NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Agneskirche (Lublin)

Die Agneskirche (polnisch Kościół św. Agnieszki) in Lublin ist eine römisch-katholische Kirche im Stadtteil Kalinowszczyzna, zur Zeit ihrer Erbauung in der selbstständigen gleichnamigen Jurydyka. Kirchenpatronin ist Agnes von Rom. Geschichte Vor 1638 stand an der Stelle der heutigen Kirche eine Kapelle des Augustinerordens. Die heutige Kirche wurde zusammen mit dem Kloster in der Mitte des 17. Jahrhunderts im Stil der Lubliner Renaissance errichtet. Nach den Beschädigungen während des Polnisch-Schwedischen Kriegs wurde der Innenraum im späten 17. Jahrhundert barockisiert. Nach einer erneuten Beschädigung im 18. Jahrhundert durch einen Brand wurde die Kirche 1760 von Bischof Kajetan Sołtyk erneut konsekriert. 1864 wurde der Orden aufgehoben, und die Kirche diente ab 1866 einer eigenen Pfarrei. Architektur und Innenausstattung Der Kirchenbau über einem basilikalen Grundriss, mit Stichkappengewölbe und eingezogenem, dreijochigem Chor wurde nach diversen Bränden wieder restauriert und in der jetzigen Form in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts vollendet. Das fünfachsige Erdgeschoss und das dreiachsige Obergeschoss der Fassade sind durch ein kräftig ausgebildeten, mehrstufiges Gebälk voneinander abgesetzt. Der dreistufige Giebel mit Voluten und Obelisken an den Übergängen, wird durch Pilaster und ein verkröpftes Gesims gegliedert. Das zentrale Flachrelief ist ein Bildnis der Hl. Agnes mit ihren Attributen, dem Lamm und der Märtyrerpalme. Der freistehende, zweigeschossige Glockenturm in den Formen der Renaissance, erbaut 1874, ist mit einer Zwiebelhaube und einem Laternenaufsatz gekrönt. Die Seitenwände des Hauptschiffs sind gegliedert durch ein umlaufendes verkröpftes Gebälk. Der Triumphbogen und das Gewölbe des Presbyteriums sind mit barocken Stukkaturen versehen. Der Hauptaltar wurde im 19. Jahrhundert in barockisierenden Formen errichtet. Präsentiert wird eine gekrönte Madonna mit Kind im Silberkleid, flankiert von Skulpturen des Hl. Augustinus und seiner Mutter Monika. Im Altarauszug befindet sich eine Skulptur der Hl. Agnes. Die Kanzel mit einem Schalldeckel, der mit einer in Gold gefassten Skulptur der Patronatsheiligen gekrönt ist, und die Seitenaltäre stammen aus dem 18. Jahrhundert. Weblinks Homepage polnisch Lublin, Kath. Kirche St. Agnes dehio.org
Kościół św. Agnieszki w Lublinie

