NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat im. Króla Jana Sobieskiego

Rezerwat im. Króla Jana Sobieskiego – leśny rezerwat przyrody położony w Warszawie, w północno-wschodniej części dzielnicy Wawer. Jest jednym z dziewięciu rezerwatów Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat wydzielony z dóbr wilanowskich utworzono przed II wojną światową na znacznie większej powierzchni (całe uroczysko Las Sobieskiego – do granicy z Wesołą). Celem powołania rezerwatu jest ochrona fragmentów starodrzewu dębowego w wieku do 150-170 lat, na siedlisku grądu i dąbrowy świetlistej, będącego częścią pierwotnej Puszczy Mazowieckiej. Rezerwat, z wyjątkiem znajdującego się na jego terenie cmentarza Ofiar II Wojny Światowej, nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego. Flora Równina zastoiska kawęczyńskiego z iłami wstęgowymi jest porośnięta lasem sosnowo-dębowo-lipowym (2 rodzime gatunki dębów) z domieszką czarnej brzozy. Na niewielkich wydmach występuje bór sosnowo-modrzewiowy. drzewostan będący przedmiotem ochrony dąb szypułkowy (Quercus robur) dąb bezszypułkowy (Quercus petraea) lipa drobnolistna (Tilia cordata) ochrona ścisła lilia złotogłów (Lilium martagon) ochrona częściowa miodownik melisowaty (Melittis melisophyllum) naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora) orlik pospolity (Aquilegia vulgaris) pomocnik baldaszkowaty (Chimaphila umbellata) turówka leśna (Hierochloe australis) turówka wonna (Hierochloe odorata) Fauna W rezerwacie można spotkać borsuka, kunę leśną, borowiaczka, mroczka późnego, gacka szarego, borowca wielkiego, dzięcioła czarnego, dzięcioła średniego, myszołowa, jastrzębia, puszczyka, muchołówkę małą, muchołówkę żałobną, zaskrońca czy padalca. Z owadów prawnie chronionych związanych z dziuplastymi drzewami stwierdzono kwietnicę okazałą. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Warszawie Natura 2000 Przypisy Bibliografia Stolarz P., Lesiński G. 1988. Kręgowce Rezerwatu im. Króla Jana III Sobieskiego w Warszawie. w: Bartczak T., Indykiewicz P.(red.): Fauna Miast, Wyd. ATR Bydgoszcz, 1988, 245-248. Kutera M. 2006. Kwietnica okazała Protaetia aeruginosa (Drury, 1770) w Mazowieckim Parku Krajobrazowym – potencjalne stanowiska występowania i metody poszukiwań. Archiwum ZPKMChiB, Otwock, 1-4 (maszynopis). Kutera M. 2007. Owady prawnie chronione na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dn. 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną stwierdzone w Mazowieckim Parku Krajobrazowym im. Czesława Łaszka. Linki zewnętrzne Publikacja o rezerwacie na stronach Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Warszawie
Rezerwat przyrody Lasek Kurowski

Rezerwat przyrody Lasek Kurowski – leśny rezerwat przyrody w gminie Wieluń, w powiecie wieluńskim, w województwie łódzkim. Został powołany na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 24 listopada 1983 roku (M.P. z 1983 r. Nr 39, poz. 230 (ISAP)). Zajmuje powierzchnię 22,07 ha (akt powołujący podawał 22,13 ha). Celem ochrony jest zachowanie ekosystemów leśnych z udziałem jodły i buka. W rezerwacie występują następujące zespoły roślinne: sitowie leśne ols porzeczkowy łęg jesionowo-olszowy subkontynentalny las grądowy Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2011 roku (zmienionego w 2014), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Lasek Kurowski na Portalu Turystyki Aktywnej Ziemi Wieluńskiej. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
Rezerwat przyrody Laski

