NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cattedrale di Katowice

L'arcicattedrale di Cristo Re (in polacco: Archikatedra Chrystusa Króla w Katowicach) è il principale luogo di culto della città di Katowice, in Polonia, sede vescovile dell'omonima arcidiocesi. Voci correlate Arcidiocesi di Katowice Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Cattedrale di Cristo Re a Katowice Collegamenti esterni (PL) Sito ufficiale, su katedra.wiara.pl. (EN) Cattedrale di Katowice, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di Katowice, su Structurae.
Rezerwat przyrody Przysłup

Rezerwat przyrody Przysłup – leśny rezerwat przyrody położony w województwie podkarpackim na terenie gmin Lesko (powiat leski) i Sanok (powiat sanocki). Obszar chroniony utworzony został 18 sierpnia 2021 r. na podstawie Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Przysłup” (Dz. Urz. Woj. Podk. z 2021 r., poz. 2758). Starania o objęcie go ochroną podejmowano już w latach 80. i 90. XX wieku, a w 2016 uznano go za ostoję ksylobiontów. Położenie Rezerwat ma 213,12 ha powierzchni. Obejmuje obszar południowego zbocza góry Przysłup w Górach Słonnych, należącego do obrębów ewidencyjnych Manasterzec (większość) i Załuż (niewielki fragment) oraz do nadleśnictwa Lesko. W niewielkiej odległości zlokalizowane są rezerwaty Góra Sobień i Polanki, a także przełęcz Przysłup. Teren ten leży w całości w granicach Parku Krajobrazowego Gór Słonnych, jak również obszarów Natura 2000: specjalnego obszaru ochrony siedlisk Ostoja Góry Słonne PLH180013 oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Góry Słonne PLB180003. Charakterystyka Celem ochrony rezerwatowej jest „zachowanie ekosystemu leśnego, obejmującego zbiorowisko żyznej buczyny karpackiej wraz z cennymi gatunkami flory i fauny”. Wśród występujących tu drzew pojawiają się także jawor, klon, paklon i wiąz górski. Na jego walory składają się m.in. dobrze zachowany zwarty starodrzew ze złomami i wywrotami, doliny potoków oraz runo z dominującą miesiącznicą trwałą. Za najatrakcyjniejszą uważa się północno-wschodnią część obszaru. Rezerwat obejmuje ekosystem borów górskich i podgórskich. Według stanu na wrzesień 2021 rezerwat nie ma wyznaczonego planu ochrony ani zadań ochronnych. Nie jest on udostępniany do użytku turystycznego. Przy jego północno-wschodniej granicy biegną czerwony szlak turystyczny PTTK, żółty szlak spacerowy na lądowisko w Bezmiechowej Górnej, a także szlak konny. Przypisy
Ratusz gminy Huta Laura

Ratusz gminy Huta Laura – budynek dawnego ratusza gminy Huta Laura, położony w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Jana III Sobieskiego 2, na terenie dzielnicy Centrum. Budynek powstał w 1897 roku według projektu Wilhelma Wakkana. W 1923 roku połączono Hutę Laurę z Siemianowicami, a budynek ratusza przekształcono na cele mieszkalne. Historia Początki powstania gmachu ratusza wiążą się z powołaniem w 1890 roku samodzielnej gminy Huta Laura. Pierwszy laurahucki ratusz był niewielkim parterowym domem krytym mansardowym dachem, który został wyburzony po II wojnie światowej. W budynku tym prócz urzędu mieścił się areszt gminny. Obiekt z biegiem czasu stał się niewystarczający. Nowy gmach ratusza został oddany do użytku 1 września 1897 roku przy ówczesnej Richterstrasse. Powstał on według projektu laurahuckiego budowniczego Wilhelma Wakkana. W 1910 roku dobudowano przy ratuszu jedną oś celem połączenia budynku z powstałą obok narożną kamienicą na rogu dzisiejszych ulic: Jana III Sobieskiego i Ludwika Waryńskiego, oddaną do użytku w 1905 roku. Na skutek połączenia w 1923 roku gmin Huta Laura i Siemianowice w gminę Huta Laura-Siemianowice, przemianą w 1927 roku na Siemianowice Śląskie, laurahuccy urzędnicy przenieśli się do gmachu siemianowickiego ratusza położonego przy obecnej ulicy Jana Pawła II 10. Sam zaś dawny budynek ratusza przekształcono na cele mieszkalne. Z biegiem czasu budynek dawnego ratusza ulegał przebudowom – uproszczono wejście do budynku, a także zlikwidowano najbardziej ozdobne elementy fasady, zwłaszcza wieżę z zegarem, po której pozostał fragment bez tarczy zegarowej. Zegar pochodzący prawdopodobnie z dawnego ratusza był przechowywany w kościele św. Antoniego z Padwy i planowano jego umieszczenie na fasadzie świątyni. Na parterze od lat międzywojennych działała dawniej apteka. W gmachu funkcjonowało też miejsce spotkań o nazwie Krąg Pokoleń, prowadzone przez fundację Piaskowy Smok. We wrześniu 2021 roku przy ulicy Jana III Sobieskiego 2 w systemie REGON były zarejestrowane 3 aktywne podmioty gospodarcze. Budynek jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków miasta Siemianowice Śląskie. Przypisy
Zaborów Witolda Tyrakowského

