NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Miejskie w Tychach

Muzeum Miejskie w Tychach – muzeum utworzone w listopadzie 2004, a zwiedzającym udostępnione w kwietniu 2005 wraz z pierwszą wystawą „Sto lat z życia miasta. Tychy i tyszanie w XX wieku”. Główna siedziba Muzeum mieści się w budynku Starego Magistratu na placu Wolności 1. W latach 2005 – 2012 siedziba Muzeum mieściła się w zabytkowym budynku dawnej suszarni młóta w kompleksie zabudowań Tyskich Browarów Książęcych, w sąsiedztwie Muzeum Tyskich Browarów Książęcych. W 2012 roku Muzeum zyskało siedzibę główną w budynku po dawnym magistracie przy placu Wolności 1. Sala ekspozycyjna przy ul. Katowickiej 9 pozostawała do dyspozycji Muzeum do końca 2018 roku. Jako Oddział Muzeum powstała Tyska Galeria Sportu, której siedzibę ulokowano na Stadionie Miejskim. Galeria otwarta została 29 lipca 2016 roku wraz z wystawą stałą „Sportowa strona miasta. Historia. Wydarzenia. Mistrzowie”. Jest nie tylko przestrzenią ekspozycyjną, ale także miejscem spotkań mieszkańców miasta z ważnymi dla tyskiego sportu postaciami, centrum edukacji o tyskim sporcie dla dzieci i młodzieży, a przez to miejscem promocji sportowego stylu życia wśród najmłodszych tyszan. Muzeum gromadzi zbiory w czterech działach merytorycznych: Dziale Historii Miasta, Dziale Fotografii, Dziale Sztuki, Dziale Etnologii. Prócz realizacji wystaw czasowych, ekspozycji plenerowych prezentowanych w przestrzeni miasta, oraz wystawy stałej w Tyskiej Galerii Sportu, placówka prowadzi działalność edukacyjną, organizując prelekcje, wykłady autorskie, seminaria, sympozja, oprowadzania kuratorskie, itp. Organizuje spacery zapoznające tyszan z historią miasta i ważnymi dla miasta obiektami, realizuje wycieczki autokarowe. Jest organizatorem odbywającego się od 2007 roku Tyskiego Sympozjum Historycznego. Pracownicy Muzeum prowadzą lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, wycieczki edukacyjne, organizują gry terenowe, warsztaty plastyczne. Realizowane są cykle dodatkowych zajęć w ramach wakacji letnich i ferii zimowych oraz cykle związane z prezentowanymi wystawami. Muzeum prowadzi również działalność wydawniczą. Muzeum Miejskie w Tychach jest laureatem wyróżnienia w Konkursie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na Wydarzenie Muzealne Roku SYBILLA 2006 oraz nagród i wyróżnień w Konkursach Marszałka Województwa Śląskiego za wystawy i projekt edukacyjny realizowane w latach 2007, 2010, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016. Bibliografia Oficjalna strona Muzeum Miejskiego w Tychach
Muzeum Motoryzacji w Bielsku-Białej

Muzeum Motoryzacji w Bielsku-Białej – placówka muzealna prowadzona przez Automobilklub Beskidzki, gromadząca zabytkowe samochody i motocykle. Znajduje się w Bielsku-Białej, przy ul. Kazimierza Wielkiego 1. Muzeum zostało założone 11 listopada 2006 r. z inicjatywy Jacka Balickiego, wiceprezesa Automobilklubu Beskidzkiego ds. pojazdów zabytkowych, który stał się jego dyrektorem. Eksponaty umieszczono w zaadaptowanych halach dawnej przetwórni owoców. Obecnie w muzeum znajduje się dziewięć pojazdów: Citroën 2CV z 1982 r. Mercedes-Benz 170V sedan z 1938 r. Mercedes-Benz 170V cabrio b z 1938 r. Mercedes-Benz W111 z 1964 r. Opel z 1934 r. Opel Super 6 (podwozie szkoleniowe) z 1938 r. Syrena 105 z 1982 r. Volvo P 210 Duett z 1964 r. WFM M06 z 1960 r. W planach jest dalsze poszerzanie ekspozycji. Muzeum jest otwarte w każdą sobotę między 11.00 a 16.00. Za zwiedzanie pobierane są wolne datki przeznaczane na jego utrzymanie. Zobacz też Muzeum Motoryzacji w Poznaniu Muzeum Motoryzacji i Techniki w Białymstoku Prywatne Muzeum Motoryzacji i Techniki w Otrębusach Linki zewnętrzne Strona Automobilklubu Beskidzkiego Galeria pojazdów zgromadzonych w Muzeum Motoryzacji Wirtualna panorama wnętrza muzeum
