NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szreniawie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szreniawie – kościół Narodzenia NMP znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Gołcza, w miejscowości Szreniawa. Kościół, plebania, oraz kaplica grobowa rodziny Linowskich, wpisane zostały do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Budynek murowany z cegły, z elementami kamiennymi, zaprojektowany przez Stanisława Szpakowskiego, wybudowany został w latach 1903–1909, w miejscu starszej drewnianej świątyni z 1727 roku. Kościół poświęcił bp Augustyn Łosiński 4 czerwca 1930 roku. W lipcu 1986 roku miał miejsce pożar kościoła. Naruszona została konstrukcja dużej wieży, a mała wieża uległa całkowitemu zniszczeniu. Wnętrza zostały zalane wodą, a konstrukcja dachu mocno uszkodzona. Zniszczony został w większości wystrój wnętrza. Architektura Obiekt neogotycki, trójnawowy z transeptem, bazylikowy, przykryty sklepieniem. W fasadzie wysoka wieża. Wyposażenie wnętrza Wyposażenie wnętrza późnobarokowe i neogotyckie neogotycka rzeźba Matki Bożej w feretronie z około 1420 roku; dzwon z 1498 roku; ołtarze boczne oraz Drogę Krzyżową wykonał lokalny artysta Franciszek Zaręba. Plebania Plebania murowana, parterowa o cechach późnobarokowych z końca XVIII wieku. Dach łamany, kryty gontem. Kaplica grobowa rodziny Linowskich Neogotycka, ceglana kaplica grobowa wybudowana w 1868 roku, detale wykonane z cegły profilowanej. Fundatorem był Stanisław Linowski, architektem Filip Pokutyński. Galeria Przypisy
Kościół Trójcy Świętej we Wschowie

Kościół pw. Trójcy Świętej we Wschowie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika we Wschowie w dekanacie Wschowa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1837-1839 według powstałego w 1825 roku projektu znakomitego architekta niemieckiego Karla Friedricha Schinkla. Pierwotnie był to kościół ewangelicki. Po zakończeniu II wojny światowej w świątyni znajdował się magazyn. Na początku lat 90. XX wieku kościół został przekazany parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika i obecnie jest jej świątynią filialną. Jest to budowla salowa, wzniesiona na planie prostokąta, posiadająca fasadę z dwiema wieżami. Jej wnętrze nakryte jest stropem podpartym dwoma rzędami słupów. Przypisy
Kościół Żłóbka Chrystusowego we Wschowie

Kościół Żłóbka Chrystusowego – dawna świątynia ewangelicka znajdująca się we Wschowie, w województwie lubuskim. Renesansowa świątynia powstała w 1604 roku, kiedy to protestanci musieli oddać kościół parafialny katolikom. Zostały w tym czasie kupione dwie kamienice mieszczańskie, przylegające do murów obronnych przy Bramie Polskiej. Przez trzy miesiące trwała ich przebudowa na kościół, który pierwotnie posiadał dwa dachy. Po pożarze, w 1685 roku świątynia została odbudowana i otrzymała obecny kształt, jednocześnie budowla została przykryta jednym dachem dwuspadowym. O roli protestantów w życiu ówczesnego miasta świadczy fakt, że o ile fara katolicka czekała na odbudowę 35 lat, o tyle ewangelicy I nabożeństwo po pożarze odprawili po 3 dniach, dach odbudowali po 3 miesiącach, a odbudowę całej świątyni zakończyli w ciągu 3 lat. Świątynię wybudowano z cegły, z kolei ściana południowa będąca dawniej częścią muru obronnego została wzniesiona z kamienia. Przy narożniku północno-wschodnim znajduje się piętrowa przybudówka powstała w 1720 roku, oraz dwie małe dobudówki powstałe w 1773 roku, łączące budowlę z wieżą dawnej Bramy Polskiej, którą zaadaptowano na dzwonnicę. Fasada wschodnia ma w górnych partiach okna, natomiast w szczycie jest dekorowana płytkimi wnękami z motywem dwułuku oraz płaskorzeźbą w niszy, przedstawającą scenę Ukrzyżowania Chrystusa. Salowe wnętrze świątyni jest nakryte płaskim drewnianym stropem, podpartym trzema kolumnami korynckimi. Wzdłuż bocznych ścian znajdują się trzy kondygnacje empor z II połowy XVII wieku. Między empory jest wbudowany od strony zachodniej, eliptycznie wygięty chór muzyczny. Przypisy
Kościół św. Antoniego w Zielonej Górze