Kościół świętej Agnieszki w Lublinie – rzymskokatolicki kościół wybudowany wraz z klasztorem augustianów w latach 1647-1667 na Kalinowszczyźnie, która stanowiła oddzielną jurydykę, rozbudowany po roku 1685, obecnie parafialny. Historia Po sprowadzeniu do Lublina, augustianie początkowo odprawiali nabożeństwa w drewnianej kaplicy. Fundacja kościoła miała miejsce w latach 1638-1647. Następnie rozpoczęła się pierwsza faza budowy kościoła drewniano-murowanego. Prezbiterium zostało wzniesione w latach 1646-1647. Sklepienie ozdobiono późnorenesansową sztukaterią, charakterystyczną dla tzw. typu lubelskiego. Arkadę tęczową pomiędzy prezbiterium a nawą wzniesiono w 1648 roku. W czasie potopu szwedzkiego kościół został uszkodzony. Kamień węgielny pod nową świątynię, w całości murowaną, został położony w 1685 roku. Druga faza budowy kościoła odbywała się etapami. W 1692 roku oddano do użytku mury nawy, w 1693 roku - fasadę frontową, w 1698 roku - sklepienie nawy i ołtarz główny. Na początku XVIII stulecia pożar zniszczył świątynię. Została ona odbudowana w połowie tego wieku. Konsekrowana została w 1760 roku przez biskupa kijowskiego Kajetana Sołtyka. W czasie powstania listopadowego spaliły się dach i dzwonnica. Kościół odbudowano w 1833 roku, następnie w 1874 roku wzniesiono dzwonnicę na nowym miejscu. W 1864 zakon augustianów uległ kasacie. W 1866 roku przy kościele została utworzona parafia św. Agnieszki. Architektura Świątynię wybudowano z cegły i kamienia. Jest to budowla trzynawowa z małym, półkoliście zamkniętym prezbiterium, nakrytym sklepieniem kolebkowym. Budowa ciągnęła się przez kilka lat, dlatego w kościele można odnaleźć elementy różnych stylów. Chociaż budowla reprezentuje późnorenesansową architekturę lubelską, to nawy posiadają cechy architektury barokowej. Wyposażenie W prezbiterium znajduje się ołtarz główny wykonany z drewna dębowego. W górnej części ołtarza jest umieszczony obraz św. Rity oraz Matki Bożej Pocieszenia trzymającej na ręku Dzieciątko Jezus. Ołtarze boczne w nawach zostały wykonane z drewna. W prawej nawie w głębi znajduje się ołtarz w stylu barokowym, w którym wisi w ozdobnej drewnianej ramie obraz św. Tomasza, który wcześniej był umieszczony w głównym ołtarzu. W lewej nawie w głębi znajduje się ołtarz św. Agnieszki (z obrazem świętej), wykonany w stylu barokowym. Po lewej stronie, w nawie głównej znajdują się: ołtarz i obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy (za nastawą ołtarzową znajduje się obraz św. Mikołaja), po prawej stronie ołtarz Ukrzyżowania (za nastawą ołtarzową znajduje się obraz św. Walentego). Na chórze są umieszczone organy wykonane w 1896 roku przez firmę Blomberga. Przypisy
Церковь Святой Агнессы (Люблин)

Церковь Святой Агнессы (пол. Kościół św. Agnieszki) — приходская церковь католической архиепархии Люблина в Польше. Храм расположен на улице Калиновщизна. С 31 декабря 1966 года и 5 августа 1996 года является памятником архитектуры под номером А/139. История Церковь святой Агнессы в Калиновщизне, которая теперь входит в состав города Люблин, была построена вместе с монастырем августинцев. Ранее на этом месте находилась деревянная часовня. Храм из дерева и кирпича был заложен в 1638—1647 годах. Алтарь был построен в 1646—1647 году. Свод украшен поздней ренессансной штукатуркой. Радужная аркада между алтарем и нефом была построена в 1648 году. Во время войны со шведами церковь была разрушена. Первый камень в фундамент нового кирпичного храма был заложен в 1685 году. Строительство церкви проходило в несколько этапов. В 1692 году были возведены стены нефа, в 1693 году — передний фасад, в 1698 году — сводчатый неф и алтарь мастера. В начале XVIII века пожар разрушил храм. Он был восстановлен в середине того же века. Церковь была освящена в 1760 году киевским епископом Каэтаном Солтыка. Во время Ноябрьского восстания сгорели крыша и колокольня. Церковь была восстановлена в 1833 году, а затем в 1874 году колокольня была построена на новом месте. В 1864 году августинцы утратили монастырь. В 1866 году церковь была преобразована в приходскую церковь святой Агнессы. Описание Храм из кирпича и камня представляет собой базилику с небольшим нефом, полукруглой закрытой пресвитерией, со сводчатым потолком. В архитектуре представлены стили позднего ренессанса и барокко. Главный алтарь из дуба. В его верхней части находится картина с изображением святой Риты и Богоматери Утешительницы. Боковые алтари в проходах также сделаны из дерева. В задней части правого прохода находится алтарь в стиле барокко, над которым находится портрет святого Фомы, который ранее находился над главным алтарём. В левом проходе — алтарь святой Агнессы в стиле барокко. На левой стороне, в нефе расположен алтарь с образом Богоматери Неустанной Помощи, с правой стороны от алтаря — Распятие. Хоры размещены над органом, сделанным в 1896 году фирмой Бломберг. Ссылки Parafia św. Agnieszki w Lublinie (пол.). www.agnieszkakalina.pl. — Сайт прихода Святой Агнессы в Люблине.
Anna (Majków)

