NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Józef Chełmoński's Manor House in Kuklówka Zarzeczna

Józef Chełmoński's Manor House in Kuklówka Zarzeczna is a wooden manor house in Kuklówka Zarzeczna, Żyrardów County, dating from the second half of the 19th century, listed in the registry of immovable monuments of the Masovian Voivodeship. It belonged to the painter Józef Chełmoński, who lived and worked there for approximately 25 years, and subsequently became the property of his descendants. An oil painting entitled Villa in the Garden, depicting the manor house, created by Chełmoński, is in the collection of the National Museum in Warsaw. History The building was built in the second half of the 19th century (around 1880). After returning from Paris in 1887, Józef Chełmoński traveled extensively, visiting Lithuania and Russia. He then bought the manor house in Kuklówka from Judge Lubasiewicz and also acquired a 6-hectare farm in the summer of 1889. His family, including his three adolescent daughters, also moved permanently to the manor house. The farm buildings were expanded, and additional arable land was purchased. The painter then lived there alone after the breakup of his marriage until the end of his life, i.e., until 1914; his wife, Maria née Korwin Szymanowska, left Kuklówka in 1894. He took care of the farm and horses alone, dressing like peasants from Łowicz. The manor house was where paintings such as Partridges, Shepherd, and Plough were created. During this period, the subject matter of Chełmoński's works changed; he moved away from depicting dynamic, expressive scenes. The painter's guests who visited Kuklówka included Wojciech Gerson, Antoni Kurzawa, Henryk Weyssenhoff, and Stanisław Masłowski. The artist bequeathed the manor house to his three daughters. He died in the manor house on April 6, 1914. He spent a total of approximately 24 years there. On March 23, 1962, the building was entered into the provincial register of immovable monuments. The manor house was rebuilt several times, the decorative portal was removed, and the ring with a Zodiac motif above the entrance has not survived. The building remains in the possession of the painter's descendants (Chełmoński's great-grandson, Stanisław Aust, currently lives at the house) and is not open to the public. Architecture The building is located in Kuklówka Zarzeczna at 36 Józefa Chełmońskiego Street. Its area is 227 m². It is a modest residential building, constructed of larch wood, single-story, covered with a red gable roof, and features an asymmetrically placed veranda. The veranda is glazed, and above the windows are decorations with plant motifs reminiscent of folk papercuts. The original decorations were added by Chełmoński himself. In the attic was the painter's studio, which was glazed and had been built from the attic. On the wall of one of the rooms hung a framed letter written by Adam Mickiewicz. An oak avenue leads to the manor house.The building is surrounded by a park. References
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa w Miedniewicach

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa w Miedniewicach – rzymskokatolicki kościół parafialny i sanktuarium Matki Bożej Świętorodzinnej znajdujący się w Miedniewicach (województwo mazowieckie). Świątynia należy do parafia Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Miedniewicach, pozostaje pod opieką franciszkanów. Jest jednym z najważniejszych sanktuariów maryjnych regionu. Historia W 1674 roku mieszkaniec Miedniewic Jakub Trojańczyk zakupił na odpuście w Studziannie niewielki drzeworyt przedstawiający Świętą Rodzinę, wykonany na potrzeby tamtejszego sanktuarium. Utrzymany w uproszczonej, ludowej formie wizerunek umieścił następnie w swojej stodole. Wkrótce zaczęto obserwować niezwykłe zjawiska świetlne oraz odnotowywać liczne uzdrowienia i łaski przypisywane wstawiennictwu Matki Bożej Świętorodzinnej. Z polecenia biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego komisje kościelne badały wydarzenia w latach 1675, 1676 i 1677, po czym uznano autentyczność kultu i cudów związanych z obrazem. W 1677 roku właściciel Miedniewic Mikołaj Wiktoryn Grudziński rozpoczął budowę kaplicy w miejscu dawnej stodoły. W 1686 roku do Miedniewic sprowadzono zakon reformatów, a w latach 1692–1702 wzniesiono murowany klasztor. W związku z rosnącym ruchem pielgrzymkowym rozpoczęto budowę obecnego kościoła. Kamień węgielny pod prezbiterium położył w 1731 roku bp Józef Michał Trzciński, natomiast budowę nawy kontynuowano z inicjatywy prymasa Teodora Potockiego. Świątynię ukończono w 1748 roku, a konsekrował ją w 1755 roku arcybiskup gnieźnieński Adam Ignacy Komorowski. W dniu 8 lipca 1764 roku Kapituła Watykańska przy bazylice św. Piotra uznała obraz Świętej Rodziny za cudowny. Uroczystej koronacji wizerunku dokonał 7 czerwca 1767 roku późniejszy biskup warmiński Ignacy Krasicki. Była to jedna z pierwszych koronacji papieskich obrazu maryjnego na ziemiach polskich. Po powstaniu styczniowym klasztor reformatów został skasowany przez władze carskie, a pielgrzymki ograniczone. Po I wojnie światowej utworzono parafię diecezjalną. W 1966 roku kardynał Stefan Wyszyński przekazał sanktuarium franciszkanom. Architektura Kościół został zaprojektowany przez architektów Józefa Fontanę i Tomasza Belottiego. Świątynia reprezentuje styl barokowy. Jest budowlą jednonawową z siedmioma ołtarzami – głównym oraz trzema bocznymi po każdej stronie nawy. W ołtarzu głównym znajduje się cudowny obraz Matki Bożej Świętorodzinnej podtrzymywany przez figury aniołów. Nad nim umieszczono krzyż z figurą Chrystusa oraz przedstawienie Ducha Świętego w postaci gołębicy. Boczne ołtarze poświęcone są m.in. św. Józefowi, św. Janowi Nepomucenowi, św. Franciszkowi z Asyżu i św. Antoniemu z Padwy. Wnętrze świątyni zdobi cykl obrazów przedstawiających historię sanktuarium, w tym objawienia w stodole Jakuba Trojańczyka, uzdrowienia pielgrzymów oraz koronację cudownego obrazu. Przed kościołem znajduje się wirydarz otoczony krużgankami ze statuą Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Piasku Wielkim

