NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Łebskie Bagno

Rezerwat przyrody Łebskie Bagno – torfowiskowy rezerwat przyrody w gminie Nowa Wieś Lęborska w województwie pomorskim. Obejmuje torfowisko wysokie typu bałtyckiego w dolinie rzeki Łeby. Rezerwat został powołany w 2006 roku. Zajmuje powierzchnię 111,54 ha, zaś jego otulina liczy 119,83 ha. W 2006 roku wraz z sąsiednim Czarnym Bagnem zgłoszony do sieci Natura 2000. W 2009 roku oba te rezerwaty weszły w skład nowo utworzonego obszaru Natura 2000 „Łebskie Bagna” (kod obszaru PLH220040). Rezerwat leży na gruntach w zarządzie Nadleśnictwa Lębork. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Portal Korporacyjny Lasów Państwowych - Nadleśnictwo Lębork. [dostęp 2010-11-20].
Rezerwat przyrody Łokieć

Rezerwat przyrody „Łokieć” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Zbójna w województwie podlaskim. Powierzchnia według aktu powołującego: 139,50 ha (obecnie podawana wartość – 139,76 ha) Rok powstania: 1989 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: torfowiska niskie i wysokie wraz z otaczającymi naturalnymi skupiskami leśnymi, charakterystycznymi dla Puszczy Zielonej. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat ŁOKIEĆ. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-25].
Rezerwat przyrody Łoś

Rezerwat przyrody Łoś – leśny rezerwat przyrody położony w całości w gminie Prażmów w Uroczysku Łoś (powiat piaseczyński, województwo mazowieckie). Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Leży na terenie Nadleśnictwa Chojnów, przy drodze łączącej miejscowości Łoś i Piskórka. Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 11 maja 1989 roku (M.P. z 1989 r. Nr 17, poz. 120) na powierzchni 11,02 ha. Przedmiotem ochrony jest fragment lasu o charakterze naturalnego grądu z wielogatunkowym, dorodnym drzewostanem oraz bogatym podszytem i runem. W drzewostanie przeważa dąb szypułkowy z domieszką brzozy brodawkowatej, osiki, sosny i graba. Warstwę podszytu tworzą m.in.: kruszyna pospolita, dereń, trzmielina, świerk pospolity, wiąz polny i wiąz szypułkowy. Do ciekawszych roślin runa leśnego należą objęte ochroną częściową listera jajowata, podkolan biały i kruszczyk szerokolistny, a z gatunków bardziej pospolitych: konwalijka dwulistna, konwalia majowa, gwiazdnica pospolita, niecierpek pospolity czy przytulia wonna. Przypisy
Rezerwat przyrody Łosiowe Błota

Rezerwat przyrody Łosiowe Błota – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na terenie gminy Stare Babice, powiat warszawski zachodni, województwo mazowieckie. Znajduje się w Lesie Bemowskim, w obrębie otuliny Kampinoskiego Parku Narodowego. Charakterystyka Na tym terenie, decyzją Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 sierpnia 1980 r., został utworzony rezerwat o powierzchni 30,67 ha w celu zachowania, charakterystycznych niegdyś dla Kotliny Warszawskiej, zbiorowisk roślinności torfowisk niskich. W 2010 roku skorygowano jego powierzchnię do 31,6389 ha. Rezerwat składa się z dwóch części – mniejszej i większej, obejmując najładniejsze torfowiska w obrębie lasu. Obie części rezerwatu, oddalone od siebie o 500 metrów, rozdziela wojskowa stacja radarowa. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 142,16 ha. Flora i fauna Na terenie rezerwatu przeważają tereny bagienne z domieszką 50-letniego lasu olszowego, gdzieniegdzie z liczną domieszką brzozy brodawkowatej, starsze zarośla łozowe i niewielkie fragmenty monokultury sosnowej, które porastają obrzeża lasu. Tereny bagienne skutkiem obniżania się poziomu wód gruntowych zarastają łozą z domieszką wierzby laurowej, kaliny koralowej, kruszyny i karłowatej olszy. Torfowiska tworzą układ mozaikowy z łąkami wilgotnymi – trzęślicowymi. Głównym zbiorowiskiem roślinnym torfowisk jest zespół dorastającej do jednego metra wysokości turzycy sztywnej, rezydują tu także inne rośliny, m.in.: storczyk plamisty, goździk pyszny, mieczyk dachówkowaty, goryczka wąskolistna i wierzba rokita. Torfowiska tworzą układ mozaikowy z łąkami wilgotnymi - trzęślicowymi. Gdy poziom wody opada, dolinki zarastają roślinami charakterystycznymi dla tych zbiorowisk: trzęślicą modrą, olszewnikiem kminkolistnym oraz atrakcyjnie pachnącymi bylinami ziołoroślowymi. Obrzeża rezerwatu porastają bory sosnowe. Znajdują się tu stanowiska rzadkich i chronionych roślin m.in.: goździka pysznego, goryczki wąskolistnej, mieczyka dachówkowatego. Trudno dostępne podmokłe tereny, naturalne jeziorka torfowe oraz łozowiska stanowią niezwykle atrakcyjne miejsca dla zwierząt. Na terenie rezerwatu znajduje się ostoja łosia, który często tu przybywa z Kampinoskiego Parku Narodowego. Spotkać tu też można: dziki, sarny, lisy, wiele gatunków drobnych ssaków charakterystycznych dla niedużych kompleksów leśnych oraz ptaki wodno-błotne. Zobacz też Rezerwat przyrody Kalinowa Łąka – w pobliżu Przypisy Linki zewnętrzne Zielona Warszawa - artykuł i mapa rezerwatu
Rezerwat przyrody Ługi

