NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klasztor Karmelitów Bosych w Zawoi

Klasztor Karmelitów Bosych w Zawoi – klasztor zakonu karmelitów bosych usytuowany w północnej części miejscowości Zawoja (województwo małopolskie, powiat suski), na terenie osiedla Przysłop. Historia Pierwsza w tym miejscu kaplica powstała w 1945. W 1951 wokół kaplicy wybudowano czternaście kapliczek – stacji drogi krzyżowej. Od 1970, za zgodą biskupa Franciszka Jopa rozpoczęto przystosowywanie kaplicy do funkcji domu zakonnego. 1 stycznia 1976 Kuria Metropolitalna w Krakowie oficjalnie powierzyła zakonnikom duszpasterstwo parafialne w ośrodku duszpasterskim św. Józefa Robotnika w Zawoi-Zakamieniu. W latach 1970–1976 wybudowany został kościół św. Józefa Robotnika, natomiast w latach 1986-1990 powstały obecne budynki klasztoru wraz z zespołem domów dla celów rekolekcyjnych, grup oazowych oraz kolonii dziecięcych. Woda w budynku ogrzewana jest z wykorzystaniem energii cieplnej, pozyskiwanej za pomocą kolektorów słonecznych umieszczonych na dachu klasztoru. Uruchomiono również na jego potrzeby nowoczesną oczyszczalnię ścieków. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o klasztorze na stronie krakowskiej prowincji zakonu Informacje o ośrodku duszpasterskim karmelitów w Zawoi
Монастир босих кармелітів у Завої

Монастир босих кармелітів у Завої — монастир босих кармелітів, розташований у північній частині міста Завоя (Малопольське воєводство, Сухівський повіт), у маєтку Пшислоп . Історія Перша каплиця на цьому місці була побудована в 1945 році. У 1951 році навколо каплиці збудовано чотирнадцять каплиць — станцій хресної дороги. У 1970 році за згодою єпископа Францішека Йопа розпочалося пристосування каплиці під релігійний дім. 1 січня 1976 року в Кракові офіційно довірили ченцям парафіяльне служіння в душпастирському центрі св. Юзефа Роботніка в Завої-Закам'яні . У 1970—1976 роках збудовано костел св. Юзефа Роботніка, тоді як у 1986—1990 роках були збудовані нинішні будівлі монастиря разом із комплексом будинків для реколекцій, оазисних груп і дитячих таборів . Вода в будівлі нагрівається за рахунок теплової енергії, отриманої за допомогою сонячних колекторів, розміщених на даху монастиря. Для його потреб також запущено сучасні очисні споруди . Примітки Посилання Інформація про монастир на сайті Краківської провінції ордену Інформація про душпастирський центр кармелітів у Завої
Klasztor filipinów w Poznaniu

Klasztor filipinów w Poznaniu – niewielki zespół klasztorny utrzymany w stylu późnobarokowym znajdujący się na poznańskiej Śródce przy ulicy Filipińskiej. Pierwsza w Polsce kongregacja filipinów powstała na Śródce staraniem proboszcza kościoła św. Małgorzaty Stanisława Grudowicza. Będąc pod wrażeniem działalności Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri w Rzymie, poznanej podczas pobytu w połowie XVII wieku we Włoszech, postanowił przenieść jej doświadczenia do swojej parafii. Kongregacja została erygowana w 1665 roku, a zatwierdzona rok później przez biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego. W 1671 roku Kongregacja przejęła kościół, a trzech pierwszych księży, którzy do niej wstąpili, zamieszkało w zaadaptowanej dla ich potrzeb plebanii. W 1746 roku rozpoczęła się budowa nowego, murowanego domu zakonnego. Zakończono ją w latach 1771–1777. Ówczesny budynek stanowi zachodnie skrzydło dzisiejszej budowli. Rokokowy klasztor pozostał w ręku zgromadzenia aż do kasaty w 1805 roku (w klasztorze było wtedy dwóch księży-emerytów). Budynek przeszedł wówczas do dyspozycji biskupów poznańskich. W 1807 roku został tu urządzony szpital i dom dla księży emerytów. W latach 1836–1839 w budynku urzędowała pruska komisja fortyfikacyjna. Od 1848 roku, z przerwą w latach 1877–1893 Siostry Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo (szarytki) prowadziły w byłym klasztorze sierociniec. W latach 1899–1900 przeprowadziły rozbudowę budynku o skrzydło północne, które utrzymano w identycznym stylu co skrzydło zachodnie, oraz kaplicę. Po II wojnie światowej na parterze umieszczono przychodnię zdrowia. Szarytki prowadziły przedszkole na piętrze, na poddaszu zakwaterowano kilka rodzin. W 1990 roku na Śródkę wrócili filipini. Kongregacja ze Świętej Góry koło Gostynia postanowiła umieścić w pomieszczeniach opuszczonych wtedy przez szarytki dom formacyjny dla kleryków. W następnych latach budynek został przekształcony w ośrodek zdrowia z gabinetami lekarskimi i apteką. Dzięki wsparciu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013 budynek został poddany renowacji, a w środku została ulokowana Katedralna Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I Stopnia (dawniej także Gimnazjum Katedralne). Klasztor po renowacji oddany został do użytku w 2011 roku.
Klasztor franciszkanów w Pakości

