NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kapliczka na Winnicy w Zielonej Górze

Kaplica pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Zielonej Górze – tzw. Kaplica na Winnicy, należąca do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze, dekanatu Zielona Góra – Podwyższenia Krzyża Świętego, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Zielonej Górze, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Mieści się przy ul. Aliny 17. Historia Wzniesiona w Zielonej Górze po 1314 roku jako wotum za opiekę nad mieszkańcami Zielonej Góry, którzy przeżyli epidemię dżumy. Jej ofiarą padło siedemset osób, a ci, którym udało się opuścić miasto (ok. 100 osób), schronili się na wzgórzach po południowej stronie miasta, gdzie wśród winnic przeczekali zarazę. W dowód wdzięczności za ocalenie wkrótce potem wystawiono na tym wzgórzu kaplicę maryjną. Pierwsza kaplica była wzniesiona z drewna na kamiennych fundamentach, później zastąpiono ją budowlą murowaną z tzw. kamienia polnego. Pełniła także funkcje domku winiarskiego, pośród rozległych winnic okalających wzgórze na którym stoi. W latach 70. XIX wieku obiekt był własnością zielonogórskiego winiarza i producenta koniaków Alberta Buchholza, który po przebudowaniu kaplicy prowadził w niej wyszynk wina. Funkcję sakralną przywrócono w 1947 roku, kiedy przejęła ją parafia św. Jadwigi. Znowu potraktowano ją jako wotum dziękczynne, tym razem poświęcone ocalałym więźniom obozów koncentracyjnych. Po wojnie kaplicę remontowano w 1947 i 1951 roku. Kiedyś położona na wzgórzu wśród winnic, dziś kaplica ukryta jest wśród zabudowy mieszkalnej w cieniu współczesnego kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Obecnie jest też miejscem celebracji przedsoborowej mszy św. po łacinie tzw. mszy trydenckiej. Ze szczytu wzgórza w pobliżu kaplicy można podziwiać widoki na zalesione stoki Wału Zielonogórskiego oraz pradolinę Czarnej Strugi i Śląskiej Ochli. W 2024 dokonano gruntownej renowacji Kapliczki, w ramach analizy archeologicznej stwierdzono, że mury Kapliczki są nowożytne i zostały postawione w okresie od końca XVI wieku do początków XVIII wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Wczesne dzieje Kapliczki Matki Bożej na Winnicy. parafianawinnicy.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-02)].
Kapliczka św. Kingi

Kapliczka św. Kingi – kapliczka w Pieninach, przy zielonym szlaku turystycznym z Krościenka na Przełęcz Sosnów (i dalej Sokolą Percią na Sokolicę). Znajduje się na kamiennej podmurówce poniżej doliny Pod Ociemne, przy Ociemnym Potoku. Jest to stara kapliczka, data jej wybudowania nie jest znana. Zaznaczana jest na mapach z początku XIX wieku, była odnawiana w latach 1905 i 1949. Według legendy wybudowano ją w miejscu, w którym święta Kinga przebyła Dunajec uciekając przed Tatarami do swojej kryjówki na Zamku Pienińskim. Szczęsny Morawski w 1863 pisze: „A u stóp Pienin, zaraz na brzegu Dunajca wysiadłszy, gdy stąpiła na wielki kamień, opoka twarda zmiękła i pozostał ślad stopy jej wyraźnie wyciśnięty, a spod kamienia, na którym gorzko zapłakała, wytrysło źródełko gorzkawej wody”. Kamień ten został później przewieziony do klasztoru w Starym Sączu. Źródełko podobno skutecznie leczyło choroby oczu. Nie ma go już, gdyż według podań wyschło, po tym, jak zostało zbezczeszczone przez włoskiego robotnika pracującego przy budowie gościńca do drewnianego mostu, którym dawniej przy Zawiesach droga z Krościenka do Szczawnicy przekraczała Dunajec. Wewnątrz kapliczki znajdują się wiersze Gorzkowskiego z około 1900 roku. Na czołowej ścianie kapliczki napis: „Na chwałę Bogu, pomyślność ludu, opamiętanie wrogów”. Szlak turystyki pieszej Krościenko – kapliczka św. Kingi – Zawiesy – Kras – Mały Sosnów – przełęcz Sosnów. Stąd na Sokolicę. Czas przejścia z Krościenka na Sokolicę 1:40 h (↓ 1:20 h). Czas dojścia od rynku w Krościenku do kapliczki ok. 20 min. Przypisy
Karczewnik

