NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Krakowie

Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Krakowie – krakowski oddział Centrum Onkologii – Instytutu im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie. Instytut znajduje się przy ulicy Garncarskiej 11. Historia Krakowski ośrodek funkcjonował pierwotnie jako lecznica związkowa, a od roku 1951, z inicjatywy profesora Franciszka Łukaszczyka, jako szpital onkologiczny. Krakowski oddział Narodowego Instytutu Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowego Instytutu Badawczego powstał w 1951 roku na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w wyniku połączenia krakowskiego szpitala onkologicznego z istniejącym od 1947 roku Państwowym Instytutem Przeciwrakowym w Gliwicach i Instytutem Radowym w Warszawie. Trzy połączone placówki utworzyły obecny Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy (do 2020 Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie) z siedzibą w Warszawie i z oddziałami w Gliwicach i Krakowie. Pierwszym dyrektorem był dr Emil Wyrobek. Zobacz też Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy Oddział w Gliwicach Centrum Onkologii im. prof. Franciszka Łukaszczyka w Bydgoszczy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Centrum Praskie Koneser

Das Centrum Praskie Koneser (deutsch: Praga-Zentrum Koneser) ist ein im Warschauer Stadtdistrikt Praga-Północ gelegener Wohn-, Büro- und Einkaufskomplex. Die Anlage entstand auf dem Grundstück der früheren Wodkafabrik „Koneser“, deren historische Gebäude teilweise in das neue Nutzungskonzept integriert wurden. Die Revitalisierungsarbeiten an der Fabrikanlage, die die Wodkaproduktion im Jahr 2009 eingestellt hatte, begannen Mitte der 2010er Jahre und waren 2018 abgeschlossen. Das Gelände liegt zwischen den Straßen ul. Ząbkowska, ul. Markowska, ul. Białostocka and ul. Nieporęcka. Die Bauherren des Komplexes, dessen neugeschaffener Mittelpunkt der Plac Konesera ist, waren die Immobilienunternehmen Liebrecht & Wood Group sowie BBI Development. Das beauftragte Architekturbüro war Juvenes-Projekt. Als Generalbauunternehmer wurden Hochtief Polska und Erbud bestimmt, die Finanzierung wurde von der Bank Pekao SA gestellt. Neben den Wohnungen beträgt die Gesamtgewerbefläche 88.000 Quadratmeter, darunter 25.500 Quadratmeter Bürofläche. Weitere Mieter der Anlage sind das Polnische Wodka-Museum, ein Fitnessclub, ein Ärztezentrum, mehrere Restaurants und Einzelhändler. Außerdem befinden sich in der Anlage der Warschauer Google-Campus und ein Moxy-Hotel des Hotellerie-Konzerns Marriott International mit 141 Betten. Das unterirdische Parkhaus verfügt über 1000 Autoparkplätze sowie 288 Fahrradständer. Die Anlage wurde vielfach ausgezeichnet, so für die Büroflächen, das Nutzungskonzept sowie das Hotel. Weblinks Website des Komplexes (englisch) Einzelnachweise
Gebäude des Fernmeldeamtes (Warschau)

