NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienica Pod Gankiem w Krakowie

Kamienica Pod Gankiem – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I, przy ulicy Sławkowskiej 6, na Starym Mieście. Historia W średniowieczu w miejscu obecnej kamienicy znajdowały się dwa gotyckie domy. Dom południowy, zwany Kamienicą Krauzowską, został wzniesiony około 1300. U schyłku XIV wieku został rozbudowany do rozmiarów typowej kamienicy krakowskiej. U schyłku średniowiecza jego parcelę powiększono o tylne części działek przy ulicy św. Tomasza. W XVI wieku wzniesiono oficynę. Na początku XVII wieku został nadbudowany o drugie piętro i przebudowany. Dom północny, zwany Kamienicą Padowską, został wzniesiony w połowie XIV wieku. W II połowie XIV wieku został nadbudowany o drugie piętro i rozbudowany. W XVI wieku wzniesiono murowaną oficynę tylną. Około 1604 został przebudowany przez J. Bękowieckiego. W połowie XVII wieku był własnością S. Padowskiego. W II połowie XVII wieku oba domy znalazły się w rękach K. Krauza i od tej pory stanowiły jedną własność hipoteczną. W drugiej ćwierci XVIII wieku należały do podkomorzego krakowskiego Franciszka Szembeka, w połowie XVIII wieku do starosty ojcowskiego i lelowskiego Kazimierza Łubieńskiego, a od czwartej ćwierci XVIII wieku do początku XIX wieku do starosty zamojskiego Ksawerego Puszeta. Na początku XIX wieku budynki zostały fizycznie scalone według projektu W. Giersza, nadbudowano też trzecie piętro. Powstała w ten sposób kamienica otrzymała monumentalną fasadę z niezachowanym balkonem–gankiem i obszerną klatkę schodową z altaną. W latach 70. XIX wieku, w 1880 i 1910 przeprowadzono adaptacje wnętrz parteru i pierwszego piętra na cele handlowe. W 1938 zburzono oficynę tylną i wzniesiono na jej miejscu nową, z neobarokową attyką, zaprojektowaną przez Juliusza Eintrachta. W dwudziestoleciu międzywojennym w piwnicach kamienicy mieściła się leżakownia win firmy Grosse. W 1995 budynek przeszedł remont generalny, połączony z adaptacją na biura. 7 kwietnia 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica ma cztery kondygnacje. Fasada, o sześciu osiach, reprezentuje styl klasycystyczny. Cztery środkowe osie ujęte są ryzalitem. Okna skrajnych osi pozbawione są zdobień, zaś znajdujące się w ryzalicie ozdobione: na pierwszym piętrze – trójkątnymi frontonami, a na drugim – gzymsami. Budynek wieńczy gzyms koronujący. W elewacji tylnej znajduje się barokowy portal i kolumny międzyokienne. We wnętrzach kamienicy zachowały się trzy gotyckie kamienne wsporniki stropu. Na pierwszym i drugim piętrze znajdują się obszerne sale, ozdobione m.in.: drzwiami z supraportami z przedstawieniami antycznych ruin, kominkami, sztukaterią i polichromiami z motywami architektonicznymi. Przypisy
Kamienica Kuśnierzowska w Krakowie

Kamienica Kuśnierzowska (znana także jako Kamienica Paczosków, Kamienica Głuchowskich, Kamienica Na Kuśnierzowskim) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Sławkowskiej 18, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona u schyłku XIV wieku. W XV wieku została rozbudowana do rozmiarów typowej kamienicy krakowskiej. Na przełomie XV i XVI wieku wybudowano murowaną oficynę. W II połowie XVI wieku budynek był własnością karczmarza M. Kuśnierza. W pierwszej ćwierci XVII wieku został przebudowany w stylu renesansowym. Od drugiej do czwartej ćwierci XVII wieku należał do patrycjuszowskiej rodziny Paczosków, a w pierwszej ćwieci XVIII wieku do Gołuchowskich. W drugiej ćwierci XVIII wieku część strychu zaadaptowano na mieszkania. W 1736 kamienica przeszła remont, podczas którego kamienne schody zastąpiono drewnianymi, przebudowano też attykę. W połowie XVIII wieku zburzono oficynę i wzniesiono na jej miejscu parterowe zabudowania gospodarcze. W 1814 budynek stał się własnością M. Gaudzińskiego, na którego zlecenie został przebudowany w stylu klasycystycznym. W 1878 poszerzono lokal na parterze kosztem sieni, a w 1928 zaadaptowano go na restaurację. W latach 1937–1942 wzniesiono neoklasycystyczną oficynę według projektu Medarda Stadnickiego. W latach 1967–1970 i 1973–1975 przeprowadzono remonty konserwatorskie. 