NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zbysław-Zając-Radrennbahn

Die Zbysław-Zając-Radrennbahn (polnisch Tor Kolarski im. Zbysława Zająca) ist eine Radrennbahn in der polnischen Stadt Stettin. Die Städtische Radrennbahn Stettin-Westend wurde 1925 im Eckerberger Wald in Stettin-Westend (seit 1945 Łękno) mit der finanziellen Unterstützung der Gebrüder Stoewer, die in Stettin ein Unternehmen zur Auto- und Fahrradproduktion führten, errichtet. Sie war offen, 400 Meter lang und fasste 2000 Zuschauer. In den folgenden Jahren wurde der Bahnbelag mehrfach erneuert. 1925 und 1926 wurden auf der Radrennen deutsche Bahnmeisterschaften ausgetragen, in den 1920er und 1930er Jahren auch Motorradrennen. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Bahn kaum beschädigt, schon 1946 fanden wieder Radrennen statt, nachdem zwei Betonplatten erneuert worden waren. In den 1950er Jahren wurde der komplette Belag wiederum erneuert. Ab 1980 diente die Bahn zur olympischen Vorbereitung von polnischen Radsportlern. 1987 wurde die Radrennbahn von dem Binzer Bauingenieur Ulrich Müther umfassend renoviert. Sie erhielt ein Dach und war damit bis zur Eröffnung der BGŻ BNP Paribas Arena in Pruszków im Jahre 2008 die einzige überdachte Bahn in Polen, wenn auch nur halbüberdacht. Zur Wiedereröffnung 1988 wurde die Bahn nach dem Stettiner Zbysław Zając benannt, der 1964 für Polen bei den Olympischen Spielen in Tokio im Bahnsprint an den Start ging und zu dieser Zeit als erfolgreichster Bahnsprinter in der polnischen Sportgeschichte galt. Nach einer weiteren Modernisierung wurden 1998 auf der Bahn Europameisterschaften ausgetragen, 2001 ein Lauf des Bahnrad-Weltcups 2001. Heute ist die Radrennbahn Teil eines Sportkomplexes mit weiteren Anlagen, darunter eine Sporthalle für Kampfsport, eine Eisbahn sowie Felder für Beachvolleyball und -soccer. Siehe auch Netto Arena Weblinks Historische Fotos der Radrennbahn. In: sedina.pl. Abgerufen am 14. Februar 2018 (englisch). Województwo zachodniopomorskie - zdjęcia=. In: szczecin.fotopolska.eu=. Abgerufen am 14. Februar 2018. Środy na torze kolarskim w Szczecinie auf YouTube, vom 4. Mai 2016 Środy na torze 2017 - Tor Kolarski w Szczecin - Damian Zieliński auf YouTube, vom 18. Mai 2017 Einzelnachweise
Enea Arena

Enea Arena, also known as Arena Szczecin, is a multi-purpose indoor arena in the Zawadzkiego-Klonowica neighbourhood of Szczecin, Poland, opened in 2014. It has 5,055 permanent seats and a capacity of up to 7,055, with standing places, for concerts. It is home to Wilki Morskie Szczecin of the Polish Basketball League. The venue regularly hosts a wide range of sporting events, including athletics, badminton, basketball, fencing, gymnastics, handball, martial arts, table tennis and tennis. It is also suitable for theatre and cinema performances, as well as concerts, exhibitions and conferences. History Construction commenced in 2011. An opening ceremony was held on 25 July 2014, with the official opening on 1 August 2014. In 2015, Grupa Azoty acquired naming rights for the hall, which was then renamed to Azoty Arena. In 2018, it was renamed to Netto Arena following a sponsorship deal with Netto. In 2026, a sponsorship deal with Enea SA was reached, as a result of which the venue was renamed to Enea Arena. Events The arena hosted the Eska Music Awards between 2014 and 2017, as well as pool B of the 2017 Men's European Volleyball Championship. A record audience of 8,000 people was achieved in March 2015 during a performance of the musical Metro; an aggregate sum of 420,000 visitors across all events had been recorded by then. Gallery See also List of indoor arenas in Poland Sport in Poland References External links Media related to Arena Szczecin at Wikimedia Commons Official website (in Polish)
Arena Szczecin