Laski – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Babimost. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 25 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 21 lipca 1977 r. (M.P. z 1977 r. Nr 19, poz. 107 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144). Zarządzenie Nr 43/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Laski” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 81, poz. 1575) Zarządzenie Nr 16/2013 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2013 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Laski” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego poz. 1531) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – zielonogórski Gmina – Babimost Obr. ewidencyjny – Podmokle Małe Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Babimost Powierzchnia pod ochroną 42,92 ha (akt powołujący podawał 43,43 ha) Dz. nr: 37/1L 18,04 ha, 39/2L – 8,91 ha, 40L – 15,97 ha. Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat położony jest w północno-wschodniej części województwa lubuskiego w tzw. Bruździe Zbąszyńskiej, która jest szerokim obniżeniem graniczącym od wschodu z Pojezierzem Wielkopolskim. Rezerwat stanowi większą część kompleksu leśnego o powierzchni ok. 150 ha położonego wśród pól znajdujących się blisko wsi. Oprócz czarnych ziem na terenie rezerwatu wytworzyły się też gleby mineralno-murszowe, szarobrunatne oraz brunatne kwaśne. Spośród rodzimych gatunków drzew występujących w rezerwacie wymienić można świerk pospolity, który występuje poza zasięgiem swojego naturalnego występowania, podobnie modrzew, na północnej granicy zasięgu występuje klon jawor i lipa drobnolistna. Występują również takie gatunki drzew: sosna wejmutka, robinia akacjowa, kasztanowiec biały i dąb czerwony. Z mszaków w rezerwacie występują: płonnik pospolity, merzyk fałdowany i merzyk pokrewny, krótkosz szorstki, rokiet pospolity. Cel ochrony Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie lasu z udziałem drzewostanów starszych klas wieku o charakterze naturalnym. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej

Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej – rezerwat przyrody położony w gminach: Białowieża, Hajnówka i Narewka, w powiecie hajnowskim, w województwie podlaskim. Według aktu powołującego zajmuje powierzchnię 8581,62 ha. Składa się z 19 fragmentów o różnej wielkości i kształcie, położonych na terenie nadleśnictw Białowieża, Browsk i Hajnówka. Został powołany zarządzeniem Ministra Środowiska Czesława Śleziaka z 25 czerwca 2003. Stworzony dla ochrony: lasów naturalnych i zbliżonych do naturalnych, typowych dla Puszczy Białowieskiej łęgów i olsów oraz siedlisk leśnych z dominacją starych drzewostanów z dużym udziałem olszy, dębu, jesionu, a także licznych gatunków rzadkich i chronionych roślin zielnych, grzybów i zwierząt oraz utrzymaniem procesów ekologicznych i zachowaniem różnorodności biologicznej. Około 3000 ha zajmują najlepiej zachowane lasy, o wysokim stopniu naturalności. Pozostałą część zajmują starodrzewy gospodarcze o nieco zubożałym składzie gatunkowym oraz drzewostany w wieku od kilkunastu do 90 lat. Rezerwat nie ma aktualnego planu ochrony, posiada natomiast obowiązujące zadania ochronne, na podstawie których jego obszar objęty jest ochroną czynną. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Encyklopedia Puszczy Białowieskiej
Rezerwat przyrody Lasy Radłowskie

Rezerwat przyrody Lasy Radłowskie – florystyczny rezerwat przyrody w gminie Wierzchosławice, w powiecie tarnowskim, w województwie małopolskim. Znajduje się na terenie zarządzanym przez Nadleśnictwo Dąbrowa Tarnowska (leśnictwo Bielcza). Zajmuje powierzchnię 30,99 ha. Został powołany Rozporządzeniem Nr 6/2001 Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2001 roku (Dz. Urz. Woj. Małopol. Nr 4, poz. 20). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów przyrodniczych, naukowych i krajobrazowych stanowiska szafranu spiskiego (Crocus scepusiensis Borbás) wraz z gatunkami towarzyszącymi. Teren rezerwatu porastają mieszane bory dębowo-sosnowe, grądy niskie przechodzące stopniowo w olsy oraz niewielkie fragmenty łęgów. Przez środek obszaru chronionego przepływa meandrująca rzeka Kisielina, natomiast od strony północnej rezerwat graniczy ze stawem Maruszka. Przypisy
Rezerwat przyrody Lasy Parczewskie