Kościół pw. św. Antoniego w Zielonej Górze–Jarogniewicach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Anny w Broniszowie, w dekanacie Kożuchów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Kościół znajduje się w dawnej wsi Jarogniewice, od 2015 roku znajdującej się w granicach Zielonej Góry. Architektura Jest to świątynia wzniesiona w latach 1749-1750, posiadająca konstrukcję szachulcową. W 1857 roku została obmurowana cegłą i wzmocniona. Kościół został zbudowany na planie ośmiokąta o wymiarach 22 x 15,3 m. Wnętrze budowli jest salowe, znajdują się w nim: chóry, ambona i ołtarz. Świątynia nakryta jest dachem wielospadowym z latarnią. Przypisy
Kościół Najświętszej Trójcy w Zielonej Górze

Kościół pw. Najświętszej Trójcy (dawniej Wszystkich Świętych)– rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Zielona Góra – Podwyższenia Krzyża Świętego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Kościół znajduje się w dawnej wsi Ochla, od 2015 roku znajdującej się w granicach Zielonej Góry. Historia Jest to świątynia wzmiankowany już w 1376 roku w tzw." Obwieszczeniu Awiniońskim". Wybudowano ją zapewne na przełomie XIII i XIV wieku. Kościół jest położony na terenie dawnej Górnej Ochli. Wnętrze kościoła jest prostokątne, w bryle świątyni jest wyodrębnione prezbiterium, zamknięte trójbocznie. Do budowy użyto kamienia polnego i rudy darniowej. Do kościoła dobudowano w XVII wieku kamienną kruchtę. Dawniej świątynia była otoczona kamiennym murem z bramą oraz cmentarzem katolickim. W latach 1525–1654 budowla należała do protestantów. W 1631 roku stacjonujący we wsi oddział wojsk szwedzkich podpalił świątynię. Po pożarze został zmieniony kształt jej dachu oraz stropu. Po kolejnych remontach (głównie w 1976 roku), budowla utraciła swój wystrój wnętrz w stylu barokowym. W 1982 roku została dobudowana wieża, a w 1985 roku dach został nakryty aluminiową blachą. Przypisy
Kościół św. Barbary w Jaszkowie

Kościół św. Barbary w Jaszkowie – rzymskokatolicki kościół filialny we wsi Jaszkowo, w powiecie śremskim. Należy do dekanatu śremskiego. Architektura Obiekt późnogotycki, z poł. XV wieku. W barokowym ołtarzu głównym widnieją obrazy Trójcy Świętej i świętej Barbary oraz polichromia z 1951 przedstawiająca sceny z życia św. Barbary. Na ścianach znajdują się tablice epitafijne rodziny Szołdrskich z 1750 i 1866. Otoczenie Obok kościoła stoją: kaplica grobowa Szołdrskich z 2. poł. XIX wieku, zbiorowa mogiła pionierek zgromadzenia Służebniczek, dzwonnica z dwoma dzwonami z 1567 i 1663 oraz drewniana plebania, która mieści Izbę Pamięci bł. Edmunda Bojanowskiego. Od 11 sierpnia 1871 do 11 sierpnia 1930 w świątyni spoczywały szczątki bł. Edmunda Bojanowskiego, o czym informuje tablica pamiątkowa (zostały przeniesione do sarkofagu w przyklasztornej Kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa w Luboniu-Żabikowie, która w 1999 r. stała się Sanktuarium Bł. Edmunda Bojanowskiego). Błogosławionego upamiętnia też pomnik przy kościele. W sąsiedztwie kościoła znajduje się też mogiła zbiorowa pionierek zgromadzenia Sióstr Służebniczek. Galeria Przypisy
Château d'eau de la rue Na Grobli de Wrocław

