NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Puerta de San Florián

La Puerta de San Florián (en polaco Brama Floriańska) es una de las torres góticas más famosas en Polonia y un punto neurálgico del centro histórico de Cracovia, en Polonia.​ Se construyó en torno al siglo XIV en granito rojo, típico de la arquitectura de Cracovia, como parte de las fortificaciones de la ciudad que tenían como objetivo proteger la ciudad de los ataques del imperio otomano. Referencias Enlaces externos August Essenwein (1857). «Das Floriani-Thor in Krakau».
Porte Florian

La porte Florian (en allemand : Florianstor ; ancien nom allemand : Florianertor) est la dernière porte de ville conservée des remparts de Cracovie. Construite au début du XIVe siècle, elle mesure 34,5 m de haut. Du côté du centre-ville, les artistes exposent leurs propres œuvres et des copies de tableaux célèbres dans une galerie permanente à ciel ouvert ; on y voit aussi un relief de Saint-Florian sur un des murs. Littérature Notes et références Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Cracovie Portail du patrimoine mondial
Flórián-kapu (Krakkó)

A Flórián-kapu (más néven: Szent Flórián kapuja, lengyelül: Brama Floriańska) toronnyal védett középkori kapu Krakkó Óvárosában, mely a Floriańska utca (Ulica Floriańska) és a Pijarska utca (Ulica Pijarska) találkozásnál áll. A kapu nyolc másikkal (Sławkowska, Grodzka, Wiślna, Mikołajska, Rześnicza, Szewska, Nowa és Poboczna) együtt védte a várost. Leírás A torony a csúcsán lévő sisakgombig mérve 34,5 méter magas. Barokk koronája 1660-ban készült. A torony Planty felőli, külső oldalánál, a bejárat felett kődombormű látható, mely a Piast-sast ábrázolja. A domborművet Zygmunt Langman készítette Jan Matejko tervei alapján. Ezen a részen máig megmaradtak a kapurácsot tartó elemek és a kocsikerékvetők. A torony város felőli, belső oldalát a 18. századból származó, Szent Flóriánt ábrázoló színes relief díszíti. A torony belsejében klasszicista stílusú, a 19. század elején készült oltár áll, melynek dísze a Piaskowai Madonna freskó másolataként készült késő barokk festmény. A kapu napjainkban turisztikai látványosság. Története Krakkót a 13-14. századtól várfal vette körül. A Flórián-kaput először egy 1307-ből származó írás említi. A kapun át vezető út része volt a Királyi útnak, mely a Szent Flórián-templomtól a Wawelig vezetett. A kapu mellett épült 1565-1566 között a Városi Arzenál, a fegyverraktár. A városi istállók is itt helyezkedtek el a 16. században. 1694-ben a torony alapos felújításon esett át. A 19. század elején a Krakkót megszálló osztrák hatóságok nagyarányú átalakításba kezdtek a városban, hogy az erődítményeket átalakítsák, meggyengítsék. Ekkoriban határozták el a városfalak lebontását a tornyokkal együtt. Feliks Radwański krakkói építészprofesszor írta ekkoriban a védelmükben: „Ezek az építmények védelmet nyújtanak a Kleparz felől fújó szelek ellen, amelyek bűzt hoznak és illetlenül megemelik az anyák és feleségek szoknyáját.” A falak egy része ennek köszönhetően megmenekült, így többek között a Barbakán és a Flórián-kapu is. 1882-ben újból meg kellett menteni a bontástól a kaput. Władisław Czartoryski herceg lépett fel a bontás ellen azzal, hogy a Czartoryski család kápolnáját rendezi be a toronyban. Czartoryski nem sokkal előbb a torony mellett rendezte be a Czartoryski Múzeumot. A városi tanács azzal a feltétellel járult hozzá ehhez, hogy a tornyot egyúttal a 18. századi formájára kell visszaállítani. Az elkészült kápolnát Albin Dunajewski bíboros szentelte fel 1889-ben. A 20. század legelején ismét elhatározták a kapu bontását, mert egy tervezett villamos vonal útjában állt. Végül úgy döntöttek, hogy a kapu járatát kimélyítik, és így már el tudott futni alatta a villamos. Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Brama Floriańska w Krakowie című lengyel Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Porta di San Floriano