Lasy Parczewskie – leśny rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Dębowa Kłoda, w powiecie parczewskim, w województwie lubelskim. Stanowi fragment dużo większego kompleksu leśnego o nazwie Lasy Parczewskie. Jest położony na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa Parczew. powierzchnia: 157,29 ha rok utworzenia: 1984 dokument powołujący – Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 18 maja 1984 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 15, poz. 108). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie starodrzewu sosnowo-dębowego w miejscu intensywnej działalności partyzanckiej w okresie II wojny światowej uwagi: podlega ochronie w zakresie międzynarodowego prawa ochrony przyrody – leży w granicach Transgranicznego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie” Dominującym typem lasu jest bór mieszany, który porasta sosna ze znacznym udziałem dębu szypułkowego i z domieszką brzozy brodawkowatej. W podszycie występują: dąb szypułkowy, jałowiec pospolity, jarząb pospolity, grab pospolity, świerk pospolity, leszczyna i brzoza brodawkowata. Teren rezerwatu wchodzi w skład dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Parczewska” PLH060107 i ptasiego „Lasy Parczewskie” PLB060006. Turystyka W zachodniej części rezerwatu wyznaczono pieszą ścieżkę historyczno-edukacyjną o długości około 135 m. Obok rezerwatu i wzdłuż jego granic przebiegają dwa szlaki turystyczne PTTK: szlak czerwony tzw. „partyzancki” (LU – 5515), szlak zielony tzw. „leśny” (LU – 5516), a także trasa rowerowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Strzyży

Rezerwat przyrody Dolina Strzyży (kaszb. Lasë w Dolëzné Strzëżë) – leśny rezerwat przyrody o powierzchni 38,52 ha w Gdańsku Brętowie, na południowym skraju Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Został utworzony w 2007 roku. Posiada otulinę o powierzchni 39,31 ha. Celem ochrony przyrody w rezerwacie jest zachowanie lasów łęgowych i grądowych w dolinie strugi Strzyża oraz stanowisk roślin gatunków chronionych i rzadkich. Rezerwat został wyodrębniony z powołanego w 2001 roku zespołu przyrodniczo-krajobrazowego „Dolina Strzyży” (o powierzchni 381 ha). Najbliższe gdańskie osiedla to Matemblewo i Niedźwiednik. Zadaniem rezerwatu jest utworzenie otuliny dla tych osiedli, które powstały na terenach uprzednio zajętych przez środowisko leśne i zarośla (dokonano wycinki). Dzięki utworzeniu rezerwatu wymienione osiedla są chronione przed dalszą zabudową i stanowią enklawy w środowisku leśno-łąkowym. Rezerwat przyrody Dolina Strzyży znajduje się na turystycznych szlakach Kartuskim i Skarszewskim. Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwaty przyrody. [w:] Trójmiejski Park Krajobrazowy [on-line]. Pomorski Zespół Parków Krajobrazowych. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-10)].
Rezerwat przyrody Lekowo

