NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa w Opalenicy

Kościół Świętego Józefa w Opalenicy – jeden z kościołów rzymskokatolickich w mieście Opalenica w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu bukowskiego. Mieści się w zachodniej części miasta, przy ulicy Powstańców Wielkopolskich. Świątynia została zbudowana w 1895 albo 1900 przez miejscową niemiecką społeczność ewangelicką i służyła jej do 1945. Budowę sfinansowano ze środków Towarzystwa Gustawa Adolfa oraz dotacji lokalnej cukrowni. Od 1981 kościół stanowi siedzibę parafii katolickiej św. Józefa. Kościół zbudowano z materiałów łatwo dostępnych: cegły, klinkieru i kamienia. Został wzniesiony na solidnym granitowym fundamencie na zaprawie cementowo-wapiennej. We wnętrzu zastosowano rodzaj galerii w celu powiększenia powierzchni dla uczestników nabożeństw. Do trzonu głównego przylega od strony południowo-zachodniej znacznie niższa zakrystia. Dachy pokryto łupkiem, który przetrwał 92 lata. Do świątyni prowadzą drzwi drewniane jednoskrzydłowe. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków miasta Opalenica pod nr rej.: 2247/A z 10.09.1992 Przypisy Linki zewnętrzne Historia, zdjęcia i plany budowlane kościoła na stronie parafii św. Józefa. swjozefopalenica.c0.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-03-30)]. (pol.)
Kościół św. Józefa w Olsztynie

Kościół św. Józefa w Olsztynie – najstarsza świątynia olsztyńskiej dzielnicy Zatorze. Powstał w latach 1912–1913 w stylu neoromańskim, według projektu architekta Fritza Heitmanna. Historia i architektura Decyzję o budowie świątyni podjęto w 1911 roku w związku z rozwojem północnej części miasta. Prace rozpoczęto w kwietniu 1912 roku, a zakończono w październiku 1913 roku. Kościół wzniesiono na planie krzyża łacińskiego jako trójnawową bazylikę z transeptem. Charakterystycznym elementem budowli jest ośmioboczna wieża nad skrzyżowaniem naw oraz dwuwieżowa fasada od strony wejścia. Wnętrze świątyni mieści pięć ołtarzy, w tym ołtarz główny wykonany w stylu romańskim oraz ołtarze boczne, m.in. Najświętszego Serca Pana Jezusa, Matki Bożej Ostrobramskiej i Miłosierdzia Bożego. Do cennych elementów wyposażenia należą witraże wykonane przez firmę Gassen & Blaschke z Düsseldorfu, przedstawiające sceny z życia Chrystusa i Maryi, a także stacje Drogi Krzyżowej autorstwa Gerharda Fugla. W kościele znajduje się również bogato zdobiony prospekt organowy oraz ambona ozdobiona wizerunkami Ojców Kościoła. Świątynia została poważnie uszkodzona w 1945 roku, a następnie odbudowana i ponownie udostępniona wiernym w lipcu tego samego roku. W 1988 roku wpisano ją do rejestru zabytków. Sanktuarium Miłosierdzia Bożego Na mocy dekretu metropolity warmińskiego, ogłoszonego 5 lipca 2009 roku, kościół został ustanowiony sanktuarium Miłosierdzia Bożego. Uroczystość ta była zwieńczeniem peregrynacji obrazu „Jezu, ufam Tobie” po parafiach archidiecezji warmińskiej. Czcią otaczany jest obraz Jezusa Miłosiernego, sprowadzony do świątyni około 1950 roku i namalowany przez Bronisławę Bryx. Wizerunek, będący interpretacją znanego obrazu „Jezu, ufam Tobie”, przedstawia Chrystusa Zmartwychwstałego z promieniami symbolizującymi krew i wodę, czyli łaski sakramentów. Obraz ten, jako jeden z najstarszych w archidiecezji, odegrał istotną rolę w rozwoju kultu Miłosierdzia Bożego w regionie. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii Zdjęcia przedstawiające Kościół św. Józefa. tapety25.bdl.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-10-15)].
Cerkiew Narodzenia Świętej Anny w Orelcu

