NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Belvedèrepaleis

Het Belvedèrepaleis (Pools: Pałac Belwederski) is een paleis in Warschau gelegen in het Łazienki-Park. Geschiedenis Al sinds de 17de eeuw stond op de plek van het Belvedère het paleis van de Litouwse grootkanselier graaf Krzystof Pac. Door het mooie uitzicht kreeg het paleis de naam Belvedère. In de eerste helft van de 18de eeuw werd het paleis verbouwd in een barokke stijl door de familie Lubomirski. De laatste Poolse koning Stanisław August Poniatowski kocht het in 1767 en gebruikte het porseleinfabriek. Van 1818 tot 1830 was het de residentie van de Russische Groothertog Constantijn., hij vluchtte na de Opstand van november 1830. Hij liet het nog in 1822 door Kubickie in classicistische stijl verbouwen. Na de Eerste Wereldoorlog werd het de residentie van maarschalk Józef Piłsudski. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het paleis herbouwd voor Hans Frank, gouverneur-generaal van het Generalgouvernement. Het werd ook gezien als een toekomstig Hitler-Residenz. Van 1945 tot 1952 was het de residentie van Bolesław Bierut en later werd het de residentie van de Raad van State. Van 1989 tot juli 1994 was het de officiële residentie van de Poolse president, maar het werd te klein gevonden voor dat doeleinde. Tegenwoordig bevindt zich er een museum over Józef Piłsudski in het paleis. Andere Poolse presidenten in het paleis hebben geresideerd waren Gabriel Narutowicz, Stanisław Wojciechowski en Lech Wałęsa.
Palácio Belweder

O Palácio Belweder (em polonês: Pałac Belwederski, e do italiano: belvedere, literalmente: linda vista) é um palácio em Varsóvia, perto do Parque Łazienki, na Polônia. Foi usado como uma residência oficial pelos presidentes poloneses. História O edifício atual é o mais recente de vários que estavam no local desde 1660. O palácio uma vez pertenceu ao último rei da Polônia, Estanislau II Augusto da Polônia, que o usou como uma fábrica manufatureira de porcelana. A partir de 1818 foi a residência do Grão-Duque russo Constantino Pavlovich da Rússia, que fugiu do local no início do Levante de Novembro. Após o restabelecimento da independência da Polônia após a Primeira Guerra Mundial, foi (com um hiato, entre 1922 e 1926) a residência do Marechal Józef Piłsudski, Chefe de Estado entre 1918 e 1922 e mais tarde, entre 1926 e 1935, do Ministro De Assuntos Militares da Polônia, que morreu lá em 1935. (Durante o golpe de estado de maio de 1926, o presidente Stanisław Wojciechowski abandonou o palácio antes das forças de Piłsudski que estavam avançando.) Durante a Segunda Guerra Mundial, o edifício foi amplamente remodelado para Hans Frank, governador do "Governo Geral" da Polónia. Ela permanece uma das poucas estruturas originais em Varsóvia que sobreviveram à Segunda Guerra Mundial. Entre 1945 e 1952 foi a residência de Bolesław Bierut, e mais tarde do presidente do Conselho de Estado. De 1989 a julho de 1994, o palácio foi a residência oficial dos presidentes polacos (Wojciech Jaruzelski e Lech Wałęsa), mas se mostrou demasiado pequena para esse fim. Mais tarde, o presidente Bronisław Komorowski usou-o como sua residência privada. O Palácio Belweder é normalmente usado pelo Presidente e pelo governo para fins cerimoniais, enquanto o Presidente reside no "Palácio Presidencial" no centro da cidade. O Palácio Belweder também serve como uma residência oficial para os chefes de estado em visitas oficiais à Polônia e outros convidados importantes. Houve planos para transformar o Palácio em um museu dedicado a Józef Piłsudski. Atualmente abriga uma pequena exposição dedicada ao Marechal. Referências Ligações externas Belweder - Resicencias Presidenciais (em inglês).
Belweder

