NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Konstal N

Констал N е тип трамвай, произвеждан в годините 1948 – 1956 от заводите Констал в Хожов, корабостроителница № 3 в Гданск и завод за вагони «Сановаг» в Санок. Теснопътната версия 2N е произвеждана в годините 1950 – 1956. N е първият трамвай, произведен в Полша след Втората световна война. История В следвоенна Полша много градове изпитват значителен недостиг на подвижен състав, поради което е необходимо да се разработи трамвай с проста конструкция и лесен монтаж. Затова е решено да се копира дизайнът на германския трамвай KSW, разработен за военни цели. Поради липсата на тягови двигатели първите вагони, които слизат от поточната линия, са ремаркетата ND, предназначени за Горна Силезия. Конструкция Трамвай Констал N е двуосен с две кабини и една секция. Има четири единични врати. Трамвай се задвижва от два постояннотокова двигателя. Ширината на талигите е 1435 mm, но има и с ширина 1000 mm. Технически параметри Дължина: 10,4 m Широчина: 2,2 m Височина: 3,3 m Тегло на празна мотриса: ? Максимален брой пътници: 99 седящи: 16 правостоящи: 67 Максимална мощност: 2 х 60 kW Напрежение: 600/660 V DC Максимална скорост: ? Бележки и източници Външни препратки В Общомедия има медийни файлове относно Konstal N
Konstal N

Konstal N je model nejstarší polské tramvaje koncepce KSW. Byl vyráběn od konce 40. let do 2. poloviny 50. let 20. století podniky Konstal, Stocznia Gdańska a Sanowag. Úzkorozchodná verze byla označena jako 2N. Celkem bylo vyrobeno 516 vozů pro polský trh. Ve výrobě byl nahrazen modernějším typem Konstal 4N. Konstrukce N je dvousměrný dvounápravový motorový tramvajový vůz odvozený z německé koncepce KSW. Vozová skříň tramvají byla celokovová, svařovaná. Vozidlo je vybaveno čtyřmi dveřmi, vždy dvěma na jedné straně vozové skříně; dále je tramvaj standardně vybavena pantografem. Pojezd tvořil dvounápravový podvozek se dvěma motory typu LT-31 o výkonu 60 kW. Kontroléry T-401 měly 8 jízdních stupňů a 6 stupňů pro elektrodynamickou brzdu. Do tohoto typu tramvaje je možno montovat podvozky jak pro normální rozchod kolejí 1435 mm, tak i pro rozchod 1000 mm. Nátěr byl v tehdejší typické kombinaci – meziokenní část nesla vagonově bílý nátěr, podokenní část byla červená, zelená (Poznaň) nebo modrá (Krakov). K motorovým vozům byly také vyrobeny vlečné vozy ND s téměř shodnou karoserií. Typy a modernizace N1 (výroba: 1948–1956) N2 (výroba: 1950–1952) N3 (výroba: 1952–1956) ND1 (vlečný vůz, výroba: 1948–1950) ND2 (vlečný vůz, výroba: 1950–1953) ND3 (vlečný vůz, výroba: 1953–1956) 2N (výroba: 1950–1956; rozchod: 1000 mm) 2N1 (výroba: 1950–1951; rozchod: 1000 mm) 2ND (výroba: 1955; rozchod: 1000 mm) Dodávky tramvají V letech 1948 až 1956 bylo vyrobeno celkem 516 vozů Konstal N. Byly určeny výhradně pro Polsko (Gdaňsk, Gorzów Wlkp., Sopot, GOP, Krakov, Poznaň, Štětín, Varšava, Vratislav, Bílsko-Bělá, Bydhošť, Grudziądz, Elbląg, Inowrocław, Jelenia Góra, Lehnice, Lodž, Olsztyn, Słupsk, Toruň a Wałbrzych). Galerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Konstal N na Wikimedia Commons
Konstal N

