NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Niżnia Polana Kominiarska

Niżnia Polana Kominiarska – polana reglowa w Tatrach Zachodnich. Położona jest poniżej północnego zbocza Kominiarskiego Wierchu, w górnej części Doliny Lejowej, na wysokości 1110–1170 m. Polana leży na stoku silnie nachylonym ku północy, pomiędzy dwoma potokami, będącymi dopływami Lejowego Potoku. Leży w granicach TPN, lecz jest własnością Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie. Dawniej polana była częścią Hali Kominy Tylkowe i stały na niej liczne szałasy. Po zaprzestaniu regularnego wypasu, od lat nie naprawiane, ulegają stopniowemu niszczeniu. Z polany rozciągają się dość ograniczone widoki, na południe na bliskie stąd północne ściany Kominiarskiego Wierchu, na północ na Zadnią Kopkę z urwiskiem Świńskiej Turni i zalesiony reglowy Diabliniec. Górne, bardziej strome części polany już zarosły lasem, dolne – możliwe do wykoszenia – są koszone. Uchroni to polanę od całkowitego zarośnięcia lasem, co staje się losem większości tatrzańskich polan (ze szkodą dla walorów widokowych i różnorodności biologicznej Tatr). Jest jedną z niewielu polan tatrzańskich, na których nadal odbywa się wypas (tzw. wypas kulturowy). Z rzadkich w Karpatach gatunków roślin na polanie rośnie złoć mała. Szlaki turystyczne – nieco poniżej polany odgałęzia się od czarnego szlaku żółty szlak do polany Biały Potok przez Dolinę Lejową. Czas przejścia: 55 min, ↑ 1:10 h Ścieżka nad Reglami z Cudakowej Polany w Dolinie Kościeliskiej przez Przysłop Kominiarski, Niżnią Kominiarską Polanę i Kominiarską Przełęcz do Doliny Chochołowskiej. Czas przejścia z Doliny Kościeliskiej na Niżnią Kominiarską Polanę: 40 min, z powrotem 30 min Czas przejścia z polany do Doliny Chochołowskiej: 1:20 h, z powrotem 1:35 h. Przypisy
Niżnia Polana Tomanowa

Niżnia Polana Tomanowa – polana w Dolinie Tomanowej, będącej górnym, wschodnim odgałęzieniem Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Niewielka śródleśna polana położona jest na wysokości 1260–1340 m. Dawniej wchodziła w skład Hali Tomanowej i była koszona. Jak na polany tatrzańskie miała dużą wartość użytkową – trawa rośnie na niej dość obficie. Wypasano na obrzeżach polany, na otaczających ją zboczach gór i w lesie. Stanisław Barabasz opisał przypadek, jaki zdarzył się na tej polanie w 1885 r. i którego był świadkiem: [Niedźwiedź] w biały dzień wpadł między pasące się bydło, skoczył na rosłą jałówkę i wbił jej pazury w boki. Juhasi z bacą [...] przybiegli z krzykiem, wywijając ciupagami i płonącymi sajtami, psy rzuciły się ujadając wściekle i wspólnymi siłami odbito szczęśliwie jałówkę. Prawo do wykarczowania lasu i wypasania na polanie otrzymali górale od króla Zygmunta III Wazy w 1615 r. Pod koniec XIX wieku polanę wykupił hrabia Władysław Zamoyski. Od 1957 r. po utworzeniu ścisłego rezerwatu przyrody Tomanowa-Smreczyny zniesiono wypas w całej Dolinie Tomanowej. Obecnie w jej rejonie występują niedźwiedzie i jelenie, które jesienią urządzają rykowiska w pobliżu polany. Polana stopniowo zarasta lasem ze szkodą dla walorów widokowych oraz przyrodniczych – roślinność polany, wśród której występują rzadkie gatunki górskie (tojad mocny, goździk okazały, omieg górski, ostrożeń lepki i inne) wypierana jest przez las świerkowy. Szlaki turystyczne – zielony ze schroniska PTTK na Hali Ornak w Dolinie Kościeliskiej do Rozdroża w Tomanowej w górnej części Wyżniej Polany Tomanowej i dalej przez Czerwone Żlebki na Chudą Przełączkę i Ciemniak. Z Niżniej Polany Tomanowej do schroniska ok. 1,8 km (30 min). Czas przejścia ze schroniska do rozdroża: 1:30 h, ↓ 1:10 h Czas przejścia od rozdroża na Chudą Przełączkę: 1:30 h, ↓ 1 h. Przypisy
Nogat (jezioro)

