NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kamienna Buczyna

Rezerwat przyrody „Kamienna Buczyna” – krajobrazowy rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Ińsko, na północno-wschodnim brzegu jeziora Ińsko, 2 km na północ-północny wschód od centrum Ińska, 1 km na północny zachód od drogi wojewódzkiej Recz-Łobez. Rezerwat położony jest na terenie Ińskiego Parku Krajobrazowego oraz w granicach dwóch obszarów sieci Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków „Ostoja Ińska” PLB 320008 oraz obszaru siedliskowego „Pojezierze Ińskie” PLH320067. Został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 11 kwietnia 1985 roku. Zajmuje powierzchnię 11,67 ha (akt powołujący podawał 11,37 ha). Celem ochrony jest zachowanie krajobrazu moreny czołowej z licznymi głazami narzutowymi (osiem z nich przekracza 4 m obwodu), fragmentami lasów buczyny kwaśnej (Luzulo-Fagenion) i żyznej (Galio Odorati-Fagenion) oraz grądu subatlantyckiego (Stellario-Carpinetum) z wieloma stanowiskami roślin chronionych i zagrożonych wyginięciem, rzadkich grzybów i zwierząt. Na terenie rezerwatu gniazdują m.in.: muchołówka mała (Ficedula parva) i dzięcioł czarny (Dryocopus martius). Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2007 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przez rezerwat prowadzi znakowany zielony szlak turystyczny z Ińska do Cieszyna. W pobliżu znajduje się rezerwat „Wyspa Sołtyski”. Przypisy
Rezerwat przyrody Kamienna Góra

Rezerwat przyrody Kamienna Góra – rezerwat leśny na terenie gminy Jonkowo w Nadleśnictwie Kudypy (województwo warmińsko-mazurskie). Utworzony został w 1995 roku (M.P. z 1995 r. Nr 5, poz. 83 (ISAP)) dla zachowania stanowiska buczyny pomorskiej. Występuje tu też wiele rzadkich i chronionych gatunków roślin. Najwyższe wzniesienie na terenie rezerwatu to Kamienna Góra 179 m n.p.m. Powierzchnię pokrywają liczne głazy narzutowe. Zbiorowiska roślinne na terenie rezerwatu buczyna pomorska (na wschodniej granicy zasięgu), buczyna kwaśna, grąd, świerkowy bór mieszany świeży, świerkowy bór mieszany wilgotny, olszyna, łęg jesionowo-olszowy turzycowisko szalejowe. Przypisy
Rezerwat przyrody Kamień Michniowski

Rezerwat przyrody Kamień Michniowski – leśny rezerwat przyrody położony na terenie Sieradowickiego Parku Krajobrazowego (w nadleśnictwie Suchedniów), w gminie Bodzentyn, w powiecie kieleckim (województwo świętokrzyskie). Numer ewidencyjny WKP: 041 Powierzchnia: 10,59 ha (akt powołujący podawał 10,50 ha) Przedmiotem ochrony są wielogatunkowe zbiorowiska leśne z jodłą pospolitą (Abies alba) oraz wychodnie skał piaskowca triasowego z ciekawą roślinnością naskalną. Rezerwat obejmuje część szczytową i fragment zachodniego zbocza najwyższego wzniesienia Pasma Sieradowickiego Gór Świętokrzyskich – Kamienia Michniowskiego (435 m n.p.m.). Na terenie rezerwatu znajduje się Jaskinia Ponurego. Przez rezerwat przechodzi niebieski szlak turystyczny z Berezowa do Suchedniowa. Rezerwat jest punktem początkowym czarnego szlaku turystycznego prowadzącego do kapliczki Świętej Barbary. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Monitor Polski z 1978 r, Nr 33, Poz. 126 Przypisy
Rezerwat przyrody Kamień-Grzyb

