NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brama Żuławska

Brama Żuławska (pierwotnie Brama Długich Ogrodów; niem. Langgarter Tor) – zabytkowa brama miejska w Gdańsku, znajdująca się w Śródmieściu w obrębie ulicy Długie Ogrody, na jej wschodnim końcu prowadzącym na Żuławy. Historia W końcu XVI wieku I Rzeczpospolita znajdowała się w długotrwałym konflikcie zbrojnym ze Szwecją. Bezpośrednie zagrożenie wojenne spowodowało, że władze Gdańska zdecydowały o ufortyfikowaniu miasta zgodnie z najnowszą ówcześnie sztuką obronną, zastępując umocnienia średniowieczne. W latach 1623–1638 został zbudowany od strony południowej i wschodniej ciąg czternastu bastionów typu staroholenderskiego, według projektu Korneliusza van den Boscha. Langgarter Tor była jedną z czterech nowożytnych bram miasta, jednej na każdą stronę świata, w otaczającym pierścieniu wałów ziemnych. Pozostałymi bramami były: Brama Wyżynna (z lat 1574–1575), Brama Nizinna (z 1626 roku) i nieistniejąca Brama św. Jakuba (z lat 1625–1635). Brama Długich Ogrodów została zaprojektowana przez gdańskiego architekta Jana Strakowskiego. Zlokalizowana na wschodnim krańcu miasta, chroniła wjazd od strony Żuław. Wzniesiona została w 1628 roku – rok ten znajduje się na froncie budowli, od strony wschodniej. Również od tej strony budynek ozdobiony jest kartuszem z herbem Gdańska. Brama została zbudowana z cegły i piaskowca. Była umieszczona w kurtynie wału ziemnego (pomiędzy bastionami), dzięki czemu była flankowana przez dwa sąsiednie bastiony „Lew” i „Wół”. Dodatkowym zabezpieczeniem bramy była fosa, w postaci Opływu Motławy. Komunikację umożliwiał centralny, szeroki i sklepiony przejazd oraz dwa boczne przejścia dla pieszych. Nad przejazdem mieściła się izba straży. Brama była mniej ozdobna niż Brama Wyżynna i Brama Nizinna. Wały ziemne otaczały bramę do przełomu XIX i XX wieku. Z upływem czasu fortyfikacje straciły znaczenie militarne i stały się przestarzałą przeszkodą, znacznie utrudniającą rozwój i funkcjonowanie miasta. Od końca XIX wieku rozpoczęto w Gdańsku likwidowanie wałów i zasypywanie fosy. Zasypaniu uległa cała zachodnia odnoga Opływu Motławy. Podczas II wojny światowej w 1945 roku brama uległa niewielkim zniszczeniom i w 1949 roku została wyremontowana. Współcześnie używana jest nazwa „Brama Żuławska”. Nie należy mylić jej z nieistniejąca Bramą Żuławską (Elbląską) zbudowaną kilkaset metrów dalej na wschód, na Knipawie dla wzmocnienia Langgarter Tor, w dodatkowym, zewnętrznym pierścieniu wałów. Zobacz też zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy Bibliografia Edmund Cieślak [red.]: Historia Gdańska, Tom II 1454–1655, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1982, ISBN 83-215-3244-6 Jacek Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2 Bramy miejskie. [w:] Encyklopedia Gdańska [on-line]. Fundacja Gdańska, 2012 (aktualizacja 2 lip 2014). [dostęp 2014-10-22].
Sajno (jezioro na Równinie Augustowskiej)

Sajno – jezioro rynnowe położone na południowo-wschodnim obrzeżu Augustowa (powiat augustowski, woj. podlaskie). Opis Nazwa jeziora wywodzi się prawdopodobnie z jaćwieskiego słowa soia, oznaczającego rzekę, nurt rzeczny (przez środek jeziora przebiega silny nurt). Brzegi są wysokie, w ok. 90% porośnięte lasem mieszanym, jedynie przy wypływie rzeczki Sajownicy podmokłe. Jezioro jest wydłużone, zorientowane równoleżnikowo. Sajno to największe jezioro w grupie jezior augustowskich. Od wschodu Sajno łączy się przesmykiem z jeziorkiem Sajenek (przez przesmyk biegnie sztuczna grobla z szosą i torem kolejowym). W północnej części jeziora ma ujście Kanał Bystry. W kierunku południowo-zachodnim wypływa z Sajna rzeczka Sajownica − odcinek rzeki Netty. Na północnym brzegu znajdują się ośrodki turystyczne. Na południowym położone są pola namiotowe. Jezioro znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu „Puszcza i Jeziora Augustowskie“. Linki zewnętrzne Archiwalne zdjęcia jeziora w bibliotece Polona
Сайно