National Museum of Agriculture in Szreniawa

The National Museum of Agriculture in Szreniawa (Polish: Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, full name: National Museum of Agriculture and Agricultural-Food Industry in Szreniawa) is a museum whose main site is in the village of Szreniawa, south of Poznań in western Poland. It was founded in 1964, and gained the status of National Museum in 1975. It has many open-air exhibits, including examples of agricultural tools and machinery, beehives, and other historical objects. Apart from its central site at Szreniawa, the museum also incorporates five branches: the Museum of Milling and Water Equipment at Jaracz, the Museum of Natural Environment and Hunting at Uzarzewo, the Museum of Bee-keeping in Swarzędz, the Museum of Basketry and Hop Growing in Nowy Tomyśl, and the Museum of Meat Production in Sielinko. External links Museum website (English)
Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie

Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie – wielooddziałowe muzeum zlokalizowane w Szreniawie (powiat poznański). Historia Powstało w 1964 r. pod nazwą Muzeum Rolnictwa. Status muzeum narodowego uzyskało w 1975 r. Nazwę Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie otrzymało Zarządzeniem nr 20 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 4 marca 1986. Nadzór naczelny nad Muzeum sprawował Minister Kultury i Sztuki, a nadzór bezpośredni Minister Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej. 28 grudnia 1998 decyzją Ministra Kultury i Sztuki Muzeum w Szreniawie zostało wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów. Muzeum w Szreniawie jest członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Muzeów Rolniczych (AIMA) oraz Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Muzeów (ICOM). W 2012 r. w Muzeum odbyła się V Międzynarodowa Konferencja Konserwatorska. W 2014 r. wyróżnione statuetką „Dobosz Powstania Wielkopolskiego”, przyznawaną przez Zarząd Główny Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919. W 2020 r. placówka zdobyła tytuł Lidera Turystyki w konkursie czasopisma Życie Regionów i Zgromadzenia Forum Ekspertów. Muzeum gromadzi, opracowuje i udostępnia zabytki dotyczące dziejów wsi polskiej, rolnictwa i przemysłu rolno-spożywczego z terenu Polski. Muzeum zgromadziło ponad 20 tysięcy obiektów muzealnych. Jest jedynym tej rangi muzeum rolnictwa w Polsce i jednym z nielicznych i największych w Europie. Wystawy stałe Oddziały Obecnie muzeum posiada 5 oddziałów: Muzeum Przyrodniczo-Łowieckie w Uzarzewie (1977), Muzeum Młynarstwa i Wodnych Urządzeń Przemysłu Wiejskiego w Jaraczu (1981), Muzeum Wikliniarstwa i Chmielarstwa w Nowym Tomyślu (1985), Skansen i Muzeum Pszczelarstwa w Swarzędzu (1999), Muzeum Gospodarki Mięsnej w Sielinku (2004). Przypisy Linki zewnętrzne Strona www MNRiPR-S w Szreniawie Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – Generał i rolnik” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – Muzealny tarpan” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – Przed Świętami w Szreniawie” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska – Wielkanoc w Szreniawie” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Национальный музей сельского хозяйства и пищевой промышленности (Шренява)

