NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Focus (Warsaw)

The Focus, also known as Focus Filtrowa, is an office building in Warsaw, Poland, located in the district of Downtown, at 26 People's Army Avenue. It was opened in 2001. History The building was designed by architect Stefan Kuryłowicz, and built between 1998 and 2001. Characteristics The Focus is an office building, located at 26 People's Army Avenue. The building has a shape of a rectangular cuboid with the base of 67 m × 65.2 m, and a height of 49.4 m. It has 12 storeys and a total height of 49.9 m, and the total floor area of 54,289 m2. Additionally it has 3 underground storeys containing car parks. Each wall of the building was designed in a different architectural style, and inside, the building has 4 different self-sufficient sections. The front wall includes a 4-storey-tall indoor garden, with a view on the Mokotów Field. The front wall is covered in two layers of a curtain wall, which provides thermal and sound isolation. In the building also includes an atrium, which with its asymmetrical composition, contrasts with the building's front façade. It is covered in a glass roof, and connected with an indoor garden. Since 2016, on the building's roof is placed an apiary. The building houses the embassies of Iceland, and Norway, and the headquarters of Deutsche Bank Polska. References
Focus (biurowiec)

Focus – biurowiec w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, znajdujący się przy al. Armii Ludowej 26. Opis Prostopadłościenny budynek zaprojektowany w pracowni Stefana Kuryłowicza powstał w 2001 roku. Każda ściana odróżnia się architektonicznie. Także wnętrze budynku tworzy cztery niezależne, samowystarczalne części z własnymi windami. Wspólne są 3 podziemne kondygnacje z parkingami We frontowej ścianie na 6. piętrze znajduje się czteropiętrowy ogród zimowy z widokiem na Pole Mokotowskie. Frontowa ściana przykryta jest dwuwarstwową ścianą kurtynową, która zapewnia izolację termiczną i dźwiękową. Wewnątrz budynku znajduje się atrium, którego niesymetryczna kompozycja kontrastuje z frontem budynku. Atrium przykryte jest szklanym dachem i połączone z ogrodem zimowym. W 2016 na dachu biurowca ustawiono pasiekę. W budynku mieszczą się m.in. Ambasada Królestwa Norwegii, Ambasada Islandii i centrala Deutsche Bank Polska. Przypisy
Landschaftsschutzpark Suchedniów-Oblęgorek

Der Landschaftsschutzpark Suchedniów-Oblęgorek (polnisch: Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet in Polen, das der Kategorie Landschaftsschutzpark zugeordnet ist. Der im Jahr 1988 eingerichtete Park liegt in dem Heiligkreuzgebirge in Südpolen und hat eine Fläche von 198,95 km² sowie eine Pufferzone von 275,14 km². Charakteristisch für den Park ist die Gebirgslandschaft der Heiligkreuzbergen. Literatur Małgorzata Walczak: Parki krajobrazowe i rezerwaty. Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-303-2. (polnisch) Weblinks Homepage (polnisch)
Suchedniów-Oblęgorek Landscape Park

Suchedniów-Oblęgorek Landscape Park (Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in south-central Poland, established in 1988, covering an area of 214.07 square kilometres (82.65 sq mi). The Park lies within Świętokrzyskie Voivodeship: in Kielce County (Gmina Miedziana Góra, Gmina Mniów, Gmina Strawczyn), Końskie County (Gmina Stąporków) and Skarżysko County (Gmina Bliżyn, Gmina Łączna, Gmina Suchedniów). It takes its name from the town of Suchedniów and the village of Oblęgorek. Within the Landscape Park are three nature reserves. References
Landschapspark Suchedniów-Oblęgorek

Het Landschapspark Suchedniów-Oblęgorek (Pools: Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Heilig Kruis in Polen. Het park werd opgericht in 1988 en is 214,07 vierkante kilometer groot. Het park omvat bergen in het Heilig Kruisgebergte. Externe link Officiële website
Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy

Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy – park krajobrazowy w województwie świętokrzyskim. Obejmuje zachodnią część Płaskowyżu Suchedniowskiego, Wzgórza Kołomańskie i Tumlińskie oraz Pasmo Oblęgorskie, z najwyższym wzniesieniem Górą Siniewską (448,8 m n.p.m.). Powierzchnia parku wynosi 19 895 ha, a otuliny 27 514 ha. Park został ustanowiony w celu ochrony unikatowych zasobów przyrodniczych oraz kulturowych regionu, stanowiących pozostałości Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego. Obszar Parku jest ważnym regionalnym węzłem hydrograficznym i terenem źródliskowym rzek Krasnej, Bobrzy i Kamionki. Park krajobrazowy zarządzany jest przez Zespół Świętokrzyskich i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych. Flora Największym walorem tego parku są występujące na żyznych siedliskach lasy, zajmujące 91% jego powierzchni. Osobliwością rodzimej przyrody są stanowiska modrzewia polskiego. W runie leśnym występuje wiele gatunków roślin naczyniowych objętych ochroną całkowitą lub częściową. Rezerwaty i pomniki przyrody Najcenniejsze fragmenty lasów chronione są w rezerwatach Świnia Góra, Dalejów, Bliżyńskie Lasy Naturalne, Bliżyn - Kopalnia Ludwik, Górna Krasna, Perzowa Góra oraz Barania Góra. W otulinie Parku znajdują się rezerwaty Kręgi Kamienne oraz Zachełmie. Wyjątkowe obiekty przyrody żywej i nieożywionej uznano za pomniki przyrody. Najbardziej znany jest Dąb Bartek znajdujący się w Zagnańsku oraz odsłonięcie geologiczne piaskowców tumlińskich Ciosowa. Obiekty historyczne Bogactwo kulturowe parku związane jest z występowaniem unikatowych zespołów zabytków techniki dawnego górnictwa i hutnictwa rud żelaza oraz metali nieżelaznych. Najciekawsze z nich to ruiny wielkiego pieca hutniczego w Samsonowie, pozostałości zakładu wielkopiecowego w Bobrzy z potężnym murem oporowym oraz pozostałości pieca w Kuźniakach. W wielu miejscowościach zachowały się zabytkowe obiekty architektury sakralnej i świeckiej. Najbardziej znany, usytuowany w Paśmie Oblęgorskim zespół krajobrazowo-parkowy w Oblęgorku mieści muzeum związane z życiem i twórczością Henryka Sienkiewicza. Zobacz też parki krajobrazowe w Polsce Przypisy
Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa

Fontanna Alegoria Walki i Zwycięstwa (Studnia Walki i Zwycięstwa) – fontanna oraz rzeźby (pomniki) Walka i Zwycięstwo położone we Wrocławiu przy placu Jana Pawła II w ciągu Promenady Staromiejskiej biegnącej wzdłuż fosy miejskiej. Charakterystyka Obiekt utrzymany jest w stylu neobarokowym. Autorami są: architekt Bernard Sehring oraz rzeźbiarz Ernst Seger. Fundatorem fontanny był komitet budowy pomnika Bismarcka, który na jej budowę przeznaczył środki finansowe, jakie mu pozostały z budowy Pomnika Bismarcka. Fontanna powstała jako spójna kompozycja, część, kontynuacja Pomnika Bismarcka, połączona z nim promenadą, stąd również stosowano do tej budowli określanie takie jak Bismarck-Brunnen (pol. Fontanna Bismarcka). Fontanna powstała w 1905 roku, a odsłonięcie nastąpiło w sierpniu tegoż roku. Obiekt wpisany został 7 października 1980 roku do rejestru zabytków pod numerem 363/Wm. Cała kompozycja składa się z trzech zasadniczych elementów. Są to dwa pomniki (rzeźby ustawione na postumentach) oraz fontanna umieszczona pomiędzy nimi, połączona z pomnikami łukowatymi ramionami, nieco wyniesiona ponad przyległy teren, do której prowadzą schody. Obie rzeźby przedstawiają młodego atletę, siłacza (Samsona) i lwa. Pierwsza rzeźba (wschodnia) przedstawia młodego atletę walczącego z lwem, co stanowi alegorię walki, a druga (zachodnia) przedstawia tego samego siłacza siedzącego już na pokonanym zwierzęciu, co z kolei stanowi alegorię zwycięstwa. Fontanna ma formę talerzowej czaszy z wazą wieńczącą cokół, który umiejscowiony jest pośrodku basenu. Woda spływa z niej kaskadowo do dwóch pozostałych, koncentrycznych zbiorników. W wyniku zniszczeń wojennych przez kilka lat rzeźba Zwycięstwo pozbawiona była głowy. Cały obiekt został odrestaurowany w 1955 roku. W 1970 roku nastąpiło jego przeniesienie, o kilka metrów, w kierunku południowym. Współcześnie obiekt znajduje się pod opieką Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta. Nowym elementem stała się zainstalowana tu iluminacja. Zobacz też Pomnik Ottona von Bismarcka we Wrocławiu Uwagi Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.). Linki zewnętrzne Fontanna „Walka i Zwycięstwo” w Wikimapii (dostęp 2012-02-18) Nocna panorama przy fontannie przy pl. Jana Pawła II w portalu wroclaw360.pl. wroclaw360.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-22)]. (dostęp 2012-02-18)
Fontanna Marsa w Poznaniu

Fontanna Marsa – jedna z czterech fontann, stojąca na północno-zachodniej stronie Starego Rynku w Poznaniu. Charakterystyka Została odsłonięta w roku 2005. Autorem rzeźby jest Rafał Nowak. Już w XVII wieku stała w tym miejscu jedna z czterech fontann stojących na Rynku, gdzie do końca XIX wieku zaopatrywała mieszkańców Poznania w wodę. Fundatorami fontanny Marsa są Wanda i Romuald Szperlińscy (lipiec 2005). Zobacz też Fontanna Prozerpiny Fontanna Apolla Fontanna Neptuna Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Mitologia, wojownik brandenburski i profesor” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Neptunusfontein (Görlitz)

De Neptunusfontein (Duits:Der Neptunbrunnen) is een fontein in de Duitse stad Görlitz en is gelegen aan de zuidkant van het plein Untermarkt in de Oude stad van Görlitz. De fontein werd gebouwd in 1756, staat sindsdien op deze plek en is gemaakt door steenhouwer Johann Georg Mattausch uit de omgeving van Löwenberg in Schlesien. De fontein bevindt zich naast het Oude Raadhuis van Görlitz. Neptunus staat hoog aan de rand van de fontein, onder hem is een waterspuitende vis tussen zijn voeten, die in een soort tussenbak in de vorm van een hoofd spuwt. Uit de open mond van dit hoofd stroomt het water in de fontein. In de volkstaal van Görlitz draagt het fonteinfiguur ook de naam Gabeljürgen.
Fontanna Neptuna w Görlitz

Fontanna Neptuna w Görlitz – barokowa fontanna na Rynku Dolnym w Görlitz, przy Starym Ratuszu. Fontanna znajduje się w południowo-zachodniej części Rynku, naprzeciw gmachu ratuszowego. Została zbudowana w 1756 roku przez Johanna Georga Steinmetza Mattauscha z Rakowic Małych koło Lwówka Śląskiego. Postać Neptuna umieszczona jest na rzeźbionej głowie maszkarona, z której ust wypływa woda, pomiędzy nogami boga znajduje się figura ryby. Bibliografia Richard Jecht: Geschichte der Stadt Görlitz, Band 1, Halbband 2. 1. Auflage. Verlag des Magistrates der Stadt Görlitz, 1926, S. 335f.
Neptunusfontein (Poznań)