Cerkiew Narodzenia Świętej Anny w Orelcu – drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1759 we wsi Orelec. W 1967 cerkiew przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełniła funkcję kościoła filialnego pw. św. Józefa, początkowo parafii w Uhercach, potem latach 1975–2009 w Bóbrce. Historia Cerkiew wzniesiona w 1759 (według innej wersji w 1757). Według tradycji, z materiałów pozyskanych z rozbiórki cerkwi w pobliskich Uhercach. Wyremontowana w 1933. Wtedy też najprawdopodobniej dobudowany został przedsionek. Po 1947 nieużytkowana kultowo, służyła jako magazyn szyszek dla leśnictwa. W 1967 przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Podczas remontu w 1985 (lub w 1981) usunięto daszek sobotowy (wzgl. fartuchowy). Po wybudowaniu nowego kościoła w 2009 nieużytkowana. Architektura i wyposażenie Budowla konstrukcji zrębowej, dwudzielna, orientowana. Nawa prostokątna, do trójbocznie zamkniętego prezbiterium przylega od północy zakrystia. Do nawy dobudowany w późniejszym okresie przedsionek. Dach dwukalenicowy, zwieńczony cebulastą wieżyczką. W oknach zakrystii kute kraty z XIX w. Wewnątrz stropy płaskie ze skromną polichromią ornamentalno-kwiatową. Oryginalne wyposażenie nie zachowało się. Figury aniołów z ołtarza z XVIII w. oraz płaskorzeźba przedstawiająca Boga Ojca, a także figura św. Jana Nepomucena z XIX w. znajdują się w Muzeum w Łańcucie, w Dziale Sztuki Cerkiewnej. Otoczenie Na osi cerkwi znajduje się drewniana dzwonnica, konstrukcji słupowej, na planie kwadratu, nakryta dachem namiotowym. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 107-108, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 .
Kościół św. Józefa w Raciborzu

Kościół Świętego Józefa w Raciborzu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Raciborzu, w województwie śląskim. Należy do dekanatu Racibórz diecezji opolskiej. Mieści się przy ulicy Gdańskiej, w dzielnicy Ocice. Świątynia została wzniesiona w stylu modernistycznym w latach 1937–1938 według projektu nyskiego architekta Felixa Hinssena. Budowę prowadził ksiądz prałat Carl Ulitzka, proboszcz parafii św. Mikołaja. Budowa została sfinansowana z datków wiernych i dzięki ofiarności kardynała Adolfa Bertrama. Budowla poświęcona w dniu 23 października 1938 roku przez księdza Ulitzkę. Konsekrowana w dniu 29 maja 1939 roku przez kardynała Adolfa Bertrama. Pierwszym proboszczem nowej parafii powstałej w 1941 roku został ksiądz prałat Bernhard Gade. W kościele są odprawiane nabożeństwa po polsku i niemiecku. Świątynia będzie remontowana do września 2013 roku. Parafia otrzymała na ten cel finansowe wsparcie od władz miejskich. W styczniu 2012 roku została wpisana do rejestru zabytków. Parafianie zamierzają w kościele ufundować tablicę pamiątkową ku czci obydwóch prałatów. Przypisy
Kościół św. Józefa w Rostarzewie

