NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kloster Szczyrzyc

Das Kloster Szczyrzyc [ˈʃtʃɨʒɨt͜s] (lat. Abbatia B.M.V. de Ciricio; Ciricium) ist eine Zisterzienserabtei in Polen. Es liegt in der Woiwodschaft Kleinpolen (Małopolskie), rund 30 km südsüdöstlich von Krakau. Geschichte Kloster Szczyrzyc wurde als Tochter von Kloster Jędrzejów aus der Filiation der Primarabtei Morimond gegründet. Das ununterbrochen fortbestehende Kloster wurde 1234 vom Krakauer Woiwoden Teodor Gryfita aus Ruszcza zunächst in Ludźmierz gestiftet und 1238 besiedelt. Nach dem Mongolensturm im Jahr 1242 wurde es nach Szczyrzyc verlegt. Der Ort stieg an Bedeutung und wurde der Sitz von einem der sechs Kreise der Woiwodschaft Krakau, der über 3300 km2 umfasste. Sein Rang als Abtei wurde 1918 erneuert. Die Domäne, die 1948 verstaatlicht worden war, wurde 1993 vom Orden zurückerworben. Bauten und Anlage Das seit 1620 und im 19. Jahrhundert umgebaute Ensemble umfasst die Kirche, das Kloster mit Höfen, das Abtshaus, ein Museum, den Garten sowie die Brauerei. Die neue Kirche wurde in der gotischen Tradition unter Benutzung der gotischen Mauern 1642 errichtet. Sie hat die Form eines lateinischen Kreuzes. Neue Klosterbauten wurden 1644 vollendet. Literatur Faryna-Paszkiewicz, Hanna/Omilanowska, Małgorzata/Pasieczny, Robert: Atlas zabytków architektury w Polsce, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2001, S. 572, ISBN 83-01-13478-X. Weblinks Website der Zisterzienserabtei
Cisterciënzerabdij van Szczyrzyc

De Cisterciënzerabdij van Szczyrzyc (Pools: Opactwo Cystersów w Szczyrzycu) is een 13e-eeuwse cisterciënzenabdij in Szczyrzyc in de woiwodschap Klein-Polen. Het bouwwerk is een beschermd architectonisch monument. Geschiedenis 13e-18e eeuw De abdij is oorspronkelijk in 1234 door Teodor Gryfita nabij Ludźmierz gesticht. De cisterciënzers vestigden zich in 1239, op de vlucht voor de Tataren en op uitnodiging van de bisschop Wisław Zabawa, in Szczyrzyc. De abdij is tijdens de Tweede Mongoolse invasie van Polen in 1260 geplunderd. In de 14e eeuw bezat de abdij 33 dorpen en de landgoederen van Ludźmierz en Szczyrzyc. Deze privileges waren op 13 juni 1368 door Casimir III van Polen in Krakau geratificeerd. Het complex is tussen 1620 en 1644 in de barokstijl gerenoveerd. De gotische elementen werden echter wel behouden. 18e-21e eeuw De abdij van Szczyrzyc en die van Mogiła werden gespaard tijdens de Poolse Delingen, maar werden wel gedegradeerd in status, namelijk naar die van priorij, en in de Oostenrijks-Hongaarse congregatie opgenomen. Hierdoor kwam er een einde aan de lange geschiedenis van de cisterciënzers in Szczyrzyc. Het complex zag in de 19e eeuw opnieuw een grote renovatie. In juli 1918 kreeg de priorij van paus Benedictus XV weer de status van abdij. Het bisdom Krakau heeft na de Tweede Wereldoorlog een poging gedaan om nieuw leven in de abdij te blazen. De cisterciënzers hebben de abdij in 1993 van de Poolse staat gekocht en leven er nog steeds. De cisterciënzers in deze abdij fokken sinds de middeleeuwen een inheems ras van de koe: de Poolse Rode Koe (of Szczyrzycu). Abdijmuseum Het abdijmuseum is 1957 opgericht en bevat naast religieuze werken ook een militaire collectie. Abten Benedykt Biros Galerij
Opactwo Benedyktynek w Żarnowcu

