NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Phare de Stawa Młyny

Le phare de Stawa Młyny – est une balise en forme de moulin à vent servant de phare situé sur le bras de mer Świna à Świnoujście (Voïvodie de Poméranie occidentale - Pologne). Ce phare est sous l'autorité du Bureau maritime régional (en polonais : Urząd Morski (pl)) de Szczecin. Description Ce repère maritime de 10 m, en forme de moulin à vent, a été construit en 1873-74, en bout du brise-lames ouest de la Świna, lors de la modernisation de l'embouchure. Il est peint en blanc et a un toit noir. Il agit comme signal maritime pour les navires entrant au port de Świnoujście. C'est un feu à occultations qui émet un éclat blanc de 2.5 secondes toutes les 10 secondes, visible jusqu'à 30 kilomètres. C'est le feu avant d'entrée de port qui est coordonné avec le feu arrière. Stawa Młyny est le symbole de la ville de Świnoujście, faisant partie du logo officiel de la ville. C'est une attraction touristique de la région. Identifiant : ARLHS : POL028 -Amirauté : C2670 - NGA : 6124 . Caractéristique du feu maritime Fréquence sur 10 secondes : Lumière : 2.5 secondes Obscurité : 7.5 secondes Notes et références (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Stawa Młyny » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Article connexe Liste des phares de Pologne Liens externes (en) Lighthouses of Poland: Świnoujście Area (en) Liste ARLHS - Pologne (en) The Lighthouses of Poland (pl) Stawa Młyny Portail des phares Portail de la mer Baltique Portail de la Pologne
Stawa Młyny

Stawa Młyny is een vuurtoren in de vorm van een windmolen bij de haven van Świnoujście in Polen. Hij werd gebouwd in 1873-74 en is ondertussen een belangrijk symbool van de stad: hij staat onder meer op het logo van de stad. Met een achterliggende toren van 23 meter hoog vormt het een lichtenlijn in de richting 170,2°, die de vaargeul aangeeft.
Stawa Młyny

Stawa Młyny – stawa (znak nawigacyjny) w kształcie wiatraka, usytuowana na końcu Falochronu Zachodniego w Świnoujściu, przy ujściu Świny do Bałtyku. Charakterystyka Stawa Młyny wraz ze stawą Galeriową leżąca 522 m od niej na południe wyznaczają nabieżnik 170°12′ prowadzący torem wodnym do portu w Świnoujściu. Na szczycie stawy Młyny znajduje się przednie światło nabieżnika: białe, przerywane o okresie świecenia 10 s. (światło 7,5 s. przerwa 2,5 s.), widoczne w sektorze 166°12′-174°12′, wysokość światła ponad wodą 11 m, zasięg światła 17 Mm. Opis Stawa ma 10 m wysokości, pomalowana jest na biało i ma czarny dach. Powstała w latach 1873-1874 podczas modernizacji toru wodnego. Stawa Młyny jest jednym z symboli Świnoujścia, stanowiąc część oficjalnego logo miasta. Zdjęcia z „wiatrakiem” wykorzystywane są powszechnie w materiałach promocyjnych, na pocztówkach ze Świnoujścia, okładkach przewodników itp. Legenda Ze Stawą Młyny związana jest legenda. Gdy Świnoujście stało się miastem portowym, jego mieszkańcy zaczęli pracować na statkach, wypływając na długie rejsy. Żony czekały na marynarzy, którzy wracali wyczerpani i postarzali. Jedna z nich, Alicja, zrozpaczona wyglądem swojego ukochanego Krzysztofa poszła w nocy nad brzeg morza i płakała. Tajemniczy głos kazał jej szukać ratunku w stojącym za nią wiatraku, z którego wyszedł stary młynarz. Kazał on przyjść Alicji następnego dnia wraz z mężem; wówczas polecił okładać go błotem, zażywać kąpieli w morzu i spacerować. Tydzień później zabrał go do wiatraka. Po pewnym czasie mąż Alicji wyszedł z wnętrza odmłodniały. Wiatrak szybko zaczęli odwiedzać także i inni marynarze. Gdy jednak umarł stary młynarz, okazało się, że nikt nie zna sekretów jego zabiegów, a mechanizm wiatraka stanął. Mimo to spragnieni odmłodzenia ludzie nadal przybywali – i przybywają także dziś – do Świnoujścia, by okładać się błotem, pływać i spacerować. Stawa Młyny w kulturze W 1976 stawa była wykorzystana w filmie Latarnik w reżyserii Zygmunta Skoniecznego. Dobudowano niewielki budynek oraz balkon, które po ukończeniu zdjęć rozebrano. Przypisy Linki zewnętrzne Opis i legenda na stronie miasta. swinoujscie.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-22)]. Stawa Młyny stawamlyny.pl (2026-05-28)
Stawa Młyny

