NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Rocha w Postękalicach

Kościół pw. św. Rocha – zabytkowy drewniany kościół katolicki znajdujący się w Postękalicach w powiecie bełchatowskim, w województwie łódzkim. Jest kościołem filialnym w parafii Przenajświętszej Trójcy w Bogdanowie dekanacie rozprzańskim w archidiecezji częstochowskiej. Historia Drewniany kościół św. Rocha w Postękalicach wybudowany został w 1737, w miejscu świątyni z 1597 (fundator Krzysztof Postękalski), która spłonęła w samym 1737 roku. Ulokowany jest na niewielkim wzniesieniu, wokół kościółka znajduje się cmentarz, całość otoczona murem z kamieni i cegły. W pobliżu znajduje się zabytkowy park dworski. Architektura i wyposażenie Kościół jest orientowany, drewniany, wybudowany w konstrukcji zrębowej, oszalowany deskami. Nawa kościoła wykonana jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, z prezbiterium węższym, prostokątnym wielobocznie zamkniętym, które jest wydzielone poprzez lekkie podwyższenie podłogi. Strop nad prezbiterium łukowy (storczykowe wiązania dachowe), nad częścią nawową płaski. Dach nad nawą dwuspadowy, nad prezbiterium wielospadowy, kryty drewnianym gontem. Dobudowana w 1922 wieża, pochodzi z rozebranego kościoła w Bogdanowie. Kościół jest bogato wyposażony: Ołtarz główny(XVII) z obrazem Zaśnięcie Matki Boskiej i drewnianymi polichromowanymi rzeźbami św. Jana Nepomucena i św.Kazimierza. Ołtarz boczny z lewej strony (płn.) z obrazem Ukrzyżowanie (2 poł. XVIII w.) Ołtarz boczny z prawej strony (płd.) z obrazem przedstawiającym świętych Grzegorza, Rocha i Sebastiana. Drewniana chrzcielnica w kształcie stojącego anioła. Belka z datą budowy kościoła (1737) ozdobiona krucyfiksem. Na ścianach bocznych prezbiterium dobrze zachowana polichromia. W wieży kościelnej zabytkowy dzwon z brązu (XVIII w) z napisem Joan Waigner Cracoviae AD 1752. Obelisk nagrobny Ignacego Tymowskiego (1759-1820) z „marmuru kieleckiego”. W latach 1999–2010 kościół był kilkakrotnie remontowany m.in. zmieniono pokrycie dachu, odnowiono wieżę, więźbę dachową, wymieniono drewnianą podłogę oraz zamontowano czujniki przeciwpożarowe. Bibliografia rejestr zabytków Strona Parafii (wersja archiwalna)
St. Marien (Greifenberg)