Rezerwat przyrody Lekowo – leśny rezerwat przyrody położony w uroczysku Lekowo na terenie gminy Regimin (powiat ciechanowski, województwo mazowieckie). Położenie i historia Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 19 kwietnia 1979 r. Zajmuje powierzchnię 5,31 ha. Leży bezpośrednio przy szosie Niedzbórz – Unikowo – Ciechanów. Przy północnym krańcu stoi tablica informacyjna. Wzdłuż zachodniej granicy obszaru chronionego przebiega droga gruntowa z zakazem wjazdu i dopuszczonym ruchem pieszym. Teren samego rezerwatu, jak i obszary przyległe w okresie przedwojennym były własnością Ordynacji Opinogórskiej Krasińskich. Zostały znacjonalizowane w 1945 wchodząc w skład Nadleśnictwa Ciechanów. Przyroda W rezerwacie chroniony jest fragment starodrzewu dębowego pochodzenia naturalnego (samosiew po przeprowadzeniu cięć przerębowych) z bogatym runem. Dominującym gatunkiem jest dąb bezszypułkowy w wieku 160-200 lat. W domieszce rośnie sosna w tym samym mniej więcej wieku. W części południowej rezerwatu istnieje piętro dolne z dębem i grabem (35-50 lat), natomiast w okapie drzewostanu gatunkami dominującymi są grab i nieliczne sztuki dębu bezszypułkowego, lipy drobnolistnej oraz klonu zwyczajnego. Najważniejsze gatunki krzewów to grab (podrosty), leszczyna, trzmielina brodawkowata, kruszyna, a w mniejszym stopniu szakłak, dereń, róża i głóg. W runie występują gatunki roślin ściśle chronione: orlik pospolity (Aquilegia vulgaris) i lilia złotogłów (Lilium martagon), a także chronione częściowo: konwalia majowa (Convallaria majalis) i pierwiosnek lekarski (Primula officinalis). Oprócz tego rosną tutaj: zawilec, turzyca palczasta, fiołek leśny, groszek wiosenny, jastrzębiec leśny, borówka czarna, kruszyna pospolita i kostrzewa owcza. Mikoflorę reprezentują m.in. sromotnik smrodliwy i siedzuń sosnowy. W lasach rezerwatu i bezpośrednim jego otoczeniu występują narażone lub zagrożone gatunki porostów: plamica filcowata (Arthonia byssacea), kropnica żółtawa (Bacidia rubella), pałecznik skupiony (Calicium adspersum), pałecznik zielony (Calicium viride), pałecznik brązowy, trzonecznica kartuska (Chaenotheca chlorella), trzonecznica proszkowata (Chaenotheca stemonea), złociszek jaskrawy, odnożyca mączysta i odnożyca opylona. W pobliżu rezerwatu Lekowo znajduje się rezerwat przyrody Modła. Galeria Przypisy
Rezerwat przyrody Lembarczek

Rezerwat przyrody Lembarczek – leśny rezerwat przyrody na górze Lembarczek w Paśmie Jaworzyny w Beskidzie Sądeckim. Pod względem administracyjnym znajduje się w obrębie miejscowości Wierchomla Mała w gminie Piwniczna Zdrój, powiat nowosądecki, województwo małopolskie. W całości jest położony na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego i obszaru Natura 2000 SOO PLH120019 Ostoja Popradzka. Rezerwat jest położony na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Piwniczna. Utworzony został w 1985 roku na powierzchni 47,16 ha. W 2017 roku powiększono go do 71,85 ha. Celem ochrony w rezerwacie jest zachowanie fragmentów naturalnych drzewostanów jodłowo-bukowych, występujących w paśmie Jaworzyny Krynickiej. Obszar chroniony położony jest na północnym i północno-wschodnim stoku Lembarczka opadającym do doliny Potaszni. Stok jest bardzo stromy i przecinają go 3 głębokie jary potoków będących dopływami Potaszni. Oprócz dwóch dominujących gatunków drzew – buka i jodły występują pojedyncze okazy jawora. W runie leśnym gatunki typowe dla buczyny karpackiej. Na niewielkich powierzchniach występują młode, nasadzone drzewostany, jednakże odnawia się w nich naturalna buczyna. Tak więc po jakimś czasie w naturalny sposób zanikną ślady działalności człowieka. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2017 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Przypisy
Rezerwat przyrody Lemierzyce

Lemierzyce – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Słońsk. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Ujście Warty. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 17 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 31 marca 1970 r., Nr 55 (M.P. z 1970 r. Nr 12, poz. 105 (ISAP)) Inne akty prawne dotyczące rezerwatu Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 45/2011 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Lemierzyce” (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego Nr 81, poz. 1577) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – sulęciński Gmina – Słońsk Obr. ewidencyjny – Lemierzyce Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, N-ctwo Ośno Lubuskie Powierzchnia pod ochroną 3,32 ha Dz. nr 3/1 – 3,32 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Rezerwat graniczy od północy z rzeką Postomią i bagnem, od zachodu z rezerwatem leśnym „Dolina Postomii”, od południa z gruntami ornymi i osadą N-ctwa oraz na długości 90 m z gruntami wsi Lemierzyce. Rezerwat stanowi fragment naturalnego lasu mieszanego, porastającego strome zbocze. Drzewostan jest wielopiętrowy, w I-szym piętrze występuje buk zwyczajny, olsza czarna, dęby w wieku około 200 lat. W II-gim piętrze występuje jawor, wiąz polny, grab pospolity, lipa drobnolistna, olsza czarna, jesion wyniosły, brzoza brodawkowata, klon pospolity, modrzew europejski i sosna zwyczajna w wieku około 120 lat. Zmieszanie kępowe i jednostkowe. W rezerwacie występuje szereg drzew o charakterze pomnikowym. Podszyt tworzy bez czarny, buk, tawuła, czeremcha, berberys, leszczyna, sporadycznie cis. W runie: konwalia majowa, zawilec gajowy, fiołek leśny, glistnik jaskółcze ziele, kokoryczka wielokwiatowa, niecierpek pospolity, gajowiec żółty, miodunka ćma, wietlica samicza, nerecznica, jastrzębiec, trawy. Cel ochrony Rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów dydaktycznych, naukowych fragmentu lasu mieszanego o naturalnym charakterze. Plan ochrony Rozporządzenie Nr 16 Wojewody Lubuskiego z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony rezerwatu przyrody o nazwie „Lemierzyce” (Dz.Urz. Woj. Lubuskiego Nr 25 z 22.04.2004 r., poz. 446) Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Leniwa