Zaborów Witolda Tyrakowského je přírodní rezervace nacházející se v Polsku, v Mazovském vojvodství, při samém okraji města Podkowa Leśna. Rezervace byla vytvořena v roce 1984 a je uzamčena pro veřejnost. Hraničí s městskou zástavbu na východní straně. Rozkládá se na území o velikosti 10,26 ha. Rezervace chrání dubohabřiny, kde hnízdí 26 druhů ptáků, mezi nimi řídko viděný strakapoud prostřední, datel černý, lejsek malý a dlask tlustozobý. Kromě nich se vyskytují také: strakapoud velký, krutihlav obecný, šoupálek dlouhoprstý, brhlík lesní, sýkora modřinka, sýkora lužní, sýkora koňadra. Ptáci hnízdí v početných starých dubech, lípách a habrech. Literatura Miasto Podkowa Leśna: Chronione obiekty przyrodnicze. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rezerwat przyrody Zaborów im. Witolda Tyrakowskiego na polské Wikipedii.
Rezerwat przyrody Zaborów im. W. Tyrakowskiego

Rezerwat przyrody Zaborów im. Witolda Tyrakowskiego – zamknięty dla ruchu turystycznego leśny rezerwat przyrody w Podkowie Leśnej utworzony 4 lipca 1984 na powierzchni 10,26 ha. Znajduje się w środku Lasu Nadarzyńskiego (Młochowskiego), przy drodze leśnej z Żółwina do Nadarzyna, ok. 3 km na płd.-wsch. od centrum Podkowy Leśnej. Chroni las grądowy z miejscami gniazdowania 26 gatunków ptaków, w tym tak rzadkich jak dzięcioł średni, dzięcioł czarny, muchołówka mała i grubodziób. Prócz nich żyją także: dzięcioł duży, krętogłów, pełzacz leśny, kowalik, sikora modra, sikora czarnogłowa, sikora bogatka. 18 gatunków ptaków gniazduje w dziuplach w licznych tu starych dębach, lipach i grabach. Patronem rezerwatu jest Witold Tyrakowski (1915–1982) – przyrodnik, społecznik, działacz PTTK, autor ponad 20 publikacji o tematyce ochrony przyrody. Był inicjatorem stworzenia rezerwatów w Podkowie Leśnej: im. Hryniewieckiego i Parów Sójek oraz wielu pomników przyrody. Przypisy Bibliografia Miasto Podkowa Leśna: Rezerwaty.
Базилика Святой Троицы (Свенты-Кшиж)