Klasztor franciszkanów w Pakości – klasztor franciszkanów, wchodzący w skład prowincji wielkopolskiej, na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej, w Pakości w województwie kujawsko-pomorskim. Historia W 1628 proboszcz z Pakości ks. Wojciech Kęsicki założył kalwarię na wzór podobnej istniejącej w Kalwarii Zebrzydowskiej. Dla opieki nad pątnikami sprowadzono w 1631 franciszkanów reformatów, którzy zamieszkali w zaadaptowanym na klasztor zamku. Wówczas wzniesiono kościół, który konsekrował w 1637 sufragan gnieźnieński, bp Andrzej Gembicki. Klasztor wspomagała datkami Ludmiła Niemojewska. Dzięki niej wzniesiono ołtarze i zakupiono obrazy. Autorem jednego z nich, Uczczenie Królowej Nieba, był nadworny malarz króla polskiego Władysława IV Wazy Bartłomiej Strobel. W 1671 sprowadzono do Pakości relikwie Krzyża Świętego. Ich kult publiczny potwierdził biskup Stanisław Dziannota. W 1680 do kościoła klasztornego dobudowano Kaplicę Matki Boskiej. Kościół przebudowano w latach 1763–1769. Klasztor ukończono w 1680 dzięki wsparciu finansowemu rodziny Działyńskich. Reformaci opiekowali się kalwarią od 1647 do 1658 oraz od 1660 aż do kasaty w 1837. W 1787 przy klasztorze powstała szkoła łacińska. Jej istnienie usankcjonował specjalny dekret Fryderyka Wilhelma II. W staraniach o jej założenie odznaczyli się franciszkanin o. Anicet Paszkiewicz oraz mieszczanie Kazimierz Łukaszewski i Bartłomiej Lisiecki. Szkoła została zreformowana w czasach Księstwa Warszawskiego dzięki wprowadzeniu w życie norm Komisji Edukacji Narodowej. Placówkę edukacyjną zlikwidowano w 1824. Po kasacie w 1837 zakonnicy opuścili klasztor 10 maja 1840. Klasztor i teren kalwarii przeszły w posiadanie miejscowej parafii. Franciszkanie powrócili do klasztoru w 1971. Wówczas przejęli go bracia mniejsi z Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. Od 1980 franciszkanie opiekują się też miejscową parafią. Po podziale prowincji w 1991 klasztor przeszedł do Prowincji św. Franciszka w Poznaniu. Zobacz też Kalwaria Pakoska Przypisy
Bernardine Monastery Complex

