NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Obiszowie

Pałac w Obiszowie – zabytkowy pałac z początku XX w. we wsi Obiszów, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Grębocice. Historia Eklektyczny pałac stoi na skraju Rezerwatu Przyrody Uroczysko Obiszów. Prawdopodobnie powstał na miejscu starszej rezydencji. Przed laty majątek należał do rodu von Haugwitz i pełnił funkcję siedziby zarządców dóbr królewskich. Pałac został zbudowany na rzucie prostokąta. Jest dwukondygnacyjny, murowany z cegły na zaprawie wapiennej i otynkowany; o powierzchni 1200 m kw. z 10 pokojami. Od strony parku ma taras, a od strony podjazdu ganek. Okna pałacu osadzono w dekoracyjnych obramowaniach. Rezydencję w Obiszowie kupił prywatny inwestor w przetargu ANR. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z pierwszej połowy XIX w., o zatartym obecnie układzie, w którym rośnie kilka okazałych drzew: dąb szypułkowy o obwodzie 505 cm, jesiony wyniosłe (480 cm i 291 cm) oraz trzy wiązy szypułkowe. Przypisy
Pałac w Grębocicach

Pałac w Grębocicach – wybudowany na początku XVII w. w Grębocicach. Położenie Pałac położony jest w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Grębocice. Historia Obiekt w ruinie jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z połowy XIX w., spichrz z połowy XVIII w.; oficyna. Przypisy
Pałac w Witanowicach

Pałac w Witanowicach – wybudowany pod koniec XVIII w. w Witanowicach. Położenie Pałac położony jest we wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Gaworzyce. Historia Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park. Przypisy
Schloss Quaritz

Schloss Quaritz (polnisch Pałac w Gaworzycach) ist ein Schloss in Gaworzyce (Quaritz), Powiat Polkowicki (Kreis Polkwitz) der polnischen Woiwodschaft Niederschlesien. Das Schloss wurde 1721 für Georg Caspar von Tschammer unter Verwendung eines spätrenaissancezeitlichen Gebäudekerns erbaut. Die Hauptfassade hat eine leicht asymmetrische Pilastersetzung, was auf die Überformung der älteren Bausubstanz zurückzuführen ist. Das Schloss ist heute sorgfältig restauriert. Literatur Arne Franke (Hrsg.): Kleine Kulturgeschichte der schlesischen Schlösser. Band 1. Bergstadtverlag Wilhelm Gottlieb Korn, 2015, S. 116. Josef von Golitschek: Schlesien, Land der Schlösser. Band II. Flechsig, Würzburg. S. 106. Weblinks
Pałac w Gaworzycach

Pałac w Gaworzycach (niem. Schloss Quaritz) – zabytkowy pałac w Gaworzycach – wsi w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie polkowickim, w gminie Gaworzyce. Historia Pierwotnie manierystyczny dwór wybudowany początku XVII w. przez Wenzla von Zedlitza. W latach 1715–1721 przebudowany na barokowy pałac przez Georga Caspara von Tschammera (zm. 1749), żonatego z Marią von Bünau (1676-1729); następnie w 1858 na późnoklasycystyczny przez Augusta von Tschammera (1801–1875), żonatego w 1834 z Teresą von Wackerbarth genannt von Bomsdorff (1816–1880). Od frontu ryzalit zwieńczony frontonem (tympanonem) z kartuszem zawierającym herby budowniczego i jego żony von: Tschammer oraz Wackerbarth von Bomsdorff. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park i budynki folwarczne. Galeria Przypisy
Kamieniołom w Lichwinie