Kościół św. Katarzyny w Piasku Wielkim – rzymskokatolicki kościół parafialny zlokalizowany w miejscowości Piasek Wielki (powiat buski, województwo świętokrzyskie). Historia Według Jana Długosza świątynię zbudowano we wsi w 1108. W latach rozbicia dzielnicowego (możliwe, że na skutek najazdu Tatarów) obiekt został zniszczony (miejsce po nim nazywane jest przez miejscowych kościółkiem). Obecny kościół został wzniesiony w 1340, a jego fundatorem był kasztelan krakowski Spicimir Leliwita. Parafia we wsi odnotowana została po raz pierwszy w 1373. Rody Gnoińskich herbu Warnia oraz Zaborowskich herbu Jastrzębiec (właścicieli okolicznych dóbr) przeszły na arianizm. Gnoiński sprofanował kościół, wjeżdżając doń na koniu, a następnie ograbił go z całości wyposażenia. Od 1558 do 1560 znajdował się tu zbór (najpierw kalwiński a potem ariański). Katolicy odzyskali świątynię po 1590 i na nowo ją konsekrowali. Zamurowali też wejście, przez które na koniu wjechał Gnoiński. W końcu XVIII wieku obiekt był zrujnowany, a wierni chodzili do świątyni w parafii Strożyska. Właściciel lokalnych ziem, książę Radziwiłł, zbudował wówczas dla mieszkańców drewnianą kaplicę, w której sprawowano nabożeństwa. W latach 1898–1902 parafianie (pod kierownictwem księdza Antoniego Jasińskiego) odbudowali i rozbudowali kościół do obecnej, neogotyckiej formy. Podczas przebudowy został on nieco obniżony. Architektura Kościół reprezentuje styl neogotycki, jest murowany, ma prostokątną nawę z niższym i węższym prezbiterium, które jest zamknięte wielobocznie. Wyposażenie Ołtarz św. Tekli (nawa północna) pochodzi z któregoś z kościołów w Wiślicy. Dwa ołtarze boczne (w tym jeden ze słynącym łaskami obrazem Matki Boskiej Częstochowskiej) pochodzą z XVIII wieku. W drugim wisi obraz św. Katarzyny, być może przemalowany z wizerunku św. Barbary. Ołtarz główny jest XIX-wieczny. Został on podarowany przez kościół św. Wojciecha w Kielcach. Zawiera on barokowy krucyfiks. Pamiątką po Gnoińskich i Zaborowskich są drzwi z herbami rodowymi, prowadzące dziś z prezbiterium do zakrystii. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Wiślicy

