NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Klasztor Augustianów w Policach-Jasienicy

Klasztor augustianów w Policach-Jasienicy (Ruiny klasztoru augustianów w Policach-Jasienicy) – pozostałość po średniowiecznym klasztorze augustianów założonym w XIV wieku nad brzegiem rzeki Gunicy. Obok zabudowań klasztornych do dziś znajduje się kościół pw. św. św. Apostołów Piotra i Pawła. Historia Do Jasienicy zakonnicy zostali sprowadzeni w 1331 roku przez księcia pomorskiego Barnima III. Augustianie uregulowali rzekę Gunicę, założyli młyn, posiadali kilka karczm, uprawiali chmiel, hodowali owce i świnie, a od księcia mieli zgodę na połów ryb na Zalewie Szczecińskim. Początkowo na tym miejscu znajdował się kościół, wybudowany na tak zwanym Wzgórzu Maryjnym, a dopiero potem wzniesiono klasztor w stylu gotyckim. Klasztor posiadał własne stajnie, wodociąg, szpital, bibliotekę (założoną przez proboszcza Eckharda). W 1344 roku Barnim III przekazał zakonnikom dobra ziemskie obejmujące Stare Warpno z Zatoką Warpieńską i Puszczę Wkrzańską w rejonie jeziora Karpińskiego. Zakonnicy wchodzili często w spory z książętami pomorskimi, jeden z nich, Bogusław X, rozwiązał nawet klasztor, sprowadzając augustianów z klasztoru Möllenbeck koło Rinteln. Po kasacie klasztoru (1534), związanej z wprowadzeniem reformacji w księstwie pomorskim, budowla pełniła funkcje świeckie: w latach 1543–1583 znajdowało się tutaj kolegium nauczycielskie, założone przez księcia Barnima XI, a następnie klasztor został przekształcony w książęcy zamek myśliwski. W pałacu wypoczywała Elżbieta Krystyna Braunschweig-Wolfenbüttel, która po rozwodzie z królem Fryderykiem Wilhelmem II Pruskim została wysłana do Szczecina. W latach 60. XX wieku górne kondygnacje zostały rozebrane. Pozostawiono parterowe mury w formie tzw. trwałej ruiny. Zachowały się mury obwodowe skrzydła południowego i wschodniego, do wysokości pierwszego piętra, oraz piwnice. Co roku odbywa się tu Jarmark Augustiański. Architektura Klasztor został wybudowany w XIV wieku. Zabudowania klasztorne składały się z dwóch dwukondygnacyjnych skrzydeł i kościoła, tworząc razem otwarty ku zachodowi dziedziniec. Budynki te posiadały krużganek, z wewnętrznymi blendami, w których odkryto ceramiczny krzyż maltański. W skrzydle południowym umieszczono piwnice. Pod koniec XVI wieku, namiestnik króla szwedzkiego Nils Bielke przebudował klasztor, ukrywając gotyckie formy. W latach 1769–1775 Elżbieta Krystyna von Braunschweig ponownie przebudowała klasztor w stylu późnoklasycystycznym. Przypisy Zdjęcia
Klasztor Bazylianów w Chełmie

Klasztor bazylianów w Chełmie – budynek wzniesiony w latach 1640–1649, wchodzący w skład zespołu budowli sakralnych na Górze Zamkowej w Chełmie. Znajduje się on po północnej stronie Bazyliki NMP, ustawiony jest równolegle do niej. Powstał z fundacji biskupa unickiego Metodego Terleckiego i pierwszego rektora seminarium działającego w tym budynku, Jakuba Suszy. W 1875 r. po kasacie unii został adaptowany na cele mieszkaniowe. Później w wyniku przebudowy częściowo pozbawiono go cech stylowych. Jest to piętrowy budynek posiadający kolebkowo-krzyżowe sklepienia. Na piętrze zlokalizowany jest dawny refektarz przykryty kolebką z lunetami. W podziemiach znajdują się trzy kondygnacje piwnic. Obok niego usytuowany jest klasycystyczny, zbudowany na rzucie litery L, jednopiętrowy budynek Chełmskiego Prawosławnego Bractwa Bogurodzicy (powstałego pod koniec XIX wieku). Bractwo miało na celu rusyfikację ziemi chełmskiej. Dawniej przed jego wejściem znajdował się kolumnowy portyk. Budynek klasztoru bazylianów obecnie wykorzystywany jest do celów mieszkalnych. Przypisy