8 sierpnia 1965 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. 26 stycznia 1991 wpisano do rejestru także jej oficynę tylną. Budynek znajduje się również w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica jest jednym z zachowanych bez większych zmian nowożytnych domów krakowskich. Ma ona dwie kondygnacje i trzy osie elewacji o asymetrycznym układzie. Fasada reprezentuje styl klasycystyczny, z wyjątkiem renesansowej attyki. W parterze zachował się portal z początku XVII wieku, z tego samego czasu pochodzą też obramienia okien i sklepienia. We wnętrzach budynku zachowała się renesansowa klatka schodowa, kominki oraz malowane fryzy z portretami w ornamentalnej ramie. W lokalu na parterze znajdują się nowożytne polichromie, odrestaurowane podczas remontu w 1928. Przypisy
Kamienica Pod Smokiem w Krakowie

Kamienica Pod Smokiem – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Smoleńsk 18, na Nowym Świecie. Historia W 1886 roku Sławomir Odrzywolski zaprojektował pierwszą kondygnację, a rok później Teodor Talowski stworzył nowy projekt. Został wzniesiony dla Jana Rottera i określany był mianem „szkoły pływania”. W 1898 roku Władysław Ekielski opracował koncepcję nadbudowy drugiego piętra. 7 maja 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Konstrukcja została zbudowana z cegły, która została użyta zarówno do wznoszenia ścian. Wiązania dachu wykonano z drewna. W 1967 roku stan techniczny obiektu oceniono jako „dobry”. Budynek, który wybudowano na planie prostokąta wznosi się na dwóch piętrach i ma pełne podpiwniczenie. Część budynku odsłania strukturę szkliwionej (glazurowanej) cegły, a tylna fasada cechuje się lekko wysuniętym ryzalitem. Wnętrze w centralnej części zorganizowane jest w trzech traktach, gdzie środkowy trakt pełni rolę ciągu komunikacyjnego (korytarza). Pomieszczenie prowadzące do wnętrza domu (sień), znajduje się w skrajnej osi. Frontowa elewacja ma cztery osie kompozycyjne i została pozostawiona bez tynku. Otwór wejściowy do sieni ujęto w bogato rzeźbiony portal z pilastrami i przerwanym przyczółkiem. Każda kondygnacja ma różne tynkowe obramowania okien. Gmach zwieńczony jest gzymsem oraz ozdobnym szczytem z motywem smoka, w funkcji osi ziemi. Jest to budynek utrzymany w stylu secesyjnym. Przypisy
Kamienica przy ulicy Smoleńsk 20 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Smoleńsk 20 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Smoleńsk, na Nowym Świecie. Historia Budynek wzniesiony w 1889 roku, reprezentuje styl secesyjny. Obiekt zaprojektował Teodor Talowski w 1888 roku. W 1905 lub 1910 roku dodano drugie piętro oraz pracownię malarską na trzeciej kondygnacji, zgodnie z projektem Władysława Ekielskiego. W tym samym czasie powstał, nieistniejący już, budynek dla dozorcy. Pierwotne przeznaczenie gmachu określono jako mieszkalne. W 1967 roku jego stan techniczny określono jako „dobry”. 