NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Musée du chemin de fer de Kościerzyna

Le musée du chemin de fer de Kościerzyna (en polonais Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie) est un musée ferroviaire qui se trouve à Kościerzyna en Pologne. Il a été inauguré en novembre 1992 et reçoit 30 000 visiteurs par an. Histoire Le chemin de fer arrive à Kościerzyna en 1885 avec la mise en service de la ligne Pszczółki-Kościerzyna appartenant au Königliche Ostbahn. La rotonde est construite peu après. Collection Locomotives à vapeur une Ok1 de 1915 une Ol49 une Pt47 une TKb 2845 une BR 52 une TKh49 une TKh100 une TKp une TKt 48 une Tw1 une Ty 45 une Tx Locomotives diesel une SP45 une SP47 une Ls40 Locomotives électriques une ET21 Autorail un SR61 un SN61 Galerie de photographies Notes et références Jednostka złożona z członów dwóch rożnych zespołów - EW90-05 i EW90-12 Traduction (pl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en polonais intitulé « Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de musées en Pologne Liens externes (pl) Muzeum Ziemi Kościerskiej Oddział Muzeum Kolejnictwa Portail des musées Portail de la Pologne Portail du chemin de fer
Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie

Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie, dawny Skansen Parowozownia Kościerzyna – znajduje się w Kościerzynie przy ulicy Towarowej, w bezpośrednim sąsiedztwie dworca kolejowego. Parowozownia zaprzestała działalności operacyjnej z dniem 1 stycznia 1991, kiedy to straciła samodzielność i stała się częścią lokomotywowni w Gdyni. Otwarcie skansenu nastąpiło w listopadzie 1992. W dniu 24 lipca 2009 spółka PKP Cargo przekazała placówkę muzealną Muzeum Ziemi Kościerskiej, jako oddział pod nazwą Muzeum Kolejnictwa w Kościerzynie. Skansen odwiedzany jest przez ponad 30 tysięcy osób rocznie. Położenie Muzeum Kolejnictwa znajduje się obok stacji Kościerzyna, we wschodniej części miasta. W budynku i placu dawnej lokomotywowni. Jednakże aby dojść od dworca, należy przejść aż do wiaduktu i następnie cofnąć się na ulicę Towarową. Historia Pierwszą linią kolejową, która dotarła do Kościerzyny, była należąca do sieci Królewskiej Kolei Wschodniej (Königliche Ostbahn) linia kolejowa z Pszczółek, otwarta w 1885 r. Nie wiadomo, kiedy powstała w Kościerzynie pierwsza parowozownia, jednakże z uwagi na stosowaną w Prusach praktykę lokalizowania ich na stacjach końcowych można przyjąć, że kościerski obiekt powstał właśnie w tym czasie. Jego rola znacząco wzrosła po wybudowaniu magistrali węglowej Maksymilianowo – Kościerzyna – Gdynia. Widniejący na budynku parowozowni rok 1929 jest datą powstania obecnego, a więc nie pierwszego, budynku parowozowni. W latach 2013–2014 przeprowadzono remont hali oraz budynków biurowych; warsztaty zostały przekształcone w sale ekspozycyjne, a wystawa wzbogacona w elementy multimedialne. Zbiory skansenu Parowozy parowóz serii Ok1: Ok1-112 z 1915 r. parowóz serii Oi2: Oi2-29 parowóz serii Ol49: Ol49-71 parowóz serii Pt47: Pt47-171 (aktualnie błędnie oznaczony Pt47-100) parowóz serii TKb: TKb 2845 parowóz serii BR52: TE-7175 parowóz serii TKh49: 3140 parowóz serii TKh100: TKh100-45 parowóz serii TKp: TKp-4 parowozy serii TKt48: TKt48-99, TKt48-179 parowóz serii Tw1: Tw1-90 parowozy serii Ty2/Ty42: Ty2-446, Ty2-1401, Ty42-105, Ty42-126 oraz stojące na bocznicy (nie należące bezpośrednio do muzeum) wraki: Ty2-178, Ty2-1098, Ty2-1301, Ty42-39 parowóz serii Ty45: Ty45-139 parowóz serii Tx: Tx-1123 Lokomotywy spalinowe SP45-139 SP47-001 Ls40-5438 (PKP seria SM02) SM03-136 409Da-224 Ganz-Mavag DVM 2-2-43 (SM41-227 / SM41-43) SP30-006 Lokomotywy elektryczne ET21-367 EZT EW90-12/05 Wagony motorowe SR61-001 (pełniący rolę sklepu z pamiątkami i jedzeniem na terenie muzeum) dwa, pozostawione na bocznicy wraki SN61, nienależące bezpośrednio do muzeum: SN61-86, SN61-549 Inne zbiory Pociąg ratunkowy Wagon kolei linowej na Gubałówkę Skład pociągu wąskotorowego Pług śnieżny 411S Wagon cysterna służący do odchwaszczania torowiska Łącznie w ekspozycji znajduje się 45 jednostek taboru. Przypisy Galeria Linki zewnętrzne Muzeum Ziemi Kościerskiej Oddział Muzeum Kolejnictwa
Skarszyn (Mazovie)

