NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa w Poznaniu (Szczepankowo)

Kościół św. Józefa w Poznaniu – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony w Poznaniu, na Szczepankowie, u zbiegu ulic Agrestowej i Jagodowej. Historia Pierwotnie działka, na której został wybudowany kościół pw. św. Józefa, należała do hrabiego Stanisława Mycielskiego, który w 1937 roku przekazał ją jako darowiznę pod budowę kościoła. Po II wojnie światowej działka została przejęta przez Skarb Państwa. W 1978 roku po wieloletnich działaniach na rzecz odzyskania działki przez ks. Józefa Pietrasa z parafii pw. św. Andrzeja Apostoła w Spławiu została ona przekazana w użytkowanie wieczyste Kurii Metropolitalnej. Po przejęciu działki przez Kościół w 1980 roku został postawiony drewniany barak, który został zakupiony od jednostki Wojsk Lądowych przy ulicy Marcelińskiej w Poznaniu. Barak początkowo służył jako kaplica filialna parafii pw. św. Andrzeja Apostoła, a następnie jako kościół Ośrodka Duszpasterskiego pw. św. Józefa w Poznaniu-Szczepankowie. Ks. Józef Pietras rozpoczął przygotowania nad projektem architektonicznym nowego kościoła. Ostatecznie kościół pw. św. Józefa w Poznaniu został wybudowany w latach 1985–1992 według projektu mgra inż. Henryka Jarosza oraz mgr Małgorzaty Jarosz-Trochelepszej. Przed rozpoczęciem budowy kościoła w 1984 roku na działce została wybudowana plebania razem z salami katechetycznymi. W 1985 roku ks. Bolesław Starosolski został rektorem Ośrodka Duszpasterskiego pw. św. Józefa oraz w tym samym roku uzyskał pozwolenie na budowę kościoła. W trakcie trwania prac budowlanych barak był wykorzystywany zarówno jako miejsce kultu oraz jako pomieszczenie socjalne związane z pracami budowlanymi. Budowa kościoła finansowana była przez parafian lokalnej parafii i parafii pw. św. Andrzeja Apostoła oraz z subwencji przyznanej przez Kurię Metropolitarną. W 1989 roku rozpoczęto pracę nad metalową konstrukcją dachu, a w 1992 roku prowadzono już prace wykończeniowe wewnątrz świątyni. Od pasterki 1992 roku wszystkie nabożeństwa były odprawiane w nowym kościele. W dniu 7 czerwca 1995 roku nastąpiła konsekracja kościoła przez arcybiskupa metropolitę poznańskiego Jerzego Strobę. W latach 1998–1999 została wybudowana dzwonnica. Przykościelny barak służył parafii jako magazyn do 2001 roku. Następnie został rozebrany i przekazany parafii pw. bł. Jolanty w Kostrzynie. Otoczenie kościoła Otoczenie kościoła uzupełnione jest o krzyż misyjny, grotę z figurą Matki Boskiej oraz wolnostojącą dzwonnicę. Dzwonnica wyposażona jest w trzy dzwony, którym nadano imiona: św. Józefa, Maryi oraz Jana Pawła II. Przypisy
Kościół Bożego Miłosierdzia w Krakowie (os. Oficerskie)