Kloster Mogilno

Das Kloster Mogilno war eine Benediktinerabtei in Mogilno in Polen vom 11. bis zum 19. Jahrhundert. Sie gehörte zu den ältesten und bedeutendsten Klöstern des Landes. Seit 2014 wird sie von Kapuzinern genutzt. Geschichte Das Kloster wurde im 11. Jahrhundert auf einer Halbinsel in einer Burgsiedlung gegründet. Die genauen Umstände sind unbekannt, die angebliche Gründungsurkunde von 1065 war eine Fälschung des 12. Jahrhunderts. Noch im 11. Jahrhundert wurde eine monumentale dreischiffige Basilika mit Krypten angelegt, die zu den größten im damaligen Polen gehörte. Im späten 13. Jahrhundert erfolgte ein Umbau, der im 14. bis 16. Jahrhundert abgeschlossen wurde. Die Abtei Mogilno war das bedeutendste Kloster in Großpolen. Es besaß umfangreichen Landbesitz, auch in anderen Landesteilen (bei Kolberg), und mehrere Priorate (St. Adalbert bei Danzig). Im Jahre 1499 brannte die Klosteranlage bei einem Stadtbrand nieder und wurde danach neu aufgebaut. Im 16. und 17. Jahrhundert nahmen die Erzbischöfe von Gnesen ihren Sitz im Kloster und waren auch dessen Äbte. Nach dem Übergang des Gebietes an das Königreich Preußen wurde 1816 die Aufnahme neuer Novizen verboten. Im Jahre 1833 wurde das Kloster geschlossen. Die Kirche St. Johannes wurde Pfarrkirche. Die Klostergebäude wurden als Schule genutzt, seit 1880 nach Umbauten als Spital. Nach 1945 war die Klosteranlage in staatlichem Besitz. Seit 2014 leben dort Kapuziner, die ein Europäisches Begegnungszentrum Wojciech - Adalbert betreiben. Kirche St. Johannes Die Kirche St. Johannes ist eine dreischiffige Basilika mit Chor und Apsiden. Sie enthält spätromanische und gotische Bestandteile aus dem 13. bis 16. Jahrhundert mit barocken Ergänzungen aus dem 18. Jahrhundert. Unter dem Chorraum gibt es Krypten. In ihnen ist eine Ausstellung zu den archäologischen Ausgrabungen im Kloster zu sehen. Die Innenausstattung ist vor allem barock. Der Hauptaltar aus dem 18. Jahrhundert enthält ein Gemälde Maria Schnee aus dem 17. Jahrhundert. Weitere Altäre, die Kanzel und das Chorgestühl sind ebenfalls aus dem 18. Jahrhundert. Klostergebäude Die ehemaligen Klausurgebäude befinden sich südlich der Kirche. Sie wurden im 15. und 16. Jahrhundert neu gebaut und im 18. und 18. Jahrhundert umgebaut. Im Innenhof befindet sich ein Brunnen aus dem 11. Jahrhundert, der als einer der ältesten erhaltenen in Polen gilt. Im Europäischen Begegnungszentrum Wojciech - Adalbert gibt es auch Übernachtungsmöglichkeiten für Gäste. Weblinks Die Kirche des hl. Johannes in Mogilno Region Wielkopolska (deutsch) Klasztor Mogilno Zabytek, Geschichte des Klosters (polnisch) Klasztor Mogilno Website des Kapuzinerklosters (polnisch) Historia i opis parafii pw. św. Jana Apostoła w Mogilnie Stadt Mogilno (polnisch)
Benedictine Monastery, Mogilno

