NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Lawrence's Church, Warsaw

St. Lawrence's Church (Polish: kościół św. Wawrzyńca) is a Roman Catholic church located in Warsaw's borough of Wola. A neoclassicist building, the site is best known as the central point of Polish "Redoubt No. 56" during the 1831 battle for Warsaw. A small wooden church was built here as early as the 14th century. It was first mentioned in writing in a document by Antipope John XXIII dated 1412. Until the 17th century the church was just a branch of the St. John's Cathedral, and it was not until 1611 that a separate parish was founded in the village of Wielka Wola. During the Deluge the wooden church was destroyed by Swedish forces, but was rebuilt soon afterwards. In 1695 the deacon of Warsaw Reverend Mikołaj Popławski founded a new church in its place, with the money donated by Queen-consort Marie Casimire Louise de La Grange d'Arquien. However, after King John III Sobieski died, the funds were withdrawn and it was not until 1755 that the construction works were finally finished. The building was designed by Joachim Daniel Jauch. After his death the works were supervised by Johann Friedrich Knöbel. During the Siege of Warsaw (1794) the area around the church was converted into a rampart for the Polish forces and the church was heavily damaged. Rebuilt in 1807, it was again rededicated in 1811. However, during the Russian siege of Warsaw in 1831 the area was again converted into a fort and the church was again heavily damaged. After the fall of the November Uprising the church building was confiscated by Russian authorities. In line with official policy of Russification, it was converted into an Orthodox church devoted to the Holy Image of Our Lady of Vladimir, the patron-saint of the day Warsaw was captured by the Russians. To commemorate the battle, 12 barrels of Russian artillery were posted on the church walls. Following the Great Retreat in 1915 the church was returned to the Catholics. In 1923 a new St. Lawrence's parish was created there. During the 1939 siege of Warsaw the church was only lightly damaged. However, during the Warsaw Uprising the Germans took the church and used it for the mass murder of civilians of Warsaw they had captured during the Wola massacre. After that the church was set on fire. It was rebuilt after World War II, and now the church serves a small parish of roughly 1000 members. Most nearby inhabitants are now served by a new Good Shepherd's church (Kościół Dobrego Pasterza) built nearby at Redutowa Street.
Sint-Laurentiuskerk (Warschau)

De Sint-Laurentiuskerk (Pools: kościół św. Wawrzyńca) is een kerk in Warschau, gelegen in de wijk Wola. De kerk is gebouwd in neoclassicistische stijl en opgedragen aan Sint-Laurentius van Rome. De plaats van de kerk was een belangrijk punt in Novemberopstand van Congres-Polen en de vroegere gebieden van Polen-Litouwen tegen Keizerrijk Rusland. De plek speelde een cruciale rol in de Slag om Warschau in 1831 en staat bekend als het "Redoubt Nr. 56" tijdens deze veldslag. Geschiedenis Oorspronkelijk werd hier al in de 14e eeuw een kleine houten kerk gebouwd. De kerk werd voor het eerst in 1412 in een document van de tegenpaus Johannes XXIII. Tijdens de Zweedse Zondvloed werd de houten kerk vernietigd door de Zweedse troepen. Tot de 17e eeuw was de kerk slechts een deelparochie van de Sint-Johanneskathedraal en werd was pas in 1611 een aparte parochie, in het toen nog bestaande dorp Wielka Wola (Nederlands: Groot Wola). Tegenwoordig is Wola een wijk in Warschau. Na de Zweedse zondvloed werd de kerk in 1695 herbouwd door deken Mikołaj Popławski. De kerk werd deels bekostigd door de Koningin Marie Casimire Louise de la Grange d’Arquien. Maar doordat haar man koning Jan III Sobieski in 1696 stierf werden de fondsen bevroren. Hierdoor kon de herbouwde kerk pas in 1755 worden opgeleverd. Het gebouw is ontworpen door architect Joachim Daniel von Jauch. Na de dood van Jauch werden de werken voltooid door architect Johann Friedrich Knöbel. Tijdens het Beleg van Warschau in de opstand geleid door Tadeusz Kościuszko, de Kościuszko-opstand, die plaatsvond naar aanleiding van de Tweede Poolse deling. De Opstand was gericht tegen het Keizerrijk Rusland en het Koninkrijk Pruisen. Bij deze opstand werd het gebied rond de kerk omgebouwd tot een verdedigingsmuur