NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marcina i Matki Bożej Szkaplerznej w Zarszynie

Kościół świętego Marcina i Matki Bożej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jaćmierz archidiecezji przemyskiej. Budowa kościoła w stylu neogotyckim rozpoczęła się w 1867. Fundatorami świątyni byli Jan i Adela Wiktorowie. Proboszczem parafii był wówczas ksiądz Antoni Kirschner. W dniu 17 października 1875 budowla została poświęcona. Na frontonie świątyni Jan Wiktor umieścił napis o treści: „Z darów Twoich Panie niesiemy Ci ofiarę!”. W czasie I wojny światowej 10 maja 1915 świątynia została uszkodzona przez pociski artyleryjskie (dach prawie całkowicie zniszczony, sklepienie w połowie, ściany częściowo). Przed zakończeniem działań wojennych rozpoczęto prace remontowe kościoła. Podstawowe prace zostały zakończone przed rozpoczęciem II wojny światowej. Podczas działań frontowych w 1944, kościół został ponownie zniszczony. Po zakończeniu okupacji hitlerowskiej przystąpiono do odbudowy zniszczonej świątyni. W 1951 została zakończona budowa wieży, na której został zamontowany zegar, natomiast w okrągłym oknie na chórze został wprawiony witraż Najświętszego Serca Jezusowego. W późniejszych latach zostały wyremontowane organy, Boży Grób i witraże. Witraże w oknach prezbiterium przedstawiają po stronie Lekcji Matkę Bożą Szkaplerzną, z kolei po stronie Ewangelii św. Marcina. Pozostałe witraże zostały wykonane tą samą techniką jak przed II wojną światową, z tym że zamiast św. Kazimierza została umieszczona św. Teresa. W 1954 pomalowano świątynię. Polichromia została wykonana przez artystów Stanisława Szmuca i Zdzisława Krygowskiego. W prezbiterium świątyni są umieszczone cztery obrazy w kształcie witraży; po stronie Lekcji Chrystus Król i Chrzest Pana Jezusa, natomiast po stronie Ewangelii Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny i Zmartwychwstanie Pana Jezusa. Przypisy
Kościół św. Jana Kantego w Żołyni

Kościół świętego Jana Kantego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Żołynia archidiecezji przemyskiej. Budowę kościoła została rozpoczęta w 1864 roku, częściowo z fundacji II ordynata na Łańcucie Alfreda Potockiego, i zakończona została w 1884 roku. Projekt został opracowany przy współpracy z inżynierem Wysockim. Jest to budowla neogotycka, murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana, trzynawowa, bazylikowa, opięta przyporami, fasada jest zaakcentowana schodkowym szczytem. Wnętrze nakryte jest sklepieniami gwiaździstymi. Polichromia ornamentalno-figuralna zaprojektowana przez Tadeusza Popiela została wykonana w 1914 roku przez: Jana Domańskiego, malarza ze Lwowa oraz Stanisława Dębickiego i Antoniego Trojnara. Witraże zaprojektowane przez Tadeusza Popiela zostały wykonane w Zakładzie Witraży Stanisława Gabriela Żeleńskiego w Krakowie. Ołtarz główny został wykonany w 1899 roku, w stylu neogotyckim, został zaprojektowany przez Tadeusza Wacława Munnicha ze Lwowa i zrealizowany przez Ferdynanda Majerskiego z Przemyśla, dwa ołtarze boczne w stylu neogotyckim zostały wykonane przez Antoniego Rarogiewicza z Przeworska, ołtarze w nawach bocznych, w stylu neorenesansowym zostały wykonane przez Szczepana Gorczyńskiego z Kańczugi, natomiast stalle i konfesjonały zostały wyrzeźbione przez Szczepana Koniecznego. Poza tym kościół posiada bogate wyposażenie ruchome: rzeźby, obrazy, ornaty z XVIII i XIX wieku. Świątynia posiada również dzwon z 1756 roku, ufundowany przez Lubomirskich i odlany w ludwisarni gdańskiej, sygnowany Joh(ann) Gott(fried). Od 1991 roku w świątyni znajdują się relikwie św. Jana z Kęt. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Wieściszowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Augustyna w Ciechanowicach, mieszczący się w Wieściszowicach w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej. Historia Kościół wzniesiony przez ewangelików w 1859 r. Jest to budowla z prostokątną nawą, otoczona z trzech stron drewnianą emporą, wielobocznie zamkniętą absydą i wieżą na osi korpusu zakończoną drewnianą makowicą i zwieńczoną iglicowym hełmem. We wnętrzu zachowały się m.in.: neogotycki ołtarz, oraz prospekt organowy z połowy XIX w., eklektyczna chrzcielnica z końca XIX w., barokowy obraz olejny z XVIII w. Bibliografia Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Przypisy
Friedhofskapelle (Wieściszowice)

