NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arena Pruszków

De Arena Pruszków is een overdekte wielerbaan in de Poolse stad Pruszków. De baan werd gebouwd naar plannen van het Duits architectenbureau Schürmann en ging in 2008 open. De wielerbaan heeft een lengte van 250 meter en is 7 meter breed. De Arena Pruszków was gastheer van de wereldkampioenschappen baanwielrennen in 2009 en 2019. Ook de Europese kampioenschappen baanwielrennen in 2010 vonden plaats op deze baan. Externe link velodromes.com
Arena Pruszków

Arena Pruszków – pierwszy w Polsce kryty tor kolarski, zlokalizowany w Pruszkowie na Wyględówku, na obszarze 4,5 ha. Obiekt został wybudowany w latach 2003–2008 przez Mostostal Puławy z Grupy Mostostal Warszawa i uroczyście otwarty 3 września 2008. Stanowi on bazę kadry narodowej w kolarstwie torowym oraz siedzibę Polskiego Związku Kolarskiego (PZKol). Tor ma długość 250 metrów i jest pokryty drewnem z sosny syberyjskiej. Trybuny mieszczą 1800 widzów, z możliwością dostawienia kolejnych 1500 miejsc. Budowa toru kolarskiego to główny powód zadłużenia PZKol. Związek zalega z płatnościami względem Mostostal Puławy na kwotę ok. 10 mln zł. Do 2017 r. hala nosiła nazwę BGŻ BNP Paribas Arena za sprawą sponsora tytularnego – BGŻ BNP Paribas Bank Polska Najważniejsze wydarzenia 2008 Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym juniorów i U-23 2009 Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym 2010 Mistrzostwa Europy w Kolarstwie Torowym 2017 Puchar Świata w kolarstwie torowym (1 runda) 2019 Mistrzostwa Świata w Kolarstwie Torowym Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa
Arena BGZ

A Arena Pruszków (em polaco: Arena Pruszków) é um velódromo em Pruszków, uma localidade da Polónia. Inaugurado em 2008 como o primeiro velódromo coberto da Polónia, foi sede do Campeonato Mundial de Ciclismo de pista da UCI em 2009. Acolheu o Campeonato de Pista europeu a nível sub-23 em 2008 e o campeonatos da Europa de pista no nível elite de 2010. A pista é de 250 metros (820 pés) de comprimento e está feita de pinheiro siberiano. Conta com assentos para 1.800 pessoas com a capacidade para instalar 1.500 assentos mais. Funciona também como sede da Federação de Ciclismo da Polónia. Referências
Warnowo (Ruciane-Nida)