Karczewnik – jezioro w woj. wielkopolskim, w pow. chodzieskim, w mieście Chodzież (na Karczewniku), leżące na terenie Pojezierza Chodzieskiego. Charakterystyka Jest to jezioro polodowcowe w kształcie oczka polodowcowego. Od zachodu jezioro jest połączone ciekiem wodnym z Jeziorem Strzeleckim, a od strony północnej rzeką Bolemką z Jeziorem Chodzieskim. Na wschód od jeziora przebiega linia kolejowa nr 354 łącząca Piłę z Poznaniem. Morfometria Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 32,5 ha przez 33,2 ha do 34,53 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 60,8 m n.p.m.. Średnia głębokość jeziora wynosi 3,8 m, natomiast głębokość maksymalna 6,5 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 2005 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości i III kategorii podatności na degradację. Przypisy Linki zewnętrzne Karczewnik, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. III: Haag – Kępy, Warszawa 1882, s. 836 .
Karczma „Budzyń”

Karczma „Budzyń” – budynek przy ul. Turystycznej w Lublinie, będący pozostałością po funkcjonującej tu niegdyś karczmie. Dzisiejsza budowla ma kształt uformowany w I połowie XIX wieku i jest oznaką przebiegającego tu wcześniej Traktu Litewskiego. Najstarsze zapisy o zabudowaniach w tym rejonie dotyczące karczmy „Budzyń", zwanej także „czerwoną karczmą", oraz młyna/papierni, zlokalizowanych po zachodniej stronie rzeki Bystrzycy, sięgają roku 1545. Zobacz też Tatary historia Lublina zabytki Lublina Przypisy
Krčma Řím (Sucha Beskidzka)

Zájezdní hostinec Krčma Řím (polsky: Karczma Rzym) je historická dřevěná stavba z počátku 18. století v městě Sucha Beskidzka, v gmině Sucha Beskidzka, okres Sucha, Malopolské vojvodství. Zájezdní hostinec je součástí Stezky dřevěné architektury v Malopolském vojvodství. Historie Krčma Řím je jedním z nejcennějších dochovaných objektů v Polsku i v Evropě. Krčma Řím vznikla v 18. století v době, kdy vlastníci obce Sucha obdrželi mimo jiné právo trhů a stala se jarmareční vesnicí. Umístění hostince odpovídá jejímu účelu. Nachází se v blízkosti tržiště (náměstí) a křižovatky komunikačních tras. Na tržišti se uzavíraly obchody s dobytkem (především koňské trhy), které se stvrzovaly v Krčmě Řím. Zájezdní hostince existovaly v skoro ve všech beskydských vesnicích – sloužily nejen jako místa pro setkání, konzumaci jídla a pití, ale také plnily úlohu přepřahacích stanic, prodejny krmiva pro zvířata a poskytovaly nocleh. V 18. století na 100 vesnic na území Beskyd připadalo kolem 70–80 zájezdních hostinců, především u důležitých komunikačních tahů. Dodnes se zachovaly pouze dva objekty tohoto typu: v Suché Bezkidzké (Krčma Řím) a v Stará krčma v Jeleśni. Krčma je dávána do souvislosti s legendou o Panu Twardowském, který se měl v Krčmě Řím setkat s ďáblem. (Adam Mickiewicz, Pani Twardowska). Architektura Hostinec je dřevěná patrová roubená stavba na obdélníkovém půdorysu na zděné podezdívce o rozměrech 27 x 19,3 m. Střecha je valbová, krytá šindelem. V ose budovy se nachází síň (dříve průjezdná vedoucí k místu vozovny pro pocestné), po stranách se nacházejí místa pro hosty. V přední části budovy je podsíň s dřevěnou roštovou balustrádou. Interiér V interiéru je restaurace s 180 místy, která nabízí staropolskou a regionální kuchyň. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Karczma „Rzym” na polské Wikipedii. Literatura HARASIMCZYK, Jerzy Henryk, Sucha Beskidzka i okolice, Sucha Beskidzka, 2004, ISBN 83-87345-73-3; SZABLOWSKI, Jerzy: Zabytki sztuki w Polsce. Inwentarz topograficzny III. Powiat żywiecki. Województwo krakowskie. Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, Warszawa 1948, s. 200. Související články Stezka dřevěné architektury (Malopolské vojvodství) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu krčma Řím na Wikimedia Commons Oficiální stránka Krčmy Řím
Karczma „Rzym”

