NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Poznaniu (Chyby)

Kościół św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Chybach – barokowa katolicka, świątynia filialna, zlokalizowana przy ul. Dolne Chyby w Poznaniu (poznańska część Chyb). Historia Kościół powstał jako kaplica przypałacowa w 1660. Fundatorem był Przecław Potocki, kasztelan rogoziński, który wzniósł obiekt jako wotum za ocalenie rodziny po potopie szwedzkim. Świątynię poświęcono w 1668, a dokonał tego sufragan poznański, biskup Maciej Kurski. Przeszła generalny remont w drugiej połowie XIX wieku. Do 1 lipca 1997 była filialną świątynią parafii św. Michała Archanioła w Kiekrzu, a obecnie należy do parafii św. Józefa Oblubieńca w Baranowie. W 2007 kościół wyposażono w stacje drogi krzyżowej. Architektura Świątynia stoi w pobliżu zachodniego brzegu jeziora Kierskiego, w otoczeniu wysokich świerków. Zbudowana jest z cegły na rzucie prostokąta i otynkowana. Dach ma dwuspadowy, kryty dachówką. Fasada zachodnia podzielona parą pilastrów. Szczyt zwieńczony jest trójkątnym frontonem z krzyżem na szczycie. Wyposażenie Główny ołtarz (tryptyk) jest późnorenesansowy (około 1590-1600). Zdobiony winną latoroślą i ornamentami okuciowymi oraz kaboszonami. W polach bocznych obrazy z lat 1590-1600 (św. Paweł i św. Franciszek). W zwieńczeniu obraz Chrystusa w typie "Ecce homo". W centrum ołtarza widnieje obraz "Wskrzeszenie Piotrowina" z XVIII lub XIX wieku. Na prawej ścianie bocznej zawieszono obraz "Zdjęcie z krzyża" (druga połowa XIX wieku), a na lewej wizerunek św. Kazimierza z trzeciej ćwierci XVII wieku. Drogę krzyżową (2007) namalował Norbert Bromer. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia – dostęp 20.6.2016
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Wolfganga w Borowie

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i świętego Wolfganga – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Borów archidiecezji wrocławskiej. Historia Świątynia była wzmiankowana w 1202. Obecna została zbudowana na początku XV wieku, przebudowana około 1666, nakryta została sklepieniem w XVIII wieku, rozbudowana o wieżę i kruchtę w 1909, była restaurowana w 1959. Architektura Jest to budowla orientowana, murowana, jednonawowa, posiadająca trójbocznie zakończone prezbiterium, jej wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym z lunetami. kościół posiada kaplice boczne ozdobione bogatą dekoracją stiukową z XVII wieku. Wystrój wnętrza, reprezentuje styl barokowy i powstał w XVIII wieku. Płyty, nagrobki i otoczenie W kruchcie zawieszona jest tablica pamiątkowa ku czci ks. kanonika Mieczysława Krzemińskiego z Korościatyna (1910-1994), proboszcza korościatyńskiego w latach 1942-1945 i borowskiego w latach 1945-1985. Na zewnątrz wmurowano tablice upamiętniające tego samego kapłana, ludobójstwo OUN-UPA na Kresach Wschodnich, a także tych Ukraińców, którzy podczas mordów i prześladowań z narażeniem życia pomagali Polakom przetrwać. Przy kościele zlokalizowane są nagrobki ks. kanonika Stanisława Michalaka (1935-2008), proboszcza borowskiego w latach 1985-2000 oraz ks. prałata Jana Folkerta, proboszcza borowskiego w latach 2000-2010. Ponadto przy świątyni stoi kolumna maryjna i pomnik Jana Pawła II. Galeria Przypisy
Uruski Palace

