NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Wincentego à Paulo w Bądkowie Kościelnym

Kościół św. Wincentego à Paulo w Bądkowie Kościelnym – rzymskokatolicki kościół parafialny w Bądkowie Kościelnym, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Funkcjonuje przy nim parafia św. Szczepana. Historia Parafię we wsi najprawdopodobniej erygował biskup Wit z Chotela w 1190. W 1251 miejscowość otrzymał zakon benedyktynów z Płocka. W 1366 odnowiono dokument erekcyjny, czego dokonał biskup Mikołaj Sówka z Gulczewa. Z zapisu wizytacyjnego (1597) wynika, że świątynia pod wezwaniem św. Stefana była wówczas drewniana i umieszczone w niej były trzy ołtarze. Kościół ten spłonął w 1641. Około 1644 wybudowano nową świątynię, a inicjatorem jej powstania był ksiądz Maciej Płonczyński. Obiekt konsekrował biskup Stanisław Całowański. Od 1778 kościół objęli lazaryści, a stało się to za sprawą prymasa Michała Jerzego Poniatowskiego. W 1781 zakonnicy zainicjowali budowę obecnego kościoła (stąd wezwanie). Budowę skończono w 1790. Obiekt konsekrował 7 września 1800 biskup Onufry Szembek. Około 1867 przeniesiono do wsi z płockiego kościoła benedyktyńskiego i wmurowano w elewację tutejszego kościoła okazały portal (marmur chęciński) pochodzący z około 1632 i zaprojektowany przez Giovanniego Battistę Gisleniego. W 1887 ksiądz Józef Rościszewski dokonał odnowienia świątyni, m.in. przebudował fasadę w stylu neobarokowym. W 1926, w tym samym stylu, przebudowano ogrodzenie i dzwonnicę. Kościół został uszkodzony podczas II wojny światowej. Restauracji dokonano w 1948. Potem był ponownie remontowany. W 1962 wpisano go do rejestru zabytków. Architektura Kościół jest murowany i orientowany. Na portalu z Płocka umieszczono trzy herby: rodu Wazów – Snopek, Nałęcz i Ostoja. Współfundatorem portalu był albo król Zygmunt III, albo król Władysław IV. Kościół jest najcenniejszym zabytkiem miejscowości. Wyposażenie Kościół ma cztery ołtarze. Główny reprezentuje styl neogotycki, a boczne – barokowy. Feretron pochodzi z 1721. Na plebanii znajduje się kronika parafialna z początku XIX wieku. Wewnątrz znajdują się tablice pamiątkowe: ku czci proboszczów: kanonika Józefa Rościszewskiego (proboszcz w latach 1887–1937) i Adama Wilkowskiego (proboszcz w latach 1937–1941), zamordowanych przez niemieckich nazistów w ich obozie koncentracyjnym w Działdowie, ku czci Władysława Czachorowskiego (ur. 26 czerwca 1893, zm. 14 lipca 1941), kierownika szkoły bądkowskiej, zamordowanego przez Niemców w ich obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen, ku czci trzynastu mieszkańców wsi i okolic poległych w latach 1918–1920 na frontach I wojny światowej i wojny z bolszewikami, upamiętniająca ziemianina Teofila Srzednickiego (zm. 31 stycznia 1869). Otoczenie Niedaleko kościoła, ale za ogrodzeniem, znajduje się charakterystyczny grobowiec Macieja Kamińskiego (zm. 17 lipca 1850) i jego syna, Karola (zm. 29 stycznia 1858). Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Tarnowie