Kamieniołom w Lichwinie – nieczynny kamieniołom w miejscowości Lichwin w województwie małopolskim, powiecie tarnowskim, gminie Pleśna. Znajduje się na południowo-wschodnim grzbiecie Wału, po prawej stronie szlaku turystycznego prowadzącego z Gromnika przez Wał do miejscowości Lubinka. Eksploatowano piaskowiec, ponadto w wyrobisku kamieniołomu znajdują się pokłady łupka pochodzące z okresu miocenu. Wgłębienie na dnie wyrobiska kamieniołomu często wypełnione jest wodą. W wyrobisku kamieniołomu znajdują się skamieniałe pnie drzew mające ok. 66 mln lat. Na mapie oznaczone są jako skamieniałe dęby. Gmina Pleśna opracowała plan turystycznego udostępnienia kamieniołomów (powyżej, przy tym samym szlaku znajduje się jeszcze drugi, mniejszy kamieniołom). Szlaki turystyczne Gromnik – Wał – Lubinka. Po drodze kolejno: cmentarz wojenny nr 149 – cmentarz wojenny nr 181 – cmentarz wojenny nr 182 (5 min. w bok) – kamieniołom w Lichwinie – Wał – cmentarz wojenny nr 186 (2 min. w bok) – cmentarz wojenny nr 189. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół w Poznaniu, znajdujący się przy ulicy Włodzimierza Majakowskiego 324 w Kobylepolu. Stanowi świątynię parafialną dla parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Historia budowy Do 1950 roku Kobylepole stanowiło wieś, a jego mieszkańcy przynależeli do parafii pw. św. Andrzeja Apostoła w Spławiu, oddalonym o ok. 5 km. Po II wojnie światowej mieszkańcy podjęli inicjatywę powołania osobnej parafii. Wówczas w budynkach stacji kolejowej Poznań-Franowo powstała tymczasowa kaplica. Na skutek interwencji władz komunistycznych kaplicę zlikwidowano. Kolejnym miejscem odprawiania nabożeństw był barak - dawna łaźnia dla więźniów z czasów wojennych, położona przy ul. Stalowej. W 1956 roku abp Antoni Baraniak rozpoczął starania o zezwolenie na erygowanie parafii i budowę właściwego kościoła. 1 stycznia 1958 roku powstała parafia pw. Wniebowzięcia NMP, a pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Kałek. Jednakże ówczesna polityka władz w stosunku do Kościoła spowodowała, że zgodę na rozpoczęcie prac budowlanych wydano dopiero w maju 1972 roku. Było to pierwsze po zakończeniu II wojny światowej zezwolenie na budowę kościoła wydane przez miejskie władze Poznania. W tym samym roku natychmiast podjęto prace budowlane. Trwały one zaledwie 16 miesięcy. Pierwsza Msza święta w murach kościoła została odprawiona w wakacje 1974 roku. Ukończona świątynia została poświęcona podczas uroczystości 29 września 1984, którym przewodniczył abp Jerzy Stroba. Architektura Bryła kościoła prosta w swej formie została zaprojektowana w stylu modernistycznym, odbiegającym od tradycyjnej architektury sakralnej. Autorem projektu jest Henryk Marcinkowski. W znacznej mierze jako materiał budowlany wykorzystano kamienie polne ze spalonej stodoły parafialnej w Strzelcach Wielkich koło Gostynia. Wnętrze kościoła podzielono na nawę główną z prezbiterium, oddzielną kaplicę tygodniową, kaplicę dla matek z dziećmi, bibliotekę oraz przedsionek. Ponad kaplicami oraz biblioteką zaprojektowano chór. W ścianie prezbiterium umieszczono grupę rzeźb z drewna przedstawiającą wzięcie do nieba Matki Bożej. Rzut obiektu zbliżony jest do prostokąta. Wejście główne na ścianie południowej. Ściana zachodnia jest ustawiona nieco skośnie. Długość świątyni obliczonej na 2000 wiernych, wynosi 27 metrów, a szerokość – 24 metry. Powierzchnia całkowita ma 720 m². Przy kościele stoi grota maryjna oraz wmurowana została tablica pamiątkowa ku czci księdza prałata Stanisława Kałka, pierwszego proboszcza (1958-1992). Tablicę wmurował ksiądz proboszcz Dominik Kużaj wraz z parafianami w 2004, w 30. rocznicę powstania kościoła i 20. rocznicę jego konsekracji. Galeria Przypisy Bibliografia JerzyJ. Sobczak JerzyJ., Kościoły Poznania, ZbigniewZ. Szmidt, MichałM. Woźniak (ilustr.), Poznań: Wydawnictwo Debiuty, 2006, ISBN 83-922466-4-0, OCLC 832205456 . Strona internetowa parafii
Kolegium Pijarów w Radomiu