Konstal N was a tram model based on the German Kriegsstraßenbahnwagen concept, manufactured between 1948 and 1956 by the companies Konstal in Chorzów, Gdańsk Shipyard no. 3 and Sanok Railcar Factory "Sanowag". The narrow-gauge version (Konstal 2N) was built from 1950 to 1956. Trailers (tram units with no engine) were marked ND or 2ND. The N was the first tram manufactured in Poland after the Second World War. Specifications The N was a bidirectional motor tramcar, equipped with four sliding doors. In post-war Poland, many cities struggled with significant shortages of rolling stock, and therefore it was necessary to develop a tram with simple construction and easy assembly. It was decided to copy the construction of the German tram Kriegsstraßenbahnwagen (KSW), developed during the Second World War to satisfy the demand of local tram transport companies. Due to the lack of motors, initially the ND trailers for Upper Silesia were built. The successor of Konstal N was Konstal 4N. Usage The N standard-gauge trams were supplied to: Gdańsk, Gorzów Wielkopolski, Sopot, the Upper silesian conurbation, Kraków, Poznań, Szczecin, Warsaw, and Wrocław, while narrow-gauge versions were used, among others, in Bielsko-Biała, Bydgoszcz, Grudziądz, Elbląg, Inowrocław, Jelenia Góra, Legnica, Łódź, Olsztyn, Słupsk, Toruń and Wałbrzych. To this day, two units are operated in Bytom, where they are used on a single-track tram line no. 38 during weekends, replacing one regular tram. These are trams no. 954 from 1949, and no. 1118 from 1951. Photo gallery References External links Media related to Konstal N at Wikimedia Commons
Konstal N

Konstal N je najstariji model poljskih tramvaja serije Konstal. Tramvaj se proizvodio u četrdesetim i pedesetim godinama 20. stoljeća u tvornicama Konstal, Stocznia Gdańska i Sanowag. Proizvedeno je 516 tramvaja za poljske javne prijevoznike. U proizvodnji je zamijenjen tramvajima tipa Konstal 4N. Konstrukcija N je dvosmjerni dvoosovinski tramvaj koji potječe od njemačke koncepcije KSW. Tramvaj ima vrata na obje strane i vozačke kabine na svakom kraju vozila. Tramvaj može voziti na 1435 mm kolosijeku, ali i na 1000 mm. Struja s kontaktne mreže se uzima pantografom. Tramvaji se mogu spajati i u tipične kompozicije (N+ND+ND)(slika), a cijela kompozicija upravlja se samo s jednim tramvajem. Verzije tramvaja i rekonstrukcije N1 (proizvodnja: 1948. – 1956.) N2 (proizvodnja: 1950. – 1952.) N3 (proizvodnja: 1952. – 1956.) ND1 (proizvodnja: 1948. – 1950.) ND2 (proizvodnja: 1950. – 1953.) ND3 (proizvodnja: 1953. – 1956.) 2N (proizvodnja: 1950. – 1956.; širina kolosijeka: 1000 mm) 2N1 (proizvodnja: 1950. – 1951.; širina kolosijeka: 1000 mm) 2ND (proizvodnja: 1955.; širina kolosijeka: 1000 mm) Galerija Izvori
Konstal N