Opactwo Benedyktynek w Żarnowcu – żeński klasztor benedyktynek, a wcześniej cysterek, znajdujący się we wsi Żarnowiec, w województwie pomorskim. Historia Fundatorami klasztoru Cysterek byli cystersi oliwscy. Fundacja nastąpiła zapewne w 1235 co może potwierdzić bulla protekcyjna papieża Innocentego IV, biorąca oliwskie opactwo wraz z dobrami, w tym jezioro obok siedziby cysterek, pod opiekę papiestwa. W 1589 żarnowiecki klasztor cysterek został skasowany, ich budynki i dobra zostały przejęte przez benedyktynki. Trzy ostatnie zakonnice odeszły z klasztoru. W 1772 władze pruskie sekularyzowały zakonne dobra. W 1834 klasztor został skasowany. Od 1946 jest ponownie siedzibą benedyktynek. Stan obecny Do dziś zachowały się dawne budynki klasztorne przylegające od strony północnej do kościoła. Na dziedzińcu zachowały się, udostępnione częściowo dla turystów, gotyckie krużganki. Zachowały się też: dom kapelana z 1404 roku, przebudowany w 1635 roku (obecnie plebania), spichrz oraz elementy muru klasztornego. Skarbiec klasztorny (niedostępny dla turystów) zawiera zabytki piśmiennicze, m.in. rękopisy z XV wieku, pastorały i bogato zdobiony graduał; szaty i hafty liturgiczne, rzeźby sakralne oraz dawne sprzęty. Kościół wybudowany w 4. ćwierci XIII wieku; powiększony po 1389 roku z inicjatywy cystersów z Oliwy. Bibliografia Szlak Cysterski.org Żarnowiec (dobra) - 2), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 743 .
Feldkathedrale der Polnischen Armee (Warschau)

Die Feldkathedrale der polnischen Armee Jungfrau Maria Königin Polens (polnisch Katedra polowa Wojska Polskiego NMP Królowej Polski) in Warschau ist die katholische Militärkathedrale der polnischen Armee. Die Bischofskirche des polnischen Militärordinariats steht an der ul. Długa unweit des Krasiński-Platzes westlich der Warschauer Altstadt und Warschauer Neustadt. Geschichte Die Kirche wurde 1642 von König Ladislaus IV. Vasa für die Piaristen gestiftet und 1651 von diesen übernommen. Die Kirche wurde während der Schlacht bei Warschau im Jahre 1656 von den Schweden geplündert und niedergebrannt. Bereits König Johann II. Kasimir fasste den Beschluss, die Kirche wieder aufzubauen. Sie konnte jedoch erst 1701 nach dem Wiederaufbau durch Giacomo Giuseppe Fontana wieder geweiht werden. Die Altarbilder schufen Szymon Czechowicz und Johann Gottlieb Plersch. Seit 1834 wurde der Bau als orthodoxe Kirche genutzt und entsprechend in den Jahren 1835–1837 mit Turmkuppeln im russisch-byzantinischen Stil durch Antonio Corazzi und Andrzej Gołoński umgebaut. Nach der Besetzung Warschaus durch die Achsenmächte im Ersten Weltkrieg wurde die Kirche 1916 der römisch-katholischen Kirche zurückgegeben. In den Jahren 1923–1927 erfolgte der Rückbau im klassizistischen Stil durch Oskar Sosnowski. Die Kirche wurde während des Zweiten Weltkriegs wesentlich beschädigt und bis 1960 von Leon Suzin wieder aufgebaut. 1991 wurde sie der polnischen Armee übergeben. Weblinks Homepage Eintrag zu Feldkathedrale der Polnischen Armee auf gcatholic.org (englisch)
Catedral de Campo del Ejército Polaco