Die römisch-katholische Kirche St. Marien (polnisch Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny) in Greifenberg in Pommern, heute Gryfice in der Woiwodschaft Westpommern Polens, stammt aus der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Geschichte Vermutlich wurde im ausgehenden 13. Jahrhundert mit dem Bau des Hohen Chors begonnen, das Langhaus folgte später und der Turm wohl im 14. Jahrhundert. Das mittelalterliche Aussehen lässt sich aus einer Lubinschen Zeichnung erschließen. Damals trug der Turm offenbar ein zur Achse der Kirche querstehendes Satteldach. Im Zuge der Reformation im Herzogtum Pommern wurde die Kirche 1536 evangelisch. Durch den großen Brand von 1658 wurde sie weitgehend zerstört, nur Umfassungsmauern und Arkadenpfeiler verblieben. Bis 1668 war die Kirche vollständig wiederhergestellt. Das Äußere der Kirche wurde 1870 neugotisch umgestaltet, dann folgte 1909 bis 1913 ein umfassender Ausbau und Dacherneuerung. Nach der Flucht und Vertreibung der deutschen Bevölkerung am Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Kirche von der römisch-katholischen Kirche übernommen. Bauwerk Die Kirche ist eines der frühen und herausragenden Beispiele einer Hallenkirche mit einschiffig geradlinig geschlossenem Chor in der Region. Die dem Chor wie dem Langhaus seit dem Brand von 1658 fehlenden Gewölbe, von denen nur am Kämpfer bruchstückhafte Stücke erhalten sind, sind beim Ausbau von 1909 bis 1913 wieder eingezogen worden. Das Mittelschiff hat vier rechteckige Joche, während die Seitenschiffe annähernd quadratische Joche haben. Schlanke achteckige Pfeiler mit mehreckig geformten Diensten reich profilierte Arkadenbögen. Der Chor ist dreijochig. Der quadratische Turm steht in der Mittelachse im Westen. Die Chorwände sind unterhalb der Fenster durch spitzbogige Blenden gegliedert, während die Seitenschiffswände rundbogige Blenden haben. Am Langhaus ist an der Nordseite ein Plattenfries aus Rosetten, an der Südseite aus Weinblättern und Trauben. An den vorspringenden Westecken des Langhauses stehen achtseitige Treppentürmchen ähnlich wie an der Marienkirche in Pasewalk. Der Turm, dessen Sockel aus großen behauenen Granitfindlingen hergestellt ist, hat an der Nord- und Südseite vermauerte Portale. Eigentümlich ist der auf dem Kaffgesims angeordnete Schmuck aus 10 kleinen Terrakotten, die teils menschliche Figuren darstellen. Der Schmuck der Chorstrebepfeiler ist vergleichbar mit dem der Pfarrkirche in Pyritz, während der vegetabile Fries an den Seitenschiffswänden eine sehr enge Analogie beim Chor der Stettiner Franziskanerkirche hat. Ausstattung Der Barockaltar mit Figuren aus Marmor und Alabaster stammt von Meisters Stockmann. Die Kanzel ist mit Barockschnitzereien geschmückt. Literatur Jaroslaw Jarzewicz: Hinterpommern und Neumark. In: Mittelalterliche Architektur in Polen. Romanische und gotische Baukunst zwischen Oder und Weichsel. 2015, S. 724–857. Hugo Lemcke: Die Baudenkmäler der Provinz Pommern. 2: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin. 3, 11: Der Kreis Greifenberg. Stettin 1914. Weblinks
Kościół Świętej Rodziny w Kępie

Kościół pw. Świętej Rodziny w Kępie – zabytkowy, neogotycki kościół należący do dekanatu Wałcz, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, we wsi Kępa, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Kościół filialny erygowanej w XIX wieku parafii pw. Trójcy Świętej w Róży Wielkiej. Wzniesiony w neogotyckim stylu w drugiej połowie XIX wieku jako kościół ewangelicki. Poświęcenie miało miejsce 12 stycznia 1958 roku. Wyposażenie Budowla murowana, jednonawowa, z jednym ołtarzem głównym, przedstawiającym Świętą Rodzinę oraz dwoma bocznymi, z obrazami Jezu ufam Tobie i Matki Boskiej Częstochowskiej. Otoczenie Przy kościele mieści się stary, niemiecki cmentarz. Przypisy Linki zewnętrzne Zdjęcia kościoła pw. Świętej Rodziny w Kępie
Kościół Świętej Trójcy w Kaszewicach

