NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ruiny kościoła Matki Boskiej Loretańskiej w Chodlu

Ruiny kościoła Matki Boskiej Loretańskiej – ruiny kościoła pojezuickiego znajdujące się w Chodlu, w województwie lubelskim. Historia Świątynia została wzniesiona w 1750 roku. W 1773 roku jezuici opuścili ją, w związku z tym popadła w ruinę. W 1785 roku obraz Matki Boskiej Loretańskiej został przeniesiony przez prepozyta chodelskiego, księdza Jakuba Gajewskiego, do kościoła parafialnego w Chodlu i od tego czasu w świątyni nie były odprawiane jakiekolwiek nabożeństwa. W 1910 roku podjęto próbę rozebrania ruin kościoła, nieudaną ze względu na grube mury budynku. Architektura Była to budowla wzniesiona w stylu późnobarokowym, orientowana, murowana z cegły (niektóre elementy były wykonane z opoki licowane cegłą) i otynkowana. Wybudowana na planie prostokąta, składała się z trzech naw, reprezentowała typ kościoła bazylikowego, wzorowana była na archikatedrze w Lublinie. Prezbiterium było zamknięte półkolistą absydą, po bokach znajdowały się dwie prostokątne zakrystie. Dach dwuspadowy nad nawą główną był pokryty gontem, a nawy boczne nakrywał dach pulpitowy, na środku była umieszczona zwieńczona kopułą sygnaturka. Elewacja frontowa (od strony zachodniej) była dwukondygnacyjna i posiadała trzy osie. Po bokach były wtopione częściowo w fasadę dwie okrągłe wieżyczki. Przypisy
Kościół św. Rocha w Tarnogrodzie

Kościół świętego Rocha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie. Historia Jest to budowla wzniesiona w 1. połowie XVII wieku (1624?), jako kościół wotywny w związku z epidemiami, ufundowana zapewne przez Tomasza Zamoyskiego wojewodę podolskiego i kijowskiego, późniejszego kanclerza wielkiego koronnego. W 1668 roku została poświęcona przez dziekana leżajskiego, księdza Tomasza Kaczorkiewicza, remontowana m.in. w latach 1846-1847, odnowiona w 1907 i 1996 roku. Architektura Jest to kościół orientowany, wzniesiony z drewna, posiadający konstrukcję zrębową, postawiony na ceglanej podmurówce, oszalowany, wzmocniony lisicami. Posiada jedną nawę i składa się z nieco węższego prezbiterium zamkniętego trójbocznie, przy którym od strony północnej jest umieszczona zakrystia. Od strony zachodniej znajduje się otwarta kruchta pochodząca z XIX wieku, podparta czterema słupami. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z fasetą. Belka tęczowa fazowana z rozetą i datą 1624, jest podparta konsolkami z krucyfiksem rokokowym. Chór muzyczny drewniany jest podparty dwoma słupami. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym obejmującym nawę i prezbiterium, znajduje się na nim wieżyczka na sygnaturkę obitą blachą, zakrystię nakrywa dach kalenicowy z trzema połaciami, obitymi gontem. Wyposażenie Ołtarz Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z około połowy XVII wieku, znajdują się w nim dwie rzeźby apostołów oraz obraz św. Rocha z około połowy XIX wieku; przy ołtarzu na konsolkach są umieszczone rzeźby świętych Kazimierza i Zygmunta. Obrazy Świątynia posiada kilka obrazów: św. Rocha z XVII wieku, Wręczenie kluczy św. Piotrowi, w stylu barokowym z 1. połowy XVIII wieku, św. Sebastian z XVIII wieku, św. Michała z XVIII wieku, Ukrzyżowanie, w stylu ludowym Pozostałe Organy w stylu barokowym pochodzą z XVIII wieku. Ławka w stylu barokowym pochodzi z XVIII wieku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Świniarach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Świniarach – murowany kościół parafialny (rzymskokatolicki) zlokalizowany w Świniarach (gmina Kłecko). Historia Neorenesansową świątynię wzniesiono w 1901 lub 1909, jako kościół ewangelicki. Pozostawał nim do zakończenia II wojny światowej. W 1957 obiekt przejął kościół katolicki, a konsekracji dokonano 10 czerwca 1968. Wtedy też przyjęto obecne wezwanie i erygowano parafię. Architektura Świątynia dwunawowa, murowana, otynkowana, wzniesiona na planie prostokąta, z nieco węższym i niższym prezbiterium. Przy kruchcie dzwonnica z dwiema tarczami zegarowymi. Wieńczy ją sygnaturka zwieńczona żelaznym krzyżem. Wewnątrz dwa ołtarze: Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski (prezbiterium) i z obrazem Najświętszej Maryi Panny (nawa boczna). Obok kościoła stoi kaplica przedpogrzebowa i krzyż misyjny z datami 1974 i 1996. Galeria Przypisy
Kościół bł. Franciszki Siedliskiej w Kaczorach

