NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Szkaplerznej w Moszczenicy (stary)

Kościół pw. Matki Bożej Szkaplerznej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Moszczenicy (dekanat Łużna diecezji tarnowskiej). Historia Obecna świątynia została ufundowana przez rodzinę Skrzyńskich i wzniesiona w latach 1818–1820. Konsekrowana została w 1850 roku przez biskupa przemyskiego Franciszka Wierzchleyskiego, późniejszego arcybiskupa lwowskiego. Świątynia została uszkodzona podczas pierwszej wojny światowej, później została odnowiona w latach 1923–1924. Architektura Kościół nosi cechy dwóch stylów: prowincjonalnego baroku i klasycyzmu. Został zbudowany z kamienia i cegły, jest otynkowany i pokryty blachą. Składa się z salowej nawy oddzielonej od prezbiterium belką tęczową, podpartą słupami. Do prezbiterium od strony północnej dobudowana jest zakrystia. Na zewnątrz ściany świątyni są rozczłonkowane pilastrami, fasadę frontową zwieńcza trójkątny szczyt z postumentami z lewej i prawej strony. Świątynia jest nakryta dachem dwuspadowym o wspólnej kalenicy. Wnętrze nakrywa strop płaski, podparty dziesięcioma słupami. Chór muzyczny jest kanelowany i podsklepiony żaglasto. Wyposażenie Ołtarz główny w stylu barokowym pochodzi z XVII stulecia, następnie został przekształcony być może około 1820 roku, jest ozdobiony barokowym obrazem Matki Bożej Szkaplerznej z XVII stulecia, umieszczonym w sukienkach drewnianych z przełomu XIX/XX stulecia, na zasuwie jest umieszczony obraz św. Izydora z około 1930 roku. W zwieńczeniu znajduje się obraz Św. Trójcy z XVII stulecia. Dwa ołtarze boczne w stylu późnobarokowym, posiadają fragmenty snycerskie z XVII i XVIII stulecia, i są ozdobione nowszymi obrazami w tym Chrystusa Bolesnego, namalowanym w 1957 roku przez artystę Józefa Furdynę. Chrzcielnica w stylu barokowym pochodzi z XVIII stulecia i posiada czarę kamienną, zapewne z XVII stulecia. Świątynia posiada dwie kropielnice, jedną kamienną w stylu gotycko-renesansowym z XVI stulecia, drugą barokową z XVIII stulecia. Ambona w stylu barokowym pochodzi z około połowy XVII stulecia i posiada: baldachim, parapet schodów i bramkę z XVIII stulecia. Organy o 31 piszczałkach wykonał Carl Schuster w latach 50. XX wieku, instrument pierwotnie znajdował się w Niemczech. Kościół posiada także dwa obrazy: pierwszy to Chrystus niosący krzyż, w stylu barokowym z XVIII stulecia; drugi to portret księdza Józefa Dąbrowskiego kanonika przemyskiego, proboszcza moszczenickiego, namalowany przez W. Siflerta. Epitafium Józefa, Marii i Szczepana Skrzyńskich, kamienne powstało w 1821 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Sękowej

Kościół Świętego Józefa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Gorlice diecezji rzeszowskiej). Obecna świątynia została wzniesiona w stylu neogotyckim w 1885 roku. 12 października 1886 roku została konsekrowana przez biskupa przemyskiego Łukasza Soleckiego. Kościół był budowany przez ówczesnego proboszcza księdza Jana Kielara, a ufundowany został przez Józefę Szymonowiczową, pochowaną pod głównym ołtarzem świątyni. Świątynia została uszkodzona w czasie ofensywy gorlickiej w trakcie I wojny światowej. Polichromia została wykonana w 1956 roku. Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa w Odernem