Kościół pw. Świętej Trójcy – zabytkowy, drewniany, modrzewiowy kościół katolicki znajdujący się w Kaszewicach w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Kluki. Jest kościołem pw. Świętej Trójcy w parafii Kaszewice w dekanacie szczercowskim, archidiecezji łódzkiej. Świątynia znajduje się w centrum miejscowości, otoczona jest kamienno-ceglanym murem i położona wśród starych drzew. Historia i wyposażenie Modrzewiowy kościół pw. św. Trójcy został wybudowany w 1612. Fundatorem świątyni był Mikołaj Koniecpolski herbu Pobóg, sędzia ziemski sieradzki, ówczesny właściciel dóbr kaszewickich. Była to forma pokuty za porzucenie stanu duchownego. Akt fundacyjny kościoła wpisano do ksiąg grodzkich w 1618. W 1725 Kacper Cieński (syn Marcina i Jadwigi z Koniecpolskich) dobudował do kaszewickiego kościoła modrzewiową kaplicę poświęconą ku czci Matki Boskiej. Do 1862 był kościołem filialnym parafii Parzno, w roku tym erygowano parafię Kaszewice. Świątynia przeszła gruntowną renowację w 1931. Wnętrze kościoła jest bogato wyposażone: ołtarz główny drewniany malowany i pozłacany, wykonany w latach 1614–1615, z obrazem Świętej Trójcy (XIX w). dwa ołtarze boczne, przy południowej ścianie nawy pw. św. Izydora ufundowany w 1718, na północnej ścianie pw. św. Antoniego Padewskiego z 1731. ołtarz w kaplicy Matki Boskiej z obrazem z 1862 i Chrystusem Boleściwym, obrazem datowanym na XVII w. oraz tryptykiem pochodzącym z 2-połowy XVI. późnobarokowa, bogato zdobiona ambona z XVIII w. Ponadto w kościele znajduje się kilka cennych rzeźb: św. Jan Ewangelista – drewniana figurka z XV w. Chrystus Zmartwychwstały – drewniana rzeźba z XVI w. św. Wacław Czeski – figurka drewniana pochodzącą z połowy XVIII w. W południowo-wschodniej części ogrodzenia kościoła znajduje się murowana dzwonnica z trzema dzwonami, które noszą imiona: Maryja - waga 710 kg, na otoku widnieje napis: Z wiernymi głoszę chwałę Bogu i Radość dzieci Bożych. Antoni - waga 457 kg, z napisem: Budzę serca zabłąkanych i ukazuję im drogę i cel Izydor - waga 270 kg, z mottem: Wzywam do modlitwy za zmarłych i konających. Nad głównym wejściem, w balustradzie empory umieszczone są zabytkowe, 8-głosowe organy z trakturą mechaniczną wybudowane przez Fabrykę organów St. Krukowski i Syn w 1909 roku. Galeria Przypisy Bibliografia [https://web.archive.org/web/20130424013122/http://trojcasw-kaszewice.pl/ Strona parafii]
Kościół Świętej Trójcy w Winnicy

Zabytkowy kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy znajduje się we wsi Winnica w powiecie pułtuskim w województwie mazowieckim Historia Kościół pod wezwaniem Świętej Trójcy wraz z wieżą dzwonnicy i okalającym go ogrodzeniem wzniesiony został około 1484-1509 roku. Budynek kościoła powstał na przełomie XV i XVI wieku, w stylu gotyckim, w konwencji typowej dla ówczesnej architektury na Mazowszu. Murowany z cegły. Budowniczym był mistrz murarski Jan z Przasnysza. Dachy – dwuspadowe i pulpitowe, kryte dachówką falistą. Od frontu przylega charakterystyczna czworoboczna wieża gotycka. Otwory okienne w nawach i zakrystii zamknięte łukiem koszowym, a w prezbiterium ostrołukowo. Podkreślając walory obiektu zabytkowego jakim jest kościół i jego otoczenie, teren został podświetlony w bardzo nowoczesnym stylu kierując światło od dołu ku górze. W 1944 roku został dość poważnie zdewastowany; odrestaurowano go w 1945 roku. W latach 1985–1990 staraniem ks. Stanisława Strusia, ówczesnego proboszcza, wykonano remonty stropów i dachu oraz malowanie wnętrza kościoła. Długoletnim proboszczem parafii był ks. Feliks Malinowski (1945-1977), jego następcą ks. dr Roman Dworecki (1977-1981), a od roku 1981 do 2010 proboszczem był ks. kanonik Stanisław Struś. Po ks. Strusiu urząd proboszcza objął ks. Zbigniew Paweł Maciejewski. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Parafii Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych w Winnicy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Warszawie (Saska Kępa)