Das Gebäude des Fernmeldeamtes in Warschau (auch Telegraphenturm, Turm der Telegraphie oder Telekommunikationsgebäude genannt; in Polnisch: Wieża Telegrafu, Gmach Centrum Systemów Telekomunikacyjnych, Gmach d. Poczty Głównej oder Urząd Telekomunikacyjny i Telegraficzny) befindet sich im Innenstadtdistrikt zwischen den Straßen Ulica Nowogrodzka (45), Ulica Poznańska (29–33) und Ulica św. Barbary (2). Das extrem funktionalistische Gebäude wurde von 1928 bis 1934 als Sitz der Hauptverwaltung des polnischen Telekommunikationsamtes (Główny Urząd Telekomunikacyjny) nach einem Entwurf von Julian Puterman-Sadłowski (1892–1953) und W. Radlow errichtet. Für die Statik war Stefan Bryła verantwortlich. Das Post- und Fernmeldeministerium (Ministerstwo Poczt i Telegrafów - MPiT) hatte zuvor einen Wettbewerb ausgeschrieben, bei dem der Bildhauer Antoni Miszewski (1891–1957), der später mit Puterman-Sadłowski zusammenarbeitete, prämiert worden war. Vor Baubeginn mussten vorher hier stehende Lager- und Archivgebäude der Bank Polski abgerissen werden. Das Fernmeldeamtgebäude war das erste Bauwerk Polens, das als Stahlskelettbau ausgeführt wurde. Es basiert auf Le Corbusiers Ausführungen zu den „fünf Punkten der modernen Architektur“; so wurden Flachdach-Terrassen sowie soziale und Freizeiteinrichtungen (darunter Lounges, ein Casino, ein Garten mit Pergola) angelegt, die heute nicht mehr genutzt werden oder umgewidmet wurden. Die Farbgebung der streng modernistisch gegliederten Fassade war kontrastreich; helle, glatte Flächen wurden mit einer dunkelroten Sandstein-Verkleidung kombiniert. Der Haupteingang wurde an die Nowogrodzka 45 gelegt. Während des Warschauer Aufstandes konnten die deutschen Besatzungseinheiten das Gebäude als wichtige Stellung gegen die Aufständischen durchgängig halten. Am 18. August 1944 wurden hier 18 polnische Postangestellte von einer deutschen Einheit erschossen; ein Gedenkstein am Haupteingang erinnert heute an die Exekution. 1945 kam es zur Instandsetzung und Modernisierung des kriegsbeschädigten Bauwerks. Ein Ausbau des Komplexes wurde von 1959 bis 1962 nach Plänen von Mieczysław Wróbel († 2009) und Mieczysław Pomianowski durchgeführt. Das Gebäudeensemble ist unter der Nummer 780-A (45) vom 1. Juli 1965 in das Denkmalschutzregister eingetragen. Schräg vor dem Gebäude auf der Ulica Nowogrodzka zwischen Ulica Marszałkowska und Ulica Poznanska befand sich bis 1958 die Endstation (Warszawa Marszałkowska) der Vorortbahn Warszawska Kolej Dojazdowa. Einzelnachweise Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978 S. 177 Jerzy S. Majewski, Warszawa na starych pocztówkach, ISBN 978-83-268-1238-5, aus der Serie: Biblioteka Gazety Wyborczej, Agora S.A., Warschau 2013, S. 194 Weblinks Beschreibung und historische Fotos bei Warszawa1939.pl (in Polnisch, abgerufen am 30. April 2013) Information auf der Webseite des Polnischen Architektenverbandes SARP (in Polnisch, abgerufen am 30. April 2013)
Centrum Systemów Telekomunikacyjnych

Centrum Systemów Telekomunikacyjnych – warszawski wieżowiec wybudowany w 1975 lub w połowie lat 80. XX w., znajdujący się przy ul. Nowogrodzkiej 47. Należał do przedsiębiorstwa Polska Poczta, Telegraf i Telefon, a po jego podziale do Telekomunikacji Polskiej i jej następcy Orange Polska. W 2019 wieżowiec kupiła firma Zeitgeist Asset Management. Ma 73 metry wysokości i 21 kondygnacji. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia budynku Diagram warszawskich wieżowców
Drawsko Training Ground

