NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Góra Żakowa

Rezerwat przyrody Góra Żakowa – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego w gminie Sitkówka-Nowiny, w powiecie kieleckim, w województwie świętokrzyskim. Powierzchnia: 50,41 ha Rok utworzenia: 1999 Dokument powołujący: Rozporządzenie Woj. Święt. 12/1999 z 30.04 1999; Dz. Urz. Woj. Święt. 23/1999, poz. 557 z 10.05.1999 Numer ewidencyjny WKP: 033 Charakter rezerwatu: częściowy Przedmiot ochrony: powierzchniowe i podziemne pozostałości górnictwa kruszcowego rud ołowiu oraz gatunki chronione roślin Rezerwat leży we wschodniej części masywu tzw. Gór Skibskich, będącego częścią Pasma Zelejowskiego. Obejmuje dwa zalesione wzniesienia: Górę Wsiową (367 m n.p.m.) i Górę Żakową (363 m n.p.m.). Wznosi się 50–80 metrów ponad sąsiadującą od południa Dolinę Chęcińską. Teren rezerwatu porasta dąbrowa świetlista i zdegenerowana żyzna buczyna karpacka, występują tu też fragmenty grądu subkontynentalnego. Runo leśne i miejsca odsłonięte porastają rośliny ciepłolubne, m.in. ciemiężyk białokwiatowy, naparstnica zwyczajna, szałwia łąkowa i dzwonek brzoskwiniolistny. Występują tu takie rośliny chronione jak: wawrzynek wilczełyko, zawilec wielkokwiatowy, storczyk męski, bluszcz pospolity, lilia złotogłów, orlik pospolity, podkolan biały i paprotka zwyczajna. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny z Chęcin do Łagowa. Przypisy Linki zewnętrzne Góra Żakowa. [w:] Geotyda [on-line]. [dostęp 2018-11-03].
Rezerwat przyrody Głęboka Dolina

Głęboka Dolina – krajobrazowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Kraśniczyn, w powiecie krasnostawskim, w województwie lubelskim. Rezerwat w całości leży na terenie Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego, na terenie nadleśnictwa Krasnystaw. Powierzchnia: 289,12 ha (według aktu powołującego), 288,38 ha (dane nadesłane z nadleśnictwa) Rok utworzenia: 1996 Dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 października 1996 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1996 r. Nr 67, poz. 633 (ISAP)). Przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych malowniczych rozcięć erozyjnych w postaci dolin z wąwozami oraz lasów jaworowo-dębowych z bukiem występującym na granicy zasięgu. Z gatunków rzadkich i chronionych występują tu m.in.: barwinek pospolity, gnieźnik leśny, paprotnik kolczysty, parzydło leśne, wawrzynek wilczełyko. Przez teren rezerwatu przebiega niebieski szlak pieszy PTTK „Szlak Tadeusza Kościuszki”. Na terenie rezerwatu znajduje się grodzisko "Bończa" 500 n.e - 1200 n.e.. Przypisy
Rezerwat przyrody Hedera