Национальный музей сельского хозяйства и пищевой промышленности (пол. Muzeum Narodowe Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczeg) — музей, находящийся в селе Шренява Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Администрация музея находится в селе Коморники, ул. Дворцова, 5. История Музей был основан в 1964 году. В 1975 году получил статус Национального музея. Музей продолжает деятельность разрушенного в 1939 году Варшавского музея сельского хозяйства и промышленности В 1964—1998 годах музей принадлежал Министерству промышленности, с 1999 года собственником музея является Орган местного самоуправления Великопольского воеводства. Музей является членом Ассоциации польских музеев — Великопольский отдел и Общества музеев под открытым небом. Музей также входит в Международное общество сельскохозяйственных музеев (AIMA). В 1998 году музей организовал XII Конгресс Международного общества сельскохозяйственных музеев, который был посвящён методике демонстрации развития сельскохозяйственной технике в музейном деле. За более, чем 45-летний период своего существования музей собрал более 20 тысяч различных музейных экспонатов, представляющих достижения польской сельской народной материальной и культурной деятельности. Музей также владеет библиотекой, насчитывающей более 34 тысяч томов и богатый архив, связанный с польским сельским хозяйством. Деятельность Музей осуществляет свои уставные задачи, используя различные формы деятельности. Основной задачей музея является сбор и сохранение музейных материалов, связанный с сельским хозяйством. Музей организует различные научные семинары, развлекательные и образовательные мероприятия, среди которых самыми известными являются ежегодные ярмарки «Jarmark Wielkanocny» (Пасхальная ярмарка), «Festyn Zielonoświątkowy» (Фестиваль на Сошествие Святого Духа), «Wesele wiejskie» (Деревенские праздники) и «Retro Show». С 1986 года музей занимался изучением памятников и предметов сельского хозяйства в Великопольском воеводстве. Результатом этой работы стал изданный в 1994 году каталог ценных предметов сельского хозяйства всех повятов Великопольского воеводства. Филиалы В настоящее время в состав музея входят пять филиалов: Музей природы и охоты в селе Узажово; Музей мукомольной и водной техники в селе Ярач; Музей лозоплетения и хмелеводства в городе Новы-Томысль; Музей пчеловодства в городе Сважендз; Музей мясного хозяйства в селе Селинко. Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu

Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej w Przemyślu – placówka muzealna w Przemyślu, założona w 1909 z inicjatywy miejscowych działaczy społecznych jako Muzeum Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu. Uroczyste otwarcie pierwszej ekspozycji miało miejsce 10 kwietnia 1910. Zalążkiem zbiorów była kolekcja prywatna Kazimierza i Tadeusza Osińskich oraz liczne dary społeczeństwa. W 1921, po przystąpieniu do Związku Muzeów Historyczno-Artystycznych w Poznaniu, przyjęło nazwę Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, reaktywowaną w 1984. W okresie międzywojennym placówka borykała się z problemami finansowymi i lokalowymi, kilkakrotnie zmieniając siedzibę. W 1945 Muzeum przejęło zbiory Ukraińskiego Muzeum 'Strywihor”, zarekwirowane przez władze polskie. Po II wojnie światowej, w 1946 placówka otrzymała również okazały budynek po biskupstwie