NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fagus sylvatica

A faia-europeia (Fagus sylvatica L.) ou faia, é uma espécie do género Fagus, árvore de folha caduca pertencente à família Fagaceae. Muito embora seja apresentada como nativa do sul e do centro da Europa, existem registos fósseis da sua presença no Norte de Portugal, anteriores ao Neolítico. É uma árvore graciosa que pode crescer até 40 metros de altura. A copa é cónica e estreita nos exemplares mais jovens. Nas árvores mais velhas é larga, arredondada e muito ramificada. O tronco tem casca lisa e tons claros. Possui folhas ovais, com margens dentadas e coloração prateada na face inferior. As flores são unissexuais, em glomérulos. O fruto é uma noz com semente oleaginosa comestível. É uma espécie característica de montanha, cresce em encostas e no fundo dos vales e tem preferência por estações mais frias e húmidas. Prefere zonas de sombra, sobretudo nas idades mais jovens, e tem preferência por solos delgados, profundos, ligeiros e bem drenados, mas com boa disponibilidade de água e com pH alcalino. É resistente aos frios do inverno, embora não seja tolerante às geadas tardias. Não tolera seca estival nem ventos costeiros. Tem um crescimento muito lento, sobretudo nos primeiros 10 anos de vida, podendo atingir cerca de 30 metros aos 100 anos. Em média, uma faia pode viver de 200 a 250 anos. Utilização A árvore fornece madeira utilizada na fabricação de numerosos objetos, notadamente móveis, sobretudo na forma de compensado vergado. A madeira é usada também como combustível, para aquecimento, principalmente na Europa Central. É também fonte de fibras para indústria papeleira. A faia, que apresenta grande número de variedades, é igualmente apreciada como planta ornamental. Todavia a espécie não suporta as podas severas nem os solos compactados, sendo o seu uso reservado principalmente aos parques. A árvore também se presta à arte do bonsai. É usada na formação de sebes e pequenos bosques unicamente em regiões de clima temperado e úmido. Historicamente, a faia foi empregada para a extração de diversas substâncias, como o creosoto. As folhas jovens desta árvore são comestíveis, cruas ou cozinhadas, misturadas em saladas Além disso, a árvore produz frutos comestíveis, para consumo animal (sobretudo por roedores e pássaros) ou, em pequenas quantidades, também humano. São nozes levemente tóxicas, se ingeridas em grande quantidade, por conterem taninos e alcaloides. Até o século XIX, eram usadas para a produção de óleo para alimentação e iluminação. Também eram moídas para fazer farinha, que podia ser ingerida após os taninos serem lixiviados por imersão. Referências Ligações externas
Fag