The Colonel Franciszek Sadowski Land Forces Training Centre in Drawsko (Polish: Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych Drawsko im. płk. dypl. Franciszka Sadowskiego), commonly known as the Drawsko Training Ground (Polish: Poligon Drawski) is a training and proving ground located approximately 4 kilometres (2.5 mi) southwest of Drawsko Pomorskie, West Pomeranian Voivodeship. The training ground was called the Flugplatz Gabbert of the German Reichswehr. Aside from being used by the Polish Army, it is also used by all member states of NATO. History The unit originated in Jelenino, a village near Szczecinek and was created on 2 February 1946 as the Command of the Artillery Proving Ground (Polish: Komenda Poligonu Artyleryjnego). The unit was moved on 12 January 1949 to Oleszno, where it currently lies. The base was then changed to both a proving and training ground. Eventually, the name of the ground changed to the 2nd District Artillery Training Ground (Polish: II Okręgowy Poligon Artylerii). Many military events happened and happen in the area, most notably "Odra - Nysa 69", "Tarcza 76" and "Tarcza 88". In October 2000, the V Corps of the United States participated in a field exercise codenamed "VICTORY STRIKE". More than 2 thousand soldiers participated in the event. Settlements located in the area The training ground's area itself is located in Drawsko County, on the border of Gmina Kalisz Pomorski and Gmina Drawsko Pomorskie. The settlements on the area are: Gmina Kalisz Pomorski Głębokie Prostynia Jaworze Borowo Czertyń Gmina Drawsko Pomorskie Oleszno (headquarters) Ziemsko Żołędowo Dzikowo Konotop Commanders The commanders of the area were and are: Maj. Ludomir Kościesza Wolski (1946–1950) Lt. Col. Jan Sementz (1950–1962) Brig. Gen. Leon Dubicki (March–September 1962) Lt. Franciszek Raban (1962–1964) Brig. Gen. Józef Kolasa (1964–1966) Lt. Jan Bodylewicz (1966–1974) Lt. Franciszek Sadowski (1974–1979) Lt. Jan Matejuk (1988–1996) Lt. Jan Krupa (1996–1998) Lt. Robert Jabłoński (1998–2001) Lt. Antoni Budkowski (2001–2004) Lt. Michał Wałęza (2004–2010) COL (Colonel) Marek Gmurski (2010– Jan 2022) COL Andrzej Negmanski (Jan 2022–present) Notes and references
Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki

Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki im. gen. bryg. Heliodora Cepy (CSŁiI) w Zegrzu – jednostka szkolnictwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Formowanie i zadania szkoleniowe Centrum powstało na bazie rozformowanej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Łączności 22 września 1997. W szkole znajduje się także Muzeum Wojsk Łączności. CSŁiI obchodzi swoje święto 13 września na pamiątkę powstania Obozu Wyszkolenia Oficerów Wojsk Łączności w 1919. Głównym zadaniem Centrum jest szkolenie kadr łączności na potrzeby Sił Zbrojnych RP, a zwłaszcza: żołnierzy zawodowych i pracowników wojska na kursach specjalistycznych (w tym na potrzeby kontyngentów zagranicznych) szeregowych zawodowych (szkolenie wyrównawcze) słuchaczy Szkoły Podoficerskiej Wojsk Lądowych w Poznaniu (udział w szkoleniu) słuchaczy Szkoły Podoficerskiej SONDA w Zegrzu (udział w szkoleniu) słuchaczy Studium Oficerskiego Akademii Wojsk Lądowych we Wrocławiu (udział w szkoleniu) studentów Wydziału Elektroniki i Wydziału Cybernetyki Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie (praktyka specjalistyczna). Struktura organizacyjna komenda ośrodek szkolenia podstawowego ośrodek szkolenia specjalistycznego wydział dydaktyczny cykl bezpieczeństwa systemów łączności i informatyki cykl informatyki cykl łączności cykl taktyki i szkolenia ogólnowojskowego cykl telekomunikacji cykl wychowania fizycznego i sportu lektorat języków obcych wydział personalny sekcja GBiM sekcja personalna sekcja bezpieczeństwa i higieny pracy sekcja logistyki sekcja metodyki nauczania sekcja służby zdrowia sekcja wychowawcza batalion zabezpieczenia kompania logistyczna kompania radiowa kompania transmisji i komutacji wojskowa straż pożarna Komendanci płk dypl. Jerzy Ceglarek (1997–2000) płk dypl. Jerzy Stwora (2000 – 16 lipca 2007) płk dypl. Marek Stolarz (16 lipca 2007 – 10 lipca 2012) płk dr Ireneusz Fura (10 lipca 2012 – 30 czerwca 2020) płk dypl. Robert Kasperczuk (30 czerwca 2020 – 3 lipca 2022) płk Paweł Nowotnik (4 lipca 2022 – 29 stycznia 2026) płk Krzysztof Rawski (od 23 kwietnia 2026) Zobacz też Centralny Ośrodek Szkolenia Wojsk Łączności w Legnicy Przypisy Linki zewnętrzne Strona Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki w Zegrzu
Centrum handlowe Plaza w Poznaniu

