NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Madohora

Rezerwat Madohora – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Małego i obszaru Natura 2000 PLH240023 Beskid Mały, obejmuje partie szczytowe oraz zbocza Łamanej Skały (Madohora). Rezerwat leży na terenie gmin: Ślemień (województwo śląskie) i Andrychów (województwo małopolskie). Rezerwat zajmuje powierzchnię 336,60 ha, z czego 32,93 ha podlega ochronie ścisłej. Budowa geologiczna W części szczytowej występują wychodnie skalne zbudowane z piaskowców i zlepieńców warstw istebniańskich dolnych dochodzące do kilkunastu metrów wysokości. W niżej położonych częściach rezerwatu występują piaskowce godulskie. Znajdują się tu ciekawe formy skalne. Gleby w części szczytowej mają odczyn silnie kwaśny (związane jest to z występowaniem świerczyny górnoreglowej), w niższych partiach gleba bielicowa i brunatna, a w okolicy źródeł gleby torfiaste i glejowe. Przyroda Gatunki mszaków znajdujące się na „Czerwonej liście mchów zagrożonych w Polsce”: Dicranella humilis, Rhabdoweissia crispata Paprotniki, rośliny nagonasienne i okrytonasienne są tu reprezentowane przez 129 gatunków. Oto kilka podlegających ścisłej ochronie: omieg górski, podrzeń żebrowiec, widłak wroniec, kolcowidłak jałowcowaty, widłak goździsty Kilka gatunków roślin podlegających częściowej ochronie: kopytnik pospolity, goryczka trojeściowa, paprotka zwyczajna, pierwiosnek wyniosły Drzewostan składa się ze starzejącej się generacji świerka pospolitego (Picea excelsa) prawdopodobnie naturalnego pochodzenia, stopniowo zastępowanego naturalnym odnowieniem jodły, jarzębiny, buka i jaworu. Wyróżniony przez prof. Myczkowskiego zespół roślinny nawiązujący florystycznie do górnoreglowego boru świerkowego ulega stopniowym przemianom w kierunku dolnoreglowego boru jodłowo-świerkowego. Fauna: Z większych ssaków w rejonie rezerwatu czasami pojawia się jeleń, sarna, dzik, borsuk, z mniejszych stwierdzono występowanie 3 gatunków ryjówek i kuny leśnej. Występują 42 gatunki ptaków (w tym tylko trzy nie podlegające ochronie), 4 gatunki gadów i 6 gatunków płazów. Historia Rezerwat powstał w 1960 r. dzięki staraniom prof. Stefana Myczkowskiego, który zwrócił uwagę na doskonale zachowany drzewostan Madahory i Gronia Jana Pawła II. Początkowo zajmował powierzchnię 113,92 ha, w 1967 roku został zmniejszony do 71,81 ha, a w 2026 r. powiększony do 336,60 ha. Teren rezerwatu zarządzany jest przez nadleśnictwa: Andrychów i Jeleśnia. Turystyka Rezerwat przecinają szlaki: czerwony szlak – idący z Leskowca przez Przełęcz Kocierską do Kozubnika niebieski szlak – rozpoczynający się na terenie rezerwatu, biegnący do Ślemienia zielony szlak – idący z Targoszowa przez Gibasy, Przełęcz Kocierską, Bukowski Groń do Porąbki W pobliżu (ok. 45 minut drogi) znajduje się studenckie schronisko „Pod Potrójną”. Zobacz też Beskid Andrychowski Rezerwat przyrody Szeroka Rezerwat przyrody Zasolnica Przypisy
Rezerwat przyrody Magazyn

Rezerwat przyrody Magazyn – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Włodawa, w powiecie włodawskim, w województwie lubelskim. Jest zlokalizowany w obrębie Sobiborskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia – 51,98 ha Rok utworzenia – 1996 Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 listopada 1996 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 75, poz. 684). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych w stanie niezmienionym bagien ze stagnującą wodą i unikatową roślinnością. Uwagi – podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – leży w granicach Transgranicznego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Przypisy
Rezerwat przyrody Majdan (Polska)