Stawa Młyny (нем. Mühlenbake) — навигационное сооружение, выполненное в форме стилизованной ветряной мельницы. Оно расположено на оконечности западного волнолома в польском портовом городе Свиноуйсьце (бывшем Свинемюнде) и служит ориентиром при входе в порт. Объект выполняет функции дневного навигационного знака и светового маяка, обеспечивая безопасный подход судов со стороны Балтийского моря через устье пролива Свина. Совместно с находящейся примерно в 522 м южнее ставой Галериовой он образует створный ориентир, задающий курс 170°12′ при входе в порт. Высота сооружения составляет около 10 м. Оно окрашено в белый цвет, имеет чёрную крышу и четыре лопасти, имитирующие крылья мельницы. Знак оснащён проблесковым огнём с дальностью видимости до 17 морских миль (примерно 31 км). Маяк является одним из наиболее заметных искусственных ориентиров на фоне прибрежных дюн города. Примечания Литература Styborska, Katarzyna (2025). Analysis of Coastal Urban Skyline Development Using Digital Tools: The Case of Swinoujscie (Poland). European Research Studies Journal. 28 (3): 615—634. doi:10.35808/ersj/4064.
Става Млини

Маяк «Става Млини» у Свиноусті (пол. Stawa Młyny) — навігаційний знак у формі стилізованого маяка, розташований на західному березі входу в порт міста Свиноусті, Польща. Один з найвідоміших символів міста, який являє собою білу вежу у формі вітряка. Характеристики Става Млини разом зі Ставою Галерова, що лежить за 522 м на південь від неї, визначають створний вогонь 170°12′, який веде вздовж фарватеру до порту у Свиноусті. На вершині Стави Млини розміщено створний вогонь: білий, переривчастий, з періодом світіння 10 с (7,5 с світло, 2,5 с перерва), видимий у секторі 166°12′-174°12′, висота світла над водою 11 м, дальність світла 17 морських миль. Опис Маяк має висоту 10 м, пофарбований у білий колір та чорний дах. Його було збудовано у 1873-1874 роках під час модернізації фарватерного каналу. Вітряк — один із символів Свиноустя, частина офіційного логотипу міста. Зображення з вітряком часто використовують у рекламних матеріалах, на листівках зі Свиноусті, обкладинках путівників тощо. Легенда Зі Ставою Млини пов'язана легенда. Коли Свиноустя стало портовим містом, його мешканці почали працювати на кораблях, вирушаючи в далекі подорожі. Дружини чекали на моряків, які поверталися виснаженими та старими. Одна з них, Аліція, засмучена появою свого коханого Кшиштофа, вночі пішла на море та плакала. Таємничий голос наказав їй звернутися по допомогу до вітряка, що стояв позаду неї, з якого вийшов старий мірошник. Він сказав Аліції прийти наступного дня з чоловіком; потім наказав їй побити його багнюкою, скупатися в морі та погуляти. Через тиждень вона відвела його до вітряка. Через деякий час чоловік Аліції вийшов зсередини помолоділим. Інші моряки швидко почали відвідувати вітряк. Однак, коли старий мірошник помер, виявилося, що ніхто не знає секретів його лікування, і механізм вітряка зупинився. Попри це, люди, які прагнули омолодження, все ще приходили — і досі приходять — до Свиноустя, щоб обливатися багнюкою, купатися та ходити. Става Млини в культурі У 1976 році маяк використали у фільмі «Доглядач маяка» режисера Зигмунта Сконєчного. Тоді додали невелику будівлю й балкон, які знесли після завершення зйомок. Галерея Примітки Посилання Zdjęcia latarni Hel sprzed 1939 roku Latarnia na stronie Polskie Latarnie [Архівовано 4 вересня 2017 у Wayback Machine.]
DoubleTree by Hilton Hotel Łódź

