NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Zagożdżon

Rezerwat przyrody Zagożdżon – leśny rezerwat przyrody położony w centralnej Polsce, w Puszczy Kozienickiej, na Równinie Radomskiej, województwo mazowieckie. Rezerwat znajduje się 2 km na wschód od wsi Przejazd i 1200 m na zachód od szosy Radom – Kozienice. Rezerwat leży na terenie Kozienickiego Parku Krajobrazowego i jest najstarszym rezerwatem w Puszczy Kozienickiej. Rezerwat zajmuje powierzchnię 65,99 ha (akt powołujący podawał 65,67 ha). Posiada otulinę o powierzchni 21,74 ha. Jest objęty ochroną czynną. W rezerwacie chronione są zbiorowiska leśne, typowe dla Puszczy Kozienickiej, tj. bory jodłowe, grądy i bór mieszany wilgotny. Drzewostany są różnowiekowe (80–160 lat) i różnogatunkowe. Występują tu: jodła pospolita, sosna zwyczajna, dąb szypułkowy, grab pospolity, brzoza brodawkowata, lipa drobnolistna, olsza czarna oraz jesion wyniosły. W runie występują m.in.: chronione – śnieżyczka przebiśnieg, wawrzynek wilczełyko, konwalia majowa, lilia złotogłów, a z rzadszych nie objętych ochroną – zdrojówka rutewkowata, zawilec gajowy, kokorycz pusta, pomocnik baldaszkowy, gruszyczka zielonawa. Ponadto odnotowano tu ponad 80 gatunków grzybów i wiele rzadkich porostów, m.in.: mąkla tarniowa, tarczownica bruzdkowana, tarczownica pęcherzykowata oraz chroniony granicznik płucnik. Na terenie rezerwatu znajduje się pomnik przyrody Dąb Zygmunt August. Jest to dąb szypułkowy o pierśnicy 102 cm i wysokości 28 m. Jego wiek szacuje się na 230-350 lat. Turystyka Przez rezerwat przechodzą szlaki turystyczne: czerwony: Szlak im. Witaliusza Demczuka czarny: Żytkowice – Augustów – Zagożdżon żółty: Pionki Zachodnie PKP - Zagożdżon - Pionki Zobacz też Kozienicki Park Krajobrazowy Puszcza Kozienicka Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Zagożdżon”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2018-06-09].
Rezerwat przyrody Zajęcze Wzgórze

Rezerwat przyrody Zajęcze Wzgórze (kaszb. Zajcowô Rzma) – rezerwat przyrody położony na terenie Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego, w lasach w zachodniej części Sopotu. Utworzony został w 1983, a jego powierzchnia wynosi 11,66 ha. Występuje tu 89 gatunków roślin naczyniowych. Jest to jedyny rezerwat przyrody w Sopocie. Prowadzi tędy Szlak Skarszewski – zielony znakowany szlak turystyczny. Rezerwat zamyka ul. Kochanowskiego, a położony jest na krawędzi wysoczyzny morenowej, tworzącej tu strome zbocza. Wznosi się nad Doliną Owczą (przez którą biegnie ulica Wybickiego, zakończona stadionem lekkoatletycznym), a na wzgórzu znajduje się (oznaczany na mapach, ale w rzeczywistości nieogrodzony i nieoznaczony) punkt widokowy, z którego rozpościera się widok na Sopot i Zatokę Gdańską. Na południe i zachód od rezerwatu znajduje się Dolina Świemirowska, z biegnącym nią Potokiem Świemirowskim. Przyroda w rezerwacie Utworzony został w celu ochrony kwaśnej buczyny niżowej (Luzulo Pilosae Fagetum), która rośnie tu na glebach ubogich, wypierając stopniowo sadzoną sztucznie przez człowieka sosnę. Drzewostan dębowo-sosnowo-bukowy liczy przeważnie około 150-200 lat. Znaleźć tu można pomnikowe okazy sosny (nr 532, 3,1 m obwodu, 25 m wysokości), sosny wejmutki (nr 484, 2,1 m obwodu, 33 m wysokości), dębu szypułkowego i buka zwyczajnego, rosną tu też brzozy, graby. Runo leśne jest ubogie, co jest rzeczą typową dla lasów bukowych. Przeważają w nim: konwalijka dwulistna, kosmatka owłosiona, borówka czernica, siódmaczek leśny, śmiałek pogięty, szczawik zajęczy. Ochronie ścisłej podlegają: bluszcz pospolity, cis pospolity i jarząb szwedzki (Sorbus intermedia). W rezerwacie występują też rośliny podlegające ochronie częściowej: konwalia majowa, marzanka wonna oraz kruszyna pospolita. Rezerwat jest unikalnym, wśród otaczających drzewostanów gospodarczych, skupiskiem martwego drewna w postaci stojących i leżących pni, często porośniętych mchem i saproksylicznymi grzybami. Nadaje to krajobrazowi rezerwatu prawdziwie puszczański wygląd, ale też dostarcza miejsca do życia unikalnym gatunkom owadów. Należy do nich w szczególności żądłówka Crossocerus heydeni – owad z rodziny grzebaczowatych, mający tu swoje jedyne stanowisko w Polsce, a także rzadki w kraju, pokrewny gatunek Crossocerus cetratus. Wśród drzew gnieżdżą się takie ptaki, jak: zięby, sikory bogatki, sikory modre, kowaliki, kosy, rudziki, dzięcioły duże, dzięcioły czarne, sójki, grzywacze i mysikróliki. Zobacz też Komunalny Związek Gmin Dolina Redy i Chylonki Wzgórze Sępie wzniesienie Zajęcze Wzgórze Przypisy Bibliografia Jerzy Szukalski, Trójmiejski Park Krajobrazowy, Centralny Ośrodek Informacji Turystycznej, Gdańsk 1987, s. 16 Mateusz Ciechanowski, Skarby sopockiej przyrody, Sopot 2004, ss. 14-16 Linki zewnętrzne Skarby sopockiej przyrody (broszura w formacie pdf). 2004. [dostęp 2018-05-21]. Opis rezerwatu na stronie Nadleśnictwa Gdańsk. [dostęp 2009-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-03)].
Rezerwat przyrody Zakole