Базилика Святой Троицы, другие варианты — Монастырь Святого Креста, Санктуарий Древа Святого Креста (пол. Bazylika pw. Trójcy Świętej, Sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego) — исторический памятник, католическая церковь, малая базилика, находящаяся на Лысой Горе, гмина Нова-Слупя, Свентокшиское воеводство, Польша. Базилика является частью комплекса бывшего бенедиктинского монастыря, который, кроме церкви, состоит также из здания монастыря, звонницы и Восточных ворот. Монастырский комплекс внесён в реестр охраняемых памятников Свентокшиского воеводства. В настоящее время монастырь является местом католического паломничества под названием «Свенты-Кшиж». История Точная дата основания бенедиктинского воеводства на Лысой Горе в Свентокшиских горах не известна. Согласно бенедиктинским сведениям монастырь был основан в 1006 году по инициативе польского короля Болеслава I Храброго. По другим данным бенедиктинский монастырь был основан в первой половине XII века во времена Болеслава III Кривоустого.Первоначально монастырь назывался в честь Пресвятой Троицы. С XVI века он стал носить имя Святого Креста. С 1306 года в монастыре стали храниться реликвии Креста Господня, которые, как считается, были подарены монастырю святым Эмериком. Во время январского восстания монастырь несколько дней контролировался повстанцами 12 февраля 1863 здесь произошел бой между поляками и русскими войсками. В 1884 году монастырь был закрыт российскими властями и переоборудован в тюрьму строгого режима, которая действовала до начала Второй мировой войны под названием «Свенты-Кшиж». После Варшавского процесса с апреля 1936 года в этой тюрьме содержались приговорённые к пожизненному заключению Степан Бандера и Микола Лебедь. После Второй мировой войны монастырь был передан мужской монашеской конгрегации Миссионеры-облаты Непорочной Марии, которые основали в нём свой новициат. 24 марта 1947 года монастырский комплекс был внесён в реестр охраняемых памятников Свентокшиского воеводства (А-440/1-4). 16 июня 2013 года Римский папа Франциск присвоил церкви Пресвятой Троицы статус малой базилики. В настоящее время в монастыре хранятся частицы Древа Креста Господня, которые хранятся в дарохранительнице в часовне Олесьницких. В крипте часовни Олесьницких находится саркофаг русского воеводы Иеремии Вишневецкого. На территории монастыря также находится музей Свентокшиского национального парка. Возле монастыря находится телебашня «Свенты-Кшиж». Галерея Примечания Ссылки Świętokrzyski Szlak Archeo-Geologiczny. Przewodnik. (пол.) Информация на официальном сайте монастыря облатов (пол.)
Костел Святого Хреста (Польща)

Костел Святого Хреста (пол. Sanktuarium na Świętym Krzyżu) — культова споруда, присвячена монахами-бенедиктинцями Святому Хресту, розташована на Лисій горі у Свєнтокшиських горах у Польщі (Свентокшиське воєводство). Дата виникнення бенедиктинського абатства досі невідома. Історія 1884 р. російські окупанти перетворили абатство в тяжку кримінальну в'язницю. 1914 р. австрійці висадили костельну вежу. З 1936 р. тут містився кляштор і новіціат отців облатів Марії Непорочної, однак у західному крилі кляштору (до донедавна існував музей Свентокшиського національного парку) до 1939 р. далі функціонувала важка в'язниця. Під час польської окупації Західної України у в'язниці «Святий Хрест» перебували також українські політичні в'язні Микола Лемик, Петро Дужий та інші. У 1936—1939 роках серед інших члени ОУН, засуджені у Варшавському процесі 1935 за страту міністра Броніслава Перацького: Степан Бандера, Микола Лебедь, Микола Климишин, Ярослав Карпинець, Євген Качмарський. Колишня тяжка в’язниця розташовувалася у західному крилі сучасного монастиря (50.859460, 21.052481). За спогадами Миколи Климишина, в'язнів утримували в підвальних приміщеннях. У вересні 1939 р. монастир бомбардувало люфтваффе, частково зруйнувавши обитель. В 1941-1944 рр. гітлерівці тримали тут радянських військовополонених. Неподалік від монастиря поховані понад 6 000 військовополонених, серед яких численні українці. Тут було зведено також пам'ятник. Вважається, що в крипті костелу перебувають муміфіковані останки руського воєводи Яреми Вишневецького. Однак польський дослідник, фаховий криміналіст Ян Відацький, котрий проводив дослідження тих останків, піддав сумніву їхню належність Яремі Вишневецькому. Література Енциклопедія українознавства : Словникова частина : [в 11 т.] / Наукове товариство імені Шевченка ; гол. ред. проф., д-р Володимир Кубійович. — Париж — Нью-Йорк : Молоде життя, 1955—1995. — ISBN 5-7707-4049-3. Зйомки в'язниці на Святому хресті в фільмі "Секрети Бандери", 2014 р. [Архівовано 14 липня 2021 у Wayback Machine.] Примітки Посилання Свєнти Кшиж // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Теза, 2006. Święty Krzyż — Klasztor i nowicjat Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej [Архівовано 10 серпня 2015 у Wayback Machine.] (пол.)
Музей народной культуры (Кольбушова)

