NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Nurcu-Stacji

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Siemiatycze diecezji drohiczyńskiej. Obecna murowana świątynia została wzniesiona w latach 1982-1986, dzięki staraniom księdza Zenona Pietrzuczaka, proboszcza parafii w latach 1979-1986. W dniu 15 maja 1983 roku został poświęcony i wmurowany kamień węgielny przez księdza biskupa Władysława Jędruszuka, administratora apostolskiego diecezji pińskiej. Kościół zaprojektował białostocki architekt inżynier Jerzy Zgliczyński. Kolejni proboszczowie parafii – ksiądz Stanisław Kozłowski, ksiądz Roman Trusiak i ksiądz Jerzy Olszewski prowadzili prace wykańczające świątynię. W latach 1997–2001 ksiądz Jerzy Olszewski ukończył budowę wieży – dzwonnicy, zaprojektowanej przez inżyniera Michała Popławskiego z Płonowa. Projekt wnętrza świątyni został wykonany przez Grzegorza Łosia z Supraśla. Kościół został konsekrowany w dniu 11 listopada 2001 roku przez księdza Antoniego Dydycza, biskupa drohiczyńskiego. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Przedwojowie

Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Przedwojowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny parafii Matki Bożej Różańcowej w Kamiennej Górze mieszczący się w Przedwojowie w diecezji legnickiej. Historia Zachowana budowla to część prezbiterialna większego założenia zbudowana w 1693 r. Jest to budowla salowa, dwuprzęsłowa z wielobocznie zamkniętym i niewydzielonym prezbiterium. Elewacje dzielone pilastrami, fronton ze skromnym portalem kamiennym, okna zamknięte półkoliście w opaskach z tynku. Wewnątrz świątyni zachowały się m.in. drewniana empora, polichromowany ołtarz, obrazy olejne oraz polichromowane figury. Ponad kalenicą dachu wznosi się ośmioboczna sygnaturka z ostrosłupowym nakryciem. We wnętrzu kościoła zachowały się m.in.: ołtarz główny, barokowy z XVIII w., rzeźby drewniane, polichromowane: Matka Boża z Dzieciątkiem, św. Anna, św. biskup (?). Obraz olejny na płótnie, św. Józefa z XVIII w., kielich mszalny, srebrny - pozłacany z XIX w., monstrancja srebrna z XIX w., a także 4 lichtarze mosiężne z początku XX w.. Kościół restaurowany w latach 1904, 1973, 1998. W 2018 r. wymieniono pokrycie dachu kościoła. Zobacz też Przedwojów Parafia Matki Bożej Różańcowej w Kamiennej Górze Kościół Matki Bożej Różańcowej w Kamiennej Górze Przypisy Bibliografia Stanisław Książek, Terytorialna organizacja kościelna Kotliny Kamiennogórskiej w XX wieku, Kamienna Góra 2000. Józef Pilch, Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa, Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X. Słownik geografii turystycznej Sudetów, Góry Kamienne, T. 9, pod red. M. Staffy, Wrocław, Wydawnictwo I-BIS, 1996, s. 162. Linki zewnętrzne Zdjęcia i ilustracje w serwisie dolny-slask.org.pl Św. Józef patron Przedwojowa - Niedziela, edycja legnicka 18/2002
Kościół Przemienienia Pańskiego w Perlejewie

Kościół Przemienienia Pańskiego – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Ciechanowiec diecezji drohiczyńskiej. Budowa obecnej murowanej świątyni została rozpoczęta w 1859 roku przez księdza Józefa Srzedzińskiego, proboszcza w Perlejewie, przy pomocy budowniczego Jana Orłowskiego. Kamień węgielny został poświęcony w dniu 6 sierpnia 1859 roku przez księdza Adama Radziszewskiego, archidiakona białostockiego, proboszcza w Dziadkowicach. Jednak w 1863 roku prace budowlane zostały przerwane, ponieważ ówczesny proboszcz ksiądz Józef Srzedziński został aresztowany w dniu 3 czerwca 1863 roku i zesłany do guberni orenburskiej – jako karę za głoszenie patriotycznych kazań. Dopiero w 1883 roku budowa została zakończona, pod kierunkiem księdza Wincentego Szabłowskiego, ówczesnego proboszcza. W tym samym roku władze carskie zarekwirowały beneficjum kościelne. Nowa świątynia została poświęcona w pierwszą niedzielę adwentu, w dniu 27 listopada 1884 roku, przez proboszcza księdza Wincentego Szabłowskiego z towarzyszeniem księdza Konstantego Waszkiewicza, proboszcza w Ciechanowcu. W 1899 roku na miejscu drewnianej podłogi została położona nowa posadzka z terakoty. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Opawie