Belweder (numele complet Palatul Belweder, poloneză Pałac Belwederski, de la cuvântul italian belvedere) este un palat din Varșovia, localizat câțiva kilometri mai la sud de Castelul Regal. Președintele Poloniei, Bronisław Komorowski, a făcut Belweder reședința sa oficială. Palatul este recunoscut după vodca Belvedere omonică; pe brandul sticlei apare o imagine a palatului. Istorie Clădirea actuală este ultima dintr-o serie de clări, aflându-se pe acest site din 1660. Odată, Belweder a aparținut ultimului rege al Poloniei, Stanisław august Poniatowski, care l-a folosit ca o manufactură de porțelan Din 1818 el a fost reședința Marelui Duce Constantin Pavlovici al Rusiei, care a fugit când s-a început Revolta din Noiembrie în 1830. După restabilirea independenței Poloniei când s-a încheia Primul Război Mondial, a fost (cu o pauza între 1922 și 1926) reședința mareșalului Józef Piłsudski, Șef de Stat (1918-1922) și mai târziu (1926-1935), Ministru Afacerilor Militare a Poloniei, care a murit în 1935. (În timpul lovitura de stat din mai 1926, președintele Stanisław Wojciechowski a fost dcetronat de forțele lui Piłsudski.) În timpul celui de-Al Doilea Război Mondial, clădirea a fost remodelată pe larg pentru Ludwig Fischer, guvernatorul Varșoviei ocupate în „Guvernământul General” al Poloniei. Aceasta rămâne una dintre puținele structuri originale din Varșovia care au supraviețui în cel de-Al Doilea Război Mondial. În 1945-1952 el a fost reședința lui Bolesław Bierut,și mai târziu a președintelui Consiliului de Stat. Din 1989 până în iulie 1994, a fost resedinta oficiala a președintelui Poloniei, dar s-a dovedit prea mic pentru acest scop. Protecția Palatul Belweder de către Biroul de Protecție Guvernamental (Biuro Ochrony Rządu, abreviat BOR) a fost un lucru dificil, deoarece palatul este situat pe un deal pe care-l împarte cu popularul Parc Łazienki, situat mai jos, o majoră atracție turistică. Din motive de securitate, parcul a trebuit să fie parțial închis în timpul vizitelor șefilor de stat străini la Belweder. Din cauza dimensiunilor Parcului Łazienki, acest lucru s-a dovedit a fi dificil și costisitor (lua mult timp), iar presa poloneză și-a bătut joc de agenții Serviciului Secret care verificau tufele șii tulburarau pe păuni. Belweder este folosit în mod normal de către președinte și guvern pentru scopuri ceremoniale, în timp ce președintele se află la „Palatul Președințial” din centrul orașului. De asemenea, servește ca o reședință oficială pentru vizitele oficiale a șefilor de stat în Polonia și alte persoane importante. Au existat planuri de a transforma Palatul Belweder într-un muzeu dedicat lui Józef Piłsudski. În prezent, adapostește o mică expoziție dedicată mareșalului. Cu toate acestea, președinte Poloniei, Bronisław Komorowski, a declarat că în cele din urmă va locui la Belweder, dar că va lucra la Palatul Președințial. Vezi și Palatul Președințial Referințe Legături externe en Belweder, or the Polish road to independence
Бельведер (Варшава)

Бельведерский дворец — дворец в Варшаве, находится на Бельведерской аллее близ Лазенковского дворца. История На месте современного дворца раньше стояло несколько зданий. Первый дворец был построен на этом месте в 1662 году великим канцлером литовским Криштофом Пацем для его жены, происходившей из рода Ласкарисов; в 1764 году он перешёл от рода Ласкарисов к стольнику литовскому Станиславу Понятовскому, который разместил в нём после своего вступления на престол фаянсовую фабрику. После 1798 года он перешёл в собственность Онуфрия Кицкого, передавшего его своей дочери Терезии, а она продала его в 1818 году русскому правительству, по распоряжению которого он был разрушен. Современное здание построено в 1824 году архитектором Якубом Кубицким по поручению и на средства русского правительства. Во дворце жил великий князь Константин Павлович. 29 ноября 1830 года во время польского восстания во дворец ворвалась группа заговорщиков с намерением убить великого князя, но он был предупреждён и успел скрыться. Впоследствии дворец служил резиденцией русского императора Николая Павловича во время пребывания в Варшаве. После восстановления польской независимости в 1918 году дворец стал резиденцией главы Польши Пилсудского, который умер там в 1935 году. Во время немецкой оккупации Польши в сентябре 1939 — январе 1945 годов здание было перестроено для генерал-губернатора Ганса Франка. В 1945—1952 гг. дворец служил резиденцией президента страны Болеслава Берута. В настоящее время дворец является одной из резиденций президента Польши. Дворец изображён на бутылках элитной польской водки «Belvedere». Также изображение дворца помещалось на стандартной почтовой марке Польши в 25 грошей образца 1935 года. Примечания Литература Бельведерский дворец // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Rezidenca Belveder

