NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Kazimierza w Brokęcinie

Kościół św. Kazimierza – drewniany katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Brokęcinie, w gminie Okonek. Należy do parafii Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku. Historia Kościół pochodzi z końca XVI wieku, najprawdopodobniej z 1582. Wzniesiony jako świątynia ewangelicka, najpewniej z fundacji rodziny Hertzbergów, lokalnych właścicieli ziemskich dla miejscowych protestantów synodu ze Szczecinka (nagrobki Hertzbergów znajdują się przy nieodległym kościele Wniebowzięcia NMP w Lotyniu). Wieżę dobudowano w 1661. W 1803 wykonano remont, a w latach 1913-1914 renowację, z domalowaniem polichromii oraz dostawieniem od wschodu dobudówki. W 1945 przejęty przez katolików i poświęcony 5 sierpnia 1946. Ołtarz główny został konsekrowany 24 września 1969. Kolejna restauracja nastąpiła w 1994, kiedy to wymieniono oszalowanie (część salowa została oszalowana po raz pierwszy, wieża była oszalowana od początku) i gonty. Architektura Świątynia salowa, drewniana, o konstrukcji wieńcowej, bez wyodrębnionej nawy i prezbiterium. Stoi na podmurówce z kamienia polnego i cegły. Wieża zwężająca się ku górze. Na wieży ośmioboczny, spiczasty hełm kryty gontem. Obiekt zbudowany wyłącznie z użyciem kołków drewnianych i klinów, bez gwoździ. Empory i chór wraz z organami z 1913. Polichromie na stropie belkowym przedstawiają motywy roślinne i kasetony. Wyposażenie Wyposażenie XVII- i XVIII-wieczne. Cenne: ołtarz główny (manierystyczny, prawdopodobnie autorstwa Jakuba Funcke z Kołobrzegu) oraz ambona (malowane wyobrażenia ewangelistów) w stylu renesansowym (1605). Na uwagę zasługuje epitafium Zofii von Seigern. Otoczenie Dzwonnica otwarta, drewniana z drugiej połowy XIX wieku, kryta dachem dwuspadowym. Dzwon odlany przez Hennincka Grape. Obok postument po pomniku ofiar I wojny światowej. Galeria Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Węgorzewie Szczecineckim

Kościół św. Stanisława – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Węgorzewie, w gminie Okonek. Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lotyniu. Historia Ufundowaną przez rodzinę Wagnerów dla miejscowych protestantów świątynię (zbór) oddano do użytku w 1791. Jako katolicki poświęcony 1 października 1956 (przejęty został już w 1945). Remont wieży przeprowadzono w 1970, a w latach 1984-1985 do wnętrza wmurowano nowe ściany, usunięto empory i część słupów. Kościół znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Lokalna społeczność od 2014 podejmuje działania mające na celu ratowanie obiektu. Architektura Świątynia salowa, orientowana, zbudowana z muru pruskiego na rzucie prostokąta, kryta dachem pokrytym łupkiem. Wieża z 1792 o takim samym rzucie, przylega od zachodu. Hełm i iglica wieży (z chorągiewką, na której wybito datę 1791) pokryte blachą ocynkowaną. W 1984 wejście przemieszczono na ścianę wschodnią. Zamurowano wówczas stare wejście główne (przez wieżę) i pozostałe drzwi. Wyposażenie Ołtarz główny jest późnobarokowy, a jego podstawę stanowią fragmenty chrzcielnicy z 1626. Ambona pochodzi z XVII wieku. Otoczenie Obiekt otoczony murem z kamienia polnego z bramkami flankowanymi słupami z cegły. Na metalowej dzwonnicy wisi dzwon Święty Maksymilian Maria Kolbe z 1972. Galeria Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Sokolnikach

Kościół Świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Lututów diecezji kaliskiej. Historia Jest to murowana świątynia wybudowana w latach 1977-1978 według projektu architekta Aleksandra Miedniczka. W przedsionku kościoła, z lewej strony Jest umieszczone kamienne epitafium z 1979 roku, poświęcone księdzu prałatowi Henrykowi Antkiewiczowi, proboszczowi w latach 1967-1979 i budowniczemu świątyni. Wewnątrz budowli jest umieszczona rzeźba Chrystusa wykonana przez Pawła Brylińskiego, rzeźbiarza ludowego, urodzonego w Wieruszowie i zmarłego w Masanowie Przypisy
Kościół św. Stanisława w Chwalimiach