voor de Poolse strijdkrachten en de kerk en bij de strijd hierom werd de kerk zwaar beschadigd. Daarna werd de kerk weer herbouwd in 1807 en opnieuw ingewijd in 1811. Tijdens het Russische beleg van Warschau in de Novemberopstand tussen 1830-1831 was de kerk weer een verschansing en raakte de kerk opnieuw beschadigd. De plek is dus een belangrijke herdenkingsplek en monument voor de geschiedenis van Polen sinds de Zweedse Zondvloed in de 17e eeuw. Na de val van Warschau, tijdens de Novemberopstand, werd het kerkgebouw geconfisqueerd door de Russische autoriteiten. In overeenstemming met het russificatiebeleid van het Keizerrijk Rusland werd de Sint-Laurentiuskerk verbouwd tot een Russisch-orthodoxe kerk en gewijd aan het Icoon van de Moeder Gods van Vladimir. Deze beschermheilige was namelijk de dagheilige op de dag, tijdens de Val van Warschau. Tevens werden ter herdenking aan de strijd twaalf vaten Russische artillerie op de kerkmuren geplaatst. Na de evacuatie en terugtrekking uit Warschau op 25 juli 1915 werd de kerk weer een rooms-katholieke kerk en daardoor in 1923 als parochie heropgericht. Tijdens het Beleg van Warschau in de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk slechts licht beschadigd. Bij de Opstand van Warschau werd de kerk door de Duitsers gebruikt voor de Massamoord van Wola. Aansluitend werd de kerk in brand gestoken. De kerk werd na de oorlog herbouwd.
Церковь Святого Лаврентия (Варшава)

Церковь Святого Лаврентия (пол. Kościół Św. Wawrzyńca) — церковь в архиепархии Варшавы Римско-католической церкви в столице Польши. Храм расположен в дзельнице Воля. После Ноябрьского восстания церковь была передана властями православной общине и стала храмом в честь Владимирской иконы Божией Матери. После восстановления государственности Польши, храм вернули католической общине и заново освятили в честь святого Лаврентия. История Церковь в селе Велька Воля была основана в XIV веке. Храм впервые упоминается в послании антипапы Иоанна XXIII в 1412 году. До XVII века приход Святого Лаврентия был приписан к собору Святого Иоанна Крестителя. В 1611 году деревянная церковь в Велька Воле получила статус независимого прихода. Во время оккупации Варшавы протестантами-шведами в 1655 году деревянная церковь сгорела. Вскоре она была восстановлена снова из дерева. В 1695 году по инициативе Николая Поплавского, декана Варшавского началось строительство каменного храма. Средства на эти цели были выделены королевой Марией Казимирой Польской. После смерти короля Яна III Собеского, работы приостановились. Строительство закончилось только в 1755 году. Изначально строительство храма велось по проекту Иоахима Даниэля Яуха, главного королевского архитектора, затем его сменил Иоганн Фридрих Кнобель. Однонефная церковь была построена в форме прямоугольника с многоугольной алтарной частью. Во время осады Варшавы в 1794 году пруссаками церковь была разрушена. В 1807 её восстановили, в 1811 году освятили. В 1831 году храм был снова разрушен во время восстания. В 1834 церковь была передана православной общине и освящена в честь Владимирской иконы Божией Матери, в день празднования которой русская армия подавила восстание в Варшаве. В ознаменование своей победы русскими у церковной стены были положены 12 пушечных ядер, а в 1845 году установлены шесть мемориальных досок с именами участников штурма города. Во время Первой мировой войны храм был возвращен католической общине германской оккупационной администрацией. В 1919 году православная община была изгнана из храма окончательно. В 1923 году приход был снова освящён в честь Святого Лаврентия. В с началом Второй мировой войны в 1939 году церковь не получила значительных повреждений. В августе 1944 года во дворе храма нацисты проводили массовые расстрелы гражданского населения и подожгли церковь, которая была восстановлена после войны. В настоящее время существует проект устройства в доме притча дом престарелых для отставных клириков. Ссылки Kościół św. Wawrzyńca (пол.). Сайт Warszawa.wikia.com. — Церковь Святого Лаврентия. Kościół św. Wawrzyńca na wolskiej Reducie (пол.). Сайт Dziennikzwiazkowy.com. — Церковь Святого Лаврентия в Велька Воле. Kościół św. Wawrzyńca (пол.). Сайт Fotopolska.eu. — Фотографии церкви Святого Лаврентия в Варшаве. Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy (пол.). Сайт Nid.pl. — Список памятников архитектуры Варшавы.
