NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Steffens House

The Steffens House (Polish: Dom Steffensów), also known as the Golden House (Polish: Złota Kamienica) or Speimann's House (Polish: Dom Speimanna), is an historic 17th-century townhouse located beside the Long Market in central Gdańsk. It is on the regional heritage list. Characteristics and architecture The Steffens House is located at ul. Długi Targ 41/42, beside the Long Market, near to locations such as the Main City Hall and Artus Court. Primarily built in a Renaissance style with some influences from Mannerism, its façade displays strong Neoclassical features, being decorated with several rows and columns of frescos; atop the façade are statues of Cleopatra, Oedipus, Achilles, and Antigone, whilst the rest of it is decorated with detailed bas-reliefs of mythological scenes. A central tourist attraction in the city centre, its appearance has made it an important sight. History The earliest known record of a person owning a townhouse where the Steffens House is today comes from 1367. It was owned by several people from 1367 until it was bought by Johann Speimann in 1601, who, in 1609, requested Abraham van den Blocke to build a new townhouse on his land, completed in 1618. Even during Speimann's time, the tenement was a cabinet of curiosities being used to show various collections of his. In 1786, its owner became the merchant Carl Gottlieb Steffens, and it would remain in the hands of the Steffens family until 1918, when it was bought by the city government of Danzig. In 1924, the townhouse was renovated and, from that year forward, owned by a bank, Sparkasse der Stadt Danzig. The following year, it was further restored by the architect Friedrich Fischer. In 1938, part of the collections of the State Natural and Prehistory Museum of the Free City of Danzig were moved to the townhouse's ground floor, disappearing after the end of World War II. During the Siege of Danzig, almost the entirety of the Steffens House was destroyed aside from the façade, being rebuilt from 1950 to 1955. The Steffens House was then occupied by the Gdańsk Sea Institute. Ownership of the building itself has not changed, but the Sea Institute itself was acquired by the Gdynia Maritime University, which announced in December 2024 that it would be putting the Steffens House up for sale. The sale began in April 2025, but as of August 2025, no bid for the House has been successful. References
Maison Speymann

La Speymannhaus, également Steffenshaus ou Goldenes Haus (en polonais Złota Kamieniczka) est situé à Gdańsk sur le long marché, non loin de la cour d'Artus. Son constructeur était le maire de Gdańsk et homme d'affaires, Johannes Speymann. La maison a été conçue par l'architecte Abraham van den Blocke et construite avant 1609 à la place d'un édifice gothique. La décoration dorée de la façade maniériste est l'œuvre de Hans Vogt de Rostock. Source Jacek Bielak : Ikonografia Złotej Kamienicy na nowo odczytana (Iconographie de la Maison dorée réinterprétée). Dans : Mieszczaństwo gdańskie, éd. Stanisław Salmonowicz, Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Dantzig 1997, pp. 377-392 (ISBN 8387359165) Maria Bogucka : Das alten Danzig, Koehler et Amelang, Leipzig 1987 (ISBN 3-7338-0033-8) . Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Dom Steffensów w Gdańsku

