NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Składowisko Odpadów Komunalnych Miasta Poznania

Składowisko Odpadów Komunalnych Miasta Poznania - duże składowisko odpadów, zlokalizowane na granicy Poznania i Suchego Lasu (większość znajduje się na terenie gminy Suchy Las). Gestorem wysypiska jest Zakład Zagospodarowania Odpadów w Poznaniu. Obiekt sąsiaduje z Moraskiem w Poznaniu i poligonem w Biedrusku. W pobliżu znajduje się Góra Moraska i Rezerwat przyrody Meteoryt Morasko. Charakter Składowisko określa się, z punktu widzenia prawa, jako składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, czyli z gospodarstw domowych i od innych wytwórców, nie wytwarzających substancji niebezpiecznych. Obiekt otwarto w 1984. Powierzchnia wynosi (2010) 48,7553 ha, pojemność docelowa to 5,36 miliona m³ śmieci. W ramach wysypiska działa elektrownia biogazowa służąca zagospodarowaniu powstającego wewnątrz składowiska metanu. Całość ma postać, długiego na około 500 m, wału o wysokości około 20 m. W ramach składowiska planowane jest wybudowanie biokompostowni na 30.000 ton odpadów biodegradowalnych rocznie, w tym 18.000 ton odpadów zielonych i 12.000 ton odpadów kuchennych. Przyroda Teren składowiska jest interesujący przyrodniczo. Występują tu takie gatunki ptaków jak: mewa śmieszka, mewa srebrzysta i mewa pospolita. Żyją także krukowate i żurawie oraz niektóre gatunki drapieżne. Po wschodniej stronie bramy wjazdowej istnieje niewielki stawek. Spływają doń wody opadowe z hałdy wysypiska. Nie jest ono jednak zanieczyszczone, stanowi natomiast siedlisko zróżnicowanych gatunków, takich jak: rdestnice, rogatki i wywłóczniki. Rośnie także: grążel żółty, włosienicznik krążkolistny, pałka szerokolistna i jeżogłówka gałęzista. Z ryb żyją płoć i wzdręga oraz liny. Amur biały i karp jest tutaj sztucznie wprowadzany dla wędkarzy. Z owadów licznie mnożą się ważki (łątka dzieweczka, żagniczka skryta, żagnica ruda, husarz mniejszy i przeniela dwuplama). Z płazów występują: grzebiuszka ziemna, kumak nizinny, żaba wodna i ropucha zielona. W płytkich kałużach na szczycie hałdy odkryto w 1994, najbardziej interesującego płaza tego terenu - ropuchę paskówkę. Po zdrenowaniu szczytu, siedlisko zanikło, ale staraniem Towarzystwa Salamandra przeniesiono kijanki tego gatunku do innych zbiorników wodnych w okolicy. Zobacz też spalarnia śmieci na Wilczaku w Poznaniu Glinno (powiat poznański) Przypisy Bibliografia Sławomir Janyszek, Magdalena Szczepanik-Janyszek, Okolice Góry Moraskiej, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/2002, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2002, ss.227-229, ISSN 0137-3552 Strona Składowiska
Składowisko odpadów „Łubna”

Składowisko odpadów „Łubna” – największe w Polsce składowisko odpadów (nazywane przez miejscową ludność Złotą Górą), działające w latach 1978–2011. Znajduje się na terenie wsi Łubna, w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Góra Kalwaria. Trafiała tu ponad jedna trzecia warszawskich odpadów komunalnych, czyli około 250 tys. ton rocznie. Obecnie wysypisko, nazwane „Łubna I”, podlega rekultywacji, m.in. formowaniu góry śmieci. Część składowiska została obsiana trawą. Wdrożona jest instalacja jego odgazowania. Bibliografia Krótka historia góry śmieci w Łubnej. 2002-12-29. [dostęp 2010-04-25]. Koniec śmietniska w Łubnej. 2011-03-31. [dostęp 2011-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-06)].
Slanický ostrov

