NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jakuba Apostoła w Lęborku

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Lęborku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Lęborku, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Lębork diecezji pelplińskiej. Historia Budowla została wzniesiona jako kościół obronny. Przyjmuje się, że jej budowa zakończyła się w 1345 roku, ale nie ma potwierdzenia tego w wiarygodnych źródłach. Dlatego przyjęto, że świątynia powstała na przełomie XIV i XV wieku. 10 marca 1945 żołnierze Armii Czerwonej na plebanii kościoła zamordowali stających w obronie kobiet księży Roberta Königa i Franciszka Szynkowskiego oraz rodzinę drugiego z nich. W 2015 odsłonięto tablicę upamiętniającą zbrodnię. Od 1945 roku kościół znajduje się pod opieką franciszkanów konwentualnych. W dniu 3 marca 1973 roku przy kościele został erygowany ich klasztor. Dekretem biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi z dnia 25 lipca 2010 kościół św. Jakuba został ustanowiony Sanktuarium św. Jakuba Apostoła Starszego. Dekretem biskupa pelplińskiego Jana Bernarda Szlagi z dnia 24 sierpnia 2010 Odpust zupełny może uzyskać każdy wierny, który w dni niżej podane nawiedzi kościół sanktuaryjny i pobożnie odmówi najpierw Ojcze nasz, Wierzę i spełni zwyczajne warunki: w dniu nawiedzenia przyjmie Komunię świętą, odmówi modlitwę w intencji Ojca świętego i wyrzeknie się wszelkiego przywiązania do grzechu ciężkiego. W pierwszą Niedziele miesiąca. W kwietniu dzień pielgrzymki rzemieślników. w triduum przed odpustem św. Jakuba Apostoła (22-24 lipca). 25 lipca, w uroczystość patronalną. 20 października, w rocznice konsekracji kościoła. Odpust w te dni można uzyskać tylko raz dziennie. Wewnątrz renesansowe płyty nagrobne w południowej ścianie prezbiterium: Joachima von Zitzewitza, starosty lęborskiego i bytowskiego (zm. 9/10 kwietnia 1563), z herbami: Zitzewitz, Smuren, Massow, Puttkamer, Borcken, Littowen Dorothei von Zitzewitz, jego córki, (zm. 10 kwietnia 1566) z herbami rodowymi ojca i matki von: Zitzewitz i Wejher. Architektura Jest to kościół orientowany zbudowany w stylu gotyckim z cegły o wątku gotyckim. Wzniesiono go na rzucie prostokąta, od wschodu znajduje się wyodrębnione prezbiterium. Od strony zachodniej mieści się wieża wzniesiona na planie kwadratu, w niej znajduje się główne wejście ozdobione ostrołukowym portalem. Ściany boczne podparte są przyporami i charakteryzują się dużymi ostrołukowymi oknami. Korpus nawowy świątyni posiada dach dwuspadowy, składający się z dachówek karpiówek ułożonych w koronę. Ośmiokątne, otynkowane filary znajdujące się we wnętrzu dzielą je na trzy nawy. Wnętrze nakrywa sklepienie gwiaździste. Wyposażenie Do wyposażenia kościoła należą m.in.: barokowy ołtarz, rokokowa ambona oraz tabernakulum wykonane z kości słoniowej. W zakrystii znajduje się oryginalne sklepienie kryształowe. Niektóre części wyposażenia są udekorowane Muszlą św Jakuba, np. ołtarz i miska używana do lavabo. Zdjęcia Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Opatowcu

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Opatowcu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Opatowiec, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu nowokorczyńskiego diecezji kieleckiej. Historia Dzieje kościoła związane są z klasztorem dominikanów, założonym w 1283 z fundacji Tomasza, opata z Tyńca i skasowanym w 1819. Świątynia powstała około 1470 i nosiła wezwanie świętego Jacka. Budowla posiadała wtedy murowane prezbiterium i drewnianą nawę. W 1. połowie XVII wieku kościół został gruntownie przebudowany w stylu barokowym. W XIX wieku świątynia została ustanowiona kościołem parafialnym, po rozebraniu kościoła pod wezwaniem świętych Szymona i Judy, zniszczonego wylewami rzeki Wisły. W XIX wieku budowla została przebudowana, a w XX wieku gruntownie wyremontowana po uszkodzeniach z I wojny światowej. Architektura i wyposażenie Budowla składa się z nawy, prezbiterium zamkniętego ścianą prostą oraz trzech dobudówek: zakrystii, przedsionka i kaplicy Różańcowej. Nawa i prezbiterium posiadają sklepienia kolebkowe z lunetami. Świątynia nakryta jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę w stylu barokowym. Kościół posiada 6 ołtarzy. Ołtarz główny w prezbiterium pochodzi z XIX wieku. W nawie są umieszczone dwa ołtarze, wykonane również w XIX stuleciu. Następne dwa ołtarze w nawie reprezentują styl rokokowy. Ołtarz w kaplicy Różańcowej pochodzi z 1677 i reprezentuje styl wczesnobarokowy. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Stanowiskach

