NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Стадион пољске војске

Стадион пољске војске (пољ. Stadion Legii Warszawa im. Marszałka Józefa Piłsudskiego) такође познат по званичном имену „Стадион Маршал Јозеф Пилсудски”, је фудбалски стадион највише четврте категорије са местима за седење. Стадион се налази на адреси Лазиенковска 3, у округу Пошевлесисевице. То је домаћи терен фудбалског клуба Легија Варшава, који ту игра од самог почетка, то јест од датума отварања стадиона, 9. августа 1930. године. Стадион је прошао кроз две фазе, комплетну реконструкцију 2008–2011. Од старе конструкције сачуван је само мањи део фасаде главне зграде (с тим да је други део прецизно реконструисан). Са простором за 31.103 гледалаца, то је 5. највећи фудбалски стадион у Екстракласи и 7. највећи у Пољској. Стадион је опремљен грејаним тереном, тереном за тренинг, подземним паркингом, спорт баром, клупским музејом и осталим садржајима типичним за модерне стадионе. Стадион, који је деценијама припадао пољским оружаним снагама, пренет је у власништву града Варшаве. Оригинални стадион У 1929. години, Легија је примила субвенцију која је омогућила изградњу репрезентативног Војног стадиона. Пројекат стадиона је развио Максимилијан Дудрик-Дарлевски. Под главном трибином, која је имала капацитет од 5.000 места, биле су клупске просторије, свлачионице, гимнастичке сале, спортска остава и заједнички простор. Стадион је такође имао стазу за трчање и бициклизам око игралишта. Званично отварање стадиона обављено је 9. августа 1930. године. Први мотоциклистички спидвеј одржан је 9. новембра 1930. године, а 1933. стадион је званично постао стадион Пољске војске. За време Другог светског рата, стадион је претрпео оштећења током офанзиве Црвене армије и Пољске војске у јануару 1945. године. Након рата, обновљена су оштећени делови. Крајем 1950-их, стадион је поставио рекорде посећености када је Легија освојила првенство Пољске и квалификовала се за европске купове. Први рекорд од 40.000 гледалаца постављен је 19. септембра 1956. године, током утакмице Европског купа између Легије Варшаве и Слована из Братиславе. Током шездесетих година прошлог века, стадион је доживео једну од најзначајнијих модернизација у својој историји, повећавши капацитет на 25.000 гледалаца и уводећи вештачко осветљење. На стадиону Легија одржане су значајне манифестације у спидвеју, укључујући квалификационе рунде Светског првенства у спидвеју година 1956, 1957, 1958, 1961, 1962. и 1964. Крајем 1987. године, спидвејска стаза на стадиону је уклоњена, а фудбалско игралиште проширено. Референце Спољашње везе (језик: пољски) Венсајт стадиона (језик: пољски) Стадион на legialive.pl (језик: пољски) Информације о стадиону на stadiony.net
Стадіон Війська Польського

Стадіон Війська Польського імені маршала Юзефа Пілсудського (пол. Stadion Wojska Polskiego imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego) — футбольний стадіон у Варшаві, Польща. Збудований протягом 1927—1930 років і урочисто відкритий 9 серпня 1930 року товариським матчем між господарем стадіону «Легією» та іспанською «Європою» (Барселона), який закінчився результативною нічиєю 1-1. Спонсорська назва у 2011—2014 роках — Pepsi Arena. У зв'язку із неможливістю проведення матчів єврокубків в Україні через російське вторгнення матчі Ліги чемпіонів і Ліги Європи УЄФА у сезоні 2022/2023 на цьому стадіоні проводив донецький «Шахтар». Галерея Посилання Офіційний сайт стадіону stadionlegii.pl (пол.) Стадіон на сайті legialive.pl (пол.) Стадіон на сайті legia.net (пол.) Стадіон на сайті legia.com.pl (пол.)
Horzyca