La Catedral de Campo del Ejército Polaco​​ o simplemente Iglesia de Nuestra Señora Reina de la Corona polaca (en polaco: Katedra Polowa Wojska Polskiego) es la iglesia principal de la guarnición polaca y la catedral representativa de todo el ejército de Polonia.​​ Es la catedral del ordinariato militar del Ejército Polaco. Historia En el siglo XVII, los escolapios obtuvieron un privilegio real sobre una gran parcela al oeste del casco antiguo de Varsovia. El área estaba próxima al centro, pero a la vez ofrecía mucho más espacio que la densamente poblada ciudad. Los monjes fundaron el Collegium Nobilium, una de las escuelas más notables de la época, y predecesora de la Universidad de Varsovia. En 1660 comenzaron la construcción de una nueva iglesia que sirviera a los estudiantes y a los profesores, diseñada probablemente por Constantino Tencalla, un arquitecto italiano activo en la Mancomunidad polaco-lituana en ese tiempo. En el pasado, la iglesia sirvió a una variedad de comunidades y roles: Solía ser la iglesia del Colegio Nobilium y en el siglo XIX también se convirtió en una iglesia ortodoxa rusa. Actualmente las principales fiestas religiosas militares en Varsovia se llevan a cabo allí. Se encuentra en la calle Długa 13/15, frente al monumento a los héroes del levantamiento la plaza Krasiński de Varsovia, cerca del casco antiguo de esa ciudad. Durante el levantamiento de Varsovia de 1944, la catedral fue una de las iglesias con frecuencia atacadas por la Luftwaffe. Pesados combates también se libraron cerca de las ruinas, y la torre occidental conservada se utilizó como punto de observación. Al mismo tiempo se utilizaron los sótanos del monasterio y las criptas debajo de la iglesia como un hospital de campaña provisional. Los restos de la iglesia, junto con el hospital, fueron destruidos por los bombardeos aéreos de la Alemania Nazi el 20 de agosto de 1944. Después de la guerra, entre 1946 y 1960, la iglesia fue restaurada a su antigua gloria por un equipo de arquitectos dirigido por Leon Marek Suzin. Véase también Iglesia católica Catedral de Varsovia Referencias
Kathedraal van het Poolse leger

De Kathedraal van het Poolse leger (ook wel OLV Koningin van de Poolse Kroonkathedraal (Pools: Katedra Polowa Wojska Polskiego) of de Mariakoninginkathedraal is de Kathedraal van het Militair Ordinariaat van Polen. De kerk is gebouwd tussen 1660 en 1701 en heeft naast barokke ,ook palladiaanse en neoclassicistische architectuurelementen. Geschiedenis De kerk werd gebouwd tussen 1660 en 1701 naar de ontwerpen van architect Tytus Boratini en werd gebouwd in de stijl van de barok. De kerk heeft zeven altaren met ornamenten. Deze altaren bezitten schilderwerken van de Poolse kunstenaars: Szymon Czechowicz en Jan Bogumił Plersch. Binnen de kerk zat ook het kantoor van de piaristenmonnik, schrijver en pedagoog Stanislaus Konarski, de stichter van het Collegium Nobilium in Warschau. De façade kreeg door architect Jakub Fontana een Palladiaans uiterlijk tussen 1758-1769. Vanaf 1835 moest de kerk van Tsaristisch decreet in een Oosters-orthodoxe kerk veranderen. De torens werden vervangen door vijf vergulde koepels en tot 1918 bleef deze kerk Russisch-orthodox. Na de Eerste Wereldoorlog en de hernieuwde onafhankelijkheid van Polen werden de gevel en de torens gerestaureerd door de Poolse overheid, naar de situatie van voor 1835 en werd deze kerk gepromoveerd tot rooms-katholieke kathedraal, de Kathedraal van het Poolse leger. Een functie die het gebouw anno 2019 nog steeds heeft. Referenties Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Field Cathedral of the Polish Army op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar. Malgorzata Omilanowska, Warsaw (Eyewitness Travel Guides) Londen VK: Dorling Kindersley Limited, 1997
Kołobrzeg Cathedral