The Benedictine Monastery in Mogilno is an 11th century Benedictine monastery in Mogilno, Poland. It is the second oldest Benedictine monastery in Poland, after the monastery in Tyniec. It is on the register of monuments in Poland. The complex features the parish church of St. John. History The monastery was founded around 1050 by Casimir the Restorer who intended the Mogilno and Tyniec monasteries to support the rebuilding of Polish religious society after several years of chaos. Early financial support for the monastery came from a variety of sources, including tithes from fairs and donations from members of the Piast dynasty. By the 12th century, after a frenzy of monastery foundations, the Benedictines began to lose prominence in Poland. In the 16th and 17th centuries, the monastery buildings and church received their last notable renovations. The monastery was then closed in the 19th century. During World War II, the Nazis used the monastery as a jail and depot for prisoners. Architecture The complex features Baroque and Romanesque elements, a quadrangle, and vaulted crypts. See also Christianization of Poland Mogilno Falsification References
Kloster Zehden

Das ehemalige Zisterzienserinnenkloster Zehden liegt in der Ortschaft Cedynia (Zehden in der Neumark) in der polnischen Woiwodschaft Westpommern, wenige Kilometer östlich der Oder zwischen Bad Freienwalde (Oder) (Bundesrepublik Deutschland) und Chojna (Königsberg in der Neumark). Die Gründung des Zisterzienserinnenklosters ist auf das Jahr 1266 datiert. Das eng mit dem Kloster Chorin auf der westlichen Oderseite verbundene Kloster wurde 1278 geweiht. Zunächst noch relativ unbedeutend, gewann Kloster Zehden schnell an Einfluss und Wohlstand. Es verfügte schließlich über großen Landbesitz. Kloster Zehden spielte eine bedeutende Rolle bei der Entwicklung des Gebietes um Zehden sowie bei der Christianisierung der Neumark und von Vorpommern. Im 15. Jahrhundert gehörte das Kloster zum Ordensritterstaat des Deutschen Ordens, später zum Kurfürstentum Brandenburg. Mit der Reformation in Brandenburg begann der Niedergang des Klosters Zehden. 1555 wurde das Kloster säkularisiert. Zwar konnten die Nonnen zunächst noch im Kloster verbleiben, aber als 1611 das Kloster mit seinen Ländereien in den Besitz des brandenburgischen Kurfürsten Johann Sigismund überging, mussten die letzten Zisterzienserinnen das Kloster verlassen. Während des Dreißigjährigen Krieges nahm König Gustav II. Adolf von Schweden im ehemaligen Kloster Quartier. Während der Kampfhandlungen dieses Krieges wurden Ort und Kloster im Jahr 1637 stark zerstört. Noch während des Dreißigjährigen Krieges ließ 1641 Kurfürst Friedrich Wilhelm von Brandenburg den Westflügel des Klosters (das ehemalige Speisehaus) als Jagdhaus (das Churfürstenhaus) wieder aufbauen. Im Jahr 1699 wurden die Klosterkirche und große Teile des Ortes durch einen Brand zerstört. Mit der Gründung des Königreichs Preußen wurde Zehden 1701 preußisch. Im Jahr 1850 wurde der Westflügel des ehemaligen Klosters zum königlich-preußischen Postamt umgebaut. Nach dem Zweiten Weltkrieg brannte 1946 der Westflügel mit dem Postamt nieder. Der Ort Zehden und die Klosterruine kamen als Folge des Zweiten Weltkrieges zum Staatsgebiet der damaligen Volksrepublik Polen, Zehden erhielt den polnischen Namen Cedynia. Erst 1997 erwarb ein privater Investor das Klostergelände und begann mit umfassenden Restaurierungsarbeiten an der Ruine des Westflügels und den noch vorhandenen Mauerresten des Klosters in enger Zusammenarbeit mit dem Konservator der Wojewodschaft. Im Oktober 2005 eröffnete im ehemaligen Westflügel, dem einzigen baulich noch erhaltenen Klostergebäude, das Hotel und Restaurant „Kloster Zehden“. Weitere Restaurierungsarbeiten sowie die Wiederherstellung der Quelle am Fuß des Hügels, auf dem das Kloster stand, sind geplant. Literatur Franz Winter: Die Cistercienser des nordöstlichen Deutschlands. Ein Beitrag zur Kirchen- und Culturgeschichte des deutschen Mittelalters. Band 2: Vom Auftreten der Bettelorden bis zum Ende des 13. Jahrhunderts. Gotha 1871, S. 116. Christian Gahlbeck: Zisterzienser und Zisterzienserinnen in der Neumark. (= Veröffentlichungen des Brandenburgischen Landeshauptarchivs. 47). Berlin Verlag Arno Spitz, Berlin 2002, ISBN 3-8305-0291-5, doi:10.35998/9783830542681. (Open Access) Weblinks