Сайно — риннове озеро розташоване на південно-східному краю Августова (августівський повіт, підляське воєводство) Береги круті 90 % заросли мішаним лісом, при відтоці річки Сайовніци береги підтоплює. Озеро має видовжену форму. Сайно — найбільше озеро в групі августовських озер. В східній частині Сайно з'єднується з перешийком озера Сайенек (дорога та залізничний шлях проходять через перешийок). У північній частині озера розташоване гирло Бистрі Канал. У північній частині озера розташоване гирло каналу Бистрі.У південно-західному напрямку з Сайна, тече річка Саджолаца — ділянка річки Нетта. Назва озера, ймовірно, походить від ятвігського слова soia, що означає річка або річковий струм (сильний струм проходить посеред озера). Туристичні курорти «Королева Води» та «Жайворонок» зосереджені на північному березі. На півдні є кемпінги. Озеро розташоване в закритому ландшафтному районі «Пуща та озера Августовські» Див. також Список озер Польщі Географія Польщі Августовські озера
Salon Muzyczny-Muzeum Feliksa Nowowiejskiego w Poznaniu

Salon Muzyczny – Muzeum Feliksa Nowowiejskiego – muzeum poświęcone Feliksowi Nowowiejskiemu, zlokalizowane w Poznaniu, przy Alei Wielkopolskiej 11 na Sołaczu. Charakterystyka Kompozytor po zakończeniu I wojny światowej osiadł na stałe w Poznaniu. Od 1920 do 1927 poświęcał się pracy dydaktycznej, a następnie całkowicie oddał się komponowaniu i koncertom. Muzeum zajmuje pomieszczenia w Willi wśród róż, w której rodzina Nowowiejskich zamieszkuje od 1929. Salon otwarto 7 lutego 2008, w 131. rocznicę urodzin kompozytora, w willi, w której zamieszkiwał i komponował w latach 1929–1939 i w której zmarł 18 stycznia 1946 (po powrocie z II wojny światowej). Ekspozycja obrazuje pierwotny układ pomieszczeń z czasów bytności kompozytora. Znajdują się tu także instrumenty muzyczne, dzieła sztuki i prywatne przedmioty codzienne związane z Feliksem Nowowiejskim. Muzeum funkcjonuje jako placówka edukacyjna, kulturalna i artystyczna promująca życie i dzieło Feliksa Nowowiejskiego. Przed muzeum wmurowano płytę pamiątkową ku czci kompozytora oraz Marii Konopnickiej (w stulecie powstania Roty – 15 lipca 2010). Fundatorem był Agrobex Poznań. Bibliografia Poznańskie muzea, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2009, s. 42–43, ISBN 978-83-7503-081-5. Strona Salonu – dostęp 2012-12-31
Sambród (jezioro)