fKościół Miłosierdzia Bożego w Krakowie – zbudowany w stylu postmodernistycznym kościół rzymskokatolicki mieszczący się przy ul. bp. W. Bandurskiego 12 w Krakowie w Dzielnicy II Grzegórzki na Osiedlu Oficerskim. Należy do parafii Miłosierdzia Bożego. Posługę sprawują księża diecezjalni. Historia Przygotowania do budowy świątyni rozpoczęto w 1982 roku, po uzyskaniu zgody ze strony władz. Jednak pozwolenie zostało cofnięte co opóźniło budowę. Dopiero darowizna placu na rzecz Kościoła przez jego właściciela, prezydenta RP na uchodźstwie, Edwarda Raczyńskiego pozwoliła na rozpoczęcie budowy w 1990 roku. Świątynia została wybudowana w latach 1990–1994. Konsekracji dokonał kard. Franciszek Macharski 15 maja 2000 roku. W 1996 roku po obu stronach ściany ołtarzowej umieszczono drogę krzyżową autorstwa Stanisława Dygi. Obraz Miłosierdzia Bożego namalowała Agata Skowrońska na desce dębowej i jest to kopia obrazu Adolfa Hyły. Opis Autorami projektu kościoła byli Stanisław Niemczyk i Marek Kuszewski. Podstawowym materiałem jest cegła w różnych kształtach, wielkości i kolorze. Stropodach wykonano z drewna, a dach z ocynkowanej blachy. W mury kościoła i teren kościelny wbudowano kamienie pochodzące z ulicy Kanoniczej. Ołtarz wykonano z drewna, a pod mensą umieszczono skałę dolomitową. Tabernakulum z pozłacanym przodem umieszczono na cokole z cegły w kształcie piramidy. Przypisy Linki zewnętrzne Strona parafii
Kościół Przemienienia Pańskiego w Krakowie (ul. Bogdanowskiego)

Kościół Przemienienia Pańskiego – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy X Swoszowice przy ul. Wincentego Bogdanowskiego 14, we Wróblowicach. Posługę pełnią księża diecezjalni. Świątynię w stylu postbarokowym wzniesiono w latach 1875–1881. Historia Parafia w ówczesnej podkrakowskiej wsi Wróblowice powstała w 1845 r. Wybudowano plebanię (1852 r.) oraz drewnianą kaplicę, w której początkowo sprawowana była liturgia. Z inicjatywy proboszcza ks. Macieja Wieczorka rozpoczęto budowę murowanego kościoła. Główne prace budowlane trwały w latach 1875–1881. Kościół konsekrował bp Albin Dunajewski 7 sierpnia 1881 r. W 1882 r. ukończono ołtarz główny wg projektu Romualda Łapczyńskiego. Na początku XX w. w kościele umieszczono ręcznie wykonane stacje Drogi Krzyżowej, sprowadzone z Wiednia przez Katarzynę Gawor. Najbardziej zasadnicze remonty kościół przeszedł w 1989 r. i 1993 r. Przypisy Bibliografia Historia kościoła na stronie parafii Wróblowice. [dostęp 2018-08-16]. (pol.). Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1
Hala wystawowa Kapelusz w Chorzowie

Hala wystawowa Kapelusz w Chorzowie – hala wystawowa z 1968 roku w Parku Śląskim w Chorzowie, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia Budynek powstał według projektu Jerzego Gottfrieda, za konstrukcję odpowiadał Włodzimierz Feiferek. Zbudowano go w latach 1966–1968. Odbudowano go po pożarze w latach 1982–1988 według projektu odbudowy autorstwa Jerzego Gottfrieda. Charakterystyka Hala ma charakterystyczny wygląd zbliżony do kształtu damskiego kapelusza. Jest to obiekt całoroczny, przystosowany do organizacji wszelkiego typu imprez. W hali odbywają się targi, spotkania, konferencje, koncerty, wystawy okazjonalne oraz wiele innych imprez, w tym „Wiosenna Wystawa Kwiatów i Ogrodów” oraz „Jesienna Wystawa Sztuki Ogrodniczej”. W maju 2014 roku hala została zamknięta po tym, jak zauważono pęknięcie fragmentu konstrukcji dachu. Pękł jeden z głównych stalowych dźwigarów, podtrzymujących konstrukcję dachu. Dane techniczne Powierzchnia: 2200 m² Wysokość: 15 m Projekt: architekt Jerzy Gottfried konstruktor Włodzimierz Feiferek Galeria Przypisy Bibliografia Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 450. Linki zewnętrzne Informacje o hali "Kapelusz" na stronie Parku Śląskiego https://www.chorzow-mbp.sowa.pl/sowacgi.php?KatID=2&typ=repl&plnk=q__Hala+Wystaw+%22Kapelusz%22&sort=byscore&view=1 (Bibliografia Chorzowa, hasło: Hala Wystaw "Kapelusz")
Suwalski Park Krajobrazowy