Klasztor Cysterek w Cedyni

Klasztor Cysterek w Cedyni – dawny klasztor cysterek znajdujący się w mieście Cedynia, w województwie zachodniopomorskim, przy ulicy Marii Konopnickiej. Położony jest na wzgórzu. Został ufundowany przed 1248. Powstał prawdopodobnie przed 1278. Podczas swojej działalności wielokrotnie ulegał przebudowom. Po reformacji w 1555 uległ kasacie. Ostatnie mniszki przebywają tam jeszcze do roku 1611, ponieważ funkcjonowała w budynku szkoła dla panien o szlacheckim pochodzeniu. Później klasztor zostaje przekształcony w urząd elektora brandenburskiego. W 1699 uległ zniszczeniu przez pożar. Wkrótce został odbudowany. Później został przekształcony w majątek ziemski, w latach 1811–1870 w klasztorze działał zajazd pocztowy, potem aż do 1940 r. ponownie był siedzibą właściciela majątku ziemskiego. Klasztor spalony został w 1945 roku podczas działań wojennych przez wojska sowieckie. W latach 1997–2005 odbudowany przez prywatnego właściciela pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Obecnie w zachowanym skrzydle zachodnim mieści się hotel i restauracja „Klasztor Cedynia”. Przypisy Bibliografia Szlak Cysterski.org Polska Niezwykła.pl Historia. klosterzehden.de. [dostęp 2012-05-21]. (pol.).
Klasztor Franciszkanów w Helu

Klasztor Franciszkanów w Helu − dom zakonny męski parafii Bożego Ciała w Helu przy ul. Wiejskiej 46 w Helu. Należy do Prowinicji św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych w Poznaniu. Historia Przed II wojną światową budynek był plebanią Kościoła ewangelickiego w Helu. W 1946 roku opiekę nad budynkiem oraz rzymskokatolicką parafią Bożego Ciała w Helu objęli franciszkanie z Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. Od utworzenia w 1991 roku Prowincji św. Franciszka z Asyżu w Poznaniu, klasztor wraz z parafią i kościołem należy do tejże prowincji. Początkowo stanowił dom filialny konwentu franciszkanów w Wejherowie, obecnie jest odrębną placówką. Klasztor przez lata był miejscem wypoczynku duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego. Miejscowi franciszkanie pełnili również obowiązki kapelanów garnizonu wojskowego w Helu. W klasztorze siedzibę ma kancelaria parafii Bożego Ciała w Helu. Funkcje gwardiana i proboszcza zazwyczaj są połączone. Dąb Franciszek Przed głównym wejściem do klasztoru, od XVII wieku rośnie dąb, w 1973 roku uznany pomnikiem przyrody. Dąb nosi imię Franciszek od patrona Zakonu Braci Mniejszych, św. Franciszka z Asyżu. W 2014 roku drzewo zgłoszone zostało do IV edycji Konkursu Drzewo Roku organizowanego przez Klub Gaja. Zobacz też Parafia Bożego Ciała w Helu Kościół Bożego Ciała w Helu Prowincja św. Franciszka z Asyżu Zakonu Braci Mniejszych w Poznaniu Prowincja Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych w Katowicach Kościół św. Piotra i Pawła w Helu Przypisy
Klasztor Franciszkanów w Kętach

