NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wieża ciśnień w Tarnowie

Wieża ciśnień w Tarnowie – obiekt wodociągowy zlokalizowany na tarnowskim osiedlu Jasna. Wieża wzniesiona została w 1980 r. według projektu naukowców z Politechniki Warszawskiej. Służy jako rezerwuar wody dla okolicznych osiedli mieszkaniowych oraz element stabilizujący ciśnienie w sieci wodociągowej. Jest to jedyny w Polsce obiekt tego typu używany zgodnie z przeznaczeniem – nieczynna wieża o podobnej konstrukcji znajduje się również w Ciechanowie. Ze względu na swój kształt i wyeksponowane położenie wieża stała się jednym z bardziej charakterystycznych obiektów Tarnowa. Przez mieszkańców miasta jest nazywana „banią”. Informacje techniczne Opis: zbiornik wodny w kształcie torusa wsparty na 24 zakrzywionych słupach tworzących hiperboloidę Wysokość obiektu: 37 m Średnica zewnętrzna zbiornika: 28 m Średnica zbiornika w przekroju: 8 m Pojemność zbiornika: 3000 m³ Galeria Przypisy Bibliografia Marta Tutaj. „Bania” po trzydziestce. „TEMI”, s. 7, 2012-08-15. Tarnów: Świt sp. z o.o.. ISSN 0208-7002.
Evangelische Pfarrkirche Mehlsack

Die Evangelische Pfarrkirche in Mehlsack , seit 1945 polnisch Pieniężno in Polen, war ein 1850 bis 1851 erbauter rechteckiger Ziegelbau im gotischen Stil. Von der Kirche steht heute nur noch die Ruine des Turms. Geographische Lage Die heutige Stadt Pieniężno liegt im Nordwesten der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren, etwa 20 Kilometer südlich der heutigen polnisch-russischen Staatsgrenze. Der Standort in der Stadt befindet sich am Markt (polnisch Rynek) gegenüber den Rathaus. Kirchengebäude Die wohl im Geiste von Karl Friedrich Schinkel in den Jahren 1850 bis 1851 erbaute Kirche war ein neugotischer Ziegelbau mit seitwärts gestelltem Turm als südliche Verlängerung des Westgiebels. Der Kircheninnenraum hatte eine flache Balkendecke, und der Chorraum war von einem Sterngewölbe überdacht. Der Altar war um eine Stufe erhöht, die Kanzel befand sich seitlich am Gurtbogen. Am 18. Oktober 1851 wurde Kirche eingeweiht. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche stark beschädigt. Das Kirchenschiff wurde in den 1960er Jahren abgerissen, und heute sind nur noch die Grundmauern zu sehen. Der Turm blieb als Ruine erhalten. Er beherbergte früher zwei Glocken, von denen eine zu Rüstungszwecken im Krieg abgeliefert werden musste. Die andere blieb erhalten und läutet heute im Turm der benachbarten römisch-katholischen Stadtpfarrkirche St.-Peter-und-Pauls-Kirche. Lange Zeit versuchte man den Turm zu veräußern, doch ohne Erfolg. 2014 kam der Gedanke auf, eine Restaurierung vorzunehmen. Inzwischen wurde bereits der spitze Dachhelm abgenommen und neben dem Gebäude deponiert. Eine Informationstafel am Kirchengelände erinnert übrigens an die Geschichte der ehemaligen evangelischen Pfarrkirche in Mehlsack. Kirchengemeinde Eine evangelische Kirchengemeinde wurde in Mehlsack im Jahre 1772 gegründet. Waren zunächst die Pfarrer in Eisenberg (polnisch Żelazna Góra) bzw. Eichholz (Dębowiec) für die Betreuung der Gemeinde zuständig, so wurden zwischen 1809 und 1817 Katecheten eingestellt, bis dann 1817 ununterbrochen bis 1945 eigene Geistliche in Mehlsack amtierten. Die Gottesdienste fanden zunächst im Saal des Rathauses statt, bis dann 1851 der Kirchneubau vorhanden war. Im Jahre 1925 zählte das weit verstreute Kirchspiel Mehlsack 626 Gemeindeglieder. Die Pfarrgemeinde war bis 1945 zum Superintendenturbezirk Braunsberg (polnisch Braniewo) im Kirchenkreis Ermland eingegliedert, der der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union zugehörte. Pfarrer An der evangelischen Pfarrkirche in Mehlsack amtierten die Pfarrer: Kirchspielorte Zum Kirchspiel der Pfarrkirche gehörten die Orte, Ortschaften und Wohnplätze: Weblinks Einzelnachweise