Kościół św. Andrzeja Boboli w Warszawie – zabytkowy rzymskokatolicka świątynia znajdująca się przy ul. Alfreda Nobla 16 na Saskiej Kępie. Jest kościołem parafialnym parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Historia W miejscu obecnego kościoła budowę pierwszej murowanej świątyni rozpoczęto jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Autorem projektu był Piotr Lubiński. 30 kwietnia 1939 w obecności wiernych i prezydenta Stefana Starzyńskiego poświęcenia kamienia węgielnego dokonał abp Stanisław Gall. W momencie wybuchu wojny mury miały już 10 m wysokości, jednak jeszcze w 1939 świątynia uległa zniszczeniu. W kwietniu 1940 wzniesiono kaplicę o charakterze prowizorycznym. Budowę wznowiono w 1946. Autorami zmodyfikowanych projektów byli Józef Łowiński i Jan Bogusławski. 3 października 1952 kościół został wyświęcony przez kard. Stefana Wyszyńskiego, a w 1980 przez niego konsekrowany. W 1979 roku kościół został wpisany został do rejestru zabytków. W świątyni znajdują się m.in. drewniane rzeźby św. Judy Tadeusza i św. Antoniego Padewskiego wykonane przez Tadeusza Świerczka. Na ścianach kościoła umieszczone są tablice pamiątkowe poświęcone: historii kościoła przy ul. Nobla proboszczom parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy żołnierzom III rejonu Obwodu VI Warszawa Praga Armii Krajowej żołnierzom 336 Pułku Piechoty generałowi Stanisławowi Burhardt-Bukackiemu (na tablicy błędnie – jako Burchardt-Bukacki) generałowi Tadeuszowi Kutrzebie majorowi Andrzejowi Górnickiemu porucznikowi Piotrowi Rzepce W czerwcu 2015 na terenie parafialnym ustawiono głaz upamiętniający ks. Jana Twardowskiego – wikariusza w latach 1957–1958. Galeria Przypisy
Kościół św. Marii Magdaleny w Kalinowej

Kościół pod wezwaniem św. Magdaleny w Kalinowej został wybudowany w latach 1465-1466. Budowla murowana. Kościół przebudowano z początkiem XIX wieku. Fundatorem był Jan Zaremba - kasztelan sieradzki. Kościół wybudowany w stylu gotyckim, z cegły w układzie polskim. Przebudowa XIX-wieczna zniekształcająca gotycki charakter budowli. Kościół otoczony jest murem z bramą od zachodu, przy której stoją barokowe rzeźby św. Floriana i św. Jana Nepomucena. Kościół jednonawowy. Prezbiterium dwuprzęsłowe, zamknięte wielobocznie z zakrystią i skarbczykiem od północy. Nawa trójprzęsłowa, szersza i wyższa. W prezbiterium i nawie poziome sklepienia kolebkowe z lunetami pochodzące z okresu przebudowy kościoła w początkach XIX wieku. Tęcza o wykroju ostrołukowym. Chór muzyczny drewniany z początku XIX wieku, wsparty na kolumnach. Kościół oszkarpowany. Okna zatraciły po przebudowie swój gotycki charakter i zakończone są łukiem półkolistym. Dachy dwuspadowe, kryte dachówką. Dwa ołtarze, cztery ławki, ambona, chrzcielnica i prospekt organowy z początku XIX wieku. Dzwonnica późnobarokowa, przekształcona w 1950 roku. W niedalekiej odległości od kościoła dwór obronny, zbudowany około 1630 roku, przez Łubieńskich na miejscu wcześniejszej gotyckiej fortalicji Zarembów.
Kościół św. Karola Boromeusza w Żyrardowie