Kościół św. Stanisława – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Chwalimiach, w gminie Okonek. Należy do parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Lędyczku. Historia i architektura Murowana świątynia została wybudowana w 1868 dla protestantów. Jako katolicka poświęcona 8 maja 1946. Od 2011 obiekt zabytkowy (wraz z cmentarzem przykościelnym i drewnianą dzwonnicą z końca XIX wieku). Na dzwonnicy dwa dzwony z napisami: Berlin / 1836. Galeria Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Wieruszowie

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Wieruszów diecezji kaliskiej. Historia i architektura Świątynia znajduje się w lewobrzeżnej części miasta – Podzamczu. Została wybudowana w latach 1934–1936 według projektu inżyniera Mariana Andrzejewskiego. W jego wnętrzu jest umieszczone epitafium poświęcone zamordowanemu w Dachau księdzu Marianowi Myszkowiakowi (1888-1942), pierwszemu proboszczowi, który podjął się budowy kościoła. Świątynia została zbudowana na wzór bazyliki wileńskiej. Murowany kościół reprezentuje styl o reminiscencjach klasycystycznych (jego elementami są filary, sufit kasetonowy). Budowla została poświęcona w dniu 8 grudnia 1936 roku przez księdza dziekana Ignacego Nowackiego z Kępna. W 1939 roku, na kilka miesięcy przed wybuchem wojny, został wykonany marmurowy ołtarz główny z alabastrową rzeźbą Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W październiku 1949 roku kościół został konsekrowany przez arcybiskupa poznańskiego Walentego Dymka. W 1950 roku zostały ufundowane ołtarze boczne: lewy poświęcony Chrystusowi Miłosiernemu i prawy poświęcony Matce Bożej Częstochowskiej. Organy Organy wybudowali bracia Walter z Góry w 1865 roku. Przeniesione zostały prawdopodobnie z seminarium ewangelickiego w Koźminie. Po II wojnie światowej były remontowane przez Stefana Fiołka i Józefa Bacha. Ostatnia renowacja odbyła się w latach 90. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Łomczewie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Łomczewie, w gminie Okonek. Należy do parafii Matki Bożej od Wykupu Niewolników w Okonku. Historia i architektura Ceglana świątynia w stylu pomorskiego neogotyku została wybudowana w latach 1874-1875 (lub w 1879; wówczas nazwa wsi brzmiała Lümzow), jako protestancka. Podlegał synodowi w Szczecinku (wówczas Neu-Stettin) i był filią kościoła w Okonku (wówczas Ratzebuhr). Po II wojnie światowej Przez katolików przejęta po zakończeniu II wojny światowej i poświęcona 5 sierpnia 1945. Ołtarz główny konsekrowano 24 września 1969. W 2010 kościół wraz z pozostałościami cmentarza przykościelnego wpisano do rejestru zabytków. Na dachu chorągiewka z 1671, wycięta z miedzianej blachy i oprawiona w metalową ramkę, pochodzi z budynku dworskiego. Wyposażenie Do cennych zabytków ruchomych należą (lub należały): 19-centymetrowy kielich mszalny z pozłacanego srebra ufundowany przez dziedzica Hansa Christiana v.d. Osten i jego małżonki Julianny v. Glasenap w 1669, dwa cynowe świeczniki (36 cm) z okrągłymi podstawami – dar z 1607, dzwony: z 1603, fundacji Jakuba Karstede, zniszczony podczas I wojny światowej (miał 70 cm średnicy), odlany w 1796 w Szczecinku przez J.M. Meyera (54 cm średnicy, napis Mich goss J.M. Meyer in Neustettin anno 1796), ambona, prospekt organowy, kropielnica i komplet ławek. Otoczenie Świątynia powstała na starannie zniwelowanym terenie dawnego cmentarza przykościelnego. Nieco powyżej, na południowy wschód od kościoła, w gęstych zaroślach, znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego (założonego w 1875) z licznymi płytami nagrobnymi i płotkami ogradzającymi mogiły (w tym o cechach secesyjnych). Na uwagę zasługują m.in.: grób dziecięcy Wernera Schulza z postacią aniołka oraz mogiła Ericha Balkowa, poległego za swoją ojczyznę w 1943 żołnierza Wehrmachtu. Najstarsze pochówki pochodzą prawdopodobnie z końca XVIII wieku. Przy kościele kapliczka maryjna, a przy niej wyłamany z cmentarza żeliwny krzyż nagrobny Hansa Christiana v.d. Osten z napisem: AEGIDIUS GEORGE WILHELM V.D. OSTEN / Erb. und Patronatsherr der Herrschaft Lümzof / Gest. den 2 Mai 1817 (na rewersie napis: Eins ist Noth). Na cmentarzu znajdował się dawniej grobowiec rodzinny tej linii rodu von Osten. Galeria Kościół Cmentarz Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Samborsku

