NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Piotra i Pawła Apostołów w Cierzniach

Kościół św. Piotra i Pawła Apostołów w Cierzniach – katolicki kościół filialny, zlokalizowany w Cierzniach, w gminie Debrzno. Należy do parafii św. Bartłomieja w Uniechowie. Obiekt w centrum wsi, bezpośrednio przy drodze krajowej nr 22. Historia Kościół z muru pruskiego wzniesiono w 1785, a przebudowano najpierw w 1885, a następnie w latach 1979–1980. Architektura Kościół konstrukcji słupowo-ramowej, o cechach barokowych, salowy, kryty dachówką. Nie posiada wyodrębnionego prezbiterium. Drewniana wieża czworoboczna, umieszczona od frontu, zwieńczona barokowym hełmem, pokrytym gontem. Wewnątrz skromny wystrój barokowy. Przy świątyni stoi drewniana dzwonnica z XIX wieku. Wyposażenie Do wyposażenia należy rokokowa ambona pochodząca z końca XVIII wieku, a także XVIII- i XIX-wieczne obrazy. Galeria Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Żarnowie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu żarnowskiego diecezji radomskiej. Pierwsze wzmianki o świątyni pochodzą z 1191 roku. Pierwotnie była to budowla romańska, jednonawowa, rozbudowana w 1503 roku (zostało wtedy dobudowane późnogotyckie prezbiterium). Po pożarze w 1893 roku kościół został rozbudowany według projektu Stefana Szyllera. Pierwotna świątynia jest obecnie poprzeczną nawą obecnej. Częściowo zostały zachowane fragmenty murów oraz detale romańskie i gotyckie. Do dziś zachowało się zachodnie przęsło nawy z emporą, dobudowana do niego okrągła wieża oraz fragmenty ścian północnej i południowej nawy dostawione do prezbiterium. W bocznych ścianach nawy są umieszczone romańskie pilastry (należą do nich m.in. dwa ozdobione motywami liści akantu i fantastycznych zwierząt). W ścianie północnej znajduje się romańskie okno. Na kamiennych ścianach starszej części budowli wydrapane są w kamieniu inskrypcje poświęcone ludziom, którzy remontowali kościół. Znajduje się na nich m.in. napis „Matki Skórko 1595”. We wnętrzu świątyni są umieszczone m.in. spiralne kamienne schody, trzy ostrołukowe okna w stylu gotyckim z maswerkiem. Prezbiterium zostało wzniesione na planie prostokąta i jest nakryte trzema przęsłami sklepienia gwiaździstego. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Gębicach

Kościół św. Andrzeja Boboli – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi Gębice, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim, przy ul. Kasztanowej. Istnieje przy nim parafia św. Andrzeja Boboli. Pierwszą świątynię wzniesiono we wsi w 1833 z muru pruskiego (pamiątką tego jest płaski kamień przy narożniku płotu z datą 1833). Obecny, neogotycki kościół wybudowano w 1879 (po zburzeniu starego) dla lokalnej społeczności protestanckiej. Jako katolicki poświęcony w 1945 przez księdza kanonika Antoniego Thiela z Czarnkowa. Przed wejściem do kościoła stoi kapliczka maryjna z tablicą pamiątkową z 2000. We wnęce umieszczono dłoń z figury Chrystusa, zniszczonej przez nazistów niemieckich w październiku 1939. Na krzyżu misyjnym umieszczone są daty: 1987, 1998, 2000, 2010. Galeria Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Działoszynie

Kościół świętej Marii Magdaleny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Działoszyn archidiecezji częstochowskiej. Świątynia została wybudowana w 1787 roku. Ufundowana została przez Stanisława Męcińskiego. Jest to budowla wzniesiona w stylu późnobarokowym i orientowana. Składa się z prostokątnej nawy oraz węższego prezbiterium zamkniętego ścianą prostą. Przy prezbiterium od strony północnej znajduje się zakrystia, natomiast od strony południowej składzik. Pod chórem jest umieszczona kruchta, a po jej lewej i prawej stronie znajdują się 2 symetryczne pomieszczenia. Faliście wygięta fasada jest podzielona zdwojonymi pilastrami. Górna jej kondygnacja jest zwieńczona trójkątnym szczytem. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym. We wnętrzu kościoła znajduje się pięć ołtarzy w stylu późnobarokowym, pochodzących z tego samego czasu co świątynia. Należą do nich: główny - Znalezienia Krzyża Świętego, boczne - Najświętszego Serca Matki Bożej, Marii Magdaleny, św. Antoniego, Matki Boskiej Częstochowskiej. Z końca ]XVIII wieku pochodzi również ambona. W XIX wieku kościół został zniszczony pożarami. W czasie II wojny światowej, w październiku 1941 roku hitlerowcy zamienili świątynię na magazyn zboża i amunicji, a później na hotel robotniczy oraz punkt etapowy dla wywożonych Żydów. Kościół został obrabowany, również z blachy nakrywającej dach i został zniszczony, po wojnie został odrestaurowany dzięki staraniom księdza Wincentego Kowalczyka. Uroczyście został poświęcony przez biskupa Stanisława Czajkę w dniu 18 października 1959 roku. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Lipce