The Co-Cathedral Basilica of the Assumption of the Blessed Virgin Mary (Polish: Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu) also called Kołobrzeg Cathedral is a religious building of the Catholic Church which is located in the city of Kołobrzeg in Poland. It is a temple built in the fourteenth century in the Gothic style, which has five naves. It has the status of parish church, minor basilica and since 1972 is the co-cathedral of the Diocese of Koszalin-Kołobrzeg (Dioecesis Coslinensis-Colubreganus or Diecezja koszalińsko-kołobrzeska). History The start date of the construction of the parish church of the Virgin Mary in Kołobrzeg is not precisely known. It is believed that the main church of the city was built in the early fourteenth century on the site where once was an ancient church dedicated to St. Nicholas. The first mass in the edifice was held in the year 1321. From the sixteenth century it was a Protestant church. In 1945, during the battle of Kołobrzeg fortress of World War II it was an important point for the defence of the city. It was destroyed by Soviet artillery. In 1957 it was handed over to the Catholic Church and reconstruction started. See also Roman Catholicism in Poland Assumption Cathedral (disambiguation) References External links Official website Media related to Kołobrzeg Cathedral Basilica at Wikimedia Commons
Concatedral y basílica de la Asunción (Kołobrzeg)

La basílica concatedral de la Asunción de la Santísima Virgen María​ o simplemente catedral de Kołobrzeg​ (en polaco: Bazylika Konkatedralna Wniebowzięcia NMP) es un edificio religioso de la Iglesia Católica que se encuentra ubicado en la localidad de Kołobrzeg en el país europeo de Polonia.​ Se trata de un templo construido en el siglo XIV en estilo gótico, que tiene cinco naves. Tiene el estatus de iglesia parroquial, basílica menor y, desde 1972, es la co-catedral de la diócesis de Koszalin-Kołobrzeg (Dioecesis Coslinensis-Colubreganus o Diecezja koszalińsko-kołobrzeska). La fecha de inicio de la construcción de la iglesia parroquial de la Virgen María en Kolobrzeg no se conoce con precisión. Se cree que la iglesia principal de la ciudad se construyó a principios del siglo XIV en el sitio donde antes estaba una antigua iglesia dedicada a San Nicólas . La primera misa en el edificio se celebró en 1321. Desde el siglo XVII hasta el siglo XX, la iglesia fue destruida por las guerras. En 1945, durante la batalla de la fortaleza Kolobrzeg de la Segunda Guerra Mundial fue un importante punto de la defensa de la ciudad. Fue destruida por la artillería soviética. En 1957 comenzó su reconstrucción. Véase también Iglesia católica Catedral de la Asunción Referencias
Basilique de l'Assomption de Kołobrzeg

La basilique de l'Assomption-de-la-Vierge-Marie (en polonais : Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) de Kołobrzeg (Pologne) est le co-cathédrale du diocèse de Koszalin-Kołobrzeg, la cathédrale étant celle de l'Immaculée-Conception (de) située à Koszalin. Histoire L'édifice a été construit au XIVe siècle dans le style gothique, avec cinq nefs. Il a le statut d'église paroissiale, de basilique mineure et, depuis 1972, de co-cathédrale du diocèse de Koszalin-Kołobrzeg (Dioecesis Coslinensis-Colubreganus ou Diecezja koszalińsko-kołobrzeska). La date de début de la construction n'est pas connue avec précision. Elle est estimée au début du XIVe siècle (entre 1300 et 1321) sur le site d'une ancienne église dédiée à saint Nicolas. La première messe dans l'édifice a été célébrée en 1321. Avec la Réforme en Poméranie, l'église est devenue protestante en 1531. De 1534 à 1945, elle a servi d'église principale à la communauté luthérienne qui, aux XIXe et XXe siècles , faisait partie du district ecclésiastique de Köslin dans la province ecclésiastique prussienne de Poméranie. En 1945, lors de la bataille de la forteresse de Kołobrzeg de la Seconde Guerre mondiale, elle était un point important pour la défense de la ville. Elle a été détruite par l'artillerie soviétique. En 1957, elle fut remise à l'Église catholique et sa reconstruction commença. Galerie Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de la Pologne Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Lindenfriedhof (Gliwice)

