NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Drassanes de Gdańsk

Les Drassanes de Gdańsk (polonès: Stocznia Gdańska) eren unes drassanes poloneses situades a Gdańsk, a l'illa Ostrów dins de les aigües del riu Martwa Wisla. Actualment, l'antiga instal·lació industrial ha esdevingut un espai d'exposició on es recorre 150 anys de la història de Gdańsk: des de meitats del seglex XIX, quan Prússia va construir les primeres drassanes, l'evolució durant les dos guerres mundials, el règim comunista i la lluita pacífica per la llibertat que va canviar el rumb de la Guerra Freda. El recinte acull el Centre Europeu de Solidarność (ECS), un museu i institució cultural que preserva la memòria del moviment obrer que va desafiar el règim comunista. Construcció Van ser creades després de 1945 en els terrenys prèviament ocupats per les drassanes "Kaiserliche Werft" (fundades en 1844) i "Schichau-Werft" (fundades en 1890). Durant l'època de la República Popular de Polònia van ser conegudes com les drassanes Lenin. El "SS Soldek", un carguer de carbó i altres minerals, va ser el primer vaixell d'altura construït a Polònia després de la Segona Guerra Mundial. Actualment, es conserva com a vaixell museu a Gdańsk. Importància històrica Les drassanes de Gdańsk van obtenir fama internacional l'agost del 1980, quan una vaga liderada per l'electricista Lech Wałęsa va fundar el primer sindicat llioure i independent del bloc soviètic (Solidarność). Tot i la posterior repressió del règim comunista, el moviment va mantenir viva la resistència i va esdevenir un referent global en la lluita pels drets humans i laborals.Actualment, l'exposició del Centre Europeu de Solidarność (ECS) posa al centre de la narrativa l'experiència social i política de les drassanes durant l'època comunista, presentant-la com un espai de rebel·lió contra la dictadura i com una autèntica "fàbrica de la solidaritat" , on els treballadors van demostrar que la societat civil organitzada pot desafiar un règim totalitari. Vegeu també Lech Wałęsa Enllaços externs Pàgina oficial de les Drassanes de Gdańsk Arxivat 2009-08-26 a Wayback Machine. Fenomen de Solidaritat Arxivat 2007-02-22 a Wayback Machine. (ES, PL, EN, DE, FR, RU) Referències
Astillero de Gdansk

El Astillero de Gdańsk (Stocznia Gdańska) es uno de los mayores astilleros polacos. Está situado en Gdańsk, en la ribera izquierda del Martwa Wisła y en la isla Ostrów. Fue creado tras 1945 en los terrenos previamente ocupados por los astilleros Kaiserliche Werft (fundado en 1844) y Schichau-Werft (fundado en 1890). Durante la época de la República Popular de Polonia fue conocido como el Astillero Lenin. Tiene la categoría de Patrimonio Europeo. El astillero Gdansk obtuvo fama internacional cuando fue fundado el sindicato Solidaridad (Solidarność) en septiembre de 1980. Primer barco SS Sołdek, un carguero de carbón y otros minerales, fue el primer barco construido en Polonia tras la Segunda Guerra Mundial. Fue el primero de 29 barcos de tipo B30, construidos entre 1949 y 1954 en el astillero. Actualmente el barco se conserva como barco museo en Gdańsk. Véase también Agosto de 1980 (Polonia) Solidarność Lech Wałęsa Enlaces externos Página oficial del Astillero Gdansk Fenómeno de Solidaridad (ES, PL, EN, DE, FR, RU)
Chantiers navals de Gdańsk

Les chantiers navals de Gdańsk (en polonais : Stocznia Gdańska) sont un grand chantier naval polonais, situé dans la ville de Gdańsk, sur la mer Baltique. Les chantiers acquièrent une renommée internationale quand le syndicat libre Solidarność y est fondé en septembre 1980, après une importante grève. Les chantiers sont situés sur la rive droite de la Martwa Wisła (en) et sur l'île d'Ostrów. Ces chantiers sont fondés en 1945 comme entreprise nationale sur les anciens sites des chantiers navals allemands Schichau-Werft et Danziger Werft, lorsque la ville de Dantzig devient polonaise après la Seconde Guerre mondiale et est le principal site de construction navale polonais. En décembre 1970, une révolte ouvrière est sévèrement réprimée par le régime communiste et fait 42 morts. Lors de l'accord de Gdansk d'août 1980 entre les grévistes et le gouvernement polonais, un Monument aux ouvriers du chantier naval tombés en 1970, constitué de trois grandes croix d'acier, est érigé à l'entrée du chantier. Les chantiers navals historiques ont reçu le Label du patrimoine européen. Navires construits aux Chantiers navals de Gdańsk Sołdek, premier navire construit en Pologne après la Seconde Guerre mondiale, aux chantiers de Gdansk et aujourd'hui navire-musée à Gdansk. Running On Waves, trois-mâts goélette à voile d'étai, lancé en 2011. Annexes Liens externes Site officiel du Stocznia Gdańska Présentation du phénomène Solidarité Portail de la Pologne Portail de l'industrie
Șantierul Naval Gdańsk