Kościół świętego Mikołaja – kościół, który znajdował się w Wiślicy, w województwie świętokrzyskim. Rozebrany w XII wieku, zachowały się jedynie fundamenty, które znajdują się w niewielkim pawilonie. Historia Datowanie świątyni oraz jej funkcje przez lata były dyskutowane. Przez długi czas uważano, że została ona zbudowana w X wieku, a odkryta w niej misa miała być związana z pierwszymi misjami świętych Cyryla i Metodego. Oznaczałoby to, że okoliczne tereny przyjęły chrzest na sto lat przed rokiem 966. Jednak późniejsze badania historyczne podważyły tę hipotezę. Okazało się, że świątynia powstała najwcześniej na przełomie XI i XII wieku. Kościół był małą prostokątną budowlą zamkniętą apsydą, wybudowaną techniką opus spicatum. Do świątyni została dobudowana kaplica grobowa (opus emplectum), w której zostały znalezione pochówki kobiet (byto to wyjątkowe w średniowieczu – kaplica grobowa przeznaczona tylko dla kobiet). Świątynia została rozebrana w XII wieku ze względu na budowę fortyfikacji miejskich. W 2018 r. (wraz z bazyliką kolegiacką oraz grodziskiem) został wpisany na listę pomników historii w ramach akcji „100 Pomników Historii na stulecie odzyskania niepodległości”. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Imielnie

Kościół świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu jędrzejowskiego diecezji kieleckiej. Kościół został zbudowany z kamiennych ciosów wapienia pińczowskiego przez budowniczych cysterskich z Jędrzejowa około 1224 roku. Chociaż bryła świątyni jest obecnie zakłócona przez dobudówki, powstałe w XV i XVII wieku (od strony północnej m.in. kaplica barokowa i zakrystia, natomiast od strony południowej kaplica gotycka), to niezmieniony został układ wnętrza. Świątynia powstała jako trzynawowa posiadająca prosto zamknięte, obszerne prezbiterium nakryte dwoma przęsłami sklepienia żebrowego. Z pierwotnego założenia zachowały się mury obwodowe. Elementy stylu romańskiego zachowały się w prezbiterium świątyni. Na jego północnej ścianie zachowały się półkoliście zamknięte oryginalne otwory okienne, są tam również umieszczone tzw. służki – kolumienki, które podtrzymywały romańskie sklepienie. Z lewej strony ołtarza zachował się zamurowany późnogotycki portal, natomiast obecnie do zakrystii wchodzi się przez barokowy portal wykonany z marmuru i kute drzwi z XVII wieku. Ciekawe witraże przedstawiające św. Julię i cesarza Konstantyna zostały sprowadzone w 1880 roku z Paryża przez rodzinę Pusłowskich. W ołtarzu głównym znajduje się barokowy obraz Matki Bożej Szkaplerznej, na zasuwie – obraz św. Mikołaja, patrona świątyni. W bocznych kaplicach są umieszczone: ołtarz z figurą Chrystusa na krzyżu z XIX wieku i obraz św. Anny Samotrzeć z 1764 roku. Świątynia posiada również cenne polichromie wykonane przez Tadeusza Brzozowskiego i jego żonę Barbarę Gawdzik–Brzozowską, inspirowane surrealizmem i twórczością Tadeusza Kantora, którego Brzozowski był współpracownikiem. Na sklepieniu świątyni zostały przedstawione m.in.: ostatnia wieczerza, adoracja krzyża przez anioły, zwiastowanie, pokłon Trzech Króli, koronacja Matki Boskiej. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Słupi

Kościół Trójcy Świętej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu sędziszowskiego diecezji kieleckiej. Obecna murowana świątynia została ufundowana przez Antoniego Michałowskiego, podkomorzego krakowskiego. Prace budowlane trwały w latach 1778-1807. Budowla została uposażona dzięki hojności wdowy po fundatorze, następnie została ograbiona i spustoszony w 1794 roku, po bitwie pod Szczekocinami. Świątynia była odbudowywana do 1807 roku i została konsekrowana w dniu 20 sierpnia 1884 roku przez biskupa Tomasza Tefila Kulińskiego. Murowana świątynia składa się z dwuprzęsłowej nawy i węższego, jednoprzęsłowego prezbiterium, zakończonego półkoliście. W ołtarzu głównym, stiukowym znajduje się przedstawienie Trójcy Przenajświętszej. Obok ołtarza w niszach znajdują się liczne figury. Cztery ołtarze boczne znajdują się we wnękach nad murowanymi mensami i mają formę stiukowych ram. Świątynia jest otoczona dookoła przez gzymsy. Znajdująca się w nawie, niska owalna ambona, ozdobiona gipsaturą, Ma kształt rufy okrętu rzymskiego. Równolegle do ambony jest umieszczona chrzcielnica, a jej trzon owija wąż z jabłkiem. Interesujące są kapitele pilastrów, przedstawiające m.in. baranka, synogarlice, kosze róż, lilii, winogrona, owoce. Na pilastrach znajdują się owalne obrazki z apostołami. Ornamentyka gipsatury w świątyni posiada znaczenie ozdobne i symboliczne. We wnętrzu znajdują się pamiątkowe płyty nagrobne z przełomu XVIII i XIX wieku. Fronton budowli jest ozdobiony przez cztery pilastry, a rzeźba z niszy nad drzwiami przedstawia świętego Michała Archanioła zwyciężającego ducha ciemności. Przypisy
Cmentarz wojenny w Opatowcu