Der Lindenfriedhof (Cmentarz Lipowy) ist ein städtischer Begräbnisplatz im Stadtteil Zatorze (deutsch Stadtwaldviertel) in Gliwice (Gleiwitz). Südlich angrenzend zum Lindenfriedhof befindet sich der Neue Jüdische Friedhof Gleiwitz. Geschichte Der Lindenfriedhof wurde im Jahr 1885 in der damaligen Gleiwitzer Vorstadtgemeinde Petersdorf (polnisch Szobiszowice) angelegt und hatte eine Größe von 6 Hektar. Während des Ersten Weltkriegs wurden hier gefallene Soldaten begraben, darunter 196 Deutsche, 230 Russen, 16 Rumänen, Serben, Franzosen und Italiener. An diese erinnert das „Denkmal für die Gefallenen im Ersten Weltkrieg“ von 1927 mit der Skulptur „Die Trauernde“ vom Bildhauer Hanns Breitenbach. Auf dem Lindenfriedhof befindet sich ebenfalls das Denkmal „Christus der göttliche Kinderfreund“ des schlesischen Bildhauers Paul Ondrusch. Das Denkmal wurde für 76 Kinder, die 1919 bei einem Brand des Kinotheaters „Stadtgarten“ ums Leben kamen und hier in einem Massengrab beigesetzt wurden, aufgestellt. Auf dem Kindergrabdenkmal befand sich bis 1945 die deutsche Inschrift „Lasset die Kindlein zu mir kommen“, ein bekanntes Bibelzitat aus den Evangelien. Das Denkmal zeigt sich heute in veränderter Form, es fehlen die ursprüngliche Treppe, der obere abschließende Teil der Wand und auf der Wandfläche um die Skulpturen wurde eine weitere Schicht Zement mit einer groben Oberfläche aufgetragen. Im Jahr 2003 wurde die Friedhofsfläche erheblich erweitert. Dies geschah auf Flächen, die zuvor zum Kultur- und Erholungspark gehörten. Derzeit hat der Friedhof eine Größe von 11,5 Hektar. Literatur Jacek Schmidt: Gliwickie cmentarze. Rocznik Muzeum w Gliwicach, Tom III, Gliwice, 1990 (Gleiwitzer Friedhöfe, In: Jahrbuch des Museums Gleiwitz, Bd. III, auf Polnisch) Einzelnachweise Weblinks Informationen über den Lindenfriedhof auf den Seiten der Stadtverwaltung Gliwice (polnisch)
Cmentarz Lipowy w Gliwicach

