Biskupinie) — археологический памятник лужицкой культуры, расположенный на территории гмины Гонсава Жнинского повята, современной Польши. Бискупинское городище находится на одном из полуостровов Бискупинского озера на расстоянии 40 км юго-западнее Быдгоща. История В 1933 году археологи Ю. Костшевский и 3. Раевский обнаружили на одном из полуостровов озера следы древнего поселения. Благодаря болотистой местности, деревянные строения, относящиеся приблизительно к 550 году до нашей эры, отлично сохранились. Это дало возможность археологам воссоздать облик домов, оград, технологию их возведения. Заселение Бискупина, по оценкам ученых, проходило с середины бронзового века, примерно с XIV века до нашей эры но до периода раннего железного века или около V века до нашей эры. Городище было обнесено высокой оградой на земляном фундаменте. Городня (внешние стены) выполнены из дерева, внутренняя часть — наполнена землёй. Дома (их насчитали около 105) стояли очень плотно друг другу и фактически образовывали 13 длинных улиц. Устроены они были просто — сени, в центре жилища — очаг, налево — лежанки. В сенях в зимнее время мог находиться скот. Находки свидетельствуют о том, что жители занимались, в основном, земледелием, скотоводством, обработкой железа, рыболовством, охотой, собирательством и другим. В ходе археологических раскопок на месте этого поселения было найдено около 6 000 000 различных предметов. Среди них сети, ткацкие станки, колёса, лодки, большое количество разнообразной посуды, в том числе, керамической. Некоторые находки указывают на торговые связи со скифскими племенами Северного Причерноморья. Сейчас Бискупинское городище — музей под открытым небом. В нём можно увидеть тщательно восстановленные улицы и дома городища, выставленные на всеобщий просмотр археологические сокровища. Летом здесь проводятся археологические фестивали. Датировка Дендрохронологический анализ обеспечил точную датировку строительства домов городища. Дубовые брёвна, из которых были построены дома, срублены в 747—722 годах до н. э. При этом около 60 % образцов были срублены зимой 738/737 года до н. э. Деревня Рядом с озером расположена деревня Бискупин. Численность населения — 320 жителей. Примечания Литература Бискупинское городище / П. Н. Третьяков // Советская историческая энциклопедия : в 16 т. / под ред. Е. М. Жукова. — М. : Советская энциклопедия, 1962. — Т. 2 : Баал — Вашингтон. — Стб. 466—467. Воеводский М. В. Остатки торфяного поселения лужицкой культуры в Польше // Вестник древней истории. — 1938. — № 2 (3). — С. 224—236. Ссылки Выдающееся городище Археологический музей в Бискупине
Biskupin

Biskupin är en ort i västra Polen, cirka 9 kilometer väster om Żnin. Platsen är främst känd för de arkeologiska lämningarna efter en by som påträffats i ortens närhet, daterade till perioden 700-400 f. Kr. Byn har varit placerad på en udde i en mindre sjö, har inåt land varit befästad med en kraftig vallgrav och mot sjösidan omgetts av en försvarsvall av sten och lera med ytterbeklädnad av upprättstående stockar. Sedan halva byn hade grävts ut hade 76 husgrunder påträffats. Bostäderna har varit sammanbygda i parallella rader med upp till 13 hus i varje. De har alla exakt samma mått, 8 x 8 meter och samma rumsindelning. De består av två rum, dels en förstuga som även fungerat som stall och en inre storstuga med eldstad i mitten, bred sovbrits på västsidan och en varptyngd väv vid norra sidan. Byggnaderna har uppförts i stolpteknik. Järnföremål har varit rikligt förekommande på boplatsen. Källor Svensk uppslagsbok, andra upplagan 1947
Біскупинське городище