La Porta di San Floriano (in polacco Brama Floriańska) è una delle torri gotiche polacche più famose e un punto nevralgico del centro storico di Cracovia, in Polonia. Fu costruita intorno al XIV secolo in granito rosso, tipico dell'architettura di Cracovia, come parte delle fortificazioni cittadine che avevano lo scopo di proteggere la città dagli attacchi dei Mongoli. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta di San Floriano
Florianuspoort

De Florianuspoort (Pools: Brama Floriańska of Brama świętego Floriana) is een middeleeuwse poort met gotische verdedigingstoren in Krakau. Beschrijving De poort verbindt ulica Floriańska met Barbakan in het noordelijkste deel van de historisch centrum van Krakau en is onderdeel van het enige stukje overgebleven stadsmuur van Krakau. De poort is onderdeel van de Koninklijke Route. De toren is 33,5 meter hoog, een helm uit 1660, gerenoveerd in 1694, voegt daar een meter aan toe. De toren bevat een afbeelding uit 1882 van een wapen met een adelaar naar een ontwerp van Jan Matejko. Op de zuidelijke zijde bevindt zich een bas-reliëf van Florianus van Lorch. Langs het stuk overgebleven stadsmuur worden schilderijen verkocht. Geschiedenis In de 13e en 14e eeuw richtte Krakau verdedigingsmuren op na Ottomaanse aanvallen. Brama Floriańska, waarvan de oudste geschreven vermelding uit 1307 komt, was een van de acht stadspoorten. De oudste delen van het huidige gebouw stammen uit de 13e en 14e eeuw. In de nabijheid werd in 1565 Arsenał Miejski gebouwd, het arsenaal van de stad en tegenwoordig onderdeel van het Nationaal Museum. In 1694 werd de poort grondig gerenoveerd. In het begin van de 19e eeuw werd een voorstel ingediend om de stadsmuur af te breken. De professor, architect en senator van de Vrije Stad Krakau Feliks Radwański bepleitte het behoud. Uiteindelijk bleven Barbakan, de Florianuspoort en het stuk stadsmuur ten oosten ervan met twee gotische torens behouden. De rest van de muur werd vervangen door het park Planty. In het begin van de 20e eeuw werd de toren bedreigd door een plan tot aanleg van een tramlijn. De poort is een monument sinds 1932 en als onderdeel van Krakaus Oude Stad tevens werelderfgoed.
Poarta Florian