Warnowo [varˈnɔvɔ] (deutsch Warnold, Gut) ist ein kleiner Ort in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren. Er gehört zur Gmina Ruciane-Nida (Stadt- und Landgemeinde Rudczanny/Niedersee-Nieden) im Powiat Piski (Kreis Johannisburg). Geographische Lage 28 Kilometer südöstlich der früheren Kreisstadt Sensburg (polnisch Mrągowo) und 15 Kilometer nordwestlich der jetzigen Kreismetropole Pisz (deutsch Johannisburg) liegt das einstige Gut Warnowo, 250 Meter westlich des Warnoldsees (polnisch Jezioro Warnołty). Zwei Kilometer weiter westlich liegt die heute Kończewo genannte Försterei Warnold. Geschichte Im Jahre 1874 wurde das Gutsdorf Warnold in den Amtsbezirk Guszianka (1938 bis 1945 Amtsbezirk Guschienen, polnisch Guzianka) eingegliedert, der bis 1945 bestand und zum Kreis Sensburg im Regierungsbezirk Gumbinnen (ab 1905: Regierungsbezirk Allenstein) in der preußischen Provinz Ostpreußen gehörte. Der Gutsbezirk, 1910 insgesamt 20 Einwohner zählte, wurde am 30. September 1929 in die Landgemeinde Piasken–Onufrigowen übernommen, die zum gleichen Datum in Rehfelde umbenannt wurde. In Kriegsfolge kam Gut Warnold 1945 mit dem gesamten südlichen Ostpreußen zu Polen und erhielt die polnische Namensform „Warnowo“. Heute ist es eine Ortschaft im Verbund der Stadt- und Landgemeinde Ruciane-Nida (Rudczanny/Niedersee-Nieden), jetzt vom Kreis Sensburg zum Powiat Piski (Kreis Johannisburg) gewechselt, bis 1998 der Woiwodschaft Suwałki, seither der Woiwodschaft Ermland-Masuren zugeordnet. Religionen Bis 1945 war Gut Warnold in die evangelische Dorfkirche Groß Weissuhnen in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union sowie in die katholische Pfarrkirche Sensburg im Bistum Ermland eingepfarrt. Heute gehört Warnowo zur Dorfkirche Wejsuny in der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen bzw. zur Pfarrei Ruciane-Nida im Bistum Ełk der römisch-katholischen Kirche in Polen. Verkehr Der Ort ist auf Nebenstraßen erreichbar, die von Kończewo (Försterei Warnold) bzw. als Abzweig von der Straße Wejsuny–Wierzba (deutsch Weissuhnen–Wiersba) direkt in den Ort führen. Einzelnachweise
Warnowo (województwo warmińsko-mazurskie)

Warnowo (niem. Warnold) – osada w Polsce, w sołectwie Onufryjewo, położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Ruciane-Nida. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa suwalskiego. Osada leśna położona na zachodnim brzegu jeziora Warnołty. W czasie II wojny światowej był tu obóz jeniecki dla żołnierzy włoskich. Z osady tej pochodzi unikatowa podcieniowa chałupa mazurska obecnie znajdująca się na terenie Osady Kulturowej w Kadzidłowie. Przypisy
Friedhof der Warschauer Aufständischen

Der Friedhof der Warschauer Aufständischen (Cmentarz Powstańców Warszawy) befindet sich seit 1945 im Warschauer Stadtteil Wola. Geschichte Die ersten Beisetzungen begannen im Herbst 1945 und dauerten bis in die 1950er Jahre an. Insgesamt wurden über 100.000 Opfer des Warschauer Aufstandes sowie der deutschen Besetzung Warschaus hier beigesetzt. Die meisten sind anonym bestattet, es gibt nur 177 Grabsteine und nur ca. 3300 Personen konnten identifiziert werden. Der Friedhof ist der größte Kriegsfriedhof in Polen und einer der größten in Europa. Literatur Barbara Petrozolin-Skowrońska: Encyklopedia Warszawy, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, S. 968, ISBN 83-01-08836-2 Maciej Janaszek-Seydlitz: Historia zapomnianego cmentarza. Warszawa: Komitet ds. Cmentarza Powstańców Warszawy przy Światowym Związku Żołnierzy AK, 2014, S. 41. Weblinks
Warsaw Insurgents Cemetery

The Warsaw Insurgents Cemetery (Polish: Cmentarz Powstańców Warszawy) is located at 174/176 Wolska Street in the Wola district of Warsaw. It was established in 1945 and occupies 1.5 hectares (3.7 acres). It is the largest burial site of victims of the Warsaw Uprising, which broke out on 1 August 1944 and lasted until 2 October 1944. Approximately 104,000 people (mainly persons unknown) are buried in the cemetery, mostly in collective graves. Its centrepiece is the monument to The Fallen Unconquerable (Polish: Polegli - Niepokonani), created by Professor Kazimierz Zemła, under which the ashes of 50,000 victims of the uprising are buried. The monument was unveiled in 1973. Approximately 10,000 Polish resistance fighters and 200,000 civilians were killed during the 63 days of the Warsaw Uprising. Thousands of victims were buried in makeshift graves all over Warsaw and thousands more were never identified or given any sort of burial. The huge task of exhuming and re-burying the dead began in 1945. The first transfers of human remains to the newly created Warsaw Insurgents Cemetery began in November of that year and the remains of victims from all over the capital continued to be buried there for the next two years. Other victims of World War II are also buried within the cemetery, including defenders of Warsaw during its siege by the Germans in September 1939 and Warsaw inhabitants murdered during the German occupation. Most of these are also persons unknown. Warsaw Insurgents Cemetery is adjacent to the Wola Cemetery (Polish: Cmentarz Wolski). Selected gallery See also Warsaw Uprising Wola massacre Ochota massacre Planned destruction of Warsaw German occupation of Poland Polish resistance movement in World War II Home Army References Comprehensive description at the Cmentarium website Archived 2016-07-20 at the Wayback Machine
Université des sciences sociales et humaines