Die Friedhofskapelle (historisch Pfarrkirche Beata Maria Virginis; polnisch Kościół cmentarny w Wieściszowicach) ist die alte Ortskirche von Wieściszowice (deutsch Rohnau), einem Dorf in der Landgemeinde Marciszów (Merzdorf) im Powiat Kamiennogórski (Kreis Landeshut) in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Die Kirche ist seit dem 25. August 1959 ein geschütztes Kulturdenkmal. Geschichte Älteren Sekundärquellen zufolge stand die Kirche von Rohnau bei Kupferberg ursprünglich unter dem Patrozinium „Beata Maria Virginis“. 1373 wurde das Kirchlehen zu „Ronaw“ im Weichbild Landeshut gedacht. 1559 erfolgte an Stelle des alten Vorgängerbaues ein Neubau im spätgotischen Stil. Damals galt der Ort als evangelisch. Im Zuge der einsetzenden Gegenreformation nach dem Dreißigjährigen Krieg diente sie seit dem 13. Februar 1654 als katholisches Gotteshaus. Folglich war sie als katholische Majoratskirche mit der Stadtpfarrkirche Landeshut verbunden. Aus Mangel an Gemeindemitgliedern fand der Gottesdienst nur einmal jährlich statt. Zeitweise war die Kirche wegen Baufälligkeit ganz geschlossen. Nach der Flucht und Vertreibung der deutschen Bevölkerung nach dem Zweiten Weltkrieg bildeten die Katholiken wieder die Bevölkerungsmehrheit. Heute wird die Kirche als Friedhofskapelle genutzt und die 1859 erbaute vormals evangelisch-lutherische Herz-Jesu-Kirche als römisch-katholische Filialkirche des Ortes. Der Sakralbau steht seit dem 25. August 1959 unter der Aktennummer A/1495/591 in der Liste der staatlichen Kulturdenkmäler. Zu dem Areal gehört ein alter Friedhof mit steinerner Umfassungsmauer und Eingangstor. Literatur Jürgen Schwanitz: Rohnau am Scharlachberg: umfassende niederschlesische Geschichte rund um ein kleines Riesengebirgsdorf im Landeshuter Raum. J. Schwanitz, Regensburg 2003, ISBN 978-3-00-009981-6. Weblinks Einzelnachweise
Kościół cmentarny w Wieściszowicach

Kościół cmentarny w Wieściszowicach – rzymskokatolicki kościół pomocniczy parafii św. Augustyna w Ciechanowicach, mieszczący się w Wieściszowicach w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej. Historia Kościół wzniesiony w 1559 r. w stylu późnogotyckim, przebudowany w 1644 r. i XVIII w. W 1959 r. przeprowadzono remont tynków wewnętrznych i zewnętrznych. Jest to niewielka orientowana budowla salowa, założona na planie prostokąta z wydzielonym prezbiterium. Przy zachodnim szczycie ponad kalenicą drewniana sygnaturka z ośmioboczną baniastą kopułą, a w ścianie południowej półkolisty kamienny portal z 1559 r. We wnętrzu drewniany strop z 1644 r. Bibliografia Schematyzm Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1979. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Grzędach