Kościół pw. św. Karola Boromeusza – najstarszy kościół pierwszej parafii rzymskokatolickiej w Żyrardowie, wzniesiony w 1891 ze środków Karola Dittricha jr. w stylu neogotyckim. Historia Świątynia pw. św. Karola Boromeusza początkowo była kościołem filialnym parafii w Wiskitkach i stanowiła bazę oraz argument za utworzeniem parafii rzymskokatolickiej w Żyrardowie, co miało miejsce w 1898 r.. Karol Dittrich jr. z okazji utworzenia nowej parafii podarował jej kościół na wieczystą własność. Pensję księżom parafii żyrardowskiej tak katolickiej, jak i ewangelickiej płaciła fabryka. Kościół okazał się niewystarczający już w chwili oddania do użytku i pełnił swoją funkcję głównego kościoła katolickiego osady fabrycznej (która aż do 1898 r. podlegała parafii rzymskokatolickiej w pobliskich Wiskitkach, gdzie znajdował się główny kościół tejże parafii) zaledwie do 22 maja 1898 r., a de facto przez kilkanaście lat, do momentu wzniesienia i wykonania wnętrza w stanie surowym zamkniętym kościoła pw. Matki Bożej Pocieszenia w 1903 r., który przejął większość jego zadań. Architektura Kościół zbudowano na planie prostokąta z addycyjnym prezbiterium (także zamkniętym prostokątnie); swoją formą nawiązuje do kościołów halowych; słupy dzielą wnętrze na trzy nawy, z których środkowa jest nieznacznie wyższa; nawy boczne są przykryte stropem drewnianym, natomiast nawa główna posiada także drewniane sklepienie pozorne. Posadzkę ułożono z białych, szarych i czarnych płytek we wzory geometryczne. Kościół posiada trzy ołtarze, z których główny jest poświęcony patronowi i Matce Boskiej Częstochowskiej i został wykonany w stylu neogotyckim; obraz ołtarzowy został namalowany przez Augusta Frinda - nadwornego malarza Dittrichów. Ołtarze boczne zostały poświęcone Chrystusowi Dobremu Pasterzowi oraz Matce Bożej Niepokalanie Poczętej; na chórze znajdują się organy z pracowni braci Rieger (obecny instrument jest rekonstrukcją); kościół uległ zniszczeniu w wyniku pożaru w 1978 (zniszczeniu uległa znaczna część korpusu głównego, czemu sprzyjało zastosowanie drewna w konstrukcji stropu i sklepienia pozornego nawy głównej, mocno uszkodzony został także prospekt organowy), jednak został odbudowany według pierwotnych założeń i bez wprowadzania nowych elementów do wnętrza. Kościół z czerwonej nieotynkowanej cegły nie posiadał nigdy dzwonnicy; niewielki dzwon został zainstalowany w wieżyczce na fasadzie; świątynia jest obiektem orientowanym (prezbiterium po stronie wschodniej), otoczonym ogrodzeniem z końca dziewiętnastego wieku, w obrębie którego zachowały się resztki zabytkowego drzewostanu. W 2008 oczyszczono z nawarstwień brudu pochodzącego z dymu i zanieczyszczeń atmosferycznych część ścian zewnętrznych, w tym fasadę. Przypisy Bibliografia Żyrardów. Praktyczny przewodnik, Agencja Wydawnicza "Radosna Twórczość", Warszawa 2008
Kościół św. Mikołaja w Lubzinie

Kościół św. Mikołaja Biskupa w Lubzinie - kościół rzymskokatolicki w Lubzinie, znajdujący się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Pustków-Osiedle. Historia Historia kościoła sięga początków (XX w.). Podobno pierwszy drewniany i konsekrowany kościół został wzniesiony około 1277 r., o czym wspomina Jan Długosz w swych kronikach. W drugiej połowie XVII w. wybudowano nową świątynię, również z drewniana. Konsekracji dokonał bp krakowski Mikołaj Oborski. Był to kościół pod wezwaniem św. Mikołaja. W roku 1891 wybudowano kaplicę Matki Bożej Różańcowej. Na jej miejscu stoi obecny kościół pw. św. Mikołaja. Wybudowany w latach 1904-1906 dzięki staraniom ks. proboszcza Macieja Miętusa i starej fundacji Józefy Paliszewskiej z 1871 r. Wyposażenie kościoła pochodzi z XIX -XX w. Ołtarz z początku XX, wykonany z drewna przez Wojciecha Samka, Stanisława Brudnego, Walentego Lisieńskiego. W 2010 r. kościół gruntownie odnowiono. Dzwonnica Na dzwonnicy umieszczone są 3 dzwony: największy z nich ma imię Maryja Królowa Polski średni nosi imię św. Wojciech najmniejszy z dzwonów nosi imię św. Stanisław Męczennik Zostały one odlane w 1962 r. w firmie Drożdż-Kubica w Dąbrowie Górniczej. Poświęcenia w 1962 r. dokonał bp Jerzy Ablewicz. Przypisy Bibliografia Parafia pw. św. Mikołaja Biskupa w Lubzinie. lubzina.diecezja.tarnow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-23)]. Informacje na stronie diecezji tarnowskiej Tarnowskiekoscioly.net Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972 S. Łoza, Architekci i budowniczowie w Polsce, Warszawa 1954.
Kościół św. Rozalii na uroczysku Święta Rozalia

