NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Соляная площадь (Вроцлав)

Соляная площадь (пол. Plac Solny) — часть городской инфраструктуры Вроцлава. Расположена в историческом районе Старый город. К площади сходятся улицы — Руская, Келбаснича, Эугенюша Гепперта, Рынок. История Современное название дано по существовавшей здесь в средние века торговле солью. Первое упоминание о площади восходит к 1242 году, употреблялись также названия польский рынок и соляной рынок. С 1827 по 1945 год носила название Blücherplatz в честь прусского маршала Гебхарда Леберехта фон Блюхера (1742—1819). Памятник Блюхеру был воздвигнут на площади в 1827 году, авторами были Кристиан Даниэль Раух (скульптура) и Карл Фердинанд Лангганс (пьедестал). В 1945 году памятник был разрушен. Во время Второй мировой войны большая часть домов на площади была разрушена или сильно повреждена. Большинство из них были перестроены ещё до 1961 года, с изменением фасадов и этажности. В конце XX века на площади был установлен ставший её новым архитектурным акцентом (с 1827 по 1944 год на этом месте стоял памятник Блюхеру) обелиск (называемый Маленький шпиль) в виде стилизованной устремляющейся в верх волны, напоминающей пламя огня. Это отсылка к событиям XV века, когда под влиянием пламенных проповедей францисканца Иоанна Капистранского (1386—1456) жители Вроцлава выносили мебель, одежду и другие предметы, считавшиеся слишком роскошными, из своих квартир и сжигали их здесь, на площади. Проект обелиска был выполнен в 1996 году Адамом Выспяньским. Сегодня большая часть площади занята цветочным рынком. В окружающих площадь домах есть многочисленные рестораны и кафе. Достопримечательности Малый шпиль (иглица). Литература Klaus Klöppel: Breslau — Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. Trescher Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-89794-256-1, S. 59-60 Małgorzata Urlich-Kornacka, Przewodnik po Wrocławiu, Wrocław: Wydawnictwo Via Nova, [2009], ISBN 978-83-60544-59-4, OCLC 751409139 Harasimowicz J. (red.), Encyklopedia Wrocławia, wyd. III poprawione i uzupełnione, Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, ISBN 83-7384-561-5, ISBN 978-83-7384-561-9 Примечания Ссылки
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Baranowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Baranowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kadzidło diecezji łomżyńskiej. Jest jedynym zabytkiem wsi Baranowo wpisanym do rejestru zabytków (stan na wrzesień 2022). Historia Murowana świątynia została wzniesiona w latach 1910–1914 dzięki proboszczom: ks. Ludwikowi Sokolikowi, ks. Klemensowi Kuklińskiego i ks. Józefowi Zarembie. Prace wykończeniowe przerwano na czas I wojny światowej. W 1915 kościół został częściowo zniszczony. Nabożeństwa zaczęto tu odprawiać dopiero 24 sierpnia 1922. Kościół poświęcił ks. Ludwik Sokolik, wówczas dziekan i proboszcz mławski, który zaczynał budować baranowską świątynię jako miejscowy proboszcz. W dniu 23 sierpnia 1926 roku budowla została konsekrowana w czasie wizytacji biskupiej przez biskupa płockiego Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Świątynia została zaprojektowana przez architektów: Juliusza Dzierżanowskiego i Jarosława Wojciechowskiego. Jest to budowla halowa z dwuwieżową fasadą. Została zaprojektowana w stylu neogotyckim. Kościół jest czwartym w parafii. W 1925 kupiono organy i stacje Drogi Krzyżowej, wyposażono zakrystię. Po 1936 zakupiono ołtarz główny. W okresie PRL zakupiono ołtarze boczne i zagospodarowano otoczenie świątyni. W 1945 obie wieże zostały częściowo zniszczone. W latach 1999–2004 została wymieniona instalacja elektryczna oraz oświetlenie na zewnątrz i wewnątrz, a także nagłośnienie. W latach 2004–2015 wymieniono więźbę dachową i zamontowano instalację odprowadzającą wody deszczowe. Przypisy Linki zewnętrzne Film prezentujący kościół z zewnątrz
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Cerekwicy

