NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Mateusza w Gryżowie

Kościół św. Mateusza w Gryżowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Gryżowie, należący do parafii św. Katarzyny w Lipowej, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Historia Pierwsze wzmianki o kościele w Gryżowie pochodzą z 1376. Prawdopodobnie już w 1430 był to kościół parafialny. Do momentu przebudów w XVII i XVIII wieku, które zatarły cechy style, budynek był zaliczany do najlepszych przykładów budownictwa sakralnego okresów romańsko-gotyckiego. W 1725 na placu kościelnym została umieszczona barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena, wykonana z piaskowca. Jest to jedna z najstarszych rzeźb Nepomucena w regionie. W czasie walk w rejonie wsi w 1945 zniszczony został hełm baniasty kościoła. Po zakończeniu II wojny światowej został zastąpiony sygnaturką. Architektura Kościół usytuowany jest w centrum wsi, otoczony murem kamiennym z wyeksponowanymi starymi płytami nagrobnymi. Jest orientowany. Z zewnątrz od strony południowej i wschodniej jest ujęty trzema nieforemnymi przyporami. W centralnej osi zachodniej elewacji ujęte pasami boniowań prostokątne wejście z trójkątnym przyczółkiem, nad którym znajduje się oculus. Ściana szczytowa jest po bokach ujęta spływami, podzielona gzymsami. Szczyt wieńczy trójkątny przyczółek, poniżej znajduje się wnęka o łuku koszowym nadwieszonym. Kościół posiada dach siodłowy o niemal równej wysokości kalenic. Nad nawą od strony zachodniej znajduje się ośmioboczna wieżyczka, którą wieńczy sygnaturka, nakryta daszkiem ostrosłupowym. Najstarszą częścią kościoła jest prezbiterium o sklepieniu krzyżowo-żebrowym. Na kamiennym zworniku umieszczona jest płaskorzeźbiona głowa św. Jana Chrzciciela z ok. 1300. Kościół posiada wyposażenie pochodzące z różnych okresów budowy, m.in.: rzeźbę św. Anny Samotrzeciej (XV w.), żeliwną płytę wotywna Ukrzyżowania (2 p. XVI w.), ołtarz główny (XVII w.), obraz św. Mateusza (XVIII/XIX w.), konfesjonał (XVIII w.), obraz olejny Josepha Fahnrotha przedstawiający ubiczowanego Chrystusa w koronie cierniowej (XIX w.). Przypisy
Pałac w Przydrożu Małym

Pałac w Przydrożu Małym (niem. Schloss Klein Schnellendorf) – pałac z XVIII w. we wsi Przydroże Małe, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Zabytkowy pałac wybudowany około 1730 w stylu barokowym na rzucie prostokąta. Nad drzwiami wejściowymi znajduje się kartusze z herbem von Auersperg. Nad kominkiem w sali balowej wisiały kartusze z herbami właścicieli pałacu von: Starhemberg-Hoditz i Seeau. Do obecnych czasów zachował się rysunek Ottona Blomeyera z 1925 z ich przedstawieniem. W innej sali znajdował się kominek z herbem von Auersperg, właścicieli w latach 1818-1854. Obiekt jest częścią zespołu pałacowego z XVIII-XIX w., w skład którego wchodzą jeszcze: park ogrodzenie z basztą. Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Lasocicach