Rezerwat przyrody Ługi – faunistyczny rezerwat przyrody na terenie Włoszczowsko-Jędrzejowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu w gminie Włoszczowa, w powiecie włoszczowskim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 88,39 ha (akt powołujący podawał 90,23 ha) Rok utworzenia: 1981 Dokument powołujący: Zarządz. MLiPD z 21.09.1981; MP. 26/1981, p. 231 Numer ewidencyjny WKP: 043 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: naturalny zespół wodno-błotno-bagienny i leśny z lęgowiskami i warunkami bytowania rzadkich i chronionych ptaków (kaczki – krzyżówka, podgorzałka, cyraneczka oraz inne gatunki: łyska, perkoz, kokoszka zwyczajna, czapla siwa, bocian czarny, żuraw, czajka, brodziec krwawodzioby) Na terenie otoczonego lasami rezerwatu znajduje się zbiornik wodny Ługi oraz wydmy. Stwierdzono tu występowanie 16 chronionych i zagrożonych gatunków roślin naczyniowych, w tym rosiczki długolistnej. Zobacz też Ług Przypisy
Rezerwat przyrody Ługi Helenowskie

Rezerwat przyrody Ługi Helenowskie – torfowiskowy rezerwat przyrody położony na obszarze gmin Pionki i Zwoleń, 1,5 km na pn. od wsi Podgóra, leżącej przy drodze Radom – Puławy. Leży w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat położony jest na wododziale Radomki, Zwolenki i Zagożdżonki. Chroni przede wszystkim siedliska bagienne, zajmujące 44,75% jego powierzchni. Krajobrazowo prezentuje mozaikę siedliskową torfowisk o różnym stopniu zarastania oraz suchych i wilgotnych borów. Największy z ługów (tak miejscowa ludność nazywa bagna) zwany Wielkim Ługiem zajmuje pow. 25,37 ha i należy do największych bagien w Puszczy Kozienickiej. W runie oprócz gatunków budujących torfowisko (mchy torfowce, borówka bagienna, bagno zwyczajne, modrzewnica, żurawina błotna) rosną rzadkie gatunki roślin: bagnica torfowa, przygiełka biała, wąkrota zwyczajna, turzyca nitkowata oraz rosiczka okrągłolistna. Ssaki reprezentowane są przez: dziki, lisy, czasem łosie. Ptaki reprezentują myszołów zwyczajny, kukułka pospolita, dzięcioł duży i średni, żuraw, kwiczoł, a gady: padalec, jaszczurka żyworodna, zaskroniec. Ługi w północnej części rezerwatu są prawie stale zalane wodą. Podstawa prawna zarządzenie MLiPD, M.P. z 1985 r. Nr 7, poz. 60 Zobacz też Ług Bibliografia Karol Piasecki: Radomskie szlaki piesze. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-279-7. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody „Ługi Helenowskie”. [w:] Kozienicki Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2019-03-17]. Rezerwat przyrody Ługi Helenowskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-17].
Rezerwat przyrody Łuszczanowice

