NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kampinosie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kampinosie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu błońskiego archidiecezji warszawskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w stylu polskiego baroku w latach 1773–1782 z drewna sosnowego podczas wyrębu starodrzewu. Kościół został zaprojektowany przez warszawskiego architekta Lobe. Budowa została rozpoczęta dzięki staraniom księdza Jana Forszeta, a ukończona z inicjatywy księdza Jakuba Żegockiego. W dniu 15 lipca 1791 roku budowla została konsekrowana przez księdza biskupa Antonina Pobóg Malinowskiego. Wystrój kościoła powstał w latach 1865-1871 dzięki staraniom księdza S. Smoleńskiego. Na przełomie XIX i XX w. było w planach zastąpienie dzisiaj stojącego kościoła XVIII-wiecznego nową, murowaną, neogotycką budowlą. O wiele większa, trójnawowa świątynia na planie krzyża łacińskiego miała pomieścić 1200 wiernych. Przedstawiony w jedenastym numerze „Architekta” projekt kościoła stworzył Mikołaj Tołwiński, znany z domów mieszkalnych o secesyjnych fasadach tudzież budynków szkół, m.in. gimnazjum przy ul. Młynarskiej w Warszawie. Do sfinansowania budowy wyliczonej na 45000 rubli parafian zachęcił Aleksander Sokolik – proboszcz parafii w latach 1894–1908. Ksiądz ten zmarł w wieku 53 lat, nie znalazłszy następcy w zachęceniu kampinoskich wiernych do budowy murowanego kościoła. Świątynia została podmurowana w 1929 roku. W 1935 roku kościół otrzymał oszalowanie zewnętrzne. W tym samym roku budowla została pokryta blachą miedzianą. Po 1982 pokrycie dachu zamieniono z gontu na blachę. Przed frontonem kościoła znajduje się figura Matki Bożej z Dzieciątkiem ufundowana w 1865. Na prawo od kościoła znajduje się drewniana dzwonnica. Architektura Świątynia została wzniesiona na planie prostokąta. Elewacja frontowa swym kształtem nawiązuje do stylistyki typowej dla XVIII-wiecznych kościołów murowanych. Dwie narożne wieże kościoła posiadają zwieńczenia z blachy. Budowla posiada trzy nawy. Strop we wnętrzu podparty jest drewnianymi filarami. Wnętrze świątyni jest otynkowane. Prezbiterium kościoła jest zamknięte trójbocznie. Wyposażenie reprezentuje styl późnobarokowy, posiada dominującą białą barwę i złocone ornamenty. Po bokach ołtarza głównego znajdują się niskie pomieszczenia zakrystii i skarbczyka zwieńczone u góry lożami. Świątynia posiada 5 ołtarzy z 2. poł. XIX wieku wykonanych według projektu architekta Walerego Jodłowskiego. W ołtarzu głównym obraz z końca XVIII wieku przedstawiający Chrystusa na krzyżu zapewne autorstwa Franciszka Smuglewicza. W jednym z bocznych ołtarzy (drugim po lewej stronie) umieszczono otoczony szczególnym kultem wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem z 2. poł. XVII wieku zwany Panią Kampinosu. W ołtarzach bocznych znajdują się także obrazy Rafała Hadziewicza i Kazimierza Alchimowicza. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego i św. Mikołaja w Kazanowie

