NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Anny w Bytomiu

Kościół św. Anny i Miłosierdzia Bożego w Bytomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii św. Anny w Bytomiu wzniesiony w latach 1984–1989 w Bytomiu-Rozbarku przy ul. Chorzowskiej. Historia 7 kwietnia 1980 roku ks. Wacław Schenk otrzymał zezwolenie na budowę kościoła i domu katechetycznego przy ul. Chorzowskiej; zamierzał wybudować nowy kościół na terenie swojej parafii od 1957 roku. 11 października 1982 roku papież Jan Paweł II poświęcił kamień węgielny (kamień z grobu św. Piotra w Rzymie) pod budowę nowego kościoła w Bytomiu (wmurowano go 24 czerwca 1984 roku wraz z aktem erekcyjnym). Rozpisano konkurs na projekt kościoła. Działka pod budowę została przyznana Kościołowi 2 sierpnia 1982 roku, a pozwolenie na budowę wydano 2 października 1982 roku. Świątynia została wzniesiona według projektu bytomskiego architekta Huberta Wagnera w latach 1984–1989. Projekt konstrukcyjny kościoła oraz projekt plebanii wykonał inżynier Mieczysław Radomski z Tarnowskich Gór. Prace nadzorował wikariusz ks. Antoni Żelasko z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bytomiu oraz proboszcz parafii św. Anny, ks. prałat Wacław Schenk (29 października 1982 zginął w wypadku, gdy jechał na miejsce budowy kościoła św. Anny). Świątynia została konsekrowana 20 listopada 1989 roku. Architektura Świątynia ośmioboczna, wolnostojąca o dwóch kondygnacjach, nieorientowana w stylu współczesnego funkcjonalizmu. Kondygnację dolną stanowi kościół Miłosierdzia Bożego, natomiast górną: kościół św. Anny z jedną emporą bez wydzielonej absydy. Przy kościele wolnostojąca dzwonnica. Na szkielecie z żelbetu wymurowano ściany z cegły, elewację pokrywają żółte cegły, natomiast wnętrze świątyni zostało potynkowane. Wnętrza kościoła są przestronne i jasne, z minimalistycznym wyposażeniem. W górnym kościele znajdują się trzy rzeźby w drewnie przedstawiające Chrystusa ukrzyżowanego (nad głównym ołtarzem) oraz św. Piotra i św. Annę Samotrzeć po bokach prezbiterium; autorem tych dzieł jest ludowy twórca Stanisław Klupa z Kielc. Galeria Przypisy
Glinianki pod Lasem

Glinianki pod Lasem lub Glinki pod Lasem – stawy w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Stawy leżą po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Dąbrówka, niedaleko ulicy Jagielskiej. Znajdują się na obszarze zlewni Kanału Jeziorki. Obiekt składa się z dwóch stawów, z czego jeden z nich w zależności od stanu wody dzieli się na dwa mniejsze zbiorniki. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” położone są na wysoczyźnie, a ich powierzchnia wynosi 0,3899 oraz 0,2497 ha, łącznie 0,6396 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wód znajdują się na wysokości ok. 99 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 101595. Są gliniankami, powstały w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska iłów zaopatrującego w surowiec cegielnie. Stawy znajdują się na obszarze Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, utworzonego rozporządzeniem Wojewody Warszawskiego z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa warszawskiego, a także na terenie otuliny rezerwatu przyrody Las Kabacki. Galeria Przypisy
Wydział Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego

Wydział Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego – jeden z 24 wydziałów Uniwersytetu Warszawskiego. Historia Wydział powstał w 2020 roku, na mocy zarządzenia Rektora UW w wyniku podziału Wydziału Filozofii i Socjologii na dwa osobne wydziały: Filozofii oraz Socjologii. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Filozofia (studia I i II stopnia) Kognitywistyka (studia I i II stopnia) Bioetyka (studia II stopnia) International Studies in Philosophy (studia I stopnia) Struktura organizacyjna Zakłady Pozostałe jednostki Władze Wydziału W kadencji 2020–2024: Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Wydział Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego

Wydział Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego – wydział Uniwersytetu Warszawskiego kształcący w trybie dziennym na kierunku socjologia. Siedziba Wydziału znajduje się w budynku przy ul. Karowej 18. Wydział Socjologii powstał w 2020 (wcześniej był to Wydział Filozofii i Socjologii). Jest jednym z najważniejszych w Polsce ośrodków kształcenia i badań w zakresie socjologii. Pracownicy instytutu są autorami lub współautorami licznych publikacji z wielu dziedzin socjologii, w tym podstawowych podręczników z zakresu antropologii, metodologii i statystyki, historii myśli socjologicznej i współczesnych teorii socjologicznych czy socjologii systematycznej. Kierunki studiów Socjologia (studia I i II stopnia) Socjologia cyfrowa (studia II stopnia) Język i społeczeństwo (studia II stopnia) Socjologia życia publicznego (studia II stopnia) Struktura organizacyjna Katedry Centra Centrum Analiz Relacyjnych Kultury i Społeczeństwa Centrum Deliberacji Centrum Badań Figuracyjnych Centrum Badań nad Pamięcią Społeczną Centrum Analiz Danych Publicznych Centrum Studiów Wyborczych Laboratorium Rozwoju Integralnego i Solidarności. IDEAS Lab Centrum Badań nad Pamięcią Społeczną Centrum Socjologii Religii Władze Wydziału W kadencji 2024–2028: W kadencji 2020–2024: Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa Wydział Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Социолошки факултет Универзитета у Варшави

Социолошки факултет Универзитета у Варшави, (оригинални назив на пољском језику: Wydział Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego) је факултет Универзитета у Варшави. Седиште Факултета налази се у згради у ул. Карова 18. Социолошки факултет је основан 2020. године (раније је то био Филозофски и Социолошки факултет). То је један од најважнијих центара образовања и истраживања социологије у Пољској. Запослени у Институту су аутори или коаутори бројних публикација из многих области социологије, укључујући основне уџбенике из антропологије, методологије и статистике, историје социолошке мисли и савремених социолошких теорија и систематске социологије. Образовни смерови Доступни образовни смерови су Социологија (први и други циклус студија) Дигитална социологија (други циклус студија) Језик и друштво (други циклус студија) Социологија друштвених интервенција (други циклус студија) Организација рада факултета Катедре Научни центри Центар за релациону анализу културе и друштава Центар слободе Центар за истраживање друштвеног памћења Види још Универзитет у Варшави Референце Спољашње везе Званичан сајт Социолошког факултета Универзитета у Варшави, пољски језик
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Gdańsku-Przymorzu