Zakole – rezerwat przyrody położony w miejscowości Żurawin, w gminie Lutowiska, w powiecie bieszczadzkim, w województwie podkarpackim. Znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu, na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Stuposiany (leśnictwo Czereszenka). Jest położony w zakolu Sanu, tuż przy granicy z Ukrainą. numer według rejestru wojewódzkiego – 21 powierzchnia – 5,15 ha (akt powołujący podawał 5,25 ha) dokument powołujący – M.P. z 1971 r. Nr 3, poz. 20 (ISAP) rodzaj rezerwatu: torfowiskowy typ rezerwatu – biocenotyczny i fizjocenotyczny podtyp rezerwatu – biocenoz naturalnych i półnaturalnych typ ekosystemu – torfowiskowy (bagienny) podtyp ekosystemu – torfowisk wysokich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zespoły pierwotnej roślinności torfowiskowej Środkową część rezerwatu zajmuje mszar wysokotorfowiskowy, miejscami porośnięty przez świerk pospolity, brzozę omszoną i brodawkowatą. Na obrzeżach torfowiska występuje bór bagienny. W warstwie krzewinek, bujnie porastającej teren rezerwatu, występują m.in. borówka bagienna, bagno zwyczajne i bażyna czarna. Rezerwat jest objęty ochroną ścisłą. Przypisy Linki zewnętrzne Zakole. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-23].
Rezerwat przyrody Zaleskie Bagna