Rezerwat przyrody Hedera – rezerwat florystyczny położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie nakielskim, gminie Nakło nad Notecią. Powierzchnia rezerwatu wynosi 15,14 ha (wcześniej podawano 16,94 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się na styku mezoregionów: Pojezierza Krajeńskiego (314.69) i Kotliny Toruńskiej (315.25). Zajmuje on strome skarpy wąwozu, wcinającego się w północne zbocze Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej. Znajduje się ok. 400 m na południe od drogi krajowej nr 10, w pobliżu wsi Minikowo. Rezerwat jest położony w obrębie korytarza ekologicznego włączonego do sieci Natura 2000: Doliny Noteci (OZW). Charakterystyka Rezerwat utworzono w celu ochrony stanowiska bluszczu pospolitego (Hedera helix) – pnącza ciepłolubnego, którego tak obfite występowanie, w tym licznych okazów kwitnących jest rzadkością. Zbocza wąwozu erozyjnego porasta las o charakterze grądu. Okazy bluszczu pną się na drzewach oraz porastają dno lasu. Większość starych okazów ma zdrewniałe pędy o średnicach dochodzących do 5 cm, niektóre pędy boczne odstają od pni na odległość przekraczającą 30 cm. Na uwagę zasługują zmienne kształty blaszki liściowej bluszczu, od typowych do prawie owalnych. Większość osobników kwitnie i owocuje. Szlak rezerwatów Wzdłuż Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, a zwłaszcza jej północnej krawędzi, między Bydgoszczą a Wyrzyskiem, znajduje się ciąg rezerwatów nadnoteckich. Począwszy od Bydgoszczy, można zwiedzić następujące rezerwaty: Kruszyn (leśny), Hedera, Las Minikowski (leśny), Łąki Ślesińskie (florystyczny), Skarpy Ślesińskie (florystyczny), Borek (leśny), Zielona Góra (leśny). Zobacz też Dolina Noteci Dolina Środkowej Noteci i Kanału Bydgoskiego Ochrona przyrody w Bydgoszczy Przypisy
Rezerwat przyrody Herby

Rezerwat przyrody Herby – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gmin Frysztak oraz Wiśniowa w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Czarnorzecko-Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat składa się z dwóch osobnych części przedzielonych rzeką Wisłok. numer według rejestru wojewódzkiego – 67 powierzchnia według aktu powołującego – 145,85 ha; powierzchnia otuliny – 175,43 ha dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 99.20.1085 rodzaj rezerwatu – przyrody nieożywionej przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – oryginalne wychodnie skalne zlokalizowane na grzbiecie pasma Herbów, porośnięte lasami grabowymi i buczyną, odsłonięte utwory skalne oraz malowniczy przełom Wisłoka – „Brama Frysztacka” Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. Nadleśnictwo Strzyżów – Lasy Państwowe. [dostęp 2018-05-14]. Rezerwat przyrody "Herby". [w:] Zespół Karpackich Parków Krajobrazowych w Krośnie [on-line]. [dostęp 2018-05-14].
Rezerwat przyrody Hulskie im. Stefana Myczkowskiego

Rezerwat przyrody Hulskie im. Stefana Myczkowskiego – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Lutowiska, w powiecie bieszczadzkim, w województwie podkarpackim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu. numer według rejestru wojewódzkiego – 28 powierzchnia według aktu powołującego – 189,87 ha dokument powołujący – M.P. 1983.39.230 rodzaj rezerwatu – leśny typ rezerwatu – fitocenotyczny podtyp rezerwatu – zbiorowisk leśnych typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – fragment starodrzewu z głównymi zespołami leśnymi, charakterystycznymi dla pasma Otrytu, różnorodne formy morfologiczne oraz stanowiska rzadkich i chronionych gatunków roślin i zwierząt Rezerwat nosi imię Stefana Myczkowskiego – profesora, leśnika i ekologa, wykładowcy Wydziału Leśnego Akademii Rolniczej w Krakowie. Na terenie rezerwatu utworzono ścieżkę przyrodniczo-dydaktyczną „Hulskie” o długości 3,2 km. Przypisy Linki zewnętrzne Hulskie im. Stefana Myczkowskiego. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-08-24].
Rezerwat przyrody Jadwisin

Rezerwat przyrody Jadwisin – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Serock w województwie mazowieckim. Leży na granicy Wysoczyzny Ciechanowskiej i doliny Narwi. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 czerwca 1996 r. Zajmuje powierzchnię 93,39 ha. Wokół rezerwatu wyznaczono otulinę o powierzchni 52,50 ha. Przedmiotem ochrony jest fragment kompleksu leśnego położonego na skarpie doliny Narwi w pobliżu Serocka. Stanowi on pozostałość dawnej Puszczy Serockiej. Występują tu bogate siedliska grądów i lasów mieszanych, porośnięte drzewostanem mieszanym z dużą ilością pomnikowych dębów szypułkowych i sosen pospolitych. Na terenie rezerwatu dopuszczalne jest poruszanie się piechotą po wyznaczonym szlaku, a także pojazdami po wyznaczonej drodze. Na terenie rezerwatu znajduje się XIX-wieczny pałac neorenesansowy, należący w przeszłości do Radziwiłłów. Przypisy
Rezerwat przyrody Jakubowo