Belveder (poljsko: [bɛlˈvɛdɛr]; iz italijanske besede belvedere, »lep razgled«) je neoklasicistična palača v Varšavi na Poljskem. Zgrajena leta 1660 in prenovljena v začetku 19. stoletja, je ena od več uradnih rezidenc poljskih predsednikov, pa tudi državna gostišča za obiske voditeljev držav. Kompleks je južno od središča Varšave, v bližini zgodovinskega parka Palače na otoku (Łazienki). Zgodovina Sedanja stavba je najnovejša od več, ki so stale na tem mestu od leta 1660. Belveder je nekoč pripadal zadnjemu poljskemu kralju Stanislavu Avgustu, ki ga je uporabljal kot tovarno za proizvodnjo porcelana. Od leta 1818 je bil rezidenca velikega vojvode Konstantina Pavloviča, ki je de facto deloval kot podkralj v Kongresnem kraljestvu Poljske. Iz Belvederja je pobegnil na začetku vstaje novembra 1830. Po ponovni vzpostavitvi poljske neodvisnosti po prvi svetovni vojni leta 1918 je Belveder služil kot rezidenca maršala Jozefa Piłsudskega, državnega poglavarja (1918–22) in kasneje (1926–35) ministra za vojaške zadeve Poljske. Občasno je bil tudi rezidenca predsednika Stanisława Wojciechowskega. Po državnem udaru maja 1926 je lastništvo kompleksa prešlo z Wojciechowskega na Piłsudskega, ki je tam umrl leta 1935. Med drugo svetovno vojno je bila stavba obsežno prenovljena za Hansa Franka, guvernerja nacistično okupirane Poljske in tako imenovanega generalnega guvernerja. Ostaja ena redkih originalnih struktur v Varšavi, ki je preživela vojno. V letih 1945–1952 je bila rezidenca Bolesława Bieruta in kasneje predsednika državnega sveta. Od leta 1989 do julija 1994 je bila uradna rezidenca poljskih predsednikov (Wojciecha Jaruzelskega in Lecha Wałęse), vendar se je izkazala za premajhno za ta namen. Kasneje jo je predsednik Bronisław Komorowski uporabljal kot svojo zasebno rezidenco. Belveder običajno uporabljata predsednik in vlada za slovesne namene, medtem ko predsednik prebiva v 'predsedniški palači' v središču mesta. Služi tudi kot uradna rezidenca za voditelje držav na uradnih obiskih Poljske in druge pomembne goste. Obstajajo načrti, da bi palačo Belveder preuredili v muzej, posvečen Józefu Piłsudskemu. Trenutno je v njej na ogled majhna razstava, posvečena maršalu. V popularni kulturi Vodka Belvedere, ki je v lasti LVMH, je poimenovana po palači, slika stavbe pa je na etiketi steklenice. Galerija Sklici Zunanje povezave Belweder, or the Polish road to independence
Budynek Zarządu Portu w Augustowie

Budynek Zarządu Portu w Augustowie − zabytkowy budynek w Augustowie. Budynek powstał ok. 1829 na potrzeby budowy Kanału Augustowskiego. Ma konstrukcję drewnianą, zrębową, nawiązującą do stylu empire. Od wewnątrz jest otynkowany, z zewnątrz – otynkowany i oszalowany. Od połowy XIX w. wykorzystywany był jako biuro portu, a następnie mieszkanie nadzorcy i śluzowych. W latach 80. XX w. budynek przeszedł generalny remont. Obok dworku położony jest zabytkowy pałacyk d. Zarządu Wodnego. Od 1973 w budynku mieści się Dział Historii Kanału Augustowskiego, będący częścią Muzeum Ziemi Augustowskiej. Prezentowana jest w nim wystawa stała „Historia budowy i eksploatacji Kanału Augustowskiego, z podkreśleniem roli gen. Ignacego Prądzyńskiego”, połączona z projekcją filmów wideo, dotyczących kanału. Budowla nazywana jest błędnie dworkiem Prądzyńskiego. Drewniany dom Ignacego Prądzyńskiego z czasów budowy Kanału Augustowskiego znajdował się przy dzisiejszej ul. Wojska Polskiego (ówcześnie Krakowskiej) i spłonął w roku 1831. Przypisy Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 183, 768-769. ISBN 978-83-925620-0-9. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 47. ISBN 83-900828-3-7. Krajobraz kulturowy Kanału Augustowskiego. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1999, s. 30-31. ISBN 83-85548-73-4.
Black Trout Adit