Kościół Przemienienia Pańskiego i świętego Mikołaja w Kazanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu zwoleńskiego diecezji radomskiej. Kościół został wzniesiony w latach 1788-1790 i ufundowany przez Jana Kantego Dunina-Wąsowicza. W latach 1929–1934 budowla została przebudowana według projektu Józefa Berenta. W wyniku tej przebudowy kościół zatracił swoje cechy barokowo-klasycystyczne. W nawie głównej jest umieszczony obraz Przemienienia Pańskiego, pochodzący z XVIII wieku. Jest świątynią o jednej nawie, wybudowana na planie krzyża. Do rejestru zabytków oprócz kościoła wpisane jest ogrodzenie cmentarza z kapliczkami i bramą, pochodzące z przełomu XIX i XX wieku. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kijach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kijach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu pińczowskiego diecezji kieleckiej. Obecna świątynia zaprojektowana w stylu wczesnobarokowym, murowana, została wzniesiona w I połowie XVII wieku. Składa się z nawy wyższej o czterech przęsłach oraz niższego prezbiterium. Z lewej i prawej strony zostały dobudowane w XVIII wieku kaplice w stylu późnobarokowym, posiadające ołtarze, w stylu rokokowym. W barokowym ołtarzu głównym jest umieszczony słynący łaskami obraz Matki Bożej Łaskawej z Dzieciątkiem w sukience metalowej. Na belce tęczowej jest umieszczony krucyfiks. Z lewej i prawej strony nawy są umieszczone ołtarze w stylu rokokowym. Po lewej w ołtarzu są umieszczone rzeźby patronów św. Piotra i Pawła, u góry znajduje się obraz Ojca Pio. Do wyposażenia kościoła należą epitafia i nagrobki z XVII–XIX wieku, między innymi proboszcza kościoła, etnografa i archeologa księdza Władysława Siarkowskiego. We wnętrzu znajdują się również obrazy świętych polskich namalowane przez Kazimierza Mołodzińskiego m.in. św. Jacka Odrowąża. W wieży dzwonniczej są umieszczone dwa nowe dzwony o imionach „Odkupiciel człowieka” i „Matka Odkupiciela”. Galeria zdjęć Przypisy
Jezioro Kleszczyńskie

Jezioro Kleszczyńskie – jezioro w woj. kujawsko-pomorskim, w powiecie rypińskim, w gminie Brzuze, leżące na terenie Pojezierza Dobrzyńskiego. Jezioro polodowcowe, morenowe z urozmaiconą linią brzegową. Ma kształt podkowy otwartej na południe. Jest jeziorem przepływowym, przepływa przez nie rzeka Ruziec, niosąc wody z jeziora Ostrowickiego i odprowadzając nadmiar do jeziora Bobrówiec. Według kryterium rybackiego uznawane jest jako jezioro sandaczowe. Wśród roślinności wodnej porastającej 64% linii brzegowej przeważa trzcina pospolita, sitowie, sit rozpierzchły, sit skupiony i pałka wąskolistna. Dane morfometryczne Maksymalna długość jeziora wynosi 1275 m, a szerokość 1175 m. Powierzchnia zwierciadła wody wynosi 72,2 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 103,5 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 5,4 m, natomiast głębokość maksymalna 10,8 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2000 roku wody jeziora zaliczono do wód pozaklasowych i II kategorii podatności na degradację. Hydronimia Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Jezioro Kleszczyńskie. Występuje ono również pod nazwą Kleszczyn. Przypisy Bibliografia Opis jeziora Kleszczyn na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. [dostęp 2014-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-04)]. Marek Stanisław Tyburski: Przyroda Powiatu Rypińskiego. Toruń: Polskie Wydawnictwa Reklamowe, 2013, s. 46-47. ISBN 978-83-62826-35-3.
Parafia św. Jana Nepomucena w Kolnowicach

Parafia św. Jana Nepomucena w Kolnowicach – parafia rzymskokatolicka w metropolii katowickiej, diecezji opolskiej, dekanacie Biała. Parafię obsługuje proboszcz parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Śmiczu. Historia Parafię wydzielono z parafii w Śmiczu już w 1896, od 1900 miała swojego duszpasterza. Erekcja nastąpiła jednak dopiero w 1920. W połowie 1944 parafia liczyła 760 wiernych, natomiast z początkiem grudnia 1945 – 980 osób, w tym 400 nowo przybyłej po wojnie ludności. Pod koniec 1946 parafia liczyła 715 wiernych. Administracyjnie parafia należy od 1992 do dekanatu bialskiego diecezji opolskiej. Do parafii należą: Kolnowice, Kolonia i Laskowiec. Parafia liczy 367 wiernych. Przy kościele z 1874 znajduje się cmentarz parafialny. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Kołbieli