Rezerwat przyrody Jakubowo – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Pniewy, powiecie szamotulskim (województwo wielkopolskie), około 4 km na południowy wschód od Pniew. Został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 2 lipca 1959 roku. Zajmuje powierzchnię 4,02 ha (akt powołujący podawał 4,22 ha). Obszar rezerwatu jest objęty ochroną ścisłą (3,94 ha) i czynną (0,08 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 12,23 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie wielogatunkowego lasu liściastego w stanie zbliżonym do naturalnego ze stanowiskiem jarzębu brekinii Sorbus torminalis. Charakterystyczną cechą drzewostanu są duże rozmiary niektórych drzew, niektóre buki (Fagus silvatica) osiągają wysokość nawet powyżej 41 metrów. Przypisy
Rezerwat przyrody Janie im. Włodzimierza Korsaka

Janie im. Włodzimierza Korsaka – wodny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Lubniewice. Celem ochrony jest zachowanie zarastającego jeziora z charakterystyczną roślinnością wodną i bagienną, będącego ostoją licznych gatunków ptaków wodnych. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez rezerwat przepływa rzeka Lubniewka. Podstawa prawna Utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 18 maja 1984 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1984 r. Nr 15, poz. 108 (ISAP)). Obszar rezerwatu W skład rezerwatu przyrody wchodzi obszar położony w granicach administracyjnych powiatu sulęcińskiego, gminy Lubniewice, obrębu ewidencyjnego m. Rogi o pow. 50,52 ha (dz. nr: 164 – 15,93 ha, 165/1 – 12,05 ha, 165/2 – 7,38 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Lubniewice, dz. nr 41 jeziora Janowiec (Janie) – 15,16 ha w zarządzie LZMiUW w Zielonej Górze. Przypisy
Rezerwat przyrody Janiewickie Bagno

Rezerwat przyrody „Janiewickie Bagno” – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Sławno, w dolinach rzek Reknica i Grabowa, 11 km na południowy wschód od Sławna, 6 km na północny wschód od Krągu. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 maja 1962, na powierzchni 100,60 ha. Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 sierpnia 1982 powiększono go do 162,00 ha. Obecnie podawana wielkość rezerwatu to 162,28 ha. Rezerwat stanowi torfowisko wododziałowe typu bałtyckiego-przejściowego, na pokładzie gytii, na płaskim, wyrównanym obniżeniu otoczonym dolinnymi wzniesieniami. Jedno z kilku najlepiej zachowanych w Polsce torfowisk kopułowych. W końcu XVIII w. złoże torfu wysokiego zostało rozcięte głębokim rowem odwadniającym, następnie otoczone rowem opaskowym. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu boru bagiennego na torfowisku przejściowym, ze stanowiskiem reliktowej maliny moroszki (Rubus chamaemorus) oraz innych typowych roślin boru bagiennego, jak: wełnianka pochwowata (Eriophorum vaginatum), sosna karłowa (kosolimba – Pinus pumila), przygiełka biała (Rhynchospora alba). Rezerwat znajduje się na terenie leśnictwa Janiewice w Nadleśnictwie Sławno. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. W zbliżonych granicach utworzono obszar siedliskowy sieci Natura 2000 „Janiewickie Bagno” PLH320008. Przypisy Linki zewnętrzne Gmina Sławno → rez. przyr. "Janiewickie Bagno" [dostęp 25 maja 2009]
Rezerwat przyrody Jar Reknicy