Kościół św. Jadwigi w Opawie – rzymskokatolicki kościół filialny parafii Wszystkich Świętych mieszczący się w Opawie w diecezji legnickiej. Historia Kościół filialny św. Jadwigi został wzniesiony w 1687 r., rozbudowany w latach 1794−1795. Świątynia była restaurowana w latach 1909−1910. W kościele kilkakrotnie przeprowadzano remonty dachu, wieży i elewacji, ostatni raz w 1976 r. Architektura Kościół to budowla barokowa, jednonawowa, murowany, przykryta blachą, z wieżą nakrytą baniastym hełmem i z sygnaturką na dachu. Wewnątrz znajduje się barokowe wyposażenie: ołtarze, ambona, organy, kamienna chrzcielnica, drewniane rzeźby i olejny obraz. W murze otaczającym kościół umieszczone są 3 płyty nagrobkowe z XVII i XVIII wieku. Kalendarium 7 października 2017 r. o godz. 14.00 − odbyła się modlitwa różańcowa na przejściu granicznym w Opawie (w ramach ogólnopolskiej inicjatywy „Różaniec do Granic”), która zgromadziła około 200 pielgrzymów z Wrocławia, Milicza, Łodzi, Legnicy, Gostynia, Kamiennej Góry i Opawy. Zobacz też Opawa Kapliczka na Pańskiej Górze Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 3: Karkonosze. Warszawa, Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993. ISBN 83-7005-168-5. Schematyzm diecezji legnickiej, Legnica 2002.
Kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Białowieży

Kościół pw. Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Białystok-Dojlidy archidiecezji białostockiej. Historia W 1922 r. powstał "Komitet Budowy Kościoła Rzymsko-Katolickiego w Białowieży" (zmieniony później na "Komitet Budowy Kościoła w Białowieży"). Pierwszym przewodniczącym wybrano Wincentego Czarnieckiego, zastępcą zaś został Michał Dymsza. Komitet jako stowarzyszenie uzyskało osobowość prawną 11 października 1923 r. Zmiany personalne nastąpiły cztery lata później, kiedy prezesem został ks. Józef Dogwiłło. Pierwotnie kościół planowano budować na terenie parku pałacowego lub na wzgórzu w okolicy cmentarza, co miało nawiązywać do dawnej świątyni greckokatolickiej. Ostatecznie wybrano plac położony przy ulicy Stoczek (obecnie Waszkiewicza), obok budynków Dyrekcji Lasów Państwowych. Na potrzeby budowy w 1928 r. Dyrekcja Lasów Państwowych wydzierżawiła na 36 lat dwa place za symboliczne 10 złotych rocznie. Pierwotnie planowano budowę kościoła w stylu neogotyckim, powstała nawet jej wizualizacja. Projekt był kontestowany, a ks. Józef Dogwiłło zwrócił uwagę, że świątynia powinna nawiązywać do nazwy osady. Dzięki Zygmuntowi Glogerowi i Henrykowi Sienkiewiczowi, pod koniec XIX stulecia rozpowszechniło się przekonanie, że nazwa Białowieża powstała od "białej wieży", czyli średniowiecznego zamku prawdopodobnie książąt litewskich. W konsekwencji uznano, że biała wieża górująca nad osadą, stanowiłaby symbol przynależności tych obszarów do ziem polskich. Budowa obecnej świątyni w stylu neorenesansu polskiego została rozpoczęta w 1927 roku według projektu warszawskiego architekta Borysa von Zinserlinga. Kościół został wymurowany w 1931 r., jednakże kryzys gospodarczy opóźnił prace wykończeniowe. We wrześniu 1933 r. nastąpiło przeniesienie kultu z kaplicy (znajdującej się w pałacu carskim) do świątyni. Nieukończona jeszcze budowla została konsekrowana w dniu 15 października 1934 roku przez arcybiskupa Romualda Jałbrzykowskiego, metropolitę wileńskiego. Na dalsze prace budowlane zabrakło funduszy, między innymi dlatego, że po zakończeniu II wojny światowej większa część parafii znalazła się w granicach Związku Sowieckiego. Dopiero w latach 70. XX wieku zostały wznowione prace wykończeniowe i remontowe, zostały zamontowane ołtarze i konfesjonały wykonane z pni i konarów kilkuletnich drzew. W 2007 roku zostały zamontowane organy o 17 głosach. Większość obrazów zostało namalowanych przez Łucję Bałzukiewicz. Przypisy
Kościół Wszystkich Świętych w Miszkowicach

