NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Post Office Building, Chorzów

The Post Office Building in Chorzów (Polish: Gmach poczty w Chorzowie) is a public-service building erected between 1891 and 1892 and expanded in 1911. It is located in Chorzów, Poland, and is listed in the register of immovable monuments of the Silesian Voivodeship. History On 1 October 1885, the land for the construction of a post office was acquired from carpenter Carliczek. The building was constructed of brick between 1891 and 1892, based on a design by Johann Schubert, for the Imperial German Post Office (German: Kaiserlich Deutsches Postamt). In 1911, the building was expanded along present-day Pocztowa Street based on a design by F. Nhagen; with the added wing becoming known as the parcel hall (Polish: paczkarnia). In the past, beneath the openwork dome, there was an overhead telecommunications system, with insulators being mounted on the ribs of the dome. The telephone network ran from the tower dome, while the switchboard was located in the building's basement. Similar layouts were employed in Breslau (present-day Wrocław) and Stralsund—being regarded as modern in the 19th century. Later, this communication system was replaced by cabled telephone lines. The building's façade was renovated in 2004. Architecture A two-storey building erected on an irregular plan in a Neogothic style. Its roof multi-pitched with dormers, covered by roof tiles. The tower built on an octagonal plan, containing a staircase and topped by an openwork spire crowned with a finial. The façade is finished with clinker brick and green decorative elements, with projections: window openings varied in form, decorated alternately with red and green bricks, featuring wooden casement windows. The main entrance is located on a chamfered corner, in the form of an avant-corps with a large stepped and tracery gable. The remaining entrances are framed more modestly. Gallery References
Gmach poczty w Chorzowie

Gmach poczty w Chorzowie – budynek użyteczności publicznej wzniesiony w latach 1891–1892, rozbudowany w 1911 roku w Chorzowie, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Historia 1 października 1885 nabyto grunt pod budowę poczty od cieśli Carliczka. Gmach wzniesiono z cegły w latach 1891–1892 według projektu Johanna Schuberta dla Kaiserlich Deutsches Postamt. W 1911 roku gmach rozbudowano wzdłuż ul. Pocztowej według projektu F. Nhagena, dobudowane skrzydło to tzw. paczkarnia. Dawniej pod ażurową kopułą znajdował się napowietrzny system telekomunikacyjny, na poziomych żebrach hełmu były zamontowane izolatory. Sieć telefoniczna była prowadzona z hełmu wieży, natomiast centrala mieściła się w piwnicach budynku. Podobne rozwiązania stosowano we Wrocławiu i Stralsund, w XIX wieku było to rozwiązanie nowoczesne. Później ten system łączności wyparły kablowe linie telefoniczne. W 2004 roku wykonano remont elewacji. Architektura Gmach dwukondygnacyjny, wzniesiony na planie nieregularnym, w stylu neogotyckim, dachy wielospadowe z lukarnami, kryte dachówką. Wieża na planie ośmioboku, we wnętrzu znajduje się klatka schodowa, wieńczy ją ażurowy hełm zakończony iglicą. Elewacje wykończone cegłą klinkierową, zielonymi kształtkami, z ryzalitami; otwory okienne zróżnicowane, dekorowane naprzemiennie cegłami w kolorze czerwonym i zielonym, okna skrzynkowe, z drewna. Wejście główne znajduje się w ściętym narożniku w formie ryzalitu z dużym szczytem schodkowo-maswerkowym, pozostałe wejścia oprawione skromniej. Galeria Przypisy
Gmach przy alei Korfantego 3 w Katowicach