Skarszyn (prononciation : [ˈskarʂɨn]) est un village polonais de la gmina de Naruszewo dans le powiat de Płońsk de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Le village compte approximativement une population de 152 habitants en 2011. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Ciechanów. Références Portail de la Pologne
Skarszyn (województwo mazowieckie)

Skarszyn – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie płońskim, w gminie Naruszewo. W 2008 roku z inicjatywy sołtysa wsi powstało Koło Emerytów Rencistów i Inwalidów (PZERiI). Siedzibą organizacji jest wiejska świetlica. 1 lutego 2008 miejscowość odwiedził marszałek województwa mazowieckiego Adam Struzik. Spotkał się on z przedstawicielami organów samorządowych oraz mieszkańcami. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie ciechanowskim. Zobacz też Skarszyn Przypisy
Скаршин (Мазовецьке воєводство)

Скаршин (пол. Skarszyn) — село в Польщі, у гміні Нарушево Плонського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 156 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Цехановського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Dąbki, West Pomeranian Voivodeship

Dąbki [ˈdɔmpki] (German: Neuwasser) is a spa village in the administrative district of Gmina Darłowo, within Sławno County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. It lies approximately 8 km (5 mi) south-west of Darłowo, 24 km (15 mi) west of Sławno, and 157 km (98 mi) north-east of the regional capital Szczecin. It is located on the Slovincian Coast. The village has a population of 265. References
Dąbki (Poméranie-Occidentale)

Dąbki est une localité polonaise de la gmina rurale de Darłowo située dans le powiat de Sławno en voïvodie de Poméranie-Occidentale. Elle se trouve à environ 13 km au nord-ouest de Sławno et 161 km au nord-est de la capitale régionale Szczecin. Géographie Notes et références Portail de la Pologne
Домбкі (Західнопоморське воєводство)

Домбкі (пол. Dąbki) — село в Польщі, у гміні Дарлово Славенського повіту Західнопоморського воєводства. Населення — 290 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Кошалінського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Jezioro Bukowo