Kościół Świętej Trójcy w Kołbieli – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu mińskiego-św. Antoniego diecezji warszawsko-praskiej. Historia Obecna budowla murowana i pokryta miedzianą blachą została wzniesiona w stylu neogotyckim według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego w latach 1895-1901 dzięki staraniom księdza proboszcza Józefa Wasilewskiego. Konsekrował ją w 1903 roku biskup pomocniczy warszawski, Kazimierz Ruszkiewicz. Architektura i wyposażenie Kościół posiada kształt krzyża. Charakteryzuje się wieżą o wysokości 50 metrów. Wnętrze jest podzielone sześcioma filarami na trzy nawy. Wieża pełni funkcję dzwonnicy, w której zawieszone są trzy dzwony o imionach Józef, Maryja i Antoni-Franciszek-Wojciech. Manierystyczny ołtarz główny św. Trójcy pochodzi z XVII wieku i posiada obrazy namalowane w tym okresie: Trójcy Świętej, Koronacji Najświętszej Maryi Panny, Ukrzyżowania Chrystusa, a także fundatorów kościoła na tle Jerozolimy. Jeden z ołtarzy bocznych został wykonany z drewna w stylu klasycystycznym, jest poświęcony św. Józefowi i pochodzi z XIX wieku. Drugi z ołtarzy bocznych jest poświęcony Miłosierdziu Bożemu i pochodzi z 2001 roku, posiada obraz namalowany przez Izabelę Malec, artystkę z warszawskiego Wawra. Poza tymi ołtarzami kościół posiada także trzy małe ołtarzyki poświęcone: Matce Bożej Nieustającej Pomocy, św. Janowi Pawłowi II i św. Antoniemu. Do wyposażenia świątyni należą także: rokokowa złocona chrzcielnica pochodząca z XVIII wieku ozdobiona figurą Św. Jana Chrzciciela, neogotycka ambona z posągami Ewangelistów, cztery konfesjonały neogotyckie, ołtarz soborowy i ambonka, monstrancja pochodząca z XVI wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Neogotycki kościół parafialny Świętej Trójcy (1896-98) www.polskaniezwykla.pl
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Konojadzie

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Konojadzie – zabytkowy kościół parafialny w Konojadzie, w powiecie grodziskim, w województwie wielkopolskim. Kościół w Konojadzie istniał już w XV wieku, gdyż kroniki piszą o sporze w 1446 między plebanem konojadzkim a właścicielem Szczepowic o dziesięcinę, który zakończył się dla duchownego tragicznie. Kościół płonął kilkakrotnie i w 1701 wystawiono nowy drewniany. Istniejący kościół jest murowany o cechach neogotyckich, orientowany, z kwadratową wieżą. Został wybudowany w 1854 roku. Należał wtedy do dekanatu grodziskiego. W 2015 tutejsza parafia należała do dekanatu kościańskiego. Z wyposażenia zachowały się dzwony z XVI wieku, obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XVII w. i ołtarze z pocz. XX wieku. W sąsiedztwie kościoła znajduje się zabytkowy cmentarz i kaplica grobowa rodu Speichertów. Na bramie z poł. XIX wieku, również wpisanej do rejestru zabytków figury św. Piotra, św. Pawła i św. Jadwigi. Plebania z I poł. XIX wieku została przebudowana w 1935 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie – jeden z rzymskokatolickich kościołów parafialnych w mieście Konstancin-Jeziorna, w województwie mazowieckim. Należy do dekanatu konstancińskiego archidiecezji warszawskiej. Mieści się w dzielnicy Skolimów. Świątynia została zbudowana w dwóch etapach. Najpierw powstała jednonawowa kaplica. Ufundowana została m.in. przez Ferdynanda Szulca i Władysława Bekera. Komitet budowy został założony w 1905 roku i na projektanta wybrał architekta Bronisława Brochwicza-Rogoyskiego. Pomagali mu dwaj budowniczy: W. Kossowski i A. Kryński. Prace budowlane były prowadzone przez przedsiębiorstwo Bracia Sikorscy z Konstancina. W 1910 roku została wybudowana nowa, wyższa wieża i został zamontowany dzwon. W 1923 roku Skolimów został oficjalnie wyłączony z parafii św. Anny w Piasecznie. Ze względu na stale wzrastającą liczbę wiernych konieczna była rozbudowa kaplicy. Kaplica została rozbudowana w latach 1930-1933 według projektu Henryka Juliana Gaya (przez niektórych jako projektant wymieniany jest Hugon Kuder). Obecna budowla to kościół o trzech nawach z transeptem, prostokątnie zamkniętym prezbiterium, przy którym są umieszczone dwie skośnie usytuowane zakrystie. Nad transeptem znajduje się wysoka wieża dzwonnicza (późniejsza), a nad fragmentem nawy bocznej niższa sygnaturka (pierwsza wieża dzwonnicza). Korpus nawowy i transept są nakryte dachem dwuspadowym, z kolei wieże są zakończone ostrosłupowymi hełmami. Po przebudowie świątynia otrzymała dekoracyjną fasadę ozdobioną dwoma ostrołukowymi portalami i centralnym zdwojonym portalem. Na osi środkowej, w szczycie, jest umieszczony pas wąskich, pionowych blend. Świątynia jest ozdobiona murkiem attykowym, przebiegającym dookoła, znajdującym się na nawach bocznych. Pozostałe elementy neogotyckiej dekoracji to: artykulacja szkarpami, podziały okienne z maswerkami, ostrołukowe blendy, profile okienne. Neogotyckie ołtarze w nawach bocznych zostały zaprojektowane przez artystę malarza Macieja Wiercińskiego. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Bożej Anielskiej, namalowany przez P. Kossowskiego. Jest to kopia obrazu Bartolomé Estebana Murilla. W prawej kaplicy jest umieszczony obraz św. Teresy, a w lewej św. Jana Chrzciciela. Poza tym w nawach bocznych są umieszczone obrazy: św. Antoniego Padewskiego, namalowany przez Macieja Wiercińskiego oraz Matki Bożej Częstochowskiej. Witraż został wykonany przez firmę Białkowski. Neogotycka ambona została ufundowana w 1935 roku przez doktora Henryka Jankowskiego. Neogotyckie ławki zostały ufundowane przez rodzinę Pomianowskich, cukierników z Warszawy. Przypisy
Blessed Ladislas of Gielniów Church, Warsaw