Dom Steffensów – zabytkowa kamienica położona przy Drodze Królewskiej w Gdańsku na Głównym Mieście. Bywa nazywana domem Speymanna lub Złotą kamienicą. Historia Kamienica została wzniesiona w latach 1609–1618, przy Długim Targu 41, na zamówienie ówczesnego burmistrza Gdańska Johanna Speymanna, według projektu architekta Abrahama van den Blocke. Fasada posiada złocone kamienne płaskorzeźby, wykonane przez warsztat Abrahama van den Blocka, w którym działał domniemany autor scen batalistycznych, Jan Voigt z Rostocku. Na ścianie frontowej umieszczono płaskorzeźby ze scenami batalistycznymi oraz postaciami władców, w tym Zygmunta III Wazy i Władysława Jagiełły. W centralnej części fasady znalazły się herby używane przez Speymanna. Żona burmistrza Speymanna – Judyta Maria miała w 1623 przyjmować tutaj króla Zygmunta III wraz z małżonką Anną Austriaczką. Po 1660 kamienicę kupił kolejny burmistrz Gdańska Piotr Henrich. W czasie gdy była jego własnością w tym budynku miano dyskutować nad kształtem pokoju oliwskiego. W latach 1786–1918 kamienica była własnością gdańskiego rodu Steffensów. Od 1938 do 1945 r. była siedzibą Zachodniopruskiego Muzeum Prowincjonalnego. Kamienica została zniszczona w 1945 roku. Zrekonstruowano ją na podstawie pozostałości fasady w postaci wąskiego muru o wysokości trzech kondygnacji. Przypisy Bibliografia Jacek Friedrich: Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII wieku. Gdańsk: 1997. Jerzy Samp: Miasto tysiąca tajemnic. Gdańsk: Marpress, 1999, s. 24-27. ISBN 83-87291-49-8. Złota Kamienica w portalu iBedeker. [dostęp 2011-05-01].
Zlata hiša, Gdansk

Steffensova hiša (poljsko Dom Steffensów), znana tudi kot Zlata hiša (poljsko Złota Kamienica) ali Speimannova hiša (poljsko Dom Speimanna), je zgodovinska mestna hiša iz 17. stoletja, ki stoji ob Długi Targ (Dolgem trgu) v središču Gdanska. Je na seznamu regionalne dediščine. Značilnosti in arhitektura Steffensova hiša stoji na ulici Długi Targ 41/42, ob Dolgem trgu, v neposredni bližini lokacij, kot sta glavna mestna hiša in Artusov dvor. Zgrajena je bila predvsem v renesančnem slogu z nekaj vplivi manierizma, njena fasada pa ima močne neoklasicistične značilnosti, okrašene z več vrstami fresk in stebri; na vrhu fasade so kipi Kleopatre, Ojdipa, Ahila in Antigone, preostali del pa je okrašen s podrobnimi bas reliefi mitoloških prizorov. Kot osrednja turistična atrakcija v središču mesta je zaradi svojega videza postala pomembna znamenitost. Zgodovina Najstarejši znani zapis o osebi, ki je imela v lasti mestno hišo na mestu, kjer je danes Steffensova hiša, izvira iz leta 1367. Od leta 1367 je bila v lasti več ljudi, dokler je ni leta 1601 kupil Johann Speimann, ki je leta 1609 prosil Abrahama van den Blockeja, naj na njegovem zemljišču zgradi novo mestno hišo, ki je bila dokončana leta 1618. Tudi v Speimannovem času je bila stanovanjska hiša Kabinet zanimivosti, ki je bila uporabljena za razstavljanje različnih njegovih zbirk. Leta 1786 je njen lastnik postal trgovec Carl Gottlieb Steffens in ostala je v rokah družine Steffens do leta 1918, ko jo je kupila mestna uprava Danziga. Leta 1924 je bila mestna hiša prenovljena in od tega leta naprej v lasti banke Sparkasse der Stadt Danzig. Naslednje leto jo je arhitekt Friedrich Fischer dodatno obnovil. Leta 1938 so del zbirk Državnega naravnega in prazgodovinskega muzeja svobodnega mesta Gdanska preselili v pritličje mestne hiše, ki je po koncu druge svetovne vojne izginilo. Med obleganjem Gdanska je bila skoraj v celoti uničena Steffensova hiša, razen fasade, in je bila med letoma 1950 in 1955 obnovljena. Steffensovo hišo je nato zasedel Gdanski morski inštitut. Lastništvo same stavbe se ni spremenilo, vendar je Morski inštitut prevzela Pomorska univerza v Gdyniji, ki je decembra 2024 napovedala, da bo Steffensovo hišo dala v prodajo. Prodaja se je začela aprila 2025, vendar do avgusta 2025 še ni bila uspešna nobena ponudba za hišo. Sklici [[sklici}} Zunanje povezave
Braniewo Castle

