NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szałasiska (Dolina Rybiego Potoku)

Szałasiska – niewielka polana w Dolinie Rybiego Potoku w polskich Tatrach Wysokich, położona w lesie nad Drogą Oswalda Balzera powyżej Włosienicy, na stoku poniżej Opalonego. Znajduje się na wysokości ok. 1340–1390 m. Dawniej była to użytkowana pastersko polana należąca do Hali Morskie Oko. W początkowym okresie istnienia polany wypasano na niej owce, funkcjonował na niej szałas i stąd nazwa polany. Owce wypasano tylko krótko wiosną, potem przepędzano je do Doliny za Mnichem. Po utworzeniu Tatrzańskiego Parku Narodowego wypas na polanie zniesiono. W ostatnich latach jej pasterskiego użytkowania trzymano na niej tylko krowy i jagnięta. Według danych z dzieła „Pasterstwo Tatr Polskich i Podhala” (t. VI – mapa) jeszcze w 1956 r. znajdowały się na niej 4 zabudowania pasterskie. Inwentaryzacja z 1975 r. nie wykazała już żadnego z nich. Od dawna już polana jest użytkowana jako letnia baza namiotowa PZA dla zrzeszonych taterników. Przypisy Linki zewnętrzne Baza tatrzańska PZA – lato 2013
Szpital Powiatowy w Chrzanowie

Szpital Powiatowy w Chrzanowie – jedyny szpital na terenie powiatu chrzanowskiego. Szpital posiada 22 oddziały szpitalne. W szpitalu funkcjonuje Szpitalny Oddział Ratunkowy (SOR). Szpital posiada zmodernizowane w 2011 roku lądowisko dla helikopterów ratunkowych. Poprzedni wyburzony już szpital został oddany do użytku w 1933 roku. Początkowo nosił imię marszałka Józefa Piłsudskiego, a po II wojnie światowej Bolesława Bieruta. Składał się z sześciu oddziałów. W nowych budynkach szpital funkcjonuje od ok. 1994-1998 roku. Przypisy
Słupia Wielka (przystanek kolejowy)

Słupia Wielka − wąskotorowy kolejowy przystanek osobowy w Słupi Wielkiej, w Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie średzkim, w gminie Środa Wielkopolska. Charakterystyka Należy do Średzkiej Kolei Powiatowej. Znajduje się na linii kolejowej ze Środy Wielkopolskiej Miasto do Zaniemyśla. Linia ta została otwarta w dniu 19 sierpnia 1909 roku. Pierwszy pociąg przejechał przez nią w dniu 1 maja 1910 roku. Obecnie przez przystanek jeżdżą pociągi turystyczne (od maja do końca sierpnia). Przypisy
Uroczyska Puszczy Solskiej

Uroczyska Puszczy Solskiej (PLH060034) – specjalny obszar ochrony siedlisk obejmujący pięć enklaw na terenie Puszczy Solskiej o łącznej powierzchni 34 671,49 ha. W obszarze występuje 17 typów siedlisk z załącznika I dyrektywy siedliskowej, wśród których można wymienić następujące: bory bagienne torfowiska wysokie i przejściowe wyżynny jodłowy bór mieszany żyzna buczyna karpacka grąd las łęgowy ziołorośla bór chrobotkowy łąki świeże zmiennowilgotne łąki trzęślicowe Świat zwierzęcy reprezentuje m.in. 18 gatunków z załącznika II dyrektywy siedliskowej: wilk Canis lupus ryś Lynx lynx przeplatka aurinia Euphydrias aurinia czerwończyk nieparek Lycaena dispar trzepla zielona Ophiogomphus cecilia zalotka większa Leucorrhinia pectoralis minóg strumieniowy Lampetra planeri głowacz białopłetwy Cottus gobio piskorz Misgurnus fossilis koza pospolita Cobitis taenia kumak nizinny Bombina bombina traszka grzebieniasta Triturus cristatus żółw błotny Emys orbicularis bóbr europejski Castor fiber wydra Lutra lutra mopek zachodni Barbastella barbastellus nocek Bechsteina Myotis bechsteinii nocek duży Myotis myotis Przypisy Bibliografia Stachyra P. 2012. Uroczyska Puszczy Solskiej. pp. 310-315. W: Rogała D., Marcela A. (red.). Obszary Natura 2000 na Podkarpaciu. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Rzeszowie, Rzeszów 2012. ISBN 978-83-934061-1-1
Uroczyska Puszczy Solskiej