Rezerwat przyrody Majdan – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1990 r. na terenie gminy Stromiec, na gruntach Nadleśnictwa Dobieszyn obręb Dobieszyn o powierzchni 50,60 ha. Celem ochrony jest zachowanie zbiorowisk łęgowych oraz grądu niskiego z wielogatunkowymi drzewostanami naturalnego pochodzenia. Rosną tu drzewostany z panującą olszą z domieszką dębu, lipy, wiązu, brzozy, jawora oraz sosny. Przypisy
Rezerwat przyrody Majówka

Majówka – leśny rezerwat przyrody w gminie Sieroszewice, w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim, położony ok. 15 km na południowy wschód od Ostrowa Wielkopolskiego. Utworzony w 1958 roku, obejmuje obszar 8,04 ha (akt powołujący podawał 7,95 ha) grądu trzcinnikowego w pobliżu Strzyżewa. Średni wiek drzew wynosi około 120 lat. Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 1,09 ha. Przedmiotem ochrony jest wielowarstwowy i różnowiekowy bór mieszany świeży z udziałem jodły (Abies alba) i świerka (Picea abies) na północnej granicy występowania naturalnego. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Całość rezerwatu znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina rzeki Prosny. Ochrona ścisła: bluszcz pospolity (Hedera helix) widłak goździsty (Lycopodium clavatum) buławnik wielkokwiatowy (Cephalanthera alba) Ochrona częściowa: konwalia majowa (Convallaria majalis) kruszyna pospolita (Frangula alnus) kalina koralowa (Viburnum opulus) Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 września 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1958 r. Nr 73, Poz. 430) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 4/12 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2012 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Majówka” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Majówka” Przypisy
Rezerwat przyrody Markowe Błota

Rezerwat przyrody „Markowe Błota” – rezerwat leśny w województwie zachodniopomorskim, w powiecie myśliborskim, w gminie Barlinek, 10 km na południe-południowy wschód od Barlinka, 9 km na wschód od Karska, na obszarze Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 26 stycznia 1994 na powierzchni 193,4 ha. W 2016 zmniejszono go do 93,8023 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 92,74 ha, z czego ochroną ścisłą objęto 42,95 ha, a ochroną czynną 49,79 ha. Celem utworzenia rezerwatu było „zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych bagien z typową dla nich florą i fauną oraz drzewostanów bukowych i mieszanych”. Celem ochrony jest obecnie „zachowanie mozaiki ekosystemów leśnych oraz bagien z typową dla nich florą i fauną”. Znajdują się tu m.in. stanowiska lęgowe bielika i żurawia. Do ciekawszych roślin występujących na terenie rezerwatu należą: rosiczka okrągłolistna, widłak goździsty, lilia złotogłów, grążel żółty, grzybienie białe, bobrek trójlistkowy, naparstnica purpurowa, modrzewnica zwyczajna, turzyca łuszczkowata, dziurawiec rozesłany, sit alpejski, jeżogłówka najmniejsza oraz pływacz zaniedbany. Nadzór: Nadleśnictwo Barlinek. 1,5 km na wschód od rezerwatu prowadzi znakowany niebieski szlak turystyczny z Barlinka do Santoka. Przypisy
Rezerwat przyrody Marynopole

Rezerwat przyrody Marynopole – leśny rezerwat przyrody w województwie lubelskim, powiat kraśnicki, gmina Gościeradów. Położenie: Wzniesienia Urzędowskie Powierzchnia (według aktu powołującego) – 156,76 ha Powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 156,57 ha Rok utworzenia – 1976 Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie stanowiska jodły występującej grupowo przy północno-wschodniej granicy zasięgu Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 maja 1976 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 24, poz. 108), zm. MP z 1984 roku nr 15, poz. 107. Położony jest w leśnictwie Marynopole (Nadleśnictwo Gościeradów). Jest to rezerwat leśny obejmujący starodrzew jodły i częściowo dębu. Występuje tu wiele gatunków roślin chronionych, w tym: widłak wroniec, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, wawrzynek wilczełyko, podkolan biały, lilia złotogłów. Rezerwat leży na terenie obszaru Natura 2000 „Szczecyn” PLH060083. Przypisy Linki zewnętrzne Opis rezerwatu na stronie gminy Gościeradów. [dostęp 2019-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-03)].
Rezerwat przyrody Małe Gołoborze