Kostel svatého Vavřince (Mikulczyce)

Kostel sv. Vavřince je římskokatolický farní kostel nacházející se v části polského města Zabrze, Mikulczycích ve Slezském vojvodství. Náleží do děkanátu Zabrze-Mikulczyce v gliwické diecézi, katovické církevní provincii. Jedná se o registrovanou kulturní památku. Historie Na místě nynějšího kostela stál dříve dřevěný kostelík z 16. století, který byl přestěhován do Bytomi a v roce 1892 vyhořel. Stavební práce na novém chrámu začaly po vydání stavebního povolení v roce 1892. Žádost o stavbu podal tehdejší farář, kněz Franciszek Cieślik. Potřeba výstavby nového kostela souvisela s narůstajícím počtem věřících na území farnosti. Po získání povolení se začaly shromažďovat prostředky na stavbu. Farníci nakonec shromáždili 85 tisíc marek, hrabě Guido Henckel von Donnersmarck (z rodu Henckelové z Donnersmarku) a vratislavský biskup, kardinál Georg von Kopp, darovali 98 tisíc marek a sám farář 40 tisíc marek. Projekt nového kostela vypracoval bytomský stavební rada Paul Jackisch a stavbu vedl stavitel Johanness Langer ze stavebního podniku W. Silber ze Zabrze. Dne 15. srpna 1892 byl na tzv. „Kostelním návrší“ položen základní kámen nové svatyně, který posvětil vieszowský arcikněz Wojciech Widera. V roce 1893 byla budova již ve stavu hrubé stavby. Dne 4. září 1893 byl posvěcen litinový kříž odlitý ve firmě Sauer ze Zabrze. V roce 1894 byla stavba kostela dokončena, avšak ke konsekraci došlo až 8. května 1896; provedl ji vratislavský biskup, kardinál Georg von Kopp, za přítomnosti mj. fundátora nové svatyně Guida Henckela von Donnersmarcka. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Wawrzyńca w Zabrzu na polské Wikipedii. Související články Kostel evangelické církve augsburského vyznání (Mikulczyce) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Vavřince na Wikimedia Commons
Kościół św. Wawrzyńca w Zabrzu

Kościół św. Wawrzyńca w Zabrzu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się przy ulicy Mariackiej 1 w Zabrzu-Mikulczycach, należący do dekanatu Zabrze-Mikulczyce w diecezji gliwickiej, metropolii katowickiej. Historia Prace budowlane przy budowie nowej świątyni rozpoczęły się po wydaniu pozwolenia na budowę w 1892 roku. Prośbę o budowę zgłosił ówczesny proboszcz ksiądz Franciszek Cieślik. Potrzeba budowy nowego kościoła związana była z dużą liczbą wiernych na terenie parafii. Po uzyskaniu pozwolenia rozpoczęło się gromadzenie funduszy na budowę. Ostatecznie parafianie zgromadzili 85 tysięcy marek, hrabia Guido Henckel von Donnersmarck oraz biskup wrocławski kardynał Georg Kopp ofiarowali 98 tysięcy marek, a sam proboszcz 40 tysięcy marek. Projekt nowego kościoła wykonał bytomski radca budowlany Paul Jackisch, a pracami kierował budowniczy Johanness Langer z przedsiębiorstwa budowlanego W. Silbera z Zabrza. W dniu 15 sierpnia 1892 roku na tzw. „Wzgórzu