Kolegium Pijarów w Radomiu – klasycystyczno-barokowy budynek usytuowany przy Rynku. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. Historia Pijarzy zostali sprowadzeni do Radomia wiosną 1682. Początkowo zajmowali kilka domów usytuowanych w południowej pierzei rynku. W 1684 Marcin Dunin Wąsowicz ufundował pierwszy, wchodzący w skład zespołu pijarskiego, drewniany kościół pw. św. Marcina. Stare zabudowania zastąpiono w latach 1737–1756 nowym, nie do końca zrealizowanym gmachem, zaprojektowanym przez Antonio Solariego, nadwornego budowniczego, architekta królewskiego z okresu saskiego. W latach 1818–1820, już w okresie królestwa kongresowego, dobudowano do istniejących obiektów klasycystyczne siedmioosiowe skrzydło północne z ryzalitem, stanowiące reprezentacyjną fasadę od strony Rynku. W latach 1824–1825 w miejscu drewnianego kościoła pw. św. Marcina wzniesiono murowany kościół pw. św. Jana Kantego. Od 1830 szkoła zakonna funkcjonowała jako rządowa. W 1864, po kasacie zgromadzenia pijarskiego w ramach represji za powstanie styczniowe, placówka uległa laicyzacji (w 1873 zlikwidowano kościół pw. św. Jana Kantego, zastąpiony w 1888 cerkwią prawosławną). W 1892 do istniejących budynku dobudowano neoklasycystyczną aulę. Gimnazjum gubernialne mieściło się w budynku do ewakuacji Rosjan z obszaru królestwa kongresowego w 1915. W latach 1945–1974 budynek pełnił funkcje dydaktyczne, mieszcząc licea im. Jana Kochanowskiego oraz im. Tytusa Chałubińskiego. W 1976 budynek został przekazany Muzeum Okręgowemu, którego siedzibą pozostaje do dziś. Architektura Kolegium Skrzydło frontowe usytuowane od strony Rynku zbudowane zostało na planie wydłużonego prostokąta, jest podpiwniczone i posiada siedemnastoosiową fasadę, z płytkim, siedmioosiowym ryzalitem, ozdobionym czterokolumnowym portykiem toskańskim w wielkim porządku oraz pilastrami w stylu toskańskim. Portyk nakryty jest attyką balustradową. Poszczególne kondygnacje rozdziela gzyms kordonowy, gzyms koronujący jest profilowany. Pierwotny układ wnętrz zachował się szczególnie w zachodniej części budynku, która jest też najbliższa pierwotnemu projektowi Solariego. Na uwagę zasługują tu szczególnie korytarz zachodni, sklepienia piwnic i pomieszczeń parteru oraz belkowane stropy w niektórych pomieszczeniach piętra. Od strony ulicy Wałowej w budynki założenia popijarskiego wkomponowane są relikty średniowiecznych murów obronnych z bramą krakowską (iłżecką). Dawny kościół Był świątynią jednonawową i dwukondygnacyjną, z prezbiterium zwróconym na południe. Obecnie przedzielona stropem. Zachowany gzyms koronujący. Zobacz też Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu Przypisy
Katowice Podlesie

Katowice Podlesie – przystanek kolejowy w Katowicach Podlesiu, w województwie śląskim, w Polsce. Przystanek obsługuje połączenia Szybkiej Kolei Regionalnej. Ruch pasażerski Historia W 1910 roku oddano do eksploatacji linię kolejową z Ligoty przez Podlesie do Tychów. Początkowo jeździły tu tylko lekkie pociągi towarowe, ponieważ uważano, że nasypy na byłych stawach są nieustabilizowane. W 1912 roku dokończono budowę kamiennego mostu nad rzeką Mleczną. Przystanek kolejowy został wybudowany poza zabudową, na granicy Podlesia i Zarzecza i został otwarty 15 maja 1927 roku. Budynek stacyjny wybudowano na koszt gminy za 52 000 złotych. Budynek dworcowy został zdetonowany przez uciekające wojska niemieckie w styczniu 1945 roku. Po wojnie poczekalnia i całodobowa kasa biletowa mieściła się w drewnianym baraku od strony ulicy. Przypisy Linki zewnętrzne Katowice Podlesie, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] .
Катовице-Подлесе