Anna a także „ Majków Anna” – część wsi Majków w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie skarżyskim, w gminie Skarżysko Kościelne. W latach 1975–1998 Anna administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Historia „Anna” to nazwa kopalni rudy żelaza funkcjonującej jeszcze w XIX wieku. W skład zespołu kopalni Majkowskich (dozorstwo suchedniowskie) wchodziły ponadto kopalnie „Piotr” pod Bzinem i „Paweł” pod Parszowem. W roku 1827 kopalnia miała jeszcze 6 szybów. Złoża pod pokładem iłów posiadały ok. 35% żelaza. Z czasem wydobycia rud zaniechano, pozostała natomiast osada górnicza. Czynne były wapienniki i kopalnia glinki ceramicznej. Przypisy
Austeria w Białymstoku

Austeria w Białymstoku – barokowa kamienica w Białymstoku. Została wybudowana w 1753 roku. Historia Pierwszymi mieszkańcami kamienicy była rodzina Korbutów, pracująca na dworze Branickich. W XIX wieku właścicielem budynku został Izaak Zabłudowski. Poza mieszkaniami w kamienicy mieściły się zakłady rzemieślnicze, a następnie sklep z materiałami piśmienniczymi. W czasach II Rzeczyspolitej w budynku funkcjowała kawiarnia. Po odbudowie po II wojnie światowej otworzono w kamienicy restaurację "Astoria". Przypisy
Kamienica Banku Handlowego i Abrama Wachsmachera w Warszawie

Kamienica Banku Handlowego i Abrama Wachsmachera – funkcjonalistyczna kamienica wzniesiona w latach 1932–1933 przy ulicy Nowy Świat 3 w Warszawie, w dzielnicy Śródmieście. Historia W głębi tej posesji w 1784 roku stał dworek Jakuba Usarzewskiego. Przed 1790 roku od frontu dobudowano dwukondygnacyjną kamieniczkę. Dworek został rozebrany w 1819 roku, a kamienica była stopniowo rozbudowywana. W ciągu XIX wieku nieruchomość zmieniała wielokrotnie właścicieli. W 1919 roku została zakupiona przez Bank Handlowy i Abrama Wachsmachera. W latach 1932–1933 wybudowano od strony ulicy nowoczesny 6-kondygnacyjny budynek według projektu Jerzego Gelbarda i Romana Sigalina. W 1939 roku udziały Banku Handlowego wykupili Abram i Cłuwa Offajerowie. Jest luksusową kamienicą, będącą jednym z przykładów wczesnego funkcjonalizm, ostro kontrastuje z pozostałą zabudową Nowego Światu. Na parterze i w podziemiach kamienicy urządzono luksusowy lokal „Paradis” (kawiarnia i dansing). Dom przetrwał wojnę niemal w nienaruszonym stanie. Po wojnie lokal na parterze funkcjonował przez kilka lat pod dawną nazwą, a po jego upaństwowieniu otrzymał nazwę „Melodia”. Ze względu na bliskość siedziby Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej był popularny wśród nomenklatury komunistycznej. W 2004 roku kamienica przeszła gruntowny remont. Na parterze budynku mieści się klub Hustler. Przypisy Bibliografia Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. T. 14. Towarzystwo Opieki nad Zabytkami, 2008, s. 130–134, seria: Biblioteka TOnZ. ISBN 978-83-88372-37-7. Linki zewnętrzne Zdjęcia i historia kamienicy Zdjęcia i historia przedwojennego Paradisu
Cmentarz wojenny nr 347 – Barcice

