NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Świętego Ducha w Sandomierzu

Kościół Świętego Ducha w Sandomierzu – kompleks budynków poklasztornych i poszpitalnych z przylegającym do nich kościołem rzymskokatolickim znajdujący się w zabytkowej części Sandomierza. Obecnie jest to kościół rektoralny przynależny do parafii katedralnej. Historia Początki kościoła związane są z rokiem 1222. Wtedy to kasztelan krakowski Żegota herbu "Topór" ufundował w Sandomierzu kościół i klasztor dla zgromadzenia kanoników regularnych de Saxia, zwanych Duchakami. Kompleks wybudowany został ostatecznie ok. 1303 r. Zadaniem zakonników było prowadzenie szpitala i przytułku dla najuboższej części społeczności miejskiej. Na utrzymanie zakonników, kościoła, zabudowań i podopiecznych fundator darował wieś Żyć (obecnie Szewce). Oryginalny kościół spłonął w czasie najazdu Litwinów w 1349 roku. Odbudowany został w końcu XIV w. Następnie wielokrotne pożary niszczyły jego zabudowę: 1525, 1612, 1633, 1647, 1759. Kolejne duże zniszczenia to działania wojenne z 1809 r. Architektura Wyposażenie kościoła stanowi późnobarokowy ołtarz główny z obrazem Zesłania Ducha Świętego, dwa ołtarze boczne (Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz Matki Bożej Częstochowskiej), ambona oraz ołtarz w kaplicy bocznej z późnogotycką rzeźbą Chrystusa Frasobliwego w barokowej koronie. Duchacy i Szarytki Kościół i klasztor św. Ducha był w rękach Duchaków do 1784 r., a ostatni zakonnik ks. Janowski zmarł w 1814 r. W 1819 r. szpital i kościół powierzono zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo – Szarytkom, które 8 grudnia 1819 r. przybyły do Sandomierza. Szpital funkcjonował w tym miejscu do 1982 r. Okno życia 25 marca 2009 r. nieopodal kościoła otwarto pierwsze w Sandomierzu „Okno Życia” pod patronatem Caritasu Diecezji Sandomierskiej. Pomnik historii 22 listopada 2017 r. decyzją Prezydenta RP Andrzeja Dudy na wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Piotra Glińskiego, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków, wpisano sandomierski historyczny zespół architektoniczno-krajobrazowy na listę pomników historii, przyznawany zabytkom nieruchomym o szczególnej wartości historycznej, naukowej i artystycznej, utrwalonym w powszechnej świadomości i mającym duże znaczenie dla dziedzictwa kulturalnego Polski. Obszar tego pomnika obejmuje zabytki sandomierskiej starówki, w tym między innymi bazylikę katedralną, sandomierskie kościoły pw. Nawrócenia świętego Pawła, pw. św. Jakuba, pw. św. Michała, pw. św. Józefa, pw. Ducha Świętego, Dom Długosza, średniowieczny układ urbanistyczny miasta, Brama Opatowska, ratusz, Collegium Gostomianum, Wąwóz Królowej Jadwigi i Wąwóz Piszczele. Zabytki w niedalekiej odległości Brama Opatowska – kościół zlokalizowany był pierwotnie na rogatkach miasta i służył pomocą biedocie miejskiej, stąd usytuowany był tuż przy bramie wjazdowej. Synagoga w Sandomierzu – w jego pobliżu powstała dzielnica żydowska. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strona diecezji sandomierskiej Wirtualny spacer Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół Ducha Świętego w Szczecinku

Kościół pw. Ducha Świętego w Szczecinku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Szczecinek diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej). Lokalizacja Obok kościoła znajduje się klasztor redemptorystów. Świątynia mieści się przy ulicy Klasztornej 23. Historia Jest to świątynia wybudowana w 1923 w stylu neoromańskim według projektu inż. C. Kuhna staraniem katolików, nazywany Polskim Kościołem. 20 grudnia 1923 roku kościół konsekrował kardynał Adolf Bertram z Wrocławia. Do 1945 jedyny kościół katolicki w mieście. Od 1945 do 1973 kościół rektoralny, od 1973 ponownie parafialny. W 2002 kościół został przebudowany według projektu Joanny Sapiechy-Kopickiej i jej męża. Linki zewnętrzne Historia kościoła na stronie parafii pw. Ducha Świętego
Kościół Ducha Świętego w Słubicach