Gmach przy alei Korfantego 3 w Katowicach − zabytkowy budynek w stylu neorenesansowym, znajdujący się w Katowicach przy alei Wojciecha Korfantego 3, który był siedzibą Muzeum Śląskiego w latach 1984–2018. Historia Pod koniec XIX wieku niemiecki przedsiębiorca Max Wiener, właściciel hotelu de Prusse, sprzedał miastu budynek na ratusz. Za otrzymane pieniądze wybudował elegancki hotel – Grand Hotel. Architekt budynku jest trudny do ustalenia, bowiem autorzy albumu Pozdrowienia z Katowic wymieniają lokalnego architekta Ignatza Grünfelda, natomiast książka Bugucice, Załęże et nova villa Katowice wskazuje na Gerda Zimmermanna. Budynek powstał w 1899. Grand Hotel był wówczas najbardziej reprezentacyjnym hotelem w Katowicach. Na parterze otwarto kawiarnię i restaurację. W hotelu zajmowano się również handlem winami. W 1922 w budynku swoje biura otworzyła Huta Pokój, Śląskie Zakłady Górniczo-Hutnicze i Zakłady Cegielskiego. Przez jakiś czas działał tu również Wyższy Urząd Górniczy. Kamienica stopniowo zmieniała swoich właścicieli. Od stycznia 1945 funkcjonowała tu komendantura wojsk radzieckich. Po jej odejściu, budynek przejęły Zakłady Drzewne Przemysłu Górniczego. W 1984 po swym reaktywowaniu, do budynku wprowadziło się tymczasowo Muzeum Śląskie, które trzy lata później obejmowało cały budynek; główną siedzibę przeniesiono do Strefy Kultury w 2018 roku. Od 2018 roku budynek pełni funkcje techniczne i zapleczowe. Dyrekcja muzeum podejmowała próby sprzedaży gmachu, wyznaczając cenę wywoławczą przekraczającą 14 mln złotych. Następnie cenę obniżono do 12,69 mln zł. Chociaż zainteresowanie kupnem wyraziły władze miasta, cena okazała się zbyt wygórowana. W 2025 roku budynek stanowi nadal część zasobu nieruchomości Muzeum Śląskiego. Architektura Budynek został wzniesiony w stylu neorenesansowym. Były Grand Hotel ma powierzchnię około 1710 m². W budynku funkcjonowała elektryczna, ozdobna winda. Przez lata fasada budynku ucierpiała: znajdujące się w holu wejściowym płaskorzeźby, obrazujące socjalistyczną moralność, zostały otynkowane bądź przykryte deskami; ze szczytu budynku zniknęła rzeźba, a windę zdemontowano. Przypisy Bibliografia Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice − Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993, s. 34. ISBN 83-85831-35-5. Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Katowicach: Rejestr zabytków w Katowicach. [dostęp 2011-04-05]. (pol.). Katowice − Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, ss. 53−56. Strona Muzeum Śląskiego [dostęp 2011-04-05]
Budynek zakładu wychowawczego braci albertynów w Warszawie

Budynek zakładu wychowawczego braci albertynów – zabytkowy budynek znajdujący się przy ulicy Grochowskiej 194/196 w Warszawie, w dzielnicy Praga-Południe. Opis Budynek zaprojektowany przez Stefana Szyllera został wzniesiony w latach 1931–1934 dla braci albertynów. Poprzedzony przyulicznym dziedzińcem trzypiętrowy, trzynastoosiowy gmach o fasadzie zaopatrzonej w pięcioosiowy ryzalit z attyką, na której obecnie znajduje się płycina z inskrypcją o treści „Dom Słowa Bożego im. ks. K. Romaniuka, pierwszego biskupa diecezji Warszawsko-Praskiej”. Zwieńczeniem attyki jest neorenesansowy, trójprzęsłowy szczyt o dwustopniowych wolutowych spływach, ujęty przez niskie cokoły zwieńczone kulami. Środkowe przęsło szczytu wypełnia półkolista blenda z opaską, obecnie wypełniona dodaną w 2004 r. płaskorzeźbą o tematyce religijnej. Półkolista blenda jest obustronnie flankowana przez niewielkie, półkoliście zamknięte okna. Szczyt jest podzielony na przęsła lizenami na których także ustawiono kule. Środkowa partia szczytu otrzymała zwieńczenie w postaci krzyża ustawionego na trójkątnym szczycie. Wszystkie okna fasady, trójskrzydłowe i dziewięciokwaterowe, pierwotnie nie posiadały dodanych później opasek. Główne wejście do gmachu znajduje się na środkowej, siódmej osi, zaś przejazdy bramne zlokalizowane są na osiach pierwszej i trzynastej. W 2004 przeszedł gruntowną renowację, wprowadzono wówczas zmiany w wystroju elewacji, w tym opaski okien i prostokątną płycinę z obecną nazwą na pierwotnie gładkiej attyce. W 2006 budynek został wpisany do rejestru zabytków. W budynku swoją siedzibę ma m.in. Katolicki Ośrodek Adopcyjno-Opiekuńczy, księgarnia Wierzymy.pl, Diecezjalny Ośrodek Duszpasterstwa Akademickiego Arka. Przypisy
Gniezno Wąskotorowe