Wieża kościoła ewangelickiego w Pieniężnie

Wieża kościoła ewangelickiego w Pieniężnie – pozostałość po kościele ewangelickim w Pieniężnie wybudowanym w latach 1844–1851. Wieża ma 28 metrów wysokości. Reprezentuje styl neogotycki. Była połączona z nawą świątyni. Jeszcze do dziś można zobaczyć jej kamienne fundamenty. Kościół był budowlą halową. Projektantem budowli był prawdopodobnie Karl Friedrich Schinkel. Świątynia została częściowo zniszczona w 1945, w czasie działań wojennych, następnie rozebrana w latach 60. XX wieku. Kościół posiadał dwa dzwony. Jeden z nich znajduje się obecnie w miejscowym kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a drugi przetopiono na cele wojenne. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie miasta. pieniezno.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-15)].
Dreifaltigkeitskirche (Żagań)

Die Dreifaltigkeitskirche (polnisch Ewangelicky Kościół Łaski im. Trójcy Św. – „Evangelische Gnadenkirche namens Heilige Dreifaltigkeit“) war vor 1945 eine evangelische Kirche in Sagan, Kreis Sagan (heute Żagań in der Woiwodschaft Lebus in Polen). Sie entstand als eine der sechs evangelischen Schlesischen Gnadenkirchen nach der Altranstädter Konvention von 1709. Obwohl sie bei Kriegsende 1945 nur gering beschädigt worden war, wurde sie 1965 auf Anordnung der Behörden gesprengt. Erhalten hat sich lediglich der neugotische Turm. Geschichte Die Gnadenkirche der Heiligen Dreifaltigkeit wurde 1709 als Fachwerkkirche errichtet. Es war ein Saalbau mit abgeschrägten Ecken und dreigeschossigen Emporen. 1712 erhielt die Kirche einen barocken Altar. Um 1840 wurde das Fachwerk ummauert. Nachdem Peter von Biron, Herzog von Kurland und Semgallen 1786 das Herzogtum Sagan erworben hatte, errichtete er im Gewölbe unter dem Turm eine Krypta als Familiengruft für sich, seine Familie und seine evangelischen Nachkommen. Dort wurden er, seine Ehefrau Gräfin Dorothea von Kurland und die Töchter Pauline von Sagan und Johanna Katharina (1783–1876) beigesetzt. Kirchturm Der erhaltene neugotische Kirchturm (Wieża ewang. Kościoła Łaski im Trójcy) mit durchbrochenem Spitzhelm aus Gusseisen wurde 1843 bis 1845 nach Entwurf des Bunzlauer Architekten Engelhardt Gansel errichtet. In den Jahren 2000 bis 2004 wurde der Turm restauriert, wobei im Kellergewölbe ein eingemauerter Grundstein mit der Jahresangabe „1843“ aufgefunden wurde. Der Turm befindet sich an der ul. Pomorska (vormals Friedrich-Wilhelm-Straße) und wird als Aussichtsturm genutzt. Kirchengemeinde Zur Saganer Kirchengemeinde gehörten zeitweise 92 evangelische Gemeinden. Vor Kriegsende 1945 war sie mit vier Pfarrern besetzt, die 20.000 Gläubige seelsorglich betreuten. Nach dem Übergang Schlesiens an Polen 1945/46 wurden alle Deutschen vertrieben. Im Jahre 2000 wurden die ehemaligen Gemeinderäume der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen übergeben und durch den evangelischen Bischof Ryszard Bogusz eingeweiht. Literatur Hugo Weczerka (Hrsg.): Handbuch der historischen Stätten. Band: Schlesien (= Kröners Taschenausgabe. Band 316). Kröner, Stuttgart 1977, ISBN 3-520-31601-3, S. 462–467 Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 1201 Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Eintrag im OME-Lexikon Einzelnachweise