L'Arena Szczecin (conosciuta anche come Azoty Arena dal 2014 al 2017 e come Netto Arena dal 2017) è un'arena coperta a Stettino, nella Polonia nord-occidentale. Inaugurata il 1º agosto 2014, può ospitare fino a 7.403 spettatori. L'arena è utilizzata per svariati eventi sportivi, come incontri di pallacanestro, pallamano, pallavolo, tennis, badminton, calcio, scherma, arti marziali, salto con l'asta e ginnastica artistica, oltre che per concerti musicali, spettacoli teatrali e rappresentazioni cinematografiche. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arena Szczecin Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su arenaszczecin.pl. URL consultato il 7 marzo 2019 (archiviato dall'url originale l'8 marzo 2019).
Enea Arena

Enea Arena – wielofunkcyjna hala widowiskowo-sportowa w Szczecinie na os. Zawadzkiego-Klonowica. Jest otwarta od 1 sierpnia 2014 r. i posiada 5055 miejsc stałych. Charakterystyka Powierzchnia płyty głównej 2.600 m² o wymiarach 46 m × 58 m Powierzchnia użytkowa 25.502 m² Oświetlenie boiska o natężeniu 2500 lx Nagłośnienie w hali głównej o mocy 50 kW Stanowiska komentatorskie i kilka loży VIP oraz sala konferencyjna Sala treningowa o powierzchni 850 m² z trybuną dla 300 widzów Parking przy obiekcie dla 562 samochodów osobowych i kilku dużych autobusów. Do obiektu dojeżdżają linie tramwajowe nr: 1, 3, 5, 7 oraz autobusowe: 53, 74, 75, 80, 95. Enea Arena pozwala na organizację różnego rodzaju imprez sportowych, w tym do lekkoatletyki, piłki ręcznej, siatkówki, koszykówki, tenisa, tenisa stołowego, badmintona, sportów walki, szermierki, gimnastyki sportowej. Obiekt jest przystosowany również do organizowania spektakli teatralnych i kinowych, koncertów, wystaw i konferencji. Od sezonu 2022/2023 przez 3 kolejne lata zawody w hali rozgrywać będzie zespół Grupa Azoty Chemik Police. Sponsorzy tytularni W latach 2014–2017 hala nosiła nazwę Azoty Arena (sponsor tytularny Grupa Azoty Zakłady Chemiczne „Police”), w latach 2018–2025 Netto Arena (sponsor Salling Group), a od 2026 roku Enea Arena (sponsor Enea) Galeria Zobacz też Hale sportowe i widowiskowe w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa hali Specyfikacja obiektu
Netto Arena

Arena Szczecin (2014–2017 Azoty Arena , Netto Arena desde 2018) é uma arena coberta em Estetino, na Polónia. Foi inaugurado em 1º de agosto de 2014 e possui 7.403 pessoas. O Arena Szczecin abriga uma variedade de eventos esportivos, incluindo basquete, vôlei, handebol, futsal, tênis, badminton, artes marciais, esgrima, ginástica esportiva, salto com vara. Referências Ligações externas
Нетто Арена

Нетто Арена (пол. Netto Arena) — багатоцільова спортивно-розважальна споруда у Щецині, Польща. Арена побудована у 2011—2014 роках. Офіційе відкриття відбулося 1 серпня 2014 року. Має максимальну місткість 7055 глядацьких місць, з яких 5055 місць для спортивних подій та +2000 місць для концертних заходів. Споруда призначена для прийому різних спортивних заходів, у тому числі змагання з легкої атлетики, гандболу, волейболу, баскетболу, тенісу, настільного тенісу, бадмінтону, єдиноборств, фехтування та гімнастики. Також зала арени призначена для показу театральних вистав, кінопоказів, концертів, виставок та конференцій. Галерея Див. також Список спортивних та розважальних залів Польщі Примітки Посилання Офіційний сайт (пол.) (англ.)
Dom Kultury (Zgorzelec)

