NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Marii Magdaleny we Włókach

Kościół świętej Marii Magdaleny we Włókach – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Matki Bożej Królowej Polski we Włókach (dekanat Osielsko diecezji bydgoskiej). Świątynia powstała w 1699 roku. Ufundowana została przez opata cystersów z Koronowa – Ignacego Gnińskiego. Jest to zabytek klasy „0”. W świątyni są organizowane koncerty. W 2018 roku kościół został poddany restauracji. Budowla jest drewniana, wzniesiona została w konstrukcji zrębowej. Świątynia jest orientowana i reprezentuje styl barokowy. Jej prezbiterium jest mniejsze w stosunku do nawy, zamknięte jest trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Z boku nawy jest umieszczona kruchta. Od frontu znajduje się wieża zbudowana w konstrukcji słupowo – ramowej, w górnej części jest węższa, w przyziemiu wieży znajduje się kruchta. Wieżę zwieńcza gontowy dach namiotowy. Budowlę nakrywa dach dwukalenicowy, pokryty gontem. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim, obejmującym nawę i prezbiterium. Chór muzyczny jest podparty dwoma drewnianymi słupami i posiada prostą linię parapetu. Prospekt organowy o 6 głosach powstał około 1733 roku, ufundował go konsul Abraham Kaniński. Prospekt jest przykładem stylu barokowego. Podłoga została wykonana z drewna. Wnętrze charakteryzuje się skromną polichromią. Na ścianie umieszczone są wizerunki świętych: Bernarda i Małgorzaty ze smokiem. Ołtarz główny pochodzi z XIX wieku. Dwa ołtarze boczne reprezentują styl barokowy, jeden powstał w latach 1650–80, natomiast drugi jest datowany na około 1700 rok. Ambona, także w stylu barokowym, pochodzi z około połowy XVIII wieku. Przy kościele znajduje się jeden z cmentarzy parafialnych. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Apostoła w Koronowie

Kościół świętego Andrzeja Apostoła – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Koronowie. Obecny kształt świątynia otrzymała podczas przebudowy w 1599 roku podczas urzędowania opata cystersów Wawrzyńca Żalińskiego. Jest to budowla gotycka, trójnawowa, posiadająca zamknięte trójbocznie prezbiterium oraz kwadratową wieżę od strony zachodniej, i szkarpy w narożnikach. W 1752 roku zniszczone sklepienie zostało zastąpione wymieniono drewnianymi stropami. Wyposażenie reprezentuje styl barokowo-rokokowy. Wystrój snycerski cechuje się przeciętnym poziomem artystycznym. Ołtarz główny w stylu późnobarokowym pochodzi z ok. 1740 roku i posiada elementy regencyjne. W polu środkowym znajduje się obraz Matki Boskiej z dzieciątkiem w sukience, ufundowanej przez opata cystersów Jana Chrząstowskiego w 1746 roku. Ambona w stylu rokokowym pochodzi z 2 połowy XVIII wieku. Drewniany chór muzyczny pochodzi z tego samego czasu. Ołtarze boczne: w lewym znajduje się obraz świętego Antoniego z dzieciątkiem, w prawym znajduje się obraz świętego Andrzeja Apostoła - patrona świątyni. Przypisy
Kościół św. Anny w Łąsku Wielkim

Kościół świętej Anny w Łąsku Wielkim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat koronowski diecezji pelplińskiej). Kościół położony jest na niewielkim wzniesieniu. Jest to świątynia wzniesiona w stylu barokowym, murowana, wybudowana przez zakon Cystersów w 1767 roku. Później została gruntownie odnowiona w 1892 roku. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl rokokowy z czasów budowy, w ołtarzu głównym są umieszczone obrazy namalowane w I połowie XIX wieku, w polu środkowym znajduje się „Przemienienie” według Rafaela Santiego. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Mąkowarsku

Kościół świętego Wawrzyńca w Mąkowarsku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat koronowski diecezji pelplińskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1790–91, następnie została powiększona i przekształcona pod koniec XIX wieku. Nawa kościoła jest dwurzędowa i zbliżona kształtem do kwadratu, część nowsza posiada półkolistą elewację zachodnią. Do wyposażenia świątyni należą: krucyfiks w stylu barokowym z XVIII wieku, ołtarz główny, pochodzący z początku XVIII stulecia, trójosiowy, chrzcielnica w stylu regencji, wykonana około 1740 roku, dwa konfesjonały w stylu rokokowo-klasycystycznym. Przypisy
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wierzchucinie Królewskim

Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wierzchucinie Królewskim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Mrocza diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona na miejscu poprzedniej, w latach 1930–31, w stylu neobarokowym. Kościół posiada wystrój wnętrza w stylu rokokowym. Budowla jest murowana i otynkowana. Budowę świątyni zainicjował ksiądz Bolesław Paluchowski. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła we Wtelnie

Kościół Świętego Michała Archanioła we Wtelnie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Białe Błota diecezji bydgoskiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1785–87 i ufundowana przez opata koronowskiego A.J. Chrząstkowskiego. W 1863 roku została przedłużona i powiększona o dwie kaplice, natomiast w 1908 roku została rozbudowana o neobarokową kwadratową wieżę nakrytą baniastym dachem hełmowym z latarnią. Wyposażenie kościoła reprezentuje styl rokokowy: w ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z początku XVII wieku, umieszczony w srebrnych sukienkach. Oprócz tego w świątyni można zobaczyć inne obrazy, namalowane w XVIII wieku, ołtarze boczne, ambonę i prospekt organowy. Przypisy
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żołędowie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żołędowie – katolicki drewniany kościół parafialny zlokalizowany we wsi Żołędowo, w powiecie bydgoskim. Historia Parafię w Żołędowie założyli miejscowi dziedzice w XVI wieku. Powodem była chęć uniezależnienia się od proboszczów z Wyszogrodu. 20 kwietnia 1720 papież Klemens XI ustanowił odpust na dzień 14 września. W 1715 ufundowano obecną świątynię. Fundatorem był hrabia Moszczeński herbu Nałęcz – lokalny dziedzic. W 1889 dobudowano murowaną kaplicę od północy. W 1899 zbudowano organy. W 2011 na ścianach odkryto polichromie z obrazami męki Chrystusa (w 2019 poddane konserwacji). W 2014 miały miejsce misje święte. W latach 2011–2015 świątynię kompleksowo odrestaurowano (m.in. dzięki staraniom księdza proboszcza Jarosława Kubiaka). 20 maja 2011 odsłonięto pomnik papieża Jana Pawła II fundacji Jerzego Gotowskiego. Architektura Świątynia w konstrukcji wieńcowej, oszalowana. Od południa przylega kaplica z czasu budowy, a od północy późniejsza, z 1889. Wystrój jest barokowy. Ołtarz główny z XVIII wieku z obrazem "Zdjęcie Jezusa Chrystusa z Krzyża". Chrzcielnica również barokowa, pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. Dwa dzwony z XVI wieku odlał ludwisarz Gerhard Beningk. Otoczenie Kościół otacza cmentarz z miejscem pamięci narodowej. Na cmentarzu kaplica grobowa Moszczeńskich (druga połowa XIX wieku). W szczycie obiektu umieszczono kartusz z herbem Nałęcz. Galeria Przypisy
Kościół św. Kazimierza Królewicza w Kruszynie

Kościół świętego Kazimierza Królewicza w Kruszynie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Białe Błota diecezji bydgoskiej). Świątynia została wzniesiona dla kolonistów niemieckich. Kościół został wybudowany w latach 1908–1909 w stylu neogotyckim. Architektura świątyni jest typowa dla zborów protestanckich na tym terenie. Nietypowo umieszczona jest wieża kościelna – we wschodniej części nad prezbiterium. W 1945 roku świątynia została przejęta przez parafię katolicką w Dąbrówce Nowej. Kruszyński kościół zachował się. Tylko południowa ściana wieży została miejscowo uszkodzona w czasie obstrzału. Decyzją księdza arcybiskupa Henryka Muszyńskiego, w dniu 29 czerwca 2000 roku, została erygowana parafia w Kruszynie i wydzielona z terytorium parafii w Dąbrówce Nowej. Kruszyński kościół, który był do tej pory świątynią filialną parafii Dąbrówka Nowa, został mianowany kościołem parafialnym dla Kruszyna, Zielonczyna, Strzelewa, Janina, Kamieńca, Kruszyńca i części Pawłówka (do obwodnicy bydgoskiej). Od 2000 roku jest sukcesywnie przywracane piękno tej świątyni i jej otoczenia. Została wykonana gruntowna renowacja wieży kościelnej i dużej części jego ścian. Zostały odrestaurowane witraże, naprawiony i uruchomiony został zabytkowy zegar z 1909 roku, a także dzwon, który otrzymał nowe zawieszenie i napęd elektromagnetyczny. W 2005 roku świątynia została pokryta nową ceramiczna dachówką. Od 2010 roku trwa remont wnętrza kościoła. Została przywrócona pierwotna kolorystyka świątyni, a nowy wystrój wnętrza podkreśla neogotycką architekturę tej budowli. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Sicienku

