NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Klimkówce

Kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Klimkówce – rzymskokatolicki drewniany kościół filialny położony w Klimkówce, należący do parafii św. Michała Archanioła. Świątynia pełni funkcję sanktuarium pasyjnego związanego z kultem łaskami słynącego krucyfiksu Chrystusa Ukrzyżowanego. Kościół położony jest w dolinie potoku Świętokrzyskiego, w otoczeniu lasów, około 1,5 km od kościoła parafialnego. Historia Tradycja związana z miejscem sięga średniowiecza. Według miejscowych podań cudowny krucyfiks miał zostać odnaleziony przez miejscowego rolnika podczas prac polowych lub przypłynąć potokiem zwanym obecnie Świętokrzyskim. W miejscu odnalezienia figury wzniesiono drewnianą kaplicę, która stała się celem pielgrzymek. Pierwsza wzmianka o istniejącym tu kościółku pochodzi z 1639 roku. Według późniejszych zapisów świątynia miała już wówczas około 290 lat. Około połowy XVII wieku kościół spłonął od pozostawionych świec, jednak znajdujący się w nim krucyfiks ocalał. Kolejna drewniana świątynia była otoczona kultem wiernych, którzy składali przy niej liczne wota. Obecny kościół został zbudowany w latach 1868–1869 z inicjatywy proboszcza ks. Bronisława Stasickiego. Budową kierował miejscowy cieśla Florian Wais. Kamień węgielny poświęcono 4 lipca 1868 roku, natomiast uroczyste przeniesienie cudownego krucyfiksu do nowej świątyni i jej poświęcenie odbyło się 3 maja 1869 roku. Konsekracji dokonał 5 czerwca 1869 roku biskup przemyski Antoni Manastyrski. W XX wieku świątynia była kilkukrotnie remontowana. W 1938 roku wymieniono szalunek ścian i pokrycie dachowe, natomiast w latach 80. XX wieku rozbudowano część wejściową kościoła. Architektura i wyposażenie Kościół jest przykładem skromnej drewnianej architektury sakralnej pozbawionej wyraźnych cech stylowych. Wzniesiony został w konstrukcji zrębowej na kamiennej podmurówce. Jest budowlą jednonawową, zamkniętą trójbocznie od strony południowej. Dach dwuspadowy zwieńczony jest niewielką wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem z fasetą i ozdobione neobarokową polichromią o motywach architektonicznych. W świątyni znajduje się jeden drewniany ołtarz główny z 2. połowy XVIII wieku, przekształcony w 1869 roku. W jego centralnym polu umieszczono łaskami słynący krucyfiks z 4. ćwierci XVII wieku, flankowany ludowymi rzeźbami Matki Bożej Bolesnej i św. Jana Ewangelisty. W zwieńczeniu ołtarza znajduje się przedstawienie Boga Ojca. Wyposażenie świątyni obejmuje również dwa obrazy z okresu międzywojennego: Wyoranie krzyża autorstwa Władysława Lisowskiego z 1926 roku oraz Znalezienie Krzyża przez św. Helenę namalowany w 1937 roku przez Stanisława Studenckiego. W kościele zachowały się także witraże przedstawiające Matkę Bożą Częstochowską i św. Teresę. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Wacława w Króliku Polskim

Kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Wacława w Króliku Polskim – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Wacława, wzniesiony 1754, znajdujący się w miejscowości Królik Polski. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Pierwotny średniowieczny kościół w Króliku Polskim zniszczył najazd tatarski w 1624. Świątynię odbudowano w 1647 z nową kamienną zakrystią. Równocześnie kościół ufortyfikowano budując kamienny mur i usypując obronny wał. Podczas najazdu wojsk Jerzego II Rakoczego w 1657 kościół zniszczony. Obecną świątynię zbudowano w 1754 z fundacji biskupa przemyskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego. Pozostawiono murowaną zakrystię i prawdopodobnie wykorzystano część drewnianego budulca ze starej świątyni. Kościół konsekrowano w 1756. W 1944 w czasie działań wojennych zniszczono zwieńczenie wieży. Po zabezpieczeniu w 1945 świątynię odnowiono w 1950. W 1969 wykonano nową dekorację malarską. Gruntowny remont kościoła przeprowadzono w latach 2018–2019. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, orientowany. Do prostokątnego prezbiterium zamkniętego trójbocznie, przylega od północy kamienna, otynkowana, także prostokątna zakrystia. Nawa szersza na rzucie prostokąta. Niska wieża, konstrukcji słupowo-ramowej, na planie zbliżonym do kwadratu, z kruchtą w przyziemiu, nieco odsunięta od korpusu nawowego i połączona z nim przejściem. Nakryta dachem namiotowym zwieńczonym pseudolatarnią. Nad prezbiterium i nawą oddzielne dachy dwuspadowe. W kalenicy dachu nawy ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona latarnią. Dachy i ściany pokryte gontem. Wewnątrz stropy z fasetą. W zakrystii zachował się kamienny portal z 1647, z żelaznymi drzwiami. Na belce tęczowej grupa Pasji z XIX w. Na wyposażeniu świątyni znajduje się: ołtarz główny, późnobarokowy z II połowy XVIII w., z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, malowanym na desce z 1636 dwa ołtarze boczne z XVIII w. przeniesione z cerkwi w Kamionce chrzcielnica kamienna z około 1720 prospekt organowy z 1756, zakupiony przez fundatora kościoła ambona z 1759 Otoczenie Wokół placu kościelnego zachowały się pozostałości muru kamiennego i wałów obronnych z XVII w. Na wschód od kościoła znajduje się nagrobek i grota Matki Boskiej z Lourdes z XIX w. Od strony północnej usytuowany jest nowy murowany kościół parafialny zbudowany w latach 1999–2005. Przypisy
Kościół Świętego Wawrzyńca w Rymanowie

Kościół Świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rymanów archidiecezji przemyskiej. Historia i architektura Świątynię w stylu barokowym rozpoczęto wznosić dzięki staraniom Józefa z Tenczyna Ossolińskiego w 1779 roku. W wydanej po raz pierwszy w 1786 r. książce pt. „Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi” autorstwa hrabiego Ewarysta Andrzeja Kuropatnickiego czytamy o Rymanowie: Miasto domu hrabiów Ossolińskich; nowo wymurowanym bardzo wspaniałym z wieżami niedokończonemi kościołem i plebańskim murowanym, pięknie ozdobnym domem [sławne]. Wsławił to miasto JW. ś. p. Józef Hrabia Ossoliński, wojewoda wołyński, (...) i dług śmiertelności wypłaciwszy, w tym od siebie wymurowanym kościele kazał się pochować. Budowla została konsekrowana pod wezwaniem św. Wawrzyńca w 1788 roku, już po śmierci (w 1780 r.) swojego fundatora. W 1839 roku kościół zniszczył pożar. Odbudowany został w 1841 roku. We wrześniu 1944 roku podczas działań wojennych świątynia została ponownie zniszczona. Spłonął dach oraz wieża i częściowo zawaliło się sklepienie. Po wojnie świątynia została odbudowana. Wymalowana została w 1964 roku przez Stanisława Szmyca z Krakowa. Ołtarze zostały wyremontowane przez Adama Rachtana z Krakowa w latach 1967-1970. W głównym ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Bolesnej namalowany na desce. Według dokumentów archiwum krośnieńskiego podarował go król Władysław II Jagiełło. Biskup Wacław Hieronim Sierakowski w 1745 nazwał go słynącymi łaskami, natomiast biskup Józef Sebastian Pelczar w 1902 roku dokonał jego koronacji. Świątynia posiada organy firmy Rieger wykonane w 1887 roku, posiadające 24 głosy. W przedsionku są umieszczone dwie figury świętych Apostołów Piotra i Pawła pochodzące ze starego kościoła w stylu rokokowym. W podziemiach znajdujący się sarkofag ze zwłokami fundatora świątyni Józefa z Tenczyna Ossolińskiego. 9 września 2004 roku doszczętnie spłonęła wieża kościoła. Na szczęście ogień nie przedostał się do świątyni. Strażakom udało się ugasić płomienie. Wieżę odbudowano. Przypisy
Dwór w Rymanowie