Rezerwat przyrody Łuszczanowice – leśny rezerwat przyrody w gminie Kleszczów, w powiecie bełchatowskim, w województwie łódzkim. Znajduje się na terenie leśnictwa Łuszczanowice (Nadleśnictwo Bełchatów). Zajmuje powierzchnię 41,09 ha (akt powołujący podawał 40,86 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 19 kwietnia 1979 roku (M.P. z 1979 r. Nr 13, poz. 77 (ISAP), § 8). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie fragmentu lasu jodłowego naturalnego pochodzenia na granicy zasięgu jodły. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku (zmienionego w 2015), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Olszyna Łyczyńska

Rezerwat przyrody Olszyna Łyczyńska – leśny rezerwat przyrody położony w całości na terenie gminy Konstancin-Jeziorna w okolicach miejscowości Obory i Łyczyn. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Powierzchnia rezerwatu wynosi 24,8949 ha (akt powołujący podawał 25,38 ha). Utworzony w celu ochrony pozostałości lasów łęgowych doliny Wisły, które nie zostały w znaczący sposób przekształcone przez działalność człowieka. Zawiera bagienne obniżenia terenu o podłożu torfowym ze zbiorowiskami zarośli kruszynowo-wierzbowych z bogatym runem roślin hydrofilnych. W bezpośredniej bliskości rezerwatu Olszyna Łyczyńska znajdują się rezerwaty: Łęgi Oborskie i Skarpa Oborska. Zobacz też Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie Łąki Oborskie Rezerwat przyrody Skarpa Oborska Rezerwat przyrody Obory Przypisy
Rezerwat przyrody Łysa Góra

Rezerwat przyrody Łysa Góra – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie miejscowości Łysa Góra i Stary Żmigród, w gminie Nowy Żmigród, w powiecie jasielskim, w województwie podkarpackim. Jest to rezerwat częściowy, położony na terenie Nadleśnictwa Dukla (leśnictwo Żmigród). Powierzchnia rezerwatu wynosi 159,68 ha. Został on utworzony w 2003 roku i chroni starodrzew bukowo-jodłowy z egzemplarzami cisa pospolitego rosnącego w pasie leśnym. Na terenie rezerwatu rośnie największy cis na Podkarpaciu, o obwodzie pnia na pierśnicy 170 cm (średnica około 54 cm). Znajdował się on na terenie prywatnym, wykupionym przez Nadleśnictwo Dukla dzięki dotacji EkoFunduszu. Poza terenem rezerwatu rośnie również czereśnia ptasia o obwodzie pnia w pierśnicy 356 cm. Licznie występuje tu rzadki chrząszcz – nadobnica alpejska. Numer według rejestru wojewódzkiego – 87 Dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 03.90.1540 Powierzchnia – 159,68 ha (akt powołujący podawał 160,74 ha) Rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – biocenotyczny i fizjocenotyczny podtyp rezerwatu – biocenoz naturalnych i półnaturalnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich Przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – ekosystemy leśne porastające fragment pasma Łysej Góry w Beskidzie Niskim, stanowiące siedliska przyrodnicze dla licznych chronionych roślin. Łysą Górę objęto także ochroną w ramach sieci Natura 2000 jako specjalny obszar ochrony siedlisk „Łysa Góra” (kod: PLH180015). Przypisy Linki zewnętrzne Łysa Góra. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-24].
Rezerwat przyrody Łąck