greckokatolickim przy pl. Czackiego 3. W roku 2008 zakończono budowę nowego budynku dla Narodowego Muzeum Ziemi Przemyskiej w miejscu, gdzie kilkadziesiąt lat temu znajdowały się zabudowania żydowskie. Nowy gmach Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej zaprojektowany przez firmę KKM Kozień Architekci był jednym z polskich kandydatów do Nagrody im. Miesa van der Rohe 2009, prestiżowego wyróżnienia przyznawanego co dwa lata przez Fundację Miesa van der Rohe i Komisję Europejską najlepszym europejskim realizacjom. W magazynach muzeum znajdują się między innymi obszerne zbiory dotyczące pracy naukowej profesora Rudolfa Weigla: elementy wyposażenia laboratorium instytutu, książki i czasopisma naukowe z publikacjami prac naukowych i referatów, fotografie i gazety z artykułami na temat prof. Weigla ofiarowane w dużej mierze przez prof. Stefana Kryńskiego. W maju 2016 roku rozpoczęła swą działalność Scena Bunkier w siedzibie Muzeum, która prezentuje spektakle i koncerty, spotkania z twórcami, dziennikarzami i ludźmi kultury. Oddziały Muzeum Dzwonów i Fajek Istnieje od 2001 roku. Mieści się w późnobarokowej Wieży Zegarowej w Starym Mieście. Wieża ta wzniesiona została jako dzwonnica unickiej katedry, po kasatach józefińskich stała się własnością miasta, a w 1983 otrzymało ją Muzeum Narodowe. Remonty mające przygotować budynek do funkcji wystawienniczych zakończyły się w 2002 roku. Urządzono tu ekspozycję fajkarstwa (pierwsze i siódme piętro) oraz ludwisarstwa (od drugiego do piątego piętra), z których to Przemyśl zasłynął na przestrzeni dziejów. Ponadto Wieża posiada dwa tarasy widokowe. Muzeum Historii Miasta Przemyśla Otwarte w 2005 roku. Siedzibą Muzeum jest XVI-wieczna kamienica Brzykowska (od nazwiska Brzyków, dawnych właścicieli). Przypisy
Muzeum Obozów Jenieckich w Żaganiu

Muzeum Obozów Jenieckich w Żaganiu (wcześniejsza nazwa: Muzeum Martyrologii Alianckich Jeńców Wojennych w Żaganiu) — muzeum w Żaganiu poświęcone martyrologii alianckich jeńców wojennych. Muzeum Martyrologii Alianckich Jeńców Wojennych utworzone zostało w 1971 roku na terenie, gdzie w latach II wojny światowej znajdował się Stalag VIIIC oraz Kriegsgefangenen Stammlager der Luftwaffe 3 Sagan. Celem muzeum jest upamiętnienie martyrologii alianckich jeńców wojennych oraz ich działań mających na celu ucieczkę z niewoli. Od roku 2009 obowiązuje nazwa Muzeum Obozów Jenieckich. Przypisy
Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej w Kaliszu

Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej w Kaliszu (MOZK) – muzeum okręgowe w Kaliszu założone w 1906 jako Muzeum Archeologiczne, wojewódzka instytucja kultury, wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów (nr 38) w 1998; jedno z najstarszych muzeów regionalnych w Polsce, dokumentuje historię Kalisza i Kaliskiego (wschodniej Wielkopolski). W latach 1997–2015 dyrektorem muzeum był Jerzy Aleksander Splitt, a w latach 2015-2023 dyrektorką muzeum była Sylwia Kucharska. Od 2023 dyrektorem jest Marcin Magdziński. Historia Pierwszą wiadomością o zamiarze utworzenia muzeum w Kaliszu jest notatka z 1883, która ukazała się na łamach dziennika „Kaliszanin”. W 1900 w nowo wybudowanym ratuszu w Kaliszu otwarto wystawę czasową poświęconą archeologii i sztuce. W 1906 zbiory sekcji starożytności przy Towarzystwie Popierania Przemysłu i Handlu dały początek Muzeum Archeologicznemu. W 1909 powstało Muzeum Pomocy i Pokazów Szkolnych, przeznaczone na cele edukacyjne (Sekcja pokazów i pomocy szkolnych), którego