NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sanktuarium Maryjne w Szczyrku

Sanktuarium Matki Bożej Królowej Polski w Szczyrku (Sanktuarium „Na Górce”) – sanktuarium maryjne usytuowane w północnej części miasta Szczyrk, na wysokości 670 m n.p.m., w miejscu potocznie zwanym "Górką" (stąd inna nazwa: Sanktuarium na Górce), przy szlaku turystycznym ze Szczyrku na Klimczok. Miejsce licznych pielgrzymek do cudownego obrazu Matki Bożej i cudownego źródełka. Historia Początek kultu Matki Bożej w Szczyrku sięga 1894 r., kiedy to miały mieć tu miejsce cudowne objawienia. Rozpoczęto wówczas w tym miejscu budowę pierwszej drewnianej kaplicy. Z czasem, ze względu na przybywające tu liczne pielgrzymki, zaistniała potrzeba budowy nowej, większej świątyni. Budowę murowanej kaplicy rozpoczęto w 1912 r. i zakończono po I wojnie światowej. W 1938 r. opiekę nad tutejszą świątynią objęli księża salezjanie z Oświęcimia i pozostali oni gospodarzami tego miejsca do dziś. W 1948 r. zainicjowali oni budowę obecnie istniejącego kościoła. Budowę ukończono w 1954 r. W setną rocznicę objawień, 3 maja 1994 r., kościół został poświęcony i podniesiony do godności sanktuarium przez biskupa diecezjalnego bielsko-żywieckiego, biskupa Tadeusza Rakoczego. Koronacji obrazu Matki Bożej Królowej Polski dokonał kardynał Stanisław Dziwisz w 2008. Obecne sanktuarium W kościele nad tabernakulum umieszczony jest obraz Matki Bożej namalowany w 1960 r. przez Stefana Justa według relacji z objawień. Z 1974 r. pochodzą 20-głosowe organy z polichromią i mozaiką o tematyce różańcowej. Obok głównego kościoła wybudowano kaplicę Objawienia z pniem buka, na tle którego ukazała Matka Boża. W pobliżu znajduje się również grota z cudownym źródełkiem oraz najdłuższy hotel w Europie "Mercure Szczyrk Resort". W dniach 31 stycznia, 3 maja i 15 sierpnia odbywają się tu odpusty. W pobliżu sanktuarium wybudowano nowoczesny dom pielgrzyma z miejscami noclegowymi dla 120 osób. Z placu przed sanktuarium widoczna panorama całego Szczyrku i okolicznych szczytów (np. Skrzyczne, Skalite). Galeria Bibliografia Tablica informacyjna w Sanktuarium Linki zewnętrzne Oficjalna strona Sanktuarium w Szczyrku
Basilika zur Schmerzhaften Muttergottes (Jarosław)

Die Basilika der Schmerzhaften Muttergottes (polnisch Bazylika Matki Bożej Bolesnej) ist eine römisch-katholische Kirche in Jarosław im Karpatenvorland, Polen. Die Kloster- und Pfarrkirche des Erzbistums Przemyśl hat den Titel einer Basilica minor und ist denkmalgeschützt. Die barocke Jesuitenkirche stammt aus dem 18. Jahrhundert und wird von den Dominikanern betreut. Geschichte der Kirche Legende Der Legende nach geht die Wallfahrtsstätte auf den Fund einer Marienstatue aus Birnbaumholz zurück. Auf diesem „Hügel der Verehrung“ wurde eine hölzerne Kapelle für die gotische Pietà errichtet, die wahrscheinlich schon damals „Schmerzhafte“ genannt wurde. Der Überlieferung nach betete hier Königin Hedwig von Anjou vor der legendären Schlacht von Stubno im Jahr 1387. Zahlreiche Pilger sollen auf die Fürsprache der Jungfrau Maria hin Wunder erlebt haben. Kirche Vermutlich im Jahr 1422 wurde an der Stelle einer hölzernen Kapelle eine gotische Backsteinkirche errichtet, die 1467 erstmalig belegt ist. Im Jahr 1629 wurde sie den Jesuiten übergeben, die in der Nähe der Kirche ein Kollegiatstift mit einem Noviziat errichteten und auch die Musikausbildung dorthin verlegten. Nach Auflösung des Jesuitenordens 1773 übernahmen vier Jahre später Dominikaner aus Bochnia das Kloster, nachdem das dortige Kloster mit der Kirche abgebrannt war, sie sind seither in Jarosław in der Seelsorge tätig. Die heutige Wallfahrtskirche wurde in mehreren Abschnitten erbaut. In den Jahren von 1698 bis 1709 wurde das Kirchenschiff mit den Kapellen gebaut, und in den Jahren von 1709 bis 1713 wurden der Chor, die Sakristei und die Vorhallen errichtet. 