The Uruski Palace (Polish: Pałac Uruskich) is a historical building located on Krakowskie Przedmieście in Warsaw, Poland. History Formerly, on the site of the present palace stood a Baroque palace built at the turn of the 1830s and 1840s, attributed to the architect Jan Zygmunt Deybel, a castellan of Kraków under Stanisław Poniatowski, father of King Stanisław August Poniatowski. It was here that Stanisław August learned he had been elected king of the Polish–Lithuanian Commonwealth. The palace changed hands several times; in 1843 it became the property of Seweryn Uruski, marshal of the nobility of the Warsaw governorate, a privy counselor, and mayor of the Imperial Court. Uruski chose to demolish the palace to make way for a new building. The project was commissioned by architect Andrzej Gołoński, who gave the new building its Renaissance architectural style. The construction work lasted from 1844 to 1847. In the years 1893-1895 the palace was renovated under the direction of Józef Huss, who built a new outhouse to its north. The palace was burned down during the Warsaw Uprising. After 1947, the palace became property of the University of Warsaw. The rebuilt palace (1948-1951) was modified, namely without an entrance gate to its north. Presently, the palace houses the Faculty of Geography and Regional Studies of the University of Warsaw. References
Дворец Уруских

Дворец Уруских (пол. Pałac Uruskich), также известный как Дворец Четвертинских (пол. Pałac Czetwertyńskich), — дворец в стиле неоренессанс в Варшаве (Польша), расположенный на улице Краковское предместье, дом 30. История На месте нынешнего дворца Уруских был построен другой дворец на рубеже 30-х и 40-х годов XVIII века. Он был возведён в стиле позднего барокко по проекту архитектора Яна Зигмунта Дейбеля и принадлежал краковскому каштеляну Станиславу Понятовскому, отцу короля Станислава Августа. Именно здесь Станислав Август узнал о своём избрании королём. В честь этого события во внутреннем дворе дворца установлен памятник. Дворец был увековечен на картине Каналетто «Краковское предместье со стороны Нового Свята». Дворец сменял владельцев несколько раз, пока в 1843 году не стал собственностью Северина Уруского, предводителя дворянства Варшавской губернии, тайного советника, распорядителя императорского двора. Он хотел возвести на месте существовавшего новый дворец и распорядился снести старое здание. Проект нового дворца был осуществлён архитектором Анджеем Голонским в ситле неоренессанса. Строительство продолжалось с 1844 по 1847 год. На центральной части переднего фасада расположился большой картуш с гербом Сас скульптора Луи Кауфмана. Картуш поддерживается двумя львами. В 1893—1895 годы дворец был реконструирован под руководством архитектора Йозефа Хусса, в том числе пристроен флигель, в котором расположились каретные сараи и съёмные квартиры. Дворец сгорел во время Варшавского восстания 1944 года. В 1946 году он перешёл во владение Варшавскому университету, а в 1948-1951 годах восстановлен в несколько изменённом виде по проекту архитектора Яна Домбровского. Ныне здесь располагается факультет географии и региональных исследований Варшавского университета. Библиография Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 82 Tadeusz S. Jaroszewski, Paläste und Residenzen in Warschau, Verlag Interpress, ISBN 83-223-2049-3, Warschau 1985, S. 164 ff. Ссылки Информация на сайте um.warszawa.pl (пол.) Информация на dawnawarszawa.blogspot.ru (пол.)
Палац Уруських-Четвертинських