organizatorką była Felicja Łączkowska, zaś przy miejscowym oddziale Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego powstało Muzeum Krajoznawcze. Po kilku latach powiększania i przenoszenia zbiorów wszystkich placówek, w kwietniu 1914 całość udostępniono zwiedzającym pod nazwą Muzeum Ziemi Kaliskiej. Wybuch II wojny światowej spowodował koniec działalności i niemal całkowitą utratę zbiorów. Po wojnie rozpoczęto ponowne budowanie kolekcji. Pierwszą powojenną ekspozycję udostępniono w 1948, w 1953 pozyskano budynek przy ulicy Kościuszki 12. Zdeponowany w 1958 w muzeum skarb ze Słuszkowa zawiera m.in. najliczniejszy skarb monet w Polsce i najliczniejszy zbiór denarów krzyżowych na świecie, w tym najliczniejszy zbiór denarów Sieciecha (122 sztuki). Legenda otokowa denarów Sieciecha „ZETECH” (Sieciech) jest jednym z najstarszych zabytków języka polskiego. Zbiory Zasoby muzeum podzielone są na część poświęconą badaniom archeologicznym okolicznych terenów (kolekcja kamiennych toporków, inwentarz metalowy, wyposażenie obiektów grobowych, zabytki dotyczące rozwoju osadnictwa), część etnograficzną (dewocjonalia, stroje, instrumenty, sprzęty domowe i narzędzia rzemieślnicze, rękodzieło), cześć historyczną (militaria, archiwalia kartograficzne, ikonografia, zbiory numizmatyczne), dział sztuki oraz dział gromadzący wydawnictwa związane z Kaliskiem. W strukturze muzeum znajdują się również: Rezerwat Archeologiczny w Kaliszu-Zawodziu Centrum Rysunku i Grafiki im. Tadeusza Kulisiewicza w Kaliszu Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie Zobacz też Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 38–40. ISBN 83-917016-5-4.
Muzeum Ziemi Sądeckiej

Muzeum Ziemi Sądeckiej (do 2024 r. Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu) – placówka muzealna zlokalizowana w Nowym Sączu. Historia Początki muzealnictwa w Nowym Sączu sięgają przełomu lat 80. i 90. XIX wieku, kiedy zaczęto gromadzić pamiątki przeszłości. W 1896 r. Józef Wieniawa-Zubrzycki przeznaczył swój dom przy ul. Jagiellońskiej 35 na siedzibę biblioteki miejskiej i muzeum. Jednak muzealia nigdy nie zostały tam złożone i wyeksponowane. Zbiory pokazywano okazjonalnie w różnych miejscach, m.in. w ratuszu nowosądeckim. Chociaż podejmowano kolejne uchwały w 1909 i 1910 r. w sprawie utworzenia muzeum, to dopiero po zakończeniu I wojny światowej powrócono do tej idei. Po odzyskaniu niepodległości ruszyły prace przy odbudowie nowosądeckiego zamku i pojawiła się możliwość umieszczenia w nim zarówno biblioteki, jak i muzeum. Ostatecznie zbiory muzealne udostępniono 12 sierpnia 1938 roku. Jednak już w kolejnym roku, w obliczu okupacji niemieckiej, część najcenniejszych obiektów ponownie znalazła się w prywatnych rękach w celu ich zabezpieczenia i ukrycia. W styczniu 1945 roku wybuch składu amunicji obrócił w ruinę zamek wraz z pozostałymi muzealiami. W ruinach zamku odszukano znikomą liczbę eksponatów (161). Po wojnie rozpoczęto ponowne gromadzenie zbiorów. Od 1965 roku znalazły stałą możliwość ekspozycyjną w Domu Gotyckim. W latach 1976–2007 w strukturze nowosądeckiego Muzeum funkcjonował oddział Ośrodek Budownictwa Ludowego w Szymbarku, z filią Cerkiew w Bartnem. 