Șantierul Naval Gdansk (în poloneză Stocznia Gdańsk Spółka Akcyjna) este cel mai mare șantier naval din Polonia. Până în 1990 a purtat numele lui Vladimir Ilici Lenin și a fost leagănul mișcării Solidaritatea, care a dus la prăbușirea Blocului de Est.
Gdańskvarvet

Gdańskvarvet (Stocznia Gdańska), tidigare benämnt Leninvarvet, är ett skeppsvarv i Gdańsk, Polen. Här grundades fackföreningen Solidaritet. Varvet var ursprungligen Werft Danzig och gick senare under namnet Schichauvarvet och från 1932 The International Shipbuilding & Engineering Co., Limited. På platsen för detta, under andra världskriget svårt skadade varv, startades 1945, då staden tillfallit Polen, det statliga Leninvarvet. Det nuvarande namnet infördes i samband med privatisering 1990.
Kaufhaus Rudolf Petersdorff

Das ehemalige Kaufhaus Rudolf Petersdorff (heute Kaufhaus Kameleon) ist ein Geschäftshaus in Breslau, das 1927–1928 nach Entwurf des Berliner Architekten Erich Mendelsohn an der damaligen Schuhbrücke, heute Ulica Szewska 6/7 erbaut wurde. Das bis heute fast unveränderte Eckgebäude beherbergt unter anderem einen Biedronka-Supermarkt. Baubeschreibung Der sechsgeschossige Bau ist als Stahlskelettbau ausgeführt und bedeckt fast die gesamte rechteckige Grundstücksfläche. In der hinteren Ecke des Grundstücks befindet sich ein Lichthof. An der Straßenecke ist ein halbkreisförmiger Erkerturm angeordnet, der über die Ulica Oławska (Ohlauer Straße) ragt. Die Fassaden sind mit Travertinplatten verkleidet. Die Westfassade des Gebäudes (an der Ulica Szewska, ehemals Schuhbrücke) besitzt horizontal durchlaufende Fensterbänder. Auf der nördlichen Seite enden die Fensterbänder in der Rundung des Erkerturms. Die Nordfassade besitzt große Einzelfenster mit einer gleichmäßigen Verteilung über die gesamte Fassadenfläche. Im Bereich der Rundung (Erkerturm) und der gesamten Westfassade sind die Fensterbänder durch ein Sohlbankgesims akzentuiert. Bei der Nordfassade ist die sechste Etage, mit Ausnahme der herausragenden Rundung, als Staffelgeschoss ausgeführt. Das Staffelgeschoss der Westfassade beginnt in der fünften Etage und befindet sich in den hinteren zwei Dritteln der Fassade. Das Erdgeschoss ist über die gesamte Höhe verglast (Schaufenster). Im Bereich der Ulica Szewska (Schuhbrücke) ist die Glasfront um zirka 1,5 m (entsprechend dem Radius des Erkerturms) zurückgesetzt, um eine Überdachung des mittigen Haupteinganges zu erreichen. Um die Straße hier zu verbreitern, wurde außerdem das Gebäude ungefähr 3 Meter hinter der vormaligen Bauflucht erbaut. Das ältere Nachbargebäude Ulica Szewska 5 (Schuhbrücke 5) erhielt deshalb einen Durchgang (Kolonnade). Literatur Bruno Zevi: Erich Mendelsohn. The Complete Works. Birkhäuser, Basel 1999, ISBN 3-7643-5975-7. Klaus Klöppel: Breslau. Niederschlesien und seine tausendjährige Hauptstadt. 2010. Weblinks Kaufhaus Rudolf Petersdorff. In: archINFORM.
Dom Handlowy Kameleon

