NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Świdniku

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół filialny parafii św. Mikołaja w Kaczorowie, mieszczący się w Świdniku w dekanacie Bolków w diecezji świdnickiej. Historia Kościół pomocniczy został zbudowany w 1854 r., jako kościół protestancki, restaurowany w 1963 r. Założony na prostokącie z wieżą na osi dłuższej, o wnętrzu rozdzielonym emporami. Zachował się ołtarz główny z końca XVIII w., barokowa ambona z 2 poł. XVIII w., rzeźby drewniane z 1 poł. XVIII w., przedstawiające św. Augustyna i św. Jana Nepomucena. Bibliografia Józef Pater, Katalog ruchomych zabytków sztuki sakralnej w Archidiecezji Wrocławskiej, Wrocław 1982. Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Zobacz też Świdnik Parafia św. Mikołaja w Kaczorowie Przypisy Linki zewnętrzne Kościół MB Częstochowskiej w Świdniku polska-org.pl
Kościół św. Mikołaja w Świdniku

Kościół św. Mikołaja – rzymskokatolicki kościół pomocniczy parafii św. Mikołaja w Kaczorowie, mieszczący się w Świdniku w dekanacie Bolków w diecezji świdnickiej. Historia Kościół wzmiankowany w 1311 r., obecny wzniesiony w średniowieczu, przebudowany w 1624 r., i w XVIII w. Orientowany, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym z wieżą od zachodu, z wydłużonym na wschód jednym przęsłem ze sklepieniem kolebkowym, zakrystią od północy. Całość nakryta jest dachami dwuspadowymi. Bibliografia Schematyzm Diecezji Legnickiej, Legnica 2002. Zobacz też Świdnik Parafia św. Mikołaja w Kaczorowie Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Mikołaja w Świdniku polska-org.pl
Kościół św. Jerzego w Długopolu Dolnym

Kościół św. Jerzego w Długopolu Dolnym – zabytkowy kościół we wsi Długopole Dolne. Kościół parafialny z lat 1793-1794, przebudowany w drugiej połowie XIX w. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15 Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1994, s. 97, ISBN 83-85773-06-1
Kościół św. Marii Magdaleny w Gorzanowie

Kościół św. Marii Magdaleny w Gorzanowie – zabytkowy kościół we wsi Gorzanów. Kościół parafialny z 1658, przebudowany z XVIII w., jest częścią zespołu przy ul. Kłodzkiej, w skład którego wchodzą jeszcze: kaplica pw. Pana Jezusa z XVIII w., nr rej.: 212/784/WŁ z 25.05.1981 kaplica cmentarna „Memento mori” z XVIII w. Kaplica św. Barbary w Gorzanowie z XVIII w. ogrodzenie z bramami z XVIII w. krzyż, przy wejściu na cmentarz kościelny, nr rej.: B/838/602 z 28.03.1984 Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15 Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1994, s. 136, ISBN 83-85773-06-1
Kaplica św. Barbary w Gorzanowie

Kaplica św. Barbary w Gorzanowie – kaplica z XVII w. we wsi Gorzanów, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego. Obiekt wybudowany w 1651 przez Johanna Friedricha von Herbersteina (1626–1701). We wnętrzu znajdują się dwie monolityczne, kamienne płyciny z podpisanymi ośmioma herbami w dwóch rzędach, po cztery każda, Heinricha Friedricha von Ratschina i jego żony Barbary von Schliewitz. Pierwsza płycina: górny rząd, od lewej herby: Heinricha von Ratschin, Barbary von Schellendorf, Nostitz, Hochberg, dolny rząd, od lewej, von: Saltza, Bischofswerdt, Promnitz, Rosenberg Druga płycina: górny rząd, od lewej herby: Barbary von Schliewitz, Sommerfeld, Salisch, Schaffgotsch dolny rząd, od lewej, von: Reibnitz, Elbel, Jenkwitz, Hochberg Płyciny są dekorowane detalem z wczesnego baroku. Zabytkowa kaplica w parafii jest częścią zespołu przy ul. Kłodzkiej w Gorzanowie, w skład którego wchodzą jeszcze: kościół św. Marii Magdaleny w Gorzanowie kaplica pw. Pana Jezusa z XVIII w. kaplica cmentarna „Memento mori” z XVIII w. ogrodzenie z bramami z XVIII w. krzyż, przy wejściu na cmentarz kościelny. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15 Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1994, s. 136, ISBN 83-85773-06-1
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Idzikowie

