NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Tarkowo

Rezerwat przyrody Tarkowo – rezerwat florystyczny o powierzchni 0,25 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim i gminie Nowa Wieś Wielka. Został utworzony w 1958 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska, na południowym skraju Puszczy Bydgoskiej. Obiekt znajduje się ok. 1,5 km na południe od wsi Nowa Wieś Wielka, zaś od zachodu sąsiaduje z linią kolejową Bydgoszcz-Inowrocław. Charakterystyka Przedmiotem ochrony w rezerwacie jest bór świeży ze stanowiskiem kserotermicznej wiśni karłowatej. Roślina ta występuje głównie w południowej części rezerwatu, a na pozostałym terenie jej skupienia są mniej liczne i rozproszone. Wzrost pojedynczych egzemplarzy wynosi od 40 do 80 cm, rzadko osiągając 1 m. Na przestrzeni dziesięcioleci obserwowano tendencję spadkową liczebności populacji tego gatunku, jednak obecnie stan populacji jest stabilny i obserwuje się naturalne odnowienia. Główne zagrożenie dla wiśni karłowatej stanowią ekspansywne gatunki podszytowe. Flora rezerwatu jest dość uboga ze względu na występujące tu warunki siedliskowe. Występujące tu zbiorowisko ma charakter przejściowy pomiędzy kontynentalnym borem mieszanym a dąbrową świetlistą. Drzewostan tworzy ok. 160-letnia sosna zwyczajna z udziałem dębu i brzozy. W podszycie występuje dąb, klon, jarząb pospolity, zaś w runie między innymi sasanka łąkowa. Galeria Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Marcysiak Katarzyna: Ochrona przyrody - Bydgoszcz i okolice. [w.] Banaszak Józef red.: Przyroda Bydgoszczy. Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2004. ISBN 83-7096-531-8
Tchórzyno

Rezerwat przyrody „Tchórzyno” – rezerwat florystyczny o powierzchni 37,18 ha, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Myślibórz, 2 km na północny zachód od Otanowa i 1,5 km na południe od wsi Sitno. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 października 1965 r. i początkowo zajmował powierzchnię 32,00 ha. Rezerwat przyrody swym obszarem obejmuje jezioro Tchórzyno (Jezioro Tarnowskie, 29,50 ha) wraz z torfowiskiem przejściowym na jego południowo-wschodnim skraju (7,68 ha). Jest położony w obszarze chronionego krajobrazu „B” (Myślibórz). Celem ochrony jest zachowanie torfowiska z bogatą i rzadką roślinnością na kredzie jeziornej oraz zarastającego jeziora z podwodnymi łąkami, porośniętymi głównie kredotwórczymi glonami – ramienicami Charales, oraz w szczególności: lipiennika Loesela (Liparis loeselii), goryczki błotnej (Gentianella uliginosa), storczyka krwistego (Dactylorhiza incarnata), storczyka szerokolistnego (Dactylorhiza incarnata), kukawki (Orchis militaris), kruszczyka błotnego (Epipactis palustris), centurii nadbrzeżnej odmiany bagiennej (Centaurium littorale sp. uliginosum), tłustosza plamistego (Pinguicula vulgaris). Chronione gatunki świata zwierząt to m.in.: ropucha szara (Bufo bufo), żaba jeziorkowa (Rana lessonae), żaba trawna (Rana temporaria), jaszczurka zwinka (Lacerta agilis), jaszczurka żyworodna (Lacerta vivipara), świergotek drzewny (Anthus trivalis), pliszka siwa (Motacilla alba), strzyżyk (Troglodytes troglodytes), pokrzywnica (Prunella modularis), rudzik (Erithacus rubecela), słowik rdzawy (Luscinia megarhynchos), łozówka (Acrocephalus palustris), zaganiacz (Hippolais icterina), kapturka (Sylvia atricapilla), pierwiosnek (Phylloscopus collybita), mysikrólik (Regulus regulus), trzcinniczek (Acrocephalus scirpaceus), żuraw (Grus grus), dzięcioł czarny (Dryocopus martius), szczeżuja spłaszczona (Anodonta complanata), szczeżuja wielka (Anodonta cygnea), skójka malarska (Unio pictorum), trzmiel (Bombus), tygrzyk paskowany (Argiope bruennichi). Zarządca: Nadleśnictwo Myślibórz. Przypisy
Rezerwat przyrody Tomczyce