Kościół pw. Ducha Świętego w Słubicach – kościół parafialny należący do dekanatu Rzepin, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej, zlokalizowany w Słubicach, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim, mieszczący się przy ul. Wojska Polskiego 140 w Słubicach. Historia kościoła 1988 – zakup od miejscowego gospodarza zdewastowanego domu i zabudowań gospodarczych. Po uzyskaniu zgody władz miejskich budynki gospodarcze dostosowano do celów sakralnych, tworząc kaplicę, która do dzisiaj służy celom kultowym. Nową parafię utworzono z podziału parafii NMP Królowej Polski w Słubicach. 2 października 1988 – akt erekcyjny pod budowę nowego kościoła. 1992–1995 – budowa kościoła. 1995 – poświęcenie kościoła przez bpa Adama Dyczkowskiego. Stacje radiowe Kościoły filialne Drzecin - kościół pw. Matki Bożej Rokitniańskiej Lisów - kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa Kaplice Kolonia Lubusz – św. Maksymiliana M. Kolbe Nowy Lubusz – zaadaptowana świetlica wiejska Pławidło – św. Stanisława Kostki Słubice – kaplica w Katolickim Centrum Studenckim Słubice – Matki Bożej Nieustającej Pomocy (szpital) Słubice, os. Krasińskiego – Matki Bożej Cudownego Medalika Zobacz też Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Słubicach Ulica Wojska Polskiego w Słubicach Przypisy
Kościół Świętego Ducha w Łowiczu

Kościół Świętego Ducha w Łowiczu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Łowiczu, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu Łowicz – Św. Ducha diecezji łowickiej. Jest to najstarsza do dziś zachowana świątynia w Łowiczu, wzmiankowano jej budowę w 1404 roku jako kościół parafialny dla Nowego Miasta. Budowla gotycka, jednonawowa, z węższym prezbiterium. W 1559 roku dobudowano kaplicę południową cechu szewców. W 1620 roku zbudowano wieżę. W 1778 roku przebudowano fasadę zachodnią. Fasada i wieża w wyższych partiach późnobarokowa. W 1904 nadbudowano wieżę. Wyposażenie wnętrza barokowe i eklektyczne z przełomu XVIII i XIX wieku. Przypisy Bibliografia Łowicz. Plan miasta. Wydawnictwo Kartograficzne Azymut, Łódź 2002, ISBN 83-88467-24-7 Linki zewnętrzne Opis kościoła na stronie parafii. [dostęp 2019-08-10].
Kościół Świętego Ducha we Wrześni

Kościół Świętego Ducha we Wrześni – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny we Wrześni, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Opis budowli Murowany dawny kościół ewangelicki w centrum miasta, zlokalizowany na skraju Parku im. Dzieci Wrzesińskich, przy skrzyżowaniu ulicy Opieszyn i Tadeusza Kościuszki. Po II wojnie światowej kościół został rewindykowany i przekazany w użytkowanie parafii rzymskokatolickiej (wyświęcony 8 grudnia 1946). W nawiązaniu do istniejącego dawniej na Opieszynie kościoła szpitalnego Świętego Ducha, świątynia otrzymała takie wezwanie. Od 1960 pełnił funkcję kościoła rektorskiego, a od 1969 stał się kościołem parafialnym Obecny kościół powstał w latach 1894-1895 w stylu neogotyckim, na miejscu wcześniejszych kościołów z 1817 i 1822. Zbudowany z cegły, na kamiennym fundamencie. Od strony ul. Opieszyn wieża na planie kwadratu, z kruchtą w przyziemiu. Kościół przykryty wysokim dachem dwuspadowym, pokrytym dachówką. Bibliografia Krzysztof Jodłowski: Zabytki Wrześni. [w:] Marian Torzewski (red.): Września. Historia miasta. Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni, Września, 2006, ISBN 978-83-924220-0-6, s. 432-434 Linki zewnętrzne Strona parafii Świętego Ducha we Wrześni Informacja o parafii Świętego Ducha we Wrześni na stronie Archidiecezji Gnieźnieńskiej. archidiecezja.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-26)]. Przypisy
Kościół Świętego Jacka i Świętej Doroty w Piotrkowie Trybunalskim