Cmentarz wojenny w Opatowcu – zabytkowy cmentarz z okresu I wojny światowej znajdujący się w mieście Opatowiec w powiecie kazimierskim, w województwie świętokrzyskim. Jeden z dwóch rejestrowanych zabytków miasta. Na cmentarzu jest pochowanych 336 żołnierzy armii rosyjskiej, 501 austro-węgierskich, poległych w latach 1914–1915 oraz dwóch żołnierzy wojska polskiego z września 1939. Są to bezimienni żołnierze, w tym ekshumowani i przeniesieni w 1937 z nekropolii wojennych w Charbinowicach i Czarkowach. W ramach realizowanego projektu rewitalizacji Opatowca, znajdujące się na mogile schody betonowe, obłożone zostaną płytami wykonanymi z granitu płomieniowanego. Płyta z napisem będzie się znajdowała na postumencie wykonanym z czarnej płyty granitowej. Miejsce pamięci będzie symbolicznie otoczone żeliwnym łańcuchem. Projekt prac zatwiedził konserwator zabytków. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski i św. Augustyna w Sukowie

Kościół NMP Królowej Polski i Św. Augustyna w Sukowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół, znajdujący się w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Daleszyce. Kościół oraz plebania z 1918 roku zostały wpisane do rejestru zabytków nieruchomych województwa świętokrzyskiego. Historia W parafii powołanej w 1918 roku funkcjonowała kaplica mszalna pw. św. Augustyna biskupa, która w 1929 roku spłonęła. Nowy kościół został wybudowany w latach 1930–1936, według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. Podczas II wojny światowej mury i dach uległy częściowemu zniszczeniu. Budynek konsekrował 28 lipca 1964 roku biskup kielecki Jan Jaroszewicz. Kościół był odnowiony i konserwowany w latach 1993–1994. Architektura Budynek, murowany z łomów zlepieńca krzemiankowo-żelazistego, licowany cegłą paloną i ciosami czerwonego piaskowca. Świątynia wybudowana w stylu eklektycznym, orientowana, trójnawowa, bazylikowa z jedną wieżą w fasadzie i sygnaturką. Wieża nakryta jest hełmem z arkadową, ośmiokątną latarnią. Nawa główna i nawy boczne są dwuprzęsłowe, prezbiterium jest jednoprzęsłowe zamknięte apsydą. W miejscu transeptu znajdują się dwie kaplice nakryte kopułą. Na przedłużeniu naw bocznych znajduje się zakrystia i kruchta. W otynkowanym wnętrzu zastosowano detale z popielatoszarego, szlifowanego wapienia. Witraże wykonano według projektu Jerzego Jaworskiego w pracowni A. J. Zarzyckich w Krakowie. Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Stanisława w Mniowie

Kościół świętego Stanisława – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu łopuszańskiego diecezji kieleckiej. Obecna świątynia murowana została wzniesiona około 1655 roku i ufundowana przez księdza Szymona Żurawskiego. Budowla została konsekrowana w 1685 roku przez biskupa Władysława Silnickiego, sufragana wileńskiego. Świątynia była później dwukrotnie rozbudowywany. Prezbiterium kościoła jest zakończone półkoliście, nawa jest minimalnie szersza i nakryta sklepieniem kolebkowym. W 1984 roku została odnowiona polichromia i została wykonana konserwacja obrazów. Gruntowny remont całej budowli został przeprowadzony w 2002 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Strawczynie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu piekoszowskiego diecezji kieleckiej. Świątynia została ufundowana przez Krzysztofa Gawrońskiego w 1629 roku. Prace budowlane zakończyły się w 1685 roku. Kościół został poświęcony przez biskupa Wojciecha Stawowskiego. W 1835 roku świątynia została przebudowana, ale zachowała do dziś niektóre cechy stylu barokowego. Budowla składa się z jednoprzęsłowego prezbiterium, wielobocznie zamkniętego, przy nawie od strony północnej znajduje się kaplica Matki Bożej Szkaplerznej. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Wniebowzięcia Matki Bożej namalowany w XVII wieku. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy św. Józefa i Ukrzyżowania Pana Jezusa. Po II wojnie światowej, w latach pięćdziesiątych świątynia została przebudowana, a następnie jej wnętrze zostało wyremontowe. W latach 1991–1995 zostały przeprowadzone prace konserwatorskie. Zostały odrestaurowane wszystkie ołtarze, założono nowe tynki, zostały zainstalowane nowe dzwony i wyremontowano organy. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Baćkowicach

