NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pałac w Błociszewie

Pałac w Błociszewie to XIX-wieczny pałac znajdujący się we wsi Błociszewo, w województwie wielkopolskim. Historia Pałac eklektyczny, nawiązujący do rokoka zbudował Kazimierz Skórzewski dla Florentyny z Chłapowskich Kęszyckiej w 1893 roku. Budynek jest parterowy, kryty mansardowym dachem, pod którym znajduje się piętro. Środkowa część piętrowa, poprzedzona gankiem nad głównym wejściem o czterech kolumnach. Bogata neorokokowa dekoracja na elewacji. Elewacja ogrodowa zniekształcona powojenną zabudową. Symetryczny układ pomieszczeń z głównym wejściem na osi, centralnie usytuowanym hallem i położonym za nim salonem. Całość otoczona parkiem krajobrazowym. W XV wieku majątek należał do Błociszewskich, a w latach 1793 do 1939 do Kęszyckich. Linki zewnętrzne Pałac w Błociszewie. rotmanka.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-21)].
Chróstnik (zámek)

Chróstnik (polsky Pałac w Chróstniku, německy Braunitschdorf) je zámek ve stejnojmenné vesnici poblíž města Lubin v Dolním Slezsku. Jedná se o polskou kulturní památku. Historie Zámek nechal postavit Jiří Karl Haugwitz v letech 1723 až 1728 v barokním slohu podle návrhu architekta Martina Frantze. Zámek byl postaven v místech bývalého hradu ze 14. století, z něhož se dochovaly do současnosti zbytky severovýchodní části příkopu. V roce 1905 koupil zámek Rochus von Lüttwitz, který jej nechal v letech 1907–1909 přestavět v novobarokním stylu podle návrhu vratislavského architekta Karla Grossera. K původnímu zámku bylo přistavěno severní křídlo. Na zámku bylo 120 pokojů a dva sály. Interiér se vyznačoval náročnou štukovou výzdobou, bohatě zdobenými parketami, starožitným nábytkem a cennými gobelíny. Idylický dojem zámku dotvářel zámecký park s vodním kanálem kolem zámku. Na konci druhé světové války sloužil zámek jako nemocnice Rudé armády, po předání polskému státu pak zde byl v padesátých letech 20. století internát místní zemědělské školy a školící středisko pro kombajnisty. V roce 1951 byl zámek zapsán do rejstříku stavebních památek Dolnoslezského vojvodství. V roce 1976 postihl zámek požár, který jej poničil částečně. V následujícím období se budova zámku stala v důsledku rabování a devastace ruinou. V roce 2009 ho od polského státu koupil podnikatel Dariusz Miłek a následně provedl rekonstrukci a obnovu zámku. Architektura Zámek byl původně patrovou budovou. V současnosti je dvoupatrový, plně podsklepený a částečně s podkrovím. Přední fasáda je rozdělena na tři části, z nichž střední část je zakončena ozdobným štítem s bočními štíty, které jsou zakončeny vázami. V této střední části fasády je usazena terasa prvního patra. Pod terasou se nachází hlavní vstupní portál, který je orámován širokými pilastry. Vstup na terasu je zakončen velmi bohatě zdobenou erbovní kartuší. Celý zámek se vyznačuje bohatou výzdobou a množstvím architektonických detailů, jako jsou terasová balustráda, pilastry a římsy. Nejzajímavější místností byl v původním zámku reprezentační taneční sál s osmi arkýři a plochým nautickým křížovým stropem, který byl zdoben četnými freskami. Park a okolí zámku Barokní zahrada vznikla v první polovině 17. století a v 18. století byla upravena. Při rozšíření areálu v 19. století byly zahrady upraveny zahradním architektem Maxem von Schmettau. Rekonstrukce se týkala i parku a okolních hospodářských budov. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Schloss Brauchitschdorf na německé Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Chróstnik (zámek) na Wikimedia Commons Zámek Brauchitschdorf Historické fotografie interiéru Fotogalerie zámku
Pałac w Czaczu