Біску́пинське городи́ще — городище лужицької культури біля міста Познані (Польща). Історія Займало півострів на березі Біскупинського озера. Було укріплене дерев'яними стінами з брамою. Довгі дерев'яні будівлі, поділені на окремі секції, свідчать про общинний побут населення Біскупинського городища. Жителі займались землеробством, скотарством, обробкою заліза та ін. Деякі знахідки свідчать про торговельні зв'язки з скіфськими племенами Північного Причорномор'я. Городище датується 8—7 століттями до н. е. На базі пам'ятки створені археологічна станція Польської Академії наук і музей-заповідник. Джерела Українська радянська енциклопедія : у 12 т. / гол. ред. М. П. Бажан ; редкол.: О. К. Антонов та ін. — 2-ге вид. — К. : Головна редакція УРЕ, 1974–1985. Посилання Біскупин // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Теза, 2006.
Gocław Tower

Gocław Tower (Polish: Wieża Gocławska) is a historical observation tower and cultural heritage site in Szczecin, Poland, located in the Gocław neighbourhood. History It was built as a Bismarck tower under the German Empire. Its construction began relatively late, in 1913, and it was only finished in 1921. The total construction cost of the 25-metre (82 ft)-tall tower was approximately 200,000 German Papiermarks. The tower is located on top of a small hill and is surrounded by a small wood, although the surrounding area is now generally industrial. It is approximately 6 kilometres (3.7 mi) from the city centre, close to a tram terminus. Although one can visit the tower, the main entry way is fully sealed off, as are all windows, making entry impossible. It is also in need of restoration. External links Bismarck towers on the official website
Torre Bismarck (Szczecin)

La Torre Bismarck de Szczecin es una estructura ubicada en la ciudad polaca de Szczecin, a 150 km de Berlín. Al igual que el resto de las Torres Bismarck construidas generalmente en territorio del antiguo imperio alemán, rinde honor al canciller alemán Otto von Bismarck. La torre de Szczecin, dedicada al canciller Bismarck fue construida entre 1913 y 1921. Su construcción costó aproximadamente 200 000 marcos, la mitad del cual pagó el gobierno local (Landtag) y encargándose del resto capital proveniente de donaciones. Características Se encuentra localizada en una pequeña colina arbolada cerca de Szczecin, tiene 25 m de altura y domina una vasta región industrial a 6 km del centro ciudad. Para llegar hasta este sitio, conviene tomar el tranvía número 6 hasta su término situado directamente al pie de la colina. Es muy fácil, además, seguir los railes del tramo con coche o también en bicicleta. Las visitas de la torre fueron suspendidas en noviembre de 2005 y han sido hechas actualmente imposibles gracias a una placa de hierro que sella la entrada para evitar las reuniones de borrachos cuyos rastros son todavía visibles a los alrededores. El interior ha sido dañado y muchas estatuas desaparecieron, entre otras las águilas que adornaban las columnas exteriores. En 2001, un inversionista compró la torre en 350 000 eslotis (cerca de 87 500 euros), y pensaba hacer con ella un restaurante destinado a los turistas pero a día de hoy los trabajos aún no han comenzado. Enlaces La torre en el sitio oficial
Bismarcktornet i Szczecin

Bismarcktornet i Szczecin eller Bismarcktornet i Stettin (även känd som Stettiner Bismarckturm) är ett av de flera torn som byggdes 1913 i Kejsardömet Tyskland till minne av den tyska/preussiska rikskanslern Otto von Bismarck. Historia Bygget av tornet tog vid år 1913 och färdigställdes år 1921. Detta är till minne av kände tyske ledaren ("järnkanslern") Otto von Bismarck som gjorde stora insatser för bildandet av Kejsardömet Tyskland. Efter Tysklands förlust i andra världskriget och skapandet av Oder–Neisse-linjen, beslöts det under Potsdamkonferensen att Stettin skulle tillfalla Polen, som kompensation för att de inte fick Königsberg (som ursprungligen var tänkt att bli polskt enligt Jaltakonferensen, men som blev ryskt). Referenser Noter Övriga källor Drews: Das Bismarckdenkmal der Provinz Pommern. In: Unser Pommerland 7 (1922) 4, S. 105–107
Parafia greckokatolicka św. Mikołaja w Zyndranowej