Klasztor Ojców Franciszkanów – klasztor franciszkanów zlokalizowany w Kętach. Historia Został wybudowany na przełomie XVII i XVIII wieku. Inicjatorem budowy był chorąży krakowski i żołnierz chorągwi husarskiej Andrzej z Żydowa Żydowski. Celem jego przedsięwzięcia była w dużej mierze walka z popularnym w tej okolicy kalwinizmem. Kościół został konsekrowany 4 października 1714 roku przez biskupa krakowskiego Kazimierza Łubieńskiego. Zarówno klasztor jak i kościół są wybudowane w stylu zbliżonym do baroku. Przed kościołem znajduje się plac na którym usytuowano stacje drogi krzyżowej. Od wschodniej strony prezbiterium wybudowano kaplicę św. Dydaka, która korytarzem łączy się z kaplicą Przemienienia Pańskiego. Kaplica św. Dydaka została dobudowana w 1901 roku. Wewnątrz niej znajdują się freski przedstawiające św.Franciszka, który dostępuje łaski odpustu zupełnego, zwanego popularnie odpustem porcjunkuli. Kaplica ta jest miejscem szczególnym, gdyż co roku przybywają do niej wierni z Kęt i okolic w celu uzyskania odpustu. Zabytki Najcenniejszym zabytkiem kościoła jest Pietà z I połowy XV wieku, nieznanego autora. Rzeźba jest polichromowana, częściowo zniszczona. Innym unikatem jest płaskorzeźba, na której przedstawiono ukrzyżowanie. Datuje się ją na I połowę XVII wieku. Płaskorzeźba ta jest sprowadzona ze Śląska, wykonana z alabastru, a oprawiona w profilowaną, drewnianą ramę. Przy kolumnie barokowej usytuowana jest rzeźba Chrystusa z końca XVIII wieku. Ołtarz główny kościoła znajduje się pośrodku prezbiterium i dzieli je na dwie części. W centralnym jego miejscu są rzeźby, przedstawiające ukrzyżowanie. Natomiast z tyłu ołtarza znajduje się chór zakonny - kaplica, wyposażona w stalle. W miejscu tym na modlitwie zbierają się zakonnicy. Ważnym zabytkiem klasztoru są organy, kupione w 1891 roku w fabryce organów w Krnov, na Śląsku Opawskim. Ich wykonawcą była firma Gebrüder Rieger. Organy te są wyposażone w 13 głosów, około 500 piszczałek, jeden manuał i pedał. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o klasztorze na stronie Prowincji Klasztór OO. Reformatów w Kętach : monografia : (ze źródeł domowych) (1893) w bibliotece Polona
Klasztor Franciszkanów w Kłodzku

Klasztor Franciszkanów w Kłodzku – barokowy budynek wzniesiony przez franciszkanów w roku 1731 obok kościoła Matki Bożej Różańcowej. Klasztor położony jest w centrum wyspy Piasek, przy pl. Franciszkańskim 1. Historia Wznoszenie klasztoru rozpoczęto w roku 1678. Budowa trwała stosunkowo długo, bo aż do roku 1731. Wielka powódź w 1783 r. zalała cały teren i zatopiła niższe partie murów kościoła oraz klasztoru do wysokości pierwszego piętra. Remont uszkodzonych w powodzi fundamentów i murów pochłonął znaczne środki finansowe i był kłopotliwy, zakończono go dopiero w roku 1800. W roku 1810 zakonnicy zostali usunięci z klasztoru na mocy dekretu o sekularyzacji, a sam budynek stał opuszczony do roku 1820, kiedy to urządzono w nim szpital wojskowy. Sytuacja taka miała miejsce do zakończenia II wojny światowej. W 1945 roku do klasztoru powrócili franciszkanie ze śląskiej prowincji św. Jadwigi we Wrocławiu. Budynek został odnowiony w latach 1974–1975, w roku 1993 otrzymał nowe elewacje, a w latach 2014–2016 nastąpiła całkowita wymiana pokrycia dachu kościelnego i klasztornego. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 25 maja 1964 roku klasztor został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Budowla jest ulokowana na południe od kościoła Matki Bożej Różańcowej, w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Klasztor został wzniesiony na planie podkowy, wokół wewnętrznego wirydarza. Zachodnie skrzydło jest nieco wydłużone i od południa flankowane cylindrycznymi basztami. Bryła posiada trzy kondygnacje i jest nakryta dachami dwuspadowymi, we wnętrzach są sklepienia klasztorne i kolebkowe. Najciekawszym pomieszczeniem klasztoru jest duży refektarz o wymiarach 10 × 18 m, przekryty sklepieniem nieckowym, na którym zachowały się freski z 1744 roku, wykonane przez Feliksa Antoniego Schefflera, przedstawiające apoteozę zakonu. W klasztornej kaplicy jest gotycka rzeźba Madonny, pochodząca z około 1500 roku. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Tadeusz Broniewski, Śląsk w zabytkach sztuki. Kłodzko, Wydanie II, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1970. Marek Staffa (redakcja), Słownik geografii turystycznej Sudetów, tom 15, Wrocław, I-BiS, 1994, ISBN 83-85773-06-1. Antoni Dudek, Franciszkanie w Kłodzku Wrocław, Wydawnictwo Świętego Antoniego, 2002. ISBN 83-8859-828-7. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia klasztoru na stronie „Wratislaviae Amici” Dawne i współczesne zdjęcia klasztoru na stronie „Polska na fotografii”
Klasztor Franciszkanów w Wieluniu

Klasztor Franciszkanów w Wieluniu – franciszkański dom zakonny, wchodzący w skład prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce, na terenie archidiecezji częstochowskiej, w województwie łódzkim, w Wieluniu, przy ul. Reformackiej. Historia Fundacja pochodząca z 1629, początkowo należąca do wielkopolskiej prowincji reformatów św. Antoniego. Jej fundatorami byli: Marcin Wierusz Kowalski, Paweł Niewęgłowski i ks. Franciszek Frakstyn. Klasztor był wznoszony w latach 1629–1634. W latach 1645–1653 klasztor był schronieniem zakonników irlandzkich, uchodzących ze swego kraju przed prześladowaniem religijnym. W 1655 roku Szwedzi splądrowali zespół klasztorny, w latach 1662–1800 w zakonie działało wyższe seminarium duchowne. W latach 1737–1754 klasztor rozbudowano do dzisiejszych rozmiarów. W 1864 został skasowany ukazem carskim za zaangażowanie zakonników w powstaniu styczniowym. W 1921 ponownie objęty przez zakon i wrocławską prowincję św. Jadwigi. W 1923 wszedł w skład odrodzonej prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych w Polsce. W okresie międzywojennym pełnił funkcję nowicjatu. W okresie powojennym częściowo zajęty przez państwo na cele publiczne. Kościół pod wezwaniem Zwiastowania Pańskiego posiada unikalną polichromię, poddaną po II wojnie światowej gruntownej renowacji. Zbudowany został w stylu barokowym, murowany, orientowany, jednonawowy. Wewnątrz wystrój rokokowy. W klasztorze znajdują się obrazy franciszkańskiego malarza XIX-wiecznego o. Rafała Ernesta Credo. W 1936 w klasztorze był wikarym konwentu sługa Boży o. Euzebiusz Huchracki OFM. Przełożeni o. Karol Bik – gwardian (1923-1924); o. Michał Porada – gwardian (1924-1926); o. Grzegorz Moczygęba – gwardian (1926-1929); o. Wilhelm Rogosz – gwardian (1929-1935); o. Grzegorz Moczygęba – gwardian (1935-1936); o. Ansgary Malina – gwardian (1936-1938); o. Augustyn Gabor – gwardian (1938-1941); o. Józef Zając – prezes (1945); o. Andrzej Napierała – prezes (1945-46); o. Wincenty Dwucet – prezes (1946-1947); o. Józef Zając – prezes (1947-49); o. Teofil Zawieja – prezes (1949-1956); o. Salwator Augustyniak – prezes (1956-1957); o. Andrzej Napierała – prezes (1957-1959); o. Mateusz Springer – prezes (1959-1962); o. Wojciech Kaczmarczyk – prezes (1962-1965); o. Pius Turbański – prezes (1965-1968); o. Marek Pielok – prezes (1968-1971); o. Leon Wojsyk – prezes (1971-1974); o. Witalis Czerwieński – prezes (1974-1975); o. Emilian Borucki – prezes (1975-1980); o. Jakub Kubica – prezes (1980-1986); o. Feliks Chwiałkowski – prezes (1986-1989); o. Feliks Chwiałkowski – gwardian (1989-1991); o. Jakub Kubica – gwardian (1991-1995); o. Felicjan Kraft – gwardian (1995-1998); o. Jakub Kubica – gwardian (1998-2001); o. Juwencjusz Knosala – gwardian (2001-2007) o. Igor Bartoszek – gwardian (2007-2013) o. Arkadiusz Kąkol – gwardian (2013-2020) o. Miłosz Kaczmarczyk – gwardian (2020-nadal) Przypisy Linki zewnętrzne Klasztor Franciszkanów w Wieluniu na Portalu Turystyki Aktywnej Ziemi Wieluńskiej