Uroczyska Puszczy Solskiej este o arie protejată (sit de importanță comunitară — SCI) din Polonia întinsă pe o suprafață de 34.671,39 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Uroczyska Puszczy Solskiej este situat la coordonatele 50.4251°N 23.0148°E﻿ ()50.4251; 23.0148. Înființare Situl Uroczyska Puszczy Solskiej a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2007 pentru a proteja 1 specie de plante și 18 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea continentală, aria protejată conține 17 habitate naturale: Păduri de fag Asperulo-Fagetum, Păduri de stejar și carpen Galio-Carpinetum, Mlaștini împădurite, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae), Păduri de brad Holy Cross (Abietetum polonicum), Păduri central-europene de pin scoțian cu licheni, Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Turbării active, Mlaștini oligotrofe degradate, capabile încă de regenerare naturală, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Vegetație psamofilă uscată cu pășuni deschise de Corynephorus și Agrostis, Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Cursuri de apă de la nivel de câmpie la nivel montan, cu vegetație Ranunculion fluitantis și Callitricho-Batrachion. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (1): Hamatocaulis vernicosus amfibieni (2): buhai de baltă cu burta roșie (Bombina bombina), triton cu creastă (Triturus cristatus) mamifere (7): liliac cârn (Barbastella barbastellus), lupul (Canis lupus), castor (Castor fiber), vidră de râu (Lutra lutra), râs eurasiatic (Lynx lynx), liliac cu urechi mari (Myotis bechsteinii), liliac comun (Myotis myotis) nevertebrate (4): fluturele auriu (Euphydryas aurinia), libelule (Leucorrhinia pectoralis), fluturele purpuriu (Lycaena dispar), Ophiogomphus cecilia pești (4): zvârluga (Cobitis taenia), zglăvoacă (Cottus gobio), cicar (Lampetra planeri), țipar (Misgurnus fossilis) reptile (1): țestoasa de baltă (Emys orbicularis) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Polonia
Wiatrak holenderski przy ul. Milczańskiej w Poznaniu

Wiatrak - Turbina Wietrzna – zabytkowy obiekt znajdujący się w Poznaniu przy ul. Milczańskiej na Łacinie. Historia Obiekt został indywidualnie zaprojektowany i zbudowany w latach 1910–1912 dla potrzeb gospodarstwa ogrodniczego należącego do Franciszka Rybaka. Konstrukcja obiektu powstała zgodnie z wytycznymi i według koncepcji fundatora. Wybrane elementy stalowe zbiornika, cześć instalacji hydraulicznej zostały częściowo wykonane w Poznaniu, pozostałe elementy sprowadzono z zagranicy. Obiekt służył do pozyskiwania, gromadzenia oraz stałego zaopatrzenia w bieżącą wodę domu, sąsiednich pól, sadów oraz szklarni należących do ogrodnictwa właścicieli. Obiekt był zasilany wyłącznie siłą wiatru, która służyła do napędzania wielo-płatowej turbiny wiatrowej oraz systemu gromadzenia i nawadniania. Następnie miał zostać wykorzystany do produkcji energii elektrycznej (co nigdy nie nastąpiło). W trakcie swojego istnienia turbina była świadkiem wielu interesujących wydarzeń. Po kilku latach bezawaryjnego działania, w momencie wybuchu powstania wielkopolskiego w 1918 roku, właściciele uszyli z prześcieradeł oraz inletu długą biało-czerwoną flagę, która była wywieszona od samej góry do dołu obiektu. W trakcie drugiej wojny światowej zaginęła również dokumentacja techniczna obiektu wraz z liczną dokumentacją fotograficzną. Z końcem wojny w 1945 roku żołnierze niemieccy z karabinem wyborowym znajdowali się w odkrytym, stalowym zbiorniku na szczycie obiektu strzelając do nacierających Rosjan. Żołnierze rosyjscy ostrzelali obiekt z ciężkiej broni – co najmniej jeden celny strzał w konstrukcję murowaną poniżej zbiornika od strony wschodniej powodując widoczne do dzisiaj przesunięcie cegieł do wewnątrz obiektu oraz celny strzał w wieżę stalową. Obiekt przechylił się też nieznacznie w tym kierunku. Ponadto, od strony wschodniej i południowej, są widoczne liczne ślady pocisków na cegłach od strony zewnętrznej. Obiekt jest oryginalny w swoim rozwiązaniu w skali kraju i stanowi unikat pod względem całości przyjętych rozwiązań (turbina wietrzna, pompa wodna, zbiornik, rozprowadzenie wody), będąc połączeniem wiatraka z wieżą ciśnień. Obiekt zlokalizowany przy ul. Milczańskiej w Poznaniu dnia 9 marca 1993 został wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-410. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzony jest nakaz rewitalizacji wiatraka. Otoczenie W kierunku północnym: trasa tramwajowa na Franowo, Piaśnica, Malta. W kierunku południowym: estakada w ciągu ul. B. Krzywoustego, dolina Obrzycy. Na wschód: pozostałości bocznicy Średzkiej Kolei Powiatowej, os. Lecha. Na zachodzie: Centrum handlowe Posnania, Rondo Rataje. Pod koniec XX w. oraz w XXI w. w bezpośredniej bliskości zostały wybudowane osiedla z budynkami mieszkaniowymi wielorodzinnymi (Polanka, Zielony Taras). Uwagi Przypisy
Wielkie Bagno Kurowskie