Karczma „Rzym” – drewniana karczma z początku XVIII wieku, położona przy rynku w Suchej Beskidzkiej. Karczma znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Karczma powstała przy skrzyżowaniu dróg, gdzie po uzyskaniu przywileju do organizowania targów, odbywały się targi i jarmarki. Dopiero później miejsce to przyjęło charakter rynku miejskiego. Karczma zamyka jego wschodnią część. Jest to parterowy budynek o konstrukcji zrębowej, częściowo na kamiennym podmurowaniu. Karczma pokryta jest czterospadowym, gontowym dachem z kalenicą. Zbudowana jest na planie prostokąta o wymiarach 27 × 19,3 m. W osi budynku znajduje się sień (dawniej przejazdowa, prowadząca do stanu mieszczącego wozownię dla podróżnych), po bokach której znajdują się pomieszczenia karczemne. Wewnątrz stropy belkowane. Z przodu budowli znajdują się podcienia, ogrodzone drewnianą ażurową balustradą. Zajmuje 510 m² zabudowanej powierzchni. W czasie II wojny światowej elewacja frontowa i boki karczmy zostały otynkowane, tył pobielony, a jej dach pokryty papą. Pod koniec lat 60. XX wieku przeprowadzono remont budynku, przywracając mu dawny wygląd. Karczmie nadano wówczas obecną nazwę, nawiązującą do legendy o Panu Twardowskim, który w karczmie „Rzym” miał spotkać się z Mefistofelesem. Zobacz też Karczma w Jeleśni Austeria sławkowska Przypisy Bibliografia Harasimczyk J.H., 2004, Sucha Beskidzka i okolice, Sucha Beskidzka, ISBN 83-87345-73-3. Szablowski Jerzy: Zabytki sztuki w Polsce. Inwentarz topograficzny III. Powiat żywiecki. Województwo krakowskie. Wydawnictwo Państwowego Instytutu Historii Sztuki, Warszawa 1948, s. 200, b. ISBN. Linki zewnętrzne Oficjalna strona karczmy
Корчма "Рим"