Kościół parafialny pw. św. Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Stanowiska w powiecie włoszczowskim (województwo świętokrzyskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Jakuba. Historia i architektura Parafia we wsi powstała najprawdopodobniej na przełomie XV i XVI wieku, należała kiedyś do archidiakonatu kurzelowskiego. Według Liber beneficiorum Jana Łaskiego w Stanowiskach znajdował się kościół parafialny murowany z kamienia, pod wezwaniem Św. Jakuba z nadania dziedziców ze Stanowisk i Silnicy Dużej; do kościoła na mocy odwiecznego zwyczaju parafialnego należało według Łaskiego siedem wsi – Stanowiska, Wola Bobrownicka, Bobrowniki, Mrowina, Dobromierz, drugi Dobromierz oraz Wola Łapczyna. Obecny kościół został odrestaurowany w 1800 r. przez Michała Czaplickiego, sędziego ziemi chęcińskiej, dziedzica dóbr w Łapczynej Woli i Mrowinie; mówi o tym łaciński napis nad głównym drzwiami kościoła. Pod kościołem znajdują się groby rodziny Czaplickich: Jakuba, syna Michała, jego żony oraz Leopolda i jego żony Florentyny z Kamockich, a także dwóch księży, najprawdopodobniej proboszczów. Wejście do krypty obecnie jest zamurowane. W kościele parafialnym m.in. ciekawa nastawa nad tabernakulum – pelikan karmiący krwią swoje pisklęta. W kościele znajdują się 8-głosowe romantyczne organy wybudowane przez Stanisława Jagodzińskiego z Garbatki. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba Apostoła w Sztabinie

Kościół świętego Jakuba Apostoła w Sztabinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w dawnym mieście, obecnie wsi Sztabin, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Lipsk diecezji ełckiej. Historia Budowa kościoła rozpoczęła się w 1905 roku dzięki staraniom księdza Jakuba Rółkowskiego. Budowla została konsekrowana w dniu 1 września 1910 roku przez biskupa Antoniego Karasia. Podczas I wojny światowej świątynia została zniszczona przez bombardowanie. Wkrótce rozpoczęła się odbudowa kościoła dzięki parafianom i wsparciu finansowym udzielonym przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W dniu 27 września 1929 roku oddano do użytku wyremontowaną budowlę. W czasie II wojny światowej kościół został ponownie uszkodzony. Po wojnie prace remontowe prowadził proboszcz Czesław Wilkowski. Wyposażenie Jest to świątynia murowana, pokryta blachą ocynkowaną. W prezbiterium można zobaczyć polichromię, postacie czterech ewangelistów, obraz Chrystusa klęczącego w Ogrójcu, Pana Jezusa dźwigającego krzyż i neogotyckie ornamenty. Do wyposażenia kościoła należą: neogotycka ambona, ozdobiona sześcioma wyrzeźbionymi figurami, ołtarz główny, na którym jest umieszczony duży krucyfiks, natomiast z lewej i prawej strony znajdują się dwie figury świętych. W budowli są umieszczone dwa ołtarze boczne: jeden z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, drugi z obrazem Najświętszego Serca Jezusowego. kościół posiada organy o 21 głosach, chrzcielnicę i ławki. Przypisy
St. Jakobus der Ältere (Ścinawka Dolna)