Fagul (Fagus sylvatica) este un arbore din zona temperată. Descriere Acesta este un arbore de mărimea I, capabil de a ajunge la înălțimi de 40 m și 2 m diametrul trunchiului, deși de obicei el are 25–35 m înălțime și diametrul trunchiului până la 1,5 m. Este înalt, impunător, cu scoarța netedă, cenușie-albicioasă. Un puiet de 10 ani va avea circa 4 m înălțime. El are o durată de viață de la 150 la 200 de ani, deși uneori trăiește până la 300 de ani. Are muguri fusiformi, ascuțiți, iar frunzele în general ovale. Florile sunt unisexuate monoice. Fructul, numit jir, este o achenă trimucheată, acoperită de o scoarță țepoasă. Înflorirea are loc în luna mai. Crește în special la deal și munte, dar poate fi întâlnit - sporadic - și la câmpie, mai ales în regiunile nordice ale României. În trecut forma o pădure întinsă din Carpați până departe în Rusia de astăzi, legată de ceea ce se numește acum Taigaua siberiană. Pădurea a fost înlocuită în zonele din nord de Nistru (Podolia) cu silvostepă, stepe și păduri relicte. În anumite regiuni din Bielorusia, Ucraina și Rusia se păstrează părți din acest codru străvechi. Fagul permite multor specii de plante mărunte să supraviețuiască în zonele în care predomină, formând, în cadrul așa-numitelor făgete, biotopuri bogate și pline de frumusețe. Răspândire Deține un areal imens cuprinzând întreaga Europă, cu excepția Europei de Nord. În Republica Moldova este înregistrat în partea nord-vestică a codrilor. Habitatul Vegetează în pădurile revene. Clima și temperaturile variază, deși umiditatea trebuie să fie constantă. Deși nu este exigent la tipul de sol, fagul european are mai multe cerințe importante: o atmosferă umedă (precipitații bine distribuite pe tot parcursul anului și ceață frecventă) și sol bine drenat (acesta nu poate manipula apa stagnată excesiv). Utilizare Jirul, fructul fagului, a fost utilizat încă din vechime pentru un anumit untdelemn, dar și pentru hrana porcilor (este foarte apreciat și de mistreți). Coaja fagului este folosită ca febrifug și tonic amar, fiind unul dintre echivalenții europeni ai chininei, alături de scoarța de salcie. Gudronul de fag se folosește în unele boli de piele, precum și la vindecarea afecțiunilor respiratorii sau la ameliorarea simptomelor acestora. Lemnul de fag a fost și este mult apreciat. Ca lemn de foc el are o calitate deosebită, arzând cu fum puțin și la o temperatură destul de ridicată, fiind folosit în trecut în cuptoarele industriale, de pildă la producerea sticlei sau fierului. El a rămas mult apreciat atât în industria construcțiilor cât și în cea a mobilei, datorită rezistenței sale, fineții fibrelor și culorii plăcute. Note Legături externe Materiale media legate de fag la Wikimedia Commons ro Genul Fagus[nefuncțională – arhivă] ro Silvoterapie Arhivat în 6 mai 2006, la Wayback Machine.
Navadna bukev

Navadna bukev (znanstveno ime Fagus sylvatica) je do 40 m visoko gozdno listnato drevo z gladkim lubjem. Spada v družino bukovk (Fagaceae). Splošen opis Bukev lahko doseže višino do okoli 40 m višine in preko 1 m prsnega premera. Lubje je tanko (1-1,5 cm) in gladko, pepelnato sive barve. Koreninski sistem je zelo razvit in srednje globok. Listni popki so svetlorjavi, podolgovati in špičasti. Listi so enostavni, celorobi in bleščeče zeleni, dolžine od 5-12 cm in širine od 3-8 cm, s 5-9 parov listnih žil. Bukev pozimi odvrže liste. Življenjski prostor V slovenskem prostoru je bukev ena izmed najbolj razširjenih listavcev; ljubkovalno jo imenujemo tudi mati slovenskih gozdov. Kot drevesna vrsta lahko tvori čiste sestoje, kar pomeni, da imamo gozdove iz samih bukev, pa tudi mešane sestoje, najpogosteje z jelko. V nižinah je redka, zato je pogostejša v višjih legah (okoli 900 m nadmorske višine) in kot drevo v gostem sestoju lahko zraste zelo visoko. V gorah tvori bukev tudi gozdno mejo (npr. na Snežniku). Bukov les V tehničnem smislu je, tako kot les smreke, tudi bukovina, les bukve zelo pomemben les, tako zaradi svoje razširjenosti (v primerjavi z drugimi listavci jo je na razpolago veliko) kot tudi zaradi njenih lastnosti. Bukovina ima odtenke od bledo rumenkaste barve pa vse do rdečkasto rjave barve. Barva je odvisna od načina sečnje in nadaljnje predelave. Bukev lahko vsebuje »rdeče srce«. To je rdeče obarvan les v notranjosti debla, ki nastane zaradi poškodb drevesa. Gostota bukovega lesa je približno 700 kg/m3. Pri sušenju rada poka in se veži, sicer pa je to trden, žilav in proti obrabi odporen les. Bukovina ni trajen les in v vlažnem okolju hitro razpada, se pa lahko dobro inpregnira (zaščiti). Plod Bukev cveti aprila in maja plodovi pa dozorijo zgodaj jeseni.Ima plodove imenovane žir. To so majhne kroglice, ki imajo dlačice, majhne bodičke in so rjave barve. Uporaba furnir vseh vrst vezan les pohištvo iverne plošče talne obloge krivljen les igrače drobna galanterija... Menda je znanih več kot 250 rab bukovine. Opombe in reference Zunanje povezave
Schloss Wąsowo

