NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jerzego w Mirocinie Górnym

Kościół pw. św. Jerzego w Mirocinie Górnym – kościół parafialny parafii pw. św. Jerzego w Mirocinie Górnym, dekanatu Kożuchów, diecezji zielonogórsko–gorzowskiej, zlokalizowany w Mirocinie Górnym w gminie Kożuchów, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskim. Historia Kościół powstał w XIV w. Parafia wzmiankowana w 1352 roku. W XV wieku przebudowany, m.in. dobudowano kaplice, kruchtę oraz wieżę. Wieża w dolnej partii czworoboczna, wzmacniana szkarpami, w górnej części sześcioboczna, nakryta dachem namiotowym. Na drugiej kondygnacji umieszczono dzwon z 1479 roku. Wnętrze nakryte sklepieniami: kolebkowym, kolebkowo–krzyżowym i sieciowym. Warto zwrócić uwagę na polichromię odsłoniętą w 1957 roku przedstawiającą sceny z życia Chrystusa i Marii, drewnianą rzeźbę „Ukrzyżowanie” (XIV/XV w.) oraz płaskorzeźba „Wielka rodzina św. Anny” (XVI w.). Drzwi wejściowe zdobione są gotyckimi okuciami. Kościół otoczony jest murem z XV w., w którym umieszczono bramę wejściową oraz epitafium z herbami: von Stosch (LG) von Knobelsdorf (PG), von Rothenburg (LD) i von Tschammer (PD). Proboszczem parafii jest ksiądz Antoni Bołbot (od 1 sierpnia 2018 roku). Poprzedni proboszczowie od 1945 roku to (od najwcześniejszego): ks. Stanisław Chabin, o. Wacław Miller, ks. Bolesław Jan Wojtuń, ks. Kazimierz Kasperski, ks. Tadeusz Moroń, ks. Krzysztof Ślęzak, ks. Zygmunt Czepirski i ks. Andrzej Jancia. Odpust w kościele – 23 kwietnia. Przypisy Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987. Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003. Tomasz Andrzejewski, Budowle sakralne powiatu nowosolskiego, Nowa Sól 2007.
Kościół św. Jozafata i św. Praksedy w Zamchu

Kościół św. Jozafata i św. Praksedy w Zamchu – rzymskokatolicki kościół w Zamchu, wzniesiony w latach 1842-1843 jako cerkiew unicka, następnie użytkowany jako cerkiew prawosławna. Historia W Zamchu istniała parafia unicka, w 1875 przemianowana na prawosławną podobnie jak wszystkie inne placówki duszpasterskiej likwidowanej unickiej diecezji chełmskiej. Unicką cerkiew w latach 1842-1843 wzniósł w miejscowości Konstanty Zamoyski. W 1887 budynek był remontowany. W 1919 został zrewindykowany na rzecz Kościoła rzymskokatolickiego, zaś w 1928 stał się siedzibą rzymskokatolickiej parafii. W Zamchu pozostała społeczność prawosławna, która korzystała z kaplicy zorganizowanej przez nieetatowego duchownego skierowanego do miejscowości, mnicha Dymitra (Magana). Prawosławni na krótko odzyskali świątynię jeszcze w latach 1943-1944. W 1969 kościół został wyremontowany. Architektura Obiekt wzniesiony został w stylu neogotyckim, nie jest orientowany, lecz zwrócony w kierunku północnym. Dwuspadowy dach świątyni wieńczy pojedyncza sygnaturka Wyposażenie We wnętrzu znajduje się barokowy ołtarz z wizerunkiem Matki Bożej i św. Anny oraz obrazy patronów świątyni. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Najświętszego Serca Pana Jezusa i Matki Boskiej Częstochowskiej. . Otoczenie Z cerkwią, a następnie kościołem w Zamchu związany jest kompleks cmentarzy we wsi - nekropolie unicka (następnie prawosławna), starszy i młodszy cmentarz prawosławny oraz cmentarz katolicki. Przypisy
Kościół św. Judy Tadeusza w Krakowie