The Blessed Ladislas of Gielniów Church (Polish: Kościół bł. Władysława z Gielniowa) is a Catholic parish church located in the Ursynów district of Warsaw, Poland, in the neighbourhood of Natolin, at 3 Przy Bażantarni Street. It is dedicated to Blessed Ladislas of Gielniów. History The church was built under the supervision of the parish priest, Canon Eugeniusz Ledwoch (who died in April 2002), the organizer and first pastor of the parish. The construction of the foundations began in 1992. In October 1993, Cardinal Józef Glemp, the Archbishop of Warsaw and Primate of Poland, laid the cornerstone, which came from the remnants of St. Catherine's Church in Służew. The church was consecrated on 17 December 2000, also by Cardinal Józef Glemp. Architecture and interior The building is a three-aisled church built on the plan of a Latin cross. It is crowned with four domes: one above the transept, one above the presbytery, and one over each of the side chapels. Next to the church stands a 19-meter-tall freestanding bell tower. It houses the bell Ladislas (Polish: Władysław) crafted by Witold Sobol and Waldemar Olszewski at the Jan Felczyński Bell Foundry in Przemyśl. Along with the clapper and suspension, it weighs about 11 tons. The bell has a diameter of 2.33 meters and a height of about 2.21 meters. The pipe organ was built by Dariusz Zych in 2008. In the immediate vicinity of the church is the Przy Bażantarni Park. Pastors of the parish church Canon Eugeniusz Ledwoch (1985–2002), builder of the church, died in 2002 Prelate Jacek Kozub (2002–2024) Canon Robert Zalewski (2024–) References
Kościół bł. Władysława z Gielniowa w Warszawie

Kościół bł. Władysława z Gielniowa w Warszawie – katolicka świątynia parafialna położona w Warszawie w dzielnicy Ursynów w rejonie Natolin przy ul. Przy Bażantarni 3. Jej patronem jest bł. Władysław z Gielniowa. Historia Budowniczym kościoła był proboszcz parafii pw. bł. Władysława z Gielniowa ks. kanonik Eugeniusz Ledwoch (zm. w kwietniu 2002), organizator i pierwszy proboszcz parafii. Początek budowy fundamentów miał miejsce w 1992. W październiku 1993 kardynał Józef Glemp, arcybiskup metropolita warszawski i Prymas Polski, dokonał wmurowania kamienia węgielnego pochodzącego ze zrębów kościoła św. Katarzyny na Służewie. 17 grudnia 2000 konsekracji dokonał również kardynał Józef Glemp. Architektura i wnętrze Budowla jest świątynią trzynawową wzniesioną na planie krzyża łacińskiego. Zwieńczona jest czterema kopułami: jedną nad transeptem, drugą nad prezbiterium i po jednej nad każdą z kaplic bocznych. Obok kościoła wznosi się wolnostojąca dzwonnica o wysokości 19 m. Mieści ona dzwon Władysław, wykonany przez Witolda Sobola i Waldemara Olszewskiego w Odlewni Dzwonów Jana Felczyńskiego w Przemyślu. Wraz z sercem i zawieszeniem waży około 11 ton. Ma średnicę 2,33 m, oraz wysokość około 221. Organy zostały wybudowane przez Dariusza Zycha w 2008 roku. W bliskim sąsiedztwie kościoła zlokalizowany jest park Przy Bażantarni. Przypisy
St. Corpus Christi und St. Norbert (Opole)