Schloss Wąsowo ist ein neugotisches Schloss in Wąsowo (deutsch Wonsowo), in der Woiwodschaft Großpolen, Polen, das im damaligen Kreis Buk in der preußischen Provinz Posen nach dem Entwurf des Berliner Architekten Gustav Erdmann in den Jahren 1870 bis 1872 erbaut wurde. Das Schloss steht auf einer Erhebung und ist von einer weitläufigen Parkanlage mit alten Eichen, Buchen und Linden umgeben. Geschichte Ursprünglich war das ein Herrenhaus und gehörte dem nobilitierten Berliner Bankier Richard von Hardt (1824–1898). Dieser bestimmte die dazugehörige Begüterung zum Familienfideikommiss. Nach seinem Tod erbte sein Sohn Wilhelm von Hardt (1855–1938), verheiratet mit Anna Mumm von Schwarzenstein (1861–1907), das Landgut sowie die umliegenden Ländereien Głuponie und Chraplewo. Im Zusammenhang mit einem für 1900 geplanten Besuch von Kaiser Wilhelm II. in Wonsowo wurde das Herrenhaus zu einem Schloss ausgebaut. Der neu angebaute Flügel, ein repräsentativer Eingang und der umgebaute Turm begründen die Atmosphäre eines neugotischen Schlosses mit vielen Geheimnissen und Legenden. Nach dem Tod Friedrich Wilhelms im Jahre 1938 wurde sein ältester Sohn Richard jun. von Hardt (1882–1945) zum neuen Besitzer. Er war mehrfach verheiratet und kgl. preuß. Kammerherr. Er fiel als Oberstleutnant bzw. beging Suizid gegen Ende des 2. Weltkrieges, gilt offiziell als vermisst. Nach dem Krieg wurden die Besitzer enteignet. Schloss und Landgut Wąsowo wurden zu einem staatlichen Landwirtschaftsbetrieb. Schloss heute Seit 1995 befindet sich das Schloss Wąsowo wieder in Privatbesitz. Im Gebäude wurde nach seiner sorgfältigen Renovierung ein Hotel eingerichtet. Am 19. Februar 2011 brach im Dachboden des Schlosses ein Brand aus, die oberen Stockwerke brannten völlig aus. Inzwischen ist das Schloss weitgehend renoviert, und Zimmer, Gastronomie inkl. Brauerei und Veranstaltungsräume sind in Betrieb. Gutshof Im großen Gutshof wurden nach der Wende die historische Schmiede, der Arbeitspferdestall, die Brennerei und die Scheunen restauriert und erneuert. Der Gutshof beherbergt seit 2003 einen Biohof mit Verkauf von Regionalprodukten, Gastronomie für bis zu 40 Personen und Übernachtung. Literatur Alexander Duncker: Die ländlichen Wohnsitze, Schlösser und Residenzen der ritterschaftlichen Grundbesitzer in der preußischen Monarchie nebst den Königlichen Familien-, Haus-Fideicommiss- und Schatull-Gütern in naturgetreuen, künstlerisch ausgeführten, farbigen Darstellungen nebst begleitendem Text. Band 15. Selbstverlag, Berlin 1878/1880. Provinz Posen. Regierungs-Bezirk Posen. Kreis Buk. Wasowo. Arno Kraft: … und dazwischen Neutomischel. Eigenverlag Arno Kraft, Berlin 1998, ISBN 3-00-002419-0. Weblinks Information zum Schloss (polnisch) Information zum Gut in Deutsch Einzelnachweise
Zamek w Wąsowie