Poznań Plaza – centrum handlowe w Poznaniu, istniejące od 2005, położone na Winiarach, przy ulicy Drużbickiego 2, wybudowane przez Plaza Centers. Obiekt zaprojektowało biuro Pentagram Architekci. Galeria liczy 64 000 m², z czego 40 000 m² GLA. W centrum mieści się ponad 130 sklepów i butików, w tym m.in.: supermarket Spar, multipleks Cinema City z 10 salami projekcyjnymi, a także kino 3D IMAX, było to pierwsze tego typu kino w zachodniej Polsce. Centrum ma zewnętrzny parking na 400 samochodów i 5-poziomowy parking na około 780 pojazdów. Pierwotnie na miejscu centrum miała znajdować się zajezdnia tramwajowa obsługująca Poznański Szybki Tramwaj. Od jej budowy odstąpiono, a wybudowany wiadukt, który miał służyć do jej obsługi, zaadaptowano na potrzeby dojazdu samochodów do galerii. Komunikacja W bezpośrednim sąsiedztwie galerii znajduje się trasa szybkiego tramwaju, którą poprowadzone są linie obsługiwane przez MPK Poznań – dojazd do przystanku Lechicka/Poznań Plaza. Przypisy Linki zewnętrzne Strona centrum handlowego Poznań Plaza
Toruń Plaza

Toruń Plaza – centrum handlowe w Toruniu, wybudowane przez spółkę Plaza Centers. Mieści się przy ulicy Broniewskiego 90. Otwarcie centrum handlowego miało miejsce 14 listopada 2011. Obiekt liczy 140 sklepów, punktów gastronomicznych i usługowych, centra rozrywki i fitness oraz ośmiosalowe kino Cinema City. Architektura obiektu nawiązuje do astronomicznych tradycji Torunia, między innymi jego srebrna elewacja ma przypominać otwierającą się kopułę planetarium, zaś wewnętrzne place są symbolem toruńskich rynków. W 2013 roku Toruń Plaza otrzymało tytuł Obiektu Roku za lata 2011–2012. Zobacz też Gospodarka Torunia Przypisy Linki zewnętrzne Strona centrum handlowego Toruń Plaza
Centyrz