De Neptunusfontein in Poznań / Posen (Pools: Fontanna Neptuna) (Duits: Neptunbrunnen) is in die stad te vinden, aan de zuidwest kant van de Oude Markt. Deze fontein die een van de historische vier fonteinen, waarvan drie originelen werden vernietigd in de Tweede Wereldoorlog. Pas in 2004 werd de Neptunusfontein weer herplaatst en gereconstrueerd door de kunstenaar Marcin Sobczak. De fonteinen bevonden zich op de Oude Markt, vanaf de 18e eeuw. De enige originele fontein die de Tweede Wereldoorlog ongeschonden door kwam was de Proserpinafontein. De andere twee Barokke fonteinen zijn de Apollofontein en de Marsfontein. Naast de eerder genoemde fonteinen is er op dit plein nog een vijfde fontein te vinden, genaamd de Bamberkafontein uit 1915. Afbeeldingen
Fontanna Neptuna w Poznaniu

Fontanna Neptuna – jedna z czterech fontann na Starym Rynku w Poznaniu, stojąca po jego południowo-zachodniej stronie u ujścia ul. Paderewskiego i Szkolnej. Charakterystyka Fontanna została zaprojektowana przez Marcina Sobczaka (przy cembrowinie współpracował Adam Piasecki). Odsłonięto ją w 2004. Fontanna ta, podobnie jak fontanna Apolla i fontanna Marsa, powstała w miejscu dawnych studzienek, stojących na rynku od XVII wieku. Z pierwotnych czterech do dziś zachowała się tylko fontanna Prozerpiny. Pozostałe trzy – w tym fontanna Neptuna – są rekonstrukcjami, powstałymi na początku XXI wieku. Bibliografia Działa już fontanna Neptuna na Starym Rynku. Gazeta Wyborcza. Poznań, 2004-06-18. [dostęp 2010-05-03]. (pol.). Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Mitologia, wojownik brandenburski i profesor” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
White Eagle Fountain

The White Eagle Fountain (Polish: Fontanna Orła Białego; German: Brunnen des Weißen Adlers), known until 1945 as the Horse Market Square Fountain (German: Brunnen auf dem Roßmarkt; Roßmarktbrunnen), is a Baroque sandstone fountain in Szczecin, Poland. It is placed at the White Eagle Square, in front of the Globe Palace, within the Old Town neighbourhood of the Downtown district. The fountain was designed by Johann Friedrich Grael, and sculptured by Johann Konrad Koch, and unveiled on 15 August 1732. History The sandstone fountain was designed by Johann Friedrich Grael, and sculptured by Johann Konrad Koch and stonemason Angerer. It was commissioned by king Frederick William I of Prussia, together with the city water supply system, becoming its first functional element on 15 August 1732. It was placed at the White Eagle Square (then known as the Horse Market Square), next to tenements at 18 and 19 Koński Kierat Street. The fountain originally had its surface covered with polychrome, and it featured four sculptures of griffins, standing below the fountain bowl. By the second half of 19th century, it had badly deteriorated, and was at risk of being removed. It was preserved and renovated thanks to efforts of James Hobrecht, the designer of the city water system. It was moved between 1862 and 1866, to its current location, in front of the Grumbkow Palace (now replaced with Globe Palace), which was the residence of the chancellor and supreme president of the Province of Pomerania, Philipp Otto von Grumbkow. It was placed on a small platform with three-step staircase, and surrounded with a metal fence, which would eventually be removed in the 1930s. During the Second World War, the fountain was buried in a mound of gravel to protect it from air raid bombings. It was reactivated in 1946. It was renovated between 1990 and 1992, and again between 2005 and 2006. During the latter, the foundations of the fountain and its façade were restored. It was turned off in 2014, to preserve the object and not rist further weathering due to flowing water. Characteristics The base of the Baroque sandstone fountain has a shape of a barbed quatrefoil. Its centre features a quadrangular pillar, with semicircular closed niches. Each side features a mascaron with water flowing out of their mouth into small bowls shaped like shells. At the top of the pillar is placed a large bowl with an eagle with spread wings, sitting on a pile of rock, which features several small lizards and turtles. Eagle has its head risen up with water flowing out of his open beak. It wears a crown. The spread wings were originally meant to symbolise Kings of Prussia protecting their subjects. The fountain is placed at the White Eagle Square in front of the Globe Palace. It stands on a small elevation, and is surrounded by a black metal fence. Gallery References
Fontanna Orła Białego w Szczecinie