Sambród (niem. Samrodt) – jezioro o powierzchni 132 ha, położone między wsiami Sambród (na południowy zachód) i Małdyty (na północny zachód), w gminie Małdyty, powiat ostródzki, województwo warmińsko-mazurskie. Charakterystyka Jezioro leżące na trasie Kanału Elbląskiego, na północ od jeziora Ruda Woda i na północny zachód od Małdyt. Jest to jezioro rynnowe ułożone w kierunku południkowym, stosunkowo płytkie (średnia głębokość wynosi zaledwie 1,9 m, maksymalna - 4,3 m). Linia brzegowa o długości 10 400 m. Jezioro składa się z dwóch plos, połączonych przesmykiem. Na plosie południowym znajduje się wyspa (powierzchnia 0,8 ha, porośnięta krzakami). Jezioro jest podzielone nasypem kolejowym, pod którym znajduje się szerokie połączenie wodne. Wzdłuż wschodniego brzegu jeziora biegnie linia kolejowa (trasa Olsztyn-Gdańsk). Wśród roślinności wodnej licznie występują: ramienice, rdestnice, osoka aloesowata. Brzegi są niskie, miejscami tylko wzniesione i pagórkowate. Jezioro otoczone polami i łąkami oraz w części południowej zabudową mieszkalną (Małdyty). W południowo-czachodniej części znajdują się nadbrzeżne lasy, a nieco dalej rezerwat torfowiskowy Zielony Mechacz, ze stanowiskiem maliny moroszki. Kształt jeziora Sambród został znacznie zmieniony podczas budowy Kanału Elbląskiego. Budowniczy kanału, Georg Jacob Steenke podczas prowadzonych w latach 1844-1861 prac obniżył poziom jeziora Sambród o ponad 5,5 m, aby zrównać go z poziomem jeziora Jeziorak, które uczynił bazowym zbiornikiem wody dla kanału. Usuwaną wodę odprowadzono Drwęcą do Wisły. Znaczne wypłycenie spowodowało wynurzenie się z wód jeziora wyspy i tendencję do zarastania jeziora. W rybostanie występują: lin, szczupak, karaś. Przypisy Bibliografia Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", w: "Morąg - z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973 "Jeziora okolic Olsztyna. Przewodnik wędkarski, cz. 2" IRŚ, Olsztyn 1997
Uniwersyteckie Centrum Okulistyki i Onkologii w Katowicach

Uniwersyteckie Centrum Okulistyki i Onkologii w Katowicach – szpital w Katowicach, mieszczący się przy ul. Ceglanej. Historia Decyzję o budowie szpitala podjęła Rada Ministrów. Obiekt ukończono w 1989, szpital (wówczas Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 5) oddano do użytku 5 lutego 1990. Od początku swego istnienia był szpitalem Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach (obecnie Śląski Uniwersytet Medyczny). W latach 1988–2008 kierowała nim prof. n. med. Ariadna Gierek-Łapińska. W maju 1990 roku szpital jako pierwszy w Polsce i jeden z pierwszych w Europie wprowadził laserowe usuwanie wad wzroku, wprowadzenie lasera excimer pozwoliło na leczenie ambulatoryjne pacjentów z wadami refrakcji (krótkowzroczność, nadwzroczność, astygmatyzm). W roku 2012 specjaliści z zakresu okulistyki jako pierwsi w Polsce wszczepili pacjentowi soczewkę bioanalogiczną, czyli maksymalnie zbliżoną do naturalnej. Od początku 2014 w Uniwersyteckim Centrum Okulistyki i Onkologii działa specjalistyczny ośrodek onkologiczny. 1 marca 2016 roku doszło do połączenia Uniwersyteckiego Centrum Okulistyki i Onkologii w Katowicach z Centralnym Szpitalem Klinicznym im. prof. Kornela Gibińskiego w Katowicach, w wyniku czego powstało Uniwersyteckie Centrum Kliniczne im. prof. Kornela Gibińskiego w Katowicach. Dane Placówka medyczna świadczy specjalistyczne usługi medyczne w zakresie: okulistyki dorosłych i dzieci, a także alergologii i immunologii klinicznej, endokrynologii, radioterapii, onkologii klinicznej oraz chirurgii onkologicznej. W 2013 roku w poradniach przyjęto łącznie 169,5 tys. pacjentów, hospitalizowano blisko 17,5 tys. Oddziały oddział okulistyki dorosłych oddział okulistyki dziecięcej oddział alergologii i immunologii klinicznej oddział endokrynologii oddział chirurgii onkologicznej oddział onkologii klinicznej oddział radioterapii Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona szpitala
Sanatorium Dziecięce im. Janusza Korczaka