Slanický ostrov – niewielka wyspa na Jeziorze Orawskim na Słowacji. Wyspa powstała w 1954 r. po zalaniu wodą zbiornika zaporowego na Orawie. Stanowi ona szczyt wzniesienia, należącego wcześniej do wsi Słanica (słow. Slanica), zalanej wodami jeziora. Porośnięta jest drzewami i krzewami, nadającymi terenowi charakter parku. Wznosi się na niej kościół pw. Podwyższenia Świętego Krzyża, zbudowany w latach 1766–1769, pierwotnie jako niewielka, barokowa kaplica. W 1843 r. kaplica została rozbudowana na klasycystyczny kościół z dwiema wieżami od frontu i dobudowaną kaplicą. Barokowe wyposażenie kościoła pozostaje w depozycie Galerii Orawskiej, która urządziła w kościele stałą ekspozycję orawskiej sztuki ludowej (rzeźba i malarstwo) – stąd stosowana czasami nazwa Ostrov umenia (pol. Wyspa Sztuki). W kolekcji znajdują się dzieła pochodzące ze zbiorów malarki Matildy Čechovej i Galerii Orawskiej. W sezonie letnim w kościele odbywają się koncerty w ramach „Orawskiego Lata Muzycznego”. Na zewnątrz kościoła znajduje się ekspozycja ludowego kamieniarstwa orawskiego. W niedalekiej kaplicy grobowej rodziny Klinovskich można obejrzeć niewielką wystawę przypominająca dzieje wsi zatopionych wodami jeziora. Obok kościoła pomnik z brązową rzeźbą przedstawiającą Antona Bernoláka – językoznawcę, pierwszego kodyfikatora języka słowackiego, pochodzącego ze Słanicy. Od 1973 r. cała wyspa wraz ze wszystkimi istniejącymi na niej obiektami posiada status pomnika przyrody. Na wyspę można się dostać statkiem, pływającym w sezonie letnim z przystani Slanická Osada na południowo-zachodnim brzegu jeziora. Bibliografia Kollár Daniel: Biela Orava - príroda, w: "Krásy Slovenska" R. LXXXVII, nr 1-2/2010, s. 13; Medzihradský Vlado: Orava. Turistický sprievodca, wyd. Šport, Slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1982; Orava, Beskid Żywiecki, turistická mapa 1 : 50 000, 3. wyd., VKÚ Harmanec, 2001, ISBN 80-8042-246-X;
Сланицький острів

Сланицький острів (словац. Slanický ostrov) — невеликий острів на водосховищі Орава в Словаччині. Острів утворився у 1954 році. після затоплення водосховища на річці Орава. Це вершина пагорба, на якому раніше лежало село Сланиця (слов. Slanica), яке затоплене водами озера. Острів поріс деревами та кущами, що надає території паркового характеру. На острові збереглася церква Воздвиження Святого Хреста, яка збудована у 1766—1769 роках, спочатку як невелика барокова каплиця. У 1843 р. каплицю розширили до класицистичної церкви з двома вежами спереду та прибудованою каплицею. Барокове оздоблення костелу залишається під опікою Оравської галереї, яка створила в церкві постійну виставку оравського народного мистецтва (скульптури та живопису). Звідси виникла народна назва Ostrov umenia (Острів мистецтва). Колекція включає роботи з колекцій художниці Матильди Чехової та Галереї Орава. Протягом літнього сезону в церкві відбуваються концерти в рамках «Оравського музичного літа». Біля церкви знаходиться виставка оравського народного каменярства. У родинній усипальниці Клиновських можна побачити невелику виставку, яка нагадує про історію сіл, затоплених водами водосховищ. Біля костелу встановлено пам'ятник із бронзовою скульптурою Антона Бернолака — мовознавця, першого кодифікатора словацької мови, вихідця зі Сланиці. У 1973 році весь острів разом з усіма існуючими на ньому об'єктами отримав статус пам'ятника природи. На острів можна дістатися на човні, який у літній сезон відпливає від пристані Slanická Osada на південно-західному березі озера. Бібліографія Коллар Даніель: Біла Орава — природа, в: «Krásy Slovenska» Р. LXXXVII, № 1-2/2010, с. 13; Medzihradský Vlado: Orava. Туристичний путівник під ред. Спорт, Словацьке телевізійне видавництво, Братислава 1982; Орава, Живецькі Бескиди, туристична карта 1 : 50 000, 3. вид. , ВКУ Гарманец, 2001,ISBN 80-8042-246-X ;
Dračie pleso