14 maja 1975 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Konstrukcję wykonano z elementem szkliwionej cegły, pozostawiając jej strukturę widoczną. Początkowo budynek posiadał jedno piętro, jednak w 1905 lub 1910 roku rozbudowano go o drugi poziom. Nad pomieszczeniem prowadzącym do wnętrza domu (sienią) dodano trzeci poziom jako atelier artystyczna. Główna fasada składa się z czterech osi, gdzie asymetrycznie rozmieszczono okna o zróżnicowanych wymiarach i formach, ozdobione dekoracyjnymi tynkowymi obramowaniami. W prawej skrajnej osi górna część elewacji pozostała murowane. Wejście zwieńczone półkoliście, wewnątrz podwójne wrota. Nadbudowana część mieszcząca pracownię malarską otrzymała ozdobne zwieńczenie (szczyt). Pod oknami drugiego poziomu umieszczono tynkową inskrypcję informującą o dacie powstania budynku. Wewnętrzna organizacja przestrzeni opiera się na dwóch traktach, z których środkowy został przeznaczony na funkcję korytarza. Schody zlokalizowano w tylnej części, na linii przelotowego pomieszczenia (sieni). Przypisy
Konsulat Generalny Stanów Zjednoczonych w Krakowie

Konsulat Generalny Stanów Zjednoczonych w Krakowie (ang. U.S. Consulate General Krakow) – misja konsularna Stanów Zjednoczonych Ameryki w Krakowie, w Rzeczypospolitej Polskiej. Okręg konsularny Konsulatu Generalnego Stanów Zjednoczonych w Krakowie obejmuje województwa: Konsulat w Krakowie został otwarty 1 lipca 1946 i zamknięty 17 kwietnia 1947. Został ponownie otwarty jako Konsulat Generalny 5 lipca 1974. Kierownicy konsulatu Siedziba W 1946 mieściła się w Hotelu Francuskim z 1912 (proj. Zbigniewa Odrzywolskiego i Bronisława Colonna-Czosnowskiego) przy ul. Pijarskiej 13/ul. św. Jana 32, w 1947 w kamienicy z 1910 (proj. Józefa Wilczyńskiego, Alfreda Kramarskiego i Jana Perosia) przy ul. Karmelickiej 9, od 1974 w kamienicy wzniesionej na przełomie XIII i XIV wieku przy ul. Stolarskiej 9. Zobacz też Ambasada Stanów Zjednoczonych w Warszawie Przypisy Bibliografia Mariusz Rzeszutko: Konsulaty w Krakowie. Historia i działalność, Petrus Kraków 2014 Linki zewnętrzne Konsulat USA w Krakowie. pl.usembassy.gov. [dostęp 2025-02-07]. (pol.).
Kamienica przy ulicy Stolarskiej 11 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Stolarskiej 11 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Stolarskiej, na Starym Mieście. Historia W średniowieczu w miejscu obecnej kamienicy znajdowało się kilka budynków. W jednym z nich zamieszkiwać miała Iwana, babka św. Jacka Odrowąża. Kiedy zdała sobie sprawę ze świętości i cudów czynionych przez wnuka ufundowała w swoim domu klasztor i wraz z córką Beatą złożyła śluby zakonne. W 1694 budynki klasztorne zostały połączone w jeden gmach. Po kasacji zakonu, w 1816, kamienica znalazła się w rękach prywatnych. 20 lutego 1968 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Kamienica Pod Trójcą Świętą w Krakowie

Kamienica Pod Trójcą Świętą – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Stolarskiej 13, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona w XIII wieku. Pod koniec XIV wieku mieściła klasztor tercjarek dominikańskich oraz przytulisko dla ubogich wdów. W 1455 spłonęła, ale wkrótce została odbudowana z fundacji Katarzyny Michałowskiej. Po kasacie zakonu, w 1816, budynek został sprzedany. W 1819 przebudowano go gruntownie według projektu Szczepana Humberta. Kamienica spłonęła podczas wielkiego pożaru Krakowa w 1850. Została odbudowana jeszcze w tym samym roku. W 1863 została zakupiona przez Karola Budweisera. Nowy właściciel odrestaurował i ponownie gruntownie przebudował obiekt, nadając mu obecny kształt. 13 maja 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Kamienica Pod Trójcą Świętą jest budynkiem dwupiętrowym, jedenastoosiowym. W środkowej części fasady posiada biegnący przez trzy piętra wielki ryzalit. W szóstej, środkowej osi budynku, na wysokości parteru, znajduje się nisza, w której umieszczono figurę, przedstawiającą Trójcę Świętą. Bóg Ojciec zasiada na tronie, trzymając krucyfiks z ukrzyżowanym Chrystusem, ponad którym znajduje się gołębica symbolizująca Ducha Świętego. U stóp Boga znajduje się glob, będący symbolem wszechświata. Przypisy