Kościół św. Jadwigi w Grzędach – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze we wsi Grzędy (województwo dolnośląskie) w dekanacie Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny pw. św. Jadwigi Śląskiej wzmiankowany w 1374 r., wzniesiony ok. 1550 r., przebudowany w XVIII w. w stylu barokowym, wielokrotnie remontowany. W 1963 r. założoną nową instalację elektryczną, w 1970 r. przeprowadzono remont pokrycia dachowego, w 1973 r. odmalowano wnętrze, a w 1975 r. uporządkowano teren przykościelny. Jest to budowla orientowana, murowana, jednonawowa, nakryta drewnianym stropem z węższym wydzielonym, prostokątnym prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo - żebrowym. Przy elewacji południowej prostokątna wieża z drewnianą nadbudową, zwieńczona cebulastym hełmem. W elewacjach ostrołukowy portal gotycki i kamienne epitafia. We wnętrzu zachowały się m.in.: renesansowy ołtarz II poł. XVI w., tryptyk, polichromowany z ok. 1610 r. oraz renesansowe i barokowe drewniane, polichromowane rzeźby z XVI i XVIII w. Bibliografia Schematyzm Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1979 Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002 Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017 Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Jadwigi na portalu polska-org.pl
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze – rzymskokatolicki kościół parafialny Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze w dekanacie Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Kościół parafialny wzniesiony w latach 1924 - 1926, remontowany 1959 i 1972-1973. Jest to budowla założona na prostokącie, z wydzielonym prostokątnym prezbiterium, flankowanym zakrystią i pomieszczeniem gospodarczym. Obiekt ze ścianą frontową, z płynnymi spływami w szczycie i na osi półkolistym portalem nakryto wielospadowymi dachami, na kalenicy z sygnaturką z prześwitem, zwieńczona dzwonowatym daszkiem. We wnętrzu zachowały się m.in.: barokowe figury, obrazy olejne drogi krzyżowej z XVIII w. oraz różne elementy wyposażenia z okresu budowy kościoła. Bibliografia Schematyzm Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1979 Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017 Przypisy
Kościół Chrystusa Króla w Borównie

Kościół Chrystusa Króla – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnym Borze mieszczący się w Borównie w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej i zbudowany w 1939 roku. Historia Kościół filialny pw. Chrystusa Króla jest budowlą jednonawową, zbudowaną z kamienia łamanego i założona na rzucie prostokąta z wejściem w narożnym podcieniu. Kościół nakryty został dwuspadowym dachem z ośmioboczną sygnaturką zwieńczoną ostrosłupowym hełmem, na ścianie frontowej stylizowane okno rozetowe. We wnętrzu wystrój i wyposażenie z okresu budowy kościoła z witrażami. Bibliografia Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017 Zobacz też Kaplica Matki Bożej Częstochowskiej w Borównie Linki zewnętrzne Kościół Chrystusa Króla - Katholische Kirche na portalu polska-org.pl
Kościół Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Baranowie Sandomierskim

Kościół Ścięcia Świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Baranów Sandomierski diecezji tarnobrzeskiej. Historia i architektura Obecny świątynia została wzniesiona i ufundowana przez właściciela zamku w Baranowie Jana Leszczyńskiego w latach 1604-1607 na miejscu poprzedniej, drewnianej. Kościół został zbudowany w stylu późnorenesansowym. Do 1652 roku służył kalwinistom. W 1748 kościół został rozbudowany, wzniesiono także wtedy kościelną wieżyczkę. Wnętrze prezbiterium i nawy jest nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami, nakrytymi siecią dekoracyjnych żeber stiukowych. Na zewnątrz prezbiterium posiada przypory. Wieża jest podzielona gzymsami na kilka kondygnacji. Budowla nakryta jest dachami siodłowymi. Dachy hełmowe wieży i wieżyczki na sygnaturkę posiadają formę barokową. Polichromia wnętrza w stylu secesyjnym, o motywach dekoracyjno-figuralnych, została wykonana w 1934 roku w trakcie gruntownego remontu kościoła przez grupę malarzy pochodzących ze Lwowa. We wnętrzu zachowało się zabytkowe obrazy i ołtarze, m.in. obraz Św. Rodziny (kopia dzieła Rafaela) oraz obrazy przedstawiające Ścięcie św. Jana Chrzciciela oraz św. Mikołaja. Ponadto zachowały się późnobarokowe rzeźby św. Kazimierza Królewicza i św. Kingi. Aktualnie w dzwonnicy znajdują się trzy dzwony, pochodzą one z 1608 (dzwon z 1608 roku został ufundowany przez Rafała Leszczyńskiego), 1696 i 1946 roku (ostatni dzwon został ufundowany przez środowisko polskie z Kassel). Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Pastewniku

