NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koseniec

Koseniec – jezioro położone we wschodniej Polsce, na obszarze Równiny Łęczyńsko-Włodawskiej, w gminie Hańsk, w powiecie włodawskim. Długość linii brzegowej jeziora wynosi 1840 m. Dawniej jezioro było połączone z pobliskim Jeziorem Spólnem w jeden akwen, jednakże w wyniku procesu obniżenia zwierciadeł wód gruntowych i odwodnienia bagien i torfowisk dwa zbiorniki oddzieliły się od siebie i obecnie są jedynie połączone śródleśnym kanałem o długości ok. 290 m i o szerokości w najszerszym miejscu 11 m. Jezioro jest położone na terenie rezerwatu przyrody Żółwiowe Błota. Przypisy
Kosowinowe Oczko

Kosowinowe Oczko je malé osamocené pleso v Dolině Pyszniańske části Kościeliské doliny v Západních Tatrách v Polsku. Má rozlohu 0,0015 ha a je 6,5 m dlouhé a 2 m široké. Dosahuje maximální hloubky 0,6 m. Leží v nadmořské výšce 1527 m západně od značky vedoucí na Pyszniańsku Przełęcz. Okolí Nachází se v části doliny nazývané Siwe Sady v prohlubni mezi spodními morénami. Jeho břehy jsou porostlé souvislými a hustými křovinami kosodřeviny, podle jejíhož nářečního pojmenování "kosowina" má název. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Dunajce. Přístup Pleso je veřejnosti nepřístupné. Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Kosowinowe Oczko
Kosowinowe Oczko

Der Kosowinowe Auge (pl. Kosowinowe Oczko) in Polen ist ein Gletschersee im Tal Pyszniańska (pl. Dolina Pyszniańska) in der Westtatra. Er befindet sich in der Gemeinde Kościelisko. In der Nähe des Sees befindet sich die Ornak-Hütte. Er befindet sich in einem Naturreservat und ist für Touristen nicht zugänglich. Belege Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Kosowinowe Oczko

Kosowinowe Oczko – niewielki staw znajdujący się w Dolinie Pyszniańskiej, będącej górnym odgałęzieniem Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się w części tej doliny zwanej Siwymi Sadami, na wysokości 1527 m n.p.m. Stawek powstał w zagłębieniu terenu pomiędzy morenami dennymi. Ma rozmiar 6,5 × 2 m i głębokość 0,6 m, znajduje się wśród gęstych zarośli kosodrzewiny, na zachód od ścieżki prowadzącej na Pyszniańską Przełęcz. Jego nazwa pochodzi od gwarowej nazwy kosodrzewiny (kosowina). Staw znajduje się w obszarze ochrony ścisłej „Pyszna, Tomanowa, Pisana” i jest niedostępny turystycznie. Przypisy
Koszary Kantonistów

Koszary Kantonistów, także Koszary Inwalidów – budynek na terenie Łazienek Królewskich w Warszawie. Siedziba Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa. Opis Budynek na planie wydłużonego prostokąta został wzniesiony w latach 1826–1828. Projektantem był Jakub Kubicki lub Henryk Minter. Jest to podpiwniczony budynek koszarowy o dwóch kondygnacjach i strychem użytkowym. Ma prosty, klasycystyczny wygląd. Według Encyklopedii Orgelbranda kantonista to kandydat, przeznaczony do służby wojskowej, wybierany jako rekrut z pewnego okręgu czyli kantonu. Znaczenie to odnosi się do zasad poboru do armii pruskiej wprowadzonych w 1733 przez Fryderyka I i obowiązujących do 1813. Od 1 lipca 1983 w budynku mieści się Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa. Przypisy Linki zewnętrzne Wirtualny spacer – Koszary Kantonistów
Koszarzyska (Pieniny)