Dom Handlowy Kameleon, dawniej: Dom towarowy Rudolfa Petersdorffa (niem.: Kaufhaus Rudolf Petersdorff) – zabytkowy dom towarowy we Wrocławiu, położony przy ulicy Szewskiej 6/7. Opis Wzniesiony na wówczas nowatorskiej konstrukcji stalowej pokrytej betonem. Zbudowany na planie zbliżonym do kwadratu, podpiwniczony, sześciopiętrowy (dwie ostatnie kondygnacje cofnięto względem lica o 1,75 m), kryty płaskim dachem. Posiada 3 klatki schodowe, 2 windy osobowe i 2 towarowe. Budynek ma dwie różne elewacje w stylu ekspresjonistycznym: od ul. Szewskiej jest dłuższa, o podziałach horyzontalnych (ścianki podparapetowe ujęte w mosiężne gzymsy, licowane herceńskim trawertynem i pasy okien o mosiężnej ślusarce) oraz z zaokrąglonym, wysuniętym wykuszem, pełni rolę reprezentacyjnej fasady. Elewacja od ul. Oławskiej ma regularnie rozmieszczone rzędy prostokątnych okien. Parter całego budynku jest całkowicie przeszklony i cofnięty oraz wydzielony wydatnym gzymsem. Pierwotny, modernistyczny wystrój wnętrz powstał wg projektu Heinricha Tischlera. Historia Został wzniesiony na miejscu kamienicy czynszowej w latach 1927–1928 wg projektu Ericha Mendelsohna z wykorzystaniem starszego domu handlowo-produkcyjnego. To jedyny we Wrocławiu budynek zaprojektowany przez tego architekta. Jego nowatorska koncepcja i nowoczesna konstrukcja miały istotne znaczenie w rozwoju architektury domów towarowych. W 1945 r. budynek został uszkodzony, zwłaszcza okładziny elewacji oraz wnętrza. Wyremontowany na początku lat 60., przy czym dokonano istotnych zmian konstrukcji dachu (odwrócono spadki, usunięto jego częściowe przeszklenie). Od 1992 r. prowadzono modernizację i adaptację wnętrz (m.in. wymieniono wciąż działające windy na nowe). W 2007 r. obiekt przebudowano i wyremontowano wg projektu biura KMA Kabarowski Misiura Architekci, dokonując wielu zmian sprzecznych z pierwotnym projektem, zwłaszcza we wnętrzach. Przypisy Linki zewnętrzne dane techniczne zdjęcia dawne i współczesne
Kaukasisch-Islamischer Friedhof (Warschau)

Der Kaukasisch-Islamische Friedhof (auch: Muslimisch-Kaukasischer Friedhof, polnisch: Muzułmański Cmentarz Kaukaski) ist ein ehemaliger islamischer Friedhof an der Ulica Młynarska 58/60 im Warschauer Stadtbezirk Wola. Die nur etwa 1.000 Quadratmeter große Anlage grenzt im Norden an den großen Jüdischen Friedhof und im Süden an den Evangelisch-Augsburgischen Friedhof an. Geschichte Der Friedhof ist der ältere von zwei islamischen Begräbnisplätzen in Warschau. Im Jahr 1830 wurde das Grundstück zum Friedhof von der Warschauer Evangelisch-Augsburgischen Gemeinde für 2152 Rubel erworben. Hier wurden islamische Soldaten der in Kongresspolen stationierten russischen Armee sowie polnische Kaufleute islamischen Glaubens beigesetzt. Der Friedhof wurde bis 1867 genutzt; nach nur 37 Jahren musste er wegen Überbelegung geschlossen werden. Eine Nachfolgeanlage (Tatarisch-Islamischer Friedhof) entstand nur wenige hundert Meter von ihm entfernt. Während des Warschauer Aufstandes wurde er in dem hier stark umkämpften Gebiet erheblich beschädigt. Die Bataillone „Wigry“ und „Antoni“ der Polnischen Heimatarmee waren in Friedhofsnähe eingesetzt und in Kämpfe mit deutschen Einheiten verwickelt. Heute ist der aufgelassene Friedhof eine ummauerte Wiese. Unter den nur wenigen noch erhaltenen Grabplatten befinden sich die von Jan Murza Tarak Buczacki († 1851, Übersetzer des Korans ins Polnische) und Zachariasz Kieński († 1857, General). Die Anlage wurde am 7. Juni 1992 unter Denkmalschutz (Nummer 1523) gestellt. Literatur Julius A. Chroscicki und Andrzej Rottermund, Architekturatlas von Warschau, 1. Auflage, Arkady, Warschau 1978, S. 172 Grzegorz Piątek, Jarosław Trybuś, Warschau. Der thematische Führer durch Polens Hauptstadt, Kamil Markiewicz (Uebers), ISBN 978-3-89728-070-0, Schröder, Verlag für Regionalkultur, Diepholz 2009, S. 241 f. Weblinks
Muzułmański Cmentarz Kaukaski