Kościół św. Andrzeja Boboli w Sicienku – katolicki kościół parafialny zlokalizowany we wsi gminnej Sicienko, w powiecie bydgoskim. Historia Wieś była w przeszłości zdominowana przez niemieckich protestantów. Parafię protestancką założono tu w 1856 i początkowo modlono się w pomieszczeniu tymczasowym. Kościół wzniesiono jako ewangelicki w 1887. 21 września 1884 obiekt poświęcono. W latach 1892–1893 dokończono budowę wieży. Pastor początkowo zamieszkiwał w dawnej pastorówce, obecnym Ośrodku Kultury Regionalnej, a potem dojeżdżał z Gogolina (w czasie II wojny światowej w pastorówce funkcjonował posterunek policji). Pierwszy pastor nazywał się Serno i zamieszkiwał w Bydgoszczy (lata: 1856-1860). Drugim był Christian Walter, rektor parafii w latach 1860-1863, powołany na pastora w 1863 - zamieszkiwał już w Sicienku aż do śmierci w dniu 3 kwietnia 1885. Jednym z następnych pastorów był Lindenblatt, a innym dr. Oswald Teper (misjonarz z Chin, który osiadł tu w 1914). Po zakończeniu II wojny światowej do parafii w Dąbrówce Nowej weszły dwa kościoły: w Sicienku i Kruszynie. 1 lutego 1970, dekretem Prymasa Polski, utworzono rektorat przy kościele pomocniczym w Sicienku. Pierwszym rektorem był ks. Lambert Mikołajczak, a potem (od 31 stycznia 1971) ks. Jan Trojanowski. 31 sierpnia 1972 powstała parafia w Sicienku (zatwierdzenie państwa). 10 września 1972 parafię ustanowił prymas Stefan Wyszyński. W 2019 przeprowadzono prace konserwatorskie elewacji kościoła. Architektura Obiekt jest neogotycki, murowany, jednonawowy, ceglany. Oprócz głównego, posiada dwa ołtarze boczne - maryjny i św. Andrzeja Boboli. W ławkach mieści około 150 osób. Wejście zlokalizowano od strony południowej - przerobione jest na kruchtę boczną. Nad głównym wejściem do kościoła stoi okazała wieża o wysokości 50 metrów, a w niej wisi dzwon z 1873. Galeria Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Chełmnie

Kościół świętego Jana Chrzciciela i świętego Jana Ewangelisty w Chełmnie – kościół będący częścią zespołu klasztornego Sióstr Miłosierdzia w Chełmnie. Znajduje się przy ulicy Dominikańskiej. Jest to świątynia wzniesiona etapami między około 1280 a 1330 rokiem. W końcu XIII wieku powstały mury obwodowe. Około 1310-1320 roku kościół dolny otrzymał sklepienie, natomiast około 1330 roku kościół górny został przesklepiony a także zostały wzniesione gotyckie półszczyty zachodnie przy wieży. Budowla powstała z cegły, składa się z jednej nawy, posiada 4 przęsła i charakteryzuje się pięciokątnym zamkniętym prezbiterium. Budowlę otaczają przypory, od strony zachodniej znajduje się wysoki szczyt, zakończony wieżyczką z początku XVII stulecia. Korpus ma dwie kondygnacje, powstałe poprzez wzniesienie dużej murowanej empory zakonnej. Wnętrze nakrywa sklepienie gwiaździste, niska część pod emporą nakryta jest sklepieniem krzyżowym, podpartym 2 filarami. W 1595 roku do prezbiterium została dostawiona od strony północnej kaplica grobowa mniszek, natomiast od strony południowej kaplica św. Michała. Przypisy
Kaplica św. Marcina w Chełmnie