Kościół św. Stanisława Biskupa w Odernem – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny znajdujący się w Odernem z 1898. W 1995 kościół wpisano do rejestru zabytków. Historia obiektu Kościół został zbudowany w 1898 z fundacji ówczenej właścicielki Odernego hrabiny Magdaleny Miłkowskiej jako "wotum za spłacenie wszystkich ciężarów majątkowych". Pełnił funkcję kościoła pomocniczego parafii w Ropie. Wzniesiony był głównie dla ludności polskiej zasiedlonej w osadzie w XIX wieku do obsługi huty szkła okiennego. W 1943 dobudowano zakrystię i przedsionek. Kościół rozbudowano w 2002: przedłużono nawę, dobudowano przedsionek od strony zachodniej i dodano drugą wieżyczkę na sygnaturkę. Obecnie pełni funkcję kościoła filialnego parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Uściu Gorlickim. Architektura i wyposażenie Obiekt z drewna modrzewiowego, konstrukcji zrębowej, jednonawowy. Niewyodrębnione prezbiterium zamknięte trójbocznie z kwadratową zakrystią na osi. Przed nawą kruchta zwieńczona ośmioboczną wieżyczką ze stożkowym hełmem. Dach nawy i prezbiterium dwuspadowy kryty gontem z małą wieżyczką. Ściany oszalowane poziomo. Wnętrze nakryte pozornym sklepieniem kolebkowym. Ołtarz główny barokowy z XVIII wieku i dwa boczne współczesne. Otoczenie Obok kościoła współczesna metalowa dzwonnica z dzwonem z 1927 i cmentarz. Przypisy
Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Wysowej-Zdroju

Kościół Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej w Wysowej-Zdroju – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Najświętszej Marii Panny Wniebowziętej, zbudowany w latach 1936–1938, znajdujący się w Wysowej-Zdroju. Historia Kościół wybudowany w latach 1935–1938 według projektu prof. Zdzisława Mączeńskiego. Projekt nawiązuje do tradycji dawnego budownictwa regionalnego i opracowany został jako typowy kościół drewniany tego okresu. Odnawiany w latach 1958–1967. Architektura i wyposażenie Układ wnętrza jednonawowy z węższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie z dobudowaną zakrystią. Ściany wzniesiono w nietypowej konstrukcji zrębowo-słupowej i oszalowano. Wieża o konstrukcji słupowo-ramowej z pozorną izbicą, zwieńczona ślepą latarnią z kopułką. Nawę i prezbiterium nakrywa dach wielopołaciowy z wieloboczną sygnaturką. Po bokach nawy podcienia. Wnętrze nakryte jest częściowo stropem płaskim, a częściowo pozornym sklepieniem kolebkowym. We wnętrzu brak polichromii. Ołtarz główny barokowy z XVIII lub XIX w. przeniesiony z innej świątyni, z obrazem Wniebowzięcia NMP namalowanym przez Mieczysława Wyrobka. Pozostałe wyposażenie współczesne. Obok kościoła stoi dzwonnica z zabytkowym dzwonem IOANNES (200 kg). Został odlany w 1927 w Wiedniu, ufundowany przez emigrantów, dzwon wykonała Odlewnia Dzwonów Max Samassa z Wiener Neustadt. Przypisy
Zabytkowa kaplica w Czułowie

Zabytkowa kaplica w Czułowie – znajdująca się w powiecie krakowskim, w gminie Liszki, w Czułowie. Kaplica mszalna, murowana, zamknięta półkoliście, wewnątrz sklepiona, wzniesiona w 1869 roku. Dach zwieńczony wieżyczką na sygnaturkę. Wewnątrz, znajduje się drewniany ołtarz autorstwa miejscowego artysty Antoniego Galosa, z obrazem Wniebowzięcia NMP oraz relikwiami świętych męczenników Feliksa i Floriana. Obiekt w skład którego wchodzi; kaplica, cmentarz, oraz ogrodzenie z 1906, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy Bibliografia Tablica informacyjna (w miejscu) opracowana przez Oddział Krakowski PTTK.
Часовня в Чулове

Часовня в Чу́лове (пол. Kaplica w Czułowie) — католическая часовня в Польше, находящаяся в селе Чулув, в гмине Лишки Краковского повята Малопольского воеводства. Часовня внесена в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства. Каменная часовня с башней в стиле барокко была построена в 1869 году. Часовня была предназначена для проведения в ней мессы. Внутренний интерьер украшен полукруглым сводчатым потолком. Внутри часовни находится икона Успения Пресвятой Девы Марии и алтарь с реликвиями святых, построенный местным скульптором Антонием Галосой. В 1906 году часовня была обнесена невысоким овальным каменным ограждением. 28 февраля 2002 года часовня была внесена был внесён в реестр охраняемых памятников Малопольского воеводства (№ А-4/М). В настоящее время в часовне проходят регулярные богослужения, информация о которых указана на информационном стенде при входе на территорию часовни. Примечания Литература Marian Kornecki: Sztuka sakralna. Kraków: ZZJPK, 1993, s. 77.
Kościół Najświętszej Marii Panny w Grodzisku

