NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Piasek (wyspa)

Piasek, Wyspa Piaskowa – jedna z odrzańskich wysp w obrębie historycznego wrocławskiego starego miasta oraz Śródmiejskiego Węzła Wodnego – Górnego. Z lewym brzegiem Odry i Starym Miastem połączona jest Mostem Piaskowym, z Ostrowem Tumskim – Mostem Tumskim, a z prawym brzegiem i z Wyspą Młyńską – Mostami Młyńskimi. Oprócz tego z wyspy Piasek na Wyspę Słodową biegnie przez Kładkę Piaskową trakt spacerowy. Południowo-zachodni skrawek wyspy, odcięty od niej kanałem ze Śluzą Piaskową, nosi nazwę Wyspy Daliowej. Etymologia Nazwa wyspy (niem. Sandinsel, łac. Insula Arena) wywodzi się od znajdującego się na niej kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku. Jego łacińskie wezwanie Sancta Maria in Arena pochodzi od kaplicy św. Marii w Padwie, zbudowanej w miejscu dawnej areny cyrku, która w czasach rzymskich wysypywana była piaskiem (łac. arena). Historia Już we wczesnym średniowieczu przebiegał przez wyspę główny trakt w kierunku północ-południe. Do czasów wyburzenia na rozkaz Napoleona Bonaparte wrocławskich fortyfikacji w XIX wieku wyspa Piasek znajdowała się bezpośrednio przed Bramą Piaskową, północnym wjazdem do miasta. Przed kasatą zakonów w 1810 cała wyspa stanowiła własność kościelną i dopiero po tym roku została włączona pod miejską jurysdykcję. Podczas Festung Breslau Generał Niehoff ulokował na wyspie stanowisko dowodzenia obroną miasta. Dokonano tego 14 marca 1945, w momencie zbliżania się wojsk radzieckich wcześniejszych do wcześnej zajmowanych pozycji przez sztab obrony. Stanowisko ulokowano w podziemiach biblioteki. Aby zapewnić bezpieczeństwo sztabowi dokonano wyburzenia górnych kondygnacji budowli. Obecna zabudowa Przez wyspę z północy na południe przebiega ul. św. Jadwigi. Oprócz niej w stronę Ostrowa Tumskiego biegnie uliczka Najświętszej Marii Panny, pozostałe ulice są ślepe. Dawniej wyspa była gęsto zabudowana, znajdował się na niej (przy skrzyżowaniu ul. św. Jadwigi i Wodnej) klasycystyczny dom własny Carla Gottharda Langhansa oraz liczne zabudowania w konstrukcji słupowo-ryglowej, zostały one zniszczone w ostatnich miesiącach II wojny światowej. Oprócz kościoła Najświętszej Maryi Panny znajduje się tu dawny gotycki kościół św. Anny, po 1810 przebudowany najpierw na szpital, obecnie stanowiący budynek mieszkalny, barokowa cerkiew prawosławna Świętych Cyryla i Metodego (do tego budynku przeniesiono w 1810 kościół pod wezwaniem św. Anny) i kilka innych zabudowań, w tym młyn wodny Maria (nad odnogą oddzielającą ją od Wyspy Młyńskiej). Przy Kościele Najświętszej Maryi Panny znajduje się budynek dawnego klasztoru kanoników regularnych św. Augustyna, który należy obecnie do Uniwersytetu Wrocławskiego. Do 2017 roku mieścił się w nim jeden z gmachów Biblioteki Uniwersyteckiej we Wrocławiu, od 2018 znajduje się w nim Katedra Judaistyki im. Tadeusza Taubego, a od 2024 roku także dziekanaty Wydziału Neofilologii i Wydział Komunikacji Społecznej i Mediów Uniwersytetu Wrocławskiego. W 2005 odsłonięto przy bulwarze Stefana Wyszyńskiego (na skwerze po północnej stronie kościoła NMP) pomnik kardynała Kominka z cytatem z Orędzia do biskupów niemieckich. Pomnik stanął w 40. rocznicę jego opublikowania. Przypisy
Wyspa Pucka