Корчма «Рим» дерев'яна корчма початку XVIII ст., розташована на площі Ринек в Сухі Бескідській. Корчма розташована на стежці дерев'яної архітектури Малопольського воєводства. Корчма була заснована на роздоріжжі, де відбувалися ярмарки після отримання привілею на організацію ярмарків. Лише пізніше це місце набуло характеру міської площі.Це одноповерхова будівля зрубної конструкції, частково на кам'яному фундаменті. Корчма накрита вальмовим, ґонтовим дахом з коником. Збудована в плані прямокутника з розмірами 27 × 19.3 м. По осі будівлі — хол (колишній проїзд, що вів до казенного будинку, де була карета для мандрівників), по боках якого — постоялі двори. Всередині балкові перекриття. Перед будівлею — аркади, огороджені дерев'яною ажурною балюстрадою. Займає 510 м² забудованої площі. Під час Другої світової війни передній фасад і боки корчми поштукатурено, а дах покритий рубероїдом. Наприкінці 60-х років ХХ століття будівлю відремонтували, відновивши колишній вигляд. Тоді корчма отримала свою теперішню назву, посилаючись на легенду про пана Твардовського, який мав зустрітися з Мефістофелем у корчмі «Рим». Виноски Бібліографія Harasimczyk JH, 2004, Суха Бескідзька та її околиці, Суха Бескідзька,ISBN 83-87345-73-3 . Єжи Шабловський : Пам'ятки мистецтва в Польщі. Топографічний опис III. Живецький пов. Краківське воєводство . Видавництво Національного інституту історії мистецтва, Варшава 1948, С. 200, б. ISBN. Посилання
Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej

Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej − ośrodek edukacyjny działający w strukturach Karkonoskiego Parku Narodowego, mający swoją siedzibę w Szklarskiej Porębie. Zadaniem instytucji jest prezentacja przyrody Karkonoszy, zarówno po polskiej jak i po czeskiej stronie. W stałej ekspozycji znajdują się materiały poglądowe dotyczące wpływu człowieka na środowisko naturalne gór, zjawisk przyrodniczych, flory i fauny, kotłów polodowcowych i torfowisk. Centrum znajduje się przy ul. Okrzei 28, otwarte jest od wtorku do niedzieli w godz. 9-15. W salach ekspozycyjnych podziwiać można m.in. wielkoformatowe panoramy oraz dotykową makietę Karkonoszy. Udostępniane są wersje polska, czeska, niemiecka i angielska opisów przedstawianych plansz edukacyjnych. Ośrodek posiada salę projekcyjną. W centrum istnieje specjalistyczna biblioteka, gromadząca zbiory dotyczące Karkonoszy. Wokół budynku centrum poprowadzono ścieżkę edukacyjną dostosowaną dla osób niepełnosprawnych. W pobliżu siedziby centrum rozpoczyna się ścieżka przyrodnicza na Szrenicę. Wyposażenie centrum sfinansowano ze środków państwowych.. Zobacz też Muzeum Przyrodnicze Karkonoskiego Parku Narodowego Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa centrum. kpnmab.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-29)].
Karlikowskie Jezioro

Karlikowskie Jezioro (kaszb. Kôrlëkòwsczé Jezoro) – wytopiskowe jezioro lobeliowe we wsi Borowo w północnej Polsce, w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Nad południowym brzegiem jeziora znajdują się kemping i sezonowe kąpielisko. Według urzędowego spisu opracowanego przez Komisję Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KNMiOF) nazwa tego jeziora to Karlikowskie Jezioro. W różnych publikacjach i na mapach topograficznych jezioro to występuje pod nazwą Jezioro Karlikowskie lub Karlikowo. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 31,0 ha do 28,1 ha. Głębokość maksymalna jeziora wynosi 5,8 m lub 5,4 m. W oparciu o badania przeprowadzone w 1992 roku wody jeziora zaliczono do II klasy czystości. Niegdyś przy południowo-zachodnim brzegu znajdował się duży ośrodek wypoczynkowy. Jezioro intensywnie wykorzystywane rekreacyjnie i wędkarsko. Woda zielona, zakwita już w maju. Zobacz też Jezioro Sitno (województwo pomorskie) Głębokie Jezioro geografia Polski Jar Rzeki Raduni Radunia Borowo Kartuzy Żukowo Przypisy
Karpno (jezioro w Borach Tucholskich)

Karpno – przepływowe jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, w powiecie kościerskim (województwo pomorskie), na północnym obszarze leśnym Borów Tucholskich. Jezioro znajduje się na turystycznym Szlaku Kamiennych Kręgów. Powierzchnia całkowita: 37,82 ha Zobacz też Wda
Kasa Zaliczkowa w Przeworsku