Rezerwat przyrody Małe Gołoborze – leśny rezerwat przyrody na terenie Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego w gminie Waśniów, w powiecie ostrowieckim, w województwie świętokrzyskim. Rezerwat znajduje się na obszarze leśnictwa Szczytniak, nadleśnictwa Łagów, w gminie Waśniów. Jest on rezerwatem leśnym utworzonym zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 roku. Obejmuje fragment głównego grzbietu Pasma Jeleniowskiego, jego północne zbocza oraz górną część dolinki, która rozdziela dwa boczne ramiona odchodzące na północ od głównego grzbietu. Utworzony został dla ochrony walorów krajobrazowych najciekawszego fragmentu Pasma Jeleniowskiego, doliny posiadającej w dnie wychodnie skał kambryjskich, niewielkiego (0,25 ha) głazowiska – gołoborza zbudowanego z piaskowców kwarcytowych wieku kambryjskiego oraz otaczającego je lasu z drzewostanem bukowym z udziałem jodły i buka (w wieku 50–130 lat). Dobrze rozwinięty podszyt złożony z buka, jawora, jodły, grabu oraz jarzębiny i leszczyny wykazuje tendencję do sukcesywnego opanowywania głazowiska, którego przestrzenie między głazami wypełnia gleba. Z roślin chronionych i rzadko spotykanych występują tu m.in.: żywiec gruczołowaty, nerecznica szerokolistna, tojeść gajowa, kokoryczka okółkowa, kopytnik pospolity i bluszcz pospolity. Rezerwat jest udostępniony do zwiedzania. Przy jego południowej granicy przebiega fragment Głównego Szlaku Świętokrzyskiego im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków. Powierzchnia: 21,58 ha (akt powołujący podawał 20,44 ha) Rok utworzenia: 1994 Dokument powołujący: Zarządz. MOŚZNiL z 31.12.1993; M.P. z 1994 r. Nr 5, poz. 38 (ISAP) Numer ewidencyjny WKP: 049 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: zróżnicowany morfologicznie obszar (grzbiety, zbocza, doliny górskie, zarośnięte blokowisko skalne) – dawne gołoborze, wychodnie interesujących skał kambru z przejawami mineralizacji hematytowej Przypisy
Rezerwat przyrody Małga

Rezerwat przyrody Małga – rezerwat położony w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie szczycieńskim, w gminie Jedwabno, na terenie leśnictw Dębowiec i Uścianek (Nadleśnictwo Jedwabno). Utworzony został na podstawie Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa (MP Nr 38 poz. 273, §12) dla ochrony miejsc gniazdowania i żerowania rzadkich gatunków ptaków i zachowania noclegowisk żurawi. Rezerwat obejmuje zabagniony odcinek doliny Omulwi, w okolicach zniszczonej wsi Małga. We wsi obok ruin zniszczonego kościoła zachowała się wieża z czerwonej cegły. Występują rozlegle turzycowiska, trzcinowiska oraz zarośla wierzbowo-brzozowe. Rezerwat zajmuje powierzchnię 163,92 ha (pierwotnie 147,09 ha). W rezerwacie znajdują się miejsca lęgowe m.in. żurawi, łabędzi, cietrzewi, czajek, derkaczy. Można spotkać wydry i ślady wilków. Przypisy
Rezerwat przyrody Małoziemce

Rezerwat przyrody Małoziemce – faunistyczny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Wola Uhruska, w powiecie włodawskim, w województwie lubelskim. Jest zlokalizowany w obrębie Sobiborskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia (według aktu powołującego) – 38,07 ha Powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 38,02 ha Rok utworzenia – 1988 Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 17 listopada 1988 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (MP nr 32, poz. 293). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie miejsc lęgowych czapli siwej i innych gatunków ptaków. Uwagi – podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – leży w granicach Transgranicznego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie”. Przypisy
Rezerwat przyrody Mechacz Wielki