Wieża kościoła ewangelickiego w Żaganiu

Wieża kościoła ewangelickiego w Żaganiu – wieża dawnego kościoła ewangelickiego pod wezwaniem Trójcy Świętej znajdująca się w Żaganiu. Kościół ten powstał w roku 1709 jako jeden z sześciu śląskich kościołów łaski. Wieża mieści kaplicę grobową książąt kurlandzkich i książąt żagańskich. Od 2004 roku pełni funkcje turystyczne, jako wieża widokowa o wysokości 70 m. Historia Kościół Trójcy Świętej powstał w roku 1709 z muru pruskiego, jako jeden z sześciu śląskich kościołów łaski. W roku 1842 w obliczu istniejącego zagrożenia katastrofą budowlaną podjęto decyzję o budowie nowej wieży w konstrukcji murowanej. Wykonanie projektu zlecono w lutym 1843 roku berlińskiemu architektowi Karlowi Heinrichowi Eduardowi Knoblauchowi, dla którego wzorem miała być neogotycka wieża kościoła ewangelickiego w Bolesławcu. Ukończony w październiku 1843 roku projekt został poddany korekcie z uwagi na niedostateczną – zdaniem inwestora – wysokość projektowanej wieży, mającej pełnić także funkcję dzwonnicy. Jako zwieńczenie budowli radca budowlany Stuhr zaprojektował wówczas także żeliwną ażurową iglicę. Budowę wieży rozpoczęto jeszcze w 1843, zakończono zaś w 1846 roku. W związku z faktem, iż część kosztów inwestycji poniosły dwie z trzech żyjących wówczas córek księcia żagańskiego Piotra Birona, przyziemie wieży przeznaczono na książęcą kaplicę grobową, pod nią natomiast urządzono kryptę dla przedstawicieli rodu Bironów wyznania luterańskiego. Na ścianach dawnej kaplicy grobowej zachowały się epitafia Bironów. W posadzce znajdują się wykonane z żeliwa wrota do krypty zdobione tondami z wyobrażeniami aniołów. Jako pierwszy w 1846 roku w krypcie spoczął ostatni książę kurlandzki oraz książę żagański Piotr Biron. W 1852 roku pochowano tu Piotra Gustawa Hermanna księcia Biron von Kurland (z sycowskiej linii Bironów), w 1876 roku – Joannę Katarzynę Pignatelli de Belmonte księżną Acerenza (córkę Piotra Birona), dwa lata później jej matkę księżną kurlandzką i żagańską Annę Charlotte Dorotę (z domu Medem) oraz siostrę Marię Luizę Paulinę księżną von Hohenzollern-Hechingen. W latach 60. XX wieku kościół ewangelicki rozebrano, pozostawiając jedynie wieżę. Do czasu zdemontowania wieńczącego iglicę krzyża miała ona wysokość 84 m, według innych źródeł 78,75 m. Pod koniec lat 60. XX wieku krypta została splądrowana, nie zachowały się trumny ze szczątkami. W latach 2000–2004 odbył się remont generalny wieży, w wyniku którego obiekt adaptowano do celów widokowych. Wewnątrz wieży znajdują się ekspozycje udostępniane zwiedzającym. Zobacz też wieża kościoła łaski w Kożuchowie Przypisy
Wieża mieszkalno-obronna w Kwaśniowie Dolnym