Parafia greckokatolicka św. Mikołaja w Zyndranowej – parafia greckokatolicka w Zyndranowej, w dekanacie sanockim archieparchii przemysko-warszawskiej. Założona w 1991. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archieparchii przemysko-warszawskiej
Plac Niepodległości w Toruniu

Plac Niepodległości w Toruniu (potocznie znane jako Rondo Niepodległości) – skrzyżowanie znajdujące się w centrum Torunia, położone pomiędzy wylotami ulic: Kraszewskiego, Czerwonej Drogi, al. Jana Pawła II i al. 700-lecia Torunia. Jest to skrzyżowanie typu wyspa centralna z rozszerzonymi wlotami. Przez skrzyżowanie przechodzą drogi krajowe nr 15, 80 i 91. Przez skrzyżowanie przechodzą tory tramwajowe w kierunku wschód-zachód, trasowe symetrycznie względem głównej osi skrzyżowania. Nie jest to rondo w rozumieniu przepisów ruchu drogowego ( brak znaku C-12). Obiekty znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie Ronda Niepodległości: Wojewódzka Biblioteka Publiczna; hotel „Mercure”; Domy Studenckie; wielorodzinne budynki mieszkalne; obiekty usługowo-handlowe. W latach 2019–2021 plac Niepodległości został przebudowany. Skrzyżowanie zastąpiono rondem z sygnalizacją świetlną. Podczas remontu położono nową nawierzchnię asfaltową. Przebudowa była częścią projektu „Przebudowa układu torowo-drogowego w ulicy Wały gen. Sikorskiego i alei św. Jana Pawła II wraz z budową pasa tramwajowo-autobusowego w Toruniu - BiT City II”. Koszt remontu wyniósł 72 mln złotych, nieco ponad 36 mln złotych pochodziło z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Przypisy
Budynek Szpitala Psychiatrycznego w Toruniu

Budynek Szpitala Psychiatrycznego w Toruniu – siedziba Wojewódzkiego Ośrodka Lecznictwa Psychiatrycznego im. prof. Janiny Hurynowicz na Mokrem w Toruniu. Budynek zbudowano w marcu 1912 roku, początkowo był ośrodkiem dla uchodźców. Później w budynku ulokowano lecznicę, która po 31 stycznia 1930 roku działała pod nazwą Szpital Dobrego Pasterza. W 1949 roku szpital został upaństwowiony Obiekt figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 1444). Przypisy
Jezioro Ciechomickie

Jezioro Ciechomickie – jezioro w woj. mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Łąck, leżące na terenie Kotliny Płockiej, na wschód od miejscowości Łąck. Charakterystyka Jest to zbiornik rynnowy. Z uwagi na małą głębokość jest to zbiornik polimiktyczny. Brzegi akwenu są niskie, z piaszczystymi plażami. Od południowego wschodu i wschodu wysokopienne lasy mieszane o bogatym poszyciu. Od północy poprzez strugę łączy się z jeziorem Górskim. Okresowy odpływ nazywany Wielką Strugą odprowadza wody do Wisły, w miesiącach letnich wysycha. Na jeziorze zgodnie z rozporządzeniem rady powiatowej w Płocku od 2012 roku nie wolno używać "jednostek pływających wyposażonych w silniki o napędzie spalinowym". Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 47,1 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,8 m, a maksymalna – 8,2 m. Objętość jeziora wynosi 2201,3 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1835 m, a szerokość 335 m. Długość linii brzegowej wynosi 4917 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 76 m n.p.m. Przypisy
Jezioro Łąckie Małe