Pałac „Nowy Zamek” w Wąsowie – zabytkowy pałac we wsi Wąsowo. Historia Zbudowany w latach 1870–1872 przez berlińskiego architekta Gustawa Erdmanna pierwotnie jako neogotycka willa dla berlińskiego bankiera Richarda von Hardta. Powstał obok starego osiemnastowiecznego pałacu Sczanieckich. W związku z planowaną wizytą w Wąsowie cesarza Wilhelma II około 1900 roku przebudowano willę nadając jej formę zamku. Zamek zlokalizowany jest na wzniesieniu i otoczony parkiem krajobrazowym z pomnikowymi drzewami – głównie dębami, lipami i bukami. Wnętrza reprezentacyjnego parteru rozłożone zostały symetrycznie wokół wielkiego hallu, z którego na piętro pałacu prowadziła dwubiegunowa klatka schodowa. W pomieszczeniach zamku od roku 1995 mieści się hotel wraz z restauracją. 19 lutego 2011 dużą część zamku strawił pożar. Obiekt odbudowano i nadal pełni funkcję hotelowo-konferencyjną. Opis Elewacja pałacu z czerwonej cegły z dwoma bocznymi ryzalitami i frontem in antis z dużym oknem na parterze (dawniej wejściem) i ostrołukowy tympanonem nad nim zawierającym płaskorzeźbę przedstawiającą kartusz z herbem von Hardt. Zobacz też Pałac w Wąsowie Kaplica w Wąsowie Przypisy
Вонсовский замок

Вонсовский замок (пол. Zamek w Wąsowie) — неоготический дворец в селе Вонсово (поль.) в гмине Куслин Новотомиского повета Великопольского воеводства в Польше. Несмотря на то, что здание часто называют замком, оно никогда не выполняло оборонительных функций. История Дворец был построен в 1870—1872 годах по проекту берлинского архитектора Густава Эрдмана, сперва как неоготическая вилла для берлинского банкира Рихарда фон Гардта. Здание построили рядом со старым дворцом Щанецких (поль.) XVIII века. В связи с запланированным визитом немецкого императора Вильгельма II в Вонсово около 1900 года вилла была перестроена, чтобы придать ей вид замка. Современность 19 февраля 2011 года значительная часть дворца сгорела во время пожара. Здание было восстановлено, в настоящее время в нем размещается гостиница и ресторан. Описание Дворец расположен на холме и окружен ландшафтным парком с памятным деревьями, преимущественно дубами, липами и буками. Интерьеры репрезентативного первого этажа были расположены симметрично вокруг большого холла, из которого на второй этаж вела двухмаршевая лестница. Примечания
Вонсовський замок

Вонсовський замок (пол. Zamek w Wąsowie) — неоготичний палац у селі Вонсово у гміні Куслін Новотомиського повіту Великопольського воєводства в Польщі. Попри те, що будівлю часто називають замком, вона ніколи не виконувала оборонних функцій. Історія Палац було побудовано у 1870—1872 роках за проєктом берлінського архітектора Густава Ердмана, спершу як неоготичну віллу для берлінського банкіра Ріхарда Гардта. Будівлю спорудили поруч зі старим палацом Щанецьких з XVIII століття. У зв'язку із запланованим візитом німецького імператора Вільгельма II у Вонсово близько 1900 року віллу було перебудовано, щоб надати їй вигляду замку. Сучасність 19 лютого 2011 року значна частина палацу згоріла під час пожежі. Будівлю було відбудовано, в наш час у ній розміщується готель та ресторан. Опис Палац розташований на пагорбі і оточений ландшафтним парком з пам'ятковими деревами — переважно дубами, липами та буками. Інтер'єри репрезентативного першого поверху були розташовані симетрично навколо великого холу, з якого на другий поверх вели двобіжні сходи. Примітки
Grupa warowna „Schill”

Grupa warowna „Schill” – jedna z grup warownych niemieckich umocnień Frontu Ufortyfikowanego Łuku Odry-Warty (Oder-Warthe Bogen, Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego). Grupa „Schill” jest jedną z 2 (obok GW „Ludendorff”) klasycznych grup warownych O.W.B. Została zbudowana względnie późno, w latach 1938–1939. Jej zadaniem było zamknięcie północnego skrzydła centralnego odcinka umocnień, a konkretnie kanałów taktycznych na południe od jez. Kursko i blokującego je mostu taktycznego w Kursku. W 1939 roku grupa otrzymała imię „Schill”, dla upamiętnienia Ferdynanda von Schilla, pruskiego bohatera narodowego. Grupa warowna „Schill” składała się z dwóch schronów o odporności „B” (B-Werk): Pz.W. 754 i Pz.W. 757. Schrony połączone były poternami. W podziemiach pomiędzy nimi znajdował się zespół koszarowo-magazynowy. Mniejszy Pz.W. 754 pełnił tylko funkcje bojowe, nie posiadając wejść. W jego stropie zamontowano kopułę typu 20P7 dla 2 karabinów maszynowych, granatnik forteczny M19 oraz mały dzwon obserwacyjny typu 23P8. Większy Pz.W. 757 był dużym schronem bojowym, pełniąc zarazem funkcję wejścia do grupy. Wyposażony był w standardowy dla panzerwerka o standardzie „B” zestaw uzbrojenia. W jego stropie znajdowały się dwie kopuły typu 20P7 z dwoma karabinami maszynowymi MG34 każda, granatnik forteczny M19, miotacz ognia oraz duża kopuła obserwacyjna dla obserwatora piechoty. Dodatkowo wejścia do schronu i jego tył osłaniał karabin maszynowy ukryty za płytą pancerną. Grupę prawdopodobnie planowano uzupełnić o duży schron o odporności „A1”. Nie doszło do tego wskutek wstrzymania budowy O.W.B. Mankamentem grupy był, podobnie jak we wszystkich niemieckich umocnieniach, brak broni przeciwpancernej. Brak ten w dużej mierze kompensowały kanały znajdujące się na przedpolu grupy. Ponadto na jej bliskim przedpolu, przy drodze Kęszyca-Kursko znajdował się starszy, zbudowany w 1935 schron dla karabinu maszynowego z garażem dla armaty przeciwpancernej (tzw. Hindenburg-Stand), oznaczony numerem 518 w ramach starej Linii Nischlitz-Obra (Niesłysz-Obra) i 755 według oznaczeń w ramach Frontu Ufortyfikowanego O.W.B. Po wojnie obydwa B-Werki grupy warownej „Schill” zostały wysadzone. Bibliografia Janusz Miniewicz, Bogusław Perzyk, Międzyrzecki Rejon Umocniony 1934-1945, Warszawa 1993.
Zagwiździe

Zagwiździe [zaɡˈviʑd͡ʑɛ] (German Friedrichsthal) is a village in the administrative district of Gmina Murów, within Opole County, Opole Voivodeship, Silesia in south-western Poland. Notable residents Johann Friedrich Krigar (1774-1852) Walter von Hippel (1897–1972), Luftwaffe general References
Загвізьдзе

Загвізьдзе (пол. Zagwiździe) — село в Польщі, у гміні Мурув Опольського повіту Опольського воєводства. Населення — 819 осіб (2011). Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
ZKS Stal Stalowa Wola

El Zakładowy Klub Sportowy Stal Stalowa Wola és un club de futbol polonès de la ciutat de Stalowa Wola. Història El club va ser fundat el 1938 sota l'impuls de les indústries metal·lúrgiques poloneses. Evolució del nom: 1938: KS [Klub Sportowy] Stalowa Wola 1944: ZKS [Związkowy Klub Sportowy] Stalowa Wola 1947: ZKSM [Związkowy Kub Sportowy Metalowców] Metal Stalowa Wola 1949: ZKS [Związkowy Klub Sportowy] Stal Stalowa Wola 1952: KS [Koło Sportowe] Stal Stalowa Wola 1957: Międzyzakładowy KS Stal Stalowa Wola 1958: ZKS [Zakładowy Klub Sportowy] Stal Stalowa Wola 2010: Stal Stalowa Wola Piłkarska Spółka Akcyjna Referències Enllaços externs (polonès) Web oficial (anglès) Stal Stalowa Wola resultats
Stal Stalowa Wola