Wieża mieszkalno-obronna w Kwaśniowie Dolnym – znajduje się w województwie małopolskim, w powiecie olkuskim, w gminie Klucze, we wsi Kwaśniów Dolny. Z powodu wykutej na nadprożu daty 1552 przypuszcza się, że są to ruiny renesansowej wieży ówczesnego właściciela wsi Jana Kwaśniowskiego, jednak może być też pozostałością założenia rycerskiego. Zachodzi też jednak możliwość, że nadproże pochodzi z innej budowli. Wieża wspomniana została po raz pierwszy w 1769 przy okazji opisu dworu i budynków do niego należących. Budowla jest murowana z kamienia wapiennego i cegły. Drewniany dach wieży spłonął podczas I wojny światowej. Wieża ma teraz ok. 3 m wysokości i jest zbudowana na planie prostokąta o wymiarach ok. 7 × 5 m. Ma dwie kondygnacje zasklepione po wojnie betonowym zadaszeniem i mury o grubości ok. 1 m. Na każdej z dwóch kondygnacji usytuowane są dwa pomieszczenia, sklepione kolebkowo. Przejście pomiędzy nimi prowadzi przez kamienny portal, na którego nadprożu wykuto datę budowy – jest ona wypukła, wysunięta przed lico nadproża. Obecnie obiekt znajduje się na prywatnym terenie i wykorzystywany jest jako budynek gospodarczy. Wieża wpisana została do rejestru zabytków nieruchomych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie pod numerem A-114/M z 17.10.2007. Przypisy
Wieża widokowa na Górze Świętej Anny

Wieża widokowa na Górze Świętej Anny – zabytkowa kamienna wieża widokowa w Nowej Rudzie, zbudowana w 1911 r. na Górze Świętej Anny, stanowiącej część Wzgórz Włodzickich na ziemi kłodzkiej. Budowla na Górze Świętej Anny jest jedną z kilku wież widokowych w Sudetach Środkowych. Inne znajdują się na: Górze Wszystkich Świętych, Grodziszczu (w ruinie), Kalenicy, Wielkiej Sowie, Włodzickiej Górze oraz w Suszynie. Wieża zbudowana jest z miejscowego piaskowca o charakterystycznej czerwonej barwie (tzw. „piaskowiec budowlany”). Historia W miejscu posadowienia wieży, na wysokości 647 m n.p.m. znajdował się dawniej schron turystyczny z pomostem widokowym. W 1911 r. staraniem Carla Ferchego i noworudzkiej sekcji Kłodzkiego Towarzystwa Górskiego (Glatzer Gebirgsverein) wybudowano wieżę widokową według projektu Heinricha Wolfa z Berlina dla turystów oraz pielgrzymów odwiedzających górę w celach religijnych, którą otwarto 29 października 1911. Była to jedna z pierwszych sudeckich wież widokowych wzniesionych w stylu modernizmu. Carl Ferche był również inicjatorem zbudowania schroniska na szczycie Góry św. Anny w 1903 r.. Przekaźnik Po 1945 r., gdy na tych terenach nastąpiła wymiana ludności, stan techniczny wieży pogorszył się. Od 1962 r. znajdował się na niej przekaźnik radiowo-telewizyjny i nie była ona dostępna dla zwiedzających. Od 2006 r. lokalna społeczność podejmowała starania o przywrócenie obiektowi funkcji turystycznych. EmiTel Sp. z o.o., ówczesny dzierżawca, nie był skłonny do rezygnacji z jego użytkowania; niemniej na rok 2012 planowano udostępnienie wieży turystom. Od 23 kwietnia 2013 roku prowadzono z niej emisję sygnału trzeciego multipleksu w ramach naziemnej telewizji cyfrowej. Renowacja i ponowne otwarcie wieży widokowej We wrześniu 2013 r. władze Nowej Rudy ogłosiły przetarg na renowację wieży. Wykonawca wytyczył również miejski szlak turystyczny (pieszy i rowerowy) łączący ją z wieżą na Górze Wszystkich Świętych. Na początku 2014 r. rozpoczęły się prace remontowe: m.in. renowacja schodów, ścian, tarasu widokowego, balustrad, rekonstrukcję czternastu kolumn, wykonanie hełmu wieży, wyłożenie kamieniem posadzki między murkiem a wieżą, wiaty i