Kościół błogosławionej Franciszki Siedliskiej – kościół filialny parafii św. Andrzeja Boboli w Kaczorach. Należy do dekanatu Wysoka diecezji bydgoskiej. Kościół powstał w 2000 roku dzięki datkom mieszkańców, miejscowych zakładów i gminy. Jego budowa była prowadzona przez byłego proboszcza parafii księdza dziekana Hieronima Krawczyńskiego. Świątynia może pomieścić jednorazowo 1000 wiernych. Przypisy
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Horodle

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego – polskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zamojskiego diecezji warszawskiej. Jest to drewniana świątynia wzniesiona w 1933 roku. Posiada konstrukcję wieńcową. kościół jest nieorientowany. Do jego budowy użyto drewna sosnowego. Jego prezbiterium jest zmniejszone w stosunku do nawy i zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy pokryty blachą, umieszczona jest na nim sześciokąta wieżyczka na sygnaturkę. Wieńczy ją hełm blaszany z latarnią. Wnętrze nakryte jest stopem o trapezowym przekroju podpartym sześcioma filarami. Chór muzyczny jest nadwieszony parapetem ze ściętymi bocznymi odcinkami. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej w Chełmie

Kościół Matki Boskiej Zwycięskiej – polskokatolicki kościół parafialny w Chełmie należący do dekanatu lubelsko-chełmskiego diecezji warszawskiej. Jest to murowana świątynia wzniesiona w 1928 roku jako kinoteatr „Corso". W 1947 roku została zakupiona przez parafię polskokatolicką i obecnie pełni funkcję kościoła parafialnego. Kinoteatr posiadał widownię dla 600 osób. Dwukrotnie zmieniał swoją nazwę: w 1930 roku na "Słońce" i w 1936 roku na "Apollo". W dwudziestoleciu międzywojennym w kinoteatrze grane były również spektakle, w których uczestniczyły amatorskie grupy teatralne Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Muzeum Wsi Lubelskiej. Świątynia została zbudowana we wsi Matczyn. Została ufundowana około 1686 roku przez Karola Tarłę, starostę stężyckiego, wojewodę lubelskiego i podkanclerza koronnego. W latach 1854-1855 kościół otrzymał nową większą kruchtę. W latach 1896-1912 otrzymał lożę kolatorską umieszczoną nad zakrystią. Od 1947 roku, po wzniesieniu w Matczynie nowej świątyni murowanej, kościół nie pełnił funkcji kultowej i coraz bardziej popadał w ruinę. W 1980 roku Kuria Biskupia w Lublinie podarowała obiekt Muzeum Wsi Lubelskiej. W 2002 roku świątynia została poświęcona przez arcybiskupa lubelskiego Józefa Życińskiego. Jest to budowla posiadająca konstrukcję węgłową, wzniesiona z drewna modrzewiowego, na zewnątrz jest oszalowana. Składa się z kwadratowej nawy, prostokątnego węższego prezbiterium z zakrystią i przedsionkiem - kruchtą. Dachy są pokryte gontem, nawę nakrywa dach dwuspadowy z sygnaturką w szczycie, prezbiterium nakrywa dach trójpołaciowy. Nawę i prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe pozorne, zakrystia i kruchta nakryte są stopami. W zachodniej części nawy znajduje się chór muzyczny podparty 2 filarami, posiadający wejście z kruchty poprzez poddasze. Wnętrze nawy i prezbiterium są oświetlane przez 6 okien, poddasze oświetla okno półkoliste. Drzwi kolebkowe są nabijane guzami z kowalskimi okuciami. Przypisy
Kościół św. Joachima i św. Anny w Annopolu (nowy)