Pałac w Czaczu – zabytkowy pałac w Czaczu Pałac położony parku, na wzniesieniu, pierwotnie zbudowany na planie prostokąta jako wczesnobarokowy około 1650 (prawdopodobnie według projektu Krzysztofa Bonadury Starszego) dla Wojciecha Gajewskiego, kasztelana rogozińskiego. Pałac został spalony w 1709. Na jego ruinach, najprawdopodobniej na początku XIX wieku powstało obecne założenie, zbudowane dla Wiktora Szołdrskiego. Dodano wówczas dwie klasycystyczne oficyny i połączono je z pałacem ćwierćkolistymi galeriami. Przebudowa z lat 1848–1851, dokonana dla Marcelego Żółtowskiego podwyższyła pałac (poprzez zmianę dachu na dach mansardowy i zmieniła wygląd elewacji. Kolejnej przebudowie, wykonanej w latach 1911–1912 przez Jana Żółtowskiego według projektu architekta Mariana Andrzejewskiego w stylu tzw. „kostiumu polskiego” zawdzięczamy obecny wygląd pałacu. Fasada południowa (ogrodowa) rozczłonkowana pilastrami jońskimi wielkiego porządku z motywami heraldycznymi na kapitelach. W narożach budynku pozorne ryzality. Na środku wejście do dawnego salonu, nad nim, na piętrze, mały balkon. Wyżej herb Żółtowskich – Ogończyk. We wschodniej galerii brama przejazdowa. Elewacja północna skromniejsza, z tarasem przed wejściem głównym. Park z początku XIX wieku (powierzchnia 19 ha), obecnie rozdzielony drogami. Budynek główny pałacu obecnie mieści szkołę podstawową. Oficyny są zamieszkane. Pałac i park zaniedbane. Zobacz też Wojciech Gajewski Przypisy
Pałac w Czciradzu

Pałac w Czciradzu – pałac położony w miejscowości Czciradz w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Historia W roku 1609 majątek Rechenbergów kupił Joachim von Stensch, któremu przypisuję się budowę dworu obronnego w dolnej części wsi. W 1780 r. Czciradz Dolny został sprzedany rodzinie von Lehwald. Oni to na przełomie XVIII i XIX w. przebudowali dwór w stylu późnego baroku i wczesnego klasycyzmu. Usunięto także jego cechy obronne, zlikwidowano wały ziemne, uregulowano fosę, wjazd poprowadzono przez kamienny, arkadowy most. W końcu XIX w. od strony północnej powstał park krajobrazowy, ze stawem i mauzoleum rodzinnym. Od 1910 r. do końca II wojny światowej majątek i dolna część wsi był własnością Johannesa Ritscha. W tym czasie do dworu dobudowano werandę i przebudowano wnętrza. Po II wojnie światowej na terenie folwarku mieściło się państwowe gospodarstwo rolne, a we dworze mieściła się administracja. W połowie lat 90. XX w. po likwidacji PGR obiekt przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa z siedzibą w Popęszycach. W 2002 roku dwór jak i otaczające go budynki gospodarcze został sprzedany prywatnemu inwestorowi. Obecnie jest własnością firmy Segi AT. Architektura Zbudowany na początku XVII w. dwór posiadał cechy renesansowe. Przebudowany na przełomie XVIII i XIX wieku budynek nosi cechy późnego baroku i wczesnego klasycyzmu. Weranda dobudowana została przed II wojną światową. Założony na rzucie prostokąta budynek murowany z kamienia i cegły, piętrowy, wysoko podpiwniczony, przykryty dachem czterospadowym z wolimi oczami. Wejście umieszczone centralnie, z dwoma filarami podpierającymi falisty gzyms. Poniżej umieszczono kamienny kartusz herbowy. Do wejścia prowadzi kamienny, arkadowy most przerzucony nad nawodnioną fosą, rozszerzający się półkoliście. W części pomieszczeń występuje sklepienie kolebkowo-krzyżowe i plafony. Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003
Pałac w Czerwięcicach