Der See Bukowo, deutsch Buckower See, ist ein Strandsee in der polnischen Woiwodschaft Westpommern, den eine Nehrung von der Ostsee trennt. Geographische Lage Der See Bukowo liegt in Hinterpommern, südwestlich von Darłowo (Rügenwalde) im nördlichen Powiat Sławieński (Schlawe). Namensgebender Ort ist das Dorf Bukowo Morskie (See Buckow), das heute ein Ortsteil der Gmina Darłowo ist und 425 Einwohner zählt. Beschreibung Der Buckower See ist ein ehemaliges Haff, aus dem ein 17,47 km² großer, bis zu 2,50 Meter tiefer See mit einer Länge von 8,50 Kilometern und der größten Breite von 3,20 Kilometern entstand. Die Ostseeseite grenzt an die Nehrung. Die Landseite begrenzen Wiesen und Weiden, durch die sich zahlreiche Bäche (der größte von ihnen ist der Nowo Rów (Neuer Graben)) schlängeln, die in den Buckower See münden. Geschichte 1261 verlieh Herzog Swantopolk II. von Pomerellen den See dem Kloster Buckow, die Nehrung erhielt es 1269 von Herzog Barnim I. Auf der Nehrung wurde das Dorf Dąbkowice (Damkerort) gegründet. Für das Dorf bestand die ständige Gefahr der Überschwemmung des sechs Kilometer langen Weges von Dąbki (Neuwasser), so dass das Boot wichtigstes Verkehrsmittel wurde. In der Neujahrsnacht 1921/22 wurde der Seeabfluss, das so genannte „Deep“ („Tief“) in einer Sturmflut auf 900 Meter verbreitert. Literatur Johannes Hinz: Pommern. Wegweiser durch ein unvergessenes Land, Augsburg 1996, ISBN 3-86047-181-3 Manfred Vollack (Hrsg.): Der Kreis Schlawe. Ein pommersches Heimatbuch. 2 Bände. Husum-Druck- und Verlags-Gesellschaft, Husum 1989, ISBN 3-88042-239-7.
Bukowo (jezioro w powiecie sławieńskim)

Bukowo – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Koszalińskim, położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie sławieńskim, w gminie Darłowo. Kilka tysięcy lat temu była to zatoka Morza Bałtyckiego, ale na skutek długotrwałego działania fal, prądów i wiatrów została odcięta od morza piaszczystą mierzeją. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 1644,0 ha do 1747,4 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 0,2 m n.p.m. lub 0,1 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 1,8 m, natomiast głębokość maksymalna 2,8 m. W 2009 r. przeprowadzono badania jakości wód Bukowa w ramach monitoringu diagnostyczno-operacyjnego. W ich wyniku oceniono stan ekologiczny na zły (V klasy), a stan chemiczny na dobry. W ogólnej dwustopniowej ocenie stwierdzono zły stan wód Bukowa. W oparciu o badania przeprowadzone w 1997 roku wody jeziora zaliczono do III klasy czystości. Obszar Bukowa wraz z jego nadbrzeżem został objęty strefą ochrony uzdrowiskowej Dąbki. Na polskiej mapie wojskowej z 1937 r. podano polski egzonim Bukowo na oznaczenie jeziora. W 1948 roku wprowadzono urzędowo nazwę Bukowo, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Buckower See. Zobacz też Bukowo Przypisy
Језеро Буково

Буково (пољ. Bukowo) је приобално језеро у Пољској. Налази се на Солвињском приобаљу у војводству Западно Поморје. Површина језера износи 1747 ha, а максимална дубина 2,8 m. На језеру је развијено кајакарство и једрење. У језеру живи око 20 врсти риба. На обали језера налазе се село Дабки и село Буково Морскје. Види још Списак језера у Пољској Спољашње везе Језеро на google maps-у (језик: енглески)
Буково (озеро)

Буково (пол. Bukowo, нім. Buckower See) — озеро на Словінському узбережжі Балтійського моря, на території ґміни Дарлово Славенського повіту Західнопоморського воєводства Польщі. Географія Площа водного дзеркала становить 17,47 км². Озеро знаходиться на висоті 0,1 — 0,2 м над рівнем моря, а його глибина становить 1,8 м. Довжина озера становить 8,5 км, максимальна ширина 3 км. Кілька тисяч років тому озеро було затокою Балтійського моря, яка внаслідок дії хвиль, течій і вітрів була відрізано від моря піщаною косою. Назва Bukowo офіційно представлена в 1948 році, замінивши колишню німецьку назву озера — Buckower See. Джерела Ocena jakości wód powierzchniowych w województwie zachodniopomorskim w roku 2009 [Архівовано 10 березня 2016 у Wayback Machine.]
Smereczne