Cmentarz wojenny nr 347 – Barcice – zabytkowy cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się w miejscowości Barcice, w gminie Stary Sącz, w województwie małopolskim. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36. Historia W listopadzie 1914 roku wojska rosyjskie gen. Aleksieja Brusiłowa zajęły całe te tereny, nacierając na południe, w stronę Karpat. 7 grudnia dowodzona przez generała Svetozara Boroevića 3 Armia austro-węgierska przeszła do ofensywy i 11 grudnia jej jednostki wypierając armię rosyjską dotarły na przedpola Nowego Sącza. Na cmentarzu w Barcicach pochowano 42 żołnierzy, a wśród nich: 5 żołnierzy armii rosyjskiej, 37 żołnierzy armii austro-węgierskiej z 13 pułku piechoty, 32 i 34 pułku piechoty landwery, 23 pułku piechoty honwedu, 9 pułku dragonów, 13 pułku ułanów, 30 pułku strzelców. Wśród nich znajdował się Polak o nazwisku Zaręba-Cielęcki. Opis cmentarza Cmentarz wojenny w Barcicach znajduje się na cmentarzu parafialnym i stanowi odrębną kwaterę, położoną tuż przy głównej drodze. Od chodnika tej drogi oddziela go niski mur z kamienia łupanego, nakryty betonowym daszkiem. Pozostałą część ogrodzenia kwatery cmentarza stanowią słupki (na rogach murowane, pozostałe betonowe), pomiędzy którymi zawieszone są nisko zwieszające się grube łańcuchy żelazne. Furtkę stanowi niska żelazna bramka między dwoma betonowymi słupkami. Projektantem cmentarza był Gustaw Ludwig. Głównym elementem ozdobnym jest murowany z kamienia obelisk wkomponowany w mur cmentarza oddzielający go od chodnika. Od strony chodnika zamontowano na nim duży ażurowy krzyż żeliwny (jednoramienny, typu łacińskiego), Od strony cmentarza na obelisku tym znajduje się drugi taki sam krzyż, pod nim inny, mniejszy. W obrębie kwatery cmentarnej znajdują się pojedyncze i zbiorowe mogiły, na których umieszczono niskie betonowe nagrobki z tabliczkami, zwieńczone żeliwnymi krzyżami. Są to krzyże dwóch rodzajów; jednoramienne typu łacińskiego i dwuramienne typu lotaryńskiego. Cmentarz zachowany jest w bardzo dobrym stanie. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Barlinku

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Barlinku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Barlinek, w województwie zachodniopomorskim. Należy do dekanatu Barlinek archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia i architektura Budowa kościoła rozpoczęła się w XIII wieku. W najstarszej fazie była to budowla romańska, murowana z kostki granitowej. W XIV wieku kościół został rozbudowany i przebudowany w stylu gotyckim z kamienia i cegły. Po pożarze w 1852 roku odbudowany i przebudowany z elementami neogotyckimi. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 1 grudnia 1946 roku przez ks. Józefa Czaprana. Kościół jest trójnawową, czteroprzęsłową budowlą salową, sytuowaną na planie prostokąta. Od wschodu zamknięty jest dwuprzęsłowym, trójbocznym prezbiterium. Nawę główną nakrywa dwuspadowy dach, nawy boczne kryte są dachem pulpitowym. Od strony zachodniej wznosi się dobudowana w 2. połowie XIV wieku ceglana wieża. Z najstarszej fazy budowy kościoła zachowały się dolne partie murów w korpusie nawowym, obrobiona kostka granitowa w przyziemiu wieży oraz ostrołukowy, profilowany portal z 1. połowy XV wieku. Podczas przebudowy w XIX wieku wykonano nadbudówkę wieży, wspierające nawę przypory oraz budynek zakrystii przy elewacji południowej. Wnętrze i wyposażenie Nawa główna i prezbiterium nakryte są sklepieniem gwiaździstym, nawy boczne nakrywa sklepienie krzyżowo-żebrowe. Sklepienia pokryte są malaturą. Na zachodniej ścianie znajduje się neogotycka empora z prospektem organowym. Zachowały się XIX-wieczne ławki i chrzcielnica oraz XVIII-wieczny krucyfiks. W kruchcie pod wieżą znajduje się granitowa, romańska chrzcielnica. Ołtarz główny jest współczesny. W kościele znajdują się przywiezione po 1945 roku z terenu Kresów Wschodnich: pochodzące z kościoła św. Antoniego we Lwowie figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, XVIII-wieczny obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i XVIII-wieczna drewniana figurka św. Antoniego z Dzieciątkiem Jezus oraz monstrancja i dwa srebrne kielichy ze wsi Żabińce w archidiecezji lwowskiej. Przypisy
Bastion św. Gertrudy