Kościół Przemienienia Pańskiego – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Samborsku, w gminie Jastrowie. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Jastrowiu. Historia Kościół w stylu neoromańskim wybudowano w 1882 z kamienia polnego i cegły, dla miejscowych protestantów. Przez katolików został przejęty po II wojnie światowej i poświęcony 2 marca 1946. Architektura Świątynia jest orientowana, a w ścianę wejściową wmurowany jest wtórnie kamień z datą 1853. Świątynia jest salowa, z wyodrębnionym prezbiterium w absydzie. Nad wejściem sygnaturka. Okna rozmieszczone symetrycznie, zwieńczone łukowo. Wyposażenie Do cenniejszych elementów wyposażenia należą: neorenesansowy prospekt organowy (XIX wiek), neogotycka kropielnica z XIX wieku, komplet ławek dla wiernych. Otoczenie Kościół otacza cmentarz niegrzebalny, na którym stoi m.in. drewniana dzwonnica mieszcząca dwa żeliwne dzwony z 1922 oraz drzewostan o cechach pomnikowych. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Pniewie

Kościół św. Jana Chrzciciela – katolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Pniewie, w gminie Okonek. Jest siedzibą parafii św. Jana Chrzciciela. Historia Świątynia z muru pruskiego została wzniesiona w 1842 lub 1850. Po II wojnie światowej przejęta przez katolików, poświęcona 24 czerwca 1946, konsekrowana 10 września 2005 przez biskupa Kazimierza Nycza. Po 2002 przeszła konserwację. Od 2011 w rejestrze zabytków. Architektura Prosta architektura obiektu jest klasycznym przykładem surowego, protestanckiego domu modlitewnego. Wokół świątyni (stojącej na pagórku) obszerny teren, zniwelowany po wojnie, prawdopodobnie były cmentarz, na którym w 1992 zbudowano okazałą plebanię. W czasach protestanckich kościół należał do synodu w Szczecinku i był filią kościoła w Ciosańcu (wówczas Hasenfier, obecnie jest odwrotnie). W obrębie budowli zachowana część starszego kościoła. W zachodniej ścianie umieszczona jest głowica pochodząca być może z kolumny, a na dachu chorągiewka z datą 1661 (w 2002 nie zachowana). W oknach zamontowano 15 witraży skonstruowanych z barwionych, romboidalnych szybek ze szkła ołowiowego. Ich fundatorem był lokalny pastor - Joachim Lübbecke (na jednym widnieje data 1596). Witraże przedstawiają m.in. fundatora na ambonie w pozie kaznodziejskiej i herby miejscowej szlachty. Przy kościele pomnik odsłonięty 1 maja 2005, upamiętniający spoczywające na dawnym cmentarzu osoby. Wyposażenie Do cenniejszych elementów wyposażenia należą lub należały: misa chrzcielna (cynowa) z niemieckojęzycznym stemplem z Chojnic (niem. Konitz) i sygnaturą mistrza J.M. Wellera (druga połowa XVIII wieku), dwa dzwony - oba zniszczone podczas I wojny światowej (1673 - Franz Dubois z Lotynia i 1854 – Heinrich Zeller z Jastrowia). Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Borucinie

Kościół Wniebowzięcia NMP – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Borucinie, w gminie Okonek. Należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Pniewie. Historia Protestancki kościół z pruskiego muru istniał w Borucinie (wówczas Burzen) już w XVII wieku. W 1623 otrzymał pastora, który od 1711 mieszkał we wsi. Świątynia należała do synodu w Szczecinku i była filią kościoła w Ciosańcu (wówczas Hasenfier; od 1711). W 1908 świątynię z muru pruskiego zastąpiono ceglaną, która po pożarze została odbudowana w 1983 bez zachowania cech stylowych. Poświęcenie kościoła, jako katolickiego odbyło się 1 lutego 1984. Od 2006 wpisany, wraz z terenem przykościelnym, do rejestru zabytków. Architektura Świątynia zlokalizowana jest w centrum wsi, pomiędzy drogami. Zbudowana z cegły w 1908, po pożarze w 1983, otynkowana. Zatarto wtedy cechy stylowe. Kościołowi towarzyszy bezstylowa kaplica przedpogrzebowa. Wyposażenie Z wcześniejszego kościoła z pruskiego muru, zachowano następujące elementy: ołtarz z wystrojem oraz ambonę z późniejszą dekoracją snycerską, oba sygnowane przez Martena Heufenera w 1668 (w środkowym polu przedstawiono scenę Ukrzyżowania, a także postacie Jana Chrzciciela i jednego innego apostoła). Galeria Przypisy
Kościół Dobrego Pasterza w Ciosańcu