Fontanna Orła Białego w Szczecinie (niem. do 1945: Brunnen auf dem Roßmarkt, Roßmarktbrunnen, dosł.: Fontanna na Rynku Konnym) – znajduje się na Pl. Orła Białego. Projekt najstarszej zachowanej barokowej fontanny wykonał berliński architekt Johann Friedrich Grael. Zrealizowany został w latach 1729–1732 został przez rzeźbiarza Johanna Konrada Kocha oraz kamieniarza Angerera. Historia Uruchomiona 15 sierpnia 1732 roku, fontanna stanowiła jednocześnie pierwszy fragment wodociągu szczecińskiego. W roku 1866 została przeniesiona na obecne miejsce (pierwotnie znajdowała się przy kamienicach nr 18–19 od strony ulicy Koński Kierat). W czasie II wojny światowej zasypano fontannę żwirem i piaskiem, aby uchronić ją od zniszczenia. Fontana przetrwała II wojnę światową w formie kopca. Remont kapitalny fontanny przeprowadzono w latach 1990–1992 i ponownie w latach 2005–2006. Odrestaurowano fundamenty fontanny oraz zrekonstruowano żelazne ogrodzenie, które stało przed wojną. Ponowne uruchomienie Fontanny Orła Białego nastąpiło 8 kwietnia 2006 roku. Forma Barokowa fontanna została wykonana w piaskowcu. W dolnej części znajduje się misa w kształcie czterolistnej koniczyny, ze żłobionymi ścianami zewnętrznymi. Główna część fontanny, znajdująca się pośrodku misy, ma kształt czworobocznego trzonu. Na każdym z boków widoczne są półokrągłe nisze z maszkaronami (w części górnej) i przytwierdzonymi u ich dołu misami w kształcie konchy. Narożniki trzonu wzmocnione są postumentami (u dołu), a u góry – misami (również w kształcie muszli). Na szczycie fontanny znajduje się misa ze stosem kamieni, na której spoczywa rzeźba orła z rozpostartymi skrzydłami. Zobacz też Plac Orła Białego Przypisy
Proserpinafontein

De Proserpinafontein (Pools: Fontanna Prozerpiny, Duits: Proserpinabrunnen) is een fontein in Poznań / Posen, tegenover het Oude Raadhuis, aan de noordoostkant van de Oude Markt. Deze fontein is een van de historische vier fonteinen, stammend uit de 18e eeuw, en de enige die de Tweede Wereldoorlog ongeschonden door kwam. (De andere drie zijn na die oorlog weer gereconstrueerd.) Deze vier fonteinen stammen uit de barok. Achtergrond De eerste sculpturen op dit plein stamden al uit 1568, toen houtkunstenaar Michel Fleischer uit Liegnitz afbeeldingen van een hert en een leeuw bestelde. Deze sculpturen werden in 1615 vervangen met de huidige beeldhouwwerken van de Grieks mythologische figuren van Neptunus, Apollo, Mars en Persephone. Tot 1758 waren het echter alleen nog maar beeldhouwwerken en werden tussen 1758 en 1766 door de kunstenaar Augustyn Schöps voorzien van zandstenen waterbassins voor fonteinen. De Proserpinafontein werd in de jaren 90 van de 20e eeuw gerestaureerd. Op 15 mei 2010 werd de fontein beschadigd door voetbalfans van Lech Poznań, die de titel van Pools voetbalkampioen vierden. Binnen een maand werd de schade hersteld en betaald door de fans zelf. De Proserpinafontein verbeeldt de scène van de ontvoering van Persephone door de heerser van de onderwereld. Vier bas-reliëfs op de muren van het waterbassin stellen de vier elementen voor: vuur, lucht, water en aarde en zijn vergezeld van het wapen van de stad. Verder is er naast de eerder genoemde fonteinen op dit plein nog een vijfde fontein te vinden, de Bamberkafontein uit 1915. Afbeeldingen
Fontanna Prozerpiny w Poznaniu