Kościół św. Judy Tadeusza – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XIV Czyżyny przy ul. Wężyka 6, na os. Czyżyny. Jest to trójnawowa budowla typu bazylikowego. Nawa główna nakryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, prezbiterium zakończone półkoliście. Ściany nawy głównej i bocznych zdobią polichromie ze scenami z życia Chrystusa i wizerunkami świętych. W oknach naw bocznych znajdują się witraże przedstawiające świętych i sceny z Biblii. Budowę świątyni rozpoczęto w 1936 roku. 16 października poświęcono kamień węgielny. Pierwszą mszę odprawiono już 25 grudnia 1936 w miejscu wznoszonego kościelnego prezbiterium. Do 1939 roku świątynia była gotowa w stanie surowym. Nie wybudowano tylko wieży. Poświęcił kościół w 1942 r. ksiądz arcybiskup Adam Sapieha. Nastąpiło to podczas wizytacji kanonicznej parafii Mogiła (do której należały wtedy Czyżyny). Odrębna parafia Czyżyny została erygowana 15 kwietnia 1951. Obejmowała ona swoim zasięgiem obszar dawnych wsi Czyżyny i Łęg. W latach 1989–1991 dobudowano, przewidzianą wcześniejszymi planami, kościelną wieżę wysokości 30 metrów. Znajdują się na niej trzy spiżowe dzwony, wykonane w 1986 roku i noszące imiona: Św. Juda Tadeusz, Maryja i Jan Paweł II. Wieżę wieńczy 4-metrowej wysokości krzyż. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii. [dostęp 2011-01-06].
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Międzyrzecu Podlaskim

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny – kościół parafialny w Międzyrzecu Podlaskim należący do dekanatu międzyrzeckiego. Historia Na miejscu obecnego kościoła św. Józefa w 1564 roku została wzniesiona z fundacji Zofii i Jana Daniłowiczów cerkiew prawosławna, która być może stanęła na miejscu starszej świątyni. Obecnie istniejący budynek powstał w latach 1782-84 w stylu barokowym z funduszy Augusta Czartoryskiego jako cerkiew unicka pod wezwaniem św. Mikołaja. W 1845, po pożarze, miał miejsce remont obiektu, po którym wstawiono do niego organy. W 1875, wskutek likwidacji unickiej diecezji chełmskiej, obiekt przeszedł w ręce nowo erygowanej parafii prawosławnej. W 1899 wzniesiono przy nim bramę-dzwonnicę, zaś w 1912 wyremontowano. Kościół łaciński przejął cerkiew św. Mikołaja po odzyskaniu przez Polskę niepodległości; w 1921 świątynia należała już do parafii katolickiej i nosiła wezwanie św. Józefa, zaś w 1923 została rozbudowana. Zobacz też Parafia św. Józefa Oblubieńca NMP w Międzyrzecu Podlaskim Przypisy Linki zewnętrzne Cerkiew św. Mikołaja w archiwalnych pocztówkach
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Krakowie