Braniewo Castle (Polish: Zamek w Braniewie, German: Bischofsburg Braunsberg) was a castle in Braniewo, Poland, built in the thirteenth century. The castle's remains are located in south-eastern side of the Old Town by St. Catherine's Basilica. History The castle was built during the lifetime of Bishop Heinrich Fleming (1279–1300). After the year of 1340, the residence of the Warmian Bishops was moved to Wormditt (today Orneta), the castle became the residence of the Burgrave. In 1454, the castle was seized by the Kingdom of Poland, and up to 1461 the castle was the residence of the Warmian Bishops. In 1626 Braniewo was captured by Gustavus Adolphus. During the years of 1633 to 1635, the castle was seized by the Swedes, which built bastions around the castle and bulwarks. In 1811, the castle housed a school. In the years of 1873 to 1874, certain portions of the castle's fortifications were deconstructed. The castle was burned down during the Vistula–Oder Offensive of 1945. The ruins were deconstructed in 1958. The remains of the castle is a tower with a chapel on the second floor. See also Castles in Poland References
Браунсберзький замок

Браунсбе́рзький за́мок, або за́мок Брау́нсберг (нім. Schloß Braunsberg) — готичний німецький цегляний замок на території східнопруського міста Браунсберг (сучасна Польща, місто Бранево, південно-східна частина Старого Міста біля Базиліки святої Катерини) у ХІІІ–XX століттях. Споруджений за правління католицького вармійського єпископа Генріха Флемінга (1278–1300). Після перенесення резиденції вармійських єпископів до Вормдітта в 1340 році, став резиденцією Браунсберзького бургграфа. 1454 року замок захопило Польське королівство й до 1461 року він знову використовувався як резиденція вармійських єпископів. У 1633–1635 роках його короткочасно контролювали шведи, що збудували навколо модерні бастіони та бульварки. З ХІХ століття замок втратив оборонне значення; в 1811 році тут розташовувалася школа, а у 1873–1874 роках частину замкових фортифікацій розібрали на цеглу. У 1945 році, в ході Другої світової війни, замок був практично повністю знищений Радянською армією. Більшу частину руїн розібрали 1958 року. Від замку залишилася лише одна башта, на 2-му поверсі якої розміщено католицьку каплицю. Польська стара назва — Бру́нсберзький замок; польська сучасна назва — Бра́невський замок (пол. Zamek braniewski). Примітки Джерела Kajzer, L.; Kołodziejski, S.; Salm, J. Leksykon zamków w Polsce. Warszawa: Arkady, 2012, s. 109-110. ISBN 978-83-213-4158-3. Brunsberg, Brunsberga, Brunsberk // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1880. — Т. I. — S. 387. (пол.) — S. 387—388. Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Браунсберзький замок Браунсберзький замок [Архівовано 25 квітня 2017 у Wayback Machine.]
Klików

Klików (prononciation : [ˈklikuf]) est un village polonais de la gmina d'Iłowa dans le powiat de Żagań de la voïvodie de Lubusz dans l'ouest de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres au sud d'Iłowa (siège de la gmina), 19 kilomètres au sud-ouest de Żagań (siège du powiat) et 57 kilomètres au sud de Zielona Góra (siège de la diétine régionale). Le village comptait approximativement une population de 97 habitants en 2010. Histoire Le nom allemand du village était Klix. Après la Seconde Guerre mondiale, avec les conséquences de la conférence de Potsdam et la mise en œuvre de la ligne Oder-Neisse, le village est intégré à la république populaire de Pologne. La population d'origine allemande est expulsée et remplacée par des polonais. De 1975 à 1998, le village appartenait administrativement à la voïvodie de Zielona Góra. Depuis 1999, il appartient administrativement à la voïvodie de Lubusz. Références Portail de la Pologne
Klików