Kościół św. Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnów Zachód diecezji tarnowskiej. Znajduje się na tarnowskim Osiedlu Zbylitowska Góra. Historia Świątynię dobudowano do istniejącego klasztoru Sióstr Sacré Coeur w Zbylitowskiej Górze w latach 1908-10, dzięki staraniom Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Serca Jezusowego. Zbudowana została według projektu tarnowskiego architekta Janusza Rypuszyńskiego. Budowla, pełniąca funkcję kaplicy klasztornej, została konsekrowana przez biskupa tarnowskiego Leona Wałęgę. Świątynia została znacznie uszkodzona w wyniku ostrzału artyleryjskiego podczas działań wojennych w 1915 roku. Po zakończeniu I wojny światowej został wyremontowany. Niedługo po II wojnie światowej świątynię zaczęto udostępniać wszystkim wiernym na nabożeństwa w niedziele i święta. W pierwszej połowie lat 70. XX wieku przeprowadzono gruntowny remont. Od 1980 roku, decyzją bpa Jerzego Ablewicza, pełni funkcję kościoła parafialnego. Architektura Budowla reprezentuje styl neoromański, jest murowana, została wzniesiona z cegły i otynkowana. Posiada jedną nawę, z węższym prezbiterium, zakończonym półkolistą apsydą oraz z kaplicą boczną od strony wschodniej. Nad prezbiterium jest nadbudowana druga kondygnacja, spełniająca rolę wieży. Wnętrze nakrywa strop kasetonowy. Od strony zewnętrznej świątynia jest obwiedziona fryzem arkadkowym. Okna znajdujące się w nawie są podwójne, o kształcie lancetowatym i są umieszczone w półkolistych płycinach. Nawę nakrywa dach dwuspadowy, natomiast wieżę nakrywa dach namiotowy. Przypisy
Kościół Świętego Józefa i Matki Bożej Fatimskiej w Tarnowie