Centyrz – polana w Gorcach. Położona jest na południowych zboczach Wyżniej, mniej więcej w połowie wysokości jej zboczy opadających do doliny Łopuszanki. Otoczona jest z wszystkich stron lasem i znajduje się poza szlakami turystycznymi. Dawniej była użytkowana; koszona i wypasana. Jest dobrze widoczna z niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego z Łopusznej przez Zarębek Wyżni i Bukowinę Waksmundzką na Turbacz. Na polanie zachowały się zabudowania. Tworzą one oryginalny, rzadko spotykany w Gorcach pasmowy układ wzdłuż gruntowej drogi wiodącej środkiem polany. Polana znajduje się poza obszarem Gorczańskiego Parku Narodowego i stanowi własność prywatną. Szałasy i inne zabudowania przerabiane są przez ich właścicieli na domki letniskowe. Cenrtyrz położony jest na wysokości 904–965 m n.p.m. i należy do wsi Łopuszna w gminie Nowy Targ, powiecie nowotarskim w województwie małopolskim. Według legendy nazwa polany pochodzi od tego, że znajdował się na niej w bardzo dawnych czasach cmentarz z okresu jakiejś epidemii, których wiele przetoczyło się przez Podhale, lub wielkiej wojny. Z polaną związana jest jeszcze inna legenda. Według niej spod wielkiego pniaka znajdującego się na polanie wychodził pokutujący mnich, który uciekł z klasztoru i został zabity przez zbójników. Początkowo był tak mały, że mieścił się w otworze pod pniakiem, ale gdy stanął, powiększał się tak, że stawał się większy od najroślejszych chłopów. Ukazywał się w różnej postaci, najczęściej jednak w kapturze mnisim i białym płaszczu, czasami jednak widywano go przebranego za kobietę-szlachciankę. Wystarczyło o nim mówić, by się pojawił, znikał zaś w wodzie. Nie mówił do ludzi i nic złego im nie czynił, przerażał jednak swoim pojawieniem się. Pewnego razu przestraszony jego pojawieniem człowiek krzyknął – Wszelki Duch Pana Boga Chwali, na co mnich odpowiedział: I ja Go chwalę. Od tej pory nie pojawiał się więcej. Przypisy
Cerkiew Cudu św. Michała Archanioła w Chołowicach

Cerkiew pw. św. Michała Archanioła w Chołowicach – greckokatolicka, filialna cerkiew, zbudowana w 1897, obecnie Kościół Pojednania pw. Ducha Świętego. Budowla murowana, trójdzielna, z dużą kruchtą od frontu. Wyższa i szersza nawa zwieńczona dużą kopułą na ośmiobocznym bębnie. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, z dwiema zakrystiami. Nad kruchtą i babińcem dachy dwuspadowe, w pozostałej części wielopołaciowe. Cerkiew należała do parafii greckokatolickiej w Olszanach. Podczas II wojny światowej pogranicznicy sowieccy urządzili w kopule punkt obserwacyjny. Podczas wycofywania się spalili cerkiew. Wejście na plac cerkiewny przez kamienną dzwonnicę-bramę, wzniesioną w latach 30. XX w. Na dzwonnicy wolno stojącej 3 dzwony odlane w 1991 r. w ludwisarni Walerii i Jana Felczyńskich w Przemyślu. 70 kg z napisem: Imię moje Maria. Pamięci mojej matki. Chołowice 1991. 100 kg z napisem: Imię moje Anna. Pamięci żony Anny Szuban. Chołowice 1991. 220 kg z napisem: Dla upamiętnienia wizyty Jana Pawła II na przemyskiej ziemi. 1.06.1991. W latach 1993–1996 cerkiew została odbudowana w pierwotnym kształcie jako Kościół Pojednania pw. Ducha Świętego. Jest kościołem filialnym parafii w Krasiczynie. We wnętrzu Krzyż Pojednania oraz polichromia obrazująca działalność Ducha Świętego, wykonana przez muzułmanina Timura Karima. Obok wejścia do świątyni ocalałe fragmenty kamiennych nagrobków z dawnego cmentarza. Bibliografia Stanisław Kryciński, Pogórze Przemyskie, wyd. REWASZ, Pruszków 2007 Losy cerkwi w Polsce po 1944 roku, praca zbiorowa, wyd. Reg. Ośr. Studiów i Ochr. Środowiska Kulturowego w Rzeszowie, 1977 Linki zewnętrzne Zdjęcia z Apokryfu Ruskiego
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Pomnożycielka Chlebów” w Szastałach

