NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Czaszyn (przystanek kolejowy)

Czaszyn – przystanek kolejowy w Czaszynie, w Polsce. Obsługiwany przez PKP Polskie Linie Kolejowe. Wykorzystywany w ruchu towarowym i osobowym spółki PKP Cargo i Przewozy Regionalne. Ruch pasażerski Opis Linia kolejowa Łupków - Nowy Zagórz, która przechodzi przez Czaszyn została oddana do użytku 12 listopada 1872 roku. Prace przy budowie tunelu w Łupkowie zostały zakończone 30 maja 1874 i od tego momentu tą linią kolejową można było podróżować z Budapesztu przez Słowację i Ukrainę do Przemyśla. Przystanek w Czaszynie posiada drugi tor (bocznicę) obecnie nieczynną. Jeszcze kilkanaście lat temu odbywała się tam „mijanka.” Kolej w tym rejonie była najważniejszym i najbardziej popularnym środkiem transportu. Stopniowo zaczęły ją wypierać samochody i autobusy. Obecnie przez Czaszyn jeżdżą tylko składy towarowe na Słowację a w wakacje również pociągi osobowe. Przypisy Linki zewnętrzne Czaszyn, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . https://www.atlaskolejowy.net/pl/podkarpackie/?id=baza&poz=2219 Fotogaleria z przejazdu linią kolejową 107
Czerwone Skały (Macelowa Góra)

Czerwone Skały, Czerwona Skała – skały w Pieninach Czorsztyńskich na południowo-zachodnich stokach Macelowej Góry, po wschodniej stronie Białych Skał. Osiągają wysokość 791 m n.p.m. i powstały w wyniku podcięcia stoków Macelowej Góry przez wody Dunajca. Czerwone Skały zbudowane są z kolorowych margli z wkładkami piaskowców. Tworzą pas o długości około 150 metrów wznoszący się tuż nad drogą do Sromowiec Niżnych. Są na nich nieczynne małe kamieniołomy, dawniej wykorzystywane dla potrzeb miejscowego budownictwa. Znajdują się na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego, w granicach wsi Sromowce Wyżne, w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim w gminie Czorsztyn. Nazwa Czerwonych skał występuje już na mapie z 1771 r., oraz w notatkach Stanisława Staszica, który jako pierwszy badał jej wapienie. U północnych podnóży Czerwonych Skał znajduje się zagroda „Skałka” i kaplica Ducha Świętego. Z rzadkich roślin na skałach tych rośnie przetacznik pokrzywolistny – gatunek w Polsce znany zaledwie z kilku miejsc w Pieninach i Beskdzie Sądeckim. Przypisy
Czerwone Stawki Gąsienicowe

Czerwone Stawki Gąsienicowe nebo také Czerwone Stawy Gąsienicowe je soubor dvou ledovcových jezer nacházejících se v horní části Gąsienicowe doliny ve Vysokých Tatrách v Polsku. Jezera leží v nadmořské výšce 1693 m a 1695 m na horním okraji pásma kosodřeviny. Severně od nich se nachází jezero Kurtkowiec. Jezera Odkazy Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Související články Dolina Gąsienicowa Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Czerwone Stawki Gąsienicowe na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska (WET), Czerwone Stawki Gąsienicowe
Czerwone Stawki Gąsienicowe

Das Untere und Obere Polnische Seelein (pl. Czerwony Stawek Gąsienicowy Niżni und Czerwony Stawek Gąsienicowy Wyżni) sind ein Gletschersee im Grünen Gąsienicowa-Tal (pl. Dolina Zielona Gąsienicowa) in der Hohen Tatra, Polen. Sie befindet sich in der Gemeinde Zakopane und ist über mehrere markierte Wanderwege erreichbar. Das Wasser des Sees fließt über den Seealmer Trockenbach ab. Nur bei niedrigem Wasserstand teilen sich die Seen. Weblinks Einzelnachweise Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Czerwone Stawki Gąsienicowe