Klasztor Franciszkanów we Wronkach

Klasztor franciszkanów we Wronkach – klasztor Franciszkanów, wchodzący w skład prowincji wielkopolskiej, na terenie archidiecezji poznańskiej, we Wronkach w województwie wielkopolskim. Historia W 1279 sprowadził do Wronek dominikanów książę wielkopolski Przemysł II. Pierwszy zespół klasztorny uległ zniszczeniu w 1603. Murowany kościół wzniesiono według projektu Krzysztofa Bonadury Starszego pod koniec XVII w. Kasata zakonu nastąpiła w 1838. Społeczeństwo ze składek własnych odkupiło klasztor i przekazało arcybiskupowi gnieźnieńsko-poznańskiemu Mieczysławowi Ledóchowskiemu. W 1868 arcybiskup ten sprowadził do Wronek franciszkanów reformatów. Wzniesiono wówczas nowy budynek klasztorny, według projektu Antoniego Krzyżanowskiego. Klasztor zamknięto ponownie w dobie kulturkampfu w roku 1875. Zakonnicy przebywali w nim jednak aż do wybuchu I wojny światowej. Klasztor oficjalnie otwarto ponownie w 1925. Stał się jednym z konwentów młodej prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mniejszych z siedzibą prowincjała w Katowicach na Górnym Śląsku. Do 1931 istniało w murach klasztoru Kolegium Serafickie – niższe seminarium duchowne. W latach 1932–1939 utworzono we wronieckim konwencie studium teologiczne. W czasie II wojny światowej mieścił się w nim szpital wojskowy. Po wojnie otwarto w budynkach klasztornych dom dziecka. Franciszkanie odzyskali klasztor w latach dziewięćdziesiątych XX w. Obecnie konwent należy do prowincji poznańskiej franciszkanów. Mieści się w nim założone w 1991 roku seminarium duchowne i filia Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. W kościele przyklasztornym znajdują się witraże projektowane przez Stanisława Powalisza oraz polichromie na sklepieniu wykonane przez Mariana Schwartza z Obrzycka. Zobacz też Generałowie franciszkanów Kustodia Ziemi Świętej Przypisy
Karmelitenkloster Zagórz

Das Karmelitenkloster Zagórz war ein Kloster des Karmelitenordens in Zagórz in der polnischen Woiwodschaft Karpatenvorland auf dem Hügel Mariemont im Buków-Gebirge am Fluss Osława. Es bestand von 1714 bis 1831. Die Gebäude sind als Ruinen erhalten. Geschichte Auf dem Hügel hat sich wahrscheinlich eine mittelalterliche Burg befunden, die bereits vor 1651 verfallen war. Das Kloster wurde 1700 gegründet und bis 1730 im Spätbarockstil erbaut. Die Karmeliten zogen 1714 ins Klostergebäude ein. Das Kloster wurde als Wehrkloster an der Südgrenze Polen-Litauens errichtet. Während der Konföderation von Bar wurde das Kloster 1772 von russischen Truppen belagert und teilweise zerstört. Der Wiederaufbau nach der Ersten Polnischen Teilung zog sich bis 1822, als das Kloster einem Brand zum Opfer fiel. Die Karmeliten wurden 1831 nach Przeworsk und Lemberg verlegt, das Kloster verfiel in den nächsten Jahrzehnten zur Ruine. Ein Wiederaufbau wird immer wieder erwogen. Lage Von der Klosterruine bietet sich ein Panorama des Buków-Gebirges, der Saana Berge und der Niederen Beskiden. Weblinks