Rezerwat przyrody Kamień-Grzyb – rezerwat przyrody nieożywionej we wsi Połom Duży w gminie Nowy Wiśnicz, powiecie bocheńskim, województwie małopolskim. Rok utworzenia: 1962, powierzchnia według aktu powołującego: 1,83 ha. Znajduje się na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Brzesko (leśnictwo Żegocina). Położony jest na północnym stoku wzgórza Bukowiec na wysokości 380 m n.p.m. w zagłębieniu terenu powstałym w wyniku erozji. Należy do obszaru Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony dla zachowania fragmentu buczyny karpackiej oraz pomnika przyrody nieożywionej – skały z piaskowca istebniańskiego o kształcie grzyba, wysokości 7 m, obwodzie czapy 26 m i obwodzie trzonu 17 m. W rzeczywistości obiekt składa się z dwóch skał – druga to duży oderwany głaz, częściowo zagłębiony w podłożu Kamień-Grzyb powstał z tzw. fliszu karpackiego – osadu żwiru, piasku i mułu na dnie morza, przynoszonego przez rzeki. Było to ponad 60 mln lat temu. Później prądy wodne przesunęły go kilkaset kilometrów na północ, a ruchy górotwórcze wypiętrzyły je tworząc Karpaty. Skałki Kamienia-Grzyba powstały w wyniku późniejszych ruchów osuwiskowych po zboczach gór (bloki piaskowców ślizgały się po plastycznych, znajdujących się pod nimi warstwach łupków). Przewężony u dołu kształt skały, przypominający grzyba powstał wskutek tego, że w dolnej jego części występowały bardziej podatne na wietrzenie piaskowce. Również występujące na powierzchni głazów niewielkie jamki, tzw. struktury arkadowe i struktury plastrowe, to miejsca, gdzie występowały łatwiej wietrzejące piaskowce. Piaskowiec istebniański, z którego zbudowane są głazy, zawiera w swoim składzie zlepieńce utworzone z otoczaków kwarcu i innych skał, oraz cienkie warstwy łupków. Przy skale znajduje się duża, trójkątna płyta kamienna. Na płycie oraz czapie grzyba wyryto kilka łacińskich imion i dat. Są to prawdopodobnie imiona zakonników z dawnego klasztoru Ojców Karmelitów w Nowym Wiśniczu, które wyryli zapewne w czasie wycieczki terenowej. W rezerwacie, w ramach projektu Małopolski Szlak Geoturystyczny umieszczono tablicę informacyjną, szczegółowo opisującą z geologicznego punktu widzenia budowę głazów i mechanizm ich powstania. Tablica została opracowana przez fachowców z Akademii Górniczo Hutniczej w Krakowie. Pod okapem u południowej podstawy skałki znajduje się Schronisko pod Grzybem. Na Kamieniu Grzybie uprawiany był bouldering. Jest 10 dróg wspinaczkowych (baldów) o trudności od 4+ do 7a+ w skali francuskiej, jednak wspinaczka jest zabroniona, gdyż skała znajduje się w rezerwacie przyrody Szlaki turystyczne – Bochnia – Nowy Wiśnicz – rezerwat przyrody Kamień-Grzyb – Paprotna (obok Kamieni Brodzińskiego) – Rajbrot – Łopusze – Przełęcz Rozdziele – Widoma – góra Kamionna – Pasierbiecka Góra – Tymbark. Przypisy
Rezerwat przyrody Kamień Śląski

Rezerwat przyrody Kamień Śląski – leśny rezerwat przyrody w gminie Gogolin, w powiecie krapkowickim, w województwie opolskim. Znajduje się w pobliżu wsi Górażdże i Kamionek, około 2,5 km na zachód od wsi Kamień Śląski. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 11 lutego 1958 roku (M.P. z 1958 r. Nr 20, poz. 127 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych lasu mieszanego ze stanowiskiem brekinii (Sorbus torminalis). Początkowo zajmował powierzchnię 10,84 ha. W 2008 roku powiększono go do 13,60 ha i tyle zajmuje do tej pory. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 130 gatunków roślin naczyniowych, w tym 10 gatunków chronionych (stan na 2012), m.in. lilia złotogłów, kruszczyk szerokolistny, buławnik wielkokwiatowy, gnieźnik leśny, przylaszczka pospolita. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Strzelce Opolskie. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Kanał Kwiatowy