Poarta Florian sau Poarta Sfântului Florian (în poloneză Brama Floriańska) din Cracovia, Polonia este unul din turnurile gotice cele mai cunoscute din Polonia, punct focal al Centrului istoric al Cracoviei. Poarta a fost construită aproximativ în secolul al XIV-lea ca turn gotic rectangular din granit roșu, ca parte a fortificației orașului împotriva atacurilor turcești. Istoric Turnul a fost menționat pentru prima dată în 1307, fiind construit ca parte a unui fortificații în jurul Cracoviei, după atacul tătarilor din 1241, care a distrus cea mai mare parte a orașului. Permisul pentru construirea unei noi apărări a orașului cu turnuri de observație de piatră, porți fortificate și un șanț a fost emis de către Prințul Leszek II cel Negru în 1285. Poarta numită după Sfântul Florian a devenit poarta principală a orașului vechi. Acesta a fost legată printr-un pod lung, de turnul circular (Barbakan), ridicat din cărămidă, pe partea cealaltă a șanțului. Poarta a fost administrată de Breasla Cojocarilor din Cracovia. Potrivit înregistrărilor, prin 1473, au existat 17 turnuri de apărare a orașului, un secol mai târziu, numărul acestora a crescut la 33. La apogeul existenței sale, zidul de apărare avea 47 de turnuri și opt porți, prevăzute cu guri de tragere și guri de aruncare. În 1565-1566 a fost construit un arsenal municipal lângă Poarta Sf. Florian. Turnul porții are înălțimea de 33,5 metri, cu un acoperiș în stil baroc, din metal, construit în 1660 și renovat în 1694, când s-a adăugat încă un metru la înălțimea porții. Poarta Florian este singura poartă a orașului, din cele opt originale construite în Evul Mediu, care nu a fost desființată în timpul modernizării din secolul al XIX-lea. S-au păstrat zidurile adiacente ale orașului și două turnuri suplimentare, mai mici, care au fost conservate și azi găzduiesc comercianți de artă manufacturieră. Fațada de sud a Porții Sf. Florian este împodobită cu un basorelief al Sf. Florian din secolul al XVIII-lea. Fațada de nord a turnului are un vultur de piatră, care a fost sculptat în 1882 de către Zygmunt Langman, bazat pe un proiect al pictorului Jan Matejko. În interiorul porții, se află un altar cu o copie a unui tablou ce o reprezintă pe Madona. Vezi și Piața Centrală din Cracovia (Rynek Główny) Cultura Cracoviei Evenimente în Cracovia Referințe
Брама Флоріанська (Краків)

Брама Флоріанська (Брама св. Флоріана, пол. Brama Floriańska w Krakowie) — середньовічна міська брама з вежею, розташована в Старому місті Кракова в кінці вулиці Флоріанської, на перетині з вулицею Піярською. Це залишок стін старого міста. Це одна з восьми оборонних брам Кракова поряд із брамами Славковською, Ґродською, Вісльною, Миколайською, Жезничою (у Грудку), Шевською, Новою та Побочною. Опис брами Її висота (до ручки шолома) 34,5 м. Барельєф із зображенням гербом Польщі над входом (з боку Плант) виконав Зигмунт Лангман за проектом Яна Матейка. Він замінив попереднього орла у 1882 році. З боку міста — барельєф XVIII століття із зображенням св. Флоріан. У 1660 році виконано барочне увінчання Флоріанських воріт. На порталі брами донині збереглися напрямні грати. Всередині воріт класичний вівтар початку ХІХ століття з пізньобароковою копією чудотворного образу Матері Божої Пяскової. Нині брама є частиною туристичного маршруту оборонних мурів. Історія У 13-14 столітті Краків був оточений муром. Письмові джерела згадують Флоріанські ворота з 1307 року. Через браму проходив шлях до Клепаржа біля костелу св. Флоріана; тут же починався Королівський шлях на Вавель. Сучасна будівля у своїй найстарішій частині походить з рубежу 13-14 століть. У 1565—1566 роках біля Флоріанських воріт був побудований Міський арсенал. У XVI ст. у брамі містилися міські стайні. У 1694 році браму капітально відремонтували. На початку 19 століття були розроблені плани знести стіни. Їх захистив проф. Фелікс Радванський, який писав: «Вони захищають від вітрів, що дмуть під костелом Св. Марії з Клепаржа. Вітри не годяться, бо вони зноситимуть сморід і сміття, і безбожно роздмухуватимуть спідниці Паннам Матерям і Дружинам». 13 січня 1817 року Радванський домігся рішення Сенату Краківської Республіки залишити фрагменти середньовічних укріплень для нащадків. Тому були збережені частини стін, зокрема Барбакан і Флоріанські брама. У 1882 році браму вдруге врятували від знесення. Це зробив князь Владислав Чарторийський. Він вирішив створити у надбрамній вежі родову каплицю Чарторийських. Міська рада погодилася за умови, що брама та вежа виглядатимуть так, як у середині XVIII ст. У 1889 році каплицю добудував і освятив кардинал Альбін Дунаєвський. Знову браму планували демонтувати на початку 20 століття, коли в місті запустили електричний трамвай. Колія мала проходити через ворота, але трамвай туди не вліз. Нарешті вирішили поглибити прохід і ворота вдалося врятувати. Галерея Дивитися також Міські мури Кракова Краківські башти Вид на Краків (картина Юліана Фалата) Примітки Бібліографія [1], J. Adamczewski, "Kraków osobliwy" [2], M. Rożek, "Urbs celeberrima. Przewodnik po zabytkach Krakowa" [3], Andrzej Nazar, "Tajemnice krakowskich budowli" Посилання Флоріанські ворота на сайті polska-org.pl Архівні види воріт у бібліотеці Полони
Kaplica św. Stanisława Kostki w Gowarzewie

Kaplica św. Stanisława Kostki w Gowarzewie – katolicka kaplica zlokalizowana w Gowarzewie (gmina Kleszczewo), pod wezwaniem świętego Stanisława Kostki. Podlega parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach. Mieści się w gowarzewskim dworku. Historia Dworek został zbudowany w 1905 roku, za niemieckich rządów. W części budynku zorganizowano szkołę dla dzieci protestanckich rolników, a w pozostałej przestrzeni utworzono, również protestancką, kaplicę. Zmieniło się to w 1945, kiedy po przyłączeniu Gowarzewa do Polski kaplica stała się katolicka. Od tego czasu, w niedziele, święta zniesione i pierwsze piątki miesiąca mszę odprawia proboszcz z Tulec. W 1946 budowę (wówczas stojącej przed kaplicą) figury Maryi zainicjowali Tomasz i Kornelia Gawłowscy. W latach siedemdziesiątych zlikwidowano we wsi pozostałości istniejącego dawniej protestanckiego cmentarza. W 1986 zakupiono krzyż, który stanął przed kaplicą, w 1988 zamontowano nowoczesną aparaturę nagłośnieniową, zaś w 1998 kaplica przeszła nowoczesny remont, w tym zamontowanie elektronicznych organów. Przypisy
Бялистошка архиепархия

Бялистошката архиепархия (на полски: Archidiecezja białostocka; на латински: Archidioecesis Bialostocensis) е една от 14-те архиепархии на католическата църква в Полша, западен обред. Част е от Бялистошката митрополия. След края на Втората световна война, само част от територията на Вилненската архиепархия остава в Полша. От 1962 година в тези земи функционира апостолска администратура. На 5 юни 1991 година е установена Бялистошка епархия. Издигната е в ранг на архиепископия и център на новосъздадената Бялистошка митрополия на 25 март 1992 година с булата „Totus Tuus Poloniae Populus“ на папа Йоан-Павел II. Заема площ от 6 263 км2 и има 351 437 верни. Седалище на архиепископа е град Бялисток. Деканати В състава на архиепархията влизат деканата. Бележки
Arquebisbat de Białystok

L'arquebisbat de Białystok (polonès: Archidiecezja białostocka; llatí: Archidioecesis Bialostocensis) és una seu metropolitana de l'Església Catòlica al Polònia. Al 2012 tenia 357.703 batejats sobre una població de 432.298 habitants. Actualment està regida per l'arquebisbe Edward Ozorowski. Territori L'arxidiòcesi comprèn la part centre-oriental del voivodat de Podlàquia. La seu arxiepiscopal és la ciutat de Białystok, on es troba la catedral de l'Assumpció de Maria Verge. El territori s'estén sobre 5.550 km² i està dividit en 13 deganats i en 114 parròquies. Sufragànies La província eclesiàstica té com a sufragànies les diòcesis de: Drohiczyn Łomża. Història La diòcesi de Białystok va ser erigida el 5 de juny de 1991, prenent el territori a l'arquebisbat de Vílnius. Aquell mateix juny de 1991 va rebre la visita del papa Joan Pau II. El 25 de març de 1992, en l'àmbit de la reorganització de les diòcesis poloneses volguda pel papa Joan Pau II, amb la butlla Totus tuus Poloniae populus, va ser elevada al rang d'arxidiòcesi metropolitana. Cronologia episcopal Edward Kisiel † (5 de juny de 1991 - 15 de maig de 1993 jubilat) Stanisław Szymecki (15 de maig de 1993 - 16 de novembre de 2000 jubilat) Wojciech Ziemba (16 de novembre de 2000 - 30 de maig de 2006 nomenat arquebisbe de Varmia) Edward Ozorowski, des del 21 d'octubre de 2006 Estadístiques A finals del 2012, la diòcesi tenia 357.703 batejats sobre una població de 432.298 persones, equivalent al 82,7% del total, sent la diòcesi britànica amb més catòlics. Fonts Anuari pontifici del 2013 i anteriors, publicat a www.catholic-hierarchy.org a la pàgina Archdiocese of Białystok (anglès) Pàgina oficial de l'arxidiòcesi (polonès) Esquema de la diòcesi a www.gcatholic.org (anglès) Piotr Nitecki, Biskupi kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, edizione II, Warszawa 2000, p. 1*-2* (polonès) Butlla Totus Tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), p. 1099 (llatí)
Arcidiecéze białystocká

Arcidiecéze białystocká (latinsky Archidioecesis Bialostocensis) je římskokatolická metropolitní arcidiecéze v Polsku, která je centrem Białystocké církevní provincie. Jejími sufragánními diecézemi jsou Diecéze drohiczynská a Diecéze lomžanská. Stručná historie Po druhé světové válce byla arcidiecéze vilniuská rozdělena mezi Sovětský svaz a Polsko, a arcibiskup Romuald Jałbrzykowski přenesl sídlo biskupa, kapituly a semináře do polského Bělostoku, a sovětský režim diecézi zakazoval nazývat vilniuská, takže se již v této době nazývala białystocká. Papež Jan Pavel II. po pádu komunismu, dne 5. června 1991 , zřídil z poslkých území vilniuské arcidiecéze diecézi białystockou. V rámci reorganizace polské diecézní struktury o rok později papež vydal dne 25. března 1992 bulu Totus Tuus Poloniae populus, kterou diecézi białystockou povýšil na metropolitní arcidiecézi a vytvořil její církevní provincii. Související články Seznam biskupů a arcibiskupů białystockých Katedrální bazilika Nanebevzetí Panny Marie (Bělostok) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arcidiecéze białystocká na Wikimedia Commons Údaje o arcidiecézi na stránkách catholic-hierarchy.org Údaje o arcidiecézi na stránkách gcatholic.org
Erzbistum Białystok

Das Erzbistum Białystok (lateinisch Archidioecesis Bialostocensis, polnisch Archidiecezja białostocka) ist eine in Polen gelegene römisch-katholische Erzdiözese mit Sitz in Białystok. Geschichte Das Bistum Białystok wurde am 5. Juni 1991 durch Papst Johannes Paul II. aus Gebietsabtretungen des Erzbistums Vilnius errichtet. Am 25. März 1992 wurde das Bistum Białystok durch Johannes Paul II. mit der Apostolischen Konstitution Totus tuus Poloniae populus zum Erzbistum erhoben. Seit 1998 entsendet das Erzbistum junge Priester als Fidei-Donum-Priester in die Mission in Peru, insbesondere im Erzbistum Huancayo. Ordinarien Kapitularvikare und Apostolische Administratoren des Erzbistums Vilnius in Białystok Nachdem 1945 der polnische Teil des Erzbistums Vilnius abgetrennt wurde, verwaltete Erzbischof Romuald Jałbrzykowski diesen Teil der Erzdiözese bis zu seinem Tod von Białystok aus. Ihm folgten Kapitularvikare, wobei aus politischen Gründen die Bezeichnung Erzbistum Vilnius zunehmend durch Erzbistum in Białystok kaschiert wurde. 1968 ernannte Papst Pius XII. mit Weihbischof Władysław Suszyński erstmals einen Apostolischen Administrator mit Sitz in Białystok. Der sowjetische Teil des Erzbistums Vilnius blieb bis 1989 vakant. 1955–1968: Adam Sawicki, Kapitularvikar, 1963 Titularbischof von Turres Concordiae 1968: Władysław Suszyński, Titularbischof von Tabbora 1968–1970: Piotr Maziewski, Kapitularvikar 1970–1976: Henryk Roman Gulbinowicz, Titularbischof von Acci 1976–1991: Edward Kisiel, Titularbischof von Limata Bischöfe von Białystok Nach der Reorganisation der litauischen Kirche 1991 wurden das Bistum Białystok geschaffen und vom Erzbistum Vilnius getrennt. 1991–1992: Edward Kisiel, 1. Bischof von Białystok Erzbischöfe von Białystok 1992 wurde das Bistum Białystok selbst zum Erzbistum erhoben. 1992–1993: Edward Kisiel 1993–2000: Stanisław Szymecki 2000–2006: Wojciech Ziemba 2006–2017: Edward Ozorowski 2017–2021: Tadeusz Wojda SAC, dann Erzbischof von Danzig seit 2021: Józef Guzdek Weihbischöfe in Białystok 1991–2006: Edward Ozorowski, Titularbischof von Bitettum seit 2012: Henryk Ciereszko, Titularbischof von Dices Siehe auch Liste der römisch-katholischen Diözesen Römisch-katholische Kirche in Polen Weblinks Offizielle Website (polnisch) Eintrag zu Erzbistum Białystok auf catholic-hierarchy.org (englisch) Eintrag zu Erzbistum Białystok auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
Archidiocèse de Białystok

L'archidiocèse de Białystok (en latin : Archidioecesis Bialostocensis, en polonais : Archidiecezja białostocka) est l'un des 14 archevêchés de Pologne. Situé à Białystok, il s'agit d'un siège métropolitain avec deux diocèses suffragants. Depuis 2021, son archevêque est Józef Guzdek (en). Territoire L'archidiocèse comprend la partie centre-est de la voïvodie de Podlachie. Le siège archiépiscopal est à Białystok, où se trouve la cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption. L'archidiocèse compte également deux basiliques mineures : la basilique Saint-Roch de Białystok et la basilique-sanctuaire de la Présentation-de-la-Vierge-Marie à Różanystok. Le territoire couvre 5 500 km2, et il et est divisé en 13 doyennés et 116 paroisses. La province ecclésiastique de Białystok, créée en 1992, comprend les diocèses de Drohiczyn et de Łomża en tant que suffragants. Miracle eucharistique En 2008, dans l'église Saint-Antoine de Sokółka (pl) a eu lieu le miracle eucharistique de Sokółka qui a été ensuite analysé scientifiquement. Les archevêques de Białystok élevèrent l'église paroissiale au rang de collégiale en avril 2009, puis de sanctuaire en 2017. Archevêque Edward Kisiel (pl) (5 juin 1991 - 15 mai 1993, évêque puis archevêque) Stanisław Szymecki (pl) (15 mai 1993 - 16 novembre 2000) Wojciech Ziemba (pl) (16 novembre 2000 - 30 mai 2006, nommé archevêque de Warmie) Edward Ozorowski (pl) (21 octobre 2006 - 12 avril 2017) Tadeusz Wojda (pl), S.A.C. (12 avril 2017 - 2 mars 2021, nommé archevêque de Gdańsk) Józef Guzdek (pl) (depuis le 16 juillet 2021) Notes et références Annexes Articles connexes Église catholique en Pologne Liste des diocèses catholiques de Pologne Liens externes Ressources relatives à la religion : Catholic Hierarchy GCatholic.org (pl) Site officiel Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Arcidiocesi di Białystok