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Gdańsku – Przymorzu, zwany również "Okrąglakiem" – dwukondygnacyjny rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w Gdańsku, w dzielnicy Przymorze Małe. Siedziba parafii. Wchodzi w skład dekanatu Gdańsk – Przymorze, który z kolei wchodzi w skład archidiecezji gdańskiej. Historia Kościół powstał w latach '70. XX wieku, w zastępstwie dotychczasowego kościoła, na obszarze dzielnicy Przymorze Małe. Władze komunistyczne uniemożliwiały powstawanie nowych kościołów na obszarach tzw. nowych dzielnic robotniczych – którą to Przymorze, podobnie jak krakowska Nowa Huta przynajmniej w zamierzeniach socjalistycznych urbanistów stanowiło. Koncepcja architektoniczna, architekta Politechniki Gdańskiej dra Leopolda Taraszkiewicza, przewidywała powstanie wielkiego kościoła dla ówczesnego ponad 50-tysięcznego Przymorza. Efektem pracy wiernych stał się jeden z największych kościołów Polski powojennej, wybudowany od podstaw. Kościół cechuje się okrągłą sylwetką (stąd popularna nazwa "Okrąglak") i dwoma poziomami – Kościół dolny i górny. Kalendarium 12 sierpnia 1958 – Ordynariusz Edmund Nowicki erygował nową parafię NMP Królowej Różańca Świętego, wydzieloną z części parafii katedralnej. Pierwszym duszpasterzem wspólnoty przymorskiej był ks. Roman Siudek. 1958-1971 – powstanie parafii i wybudowanie prowizorycznej kaplicy z mieszkaniami dla księży. Zbierano wówczas podpisy pod petycjami do władz i urzędów i trwała wówczas nieustanna walka o pozwolenie na budowę kościoła. 1959 – na podstawie konkursu wyłoniono projekt kościoła autorstwa inż. Leopolda Taraszkiewicza. 1970 – wydanie zgody na budowę świątyni. 1971-1976 – czas budowania kościoła. Osiedle liczyło wówczas ponad 50 000 mieszkańców. W 1972 poświęcono kościół dolny, oraz odprawiono w nim pierwszą Pasterkę. 1975 parafię odwiedził kard. Stefan Wyszyński, a w roku 1976 kard. Karol Wojtyła. 1976 – Rozpoczęto budowę wolnostojącej, ponad 80 metrowej wieży. 15 kwietnia 1976 – dokonano poświęcenia kościoła górnego przez bpa Lecha Kaczmarka. 1992 – Arcybiskup Tadeusz Gocłowski konsekrował świątynię. 1992-2000 – od czasu konsekracji w kościele zamontowano witraże, oraz wykonano ołtarze w kaplicach bocznych. Wnętrze kościoła Dzwony Wewnątrz wolnostojącej, wysokiej na 83 metrów wieży, znajdują się trzy dzwony. W posiadaniu kościoła niegdyś był dzwon "Maryja", ważący 900 kg, brzmiący w tonacji f', odlany we Wrocławiu. Obecnie znajduje się on na wieży kościoła w Wiślinie. Organy Organy zostały wybudowane przez firmę Józefa i Zdzisława Mollina w 2000 roku. Posiadają mechaniczną trakturę gry. Stół gry jest wbudowany w przednią część szafy organowej, w jej centralnej części. Dyspozycja instrumentu Przypisy Bibliografia "Kościoły Archidiecezji Gdańskiej. Nasze dziedzictwo, tom I" (Praca Zbiorowa), 2006
Kościół św. Wojciecha w Gdańsku-Świbnie