Kościelnym”, został położony kamień węgielny pod budowę nowego kościoła, poświęcony przez wieszowskiego archiprezbitera Wojciecha Widerę. W 1893 roku budowla była już w stanie surowym. W tym samym roku firma Schlag & Söhne ze Świdnicy wybudowała w kościele organy. W dniu 4 września 1893 roku został poświęcony żeliwny krzyż odlany w firmie Sauera z Zabrza. W 1894 roku budowa kościoła dobiegła końca, jednak konsekracja nastąpiła dopiero w dniu 8 maja 1896 roku, której dokonał biskup wrocławski, kardynał Georg Kopp w dniu 8 maja 1896 roku w obecności m.in. fundatora nowej świątyni, Guido Henckel von Donnersmarcka. W 1928 roku organy firmy Schlag & Söhne uległy zniszczeniu w wyniku kataklizmu. Organy Na emporze nad wejściem głównym stoją 45-głosowe organy wybudowane przez firmę Carl Berschdorf z Nysy w 1929 roku. Instrument został umieszczony w szafie zachowanej z poprzednich organów firmy Schlag & Söhne. Instrument posiada trzy manuały i pedał, wykorzystuje trakturę pneumatyczną. Prospekt został wykonany w stylu neogotyckim. Podczas remontu w 2015 roku system samego stołu gry został zmieniony z pneumatycznego na elektryczny. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Wojnowicach

Kościół św. Wawrzyńca w Wojnowicach – rzymskokatolicki kościół filialny Parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Czernicy, znajdujący się we wsi Wojnowice w powiecie wrocławskim. Historia Budowę kościoła rozpoczęto w 1801, zakończono w 1803, a konsekrowano w 1805 roku. Przebudowany w latach 1840-1842 (sygnaturka, przedsionek, dach). W 1889 roku dobudowano ceglaną wieżę, odbudowaną po pożarze po uderzeniu pioruna w 1968 roku. W 1934 dobudowano od strony wschodniej dwie przypory z cegły w celu wzmocnienia konstrukcji. W 1988 rozpoczęto gruntowną renowację świątyni i jej wyposażenia, która zakończyła się 25 lipca 1999 roku. Po zakończeniu remontu sprowadzono z Rzymu relikwie św. Wawrzyńca, które zostały umieszczone w mensie ołtarzowej. W dniu 20 września 1999 roku arcybiskup metropolita wrocławski Henryk Gulbinowicz wydał dekret ustanawiający dekanalne sanktuarium św. Wawrzyńca. Wyposażenie Wewnątrz kościoła: neogotyckie ołtarze z około 1890 roku obraz Męczeństwo św. Wawrzyńca autorstwa Karla Sigismunda (1804) obraz Chrzest Chrystusa autorstwa Ferdinanda Wintera (koniec XIX w.) obraz Święta Rodzina (początek XX w.) obraz Św. Ignacy Loyola (XVIII/XIX w.) obraz Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (1910) chrzcielnica z piaskowca (odnowiona w 1879 roku), rzeźba ludowa Matki Boskiej (barok ludowy – ok. 1800 r.) Na zewnątrz kościoła: średniowieczny granitowy krzyż pokutny Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 180-1. ISBN 83-85598-22-X. Kościoły Archidiecezji Wrocławskiej Nasze dziedzictwo. ks. prof. Józef Pater (red.). T. III. Bydgoszcz: Ikona, 2002, s. 81. ISBN 978-83-934287-3-1.