ławki. Otwarcie odremontowanej wieży nastąpiło 5 października 2014 roku. Szlaki turystyczne Kościelec - Góra Wszystkich Świętych - Góra Świętej Anny - Przełęcz pod Krępcem - Nowa Ruda - Włodzicka Góra - Świerki Dolne - Kompleks Gontowa - Sokolec - Schronisko Sowa - Wielka Sowa Przypisy Bibliografia Nowa Ruda studium historyczno-urbanistyczne, T. 2, Iwona Rybka-Ceglecka; współpraca przy katalogu zabytków Magdalena Kirycz, Beata Sebzda; archeologia Maria Sikorska, Donata Wiśniewska; plansze Emilia Dymarska, Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, Wrocław, 2001, s. 181 Piotr Sroka: Przez Wzgórza Włodzickie, "Sudety" nr 10/91 z października 2008 r., s. 34-35 Monika Podjacka: Ruch wieżą? Relacja ze spotkania w Starostwie Kłodzkim, Biuletyn samorządowy Nowej Rudy "INFO Nowa Ruda", nr 14(19) z lipca 2002, s. 1, 3.
Wieża widokowa na Wieżycy

Wieża widokowa na Wieżycy – wieża widokowa-pomnik na szczycie Wieżycy (395 m n.p.m.) na Pogórzu Bolkowskim. W 1745 ze szczytu góry dowódcy austriaccy wypatrywali wojsk pruskich przed bitwą pod Dobromierzem. Z okazji setnej rocznicy bitwy postanowiono wznieść na szczycie pomnik, który równocześnie miał być wieżą widokową. Z powodu braku funduszy wieżę ukończono dopiero w 1852. W latach 1877–1879 wieżę przebudowano według projektu Karla Lüdecke na Pomnik Chwały Żołnierza Pruskiego. Obok wieży wybudowano restaurację z salą balową oraz letnią restaurację. Po wojnie obiekty na Wieżycy działały do około 1952, gdy dzierżawcy zrezygnowali z powodu nadmiernych obciążeń podatkowych. Już około 3 lata później restauracje przestały istnieć. W 1991 wieżę zakupił prywatny właściciel, który przeprowadził remont obiektu. Bibliografia Hałdaś E., Historia wieży-pomnika, [w:] Rocznik Świdnicki 2001, s. 79-82. Linki zewnętrzne Wieżyca koło Dobromierza
Hodinová věž (Přemyšl)

Hodinová věž v Přemyšlu (Wieża zegarowa w Przemyślu) stojí v centru Přemyšle (ul. Władycze 3). Historie Věž s hodinami byla postavena v letech 1775–1777 z nadace řeckokatolického biskupa Atanaze Szeptyckého, jako zvonice budoucí řeckokatolické katedrály. Katedrála měla nahradit dřívější kamenný kostel ze 16. století, který se nacházel v blízkosti této stavby (na místě dnešní základní školy č. 11). Po 1. dělení Polska (1772) začala výstavba katedrály a byla slíbena finanční dotace od rakousko-uherské panovnice Marie Terezie. Do jejího úmrtí se stihlo pouze zbořit původní kostel a vybudovat okázalou, pozdněbarokní věž. Po její smrti již nebyly naplněny její přísliby dalších investičních prostředků. Stavba kostela nebyla nikdy dokončena a po zrušení karmelitánského řádu, císařem Josefem II., věnoval tento, v roce 1784, řeckokatolické diecézi pro její katedrálu karmelitánský kostel sv. Terezy. Popis Zvonice je vysoká 38 metrů, má 8 podlaží, dvě vyhlídkové terasy a je vybavena věžními hodinami (odtud pochází aktuální název věže). Časem se začala využívat jako hlásná a požární věž. V roce 1850 byla částečně zničena v důsledku požáru, který pohltil pozdně barokní kupoli. Renovace proběhly v letech 1925, 1959–1960 a 1989–1990. Současnost – využití věže V letech 1996–2002 byla věž zadaptována pro Muzeum zvonů a dýmek, které je pobočkou Národního muzea Přemyšlska. Kromě toho má věž dvě vyhlídkové terasy. V 1. a 7. patře jsou expozice dýmek – Přemyšl je od 19. století centrem výroby dýmek. Sídlí zde několik význačných výrobců (např. Henryk Worobiec, Ryszard Kulpiński, Zbigniew Bednarzyk, Celina i Tadeusz Polińscy, Ryszard Filar, BRÓG). Od roku 2001 se každoročně, koncem června, v Přemyšlu pořádá tzv. „Svátek dýmky“ (Święto fajki). Od 2. patra po 5. patro je expozice zvonů a zvonařství. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wieża zegarowa w Przemyślu na polské Wikipedii. Literatura MOTAK, Marek. Przemyśl – mini przewodnik. Przemyśl: [s.n.], 2003. ISBN 83-88417-53-3. U. Olbromska, M. Trojanowska, Muzeum Dzwonów i Fajek, w: Przemyskie muzea, Miasto Przemyśl, Wydział Kultury, Promocji i Turystyki, wydawnictwo promocyjne. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hodinová věž na Wikimedia Commons
Wieża zegarowa w Przemyślu

Wieża zegarowa w Przemyślu – wieża stojąca w centrum Przemyśla, przy ulicy Władycze 3. Wieża została wzniesiona w latach 1775–1777 z fundacji przemyskiego biskupa greckokatolickiego Atanazego Szeptyckiego, jako dzwonnica przyszłej katedry greckokatolickiej. Katedra miała zastąpić wcześniejszą murowaną cerkiew pochodzącą z XVI wieku, która znajdowała się w miejscu dzisiejszej szkoły podstawowej nr 11. Po I rozbiorze Polski rozpoczęto budowę katedry, a inwestycję obiecała wesprzeć cesarzowa Maria Teresa Habsburg. Zdążono jedynie wyburzyć starą cerkiew oraz wybudować okazałą późnobarokową dzwonnicę, gdy zmarła cesarzowa, a obietnice funduszów zostały na dworze cesarskim porzucone. Budowy tej nigdy nie dokończono, a po kasacie klasztoru karmelitów w 1784 roku diecezja greckokatolicka otrzymała na własność karmelicki kościół pw. św. Teresy z przeznaczeniem na sobór katedralny. Dzwonnica o wysokości 34 metrów zwieńczona galeryjką widokową i wyposażona w zegar wieżowy (stąd pochodzi obecna nazwa wieży), z czasem zaczęła pełnić rolę wieży strażniczej, użytkowanej przez straż ogniową jako punkt obserwacyjny. W 1850 uległa częściowemu zniszczeniu w wyniku pożaru, który strawił późnobarokowy hełm. Remontowana w latach 1925, 1959–1960 i 1989–1990. Od 1996 adaptowana na Muzeum Dzwonów i Fajek, stanowiące oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Obiekt wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-589 (06.06.1983). Przypisy Bibliografia Marek Motak, Przemyśl – mini przewodnik, Przemyśl 2003, ISBN 83-88417-53-3
Годинникова вежа (Перемишль)

Годинникова вежа, або Вежа Атанасія — давня пам'ятка української сакральної архітектури в центрі міста Перемишля в історичному районі Владиче. Історія У 1775—1777 році Перемишльський греко-католицький архієпископ Атанасій Шептицький розпочав будову нового катедрального храму. Будівництво розпочали з пізньобарокової дзвіниці. У тому ж часі через аварійний стан було розібрано стару греко-католицьку катедру святого Івана Хрестителя, священослужителі намагалися заручитись фінансовою підтримкою для побудови в імператриці Марії Терезії, проте вона померла 29 листопада 1780 року. У 1781 році її наступник імператор Йосиф II відвідав Перемишль та дізнався про необхідність будівництво собору. Біля вже зведеної нової дзвіниці побудувати храму греко-католикам так і не вдалось. У 1784 році імператор своїм указом передав у їхню власність приміщення та території колишнього монастиря ордену кармелітів босих. Після цього духовенство Перемишля звернулось до цісаря по дозвіл