Le château d'eau de la rue Na Grobli est un château d'eau de la ville polonaise de Wrocław, l'un des plus vieux édifices techniques de la ville. Construit comme l'élément clé du projet de James Moore pour l'approvisionnement en eau de 200 000 habitants, il a été revu et corrigé par le conseiller municipal en architecture Johann Christian Zimmermann pour adopter une architecture de style historiciste. Historique Construit de 1866 à 1871 pour un coût total de 3 millions de marks, mis en service le 1er août 1871, il est composé à l'intérieur d'un réservoir en plaques d'acier rivetées ainsi que de sa machinerie. En 1902 on construisit un deuxième réservoir en béton armé, et la capacité totale du château d'eau atteignit 4 150 m3. la machinerie (à partir de 1879) fut à l'origine composé d'une pompe à vapeur de système Woolf réalise à Wrocław par Ruffer G. H. selon le projet de l'ingénieur Thometzk, elles furent remplacées en 1924 par des turbines à vapeur de système Zoell. Jusqu'à aujourd'hui est conservé dans le château d'eau le plus ancien des portiques de manutention, datant de 1871. Cette machinerie fut en service jusqu'à la fin de l'exploitation du château d'eau dans les années 1960. Aujourd'hui l'édifice (toujours en parfait état de conservation) avec ses nombreux détails architecturaux datant du XIXe siècle (par exemple le plus haut escalier en spirale richement décoré en fonte en Pologne) est un imposant témoin de l'histoire de la technique universel. Dans les années 1990 est née l'idée d'y créer un musée de la technique, mais le projet ne fut jamais mené à son terme. Actuellement, l'édifice appartient toujours à la compagnie municipale des eaux et canalisations, et il est souvent utilisé (depuis avril 2000) par la troupe théâtrale Ad Spectatores, qui y présente ses œuvres. Voir aussi Article connexe Château d'eau de l'allée Wiśniowa (Wieża ciśnień przy alei Wiśniowej), un autre château d'eau de Wrocław Liens externes (pl) Photos sur Wratislaviae Amici (pl) Site officiel de la troupe ad spectatores Références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Wieża ciśnień Na Grobli » (voir la liste des auteurs). Portail de la Pologne
Wieża ciśnień Na Grobli

Wieża ciśnień przy ul. Na Grobli – wieża ciśnień o wysokości całkowitej 40 m, zlokalizowana we Wrocławiu, będąca jednym z najstarszych obiektów technicznej infrastruktury miasta. Wieża powstała jako kluczowy element projektu Johna Moore'a zaopatrzenia 200 tysięcy mieszkańców w wodę, skorygowana i ubrana w historyzującą szatę przez miejskiego radcę budowlanego (architekta miejskiego) Johanna Christiana Zimmermanna. Wybudowana w latach 1866-1871 kosztem 3 mln marek, uruchomiona 1 sierpnia 1871, ze stalowym nitowanym zbiornikiem wieżowym w środku oraz maszynownią. W 1902 dobudowano drugi zbiornik, żelbetowy, i łączna ich pojemność wynosiła wówczas 4150 m³. W maszynowni od 1879 pracowały najpierw agregaty pompowo-parowe systemu Woolfa wykonane we wrocławskim Ruffer G. H., Maschinen-Bauanstalt według projektu inż. Thometzka, a potem ich rolę przejęła w 1924 turbina parowa systemu Zoelly. Do dziś zachowała się w wieży najstarsza z suwnic, jeszcze z 1871 roku. Urządzenia te pracowały aż do wyłączenia zbiorników z eksploatacji w latach 60. XX w. Obecnie obiekty te, wciąż nie zdemontowane, wraz z licznymi XIX-wiecznymi detalami architektonicznymi (np. najwyższe w Polsce, bogato dekorowane, spiralne schody żeliwne) dokumentują historię światowej techniki. W latach 90. XX w. powstał pomysł urządzenia tutaj Otwartego Muzeum Techniki, ale inicjatywa nie powiodła się. Od kwietnia 2000 do 2005, należąca wciąż do Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (MPWiK), była wykorzystywana przez teatralną Grupę Artystyczną "Ad Spectatores" Pod Wezwaniem Calderóna, która wystawiała tam swoje spektakle. Przypisy Linki zewnętrzne Wieża ciśnień na zdjęciach archiwalnych i współczesnych
Sophienkirche (Warschau)