Kościół św. Wawrzyńca w Zacharzowicach

Kościół św. Wawrzyńca w Zacharzowicach − zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Zacharzowicach w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem filialnym parafii Wszystkich Świętych w Sierotach w dekanacie Toszek w diecezji gliwickiej. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. W pobliżu kościoła przechodzą także: Szlak Okrężny wokół Gliwic, Szlak Zacharzowicki. Historia Pierwsze wzmianki o wsi Zacharzowice pochodzą z 1305 roku, zaś o kościele – z 1447 roku. W latach 1570−1629 kościół był przekazany w zarząd luteranom, których dziełem prawdopodobnie jest obecna świątynia, której budowę zainicjował zapewne pastor Petru Vulpes. Po 1629 r. scalono parafie w Zacharzowicach i Sierotach. Około 1675 roku dobudowano wieżę. Kościół wielokrotnie remontowano, m.in. w 1687, 1795, 1804, 1824−1827, 1845, 1896−1898, 1909, 1956 i 2011−2012 (remont wieży i kościoła). Architektura i wnętrze Kościół orientowany, o konstrukcji zrębowej, z wieżą o konstrukcji słupowej i dachami krytymi gontem. Prezbiterium wydłużone, zamknięte trójbocznie. Zakrystia przylega do prezbiterium od północy. Nawa i wieża na planie kwadratu. W wieży zawieszony jest niewielki dzwon. Polichromie pochodzące z około 1580 r. zostały zamalowane już w XVIII wieku, obecne pochodzą z około 1960 r. Ołtarz główny w stylu neobarokowym z 1897 r. zawiera obraz św. Wawrzyńca. Ołtarz boczny lewy, pochodzący z klasztoru w Jemielnicy, pochodzi sprzed 1720 r. i zawiera obrazy śś. Szymona i Judy Tadeusza oraz św. Krzysztofa. Rzeźby z tego ołtarza znajdują się z Pocysterskim Zespole Klasztorno-Pałacowym w Rudach. Ołtarz boczny prawy, z 1720 r., zawiera kopię późnogotyckiego tryptyku św. Anny Samotrzeć oraz wizerunki śś. Marii Magdaleny i Jadwigi (oryginalne wyposażenie skradziono w 1997). Barokowa ambona z 1687 roku z obrazem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej z XVII wieku. Otoczenie Kościół znajduje się na cmentarzu, otoczonym płotem z desek. Przy wejściu do kościoła znajduje się krzyż "Boża Męka" z 1899 roku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Zaniemyślu

Kościół św. Wawrzyńca w Zaniemyślu – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w Zaniemyślu, w powiecie średzkim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu kórnickiego. Historia i architektura Świątynia została zbudowana w stylu neogotyku romantycznego, w latach 1840–1842 z fundacji Józefa i Laury Jaraczewskich, po ich śmierci. Nad budową kościoła czuwali ks. Antoni Rybicki i hrabia Edward Raczyński. Budowla posiada trzy nawy i wyodrębnione prezbiterium. Elewacja główna posiada ośmioboczne wieżyczki, w narożach rozdziela fryz arkadowy i ceglany gzyms. Nad wejściem do kościoła znajduje się ostry łuk. Przy zachodniej elewacji świątyni jest umieszczony klasycystyczny grobowiec Edwarda Raczyńskiego, z herbem Nałęcz i tablicami inskrypcyjnymi (napis na tumbie brzmi: „który dla siebie był skąpy, pomocny biednym, hojny dla Ojczyzny”). Na grobowcu jest umieszczony posąg żony Edwarda, Konstancji Potockiej, wykonany z brązu w 1841 roku przez Alberta Wolffa, ucznia Christiana Daniela Raucha. Konstancja została w nim przedstawiona w postaci Higiei i spoczęła w grobowcu obok męża. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1967, s. 119. (pol.).