Nogat – jezioro rynnowe w Polsce, położone w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie grudziądzkim, w gminie Łasin, na Pojezierzu Łasińskim, nieopodal wsi Nogat. Opis Przez Nogat przepływa rzeka Gardęga, która połączona jest ze znajdującym się o około 2 km na zachód jeziorem Kuchnia. Jezioro jest długie na około 7 km, szerokie na 500 m, a głębokość maksymalna wynosi 27 m. Ogólna powierzchnia Nogatu wynosi 117,7 ha. Jezioro posiada III klasę czystości wód. Przypisy
North Gate (Warsaw)

North Gate (formerly Centrum Belvedere) is a high-rise office building in Warsaw, Poland. Description The building is located between Intraco I skyscraper and the Polonia Warszawa football club stadium. In total, the building has approximately 28,146 m2 of office space. The building has 310 parking spaces. The ground floor of the building is designed for trade and services, and the rest of the floors are occupied by offices. Floors 11 to 24 are a part of the tower itself. References
North Gate

North Gate (dawniej znany jako Centrum Belvedere) – warszawski wieżowiec biurowy znajdujący się przy ul. Bonifraterskiej 17. Opis Budynek jest zlokalizowany między wieżowcem Intraco I i stadionem klubu piłkarskiego Polonia Warszawa, przy hotelu Ibis. Parter budynku przeznaczony jest na handel i usługi, natomiast resztę pięter zajmują biura. Piętra biurowe od 11 do 24 tworzą wieżę. Linki zewnętrzne North Gate na stronie Wieżowce Warszawy. wiezowce.waw.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)].
Nieuwe Poort (Słupsk)

De Nieuwe Poort (Pools: Nowa Brama, Duits: Neutor) is een stadspoort in de Poolse Hanzestad Słupsk (Duits: Stolp). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat sinds de 14e eeuw op deze plek aan de zuidwestkant van de oude stad. Van de oorspronkelijke stadspoorten in de stadsmuur van Słupsk zijn er nog twee aanwezig. De andere stadspoort is de zuidoostelijke Molenpoort (Brama Młyńska). De Nieuwe Poort bestaat uit vijf verdiepingen. De poort diende eerder als gevangenis, wolspinnerij en streekmuseum. Tegenwoordig maakt de stadspoort deel uit van een winkelcentrum. Op het plein aan de stadszijde van de poort is een monument te vinden voor het voormalige tramnet van de stad.
Nowa Brama w Słupsku