Kościół Świętego Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu świętokrzyskiego diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia została wzniesiona na miejscu zniszczonego drewnianego kościoła w latach 1866–1868, dzięki staraniom księdza Marcelego Krzemińskiego. Kościół wybudowano z kamienia, natomiast jego gzymsy i kanty zostały zbudowane z cegły. W 1902 roku dzięki staraniom księdza Stanisława Chatłasa rozpoczęto gruntowną restaurację świątyni. Kościół został przedłużony do obecnych rozmiarów. W prezbiterium jest umieszczona płyta kamienna z 1614 roku. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opatowie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opatowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Opatów diecezji sandomierskiej. Świątynia jest częścią klasztoru bernardynów. Kościół został zbudowany po 1471 roku razem z zabudowaniami klasztornymi dla bernardynów. Poważny wkład w powstanie kościoła i klasztoru miał Jan Tarło. Wybudowany klasztor miał charakter obronny. W latach 1621–1622 świątynia została gruntownie przebudowana. Powstało wtedy nowe sklepienie i wybudowano dwie przyległe do nawy kaplice: św. Anny i św. Franciszka. Zapewne w tym czasie kościół utracił swój oryginalny, gotycki charakter. Następna przebudowa przeprowadzona została przez gwardiana o. Ludwika Alszera w latach 1751-1765. W 1784 roku świątynia otrzymała rokokową, iluzjonistyczną polichromię o tematyce maryjnej. Kompleksowe prace konserwacyjne świątyni przeprowadzone zostały w latach 2009-2011. Kościół przebudowany został w stylu barokowym i składa się z nawy i krótkiego prezbiterium na planie kwadratu. Elewacja frontowa rozczłonkowana jest pilastrami i przedzielona wydatnym gzymsem na dwie kondygnacje. W dolnej kondygnacji znajduje się półkolisty portal wejściowy, nad którym w płytkiej wnęce usytuowany jest obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Górna kondygnacja ujęta została spływami z rzeźbami dwóch świętych zakonników i figurą Najświętszej Maryi Panny na środku. Świątynia nakryta jest dachami dwuspadowymi z wieżyczką na sygnaturkę. Wnętrze rozczłonkowane jest parami pilastrów, pomiędzy którymi znajdują się półeliptyczne wnęki ołtarzowe. Prezbiterium i nawa nakryte są sklepieniami kolebkowymi, ozdobionymi iluzjonistyczną polichromią o tematyce maryjnej z 2 połowy XVIII stulecia. Wyposażenie wnętrza reprezentuje styl rokokowy. Kulisowy ołtarz główny, oddzielający chór zakonny, jest ozdobiony rzeźbami przedstawiającymi św. Bonawenturę i św. Piotra z Alkantary, wykonanymi przez rzeźbiarza Macieja Polejowskiego ze Lwowa. W centralnym polu ołtarza znajduje się łaskami słynący obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, zwany również Matki Bożej Pocieszenia. W ołtarzach bocznych usytuowane są m.in. dwa obrazy bernardyńskiego malarza Franciszka Lekszyckiego z 1649 roku: Ekstaza św. Franciszka i św. Antoni Padewski. We wnętrzu świątyni można również zobaczyć epitafia z XVII i XVIII w. Przypisy
Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Strzyżowicach