Катовице-Подлесе (пол. Katowice Podlesie) — остановочный пункт в городе Катовице (расположен в дзельнице Подлесе), в Силезском воеводстве Польши. Имеет 2 платформы и 2 пути. Остановочный пункт на железнодорожной линии Катовице — Звардонь, построен в 1927 году. Нынешнее название носит с 1979 года. Ссылки Информация в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информация в базе bazakolejowa.pl (пол.)
Prime Corporate Center

The Prime Corporate Center, also simply known as Prime, is a skyscraper office building in Warsaw, Poland, located at 78 Grzybowska Street, in the neighbourhood of Mirów, within the district of Wola. It has 23 storeys, with the total height of 96 m, and the roof at 83 m. It was opened in 2016. History Prime Corporate Center was an investment of Golub GetHouse. It was designed by Chicago-based architecture firm Solomon Cordwell Buenz, in cooperation with Warsaw-based Epstein. It was built between April 2014 and January 2016, with Warbud as the main contractor. Over 2000 people worked on its construction. It was opened in March 2016. In 2014, Golub GetHouse rented 19,500 m² of the building space to Raiffeisen Bank Polsk, which became a single largest lease agreement in Poland of that year. For it, Golub GetHouse, together with management consulting firm Savills, were awarded the CIJ Award in the category Office Lease of the Year, by the Construction & Investment Journal. Currently, most of it is leased to the BNP Paribas Bank Polska. In 2016, the building was sold to Warburg-HIH Invest Real Estate, for an estimated 90 million euros. It was modernised in 2024. Characteristics The skyscraper has 23 storeys, with the total height of 96 m and the roof at 83 m. It has the floor area of 27,000 m², of which 20,148 m² is dedicated to office spaces. It also has 5 underground storeys, which include a large car park. The building has consists of two parts, a smaller wide rectangular cuboid base, and a taller tower placed at its back. It has a glass panel elevation with LED installations around windows. Its design style incorporates various elements from modernism, constructivism, neomodernism, high-tech, and international style. The building includes a fuel power generator, meant to keep it functioning during a city-wide blackout. The property meets the requirements of the international BREEAM environmental certificate. References
Prime Corporate Center

Prime Corporate Center – wieżowiec biurowy klasy A znajdujący się przy ul. Grzybowskiej 78 na Woli w Warszawie. Inwestorem biurowca jest spółka Golub GetHouse. Budynek został zaprojektowany przez pracownię architektoniczną Solomon Cordwell Buenz z Chicago współpracującą lokalnie z Epstein. Budynek posiada m.in. przeszkloną elewację, taras z panoramicznym widokiem na miasto i parking dla rowerów. Budowa Budowa biurowca rozpoczęła się w kwietniu 2014. W czerwcu 2014 zakończono wykonanie ścian szczelinowych, a we wrześniu wykonano wykop, który został zabetonowany w październiku tego samego roku. Konstrukcja biurowca osiągnęła poziom kondygnacji zerowej w grudniu 2014. Stan surowy podium biurowca uzyskano w marcu 2015. W czerwcu 2015 zakończono montaż elewacji podium. Konstrukcja budynku rosła w tempie jednej kondygnacji nadziemnej w ciągu 4–5 dni roboczych. W szczytowym momencie, na obsługiwanym przez 2 żurawie placu budowy pracowało 200 osób. W lipcu 2015 ukończono konstrukcję żelbetową, a na szczycie zawieszona została wiecha. W ceremonii zawieszenia wiechy uczestniczyli m.in. zastępca prezydenta m.st. Warszawy Jacek Wojciechowicz, przedstawiciele firm Golub GetHouse i Warbud, a także Raiffeisen Polbank. 17 lipca 2015 na dach budynku trafił 20-tonowy agregat prądotwórczy o mocy dwa i pół megawata. W połowie października 2015 zakończono montaż szklanej elewacji na fasadzie. Tafle szkła wyprodukowano w hucie szkła Guardian w Częstochowie. Budynek został oficjalnie oddany do użytku na początku marca 2016, tym samym generalny wykonawca ukończył budowę po niespełna 2 latach od wbicia pierwszej łopaty. Inwestycja powstała zgodnie z wymogami certyfikacji ekologicznej BREEAM na poziomie „bardzo dobry”. Podstawowe informacje 1261 m² – powierzchnia typowego piętra podium 841 m² – powierzchnia typowego piętra wieży 193 - liczba miejsc parkingowych 9 – liczba szybkobieżnych wind 5 – liczba kondygnacji podziemnych Galeria Najemcy Umowa najmu 19 500 m² zawarta w lipcu 2014 przez Golub GetHouse oraz Raiffeisen Polbank była największą transakcją wynajmu nowej powierzchni biurowej zrealizowaną w Polsce w 2014. Golub GetHouse wraz z agencją doradczą Savills zostali nagrodzeni w kategorii "Office Lease of the Year" ("Największa transakcja najmu na rynku biurowym") w prestiżowym konkursie CIJ Awards 2014 organizowanym przez miesięcznik branży nieruchomości Construction & Investment Journal. Obecnie większość powierzchni zajmuje BNP Paribas Bank Polska, w tym także całą powierzchnię handlowo-usługową na parterze. Jest to jeden z budynków centrali banku. Przypisy Linki zewnętrzne
Cerkiew św. Paraskewy w Myscowej