The Bernardine Monastery Complex (Polish: zespół klasztorny Bernardynów) is a Cistercian monastery in Radom, Poland. It is listed as a Historic Monument of Poland. Founded by King Casimir Jagiellon, the monastery has attracted the support of townspeople and nobility for centuries. History In 1467, after exchanges between King Casimir Jagiellon and Pope Paul II, Bishop Jan Rzeszowski was directed to establish a monastery. Monks came to Radom in 1468. The position of the monastery originally sat next to Lublin Gate, a component of the Radom city walls. The king provided land, and other support came from a general collection. In 1602, the chancel was reconstructed. In January 1698, King Augustus II the Strong stayed at the monastery after his coronation. After the 1815 Congress of Vienna, Radom fell to the Russian Empire. In 1863, the monastery was turned into a prison. In 1864, a tsarist ukase ordered the closure of all monasteries in Poland. This action was due to perceptions that the Polish clergy had participated in the January Uprising, with the ukase itself even accusing the clergy of promoting bloodshed. The Bernardine monks from Radom were deported to Paradyż. By 1911, the Radom monastery was being used as barracks. Monks returned to the Radom monastery in the 1930s. In 1942, during German occupation, two Radom monks were sent by a German court to Auschwitz concentration camp. Architecture The complex features the gothic church of St. Catherine of Alexandria and the neighboring monastery. The buttressed church has a single nave with two adjacent chapels. The chapel of St. Anne features a late-Renaissance gable. The chapel of St. Agnes features neo-gothic gables. The church and outbuildings form a small quadrangle. See also Bernardine Monastery Complex, Leżajsk References
Klasztor i kościół oo. Bernardynów w Radomiu

Zespół klasztorny bernardynów w Radomiu – późnogotycki zespół sakralny zlokalizowany przy dawnym przedmieściu lubelskim (dzisiejsza ulica Żeromskiego) w bezpośrednim sąsiedztwie Miasta Kazimierzowskiego. Fundowany w 1468 r. jest jednym z najlepiej zachowanych kompleksów klasztornych w Polsce. Wznoszony etapami. Założenie ma status pomnika historii i jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Początki klasztoru oo. Bernardynów w Radomiu sięgają drugiej połowy XV wieku, kiedy to zakon został sprowadzony do Polski przez króla Kazimierza IV Jagiellończyka. Radomski klasztor był piętnastym z kolei w Polsce. Miejsce pod jego budowę zostało wyznaczone w 1468 roku, a w kolejnym zostało zatwierdzone przez biskupa krakowskiego. Początkowo kościół i klasztor, wybudowane w ciągu jednego roku były drewniane. Ponieważ znajdował się on poza murami miasta (w myśl klasztornej reguły – przy drodze publicznej), przyjął on formę twierdzy otoczonej wałami, pozwalającej na obronę w przypadku ataku nieprzyjaciela. Kościół przyjął wezwanie św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Kościół Murowany kościół i klasztor został wzniesiony w kilku fazach. Bernardyni sami wybudowali cegielnię w której wypalali gotyckie cegły – „palcówki”. Sami też gasili wapno i wykonywali prace murarskie. W pierwszej kolejności wybudowane zostało prezbiterium wraz z zakrystią, która miała pełnić funkcję skarbca (w chwili obecnej kaplica Matki Boskiej Anielskiej). Następnie wzniesione zostało południowe skrzydło klasztorne. Kolejnym etapem był korpus kościoła, wybudowany pod koniec XV wieku. Najpóźniej wzniesione zostały pozostałe skrzydła klasztorne, połączone krytym piętrowym krużgankiem, z niewysoką wieżyczką w północno-wschodnim narożniku, charakterystyczną dla średniowiecznych klasztorów bernardynów. Przypisy Bibliografia Stróżewska H. Zespół Klasztorny Bernardynów w Radomiu w „Radomir – Kwartalnik Turystyczno-Krajoznawczy Zarządy Wojewódzkiego PTTK Radom” numery 3,4/86. Katalog zabytków sztuki w Polsce – Tom III – Województwo Kieleckie, zeszyt 10 powiat radomski, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 1961. Kowalik W. M. Kościół i klasztor OO. Bernardynów w „Wczoraj i dziś Radomia”, Radom 2001, nr 4(12)/2001. Kowalik W. M. Pasja' Stwosza w Radomiu w „Wczoraj i dziś Radomia”, Radom 2006, nr 1(29)/2006. Luboński J., Monografia Historyczna Miasta Radomia, Radom 1907, str. 122–130. Wiśniewski J. Dekanat Radomski, Radom 1911, str. 237–368. Szymanowicz M. Organy w kościołach Radomia, Polihymnia Lublin 1997. strona archiwalna
Kleszczowa (zajezdnia autobusowa)