Wielkie Bagno Kurowskie (także Kurowskie Błota, niem. Grosse Kurowsche Bruch) – duża wyspa na Międzyodrzu na wschód od Kurowa. Ograniczona wodami Żeglicy, Skośnicy, Przecznicy oraz Obnicy, Pławnego Nurtu. Od północy w wyspę wbija się Jezioro Kurowskie. Na części obszaru wyspy znajduje się rezerwat przyrody Kurowskie Błota. Przypisy
Wieża ciśnień w Kościanie

Wieża ciśnień w Kościanie – wieża ciśnień znajdująca się przy ulicy Czempińskiej w Kościanie w województwie wielkopolskim. Historia Historia kościańskich wodociągów sięga XV wieku, kiedy to drewnianymi rurami wodę kierowano na Rynek, a czerpał ją specjalny pracownik – lejwoda. W późniejszym okresie wykopano 10 studni miejskich. Poziom wód obniżał się w nich znacząco, w związku z czym mieszkańcy czerpali wodę bezpośrednio z kanału Obry, co skutkowało zachorowaniami, a nawet epidemią tyfusu (1896). W latach 1896–1904 wykopano więc studnie typu abisyńskiego, ale i one z czasem nie zaspokajały miejskiego zapotrzebowania na wodę. W 1902 rozpoczęto poszukiwania firmy, która kompleksowo rozwiąże kwestię zaopatrzenia Kościana w wodę. Wygrała koncepcja Xavera Geislera z Poznania. Wieża wraz z wodociągami została zbudowana w stylu neogotyckim, a cała sieć rozpoczęła działalność 18 listopada 1908. Wieża ucierpiała w 1945, kiedy to została trafiona kilkoma pociskami czołgowymi – uszkodzony był dach, zbiornik na wodę i mury. Została wyremontowana i działała w pełni do lat 60. XX wieku, ale potem, w miarę otwierania kolejnych ujęć wodnych, stanowiła już tylko rezerwuar. Z eksploatacji wyłączono ją w latach 90. XX wieku, zaś w 2013 roku po gruntownym remoncie w jej wnętrzu powstała ścianka wspinaczkowa oraz obserwatorium astronomiczne. Architektura Budowla ma 40 metrów wysokości i została założona na planie kwadratu o boku długości 8,76 metra. Stalowy, nitowany zbiornik wodny systemu Thiema (pojemność 250 m³) umieszczono na wysokości 25 metrów. Geisler, mimo rodzących się w architekturze tendencji modernistycznych stworzył dzieło mocno zindywidualizowane, o formach mocno historycznych. Prawdopodobną inspiracją dla formy wieży mógł być herb Kościana, jak również oddany do ruchu w 1892 londyński Tower Bridge. Cokół wykonano z łamanego kamienia w wątku cyklopowym, ściany z żółtej cegły, a detal z cegły czerwonej. Tarcza wodowskazu przypomina tarczę zegarową. Pod tarczą, w płycinie, umieszczono napis Wasserwerk Kosten (obecnie: Wieża ciśnień). W 1910 Stowarzyszenie Pruskich Architektów przyznało obiektowi nagrodę, jako najnowocześniejszemu w ówczesnych Niemczech. 7 lipca 2005 budowla została wpisana do rejestru zabytków (wraz z budynkiem stacji pomp i filtrów oraz domem kierownika wodociągów). Wieża była remontowana w latach 2011-2013. Obecnie mieszczą się w niej obserwatorium astronomiczne, ścianki wspinaczkowe i sala konferencyjna. Prawdopodobnie dach budowli jest jedynym na świecie obrotowym dachem obserwatorium astronomicznego o podstawie prostokątnej. Obiekt otrzymał w 2015 wyróżnienie w konkursie Zabytek Zadbany, w kategorii adaptacja obiektów zabytkowych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona oficjalna
Willa Eisenacka