Bastion św. Gertrudy (niem. Bastion Gertrud) – bastion typu nowowłoskiego, budowany w latach 1607–1638 w Gdańsku, jedyny zachowany w oryginalnym kształcie i ostatni z zachodniego ciągu fortyfikacji. Jeden z czternastu podobnych bastionów, którymi obwarowano miasto w XVII wieku, zlokalizowany na Starym Przedmieściu w okolicach Dolnego Miasta. Historia Przylega do niego Brama Nizinna z 1626 roku, która łącząc go z Bastionem Żubr, broniła dostępu do miasta od strony Żuław i Traktu Tczewskiego. Powstał według projektu miejskiego fortyfikatora Antoniego van Obberghena. Jest elementem fortyfikacji stałej, wznoszonej na załamaniach obwarowania twierdzy, na planie pięciokątnego masywu ziemnego; jego wnętrze kryje rozległe kazamaty o ceglanych murach i sklepieniach, w których znajdowały się magazyny prochu i amunicji oraz wozownie artyleryjskie. Bastion wyposażony był w stanowiska obserwacyjne i artyleryjskie; podobnie jak bastion Żubr miał wysokie nadszańce z płaskimi tarasami, do których prowadziły ślimakowate pochylnie. Od zewnątrz system bastionów opływała podwójna fosa zygzakowatego kształtu. W późniejszym czasie zewnętrzną fosę osuszono, a pozostała fosa wewnętrzna jest współcześnie nazywana Opływem Motławy. Forteczny charakter i militarne znaczenie zespół zachował do 1920 roku, gdy na miejscu wyburzonych obiektów wojskowych utworzono ogródki działkowe, a umocnienia wałów i bastiony udostępniono gdańszczanom w celach rekreacyjnych, w niezmienionym kształcie, zgodnie z panującą od XIX wieku w Europie tendencją tworzenia założeń spacerowych w miejscach po dawnych fortyfikacjach. Do dziś zachowały się głogi – pozostałości żywopłotów obronnych, posadzonych przez pruskich artylerzystów przed I wojną światową. Gęsto nasadzone, o kłujących pędach, stanowiły pełnoprawny element fortyfikacji, powstrzymujący żołnierzy przeciwnika od wdarcia się na umocnienia. Bastion został wpisany do rejestru zabytków w 1967 roku, a po 2000 roku został – wraz z terenem Opływu Motławy – poddany rekultywacji i rewitalizacji. Wzdłuż fosy, na wałach i bastionach, powstały chodniki i ścieżki rowerowe, przeobrażając tereny poforteczne w swoisty miejski park rekreacji, na podobieństwo krakowskich plant. Piwnice bastionu o powierzchni 4 tys. m kwadratowych, użytkowane do końca lat 80. jako magazyn telewizorów Unimoru, zostały w 2014 roku przeznaczone na składnicę konserwatorską. Zobacz też Mała Zbrojownia w Gdańsku Przypisy Bibliografia Edmund Cieślak [red.]: Historia Gdańska, Tom II 1454-1655, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1982, ISBN 83-215-3244-6 Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2
Baszta Kłodzka w Bystrzycy Kłodzkiej

Baszta Kłodzka – zabytkowa warowna wieża wzniesiona w 1319 r., pierwotnie będąca elementem średniowiecznych murów obronnych Bystrzycy Kłodzkiej. Jest pozostałością po obecnie nieistniejącej Bramie Kłodzkiej. Historia Wieżę wzniesiono w 1319 r. jako część obecnie nieistniejącej Bramy Kłodzkiej. W roku 1568 została przebudowana, a ponownie w roku 1843. W latach 1975–1977 przeprowadzono ostatni remont, po którym obiekt został udostępniony do zwiedzania. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 24 marca 2009 r. wieża została wpisana do rejestru zabytków. Architektura Wieża została wzniesiona na planie kwadratu o boku 5 m. Pierwotnie miała hełm drewniany, który w roku 1568 zamieniono na ceglany, posiadający kształt ostrosłupa. Na wszystkich ścianach w najwyższej kondygnacji są po dwa otwory strzelnicze, a pomiędzy nimi rzygacze, służące do odprowadzania wody deszczowej. Na murze od strony ul. Okrzei istnieją pozostałości dwuspadowego daszku, nakrywającego niegdyś nieistniejącą obecnie Bramę Kłodzką. Była ona połączona z basztą prostokątnymi otworami, istniejącymi na dwóch kondygnacjach. Po wyburzeniu bramy zostały one zamurowane. Na szczycie wieży jest zabezpieczony kratą taras, służący turystom jako punkt widokowy. Galeria Zobacz też Brama Wodna w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Rycerska w Bystrzycy Kłodzkiej Wójtostwo w Bystrzycy Kłodzkiej Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia baszty na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia baszty na stronie „Polska na fotografii”
Baszta Rycerska w Bystrzycy Kłodzkiej