Kościół Świętego Joachima i Świętej Anny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zawichost diecezji sandomierskiej. Świątynia znajduje się obok starego, drewnianego kościoła parafialnego pod tym samym wezwaniem. Historia i architektura Projekt świątyni, wykonany przez lubelskiego architekta Stanisława Fertnera został zatwierdzony przez kurię diecezjalną w Lublinie. Poprzedni projekt, opracowany przez Józefa Piusa Dziekońskiego został odrzucony przez biskupa lubelskiego. W 1936 roku rozpoczęły się prace budowlane. Śmierć proboszcza parafii w Annopolu, księdza Juliana Matrasia przerwała budowę, a później wybuchła II wojna światowa. W 1945 roku rozpoczęto budowę świątyni na przedwojennych fundamentach. Budowa trwała prawie 40 lat, ponieważ prowadzono ją w czasach władzy komunistycznej. Kościół został uroczyście poświęcony w 1966 roku przez biskupa lubelskiego Piotra Kałwę. Ukończone były wtedy tylko mury w stanie surowym, a we wnętrzu znajdował się prowizoryczny ołtarz. Prace budowlane były prowadzone przez księży: Władysława Kossarzeckiego, Władysława Kieszka, oraz Antoniego Bezpalkę. Do wyposażenia kościoła należą m.in.: witraże autorstwa Stolone-Dobrzańskiego z Krakowa, metaloplastyka autorstwa Hessa z Lublina, ambona i obraz Matki Bożej Kijowskiej (zwanej również Cygańską). Galeria Przypisy
Kościół św. Ducha w Markuszowie

Kościół świętego Ducha – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu Garbów archidiecezji lubelskiej. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Historia Kościół został ufundowany przez Gertrudę z Bnia Opalińską, córkę marszałka koronnego, żonę Jana Firleja z Dąbrownicy podskarbiego koronnego. Akt erekcyjny wystawił w dniu 24 maja 1608 roku w Krakowie biskup krakowski ks. Piotr Tylicki. Świątynia została zbudowana w latach 1608-1609. Konsekrował ją w 1611 roku biskup kijowski Krzysztof Kazimirski. Kościół został zaprojektowany przez architekta Piotra Durie. Pierwowzorem architektonicznym dla kościoła był zapewne kościół farny w Kazimierzu Dolnym. Kościół Świętego Ducha był kościołem szpitalnym, czyli mieścił się przy nim przytułek (szpital) dla 12 ubogich. W aktach wizytacji kościoła z lat 1644-1650, stan określono jako „daleko posunięte zniszczenie”. Pomiędzy 1739 a 1782 rokiem, sklepienie nawy zawaliło się. W wizytacji biskupiej z 1782 roku, zawarta została informacja, ze sklepienia już nie ma, a w jego miejscu powstał strop płaski. Przed 1782 rokiem przy południowo-zachodnim narożu kościoła, powstała niewielka dzwonnica. 23 września 1811 roku kościół szpitalny spłonął. „Odbudowany” został ze składek parafian i przy znaczącej pomocy hr. Tarnowskiego. W 1834 roku pokryto kościół i dzwonnicę nowymi dachami. W 1836 roku kościół szpitalny wraz ze wszystkimi dochodami i ciężarami, został połączony z parafialnym. W 1896 roku budowla została zniszczona przez pożar. Po tych uszkodzeniach kościół został odbudowany i pokryty dachówką ceramiczną. We wrześniu 1939 roku, po niemieckim nalocie bombowym, został uszkodzony dach świątyni. Naprawiono go w 1942 roku. Obecnie kościół zasadniczo nie różni się od swego pierwowzoru. Nabożeństwa w świątyni są odprawiane tylko w niedziele od 1 maja do 31 października. Kapliczka Piotr Durie wybudował w 1608 kamienną kapliczkę z figurą Matki Boskiej (ulokowana jest na dawnym cmentarzu przykościelnym). Składa się z czworobocznego słupa ustawionego na cokole i kapliczki w formie czterech korynckich, kanelowanych kolumienek. Podtrzymują one kopułę opiętą konsolami. Dodatkową ozdobę stanowią kartusze z herbem Lewart i inicjałami P.D. Bibliografia Jan Rusinek, Kościół św. Ducha w Markuszowie i jego twórca Architekt Piotr Durie, „Roczniki Humanistyczne KUL” 1961, z. 4. Przypisy
Cerkiew św. Mikołaja w Mycowie