Willa Eisenacka – zabytkowa willa w Tczewie, zbudowana w 1911 roku. Należała do kupca zbożowego Eisenacka. W 1935 właścicielem budynku został lekarz Włodzimierz Meger. W czasie II wojny światowej obiekt użytkowały lokalne struktury NSDAP. Współcześnie jest siedzibą tczewskiego Sanepidu. W 1995 została wpisana do rejestru zabytków. Przypisy
Willa Fitznera

Willa Fitznera – zabytkowa, dawna willa przemysłowca Wilhelma Fitznera, znajdująca się w Siemianowicach Śląskich przy ulicy Fitznerów 3. Budynek ten obecnie jest siedzibą Siemianowickiego Centrum Kultury, w której znajduje się m.in. bogato zdobiona sala widowiskowa na około 60 miejsc siedzących oraz kawiarnia. Zbudowany jest w stylu eklektycznym i został wzorowany na willach śródziemnomorskich, które nawiązują architektonicznie do budynków starożytnych. Willa powstała w 1859 roku. Początkowo była ona skromnym obiektem parterowym. W 1883 roku została ona rozbudowana i poszerzona o pomieszczenia reprezentacyjne, natomiast z tyłu budynku dobudowano oranżerię. W zarysie budynku oddzielono część reprezentacyjną od prywatnej. Willa po pożarze w 1901 roku w znacznej mierze uległa spaleniu, a po dwóch latach została odnowiona. Pomieszczenia w willi podczas II wojny światowej zostały podzielone na mieszkania. Po wojnie budynek administrowała huta „Jedność”, a w późniejszym czasie część parterowa obiektu została własnością prywatną. W dniu 31 maja 1995 roku willę wpisano do rejestru zabytków pod numerem A/235/09. W 2009 roku właścicielem budynku została Gmina Siemianowice Śląskie – wówczas też rozpoczęły się prace renowacyjne. W 2010 budynek został zrewitalizowany i przekazany Siemianowickiemu Centrum Kultury. Galeria Przypisy
Willa Kuderów

Willa Kuderów – willa z około 1870 roku, położona na ul. Powstańców 13 w Mysłowicach, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Architekt willi wybudowanej około 1870 roku jest nieznany. Wiadomo natomiast, że została zbudowana dla pruskiego przemysłowca. W dalszych latach (1900) była posiadłością Ignacego Danzingera – ówczesnego dyrektora kopalni Mysłowice. Z kolei willa weszła w posiadanie Niemca żydowskiego pochodzenia Maxa Wiechmanna, który na co dzień był dyrektorem stacji emigracyjnej. Od 1922 roku willa znajduje się w posiadaniu rodziny Kuderów. Wśród rodziny Kuderów warto wyróżnić postać Marii Kuder – mysłowickiej lekarki oraz autorki wielu sztuk teatralnych, która od ósmego roku życia zamieszkiwała willę. Po śmierci Marii obiekt trafił w posiadanie krewnych Kuderów mieszkających w Niemczech. W 2008 roku we wnętrzach przeprowadzono częściowy remont według projektu Danuty Fredowicz. W 2010 roku willa, w tym dach, została częściowo zniszczona przez pożar, przez co stan budynku uległ pogorszeniu. W 2023 roku willę zakupił zakon jezuitów, który to przy tej samej ulicy prowadzi szkołę podstawową. Architektura Willa wybudowana na rzucie prostokąta, jest jednokondygnacyjnym budynkiem opartym na niewielkim cokole z kamienia, z niewysokim poddaszem. Obiekt zbudowany został w stylu neorenesansowym. Dom jest przestrzenny, sam parter ma ponad 450 m². Willa składa się z 25 pokoi. Przypisy
Willa przy ul. Jadernych 1 w Mielcu

Willa przy ul. Jadernych 1 w Mielcu – budynek wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego pod numerem A-771 z 24.06.1981. Willa została wybudowana w latach 1933-1934 dla najbogatszej w Mielcu rodziny kupieckiej Kazanów. Jest to budynek w stylu neobarokowym projektu mieleckiego architekta Macieja Sadowskiego. Dwukondygnacyjna willa jest zbudowana na planie prostokąta. Do drzwi wejściowych prowadzą okazałe schody. Środkowa część elewacji jest cofnięta, przed nią znajduje się półokrągły portyk wsparty na czterech kolumnach, nad którymi umieszczono ozdoby w kształcie stylizowanych kwiatów. Nad nim taras otoczony tralkową balustradą. Okna willi ozdobione są szerokimi opaskami. Nad drzwiami prowadzącymi na taras znajduje się szczyt ozdobiony płaskorzeźbioną wazą ze stylizowanymi kwiatami. Willa otoczona jest ogrodem ogrodzonym płotem z metalowej siatki. W czasie II wojny światowej willa była użytkowana przez niemiecką żandarmerię. Przypisy Bibliografia Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 21. ISBN 83-87549-23-1.
Wodociągowa wieża ciśnień w Kluczborku

Wodociągowa wieża ciśnień – dawna wieża zamkowa, położona przy ulicy Zamkowej w Kluczborku. 16 kwietnia 1964 roku, pod numerem 810/64, budowla została wpisana do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia Pod koniec XIII wieku, w miejscu gdzie obecnie zlokalizowana jest wieża, istniał dwór książęcy. Pierwszy murowany zamek powstał prawdopodobnie pod koniec XIV stulecia. Najstarsza wzmianka, pochodzi z 1581 roku i mówi o tym, że miasto podejmuje się strzec zamku. W 1590 roku została wzniesiona przez książąt brzeskich piętrowa budowla o gotyckich oknach. Pod koniec XVII wieku, zamek uległ ruinie. W 1720 roku został przebudowany na siedzibę administracji kluczborskich dóbr cesarskich. W XIX wieku mieścił się tutaj urząd skarbowy, a później sądy różnej instancji. W 1854 roku dobudowana została druga kondygnacja. W 1907 roku, dawną wieżę zamkową przebudowano na wodociągową wieżę ciśnień. Prace te zostały wykonane przez mistrza murarskiego G.Lederera. Architektura Jest to budowla kwadratowa, ceglana, osadzona na kamiennym cokole, stanowiącym najprawdopodobniej jej stołp. Wieżę wieńczy, dobudowany w 1907 roku, dwustopniowy dach namiotowy. Przypisy Linki zewnętrzne Kluczbork - wodociągowa wieża ciśnień Wieża ciśnień w Kluczborku. wiezecisnien.eu. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-06)].
Wojewódzki Szpital Zespolony w Elblągu