Rezerwat przyrody Tomczyce – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Tomczyce w gminie Mogielnica, w powiecie grójeckim, w województwie mazowieckim. Zajmuje powierzchnię 58,46 ha. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 4 listopada 1968 roku (M.P. z 1968 r. Nr 50, poz. 348 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów krajobrazowo-turystycznych fragmentu boru sosnowego z domieszką innych drzew w dolinie rzeki Pilicy. Przypisy
Rezerwat przyrody Tobolinka

Rezerwat przyrody Tobolinka – rezerwat przyrody położony na terenie gminy Giby w województwie podlaskim. Powierzchnia: 4,62 ha (akt powołujący podawał 4,32 ha) Rok powstania: 1959 Rodzaj rezerwatu: wodny Przedmiot ochrony: jezioro dystroficzne z pływającymi wyspami pła torfowców. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Pomorze – Lasy Państwowe. [dostęp 2019-02-17]. Zdjęcie z rezerwatu Tobolinka. spectrum.8bit.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-28)].
Rezerwat przyrody Tomkowo

Rezerwat przyrody Tomkowo – leśny rezerwat przyrody w gminie Wąpielsk, w powiecie rypińskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Położony jest na terenie wsi Tomkowo, na gruntach Skarbu Państwa zarządzanych przez Nadleśnictwo Golub-Dobrzyń. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 3 maja 1965 roku (M.P. z 1965 r. Nr 24, poz. 120 (ISAP)). Pierwotnie zajmował powierzchnię 14,98 ha; obecnie wynosi ona 15,85 ha, na co składają się: park podworski z fragmentem lasu o powierzchni 12,10 ha oraz las sosnowy o powierzchni 3,75 ha powstały w wyniku zalesień gruntów porolnych. Te dwa kompleksy są od siebie oddzielone drogą oraz terenem dawnego folwarku z odrestaurowanym dworem. Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu z domieszką modrzewia polskiego. Modrzew polski, osiągający tu wiek ponad 150 lat, rośnie tu na stanowisku wysuniętym skrajnie na północ, poza granicą naturalnego zasięgu. Z czasem zmieniono cel ochrony rezerwatu, za który uznano utrzymanie mozaiki lasów grądowych, łęgowych oraz olsów wraz z zachodzącymi w nich procesami ekologicznymi. Ochronie czynnej podlega cały obszar rezerwatu. Zagrożeniem jest rozprzestrzenianie się w poszyciu czeremchy amerykańskiej. Przypisy
Rezerwat przyrody Topór

Topór – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Łuków, w powiecie łukowskim, w województwie lubelskim, w kompleksie leśnym Lasów Łukowskich. położenie geograficzne – Równina Łukowska powierzchnia (według aktu powołującego) – 56,53 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 58,20 ha dokumenty powołujące: Zarządzenie Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych nr U/2015/3 z dnia 21 marca 1933 roku Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 13 listopada 1959 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 103, poz. 558). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie zbiorowisk leśnych z udziałem jodły pospolitej poza granicą jej zasięgu na Wyżynie Lubelskiej. Rośliny chronione występujące na terenie rezerwatu to m.in. widłak jałowcowaty, widłak goździsty, wroniec widlasty, kruszczyk błotny, a także wawrzynek wilczełyko. Do gatunków rzadkich występujących w rezerwacie należą: cienistka trójkątna, kozłek lekarski, jeżyna gruczołowata, turzyca orzęsiona oraz turzyca leśna. Rezerwat stanowi ostoję dla rzadkich gatunków ptaków tj. orlika krzykliwego, bociana czarnego, żurawia szarego, puchacza zwyczajnego, a także dzięciołów i błotniaków. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Przyrody „Topór”. Towarzystwo Przyrodniczo-Historyczne „Orlik”. [dostęp 2018-05-20].
Rezerwat przyrody Mokradła Sułowskie