Kościół Świętego Jacka i Świętej Doroty w Piotrkowie Trybunalskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Piotrkowie Trybunalskim, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu piotrkowskiego archidiecezji łódzkiej. Architektura Jest to budowla należąca dawniej do dominikanów. Budowla gotycka z XV wieku, pierwotnie jednonawowa, częściowo przebudowana w XVII i XIX stuleciu, od 1824 trzynawowa. Nawa główna z wydłużonym prezbiterium, zamknięta wielobocznie,łączy się arkadami z niskimi nawami bocznymi. Całość opięta dobrze zachowanymi skarpami. W czasie przebudowy w XVII stuleciu zmieniono wielkości kształt okien. Sklepienie nawy głównej i prezbiterium - kolebkowe z lunetami, ozdobione stiukami z XVII wieku. Wyposażenie Wyposażenie pochodzi z 2 połowy XVIII stulecia. W podziemiach świątyni - mauzoleum rodziny Bykowskich oraz grobowce ze zwłokami benefektorów i zakonników. Ciekawa pod względem wystroju jest kaplica Matki Boskiej Różańcowej pochodząca z XVII stulecia, stojąca na miejscu południowej części klasztoru. Na szczególną uwagę zasługuje dekoracja sklepienia wykonana w białym stiuku, niegeometryczna, tradycyjna dla tego okresu, przypominająca odlewy z Metalu - plakietki, na których przedstawiono scenki z życia Matki Bożej i świętych. W ołtarzu głównym kaplicy znajduje się obraz Matki Bożej z dzieciątkiem malowany na miedzianej blasze (XVI stulecie). Przypisy Bibliografia Piotrków Trybunalski: plan miasta. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, Warszawa-Wrocław 1993. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kostel svatého Floriána (Stalowa Wola)

Kostel svatého Floriána je římskokatolický dřevěný filiální kostel ve Stalowe Woli v okrese Stalowa Wola v Podkarpatském vojvodství v Polsku. Kostel náleží pod římskokatolický děkanát Stalowa Wola diecéze sandoměřské. Kostel je od roku 2004 kulturní památkou pod registračním číslem A-203 a se nachází na Stezce dřevěné architektury Podkarpatského vojvodství. Historie Dřevěný farní kostel z roku 1802 zasvěcený svatému Janu Gualbertovi byl postaven ve vesnici Stany. V období druhé světové války byla vesnice vysídlena a začleněna do vojenského polygonu pro zkoušky střel V-1 a V-2 a kostel měl být rozebrán. Díky úsilí kněze Józefa Skoczyńského byl kostel přenesen v roce 1939 do Stalowe Woli. Dne 29. listopadu 1943 se stal filiálním kostelem farnosti Rozwadów a byl 12. prosince 1943 zasvěcen svatému Floriánovi. Vnitřek kostela byl obnoven v padesátých letech 20. století stolařským mistrem Józefem Dziurou z Pława. V roce 1979 byl kostel opravován. Popis Kostel Kostel je roubená neorientovaná stavba postavena z borovicového dřeva. Kněžiště je menší než loď a je ukončeno trojbokým uzávěrem se dvěma bočními sakristiemi. V průčelí lodi je kruchta. Kostel má dva hřebeny a sedlovou střechu, krytou ze šindelem. Na střeše je šestiboký sanktusník, zakončený cibulovitou plechovou střechou s lucernou. Kostel je obklopen uzavřenými sobotami. Interiér je obložený a je rozdělen dvěma řadami sloupů. Interiér je zastropen plochými kazetovými stropy. Kruchta s varhanním prospektem je podepřena čtyřmi sloupy. Hlavní oltář a dva boční oltáře jsou postaveny v novobarokním slohu a byly zhotoveny v 19. století. Zvonice Vedle kostela stojí dřevěná zvonice z počátku 19. století. Její štenýřová konstrukce je postavena na půdorysu čtverce a je ukončena cibulovou helmicí. Střecha je krytá šindelem. Na vnější boční straně zvonice je ambon. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół Świętego Floriana w Stalowej Woli na polské Wikipedii. Související články Stezka dřevěné architektury – Podkarpatské vojvodství Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Floriána na Wikimedia Commons Obrázky Kościół św. Floriana na fotopolska.eu
Kościół Świętego Floriana w Stalowej Woli