Die Sophienkirche (Hagia Sophia) ist eine Pfarrkirche der Polnisch-Orthodoxen Kirche in Warschau. Sie befindet sich an der Puławska-Straße (568) am südlichen Stadtrand im Stadtbezirk Ursynów. Es ist erste Neubau einer orthodoxen Kirche in Warschau seit über hundert Jahren. Die Bauarbeiten begannen 2015, die Kirchweihe fand im Jahr 2023 statt. Geschichte Die Sophienkirche (sie wird auch als Kathedrale bezeichnet) ist eine von drei bestehenden großen orthodoxen Kirchenbauten in Warschau. Die Maria-Magdalenen-Kathedrale in Warschau-Praga und die Kirche St. Johannes Klimakos in Warschau-Wola wurden in der Zeit der russischen Herrschaft in Ostpolen (Weichselland) errichtet. Die Alexander-Newski-Kathedrale war nach der Erlangung der Unabhängigkeit Polens in den 1920er Jahren abgerissen worden. Die Planung zu einem Neubau folgte dem zunehmenden Zuzug orthodoxer Gläubiger aus slawischsprachigen Teilen Europas. Das Baugrundstück an der Puławska-Straße erhielt die orthodoxe Gemeinde als Entschädigung für nach dem Krieg enteignete Flächen in der Wolska-Straße. Im Juli 2015 wurde das Gelände eingezäunt, und im Dezember 2015 erfolgte der feierliche Baubeginn. Die Grundsteinlegung fand im Beisein des ökumenischen Patriarchen von Konstantinopel, Bartholomäus I., statt. Während der Zeremonie wurde auch eine Zeitkapsel eingemauert, die Erde der Stelle enthielt, an der 1944 beim Massaker von Wola Kinder eines orthodoxen Waisenheimes ermordet worden waren. Die Kirche wurde außerdem den Opfern des Überfalls auf Polen, von Deportation und Vernichtungslagern, des Warschauer Aufstands und der Operation Weichsel sowie den zerstörten orthodoxen Kirchen in den Regionen Chełm und Podlachien gewidmet. Der Entwurf zum Gebäude stammt von dem Warschauer Architekten Andrzej Markowski. Es ist der Hagia Sophia in Istanbul nachempfunden. Die Kirche ist 26 Meter hoch und umfasst eine Fläche von 1200 Quadratmetern. Die Kuppel ist im griechischen Stil ausgeführt. Die Wände sind mit Mosaiken und Fresken verziert. Der Hauptaltar ist der Geburt der Jungfrau Maria, der Seitenaltar dem heiligen Pantaleon gewidmet. Im Glockenturm der Kirche befinden sich acht Glocken, von denen die schwerste 1200 kg wiegt. Sie wurden im Februar 2020 geweiht. Am Tag der Glockenweihe wurde auch die Polychromie der zentralen Kuppel enthüllt. Am 20. September 2020 fand eine erste Weihe der noch nicht ganz fertiggestellten Kirche statt, im Anschluss daran konnten dort Gottesdienste abgehalten werden. Am 14. Mai 2023 wurde die endgültige Weihe durch Sawa, den Metropoliten der orthodoxen Kirche in Polen geleitet. Einzelnachweise und Anmerkungen Weblinks Website der Kirchengemeinde Neue Hagia-Sophia-Kathedrale geweiht, 24. September 2020, Religion.ORF.at Holger Lühmann, Orthodoxe Christen im katholischen Epizentrum, 21. März 2017, Deutschlandfunk
Cerkiew św. Sofii Mądrości Bożej w Warszawie