Kościół Wszystkich Świętych w Miszkowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny parafii pw. Wszystkich Świętych znajdujący się w Miszkowicach w diecezji legnickiej. Historia Wzmiankowany w 1363 r. Pierwotny wzniesiony został w końcu XVI w. Pozostała z niego wieża, do której w latach 1727–1729 dostawiono barokowy korpus. Jest to obiekt jednonawowy z półkoliście zakończonym, niewydzielonym prezbiterium z czworoboczną wieżą zakończoną ażurowym hełmem. We wnętrzu znajduje się gotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem z II poł. XV. oraz barokowy ołtarz z I poł. XVIII w. W zewnętrzną elewację wmurowana jest tablica z 1999 r. upamiętniająca wszystkich Chrześcijan, którzy mieszkają i kiedykolwiek mieszkali w Dolinie Złotego Potoku. Zabytki Obraz Adoracja Najświętszej Maryi Panny przez Wszystkich Świętych w ołtarzu głównym, pędzla Petra Brandla. Madonna z Dzieciątkiem, gotyk. Ambona. Stacje Drogi krzyżowej. Organy mechaniczne o 10 głosach. Zobacz też Kościół ewangelicki w Miszkowicach Miszkowice Galeria Przypisy Bibliografia Schematyzm diecezji legnickiej, Legnica 2002.
Kościół św. Rodziny w Czarnej Białostockiej

Kościół pw. Świętej Rodziny w Czarnej Białostockiej – jeden z dwóch rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Czarnej Białostockiej, należący do dekanatu Wasilków archidiecezji białostockiej. Historia Projekt świątyni został opracowany przez inżyniera architekta Jerzego Tryburskiego. Budowa została rozpoczęta w dniu 5 kwietnia 1976 roku, natomiast już w dniu 3 grudnia kościół był gotowy w stanie surowym. Niedługo, bo w dniu 26 grudnia świątynia została poświęcona. Prace wykończeniowe razem z wyposażaniem wnętrza trwały do 1983 roku. Po zakończeniu prac wykończeniowych budowla została konsekrowana w 1983 roku przez biskupa Edwarda Kisiela. W latach 2005–2008 proboszcz parafii, ksiądz Jerzy Bezubik wymienił nagłośnienie w świątyni. Później, w latach 2008-2013 budowla została wyremontowana: zostały wymienione okna i zostało wymalowane wnętrze kościoła. Poza tym została założona izolacja termiczna, została wymalowana elewacja i dach oraz została założona izolacja fundamentów. W 2014 roku został przeprowadzony generalny remont schodów świątyni. Architektura i wyposażenie Jest to budowla postmodernistyczna, posiadająca stylistykę puszczańską. Obrazy w świątyni zostały namalowane głównie przez Franciszka Szyłejkę. Kaplice boczne: pogrzebowa - posiada kolekcję cmentarnych podlaskich krzyży kowalskich, chrzcielna - posiada fragment ornatu z wizerunkiem Matki Bożej Ostrobramskiej. Kondygnacja dolna świątyni pełni rolę zaplecza duszpasterskiego. Przypisy
Kościół św. Stanisława w Sikorach

Kościół św. Stanisława BM w Sikorach – rzymskokatolicka świątynia parafialna znajdująca się w Sikorach (powiat drawski). Historia Skromną świątynię w stylu neoromańskim wybudowano w 1869 dla lokalnych protestantów. Obiekt wzniesiono z kamienia polnego, w centrum wsi, na wzgórzu. Parafię katolicką przy kościele erygowano 29 sierpnia 2001. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaświłach

Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaświłach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Knyszyn, archidiecezji białostockiej. Historia Zgoda władz państwowych na budowę świątyni została uzyskana w 1985 roku. Proboszczem parafii był wówczas ksiądz Władysław Kuligowski. Kościół został zaprojektowany przez inżyniera architekta Andrzeja Chwaliboga. Prace budowlane trwały w latach 1986-1988 i uwzględniono w nich zmiany w projekcie, wskazane przez inwestora. Nowa świątynia została poświęcona w dniu 13 listopada 1988 roku przez biskupa Edwarda Kisiela. W następnych latach wewnątrz kościoła były prowadzone prace wykończeniowe m.in. zostało powiększone prezbiterium, został wykonany nowy ołtarz i freski. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnem Wielkim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Czarnem Wielkim – rzymskokatolicka świątynia filialna znajdująca się we wsi Czarne Wielkie (powiat drawski). Historia Skromną świątynię w stylu neoromańskim, otoczoną ceglanym murem, wybudowano w 1911 z kamienia polnego. Stoi w centrum wsi, która posiada historyczny układ przestrzenny. Jako katolicka została poświęcona 12 czerwca 1947. Wnętrze poddano remontowi w 2008. Dzwon Kielichowaty dzwon z drugiej połowy XVIII wieku jest umieszczony na sześcioramiennej koronie o formie groteskowych głów ludzkich. W górnej części posiada pas ornamentu roślinno-małżowinowego. Pod pasem umieszczono majuskułowy napis o treści: JOHAN MEYER IN COLBERG GOSS MICH. Pod napisem z kolei znajduje się pas ornamentu o motywach lilii. Na płaszczu widnieje kolejny napis majuskułowy o treści: GOTTES WORT BLEIBET IN EWICKEIT IN DIESEM DORFFE GROSS SCHWARTZ ENSEE ANNO DOMINI 1767, co w tłumaczeniu na język polski oznacza: Niech słowo Boże pozostanie na wieki w wiosce Czarne Wielkie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Becejłach

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Suwałki - Miłosierdzia Bożego diecezji ełckiej. Obecna murowana świątynia w stylu neoromańskim została wzniesiona w latach 1929-1937. Podczas II wojny światowej została zniszczona, odbudowano ją w 1951 roku. Kościół jest pokryty blachą cynkową pomalowaną. Wystrój malarski wnętrza powstał w latach sześćdziesiątych XX wieku. Ołtarz nastawny jest z drewna i po II wojnie światowej został przewieziony z kościoła świętych Apostołów Piotra i Pawła w Suwałkach. W ołtarzu jest umieszczony obraz Matki Bożej Częstochowskiej oraz św. Antoniego jak i również figury św. Stanisława Kostki i św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ołtarz soborowy, ambona i chrzcielnica zostały wyrzeźbione w drewnie. Przypisy
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Rutce-Tartaku

Kościół Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Suwałki - Miłosierdzia Bożego diecezji ełckiej. Jest to świątynia wzniesiona dzięki staraniom księży proboszczów S. Wasilewskiego i K. Chrzanowskiego oraz wiernych. W dniu 15 maja 1977 roku ksiądz biskup Mikołaj Sasinowski poświęcił kamień węgielny pod nowy kościół, a w dniu 1 czerwca 1980 roku go konsekrował. Świątynia jest wybudowana z cegły w formie arki i nakryta blachą, jej wymiary to: długość 25 metrów, szerokość 15 metrów, wysokość do sklepienia 9 metrów. W latach 1994–1998 została gruntownie wyremontowana. Z kolei w 2007 roku została podwyższona wieża świątyni, która obecnie wznosi się na wysokość 26,6 metrów. W kościele znajdują się cztery ołtarze: główny z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, ołtarz boczny Świętych Apostołów Piotra i Pawła, oraz Miłosierdzia Bożego i ołtarz soborowy. Ołtarze boczne pochodzą ze starej świątyni. Ołtarz główny i soborowy są nowe i zostały wykonane z drewna dębowego. Wszystkie okna są ozdobione witrażami. Ściany dookoła świątyni są wyłożone boazerią z ławkami, natomiast w nawie głównej i kaplicy Świętych Apostołów Piotra i Pawła znajdują się ławki modrzewiowe w nawie. Wnętrze kościoła jest dobrze oświetlone przez 6 okien i 5 żyrandoli. Stacje Drogi Krzyżowej zostały wykonane w roku 1978 przez Annę Gołębiowską-Patejuk i Kazimierza Patejuka techniką malowania na tynku, czyli sgraffito. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Birczy