Nowa Brama w Słupsku – zabytkowa, ceglana brama miejska w Słupsku stojąca na osi ulicy Nowobramskiej, w zachodniej części Starego Miasta. Wraz z fragmentem ceglanych murów oraz barokowym hełmem stanowi jeden z najbardziej typowych elementów architektury miasta. Historia W średniowieczu do Słupska wjazd wprowadzały cztery bramy, z których zachowały się tylko dwie: Młyńska (od południa i Gdańska) oraz Nowa (od zachodu: Sławna, Darłowa i Szczecina). W 1325 wspomniana została w dokumentach drewniana palisada otaczająca miasto. Wkrótce potem powstały obwarowania kamienno-ceglane i pierwsze dwie bramy: Młyńska i Holstenów. Brama Nowa powstała później. Wskazuje na to nie tylko jej nazwa, ale też konstrukcja oraz układ przestrzenny przylegającej doń zabudowy. W pierwszej połowie XIV wieku powstały najpewniej dolne partie obiektu z ostrołukowym przejazdem na osi i słowiańskim, czyli wendyjskim wątku scalania cegieł. Kondygnacja górna została dobudowana później. W latach 1380–1385 nadbudowano piętra do wysokości obecnego gzymsu wieńczącego. Około 1441 zamurowano ostrołukowy otwór od strony miasta. W połowie XIV wieku dostawiono do budowli murowane przedbramie. W 1477 uszkodzeniu w wyniku pożaru uległy szczyty i dwuspadowy dach. Około 1650 obiekt zwieńczono barokowym hełmem. W 1724 bramę nakryto czterospadowym dachem namiotowym z latarnią. Od 1724 do 1755 funkcjonowało tutaj więzienie z domem pracy przymusowej, w którym osadzeni trudnili się przędzeniem wełny. Umieszczano w nim żebraków, włóczęgów i Cyganów. W 1836 doszło do poszerzenia osi przejazdu. Odnowiono wówczas również elewację zachodnią. Od połowy XIX wieku do około roku 1914 działały tu warsztaty wojskowe. W 1924 bramę restaurowano i umieszczono w niej Muzeum Regionalne. Eksponowano w nim zbiory stowarzyszenia historyczno-krajoznawczego działającego w Słupsku od 1906. Mimo podpalenia miasta przez Sowietów w 1945 budynek ocalał, ale ze zbiorów zachowało się jedynie 10% kolekcji. Muzeum działało w tej lokalizacji do 1965, kiedy to ekspozycję przeniesiono do Zamku Książąt Pomorskich, który został wtedy wyremontowany. Architektura Obiekt jest masywną budowlą, na planie prostokąta. Ma wymiary: 12,3 × 10,5 metra oraz wysokość 16,8 metra. Elewację zachodnią w górnej części ozdobiono siedmioma płycinami, z których dwie mają otwory okienne. Bramę zwieńczono fryzem. Kondygnacja dola jest oddzielona od górnej poziomym, gładkim pasem. Część ta ma ostrołukowy otwór przejazdowy, który po II wojnie światowej został przeszklony. Po bokach całość wzmocniona jest skarpami. Elewacja wschodnia, od strony Starego Rynku, ma w górnej części zamurowany otwór ostrołukowy, wraz z oknami i szereg wąskich wnęk, także zwieńczonych ostrołukowo. Elewacje boczne ozdobione są dekoracyjnym fryzem i rządem blend z ostrymi łukami. Turystyka Obiekt znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Zlokalizowano w nim galerię sztuki i sklep z plastyką współczesną. Przypisy
Straßenbahn-Betriebshof Nowa Huta

Der Straßenbahn-Betriebshof Nowa Huta ist ein Depot der Straßenbahn Krakau, die dem MPK Kraków S.A. (Krakauer Verkehrsbetrieb AG) unterstellt ist. Das Depot befindet sich in der Ujastek-Straße 12, an der Kreuzung mit der Karol-Łowiński-Straße. Geschichte des Straßenbahn-Betriebshofes Im Jahr 1959 wurde beschlossen, ein Straßenbahndepot in Nowa Huta zu bauen. Die Bauarbeiten begannen erst 1961 und die ersten Straßenbahnen konnten am 15. Juni 1965, vier Jahre nach dem Beginn der Bauarbeiten dort abgestellt werden. Die Wagen des 102N/102Na-Typs wurden ab 1969 dort untergestellt und die Wagen des 105N-Typs ab 1975. Die Waschhalle und Instandsetzungshalle wurden 1980 errichtet. Ab 1989 wurden Wagen des T4+B4-Typs im Depot untergestellt, ab 1995 die Wagen des GT6-Typs und ab 2004 Wagen des E1+c3-Typs. Die Bahnkörper in der Wagenhalle wurden 2006 modernisiert. Einzelnachweise
Nowa Huta (zajezdnia tramwajowa)

