NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Chrystusa Króla w Zgierzu

Kościół Chrystusa Króla w Zgierzu – obecnie rzymskokatolicki kościół parafialny w Zgierzu. Należy do dekanatu zgierskiego archidiecezji łódzkiej. Wybudowany w 1907 roku w stylu neogotyckim przez zgierskich mariawitów. W 1947 Kościół rzymskokatolicki odebrał świątynię Kościołowi Starokatolickiemu Mariawitów. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa pod numerem A/393 z 28.01.2020. Historia 1906: rozpoczęcie budowy kościoła. 1908: zakończenie budowy kościoła. 1907–1947: świątynia mariawicka. 1947–1949: kościół garnizonowy. 1949–1974: kościół filialny parafii Matki Boskiej Dobrej Rady w Zgierzu. 28 października 1951: rekonsekracja kościoła przez ks. prałata Jana Żdżarskiego. 1968: zorganizowanie przy kościele rektoratu z wydzielonym terenem pracy duszpasterskiej. 1974: kościół parafialny. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą: Droga Krzyżowa, 3 ołtarze, organy elektroniczne, 4 konfesjonały, ławki, centralne ogrzewanie, przyłącze gazowe i od 2004 roku 3 dzwony. Przypisy
Christus-König-Kirche (Świnoujście)

Die Kirche Christus König (polnisch Kościół Chrystusa Króla) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Świnoujście (Swinemünde) auf der Ostseeinsel Usedom in Polen. Sie wurde von 1788 bis 1792 gebaut, 1881 umgebaut und war bis 1950 evangelische Christuskirche. Geschichte 1788 wurde mit dem Bau einer ersten Kirche im neu entstehenden Ort Swinemünde begonnen. Sie wurde Nachfolgerin der Dorfkirche im nahegelegenen Westswine, die bis dahin auch für Swinemünde zuständig war. Die Entwürfe schuf Baudirektor David Gilly, es gab eine finanzielle Unterstützung der preußischen Regierung. 1792 wurde die Kirche eingeweiht. 1803 bekam sie eine Orgel. 1814 schenkte der Schiffer Christian Heins ein Votivschiff. 1834 wurde eine neue Orgel durch August Wilhelm Grüneberg aus Stettin gebaut. 1881 wurde mit umfangreichen Umbauten nach Plänen von Carl Schäfer im Inneren begonnen und es wurde ein Turm gebaut. 1891 wurde die neue Kirche eingeweiht. 1906 gab es Ergänzungen und Modernisierungen im Inneren. Die Kirche bekam den Namen Christuskirche, da es in der Stadt nun eine zweite evangelische Kirche, die Lutherkirche, gab. 1927 erhielt sie eine neue Orgel der Firma Steinmeyer aus Bayern. 1945 wurde die Christuskirche beim Luftangriff auf Swinemünde zwar beschädigt, konnte aber bald wieder instand gesetzt werden. Bis 1950 fanden dort evangelische Gottesdienste statt, ehe sie an die katholische Kirche übergeben wurde. 1973 wurde an ihr eine Pfarrei mit dem Patrozinium Christus König eingerichtet, die zum Erzbistum Stettin-Cammin gehört. In den folgenden Jahren fanden Reparaturarbeiten statt. Von 1982 bis 1986 wurde der Innenraum fast komplett umgestaltet, von der ursprünglichen Ausstattung blieben lediglich Votivschiff und Orgel erhalten. 2001 fanden Modernisierungsarbeiten statt. Architektur und Ausstattung Die Kirche ist ein barocker Saalbau mit einem angebauten neugotischen Kirchturm. Im Inneren gibt es eine moderne Ausstattung. An der Decke hängt ein Votivschiff von 1814 mit etwa drei Meter Länge. Dieses Modell einer Korvette trägt am Heck den Namen des Stifters, ‚Christian Heins‘, und ‚Vergißmeinicht‘. Der Stifter wurde während der Franzosenzeit mit seinem Schiff von französischen Kaperern aufgebracht und fertigte während der Gefangenschaft das Schiffsmodell an. Die Orgel der Firma Steinmeyer von 1927 hat 31 Register mit zwei Manualen und Pedal und ist weitgehend original erhalten. Glockenspiel Das Glockenspiel um 6, 12 und 21 Uhr wird per Lautsprecher nach außen übertragen. Um 12 Uhr wird ein Glockenspiel aus dem Agnus Dei gespielt (Christe Du Lamm Gottes). Um 21 Uhr erklingt ein Posaunenspiel. Literatur Hellmut Hannes: Aus der Geschichte der Christuskirche in Swinemünde. In: Pommern, Zeitschrift für Kultur und Geschichte, Heft 4/2011, ISSN 0032-4167, S. 24–29. Weblinks Kirchen in Swinemünde. swinemuende.eu, mit detaillierter Darstellung, abgerufen am 21. Januar 2020. Christus-König-Kirche auf kirchbau.de Geschichte der Kirche. Parafie Świnoujście, abgerufen am 21. Januar 2020 (polnisch). Einzelnachweise
Kościół Chrystusa Króla w Żywcu