Rezerwat przyrody Łąck – rezerwat przyrody położony w gminie Łąck w województwie mazowieckim. Leży w obrębie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 19 kwietnia 1979 r. (M.P. z 1979 r. Nr 13, poz. 77). Zajmuje powierzchnię 15,50 ha. Utworzono go w celu ochrony starodrzewu sosnowego oraz miejsca lęgowego czapli siwej. Klasyfikacja rezerwatu według głównego przedmiotu ochrony był to rezerwat faunistyczny (Fn). Początkowo celem ochrony było zachowanie starodrzewu sosnowego oraz miejsca lęgowego czapli siwej. Obecnie brak jest miejsca lęgowego czapli, a więc jednego z celów powołania rezerwatu. Rezerwat Łąck jest obecnie klasyfikowany jako rezerwat leśny (typ fitocenotyczny, podtyp zbiorowisk leśnych), zaś za cel ochrony podaje się zachowanie zespołu grądu Tilio-Carpinetum z licznym udziałem przestojów sosnowych. według głównego typu środowiska był to rezerwat wód śródlądowych (W); obecnie jest to rezerwat lasów i borów (L) podtypu lasów mieszanych nizinnych (lmn). Walory przyrodnicze Teren rezerwatu położony jest na utworach trzeciorzędowych, na które składają się piaski, iły i żwiry, natomiast gliny zwałowe są pochodzenia czwartorzędowego. Teren charakteryzuje się formami plejstoceńskimi (morena czołowa, równina denudacyjna). Powierzchnię rezerwatu pokrywa drzewostan sosnowy z udziałem dębu w wieku około 200 lat i wysokości 30 m ze średnią grubością (pierśnicą) około 62 cm. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 174 gatunków roślin naczyniowych (w tym 3 chronione, 7 paprotników) i 12 gatunków mchów. Gatunki objęte ochroną częściową to konwalia, kruszyna i turówka leśna. Do osobliwości florystycznych w rezerwacie należą zachyłka trójkątna i klon polny. Przypisy
Rezerwat przyrody Łąka Sulistrowicka

Rezerwat przyrody Łąka Sulistrowicka – rezerwat florystyczny położony w gminie Sobótka, w powiecie wrocławskim, w województwie dolnośląskim, na północny wschód od Raduni, powyżej wsi Sulistrowiczki. Został powołany w 1958 roku w celu ochrony zbiorowiska roślinności łąkowej z rzadkimi gatunkami roślin. Zajmuje powierzchnię 26,44 ha (akt powołujący podawał 26,37 ha). Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Jego flora odznacza się znacznym bogactwem gatunkowym (237 gatunków roślin naczyniowych) i dużą różnorodnością. Jest jednym z najcenniejszych rezerwatów florystycznych na Dolnym Śląsku, ponieważ rośnie tu 20 prawnie chronionych gatunków roślin naczyniowych, w tym mieczyk błotny, dla którego jest to obecnie jedyne znane stanowisko w kraju. Niestety, wskutek braku właściwej ochrony czynnej na przestrzeni prawie 50 lat, znaczna część łąk uległa naturalnej sukcesji leśnej, co spowodowało zanik wielu rzadkich gatunków (m.in. kosatka kielichowa, tojad pstry, dzwonecznik wonny i dziewięciornik błotny). Oprócz ocienienia, nadmiar drzew powodował znaczne nagromadzenie opadniętych liści, które utrudniały kiełkowanie nasion i wzrost siewek. Okres ten przetrwały tylko najsilniejsze gatunki łąkowe. Przypisy
Rezerwat przyrody Łąki Ślesińskie

Rezerwat przyrody Łąki Ślesińskie – rezerwat florystyczny o powierzchni 43,62 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie nakielskim, gminie Nakło nad Notecią. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska (315.25) i mikroregionie Dolina Kanału Bydgoskiego (315.351). Zajmuje on zatorfione dno Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, w sąsiedztwie Kanału Bydgoskiego. Znajduje się ok. 1 km na północ od drogi wojewódzkiej Nakło-Bydgoszcz, niedaleko miejscowości Potulice. Rezerwat jest położony w obrębie korytarza ekologicznego włączonego do sieci Natura 2000: Doliny Noteci (OZW) oraz Doliny Środkowej Noteci i Kanału Bydgoskiego (SOO). Obszar rezerwatu zlokalizowano w pradolinie, w otoczeniu łąk, terenów podmokłych i licznych stawów rybnych. Historia Rezerwat został utworzony w 1975 r. w celu zachowania stanowiska reliktowej brzozy niskiej. Charakterystyka Rezerwat chroni stanowisko rzadkiego gatunku brzozy niskiej. Jest to relikt polodowcowy, tworzący niskie zarośla na glebach torfowych, które to układy należą do rzadszych składników roślinności w Polsce. Poprzez ochronę gatunków i zbiorowisk roślinnych ochronie podlegają również bardzo wrażliwe na agrotechnikę rolniczą gleby murszowe. W sąsiedztwie rezerwatu zlokalizowane są zbiorniki wodne, przede wszystkim stawy rybne, będące obiektem hodowli karpia, amura białego i tołpygi białej. Łącznie zajmują one 179 ha. Największy Staw Kardynalski ma powierzchnię 130 ha. Położenie w obrębie międzynarodowego korytarza ekologicznego, niewielka antropopresja oraz sąsiedztwo stawów i terenów podmokłych spowodowało, że siedliska lęgowe znalazło tu wiele gatunków ptaków. Stwierdzono gnieżdżenie się na tym obszarze 78 gatunków ptaków, z czego ponad 1/3 ekologicznie związana jest z biotopami wodnymi i podmokłymi. W rozległych trzcinowiskach gnieździ się m.in. bąk, żuraw, błotniak stawowy, wodnik i zielonka. Na przelotach stwierdza się corocznie ok. 60 gatunków ptaków wodnych i błotnych. Regularnie przylatuje tu: łabędź czarnodzioby, gęś białoczelna, siewka złota, batalion, rycyk, kulik wielki i rybitwa. Z rzadkich drapieżników pojawiają się: rybołowy, bieliki, orliki krzykliwe i błotniaki zbożowe. Licznie występuje łabędź niemy (do 360 osobników), łyska (3–4 tys. osobników), kaczka krzyżówka (500–600 osobników). Szlak rezerwatów Wzdłuż Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, a zwłaszcza jej północnej krawędzi, między Bydgoszczą a Wyrzyskiem, znajduje się ciąg rezerwatów nadnoteckich. Począwszy od Bydgoszczy, można zwiedzić następujące rezerwaty: Kruszyn (leśny), Hedera (florystyczny), Las Minikowski (leśny), Łąki Ślesińskie, Skarpy Ślesińskie (florystyczny), Borek (leśny), Zielona Góra (leśny). Zobacz też Dolina Noteci Dolina Środkowej Noteci i Kanału Bydgoskiego Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Łęg na Kępie w Puławach