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – zbudowany w stylu postmodernistycznym, w latach 1993-2002, parafialny kościół rzymskokatolicki. Znajduje się w Krakowie na os. Kalinowym 5 w Bieńczycach. Projektantami kościoła są Zofia Łuczyńska i Jan Kurek. Świątynia jest zbudowana na planie krzyża. Cechuje ją obszerne wnętrze. Ołtarz główny tworzy figura św. Józefa i krucyfiks (według projektu rzeźbiarza Czesława Dźwigaja) zawieszony na tle okna w kształcie krzyża. Autorem tabernakulum jest również Czesław Dźwigaj. Wewnątrz świątynia utrzymana jest w jasnej tonacji bieli i beżu. Ponadto występują kontrastowe elementy ciemnej zieleni widoczne we wzorze posadzki i w prezbiterium. Na zewnątrz kościół jest pomalowany na kremowo, dach jest czerwony, a na jego szczycie widnieje krzyż. W bocznej części kościoła znajduje się obraz, na którym przedstawiona jest św. Joanna Beretta Molla z dzieckiem. Są tu także relikwie świętej, które złożone zostały w tutejszym kościele 26 maja 2004. Kamień węgielny kościoła poświęcił na Błoniach podczas pielgrzymki do kraju papież Jan Paweł II w 1983. Pierwszą mszę świętą odprawiono w nowym kościele w dniu parafialnego odpustu 19 marca 2002. 27 września 2012 zamontowane zostały dwa ołtarze boczne. Na jednym wisi obraz „Jezu ufam Tobie”, zaś na drugim ikona Matki Bożej Nieustającej Pomocy. 14 kwietnia 2012 odsłonięto w kościele tablicę „Krzyż Smoleński okryty całunem milczenia” stanowiącą upamiętnienie ofiar katastrofy polskiego Tu-154M w Smoleńsku, a w szczególności Janusza Kurtyki. W 2018 roku rozpoczął się proces montażu 37-głosowych organów piszczałkowych, pochodzących z parafii ewangelickiej w Gelnhausen. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona parafii Nieoficjalna strona z galerią zdjęć i historia kościoła
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Kicinie

Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Kicinie – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w podpoznańskim Kicinie, przy ulicy Kościelnej. Historia Świątynia wybudowana w latach 1749–1751 z drewna. Fundatorem jej był biskup poznański Józef Tadeusz Kierski. W 1863 wieża została wyremontowana, po zniszczeniu w 1852. Budowla była również restaurowana w latach 1905–1907 (wymiana dachu), 1966–1967 (odkryto dawną polichromię) i 1980 (wymiana szalowania), 2010–2011 (renowacja wnętrza wraz z konserwacją i odnowieniem polichromii). Architektura Kościół jest jednonawowy, Posiada konstrukcję zrębową. Składa się z prezbiterium, nawy i wieży. Prezbiterium jest mniejsze, zamknięte trójbocznie. Z boku nawy mieści się kruchta. Wieża posiada dach namiotowy. Dach budowli posiada dwie kalenice, pokryty jest gontem. We wnętrzu znajdują się płaskie stropy. Wyposażenie Ołtarz główny, ambona, chrzcielnica i część ław pochodzą z XVIII wieku. Ołtarze boczne reprezentują styl neobarokowy i zostały wykonane na początku XX wieku. Po lewej stronie umieszczony jest obraz św. Józefa, po prawej obraz Matki Boskiej Śnieżnej. Z 1678 pochodzi obraz Maryi z Dzieciątkiem. Witraże pochodzą z 1938 i lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Przypisy Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. Kościołydrewniane.pl Region wielkopolska.pl Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – Ścieżką im. Augusta Cieszkowskiego” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Szczecinie

Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP w Szczecinie – niewielki, neogotycki kościół na osiedlu Szczecina Pomorzany. Dekretem w dniu 7 października 2021 roku arcybiskup Andrzej Dzięga ustanowił kościół Sanktuarium św. Józefa Opiekuna Świętej Rodziny. Opis Budynek kościoła jest jednonawowy, z ciemnej, klinkierowanej cegły. Wieża, konstrukcyjnie związana z korpusem kościoła, ze strzelistą frontową wieżą, zakończoną iglicą, strzelistym hełmem, kulą i krzyżem. Budynek założony jest na planie prostokąta z wyodrębnionym prezbiterium. W jednoprzestrzennym wnętrzu, pod wieżą znajduje się chór muzyczny z organami. Historia Kościół był przeznaczony dla gminy luterańskiej. Kamień węgielny położono 10 listopada 1890, budowę zaplanowano według projektu Maksa Drechslera. Parafia przy nowym kościele, który otrzymał imię Marcina Lutra, została otwarta 1 kwietnia 1893, już po śmierci architekta. Po II wojnie światowej w roku 1946 budynek kościoła został przejęty przez wiernych kościoła katolickiego. Kościół poświęcono 20 września 1946 roku. Utworzono w nim parafię pw. św. Józefa. W późniejszych latach okna zostały przeszklone nowymi witrażami przedstawiającymi sceny z życia św. Józefa (projekt Wiktora Ostrzołka). Ten sam artysta wykonał projekt tabernakulum. Odbudową i wystrojem kościoła kierowali proboszczowie: ks. Julian Janas, ks. Stanisław Maślona, ks. Edward Koryl, ks. Tadeusz Jaszkiewicz, ks. Jan Szczepańczyk, ks. Jerzy Sosna, ks. adm. Stanisław Skibiński ks. Czesław Fryska. Przypisy Linki zewnętrzne 115-lecie poświęcenia kościoła pw. Św. Józefa Archiwalne zdjęcia wnętrza kościoła
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Szydłowie