Kościół Chrystusa Króla – kościół w Żywcu, w dzielnicy Sporysz, siedziba parafii Chrystusa Króla, obejmującej swoim zasięgiem dzielnicę Sporysz. Położony jest przy ul. Piotra Skargi, w pobliżu Żywieckiej Fabryki Śrub "Śrubena – Unia". Historia Mieszkańcy Sporysza należeli do parafii Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Żywcu. W 1931 r. w kościele Narodzenia Najświętszej Maryi Panny znajdujący się w ołtarzu bocznym XV-wieczny krzyż przeniesiono pod emporę, z czym nie chciała się pogodzić część mieszkańców wsi Sporysz. Postanowiono, za zgodą proboszcza Jana Satke, o przeniesieniu krzyża do kaplicy położonej na terenie wsi, za Mostem Sporyskim. Kaplica okazała się jednak zbyt mała, nie było też możliwości jej powiększenia. Zdecydowano więc o budowie nowej kaplicy, położonej obok Fabryki Śrub w części miejscowości o nazwie Obszar. Budowa nowej kaplicy spotkała się również z niechęcią części mieszkańców, którzy doprowadzili do budowy drugiej kaplicy, położonej po drugiej stronie rzeki, gdzie ostatecznie został przeniesiony zabytkowy krzyż. Obydwie kaplice wybudowano w latach 1936-1938. Od 1 września 1946 r. posługę duszpasterską w kaplicy pod Obszarem pełnił ksiądz Zdzi­sław Dzidek. Podjął się on organizacji nowej parafii w Sporyszu oraz budowy kościoła w miejscu obecnej kaplicy. Prace nad budową świątyni rozpoczęły się w lipcu 1952 r., udział w nich brali mieszkańcy Sporysza, Świnnej i Trzebini. Kamień węgielny został poświęcony 7 listopada 1953 r. przez Eugeniusza Baziaka, administratora apostolskiego archidiecezji krakowskiej. Budowa głównego trzonu i nakrycie kościoła dachem trwało do 1958 r. 6 sierpnia 1958 r. Sporysz mianowano samodzielną placówką duszpasterską, do której włączono również wsie Świnna i Trzebinia. W 1959 r. dołączony został też przysiółek Koleby. Kościół Chrystusa Króla został poświęcony 23 września 1962 r. przez biskupa Karola Wojtyłę, a świątynią samodzielnej parafii stał się 6 lipca 1967 r. Prace wykończeniowe budowli trwały do 1986 r. Architektura Kościół został wybudowany na planie prostokąta, w nawiązaniu do układu bazylikowego. Jest budynkiem trzynawowym. Nawy boczne, niższe od nawy głównej, zostały oddzielone od niej za pomocą arkad. Budynek został nakryty płaskimi stropami, a na dachu umieszczono wysoką, ażurową sygnaturkę. Wnętrze We wnętrzu świątyni znajdują się mozaiki powstałe według projektu prof. Wiktora Zina. Ścianę główną prezbiterium zajmuje mozaika przedstawiająca Chrystusa Króla stojącego pośród aniołów. Na ścianach nawy głównej umieszczono mozaikowe stacje drogi krzyżowej, a w oknach - kolorowe witraże o geometrycznych wzorach. W bocznej nawie kościoła urządzono kaplicę Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy
Kościół Chrystusa Odkupiciela i Najświętszego Imienia Maryi w Sieradzu