Der Landschaftsschutzpark Suwalken (polnisch Suwalski Park Krajobrazowy) ist ein Naturschutzgebiet der Kategorie Landschaftsschutzpark in der Woiwodschaft Podlachien, Polen. Namensgebend für das Schutzgebiet ist die Stadt Suwałki, der Sitz des Powiats und einer gleichnamigen Landgemeinde. Der Park liegt im äußersten Nordosten Polens im Powiat Suwalski auf dem Gebiet der Gemeinden Jeleniewo, Przerośl, Rutka-Tartak und Wiżajny. Die Verwaltung des Landschaftsschutzparks befindet sich in Turtul im Schulzenamt Malesowizna der Landgemeinde Jeleniewo. Das Schutzgebiet wurde am 12. Januar 1976 gegründet und hat heute eine Fläche von 63,38 km² und eine Pufferzone von 86,17 km². Der Park umfasst zu 24 % Wald, 60 % Ackerland, 10 % Wasserflächen, 4 % Moorgebiete und 2 % Verkehrswege und Gebäude. Im Park liegen vier Naturreservate. (Stand 2018) Das Schutzgebiet wird vom 142 Kilometer langen Fluss Czarna Hańcza, die in den Memel mündet, durchzogen. Die 297 Kilometer lange Szeszupa hat ihre Quelle im Landschaftsschutzpark. Der See Hańcza ist mit einer Tiefe von circa 108 Metern der tiefste See Polens. Im Landschaftsschutzpark befinden sich 25 Seen. Der 256 Meter hohe Góra Cisowa () wird wegen seiner charakteristischer Form auch als “Suwalska Fudżijama” bezeichnet. Er wird auch auf dem Logo des Parks dargestellt und ist ein Aussichtspunkt, von dem man fast das gesamte Gebiet des Parks überblicken kann. Naturreservate Literatur J. Radziejowski (Hrsg.): Obszary chronione w Polsce. Warszawa 1996. ISBN 83-85805-29-X. Grzegorz Rąkowski: Polska egzotyczna. Cz. 1. Pruszków 1999. ISBN 83-85557-63-6. Weblinks Offizielle Seite des Landschaftsschutzparks (polnisch) Suwałki Landscape Park (englisch)
Suwałki Landscape Park

Suwałki Landscape Park (Suwalski Park Krajobrazowy) is a protected area (Landscape Park) in north-eastern Poland, established in 1976, covering an area of 62.84 square kilometres (24.26 sq mi). The area of the park is 6337.66 ha, of which approximately 60% is arable land, 10% water, 24% forests and trees, 4% marshy areas, and 2% other land. The lagging of the park covers 9306.24 ha. The park lies within Podlaskie Voivodeship, in Suwałki County (Gmina Jeleniewo, Gmina Przerośl, Gmina Rutka-Tartak, Gmina Wiżajny). Within the Landscape Park are three nature reserves. References
Landschapspark Suwałki

Het Landschapspark Suwałki (Pools: Suwalski Park Krajobrazowy) is een landschapspark in Woiwodschap Podlachië in Polen. Het park werd opgericht in 1976 en is 62,84 vierkante kilometer groot. Het park omvat bossen, meren en eindmorenen. Externe link Officiële website
Сувалки (природный парк)