Black Trout Adit (Polish: Sztolnia Czarnego Pstrąga) is the longest (600 meters) underground tourist route in Poland travelled by boats. It's a part of one of 8 adits dug in the area to drain the workings. The Black Trout Adit is located in a park in the west of the town Tarnowskie Góry. Access is by two shafts Ewa and Sylwester (the traffic is alternating). The guide puts the boats in motion and tells the stories connected with the place. History The region of Tarnowskie Góry is known for historic lead ore mining. The lead ores contains a large admixture of silver. Beginning in 1526 when new deposits of lead (mostly galena) were found, the settlement started to grow quickly. In 1526 Jan II the Good the Duke of Opole granted the community the status of an independent mining town. The name of the town Tarnowskie Góry has a mining genesis. The first part "Tarnowskie" comes from the name of village "Tarnowice" where deposits of lead enriched by silver were found. Currently Tarnowice (actually Stare Tarnowice) is a district of Tarnowskie Góry. The second part of the name "Góry", the old-Polish dialect word for "mines". Current meaning of the word "Góry" is "mountains" and may be confusing. Mining industry had to wrestle with the problem of water flooding workings. To prevent it in 1788 the first steam engine was brought from England by Fryderyk Wilhelm Hrabia von Reden. The other way to drain workings was digging adits which piped the water using the difference of level. There were 8 adits in Tarnowskie Góry. A 600-meter part of former "Fryderyk" adit, built in 1821-1834, is available for tourists. The lead-ore mining in Tarnowskie Góry stopped in 1912 because of resource shortage. However a huge amount of past mining traces is left, both underground and overground. The tourist route was opened in 1957. Due to terrain profile, the route is located 20 to 30 m underground, and is 600 m long. Access is by two shafts with staircases: 30-metre deep "Sylwester" (Sylvester) built in 1828 and 20-metre deep "Ewa" (Eve) built in 1826. Its current name Black Trout Adit came from trouts, that used to penetrate the adit from a river, seeming black in dim lights. Width of the adit varies from 1.2 m to 2.5 m, height to 4 m, water depth from 0.7 m to 1 m. The tourists travel in boat trains, pushed forward by guides. The Historic Silver Mine is also nearby. References External links https://web.archive.org/web/20160212050745/http://www.kopalniasrebra.pl/EN/sztolnia/sztolnia.php
Lake Firlej

Lake Firlej is a lake in east Poland in Lubartów County near the village of Firlej. The lake has no tributaries and no permanent outlets. The periodic flow only exists after thaws or heavy rains. It flows from its western side and into the lower Kunów Lake. Around the lake there is an illuminated footpath for pedestrians and a bicycle path. In summer, Lake Firlej is a popular vacation spot. Several sandy beaches are scattered around the lake, Beach on Lake Firlej (Plaża nad jeziorem Firlej) being the largest. The area around the lake is forested to the south, and more populated on the north side. The village of Firlej is situated on the north-west side of the lake. Fishing from piers and boats is possible on Lake Firlej. Many species of fish live in the lake, including bream, roach, pike, zander, crucian carp, and eel. See also Kunów Lake References
Firlej (jezioro)