Kościół Chrystusa Odkupiciela i Najświętszego Imienia Maryi w Sieradzu – rzymskokatolicki kościół parafialny i garnizonowy należący do Śląskiego Dekanatu Wojskowego Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego. Znajduje się w Sieradzu, w województwie łódzkim. Historia Powstał w latach 1889–1897 jako kościół ewangelicki, parafii ewangelicko-augsburskiej superintendentury kaliskiej. Służył początkowo jako dom modlitwy. Poświęcony został w 1925. Po II wojnie światowej był w posiadaniu parafii polskokatolickiej i nosił wezwanie Chrystusa Najwyższego Arcykapłana. Od 11 listopada 2001 należy do parafii garnizonowej. Przypisy
Kościół Chrystusa Odkupiciela w Poznaniu

Kościół Chrystusa Odkupiciela w Poznaniu – kościół parafialny znajdujący się na Osiedlu Warszawskim w dzielnicy Nowe Miasto w Poznaniu, przy ulicy Trzemeszeńskiej 20. Historia W 1932 roku na Osiedlu Warszawskim zawiązał się Komitet Obywatelski, czuwał nad nowo powstającym osiedlem. Komitetu zwołał zebranie mieszkańców na którym dnia 5 lutego 1933 r. podjęto decyzję wybudowania własnego kościoła. Inicjatywa spotkała się z radością i zapewnieniem, iż Ksiądz Biskup Walenty Dymek odnosi się do tego projektu przychylnie. 27 marca 1933 r. Ksiądz Kardynał August Hlond Prymas Polski objął Patronat ogólny nad budową kościoła, a 10 sierpnia 1933 r. mającemu powstać kościołowi nadano tytuł Chrystusa Odkupiciela. W niedzielę 10 listopada 1935 roku, Prymas Polski kardynał August Hlond przybył, aby poświęcić nowo wybudowany kościół i po raz pierwszy sprawować w nim Mszę Świętą. W związku ze wzrostem liczby mieszkańców Osiedla Warszawskiego podjęto decyzję o budowie nowego kościoła parafialnego, gdyż dotychczasowy okazał się za mały. 25 października 1979 roku ówczesny proboszcz ksiądz Walenty Szymański uzyskał pozwolenie na budowę kościoła. W 1981 r. rozpoczęto budowę według projektu inż. Aleksandra Holasa. Kierownikiem budowy został inż. Mieczysław Starczewski. Pierwszą mszę św. odprawiono 23 października 1983 roku – w dniu odpustu parafialnego. Konsekracji kościoła dokonał ówczesny arcybiskup archidiecezji poznańskiej Juliusz Paetz w niedzielę 26 października 1997. Stary kościół zamieniony na kaplicę był użytkowany w wakacje przez rzymskokatolicką parafię do odprawiania Mszy Świętej dzieląc ją z greckokatolicką parafią. Kaplica została przekazana Greckokatolickiej Parafii pw. Opieki Matki Bożej w Poznaniu. Architektura Kościół jest dwupoziomowy, cały podpiwniczony, kryty papą, z wieżyczką pokrytą blachą miedzianą. W kościele górnym założono strop modrzewiowy, na dwóch poziomach ułożono posadzkę marmurową i ustawiono nowe ławki. W bryle kościoła znajdują się zakrystie dla księży na obu poziomach oraz zakrystie dla ministrantów. W dolnej kondygnacji znajdują się pomieszczenia służące do spotkań różnych grup duszpasterskich. Po wybudowaniu kościoła przystąpiono do budowy probostwa, stanowiącego razem z kościołem jedną bryłę architektoniczną. Przy wejściu wmurowana jest tablica pamiątkowa ku czci ks. kanonika Walentego Szymańskiego, odsłonięta 14 lipca 2004. Przy kościele został posadzony Dąb Pamięci upamiętniający zamordowanego przez NKWD w Katyniu podporucznika Teodora Bobowskiego. Misje Misje (o czym informują tabliczki na krzyżu misyjnym) odbywały się w latach: Przypisy Linki zewnętrzne Strona Parafii pw. Chrystusa Odkupiciela w Poznaniu
Kościół Chrystusa Sługi w Poznaniu