Zaleskie Bagna – torfowiskowy rezerwat przyrody o powierzchni całkowitej 402,09 ha, w tym w województwie zachodniopomorskim (ZP) 114,34 ha, w województwie pomorskim (P) 287,75 ha. Został utworzony dwoma odrębnymi rozporządzeniami: Wojewody Zachodniopomorskiego z 27 września 2006 oraz Wojewody Pomorskiego z 4 grudnia 2006. Rezerwat położony jest w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Postomino oraz w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Ustka, 2–3,5 km od brzegu Bałtyku, 1 km na północ od Złakowa i 2 km na północny zachód od Zaleskich. Prawie cały teren rezerwatu leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Przymorskie Błota” PLH220024. Torfowisko typu bałtyckiego, na około 1,5–2 m warstwie torfu niskiego zalega kilkudziesięciocentymetrowa warstwa torfów przejściowych i wysokich, tworząc mało czytelną kopułę. Torfowisko dawniej zmeliorowano i odwodniono, co negatywnie wpłynęło na jego stan, jednak obecnie rowy pozarastały. Na obszarze dominują bory i brzeziny bagienne w różnym stanie zachowania, w części centralnej kilkudziesięciohektarowy otwarty mszar z nielicznymi pojedynczymi osobnikami sosny i brzozy. Na południowo-zachodnim skraju jezioro Złakowo (7,73 ha). Cechą charakterystyczną rezerwatu jest występowanie gęstych zarośli woskownicy europejskiej (Myrica gale), niekiedy tworzących kilkuhektarowe powierzchnie. Dużą wartością są stanowiska reliktowej maliny moroszki (Rubus chamaemorus) oraz długosza królewskiego (Osmunda regalis). Celem ochrony jest zachowanie ze względów dydaktyczno-naukowych wysokiego torfowiska bałtyckiego wraz z występującymi na nim ekosystemami: mszarnym, bagiennym, wodnym i leśnym. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Ustka. Nadzór nad nim sprawują Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku i Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Posiada dwa osobne plany ochrony dla obu województw, na ich mocy cały obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Około 0,4 km na wschód znajduje się rezerwat „Jezioro Modła”. Przypisy
Rezerwat przyrody Zamczysko (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody Zamczysko – rezerwat kulturowo-przyrodniczy w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, w gminie Wręczyca Wielka, w okolicach wsi Grodzisko i Wręczyca Mała w dolinie Czarnej Okszy. Oddalony jest o ok. 150 m na północny zachód od drogi wojewódzkiej nr 492. Rezerwat znajduje się pod zarządem Nadleśnictwa Kłobuck. Obejmuje 1,35 ha, utworzony został 27 kwietnia 1953 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Charakterystyka Jest to leśny rezerwat przyrody, utworzony w celu ochrony dęba szypułkowego, rosnącego na wałach obronnych wczesnośredniowiecznego grodziska i utworzonego później w tym miejscu obozu wojsk szwedzkich z czasu potopu szwedzkiego. Starym dębom w wieku 190–210 lat towarzyszą: modrzew europejski, buk zwyczajny, grab, rzadziej lipa drobnolistna, klon zwyczajny, jodła pospolita, leszczyna, głóg dwuszyjkowy, trzmielina pospolita i dziki bez czarny. Runo jest charakterystyczne dla lasu mieszanego. Do najcenniejszych roślin należą objęte ścisłą ochroną gatunkową: rojownik pospolity, lilia złotogłów i śniedek baldaszkowaty. Cztery gatunki chronione są częściowo: złoć żółta, zawilec gajowy, kopytnik pospolity i konwalia majowa. Wczesnośredniowieczne grodzisko- dobrze zachowany, podkowiasty wał zewnętrzny wokół głębokiej fosy i wał wewnętrzny o konstrukcji drewniano-ziemnej, otaczający okrągły majdan grodziska o powierzchni 0,3 ha. Podczas badań archeologicznych prowadzonych przez Włodzimierza Błaszczyka w 1966 r. odkryto na majdanie ślady zabudowy z późnej fazy wczesnego średniowiecza oraz kilka zabytków z tego okresu: żelazne wędzidło ,ułamki ceramiki i kości zwierzęce. Galeria Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Rezerwaty przyrody w Nadleśnictwie Kłobuck Przypisy
Rezerwat przyrody Zamczysko Turskie

Rezerwat przyrody Zamczysko Turskie – rezerwat leśny w gminie Osiek, w powiecie staszowskim, w województwie świętokrzyskim. Jest położony pomiędzy zabudowaniami miejscowości Tursko Małe i Kolonia Tursko, ale w obrębie ewidencyjnym Strużki. Powierzchnia: 2,52 ha (akt powołujący podawał 2,45 ha) Rok utworzenia: 1979 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 19.04. 1979; M.P. z 1979 r. Nr 13, poz. 77 (ISAP), § 12 Numer ewidencyjny WKP: 011 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: las mieszany o charakterze pierwotnym, porośnięty mieszanym lasem bukowym z domieszką jodły, jawora, klonu i dębu bezszypułkowego z runem typowym dla buczyn dolnoreglowych Rezerwat obejmuje niewielkie, pagórkowate wzniesienie, na którym znajdują się pozostałości wałów ziemnych. W runie występują: podagrycznik pospolity, zdrojówka rutewkowata, starzec gajowy, kuklik pospolity, czyściec leśny. Na niewielkiej śródleśnej polanie można spotkać tomkę wonną i groszek leśny. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2004 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną i krajobrazową. Przypisy
Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka

Rezerwat przyrody Zaskalskie-Bodnarówka – krajobrazowy rezerwat przyrody w Małych Pieninach, na terenie gminy Szczawnica, w powiecie nowotarskim (województwo małopolskie). Ma powierzchnię 19,02 ha i utworzony został w 1961 w celu ochrony krajobrazu, lasu i cennych naskalnych i ciepłolubnych zespołów roślinności porastających wapienne skały i strome zbocza. Leży na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Krościenko (leśnictwo Małe Pieniny). Rezerwat znajduje się w dolinie Skalskiego Potoku uchodzącego do Grajcarka w Jaworkach, oraz na zboczach zalesionej góry Skalskie (789 m n.p.m.). Potok tworzy w niektórych miejscach głęboki wąwóz z odsłonięciami fliszu karpackiego. W lesie gniazduje rzadki ptak puchacz. W centrum Jaworek znajduje się drogowskaz kierujący do tego rezerwatu. Prowadzi do niego droga, nie jest to jednak szlak turystyczny i przejście przez rezerwat wymaga uzgodnienia z nadleśnictwem. Droga prowadzi przez pola uprawne Skalskie – nieistniejące już osiedle łemkowskiej wsi, obok wyciągu narciarskiego. Na skraju lasu wkraczamy w oryginalną bramę skalną utworzoną przez dwie duże skały; po prawej stronie jest to Dziurawa Skała, po lewej Czerwona Skała. W lesie powyżej Dziurawej Skały znajduje się jeszcze jedna, niewidoczna z drogi skała „Podyrgałyłska”. Dalej ścieżka prowadzi korytem potoku, jest rozjeżdżona przez pojazdy ściągające drzewo, zawalona wielkimi głazami i ciężka do przejścia. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie dwulistnika muszego. Rezerwat leży w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, który stanowi w tym miejscu otulinę Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Ponadto jest położony na terenie obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Małe Pieniny” PLH120025. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Zatoka Elbląska

Rezerwat przyrody Zatoka Elbląska – rezerwat faunistyczny obejmujący swoim zasięgiem Zatokę Elbląską i północną część Wyspy Nowakowskiej. Jest położony na terenie gmin Elbląg i Tolkmicko w województwie warmińsko-mazurskim. Celem ochrony jest zachowanie bogatej i zróżnicowanej fauny ptaków wodno-błotnych oraz ich siedlisk. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 9 października 1991 roku i początkowo zajmował 420,01 ha. Był kilkukrotnie powiększany, a od 2017 roku jego powierzchnia wynosi 830,71 ha. Na terenie rezerwatu zaobserwowano aż 222 gatunki ptaków, w tym 86 gatunków ptaków gniazdujących. Występują tu wszystkie spotykane w Polsce gatunki mew i kaczek, a w okresie wędrówki niemal wszystkie gatunki siewkowców; ponadto występują tu m.in. rybitwa rzeczna i czarna, kormoran, czapla siwa, remiz, wąsatka, błotniak stawowy, bielik. Na obszarze rezerwatu znajduje się tzw. Złota Wyspa – ciągle rosnący wąski półwysep wrzynający się w akwen Zalewu Wiślanego. Niewielkie fragmenty rezerwatu wchodzą w skład Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej i jego otuliny. W pobliżu osady Rangóry, obok drogi wojewódzkiej nr 503 utworzono ścieżkę edukacyjną „Ptasi Raj” z pomostem i tarasem widokowym na Zatokę Elbląską. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Załamanek

Rezerwat przyrody Załamanek – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1982 roku, położony w środku kompleksu Puszczy Kozienickiej wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 737 Radom – Kozienice po jej północnej stronie, 2,5 km na północny zachód od Pionek. Leży w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia rezerwatu wynosi obecnie 77,96 ha (akt powołujący podawał 74,99 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Rezerwat utworzono w celu ochrony zachowanych w naturalnym stanie dość rzadkich w puszczy zbiorowisk łęgowych. Na bardzo zróżnicowanych glebach wykształciły się tu typy siedliskowe lasu: ols, ols jesionowy, las mieszany, las wilgotny, las świeży. Dominują tu drzewostany olszowe, jodłowe, sosnowe, świerkowe z domieszką dębu szypułkowego, jesionu wyniosłego, wiązu, jawora, brzozy i osiki. Bardzo bogata jest roślinność zielna rezerwatu. Występują tu m.in. czosnek niedźwiedzi, gwiazdnica gajowa, zawilec żółty, lilia złotogłów, orlik pospolity i wawrzynek wilczełyko. W rezerwacie gniazdują bardzo rzadkie gatunki ptaków: orlik krzykliwy, kszyk, krogulec, trzmielojad, bocian czarny, jastrząb, myszołów, słonka i brodziec samotny. Z terenu rezerwatu wypływa strumyk Ostrownica, lewobrzeżny dopływ Leniwki. Sam rezerwat jest trudno dostępny ze względu na licznie występujące tu bagna. Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Puszcza Kozienicka. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-252-5. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Załamanek. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-12].
Rezerwat przyrody Zdroje