St. Jakobus der Ältere (polnisch Kościół św. Jakuba Apostoła) ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Ścinawka Dolna (deutsch Niedersteine) im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Vor 1945 lag die Kirche im Landkreis Glatz in der historischen Grafschaft Glatz. Geschichte Die dem hl. Jakobus dem Älteren geweihte spätgotische Kirche wurde 1350 erstmals erwähnt. Bis 1530 wurde sie in Stein aufgeführt. Mit der Reformation wurde sie lutherisch und nach der Gegenreformation 1623 wieder an die Katholiken zurückgegeben. Die von Gisbert von Hemm und seiner Gemahlin Eva Stillfried-Rattonitz 1663 gestiftete Glocke lieferte Martin Schreter aus Náchod. Nachdem die Kirche wegen Zunahme der Dorfbewohner zu klein geworden und die Kirche zudem durch häufige Hochwasser der Steine geschädigt worden war, wurde zunächst das Langhaus abgetragen. Erhalten blieb vom Ursprungsbau der geschlossene Chor mit Kreuzrippengewölbe. Neben dem erhaltenen Chor wurde 1900–1903 der Neubau einer neuromanischen Basilika nach Entwurf des Magnis’schen Hofarchitekten Ewald Berger errichtet. Wandmalereien, Altäre und Kanzel entwarf der aus Schlaney stammende Münchner Architekt Joseph Elsner. Die Glasfenster wurden vom Münchner Glasmaler Franz Xaver Zettler geschaffen; das lebensgroße Kruzifix wurde aus Oberammergau geliefert. Unterhalb der Kirche steht in einem Garten der Rest des stehengebliebenen spätgotischen Chores, der an der Westseite mit einem Treppengiebel abschließt. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen Schlesien. München·Berlin 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 915. Peter Güttler u. a.: Das Glatzer Land. Verlag Aktion West-Ost e. V., Düsseldorf 1995, ISBN 3-928508-03-2, S. 85. Nicola von Amsberg: Niedersteine. In: Rundbrief des Großdechanten und des Heimatwerkes Grafschaft Glatz e. V. Nr. 2, 2023, S. 10 (grafschaft-glatz.de [PDF]). Weblinks Festschrift aus Anlaß der Einweihung der neuen katholischen Kirche zu Niedersteine, Kreis Neurode, Breslau 1904 Dolna,Kosciol sw Jakuba Apostola.html Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Webauftritt der Pfarrei Bilder Kirche auf fotopolska.eu
Kościół św. Jakuba Apostoła w Ścinawce Dolnej

Kościół św. Jakuba Apostoła w Ścinawce Dolnej – główna świątynia parafii św. Jakuba w Ścinawce Dolnej. Kościół został wzniesiony w roku 1904 w stylu neoromańskim. Historia Pierwszy kościół wybudowany w tym miejscu był wzmiankowany w roku 1322. Był to obiekt drewniany w roku 1530 został zastąpiony świątynią murowaną. Obecny kościół był wznoszony w latach 1900-1904 i został konsekrowany 1 października 1904, zaraz po zakończeniu budowy. Architektura Kościół został wzniesiony na planie prostokąta, posiada jedną nawę i masywną wieżę z ostrosłupowym hełmem, postawioną na osi bryły. Świątynia posiada transept, prezbiterium, wielobocznie zamkniętą apsydę i jest nakryta dachami dwuspadowymi. Na dachu, na skrzyżowaniu nawy z transeptem jest przysadzista sygnaturka. Wewnątrz znajdują się fragmenty późnogotyckiego tryptyku z przełomu XV i XVI w. i gotycka polichromowana rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem i Pietà z XV wieku. Poza tym jest tam też kilka figur z XIX w., noszących cechy sztuki ludowej. Pozostałe wyposażenie świątyni pochodzi z okresu jej budowy. Galeria Przypisy Bibliografia Marek Staffa (redakcja), "Słownik geografii turystycznej Sudetów", tom 15, Wrocław, Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1991, ISBN 83-7005-340-8. JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Polska na fotografii” Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie „Wratislaviae Amici”
Kościół św. Jana Chrzciciela w Bielsku