Kościół Świętego Józefa i Matki Bożej Fatimskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnów Północ diecezji tarnowskiej. Znajduje się na tarnowskim osiedlu Grabówka. Jest to świątynia zbudowana w latach 1957–60 według projektu zespołu architektów: Jerzego Kozłowskiego, Krystiana Seiberta i Zbigniewa Wolaka. Kierownikiem prac budowlanych był Jerzy Boratyński. Architektura Budowla jest murowana i została wybudowana z cegły z dodatkiem kamienia wapiennego i żelazobetonu. Korpus świątyni jest trzynawowy (posiada długość 45 metrów i szerokość 22 metrów) i jest połączony z węższym, zamkniętym półkoliście prezbiterium, przy którym od strony zachodniej znajduje się zakrystia z przedsionkiem, natomiast od strony wschodniej kaplica. Wnętrze korpusu rozczłonkowane jest ostrołukową konstrukcją żelazobetonową oddzielającą prezbiterium i nawy boczne, które są nakryte stropami żelazobetonowymi i żebrowanymi. Fasada południowa ujęta jest trójkątną ramą żelazobetonową, przy niej w południowo-zachodnim narożniku jest umieszczona smukła wieża zakończona stalowa iglicą, nakrytą blacha miedzianą (posiada wysokość 45 metrów). Ściany zewnętrzne świątyni nakryte są okładziną wykonaną ze sztucznego kamienia. Świątynię nakrywa wysoki dach dwuspadowy, złożony z dachówki. Na zewnętrznej ścianie apsydy jest umieszczona rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego wykonana przez Jerzego i Marię Beresiów. Nad wejściem zachodnim od zewnątrz jest umieszczona Pietà wykonana przez Helenę i Romana Husarskich techniką piropiktury. Witraże znajdujące się w oknach fasady południowej zostały wykonane przez Tadeusza Wojciechowskiego w 1972 roku i jest na nich przedstawiona inauguracja soboru watykańskiego II z postacią papieża Jana XXIII, nad którym jest umieszczony Duch Święty w postaci gołębicy i symbol Boga w Trójcy Jedynego. W bocznych oknach znajdują się witraże zaprojektowane przez T. Wojciechowskiego i wykonane przez zakład witraży Karola i Mieczysława Paczków w Krakowie, są na nich przedstawione wybitne postacie związane z historią Polski m.in. święta Jadwiga, Mikołaj Kopernik, Piotr Skarga, Stanisław Konarski, Albert Chmielowski i Maksymilian Kolbe. Przed budynkiem rzeźba tarnowskich artystów Anatola i Bogdany Drwalów „Upadek Pana Jezusa pod krzyżem”. Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej Kult Matki Bożej Fatimskiej przy kościele św. Józefa rozwija się od początku istnienia parafii. W 1952 roku sprowadzono figurę Matki Bożej Fatimskiej i zapoczątkowano nabożeństwa pierwszych sobót, a w 1954 roku świątynia została włączona do sanktuariów maryjnych. Obecnie obchodzone są „dni fatimskie” – 13. dnia miesiąca od maja do października, obejmujące różaniec, Msze święte i procesje. Oficjalnie sanktuarium erygowano 13 maja 2003 roku. W tym samym roku wprowadzono nową figurę Matki Bożej Fatimskiej, wykonaną w Portugalii i poświęconą przez Jana Pawła II. Figura ta, od 2009 roku znajduje się w prezbiterium świątyni i stanowi centralny punkt kultu. Z okazji 100. rocznicy objawień fatimskich w dniu 4 czerwca 2017 roku figura została ukoronowana koronami papieskimi przez kardynała Stanisława Dziwisza. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Tarnowie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Tarnów Wschód diecezji tarnowskiej. Znajduje się na tarnowskim osiedlu Grabówka. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1935–1939 według projektu warszawskiego architekta Konstantego Jakimowicza. Do 1939 roku został zbudowany korpus świątyni oraz wieże do wysokości ścian świątyni. Tymi pracami z upoważnienia Kurii Diecezjalnej kierował błogosławiony ks. Roman Sitko. W czasie II wojny światowej prace budowlane zostały przerwane, a nieukończona świątynia pełniła funkcję magazynu armii niemieckiej oraz stajni dla koni armii sowieckiej. Budowa świątyni została wznowiona w 1947 roku i zakończyła się w 1952 roku, m.in. podwyższone zostały w tym czasie obydwie wieże według projektu Romana Łomnickiego. Nie została zrealizowana natomiast dekoracja rzeźbiarska, która według pierwotnych planów miała ozdabiać elewację frontową. Pomimo wprowadzenia pewnych modyfikacji świątynia jest najlepszym w diecezji tarnowskiej przykładem sakralnej architektury modernistycznej. Jeszcze przed zakończeniem prac budowlanych w 1949 roku biskup tarnowski Jan Stepa erygował przy świątyni parafię. W latach 1962–1963 zostało przebudowane prezbiterium, natomiast w 1978 roku dach świątyni został pokryty blachą miedzianą. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1984 roku i dokonał jej biskup tarnowski Jerzy Ablewicz. Architektura Budowla reprezentuje architekturę modernistyczną z elementami klasycyzmu redukcyjnego. Została wzniesiona z cegły i żelbetu i jest otynkowana. Korpus świątyni jest trzynawowy, w formie bazylikowej z transeptem, sześcioma płytkimi, zblokowanymi kaplicami umieszczonymi przy nawach bocznych oraz dwiema wieżami z przodu. Prezbiterium jest zamknięte ścianą o łuku lekko spłaszczonym, przy nim od strony zachodniej znajduje się zakrystia, a od strony wschodniej kaplica. Część prezbiterialna znacznie jest podwyższona w stosunku do korpusu nawowego. Wnętrze nakrywają stropy żelbetowe podparte wysokimi filarami, w korpusie nawowym podwójnymi. Fasada jest ozdobiona dwiema wieżami o jednakowej wysokości z kruchtami w przyziemiach, poprzedza ją żelbetowy podcień podparty filarami i posiadający zadaszenie łączące się z dachami kaplic przy nawach bocznych. Pomiędzy wieżami, nad podcieniem, znajduje się mozaika przedstawiająca Chrystusa Dobrego Pasterza, wykonana przez Bogdanę i Anatola Drwalów. Okna świątyni są duże, prostokątne, natomiast w kaplicach bocznych małe i koliste. Nawę główną i transept nakrywają spłaszczone dachy dwuspadowe, nawy boczne i kaplice dachy pulpitowe, a wieże spłaszczone dachy namiotowe. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Zych w 2016 roku. Posiadają mechaniczną trakturę gry. Ich dyspozycja nawiązuje do francuskich organów symfonicznych. Instrument poświęcił 27 listopada 2016 bp Andrzej Jeż, ordynariusz diecezji tarnowskiej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Świętego Krzyża i Świętego Filipa Neri w Tarnowie

