NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zakłady Automatyki Polna

Zakłady Automatyki Polna – polskie przedsiębiorstwo przemysłu elektromaszynowego z siedzibą w Przemyślu, producent wyrobów z dziedziny automatyki przemysłowej (np. zawory, siłowniki, przepustnice), automatyki ciepłowniczej (np. filtry czy regulatory), centralnego smarowania (np. pompy smarne, pistolety, układy centralnego smarowania), oraz medycznej (destylatory i redestylatory). Zakłady Automatyki „Polna” założono w 1923 r. w Przemyślu jako spółkę Joachima Klagsbalda i Majera Honigwachsa pod nazwą KAHAPE. W 1927 r. po jej podziale zmieniła ona nazwę na Polna. Przedsiębiorstwo produkowało różnego rodzaju maszyny rolnicze oraz maszyny do szycia, a także prowadziło specjalną odlewnię żelaza. W 1935 r. przy fabryce utworzono Robotniczy Klub Sportowy „Polna” Przemyśl. Od 1998 r. do listopada 2017 r. akcje spółki notowane były na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. ZA Polna SA zatrudnia ok. 200 osób i produkuje: automatykę przemysłową – zawory regulacyjne, siłowniki pneumatyczne, zawory blokowe, iglicowe, dławiące i zaporowe; automatykę ciepłowniczą – filtry siatkowe, regulatory bezpośredniego działania; aparaturę laboratoryjną – destylatory i redestylatory; urządzenia centralnego smarowania – pompy, pistolety, pompy dla górnictwa, stanowiska smarownicze. Polna posiada odlewnię żeliwa, świadczącą usługi zewnętrzne oraz wykonującą zamówienia wewnętrzne spółki. Odlewnia specjalizuje się w odlewach z żeliwa szarego i sferoidalnego. Przypisy Linki zewnętrzne Adam Gawlik: Pół wieku POLNEJ Monografia Zakładów Automatyki „MERA-POLNA” w Przemyślu 1923-1973. Przemyśl: 1974. [dostęp 2014-06-16].
Zakłady Azotowe w Chorzowie

Grupa Azoty Zakłady Azotowe Chorzów SA – spółka chemiczna produkująca chemikalia i nawozy sztuczne, z siedzibą w Chorzowie. Wchodzi w skład Grupy Azoty. Historia Lata 1915–1939 Grupa Azoty Zakłady Azotowe Chorzów SA powstała w 1916 roku pod firmą Oberschlesische Stickstoffwerke AG jako wspólne przedsięwzięcie rządu niemieckiego z bawarskim przedsiębiorstwem Bayerische Stickstoffwerke AG. Po I wojnie światowej zakłady zostały przejęte przez Polskę i ze względu na strategiczne znaczenie, były przedmiotem międzynarodowego sporu, rozstrzyganego przez szereg lat przez Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej przy Lidze Narodów. W lipcu 1922 roku przedsiębiorstwo chemiczne w Chorzowie zostało oficjalnie przejęte przez rząd Polski. Na mocy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – Stanisława Wojciechowskiego – z dnia 28 czerwca 1924 roku fabryce nadano osobowość prawną i status określający przedsiębiorstwo jako spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod nazwą Państwowa Fabryka Związków Azotowych w Chorzowie. Podczas wielkiego kryzysu gospodarczego, aby ograniczyć koszty produkcji, w 1933 roku dokonano fuzji Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie i nowo budowanej od 1927 roku koło Tarnowa Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Mościcach. Do II wojny światowej obydwie fabryki funkcjonowały pod nazwą „Zjednoczone Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie i Mościcach”, tworząc największy kombinat chemiczny w Polsce. W działalność przedsiębiorstwa zaangażowani byli m.in. Ignacy Mościcki, jako dyrektor naczelny (późniejszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej) i Eugeniusz Kwiatkowski, jako dyrektor techniczny, powołany na stanowisko w styczniu 1923 roku. Po drugiej wojnie światowej Po wojnie zakłady kontynuowały działalność jako przedsiębiorstwo państwowe pod firmą Zakłady Przemysłu Azotowego Chorzów. Po II wojnie światowej przedsiębiorstwo przez wiele lat nosiło nazwę Zakłady Azotowe im. Pawła Findera w Chorzowie[niewiarygodne źródło?], pozostając jednym z największych przedsiębiorstw w Chorzowie. W 2012 roku przedsiębiorstwo weszło w skład Zakładów Azotowych „Puławy” SA, które nabyły od Skarbu Państwa 85% akcji spółki Azoty-Adipol SA W 2013 roku inicjujące powstanie Grupy Azoty tarnowskie Zakłady Azotowe doprowadziły do skonsolidowania w ramach grup kapitałowej również Zakładów Azotowych w Puławach, co spowodowało, że Azoty-Adipol SA stały się częścią Grupy Azoty. W lipcu 2013 roku nastąpiła zmiana nazwy przedsiębiorstwa na Zakłady Azotowe Chorzów SA. W 2005 roku Zakłady Azotowe w Chorzowie zatrudniały 101 osób. Oferta handlowa Wyroby Zakładów są sprzedawane na rynku krajowym, a także eksportowane do kilkunastu krajów Europy oraz do Stanów Zjednoczonych. Przedsiębiorstwo wytwarza nawozy pod marką Fertiplon, Azoplon, jak również dodatki do żywności (azotan potasu, wodorowęglan amonu, wodorowęglan sodu, pirosiarczyn sodu, krzemionka), produkty techniczne (techniczny azotan potasu, sól drogową, przyspieszacz do betonów Scalnit 50, krystaliczny azotan sodu, techniczny kwas azotowy, boraks pięciowodny), stearynę, destylowane kwasy tłuszczowe czy glicerynę techniczną. Przypisy
Zakłady Chemiczne Wizów

Zakłady Chemiczne Wizów S.A. – polskie przedsiębiorstwo chemiczne, z siedzibą w miejscowości Łąka koło Bolesławca w powiecie bolesławieckim w województwie dolnośląskim. Firma została powołana do życia w 1948 jako producent kwasu siarkowego. O lokalizacji zadecydowały pobliskie pokłady gipsu i anhydrytu oraz możliwość wykorzystania uzbrojonego terenu pozostałego po poniemieckiej hucie miedzi. Produkcję kwasu siarkowego uruchomiono w 1951 r. W latach 1969–1979 uruchomiono instalacje produkcji kwasu fosforowego, a następnie soli fosforowych. Do lat 80. XX w. Wizów był jedynym producentem trójpolifosforanów sodowych, wykorzystywanych do produkcji detergentów. W 2005 roku spółka Wizów nabyła Paczkowskie Zakłady Chemii Gospodarczej Pollena. W sierpniu 2006 dostarczająca energię do Wizowa firma Polish Energy Partners złożyła wniosek o upadłość zakładów ze względu na zaległości w płatnościach. 6 listopada 2006 sąd rejonowy w Jeleniej Górze ogłosił upadłość Zakładów. Do końca 2014 roku większość produkcyjnych i magazynowych zabudowań zakładu została ostatecznie rozebrana. Pozostałe na miejscu budynki znajdują się w ruinie. Pozostałością po zakładach chemicznych jest hałda fosfogipsów w północnej części „Wizowa”[niewiarygodne źródło?]. W 2017 roku 101 hektarów terenu z budynkami i około 10 hektarów hałd po zakładach Wizów zakupiła Tyczyńska Fabryka Urządzeń Wentylacyjnych Tywent Spółka z o.o. Prezesi Henry Nech (2002–2003) Andrzej Kociubiński Grzegorz Rebajn Piotr Ulatowski Andrzej Łubniewski Przypisy Linki zewnętrzne Zakłady chemiczne w Wizowie rozpoczęły produkcję. Uruchomienie Fabryki Kwasu Siarkowego w Wizowie. Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej, 1951-06-20. [dostęp 2017-03-08].