Horzyca (słow. Horica) – polana na grzbiecie Klinowate w słowackich Tatrach Zachodnich. Znajduje się na niej szałas w stylu skandynawskim, z zamykanymi drzwiami, wyposażony w piec, prycze do spania, stół, siekierkę. Przy szlaku powyżej polany źródełko wody. Szlak turystyczny do tej polany dostępny jest przez cały rok, powyżej polany (na Baraniec) tylko od 1 lipca do 31 października. Polana to pozostałość dawnego pasterstwa. Rośnie na niej wiele cennych gatunków roślin tatrzańskich. Szlaki turystyczne – zielony szlak z autokempingu „Raczkowa” przez Klinowate i Mały Baraniec na szczyt Barańca. Czas przejścia z autokempingu do polany: 1:20 h, ↓ 1 h Czas przejścia z polany na szczyt Barańca: 2:40 h, ↓ 2 h Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-36-5.
Grand Hotel w Krakowie

Grand Hotel Kraków – zabytkowy hotel w Krakowie, położony na rogu ulic: Sławkowskiej 5-7, św. Tomasza 12-14 i św. Jana 8-10. Historia Stanisław Maj nabył pod koniec XVIII wieku kamienicę przy ul. Sławkowskiej 5/7 w Krakowie. Budynek odrestaurował, ozdobił bramę wjazdową kamiennym portalem, na parterze w oknach założył kraty, przebudował wnętrza, a z tyłu domu postawił stajnie. Po śmierci Stanisława, kamienica znalazła się w rękach jego owdowiałej żony, Zuzanny Dembińskiej, a następnie, ponownie jako spadek, wszedł w posiadanie reszty rodziny Dembińskich. Budynek ten został zakupiony przez ks. Aleksandra i Marcelinę Czartoryskich w drugiej połowie XIX w. z przeznaczeniem na ich miejską siedzibę. Przebudowy pałacu dla nowych właścicieli dokonał w 1875 architekt Maksymilian Nitsch. W gustownie i elegancko urządzonych wnętrzach zgromadzono dzieła sztuki i pamiątki historyczne związane z dziejami Polski i historią rodu Czartoryskich. Główna sala pałacu – tzw. marmurowa – została przeznaczona na potrzeby koncertowe. Ks. Marcelina dawała w niej koncerty fortepianowe dla zapraszanych w środy gości. Komnatę zdobił kominek, na którym stało marmurowe popiersie Fryderyka Chopina, a całość uzupełniały jedwabne kotary z wyhaftowaną "Pogonią" – herbem Czartoryskich. W wielkim salonie zawieszono natomiast portret ks. Adama Czartoryskiego autorstwa Delaroche'a, portret ks. Aleksandra Czartoryskiego malowany przez Henryka Rodakowskiego i portret ks. Marceliny Czartoryskiej pędzla Jana Matejki. W gabinecie pani domu znajdowały się dwa inne cenne płótna: "Śmierć ks. Adama Czartoryskiego" Le Roux i "Maciek Borkowic" Matejki. Rezydencja przy Sławkowskiej pozostawała we władaniu Czartoryskich przez 10 lat. W 1886 została przebudowana na reprezentacyjny "Grand Hotel". Hotel posiada 64 pokoje – 10 pokoi jednoosobowych, 45 dwuosobowych, 9 apartamentów w tym Apartament Marmurowy oraz Kominkowy; restauracja – Sala Lustrzana i Grand Signature, Cafe Bar. W hotelu kręcono filmy: Długi weekend, Vinci. W tutejszej restauracji jako kelner pracował w młodości Henryk Worcell, który swoje wrażenia opisał w wydanej w 1936 powieści Zaklęte rewiry. Przypisy Bibliografia JanJ. Sygański JanJ., Metryki kościoła maryackiego i katedry na Wawelu w Krakowie [pdf], Lwów: Towarzystwo Heraldyczne, 1912, s. 88 . IrenaI. Homola IrenaI., Grand Hotel w Krakowie, Kraków: Księgarnia Akademicka, 2005, s. 184, ISBN 83-7188-704-3, ISBN 978-83-7188-704-8 . AlicjaA. Falniowska-Gradowska AlicjaA., Testamenty szlachty krakowskiej XVII-XVIII w, Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1997, ISBN 83-86077-84-0, ISBN 978-83-86077-84-7 .
Hotel Francuski w Krakowie