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Pastewniku – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Marciszowie. Świątynia znajduje się we wsi Pastewnik (województwo dolnośląskie) w dekanacie Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny pw. św. Józefa wzniesiony w 1786 r. przez protestantów. Założony na planie prostokąta z jednonawowym wnętrzem, wydzielonym, węższym prezbiterium i emporą organową naprzeciw. Korpus nakryty dachem mansardowym, ponad kalenicą drewniana sygnaturką z jednoprześwitowym hełmem, w elewacjach z podziałami architektonicznymi w tynku duże okna. Wnętrze salowe z wydzielonym prezbiterium na podłużnej osi kościoła. Zachowało się barokowe wyposażenie z okresu budowy m.in.: ołtarz przyścienny, dwa ołtarze boczne, ambona, chrzcielnica oraz prospekt organowy. W 1947 r. został przejęty przez katolików. Zobacz też Wieża kościelna (ruina kościoła) w Pastewniku Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Linki zewnętrzne Kościół św. Józefa Oblubieńca NMP w Pastyewniku - Evangelische Kirche polska-org.pl Pastewnik, kościół św. Józefa Oblubieńca NMP fotopolska.eu
Kościół św. Wojciecha w Cieszanowie

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Cieszanów diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Architektura Pierwotnie była to murowana jednonawowa, barokowa świątynia ukończona w 1800 roku. Została konsekrowana przez biskupa przemyskiego Franciszka Piszteka w 1837 roku. W 1901 roku została rozbudowana o dwie nawy boczne i została dobudowana do niej wieża. Podczas I wojny światowej zawaliło się sklepienie nawy głównej, które później zostało odbudowane. Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym, natomiast zakrystia i skarbczyk są nakryte sklepieniem krzyżowo - kolebkowym. Wyposażenie Ołtarz główny został wykonany przez artystę rzeźbiarza Józefa Aszklara do 1898. Jest drewniany polichromowany, posiada dużo bieli i złoceń, został odrestaurowany w 1996 roku. W ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem na srebrzonej i złoconej sukience z napisem z 1863 roku. Na zasuwie znajduje się oryginalny obraz św. Wojciecha, ubranego w habit zakonny. Figury boczne przedstawiają: św. Stanisława Biskupa i Męczennika oraz św. Kazimierza Królewicza. Tabernakulum metalowe zostało wykonane we Lwowie. Obrazy w prezbiterium przedstawiają: św. Stanisława Kostki i św. Mikołaja. Ołtarze boczne zostały wykonane z drewna. W lewej nawie znajduje się rzeźba Pana Jezusa ukrzyżowanego, W prawej nawie znajduje się obraz św. Józefa z Dzieciątkiem. Na ołtarzu znajduje się rzeźba złożona z trzech figur. Figury te przedstawiają: Matkę Bożą Różańcową, św. Dominika i św. Teresę (ten tryptyk rzeźbiony został wykonany jeszcze w czasach Dominikanów). Po lewej stronie nawy głównej jest umieszczona drewniana rzeźbiona ambona z baldachimem, Po prawej stronie nawy głównej, w ołtarzu znajdują się: rzeźba Pana Jezusa z otwartym Sercem kamienna chrzcielnica z przełomu XVII i XVIII wieku, nakryta złoconą koroną szesnaście ławek dębowych wykonanych w 1954 roku. W oknach naw bocznych są umieszczone witraże wykonane w 1952 roku przez firmę Zelińskich w Krakowie. Są na nich przedstawieni: św. Stanisław Kostka, bł. Jakub Strzemię, św. Anna, św. Wojciech, św. Kazimierz, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, św. Józef i Matka Bożą Różańcowa. Na chórze są umieszczone 10 głosowe organy wykonane w 1923 roku przez Rudolfa Hasse we Lwowie. Instrument jest po gruntownym remoncie wykonanym w 1996 roku przez firmę Andrzeja Madeja z Lublina. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Chichach