Rezerwat przyrody „Mokradła Sułowskie” (dawniej „Torfowiska Sułowskie”) – wodny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie słubickim, w gminie Rzepin. Składa się z dwóch części rozdzielonych drogą wojewódzką nr 137. Podstawa prawna Nr rej. woj. - 37 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Nr 366 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 listopada 1990 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1990 r. Nr 48, poz. 366 (ISAP)). Weszło w życie 3 stycznia 1991 r. Położenie Woj. lubuskie, obszar położony w granicach administracyjnych powiatu słubickiego, gm. Rzepin, obrębu ewidencyjnego Sułów (dz. nr 97 – 10,40 ha, dz. nr 110/1 – 11,58 ha, dz. nr 126/1 – 4,17 ha, dz. nr 141/1 – 19,12 ha). Właściciel, zarządzający Skarb Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Rzepin. Powierzchnia pod ochroną 45,11 ha (pierwotnie było to 33,73 ha). Opis przedmiotu poddanego ochronie Część północna obejmuje silnie zeutrofizowane zarastające jezioro. Ponad 1/3 lustra wody porośnięta jest roślinnością wynurzoną. Część południowa stanowi kompleks silnie podtopionych torfowisk, porośniętych wysoką roślinnością oczeretową. W centralnej części kompleksu znajduje się niewielki zbiornik wodny, całkowicie porośnięty roślinnością szuwarową. W operatach leśnych obie powierzchnie figurują jako nieużytki. Roślinność jest dość znacznie zróżnicowana. Stwierdzono występowanie 43 gatunków ptaków. Ochrona Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względu na szczególne wartości przyrodnicze i naukowe siedlisk rzadkich gatunków roślin i zwierząt charakterystycznych dla ekosystemów zbiorników wodnych, torfowisk oraz zbiorowisk lasów łęgowych, a także utrzymanie spontanicznie zachodzących naturalnych procesów przyrodniczych w obszarze. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. W zbliżonych granicach utworzono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Torfowiska Sułowskie” PLH080029. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko Borówki

Torfowisko Borówki (potocznie określany również mianem Torfowisko Borówki – Wierzbowa) – torfowiskowy rezerwat przyrody, utworzony w dniu 26 stycznia 1994 roku, położony w obrębie leśnym Wierzbowa, na bagnach Borów Dolnośląskich. Jest to rezerwat o dużej ilości gatunków roślin chronionych, przez co jest cennym stanowiskiem florystycznym. Położenie Rezerwat położony jest na bagnach leżących pomiędzy wsiami Borówki (stąd nazwa rezerwatu) i Wierzbowa, w gminie Gromadka, w pow. bolesławieckim, w woj. dolnośląskim. Geodezyjnie obszar rezerwatu leży w większości w obrębie miejscowości Wierzbowa, i w mniejszej części w obrębie wsi Borówki. Pod względem geograficznym, leży w mezoregionie Równinie Legnickiej, w V Śląskiej Krainie Przyrodniczo-leśnej, i w I Dzielnicy Równiny Dolnośląskiej. Obszar rezerwatu w całości znajduje się w zakresie Nadleśnictwa Chocianów – obręb Wierzbowa, Przemkowskiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 PLB020005 Bory Dolnośląskie OSO. Obszar Całość powierzchni rezerwatu wynosi 37,42 ha, w tym 2,98 ha obejmują stawy po wyrobiskach torfowych. Przez wiele dziesięcioleci, przed urządzeniem w tych miejscach rezerwatu, obszar ten nazywany był Siedmioma lub Sześcioma Stawami. Przyroda Ze względu na różny stopień zawilgocenia, teren rezerwatu składa się z różnych zbiorowisk roślinnych, w tym chroniących rośliny rosnące tylko na kilku stanowiskach w obrębie Dolnego Śląska. Na zbiornikach dystroficznych rośnie grzybień północny (w płatach), pływacz średni oraz mchy wodne. Grzybień północny występuje też na torfiankach (Sześć stawów, już poza teren rezerwatu). Przy brzegach rośnie rosiczka pośrednia, a na bezleśnych torfowiskach - przygiełka biała i wełnianka wąskolistna. Wyższe partie torfowisk porasta bór bagienny (sosna zwyczajna, świerk). W tym zbiorowisku występują: żurawina błotna, żurawina drobnoowocowa i wełnianka pochwowata. Między borem bagiennym, a bezleśnym torfowiskiem, jak również w podszycie boru, istnieją stanowiska bagna zwyczajnego. Poza borem bagiennym rosną lasy z brzozą omszoną, kruszyną i orlicą. W granicach rezerwatu występują też zbiorowiska bagiennego lasu olchowego z czermienią błotną. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko Jeziorek