Rezerwat przyrody „Kanał Kwiatowy” – florystyczny rezerwat przyrody o powierzchni 3,126 ha, w województwie zachodniopomorskim, na terenie gminy Kołbaskowo w powiecie polickim oraz gminy Gryfino w powiecie gryfińskim, po północnej stronie autostrady A6, 0,75 km na południowy wschód od Siadła Dolnego i 2 km na południowy zachód od rezerwatu przyrody „Kurowskie Błota”. Został utworzony ma mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976. Jest położony w północno-zachodniej części Parku Krajobrazowego Dolina Dolnej Odry oraz w granicach dwóch obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk „Dolna Odra” PLH320037 i obszaru specjalnej ochrony ptaków „Dolina Dolnej Odry” PLB320003. Rezerwat utworzony na części jednego ze starorzeczy Odry, w celu ochrony rzadkich gatunków roślin wodnych i bagiennych: salwinia pływająca (Salvinia natans), grzybieńczyk wodny (Nymphoides peltata), arcydzięgiel litwor nadbrzeżny (Angelica archangelica ssp. litoralis), grzybienie białe (Nymphaea alba), osoka aloesowata (Stratiotetum aloides). Ze świata zwierząt występuje tu gąbka słodkowodna. Na mocy planu ochrony ustanowionego w 2007 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Przypisy
Rezerwat przyrody Kaniston

Rezerwat przyrody Kaniston – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Zbójna, w powiecie łomżyńskim, w województwie podlaskim. Rezerwat został utworzony w 1984 roku. Zajmuje powierzchnię 134,06 ha (akt powołujący podawał 136,59 ha). Celem ochrony rezerwatu (według aktu powołującego) jest zachowanie zwartego, naturalnego kompleksu olsów w Puszczy Kurpiowskiej. Rezerwat obejmuje fragment kompleksu leśnego położonego w odległości 5 km na północny zachód od wsi Zbójna, przy drodze wojewódzkiej nr 645. Las należy do Obrębu i Nadleśnictwa Nowogród. Jest to największy i jeden z najlepiej zachowanych na terenie Puszczy Kurpiowskiej bagienny las olszowy o dużej wartości przyrodniczej. Szata roślinna jest bardzo bogata i zróżnicowana, z udziałem gatunków podlegających ochronie prawnej jak: widłak jałowcowaty, widłak wroniec, widłak goździsty, storczyk krwisty. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat „Kaniston” Plan Urządzenia Lasu Nadleśnictwa Nowogród na okres 01.01.2009 – 31.12.2018. Tom I – Program Ochrony Przyrody. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku, 2008. [dostęp 2019-06-07].
Rezerwat przyrody Kantor Stary

Rezerwat przyrody Kantor Stary – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1996 r. na terenie gminy Liw. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych wielogatunkowych drzewostanów liściastych z licznymi drzewami pomnikowymi. Obiektem ochrony są lasy sosnowo-jesionowo-dębowe tworzące zbiorowiska grądów wysokich, typowych i niskich. Na terenie rezerwatu udokumentowano występowanie kilku gatunków storczyków i wawrzynka wilczełyko. Rezerwat jest ostoją ptaków, tj. krogulec i brodziec samotny jak również dużych ssaków tj. jeleń, dzik i sarna. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 194 z dnia 2008-11-14 zawierający: Zarządzenie nr 79 Wojewody Mazowieckiego z 2008-10-31 w sprawie rezerwatu przyrody „Kantor Stary” Zarządzenie nr 80 Wojewody Mazowieckiego z 2008-11-04 w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody „Kantor Stary” Nasze Rezerwaty - Kantor Stary, dr Michał Falkowski, Tygodnik Siedlecki nr 31 2007, s. 21, Siedlce 2007-08-05
Rezerwat przyrody Karczmisko

Rezerwat przyrody „Karczmisko” – leśny rezerwat przyrody położony na terenie gminy Czarna Białostocka w województwie podlaskim. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Powierzchnia według aktu powołującego: 16,57 ha (obecnie 20,45 ha) Rok powstania: 1971 Rodzaj rezerwatu: leśny Przedmiot ochrony: zbiorowiska leśne typu boru mieszanego sosnowo-świerkowego charakterystyczne dla Puszczy Knyszyńskiej. Przypisy Linki zewnętrzne rezerwat KARCZMISKO. [w:] Zielone Wrota [on-line]. Stowarzyszenie na Rzecz Ekorozwoju "AGRO-GROUP". [dostęp 2018-04-25].
Rezerwat przyrody Karsiborskie Paprocie