Сувальский ландшафтный парк (польск. Suwalski Park Krajobrazowy) — ландшафтный парк на северо-востоке Польши, в Подляском воеводстве. Парк создан в 1976 году и является одним из старейших ландшафтных парков страны. Характеристика Площадь парка составляет 62,84 км² (6 337,66 га). Распределение земель на его территории: Пашня и сельхозугодья — около 60 % Леса и древесные насаждения — 24 % Водные объекты — 10 % Болота — 4 % Прочие земли — 2 % Вокруг парка установлена охранная зона (буферная) площадью 9 306,24 га. География и административное расположение Парк и его охранная зона расположены в Сувальском повете Подляского воеводства на территории четырёх гмин: Еленево (Jeleniewo) Пшеросль (Przerośl) Рутка-Тартак (Rutka-Tartak) Выжайны (Wiżajny) Охрана природы На территории Сувальского ландшафтного парка находятся три природных заповедника, обеспечивающих наиболее строгий режим охраны ценным природным комплексам.
Сувальський ландшафтний парк

Сувальський ландшафтний парк (пол. Suwalski Park Krajobrazowy) — один з найстаріших регіональних ландшафтних парків у Польщі, утворений 12 січня 1976 року рішенням Воєводської національної ради в Сувалках № III/14/76, з метою збереження унікальних післяльодовикових ландшафтів, що мають особливу природну та геологічну цінність. Парк розташований на Північносувальському поозер'ї, що є зразком післяльодовикових пейзажів з численними мореновими пагорбами, долинами річок, водоймами та озерами. Площа парку 6337,66 га, з яких приблизно 60% становить орна земля, 10% вода, 24% ліси та дерева, 4% болота, 2% інші ґрунти. Пам'ятки у парку: Озеро Ханьча; Глазовісько-Лопуховське, Глазовісько-Баханово, Торфовище на західному березі озера Ячно. Геологія Геологічно паркова зона належить до докембрійської східноєвропейської платформи (Сувальський анортозитовий масив, кристалічний фундамент докембрійської східноєвропейської платформи). Етнологія З етнологічної точки зору район цікавий тим, що його населяли старообрядці. Туристична інфраструктура Через популярність регіону серед туристів, сформувалась інфраструктура з молодіжних хостелів та розміщення у приватному секторі. Фауна заповідні види ссавців: бобер, горностай, їжак, землерийка, ласка, сірий вовк, птахи: рибалочка блакитний, болотний лунь, чорний дятел, рептилії: ящірка прудка, веретільниця, вуж, гадюка, риба: ряпушка, сиг, бичок, пструг, пструг струмковий. Література J.Radziejowski (red.) Obszary chronione w Polsce, Instytut Ochrony Środowiska, Warszawa 1996, ISBN 83-85805-29-X Посилання Офіційна сторінка Сувальського ландшафтного парку (пол.) (англ.) Примітки
Głupiejew

Głupiejew (prononciation [ɡwuˈpjɛjɛf]) est une localité de la gmina de Góra Świętej Małgorzaty, du powiat de Łęczyca, dans la voïvodie de Łódź, située dans le centre de la Pologne. Elle se situe à environ 13 kilomètres à l'est de Łęczyca (siège du powiat) et 35 kilomètres au nord de Łódź (capitale de la voïvodie). Histoire Administration De 1975 à 1998, la localité était attachée administrativement à l'ancienne voïvodie de Płock. Depuis 1999, elle fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Głupiejew

Głupiejew – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łęczyckim, w gminie Góra Świętej Małgorzaty. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa płockiego. Przypisy Linki zewnętrzne Głupiejew, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 616 .
Głębokie (Łęczna)

Głębokie (prononciation : [ɡwɛmˈbɔkʲɛ]) est un village polonais de la gmina de Cyców dans le powiat de Łęczna de la voïvodie de Lublin dans l'est de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres à l'ouest de Cyców (siège de la gmina), 16 kilomètres à l'est de Łęczna (siège du powiat) et 38 kilomètres à l'est de Lublin (capitale de la voïvodie). Le village compte approximativement une population de 480 habitants. Histoire De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne Voïvodie de Chełm. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Głębokie (powiat łęczyński)

Głębokie – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie łęczyńskim, w gminie Cyców. Miejscowość leży przy drodze krajowej nr 82 nad jeziorem tej samej nazwy. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa chełmskiego. Wieś stanowi sołectwo gminy Cyców. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 wieś liczyła 443 mieszkańców. Według stanu z dnia 30 czerwca 2017 sołectwo liczyło 492 osoby. Historia Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego z roku 1881 Głębokie to kolonia włościańska w powiecie chełmskim, gminie i parafii Cyców. Kolonia posiadała 311 mórg rozległości. Nota słownika wspomina także duże jezioro zwane Głębokie. Przypisy Linki zewnętrzne Panorama Gminy Cyców (w tym Głębokie) Szkoła Podstawowa nr 1 w Głębokiem
Глембоке (Ленчинський повіт)

Глембоке (пол. Głębokie) — село в Польщі, у гміні Циців Ленчинського повіту Люблінського воєводства. Населення — 443 особи (2011). Історія За даними етнографічної експедиції 1869—1870 років під керівництвом Павла Чубинського, у селі здебільшого проживали греко-католики, які розмовляли українською мовою. У 1975—1998 роках село належало до Холмського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки
Zamość Zoo

The Zamość Zoo (Polish: Ogród Zoologiczny w Zamościu) is a zoological garden located in the city of Zamość, Lublin Voivodeship in Poland. It was established in 1918 and currently contains 2524 animals and 312 species covering the area of approximately 13 hectares. The zoo is a member of the European Association of Zoos and Aquaria. History The Zamość Zoo was established in 1918 at the initiative of Stefan Miler, a teacher of the Jan Zamoyski Boys' High School. It is considered one of the oldest zoological gardens in Poland. Currently, visitors to the Zamość Zoo can see such animals as llamas, lions, bears, giraffes, tigers, hippopotamuses, camels, donkeys, capybaras, lynxes, zebras, tapirs, porcupines, bat-eared foxes, gibbons, squirrel monkeys, macaques, pygmy marmosets, armadillos, crocodiles, iguanas, snakes, pythons, knob-billed ducks, storks, crested partridges, galahs, emus, Victoria crowned pigeons, Northern bald ibises, tawny owls, peacocks and many more. List of directors Stefan Miler (1919-1957) Tomasz Grabowski (1957-1963) Andrzej Jarkowski (1963-1968) Jerzy Tomaszewski (1968-1972) Czesława Leszczyńska (1972-1999) Jadwiga Stoczkowska (1999-2006) Grzegorz Garbuz (2006–present) Gallery See also Warsaw Zoo Wrocław Zoo Poznań Zoo Kraków Zoo References
Deutsche Kriegsgräberstätte Bartossen (Bartosze)

Die Deutsche Kriegsgräberstätte Bartossen (Bartosze) (polnisch Cmentarz Żołnierzy Niemieckich Bartosze) liegt bei Bartosze in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren, das zur Gmina Ełk (Landgemeinde Lyck) im Powiat Ełcki (Kreis Lyck) gehört. Hier ruhen 84 deutsche Soldaten des Ersten Weltkriegs und 20.000 Tote des Zweiten Weltkriegs. Lage Von Ełk (Lyck) kommend, führt die Straße Nummer 16 in Richtung Westen nach Olsztyn (Allenstein). Nach fünf Kilometer geht rechts eine Straße ab zur Kriegsgräberstätte. Kennzeichen der Anlage sind die drei weit sichtbaren Holzkreuze, die vom Friedhof des Ersten Weltkriegs zeugen. Die Toten Die Kriegsgräberstätte ist ein Sammelfriedhof für Gefallene aus dem Gebiet des ehemaligen Ostpreußens und Bialystok. Die ersten hier bestatteten Toten waren Gefallene der Winterschlacht in Masuren. Dann wurden etwa 15.000 Tote aus dem Zweiten Weltkrieg hierher überführt. Im Jahr 2017 wurden 2.974 Tote (ehemalige Kriegsgefangene und Zivilisten, darunter auch Frauen und Kinder, die an Krankheiten und Hunger starben) aus dem Kriegsgefangenenfriedhof eines sowjetischen Kriegsgefangenenlagers mit großem Lazarett der Stadt Thorn (Toruń) zugebettet. Der Kriegsgefangenenfriedhof wurde beim Bau eines neuen Wohnviertels gefunden. Der Friedhof Der Friedhof aus dem Ersten Weltkrieg wurde im Jahr 1990 renoviert. Der Friedhof wurde auf rund 5 Hektar erweitert und wurde im Jahr 2003 angelegt. Er liegt auf einem Plateau und ist durch Treppen zugänglich. Die Gräberblöcke Für die Kriegstoten des Zweiten Weltkriegs sind durch Symbolkreuzgruppen gekennzeichnet. Eine Einfassung durch Natursteinmauern und Wege prägen die Anlage. Polnische Tote Die polnischen Kriegstoten sind auf dem Kommunalfriedhof in Ełk (Lyck) auf dem dortigen Kriegsgräberfeld beigesetzt. Siehe auch Liste von Kriegsgräberstätten Weblinks Internetseite des Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge (Arbeit des Volksbundes und Beschreibung der Deutschen Kriegsgräberstätte in Bartossen (Bartosze)) Einzelnachweise
Niemiecki cmentarz wojenny w Bartoszach