Dračie pleso je karové jezero pod Popradskou kopou v Dračej dolinke, která odbočuje ze Zlomiskové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 1,7215 ha. Je 210 m dlouhé a 125 m široké. Dosahuje maximální hloubky 16 m. Jeho objem činí 102 835 m³. Leží v nadmořské výšce 2019 m a je jedním z nejvýše položených tatranských ples. Je pojmenované podle legendy o drakovi, který žil v Tatrách. Okolí Na západě se nad plesem zvedá Popradský hřeben a na východě Dračí hřeben. Na severu je Dračia bránka a na jihu práh oddělujicí Dračí dolinku od Zlomiskové doliny. Vodní režim Pleso nemá žádný povrchový přítok ani odtok. Přes skalní práh odtéká voda především pod povrchem do Dračího potoka, který není stálý a objevuje se až ve Zlomiskové dolině v nadmořské výšce přibližně 1900 m. Ústí do Ľadového potoka a náleží tak k povodí Popradského plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Přístup je možný pěšky pouze s horským vůdcem od Popradského plesa. Do dolinky nevede žádná turistická značka. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Dračie pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encykolpedia Tatranska, Smoczy Staw
Dračie pleso

Dračie pleso (auch Veľké Dračie pleso oder veraltet Šarkanie pleso genannt; deutsch [Großer] Drachensee, ungarisch [Nagy-]Sárkány-tó, polnisch [Wielki] Smoczy Staw) ist ein Bergsee (genauer ein Karsee) auf der slowakischen Seite der Hohen Tatra. Er befindet sich im kleinen Tal Dračia dolinka (deutsch Drachenseekessel), einem Nebental des Tals Zlomiská im Talsystem der Mengusovská dolina, zwischen den Seitengraten der Berge Ťažký štít und Vysoká südlich des Hauptkamms der Hohen Tatra und seine Höhe beträgt 2019 m n.m. Seine Fläche liegt bei 17.215 m², er misst 210 × 125 m und seine maximale Tiefe beträgt 16 m. Der See gehört zum Einzugsgebiet des Poprad über den Abfluss Dračí potok und anschließend Ľadový potok (deutsch Eisbach), Bergsee Popradské pleso und Krupá. Der Name des Sees leitet sich, ähnlich wie beim Berg Dračí štít, von alten örtlichen Sagen der Goldgräber über einen Drachen, der verborgene Schätze der Tatra hüten soll, ab. Zum See führt kein touristischer Wanderweg, als Teil eines Nationalen Naturreservats ist er nur für Mitglieder alpiner Vereine oder mit einem Bergführer zugänglich. Literatur Milan Lackovič: Prírodné Krásy Slovenska – Plesá. Hrsg.: DAJAMA. 1. Auflage. Bratislava 2015, ISBN 978-80-8136-049-7, S. 62. Ivan Bohuš: Od A po Z o názvoch Vysokých Tatier. Hrsg.: ŠL TANAPu. 1. Auflage. Tatranská Lomnica 1996, ISBN 80-967522-7-8, S. 305 (Stichwort 1674. Dračie pleso (1961 m)). Weblinks Einzelnachweise
Smoczy Staw

Smoczy Staw, Wielki Smoczy Staw, dawniej Siarnicki Staw, rzadziej Siarkański Staw (słow. Dračie pleso, Veľké Dračie pleso, dawniej Šarkanie pleso, Sarkanec, niem. Drachensee, węg. Sárkány-tó) – staw położony w odnodze Doliny Złomisk (Zlomisková dolina) – Dolince Smoczej (Dračia dolinka), w słowackiej części Tatr Wysokich. Znajduje się na wysokości 2019,5 m n.p.m. (według starszych źródeł 1961 lub 1998 m), jego powierzchnia to 1,705 ha, wymiary 210 × 125 m, głębokość 16,0 m (pomiary pracowników TANAP-u z lat 1961–67). Nazwa Smoczego Stawu, która jest starsza od nazwy Dolinki Smoczej, wiąże się z legowiskiem smoka rzekomo znajdującym się w pobliżu. Smoczy Staw otoczony jest: od północnego zachodu Kopą Popradzką, od północnego wschodu Ciężkim Szczytem i Wysoką, od wschodu Siarkanem. W pobliżu znajdują się Mały Smoczy Staw (Malé Dračie pleso) oraz Smocze Oka (Dračie oká). Do Dolinki Smoczej nie prowadzi żaden szlak turystyczny. Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Vysoké Tatry 1:25 000, podrobná turistická mapa. Harmanec: VKÚ, 2004. ISBN 80-8042-392-X.
Smordy