Kościół Chrystusa Sługi w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w Poznaniu przy ul. Macieja Palacza 7 na granicy obszarów SIM Górczyn (osiedle samorządowe Górczyn) i Łazarz (osiedle samorządowe Św. Łazarz). Historia Początki budowy świątyni sięgają roku 2003. Parafia pw. Chrystusa Sługi powstała z wydzielenia terytoriów parafii Świętego Krzyża oraz parafii Matki Boskiej Bolesnej. Architektura Nowoczesna architektura kościoła nawiązuje do wzorów tradycyjnych. Świątynia składa się z prostokątnego korpusu (nawy), z którego wyrasta niewielka wieża nad portalem głównym. Do kościoła przyłączony jest budynek domu parafialnego. Wnętrze w trakcie wyposażania (2014). Przy kościele ustawiono krzyż misyjny. Autorem projektu jest Borys Siewczyński. Galeria Zobacz też Zakład św. Łazarza w Poznaniu wraz z kaplicą – w pobliżu Bibliografia Janusz Ludwiczak, Bombka może być także cegiełką, w: Głos Wielkopolski, 18-19.12.2010, s.10 zdjęcia na stronie parafii - dostęp 05.04.2019 strona archiwalna Przypisy
Kościół Chrystusa Zbawiciela w Białymstoku

Kościół pw. Chrystusa Zbawiciela w Białymstoku – kościół znajdujący się na Cmentarzu Farnym w Białymstoku, przy ulicy Raginisa 8. Historia Został wybudowany w latach 1887–1890 dzięki zaangażowaniu dziekana białostockiego księdza Wilhelma Szwarca. W 1978 roku została do niego dobudowana od frontu prowizoryczna wiata o konstrukcji stalowej Do 2013 r. był tymczasowym ośrodkiem Parafii Zwiastowania Najświętszej Marii Panny do czasu zbudowania przez tę parafię własnej świątyni parafialnej. Kościół w latach 2013-2014 przeszedł remont dachu oraz elewacji. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Chrystusa Zbawiciela fotopolska.eu
Kościół Chrystusowy w Bielsku Podlaskim

Kościół Chrystusowy w Bielsku Podlaskim – zbór Kościoła Chrystusowego w RP działający w Bielsku Podlaskim. Pastorem zboru jest Bogumił Krawczyk. Nabożeństwa odbywają się przy ul. Prusa 2 w niedziele o godz. 10:00. Spotkania w tygodniu: Środa 18:00 - rozważanie Słowa Bożego Piątek 18:30 - spotkanie dla młodzieży Zbór powstał w roku 1967, przez ponad 20 lat nabożeństwa odbywały się w małej kaplicy. W 1985 rozpoczęto budowę nowego obiektu. Jego otwarcie nastąpiło w 1991. Pierwszym pastorem był Nikon Jakoniuk. W latach 1971–2011 pastorem był Konstanty Jakoniuk. Do 2011 do 2024 roku pastorem był Henryk Karasiewicz. Zbór dysponuje jedną z najlepiej wyposażonych kaplic kościoła. Z kaplicy korzystają też inne wspólnoty wyznaniowe organizując uroczystości chrztu i ślubu. Np. adwentyści organizują tu wiosenne zjazdy okręgowe. Przypisy Bibliografia Społeczności lokalne Kościoła Chrystusowego w RP. Chrystusowi.pl – oficjalna witryna Kościoła Chrystusowego w RP. [dostęp 2011-08-23]. Linki zewnętrzne Krzysztof Jankowski. Baptyści znieważeni. Napis "Baptyści won! Katolicy górą" obok zboru. „Kurier Poranny”, 14 sierpnia 2013.
Kościół Chrystusowy w Kołobrzegu