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Bielsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bielskiego diecezji płockiej. Jedyny rejestrowany zabytek wsi. Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1909-1912 w stylu neogotyckim według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował ją w 1912 roku biskup płocki Antoni Julian Nowowiejski. Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1941-45, w świątyni mieścił się magazyn. W 1985 roku świątynia otrzymała nowa polichromię, której tematyką jest historia chrześcijaństwa w Polsce. W 1995 roku kościół został wyposażony w trzy dzwony o napędzie elektrycznym. Na początku XXI wieku zostały odnowione fugi budowli. W latach 2007–2011, dzięki staraniom proboszcza księdza Józefa Różańskiego została położona nowa posadzka w świątyni. We wrześniu 2012 roku kościół obchodził 100-lecie istnienia. W 2013 roku w prezbiterium zostały zamontowane stalle. Jest to budowla o trzech nawach, halowa, posiadająca transept i wydzielone trójbocznie zamknięte prezbiterium oraz dwie wieże z przodu. Kościół jest orientowany, murowany, wybudowany z cegły. We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Grabowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Grabowie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się we wsi Grabowo, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Szczuczyn diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia murowana została wzniesiona w latach 1842–1845, dzięki staraniom księdza Pawła Siennickiego według projektu architekta Hipolita Kossutha (jako projektanta podaje się również Hilarego Szpilowskiego), rozbudowana w 1937 roku o nawy boczne i wydłużone prezbiterium według projektu architekta Zygmunta Czaykowskiego, dzięki staraniom księdza Jana Bronowicza i w 1956 roku o kaplicę dzięki staraniom księdza Leona Ostalczyka. Budowla została konsekrowana w dniu 29 lipca 1845 roku przez biskupa płockiego Franciszka Pawłowskiego. Ufundowali ją Feliks Waga i parafianie. W latach 1999–2000 dzięki staraniom księdza proboszcza Krzysztofa Krośnickiego wyremontowano dach i wykonano nową elewacje zewnętrzną świątyni. Architektura i wyposażenie Budowla reprezentuje styl późnoklasycystyczny. Jest to kościół typu bazylikowego. Pierwotnie była to budowla z jedną nawą, obecnie posiada trzy. Wieża nakryta jest hełmem namiotowym zakończonym żelaznym krzyżem. Do zabytków ruchomych świątyni należą m.in.: późnogotycka monstrancja z końca XVI stulecia, barokowa chrzcielnica z XVII stulecia, klasycystyczny kielich z 1840 roku, który ufundował Antoni Waga. Przypisy
St. Johannis (Malbork)

Die römisch-katholische Kirche St. Johannis (polnisch Kościół św. Jana Chrzciciela) in Malbork (deutsch Marienburg) in der polnischen Woiwodschaft Pommern ist eine Hallenkirche, deren Geschichte bis in das Jahr 1276 zurückreicht. Geschichte Anlässlich der Verleihung der kulmischen Handfeste an die Stadt Marienburg 1276 erfolgte die Nennung des Pfarrers Gerardus. Bei der Belagerung von Stadt und Burg wurde die Kirche 1457 zerstört und bis zum Ende des 15. Jahrhunderts teilweise wiederaufgebaut. Nur die zur Stadt gewandte Ostseite erhielt eine aufwändige Gliederung mit Kielbogenblenden sowie Eck- und Mitteltürmchen. Laut Inschrift wurde die Glocke 1502 gegossen. Die Gewölbe wurden im ersten Drittel des 16. Jahrhunderts eingezogen, wobei das Gebäude jedoch unvollendet blieb. Mit der Reformation in Polnisch-Preußen wurde die Kirche evangelisch. Sie gehörte zuletzt zum Kirchenkreis Marienburg in der Kirchenprovinz Westpreußen der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union (APU). 