NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Military Institute of Armament Technology

Military Institute of Armament Technology (Polish: Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia; WITU) is a Polish scientific institution responsible for the research and development of new technologies for use by the military. It is based in Zielonka at the outskirts of Warsaw. Subordinate to the Ministry of National Defence, the institute is considered one of "central institutions", that is one of state-owned institutions essential to the functioning of the state. History The institute was founded 25 March 1926 as the Institute for Artillery Research (Polish: Instytut Badań Artylerii). The new institution consisted of three departments dubbed centres: Centre for Field Studies (later renamed to Centre for Ballistic Studies) in Zielonka, Centre for Laboratory Research and the Technical Bureau. In 1935 the institute was renamed to Institute of Armament Technology (Polish: Instytut Techniczny Uzbrojenia; ITU). As one of the principal centres for research and development of weapons, the ITU was responsible for a number of successful designs introduced in the Polish Army of the epoch. Among them were the Wz. 35 anti-tank rifle, the Szabla wz. 34 sabre and the Kbsp wz. 1938M semi-automatic rifle. It was also responsible for modifications and customisations of roughly 200 types of foreign-made weapons. In the thirties col. Stanisław Witkowski was the commandant of the Military Institute of Armament Technology. After World War II the institute was recreated. After several reorganisations, in 1965 it was renamed to its modern name. Among the best-known weapons designed by the WITU were PM-84 Glauberyt SMG, numerous pistols including P-83 Wanad and WIST-94, RPG-76 Komar AT grenade launcher and AHS Krab SP howitzer, as well as most post-war Polish helmet designs, including the Hełm wz. 2005 currently used by the Polish Army. It also customised numerous types of foreign (mostly Soviet) technology for local production, including the ZU-23-2 AA autocannon. See also Agency for Defense Development - South Korea Defense Advanced Research Projects Agency - United States Defence Industry Agency - Turkey Defence Research and Development Organisation - India Defence Technology Institute - Thailand National Chung-Shan Institute of Science and Technology - Taiwan Rafael Advanced Defense Systems - Israel Swedish Defence Research Agency - Sweden References External links Homepage
Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej

Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej (WITPiS) – instytut badawczy podległy Ministerstwu Obrony Narodowej, zajmujący się pracami z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa, z siedzibą w Sulejówku koło Warszawy. Instytut pełni rolę w procesie zabezpieczenia rozwoju uzbrojenia i sprzętu wojskowego (UiSW), a także w procesach szeroko pojętej jego eksploatacji. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2022 roku, od 1 czerwca 2022 roku obowiązki Dyrektora Instytutu pełni płk dr inż. Michała Ceremuga. Historia Tradycja instytutu sięga roku 1934, gdy otwarto Biura Badań Technicznych Broni Pancernej w Warszawie, których działania przerwała II wojna światowa. W 1947 powołana została Stacja Doświadczalna Departamentu Służby Samochodowej MON, przekształcona w Poligon Naukowo-Badawczy Sprzętu Pancernego i Motoryzacji i przeniesiony do Sulejówka. W 1965 podniesiony do rangi instytutu naukowego, otrzymał nazwę Wojskowego Instytutu Techniki Pancernej i Samochodowej, później jednostki badawczo-rozwojowej. W dniach 20–21 listopada 1972 roku instytut obchodził jubileusz 25-lecia. Wtedy to do najważniejszych osiągnięć Instytutu zaliczano: modernizację czołgu T-34-85 w zakresie zwiększenia jednostki ognia, zasięgu, przebiegu międzyremontowego i międzyobsługowego oraz przystosowania go do pokonywania głębokich przeszkód wodnych; unowocześnienie transporterów opancerzonych; zwiększenie niezawodności czołgów na polu walki przez opracowanie i zastosowanie hydraulicznych mechanizmów dających wymierne efekty ergonomiczne oraz polepszające precyzję sterowania czołgiem; skonstruowanie na bazie jednego typu czołgu ciągnika ewakuacyjnego; zmodernizowanie zestawów do podwodnego bezzałogowego przeciągania czołgów po dnie; zbudowanie warsztatu zmechanizowanej obsługi czołgów tzw. MOC/Panc; unowocześnienie wielu ruchomych warsztatów remontowo-obsługowych; udział we współpracy z przemysłem w skonstruowaniu wozu terenowego „Star” średniej ładowności; przekazanie gospodarce narodowej opatentowanych, oryginalnych inhibitorów korozji metali czarnych i kolorowych gwarantujących konserwację bezsmarową; badania z zakresu ergonomii dla stworzenia lepszych warunków pracy kierowcy pojazdu. Przypisy Bibliografia Mikołaj Plikus (red.): Mała kronika ludowego Wojska Polskiego 1943–1973. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975. Linki zewnętrzne Strona internetowa Instytutu
Wole Oko