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Strzyżowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się we wsi Strzyżowice w powiecie opatowskim (województwo świętokrzyskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Bartłomieja Apostoła. Historia Parafię we wsi założono przed 1326 i w tym okresie stała w Strzyżowicach świątynia drewniana pod obecnym wezwaniem, która przetrwała do 1679, kiedy to ją rozebrano. W 1682 powstał z fundacji księdza Jacka Marka Struckiego kolejny drewniany kościół, konsekrowany 7 października 1742 przez biskupa Michała Ignacego Kunickiego. W końcu XVIII wieku pozostawał on już w ruinie. W 1783 oddano do użytku wiernych obecny kościół murowany. Został on wzniesiony z funduszy Felicjanny z Jarnuszewiczów Reklewskiej, podstoliny sandomierskiej. Pracami budowlanymi kierował ksiądz Józef Grot-Nowomiejski. Z uwagi na przedwczesną śmierć fundatorki sklepienie nie zostało w pełni ukończone i jest pułapowe. Obiekt poświęcił biskup Józef Michał Juszyński w 1864. Podczas działań II wojny światowej (1944) świątynia uległa zniszczeniu, a odbudowano ją staraniem księdza Bolesława Kasińskiego w latach 1946-1954. Prace konserwatorskie, w tym osuszanie, renowację ołtarzy i organów, przeprowadzono po 1994. Potem wymieniono jeszcze pokrycie dachowe (blacha miedziana) i kościół ponownie otynkowano. Architektura Jednonawowy kościół jest murowany i otynkowany. Prezbiterium jest węższe od nawy i ma przybudowaną zakrystię. Od południa i wschodu do nawy przylegają kruchty. Nawę, wraz z prezbiterium i wschodnią kruchtą przykrywa dach dwuspadowy, na którym osadzono sygnaturkę. Fasadę główną zwieńcza trójkątny szczyt i przyczółek wsparty na pilastrach. Wnętrze zdobi polichromia wykonana w 1974. Na wystrój składają się przede wszystkim trzy barokowe (lub rokokowe), złocone ołtarze (Matki Boskiej Bolesnej, św. Bartłomieja i św. Barbary) z częściowo zachowanymi z poprzedniego kościoła obrazami. Dochowała się do obecnych czasów również tablica erekcyjna z portretem fundatorki, Felicjanny z Jarnuszewiczów Reklewskiej. W ołtarzu głównym wisi łaskami słynący obraz Matki Bożej Bolesnej. Galeria Przypisy
Kościół św. Wojciecha w Wojciechowicach

Kościół świętego Wojciecha – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ożarów diecezji sandomierskiej. Obecna świątynia została wzniesiona w stylu gotyckim z kamienia w 1362 roku przez Wojsława herbu Wilczekosy, kanonika sandomierskiego, dziedzica sąsiedniej wsi Mikułowice. W pierwszej połowie XVII stulecia została dobudowana kaplica Matki Boskiej, ufundowana przez Hermolausę Ligęzę, podskarbiego koronnego i jego żonę Annę z Jakubowic. Budowla składa się z małego kwadratowego prezbiterium i szerszej prostokątnej nawy z kaplicą Matki Boskiej. Do kaplicy i prezbiterium jest dobudowana prostokątna, podpiwniczona dobudówka, w której znajdują się dwie zakrystie. Przy nawie od strony zachodniej jest umieszczona nowa kruchta. Prezbiterium jest nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym ze zwornikiem z herbem Wilczekosy, zakrystie są nakryte sklepieniem kolebkowym. Świątynia nakryta jest stromymi dachami dwuspadowymi, nieco obniżonymi, z trójkątnymi szczytami, w których znajdują się szczelinowe, ostrołukowe otwory, nad nawą jest umieszczona późnobarokowa wieżyczka na sygnaturkę. Kaplica Matki Boskiej została zbudowana na planie kwadratu, pod kaplicą mieści się krypta z grobami fundatorów. Na ścianach prezbiterium znajdują się polichromie namalowane przez Wojciecha Gersona w 1891 roku. Ołtarze główny i dwa boczne powstały w pierwszej połowie XIX wieku. W ołtarzu głównym znajduje się tabernakulum w stylu późnobarokowym oraz obraz św. Wojciecha, w lewym jest umieszczony krucyfiks pochodzący z XVIII wieku, w prawym – znajdują się obrazy Matki Boskiej Różańcowej i św. Karola Boromeusza powstałe w pierwszej połowie XIX wieku. Ołtarz główny umieszczony w kaplicy powstał w pierwszej połowie XVIII wieku. Świątynia posiada barokową kamienną chrzcielnicę. Ławki i ambona reprezentują styl rokokowy. Budowla była restaurowana wewnątrz w 1962 roku, natomiast z zewnątrz w 1987 roku. Przypisy