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Chichach – katolicki kościół parafialny znajdujący się w Chichach (gmina Małomice). Funkcjonuje przy nim parafia św. Jana Chrzciciela. Historia Wczesnogotycki obiekt został wybudowany w drugiej połowie XIII wieku. Obecne sklepienie sieciowe pochodzi z początków XVI wieku. Kościół rozbudowano w 1614 (o kaplicę), a odnowiono w 1710. W drugiej połowie XVIII wieku przebudowano w obiekcie okna, a w drugiej połowie XIX wieku - szczyty. Parafia w Chichach pod obecnym wezwaniem została erygowana przez bpa Bolesława Kominka dekretem z dnia 27 maja 1958 (wejście w życie: 15 lipca 1958). Architektura Świątynia jest murowana, z kamienia, jednonawowa. Prezbiterium jest prostokątne. Dobudowane są: kaplica, zakrystia i składzik. Do nawy od zachodu przybudowana jest prostokątna wieża. Wyposażenie We wnętrzu zachowane są dwa wczesnogotyckie tryptyki oraz kilka nagrobków z epoki renesansu. Otoczenie Kościół otoczony jest kamiennym murem z XIV-XV wieku. W murze wbudowany jest parterowy budynek bramny o ostrołukowym przejściu. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Gostkowie

Kościół św. Rodziny w Gostkowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafii Świętej Rodziny we wsi Gostków (województwo dolnośląskie) w dekanacie Kamienna Góra Wschód diecezji legnickiej. Historia Kościół św. Rodziny (pierwotnie św. Barbary i Katarzyny) wzmiankowany w 1335 r., powstał w XV w., przebudowany w drugiej połowie XVIII w. Jest to budowla orientowana, z prostokątną nawą, węższym prezbiterium zakończonym wieloboczną absydą oraz kwadratową wieżą na osi zwieńczoną cebulastym hełmem. Korpus nakryty dachami dwuspadowymi, w nawie płaski tynkowy strop, a w prezbiterium sklepienie krzyżowo - żebrowe, drewniana empora z trzech stron nawy. We wnętrzu zachowały się m.in.: trzy późnobarokowe ołtarze, ambona gotycka, chrzcielnica, polichromowane rzeźby z XV w., figury świętych z XVIII w., prospekt organowy z XIX w. Zobacz też Kościół ewangelicki w Gostkowie Przypisy Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017.
Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Sędzisławiu

Kościół św. Maksymiliana Kolbego – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Świętej Rodziny mieszczący się w Sędzisławiu w dekanacie Kamienna Góra Wschód w diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego, współczesny powstał w latach 1994 - 2000. Obiekt założony na planie kwadratu, z wyraźnymi podziałami konstrukcyjnymi, na osi z wydzielającym prezbiterium i kruchtą. Koperta nakryta kopertowym stropodachem, wyposażenie kościoła współczesne, m.in.: drewniany ołtarz, ambona, ławki z drewna iglastego. Zobacz też Parafia Świętej Rodziny w Gostkowie Bibliografia Jubileuszowy Schematyzm Diecezji Legnickiej 1992 - 2017, Legnica 2017. Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła
Kościół Świętej Trójcy w Głogowie Małopolskim

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny w Głogowie Małopolskim należący do dekanatu Głogów Małopolski diecezji rzeszowskiej. Historia i architektura Obecna murowana świątynia została wybudowana w 1881 roku i konsekrowana w 1905 przez biskupa Karola Fischera, sufragana przemyskiego. Polichromia w kościele została wykonana przez Stanisława Urbana w 1996 roku, podczas urzędowania proboszcza księdza prałata Stanisława Ujdy. W 2010 roku, podczas urzędowania księdza proboszcza Adama Samela, świątynia została rozbudowana o dwie nawy boczne i rozpoczęto starania o koronację cudownego obrazu Matki Bożej Głogowskiej. 26 lutego 2012 roku biskup rzeszowski Kazimierz Górny ustanowił Sanktuarium Matki Bożej Głogowskiej. 30 maja 2015 roku biskup Jan Wątroba uroczyście nałożył korony na głowę Dzieciątka i Matki Bożej Głogowskiej „Uzdrowienie Chorych”. Galeria Przypisy
Kościół św. Iwona i Matki Bożej Uzdrowienia Chorych w Iwoniczu-Zdroju