Czerwone Stawki Gąsienicowe lub po prostu Czerwone Stawki – niewielkie i płytkie tatrzańskie jeziora położone w zachodniej części Doliny Gąsienicowej. Leżą one na wschód od Zielonego Stawu Gąsienicowego. Od północy ogranicza je morena czołowa. Powyżej nich znajdują się niewielkie kotlinki z blokami skalnymi i kosodrzewiną. Wyróżnia się 2 stawy: Wyżni Czerwony Stawek (zachodni) – położony na wysokości 1694,6 m n.p.m., powierzchnia 0,27 ha, głębokość 1,4 m Niżni Czerwony Stawek (wschodni) – położony na wysokości 1693,2 m n.p.m., powierzchnia 0,15 ha, głębokość 1 m Powyższe dane liczbowe na temat stawów pochodzą sprzed kilkudziesięciu lat. Od tej pory w wyniku spływu gruzowego znacznie zmniejszyła się powierzchnia Wyżniego Czerwonego Stawku, choć ten nadal jest większy od Niżniego. Na zdjęciu satelitarnym z 2004 r. stawy Wyżni i Niżni mają odpowiednio 0,196 i 0,138 ha. Nad stawkami tymi stwierdzono występowanie turzycy Lachenala – rzadkiej rośliny, w Polsce występującej tylko w Tatrach i to w nielicznych tylko miejscach Szlaki turystyczne szlak przebiegający pomiędzy Czerwonymi Stawkami a Kurtkowcem na przełęcz Karb. Czas przejścia od szlaku czarnego: 30 min, ↓ 20 min szlak rozpoczynający się przy żółtym szlaku Murowaniec – Kasprowy Wierch i przebiegający przy zachodnim brzegu Czerwonego Stawu Wyżniego i dalej na Świnicę przez Świnicką Przełęcz. Czas przejścia od Murowańca do rozwidlenia szlaków niebieskiego i czarnego: 1 h, ↓ 50 min Czas przejścia od rozwidlenia na Świnicką Przełęcz: 55 min, ↓ 40 min Przypisy
Roter Hof in Zakopane

Die Villa Roter Hof (poln. Czerwony Dwór) wurde 1902 im Zentrum von Zakopane im Zakopane-Stil erbaut. Das namensgebende rote Dach wurde 1907 aufgesetzt. Im Gebäude wohnten zeitweilig Artur Rubinstein, Karol Szymanowski, Stefan Żeromski mit seinem Sohn sowie Józef Kuraś (1915–1947), einem der Verstoßenen Soldaten. Nach 1951 befand sich der örtliche Kindergarten im Roten Hof. Derzeit wird er lokalen Künstlern zur Verfügung gestellt. Die Villa ist denkmalgeschützt. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks z-ne.pl
Czerwony Dwór w Zakopanem

Czerwony Dwór (Władysławówka) – dom w stylu zakopiańskim, znajdujący się w Zakopanem, przy ulicy Kasprusie 17. Obiekt wpisany został do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Dom zbudowano w 1902 r. Podczas remontu w 1907 r. otrzymał on charakterystyczny czerwony dach. Budynek w którym mieściło się gminne przedszkole, zostanie przekazany twórcom ludowym. Goście W ciągu ponad stu lat istnienia dworu wizytowało w nim wiele wybitnych osób, m.in. Artur Rubinstein, Karol Szymanowski, Stefan Żeromski z synem i Józef Kuraś. Przypisy Bibliografia Gazeta Krakowska.
Czerwony Staw Pańszczycki