Smordy, Jezioro Jakuba – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w granicach administracyjnych Ostródy. Charakterystyka Jezioro znajduje się na Równinie Olsztynka, w dorzeczu Drwęcy. Zbiornik o mało rozwiniętej linii brzegowej, mulistej ławicy przybrzeżnej i mulistym dnie, o maksymalnej szerokości nieprzekraczającej 200 m oraz długości do 1450 m. Od północy jezioro łączy się z krótkim ciekiem z Drwęckim a od południa z Morlinami. Brzegi jeziora przeważnie wysokie, łagodnie wzniesione, obrzeża na południowych krańcach płaskie. Część zachodnich brzegów porasta las, pozostałe brzegi zajmują łąki. Jezioro linowo-szczupakowe. Udostępnione jest tylko dla członków Towarzystwa Wędkarskiego. Przypisy
Smutna Góra

Smutna Góra (Chełmska Góra) – wzgórze o wysokości 284,57 m n.p.m. znajdujące się w Chełmie Śląskim, w powiecie bieruńsko-lędzińskim, w województwie śląskim. Jesienią 1831 r. wybuchła w Chełmie epidemia cholery, która pochłonęła 218 ofiar. Ze względu na ochronę wody w studniach w gminie, umarłych nie grzebano na miejscowym cmentarzu, lecz wywożono w skrzyni z otwieranym dnem i grzebano w piaskach zbocza wzgórza, będącego własnością kościelną. Po tragicznych wydarzeniach otrzymała nową nazwę „Smutna Góra”. W miejscu zbiorowej mogiły – cmentarza mieszkańcy Chełmu w 1831 r. wznieśli krzyż. Z inicjatywy miejscowych księży na wzgórzu postawiono „Bramę Tysiąclecia”. Galeria Przypisy
Sobieradz (jezioro)

Sobieradz (do 1945 r. niem. Freischulzen-See) – jezioro położone na południe od wsi Sobieradz w gminie Gryfino, powiat gryfiński, województwo zachodniopomorskie, w zachodniej części Pojezierza Zachodniopomorskiego na Równinie Wełtyńskiej. Od 1895 roku na południe od jeziora Sobieradz przebiegała linia kolejowa Gryfino-Pyrzyce. Przewozy zawieszono w 1996 roku, a w 2002 roku zapadła decyzja o likwidacji linii. Na zachód od jeziora przebiega droga ekspresowa S3. Przypisy
Kathedrale der Geburt der seligen Jungfrau Maria (Breslau)

Die Kathedrale der Geburt der seligen Jungfrau Maria, früher Barbarakirche (polnisch Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy) in der ul. św. Mikołaja 40 (Nikolaistraße) in Breslau (Wrocław) geht auf eine im Jahre 1286 errichtete Friedhofskapelle zurück. Im 15. Jahrhundert wurde sie erweitert und im spätgotischen Stil umgebaut. 1488 wurde hier der schlesische Piastenherzog Wenzel von Sagan beigesetzt. Von 1525 bis 1945 war die Kirche evangelisch. Von 1741 bis 1920 wurde sie als Garnisonkirche genutzt. Die Kirche war ungewöhnlich reich mit Schnitzereien, Wand- und Deckenbemalungen ausgeschmückt. An der südlichen Außenseite der Kirche befand sich ein Standbild der Heiligen Barbara. Ein besonderes Meisterwerk der Spätgotik war das farbige Altargemälde der Barbarakirche, dessen Mittelteil erhalten ist und sich heute im polnischen Nationalmuseum in Warschau befindet. Die Flügel des Altars sind seit 1945 verschollen. Das Kirchengebäude wurde zu Ende des Zweiten Weltkriegs bei der Schlacht um Breslau schwer beschädigt. Die evangelische Kirchengemeinde wurde nach dem Kriegsende enteignet. Danach wurde die Kirche wieder aufgebaut und 1963 an die polnisch-orthodoxe Gemeinde übergeben. Kließelseeger Die Barbarakirche hat einen massiven Glockenturm. Wann er mit einer Uhr versehen worden ist, ist nicht bekannt; desto mehr aber deren divergierender Charakter gegen die anderen Stadtuhren. Denn als am 24. Juni 1580 diese nach dem halben Seiger schlugen, blieb die Barbarauhr bis zum 26. Dezember 1606 trotzig bei der alten Einrichtung, und man weiß nicht, nach welchem Herkommen sie bis heute stets um 5 bis 10 Minuten früher als die Rathausuhr schlägt. Die Breslauer Volksmundart nennt sie den Kließelseeger (auf Deutsch Klößeseiger), indem sie behauptet, dass, wenn die Hausfrau mit dem Schlage der Barbarakirche die Klöße einlegt, sie vollkommen abkochen, bis die Rathausuhr Mittag schlägt. Siehe auch Liste der Sakralbauten in Breslau Literatur Franz Landsberger: Breslau. Leipzig: Seemauer 1926 Kurt Henkel: Die St. Barbarakirche zu Breslau. Ulm 1964 Einzelnachweise Weblinks historische Fotografien
Собор Рождества Пресвятой Богородицы (Вроцлав)