L'université des sciences sociales et humaines (École de sciences sociales et humaines, en polonais SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny) est un établissement privé d'enseignement supérieur et de recherche polonais. De 1996 à 2015 son nom était École de psychologie sociale de Varsovie. Spécialités L'établissement est constitué actuellement de 8 composantes : faculté de psychologie de SWPS (Varsovie) faculté des arts et des sciences sociales de SWPS (Varsovie) faculté de droit de SWPS (Varsovie) faculté de psychologie de SWPS (Sopot) faculté de psychologie de SWPS (Katowice) faculté de psychologie de SWPS (Wrocław) faculté de droit et de communication de SWPS (Wrocław) faculté des sciences sociales et du design de SWPS (Poznań) Doctorats honoris causa Jan Strelau Shevah Weiss Robert Cialdini Philip Zimbardo Helmut Skowronek Recteurs Andrzej Eliasz (1996 – 2016) Roman Cieślak (2016 –) Notes et références Lien externe (pl + en) Site officiel Portail des universités Portail de la Pologne
Università di scienze sociali e umanistiche

L'Università di scienze sociali e umanistiche (SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny in polacco) è un'università fondata in 1996 in Varsavia, Polonia. Struttura L'università è organizzata nelle seguenti facoltà: Arti e scienze sociali – Varsavia Giurisprudenza – Varsavia Giurisprudenza e comunicazione – Wrocław Psicologia – Varsavia, Katowice, Sopot, Wrocław Scienze sociali e design – Poznań Rettori Andrzej Eliasz (1996-2016) Roman Cieślak (dal 2016) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Università di scienze sociali e umanistiche Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su swps.edu.pl.
Universidade de Ciências Sociais e Humanidades

A Universidade de Ciências Sociais e Humanidades (SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny em polaco) é uma universidade fundada em 1996 em Varsovia, Polónia. A Universidade SWPS foi fundada por Andrzej Eliasz, Zbigniew Pietrasiński e Janusz Reykowski, ex-professores do Instituto de Psicologia da Academia Polonesa de Ciências. A universidade conta com mais de 16.000 estudantes em 30 programas diferentes e em mais de 70 cursos de especialização. SWPS significa Escola de Varsóvia de Psicologia Social (Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej). Faculdades Faculdade de Psicologia (Varsóvia) Faculdade de Artes e Ciências Sociais (Varsóvia) Faculdade de Direito (Varsóvia) Faculdade de Psicologia (Sopot) Faculdade de Psicologia (Katowice) Faculdade de Psicologia (Wrocław) Faculdade de Direito e de Comunicação (Wrocław) Faculdade de Ciências Sociais e Design (Poznań) Reitores Andrzej Eliasz (1996 - 2016) Roman Cieślak (2016 - ) Diplomas e graus Licenciado M.A. Dr. Dr. Habil. Ligação externa «Página oficial» SWPS Students Association SWPS Warsaw Library Referências
Plaza de los Insurgentes de Varsovia