Jezioro Łąckie Małe – jezioro w woj. mazowieckim, w powiecie płockim, w gminie Łąck, leżące na terenie Kotliny Płockiej, w pobliżu miejscowości Łąck. Charakterystyka Jest to zbiornik rynnowy. Z uwagi na małą głębokość jest to zbiornik polimiktyczny. Jego powierzchnia wchodzi w skład rezerwatu przyrody Dąbrowa Łącka (M.P. z 1990 r. Nr 31, poz. 248). Brzeg zarośnięty trzciną i mulisty, trudno dostępny, z trzech stron otoczone lasami. Zajmuje część zatorfionej misy pojeziornej i jest królestwem ptactwa wodnego. Od północy poprzez strugę łączy się z jeziorem Łąckim Dużym, na przesmyku dąb, pomnik przyrody o obwodzie ok. 430 cm. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 24,8 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 1,3 m, a maksymalna – 2,5 m. Objętość jeziora wynosi 322,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 850 m, a szerokość 580 m. Długość linii brzegowej wynosi 2200 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 78,5 m n.p.m. Przypisy
Sumino (Kotlina Płocka)

Sumino – jezioro w woj. mazowieckim, w powiecie gostynińskim, w gminie Gostynin, leżące na terenie Kotliny Płockiej, w pobliżu miejscowości Gorzewo. Charakterystyka Jest to zbiornik rynnowy. Brzegi jeziora są zbudowane z piasków warstwowych z domieszką żwirów, od południa urozmaicone lasy na piaszczystych wydmach. Ostoja ptactwa wodnego m.in. kormorana, czapli siwej. Morfometria Według danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 34,6 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,6 m, a maksymalna – 7,8 m. Objętość jeziora wynosi 1245,6 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 1750 m, a szerokość 320 m. Długość linii brzegowej wynosi 3950 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 75,3 m n.p.m. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Cerekwi

Kościół św. Stanisława w Cerekwi – rzymskokatolicki kościół parafialny, siedziba parafii pw. św. Stanisława. Znajduje się w Cerekwi przy ul. Radomskiej 92. Kościół należy do dekanatu Radom-Zachód. Historia Wraz z erygowaniem parafii powstał pierwotny kościół drewniany, który istniał do 1470 r. W 1529 r. z fundacji wojskiego radomskiego i dziedzica Cerekwi – Mikołaja Dzika, zbudowano kościół murowany. Dedykacji kościoła dokonał w 1627 r. bp Maciej Łubieński. Wraz z początkiem XVIII w. kościół był ograbiany i niszczony przez wojska szwedzkie, saskie, moskiewskie kozackie i polskie. Wraz z początkiem XX w. kościół przestał wystarczać parafianom i zdecydowano o jego rozbudowie. Projekt miał wykonać arch. Józef Pius Dziekoński. Jednak z nieznanych przyczyn tych planów nie zrealizowano. W 1928 r., ze względu na zły stan, postanowiono rozebrać świątynię. 4 sierpnia 1928 r. rozpoczęto wznoszenie kościoła wg projektu arch. Stefana Szyllera z Warszawy. Architekt zdecydował o rozbiórce zakrystii, kruchty i części ścian nawy gotyckiej budowli, zachowując prezbiterium. Według różnych źródeł, budowę zakończono w 1933, 1934 lub 1936 r. Projekt jednak nie został zrealizowany do końca – okna nie mają opraw, pozostawiono też surową fasadę, nie dekorując choćby portalu. Podczas II wojny światowej, 17 stycznia 1945 r. doszło do ostrzału artyleryjskiego który zniszczył wieżę i nawę boczną. Po wojnie kościół został odbudowany i dedykowany w 1962 r. przez bp. Piotra Gołębiowskiego. Architektura Obiekt jest Neorenesansowy z elementami Neobaroku, murowany z cegły i kamienia polnego, częściowo tynkowany. Świątynia jest nieregularna, trójnawowa i dwuprzęsłowa. Nawa główna dłuższa od zachodu, szersza i dużo wyższa od bocznych. Nawę południową poprzedza niewielka kaplica na planie ośmioboku, kryta kopułą. Transept ma nadbudowaną nad północnym ramieniem czworoboczną wieżę. Gotyckie prezbiterium ujęte zostało po bokach niesymetrycznymi przybudówkami mieszczącymi skarbiec, zakrystię i składzik. Jednoosiowa fasada jest dwukondygnacjowa, zwieńczona neobarokowym szczytem. Przypisy
Lacpol Toruń