Czerwony Staw Pańszczycki nebo jen Czerwony Staw je pleso v polské části Vysokých Tater. Leží v Dolině Pańszczyce. Má rozlohu 0,2990 ha. Je 108 m dlouhé a 46 m široké. Dosahuje maximální hloubky 0,9 m. Má objem 1160 m³. Leží v nadmořské výšce 1654 m. Okolí Jezero se při nízkém stavu vody dělí na dvě samostatné vodní plochy a při vyšším stavu vody se naopak vytvářejí ještě dvě menší vodní plochy severovýchodně od hlavního jezera a bývá pak označováno v množném čísle jako Çzerwone Stawki (3). Jižně od plesa se zvedají svahy Małe Kopky a na jihovýchodě se nad plesem tyčí dvoutisícovka Żółta Turnia. Ma východní straně se táhne hřeben Zadni Uplaz a na východní Koszysta. Vodní režim Jezero nemá pravidelný povrchový přítok ani odtok, při vyšším stavu vody se objevuje na jihovýchodě krátký přítok. Červenou barvu vody, která dala jezeru i název, způsobují sinice pleurocapsa aurantiaca. Rozměry jezera v průběhu času zachycuje tabulka: Přístup Po jihozápadním břehu plesa vede žlutá turistická značka z Doliny Gąsienicové na sedlo Krzyżne. K plesu se lze dostat: po žluté turistické značce od Murowance (1:10 hodiny). Poznámky Literatura Tatry Vysoké, Západné, Belianske : Podrobný turistický atlas. [s.l.]: BB kart, 2005. 144 s. ISBN 83-87873-86-1. (slovensky) BALÁŽ, Erik, a kol. Tatry: příroda. Praha: Baset, 2010. 648 s. ISBN 978-80-7340-114-6. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Czerwony Staw Pańszczycki na Wikimedia Commons (polsky) Wielka Encyklopedia Tatrzańska, Czerwony Staw Pańszczycki
Czerwony Staw Pańszczycki

Der Czerwony Staw Pańszczycki in Polen ist ein Gletschersee in der östlichen Dolina Pańszczycy (Pańszczyca-Tal) in der Hohen Tatra. Er befindet sich in der Gemeinde Poronin. Ein markierter Wanderweg führt zum See. Das Wasser des Sees fließt größtenteils unterirdisch über den Pańszczycki Potok ab. Bei niedrigem Wasserstand teilt sich der See. Weblinks Quellen Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin, Wyd. Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25000, Warszawa, 2005/06, Polkart ISBN 83-87873-26-8.
Czerwony Staw Pańszczycki

Czerwony Staw Pańszczycki lub po prostu Czerwony Staw – jeziorko tatrzańskie położone na wysokości 1654 m w dolinie Pańszczycy. Powierzchnia jeziora wynosi ok. 0,3 ha (długość 108 m, szerokość 46 m), głębokość 0,9 m. Przy niskich stanach wód jezioro dzieli się na dwa mniejsze, a czasem nawet zanika całkowicie. Jego nazwa ma związek z sinicą Pleurocapsa aurantica, barwiącą na brunatno-czerwony kolor kamienie leżące w pobliżu i na dnie stawu. Dawniej (w XIX wieku) Czerwony Staw nazywano Zielonym Stawem. Szlaki turystyczne Czasy przejścia podane na podstawie mapy: wzdłuż południowo-zachodniego brzegu przebiega żółty szlak turystyczny z Doliny Gąsienicowej na przełęcz Krzyżne. Około 500 m przed stawem ze szlakiem tym łączy się czarny szlak łącznikowy. Czas przejścia z Murowańca do złączenia szlaków: 1 h, ↓ 50 min Czas przejścia od złączenia szlaków obok stawu na Krzyżne: 1:45 h, ↓ 1:15 h Przypisy
Młynkowska Rzeka

Młynkowska Rzeka – rzeka, lewy dopływ Drzewiczki o długości 22,08 km. Wypływa z lasów koneckich w okolicach wsi Boków i kieruje się na południe, po czym gwałtownie zmienia kierunek na zachodni. Dalej płynie przez miejscowości: Piasek, Stara Kuźnica i Młynek Nieświński. W dolnym biegu przyjmuje dwa lewe dopływy: w okolicach miejscowości Kornica Czystą, a następnie, na zachód od wsi Bębnów, Gracuśną. Dalej płynie w kierunku północnym i w okolicach wsi Ruda Białaczowska wpada do Drzewiczki. Zobacz też Rzeki Polski Przypisy
Dauby