Kasa Zaliczkowa i Urząd Podatkowy w Przeworsku - budynek w Przeworsku, przy ul. Krakowskiej 11 (w chwili wzniesienia ul. Kolejowa). Historia Obiekt wzniesiony w 1900 przez powstałe 8 lipca 1897 Towarzystwo Zaliczkowe w Przeworsku jako siedziba tej organizacji. W budynku znajdował się również Urząd Podatkowy. Od 1934 obiekt mieścił Komendę Powiatową Policji Państwowej. W okresie II wojny światowej był siedzibą Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa (tzw. "granatowej"). Obecnie w budynku znajduje się Bank Spółdzielczy w Przeworsku. Architektura Budynek wzniesiony na rzucie prostokąta. Charakteryzuje się bogatym zdobieniem fasady. Elewację dekoruje boniowanie. Obiekt zdobią obramienia okien, gzymsy i pilastry. Środkowy ryzalit wieńczy trójkątny naczółek z płaskorzeźbą orła polskiego i datą "1900". We wnętrzu zachowało się wiele elementów wyposażenia. Bibliografia Małgorzata Wołoszyn: Dawny Przeworsk na pocztówce i fotografii do 1944. Rzeszów: Libra, 2011, s. 31. ISBN 978-83-89183-88-0. Janusz Motyka: Przeworsk i okoliczne gminy. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpcki Instytut Książki i Marketingu, 2010, s. 74. ISBN 978-83-61746-40-9.
Kasprowa Polana

Kasprowa Polana – polana w Dolinie Kasprowej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się nad wschodnim brzegiem Kasprowego Potoku, w dolnej części tej doliny, na wysokości ok. 1180–1210 m n.p.m. Dawniej stał na niej szałas, a polana należała do Niżniej Hali Kasprowej. Przy skraju polany rośnie duży jesion – drzewo w Tatrach bardzo rzadkie. Od wschodniej strony opada do polany trawiasty Boczań Kasprowy – zachodni stok Jaworzyńskich Czół. Dolina nie była wypasana już od 1945. Obecnie jest na obszarze ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego. Po zaprzestaniu użytkowania Kasprowa Polana stopniowo zarasta lasem. Jednakże stopień jej zarośnięcia jak na długi okres jej nieużytkowania jest stosunkowo mały. W 1955 miała powierzchnię ok. 9 ha. W 2004 po 60 latach nieużytkowania jej powierzchnia w wyniku zarośnięcia zmniejszyła się tylko o ok. 24%. Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin na polanie rośnie złoć mała (na wysokości około 1200 m). Przypisy
Kasprowy Stawek

Kasprowy Stawek je malé osamocené pleso v Dolině Kasprowe části Doliny Bystrej v Západních Tatrách v Polsku. Má rozlohu 0,0250 ha a je 18 m dlouhé a 13 m široké. Dosahuje maximální hloubky 1 m. Leží v nadmořské výšce 1290 m nedaleko zelené značky vedoucí na Myślenickie Turnie. Okolí Nachází se v lese na vrcholu morénového valu, který je oddělený od svahů Myślenickie Turnie velkými a velmi hlubokými propadlinami. Vodní režim Pleso má podzemní přítok i odtok. Při malém stavu vody vysychá. Náleží k povodí Dunajce. Přístup Pleso se nachází ve vzdálenosti několika desítek metrů od zelené turistické značky z Kuźnice na Myślenickie Turnie. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Kasprowy Stawek
Kasprowy Stawek

Der Kasprowy-See (polnisch Kasprowy Stawek) in Polen ist ein Gletschersee im Tal Kasprowa (polnisch Dolina Kasprowa) in der Westtatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. In der Nähe des Sees befindet sich die Kondratowa-Hütte. Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Kasprowy Stawek

