NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Chrystusa Króla w Lubanowie

Kościół Chrystusa Króla w Lubanowie – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Lubanowo w gminie Banie, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół został wzniesiony w połowie XIII wieku przez templariuszy z Rurki, do których należała wieś Lubanowo. Jest budowlą salową na planie prostokąta o wymiarach 26,3 × 9,5 m, murowaną z regularnie ociosanych bloków kamiennych. Kryty jest dachem dwuspadowym, w zachodniej części nad nawę nasadzona jest drewniana wieża. Wieżę nakrywa dach namiotowy, zwieńczony metalowym krzyżem. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. Szczyt elewacji zachodniej zdobiony jest trzema ostrołukowymi blendami, z których środkowa jest wyższa od pozostałych. W dolnej części elewacji zachodniej znajduje się trójuskokowy portal wejściowy. Drugi trójuskokowy portal, otynkowany, umieszczony jest w elewacji południowej. W elewacji wschodniej znajdują się trzy zamknięte półokrągło okna, z których środkowe zostało zamurowane, boczne zaś są poszerzone. Szczyt powyżej nich ozdobiony jest trzema ostrołukowymi blendami. W elewacjach bocznych znajdują się po cztery okna, wszystkie poszerzone. W południowo-wschodnim narożniku świątyni, w 1. i 5. warstwie nad cokołem, znajdują się obrobione ciosy kamienne z murarskim symbolem szachownicy. Po ich wschodniej stronie widoczne jest zamurowane wąskie okienko późnogotyckie, prawdopodobnie tzw. hagioskop (okno chorych) lub piscina. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem belkowym. Zachował się XVIII-wieczny ołtarz główny oraz XIX-wieczna empora organowa. Na wieży kościelnej umieszczony jest dzwon z 1697 roku. W XVIII wieku kościół został przebudowany. Uszkodzony podczas II wojny światowej, został po naprawie rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 30 października 1948 roku przez księdza Tadeusza Jańczaka SDB. Do kościoła przylega teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z zamurowaną bramą od strony południowej. Znajduje się na nim pomnik ku czci mieszkańców wsi poległych w I wojnie światowej, obecnie pełniący rolę postumentu figury Chrystusa. Przypisy Linki zewnętrzne Dokumentacja kościoła w serwisie Narodowego Instytutu Dziedzictwa
Kościół św. Kazimierza w Swobnicy

Kościół św. Kazimierza w Swobnicy – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Swobnica w gminie Banie, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Datowany na XIII wiek kościół jest orientowaną budowlą salową, wzniesioną z granitowej kostki na planie prostokąta o wymiarach 23 × 9,4 m. Początkowo należał do władających ziemią bańską zakonu templariuszy, po kasacie zakonu w XIV wieku przeszedł na własność joannitów. W bocznych ścianach kościoła zachowały się trzy zamurowane portale zamknięte półokrągłymi łukami, dwa w ścianie południowej i jeden w ścianie północnej. W 1886 roku budynek kościoła przeszedł gruntowną przebudowę w duchu neogotyckim. Do kościoła dostawiono wówczas czworoboczną, ceglaną wieżę oraz pięcioboczne, ceglane prezbiterium nakryte dachem wielopłaszczyznowym, wymurowano nowe okna i portal od strony zachodniej oraz nowe szczyty. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem, w oknach znajdują się witraże. Częściowo zachowało się neogotyckie wyposażenie. Po zakończeniu II wojny światowej kościół został przejęty w 1946 roku przez księży salezjanów. W 2014 roku do kościoła wprowadzono relikwie Jana Pawła II. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Piasecznie