Kościół świętego Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bircza archidiecezji przemyskiej. Historia i architektura Obecny świątynia została wzniesiona w latach 1920-1923 według projektu Stanisława Majerskiego, przemyskiego architekta. Budowla nie ma wyraźnych cech stylowych, ale kilkoma elementami (okna, łuki) nawiązuje do architektury romańskiej. Tylko skarpy przyporowe na zewnątrz naw bocznych są dalekim nawiązaniem do architektury gotyckiej. Świątynia jest jednak ciekawie zharmonizowana architektonicznie i stanowi ważny element w pejzażu miejscowości. Wnętrze budowli posiada pięć ołtarzy z okresu późnego barok i rokoka, pochodzących ze starej, rozebranej świątyni drewnianej. Ołtarze swoją architekturą nie bardzo komponują się ze współczesnym neoromańskim wnętrzem, ale dzięki umiejętnemu wystrojowi malarskiemu zostały wtopione w otoczenie i nie rzucają się w oczy niejednolitym stylem. Świątynia została poświęcona w 1924 roku, natomiast w 1937 roku została konsekrowana przez biskupa Wojciecha Tomakę. Galeria Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Marcinkowicach

Kościół św. Katarzyny w Marcinkowicach – rzymskokatolicka świątynia parafialna parafii św. Katarzyny znajdująca się we wsi Marcinkowice (powiat wałecki). Historia Pierwsze wzmianki o świątyni we wsi pochodzą z XIV wieku. Przejściowo zajęli ją protestanci, ale już w 1596 osadzono tu katolickiego plebana - Walentyna Hincza pochodzącego ze Wschowy. Od 1607 posługiwali w kościele jezuici z Tuczna i być może oni podjęli decyzję o budowie solidnej, ceglanej świątyni. Obecny kościół ukończono w 1627 w stylu późnego gotyku, a jego fundatorem był Andrzej Tuczyński z Tuczna, w późniejszym czasie przebudowany w stylu renesanasu. Był to jedyny w dobie poreformacyjnej murowany kościół we wsiach należących do dóbr Wedlów-Tuczyńskich, a także jedna z niewielu murowanych budowli sakralnych między Drawą, a Gwdą aż do XIX wieku (były to tereny leśne, gdzie budulec drewniany był tani, a zatem królowała architektura drewniana i szachulcowa). W podziemiach chowano zwłoki lokalnych właścicieli ziemskich, m.in. katolickich przedstawicieli rodu Golców oraz Krzysztofa Prażmowskiego, jak również Elżbietę Blankenburg (dojście do podziemi po 1945 całkowicie zabetonowano - istnieje możliwość, że nadal znajdują się tam barokowe trumny). Architektura Obiekt posiada trójbocznie zamknięte prezbiterium. Ściany są wsparte skarpami. Wnętrze przykrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe. Wyposażenie Główny ołtarz jest drewniany, snycerski. W zwieńczeniu ustawiono figurę patronki świątyni - św. Katarzyny. Prostokątne pole obrazu ołtarzowego (Koronacja Najświętszej Marii Panny autorstwa prawdopodobnie gdańskiego malarza Hermana Hana, przedstawia Matkę Bożą w srebrnej sukience) ujęto w kolumny o pomalowanych trzonach, oplecionych wicią ze złoconymi pędami i zielono-niebieskimi wyobrażeniami kwiatów lilii, stojące na wysmukłych piedestałach zdobionych kaboszonami oraz ornamentem okuciowym. Złocone kapitele zbliżone są do jońskich. W ażurowych uchach ołtarza występuje złocony ornament małżowinowo-chrząstkowy. Obraz ołtarzowy Hermana Hana trafił zapewne do kościoła w latach ukończenia budowy (1627-1628). Dwa mniejsze ołtarze również zabytkowe, nad wejściem do zakrystii i nad głównym wejściem wmurowano 12 kul armatnich z walk pod Malborkiem, tworzą one krzyż. Przypisy
Kościół Świętej Trójcy w Czudcu

Kościół Świętej Trójcy – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Czudec diecezji rzeszowskiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1713–1740 przez ówczesnego dziedzica Czudca Józefa Grabieńskiego, jako wotum wdzięczności za cudowne uzdrowienie od śmiertelnej choroby, którego doświadczył przed obrazem Matki Bożej Łaskawej (nieznanego artysty). Nowo wybudowany kościół został konsekrowany w 1734 roku przez biskupa Andrzeja Pruskiego, sufragana przemyskiego. Budowla została wzniesiona w stylu barokowym i posiada 3 nawy, 2 kaplice i 1 zakrystię. Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej Kościół w Czudcu jest ważnym ośrodkiem kultu maryjnego, związanego z czczonym obrazem Matki Bożej Łaskawej, nazywanej także Łaskawą Królową Różańca Świętego. Wizerunek, namalowany na desce i utrzymany w typie hodegetrii, pochodzi najprawdopodobniej z przełomu XV i XVI wieku. Przedstawia Maryję trzymającą na lewej ręce Dzieciątko Jezus, które błogosławi wiernych i podtrzymuje Księgę Życia. Od XIX wieku większa część obrazu zakryta jest metalową sukienką, odsłaniającą jedynie twarze i dłonie postaci. Początkowo obraz znajdował się w kościoła pw. św. Zofii, skąd został przeniesiony do obecnej świątyni. W 1717 roku poświęcono specjalnie przygotowaną kaplicę, gdzie umieszczono łaskami słynący wizerunek. W 1973 roku obraz przeniesiono do ołtarza głównego. Uroczysta koronacja obrazu odbyła się 8 września 2002 roku, a przewodniczył jej biskup Kazimierz Górny. Wraz z tym wydarzeniem świątynia została podniesiona do rangi sanktuarium. Przypisy
Kościół św. Mikołaja w Domaradzu