Die Kirche St. Corpus Christi und St. Norbert (polnisch Kościół Bożego Ciała i św. Norberta) ist eine römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Opole (Oppeln) im Stadtteil Czarnowanz im Bistum Opole. Das Gotteshaus liegt am südlichen Ufer der Mała Panew (Malapane) am Plac Klasztorny 3 (Klosterplatz). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Corpus Christi und St. Norbert (Parafia Bożego Ciała i św. Norberta) in Oppeln. Der Kirchenbau ist ebenfalls die Klosterkirche des Klosters Czarnowanz. Geschichte Das Kirchengebäude wurde in der Mitte des 13. Jahrhunderts erbaut. 1643 wurde das Gotteshaus durch schwedische Truppen im Dreißigjährigen Krieg niedergebrannt. 1653 erfolgte der Wiederaufbau der Kirche. Unter dem Pfarrer Hermann Joseph Krusche wurde die Kirche ab 1777 grundlegend umgebaut. Es erfolgte eine Umgestaltung im barocken Stil nach Plänen von Jan Innozenz Töpper aus Neustadt. 1947 wurde die Kirche saniert. Seit 1964 steht der Kirchenbau mitsamt den Klostergebäuden unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Die barocke Saalkirche besitzt neben einer reichen Ausstattung im barocken Stil ebenfalls noch gotische Relikte. Das zweijochige Langhaus entstand auf einem annähernd quadratischen Grundriss mit abgerundeten Ecken. Der eingezogene Chor auf rechteckigem Grundriss ist dreijochig und besitzt ein Kreuzrippengewölbe aus der Bauphase von 1653. An der Nordseite befindet sich der Kirchturm im gotischen Stil mit einem oktogonalen Aufsatz und einem Barockhelm. Die Innenausstattung wurde im barocken-klassizistischen Stil um 1784 erstellt. Der Hauptaltar besitzt eine freistehende Mensa und ein Gemälde des Hl. Norbert und Figuren der heiligen Petrus, Paulus, Nikolaus und Augustinus. Weiterhin existieren zwei Seitenaltäre, welche der Himmelfahrt Mariä und dem St. Augustinus geweiht sind. Die Orgelempore stammt aus dem Jahr 1784 und besitzt eine Balustrade im Stil des Rokokos. Weblinks Historische Ansichten und Geschichte St. Corpus Christi und St. Norbert (poln.) Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 248–249. Einzelnachweise
Kościół Bożego Ciała i św. Norberta w Opolu-Czarnowąsach