Kościół Świętego Krzyża i Świętego Filipa Neri – kościół parafialny znajdujący się w Tarnowie, należący do rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem w dekanacie Tarnów Południe, części diecezji tarnowskiej. Kościół został zbudowany w latach 1878–79, przez filipinów, według projektu architekta Karola Polityńskiego. Kierownikiem prac budowlanych był inżynier Łupkiewicz. W 1879 roku świątynię konsekrował biskup tarnowski Józef Alojzy Pukalski. W 1883 roku kościół został rozbudowany o początkowo niezrealizowane prezbiterium. W 1905 roku została dobudowana nowa zakrystia, a dawna została przeznaczona na kaplicę Matki Bożej. W 1966 roku częściowo zostały przebudowane i na nowo zaaranżowane wnętrza według projektu architekta Krzysztofa Domagalskiego. W 1998 roku biskup tarnowski Wiktor Skworc erygował przy świątyni parafię. Budowla reprezentuje styl neoromański. Świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Posiada jedną nawę z krótkim prezbiterium zamkniętym trójbocznie, przy którym od strony wschodniej jest umieszczona mała zakrystia. Od strony północnej, wzdłuż całej świątyni jest położona kaplica św. Filipa Neri utworzona z dawnej zakrystii i części przyległego budynku klasztornego, od strony południowej znajduje się podobna kaplica Matki Boskiej. Nawę nakrywa sklepienie krzyżowe, prezbiterium wielopolowe, a kaplicę żaglaste. Sklepienia nawy są rozdzielone zdwojonymi gurtami, przechodzącymi w podobne pilastry. Nowsze arkady rozdzielające nawę od kaplic są zamknięte półkoliście. Okna są zamknięte półkoliście. Chór muzyczny posiada konstrukcję żelbetową i jest wbudowany do wnętrza nawy. Elewacje zewnętrzne posiadają skromne podziały ramowe z fryzami arkadkowymi. Portal główny jest ujęty trójkątną obudową, nad nim znajduje się okno koliste. Budowla nakryta jest dachami dwuspadowymi i pulpitowymi, złożonymi z blachy. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Piasku

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Piasku – zabytkowy, katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Piasek w gminie Cedynia (powiat gryfiński). Należy do parafii św. Andrzeja Boboli w Krajniku Górnym. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w XIX wieku. Murowana z cegły, neogotycka budowla sytuowana jest na planie prostokąta. Od strony wschodniej zamknięty jest pięcioboczną absydą, wspartą przyporami. Przy zachodniej elewacji wznosi się wieża, w podstawie czteroboczna, w wyższej kondygnacji ośmioboczna. Nakrywa ją spiczasty hełm, zwieńczony kulą z krzyżem. W oknach wstawione są witraże. Wewnątrz kościoła, na ścianie zachodniej, znajduje się wsparta na słupach empora chórowa. W prezbiterium umieszczony jest ołtarz, przeniesiony po 1945 roku ze zniszczonego kościoła w Krajniku Dolnym. W jego centralnej części wstawiony jest współczesny obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 9 listopada 1947 roku. Przypisy
Kościół św. Barbary w Trzebini

Kościół św. Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny oraz konwentualny felicjanek, znajdujący się przy ul. Tysiąclecia 51 w dzielnicy Wodna w Trzebini, w powiecie chrzanowskim województwa małopolskiego. Świątynia została ufundowana przez Andrzeja Kazimierza Potockiego, właściciela Hrabstwa Tenczyńskiego dla sióstr felicjanek. Prace budowlane rozpoczęły się w maju 1892 roku, natomiast w dniu 23 października tego samego roku został wmurowany kamień węgielny, poświęcony przez kardynała Albina Dunajewskiego. Kościół został zaprojektowany przez inżyniera Jacka Matusińskiego w stylu neogotyckim, posiada jedną nawę - obecnie jest to najstarszy budynek sakralny w gminie Trzebinia. Budowa była prowadzona przez Kazimierza Piotrowskiego z Krzeszowic i Jana Bartoneca z Sierszy. W dniu 15 października 1895 roku zostały poświęcone klasztor, szkoła oraz ochronka. Uroczysta konsekracja świątyni, pod wezwaniem świętej Barbary, miała miejsce 2 czerwca 1901 roku. W 1949 roku przy kościele została utworzona parafia. Świątynia nakryta jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, wnętrze rozświetlają duże okna - ostrołukowe z maswerkami. W oknach są umieszczone witraże z postaciami św. Andrzeja i św. Krystyny, patronów fundatorów Andrzeja i Krystyny Potockich. Witraże wykonano ok. 1895 r. w wiedeńskiej pracowni Carl Geyling’s Erben, projektant nieustalony. Chór świątyni jest podparty przez trzy ostrołukowe arkady. Jednolity charakter wnętrza jest zaakcentowany przez ołtarz w stylu neogotyckim z obrazami Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Barbary. Należy do dekanatu Trzebinia archidiecezji krakowskiej. Przypisy Bibliografia Bogusław Krasnowolski, Leksykon zabytków architektury Małopolski, Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2013, ISBN 978-83-213-4744-8 Corpus Vitrearum Polska. [dostęp 2021-12-21].
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Żelaznej