Dom Kultury in Zgorzelec of die Oberlausitzer Gedenkhalle is een voormalig museum, dat sinds 1948 dienstdoet als Cultuurhuis voor de Poolse stad Zgorzelec. Het gebouw werd gebouwd in 1888 en diende als gedenkhal voor de Duitse keizers Wilhelm I van Duitsland en zijn zoon Frederik III van Pruisen. Het gebouw had voor de Tweede Wereldoorlog overeenkomsten met de Jahrhunderthalle in Wrocław en met het Walhalla in het Duitse Donaustauf. In dit complex werd in 1950 het Verdrag van Görlitz tussen de Volksrepubliek Polen en Duitse Democratische Republiek getekend. Daarmee erkende de DDR de Oder-Neissegrens. De voormalige gedenkhal maakt onderdeel uit van het Andrzej-Błachaniec-Park en hierdoor van het Brückenpark (Pools: Park Mostów).
Stadion im. Edwarda Jancarza

Edward Jancarz Stadium (Polish: Stadion im. Edwarda Jancarza), formerly the Stadion żużlowy Gorzów Wielkopolski, is a 15,000-capacity multi-use stadium in Gorzów Wielkopolski, Poland, and the home of motorcycle speedway club Stal Gorzów Wielkopolski. It is currently used mostly as a 329 m racetrack for speedway matches and is the home stadium of Stal Gorzów Wielkopolski in the Speedway Ekstraliga. History The stadium has opened in 1951. It is named after Edward Jancarz, a former speedway rider from Gorzów Wielkopolski who finished third in the 1968 World Final in Sweden, and helped Poland win the 1969 Speedway World Team Cup at home in Rybnik. Jancarz was murdered by his wife in 1992. Events hosted International Speedway Grand Prix of Poland: 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2020 (x2), 2022, 2023, 2024 Speedway World Cup: 2010 (Event One), 2011 (Race-off and the Final) Individual Speedway Junior World Championship: 2000 Final Team Speedway Junior World Championship: 2009 Final Polish Championships Individual Speedway Polish Championship Finals: 1970, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979, 1984, 1985, Polish Pairs Speedway Championship Finals: 1982, 1992, 1998 Gallery See also Speedway in Poland Stal Gorzów Wielkopolski References
Stade Edwarda-Jancarza

Le stade Edwarda-Jancarza (en polonais : Stadion im. Edwarda Jancarza) est un stade situé à Gorzów Wielkopolski en Pologne. D'une capacité totale de 15 281 places, il est principalement utilisé pour les courses de speedway et reçoit le Stal Gorzów Wielkopolski. Il porte le nom de l'ancien pilote de moto Edward Jancarz (pl). Histoire Événements Finale du Individual Speedway Polish Championship, 1970, 1974, 1976, 1977, 1978, 1979, 1984 et 1985 Finale du Polish Pairs Speedway Championship, 1982, 1992 et 1998 Memoriał im. Edwarda Jancarza, depuis 1992 Finale du Individual Speedway Junior World Championship, 27 août 2000 Finale du Team Speedway Junior World Championship, 5 septembre 2009 Speedway World Cup Event 1, 25 juillet 2010 Finale de la Speedway World Cup, 16 juillet 2011 Speedway Grand Prix of Poland II (Grand Prix Polski na żużlu), 2011, 2012, 2013, 2014 et 2015 Galerie Notes et références Annexes Lien externe (pl) Stal Gorzów Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des sports motocyclistes Portail de la Pologne
Ochsenbastei