Kościół Wniebowzięcia NMP w Idzikowie – zabytkowy kościół wybudowany w miejscowości Idzików. Historia Kościół parafialny, pierwotnie gotycki, następnie barokowy kościół zbudowany w 1480, potem przebudowany w XVIII w., kryty dachem dwuspadowym z wieżą zwieńczoną hełmem. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 16, Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1993, ISBN 83-7005-341-6.
Kostel svatého Josefa Ženicha v Międzygórzi

Kostel svatého Josefa Ženicha v Międzygórzi je dřevěný římskokatolický farní kostel svatého Josefa Ženicha, postavený v letech 1740–1742, nacházející se v obci Międzygórze. Je to jeden ze čtyř dochovaných dřevěných kostelů v Kladsku. Ostatní se nacházejí v obcích Kamieńczyk, Nowa Bystrzyca a Zalesie. Do roku 2001 byl jediným dřevěným kostelem v Sudetech s břidlicovou střechou. Historie Dřevěný kostel v Międzygórzi byl vystavěn v centru obce v letech 1740–1742 jako hřbitovní kostel. Na výstavbě se podíleli místní stavitelé Friedrich Knietig z Wilkanowa a Heinrich Ludwig z Pławnice, kteří se inspirovali sakrální cihlovou architekturou z Kladska. V letech 1790–1792 byl renovován sanktusník a v druhé polovině 19. století byl přestavěn strop kněžiště; tehdy byl vytvořen i současný dekorativní interiér kostela. V roce 1924 tesař Ignatz Herfort pravděpodobně přestavěl strop lodi a zhotovil novou střechu, která byla pokryta břidlicí. Použité břidlicové desky o rozměrech přibližně 1 m² pocházely z jediného kamenolomu šedé břidlice v Sudetech, poblíž Jarnołtóweka. V roce 2001 byla ze střechy a sanktusníku břidlice odstraněna a na její místo byl položen šindel. V roce 2013 byla rekonstruována vnější fasáda. Architektura a vybavení Jedná se o dřevostavbu s roubenou konstrukcí. Neorientovaný kostel nemá věže, je jednolodní, s užším kněžištěm ze tří stran uzavřeným, s boční sakristií. U vchodu se nachází veranda. Kostel je zastřešen jednohřebenovou šindelovou střechou s osmibokým sanktusníkem se skeletovou konstrukcí, zakončenou cibulovitou bání s lucernou a křížem. Na svisle obložených stěnách se nachází dvě řady oken. Uvnitř nad lodí se nachází trámový strop s horním trámem, s rohovými zkosenými trámy a ozdobným uspořádáním rybích skluzavek. Interiér je obílený a zdobený zlatou, geometrickou stopou. Presbytář je zastřešen kazetovým stropem s profilovanými lištami, basreliéfními rozetami a malířskou výzdobou na modrém pozadí. Hudební chór a boční ochozy jsou spojené dekorovanou balustrádou členěnou na čtvrtě, které rovněž jsou zdobené basreliéfy. Nejdůležitější vybavení kostela tvoří: socha Svaté rodiny na příčném trámu od Michała Ignacyho Klahra, hlavní oltář z roku 1740 s obrazem sv. Josefa a Ježíška v retabulu v podobě listové kytice od Hieronyma Richtera, boční oltář Matky Boží s dítětem s barokní mensou z 2. poloviny 19. století, dřevěná kazatelna s obrazy evangelistů a barokním baldachýnem, v jehož zakončení se nachází desky s 10 přikázáními, z roku 1908, varhanní skříň a křtitelnice z 2. poloviny 19. století zhotovené ve stylu historismu, křížová cesta založená v 18. století jako votivní dar lidí žádajících o déšť, když po dobu tří měsíců nepršelo, četné sochy a malby zhotovené v období od 18. století do počátku 20. století. Okolí Ve zdi obklopující chrám jsou náhrobní desky. Před kostelem stojí kamenná barokní socha Ukřižování z roku 1781. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu na Wikimedia Commons
St. Joseph Church, Międzygórze