Cerkiew pod wezwaniem św. Sofii Mądrości Bożej – prawosławna cerkiew parafialna znajdująca się w Warszawie, w dekanacie Warszawa diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Opis Świątynia znajduje się w warszawskiej dzielnicy Ursynów, na osiedlu Jeziorki Południowe, przy ulicy Puławskiej 568. Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny zakupił od miasta niezabudowaną działkę pod jej budowę po otrzymaniu odszkodowania za odebraną mu po II wojnie światowej nieruchomość na Woli. Cerkiew została zaprojektowana przez warszawskiego architekta Andrzeja Markowskiego. Jest wzorowana na konstantynopolitańskiej świątyni Hagia Sophia. Jej architektura ma przypominać o korzeniach prawosławia. Obiekt ma 36,9 m długości, 30 m szerokości, natomiast wysokość (łącznie z centralną kopułą o średnicy 16,2 m, która została pokryta miedzią) wynosi 21,6 m. Na wysokość świątyni miały wpływ przepisy dotyczące budynków znajdujących się na trasie podchodzenia do lądowania na Lotnisku Chopina. Na kopule umieszczono równoramienny krzyż, charakterystyczny dla Bizancjum. Elewację obłożono piaskowcem szydłowieckim. Ściany są ozdobione mozaikami i freskami. Świątynia posiada dwa ołtarze – boczny pod wezwaniem św. Męczennika Pantelejmona. Dzwonnica wyposażona jest w 8 dzwonów. Zgodnie z prawosławną tradycją główne wejście znajduje się od strony zachodniej, a dwa boczne – od północnej i południowej. Cerkiew jest pierwszą zbudowaną po przeszło 100 latach wolnostojącą świątynią prawosławną w Warszawie. Jest wotum wdzięczności Bogu za dar 25-lecia demokratycznych przemian w Polsce i 90. rocznicę uzyskania autokefalii przez polski Kościół prawosławny. Historia Prace przygotowawcze do wzniesienia cerkwi rozpoczęto w 2015 r. 5 grudnia tegoż roku patriarcha Konstantynopola Bartłomiej poświęcił kamień węgielny pod budowę świątyni. Ukończenie bryły cerkwi w stanie surowym planowane było na rok 2017. 19 maja 2018 r. po raz pierwszy w budowanej cerkwi była celebrowana Święta Liturgia. Tego samego dnia poświęcono i umieszczono krzyż na głównej kopule świątyni. 2 lutego 2020 r. poświęcono i umieszczono na cerkiewnej dzwonnicy 8 dzwonów. 20 września 2020 r. miało miejsce małe poświęcenie cerkwi, dokonane przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Sawę oraz pozostałych hierarchów PAKP. Od tego dnia we wciąż jeszcze wówczas budowanej świątyni rozpoczęły się regularne nabożeństwa. Poświęcenie świątyni odbyło się 14 maja 2023 roku. Uroczystości przewodniczył metropolita Sawa. 16 września 2025 roku w cerkwi odbyła się uroczystość kanonizacji męczenników katyńskich. Przypisy
Sankta Sofias ortodoxa kyrka, Warszawa