La Plaza de los Insurgentes de Varsovia (en polaco: Plac Powstańców Warszawy), todavía conocida por su antiguo nombre de Plaza Napoleón (en polaco: Plac Napoleona), es una plaza en el distrito central de Varsovia de Śródmieście. Historia Ubicada en el cruce de ulica Świętokrzyska (Calle de la Santa Cruz) y ulica Szpitalna (Calle del Hospital), y cerca de Nowy Świat (Calle del Nuevo Mundo), es una de las plazas centrales de Varsovia.​ Históricamente, el área se llamaba Plac Warecki durante la época de la Mancomunidad polaco-lituana y luego Plac Napoleona bajo la Segunda República Polaca. La mayoría de los edificios de la plaza fueron destruidos en el Levantamiento de Varsovia de 1944, y la plaza ahora se destaca por solo dos puntos de referencia: la sede del Banco Nacional Polaco (que los varsovianos llaman irreverentemente «trumna»—«el ataúd»), y el antiguo edificio Prudential, que fue el segundo rascacielos que se construyó en Varsovia y el más alto hasta la década de 1950. Referencias
Place des Insurgés-de-Varsovie (Varsovie)

La place des Insurgés-de-Varsovie (polonais : Plac Powstańców Warszawy), anciennement place Napoléon (Plac Napoleona), est une place située dans l'arrondissement de Śródmieście (Centre-ville) à Varsovie. Le 5 mai 2011, un Monument Napoléon Bonaparte est érigé, commérant ainsi le 190e anniversaire de la mort de Napoléon Ier. Références Liens externes Portail de Varsovie
Heilige-Familie-Kirche (Stettin)

Die römisch-katholische Pfarrkirche zur Heiligen Familie (polnisch Kościół Świętej Rodziny) in Stettin (Szczecin), Ortsteil Westend, liegt an der ulicy Królowej Korony Polskiej 28 (Werderstraße) in Nähe des Parks Kasprowicza (Quistorp-Park) und wurde 1931 als evangelische Kreuzkirche geweiht. Geschichte Der Stettiner Architekt Adolf Thesmacher plante die Kirche im Auftrag der St.-Jakobi-Kirchengemeinde. Die Grundsteinlegung fand im Juni 1929 statt, und am 29. November 1931 konnte das fertiggestellte Kirchengebäude im Rahmen eines feierlichen Gottesdienstes eingeweiht werden. Architektur Die Architektur zeigt Elemente des Expressionismus, Neuer Sachlichkeit und vor allem des so genannten Heimatschutzstils. Die turmhohe Loggia des Haupteinganges mit den schlanken Rundbögen bildet einen Körper mit den Kirchturm. Im oberen Bereich über den Bögen ist eine Uhr angeordnet. Alle Gebäudefenster und Maueröffnungen besitzen am oberen Ende Rundbögen. Ein weiteres wichtiges Element von Thesmachers Entwurf ist die große Rosette in der Westwand. Diese ist durch vertikale Streben geteilt, anders als bei einer gotischen Rosette, bei der alle Streben im Zentrum enden. Im unteren Bereich der Rosette sind die Pfeifen der Orgel gleichmäßig um den Lichteinlass verteilt. Eine auch vertikal geteilte Wand bildet einen Raum zwischen Rosette und Kirchenraum und beherbergt die Orgelpfeifen. Durch diese Anordnung kann die Abendsonne auf den Altar scheinen. Über dem Chorraum befindet sich ein runder Dachaufbau mit rechteckigen Fenstern, die den Altarbereich, gegenüber den sonst dunklen Innenraum, hell ausleuchten. Mittig auf den runden Dachaufbau steht ein Kreuz. Das Hauptschiff ist 34 Meter lang und 18,5 Meter breit. Bei einer Kathedrale sind Rosetten in der Regel über den Haupteingängen angeordnet. Dieser ist bei der Kreuzkirche aber nach Norden zur Straße ausgerichtet. Die hohe Loggia mit den schlanken Rundbögen über dem Haupteingang und auch der Dachaufbau über dem Chor erinnern an die ein Jahr zuvor begonnene katholische Pfarrkirche St. Antonius in Schneidemühl (Piła), ein damals viel beachtetes Werk des Architekten Hans Herkommer. Mit der Kirche wurde auch ein Gemeindesaal mit Bühne errichtet, der heute als Kapelle genutzt wird. Veränderungen In der schlichten Vorhalle der Kirche wurde eine Christus-Skulptur aufgestellt, die ursprünglich ein Teil der Familiengruft Dewitzow auf dem Stettiner Zentralfriedhof war. In den 1950er Jahren wurde der Hauptaltar (entworfen von S. Raciborski) mit einer Pelikan-Skulptur aufgestellt. Innenraum der Kirche Außenansicht der Kirche Weblinks Pfarrgemeinde zur heiligen Familie Einzelnachweise
Kościół św. Rodziny w Szczecinie