Kościół Dobrego Pasterza – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Ciosańcu, w gminie Okonek. Należy do parafii św. Jana Chrzciciela w Pniewie. Historia Protestancki kościół z cegły powstał w latach 1872–1874. Należał do synodu w Szczecinku i podlegały mu dwie lokalne świątynie: obecny kościół św. Jana Chrzciciela w Pniewie (dziś parafialny), obecny kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Borucinie. Po II wojnie światowej Po II wojnie światowej świątynię przejęli katolicy i została ona poświęcona w dniu 23 lutego 1946. W rejestrze zabytków jest od 2007, wraz z resztkami cmentarza przykościelnego. Przy kościele bezstylowa kaplica przedpogrzebowa i kapliczka maryjna. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Białaczowie

Kościół Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu opoczyńskiego diecezji radomskiej. Obecna świątynia składa się z murowanego prezbiterium wzniesionego w XVI wieku oraz dobudowanej w latach 1694-1696 znacznie większej murowanej nawy Budowla została konsekrowana w dniu 20 sierpnia 1932 roku przez biskupa Włodzimierza Jasińskiego. Świątynia jest orientowana, murowana, wybudowana na planie krzyża i reprezentuje styl barokowy. Do nawy dobudowane są dwie prostokątne kaplice. Do kaplic i prezbiterium są dostawione: od strony północnej babiniec (czyli kruchta), od strony południowej zakrystia z XIX wieku. Wnętrza nawy i prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Kościół nakryty jest dachami dwuspadowymi. Zachodnia fasada prezentuje się dość prosto i spokojnie: posiada dwie kondygnacje, trójkątny szczyt, architektonicznie podzielona jest za pomocą pilastrów i gzymsów, ozdobiona jest niszami i płycinami. Storczykowa więźba dachowa, pochodzi z czasów remontu świątyni wykonanego w końcu XVIII wieku. Wew wnętrzu kościoła są umieszczone trzy ołtarze w stylu późnobarokowym: główny ozdobiony rokokowymi rzeźbami, oraz dwa boczne ozdobione płaskorzeźbami. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Jana Chrzciciela polska-org.pl
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Błogiem Szlacheckim

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu tomaszowskiego diecezji radomskiej. Obecny, murowany kościół został wybudowany w dwóch etapach. Zasadnicza jego część została wzniesiona dzięki staraniom cystersów sulejowskich w latach 1784–1789 w stylu barokowym. Ufundowali go m.in. Stanisław Wroński, ówczesny proboszcz oraz Karol Dunin, właściciel części wsi Błogie. W latach 1913–1914, podczas urzędowania proboszcza księdza S. Rembowskiego, kościół został wyremontowany i przebudowany według projektu inżyniera Z. Słomińskiego. Przebudowa polegała na dodaniu kaplicy od strony północnej, zakrystii od strony południowej oraz dwóch przęseł nawy, chóru i wieży od strony zachodniej. W dniu 5 lipca 1919 roku świątynia została konsekrowana przez Jego Ekscelencję Biskupa Pawła Kubickiego. Budowla składa się z jednej nawy o pięciu przęsłach, posiada prostokątne prezbiterium o dwóch przęsłach. Kościół jest orientowany, murowany, wybudowany z cegły i kamienia. Długość świątyni to 35 metrów, wysokość – 18 metrów, wysokość wieży – 28 metrów, szerokość – 10 metrów. Wymiary wewnętrzne świątyni to: długość 30 metrów, szerokość 8,5 metrów, wysokość 10 metrów. Sklepienie Kościoła jest elipsowe a okna posiadają witraże. W jednym z okien jest umieszczony witraż przedstawiający św. Rocha – podarowany przez gajowego Rocha Kryczkę, w drugim witraż przedstawiający św. Józefa – podarowany przez proboszcza ks. S. Rembowskiego. Pozostałe witraże są ornamentowe, reprezentują styl barokowy i zostały podarowane przez parafian. Wykonano je w Krakowie przez firmę Żeleński w 1916 roku (odnowiono je w 1999 roku). Ściany świątyni są ozdobione malowidłami, odnowionymi podobnie jak cała budowla w 2010 roku. Sklepienie jest ozdobione polichromiami przedstawiającymi sceny z życia Maryi i Jezusa. Kościół posiada cztery ołtarze. Oprócz głównego są to dwa boczne i trzeci znajdujący się w kaplicy Serca Jezusowego, ufundowano je dla rozbudowanej świątyni około 1917 roku. Ambona pochodzi z około XVIII wieku. Chrzcielnica pochodzi z 1914 roku. Żyrandol został ufundowany w 1784 roku. Na chórze znajdują się organy jednosekcyjne, wykonane w 1926 roku przez Stanisława Krukowskiego i syna. Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Opocznie