Пала́ц Уру́ських-Четверти́нських — палац розташований на вул. Краківське передмістя 30 у Варшаві. Історія На місці нинішнього палацу стояв пізньобароковий палац, збудований на рубежі 1730-1740-х років архітектора Яна Зигмунта Дейбеля, який належав краківському каштеляну Станіславу Понятовському, батькові короля Станіслава Августа. Тут Станіслав Август дізнався, що його обрано королем. Палац увічнив Каналетто на картині, на якій зображено Краківське передмістя з боку Нового Свята. Палац кілька разів змінював власників, аж поки у 1843 році не став власністю Северина Уруського, маршалка дворянства Варшавського намісництва, таємного радника та економа цісарського двору. Він хотів побудувати новий палац замість існуючого, тому наказав знести старий. Він замовив проект у архітектора Анджея Голонського, який надав новому будинку ренесансних рис. Роботи тривали з 1844 по 1847 рік. Двоповерховий головний корпус характеризується двома зовнішніми виступами, які на один поверх підвищують споруду. Над центральною частиною парадного фасаду розміщений великий картуш із зображенням герба Сасів роботи митця Людвіка Кауфмана. Картуш підтримує бик і кінь, а під ним напис: AGES (лат. «будеш діло робити» [і не говоритимеш про це]). У лівому передньому корпусі фасаду до Другої світової війни була проїзна брама, що вела на подвір’я, оточене господарськими будівлями. Передній фасад палацу, симетричний, контрастує з південним фасадом, що виходить на вулицю, що веде до внутрішнього двору Казимирівського палацу, мальовничим і нерегулярним. Вежа, що у XVII столітті слугувала за водонапірну башту місцевого водогону Тіта Лівія Бураттіні — домінанта. Після смерті Северина Уруського у 1890 р. палац став власністю спочатку його дружини, а потім доньки Марії, жінки священика Володимира Святополка-Четвертинського. У 1893–1895 рр. архітектор Юзеф Гус реконструйовав палац, а на місці колишньої зруйнованої прибудови збудував нову північну прибудову, повернуту на схід. На приземному поверсі нової прибудови були каретні будиночки, а вище – квартири для оренди. Палац був спалений під час Варшавського повстання. Після війни зруйнованість будівлі оцінювалася приблизно на 50%. До 1947 року палац перебував у власності родини Четвертинських, після чого став власністю Варшавського університету, ставши частиною його головного кампусу. У 1948–1951 роках за проєктом Яна Домбровського його було перебудовано у зміненому вигляді (зокрема без воріт у північній частині фасаду). Нині тут розташований факультет географії та краєзнавства. Раніше, з моменту заснування в 1953 році до 1997 року, у будівлі також розміщувався Інститут географії та просторового розвитку та бібліотека ім. Станіслава Лещицького Польської академії наук (IGiPZ PAN). Бібліотека у 1979 році отримала статус Центральної бібліотеки географії та охорони навколишнього середовища. У 1997 році з переїздом із палацу ІГіПЗ ПАН на вул. Twarda 51/55 була також перенесена бібліотека, і водночас від неї відокремлено книгозбірні WGiSR UW, що залишилися в палаці. Галерея Див. також Северин Уруський Факультет географії та краєзнавства Варшавського університету Варшавський університет Сас (герб) Примітки
Fort Osowiec

Fort Osowiec is een fort uit de 19e eeuw vlak bij Osowiec-Twierdza, in het noordoosten van Polen, in de vallei van de rivier Biebrza. Het fort is door Rusland gebouwd tussen 1882 en 1892. Het complex bestaat in feite uit vier forten, waarbij 'Centralny' het hoofdfort was. De andere drie forten dienden ter bescherming van Centralny. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vonden bij het fort hevige gevechten plaats waarbij het fort verdedigd werd door Russische soldaten tegen de Duitse aanvallers. De eerste aanval vond plaats op 3 september 1914. In februari en maart 1915 volgde een tweede poging om het fort te veroveren. De laatste aanval was op 6 augustus 1915, waarbij de Duitsers chloorgas inzetten. Deze strijd staat bekend als de 'aanval van de dode mannen', verwijzend naar het zombie-achtige uiterlijk van de door het gas aangetaste Russische soldaten. In 1919 kwam het fort in handen van Polen. Er volgden uitbreidingen en moderniseringen. In 1939 viel Duitsland Polen binnen, en op 14 september trok het Poolse leger zich terug uit het fort. Het Poolse leger nam in 1953 weer zijn intrek in het fort. In 1998 werd het fort tot monument verklaard en opende er een museum.
Fortaleza de Osowiec

A Fortaleza de Osowiec (em alemão: Festung Osowiec, em polonês: Twierdza Osowiec) é uma das maiores fortalezas do século XIX da Polônia. Está localizada na cidade de Osowiec-Twierdza, a 51 km a norte de Białystok. Foi renomeada para Novogeorgievsk (Новогеоргиевская крепость) após ser tomada pelos russos em 1887. Imagens Referências
Fort Osowiec