Rezerwat przyrody Torfowisko Jeziorek – torfowiskowy rezerwat przyrody utworzony w 2012 r. na terenie gminy Mrozy, w powiecie mińskim w województwie mazowieckim. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Mińsk, na terenie leśnictwa Jeziorek. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych kompleksu wodno-torfowiskowego, z przyległymi borami bagiennymi oraz stanowiskami chronionych i zagrożonych gatunków roślin i zwierząt. Rezerwat zajmuje powierzchnię 6,80 ha. Grunty leśne zajmują 1,14 ha, a pozostałą powierzchnię – bagno. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 9,6808 ha. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 75 gatunków roślin naczyniowych (w tym chronione: rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, modrzewnica zwyczajna, bobrek trójlistkowy) oraz 22 gatunków mszaków (11 z nich podlega ochronie, m.in. torfowce: błotny, spiczastolistny, czerwonawy). Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 r., obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w obrębie dwóch wielkoobszarowych form ochrony przyrody – Mińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru ptasiego sieci Natura 2000: „Dolina Kostrzynia” PLB140009. Rezerwat nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko Konotop

Rezerwat przyrody „Torfowisko Konotop” – rezerwat torfowiskowy w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminach Bierzwnik i Drawno, 1,5 km na południowy zachód od granic Drawieńskiego Parku Narodowego (leży w jego otulinie), 4 km na południe-południowy zachód od Barnimia, 9 km na południe-południowy wschód od Drawna i 14,5 km na północny wschód od Bierzwnika. Rezerwat został utworzony na mocy rozporządzenia Nr 45/2007 Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 sierpnia 2007 roku na powierzchni 51,97 ha; wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 229,87 ha. W 2008 roku rezerwat powiększono, a tym samym zmniejszono otulinę. Obecnie powierzchnia rezerwatu wynosi 66,06 ha, a jego otuliny 220,06 ha. Celem ochrony jest zachowanie torfowiska pojeziernego wypełniającego rynnę wypłycającego się jeziora Konotop wraz z licznymi chronionymi i rzadkimi gatunkami roślin, w tym bażyny czarnej (Empetrum nigrum), skrzypu pstrego (Equisetum variegatum), selernicy żyłkowanej (Cnidium dubium), turzycy bagiennej (Caricetum limosae), wełnianki szerokolistnej (Eriophorum latifolium), rosiczki okrągłolistnej (Drosera rotundifolia), rosiczki długolistnej (Drosera anglica), rosiczki pośredniej (Drosera intermedia), narecznicy grzebieniastej (Dryopteris cristata), kruszczyka błotnego (Epipactis palustris), torfowców oraz zwierząt, w tym żurawia (Grus grus) i samotnika (Tringa ochropus). Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko Kunickie