Klików (do 1945 niem. Klix) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim, w gminie Iłowa nad Czerną Małą w Borach Dolnośląskich, przy drodze wojewódzkiej nr 296. W latach 1946–1950 Klików znajdował się na obszarze ówczesnego województwa wrocławskiego. Następnie od 6 lipca 1950, wraz z utworzeniem nowego województwa zielonogórskiego wchodził w jego skład. Należał do niego aż do podziału administracyjnego kraju z roku 1999, który wyłonił województwo lubuskie. W latach 70. XX wieku na południe od wsi, na pograniczu województw lubuskiego i dolnośląskiego, na wschód od drogi wojewódzkiej nr 296 w miejscu opuszczonej (istniejącej jeszcze w 1952) gromady Brzeźna (niem. Birkenlache) w gminie Ruszów na Czernej Małej powstał zbiornik retencyjno-rekreacyjny. Zalew ma powierzchnię ok. 17 ha i średnią głębokość 1,7 m. Znajduje się pod opieką Koła PZW w Iłowej. Uwagi Przypisy
Клікув

Клікув (пол. Klików, нім. Klix) — село в Польщі, у гміні Ілова Жаґанського повіту Любуського воєводства. Населення — 100 осіб (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
St. Mauritius (Breslau)

Die St.-Mauritius-Kirche (polnisch Kościół św. Maurycego we Wrocławiu) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Breslau. Hier wirkte von 1932 bis 1946 Paul Peikert als Pfarrer. Geschichte Das Gotteshaus gehört zu den ältesten Kirchen Breslaus. Um die Mitte des 12. Jahrhunderts ließen sich Wallonen in der östlichen Vorstadt nieder, die wahrscheinlich von Bischof Walter (1149–1169) herbeigerufen wurden. Die Wallonen brachten das Patrozinium des heiligen Mauritius mit, dem zu Ehren sie bald eine Kirche erbauten, die 1226 erste Erwähnung findet, aber im Mongolensturm unterging. Die Kirche muss aber bald wieder aufgebaut worden sein, da bereits 1245 ein Pfarrer bei St. Mauritius erwähnt wird. Der bis zuletzt vorhandene Dachstuhl des Langhauses der Kirche stammte aus der 2. Hälfte des 13. Jahrhunderts. Im Jahre 1530 beabsichtigte der nun lutherische Breslauer Rat, die Mauritiuskirche und das nahe liegende Lazarushospital niederzureißen, er erhielt dafür aber nicht die königliche Genehmigung. Da die Mauritiuskirche unter dem Patronat des Breslauer Bischofs stand, blieb sie in der Reformationszeit katholisch. Nur im Dreißigjährigen Krieg vertrieben die Schweden den katholischen Pfarrer und ließen in den Jahren 1633 bis 1635 lutherische Gottesdienste halten. 1695 wurde das Langhaus eingewölbt, 1711 ein neues Pfarrhaus und 1723/24 der Kirchturm erbaut. Da die Mauritiuskirche nur 600 Personen fasste, die Katholikenzahl aber auf 22.455 angewachsen war, plante man zunächst einen Neubau, doch wurde die alte Kirche 1897 durch den Anbau eines Kreuzschiffes und eines Presbyteriums erweitert. Der Glasmaler Alexander Linnemann aus Frankfurt schuf für die Kirche Ende des 19. Jahrhunderts Glasfenster. Um die Pfarrkirche weiter zu entlasten, erhielten die Breslauer Vororte Klein Tschansch 1909 und Brockau 1910/11 eine eigene Kirche, beide wurden von St. Mauritius abgetrennt und selbstständige Pfarreien. Der weiteren Entlastung dient die 1932/33 erbaute St.-Josefs-Kirche an der Ofener Straße. Der letzte deutsche Pfarrer, Erzpriester und Erzbischöflich-Geistlicher Rat Paul Peikert, musste Breslau am 11. Juli 1946 verlassen. Ihm verdankt die St. Mauritius-Kirche den neuen Hochaltar, den Architekt Hans Schlicht entwarf, und den neuen Taufbrunnen, den die Firma Adolph anfertigte. Durch die starken Kämpfe in Breslau 1945 wurde die Kirche schwer getroffen. Das Dach stürzte durch den Beschuss ein, die Wände und der Turm blieben jedoch stehen. Ebenfalls schwer getroffen wurde das Pfarrhaus. In seinen Tagebüchern berichtet der Pfarrer Paul Peikert, dass gefallene Soldaten einfach im Pfarrgarten verscharrt wurden. Literatur Gerhard Scheuermann: Das Breslau-Lexikon, Band 2. Laumann-Verlag, Dülmen 1994, ISBN 3-87466-157-1, S. 1028–1029. Weblinks Webpräsenz der Pfarrei St. Mauritius (polnisch) Einzelnachweise
Kościół św. Maurycego we Wrocławiu