Kościół św. Katarzyny – katolicki kościół parafialny zlokalizowany w Lipce, w powiecie złotowskim, w województwie wielkopolskim, przy Rynku. Istnieje przy nim parafia św. Katarzyny. Historia Pierwszy kościół lipecki wspominany jest jako filia parafii złotowskiej w XIV wieku. Nosił wezwanie św. Anny i św. Wawrzyńca. W XVI wieku przejęli go protestanci. W XVIII wieku wznieśli oni nową świątynię w centrum wsi. W jej pobliżu, w latach 1927-1933, miejscowa gmina ewangelicka wzniosła obecną świątynię ceglaną w stylu modernistycznym. 1 lipca 1945, po przejęciu przez katolików kościół został poświęcony przez ks. Wiktora Domachowskiego. 1 czerwca 1951 erygowano tutaj parafię (wcześniej świątynia przynależała do parafii w Złotowie). Architektura Kościół reprezentuje konstruktywistyczny nurt modernizmu. Jest halowy, ceglany, nieotynkowany, wyposażony częściowo w elementy ze starej świątyni. Nakryty dachem dwuspadowym, prezbiterium zamknięte trójbocznie, okna prostokątne. Do wejścia, ukrytego pod trójdzielną arkadą, prowadzą okazałe schody. Masywną wieżę, krytą płaskim dachem z krzyżem, umieszczono od strony północno-wschodniej. Posiada ona zegar i okienka (latarnie) w kształcie dzwonów. Wyposażenie Wyposażenie głównie XX-wieczne. Ołtarz główny zdobiony metaloplastycznie. W prezbiterium witraż ze sceną Ostatniej Wieczerzy i figura św. Katarzyny z mieczem i kołem do łamania (narzędzia jej męki). Otoczenie Przy kościele głaz pamiątkowy z tablicą ku czci Jana Pawła II, ufundowany przez mieszkańców gminy i odsłonięty w maju 2010. Po drugiej stronie Rynku stoi stary kościół protestancki – obecny dom parafialny. Galeria Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gorzkowicach

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gorzkowice archidiecezji częstochowskiej. Jest to świątynia wybudowana w latach 1896 – 1898 według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego. Do zabytkowego wyposażenia wnętrza obecnego kościoła należą m.in. obraz „Ecce Homo” namalowany przed 1798 rokiem oraz drewniany krucyfiks i rokokowa rama z XVIII wieku (znajduje się w niej nowszy obraz). Poprzedni kościół drewniany spłonął w 1895 roku od iskry parowozu. Obecna świątynia została zbudowana przez księdza Ignacego Kasprzykowskiego dzięki odszkodowaniu, które wyniosło 25000 rubli i rozpisanym składkom w parafii. Jest to budowla wzniesiona w stylu neogotyckim. Składa się z trzech naw. W jej wnętrzu znajduje się pięć marmurowych ołtarzy, rzeźbiona ambona, a naprzeciwko niej figura św. Piotra w okowach. Wielki ołtarz został zbudowany z ciemnego marmuru kieleckiego, tak samo jak mensy czterech bocznych ołtarzy, których nastawy zostały wykonane z drewna dębowego. Tabernakulum zostało wykonane z brązu, a biała chrzcielnica została wykonana z marmuru kararyjskiego. Organy w kościele są rigeriowskie i posiadają 18 głosów. Posadzka została wykonana z terakoty, umeblowanie w zakrystii zostało wykonane z drewna dębowego. Polichromie w świątyni zostały wykonane przez Noskowskiego artystę-malarza z Warszawy, nad którą poświęcił dwa lata. W dniu 11 listopada 1902 roku kościół został uroczyście konsekrowany. Ceremonii przewodniczył biskup sufragan włocławski Henryk Piotr Kossowski. Ołtarze boczne zostały konsekrowane w dniu 20 czerwca 1911 roku przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamieńsku

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Gorzkowice archidiecezji częstochowskiej. Jedyny rejestrowany zabytek miasta. Obecna świątynia została wybudowana w latach 1899-1903 dzięki staraniom parafian i księdza proboszcza Ignacego Jankowskiego. Kamień węgielny został wmurowany w 1902 roku. Budowla zaprojektowana przez Feliksa Nowickiego została uroczyście poświęcona przez pochodzącego z kamieńszczańskiej parafii biskupa Stanisława Zdzitowieckiego - biskupa kujawsko - kaliskiego i włocławskiego. W latach 1935–1939 dzięki staraniom księdza Tomasza Opasewicza świątynia otrzymała nową polichromię. Kamieńszczański kościół parafialny został wybudowany w stylu neoromańskim z elementami stylu neorenesansowego. Jest to budowla trójnawowa wzniesiona na planie krzyża i posiadająca jedną wieżę. Kościół posiada pięć ołtarzy. W prezbiterium po bokach sceny ukrzyżowania są umieszczone figury patronów świątyni Świętych Piotra i Pawła. W nawie głównej są umieszczone dwa ołtarze: Przemienienia Pańskiego oraz Świętego Antoniego Padewskiego. Po bokach znajdują się figury polskich świętych: św. Stanisława Kostki, św. Wojciecha, św. Kazimierza i św. Stanisława Biskupa Męczennika. W nawie bocznej od strony północnej jest umieszczony ołtarz Serca Jezusowego a od strony południowej jest umieszczony ołtarz Najświętszej Maryi Panny. Świątynia posiada zabytkową ambonę oraz organy wykonane przez firmę Ottona Rygiera. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Nowej Brzeźnicy

Kościół świętego Jana Chrzciciela – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Brzeźnica nad Wartą archidiecezji częstochowskiej. Obecna świątynia murowana, w stylu neogotyckim została zbudowana w latach 1902–1910 dzięki staraniom proboszcza księdza Józefa Piotrowskiego i ówczesnych wikariuszy ks. Wincentego Wrzalińskiego i Teofila Jankowskiego, który potem już jako proboszcz parafii skompletował wykończenie kościoła. Kamień węgielny został poświęcony przez biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego w dniu 14 maja 1904 roku po wzniesieniu fundamentów, a pod koniec tego roku ukończone mury zostały nakryte dachem. Potem dopiero kościół otrzymał sklepienie, wnętrze zostało otynkowane, została wybudowana wieża, na której zostały zawieszone trzy stare dzwony z dawnej świątyni, odlane w 1624 roku (jeden został zabrany przez Austriaków w 1916 roku) i zostały zamontowane organy. Budowla została konsekrowana w dniu 24 czerwca 1911 roku przez wspomnianego wyżej biskupa włocławskiego Stanisława Zdzitowieckiego. W latach 1911–1930 świątynia otrzymała boczne ołtarze, Drogę Krzyżową, ławki i inne elementy umeblowania wnętrza; w 1929 roku zostały ufundowane witraże, a w 1930 roku została wykonana polichromia według projektu profesora Bukowskiego z Krakowa – dzięki staraniom wspomnianego wyżej księdza Teofila Jankowskiego. Podczas okupacji świątynia została zamieniona przez hitlerowców na hotel robotniczy oraz spustoszona i obrabowana z paramentów. W 1945 roku podczas działań wojennych została uszkodzona. Po zakończeniu wojny jeszcze w 1945 roku świątynia została odrestaurowana (dach i okna) dzięki staraniom księdza Tadeusza Ojrzyńskiego. Dzięki staraniom księdza Jana Placka stopniowo wymieniono cegły w murach zewnętrznych świątyni rozpoczynając od górnych partii. W 1954 roku zostały przelane stare dzwony z 1625 roku, które zostały powiększone, ale zostały zniszczone przy tym stare zabytkowe ornamenty. Ołtarz główny został ponownie konsekrowany w dniu 31 maja 1953 roku przez biskupa Zdzisława Golińskiego. Podczas urzędowania księdza proboszcza Edwarda Sowuli (lata 1958–1975) zostały sprawione trzy nowe witraże na miejscu zniszczonych w 1939 roku, zostało odrestaurowane wnętrze kościoła, ściany zostały wzmocnione oraz zostały zamontowane ławki w świątyni. Od 1975 roku podczas urzędowania księdza proboszcza Stanisława Błacha zostało założone centralne ogrzewanie, nowa instalacja elektryczna, została doprowadzona woda do świątyni. Zewnętrzne ściany świątyni w miejscach, gdzie wypadała cegła marglowa, zostały uzupełnione. W 1980 roku z kościoła została zdjęta dachówka, zostały wymienione zniszczone wiązania na dachu i wieży i zostały pokryte blachą miedzianą oprócz starej wieży, ponieważ wojewódzki konserwator zabytków nie wyraził zgody. W 1989 roku została założona nowa instalacja elektryczna i głośnikowa, a w latach następnych została odnowiona lamperia w kościele. W 1983 roku zostały wyremontowane organy. Przypisy
Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Częstochowie