Kościół Najświętszej Marii Panny w Grodzisku – zabytkowy kościół rzymskokatolicki w przysiółku Grodzisko w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Skała. Znajduje się przy drodze łączącej Sułoszową z Ojcowem, w Ojcowskim Parku Narodowym na wierzchowinie nad widoczną z tej drogi skałą Długą. Kościół wybudowano na miejscu dawnego klasztoru klarysek, które przeniosły się z niego do Krakowa. Opuszczony klasztor po trzech wiekach uległ całkowitej ruinie. W 1642 r. klaryski wybudowały tutaj kaplicę Wniebowzięcia NMP. W 1677 r. na Grodzisku wybudowano cały kompleks religijny, w skład którego wchodzą: kościół pw. Wniebowzięcia NMP, pustelnia błogosławionej Salomei, groty modlitewne w Grodzisku, obelisk ze słoniem, ogrodzenie z bramkami i rzeźbami, dom prebendarza. Kompleks otoczony jest murem ze skał wapiennych i cegieł. Jest w nim główna, półkulista brama i trzy mniejsze. W mur wkomponowano pięć rzeźb: Bolesława Wstydliwego – księcia krakowsko-sandomierskiego, świętej Kingi, żony Bolesława Wstydliwego, króla Kolomana Halickiego, księcia Henryka Brodatego, Jadwigi Śląskiej, żony Henryka Brodatego (trzyma miniaturę kościoła). Jest to murowany kościół wybudowany w stylu barokowym, ale zawiera domieszki innych stylów. Zewnętrzna prostokątna bryła jest w stylu romańskim, sklepienie kolebkowe jest renesansowe z lunetami i dekoracją kasetonową. Wykonany z marmuru trójosiowy ołtarz główny zajmuje całą zachodnią ścianę prezbiterium i sięga aż po sklepienie. Ołtarz ten pochodzi z innego kościoła. Nad jego belkowaniem Franciszek Smuglewicz namalował obraz koronacji NMP. Górna, drewniana część wieży kościoła w 1939 r. spaliła się. Odbudowano ją w latach 60 XX wieku. Przy zachodniej ścianie prezbiterium wybudowano Grotę Ogrodu Getsemańskiego. Oddzielny budynek prebendarza obecnie (2018 r.) wykorzystywany jest przez ruch oazowy. Granitowy obelisk na grzbiecie słonia wybudowano w 1686 r., w trzy lata po zwycięskiej bitwie pod Wiedniem, w której rozgromiono armię sułtańską. Sylwetkę słonia wykonano z jednego bloku wapienia wzorując się na rzeźbie słonia przed rzymskim kościołem Santa Maria Sopra Minerva. Obok kościoła biegną dwa główne szlaki Ojcowskiego Parku Narodowego: czerwony Szlak Orlich Gniazd, odcinek z Pieskowej Skały Doliną Prądnika do Ojcowa niebieski Szlak Warowni Jurajskich, odcinek od Ojcowa Doliną Prądnika do Grodziska Przypisy
Kościół Matki Bożej Różańcowej i św. Małgorzaty w Smardzowicach