Cmentarz Lipowy w Gliwicach (niem. Lindenfriedhof) – cmentarz położony w gliwickiej dzielnicy Zatorze. Nekropolię o powierzchni 6 ha założono w 1885, od początku posiadała charakter komunalny, wielowyznaniowy. Podczas I wojny światowej wyznaczono kwatery, w których spoczęli żołnierze różnych narodowości m.in. 196 Niemców, 230 Rosjan, 16 Rumunów oraz nieznana liczba Serbów, Francuzów i Włochów. W marcu 1919 w zbiorowej mogile pochowano 56 dzieci (z wszystkich 76 ofiar) zmarłych podczas pożaru sali koncertowej, ustawiono na niej pomnik z rzeźbą Paula Ondruscha przedstawiającą Chrystusa z dziećmi, na pomniku istniał napis „Lasset die Kindlein zu mir kommen” (Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie). W 1927 żołnierzy pochowanych na Cmentarzu Lipowym upamiętniono figurą Madonny dłuta Hannsa Breitenbacha, po II wojnie światowej napis usunięto, podobnie jak prowadzące do pomnika schody, a cały postument pokryto chropowatym cementem. W 2003 obszar cmentarza został znacznie powiększony, przyłączono 5,17 ha gruntu należącego wcześniej do gliwickiego Parku Kultury i Wypoczynku. Niestety pod pretekstem rewitalizacji wycięto 70 procent zadrzewienia pozostawiając najcenniejsze 53 dęby. Posadzono wówczas wzdłuż ogrodzenia 200 lip, a nowej części nadano charakter założenia parkowego. Pochowani Felicjan Plato Bałaban (1891–1975) – pułkownik żandarmerii Wojska Polskiego; Jan Czerny (1908–1991) – major pilot, szef pilotażu w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie; Krystyna Filipczak-Feliks (1938–2012) – aktorka; Stanisław Fryze (1885–1964) – inżynier elektryk, profesor Politechniki Lwowskiej i Politechniki Śląskiej; Zygmunt Gogolewski (1896–1969) – inżynier, profesor, nauczyciel akademicki Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej; Alfred Golnik (1921–1997) – architekt; Roman Grudziński (1961–1989) – skoczek spadochronowy; Paweł Grzybek (1924–2007) – pułkownik Wojska Polskiego; Artur Kuchta (1965–1999) ps. „Buchol” – skoczek spadochronowy; Roman Kurzbauer (1941-2024) – lekarz, polityk, poseł na Sejm RP, działacz mniejszości niemieckiej; Wiktor Legeżyński (1901–1964) – inżynier, profesor Politechniki Śląskiej; Jan Franciszek Lessaer (1927–2012) – artysta plastyk; Andrzej Młyński (1954–1984) ps. „Młyniu” – skoczek spadochronowy; Dominik Niśkiewicz (1979–2014) – żeglarz i siatkarz; Stanisław Ochęduszko (1899–1969) – termodynamik, profesor Politechniki Lwowskiej i Politechniki Śląskiej; Franciszek Skiba (1934–2013) – piłkarz Zagłębia Sosnowiec; Jan Szczech (1958–2012) – piłkarz Odry Opole; Adam Zawadzki (1905–1972) – profesor Wydziału Górniczego Politechniki Śląskiej. Zygmunt Dębski (1917-1977) – Sprawiedliwy wśród Narodów Świata Walery Szuścik (1929–2012) – polski naukowiec, prof. dr hab. inż. Przypisy Bibliografia Jacek Schmidt: Gliwickie cmentarze. Rocznik Muzeum w Gliwicach, Tom III, Gliwice, 1990; Cmentarz Lipowy, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta w Gliwicach. bip.gliwice.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-08)]. Zdjęcia z cmentarza, Geanalogia Historia Cmentarzy Komunalnych w Gliwicach, MZUK. mzuk.gliwice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-01)].
Pieskowa Skała

El Pieskowa Skała és un castell que domina tota la vall del Prądnik situat entre Skała i Suloszowa dins del parc nacional d'Ojców a uns 25 km de Cracòvia, a Polònia. S'esmentava per primera vegada el 1315 com un castell de pedra finançat pel rei Casimir el Gran. Expandit al segle xv, es convertia en una residència renaixentista majestuosa al segle següent i s'enfortia amb noves muralles d'estil italianes a principis del segle xvii. Durant molt temps va pertànyer a la poderosa família Szafraniec. Des del 1966 és també un museu. La imposant silueta del castell domina. Ha estat reformat en nombroses ocasions, per la qual cosa avui se'ns presenta com un conjunt heteròclit (baluards, atalaies, elements gòtics i renaixentistes). La porta cotxera dona a un pati interior porxat amb dos pisos de galeries. Alguns dels interiors que es visiten han estat reconstituïts amb elements que van de l'edat mitjana al segle xix: mobiliari, porcellanes, vaixella de plata, quadres, tapissos.
Pieskowa Skała