Kościół Świętego Józefa w Rostarzewie – rzymskokatolicki kościół parafialny w dawnym mieście Rostarzewo, w gminie Rakoniewice, w powiecie grodziskim, w województwie wielkopolskim. Mieści się przy ulicy Rakoniewickiej. Należy do dekanatu wolsztyńskiego. Historia W 1922 roku podjęto starania o pozwolenie na budowę nowej świątyni w Rostarzewie. Na zebraniu w dniu 2 października 1922 roku wybrany został komitet budowlany, który otrzymał pozwolenie na zbieranie składek na obszarze ówczesnego województwa poznańskiego w listopadzie i grudniu 1922 roku. W skład komitetu wchodziło 13 osób, przewodniczącym był burmistrz miasta Sylwester Łukomski, a jego członkami byli Polacy z Rostarzewa - 9 osób, ze Stodoiska - 2 osoby i z Głodna - 1 osoba. Patronem został ksiądz Alfons Graszyński. Zebranie odpowiednich środków finansowych nie było łatwym zadaniem. Choć już w dniu 19 listopada 1925 roku z dniem 1 stycznia 1926 roku ks. kardynał Edmund Dalbor erygował parafię w Rostarzewie, to budowa świątyni rozpoczęła się w 1928 roku. Do nowej parafii włączono 9 wsi: 5 z parafii Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Wolsztynie i 4 z parafii św. Stanisława Biskupa w Gościeszynie. Parafia gościeszyńska ofiarowała także na potrzeby nowej parafii beneficjum o obszarze 36,62 hektarów roli. Środki finansowe pochodziły od osób prywatnych, z działalności rozrywkowej organizacji polskich działających w mieście, materiał budowlany został przekazany przez rostarzewskie cegielnie, wsparcie finansowe zostało udzielone również przez Wydział Powiatowy. Ale i tak na koszty budowy wynoszące 30 000 złotych do połowy 1932 roku zebrano w gotówce i materiale kwotę 16 000 złotych. Poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę świątyni odbyło się w dniu 18 listopada 1928 roku; uroczystości przewodniczył ks. dr Władysław Hozakowski - kanonik bazyliki archikatedralnej Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu. Kościół i parafia otrzymały wezwanie św. Józefa. W 1929 roku została zakończona budowa świątyni. Gruntownie ją odnowiono w 1949 roku. Przypisy
Kościół św. Józefa w Rzeszowie

Kościół św. Józefa jest usytuowany w Rzeszowie między ulicami Lubelską i Partyzantów. Od 27 kwietnia 2022 roku diecezjalne Sanktuarium Świętego Józefa. Historia 1416–1900 Początki parafii sięgają XV wieku, kiedy istniała tu parafia świętych Wojciecha i Katarzyny. Najprawdopodobniej pierwotny budynek spłonął podczas najazdu tatarskiego, podobny los spotkał nowy budynek, który ufundował kasztelan sandomierski Mikołaj Spytek Ligęza w 1624 roku. Po tych wydarzeniach miejscowy proboszcz podjął inicjatywę budowy nowego, murowanego budynku, który w 1745 roku konsekrował metropolita przemyski Hieronim Sierakowski. Na budowę okazalszej świątyni zdecydowano się w 1895, a w 1900 rozpoczęto budowę. Od 1904 do dzisiaj Na zewnątrz budowę zakończono po 4 latach, jednak prace wewnątrz trwały nadal. Zakończono je dopiero w 1920. W 1908 wskutek aktu wandalizmu został zniszczony witraż nad drzwiami wejściowymi do kościoła. W 1960 miasto nawiedziła wichura, która zniszczyła kościół (zerwała dach wieży, powybijała witraże, do użytku nie nadawały się również organy). Kościół zrekonstruowano, opierając się na dokumentacji sporządzonej przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego pod nadzorem prof. Wiktora Zina. Pod koniec XX wieku świątynię gruntownie odrestaurowano. Architektura Świątynia jest przykładem stylu nowogotyckiego, który na ziemiach Galicji zagościł na przełomie XIX i XX wieków. Trzynawowy budynek z wysoką wieżą (50 m) wybudowany z czerwonej cegły, od frontu w niszy, nad głównym wejściem umieszczona jest figura św. Józefa. Poszczególne elementy wnętrza pochodzą z lat: 1904 – posadzka 1915 – naprawa witraży uszkodzonych dwukrotnie podczas wybuch w prochowni i w czasie wysadzania mostu przez wojska rosyjskie 1922 – oświetlenie 1920 – tworzenie polichromii, projekt Michała Leszczyńskiego 1944 – główny ołtarz, rzeźby świętych autorstwa Kazimierza Bieńkowskiego 1959 – nowa chrzcielnica (starą, drewnianą zastąpiono nową, kamienną) 1962 – organy (wykonał Kamiński z Warszawy) koniec XX wieku – prace renowatorskie, przeniesienie figur świętej Katarzyny, pierwszej patronki kościoła i świętego Antoniego z bocznych ołtarzy na filary nawy głównej 2008 – odnowienie hełmu wieży i zamontowanie krzyża złamanego w czasie burzy Galeria zdjęć Przypisy Linki zewnętrzne Portal Diecezji Rzeszowskiej Strona Parafii Św. Józefa w Rzeszowie
Kościół św. Józefa w Toruniu