Smereczne (w latach 1977–1981 Świerkowa) – niezamieszkana wieś łemkowska w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Dukla. Leży w dolinie potoku Wadernik. Historia W 1592 r. miejscowość posiadali Męcińscy, którzy dziedziczyli ją do końca XIX w. W 1889 roku wieś liczyła 158 mieszkańców (36 domostw): 148 grekokatolików, 8 Żydów, 2 rzymskich katolików[2]. Pod koniec XIX w. i w pierwszych dekadach XX sporo mieszkańców Smerecznego emigrowało za pracą i zarobkiem, głównie do USA. Mieszkańcy wsi przeszli na prawosławie w konsekwencji Schizmy Tylawskiej i przyłączyli się do budowy cerkwi prawosławnej w sąsiedniej Wilszni, którą oddano do użytku tuż przed wybuchem II wojny światowej. W 1936 r. mieszkańcy wybudowali pierwszą (i jedyną) szkołę w historii wsi. W 1940 r. wieś liczyła 37 gospodarstw. W czasie II wojny światowej, w 1943 r. Niemcy siłami mieszkańców Smerecznego i okolicznych wsi ukończyli budowę we wsi niemieckiej strażnicy granicznej, zwanej „kasarnią”. Do regulacji płynącego obok potoku wykorzystali kamienne macewy z kirkutu w Dukli. Obecnie część z nich można obejrzeć w muzeum w Zyndranowej. Przed wojną w górnej części wsi istniały szyby naftowe. Latem 1944 r. oddział partyzancki Armii Krajowej OP-15 Iwo z Iwonicza pod dow. Antoniego Penara w ramach akcji Taśma dokonał tu ataku na „kasarnię”, która „na dwóch przeciwległych rogach budynku (po przekątnej) miała bunkry obronne z grubego kamienia, wyposażone w karabiny maszynowe i szczeliny strzelnicze. Betonowe bunkry zostały tak skonstruowane, że pozwalały prowadzić ostrzał dookoła kasarni”. We wrześniu 1944 r. wskutek walk frontowych bitwy o Przełęcz Dukielską większość chałup we wsi spłonęła, mieszkańcy ją opuścili i nigdy do niej nie wrócili – także za sprawą wysiedleń Łemków w ramach akcji „Wisła” w roku 1947 i następnych. Po II wojnie światowej grunty doliny Smerecznego użytkował kombinat rolniczy „Iglopol”, potem przeszły w ręce prywatne. Po dawnej wsi zachowały się do dziś widoczne: krzyż kamienny z końca XIX w., resztki niemieckiej strażnicy oraz wyrobiska po szybach naftowych. Urodzony i żyjący w Smerecznem do 1944 r. Aleksander Chudyk (ps. Leszek Hrabski) odtworzył w swojej książce Smereczne w Łemkowszczyźnie. Wspomnienia i relacje szczegółową mapę wsi sprzed jej zniszczenia. Szlaki piesze Baranie – Olchowiec – Wilsznia – Smereczne – Tylawa Przypisy Bibliografia Krukar, Olszański i in.: Beskid Niski. Przewodnik. Wyd. III. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2007, s. 382. Michniewscy, Duda-Gryc: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. II. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2011, s. 289. Chlebowski, Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. X. Warszawa: 1889, s. 870. Linki zewnętrzne Smereczne, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 870 . Smereczne w czasie II wojny światowej i latach okołowojennych (wspomnienia, na www.beskid-niski.pl): [1] [2]
Смеречне

Смеречне (пол. Smereczne) — покинуте лемківське село Польщі, у гміні Дукля Кросненського повіту Підкарпатського воєводства. Назва У 1977-1981 рр. в ході кампанії ліквідації українських назв село називалося Шьвєркова (пол. Świerkowa). Історія У 1939 році в селі проживало 230 мешканців (усі 230 — українці). Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Смеречне TERYT/ Управління статистики Шематизм греко-католицької єпархії Лемківщини. — Львів, 1936 — с. 65
Smolewo-Wieś

Smolewo-Wieś (prononciation : [smɔˈlɛvɔ ˈvjɛɕ]) est un village polonais de la gmina de Szulborze Wielkie dans le powiat d'Ostrów Mazowiecka de la voïvodie de Mazovie dans le centre-est de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au sud de Szulborze Wielkie (siège de la gmina), 24 kilomètres à l'est d'Ostrów Mazowiecka (siège du powiat) et à 102 kilomètres au nord-est de Varsovie (capitale de la Pologne). Le village compte approximativement une population de 170 habitants en 2006. Histoire De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Łomża. Références Portail de la Pologne
Smolewo-Wieś