Pałac w Czerwięcicach – zabytkowy neorenesansowy pałac z 1892 r., znajdujący się w Czerwięcicach w powiecie raciborskim, w województwie śląskim. Opis Pałac wybudowany został w 1892 r. z inicjatywy Wiktora von Wrochema (1844-1910). Po jego śmierci pałac wraz z majątkiem odziedziczyła córka Zofia (1884-1965), zamężna z Hansem von Schimonsky. Budowla otoczona była ogrodem i parkiem. Obecnie zachował się jedynie park z okazami starodrzewia. Pałac należał do rodziny von Schimonsky do 1945 r., kiedy opuścili oni Czerwięcice. W czasie II wojny światowej w pałacu mieścił się sztab niemiecki, a antenę radiostacji można zobaczyć do dzisiaj. Budowla obecnie należy do osoby prywatnej. Galeria Przypisy Bibliografia Anna Bindacz: Gmina Rudnik – kraina pałaców i zieleni. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2005, s. 7. ISBN 83-89802-09-0. Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Wydawnicza WAW Grzegorz Wawoczny, 2007, s. 100. ISBN 978-83-89802-36-1. A. Kuzio-Podrucki, Przeprowadzka do Czerwięcic (Górnośląska szlachta – Wrochemowie, cz. III) w ‘Montes Tarnovicensis’ nr 40/2009. A. Kuzio-Podrucki, Między magnatami (Górnośląska szlachta – Wrochemowie, cz. VII) w Montes Tarnovicensis nr 44/2010
Pałac w Drwalewicach

Pałac w Drwalewicach – zabytkowy pałac we wsi Drwalewice, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów. Historia Renesansowy dwór obronny wzniósł prawdopodobnie w XVI w. Hans Wolff von Unruh. Od XVI w. wielokrotnie zmieniał się wygląd dworu, a folwark zmieniał właściciela. Z początkiem XIX w. dwór został przebudowany przez ówczesnego właściciela porucznika von Stempel. W 1872 r. właścicielami zostaje rodzina von Eichmann, która gruntownie przebudowała miejscowy dwór. Powstała wtedy obecna neogotycka rezydencja w angielskim stylu. Za pałacem założono romantyczny ogród i wykopano staw. Ostatnim właścicielem do końca II wojny światowej był Dietrich von Eichmann. Po zakończeniu wojny w posiadłości utworzono PGR. Administrowany przez PGR pałac służył celom mieszkalnym, dzięki czemu nie uległ degradacji. W końcu lat 80. XX w. przeprowadzono remont obiektu, a mieszkańcom dano mieszkania zastępcze. Wraz z rozwiązaniem PGR-ów rozpoczęła się powolna dewastacja obiektu. Obiekt przez wiele lat w rekach prywatnego wlasciciela przechodzil stopniowo remonty. W chwili obecnej w rekach nowej firmy. Opis Od frontu znajduje się główne wejście pomiędzy dwiema kolumnami korynckimi podtrzymującymi balkon z kamienną balustradą. Pod balkonem po bokach podwieszone są dwa gryfy. Nad drzwiami balkonowymi na pierwszym piętrze, w kartuszu znajduje się herb właścicieli von Eichmann. Tylną ścianę pałacu podtrzymuje pięć skarp natomiast w bocznej, po lewej stronie, za trzypiętrową czteroboczną wieżą przechodzącą w ośmioboczną, widoczny jest system przyporowy. Wszystkie ściany zwieńczone attyką. Galeria Przypisy Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003 Zespół pod redakcją Iwony Perut-Gierasimczuk, Czas architekturą zapisany, Zielona Góra 1998
Дворец в Дрвалевице

Дворец в Дрвалевице — дворец, расположенный в городе Дрвалевице, Любуское воеводство, Новосольский повят, гмина Кожухув. История Ренессансный оборонный особняк построил, вероятно, в XVI веке Ханс Вольф фон Унрух (Hans Wolff von Unruh). С XVI века внешний вид дома неоднократно менялся, фольварк сменял владельца. С начала XIX века особняк был перестроен по проекту тогдашнего владельца поручика фон Штемпеля (von Stemplel). В 1872 году владельцами становится семья фон Эйхман (von Eichmann), которая основательно перестроила особняк (по другим источникам это было сделано предыдущим владельцем). Тогда появилась нынешняя неоготическая резиденция в английском стиле. За дворцом был разбит романтический сад и вырыт пруд. Последним владельцем до конца Второй мировой войны был Дитрих фон Эйхман (Dietrich von Eichmann). После войны на территории дворца было создано Государственное сельское хозяйство (PGR). В ведении PGR дворец использовался как жилой дом, благодаря чему он остался в хорошем состоянии. В конце 80-х годов XX века был проведен капитальный ремонт, а жителям дома дали другие квартиры. После ликвидации PGR началось медленное разрушение объекта. В настоящее время дворец имеет нового владельца. Галерея Литература Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003 Zespół pod redakcją Iwony Perut-Gierasimczuk, Czas architekturą zapisany, Zielona Góra 1998
Schloss Eichberg (Niederschlesien)