Kościół Chrystusowy w Kołobrzegu – budynek kościelny w Kołobrzegu należący do zboru Kościoła Chrystusowego w RP. Kościół został zbudowany w latach dwudziestych XX wieku. Przed II wojną światową służył jako świątynia Kościoła Nowoapostolskiego. W 1945 po wkroczeniu Armii Czerwonej do Kołobrzegu został splądrowany i utracił funkcję sali do nabożeństw. 1 czerwca 1945 odbyła się w nim uroczystość przekazania przez radzieckie władze wojskowe miasta stronie polskiej. Do 1978 budynek pokościelny służył różnym celom. Pierwotnie był użytkowany jako świetlica zakładu usług rybackich Barka, następnie jako magazyn mebli, potem magazyn produktów spożywczych, a w końcu został przebudowany na piekarnię spółdzielni Społem. W 1979 obiekt został przekazany przez władze państwowe wspólnocie Kościoła Chrystusowego ze Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Został wyremontowany i stał się budynkiem kościelnym zboru tego wyznania w Kołobrzegu, a następnie kolejno od 1988 salą do nabożeństw Kościoła Zborów Chrystusowych i od 2004 Wspólnoty Kościołów Chrystusowych. W latach 90. XX wieku rozbudowano świątynię o nową salę modlitewną i dobudowano budynek wielofunkcyjny. Prace modernizacyjne zakończono na początku XXI wieku. Przypisy Bibliografia Nina Hury. Dwadzieścia pięć lat Kościoła Chrystusowego w Kołobrzegu. „Słowo i Życie”. 3, 2003.
Kościół Chrystusowy w Połczynie-Zdroju

Kościół Chrystusowy w Połczynie-Zdroju – zbór Kościoła Chrystusowego w RP działający w Połczynie-Zdroju. Historia Geneza zboru sięga drugiej połowy lat 40. XX wieku, kiedy do Połczyna-Zdroju przybyły trzy rodziny ewangelicznie wierzących repatriantów z terenów Kresów Wschodnich. Rozpoczęli oni prowadzenie spotkań religijnych w mieszkaniach prywatnych – odbywały się nabożeństwa oraz zajęcia szkółki niedzielnej. Wspólnota powiększała się następnie o rodziny ich potomków. Jej członkowie spotykali się jednak z dyskryminacją religijną. W latach 80. XX wieku nastąpił znaczny rozwój liczebny zboru, co spowodowane było nawróceniem się kilku rodzin z miasta oraz miejscowości w jego okolicy. Wówczas nabożeństwa zostały przeniesione do lokalu przy ul. Moniuszki. W późniejszym okresie wzrost liczby członków utrzymywał się, wobec czego siedziba zboru stała się za mała na jego potrzeby. Przystąpiono więc do trwających dwa lata poszukiwań nowego budynku kościelnego, którym ostatecznie stał się obiekt przy ul. Grunwaldzkiej 42, mieszczący wcześniej biura nadleśnictwa. Zbór początkowo dzierżawił budynek, a następnie dokonał jego wykupu. Działalność Siedziba zboru mieści się przy ul. Grunwaldzkiej 42. Prowadzone są nabożeństwa niedzielne, ponadto we wtorki i w czwartki mają miejsce nabożeństwa tygodniowe. Pastorem zboru jest Waldemar Świątkowski. Przypisy
Kościół Chrystusowy we Wrocławiu

Kościół Chrystusowy we Wrocławiu – zachowany w stanie ruiny kościół ewangelicko-luterański (staroluterański) we Wrocławiu. Historia Zbudowano go w drugiej połowie XIX wieku w stylu neogotyckim. Był to budynek jednonawowy. Mieścił się na piętrze budynku przy Żabiej Ścieżce, stał w ciągu zwartej zabudowy, a jego jedynym wyróżnieniem były strzeliste okna. Stanowił część kompleksu ewangelicko-luterańskiego szpitala diakonisek „Bethanien”. Około 1870 roku dobudowano prezbiterium. Kościół spłonął w 1915 roku, następnie został odbudowany. Po I wojnie światowej zawieszono w nim sygnaturkę. Po II wojnie światowej kościół pełnił funkcję aresztu wojskowego batalionu samochodowego Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Następnie budynek pozostawał opuszczony. W latach 70 XX w. zaginęła sygnaturka. W latach 80. XX wieku kościół przekazano Kościołowi Chrystusowemu, w 1983 roku rozpoczęto starania o remont budynku, prac jednak nie rozpoczęto. 17 czerwca 1991 roku doszło do zawalenia się dachu kościoła. Od tamtej pory buydnek pozostaje w stanie całkowitej ruiny. Właścicielem budynku jest Skarb Państwa. Przypisy Linki zewnętrzne Galeria zdjęć archiwalnych i współczesnych w serwisie Wratislaviae Amici
Kościół Dobrego Pasterza w Warszawie