Kościół Bożego Ciała i św. Norberta – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy placu Kościelnym 3 w Opolu-Czarnowąsach. Świątynia należy do Parafii Bożego Ciała i św. Norberta w Opolu-Czarnowąsach w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Dnia 2 kwietnia 1964 roku pod numerem 762/64 (A-B), kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół parafialny w Czarnowąsach został zbudowany w połowie XIII wieku. W 1643 roku, w czasie wojny trzydziestoletniej, został spalony przez wojska szwedzkie, a już w 1653 roku, świątynia została odbudowana. Z tego okresu pochodzi wieża, którą wówczas dobudowano. W 1777 roku, z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Hermana Kruschego, kościół przeszedł gruntowny remont i przebudowano go w stylu barokowym według projektu Jana Innocentego Töppera z Prudnika. Architektura i wnętrze kościoła Trójprzęsłowe prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą z zaokrąglonymi narożnikami. W przybudówce znajdują się dwie kruchty, z których jedna połączona jest z klasztorem. Od północnej strony kościoła, prostokątna zakrystia łączy się z kwadratową wieżą wypełniającą narożnik między prezbiterium i nawą. Od strony zachodniej, w dawny prostokątny korpus nawy została wbudowana węższa część o charakterze przedsionka z kruchtami po bokach. Wystrój wnętrza świątyni jest jednolity, barokowo-klasycystyczny, pochodzący z okresu przebudowy w 1777 roku. Ołtarz główny z sarkofagową mensą, na której znajduje się częściowo przekształcone tabernakulum z rzeźbami aniołów po bokach, grupą ukrzyżowania na drzwiczkach i barankiem eucharystycznym w zwieńczeniu. Retabulum przyścienne ujęte jest parami kolumn oraz rzeźbami św. Piotra, św. Mikołaja, św. Pawła i św. Augustyna. Środkową część ołtarza wypełnia obraz przedstawiający św. Norberta. Dwa ołtarze boczne są analogiczne, lewy z rzeźbami dwóch świętych norbertańskich i obrazem Wniebowzięcia NMP. Prawy natomiast, z rzeźbami dwóch zakonnic i obrazem św. Augustyna. Ambona udekorowana jest rzeźbami cnót i płaskorzeźbą Chrystusa Siewcy na parapecie oraz rzeźbą personifikacji wiary na baldachimie adorowanej przez anioły. W bocznej kaplicy znajduje się marmurowa chrzcielnica z XVIII wieku. Organy Instrument wybudował Karl Spiegel. Pochodzący z 1784 roku prospekt organowy jest trójdzielny, z małymi organami pośrodku oraz dwoma dużymi po bokach. Cały prospekt posiada bogatą dekorację rokokowo-klasycystyczną z wazonami i kratownicami. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Czarnowąsach
Herz-Mariä-Kirche (Dometzko)

Die Herz-Mariä-Kirche (polnisch Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny) ist eine römisch-katholische Kirche in der oberschlesischen Ortschaft Dometzko (Domecko). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei Herz Mariä (Parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny) in Domecko. Das Gotteshaus liegt südlich des Ortskerns an der ul. Cmentarna 12 (Friedhofsstraße). Geschichte Das Dorf Domecko sowie die Ortsteile gehörten ursprünglich zur katholischen Pfarrei in Chrzumczütz. Auf Initiative des Pfarrers Jan Skorupa wurde der Bau einer katholischen Dorfkirche in Domecko in den 1950er Jahren vorangetrieben. Mitte der 1950er Jahre erfolgte die Zustimmung der kommunistischen Staatsbehörden. Der Grundstein für den Kirchenbau konnte am 1. Oktober 1957 gelegt werden. Bedingt durch Materialmangel verzögerte sich die Fertigstellung des Baus. Bereits kurz nach Bauanfang entstanden Probleme mit den kommunistischen Behörden, die den Bau zusehends negativer sahen. Um einer behördlichen Anordnung zur Umnutzung des Gebäudes zuvorzukommen, wurde der Kirchenbau bereits am 22. August 1960 geweiht, obwohl die Kirche noch nicht fertiggestellt war. 1961 wurden die Glocken geweiht. Ein Jahr später wurde die Orgel der Firma W. Kaczmarek eingebaut. Am 1. Oktober 1980 wurde die eigenständige Pfarrei gegründet. Zwischen 1999 und 2001 wurde das Äußere der Kirche renoviert. Architektur und Ausstattung Die Orgel wurde von der Firma W. Kaczmarek aus Wronki hergestellt. Priester der Pfarrei Wilhelm Skorupa (1960–2005) Marcin Tomczyk (2005–2019) Adam Kondys (seit 2019) Weblinks Geschichte der Pfarrei (poln.)
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Domecku

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Domecku. Świątynia należy do parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Domecku w dekanacie Prószków, diecezji opolskiej. Historia kościoła W latach 50. XX wieku Domecko należało do parafii Matki Boskiej Szkaplerznej w Chrząszczycach. Z inicjatywy proboszcza tamtejszej parafii, księdza Jana Skorupy, została rozpoczęta budowa kościoła w Domecku. 1 października 1957 roku wmurowano kamień węgielny, zaś w 1961 zakończono budowę. 17 września 1961 roku świątynię konsekrował biskup Franciszek Jop. Administratorem został mianowany ks. Wilhelm Skorupa, dotychczasowy wikariusz parafii w Chrząszczycach. Dekretem z dnia 7 października 1980 roku biskup Alfons Nossol erygował nową parafię, jej proboszczem mianując dotychczasowego administratora. Organy Organy wybudował Władysław Kaczmarek w 1962 roku jako opus 48. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Niepokalanego Serca NMP w Domecku. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-02-06)].