Schloss Eichberg (polnisch Pałac w Dąbrowicy) ist ein Schloss in Dąbrowica (Eichberg) im Powiat Karkonoski im Hirschberger Tal in der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Bereits im 15. Jahrhundert befand sich hier eine Burg, die 1751 im Barockstil ausgebaut wurde. 1835 wurde das Schloss im Stil der Neugotik umgebaut. Das Schloss verfiel nach dem Zweiten Weltkrieg und wird derzeit restauriert. Siehe auch Liste der Burgen und Schlösser im Hirschberger Tal Literatur Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej, Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, S. 60–61. ISBN 83-92292-21-9. Weblinks Nationales Register der Baudenkmäler auf nid.pl
Pałac w Dąbrowicy

Pałac w Dąbrowicy – zabytkowy pałac w północno-wschodniej części wsi Dąbrowica (powiat karkonoski), w województwie dolnośląskim. Historia Dwór zbudowano prawdopodobnie już w drugiej połowie XV w., początkowo jako siedzibę dla zarządcy dóbr. Według źródeł panem na Dąbrownicy był Hans von Zedlitz w latach 1463-1486. W roku 1597 pałac wraz z wsią posiadał Nickel von Zedlitz, późniejszy właściciel Wojanowa i Maciejowej. Po jego śmierci w 1616 r. Dąbrowica przypadła rodzinie von Borowitz. Prawdopodobnie w tym czasie obiekt nie posiadał wyraźnych cech reprezentacji i służył celom administracyjno-gospodarczym. Dzieje dąbrowickiego majątku są w źródłach lepiej uchwytne dopiero od wieku XVIII. Kolejnymi właścicielami były rodziny: von Carwarth do 1723 roku, von Frankenberg do 1747 roku i od 1750 aż do roku 1817 rodzina von Buchs. Barokowy pałac wzniesiono w 1751 r. Świadczyła o tym data na zachowanym do niedawna portalu. W XIX w. kolejnymi właścicielami pałacu były rodziny von Rothkirch od roku 1817, von Decker od 1859 r., a od 1917 r. rodzina von Mitscher. Przebudowy starego dworu w modnym stylu neogotyku tudorowskiego dokonano w 1835 r. na zlecenie rodziny von Rosen. Obiekt został dostosowany do pełnienia nowej funkcji letniego pałacyku, podobnie jak wcześniej uczyniono to w przypadku innych rezydencji będących pod wpływem rodziny króla Prus. W latach 90 pałac przejęła miejscowa rodzina i z przerwami prowadzi odbudowę. Odbudowana część pełni funkcję mieszkalną. Opis obiektu Budowla nosiła cechy architektury neogotyckiej i eklektycznej. Bryła wznosiła się do wysokości trzech kondygnacji. Na osi częściowo zachowany portyk wejściowy z tarasem na górze, a po bokach czworokątna wieża i czworokątna przypora naśladująca wieżyczkę.Obecnie najlepiej zachowała się tylko fragmentarycznie elewacja południowo-wschodnia z pięciokondygnacyjną wieżą, na której znajdował się kartusz z dwoma herbami, zwieńczoną krenelażem i czterema narożnymi wieżyczkami oraz wspomniany wyżej portal. Przypisy Bibliografia Wojciech Kapałczyński, Piotr Napierała: Zamki, pałace i dwory Kotliny Jeleniogórskiej,. Wrocław: Fundacja Doliny Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, 2005, s. 60-61. ISBN 83-92292-21-9.
Schloss Gleißen