Kościół Matki Bożej Różańcowej i św. Małgorzaty w Smardzowicach – zabytkowy rzymskokatolicki kościół położony w Smardzowicach, w gminie Skała, w powiecie krakowskim, w województwie małopolskim. Kościół, cmentarz przykościelny, ogrodzenie z bramą, plebania oraz ogród plebański zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Pierwszy kościół drewniany spłonął w 1570 roku. W 1571 roku Jan Cianowski, herbu Prus, właściciel Cianowic, ufundował modrzewiową, trójnawową świątynię zbudowaną w systemie więźbowo-zaskrzynieniowym. W okresie baroku dobudowano sygnaturkę, wieżę po zachodniej stronie oraz soboty.Bp Kunicki, w protokole wizytacyjnym z 1727 roku, wymienił pięć ołtarzy: główny ku czci Wniebowzięcia NMP, po stronie epistoły św. Józefa i św. Anny, a po stronie Ewangelii św. Małgorzaty i Matki Bożej. W latach 1731–1748 przeprowadzono gruntowny remont kościoła. W 1938 roku obiekt rozebrano i przeniesiono do parafii Mostek, w gminie Gołcza. Obecny murowany budowano w latach 1907–1918. Całkowite zakończenie prac nastąpiło w roku 1922, a wieżę dokończono w 1940. Do nowego kościoła przeniesiony został łaskami słynący obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Obraz ten w uroczysty sposób został koronowany w 1972 r. przez Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego. Dekretem Prymasa kard. Józefa Glempa z 24 września 1982 r. główną patronką parafii jest Matka Boża Różańcowa z racji sanktuarium maryjnego. Drugorzędną patronką jest św. Małgorzata. 1 kwietnia 1984 r. świątynia została konsekrowana przez ówczesnego bpa Stanisława Szymeckiego. Architektura Kościół zbudowano na planie trójnawowej bazyliki z transeptem i prostokątnym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium oraz czworoboczną wieżą w fasadzie wejściowej od wschodu. Projektantem neogotyckiej – murowanej z kamienia wapiennego z elementami cegły – świątyni był prawdopodobnie architekt powiatowy Klajberg. Po obydwu stronach do prezbiterium dobudowano małe pomieszczenia, które pełnią rolę zakrystii. W latach 1975–2006 kościół został odnowiony i pomalowany. W 1959 roku zbudowano nowy wielki ołtarz z kamienia, a w jego nastawie umieszczono obraz Matki Bożej Smardzowickiej. Wystrój i wyposażenie Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem; Obraz św. Katarzyny późnogotycki z 1524 roku; Paramenty haftowane i aplikowane z XVII i XVIII wieku; Dzwon z 1772, odlał go ludwisarz Jerzy Ignacy Maderhoffer z Opawy. Otoczenie Obok kościoła znajduje się zabytkowa plebania z 1920 roku. Galeria Przypisy Bibliografia Rejestr zabytków nieruchomych woj. małopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2022-10-02]. (pol.). Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Wydawnictwo „Arkady”, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Marian Kornecki: Sztuka sakralna. 1993.
Stoczek (jezioro w województwie warmińsko-mazurskim)

Stoczek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Orzysz. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 6 km w kierunku północnym od Orzysza, na wschód od drogi powiatowej nr 644 Giżycko–Orzysz. Jezioro ma połączenie od północy poprzez ciek wodny z jeziorem Ublik Mały. Linia brzegowa mało rozwinięta. Brzegi wysokie, w większości strome i pagórkowate. W otoczeniu znajdują się lasy. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Stoczek w zlewni rzeki Pisa – nr 19. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Zgodnie z badaniem z 1992 roku przyznano akwenowi II klasę czystości. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 17,3 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 4,7 m, a maksymalna – 9,2 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 123,1 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 817,5 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 870 m a szerokość 270 m. Długość linii brzegowej wynosi 2050 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 15,0 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 122,7 m n.p.m. Przypisy
Ratusz w Tymbarku

Ratusz w Tymbarku – zabytkowa siedziba Urzędu Gminy znajdująca się w dawnym mieście Tymbark, w powiecie limanowskim, w województwie małopolskim. Położony przy południowej pierzei Rynku. Jest to budynek wzniesiony w 1907 roku. Ratusz został zbudowany w formie eklektycznej kamienicy wymurowanej z cegły, a następnie otynkowanej. Budowla powstała na rzucie prostokąta, jest jednopiętrowa i częściowo podpiwniczona. Ratusz jest zwieńczony dwupasmowym dachem pokrytym dachówką z użytkowym poddaszem. Fasada frontowa ratusza jest szeroka, dziewięcioosiowa. Historyzujący wystrój elewacji jest podkreślony charakterystycznym ryzalitem fasady. Ryzalit ten obejmuje portal wejścia i balkon piętra. Elewacje są ozdobione interesującymi detalami architektonicznymi. Balkon jest otoczony metalową ażurową balustradą. Ratusz charakteryzuje się oryginalnymi cechami stylowymi z czasu budowy a także niezmienioną formą elewacji frontowej. Budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Przypisy
Ostróg Bramny Bramy „Bielany”