DoubleTree by Hilton Hotel Łódź – czterogwiazdkowy hotel w Łodzi otwarty 18 lipca 2013 roku, zlokalizowany przy ulicy Łąkowej 29, w dzielnicy Polesie. Jest to pierwszy hotel marki DoubleTree by Hilton w Polsce, czterdziesty piąty na świecie oraz piąty obiekt o takim standardzie na terenie miasta Łodzi. Mieści się on w budynku dawnej Wytwórni Filmów Fabularnych. Historia Plan hotelu opracowano na bazie projektów architektonicznych sporządzonych przez dr. hab. inż. architektury i urbanistyki budynków użyteczności publicznej Stefana Kuryłowicza (1949–2011). Złożoną z około 10 tys. elementów szklaną mozaikę pokrywającą zewnętrzne ściany hotelu zaprojektowała firma APA Kuryłowicz & Associates. Wszystkie prace związane z budową hotelu wykonała firma Budimex. Rozpoczęto je w 2010, a zakończono w 2013 roku. W czasie budowy hotelu zmodernizowano budynki z nim sąsiadujące. Są to dzisiejsze Toya, Klub Wytwórnia i Łódzkie Centrum Filmowe. Wyposażenie hotelu DoubleTree by Hilton Łódź liczy 44 m wysokości oraz około 200 pokoi. Znajdują się tam: apartament prezydencki, kilka sal konferencyjnych z możliwością regulacji powierzchni, sala balowa na 270 osób, kino 3D z miejscami dla 170 osób oraz basen na najwyższym piętrze z widokiem na miasto. Aranżacja pomieszczeń w hotelu nawiązuje do „Łodzi Filmowej”. Inne informacje Szklana mozaika pokrywająca zewnętrzne ściany hotelu jest pierwszym kadrem filmu pt. Zakazane piosenki, pierwszego polskiego powojennego filmu powstałego w Łódzkiej Wytwórni Filmów Fabularnych. Można na niej dostrzec m.in. twarz Jerzego Duszyńskiego – polskiego aktora filmowego i teatralnego, żyjącego w latach 1917–1978. Galeria Przypisy
Prażmowski-Palais