Rezerwat przyrody Mechacz Wielki – rezerwat torfowiskowy położony w województwie warmińsko-mazurskim, w gminie Gołdap, w nadleśnictwie Gołdap. Został utworzony w 1974 roku i zajmuje powierzchnię 146,72 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie torfowiska wysokiego wraz z borem bagiennym i stanowiskami wielu rzadkich gatunków roślin. Rezerwat znajduje się w Puszczy Rominckiej, na terenie Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej. Jego środkową część zajmuje torfowisko wysokie porośnięte niską karłowatą sosną. W rzadkiej słabo wykształconej warstwie krzewów występuje pojedynczo świerk, brzoza omszona i podrost sosny. W runie dominuje wełnianka pochwowata, modrzewnica zwyczajna, żurawina błotna, mniej licznie występuje rosiczka okrągłolistna, żurawina drobnolistkowa, bażyna czarna, malina moroszka. W obrębie torfowiska wysokiego, reprezentującego zespół Sphagnetum magellanici, występują niewielkie płaty zespołów torfowisk mszysto-turzycowych: turzycy bagiennnej i przygiełki białej. Na obwodzie torfowiska występują płaty boru bagiennego, świerczyny na torfach oraz olsu. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego, UW, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999
Rezerwat przyrody Meszcze

Rezerwat przyrody Meszcze – leśny rezerwat przyrody na terenie Piotrkowa Trybunalskiego, w województwie łódzkim. Rezerwat stanowi obszar lasu o łącznej powierzchni 35,32 ha i położony jest na terenie Nadleśnictwa Piotrków. Rezerwat znajduje się w Sulejowskim Parku Krajobrazowym wchodzącym w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 25 listopada 1959 na powierzchni 2,11 ha, został powiększony Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 10 maja 1989. Celem rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych naturalnego fragmentu lasu mieszanego świeżego ze znacznym udziałem dynamicznie rozwijającej się lipy drobnolistnej. Cała populacja lipy w rezerwacie pochodzi od kilku kęp lip pozostawionych na zrębie przed ponad 100 laty. Zrąb został obsadzony sosną, pod którą obficie pojawiło się odnowienie lipowe z nasienników. Obecnie lipy wchodzą w skład górnego piętra drzewostanu, który tworzą również sosny z udziałem dębów i brzóz. Stwierdzono tu występowanie 26 gatunków drzew i krzewów oraz ok. 170 gatunków roślin naczyniowych i 10 gatunków mszaków. Do najważniejszych należą: lilia złotogłów, pajęcznica gałęzista, czyścica storzyszek, miodownik melisowaty, orlik pospolity, groszek czerniejący, przytulia okrągłolistna oraz naparstnica zwyczajna i zerwa kłosowa. Do rezerwatu prowadzi ścieżka przyrodniczo-leśna „Z Koła do rezerwatu Meszcze i drzew pomnikowych”, której trasa rozpoczyna się w osadzie edukacyjnej we wsi Koło. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 (zmienionego w 2014), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Bibliografia Rezerwaty Ziemi Piotrkowskiej, Wyd. ZNPK Moszczenica 1998.
Rezerwat przyrody Mianów

Rezerwat przyrody Mianów – leśny rezerwat przyrody w gminie Lutomiersk, w powiecie pabianickim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 5,87 ha. Został powołany Rozporządzeniem Wojewody Łódzkiego nr 27/2000 z 31 lipca 2000 roku. Ochrona obejmuje śródleśny kompleks torfowisk niskich z interesującą florą roślin torfowiskowych. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 17,42 ha. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Michałowiec

Rezerwat przyrody Michałowiec – florystyczny rezerwat przyrody w województwie małopolskim, powiat olkuski, gmina Trzyciąż. Jest położony na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd i obszaru Natura 2000 PLH120011 „Michałowiec”. Zajmuje powierzchnię 12,12 ha. Ochronie podlega naturalny fragment buczyny karpackiej ze stanowiskiem chronionego storczyka – obuwika pospolitego. Przypisy
Rezerwat przyrody Miedzno