Hotel Francuski – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ul. Pijarskiej 13, na rogu ul. św. Jana 32, na Starym Mieście. Na miejscu obecnego budynku znajdowała się XV-wieczna kamienica zniszczona w pożarze przed 1642 rokiem, odbudowana w drugiej połowie XVII wieku i przebudowana w 1795 roku. Do momentu zburzenia w XX wieku był to jednopiętrowy budynek z łamanym dachem i wejściem od ul. św. Jana. Był własnością karczmarzy i piwowarów. Prowadzono w nim karczmę, w budynku frontowym wyszynk, w oficynach były stajnie i browar. Dom posiadał wybrukowaną kamieniem łamanym sień o sklepieniu beczkowym, środkiem której biegł rynsztok. Z sieni wchodziło się do kuchni, izby z kominkiem, izby szynkowej oraz do obszernej piwnicy. Na pierwsze piętro prowadziły schody dębowe. Znajdowała się tam sionka, mała kuchnia, izba tylna i szereg innych pomieszczeń mieszkalnych. W podwórzu stał przed 1790 r. spichlerz. W pierwszej połowie XVII w. w kamienicy działała też piekarnia. Na początku XIX w. przy dłuższej, bocznej elewacji domu (od strony ul. Pijarskiej) dobudowano warsztat kowalski z dużymi wrotami oraz dodatkowe pomieszczenia mieszkalne. W swoich dziejach kamienica – w nawiązaniu do nazwisk właścicieli – nazywana bywała niekiedy „Domem Słoninkowskim” (do 1613), kamienicą „Sikorzyńską” (1. poł. XVII w.) lub kamienicą „Miernikowską” (1. poł. XVIII w.). Ostatnimi właścicielami posesji (ówczesny adres ul. św. Jana nr 32) byli Tadeusz Rząca i Aleksander Ritterman (od 1910). W roku 1911 z inicjatywy Rittermana stare zabudowania zostały rozebrane wraz z fundamentami, aby można było przystąpić do realizacji planu wystawienia nowego krakowskiego hotelu. W latach 1911–1912 zbudowano na ich miejscu Hotel nazwany Francuskim. Eklektyczno-modernistyczny budynek projektowali Zbigniew Odrzywolski i Bronisław Colonna-Czosnowski (późniejsza rozbudowa). Rozpoczął działalność 1 czerwca 1912 roku i był wtedy najnowocześniejszym krakowskim hotelem. Trzypiętrowy budynek z mansardowym dachem był wyposażony w cichobieżne windy, telefony, oświetlenie elektryczne, centralne ogrzewanie, ciepłą i zimną bieżącą wodę w pokojach, pocztę pneumatyczną. Z dworca kolejowego do hotelu dowoził gości samochód. W 1945 roku hotel upaństwowiono, a od 1950 był zarządzany przez Polskie Biuro Podróży Orbis. Przeprowadzono także kilka przebudów i modernizacji m.in. w 1955 oraz w latach 1988–1991. W 2011 Orbis sprzedał Hotel spółce Emir 19, której połowę udziałów ma firma Alterco, a drugą połowę rodzina Gesslerów. Obecnie jest to czterogwiazdkowy hotel, oferujący gościom 42 pokoje (w tym 15 apartamentów). Na parterze mieści się restauracja, od 2011 prowadzona przez Adama Gesslera pod nazwą „Gessler we Francuskim”. Przypisy Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 .
Hotel Haffner

Hotel Haffner – pięciogwiazdkowy hotel w Sopocie, znajdujący się przy ulicy J.J. Haffnera 59, położony niedaleko plaży Zatoki Gdańskiej (Morze Bałtyckie) i ul. Bohaterów Monte Cassino. Mieszczą się w nim m.in. restauracja, centrum konferencyjne, basen, sauna, siłownia i centrum spa. W kulturze W Hotelu Haffner nakręcono kilka scen serialu Naznaczony. Przypisy
Hotel Lothus we Wrocławiu