Rezerwat przyrody Jar Reknicy – leśny rezerwat przyrody na wschodnim skraju Pojezierza Kaszubskiego, w gminie Kolbudy (powiat gdański, województwo pomorskie). Znajduje się na zachód od wsi Kolbudy i przylega od północy do drogi wojewódzkiej nr 221. Został ustanowiony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 15 grudnia 1980 roku (M.P. 1980 nr 30 poz. 171). Rezerwat zajmuje 66,11 ha (akt powołujący podawał 67,19 ha). Na terenie rezerwatu, oprócz lasu podlegającego Nadleśnictwu Kolbudy (leśnictwo Ostróżki), znajduje się 2,33 ha rzeki Reknicy w zarządzie Marszałka Województwa Pomorskiego. Siedliska przyrodnicze występujące w rezerwacie chronione są dodatkowo poprzez powołany w identycznych granicach obszar Natura 2000 „Dolina Reknicy” (kod obszaru: PLH220008); ponadto teren ten leży w granicach Przywidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Gdańsku. Ochrona Rezerwat został założony w celu ochrony naturalnego przełomowego odcinka Reknicy o dużych walorach krajobrazowych i urozmaiconej rzeźbie terenu – rzeka wije się zakolami wśród licznych źródlisk w głębokim wąwozie między Czapielskiem a młynem w Kolbudach. Dodatkowo chroniony jest las mieszany z 100–140 letnimi drzewami (głównie buki, dęby i jawory, często o średnicy pow. 1 m), łącznie z drzewami pomnikowymi. Ponadto na tym terenie rosną unikatowe gatunki roślin zielnych. Na terenie rezerwatu występują stanowiska roślin chronionych oraz roślin rzadkich na niżu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, ochroną ścisłą objęto 26,05 ha powierzchni rezerwatu, pozostałe 40,06 ha objęto ochroną czynną. Gatunki objęte ochroną ścisłą: kruszczyk błotny lilia złotogłów pełnik europejski pióropusznik strusi podkolan biały rosiczka okrągłolistna storzan bezlistny tojad dzióbaty wawrzynek wilczełyko widłak jałowcowaty i goździsty wroniec widlasty Gatunki górskie i podgórskie: kozłek bzowy storzan bezlistny świerząbek orzęsiony pióropusznik strusi Gatunki rzadkie dla regionu: fiołek wonny żywiec cebulkowy Przypisy Bibliografia Nadleśnictwo Kolbudy – Lasy Państwowe: Rezerwat "Jar Reknicy" — Rezerwaty przyrody — Ochrona Przyrody — Nadleśnictwo Kolbudy. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
Rezerwat przyrody Jawora

Rezerwat przyrody Jawora – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Bąkowa Góra w gminie Ręczno, w powiecie piotrkowskim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 87,19 ha (akt powołujący podawał 87,99 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z 12 sierpnia 1987 roku (M.P. z 1987 r. Nr 28, poz. 222 (ISAP)). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie stanowisk rzadkich na niżu gatunków roślin leśnych oraz ginących zbiorowisk łęgu podgórskiego i młaki niskoturzycowej. Rezerwat znajduje się w otulinie Sulejowskiego Parku Krajobrazowego wchodzącego w skład zespołu Nadpilicznych Parków Krajobrazowych. Rezerwat położony jest na północnym stoku wzgórza Bąkowa Góra zbudowanego z piaskowca kredowego, którego wysokość wynosi 282 m n.p.m. Rosną tutaj cenne gatunki roślin m.in.: zimoziół północny, parzydło leśne, buławnik wielkokwiatowy, tajęża jednostronna, pełnik europejski i widłak wroniec. Wśród roślinności nieleśnej na szczególną uwagę zasługują: zbiorowisko z kozłkiem dwupiennym oraz zbiorowiska turzyc: dzióbkowatej, prosowej i sztywnej. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Jaśkowice