1713 weihte Bischof Konstanty Dubrawski die Kirche. Die Zweiturmfassade und der Chorumgang wurden zwischen 1743 und 1768 nach einem Entwurf des Architekten Paweł Giżycki SJ fertiggestellt. Im Jahr 1966 wurde die Kirche durch Papst Paul VI. zur Basilica minor erhoben. Im Jahr 1970 wurde eine Pfarrei gegründet. Am 16. Oktober 2010 wurden Reliquien des heiliggesprochenen Johannes Paul II. feierlich in die Basilika eingeführt. Beschreibung Die dreischiffige Basilika besitzt ein fünfjochiges Kirchenschiff, das in einen zweijochigen Chor übergeht. In der Verlängerung der Seitenschiffe bilden zwei Kapellen ein angedeutetes Querschiff. Vor dem östlich gelegenen Chor erhebt sich die konkav-konvexe Sichtfassade mit zwei quadratischen, dreigeschossigen Türmen an den Seiten, die mit durchbrochenen Helmen gekrönt sind. Das Kirchenschiff und der Chor sind mit einem gemeinsamen Satteldach bedeckt, auf dem sich ein Dachreiter erhebt. Die Bögen des Tonnengewölbes ruhen auf Pilastern, die die Wände des Kirchenschiffs gliedern. Die gotische Pietà wird in einem barocken Hochaltar von Jerzy Hankis aus dem Jahr 1713 präsentiert. Literatur E. Okoń: Dzieje budowy kościoła jezuickiego na Polu w Jarosławiu. Acta Universitatis Nicolai Copernici. Zabytkoznawstwo i konserwatorstwo XXVII — Nauki humanistyczno-społeczne, Toruń, 1996, Heft 298, S. 95–123. Weblinks Informationen zur Basilika auf der Website des Dominikanerklosters (polnisch) Einzelnachweise
Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Misericordia Domini w Sulisławicach

Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Misericordia Domini, kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Sulisławicach – rzymskokatolickie sanktuarium maryjne diecezji sandomierskiej, będące siedzibą parafii pw. Narodzenia NMP w dekanacie Koprzywnica. Sanktuarium, pozostające pod opieką księży zmartwychwstańców, jest miejscem lokalnych pielgrzymek (m.in.: z Połańca, Staszowa, Tarnobrzega) oraz leży na odnodze Małopolskiej Drogi św. Jakuba (odcinek z Tarnobrzega do Rybnicy). Historia Kościół wybudowano w XIX wieku (1871–1888) tuż obok starego kościoła z XII/XIII wieku. Oba kościoły wraz z dzwonnicą tworzą zabytkowy kompleks budynków sakralnych otoczony murowanym ogrodzeniem, do którego przylega, również zabytkowy, cmentarz parafialny. Obecna świątynia zbudowana jest w stylu angielskiego neogotyku. W główny ołtarz wykonany z piaskowca wkomponowano cudowny obraz Matki Bożej Bolesnej - Misericordia Domini, pochodzący z ok. 1450 r. Dwa witraże w prezbiterium pochodzą z 1912 r. Galeria Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skulsku

Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skulsku – rzymskokatolicki Kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny i sanktuarium maryjne we wsi Skulsk, mieszczące się przy ulicy Kościelnej. Jest to jednonawowy kościół murowany wybudowany w latach 1810–1815, powiększony w latach 1881–1890. Od frontu mieści się czworokątna wieża. Wnętrze utrzymane jest w stylu barokowym. Wewnątrz mieści się gotycka Pietà z około 1420 ze szkoły dolnośląskiej, koronowana w dniu 3 czerwca 1997 przez papieża Jana Pawła II podczas kolejnej pielgrzymki do Polski. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967, str. 100.
Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku Matemblewie

Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku Matemblewie – rzymskokatolickie sanktuarium maryjne. Mieści się na osiedlu Matemblewo w gdańskiej dzielnicy Brętowo, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Gdańsk Oliwa w archidiecezji gdańskiej. Przy sanktuarium od 1994 funkcjonuje Dom Samotnej Matki im. Jana Pawła II – Caritas, gdzie znajdują schronienie i opiekę będące w trudnej sytuacji ciężarne dziewczęta i kobiety. Posługę wobec matek i dzieci sprawują od września 1993 siostry ze Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego. Dom od chwili powstania prowadzony był przez parafię, natomiast od 1 lipca 2012 prowadzenie nad placówką przejęło Caritas Archidiecezji Gdańskiej. Zobacz też Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Wąbrzeźnie Przypisy Linki zewnętrzne Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Matemblewie
St. Simon und Judas (Wąbrzeźno)

Die römisch-katholische Kirche St. Simon und Judas (polnisch Kościół pw. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza) in Wąbrzeźno (deutsch Briesen) in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern geht auf die Deutschordenszeit zurück. Geschichte Der Ort ist 1246 erstmals urkundlich erwähnt. Im Jahr 1251 stiftete Bischof Heidenreich die Kathedralkirche in Kulmsee und ordnet die Gründung einer Pfarrkirche in Briesen durch das Domkapitel an. Um das erste Viertel des 14. Jahrhunderts wurde der Chor errichtet, das Langhaus wohl in der zweiten Hälfte des Jahrhunderts. Nach Angaben des Schadenbuchs nach dem Hungerkrieg war die ganze Stadt verbrannt. Nach einem Brand wurde der Bau 1700 wiedererrichtet. Im Jahr 1779 wurde ein niedriger Westturm angefügt. Um 1870 wurde der Bau restauriert und 1902 durch den Anbau von Seitenschiffen und die Erhöhung des Turmes erheblich verändert. Der mittelalterliche Charakter ging durch den Umbau von 1902 weitgehend verloren. Bauwerk Die Pfarrkirche von Briesen ist ein für städtische Verhältnisse bescheidener Bau, war ursprünglich ohne Turm und hatte kein Gewölbe sowie hohen Feldsteinanteil und kaum Wandgliederung. Die Kirche ist ein ungewölbter Saalbau mit eingezogenem Polygonalchor und Strebepfeilern. Von der mittelalterlichen Bausubstanz sind nur noch das Chorpolygon und die südwestliche Ecke des Langhauses sichtbar. Der Chor hat Fenster in den Polygonalseiten und im Norden. Ein eingefasstes Putzband dient als Horizontalabschluss. Die Längsseiten des Baus sind durch Streben in drei Abschnitte mit je einem Fenster unterteilt. Portale zum Langhaus befinden sich im Norden und Westen. Feldstein wurde an den Chormauern und am hohen Sockel des Langhauses eingesetzt, Backstein im gotischen Verband für Fenster, Portale und aufgehende Mauer. Literatur Christofer Herrmann: Mittelalterliche Architektur im Preußenland (= Studien zur internationalen Architektur- und Kulturgeschichte. Band 56). Petersberg 2007, S. 381. Weblinks
Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Wąbrzeźnie

Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Wąbrzeźnie – sanktuarium w Wąbrzeźnie w województwie kujawsko-pomorskim znajdujące się przy parafii pw. świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w dekanacie Wąbrzeźno. Ośrodkiem kultu jest XVII-wieczny obraz Matki Bożej Brzemiennej, otaczany czcią szczególnie przez małżonków oczekujących potomstwa i rodziny. Obecny kościół parafialny został wzniesiony w latach 1323–1349 z inicjatywy biskupa Ottona w miejscu wcześniejszej drewnianej świątyni z XIII wieku. Po pożarze miasta w 1700 roku został odbudowany staraniem biskupa Teodora Potockiego, natomiast na początku XX wieku gruntownie przebudowany poprzez dobudowanie naw bocznych i transeptu oraz podwyższenie wieży. Konsekracji świątyni dokonał 5 lipca 1903 roku biskup Augustyn Rosentreter. Kościół jest orientowaną, gotycką budowlą wzniesioną z cegły i kamienia. Z XIV wieku zachowały się trójbocznie zamknięte prezbiterium, zakrystia, ściany nawy głównej oraz dolna kondygnacja wieży. Świątynia posiada obecnie układ trójnawowy z transeptem i czworoboczną wieżą od strony zachodniej. Elewacje zdobią ostrołukowe okna z ceglanym laskowaniem i maswerkami oraz przypory. Wnętrze zachowało głównie wystrój barokowy z XVIII wieku. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest barokowy ołtarz główny z XVII-wiecznym obrazem Matki Bożej Wąbrzeskiej. Ponadto w świątyni znajdują się gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem z około 1500 roku, barokowa chrzcielnica z pierwszej połowy XVIII wieku, średniowieczna granitowa kropielnica, organy zbudowane przez firmę Wilhelma Sauera oraz dzwon odlany w 1705 roku przez Michaela Wittwercka w Gdańsku. Kult Matki Bożej rozwija się w Wąbrzeźnie od XVI wieku. W 1971 roku podczas konserwacji obrazu odkryto, że przedstawia on Maryję w stanie brzemiennym. W 2002 roku wizerunek został ukoronowany koronami poświęconymi przez Jana Pawła II, a sanktuarium stało się ośrodkiem modlitwy w intencji ochrony życia i rodzin. W 2004 roku zostało afiliowane do Bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie. Drugim sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Polsce jest Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Gdańsku Matemblewie. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Sanktuarium
Sanktuarium Matki Bożej Domaniewickiej Pocieszycielki Strapionych

Sanktuarium Matki Bożej Domaniewickiej Pocieszycielki Strapionych i Pięknej Miłości – sanktuarium w Domaniewicach ustanowione w 1975 roku przez kardynała Stefana Wyszyńskiego należące do miejscowej parafii św. Bartłomieja Apostoła. Sanktuarium znajduje się w zabytkowej wczesnobarokowej kaplicy z lat 1631–1633, ufundowanej przez Jakuba i Wojciecha Celestów, mieszczan krakowskich. Kaplicę poświęcił 15 października 1633 roku prymas Polski i Litwy Jan Wężyk. Wewnątrz stoją zabytkowe organy i prospekt organowy w kształcie orła w koronie z rozłożonymi skrzydłami z 1759 roku. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny z Dzieciątkiem. Przy sanktuarium znajduje się plac pielgrzymkowy, na którym stoi pomnik kardynała Stefana Wyszyńskiego. Galeria Zobacz też Sanktuaria maryjne Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Szczecinie

Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej – świątynia katolicka na Osiedlu Słonecznym w Szczecinie, zbudowana w latach 1987-1988 według projektu dra hab. inż. arch. Adama Szymskiego i mgr. inż. arch. Mariana Rozwarskiego jako wotum za uratowanie życia Jana Pawła II. Według ich projektu zbudowany jest cały zespół sakralny: kościół, kaplica i budynki mieszkalno-katechetyczne . Historia Projekt kaplicy został stworzony przez dra hab. inż. arch. Adama Szymskiego i mgr. inż. arch. Mariana Rozwarskiego . Rolę kierownika budowy pełnił ksiądz Jan Cichy , który był proboszczem od 14 stycznia 1985 roku. W pierwszej fazie budowy wybudowano