Cerkiew św. Mikołaja w Mycowie – dawna cerkiew greckokatolicka. Od 2006 użytkowana jako kaplica rzymskokatolickiej parafii w Żniatynie. Historia obiektu Dawna cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja wzniesiona została w 1859. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w latach 1945–47 użytkowana była jako warsztat, a później, kiedy powstał PGR, jako magazyn. Od 1963 opuszczona ulegała postępującej dewastacji. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych z inicjatywy Społecznej Komisji Opieki nad Zabytkami Sztuki Cerkiewnej przeprowadzono remont, między innymi kładąc nowy blaszany dach oraz zrekonstruowano zniszczone zakrystie. Od 2006 służy jako kaplica pw. św. Jana Chrzciciela rzymskokatolickiej parafii w Żniatynie. Architektura i wyposażenie Jest to cerkiew jednokopułowa – nad nawą ośmiopołaciowa kopuła z latarnią, wsparta na wysokim ośmiobocznym tamburze, trójdzielna: prezbiterium, szersza nawa i babiniec równej szerokości z prezbiterium kwadratowe. Prezbiterium zwrócone na zachód, a w jego przedłużeniu zakrystia. Drewniana konstrukcji zrębowej, zwęglowana na rybi ogon, oszalowana. Kopuła, dwuspadowe dachy nad prezbiterium, babińcem i zakrystią oraz okap kryte blachą. Wewnątrz w nawie ośmiopolowe pozorne sklepienie kopulaste, w pozostałych pomieszczeniach stropy. Zachowała się polichromia z 1862 o tradycjach późnobarokowych oraz niepełny ikonostas barokowo-rokokowy zapewne z końca XVIII wieku gruntownie przemalowany. W cerkwi unikatowo umieszczone są dwa chóry jeden nad drugim. Wokół cerkwi Obok świątyni stała murowana dzwonnica z pięcioma dzwonami. Została rozebrana w 1969 przez PGR. Cerkiew otacza zdewastowany cmentarz, gdzie pozostało kilka kamiennych nagrobków. Turystyka Cerkiew jest obiektem transgranicznego szlaku turystycznego Bełżec - Bełz. Przypisy Bibliografia Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, ISBN 978-83-62460-26-7 Linki zewnętrzne Informacje o cerkwi na stronie kościoły drewniane
Kościół św. Stanisława w Biskupicach

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Piaski archidiecezji lubelskiej. Jest to budowla wzniesiona w latach 1712-1727 i ufundowana przez Remigiusza Piaseckiego, konsekrowana w dniu 16 września 1781 roku przez biskupa Jana Kantego Lenczowskiego. W XIX wieku świątynia była często remontowana po pożarach. W latach 1907–1914 zostały podwyższone wieże. W 1915 roku kościół został zniszczony wskutek działań wojennych. Po I wojnie światowej został odbudowany. Po II wojnie światowej budowla była remontowana (m.in. w latach 1984-1998). Świątynia jest murowana, składa się z jednej nawy, została wzniesiona w stylu późnobarokowmy, ołtarz został wykonany z marmuru, ambona została wykonana z drewna, obydwa sprzęty reprezentują styl rokokowy i zostały wykonane w XVIII wieku. W ołtarzu głównym są umieszczone obrazy Najświętszego Serca Pana Jezusa, św. Stanisława Biskupa Męczennika oraz Przemienienia Pańskiego i w górnej części św. Agaty z XVIII wieku. Przy ambonie jest umieszczony ołtarz Matki Bożej wykonany przez chodelskiego artystę rzeźbiarza A. Gasińskiego w 1992 roku. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy: z lewej strony: św. Antoniego i Matki Bożej. Z prawej strony: św. Teresy od Dzieciątka Jezus i krucyfiks z XIX wieku. Na chórze muzycznym są umieszczone organy o 13 głosach zbudowane przez wrocławską firmę A. Szydłowskiego w 1995 roku. Przy prezbiterium są umieszczone dwie zakrystie. W oknach świątyni są wprawione witraże wykonane przez wrocławską firmę Jaworskich. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Bobrownikach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ryki diecezji siedleckiej. Znajduje się na trasie Szlaku Renesansu Lubelskiego. Murowana budowla została wzniesiona w 1488 roku i ufundował ją starosta stężycki Stanisław Tarło jako kościół filialny parafii w Stężycy. Została przebudowana po pożarach w 1638 oraz 1757 roku, uzyskując dzisiejszą formę pod koniec XVIII wieku. kościół został konsekrowany w 1790 roku przez sufragana krakowskiego Mikołaja Oborskiego. Świątynia jest orientowana, składa się z jednej nawy, posiada cechy renesansu lubelskiego. Fasada jest zwieńczona ozdobnym szczytem z rzędami arkadowych wnęk, flankowanym spływami wolutowymi. Ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku i umieszczony jest w nim obraz przedstawiający scenę Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Jest ozdobiony barokowymi figurami świętych biskupów – Wojciecha i Stanisława, wykonami pod koniec XVII wieku. W kościele znajdują się organy 10-głosowe wykonane w 1904 roku przez Jana Szymańskiego z Warszawy, które są niesprawne. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Bożej Woli