Kościół Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Piasecznie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Piaseczno w gminie Banie, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Baniach. Historia i architektura Powstanie kościoła związane jest z zakonem templariuszy, osadzonych przez księcia Barnima I na ziemi bańskiej w 1234 roku. Wzniesiony został z regularnie ciosanych bloków kamiennych. Archaiczna forma budowli (absyda, półokrągło zakończone okna i portale) wskazuje na jej wczesną metrykę, przypuszczalnie koniec 1. połowy XIII wieku. Kościół jest orientowaną budowlą salową, wzniesioną na planie prostokąta o wymiarach 19,9 × 8,2 m. W XVIII wieku nad zachodnią częścią nawy dodana została drewniana, oszalowana wieża dzwonna. Prezbiterium zakończone jest półkolistą absydą, węższą od nawy. Podczas dokonanej w 1851 roku przebudowy rozebrano przylegającą do absydy od strony północnej zakrystię. W elewacji zachodniej kościoła znajduje się trójuskokowy, ostrołukowo zakończony portal wejściowy, po bokach którego znajdują się małe ostrołukowe okienka. W ścianie południowej widoczny jest ślad po zamurowanym wysokim portalu wejściowym na wieżę od strony zachodniej oraz mniej więcej w połowie elewacji po drugim, niskim portalu zakończonym półokrągło pojedynczym blokiem kamiennym. W elewacjach bocznych znajduje się po pięć okien zakończonych półokrągłymi łukami, w absydzie natomiast trzy okna. Ościeża okien są gładzone i malowane na biało. Kościół nakryty jest blaszanym dachem. We wnętrzu kościoła zachowała się bezstylowa empora organowa i neogotyckie witraże. Płaskie, drewniane sklepienie pokrywają malowidła z ornamentyką roślinną i scenami biblijnymi. Na wieży zawieszony jest dzwon z 1620 roku. Od XVI wieku kościół był świątynią luterańską. Po II wojnie światowej został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w 1946 roku. Do kościoła przylega teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z przyporami i murowaną z cegły neoromańską furtą. Na cmentarzu zachował się pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej, przerobiony na cokół figury maryjnej. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Rożnowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Rożnowie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Rożnowo w gminie Banie, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Chrystusa Króla w Lubanowie. Historia i architektura Kościół, murowany z kamienia narzutowego na planie czworoboku, jest budowlą bezwieżową. Jego budowa datowana jest na XV wiek. Nakryty jest dachem dwuspadowym. Szczyty zdobione są sterczynami, murowany z cegły szczyt wschodni jest ponadto ozdobiony blendami. Wnętrze kościoła zamyka otwarty, łamany strop. Prezbiterium zamknięte jest prostą ścianą. Kościół uległ zniszczeniu w trakcie działań wojennych w 1945 roku. Odbudowano go w latach 1978–1979. Został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 26 lipca 1979 roku przez biskupa Jana Gałeckiego. Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowie – rzymskokatolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Sosnowo w gminie Banie, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Chrystusa Króla w Lubanowie. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 2. połowie XIII wieku. Murowany z kostki granitowej, jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta o wymiarach 15 × 7 m. Od strony wschodniej zamknięty jest prostą ścianą. W 2. połowie XVIII wieku od strony zachodniej została dostawiona nieistniejąca dzisiaj wieża, po której zachowała się podstawa z cegły i kamienia. W XIX wieku kościół został przebudowany, wymurowano wówczas neogotyckie okna. Kościół nakryty jest dwuspadowym dachem. W północnej elewacji kościoła zachował się ślad po zamurowanym pierwotnym portalu, otoczonym gzymsem okapowym. W ścianie wschodniej umieszczone są trzy wąskie okna, częściowo zamurowane od góry i zakończone ostrołukowo. Z lewej strony ściany wschodniej znajduje się wymurowane z cegły niewielkie, nisko osadzone okienko, przypuszczalnie hagioskop. W elewacji południowej zachowały się trzy oryginalne, wąskie okna wczesnogotyckie, obok których znajdują się trzy większe okna w stylu neogotyckim. W elewacji północnej znajdują się trzy okna neogotyckie oraz zamurowane okno z okresu baroku, zakończone łukiem odcinkowym. Ściany kościoła ozdobione są blendami – trzy w ścianie wschodniej, jedna w ścianie południowej i cztery w ścianie północnej. Wnętrze kościoła nakryte jest łamanym stropem listwowym. Ściany zostały pobielone. Nie zachowały się żadne elementy historycznego wyposażenia. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem z ceglaną bramą. Po 1945 roku nieużytkowany kościół popadł w ruinę. W 1987 roku został odremontowany, w tym też roku odprawiona została pierwsza po wojnie msza święta. Konsekracji kościoła dokonał w dniu 7 grudnia 1991 roku biskup Marian Kruszyłowicz. Przypisy
Kirche der Gottesmutter von Tschenstochau (Czachów)