Kamienica przy ulicy Studenckiej 6 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Studenckiej 6 – kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Studenckiej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w latach 1895–1896 według projektu architekta Leopolda Tlachny. W 1929 roku budynek został przebudowany pod projektem Adama Ślęzaka. 25 marca 1993 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 330. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Studenckiej 19 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Studenckiej 19 – kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Studenckiej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w 1885 roku według projektu architekta Sławomira Odrzywolskiego. 6 marca 1986 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 330. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Studenckiej 21 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Studenckiej 21 – kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Studenckiej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w 1885 roku według projektu architekta Sławomira Odrzywolskiego. 21 grudnia 1995 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 330. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica przy ulicy Studenckiej 27 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Studenckiej 27 – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Studenckiej, na Piasku. Kamienica została wzniesiona w latach 1894–1895 według projektu architektów Władysława Kaczmarskiego i Sławomira Odrzywolskiego. 1 lipca 1977 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa: Zabytki Architektury i budownictwa w Polsce. Kraków. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, s. 330. ISBN 978-83-9229-8-1.Sprawdź autora:1. Praca zbiorowa: Encyklopedia Krakowa. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13325-2.
Kamienica Pod Gruszką w Krakowie

Kamienica Pod Gruszką – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Szczepańskiej 1, na rogu z ulicą Sławkowską 2, na Starym Mieście. Historia kamienicy Kamienica została wzniesiona około 1300 na kwadratowej działce o boku 15 m. Jej pierwszym notowanym właścicielem był wójt Ludwik. U schyłku XIV wieku należała do Gniewosza z Dalewic, dworzanina króla Władysława Jagiełły. Zgodnie z legendą w tym czasie w budynku miał ukrywać się arcyksiążę Wilhelm Habsburg i po kryjomu spotykać z królową Jadwigą, gdy ich zaręczyny zostały zerwane a Jadwiga zmuszona do poślubienia Jagiełły. Pod koniec XIV wieku budynek został nadbudowany o trzecią kondygnację, a sala na piętrze otrzymała gotyckie sklepienie sieciowe z kamiennymi żebrami i polichromią. W XVI wieku kamienica stanowiła własność patrycjuszowskich rodzin Turzonów i Krupków. Z tego okresu pochodzi renesansowy portal, który obecnie jest obramieniem jednego z okien. Na początku XVII wieku Stanisław Rapp, kanonik wiślicki, gruntownie przebudował kamienicę. Do 1668 pozostawała ona rezydencją rodzinną Rappów. U schyłku XVII wieku właścicielem kamienicy został chorąży i sędzia grodzki Andrzej Żydowski. Zlecił on Baltazarowi Fontanie, wystrój sal na piętrze. Stworzona przez artystę Sala Fontanowska jest uznawana za jedno z najpiękniejszych wnętrz mieszczańskich w Polsce. W jeden części pomieszczenia umieścił on medaliony i girlandy przypominające zdobienia w kościele św. Tomasza w Castel Gandolfo. Przedstawione zostały alegorie: Malarstwa, Rzeźby, Architektury i Muzyki. W drugiej części sali znajdują się ornamenty w typie panopliów, dwa