Dauby (Dubno, niem. Duben See) – płytkie jezioro położone między wsiami: Boreczno, Duba i Mozgowo, znajdujące się w systemie Kanału Iławskiego, w sąsiedztwie Jezioraka. Długość linii brzegowej wynosi 4500 m. Do jeziora w części północnej i zachodniej wpadają dwa niewielkie strumienie, w części wschodniej - Kanał Iławski. W części południowej wypływa Kanał Elbląski, niosący wody do jeziora Jeziorak. Jezioro Dauby należy do systemu jezior zachodniego odgałęzienia Kanału Elbląskiego. Wśród roślinności wodnej dominuje rdestnica połyskująca, występuje tu leszcz, szczupak, sandacz, węgorz. Według Leydinga jezioro miało powierzchnię 72,83 ha Dauba (niem. Wagarthfliess) – strumyk łączący jeziora Wajgart i Dauby. Przypisy Bibliografia "Jeziora okolic Olsztyna. Przewodnik wędkarski, cz. 2" IRŚ, Olsztyn 1997 Gustaw Leyding "Nazwy Fizjograficzne", W: "Morąg - z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn 1973
Gmach Domu Bankowego Wilhelma Landaua w Warszawie

Gmach Domu Bankowego Wilhelma Landaua – zabytkowy budynek znajdujący się przy ul. Senatorskiej 38 w Warszawie. Jeden z najlepiej zachowanych w mieście obiektów w stylu secesyjnym. Opis Budynek, zaprojektowany przez Stanisława Grochowicza i Gustawa Landaua-Gutentegera, został wzniesiony w latach 1904–1906. Spadkobiercom właściciela banku Wilhelma Landaua (zmarłego w 1899) zależało na dobrym usytuowaniu części wejściowej i hali kasowej, dobrym oświetleniu pomieszczeń naturalnym światłem, zapewnieniu jak najlepszych warunków, zarówno dla obsługi klientów, jak i dla pracującego w nim personelu, a także nowoczesnym rozwiązaniu pomieszczeń skarbcowych. Gmach posiada liczne elementy na zewnątrz z okresu secesji oraz wnętrze w tymże stylu, które udało się zachować mimo wielu remontów i akcji renowacyjnych. Widać to np. po: posadzce z motywem liścia klonu, sztukatorskiej oprawie okien, meblach, boazerii, barierach ozdobionych kwiatami o wąskich, wiotkich łodygach. Bank Landaua funkcjonował w tym miejscu do 1925 roku, następnie w budynku mieścił się Polski Bank Przemysłowy. Podczas II wojny światowej budynek był wykorzystywany na potrzeby Szpitala Maltańskiego, mieszczącego się w sąsiadującym z budynkiem pałacu Mniszchów. W skarbcu banku urządzono salę operacyjną i magazyn, a na pierwszym piętrze znajdowała się apteka. Mieszkali w nim także pracownicy Sanitarnej Pomocniczej Służby Przeciwlotniczej, którzy m.in. pomagali w szpitalu jako sanitariusze. Budynek przetrwał wojnę bez większych strat (m.in. zniszczony świetlik w hali kasowej), jednak po 1945 została pozbawiona efektownej kopuły wieńczącej główne wejście do budynku. Po wojnie zmieniono numerację budynku z 42 na 38. Po 1945 roku w gmachu mieściły się m.in. Stołeczny Ośrodek Propagandy Partyjnej, ośrodek języka rosyjskiego prowadzony przez Państwowy Instytut Języka Rosyjskiego im. A.S. Puszkina oraz Instytut Francuski (1994−2009). W latach 50. na bocznej ścianie budynku umieszczono tablicę projektu Karola Tchorka upamiętniającą egzekucje Polaków z 7 i 14 sierpnia 1944. W 1984 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków. W latach 2015–2018 budynek był siedzibą Parku Miniatur Województwa Mazowieckiego. Zobacz też Filia banku Landaua w Łodzi Galeria Przypisy Bibliografia Jerzy S. Majewski, Elegancka Warszawa, gazeta.pl, 18 kwietnia 2008 (dostęp: 30 lipca 2016)
Dawny Skład Solny w Krakowie

