NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Velthusenův palác

Velthusenův palác nachází se na rohu náměstí Orła Białego ve Štětíně, na křižovatce ulic Staromłyńské a Łaziebné. Historie Palác nechal v letech 1778–1779 postavit štětínský průmyslník a obchodník Georg Ch. Velthusen. Původně zde sídlil vinařský závod a sklad vína Georga Velthusena, později, v letech 1874–1920, zde sídlila Wolkenhauerova továrna na klavíry. V následujících letech, až do roku 1944, v budově sídlila Pomořanská zemská banka. Palác byl vybombardován 21. dubna 1943. Práce na rekonstrukci začaly o 15 let později (v letech 1959–1962). Od roku 1963 až dodnes v budově sídlí hudební škola Feliksa Nowowiejského. Popis Výzdoba fasády je příkladem architektury na pomezí baroka a klasicismu. V nadpraží oken v prvním patře jsou busty 20 polských a zahraničních skladatelů (před druhou světovou válkou zde byly busty filozofů). Na tympanonech budovy jsou vyobrazeny výjevy spojené se sklizní hroznů a přepravou sudů s vínem (odkaz na povolání prvního majitele paláce). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Pałac Klasycystyczny w Szczecinie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Velthusenův palác na Wikimedia Commons
Pałac Velthusena w Szczecinie

Pałac Velthusena (niem. Palais Velthusen), znany także jako Dom Wolkenhauera (niem. Wolkenhauer-Haus) – znajduje się w narożniku pl. Orła Białego w Szczecinie, u zbiegu ulic Staromłyńskiej i Łaziebnej. Wybudowany został w latach 1778–1779 przez szczecińskiego przemysłowca i kupca Georga Ch. Velthusena. Początkowo w budynku znajdowała się winiarnia i skład win, prowadzony przez Georga Velthusena, a następnie, w latach 1874–1920, siedziba fabryki fortepianów Wolkenhauera. W kolejnych latach, do roku 1944 w budynku znajdował się Prowincjonalny Bank Pomorski („Girocentrale Pommern”). Pałac został zbombardowany 21 kwietnia 1943 roku. Odbudowano go 15 lat później (w latach 1959–1962). Od roku 1963 do czasów obecnych w budynku znajduje się Zespół Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego. Wystrój elewacji jest przykładem architektury pomiędzy barokiem i klasycyzmem. W nadprożach okien I piętra znajdują się popiersia 20 polskich i zagranicznych kompozytorów (przed II wojną światową były tu popiersia filozofów). Na tympanonach budynku przedstawiono scenki związane z winobraniem i transportem beczek wina (nawiązanie do profesji pierwszego właściciela pałacu). Galeria Zobacz też Stare Miasto Plac Orła Białego Ulica Łaziebna Przypisy Linki zewnętrzne Historyczne zdjęcia budynku w: fotopolska.eu
Pałac Kmitów w Krakowie