Koszarzyska – położona na wysokości 821–880 m n.p.m. przełęcz i polana pienińska na północnym zboczu Trzech Koron (982 m), w grani biegnącej z ich szczytu w kierunku Zamkowej Góry (779 m), na południe od Ostrego Wierchu (851 m). Położona w Masywie Trzech Koron, w Pieninach Właściwych, na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego (PPN). Nazwa pochodzi od wołoskiego słowa koszar oznaczającego przenośną zagrodę dla owiec i jest często spotykana w nazewnictwie podhalańskim. W gwarze ludowej wymawiana była jako „Kosarzyska”. Polana ma ok. 250 m długości, w południowej części wspina się na strome stoki Trzech Koron (982 m). Ciekawe widoki na Małe Pieniny i Beskid Sądecki. Dawniej na polanie Kosarzyska można było spotkać koszary z owcami – stąd nazwa polany. Dziś na polanie nie prowadzi się wypasu owiec, ale w celu zachowania bioróżnorodności, łąkę kosi się nieregularnie, co 2–3 lata. W północnej części polany znajduje się oddzielające Trzy Korony od Ostrego Wierchu siodło o wysokości 821 m i skrzyżowanie szlaków turystycznych: niebieskiego i zielonego. Na tablicy informacja, że dawniej polana była czasami koszona, a siano do wioski z wielkim trudem znoszono na plecach. Na polanie i w jej otoczeniu rośnie silnie trująca ciemiężyca zielona, wrotycz baldachogroniasty (złocień podbaldachowy), a kwiaty odwiedzane są przez motyle niepylaka mnemozynę i pazia żeglarza. W 2009 r. na polanie Koszarzyska odłowiono nowe dla Pienin gatunki chrząszczy z rodziny stonkowatych: Aphthona pygmaea, Longitarsus monticola, Phyllotreta armoraciae. Polana znajduje się w granicach wsi Sromowce Niżne, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Czorsztyn. Szlaki turystyki pieszej Na polanie znajduje się skrzyżowanie 2 szlaków: przez Wyżni Łazek do wylotu Wąwozu Szopczańskiego w Sromowcach Niżnych. 1.05 h, ↑ 1.25 h ze Szczawnicy przez przeprawę promową Nowy Przewóz, Sokolicę, Czertezik, Czerteż, Bajków Groń, Zamkową Górę, polanę Koszarzyska i Siodło na Trzy Korony. Przejście zajmuje ok. 4 godz. Powrót możliwy krótszą trasą przez przełęcz Szopkę. Przypisy
Kosów (Radom)

Kosów est un village polonais de la gmina de Kowala dans le powiat de Radom de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Le village compte approximativement une population de 693 habitants en 2009. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Radom. Références Portail de la Pologne
Косув (Радомський повіт)

Косув (пол. Kosów) — село в Польщі, у гміні Коваля Радомського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 707 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Радомського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Kot (jezioro)

Kot – jezioro położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Mrągowo, ok. 3 km na północ od Mrągowa. Przy jego zachodnim brzegu biegnie droga wojewódzka nr 591 z Mrągowa do Kętrzyna. Powierzchnia jeziora wynosi 45 ha, długość 1,2 km, a szerokość 510 m. Maksymalna głębokość 21 m. Słabo rozwinięta linia brzegowa. Do jeziora dopływaja wody z jezior Salęt i Czarnego, a odpływaj do jeziora Juno. Występujące gatunki ryb to m.in.: okoń, szczupak, sandacz, płoć i leszcz.
Kotlinowy Stawek

Das Kesselseelein (polnisch Kotlinowy Stawek) in Polen ist ein Gletschersee im Seealmtal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Zakopane. Er ist nicht erreichbar, das Gebiet um den See stellt ein streng geschütztes Naturreservat dar. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Trockenbach ab. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25.000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Kotlinowy Stawek

Kotlinowy Stawek – niewielkie jezioro z grupy Gąsienicowych Stawów w Tatrach. Położone jest w zachodniej części Doliny Gąsienicowej – Dolinie Zielonej Gąsienicowej. Znajduje się w odległości ok. 100 m od Zielonego Stawu Gąsienicowego, po jego północno-zachodniej stronie. Położone jest na wysokości 1680 m n.p.m. w tzw. Kotlinach, pod wschodnimi zboczami Beskidu i przełęczy Liliowe. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. staw zajmuje powierzchnię ok. 0,021 ha. Jego głębokość zazwyczaj wynosi ok. 0,5 m, w suchych okresach stawek wysycha, a na dnie osiada czarny muł. W istocie oprócz jednego stawku tworzą się tutaj okresowo jeszcze inne mniejsze od niego stawki. Wszystkie te jeziorka to młode formy geologiczne – wypełnione wodą zagłębienia, będące pozostałością po martwych bryłach lodu z okresu ostatniego zlodowacenia, tzw. oczka polodowcowe. Kotlinowy Stawek widoczny jest z zielonego łącznikowego szlaku turystycznego ze schroniska „Murowaniec” na przełęcz Liliowe. W jego pobliżu przebiega też czarny szlak na Świnicką Przełęcz. Przypisy
Kotuńka

The Kotuńka Rock is a prominent rock found in the centre of the current of the river Dunajec just before the entry into Szczawnica. Built from limestone, the rock is well seen from the road and is a characteristic landmark in the area. Just above the rock the Grajcarek flows into the Dunajec. On from the rock is a bridge, after which begins the Pieniny Trail Road which heads to a border crossing. Around the Kotuńka rock the Dunajec river rapid is very strong and creates a swirl. This water feature is used by mountain kayakers, which often train in the area, to the left of the Kotuńka rock are embedded gates for such activities. As with many Pieniny rocks, the Kotuńka rock also has a legend. According to the legend, the devil carried a rock which he tried to bring to the Pieniny Castle on the Castle Mountain in the Pieniny, before which in the Tatra Mountains Kinga of Poland was hiding in. However along the way a rooster crowed and the devil's energy went away. The rock fell from the devil's hands and tumbled down into the river without getting anybody hurt. This is the most famous of the legends about the rock. Kotuńka rock has a height of 9.5 metres, and the tip of the rock is situated at a height of 438 metres. In the years 1875 to 1912 there was a sculpture of a Goral, which welcomed visitors heading to Szczawnica, in the year 1997 a similar statue was placed. Jadwiga Łuszczewska in the year 1869 wrote "we call it Kotuńka rock, because it creeps out of the water, like a sly cat lurking". References Sources Nyka, Józef (2006). Pieniny. Przewodnik. Wyd. IX. Latchorzew: Wyd. Trawers. ISBN 83-915859-4-8. Pieniński Park Narodowy. Pieniny polskie i słowackie. Mapa 1:20 000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka. ISBN 83-87873-07-1.
Kotuńka

Kotuńka – wybitna skała znajdująca się na środku nurtu Dunajca tuż przed wjazdem do Szczawnicy w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie miejsko-wiejskiej Szczawnica. Zbudowana z czorsztyńskiego wapienia skała jest dobrze widoczna z drogi i stanowi charakterystyczny element krajobrazu tej okolicy. Tuż powyżej niej wpada do Dunajca Grajcarek. Ponad Grajcarkiem znajduje się most, za którym zaczyna się Droga Pienińska prowadząca do przejścia granicznego. Wokół Kotuńki nurt Dunajca jest wyjątkowo rwący i tworzą się zawirowania odbitej od niego wody. Wykorzystywane to jest przez kajakarzy górskich, którzy często tutaj trenują (po lewej stronie Kotuńki zawieszane są bramki). Jak z wieloma skałami pienińskimi, tak i z Kotuńką związana jest legenda. Według niej diabeł niósł ogromny głaz, który zamierzał zrzucić na Zamek Pieniński na Zamkowej Górze, w którym przed Tatarami ukrywała się święta Kinga. Jednak zamiar ten udaremnił mu kogut, który zapiał i cała moc diabelska opuściła go. Opuszczony przez diabła kamień wpadł do rzeki, nie czyniąc nikomu szkody. Jest to motyw często eksploatowany w licznych legendach. Kotuńka ma wysokość 9,5 m, a jej wierzchołek jest na wysokości 438 m n.p.m. W latach 1875–1912 stała na niej rzeźba górala witającego gości przybywających do Szczawnicy, w 1997 roku ustawiono podobną rzeźbę (która czasami jest demontowana). Pochodzenie nazwy skały nie jest jasne. Jadwiga Łuszczewska w 1869 roku pisała, że: zwana jest Kotunią, bo psotliwym ruchem wyglądając z wody, niby kot chytrze się czai... Przypisy
Kotlový žľab

Kotlový žľab je národní přírodní rezervace v katastrálním území obce Zuberec v okrese Tvrdošín v Žilinském kraji na Slovensku. Chráněné území bylo vyhlášeno roku 1926 a jeho rozloha je 70,77 hektaru. Předmětem ochrany jsou zachovalá lesní společenstva pralesních vysokohorských smrčin na krystaliniku Západních Tater. Leží v Tatranském národním parku v Látané dolině v severní části Západních Tater. Reference Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky)
Kotłowy Żleb

Kotłowy Żleb (słow. Kotlový žľab) – żleb w Dolinie Łatanej w słowackich Tatrach Zachodnich. Opada spod Przełęczy nad Kotłowym Żlebem (1460 m) w południowo-zachodnim kierunku do dna Doliny Łatanej (ok. 1250 m n.p.m.). Obecnie jest całkowicie zalesiony, dawniej jednak w górnych partiach jego orograficznie prawych zboczy istniała duża i zaznaczana jeszcze na mapach halizna. To pozostałość dawnego pasterstwa, które ma tutaj stare tradycje; zachowane dokumenty potwierdzają istnienie gospodarstwa Łatana już w 1615 r. Całe orograficznie lewe zbocze Kotłowego Żlebu od dna Doliny Łatanej aż po szczyt Rogu to utworzony już w 1926 r. obszar ochrony ścisłej Rezervácia Kotlový žľab. Był to pierwszy rezerwat przyrody na słowackiej Orawie. Rosną w nim wśród innych drzew stare buki i jodły. W 1990 ich wiek wynosił około 160 lat. Przypisy
Kołczewo (jezioro)

Kołczewo – jezioro w północnej części wyspy Wolin, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie kamieńskim, w gminie Wolin, na południe od miejscowości Kołczewo. Położenie i charakterystyka Jezioro leży w północnej części gminy Wolin, na Pojezierzu Wolińskim. Przez Kołczewo przepływa Lewieńska Struga, która wpada kolejno do: jeziora Koprowo, Zalewu Kamieńskiego, Zatoki Wrzosowskiej oraz na końcu do Bałtyku. Morfometria Według Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Szczecinie powierzchnia jeziora wynosi 49,2 ha, a objętość 1081 tyś. m³. Czystość wód Według WIOŚ w Szczecinie jezioro Kołczewo posiada III klasę czystości wód oraz kategorię P.K. odnośnie podatności wód na degradację. Przypisy
Kołki (jezioro na Równinie Nowogardzkiej)

Kołki – jezioro na Równinie Nowogardzkiej, położone w gminie Stara Dąbrowa, w powiecie stargardzkim, w woj. zachodniopomorskim. Według danych gminy powierzchnia zbiornika wynosi 12,5 ha, długość 730 m i szerokość 250 m. Średnia głębokość w jeziorze to 7,8 m, a maksymalna 18,8 m. Objętość wody w zbiorniku wynosi 962,5 tys. m³. Lusto wody jeziora znajduje się na wysokości 55,5 m n.p.m. Długość linii brzegowej akwenu wynosi 1800 m. Według typologii rybackiej Kołki są jeziorem karasiowym. Kołki mają wydłużony kształt o przebiegu południkowym. Jezioro tylko od wschodniej strony otacza wąski pas lasu. Na południe od Kołków (ok. 80 m) znajduje się Jezioro Parlińskie, a na zachodnim jego brzegu leży wieś Parlino. Na zachód od jezior biegnie droga wojewódzka nr 106. Zobacz też Kołki Przypisy
Końskie Łby

Końskie Łby (německy Pferdekopfsteine) je skalní útvar nacházející se v Krkonoších na severním úbočí hory Szrenica poblíž horní stanice lanovky. Název skalního útvaru je odvozen od jeho tvaru podobného koňským hlavám. Charakteristika Jedná se o skalní útvar tvořený několika žulovými výběžky, jejichž charakteristický tvar připomíná koňské hlavy. Nacházejí se v nadmořské výšce přibližně 1290 m a tyčí se nad městečkem Szklarska Poręba. Nevyniká impozantními rozměry, jeho výška se pohybuje kolem 15 metrů. Patří mezi nápaditější a malebnější skály v Krkonoších. Nápadité tvary skály jsou výsledkem složitého a dlouhotrvajícího procesu eroze a denudace. Nejprve voda pronikající do horniny podél skalních puklin opakovaně zamrzala a rozmrzala mezi zrny minerálů a drtila je. K tomu pravděpodobně došlo během baltského zalednění, nebo možná i během dřívějších zalednění. Pozdější eroze vedla k odstranění zvětralých částí a vzniku současného tvaru. Koňské hlavy patří mezi nejzajímavější a nejnavštěvovanější krkonošské skály. Je zde možné pozorovat pukliny probíhající ve třech směrech a zvětrávací kotle. Turistické trasy V blízkosti skalního útvaru procházejí dvě turistické stezky: Černá turistická stezka – vede od horské chaty Szrenica ke skalám Końskie Łby zelená turistická trasa – vede z obce Jakuszyce přes lokalitu Hala Szrenicka na vrchol Szrenica, prochází po severním svahu Szrenici asi 80 m nad skalami Końskie Łby. Skály poskytují vyhlídkový bod s panoramatickým výhledem na Jizerské hory, Szklarskou Porębu, Jelenigórskou dolinu a Krkonoše. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Końskie Łby na polské Wikipedii. Literatura Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 3 Karkonosze, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, ISBN 83-7005-168-5. Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, ISBN 83-88049-26-7. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Koňské hlavy na Wikimedia Commons
Końskie Łby

Końskie Łby (niem. Pferdekopfsteine) – formacja skalna w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy. Skała wzięła swoją nazwę od kształtu podobnego do końskich łbów. Charakterystyka Skały "Końskie Łby" położone są w południowo-zachodniej Polsce, w Sudetach Zachodnich, w zachodniej części Karkonoszy, na północnym zboczu Szrenicy w pobliżu górnej stacji wyciągu. Jest to forma skalna, składająca się z kilku granitowych ostańców, które swoim charakterystycznym kształtem przypominają końskie łby. Położona na wysokości około 1290 m n.p.m. Góruje nad Szklarską Porębą. Nie ma imponujących rozmiarów, jej wysokość to około 15 metrów. Jest jedną z bardziej fantazyjnych i malowniczych skał w Karkonoszach. Fantazyjne kształty skały to efekt złożonego i długotrwałego procesu erozyjnego i denudacyjnego. Najpierw woda wnikająca w skały wzdłuż spękań skalnych wielokrotnie zamarzała i rozmarzała pomiędzy ziarnami mineralnymi, krusząc je. Prawdopodobnie działo się to w czasie zlodowacenia bałtyckiego, a może i wcześniejszych zlodowaceń. Późniejsza erozja doprowadziła do usunięcia zwietrzałych partii i wykształcenia obecnego kształtu. Końskie Łby zaliczane są do ciekawszych i najchętniej odwiedzanych skałek karkonoskich. Można tu obserwować spękania biegnące w trzech kierunkach oraz nieregularne (cios granitowy) oraz kociołki wietrzeniowe. Ochrona przyrody Końskie Łby znajdują się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego. Szlaki turystyczne W pobliżu przechodzą dwa szlaki turystyczne: czarny – prowadzi ze schroniska na Szrenicy do skał Końskie Łby, zielony – prowadzący z Jakuszyc przez Halę Szrenicką do wierzchowiny Karkonoszy przechodzi północnym zboczem Szrenicy około 80 m nad Końskimi Łbami. Skałki stanowią punkt widokowy, z którego roztacza się panorama na Góry Izerskie, Szklarską Porębę, Kotlinę Jelenigórską oraz Karkonosze. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 3 Karkonosze, red. Marek Staffa, Wydawnictwo PTTK "Kraj", Warszawa – Kraków 1993, ISBN 83-7005-168-5. Mapa turystyczna Karkonosze polskie i czeskie 1:25 000, Wydawnictwo "Plan", Jelenia Góra, ISBN 83-88049-26-7.
Kościół św. Anny w Wałbrzychu