Skład Solny – XVIII-wieczny magazyn solny znajdujący się w Krakowie obok dawnego Portu Solnego przy ul. Na Zjeździe 8, w Podgórzu na Zabłociu. Historia obiektu Obiekt znajduje się na dawnym XIII-wiecznym, a zarazem najstarszym trakcie solnym z Wieliczki w kierunku południowym, wiodącym przez Nowy Targ i Czarny Dunajec. Pod koniec XVI wieku Wisłą spławiano około jednej trzeciej sprzedanej w Polsce soli, stąd położenie obiektu pod Krakowem było strategiczne. Budynek wzniesiono w 1787. Początkowo mieścił się tutaj skład kazimierski portu załadunkowego dla soli wielickiej. Następnie urządzono tutaj skład solny, a po jego likwidacji w drugiej połowie XIX wieku w obiekcie działały koszary wojskowe. Współczesność Od lat 90. w dawnym Składzie Solnym mieszczą się pracownie artystyczne, studia produkcji muzycznej, centra sztuki i zakłady rzemieślnicze. Funkcjonują tu m.in. galeria Skład Solny Stanisława Koby i Marii Wasilewskiej, kolektyw Siostry Rzeki oraz Centrum Sztuki Współczesnej Wiewiórka założone przez Cecylię Malik i Bartolomeo Koczenasza. Rokrocznie odbywają się tam liczne wystawy, warsztaty i wydarzenia związane z krakowskim tygodniem sztuki Krakers. W roku 2019 w CSW Wiewiórka odbyła się wystawa pt. „Sól Zabłocia’’. Była to subiektywna opowieść o historii pracowni artystycznych na krakowskim Zabłociu, w której wzięło udział 29 artystów dawniej posiadających swoje pracownie na Zabłociu. Wystawa zdobyła pierwszą nagrodę w czasie Krakowskiego Tygodnia Sztuki Krakers. Przypisy Bibliografia A. Agaciak, Muzeum soli i Podgórza, „Polska” - „Gazeta Krakowska”, 18 grudnia 2007
Dawny kościół ewangelicki w Kościanie

Dawny kościół ewangelicki w Kościanie znajdował się przy ulicy Wały Żegockiego. Historia Świątynia została wzniesiona w miejsce starego kościoła parafialnego pod wezwaniem Pana Jezusa pochodzącego z 1666. W 1832 świątynia za sprawą króla pruskiego została przekazana ewangelikom, którzy rozebrali ją w roku 1842 i w 1846 z uzyskanej cegły, przy pomocy finansowej prezydenta Prowincji Poznańskiej Eduarda von Flottwella, postawili w jej miejsce własny kościół. Poświęcenie nowej świątyni miało miejsce 15 października 1846 przez biskupa D. Feymarka. Kościół i jego parafia skupiała wokół siebie 1400 wiernych zamieszkałych w 32 miejscowościach. W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii należącej do superintendentury Leszno Ewangelickiego Kościoła Unijnego. Po II wojnie światowej ewangelicy opuścili Kościan a ich budynek popadł w ruinę. W latach 70. został przebudowany i zaadaptowany na siedzibę Miejskiej Biblioteki Publicznej. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcie kościoła ewangelickiego w Kościanie z 1917 roku
Dawny kościół i klasztor benedyktynek w Legnicy

Zespół poklasztorny benedyktynek w Legnicy – benedyktyński klasztor i kościół św. Maurycego w Legnicy. Bolesław II Rogatka w roku 1277 ufundował klasztor dominikanów i kościół Świętego Krzyża. Zespół ten po pożarze w 1291 roku został odbudowany. W kościele znajdował się grób fundatora. W roku 1526 klasztor przejęły benedyktynki. Zakonnice w latach 1700–1723 wzniosły na miejscu starego założenia zespół zachowany do dzisiaj, tj. klasztor i kościół św. Maurycego. Po sekularyzacji zakonu w roku 1810 klasztor zaadaptowano na szkołę, a kościół przebudowano, dzieląc go stropem na dwie kondygnacje. Do dzisiaj zespół ten, przebudowany gruntownie w roku 1888, zachował reprezentacyjny barokowy charakter. Od 1967 r. w dawnych zabudowaniach klasztornych kształcą się uczniowie I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki. Bibliografia Gumiński T., Legnica i okolice. Przewodnik, Legnica 1993, s. 28.
Ratusz gminy Dąbrówka Mała

Budynek dawnego Urzędu Gminy Dąbrówka Mała (popularnie nazywany ratuszem) − budynek zlokalizowany przy ul. gen. Henryka Le Ronda 16 w dzielnicy Katowic − Dąbrówce Małej. Historia Ratusz najprawdopodobniej wzniesiono około 1907, choć w dokumentach Urzędu Miasta pojawiają się także daty 1910 i 1912. Budynek wzniesiono w stylu eklektyzmu z elementami modernistyczno-secesyjnymi. We wnętrzu znajduje się sklepienie krzyżowe oraz dwubiegowa klatka schodowa. Obiekt wieńczy wieżyczka. Budynek wpisano do rejestru zabytków 11 grudnia 2000 (nr rej.: A/43/00), granice ochrony obejmują cały obiekt. Obiekt służył za ratusz do 1951, kiedy to gminę włączono do miasta Szopienice. W latach 50. XX wieku znajdował się tu sąd. Obecnie w budynku swoją siedzibę ma przychodnia lekarska. W okresie międzywojennym przed gmachem istniała płyta upamiętniająca powstańców śląskich, która została usunięta w 1939 przez władze niemieckie. Przypisy Bibliografia Michał Bulsa, Grzegorz Grzegorek, Beata Witaszczyk: Domy i gmachy Katowic. Katowice: Prasa i Książka, 2013, s. 102-103. ISBN 978-83-63780-00-5. (pol.).
Dawny ratusz w Gorzowie Wielkopolskim

Dawny ratusz w Gorzowie Wielkopolskim – mieści się przy ulicy Obotryckiej 16. Obecnie nieużytkowany, przewidziany do rozbudowy i adaptacji na potrzeby Urzędu Miasta. Budynek był budowany od 2 lipca 1923 roku do 7 października 1924 roku. Jednym z powodów budowy mógłby być m.in. pożar starego ratusza w dniu 18 października 1919, który spowodował znaczne szkody materialne. Na niskim parterze nowo wybudowanej budowli został umieszczone: magazyn papieru, drukarnia i introligatornia. Na wysokim parterze zostały umieszczone biuro meldunkowe z obszerną salą dla petentów oraz kancelaria i pokoje z maszynami do pisania. Na pierwszym piętrze zostały umieszczone gabinety nadburmistrza, burmistrza, dyrektora biura, pokoje dla referentów, straży i wydziału policji kryminalnej. Na drugim piętrze, po stronie zachodniej, zostały umieszczone sala posiedzeń rady miejskiej z garderobą oraz pokoje referentów i stenotypistek. Na poddaszu zostały umieszczone biura płac, pokój referenta i siły pomocniczej. Gmach nowego ratusza został połączony z budynkiem dawnego sierocińca, wybudowanego w latach 1823–1824. Po zajęciu miasta przez armię sowiecką w styczniu 1945 roku w budynku ratusza do 1946 roku miała siedzibę wojenna komendantura miasta pułkownika Josifa Draguna. W latach 1953–1956 budynek był siedzibą miejscowego Urzędu Bezpieczeństwa. W późniejszym czasie gmach przejęła Milicja dla potrzeb Miejskiej Komendy Milicji. Po upadku komunizmu na przełomie lat 80. i 90. gmach był w dyspozycji Policji Państwowej dla potrzeb Miejskiej Komendy Policji. Nowym przeznaczeniem gmachu ma być, zgodnie z pierwotną funkcją, siedziba władz miejskich. Gmach dawnego ratusza mieści się w południowo-wschodniej części Starego Miasta, usytuowany jest na nieregularnej działce budowlanej, na łuku po północno-wschodniej stronie skrzyżowania ulic Obotryckiej i Zbigniewa Herberta. Budowla posiada zwartą, masywną bryłę w kształcie prostopadłościanu, pokrytego wysokim dachem. W sensie formalnym jest to budowla o czterech kondygnacjach, podpiwniczona, pokryta wysokim, asymetrycznym dachem dwuspadowym z użytkowym strychem. Kondygnacje budowli mają obszerny korytarz na osi, z którego jest dostęp do pokojów biurowo-administracyjnych. Poszczególne kondygnacje są połączone z budynkiem dawnego sierocińca, przylegającego do budynku ratusza od zachodu. W drugiej kondygnacji nad wejściem z klatki schodowej na korytarz znajduje się wykonany z mozaiki w polu zamkniętym półkoliście herb miasta: czerwony orzeł brandenburski na białym tle z zielonymi koniczynami w szponach. W trzeciej kondygnacji umieszczony jest pokój nadburmistrza i burmistrza oraz pokój dla straży. W czwartej kondygnacji, od zachodu, znajduje się pomieszczenie posiedzeń rady miejskiej. Galeria Bibliografia Informacje o ratuszu
Dekanat Ożarów

Dekanat Ożarów – jeden z 25 dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji sandomierskiej. Parafie W skład dekanatu wchodzi 11 parafii: parafia św. Apostołów Piotra i Pawła – Bidziny parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – Ćmielów parafia św. Wojciecha – Gliniany parafia św. Anny – Janików parafia św. Stanisława – Ożarów parafia Przemienienia Pańskiego – Przybysławice parafia Zaślubin Najświętszej Maryi Panny – Ruda Kościelna parafia św. Barbary – Słupia Nadbrzeżna parafia św. Małgorzaty – Sobótka parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus – Stodoły parafia św. Wojciecha – Wojciechowice Historia 19 kwietnia 2016, w wyniku reorganizacji dekanatów diecezji sandomierskiej, bp Krzysztof Nitkiewicz wyłączył z dekanatu Ożarów parafię św. Katarzyny w Łukawie, którą włączył do dekanatu Sandomierz. Sąsiednie dekanaty Lipsko (diec. radomska), Opatów, Opole Lubelskie (archidiec. lubelska), Ostrowiec Świętokrzyski, Sandomierz, Sienno (diec. radomska), Zawichost. Przypisy Linki zewnętrzne Dekanat na stronie diecezji sandomierskiej
Dekanat Paczków

Dekanat Paczków – dekanat rzymskokatolickiej diecezji opolskiej. W skład dekanatu wchodzi 9 parafii: parafia św. Marii Magdaleny → Dziewiętlice parafia św. Mikołaja → Gościce parafia św. Jerzego → Kamienica parafia św. Marcina Biskupa → Lipniki parafia św. Anny → Maciejowice parafia św. Jana Ewangelisty → Paczków parafia Wszystkich Świętych → Stary Paczków parafia św. Jadwigi → Trzeboszowice parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej → Ujeździec Linki zewnętrzne Lista parafii dekanatu paczkowskiego na stronie diecezji opolskiej
Dekanat Żerków

Dekanat Żerków – jeden z 33 dekanatów w rzymskokatolickiej diecezji kaliskiej. Parafie W skład dekanatu wchodzi 7 parafii: parafia św. Jana Chrzciciela – Brzóstków parafia Wszystkich Świętych – Kretków parafia św. Andrzeja Boboli – Lubinia Mała parafia św. Wojciecha i Matki Kościoła – Pogorzelica parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa – Wieczyn parafia św. Wojciecha Biskupa – Wilkowyja parafia św. Stanisława – Żerków Sąsiednie dekanaty Czermin, Jarocin, Miłosław (archidiec. gnieźnieńska), Nowe Miasto nad Wartą (archidiec. poznańska), Zagórów (archidiec. gnieźnieńska) Przypisy Bibliografia Informacja na stronie Diecezji kaliskiej