Kościół Świętego Floriana w Stalowej Woli – rzymskokatolicki kościół filialny należący do dekanatu Stalowa Wola diecezji sandomierskiej. Jest to drewniana świątynia z 1802 roku, przeniesiona w 1943 roku ze wsi Stany, dzięki staraniom księdza Józefa Skoczyńskiego. Budowla posiada konstrukcję zrębową, nie jest orientowana, zbudowana z drewna sosnowego. Jej prezbiterium jest mniejsze od nawy, i zamknięte jest trójbocznie, przy nim znajdują się dwie boczne zakrystie. Od frontu nawy znajduje się kruchta. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, złożonym z gontów. Na dachu znajduje się sześcioboczna wieżyczką na sygnaturkę. Jest ona zwieńczona baniastym blaszanym dachem hełmowym z latarnią. Kościół jest otoczony zamkniętymi sobotami. Wnętrze jest obite boazerią i jest podzielone dwoma rzędami słupów po dwie sztuki. Wnętrze jest nakryte płaskimi stropami z kasetonami. Chór muzyczny jest podparty czterema słupami z prospektem organowym. Ołtarz główny i dwa boczne reprezentują styl neobarokowy i zostały wykonane w XIX wieku. Obok świątyni znajduje się dzwonnica drewniana posiadająca konstrukcję słupową, powstała na z początku XIX wieku. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie parafii. floriansw.sandomierz.opoka.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Bazylika św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim

Bazylika św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w Piotrkowie Trybunalskim, w województwie łódzkim. Należy do dekanatu piotrkowskiego archidiecezji łódzkiej. 28 września 2019 świątynia została podniesiona do tytułu bazyliki mniejszej. Historia i wyposażenie Jest to najstarszy kościół Piotrkowa. Budowla gotycka z barokowymi kaplicami, zbudowana pierwotnie w XII wieku z fundacji Piotra Włostowica. Obecny wygląd z XIV/XV wieku, polichromia z 1923 roku (Juliusza Makarewicza) oraz fragmentarycznie z lat 60. XX w. (wizerunek św. Jana XXIII na ścianie południowej). Przy północnej ścianie prezbiterium – cokół pierwotnego kościoła. W zachodniej części gotycka siedmiokondygnacyjna wieża (55 metrów wysokości) zakończona,podobnie jak kaplice, barokowym hełmem z latarnią. Ołtarz główny – klasycystyczny z początku XIX wieku, z obrazem Zaśnięcia Matki Bożej (1510 rok), boczne z ornamentami rokokowymi z połowy XVIII wieku, ambona barokowa z XVIII wieku, marmurowa, chrzcielnica z XVII wieku. Godne uwagi są też obraz Chrztu Chrystusa (1610 rok), epitafia marmurowe z XVII i XVIII wieku. Galeria Zobacz też plebania kościoła św. Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim Przypisy Bibliografia Piotrków Trybunalski: plan miasta, Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera, Warszawa-Wrocław 1993. Linki zewnętrzne Archiwalne widoki kościoła w bibliotece Polona
Kościół Świętego Jakuba w Skierniewicach