Polymetal (polskie przedsiębiorstwo)

Polymetal Spółka Akcyjna, dawnjej Zakłady Dziewiarskie „Mewa” Spółka Akcyjna – dawne polskie przedsiębiorstwo z siedzibą w Biłgoraju, działające w branży handlu detalicznego, zajmujące się dystrybucją bielizny i odzieży lekkiej. Od 3 stycznia 2007 do 29 czerwca 2016 była notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Spółka prowadziła działalność projektowo-handlową. Sprzedaje konfekcję lekką i bieliznę: damską pod markami „Lookat”, „Mewa lingerie”, „Visti" i „Pamela”, oraz męską – „James Bradley”. Produkcję zlecała podmiotom zewnętrznym. Spółki zależne Od stycznia 2007 Mewa posiadała 100% udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „Szame” (KRS 0000183144), sprzedającej pod marką „Szamé” bieliznę damską w sieci sklepów własnych i franczyzowych. Historia Początki przedsiębiorstwa to założone w 1961 Zakłady Dziewiarskie Mewa, producent bielizny. W 1990 zostały podzielone na trzy odrębne podmioty. W 1991 przekształcone w spółkę akcyjną Mewa SA, która w 1995 weszła do programu NFI. W latach 1997–2007 notowana na rynku pozagiełdowym BondSpot, a od 3 stycznia 2007 – na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Zakłady Dziewiarskie „Mewa” S.A. po 2014 r. utraciły płynność finansową i znalazły się w stanie trwałej niewypłacalności. W latach 2009–2015 działalność operacyjna, marka oraz handel zostały przeniesione do nowych podmiotów kapitałowych (m.in. MEWA sp. z o.o. sp.k., Meva Fashion S.A.). Jednocześnie pierwotna spółka giełdowa Mewa S.A. zmieniła nazwę na Polymetal S.A. i została wycofana z obrotu giełdowego. Akcjonariat Według danych z lutego i kwietnia 2008 największymi znanymi akcjonariuszami Mewy SA byli: Piotr Kwaśniewski (4,64% akcji i głosów na walnym zgromadzeniu), Bank Gospodarstwa Krajowego w Warszawie (4,54%), prezes Józef Kiszka (3,35%) i Dorota Kenicer-Portka (1,39%). Pozostali posiadali 86,08% udziałów. Przypisy
Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego i Miejskiego

Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego i Miejskiego Sp. z o.o. – zlokalizowane na Wyspie Portowej w Gdańsku przedsiębiorstwo, specjalizujące się m.in. w naprawie taboru szynowego (lokomotywy elektryczne, spalinowe, wagony towarowe) i podzespołów do pojazdów szynowych. Historia Zakłady powstały w 1910 jako Eisenbahn-Hauptwerkstatt Danzig-Troyl (Główny Warsztat Kolejowy Gdańsk-Trojan), w skrócie: EHW Danzig-Troyl. Zakłady wyposażono w największe na Pomorzu Gdańskim hale przemysłowe – np. hala napraw wagonów ma rozmiary 251×103 m, zaś napraw lokomotyw ok. 166×102 m. Po zakończeniu I wojny światowej, na mocy artykułu nr 107 traktatu wersalskiego, w 1922 zakłady wraz z dawną Stocznią Cesarską w Gdańsku przekazano na 50 lat w bezpłatną dzierżawę nowo utworzonej międzynarodowej spółce International Shipbuilding & Engineering Co Ltd, używającej też nazwy Danziger Werft und Eisenwerkstatten AG z 20% udziałem kapitału polskiego (reprezentowanym przez Bank Handlowy w Warszawie), 20% Wolnego Miasta Gdańska (Danziger Privat AG), 30% Wielkiej Brytanii (fabrykę wagonów Cravens Ltd) i 30% Francji (Gdańską Grupę Przemysłową