Wole Oko je ledovcové jezero v Tatrách v Polsku. Nachází se v nadmořské výšce 1862 m v západní nejvyšší části údolí Pěti Stawů pod Zadním Stawem Polskim. Jezero má rozlohu 0,053 ha. Je 67 m dlouhé a 21 m široké. Leží v nadmořské výšce 1880 m. Pobřeží Na severu se nachází Zadni Staw Polski a nad ním Valentková. Na východě se nad plesem táhne hlavní hřeben Vysokých Tater s Hladkým sedlem a Hladkým štítem. Vodní režim Do jezírka přitéká potok ze Zadního Stawu Polského. Rozloha a hloubka jezírka se mění v závislosti na množství přitékající vody. Povrchový odtok nemá žádný, voda odtéká pod kameny do Wielkého Stawu Polského. V zimě zamrzá až do dna. Po převážnou část roku je šestým největším jezerem v údolí Pěti Stawů Přístup modrá turistická značka z Gąsienicowy doliny přes Zawrat do Doliny Pięciu Stawów vede 250 m východně od plesa. Ve vzdálenosti 50 m jižně od plesa vedla zrušená turistická značka z doliny Doliny Pięciu Stawów do Hladkého sedla. Poznámky Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Czarny Staw Polski na polské Wikipedii. Související články Wielki Staw Polski Mały Staw Polski Przedni Staw Polski Czarny Staw Polski Zadni Staw Polski Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wole Oko na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Wole Oko
Wole Oko

Das Ochsenauge (pl. Wole Oko) in Polen ist ein Gletschersee im Tal der fünf Polnischen Seen (pl. Dolina Pięciu Stawów Polskich) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und ist über einen Wanderweg erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über die Roztoka in den Großen Polnischen See. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Wole Oko

Wole Oko – niewielkie, tatrzańskie jeziorko rozlewiskowe położone w Dolince pod Kołem u zboczy opadających z Gładkiej Przełęczy (Dolina Pięciu Stawów Polskich). Jezioro położone jest na wysokości 1862 m n.p.m. Głębokość i powierzchnia są zmienne, zależą od ilości wody wpływającej z Zadniego Stawu Polskiego. Potok płynie dalej pod kamieniami do Wielkiego Stawu Polskiego. Zimą jeziorko zamarza do dna. Przez większą część roku stanowi szóste co do wielkości jezioro w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, zaprzeczając tym samym jej nazwie. Zobacz też Jeziora tatrzańskie Przypisy
Wolf Bracka