Das Prażmowski-Palais (auch als Leszczyński-, Rautenstrauch-, Dobrycz- oder Pastorius-Palais bzw. Mietshaus bezeichnet; polnisch: Pałac bzw. Kamienica Prażmowskich, Leszczyńskich, Rautenstrauchów, Dobrycza oder Joachima Pastoriusa) ist ein heute spätbarockes Stadtpalais aus dem 17. Jahrhundert, welches sich am Beginn des historischen Königswegs im Warschauer Innenstadtdistrikt befindet. Das Objekt liegt damit am Warschauer Schlossplatz und hat die Adresse Ulica Krakowskie Przedmieście 87. Der rückwärtige Flügel liegt an der Ulica Senatorska. Geschichte In der Mitte des 17. Jahrhunderts gehörte das Grundstück dem Warschauer Richter K. Walter. Von 1660 bis 1667 wurde hier für den Hofarzt des Königs Johann II. Kasimir, Joachim Pastorius, ein dreigeschossiges Gebäude im Barockstil errichtet. Dieses Gebäude hatte zur Krakowskie Przedmieście vier Fensterachsen. Kurz darauf erwarb Mikołaj Prażmowski das Objekt. Umbau unter den Leszczyńskis Mitte des 18. Jahrhunderts übernahm die Magnatenfamilie Leszczyński die Residenz. Unter ihnen baute Giacomo Fontana etwa von 1754 bis 1770 das Gebäude komplett um. Es wurde um eine Etage aufgestockt, die Frontfassade erhielt eine fünfte Fensterachse und wurde nun in einem spätbarocken Stil mit Rokokoelementen gestaltet. Vermutlich in der Umbauphase entstand auch der an der Senatorska liegende rückwärtige Flügel, der jedenfalls 1795 eine neue Fassadendekoration (ebenfalls im Stil des Rokoko) erhielt. Nachdem kurze Zeit die Familie Rautenstrauch Eigentümer war, gehörte der Palast seit 1804 dem Kaufmann Dobrycz. Zweiter Weltkrieg und Nachkriegszeit Das Gebäude wurde während des Warschauer Aufstandes im Jahr 1944 teilweise zerstört. Verbliebene Reste wurden direkt nach dem Krieg abgetragen, da unter dem Gebäude der Tunnel der neu trassierten Ost-West-Verbindung Trasa W-Z gebaut wurde. In den Jahren 1948 und 1949 wurde das Haus mit seinem Aussehen aus dem späten achtzehnten Jahrhundert auf Basis eines Entwurfs von Zygmunt Stępiński auf der Tunneldecke wiedererrichtet. Das Gebäudeensemble besteht heute aus dem Haupthaus zur Krakowskie Przedmieście, einem Seitenflügel entlang des benachbarten John-Hauses und einem rückwärtigen Flügel entlang der Ulica Senatorska. Die Fassade zur Krakowskie Przedmieście ist spätbarock, die mit sieben Fensterachsen versehene Fassade zur Senatorska klassizistisch gestaltet. Im Inneren wurde das Ensemble mit dem John-Haus verbunden. Von 2002 bis 2003 wurde es umfangreich saniert. Heute befindet sich im als „Dom Literatury“ bezeichneten Gebäude der Sitz des Verbandes der Polnischen Schriftsteller (polnisch: Związek Literatów Polskich) und das an der Krakowskie Przedmieście gelegene Restaurant „Literatka“. Einzelnachweise Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 85 f. Weblinks Beschreibung und historische Aufnahmen bei Warszawa1939.pl (in Polnisch)
Prażmowski Tenement

The Prażmowski Tenement, also known as the Joachim Pastorius Tenement, Leszczyński Tenement, and Dobrycz Tenement, is a historic tenement house in Warsaw, Poland, located at 87 Kraków Suburb Street, in the Old Town neighbourhood of the Downtown district. It was built around 1660. The building was destroyed during the Second World War and rebuilt in 1949. It is included on a heritage list. History The tenement house was built around 1660 as the residence of the royal historian Joachim Pastorius de Hirtenberg. It originally was two-storeys tall, with four columns of windows. In the second half of the 17th century, it became a property of city councillor K. Walter, and in 1666, was acquired by Mikołaj Prażmowski, the Grand Chancellor of the Crown and Primate of Poland–Lithuania. In 1754, after being purchased by the Leszczyński family, it was rebuilt in the rococo style, with a three-storeys and five columns of windows. The project was designed by Jakub Fontana. Sometime before 1795, on the other side of the building was buitlt an extension. Today, in its place stands the Samson Tenement, at 5 Senatorska Street. Later, the building was inherited by the Rautenstrauch family, and in 1804, it was sold to merchant Stefan Dobrycz. The building caught on fire in 1939 during the Siege of Warsaw. Its interior was destroyed in 1944, however, its façade survived the conflict with minor damage. The building was later partially deconstructed in 1948 during the works on the East–West Route tunnel underneath. The tenement house was rebuilt between 1948 and 1949, in accordance to the project by Zygmunt Stępiński, and was later renovated between 2002 and 2003. In 1965, the tenement house was entered into the heritage list. Currently, it houses seats of the Polish Writers Association, Polish Writers' Union, and the Polish division of PEN International. Architecture The tenement house has four storeys and five columns of windows. Its façade mixes elements of rococo and neoclassical styles, being described with balconies with openwork balustrade, and a portal above the door, with crate feature the coat of arms of the Leszczyński family. The building is conjoined with neighbouring Aleksander John Tenement, with which it shares the interior. Notes References External links Media related to Prażmowski Tenement House in Warsaw at Wikimedia Commons
Casa de vecinos Prażmowski