Cerkiew pod wezwaniem Ikony Matki Bożej „Pomnożycielka Chlebów” – prawosławna cerkiew filialna w Szastałach. Należy do parafii św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim, w dekanacie Bielsk Podlaski diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Świątynię wzniesiono w latach 1999–2005, w pobliżu cmentarza prawosławnego. Inicjatorem budowy był ks. Leoncjusz Tofiluk, projektantem – Zachary Szachowicz, natomiast głównym wykonawcą – cieśla Józef Czołomiej. Budowla wzniesiona na planie krzyża, na kamiennej podmurówce, drewniana, o konstrukcji zrębowej. Nad wejściem daszek wsparty na dwóch słupach. Nad kruchtą ośmioboczna wieża zwieńczona ostrosłupowym, blaszanym hełmem. Prezbiterium zamknięte wielobocznie. Dach blaszany, wieloboczny, tworzący okap wokół całej świątyni. Nad nawą ośmioboczna wieżyczka zwieńczona latarnią z cebulastym hełmem. Nad prezbiterium wieżyczka z baniastym hełmem. Główna uroczystość obchodzona jest 28 października (według starego stylu 15 października) – w święto Ikony Matki Bożej „Pomnożycielka Chlebów”. Zobacz też Parafia św. Michała Archanioła w Bielsku Podlaskim Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Szastały
Kostel a klášter Panny Marie Bolestné (Přemyšl)

Kostel a klášter Panny Marie Bolestné v Přemyšlu (Cerkiew i klasztor pw. Matki Bożej Bolesnej) patří Řádu baziliánů. Historie První zmínka o baziliánském klášteře na Zasaní (čtvrť Přemyšle) pochází z roku 1542. V roce 1786, na základě josefínských dekretů, byl klášter zrušen a činnost řádu byla pozastavena až do roku 1913. V tomto roce skupina řeholníků se usídlila v nově zakoupeném domě na ulici Saleziánské. Současně, díky úsilí řeckokatolického biskupa Konstantina Czechowicze začala stavba kláštera a kaple. Klášter v té době obývalo 10-12 mnichů. V letech 1933–1935 byl v návaznosti na budovu kláštera postaven monumentální kostel, vysvěcený v roce 1935 a zasvěcený Panně Marii Bolestné. Po válce, v roce 1945, byly řeholníci z kláštera vykázáni, klášter po určitou dobu sloužil římskokatolickým jeptiškám, následně byl převzat státem pro vojvodský státní archiv. Představený řeholníků, Roman Justin, který příkaz k opuštění kláštera neuposlechl, byl zatčen, předán sovětským úřadům a následně deportován na Sibiř. Státní archiv umístil do kláštera svoje kanceláře a z kostela udělal sklad. Současně zde provedl tzv. "modernizaci": nejprve v kostele byl vybudován železobetonový strop, později ještě dva další, vnitřní schodiště a výtah. V oficiálních tiskovinách se objevilo formulace, že „objekt ztratil svůj posvátný charakter“. Státní archiv objekt používal až do 1. října 1991, kdy byl vrácen Řádu baziliánů, ale s podmínkou prodlevy 5 let pro faktické předání. Toto fyzické předání proběhlo 26. srpna 1996. Po nutných opravách a readaptace pro klášterní potřeby, se 1. září 1997 znovu zaplnil řeholníky. Rekonstrukce kostela pokračovala a byla dokončena koncem roku 1999. Uvnitř byly odstraněny všechny tři železobetonové stropy, schodiště a výtah. Interiér svatyně byl kompletně obnoven. Zevně bylo zrekonstruováno zničené schodiště vedoucí do svatyně, byla obnovena podesta a zrekultivován terén kolem komplexu. Kostel obdržel byzantskou výmalbu v ukrajinském stylu a kamenný ikonostas. Autorem konceptu interiéru a designu interiéru je Jacek Mermon, architekt z Přemyšle. Výmalbu kostela provedli umělci ze Lvova: Andrij Dutka a Andrij Wynnyczok. V květnu 2000 bylo provedeno znovuvysvěcení kostela. Obřadu se zúčastnila celá řada významných církevních osobností z Polska a Ukrajiny. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Cerkiew Matki Bożej Bolesnej w Przemyślu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu kostel Panny Marie Bolestné na Wikimedia Commons
Cerkiew Matki Bożej Miłującej w Czeremsze