Smolewo-Wieś – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim, w gminie Szulborze Wielkie. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa łomżyńskiego. Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Przemienienia Pańskiego w Zuzeli. Zobacz też Smolewo-Parcele Przypisy Linki zewnętrzne Smolewo, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. X: Rukszenice – Sochaczew, Warszawa 1889, s. 904 .
Смолево-Весь

Смолево-Весь (пол. Smolewo-Wieś) — село в Польщі, у гміні Шульбоже-Велькі Островського повіту Мазовецького воєводства. Населення — 96 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Ломжинського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Solina Dam

The Solina Dam (Polish: Zapora Solińska) is a concrete gravity dam in south-eastern Poland. It is the largest dam in the country. It is located in Solina of Lesko County in the Bieszczady Mountains area of Poland. With the completion of the dam in 1968, Lake Solina, the largest artificial lake in Poland, was created. History The San river which runs through the area has a large flood plain and a series of floods prompted the consideration of a dam to regulate the water flow. The first plans for a dam in the region came in 1921 and called for a small dam in Myczkowce. The project was slow to begin and with the start of World War II it was put on hold. After the war ended the plans were revised and now included a larger dam in Solina. Various work began in 1953 and the smaller Myczkowce Dam downstream, which would become a supporting dam, was completed in the years 1956-1960. In 1960 work began based on a design by Feliks Niczke of Energoprojekt Warszawa. The construction was completed in 1968 and cost 1.5 billion of 1968 zlotys. 57 km (35 mi) of roads were also constructed as part of the project. The dam The dam is 664 m (2,178 ft) long, 8.8 m (29 ft) wide at the crest, and 81.8 m (268 ft) high. An estimated 820,000 cubic meters of cement was used for the construction of the dam, which weighs 2 million tonnes. Its construction created the largest artificial lake in Poland – Lake Solina. It has four turbines which were initially capable of generating 136 MW of electricity. As a pumped-storage power station, two of the turbines can also reverse flow and send water from the Myczkowce Dam's reservoir back into the Lake Solina for use during peak periods, optimizing power generation. Starting in 1995 efforts have been made to modernize the power plant. The installation of new technologies between 2000 and 2003 and the replacement of the old turbines resulted in the dam currently generating 200 MW of electricity as opposed to 173 MW previously. The Solina dam is an important tourist attraction of the area. Tours are available and the dam serves as a bridge to the Lake Solina marina. See also List of dams and reservoirs in Poland Renewable energy in Poland References External links Media related to Solina Dam at Wikimedia Commons
Солинская ГЭС-ГАЭС

Солинская ГЭС-ГАЭС (пол. Elektrownia Solina) — гидроэлектростанция в Польше на реке Сан. Расположена в гмине Солина. История Первые планы строительства плотины в регионе возникли ещё в 1921 году, когда появилась идея строительства небольшого сооружения возле села Мычковцы. Однако проект продвигался медленно, а с началом Второй мировой войны его прекратили. По окончании войны планы пересмотрели и создали проект строительства плотины в Солине. Однако послевоенные изменения границ сделали Сан приграничной рекой, что усложняло строительство. После обмена территориями с СССР в 1951 году оба берега Сана снова оказались в составе Польши, а через десять лет наконец начались работы по строительству плотины. Они были завершены в 1969-м и стоили 1 500 000 000 злотых. Первоначально мощность ГЭС составляла 136 МВт. После проведённой в 2000—2003 годах модернизации она выросла до 200 МВт за счёт установки двух обратимых турбин, что придало станции возможности гидроаккумуляции. Галерея См. также Список электростанций Польши Примечания Ссылки Официальный сайт плотины (пол.)
Солинська ГЕС-ГАЕС