Kościół św.Jakuba Apostoła w Skierniewicach ufundowany w 1781 roku przez prymasa Antoniego Kazimierza Ostrowskiego. Projektowany łącznie z urządzeniem wnętrza i jego polichromią przez Efraima Schroegera. Jest murowany, zwrócony prezbiterium na zachód. Nawa na rzucie koła, prezbiterium zamknięte półkoliście. Przy prezbiterium znajduje się kwadratowa, czterokondygnacyjna wieża. Prezbiterium nakryte jest spłaszczoną półkopułą z okrągłym plafonem, na którym umieszczona jest płasko rzeźbiona półpostać anioła. Za odsuniętym od ściany ołtarzem głównym znajduje się oparty na kolumnach chór muzyczny z organami ufundowanymi przez prymasa Antoniego Ostrowskiego. Nawa przekryta jest spłaszczoną kopułą, a w niej iluzjonistycznie namalowane rozety z centralnie umieszczonym plafonem przedstawiającym Eklezję. W nawie nad wejściem loża przekształcona w drugiej połowie XX w. na drugi chór muzyczny. Fasada jest dwukondygnacyjna, podzielona pilastrami podtrzymującymi tympanon. Elewacje częściowo boniowane. Nawa nakryta niską kopułą a pozostałe dachy przekryte dwuspadowe, W wieży nakrytej namiotowym dachem z obeliskiem i zwieńczonej krzyżem ślady architektury gotyckiej. Kościół posiada sześć ołtarzy. W głównym: "Pan Jezus Ukrzyżowany", w bocznych: "Niepokalane Poczęcie NMP", "Ucieczka do Egiptu", "św. Jakub", "św. Wojciech", "św. Antoni". W podziemiach kościoła tuż pod amboną znajdują się krypty gdzie chowano zmarłych kapłanów, szlachtę, dworzan prymasowskich i niektórych mieszczan. Kościół znajduje się przy ul. Senatorskiej. Patronem parafii jest Święty Jakub Starszy, Apostoł. Przypisy Bibliografia Jan Józefecki: Dzieje Skierniewic: 1359-1975, Warszawa: PWN, 1988 Rys Historyczny-Parafia Św. Jakuba w Skierniewicach Linki zewnętrzne Strona Parafii Św. Jakuba Apostoła Diecezja łowicka
Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Jeżowem

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Jeżowem - świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w Jeżowem na osiedlu Zagrody. 25 października 2009 kościół został podniesiony do rangi parafialnego. Kościół zbudowano w latach 80. XX wieku. Budowniczym był ks. Ludwik Bielawski oraz Jan Szewczyk Zobacz też Parafia Świętego Jana Chrzciciela w Jeżowem Parafia Narodzenia NMP w Jeżowem Kościół Narodzenia NMP w Jeżowem Jeżowe
Bazylika św. Jana Chrzciciela w Krotoszynie

Bazylika św. Jana Chrzciciela w Krotoszynie – kościół rzymskokatolicki w Krotoszynie. Mieści się na placu ks. Teodora Kaczmarka. Należy do dekanatu Krotoszyn. 23 czerwca 2019 podniesiona do godności bazyliki mniejszej. Architektura Świątynia wybudowana z fundacji Jana Rozdrażewskiego około roku 1592 dla braci czeskich, od 1600 kościół użytkują katolicy. Restaurowany po pożarze w 1774 roku. Późnogotycki, trzynawowy bazylikowy z wieżą na planie kwadratu. Nawy boczne są zwieńczone kaplicami o szczytach renesansowych. Na zewnętrznej elewacji prezbiterium barokowe epitafium księdza Dajewskiego, dziekana i proboszcza krotoszyńskiego (zmarłego 1704). Wnętrze Wyposażenie wnętrza z XVII i XVIII wieku, bardzo bogate. Ołtarz główny w stylu późnorenesansowym, drewniany, rzeźbiony, trzykondygnacyjny z figurami świętych, powyżej ołtarza późnogotycka rzeźba Madonny z Dzieciątkiem. Na profilowanej gotyckiej belce tęczowej gotycka grupa pasyjna z końca XV wieku Stalle późnorenesansowe W nawie południowej renesansowy nagrobek fundatora budowli Jana Rozdrażewskiego (zmarłego 1600) z leżącą postacią rycerza w zbroi Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967, s. 127–128.
Kościół Świętego Jerzego i Świętej Jadwigi w Kłecku