Gniezno Wąskotorowe – stacja kolei wąskotorowej(Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa) w Gnieźnie, w województwie wielkopolskim, w Polsce. Oddana do użytku w 1884 roku. Zobacz też Gniezno Przypisy Linki zewnętrzne Gniezno Wąskotorowe, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Gniezno Wąskotorowe w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Golub (jezioro)

Golub (niem. Golupp See) – jezioro w woj. warmińsko-mazurskim, w powiecie ostródzkim, w gminie Łukta. Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 4,8 ha do 5,54 ha, znajdujące się w Lasach Taborskich, na wschód od osady Prośno. Przypisy
Vozovna Golęcin

Vozovna Golęcin je jedna z dvou tramvajových vozoven ve Štětíně, provozovaných společností Tramwaje Szczecińskie (tou druhou je vozovna Pogodno). Leží v části Żelechowa patřící do štětínské městské části Sever. Historie Golęcinská vozovna zahájila provoz roku 1898 a je tak nejstarším dosud provozovaným tramvajovým depem ve Štětíně. Vzhledem k tomu, že geologické podmínky neumožnily stavbu průjezdné vozovny, byla konstruována jako neprůjezdná. V letech 1907 a 1923 proběhla její rekonstrukce. Roku 1992 byla vozovna rozšířena o dvě další koleje. Zastřešení těchto kolejí bylo obnoveno v letech 2004–2007. Tehdy byla také vyztužená okna opravárenských a renovačních hal nahrazena celulárním polykarbonátem. Ve všech sanitárních, administrativních a dílenských místnostech a opravárenských halách byly prováděny renovační práce. Opraveno bylo také zastřešení kolejí. Provoz V dubnu 2020 se ve vozovně Golęcin nacházely 82 vozy určené pro osobní dopravu. Jedná se o tramvaje typů Tatra T6A2D, Konstal 105Na, Konstal 105Ng/S, Moderus Alfa a Konstal 105N2k/2000. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Vozovna Golęcin na Wikimedia Commons
Gospoda Pod Modrym Fartuchem w Toruniu

Gospoda Pod Modrym Fartuchem w Toruniu – kamienica znajdująca się w zachodniej pierzei Rynku Nowomiejskiego w Toruniu, pod numerem 8. Historia Jest to najstarsza działająca do dzisiaj gospoda w Toruniu. Według tradycji budynek zbudowała w 1489 roku rodzina Szalitów. Obecny wygląd barokowy uzyskał w XVIII wieku. Nieznany jest wygląd poprzedniej kamienicy, w której mieściła się gospoda. W gospodzie gościli królowie Kazimierz IV Jagiellończyk i Jan I Olbracht. Prawdopodobnie w 1807 roku gospodę odwiedził Napoleon Bonaparte. W okresie międzywojennym gospoda była zaniedbana. Kontrola z 1929 roku wykazała, że sale były brudne, część pomieszczeń była źle oświetlona, a podłoga balkonu częściowo przegniła, przez co groziła bezpieczeństwu publicznemu. Gospoda została zniszczona podczas II wojny światowej. W 1945 roku Niemcy, planujący przekształcić gospodę w restaurację, zlikwidowali podziały wewnętrzne na kondygnacjach. Po II wojnie światowej wykazano, że ściany obwodowe (poza fasadą) są silnie odchylone i nadają się wyłącznie do rozbiórki. Ponadto uszkodzone były dach i stropy. W latach 50. zdecydowano się na remont kamienicy. Remont budynku zakończył się w 1959 roku. Obecnie w budynku mieści się restauracja. Odniesienia w kulturze Literat Tadeusz Petrykowski poświęcił gospodzie wiersz pt. Pod Modrym Fartuszkiem. Pisarka Maria Bogusławska napisała powieść historyczną pt. Gospoda pod Modrym Fartuszkiem. Utwór początkowo nazywał się Gospoda pod Złotym Pierścieniem i był wydawany w odcinkach w Słowie Pomorskim w latach 1921–1922. W 1922 roku w Warszawie ukazało się pierwsze wydanie powieści, następne w 1946 roku w Toruniu. Przypisy Bibliografia Alicja Sumowska: Porządek dnia w dawnym Toruniu. Toruń: Muzeum Okręgowe w Toruniu, 2021. ISBN 978-83-66208-20-9. Joanna Szot. Pierzeje Rynku Nowomiejskiego w Toruniu - historia przekształceń. „Rocznik Toruński”. 34, 2007. Barbara Zulewska. Dziedzictwo „ufortyfikowanej knajpy” Działalność wybranych hoteli i lokali gastronomicznych Torunia w latach 1920–1939. „Rocznik Toruński”. 44, 2017.
Гоствиця

Гоствиця (пол. Gostwica) — село в Польщі, у гміні Подегродзе Новосондецького повіту Малопольського воєводства. Населення — 1505 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Новосондецького воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гоствиця .
Szontaghovo pleso

Szontaghovo pleso (polsky Granacki Staw, maďarsky Szontagh-tó, německy Szontaghsee) je větší z dvou malých ples v horní části Slavkovské doliny ve Vysokých Tatrách na Slovensku. Koncem 19. století bylo z rozhodnutí Uherského karpatského spolku pojmenováno na počest člena spolku, zakladatele Nového Smokovce, lékaře, klimatologa a botanika Dr. Mikuláše Szontagha st. (1843 – 1899). Má rozlohu 0,3300 ha, je 90 m dlouhé a 57 m široké. Dosahuje maximální hloubky 3,8 m a objemu 3727 m³. Leží v nadmořské výšce 2040 m. Okolí Nedaleko na západ se nachází Malé Szontaghovo pliesko a nad oběma se tyčí stěny Veľké Granátové veže. Na severozápad stoupá Havrovská dolinka k vrcholům Bradavice a Západné Slavkovské veže. Na východě se nad Slavkovským sedlem tyčí Východná Slavkovská veža. Vodní režim Pleso nemá povrchový přítok ani odtok. Náleží k povodí Slavkovského potoka. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Pleso není turisticky přístupné. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Szontaghovo pleso na slovenské Wikipedii. Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Szontaghovo pleso na Wikimedia Commons Poloha na turistické mapě (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Granacki Staw
Granacki Staw

Granacki Staw (słow. Szontaghovo pleso, niem. Szontaghsee, węg. Szontagh-tó) – staw położony na wysokości 2034 m n.p.m., w górnych partiach Doliny Sławkowskiej, w słowackich Tatrach Wysokich. Pomiary pracowników TANAP-u z lat 60. XX w. wykazują, że ma on powierzchnię 0,327 ha i wymiary 90 × 57 m. Nieco na zachód od niego znajduje się drugi, mniejszy stawek doliny zwany Granackim Okiem. Do Granackiego Stawu nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne, nie jest on dostępny dla turystów. Polska nazwa odnosi się do Granatów Wielickich, natomiast słowacka, niemiecka i węgierska upamiętniają Miklósa Szontagha. Granacki Staw otaczają: od północnego zachodu Staroleśny Szczyt, od zachodu Granaty Wielickie, od północnego wschodu Warzęchowe Turnie. Bibliografia Zofia, Witold Henryk Paryscy: Wielka encyklopedia tatrzańska, hasło „Granacki Staw”. [dostęp 2008-11-23]. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
Malé Szontaghovo pliesko

Malé Szontaghovo pliesko (polsky Granackie Oko) je malé jezírko v horní části Slavkovské doliny. Název plieska je nový. Slovenské jméno je odvozeno od většího sousedního Szontaghova plesa. Polský název je odvozen od polohy pod hřebenem Granátových věží, stejně jako sousední Granacki Staw. Jezero má rozlohu 0,0312 ha. Je 25 m dlouhé a 15 m široké. Při změně vodních poměrů v údolí se stává, že se obě jezera spojí do jednoho. Pliesko dostalo jméno podle zakladatele Nového Smokovce MUDr. Mikuláše Szontágha staršího, významného člena Uherského karpatského spolku. Jezírko je turisticky nepřístupné, je ve státní přírodní rezervaci. Okolí plesa Kolem plesa se zvedá hradba věží a štítů. Na západní straně Velická kopa, Dvojitá veža, Granátová veža, Rohatá veža, na severozápadě Bradavica, na severu jsou Slavkovské věže, Vareškový hrebeň, který končí Slavkovskou kopou, a Slavkovský štít. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Malé Szontaghovo pliesko na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Turistika Poloha na turistické mapě
Granackie Oko

Granackie Oko (słow. Malé Szontaghovo pliesko) – mały stawek znajdujący się w górnych partiach Doliny Sławkowskiej, w słowackiej części Tatr Wysokich. Granackie Oko nie jest dokładnie pomierzone i nie prowadzą do niego żadne znakowane szlaki turystyczne. Granackie Oko położone jest nieco na zachód od Granackiego Stawu, który jest największym zbiornikiem wodnym Doliny Sławkowskiej. Przy wysokim stanie wody stawy te łączą się ze sobą. Leży wśród złomów, u podnóża Małej i Wielkiej Granackiej Turni. Polskie, jak i słowackie nazewnictwo stawku pochodzi od pobliskiego Granackiego Stawu. Słowacka nazwa upamiętnia Miklósa Szontagha. Bibliografia Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.
Granat Skarżysko-Kamienna

Granat Skarżysko-Kamienna is a Polish football club, one of the oldest in the Świętokrzyskie Voivodeship. The most notable player brought up in this club was Arkadiusz Bilski, who transferred to Korona Kielce. In the past, the stadium's capacity was 25,000, but modernisation reduced the capacity by 5000. Granat's most successful season was a second-place finish in the third division in the 1992–93 season. References
Granat Skarżysko-Kamienna