Rezerwat przyrody „Karsiborskie Paprocie” – rezerwat florystyczny o powierzchni 38,14 ha, utworzony 8 grudnia 1989, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie grodzkim Świnoujście, na wyspie Uznam, nad Zalewem Szczecińskim, 3,5 km na północny zachód od zachodniej główki falochronu (Brama Torowa-1), 9,5 km na południe-południowy zachód od Świnoujścia. Rezerwat położony na obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 „Delta Świny” (PLB 320002), oraz w sąsiedztwie innego obszaru OSO Natura 2000 „Zalew Szczeciński” (PLB 320009). Celem ochrony jest zachowanie najliczniejszego na Pomorzu Zachodnim stanowiska paproci długosz królewski (Osmunda regalis) i wiciokrzewu pomorskiego (Lonicera periclymenum), siedliska dąbrowy acidofilnej (Betulo-Quercetum) oraz chronionych roślin i zagrożonych zwierząt: kruszczyka szerokolistnego (Epipactis helleborine), bielika (Haliaeetus albicilla), gągoła (Bucephala clangula), zimorodka (Alcedo atthis), gąsiorka (Lanius collurio). W północnej części rezerwatu ścieżka dydaktyczna, dł. 4,03 km, punkt widokowy, wiata. W pobliżu znakowane trasy szlaków rowerowych. Przypisy
Rezerwat przyrody Kawęczyn

Rezerwat przyrody Kawęczyn – leśny rezerwat przyrody znajdujący się w dzielnicy Rembertów w Warszawie. Opis Został powołany rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 grudnia 1998 r. na terenie obszaru leśnego o powierzchni 69,54 ha (obecnie podawana wielkość to 69,71 ha), ograniczonego ulicami Marsa, Żołnierską i torami kolejowymi linii Warszawa Zachodnia–Terespol. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych ciepłolubnych gatunków roślin naczyniowych i ich stanowisk. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat na stronach Urzędu m.st. Warszawy
Rezerwat przyrody Kałeckie Błota

Rezerwat przyrody Kałeckie Błota – rezerwat faunistyczny położony na terenie gminy Srokowo, w powiecie kętrzyńskim, w województwie warmińsko-mazurskim. Zajmuje powierzchnię 173,82 ha (w chwili powołania liczył 186,48 ha). Został utworzony w 1988 roku w celu ochrony biotopów lęgowych różnych gatunków zwierząt wodnych i błotnych, głównie ptactwa i bobrów (6 rodzin bobrzych, czyli ok. 30 sztuk). Występuje tu około 90 gatunków ptaków o zagęszczeniu 33 pary na 10 ha, m.in.: lęgowiska strumieniówki, brodźca samotnego, kulika, brodźca leśnego, orlika, bąka, kropiatki i żurawia. Na terenie rezerwatu występuje wydra, spotkać można też tu łosia i wilka szarego. Rezerwat znajduje się około 12 km na północ od Srokowa, około 0,5 km od wsi Kałki i na zachód od Kanału Mazurskiego. W pobliżu znajduje się rezerwat przyrody Bajory. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Bibliografia Jezioro Oświn i okolice, Monografia przyrodniczo-kulturowa, Bogucki Wydawnictwo Naukowe, Poznań, 2005. ISBN 83-60247-19-6 (str. 393 Kałeckie Błota)
Rezerwat przyrody Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej

Rezerwat przyrody Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Murowana Goślina, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka. Powierzchnia: 6,19 ha (akt powołujący podawał 5,95 ha). Został utworzony w 1962 roku w celu ochrony najstarszego w Wielkopolsce drzewostanu modrzewiowo-sosnowego wraz z dębem (Quercus sp.), bukiem (Fagus silvatica) i daglezją. Administracyjnie położony jest na terenie leśnictwa Dąbrówka (nadleśnictwo Łopuchówko) – oddziały 199A i 199B. Pierwsze piętro drzewostanu tworzy modrzew i sosna w wieku ponad 200 lat. Przeciętna wysokość najwyższych drzew to 38 metrów, a pierśnica ma 58 cm. Drugie piętro to dąb, buk i grab w wieku od 130 do 190 lat. Dziewięć modrzewi ma status drzew doborowych. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 września 1962 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1962 r. Nr 81, Poz. 381) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 5/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej” zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej” Dojście od Traktu Bednarskiego – szlakiem niebieskim z Zielonki lub Tuczna, Wilczym szlakiem (końskim) z Głęboczka lub Stęszewka. Przypisy
Кляшторне-Моджеве (заповедник)