Hotel Lothus – hotel położony we Wrocławiu na ul. Wita Stwosza 22–23, przy rogu ul. Krawieckiej. Historia budynku Zbudowany w 1903 nosił nazwę Hotel Deutsches Haus (Dom Niemiecki). Budynek posiada charakterystyczną fasadę z kamienia, która zachowała się do dziś. W 2006 hotel został zmodernizowany. Wejściu, recepcji i restauracji nadano wystrój orientalny. Linki zewnętrzne Galeria archiwalnych zdjęć
Hotel Mercure Gdańsk Stare Miasto

Hotel Mercure Gdańsk Stare Miasto, dawniej Hotel Hevelius Gdańsk i Hotel Heweliusz – najwyższy hotel w Gdańsku. Właścicielem budynku jest przedsiębiorstwo Essendi. Wieżowiec położony jest na Starym Mieście. Z jego okien rozciąga się widok na starą zabudowę historycznego Gdańska oraz Zatokę Gdańską. Sam budynek widoczny jest ze Starego Miasta, terenów stoczniowych i Fortów. Siedemnastopiętrowy hotel ma 271 pokoi (w tym sześć apartamentów oraz 10 pokoi rodzinnych). Historia Podczas wydarzeń w Stoczni Gdańskiej, w latach 80. XX wieku, hotel gościł przedstawicieli zagranicznych mediów, którzy relacjonowali poczynania stoczniowców. Obiekt przeszedł modernizację elewacji. Pierwotna żółta została wymieniona na srebrno-stalową. W okresie międzywojennym istniał też inny hotel o tej samej nazwie – Hevelius przy ulicy Pfefferstadt 53 (obecnie Korzennej). Odniesienia w kulturze W serialu „Znaki szczególne” w reżyserii Romana Załuskiego, powstający dopiero wysokościowiec zagrał przyszłe mieszkanie inżyniera Zawady. Zobacz też Pomnik Jana Heweliusza Przypisy
Hotel Pod Orłem w Bielsku-Białej

Hotel Pod Orłem – neobarokowo–klasycystyczny czteropiętrowy gmach pełniący funkcję biurowca i pasażu handlowego, położony przy Placu Wolności (według numeracji przy ul. 11 Listopada) w Bielsku-Białej, w centrum historycznej Białej Krakowskiej. Historia Powstał w 1905 wg projektu Alexandra Neumanna w miejscu dawnego zajazdu z czasów wytyczania traktu cesarskiego (koniec XVIII wieku) i początkowo nosił nazwę Pod Czarnym Orłem, nawiązując do dwugłowego czarnego orła Habsburgów, choć orzeł wieńczący fasadę budynku jest jednogłowy. Budowę sfinansował bialski fabrykant, właściciel fabryki wódek i likierów – Jakub Gross. Fasada budynku pokryta jest ozdobami neobarokowymi w postaci jońskich pilastrów, medalionów z orłami, lwich pysków i wazonów, a szczyt zdobi stylizowany orzeł i para puttów. Wewnątrz zachowany jest secesyjny wystrój westybulu i klatki schodowej z windą oraz na I piętrze Sala Redutowa o powierzchni 709 m² w stylu neorenesansowym z pięknymi plafonami na suficie, żeliwnymi arkadami i balkonami oraz dekoracją sztukatorską. Hotel cieszył się sławą, zatrzymywały się w nim znane osoby, m.in. ostatni cesarz Austrii Karol I Habsburg z małżonką Zytą Burbon-Parmeńską oraz Józef Piłsudski jako dowódca I Brygady Legionów Polskich. Hotel był centrum życia kulturalnego i towarzyskiego Białej. Tu odbywały się pokazy bialskiego Sokoła i walk zapaśniczych oraz polskie imprezy narodowe. Organizowano także występy teatralne oraz bale Ligi Morskiej i Kolonialnej. W 1938 w restauracji Hotelu Pod Orłem bialscy taksówkarze schwytali śląskiego bandytę Nikifora Maruszeczko. W latach 90. XX wieku hotel stracił swą dawną funkcję i stał się biurowcem oraz ekskluzywnym pasażem handlowym Pod Orłem. Zobacz też hotel President w Bielsku-Białej ulica 11 Listopada w Bielsku-Białej Przypisy Bibliografia Jerzy Polak: Przewodnik po Bielsku-Białej. Bielsko-Biała: Towarzystwo Miłośników Ziemi Bielsko-Bialskiej, 2000. ISBN 83-902079-0-7. Jacek Kachel, Jacek Trzeciak: ABC Bielska-Białej. Bielsko-Biała: Urząd Miejski w Bielsku-Białej, 2007, s. 15. Linki zewnętrzne Hotel Pod Orłem w serwisie fotopolska.eu Strona internetowa budynku Wirtualna panorama Sali Redutowej Kamienica Pod Orłem – Hotel Pod Orłem, Hotel „Zum Schwarzer Adler”, Hotel „Pod Czarnym Orłem” na portalu polska-org.pl
Hotel Pollera w Krakowie