Groupement Industriel pour Danzig). W okresie II wojny światowej zakładami (Reichsbahnausbesserungswerk) zarządzała Deutsche Reichsbahn. Po przyłączeniu do Polski w 1945 zakłady nosiły nazwę Warsztatów Głównych Gdańsk-Trojan, Warsztatów Kolejowych PKP, od 1952 Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego. Pierwszym dyrektorem był w 1945 r. Aleksander Bader. Był okres, w którym zakłady zatrudniały ponad 3000 pracowników. Przez pewien czas zakładom podlegał też ZNTK w Słupsku (po 1967 i przed 1997 r.). Na potrzeby powstającej Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście, początkowo ZNTK Lubań (1948–1955, 48 szt.), następnie ZNTK Gdańsk (1957–1963, 32 szt.) adaptowały, zmieniając ich zasilanie pozostawione przez władze niemieckie w zakładach naprawy w Lubaniu (Reichsbahnausbesserungswerk Lauban), wagony berlińskiej S-Bahn, dawne 800-woltowe jednostki EW90, EW91, EW92. Naprawy taboru odbywały się jedynie w jednej hali, zaś pozostałą powierzchnię dzierżawiło cały szereg firm, m.in. producent jachtów, firmy zajmujące się scenografią, ratownictwem medycznym, nagłaśnianiem imprez masowych oraz operator rowerów miejskich MEVO. 5 lutego 2025 doszło do pożaru zabytkowych hal, w tym m.in. przechowywanych w nich na czas zimy około 1500 rowerów Mevo. Budynki warsztatów Budynki zakładu zostały wpisane jest do rejestru zabytków pod nr rej.: A-11734 Zlokalizowane przy ul. Siennickiej warsztaty kolejowe ZNTK, które powstały w latach 1910–1920, zostały wpisane do rejestru zabytków w 2002 roku. Ochronie podlegają hale napraw lokomotyw i wagonów, kuźnie, wieża ciśnień, kotłownia, portiernia, budynek dyrekcji, stołówka, sklep zakładowy oraz mur z bramami i kioskiem. Zobacz też Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego Gdańsk Kanał Kaszubski Przypisy Bibliografia Edmund Cieślak (red.): Historia budownictwa okrętowego na Wybrzeżu Gdańskim, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1972, bez ISBN Edmund Cieślak (red.): Historia Gdańska Tom IV/2:1920-1945, Wydawnictwo Lex Sopot 1998, ISBN 83-7159-298-1, s. 142
Zakłady Włókien Chemicznych Stilon

Antex – Stilon SA (wcześniej Zakłady Włókien Chemicznych „Stilon” SA – ZWCh Stilon SA) – przedsiębiorstwo w Gorzowie Wielkopolskim produkujące włókna poliamidowe, które powstało w 1951 roku. Początkowo produkowało jedwab włókienniczy. Później kojarzone głównie z produkcją taśm magnetofonowych, które nazywano stilonkami. W latach 70. był jedynym producentem taśmy magnetofonowej w Polsce, a od 1973 roku także kaset magnetofonowych. Produkował także dyskietki komputerowe 5¼" oraz taśmy wizyjne, czyli magnetowidowe. Pod koniec lat 80. XX w. ZWCH Stilon był przedsiębiorstwem wielozakładowym, zatrudniającym ponad 7500 osób. Obecnie zatrudnia ok. 500 osób i produkuje, poza wyrobami poliamidowymi, włókna z PBT odporne na światło i wodę chlorowaną, których barwienie jest możliwe w dużym zakresie temperatur. Mają one zastosowanie w odzieży sportowej i fitness, profesjonalnych kostiumach pływackich, kolarstwie, bieliźnie, skarpetach i przemyśle samochodowym. Przy zakładach działał do roku 2002 klub sportowy Stilon Gorzów Wielkopolski oraz w latach 1958–2006 zakładowa gazeta „Stilon Gorzowski”. Przypisy
