NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętej Trójcy w Nowej Wsi Książęcej

Kościół Świętej Trójcy w Nowej Wsi Książęcej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Jest to budowla murowana, posiadająca drewnianą wieżę od strony zachodniej o konstrukcji słupowo-ryglowej, wybudowana została w 1804 roku w stylu neobarokowym, składa się z jednonawowego korpusu i węższego prezbiterium zamkniętego pięciobocznie. Znajduje się w centrum wsi i jest otoczona cmentarzem przykościelnym. W kościele znajduje się 10 obiektów tworzących spójny stylistycznie, zespół wyposażenia w stylu klasycystycznym. Należą do niego głównie dzieła snycerki i rzeźby z czasu budowy świątyni oraz barokowe dzieła sztuki użytkowej. Świątynia znajduje się w zadowalającym stanie technicznym, jest użytkowana, nie posiada poważnych zagrożeń natury konstrukcyjnej. Zachowane elementy wyposażenia znajdują się w stanie zadowalającym. W trakcie oględzin stwierdzono, że ołtarze i rzeźba figuralna zostały poddane w latach 80. XX wieku nieprofesjonalnej renowacji, czego efektem było pokrycie ich ponownymi, olejnymi malaturami i nieszlachetnymi złoceniami. Ponadto należałoby przywrócić obiektom ich pierwotną kolorystykę oraz poddać konserwacji dwa obrazy ołtarzowe. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Śląskiej w Olszowej

Kościół świętej Jadwigi Śląskiej w Olszowej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kępno diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1749 roku. W 1870 roku została dobudowana zakrystia. Kościół został gruntownie odrestaurowany w latach 1982 – 84 – dobudowano wówczas nawy boczne pod kierunkiem Jana Migela. Architektura Budowla jest drewniana, trzynawowa, posiada mieszaną konstrukcję: zrębową i szkieletową. Świątynia jest orientowana wzniesiona została na planie krzyża. Jej prezbiterium jest węższe w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Od frontu jest umieszczona kwadratowa wieża konstrukcji słupowej, osadzona na nawie. Zwieńcza ją dach namiotowy. Na dachu znajduje się cebulasty blaszany dach hełmowy z latarnią. Od frontu nawy jest umieszczona kruchta. Dwie kaplice boczne tworzą pozorny transept. Zamknięte są prostokątnie i posiadają kalenice niższe od nawy głównej. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty blachą, na dachu znajduje się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze kościoła jest wyłożone boazerią. Stropy we wnętrzu są płaskie, niższe w nawach bocznych podparte są słupami i ozdobione wzorem geometrycznym. Chór muzyczny podpierają dwa drewniane słupy. Organy o 7 głosach zostały wykonane w 2 połowie XIX wieku przez Johanna Spiegela. Ostatni gruntowny remont instrumentu wykonał miejscowy parafianin w latach 80. XX wieku. Ołtarz główny z tryptykiem renesansowym z 1595 roku, przedstawia Ukrzyżowanie oraz postacie klęczące fundatorów z kartuszami herbowymi Poraj i Nałęcz. Jeden ołtarz boczny w stylu późnorenesansowym pochodzi z połowy XVII wieku i jest ozdobiony herbem Ostoja, natomiast drugi reprezentuje styl rokokowy powstał w 2 połowie XVIII wieku. Ambona została wykonana w 1 połowie XIX wieku. Chrzcielnica z misą w kształcie anioła pochodzi z XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Świbie

Kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej w Świbie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kępno diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XVIII wieku. W 1924 roku została rozbudowana m.in. o kruchtę. Odnawiana była w latach: 1945, 1952, i 1981–1982 (wówczas powstała nowa kruchta). Prace stolarskie zostały wykonane przez Józefa Jarczaka, natomiast wnętrze zostało odnowione przez Stanisława Bobrowskiego. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się murowana i oszalowana zakrystia. Od frontu i z boku nawy są umieszczone dwie kruchty. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty blachą cynkową, w jego centralnej części znajduje się sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją blaszany cebulasty dach hełmowy z latarnią. Wnętrze jest wyłożone boazerią modrzewiową. Strop płaski posiada dekorację w formie plafonów. Chór muzyczny jest podparty sześcioma słupami i charakteryzuje się prostą linii parapetu, na chórze jest umieszczony prospekt organowy 5-głosowy. Belka tęczowa jest ozdobiona krucyfiksem wykonanym w XVI wieku i rzeźbami wczesnobarokowymi powstałymi około połowy XVII wieku. Ołtarz główny w stylu eklektycznym, pochodzi z około połowy XIX wieku. Kościół posiada dwa ołtarze boczne, rzeźby w stylu późnogotyckim: Matki Bożej z Dzieciątkiem, Matka Bożej Bolesnej, Świętej Katarzyny i Barbary wykonane w XVI wieku. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wyrzeźbione w 1983 roku przez Zdzisława Augustyńskiego. Przypisy
Kościół św. Filipa i Jakuba Apostołów w Kozie Wielkiej

Kościół świętych Filipa i Jakuba Apostołów w Kozie Wielkiej – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Idziego w Domasłowie (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Jest to świątynia wzniesiona około przełomu XVII i XVIII wieku. Budynek kościoła był restaurowany w latach 1883 – 1884, 1927, 1963 (odnowiono polichromię), w 1996 roku i 2003 roku (odnowiono wnętrze). Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia należy do wielkopolskiej odmiany kościoła późnogotyckiego. Świątynia jest orientowana. Prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, przy nim jest umieszczona boczna murowana zakrystia. Z boku nawy znajduje się kruchta. Od frontu jest umieszczona wieża konstrukcji słupowej z lekko pochylonymi ścianami ku górze. Jest ona zwieńczona ośmiokątnym, blaszanym dachem namiotowym. Świątynia posiada dwa dzwony odlane w 1846 roku przez Klegemana. Budowla nakryta jest dachem jednokalenicowym, dwuspadowym, pokrytym gontem, chrakteryzującym się szerokim okapem nad prezbiterium. W części środkowej znajduje się sześciokątna wieżyczka na sygnaturkę, nakryta blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakrywa płaski strop, obejmujący nawę i prezbiterium. Podłoga została wykonana z płytek ceramicznych. Chór muzyczny jest podparty dwoma słupami i posiada prostą linię parapetu. Ołtarz główny, dwa ołtarze boczne i ambona w stylu neoklasycystycznym powstały około połowy XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Słupi pod Bralinem