Kościół Dobrego Pasterza – kościół znajdujący się w dzielnicy Wola w Warszawie, przy ul. Szczecińskiego 5. Opis Świątynia została wybudowana w latach 1995–2001. Projektantami byli Konrad Kucza-Kuczyński, Andrzej Miklaszewski i Piotr Kudelski, a budowniczym ks. Józef Łazicki. Na klinkierowej ścianie za ołtarzem umieszczono obraz przedstawiający Jezusa Chrystusa wśród stada owiec pasących się na zielonym pastwisku. Przypisy
Kościół Dobrego Pasterza w Żarach

Kościół Dobrego Pasterza w Żarach – kościół parafialny należący do dekanatu lubuskiego Kościoła Polskokatolickiego w RP. Mieści się w Żarach, w województwie lubuskim. Historia W średniowieczu był on częścią znajdującego się na Dolnym Przedmieściu kompleksu szpitalnego pod wezwaniem Świętego Ducha. Ufundowany został w 1329. Budowla była wielokrotnie przebudowywana. Oskarpowanie otrzymał dopiero w 1844. Budowla utraciła cechy stylowe. Od 1975 pełni funkcję kościoła parafialnego Kościoła Polskokatolickiego w RP. Wyposażenie Do wyposażenia świątyni należą barokowy obraz ze sceną Zmartwychwstania Pańskiego i ołtarz z 1 połowy XIX stulecia pochodzące z Lubinia i neoklasycystyczna chrzcielnica z marmuru z 1. połowy XX wieku. Przypisy
Kościół Ducha Świętego w Dębicy

Kościół Ducha Świętego w Dębicy – kościół parafialny parafii Matki Bożej Anielskiej w Dębicy. Historia Starania o budowę nowego kościoła parafialnego rozpoczęto w drugiej połowie lat 80. ub. wieku, gdy kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Dębicy okazał się zbyt mały dla szybko powiększającej się parafii. Budowę świątyni rozpoczętą w 1989 r., zakończono 7 lat później. Wtedy też biskup Józef Życiński dokonał konsekracji nowego kościoła. Architektura Kościół zaprojektowała Zdzisława Dziurzyńska-Kaczor. Jest to budowla murowana, trzynawowa z dwiema kaplicami po bokach naw i kaplicą z lewej strony prezbiterium. Ołtarz jest dziełem prof. Wincentego Kućmy, autorem polichromii ścian kościoła jest natomiast prof. Jerzy Lubański. Organy pochodzą z katedry w Magdeburgu. Na zewnątrz kościoła zwracają uwagę stacje Drogi Krzyżowej powstałej w 2005 r. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna parafii
Kościół Ducha Świętego w Kożuchowie

