Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny Dobrzykowie

Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Dobrzykowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Dobrzykowie (dekanat gąbiński diecezji płockiej). Znajduje się we wsi Dobrzyków, w gminie Gąbin, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Historia Z poprzedniego kościoła, wzniesionego w XVII wieku, zachowały się murowana zakrystia i skarbczyk. W 1775 roku, z fundacji Józefa Antoniego Sołłohuba – wojewody witebskiego i ówczesnego dziedzica Dobrzykowa – wzniesiono nową świątynię. Jej konsekracja odbyła się w 1806 roku. W latach 1970–1974, za probostwa księdza Eugeniusza Lubczyńskiego, przeprowadzono gruntowny remont: oszalowano ściany, położono nową podłogę i sufit, zamontowano dębowe lamperie, wykonano nowe pokrycie dachu oraz podniesiono budowlę o 75 cm, stawiając ją na murowanym fundamencie. Odrestaurowano również ołtarze, stalle i wyposażenie wnętrza. Kolejne prace prowadził ksiądz Jan Gach, który odnotował w kronice parafialnej, że podczas remontu odkryto bale modrzewiowe pochodzące ze świątyni z 1489 roku. W czasie posługi księdza Zygmunta Mariana Karpa (1982–2010) wymieniono dach na blachę miedzianą i odnowiono dwa ołtarze boczne. 7 sierpnia 1992 roku z kościoła skradziono pozłacane, srebrne korony z obrazu Matki Bożej Dobrzykowskiej i Dzieciątka oraz część wotów i sprzętów liturgicznych. Nowe korony zamówił ksiądz Karp w firmie „Argentum” z Koszelówki w tym samym roku. Podczas probostwa księdza Marka Mikołaja Mizerskiego zakupiono liczne utensylia liturgiczne. Od 2016 roku, dzięki staraniom księdza Jarosława Ferenca i parafian, kontynuowano prace konserwatorskie. W 2020 roku wykonano nowy zewnętrzny szalunek i odnowiono okna. Architektura Kościół jest orientowany, drewniany, wzniesiony w konstrukcji zrębowej i oszalowany. Zakrystia i skarbiec – pozostałości wcześniejszej budowli – są murowane i otynkowane. Nawa ma kształt prostokąta z węższym, wydłużonym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Strop jest płaski, a posadzka w zakrystii wykonana z marmurowych flizów. Chór muzyczny wspiera się na dwóch słupach. Dach dwuspadowy, pokryty blachą, wieńczy ażurowa wieżyczka na sygnaturkę. Na belce tęczowej umieszczono grupę Ukrzyżowania z rzeźbami późnogotyckimi z I połowy XVI wieku, przedstawiającymi Matkę Boską, św. Jana Ewangelistę i klęczącą św. Marię Magdalenę, pod barokowym krucyfiksem z XVIII stulecia. Ołtarz główny pochodzi z początku XVIII wieku, a jego restauracja miała miejsce w 1973 roku. Zdobią go rzeźby aniołów; w centrum znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z I połowy XVII wieku. Na zasuwie umieszczono obraz św. Anny Samotrzeć z I połowy XIX wieku, przemalowany. Wokół obrazu zawieszono srebrne wota; już w XVII wieku prowadzono księgę opisującą doznane łaski. Kościół posiada cztery ołtarze boczne: wczesnobarokowy z II ćwierci XVII wieku, z obrazem Przemienienia Pańskiego, barokowy z I ćwierci XVIII wieku, z obrazami św. Barbary i Pietà, dwa barokowe z XVIII wieku – z obrazami św. Stanisława biskupa (namalowany w 1847 roku, ufundowany przez Andrzeja Klemensa Nurkowskiego z żoną Pauliną) i św. Walentego oraz Chrystusa Ukrzyżowanego (autorstwa Elonara Dembowskiego z 1853 roku) i św. Rocha. Ambona w stylu późnorenesansowym pochodzi z końca XVI wieku. Chrzcielnica z piaskowca datowana jest na XVI wiek. Barokowe stalle z I połowy XVIII wieku prawdopodobnie przeniesiono z rozebranego kościoła norbertanek w Płocku. Około 1906 roku Dominik Biernacki rozbudował i przedysponował istniejące organy, które w 1974 roku gruntownie odrestaurował Władysław Zajfert z Dobrzynia nad Wisłą, z inicjatywy księdza Jana Gacha. Przypisy