Kościół pw. św. Rozalii – kościół filialny parafii św. Szymona i Judy Apostołów w Szelkowie, położony na uroczysku Święta Rozalia, w gminie Rzewnie. Lokalizacja Kościół jest położony w oddali od najbliższych wsi, na uroczysku leśnym. Święta Rozalia to znane na Mazowszu miejsce kultu i pielgrzymek. Historia Kościół drewniany z XVIII w. Pierwszy kościół na uroczysku stanął około 1709 r. Była to kaplica z modrzewiowych bali. W środku, w ołtarzu głównym znajdował się pochodzący z końca XVIII wieku obraz z wizerunkiem św. Rozalii. W 1944 r. XVIII wieczny budynek został zdewastowany i zniszczony przez żołnierzy Armii Czerwonej, którzy drewna z kaplicy używali między innymi na podpałkę w kuchni polowej. Obraz uratował ks. Józef Dołęgowski, który wraz z parafianami przechował obraz przez wojnę. Kościół drewniany z XX w. Staraniem ks. Józefa Gosika w 1946 r. w oparciu o dwa niemieckie baraki zbudowano drugą kaplicę, która została przebudowana w 1957 t. Kościół murowany z XX w. W latach 1991–1995 r. staraniem proboszcza Stanisława Marca zbudowano w św. Rozalii nowy kościół. Nawiązuje on bryłą do poprzedniej kaplicy ale poprzez zastosowany budulec zerwano z tradycją drewnianych, kurpiowskich świątyń. 4 września 1995 r. biskup łomżyński Juliusz Paetz pobłogosławił kościół. 4 września każdego roku w kościele odbywają się uroczystości odpustowe, które przyciągają do Świętej Rozalii znaczne ilości wiernych. Otoczenie W pobliżu kościoła znajdują się 43 (stan na 2006 rok) dęby w wieku ok. 400–500 lat. Oprócz kościoła na uroczysku znajdują się zabudowania leśniczówki, która do 30 grudnia 2010 r. była siedzibą Leśnictwa Rozalia. Przypisy Bibliografia Jarosław Sender: Święta Rozalia z Palermo. Tygodnik Ostrołęcki, 2008-09-07. [dostęp 2017-07-26]. Szelków. Diecezja Łomżyńska. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-25)].
Kościół św. Wojciecha w Uhowie

Kościół pw. św. Wojciecha B.M w Uhowie – kościół parafialny we wsi Uhowo (gmina Łapy), przy ul. Kościelnej 8. W skład zespołu wchodzą: kościół św. Wojciecha, 1914-1919 kostnica, drewniana, 2 poł. XIX w. cmentarz przykościelny z 1753 o powierzchni 0,35 ha. ogrodzenie plebania, 1930 Historia 1753 – zbudowano pierwszy kościół (drewniany) w Uhowie. 1904 – parafianie rozpoczęli starania o pozwolenie na budowę nowego kościoła. Projekt jednowieżowej świątyni w stylu neogotyckim sporządził architekt Romuald Lenczewski. 1914 – po otrzymaniu decyzji zezwalającej na budowę świątyni proboszcz ks. Stanisław Klim rozpoczął roboty budowlane. Na czas wojny budowę przerwano. 1917 – wznowiono budowę pod kierownictwem nowego proboszcza, ks. Adama Abramowicza. 1919 – 15 sierpnia świątynia została poświęcona. 1921 – 8 sierpnia świątynia została konsekrował przez biskupa Jerzego Matulewicza. Po wojnie ze zniszczeń wojennych kościół odbudował ks. Edward Kisiel. Za czasów ks. proboszcza Tadeusza Baluka przeprowadzono generalny remont kościoła. 1997 – 30 grudnia Wojewódzki Konserwatorów Zabytków podjął decyzję o wpisaniu zespołu kościoła parafialnego pw. św. Wojciecha B.M. do rejestru zabytków nieruchomych pod nr rej.: 837 Przypisy Bibliografia Strona parafii św. Wojciecha w Uhowie
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Jabłonnie