Dwór w Rymanowie – zabytkowy dwór wybudowany w 1826, wraz z parkiem, znajdujący się w miejscowości Rymanów. Opis W 1794 miasto Rymanów nabył Franciszek Skórski. Kiedy utrzymanie istniejącego zamku stało się zbyt kosztowne zaprzestał jego remontu, a wybudował w 1826 dwór dla swojej żony Zofii Skórskiej. Zamek został ostatecznie rozebrany po wielkim pożarze miasta w 1839. Dwór wzniesiono według projektu znanego lwowskiego architekta pochodzenia włoskiego Piotra Signo, brata Zofii Skórskiej. Był budynkiem parterowym, nakrytym dachem czterospadowym, z piętrową częścią środkową zwieńczoną trójkątnym naczółkiem. Wejście od strony wschodniej poprzedzał czterokolumnowy ganek wspierający balkon piętra. Elewację tylną (zachodnią) zdobił portyk wgłębny z dwiema półkolumnami. Wnętrze miało układ dwutraktowy. Gmach otoczono parkiem. W 1872 dobra rymanowskie kupili Anna i Stanisław Potoccy, twórcy rymanowskiego uzdrowiska i w rękach rodziny Potockich pozostały do 1945. W czasie I wojny światowej dwór został częściowo spalony. Spłonął 15 września 1944 podczas bombardowania miasta. Po 1945 został odbudowany i częściowo przekształcony. W czasie odbudowy dwór skrócono o dwie osie okienne na każdym skrzydle. Zmieniono także układ osi okiennych w części parterowej, a okna pozbawiono cech stylowych. We dworze urządzono szkołę dla leśników. W 2000 Lasy Państwowe sfinansowały kolejny remont budynku i stał się siedzibą Nadleśnictwa Rymanów. Z założenia dworskiego zachowały się: wozownia, stajnia, filary bramne i pozostałości parku z dwiema alejami parkowymi, główną lipową i biegnącą równolegle do niej grabową. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żołynia archidiecezji przemyskiej). Świątynia została ufundowana przez księdza Antoniego Frączka – proboszcza parafii w Brzózie Królewskiej. Wybudowana została w latach 1880–1882, natomiast konsekrowana została w 1884 roku i otrzymała wówczas wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Informacja ta widnieje na tablicy inskrypcyjnej wmurowanej w ścianę prezbiterium. Budowla jest orientowana i reprezentuje styl neoromański, wzniesiona została na planie krzyża łacińskiego. Pierwotnie była to ceglana budowla pokryta gontem z metalową sygnaturką. Najstarszą częścią murów jest prezbiterium i nawa z kaplicami: od strony południowej Świętego Maksymiliana (dawny babiniec), natomiast od strony północnej kaplica Matki Bożej Częstochowskiej z zakrystią (kaplica i zakrystia połączone były arkadowym przejściem). Kaplice otwierają się do nawy półkolistymi arkadami. Prezbiterium jest zamknięte trójbocznie i jest połączone z nawą półkolistym, sfrazowanym łukiem tęczowym. Wewnętrzna artykulacja ścian to powtórzenie zewnętrznej, podzielonej pilastrami podpierającymi profilowany gzyms. Wnętrze jest oświetlone przez osiem okien: sześć jest umieszczonych w nawie, natomiast dwa znajdują się w prezbiterium. Sklepienie kolebkowe jest obite deskami. Pola powstałe przez podzielenie wzdłuż i wszerz gurtami w 1895 roku zostały wypełnione polichromią autorstwa Lenartowicza, z przedstawieniem Ośmiu Błogosławieństw Czterech Cnót Kardynalnych w nawie, natomiast Trójcy Świętej – w prezbiterium. Posadzka jest wyłożona kamiennymi płytami. Elementami wystroju wnętrza oprócz świeczników kryształowych z XVIII wieku są cztery ołtarze: główny, ozdobiony obrazem samotnego Chrystusa na krzyżu, boczny po lewej stronie, ozdobiony obrazem Przemienienia Pańskiego, a po prawej stronie, ozdobiony obrazem św. Rocha. W ołtarzu kaplicy Matki Bożej znajduje się wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej. Wszystkie są pomalowane farbą olejną na płótnie, z tym że podobraziem ostatniego jest deska, do której została przyklejone płótno. Oprócz tego obraz ten był przesłonięty olejnym obrazem z przedstawieniem św. Rozalii. Balaski ołtarzowe dzieliły świątynie na prezbiterium, czyli chór, w którym modliły się osoby duchowne oraz korpus nawy, gdzie modlili się wierni. Funkcjonalność świątyni podnosiły trzy konfesjonały (dwa wykonane z drewna dębowego, jeden wykonany z drewna sosnowego) oraz ławki (12 wykonanych z drewna osikowego z oparciem, 2 wykonane z drewna sosnowego bez oparcia). Przypisy
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Baligrodzie

Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół pełniący obecnie funkcję kaplicy cmentarnej. Należy do parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1877–1879 i ufundowana przez Teresę ze Stadnickich Weissenwolffową, księdza Daniela Sulikowskiego oraz baligrodzkich wiernych. Budowla została poświęcona w 1879 roku. Kościół został zaprojektowany przez inżyniera Teofila Bohusza. W czasie I wojny światowej świątynia doznała poważnych zniszczeń. Działania wojenne spowodowały przebicie sklepień, przedziurawienie dachu i zniszczenie filarów. Dzięki materialnej pomocy parafian budowla została w tym czasie wyremontowana. W sierpniu 1947 grupa operacyjna Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazała proboszczowi dzwon kościelny z napisem „Żołnierz KBW – w darze parafianom m. Baligród”. W późniejszych latach kościół znalazł się w złym stanie technicznym i zastanawiano się nad jego rozbiórką. W świątyni przeprowadzono prace konserwatorskie, które tymczasowo uchroniły ją przed zniszczeniem. Obecnie budowla spełnia rolę kaplicy cmentarnej, ponieważ w latach 1997–2001 wybudowano nowy kościół pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego. Upamiętnienia W kościele ustanowiono tablicą pamiątkową, upamiętniającą poległych w walkach o Ojczyznę z lat 1914-1920: Stanisław Charzewski, Tadeusz Charzewski, Adam Faliszewski, Stanisław Głogowski, Wojciech Jankowski, Wasyl Opar, ks. Jan Peszek, Tadeusz Smólski. Na fasadzie kościoła ustanowiono tablice pamiątkowe, upamiętniające pobyt ks. Karola Wojtyły z 1953 oraz jubileusz 150-lecia parafii. Obok świątyni stoi pomnik św. Andrzeja Boboli, ufundowany przez ks. Piotra Roztockiego. Przypisy
Dwór w Dziurdziowie

Dwór w Dziurdziowie – zabytkowy dwór wybudowany w drugiej połowie XIX w., wraz z parkiem znajdujący się w miejscowości Dziurdziów w powiecie leskim. Opis Skromny, parterowy, wysoko podpiwniczony i nakryty dwuspadowym dachem dwór wzniesiono dla Gostwickich w drugiej połowie XIX w. Po II wojnie światowej majątek znacjonalizowano. W 1952 przeprowadzono remont budynku dworskiego i zaadaptowano go na cele szkolne. Funkcję tę pełnił do lat 90. XX w. Nie zachowały się budynki gospodarcze folwarku, a pozostał niewielki park ze stawem. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Średniej Wsi

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Średniej Wsi – drewniany rzymskokatolicki kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, wzniesiony w XVI w., znajdujący się w miejscowości Średnia Wieś. To najstarszy drewniany kościół katolicki w Bieszczadach. Kościół włączono do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Historia Kościół został zbudowany w drugiej połowie XVI w. jako kaplica dworska rodu Balów. W XVII w. pełniła funkcję zboru protestanckiego (ariańskiego). W 1697 odzyskana przez katolików. W 1727 z fundacji Katarzyny Balowej powstało całe wyposażenie świątyni. W czasie gruntownego remontu w latach 1959–68 wymieniono belki, wykonano oszalowanie wewnątrz i stolarkę okienną, a dach pokryto gontem. W latach 1983–84 dobudowano wieżę przy północnej ścianie kościoła oraz wycięto otaczające go stare dęby. W 1991 dobudowano zakrystię po zachodniej stronie prezbiterium. Architektura i wyposażenie Kościół to budowla drewniana, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu kamiennym osłoniętym fartuchem gontowym. Nieorientowany, prezbiterium zwrócone na południe, stosunkowo krótkie, zamknięte trójbocznie z dwiema zakrystiami po bokach. Nawa szersza, prostokątna. Wieża konstrukcji słupowej, o ścianach pochyłych z izbicą, zwieńczona cebulastym hełmem blaszanym z latarnią. Dach jednokalenicowy kryty gontem z wieżyczką na sygnaturkę nad nawą, zwieńczoną kopulastym hełmem blaszanym. Na końcach kalenicy balasy zakończone ażurową plakietką od prezbiterium i krzyżem do strony wieży. Ściany zewnętrzne oszalowane gontem. Wewnątrz stropy płaskie. Na ścianach i stropie polichromia figuralna i iluzjonistyczna z I połowy XVIII w. W prezbiterium malowane podziały architektoniczne. Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Późnobarokowy ołtarz główny i dwa ołtarze boczne są dziełem snycerzy krośnieńskich. Płaskorzeźbione stacje drogi krzyżowej zawieszone w nawie i rzeźbę Ostatniej Wieczerzy w kruchcie wykonał Jędrek Wasielewski „Połonina”. Inne W XIX w. Henrietta Ewa Ankwiczówna, która zapisała się w historii jako młodzieńcza miłość Adama Mickiewicza (adresatka jego wierszy: Do mego Cziczerona i Do Henrietty oraz pierwowzór postaci Ewy Horeszkówny w Panu Tadeuszu), odziedziczyła wieś z kościołem po babce Balównie. Wiele czasu spędzała na modlitwie w tej świątyni. Przypisy
Cerkiew Soboru Bogurodzicy w Paszowej