Nowa Huta – zajezdnia tramwajowa MPK z siedzibą w Krakowie przy ulicy Ujastek 12, na rogu z ulicą Karola Łowińskiego. Historia zajezdni 1965 – Budowa hali głównej. 1969 – Pierwsze wagony typu 102N/102Na. 1975 – Pierwsze wagony typu 105N. 1980 – Budowa myjni, akumulatorni oraz drugiej hali służącej do naprawy i remontów wagonów. 1989 – Pierwsze wagony typu T4+B4. 1995 – Pierwsze wagony typu GT6. 2004 – Pierwsze wagony typu E1+c3. 2006 – Modernizacja dwóch torów w hali głównej. 2015 – Pierwsze wagony typu 2014N 2016 – Oddanie do użytku nowego budynku administracyjno-biurowego, wraz z dyspozytornią oraz poczekalnią dla prowadzących pojazdy. 2016 – Wyburzenie dotychczasowego budynku administracyjno-biurowego, oraz dotychczasowego budynku myjni. 2016 – Budowa nowego budynku myjni. 2017 – Oddanie do użytku nowej myjni. 2021 – Oddanie nowej hali służącej do naprawy i remontów wagonów. 2024 – Budowa nowej hali służącej do naprawy i remontów wagonów. Ilostan taboru Ilostan na 29.08.2025 Galeria
Neue Wache (Łazienki-Park)

Die Neue Wache (polnisch Nova Kordegarda) im Warschauer Łazienki-Park ist ein frühklassizistisches Gebäude, das im 18. Jahrhundert im Norden des Parkes von Domenico Merlini als Lusthaus der Residenz des polnisch-litauischen Königs Stanislaus II. August Poniatowski errichtet worden ist. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren 1779 bis 1780 unweit westlich des auf einer Insel im Łazienki-Park gelegenen Schlosses Łazienki gebaut. Es diente zunächst der Hofgesellschaft als Palais zum Spielen von Trou-Madame. 1782 zog hier das königliche Kleine Theater ein. 1788 wurde das Gebäude ausgebaut. Das Theater zog jedoch schon bald in die im selben Jahr fertiggestellte Alte Orangerie um. Die Alte Wache beherbergte seither Statuen und Skulpturen. 1830 baute Jakub Kubicki das Gebäude um. Seither wird es Neue Wache genannt, obwohl es älter ist als die Alte Wache und nie als Wache gedient hat. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur B. Grzymała-Siedlecki: Łazienki Królewskie Przewodnik. (= Warszawskie przechadzki z wnukiem. 3). Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1990, ISBN 83-217-2780-8. M. Kwiatkowski: Łazienki Królewskie – Nowy Przewodnik. Wydawnictwo Atena, Warszawa 2008, ISBN 978-83-8589407-0 Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks
Nowa Kordegarda

Nowa Kordegarda – budynek znajdujący się w Łazienkach Królewskich w Warszawie, po zachodniej stronie pałacu Na Wyspie, wzniesiony w latach 1779–1780 według projektu Dominika Merliniego i przebudowany w 1830 roku. Opis Pierwotnie pawilon służył do gry w popularną w tamtych czasach francuską grę Trou-Madame, która polegała na wrzucaniu kulek z kości słoniowej do numerowanych bramek. W 1782 roku obiekt został przemieniony w Teatr Mały (nazywany także Komedialnym). Dodano drewniane przybudówki przeznaczone dla aktorów, orkiestry i widzów. Większą część wnętrza zajmowała widownia. Teatr posiadał dwie stałe dekoracje: z jednej strony gabinet, z drugiej las. W 1788 roku został powiększony. Po wybudowaniu teatru w Pomarańczarni, Teatr Mały nie był potrzebny i został zaadaptowany na magazyn rzeźb. W 1830 roku Jakub Kubicki przebudował obiekt w stylu klasycyzmu. Wprowadził kolumny o częściowo żłobionych trzonach, zaś nad oknami znalazły się kartusze z panopliami. Obiekt w takiej postaci przetrwał do dziś. Zobacz też Kordegarda Stara Kordegarda w Warszawie Linki zewnętrzne Nowa Kordegarda na stronach Muzeum Łazienki Królewskie
Nowa Polana (Gorc)