Muzułmański Cmentarz Kaukaski – zabytkowy cmentarz muzułmański znajdujący się w Warszawie przy ulicy Młynarskiej 60. W lipcu 2014 cmentarz, razem z pięcioma innymi nekropoliami tworzącymi zespół zabytkowych cmentarzy wyznaniowych na Powązkach, został uznany za pomnik historii. Historia Muzułmański Cmentarz Kaukaski jest starszym z dwóch (drugi to Muzułmański Cmentarz Tatarski) istniejących w Warszawie cmentarzy muzułmańskich. Jest położony pomiędzy cmentarzami: żydowskim i ewangelicko-augsburskim. Powstał na gruntach zakupionych w 1830 roku za 2152 ruble od warszawskiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Został założony w latach 1838−1839. Przy bramie znajdował się niewielki dom, zajmowany przez dozorcę cmentarnego. Nekropolia była użytkowana do 1867. Chowano na niej żołnierzy wyznania muzułmańskiego z wojska rosyjskiego oraz przyjezdnych kupców i mieszkańców Warszawy. Cmentarz zamknięto po 30 latach użytkowania. Podczas powstania warszawskiego cmentarz wraz z sąsiadującymi cmentarzami ewangelickimi był terenem ciężkich walk. Broniły go bataliony „Wigry” i „Antoni” Armii Krajowej. Obecnie cmentarz ponownie jest czynny. Chowani są tu uchodźcy z Czeczenii. Nekropolia ma powierzchnię ok. 1000 m². Pochowani Jan Buczacki (zm. 1851) – polski Tatar, uważany kiedyś za pierwszego tłumacza Koranu na język polski Zachariasz Kieński (zm. 1857) – generał Galeria Przypisy Bibliografia Karol Mórawski: Warszawskie cmentarze. Przewodnik historyczny. Warszawa: PTTK „Kraj”, 1991, s. 148-149. ISBN 83-7005-333-5.
Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Nehrybce

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Nehrybce – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Przemyśl I. Historia Nehrybka była wzmiankowana już w 1389 roku jako Nehrzebka. W XVI wieku wzmiankowano cerkiew, a w 1885 roku zbudowano murowaną cerkiew. Po wysiedleniu miejscowych grekokatolików, do Nehrybki przybyli polscy repatrianci z terenu mościckiego i dobromilskiego oraz sybiracy. 19 maja 1946 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została utworzona ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Pikulice. W skład ówczesnej parafii weszły Nehrybka, Łuczyce i Sielec, a pierwszym ekspozytem został dziekan mościcki ks. Józef Grygiel. Na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew. W latach 1977–1981 zmieniono nazwę wsi na Podgrodzie i w tym czasie była parafia Podgrodzie. Na terenie parafii jest 992 wiernych, mieszkających w Nehrybce i Przemyślu (ul. Obozowa i Juliusza Słowackiego - nr 126). Proboszczowie parafii: 1946–1950. ks. Józef Grygiel (ekspozyt). 1950–1968. ks. Stanisław Pyrkosz (ekspozyt). 1968–1971. ks. dr Zdzisław Majcher. 1971–1972. ks. Stanisław Stęchły. 1972–2004. ks. prał. Stanisław Tomaszek. 2004–2011. ks. dr Wojciech Pac. 2013– nadal ks. Andrzej Pawlik. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Kościół św. Stanisława w Sobkowie

Kościół świętego Stanisława w Sobkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w Sobkowie, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu chęcińskiego diecezji kieleckiej. Świątynia została zbudowana około 1560 roku jako zbór kalwiński przez pierwszego właściciela Sobkowa, Stanisława Sobka z Sulejowa. Jego syn, Stanisław Sobek junior, przekazał kościół w ręce katolików około 1570 roku. W tym czasie przy kościele powstała wspólnota parafialna, chociaż formalną parafią była wspólnota działająca przy świątyni w Mokrsku. Po gruntownej konserwacji świątyni, wykonanej przez ówczesnego właściciela Sobkowa, Stanisława Szaniawskiego, w 1744 roku biskup Michał Ignacy Kunicki konsekrował kościół. Przypisy
Stawy Parku w Jarocinie