Die Kirche der Gottesmutter von Tschenstochau ist ein gotischer Feldsteinbau in Czachów in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Bis 1945 war sie evangelische Pfarrkirche von Zachow im Landkreis Königsberg in der Neumark. Geschichte Die Kirche wurde wahrscheinlich im 13. Jahrhundert erbaut. Von 1336 ist die erste Erwähnung eines Pfarrers erhalten. 1535 wurde die Gemeinde wie die übrige Neumark evangelisch. 1736 wurde die Kirche neu ausgestaltet. 1837 fanden weitere Umbauten statt. Seit 1945 gehört die Gemeinde zur römisch-katholischen Kirche in Polen. Architektur und Ausstattung Das Kirchengebäude ist ein einschiffiger Saalbau mit kurzem eingezogenem Chor und einer halbrunden Apsis. Auf der Westseite ist ein hölzerner Turm aufgesetzt. Das Innere hat eine einfache Ausstattung ohne Altaraufsatz und Kanzel. Zahlreiche kleine farbige Zeichnungen an den Wänden etwa aus dem 14. Jahrhundert stellen neben geometrischen Figuren auch in einfacher naiver Weise dargestellte Personen dar, deren Identität und Bezug unbekannt ist. Ein fast leerer Orgelprospekt auf der Westempore aus dem 18. Jahrhundert wird dem Orgelbauer Joachim Wagner zugeschrieben. 1837 hatte Carl August Buchholz eine neue Orgel dort hineingebaut. 1945 wurden alle Metallpfeifen gestohlen. Weblinks Kirche Czachów (deutsch) Kościół we wsi Czachów mit Fotos (polnisch) Schinkel und ein Rätseltext zur Geschichte der Kirche und der Orgel (pdf)
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Czachowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Czachowie – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Czachów w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Kościół powstał w 2. połowie XIII wieku, najstarsza wzmianka źródłowa na temat jego proboszcza pochodzi z roku 1335. Murowany z ciosanych bloków kamiennych, jest budowlą salową na planie prostokąta o wymiarach 12,25 × 8,6 m, bez wyodrębnionego prezbiterium. Nakryty jest dwupołaciowym dachem. Od strony wschodniej kościół zamyka duża absyda, dostawiona w XVI wieku. W XIX wieku od strony zachodniej dobudowano czworoboczną, drewnianą wieżę, nakrytą ostrosłupowym dachem z krzyżem i wyposażoną w okna dźwiękowe. Przypuszczalnie wtedy też nad wejściem na wysokości dachu domurowany został kontrastujący z kamienną bryłą budowli fragment z cegieł. Przeciwległą do wieży stronę kalenicy zamyka sygnaturka. W ścianie południowej widoczne są dwa oryginalne, zamurowane portale wejściowe. Obecny portal wejściowy od strony zachodniej jest późniejszy, wykonany w stylu neoromańskim. Wszystkie okna kościelne, zamknięte łukami odcinkowymi, zostały powiększone. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chórowa z organami. Po II wojnie światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka w dniu 2 czerwca 1946 roku. Wewnątrz kościoła, w korpusie i w absydzie, znajduje się bogaty zespół XIV-wiecznych malowideł ściennych, odkrytych przez konserwatora Stefana Wójcika. Przedstawiają one m.in. postaci ludzkie, diabły, rycerzy, orły, 64-polową szachownicę. Malowidła te nie wykazują wewnętrznego powiązania ze sobą, a ich znaczenie symboliczne jest niejasne. Wnętrze kościoła Przypisy
Kościół św. Józefa Robotnika w Lubiechowie Górnym