Kleszczowa, właśc. Oddział Przewozów R-2 „Kleszczowa“ – zajezdnia autobusowa należąca do Miejskich Zakładów Autobusowych w Warszawie. Opis Zajezdnia znajduje się przy ulicy Kleszczowej 28 w dzielnicy Włochy. Powstała w 1973 roku. W przeszłości na stanie zajezdni stacjonowały Ikarusy 260, Ikarusy 280 oraz Jelcze M121M. Od 2005 roku w nowym systemie organizacji taboru MZA, zajezdnia specjalizowała się w pojazdach marki Neoplan, których od 2015 roku już nie posiada. W 2007 roku na stan zajezdni wpisano także Solarisy Urbino 12 III. W roku 2012 do zajezdni przybyły pierwsze w jej historii niskopodłogowe autobusy przegubowe: 18-metrowe Mercedesy Conecto LF G, w 2014 r. 18-metrowe Solbusy Solcity SM18, a w 2015 r. Solarisy Urbino 18 III. W 2019 roku rozpoczęły się dostawy 50 MAN-ów NL313 Lion's City CNG i 50 MAN-ów NG313 Lion's City G CNG. Rok później dokupiono kolejne 10 sztuk MAN-ów NG313 Lion's City G CNG. Tabor Tabor w całości niskopodłogowy. Stan wszystkich pojazdów na 17 lipca 2026 Przypisy
Kleszczów (jezioro)

Kleszczów – jezioro położone we wschodniej Polsce, na obszarze Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, w gminie Ostrów Lubelski i Uścimów, w powiecie lubartowskim. Długość linii brzegowej jeziora wynosi 3042 m. Jezioro otoczone jest lasem sosnowym od wschodu i torfowiskami z pozostałych stron, oddzielonych od jeziora pasem zarośli łozowych. Z roślinności dominują przedstawiciele rodziny żabiściekowatych – moczarka kanadyjska i osoka aloesowata, występują także m.in. oczeret jeziorny, ponikło błotne i skrzyp bagienny. Z ptaków występują pokląskwa i potrzeszcz, a na pobliskich torfowiskach trznadel, makolągwa i gąsiorek. Nad jeziorem znajduje się stanica harcerska prowadzona przez Ks. Salezjanów, a także pole namiotowe. Przypisy
Klimek (jezioro)

Klimek (potocznie Konik) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Jedwabno, leżące na terenie Równiny Mazurskiej. Opis jeziora Zbiornik w kształcie odwróconej litery C. Brzegi urozmaicone - płaskie na południu i strome, wśród lasów. W niedalekiej odległości na północnym wschodzie znajduje się rezerwat przyrody Galwica. Jest możliwość wpłynięcia kajakiem z Omulwi. Piduń-Rekownica Jest to jedno z grupy jezior zgrupowanych w okolicy wsi Rekownica – Piduń. Grupa tych jezior jest wzajemnie połączona i tworzy strugę Rekownica, która jest lewym dopływem Omulwi. Jeziora leżą przy drodze wojewódzkiej nr 508, łączącej Jedwabno i Wielbark. Grupa tych jezior znajduje się w odległości ok. 12 km od Szczytna, licząc w linii prostej. W grupie opisanych jezior znajduje się też jezioro Kociołek, które jest obecnie hydrologicznie zamknięte. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 32,5 ha do 36,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 129,3 m n.p.m. lub 129,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 4,2 m, natomiast głębokość maksymalna 9,3 m lub 9,5 m. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Klimek. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Konik. Zobacz też rzeka Rekownica Przypisy Linki zewnętrzne Jezioro Klimek w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-12-27)].
Klonek