Cerkiew św. Paraskewy w Myscowej – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka w Myscowej postawiona w 1796. Obecnie rzymskokatolicki kościół filialny parafii w Polanach. Obiekt wpisany na listę zabytków w 1985. Historia Cerkiew parafialna w Myscowej istniała już w 1581. Obecna została zbudowana w 1796 w miejscu poprzedniej, którą rozebrano w połowie XVIII w. W 1949 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Architektura i wyposażenie Budynek jest murowany, otynkowany i posiada dach kryty blachą. Po przejęciu cerkwi przez rzymskich katolików duże fragmenty zachowanego ikonostasu rozstawiono po całym wnętrzu świątyni: środkowe ikony namiestne umieszczono w ołtarzach bocznych, zewnętrzne ikony namiestne i diakońskie wrota w tylnej ścianie sanktuarium, rząd Deesis na chórze. Pozostał także ołtarz z baldachimem. Duża część ikonostasu (tzw. carskie wrota) zostały wywiezione do kościoła w Desznicy. Wokół cerkwi Obok cerkwi stała zabytkowa drewniana dzwonnica, konstrukcji słupowej z kutym żelaznym krzyżem misternej roboty, pochodząca co najmniej z XVIII wieku. W 1986 dzwonnica nie oparła się wiosennej burzy. Jej szczątki szybko uprzątnięto, a krzyż zaginął. W jej miejsce wybudowano nową, murowaną mini dzwonnicę, z dzwonem pochodzącym z dzwonnicy zburzonej. Teren przycerkiewny jest ogrodzony kamiennym murkiem. Przypisy Bibliografia Zbigniew Muzyk, Cerkwie – wschodnia część Beskidu Niskiego, Nowy Sącz, Wydawnictwo Fundacja, ISBN 83-913147-2-3 WitoldW. Grzesik WitoldW., TomaszT. Traczyk TomaszT., Od Komańczy do Bartnego, Warszawa: Stanisław Kryciński, 1992, ISBN 83-85531-01-7, OCLC 749436962 . Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji rzeszowskiej. diecezja.rzeszow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-10)].
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Łosiu

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Łosiu – parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1810 w Łosiu, w gminie Ropa. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego i włączony do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew wybudowana została w 1810 roku. W 1928 roku uległa przebudowie – do zakrystii dostawiono dwie przybudówki oraz poszerzono nawę. Po II wojnie świątynia służyła wyznaniu rzymskokatolickiemu, a w latach 90. XX w. powróciła do grekokatolików. Do niedawna odbywały się w niej również nabożeństwa rzymskokatolickie. Architektura Cerkiew jest trójdzielna, składa się z prezbiterium, nawy oraz babińca nad którym nadbudowano wieżę. Wnętrze nakryte jest płaskimi stropami, zdobi je polichromia figuralna i ornamentalna wykonana w 1935 roku przez Mikołaja Galankę. W cerkwi znajduje się ikonostas z XVIII/XIX w z kompletem ikon z tego okresu. Na sąsiadującym cmentarzu stoi drewniana kaplica będąca pierwotnie prezbiterium nieistniejącej cerkwi w Klimkówce z 1754 roku. Galeria zdjęć Przypisy Bibliografia Paweł Kutaś: Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce. Zakrzów: PROMO, 2013, s. 84-85. ISBN 978-83-60941-50-8.
Cerkiew św. Dymitra w Leluchowie