Wyspa Pucka (do 1945 niem. Vorbruch) – wyspa rzeczna w Szczecinie na Międzyodrzu. Administracyjnie leży w dzielnicy Śródmieście i daje nazwę osiedlu Międzyodrze-Wyspa Pucka. Otoczona jest wodami Przekopu Parnickiego, Odry Zachodniej, Regaliczki, Jeziora Portowego i Kanału Rybnego. Powstała przez wykopanie Kanału Rybnego i Jeziora Portowego w zachodniej części Zaleskich Łęgów. Na zachodzie Przekop Parnicki oddziela ją od Wyspy Zielonej. Drogowy most nad Kanałem Rybnym (zlokalizowany w północnej części) jest jedynym prowadzącym na wyspę. Co prawda na południu wyspy istnieje jeszcze drugie połączenie ze stałym lądem, jednak powstało ono przez zasypanie fragmentu Regaliczki w miejscu, gdzie oddzielała się ona od Odry Zachodniej i utworzenie grobli. Przed rozpoczęciem II wojny światowej na wyspie powstało osiedle mieszkaniowe ze szkołą i kaplicą. Wyspa zajęta jest głównie przez ogrody działkowe w północnej części – pozostała część wyspy to nieużytki, mokradła i trzcinowiska. Komunikacja zbiorowa z resztą miasta zapewniona jest od 10 lutego 1968 – uruchomiona została wówczas linia M (bądź MB) obsługiwana przez mikrobusy marki Nysa. 30 maja 1981 Nysy zostały zastąpione Jelczami 080, a numer linii zmieniono na obowiązujący do dziś – nr 52. Ostatnia zmiana zaszła 11 maja 1984 roku, kiedy to autobusy zaczęły jeździć na wydłużonej trasie do oddalonej o 800 metrów nowej pętli przy ul. Marynarskiej. Przypisy
Wyspa Szczytnicka

Wyspa Szczytnicka – wyspa położona we Wrocławiu w obrębie Szczytnickiego Węzła Wodnego, otoczona wodami rzeki Odry. Na południe od terenu wyspy znajduje koryto Odry śródmiejskiej, biegnące w kierunku Śródmiejskiego Węzła Wodnego. Od tego koryta, niemal prostopadle w kierunku zbliżonym do północnego, odchodzi koryto Starej Odry, stanowiące wschodni akwen ograniczający obszar wyspy. Natomiast na północnym zachodzie wyspa odcięta jest od obszaru osiedla Plac Grunwaldzki przez Przekop Szczytnicki. Taki układ cieków wokół wyspy sprawia, że przypomina ona kształtem trójkąt. O ile w korycie Odry śródmiejskiej nie ma żadnych budowli piętrzących, to już na pozostałych kanałach wodnych otaczających wyspę wybudowano Stopień Wodny Szczytniki, obejmujący następujące główne budowle stopnia: Jaz Szczytniki, położony w korycie Starej Odry, lewy przyczółek tego jazu opiera się o wyspę, Śluza Szczytniki, położona w przekopie, prawa ściana komory śluzy przylega do wyspy. Na wyspę nie prowadzi żadna przeprawa mostowa. Jedyne połączenie piesze to pomosty zamontowane na wrotach wspornych Śluzy Szczytniki, stanowiących zamknięcia główne tej budowli. Oprócz tej drogi na wyspę można dostać się drogą wodną. W awanportach śluzy istnieje infrastruktura umożliwiająca cumowanie przez jednostki pływające. Ponadto w awanporcie dolnym znajduje się przystań policji. Mimo braku połączenia mostowego wyspy z pozostałym obszarem lądu teren ten jest w znacznym stopniu zagospodarowany. Mimo to część obszaru wyspy to teren zielony. Na wyspie znajduje się kilka budynków, w których mieszczą się różne instytucje, oraz budowle, w tym między innymi: komisariat policji wodnej, przystań jachtowa, obiekty dydaktyczne Politechniki Wrocławskiej, okresowa przystań dla statków żeglugi pasażerskiej i statku inspekcyjnego Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Instytut Ochrony Środowiska, sterownia jazu Szczytniki. Historia powstania tej wyspy wiąże się z tzw. I kanalizacją Odry, tj. inwestycją w zakresie hydrotechniki polegającą na budowie systemu przeciwpowodziowego i nowej drogi wodnej (Droga Wielkiej Żeglugi, Miejski Szlak Żeglugowy). Przeprowadzona została w latach 1892–1897. To podczas tej inwestycji uregulowano i przebudowano koryto Starej Odry oraz wybudowano Przekop Szczytnicki, wraz z budowlami hydrotechnicznymi. Obecnie szlak ten jest śródlądową drogą wodną II klasy, prowadzącą przez Przekop Szczytniki, Starą Odrę i dalej Kanał Miejski, jako szlak boczny Odrzańskiej Drogi Wodnej. Zobacz też Wyspy we Wrocławiu Wrocławski Węzeł Wodny Kanały wodne we Wrocławiu Stopnie wodne we Wrocławiu Uwagi Przypisy
Wyspa Zielona