Kościół świętego Andrzeja Apostoła w Słupi pod Bralinem – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Świątynia została wzniesiona w 1651 roku. Powiększona została w latach 1911–1913 poprzez przedłużenie nawy i prezbiterium i dodanie transeptu. Odnowiona została w 1985 roku. Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana i charakteryzuje się transeptem o kalenicy wyższej od nawy głównej i zamkniętymi prostokątnie ramionami. Prezbiterium kościoła jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu znajduje się wieża na planie kwadratu, konstrukcji słupowej, o pochyłych ścianach ku górze, w przyziemiu mieszcząca kruchtę. Jest ona zwieńczona ośmiokątnym dachem namiotowym, pokrytym gontem. Na wieży znajduje się dzwon gotycki odlany w 1492 roku. Z boku nawy jest umieszczona druga kruchta. Świątynię nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją cebulasty blaszany dach hełmowy z latarnią. Wnętrze jest nakryte płaskim stropem belkowym. Chór muzyczny podpierają dwa drewniane słupy. Ściany są pokryte współczesną polichromią. Ołtarz główny w stylu rokokowym pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne w stylu eklektycznym powstały w 1870 roku. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wykonane na początku XX wieku. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Trębaczowie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Trębaczowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Jest to murowana świątynia wybudowana w 1777 roku dzięki staraniom ówczesnego proboszcza księdza Pawła Antoniego Moritza. Prace murarskie związane z jej budową zostały zrealizowane przez Józefa Blachta z Rychtala, natomiast ciesielskie przez Jerzego Rataja. Wybudowanemu kościołowi nadano wezwanie Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej. Świątynia ta do tej pory nie została konsekrowana. Jest to budowla jednonawowa, posiadająca nieco węższe i niższe od nawy prezbiterium, zamknięte trójbocznie, z zakrystią umieszczoną od strony północnej. Do nawy od strony południowej jest dostawiona mała kruchta, natomiast od strony zachodniej do nawy przylega czworokątna, drewniana wieża, w dolnej części wybudowana w konstrukcji szachulcowej, w górnej części wzniesiona w konstrukcji słupowej. Wieżę nakrywa baniasty dach hełmowy nakryty gontem, z ażurową latarnią zakończoną iglicą z kulą i krzyżem. Nawa nakryta jest dachem dwuspadowym i pokrywa ją dachówka ceramiczna. Na dachu znajduje się wieżyczka na sygnaturkę, z latarnią i baniastym, gontowym dachem hełmowym. Ściany świątyni są opięte szkarpami. Okna kościoła zamknięte są półkoliście. W tylnej części nawy znajduje się empora muzyczna z klasycystycznym prospektem organowym wykonanym w 1782 roku. Na drewnianym chórze są umieszczone 10-głosowe organy, które oryginalnie posiadały 8 głosów. W 1859 roku zostały one gruntownie przebudowane przez Jana Spiegela z Rychtala, natomiast w 1919 roku przez Józefa Bacha. Ostatnie prace zostały wykonane w latach 2007-2008. Zabytkowy instrument jest ozdobiony złoconymi i srebrzonymi ornamentami oraz dwiema figurami aniołów. Na balustradzie chóru znajdują się motywy koszy i girlanda z kwiatów i ziół. Ołtarz główny został wykonany w stylu późnobarokowym pod koniec XVIII wieku. Świątynia posiada dwa ołtarze boczne. W jednym jest zawieszony ogromny krucyfiks, natomiast w drugim znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przypisy
Kościół Dziesięciu Tysięcy Męczenników w Turkowach

Kościół Dziesięciu Tysięcy Męczenników w Turkowach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Jedna z niewielu świątyń pod tym wezwaniem w Polsce. Historia Obecna murowana świątynia z wieżą i dwuspadowym dachem, została wzniesiona w 1822 roku przez księdza Augusta Jana Siwika. W 1913 roku ksiądz proboszcz Leopold Nowak rozbudował kościół o wielokątne prezbiterium z przyległymi dwoma kaplicami i zakrystią, natomiast wokół cmentarza i świątyni wzniósł ceglany mur. Wnętrze i wyposażenie Do wyposażenia wnętrza kościoła należą elementy w stylu barokowym, ale głównie pochodzi ono z XIX wieku. Obraz w ołtarzu głównym, przypomina nam o patronie kościoła, a właściwie patronach, czyli o dziesięciu tysiącach męczenników z góry Ararat. Po obu stronach prezbiterium znajdują się dwa ołtarze boczne. Lewy z nich jest poświęcony Matce Bożej Boleści. Na obrazie są przedstawione wszystkie boleści Maryi. Widnieją na nim nie tylko przebite serce Matki Bożej, ale także narzędzie męki, na przykład gwoździe. Oprócz tego w świątyni w drugim bocznym ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Różańcowej z tajemnicami różańcowymi i wizerunkami dominikanów. Po prawej stronie Maryi z Dzieciątkiem znajdują się tajemnice radosne, poniżej bolesne, a po lewej chwalebne. Patrząc na te namalowane tajemnice wierni mogli lepiej je rozważać, szczególnie ci, którzy nie umieli w tym czasie czytać. Niedaleko ołtarzy bocznych są umieszczone figury świętych apostołów Piotra i Pawła. Świątynia posiada także piękne rzeźby św. Franciszka i św. Antoniego . Święty z Asyżu przedstawiony został w chwili otrzymania od Boga stygmatów, znaków męki Pańskiej. Pod figurą widnieje szczególny napis: „Św. Franciszku módl się za naszych wojowników” i jeszcze poniżej jest umieszczona inskrypcja: „poległych we wojnie 1914 – 1918”. Organy Organy wybudował Franciszek Majewski z Rychtala w roku 1822. Jeden z pierwszych gruntownych remontów przeprowadził Johann Spiegel, wstawiając dwie nowe wiatrownice. Po drugiej wojnie światowej organmistrz Stefan Fiołka kilkukrotnie remontował instrument. Podczas prowadzenia tych prac m.in. wykonano nowe piszczałki, wymieniono pokrycie skórzane wiatrownic, a także zamontowano jednofałdowy miech magazynowy, który znajduje się w wieży. Około 2006 roku Andrzej Fiołka nastroił organy o ponad pół tonu wyżej. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Jana Nepomucena w Drożkach