Kościół św. Józefa w Toruniu – świątynia katolicka w jurysdykcji parafii św. Józefa i sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Toruniu. Historia Znajduje się przy ul. św. Józefa 23/35. Został zbudowany w latach 1958–1963 według projektu Edmunda Płockiego i Stefana Modrzejewskiego. Konsekracji dokonano 14 czerwca 1964 roku. Przy kościele znajduje się klasztor oo. redemptorystów. W podziemiach kościoła znajduje się ruchoma szopka. Przypisy Bibliografia Emilia Ziółkowska: Sakrokicz czy oryginalna estetyka? Postmodernizm w architekturze toruńskich kościołów. W: Katarzyna Kluczwajd, Michał Pszczółkowski (red.): Toruńska architektura sakralna po 1945 roku: minimalizm czy kultura nadmiaru?. Toruń: 2018. ISBN 978-83-946646-1-9.
Kościół św. Józefa w Tczewie

Kościół św. Józefa w Tczewie – ceglana świątynia rzymskokatolicka w Tczewie, wybudowana w latach 1931–1936 w stylu modernistycznym. Historia Parafia św. Józefa w Tczewie powstała 1 stycznia 1916 r. poprzez wydzielenie z parafii farnej. Pierwszym duszpasterzem był ks. Bernard Bączkowski. Przebudował on dom czeladzi katolickiej przy ul. Gdańskiej na prowizoryczny kościół. 16 maja 1927 r. parafię objął ks. Władysław Młyński z zamysłem budowy nowego kościoła od podstaw. Budowę rozpoczęto w lipcu 1931 r. Konsekracja odbyła się 21 czerwca 1936 r. (bp Stanisław Okoniewski). Dzień wcześniej poświęcono nowy dzwon „Anna”. W latach 1952–1956 prof. Gosieniecki namalował obecną polichromię, a także stacje drogi krzyżowej. Autorem mozaik i sgraffito był ponadto Stefan Engler. W 1953 r. w miejscu poprzedniego dzwonu „Anna” odlano nowy, o tym samym imieniu, gdyż poprzedni uległ zniszczeniu. W 1954 wykonano umeblowanie strefy prezbiterium i boczne ołtarze, również według projektu prof. Gosienieckiego. W 1958 umieszczono nową figurę św. Józefa na placu przed kościołem. Wnętrze Projektantem obecnej świątyni był poznański architekt Stefan Cybichowski. Witraże zaprojektował również związany z Poznaniem prof. Wiktor Gosieniecki oraz Józef Żmijewski. Ten pierwszy zaprojektował także pierwotną malaturę kościoła. Organy zbudowała firma W.n Biernacki z Warszawy. Okazałe figury ołtarzowe są autorstwa Ignacego Zelka z Torunia. W latach 1952–1956 prof. Gosieniecki namalował obecną polichromię, a także stacje drogi krzyżowej. Autorem mozaik i sgraffito był ponadto Stefan Engler. W 1954 wykonano umeblowanie strefy prezbiterium i boczne ołtarze, również według projektu prof. Gosienieckiego. W bocznej kaplicy znajduje się tablica z nazwiskami około 170 parafian zamordowanych i poległych w latach II wojny światowej, tablice poświęcone kapłanom tej parafii – ks. B. Bączkowskiemu i ks. B. Prabuckiemu – zamordowanym w okresie okupacji niemieckiej oraz grobowiec ks. prałata Władysława Młyńskiego. Wymiary kościoła: długość 55 m, szerokość 30 m, wysokość wieży 48 m (z krzyżem). Organy Organy wykonała firma Wacława Biernackiego. Budowę instrumentu rozpoczęto przed II wojną światową, jednak ze względu na nią kontynuacja budowy była niemożliwa. Organy poświęcono w 1954. Pod koniec lat 60. organy rozbudowała firma Józefa Moolina z Odr. Podczas rozbudowy dokonano m.in.: demontażu stołu gry Wacława Biernackiego, montaż trzeciego manuału i dodanie nowych głosów. Ostatni większy remont organów odbył się w 2006 r. Przeprowadziła go firma Józefa Kureckiego z Koźmina k. Skarszew, który od tego czasu na stałe opiekuję się instrumentem. Dzwony Wewnątrz wieży kościelnej znajdują się 3 dzwony: Przypisy Bibliografia Historia kościoła św. Józefa w Tczewie – zamieszczona w kruchcie tegoż kościoła. Tczew – plan miasta 1:12.500 (część opisowa), PPWK, Warszawa – Wrocław, 1998, ISBN 83-7000-511-X
Kościół św. Józefa w Wieluniu