Schloss Gleißen (polnisch Pałac w Gliśnie) ist ein Schloss im neumärkischen Glisno. Geschichte Der Ort ist 1421 erstmals im Zusammenhang mit einer Witwenausstattung einer Margarethe, Witwe von Nysch Zymütz, genannt. Für 1461 sind die Czinnitz und Othwich als Eigentümer belegt, für 1463 ist Verpfändung des Gutes Gleißen durch die von Waldow belegt. Um 1500 war Georg Sack Eigentümer, danach kam Gleißen in den Besitz des Brandenburgischen Kurfürsten Joachim I. Ab dem 16. Jahrhundert war der Besitz wieder in Händen derer von Waldow. Im Dreißigjährigen Krieg wurde das Gut stark in Mitleidenschaft gezogen und später teils an die von der Marwitz verkauft. Während des Siebenjährigen Kriegs wurde Gleißen 1758 Sitz des russischen Generalstabs. Im Jahr 1777 ist der Erwerb durch Gottlob von Troschke belegt, jedoch wird 1783 ein von Poser als Besitzer genannt, der wohl 1793 den Umbau des Schlosses im Spätrokokostil beauftragte. Zum Gut gehörten zu dieser Zeit die Wirtschaftshöfe Gehauenstein (heute: Niemojewo), Helminenwalde (Ordzików) uns Posersfeld (Osieszyce). 1818 erwarb der Berliner Bürger Israel Moses Henochsohn das Rittergut und investierte viel in den Ort. In den 1820er Jahren wurde das Schloss um- und ausgebaut. Die wiederum nachfolgenden von der Marwitz ließen 1837 eine Kirche und ein Mausoleum nach Plänen von Karl Friedrich Schinkel erbauen. Ab 1842 waren die Müller Besitzer, ab 1856 Carl Otto von Wartenberg. Das Schloss wurde 1910 um 13 m lange Flügelbauten erweitert. Nach der polnischen Annexion der Region wurde das Anwesen verstaatlicht. Zwischen 1969 und 1972 wurde der Bau zur Nutzung als Betriebserholungsstätte saniert. Bauwerk Ein erstes Gutshaus an Stelle des heutigen Schlosses bestand wohl schon im 16. Jahrhundert. Dieses war vermutlich der urkundlich belegte Oberhof, während der Mittelhof und der Wüstenhof weitere Adelssitze bildeten. Der heutige Schlossbau von 1793 im Stil des Spätbarock richtete sich nach dem Vorbild der Sommerresidenz Schloss Sanssouci von Knobelsdorff. Im Unterschied zu diesem befindet sich Gleißen jedoch am Fuß eines Hügels. Der eingeschossige Bau besitzt ein Mansarddach mit Gauben und Zwerchgiebeln. In der Mittelachse bildet ein ovaler Saal einen dominanten Risalit. Ein bereits 1765 im Havelland errichtetes Gutshaus, das sich Sanssouci zum Vorbild nahm, ist das ebenfalls im 19. Jahrhundert an die Marwitz gekommene Groß Kreutz. Literatur Gleißen/Glisno, Reihe Schlösser und Gärten der Neumark/Zamki i Ogrody Nowej Marchii. Freundeskreis Schlösser und Gärten der Mark in der deutschen Gesellschaft Weblinks
Schloss Gallingen

Schloss Gallingen ist ein Schloss im polnischen Galiny im historischen Ostpreußen. Der älteste Teil des heute erhaltenen Schlosses geht auf einen Bau zurück der von Botho von Eulenburg 1589 erbaut wurde. Der Bau war als zweigeschossiger Putzbau um einen u-förmigen Hof angelegt. Der Bau ist damit einer der wenigen gut erhaltenen Herrensitze aus dieser Zeit. Umbauten aus dem 19. Jahrhundert und von 1921 sind beseitigt worden. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 68. Weblinks
Dwór w Grabanowie