Pałac Kmitów (także Kamienica Amendzińska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Floriańskiej 13, na Starym Mieście. Kamienica pierwotnie powstała w pierwszej połowie XIV wieku. Budynek ma attykę neoklasyczną, ale stropy wewnątrz są renesansowe. Wewnątrz również znajduje się kolumna renesansowa z roku 1508 oraz XVI-wieczny gotycko-renesansowy kominek. Etymologia nazwy Od I połowy XVI w. własność wojewody krakowskiego P. Kmity, na zamówienie którego przebudowana w stylu pałacowym. W 1553 pałac w spadku przejęła A. Kmitówna, a następnie jej syn. Stąd pierwotna nazwa budynku – Pałac Kmitów. Kamienica należała w latach 1612–1637 do rajcy olkuskiego (dzierżawcy olkuskich kopalń srebra) – S. Amendy, stąd jej kolejna nazwa Kamienica Amendzińska. Później kamienica kilkakrotnie zmieniała właścicieli. Historia Wiadomo, że w końcu XVI w. mieszkała tu Dorota Barzina, wdowa po wojewodzie krakowskim Stanisławie Barzim. Później rezydencja pozostawała przez dłuższy czas w rękach Stanisława Amandi, rajcy olkuskiego i dzierżawcy tamtejszych kopalń srebra oraz właściciela Balic. Następnie budowla ta należała do sekretarza królewskiego Mikołaja Wizemberka, a potem do wielkiego łowczego królewskiego. W latach następnych kamienica przechodziła przez wiele rąk szlacheckich i mieszczańskich właścicieli. Na przykład w początkach XIX w. była własnością przedsiębiorczego kupca Józefa Rohma, prowadzącego tu duży handel korzenny i norymberski (tzw. towary norymberskie). Dopiero badania prowadzone po II wojnie światowej podczas restauracji obiektu wykazały, że niegdyś kamienica Amendzińska była reprezentacyjną miejską siedzibą możnego i wpływowego rodu Kmitów, do którego należał m.in. Piotr Kmita (zm. 1409) i Piotr Kmita z Wiśnicza. Z okresu świetności pałacu Kmitów niewiele detali dotrwało do dziś. Można tu wymienić piękne nadproże gotycko-renesansowe w sieni, kilka kamiennych obramień z XVI w. w głębi podwórza oraz renesansowe stropy wewnątrz budowli. Pałac posiada neoklasyczną attykę z płaskorzeźbami z gipsu. W jej części środkowej widzimy obraz koronacji Matki Bożej przez Trójcę Świętą, a po bokach orły walczące z wężami. Wnętrza dawnej rezydencji ozdobione są ciekawymi zabytkowymi freskami. Można tam też zobaczyć łukowe sklepienia oraz kolumnę podtrzymującą strop. Czytelny jest jeszcze reprezentacyjny układ pierwszego piętra (piano nobile) – pozostałość klasycznego założenia pałacowego. Całość uzupełnia malowniczy dziedzińczyk i zamykająca go oficyna. W 1989 została przeprowadzona konserwacja budynku. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, praca zbiorowa. Warszawa – Kraków: Wyd. Naukowe PWN, 2000, s. 720. Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 161. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1.
Pałac Konopków

Pałac Konopków — późnobarokowy pałac wybudowany w latach osiemdziesiątych XVIII wieku w Wieliczce przez braci Konopków. Pierwotnie składał się z piętrowego pałacu ze ścianą frontową zwróconą ku zachodowi, tarasu, dziedzińca oraz zabudowań gospodarczych. Konopkowie sprzedali pałac władzom austriackim, które przeznaczyły go na budynek dla kopalni. Służył jako mieszkanie rodzinom urzędników salinarnych. Zamieszkiwał tu Feliks Piestrak, kierownik Szkoły Górniczej w Wieliczce w latach 1909–1912 i 1918–1924. W połowie XX wieku znajdowała się w nim Miejska Biblioteka Publiczna. W tym czasie pałac wymagał permanentnego remontu; zarówno budynek jak i mury popadały w ruinę; mroczne piwnice obiektu posiadały swoją legendę i były celem nielegalnych, tajnych wycieczek uczniów pobliskiej szkoły podstawowej. Po transformacji ustrojowej pałac był bardzo długo remontowany. Budynek, starannie odrestaurowany i wyremontowany, został przeznaczony na małopolsko-świętokrzyski oddział Instytutu Pamięci Narodowej. 13 sierpnia 2010 roku odsłonięto umieszczoną na elewacji pałacu tablicę pamiątkową poświęconą prezesowi IPN Januszowi Kurtyce, który zginął w katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, ufundowaną przez Stowarzyszenie NZS 1980. Przypisy Linki zewnętrzne Atrakcje turystyczne Wieliczki
Pałac Komisji Wojewódzkiej Kaliskiej

Pałac Komisji Wojewódzkiej Kaliskiej – pałac w Kaliszu, w Śródmieściu, na Nowym Mieście, przy placu św. Józefa, klasycystyczny, przebudowany w latach 1823–1824 według projektu Franciszka Reinsteina; wpisany do rejestru zabytków w 1965. W latach 1975–1998 pałac był siedzibą urzędu wojewody kaliskiego. Obecnie mieści się w nim starostwo powiatowe w Kaliszu. Zobacz też Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu Pałac Ministra Skarbu Pałac Trybunalski w Kaliszu Przypisy
Kotuliński Palace