Floryda (zbiornik zaporowy)

Floryda – sztuczny zbiornik wodny na strudze Jagódka znajdujący się na obszarze Leżajska w województwie podkarpackim. Jego powierzchnia wynosi 3,3 ha. Wybudowany w latach 1986-1990. Zarybiany przez Koło PZW Nr 18 San w Leżajsku. Przypisy
Nielisz

Nielisz (polsky Zalew Nielisz) je přehrada na řece Wieprz asi 20 km jihozápadně od okresního města Zámostí v gmině Nielisz v Lublinském vojvodství. Historie Jezero Nielisz je největším jezerem v Lublinském vojvodství, které bylo vytvořeno na řece Wieprz a Por. Rozkládá se mezi obcemi Nielisz, Nawóz a Kulików. Jeho rozloha je 950 ha, objem 19,5 miliónů m³ vody, průměrná hloubka jsou dva metry, délka 30 km. Stavba byla zahájená v roce 1994 a dokončena v roce 1997. Plánovaná výstavba počítala s přehradním jezerem o velikosti kolem 1500 ha a objemem 30 miliony m³ vody pro potřebu průmyslu, zemědělství a zásobu vody pro vodní kanál Wieprz-Krzna. Nakonec byla vybudována sypaná hráz a na řece Por vystaveno jezero k zachycení naplavenin a nečistot. Součástí přehradní hráze je malá vodní elektrárna o výkonu 362 kW s Kaplanovou turbínou. Plocha povodí jezera Nielisz je 1236,2 km². V roce 2014 bylo na břehu jezera vybudováno technické zázemí (toalety, procházkové trasy, občerstvení, půjčovna loděk ap.) pro koupaliště a volnočasové aktivity. Jezero je rybářskou oblastí s výskytem ryb mimo jiné jako je kapr, karas obecný i karas stříbřitý, lín, candát, sumec a pod hrází bolen a pstruh. Jezero Por má plochu 179 ha při střední hloubce 0,7 m a objem 1,18 miliónů m³, plocha povodí je 590,3 km². Účelem jezera je zachytit naplaveniny a jiné nečistoty, které by mohly uspíšit zanášení jezera Nielisz. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zalew Nielisz na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nielisz na Wikimedia Commons
Zbiornik Nielisz

Zbiornik Nielisz – sztuczne jezioro w powiecie zamojskim (województwo lubelskie), w Kotlinie Zamojskiej (Wyżyna Lubelska), utworzone na górnym Wieprzu w latach 1994–1998. Zapora czołowa akwenu była pierwszym w ówczesnym województwie zamojskim obiektem hydrotechnicznym tej wielkości. Zbiornik obejmuje tereny wsi: Nielisz, Nawóz, Kulików i Deszkowice. Przekrój piętrzenia w zbiorniku zamyka zlewnię o powierzchni 1281 km² (rzeki Wieprz oraz Por) i znajduje się na 235,4 kilometrze Wieprza. Zapora czołowa posadowiona jest w Nieliszu, w ciągu drogi Nielisz – Nawóz, w miejscu dawnej zapory zbiornika suchego (istniejącej od 1976). Zapora, przebudowana w latach 1994–1998, ma długość 760 metrów i rzędną korony 196 m n.p.m. (kolejni projektanci: Biuro Projektów Wodnych Melioracji w Lublinie, Spółka Wodno-Ściekowa Wieprz i od 1994 Bipromel Warszawa). Wykonana jest z piasków miejscowych (drobnych i pylastych). Korona ma osiem metrów szerokości, a droga na niej, pierwotnie brukowana, 6,5 metra szerokości. Skarpa odwodna ma nachylenie 1:4, a odpowietrzna 1:2. Żelbetowy jaz ma konstrukcję dokową, z dwoma przęsłami po sześć metrów każde i mechaniczne zamknięcia klapowe (6 x 4 metra). Próg jazu zlokalizowano na rzędnej 191 m