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny w Szydłowie. Kościół należy do parafii św. Rocha w Tułowicach w Dekanacie Niemodlin, diecezji opolskiej. Historia kościoła Świątynia w Szydłowie została wybudowana stylu barokowym, w latach 1913–1914. Kościół został konsekrowany jeszcze przed zakończeniem jego budowy, w dniu 27 lipca 1913 roku. Była to pierwsza wybudowana w tej miejscowości świątynia. Poprzednio mieszkańcy Szydłowa uczęszczali na nabożeństwa do odległego o ponad 5 kilometrów kościoła św. Jadwigi Śląskiej w Prądach, będącego w owym czasie filią parafii św. Rocha w Tułowicach. Przypisy Bibliografia Elżbieta Woźniak, Mariusz Woźniak: Od Tillowitz do Tułowic: UG Tułowice, 2007 Linki zewnętrzne Strona Gminy Tułowice Strona Parafii Tułowice
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Warnicach

Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP w Warnicach – kościół parafialny parafii św. Józefa Oblubieńca NMP w Warnicach. Opis Kościół orientowany, murowany z ciosów granitowych (otynkowany poza jedną ścianą), z ceglaną absydą od wschodu, kruchtą od południa oraz dwuczłonową wieżą zakończoną 8-bocznym członem przykrytym ostrosłupowym hełmem. Halowy nakryty stropem belkowym. Wyposażenie stanowi ołtarz polichromowany z 1604 w formie tryptyku, z elementami późnogotyckimi (rzeźby 12 apostołów z XV w. w bocznych skrzydłach) i barokowymi (sceny Ukrzyżowania z pocz. XVIII w. w części środkowej); kopia obrazu „Grosz czynszowy” Tycjana w górnej części. Na odwrocie skrzydeł tryptyku cztery obrazy z XVI w. Ponadto w kościele empora organowa, a nad kruchtą – empora kolatorska. Dwa świeczniki wiszące z 1858. Na wieży dzwon wykonany w Szczecinie w 1781 r. przez J.H. Scheelsa. Historia Zbudowany w 1. poł. XIV w. jako świątynia bezwieżowa, halowa wzniesiona z ciosów granitowych. Po raz pierwszy wzmiankowany w 1335, margrabia brandenburski Ludwik V Starszy nadał wówczas kolegiacie w Myśliborzu ze względu na jej ubóstwo („egestas et inopia”) patronat nad kościołami w Lipianach, Strzelcach Krajeńskich, Dobiegniewie i Warnicach. Na uposażenie kościoła były przeznaczone 4 łany gruntów. Przebudowany w 1858, kiedy to dostawiono ceglaną apsydę, kruchtę, zachodnią ścianę szczytową, a przy niej wieżę na planie czworoboku. Poświęcenie kościoła 19.03.1946 przez ks. Stanisława Klimma. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski: Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik. Warszawa: Sport i Turystyka MUZA SA, 2001, s. 294. ISBN 83-7200-583-4. Plan rozwoju wsi Warnice, Załącznik nr 1 do uchwały nr XV/96/2007 Rady Miejskiej w Dębnie z dnia 27 września 2007 r.. [dostęp 2013-09-19]. Kościół w Warnicach. odkryj.pl. [dostęp 2013-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-28)]. Tygodnik Katolicki Niedziela, Parafia pw. św. Józefa w Warnicach, edycja szczecińska 03/2003. [dostęp 2013-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Bolesławowie