Kościół Świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół cmentarny i kościół filialny należący do parafii św. Bartłomieja w Opocznie. Jest to świątynia wybudowana w XVIII wieku. Na początku XIX wieku została zamieniona na magazyn zbożowy. Przed 1913 rokiem została odrestaurowana i zaczęła ponownie spełniać funkcje sakralne. Kościół jest budowlą drewnianą. Do jego budowy użyto modrzewia i sosny. Wymiary świątyni to 18 metrów długości i 9 m szerokości. Budowla posiada konstrukcję zrębową oraz płaskie stropy. Nakryta jest dachem dwuspadowym ozdobionym wieżyczką. Jest to świątynia składająca się z prostokątnej nawy, przechodzącej w zaokrąglone prezbiterium, oraz z kruchty. Pierwotnie kościół nakryty był gontem. Na przełomie XIX/XX wieku został nakryty dachem wykonanym z blachy cynkowej. Podczas remontu przeprowadzonym w 2011 r. całkowicie wymieniono więźbę dachową i dach pokryto ponownie gontem. Pod koniec XIX wieku zostało zbudowane istniejące do dziś sklepienie prezbiterium wykonane z desek gładzonych na których centrycznie, w regularnym kole, został namalowany fragment nieba. W narożnikach są umieszczone cztery rzymskie krzyże otoczone przez wieńce laurowe. Wnętrze zdobi polichromia z przeł. XIX i XX wieku, rzeźba kamienna Chrystusa Frasobliwego z 1747 roku oraz ikony pochodzące z dawnej opoczyńskiej cerkwi prawosławnej. Częściowo zachowało się też późnobarokowe wyposażenie kościoła, m.in. ołtarz główny. W trakcie prac przeprowadzonych w 2011 r. zostały wymienione drewniane fundamenty, okna, drzwi i podłogi. Rok później odnowiono wnętrze świątyni — ściany i strop — oraz odtworzono znajdujące się na nich malowidła. Przypisy Linki zewnętrzne Opis zabytku, zdjęcia kościoła i dokumentacja fotograficzna prac remontowych przeprowadzanych w latach 2011–2012.
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubnicy

Kościół Narodzenia NMP – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Lubnicy, w gminie Okonek. Należy do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lotyniu. Według mapy powiatu złotowskiego z 2007, jest najbardziej na północ wysuniętą świątynią województwa wielkopolskiego. Historia Obiekt pochodzi z XVIII wieku, kiedy to zbudowano go dla miejscowych protestantów. Został zrekonstruowany w 1976, a poświęcony, jako katolicki 12 września 1976. Od 1965 figuruje w rejestrze zabytków. Architektura Świątynia o prostej budowie, salowa, konstrukcji słupowo-ramowej, z muru pruskiego. Nie posiada wyodrębnionego prezbiterium i jest zamknięta prostokątnie. Z boku nawy dobudowana zakrystia. Dach jest jednokalenicowy, pokryty dachówką. Na krzyżu misyjnym data 23 grudnia 2006. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Płytnicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Płytnicy, w gminie Tarnówka. Należy do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tarnówce. Historia i architektura Skromną, neogotycką świątynię wybudowano w 1852 dla lokalnych protestantów. Poświęcono ją jako katolicką 24 lutego 1947. Wnętrze zawiera obraz Ukrzyżowanie namalowany w 1812. Przy kościele drewniana dzwonnica i figura maryjna na kamiennym postumencie, a wokół niej pozostałości dawnych nagrobków z otaczającego kościół cmentarza. Na postumencie figury dwie tablice: polskojęzyczna o treści: Pod Twoją obronę uciekamy się Święta Boża Rodzicielko. Płytnica 2007, niemieckojęzyczna o treści: Wohl wieget Eines viele Taten auf / sie achten drauf – / Das ist für deines Vaterlandes Not / der Heldentodt. Uhland. Galeria Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Skotnikach