Kościół św. Józefa Robotnika w Lubiechowie Górnym – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Lubiechów Górny w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Czachowie. Historia i architektura Wzniesiony z granitowych ciosów kościół jest budowlą salową, usytuowaną na planie prostokąta o wymiarach 16,7 × 9,95 m. Wybudowany został w XIII wieku, nawę nadbudowano w późnym średniowieczu. Kryty jest dwupołaciowym dachem. Od strony zachodniej do kościoła przylega wieża w konstrukcji kamienno-ceglanej, z klatką schodową wewnątrz. Około 1880 roku kościół został przebudowany w stylu neorenesansowym. Po II wojnie światowej kościół został rekonsekrowany jako świątynia katolicka pod koniec 1946 roku. W przyziemiu wieży znajduje się czterouskokowy portal wejściowy, na którego lewym ościeżu umieszczony jest symbol murarski szachownicy ułożonej z rombów. W ścianie południowej widoczne są dwa zamurowane portale ostrołukowe, w ścianie wschodniej natomiast trzy zamurowane okna. Obecne okna kościoła są poszerzone i zostały wymurowane podczas XIX-wiecznej neorenesansowej przebudowy. Wnętrze kościoła nakryte jest drewnianym stropem. Z historycznego wyposażenia zachowały się: neogotycka ambona, XIX-wieczny prospekt organowy, chrzcielnica i ławki. W oknach kościoła znajdują się witraże. Do kościoła przylega zabytkowy cmentarz, otoczony kamiennym murem z bramą, na którym zachowały się krzyże poległych w I wojnie światowej. Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Golicach

Kościół św. Jakuba Apostoła w Golicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Golice w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Cedyni. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Murowany jest z regularnie ociosanej kostki granitowej. Jest to budowla salowa, sytuowana na planie prostokąta o wymiarach 9,5 × 9,3 m, z wydzielonym prezbiterium o wymiarach 7 × 6,5 m. W ścianie zachodniej znajduje się ostrołukowy, trójuskokowy portal wejściowy. Drugi portal, dwuuskokowy, znajduje się w ścianie południowej. Oryginalne okna w ścianach bocznych zostały zamurowane lub przemurowane. W ścianie wschodniej widoczny jest ślad po trzech pierwotnych oknach ostrołukowych, z których środkowe zostało później zamurowane, zaś boczne poszerzone i zamknięte łukiem odcinkowym. W szczycie wschodnim znajduje się ostrołukowa nisza z trzema niedużymi blendami wewnątrz, flankowana po obydwu stronach przez dwie podobne blendy. Powyżej niej umieszczona jest rozeta o rozglifionych ościeżach. Na wierzchołku szczytu wschodniego umieszczony jest metalowy krzyż maltański z datą 1662. W przeszłości kościół posiadał wieżę o tej samej szerokości co nawa, z XVIII-wieczną, drewnianą nadbudówką. Wieża uległa zniszczeniu w trakcie pożaru kościoła w 1972 roku i nie została odbudowana. Jej dolna kondygnacja stanowi część obecnego szczytu zachodniego, pozostałością po niej są umieszczone po bokach wąskie okienka szczelinowe. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1947 roku przez ks. Zygmunta Szelążka. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Łukowicach

Kościół Miłosierdzia Bożego w Łukowicach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Łukowice w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Czachowie. Historia i architektura Kościół jest budowlą salową, wzniesioną na planie prostokąta o wymiarach 20 × 7 m. Murowany jest z granitowych kwadr. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym. Od strony zachodniej w korpus wpuszczona jest dobudowana w czasach nowożytnych ceglana wieża dzwonna. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. W elewacji północnej i południowej zachowały się ślady dwóch pierwotnych portali, uszkodzonych na skutek przebicia okien w czasach nowożytnych. Portal zachodni został zlikwidowany. W elewacji południowej zachowało się jedno, w północnej zaś dwa pierwotne okna (wszystkie zamurowane), zamknięte łukiem półokrągłym. Forma owych okien oraz północnego portalu wskazuje, że kościół wzniesiony został prawdopodobnie około połowy wieku XIII. Obecne okna w ścianach bocznych, zamknięte łukiem odcinkowym i obmurowane cegłą, zostały wybite w XVIII wieku. W ścianie wschodniej umieszczona jest duża ostrołukowa nisza, w której dolnej części znajdują się trzy zamurowane ostrołukowe okna, powyżej nich zaś dwie ostrołukowe blendy. Wokół niszy znajdują się trzy mniejsze blendy. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany strop. Nie zachowały się żadne elementy zabytkowego wyposażenia. Kościół został zniszczony podczas działań wojennych w 1945 roku. Odbudowany został w latach 90. XX wieku. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Orzechowie (województwo zachodniopomorskie)