Wyspa Zielona – wyspa rzeczna w Szczecinie na Międzyodrzu. Leży na południe od Kępy Parnickiej. Dawniej stanowiła najbardziej na zachód wysuniętą część Wyspy Puckiej leżącą w widłach Odry Zachodniej i Parnicy. Wskutek prac nad rozbudową szczecińskiego portu wykonano Przekop Parnicki odcinający Wyspę Zieloną od Wyspy Puckiej. Współcześnie dawny nurt Parnicy zasypano groblą łącząc tym samym Wyspę Zieloną z Kępą Parnicką. Jedyną ulicą na wyspie jest ul. Heyki, przy której znajduje się Stocznia Rzeczna Odra. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Neue Silberwiese. Od 1945 r. stosowano polską nazwę Kępa Reglicka. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Wyspa Zielona. Zobacz też Lista wysp Polski Przypisy
Wyspa na Kapuściskach

Wyspa na Kapuściskach, także Wyspa Wisielca – wyspa rzeczna na Brdzie w Bydgoszczy, położona na styku osiedli Kapuściska i Bartodzieje. Wyspa zajmuje powierzchnię 1,4 ha, a jej wymiary to 180 m na 80 m. Powstanie Wyspa powstała w sposób sztuczny. Katalog map dla wodniaków wskazuje, że wyspa została utworzona w czasie kanalizacji Brdy w 1897 r., jednak mapy topograficzne sprzed 1971 r. w jej miejscu przedstawiają meander Brdy, który następnie został wyprostowany przez przekop. W latach późniejszych, przekop ten stał się głównym korytem rzeki. Charakter i obiekty Wyspa od wschodu sąsiaduje z nabrzeżem dawnej śluzy Kapuściska, rozebranej w 1910 r. Od północy starorzecze odcięto groblą (według map topograficznych po 1908 r.) i urządzono zbiornik wodny użytkowany przez przedsiębiorstwa przemysłowe. W chwili obecnej wyspa jest zadrzewiona i niedostępna od strony lądu. Plan Rewitalizacji i Rozwoju Bydgoskiego Węzła Wodnego przewiduje budowę w sąsiedztwie wyspy przystani oraz nabrzeża cumowniczego dla jednostek wodnych. Legenda Z wyspą tą związana jest jedna z bydgoskich legend miejskich, a mianowicie legenda Wyspy Wisielca. Według tej legendy na wyspie wieszano schwytanych na statkach przemytników i złodziei, ku przestrodze dla pozostałych kupców wpływających do miasta. Nigdy nie potwierdzono tego jednak w źródłach historycznych. Zobacz też legenda Wyspy Wisielca Brda Bydgoski Węzeł Wodny Przypisy Bibliografia Umiński Janusz. Brzegiem Brdy do Brdyujścia. [w.] Kalendarz Bydgoski 2001 Umiński Janusz. Powrót nad rzekę. [w.] Kalendarz Bydgoski 2004 Wroński Stanisław, Pietrzak Ewa. Nasza nadrzeczna tożsamość [w.] Kalendarz Bydgoski 2010 R. Zamyślewski, Katalog map dla wodniaków, Bydgoszcz 2010, s. 2. Program Rewitalizacji i Rozwoju Bydgoskiego Węzła Wodnego na stronie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Bydgoszczy Linki zewnętrzne Wyspa na zdjęciu satelitarnym
Wyspowo (jezioro)

Wyspowo (kaszb. Jezoro Wëspòwò, niem. Wispau See) – jezioro śródleśne północnego krańca Pojezierza Kaszubskiego położone w Polsce, na południowym wschodzie od Wejherowa w pobliżu wsi Zbychowo w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim, w gminie Wejherowo na obszarze leśnym Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Pełni głównie funkcje rekreacyjno-turystyczne dla mieszkańców pobliskiego Wejherowa. Jezioro mieści się w trzeciej klasie czystości wód. Woda nie jest zbyt przejrzysta. Występują też zakwity sinic. Dno jest zmienne i muliste. Brzegi jeziora są silnie zarośnięte głównie przez mannę mielec. W płytkiej wodzie występują pijawki, które są bioindykatorem i żyją w zanieczyszczonych wodach. W okolicy akwenu znajdują się domki letniskowe oraz osada Wyspowo. Zobacz też Wejherowo Zbychowo Linki zewnętrzne Jezioro Wyspowo (galeria) Trójmiejski Park Krajobrazowy
Wyszyna (województwo lubuskie)