Fort Osowiec är en polsk befästning vid floden Bóbr, nära den gamla gränsen mot Ostpreussen. Fästningen var under första världskriget av betydelse för ryssarna genom att spärra de genom de milsvida sumpmarkerna gående väg- och järnvägsförbindelserna. Osowiec, som hösten 1914 och våren 1915 motstod tyskarnas anfall, intogs av dem 22 augusti 1915. Källor Carlquist, Gunnar, red (1937). Svensk uppslagsbok. Bd 20. Malmö: Svensk Uppslagsbok AB. sid. 980
Ostrowo Szlacheckie Palace

Ostrowo Szlacheckie Palace is a historic palace in Ostrowo Szlacheckie (Września County, Poland). Since 1977 national heritage site (Polish: zabytek). History The palace was built in 1910. Palace park was included in the register in the nineteenth/twentieth century. The first owner was Friedrich Voge. After the death of the heir were Fridrich Voge Paul Voge, wife and children Elsa Ginter, Hilda, Margot. After World War II, the property was nationalized. Currently applying for palace granddaughter of Friedrich Voge. Gallery References Sources Bartkowiak, Jan; Korzyniewski, Hilary (1988), Sokołowo: 40-lecie działalności (in Polish), Wojewódzki Ośrodek Postępu Rolniczego w Sielniku
Pałac w Ostrowie Szlacheckim

Pałac w Ostrowie Szlacheckim – zabytkowy pałac w Ostrowie Szlacheckim, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Historia Pałac został wybudowany w 1910. Park pałacowy został uwzględniony w rejestrze w XIX/XX wieku. Pierwszym właścicielem był Fridrich Voge. Po śmierci Fridrich Voge spadkobiercą zostali Paul Voge, żona Elsa i dzieci Ginter, Hilda, Margot. Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony. Obecnie ubiega się o pałac wnuczka Fridricha Voge. Galeria Przypisy Bibliografia Jan Bartkowiak, Hilary Korzyniewski: Sokołowo: 40-lecie działalności. Wojewódzki Ośrodek Postępu Rolniczego w Sielniku.
Our Lady of Częstochowa Church, Orzechowo

Our Lady of Czestochowa Church, Orzechowo is a Roman Catholic Church in Orzechowo, Poland. It is located in Września County in the Greater Poland Voivodeship. The church, itself, is in the northern part of the Orzechowo at the corners Bukowa and Jabłoniowa Streets. It is a church that has been laid with a stone foundation. History and description From 1942, the villages of Pięczkowo and Orzechowo Dębno belonged to a parish in the Archdiocese of Poznan. Because of the difficulty to reach the parish church due to the unregulated Warta River, the faithful posted a petition to the Ecclesiastical Authority to disconnect them from Dębno parish, and instead, be connected with the parish in Czeszewo. The Clerical Authority seriously considered the congregants' petition, recalling and being influenced by a tragedy that occurred in 1904. In that year, a ferry crossing the Warta River to Dębno sank, and nine children who would have made their First Holy Communion died. The Warta River was often in danger of flooding. On 19 March 1972, Our Lady of Czestochowa Parish in Orzechowo was established. It included the villages of Orzechowo and Pięczkowo. The parish's pastor was Father Marian Kałążny. He had previously served as vicar in the Parish of the Sacred Heart of Jesus in Bydgoszcz from 1961 to 1966, and in the Parish of St. Stanislaus in Września from 1966 to 1968. In 1976, after long and arduous negotiations, the parish received permission to construct its temple, and administrative and residential buildings. The proper construction of the temple started in 1977; and was designed by Eng. Aleksander Holas. Following Holas' death, Eng. Wladyslaw Radzinski from Września headed the construction. He oversaw completion of the temple's interior design by engineers. Ireneusz Daczka plastic from Leszno was used in the construction. On 14 June 1979, the stone foundation ceremony was held. This was done by Fr. Bishop Jan Czerniak, Suffragan bishop of Gniezno. The ceremony occurred in the presence of the clergy of the deanery and neighboring deaneries of Miłosław. The construction of the temple was completed on 6 September 1987. On the same day, Fr. Cardinal Józef Glemp, Polish Primate, presided over its dedication ceremony. The image of Our Lady of the temple was dedicated to Pope John Paul II at Jasna Gora in the third pilgrimage to his homeland. The formal introduction to the new Temple Image was held at the end of a mission. The temple was dedicated on 9 May 1987. Father Kałążny died on 11 May 2005. The next pastor was Fr. Eugeniusz Bednarek. His solemn introduction as the new pastor took place on 11 June 2005 by Fr. Bishop Bogdan Wojtuś. On 26 August 2012, the parish church was consecrated in Orzechowo by Fr. Primate Jozef Kowalczyk. Bibliography Olej-Kobus, Anna; Kobus, Krzysztof (2010). Kościoły w Polsce. Warsaw: Carta Blanca. pp. 154–155. ISBN 978-83-7705-046-0. External links Parish of Our Lady of Czestochowa Website Chronologically arranged events about parish in Orzechowo Information about Parish of Our Lady of Czestochowa in Orzechowo on the Archdiocese of Poznań website Footnotes
Siedliszcze (Dubienka)