Fontanna Prozerpiny – jedna z czterech fontann na Starym Rynku w Poznaniu, zlokalizowana przed Ratuszem. Charakterystyka Pierwsze wzmianki o studniach na Starym Rynku pochodzą z 1568 roku, gdy zamówiono u rzeźbiarza Michela Fleischera z Legnicy drewniane figury lwa i jelenia przeznaczone dla studni przed ratuszem oraz kamienicą nr 54. Figury te zostały zastąpione w 1615 roku figurami Apolla, Jowisza, Marsa i Neptuna, wykonanymi przez rzeźbiarza Krzysztofa Redlla. W 1758 roku rajcowie miejscy zlecili Augustynowi Schöpsowi wykonanie fontanny. Fontanna została ukończona w 1766 roku. Augustyn Schöps wykonał ją z piaskowca w stylu barokowym, nawiązując do mitologii greckiej. Rzeźba ilustruje scenę porwania Prozerpiny przez władcę podziemi. Cztery płaskorzeźby na ścianach basenu przedstawiają żywioły: ogień, powietrze, wodę i ziemię, a towarzyszy im herb miasta. W latach 90. XX wieku fontanna została odrestaurowana. 15 maja 2010 została uszkodzona przez kibiców Lecha Poznań świętujących tytuł Mistrza Polski. Po miesiącu została odrestaurowana. Fundusze na naprawę zebrali sami kibice. Zobacz też Fontanna Apolla Fontanna Marsa Fontanna Neptuna Przypisy Bibliografia Mariusz Karpowicz: Sztuka polska XVIII w. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1985, s. 130,131. ISBN 83-221-0184-8. Poznań, przewodnik po zabytkach i historii. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 74. ISBN 83-87847-92-5. Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Mitologia, wojownik brandenburski i profesor” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Fontanna w Ogrodzie Saskim

Fontanna w Ogrodzie Saskim – fontanna znajdująca się w Ogrodzie Saskim w Warszawie. Została zaprojektowana przez Henryka Marconiego. Opis Fontanna powstała w 1855 w związku z budową w mieście pierwszej sieci wodociągowej (tzw. wodociągu Marconiego). Fontanna składa się z wielkiej patery, odlanej z żeliwa w Rządowej Fabryce Machin na Solcu oraz z misy, na której widnieją płaskorzeźby w postaci głów. Całość stoi w dwóch kamiennych wannach, z których zewnętrzna jest nieco niższa i to na jej krawędzi umieszczono cztery cynkowe delfiny wyrzucające wodę ku środkowi fontanny. Delfiny według projektu Hermana Fritscha wykonano w warszawskiej fabryce Karola Juliusza Mintera. Przy fontannie ustawiono zegar słoneczny z fundacji Antoniego Magiera. Wodotrysk w swej historii przechodził małe zmiany. Pierwszy raz, w 1903 r. wymieniono część instalacji wodnej. W latach 30. XX wieku przeprowadzono renowację, z kolei powojenny remont ukończono w 1950 r. W 2006 po raz pierwszy przeprowadzono duży remont fontanny, który trwał 9 miesięcy. Została ona wykopana, osuszona, naprawiono jej uszkodzone elementy i zaizolowano nieszczelności. Znajdują się w niej nowoczesne urządzenia sterujące fontanną. Wodotrysk został rozebrany aż do ziemi, a następnie odbudowany. Ważąca 7 ton misa składa się z 18 elementów. Została rozłożona na kawałki i przewieziona do pracowni konserwatorskiej. Została oczyszczona metodą piaskowania i pokryta cienką warstwą cynku z aluminium, a następnie pomalowana farbą w kolorze kremowym. Przypisy Bibliografia Rafał Bielski, Było takie miasto, Agencja Wydawnicza VEDA, Warszawa, 2008, ISBN 83-60205-07-8 Robert Marcinkowski, Ilustrowany Atlas Dawnej Warszawy, Dangea, Warszawa, 2004, ISBN 83-919948-1-3 Linki zewnętrzne Archiwalne widoki fontanny w bibliotece Polona
Fontanna na placu Wolności w Łodzi