Ostróg Bramny Bramy „Bielany” – część fortyfikacji Twierdzy Kraków, powstał w 1907 roku. Obiekt znajduje się na Zwierzyńcu, przy ul. Księcia Józefa 65 w Krakowie i został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Po bramie fortecznej Bielany, która chroniła trasę wzdłuż Wisły biegnącą przez Bielany do Tyńca i Skawiny, zachował się ostróg bramny z pancernym sponsonem. Ostróg (wartownia) bramy „Bielany” jest blokiem bojowym do flankowania przyległej bramy rdzenia. Obiekt ceglano-kamienno-stalowo-betonowy z płaszczem ziemnym od czoła i boku (nie zachowanym), jednokondygnacyjny, został wybudowany na rzucie prostokąta. Wewnątrz znajdowały się: pokój dla żołnierzy, pokój oficerski i toaleta. Po zlikwidowaniu bramy, otwory strzelnicze przebudowano na okna, zachowały m.in. pancerne drzwi oraz sponson. Po 1920 został adaptowany na lokal gastronomiczny, od ok. 1970 roku był tu sklep, po 1992 ponownie działał tu lokal gastronomiczny, a od 2001 skład budowlany. W latach 2021–2022 obiekt przeszedł generalny remont, koszty pokrył budżet miasta oraz Narodowy Fundusz Rewaloryzacji Zabytków Krakowa. Galeria zdjęć Przypisy
Zespół szańca 3

Szaniec FS 3 (niem. Feldschanze 3 – szaniec polowy) – element zespołu fortyfikacji zwanego Twierdzą Kraków. Powstał w latach 1854–1855. Typowy szaniec o siedmiobocznym narysie. Posiadał klasyczną fosę kutą w skale, wał ziemno-kamienny, a na tym wale wtórne poprzecznice ze schronami z kamienia i blachy falistej. W centrum znajdował się prowizoryczny budynek. Zlikwidowany przed 1909 r. (dokładna data nie jest znana). Obiekt znajduje się przy ul. Hofmana w Krakowie. Na zespół szańca 3 składały się również inne obiekty. Wzmacniały go 3 ostrogi połączone wałem, broniące Fort 2 „Kościuszko”. Powstałe między latami 1908–1910. Zobacz też ostrogi bramne 3A i 3B brama „Kościuszko” fort cytadelowy 2 „Kościuszko” Twierdza Kraków Linki zewnętrzne Szaniec FS 3 w WikiMapia
Kamienica przy ulicy Królewskiej 5 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Królewskiej 5 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy V przy ul. Królewskiej 5 na rogu z ul. Józefitów 12, w Krowodrzy. Kamienica została wzniesiona w 1914 roku, według projektu architekta Beniamina Torbe. 20 czerwca 1989 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 222. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Dwór Mycielskich w Łuczanowicach

Dwór Mycielskich w Łuczanowicach – zabytkowy dwór w Łuczanowicach. Barokowo-klasycystyczny dwór rodziny Mycielskich znajduje się w Krakowie przy ul. Mycielskiego 11. Dwór został wybudowany w 1787 roku. Początkowo był to budynek modrzewiowy, otynkowany, parterowy wzniesiony na kamiennej podmurówce. Posiadał rzut prostokątny. Układ wnętrza był dwutraktowy, mansardowy dach pokryty był gontem. Elewację frontową zdobił ganek na czterech drewnianych słupach wspierający trójkątny przyczółek. Obecnie stojący dwór został zaprojektowany w 1902 roku przez Tadeusza Stryjeńskiego dla hr. Władysława Mycielskiego. Był on połączony ze starym dworem jednym skrzydłem, a z drugiej strony wchłonął budynek nieczynnego kalwińskiego zboru. Jest to historyzujący budynek modernistyczny, piętrowy, o nieregularnym kształcie, z charakterystycznym, pięciobocznie zakończonym ryzalitem od strony wschodniej. Zbudowany z cegły i z piaskowca, ze ścianami zewnętrznymi zdobionymi zendrówką. Od frontu nad głównym wejściem zachował się herb rodziny Mycielskich. W 1928 roku pomieszczenia po dawnym zborze zaadaptowano na kaplicę rzymskokatolicką, która funkcjonuje do dziś w tym budynku. W 1953 roku rozebrano stary dwór ze względu na bardzo zły stan, uległ on pogorszeniu w wyniku II wojny światowej. W murowanym pałacu zaś umieszczono sklep, mieszkania prywatne i zlewnię mleka. Aktualnie w dworku mieści się wyżej wspomniana kaplica, Klub Aneks – oddział Ośrodka Kultury Kraków-Nowa Huta i mieszkania prywatne. Wewnątrz zachowały się stare piece kaflowe, posadzki i kafelki w łazienkach – resztki oryginalnego wyposażenia. Cały zespół pałacowy pierwotnie otoczony był parkiem w stylu angielskim. Znajdowały się w nim dwa stawy i rosły rzadkie gatunki drzew. Park zachował się we fragmentach. Zespół pałacowo-parkowy został wpisany 26 listopada 1980 do rejestru zabytków miasta Krakowa pod numerem A-604. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie (stary)