Собор Рождества Пресвятой Богородицы (пол. Sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy) — православный храм в городе Вроцлаве (Польша), кафедральный собор Вроцлавской и Щецинской епархии Польской православной церкви. В соборе действуют два прихода: Рождества Пресвятой Богородицы (Вроцлавское благочиние) и Воздвижения Креста Господня (войсковой). История В 1268 году на месте современной церкви была построена католическая кладбищенская часовня, с 1303 года принадлежавшая приходу Святой Елизаветы. Она сгорела в XIV веке, после чего на её месте в 1400—1414 годах был воздвигнута церковь Святой Варвары. Храм был построен в готическом стиле из кирпича и был трёхнефным. Длина храма составляла 32,7 м, а ширина — 24,6 м. В 1526 году храм перешёл в руки протестантов. Во время Второй мировой войны собор существенно пострадал. В 1959—1961 года храм был восстановлен и 3 июня 1963 года передан Польской православной церкви. Собор был вписан в реестр памятников Польши 27 ноября 1947 года под номером 11, а затем 23 октября 1961 года под номером A/288/15. Примечания
Церковь Святой Троицы (Санок)

Церковь Святой Троицы в Саноке (пол. Sobor Swiętej Trójcy) – православная церковь в Саноке, главная святыня Перемышльской и Горлицкой епархии Польской православной церкви. История Православная церковь на этом месте впервые упоминается в середине XVI века, в начале XVIII века деревянная саноцкая церковь из православной стала греко-католической. Современное каменное здание построено в 1784-1789 гг. В начале XX века наметилось движение за возвращение части лемков (проживавших в Саноке) из унии в православие, ставшее многочисленным в 1920-е гг. – так снова возникла православная община Санока. В церкви начали проводиться и православные службы, наряду с греко-католическими. В послевоенной Польше униатская церковь оказалась под запретом. Саноцкая церковь Святой Троицы, как и большинство греко-католических церквей, перешла под юрисдикцию Польской автокефальной православной церкви. В 2009 году её юрисдикция, после ряда споров, была окончательно закреплена за православной церковью. Ссылки Worta turystyczny [1] (пол.) 20 lat archijerejskiej służby w Sanoku [2] (пол.)
Собор Святої Трійці (Сянок)

Собор Святої Трійці (pol. Sobór św. Trójcy), раніше Зішестя Св. Духа — православна церква в Сяноці, належить до Православної церкви Польщі. Історія Перша згадка про церкву на цьому місці відноситься до середини XVI ст. Спочатку церква була православною, потім греко-католицькою. У 1784—1789 рр. було збудовано нову кам'яну будівлю у вигляді, який зберігся досі. Головну частину вірян складали лемки-греко-католики, що мешкали у Сяноку. Але внаслідок руху за перехід лемків на православ'я, що набув значного масштабу в 1920-ті роки, у місті знов виникла православна громада, і в церкві почали проводити православні служби крім греко-католицьких. У 1946 році, внаслідок заборони діяльності греко-католицької церкви в ПНР, церкву було передано під юрисдикцію Польської православної церкви. Вигляд Крім головного вівтаря церква має два бічних вівтарі та дзвіницю. На вході встановлено пам'ятну дошку на честь відродження православної єпархії в місті після повернення парафіян, виселених під час операції «Вісла».
Свети Николай (Бялисток)

„Свети Николай“ (на полски: Sobór św. Mikołaja w Białymstoku) е полска църква в Бялисток, част от Бялистошко-гданската епархия на Полската православна църква. Църквата е построена през 1846 г. в центъра на града, на мястото на по-стар храм. Вписана е в регистъра на паметниците на 24 януари 1957 г. Бележки
Sankt Nikolaus katedral