Dwór w Grabanowie – dwór z XIX wieku położony na pograniczu wsi Grabanów i Wilczyna w województwie lubelskim. Istniejący obecnie dwór został zbudowany w latach 60. XIX wieku. Obora i stodoła pochodzą z końca XIX w. zaś stajnie i wozownia z początku XX w. Cały zespół dworski, wraz z otaczającym go parkiem z II połowy XIX w., ma 7 ha powierzchni. Zachowały się w nim dosyć dobrze ciągi alei grabowych, a także topolowa aleja dojazdowa do parku. We wrześniu 1939 roku do Grabanowa wkroczyły wojska radzieckie, a następnie niemieckie. Dwór stał się kwaterą repatriantów. Około roku 1947 zlokalizowano w nim Szkołę Rachunkowości Rolnej. W latach 1954–1958 zespół dworski użytkowany był przez Państwowy Fundusz Ziemi, który organizował tu kursy rolnicze, później mieścił się w nim Wojewódzki Ośrodek Szkolenia Rolniczego. W latach 1971–1976 obiekt użytkowany był przez PGR Roskosz, a od 1976 roku przez Wojewódzki Związek Kółek Rolniczych. W roku 1982 obiekt przekazany został Wojewódzkiemu Ośrodkowi Postępu Rolniczego. Dwór służył początkowo jako biuro WOPR, a od 1987 roku jako baza hotelowa dla potrzeb szkoleniowych. Dwór w okresie powojennym był kilkakrotnie adaptowany do potrzeb kolejnych użytkowników, co zatarło jego pierwotny układ wnętrz. W latach 1987–1988 staraniem WOPR-u dokonano kapitalnego remontu. Dwór po remoncie spełnia funkcję hotelu. Bogata baza szkoleniowa wraz z zapleczem gastronomicznym, jakim dysponuje Ośrodek Doradztwa stała się podstawą do utworzenia Centrum Edukacji Ekologiczno-Rolniczej. Obecnie dwór dysponuje 80 miejscami noclegowymi. Obiekty W skład zespołu dworskiego wchodzą: klasycystyczny dwór z lat 60. XIX wieku park krajobrazowy (zapewne po 1860) o osiowym i promienistym układzie alejek, miejscami zatartym, z długa aleją dojazdową (niegdyś na grobli między stawami) drewniany czworak z II poł. XIX wieku (wyburzony w 2002 roku) stajnia i wozownia (murowane) z lat 20./30. XX wieku. Ponadto w parku znajduje się pomnik poświęcony pamięci walczących o Ojczyznę. Poświęcony 22 sierpnia 2004, ufundowany przez Stefanię Domańską. Napis na pomniku głosi: Chwała Obrońcom OjczyznyKonfederacji barskiej 1768 r. Powstań: Kościuszkowskiego 1794 r. Listopadowego 1830 r. Styczniowego 1863 r. Warszawskiego 1944 r.w hołdzie:AK BCH NSZ, wszystkim organizacjom wolnościowym walczącym z okupantami w latach 1939–1989w tym Alfredowi Radzikowskiemużołnierzowi AK ps. „Fred” lat 21 zamordowanemu tu przez okupantów XI.1943 r.Pomnik ma formę płyty przybitej do dużej wielkości głazu z krzyżem. Przypomina to trochę grób. Głaz narzutowy Mniej więcej w połowie długości, przy drodze biegnącej od skrzyżowania w stronę lasu znajduje się głaz, pochodzenia lodowcowego (najprawdopodobniej z epoki późnego glacjału tj. sprzed ok. 15-117 tys. lat). Mierzy on około metra wysokości i ok. 2,5 m w obwodzie. Przypisy
Schloss Grubno

Das Schloss Grubno (polnisch Pałac w Grubnie) befindet sich in Grubno im Powiat Chełmiński der Woiwodschaft Kujawien-Pommern in Polen. Bis 1945 gehörte es zu Westpreußen. Geschichte Das Gut Grubno wurde Anfang des 13. Jahrhunderts in der zweiten Kulmer Handfeste urkundlich erwähnt. Mit der Ersten Teilung Polens gelangte das Gut an Preußen. Im 19. Jahrhundert gehörte es den Lenz, dann dem Hamburger Kaufmann Ruperti, der 1857–1858 ein neues Herrenhaus erbauen ließ. Nach dem Übergang an Polen infolge des Zweiten Weltkriegs 1945 wurde das Gut verstaatlicht und Sitz eines Bildungszentrums, später beherbergte es eine Landwirtschaftsschule. Bauwerk Der spätklassizistische Bau auf rechteckigem Grundriss ist zweigeschossig. Zwei Türmchen an den Ecken der Vorderfront mit konischen Schieferdächern betonen den Bau. Die Fassade des Schlosses weist 11 Fensterachsen auf. Der Baukörper ist kompakt und mit einem von Konsolen getragenen Gesims verziert. Literatur Helmut Sieber: Schlösser und Herrensitze in Ost- und Westpreußen. Verlag Wolfgang Weidlich, 1958, S. 82–83. Weblinks Historische Aufnahme und geographische Lage Grubno - Grubno. In: www.polskiezabytki.pl. Abgerufen am 15. November 2022 (polnisch).