Die Ochsenbastei in Görlitz ist ein Teil der ehemaligen Stadtbefestigung in der Nähe der Peterskirche. Während das eigentliche „Tor an der Kahle“ 1834 abgebrochen wurde, blieben der Rundbau der Bastei und der Ochsenzwinger erhalten und sind inzwischen als Kulturdenkmale geschützt. Durch das „Tor an der Kahle“, einen Nebenausgang der Stadt, führte seit dem Mittelalter ein Weg von der Stadt zur Viehweide unmittelbar an der Neiße, von der die Bastei und der nahegelegene Ochsenzwinger ihre Namen bekamen. Die Bastei wurde zum Schutz des Tores errichtet und blieb nach dessen Abbruch 1834 erhalten. Zusammen mit dem Kaisertrutz und dem Nikolaiturm gehört die Ochsenbastei zu den sehenswerten Resten der Görlitzer Stadtbefestigung. Der Eingang zur Ochsenbastei liegt an der Uferstraße und der Ausgang an der Bergstraße. Terrassen Auf der Brunnenterrasse wurde ein kleiner barock anmutender Garten als öffentliche Grünanlage von 1962 bis 1963 angelegt. Die Pläne stammen vom damaligen Gartendirektor Henry Kraft. Erbaut wurde diese Anlage im Rahmen des Nationalen Aufbauwerks mit unentgeltlicher Hilfe durch die Görlitzer Stadtbevölkerung. Früher standen auf der Oberen Terrasse Wirtschaftsgebäude von Häusern der Kränzelstraße. In den 60er Jahren des 20. Jahrhunderts wurde eine Freifläche angelegt. 2000 wurde die Fläche zeitgemäß umgestaltet. 1999/2000 wurden Bastei und Garten umfassend saniert und wieder hergerichtet. Einzelnachweise Weblinks Artikel Ochsenbastei im Stadtwiki Görlitz
Baszta Wołowa w Görlitz

Baszta Wołowa w Görlitz (niem. Ochsenbastei) – jedna z czterech zachowanych baszt miejskich w Görlitz, położona niedaleko Peterskirche, wchodząca w skład dawnych fortyfikacji miejskich. Historia i architektura Baszta i brama Wołowa chroniły wejścia do miasta od strony Nysy Łużyckiej. Już w 1370 roku dokumenty miejskie wymieniają ją jako Tores an der Kahle (pol. Brama na pastwiska). W późnieszych zapiskach występuje jako Kahletor (pol. Brama Wołowa), lub Neutor an der Kahle (Nowa brama na pastwiska). Nazwa Tores an der Kahle wiązała się z prowadzącą wzdłuż murów drogą właśnie na pastwiska. W 1525 roku bastion i bramę podpalono, a już w 1536 roku odbudowano, zamieszczając na bramie łacińską sentencję „CIVITATEM MELIVS TVTAVR AMOR CIVIVM QVAM ALTA PROPVGNACVLA” (pol. „Miłość obywatelska daje znacznie więcej niż stara baszta”). W 1834 roku wyburzono wschodnią część bramy zachowując jedynie zachodni rondel, przerobiony na basztę. Międzymurze Wołowe W międzymurzu przyległbym do baszty założono w latach 1962/63 ogród miejski w stylu barokowym projektu Henry'ego Krafta, miejskiego nadzorcy zieleni miejskiej. Ogród powstał z myślą o miejscu rekreacyjnym, finansowanym z budżetu państwa, przy realizacji którego nieodpłatnie pomagali mieszkańcy miasta. Ogród odnowiono gruntownie w latach 1999/2000 i ponownie w 2015/16 roku. Zobacz też Wieża Mikołaja w Görlitz Bibliografia Zgorzelec-Görlitz. Przewodnik miejski.. Zgorzelec: Wydawnictwo EuroOpera, 2004. (pol.).
Kościół św. Piotra i Pawła w Gulczu