Kościół św. Maurycego przy ul. gen. Romualda Traugutta 36 we Wrocławiu – pierwotnie gotycki jednonawowy kościół z piętnastowieczną kaplicą chrzcielną i przebudowaną w XVIII wieku na styl barokowy wieżą według projektu arch. J. Peintnera. Historia Pierwszy, prawdopodobnie drewniany kościół św. Maurycego powstał w XII wieku przy walońskiej dzielnicy rzemieślniczej, zamieszkiwanej przez tkaczy przybyłych do podwrocławskiej wsi położonej w okolicy dzisiejszego Rakowca. Osada walońska wzmiankowana jest w roku 1234. Murowany kościół poświęcono w tym miejscu w 1268. Przez następne stulecia kościół był ośrodkiem kultu religijnego także dla zamieszkałych w pobliskich wsiach Polaków. Kościół, a zwłaszcza jego barokowa wieża z 1723, został uszkodzony podczas oblężenia Wrocławia w 1757. Po naprawieniu tych uszkodzeń na kolejną poważną przebudowę kościoła zdecydowano się pod koniec XIX wieku. Między rokiem 1897 a 1899 kościół znacznie powiększono – w miejscu wyburzonego wielobocznie zamkniętego prezbiterium dobudowano transept, dodano nową zakrystię, a od wschodu powstało nowe prezbiterium zbliżone w formie do dawnego. W tym stanie kościół dotrwał do II wojny światowej, w czasie której podczas oblężenia Festung Breslau przez Armię Czerwoną doznał bardzo poważnych uszkodzeń, sięgających 60%. Spłonęły organy, wieżowy zegar i część wyposażenia kościoła (szczęśliwie ocalały cenny drewniany ołtarz główny z 1730, ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica), stopił się zabytkowy dzwon z 1618, jedyny pozostały po rekwizycji przez wojsko niemieckie, w gruzach legła plebania. W 1945 proboszczem parafii św. Maurycego był ksiądz Paul Peikert, który skrupulatnie zapisywał wydarzenia tego okresu; ukazały się one później drukiem pt. Kronika dni oblężenia Wrocławia 22.I – 6.V.1945. Odbudowę kościoła rozpoczęto od położenia na nim nowego dachu już w 1947, w 1948 naprawiono sklepienie i wnętrze, w 1956 odbudowano plebanię, w 1960 – wieżę i jej hełm. Dach wymieniono ponownie w 1967. Zainstalowano też trzy nowe zegary wieżowe. W czasie remontu kościoła, za zgodą proboszcza Jana Onufrów, zamurowano w południowej ścianie świątyni kości palca szkieletu, który wrocławski profesor Bogdan Zakrzewski, znawca i miłośnik Aleksandra Fredry przywiózł w latach siedemdziesiątych z jego grobowca w rodzinnej krypcie kościoła w Rudkach koło Lwowa na Ukrainie. Na skwerze pomiędzy plebanią a zachodnią bramą wejściową na cmentarz przykościelny stoi barokowa statua Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1727, a w południowo-zachodnim narożniku muru cmentarza ustawiona jest rzeźba Jana Nepomucena z 1729. 6 października 2014 r. abp Józef Kupny metropolita wrocławski poświęcił pomnik Jana Pawła II autorstwa Stanisława Wysockiego po północnej stronie kościoła. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Maurycego ( St. Mauritius Kirche) fotopolska.eu Kościół św. Maurycego ( St. Mauritius Kirche) polska-org.pl
St. Peter und Paul (Katowice)