La casa de vecinos Prażmowski, también Pastorius, Leszczyński o Dobrycz, es una casa de vecinos de estilo rococó - clasicista situada en la calle. Krakowskie Przedmieście 87 en Varsovia. Historia Construido aprox. 1660 para Joachim Pastorius, médico real e historiógrafo, como un edificio de dos pisos con una fachada de cuatro ejes. Desde mediados del siglo XVII fue propiedad del juez laico de Varsovia K. Walter, desde 1666 Mikołaj Prażmowski, Gran Canciller de la Corona y Primado de Polonia. En 1754, tras ser adquirido por la familia Leszczyński, fue reconstruido como palacio rococó con fachada de cinco ejes según diseño de Jakub Fontana . Desde el lado de la calle. En la calle Senatorska hay una segunda casa frontal de estilo clasicista. En el lugar de la parte sur del edificio se construyó un nuevo segmento antes de 1795. Posteriormente pasó a manos de la familia Rautenstrauch. En 1804 fue comprado por el comerciante Stefan Dobrycz. Quemado durante la defensa de Varsovia en septiembre de 1939. Los interiores fueron destruidos en 1944, pero la fachada sobrevivió a la guerra con daños menores. Desmantelado parcialmente durante la construcción del túnel de la ruta W-Z, fue reconstruido en 1948-1949 según su aspecto de finales del siglo XVIII según el diseño de Zygmunt Stępiński. En 2002-2003 fue restaurado. Sobre la entrada del edificio de apartamentos se encuentra una de las dos placas de la liberación recreadas en Varsovia después de la guerra.​ La casa de vecinos está conectada con la casa de vecinos vecina de John. Es la sede de la Casa de la Literatura.​ Apariencia Una casa de vecindad de estilo rococó - clasicista, de cuatro plantas y cinco ejes. La fachada principal está decorada con un portal, balcones con balaustradas caladas. En el portal hay una reja con el escudo de armas de Leszczyński.​ Mariusz Karpowicz la incluyó entre las casas de vecindad rococó más bellas de Polonia.​ Notas al pie Bibliografía Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. 1994. ISBN 83-01-08836-2. Warszawa nieodbudowana. Królestwo Polskie 1815–1840. Warszawa: VEDA. 2009. ISBN 978-83-61932-00-0. Enlaces externos La casa de vecinos Prażmowski en la página web warszawa1939.pl
Kamienica Prażmowskich w Warszawie