Sankta Sofias ortodoxa kyrka (polska: Cerkiew św. Sofii Mądrości Bożej), eller populärt kallad Sankta Sofiakatedralen, är en polsk-ortodox kyrkobyggnad belägen vid Puławska-gatan 568 i staden Warszawa i Masoviens vojvodskap i Polen. Kyrkan tillhör Warszawas och Bielsks stift. Historik Ansträngningarna för att få bygglov för en ny östortodox kyrka i Warszawa började 2004, vilket godkändes så sent som den 21 april 2015. Kyrkan designades av arkitekten Andrzej Markowski från samma stad, men som plötsligt dog den 20 april 2019, utan att få se kyrkan stå klar. Sankta Sofias ortodoxa kyrka är den tredje östortodoxa kyrkan som har byggts i Warszawa. Kyrkan innan byggdes 1905 och den första under den andra halvan av 1800-talet. Grundstenen till Sankta Sofias ortodoxa kyrka i Warszawa invigdes den 5 december 2015. Ceremonin leddes av patriarken av Konstantinopel, Bartolomaios I. Den 20 september 2020 ägde det rum en mindre invigning av kyrkan. Den större invigningen ägde rum den 14 maj 2023. Kyrkobyggnaden Exteriör Kyrkobyggnadens utseende är inspirerad av Hagia Sofia i Istanbul, Turkiet. Byggnadens mått är 36,9 m x 30 m. Den centrala kupolens höjd är 21,6 m. Inventarier Inne i kyrkan finns ett altare som är helgat åt Jungfru Marie födelse och ett sidoaltare som är helgat åt Pantaleon. Ikonerna i kyrkan tillverkades av konstnärer från Ukraina, men även nunnor från ett kloster. Bilder Se även Religion i Polen Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankta Sofias ortodoxa kyrka, Warszawa.
Château de Rosbitek

Le château de Rozbitek (en allemand : Schloß Rosbitek, en polonais: Pałac Rozbitek) est un château néogothique dans le lieu du même nom faisant partie de la commune rurale de Kwilcz dans la voïvodie de Grande-Pologne, ancienne Posnanie prussienne. Histoire Le domaine seigneurial de Rozbitek, avec Mechnacz et Heidchen, faisait partie de l'arrondissement de Birnbaum (aujourd'hui Międzychód) peuplé de paysans polonais majoritaires (51 % en 1905) et d'Allemands minoritaires (49 % en 1905). Il est la propriété à la fin du XVIIIe siècle de l'ancien chambellan du roi de Pologne, Bogislaus von Unrug. Il est acheté en 1827 par le drossart (chef de la justice) Johann Heinrich von Reiche. Le domaine est la propriété de ses descendants jusqu'en 1920. Son fils, le capitaine Georg Heinrich Otto von Reiche achète en 1840 les terres voisines de Prusim, ajoutant une touche romantique au domaine grâce à ses deux petits lacs, avec le hameau de Grünnetanne au bord de la Warthe. L'exploitation agricole est agrandie et modernisée et l'on construit de nouveaux bâtiments agricoles. La propriété s'étend alors sur 2 500 hectares. Les terres sont vallonnées avec des étangs, des lacs et des rivières. Le capitaine von Reiche fait construire le château actuel entre 1856 et 1858 dans le style néogothique avec quelques éléments néorenaissance. Sa veuve (née von Gersdorff) continue l'aménagement après sa mort en 1860, en particulier le grand parc paysager de 13,3 hectares avec des platanes. Leur fils Ernst von Reiche, officier au 12e régiment de dragons, en hérite en 1875. Après des combats entre décembre 1918 et février 1919, la région revient à la Pologne le 28 juin, ce qui est ratifié le 25 novembre 1919. Le château est restauré entre 2006 et 2007, mais nécessite encore des travaux importants. Il abrite depuis 2004 la fondation Rozbitek, créée par le compositeur Jan A.P. Kaczmarek comme centre culturel pour le développement des arts de la scène, de la musique et du cinéma, avec un festival annuel. Architecture Le château se présente sous la forme d'un grand rectangle flanqué de deux tours carrées et orné d'un grand pignon mi-gothique mi-renaissance au milieu de la façade, au-dessus d'une terrasse en balcon à la Tudor soutenue par un portique néogothique. Notes et références Lien externe (pl + en) Fondation Rozbitek Portail de la Pologne Portail des châteaux Portail de la protection du patrimoine Portail du royaume de Prusse
Pałac w Rozbitku