Rezerwat przyrody Łęg na Kępie w Puławach – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie Puław, w powiecie puławskim, w województwie lubelskim. Powierzchnia: 4,71 ha (dane nadesłane z nadleśnictwa) Rok utworzenia: 1963 Dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 8 lipca 1963 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 60, poz. 310). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie naturalnego łęgu wiązowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Łęg nad Swelinią

Rezerwat przyrody Łęg nad Swelinią (česky Přírodní rezervace luhů nad Swelinií) je přírodní rezervace, která se nachází v Trojměstské chráněné krajinné oblasti (Trójmiejski Park Krajobrazowy) v mokřadech pramenů potoka Swelinia jenž ústí do Baltského moře. Přírodní rezervace je ve čtvrti Mały Kack města Gdyně v Pomořském vojvodství v Polsku u hranice katastru města Sopoty. V rezervaci se vyskytuje více než 205 druhů cévnatých rostlin (Tracheophyta), včetně řady chráněných a vzácných druhů. Rezervace má plochu 13,4 ha a byla založena 22. července 2005. Cílem ochrany je zachování lužního lesního a lučního biotopu v dolině potoka Swelinia. Další informace K rezervaci vedou turistické stezky. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rezerwat przyrody Łęg nad Swelinią na Wikimedia Commons
Rezerwat przyrody Łęg nad Swelinią

Rezerwat przyrody Łęg nad Swelinią – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 13,4 ha w Gdyni na obszarze Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie leśnym Lasów Oliwskich, przy granicy miasta z Sopotem. Został utworzony rozporządzeniem nr 11/2005 Wojewody Pomorskiego z dnia 20 czerwca 2005. Ochronie w rezerwacie podlegają lasy łęgowe i grądowe w górnym, źródliskowym odcinku doliny Sweliny. Występuje tu ponad 205 gatunków roślin naczyniowych, w tym szereg gatunków chronionych i rzadkich, m.in.: kukułka plamista, kukułka szerokolistna, kukułka krwista, kruszczyk szerokolistny, listera jajowata, wawrzynek wilczełyko. Kilkanaście procent powierzchni rezerwatu zajmują łąki. Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gdańsku. Najbliższe miejscowości to gdyńskie osiedla Bernadowo i Kolibki oraz sopockie Brodwino i Kamienny Potok. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Łęgacz nad Jeziorką

Rezerwat przyrody Łęgacz nad Jeziorką – rezerwat leśny częściowy o powierzchni 37,31 ha, utworzony w 1995 roku. Znajduje się na terenie leśnictwa Zalesie. Pod względem administracyjnym rezerwat usytuowany jest na terenie powiatu grójeckiego, w gminie Grójec w miejscowości Zalesie. Rezerwat został utworzony dla zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnych zbiorowisk leśnych w dolinie rzeki Jeziorki. Przypisy
Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie

Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie – leśny rezerwat przyrody położony w całości na terenie gminy Konstancin-Jeziorna w obrębie ewidencyjnym Obory, w sąsiedztwie uzdrowiska Konstancin. Graniczy z zabytkowym zespołem dworkowo-parkowym w Oborach. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 3 grudnia 1981 r. (M.P. z 1981 r. Nr 29, poz. 271) na powierzchni 48,31 ha. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 4 maja 2016 r. powiększyło go do 54,0374 ha. Ochronie poddano łęg jesionowo-wiązowy, pozostałość naturalnej szaty roślinnej doliny Wisły. W bezpośredniej bliskości rezerwatu Łęgi Oborskie znajdują się Łąki Oborskie oraz rezerwaty: Olszyna Łyczyńska i Skarpa Oborska. Galeria Zobacz też Łąki Oborskie Rezerwat przyrody Olszyna Łyczyńska Rezerwat przyrody Skarpa Oborska Rezerwat przyrody Obory Przypisy Linki zewnętrzne Łęgi Oborskie. [w:] Chojnowski Park Krajobrazowy [on-line]. Mazowiecki Zespół Parków Krajobrazowych. [dostęp 2019-03-13]. Rezerwat przyrody Łęgi Oborskie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-03-12].
Rezerwat przyrody Łęgi Czarnej Strugi

Rezerwat przyrody Łęgi Czarnej Strugi – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Nieporęt (województwo mazowieckie), nad rzeką Czarną. Obszar rezerwatu prawie pokrywa się ze specjalnym obszarem ochrony siedlisk programu Natura 2000: „Łęgi Czarnej Strugi” PLH140009. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku (M.P. z 1980 r. Nr 30, poz. 171) na powierzchni 39,53 ha. Według zarządzenia z 2016 roku powierzchnia rezerwatu wynosi obecnie 38,16 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnych lasów łęgowych charakterystycznych dla Kotliny Warszawskiej. Ochroną objęty jest 80-letni drzewostan, na który składają się wiązy szypułkowe, jesiony i olchy. W runie leśnym występują rośliny rzadko spotykane pod Warszawą: wawrzynek wilczełyko i jaskier kosmaty. Rezerwat jest ostoją ptaków, dzików, saren i łosi. Na jego terenie spotkać można także trzy rzadkie gatunki zwierząt: bobra europejskiego, kumaka nizinnego i traszkę grzebieniastą. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Tuż obok znajduje się rezerwat Puszcza Słupecka. Przypisy
Rezerwat przyrody Łęgi na Ostrowiu Panieńskim

Rezerwat przyrody Łęgi na Ostrowiu Panieńskim – rezerwat leśny o powierzchni 34,43 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie chełmińskim, gminie i mieście Chełmnie. Został utworzony w 1998 roku. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Dolina Fordońska. Znajduje się ok. 0,5 km na północny zachód od miasta Chełmna, na zalewowej terasie doliny Wisły, w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki. 3,23 ha z całości 34,43 ha rezerwatu znajduje się na terenie miasta Chełmna. Rezerwat jest położony w obrębie Chełmińskiego Parku Krajobrazowego należącego do Zespołu Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą. Charakterystyka Rezerwat obejmuje fragment nadwiślańskiego lasu łęgowego, głównie wiązowo-jesionowego, z udziałem dębu szypułkowego i klonu polnego. W runie występuje m.in. czosnek wężowy i storczyk podkolan zielonawy. Bliżej Wisły występuje również łęg wierzbowo-topolowy (wierzba krucha, topola biała i czarna), z czarnym bzem w podszycie. Szlaki turystyczne W sąsiedztwie rezerwatu przebiega pieszy szlak turystyczny „Rezerwatów Chełmińskich” Bydgoszcz Fordon – Chełmno (48 km). Podążając nim pieszo lub rowerem można zwiedzić rezerwaty rozlokowane na prawym zboczu Doliny Wisły: Wielka Kępa (leśny), Las Mariański (leśny), Reptowo (faunistyczny), Linje (torfowiskowy), Płutowo (leśny), Zbocza Płutowskie (stepowy), Góra św. Wawrzyńca (stepowy), Ostrów Panieński (leśny), Łęgi na Ostrowiu Panieńskim. Zobacz też Zespół Parków Krajobrazowych nad Dolną Wisłą Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy