NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Graf van de onbekende soldaat (Warschau)

Het Graf van de onbekende soldaat (Pools: Grób Nieznanego Żołnierza) is een monument in Warschau waar het stoffelijk overschot begraven werd van een onbekende soldaat. Geschiedenis Op initiatief van generaal Władysław Sikorski en enkele kranten plaatsten inwoners van Warschau in 1923 een gedenksteen voor het Saksische Paleis ter herinnering aan alle onbekende gesneuvelde Poolse soldaten van de Eerste Wereldoorlog en de Pools-Russische Oorlog. Het Poolse Ministerie van Oorlog, dat zetelde in het Saksische Paleis, besloot in 1925 om onder de arcade van het paleis een onbekende soldaat te begraven. Jadwiga Zarugiewiczowa, die tijdens de Pools-Russische Oorlog een zoon verloren had, maakte een keus uit drie lichamen van ongeïdentificeerde soldaten. Op 2 november 1925 werd de kist na een mis in de Johanneskathedraal door acht dragers van de Virtuti Militari naar het Saksische Paleis gebracht. Sindsdien heeft er, behalve tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog, altijd een erewacht bij het graf gestaan. Het Saksische Paleis raakte licht beschadigd door de Duitse bombardementen in september 1939. Tijdens de Opstand van Warschau in 1944 werd het echter geheel verwoest. Alleen het deel van de arcade met het graf van de onbekende soldaat bleef behouden. Na de oorlog werd het paleis in tegenstelling tot veel andere verwoeste gebouwen in Warschau niet herbouwd. De arcade werd wel gerestaureerd en vanaf 8 mei 1946 was het monument op het Piłsudski-plein weer toegankelijk. Zie ook Graf van de onbekende soldaat
Hotel Mercure Warszawa Grand

Hotel Mercure Warszawa Grand – czterogwiazdkowy hotel znajdujący się przy ulicy Kruczej 28 w Warszawie. Historia Budynek został wzniesiony w latach 1954-1957 według projektu Stanisława Bieńkuńskiego i Stanisława Rychłowskiego jako integralna część planowanej dzielnicy rządowej. Pierwotnie nosił nazwę Grand Hotel Orbis i był przeznaczony dla gości odwiedzających pobliskie ministerstwa. Hotel został otwarty 24 lipca 1958. Znajdowało się w nim 416 pokoi o standardzie trzygwiazdkowym. Budynek został wybudowany w stylu socrealizmu. Jego wnętrze – hol zdobiła dekoracja w stylu oscypka, głębokie fotele i meble stylizowane na wzór stylu abstrakcjonisty Joana Miró. Na jedenastym piętrze znajdowała się restauracja Olimp. W listopadzie 1958 na dachu hotelu miało miejsce próbne lądowanie helikoptera. W 1988 w hotelu rozpoczął pracę pucybut, pierwsza osoba wykonująca ten zawód w Warszawie po kilkudziesięciu latach przerwy. Do 2004 w budynku mieściła się siedziba Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Po przejęciu budynku przez sieć hoteli Accor, w latach 2007–2009 przeprowadzono jego remont. W wyniku remontu i gruntownej modernizacji liczba pokoi zmniejszyła się na rzecz większej przestrzeni, a co za tym idzie komfortu podczas pobytu. Utworzono 299 pokoi, sześć sal konferencyjnych oraz restaurację Grand’s Brasserie, zmieniono lobby, restaurację i bar. Hotel uzyskał parking podziemny, fitness i saunę dla gości. Autorem projektu był Olivier Gibault, główny projektant hoteli dla sieci Accor. Po modernizacji hotel wznowił działalność pod marką Mercure jako hotel 4-gwiazdkowy. Przedstawicielstwa dyplomatyczne W hotelu mieściły się przedstawicielstwa dyplomatyczne: Ambasada Japonii (1958) Poselstwo Ekwadoru (1961) Ambasada Australii (1974) Zobacz też Grand Hotel w Warszawie Przypisy
Grand Hotel Sopot