Kościół Świętego Jerzego i Świętej Jadwigi w Kłecku – kościół parafialny w mieście Kłecko, w województwie wielkopolskim. Kościół został zbudowany w stylu późnogotyckim w XVI wieku, przebudowany w 1781, rozbudowany o wieżę i kaplicę w 1930. We wnętrzu świątyni znajduje się ołtarz główny, tryptyk renesansowy z 1596, rzeźbiony i malowany przez poznańskiego artystę, bardzo znanego wówczas Mateusza Kossiora (Kossyora). Jest on jedynym sygnowanym przez Kossyora dziełem, które zachowało się do dziś. Ołtarz powstał z inicjatywy ówczesnego proboszcza w Kłecku księdza Marcina z Kłecka. Świątynia mieści się przy ulicy Kościelnej i znajduje się na Szlaku Kłeckich Świątyń. Zobacz też Parafia św. Jerzego i św. Jadwigi w Kłecku Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak. Województwo poznańskie. Przewodnik. Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1967
Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Zdunach

Kościół Świętego Jana Chrzciciela w Zdunach – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Zduny. Należy do dekanatu Zduny. Mieści się przy ulicy Kobylińskiej. Obecna barokowa budowla, wybudowana została w latach 1719–1733, dzięki ówczesnemu księdzu proboszczowi - Antoniemu Baczewskiemu. W 1733 roku została dobudowana do niej kaplica Opatrzności Bożej z osobnym chórem i organami. Barokowe wnętrze budowli pochodzi z przełomu siedemnastego i osiemnastego wieku. W świątyni mieści się pięć ołtarzy bocznych, w jednym z nich jest umieszczona siedemnastowieczna drewniana Pietà - pozostałość po dawnej świątyni. Z lewej i prawej strony ołtarza głównego (z połowy XVII stulecia) są umieszczone rzeźby świętych Apostołów: Piotra i Pawła. Należy także zwrócić uwagę na drewnianą, bogato dekorowaną ambonę, kropielnicę z połowy XVIII stulecia oraz rokokowy konfesjonał z XVIII stulecia. Wieża świątyni, jest zakończona blaszanym, barokowym hełmem, wyposażonym w dwie latarnie. Przypisy
Kościół Świętego Józefa Oblubieńca w Skarżysku-Kamiennej

Kościół Świętego Józefa Oblubieńca w Skarżysku-Kamiennej – drewniany kościół parafialny w Skarżysku-Kamiennej, w województwie świętokrzyskim. Mieści się przy ulicy Legionów, w dzielnicy Bzin. Historia Świątynia została wzniesiona w 1928. Wybudowana według projektu Waleriana Wołodźki. Budowa i wyposażenie Świątynia drewniana, posiada konstrukcję słupowo-ramową. Budowla nieorientowana. Nawa składa się z dwóch części, szerszej trójnawowej i węższej jednonawowej, posiadającej dwie boczne przybudówki. Małe prezbiterium, zamknięte trójkątnie, posiadające zakrystię i skarbczyk po bokach. Kruchta znajduje się z przodu nawy. Dach pokryty jest ocynkowaną blachą i posiada ośmiokątną wieżyczkę na sygnaturkę. Jest ona zakończona baniastym hełmem blaszanym z latarnią. Wnętrze jest otynkowane, podzielone przez dwa rzędy murowanych kolumn. Sklepienie w kształcie trapezu o niejednakowej wysokości znajduje się nad nawą i prezbiterium, a nad nawami bocznymi jest płaskie. Organy Organy zostały wybudowane przez Wacława Biernackiego. Poprzednio zamontowane były w drewnianym kościółku obok, po wybudowaniu nowej, murowanej świątyni instrument został przeniesiony, przy okazji dokonano generalnego remontu. Instrument posiada dmuchawę elektryczna firmy Laukhuff. Prospekt jest symetryczny, znajdują się w nim piszczałki głosu Oktawbas 8' z klawiatury nożnej. Kontuar wolnostojący; grający zajmuje miejsce bokiem do ołtarza. Organy w stanie bardzo dobrym, nastrojone, a traktura sprawna. Posiadają 11 głosów, dwa manuały i klawiaturę nożną. Traktura gry i rejestrów jest pneumatyczna. Manuał I Pryncypał 8', Flet koncertowy 8', Gamba 8', Oktawa 4', Mixtura 2' Manuał II Gedakt 8', Aeolina 8', Vox coelestis 8', Flet 4' Pedał Subbas 16', Oktawbas 8' Przypisy Bibliografia Informacje o świątyni
Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Obornikach