на будівництві на місті старого катедрального собору біля вежі парафіяльної церкви. Проте цісар відмовив у цьому проханні. Земля та матеріали, що були заготовані на будівництво церкви, були продані на аукціоні в 1784 році. Зараз на місці старого катедрального собору Івана Хрестителя Перемишльської Єпархії розміщується міська школа № 11. З 1996 року у вежі діє Музей дзвонів та файок, що є філією Національного музею Премишльщини. До речі, у 1945 році цей музей отримав фонди українського музею «Стривігор», що були реквізовані польською комуністичною владою. Архітектура Годинникова вежа зберегла свій первісний вигляд. 34-метрова будівля з галереєю та оглядовим майданчиком та вмонтованим годинником спочатку служила сторожовою вежею, потім — як спостережний пункт для міської пожежної служби. У 1850 році під час пожежі було втрачено рококовий купол вежі. Будівля тричі серйозно реставрувалася: у 1925, 1959—1960 та 1989—1990 роках. У 1983 вежу внесено у реєстр пам'яток архітектури. Галерея Примітки
Wieżowiec Miastoprojektu

Wieżowiec Miastoprojektu – pierwszy wysokościowiec wybudowany w Poznaniu (i prawdopodobnie, wraz z gliwickim Biprohutem, w całej Polsce) po II wojnie światowej. Wieżowiec zlokalizowany jest przy Alei Niepodległości 6, na skraju Dzielnicy Cesarskiej, naprzeciw parku Marcinkowskiego. Historia Dziesięciokondygnacyjny obiekt powstał w latach 1948–1950, według projektu Stanisława Pogórskiego i Tadeusza Płończaka z poznańskiego Miastoprojektu, które to biuro od 1948 roku odpowiadało za dużą część odbudowy Poznania ze zniszczeń wojennych. Planowany był z myślą o nowej dzielnicy urzędowej, jako jeden z trzech obiektów Urzędu Wojewódzkiego, a służył początkowo agendom Ministerstwa Budownictwa (później przekazano go Poznańskiemu Przedsiębiorstwu Budownictwa Przemysłowego nr 2). Architektura Budynek łączy w sobie socrealistyczny detal z modernistyczną wymową całości, będąc istotnym świadkiem przemian architektonicznych w mieście bezpośrednio po II wojnie światowej. Świadczyć miał prawdopodobnie o sile zamachu nowej, socjalistycznej władzy. Charakterystyczne dla budynku są podcienia w parterze, solidne stropy piwnic, cofnięta ostatnia kondygnacja i smukłe lizeny. Nawiązaniem do architektury Dzielnicy Cesarskiej jest nietypowe, rozrzucone rustykowanie na ścianach bocznych. Obiekt może stanowić przykład hybrydalności architektury okresu wczesnopowojenngo. Nawiązując do wzorów przedwojennego modernizmu i stylu Alberta Speera cechuje się jednak ozdobnością. Silne wertykalne podziały lizenami, wieńczą rzeźby orłów, dodane jakby pośpiesznie, na zapotrzebowanie socrealizmu. Przypisy Bibliografia Atlas architektury Poznania, JanuszJ. Pazder (red.), AleksandraA. Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 209, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366 . Marcin Libicki, Poznań – przewodnik, Wydawnictwo Gazeta Handlowa, Poznań, 1997, ss.162–163, ISBN 83-902028-4-0 Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 228, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . PiotrP. Marciniak PiotrP., Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL, PiotrP. Chojnacki, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2010, s. 67, ISBN 978-83-7503-113-3, OCLC 750779978 . Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ISBN 978-83-7445-018-8