Kościół świętego Antoniego Padewskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zakrzówek archidiecezji lubelskiej. Świątynia została wybudowana w 1840 roku przez cieślę Antoniego Rochfogela. W 1910 roku świątynia została pokryta blachą, natomiast w 1920 roku zostały zainstalowane organy wykonane przez mistrza Dominika Biernackiego z Dobrzynia nad Wisłą a także została wykonana posadzka z płytek czarnych i czerwonych kładzionych na kształt koloru karo. Po II wojnie światowej, w latach 50. XX wieku, ściany zostały oszalowane na zewnątrz. W latach 1981–1983 świątynia została ponownie oszalowana, ale od wewnątrz. Została wymieniona cała stolarka drzwiowa i okienna, ale nie zachowano podziałów i kształtu otworów. Wewnątrz została wykonana drewniana boazeria oraz malowidła, które wykonał miejscowy malarz Pecka. Ostatni remont został wykonany w 1996 roku, kiedy zostały pomalowane ściany i dach. Jest to budowla drewniana, charakteryzująca się jedną wieżą, ustawiona na podmurowaniu, posiadająca konstrukcję wieńcową. Nawa została wzniesiona na planie prostokąta i jest otwarta na prezbiterium. Z przodu znajduje się chór muzyczny podparty dwoma drewnianymi kolumnami, ze znajdującą się między nimi jego częścią centralną w kształcie trapezu wysuniętą na nawę. Z lewej i prawej strony prezbiterium są umieszczone kwadratowe zakrystie. Przed nawą jest umieszczona wspomniana wyżej wieża na planie kwadratu, w połowie długości wtopiona w korpus świątyni, a w połowie wysunięta przed jej elewację frontową. Na parterze wieży znajduje się kruchta. Na ścianach i stropie nawy jest wykonana współczesna polichromia. Wieża umieszczona z przodu świątyni jest czterokondygnacyjna. Galeria Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Morzewie

Kościół Przemienienia Pańskiego w Morzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w Morzewie, wzniesiony w 1908 roku. Świątynia powstała w miejscu murowanego kościoła z 1824 roku, który spłonął w 1906 roku. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Gozdowie

Kościół Miłosierdzia Bożego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Hrubieszów - Południe diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Świątynia została wybudowana w latach 1992 - 1998 według projektu J. Nowaka z Tomaszowa Lubelskiego W maju 1992 roku został poświęcony plac pod budowę, w dniu 2 kwietnia 1995 roku biskup zamojsko-lubaczowski Jan Śrutwa wmurował kamień węgielny, w dniu 3 maja 1998 roku ksiądz infułat Franciszek Greniuk poświęcił kościół. Jest to budowla murowana, jednonawowa, nakryta sufitem z boazerii, na dachu znajduje się wieżyczka z sygnaturką. W prezbiterium znajduje się duży obraz Jezusa Miłosiernego, na ścianach bocznych znajdują się obrazy: Matki Bożej Ostrobramskiej i św. Faustyny Kowalskiej (namalowane przez Józefa Mamczura z Lubaczowa). Do wyposażenia świątyni należą: ołtarz, ambona, chrzcielnica, 4 lichtarze, kredencja, sedilia wykonane z drewna dębowego, 4 chorągwie, fioletowe sztandary, konfesjonał, 4 klęczniki, ławki, monstrancja, kielichy, organy. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Horodyszczu