Konstal N — трамвай, выпускавшийся в 1948—1956 годах на предприятии Консталь в Хожове. Узкоколейная версия 2Н выпускалась в 1950—1956 годах. Выпускались также в виде прицепных вагонов (без двигателя) — версии ND и 2ND. Konstal N — первый трамвай, выпущенный в Польше после Второй мировой войны. Конструкция Konstal N — двунаправленный, двусторонний, односекционный трамвай, с четырьмя цельными, отодвигающимися дверьми. История В послевоенной Польше многие города столкнулись со значительными транспортными проблемами, и в связи с этим было необходимо производство трамваев простой и технологичной конструкции. Было принято решение скопировать конструкцию немецкого вагона Kriegsstraßenbahnwagen, который был разработан для военных целей. Из-за недостатка тяговых двигателей первыми с конвейера сошли прицепные вагоны ND, предназначенные для Верхней Силезии. Его преемником стал трамвай Konstal 4N. Эксплуатация Трамваи типа N со стандартной колеёй эксплуатировались в большинстве польских городов, имевших тогда трамвайную коммуникацию: Гданьск, Сопот, Верхняя Силезия, Краков, Познань, Щецин, Варшава, Вроцлав. Узкоколейные версии эксплуатировались в Бельско-Бяле, Быдгоще, Грудзёндзе, Иновроцлаве, Еленя-Гура, Легнице, Лодзи и соседних местностях, Ольштыне, Слупске, Торуни и Валбжихе. За всё время эксплуатации трамваи подвергались различным улучшениям и модернизациям.
Констал Н

Констал Н је најстарији модел пољских трамваја серије Констал. Трамвај се производио у четрдесетим и педесетим годинама прошлог века у фабрикама Констал, Сточња Гдањска и Сановаг. Произведено је 516 трамваја за пољске јавне превознике. У производњи је замењен трамвајима типа Констал 4Н. Конструкција Н је двосмерни двоосовински трамвај који потиче од немачке концепције КСВ. Трамвај има врата на обе стране и возачке кабине на сваком крају возила. Трамвај може возити на 1435 мм колосеку, али и на 1000 мм. Струја са контактне мреже се узима пантографом. Трамваји се могу спајати и у типичне композиције (Н+НД+НД), а цела композиција управља се само са једним трамвајем. Верзије трамваја и реконструкције Н1 (производња: 1948-1956) Н2 (производња: 1950-1952) Н3 (производња: 1952-1956) НД1 (производња: 1948-1950) НД2 (производња: 1950-1953) НД3 (производња: 1953-1956) 2Н (производња: 1950-1956; ширина колосека: 1000 мм) 2Н1 (производња: 1950-1951; ширина колосека: 1000 мм) 2НД (производња: 1955; ширина колосека: 1000 мм) Галерија Референце
Konstal N

Konstal N — модель трамвая, заснована на німецькій концепції Kriegsstraßenbahnwagen, що випускалася в 1948 — 1956 роках на підприємстві Konstal у Хожуві, Гданській корабельні та "Sanowag". Вузькоколійна версія 2Н випускалася в 1950 — 1956 роках. Випускалися також як причіпний вагон (без двигуна) — версії ND і 2ND. Konstal N — перший трамвай , випущений у Польщі після Другої світової війни. Конструкція Konstal N — двонаправлений, двосторонній, односекційний трамвай, з чотирма цілісними дверима, що відсуваються. Історія У повоєнній Польщі багато міст зіткнулися зі значними транспортними проблемами, тому було необхідне виробництво трамваїв простої та технологічної конструкції. Було ухвалено рішення скопіювати конструкцію німецького вагона «Kriegsstraßenbahnwagen» , який був розроблений для військових цілей. Через нестачу тягових двигунів першими з конвеєра зійшли причіпні вагони ND, призначені для Верхньої Сілезії. Його наступником став трамвай Konstal 4N. Експлуатація Трамваї типу N зі стандартною колією експлуатувалися в більшості польських міст, які мали тоді трамвайну комунікацію: Гданськ, Сопот, Верхня Сілезія, Краків, Познань, Щецин, Варшава, Вроцлав. Вузькоколійні версії експлуатувалися в Бельсько-Бялі, Бидгощі, Грудзендзе, Іновроцлаві, Єленя-Гура, Легниці, Лодзі та сусідніх місцевостях, Ольштині, Слупську, Торуні та Валбжихе. За весь час експлуатації трамваї зазнавали різні поліпшення та модернізації. На початок 2020-х в Битомі експлуатуються два вагони, де вони використовуються на одноколійній трамвайній лінії №38. Примітки
Kamienica Kleinpoldowska (Klekotowska) w Warszawie