Pieskowa Skała ist ein Schloss in Sułoszowa auf einem markanten Jurafelsen am linken Ufer des Flusses Prądnik, im Nationalpark Ojców im Krakau-Tschenstochauer Jura, etwa 25 Kilometer nordwestlich von Krakau in der Woiwodschaft Kleinpolen in Polen. Geschichte Die erste Erwähnung einer Burg Peskenstein befindet sich in einer Urkunde des polnischen Princeps Ladislaus I. Ellenlang aus dem Jahr 1315, vermutlich aber handelte es sich um eine Burg von Herzog Heinrich dem Bärtigen an anderer Stelle in Sułoszowa. An heutiger Stelle wurde Pieskowa Skała im 14. Jahrhundert von König Kasimir dem Großen als Wehrburg errichtet und war damals Glied einer Kette von Burgen (Adlerhorst-Burgen), die sowohl die Grenze des Königreichs Polen zum benachbarten Schlesien als auch den wichtigen Handelsweg von Krakau über Olkusz und Beuthen nach Breslau (Via Regia) schützen sollten. Dies war nötig geworden, da Schlesien unter die Herrschaft Böhmens geraten war, mit dessen Herrschern die polnischen Könige in Konflikt lagen. Von 1377 bis 1608 war das Schloss Sitz der Familie Szafraniec. In den Jahren 1542–1580 wurde die gotische Burg zu einer Renaissanceresidenz umgestaltet. In dieser Zeit entstand der Arkadenhof, der dem des Krakauer Wawelschlosses ähnelt. Im 17. Jahrhundert entstanden die Befestigungsanlagen mit Bastionen. In der Zeit der „Schwedischen Sintflut“ (1655) und bei einem Brand im Jahr 1718 wurde das Schloss schwer beschädigt und 1768 als Sitz der Familie Wielopolski wiederaufgebaut. Ein weiterer Brand im Jahr 1850 zerstörte den ältesten Teil der Anlage, das sogenannte Hohe Schloss. Nutzung Nach einer grundlegenden Sanierung in den Jahren 1950–1963 wurde Pieskowa Skała zu einer Abteilung der Staatlichen Kunstsammlungen auf dem Wawel. Heute befindet sich hier die Dauerausstellung „Stilwandel in der europäischen Kunst vom Mittelalter bis Mitte des 19. Jahrhunderts“. Die ehemaligen Prunksäle und Wohngemächer sind mit Mobiliar aus unterschiedlichen Epochen eingerichtet. Unterhalb des Schlosses steht der malerische Felsturm der „Herkuleskeule“ (Maczuga Herkulesa), der dem Anblick der Schlossanlage von Süden her sein charakteristisches Gepräge verleiht. 1994 diente das Schloss als Innenkulisse für die australisch-polnische Jugendserie Spellbinder – Gefangen in der Vergangenheit. Weblinks Polnischsprachige Webseite des Schlosses Pieskowa Skała. In: Filip Sulimierski, Władysław Walewski (Hrsg.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Band 8: Perepiatycha–Pożajście. Walewskiego, Warschau 1887, S. 107 (polnisch, edu.pl). Einzelnachweise
Pieskowa Skała

Pieskowa Skała es un acantilado de piedra caliza conocido por el castillo renacentista ubicado en su cima. Pieskowa Skała se encuentra dentro del Parque nacional Ojców al sur de Polonia, perteneciente al voivodato de Pequeña Polonia. Es un popular destino turístico, situado a 18,58 kilómetros al noroeste de Cracovia. Su nombre, traducido del polaco antiguo, significa La Roca del Perro Pequeño, y fue citado por primera vez en 1315 por el rey Vladislao I de Polonia. Historia Pieskowa Skała fue mencionada por primera vez en 1315, citada como un castillo de piedra financiado por el rey Casimiro el Grande bajo el nombre de "Castrum Peskenstein". Expandido en el siglo XV, en los próximos siglos se convertiría en una majestuosa residencia renacentista, mejorando su defensa mediante la creación de nuevas murallas de estilo italiano a partir del siglo XVII.​ Durante mucho tiempo perteneció a la poderosa familia Szafraniec. Desde 1966 empezó a funcionar como museo.​ Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pieskowa Skała. Página oficial