Kościół Świętego Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny w Obornikach – rzymskokatolicki kościół parafialny w Obornikach, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu obornickiego. Mieści się przy ulicy Mickiewicza 2. Historia Kościół został zaprojektowany przez Augusta Menkena i wybudowany został przez budowniczego Laue w latach 1896-1904 dla obornickich ewangelików. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Oborniki-Chodzież Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po II wojnie światowej świątynia była w 35% zniszczona. W 1945 została przejęta przez katolików. W 1948, staraniem księdza Henryka Pankowskiego, po wymaganym remoncie, została przystosowana i poświęcona do kultu katolickiego. Od 1 stycznia 1972 kościół parafialny nowo utworzonej parafii św. Józefa. W 1999 został odbudowany hełm wieży. Architektura Budowla reprezentuje styl neogotycki, posiada jedną nawę z rozbudowaną partią wschodnią, transeptem z emporami i prosto zamkniętym prezbiterium, do którego od strony północnej jest dostawiona zakrystia. Od zachodu mieści się wyniosła wieża z przylegającymi z lewej i prawej strony cylindrycznymi przybudówkami zawierającymi klatki schodowe. Zachowały się w zabytkowe, neogotyckie witraże z 1910. Galeria Przypisy
Kościół Świętego Józefa w Siedlcach

Kościół pw. Świętego Józefa – kościół murowany w stylu współczesnym w Siedlcach przy ulicy Sokołowskiej 124. Wybudowany w latach 1989–1993, staraniem ks. bp. Jana Mazura na placu ofiarowanym przez ówczesne władze miasta, zaprojektowany przez architekta mgr inż. Ryszarda Gregorkiewicza i inż. Henryka Dąbrowskiego. Konsekrowany 1 maja 1995 przez ks. bp. Jana Mazura. 19 marca 1999 r. bp Jan Wiktor Nowak ustanowił kościół diecezjalnym sanktuarium św. Józefa. Zobacz też Parafia Świętego Józefa Przypisy
Kościół Świętego Krzyża w Gnieźnie

Kościół Świętego Krzyża w Gnieźnie – kościół murowany (wcześniej drewniany) według projektu Elsnera w stylu neogotyckim z lat 1834–1836. Jednonawowy, wieża czworoboczna, nakryta stożkowatym hełmem (wcześniej sygnaturka). Wewnątrz barokowy ołtarz główny z krucyfiksem z XVI w., tabernakulum drewniane, późnogotycka chrzcielnica ze sceną Zwiastowania. Posadzka marmurowa. Mieści się na cmentarzu grzebalnym przy ul. Świętokrzyskiej. Na tym cmentarzu pochowano m.in. Józefa Chociszewskiego oraz Marię Springer. Historia Ufundowany w 1179 roku przez kanonika gnieźnieńskiego Przecława, który osadził tu sprowadzonych bożogrobców z Miechowa, którzy w 1243 przejęli również szpital na Grzybowie. Obecny kościół wybudowano w latach 1834–1836. W 1890 roku dobudowano wieżę. Cmentarz utworzono na początku XIX wieku. W latach 1803–1834 obok kościoła św. Krzyża mieścił się cmentarz ewangelicki. Przypisy