Stal Stalowa Wola (celým názvem Stal Stalowa Wola – Piłkarska Spółka Akcyjna) je polský fotbalový klub z města Stalowa Wola založený roku 1938. Rok založení je i v klubovém emblému. Domácím hřištěm je Podkarpackie Centrum Piłki Nożnej s kapacitou 3 764 míst. Klubové barvy jsou černá a zelená. Stal Stalowa Wola zaznamenala postupy dvě sezony po sobě, v letech 2022-23 a 2023-24, přičemž v sezóně 2023-24 postoupila prostřednictvím play-off. Jejich vítězství 2-1 nad KKS Kalisz ve finále play-off znamenalo návrat do druhé ligy po 14 letech. Názvy klubu od 1938 – KS (Klub Sportowy Stalowa Wola) od 1944 – ZKS (Związkowy Klub Sportowy Stalowa Wola) od 1947 – ZKSM (Związkowy Klub Sportowy Metalowców Metal Stalowa Wola) od 1949 – ZKS (Związkowy Klub Sportowy Stal Stalowa Wola) od 1952 – KS (Koło Sportowe Stal Stalowa Wola) od 1957 – Międzyzakładowy KS Stal Stalowa Wola od 1958 – ZKS (Zakładowy Klub Sportowy Stal Stalowa Wola) od 2010 – Stal Stalowa Wola – (Piłkarska Spółka Akcyjna) Odkazy Reference Externí odkazy Oficiální stránky (polsky) Neoficiální stránky (polsky) Profil, transfermarkt.com (anglicky) Profil, 90minut.pl (polsky) Profil Archivováno 8. 8. 2014 na Wayback Machine., weltfussballarchiv.com (anglicky)
Stal Stalowa Wola

ZKS Stal Stalowa Wola (offiziell Stal Stalowa Wola Piłkarska Spółka Akcyjna) ist ein polnischer Sportverein aus Stalowa Wola in der südostpolnischen Woiwodschaft Karpatenvorland. Im Jahr 1938 wurde der Sportverein unter dem Namen KS Stalowa Wola gegründet. Der Verein spielte schon einmal in der höchsten polnischen Spielklasse, der Ekstraklasa. Ein 13. Platz in der Saison 1993/1994 ist die bisher beste Platzierung des Klubs. Die traditionellen Vereinsfarben sind grün-schwarz. Stal Stalowa Wola verzeichnete zwei aufeinanderfolgende Aufstiege in den Saisons 2022–23 und 2023–24, wobei sie in der Saison 2023–24 über die Play-offs aufstiegen. Ihr 2:1-Sieg gegen KKS Kalisz im Play-off-Finale bedeutete die Rückkehr in die 1. Liga nach 14 Jahren. Namensänderungen 1938 – Klub Sportowy Stalowa Wola 1944 – Związkowy Klub Sportowy Stalowa Wola 1947 – ZKS Metal Stalowa Wola 1949 – ZKS Stal Stalowa Wola 1952 – Koło Sportowe Stalowa Wola 1957 – Międzyzakładowy KS Stal Stalowa Wola 1958 – ZKS Stal Stalowa Wola 2010 – Stal Stalowa Wola Piłkarska Spółka Akcyjna Spieler Polen Piotr Piechniak (1996–1998, 1999–2000) Polen Maciej Nalepa (1999–2001) Weblinks Offizielle Webpräsenz von Stal Stalowa Wola (polnisch) Inoffizielle Fanseite (polnisch) Einzelnachweise
Stal Stalowa Wola (football)

Le Stal Stalowa Wola est un club sportif polonais basé à Stalowa Wola et fondé en 1938. Cette page est consacrée à sa section football. Histoire Le Stal Stalowa Wola est fondé en 1938 sous l'impulsion de l'industrie métallurgiste. Longtemps amateur, il n'obtient de bons résultats qu'à partir des années 1970, accédant pour la première fois de son histoire à la deuxième division en 1973. Il s'y maintient durant une quinzaine d'années, avant de disputer un barrage d'accession à la première division en 1987, qu'il remporte face au Górnik Knurów. Pour sa première saison dans l'élite, le Stal Stalowa Wola termine à la dernière place et retombe à l'échelon inférieur. Il doit attendre trois ans pour y revenir, après avoir remporté le titre de champion de D2 en 1991. Même s'il y fait bonne figure, il termine une nouvelle fois dans la zone de relégation, à trois points de l'Olimpia Poznań, le premier non relégable. De retour en I liga après une seule saison en deuxième division, le Stal Stalowa Wola parvient à s'y maintenir en 1993-1994 en terminant à la douzième place, huit points devant le Wisła Cracovie. Il est finalement relégué dès la saison suivante, et n'y retournera plus. Stal Stalowa Wola a enregistré deux promotions consécutives lors des saisons 2022-23 et 2023-24, en accédant à la deuxième division via les play-offs lors de la saison 2023-24. Leur victoire 2-1 contre KKS Kalisz en finale des play-offs a marqué leur retour en deuxième division après 14 ans d'absence. Palmarès Champion de Pologne de deuxième division : 1991 Notes et références Liens externes (pl) Site officiel Portail du football Portail de la Pologne
Сталь (футбольный клуб, Сталёва-Воля)

«Сталь» (пол. Stal) — польский футбольный клуб из города Сталёва-Воля. Клуб основан в 1938 году. Основными цветами клуба являются зелёный и чёрный. В настоящее время клуб выступает в Первой лиге Польши. Команда — единственный представитель в чемпионате Польше на самом высоком уровне подкарпатского воеводства. «Сталь» 4 раза выступала в высшем дивизионе Польше в Экстраклассе, последний раз в сезоне 1994/95. В сезоне 1991/92 «Сталь» дошла до 1/4 финала Кубка Польши где проиграла по сумме двух матчей «Стилиону» из Гожув-Велькопольского. Болельщики называют Восточным дерби матч против люблинского «Мотора», первая встреча была сыграна 1988 году. «Сталь» выступает на стадионе «Муниципальный», он вмещает 3764 зрителей. Достижения Победитель Первой лиги Польши (1): 1990/91 Серебряный призёр Первой лиги Польши (2): 1986/87, 1992/93 Бронзовый призёр Первой лиги Польши (2): 1989/90, 1996/97 Победитель Второй лиги Польши (1): 2005/06 Известные игроки Мацей Налепа Игорь Михалевский Ссылки Официальный сайт (пол.) Неофициальный сайт (пол.) Профиль на сайте 90minut.pl (пол.) Примечания
Сталь (Стальова Воля)

«Сталь Стальо́ва Во́ля» (пол. Stal Stalowa Wola) — професіональний польський футбольний клуб з міста Стальова Воля. Історія У 1938 році групою будівельників, які будували металургійну гуту, був організований клуб, який отримав назву «„КС“ Стальова Воля». У 1939 році клуб припинив існування. Під час Другої світової війни у вересні 1944 року клуб відновив діяльність. У 1947 році клуб змінює назву на «Метал Стальова Воля». У 1948 рішенням польських влад багато клубів розформовано і організовано галузеві клуби на зразок радянських команд. «Метал» був приписаний до металургійної промисловості і у 1949 році перейменований на «Сталь Стальова Воля». У 1987 році клуб дебютував у І лізі, але не втримався у ній. У 1991 році ситуація повторилася. Лише у 1993 році клуб втримався у лізі, але наступного сезону вилетів з неї. У 1992 році команда дійшла до 1/4 фіналу Кубку Польщі. Найвище досягнення у чемпіонаті Польщі — 13 місце у сезоні 1993/94. Назви 1938: КС Стальова Воля (пол. KS [Klub Sportowy] Stalowa Wola) 09.1944: ЗКС Стальова Воля (пол. ZKS [Związkowy Klub Sportowy] Stalowa Wola) 1947: ЗКСМ Метал Стальова Воля (пол. ZKSM [Związkowy Kub Sportowy Metalowców] Metal Stalowa Wola) 1949: ЗКС Сталь Стальова Воля (пол. ZKS [Związkowy Klub Sportowy] Stal Stalowa Wola) 1952: КС Сталь Стальова Воля (пол. KS [Koło Sportowe] Stal Stalowa Wola) 1957: МКС Сталь Стальова Воля (пол. MKS [Międzyzakładowy Klub Sportowy] Stal Stalowa Wola) 1958: ЗКС Сталь Стальова Воля (пол. ZKS [Zakładowy Klub Sportowy] Stal Stalowa Wola) Титули та досягнення Чемпіонат Польщі: 13 місце (1): 1994 Кубок Польщі: 1/4 фіналу (1): 1992 Посилання Офіційний сайт (пол.) Профіль клубу на сайті 90minut (пол.)