Das Grand Hotel Sopot ist ein Hotelgebäude in Sopot (Zoppot), Polen. Es firmiert seit 2010 unter dem Namen „Sofitel Grand Sopot“. Geschichte Das Grand Hotel Sopot wurde von 1924 bis 1927 als Kasinohotel in Zentrumsnähe am Ostseestrand, nahe dem Seesteg Zoppot, im neobarocken Stil erbaut. Die Baukosten beliefen sich seinerzeit auf 20 Millionen Danziger Gulden. Im September 1939 war Adolf Hitler während eines Frontbesuchs mit seiner Entourage im Kasinohotel untergebracht. Gegen Ende des Krieges wurde in dem Hotel ein Lazarett untergebracht. Von 1946 bis 1951 ging das Hotel in den Besitz der Gdynia-Ameryka Linie Żeglugowe über und wurde in „Grand Hotel“ umbenannt. Nach der Fusion mit einigen anderen Reedereien 1951 ging das Hotel in den Besitz der Polskie Linie Oceaniczne über. Neue Besitzerin wurde 1954 die Orbis S.A. Dieses Unternehmen betreibt das Hotel heute im Auftrag der Accor-Gruppe als Sofitel. 1965 hatte im Hotel die Gruppe „Czerwone Gitary“, eine der populärsten polnischen Musikgruppen, ihr Bühnendebüt. Vom 11. bis 16. September 1966 fand im Gebäude die „Pugwash“-Konferenz (Disarmament and World Security, Especially in Europe) statt. Vor der politischen Wende in Polen soll es illegal ein Kasino im Hotel gegeben haben. 1990 wurde dann offiziell das dritte Kasino Polens dort eingerichtet. Verweise Weblinks Webseite des Grand Hotel Fußnoten
Grand Hotel (Sopot)

Le Grand Hôtel de Sopot, en Pologne, a été construit de 1924 à 1927 en style néo-baroque pour un coût de 20 millions de florins de Dantzig, sous le nom initial de Kasino Hotel. Il était - et est toujours - l'hôtel le plus raffiné de Sopot. Il est situé au bord de la mer de la baie de Gdańsk, au cœur de la ville, à proximité de la plage. Dans la nuit du 13 décembre 1981, une cinquantaine de responsables du syndicat Solidarność réunis dans l'hôtel, parmi lesquels Krzysztof Czabański (pl), Lech Dymarski (pl), Jacek Kuroń, Tadeusz Mazowiecki, Karol Modzelewski, Jan Rulewski (pl), Jan Strzelecki (pl) et Krzysztof Wyszkowski (pl), ont été arrêtés par la SB pour être internés à la suite de la proclamation de l'état de siège. Le Grand Hotel a été entièrement rénové au début du XXIe siècle, tout en conservant l'atmosphère classique de la période précédente. En 2007, il a été décidé d'ouvrir le Grand Spa, afin de maintenir l'histoire de Sopot comme station thermale. Il fait partie de la chaîne des hôtels Sofitel (groupe Accor). Invités prestigieux Alphonse XIII, roi d'Espagne Charles Aznavour, chanteur et acteur français Joséphine Baker, artiste, chanteuse et danseuse française d'origine américaine, Boney M., groupe allemand de pop et de disco Martin Bormann, dignitaire nazi Fidel Castro, président de la république de Cuba Marlene Dietrich, actrice, chanteuse et artiste de cabaret allemande Charles de Gaulle, général et homme politique français Hermann Göring, dignitaire nazi Karel Gott, chanteur tchèque Adolf Hitler Annie Lennox, chanteuse et musicienne écossaise Greta Garbo, actrice d'origine suédoise Vladimir Poutine, président de la fédération de Russie Jan Kiepura, chanteur (ténor) et acteur polonais Ignacy Mościcki, président de la république de Pologne Reza Chah Pahlevi, chah d'Iran Leni Riefenstahl, cinéaste allemande, actrice et danseuse Demis Roussos, chanteur grec Omar Sharif, acteur égyptien Helena Vondráčková, chanteuse tchèque Galerie Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’hôtellerie Portail du tourisme Portail de la Pologne
Graues Chemiegebäude

Das „Graue Chemiegebäude“ (polnisch Szara Chemia, wörtlich „graue Chemie“) der Schlesischen Technischen Universität ist der umgangssprachliche Name eines Neorenaissancegebäudes in der ul. Marcina Strzody (ehemals Margarethenstraße) in Gliwice (Gleiwitz). Das Gebäude gehört wie das benachbarte Rote Chemiegebäude zum Lehrstuhl für Chemie. Bis 1945 befand sich im Gebäude die Mittelschule der Stadt Gleiwitz für Mädchen und Jungen. Die Mittelschule wurde 1911 eröffnet. 1927 wurde das Schulgebäude nach Nordwesten erweitert. An dem Gebäude befindet sich eines der alten Wappen von Gleiwitz in besonders umfangreich geschmückter Ausführung. Weblink Schulen in Gliwice
Szara chemia

Szara chemia – jeden z budynków Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach, położony przy ulicy Marcina Strzody, od szarej barwy ścian potocznie zwany Szarą chemią (w odróżnieniu od sąsiedniej Czerwonej chemii). Historia Na przełomie XIX i XX w. wraz z rozwojem urbanistycznym i przemysłowym Gliwic intensywnie rozwijało się gliwickie szkolnictwo. M. in. na początku XX stulecia powstały w mieście dwa duże, stojące obok siebie budynki, mieszczące szkoły średnie – dzisiejsze Szara chemia i Czerwona chemia. Budynek obecnej Szarej chemii został oddany do użytku w 1911 r. Powstał na potrzeby szkoły, kształcącej w zakresie rzemiosł, handlu, przemysłu i sztuki. Przewidziano w niej naukę w systemie koedukacyjnym i wielowyznaniowym. W latach 1925-1927 do szkoły wzdłuż ulicy dobudowano nowy gmach w stylu wczesnego modernizmu. Do 1945 r. w obiekcie mieściła się miejska średnia szkoła dla chłopców i dziewcząt. Następnie został przekazany na potrzeby nowo powstałej Politechniki Śląskiej. Architektura Gmach, zaprojektowany w stylu neorenesansowym, wznoszono w latach 1908-1910. Budowa trwała stosunkowo długo, ponieważ inwestycja powstawała na grząskim gruncie rozlewisk niedaleko płynącej Kłodnicy. Głębokie, betonowe fundamenty, wzmacniane żelaznymi konstrukcjami, izolowano powłokami asfaltowymi. Budynek posiada trzy kondygnacje i wysokie sutereny. Ściany oblicowano szarą cegłą. Dwuspadowy dach przykryto czerwoną dachówką, a główną część budowli zwieńczono dwoma szczytami z charakterystycznymi spływami. Wejście główne z krytymi schodami znajduje się obecnie na rogu budynku. Na elewacji od strony ulicy ks. M. Strzody zachował się płaskorzeźbiony kartusz ze starym herbem Gliwic, przedstawiającym wyobrażenie Matki Bożej z Dzieciątkiem nad miejskimi murami. Zobacz też Czerwona chemia Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej Przypisy
Cathedral of St. Mary Magdalene, Wrocław

Cathedral of St. Mary Magdalene (Polish: Katedra św. Marii Magdaleny we Wrocławiu) in Wrocław, Poland, is a gothic church located between Szewska and Łaciarska street close to the central market square, established in the 13th century. The church is named after Jesus' companion Mary Magdalene. It serves as a cathedral of the Polish Catholic Church led by Piotr Mikołajczak. Along with the Old Town of Wrocław, it is listed as a Historic Monument of Poland. History The Church of St. Mary Magdalene was founded in the early 13th century after the city's main parish functions were transferred from St. Adalbert's Church to a new parish serving the developing left-bank town in 1226. The first Romanesque church on the site was destroyed during the Mongol invasion of 1241 and subsequently rebuilt in the mid-13th century. Following a major fire in 1342, the church was extensively reconstructed in Brick Gothic form, creating much of the present structure, including its characteristic twin towers. It was the first church in Breslau (Wrocław) redesigned around the requirements of the Protestant community established in 1523 following the Reformation. On 21 October 1523, the city's first Lutheran services were held in the church. During the Second World War the church suffered severe destruction, including major fire damage and the collapse of parts of its towers. In 1945 the legendary Sinner's Bell, which was the biggest Silesian bell, was also damaged. St Mary Magdalene was rebuilt during the period 1947–1953. In 1972, the church was transferred to the Catholic Church in Poland. Description The most precious relic of the church is a Romanesque portal dating from the 12th century, coming from a Benedictine monastery in Ołbin that had been torn down in the 16th century. The bridge connecting the two towers is called the "Mostek Czarownic" (Witches’ Bridge). A legend says that the shadows visible on the bridge are the souls of the girls who used to seduce men without wanting to be married, being scared of housekeeping. Bibliography Malgorzata Urlich-Kornacka A guide to Wrocław Beata Maciejewska Spacerownik Wrocławski References External links Virtual tour
Église de la Madeleine de Wrocław

