Ślizgowiec

Ślizgowiec – budynek mieszkalny znajdujący się w Katowicach przy alei W. Korfantego 8, w dzielnicy Śródmieście. Najwyższy na Górnym Śląsku wysokościowiec wzniesiony metodą ślizgu. Historia Budynek zaprojektowany w 1965 roku przez Stanisława Kwaśniewicza i konstruktora Tadeusza Krzysztofiaka, zrealizowany w latach 1966–1968 (bądź w latach 1965–1968 lub do 1969 roku). Technologię ślizgu opracował inżynier Stefan Prauza. Został kolejnym obok Separatora, Pałacu Ślubów i Superjednostki obiektem wzniesionym w ramach koncepcji urbanistycznej „Śródmieście-Zachód”. Stanowił wspólny element kompozycji z poprzedzającym go pawilonem Biura Wystaw Artystycznych. W momencie powstania był najwyższym ślizgowcem na terenie województwa katowickiego. W 2018 roku budynek poddano modernizacji według projektu wykonanego w Pracowni Architektonicznej Elżbiety Stankiewicz. Usunięto płyty, budynek ocieplono i pokryto okładziną z tynku mineralnego, pomalowanego farbą w odcieniach szarości. Architektura Bryła wysokościowca o wymiarach 19,90 × 31,50 × 56,93 m (bądź o wysokości 60 m) ma kształt smukłego prostopadłościanu o elewacjach wyżłobionych pasowo, ujętych loggiami. Gmach wzniesiono w konstrukcji mieszanej – dwie pierwsze kondygnacje w szkielecie żelbetowym, wyższe w żelbetowej technologii monolitycznej z wykorzystaniem urządzeń ślizgowych. Zastosowano innowacyjne rozwiązania w zakresie stropów, które były jednokierunkowo zbrojone, wykonywane w szalunkach i mocowane za pomocą teleskopowych stempli. Gmach posiada 20 kondygnacji: jedną techniczną, dwa usługowe oraz 17 mieszkalnych. Pierwotnie Ślizgowiec miał być przeznaczony dla osób samotnych i bezdzietnych małżeństw. W budynku znajduje się 17 mieszkań typu M-3 i M-5 oraz 204 typu M-2. Każde posiada loggię. Pralnię i suszarnię zlokalizowano w piwnicy. Wieżowiec obsługiwały dwie windy 6-osobowe i jedna 10-osobowa produkcji wiedeńskiej firmy „Freissler”, działające na zasadzie fotokomórki. W dwóch niższych kondygnacjach zlokalizowano usługi: sklep spożywczy, salon mody damskiej i męskiej „Strój” z punktem kosmetycznym i kawiarenką. Pierwotnie zewnętrzne ściany wyłożono rekordową liczbą 2 mln niewielkich ceramicznych kostek w kolorach białym i czerwonym. Około 1977 roku zakryto je płytami azbestowo-ceramicznymi typu „Acekol” o charakterystycznym żółtym kolorze. Na dachu zamontowano neon reklamowy „Spółdzielnia Pracy Strój”. Galeria Przypisy Bibliografia AnetaA. Borowik AnetaA., Innowacyjność architektury i urbanistyki „Nowych Katowic” w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku na przykładzie tzw. ślizgu śląskiego, [w:] Budownictwo i architektura Katowic, Katowice: Studio NOA Ireneusz Olsza, 2014, s. 39-51, ISBN 978-83-60071-73-1, OCLC 892608129 (pol.). AnetaA. Borowik AnetaA., Nowe Katowice. Forma i ideologia polskiej architektury powojennej na przykładzie Katowic (1945–1980), wyd. 1, Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2019, ISBN 978-83-66018-17-4 (pol.). IrenaI. Kontny IrenaI., EwaE. Caban EwaE., Dobra kultury współczesnej w województwie śląskim, [w:] Urbanistyka i architektura, t. 1, Katowice: Regionalny Instytut Kultury im. Wojciecha Korfantego, 2023, ISBN 978-83-67490-28-3 (pol.). AnnaA. Syska AnnaA., Spodek w Zenicie: przewodnik po architekturze lat 1945–1989 w województwie śląskim, wyd. 1, Warszawa: Narodowy Instytut Architektury i Urbanistyki, 2020, ISBN 978-83-956466-1-4 (pol.). Tadeusz PrzemysławT.P. Szafer Tadeusz PrzemysławT.P., Nowa architektura polska: Diariusz lat 1966–1970, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1972, s. 37 (pol.).