Rezerwat przyrody Torfowisko Kunickie – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Kunice (powiat legnicki, województwo dolnośląskie). Znajduje się na zachód od zabudowań wsi Kunice, na północny wschód od miasta Legnica, na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Legnica. Teren ten podlegał ochronie od 1923 roku do końca wojny. Ochronę rezerwatową przywrócono ponownie dopiero w 1996 roku. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fitocenoz bagiennych oraz złóż torfu. Ochroną objęto obszar 11,83 ha lasów i torfowisk niskich powstałych w wyniku naturalnego wypłycania istniejącego tu kiedyś jeziora. Obszar odznacza się bogactwem flory – stwierdzono tu występowanie 558 gatunków roślin (267 glonów, 32 mszaków, 259 roślin naczyniowych), w tym kilka gatunków chronionych: kalina koralowa, kruszyna pospolita, lipiennik Loesela, porzeczka czarna, rosiczka okrągłolistna, kukułka plamista i kukułka szerokolistna. Obszar torfowiska jest również przyrodniczo cenny, ponieważ sedymentacja osadów jeziornych zachodziła tutaj w sposób niezaburzony i stanowi dobre źródło wiedzy na temat historii flory na tych terenach, począwszy od ostatniego zlodowacenia. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Jarosław Proćkow, Ewa Szczęśniak. Zbiorowiska roślinne rezerwatu „Torfowisko Kunickie” koło Legnicy – ocena dynamiki i zagrożeń. „Acta Botanica Silesiaca”. 4, s. 43–90, 2009. Wrocław: Instytut Biologii Roślin Uniwersytetu Wrocławskiego. J. Żygadło, T. Felczak: Ochrona środowiska przyrodniczego w Gminie Kunice. Gmina Kunice. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)]. Linki zewnętrzne HalinaH. Liberacka HalinaH., SylwiaS. Szefer-Michalak SylwiaS. (red.), Rezerwaty przyrody województwa dolnośląskiego, Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we Wrocławiu, 2017, ISBN 978-83-64233-26-5 .
Rezerwat przyrody Torfowisko Lis

Rezerwat przyrody Torfowisko Lis – torfowiskowy rezerwat przyrody na Lisie w Kaliszu, przy południowo-wschodniej granicy miasta. Zajmuje powierzchnię 4,71 ha. Rezerwat został utworzony w 1963 w celu ochrony torfowiska przejściowego z turzycami: pchlą (Carex pulicaris) i tunikową (Carex paradoxa) oraz licznymi gatunkami torfowców. Największą osobliwością przyrodniczą rezerwatu jest łanowe występowanie żurawiny błotnej (Oxycoccus palustris) i rosiczki okrągłolistnej (Drosera rotundifolia). Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 8 lipca 1963 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1963 r. Nr 57, Poz. 294) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Przypisy
Torfowisko Potoczek

Torfowisko Potoczek – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Kępice, na obszarze Wysoczyzny Polanowskiej. Ze względu na główny przedmiot ochrony jest rezerwatem biocenotycznym i fizjocenotycznym, podtypu biocenoz naturalnych i półnaturalnych; ze względu na typ ekosystemu – różnych ekosystemów, podtyp lasów i torfowisk. Zajmuje powierzchnię 15,24 ha, wraz z otuliną – 124,90 ha. Rezerwat powstał 15 kwietnia 1982, powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 marca 1982. Zarządzenie utraciło moc w momencie wejścia w życie Ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Rezerwaty utworzone przed 16 kwietnia 2004 stały rezerwatami przyrody w myśl artykułu 153 tejże ustawy. 4 listopada 2016 Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku wydał zarządzanie w sprawie rezerwatu przyrody „Torfowisko Potoczek”, zgodnie z którym celem ochrony są torfowisko wysokie, bór i las bagienny oraz charakterystyczny dla tych ekosystemów zespół organizmów, jak również inne cenne gatunki roślin i zwierząt. W strukturze użytków dominują tereny leśne – 9,42 ha, w tym związane z gospodarką leśną, tj. rowy – 0,32 ha. Pozostały obszar – 5,82 ha, zajmują obszary bagienne klasyfikowane jako nieużytki. Zgodnie z ewidencją gruntów rezerwat znajduje się w obrębie Biesowice. Stanowi własność Skarbu Państwa, w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego „Lasy Państwowe”, na obszarze Nadleśnictwa Warcino, w obrębie leśnym Obłęże, w leśnictwie Potoczek. Jest jedynym rezerwatem przyrody w nadleśnictwie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Wśród flory stwierdzono obecność gatunków objętych ochroną ścisłą: rosiczkę okrągłolistną, nasięźrzała pospolitego, bagnicę torfową i listerę sercowatą – gatunek bardzo rzadki na Pomorzu, oraz gatunki objęte ochroną częściową: bagno zwyczajne i modrzewnicę zwyczajną. Oprócz tego odnotowano rdestnicę alpejską i wełniankę pochwowatą. W drzewostanie dominuje sosna zwyczajna; mniejszy udział mają brzoza brodawkowata, świerk pospolity, olsza czarna. W podszycie pojawiają się buk pospolity i jałowiec pospolity. Teren rezerwatu leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Dolina Wieprzy i Studnicy” PLH220038. Uwagi Przypisy
Rezerwat przyrody Torfowisko Rąbień