Sankt Nikolaus katedral (polska: Sobór św. Mikołaja) är en klassicistisk polsk-ortodox katedral belägen vid Lipowagatan 15 i den centrala delen av staden Białystok, i Podlasiens vojvodskap i östra Polen. Katedralen är helgad åt Sankt Nikolaus av Myra och tillhör Białystoks och Gdańsks stift. Historik Beslutet om att bygga Sankt Nikolaus katedral i Białystok fattades 1838. Byggnaden ritades av arkitekt Michałów och i början av 1841 utfärdades bygglov. Byggandet startade 1843 och avslutades 1846. Byggnaden invigdes av den dåvarande metropoliten av Litauen och Vilnius, Józef Siemaszko. Renoveringar Den första renoveringen i katedralen pågick mellan 1868 och 1872. Den andra pågick under 1910, där taket reparerades och katedralens interiör dekorerades. Mellan 1955 och 1956 renoverades altardelen och den nedre delen av katedralen. Mellan 1975 och 1976 renoverades innerväggarna. Renoveringen mellan 1988 och 1990 omfattade taket, kupolerna och fasaden. Katedralen Sankt Nikolaus katedral är byggd i tegel, har en källare och är byggd i form av ett grekiskt kors. Mellan korsarmarna finns en sakristia. Inne i katedralen finns en ikonostas som är byggd i klassicistisk stil. Bilder Se även Östortodoxa kyrkor Religion i Polen Källor cerkiew prawosławna pw. św. Mikołaja - Zabytek.pl Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Sankt Nikolaus katedral.
Успение на Пресвета Богородица (Гданск)

Конкатедрална базилика „Успение на Пресвета Богородица“ (на полски: Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny), по-известна с името Мариацка базилика (на полски: Bazylika Mariacka) е католическа църква в град Гданск, Полша, конкатедрала на Гданската архиепархия. Носи титула малка базилика (на латински: basilica minor). В периода 1572 – 1945 година служа като храм на евангелиската деноминация. Храмът е изграден в периода 1343 – 1502 година, на мястото на по-малка дървена църква от 1243 година. Фотогалерия Бележки
Katedrála v Gdańsku

Katedrála v Gdaňsku, plným názvem Konkatedrální bazilika Nanebevzetí nejsvětější Panny Marie v Gdaňsku, polsky Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zkráceně Mariánská bazilika (Bazylika Mariacka), je římskokatolický gotický kostel. Stavba začala ve 14. století, patrně kolem roku 1346, ve stylu zvaném cihlová gotika. Dokončena byla roku 1506. V letech 1536–1572 sloužil chrám katolíkům i protestantům, v letech 1572–1945 jen protestantům a tehdy šlo o druhý největší luterský kostel na světě. Po připojení Gdaňska k Polsku v roce 1945 byl předán katolické církvi. Roku 1965 papež Pavel VI. povýšil kostel na baziliku. Roku 1986 se stala konkatedrálou gdaňské diecéze. Stavba pojme až 25 000 lidí. Uvnitř katedrály je orloj. Triptych na dřevě Poslední soud namalovaný Hansem Memlingem býval tamější největší uměleckou památkou, ale roku 1945 ji z bezpečnostních důvodů převezli do Národního muzea v Gdaňsku (v kostele se nachází kopie). Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Katedrála v Gdańsku na Wikimedia Commons Reference
Basílica de Santa María (Gdansk)

La basilica de santa María(en alemán Marienkirche) es la iglesia católica más grande de Polonia y la iglesia de ladrillo más grande del mundo.​ Tiene una longitud de 105 m y una anchura de 66 m. El altar mayor de la iglesia es un altar políptico gótico que data de entre 1511-1517 y fue elaborado por el artesano Miguel de Augsburgo. El célebre reloj astronómico de la iglesia, de una altura de más de 14 m, fue obra de Hans Düringer entre 1464-1470. Es concatedral de la arquidiócesis de Gdansk. Después de la reforma protestante la iglesia inicialmente fue utilizada de forma alternativa por católicos y luteranos, y más tarde por los luteranos de forma exclusiva. Hasta el año 1945 fue la iglesia luterana más grande del mundo. Tras la expulsión de los alemanes de Gdansk la iglesia pasó a manos polacas como iglesia romano-católica. En la iglesia se halla la tumba del poeta Martin Opitz, que trabajó durante un tiempo en Alba Iulia. Galería de imágenes Véase también Iglesia católica en Polonia Referencias Enlaces externos Bazylika Mariacka w Gdańsku Archivado el 13 de mayo de 2011 en Wayback Machine. (en polaco) Bazylika Mariacka - kościół parafialny Wniebowzięcia NMP w Gdańsku Archivado el 5 de agosto de 2018 en Wayback Machine. (en polaco)