Kamienica Kleinpoldowska (inne nazwy: Kleinpoldtowska, Klekotowska, Szlichtyngowska i Szlichtingowska) – czterokondygnacyjna kamienica znajdująca się po stronie Dekerta na Rynku Starego Miasta 34 w Warszawie. Opis Pierwsza wzmianka o budynku znajdującym się w tym miejscu pochodzi z 1449 roku. Od 1452 roku kamienica była własnością warszawskich kuśnierzy Klekotów. W 1504 roku została sprzedana Jerzemu Baryczce, który w 1516 roku przekazał ją swojemu zięciowi Grzegorzowi Bartkemu. W tym okresie, w I poł. XVI wieku, miała miejsce gruntowna przebudowa lub jej odbudowa od fundamentów, na co wskazują m.in. wymiary użytej cegły oraz forma sklepienia na parterze. W latach 1579–1619 kamienica była w posiadaniu ówczesnego burmistrza Starej Warszawy – Franciszka Szeligi, który w 1619 roku sprzedał dom Gerardowi Kleinpoldtowi, a ten przebudował kamienicę, zmieniając jej układ na trzytraktowy. Ok. 1620 roku została zwolniona z obowiązku udzielania kwater sejmowych. Kamienica pozostawała własnością Kleinpoldtów do pocz. XVIII wieku. W połowie XVIII wieku stanowiła własność Parusewiczów, a następnie rodziny Lignau. W 1788 roku nastąpiła przebudowa dachu z pogrążonego na kalenicowy, w związku z czym zlikwidowano attykę i zastąpiono ją ścianką osłonową z charakterystycznym łukiem rozporowym. W latach dwudziestych XX w. kamienica została kupiona przez Polski Klub Literacki i Związek Zawodowy Literatów Polskich. W 1928 roku została ozdobiona polichromią wykonaną przez Zofię Stryjeńską. W 1937 roku kamienica stała się własnością m.st. Warszawy z przeznaczeniem na Muzeum Dawnej Warszawy. Od 1938 roku trwały w niej prace adaptacyjne i konserwatorskie według projektu Jana Zachwatowicza i Stanisława Hempla. Podczas prac odkryto drewniane stropy polichromowane i wykonano nad nimi ogniotrwałe stropy żelbetowe, co uchroniło budynek przed zniszczeniem w czasie II wojny światowej. Kamienica była jedną z sześciu kamienic na Starym i Nowym Mieście i jedną z dwóch na Rynku po stronie Dekerta (obok sąsiedniej kamienicy „Pod Murzynkiem”, nr 36), które nie zostały spalone w czasie powstania warszawskiego. Zniszczeniu uległo jednak m.in. pokrycie dachu, elewacje, szyby, kraty i drzwi wejściowe. W 1945 roku Biuro Odbudowy Stolicy urządziło w budynku składnicę przedmiotów wydobywanych z gruzów Starego Miasta. W 1948 weszła w skład kompleksu 11 kamienic przeznaczonych na siedzibę Muzeum Historycznego m.st. Warszawy (obecnie Muzeum Warszawy). Została odbudowana w latach 1950–1953 według projektu Stanisława Żaryna przy współpracy Józefa Zencikiewicza. Prace wykończeniowe we wnętrzach kamienicy trwały do 1957 roku. Nie odtworzono jednak polichromii Zofii Stryjeńskiej. W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. Do najcenniejszych elementów wnętrza należą stropy drewniane z I poł. XVII w. znajdujące się na pierwszym piętrze (kasetonowy z motywami gotyckimi od strony podwórza oraz belkowany z wczesnorenesansowymi i barokowymi od strony Rynku) oraz, także na pierwszym piętrze, wielki komin na sklepieniu przykrywającym sień. Przypisy
Pałac Przezdzieckich w Warszawie