Baszta Rycerska w Bystrzycy Kłodzkiej – zabytkowa warowna wieża, wzniesiona w 1580 r. pierwotnie będąca elementem średniowiecznych murów obronnych miasta, od roku 1843 dzwonnica kościoła ewangelickiego. Historia Baszta została wzniesiona w 1580 r. jako element obwarowań miejskich. W roku 1608 została nakryta ostrosłupowym hełmem z cegieł. W 1843 r. wieża została przerobiona na dzwonnicę wzniesionego obok niej kościoła ewangelickiego. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 24 marca 2009 r. obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Podstawa baszty ma wymiary 4,5 na 4,5 m. Początkowo budowla miała dach drewniany, później zamieniono go na ceglany, w formie ostrosłupa. Od strony ul. Rycerskiej jest ostrołukowy portal, przy którym zachowały się resztki kamiennych wsporników, służących jako podpora dla ganku, a powyżej dla balkonu. We wszystkich ścianach na różnych wysokościach widnieją wąskie pionowe otwory strzelnicze. W czasie przebudowy baszty na dzwonnicę, w górnej części wypruto na wszystkich ścianach podwójne ostrołukowe okna, z ceglanym obramowaniem. Wtedy dorobiono też gzyms wieńczący budowlę, a na szczyt hełmu nasadzono krzyż i gałkę. We wnętrzu zachował się oryginalny dzwon, pochodzący z początku XIX w. Ciekawostki W przeszłości baszta była nazywana Kruczą, Czarną lub Rzeźniczą, ostatnia nazwa prawdopodobnie pochodzi od cechu rzeźników, opiekującego się niegdyś tą częścią murów miejskich. Galeria Zobacz też Mury miejskie w Bystrzycy Kłodzkiej Brama Wodna w Bystrzycy Kłodzkiej Baszta Kłodzka w Bystrzycy Kłodzkiej Wójtostwo w Bystrzycy Kłodzkiej Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Krystyna Bartnik, Śląsk w zabytkach sztuki. Bystrzyca Kłodzka, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1992, ISBN 83-04-03529-4. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia baszty na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia baszty na stronie „Polska na fotografii”
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bebelnie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bebelnie – drewniany kościół o konstrukcji zrębowej, ufundowany przez Antoniego i Karola Bystrzonowskich i wzniesiony w 1745 roku. Został rozbudowany w roku 1901. Jest to budowla jednonawowa. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i nieco węższe od nawy. Ołtarz główny pochodzi z 1894 roku. Obok kościoła znajduje się dzwonnica z XVIII wieku Przypisy
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Białej

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Białej – rzymskokatolicki kościół filialny (parafia św. Stanisława Biskupa w Rosku), zlokalizowany w Białej (gmina Wieleń). Historia i architektura Obiekt pochodzi z lat 1928-1932. Jest murowany, otynkowany, ze szczytami o falistym wykroju, nawiązującymi do architektury baroku. W głównym ołtarzu umieszczony jest obraz Matki Boskiej Patronki Puszczy Noteckiej. W prawym ołtarzu krucyfiks z 1928. W lewym ołtarzu obraz św. Huberta (patrona myśliwych i leśników) z porożem jelenia (czternastaka). Poświęcono go 6 października 2002. Prawdopodobnie jest to jedyny taki ołtarz w archidiecezji poznańskiej. Tablice pamiątkowe W ścianę z wejściem wmurowano dwie tablice pamiątkowe o treści (pisownia oryginalna): Niech będzie uwielbiony Bóg i Matka Najświętsza za cudowne ocalenie naszych wiosek w czasie pożaru Puszczy Noteckiej. 10 sierpnia 1992r., W Białej nad jeziorem spędzał urlop Kardynał Wojtyłła w lipcu 1977r. (Kalendarium, str.757). W kwietniu 1988 Ojciec Św. przysłał błogosławieństwo dla mieszkańców Białej. W X rocznicę pontyfikatu. Obok kościoła kaplica pogrzebowa (murowana) i drewniana dzwonnica, a także cmentarz. Przy świątyni kamień pamiątkowy Pro memoria ku czci ks. kanonika Edmunda Klemczaka (28.7.1919-18.2.2013) ustawiony w pierwszą rocznicę śmierci (2014). Zobacz też kościół św. Stanisława w Rosku - świątynia parafialna Przypisy Galeria
Kościół św. Andrzeja Boboli w Białkowie

Kościół pw. św. Andrzeja Boboli w Białkowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny w Białkowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.