Firlej – jezioro we wschodniej Polsce na Nizinie Południowopodlaskiej, a dokładniej Wysoczyźnie Lubartowskiej. Leży 12 km na północny zachód od Lubartowa oraz 11 km na południowy wschód od Kocka przy miejscowości Firlej. Wchodzi w skład Jezior Firlejowskich. Jezioro nie posiada dopływów i stałych odpływów. Okresowy ciek istnieje tylko po roztopach lub ulewnych deszczach. Wypływa z jego zachodniej strony i uchodzi do niżej położonego Jeziora Kunowskiego. Linia brzegowa jeziora jest słabo rozwinięta, a kształt owalny. Na zbiorniku nie ma wysp. Otoczenie i zagospodarowanie Teren wokół jeziora jest zagospodarowany rolniczo. Pola uprawne występują z jego północnej i północno-zachodniej strony. Natomiast od południowego zachodu i południowego wschodu okala je las. Tereny te nie mają bezpośredniego dostępu do jeziora, przy linii brzegowej znajduje się piaszczysta plaża. Wieś Firlej położona jest od północno-zachodniej strony zbiornika. Firlej jest dobrze zagospodarowany rekreacyjnie − znajduje się nad nim kilkanaście ośrodków wypoczynkowych, a także okresowo czynne punkty gastronomiczne, wypożyczalnie sprzętu pływającego itp. Wokół jeziora zbudowano oświetlony chodnik dla pieszych i drogę dla rowerów. Latem jest to popularne miejsce wypoczynku. W pobliżu przebiega droga krajowa nr 19. Flora i fauna Zbiornik zarybiany jest wieloma gatunkami. Występują tam drapieżniki takie jak szczupak, okoń, węgorz i sandacz. Białoryb stanowią leszcz, karaś, lin, płoć, karp i amur. Intensywne wędkowanie zmniejsza jednak liczebność ryb. W jeziorze Firlej występują glony i zmniejszają przezroczystość wody. Mimo tego wody posiadają II klasę wód jeziorowych. Bibliografia Lake Fishing – wędkarstwo jeziorowe. lakefishing.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-14)]. Linki zewnętrzne Oficjalna strona jeziora. Pomosty na jeziorze Firlej
Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze

Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze – wrocławska wojenna nekropolia żołnierzy Armii Czerwonej poległych lub zmarłych w wyniku ran i chorób w czasie oblężenia Wrocławia w 1945 roku. Pochowano tu około 7,5 tysiąca żołnierzy, pochodzących głównie z 6. Armii I Frontu Ukraińskiego pod dowództwem generała Władimira Głuzdowskiego. W roku 1945 w tym miejscu położonym w sąsiedztwie kompleksu cmentarzy katolickich i ewangelickich znajdowało się pole tymczasowego pochówku poległych czerwonoarmistów, jedno z ośmiu takich pól grzebalnych we Wrocławiu i najbliższych okolicach. W latach 1947–48 w ramach akcji porządkowania mogił poległych żołnierzy cmentarz na Skowroniej Górze wybrano jako miejsce docelowe pochówku wszystkich poległych w czasie oblężenia Wrocławia. Szczątki pochowanych z pozostałych siedmiu miejsc ekshumowano i przenoszono na ten cmentarz powiększony uprzednio do powierzchni 4 hektarów. W latach 1965–67 dokonano przebudowy nekropolii, nadając jej kształt który przetrwał do dziś. Cmentarz jest podzielony na cztery pola złożone z trzydziestu kwater, każda z nich składa się z dwunastu mogił zbiorowych. Na niektórych mogiłach znajdują się umieszczone przez rodziny i najbliższych tabliczki upamiętniające pochowanych żołnierzy. W roku 1967 odsłonięto pomnik autorstwa Łucji Skomorowskiej wykonany z różnokolorowych odmian granitu, poszczególne elementy tworzące całość pomnika odnoszą się do kwater tworzących nekropolię – na każdym z nich wykute są nazwiska poległych oraz liczba nieznanych pochowanych w odpowiadającej mu kwaterze cmentarza. Zobacz też Skowronia Góra (Wrocław) Park Skowroni Bibliografia Zygmunt Antkowiak: Wrocław od A do Z. Wrocław-Warszawa-Kraków: ZNiO Ossolineum, 1997. ISBN 83-04-04340-8. (pol.). Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Jan Żuławiński: Miejsca upamiętnione we Wrocławiu [w:] Kalendarz Wrocławski 1979. Wrocław: Towarzystwo Miłośników Wrocławia, 1980. (pol.). Linki zewnętrzne Zdjęcia i opis cmentarza (po rosyjsku). allday.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-16)].
Кладбище советских солдат (Вроцлав)