Kościół św. Rodziny w Szczecinie – modernistyczny wybudowany pierwotnie dla parafii ewangelickiej. Nosił wówczas wezwanie św. Krzyża (Kreuzkirche). Obiekt mieści się przy obecnej ulicy Królowej Korony Polskiej 28 w Szczecinie. Architektura Kościół wybudowano według projektu szczecińskiego architekta Adolfa Thesmachera. Obiekt ma 34 m długości, 18,5 m szerokości, wieża jest wysoka na 21 metrów. Wnętrze kościoła jednonawowe. Wraz ze świątynią wybudowano salę teatralną, która dziś pełni rolę dodatkowej kaplicy (długość – 30 m, szerokość – 12 m). Ogółem kościół może pomieścić do 2000 osób. Ważnym elementem wystroju jest rozeta za organami, która posiada oryginalne jaskrawe przeszklenie, rzucające barwne refleksy do wnętrza nawy. Wykończenie wnętrza z surowego betonu, posadzki wyłożone płytami marmurowymi. Ołtarz główny (projektowany przez S. Raciborskiego ze Szczecina) pochodzi z lat 50. XX w. – w formie marmurowego obelisku z rzeźbą pelikana i wizerunkiem Ostatniej Wieczerzy. W kruchcie kościoła eksponowana jest rzeźba Chrystusa, która pierwotnie była częścią nagrobka rodu Dewitzów na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie. Rzeźba ta jest wykonaną ok. 1910 r. kopią dzieła Bertela Thorvaldsena (oryginał znajduje się w Kaplicy Potockich na Wawelu). Przed kościołem znajduje się ozdobna tablica z Przyrzeczeniem Jasnogórskim z 1956. Nieopodal funkcjonuje pierwsze w Szczecinie okno życia. Historia Kamień węgielny pod świątynię położono 23 czerwca 1929, a poświęcony został przez ewangelików 23 listopada 1931. Położony był wówczas na terenie katolickiej parafii św. Rodziny. W roku 1945 w czasie działań wojennych kościół został zbombardowany i spalony. Po zakończeniu wojny kościół został odbudowany i zaadaptowany na pomieszczenia szpitalne. 22 lipca 1945 r. poewangelicki kościół św. Krzyża przy ul. Królowej Korony Polskiej został poświęcony i nadano mu miano pw. Królowej Korony Polskiej, a powstała parafia katolicka przyjęła tytuł św. Rodziny, ze względu na przedwojenne położenie parafii św. Rodziny. W pierwszych latach po wojnie władze państwowe zabrały parafii część budynku. Od 1972 r. w pomieszczeniach parafialnych urzęduje Kuria Biskupia Szczecińsko-Kamieńska i zamieszkuje ks. biskup. Po 1980 r. odzyskano dla dodatkowych pomieszczeń Kurii zabrany budynek. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja o parafii na stronie Kurii Metropolitalnej Szczecińsko-Kamieńskiej
Muzeum v Bílsku-Bělé – Tkalcovský dům