Nowa Polana, na mapie Geoportalu Znajcówki – polana znajdująca się w Gorcach w masywie Gorca w okolicach przełęczy o wysokości 850 m n.p.m. pomiędzy Gorcem (1228 m) a Magorzycą (875 m). Poniżej polany wypływają dwa strumyki zasilające potok Głębieniec. Z polany rozciągają się widoki na Beskid Wyspowy i Sądecki, od południowo-wschodniej strony horyzont przesłania grzbiet Wierchu Lelonka, przełęcz Wierchmłynne i Skrzyńczyska. Polana znajduje się poza obszarem Gorczańskiego Parku Narodowego, od dawna była koszona i wypasana. Po wojnie długo jeszcze była użytkowana rolniczo, dzięki temu nie zarasta ona borówczyskami i lasem, jak wiele innych gorczańskich polan. Na wiosnę zakwitają tam krokusy. W północnej części polany znajduje się metalowy krzyż na mogile niemieckiego żołnierza, który zabity tutaj został w styczniu 1945 podczas odwrotu przez Armią Radziecką. W okolicach polany występują pojedyncze okruchy głębokomorskich wapieni turbiditowych z okresu górnej kredy i paleogenu. Często można w nich obserwować kręte chodniki wytworzone przez żywe organizmy. Na polanie krzyżują się 2 szlaki turystyczne. Polana znajduje się poza granicami Gorczańskiego Parku Narodowego, na terenie wsi Zasadne w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Kamienica Szlak turystyczny Rzeki – Nowa Polana – Świnkówka – Gorc Kamienicki – Gorc. Odległość 5,6 km, suma podejść 510 m, suma zejść 40 m, czas przejścia 2 godz., z powrotem 1 godz. 15 min. Szczawa – Nowa Polana. Odległość 5 km, suma podejść 320 m, czas przejścia 1 godz.35 min, z powrotem 1 godz. Przypisy
Nowa Roztoka

Nowa Roztoka – niewielka polana w Dolinie Roztoki w Tatrach Wysokich, na wysokości 1290–1310 m n.p.m. Znajduje się ona w odległości 3 km od szosy do Morskiego Oka, mniej więcej w połowie drogi do Doliny Pięciu Stawów Polskich, na północnym brzegu potoku Roztoka. Nazwę nadano polance po tym, jak przenieśli się na nią pasterze ze Starej Roztoki. Dawniej na polance tej odpoczywały owce pędzone na wypas w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, polana wykorzystywana była też przez krowiarzy. Wchodziła w skład Hali Pięć Stawów. Ostatni raz krowy pasły się tutaj w 1968 r. Polanka stopniowo zarasta i obecnie jej nazwa jest właściwie historyczna. Na polanie znajduje się wyremontowany w 1968 r. szałas, który może służyć za schronienie w czasie deszczu. Polanka stanowi ulubione miejsce odpoczynku turystów. Na jej obrzeżu znajdują się wielkie głazy, można też stąd oglądać wysokie i bardzo strome ściany Wielkiego i Pośredniego Wołoszyna, przecięte równoległymi szczelinami żlebów (Koryto, Biały Żleb, Skalnisty Żleb) i porośnięte niemal pierwotnym lasem świerkowym. Niedaleko żlebu Koryto, na wysokości 1450 m n.p.m., widoczny jest ze szlaku olbrzymi otwór jaskini Dziura nad Roztoką. W jej pobliżu znajduje się też inna jaskinia – Dziura nad Nową Roztoką. Szlaki turystyczne – przez polanę przebiega zielony szlak, prowadzący ze schroniska Roztoka obok Wodogrzmotów Mickiewicza wzdłuż potoku Roztoka do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Czas przejścia od schroniska do Wodogrzmotów: 15 min, ↓ 10 min Czas przejścia od Wodogrzmotów do Wielkiego Stawu: 2:05 h, ↓ 1:30. Przypisy
Synagoge (Dukla)