Rezerwat przyrody Miedzno – rezerwat faunistyczny (ornitologiczny) w województwie kujawsko-pomorskim, utworzony w 1968 r., wchodzący w skład Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Stanowi środowisko wylęgu ptactwa wodnego i błotnego. Znajduje się w gminie Osie w powiecie świeckim, na północ od miejscowości Miedzno. Położony na terenie leśnictwa Orli Dwór, obręb leśny Osie. Zajmuje powierzchnię 88,52 ha (akt powołujący podawał 86,01 ha). Położenie Rezerwat położony jest w dolinie rzeki Sobińska Struga (zwanej też Sobiną) z wodami przepływowego jeziora Miedzno o zmiennym poziomie przecinającej kompleks leśny z północy na południe zatorfioną rynną szerokości od kilkudziesięciu do kilkuset metrów, a otoczenie rezerwatu stanowią lasy głównego kompleksu leśnego. Charakterystyka Na obszar rezerwatu składa się: rzeka Sobińska Struga wraz z przepływowym jeziorem Miedzno, otaczające bagna z rosnącymi tu głównie szuwarami turzycy dzióbkowatej wraz z szuwarami trzcinowymi występującymi smugami na obrzeżu rezerwatu oraz szuwarami szerokopałkowymi występującymi przy jeziorze Miedzno i smugowo wzdłuż wypływającej z niego rzeki Sobińska Struga, pobliskie lasy należące do zespołu olsu porzeczkowego, w których drzewostanie występuje olsza czarna z domieszką brzozy omszonej. Rezerwat utworzono na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 4 listopada 1968 r. (M.P. nr 49, poz. 340 z 1968 r.) w celu zachowania miejsc lęgowych i żerowisk ptaków błotnych i wodnych. Rezerwat powstał w celu objęcia ochroną bogatych stanowisk, zarówno pod względem składu gatunkowego jak i liczebności poszczególnych populacji ptactwa wodnego i błotnego. Przyroda W rezerwacie bytują m.in.: żurawie, łabędzie, kaczki, bocian czarny oraz rzadkie gatunki ptaków drapieżnych, jak np. bielik. Spośród chronionych gatunków ptaków zaobserwować można także m.in. brodźca samotnego, potrzosa, strumieniówkę, kobuza, rybołowa. Spośród roślin chronionych i rzadkich występują m.in. skrzyp olbrzymi, storczyk krwisty, bobrek trójlistkowy. W 2010 odnaleziono tu stanowisko wyblinu jednolistnego, które jest jedynym znanym w północno-zachodniej Polsce, na którym roślina ta obecnie występuje. Populacja składała się z piętnastu owocujących osobników, rosnących na powierzchni około 200 m². Stanowisko nie jest zagrożone. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Mieliwo

Rezerwat przyrody Mieliwo – rezerwat leśny w gminie Zbiczno, w powiecie brodnickim, w województwie kujawsko-pomorskim. Leży na wysokim zboczu rynny jeziora Mieliwo. Rezerwat jest zlokalizowany na terenie Brodnickiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 23 lipca 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 64, poz. 371 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego z udziałem buka na granicy jego zasięgu na Wysoczyźnie Dobrzyńskiej. Początkowo zajmował powierzchnię 5,37 ha, w 1983 roku powiększono go do 11,73 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Przypisy
Rezerwat przyrody Mielno