Kościół św. Franiszka z Asyżu, dawniej pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny (h. Mariae semper Virginis) w Lasocicach (niem. Lassoth, Grunfliess) – najcenniejszy zabytek wsi Lasocice, w gminie Łambinowice; filialny, należący do parafii św. Klemensa w Rusocinie. Wzmiankowany w 1397 roku. Obecny wybudowany w 1618 roku z fundacji Johanna Franza von Troilo de Riviano, który zakupił wieś Lassoth w 1591 roku. Renesansowy, z elementami gotyckimi. Historia Początkowo wieś Lasocice należała do nieistniejącego obecnie kościoła Maria in Rossis (Matki Boskiej Różańcowej) na Starym Mieście w Nysie. Kiedy w Rusocinie wybudowany został kościół i utworzono parafię św. Klemensa, przyłączono do niej m.in. Rothhaus, Nieder- i Oberjeutritz (dziś części wsi Piatkowice), Prockendorf oraz Lassoth. Dziedzicem tej ostatniej wsi był wówczas niejaki Witko (Vitigo), któremu wkrótce udało się uzyskać zgodę na budowę własnego kościoła i wydzielenie odrębnej parafii. Zachował się akt fundacyjny w tej sprawie, sporządzony w Otmuchowie 14 lipca 1397 roku. Pierwszy znany proboszcz lasocicki to wzmiankowany w 1445 roku Johann, pharer czu Lasset. Ponieważ jednak parafia lasocicka nie była w stanie się utrzymać, miejscowy kościół szybko stał się kościołem filialnym parafii w Rusocinie. W 1618 roku na miejscu gotyckiej świątyni w Lasocicach został wzniesiony nowy, renesansowy kościół, którego bryła zachowała się do dziś. Architektura Kościół w Lasocicach, o nietypowym rzucie, należy do najoryginalniejszych rozwiązań przestrzennych kościołów śląskich budowanych w tym przedziale czasowym. Potężna i lekko przesunięta od osi kwadratowa wieża, przechodzi w długą czteroprzęsłową nawę, o sklepieniu kolebkowym. W zakrystię, która przylega do nawy od strony północnej, wkomponowano lożę kolatorską. Bryłę uzupełnia absydowe, płytkie prezbiterium, a od południa prostokątna kruchta. W bryle kościoła wyróżnia się wysoka, odmienna co do ówczesnych reguł, wieża. Jej kwadratowy trzon przechodzi w ośmiobok, z charakterystycznymi sterczynkami. Bryła uważana jest za przykład oryginalności rozwiązań architektonicznych. Powstał obiekt o malowniczej architekturze dominującej w krajobrazie wsi i nadającej jej własny, odrębny charakter. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Lipowej

Kościół św. Katarzyny w Lipowej – rzymskokatolicki kościół parafialny w Lipowej, należący do parafii św. Katarzyny w Lipowej, w dekanacie Prudnik, diecezji opolskiej. Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są: kościół par. pw. św. Katarzyny, 1587, 1729, nr rej.: 24/50 z 20.02.1950 (wypis z księgi rejestru) cmentarz par. (przy kościele św. Katarzyny), nr rej.: 267/90 z 7.08.1990 Historia Kościół parafialny w Lipowej istniał już w 1302. Był wymieniony w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis spisanej w latach 1295–1305 i w rejestrze dziesięcin Galharda de Carceribus z 1335 w archiprezbiteracie nyskim. Obecną świątynię wzniesiono w 1587 we wschodniej części wsi, na niewielkim wzniesieniu. Została gruntownie przebudowana (lub zbudowana na nowo) w latach 1729–1730 w stylu barokowym, z częściowym zachowaniem murów poprzedniego pierwotnego kościoła. Została odnowiona w 1928. Architektura Kościół jest orientowany, otoczony cmentarzem i murem z kamienia łamanego i polnego. Został zbudowany z cegły i kamienia, a następnie otynkowany. Prezbiterium powstało na rzucie kwadratu ze ściętymi wewnątrz narożnikami, a nad nim znajduje się krzyż bożogrobców. Sąsiaduje z przylegającą od północy równej długości zakrystią. Korpus nawowy jest szeroki, trójprzęsłowy, o zaokrąglonych narożnikach od wschodu. Od frontu budynku znajduje się wtopiona w korpus wieża, podzielona gzymsem na dwie kondygnacje, z pomieszczeniami po bokach, w których znajdują się dwie klatki schodowe. Wieżę została nakryta hełmem baniastym z latarnią w kształcie ośmioboku, zwieńczoną chorągiewką, na której widnieje data 1729. Kościół przykryto jednokalenicowym dachem, dwuspadowym, o poszyciu wykonanym z dachówki. Przypisy
Andreaskirche (Wójcice)