St. Peter und Paul (polnisch Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła) ist eine katholische Pfarrkirche in Kattowitz, der Hauptstadt der Woiwodschaft Schlesien. Sie wurde in den Jahren 1898 bis 1902 nach Plänen von Joseph Ebers erbaut. Von 1925 bis 1957 war sie Kathedrale des Bistums Kattowitz. Geschichte Um die Mitte des 19. Jahrhunderts begann die rasche Entwicklung von Kattowitz zur Industriestadt. 1870 war die neugotische Marienkirche fertiggestellt. Für die weiter wachsenden Stadtteile im Süden wurde um 1890 mit der Planung einer neuen Kirche begonnen. 1892 erwarb der Kirchenvorstand von St. Marien dafür das Grundstück. Über den Baustil der neuen Kirche – wieder gotische oder romanische Formen – bestand lange Uneinigkeit. Kardinal Georg von Kopp versprach bei einem Besuch die Summe von 20.000 Mark und empfahl, den Breslauer Diözesanbaumeister Joseph Ebers mit dem Bau zu beauftragen. Ebers gehörte der Hannoverschen Architekturschule an und entwarf eine Hallenkirche nach Vorbildern der norddeutschen Backsteingotik. Bei der Errichtung des Bistums Kattowitz im November 1925 wurde St. Peter und Paul zur Bischofskirche erhoben. Der gleichzeitig in Angriff genommene Bau der Christkönigskathedrale konnte erst 1957 vollendet werden. Architektur St. Peter und Paul besteht aus einem fünfjochigen Langhaus mit drei gleich hohen, kreuzgratgewölbten Schiffen, einem kurzen Querhaus mit polygonalen Abschlüssen und einem 5/8-Chor. Den Westabschluss bildet die Portalfassade mit dem viergeschossigen, reich gegliederten Turm. Die Langhausjoche sind durch eigene Querdächer, der Chor durch einen Dachreiter hervorgehoben. Der Innenraum, dessen ziegelrote Säulen und Dienste mit dem Weiß der Wandflächen kontrastieren, atmet Weite und lenkt den Blick zugleich in die Höhe. Weblinks Geschichte (Internetpräsenz der Pfarrei, polnisch)
Igreja dos Santos Apóstolos Pedro e Paulo (Katowice)

A Igreja dos Santos Apóstolos Pedro e Paulo (em polaco Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach) é um templo católico localizado no centro da cidade de Katowice, na região da Silésia polaca dedicado aos apóstolos Pedro e Paulo. De estilo neogótico, a igreja começou a ser construída em 1 de maio de 1898 e foi concluída em 1902. Bibliografia MUSIOŁ, Ludwik - Z dziejów parafii św. Piotra i Pawła w Katowicach, Katowice 2003. Ligações externas «História da igreja na página oficial da paróquia». (em polaco)
Paczków (stacja kolejowa)