biusty kobiece, a na ścianach holenderskie płytki. Od połowy XVIII do początków XIX wieku kamienica stanowiła własność rodu Morsztynów. W 1833 została ona przebudowana według projektu majstra murarskiego Francesco von Pierreta dla Józefa Dąbkowskiego. Zaadaptowano wówczas część parteru na sklepy, zmieniono dach i fasady z obydwu stron. W II połowie XIX wieku w budynku mieściła się pensja dla panien, należąca do Julii Brossard. W 1893 kamienica została przebudowana i odrestaurowana według projektu architekta Władysława Ekielskiego. Z tego okresu pochodzi neogotycki portal od strony ul. Sławkowskiej. W 1936 budynek został zakupiony na potrzeby Izby Lekarskiej. Akt sprzedaży został podpisany 28 lutego 1936. W czasie II wojny światowej mieścił on stołówkę SS i kawiarnię „Literarisches Kafeehaus”. Po wojnie kamienica wróciła do Izby Lekarskiej. W 1950 roku dekretem rządu rozwiązano samorząd lekarski, a jego majątek znacjonalizowano. W 1951 decyzją ówczesnego premiera Józefa Cyrankiewicza gmach przejęło Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich. Obecnie znajduje się tu Klub Stowarzyszenia Dziennikarzy RP Pod Gruszką (tzw. dom dziennikarza) z restauracją. W czerwcu 2017 roku, decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, administracja Klubu Dziennikarzy „Pod Gruszką” została przekazana Bibliotece Kraków. 6 sierpnia 1936 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Galeria Przypisy
Kamienica Mierzejewskich w Krakowie

Kamienica Mierzejewskich – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy ulicy Szczepańskiej 3, na Starym Mieście. Historia kamienicy i jej właściciele Kamienica została wzniesiona na początku XIV wieku jako parterowy budynek. W XV wieku powiększono ja o jedno piętro i płytki tylny trakt a następnie dobudowano tylna oficynę. Na przełomie XVI i XVII wieku była własnością rodów patrycjuszowskich: Tryblów, Gutterów i Rottermundów. 8 września 1523 zmarł w niej Maciej Miechowita, lekarz, pisarz, geograf i historyk. W pierwszej połowie XVIII wieku fasada kamienicy została przebudowana na styl barokowy oraz dobudowano trzecią kondygnację i wewnętrzną klatkę schodową. Na przełomie XVII i XVIII wieku była własnością kupca krakowskiego Andrzeja Krauza. W drugiej połowie XVIII wieku kamienica była w posiadaniu J. K. Mączyńskiego a następnie I. Mierzejewskiego. Za sprawa tego ostatniego fasada kamienicy nabrała form klasycystycznych. W drugiej połowie XIX wieku kamienica znajdowała się w posiadaniu rodziny Federowiczów. Po 1860 budynek przeszedł kilka przebudowań: dobudowano oficynę boczną (rozebraną w 1974) oraz, w 1869, dobudowano czwartą kondygnację i zmieniono fasadę na eklektyczną. Obecnie kamienica jest budynkiem trzypiętrowym z płaskim dachem, z elementami stylu klasycyzmu, z zachowanymi wcześniejszymi detalami, m.in. z ostrołukowym portalem bramy, boniowaniem na parterze oraz gotyckim portalem. 13 maja 1966 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 t. I s. 610
Kamienica Landauów w Krakowie

Kamienica Landauów (znana także jako Kamienica Leffarowska) – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy placu Szczepańskim 7, na Starym Mieście. Historia Kamienica została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. W XVI wieku została pogłębiona o trakt tylny z drewnianą elewacją. Od II połowy XVI wieku do XVIII wieku była własnością mieszczańskiej rodziny Lefferów. W I połowie XVII wieku i w XVIII wieku przebudowywano wnętrza budynku. Przed 1771 kamienica przeszła generalny remont, a między 1771 a 1778 na fragmencie posesji urządzono ogródek. W latach 1881–1882 budynek przebudowano w stylu klasycystycznym, a w miejscu ogródka wzniesiono oficynę tylną. W latach 1890–1892 kamienica została przebudowana w stylu neobarokowym na zlecenie Łukasza Landaua. W trakcie przebudowy połączono ją z sąsiadującą od wschodu klasycystyczną Kamienicą Rurmistrzowską. Znaczną część murów wzniesiono od nowa, utrzymując układ wnętrz z wyjątkiem poszerzenia klatki schodowej. Następnie wyrównano poziomy pięter i założono nowy dach. W 1932 dokonano zmian w parterze fasady. Do końca lat 80. XX wieku w budynku funkcjonowała „Restauracja Myśliwska”. 2 lipca 1984 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy
Gmach Towarzystwa Rolniczego w Krakowie

Gmach Towarzystwa Rolniczego – zabytkowa kamienica znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I przy placu Szczepańskim 8, na rogu z ulicą św. Tomasza 1–3, na Starym Mieście. Historia Pierwszy budynek w miejscu obecnego gmachu został wzniesiony w XIV wieku. Była to jednopiętrowa kamienica z fasadą skierowaną na ulicę św. Tomasza i siedmioma oknami. Trzy okna z parteru miały umieszczone okiennice na zewnątrz, a jedno okno w środku fasady było przerobione na wejście sklepowe z drzwiami dwuskrzydłowymi. Na prawo od nich znajdowała się brama wjazdowa. Budynek był otynkowany na biało i miał położony gontowy dach. Został wyburzony w 1908. Podczas prac rozbiórkowych odkryto m.in. kamienie z hebrajskimi napisami, gotyckie drzwi oraz renesansowe rzeźbienia. Gmach Towarzystwa Rolniczego został wzniesiony w latach 1908–1909 według projektu architektów Sławomira Odrzywolskiego i Władysława Kaczmarskiego. 13 lipca 1999 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Gmach składa się z głównej trzypiętrowej bryły z poddaszem użytkowym oraz dwóch niższych skrzydeł. Parter z lokalami handlowymi i usługowymi został wyróżniony okazałymi okiennicami. Fasadę przedzielają kamienne pilastry zwieńczone na wysokości okien drugiego piętra rzeźbami trzech męskich i czterech kobiecych postaci, będących personifikacjami prac rolnych. W narożniku skrzydła od strony ul. św. Tomasza, na trzecim piętrze, zaprojektowano jedyny w całym budynku balkon. Przypisy
Kamienica przy ulicy Szerokiej 13 w Krakowie

Kamienica przy ulicy Szerokiej 13 – zabytkowa kamienica, znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto przy ulicy Szerokiej, na Kazimierzu. Historia Budynek był w przeszłości wielokrotnie poddawany renowacji, natomiast na przełomie XIX i XX stulecia przeszedł przebudowę. Remontowany był w min. 1895 i 1917. 7 grudnia 1993 kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Architektura Konstrukcję zbudowano z cegły, która posłużyła zarówno do wznoszenia ścian, jak i sklepienia. Stropy oraz wiązania dachowe są drewniane, a dach pokryty papą. Budynek reprezentuje styl klasycystyczny. Konstrukcję oparto na planie prostokąta. Strefa mieszkalna, wraz z pomieszczeniem wejściowym (sienią) i klatką schodową, została znacznie odsunięta od głównej fasady. Gmach ma jedno piętro i składa się z dwóch traktów. Kondygnacja piwniczna powstała z połączenia kamienia i cegły, została osłonięta kolebkowymi sklepieniami. Przejścia posiadają dwa kamienne portale o kształcie prostokąta. Pomieszczenie prowadzące do wnętrza domu (sień) przykryte jest sklepieniem, które łączy formę krzyżową z kolebkową. Podobne rozwiązania oraz sklepienia kolebkowe zastosowano we wszystkich pomieszczeniach na parterze i piętrze. Stolarka okienna reprezentuje styl klasycystyczny. W cofniętej części fasady wyznaczono jedną oś kompozycyjną. Budynek ma dachy o dwóch i trzech połaciach. Ma dwie kondygnacje i kubaturę wynoszącą 850 m³, oferując 90 m² powierzchni użytkowej. W skład tej powierzchni wchodzi siedem izb mieszkalnych, dwa dodatkowe pomieszczenia oraz cztery piwnice. Przypisy