Кладбище советских солдат во Вроцлаве Сковроня Гура (польск. Cmentarz Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze) — кладбище во Вроцлаве, на котором похоронены около 7,5 тысяч солдат Красной Армии, погибших в 1945 при штурме Бреслау. В старых документах указано, что кладбище находится по адресу: «Польша, Вроцлавское воеводство, Вроцлав, р-н Кшики, ул. Армии Червоной». Кладбище было основано в 1945 году как одно из восьми мест временного захоронения павших воинов. Позднее, в 1947—1948 годах, сюда были перенесены останки из других семи таких же временных кладбищ. Кладбище состоит из четырех полей, разделенных на 30 меньших. Меньшие поля содержат по 12 братских могил. Кладбище советских офицеров расположено в другой части города (около 15 минут на велосипеде). Состав частей Красной армии — участников осады и штурма города Бреслау. Литература [militera.lib.ru/memo/russian/konev_is2/index.html Конев И. С. / Сорок пятый. — М.: Воениздат, 1970 г. — 288 с.] [militera.lib.ru/memo/russian/kraynyukov_kv/index.html Крайнюков К. В. / Оружие особого рода. — М.: Мысль, 1984. — 591 с.] Федоров Л. Л. / Записки пулеметчика и юриста. — М.: МГУ, 2007. — 556 с. Ултургашев С. П. / Пирятинская Краснознаменная. — 2-е изд. — Красноярск : Краснояр. кн. изд-во, 1985. — 156 с. Кудлаев М. И. / Наследники Дмитрия Карбышева: Записки войскового инженера. — Самара: Кн. изд-во, 1998. — 175 с. Ховрин Г. С. / Священная память Урала. — рукопись книги. Жан Мабир / Война в белом аду. — М.:Эксмо, 2005. — 384 с. Хендрик Фертен / В огне восточного фронта. — М.:Яуза—Пресс, 2009. — 448 с. Васильченко А. В. / Последняя крепость Рейха. — М.:Яуза—Пресс, 2009. — 288 с. Мощанский И. Б. / Бои за Бреслау. Осада цитадели. — М.:Вече, 2010. — 112 с. См. также Полбин, Иван Семёнович, Бондарь, Георгий Герасимович, Чапичев, Яков Иегудович, Бумагин, Иосиф Романович, Назаров, Александр Александрович, Василяка, Владимир Степанович, Якимчук, Александр Иванович, Латыпов, Габдрахман Хакимович Концлагерь «Гросс-Розен» Шталаг 308 VIII-E Нойхаммер Ссылки Снимки кладбища (1) Снимки кладбища (2) (пол.) Снимки кладбища (3) (пол.) Снимки офицерского кладбища (4) (недоступная ссылка) Список похороненных солдат (Латиница) Однажды в Бреслау / А. Шлыков — статья из журнала «Вокруг Света» № 5 / 2002 (2740) Чеслав возвращается в город / Станислав Фурманек — статья из журнала «Вокруг Света» № 7 / 1984 (2526) Мой последний бой / И. Г. Чарушников — воспоминания, участника боев за Бреслау. (недоступная ссылка) Как мы брали Бреслау / Д. Труфанов — статья из газеты «Абакан» 2007 (недоступная ссылка) Фотографии Бреслау 1945 г. (1) (пол.) Фотографии Бреслау 1945 г. (2) (пол.)
Lake Tarnobrzeg

Lake Tarnobrzeg, Machowski Reservoir or Lake Machów is an artificial lake created in a former sulfur mine in Machów, Tarnobrzeg, Poland. History The lake was opened in 2010 after 16 years of construction and landscaping. The re-cultivation work began in the old mine in 1994. The total cost of changing post the industrial area into lake totaled 1.5 billion PLN. The project was paid for by the State Treasury. Re-name In 2011 the Tarnobrzeg City Council, together with the Mayor of Tarnobrzeg, interpellated with the Polish Ministry of the Interior and Administration to change the official name to Lake Tarnobrzeg. References External links Tarnobrzeg Town Television film about Machów
Lake Ukiel

Lake Ukiel (or Krzywe Lake - informal name) is a lake in Poland which is located on Pojezierze Olsztyńskie, in the northwest part of Olsztyn, between district Dajtki, Gutkowo and Likusy. Lake's volume: 43,611.5 thous. m³ Degree of purity: II (2004) Category of susceptibility to degradation: II (2004) Ukiel is the biggest lake in Olsztyn. There are pensions, hotels and a municipal beach. External links Gallery of photos Archived 2022-03-31 at the Wayback Machine Lake Ukiel in tourist guide www.jezioro.com.pl