Hotel Pollera – zabytkowy hotel znajdujący się w Krakowie przy ul. Szpitalnej 30, na rogu ulicy św. Marka i placu św. Ducha, na Starym Mieście. Historia W średniowieczu w miejscu obecnego gmachu hotelu znajdowały się trzy kamienice mieszczańskie. Kamienica Bełchackich, położona najbardziej na południe – na rogu z ulicą św. Marka, została wzniesiona w XV wieku. W 1670 spłonęła i pozostawała w ruinie do początku XIX wieku, gdy została rozebrana, a na jej miejscu urządzono skwer. Środkowa Kamienica Pułczyńskich została zbudowana w XVI wieku (przez wcześniejszych właścicieli). W I połowie XVII wieku przebudowano ją i nadbudowano pierwsze piętro. W połowie XVIII wieku była własnością rodziny Pułczyńskich. Na początku XIX wieku popadła w ruinę. Kamienica Campioniego, położona najbardziej na północ, została wzniesiona w XV wieku. W połowie XVIII wieku miała dwa piętra. Na początku XIX wieku popadła w ruinę. W 1822 kamienice Pułczyńskich i Campioniego zostały zakupione przez B. Gostkowskiego, odremontowane i scalone na potrzeby Zajazdu „Pod Złotą Kotwicą”. Budynek posiadał przelotową sień i restaurację na parterze, pokoje gościnne na piętrze, a kuchnie i stajnie w oficynach. W 1834 budynek zakupił Kasper Poller i założył w nim hotel. Po wykupieniu, w 1844, narożnej działki po kamienicy Bełchackich, rozbudował go, tworząc dwupiętrowy gmach o długiej, symetrycznej fasadzie, połączony przewiązką z kamienicą przy ulicy św. Marka 22. W 1859 hotel przeszedł na własność Adolfa Pollera, a następnie Wandy Pollerowej. W czwartej ćwierci XIX wieku fasady uzyskały neorenesansowy wystój, zlikwidowano też drewniane ganki, zastępując je systemem wewnętrznych korytarzy, wprowadzono nowoczesne instalacje wodne i kanalizacyjne, a w elewacji tylnej zamontowano portal z rozebranej kamienicy przy ulicy Sławkowskiej 32. Hotel już w XIX wieku był jednym z najdroższych i najbardziej renomowanych hoteli w Krakowie. W czasie II wojny światowej został zajęty przez Niemców. Po wojnie przez krótki czas był kwaterą dowództwa Armii Czerwonej. W 1945 stał się własnością Zbigniewa Chojnackiego, wnuka Wandy Pollerowej. W 1950 został upaństwowiony i przejęty przez Dyrekcję Hoteli Miejskich, a następnie Krakowskie Przedsiębiorstwo Turystyczne „Wawel-Tourist”. W 1990 został zwrócony Zbigniewowi Chojnackiemu. W hotelu gościło wiele znanych osób m.in.: Zygmunt Szczęsny Feliński, Helena Modrzejewska, Henryk Sienkiewicz, Józef Piłsudski i Nikołaj Bierdiajew. Architektura Gmach hotelu ma trzy kondygnacje. Elewacje frontowe reprezentują styl neorenesansowy. Posiadają bogatą dekoracje m.in.: boniowanie, gzymsy, frontony i lukarny. Główne wejście znajduje się od ulicy Szpitalnej. W jego osi, nad oknami pierwszego piętra, znajduje się kartusz z godłem przedstawiającym złotą kotwicę. We wnętrzach budynku zachował się wystrój z początku XX wieku. Klatkę schodową hotelu zdobią secesyjne witraże zaprojektowane przez Stanisława Wyspiańskiego, a wykonane przez Stanisława Gabriela Żeleńskiego. Zachowała się również stolarka i balustrady. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna hotelu
Hotel Polonez w Poznaniu