Pałac Przezdzieckich, pałacyk Przezdzieckich (także pałacyk Przeździeckich, pałacyk MSZ lub pałacyk na Foksal) – pałac znajdujący się przy ul. Foksal 6 w Warszawie. Historia Pałac wzniesiono według projektu Marcelego Berenta w latach 1878–1879 dla Konstantego Przezdzieckiego i jego żony Izabeli. Była to nieregularna, trzykondygnacyjna budowla w stylu neorenesansowym z tarasami. Pałac został powiększony w latach 1891–1892 o nowe skrzydło zbudowane według projektu Józefa Hussa. Znajdowała się w nim m.in. biblioteka Przezdzieckich, w której mieściły się cenne zbiory literatury kolekcjonowane od kilku pokoleń. Biblioteka była dostępna dla publiczności do wybuchu II wojny światowej. Podczas obrony Warszawy, 25 września 1939, pałac zapalił się od bomb lotniczych. Zniszczeniu uległa większość przechowywanych w nim zbiorów. Ocalałe resztki kolekcji Przezdzieckich przeniesiono do oficyny sąsiedniego pałacu Zamoyskich. Budynek został odbudowany w latach 1951–1953 według projektu Wojciecha Onitzcha i Mariana Sulikowskiego, jednak bez zachowania pierwotnego stylu. Pałac otrzymał fasadę z dwukondygnacyjną loggią na kolumnach jońskich. Pałac został przekazany Ministerstwu Spraw Zagranicznych, swoją siedzibę znalazł tutaj Klub Dyplomatyczny. Pałac był miejscem, w którym odbywały się oficjalne przyjęcia dyplomatyczne oraz inne uroczystości organizowane przez MSZ. W 1995 w budynku mieściło się biuro prezydenta elekta Aleksandra Kwaśniewskiego, w 2005 prezydenta elekta Lecha Kaczyńskiego, a w 2015 prezydenta elekta Andrzeja Dudy. W związku z odzyskaniem nieruchomości przez spadkobierców dawnych właścicieli, Ministerstwo miało opuścić pałac Przezdzieckich do końca 2014, jednak wynajmowało go do początku 2016, kiedy to w styczniu 2016 właścicielem pałacu został Roman Karkosik. Przypisy Linki zewnętrzne Pałac na portalu Warszawa1939.pl Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Wojewódzki Szpital Zespolony im. Ludwika Perzyny w Kaliszu