Kamienica Prażmowskich, także kamienica Pastoriusa, Leszczyńskich lub Dobrycza – zabytkowa rokokowo-klasycystyczna kamienica znajdująca się przy ulicy Krakowskie Przedmieście 87 w Warszawie, na Starym Mieście. Historia Zbudowana ok. 1660 dla Joachima Pastoriusa, lekarza i historiografa królewskiego, jako dwupiętrowa z czteroosiową fasadą. Od 1666 była własnością Mikołaja Prażmowskiego, kanclerza wielkiego koronnego i prymasa Polski. W 1754, po przejęciu przez rodzinę Leszczyńskich, przebudowana na rokokowy pałacyk z pięcioosiową fasadą według projektu Jakuba Fontany. Od strony ul. Senatorskiej znajduje się drugi dom frontowy w stylu klasycystycznym. W miejscu południowej części kamienicy przed 1795 dobudowano nowy segment. Następnie przeszła w ręce rodu Rautenstrauchów. W 1804 została kupiona przez kupca Stefana Dobrycza. Spalona podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939. Wnętrza zniszczone w 1944, jednak fasada przetrwała wojnę z niewielkimi uszkodzeniami. Fragmentarycznie rozebrana przy budowie tunelu Trasy W–Z, została odbudowana w latach 1948–1949 według wyglądu z końca XVIII wieku na podstawie projektu Zygmunta Stępińskiego. W latach 2002–2003 została odrestaurowana. Nad wejściem do kamienicy znajduje się jedna z dwóch odtworzonych po wojnie w Warszawie tablic libertacyjnych. Kamienica jest połączona z sąsiednią kamienicą Johna. Jest siedzibą Domu Literatury. Wygląd Kamienica rokokowo-klasycystyczna, czterokondygnacyjna, pięcioosiowa. Fasada główna ozdobiona portalem, balkony z ażurowymi balustradami. W portalu znajduje się krata z herbem Leszczyńskich. Mariusz Karpowicz zaliczył ją do najpiękniejszych kamienic rokokowych w Polsce. Przypisy Bibliografia Bartłomiej Kaczorowski: Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994. ISBN 83-01-08836-2. Jerzy S. Majewski: Warszawa nieodbudowana. Królestwo Polskie 1815–1840. Warszawa: VEDA, 2009. ISBN 978-83-61932-00-0. Linki zewnętrzne Kamienica Prażmowskich na portalu warszawa1939.pl
Cmentarz Kobierzyn-Lubostroń

Cmentarz Kobierzyn-Lubostroń – niewielki cmentarz położony w historycznym Kobierzynie, współcześnie w sąsiedztwie rozwijających się osiedli Ruczaju, wchodzącego w skład dzielnicy VIII Dębniki. Zajmuje powierzchnię 0,42 ha. Dojazd do cmentarza od ul. Lubostroń. Początkowo był to cmentarz parafialny parafii Matki Bożej Królowej Polski w Kobierzynie. Pierwszych pochówków na cmentarzu dokonano w 1933. Obecnie funkcjonuje jako cmentarz komunalny. W sąsiedztwie cmentarza planowane jest założenie parku miejskiego Ruczaj-Lubostroń. Zobacz też Cmentarz Kobierzyn-Maki Czerwone Linki zewnętrzne Informacje o cmentarzu na stronie Zarządu Cmentarzy Komunalnych w Krakowie
Bouda prince Jindřicha

Bouda prince Jindřicha (německy Prinz Heinrich Baude, polsky Schronisko Księcia Henryka) byla horská bouda v Krkonoších, pojmenovaná podle prince Jindřicha Pruského. Byla postavena roku 1889, vyhořela roku 1946. Poloha Bouda se nacházela na slezské straně Krkonoš nad jezerem Grosser Teich (Wielki Staw, Velký rybník) v nadmořské výšce 1415 m. Kolem jejích pozůstatků vede červeně značená hřebenová turistická trasa ze Sněžky na Špindlerovu boudu. Historie Bouda byla postavena se zaměřením na náročnou klientelu roku 1889. U příležitosti desátého výročí byla roku 1899 na průčelí odhalena busta prince Jindřicha. Budova byla dvoupatrová s prosklenou verandou, z které byl výhled na jezero Wielki Staw. V zimní sezóně zde byla oblíbená jízda na saních do Karpacze a do Miłkowa. Bouda vyhořela v roce 1946. Busta prince Jindřicha byla nalezena bez hlavy potápěči v roce 2002 ve vodách jezera Wielki Staw. Současnost Po boudě zbyla plošina se zbytky základů. Fotogalerie Odkazy Reference Související články Wielki Staw Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bouda prince Jindřicha na Wikimedia Commons Časopis Krkonoše – Jizerské hory Expedice Maly a Wielki Staw I. Archivováno 1. 4. 2020 na Wayback Machine.
Prinz-Heinrich-Baude