Cerkiew Matki Bożej Miłującej – prawosławna cerkiew parafialna w Czeremsze. Należy do dekanatu Kleszczele diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Mieści się przy ulicy Szkolnej. Historia Parafia w Czeremsze została w 1986 wyodrębniona z parafii św. Barbary w Kuzawie. Początkowo jej świątynią parafialną była cmentarna Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Czeremsze-Wsi. 11 października 1987 położeniem kamienia węgielnego rozpoczęto budowę nowej cerkwi parafialnej, którą zaprojektował Michał Bałasz. Do czasu ukończenia budowy nabożeństwa odbywały się w tymczasowej kaplicy. W 1991 we wznoszonym obiekcie sakralnym miało miejsce pierwsze nabożeństwo. Ikonostas czterorzędowy został wykonany przez Michała Wojtkowicza z Bielska Podlaskiego. Freski zostały wykonane przez Jarosława Wiszenkę z Mielnika i Andreja Świrydenkę z Symferopola (Ukraina). Budowla została konsekrowana w czerwcu 1995 przez metropolitę warszawskiego i całej Polski Bazylego. 11 października 2002 biskup bielski Grzegorz wyświęcił cerkiewną chrzcielnicę, do której ikony napisali uczniowie miejscowej szkoły podstawowej pod kierunkiem Sergiusza Smyka, który jest również autorem wielu wizerunków przechowywanych w cerkwi. Obok ikony patronalnej szczególną czcią w cerkwi otaczana jest ikona Matki Bożej „Nieoczekiwana Radość” oraz św. Katarzyna, patronka kolejarzy (z uwagi na fakt, że Czeremcha jest osadą przy stacji kolejowej). Uwagi Przypisy
Cerkiew Michała Archanioła w Brzegach Dolnych

Cerkiew Św. Michała Archanioła – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1844 we wsi Brzegi Dolne. Od 1973 cerkiew pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego Matki Bożej Różańcowej w Brzegach Dolnych. Historia Cerkiew wzniesiona w roku 1844 w miejscu wcześniejszej cerkwi, wzmiankowanej już w roku 1615. Odnawiana kolejno w latach 1884, 1909 i 1922. Po powrocie wsi do Polski w roku 1951 cerkiew służyła Zarządowi Budownictwa Leśnego za magazyn nawozów i materiałów budowlanych. W roku 1973 przejęta została przez kościół rzymskokatolicki. W roku 1978 przeszła remont generalny. Architektura i wyposażenie Cerkiew w Brzegach Dolnych jest świątynią dwudzielną o konstrukcji zrębowej. Do prezbiterium przylegają dwie zakrystie, z czego południowa została dobudowana podczas remontu w roku 1909. Nawa szersza niż prezbiterium. Nad obiema częściami dachy dwuspadowe. Nad nawą baniasta wieżyczka. W świątyni nie zachowały się elementy pierwotnego ruchomego wyposażenia. Na ścianach i stropach zachowana polichromia figuralna i ornamentalna. Stanowiące najcenniejszy element wyposażenia XVIII-wieczne rzeźby pochodzą z kościoła w Przeworsku. Wokół cerkwi Na zachód od cerkwi stoi murowana dzwonnica parawanowa, najprawdopodobniej wybudowana równocześnie z cerkwią. Przypisy Bibliografia StanisławS. Kryciński StanisławS., Cerkwie w Bieszczadach, Pruszków: Wydawnictwo Rewasz, 2005, s. 220, ISBN 83-89188-39-2, ISBN 83-89188-38-4, OCLC 69495051 . Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, str. 184-185 ISBN 83-89188-08-2