n.p.m., filar i przyczółki – 196 m n.p.m., dno niecki wypadowej – 187 m n.p.m., z możliwością piętrzenia do 195 m n.p.m. Niecka wypadowa ma wymiary 13 x 27 metrów oraz próg o rzędnej 188,5 m n.p.m. Umocnieniem poszaru poniżej niecki są płyty żelbetowe na długości dziewięciu metrów, potem znajduje się materac faszynowo-kamienny o długości dwunastu metrów i metrowej grubości, kryty prefabrykowanymi płytami, a na końcu czternastometrowy narzut kamienny o grubości 0,6 metra. Jaz zaprojektowano w ten sposób, by była możliwość jego nadbudowy o 5,95 metra do rzędnej piętrzenia 198,75 m n.p.m. Pojemność zalewu to 15,7 miliona m³. Trudne warunki geotechniczne (grunty słabonośne) spowodowały konieczność wzmacniania podłoża. Główną funkcją zbiornika jest przeciwdziałanie powodziom. Zaprojektowano też funkcje energetyczną: projektowano elektrownię wodną o mocy 220 kW (obecna ma moc to 370 kW). Zbiornik ma też funkcję hodowlaną (zarybianie) i rekreacyjną, zwłaszcza dla Zamościa (sporty wodne, plażowanie i inne). Analiza z 2014 wykazała, że realizacja zbiornika pozytywnie wpłynęła na wyrównanie przepływów niskich Wieprza. Podniesienie poziomu wód podziemnych w okolicy zalewu miało wpływ na poprawę warunków krążenia wód w zlewniach przyległych. Zbiornik ma wpływ na stabilizację przepływów poniżej ujęcia wód do kanału Wieprz-Krzna. Elektrownia wodna Nielisz (przepływowa) korzysta z istniejącego piętrzenia w kilometrze 235+200. Oddano ją do użytku w grudniu 1997. Zakład wyposażony jest w jeden hydrozespół typu Kaplana o osi pionowej Mecamidi France. Galeria Przypisy
Zalew Michalicki

Zalew Michalicki – sztucznie utworzony zbiornik retencyjny na rzece Widawie w województwie opolskim, w powiecie namysłowskim, w gminie Namysłów. Usytuowany pomiędzy Michalicami a sąsiednią wsią – Józefkowem. Zbudowany został półtora kilometra od Namysłowa, na północ od miasta. Ma 2,7 kilometra licząc od ujścia rzeki (w pobliżu Kowalowic) aż do zapory. Obwód zbiornika wynosi ok. 8 kilometrów. Powierzchnia zalewu waha się przy różnych stanach lustra wody od 93 ha do 95,6 ha. W najszerszym miejscu (północno-wschodnia część jeziora) ma ok. 400 m, głębokość wynosi: najmniejsza – 1,5 m, największa – 3 m. Po raz pierwszy zbiornik został napełniony pod koniec stycznia 2001 roku. Położone wyżej skrawki terenu o powierzchni ok. 2 ha, utworzyły na zalewie dwie wyspy. Są one ostoją kaczek, które przelatując tędy wiosną i jesienią zatrzymują się na odpoczynek. Na terenie zalewu można obserwować łyski, krzyżówki i cyranki. Na wyspach, nieużytkach i zakolach gnieżdżą się żurawie i błotniaki stawowe. Wokół zbiornika powstają gospodarstwa agroturystyczne nastawione na turystów poszukujących możliwości uprawiania sportów wodnych. Szczególnie dobre warunki są do uprawiania windsurfingu. Dzięki systematycznemu zarybianiu akwenu jest on odwiedzany przez wędkarzy. Od 2001 roku Polski Związek Wędkarski wpuścił do zalewu ponad 20 ton ryb – karpi, węgorzy, jazi, szczupaków, sandaczy i sumów. Inne gatunki ryb i fauny słodkowodnej znalazły się tu wraz z wodami Widawy. Ostatnie zarybianie odbyło się 4 czerwca 2008 roku, wpuszczono 6 tysięcy sztuk