Rezerwat przyrody „Zdroje” – rezerwat florystyczny o powierzchni 2,12 ha, w województwie zachodniopomorskim, w Szczecinie, na terenie Parku Leśnego Zdroje, 0,6 km na południowy zachód od Jeziora Szmaragdowego, w miejscu dawnego Parku Toepfera (właściciela pobliskiej kopalni kredy) przy ulicy Radosnej. Leży w północno-zachodniej części Szczecińskiego Parku Krajobrazowego „Puszcza Bukowa” oraz w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Wzgórza Bukowe” PLH320020. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 5 listopada 1959. Celem ochrony jest „zachowanie stanowiska odnawiającego się cisa pospolitego Taxus baccata w granicach jego zasięgu geograficznego”. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Obok rezerwatu prowadzi znakowany żółty turystyczny Szlak do Szwedzkiego Kamienia (długość 8,0 km; Szczecin Podjuchy (ul. Granitowa i Gwiaździsta) → rez. przyr. „Bukowe Zdroje” → Szwedzki Kamień). Przypisy Bibliografia Jerzy M. Kosacki, Ziemia Szczecińska. Przewodnik Turystyczny. Część II. Szczecin i okolice, Szczecińska Agencja Turystyczna SAT, Szczecin 1994, ISBN 83-86507-00-4 Przyroda Pomorza Zachodniego, praca zbiorowa, Oficyna IN PLUS, Szczecin 2002, ISBN 83-910827-8-4 Szczecin i Police, plany miast w skali 1:25 000, wyd. 5, PPWK, Warszawa 2006
Rezerwat przyrody Zdrójno

Rezerwat przyrody Zdrójno – leśny rezerwat przyrody na pograniczu borowiacko-kociewskim, w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, na terenie gminy Osiek w województwie pomorskim. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 listopada 1983 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 168,97 ha (akt powołujący podawał 167,57 ha). Ochronie rezerwatu podlega ekosystem siedliskowy bobrów znajdujący się na akwenie śródleśnego jeziora Brzezianek i doliny przepływającej przez nie strugi Brzezianek (dopływ Wdy). Bobry zostały tu reintrodukowane w 1979 roku i zadomowiły się. Rezerwat leży na gruntach Skarbu Państwa, z których większością (155,30 ha) zarządza Nadleśnictwo Lubichowo. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Rezerwat jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich oraz dwóch obszarów Natura 2000 – obszaru specjalnej ochrony ptaków PLB220009 „Bory Tucholskie” i specjalnego obszaru ochrony siedlisk PLH040017 „Sandr Wdy”. Najbliższe miejscowości to Kasparus i Zdrójno. Przypisy
Rezerwat przyrody Zegrze

Rezerwat przyrody Zegrze – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1979 r. na terenie gminy Serock. Zajmuje powierzchnię 64,29 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnych lasów mieszanych z udziałem dębu bezszypułkowego. Oprócz dębu drzewostan tworzy sosna zwyczajna i brzoza brodawkowata. W warstwie krzewów występuje kruszyna, jarzębina i jałowiec. Do gatunków rzadkich i chronionych występujących w runie należą: lilia złotogłów, turówka leśna, naparstnica żółta, miodownik melisowaty, orlik pospolity. Przypisy
Rezerwat przyrody Zielone