1668 zerstörte ein Brand das westliche Joch, und 1945 fielen das Dach sowie Teile des hölzernen Turmaufsatzes und der Gewölbe Kriegszerstörungen zum Opfer. Die Wiederherstellung der Kirche wurde bis 1955 abgeschlossen. Seit 1945 ist die Kirche römisch-katholisch. Architektur St. Johannis ist eine gewölbte Hallenkirche mit einem zweischiffigen Rechteckchor, Seitenkapellen und einem Südturm. Der Grundriss zeigt eine leichte Verzerrung, und jedes Schiff ist mit einem eigenen Satteldach gedeckt. Feldstein wurde für die Fundamente verwendet und Backstein im gotischen Verband für das aufgehende Mauerwerk. Die Fenster sind breit, fast rundbogig und profiliert, während ein eingefasstes Putzband den Horizontalabschluss bildet. Der zweijochige und zweischiffige gewölbte Hallenchor besitzt einen geraden Chorschluss, der im Grundriss leicht verzogen ist. Die Ostseite ist durch breite, spitzbogige und profilierte Fenster geprägt, die von Blenden flankiert werden. Diese Blenden schließen mit gekuppelten Kielbögen. An den Ecken der Ostseite befinden sich polygonale Treppentürmchen mit profilierten Kanten, die durch ein Geschoss mit kielbogigen Blenden bekrönt sind. Die Sakristei befand sich ursprünglich an der Nordseite des Chors, wurde jedoch später abgebrochen. Von dem an der Grenze von Chor und Langhaus erbauten Südturm wurden nur das Erdgeschoss und der Ansatz des ersten Obergeschosses vollendet. Die Turmportale im Westen und Osten sind gestuft, und im ersten Obergeschoss befinden sich Ansätze von je vier reich profilierten Blenden auf jeder freien Seite. Literatur Christofer Herrmann: Ermland und Masuren: Führer zu den Kunstdenkmälern. Imhof, 2008, S. 587–588. Wiara - Historia - Świątynia. Kościół parafialny św. Jana Chrzciciela w Malborku, ISBN 978-83-8275-251-9 Weblinks Die Johanniskirche in der Stadt Marienburg auf ostpreussen.net
Kościół św. Jana Chrzciciela w Mszczonowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Mszczonowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Mszczonów diecezji łowickiej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1861-1864 w stylu toskańskim według projektu architekta Franciszka Tournelle'a. W dniu 11 maja 1862 roku został poświęcony kamień węgielny przez arcybiskupa warszawskiego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. W dniu 4 listopada 1973 roku kościół konsekrował Prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński. Jest to budowla jednonawowa, o długości 39 metrów i szerokości 12 metrów, pokryta blachą. Sufit jest wykonany z drewna, pokryty tyn­kiem i przyozdobiony polichromią w 1914 roku przez księdza dziekana Antoniego Zakrzewskiego, odnowiono go w latach 1962-1964. Świątynia posiada cztery ołtarze drewniane i jeden marmurowy. Na ścianach pod chórem, w kaplicach i w kruchcie umieszczone są epitafia: właściciela wsi Gurba - Michała Wilskiego, Henryka Pruskiego, właściciela dóbr lennych, Aleksandra Prażmowskiego, Antoniego Dankowskiego, Aleksandry z Moniuszków Dmochowskiej, ks. Władysława Gołędowskiego (rozstrzelanego przez hitlerowców we wrześniu 1939 roku podczas opatrywania rannego). W prezbiterium znajduje się epitafium księdza Wacława Gizaczyńskiego. Na zachodniej elewacji budowli od strony przykościelnego cmentarza, umieszczona jest tablica pamiątkowa poświęcona rozstrzelanym przez hitlerowców w dniu 11 września 1939 roku: księdzu kanonikowi Józefowi Wierzejskiemu, lekarzowi Stanisławowi Zarachowiczowi i burmistrzowi Mszczonowa Aleksandrowi Tańskiemu. W 2025 roku kościół wraz z terenem przyległym został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Narewce