Samodzielne Publiczne Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci im. Janusza Korczaka w Krasnobrodzie – jedyna tego typu placówka dla dzieci na terenie województwa lubelskiego. Leczone są w nim choroby ortopedyczno-urazowe, choroby układu nerwowego z uwzględnieniem mózgowego porażenia dziecięcego oraz schorzeń neurologicznych o zbliżonym obrazie klinicznym, choroby reumatologiczne, schorzenia dolnych i górnych dróg oddechowych, choroby układu ruchu i układu nerwowo-mięśniowego oraz otyłość. Historia Początki sanatorium datują się na 1950 r., kiedy to w wyniku reformy rolnej zespół dworski Kazimierza Fudakowskiego na Podzamku został przekazany Wojewódzkiemu Wydziałowi Zdrowia w Lublinie. Po przeprowadzeniu remontu utworzono w istniejących budynkach Sanatorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci. 2 lata później placówka została przekształcona na Dom Zdrowia dla Dzieci. Sanatorium Rehabilitacyjne dla dzieci z chorobami reumatycznymi w swojej obecnej postaci działa od 1957 r. Baza lokalowa XVI-wieczny budynek główny (dawna oficyna dworska), w którym znajduje się m.in. kuchnia, stołówka, sale ćwiczeń i świetlica. XVI-wieczny budynek pałacu, w którym zlokalizowany jest Zespół Szkół przy Sanatorium. Budynek pawilonu wybudowany w latach 1967 – 1971, modernizowany w latach 2000-2004, z pokojami sypialnymi, świetlicami oraz gabinetami zabiegowymi dla dzieci. Budynek przychodni uzdrowiskowej. Linki zewnętrzne Sanatorium – strona internetowa. sanatorium.zam.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-20)].
Sandacznik

Sandacznik – jezioro w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Sulęcin. Charakterystyka Akwen znajduje się na północny wschód od Jeziora Recze. Na północy jezioro połączone jest krótkim kanałem z niewielkim Jeziorem Piżmaczym Powierzchnia jeziora to 14,0 ha. Jezioro znajduje się na terenie wędrzyńskiego poligonu wojskowego i jest w dyspozycji MON. Bibliografia Jeziora powiatu sulęcińskiego wyłączone z amatorskiego połowu ryb na stronie www.wwg.com.pl. wwg.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-04-23)]. Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 2. Wody stojące, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 305, ISBN 83-239-9607-5 .
Sanktuarium Chrystusowego Krzyża i Matki Bożej Królowej Pokoju na Liwoczu

Sanktuarium Chrystusowego Krzyża i Matki Bożej Królowej Pokoju – sanktuarium zlokalizowane jest na szczycie góry Liwocz. Znajduje się tam figura Maryi przywieziona z Medziugoria, a także figury Jezusa i papieża Jana Pawła II. Przypisy
Josefskapelle (Krakau-Łagiewniki)

Die Josefskapelle (polnisch Kaplica św. Józefa) in Krakau ist eine katholische Kirche im Stil der Neugotik im Sanktuarium der Barmherzigkeit Gottes im Stadtteil Łagiewniki. Geschichte Die Kapelle wurde als Klosterkirche zusammen mit dem Kloster in den Jahren 1889 bis 1892 von Karol Zaremba gebaut. Die Kapelle ist nun Teil des Sanktuariums der Barmherzigkeit Gottes. Im nördlichen Seitenaltar befindet sich das Original des Gnadenbildes vom Barmherzigen Jesus von Adolf Hyła, das nach der Vision der Heiligen Maria Faustyna Kowalska gemalt worden ist. Die Heilige ist vor dem Gnadenbild bestattet. Weblinks Literatur Homepage
Kaplica św. Józefa w Krakowie (ul. Siostry Faustyny)