Kotuliński Palace (Polish: Pałac Kotulińskich) is a palace located in Czechowice-Dziedzice at Zamkowa Street. History Czechowice was acquired by Fryderyk Aleksander, baron Kotuliński of Kotulin, in 1675. His son and successor Franciszek Karol Kotuliński became the archchancellor of Lower and Upper Silesia, starosta of the Duchy of Głogów and around 1730 he decided to build a residence befitting this position. In 1765, Count Andrzej Renard became the new owner of Czechowice and the palace after buying it for 62,000 Rhine guilders. The Renard family owned it until 1856, and by then they had beautified the palace, established a flower garden and a fruit orchard. they also built a gardener's house. The coat of arms of the Renard family, supported by two lions, was suspended in the triangular tympanum topping the avant-corps. Over the next years, the owners of the palace and the Czechowice estate were Baron Bernhard Heldreich, Joseph Heiser and Ödenburger Allgemeine Bank from Sopron in Hungary. The last private owners were the Zipser family, factory owners from nearby Bielsko. At the beginning of the 20th century, at the back of the palace, a three-sided glass veranda was added on the ground floor, housing a winter garden. In 1945, the palace was nationalized and an agricultural school was established there. The palace was entered into the register of monuments on February 24, 1960. In the early 1990s, the palace became the property of the city of Czechowice-Dziedzice and a professional development center operated there. In 2001, the palace was bought by Pascal Polska with the intention of establishing a luxury hotel there. However, it was not implemented due to the company's financial problems. In October 2006, the palace was bought by Polplast, which started protecting the facility against further devastation. The Rococo palace has been thoroughly restored, the interior and the park have been restored to their former glory. The facility has been transformed into a four-star hotel. The renovation of the monument was co-financed by the Provincial Conservator of Monuments in Katowice. On September 4, 2017, the District Court in Bielsko-Biała announced the bankruptcy of Polplast, the owner of the Palace. The facility was put up for sale. Due to the lack of interest in the first auction, when the starting price of the Palace was 5.2 million złoty, the historic equipment of the facility was excluded from the second round of sale. In this way, the Kotuliński Palace was purchased by a private entrepreneur. Gallery References Bibliography Makowski, Mariusz (2005). Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego. pp. 292–295. ISBN 80-239-6051-2.
Pałac Kotulińskich

Pałac Kotulińskich – pałac znajdujący się w Czechowicach-Dziedzicach przy ulicy Zamkowej. Historia Czechowice zostały nabyte przez Fryderyka Aleksandra barona Kotulińskiego z Kotulina w 1675 roku. Jego syn i następca Franciszek Karol Kotuliński został nadkanclerzem Dolnego i Górnego Śląska, starostą Księstwa Głogowskiego i ok. 1730 roku postanowił wybudować rezydencję na miarę tego stanowiska. W 1765 roku nowym właścicielem Czechowic i pałacu został hrabia Andrzej Renard, który zakupił go za 62 tysiące guldenów reńskich. Rodzina Renardów była jej właścicielem do 1856 roku, a do tego czasu upiększyła pałac, założyła ogród kwiatowy i sad owocowy, wzniesiono domek ogrodnika. W trójkątnym tympanonie zwieńczającym ryzalit zawieszono herb Renardów podtrzymywany przez dwa lwy. Przez następne lata właścicielami pałacu wraz z dobrami czechowickimi byli: baron Bernhard Heldreich, Joseph Heiser (przekazał pałac w posagu córce Paulinie - przyszłej żonie barona Edwarda Raabena) i Ödenburger Allgemeine Bank z Sopronu na Węgrzech. Ostatnimi prywatnymi właścicielami została rodzina Zipserów, fabrykantów z pobliskiego Bielska. Na początku XX wieku w tyle pałacu dobudowano w parterze trójboczną oszkloną werandę, mieszczącą ogród zimowy. W 1945 roku pałac został upaństwowiony i powstała w nim szkoła rolnicza. Pałac został wpisany do rejestru zabytków 24 lutego 1960 roku. Na początku lat 90. XX wieku pałac przeszedł na własność miasta Czechowice-Dziedzice i funkcjonował w nim ośrodek doskonalenia zawodowego. W 2001 roku pałac kupiła firma Pascal Polska z zamiarem utworzenia w nim luksusowego hotelu. Do realizacji jednak nie doszło z powodu kłopotów finansowych firmy. W październiku 2006 roku pałac kupiła firma Polplast, która przystąpiła do ochrony obiektu przed dalszą dewastacją. Rokokowy pałac został gruntownie odrestaurowany, wnętrzom oraz parkowi przywrócono dawną świetność. Obiekt został przekształcony w czterogwiazdkowy hotel. Remont zabytku został dofinansowany przez Wojewódzkiego konserwatora zabytków w Katowicach. 4 września 2017 roku Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej ogłosił upadłość firmy Polplast, właściciela Pałacu. Obiekt został wystawiony na sprzedaż. Wobec braku zainteresowania pierwszą aukcją, kiedy to cena wywoławcza Pałacu wyniosła 5,2 mln złotych, w drugiej turze sprzedaży wyłączono z niej zabytkowe wyposażenie obiektu. W ten sposób Pałac Kotulińskich nabył prywatny przedsiębiorca. Galeria Przypisy Bibliografia Mariusz Makowski: Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2005, s. 292-295. ISBN 80-239-6051-2.
Pałac Kretzschmarów w Chełmie