Paczków – stacja kolejowa w Paczkowie, w województwie opolskim, w Polsce. Oddalona 2 km północ od centrum miasta, położona przy ul. Dworcowej. W 2010 roku zlikwidowano połączenia osobowe, odbywał się tylko ruch towarowy. W 2013 i 2016 roku starano się o przywrócenie połączeń osobowych, jednakże bez pozytywnych skutków. W grudniu 2017 roku w nowym rozkładzie jazdy na 2018 rok, uwzględniono połączenia przez Paczków do Kłodzka, Nysy, Opola oraz Kędzierzyna-Koźla w weekendy, wakacje, ferie i w niektóre święta. Ruch pasażerski W roku 2022 dobowa wymiana pasażerska na stacji wynosiła 0-9 pasażerów. Infrastruktura Budynek dworcowy na stacji kolejowej został zbudowany w 1874 roku. Jego wysokość liczy o ok. 10 metrów, szerokość o 10 metrów i długość o 48 metrów. Architektura budynku jest podobny do budynku dworcowego na stacji Kędzierzyn-Koźle Zachodnie. Budynek dworcowy jest podzielony na 3 części: magazynowa, pasażerska i mieszkalna. W magazynowej części była publiczna toaleta, obecnie wygląda na magazyn, w pasażerskiej części znajduje się poczekalnia, kasa biletowa mający jedno okienko i możliwie przechowalnia bagażu, zamknięto poczekalnie ok. 2004 roku i zlikwidowano kasę biletową przed 2005 r., w mieszkalnej części znajduje się mieszkanie Dworcowa 16 który znajduje się na pierwszej piętrze budynku a dostępem do mieszkania są schody wewnętrzne. Przypisy Linki zewnętrzne Linia Katowice – Legnica (137), [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Paczków, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Paczków w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Brzesko Okocim

Brzesko Okocim – stacja kolejowa w Brzesku, w województwie małopolskim, w Polsce. Według klasyfikacji PKP ma kategorię dworca regionalnego. Modernizacja Dworzec kolejowy remontowany był w latach 2010–2012, a ostatecznie 1 sierpnia 2012 został oddany do użytku dla podróżnych. Inwestycja kosztowała około 3,7 mln zł. Ruch pasażerski Przypisy Linki zewnętrzne Brzesko Okocim, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Brzesko Okocim w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Бжеско-Окоцим

Бжеско-Окоцим (пол. Brzesko Okocim) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в селе Окоцим в гмине Бжеско, в Малопольском воеводстве Польши. Имеет 2 платформы и 3 пути. Нынешняя станция Бжеско-Окоцим была построена под названием «Слотвина» (польск. Słotwina) в 1856 году на линии Галицкой железной дороги имени Карла Людвига (Краков — Тарнув — Жешув — Пшемысль — Львов — Красное — Тернополь — Подволочиск), когда эта территория была в составе Королевства Галиции и Лодомерии. Теперь на польской участке является ведущая к польско-украинской границе линия Краков-Главный — Медыка. Нынешнее название станция носит с 1951 года. Капитальный ремонт вокзала был проведен в 2010—2012 годах. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.)
Gmina Potworów

Gmina Potworów is a rural gmina (administrative district) in Przysucha County, Masovian Voivodeship, in east-central Poland. Its seat is the village of Potworów, which lies approximately 18 kilometres (11 mi) north-east of Przysucha and 82 km (51 mi) south-west of Warsaw. The gmina covers an area of 81.89 square kilometres (31.6 sq mi), and as of 2006 its total population is 4,288. Villages Gmina Potworów contains the villages and settlements of Dąbrowa Goszczewicka, Długie, Dłuska Wola, Gackowice, Grabowa, Grabowska Wola, Jamki, Kacperków, Kozieniec, Łojków, Marysin, Mokrzec, Olszany, Podgóry, Pólka, Potworów, Potworów PGR, Rdzów, Rdzuchów, Rdzuchów-Kolonia, Sady, Wir, Wir Stary, Wir-Kolonia, Wirówek, Wymysłów, Żabia Wólka and Zachatka. Neighbouring gminas Gmina Potworów is bordered by the gminas of Klwów, Przysucha, Przytyk, Radzanów, Rusinów and Wyśmierzyce. References Polish official population figures 2006