Kościół pw. św. Józefa Oblubieńca w Bolesławowie – świątynia pełniąca rolę Diecezjalnego Sanktuarium św. Józefa opiekuna Rodzin i kościoła parafialnego w Bolesławowie, w gminie Stronie Śląskie, w diecezji świdnickiej Historia Kościół został wzniesiony w roku 1672 w miejscu poprzedniej świątyni pochodzącej z 1598 roku. W latach 1672–1675 budowla została gruntownie przebudowana w stylu barokowym. W 1775 roku przedłużono przednią część kościoła, a w 1823 roku drewniany strop zastąpiono sklepieniem. W 1846 roku na wieży zainstalowano zegar, pochodzący z kościoła w Lądku-Zdroju. Świątynia była restaurowana na początku XIX w. i remontowana w 1968 oraz 1974 roku. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 5 maja 1961 roku obiekt został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Kościół jest jednonawową, orientowaną budowlą barokową, wzniesioną z kamienia i cegły, z wydzielonym prezbiterium zakończonym trójbocznie i oskarpowanym. Posiada chór muzyczny. Nad prezbiterium wzniesiona jest wieża przechodząca w ośmiobok i nakryta cebulastym hełmem z prześwitem oraz latarnią. We wnętrzu nakrytym płaskim drewnianym stropem zachowały się dwa barokowe ołtarze. Ołtarz główny pochodzący z roku 1710 przedstawia św. Józefa z Dzieciątkiem, ołtarz boczny z roku 1740 jest dziełem Michała Klahra. Poza tym w świątyni znajdują się figury świętych oraz kolejne obrazy stacji Drogi Krzyżowej z XIX wieku. Przy kościele znajduje się kaplica cmentarna z drugiej połowy XVIII wieku. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . WaldemarW. Brygier WaldemarW., TomaszT. Dudziak TomaszT., IwonaI. Chomiak IwonaI., Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625 . Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia kościoła na stronie Dolny-Śląsk.org
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Lubomierzu