Kościół św. Piotra i Pawła w Gulczu – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Gulczu (gmina Wieleń), na północnym skraju Puszczy Noteckiej. Początkowo funkcję kościoła pełniła kaplica pw. Chrystusa Króla mieszcząca się w dawnym zajeździe. Do budowy kościoła parafialnego przystąpiono dopiero po II wojnie światowej (1950), kiedy proboszczem był ks. Bernard Woltman. Budowę ukończono w 1953, a świątynia powstała według projektu architekta Franciszka Morawskiego w stylu zbliżonym do neoromańskiego z ośmioboczną wieżą. Kamień węgielny pochodzi z katedry poznańskiej, która ma tych samych patronów. Konsekrowany został 28 czerwca 1953 przez ks. abpa Walentego Dymka. Wyposażenie wnętrza projektował Józef Pade. W ołtarzu bocznym zlokalizowano zabytkowy późnobarokowy obraz Świętej Rodziny z około 1780, pochodzący z kościoła bernardyńskiego we Wschowie. Witraże wykonał w 1952 Stanisław Powalisz. Krucyfiks w kruchcie wyrzeźbił około 1900 ludowy artysta W. Kubiś. Obok wejścia do kościoła stoi kolumna z rzeźbą św. Wawrzyńca z 1953. Na elewacji przytwierdzona jest tablica pamiątkowa ku czci ks. proboszcza Bernarda Woltmana (2.7.1912 - 11.9.1987) - budowniczego świątyni (proboszczem był w latach 1949-1972). Przy kolumnie św. Wawrzyńca umieszczono we wrześniu 2011 głaz pamiątkowy ku czci ks. proboszcza Józefa Dymały (sprawował tę funkcję w latach 1983-2010) Galeria Przypisy Linki zewnętrzne strona parafialna – dostęp 30.12.2015
Most kolejowy w Przemyślu

Most kolejowy w Przemyślu – most kolejowy na Sanie o konstrukcji kratownicowej, położony między stacjami Przemyśl Główny i Przemyśl Zasanie, przez który przebiega linia kolejowa nr 91 z Krakowa do Medyki. Przez most przejeżdżają pociągi pasażerskie z Polski, kończące bieg w Przemyślu. Obiekt stanowi jeden z ważnych elementów krajobrazu miejskiego. Na cześć prezydenta Przemyśla z 1944 r. – Tadeusza Porembalskiego nosi jego imię. Historia Most kolejowy na rzece San powstał w roku 1860 w związku z budową linii kolejowej łączącej Wiedeń ze Lwowem. W obecnej postaci istnieje od 1891. W marcu 1915 został wysadzony przez Austriaków, a następnie odbudowany w 1916 roku. W listopadzie 1918 obiekt walk polsko-ukraińskich. 29 września 1939, podczas ataku ZSRR na Polskę, wizytował go Nikita Chruszczow – wówczas członek Rady Wojennej Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Po podziale Polski w wyniku Paktu Ribbentrop-Mołotow od 1939 do 1941 stanowił przejście graniczne między strefą okupacyjną niemiecką i radziecką. W dniach 22–27 czerwca 1941, z uwagi na swoje strategiczne znaczenie, przedmiot zaciętych walk niemiecko-radzieckich. W 1944 przygotowany do zniszczenia most został uratowany dzięki żołnierzom Armii Krajowej, którzy unieszkodliwili większość podłożonych przez Niemców ładunków wybuchowych. Uszkodzony most został naprawiony po II wojnie światowej. Pod koniec 2022 rozpoczęły się prace związane z przebudową mostu. W listopadzie 2023 oddano do użytku tor nr 1 na nowym moście, a pod koniec grudnia tego samego roku uruchomiono tor nr 2. Stare przęsła mostu zostały rozsunięte i pozostaną ze względu na zabytkowy charakter obiektu – na jednym zostanie utworzony ciąg pieszo-rowerowy, drugi będzie wykorzystywany przez Muzeum Ziemi Przemyskiej. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć historycznych mostu
Kościół Przemienienia Pańskiego w Jabłecznej