Kościół św. Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Narewce, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Białystok-Dojlidy archidiecezji białostockiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1970–1973 w czasie urzędowania proboszcza Tadeusza Krawczenki na miejscu poprzedniej drewnianej, spalonej w dniu 5 lipca 1965 roku. Murowany kościół został zaprojektowany przez inżyniera architekta Michała Bałasza i charakteryzuje się fasadą typu lombardzkiego. Budowla została konsekrowana 11 listopada 1973 roku przez ówczesnego administratora apostolskiego archidiecezji w Białymstoku, biskupa Henryka Gulbinowicza. W 2010 roku została odnowiona elewacja budowli, z kolei w 2012 roku zostały wzniesione granitowe schody. W 2022 roku został zbudowany i konsekrowany nowy ołtarz główny. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Nowym Dworze

Kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela w Nowym Dworze – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Nowy Dwór w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Dąbrowa Białostocka archidiecezji białostockiej. Historia Kościół ufundował król Aleksander Jagiellończyk w 1547 roku. Pierwotnie został wzniesiony w stylu późnogotyckim. Obecna świątynia składa się ze starszych murowanych części: prezbiterium, pierwszej zakrystii, powstałych zapewne w XVI wieku, kaplicy Przemienienia Pańskiego powstałej na początku XVII wieku oraz nowszych: korpusu głównego razem z dwiema wieżami, powstałych w latach 1877-1878 i drugiej zakrystii wzniesionej w latach dwudziestych ubiegłego stulecia. Przebudowana i powiększona świątynia miała 30 metrów długości i 15 metrów szerokości. Zapewne kierownikiem prac budowlanych był Kazimierz Eynarowicz, właściciel majątku Kudrawka. W latach dwudziestych XX wieku ksiądz proboszcz Józef Lipiński odremontował świątynię po uszkodzeniach z okresu pierwszej wojny światowej, Dzięki jego staraniom zostały ufundowane trzy nowe dzwony do kościoła przez rodziny Łajkowskich i Tomaszewskich. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Wiźnie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Wiźnie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi Wizna, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Piątnica diecezji łomżyńskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w stylu późnogotyckim w 1526 roku dzięki staraniom księdza Jana Wojsławskiego. W czasie II wojny światowej w 1944 roku została całkowicie zniszczona przez hitlerowców. Budowla została zrekonstruowana w latach 1951–1958 dzięki staraniom księdza proboszcza Telesfora Podbielskiego pod kierunkiem konserwatora zabytków z Białegostoku Władysława Paszkowskiego. W latach 1974–1979 dzięki staraniom księdza proboszcza Tadeusza Klimaszewskiego świątynia otrzymała wyposażenie. W dniu 27 maja 1979 roku kościół konsekrował biskup łomżyński Mikołaj Sasinowski. W latach 1995–2000 dzięki staraniom wspomnianego wyżej księdza proboszcza Tadeusza Klimaszewskiego świątynia otrzymała nowe pokrycie dachu. Architektura i wyposażenie Jest to budowla murowana wybudowana z cegły z dodatkiem kamieni polnych. Kościół posiada trzy nawy i został wzniesiony na planie prostokąta. Z dawnego wyposażenia zachowały się dwa elementy wczesnobarokowego epitafium poświęconemu rodzeństwu, Pawła i Krystyny Rakowskich, zmarłych w 1608 roku, do którego budowy użyto szarobrunatnego marmuru kieleckiego a także kilkanaście zabytkowych rzeźb powstałych w pierwszej ćwierci XVI stulecia, XVII i XVIII stulecia. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Wysokiem Mazowieckiem

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Wysokiem Mazowieckiem – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Wysokie Mazowieckie, w województwie podlaskim. Należy do dekanatu Wysokie Mazowieckie diecezji łomżyńskiej. Historia świątyni Obecna świątynia - w stylu eklektycznym - została wzniesiona w latach 1875-1881 dzięki staraniom księdza proboszcza Jana Dąbrowskiego. Poprzednie kościoły były drewniane, z których ostatni zbudowano w 1773 roku. W dniu 1 czerwca 1925 roku budowlę konsekrował biskup Romuald Jałbrzykowski. W latach 1994–1998 staraniem ks. prob. Edwarda Zambrzyckiego kościół został odnowiony. Gruntowny remont - odrestaurowanie przeprowadził ks. prał. Ryszard Niwiński. Architektura Budowla została wzniesiona według projektu Stanisława Kucharzewskiego. Reprezentuje styl eklektyczny. Jest to kościół bazylikowy, składający się z trzech naw, fasada frontowa jest ozdobiona dwiema wieżami. Wyposażenie Świątynia posiada wyposażenie wnętrza w stylu neogotyckim z ok. 1880 roku. Ołtarz główny - obraz Matki Boskiej Częstochowskiej po bokach obrazu dwóch świętych biskupów – św. Stanisława B.M. i św. Cypriana. Zasłoną w ołtarzu głównym jest obraz św. Jana Chrzciciela. W zwieńczeni ołtarza na środku stoi figura Chrystusa Zmartwychwstałego i obok niej figury apostołów: Jana, Mateusza, Piotra i Pawła. Ołtarze boczne (przód) są pod wezwaniem: Wizja św. Rocha i św. Stanisław Kostka (tondo zwieńczenia), Matki Boskiej Różańcowej ze św. Dominikiem, (tył) – św. Rodziny i Wizją św. Antoniego Padewskiego z obrazem Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. W nawach bocznych znajdują się obrazy Męki Pańskiej autorstwa Władysława Drapiewskiego. Z tyłu we wnękach freski św. Franciszka i św. Teresy. W kruchcie kościoła obraz - św. Piotra Apostoła i Pana Jezusa w Ogrójcu. Współczesne ołtarze – Jezu, ufam Tobie, ze św. Marią Faustyną Kowalską, kardynała Stefana Wyszyńskiego Prymasa Polski z herbem, św. Jana Pawła II z herbem, Świętego Ojca Pio oraz Matki Teresy z Kalkuty. Ambona neobarokowa w kształcie łodzi. Galeria Zobacz też Parafia św. Jana Chrzciciela w Wysokiem Mazowieckiem Kościół filialny Narodzenia NMP Przypisy