Niemiecki cmentarz wojenny w Bartoszach – zespół dwóch cmentarzy wojennych żołnierzy niemieckich poległych podczas I i II wojny światowej, zlokalizowany w miejscowości Bartosze w gminie Ełk (województwo warmińsko-mazurskie). Nekropolia znajduje się po północnej stronie drogi krajowej nr 16, na północ od wsi Buniaki, w kierunku pobliskiego Ełku. Historia Pierwszą nekropolią założoną w tym miejscu była tzw. „Golgota Prus Wschodnich” – cmentarz żołnierzy niemieckich z okresu I wojny światowej. Pochowano tutaj 84 wojskowych. W 1999 władze polskie przekazały związkowi grobów niemieckich Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge pięciohektarowy teren w sąsiedztwie pod budowę cmentarza dla żołnierzy poległych w okresie II wojny światowej na Warmii i Mazurach, jak również w rejonie Białegostoku. Prace budowlane przy tym obiekcie ukończono w 2001. Otwarcie i poświęcenie nekropolii odbyło się dnia 9 sierpnia 2003. W następnym okresie pochowano tu szczątki 13.000 osób. Pochówki są kontynuowane, a nazwiska stopniowo nanoszone na kilka steli. Docelowo cmentarz ma pomieścić ponad 20.000 zmarłych. Cmentarz powstał przy współpracy polskiej fundacji Pamięć i Niemieckiego Ludowego Związku Opieki nad Grobami Wojennymi w Kassel. Architektura Obiekt jest położony na wzgórzu, na które prowadzą schody. Dominują nad nim trzy krzyże zlokalizowane na cmentarzu z I wojny światowej. Kwatery żołnierzy poległych w czasie II wojny światowej oznaczone są grupami krzyży. Na kamiennych stelach umieszczone są nazwiska Niemców. Organizacja wykonanych z kamienia polnego alejek cmentarnych i ogrodzenia odwołują się do architektury dawnych Prus Wschodnich. Nekropolia jest pozbawiona akcentów militarnych, a przy nazwiskach żołnierzy nie ma stopni wojskowych. Galeria Przypisy
Żabie Oko