Tkalcovský dům – tkalcovna, je pobočka Muzea v Bílsku-Bělé v jižním Polsku. Jedná se o zrekonstruovaný soukenický dům a dílnu z 18. století. Tkalcovna se nachází v Bílsku-Bělé na ulici Sobieského a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Dům Tkalcovský dům v Bílsku-Bělé se nachází na ulici Sobieského na Górnym Przedmieściu (Horní předměstí), v dřevěném roubeném domě s charakteristickým zašalovaným podkrovím. Dům představuje unikátní příklad řemeslné architektury z 18. století, která byla zničena v době požárů města v letech 1808 a 1836. Až do 20. století byla v domě soukenická dílna. Nejsou známy širší informace o vlastnících objektu, pravděpodobně to byly rodiny: Bartke (18. století) a Bathelt (19. století). Od roku 1873 vlastnil dům Carl Nowak, po jeho smrti jeho žena Marie. Na začátku 20. století byla zde ševcovská dílna Antona Polończyka, fungovala až do druhé světové války, a v poválečném období byl činžovním domem. V roce 1974 syn Antona, Viktor Polończyk, daroval dům do Skarbu Panstwa (Národní poklad) k muzejním účelům. Po dlouholetých konzervátorských a restaurátorských pracích v roce 1992 byl dům Oblastním muzeem v Bílsku-Bělé zpřístupněn veřejnosti. Expozice Expozice muzea představuje vnitřek domu a dílny, který patří cechovnímu mistru, ve vrcholném období cechu. Ukazuje jeho fungování na přelomu 19. a 20. století, čili období zanikající ruční tvořivosti, které bylo od druhé poloviny 19. století velmi rychle vytlačováno mechanickými dílnami. Dům je rozdělen stěnou na dvě části. Dílnu, která se nachází na levé straně, a na obytnou část, která je na pravé straně od vchodu do domu. Největší část zaujímá tkalcovna, ve které jsou umístěny především předměty vážící se k práci tkalce. Uprostřed nich je postaven bytelný tkalcovský stav z poloviny 18. století, které sloužilo k výrobě vlněných tkanin a také jsou zde předměty sloužící k přípravě a snování osnovy. Část dílny sloužila jako kancelář, kde byly vyřizovány cechovní potřeby a kde se rozhodovalo v různých sporech a vášních mezi členy cechu. Jsou zde mimo jiné vystaveny cechovní dokumenty a památky, např. železná skříň, která sloužila jako "pancéřová" pokladna cechu. Místnost sloužila také jako ložnice a obývací místnost pro čeledína. Z dílny přes frontální část síně vede cesta do kuchyně – místnosti, kde se soustředil život celé rodiny. Proto jsou vedle kuchyňského nádobí a náčiní také předměty denní potřeby, jsou zde předměty svázány s tkalcovstvím. Také je zde, menší tkalcovský stav, který pochází z 19. století, na kterém se provádí ukázka praktického tkaní pro návštěvníky. Vedle kuchyně je ložnice a místnost připomínající salon. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Muzeum w Bielsku-Białej – Dom Tkacza na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Muzeum v Bílsku-Bělé – Tkalcovský dům na Wikimedia Commons Oficiální stránka muzea (polsky) Virtuální prohlídka
White Eagle Museum