Кляшто́рне-Модже́ве (Кляшторне-Моджеве около Домбру́вки-Косце́льной; пол. Rezerwat przyrody Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej ) — заповедник в Польше в ландшафтном парке «Пуща-Зелёнка» на территории гмины Мурована-Гослина Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. История Заповедник был создан 14 сентября 1962 года решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для сохранения старейшего в Великой Польше хвойного древостоя, состоящего из лиственниц и сосны с участками дуба и бука. Заповедник занимает площадь размером 6,2 гектаров. Средняя высота хвойных деревьев составляет 37 метров и толщина — 56 см. На втором этаже произрастают лиственные деревья, возраст которых датируется около 130 лет. Девять лиственниц имеют статус памятника природы. Администрация заповедника находится в лесничестве «Думбрувка» около села Думбрувка-Косцельна. Туризм Через заповедник проходят туристические маршруты. Пеший маршрут проходит по Беднарскому тракту через села Зелёнка или Тучно. Другой маршрут на лошадях начинается в селе Глембочек или в селе Стеншевко. Ссылки Информация (пол.). Архивировано 15 апреля 2013 года.
Rezerwat przyrody Klonowo

Rezerwat przyrody Klonowo – rezerwat leśny położony na terenie gminy Lidzbark w województwie warmińsko-mazurskim. Został ustanowiony w 1958 roku. Zajmuje powierzchnię 32,77 ha (akt powołujący podawał 31,92 ha). Należy do Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego. Przedmiotem ochrony jest las mieszany przylegający do południowo-zachodnich brzegów Jeziora Lidzbarskiego. Szatę roślinną rezerwatu tworzą przede wszystkim dwa zespoły: dominujący przestrzennie bór mieszany i grąd typowy. Wiek drzewostanów szacuje się na 190 lat. Drzewostany rezerwatu tworzą głównie: jawor, jesion wyniosły, wiąz górski, klon, grab i sosna. Runo leśne porośnięte jest niecierpkiem drobnokwiatowym. Rośnie tu też wawrzynek wilczełyko i lilia złotogłów. Przez teren rezerwatu przebiega szlak pieszo-rowerowy. Przypisy
Rezerwat przyrody Kobiele Wielkie

Rezerwat przyrody Kobiele Wielkie – leśny rezerwat przyrody w gminie Kobiele Wielkie, w powiecie radomszczańskim, w województwie łódzkim, utworzony w roku 1960. Zajmuje powierzchnię 63,43 ha (akt powołujący podawał 63,87 ha). Położony na wschód od Radomska, na obszarze Nadleśnictwa Radomsko, obręb Kobiele Wielkie, leśnictwo Kobiele Wielkie. Według aktu powołującego rezerwat utworzono w celu zachowania, ze względów naukowych i dydaktycznych, fragmentu naturalnego lasu sosnowo-dębowo-jodłowego (jedlina świętokrzyska z elementami flory górskiej). Rosną tu również brzozy, graby i buki. Wśród występujących tu ok. 300 gatunków roślin znajdują się m.in. chronione podrzeń żebrowiec i nerecznica górska. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2013 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy
Rezerwat przyrody Kokorycz