Kościół świętego Jana Nepomucena w Drożkach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Świętej Trójcy w Nowej Wsi Książęcej (dekanat Bralin diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1843 roku. Początkowo patronem świątyni był św. Marcin. Restaurowana była w latach: w 1908, 1954, 1999 i 2007. Architektura Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku jest umieszczona zakrystia. Od frontu (z przedsionkiem) i z boku nawy znajdują się kruchty. Kościół nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem, na dachu jest umieszczona kwadratowa wieżyczka na sygnaturkę. Zwieńcza ją gontowy stożkowy dach hełmowy z latarnią. We wnętrzu znajduje się polichromia wykonana około połowy XIX wieku, umieszczona na płaskim stropie obejmującym nawę i prezbiterium z dekoracją kasetonową z rozetami. Jedna ze scen przedstawia koronację Matki Bożej. Profilowana belka tęczowa jest ozdobiona barokowo-ludowym krucyfiksem i rzeźbami Świętych Piotra i Pawła, wykonanymi pod koniec XVIII wieku. Drewniany chór muzyczny jest podparty jednym słupem i posiada prostą linię parapetu. Ołtarz główny w stylu neobarokowym jest ozdobiony barokowymi figurami apostołów Piotra i Pawła, wykonanymi w 2 połowie XVIII wieku. Ambona w stylu późnorenesansowym pochodzi z 1646 roku. Organy Prospekt organowy powstał w XVIII wieku i jego autorem jest Franciszek Majewski. Przypuszczalnie organy zostały przeniesione z innego kościoła. W latach 60. lub 70. Stefan Fiołka z Kępna przeprowadził remont instrumentu, montując elektryczną dmuchawę i wymieniając uszkodzone piszczałki. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzyżownikach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzyżownikach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Trzcinica diecezji kaliskiej). Historia i architektura Budowa świątyni została rozpoczęta w 1748 roku przez nowego proboszcza, ks. prałata infułata Jana Maurycego von Huffa. Prace budowlane zakończyły się w 1751 roku. Kościół został wzniesiony z cegły i jest otynkowany. Charakteryzuje się późnobarokowym kształtem architektonicznym. Składa się z jednej trzyprzęsłowej nawy, do której przylega dwuprzęsłowe prezbiterium, zamknięte prostą ścianą, z dobudowaną od strony północnej zakrystią. Nad nią jest umieszczona loża kolatorska otwierająca się na prezbiterium arkadami. Od strony zachodniej do nawy jest dostawiona czworokątna wieża. W 1800 roku pewna hrabina ufundowała nietypowy dar dla świątyni. Na jej prośbę bowiem do wieży dzwonnej został dobudowany piramidalny dach hełmowy wykonany z drewna i blachy zakończony latarnią i kutym krzyżem. W nawie są umieszczone pary przyściennych pilastrów, pomiędzy którymi znajdują się okna, zamknięte półkoliście. Sklepienie nawy jest kolebkowe z lunetami i pokryte jest neobarokową polichromią wykonaną w 1905 roku przez Józefa Langnera. Namalowana w samym centrum sklepienia scena Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny wspaniale nawiązuje do oryginalnego charakteru barokowego kościoła. Wykonując freski artysta nawiązał do barokowych cytatów, głównie z Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego. Artysta tym samym namalował jedną z najpiękniejszych dekoracji malarskich ukazujących iluzjonistyczną nastawę ołtarza głównego, z kolei polichromia w nawie przedstawia czterech Ewangelistów. W ołtarzu głównym, z rzeźbami: świętych apostołów Piotra Pawła i aniołków, między kręconymi kolumnami znajduje się, gotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, wykonana około 1400 roku. Maryja z charakterystycznym lekko esowatym wygięciem ciała, stoi z wysuniętą lewą nogą do przodu. Na głowie Matki Bożej znajduje się korona zwieńczona krzyżem umieszczonym na kuli. W prawej dłoni trzyma Dzieciątko. Wysokość rzeźby to około 230 centymetrów. Organy Organy zostały zbudowane przez organmistrza Schefflera z Brzegu. W 1752 roku powstała jedynie szafa organowa wykonana w stylu rokokowym. W latach 1753–1754 organy te zostały wyposażone w pozostałe części. Budowniczy prospektu włożył wiele inwencji twórczej w estetykę i stylowość. W skład dekoracji wchodzą: figury muzykujących aniołów, puttów oraz rzeźba Dawida z harfą, która wieńczy prospekt organowy. W 1868 roku na polecenie ks. kanonika Franciszka Hertla instrument ten został gruntownie wyremontowany. Prace te wykonała firma Jana Spiegla. Podczas prowadzenia tych prac remontowych organy zostały wyposażone między innymi w nowe piszczałki i pokrycie klawiatury. Są to organy o trakturze mechanicznej i wiatrownicach klapowo-zasuwowych. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Pałac w Skoroszowie