Kościół św. Józefa w Wieluniu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Wieluniu. Kościół należy do parafii Parafia św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Wieluniu. Historia i architektura Należał do zespołu zabudowań dawnego kolegium pijarskiego i pełnił funkcję świątyni przyklasztornej. W 1957 kościół stał się świątynią parafialną. Kościół murowany zbudowany został w stylu barokowym, na osi północ-południe, świątynia trójnawowa w układzie bazylikowym. Organy W 1750 r zainstalowano w świątyni siedmiogłosowy pozytyw. Instrument ten spłonął zapewnie podczas pożaru, w dniu 3 września 1795 r.. Obecny instrument zamontowany został ok. 2000 roku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Józefa w Wieluniu [online], Archidiecezja częstochowska [dostęp 2008-07-17] [zarchiwizowane z adresu 2006-07-02] (pol.). Zespół klasztorny Pijarów w Wieluniu [online], Portal Turystyki Aktywnej Ziemi Wieluńskiej [dostęp 2020-05-08] (pol.).
Kościół św. Józefa w Zaborze

Kościół pw. Świętego Józefa w Zaborze – rzymskokatolicki kościół parafialny w Zaborze, w gminie Zabór, w powiecie zielonogórskim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Zielona Góra – św. Jadwigi. Mieści się przy ulicy Klonowej. Architektura Świątynia została wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1905–1908 na planie prostokąta. Budowla została wzniesiona z czerwonej cegły, posiada jedną nawę, dach kościoła jest dwuspadowy. Od wschodu znajduje się wieloboczna apsyda prezbiterialna, od zachodu – wieża. W kościele znajdują się organy (o 6 głosach z 1 menuetem) wykonane w Górze Śląskiej w 1907 rokuoraz neogotycki ołtarz i witraż z wizerunkiem św. Józefa patrona kościoła. Przypisy
Kościół św. Józefa w Świętochłowicach