Stawy w Jarocinie – dwa zbiorniki wodne na Lipince. Stawy są położone na terenie Parku Miejskiego w Jarocinie. Położenie Stawy są zlokalizowane w Parku Miejskim w Jarocinie. Pierwszy, większy staw znajduje się w miejscu dostępnym dla odwiedzających park. Ponadto, w czasie festiwalu rockowego większy staw pełni funkcję kąpieliska. Drugi, mniejszy staw znajduje się w miejscu w większej części niedostępnym dla zwiedzających park. Historyczne znaczenie Między XIII a XV wiekiem większy (w tamtych czasach jedyny) staw pełnił dość ważną rolę. W tamtych czasach Skarbczyk otaczała wykopana fosa, która była zasilana wodami stawu. Bibliografia Strona internetowa "Nasze Miasto Jarocin - wydarzenia. Temat - "Staw w Jarocinie: W przeszłości był niedostępny dla mieszkańców Jarocina"" Wielkopolska biblioteka krajoznawcza NR 34/Wydanie Pierwsze, Paweł Anders "Jarocin", str. 39.
Kościół św. Katarzyny i św. Jana Apostoła w Seceminie

Kościół świętej Katarzyny i świętego Jana Apostoła w Seceminie – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w dawnym mieście, obecnie wsi gminnej Secemin, w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu koniecpolskiego diecezji kieleckiej. Historia Świątynia została ufundowana przez Piotra Szafrańca i wybudowana jako niewielka murowana budowla w 1402 roku. W 1558 roku kościół został zamieniony na zbór protestancki przez Stanisława Szafrańca. W tym czasie murowana świątynia została rozbudowana przez innowierców. W 1617 roku kościół powrócił do katolików. W tym sam roku świątynia została konsekrowana przez krakowskiego biskupa pomocniczego, Tomasza Oborskiego. W 1 połowie XVIII stulecia budowla została przebudowana, w XIX wieku została odnowiona. W świątyni znajdują się organy z 1919 roku, wykonane przez firmę Rieger (opus 2082). Obecnie nie są w najlepszym stanie. Galeria Przypisy
Kamienica Strisowera w Jarosławiu

Kamienica Strisowera – jeden z zabytków architektury mieszczańskiej w Jarosławiu. Zbudowana w latach 1898-1899 dla Juliusza Strisowera – przedsiębiorcy, zasłużonego wiceburmistrza miasta, prezesa kahału w Jarosławiu. Na parterze mieściła się restauracja i kawiarnia „Grand”, późniejsza „Stylowa”. Należy do najbardziej reprezentacyjnych kamienic miasta nawiązujących do najlepszych wzorców XIX-wiecznej architektury Wiednia i Lwowa. Obecnie siedziba Podkarpackiego Banku Spółdzielczego. Literatura Tablica informacyjna w ramach projektu „Jarosławski Park Kulturalny”
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Oleśnicy

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Oleśnicy – rzymskokatolicki kościół parafialny mieszczący się w mieście Oleśnica w województwie świętokrzyskim. Należy do dekanatu stopnickiego diecezji kieleckiej. Historia Pierwszy kościół pod wezwaniem świętego Floriana został wzniesiony z drewna. Druga świątynia pod tym samym wezwaniem została wzniesiona i konsekrowana w 1406 roku. Pamiątką po niej jest kamień fundacyjny znajdująca się obecnie w murze nawie głównej. Następny kościół w stylu gotyckim został wzniesiony dzięki staraniom kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, doradcy króla Władysława II Jagiełły. W 1563 roku budowla została przejęta przez kalwinów. W 1619 roku kościół wrócił do katolików i został odrestaurowany. Obecna świątynia została odbudowana w 1866 roku, po pożarze w 1854 roku. Następnie została rozbudowana w latach 1888 i 1889. konsekrował ją w 1897 roku biskup Tomasz Teofil Kuliński. W 1944 roku, gdy przez miejscowość biegła linia frontu wschodniego, kościół został częściowo uszkodzony. Wojska sowieckie urządziły w świątyni stajnie. Żołnierze rozpoczęli wtedy grabież wyposażenia. Po wojnie kościół został odrestaurowany dzięki staraniom księdza Marka Lejczaka. Galeria Przypisy
Central nuclear de Żarnowiec