Wolf Bracka ist ein 2011 eröffnetes Kaufhausgebäude in der Warschauer Innenstadt zwischen den Aleje Jerozolimskie und der Ulica Nowogrodzka, entlang der namensgebenden Ulica Bracka. Investor war die Wolf Immobilien S.A., an der die Krakauer Unternehmerfamilie Likus beteiligt ist. Das Architekturbüro Kuryłowicz & Associates entwarf das Objekt. Als Erstmieter befindet sich das Luxuskaufhaus Vitkac (Eigenschreibweise: „vitkAc“) in dem Gebäude. Wolf Bracka wird als erstes modernes Kaufhaus Polens bezeichnet. Geschichte Das Gebäude wurde anstelle des 1960 nach einem Entwurf von Jan Bogusławski und Bohdan Gniewiewski errichteten, modernistischen Pawilon chemii (deutsch etwa: Pavillon der Reinigungsmittel) errichtet. Der Pavillon wurde dazu im Jahr 2008 abgerissen, was im Vorfeld zu heftigen Auseinandersetzungen führte, da er auf einer Liste von Kulturgütern der Gegenwart geführt wurde, die die Warschauer Niederlassung der polnischen Architektenkammer (Stowarzyszenie Architektów Polskich SARP) erstellt hatte. Ebenso protestierten Anwohner, da das neue, höhere Gebäude deren Wohnungen zu verschatten drohte. Der Beginn der Bauarbeiten verzögerte sich aufgrund der Proteste erheblich. Das polnische Manager Magazin schrieb in seiner Januarausgabe 2009, dass polnische Banken aufgrund der weltweiten Immobilienkrise vereinbarte Investitionskredite zurückhalten und damit den Bau verzögern würden; die Zeitschrift musste diese Behauptung später dementieren. Die Bauarbeiten begann schließlich im Jahr 2008 und wurden 2011 abgeschlossen. Das Kaufhaus erreicht mit seinen sechs oberirdischen Geschossen eine Höhe von 31 Metern. Es verfügt außerdem über ein 4-geschossige Tiefgarage für 187 Fahrzeuge. Die Gesamtfläche beträgt 25.199 Quadratmeter, davon entfallen 11.838 Quadratmeter auf die Handelsflächen. Die Fassade und das Innere wurden mit Materialien wie Granit, Edelstahl, Sichtbeton, exotischem Holz und Quarzelementen ausgestattet. Das Gebäude verfügt über drei Personen- und einen Lastenaufzug von ThyssenKrupp. Die Fassade wird von dem grauen Granit und dunkel getönten Fenstern dominiert, wodurch das Objekt eine düster-wuchtige und fast festungsartige Ausstrahlung erhält. Im Gebäude befinden sich neben Modeboutiquen auch ein Restaurant, ein Delikatessen-Supermarkt sowie eine luxuriöse Spa-Anlage. Viele der exklusiven Markengeschäfte im Kaufhaus sind die ersten Verkaufsstellen dieser Hersteller in Polen. Zu den vertretenen Marken gehören: Weblinks Historisches Foto des Pawilon Chemii aus dem Jahr 1966 Website von Vitkac Baubeschreibung bei Urbanity.pl Fußnoten
VitkAc

VitkAc is een luxe warenhuis in Warschau (Polen) aan de ulica Bracka 9. Het werd geopend op 19 november 2011. VitkAc is eigendom van de familie Likus. Het warenhuis telt 6 verdiepingen en heeft een oppervlakte van circa 12.000 m². Het verkoopt exclusieve mode, veelal via het shop-in-shop-concept, van grote modehuizen als Gucci, Yves Saint Laurent en Louis Vuitton. Voor veel merken was het de eerste winkel in Polen. Het biedt ook meubels van voornamelijk Italiaanse merken. Op de bovenste verdieping bevindt zich een restaurant, waar men over Warschau uitkijkt. Daarnaast is er ook nog een bar, wijnhandel en delicatessenshop. Het golvende pand is een ontwerp van de architecten van de Stefan Kurylowicz group. Het bestaat voornamelijk uit glas, graniet, roestvast staal en beton. In 2020 wordt ook een filiaal van het warenhuis geopend in Krakau. Externe links Officiële website
Vitkac