Pałac w Skoroszowie – zabytkowy pałac w miejscowości Skoroszów (województwo wielkopolskie). Piętrowy pałac biskupów wrocławskich zwieńczony dachem naczółkowym z wolimi oknami, kryty dachówką karpiówką. Od frontu główne wejście w łukowym portalu, nad którym umieszczony jest kartusz z herbem Franza Ludwika von Pfalz-Neuburg (1664–1732), palatyna reńskiego i datą 1700. Obiekt z końca XVI w., przebudowany w 1700, kiedy dokonano barokizacji i rozbudowy w pierwszej połowie XIX w. jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzi jeszcze park z promenadą, z XIX w., zmieniony w 1928-34 i po 1958. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Laskach

Kościół Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Laskach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Trzcinica diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w 1627 roku. Ufundowana została przez paulinów z Częstochowy. Rozbudowana została latach 1670, 1738 i 1780. Oddający w 1797 roku majątek zakonnicy zostawili po sobie na stropie herb – palmę z dwoma lwiątkami. Architektura i wnętrze Budowla jest drewniana, jednonawowa, posiada konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, salowa, nie posiada wyodrębnionego prezbiterium z nawy, zamknięta jest ścianą prostą. Zakrystia jest murowana. Z boku i od frontu nawy są umieszczone dwie kruchty. Wieża na planie kwadratu jest nadbudowana nad frontową częścią nawy. Zwieńcza ją gontowy dach namiotowy. Na dachu znajduje się blaszany dach hełmowy z latarnią. Dzwon odlany w 1693 roku jest ozdobiony napisem „Soli Deo Gloria” – „Samemu Bogu chwała”. Świątynię nakrywa dach jednokalenicowy, pokryty gontem. Wnętrze nakryte jest płaskim stropem. Chór muzyczny jest podparty dziesięcioma słupami. Polichromia z 1739 roku przedstawia scenę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, symbol paulinów: palma z dwoma lwiątkami oraz dekorację roślinną. Ołtarz główny w stylu wczesnobarokowym powstał w 2 połowie XVII wieku. Ołtarz boczny pochodzi z XVIII wieku. Ambona w stylu późnorenesansowym, wykonana w 1 połowie XVII wieku, jest ozdobiona namalowanymi wizerunkami czterech Ewangelistów. Chrzcielnica reprezentuje styl barokowy. Pozytyw organowy został zbudowany prawdopodobnie przez Franciszka Majewskiego z Rychtala w końcu XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Trzcinicy