Wojewódzki Szpital Zespolony w Elblągu – elbląski szpital specjalistyczny położony na ul. Królewieckiej 146. Budowa Początki szpitala sięgają roku 1972, kiedy uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Elblągu zapadła decyzja o jego budowie. Realizacja inwestycji została powierzona Elbląskiemu Kombinatowi Budowlanemu. Miała kosztować około 500 mld ówczesnych złotych. Według wstępnych założeń, szpital miał składać się z budynku głównego (610 łóżek), pawilonu psychiatrycznego (180 łóżek) i poradni przyszpitalnej. Budowa ruszyła dwa lata później i termin jej końca wyznaczono na 1980 (jednak kilkakrotnie ulega przesunięciu). Pierwszym dyrektorem szpitala był lek. med. Hieronim Wagner. W 1985 oddana do użytku została przyszpitalna przychodnia zdrowia. 1 maja 1987 roku dyrektorem szpitala został lek. med. Jerzy Litwin, zaś Naczelną Pielęgniarką Szpitala – Krystyna Rakowska. Od roku 1987 do WSZ przenoszone są poradnie specjalistyczne (wcześniej były one rozproszone po całym mieście). W tym samym roku ukończono budowę: pięciokondygnacyjnego bloku łóżkowego, bloku dziecięcego, kuchni, pralni oraz bloku pomocy doraźnej. Najważniejsze stanowiska uzyskali przede wszystkim lekarze specjaliści pracujący wcześniej w innych elbląskich szpitalach. Budowa zmierzała ku końcowi. 27 czerwca 1988 uruchomiona została Izba Przyjęć, a już dwa dni później zostali przyjęci pierwsi pacjenci (na Oddział Neurologiczny). Pierwszy zabieg (usunięcia wyrostka robaczkowego) został wykonany 13 lipca. 18 lipca działalność rozpoczął Oddział Ginekologii i Położnictwa. Pierwszego dnia urodziło się na nim 9 dzieci. Do końca roku 1988 w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym uruchomionych zostało w sumie 15 oddziałów: neurologiczny, pediatryczny A i B, otolaryngologiczny, intensywnej opieki medycznej, anestezjologii, wewnętrzny I i II, okulistyczny, kardiologiczny, chirurgiczny, ortopedyczny, położniczy, ginekologiczny, noworodkowy oraz neurochirurgii. W 1999 roku do rejestru lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpisane zostało przyszpitalne lądowisko śmigłowcowe. Oddziały Izba Przyjęć Szpitalny Oddział Ratunkowy Blok operacyjny Dział Ratownictwa Medycznego Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej Oddział Chirurgii Onkologicznej Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej I Oddział Chorób Wewnętrznych z Pododdziałem Gastroenterologicznym II Oddział Chorób Wewnętrznych z Pododdziałem Endokrynologicznym Oddział Dermatologiczny Oddział Ginekologii, Położnictwa i Patologii Ciąży Oddział Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego Oddział Kardiologiczny z Pododdziałem Kardiologii Inwazyjnej Oddział Neurochirurgii,Traumatologii z Pododdziałem Neurospondyliatrii Oddział Neurologiczny z Pododdziałem Udarowym Oddział Niemowlęcy Oddział Noworodka, Patologii i Intensywnej Terapii Noworodka Oddział Okulistyczny Oddział Onkologiczny Oddział Otolaryngologiczny z Pododdziałem Chirurgii Szczękowo-Twarzowej Oddział Pediatryczny z Pododdziałem Neurologiczno-Rehabilitacyjnym Oddział Reumatologiczny Oddział Urologiczny Przypisy
Wydział Politologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej

Wydział Politologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej – jeden z trzynastu wydziałów Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Historia Wydział powstał w 1993 roku, wskutek przekształcenia z istniejącego od 1975 roku Instytutu Nauk Politycznych. Kierunki kształcenia Dostępne kierunki: Administracja i zarządzanie publiczne (studia I stopnia) Administracja publiczna (studia II stopnia) Bezpieczeństwo narodowe (studia I i II stopnia) Dziennikarstwo i komunikacja społeczna (studia I i II stopnia) International relations (studia I i II stopnia) IT Cyber security (studia II stopnia) Nowe media (studia II stopnia) Politologia (studia I i II stopnia) Produkcja medialna (studia I i II stopnia) Public relations i zarządzanie informacją (studia I stopnia) Społeczeństwo informacyjne (studia I stopnia) Stosunki międzynarodowe (studia I i II stopnia) Poczet dziekanów prof. dr hab. Jan Jachymek (1993–1999) prof. dr hab. Ziemowit Jacek Pietraś (1999–2004) prof. dr hab. Henryk Chałupczak (2004–2005) prof. dr hab. Stanisław Michałowski (2005–2008) prof. dr hab. Grzegorz Janusz (2008–2016) prof. dr hab. Iwona Hofman (2016–2019) dr hab. Wojciech Ziętara (2019–2024) dr hab. Ewelina Podgajna, prof. UMCS (2024–2028) Władze Wydziału W kadencji 2024–2028: Struktura organizacyjna Instytut Nauk o Polityce i Administracji Dyrektor: prof. dr hab. Marek Pietraś Katedra Administracji Publicznej Katedra Bezpieczeństwa Międzynarodowego Katedra Myśli Politycznej i Komunikowania Politycznego Katedra Ruchów Politycznych i Badań Etnicznych Katedra Stosunków Międzynarodowych Katedra Systemów Politycznych i Praw Człowieka Katedra Teorii i Metodologii Nauk o Polityce i Administracji Pracownia Laboratory of International Memory Studies Zespół Badań Propagandy i Dezinformacji Zespół Badań Rywalizacji Wyborczej i Marketingu Politycznego Instytut Nauk o Komunikacji Społecznej i Mediach Dyrektor: prof. dr hab. Iwona Hofman Katedra Dziennikarstwa Katedra Informatologii, Bibliologii i Edukacji Medialnej Katedra Komunikacji Medialnej Katedra Teorii Mediów Pracownia Badań nad Instytutem Literackim w Paryżu Katedra Mediatyzacji Katedra Komunikacji Politycznej Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Politologii i Dziennikarstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).