Kaplica świętego Marcina w Chełmnie – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmnie (dekanat Chełmno diecezji toruńskiej). Jest to najmniejszy z sześciu, zachowanych gotyckich kościołów w Chełmnie. Ze względu na swe wymiary (13,5 x 9,6 m) bywa również nazywany kaplicą. Od samego początku pełnił rolę kościoła pomocniczego w stosunku do świątyni parafialnej. Pierwotnie prawdopodobnie przeznaczony był dla duszpasterstwa polskojęzycznego, aby później, w XVII i XVIII wieku, pełnić rolę duszpasterską dla katolickiej ludności niemieckojęzycznej zamieszkującej na terenie parafii. Był otoczony cmentarzem, na którym byli grzebani ubożsi mieszkańcy Chełmna. Około połowy XVII wieku świątynia była remontowana na polecenie biskupa Andrzeja Leszczyńskiego, o czym świadczy zachowany do dziś fragment chorągiewki na szczycie zachodnim. W tym samym czasie odnotowano, że w świątyni znajdowały się dwa ołtarze: główny św. Marcina i boczny św. Pawła, zaś na małym chórze był umieszczony mały, przenośny pozytyw organowy. W XIX wieku w świątyni były organizowane spotkania towarzystw i bractw kościelnych. Kościół był remontowany w 1938 roku, ale nie doczekał się pełnej rewitalizacji. Po zakończeniu II wojny światowej świątynia była używana do spotkań kół różańcowych, jako sala, w której były wystawiane misteria religijne oraz sala katechetyczna, następnie w latach 90. XX wieku zostały umieszczone w niej wycofane z kultu dzieła sztuki sakralnej. Wprawdzie pod koniec lat 60. XX wieku podjęto szerzej zakrojone prace remontowe, podczas których odtworzono m.in. gotycki portal zachodni, ale równocześnie urokliwa sylwetka kaplicy została zeszpecona przez wybudowanie pawilonu biblioteki szkolnej. Pod boisko szkolne został również zajęty teren dawnego przykościelnego cmentarza. Jest to budowla salowa, nakryta drewnianym, płaskim stropem. Ze względu na trwające od 2006 roku prace remontowe świątynia jest pozbawiona wyposażenia i nie jest używana dla celów sakralnych. Przypisy
Baszta Prochowa w Chełmnie

Baszta Prochowa – XIV-wieczna baszta usytuowana na terenie Starego Miasta w Chełmnie, stanowiąca element zewnętrznego muru obronnego miasta. Historia Baszta Prochowa została wzniesiona na przełomie XIII/XIV wieku. Początkowo jako trójścienna, otwarta w stronę miasta. W XVI wieku domurowano czwartą ścianę. Obiekt służył celom militarnym. Na początku jako magazyn sprzętu wojennego i miejsce wyrobu prochu. W późniejszym czasie spełniał zadania gospodarczo – porządkowe, stopniowo ulegając zaniedbaniu i dewastacji. Po przeprowadzonych pracach konserwacyjno – adaptacyjnych w 1977 roku Baszta Prochowa stała się tymczasową siedzibą muzeum regionalnego. Od 1983 mieści się w niej dział archeologiczny muzeum. Baszta otwarta jest dla zwiedzających. Zobacz też Mury miejskie w Chełmnie Bernard Szumborski - morawski rycerz Przypisy
Wieża Mestwina

Wieża Mestwina, także Mściwoja – baszta z XIII wieku na terenie Starego Miasta w Chełmnie, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa kujawsko-pomorskiego. Historia Wieża Mestwina zwana też Wieżą Mściwoja to najprawdopodobniej najstarszy zachowany obiekt w Chełmnie, będący ocalałą częścią byłej warowni krzyżackiej. Znajduje się na terenie Zespołu Klasztornego przy kościele św. Janów. Główna sala wieży, o sklepieniu krzyżowo-żebrowym znajduje się na I piętrze. Z pierwotnej strażnicy, którą tworzyły dwie czworoboczne ceglane baszty, znajdujący się między nimi budynek mieszkalny i mury obwodowe wykraczające nawet poza teren dzisiejszego klasztoru sióstr miłosierdzia, zachowała się tylko Wieża Mestwina, przylegająca do budynków klasztornych. Resztki drugiej baszty i domu mieszkalnego zostały wmurowane w późniejsze obiekty klasztorne już w 2. poł. XIII w., kiedy miejsce to zostało przekazane cysterkom. Nazwa wieży wywodzi się od księcia pomorskiego Mestwina, który, wracając z jednej z łupieżczych wypraw, podarował cysterkom chełmińskim wieś Grabowo. W podzięce, gdy Krzyżacy ostatecznie przekazali strażnicę na własność zakonnicom, te nadały jej imię owego księcia. Prawdopodobnie w wieży jako zakładnik przetrzymywany był Mściwoj II. Wieża Mestwina jest rzadkim w północnej Polsce przykładem zachowanej gotyckiej wieży mieszkalnej. Zobacz też Mury miejskie w Chełmnie Zespół klasztorny Sióstr Miłosierdzia w Chełmnie Przypisy Linki zewnętrzne Wieża Mestwina w Chełmnie na toruntour.pl
Baszta Dominikańska w Chełmnie