Die Andreaskirche (polnisch Kościół św. Andrzeja Apostoła) im Oppelner Wójcice (Woitz) steht frei auf einem Kirchhof außerhalb des Dorfkerns. Geschichte Der Bau steht an der Stelle eines mittelalterlichen Vorgängerbaus und wurde 1823 bis 1825 nach Plänen Karl Friedrich Schinkels errichtet. Bauwerk Der Bau trägt ein flaches Zeltdach und über der Apsis ein halbes Kegeldach. Alle Öffnungen sind rundbogig und mehrfach abgetreppt. Trotz der kubischen Außenerscheinung ist der Grundriss des Innenraums kreuzförmig, weil in die Gebäudeecken Emporenaufgänge und Nebenräume eingestellt wurden. Die Fassade besteht aus glasierten Steinen, wobei an den Längsseiten schwache Risalite ausgebildet sind. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer zu seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 159–161. Weblinks www.schinkel-galerie.de
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Otmuchowie-Wójcicach

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Otmuchów diecezji opolskiej). Historia Kamień węgielny został położony 16 kwietnia 1823 roku, natomiast prace budowlane zakończyły się rok później. Konsekracja natomiast odbyła się po skończeniu prac nad wystrojem wnętrza w dniu 3 sierpnia 1826 roku. Świątynia pełni obecnie rolę Sanktuarium Matki Bożej Łopatyńskiej. Słynący z łask obraz, będący kopią częstochowskiego obrazu Matki Bożej z XVIII wieku, trafił do Wójcic w 1946 roku razem z nowymi mieszkańcami wysiedlonymi z Łopatyna. Architektura i wnętrze Kościół reprezentuje styl neoromański w typie tzw. stylu arkadowego. Świątynia została wzniesiona z cegły na planie prostokąta z absydą od strony wschodniej i pięciokondygnacyjną wieżą od strony zachodniej. Elewacje są otynkowane i pomalowane (być może, że ceglane lico murów było oryginalnie odsłonięte), z otworami uskokowymi zamkniętymi łukiem. Obecny stonowany wystrój malarski wnętrza bardzo odbiega od oryginalnego, wielobarwnego w stylu orientalizującym, co jest efektem prac wykonanych na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Interesująca jest chrzcielnica z misą podparta figurą anioła. Wspomniany wyżej ołtarz Matki Bożej Łopatyńskiej jest umieszczony w północno-wschodniej części nawy. Organy zostały wybudowane prawdopodobnie przez Paula Berschdorfa, translokowane w 1963 z Brzeziny Polskiej. Na wieży kościelnej wisi 5 dzwonów o imionach: Matka Kościoła, św. Kazimierz i Maksymilian Kolbe, św. Andrzej, MB Łopatyńska, Sobór Watykański II. W 2021 roku przeszły one generalny remont wykonany przez firmę Rduch Bells & Clocks. Przypisy
Friedhofskirche St. Johannes (Paczków)

Die Friedhofskirche St. Johannes (poln. Kościoła cmentarnego św. Jana Ewangelisty) ist eine ehemalige römisch-katholische Kirche in der schlesischen Stadt Paczków (deutsch Patschkau). Der Kirchenbau ist heute eine Ruine. Das ehemalige Gotteshaus steht südöstlich des Stadtkerns in einer Grünanlage außerhalb der mittelalterlichen Altstadt. Geschichte und Architektur Die Kirche wurde 1285 erstmals als Pfarrkirche erwähnt. Mitte des 14. Jahrhunderts erfolgte der Neubau der Kirche St. Johannes innerhalb der Stadtbefestigung als Pfarrkirche. Die Kirche St. Johannes wurde daraufhin als Friedhofskirche genutzt. Zwischen 1604 und 1606 erfolgte ein Neubau der Friedhofskirche im gotischen Stil. Der Kirchenbau entstand als Saalkirche mit einem dreiseitig geschlossenen Chor sowie einem viergeschossigen Glockenturm an der Westseite. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche März 1945 zerstört. Lediglich der Turm und die Umfassungsmauern sind erhalten geblieben. Heute dient der Bau als Mahnmal. Seit 1966 steht die Ruine unter Denkmalschutz. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 726. Weblinks Einzelnachweise
Kościół cmentarny św. Jana Ewangelisty w Paczkowie