24 stycznia 2024 Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu, zgodnie z decyzją władz Województwa Małopolskiego, zmieniło nazwę na Muzeum Ziemi Sądeckiej. Jest to nazwa pierwotna, która była stosowana przed II wojną światową, od 1938. Oddziały Muzeum posiada Oddziały na terenie miasta: Gmach Główny – siedziba główna Muzeum Ziemi Sadeckiej, dyrekcja, ekspozycja poświęcona historii Nowego Sącza, wystawa stała prac i zaaranżowana pracowania wybitnego portrecisty Bolesława Barbackiego – Jagiellońska 56 Galeria Marii Ritter i Stare Wnętrza Mieszczańskie – pracownia malarska i wystrój mieszkania z przełomu XIX/XX w. – Rynek 2, Sądecki Park Etnograficzny, ul. Długoszowskiego 83B, Miasteczko Galicyjskie, ul. Lwowska 226. Oddziały Muzeum poza Nowym Sączem: Muzeum Lachów Sądeckich w Podegrodziu im. Zofii i Stanisława Chrząstowskich, Podegrodzie 525 Muzeum Nikifora w Krynicy-Zdroju, Bulwary Dietla 19 Muzeum Pienińskie im. Józefa Szalaya w Szlachtowej, ul. Łemkowska 37. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa muzeum
Muzeum Okręgowe w Rzeszowie

Muzeum Okręgowe w Rzeszowie – regionalne muzeum z siedzibą w Rzeszowie. Historia Muzeum zostało założone w 1935. Gromadzi ponad 240 000 eksponatów. W muzeum wydzielono oddział etnograficzny. Poza głównym oddziałem usytuowanym w gmachu przy ul. 3 Maja, częściami muzeum są placówki pod nazwami Muzeum Etnograficzne oraz Muzeum Historii Miasta, której główną atrakcją jest Podziemna Trasa Turystyczna pod rynkiem oraz stała wystawa obejmująca eksponaty od XIV w. do czasów II wojny światowej. Dodatkowym oddziałem jest także Muzeum Biograficzne Juliana Przybosia w Gwoźnicy Dolnej. Gmach główny muzeum to dawny budynek klasztorny konwentu Pijarów (1655-1784) wzniesiony w latach 1644-1649 przez Jana Cangera. Rozbudowany i przebudowany w latach 1695-1708 według projektu Tylmana z Gameren. Fasada późnobarokowa. Po kasacji zakonu budynek przeznaczono na cele świeckie. Od 1954 roku siedziba muzeum. Mieszczą się działy: Archeologii, Sztuki, Historii oraz Biblioteka, Administracja i Pracownia Konserwacji Dzieł Sztuki. Do najcenniejszych zbiorów muzeum należy tzw. „Galeria rodziny Dąbskich”, która została podarowana miastu, mimo to o obrazy upomniało się Ossolineum. W 2015 roku rzeszowski kolekcjoner Jan Partyka przekazał muzeum swoją kolekcję militariów. Ekspozycja stała pod tytułem „Żołnierz polski 1914 – 1945. Kolekcja Jana Partyki” opowiada o kolejnych etapach walki o niepodległość. Pośród eksponatów można odnaleźć szeroki zakres pamiątek takich jak: odznaczenia, odznaki pamiątkowe, emblematy, imienne pamiątki żołnierzy walczących o niepodległość, jak również wyposażenie, broń, mundury danego okresu. Muzeum zostało odznaczone odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego”. W holu wejściowym budynku muzeum zostały ustanowione tablice honorujące darczyńców na rzecz placówki: Franciszka Moskwę (2007) i Jana Partykę (2015). Przypisy Literatura Lech Brusiewicz, Tomasz F. de Rosset, Uwagi o tzw. Galerii Dąmbskich w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie [w:] Acta Universitatis Nicolai Copernici. Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, 1998, z. 29, s. 89-116 Linki zewnętrzne Strona Muzeum Okręgowego w Rzeszowie Wirtualne Muzeum Okręgowe w Rzeszowie
Жешувский окружной музей