Baszta Dominikańska – XIV-wieczna baszta usytuowana na terenie Starego Miasta w Chełmnie, stanowiąca element zewnętrznego muru obronnego miasta. Historia Baszta Dominikańska została wzniesiona na początku XIV wieku przez zakon dominikanów. Jest budowlą w kształcie prostokąta, otwartą od strony miasta. Została wykupiona od zakonu przez miasto w 1307 roku. Na początku XXI wieku była siedzibą bractwa kurkowego i klubu seniora. Od 2013 roku siedziba Chełmińskiego Klubu motocyklowego. Zobacz też Mury miejskie w Chełmnie Przypisy
Graudenzerpoort

De Graudenzerpoort (Pools: Brama Grudziadzka, Duits: Graudenzer Tor) is een stadspoort in de Poolse stad Chełmno nad Wisłą (Duits: Kulm). De gotische poort is een voorbeeld van baksteengotiek en staat op deze plek sinds medio 13e eeuw, werd uitgebreid in de 14e eeuw en verbouwd in de stijl van het maniërisme in 1620, het dak van de kapel werd in een Nederlandse werkplaats in Gdańsk vervaardigd op de eerste verdieping kwam een kapel, waardoor het gebouw een poortkerk werd. De kapel is gewijd aan Maria. De poort maakte onderdeel uit van de stadsmuur van Chełmno nad Wisłą. De stad beschikte over meerdere stadspoorten. De Graudenzerpoort bestaat uit twee verdiepingen. Aan de voorzijde van de poortkerk is in een nis op de poort, een beeldhouwwerk van een Piëta te vinden, aan de stadzijde een uurwerk. Eerder werd de nis met het beeldhouwwerk ook omgeven door een fresco van een baldakijn. Afbeeldingen
Brama Grudziądzka w Chełmnie

Brama Grudziądzka, także Bramka dawniej Grubieńska – zachowana brama miejska Chełmna z XIII wieku. Historia Wybudowana w II połowie XIII wieku Brama Grudziądzka usytuowana jest u zbiegu ulic Grudziądzkiej i Dworcowej. Przed wiekami była główną bramą wjazdową do miasta (jedną z siedmiu wówczas istniejących). Pierwotnie brama ta istniała jako wieża, przed którą znajdował się głęboki rów a wjazd umożliwiał zwodzony most. Brama była siedzibą więzienia miejskiego. W 1694 roku w miejsce przybudówki i mostu zwodzonego wybudowano renesansową kaplicę, dzięki której brama uniknęła w XIX wieku rozbiórki jak pozostałe. Galeria Zobacz też Mury miejskie w Chełmnie Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki bramy w bibliotece Polona
Kościół św. Barbary w Starogrodzie

Kościół świętej Barbary – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Chełmno diecezji toruńskiej). Świątynia została zbudowana w 1754 roku w stylu późnobarokowym. Nad portalem jest umieszczona marmurowa tablica erekcyjna z datą 1759. Fundatorem kościoła był biskup chełmiński Wojciech Stanisław Leski. W świątyni jest umieszczona płyta nagrobna i epitafium duchownego, który zmarł w 1758 roku. Kościół został wzniesiony częściowo na fundamentach gotyckiej świątyni pod wezwaniem św. Piotra, wzmiankowanej w 1276 roku. Zapewne z tej świątyni pochodzą wczesnogotyckie cegły znajdujące się posadzce obecnej nawy głównej i zakrystii. Budowla jest murowana, jednonawowa, posiadająca prostokątny korpus i trójkątnie zamknięte prezbiterium od strony zachodniej. Po jego bokach są umieszczone pięcioboczne kaplice. Dwie kwadratowe wieże, zakończone czterodzielnymi baniastymi dachami hełmowymi, mieszczą dzwony odlane w 1631 i 1668 roku. Wnętrze nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, ozdobione polichromią rokokową wykonaną w 3. ćwierci XVIII wieku przedstawiającą 12 Apostołów. Część wyposażenia reprezentuje style: późnobarokowy i rokokowy. Ołtarz główny pochodzi z XVIII wieku, w jego centralnej części znajduje się płaskorzeźba św. Barbary w obłokach, a pod nią klęczący przed aniołem św. Stanisław. W górnej części jest umieszczona płaskorzeźba Trójcy Świętej w glorii. Ołtarze boczne powstały w 1730 roku i wykonane zostały dla katedry świętych Janów w Toruniu, skąd zostały przeniesione. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kijewie Królewskim