Музей народной культуры (пол. Muzeum Kultury Ludowej) — музей под открытым небом, находящийся в городе Кольбушова, Подкарпатское воеводство, Польша. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Музей экспонирует под открытым небом народную архитектуру и предметы народного быта местного населения. История Музей народной культуры был основан на фондах Краеведческого музея лясовиков, организованного местным Обществом защиты памятников природы и культуры. Музей народной культуры открыт для посетителей в 1959 году. В 1971 году музей приобрёл государственный статус и стал изучать этнографию лясовиков и жешовяков. В 1978 году музеем была открыта выставка под открытым небом под названием «Этнографический парк». Описание Музей под открытым небом находится на берегу ручья Буковец и занимает площадь около 30 гектаров. В музее представлены около 80 образцов народной архитектуры и множество различных предметов повседневного быта конца XIX и начала XX веков двух этнографических групп лясовиков и жешовяков, проживающих в окрестностях Кольбушовы. Материальная и духовная культура этих этнографических групп демонстрируется в отдельной выставке. Каждый год Музей народной культуры организует мероприятия, которые представляют культуру лясовиков и жешовиков.: Первое воскресенье июня — фестиваль «Творчество лясовиков и жешовиков»; В мае — ночь музеев; Каждое воскресенье июля и августа — мероприятие «Воскресенье во дворе»; Первая неделя августа — представление «Лошадь в хозяйстве». Галерея Литература Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej — Biuletyn Jubileuszowy, red. J. Bardan, K. Dypa, Kolbuszowa 2009 Ссылки Официальная страница музея (пол.) Виртуальный музей (пол.)
Parafia św. Anny w Jelonkach

Parafia pw. Świętej Anny w Jelonkach – parafia rzymskokatolicka należąca do dekanatu Ostrów Mazowiecka – Wniebowzięcia NMP, diecezji łomżyńskiej, metropolii białostockiej. Erygowana została w 1510 roku. Jest prowadzona przez księży diecezjalnych. Zasięg parafii Do parafii należą wierni z miejscowości: Jelonki, Czesin, Grądziki, Jelenie, Malinowo Nowe, Malinowo Stare, Modlinek, Przyborowie, Przyborowie-Kolonia, Przyjmy, Rynek, Seroczyn, Sulęcin Szlachecki, Sulęcin Włościański, Trynosy, Trynosy (osada leśna), Zakrzewek, Zalesie i Zgorzałowo. Przypisy
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Wapniku

Parafia świętego Andrzeja Apostoła w Wapniku – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji warmińskiej, w dekanacie Orneta. Obecny kościół parafialny wzniesiono po I wojnie światowej. Został konsekrowany w 1923 przez bp. Augustyna Bludaua ku czci św. Anny i św. Andrzeja Apostoła. Od 2023 funkcję proboszcza pełni ks. kan. Jan Sztygiel. Przypisy
Parafia św. Katarzyny w Łężcach

Parafia św. Katarzyny w Łężcach – rzymskokatolicka parafia w Łężcach, należy do dekanatu wronieckiego. Powstała przed 1408. Parafię obsługuje proboszcz z parafii Św. Andrzeja Apostoła i Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Lutomiu. Parafia wiejska składająca się z tylko z 1 wsi: Łężce. Kościół parafialny, ufundowany w XIV wieku, spłonął w roku 1835, dlatego też wierni uczęszczają do kościoła parafialnego w Lutomiu. Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie archidiecezji poznańskiej
Andreas-Bobola-Kirche (Stettin)