L'arcidiocesi di Białystok (in latino Archidioecesis Bialostocensis) è una sede metropolitana della Chiesa cattolica in Polonia. Nel 2022 contava 352.330 battezzati su 437.790 abitanti. È retta dall'arcivescovo Józef Guzdek. Territorio L'arcidiocesi comprende la parte centro-orientale del Voivodato della Podlachia. Sede arcivescovile è la città di Białystok, dove si trova la cattedrale dell'Assunzione di Maria Vergine. Nell'arcidiocesi sorgono anche 2 basiliche minori: la basilica di San Rocco di Białystok e la basilica-santuario della Presentazione della Beata Vergine Maria di Różanystok. Il territorio si estende su 5.500 km² ed è suddiviso in 13 decanati e in 116 parrocchie. La provincia ecclesiastica di Białystok, istituita nel 1992, comprende, come suffraganee, le diocesi di Drohiczyn e di Łomża. Storia Alla fine della seconda guerra mondiale, l'arcidiocesi di Vilnius si trovò divisa dal nuovo confine di stato tra Polonia, Repubblica Socialista Sovietica Bielorussa e Repubblica Socialista Sovietica Lituana. L'arcivescovo Romuald Jałbrzykowski trasferì la sede dell'arcidiocesi, il capitolo della cattedrale e il seminario arcivescovile a Białystok in Polonia e da qui continuò a governare la propria arcidiocesi, benché con poteri limitati oltreconfine. Alla sua morte nel 1955, l'arcidiocesi fu governata da vicari capitolari e amministratori apostolici, residenti a Białystok. Già in questo periodo la sede era chiamata "arcidiocesi di Białystok", perché era vietato l'utilizzo del nome di Vilnius. La diocesi di Białystok è stata eretta da papa Giovanni Paolo II il 5 giugno 1991, con i territori polacchi dell'arcidiocesi di Vilnius. Il 25 marzo 1992, nell'ambito della riorganizzazione delle diocesi polacche voluta da papa Giovanni Paolo II con la bolla Totus tuus Poloniae populus, è stata elevata al rango di arcidiocesi metropolitana. Cronotassi dei vescovi Si omettono i periodi di sede vacante non superiori ai 2 anni o non storicamente accertati. Edward Kisiel † (5 giugno 1991 - 15 maggio 1993 ritirato) Stanisław Szymecki † (15 maggio 1993 - 16 novembre 2000 ritirato) Wojciech Ziemba † (16 novembre 2000 - 30 maggio 2006 nominato arcivescovo di Varmia) Edward Ozorowski † (21 ottobre 2006 - 12 aprile 2017 ritirato) Tadeusz Wojda, S.A.C. (12 aprile 2017 - 2 marzo 2021 nominato arcivescovo di Danzica) Józef Guzdek, dal 16 luglio 2021 Galleria d'immagini Statistiche L'arcidiocesi nel 2022 su una popolazione di 437.790 persone contava 352.330 battezzati, corrispondenti all'80,5% del totale. Note Bibliografia (PL) Piotr Nitecki, Biskupi kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, edizione II, Warszawa, 2000, p. 1*-2* (LA) Bolla Totus Tuus Poloniae populus, AAS 84 (1992), p. 1099 Voci correlate Cattedrale di Białystok Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su arcidiocesi di Białystok Collegamenti esterni Annuario pontificio del 2023 e precedenti, in (EN) David Cheney, Arcidiocesi di Białystok, su Catholic-Hierarchy.org. (PL) Sito ufficiale dell'arcidiocesi (EN) Arcidiocesi di Białystok, su GCatholic.org.