Kościół św. Wojciecha w Gdańsku-Świbnie (Sanktuarium Milenijne Świętego Wojciecha Chrzciciela) – rzymskokatolicki kościół sanktuaryjny znajdujący się w Gdańsku-Świbnie. Jest siedzibą parafii św. Wojciecha, wchodzącej w skład dekanatu Gdańsk-Dolne Miasto należącego do archidiecezji gdańskiej. Historia lata 20. XX wieku – powstanie kaplicy, która do 1945 używana była przez ewangelików. Posiadała ona kubaturę 758 m sześciennych, długość 15,2 m, szerokość 9,7 m i wysokość 5 m. Mieściła ona 130 wiernych na miejscach siedzących oraz 120 na stojących. 1970 – remont kapitalny kaplicy, połączony z otynkowaniem ścian, zastąpieniem drewnianej podłogi terakotą oraz stolarki okiennej szybami witrażowymi. Tabernakulum z 1966 przyozdobiono bursztynem, a w ołtarzu głównym pojawił się krzyż z czerwonego kruszywa z cementem. 11 lipca 1970 – poświęcenie przez bpa Lecha Kaczmarka. 1974 – ustanowiono samodzielny wikariat w Świbnie. 1977 – w ludwisarni Felczyńskich w Przemyślu odlano dzwony: „Maryja Jasnogórska” (315 kg), „św. Piotr” (156 kg) i „św. Wojciech” (93 kg) do kościoła. 15 maja 1981 – erygowano parafię św. Wojciecha. 1983–1985 – powstał dom parafialny (kamień węgielny wmurowano 18 listopada 1984). 30 listopada 1987 - przyjęto ostateczny projekt kościoła, autorstwa Szczepana Bauma. czerwiec 1990 – poświęcono fundamenty powstającego kościoła. 23 kwietnia 1993 – parafia otrzymała figurę św. Wojciecha Chrzciciela. marzec 1994 – parafia posiada relikwie św. Wojciecha. 20 kwietnia 1997 – abp Tadeusz Gocłowski poświęcił kościół i podniósł go do rangi Milenijnego Sanktuaium św. Wojciecha. 6 czerwca 1999 – o 8.45 świątynię pobłogosławił z helikoptera Jan Paweł II. 11 czerwca 2000 – konsekracja kościoła. W jej trakcie abp Gogłowski ustanowił sanktuarium "Kościołem Jubileuszowym" 6 czerwca 2009 – umieszczenie w kościele tablicy jubileuszowej, upamiętniającej poświęcenie świątyni przez Jana Pawła II. 2011 – remont wieży. Relikwie W świątyni znajdują się relikwie św. Brygidy, św. Wojciecha, św. Faustyny Kowalskiej i bł. Marii Karłowskiej. Przypisy Bibliografia Waldemar Nocny, Wyspa Sobieszewska, Gdańsk 2000 Kościoły archidiecezji gdańskiej. Nasze dziedzictwo, Tom I (praca zbiorowa) 2006
Kościół Świętego Kazimierza Królewicza w Kobyłce-Stefanówce

Kościół św. Kazimierza Królewicza w Kobyłce - Stefanówce – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Kobyłce, na osiedlu Stefanówka. Historia 10 kwietnia 1983 - mieszkańcy osiedla Kobyłka-Stefanówka napisali do Naczelnika Urzędu Miasta w Kobyłce prośbę o przydzielenie im placu, na którym mogliby postawić punkt katechetyczny. Kuria Metropolitalna i ks. Kazimierz Konowrocki, proboszcz parafii Świętej Trójcy w Kobyłce, skierowali podobne pisma do Wydziału do Spraw Wyznań w Warszawie. 15 kwietnia 1987 - zgoda na budowę kaplicy i budynku katechetycznego. W maju władza kościelna wyznaczyła Ks. Zygmunta Wirkowskiego do tworzenia nowej parafii. 7 maja 1988 - ks. Kazimierz Konowrocki odprawił pierwszą mszę św. na placu budowy, a bp Kazimierz Romaniuk poświęcił plac i krzyż. 16 czerwca 1988 - prezydent Warszawy wydał decyzję o ostatecznym ustaleniu lokalizacji budowy. 8 września 1988 - poświęcenie nowo wybudowanej kaplicy przez bpa Mariana Dusia, oprócz funkcji liturgicznej była też miejscem katechizacji. W tym czasie trwały nieustanne starania o zezwolenie na budowę kościoła i plebanii, ostatecznie nadeszło 16 sierpnia 1989. 22 października 1991 - rozpoczęto prace, a wiosną gotowe były już fundamenty. Autorem projektu kościoła jest doc. inż. architekt Andrzej Buchner, a konstruktorem - inż. Andrzej Żórawski. Mury świątyni wznosili wspaniali murarze śp. Kazimierz Sierota i jego syn Waldemar. Maj 1993 - podczas wizytacji kanonicznej, bp Kazimierz Romaniuk poświęcił kamień węgielny (z Ziemi Świętej i katakumb rzymskich) i wmurował akt erekcyjny w tylną ścianę świątyni. 16 kwietnia 1995 (Wielkanoc) - ks. Zygmunt Wirkowski odprawił pierwszą mszę św. w kościele, a bp ordynariusz poświęcił kościół i poprowadził procesję rezurekcyjną. Maj 1996 - w Przemyślu odlano cztery dzwony: Jan Paweł II, św. Kazimierz, Maryja i Miłosierdzie Boże (łączna waga 1090 kg). 2001 - zawieszenie dzwonów na wieży kościelnej. 2007 - 2008 - z inicjatywy proboszcza ks. Bogdana Sałańskiego zmieniło się wnętrze kościoła. Powstało 14 Stacji Drogi krzyżowej z drzewa olchowego autorstwa artysty rzeźbiarza Miłosza Płonki. Następnie powstały ołtarze boczne Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Miłosierdzia Bożego wymalowane przez artystę malarza Małgorzatę Ziarkiewicz i całkowicie została przemalowana ściana główna z pozłoconymi liliami andegaweńskimi zdobiącymi płaszcz patrona parafii Kazimierza Królewicza i Matki Bożej Częstochowskiej. Wkrótce prezbiterium otrzymało nowe profesjonalne oświetlenie, a w zakrystii przeprowadzono remont kapitalny i wstawiono nowe meble na szaty i naczynia liturgiczne. Następnie została zawieszona w ołtarzu głównym rzeźbiona figura Chrystusa autorstwa ww. artysty Miłosza Płonki. 2011 - kościół został odnowiony. 30 października 2011 - konsekracja kościoła. Dokonał jej abp Henryk Hoser SAC podczas uroczystej mszy św. o godz. 13:00. Podczas konsekracji kościoła ks. arcybiskup poświęcił dwie nowe figury: Matki Bożej i św. Jana Ewangelisty tego samego autora, które zostały zamieszczone pod figurą Chrystusa. Przypisy
Nomus – Nowe Muzeum Sztuki