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Jabłonnie, w powiecie legionowskim, w województwie mazowieckim. Historia Kościół powstał na potrzeby przebywających letników i dla rosnącej liczby stałych mieszkańców na ziemi ofiarowanej przez hrabiego Maurycego Stanisława Potockiego, według projektu architekta Józefa Sendyńskiego. Rozpoczęcie budowy nastąpiło w 1921 roku, po tym jak został zawiązany Komitet Budowy Kościoła. Budowę świątyni ukończył w drugiej połowie lat 30. ks. Stanisław Skrzeszewski. W 1944 roku ustępujące wojska niemieckie wysadziły kościół, lecz do 1954 roku został odbudowany według projektu architektów Zbigniewa Chwaliboga i Bolesława Gierycha. 19 września 1954 roku bp Wacław Majewski konsekrował świątynię. Zobacz też Jabłonna (powiat legionowski) Przypisy Bibliografia Jacek Szczepański: Powiat legionowski na dawnej pocztówce. Towarzystwo Przyjaciół Legionowa, 2002, s. 21. ISBN 83-901789-9-0. Linki zewnętrzne Strona internetowa Gminy Jabłonna Strona internetowa parafii
Kościół św. Rocha w Lipkowie

Kościół pw. Świętego Rocha w Lipkowie – kościół znajdujący się w Lipkowie w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Stare Babice. Murowany Kościół w stylu klasycystycznym wzniesiono w 1792 roku według projektu Hilarego Szpilowskiego. W latach 1951–1952 odbudowany po zniszczeniach i erygowany pod wezwaniem Świętego Rocha. Historia kościoła pw. Świętego Rocha w Lipkowie 1792 r. – rozpoczęcie budowy kościoła według projektu Hilarego Szpilowskiego z fundacji Jakuba Paschalisa Jakubowicza 1950–1952 – odbudowa kościoła w Lipkowie ze stanu ruiny i erygowanie parafii XX/XXI w. – postępujące zaniedbanie i dewastacja budynku 2011 – wykonano izolację fundamentów kościoła i odtworzono nasyp ziemny wokół nich 2022 – projektowany remont i rozbudowa kościoła doczekały się zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków Zobacz też Lipków Stare Babice Przypisy Bibliografia A. Zalewski: "Szlakiem zabytkowych kościołów w okolicach Warszawy". "Warszawskie Centrum Informacji Turystycznej Agencja Mufa", 1995. Linki zewnętrzne Strona internetowa miejscowości Lipków
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kaliszu

Kościół rektoralny Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Kaliszu – kościół rektorski należący dawniej do zakonu bernardynów, obecnie do jezuitów. Mieści się na początku ulicy Stawiszyńskiej w Kaliszu. Świątynia późnorenesansowa, wzniesiona 1592-1622 z fundacji arcybiskupa Stanisława Karnkowskiego. Budowla jednonawowa z wyposażeniem późnobarokowym i rokokowym z XVIII wieku. Na sklepieniu i ścianach polichromia rokokowa z 3 ćwierci XVIII wieku pędzla ks. W. Żebrowskiego, bernardyna. W nawie po lewej epitafium na blasze Aleksandra Łubieńskiego, sędziego kaliskiego (zmarłego 1735) i dwóch jego żon – Antoniny Wężykówny (zmarłej 1729) i Marianny z Radomickich (zmarłej 1738). W ołtarzu obraz św. Antoniego malowany na tle Poznania, S. Ratajski 1658. Kościół funkcjonuje jako Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego, z uwagi na znajdujący się w nim obraz Jezusa Miłosiernego namalowany według wskazówek ks. Sopoćko, autorstwa prof. Ludomira Sleńdzińskiego. Zobacz też Stefan Dzierżek Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak: Województwo poznańskie. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1967. Linki zewnętrzne Oficjalna strona kościoła Andrzej Drewicz: Przewodniki. Kościół i klasztor pobernardyński. wkaliszu.pl. [dostęp 2015-11-10]. (pol.).