Vitkac, pierwotnie Wolf Bracka – dom handlowy znajdujący się w Warszawie, przy ul. Brackiej 9 róg Alej Jerozolimskich. Opis Właścicielem domu handlowego jest Arkadiusz Likus. Inspiracją do jego budowy była wizyta w berlińskim domu towarowym KaDeWe pod koniec lat 80. XX wieku.. Obiekt został otwarty w listopadzie 2011 roku. Nazwa „Vitkac“ nawiązuje do Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego), który mieszkał przy ulicy Brackiej 23.. Było to odwołanie do przedwojennych tradycji handlowych ulicy Brackiej, która w okresie międzywojennym była znana z butików. Projekt architektoniczny Budynek został zaprojektowany przez Autorską Pracownię Architektury Kuryłowicz & Associates i otwarty w listopadzie 2011 roku. Jego elewacja jest wykończona granitem, stalą nierdzewną i betonem architektonicznym. Obiekt ma 6 kondygnacji i powierzchnię użytkową 11 838 m². Za projekt wnętrz również odpowiadała pracownia Kuryłowicz & Associates.. Według właściciela budynek respektuje przedwojenny układ ulic, a jego wewnętrzna struktura ma ułatwiać nawigację. Asortyment i marki Vitkac oferuje produkty dla kobiet, mężczyzn i dzieci, w tym odzież, obuwie, torby, akcesoria i biżuterię. Prowadzi sprzedaż produktów ponad 200 marek. W ofercie znajdują się m.in. Gucci, Saint Laurent, Bottega Veneta, Balenciaga, Burberry, Fendi, Dior, Alexander McQueen, Moncler, Versace, Givenchy, Off-White i Jacquemus. Vitkac jako pierwszy w Polsce otworzył butiki takich marek jak Louis Vuitton, YSL, Gucci, Bottega Veneta, Giorgio Armani i Lanvin. Vitkac oferuje limitowane kolekcje oraz kolekcje specjalne, takie jak kolekcja Diesel Black Gold for Vitkac, inspirowana Warszawą, czy limitowana edycja T-shirtu z marką Off-White. Z okazji 10-lecia istnienia, Vitkac zaoferował kolekcje we współpracy z takimi projektantami jak Versace, MISBHV, Swampgod x Rick Owens, Dsquared2 i Balmain. Spółka współpracuje również z instytucjami (m.in. Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie) przy wydarzeniach branżowych oraz z Głosownią przy projektach badawczych. Prowadzi również sprzedaż internetową. Kontrowersje Budynek stoi w miejscu ukończonego w 1960 i zburzonego w 2008 pawilonu Chemii, zaprojektowanego przez Jana Bogusławskiego. Jego likwidacja wzbudziła wiele kontrowersji, ponieważ figurował on na liście dóbr kultury współczesnej, którą opracował warszawski oddział Stowarzyszenia Architektów Polskich. Budynek przerwał oś widokową ul. Brackiej, istniejącą od średniowiecza. Został jednocześnie zlokalizowany bliżej sąsiedniego bloku niż dopuszczają przepisy budowlane, gdyż większa odległość uniemożliwiłaby budowę funkcjonalnego obiektu. Budynek wywołał także kontrowersje za sprawą wyglądu; część mieszkańców Warszawy krytykowała jego rozmiar oraz ciemną fasadę. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Wolny obszar celny w Gdańsku

Wolny obszar celny w Gdańsku (zwany w skrócie „WOC”) – wyodrębniona strefa (wolny obszar celny) w porcie morskim Gdańsk, gdzie obowiązuje jednolity system celny. Powierzchnia całkowita obszaru wynosi 58,5 ha, a operacyjna wynosi 31 ha. Charakterystyka Leży w obrębie dzielnicy Nowy Port i graniczy od zachodu z Parkiem Brzeźnieńskim. WOC obejmuje całkowicie portowy Basen Władysława IV (z nabrzeżami WOC I i WOC II) w porcie wewnętrznym, nieopodal wejścia do Kanału Portowego. Przypisy Linki zewnętrzne Wolny Obszar Celny w Gdańsku
Woronicza (zajezdnia autobusowa)

Woronicza, właśc. Oddział Przewozów R-1 „Woronicza” – zajezdnia autobusowa należąca do Miejskich Zakładów Autobusowych w Warszawie. Znajduje się przy ul. Jana Pawła Woronicza 29 w dzielnicy Mokotów, obok Zakładu Eksploatacji Tramwajów R-3 „Mokotów”. Opis Zajezdnię z przeznaczeniem dla 150 autobusów oddano do użytku wiosną 1959 roku. Obecnie ma na stanie 347 autobusów. Trzon taboru stanowią 202 Solarisy Urbino 18 III wyprodukowane w latach 2007–2011 i 2020. W nowym systemie organizacji taboru MZA zajezdnia specjalizuje się w pojazdach marki Solaris. W 2020 r. do zajezdni dostarczono 30 Solarisów Urbino 18 IV FL Electric, będących częścią zamówienia na 130 przegubowych autobusów elektrycznych. Pozostałe przydzielono zajezdniom Ostrobramska i Stalowa (po 50 wozów). Tabor Tabor w całości niskopodłogowy. Stan wszystkich pojazdów na 15 lutego 2026r. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie satelitarne w serwisie Google Maps
Wołcza Kępa

Wołcza Kępa – wyspa w północno-zachodniej Polsce, między Starą Świną i jeziorem Wicko Wielkie. Wyspa nie jest zamieszkana. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Wyspa wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków „Delta Świny” oraz obszarze ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Południowy brzeg znajduje się nad Starą Świną. Północna część wyspy zwana Darnie leży nad jeziorem Wicko Wielkie. Przy zachodnim brzegu wyspy biegnie kanał Byczy Rów, który oddziela ją od wyspy Warnie Kępy. Przy południowo-wschodnim brzegu znajduje się kanał Stara Głębia, oddzielający Wołczą Kępę od wyspy Lądko. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Wulwenkämpe. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Wołcza Kępa. Zobacz też Lista wysp Polski Przypisy
Wołoszyński Stawek

Wołoszyński Stawek (slovensky Vološinské pliesko) je nevelké morénové pleso, nalézající se několik desítek metrů severně od Polany pod Wołoszynem, v nadmořské výšce 1245 m, v Bielovodské dolině (polsky Dolina Białki) na polské straně Vysokých Tater. Při nízkém stavu vodní hladiny se rozděluje na dvě plesa, nebo i občas vysychá. Turistika Turistická značka černá – z Polany pod Wołoszynem na Rusinowu Polanu. Délka túry tam a zpět je stejná: 30 min. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wołoszyński Stawek na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wołoszyński Stawek na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě
Wołoszyński Stawek

Der Wołoszyński-See (pl. Wołoszyński Stawek) in Polen ist ein Gletschersee auf der Alm unter dem Wołoszyn (pl. Polana pod Wołoszynem) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Bukowina Tatrzańska und ist über einen schwarz markierten Wanderweg erreichbar. Weblinks Literatur Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Wołoszyński Stawek

Wołoszyński Stawek – niewielkie, okresowe jeziorko morenowe położone kilkadziesiąt metrów na północ od Polany pod Wołoszynem w Tatrach Wysokich, na wysokości około 1245 m n.p.m. Przy niskim stanie wody początkowo rozdziela się na dwa stawki, a następnie wysycha, choć rzadko w zupełności. Zazwyczaj jego długość i szerokość wynoszą po kilkanaście metrów. Szlaki turystyczne z Polany pod Wołoszynem na Rusinową Polanę. Czas przejścia w obie strony: 30 min. Przypisy
Woświn

Der Woświn (deutsch Wothschwiensee) ist ein Binnensee in der Woiwodschaft Westpommern in Polen. Der See liegt in Hinterpommern, etwa 60 Kilometer östlich von Stettin. Er hat die Form eines Rinnensees, ist 9,5 Kilometer lang und im Süden bis zu 2 Kilometer breit. Am Ufer umgibt ein Gürtel aus Laubwald den See. Unmittelbar am See liegen nur die Orte Trzebawie (Altenfließ) und Cieszyno (Teschendorf) am Ostufer sowie Oświno (Marienhagen) am Westufer, ferner die Wüstung Schwerinshof. Zu den Zuflüssen des Sees gehört im Süden der Dolgenbach. Der Abfluss ist im Nordosten der Oberbach, der in den nahe gelegenen Mellensee führt und von dort als Ukleja (Ückeley) weiter nach Norden fließt. Aus vorgeschichtlicher Zeit existieren slawische Burgwälle am Südufer und auf einer Landzunge namens Teufelsdamm. Die erste Nennung des Sees stammt aus dem Jahre 1284, als der pommersche Herzog Bogislaw IV. dem Kloster Dünamünde den Besitz des damals Woswin genannten Sees bestätigte. Später, wohl ab dem 14. Jahrhundert, gelangte der See in den Besitz der adligen Familie von Wedel. Jedenfalls seit dem 18. Jahrhundert und bis 1945 gehörte er zu den umliegenden, der Familie Wedel gehörenden Gütern Schwerin, Mellen, Altenfließ, Vehlingsdorf und Marienhagen. Seit 1818 lag der See im Gebiet des Kreises Regenwalde. 1859 wurde am Südrand des Sees die Bahnstrecke Stargard–Danzig errichtet. In diesem Zuge wurde der Wasserspiegel des Sees abgesenkt, so dass der See seitdem an dem neu gebauten Bahndamm endet. Nach 1945 kam der See, wie ganz Hinterpommern, an Polen. Er erhielt den polnischen Namen Woświn, der nach dem historischen, aus dem 13. Jahrhundert überlieferten Namen Woswin gebildet wurde. Literatur Kay von Wedel: Der Wothschwiensee, „ein dem Wedel’schen Geschlecht gehörender See“. In: Pommern. Zeitschrift für Kultur und Geschichte. Heft 3/2013, ISSN 0032-4167, S. 39–44. Weblinks Woświn auf YouTube Fußnoten
Woświn