L'église de la Madeleine (en polonais : Kościół św. Marii Magdaleny, en allemand : Magdalenenkirche) est une église gothique de briques située à Wroclaw (avant 1945 Breslau) en Basse-Silésie. Histoire Elle se trouve à l'emplacement d'une première église catholique placée sous le patronage de sainte Marie-Madeleine et de l'apôtre saint André par l'évêque Lorenz von Pogrell au début du XIIIe siècle (1230) qui fut détruite pendant les invasions tatares en 1241. Elle fut reconstruite par la suite et une troisième église de type basilical à trois nefs fut édifiée entre 1342 et 1362. Ses deux clochers furent construits au siècle suivant. Elle passa à la Réforme protestante en 1523 avec le pasteur Johann Heß (de). Une des cloches, la Cloche du pauvre Pécheur située dans la tour sud, sonnait pour les jours de fête et le Notre Père depuis 1386. C'était la plus grosse cloche de Silésie. Elle fut détruite et fondue par la Wehrmacht pendant l'assaut final de mai 1945. Après l'expulsion des populations allemandes de 1945 à 1947, cette église luthérienne fut donnée par les autorités communistes à l'Église polonaise-catholique, une religion issue de l'Union d'Utrecht qui regroupe 23 000 fidèles en Pologne et qui est séparée de l'Église catholique. Les représentants de cette Église en ont fait leur cathédrale principale. Voir aussi Lycée Sainte-Marie-Madeleine de Breslau Liens externes Site officiel Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail du royaume de Prusse Portail de la Pologne
Cattedrale di Santa Maria Maddalena (Breslavia)

La cattedrale di Maria Maddalena è la chiesa madre della diocesi di Breslavia della Chiesa polacco-cattolica (nel Decanato di Slesia). Fu fondata nel XIII secolo ed è diventata cattedrale della chiesa polacco-cattolica nel 1972. In questa chiesa è stato celebrato il primo servizio evangelico di Breslavia. Storia e descrizione Sorge sul luogo di una precedente chiesa cattolica, già dedicata a Santa Maria Maddalena e a Sant'Andrea, voluta dal vescovo Wawrzyniec verso il 1230, e andata distrutta durante le incursioni dei Tartari alla volta della Battaglia di Legnica. Venne subito ricostruita; ma una terza chiesa, l'attuale, venne eretta fra il 1342 e il 1362. Si presenta come un grande edificio gotico a mattoni, secondo i tipici canoni dell'architettura del Nord, con pianta basilicale a tre navate e due possenti torri sulla facciata. Queste ultime vennero elevate nel secolo seguente, e la torre meridionale venne dotata della leggendaria Campana del Peccatore, la campana più grande della Slesia, risalente al 1386. Con la Riforma protestante la chiesa passa al pastore Johann Hess nel 1523. Nel 1546 venne posto nel lato meridionale il prezioso Portale di Ołbin, proveniente dall'antico Monastero di San Vincenzo sito nel quartiere di Ołbin, a nord dell'Isola della Cattedrale, e distrutto nel 1529. L'ornatissimo portale, capolavoro della scultura romanica polacca, raffigura le Storie di Cristo e risale al 1193-1200. Durante questo periodo venne dotata di notevoli arredi rinascimentali, fra cui oggi ancora si conservano il Fonte battesimale del 1576 opera di Johannes Laubesser, e il Pulpito del 1581 di Jakob Gross. Durante la Seconda Guerra Mondiale la chiesa fu seriamente danneggiata, inoltre, nel 1945 la Campana del Peccatore venne fusa dalla Wehrmacht durante l'assalto finale. Dopo l'espulsione delle popolazioni tedesche dal 1945 al 1947, l'edificio venne donato dalle autorità comuniste alla Chiesa polacco-cattolica che provvide a un profondo restauro tra il 1947 e il 1953. Curiosità Il ponte che collega le due torri è chiamato Mostek Czarownic (Ponte delle streghe). Una leggenda narra che le ombre visibili sul ponte siano le anime delle ragazze che seducevano gli uomini senza volersi sposare, essendo spaventate della cura della casa. Galleria d'immagini Note Bibliografia (EN) Malgorzata Urlich-Kornacka: A guide to Wrocław (PL) Beata Maciejewska: Spacerownik Wrocławski Voci correlate Architettura gotica Gotico baltico Cattedrali in Polonia Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Santa Maria Maddalena Collegamenti esterni Tour virtuale della cattedrale., su wroclaw.ivc.pl (archiviato dall'url originale il 29 maggio 2011).
Maria Magdalenakathedraal (Wrocław)