Cerkiew Soboru Bogurodzicy w Paszowej – cerkiew greckokatolicka, parafialna, zbudowana pod koniec XVIII wieku, znajdująca się w Paszowej. Po 1946 Kościół Greckokatolicki w Polsce został zdelegalizowany. Od 1947 cerkiew użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny parafii w Wańkowej. Cerkiew wpisano na listę zabytków w 1969. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 235,236 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 209, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 .
Dwór w Uhercach Mineralnych

Dwór w Uhercach Mineralnych – zabytkowy dwór wybudowany w drugiej połowie XVI w., wraz z parkiem z XVII w., znajdujący się w miejscowości Uherce Mineralne w powiecie leskim. Opis Dwór został wzniesiony w drugiej połowie XVI w. przez Herburtów, którzy około połowy XVI w. weszli w posiadanie Uherzec Mineralnych. Powstał jako późnorenesansowy dwór w typie kasztelu z narożnymi basztami alkierzowymi, otoczony wałem i fosą. Po pożarze w 1830 został przekształcony przez Karola Skibińskiego i zatracił swój pierwotny charakter, a nabrał cech barokowo-klasycystycznych. Piętrowy budynek został nakryty czterospadowym dachem, a baszty dachami zbliżonymi do hełmów. Pomiędzy basztami pojawił się ganek wsparty na kolumnach. Układ wnętrz zachował charakter nieregularny z pomieszczeniami sklepionymi krzyżowo i kolebkowo. Po II wojnie światowej zarząd nad dworem i parkiem przekazano miejscowemu PGR-owi. Budynek przebudowano pozbawiając go całkowicie cech stylowych z przeznaczeniem na prywatne mieszkania oraz kino. Nie zachowała się zabudowa folwarczna. W latach następnych budynek uległ silnej dewastacji, a na początku XXI w. przeszedł w ręce prywatne. Pozostałości parku dworskiego sięgają XVII w. Przypisy
Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwierzyniu

Cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwierzyniu − filialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w miejscowości Zwierzyń, zbudowana w XVIII w. Po 1947 cerkiew opuszczona i zdewastowana. Od 1971 użytkowana jako filialny kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja. Świątynię wpisano w 1995 do rejestru zabytków. Historia obiektu Cerkiew zbudowana w XVIII w., a może nawet w XVII. Do 1805 parafialna, później popadła w ruinę. Po remoncie, w 1844 ponownie konsekrowana. Odnowiona w 1936. Po wysiedleniach w latach 1945–47 opuszczona i zdewastowana, a wyposażenie rozkradzione. W latach następnych przejęta przez Kościół rzymskokatolicki i od 1971 pełni funkcję kościoła filialnego parafii w Myczkowcach. Architektura i wyposażenie Budowla murowana z kamienia, orientowana, jednonawowa. Trójdzielna, niewielkie prezbiterium zamknięte półkoliście. Do 1922 w cerkwi znajdował się metalowy, emaliowany krzyż z pierwszej połowy XIII w. wykonany w Limoges we Francji, który wydobyto z pobliskiej studni i znajduje się obecnie w Muzeum Diecezjalnym w Przemyślu. Wokół cerkwi Obok świątyni znajduje się metalowa dzwonnica i otacza ją kamienne ogrodzenie. Przypisy
Kościół św. Barbary w Grodzisku Dolnym

