NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Andrzeja w Kościelcu

Kościół Świętego Andrzeja Apostoła w Kościelcu – romańska świątynia rzymskokatolicka w Kościelcu, wybudowana w połowie XII wieku z dobudowaną w XXI wieku murowaną nawą główną. Na przestrzeni wieków świątynia przechodziła kolejne gtuntowne przebudowy w roku 1600 i 1760. Obiekt położony jest na Szlaku Romańskim. Historia Romański kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła wzniesiony został prawdopodobnie w połowie XII wieku. Rozbudowywany był później w roku 1600, kiedy dodano do niego zakrystię – od strony północnej. W 1760 roku starosta kolski Rafał Gurowski dokonał przebudowy nawy ku zachodowi. Powstał wówczas orientowany kościół połączony z romańskim prezbiterium. Dobudowana nawa była konstrukcji zrębowej, oszalowana. Przy niej znajdowały się kruchty: od południa i obszerna od zachodu. W 2001 roku drewniana nawa została rozebrana i w jej miejscu pobudowano współczesną murowaną nawę, która nie reprezentuje żadnego stylu architektonicznego. 25 września 2011 roku biskup włocławski Wiesław Mering dokonał konsekracji kościoła. Architektura Część romańska (obecne prezbiterium) została wymurowana z kostki granitowej. Jest to pomieszczenie salowe, zamknięte niższą i nieco węższą apsydą. Od północy przylega do niej zakrystia i skarbczyk, które murowano z cegły w układzie polskim. Nad apsydą znajduje się sklepienie hemisferyczne, w zakrystii i skarbczyku – kolebkowe. W prezbiterium umieszczono dwa okienka romańskie, a w dawnej nawie ślady romańskich otworów okiennych i duże okno gotyckie – ostrołukowe. Zakrystia oszkarpowana, na cegłach odnaleźć można m.in. datę budowy (1601). Ołtarz główny reprezentuje styl rokokowy. W jego centrum umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej pochodzący prawdopodobnie z XVIII wieku. Dwa ołtarze boczne posiadają charakter barokowy, w jednym z nich ustawiono obraz św. Rocha z XVIII wieku. Ponadto w świątyni znajduje się kropielnica z 1771 roku. Na północ od kościoła, w niewielkim parku, położona jest figura św. Jana Nepomucena z drugiej połowy XVIII wieku, wykonana z piaskowca. Ustawiona na bogato profilowanym słupie, ozdobionym czterema inskrypcyjnymi kartuszami. Parafia Przypisy
Kościół św. Andrzeja w Prochowicach

Kościół św. Andrzeja w Prochowicach – nieużywana, zabytkowa świątynia katolicka zlokalizowana w Prochowicach przy ul. Legnickiej róg Kopernika. Kościół jest dawną świątynią zamkową i znajduje się w pobliżu prochowickiego zamku (dojście ul. Kopernika). Został wzniesiony w końcu XV wieku, w stylu gotyckim. Był kilkakrotnie przebudowywany, m.in. w formach neogotyckich. Wewnątrz i na zewnątrz znajdują się zabytkowe płyty nagrobne, m.in. z lat 1527 - 1597. Do 1945 była to świątynia ewangelicka. Historia Świątynia (wówczas drewniana) jest wymieniona po raz pierwszy w 1217. W 1426, z inicjatywy posiadacza prochowickiego zamku, Ottona Zedlitza, konstrukcja została wymieniona na murowaną. Około 1737 i w początku XX wieku przeszła ona kolejne remonty. Po zakończeniu II wojny światowej kościół przestał pełnić funkcje sakralne i był użytkowany jako magazyn. Mocno zdekapitalizowany obiekt powrócił na własność Kościoła katolickiego. Architektura Kościół o rzucie prostokątnym wzniesiono z cegły gotyckiej. Od północy dobudowano doń prostokątną zakrystię, a od zachodu neogotycką kruchtę. Nad prezbiterium stoi stosunkowo wysoka wieża o rzucie czworokątntm. Zespół nagrobków Spośród 19 epitafiów i płyt nagrobnych oraz 2 nagrobków architektonicznych, jakie znajdują się na wyposażeniu obiektu, wyróżniają się powstałe w XVI wieku i głównie związane z władającym wówczas miastem rodem Zedlitzów. Najokazalsze z nich to nagrobki architektoniczne: Christiny Oppersdorfin (de domo Zedlitz) z 1561 z krucyfiksem i postacią niewieścią w czepcu i długiej szacie z szerokim kołnierzem, Ottona von Czedlicza z 1563 w zbroi i z mieczem oraz jego małżonki, zmarłej rok później Elżbiety (de domo Talckenbergin), Ottona von Czedlicza zmarłego w 1510, wyrzeźbionego w pozycji frontalnej, jako rycerza, Hansa von Czedlicza zmarłego w 1527, również wyrzeźbionego jako rycerza wspartego na mieczu, Fabiana Zedlitza, zmarłego w 1558, ukazanego jako rycerza w hełmie z uniesioną przyłbicą, Suzany, żony Ottona zmarłej w 1532, ukazanej w zdobnej szacie z dekoltem, w sznurowanym staniku, fałdowanej spódnicy, Zuzanny de domo Zeidlitz, zmarłej młodo w 1540, wyobrażonej jako dziecko w długiej sukience, z tarczą herbową i jabłkiem, Hansa Schwenckfelda, zmarłego w 1551 z profilowym ujęciem głowy w ostro zakończonej czapce z piórkiem i chwostem - najprawdopodobniej jest to jedyny poza Osiekiem nagrobek członka sekty szwenkfeldystów na Śląsku. Z językowego punktu widzenia interesująca jest spolszczona często forma nazwiska (Czedlicz). Rosnąca w siłę i zamożna Polska Jagiellonów była prawdopodobnie na tyle atrakcyjna, by skłaniać członków rodu do unifikacji i identyfikacji z polskością. Nekropolia ta zasługuje na uwagę m.in. z powodu wysokiego poziomu artystycznego nagrobków. Przypisy Bibliografia PTTK / Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Legnica, Miejski i Powiatowy Konserwator Zabytków, tablica informacyjna in situ Linki zewnętrzne Kościół św. Andrzeja - zamkowy:Evangelische Kirche zdj. na portalu polska-org.pl
Kościół św. Andrzeja w Szprotawie