Wojewódzki Szpital Zespolony im. Ludwika Perzyny w Kaliszu – wielospecjalistyczny szpital z zespołem specjalistycznych poradni w Kaliszu utworzony w 1985; w 2006 włączono do niego wielospecjalistyczny Wojewódzki Szpital Matki i Dziecka im. Przemysława II przy ul. Toruńskiej wzniesiony w latach 1934–-1936 wg projektu Władysław Borawskiego; od 1989 nosi imię Ludwika Perzyny. Historia W 1954 Oddział Chorób Płucnych Szpitala Miejskiego im. Przemysława II został przekształcony w Państwowy Szpital Przeciwgruźliczy im. dra Bronisława Koszutskiego w Wolicy; Bronisław Koszutski był lekarzem, działaczem społecznym, przed 1939 był prezesem Kaliskiego Towarzystwa Lekarskiego, w 1945 na nowo organizował szpitalnictwo w Kaliszu. Budynek szpitala przy ul. Poznańskiej 79, modernistyczny, został wzniesiony jako Wojewódzki Szpital Wielospecjalistyczny w Kaliszu w latach 1973–1989 według projektu Henryka Marcinkowskiego i Piotra Namysła. W szpitalu leczy się około 37 tys. pacjentów rocznie. Placówka współpracuje w zakresie odbywania studenckich praktyk i pozyskiwania nowej kadry medycznej z Wydziałem Medycznym i Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Kaliskiego im. Prezydenta Stanisława Wojciechowskiego w Kaliszu. W 2025 roku władze szpitala i uczelni podpisały porozumienie, na mocy którego w przyszłości Wojewódzki Szpital Zespolony im. Ludwika Perzyny w Kaliszu zostanie przekształcony w Szpital Kliniczny Uniwersytetu Kaliskiego. Docelowo wszystkie oddziały mają stać się oddziałami klinicznymi, choć sam szpital ma nie zmienić struktury właścicielskiej. W 2015 szpital dzięki wsparciu Urzędowi Marszałkowskiemu Województwa Wielkopolskiego kwotą ponad 11 mln złotych otrzymał innowacyjną aparaturę medyczną m.in. neuronawigację do skomplikowanych operacji na mózgu. 1 lutego 2016 w szpitalu przy ul. Toruńskiej otwarto Oddział Onkologii Klinicznej, połączony bezpośrednio z budynkiem Ośrodka Radioterapii. Przy szpitalu znajduje się lądowisko Kalisz, przeznaczone dla śmigłowców sanitarnych i ratowniczych. Oddziały Chorób Wewnętrznych I i Gastroenterologii Chorób Wewnętrznych II Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej Chirurgii Ogólnej i Przewodu Pokarmowego Anestezjologii i Intensywnej Terapii Urologiczny - na sierpień 2025 zawieszony Neurologiczny z Pododdziałem Udarowym Otolaryngologiczny Urazowo-Ortopedyczny Kardiologiczny Okulistyczny Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Reumatologiczny Neurochirurgiczny Nefrologiczny ze Stacją Dializ Szpitalny Oddział Ratunkowy Rehabilitacyjny Rehabilitacji Dziecięcej (pobyt dzienny Gastroenterologii Dziecięcej Chorób Dziecięcych Położniczo-Ginekologiczny i Ginekologii Onkologicznej Patologii i Intensywnej Terapii Noworodka Obserwacyjno-Zakaźny Psychiatryczny Onkologii Klinicznej Przypisy
Kaplica św. Barbary w Toruniu

Kaplica św. Barbary w Toruniu – rzymskokatolicka zabytkowa kaplica filialna w jurysdykcji parafii św. Antoniego w Toruniu, położony na cmentarzu św. Barbary, przy ul. Przysieckiej 12, na Barbarce w Toruniu. Obecna kaplica św. Barbary w Toruniu powstała w 1842 roku w pobliżu poprzedniej, zbudowanej przed 1820 rokiem. Głównym inicjatorem budowy nowej kaplicy był młynarz Heinrich Tilck, który w 1839 roku stał się dzierżawcą gruntów na Barbarce. Zgodę na budowę kaplicy otrzymał 18 kwietnia 1842 roku. Wybudowano ją z dobrowolnych datków mieszkańców miasta, za zgodą biskupa chełmińskiego oraz królewskiej rejencji w Kwidzynie. Cmentarz wraz z kaplicą figurują w rejestrze zabytków, nr rej: A/1537/1-2 z 17 sierpnia 2009 roku. Przypisy Bibliografia Waldemar Rozynkowski: Z dziejów Barbarki od średniowiecza do okresu międzywojennego. W: Sylwia Grochowina, Waldemar Rozynkowski (red.): Barbarka. Miejsce kultu, męczeństwa i pamięci. Toruń: 2019. ISBN 978-83-952086-2-1.
Ogrodzieniec (hrad)