Pałac w Rozbitku – zabytkowy pałac we wsi Rozbitek w województwie wielkopolskim. Historia Pałac o formach neogotyckich zbudowany w latach 1856-58 dla Georga von Reiche. Nie jest znane nazwisko architekta, mógł to być Fryderyk August Stüler bądź architekt wywodzący się z jego kręgu. Budynek piętrowy, na rzucie wydłużonego prostokąta, na wysokim ceglanym cokole. Nakryty wysokim dwuspadowym dachem. W zwieńczeniu elewacji fryz z motywem stylizowanego blankowania Wysokie boczne fasady. Oflankowany dwoma czterokondygnacyjnymi wieżami o bardzo wysokich, szpiczastych hełmach, ze sterczynami w narożach. W fasadzie zachodniej, frontowej neogotycki pozorny ryzalit z uskokowym szczytem, w jego przyziemiu portyk z tarasem w kondygnacji pietra, a w nim zamknięty łukiem Tudorów, portal wykonany z profilowanej cegły. W centralnej części umieszczono kartusz z herbem von Reichów ujęty zwojami akantu i strusimi piórami. W elewacji północnej z uskokowym szczytem umieszczono drugie wejście do budynku, zamknięte łukiem Tudora, w ozdobnym obramieniem, prowadzące do bocznego hallu z główną klatką schodową. Od strony wschodniej obszerny taras o podwójnym biegu schodów, na który wychodziły zamknięte łukiem Tudorów okna i drzwi sali balowej. Detale dekoracji architektonicznej: fryzy, gzymsy, obramienia drzwi wykonane w starannie modelowanej cegle. We wnętrzu okazała sień i klatka schodowa w pn. części oraz wielki salon od ogrodu i jadalnia. Parter spełniał funkcje reprezentacyjne, na piętrze znajdowały się pokoje mieszkalne i gościnne, poddasze było mieszkaniem dla służby. Ogółem w pałacu znajduje się 25 pokojów. Przy pałacu, na przeciwległym, zachodnim brzegu stawu, zespół budynków gospodarczych w stylu neogotyckim z nietynkowanej cegły, m.in. gorzelnia i spichlerz, przy północnym brzegu stawu stajnia i wozownia. Przy pałacu znajduje się park o powierzchni 13,3 ha z XVIII - XIX w. o założeniu romantyczno-krajobrazowym, w którym wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu, strumienie i stawy; z czterorzędową aleją platanową. W południowo-wschodniej części neogotycki grobowiec rodziny von Reiche. Po latach podupadania i dewastacji zespół pałacowo-parkowy został przejęty przez Jana A.P. Kaczmarka, a następnie wyremontowany. Od 2004 kompozytor wraz z Sundance Institute Roberta Redforda tworzył w tym miejscu Instytut Rozbitek, będący ośrodkiem spotkań i pracy twórczej artystów. W latach 2011–2015 odbywał się tu międzynarodowy festiwal filmu i muzyki Transatlantyk Festival. W maju 2023 zadłużona nieruchomość została przejęta przez wierzycieli, którzy wystawili ją na sprzedaż. Przypisy Bibliografia Pałac w rozbitku. staff.amu.edu.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-02)]. O Rozbitku. rozbitek.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-14)].
Ministerstvo národní obrany (Polsko)

Ministerstvo národní obrany (polsky Ministerstwo Obrony Narodowej) je jedno z polských ministerstev. Ministři 2. republika Exilová vláda Polská lidová republika 3. republika Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ministerstvo národní obrany Polska na Wikimedia Commons