Kasprowy Stawek – niewielkie jeziorko w Dolinie Kasprowej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się w zagłębieniu wału morenowego oddzielającego dolne części dwóch odnóg Doliny Kasprowej: Doliny Suchej Kasprowej i doliny Stare Szałasiska. Położony jest po zachodniej stronie tego wału, a więc przynależy do Doliny Suchej Kasprowej. Znajduje się na wschód od Myślenickich Turni, oddzielony od nich dużymi i bardzo głębokimi lejami. Zasilany jest podziemnymi dopływami, również odpływ ma podziemny. Ma owalny kształt. Wielka encyklopedia tatrzańska podaje jego rozmiary: 18 × 13 m i głębokość 1 m, ale jego wielkość i głębokość ulegają dużym zmianom. Przy niskim stanie wód czasami całkowicie zanika, natomiast przy wysokim stanie wód tworzy się obok niego drugi, mniejszy stawek. Np. w maju 2006 r. Kasprowy Stawek miał rozmiary 40 × 13 m i głębokość 1,5 m, ale w październiku tego samego roku wysechł całkowicie. Znajduje się w lesie i ulega zarastaniu. Znany był pasterzom już od dawna, dawniej bowiem Dolina Kasprowa była wypasana (należała do Hali Kasprowej), ale w literaturze po raz pierwszy opisany został dopiero w 1933 r. przez Stefana Zwolińskiego. Przypisy
Casino des Officiers de Cracovie

Le Casino des Officiers (en polonais Kasyno Oficerskie) est un bâtiment historique de style néo-Renaissance situé dans le centre de Cracovie. Histoire Le bâtiment ressemblant à un palais construit dans le style néo-Renaissance était le siège du casino des officiers, le premier club environnemental de Cracovie. Le casino a été construit en 1889-1890 selon les plans de Tomasz Pryliński et la construction a été supervisée par Karol Knaus. Le bâtiment a été officiellement inauguré le 19 novembre 1890. Pryliński a basé sa conception sur celle de l'architecte anglais Charles Barry (auteur, entre autres, du Traveler's Club et du Reform Club de Londres, considérés comme des modèles d'architecture de club). En 1910, le jardin devant l'entrée fut fermé car la rue Zyblikiewicza était tracée à cet endroit. La même année, les décorations intérieures néo-Renaissance ont été remplacées par des décorations Art Nouveau. Une grande salle de bal et un théâtre ont été construits, décorés de stuc, de décorations de plafond et d'un renfoncement au-dessus de la scène. Un buste de l'empereur François-Joseph a été placé dans cette niche et abrite actuellement les armoiries de Cracovie. Le bâtiment est géré par le Centre Culturel Militaire et sert de club de garnison. De temps en temps, des événements ouverts y sont organisés. Notes et références Andrzej A. Nazar, Secrets des bâtiments de Cracovie : Éditeur Vis-à-vis/Etiuda, 2009, (ISBN 978-83-61516-18-7), OCLC 751262431. TM, Konserwatorzy w kasynie, "Dziennik Polski" du 23 février 2006. site Internet du Centre Culturel Militaire de Cracovie (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Kasyno Oficerskie w Krakowie » (voir la liste des auteurs). Portail de la Pologne Portail de Cracovie Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Kasyno Oficerskie w Krakowie