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny w Jabłecznej, dawna cerkiew unicka, a następnie prawosławna. Historia Parafia prawosławna istniała w Jabłecznej, niezależnie od męskiego monasteru, od 1516. Jej pierwszym patronem był św. Onufry. Po zakupieniu dóbr jabłeczyńskich przez Karola Stanisława Radziwiłła, wyznawcy katolicyzmu i protektora unii, parafia ta została zmuszona do przyjęcia unii. W 1752 Hieronim Florian Radziwiłł wzniósł w Jabłecznej nową cerkiew unicką. Była ona następnie dwukrotnie odnawiana, na początku XIX w. i w latach 40. tego samego stulecia. W 1875, po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, parafia w Jabłecznej została odgórnie przemianowana na prawosławną. W 1894 budynek został przebudowany, wtedy nad jego przedsionkiem wzniesiono wieżę, a nad nawą kopuły. Po I wojnie światowej i odzyskaniu niepodległości przez Polskę, w 1919 obiekt został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego i zaadaptowany na parafialny kościół. W 1929 przebudowano go, by usunąć cechy stylu bizantyjsko-rosyjskiego. Kolejne remonty świątyni miały miejsce w latach 1962–1964, 1976 i w latach 80. XX wieku. Architektura Kościół w Jabłecznej jest budowlą drewnianą, orientowaną, o konstrukcji zrębowej, oszalowaną, na podmurówce. Zgodnie z tradycją budownictwa cerkiewnego jest obiektem trójdzielnym, z prostokątną nawą, przedsionkiem i niższym od nawy, prosto zamkniętym pomieszczeniem ołtarzowym, do którego przylegają skarbczyk i zakrystia. Wieża kościelna, dwukondygnacyjna, na planie ośmioboku, wznosi się nad przedsionkiem. Dach kościoła jest dwuspadowy, zaś wieżę wieńczy dach namiotowy. Nawę kryje strop wsparty na dwóch parach ośmiobocznych słupów, natomiast w prezbiterium znajduje się pozorne sklepienie. Od zachodu znajduje się chór muzyczny. Ołtarz główny w kościele pochodzi z końca XIX w., jednak wstawiony do niego obraz Przemienienia Pańskiego jest prawdopodobnie starszy o stulecie. Neobarokowe ołtarze boczne powstały natomiast już po rewindykacji świątyni, w 1923. Na wyposażeniu świątyni pozostaje także metalowa chrzcielnica z przełomu XIX i XX w. oraz monstrancja z końca XIX stulecia z elementami z w. XVIII w.. Przypisy
Městský stadion (Gliwice)

Městský stadion v Gliwicích (polsky Stadion Miejski w Gliwicach) je fotbalový stadion v polském městě Gliwice, na němž hraje své domácí zápasy klub Piast Gliwice. Má kapacitu 10 024 míst. Osvětlení stadionu je 2 000 luxů. V letech 2010 a 2011 došlo k rekonstrukci stadionu. Rekonstrukce V letech 2010–11 došlo k rozsáhlé rekonstrukci stadionu. Starý stadion byl zbourán a na jeho místě postaven nový. Byly vytvořeny kryté tribuny kolem trávníku (tribuny tvoří ovál). Proběhla instalace dvou světelných tabulí. Byl vytvořen nový trávník i zázemí pro klub. Stadion má po přestavbě kapacitu pro 10 024 diváků. První zápas po rekonstrukci odehrál Piast Gliwice proti Wisłe Płock (výhra Gliwic 2:1) 5. 11. 2011 v 18. kole I ligy a utkání sledovalo 9 432 lidí. Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Městský stadion v Gliwicích na Wikimedia Commons Městský stadion (Gliwice) na stránkách fotbalovestadiony.cz Městský stadion (Gliwice), soccerway.com (anglicky)
Stadion Miejski (Gliwice)

Das Stadion Miejski (deutsch Städtisches Stadion) ist ein Fußballstadion in der polnischen Stadt Gliwice, Woiwodschaft Schlesien. Die Sportstätte wurde in den 1920er Jahren erbaut und von 2010 bis 2011 umfangreich umgebaut. Das Stadion wird für die Heimspiele des der Ekstraklasa angehörenden Fußballvereins Piast Gliwice genutzt. Geschichte Jahnstadion Das Jahnstadion wurde in den 1920er Jahren erbaut, als Gleiwitz (polnisch Gliwice) noch zum Deutschen Reich gehörte. Benannt war das Stadion nach dem Turnvater Friedrich Ludwig Jahn. Die SpVgg Vorwärts-Rasensport Gleiwitz trug ihre Heimspiele bis 1945 im Jahnstadion aus. Stadion Miejski Das Stadion wurde zwischen 2010 und 2011 umgebaut und hat jetzt eine Kapazität von 9.913 Zuschauern. Der Umbau kostete 13 Mio. € (ungefähr 54 Mio. zł). Das Stadion ist baugleich mit der Home-Deluxe-Arena in Paderborn. Eine Erweiterung auf 15.000 Zuschauerplätze ist bei Bedarf möglich. Weblinks piast-gliwice.eu: Stadion Miejski w Gliwicach (polnisch) stadiumdb.com: Stadion Miejski w Gliwicach (Stadion Piasta Gliwice) (englisch) stadiumdb.com: Stadion Piasta Gliwice – until 2010 (englisch)
Estadio Municipal de Gliwice