Klonek – jezioro w gminie Nowinka, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim. Charakterystyka Jezioro położone jest na Pojezierzu Wschodniosuwalskim, na obszarze Wigierskiego Parku Narodowego. Powierzchnia jeziora według różnych publikacji wynosi 4,5 ha lub 5,02 ha. Jezioro ma kształt litery V. Większość brzegów porośnięta jest lasem. Na północ znajduje się jezioro Wigry, zaś na południe wieś Zakąty. Przyroda Pod względem zarybienia Klonek należy do typu linowo-szczupakowych. Gatunki ryb występujące w jeziorze (1997) to: lin – 39% okoń – 24% płoć – 29,3% szczupak – 6,1% wzdręga – 1,2% Rezerwat W 1962 z jeziora i przyległych gruntów utworzono w celu ochrony bobra europejskiego rezerwat przyrody "Ostoja bobrów Zakąty" (obecnie obszar ten wchodzi w skład Wigierskiego Parku Narodowego). Przypisy Bibliografia Geoportal.gov.pl. Główny Urząd Geodezji i Kartografii. [dostęp 2012-01-29]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 142, ISBN 83-239-9607-5 . Andrzej Martyniak, Bogdan Wziątek, Urszula Szymańska, Michał Osewski, Piotr Hliwa: Skład ichtiofauny oraz wiek i tempo wzrostu ryb w zbiornikach: Suchar Wielki, Sucharek i Klonek na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. Augustowsko-Suwalskie Towarzystwo Naukowe, 2004. [dostęp 2012-01-29].
Klub Proxima

Klub Proxima – klub studencki Uniwersytetu Warszawskiego znajdujący się przy ul. Żwirki i Wigury 99a w Warszawie. Historia Klub w obecnej formule działa od połowy lat 90. XX wieku. W latach 2000–2005 w „Proximie” odbywało się corocznie 35–50 koncertów zespołów należących do czołówki polskiej sceny rockowej. W latach 1991−2024 w czasopismach „Tylko Rock” i „Teraz Rock” ukazało się 186 recenzji zorganizowanych w klubie koncertów. Na scenie „Proximy“ występowali zarówno polscy, jak i zagraniczni artyści, m.in. Capleton, Eagles of Death Metal, Lee Perry, The Stranglers, Queens of the Stone Age i The Futureheads. W latach 1994−1998 w podziemiach klubu mieściło się studio Złota Skała. W 2003 do budynku Proximy przeniosła się siedziba szkoły tańca Augustina Egurroli. Klub ma siedzibę w budynku dawnej stołówki znajdującym się na terenie kampusu Uniwersytetu Warszawskiego na Ochocie. Scena ma powierzchnię 35 m², a klub może pomieścić około 600 osób. „Proximą” zarządza Fundacja na Rzecz Studentów i Absolwentów Uniwersytetu Warszawskiego „Universitatis Varsoviensis”. Działalność Działalność klubu skupiona jest wokół muzyki rockowej i jej pochodnych. Klub posiada pomieszczenia, sprzęt nagłośnieniowy i oświetlenie sceniczne pozwalające na organizowanie co roku kilkudziesięciu koncertów grup rockowych polskich i zagranicznych oraz prowadzenie cyklicznych imprez muzycznych. W klubie odbywają się także konkursy i przeglądy muzyczne, m.in. jednodniowy festiwal PRL – Punk Rock Later. Oprócz koncertów organizowane są tu również imprezy wydziałowe, bale połowinkowe i studenckie imprezy zamknięte. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Klucki Ostrów

Klucki Ostrów – wyspa na Międzyodrzu między Odrą Wschodnią a Kanałem Kluckim na wysokości szczecińskiego osiedla Klucz. Wraz z Kanałem Kluckim i niewielką wysepką Zaklucki Ostrówek wchodzi w skład użytku ekologicznego „Klucki Ostrów” o powierzchni 49,39 ha, położonego w Parku Krajobrazowym Dolina Dolnej Odry i jego otulinie. Ustanowiony 16 maja 1994 r. uchwałą Rady Miejskiej Szczecina. Celem ochrony jest zachowanie i odtwarzanie walorów przyrodniczych i krajobrazowych kompleksu łąk, szuwarów i turzycowisk pokrywających wyspę. Położenie w Dolinie Dolnej Odry sprawia, że jest ważnym fragmentem korytarza ekologicznego dla ptactwa. Zobacz też Wzgórze Bombardierów Przypisy Bibliografia G. Domian, K. Ziarnek (red.): Księga Puszczy Bukowej Tom 1 – Środowisko Przyrodnicze, RDOŚ Szczecin, 2010 Super Mapa – Okolice Szczecina, ExpressMap, 2009
Klukom

