Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Nowej Rudzie

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nowa Ruda-Słupiec diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Słupiec. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1885-1887, była remontowana w latach 1971-1972 i w 1976 roku. Architektura Kościół jest okazałą neogotycką budowlą wzniesioną z czerwonego piaskowca.. Trójnawowa budowla charakteryzuje się wysoką wieżą nakrytą ostrosłupowym hełmem ze sterczynami w każdym z narożników. W jej górną część wtopiony jest mechanizm zegarowy. Nawa zamknięta została wielobocznym prezbiterium z oknami witrażowymi, na których są przedstawieni czterej ewangeliści, które jako jedyne przetrwały działania II Wojny Światowej. Na witrażach bocznych są przedstawione sceny z życia Pana Jezusa i Matki Bożej. W środkowej części neogotyckiego ołtarza głównego znajduje się obraz przedstawiający św. Katarzynę, patronkę parafii, unoszącą się na chmurze nad miejską zabudową, jej lewa ręka jest wsparta na mieczu. Z lewej i prawej strony na cokolinach stoją aniołowie pogrążeni w modlitwie. Obok nich są umieszczone postaci dwóch biskupów - św. Wojciecha (Adalbertusa) i św. Walentego. Dwa neogotyckie ołtarze boczne są dedykowane: Maryi (tam są umieszczone również postacie św. Anny i św. Joachima) oraz Gorejącemu Sercu Jezusa (razem z postaciami św. Małgorzaty i św. Teresy). Na pozostałych figurach są przedstawieni: św. Michał Archanioł pokonujący Księcia Ciemności; św. Donatus w stroju rzymskiego żołnierza; św. Barbara otulająca płaszczem klęczącego przy niej górnika oraz św. Alojzy. Sklepienie nawy głównej jest podparte wewnętrzną kolumnadą i zamknięte jest podniebnymi łukami ozdobionymi bogato malowanymi kwiatonami. Płyty na grobowcu i murze oraz pomnik Na przełomie XVIII i XIX w. właścicielem Słupca był Anton hr. Pilati von Tassul zu Daxberg (1775–1843), żonaty od 1812 z Charlottą von Studnitz (1791–1846). Małżeństwo miało synów: Oskara Pilatiego (1817–1894), Maxa (1819–1875) i Carla (1825–1901), żonatego w Pradze (1859) z Henriettą Hildprandt von und zu Ottenhausen (1840–1921), który kupił w 1856 Korytów. Grobowiec rodziny Pilatich. Pochowani: Anton hr. Pilati (30.12.1775 – 4.01.1834) Anna hr. Pilati (29.06.1823 – 26.12.1840) Leo hr. Pilati (2.06.1830 – 28.01.1843) Emma hr. Pilati (28.08.1827 – 17.07.1844) Charlotte hr. Pilati z domu von Studnitz (20.02.1791 – 25.09.1846), żona Antona Friedrich hr. Pilati (26.02.1815 – 3.03.1847) Eduar, Anton i Oscar von Dresler (1847) Max hr. Pilati (11.07.1819 – 20.03.1875), syn Antona Helene von Bonin z domu Pilati (8.06.1821 – 16.08.1877) Na murach kościoła znajdują się tablice. Osoby: Klara Pilatii z domu Dresler von Scharfenstein, 8.01.1841 – 23.09. 1922). Max Pilati, dr prawa (20.05.1851 – 28.02.1931), Henriette hr. Pilati z domu Hildprandt von und zu Ottenhausen, 2.05.1840 – 13.02.1921) i jej mąż: Carl hr. Pilati (Karol Józef, 5.03.1825 – 11.05.1901), Oskar Wilhelm Ludwig Pilati von Thassul zu Daxberg (13.05.1817 – 8.09.1894), syna Antona. Przy świątyni stoi pomnik. Pochowany: Franz Patzelt, proboszcz (1892 – 1934) Płyty i figura Pomnik pamięci ofiar I i II wojny światowej Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6.