Nomus – Nowe Muzeum Sztuki – muzeum sztuki współczesnej w Gdańsku, zlokalizowane na postoczniowych terenach, działające jako oddział Muzeum Narodowego w Gdańsku. Placówka ta jest najmłodszym muzeum sztuki współczesnej w Polsce. Historia W 2015 roku, z inicjatywy ówczesnych; prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza, marszałka województwa pomorskiego Mieczysława Struka oraz minister kultury i dziedzictwa narodowego Małgorzaty Omilanowskiej, podjęto decyzję o utworzeniu NOMUS – Nowego Muzeum Sztuki jako oddziału Muzeum Narodowego w Gdańsku. Rok później miasto zakupiło za 3 miliony złotych budynek przy ul. Jaracza 14, który stał się jego siedzibą. Otwarcie muzeum nastąpiło 22 października 2021 roku, po niemal siedmiu latach przygotowań. Jest to pierwsze w historii Gdańska muzeum dedykowane stałej kolekcji sztuki współczesnej. Muzeum zostało zorganizowane w oparciu o programowy manifest, którego główną autorką i inicjatorką była Aneta Szyłak. Odegrała ona kluczową rolę w powstaniu NOMUS – Nowego Muzeum Sztuki w Gdańsku, nadając instytucji jej ideowy kształt. Szyłak, znana wcześniej jako współzałożycielka i pierwsza dyrektorka gdańskiego CSW Łaźnia oraz inicjatorka Instytutu Sztuki Wyspa, w pracy nad NOMUS-em kontynuowała swoją wizję muzeum krytycznego, otwartego i wspólnotowego. Gmach Nomus – Nowego Muzeum Sztuki Gmach w którym obecnie mieści się muzeum, powstał w czasie II wojny światowej pod szkołę mającą kształcić stoczniowców. Po wojnie w budynku mieściła się szkoła zawodowa należąca do Stoczni Gdańskiej. W latach 90. wskutek prywatyzacji stoczni szkoła została zamknięta, zaś budynek został opuszczony. Od 2004 w budynku tym swoją siedzibę miała pozarządową organizacja – Instytut Sztuki Wyspa. Budynek do końca 2014 był we władaniu tej organizacji. W 2016 budynek zakupiło miasto Gdańsk. Kierownicy Aneta Szyłak (21 października 2021-31 grudnia 2021) vacat (1 stycznia 2022-16 maja 2023) Aleksandra Grzonkowska (od 16 maja 2023) Zobacz też Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia” Przypisy
Osada jaćwiesko-pruska w Oszkiniach