Kościół cmentarny Świętego Jana Ewangelisty – kościół znajdujący się w mieście Paczków w województwie opolskim. Zniszczony podczas II wojny światowej i pozostawiony jako ruina trwała. Historia Kościół został wzniesiony na średniowiecznym cmentarzu, na miejscu drewnianej, zapewne pochodzącej z XIII wieku świątyni pod wezwaniem Bożego Ciała i Świętego Jana Ewangelisty, która ze względu na stan techniczny została rozebrana w końcu XVI wieku. Budowla została konsekrowana w 1606 roku i zachowała wezwanie św. Jana Ewangelisty. W marcu 1945 roku na skutek działań wojennych świątynia została zniszczona, zachowała się tylko wieża, bez dachu hełmowego, oraz ściany obwodowe nawy do wysokości około 2 metrów. Po wieloletnich sporach dotyczących dalszego losu świątyni w 1974 roku postanowiono o zabezpieczeniu jej jako trwała ruina. Architektura Budowla była orientowana, murowana, wzniesiona z kamienia i cegły, reprezentowała styl renesansowy. Na bryłę świątyni składały się: trójbocznie zamknięty, oszkarpowany korpus nakryty dachem dwuspadowym i wieża od strony zachodniej zwieńczona dachem hełmowym. W sklepionym, pokrytym architektoniczną polichromią wnętrzu był umieszczony drewniany chór muzyczny i wyposażenie pochodzące z XVII–XVIII wieku. Elewacje wieży, podzielone na cztery kondygnacje, ozdobione są arkadowymi blendami. Wnętrze jest doświetlone przez smukłe biforialne okna. Na wschodniej elewacji zachowały się ślady więźby położonej dawniej nad nawą. Przypisy Linki zewnętrzne Paczków, kaplica cmentarna - ruina polska-org.pl
Pałac w Biechowie

Pałac w Biechowie – zabytkowy pałac we wsi Biechów (województwo opolskie). Opis Piętrowy pałac. Od frontu dwupiętrowy ryzalit zwieńczony trójkątnym frontonem zawierającym kartusz z hrabiowskim herbem rodziny von Matuschka, właścicieli w latach 1856-1945. Mniejsze dwa herby von: Matuschka (rodowy z rycerzem) i Spaetgen oraz ich klejnoty: trzy pawie pióra (herbu Matuschka) i orzeł pruski (herbu Spaetgen) znajdują się w tarczach herbowych zwieńczonych koronami we frontonach nad lukarnami. Obiekt wybudowany w latach 1863–1865 jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą jeszcze: park z drugiej połowy XIX w. portiernia z 1904 Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pakosławicach

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skoroszyce diecezji opolskiej). Historia Świątynia została wzniesiona w 2 ćwierci XIII wieku. Wezwanie otrzymała w 1491 roku. W czasach nowożytnych do jednonawowego korpusu z absydowo zamkniętym prezbiterium została dobudowana wieża nakryta dachem hełmowym. Z kolei nawa, do tej pory nakryta stropem, została przesklepiona (z tego powodu mury obwodowe nawy zostały wsparte skarpami). Na początku XIX wieku została przekształcona lub nadbudowana wieża, natomiast do prezbiterium została dobudowana zakrystia. W czasie prac konserwatorskich w latach 1932-1933 został wykonany nowy portal południowy oraz polichromie wnętrz i zapewne stolarka drzwiowa. Architektura i wnętrze Późnoromańska budowla jest orientowana, składa się z jednej nawy, posiada węższe prezbiterium zamknięte półkolistą absydą. Od strony zachodniej do oszkarpowanej nawy jest dobudowana wieża w stylu klasycystycznym. Wtórne są również kruchta i zakrystia. Nawa i prezbiterium są nakryte dachami dwuspadowymi, wieża dachem namiotowym. Świątynia wymurowana jest z cegły z dodatkiem kamienia polnego (część romańska w tzw. opus emplectum), detale architektoniczne powstały z granitu. Kamienny portal znajdujący się w zachodniej ścianie nawy oryginalnie, przed wybudowaniem wieży był portalem zewnętrznym. Jego kształt pozwala określić budowę świątyni na 2. ćwierć XIII wieku: jest ostrołukowy, jednouskokowy, posiada parę kolumienek na postumentach. Talerzowe głowice kolumn ujęte są wałkami i, niżej, ozdobione ornamentem sznurowym. Negatywowy ślad na archiwolcie to pamiątka po wałku podpartym głowicami. Elewacje są otynkowane (w zakrystii widać odsłonięty kamienny wątek muru), otwory okienne i drzwiowe zamknięte są łukiem. Nad głównym wejściem w półkoliście zamkniętych niszach są umieszczone kamienne figury patronów świątyni (pochodzące z początku XIX wieku). We wschodniej ścianie zakrystii wmurowane jest kamienne epitafium proboszcza Mechsego, zmarłego w 1606 roku. Wnętrza ze współczesnym wystrojem nakrywają sklepienia, w prezbiterium sklepienie krzyżowo-żebrowe (powstałe w 2. ćwierci XIII wieku). W zachodniej części nawy znajduje się drewniany chór muzyczny podparty słupami (pochodzi z 1. połowy XIX wieku). Wyposażenie: ambona, chrzcielnica, kropielnice, powstało na początku XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Skoroszycach