Kościół św. Barbary w Grodzisku Dolnym – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Żołynia archidiecezji przemyskiej). Historia Budowa obecnego kościoła została rozpoczęta około 1700 roku dzięki staraniom proboszcza ks. Sebastiana Zawadzkiego. Budowa została zakończona po 1777 roku. Świątynia została rozbudowana w latach 1857−1867, rozbudowa polegała na przedłużeniu nawy ku zachodowi, rozbudowie prezbiterium ku wschodowi, po bokach którego zostały dobudowane zakrystie. Przed 1873 rokiem zostały dobudowane dwie kaplice transeptowe. Na początku XX wieku została dobudowana kruchta południowa. Architektura Budowla jest orientowana, jednonawowa, murowana, wzniesiona z cegły i otynkowana. Fasada zachodnia jest trójdzielna i poprzedza ją kruchta, zwieńczona jest oprofilowanym szczytem z czterema rzeźbami świętych. Na jego osi w architektonicznym obramieniu jest umieszczona rzeźba św. Barbary. W polach bocznych znajdują się nisze z rzeźbami Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Przy elewacjach bocznych są umieszczone kwadratowe kaplice, do których od strony wschodniej przylegają zakrystie. Od wschodu znajduje się zamknięte trójbocznie prezbiterium z lożami kolatorskimi na piętrze. W kalenicy dachu jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę. Wyposażenie wnętrza powstało na przełomie XIX i XX wieku. Ołtarz główny jest drewniany i powstał w latach 1897−1900; jest dziełem miejscowego rzemieślnika Józefa Malacha. Jest ozdobiony obrazami: Święta Rodzina i św. Barbara, namalowanymi przez Władysława Bąkowskiego z Leżajska. Świątynia posiada pięć ołtarzy bocznych, z których jeden w prezbiterium został wykonany w 1881 roku przez Karola Sokalskiego z Łańcuta. Oprócz tego w kościele znajduje się ambona wykonana w 1902 roku. Polichromia figuralna jest dziełem wspomnianego wyżej Władysława Bąkowskiego i powstała przed 1900 rokiem. Przypisy
Kościół Przemienienia Pańskiego w Woli Zarczyckiej

Kościół Przemienienia Pańskiego w Woli Zarczyckiej – kościół parafialny w Woli Zarczyckiej. Historia i architektura Świątynia została zbudowana w latach 1907–1912 według projektu Felicjana Bajana, w stylu gotyckim. Kościół posiada trzy nawy w kształcie krzyża. Do kościoła są trzy wejścia, a czwarte przez zakrystię. Dach jest kryty blachą, sygnaturka i wieża główna kryte są blachą miedzianą zakończone metalowymi krzyżami. W późniejszym czasie dobudowano skarbiec i zakrystię. Świątynia posiada sześć filarów, chór jest na szerokości całego kościoła. Trzy witraże: Przemienienie Pańskie, Święty Józef, Matka Boża, wykonane w 1912 przez Krakowski Zakład Witrażów i Mozaiki S.G. Żeleński. 17 czerwca 1919 biskup sufragan przemyski Karol Józef Fischer dokonał konsekracji. U wejścia do prezbiterium we wnękach kościoła umieszczone są dwie figury: św. Mikołaja i św. Józefa. Stacje drogi krzyżowej namalowane są na blasze. Wieża ma długość 9,8 m, szerokość 6,8 m i jest wysoka na 52 m. W 1977 roku wstawiono metalowe okna i oszklone grubym zbrojonym szkłem. Ołtarz główny został zbudowany w 1952 roku przez Władysława Muskałę z Trzebosi w stylu neogotyckim. Dwa boczne ołtarze z drzewa dębowego również w stylu neogotyckim. W jednym ołtarzu została umieszczona rzeźba Matki Bożej Wniebowziętej, z boku św. Kazimierza i św. Stanisława Kostki. Drugi ołtarz boczny: z rzeźbami Serca Pana Jezusa, a po bokach św. Franciszka Ksawerego i św. Antoniego Opata. W 1964 powstała polichromia autorstwa Zygmunta Wilgusza z Krakowa Ołtarz soborowy oraz ambonka według projektu ks. Stawarskiego wykonane przez pana Wajsa z Kąkolówki w 1975 roku. Ambona przedsoborowa także jest w stylu neogotyckim. Po ostatnim remoncie umieszczone po bokach zegary od niedawna wygrywają melodie na Anioł Pański i Godzinę Miłosierdzia. Dzwonnica zbudowana w 1971 roku w stylu neogotyckim. Wiszą tam trzy dzwony wykonane w 1964 roku przez p. Felczyńskich z Przemyśla. Dzwony mają napęd elektroniczny. Parafia posiada cmentarz od XIX wieku. W ostatnich latach został on znacznie poszerzony. Wybudowano tam także kaplicę pogrzebową, poświęconą w 2005 roku. Przypisy