Kościół świętego Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław Pomorski diecezji toruńskiej). Jest to świątynia zbudowana pod koniec XIII wieku. Budowla jest jednonawowa, reprezentuje styl gotycki i została wzniesiona głównie z kamienia polnego. Jest jednym z najstarszych, tak dobrze zachowanych kościołów na Ziemi Chełmińskiej. Budowla została zniszczona w 1616 roku przez pożar. W 1645 roku otrzymali ją dominikanie z Chełmna, którzy remontowali świątynię do 1674 roku. Na miejscu starego zostało wybudowane nowe częściowo ceglane prezbiterium oraz została podwyższona zakrystia o partię muru z cegły. Po zakończeniu prac budowla została ponownie poświęcona a na pamiątkę została umieszczona tablica, która zachowała się do dziś. Drewniana wieża została wybudowana w 1757 roku co zostało upamiętnione blaszaną chorągiewką właśnie z tą datą. We wnętrzu świątyni zachowało się dużo skarbów z zamierzchłych czasów. Należą do nich m.in.: późnobarokowy ołtarz główny, powstały na przełomie XVII i XVIII wieku (który oryginalnie znajdował się w kościele dominikanów w Chełmnie) oraz dwa ołtarze boczne, wykonane w XVIII wieku z rokokowymi antepediami. Ciekwa jest również naturalnych rozmiarów Pietà, powstała w latach 1380-90, rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, wykonana w latach 1420-30, późnogotycki krucyfiks, powstały w XVI wieku i barokowe rzeźby, wykonane w XVII wieku. Przypisy
Mariä Himmelfahrt (Trzebcz Szlachecki)

Die römisch-katholische Kirche Mariä Himmelfahrt (polnisch Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny) im Dorf Adlig Groß Trzebcz (heute Trzebcz Szlachecki) in der Gmina Kijewo Królewskie in der polnischen Woiwodschaft Kujawien-Pommern ist ein Bau aus der Zeit des Deutschen Ordens. Bis 1945 war die Kirche eine evangelische Elisabethkirche. Heute liegt sie im Dekanat Unislavsky des Bistums Toruń. Geschichte Die Kirche ist 1319 erstmals erwähnt und entstand wohl um Ende des 13. Jahrhunderts. Die Elisabethkirche Adlig Trzebcz ist ein Beispiel für die früheste Form ländlicher Steinkirchen im Ordensland. Der hölzerne Turmoberbau stammt aus dem 18./19. Jahrhundert, die Sakristei von 1876 und der Ostgiebel von 1906. Baubeschreibung Die Kirche ist ein ungewölbter Saalbau mit Westturm. Außer einer niedrigen Mittelstrebe an der Südseite hat der Bau keine Strebepfeiler. Der eingezogene Rechteckchor steht im Verband mit dem Langhaus. Der Turm auf 6 m × 7,5 m Grundfläche ist nur im Erdgeschoss massiv ausgeführt und hat einen deutlich hervortretenden Sockel und ein schmales Westportal. An der Süd- und Nordseite hat der Bau je zwei Fenster, Portale befinden sich im Westen und Norden. Die Sakristei an der Südseite des Chors ist durch einen neugotischen Bau ersetzt, wobei aber das spitzbogige und gefaste Portal zum Chor aus dem Mittelalter erhalten ist. Weblinks Einzelnachweise
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebczu Szlacheckim

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Trzebczu Szlacheckim – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław diecezji toruńskiej). Jest to świątynia wzniesiona na początku XIV wieku w stylu gotyckim. Budowla jest kamienno-ceglana, jednonawowa, charakteryzuje się prosto zamkniętym, starszym od nawy prezbiterium. Na początku XIX wieku wieża kościelna została nadbudowana w drewnie. Najstarszymi zabytkami w kościele są: granitowa kropielnica z okresu budowy, ołtarz główny, wykonany na początku XVIII wieku, ozdobiony obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1571 roku. Przypisy