Kościół Świętej Jadwigi Śląskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Skoroszyce diecezji opolskiej). Historia Świątynia we wsi była wzmiankowana w 1302 roku. Obecna została wzniesiona w XVI wieku. W XVIII wieku została przedłużona w kierunku zachodnim o przęsło obejmujące wieżę. W 1945 roku budowla została spalona, natomiast wieża uległa zawaleniu. Kościół został odbudowany w latach 50. XX wieku, ale zostały zatarte przy tym cechy stylowe. Budowla została wyremontowana w 1977 roku. Świątynia jest orientowana, murowana, posiada jedna nawę, jest opięta przyporami, od strony zachodniej znajduje się wieża. Kościół nakrywa dach dwuspadowy. We wnętrzu nakrytym nowymi stropami płaskimi, zachowało się częściowo wyposażenie w stylu barokowym, między innymi płyta nagrobna Jerzego Wolffa (zmarłego w 1607 roku), kamienna, ozdobiona płaskorzeźbioną postacią rycerza i kartuszem herbowym, późnorenesansowa, wmurowana w zewnętrzną ścianę nawy. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Starym Grodkowie

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Stary Grodków (powiat nyski, województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Trójcy Świętej w Starym Grodkowie w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 17 lutego 1966 i 19 kwietnia 1972 roku pod numerem 1156/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Architektura i historia kościoła Kościół w Starym Grodkowie został wybudowany w 1271 roku. W 1910 roku został przebudowany. Na uwagę zasługuje usytuowany w ścianie południowej, pochodzący z końca XIII wieku wczesnogotycki portal. Wewnątrz świątyni znajdują się rzadko spotykane stacje drogi krzyżowej namalowane na marmurowych płytach. Cennym zabytkiem znajdującym się w kościele jest rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, zwana też "Madonną ze Starego Grodkowa". Jest to późnogotycka, pochodząca z 1519 roku figura, ukazująca Najświętszą Marię Pannę jako królową w złotej koronie i długim płaszczu, stojącą na sierpie księżyca. W prawej ręce trzyma berło. Na lewym ramieniu trzyma wysoko uniesionego małego, nagiego ze skrzyżowanymi nóżkami Chrystusa, trzymającego w lewej dłoni jabłko królewskie w formie złocistej kuli z krzyżem na wierzchu. Madonna ujęta jest frontalnie w pozycji stojącej. W 2005 roku figura przeszła gruntowną renowację. Organy Organy zostały wybudowane przez Paula Berschdorfa ok. 1920 roku. Prawdopodobnie nigdy nie były przeprowadzone szeroko zakrojone prace remontowe. Instrument wyróżnia się charakterystycznym i mocnym brzmieniem, typowym dla instrumentów tego budowniczego. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Stary Grodków. Kościół Trójcy Świętej Kościół Świętej Trójcy (XIII w.)
Pamer