Kościół św. Wincentego i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie

Kościół św. Wincentego i Narodzenia Najświętszej Marii Panny – zabytkowy klasycystyczny kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVIII Nowa Huta przy ul. Nadbrzezie 14, w Pleszowie. Historia Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym w Pleszowie pochodzi z 1326 r. – wymieniono go jako siedzibę dekanatu. Według legendy konsekracji pierwszej świątyni miał dokonać Św. Stanisław. Kościół został zaprojektowany przez księdza Sebastiana Sierakowskiego w 1806 r. Wzniesiony z fundacji ówczesnych właścicieli Pleszowa książąt Czartoryskich, wyposażony staraniem następnego właściciela – Wincentego Kirchmayera. Architektura Kościół wzniesiono w stylu klasycystycznym, w bryłę kościelną wkomponowano wieżę, którą w 1929 r. podwyższono do wysokości 20 metrów i nakryto nowym dachem. We wnękach fasady znajdują się figury św. św. Piotra i Pawła. Wnętrze Barokowy ołtarz główny wykonany z marmuru dębnickiego został zakupiony na licytacji po rozbiórce kościoła Wszystkich Świętych w Krakowie. Umieszczono w nim obraz św. Wincentego namalowany ok. 1810 r. W bocznym rokokowym ołtarzu po prawej stronie znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie tzw. piekarskim z XVII wieku. W drugim bocznym ołtarzu umieszczono krucyfiks pochodzący z drugiej połowy XIX wieku. Po lewej stronie umieszczono jeszcze jeden ołtarz boczny w formie tryptyku, pochodzący ze starego drewnianego kościoła. W jego części środkowej znajduje się wizerunek św. Anny Samotrzeć, na skrzydłach wewnętrznych śś. Dominik, Katarzyna Sieneńska, Franciszek oraz Jan Kanty. Po zewnętrznej stronie skrzydeł zobaczyć można śś. Jana Ewangelistę, Elżbietę, Barbarę, jeden ze świętych jest bez oznaczeń. Na predelli umieszczono wizerunek Narodzenia Chrystusa. Tryptyk jest późnorenesansowy, pochodzący najprawdopodobniej z 1600 r. Ostatni z bocznych ołtarzy jest późnobarokowy, datowany na połowę XVIII wieku, pochodzący z kościoła cystersów w Mogile. Klasycystyczne organy zostały wykonane w 1848 r., posadzka pochodzi z zakupu wyposażenia z kościoła Wszystkich Świętych z Krakowa. Wenątrz znajdują się również klasycystyczne nagrobki właścicieli Pleszowa: Jana Kirchmayera (zm. 1831) w kształcie kolumny na cokole oraz Mateusza Kirchmayera (zm. 1834) w kształcie steli. Przypisy Bibliografia Katalog zabytków sztuki w Polsce, tom 1 województwo krakowskie, zeszyt 6 powiat krakowski, opracował Józef Lepiarczyk, Warszawa 1951. Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła św. Wincentego M. Lempart, Skarby Pleszowa, "Kraków", wrzesień 2007, s. 64-65
Vinzenzkirche (Krakau)

Die Vinzenzkirche (polnisch Kościół św. Wincentego à Paulo) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. św. Filipa 17–19 im Stadtteil Kleparz. Die Kirche befindet sich an der Nordecke des länglichen Kleparzer Marktplatz. Geschichte An der Stelle der Vinzenzkirche stand die bereits 1373 nachweisbare gotische Philippus-und-Jakobuskirche, die 1528 und bei der Schwedischen Sintflut niederbrannte. Die neue Kirche wurde 1667 neu eingeweiht, brannte jedoch bereits 1755 wieder ab. Die erneut aufgebaute Kirche wurde 1801 abgetragen und an Stelle der Kirche wurde ein Friedhof angelegt. Die Lazaristen kamen 1861 nach Kleparz und bald darauf in den Besitz des Grundstücks. Filip Pokutyński baute für sie die derzeitige Kirche in den Jahren von 1875 bis 1877 im neugotischen Stil nach dem Vorbild des italienischen Trecento. Jan Sas-Zubrzycki baute die Kirche in den Jahren von 1911 bis 1912 aus. Der Hauptaltar von 1935 geht auf Franciszek Mączyński zurück. Im Seitenaltar befindet sich ein barockes Gemälde der Kreuzigungsszene, das 1945 auf Lemberg überführt und von Wiktor Zin restauriert wurde. Die Lourdes-Kapelle geht ebenfalls auf Franciszek Mączyński zurück. Weblinks Literatur krakow4u.pl/