Rezerwat przyrody Leniwa – leśny, częściowy rezerwat przyrody o powierzchni 24,0623 ha, utworzony w 2000 roku. Położony jest na terenie gminy Pionki, w zachodniej części Puszczy Kozienickiej, w granicach Kozienickiego Parku Krajobrazowego, 6 km na północ od drogi wojewódzkiej nr 737 Radom – Kozienice w pobliżu wsi Stoki. Rezerwat posiada otulinę o powierzchni 14,89 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Nazwa rezerwatu pochodzi od rzeczki Leniwa – prawego dopływu Radomki, która płynie przez teren rezerwatu. Rezerwat przyrody Leniwa został utworzony w celu ochrony nadrzecznych łęgów jesionowo-olszowych oraz współnaturalnego krajobrazu doliny rzeki Leniwej. W warstwie drzew dominuje olsza czarna, która pokrywa tu około 80% powierzchni. Towarzyszą jej brzoza brodawkowata, jesion oraz świerk pospolity, który najczęściej rośnie na lokalnych przesuszonych kępach torfów. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie około 80 gatunków roślin. Część z nich to gatunki podlegające ścisłej ochronie (listera jajowata i widłak jałowcowaty) oraz ochronie częściowej (kruszyna pospolita, kalina koralowa i porzeczka czarna). Gniazduje tu również wiele ciekawych gatunków ptaków m.in. bocian czarny, żuraw, samotnik i zimorodek. Występujące tu krajobrazy nie są spotykane w innych częściach Puszczy Kozienickiej. Przypisy Bibliografia Karol Piasecki: Puszcza Kozienicka. Warszawa: 1990. ISBN 83-7005-252-5. Kozienicki Park Krajobrazowy, mapa 1:73 000, DTPsystem Kozienice, 2008, ISBN 83-917680-0-7
Rezerwat przyrody Lenki

Rezerwat przyrody Lenki – rezerwat leśny położony w zachodniej części Równiny Warmińskiej w województwie warmińsko-mazurskim w gminie Młynary, w leśnictwie Sąpy (Nadleśnictwo Młynary). Utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 31 października 1959 roku dla zachowania ze względów dydaktycznych i naukowych fragmentu drzewostanu modrzewiowego. Początkowo zajmował powierzchnię 2,92 ha. W 1968 roku powiększono go do 9,74 ha, dołączając do rezerwatu fragment drzewostanu bukowego. Obecnie powierzchnia rezerwatu wynosi 9,90 ha, a za cel ochrony podaje się „zachowanie historycznego drzewostanu modrzewiowego oraz fragmentu lasu liściastego”. Północno-zachodnią część rezerwatu pokrywa drzewostan modrzewia europejskiego w wieku około 160 lat. Modrzewie osiągnęły tu imponujące rozmiary 48 metrów wysokości i 330 cm w obwodzie. Pozostałą część rezerwatu pokrywa las liściasty z bukiem jako gatunkiem panującym, z domieszką wiązu górskiego, jesionu wyniosłego, klonu zwyczajnego, lipy drobnolistnej, grabu i modrzewia. Bogate runo stanowią m.in.: zawilec gajowy, nerecznica samcza, gajowiec żółty, fiołek leśny, jaskier kosmaty, podagrycznik pospolity, czworolist pospolity, wierzbownica górska, sałatnik leśny, przylaszczka pospolita, marzanka wonna, czyściec leśny, gwiazdnice. Przypisy Bibliografia S. Dąbrowski, B. Polakowski, L. Wołos Obszary Chronione i Pomniki Przyrody Województwa Warmińsko-Mazurskiego, UW, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Olsztynie, Olsztyn 1999 r.
Rezerwat przyrody Leoncina