Rezerwat przyrody „Jaśkowice” – rezerwat leśny na terenie powiatu opolskiego, w gminie Prószków. Rezerwat obejmuje niewielką część dużego kompleksu leśnego położonego na Obszarze Chronionego Krajobrazu Bory Niemodlińskie. Rezerwat utworzony został w 1969 r. w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu mieszanego z udziałem modrzewia sudeckiego oraz dębów bezszypułkowego i szypułkowego. Powierzchnia rezerwatu wynosiła według aktu powołującego 5,89 ha, jednak nowsze źródła podają wartość 5,92 ha i 6,00 ha. Obszar chroniony nie posiada otuliny. Na terenie rezerwatu znajdują się dwa pomniki przyrody – 190-letnie okazy modrzewia o pierśnicy 210 i 250 cm. Poza modrzewiami luźny starodrzew budują sosny zwyczajne i świerki pospolite w wieku 175 lat. Na obszarze chronionym stwierdzono 57 gatunków roślin naczyniowych, brak wśród nich gatunków chronionych. Dominują tu gatunki charakterystyczne dla lasu mieszanego i boru – m.in. orlica pospolita, szczawik zajęczy, kłosówka miękka. Rzadziej spotykane są konwalijka dwulistna, borówka czernica. Teren rezerwatu z uwagi na niedalekie sąsiedztwo gruntów rolnych nie stanowi ostoi dużej fauny ssaków, jednakże na jego terenie zaobserwować można dziki, jelenie oraz sarny. Przypisy Bibliografia Stanisław Koziarski, Józef Makowiecki: Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu. Bory Niemodlińskie. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001. ISBN 83-88796-11-9. Linki zewnętrzne Szczegółowa mapka lokalizacyjna Rezerwatu
Rezerwat przyrody Jaźwiny

Rezerwat przyrody Jaźwiny – leśny rezerwat przyrody położony w pobliżu wsi Błota w gminie Brąszewice (powiat sieradzki, województwo łódzkie). Obejmuje zbocze piaszczystej wydmy wraz z zagłębieniem u stóp tej wydmy (skąd wypływa źródełko). Został utworzony w 1963 r. Zajmuje powierzchnię 3,86 ha (akt powołujący podawał 3,81 ha). Celem ochrony jest „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych boru wilgotnego z udziałem świerka i jodły naturalnego pochodzenia”. Nazwa wywodzi się od słowa jaźwiec, którym to mianem nazywano niegdyś borsuka. Rośnie tu stary bór jodłowo-świerkowy z bogatym kobiercem mchów. Zbocze wydmy porasta bór sosnowy. Rosną tu także dęby. Niektóre jodły osiągają wysokość 37 m i obwód 3 m. W pobliżu rezerwatu, w uroczysku Błota (od strony wsi Salamony) rosną okazy długosza królewskiego – największej, rzadkiej i chronionej paproci krajowej. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Podstawa prawna Założenie rezerwatu: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Monitor Polski z 1963 r., Nr 48, Poz. 243 Zmiany statusu rezerwatu: Zarządzenie NR 5/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jaźwiny” Przypisy
Rezerwat przyrody Jegiel

Rezerwat przyrody Jegiel – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Łochów, leśnictwa Szumin, nadleśnictwa Łochów, na południe od miejscowości Szumin. Rezerwat znajduje się w granicach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony w 1981 roku i zajmuje powierzchnię 18,54 ha. Celem ochrony jest zachowanie rzadko spotykanego zbiorowiska leśnego – świerczyny na torfie. Oprócz świerczyny występuje tu ols porzeczkowy i torfowcowy oraz niewielkie płaty kontynentalnego boru bagiennego i łęgu jesionowo-olszowego. Na terenie rezerwatu występuje wiele gatunków roślin chronionych, w tym m.in. widłak torfowy, goździsty i jałowcowaty, rosiczka okrągłolistna, listera jajowata i bagno zwyczajne. Odnotowano tu także ponad 200 gatunków grzybów. Wraz z okolicznymi lasami rezerwat stanowi ostoję dzików i łosi. Przypisy Bibliografia Nadbużański Park Krajobrazowy, mapa turystyczna, skala 1:60 000, wyd. Zarząd Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego, Mirosław Haba, Komorowo 2004, ISBN 83-906272-6-4
Rezerwat przyrody Jeleń

