ORP Wicher (1950)

ORP Wicher (II) – polski niszczyciel radzieckiego projektu 30bis (typu Smiełyj / ozn. NATO Skoryi), w służbie polskiej Marynarki Wojennej w latach 1958–1974. Był drugim okrętem o tej nazwie, po niszczycielu z 1930. Historia Zbudowany w stoczni im. A.A. Żdanowa w Leningradzie pod numerem stoczniowym S-603. Stępkę położono 30 marca 1949 roku, a okręt wodowano 26 września 1950 roku. Do radzieckiej służby wszedł 28 stycznia 1951 pod nazwą „Skoryj”. 29 czerwca 1958 roku został przekazany Polskiej Marynarce Wojennej przez ZSRR – najpierw wydzierżawiony, a w 1965 roku odkupiony. Wchodził w skład 7 Dywizjonu Niszczycieli na Oksywiu. Brał udział w wizytach kurtuazyjnych, m.in. w Portsmouth. W 1968 roku odwiedził aż trzy porty: Rostock, Rotterdam i Helsinki. Od 1970 roku używano go w charakterze bazy pływającej dla 9. Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu. Wycofany ostatecznie ze służby pod koniec 1974 roku, został pozbawiony uzbrojenia i wyposażenia, a następnie zatopiony w pobliżu portu na Helu jako element falochronu. Kolejno nosił numery burtowe: 54 i (od 1960 roku) 274. Ciekawostką jest, że okręt został zbudowany wyłącznie przez kobiety - w jego dokumentacji stoczniowej widnieją wyłącznie podpisy kobiet. Polskie niszczyciele tego typu: ORP „Grom” – ORP „Wicher” Wizyty zagraniczne: 1959 – Brest 1960 – Portsmouth, Rostock, Leningrad 1965 – Helsinki 1967 – Edynburg, Sztokholm 1968 – Helsinki, Rotterdam, Rostock Dowódcy: 1958-1961: kpt. mar. Henryk Koryciński 1961-1965: kmdr ppor. Andrzej Ujazdowski 1965-1969: kmdr ppor. mar. Tadeusz Moskwa 1969-1970: kmdr ppor. Józef Wołczyński 1970-1974: kmdr ppor. Tadeusz Pabiś Dane techniczne Wyporność: standardowa – 2240 t maksymalna – 3181 t Wymiary: długość całkowita – 121,5 m szerokość 12 m zanurzenie 4,2 m Napęd: 2 zespoły turbin parowych systemu Parsonsa z przekładnią o mocy łącznej 60 000 KM, cztery kotły główne i 1 kocioł pomocniczy, max. spalanie kotła głównego 7 ton mazutu na godzinę, a kotła pomocniczego 2 tony mazutu na godzinę. Zapas paliwa wynosił 744 tony; okręt zabierał też 40 ton ropy naftowej, która służyła do napędu agregatów prądotwórczych. 2 śruby o średnicy 3,14 m każda. Prędkość maksymalna 36 węzłów Zasięg: 3900 Mm przy 13 w. Załoga: 260 ludzi (inne dane 218) Uzbrojenie 4 działa 130 mm w dwóch, zamkniętych, dwudziałowych wieżach typu B-2ŁM (2 x II) długość lufy 50 kalibrów (L/50) 2 działa plot. 85 mm L/52 w zamkniętej, dwudziałowej wieży na rufie typu 92-K (1 x II) 7 automatycznych działek plot. 37 mm L/73,5 na pojedynczych podstawach 70-K (7 x I) 10 wyrzutni torpedowych 533 mm w dwóch obrotowych aparatach (2 x V) 2 podpokładowe wyrzutnie bomb głębinowych 2 miotacze bomb głębinowych 2 tory minowe (możliwość zabrania 67 min) Zachowane elementy od 2010 r. w Muzeum Obrony Wybrzeża w Helu (przy szosie, na parkingu Muzeum) wirnik turbiny parowej (zdjęcie) Muzeum MW w Gdyni wieża artylerii głównej 130 mm wieża dział przeciwlotniczych 85 mm aparat torpedowy stanowisko kierowania ogniem wrak ORP „Wicher” (1949) pocięty na złom. Resztka kadłuba (denna) zatopiona na płytkiej wodzie poza molem Portu Wojennego w Helu, jako falochron od strony Juraty. Plany i modele Plany Modelarskie nr 126 z 1985 i 150 z 1989. Zobacz też pierwszy okręt o tej nazwie Przypisy Bibliografia Robert Rochowicz. Spadkobiercy wojennych tradycji. „Morze”. Nr 10/2017. III (25), październik 2017. Warszawa. ISSN 2543-5469.