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Skotnikach – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny, należący do dekanatu przedborskiego diecezji radomskiej. Świątynia została wybudowana w 1528, przebudowana w XVIII wieku, a odrestaurowana w 1997. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Kościół jest orientowany i reprezentuje styl późnogotycki. Składa się z mniejszego prezbiterium od nawy, zamkniętego trójbocznie. Z boku są umieszczone: zakrystia i kaplica. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Dach świątyni pokryty jest gontem i jest ozdobiony wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona hełmem z latarnią. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z fasetą i pozornym sklepieniem kolebkowym z zaskrzynieniami opartym na słupach. Belka tęczowa jest ozdobnie wygięta. Ołtarz główny oraz dwa boczne reprezentują styl rokokowo – klasycystyczny i zostały wykonane w końcu XVIII wieku. W kaplicy znajduje się ołtarz zbudowany pod koniec XVIII wieku. Ambona reprezentuje styl rokoko i pochodzi z końca XVIII wieku. Chrzcielnica została wykonana z piaskowca pod koniec XVI wieku. Kropielnica została wykonana z piaskowca i posiada datę „1626”.. Przypisy
Kościół św. Judy Tadeusza w Sierpowie

Kościół św. Judy Tadeusza – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Sierpowie, w gminie Czarne. Należy do parafii Chrystusa Króla Wszechświata w Krzemieniewie. Historia Protestancki kościół z muru pruskiego (wypełnienia otynkowane) powstał w 1668 dla miejscowych protestantów, z fundacji lokalnej szlachty, m.in. rodu Bornów. Po II wojnie światowej przejęty przez katolików, poświęcony 21 września 1947, a w 1960 wpisany do rejestru zabytków. Wyremontowany w latach 1992-1993. Architektura Świątynia salowa, bez wyodrębnionego prezbiterium. Wieża od frontu nadbudowana nad nawę, nakryta hełmem iglicowym (ośmiobocznym). Dach kryty gontem. Wyposażenie wnętrza powojenne. Galeria Przypisy
Kościół Chrystusa Króla Wszechświata w Krzemieniewie

Kościół Chrystusa Króla Wszechświata – katolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Krzemieniewie, w gminie Czarne. Funkcjonuje przy nim parafia Chrystusa Króla Wszechświata. Historia Wcześniejsza świątynia istniała we wsi już w 1410. Protestancki kościół z muru pruskiego powstał w drugiej połowie XVIII wieku (prawdopodobnie 1764) dla miejscowych protestantów (być może przebudowany z wcześniejszej świątyni z 1629). W XIX wieku przeszedł restaurację, m.in. dostawiono kruchtę i zbudowano nowy hełm wieży. Po II wojnie światowej przejęty przez katolików, poświęcony 18 czerwca 1947, a w 1959 wpisany do rejestru zabytków. Remontowany w latach 70. XX wieku. Parafię erygowano 4 sierpnia 1989. W latach 1998–2009 kościół przeszedł gruntowny remont, bowiem był w tak złym stanie technicznym, że groziła mu katastrofa budowlana. Architektura Świątynia należy do najstarszych, istniejących kościołów powiatu człuchowskiego. Jest salowa, bez wyodrębnionego z bryły prezbiterium. Elewacja frontowa oszalowana. Wieża drewniana, czworoboczna o ścianach zwężająca się ku górze, obudowana z boku oraz z przodu aneksami i zwieńczona ośmiobocznym hełmem iglicowym (kryty gontem). Wyposażenie Zachowana jest jedna boczna empora i dzwon z 1607. Wyposażenie jest nowsze, pochodzi z okresu remontu w latach 1998-2009. Należą doń: droga krzyżowa, lampy, chór z malowaną emporą i obraz Matki Bożej Pocieszenia i Dobroci (dekoracje malarskie i obraz autorstwa Stanisławy Sierant z Człuchowa). Galeria Przypisy