Pałac Kretzschmarów w Chełmie – secesyjno-eklektyczna murowana kamienica powstała w latach 1895–1896, według projektu A. Sokołowa, zlokalizowana przy ul. Pocztowej 50. Jej nazwa pochodzi od nazwiska jej pierwszego właściciela (Wilhelma Kretzschmara). Obecnie znajduje się w niej Pałac Ślubów. Budowa kamienicy była dwuetapowa. W pierwszej fazie inż. Wilhelm Kretzschmar (przedsiębiorca, właściciel fabryki maszyn rolniczych) zlecił budowę parterowej willi. Następnie kamienicę wraz z fabryką nabył Franciszek Gassner (1906 r.). Dobudował piętro i wieżyczkę (1912). Wówczas został jej nadany secesyjno-eklektyczny styl, który był charakterystyczny dla początków XX wieku (według projektu K. Drozdowicz). Po II wojnie światowej pałac znalazł się pod zarządem chełmskich władz miejskich. Przeszedł kilka remontów (ostatni w latach 90. XX wieku). Najpierw zlokalizowana była tam poczta, a później Urząd stanu cywilnego. Kamienica jest jednym z dwóch budynków w Chełmie, które otrzymały status pałacu (drugim z nich jest siedziba Medycznego Studium Zawodowego, znajdująca się przy ul. Szpitalnej 50). Bibliografia Chełm i okolice, MOSiR i ChOIT, Chełm, ISBN 83-913455-7-2
Pałac Kultury Zagłębia

Der Pałac Kultury Zagłębia ist ein öffentliches Gebäude im Stil des sozialistischen Realismus am Plac Wolności 1 in Dąbrowa Górnicza (Woiwodschaft Schlesien) in Polen. Das Bauwerk ist seit 1979 unter der Nummer A/690/2020 im Denkmalregister (rejestr zabytków) der Woiwodschaft Schlesien verzeichnet. Geschichte Der Bau begann 1951 und wurde 1958 abgeschlossen. Nach knapp sieben Jahren Bauzeit wurde das Gebäude am 11. Januar 1958 als Dom Kultury Zagłębia eröffnet. Als Initiator der Errichtung gilt der damalige Woiwode und Vizepremier Aleksander Zawadzki. In den Jahren 2011 bis 2014 wurde das Gebäude grundlegend renoviert; während der Bauarbeiten wurde der Betrieb in einem Ausweichquartier fortgeführt. Architektur Der dreigeschossige, symmetrisch angelegte Baukörper steht auf einem hohen Sockelgeschoss und besitzt eine Fassade aus rotem Ziegel sowie Sandstein; die zentrale Turmzone ist mit Attiken betont. Die Nutzfläche beträgt 10.600 m², das Bauvolumen 38.000 m³; auf die repräsentativen Foyers entfallen rund 1.900 m². Literatur Irena Kontny; Ewa Caban (Hrsg.): Dobra kultury współczesnej w województwie śląskim. T. 1: Urbanistyka i architektura. Instytut im. Wojciecha Korfantego, Katowice 2023, ISBN 978-83-67490-28-3, S. 114. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Basin Palace of Culture