Kościół świętego Iwona i Matki Bożej Uzdrowienia Chorych – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Iwona w Iwoniczu-Zdroju. Świątynia została wzniesiona w 1895 roku. Ufundowana została przez hrabiego Załuskiego i zaprojektowana przez architekta austriackiego Favorgera. Gruntownie została wyremontowana w 1927 roku i latach 1948 – 52 po uszkodzeniach z okresu Ii wojny światowej – zatarte zostały wówczas częściowo cechy stylowe. W 1995 roku została połączona z nową świątynią dobudówką. Jest to budowla drewniana, trzynawowa, posiadająca konstrukcję słupowo – ramową. Świątynia nie jest orientowana i została zbudowana w stylu neogotyckim. Kościół jest bazyliką posiadającą wydzielone po bokach niższe nawy. Prezbiterium nie jest wydzielone z nawy i jest zamknięte prostokątnie. Fasada frontowa posiada trzy wejścia i jest zwieńczona trójkątnym szczytem. Świątynia jest nakryta dachem jednokalenicowym, pokrytym blachą, na dachu znajdują się dwie ośmioboczne wieżyczki na sygnaturkę, zwieńczone blaszanymi ostrosłupowymi dachami hełmowymi. Wnętrze jest podzielone na trzy części dwoma rzędami słupów z arkadami po trzy sztuki. Strop posiada przekrój trójkąta i dekorację kasetonową. Prospekt organowy reprezentuje styl neogotycki i został wykonany na z początku XX wieku. Ołtarz główny został zbudowany w stylu neogotyckim, natomiast dwa ołtarze boczne powstały pod koniec XIX wieku i zostały zbudowane w stylu eklektycznym. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Świata w Jaśle

Kościół Matki Bożej Królowej Świata – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Jasło Zachód diecezji rzeszowskiej. Świątynia w Niegłowicach została zbudowana w 1924 roku jako Dom Ludowy. W 1944 roku ówczesny wikariusz jasielski ksiądz dr Stanisław Mierzwa, utworzył w nim placówkę religijną, za zgodą ówczesnych władz gromadzkich. Sala teatralna została przystosowana do potrzeb kultu religijnego i została poświęcona przez księdza doktora Stanisława Mierzwę w dniu 15 listopada 1944 roku. Od 1949 roku do października 1956 roku trwał spór o kaplicę między Powiatowym Referentem Wyznań w Jaśle a mieszkańcami Niegłowic. Władze powiatowe chciały zlikwidować kaplicę, natomiast ludzie będąc przekonani, że Dom Ludowy jest ich własnością czyli gromady, starali się ją zachować. Ostatecznie po październiku 1956 roku władze zrezygnowały ze swoich zamiarów, a katolicy z Niegłowic i Brzyścia dzięki modlitwom, wytrwałości i nieugiętości zatrzymali kaplicę. Biskup Franciszek Barda dekretem z dnia 4 maja 1957 roku. ustanowił w Niegłowicach wikariat podporządkowany parafii farnej w Jaśle, z prawem spełniania wszystkich funkcji duszpasterskich i wydawania metryk. W dniu 1 kwietnia 1991 roku Urząd Wojewódzki w Krośnie wydał decyzję o prawie własności całej nieruchomości, czyli kościoła i sąsiednich parceli na rzecz parafii w Niegłowicach. W 1994 roku zostało wyremontowane wnętrze świątyni. W 1999 roku została rozpoczęta generalna przebudowa i remont świątyni jako wotum Roku Jubileuszowego. Budowla została konsekrowana przez biskupa Edwarda Białogłowskiego, biskupa pomocniczego diecezji rzeszowskiej w dniu 22 sierpnia 2007 roku. Przypisy