Lacpol Toruń – toruńska fabryka serów topionych znajdująca się przy ul. Podgórskiej 6/10, na terenie Przyczółku Mostowego. Zakład działał w latach 1951–2022. Zakład produkował sery topione m.in. z papryką, szczypiorkiem, grzybami. Od 1951 roku działał ZWST (Zakład Wytwórczy Serów Topionych), który następnie został włączony do Lacpolu. W 1981 lub 1982 roku na murze okalającym Lacpol powstały napisy, będące symbolicznym protestem przeciwko totalitarnej władzy komunistycznej w Polsce. W 2020 roku napisy trafiły na listę zabytków. 5 kwietnia 2019 roku Lacpol został przejęty przez Polmlek. W 2021 roku wstrzymano produkcję serów. W 2022 roku fabrykę zamknięto. Przypisy Bibliografia Marek Kosmulski: Atlas serów polskich: Producenci i nazewnictwo serów w latach 1948–2019. Wydawnictwo Politechniki Lubelskiej, 2019, seria: Monografie - Politechnika Lubelska. ISBN 978-83-7947-354-0. [dostęp 2024-01-20].
Drosed w Toruniu

Drosed w Toruniu (wcześniej: Pomorskie Zakłady Jajczarsko-Drobiarskie, Poldrob) – zakład należący do branży drobiarskiej z siedzibą w Toruniu działający w latach 1951–2008. Historia Pomorskie Zakłady Jajczarsko-Drobiarskie powstały w 1951 roku na miejscu pruskiego schronu batalionu piechoty. Zakład składał się z budynków produkcyjnych, magazynowych i pomocniczych. W okresie Polski Ludowej był to jeden z największych zakładów drobiarskich w kraju. Po 1989 roku zakład poddano przekształceniom. W latach 90. zakład nosił nazwę Poldrob. Pod koniec lat 90. zakład kupiło przedsiębiorstwo spożywcze Drosed. Jako Drosed firma przeniosła się do nowoczesnego zakładu przy ul. Poznańskiej 290/292. 29 stycznia 2008 roku w wyniku rzucenia niedopałka papieru w magazynie kartonów wybuchł pożar. Ogień rozprzestrzenił się na halę produkcyjną. Podczas pożaru runął dach i część ścian budynku. Początkowo firma Drosed planowała odbudować zakład, jednak po pojawieniu się szczytu kryzysu finansowego firma zweryfikowała swoje plany rozwojowe i zrezygnowała z odbudowy zakładu. W 2008 roku, w chwili zamknięcia przedsiębiorstwa liczba jego pracowników wynosiła 244 osoby. Na miejscu dawnych zakładów powstało osiedle Leśny Zakątek. Zobacz też Gospodarka Torunia Przypisy Bibliografia Katarzyna Kluczwajd: Toruń, którego nie ma. Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy, 2017. ISBN 978-83-7729-333-1. Katarzyna Kluczwajd: Podgórz. Toruńskie przedmieścia sprzed lat. Łódź: Dom Wydawniczy Księży Młyn, 2018. ISBN 978-83-7729-452-9.
Toruńskie Wodociągi