The St. Joseph Church in Międzygórze - a wooden Roman Catholic parish church dedicated to St. Joseph, built in the years 1740-42, located in Międzygórze. It is one of the four surviving wooden churches in the Kłodzko land. The others are located in Kamieńczyk, Nowa Bystrzyca and Zalesie. Until 2000 it was the only wooden church in the Sudety Mountains with a roof covered with slate. History A wooden church in Międzygórze was erected in the center of the village in 1740-1742 as a cemetery church. It was built by local builders Friedrich Knietig from Wilkanów and Heinrich Ludwig from Pławnica, following the example of brick sacral buildings from the Kłodzko land. In the years 1790-1792 the bell tower was renovated and in the second half of the 19th century the ceiling of the presbytery was rebuilt to provide the current decorative interior of the church. In 1924, carpenter Ignatz Herfort probably reconstructed the nave ceiling and built a new roof, which was covered with slate. The slates used, measuring approximately 1 m2 in size, came from the only quarry of greywacke slate in the Sudety Mountains located near Jarnołtówek. In 2001 the slate was removed from the roof and replaced with tiles. In 2013 the external facade was repaired. Architecture and interior A timber-frame building, not oriented. A towerless, one-nave church with a narrower, triangularly closed presbytery and a side sacristy. A narthex at the entrance. The church is covered with a single-pitched shingle roof with an octagonal little bell tower of a timber-frame construction, topped with an onion-shaped cupola with a lantern and a cross. Inside, over the nave, a beamed ceiling, with chamfered beams at the corners with a decorative herringbone inset arrangement, whitewashed, decorated with a gold geometric trail. The chancel is covered with a coffered ceiling with profiled mouldings, relief rosettes and painted decoration on a blue background. The choir and the side galleries are connected with a balustrade divided into quarters, also filled with reliefs. The most important equipment: the sculpture of the Holy Family on the beam by Michael Ignacy Klahr; the main altar from the 1740s with the image of St. Joseph and little Jesus in the reredos in the shape of a bouquet of leaves made by Hieronim Richter; the side altar of the Madonna and Child with a Baroque mensa from the second half of the 19th century; a wooden pulpit with paintings of the Evangelists and a Baroque canopy surmounted by tablets with the Ten Commandments from 1908; an organ front and a baptismal font from the second half of the 19th century in Revival style; stations of the Cross founded in the 18th century as votive offerings to pray for the rain that did not fall for three months; numerous sculptures and paintings ranging in date from the 18th century to the beginning of the 20th century. Surroundings Gravestones in the wall surrounding the church. A stone Baroque statue of Crucifixion from 1781 stands in front of the church. References
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu

Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca, zbudowany w latach 1740–42, położony w Międzygórzu. Jest jednym z czterech zachowanych drewnianych kościołów na ziemi kłodzkiej. Pozostałe znajdują się w Kamieńczyku, Nowej Bystrzycy i Zalesiu. Do 2000 był jedynym w Sudetach kościołem drewnianym o dachu pokrytym łupkiem. Historia Drewniany kościółek w Międzygórzu wzniesiono w centrum wsi w latach 1740–1742 jako cmentarny. Zbudowali go lokalni budowniczowie Friedrich Knietig z Wilkanowa i Heinrich Ludwig z Pławnicy z wykorzystaniem wzorów sakralnego budownictwa murowanego Ziemi Kłodzkiej. W latach 1790–1792 odnowiono sygnaturkę, a w drugiej połowie XIX w. przebudowano strop prezbiterium i wykonano obecny dekoracyjny wystrój wnętrza kościoła. W 1924 cieśla Ignatz Herfort prawdopodobnie przebudował strop nawy i zbudował nowy dach, który pokryto łupkiem. Użyte płyty łupkowe o powierzchni około 1 m² pochodziły z jedynego w Sudetach kamieniołomu łupka szarogłazowego znajdującego się koło Jarnołtówka. W 2001 usunięto z dachu i z sygnaturki łupek i położono gont. W 2013 wykonano remont elewacji zewnętrznej. Architektura i wyposażenie Drewniana budowla konstrukcji zrębowej, nieorientowana. Bezwieżowa, jednonawowa, z węższym zamkniętym trójbocznie prezbiterium, z boczną zakrystią. Przy wejściu kruchta. Kościół nakryty jednokalenicowym gontowym dachem z ośmioboczną sygnaturką o konstrukcji szkieletowej, zwieńczoną cebulastym hełmem z latarnią i krzyżem. Na oszalowanych pionowo ścianach rzędy okien. Wewnątrz nad nawą strop belkowy górnym podciągiem, ze sfazowanymi narożnie belkami i z dekoracyjnym układem wsuwek w jodełkę, bielony, zdobiony złotym, geometrycznym szlakiem. Prezbiterium nakryte kasetonowym stropem z profilowanymi listwami, płaskorzeźbionymi rozetami i z malowaną dekoracją na niebieskim tle. Chór muzyczny i boczne empory połączone balustradą podzieloną na kwatery, wypełnione także płaskorzeźbami. Najważniejsze wyposażenie: rzeźba Świętej Rodziny na belce tęczowej autorstwa Michała Ignacego Klahra; ołtarz główny z lat 1740. z obrazem św. Józefa i małego Jezusa w retabulum w kształcie bukietu liści, które wykonał Hieronim Richter; ołtarz boczny Matki Boskiej z Dzieciątkiem z barokową mensą z drugiej połowy XIX w.; drewniana ambona z malowidłami ewangelistów i barokowym baldachimem, w którego zwieńczeniu tablice z 10 przykazaniami, z 1908; prospekt organowy i chrzcielnica z drugiej połowy XIX w. wykonane w stylu historyzmu; stacje drogi krzyżowej ufundowane w XVIII w. jako wota z prośbą o deszcz, który nie padał wówczas w ogóle przez trzy miesiące oraz liczne rzeźby i obrazy z okresu od XVIII po początek XX w.. Otoczenie Płyty nagrobne w murze okalającym świątynię. Przed kościołem kamienna barokowa figura Ukrzyżowanie z 1781. Przypisy
Igreja de São José em Międzygórze

A Igreja de São José em Międzygórze é uma igreja paroquial católica romana de madeira dedicada a São José e construída nos anos de 1740 a 1742 em Międzygórze, na Polónia. É uma das quatro igrejas de madeira preservadas na região de Kłodzko. Os outros estão localizados em Kamieńczyk, Nowa Bystrzyca e Zalesie. Até 2000, era a única igreja de madeira dos Sudetes com telhado de ardósia. História A igreja de madeira em Międzygórze foi erguida no centro da vila nos anos de 1740 a 1742 como uma igreja cemitério. Foi construída pelos construtores locais Friedrich Knietig de Wilkanów e Heinrich Ludwig de Pławnica, usando padrões de arquitetura de tijolos sagrados da região de Kłodzko. Nos anos de 1790 a 1792, o sino foi reformado e, na segunda metade do século XIX, o teto da capela-mor foi reconstruído e foi feito o atual interior decorativo da igreja. Em 1924, o carpinteiro Ignatz Herfort provavelmente reconstruiu o teto da nave e construiu um novo telhado, que foi coberto com ardósia. As placas de ardósia utilizadas, com uma área de aproximadamente 1 m², provêm da única pedreira de ardósia greywacke nos Sudetes, localizada perto de Jarnołtówek. Em 2001, a ardósia foi removida do telhado e o sino e a telha foram colocados. Em 2013, a fachada externa foi reformada. Arquitetura e equipamentos Uma construção de carcaça, feita de madeira, de, não orientada. Sem torre, nave única, com capela-mor mais estreita e fechada nos três lados, com sacristia lateral. Na entrada existe um alpendre. A igreja é coberta por uma cobertura de telha única com espira octogonal de estrutura esquelética, rematada por cúpula em forma de cebola com lanterna e cruz. Fileiras de janelas nas paredes com tábuas verticais. No interior, por cima da nave, uma viga de tecto com vigota superior, com vigas angulares e um arranjo decorativo de corrediças em espinha, caiadas de branco, decoradas com um rasto geométrico dourado. O presbitério é coberto por um forro em caixotões de ripas perfiladas, rosáceas em baixo-relevo e decorações pintadas sobre fundo azul. Coro musical e galerias laterais conectadas por uma balaustrada dividida em bairros, também preenchidos com baixos-relevos. O equipamento mais importante: a escultura da Sagrada Família na trave de Michał Ignacy Klahr; altar-mor de 1740 com pintura de São José e o menino Jesus em um retábulo em forma de folha feito por Hieronim Richter [2]; altar lateral da Mãe de Deus com o Menino com mensa barroca da segunda metade do século XIX; um púlpito de madeira com pinturas dos evangelistas e um dossel barroco, encimado por tabuinhas com os 10 mandamentos, de 1908; frente de órgão e pia batismal da segunda metade do século XIX feita no estilo do historicismo; Estações da Cruz fundada no século XVIII como oferendas votivas pedindo chuva que não choveu durante três meses e inúmeras esculturas e pinturas do século XVIII ao início do século XX. Arredores da igreja Lápides na parede ao redor do templo. Em frente à igreja, há uma estátua barroca de pedra da Crucificação de 1781. Notas
Kościół św. Krzyża w Międzygórzu