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Cerekwicy w woj. wielkopolskim. Historia Kościół ufundowano przed 1404 (pierwszym proboszczem był Piotr Czerzuch). W 1556 świątynia została przekazana protestantom przez Jana Szamotulskiego, który był właścicielem Cerekwicy. W 1619 Sędziwój Ostroróg przekazał go ponownie katolikom. W 1626 kościół był już w bardzo złym stanie technicznym i groził zawaleniem. Dzieła zniszczenia dopełnił potop szwedzki, kiedy to świątynia spłonęła wraz z częścią wsi. W 1732 zbudowano nową świątynię (drewnianą, na planie krzyża). Fundatorem był ówczesny właściciel wsi – Jan z Bnina Radzewski, a nosiła ona wezwanie św. Wojciecha. Została zniszczona przez pożar w XVIII wieku. Obecny obiekt pochodzi z 1827 albo 1828, a fundatorką była Zuzanna z Gorczewskich Dobrzycka. W latach okupacji niemieckiej kościół zamieniono na magazyn. 23 lipca 1970 kościół został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Na zabytkowe wyposażenie składają się m.in.: drewniany krucyfiks w ołtarzu (późnogotycki z pierwszej połowy XVI wieku, słynie łaskami) oraz kamienna chrzcielnica z 1537 (kształt kielicha). W ołtarzach w nawach bocznych umieszczono obrazy z XVII i XVIII wieku. Otoczenie W sąsiedztwie kościoła zlokalizowane są: kaplica pogrzebowa, dzwonnica z żelbetu (powojenna) i plebania. Przy kościele znajdują się groby: ks. Antoniego Niedbała (ur. 18 marca 1847 w Zbąszyniu, zm. 17 grudnia 1902 w Cerekwicy, proboszcza cerekwickiego przez 16 lat), ks. Franciszka Ksawerego Snowackiego (proboszcza cerekwickiego), ks. Wojciecha Stefańskiego (ur. 20 kwietnia 1800, zm. 5 grudnia 1879, proboszcza cerekwickiego). Galeria Zobacz też cmentarz parafialny w Cerekwicy (stary) Uwagi Przypisy
Wieża widokowa na Jaworniku Wielkim

Wieża widokowa na Jaworniku Wielkim – wieża wybudowana w 2009 r. na Jaworniku Wielkim – szczycie w paśmie Gór Złotych. Historia Drewnianą wieżę widokową otwarto w sierpniu 2009 r. w ramach mikroprojektu Szlak widokowy szczytami pogranicza. Obiekt posiada dwie platformy – na wysokości 3,5 oraz 6,4 m. Jest to pierwsza w historii wieża widokowa na tym szczycie – wcześniej istniały tu tylko punkty triangulacyjne. Wieża jest bardzo niska. Stoi w lesie, w północnej części szczytu. Widok z niej rozciąga się jedynie na północ, w kierunku Złotego Stoku, ale i w tym kierunku coraz wyżej rosną drzewa. W wyniku długoletniego użytkowania, oraz dużych opadów deszczu i silnych wiatrów, poważnemu uszkodzeniu uległa wieża widokowa na Jaworniku (sierpień 2018). Po remoncie wykonanym w listopadzie 2018 r. wieżę ponownie udostępniono turystom. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 17 Góry Złote, red. Marek Staffa, Wydawnictwo I-BiS, Warszawa 2013, ISBN 83-85773-01-0
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Chróścicach

Kościół św. Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Powstańców Śląskich 5 w Chróścicach. Świątynia należy do parafii św. Jadwigi Śląskiej w Chróścicach w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Chróścicach pochodzi z 1566 roku. Była to drewniana świątynia z dachem krytym gontem, będąca kościołem filialnym parafii w Starych Siołkowicach. W 1804 roku, w związku z rozwojem wsi, drewniana budowla została rozebrana, a ówczesny proboszcz podjął decyzję o budowie nowego, większego, murowanego kościoła. Była to budowla jednonawowa z murowaną wieżą, w której zamontowany był zegar. Istniała ona do 1936 roku. W wieży zawieszono w roku 1804 dwa dzwony: jeden z 1606 roku o średnicy 41 cm pochodzący z Siołkowic, drugi z 1681 roku, odlany przez Gotfryda Zygmunta Gotz z Wrocławia z fryzem na górnym jego brzegu. 21 września 1935 roku proboszcz parafii, ks. Piecha, wraz z radą parafialną, podjął decyzję o budowie nowego kościoła. 7 lutego 1936 roku zatwierdzono budowę nowej świątyni. Z poprzedniej budowli pozostawiono wieżę kościelną i do niej rozpoczęto dobudowywanie pozostałej części kościoła. Wieża została podwyższona o 10 metrów, zawieszono w niej nowe dzwony i zainstalowano zegar wieżowy. Konsekracji nowej świątyni dokonał 10 października 1937 roku, ks. kardynał Adolf Bertram z Wrocławia. W 2000 roku renowacji konserwatorskiej poddana została tzw. gloria na ołtarzu głównym oraz freski na sklepieniu kościoła. W 2006 roku odnowiono elewację kościoła i dokonano naprawy łupkowego pokrycia wieży. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół parafialny w Chróścicach
Kościół poewangelicki w Kwieciszewie