Granat Skarżysko-Kamienna – jeden z najstarszych klubów piłkarskich województwa świętokrzyskiego występujący obecnie (sezon 2025/2026) w IV lidze, gr. świętokrzyskiej. Największym osiągnięciem klubu było zajęcie 1. miejsca w III lidze, w sezonie 2013/14 (przegrana w barażach o awans do II ligi z Sokołem Ostróda, w dwumeczu 2:2, w karnych dla Sokoła 4:2). Klubowe barwy: niebiesko-biało-czerwone. Występy ligowe w XXI wieku Źródło: Historia Jako oficjalna data założenia uważany jest dzień 22 maja 1928 roku. Powstał w wyniku inicjatywy pracowników Państwowej Fabryki Amunicji. Założone przez nich w 1927 roku koło sportowe "Elaboracja" zmieniło rok później swoją nazwę na Granat. Stanowisko prezesa klubu objął inż. Władysław Pacak. W trakcie swego istnienia doszło do kilku zmian nazwy klubu. Od roku 1949 nosił nazwę Stal, która została zmieniona w 1955 na ZKS Granat. W roku 2000 doszło do połączenia klubu z KKS-em Ruch Skarżysko-Kamienna, co zaowocowało zmianą nazwy na Granat/Ruch. Fuzja przetrwała 3 lata, po czym klub przyjął nazwę KS Granat. W sezonie 2013/2014 zdobył mistrzostwo III ligi, grupy małopolsko-świętokrzyskiej, zapewniając sobie baraże o II ligę. Ostatecznie się tam nie dostał po porażce z Sokołem Ostróda (w dwumeczu 2:2, w karnych dla Sokoła 4:2). W następnym sezonie klub wycofał się z III ligi przez kłopoty finansowe, co spowodowało spadek do klasy okręgowej. W niej spędził 3 sezony, kiedy to awansował do IV ligi, gdzie występuje obecnie. Stadion Stadion Granatu we wcześniejszych latach był jednym z największych stadionów na terenie Kielecczyzny. Jego pojemność wynosiła 25 000 osób, ale w wyniku przebudowy posiada obecnie ok. 2 – 2,5 tys. miejsc (w większości ławki), w tym ok. 700 siedzisk w postaci krzesełek. Na stadionie występowali znani piłkarze, a w organizowanych przez klub turniejach zagrały największe polskie drużyny piłkarskie: Widzew Łódź, Legia Warszawa, Górnik Zabrze, Lech Poznań, Ruch Chorzów czy ŁKS Łódź. Wizytę w klubie i na stadionie złożył także Kazimierz Górski, który w tamtym czasie trenował Panathinaikos Ateny. Znane postacie związane z klubem Arkadiusz Bilski – piłkarz I-ligowy, był asystentem trenera Korony Kielce w sezonie 2007/2008, został jednak zwolniony dyscyplinarnie z powodu oskarżeń o korupcję. Obecnie (sezon: 2022/2023) trener drużyny Neptun Końskie, wcześniej trenował m.in. Star Starachowice. Petro Kuszłyk – szkoleniowiec pracujący w klubie w latach dziewięćdziesiątych, prowadził także m.in.: Widzew Łódź oraz reprezentację olimpijską Ukrainy. Marek Graba – wychowanek klubu, następnie zawodnik m.in. Cracovii, Błękitnych Kielce, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, później trener. Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Granat Skarżysko – strona oficjalna
Grobla (grodzisko)

Grobla – grodzisko wczesnośredniowieczne i stanowisko archeologiczne położone w centralnej części Podegrodzia, na trójkątnym cyplu o wysokości 345 m n.p.m. Podczas prac archeologicznych odnaleziono ślady wczesnych kultur datowanych na VIII-X w. Gród otoczony był wałem z kamienia, drewna i ziemi o szerokości ok. 5 m. Wzdłuż niego biegła brukowana ścieżka. Wjazd do grodu prawdopodobnie znajdował się w zachodnim załamaniu wałów. Wewnątrz grodu znajdowała się drewniana zabudowa, z siedzibą kasztelana sądeckiego. Pod grodem, w kierunku północnym rozciągały się zabudowania mieszkalne Podegrodzia. Wokół nich nie znaleziono żadnych śladów umocnień. Według znalezionej ceramiki przypuszcza się, że podgrodzie ciągnęło się na przestrzeni ok. 800 m i zajmowało obszar 8-15 ha. W grodzie mieścił się cmentarz i kościół datowany na 1014 r., który od I połowy XIII pełnił rolę kościoła parafialnego. Znajdowała się tu również karczma, której istnienie potwierdza dokument z 1268 r. Gród trzykrotnie ulegał spaleniu i tyle samo razy był odbudowywany. Jego istnienie kończy się nie wcześniej niż w II połowie XIII w. Toponimika nazwy Słowo Grobla w powszechnym znaczeniu oznacza tamę, wał przeciwpowodziowy, ale w tym przypadku nie ma nic wspólnego z tymi budowlami. W dawnych językach południowych Słowian (czeskim, słowackim, bułgarskim) wyraz ten oznaczał wzgórze, mogiłę, a w języku ukraińskim grzbiet góry. Bibliografia "Grobla" i "Zamczysko". W: Jan Pastuszczak: Gmina Podegrodzie. Jacek Kula, Jerzy Nieć, Krzysztof Bodziony (ilustracje); Stanisław Mendelowski (redakcja). Krosno: P.U.W. "Roksana" Sp. z.o.o., 2006, s. 18-19. ISBN 83-7343-126-8. Zenon Piotr Szewczyk: O pochodzeniu nazw miejscowych Gminy Podegrodzie i okolic. Nowy Sącz: UG Podegrodzie, Biblioteka Gminna w Podegrodziu, 2009. ISBN 978-83-60822-59-3.
Grodzisko w Sopocie