Kościół Świętej Anny w Wałbrzychu – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w wałbrzyskiej dzielnicy Szczawienko. Historia i wyposażenie Kościół został wybudowany w XVI wieku, przebudowany w latach 1818, 1882 oraz 1964–1966. Został dwukrotnie spalony w 1697 i 1816. W świątyni znajdują się organy wykonane w 1925 roku przez firmę W. Sauer, Inh. Oscar Walcker z Frankfurtu nad Odrą. Instrument posiada 12 rejestrów oraz pneumatyczne: trakturę gry i trakturę rejestrów. Na cmentarzu kościelnym znajduje się m.in. nagrobek gen. brygady Józefa Benedykta Łączyńskiego, zmarłego w 1820 roku w Szczawnie-Zdroju. Epitafia na murach kościoła od lewej do wejścia: Heleny von Czettritz (zm. 1603), duże z herbami (od góry): ojcowskimi (po lewej) von: Schweinichen, Gregersdorf, Dobritsch, X matczynymi (po prawej) von: Reibnitz, Adelsdorf, Schweinichen, X Hansa z rodziny von Czettritz, małe, górne z herbami: ojcowskimi von: Czettritz, Schweinichen matczynymi von: Czettritz oraz von Hochberg dziewczynki (II) von Czettritz, małe, dolne, zniszczony, z herbami: ojcowskimi von: Czettritz, Schweinichen matczynymi von: Czettritz, Hochberg Epitafia na murach kościoła od wejścia do prawej: chłopca von Dobritsch, z czaszką w dłoniach, małe górne z herbami: ojcowskimi von: Dobritsch, Seidlitz matczynymi von: Schliewitz, Schweinitz dziewczynki von Czettritz, z bukietem kwiatów w dłoniach, małe dolne z herbami: ojcowskimi von: Czettritz, Schweinichen matczynymi von: Czettritz, Hochberg Bernharda von Czettritz (zm. 1626), duże z herbami: ojcowskimi von: Czettritz, Mühlheim, Reibnitz, Schindel, matczynymi von: Schweinichen, Reibnitz, Gregersdorf, Lemberg. Główne herby z epitafiów Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
St. Antonius von Padua (Piła)

St. Antonius von Padua ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Piła (deutsch Schneidemühl) in der polnischen Woiwodschaft Großpolen. Die Kirche der damaligen Prälatur Schneidemühl ist Antonius von Padua gewidmet und gehört heute zum Bistum Koszalin-Kołobrzeg. Die denkmalgeschützte Kirche vom Ende der 1920er Jahre wurde im Stil der Moderne errichtet und liegt in der Bromberger Vorstadt. Geschichte Nach der Gründung der Apostolischen Administratur 1923 wurde deren Sitz 1926 durch Prälat Maximilian Kaller von Tütz nach Schneidemühl verlegt. Hier wurde in den Jahren 1929–1930 nach einem Entwurf des Stuttgarter Architekten Hans Herkommer die Antoniuskirche mit Hilfe des Bonifatiusvereins gebaut und am 15. Juni 1930 von Prälat Kaller geweiht. Bis 1945 war der spätere Bischof Heinrich Maria Janssen dort tätig. Die Kirche befindet sich seit dem Ende des Zweiten Weltkriegs unter der Obhut der Kapuzinerbrüder, die ein Kloster neben der Kirche errichteten. Architektur Die Kirche wurde im Stil der avantgardistischen Moderne errichtet, der Entwurf zeigt Ähnlichkeit zur wenig zuvor von Herkommer in Frankfurt am Main errichteten Frauenfriedenskirche. Der Eingangsbereich ist durch sehr hohe Rundbogenarkaden und ein darüber ragendes, schräg stehendes Kreuz geprägt. Durch die Bauweise in Eisenbeton konnte auf Stützen im Innenraum verzichtet werden. Die über dem Mittelgang erhöhte Decke erzeugt dabei den Eindruck einer basilikalen Dreischiffigkeit. Die Beleuchtung erfolgt durch hohe Buntglasfenster an der Süd- und Westseite, kleine Obergadenfenster und ein buntverglastes Oberlicht über dem Altarraum. Ausstattung Das kontemplative Kircheninnere erinnert an frühchristliche Katakomben. Der Kreuzweg an der unten fensterlosen Nordwand stammt von Willy Oeser. Der bedeutendste Teil der Kirchenausstattung ist das mit 7,5 Meter größte Holzkruzifix Europas über dem Hauptaltar. Es wurde in fünf Monaten von Berthold Müller-Oerlinghausen aus Berlin geschaffen. Das Holz aus dem Bühnenboden und die Inspiration aus einer Szene stammen von den Oberammergauer Passionsspielen, das Holz wurde mit Bronzeplatten und 20.000 Nägeln beschlagen. Die zwei Tonnen schwere Skulptur stellt Christus den Sieger mit der Königskrone dar. Ein weiteres hölzernes, mit Messingblech überzogenes Kruzifix wurde von der Künstlerin Jenny Müller Wiegmann geschaffen, Müller-Oerlinghausens damaliger Frau. Große Fresken von Theo M. Landmann zeigen Szenen aus dem Leben des heiligen Antonius. Literatur Anke Fissabre: Konstruktion und Raumform im Kirchenbau der Moderne. In: INSITU, Zeitschrift für Architekturgeschichte, Nr. 7 (1/2015), S. 117–124 (119). Weblinks Einzelnachweise