Wyszyna (nazwa oboczna: Wójciki) – osada w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Czerwieńsk. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego. Zobacz też Wyszyna Przypisy Bibliografia TERYT
Wyśnikówka

Wyśnikówka, Wyżnikówka – polana na północnych zboczach Mogielicy w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się przy zielonym szlaku turystycznym z Dobrej na Mogielicę. Na szczyt Mogielicy jest stąd jeszcze ok. 20 min. Polana zajmuje fragment grzbietu i dwa jego dość strome stoki. Jest bardzo charakterystycznym elementem sylwetki Mogielicy, rozpoznawanym z dużych odległości. Przed wojną była intensywnie wypasana i częściowo koszona. Jeszcze w latach 70. pod lasem stał szałas pasterski. Dzisiaj jest dla turystów ulubionym miejscem do odpoczynku po stromym podejściu od Przełęczy Rydza-Śmigłego. Roztaczają się stąd bardzo szerokie widoki. Wczesną wiosną na polanie licznie zakwita śnieżyczka przebiśnieg, jesienią cała polana pokrywa się kępami fioletowo kwitnącej goryczki trojeściowej. Od czasu zaprzestania użytkowania polany obserwować tutaj można sukcesję ekologiczną – stopniowe zarastanie polany zmieniającymi się zespołami roślinności, ostatecznym efektem którego jest las. Wyśnikówka znajduje się w obrębie wsi Chyszówki w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Szlaki turystyki pieszej z Dobrej przez Łopień i Przełęcz Rydza-Śmigłego na Mogielicę (4:45 h, ↓ 4 h). z Jurkowa przez polanę Cyrla na szczyt Mogielicy (2:45 h, ↓ 1:45 h). Szlak ten przebiega nieco poniżej południowych obrzeży polany. Przypisy
Starolesnianske pleso

Starolesnianske pleso (polsky Wyżni Harnaski Staw, německy Fuchssee, maďarsky Fuchs-tó) je ledovcové jezero ve Velké Studené dolině ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Podle polského názvosloví náleží ke skupině Sesterských ples. Má rozlohu 0,7200 ha, je 130 m dlouhé a 70 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,2 m a objemu 10 588 m³. Leží v nadmořské výšce 1988 m. Okolí Pleso se nachází 400 m nad Zbojníckou chatou v horní části Velké Studené doliny u žluté turistické značky od Téryho chaty na Zbojníckou chatu, která vede po západním břehu a za ní se prostírá Zbojnícka pláň. Jižně od plesa se zvedá vyvýšenina, za kterou se nachází Sesterské pleso. Na východě se pod skalním stupněm nachází nižší patro Veľké Studené doliny. Vodní režim Je to stálé bezpřítokové a beodtokové pleso. Náleží k povodí potoka tekoucího Zbojníckym spádem, který spolu se Sivým potokem a potokem ze Sesterského plesa vytváří levou zdrojnici Veľkého Studeného potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso je veřejnosti přístupné každoročně v období od 16. června do 31. října. žlutá turistická značkaprochází ve vzdálenosti 20 m od západního břehu jezera, avšak přímo k jezeru je přístup veřejnosti zakázán. Pěší přístup je možný: Po žluté turistické značce od Téryho chaty, Po žluté turistické značce od Zbojnícke chaty, Po modré turistické značce od Rainerovy chaty a dále po žluté turistické značce, Po modré turistické značce z Lysé Poľany a dále po žluté turistické značce. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Starolesnianske pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Starolesnianské pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Harnaski Staw, Wyżni
Wyżni Harnaski Staw