Hotel Orbis Polonez – dawny trzygwiazdkowy hotel sieci Orbis, zlokalizowany przy al. Niepodległości 36 w centrum Poznania, na osiedlu samorządowym Stare Miasto. Historia Budowę obiektu rozpoczęto 25 sierpnia 1972, a zakończono 9 maja 1974. Do jego wzniesienia zastosowano technologię wielkiej płyty winogradzkiej według projektu J. Liśniewiecza, J. Maciejewskiego i współpracowników. W momencie powstania liczył 14 kondygnacji (w tym 12 mieszkalnych), miał kubaturę 99 500m³ i pow. użytkową 22 000m², co pozwalało pomieścić 612 miejsc noclegowych w 408 pokojach, a także zapewnić 854 miejsc gastronomicznych. Wysokość budynku osiągnęła 55 metrów. 7 kwietnia 1980 (poniedziałek wielkanocny) w budynku hotelu odbyło się przyjęcie weselne Krystiana Zimmermana. Wiosną 1990 roku w hotelu ujawniono istnienie nieujętego w oficjalnych planach budynku pomieszczenia operacyjnego. Lokal ten wyposażony był w infrastrukturę techniczną (głowicę telefoniczną) przeznaczoną do prowadzenia nasłuchu. Z ustaleń wynika, że pomieszczenie to stanowiło bazę dla funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, którzy sprawowali bezpośredni nadzór nad inwigilacją osób przebywających w obiekcie. Z relacji personelu hotelowego wynikało, że utajnione punkty nasłuchowe stanowiły standardowy element infrastruktury we wszystkich obiektach należących do przedsiębiorstwa Orbis, a działania operacyjne SB obejmowały m.in. celowe kwaterowanie wybranych gości w pokojach objętych nasłuchem. W celu przeprowadzenia takich relokacji stosowano dezinformację, uzasadniając konieczność zmiany pokoju rzekomymi awariami technicznymi. Analogiczne pomieszczenia mające na celu inwigilację gości hotelowych zostały zidentyfikowane również w innych ośrodkach miejskich kraju. W dniach 19-20 grudnia 1997 w hotelu obradował IX Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność”. Hotel zakończył działalność 1 kwietnia 2012, miał zostać wyburzony, ale wycofano się z tego pomysłu ograniczając się jedynie do wyburzenia dwupoziomowego parkingu. Sprzedano go za 23 mln złotych, nabywcą została firma Zerta Sp. z o.o.. Obecnie w budynku znajduje się dom studencki. Przypisy Bibliografia Zenon Błądek: Dzieje krajowego hotelarstwa od zajazdu do współczesności: fakty, obiekty, ludzie. Poznań-Warszawa: Palladium Architekci, 2003. ISBN 83-89284-02-2.
Hotel President w Bielsku-Białej