Kościół św. Józefa Oblubieńca w Lubomierzu – drewniana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Lubomierz, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii. Kościół stoi na niewielkim wzniesieniu, po południowej stronie drogi łączącej Zabrzeż z Mszaną Dolną, przy czarnym szlaku na Kudłoń. Historia Mieszkańcy Lubomierza od dawna starali się o własną świątynię, gdyż mieli problemy z dotarciem do odległego kościoła w Niedźwiedziu. Doczekali się własnej kaplicy w 1844. Była to niewielka świątynia, niewystarczająca dla potrzeb szybko rozwijającej się wsi, a w dodatku zbudowana w miejscu narażonym na podmywanie przez rzekę. Dlatego została rozebrana po wybudowaniu nowego kościoła. Obecnie w miejscu gdzie stała kaplica stoi figura Matki Bożej Niepokalanej. Kamień węgielny pod budowę nowej świątyni poświęcony został 8 września 1913 i w tym samym roku rozpoczęto prace budowlane. Kościół został poświęcony 15 sierpnia 1914 i otrzymał wezwanie Opieki św. Józefa, które w 1956 zmieniono na św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. Kolejne lata przyniosły remonty i przebudowy, które w znacznym stopniu zmieniły bryłę kościoła, początkowo składającego się jedynie z nawy i prezbiterium. w latach 1934-1936 dobudowano wieżę. W 1952 poprawiono konstrukcję, wzmocniono walącą się wieżę, wymieniono okna i dokonano restauracji wyposażenia kościoła. W 1967 wybudowano ołtarz soborowy (przodem do wiernych) a miejscowy stolarz Władysław Jarosik wykonał nową ambonę, chrzcielnicę i kredensję. Architektura Kościół w Lubomierzu jest orientowany, czyli z głównym ołtarzem zwróconym w kierunku wschodnim. Nawa zbudowana jest w konstrukcji zrębowej, a góruje nad nią nowsza wieża konstrukcji słupowej. Niskie, zamknięte wielobocznie prezbiterium otacza przydaszek kryty blachą. Do głównej bryły kościoła przylegają od północy kruchta i zakrystia. Wnętrze Wnętrze kościoła sklepione jest kolebkowo. Strop zdobi boazeria ułożona w dekoracyjną jodełkę. Większość wyposażenia pochodzi z lat 70. XX wieku i wykonana jest z drewna w stylu neobarokowym. Ołtarze ołtarz główny znajduje się w nim drewniana figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. Na jej zasuwie umieszczono wizerunek patrona parafii św. Józefa z Jezusem na ręku. W latach 1968–1993 w ołtarzu tym znajdowała się cenna i otoczona kultem ikona, uratowana przez Franciszkanów ze zrujnowanej cerkwi bizantyjsko-ukraińskiej w Kalwarii Pacławskiej. Ikona ta, znana jako "Matka Boża Królowa Gorców" została 29 czerwca 1993 przekazana do cerkwi archikatedralnej pod wezwaniem Jana Chrzciciela w Przemyślu. ołtarze boczne ołtarz św. Antoniego Padewskiego, ołtarz z figurą Serca Pana Jezusa. Przypisy Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 232-236. ISBN 978-83-88383-43-4. Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Magdalena Duda, Paweł Luboński: Kościoły drewniane Karpat – Polska i Słowacja:przewodnik. Białystok: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2006, s. 60-61. ISBN 83-89188-43-0.
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Wałbrzychu

Kościół św. Józefa Oblubieńca – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Wałbrzychu, w dzielnicy Sobięcin. Historia Pierwotnie na miejscu kościoła stała kaplica przy sierocińcu prowadzonym przez siostry elżbietanki. Ponieważ kaplica nie była w stanie pomieścić dużej liczby wiernych, postanowiono wybudować kościół. Obecna świątynia została wybudowana w latach 1908–1910 z muru wiązarkowego (mur pruski) ze względu na oszczędności. Zatwierdzony plan świątyni zawierał około 2000 miejsc – w tym 650 miejsc siedzących. Dla zapewnienia większej liczby miejsc postanowiono wyposażyć budowlę w balkony. Ściany kościoła zostały wyłożone 3-centymetrową warstwą impregnowanego korka. Dokładna data poświęcenia budowli nie jest znana. W 1911 zostały poświęcone 2 dzwony, które zostały umieszczone na wieży świątyni. 27 czerwca 1917 roku dwa wielkie dzwony z wieży kościelnej zostały zabrane na potrzeby wojny. W 1919 roku rzeźbiarz Beule z Bytomia wykonał dwie rzeźby: Maryi i Świętego Jana. 1 października 1920 roku Sobięcin otrzymał własną parafię, a kościół św. Józefa został mianowany kościołem parafialnym. Organy W kościele znajdują się organy wykonane przez firmę Schlag & Söhne. Instrument posiada 10 rejestrów oraz pneumatyczną trakturę gry i trakturę rejestrów. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kościół św. Józefa Robotnika w Biadaczu