Kościół poewangelicki w Kwieciszewie – nieużytkowany obecnie kościół należący dawniej do kwieciszewskiej parafii ewangelickiej, wchodzącej w skład superintendentury Mogilno Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Historia Budowę świątyni rozpoczęto w 1834 roku na miejscu zniszczonego w 1833 roku poprzedniego kościoła wzniesionego pod koniec XVIII wieku. Budowa kosztowała 12 000 marek. W dniu 19 sierpnia 1838 roku nowo wybudowany kościół w stylu neogotyckim został poświęcony przez biskupa superintendenta D. Frenmarka. Początkowo była to budowla halowa. Dopiero około 1910 roku została wzniesiona dzwonnica. W latach 1945–1960, po spaleniu przez Niemców kościoła katolickiego w Kwieciszewie, w dawnym kościele ewangelickim odprawiane były nabożeństwa katolickie. Po odbudowie świątyni katolickiej kościół poewangelicki pełnił funkcję magazynu. Obecnie świątynia znajduje się w gestii Starostwa Powiatowego w Mogilnie. Architektura Kościół jest zwrócony prezbiterium w stronę południową. Jest to budowla murowana, wzniesiona z cegły, otynkowana. Składa się z krótkiego wielobocznie zamkniętego prezbiterium z niewielką zakrystią oraz szerokiej nawy prostokątnej z kwadratową czterokondygnacyjną wieżą, znajdującej się od strony północnej. Okna w prezbiterium i wieży są zamknięte półkoliście a także są ozdobione gzymsami nadokiennymi. Kościół nakryty jest dwuspadowym dachem, na wieży ostrosłupowym i pokrytym blachą. Przypisy
Jeziorko Bielawskie Górne

Jeziorko Bielawskie Górne – starorzecze Wisły (łacha wiślana) znajdujące się około 300 metrów na wschód od wsi Bielawa w powiecie piaseczyńskim, w województwie mazowieckim, tuż na południe od granicy Warszawy. Jezioro jest wydłużone, jego brzeg wschodni wysoki (1-2 m), zadrzewiony, zachodni płaski, na którym znajduje się osuszona część jeziora o szerokości około 300 m. Na mapach z początku XX wieku jest zaznaczany jeden zbiornik obejmujący obydwa obecne jeziorka Bielawskie – Górne i Dolne, na mapie z 1838 roku są jednak dwa jeziorka połączone z sobą ciekiem wodnym lub silnym przewężeniem. Na wszystkich tych mapach wspomniana wyżej zachodnia część Jeziora Bielawskiego Górnego nie jest pokryta wodą. Jeziorko położone jest na tarasie zalewowym Wisły na jej lewym brzegu pod skarpą tarasu nadzalewowego IIa (Wilanowskiego). Zbiornik stanowi początek około 12 km ciągu wodnego 6-u przepływowych starorzeczy (łach) Wisły kończącego się Jeziorkiem Wilanowskim, część. , połączonych rowami melioracyjnymi, głównie poprzez Rów Powsinkowy. Są one pozostałością dawnego koryta Wisły. Z Jeziorka Wilanowskiego woda dalej uchodzi Kanałem Królewskim do Wilanówki. W wyżej opisanym ciągu wodnym występują płoć, karaś oraz lin, leszcz, karaś srebrzysty. Jeziorko Bielawskie Górne położone jest na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 42/14.02.2007 r., poz. 870). W południowej części jeziorka znajduje się wyciąg do Wakeboardu. Zobacz też Jeziorko Bielawskie Dolne Taras zalewowy Wisły w Warszawie Przypisy
Jeziorko Bielawskie Dolne