Kościół pw. Ducha Świętego w Kożuchowie – Kirche vom Heiligen Geist zu Freystadt – zabytkowy kościół w Kożuchowie, w powiecie nowosolskim (województwo lubuskie). Kościół filialny (pomocniczy) parafii pw. Matki Bożej Gromnicznej w Kożuchowie, dekanatu Kożuchów, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Historia Kościół szpitalny wzniesiony przy szpitalu pod tym samym wezwaniem założono w drugiej połowie XIII wieku na dawnym przedmieściu żagańskim czyli poza murami miejskimi, przy obecnej ulicy 1 Maja. Pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z 1320 r. mówiąca o zwiększeniu dotacji na kościół przez księcia Henryka IV. Następna pochodzi z 1349 r., kiedy to żagański mieszczanin Peter Unglowbe przekazywał na rzecz szpitala św. Ducha część dochodów ze wsi Cisów. Pierwotnie była to prosta budowla posiadająca tylko nawę i prezbiterium. Prawdopodobnie w XV w. nastąpiła przebudowa kościoła w stylu gotyckim. Nawa otrzymała wówczas nowy płaski strop a prezbiterium sklepienie sieciowe. Od północy dobudowano również małą zakrystię. W latach 1522–1524 oddany był do użytkowania luteranom. Naprzeciw kościoła założono cmentarz ewangelicki, na terenie którego znajduje się obecnie lapidarium rzeźby nagrobnej. Kolejnej przebudowy dokonano w drugiej połowie XVII w. Nastąpiła wówczas rozbudowa kościoła w kierunku zachodnim, a wnętrza otrzymały nowe wyposażenie. Z tego okresu pochodzą też otwory okienne. Szpital znajdował się na zapleczu kościoła, a całość otoczona była murem z bramką od ulicy. W 1830 roku wzniesione zostały nowe zabudowania szpitala, które zostały jednak wkrótce zlikwidowane. W XIX w. zlikwidowano także przykościelny cmentarz. Ostatnia renowacja nastąpiła w końcu XX w., kiedy to zamurowano dolne partie okien nawy i wykonano nowe elewacje, zakrywając XIII-wieczne polne kamienie, z których zbudowany jest budynek. Wewnątrz kościoła znajduje się obraz z XVIII w. ukazuje panoramę miasta z tego okresu. Architektura Kościół jednonawowy, podpiwniczony, z wyodrębnionym prezbiterium. Od północy przylega mała zakrystia. Nawa nakryta prostym stropem, prezbiterium sklepieniem sieciowym. Wyposażenie pochodzi z okresu baroku. Szczyt wschodni prezbiterium udekorowany układem blend. Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów. Zarys dziejów, Kożuchów 2003 Tomasz Andrzejewski, Budowle sakralne powiatu nowosolskiego, Nowa Sól 2007
Kloster Nowy Sącz

Das Kloster Nowy Sącz ist seit 1831 eine Niederlassung der Jesuiten in Nowy Sącz in der Woiwodschaft Kleinpolen. Von 1410 bis 1784 befand sich dort ein Prämonstratenserkloster. Geschichte Prämonstratenserkloster 1410 gründete König Władysław Jagiełło von Polen das Kloster für Prämonstratenser in dem dortigen Heilig-Geist-Spital. Die Mönche kamen aus dem Kloster Brzesko. 1412 verlieh er sechs Dörfern des Klosters das Magdeburger Stadtrecht. 1610 zerstörte ein Feuer die Kirche und Teile des Klosters. 1784 wurde es im Zuge der Josephinischen Reformen nach der Übernahme des Gebietes durch die Habsburgermonarchie aufgelöst. Jesuitenkloster 1831 wurde das verfallene Kloster dem Jesuitenorden übergeben. 1894 brannte die Kirche wieder teilweise nieder. Weblinks Kościół pw św. Ducha - obecnie Klasztor OO. Jezuitów Stadtinformation Nowy Sącz Anmerkungen
Kościół Ducha Świętego w Nowym Sączu

Kościół Ducha Świętego w Nowym Sączu – kościół ponorbertański, obecnie jezuicki mieszczący się w Nowym Sączu, przy ulicy Piotra Skargi. Jest to pierwotnie gotycka świątynia z prezbiterium zamkniętym wielobocznie, ze sklepieniem siatkowym wspartym na przyporach. Nawa z XVII wieku sklepiona kolebkowo. Wieża z 1755 roku. Portal marmurowy z XVIII wieku. We wnętrzu cenne obrazy m.in. Matki Boskiej Pocieszenia z 1569 roku malowany temperą na desce lipowej oraz wizerunek Św. Anny Samotrzeciej. Zobacz też Jan Sygański: Obraz łaskami słynący Matki Boskiej Pocieszenia i Kościół OO. Jezuitów w Nowym Sączu, Kraków, 1891. Kościół św. Ducha; Zniesienie Norbertanów. W: Jan Sygański: Nowy Sącz jego dzieje i pamiątki dziejowe. Nowy Sącz: 1892. Kościół OO. Norbertanów; Zniesienie Norbertanów. — OO. Jezuici. W: Jan Sygański: Historya Nowego Sącza. Lwów: 1901–1902. Bibliografia Nowy Sącz - plan miasta, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, 1992. Przypisy Linki zewnętrzne Jan Sygański: Obraz łaskami słynący Matki Boskiej Pocieszenia i kościół OO. Jezuitów w Nowym Sączu (1891) w bibliotece Polona