The Zagłębie Palace of Culture (Polish: Pałac Kultury Zagłębia), formerly known as the Zagłębie House of Culture (Polish: Dom Kultury Zagłębia), and the Dąbrowa Palace of Culture (Polish: Dąbrowski Pałac Kultury), is a public building constructed between 1951 and 1958 according to the design of Zbigniew Rzepecki in Dąbrowa Górnicza, Poland. The building is listed as a heritage site in the register of monuments in the Silesian Voivodeship (registration number A/690/2020). History The concept of building the Zagłębie Palace of Culture originated in 1945. It was initiated by Aleksander Zawadzki, then the Silesian-Dąbrowski Voivode and later Deputy Prime Minister. In 1949, the Committee for the Construction of the Cultural Center was established, chaired by Marian Kuzior. The design was created by Polish architect Zbigniew Rzepecki. Construction began in May 1951, led by Zjednoczenie Budownictwa Miejskiego in Sosnowiec. After seven years, the Palace was officially opened on January 11, 1958. The first administrator of the building was the Department of Culture of the Presidium of the Provincial National Council in Katowice. In 1979, it became the first of its kind in Poland to be entered into the monument register under number A/1240/79. In 2020, it was relisted under number A/690/2020. Between 2011 and 2014, the building underwent a comprehensive renovation. The facility reopened officially on October 11, 2014. Architecture The Zagłębie Palace of Culture, designed by Zbigniew Rzepecki, is a monumental example of Socialist realism. The building features rich ornamentation, marble finishes, spacious halls with massive columns, hand-painted majolica tiles, and grand mirrors. Located in the city center, the building spans three floors with a red brick and sandstone facade. Its distinctive central tower features decorative attics and a crown-shaped roof. The facility encompasses 38,000 m³ of volume and 10,600 m² of usable space, including 1,900 m² for majestic halls. The main theater hall has 588 seats, a revolving stage with an 11-meter diameter, and advanced lighting and sound systems. Additional facilities include: Theater Cellar (90 seats) Two Conference Rooms (100 and 50 seats) Banquet Hall connected to a catering area (150 seats) Chamber Hall with a grand piano (100 seats) Cinema Hall (88 seats) Cultural Activities The Zagłębie Palace of Culture has been a hub for cultural events, including concerts, theatrical performances, exhibitions, and workshops. It organizes several annual events, such as the International Michał Spisak Music Competition and the "Seven Deadly Sins" art and poetry contest. The facility also hosts educational programs for children, youth, and seniors. External links Official Website Media related to 1 Wolności Square in Dąbrowa Górnicza at Wikimedia Commons References
Палац Культури Заглемб'я

Палац культури Заглембя (Pałac Kultury Zagłębia) — культурна установа та громадська будівля в місті Домброва-Гурнича (Польща), зведена у 1951–1958 роках за проєктом архітектора Zbigniew Rzepecki в стилі соціалістичного реалізму. Будівля внесена до реєстру пам'яток Сілезького воєводства (№ A/690/2020). Історія Будівництво розпочали 1951 року, а урочисте відкриття відбулося 11 січня 1958 року. Спочатку заклад працював під назвою Dom Kultury Zagłębia, згодом — Dąbrowski Pałac Kultury, а нині має назву Pałac Kultury Zagłębia. У 1979 році будівлю внесено до реєстру пам'яток (№ A 1240/79). У сучасному переліку реєстру пам'яток воєводства вона фігурує під номером A/690/2020. У 2011–2014 роках проведено капітальний ремонт та модернізацію будівлі й прилеглого простору. Архітектура Палац є монументальним зразком архітектури соцреалізму; інтер'єри оздоблено, зокрема, мармуром, деревом, дзеркалами та розписаними кахлями. За даними матеріалів Палацу, корисна площа приміщень становить 10 600 м², кубатура — 38 000 м³. У будівлі розміщені великий зал зі сценою (зокрема зі сценою-обертанням), кінозал, галерея мистецтв, театральна «підземка» (piwnica teatralna), дзеркальна зала, кав'ярня та інші приміщення для культурних і освітніх заходів. Діяльність Палац культури Заглембя є майданчиком для концертів, театральних подій, виставок та освітніх заходів; з ним також пов'язаний Міжнародний музичний конкурс імені Міхала Спісака. Посилання Офіційний сайт Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Палац Культури Заглемб'я Примітки
Pałac Lubomirskich w Krakowie

Pałac Lubomirskich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy św. Jana 15, na Starym Mieście. Pałac z XVIII wieku, powstał przez połączenie i przebudowanie trzech kamienic w XVII wieku, od drugiej połowy XIX wieku jego właścicielem była rodzina Lubomirskich. W połowie XVIII wieku rezydencja była własnością ks. Józefa Klemensa Czartoryskiego. Aktualny wygląd pałac otrzymał po przebudowie w latach 1873–1874, przeprowadzonej przez krakowskiego architekta Maksymiliana Nitscha dla księżnej Lubomirskiej w wyniku rozbudowy dawnego pałacu Czartoryskich, połączenia kamienic, dodania drugiego piętra oraz neobarokowej fasady. W swojej rezydencji Lubomirscy zgromadzili bogaty zbiór cennych obrazów i mebli. W 1858 roku w pałacu zorganizowano Wystawę starożytności i zabytków sztuki. Książęca siedziba była jednym z centrów życia towarzyskiego dawnego Krakowa. Do dziś w pałacu zachowało się okucie XVIII-wiecznej bramy z kołatką oraz barokowy portal z herbem Lubomirskich – Szreniawą. Zachowały się również barokowe stiuki zdobiące wielką sień przejazdową. Wiele z dawnej świetności zachowały też reprezentacyjne wnętrza pierwszego piętra (piano nobile). Po zakończeniu II wojny światowej pałac stał się m.in. siedzibą Instytutu Francuskiego (od 1946 roku przez 53 lata). W okresie powojennym w budynku były prowadzone niewielkie prace remontowe. Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski, Kraków od A do Z, Krajowa Agencja Wydawnicza, Kraków 1992, s. 300-301. Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, Wydawnictwo WAM, Kraków 2006, s. 82–92.
Pałac Lubomirskich w Lublinie