Солинська ГЕС-ГАЕС (пол. Elektrownia Solina) — гідроелектростанція в Польщі на річці Сян. Розташована у гміні Солина. Історія Перші плани будівництва греблі в регіоні виникли ще в 1921 році, коли виникла ідея будівництва невеликої споруди біля села Мичковці. Проте проєкт посувався неспішно, а з початком Другої світової війни його припинили. По закінченні війни плани переглянули та створили проєкт будівництва греблі в Солині. Однак повоєнні зміни кордонів зробили Сян прикордонною річкою, що ускладнювало будівництво. Після обміну територіями з СРСР у 1951 році обидва береги Сяну знову стали у складі Польщі, а через десять років нарешті розпочались роботи з будівництва греблі. Вони були завершені в 1969-му і коштували 1 500 000 000 злотих. Первісно потужність ГЕС становила 136 МВт. Після проведеної у 2000—2003 роках модернізації вона зросла до 200 МВт за рахунок встановлення двох оборотних турбін, що надало станції можливості гідроакумуляції. Галерея Див. також Список електростанцій Польщі Примітки Посилання Офіційний сайт греблі (пол.)
Musikakademie Katowice

Die Karol-Szymanowski-Musikakademie Katowice (polnisch: Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach) wurde 1929 als staatliches Musik-Konservatorium (Państwowe Konserwatorium Muzyczne) in Katowice in der damaligen Autonomen Woiwodschaft Schlesien gegründet. Der erste Leiter war Witold Friemann (1929–1934). Die Musikakademie bietet Studiengänge in folgenden Fachgebieten an: Dirigieren Komposition und Musiktheorie Musikkunst Jazz Instrumentenkunde Gesangspädagogik Leiter und Rektoren der Musikakademie Ehemalige Schüler und Lehrer Henryk Mikołaj Górecki (1933–2010) Agnieszka Hekiert (* 1973) Jan Jargoń (1928–1995) Wojciech Kilar (1932–2013) Eugeniusz Knapik (* 1951) Andrzej Krzanowski (1951–1990) Aleksander Lasoń (* 1951) Gerhard Strecke (1890–1968) Bolesław Szabelski (1896–1979) Wojciech Waleczek (* 1980) Bolesław Woytowicz (1899–1980) Krystian Zimerman (* 1956) Paul Zimnol (1921–1999) Siehe auch Gebäude der Musikakademie Kattowitz Weblinks Offizielle Website der Musikakademie (pl.) Offizielle Website der Musikakademie (engl., gekürzt) Ausführliche Informationen zur Musikakademie Katowice (pl.) Jazz und Pop Institut der Musikakademie Katowice (Memento vom 9. April 2005 im Internet Archive) (engl.) Fußnoten
Academia de Música Karol Szymanowski de Katowice

La Academia de Música Karol Szymanowski de Katowice​ (en polaco: Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach) es una escuela de música de nivel universitario en el país europeo de Polonia. Se encuentra en la localidad de Katowice, Silesia, y su nombre conmemora al compositor y pianista Karol Szymanowski. La Academia ofrece cursos a tiempo completo, así como estudios diversos a tiempo parcial en dos departamentos: el departamento de Composición, Interpretación, Educación y Jazz y el Departamento Vocal-Instrumental. Cada año, la Academia de Música Karol Szymanowski tiene varios eventos artísticos como conciertos (entrada gratuita), concursos, clases magistrales y conferencias. Muchos conjuntos compuestos por estudiantes realizan conciertos de forma regular. Localización Las sedes de la Academia de Música de Karol Szymanowski consisten en cinco edificios. El edificio neogótico más antiguo​ se construyó a finales del siglo XIX (33, calle Wojewódzka). Está vinculado con el moderno edificio que incluye una sala de conciertos para 480 personas en un amplio atrio (diseñado por Tomasz Konior). Además de la sala de conciertos, el moderno edificio incluye una de las bibliotecas musicales más grandes de Polonia, una sala de musicoterapia, un laboratorio de música electrónica, un restaurante y muchas otras instalaciones. El atrio también está vinculado con un edificio de la calle Zacisze, 3, donde tienen sus oficinas las autoridades de la Academia. Los otros dos edificios donde se realizan conferencias y ensayos, se encuentran en la calle Zacisze, 5, y en la calle Krasińskiego, 27. Véase también Conservatorio Referencias