Rezerwat przyrody Mielno – krajobrazowy rezerwat przyrody położony w gminie Kazimierz Biskupi, powiecie konińskim (województwo wielkopolskie). Znajduje się na terenie Puszczy Bieniszewskiej i obejmuje on jezioro Mielno wraz z otaczającym je lasem, łąkami i pagórkami morenowymi. Rezerwat powstał w 1957 roku i ma łączną powierzchnię 94,33 ha (akt powołujący podawał 93,65 ha). Nie posiada otuliny, funkcję tę spełniają graniczące z nim rezerwaty Sokółki i Pustelnik. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej i czynnej. Pierwotnie miał chronić miejsca lęgowe ptactwa wodnego oraz reliktowe stanowisko brzozy niskiej – pierwsza obok brzozy karłowatej pojawiła się na terenie Polski w okresie późnoglacjalnym w strefie bezdrzewnej tundry. Jednak ze względu na obniżenie się poziomu wód gruntowych zaczyna zanikać. Obecnie obserwuje się proces „starzenia się” jeziora i sukcesje zbiorowisk roślinnych w jego obrębie w kierunku torfowiska. Wraz ze wzrostem trofii zbiornika zaczynają tu pojawiać się takie gatunki jak: osoka aloesowata (Stratiotes aloides), żabiściek pływający (Hydrocharis morsus-ranae) oraz lipiennik Loesela (Liparis loeseli). W rezerwacie występują 24 gatunki drzew (w tym pomnikowy okaz dębu szypułkowego o obwodzie 550 cm i wysokości 20 m) i 19 gatunków krzewów. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 69 gatunków ptaków, w tym 57 gatunków lęgowych. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 28 września 1957 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1957 r. Nr 85, poz. 513 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 25/11 Regionalnego Dyrektora Środowiska w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Mielno” (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 2011 r. Nr 214, poz. 3333) zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 września 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Mielno” Przypisy
Rezerwat przyrody Mierucinek

Rezerwat przyrody Mierucinek – leśny rezerwat przyrody w gminie Dąbrowa, w powiecie mogileńskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Znajduje się na gruntach Nadleśnictwa Gołąbki. Zajmuje powierzchnię 29,53 ha (akt powołujący podawał 29,83 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 11 grudnia 1995 roku (M.P. z 1996 r. Nr 5, poz. 47 (ISAP)). Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych fragmentu dobrze wykształconego lasu dębowego na siedlisku zbiorowisk grądowych. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Przypisy
Rezerwat przyrody Mierzwice

Rezerwat przyrody Mierzwice – rezerwat florystyczny w pobliżu miejscowości Zabuże, w gminie Sarnaki, w powiecie łosickim, w województwie mazowieckim. Obejmuje wydzielenia leśne na terenie leśnictwa Mierzwice, Nadleśnictwo Sarnaki. Informacje ogólne Rezerwat zajmuje powierzchnię 12,98 ha. Został utworzony Zarządzeniem 15 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 17 czerwca 2010 roku (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dn. 24.08.2010 r., Nr 155, poz. 3827). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono celem zachowania stanowiska roślinności kserotermicznej oraz otaczającego fragmentu lasu liściastego z licznymi stanowiskami chronionymi i zagrożonych gruntów roślin. Określono rodzaj, typ i podtyp rezerwatu: rodzaj – florystyczny; typ i podtyp: ze względu na dominujący przedmiot ochrony: typ – florystyczny, podtyp – roślin zielnych i krzewinek; ze względu na główny typ ekosystemu: typ – leśny i borowy, podtyp – lasów mieszanych nizinnych. Flora Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 187 gatunków roślin naczyniowych, w tym 5 objętych ochroną ścisłą oraz 12 ochroną częściową (według stanu na rok 2014). Z roślin objętych ochroną ścisłą nielicznie lub bardzo nielicznie występują tu: obuwik pospolity, leniec bezpodkwiatkowy, goryczka krzyżowa, buławnik czerwony, lilia złotogłów; ich populacja zmniejsza swoją liczebność. Inne formy ochrony przyrody Rezerwat leży w granicach Parku Krajobrazowego Podlaski Przełom Bugu oraz obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Ostoja Nadbużańska” PLH140011. Od południowego wschodu przylega do niego rezerwat przyrody Zabuże, a od południowego zachodu – stanowisko dokumentacyjne „Wychodnia głazów Mierzwice”. Turystyka Przez teren rezerwatów Mierzwice i Zabuże przebiega szlak pieszy. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Mierzwice. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.