kaplicę dla Sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej, której statua została ukoronowana przez papieża Jana Pawła II w czasie pielgrzymki w Szczecinie 11 czerwca 1987 r. na Jasnych Błoniach . Dla ukoronowania Matki Boskiej wzniesiono ołtarz i nadstawę z brązu o tematyce pięciu tajemnic różańcowych według projektu plastyka doc. arch. Czesława Dźwigaja . Uroczystego poświęcenia Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej dokonał biskup szczecińsko-kamieński Kazimierz Majdański 15 sierpnia 1988 roku . Statua Matki Bożej Fatimskiej W sanktuarium przedmiotem kultu jest figura Matki Bożej Fatimskiej wykonana w Fatimie. Statua z drewna (o wys. 120 cm) wraz z pozłacaną koroną jest darem ruchu maryjnego z Francji i Stanów Zjednoczonych, znanego w świecie pod nazwą Błękitna Armia Maryi. Figurę odebrano w Fatimie 11 października 1985 i w drodze do Polski, w Rzymie, 10 listopada 1985 została poświęcona podczas audiencji przez Jana Pawła II. W Szczecinie, w uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, 1 stycznia 1986, figurę Matki Bożej Fatimskiej intronizował ks. bp Kazimierz Majdański. To właśnie tutaj, Jan Paweł II dokonał pierwszej w Polsce koronacji figury fatimskiej. Miało to miejsce w Szczecinie, na Jasnych Błoniach, 11 czerwca 1987, podczas III pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. Po uroczystościach, Pani Fatimska została przewieziona do bazyliki katedralnej i następnie peregrynowała po diecezji. Wreszcie w uroczystość Wniebowzięcia NMP, 15 sierpnia 1988, statua Matki Bożej Fatimskiej została na stałe wyeksponowana w swoim nowo poświęconym Sanktuarium. Autorem projektu marmurowego ołtarza, nadstawy ołtarzowej oraz mandorli wokół Madonny jest Czesław Dźwigaj z Krakowa. Witraże autorstwa szczecińskiego artysty plastyka Brunona Tode przedstawiają sceny związane z historią objawień Tajemnic fatimskich. Wota dziękczynne podarowane przez Jana Pawła II: Piuska - 2003 r. (z okazji 15-lecia koronacji figury Pani Fatimskiej) Różaniec - 2003 r. Od maja do października, każdego 13. dnia miesiąca odbywają się w sanktuarium nabożeństwa fatimskie ku czci Najświętszej Marii Panny. Przy Sanktuarium jest dom pielgrzyma zapewniający zaplecze gastronomiczne i noclegowe. Przypisy Bibliografia ks. Roman Kostynowicz: Pomniki architektury sakralnej diecezji szczecińsko-kamieńskiej i kościoły miast biskupich w malarstwie i grafice Wiesława Śniadeckiego. Wyd. 1. Szczecin: Wydawnictwo Polskie Pismo i Książka, 1991. Linki zewnętrzne Parafia pw. Niepokalanego Serca NMP w Szczecinie
Sanktuarium Matki Bożej Głogowieckiej

Sanktuarium Matki Bożej Głogowieckiej – polskie sanktuarium maryjne, mieszczące się w gotyckim kościele pw. Narodzenia NMP i św. Wojciecha w parafii w Głogowcu niedaleko Kutna. Sanktuarium istnieje od 1434 r. Murowany kościół został wybudowany w 1560 przez Pawła Głogowskiego, poprzedzał go kościół drewniany wybudowany przez Jana z Głogowskich (początek XIV w.) O sanktuarium Ołtarz główny to obraz Matki Bożej będący kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Został namalowany na polecenie króla Władysława Jagiełły. Obraz ten, w wyniku koneksji ślubnych, trafił do Petersburga, a następnie w XVII wieku został przywieziony do Polski przez jednego z Głogowskich – właścicieli ówczesnych dóbr ziemskich. Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński 14 września 1975 roku dokonał koronacji obrazu koroną papieską będącą darem papieża Pawła VI. W 1985 roku w 10. rocznicę koronacji obrazu papież Jan Paweł II przesłał błogosławieństwo dla wszystkich pielgrzymów przybywających do tego miejsca. Istnieją relacje już od bardzo dawnych czasów o tym, że obraz słynie z licznych łask i cudownych uzdrowień. Relacje te są udokumentowane w parafialnych kronikach. W 1926 roku sanktuarium odwiedził prezydent Ignacy Mościcki. We wrześniu 1939 roku z tego miejsca dowodził bitwą nad Bzurą Tadeusz Kutrzeba. W kwietniu 1983 roku Mszę świętą odprawił ksiądz Jerzy Popiełuszko. Kustoszem Sanktuarium od 1981 roku był ks. Marian Lipski, który nie tylko przeprowadził gruntowny remont Sanktuarium, ale także był kapelanem podziemnej „Solidarności” i wielkim patriotą. To z jego inicjatywy mimo represji odbywały się nielegalne zebrania, patriotyczne msze święte i manifestacje. Tu powstała pierwsza Droga Krzyżowa Umęczonego Narodu Polskiego, drugą postawił później w Osuchowie koło Mszczonowa będąc tam proboszczem. W Głogowcu na uroczystościach patriotycznych obecni byli prezydenci: Ryszard Kaczorowski i Lech Wałęsa. Ks. Marian Lipski w starych budynkach gospodarczych po remoncie i adaptacji założył noclegownię dla trzeźwiejących alkoholików całego regionu pod koniec lat 80., która działa do dzisiaj. We wrześniu 2005 roku sanktuarium maryjne w Głogowcu obchodziło 30 rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej. Na uroczystość przybyło wielu pielgrzymów. Legenda cudownego ocalenia Według miejscowych opowieści, w trakcie powstania styczniowego w plebanii kościelnej w Głogowcu schronił się oddział powstańczy, ścigany przez pluton Kozaków. Doszło do oblężenia religijnego obiektu. Zginęli wszyscy Polacy prócz jednego. Uciekał przez las, aż w pewnym momencie znalazł się na polanie. Wokół nie znajdował żadnej kryjówki. W końcu położył się po dużym dębem i zaczął się modlić do Matki Bożej. W pewnej chwili spostrzegł wrogi oddział. W tej chwili Maryja sprawiła, że powstaniec stał się niewidoczny dla Rosjan. Przypisy Linki zewnętrzne Strona Sanktuarium Wirtualny Spacer po Sanktuarium
Sanktuarium Matki Bożej Hallerowskiej w Mińsku Mazowieckim

Sanktuarium Matki Bożej Hallerowskiej w Mińsku Mazowieckim – rzymskokatolicki kościół parafialny pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Minsku Mazowieckim. Należy do dekanatu mińskiego-Narodzenia NMP diecezji warszawsko-praskiej. Mieści się przy ulicy Kościelnej. Historia Świątynia została zbudowana w XVI wieku przez potomków Janusza z Gościańczyc (noszących już przydomek Mińscy), z cegły palonej w stylu gotyckim. W końcu XVI w. w jednym z pożarów miasta, fara mińska spłonęła. Została odbudowana w czasie pierwszych dziesięciu lat XVII w., a ostatnie prace restauracyjne zakończono w 1629 roku. Konsekrowana w 1629 roku przez księdza Stanisława Starczewskiego. Ówczesna budowla była jednonawowa i posiadała krótkie prostokątne prezbiterium o tej samej szerokości co nawa oraz ustawioną za prezbiterium zakrystię. W 1807 roku przebudowano fasadę w stylu klasycystycznym. Ostatnia przebudowa w stylu neobarokowym, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego miała miejsce w latach 1908–1911, kiedy to zostały dobudowane nawy boczne, wieże, nowa zakrystia i kaplica oraz został ostatecznie uformowany transept. Przebudowany kościół konsekrował w 1914 ksiądz arcybiskup Aleksander Kakowski. Wyposażenie W ołtarzu głównym znajduje się drewniany barokowy krucyfiks, wyrzeźbiony przez Jana Zamojskiego w 1629 roku, odrestaurowany w 1847 roku, następnie podczas restauracji głównego ołtarza w 1895 roku oraz gruntownie w 2000 roku. W nawie bocznej obraz Matki Bożej Wniebowziętej z początku XX w., namalowany przez Jana Czesława Moniuszkę, syna Stanisława Moniuszki. Obraz został ukoronowany na 580-lecie miasta w 2000 roku. Poza tym: misa chrzcielna z marmuru XVIII w., mosiężne żyrandole z XVIII w. oraz tablice epitafijne z XX w. Przypisy
Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin

Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin – sanktuarium maryjne znajdujące się w Żarkach, w dzielnicy Leśniów. Legenda Historia sanktuarium w Leśniowie jest związana z legendą, według której w 1382 r. zmierzający do Opola z Rusi książę Władysław Opolczyk postanowił zrobić postój na polanie opodal drewnianego kościółka. Wiózł on ze sobą ikonę Matki Boskiej Bełzkiej, obraz, który miał się stać ośrodkiem kultu maryjnego na Jasnej Górze lepiej znanego jako Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz figurę Maryi z Dzieciątkiem na ręku. Jako że wędrowcy nie mieli picia, przeto modlili się przed wyruszeniem o siły na drogę i szczęśliwy powrót do Opola. Nagle stał się cud: Wtem rzeźba Maryi jakby złotą łuną się okryła. Z miejsca wskazanego ręka Dzieciątka, spod omszałego kamienia, wybiła krystaliczna struga wody, mieniąca się w słońcu srebrem i błękitem. Woda miała przy tym właściwości niezwykłe. Znużeni odzyskiwali siły, przemyte wodą rany natychmiast się goiły, chorzy odzyskiwali zdrowie... Wdzięczny za łaskę Maryi książę Władysław Opolski pozostawił świętą figurę w małym drewnianym kościółku Leśniowskim. Historia Drewniany kościół w Leśniowie istniał prawdopodobnie już w 1325 r. 16 maja 1706 r. właściciel Żarek Józef Męciński przyznał paulinom na mocy przywileju kościół wraz z drewnianym klasztorem, uprzednio przez dwa lata użytkowany przez zakon karmelitów bosych. W 1755 r. rozpoczęła się budowa murowanego klasztoru, która została ukończona w 1768 r. Przybudowano również kościół. Przedłużono nawę, wzniesiono murowaną kruchtę, szczyt ozdobiono sygnaturką. Wewnątrz powstał w 1730 r. barokowy ołtarz, w którego centrum umieszczono cudowną figurę. W XVIII w. wzbogacono także wnętrze konfesjonałami, rokokowymi stallami i balustradami. Z XIX w. pochodzą dwa boczne ołtarze: św. Józefa i św. Pawła Pustelnika. Pani Leśniowska zyskała w XVIII w. złocone korony i sukienki z cennej materii. OO. Paulini zadbali także o źródło, ogradzając je i uporządkowując otoczenie. W 1967 r. ks. Kardynał Stefan Wyszyński dokonał koronacji Matki Boskiej Leśniowskiej. Na uroczystości był również obecny Metropolita Krakowski, ks. Kardynał Karol Wojtyła, późniejszy papież Jan Paweł II. Dzięki staraniom tego ostatniego Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów ustanowiła uroczystość Matki Boskiej Leśniowskiej w dniu 2 lipca, zatwierdziła także formularz mszy świętej ku czci Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin. 2 grudnia 2010 r., w godzinach popołudniowych skradziono z Sanktuarium pochodzące z 1746 r. korony, które zostały wykonane na zlecenie ówczesnego przeora Klasztoru – o. N. Raciborskiego przez złotnika z Częstochowy – Jan Szabelskiego. Zostały użyte przy oficjalnej koronacji w 1967 r. 2 lipca 2011 r. odbyła się rekoronacja figury, z użyciem nowych koron – poświęconych przez papieża Benedykta XVI podczas audiencji generalnej w środę 22 czerwca. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona sanktuarium