Die Andreas-Bobola-Kirche (auch Jesuitenkirche; polnisch Kościół św. Andrzeja Boboli w Szczecinie) im Stettiner (Szczecin) Ortsteil Torney (Turzyn) an der Pocztowa 22 (Gabelsberger Straße) in der Nähe des ehemaligen Bahnhofes Torney (Turzyn) wurde 1933 als evangelische Nikolai-Johannis-Kirche geweiht. Geschichte Die Kirchenprovinz Pommern der Evangelischen Kirche der altpreußischen Union war der Bauherr der Kirche. Die Planungen der Kirche wurden im Jahre 1928 von dem Architekten Adolf Thesmacher begonnen. Die Bauarbeiten begannen im Jahr 1932 und im folgenden Jahr wurde das Kirchengebäude fertiggestellt. Der erste Pastor war Karl Jahnke. Der im April 1945 ernannte erste Nachkriegs-Stadtpräsident Stettins Piotr Zaremba wandte sich an Erzbischof Walenty Dymek um geistliche Unterstützung für die wachsende Zahl polnischer Siedler. Im Juni kamen die ersten Jesuitenpater in die Stadt. Der Versuch, die St.-Peter-und-Paul-Kirche (Stettin) zu erhalten, scheiterte in den Verhandlungen mit der kommunistischen Verwaltung. Am 1. Oktober 1945 konnte die ehemalige Nikolai-Johannis-Kirche unter dem Patrozinium des Andreas Bobola neu geweiht werden. Gleichzeitig wurde eine Pfarrei eingerichtet. Im Laufe des Jahres begannen die Reparaturarbeiten an der Kirche. Architektur Die Kirche ist im modernistischen Stil als zweistöckige Pseudobasilika, mit einem hohen Turm und einem Kirchenschiff mit Satteldach ausgeführt. Der Eingangsbereich wird mit vier massiven Pfeilern akzentuiert. Man kann einige subtile Verweise auf den romanischen Stil erkennen, hergestellt durch die modernistische Sprache. Umbauten 1964 wurde die Kirche mit Parkettfußboden und 1969 mit neuen Altären ausgestattet. Ein Jahr später wurde ein Mosaik im Altarraum aufgebracht sowie ein neuer Hauptaltar und Tabernakel aufgestellt. Im Jahr 1989 wurde das Dach mit Kupferblech eingedeckt. Im Jahr 1994 wurde eine neue Beleuchtung und Heizung installiert. Weblinks Website der Jesuiten Kirchengemeinde in Stettin
Kościół św. Andrzeja Boboli w Szczecinie

Kościół św. Andrzeja Boboli w Szczecinie – modernistyczny kościół rzymskokatolicki w Szczecinie, na osiedlu Turzyn, przy ul. Pocztowej. Architektura Projekt kościoła powstał w roku 1928, autorem był szczeciński architekt Adolf Thesmacher. Prace budowlane rozpoczęły się w 1932, w następnym roku budynek kościoła ukończono. Kościół jest w stylu modernistycznym, dwupoziomowy, pseudobazylikowy, z wysoką wieżą, kryty dachem dwuspadowym. Strefa wejściowa akcentowana czterema masywnymi pilastrami. Daje się zauważyć pewne delikatne odwołania do stylistyki romanizmu, przetworzonej przez język modernistyczny. W 1964 wymieniono parkiet na posadzkę kamienną, a w 1969 posadowiono nowe ołtarze. Rok później wykonano mozaikę w prezbiterium, nowy ołtarz główny i tabernakulum. W 1989 pokryto dach nową blachą miedzianą. W 1994 zainstalowano nowe oświetlenie i wymieniono instalację centralnego ogrzewania. Historia parafii W okresie przedwojennym budynek należał do kościoła ewangelickiego (luterańskiego), pierwszym pastorem był J. Ahnke. W kwietniu 1945 pierwszy powojenny prezydent Szczecina – Piotr Zaremba wystąpił do abpa Walentego Dymka o zapewnienie obsługi duszpasterskiej coraz liczniej przybywającym do miasta osadnikom polskim. W odpowiedzi, już w czerwcu przybyli do miasta pierwsi jezuici (pierwszym był o. Sebastian Matczak). Po różnego rodzaju perturbacjach z władzami komunistycznymi, a także nieudanych zabiegach o pozyskanie kościoła św. Piotra i Pawła, uruchamiają kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli. Poświęcenie świątyni odbyło się 1 października 1945, a erygowanie parafii – 1 marca 1946. W ciągu tego roku odbyły się poważne prace związane z odbudową i naprawami budynku kościoła. W 1952 nastąpiło poświęcenie kościoła dolnego – przeznaczonego głównie dla obsługi duszpasterskiej dzieci i młodzieży. W tym też roku przebywał w parafii kardynał Stefan Wyszyński. 31 stycznia 1955 jezuici zostali zmuszeni przez władze komunistyczne do opuszczenia Szczecina pod zarzutami złego oddziaływania na młodzież i inteligencję, co wywołało protest mieszkańców i petycję do władz. Decyzję uznano za nieuzasadnioną dopiero w październiku 1957. W 1967 przebywał w parafii Agostino Casaroli – wysłannik Watykanu do spraw rozmów z rządem PRL. W 1978, po konfliktach z władzami, Szczecin opuścił bezkompromisowy duszpasterz akademicki – o. Hubert Czuma. W czasie stanu wojennego kościół był ważnym ogniwem dystrybucji pomocy zagranicznej, a wielu parafian trafiło do obozów internowania. W 1989 odsłonięto przed świątynią pamiątkową tablicę poświęconą podziemnej Solidarności na terenie Szczecina. Od 1993 parafia wydaje nieregularne czasopismo pod tytułem Biuletyn Parafii św. Andrzeja Boboli w Szczecinie. W 1995 odbyły się uroczystości z okazji 50-lecia obecności jezuitów w Szczecinie pod przewodnictwem abpa Mariana Przykuckiego. 16 maja 2020 roku kościół parafialny św. Andrzeja Boboli został podniesiony do rangi sanktuarium. Galeria Przypisy Bibliografia Oficjalna strona parafii Biuletyn Parafii św. Andrzeja Boboli, nr 35(188)/2009 skyscrapercity.com
Christus-König-Kirche (Gliwice)