Jeziorko Bielawskie Dolne – starorzecze Wisły (łacha wiślana) znajdujące się w pobliżu wsi Bielawa w powiecie piaseczyńskim, w województwie mazowieckim, tuż na południe od granicy Warszawy. Jezioro jest wydłużone, jego brzegi niskie, zabagnione, porośnięte olchami. Na mapach z początku XX wieku jest zaznaczany jeden zbiornik obejmujący obydwa obecne jeziorka Bielawskie - Górne i Dolne, na mapie z 1838 roku są jednak dwa jeziorka połączone z sobą ciekiem wodnym lub silnym przewężeniem. Jeziorko położone jest na tarasie zalewowym Wisły na jej lewym brzegu pod skarpą tarasu nadzalewowego IIa (Wilanowskiego). Zbiornik jest częścią około 12 km ciągu wodnego 6-u przepływowych starorzeczy (łach) Wisły zaczynającego się w Jeziorku Bielawskim Górnym i kończącego Jeziorkiem Wilanowskim, część. , połączonych rowami melioracyjnymi, głównie poprzez Rów Powsinkowy. Są one pozostałością dawnego koryta Wisły. Z Jeziorka Wilanowskiego woda dalej uchodzi Kanałem Królewskim do Wilanówki. W wyżej opisanym ciągu wodnym występują płoć, karaś oraz lin, leszcz, karaś srebrzysty. Jeziorko Bielawskie Dolne położone jest na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 42/14.02.2007 r., poz. 870). Zobacz też Jeziorko Bielawskie Górne Taras zalewowy Wisły w Warszawie Przypisy
Żydowski Dom Akademicki w Warszawie

Żydowski Dom Akademicki, także Dom Akademicki Studentów Żydów – zabytkowy budynek przy ul. Józefa Sierakowskiego 7 w dzielnicy Praga-Północ, pierwotnie pełniący funkcję domu studenckiego dla żydowskich studentów uczelni warszawskich. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1924–1926 z funduszy Stowarzyszenia Pomocy Studentom Żydowskim (Auxilium Academicum Judaicum). Inicjatorem inwestycji był Mojżesz Koerner, a parcelę na ten cel ofiarowali żydowscy kupcy i przemysłowcy z Pragi. Uroczystość otwarcia Domu Akademickiego odbyła się 8 grudnia 1926. Funkcję pierwszego dyrektora pełnił Noah Davidson, a po jego śmierci w 1928 funkcję tę objął Ignacy Schiper. W okresie międzywojennym w domu mieszkało ok. 300 studentów, wśród nich Menachem Begin, student Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1977–1983 premier Izraela oraz laureat Pokojowej Nagrody Nobla. W budynku przed 1939 pracownię posiadali także malarze bracia-bliźniacy Efraim i Menasze Seidenbeutel. W czasie okupacji niemieckiej budynek służył Szpitalowi Przemienienia Pańskiego, przeniesionemu tutaj we wrześniu 1939 ze swojej siedziby przy placu Weteranów. Tutaj m.in. operowano Tadeusza Krzyżewicza „Buzdygana”, śmiertelnie rannego w akcji pod Arsenałem, a także dwóch uczestników zamachu na Franza Kutscherę – jego dowódcę Bronisława Pietraszewicza „Lota” oraz Mariana Sengera „Cichego”. Budynek nie został zniszczony podczas walk o Pragę we wrześniu 1944. Po wkroczeniu Armii Czerwonej został zajęty najprawdopodobniej przez NKWD, a na przełomie 1945 i 46 roku przeniesiono tam z ul. Strzeleckiej 8 Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Budynek stał się miejscem kaźni ofiar bezpieki. Po 1956 roku był użytkowany przez Wojewódzką Komendę Milicji Obywatelskiej. Później został przebudowany na dom akademicki Wyższej Szkoły Oficerskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Następnie pełnił funkcję hotelu dla pracowników policji. O jego zwrot zabiega Gmina Wyznaniowa Żydowska w Warszawie. Architektura Autorem projektu budynku był Henryk Stifelman. Obiekt wzniesiono w stylu neorenesansowym (historyzmu). Ma monumentalną fasadę, którą zdobią płaskorzeźby przedstawiające sceny alegoryczne czterech nauk: przyrodoznawstwa, prawa, budownictwa i medycyny. Znajduje się na niej kartusz z literami „AAJ” (skrót od nazwy inwestora: Auxilium Academicum Judaicum). W sieni na drewnianym suficie umieszczono Gwiazdę Dawida. Gdy budynek oddawano do użytku, mieścił 147 pokoi mieszkalnych (10 jednoosobowych, 122 dwuosobowe, 7 trzyosobowych, 8 czteroosobowych), z umywalkami, natryskami i toaletami. Znajdowały się w nim także m.in. sala gimnastyczna, czytelnia, biblioteka, pokoje do gier rozrywkowych, pokoje do przyjmowania odwiedzin, izba chorych z gabinetem lekarskim, łazienki, fryzjernia, ciemnia fotograficzna, sala odczytowa im. Alberta Einsteina na 300 miejsc, klub, pracownia radiowa, sale do nauki i rysunków. W 2005 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. Przypisy
Вавелски кралски замък