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wisznice diecezji siedleckiej. Obecna świątynia murowana została wybudowana w latach 1986-1990, dzięki staraniom księdza Piotra Zabielskiego, konsekrował ją w 1990 roku biskup siedlecki Jan Mazur. Kamień węgielny tego kościoła został przywieziony z bazyliki św. Piotra na Watykanie i poświęcił go Jan Paweł II. Wewnątrz znajduje się kopia zaginionego podczas I wojny światowej słynącego łaskami obrazu Matki Boskiej Horodyskiej, oraz tablica wykonana w 1980 roku upamiętniająca unitów podlaskich. Przypisy
Kościół św. Stefana we Wrocławiu

Kościół św. Stefana we Wrocławiu – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się przy ulicy Kamienieckiej na osiedlu Tarnogaj. Historia Wrocławski kościół św. Stefana powstał w miejscu, w którym w czasie II wojny światowej znajdował się drewniany barak. W tym baraku przed zakończeniem wojny Niemcy przetrzymywali jeńców wojennych, a po kapitulacji Festung Breslau sowieci przez pewien czas urządzili w nim stajnię. Jesienią 1945 ks. Johannes Gulitz proboszcz parafii Ducha Św. w związku z faktem całkowitego zniszczenia świątyni parafialnej zwrócił się z prośbą do władz pobliskiej gazowni, której dyrekcja zarządzała wówczas okolicznymi nieruchomościami, o zaadaptowanie drewnianego baraku do celów sakralnych. W przystosowanej w ten sposób kaplicy pierwsze nabożeństwo zostało odprawione dnia 30 października 1945 r. Prowizoryczna kaplica pełniła jednak funkcję świątyni parafialnej przez blisko trzydzieści lat. Zezwolenie na odbudowę kościoła Ducha Św. jakie wydały władze miejskie na początku lat pięćdziesiątych, został wkrótce cofnięte. Dopiero na początku lat siedemdziesiątych ówczesnemu proboszczowi ks. Stefanowi Wójcikowi udało się uzyskać nowe zezwolenie, a budowa nowej świątyni parafii Ducha Św. ruszyła w roku 1971, a w roku 1979 odprawiano już nabożeństwa w jej głównej nawie. Tymczasowy kaplica w drewnianym baraku miała być rozebrana. Jednak dzięki staraniom proboszcza w celu uniknięcia rozbiórki w sierpniu 1980 parafianie nielegalnie obmurowali barak ceglanym murem i przykryli dachem o stalowej konstrukcji. Uzyskane wkrótce zezwolenie na kontynuowanie samowolnych dotąd prac budowlanych i wykonanie oficjalnego projektu przez architekta Zenona Nasterskiego umożliwiło w roku 1980 dokończenie budowy świątyni. Stała się ona filialnym kościołem w parafii Ducha Świętego. Kolejny etap prac budowlanych miał miejsce w latach 1999-2000, gdy zapadła decyzja o erygowaniu nowej parafii. Do bryły kościoła dostawiona została dzwonnica oraz plebania. Od 25 września 2000 kościół jest świątynią parafialną erygowanej w tym dniu parafii św. Stefana. Architektura Prosta bryła kościoła św. Stefana dostosowuje się do otaczającej go zabudowy mieszkalnej, którą tworzą małe szeregowe domki robotniczego osiedla pracowników gazowni. Kościół zbudowany jest na planie prostokąta, kryty wysokim dwuspadowym dachem z poszyciem ocynkowanej blachy, na którym od strony północnej umieszczono sygnaturkę zwieńczoną krzyżem. Od strony prezbiterium dobudowana jest dzwonnica na planie kwadratu, która w górnej części została oszalowana drewnem, oraz skrzydło z pomieszczeniami mieszkalnymi. Ściany kościoła i plebanii są otynkowane i pomalowane na biało. Wnętrze pozbawione jest dekoracji, pod sklepieniem krytym modrzewiowymi deskami widoczna jest stalowa więźba. Bibliografia Zygmunt Antkowiak: Kościoły Wrocławia. Wrocław: Muzeum Archidiecezjalne we Wrocławiu, 1991, s. 245-247. Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011, s. 513.