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie. Znajduje się w historycznej dzielnicy Bieżanów. Obecna murowana świątynia została ufundowana w 1636 roku przez archidiakona katedry krakowskiej księdza Jana Foxa, sekretarza króla Zygmunta III Wazy, który w testamencie przekazał na ten cel cały swój majątek. Kościół powstał na miejscu poprzedniej budowli zniszczonej przez pożar. W dniu 3 września 1671 roku świątynia została konsekrowana (poświęcona) przez krakowskiego biskupa pomocniczego Mikołaja Oborskiego. kościół został zbudowany z kamienia. Pierwotnie w prezbiterium znajdowały się trzy ołtarze, a sama budowla nie posiadała wieży. W latach 1881–1889 do świątyni zostały dobudowane dwie kaplice boczne oraz wieża w stylu neogotyckim o wysokości 27 metrów, na której zostały umieszczone zegar i dzwony. Projektantem był architekt Karol Knaus. W tym czasie proboszczem był ksiądz Józef Kufel. Podczas I wojny światowej Austriacy zburzyli wieżę, równając ją ze szczytem świątyni (dachu). Kiedy front zbliżył się pod Kraków, a Rosjanie zajęli pozycję na wzgórzach Bogucice - Kaim, pociski artyleryjskie austriackie zniszczyły dach świątyni i resztkę wieży. Po zakończeniu wojny ksiądz M. Jacaszek nakrył wieżę prowizorycznie, a dach świątyni uzupełnił i pokrył dachówką. Wieża została podwyższona do wysokości dawnego zegara i została zakończona dachem hełmowym. Przypisy
Fort pancerny główny 50 ½ OST „Barycz” / „Kosocice”

Fort 50 ½ O Kosocice – jeden z fortów Twierdzy Kraków. Powstał w latach 1897–1899. W 1945 roku został pozbawiony wież – pancernych i obserwacyjnej. Należał do VII obszaru warownego. Obiekt zaprojektował Emil Gołogórski. Bronił linii kolejowej do Przemyśla oraz Traktu Lwowskiego. W grudniu 1914 r. obiekt, wraz z sąsiednimi fortami 50 „Prokocim” i 51 „Rajsko”, powstrzymał główny ciężar rosyjskiego natarcia na Kraków. Fort jest w dobrym stanie, okresowo jest dostępny dla zwiedzających. Jest elementem Muzeum Twierdzy Kraków. Obiekt znajduje się przy ul. J. Hallera w Krakowie. Zobacz też Fort pancerny pomocniczy 50 ½ WEST „Kosocice” Schron amunicyjny „Kosocice” Linki zewnętrzne Więcej informacji o Forcie 50 ½ O Kosocice oraz dużo zdjęć tego obiektu. fortyck.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-06-21)]. Fort 50 ½ O w WikiMapia
Schron amunicyjny „Swoszowice”

Schron amunicyjny „Swoszowice” został wzniesiony w latach 1913–1914 według typowego projektu opracowanego przed 1913 roku. Posiada konstrukcję kamienno-ceglaną ze stropem stalowo-betonowym, pokrytym blachą. Schron posiada jedno duże pomieszczenie magazynowe doświetlone dwoma oknami. Podzielono je ścianką działową z cegły na przedsionek i izbę właściwą. Ścianka działowa posiada otwór strzelniczy osłaniający wejście. Stosowano oświetlenie naftowe, lampy umieszczano w niszach ściennych zamykanych oszklonymi drzwiczkami. Wejście do schronu zamykane było dwuskrzydłowymi drzwiami pancernymi i kratą ze stalowych prętów na ramie z kątownika, okna zabezpieczały okiennice pancerne. Obiekt obsypany jest od czoła i boków ziemią. Schron zachowany jest w dobrym stanie. (stan na 2006) Schron wraz z pobliskim fortem pancernym 7 listopada 2012 został wpisany do rejestru zabytków. Zobacz też Twierdza Kraków Fort pancerny główny 51 ½ OST „Swoszowice” Przypisy Linki zewnętrzne Schron „Swoszowice” w WikiMapia