Вавелският кралски замък е кралска резиденция, намираща се на хълма Вавел в центъра на Краков, Полша. Построен по заповед на крал Кажимеж III Велики, той се състои от редица структури в полско-италиански ренесансов стил около главния вътрешен двор. Замъкът, който е сред най-големите в Полша, представя множество архитектурни стилове на средновековни, ренесансови и барокови периоди. Хълмът Вавел, с Вавелския замък и Вавелската катедрала, представлява най-значимия културно-исторически обект в страната. Той е част от историческия център на Краков, който е обявен за обект на Световното културно наследство на ЮНЕСКО през 1978 г. Векове наред резиденция на полските крале и символ на полската държавност, сега замъкът е сред най-добрите художествени музеи в страната. Основан през 1930 г., музеят има понастоящем 10 отделения за колекциите от картини (включително важна колекция от италиански ренесансови картини), отпечатъци, скулптури, текстил, както и колекция гоблени на крал Зигмунт II Август, златарски издели, керамика, порцелан, брони, мебели. Вижте също Кралски замък (Варшава) Източници
Castelo Real de Wawel

O Castelo Real de Wawel, situado na colina Wawel da cidade de Cracóvia, Polónia. História Na colina de Wawel existia uma fortificação em madeira que, em 1265 começou a ser substituída por outra construída em pedra. Essa fortificação foi remodelada e ampliada posteriormente por ordem Casimiro III da Polónia (1310 - 1370). Referências
Zamek Królewski na Wawelu

Zamek Królewski na Wawelu ('Wawelslottet') är ett slott i Kraków i Polen. Slottet uppfördes från 1000-talet, på kalkstensklippan med samma namn som reser sig över Wisła. I Polens dåvarande huvudstad Kraków blev slottet säte för landets regenter. Rollen som kungligt residens behöll det fram tills flytten av huvudstaden från Kraków från och med 1596. Slottsgården är omgiven av arkader präglade av renässansens arkitektur, uppförda mellan 1502 och 1535 som de första norr om Alperna. Invid slottet ligger stadens katedral, som länge var krönings- och begravningskyrka för Polens kungar. Referenser
Королівський замок на Вавелі

Королівський замок на Вавелі — замок, розташований у центрі Кракова, Польща. Побудований за наказом короля Казимира III, він складається з декількох споруд, розташованих навколо головного двору в італійському стилі. Замок, будучи одним з найбільших у Польщі, представляє майже всі європейські архітектурні стилі періодів середньовіччя, відродження та бароко. Королівський замок Вавель і пагорб Вавель являють собою найбільш історично і культурно значущі місця в країні. У 1978 році він став об'єктом Світової Спадщини ЮНЕСКО в складі Історичного центру Кракова. Протягом століть резиденція королів Польщі та символ польської державності, замок є одним з головних музеїв країни. Заснований у 1930 році, музей охоплює десять кураторських відділів, що відповідають за колекції картин, у тому числі важливу колекцію італійських картин епохи ренесансу, гравюр, скульптур, текстилів, серед яких колекція зброї, броні, кераміки, майсенської порцеляни та меблів Сигізмунда II Августа. Фонди музею східного мистецтва включають найбільшу колекцію османських наметів у Європі. Маючи сім спеціалізованих охоронних студій, музей також є важливим центром збереження витворів мистецтва. Галерея Цікаві факти Нагородний меч гетьмана Петра Сагайдачного, який було віднайдено у 1996 році в Музеї імені Чарторийських у м. Кракові (Польща) істориком Тарасом Чухлібом, станом на 2023 рік зберігається в Королівському замку на Вавелі. Див. також Культура Кракова Королівський замок у Варшаві Миколай Зиблікевич Список замків Польщі Коментарі Бібліографія Посилання Wawel Homepage Jagiellonian Tapestries
Kościół św. Wawrzyńca w Łomnicy