Siedliszcze (prononciation : [ɕɛdˈliʂt͡ʂɛ]) est un village polonais de la gmina de Dubienka dans le powiat de Chełm de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne, à la frontière avec l'Ukraine. Il se situe à environ 7 kilomètres au sud-ouest de Dubienka (siège de la gmina), 27 kilomètres au sud-est de Chełm (siège du powiat) et 91 kilomètres à l'est de Lublin (capitale de la voïvodie). Le village comptait approximativement une population de 360 habitants en 2006. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à la voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Siedliszcze (gmina Dubienka)

Siedliszcze – wieś w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Dubienka. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Dubienka. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 285 mieszkańców i była trzecią co do wielkości miejscowością gminy. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Trójcy Przenajświętszej w Dubience. W miejscowości znajduje się filialny kościół Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych z 1985. Historia Słownik Królestwa Polskiego opisuje obecne Siedliszcze jako Siedliszcze Bramowe, wieś i dobra nad rzeką Wełnianką w ówczesnym powiecie hrubieszowskim, gminie Białopole, parafii łacińskiej w Dubience, greckokatolickiej w Buśnie. Dobra położone 28 wiorst na północ od Hrubieszowa, posiadały gorzelnię z produkcją o wartości 64 000 rubli srebrnych (1880 r.), młyn wodny, tartak. W 1827 r. spisano we wsi 35 domów i 222 mieszkańców. Dobra Siedliszcze Bramowe składały się w 1884 r. z folwarku Siedliszcze Bramowe i attynencji Tuchanie. Posiadały rozległość 3971 mórg w tym: grunta orne i ogrody 674 mórg, łąk było 539 mórg, pastwisk 158 mórg. Las nieurządzony 934 mórg. Nieużytków 57 mórg w osadach.Na serwituty wydzielano włościanom 772 morgi. Budynków murowanych było wówczas 3, drewnianych 50. Przed parcelacją w skład dóbr wchodziły: wieś Siedliszcze Bramowe osad 42, mórg 702 (bez dodanych za serwituty), wieś Radziejewo osad 52, mórg 978, wieś Kajetanówka osad 21, mórg 281, wieś Rogatki osad 30, mórg 476, wieś Grobelki osad 8, mórg 72, wieś Rogatki Majdan Nowy osad 18, mórg 201. Urodzeni w Siedliszczu Janusz Janecki – polski architekt krajobrazu, naukowiec, przyrodnik, profesor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II. Przypisy Linki zewnętrzne Siedliszcze Bramowe, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 514 .
Селище (гміна Дубенка)

Селище (пол. Siedliszcze, Седліще) — село в Польщі, у гміні Дубенка Холмського повіту Люблінського воєводства. Населення — 285 осіб (2011). Історія 1480 року вперше згадується православна церква в селі. За даними етнографічної експедиції 1869—1870 років під керівництвом Павла Чубинського, у селі проживали греко-католики, які розмовляли українською мовою. У 1975—1998 роках село належало до Холмського воєводства. Населення Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Селище (гміна Дубенка)
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Górze