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Żelazna (powiat brzeski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Żelaznej w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 17 lutego 1966 roku pod numerem 1161/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Późnobarokowy kościół w Żelaznej został wybudowany w 1781 roku. Kilkakrotnie był przebudowywany, m.in. w 1924 i 1962 roku. Długi czas był kościołem filialnym parafii św. Marcina Biskupa w Lipowej. W 1918 roku, gdy w Żelaznej została utworzona lokalia, kościół stał się kościołem parafialnym. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Oldrzyszowicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Oldrzyszowice (powiat brzeski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lewinie Brzeskim w dekanacie Brzeg południe, archidiecezji wrocławskiej. Historia kościoła Kościół w Oldrzyszowicach został wybudowany w 1991 roku. Świątynia, w całości powstała ze środków mieszkańców. Konsekracja kościoła miała miejsce 29 czerwca 1991 roku a dokonał jej biskup Adam Dyczkowski wikariusz generalny archidiecezji wrocławskiej.. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Czarnolesie

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Czarnolas (powiat nyski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Skoroszycach w dekanacie Skoroszyce, diecezji opolskiej. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Czarnolesie pochodzi z 1335 roku. Wspomniany był w rejestrze dziesięcin jako kościół parafialny w archiprezbiteracie nyskim. Obecna świątynia zbudowana została w 1890 roku. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Żabnie

Kościół Ducha Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żabno diecezji tarnowskiej. Historia Budynek świątyni został wzniesiony w latach 1663–1685. Ufundował go Rafał Kazimierz Makowiecki, kasztelan kamieniecki i starosta trembowelski. Budowlę konsekrował biskup Mikołaj Oborski w 1685. Świątynię niszczyły pożary w 1799 i 1888, a w 1915 roku ucierpiała podczas działań wojennych, kiedy to uszkodzono dach i zniszczono portal główny. W latach 1955–57 świątynia została rozbudowana o nawy boczne i przedsionek zaprojektowane przez Piotra Krakowskiego pod kierunkiem architekta Piotra Kulki. W tym czasie zakrystię nakryto kopułą zaprojektowaną przez Stefana Świszczowskiego. W 1968 strop drewniany wymieniono na żelbetowy. Architektura i wystrój Świątynia reprezentuje style: barokowy i neobarokowy. Jest to budowla murowana wzniesiona z cegły z użyciem kamienia i otynkowana. Pierwotnie kościół posiadał jedną nawę z krótkim prezbiterium. Obecnie posiada trzy nawy i trzy przęsła. Jest to bazylika z prezbiterium zamkniętym półkoliście, przy którym od strony północnej znajduje się zakrystia, a od strony południowej kaplica. Przy nawie od strony zachodniej znajduje się dobudowana część korpusu. Na zewnątrz ściany posiadają skromne podziały pilastrowe obwiedzione szkarpami. Szczyt nowej części frontowej został zbudowany w tradycji renesansowej i jest rozczłonkowany arkadkami w dwóch strefach, w których znajdują się płaskorzeźby świętych wykonane w 1960 roku. Ogrójec posiada rzeźby z 1866 roku wykonane przez Jana Wnęka. Dachy świątyni są nakryte blachą, nad prezbiterium i korpusem są dwuspadowe, nad przybudówkami przy prezbiterium są pulpitowe. Nad korpusem nawowym jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Wnętrze nawy jest rozczłonkowane pilastrami nie sięgającymi stropu. Prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, przybudówki po jego bokach nakrywają sklepienia krzyżowe, nawę główną i frontową część świątyni nakrywa strop płaski, nawy boczne nakrywają sklepienia żaglaste. Portal główny, w stylu barokowym pochodzi z 1684 roku, wykonany został z kamienia i posiada tablicę inskrypcyjną, został zrekonstruowany po zniszczeniu w 1915 roku. Portal kamienny przy wejściu od strony południowej posiada przerwany przyczółek z posągiem Matki Boskiej na smoku, reprezentuje styl barokowy i pochodzi z XVII wieku. Polichromia o charakterze figuralnym została wykonana przez Łukasza Karwowskiego i przedstawia sceny Zwiastowania, chrztu Chrystusa, Zmartwychwstania, Zesłania Ducha Świętego i Wniebowstąpienia oraz postacie świętych i błogosławionych: Cecylii, Jadwigi Andegaweńskiej, o. Papczyńskiego, Szymona z Lipnicy, Benedykta, Świerada, Dobrawy, Karoliny Kózka, Maksymiliana Kolbe, Kingi i Stanisława. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Bronowicach