Kościół św. Rafała Kalinowskiego w Częstochowie – kościół parafialny pod wezwaniem św. Rafała Kalinowskiego w Częstochowie, w dzielnicy Wrzosowiak. Historia Kamień węgielny pobłogosławił papież Jan Paweł II 15 sierpnia 1991 roku. Budowę rozpoczęto w 1999 roku. Budynek zaprojektowali Włodzimierz i Ziemowit Domagałowie. Pierwsze nabożeństwo odprawiono 24 grudnia 2000 roku. Kościół wyposażono w sprzęty liturgiczne rozmieszczone „w duchu” formacji neokatechumenalnej proponowanej przez architekta Maurizio Bergamo. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał 26 czerwca 2010 roku arcybiskup Stanisław Nowak.
Kościół św. Kazimierza Królewicza w Osjakowie

Kościół świętego Kazimierza Królewicza – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Osjaków archidiecezji częstochowskiej, od 1987 roku pełniący funkcję sanktuarium maryjnego Matki Bożej Łaskawej. Jedyny rejestrowany zabytek miasta. Historia Murowana świątynia została zbudowana w latach 1909–1914 dzięki staraniom księdza Bolesława Michnikowskiego. Budowla została konsekrowana przez biskupa Władysława Krynickiego w dniu 29 czerwca 1919 roku. Podczas okupacji hitlerowskiej została zamknięta dla kultu, ograbiona z paramentów, znajdowało się w niej więzienie dla Żydów wywożonych do obozów, następnie magazyn zboża, a w końcu kwatera dla robotników pracujących przy kopaniu okopów. Dzięki staraniem księdza Władysława Gawrona w 1945 roku została odbudowana zniszczona wieża i została pokryta blachą miedzianą, na dach zostały położone nowe dachówki, a nawy boczne zostały pokryte blachą cynkową, został zamontowany zegar wieżowy i żaluzje na oknach wieży, okna zostały przeszklone i wprawiono w nich witraże, świątynia otrzymała utensilia liturgiczne oraz organy, został zamontowany nowy dzwon, pęknięte sklepienia i mury zostały wzmocnione kotwiami. Podczas urzędowania księdza Władysława Maciąga został wykonany remont wieżyczek, zostały zakupione dzwony, które na wieży zostały umieszczone przez księdza Edwarda Sowuli. Dzięki staraniom tego księdza zostały wyremontowane organy. Podczas urzędowania Stanisława Okamfera zostały wykonane dubeltowe okna, i zostały zakupione 6 ton blachy miedzianej. Podczas urzędowania księdza Jana Marczewskiego zostały dokupione 3 tony blachy, została przygotowana kaplica do intronizacji obrazu Najświętszej Maryi Panny Łaskawej, która odbyła się pod przewodnictwem biskupa Stanisława Nowaka i rozpoczęto pokrywanie blachą dachu świątyni. Podczas urzędowania księdza Stanisława Mrówki zostało ukończone pokrywanie dachu blachą miedzianą, zużyto na to 6 ton blachy. Oprócz tego zostało założone nowe nagłośnienie świątyni, zostały wyremontwane organy, rozpoczęto remont głównej wieży kościelnej, która otrzymała iluminację, a także jako Jubileuszowe wotum roku 2000 została wybudowana kaplica Matki Bożej Fatimskiej. Galeria Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Leonarda w Pajęcznie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Świętego Leonarda – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Pajęczno archidiecezji częstochowskiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1748-1753 dzięki staraniom księdza Franciszka Dziurkiewicza, oficjała i prepozyta wieluńskiego. Uroczyście poświęcił (konsekrował) ją w dniu 11 sierpnia 1754 roku biskup chełmski Walenty Franciszek Wężyk. Kościół był wybudowany w stylu renesansowym, wnętrze natomiast reprezentowało styl rokokowy. W centrum był umieszczony ołtarz główny ozdobiony obrazem Najświętszej Maryi Panny Pajęczańskiej. Obok znajdowały się dwa ołtarze: Pana Jezusa Ukrzyżowanego i św. Józefa oraz dawny ołtarz św. Leonarda znajdujący się w kaplicy bocznej. Po pożarze w 1810 roku kościół został odbudowany przez księdza Józefa Paulickiego w latach 1810-1823. Podczas okupacji niemieckiej zniszczone zostało wnętrze świątyni i pozbawione paramentów. Budowla została odnowiona na zewnątrz i wyposażona w niezbędne utensilia przez księdza Stanisława Nejmana. Pod koniec XX wieku w zmodernizowanym prezbiterium został wybudowany stały ołtarz, dzięki któremu liturgia została dostosowana do wymogów soboru Watykańskiego II. W ołtarzu głównym jest umieszczony słynący łaskami obraz Najświętszej Maryi Panny Pajęczańskiej Matki Kościoła namalowany w XVI wieku. Na wizerunek ten zostały nałożone papieskie korony przez kardynała Stanisława Nagy w dniu 28 maja 2005 roku. W dniu 31 maja 2010 roku, tj. ustanowienia świątyni Sanktuarium Eucharystycznym została wprowadzona w niej całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Organy Organy wybudował Andrzej Rudziński. Prospekt jest dwuczłonowy, instrument posiada dwie szafy. Nad kontuarem znajduje się rząd niemych piszczałek, który łączy dwie części prospektu, którego jedna część również jest niema. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Pławnie

Kościół świętego Stanisława Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do Dekanatu Gidle archidiecezji częstochowskiej. Historia Obecna murowana świątynia zbudowana została w latach 1878–1881 dzięki staraniom księdza Rajmunda Kamińskiego oraz ówczesnego właściciela Pławna i jego mieszkańców. Budowla została konsekrowana w dniu 5 września 1904 roku przez biskupa Stanisława Zdzitowieckiego. Świątynia została wzniesiona w stylu neoromańskim. We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze i chrzcielnica pochodzące ze starszego kościoła. W 1942 roku okupanci hitlerowscy zabrali ze świątyni zabytkowy tryptyk gotycki z XIII wieku, przedstawiający historię św. Stanisława ze Szczepanowa – biskupa i męczennika, zwany tryptykiem z Pławna. Został on odzyskany przez Muzeum Narodowe w Warszawie, ale mimo starań, nie wrócił do świątyni. Muzeum przekazało tylko kopię tego zabytku, która znajduje się w ołtarzu głównym. Obecnie trwają prace remontowe przy kościele. Przypisy
Kościół św. Rozalii z Palermo w Przerębie

Kościół Świętej Rozalii z Palermo – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Kodrąb archidiecezji częstochowskiej. Obecna świątynia, murowana, pierwotnie była dworską suszarnią tytoniu. Właściciel wsi przed 1834 rokiem urządził w niej kaplicę dworską. Została przebudowana w 1861 roku i podczas I wojny światowej dzięki staraniom księdza Wacława Szczotkowskiego proboszcza parafii w Rzejowicach. W dniu 1 października 1941 roku przy kościele została utworzona samodzielna placówka duszpasterska, tzw. ekspozytura, a w dniu 2 listopada 1947 roku została powołana parafia pw. św. Rozalii z Palermo. Wnętrze świątyni zostało przebudowane w latach 1969–1973, podczas urzędowania księdza Jerzego Barszcza. Jest to budowla wybudowana w stylu klasycystycznym, na planie prostokąta, w formie sali, z zakrystią znajdującą się za ołtarzem głównym. Wnętrze nakryte jest sklepieniem kolebkowym. Fasada z trójkątnym szczytem jest ozdobiona wgłębnym portykiem kolumnowym. Kościół nakryty jest dachem dwuspadowym. We wnętrzu znajdują się: ołtarz główny z 1. połowy XIX wieku, posiadający rokokowe tabernakulum, nowa ambona z fragmentami pochodzącymi z XVIII wieku, trzy obrazy namalowane w 1. połowie XVIII wieku przedstawiające św. Rozalię, Ukrzyżowanie i Matkę Bożą Bolesną, tablica nagrobna Łubieńskiej pochodząca z 1849 roku oraz monstrancja, relikwiarz i dzwonek ręczny pochodzące z XVIII wieku. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Rozprzy