Kościół pw. św. Józefa – kościół parafialny znajdujący Świętochłowicach-Zgodzie. Historia W latach 1884–1885 wybudowano na osadzie kopalni Otylia (między Zgodą a Nowym Bytomiem) kościół św. Józefa. Poświęcenia kościoła dokonano 26 października 1885. W 1925 r. doszło do podziału parafii Zgoda na dwie samodzielne parafie: Zgoda i Nowy Bytom. W 1931 roku zamknięto kościół ze względu na szkody górnicze. 18 maja 1931 rozpoczęto budowę nowego kościoła, również pw. św. Józefa, ponieważ stary kościół był zbyt oddalony od Zgody i mieszkańcy tej miejscowości domagali się u siebie własnego. Działkę pod budowę nowego kościoła, usytuowaną naprzeciw Kopalni Niemcy, przekazała Dyrekcja Kopalni. Został on poświęcony 29 listopada 1931 przez ks. infułata Wilhelma Kasperlika. Projektantem i konstruktorem był Jan Affa. Autorem projektu obecnego wystroju wnętrza był artysta plastyk Józef Kołodziejczyk. 1 grudnia 1931 przeniesiono siedzibę parafii Zgoda do nowo wybudowanego kościoła, przy którym też zamieszkali księża na probostwie oddanym w 1932. Stary kościół na osadzie kopalni Otylia rozebrano w 1932 z powodu szkód górniczych. W 1932 r. zakupiono dzwony, wykonane przez firmę Schwabe z Białej. Zasadnicze zmiany w wystroju wnętrza świątyni zaszły na początku lat 70. XX w. Wówczas to został usunięty drewniany ołtarz i ambona, w środku prezbiterium umieszczono kamienny ołtarz, a ścianę prezbiterium ozdobiono mozaiką. Architektura Gmach kościoła został zaprojektowany na rzucie krzyża łacińskiego, z wieżą w fasadzie zachodniej. Na przecięciu nawy głównej i transeptu znajduje się niewielka kopuła, z zewnątrz nakryta wieloboczną wieżą – sygnaturką. Elewacja, co nietypowe w ówczesnych obiektach sakralnych, została otynkowana. Do wyposażenia nowego kościoła wykorzystano niektóre elementy ze starego. Przeniesiono organy, ławki oraz ołtarz, który został znacznie zmodyfikowany. Przypisy
Kościół św. Józefa we Wrześni

Kościół św. Józefa we Wrześni - murowany kościół w północno-zachodniej części Wrześni, zlokalizowany na osiedlu Lipówka, przy ulicy Świętokrzyskiej, nad Jeziorem Wrzesińskim. Zbudowany w latach 1982-1985 w pobliżu drewnianego kościoła Świętego Krzyża. Został poświęcony w dniu 30 września 1985 przez ks. prymasa kardynała Józefa Glempa. Po prawej stronie od wejścia głównego do kościoła znajduje się pamiątkowa tablica upamiętniająca to wydarzenia. Na tablicy medaliony z wizerunkami ks. prymasa i papieża Jana Pawła II. Kościół na planie prostokąta, jednonawowy, z przylegającą od strony wschodniej zakrystią, również na planie prostokąta. Z zewnątrz nieotynkowany - elewacja z surowej cegły. Dach spadzisty, kryty czerwoną blachodachówką. Na ścianie frontowej duży metalowy krzyż wystający ponad dach kościoła. W głównym ołtarzu figura św. Józefa. W bocznych ścianach duże trójkątne okna z witrażami przedstawiającymi m.in. postać Jana Pawła II, pomnik Dzieci Wrzesińskich oraz kościół Świętego Krzyża we Wrześni. Bibliografia Września. Historia miasta. MarianM. Torzewski (red.), HannaH. Bachorz, Września: Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni, 2006, s. 333, ISBN 83-924220-0-7, ISBN 978-83-924220-0-6, OCLC 749296338 .
Karlskirche (Kielce)

Die Karlskirche (polnisch Kościół św. Karola Boromeusza) ist eine römisch-katholische Kirche in Kielce, Polen. Sie steht unter dem Patrozinium des heilgen Karl Borromäus. Geschichte und Architektur Die Kirche wurde von 1624 bis 1628 im Stil des frühen Barocks von dem Krakauer Bischof Marcin Szyszkowski errichtet. 1629 ging das Kloster und die Kirche an die Bernhardiner. 1864 wurde das Kloster aufgelöst. 1918 übernahmen die Schwestern der Gesellschaft vom Heiligen Herzen Jesu das Kloster mit der Kirche. Seit 1957 gehört sie den Pallottinern. Literatur Ryszard Garus: Przewodnik dla turystów pieszych i zmotoryzowanych. Kielce – Góry Świętokrzyskie, Kielce 1998, ISBN 83-86953-35-7 Weblinks
Kościół św. Karola Boromeusza w Kielcach