The White Eagle Museum (Polish: Muzeum im. Orła Białego) is a Polish military museum located in the town of Skarżysko-Kamienna in the central Świętokrzyskie Voivodeship, opened in 1969. Museum The museum has a large collection of Russian, Polish and German World War II and post-war military equipment. The military equipment is displayed in a permanent outdoor exhibition covering 2 hectares (4.9 acres), and includes tanks, artillery pieces, armoured vehicles, rockets and aircraft. The museum also collects documents and historical materials relating to the history of the city and the region, and objects related to military history from World War II onwards. The museum is housed in the former residence of the superintendent of the Rejów foundry, which was built in 1836–1838. It houses exhibitions pertaining to local industry, including Państwowa Fabryka Amunicji (The National Ammunition Factory). During World War II, the munitions factory was taken over by the German company, HASAG, and used forced labour. Members of a local resistance group Orzel Bialy (White Eagle) were captured, shot and buried in two mass graves in nearby forests. The museum commemorates them, and the thousands of unprotected forced labourers poisoned by picric acid fumes used in ammunition production. There are other exhibits on the Leśni partisans, the People's Army of Poland and the Polish Army in the West. Exhibits The exhibits include: T-34-85 tank BTR-60 armoured personnel carrier CW-34 armoured recovery vehicle Katyusha rocket launcher StuG IV tank destroyer Lim-6 ground-attack aircraft MiG-21 jet fighter Su-7 jet fighter Yak-23 jet fighter Il-14 transport aircraft ORP Odwazny, a Project 664 class torpedo boat Gallery References External links "Skarżysko-Kamienna On-Line Gallery". skarzysko.org. "Muzeum im.Orła Białego". militarium.net (in Polish). Archived from the original on 2012-05-19. Retrieved 2012-10-11.
Muzeum im. Orła Białego

Muzeum im. Orła Białego – muzeum regionalne w Skarżysku-Kamiennej, w województwie świętokrzyskim, utworzone w 1969 roku. Charakterystyka Miasto Skarżysko-Kamienna ma tradycję produkcji amunicji i uzbrojenia. Poza ekspozycją w budynku muzealnym obejmuje prawie 2 ha ekspozycji plenerowej, na której wystawiony jest głównie sprzęt wojskowy. Jest to jedna z największych kolekcji militariów w Polsce, zawierająca unikatowe eksponaty. Poza ekspozycją stałą, prezentowane są także wystawy okresowe, głównie związane z regionem. Muzeum mieści się w zabudowaniach byłej huty „Rejów” (która zaprzestała działalności po powodzi w 1901 roku), wzniesionych w latach 1836–1838. W Muzeum prezentowane są wystawy stałe: „Barwa i broń XX w.”, „Skarżysko-Kamienna: miasto i ludzie”, „Wojsko Polskie na frontach II Wojny Światowej – sprzęt i ludzie w miniaturze” i „Nowości w zbiorach Muzeum im. Orła Białego” Wystawa czasowa: „Wrzesień 1939. Rozbiór Polski” Prezentowane eksponaty: kampania wrześniowa 1939 roku martyrologia ludności Skarżyska-Kamiennej ruch partyzancki na Kielecczyźnie podczas II wojny światowej Wojsko Polskie w Europie – w Związku Radzieckim i na Zachodzie sprzęt artyleryjski oraz pociski historia miasta Skarżyska-Kamiennej umundurowanie polskie przed i powojenne oraz amerykańskie z czasów II wojny światowej. przedmioty użytku codziennego Ekspozycja plenerowa obejmuje 150 eksponatów między innymi: transportery opancerzone – BTR-40, BTR-152, BRDM-1, FUG, SKOT i BTR-60 (sprawny, używany do przejażdżek dla zwiedzających) czołgi T-34/85 działa pancerne – ASU-85 i jeden z kilku zachowanych na świecie egzemplarzy Sturmgeschütz IV (po renowacji) samobieżne wyrzutnie rakiet taktycznych i taktyczno-operacyjnych – R-30 i R-300 SCUD ciągniki pancerne i wozy pogotowia technicznego – CW-34 i WPT samoloty i śmigłowce, m.in. radziecki samolot transportowy Ił-14 działa polowe i moździerze samochody jedyny zachowany kuter torpedowy projektu 664 – ORP „Odważny” W Muzeum działa Ośrodek Badawczo-Muzealny Świętokrzyskich Zgrupowań Partyzanckich Armii Krajowej. Muzeum wypełniając założenia statutowe organizuje również wystawy czasowe, m.in. „Fenomeny Nauki” i „Świat Toruńskiego Piernika”. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona muzeum Transport kutra torpedowego ORP „Odważny” w serwisie YouTube