Kościół św. Wawrzyńca w Łomnicy – rzymskokatolicki kościół w Łomnicy, w województwie wielkopolskim. Kościół został zbudowany na planie krzyża w 1770 roku. Środkową część świątyni kryje pseudokopuła, zwieńczona niewiele węższą laterną. Zachowało się bogate wyposażenie z epoki baroku, które obejmuje ołtarze, organy, dwa konfesjonały, ambonę, obrazy i polichromię. Przed kościołem umieszczono dwie późnobarokowe figury świętych, wykonane z piaskowca. W sąsiedztwie znajduje się zabytkowa drewniana dzwonnica z 1770 roku i XVIII-wieczna brama. Przypisy
Градски стадион (Познан)

Градският стадион (на полски: Stadion Miejski) е футболен стадион в полския град Познан. Домакинските си мачове играят отборите на местните клебове „Лех“ и „Варта“. Съоръжението прие и няколко мача от Евро 2012. Стадионът има капацитет от 43 269 седящи места. Построен е между 1968 и 1980 г. Стадионът се намира на улица Българска в югозападната част на града. В периода 2003 – 2010 г. стадионът претърпява пълна реконструкция, включително построяването на четири нови напълно покрити трибуни. Това е четвъртият най-голям стадион в Полша. Откриването му след реконструкцията се състои на 20 септември 2010 г. Евро 2012 Следните мачове от Евро 2012 се изиграха на стадиона: Галерия Външни препратки Официален сайт на подготвянето на Познан Клубен Уебсайт на Лех Познан
Estadi Municipal de Poznań

L'Estadi Municipal de Poznań (en polonès: Stadion Miejski w Poznaniu), també conegut com Estadi del carrer Búlgara polonès: Stadion przy ul.Bułgarskiej, és l'estadi de futbol municipal principal de Poznań, Polònia. Principalment acull partits de futbol, atès que és la seu del KKS Lech Poznań. Fou construït el 1980 amb una capacitat de 17.000 espectadors. També fou conegut, per patrocini, com Estadi INEA (14 juny 2013-30 juny 2018). El 2002 començà un procés de renovació que va consistir en la reconstrucció gairebé total de l'estadi, i va ampliar-ne la capacitat, passant de 17.000 seients a 45.830, tots coberts. La renovació es deu que Poznań és una de les ciutats seus del Campionat d'Europa de futbol 2012. Característiques L'estadi es troba al centre de la ciutat de Poznań, prop de les dues avingudes principals de la ciutat. Després de la renovació és un dels estadis més grans del país eslau, i rep la catalogació d'estadi d'elit per part de la UEFA. Referències Enllaços externs Pàgina web de l'estadi al web del Ministeri d'Esport i Turisme. Arxivat 2010-02-10 a Wayback Machine.
Městský stadion (Poznaň)

Stadion Miejski (česky Městský stadion) nebo také INEA Stadion je fotbalový stadion v Poznani. Na tomto stadionu hraje své domácí zápasy polský fotbalový klub Lech Poznań. Rekordní návštěva byla v roce 1984 při zápase Lech Poznań – Widzew Łódź, kdy přišlo 45 000 diváků. Hrály se zde tři zápasy Eura 2012. EURO 2012 Na stadionu se odehrála následující utkání Mistrovství Evropy 2012: Galerie Odkazy Reference Související články Seznam největších evropských stadionů podle kapacity Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Městský stadion v Poznani na Wikimedia Commons Stadion Poznań na portalu polska-org.pl (polsky)
Stadion Miejski Poznań

Stadion Miejski Poznań er et fodboldstadion i den polske by Poznań. Stadionet har en kapacitet på 43.000 tilskuere og er hjemmebane for Lech Poznan. Stadion Miejski blev indviet i 1980, og er efterfølgende blevet renoveret i 2003-10. Stadionet er et af de fire stadions i Polen, der vil blive benyttet i forbindelse med afviklingen af Europamesterskabet i fodbold 2012. Stadion Miejski Poznań anvendes endvidere til andre kulturelle aktiviteter, herunder rockkoncerter. Eksterne henvisninger Fotogalleri fra renoveringen af Stadion Miejski Poznan Arkiveret 24. juli 2011 hos Wayback Machine (polsk) Noter