Wyżni Harnaski Staw (słow. Starolesnianske pleso, niem. Fuchssee, węg. Fuchs-tó) – staw położony na wysokości 1986 m n.p.m. (według niektórych źródeł 1983, 2000 m), w Dolinie Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,711 ha, wymiary 130 × 70 m i głębokość ok. 4,2 m. Jest to bezodpływowe jezioro, leżące w małej kotlince. Wyżni Harnaski Staw jest największym z grupy pięciu Harnaskich Stawów wchodzących w skład 27 Staroleśnych Stawów. Pozostałe to Niżni Harnaski Staw, Pośredni Harnaski Staw, Wyżnie Harnaskie Oko i Niżnie Harnaskie Oko. 7 maja 1969 nad północno-wschodnim brzegiem Wyżniego Harnaskiego Stawu miał miejsce wypadek – spadający śmigłowiec zabił ratownika TANAP-u. Nazewnictwo Nazwy niemiecka i węgierska zostały nadane w 1901 r. i odnoszą się do Friedricha Fuchsa – geodetę i kartografa. Nazwa niemiecka została mylnie przetłumaczona jako pochodząca od nazwy zwierzęcia (niem. Fuchs = pol. lis = czes. i słow. líška), więc staw w 1918 r. nazwano Líščie pleso. Polska nazwa – Wyżni Harnaski Staw podawana jest przez Wielką encyklopedię tatrzańską. Dawniej była w użyciu również nazwa Wyżni Staw Staroleśny. Taką nazwę tego stawu podaje Józef Nyka w swoim przewodniku Tatry słowackie, obecnie jest ona uważana za nieprawidłową. Szlaki turystyczne – żółty szlak jednokierunkowy prowadzący ze Schroniska Téryego przez Czerwoną Ławkę do Schroniska Zbójnickiego (staw znajduje się przy szlaku, blisko Schroniska Zbójnickiego). Czas przejścia ze Schroniska Téryego na przełęcz: 1:30 h Czas przejścia z przełęczy do Schroniska Zbójnickiego: 1:45 h Przypisy Bibliografia Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5. Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Harnaski Staw, Wyżni”. [dostęp 2008-11-13].
Wyżni Siwy Staw

Wyżni Siwy Staw (słow. Vyšné Sivé pleso) – jeden z trzech Siwych Stawów należących do grupy 27 Staroleśnych Stawów znajdujących się w Dolinie Staroleśnej w słowackiej części Tatr Wysokich. Wyżni Siwy Staw leży w Siwej Kotlinie, nieco na północ od Pośredniego Siwego Stawu, z którym połączony jest niewielkim strumykiem. Wyżni Siwy Staw nie jest dokładnie pomierzony, jest nieco większy od Niżniego Siwego Stawu, natomiast dużo mniejszy od Pośredniego Siwego Stawu. Nieco na wschód od niego przebiega żółto znakowany szlak turystyczny schodzący z Czerwonej Ławki i biegnący w kierunku Schroniska Zbójnickiego. Bibliografia Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie cz. XIV Wyd. XI. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1993. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
Vyšné Terianske pleso

Vyšné Terianske pleso je ledovcové jezero ve skupině Terianskych ples. Nachází se v karové kotlině v údolí Nefcerka, jež je boční větví Kôprové doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,5550 ha a je 190 m dlouhé a 55 m široké. Dosahuje maximální hloubky 4,3 m. Objem vody činí 8470 m³. Leží v nadmořské výšce 2124 m, což ho činí třetím nejvýše položeným tatranským plesem. Okolí Na severovýchodě se táhne od severu hřeben od Hrubého vrchu přes Furkotskou priehybu k Furkotskému štítu. Na jihovýchodě se bezprostředně nad plesem nachází Furkotské sedlo, ze kterého hřeben pokračuje dále na jih k Ostré. Na jihozápad údolí klesá do Kôprové doliny. Vodní režim Pleso nemá pravidelný povrchový přítok. Směrem na jihozápad z něj odtéká Nefcerský potok a částečně pod povrchem odtéká do Nižného Terianskeho plesa. Jezero je po velkou část roku pokryté ledem. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Celé údolí je přísnou rezervací TANAPu a přístup veřejnosti do ní je zakázaný. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vyšné Terianske pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Teriański Staw, Wyżni
Wyżni Teriański Staw