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Góra wschód archidiecezji wrocławskiej. Świątynia była wymieniana w dokumencie z 1302 roku. W obecnym kształcie zbudowana została w latach 1457–1552 (po pożarze wcześniejszej budowli). Restaurowana była po pożarze w 1759 roku. W 1963 roku częściowo zawaliły się partie sklepień i wieża zachodnia. Odbudowa trwała w latach 1964–1965. Jest to budowla orientowana, murowana, wzniesiona z cegły, trzynawowa, halowa, posiadająca prezbiterium zakończone sześciobocznie, otoczone ambitem i wieńcem kaplic. Nawa środkowa w prezbiterium jest nieco zwężona i posiada na osi filar dzielący dwie połowy sześciokąta. Cała budowla nakryta jest sklepieniami gwiaździstymi, natomiast część zachodnia nakryta jest współczesnym stropem z 1965 roku. Fasada zachodnia, z trójkątną ścianą szczytową, jest flankowana przez dwie, nie ukończone wieże o późnogotyckim kształcie. Wnętrze posiada wyposażenie w stylu barokowym z 2. połowy XVIII wieku, ołtarz główny z obrazem patronki kościoła, tabernakulum i rzeźby ewangelistów. Późnobarokowe i rokokowe ołtarze boczne i ambona, w sklepieniu kruchty malowidła ścienne. W zachodniej kruchcie płaskorzeźba Chrystus w Ogrójcu, a w ołtarzu Wszystkich Świętych późnogotycka rzeźba św. Anny Samotrzeciej z XV w. Na zewnętrznym murze szereg renesansowych epitafiów. W latach 1766–1781 był kantorem kościoła i rektorem szkoły parafialnej był niemiecki kompozytor Wilhelm Adolph. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – Stadtpfarrkirche na str. polska-org.pl
Kościół Bożego Ciała w Górze

Kościół Bożego Ciała – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Górze. Znajduje się na cmentarzu parafialnym. Jest to budowla późnogotycka, wybudowana na początku XVI wieku, i przebudowana w XVIII wieku. Kościół jest orientowany, murowany, posiada jedną nawę, jego wnętrze nakryte jest drewnianym sklepieniem pozornym. We wnętrzu zachowały się fragmenty rzeźbionego ołtarza z 1512 roku. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym. Wnętrze posiada kształt wydłużonego prostokąta. Sklepienie pozorne jest ozdobione bogatą polichromią, tematycznie związaną z wezwaniem świątyni. Do wyposażenia budowli należą intarsjowana ambona z 1571 roku i malowidło ścienne Biczowanie. Kościół pełni dziś funkcję kaplicy cmentarnej. Linki zewnętrzne Kościół Bożego Ciała (Fronleichnamskirche) w Górze polska-org.pl Przypisy
Klášter Wąchock

Klášter ve Wąchocku je polské cisterciácké opatství, asi 40 km jižně od Radomi. Historie Klášter ve Wąchocku byl založen v roce 1179 krakovským biskupem Gedeonem, který k jeho založení pozval cisterciácké mnichy z opatství Morimond v Burgundsku. Ve 13. století byl klášter několikrát obléhán mongolskými nájezdníky, kteří v okolí loupili a zabili i několik mnichů. V 16. století byl klášter renesančně upravován, následně vyhořel a v letech 1636–1643 byl důkladně rekonstruován. Roku 1656 byl klášterní kostel zničen Švédy a v následujících třech letech opětovně rekonstruován. Klášterní kostel byl nadále upravován v průběhu celého 18. století. V roce 1819 byl klášter, v návaznosti na bulu Ex imposita Nobis papeže Pia VII., z nařízení primasa Franciszka Skarbka-Malczewskiego zrušen a mnišský konvent se musel rozejít. V roce 1951 byl klášter obnoven jako filiace opatství Mogiła. Klášter řídil převor, v roce 1964 mohl být opět volen opat. Současným (2014) opatem je Eugeniusz Ignacy Augustyn. Odkazy Související články Seznam opatů cisterciáckého kláštera ve Wąchocku Alberich Józef Siwek Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Wąchock na Wikimedia Commons Webové stránky opatství (polsky) Biographia Cisterciensis - kategorie Wąchock