Die Christus-König-Kirche (polnisch Kościół Chrystusa Króla) ist eine römisch-katholische Kirche in Gliwice (Gleiwitz). Die moderne Kirche in Form einer Basilika liegt im Stadtteil Zatorze (Stadtwaldviertel, ehemals Teil von Petersdorf) und wurde nach Plänen des Architekten Karl Mayr (* 1902) erbaut. Geschichte Bereits 1929 legte der Architekt Dominikus Böhm zwei Entwürfe für einen Kirchenneubau vor: einen Zentralbau auf einem elliptischen Grundriss und einen zweiten Entwurf mit kreuzförmigem Grundriss. Letzterer wird mit der 1937–1939 entstandenen Pfarrkirche St. Wolfgang in Regensburg verglichen. Nachdem die Böhm-Entwürfe von der Erzdiözese Breslau abgelehnt worden waren, wurde schließlich 1934 der Architekt Karl Mayr mit einer neuen Planung beauftragt. Zwischen Abschluss des Projektentwurfs und Genehmigung durch die Diözese vergingen nur zwei Monate; bereits am 2. September 1934 erfolgte die Grundsteinlegung. Nach 15 Monaten Bauzeit, am 3. November 1935, wurde die Kirche durch Kardinal Adolf Bertram aus Breslau geweiht. 1938 wurde die Altarwand von Karl Platzek mit einem monumentalen Christus-König-Fresko mit der Inschrift „Mein Reich ist nicht von dieser Welt“ ausgemalt. Nach 1945 wurden die Fresken wegen der deutschsprachigen Inschrift übermalt. 1973 folgte eine Renovierung der Kirche. Zwischen 1994 und 1995 wurde das Dach der Kirche saniert. Orgel Die große Orgel hat 56 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektro-pneumatisch. Literatur Beata Komar: Research into Christ The King Church's Archives in Gliwice View of the Future Development of this Church♙ Schlesische Technische Universität, Gliwice, 2008. Weblinks Internetseite der Kirchengemeinde Geschichte Einzelnachweise
Toruń Cathedral

The Cathedral Basilica of St. John the Baptist and St. John the Evangelist (Polish: Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty), also called Toruń Cathedral, is a Gothic cathedral and minor basilica located in the Old Town of Toruń, Poland, seat of the Roman Catholic Diocese of Toruń. As part of the Medieval Town of Toruń it is listed as a UNESCO World Heritage Site and a Historic Monument of Poland. One of three Gothic churches of the town, it is built from brick, an aisled hall with a monumental west tower. The first church from the 13th century was a small hall without aisles and with polygonal presbytery. This was replaced by aisled hall church in the first half of the 14th century, which has been rebuilt many times and extended until it reached its present form at the end of the 15th century. The interior is richly decorated and furnished. The earliest painted decorations in the presbytery date back to the 14th century and depict the Crucifixion and the Last Judgement. One of the side chapels is connected with Nicolaus Copernicus. There is a 13th-century baptismal font, supposedly used for baptizing the astronomer, 16th-century epitaph to him, and 18th-century monument. At the tower hangs Tuba Dei, the third-largest bell in Poland, cast in 1500. The heart of Polish King John I Albert was buried in the cathedral after his death in Toruń in 1501. Formerly the main parish church of the Old Town of Toruń, since 1935, it is a Minor Basilica, and since 1992 the Cathedral of the Roman Catholic Diocese of Toruń. Gallery References External links Internet Site of Toruń Diocese (in Polish) Cathedral Basilica of SS. Johns in Toruń (in Polish and German) Photos of SS. Johns cathedral in Toruń (in Polish)