Die Synagoge in Dukla, einer polnischen Stadt in der Woiwodschaft Karpatenvorland, wurde 1758 an der Stelle eines hölzernen Vorgängerbaus, der durch einen Brand zerstört wurde, errichtet. Sie war deshalb auch als Neue Synagoge bekannt. Die Halle des Gebäudes misst 12 × 18 m. Im Norden und Westen gab es Anbauten, die den Vorbau, eine Bibliothek sowie den Gebetsraum der Frauen beherbergten. Diese existieren heute nicht mehr. Das Gebäude wurde von den deutschen Besatzern während des Zweiten Weltkriegs durch Brand zerstört. Noch vorhanden sind lediglich das steinerne Portal zur Haupthalle sowie die Nische für den Toraschrein. Von der Bima in der Raummitte ist nichts mehr vorhanden; es handelte sich um einen als Stützbima bekannten Typ. Obwohl die Synagoge in der Cergowska-Straße ein geschütztes Kulturdenkmal ist, ist das Gebäude aus Bruchsteinmauerwerk dem Verfall preisgegeben. Siehe auch Alter jüdischer Friedhof (Dukla) Neuer jüdischer Friedhof (Dukla) Liste von Synagogen in Polen Einzelnachweise Weblinks
Nowa Synagoga w Dukli

Nowa Synagoga w Dukli – dawna synagoga, znajdująca się w Dukli przy ulicy Cergowskiej. Obecnie w ruinie. Historia Synagoga została zbudowana w 1758 roku na miejscu poprzedniej, „starej” synagogi. Służyła jako główne miejsce modlitwy dukielskich Żydów. Podczas II wojny światowej, w 1940 roku hitlerowcy podpalili synagogę. Po zakończeniu wojny budynek przez krótki czas używany był jako magazyn paliw. Obecnie synagoga jest w stanie trwałej ruiny, pozbawiona jest dachu i większości elementów wystroju. Architektura Synagoga w Dukli była prostym budynkiem o zwartej, przysadzistej bryle. Murowany z kamienia łamanego i cegły, tynkowany i orientowany na stronę wschodnią budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta o zewnętrznych wymiarach 17 na 12 metrów. Ściany boczne dekorowane są trzema płaskimi pilastrami, pomiędzy którymi znajdują się pary wysokich okien, i zwieńczone są niewielkim gzymsem. Synagoga przykryta była czterospadowym dachem. Od strony zachodniej znajdowały się główne drzwi, otoczone kamiennym portalem z kartuszem. Z czasem od strony północnej dobudowano parterowe pomieszczenia babińca, przykryte rzędem dwuspadowych daszków, natomiast od strony zachodniej sień wraz z pomieszczeniami gospodarczymi. Zachowały się otwory okienne babińca, przez które kobiety śledziły przebieg nabożeństwa. Pośrodku wnętrza stała masywna murowana bima, otoczona czterema słupami, ustawionymi na cokole. Słupy te podpierały sklepienie i konstrukcję dachu. Sklepienie podzielone było na dziewięć pól, z których zewnętrzne przekryte były krzyżowo, a środkowe, nad bimą, nakrywała kopułka. Wewnątrz ściany dekorowane były polichromiami oraz hebrajskimi inskrypcjami, poniżej parapetu wysokich okien przebiegał dekoracyjny gzyms, który widać było również na murowanej bimie. Do Aron ha-kodesz prowadziły kamienne schody. Stan istniejący Do dzisiaj zachowały się wyłącznie mury zewnętrzne głównej sali modlitewnej o wymiarach 14 na 16 metrów. Budynek pozbawiony jest dachu i sklepień. Wyburzone zostały budynki babińca i sieni. We wnętrzu zachowały się wnęka po Aron ha-kodesz na wschodniej ścianie, cokół bimy oraz resztki tynku wraz z polichromiami. Na ścianie zachodniej zachował się kamienny portal wejściowy. Teren synagogi jest ogrodzony, a sam budynek zachowany w stanie trwałej ruiny. Zobacz też Stara Synagoga w Dukli Synagoga rabina Cwi Lajtnera w Dukli Linki zewnętrzne Nowa Synagoga w Dukli na portalu Wirtualny Sztetl Nowa Synagoga w Dukli na portalu Center for Jewish Art
Новая синагога в Познани