De Maria Magdalenakathedraal in Wrocław (Pools: Katedra św. Marii Magdaleny) is een gotische baksteenkerk. De kerk werd ooit door de raad als burgerkerk gebouwd en was tegelijkertijd een van de hoofdkerken van de stad. Hier hield op 23 oktober 1523 de lutherse theoloog Johan Hess, de reformator van Breslau, zijn eerste preek. Tot 1945 bleef de kerk protestants, sindsdien behoort het kerkgebouw toe aan de Oud-Katholieke Kerk. Voorgangerkerken De stichting van de eerste voorganger stond onder het patrocinium van de apostel Andreas en Maria Magdalena en volgde tussen 1226 en 1232 door bisschop Laurentius van Breslau (1207–1232). De bouw werd noodzakelijk in verband met de overdracht van de oorspronkelijke parochiekerk, de Sint-Adalbertkerk, aan de Dominicanen. Een Mongoleninval verwoestte in 1241 deze kerk. Tussen 1242 en 1248 werd een tweede kerkgebouw opgericht, dat het nog geen 100 jaar zou volhouden. De huidige kerk De huidige kerk dateert uit de jaren 1342-1362 en werd als drieschepige basiliek geconstrueerd, terwijl de torens later werden voltooid. In de plaats van de in 1481 geplaatste gotische spitsen, kregen de beide torens tussen 1564 en 1581 een renaissance bekroning. De brug (de zogenaamde heksenbrug) die de beide torens met elkaar verbindt moet er al in 1459 zijn geweest en bevindt zich op een hoogte van 47 meter. Bij het afsteken van vuurwerk op de brug ter gelegenheid van de 90e verjaardag van keizer Wilhelm I raakte de noordelijke toren in brand en stortten de klokken naar beneden. Het westelijk portaal is het hoofdportaal van de kerk. De decoratie van het portaal is gotisch. Aan de zuidelijke kant van de kerk bevindt zich een renaissance portaal en een laatromaans portaal, dat van het in 1546 afgebroken Vincentiusklooster aan de Elbing afkomstig is. Een barok portaal bevindt zich aan de noordelijke kant. De kerk werd gerenoveerd in de jaren 1960-1970. Op 27 mei 1972 volgde de overdracht aan de Oud-Katholieke Kerk. Er zijn plannen om de renaissance torenafsluitingen te reconstrueren. Interieur In de kerk bevinden zich 16 kapellen en talrijke zijaltaren en epitafen. Het epitaaf voor Adam von Arzat werd in 1677 door de beeldhouwer Matthias Rauchmüller gemaakt, van wie ook het epitaaf voor Octavius Pestaluzzi stamt. Bewaard bleef ook de renaissance preekstoel uit de jaren 1579-1581. In de zuidelijke toren hing vroeger een historische klok (de zogenaamde Armesünderglocke) die in 1386 werd gegoten. De klok werd op feestdagen en tijdens het bidden van Onze Vader geluid. Het was waarschijnlijk de grootse klok van Silezië met een omvang van 6,30 meter en een hoogte van 1,80 meter. Door een nieuwe brand op 17 mei 1945, waarbij de beide torens en het orgel werden verwoest, ging ook de oude klok voor altijd verloren. Afbeeldingen Externe links (pl) Webpresentatie parochie Maria Magdalena (de) De kerk op een website over Wrocław
Собор Святой Марии Магдалины (Вроцлав)