Pamer – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Wydminy. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się około 12 km w kierunku północnym od Orzysza. Na północnym brzegu leży osada Pamry, na wschodnim natomiast znajdują się Rostki. Jezioro ma połączenie od południa poprzez rów z jeziorem Pamerek. Z jeziora wypływa od zachodu ciek wodny o nazwie Staświnka, który wpada finalnie do jeziora Wojnowo. Linia brzegowa mało rozwinięta. Brzegi wysokie i pagórkowate, gdzieniegdzie strome. W otoczeniu znajdują się łąki i pola. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do sandaczowych. Zgodnie z typologią abiotyczną zbiornik wodny został sklasyfikowany jako jezioro o wysokiej zawartości wapnia, o dużym wypływie zlewni, niestratyfikowane, leżące na obszarze Nizin Wschodniobałtycko-Białoruskich (6b). Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Pamer w zlewni rzeki Pisa – nr 13. Przed 1950 jezioro nosiło niemiecką nazwę Pammers See. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 60,5 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 3,1 m, a maksymalna – 6,2 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 146,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 1886,4 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 950 m a szerokość 800 m. Długość linii brzegowej wynosi 4250 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 63,5 ha, a wysokość bezwzględna lustra wody – 146,4 m n.p.m. Przyroda Roślinność przybrzeżna uboga, dominuje trzcina i tatarak. Wśród niezbyt obfitej roślinności zanurzonej występują m.in. rogatek i jaskier krążkolistny. Jezioro znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Przypisy
Pamerek

Pamerek – jezioro w Polsce w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, w gminie Wydminy. Położenie Jezioro leży na Pojezierzu Mazurskim, w mezoregionie Wielkich Jezior Mazurskich, w dorzeczu Pisa–Narew–Wisła. Znajduje się w pobliżu wsi Talki, na południe od jeziora Pamer, z którym połączone jest rowem. Brzegi w większości są płaskie, gdzieniegdzie wysokie i strome. W otoczeniu znajdują się łąki, miejscami podmokłe oraz pola. Zbiornik wodny według typologii rybackiej jezior zalicza się do linowo-szczupakowych. Jezioro leży na terenie obwodu rybackiego Jeziora Pamer w zlewni rzeki Pisa – nr 13. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior Orzyskich o łącznej powierzchni 21 153,0 ha. Morfometria Według danych Instytutu Rybactwa Śródlądowego powierzchnia zwierciadła wody jeziora wynosi 13,2 ha. Średnia głębokość zbiornika wodnego to 0,8 m, a maksymalna – 1,8 m. Lustro wody znajduje się na wysokości 146,4 m n.p.m. Objętość jeziora wynosi 115,8 tys. m³. Maksymalna długość jeziora to 620 m a szerokość 350 m. Długość linii brzegowej wynosi 1750 m. Inne dane uzyskano natomiast poprzez planimetrię jeziora na mapach w skali 1:50 000 według Państwowego Układu Współrzędnych 1965, zgodnie z poziomem odniesienia Kronsztadt. Otrzymana w ten sposób powierzchnia zbiornika wodnego to 16,0 ha Przypisy
Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników

Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników (dawniej Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników) – instytut badawczo-rozwojowy o interdyscyplinarnym charakterze. Jej siedziba główna mieści się przy ul. Marii Skłodowskiej-Curie 55 w Toruniu; 2 centra badawcze instytut zlokalowane sa również w Gliwicach - Centrum Farb i Tworzyw oraz w Piastowie (Centrum Elastomerów i Gumy oraz Centrum Materiałów Poligraficznych) Instytut powołano do istnienia 12 lipca 1962 roku jako Centralne Biuro Konstrukcji Aparatów i Maszyn Chemicznych w Toruniu. W późniejszych latach instytut ten kilka razy przechodził reorganizację, a od marca 2015 roku, w wyniku zarządzenia dyrektora Instytutu Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników, został on przekształcony w Oddział Przetwórstwa Materiałów Polimerowych w Toruniu. Od 1 kwietnia 2019 roku Instytut działa pod nazwą: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników. Nazwy Instytutu na przestrzeni lat: Centralne Biuro Konstrukcji Aparatów i Maszyn Chemicznych w Toruniu (1962–1972) Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Maszyn i Urządzeń Chemicznych „Metalchem” (1972–1999) Instytutu Przetwórstwa Tworzyw Sztucznych „Metalchem” (1999–2002) Oddział Zamiejscowy Tworzyw i Farb (2002–2004) Oddział Zamiejscowy (2004–2008) Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników (2008–2015) Oddział Przetwórstwa Materiałów Polimerowych w Toruniu (2015–2019) Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Inżynierii Materiałów Polimerowych i Barwników (od 2019) Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Materiałów Polimerowych (od 2025) Przypisy