Kaplica św. Józefa – część kompleksu kościelno-klasztornego zwanego Józefowem wzniesionego w latach 1889–1893 według projektów Karola Zaremby z fundacji Aleksandra Lubomirskiego. Sanktuarium św. Faustyny Kowalskiej. Obecnie wchodzi w skład łagiewnickiego kompleksu sanktuaryjnego. Stanowi część neogotyckiego zespołu klasztornego Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, który został wzniesiony w latach 1889–1891 według projektu Karola Zaremby. Kaplicę pw. św. Józefa poświęcił Albin Dunajewski 20 sierpnia 1891 roku. W wystroju świątyni z 1896 na uwagę zasługują: wykonany przez nieznanego rzeźbiarza z Przemyśla ołtarz główny z figurami: Matki Bożej Miłosierdzia (w polu środkowym), Stanisława Kostki (patrona młodzieży) i Marii Magdaleny (patronki pokutnic), ołtarze boczne z obrazami Serca Jezusa (lewy) i św. Józefa z Dzieciątkiem (prawy) F. Kudowskiego. Polichromia Z. Gedliczki pochodzi z 1934, a witraże W. Ostrzołka pochodzą z czasu generalnego remontu kaplicy dokonanego w latach 1981–1990. We wnętrzu kaplicy znajduje się obraz Jezusa Miłosiernego, namalowany według wizji Faustyny Kowalskiej przez artystę malarza Adolfa Hyłę. 16 kwietnia 1944 roku poświęcił go Józef Andrasz, jej krakowski spowiednik. Obraz ten odpowiadał wielkością i kształtem wnęce bocznego ołtarza i zastąpił pierwszy obraz pędzla Hyły ofiarowany w 1943 roku jako wotum za ocalenie rodziny z wypadków wojennych. Obraz Jezusa Miłosiernego pędzla Hyły szybko zasłynął łaskami. Jego kopie i reprodukcje rozeszły się po świecie. Jest to najbardziej znany wizerunek obrazu Jezusa Miłosiernego. Od 1959 roku na stałe pozostał w bocznym ołtarzu, przykrywając obraz Serca Jezusowego. W 1966 roku do świątyni przeniesiono ciało wówczas Sługi Bożej Faustyny. W 1968 kaplica ze względu na grób Sługi Bożej została wpisana przez Karola Wojtyłę na listę sanktuariów archidiecezji krakowskiej. W 1985 roku Jan Paweł II nazwał Łagiewniki „stolicą kultu Miłosierdzia Bożego”, gdyż w tym miejscu wraz ze śmiercią Faustyny został złożony dar orędzia Miłosierdzia, który zapisała w swym „Dzienniczku”. 1 listopada 1992 Franciszek Macharski wydał dekret ustanawiający kaplicę klasztorną pw. św. Józefa Sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Od czasu beatyfikacji Siostry Faustyny (1993) jej doczesne szczątki jako relikwie spoczywają na bocznym ołtarzu pod obrazem Jezusa Miłosiernego. W balustradzie przed prezbiterium od 1994 roku jest marmurowy klęcznik z cząstką jej relikwii dla ich uczczenia przez pielgrzymów, którzy przybywają do tego miejsca. Kaplicę odwiedziło trzech papieży: 7 czerwca 1997 modlił się tu Jan Paweł II (wydarzenie upamiętnia płaskorzeźba przy wejściu do kaplicy) 27 maja 2006 nawiedził to miejsce Benedykt XVI (to wydarzenie upamiętnia druga płaskorzeźba przy wejściu do kaplicy) 29 lipca 2016 odbył tu pielgrzymkę papież Franciszek podczas 31. Światowych dni Młodzieży w Krakowie Przypisy Bibliografia Michał Rożek: Sanktuaria Krakowa, Kraków: Wydawnictwo Turystyczne, 2006. Michał Rożek: Altera Roma. Święte miejsca Krakowa, Kraków: Wydawnictwo WAM, 2007.
Часовня Святого Иосифа (Лагевники)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-233/A от 5 октября 1983 года. Часовня святого Иосифа (пол. Kaplica św. Józefa) — католическая часовня, находящаяся в краковском районе Лагевники, Польша. В настоящее время часовня является частью католического паломнического центра Санктуарий Божьего Милосердия и монастыря женской монашеской конгрегации Сестёр Пресвятой Девы Марии Милосердия. В часовне находится один из вариантов католической иконы под названием «Иисус, уповаю на тебя». Архитектурный памятник Малопольского воеводства. История Строительство часовни святого Иосифа по проекту польского архитектора Кароля Зарембы началось в 1881 году и завершилось в 1893 году. Часовня была построена в неоготическом стиле из красного кирпича и имеет один неф. 20 августа 1891 года состоялось освящение часовни, которое совершил краковский архиепископ Альбин Дунаевский. В 1896 году в часовне был установлен современный алтарь. В 1944 году в часовне была установлена икона «Иисус, уповаю на тебя» авторства польского художника Адольфа Казимежа Хыла. В 1959 году эта икона была размещена в восточном боковом пределе. В 1966 году в часовне разместили мощи святой Фаустины Ковальской. В 1968 году краковский архиепископ Кароль Войтыла внёс часовню в список почитаемых мест архиепархии. 1 ноября 1992 года кардинал Франтишек Махарский объявил часовню местом почитания Божественного Милосердия. 5 октября 1983 года часовня святого Иосифа была внесена в реестр памятников Малопольского воеводства (А-233/А). На фасаде часовне находятся две мемориальные таблички о посещении часовни Римских пап. 17 июня 1997 года часовню посетил Римский папа Иоанн Павел II. В память этого визита в 1997 году на фасаде часовни была укреплена мемориальная табличка. 27 июня 2006 года часовню посетил Римский папа Бенедикт XVI, о чём свидетельствует вторая мемориальная табличка на фасаде часовни. Примечания Источник Michał Rożek «Sanktuaria Krakowa», Wydawnictwa turystyczne, 2006 Michał Rożek «Altera Roma, Święte miejsca Krakowa», wyd. WAM, Kraków, 2007
Sanktuarium Jasna Górka