Ogrodzieniec je zřícenina hradu ve gmině Ogrodzieniec v okrese Zawiercie ve Slezském vojvodství v Polsku. Nachází se při východním okraji katastru stejnojmenného města u vesnice Podzamcze, která je jeho částí. Hrad byl postaven ve 14. a 15. století a patřil do řetězce hradů, které měly ochránit zemi před nájezdy západních sousedů. V roce 1655 byl zničen během války Polska se Švédskem. Nyní je to zřícenina, která se nachází na turistické Stezce orlích hnízd. Zřícenina hradu, která je v současné době přístupná veřejnosti, se nachází na jednom z nejvyšších kopců krakovsko-čenstochovské vrchoviny (Góra Zamkowa – nadmořská výška 515,5 m tj. 10 m pod nejvyšší horou Góry Janowskiego). Historie První opevnění na místě pozdějšího hradu bylo postaveno za vlády Bolesława Křivoústého. Pravděpodobně bylo zničeno během tatarské invaze v roce 1241. Na místě dřevěné tvrze byl králem Kazimírem Velkým později postaven zděný hrad, který byl součástí řetězce, který sloužil jako ochrana proti nájezdům, které se uskutečnily v letech 1327 a 1345. V roce 1387 dal Władysław Jagiełło hrad krakovskému pohárníkovi Włodkovi z Charbinowic. Pevnost je dokonale vsazena do terénu: ze tří stran byla zakryta vysokými skalami a její obvod byl uzavřen kamennou zdí. Vchod do hradu vedl úzkou mezerou mezi skalami. Majitelé hradu se pak střídali a teprve v letech 1530-1545 jej převzal Seweryn Bonerovi, který jej přestavěl a rozšířil o nové křídlo. Středověká pevnost se změnila z hradu gotickém stylu na renesanční zámek. V roce 1655 byl zámek částečně vypálen švédskou armádou , která zde pobývala téměř dva roky a zničila velkou část budov. Dalším majitelem pak byl v roce 1669 krakovský kastelán Stanisław Warszycki. Kolem roku 1695 přešel hrad do rukou rodiny Męcińských. V roce 1702 byl však zámek významně poškozen požárem švédské armády Karla XII., který pohltil více než polovinu hradu. Od té doby nebyl hrad přestavěn. Kolem roku 1784 koupil hrad Tomasz Jakliński, který se však o technický stav areálu nestaral. Poslední obyvatelé opustili zničenou pevnost kolem roku 1810 a následně byl rozprodán jako stavební materiál. Za hradem v Podzamčí stojí kaple, která byla z těchto hradních prvků (např. portál, římsa) postavena. Po roce 1944 byl objekt znárodněn. V roce 1949 pak začaly konzervační práce, zaměřené na zachování hradu v podobě trvalé zříceniny. Práce byly v roce 1973 dokončeny a následně byl hrad návštěvníkům zpřístupněn. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Zamek Ogrodzieniec na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hrad Ogrodzieniec na Wikimedia Commons Informace o zámku průvodce po Juře hrady na Juře Archivováno 24. 6. 2021 na Wayback Machine.
Burg Ogrodzieniec

Die Burg Ogrodzieniec ist eine Burgruine aus dem 14. Jahrhundert beim polnischen Dorf Podzamcze, etwa zwei Kilometer östlich von Ogrodzieniec in der Woiwodschaft Schlesien, Polen. Die Burg liegt im Krakau-Tschenstochauer Jura. Geschichte Eine erste Anlage stand an dieser Stelle bereits zu der Regierungszeit von Bolesław III. Schiefmund und wurde im Jahr 1241 zerstört. Mitte des 14. Jahrhunderts entstand eine Burg im gotischen Stil. Schwedische Truppen plünderten die Burg im Zweiten Nordischen Krieg 1655–1660. 1702 wurde die Anlage bei einem Brand schwer beschädigt und um 1810 vollständig aufgegeben. Es handelt sich um eine der größten Burgen Polens. Szlak Orlich Gniazd Der Szlak Orlich Gniazd (Route der Adlerhorste) ist ein 163 km langer markierter Wanderweg und verbindet die Adlerhorstburgen. Die erste Idee für einen solchen Wanderweg kam schon 1927 auf, wurde aber erst 1948 wieder aufgegriffen und 1950 umgesetzt. Der Wanderweg beginnt in Krakau und endet in Tschenstochau. Dieser Weg umfasst 25 Burgen und andere Befestigungsanlagen. Die Burg Ogrodzieniec liegt bei Kilometer 88 des Wanderwegs. Weblinks Die Burg Tenczyn auf zamki.net.pl (poln.) Einzelnachweise