Kościół Chrystusa Króla w Bronowicach – katolicki kościół filialny znajdujący się w Bronowicach, w gminie Strzelce Krajeńskie (powiat strzelecko-drezdenecki, województwo lubuskie). Należy do parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Wielisławicach. Historia Neogotycką świątynię zbudowano w końcu XIX wieku dla lokalnej społeczności protestanckiej, a konsekrowana jako katolicka została w 1962. Architektura Obiekt ceglany, prostokątny, postawiony na podmurówce z kamienia. Dwukondygnacyjna wieża, w narożach ujęta jednokondygnacyjnymi przyporami, jest dostawiona od strony zachodniej. Korpus nawowy akcentują sterczyny usytuowane w jego narożnikach. Elewacje boczne korpusu są trzyosiowe. Nawę pokrywa dach dwuspadowy pokryty łupkiem grafitowym. Wieża kryta dachem w kształcie ostrosłupa posiada tarcze zegarowe (nieczynne, bez wskazówek). Wieżę zwieńcza ozdobny kurek (wiatrowskaz). Wyposażenie Kościół zachował w dużej mierze wyposażenie oryginalne (m.in. ołtarz, ambona, ławki oraz empora, na której umieszczono XIX-wieczny obraz przedstawiający Złożenie do grobu - kompozycyjnie nawiązuje on do przedstawień autorstwa Rafaela Santi). Na wyposażeniu były też dzwony: jeden z 1856 oraz dwa ufundowane w 1884 (odlane w pracowni Carla Voßa w Szczecinie). Otoczenie Teren kościelny ogradza mur z kutymi, żelaznymi bramami. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Janowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Janowie, należący do dekanatu Żarki archidiecezji częstochowskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neobarokowym w latach 1921-1923, według projektu arch. Wacława Nowakowskiego. We wnętrzu znajduje się polichromia wykonana w latach 80. XX wieku, która zastąpiła poprzednie malowidła wykonane w latach 40. XX wieku. Ołtarz główny w kościele nosi cechy stylu neobarokowego, podobnie jak ambona ozdobiona rzeźbami trzech aniołów. Wyposażenie budowli reprezentują m.in. kielich wykonany w XVIII wieku oraz monstrancja pochodząca z 1854 roku. Przy wejściu do świątyni znajdują się dwie tablice. Pierwsza z nich jest poświęcona kapitanowi Jerzego Kurpińskiego, dowódcy oddziału Armii Krajowej "Ponury”. Z kolei druga jest dedykowana księdzu Leonowi Kuchcie i organiście Władysławowi Misterkowi, którzy zginęli z rąk hitlerowców w czasie II wojny światowej. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Rudnicy

Kościół pw. Świętej Rodziny w Rudnicy – katolicki kościół filialny zlokalizowany w Rudnicy (powiat sulęciński, województwo lubuskie). Należy do parafii św. Stanisława Kostki w Kołczynie. Historia Kościół został wzniesiony w 1910 dla lokalnej społeczności protestanckiej, choć zapewne nie jest pierwsza świątynia we wsi (księgi kościelne sięgają do 1699). Być może został przebudowany z obiektu, który zbudowano w 1799. Obecne wezwanie uzyskał w 1946 (rok wcześniej przyłączono go do parafii w Kołczynie). Architektura Obiekt neorenesansowy ze sklepieniem kolebkowym. Wyposażenie Na wyposażeniu świątyni pozostaje srebrny kielich o wysokości 24,5 cm (XVIII wiek, znak E. Wagenknechta). W latach 1918–1921 wyprzedano dwa cynowe świeczniki z sygnaturą RSR 1772. Otoczenie Przy kościele zachowany jest nagrobek Gottfrieda Barscha z 1789. Zobacz też kościół św. Stanisława Kostki w Kołczynie - świątynia parafialna Przypisy