Klukom (Kluki) – jezioro na Pojezierzu Choszczeńskim w granicach miasta Choszczno. Zabudowa miejska przylega do jeziora na dwóch trzecich długości linii brzegowej. Powierzchnia zbiornika według różnych danych wynosi od 85,2 ha do 85,37 ha. Objętość wód zbiornika wynosi 6 990,3 tys. m³. Jezioro znajduje się w ścisłym centrum Choszczna. Stan sanitarny W wyniku badań przeprowadzonych w 2000 roku, wody Kluk określone zostały jako III klasy czystości, a jezioro przydzielono do II kategorii podatności na degradację biologiczną. Nazwa jeziora Nazwę Kluki wprowadzono urzędowo rozporządzeniem w 1955 roku, zmieniając poprzednią niemiecką nazwy jeziora – Klückensee. W 2006 roku Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych potwierdziła nazwę Kluki. Od 2022 jezioro nazywa się Klukom. Przypisy
Kniewo (jezioro na Pojezierzu Kaszubskim)

Kniewo (kaszb. Jezoro Kniewò) – śródleśne jezioro rynnowe w Polsce położone w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Stężyca na obszarze Pojezierza Kaszubskiego i na południowym skraju Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, otoczone wzniesieniami morenowymi Wzgórz Szymbarskich. Nad leśnymi brzegami jeziora znajdują się liczne domki letniskowe. Północnym brzegiem jeziora prowadzi turystyczny Szlak Wzgórz Szymbarskich. Ogólna powierzchnia: 19,58 ha Zobacz też C.E.P.R. Gołubie Potuły
Kobylie pleso

Kobylie pleso nebo Kobylie pliesko je ledovcové jezero v Kobylie dolince, jež je boční větví Kôprové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,2975 ha a je 85 m dlouhé a 62 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1 m. Objem vody činí 735 m³. Leží v nadmořské výšce 1734 m. Název jezera je pastýřského původu z dob, kdy se v údolíčku pásli koně. Okolí Na severu se zvedá Hladký štít a na severozápadě z něj vybíhající hřeben Kotolnice s Hladkou lávkou nad plesem. Na západě se nachází sedlo Závory a jižně od něj Tichý vrch. Na jih dolina klesá do Kôprové doliny Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok. Z jihozápadního konce odtéká směrem na západ jedna ze zdrojnic Kobylího potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné v období od 16. června do 31. října. Po modré turistické značce z rozcestí Tri studničky Kôprovou dolinou na rozcestí pod Hlinskou dolinou a dále po zelené turistické značce směr sedlo Závory. Po žluté turistické značce z Podbanského Tichou dolinou na rozcestí Liptovský košiar, dále po červené turistické značce do sedla Závory a dále dolů po zelené turistické značce do Kobylí dolinky. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kobylie pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Kobyli Stawek
Kobyli Stawek

Kobyli Stawek (słow. Kobylie pliesko, niem. Kolbenheyersee, węg. Kolbenheyer-tó) – stawek znajdujący się na wysokości ok. 1737 m n.p.m. w Dolince Kobylej (odnoga Doliny Koprowej), w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 1961–1967 wykazują, że ma on 0,3 ha powierzchni, wymiary 85 × 62 m i głębokość ok. 1 m. Wcześniejsze pomiary Józefa Szaflarskiego podają, że jego powierzchnia to 0,155 ha, wymiary 56 × 37 m i głębokość ok. 0,7 m. Kobyli Stawek jest jedynym zbiornikiem wodnym w Dolince Kobylej. Około 200 m na zachód od niego przechodzi zielono znakowany szlak turystyczny biegnący Doliną Koprową na przełęcz Zawory. Nieopodal stawku przepływa niewielki potok zwany Kobylą Wodą, który jest jedynym ciekiem wodnym odwadniającym Dolinkę Kobylą. Nazwa Kobylego Stawku związana jest prawdopodobnie z wypasem kobył, który dawniej mógł mieć miejsce w jego okolicach. Nazwa stawku jest starsza od nazwy doliny, jej nazwa pochodzi właśnie od niego. Jak podaje Jerzy Młodziejowski, ok. 1930 w okolicy stawku wypasano „siwe woły liptowskie podzwaniające wielkimi spiżowcami”. Niemieckie i węgierskie nazewnictwo zostało nadane na cześć Karla Kolbenheyera, który był autorem jednego z pierwszych niemieckich przewodników po Tatrach. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.