Kościół św. Jana Chrzciciela w Orzechowie – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Orzechów w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Czachowie. Historia i architektura Kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Architektonicznie reprezentuje okres przejściowy między romanizmem a gotykiem. Murowany z kostki granitowej, jest orientowaną budowlą salową, bez wyodrębnionego prezbiterium. Sytuowany jest na rzucie prostokąta o wymiarach 18 × 9,75 m. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. W zachodnią część korpusu wpuszczona jest wieża dzwonna, wzniesiona podczas przebudowy kościoła w 1767 roku. Wieża, drewniana i oszalowana, nakryta jest ostrosłupowym dachem z krzyżem na szczycie. W ścianie zachodniej kościoła znajduje się dwuuskokowy portal, ponad nim w szczycie widoczny jest ślad po zamurowanej rozecie. Okna i portale w ścianach bocznych zostały poszerzone i przemurowane, zamknięte są łukami odcinkowymi. W ścianie wschodniej zachowały się trzy okna ostrołukowe (środkowe zamurowane), jej szczyt jest bogato zdobiony blendami. Wnętrze kościoła nakryte jest płaskim stropem sufitowym. Zachowała się empora z prospektem organowym oraz neorenesansowa ambona. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1947 roku. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza z kilkudziesięcioma zachowanymi poniemieckimi nagrobkami oraz pochówkami powojennymi, otoczony kamiennym murem z ceglaną bramą. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Rudnicy

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Rudnicy – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Stara Rudnica w gminie Cedynia, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Jest filią parafii Matki Bożej Królowej Pokoju w Siekierkach. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w 1839 roku. Przed 1945 rokiem był jedną z dwóch świątyń w Starej Rudnicy, jednak znajdujący się we wsi starszy kościół został rozebrany po II wojnie światowej. Murowany w technice ryglowej, jest jednonawową budowlą, sytuowaną na planie prostokąta, posadowioną na kamiennej podmurówce. W krytej dwuspadowym dachem nawie umieszczone są zamknięte półłukami okna. Od strony zachodniej znajduje się osadzona w korpusie wieża, w górnej partii drewniana i zwieńczona sterczyną z krzyżem. Wewnątrz świątyni znajduje się osadzona na filarach duża drewniana empora z prospektem organowym nad wejściem, bocznymi ramionami dochodząca aż do ściany prezbiterium. Ściany i ławki malowane są na biało, kontrastując z ciemnym malowaniem empory i filarów. Po II wojnie światowej kościół został konsekrowany jako świątynia katolicka w 1949 roku. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Białęgach

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Białęgach – katolicki kościół filialny zlokalizowany we wsi Białęgi w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Należy do parafii Chrystusa Króla w Witnicy. Historia i architektura Kościół wzniesiony został na przełomie XIII i XIV wieku. Murowany jest z granitowych kwadr. Jest budowlą salową, sytuowaną na rzucie prostokąta. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. Od strony zachodniej znajduje się wieża o tej samej szerokości co nawa, zachowana tylko do wysokości nawy. Z przyziemia wieży do nawy przechodzi się szeroką arkadą. Boczne portale zostały usunięte, zachował się jedynie portal w elewacji zachodniej, wybity w miejscu zamurowanego pierwotnego portalu w XIX wieku. W ścianach bocznych znajdują się smukłe okna, zamknięte łukami półokrągłymi – od strony południowej cztery, od strony północnej trzy. W ścianie wschodniej umieszczone są trzy takie same okna, z których środkowe jest nieco wyższe od pozostałych. Szczyt wschodni zdobią dwie półokrągło zakończone blendy. W XIX wieku kościół został zamknięty i w ciągu następnych dziesięcioleci wykorzystywany był jako magazyn zboża. Dzięki temu budynek zachował się w swoich pierwotnych formach architektonicznych, bez późniejszych przeróbek. Na początku XXI wieku obiekt został odrestaurowany i w 2006 roku przywrócono mu funkcję sakralną. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop, wsparty na drewnianej konstrukcji biegnącej przez środek nawy. Nie zachowały się żadne elementy dawnego wyposażenia kościoła. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Żelichowie

Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Żelichowie – katolicki kościół filialny, znajdujący się we wsi Żelichów w gminie Cedynia (powiat gryfiński). Należy do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Klępiczu. Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został w 2. połowie XIII wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta o wymiarach 13,7 × 8 m. Od strony zachodniej znajduje się wieża o tej samej szerokości, co nawa. Jej oryginalna forma zachowana jest obecnie tylko do poziomu wysokości nawy, wyżej została w XIX wieku nadbudowana w konstrukcji ceglanej i drewnianej. W elewacji południowej zachował się fragment ościeża pierwotnego portalu, przesłonięty dobudówką mieszczącą zakrystię. Zamknięte łukami odcinkowymi okna w ścianach bocznych, po trzy z każdej strony, zostały przemurowane w XVIII wieku. W ścianie wschodniej widoczny jest ślad trzech pierwotnych wąskich okien ostrołukowych, z których środkowe zostało zamurowane, boczne natomiast przemurowano. Szczyt wschodni zdobią trzy ostrołukowe blendy, z których środkowa jest większa i zdwojona. Powyżej nich umieszczony jest oculus. Wierzchołek szczytu wschodni wieńczy metalowy krzyż maltański. Wewnątrz kościoła, nad wejściem, znajduje się empora. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w 1946 roku. Wokół kościoła znajduje się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Brwicach

Kościół św. Antoniego z Padwy w Brwicach – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Brwice w gminie Chojna, w powiecie gryfińskim (województwo zachodniopomorskie). Historia i architektura Murowany z granitowej kostki kościół wzniesiony został pod koniec XIII wieku. Jest to budowla salowa, sytuowana na rzucie prostokąta o wymiarach 19,7 × 10 m. Pozbawiony jest chóru i wieży. W ścianie północnej i południowej umieszczono po pięć smukłych, zakończonych ostrołukowo okien. Nawę nakrywa dwuspadowy dach. W ścianie zachodniej znajduje się dwuuskokowy, przemurowany portal wejściowy. Drugi portal, umieszczony w ścianie południowej, został zamurowany. W ścianie wschodniej znajdują się trzy smukłe, ostrołukowe okna, z których środkowe zostało zamurowane. Szczyt ściany wschodniej zdobią podłużne blendy. Szczyt zachodni został przemurowany w 1900 roku, usunięto wówczas blendowanie, a także zamurowano rozetę, po której pozostała okrągła wnęka. Od strony południowej do nawy przylega dobudowana współcześnie zakrystia. Wokół kościoła rozciąga się teren dawnego cmentarza, otoczony kamiennym murem. Wnętrze kościoła nakrywa drewniany, belkowany strop. Na ścianie zachodniej znajduje się neogotycka empora organowa z rzeźbioną balustradą. W prezbiterium zachował się późnogotycki ołtarz datowany na lata 20. XVI wieku, z przedstawieniem scen Zdjęcia z Krzyża i Złożenia do Grobu w części centralnej oraz ośmioma figurami świętych w skrzydłach bocznych. Ponadto w kościele zachował się świecznik z 2. połowy XVIII wieku. Obok kościoła znajduje się wolnostojąca dzwonnica, na której zawieszony jest dzwon z 1568 roku. Po II wojnie światowej kościół został poświęcony jako świątynia katolicka w dniu 13 czerwca 1948 roku. Przypisy