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Rozprza archidiecezji częstochowskiej. Historia Rozbudowę świątyni prowadził ksiądz Stanisław Szabelski, który rozpoczął urzędowanie w parafii 1 listopada 1913 roku – po śmierci ks. Józefa Jezierskiego, który załatwił wszelkie potrzebne formalności. Pracami budowlanymi kierował architekt Feliks Nowicki. Trwały one dość szybko, ponieważ w uroczystość Św. Wojciecha 1914 roku dziekan z Piotrkowa Trybunalskiego ksiądz kanonik Antoni Zagrzejewski poświęcił kamień węgielny. W momencie rozpoczęcia I wojny światowej budowla miała już założone sklepienia. Po zakończeniu wojny prace budowlane kontynuowane były przez księdza Bolesława Szymanowskiego. Ostatecznie kościół został konsekrowany pod wezwaniem Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny 2 sierpnia 1959 roku przez ordynariusza częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. W ołtarzu głównym zostały umieszczone relikwie Świętych Biskupów Męczenników Stanisława i Jozafata. W świątyni jest umieszczony także słynący łaskami obraz Matki Bożej Rozprzańskiej. Koronowany został 14 listopada 2009 roku przez arcybiskupa Stanisława Nowaka. W ostatniej dekadzie w kościele wykonano takie prace jak, wykonanie nowej elewacji zewnętrznej, zamontowanie witraży, wyremontowanie dachu i prezbiterium (założenie nowej posadzki, wykonanie ambonki, ołtarza i miejsca przewodniczenia), założenie promiennikowego ogrzewania, wymienienie drzwi, odmalowanie wnętrza i generalny remont wieży. Tablice pamiątkowe Na zewnętrznej elewacji wieży, przy głównym wejściu, wiszą dwie tablice pamiątkowe: z okazji 1050-lecia Chrztu Polski ze słowami Jana Pawła II: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi, tej Ziemi, z okazji 950-lecia Rozprzy z sylwetką wieży kościelnej (2015). Galeria Przypisy
Kościół Świętego Wojciecha Biskupa Męczennika w Rudzie

Kościół Świętego Wojciecha Biskupa Męczennika – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii św. Wojciecha w dekanacie Wieluń – św. Wojciecha archidiecezji częstochowskiej. Historia Obecna świątynia została wybudowana około 1104 roku lub 1142 roku. Przez wieki z powodu remontów nadawano kościołowi cechy obowiązujących w tym czasie stylów architektonicznych: gotyku (1419 rok), renesansu (1540 i 1594 – dobudowanie kaplicy bocznej od strony północnej) i wreszcie baroku (1693 i 1720). W latach 1803–1833 świątynia została przebudowana z fundacji właściciela wsi według projektu architekta Józefa Głowińskiego, dzięki staraniom kolejnych proboszczów. W 1820 roku została dobudowana klasycystyczna kruchta, a cały kościół otrzymał wystrój klasycystyczny. Na początku XX wieku fasada świątyni otrzymała zachowany do dziś wygląd. Ostatni większy remont odsłaniający fragmenty romańskie i gotyckie został przeprowadzony w latach 1946–1958. W dniu 24 września 2006 roku z okazji rocznicy konsekracji kościoła arcybiskup Stanisław Nowak koronował obraz Matki Bożej Rudzkiej. Architektura We wnętrzu znajdują się późnogotycki tryptyk z rzeźbą Madonny pochodzący z początku XVI wieku umieszczony w ołtarzu głównym oraz rzeźbiona gotycka chrzcielnica z piaskowca, pochodząca z XIV wieku, na czaszy której są umieszczone krzyż grecki, herb i maska. W kaplicy bocznej w ścianę wmurowana jest tablica kamienna z datą 1594, upamiętniająca wspomnianą wyżej przebudowę. Ponadto na ścianach nawy zostały odsłonięte pod koniec lat 50. XX wieku freski namalowane w stylu malarstwa bizantyjskiego przedstawiające chrzest Mieszka I z drużyną oraz drogę krzyżową. Do wyposażenia wnętrza należy również ołtarz znajdujący się w kaplicy ozdobiony obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem, całość pochodzi z XVIII wieku. W ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy świętych Wojciecha (przemalowany, pochodzący z XVIII wieku) i Rocha (ok. 1800 rok). W świątyni znajduje się także relikwiarz z wizerunkiem św. Wojciecha. Przypisy