Kościół filialny pw. świętego Józefa Robotnika – rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Biadacz, należący do Parafii Wniebowzięcia NMP w Bąkowie w dekanacie kluczborskim, diecezji opolskiej. Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Biadaczu datowana jest na 1541 rok. Był to wówczas kościół drewniany, który przetrwał do 1840 roku. W 1842 roku staraniem miejscowej ludności, rozpoczyna się budowa nowej, murowanej świątyni. W 1843 roku następuje zakończenie budowy kościoła, który początkowo jest katolicki, później zaś (do 1945 roku) jest kościołem ewangelickim. Po zakończeniu II wojny światowej wraca w ręce katolickie. W 2001 roku następuje remont elewacji całego kościoła. Obecnie jest to kościół filialny parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bąkowie. Wyposażenie i wnętrze kościoła Do cennych zabytków wyposażenia należą: chrzcielnica z 1700 roku, lichtarze cynowe z XIX wieku, dzwon z 1626 roku ufundowany przez Adama von Frankenberga. Przypisy Linki zewnętrzne Filia parafii w Bąkowie. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. Polska niezwykła - Kościół w Biadaczu Zdjęcia kościoła z początku XX wieku Kościół w Biadaczu (powiat kluczborski) Historia Biadacza
Kościół św. Józefa Robotnika w Borkowicach

Kościół filialny pw. świętego Józefa Robotnika w Borkowicach – polski rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się we wsi Borkowice, należącej do dekanatu kluczborskiego. Historia Mieszkańcy Borkowic od dawna marzyli o budowie kościoła, zbudowali nawet w Bogacicy, przy kościele parafialnym kaplicę. Kiedy 10 kwietnia 1983 roku proboszcz Bogacki ksiądz Piotr Gołąbek zwołał w Borkowicach zebranie w sprawie budowy domu katechetycznego, przybyła na nie jedynie nieliczna grupa zainteresowanych. Jednak w kilkanaście dni później, 29 kwietnia 1983 roku sprawy nabrały zgoła innego biegu. Na plebanię w Bogacicy, gdzie akurat przebywał biskup Jan Wieczorek, przybyła sześcioosobowa delegacja z Borkowic przedstawiając swój punkt widzenia co do budowy punktu katechetycznego i kościoła w Borkowicach. Po burzliwej dyskusji, część mieszkańców odrzuciła propozycję proboszcza, by w Borkowicach zbudować jedynie dom katechetyczny oraz salkę na nabożeństwa majowe i październikowe, bezwzględnie opowiadając się za budową kościoła. 30 kwietnia 1984 roku wysłano podanie do Urzędu Wojewódzkiego w Opolu z prośbą o pozwolenie na budowę kościoła w Borkowicach o powierzchni do 600 m². 5 maja 1985 roku rozpoczęto prace budowlane. 9 czerwca 1985 roku proboszcz, ksiądz Piotr Gołąbek poświęcił plac pod nowy kościół i salki katechetyczne. Dnia 13 września 1985 roku został wmurowany kamień węgielny, który został poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II na Górze św. Anny. 13 października 1987 roku kościół został konsekrowany, pod wezwaniem św. Józefa Robotnika. Kościół borkowicki został wzniesiony według projektu inż. arch. Zdzisława Fiuka z Byczyny. Plany konstrukcyjne wykonał mgr inż. Andrzej Rożałowski, a geodezyjne geodeta Edward Gubała z Kluczborka. Całością prac budowlanych kierował Paweł Krawczyk z Borkowic. Wnętrze i otoczenie Obok kościoła wznosi się wieża – dzwonnica, na której umieszczone zostały trzy dzwony odlane w Odlewni Dzwonów Wacława i Tadeusza Felczyńskich w Taciszowie. Pierwszy konsekrowany został w grudniu 1987 roku, a dwa następne 5 grudnia 1988 roku. W kościele znajdują się rzeźbione stacje drogi krzyżowej, poświęcone 11 marca 1990 roku przez O. Szymona OFM (Ordo Fratrum Minorum) z Góry św. Anny. Umieszczono tu też obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, przed którym już od 27 czerwca 1991 roku odprawiane są nabożeństwa. Obecnie przy kościele powstaje plac spotkań wraz ze ścieżką edukacyjną na temat drewna. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół w Borkowicach Borkowice (pow. kluczborski) Diecezja opolska – parafie