Новая синагога в Познани (польск. Nowa Synagoga w Poznaniu) — синагога, расположенная в центре города Познань, на углу улиц Вронецкой и Ставной, возле сквера Раввина Акивы Эгера. В настоящее время — это единственная сохранившаяся, отдельно стоящая, синагога в Познани. Во время немецкой оккупации, в 1941 году, была перестроена в крытый бассейн для солдат Вермахта. Синагога входит в число памятников и достопримечательностей Королевско-императорского маршрута. Здание заброшено с 2011 года. История Благодаря стараниям раввина Вольфа Фейльхенфельда, в 1902 была созвана комиссия по строительству Новой синагоги. Участок, на пересечении Ставной, Вронецкой и Жидовской улиц, на котором планировалось построить синагогу принадлежал Саломону Латцу. Впоследствии с Латцем был подписан договор, что ему, взамен за участок, во владение переходит земля с тремя уже существующими синагогами, которые из-за своего плохого сосотянии подлежали сносу. Был объявлен конкурс на строительство синагоги, в котором приняли участие 7 проектов. В итоге победил проект берлинской компании Cremer & Wolffenstein. Возведение синагоги началось 3 марта 1906 года. После полуторагодичного строительства, 5 сентября 1906 года, Новая синагога была освящена. Синагога была построена на плане греческого креста и накрыта массивным медным куполом. Она соединяла в себе черты неороманской и неомавританской архитектуры, с богато украшенным интерьером и могла поместить 1200 верующих. В центре находился арон ха-кодеш и перед ним бима, окружённая ажурной балюстрадой. Вторая мировая война Во время Второй мировой войны, 1 сентября 1939 года, в синагоге состоялась торжественная служба с участием раввина Познани Якуба Сендера за победу Польской армии. 9 сентября в синагоге прошли последние молитвы. В начале Второй мировой войны, синагоги повсеместно уничтожались нацистскими властями. В 1940 году познанская синагога, была преобразована немцами в бассейн и реабилитационный центр для солдат Вермахта. Конструкция синагоги и её интерьер, были в значительной степени упрощены, а также снесён огромный купол со звездой Давида. В таком виде здание сохранилось до сегодняшних дней. Послевоенный период Перед зданием бывшей синагоги в 2004 году, по инициативе Фонда развития школьного спорта, была установлена мемориальная доска с текстом на польском и английском языках: «Это здание, построенное в 1907 году, было синагогой и служило молитвенным домом до 1939 года». Примечания Литература Szlak kultury żydowskiej w Wielkopolsce Iwona Markuszewska: Synagogi w Wielkopolsce. Komisja Krajobrazu Kulturowego PTG, Sosnowiec 2013. Ссылки Dawny Poznań — Познань на старых открытках — Новая синагога, 1907—1918. Пейзаж с синагогой: Утраченная традиция польской архитектуры