La Central nuclear de Żarnowiec​ ( en polaco: Elektrownia Jądrowa Żarnowiec)​ iba a ser la primera planta de energía nuclear en Polonia. Debido a los cambios en la situación económica y política en Polonia después de 1989, así como las protestas públicas en las finales de 1980 y principios de los 90 que se intensificaron a raíz del accidente de Chernobyl, la construcción fue cancelada. La planta fue planeada para ocupar 70 hectáreas de superficie, mientras que todo el complejo con instalaciones relacionadas y edificios de apoyo tomarían 425 ha. El diseño incorpora cuatro reactores de agua a presión VVER-440 de diseño soviético producido en fábricas de Škoda en la extinta Checoslovaquia, con capacidad de 440 MWe cada una, para una potencia combinada de 1.600 MWe. Véase también Energía nuclear Combustible nuclear Reactor nuclear Referencias
Centrale nucléaire de Żarnowiec

Le projet de centrale nucléaire de Żarnowiec (en polonais Elektrownia Jądrowa Żarnowiec) devait être la première centrale nucléaire de la République populaire de Pologne, mais après les changements économiques et politiques survenus en 1989, ainsi que les manifestations qui eurent lieu après la catastrophe de Tchernobyl, sa construction a été abandonnée. Historique L'emplacement de la centrale a été choisi après sept années d'études géologique, sismique et démographique. La centrale devait à terme occuper 70 ha, et l'ensemble du site aurait occupé à terme 425 ha, au sud du lac Żarnowiec et du village de Żarnowiec, et à proximité de la mer Baltique. La construction a commencé en 1982. Il était prévu d'installer quatre réacteurs de 440 MWe chacun, pour une puissance totale de 1 600 MWe. La première tranche était planifiée pour 1989 et la deuxième pour 1990. Fin 1983 les dates ont été repoussées à 1990 et 1991. Après la catastrophe de Tchernobyl des modifications ont été prévues pour améliorer la sécurité, ainsi que l'utilisation d'équipements de Siemens AG. Le 2 décembre 1989, le gouvernement de Tadeusz Mazowiecki décide de suspendre les travaux, le temps d'organiser une consultation de la population. Le 27 mai 1990 un référendum indique que 86.1% des participants sont contre la poursuite de la construction. Le 17 décembre 1990 le conseil des ministres initie la liquidation de la centrale. Le club polonais d'écologie a joué un rôle important pour marquer un coup d'arrêt aux projets potentiellement dangereux engagés par l'ancien régime. Impact et conséquences environnementales Il était prévu que la centrale utilise les eaux du lac pour son refroidissement, et il était estimé que la température du lac allait augmenter d'environ 10°, ce qui aurait eu comme conséquence l'absence de glace en hiver. Pour éviter une augmentation incontrôlée de la végétation, des poissons herbivores tels que des carpes de roseau (Ctenopharyngodon idella) ont été introduits dans le lac. Lors de cette phase et afin de limiter la population d'espèces carnivores, les quota de pêche ont été supprimés. Après l'abandon de la construction de la centrale, ces critères n'ont pas été modifiés, ce qui a causé l'effondrement de la population de poissons dans le lac. La station de pompage qui utilise à présent l'eau du lac provoque des variations importantes du niveau de l'eau, ce qui cause l'érosion des berges. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Żarnowiec Nuclear Power Plant » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Carte des centrales nucléaires en Europe Liens externes Photo des ruines de la centrale Rapport de l'AIEA concernant la centrale de Zarnowiec, 6 juin 1990. Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail de la Pologne
Centrale nucleare di Żarnowiec

La centrale nucleare di Żarnowiec è una centrale nucleare polacca situata nella frazione di Kartoszyno, nel comune di Krokowa, nel distretto di Puck, nel voivodato della Pomerania. La centrale doveva essere costituita da 4 reattori VVER da 440 MW ciascuno. Il progetto è del 1982, ma per problemi economici e per l'incidente di Černobyl' il progetto fu accantonato nel 1989. Espansione dell'impianto Per il nuovo programma nucleare polacco si prospetta di riutilizzare il sito, avendo tutte le qualità per l'installazione di un moderno reattore. Dovrebbe quindi essere uno dei due siti per le prime due centrali polacche, come sito per la centrale nella posizione nord-occidentale, assieme all'ipotesi di Kopań. La tecnologia dei reattori non è definita, visto che sono stati fatti accordi preliminari per la fornitura di reattori di svariate tipologie. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Żarnowiec Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org.