Woświn (niem. Wotschwien See) – jezioro na Pojezierzu Ińskim, w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim, w gminie Węgorzyno, w dorzeczu Uklei. Jezioro znajduje się na obszarze pomiędzy miastami Węgorzyno i Dobra. Morfometria Jedno z największych jezior na Pojezierzu Ińskim i największe jezioro w dorzeczu Regi. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 767,5 ha do 809,7 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 78,5 m n.p.m. lub 78,9 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 9,4 m, natomiast głębokość maksymalna 28,1 m. Akwen osiąga długość ok. 9,5 km i szerokość ok. 2 km. Objętość wody w zbiorniku wynosi 75 840,8 tys. m³. Powierzchnia najbliższej zlewni Woświna wynosi 31,8 km², a całkowitej zlewni – 56,3 km². Czystość wody W 2000 roku dokonano badań czystości wody Woświna, gdzie oceniono stan wód na II klasę czystości, a jezioro otrzymało II kategorię podatności na degradację biologiczną. Jezioro znajduje się w Ińskim Parku Krajobrazowym. Woświn został objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków Ostoja Ińska. Łagodne wybrzeża sprawiają, że jest ono przyjazne dla kąpieli i rekreacji wodnej. Administratorem wód i gruntów pod wodami tego jeziora jest Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego, w imieniu którego działa Zachodniopomorski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie. Uprawnienia Skarbu Państwa w zakresie rybactwa śródlądowego wód Woświna jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Utworzył on obwód rybacki, który obejmuje wody Woświna wraz z odcinkiem Uklei od Woświna do jeziora Mielno, a także wody dopływu spod Wielenia do Woświna. Gospodarzem wód jeziora jest spółka "Gospodarstwo Rybackie w Ińsku", która prowadzi gospodarkę rybacką na obwodzie rybackim i pobiera opłaty za połów ryb. Na Woświnie obowiązywał zakaz używania jednostek pływających z napędem spalinowym Zgodnie z "Uchwałą Nr XXIX/173/2017 Rady Powiatu w Łobzie z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem spalinowym na wodach jeziora Woświn" dopuszcza się używanie jednostek pływających służących do amatorskiego połowu ryb napędzanych silnikami spalinowymi o mocy do 5 KM, z wyłączeniem skuterów wodnych, od 16 czerwca do 15 września w godzinach od 10 do 22. Hydronimia W poszczególnych latach nazwa jeziora została zapisana jako: Woswin (1284), Wotschwin-See (1780), Wotschwin (1789, 1895). Do końca II wojny światowej jezioro posiadało niemiecką nazwę Wothschwien-See. W 1964 roku na polskiej mapie przedstawiono nazwę Woswin. Nazwie Woświn przypisywano pochodzenie bałtyckie wskazując na litewskie ašvà (pol. kobyła) z dobrą etymologią indoeuropejską. Nazwę zaliczano do warstwy przedsłowiańskiej. Próba etymologii słowiańskiej wskazuje na niepoświadczony apelatyw *osy, -ъve (pol. osa, osika (drzewo)) lub derywat *osъvina o znaczeniu 'lasek osikowy', co nasuwa tezę iż nazwę terenową ponowiono na nazwę jeziora. Przypisy