Kościół pw. św. Krzyża w Międzygórzu – zabytkowy kościół wybudowany w Międzygórzu. Historia Pierwotnie kościół ewangelicki, obecnie pomocniczy parafii w Międzygórzu, rzym.-kat. zbudowany w latach 1910–1911 w stylu neoromańskim. Powstał z fundacji Friedricha Heinricha von Hohenzollerna przy wsparciu ewangelickiego Stowarzyszenia Gustawa Adolfa. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 16, Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1993, ISBN 83-7005-341-6.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Jodłowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Jodłowie – zabytkowy kościół we wsi Jodłów (województwo dolnośląskie). Historia Barokowy kościół filialny parafii św. Anny w Boboszowie, zbudowany w 1756, kryty dachem dwuspadowym z wieżą na planie kwadratu zakończoną hełem. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 16, Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa 1993, ISBN 83-7005-341-6.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Nowej Bystrzycy

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Nowej Bystrzycy – drewniany rzymskokatolicki kościół pw. Wniebowzięcia NMP, położony w Nowej Bystrzycy, wzniesiony w 1726. Jest jednym z czterech zachowanych drewnianych kościołów na ziemi kłodzkiej. Pozostałe znajdują się w Kamieńczyku, Międzygórzu i Zalesiu. Historia Drewniany kościółek w Nowej Bystrzycy znajduje się na cmentarzu, w centrum wsi, na łagodnym stoku. Zbudowany został w 1726 na miejscu starszej kaplicy przedpogrzebowej z 1631. Pierwotnie miał wezwanie św. Trójcy. W latach 30. XX w. nadano mu obecne wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. W drugiej połowie XIX w. przebudowano i wzmocniono chór muzyczny. Cały kościół odnowiono w 1880. W 1923 wyremontowano dach i wymieniono gont na eternit, a dawniejszą wieżę zastąpiono sygnaturką. W okresie międzywojennym dobudowano kruchty. Restaurowany w 1962 i w latach 1975–76. W czasie remontu w latach 2001–2002 między innymi zmieniono eternitowe pokrycie dachów na gontowe. W 2014 na prace ratunkowe w kościółku MKiDN przyznało kwotę 350 000 zł. Kościół filialny parafii w Wójtowicach. Architektura i wyposażenie To drewniana budowla konstrukcji zrębowej z bali sosnowych, zwęgłowanych na obłap prosty, na kamiennej podmurówce. Orientowana z prezbiterium, nawą i zakrystią na jednej osi. Nad nawą o wymiarach 10,5 x 9 m ośmioboczna sygnaturka z jednoprześwitowym, baniastym hełmem z latarnią. Całość pokryta czterospadowym dachem. Ściany oszalowane pionowo. Wewnątrz nad prezbiterium i nawą drewniane stropy z sufitami. Nawa oddzielona od prezbiterium koszowym łukiem tęczowym. Wnętrze pokryte tynkami wapiennymi na podkładzie trzcinowym. W odeskowanym chórze muzycznym, z drewnianą balustradą konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem, organy z ręcznym miechem. W architektonicznym ołtarzu głównym z około 1710 drewniana figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem, dawniej uznawana za cudowną i otoczona lokalnym kultem oraz rzeźby Marii i Jakuba. Pozostałe wyposażenie to ołtarz boczny w stylu ludowego baroku z XIX w. oraz z wykonane w drugiej połowie XIX w.: neorenesansowa ambona i chrzcielnica w stylu historyzmu oraz liczne ludowe obrazy i rzeźby. Otoczenie Obok świątyni cmentarz z płytami nagrobnymi w murze okalającym kościół; murowana kaplica z 1772 oraz XIX-wieczna plebania. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Nowym Waliszowie