Окружной музей (пол. Muzeum Okręgowe w Rzeszowie) — музей, находящийся в городе Жешув Подкарпатского воеводства, Польша. Зарегистрирован в Государственном реестре музеев. Главное здание музея находится на улице 3 мая, 19. Музей был основан в 1935 году. В настоящее время собрание музея содержит около 24 тысячи экспонатов. В здании на улице 3 мая находится основная экспозиция музея. В этом здании, построенном по проекту архитектора Яна Цангера между 1644—1649 годами, ранее размещался монастырь монашеского ордена пиаров, который просуществовал в нём с 1655 по 1784 год. В 1695—1708 годах здание было перестроено в стиле позднего барокко по проекту архитектора Тыльмана из Гамерена. После закрытия монастыря здание использовалось в светских целях. В 30-е годы музей носил название «Общественный институт». C 1945 года музей назывался как «Музей города Жешува», в 1951 году был переименован в Окружной музей Жешува. С 1954 года в здании располагается администрация музея. В настоящее время в главном здании на улице 3 мая размещаются экспозиции по археологии, искусству, истории, музейная библиотека и отдел консервации предметов искусства. Наиболее ценной коллекцией музея является собрание под названием «Галерея рода Домбских», которая была передана в дар городу. Одной из главной экспозиции музея является подземный туристический маршрут, проходящий под площадью Рынок. На этом маршруте демонстрируются различные экспонаты, начиная с XIV века и до Второй мировой войны. В музей также входят филиальные отделы Этнографический музей, Музей истории города и Биографический музей Юлиана Пшибося в населённом пункте Гвозьница-Дольна. Литература Lech Brusiewicz, Tomasz F. de Rosset, Uwagi o tzw. Galerii Dąmbskich w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie [w:] Acta Universitatis Nicolai Copernici. Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, 1998, z. 29, стр. 89-116 Ссылки Интернет-страница музея Архивная копия от 5 июня 2017 на Wayback Machine (пол.)
Ряшівський краєзнавчий музей

Ряшівський краєзнавчий музей (пол. Muzeum Okręgowe w Rzeszowie) — музей, що знаходиться в місті Ряшів Підкарпатського воєводства, Польща. Зареєстрований в Державному реєстрі музеїв. Головна будівля музею знаходиться на вулиці 3 травня, 19. Музей було засновано в 1935 р. В даний час зібрання музею налічує близько 24 тис. експонатів. У будівлі на вулиці 3 травня знаходиться основна експозиція музею. У цьому будинку, побудованому за проектом архітектора Яна Цангера між 1644—1649 рр., раніше містився монастир чернечого ордену піарів, який проіснував в ньому з 1655 по 1784 рр. У 1695-1708-х роках будинок було перебудовано в стилі пізнього бароко за проектом архітектора Тильмана з Гамерену. Після закриття монастиря будівля використовувалася у світських цілях. У 30-і роки музей носив назву «Громадський інститут». C 1945 р. музей називався як «Музей міста Ряшіва», в 1951 р. був перейменований на «Краєзнавчий музей Ряшіва». З 1954 р. в будівлі знаходиться адміністрація музею. В даний час у головній будівлі на вулиці 3 травня містяться експозиції з археології, мистецтва, історії, музейна бібліотека та відділ консервації предметів мистецтва. Найціннішою колекцією музею є зібрання під назвою «Галерея роду Домбських», яку було передано в дар місту. Одним із головних в експозиції музею є підземний туристичний маршрут, що проходить під площею Ринок. На цьому маршруті демонструються різні експонати, починаючи з XIV ст. і до Другої світової війни. До складу музею також входять філіальні відділи «Етнографічний музей», «Музей історії міста» і Біографічний музей Юліана Пшибося в населеному пункті Гвозьніца-Дольна. Література Brusiewicz Lech, Rosset, де, Tomasz F. Uwagi o tzw. Galerii Dąmbskich w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie // Acta Universitatis Nicolai Copernici. Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo. — 1998. — Z. 29. — S. 89-116 Ресурси Інтернету Офіційна сторінка музе (пол.) Віртуальний Muzeum Okręgowe w Rzeszowie