Żabie Oko – niewielki staw na południowo-zachodnich stokach Lubogoszczy w Beskidzie Wyspowym, na terenie wsi Kasinka Mała w województwie małopolskim. Znajduje się na wysokości 575 m, w lesie, tuż poniżej Bazy Szkoleniowo-Wypoczynkowej Lubogoszcz. Jest pochodzenia osuwiskowego, powstał wskutek osunięcia się dużego fragmentu stoku, stąd też przez miejscową ludność miejsce to nazywane jest Zapadliskiem. W Beskidzie Wyspowym obrywy są częstym zjawiskiem, występującym do dzisiaj. Staw przez miejscową ludność nazywane było Stawiskiem, obecną nazwę nadali mu turyści później. W 1924 r. jeziorko to zauważyli z samolotu członkowie organizacji YMCA poszukujący miejsca na obozowisko dla młodzieży. Miejsce to spodobało im się i wkrótce wybudowali powyżej jeziorka bazę. Później przy jeziorku wykonano betonowy basen. Kasinka Mała – Lubogoszcz, do połączenia ze szlakiem czerwonym. Czas przejścia do stawku ok. 35 min. Przypisy
Kamienica Pod Złotym Pokojem we Wrocławiu

Kamienica Pod Złotym Pokojem – kamienica na wrocławskim Rynku, na północnej pierzei rynku, zwanej Targiem Łakoci. Historia kamienicy i jej architektura Ślady pierwszej murowanej zabudowy pochodzą z okresu późnośredniowiecznego. W części piwnicznej zachowały się pozostałości pozwalające na wytyczenie planu średniowiecznego dwutraktowego domu. We frontowej części znajdowała się sień o szerokości większej niż połowa domu a obok drugie pomieszczenie. W trakcie tylnym, węższa sień prowadziła na podwórze a z boku znajdował się handlowy kantor. Pomiędzy sienią frontową a kantorem znajdowały się schody na wyższą kondygnację. Pod koniec XV wieku kamienica należała do karczmarza Andreasa Böhme. W pierwszej połowie XVI wieku kamienica miała już trzy kondygnacje i dwukondygnacyjny szczyt. Do budynku prowadziły dwa wejścia od strony frontowej. W trzeciej dekadzie XVIII wieku (od 1726 roku) właścicielką kamienicy była Anna Rosina Rudolphin, która przebudowała kamienicę nadając jej barokową fasadę o czterech osiach okiennych i trzykondygnacyjny szczyt zakończony rozerwanym naczółkiem z ustawiona pośrodku wazą. W późniejszym okresie naczółek został usunięty, a w jego miejsce wykonano prosty gzyms. W 1874 roku budynek ponownie poddano gruntownej przebudowie; kamienica została podniesiona do pięciu kondygnacji i zamknięta płaskim dachem. Ówczesnym właścicielem kamienicy był H. Neddermann. Na przełomie XIX i XX wieku w kamienicy "Pod Złotym Pokojem" znajdowała się winiarnia Paul Wuitek. W latach trzydziestych XX wieku w kamienicy funkcjonowała restauracja "Stahlhelmheims". Po 1945 roku W wyniku działań wojennych kamienica uległa całkowitemu zniszczeniu. Została odbudowana w 1955 roku według projektu Jacka Cydzika nawiązującego do dawnego barokowego kształtu budynku, ale nie odtworzono szczegółów architektonicznych oraz pierwotnego wyglądu zwieńczenia szczytu. W kolejnych latach wejście do kamienicy w zewnętrznej osi wschodniej zlikwidowano, wstawiając w jego miejsce otwór okienny z kamienną opaską (wejście do pomieszczeń parterowych umieszczono od strony kamienicy nr 56) Obecna kamienica to czterokondygnacyjny budynek z dwukondygnacyjnym szczytem ozdobionym spływami wolutowymi, dwutraktowa, z czteroosiową fasadą ujętą pilastrami wielkiego porządku. W latach 2008–2010 w prawej osi ponownie wybito wejście do pomieszczeń parterowych. Przypisy Bibliografia Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5. Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Edmund Małachowicz: Stare miasto we Wrocławiu. Wrocław: PWN, 1985. ISBN 83-01-03996-5. Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976. Mateusz Goliński: Przy wrocławskim Rynku. Rekonstrukcja dziejów własności posesji (cz2: 1421-1500). Wrocław: Chronicon, 2015. Linki zewnętrzne Kamienica Pod Złotym Pokojem w latach trzydziestych XX wieku (czwarta od lewej)