Wyżni Teriański Staw (niem. Oberer Terianskosee, słow. Vyšné Terianske pleso, węg. Felső-Terianszko-tó) – jeden z trzech Teriańskich Stawów, położony na wysokości 2109 m n.p.m., w Niewcyrce (odnodze Doliny Koprowej), w słowackich Tatrach Wysokich. Był mierzony przez Alfreda Lityńskiego w latach 1910–1916, ale pomiary te są niedokładne. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazały, że miał on powierzchnię 0,549 ha, wymiary 190 × 55 m i głębokość ok. 4,2 m. Jest to jeden z najwyżej położonych stawów w Tatrach (trzeci lub czwarty z kolei). Leży w karze lodowcowym, otoczony zwałowiskiem głazów z bardzo ubogą roślinnością i często bywa pokryty lodem. Nie posiada odpływu. W kilku miejscach pionowe ściany skalne opadają wprost do lustra wody. Znajduje się na obszarze ochrony ścisłej TANAP-u i nie prowadzi do niego żaden szlak turystyczny. Wyżni Teriański Staw otoczony jest: od południa przez Ostrą, od południowego zachodu przez Krótką, od północnego wschodu przez Furkot i szczyt Hrubego Wierchu, od północy przez Grań Hrubego Przypisy
Vyšné Zbojnícke pleso

Vyšné Zbojnícke pleso je ledovcové jezero na Zbojnícke pláni v horní části Velké Studené doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Má rozlohu 0,6410 ha a je 115 m dlouhé a 95 m široké. Dosahuje maximální hloubky 8,3 m a objemu 18 437 m³. Leží v nadmořské výšce 1962 m. Pleso má tvar čtvrtkruhu. Okolí Na západ od plesa se zvedá Svišťový chrbát. Je největší ze skupiny Zbojníckych ples, když zbývající se nacházejí od něj jihovýchodně. Vodní režim Do plesa přitéká ze severu Zbojnícky potok, pravá zdrojnice Veľkého Studeného potoka, z Pustého oka a pokračuje na východ do Prostredného Zbojníckeho plesa. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není volně přístupné. Ve vzdálenosti 200 m na východ vede modrá turistická značka od Zbojnícke chaty směrem k Prielomu přístupná každoročně v období od 16. června do 31. října. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vyšné Zbojnícke pleso na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Zbójnicki Staw, Wyżni
Wyżni Zbójnicki Staw

Wyżni Zbójnicki Staw (słow. Vyšné Zbojnícke pleso, Sesterské pleso I) – staw położony na wysokości ok. 1972 m n.p.m. w górnych partiach Doliny Staroleśnej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma powierzchnię ok. 0,642 ha, wymiary 115 × 95 m i głębokość ok. 8 m. Leży w południowo-zachodniej części Zbójnickiej Równi, u podnóża krótkiej grani zwanej Świstowym Grzbietem odchodzącej od Świstowego Szczytu, która oddziela Dolinę Staroleśną od Kotliny pod Rohatką i Dzikiej Kotliny. Jest największym i zarazem najwyżej położonym stawem z grupy Zbójnickich Stawów wchodzących w skład 27 Staroleśnych Stawów, oprócz niego w grupie tej znajdują się Pośredni i Niżni Zbójnicki Staw. Nazwa Zbójnickich Stawów wiąże się ze zbójnictwem tatrzańskim. Brak jest jednak powiązań zbójnictwa z tymi konkretnymi stawami ani z obiektami w ich otoczeniu. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy. – niebieski szlak znad Wodospadów Zimnej Wody i Rainerowej Chatki wzdłuż Staroleśnego Potoku do Schroniska Zbójnickiego i dalej na Rohatkę (szlak przechodzi nieopodal Wyżniego Zbójnickiego Stawu). Czas przejścia od Rainerowej Chatki do schroniska: 2:15 h, ↓ 1:45 h Czas przejścia od schroniska na przełęcz: 1:15 h, ↓ 55 min Przypisy Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
Wyżnia Dudowa Rówień

Wyżnia Dudowa Rówień – położona na wysokości około 1120–1350 m n.p.m. bardzo pochyła rówień w Dolinie Dudowej w polskich Tatrach Zachodnich. Znajduje się powyżej wąwozu Między Ściany, na dnie doliny i na dolnej części stoków Małego Opalonego Wierchu. Dawniej wchodziła w skład Hali Kominy Dudowe i stał na niej szałas. Do hali tej należała również polana Jamy. Wielokrotnie przepędzano owce między nimi przez las po stromym stoku, w wyniku czego uległ on silnemu zerodowaniu. Od czasu utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego wypas w Dolinie Dudowej został zlikwidowany. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie złoci małej. Przypisy