Cerkiew pw. św. Dymitra w Leluchowie – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1861, znajdująca się w Leluchowie. Po 1947 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Obecnie użytkowana jako kościół filialny parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Muszynie. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1964. Została włączona do małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Cerkiew w Leluchowie została zbudowana w 1861. Pierwotnie była cerkwią parafialną greckokatolicką, natomiast obecnie istnieje jako kościół rektoralny rzymskokatolicki. Odnawiana w latach 1916–1917 oraz w drugiej połowie XX w. Architektura i wyposażenie Świątynia drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna. Składa się z nawy, zamkniętego prezbiterium, babińca i wieży. Wewnątrz stropy płaskie. Na ścianach i stropach polichromia ornamentalna z początku XX w. Głównym elementem wyposażenia jest rokokowo-klasycystyczny ikonostas z XIX w. autorstwa A. i M. Bogdańskich, z niektórymi ikonami wykonanymi przez Viktorina Zompha. Wokół cerkwi Teren cerkwi otoczono murkiem kamiennym. Obok świątyni stoi nieduża drewniana dzwonnica słupowo-ramowa przykryta gontowym dachem namiotowym, ze ścianami do połowy pokryte gontem, powyżej ażurowe. Cerkiew jest siedliskiem nietoperza podkowca małego, zagrożonego wyginięciem w Europie (kolonia liczy ok. 135 osobników). Przypisy Bibliografia Paweł Kutaś Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, wydawnictwo PROMO, wyd. pierwsze, str. 82-83; ISBN 978-83-60941-50-8 Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 99, 100 ISBN 83-89188-08-2 Praca zbiorowa, Szlak Architektury Drewnianej Małopolska, Kraków 2010, ss. 238, 239 ISBN 978-83-60538-61-6
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jastrzębi

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Jastrzębi – zabytkowy kościół parafialny znajdujący się w małopolskiej miejscowości Jastrzębia w powiecie tarnowskim. Historia kościoła Wzniesiony został na początku XVI wieku. W drugiej połowie XVI w. znajdował się w posiadaniu braci polskich z Lusławic, do katolików wrócił w 1596 roku. W latach 1606–1609 rozbudowany, a konsekrowany w 1618 roku. W latach 1965–1967 odbył się kolejny gruntowny remont i przebudowa według projektu Zbigniewa Zjawina (przedłużono nawę kościoła, obudowano korpus nawami bocznymi, przebudowano zakrystię). Ponownie został poświęcony 28 maja 1967 przez biskupa tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Po remoncie kościoła polichromię ornamentalną i figuralną wykonał Włodzimierz Kunz w latach 1969-1970. Polichromia została odnowiona w latach 2002-2003 przez firmę „Renomal” Wiesława Anysza z Sędziszowa Małopolskiego, zaś wymianę oszalowania w 2008 wykonała firma „BUD–JAN” Jana Gaborka z Jastrzębi. Kościół składa się z nawy, trójbocznego prezbiterium oraz wieży. Ołtarz główny (z poł. XVIII w.) zawiera w sobie obrazy Chrystusa Miłosiernego (z XVII w.) i Przemienienia Pańskiego (z przełomu XVIII i XIX w.), natomiast ołtarze boczne – Matkę Boską z Dzieciątkiem i św. Józefa. W wyposażeniu kościoła znajduje się ośmioboczna chrzcielnica (XVII w.) i ambona (XVIII w.). Kościół został wpisany do rejestru zabytków 14 grudnia 1961. Znajduje się także na Małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Zobacz też Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Jastrzębi Przypisy Bibliografia Paweł Kutaś, Szlak Architektury Drewnianej w Małopolsce, PROMO, 2012, s. 72-73, ISBN 978-83-60941-50-8.