El Estadio Municipal de Gliwice (en polaco:Stadion Miejski w Gliwicach), también llamado Estadio Municipal Piast, es un estadio de fútbol ubicado en Gliwice, Polonia. El estadio es sede del Piast Gliwice, donde juega sus partidos como local. Entre 2010 y 2011, el estadio sufrió una remodelación que terminó reemplazando por completo al antiguo estadio. Los arquitectos se basaron en el Energieteam Arena de Paderborn (Alemania) para el diseño del nuevo estadio. Historia La primera instalación deportiva en la ubicación actual del estadio fue construida a mediados de los años veinte del siglo pasado. El estadio ya existía en 1926, pero la fecha exacta de su construcción es desconocida. El estadio fue modernizado y reconstruido varias veces. Antes de la Segunda Guerra Mundial, el estadio pertenecía al SpVgg Vorwärts-Rasensport y en 1941 las gradas tenían capacidad para 15.000 espectadores. Después de que Gliwice pasara bajo administración polaca en 1945, el estadio fue utilizado como el estadio del Budowlani Gliwice. En 1956, tras la fusión de tres clubes ubicados en Gliwice, se fundó el GKS Gliwice. En el año 1964, los dos clubes se fusionaron, dando como resultado el GKS "Piast" Gliwice. El Piast ascendió por primera vez en su historia a la I Liga en 1957.​ En 2006, cuando se instaló una nueva iluminación, se celebró un partido amistoso entre Piast y Pogoń Szczecin. En 2008, Piast Gliwice ganó el ascenso a la Ekstraklasa por primera vez en su historia. El equipo se vio obligado a jugar sus partidos oficiales en el Estadio MOSiR situado en Wodzisław Śląski, porque el estadio no cumplía con los requisitos de licencia de la Ekstraklasa. El primer partido en Ekstraklasa tuvo lugar en Gliwice A 3 de abril de 2009, cuando ganó Piast con su rival local - Górnik Zabrze. 1: 0.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Polonia Referencias
Stade municipal de Gliwice

Le stade municipal de Gliwice est un stade de football situé à Gliwice en Pologne et construit avant 1926. Il est utilisé pour les matches à domicile du Piast Gliwice et peut accueillir jusqu'à 10 037 personnes depuis sa rénovation en 2011. La capacité du stade peut être portée à 15 000 places. Histoire Construction et utilisation 2010-2011 : rénovation En 2009, le Piast Gliwice et la ville décident de rénover complètement le stade et font appel au cabinet allemand Bremer AG, spécialiste des projets à faible coût. La société propose alors, sur le modèle de l'Energieteam Arena construit un an plus tôt à Paderborn en Allemagne et qu'elle a imaginé, un stade conçu simplement, à partir de blocs préfabriqués et pour un coût total estimé à un peu plus de 54 millions de złotys (soit 13 millions d'euros). Les travaux débutent le 28 septembre 2010 par la démolition totale de l'enceinte, sous l'entrepreneuriat de la société polonaise Polimex-Mostostal, et s'achèvent en juillet 2011. Cependant, avec les nouvelles normes de sécurité imposées par l'organisateur du championnat de Pologne, il est nécessaire de repenser la surveillance et l'identification des personnes, ce qui repousse à novembre 2011 l'opérationnalité complète du stade. Le 5 novembre, un premier match y est joué et oppose le Piast Gliwice au Wisła Płock. Devant 9 432 personnes, l'équipe de Silésie s'impose deux buts à un. Liens externes (pl) Le stade sur le site du Piast Gliwice (pl) Fiche technique du stade sur stadiony.net Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de la Pologne