Osada jaćwiesko-pruska w Oszkiniach – prywatna, ekoturystyczna placówka kulturalna w formie skansenu rekonstruującego budowle kultury jaćwieskiej i pruskiej, zlokalizowana na terenie wsi Oszkinie. Charakterystyka Około ośmiohektarowe zabudowania osady (położone głównie na terenie leśnym) tworzone są ze środków własnych prywatnego właściciela, Piotra Łukaszewicza, od 2001. Sceneria obiektów odzwierciedla życie plemion jaćwiesko-pruskich na terenach pogranicza polsko-litewskiego. Do budowy wykorzystywane są tradycyjne technologie (domy z bali budowane be zużycia gwoździ, płoty, wieże strażnicze, palisady, wrota, kamienne mosty, fosy, stawy i inne). W obrębie osady zgromadzono głazy narzutowe, na których wyryto nazewnictwo plemienne w kilku językach. Prezentowane są tradycje Sudawi (Jaćwingów oraz Prusów). W sezonie pracownicy przebrani w tradycyjne stroje serwują potrawy charakterystyczne dla kuchni regionalnych. W osadzie odbywają się cykliczne święta plemienne i rodzimowiercze, takie jak np. Noc Kupały. Obrzędom tym służy m.in. kamienny ołtarz na jednej z polan. Oferowane są noclegi w surowych warunkach, możliwości rekreacji, obserwacji ptaków z wieży widokowej oraz strzelania z łuku na specjalnie przygotowanej strzelnicy. Popularność i nagrody O osadzie nakręcono półtoragodzinny film fabularny emitowany w telewizji polskiej. Filmy dokumentalne o obiekcie nakręciły też ekipy z Ameryki Północnej, Południowej, Hiszpanii i Korei Południowej. Osadę uhonorowano nagrodą II stopnia w ramach Inicjatyw na rzecz rozwoju społeczności lokalnych konkursu „Sposób na Sukces”. Galeria Przypisy
Piece wapiennicze w Rudnikach

Piece wapiennicze w Rudnikach – bateria dwóch wolnostojących pieców wapienniczych szybowych, położona przy ulicy Fabrycznej w Rudnikach. 27 kwietnia 2022 roku wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (pod numerem A/967/2022). Są to ceglane budowle na planie koła, zwieńczone cylindrycznymi kominami. Znajdują się na terenie Zakładów Chemicznych „Rudniki”, w pobliżu kamieniołomu Lipówka. Brak jest dokładnych danych o roku budowy i wykonawcach budowy, powstały najprawdopodobniej przed 1900 rokiem. Użytkowane do roku 1939. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Augustowie

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Augustowie – kościół położony w Augustowie przy ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego 2A. Budowę świątyni, położonej na terenie powstających koszar rosyjskich, rozpoczęto ok. 1896 r. i zakończono w grudniu 1909. Została wybudowana jako typowa cerkiew wojskowa w stylu rzymsko-bizantyjskim. W czasie I wojny światowej cerkiew uległa dewastacji (w 1915 r. odgrywała rolę magazynu broni zdobytej przez Niemców po pokonaniu wojsk rosyjskich w Puszczy Augustowskiej). W 1927 r. budynek wyremontowano i do 1939 r. służył jako katolicki kościół garnizonowy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. W roku 1957 przekazany został społeczności katolickiej, zaś w 1980 stał się kościołem parafialnym nowo powstałej parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Augustowie. W latach 80. XX w. dobudowano betonową wieżę. Przypisy Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 188, 352-353, 521, 749-750. ISBN 978-83-925620-0-9. Linki zewnętrzne Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy
Staw Lipkowski