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Trzcinica diecezji kaliskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1804 – 1806, dzięki staraniom Anieli z Jastrzębskich Trzcińskiej Stefanowej. Dach kościoła był remontowany w 1822, 1827 i 1847 roku. Dzięki staraniem proboszcza Jana Korytkowskiego w 1869 roku do świątyni została dobudowana wysoka wieża. Architektura i wnętrze Budowla jest, orientowana, murowana, reprezentuje styl klasycystyczny. Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym na gurtach z lunetami, prezbiterium nakryte jest żaglastym, balkony przy chórze także żaglastym, natomiast kruchtę nakrywa płaski strop. Pomieszczenie na piętrze nakryte jest stropem drewnianym z podsufitką. Więźba dachowa jest dwukondygnacyjna i posiada dwa rzędy stojące z poprzecznymi i wzdłużnymi zastrzałami. Posadzka] w świątyni składa się z jasnych płytek. Schody są drewniane, zabiegowe, drzwi natomiast są płycinowo-ramowe, dwuskrzydłowe, zamknięte łukiem półokrągłym, do kaplicy są obite blachą i posiadają żeliwne klamki. Okna w kościele są metalowe, szczeblinkowe, dwudzielne, dwupoziomowe i wielopolowe. Od strony zachodniej znajduje się lekko wysunięta wieża, nakryta cebulastym miedzianym dachem hełmowym. Na dachu hełmowym, w części frontowej, wykuty został w miedzi herb Papieża Jana Pawła II. Dach kościoła jest dwuspadowy, nakryty dachówką karpiówką, przedzielony od strony zachodniej murem kurtynowym na wysokości kruchty, od strony wschodniej nakrywa zewnętrzne schody tworząc pozorne trójboczne zamknięcie. Elewacja zachodnia jest trzyosiowa, dwupoziomowa, z kolei w wieży trzypoziomowa, narożniki są zaokrąglone, ujęte w podwojone pilastry, okna są otoczone pasami tynku, profilowany gzyms koronujący, trzecia kondygnacja wieży ujęta jest w dwa ustawione na piedestale pilastry toksańskie, w środku okno ujęte jest w dwa mniejsze, podobne pilastry podtrzymujące belkowanie są zwieńczone trójkątnym tympanonem. Elewacje boczne są sześcioosiowe, oś zachodnia oddzielona jest od pozostałych. Okna są ujęte w utworzone w tynku pasy. Organy W kościele znajdują się organy złożone przez organmistrza Stefana Fiołkę z synem Andrzejem Fiołką. Organy poświęcił 11 października 1970 r. ks. arcybiskup Antoni Baraniak. Instrument został zbudowany z części stworzonych przez Józefa Bacha, organmistrza z Rychtala. Historia budowy spisano na 4 metalowych tabliczkach, umieszczonych wewnątrz szafy organowej, cokole prospektu i kontuarze. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wodzicznej

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii św. Stanisława w Trzcinicy (dekanat Trzcinica diecezji kaliskiej). Świątynia została wzniesiona w 1894 roku w stylu neogotyckim. Poświęcona została w dniu 5 listopada tego samego roku. Kościół został zbudowany z dobrowolnych składek parafian. Od 1894 roku w świątyni znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. 12 września 2007 roku biskup kaliski Stanisław Napierała nadał kościołowi tytuł Sanktuarium Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Budowla ma plan prostokąta zamkniętego łukiem odcinkowym, od północnego wschodu na osi jest umieszczona wieża na planie prostokąta, od południowego wschodu znajduje się prostokątna zakrystia. Od strony północno-wschodniej znajduje się niska podmurówka, ściany boczne opięte są między oknami lizenami, okna są umieszczone w rozglifionych wnękach, pod okapem znajduje się fryz ząbkowy. Wieża posiada trzy kondygnacje, w pierwszej kondygnacji jest czworokątna, natomiast w drugiej i trzeciej jest ośmiokątna i charakteryzuje się lizenami w narożnikach. Wokoło drzwi wejściowych jest umieszczony otok wykonany z kształtek. Od strony prezbiterium w 1969 roku została dobudowana drewniana dobudówka o szerokości kościoła. W 1983 roku parafianie rozbudowali świątynię budując na miejscu dotychczasowej dobudówki drewnianej mury z cegły. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym. Przypisy