Kościół Świętego Karola Boromeusza w Kielcach – kościół rektorski znajdujący się w Kielcach, na wzgórzu Karczówka, na południowy zachód od centrum miasta. Mieści się na terenie parafii św. Wincentego Pallottiego. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1624–1628 z fundacji Marcina Szyszkowskiego, biskupa krakowskiego jako wotum za ominięcie Kielc przez szalejącą w Polsce w 1622 roku morową zarazę. Biskup Szyszkowski z Mediolanu sprowadził relikwie św. Karola Boromeusza i tymczasowo umieścił je w kieleckiej katedrze. W dniu 4 listopada 1628 roku w uroczystej procesji zostały przeniesione je do kościoła na Karczówce. Pierwszym proboszczem nowej parafii, został ks. Jan Czapigius, wicekustosz kieleckiej kolegiaty. W 1629 roku zapadła decyzja o sprowadzeniu na Karczówkę bernardynów. Rozszerzono zabudowania, przebudowano pomieszczenia plebanii, dostosowując je do celów klasztornych. W 1631 roku zakończono budowę, a na Karczówkę do klasztoru zostali sprowadzeni bernardyni. Jedynie na Karczówce odbywały się wtedy kilkakrotnie odpusty, które w ciągu roku gromadziły rzesze wiernych z miasta i okolic. W I połowie XVIII stulecia dobudowano od strony wschodniej zabudowania gospodarcze, które ogrodzono murem z basztami na wschodnich narożach i ulokowaną w centralnym miejscu bramą. W 1864 roku klasztor bernardynów na Karczówce został skasowany przez władze carskie. Opustoszałe zabudowania przekazano po I wojnie światowej w 1918 roku siostrom sercankom, które otworzyły w nich Drukarnię św. Józefa. W 1922 roku świątynia stała się kościołem filialnym parafii katedralnej, a od 1939 roku – samodzielnym kościołem parafialnym. W 1957 roku został on przejęty przez księży ze Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (pallotynów). Wyposażenie Z pierwotnego, XVII-wiecznego wyposażenia zachował się jedynie ołtarz główny, wczesnobarokowy, architektoniczny, wykonany z marmuru chęcińskiego, z obrazem św. Karola Boromeusza adorującego martwego Jezusa w polu głównym i św. Kazimierza w zwieńczeniu. Pozostałe ołtarze rokokowe z 2. ćw. XVIII w. o analogicznej kompozycji, drewniane, rokokowe, z ukośnie ustawionymi pilastrami i figurami aniołów. Wyróżnia się rzeźba św. Barbary w ołtarzu tego samego wezwania, wykonana po 1646 r. z rudy ołowiowej (galeny), dawniej przypisywana Sebastianowi Sali, obecnie wiązana z Giovannim Francesco de Rossim. Uważana jest ona za jedno najwybitniejszych dzieł siedemnastowiecznej rzeźby w Polsce. Architektura Jest to świątynia jednonawowa, wybudowana z prostych brył geometrycznych. Posiada wieżę z barokowym hełmem i sygnaturką, pokrytą spatynowaną blachą miedzianą. Zabytkowy zespół Kościół na Karczówce wchodzi w skład zespołu klasztornego bernardynów wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.403/1-4 z 23.06.1967): kościół pw. św. Karola Boromeusza, klasztor wybudowany w latach 1629–1631, przebudowany w XIX w., zabudowania gospodarcze z I połowy XVIII w. ogrodzenie z basztami z XVII–XVIII w., teren niezabudowany na stoku góry (nr rej.: A-1189 z 25.08.1997). Galeria Przypisy
Kościół św. Karola Boromeusza w Krakowie

Kościół św. Karola Boromeusza – parafialny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy IV Prądnik Biały przy ul. Zdrowej 31, na osiedlu Żabiniec. Świątynia jest budowana od 1999 roku. Obecnie trwają prace budowlane we wnętrzu. Będzie to kościół parafialny parafii św. Karola Boromeusza. Bibliografia Parafia – Budowa kościoła. karolboromeusz.diecezja.pl. [dostęp 2013-10-01]. Parafia św. Karola Boromeusza w Krakowie. diecezja.pl. [dostęp 2013-10-01].