Die Prinz-Heinrich-Baude (auch Prinz Heinrichsbaude oder Heinrichsbaude, tschechisch: Bouda prince Jindřicha, polnisch: Schronisko im. Księcia Henryka) war eine Baude im schlesischen Teil des Riesengebirges, die von Krummhübel aus erreicht und versorgt wurde. Von der Spindlerbaude aus im Westen lag sie etwa auf halber Strecke entlang des heute Freundschaftsweg genannten Kammwegs zum Schlesierhaus Richtung Schneekoppe. Hier stand die Prinz-Heinrich-Baude östlich des Mittagssteins (Slonecznik) am Großen Teich (Wielki Staw). Geschichte Die Baude wurde in den Jahren 1888/89 in exponierter Aussichtslage am Gebirgskamm oberhalb des Großen Teichs als erste touristische Bergbaude im Riesengebirge in einer Höhe von 1410 m errichtet. Erbauer und Eigentümer bis 1919 war Gustav Elsner. Den Namen Prinz-Heinrich-Baude erhielt die Baude nach dem jüngeren Bruder des letzten Deutschen Kaisers Wilhelm II. Die Baude hatte 30 Zimmer mit 70 Betten und war mit dem damals modernsten Stand der Technik ausgestattet, sie hatte bereits Hochquellwasserleitung, Bäder, Zentralheizung, Telefon (nach Krummhübel) und Acetylengaslicht. In den nächsten Jahren folgten Erweiterungen an der Bausubstanz. Um 1888 gab es im Riesengebirge noch keine touristischen Bauden mit Ausnahme derer auf der Schneekoppe. Gast- und Logierhäuser waren lediglich Anbauten an bestehenden Bauernhäusern in Ortschaften am Rande des Gebirges in Krummhübel. Die Prinz-Heinrich-Baude entstand am Ende der wenigen existierenden schlecht ausgebauten Wanderwege zum Kamm, die heute nicht mehr vorhanden sind. 1888 erhielt Elsner vom Grafen Schaffgotsch als Grundherrn die Erlaubnis zum Bau der Baude und Baumeister Hermann Kahl-Arnsdorf fertigte daraufhin eine Zeichnung an. Die Einweihung fand am 8. Juni 1889 statt. Dr. Baer widmete ihr 1888 sein Gedicht Das Lied von der Baude. Literarische Erwähnung fand die Heinrichsbaude im zehnten Kapitel von Theodor Fontanes Roman Die Poggenpuhls: Sophie von Poggenpuhl ist gezwungen, mit Verwandten in der Heinrichsbaude zu übernachten, nachdem sie sich bei einer Fahrt mit dem Hörnerschlitten verletzt hat, und schickt ihrer Mutter eine Ansichtskarte von der Baude. Nach dem Ende des Zweiten Weltkrieges und der Westverschiebung Polens kam der nördliche Teil des Riesengebirges mit der Baude an Polen. Im Jahr 1946 brannte sie ab. Sie wurde nicht wieder aufgebaut. Heute (2017) bilden die Grundmauern der Baude noch eine Sitzgelegenheit wenige Meter südlich des Kammweges. Erinnerung 2002 wurde eine Expedition zu wissenschaftlichen Untersuchungen und Spurensuche nach historischen Artefakten des Kleinen und Großen Teiches von der tschechischen Tauchschule Tritonsport Pardubice unternommen. Dabei entdeckte man außer Scherben mit dem Emblem „Prinz-Heinrich-Baude“ als interessantesten Fund den Torso einer Bronzebüste in Lebensgröße, vermutlich ein Abbild des Prinzen Heinrich. 2004 wurde am einstigen Standort der Prinz-Heinrich-Baude eine Messingtafel mit Abbild und Text in polnischer Sprache aufgestellt. Weblinks riesengebirgler.de Einzelnachweise