Toruńskie Wodociągi – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, założona 22 maja 2000 roku, należąca do Gminy Miasta Toruń. Siedziba spółki mieści się przy ul. Rybaki 31-35. W 2003 roku do Toruńskich Wodociągów przyłączono Miejską Oczyszczalnią Ścieków Sp. z o.o.. Do Toruńskich Wodociągów należy Muzeum Techniki i Inżynierii Komunalnej, otwarte 28 marca 2023 roku. Ujęcia wody Toruńskie Wodociągi obsługują cztery ujęcia: powierzchniowe na Drwęcy, infiltracyjne w Jedwabnie, dwa gruntowe: w Czerniewicach i Małej Nieszawce. Długość sieci wodociągowej W 2022 roku długość sieci wodociągowej wynosiła 721,975 km, w tym: sieci magistralne – 156,782 km sieci rozdzielcze – 450,013 km przyłącza wodociągowe – 115,18 km 9 852 sztuk liczby podłączeń Długość sieci kanalizacyjnej W 2022 roku długość sieci kanalizacyjnej wynosiła 773,625 km, w tym: sieci kanalizacyjne ogólnospławne – 117,667 km sieci kanalizacji sanitarnej – 530,747 km sieci kanalizacji deszczowej – 60,721 km przyłącza kanalizacyjne – 64,49 km 10 167 sztuk liczby podłączeń Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Toruńskich Wodociągów
Cmentarz jeńców wojennych z II wojny światowej w Małej Nieszawce

Cmentarz jeńców wojennych z II wojny światowej w Małej Nieszawce – zabytkowy cmentarz założony po II wojnie światowej. Jest to miejsce pochówku ofiar nazistowskich Niemiec, którymi byli w większości jeńcy wojenni ze Stalagu XX C. Większość pochowanych stanowią jeńcy sowieccy. Groby zostały odkryte w 1948 roku. Na bramie cmentarza znajduje się tablica informująca, że na cmentarzu pochowano ok. 11 tys. jeńców. Faktycznie liczba pochowanych przekroczyła 14 tys. Przypisy
Parafia św. Marcina w Jesionowie

Parafia św. Marcina w Jesionowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Dobre Miasto. W parafii posługują księża archidiecezjalni. Od 2023 funkcję proboszcza sprawuje ks. mgr Mariusz Dąbrowski. Parafia został erygowana 7 listopada 1911 roku. Przypisy
Parafia św. Małgorzaty w Pierzchałach

Parafia św. Małgorzaty w Pierzchałach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Braniewo. W parafii posługują księża diecezjalni. Według stanu na luty 2019 proboszczem parafii był ks. mgr Jarosław Kruszewski. Zobacz też kościół św. Małgorzaty w Pierzchałach Przypisy
Cmentarz przy al. Powstańców Wielkopolskich w Pile

Stary Cmentarz w Pile – zabytkowy cmentarz w Pile położony na osiedlu Zamość przy alei Powstańców Wielkopolskich (dawniej Krojanker Straße). Historia Cmentarz powstał w połowie XIX w. jako cmentarz katolicki na potrzeby pochówków mieszkańców miasta. W 1945 cmentarz został przejęty przez państwo, ale pozostawał w gestii parafii rzymskokatolickiej p.w. św. Antoniego w Pile. Ostatni pochówek miał miejsce 21 września 1964, a następnie cmentarz został zamknięty dla nowych dochowań i stał się wyłączną własnością Skarbu Państwa. W 1990 na podstawie ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej teren cmentarza zwrócono parafii św. Antoniego. 11 lutego 1997 aktem notarialnym cmentarz został przekazany parafii św. Stanisława Kostki. 30 sierpnia 2005 uchwałą Rady Miasta samorząd wyraził chęć nieodpłatnego nabycia w formie darowizny w skład majątku gminy cmentarza położonego w Pile przy al. Powstańców Wielkopolskich, oznaczonej numerem geodezyjnym 92/1, o powierzchni 1,3248 ha, stanowiącej własność parafii rzymskokatolickiej p.w. św. Stanisława Kostki w Pile, zapisanej w księdze wieczystej KW 8658, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Pile. Przypisy Bibliografia Pilskie cmentarze i groby, których nie ma. Obieżyświat.org Zabytkowy cmentarz przy Alei Powstańców Wielkopolskich, Piła Nasze Miasto 30 października 2018 Zdjęcia cmentarza, FotoPolska.eu
Cmentarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu

Cmentarz Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu – cmentarz parafialny administrowany przez parafię Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu. Cmentarz znajduje się w północno-wschodniej części miasta przy ulicy Wymarzonej 22. Pierwsze pochówki odbyły się w 1999 roku. Zobacz też Cmentarze w Toruniu Przypisy
Izba Regionalna Historii Lokalnej w Kolonowskiem

Izba Regionalna Historii Lokalnej w Kolonowskiem – regionalna izba muzealna znajdująca się w Kolonowskiem przy ul. Leśnej 8. Historia Placówka mieści się w drewnianej chacie z 1780, którą wzniesiono pierwotnie przy nieistniejącej już hucie. Jest najstarszym budynkiem miasta, z okresu jego założenia. Budynek zawierał mieszkanie kierownika huty oraz pomieszczenia biurowe. Huta została zlikwidowana po 1945, a chałupa przeszła na własność Huty Andrzej w Zawadzkiem. Mieściła kolejno szkołę ewangelicką i mieszkania czynszowe. W 1998 budynek przeszedł na własność gminy Kolonowskie. Począwszy od 1996 dom był pod opieką lokalnych działaczy społecznych, którzy ratowali go przed zniszczeniem. Inicjatorem tych prac był proboszcz z Zawadzkiego, Wolfgang Globisch. W pracach uczestniczyli członkowie Stowarzyszenia Rodzina Kolpinga. Chata została wówczas przystosowana do funkcji ekspozycyjnej z przeznaczeniem na izbę muzealną. W 2009 dokonano remontu dachu placówki. W izbie zgromadzono eksponaty z przeszłości Kolonowskiego, m.in. dokumenty, urządzenia i narzędzia hutnicze, sprzęty domowe i rolnicze, a także podręczniki szkolne. Maszyny rolnicze prezentowane są w osobnym pawilonie. Przed chałupą stoi pomnik założyciela miasta, Filipa Colonny. Obiekt znajduje się na szlaku "Morawsko-polskie ścieżki tradycji i poznania" utworzonej przez Lokalną Grupę Działania "Kraina Dinozaurów". Przypisy
Wieża widokowa w Wieszczynie

Wieża widokowa w Wieszczynie – turystyczna, drewniana, dostępna całorocznie wieża widokowa zlokalizowana w Wieszczynie (gmina Prudnik, województwo opolskie) na terenie Parku Krajobrazowego Góry Opawskie. Historia Wieża została otwarta w 2009 w centrum Wieszczyny (teren gminny), w obrębie ogrodu lokalnego schroniska młodzieżowego. Stoi na wysokości 340 m n.p.m. i zapewnia panoramę masywu Biskupiej Kopy i Srebrnej Kopy. Obiekt ma 15 metrów wysokości, przy czym górny taras widokowy znajduje się na wysokości 11 metrów. Prowadzi na niego 61 stopni. Wieżę wzniesiono ze środków gminy Prudnik i z dotacji Unii Europejskiej. Projektantem wieży był architekt Jerzy Sylwestrzak z Prudnika, który wygrał przetarg. Lokalizacja wieży została skrytykowana przez Józefa Michalczewskiego, prezesa prudnickiego oddziału PTTK, z uwagi na fakt, że z Wieszczyzny rozciąga się i tak atrakcyjny widok na Góry Opawskie z Biskupią Kopą, ale widok na drugą stronę jest zasłonięty przez Długotę i zwarty las, natomiast wieża jest zbyt niska, by zapewnić widok dookolny. Wieża została zamknięta ze względu na zły stan techniczny. Widoki Przypisy