Staw Lipkowski lub Jezioro Lipkowskie – staw w Warszawie, w dzielnicy Ursynów. Położenie i charakterystyka Staw leży po lewej stronie Wisły, w stołecznej dzielnicy Ursynów, na obszarze MSI Dąbrówka, niedaleko ulic Puławskiej i Jagielskiej, na terenie osiedla domów jednorodzinnych Wille Laguna. Znajduje się na obszarze zlewni Kanału Jeziorki. Zgodnie z ustaleniami w ramach „Programu Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” położony jest na wysoczyźnie, a jego powierzchnia wynosi 0,2297 ha. Według numerycznego modelu terenu udostępnionego przez Geoportal lustro wody znajduje się na wysokości 97,6 m n.p.m. Identyfikator MPHP to 101598. Jest glinianką, powstał w wyniku zalania wodą wyeksploatowanego wyrobiska iłów zaopatrującego w surowiec cegielnie. Staw położony jest na terenie otuliny rezerwatu przyrody Las Kabacki. Przypisy
Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w Praniu

Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w Praniu – muzeum położone na terenie osady Pranie (powiat piski). Jego zbiory poświęcone są osobie Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Placówka jest jednostką organizacyjną powiatu piskiego. Muzeum mieści się w dawnej leśniczówce wsi Krzyże, pochodzącej z 1880 roku. Była ona ulubionym miejscem pobytu poety, do którego przyjeżdżał z żoną Natalią w latach 1950–1953. Osiem lat później, w 1961 roku, na budynku umieszczono tablicę pamiątkową, poświęconą Gałczyńskiemu. W 1965 roku rozpoczęto tworzenie izby pamięci, które to zadanie powierzono olsztyńskiemu Muzeum Warmii i Mazur. Opiekę nad izbą sprawował Dom Kultury w Piszu. Po podziale administracyjnym w 1975 roku rozpoczęto rozmowy pomiędzy Muzeum Okręgowym w Suwałkach oraz Muzeum Literatury w Warszawie o utworzeniu muzeum poety. Zostało ono otwarte w 1980 roku, początkowo jako oddział suwalskiego muzeum. Do 1997 roku prowadziła je córka twórcy Kira Gałczyńska z mężem. Od 2000 roku muzeum jest jednostką organizacyjną powiatu piskiego. Na muzealne zbiory składają się przede wszystkim pamiątki po Konstantym Ildefonsie Gałczyńskim, towarzyszące mu podczas pobytów w Praniu oraz pochodzące z jego warszawskiego mieszkania. Ponadto zobaczyć można zdjęcia, rękopisy, rysunki oraz archiwalne czasopisma, do których pisywał. Zorganizowano również kącik karykatury, gdzie prezentowane są prace m.in. Szymona Kobylińskiego, Eryka Lipińskiego, Konstantego Sopoćki oraz Jerzego Zaruby. Poza działalnością wystawienniczą, muzeum pełni funkcję ośrodka kultury (organizacja koncertów, spotkań literackich) oraz edukacji. Od 1999 roku działa tu również Stowarzyszenie Leśniczówka Pranie. Jego prezesem jest poeta i eseista Wojciech Kass, a członkami są m.in. Ignacy Gogolewski, Olga Lipińska, Wojciech Malajkat oraz Magda Umer. Muzeum jest obiektem całorocznym, czynnym w następujące dni: 1 I-30 IV oraz 1 XI-31 XII – od środy do niedzieli, 1 V-30 VI oraz 1 IX-30 X – od wtorku do niedzieli 1 VII-31 VIII – codziennie. Wstęp jest płatny. Placówka może być nieczynna w związku z organizacją imprez. Oddziałem muzeum jest Muzeum Michała Kajki w Ogródku. Galeria Bibliografia Leśniczówka Pranie. [dostęp 2014-05-19]. (pol.). Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w Praniu. leksykonkultury.ceik.eu. [dostęp 2014-05-19]. (pol.).