Rezerwat przyrody Torfowisko Rąbień – torfowiskowy rezerwat przyrody, położony na terenie wsi Rąbień AB w gminie Aleksandrów Łódzki, w powiecie zgierskim (województwo łódzkie). Jest położony w zasięgu działania leśnictwa Smulsko (Nadleśnictwo Grotniki). Charakterystyka Został utworzony w 1988 roku, a jego powierzchnia wynosi 42,43 ha (akt powołujący podawał 42,12 ha). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie torfowiska wysokiego ze zróżnicowaną roślinnością. Ochrona obejmuje rozległą dolinę między wydmami, w której znajduje się dawniej eksploatowane torfowisko. Obecnie miąższość torfu na obszarach niewyeksploatowanych wynosi 1,5–3 m. Najcenniejszym zbiorowiskiem roślinnym w rezerwacie jest mszar torfowcowo-wełniankowy, który jednak jest w wielu miejscach wypierany przez roślinność szuwarową lub leśną. Część rezerwatu zajmują wyrobiska potorfowe znajdujące się w różnych stadiach sukcesji wtórnej. Najmłodsze, wypełnione brunatną wodą torfianki są porośnięte roślinnością szuwarową – pałkę wąskolistną i trzcinę pospolitą. W starszych zagłębieniach występuje mszar złożony z torfowca odgiętego i wełnianki wąskolistnej. Na nieprzekształconych przez człowieka częściach torfowiska występuje mszar z wełnianką pochwowatą. Flora W rezerwacie występują gatunki roślin chronionych: rosiczka okrągłolistna, kukułka szerokolistna, bagno zwyczajne, modrzewnica pospolita, pływacz drobny. Z roślin niepospolitych rosną tu m.in.: pływacz zwyczajny i żurawina błotna. Fauna W rezerwacie żyje 68 gatunków ptactwa, głównie wodno-błotnego, w tym rzadko występujące: świerszczak, wodnik, łabędź niemy, błotniak stawowy, dzięcioł średni, kszyk, kropiatka. Wśród płazów występują: żaba jeziorkowa, niebiesko ubarwiona w okresie godów żaba moczarowa, żaba wodna, żaba trawna, ropucha szara, ropucha zielona, rzekotka drzewna, kumak nizinny, traszka grzebieniasta i traszka zwyczajna. Gady reprezentują: jaszczurka zwinka i jaszczurka żyworodna. Ssaki żyjące w rezerwacie to m.in.: kret, ryjówka aksamitna, łasica, lis, zając szarak, piżmak amerykański, mysz leśna i mysz polna, nornica ruda, wiewiórka, dzik, sarna, jeż. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Spytkowo

Rezerwat przyrody Spytkowo – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Giżycko i nadleśnictwie Borki. Obejmuje torfowisko przejściowe ze stanowiskiem wierzby lapońskiej oraz innej roślinności reliktowej. Położony jest 5,5 km na północny wschód od Giżycka i 1 km na wschód od wsi Spytkowo. Rezerwat został utworzony w 1958 roku pod nazwą Torfowisko Spytkowo na powierzchni 2,10 ha. W 2018 roku powiększono go do 3,70 ha i zmieniono jego nazwę na Spytkowo. Za cel ochrony rezerwatu podaje się obecnie „ochronę procesów ekologicznych w ekosystemach mokradłowych”. Z roślin będących pod ochroną ścisłą, oprócz wierzby lapońskiej, rosną tu: rosiczka okrągłolistna i storczyk krwisty. Liczebność wierzby lapońskiej ulega w ostatnich latach regresji, zaś torfowisko opanowuje roślinność drzewiasta, głównie brzoza i olsza. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Spytkowo. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-12-05].