Hotel President (Prezydent, Kaiserhof) – zabytkowy gmach hotelowy usytuowany Bielsku-Białej, na historycznym Dolnym Przedmieściu, przy ulicy 3 Maja 12. Powstał w latach 1892–1893 i jest utrzymany w stylu neorenesansowym, od 2019 pozostaje częściowo nieużytkowany. Historia Gmach powstał w latach 1892–1893 przy kilka lat wcześniej wytyczonej ulicy łączącej centrum miasta zamku do nowego dworca kolejowego na zlecenie Heinricha Hochstimma według projektu Carla Korna, którego firma zajęła się również realizacją budowy. Na cześć cesarza Franciszka Józefa został nazwany Kaiserhof (dosłownie „Dwór Cesarski”). Gmach oparto na 12-metrowych fundamentach, w bezpośredniej bliskości przebiega tunel kolejowy. W początkach XX wieku do dyspozycji gości było 50 pokoi i salonów, restauracja i kawiarnia Renaissance, letnia weranda, a także pierwsza w Bielsku sala kinowa (otwarta w 1896). W 1922 w hołdzie Gabrielowi Narutowiczowi hotelowi nadano nazwę Prezydent. W 1937 w miejscu ogrodu letniego od strony południowej dobudowano nową salę bankietową. Rok później obiekt stał się własnością Akcyjnego Banku Hipotecznego we Lwowie. Przez kilka miesięcy w 1939 mieściła się tu kwatera główna dowództwa Grupy Operacyjnej „Bielsko”. W latach 1942–1960 budynek pełnił różne funkcje inne niż pierwotna: był wykorzystywany jako szpital, bank, a także siedziba Miejskiego Domu Kultury. W 1962 powrócił do funkcji hotelowej pod nazwą Prezydent. Równocześnie w latach 1959–1960 w miejscu sali bankietowej z lat 30. wzniesiono Dom Technika – przybudówkę (pierwotnie parterową, później podwyższoną) z przeznaczeniem na siedzibę oddziału NOT. W 1986 budynek wpisano do rejestru zabytków. Od 1991 hotel pozostawał własnością prywatną. Należał najpierw do spółki Prezydent, następnie od 1999 warszawskiej spółki Expol, a od 2007 spółki Birch powiązanej z irlandzką grupą deweloperską IGD. W październiku 2007 dokonano liftingu nazwy na President, a latem 2008 przystąpiono do generalnego remontu. Po jego zakończeniu w lipcu 2009 hotel dysponował czterdziestoma nowocześnie wyposażonymi pokojami, których standard umożliwił uzyskanie przez hotel w 2010 czwartej gwiazdki (wcześniej był to obiekt trzygwiazdkowy). W 2013 zostały wyremontowane sala restauracyjna i kawiarniana (powrócono do nazwy Renaissance), powstała nowa sala konferencyjna oraz zmodernizowano hall recepcyjny. Pod koniec 2019 hotel zaprzestał działalności. Niezdolność obsługi wielomilionowych kredytów zaciągniętych w pierwszej dekadzie XXI wieku na remont budynku doprowadziła spółkę Birch do upadłości. Od tego momentu w gmachu działało jedynie kasyno prowadzone od 2017 przez Casinos Poland. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Hotelu President (nieaktualizowana) Hotel President w serwisie fotopolska.eu Hotel President w serwisie polska-org.pl
Hotel Rezydent w Sopocie

Rezydent Sopot MGallery Hotel Collection – pięciogwiazdkowy hotel zlokalizowany w centrum Sopotu, naprzeciwko dworca kolejowego, obok deptaku – Bohaterów Monte Cassino. Stanął na miejscu Hotelu Dworcowego, w latach 1871–1945 noszącego nazwę Bahnhof Hotel, właścicielem którego był Karl Goldstein (1922). W obiekcie była też zlokalizowana kawiarnia "Wiener Cafe". W 1949 hotel nazywał się Bałtycki. Jest to hotel klasy boutique, w którym znajduje się m.in. 63 pokoje, restauracja, kawiarnia, spa, sale konferencyjne. Wyróżnienia Nagroda w VI edycji Medalu Europejskiego w 2003 roku Nagroda w ramach XII edycji konkursu "Budowa Roku 2001" w kategorii "Rozbudowy i modernizacje" (realizacja Grupa Allcon S.A.). Nagroda za najlepszą inwestycję w 2001 roku Przypisy Linki zewnętrzne Strona hotelu (ang. • pol.)
Sheraton Grand Kraków

Sheraton Grand Kraków is a five-star hotel in Kraków, Poland at 7 Powiśle Street. The hotel is located on the Wisla River bank, near the famous Wawel Castle, close to the Market Square at the Old Town. It was built on the site of the demolished, historically significant Royal Brewery, which was surrounded by scandal. The hotel building was the winner of the 2004 Archi-Szopa poll for the worst new architectural structure in Krakow, and was designed by a Belgian design firm. Restaurants and bars The Olive Restaurant Qube Vodka Bar & Café SomePlace Else Roof Top Terrace & Lounge Bar See also List of hotels in Poland References Article contains translated text from Hotel Sheraton w Krakowie on the Polish Wikipedia retrieved on 1 April 2017. External links Homepage