Leoncina – rezerwat przyrody znajdujący się na gruntach wsi Tarnawce, w gminie Krasiczyn, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. Jest zlokalizowany w granicach Parku Krajobrazowego Pogórza Przemyskiego, na terenie leśnictwa Prałkowce w Nadleśnictwie Krasiczyn. numer według rejestru wojewódzkiego – 76 powierzchnia – 8,60 ha (akt powołujący podawał 8,67 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 01.38.641 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – krzewów i drzew typ ekosystemu – leśny i borowy podtyp ekosystemu – lasów górskich i podgórskich przedmiot ochrony – naturalne stanowisko kłokoczki południowej. Niemal cały teren rezerwatu zajmuje typowy podzespół grądu Tilio-Carpinetum typicum. Stwierdzono tu występowanie około 80 gatunków roślin naczyniowych, w tym rzadkich i chronionych jak np. parzydło leśne, lilia złotogłów, tojad dzióbaty. Przypisy Linki zewnętrzne Leoncina. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2019-05-21].
Rezerwat przyrody Lewice

Rezerwat przyrody „Lewice” (zwany też Bagno Biała) – rezerwat torfowiskowy utworzony w granicach Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego w celu ochrony dobrze zachowanych torfowisk wysokich i przejściowych z roślinnością mszarną położonych w wytopiskach moreny dennej. Torfowiska te otacza bór bagienny i brzezina bagienna. Najcenniejszym elementem, założonego w 1988 roku na powierzchni 22,90 ha, rezerwatu są trzy zespoły roślinne na niezadrzewionej części torfowiska z klasy mszarów: mszar dolinkowy (Caricetum limosae), mszar przygiełkowy (Rhynchosporetum albae), wysokotorfowiskowy mszar kępowy (Sphagnetum magellanici). Aktem prawnym tworzącym rezerwat jest Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych z dnia 18 stycznia 1988 r. (MP Nr 5, poz. 48). Teren rezerwatu jest zarządzany przez Nadleśnictwo Gdańsk, nadzór sprawuje Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Gdańsku. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2012 roku (zmienionego w 2016), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat, wraz z sąsiednią „Gałęźną Górą”, leży w obrębie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Biała” PLH220016. Na terenie rezerwatu udostępniono szlak dla ruchu pieszego z drewnianą kładką oraz szlak dla ruchu pieszego i jazdy konnej wierzchem (stanowiący część ścieżki konnej „Pętkowice”). Zobacz też Komunalny Związek Gmin „Dolina Redy i Chylonki” Przypisy
Rezerwat przyrody Leśne Oczko

Rezerwat przyrody Leśne Oczko – torfowiskowy rezerwat przyrody na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego w kompleksie Lasów Mirachowskich. Jest położony na terenie gminy Kartuzy w powiecie kartuskim w województwie pomorskim. Został utworzony w 1990 roku i zajmuje powierzchnię 31,66 ha. Rezerwatem objęte jest dobrze zachowane jezioro dystroficzne (0,37 ha) z występującym tu płem mszarnym oraz bór bagienny. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie niewiele ponad 30 gatunków roślin naczyniowych i około 20 gatunków mszaków i porostów. Na obrzeżu jeziora i torfowiska występują między innymi borówka czarna, brzoza omszona i rosiczka okrągłolistna. Rezerwat stanowi również ostoję ptactwa wodno-błotnego. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów Natura 2000: Staniszewskie Błoto PLH220027 oraz Lasy Mirachowskie PLB220008. Najbliższe miejscowości to Cieszenie i Mirachowo. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody "Leśne Oczko". [w:] Kartuzy.info [on-line]. [dostęp 2012-12-09].