Rezerwat przyrody „Kokorycz” – rezerwat leśny o powierzchni 44,28 ha w granicach gminy Grodków w powiecie brzeskim. Powstał na mocy rozporządzenia wojewody opolskiego z dnia 21 stycznia 2000 roku. Rezerwat położony jest na zachodnim brzegu Nysy Kłodzkiej. Wraz z położonym 1,3 km na południe rezerwatem „Dębina” obejmuje dobrze zachowane fragmenty grądów (objęte również ochroną na większej powierzchni w ramach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Opolska Dolina Nysy Kłodzkiej”). Drzewostan rezerwatu tworzy 120-letni las dębowy z domieszką lipy, grabu i klonu. Ważnym elementem rezerwatu są rosnące w nim rzadkie rośliny runa. Występują tu między innymi objęte ochroną gatunkową geofity: śnieżyczka przebiśnieg, pierwiosnek wyniosły, kokorycz pusta oraz czosnek niedźwiedzi. Teren rezerwatów jest też ostoją dla rzadkich, ale nie podlegających ochronie gatunkowej roślin, m.in. dziurawca kosmatego i kokoryczy wątłej. Łącznie na terenie rezerwatu stwierdzono 111 gatunków roślin naczyniowych. Fauna rezerwatu została lepiej poznana jedynie w przypadku ptaków – zaobserwowano tu 47 ich gatunków. Wiele z nich to rzadkie ptaki dziuplaste związane ze starodrzewiem, takie jak siniak, dzięcioł zielonosiwy, dzięcioł czarny, dzięcioł średni i muchołówka białoszyja. Nad Nysą Kłodzką występują: zimorodek i sieweczka rzeczna. Teriofauna i entomofauna rezerwatu została jak dotąd poznana fragmentarycznie – obserwowano tu wydrę i żerujące nietoperze. Rezerwat leży na terenie leśnictwa Głębocko w Nadleśnictwie Tułowice. Nadzór sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2014 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Na przeciwległym brzegu Nysy Kłodzkiej w odległości niespełna 0,5 km znajduje się użytek ekologiczny „Iglica” powołany dla ochrony miejsca rozrodu i całorocznego przebywania rzadkiej ważki iglicy małej. Do rezerwatu można dotrzeć drogą asfaltową od strony miejscowości Głębocko. Niewielka zatoczka (parking dla kilku samochodów) znajduje się przy granicy rezerwatu. Przez teren rezerwatu biegnie droga wyłączona z ruchu samochodowego (atrakcyjna trasa rowerowa). Rezerwat najpiękniej prezentuje się w okresie wczesnowiosennym (marzec-kwiecień), kiedy masowo kwitną kolejne gatunki roślin runa. Przypisy Bibliografia Walory przyrodniczo-krajobrazowe Obszaru Chronionego Krajobrazu. Bory Niemodlińskie. Stanisław Koziarski, Józef Makowiecki (red.). Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, 2001, s. ?. ISBN 83-88796-11-9. Linki zewnętrzne Mapka rezerwatu Kokorycz
Rezerwat przyrody Komory

Rezerwat przyrody Komory – leśny rezerwat przyrody utworzony w 1987 r. na terenie gminy Gostynin (powiat gostyniński). Celem ochrony jest zachowanie w stanie naturalnym zbiorowisk boru mieszanego, grądu z pomnikowymi dębami i olsu oraz szuwarów porastających południowo-wschodnie brzegi Jeziora Lucieńskiego. Rezerwat znajduje się na terenie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Kolno Międzychodzkie

Rezerwat przyrody Kolno Międzychodzkie – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Międzychód, powiecie międzychodzkim (województwo wielkopolskie). Rezerwat znajduje się na Pojezierzu Międzychodzko-Sierakowskim (mezoregion Pojezierze Poznańskie), w obrębie ewidencyjnym Kolno, około 3 km na wschód od Międzychodu. Rezerwat obejmuje obszar gruntów leśnych o powierzchni 14,71 ha (akt powołujący podawał 13,89 ha). Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Został utworzony w 1959 roku w celu ochrony wielogatunkowego lasu liściastego, malowniczo położonego pomiędzy jeziorami: Kludno oraz Koleńskim Wielkim połączonymi rzeką Kamionką. Takie położenie sprzyjało rozwojowi lasów wilgotnych. Na obszarach najbardziej wilgotnych występuje ols, czyli las olchowy. Teren rezerwatu ukształtował się w okresie poznańskiego zlodowacenia bałtyckiego. Na terenie rezerwatu zostały wyróżnione następujące zespoły roślinne: grąd środkowoeuropejski – Galio sylvatici-Carpinetum betuli łęg wiązowo-jesionowy – Ficario-Ulmetum minoris laski robiniowe – Chelidonio-Robinietum ols porzeczkowy – Ribeso nigri-Alnetum zarośla łozowe – Salicetum pentandro-cinereae Przez teren rezerwatu przebiegają dwa znakowane szlaki turystyczne: czerwony: Kamionna – rezerwat „Kolno Międzychodzkie” – Międzychód (Bielsko); długość 8,1 km, czarny: rezerwat „Kolno Międzychodzkie” – Kolno – Bielsko – Międzychód Letnisko; długość 12,9 km. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 maja 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 51, Poz. 237) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 6/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie rezerwatu „Kolno Międzychodzkie” zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu „Kolno Międzychodzkie” Przypisy