Jasna Górka – sanktuarium Matki Bożej w Ślemieniu, w parafii Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Ślemieniu. Opis Sanktuarium Sanktuarium stoi powyżej zabudowy mieszkalnej w Ślemieniu, na stokach wzgórza Jasna Górka. Ołtarz główny jest barokowej konstrukcji z czterema kolumnami i widniejącymi po bokach figurami Św. Kazimierza Królewicza oraz Św. Jana z Kęt. Zwieńczenie ołtarza przedstawia Ducha Świętego w postaci gołębicy, adorowanego przez dwóch aniołów. W ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Jest to XIX-wieczna kopia obrazu Jasnogórskiego, namalowana na desce przez Błażeja Luksa. Koronowany przez Metropolitę Archidiecezji Krakowskiej kard. Stanisława Dziwisza w 2016 r. Obraz jest zasłaniany dwoma zasuwami – jedna z obrazem Św. Anny ze Św. Joachimem i Maryją, druga przedstawia objawienie Matki Bożej w Fatimie. W ołtarzu bocznym od strony zachodniej umieszczony jest obraz Matki Bożej Dobrej Rady, a w ołtarzu wschodnim Chrystus na krzyżu. Sklepienie kościoła ozdobione jest scenami z życia Maryi. Pod świątynią znajduje się kamienna grota w kształcie tunelu, z figurą Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia. Wyciągnięte dłonie Maryi symbolizują hojność w dawaniu łask. W grocie znajduje się źródełko uznawane za cudowne. Historia Historia kultu Matki Boskiej na Jasnej Górce zaczęła się w połowie XIV wieku. Jeden z górali ze Ślemienia po powrocie z pielgrzymki do Częstochowy postanowił zrobić cud na jednej z polan za wsią nazywanej „na Kumorkowym Groniu”. Zanurzył przywieziony z Częstochowy obrazek w tamtejszym źródełku, jakoby ukazała się tam Matka Boska. Wieść szybko rozeszła się po wsi. Ludzie zaczęli się modlić w tym miejscu. Źródełko było miejscem wielu cudów i uzdrowień. Ludzie z odległych stron pielgrzymowali po cudowną wodę do źródełka. Zaczęły przybywać pielgrzymki a góral zaczął zbierać profity z tego zjawiska. W XVII wieku wybudowano w tym miejscu kaplicę. Pielgrzymek przybywało, ludzie modlili się i kult Matki Boskiej na Kumorkowym Groniu rozsławił się daleko poza granice kraju. W 1623 roku rodzina Komorowskich sprowadziła do kościoła w Rychwałdzie obraz Matki Boskiej. Obraz natychmiast zasłynął cudami, ale ludzie nadal pielgrzymowali na polanę obok Ślemienia. Modlili się przy małej kaplicy. Bardzo się to nie spodobało plebanowi rychwałdzkiemu, jak i suskiemu, bo poważnie zaczęło zagrażać ich dochodom. Plebani najechali zbrojnie na polanę. Źródełko zasypali, kaplicę zburzyli. Od tego momentu pielgrzymki szły tylko do kościoła w Rychwałdzie. Tak było aż do połowy XIX wieku gdy mieszkaniec Ślemienia Józef Pochopień ufundował figurę Matki Boskiej, która stoi do dziś i zbudował kapliczkę. Kościół w tym miejscu powstał w 1866 za przyczyną Ks. Antoniego Antałkiewicza, który chciał w ten sposób uczcić 900 rocznicę chrztu Polski. Przypisy Bibliografia Opis Sanktuarium Jasna Górka Linki zewnętrzne Strona parafii
Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie

Sanktuarium Ecce Homo św. Brata Alberta w Krakowie – kościół zlokalizowany przy Domu Generalnym Zgromadzenia Sióstr Albertynek na Prądniku Czerwonym przy ul. Woronicza 10. W sanktuarium, zaprojektowanym przez Marzenę Popławską i Wojciecha Kosińskiego, wybudowanym w latach 1982–1985, znajdują się relikwie bł. siostry Bernardyny Jabłońskiej oraz św. Brata Alberta, założyciela zgromadzenia albertynek opiekujących się sanktuarium. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Ecce Homo. Kościół został podniesiony do rangi sanktuarium 23 listopada 1997 roku przez ks. kard. Franciszka Macharskiego. Zobacz też Klasztor Albertynek na Kalatówkach Pustelnia Brata Alberta Przypisy
Sanktuarium Maryjne w Rywałdzie

Sanktuarium Maryjne w Rywałdzie – barokowy kościół i klasztor oo. kapucynów w Rywałdzie, ok. 3 km od Radzynia Chełmińskiego. Miejsce kultu Matki Bożej Rywałdzkiej. Najstarsza wzmianka o kościele w Rywałdzie pochodzi z 1319 roku. Obecna świątynia, czwarta z kolei wybudowana w tym miejscu, pochodzi z XVIII wieku i była poddawana licznym modyfikacjom architektonicznym. Obiektem szczególnego kultu jest drewniana figura Matki Bożej Rywałdzkiej, datowana na przełom XIV i XV wieku. Figura, zwana też Matką Bożą Cyganów, została 3 września 1972 roku koronowana przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. Zespół klasztorny składa się z jednonawowego kościoła z lat 1689–1733 i murowanego klasztoru z roku 1748. Całość otoczona jest murem z XVIII/XIX w. Prezbiterium kościoła kryte sklepieniem konchowym na gutrach, a nawa – sklepieniem kolebkowym. Wewnątrz wystrój późnobarokowy i rokokowo-klasycystyczny (2 poł. XVIII w.). Klasztor i kościół oo. kapucynów są celem pielgrzymek polskich Romów. W dniach 25 września 1953 - 12 października 1953 internowany w klasztorze był prymas – kardynał Stefan Wyszyński. Zobacz też Parafia św. Sebastiana i Narodzenia NMP w Rywałdzie Przypisy Bibliografia Grudziądz i okolice. Przewodnik, Grudziądzkie Towarzystwo Kultury, Biblioteka Miejska w Grudziądzu, Grudziądz 1990 Pojezierze Chełmińskie (mapa), Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa 1980 Linki zewnętrzne Oficjalna strona sanktuarium Artykuł o Rywałdzie w Niedzieli Franciszek Kucharczak: Mama na pociechę - Sanktuarium Matki Bożej Rywałdzkiej www.gosc.pl
Marienkirche (Szczyrk)

Die Marienkirche (polnisch Sanktuarium Maryjne w Szczyrku), auch Heiligtum auf dem Berg genannt (polnisch Sanktuarium „Na Górce“), in Szczyrk, Polen, ist eine katholische Kirche. Sie ist ein Marienheiligtum. Geschichte Die Marienerscheinung in Szczyrk soll sich 1894 ereignet haben. Die erste Holzkirche wurde noch im 19. Jahrhundert errichtet. Der derzeitige Bau wurde 1912 begonnen und nach dem Ersten Weltkrieg vollendet. Die Salesianer Don Boscos aus Auschwitz sind seit 1938 für die Kirche zuständig. 1948 wurde die Kirche umgebaut. Weblinks Homepage