Kościół św. Mikołaja w Nowym Waliszowie – kościół w Nowym Waliszowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego (kościół par. pw. św. Mikołaja z pocz. XVI w., 1688, nr rej.: 883 z 30.06.1961), razem z: budynkiem bramnym z XVIII w., nr rej.: 1022/WŁ z 14.05.1984 figurą św. Antoniego Padewskiego, przy murze kościelnym, kamienna, konserwowana XVIII w., nr rej.: B/841/627 z 20.12.1984 figurą św. Franciszka Ksawerego, przy murze kościelnym, nr rej.: B/843/639 z 15.03.1985 Historia Pierwotnie gotycki, następnie barokowy kościół zbudowany w 1688, kryty dachem dwuspadowym z wieżą zwieńczoną hełmem. Przed kościołem budynek bramny z XVIII w. Kościół filialny parafii w Starym Waliszowie. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 16, Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK „Kraj”, Warszawa 1993, ISBN 83-7005-341-6.
Kościół św. Józefa Robotnika w Ponikwie

Kościół św. Józefa Robotnika w Ponikwie – zabytkowy kościół we wsi Ponikwa (województwo dolnośląskie). Kościół filialny parafii w Długopolu Dolnym z XVIII w., przebudowany w XIX w. Wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków jako: kościół fil. pw. św. Józefa, XVIII, XIX, nr rej.: 460/952/WŁ z 20.09.1983. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15 Kotlina Kłodzka i Rów Górnej Nysy, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 1994, s. 357, ISBN 83-85773-06-1
Kościół św. Sebastiana w Porębie

Kościół św. Sebastiana w Porębie – zabytkowy kościół we wsi Poręba, w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim. Kościół filialny parafii w Długopolu Górnym z XVIII w., przebudowany w XIX w.. Grupa rzeźbiarska Ukrzyżowanie Chrystusa, przy schodach do kościoła z 1788, 1910, nr rej.: B/1344 z 8.02.2006. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 14, pod red. M. Staffy, Wydawnictwo PTTK Kraj, Wrocław 1994, s. 194.
Kościół św. Małgorzaty w Starej Łomnicy

Kościół św. Małgorzaty w Starej Łomnicy – zabytkowy kościół w Starej Łomnicy, kościół parafialny parafii św. Małgorzaty w Starej Łomnicy. W wojewódzkim rejestrze zabytków zapisano: kościół par. pw. św. Małgorzaty, XVIII/XVIII, nr rej.: 458/874 z 5.05.1961 krzyż przydrożny, przed kościołem par., nr rej. B/1723/629 z 20.12.1981 Opis Pierwotnie gotycki z 1354, jednonawowy, wybudowany na planie prostokąta, kryty dachem dwuspadowym. W ścianie szczytowej ganek z głównym wejściem. Po prawej stronie prezbiterium wieża wybudowana na planie kwadratu, wyżej ośmioboczna, zwieńczona dachem hełmowym z latarnią. Świątynia przebudowana na barokową w 1685 i 1794. We wnętrzu na ścianie prezbiterium epitafium kobiety z rodziny Ullersdorf z herbami ojcowskimi po lewej, von: Ullersdorf, Betsch, oraz matczynymi (po prawej): Pannwitz, Tschischwitz. We wnętrzu kościoła m.in. barokowe wyposażenie m.in. ołtarz i ambona. Za ołtarzem manierystyczny nagrobek z 1611. Znajduje się tu także sześć obrazów autorstwa Hieronymusa Richtera namalowanych w latach 1883–1894 w okresie, kiedy proboszczem parafii parafii św. Małgorzaty w Starej Łomnicy był brat Hieronymusa, Johannes Richter: na wysokości okien od prawej do lewej: Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny Matka Boska z Dzieciątkiem i św. Józefem (nad wejściem do prezbiterium) Ukoronowanie Najświętszej Marii Panny Św. Jan Nepomucen Św. Paweł Św. Piotr. Galeria Uwagi Przypisy