szczupaka. Zalew jest szczególnie popularny wśród karpiarzy. W 2006 r. odbyły się tutaj dwie ważne imprezy VIII Otwarte Mistrzostwa Polski Karpiarzy oraz karpiowe Grand Prix Polski. Zbiornik spełnia różne funkcje m.in.: rolniczą – nawadnianie pól poprzez podwyższenie poziomu wód gruntowych, przeciwpowodziową – zbiornik w normalnych warunkach ma pojemność 1 mln m³, natomiast w warunkach powodziowych może dodatkowo przyjąć 700 tys. m³ wody, ekologiczną – wytwarzanie energii oraz rozwój fauny i flory, turystyczną – dobre warunki do rozwoju infrastruktury turystycznej. Przypisy Linki zewnętrzne Zalew Michalicki w Zumi.pl
Zalew Ruszkowski

Zalew Ruszkowski – sztuczne jezioro w centralnej Polsce w województwie wielkopolskim powstałe w 1979 r. w wyniku powodzi na Warcie. Zbiornik jest położony w granicach administracyjnych miasta Koła, osiedla Przedmieście Kaliskie. Przepływa przez niego rzeka Teleszyna. Informacje ogólne Zalew powstał w latach 70. XX wieku, poprzez wylanie rzeki Warty. Dukt na skraju lasu dzieli dwa skrajnie się różniące siedliska. Pierwsze stanowią wydmy śródlądowe z murawami napiaskowymi. Występują tam fragmenty ciekawych siedlisk, jak bór chrobotkowy, murawy ciepłolubne, wrzosowiska i murawy bliżniczkowe. Wydma została zalesiona, dlatego większe otwarte fragmenty porośnięte murawami szczotlichowymi są rzadkie. Odnajdziemy je jedynie na obrzeżach. Drugie to torfowisko przejściowe i trzęsawisko. Płaty wymienionego siedliska są coraz rzadsze i zagrożone przede wszystkim zmianami warunków wodnych. Występują tu m.in.: gęś gęgawa, błotniak stawowy, kulik wielki, krwawodziób, rycyk, czajka, bąk, świerszczak, brzęczka, remiz i wiele innych. Obie ostoje odwiedzają sarny i dziki. Tereny wilgotne, które upodobały sobie bobry, są jednocześnie wylęgarnią dla płazów, m.in. dla żab: trawnej, moczarowej i wodnej oraz kumaka nizinnego. Spotkać tu można także jaszczurkę zwinkę i zaskrońca. W wodzie pływa karp, leszcz, karaś, płoć, sandacz, rzadko występujący miętus pospolity. W zaroślach w okresie przelotów zatrzymują się tysiące ptaków. W okresie lęgowym mają tam swoje punkty rozrodu m.in. gęsi, błotniaki. Stan obecny Obszarem opiekuje się obecnie Koło Polskiego Związku Wędkarskiego nr 26 przy kolskim Urzędzie Miejskim. Organizacja chce zadbać o tę okolicę, nie naruszając naturalnego terenu, zrobić stanowiska. W przyszłości przy akwenie pojawią się tablice mówiące, co można w nim złapać oraz informujące o nadrzecznej wydmie i torfowisku. To właśnie ze względu na wspólne występowanie tych zjawisk wskazana strefa powinna być przedmiotem troski i zainteresowania. Przez wielu mieszkańców zalew traktowany jest jako kąpielisko – pływanie w nim jest jednak zabronione.
Zalew Siczki

Zalew Siczki (inaczej Siczki Górne) – zalew na rzece Gzówka, w województwie mazowieckim, w powiecie radomskim, w gminie Jedlnia-Letnisko (15 km na północny wschód od Radomia). Powstał w 1976. Otaczają go lasy od 1982 tworzące rezerwat przyrody Jedlnia. Galeria Linki zewnętrzne Zalew Siczki w serwisie Targeo Zalew Siczki w serwisie Zumi. zumi.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. O Zalewie Siczki w gazeta.pl