Rezerwat przyrody Jeleń – leśny rezerwat przyrody w miejscowości Sługocice w gminie Tomaszów Mazowiecki, w powiecie tomaszowskim, w województwie łódzkim. Leży w obrębie otuliny Spalskiego Parku Krajobrazowego, przy drodze wojewódzkiej nr 713. Zajmuje powierzchnię 48,97 ha (akt powołujący podawał 47,19 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 24 maja 1976 roku (M.P. z 1976 r. Nr 24, poz. 108 (ISAP)). Według aktu powołującego celem ochrony jest zachowanie fragmentu naturalnych, wielogatunkowych drzewostanów z udziałem jodły na jej północnej granicy zasięgu w Puszczy Pilickiej. Stwierdzono tu występowanie 248 gatunków roślin naczyniowych, 45 gatunków mszaków i 6 gatunków porostów. Do tutejszych roślin chronionych należą: widłak jałowcowaty, kruszczyk szerokolistny, czarcikęsik Kluka, podkolan biały. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziora Gołyńskie

Jeziora Gołyńskie – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzecki, w gminie Pszczew. Leży w granicach Pszczewskiego Parku Krajobrazowego. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 20 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 czerwca 1972 r. (M.P. z 1972 r. Nr 36, poz. 202 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego Nr 12, poz. 144). Zarządzenie Nr 36/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jeziora Gołyńskie” (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego Nr 81, poz. 1568) Położenie Województwo lubuskie Powiat międzyrzecki Gmina Pszczew Obr. ewidencyjny – Borowy Młyn Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Trzciel Powierzchnia pod ochroną 3,10 ha Dz. nr 2140 (część) – 3,10 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat typu torfowiskowego stanowi fragment dawnego Jeziora Gołyńskiego, obecnie przez ekspansję lasu częściowo osuszonego. Jego pozostałościami są jeziora Gołyń i Gołyń Mały, a sam rezerwat składa się z dwóch płatów leżących u ich brzegów. Teren rezerwatu porośnięty jest olszą, brzozą, dębem i sosną. Występuje tu rzadka roślina – wełnianka alpejska. Teren równy, miejscami wgłębiony. Zwarcie przerywane, miejscami luźne. Gleby bagienne, torfowisko słabo zmineralizowane niskie, głęboko wilgotne, miejscami torf głęboki niski na iłach jeziornych. W runie oprócz wełnianki alpejskiej występuje rosiczka, mchy, turzyce, mietlica, trzcinnik, wierzbówka, przetacznik ożankowy. Cel ochrony Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu lasu wilgotnego ze stanowiskami rzadkich roślin torfowiskowych. Przypisy
Rezerwat przyrody Jesionowe Góry

Rezerwat przyrody „Jesionowe Góry” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Czarna Białostocka w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Stworzony został dla ochrony fragmentu Puszczy Knyszyńskiej o zróżnicowanej serii zbiorowisk na siedliskach bagiennych i mieszanych o wysokim stopniu naturalności i z dorodnym wielogatunkowym starodrzewem. Zajmuje powierzchnię 375,50 ha (akt powołujący podawał 376,55 ha). W rezerwacie licznie rosną jesiony wyniosłe (Fraxinus excelsior). Niestety, podobnie jak w wielu innych miejscach Polski zostały one porażone przez chorobę o nazwie zamieranie jesionu wyniosłego, Badanie tej choroby w rezerwacie przeprowadzili naukowcy ze SGGW w Warszawie w latach 2006-2007>. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat JESIONOWE GÓRY. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-26].
Rezerwat przyrody Jezioro Brzeziczno

Jezioro Brzeziczno – torfowiskowy rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Ludwin, w powiecie łęczyńskim, w województwie lubelskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Pojezierze Łęczyńskie. powierzchnia (według aktu powołującego) – 87,46 ha powierzchnia (dane nadesłane z nadleśnictwa) – 97,78 ha rok utworzenia – 1959 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 5 listopada 1959 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 97, poz. 527). przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – zachowanie mało zniszczonych gospodarką człowieka zbiorowisk roślinności wodnej i torfowiskowej. uwagi – podlega międzynarodowemu prawu ochrony przyrody w ramach Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie” Przypisy