Grodzisko w Sopocie – wczesnośredniowieczne, datowane na VIII wiek grodzisko w obrębie miasta Sopot, otoczone wałem i fosą, porośnięte bukowym lasem. Funkcjonuje jako skansen archeologiczny będący oddziałem Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Historia Pierwsze badania sondażowe przeprowadził w 1885 Niemiec Hugo Conwentz. Materiał i dokumentacja z kolejnych prac, przeprowadzonych przez Wolfganga La Baume'a w 1934 roku, zaginęły podczas II wojny światowej. W okresie powojennym grodzisko badały w latach 1961–1966 Aleksandra Szymańska i Alicja Łukowa z Muzeum Archeologicznego w Gdańsku; wykopaliska pod kierunkiem A. Szymańskiej (kustosza obiektu z ramienia Muzeum Archeologicznego w Gdańsku) wznowiono w roku 1995 i kontynuowano w latach 1996, 1999 i 2003. Przypisy Linki zewnętrzne Grodzisko w Sopocie na stronie Muzeum Archeologicznego w Gdańsku
Grodzisko w Łomży

Grodzisko w Łomży (obecnie w Starej Łomży) do końca XIV wieku było centrum osadniczym najbliższej okolicy i poprzedzało lokacyjną Łomżę. Grodzisko jest położone na brzegu moreny czołowej, tworzącej skarpę zwaną Górą Królowej Bony. Grodzisko jest pozostałością po wczesnośredniowiecznym grodzie, na który składał się gród właściwy oraz dwa podgrodzia. Na podstawie badań archeologicznych wyróżniono trzy zasadnicze fazy funkcjonowania grodu: IX wiek – osada otwarta, początek XI wieku – gród typu cyplowego, który spłonął pod koniec XI wieku, połowa XII wieku – fortyfikacja terenu, gród właściwy i dwa podgrodzia otoczone własnymi wałami. Gród na początku pełnił rolę obronną, a następnie handlową. Pod jego osłoną rozwijały się położone w pobliżu liczne osady. Na sąsiednim Wzgórzu Świętego Wawrzyńca od 1000 roku mieścił się kościół parafialny. W XIV wieku po zniszczeniu grodu w czasie Jaćwieskich najazdów, wyznaczono nową lokalizację Łomży oddaloną o 5 km na zachód od dotychczasowej. Liczne badania przeprowadzone w XX wieku odkryły wielkość i bogactwo wczesnośredniowiecznego grodu, m.in. ceramiczne naczynia, żelazne narzędzia oraz szczątki spalonych drewnianych belek. Obecnie prowadzi się prace mające na celu budowę grodu w oparciu o znane wczesnośredniowieczne metody konstruowania takich obiektów. Według założeń nowo wybudowany gród nie zostanie zbudowany na grodzisku. Będzie znajdował się bliżej miasta, przy nowej przeprawie mostowej (przy ul. Sikorskiego). Bibliografia Historia i zabytki Łomży, www.4lomza.pl, 02.07.2007