Собор Святой Марии Магдалины (пол. Kościół Św. Magdaleny) — храм XIII века в центре Вроцлава, улица Шевская, 10. В настоящее время является кафедральным собором Вроцлавской епархии Польско-католической церкви (Утрехтская уния старокатолических церквей). Здание собора выполнено в готическом архитектурном стиле. История Собор был основан ещё в XIII веке. Первое здание было разрушено в 1241 году во время нападения монголов. Второе сгорело во время пожара 1342 года. Современное здание было построено ещё до XV столетия. Первые лютеранские службы во Вроцлаве были проведены здесь 21 октября 1523 года, поскольку изначально собор был протестантским. Во время Второй мировой войны здание собора серьёзно пострадало. Однако собор был восстановлен в 1947—1953. Описание здания Ценной реликвией считается главный вход, выполненный в романском стиле. Считается, что он был построен ещё в XII веке и служил главным входом в монастырь бенедиктинцев, но был перенесён в 1546 году. Сам монастырь был снесён в XVI веке. Мостик между двумя башнями собора называется Mostek Czarownic, с пол. — «мост ведьм». Легенда гласит, что тени на мосту — это души девушек, которые раньше соблазняли мужчин, не желая супружества из-за боязни вести домашнее хозяйство. Ссылки Информация о костёле (пол.) Информация о костёле (англ.) Примечания
ТЕЦ Белхатов

ТЕЦ Белхатов е голяма 5053 MW топлоелектрическа централа с лигнитни въглища, разположена близо до Белхатов в Лодзко войводство, Полша. Тя е най-голямата ТЕЦ в Европа, и една от най-големите в света. Произвежда 27-28 TWh електричество годишно, или около 20% от общото количество, произведено в Полша. Централата е собственост на PGE Elektrownia Bełchatów S.A., подкомпания на PGE. През 2011 нов генериращ блок 858 MW е пуснат в експлоатация, а общата мощност на централата е увеличена на 5053 MW. Новия блок достига около 42% от капацитета си, заради намаляването на употребата на гориво и въглеродни емисии сравнение със съществуващите вече блокове. Блокът е построен от Алстом. Алстом изпълнява също и модернизирането на частите с ниско налягане на всички 12 турбини и на 8 април 2009 подписва договор да модернизира и блок 6. Модернизирането на други блокове е планирано, за да може електроцентралата да достигне мощност от 5474 MW през 2015. Въглищата се доставят от съседна открита мина. Емисии на въглероден диоксид През 2007, WWF класира ТЕЦ Белхатов като единадесетия най-голям замърсител с въглероден диоксид в Европа, с 1.09 кг CO2 на kWh произведена енергия, и най-големия тотален производител, с 30.1 млн. тона годишно. През юли 2009, централата е класирана като най-големия замърсител с CO2 в Европейския съюз. Докладът сочи, че централата е произвела 30 862 792 въглероден диоксид през 2008 и след пускането на новия блок, ще увеличи емисиите с 20%. За да намали емисиите на CO2, ТЕЦ Белхатов планира да въведе технология за събиране и съхраняване на вредни газове. На 8 декември 2008, PGE и Алстом подписват договор, според който Алстом ще проектира и построи при блок 12 завод за събиране на въглероден диоксид до средата на 2011. Най-големия такъв завод ше бъде разположен до новия блок от 858 MW до 2015 г. Проекта ще бъде подкрепен от Европейската Комисия с €180 милиона от Европейската Енергийна програма за възстановяване. Източници Външни препратки Блокове 1-6, skyscraperpage.com. Блокове 7-12, skyscraperpage.com.
Elektrárna Bełchatów

Elektrárna Bełchatów je tepelná elektrárna, která využívá hnědé uhlí, které se těží z hnědouhelného dolu KWB Bełchatów SA ležícího přímo u elektrárny. Elektrárna leží na katastru obce Kleszczów poblíž Bełchatówa v Lodžském vojvodství. Provozovatelem elektrárny je společnost PGE Elektrownia Bełchatów S.A. Instalovaný výkon elektrárny je 5053 MW včetně nového bloku 858 MW, který byl zprovozněn 4. 8. 2011. Roční produkce elektrické energie činí asi 27-28 TWh, což je víc než 20 % produkce elektrické energie v celém Polsku. Podle žebříčku WWF tato elektrárna zaujímá mezi velkými světovými uhelnými elektrárnami 6. místo v měrné produkci oxidu uhličitého s hodnotou 1,09 Mt CO2 na jednu vyrobenou TWh elektrické energie. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Elektrárna Bełchatów na Wikimedia Commons PGE Elektrownia Bełchatów S.A. (oficiální stránky – polsky, anglicky) Reference