Kościół św. Mikołaja w Domaradzu – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w miejscowości Domaradz należący do dekanatu Domaradz archidiecezji przemyskiej. Jest to świątynia wzniesiona w 2 połowie XV wieku (około 1485 roku). W XVII wieku została dobudowana wieża i podcienia. Kościół był remontowany w XVIII wieku – została wtedy założona kamienna posadzka i wybudowano prospekt organowy. W 1878 roku świątynia została przebudowana – przedłużono nawę i wnętrze podzielono na trzy nawy. W 1906 roku została dobudowana kruchta i rozebrano podcienia. W 1936 roku Kościół był remontowany – zamieniono gont na blachę. Ponownie świątynia była remontowana w latach 60. XX wieku. Jest to budowla drewniana, jednonawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Świątynia jest orientowana, wzniesiona w stylu późnogotyckim z drewna modrzewiowego i jodłowego. Składa się z mniejszego prezbiterium w stosunku do nawy, zamkniętego trójbocznie z boczną zakrystią i krucyfiksem z XVII wieku, znajdującym się na zewnątrz. Od frontu i z boku nawy znajdują się kruchty. Budowla posiada dach jednokalenicowy, pokryty blachą z wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona blaszanym ostrosłupowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze nakryte jest stropami płaskimi podpartymi czterema słupami, natomiast chór muzyczny z organami jest podparty dwoma. Ściana tęczowa o prostokątnym wykroju posiada belkę tęczową na której znajduje się barokowy krucyfiks z XVIII wieku. Polichromia w stylu eklektycznym została wykonana w 1887 roku i przedstawia sklepienie niebieskie. Ołtarz główny w stylu eklektycznym został wykonany w 1912 roku. Ołtarze boczne i ambona reprezentują styl barokowy i zostały wykonane w 1 połowie XVII wieku. Konfesjonały w stylu późnobarokowym zostały wykonane w 2 połowie XVIII wieku Chrzcielnica kamienna, w stylu późnogotyckim pochodzi z końca XV wieku i posiada pokrywę drewnianą z ok. 1720 roku. Pod prezbiterium świątyni znajdują się krypty. Przypisy
Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Dubiecku

Kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Dubiecko archidiecezji przemyskiej. Historia i architektura Budowa świątyni została rozpoczęta w 1934 roku przez księdza Górnickiego, po jego śmierci budowa była prowadzona przez księży: Pawlikiewicza, a po nim Jedziniaka, który doprowadził mury do połowy okien. W latach 1939–1948 nie były prowadzone prace budowlane. W 1948 roku budowa została podjęta i po czterech latach zakończona przez księdza Kazimierza Lisowicza. W dniu 24 sierpnia 1952 roku ksiądz biskup Franciszek Barda uroczyście konsekrował nową świątynię pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza. Wymiary świątyni to: długość 49 metrów, szerokość w krzyżu 41 metrów. Kościół został zaprojektowany przez lwowskiego inżyniera architekta Tadeusza Pisiewicza. Polichromia została zaprojektowana i wykonana przez krakowskiego profesora Stanisława Jakubczyka. Wnętrze świątyni, ławki, ołtarze boczne, zostały zaprojektowane przez księdza J. Muchę. W dniu 21 października 1971 roku ksiądz biskup Ignacy Tokarczuk poświęcił organy o 38 glosach wykonane przez firmę Theodor Bochme. W dniu 25 listopada 1973 roku ksiądz biskup Stanisław Jakiel konsekrował nowy ołtarz z marmuru i umieścił w nim relikwie św. Marii Goretii. Galeria Przypisy