Kasyno Oficerskie – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie w dzielnicy I na rogu ulic Westerplatte 17 oraz Mikołaja Zyblikiewicza 1, na Wesołej. Historia Budynek przypominający pałacyk zbudowany w stylu neorenesansowym był siedzibą kasyna oficerskiego, pierwszego środowiskowego klubu w Krakowie. Kasyno zbudowano w latach 1889-1890 według projektu Tomasza Prylińskiego, zaś nadzór nad budową sprawował Karol Knaus. Uroczyste oddanie budynku do użytku odbyło się 19 listopada 1890 roku. Pryliński w swym projekcie oparł się na sformułowanym przez angielskiego architekta Charlesa Barry’ego (autora m.in. londyńskich The Traveler's Club i The Reform Club uchodzących za wzorce architektury klubowej). Pierwotnie kasyno składało się z reprezentacyjnej klatki schodowej z garderobą. Na parterze i pierwszym piętrze znajdowało się foyer, duża sala reprezentacyjna na piętrze oraz przyległa do niej mniejsza, biblioteka, pokoje dla żon oficerów, czytelnia i sala bilardowa. Na parterze mieściła się sala jadalna oraz bufet. Obok przylegały pokoje dla ordynansów i pokój oficera zarządzającego budynkiem. W 1910 zlikwidowany został ogród poprzedzający wejście, gdyż w miejscu tym wytyczono ulicę Zyblikiewicza. W tymże samym roku obiekt przebudowano według projektu Maksymiliana Hoffmana. Przebudowa poza kilkoma detalami zewnętrznymi dotyczyła głównie wnętrza budynku. Neorenesansowe dekoracje zastąpiono secesyjnymi. Powstała wielka sala balowo-teatralna udekorowana sztukaterią, dekoracjami stropu i wnęką ponad sceną. We wnęce tej umieszczono popiersie cesarza Franciszka Józefa, a obecnie znajduje się w nim herb Krakowa. Budynek zarządzany jest przez Wojskowy Ośrodek Kultury i pełni rolę klubu garnizonowego. Co jakiś czas odbywają się w nim imprezy o charakterze otwartym kiedy można podziwiać bogaty wystrój wnętrza. Bibliografia AndrzejA. Nazar AndrzejA., Tajemnice krakowskich budowli, Kraków: Wydawnictwo Vis-à-vis/Etiuda, 2009, ISBN 978-83-61516-18-7, OCLC 751262431 . TM, Konserwatorzy w kasynie, "Dziennik Polski" z 23 lutego 2006 r. Linki zewnętrzne strona Wojskowego Ośrodka Kultury w Krakowie
Kaszubskie Oko

Kaszubskie Oko – kompleks turystyczno-rekreacyjny w Strzebielinku z wieżą widokową im. Jana Pawła II na północ od górnego zbiornika wodnego Czymanowo elektrowni szczytowo-pompowej „Żarnowiec”. Dane wieży wysokość wieży z kopcem: 44 m wysokość platformy widokowej: 36 m wysokość wzgórza: 113 m n.p.m. wysokość platformy widokowej: ok. 150 m n.p.m. liczba schodów: 212 otwarcie wieży: wrzesień 2006 Przypisy Linki zewnętrzne Artykuł o wieży w serwisie miejscowości Sasino. sasinko.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-23)].
Kathedrale von Rzeszów

Die Kathedrale Herz Jesu in Rzeszów ist eine römisch-katholische Kirche in der Woiwodschaft Karpatenvorland in Polen. Die Kathedrale des Bistums Rzeszów mit dem Patrozinium Herz Jesu ist ein postmoderner Bau. Die Kirche wurde in den Jahren 1979–1982 nach Plänen von Witold Cęckiewicz (1924–2023) gebaut und 1992 von Papst Johannes Paul II. geweiht. Ausstattung Das Altarbild in einer Rundbogenädikula zeigt Jesus Christus in einer Lichtgloriole. Die Buntglasfenster gehen auf Zygmunt Czyż (1941–2003) zurück, der sich von Stanisław Wyspiański und Józef Mehoffer inspirieren ließ. Orgel Die Orgel mit 36 Registern und 3 Manualen aus dem Jahr 1991 ist ein Werk des Orgelbauers Włodzimierz Truszczyński. Literatur Katedra rzeszowska, Agencja Wydawnicza JOTA, Rzeszów 2000 Weblinks Kathedrale von Rzeszów, Geschichte, Katedra Rzeszowa, polnisch Einzelnachweise