Rezerwat przyrody Zielone – florystyczny rezerwat przyrody położony na pograniczu Wybrzeża Słowińskiego i Wysoczyzny Żarnowieckiej w gminie Krokowa, na południe od obszaru Nadmorskiego Parku Krajobrazowego (w obrębie jego otuliny). Został utworzony w 1983 r. i zajmuje powierzchnię 17,02 ha (akt powołujący podawał 16,08 ha), w tym 7,79 ha torfowiska przejściowego. Rezerwat obejmuje fragmenty lasu (głównie brzeziny bagiennej) pogranicza torfowiskowego. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie największego w rejonie gdańskim stanowiska wiciokrzewu pomorskiego w pobliżu jego wschodniej granicy zasięgu. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 59,55 ha. Zbiorowiskiem panującym na terenie rezerwatu jest wilgotny, kwaśny las mieszany brzozowo-sosnowy. Rzadkie gatunki chronione występujące na tym obszarze to: wiciokrzew pomorski Lonicera periclymenum (gatunek atlantycki, w pobliżu przebiega jego wschodnia granica zasięgu), widłak jałowcowaty Lycopodium annotinum i wroniec widlasty L. selago, woskownica europejska Myrica gale, wrzosiec bagienny Erica tetralix. Kwiaty wiciokrzewu są zapylane przez nocne motyle z grupy zawisaków m.in.: zawisaka tawulca Sphinx ligustri i zmrocznika wędrowca Hyles lineata. Jest to teren wykorzystywany przez duże ssaki leśne: dzika Sus scrofa, sarnę Capreolus capreolus, lisa Vulpes vulpes. Gleby tu występujące to: torfowo-murszowa; torfowa torfowiska wysokiego; glejobielicowe murszaste, glejobielicowe właściwe. Położony jest na Równinie Błot Przymorskich. Znajdujący się w otulinie rezerwatu pomnik przyrody „Pogański Kamień” jest podobny do Kamiennego Stołu w Celbowie. Najbliższe miejscowości to Łętowice, Szary Dwór i Odargowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Zielona Góra (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody Zielona Góra – rezerwat przyrody nieożywionej położony na wzniesieniu Zielona Góra w pobliżu wsi Kusięta w gminie Olsztyn (województwo śląskie). Pod względem geograficznym znajduje się na Wyżynie Mirowsko-Olsztyńskiej i w obrębie Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Pod względem ochrony przyrody znajduje się na obszarze Ostoi Olsztyńsko-Mirowskiej w obrębie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd. Przez rezerwat przebiega Szlak Orlich Gniazd. Został utworzony w roku 1953 na powierzchni 18,39 ha. W 1963 powiększono go do 19,66 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 19,36 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Rezerwat stanowi wzgórze wapienne o wysokości 343 m n.p.m. W rezerwacie chroniona jest ciepłolubna roślinność murawowo-zaroślowa i leśna (buczyna, grąd). Na terenie rezerwatu występują formy krasowe, w tym m.in. Jaskinia w Zielonej Górze o długości 150 m długości oraz Schronisko pod szczytem Zielonej Góry. Charakterystyczne dla jaskini jest unikatowe nagromadzenie kolumn naciekowych. Występuje też wiele skał wapiennych. Niektóre z nich, jak np. Kowadło, Podkowadle, Płetwa i Zielona Góra są obiektem wspinaczki skalnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Zielonka

Rezerwat przyrody Zielonka – rezerwat leśny leżący na terenie Nadleśnictwa Ostrowiec Świętokrzyski, pomiędzy miejscowościami Czyżów Szlachecki i Dziurów w gminie Zawichost, w powiecie sandomierskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 20,88 ha (akt powołujący podawał 21,09 ha) Rok utworzenia: 1974 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 16.09 1974; M.P. z 1974 r. Nr 32, poz. 194 (ISAP), § 6 Numer ewidencyjny WKP: 009 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: fragment wielogatunkowego lasu liściastego o cechach zespołu naturalnego W skład drzewostanu wchodzą: lipa drobnolistna, dąb, wiąz, brzoza i osika. Podszycie stanowią: leszczyna, kalina, szakłak, dereń świdwa, głóg i jarzębina. Liczne runo leśne, m.in. rzadkie i chronione: lilia złotogłów, pierwiosnka lekarska, konwalia majowa i kruszczyk szerokolistny. Zespół leśny położony jest na terenie wąwozów lessowych ze stromymi zboczami. Przypisy
Rezerwat przyrody Zielony Mechacz

Rezerwat przyrody Zielony Mechacz – florystyczny rezerwat przyrody położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Małdyty, nadleśnictwie Dobrocin. Zajmuje powierzchnię 94,30 ha. Akt powołujący ukazał się w MP nr 51, poz. 252 z 27.06.1962 r. Ochroną objęto stanowisko maliny moroszki, która jest bardzo rzadkim reliktem glacjalnym. Z innych roślin chronionych występują tu: rosiczka okrągłolistna, bagno zwyczajne, przytulia wonna, widłak jałowcowaty, konwalia majowa, kruszyna pospolita. Przypisy