Fontanna na placu Wolności – zabytkowa fontanna na Placu Wolności w Łodzi. Historia Zabytkowa miejska studnia powstała w latach 30. XX wieku. Wykonali ją uczniowie Szkoły Rzemiosł Towarzystwa Salezjańskiego w Łodzi. Nieczynna i zapomniana na wiele lat, odzyskała swoją dawną świetność dzięki projektowi „Fontanny dla Łodzi”. Rekonstrukcji obiektu – z zachowaniem oryginalnych elementów i za zgodą miejskiego konserwatora zabytków – podjął się Łódzki Zakład Wodociągów i Kanalizacji. 15 lipca 2004 roku prezydent Łodzi Jerzy Kropiwnicki ponownie dokonał uroczystego odsłonięcia odrestaurowanej fontanny. Galeria Przypisy
Fontanna w Parku Wilsona w Poznaniu

Fontanna w Parku Wilsona – fontanna zlokalizowana w centralnej części Parku Wilsona w Poznaniu, pomiędzy muszlą koncertową autorstwa Jerzego Tuszowskiego a rzeźbą Perseusza i Andromedy oraz Palmiarnią. Historia Fontanna pochodzi z 1929 roku i została oddana do użytku na PeWuKę. Autorem projektu był Roger Sławski. Obiekt jest podświetlany barwną iluminacją i ma kształt gwiazdy ośmioramiennej. Otoczenie fontanny było istotnym punktem urbanistycznego założenia PeWuKi. W miejscu muszli koncertowej wznosił się m.in. awangardowy Pawilon Związku Hut Szklanych w stylu art déco. Bibliografia Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, JanuszJ. Pazder (oprac.), JerzyJ. Borwiński, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2003, s. 286, ISBN 83-87847-92-5, OCLC 830535344 . Zdjęcia [dostęp 2011-05-04]
Fort 41 „Bronowice Małe”

Fort 41 Bronowice (szaniec piechoty) – fort Twierdzy Kraków, położony przy ul. Majora Łupaszki w Krakowie. Powstał w latach 1884–1885 jako fort półstały, ziemno-drewniany. Zmodernizowany około 1910 roku. Posiadał prostokątny ciąg fosy i wału, dwie wysunięte w narożach czoła wieloboczne, kaponiery ziemne, stanowiące gniazda karabinów maszynowych i obwodowy wał ziemny. Drewniane wyposażenie fortu z czasem uległo zniszczeniu. Z fortu zachowały się wały ziemne, częściowo zniszczone po 1945 roku. Przez wiele lat obiekt nie był użytkowany, a od lat 50. XX wieku jest zajmowany przez wojsko. Zobacz też Schron amunicyjny „Bronowice” Linki zewnętrzne Więcej informacji na temat fortu 41 Bronowice. Fort 41 Bronowice Małe w WikiMapia