Pałac Lubomirskich lub Poradziwiłłowski – pałac w Lublinie wystawiony w stylu barokowym, następnie przebudowany w stylu klasycystycznym. Budowla sięga swoją historią XVI wieku, a obecny wygląd zawdzięcza przebudowie z 1829 roku. Znajduje się na Placu Litewskim pomiędzy pałacami Czartoryskich oraz Gubernialnym. Historia Początkowo był to dwór w stylu renesansowym i należał do rodziny Firlejów. Z rąk Firlejów przeszedł na własność Ostrogskich, a następnie, poprzez małżeństwo Teofili Ludwiki Ostrogskiej z marszałkiem wielkim koronnym Józefem Karolem Lubomirskim do Lubomirskich. Dwór przez kolejnych kilkadziesiąt kolejnych lat pozostawał w rękach tego rodu, aż pod koniec XVII w. został przebudowany w pałac w stylu barokowym. Autorem projektu przebudowy był Tylman z Gameren, architekt Stanisława Herakliusza Lubomirskiego. Była to wówczas budowla jednopiętrowa z wysokim dachem. W 1727 roku pałac, poprzez żonę Annę Marię Lubomirską, stał się własnością Pawła Karola Sanguszki. Zaniedbywany przez właścicieli pałac ulegał stopniowej ruinie, aż w czasach konfederacji barskiej, w 1768 uległ zniszczeniu podczas pożaru Krakowskiego Przedmieścia. Nieodnawiany, w latach 80. XVIII w. przeszedł na własność Szeptyckich. W 1801 roku zdewastowany gmach zakupił na licytacji burmistrz Beniamin Finke i przekazał go rządowi. Przeznaczony na lazaret obiekt wyremontowano. W 1822 roku decyzją namiestnika Królestwa Polskiego, gen. Zajączka, pałac przeznaczono na siedzibę Komisji Województwa Lubelskiego. Obiekt przebudowano według projektu Jana Stompfa, m.in. podwyższono go o jedno piętro. Po kolejnym pożarze w 1829, roku pałac ponownie odbudowano, tym razem według projektu Henryka Marconiego. Budynek otrzymał wówczas obecny, klasycystyczny wygląd z elementami empire. W okresie zaborów mieściła się tu siedziba rosyjskiego, a od 1915 roku austriackiego generał-gubernatora. W nocy z 6 na 7 listopada 1918 roku w pałacu utworzono rząd Ludowy Republiki Polskiej pod przewodnictwem Ignacego Daszyńskiego. Dziś wydarzenie to upamiętnia tablica przy głównym wejściu. Od 1918 w pałacu miało siedzibę Dowództwo Okręgu Garnizonu i dowództwo Okręgu Korpusu Nr II; zamieszkiwał w nim gen. Mieczysław Smorawiński. W okresie międzywojennym mieściły się tu instytucje Urzędu Wojewódzkiego. Po II wojnie światowej obiekt przekazano Uniwersytetowi Marii Curie-Skłodowskiej. Mieścił się tam Wydział Politologii tej uczelni. W 2017 Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego kupiło pałac z zamiarem zorganizowania tam Muzeum Ziem Wschodnich Dawnej Rzeczypospolitej, ale UMCS użytkowało budynek jeszcze do 2020. Zobacz też zabytki Lublina Przypisy Bibliografia Marta Denys, Marek Wyszkowski: Lublin i okolice. Przewodnik. Lublin: ideaMEDIA, 2000, s. 83-84. ISBN 83-88104-08-X. Krzysztof Janus: Pałac Lubomirskich w Lublinie. [w:] Lublin. Pamięć i miejsca [on-line]. [dostęp 2011-03-20]. (pol.).