Kościół pw. św. Andrzeja w Szprotawie – późnoromański kościół parafialny z I połowy XIII w. w szprotawskiej Iławie, dekanat Szprotawa, diecezja zielonogórsko-gorzowska. Historia Kościół św. Andrzeja powstał w I połowie XIII wieku, najprawdopodobniej w miejscu dawnego kultu pogańskiego boga Flinsa, którego czciła miejscowa ludność słowiańska zamieszkująca Iławę. Najstarsza wiadomość źródłowa pochodzi z 1295 r. i dotyczy proboszcza kościółka „Plebanus Gyslerus de Ylavia”. W 1318 roku ówczesny biskup wrocławski Henryk – przekazuje zgromadzeniu sióstr Magdalenek w Szprotawie patronat nad świątynią. Magdalenki sprawują pieczę nad kościołem, aż do momentu sekularyzacji klasztoru w 1810 roku. W 1965 i 1996 r. poddany był renowacji. Architektura i wnętrze Budowla romańska. Zbudowana z cegły (ułożonej w wątku wendyjskim, obecnie ukryta pod tynkiem) i piaskowca (portal). Budowla powstała jako jednonawowa, orientowana, zakończona czworobocznym prezbiterium o wewnętrznych wymiarach 6,6 x 5 metra z półkolistą apsydą. Charakterystycznym elementem są romańskie grube mury mierzące od 1,1 m. w apsydzie, do 1,3 m w nawie. Początkowo miał 12 m długości i 7 m szerokości, w XV w. przedłużony w kierunku zachodnim w stylu gotyckim (przypory). W XIX wieku dobudowano do kościoła zakrystię od strony północnej i kruchtę południową. Całość przekryta dachem dwuspadowym, tylko zakrystia pulpitowym. Nawa kryta drewnianym stropem, prezbiterium przykryte kolebką przechodzącą nad apsyda w konche. Zachowały się trzy romańskie okna w apsydzie oraz zamurowane okno północne w prezbiterium. Wnętrze świątyni kryje cenne zabytki, min: późnogotycki ołtarz szafowy – pentaptyk portal z piaskowca z trójskokowymi ościeżami, spotykany jeszcze tylko w czterech kościołach na Śląsku, między innymi w kościele św. Idziego we Wrocławiu kamienna romańska chrzcielnica, która do niedawna stanowiła wsparcie dla ambony, wtopiona w betonową posadzkę. Jej misa ma owalny kształt, trzon zaś przekrój koła; nieznany artysta ozdobił ją skromnym ornamentem. Dziś możemy podziwiać tę chrzcielnicę dzięki gruntownym pracom konserwatorskim całego budynku mającym miejsce w 1999 roku. W granicach murów kościelnych stoi brama–wieża cmentarna z XV w., murowana, od trzeciej kondygnacji szachulcowa. Niegdyś mieścił się tu także cmentarz. Przypisy Literatura W.Bochnak Z dziejów Magdalenek od Pokuty w Szprotawie, Wrocław 1984. Clemens Baier Geschichte der Stadtpfarrkirche, ehemal. Klosterkirche der Magdalerinnen zu Sprottau, 1905. Krzysztof Wachowiak Zamek i fortyfikacje miejskie w Szprotawie, 2007, praca niepublikowana. Maciej Boryna Tajemnice Szprotawy i okolic, Zielona Góra, 2000. Prace Naukowe Instytutu Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej, nr 3, Hanna Golasz, Grażyna Przybyłowicz-Staffa, Kościoły romańskie: W Iławie, Brzegu Głogowskim, Świętej Katarzynie i Solnikach, Wrocław 1972.
Kościół św. Anny i św. Marcina w Strykowie

Kościół św. Anny i św. Marcina – świątynia mariawicka w Strykowie, siedziba parafii św. Anny i św. Marcina w tym mieście, położonej w diecezji śląsko-łódzkiej Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Kościół św. Anny i św. Marcina znajduje się w Strykowie przy ulicy Warszawskiej 34, w powiecie zgierskim, w województwie łódzkim. Wybudowany został przez strykowskich mariawitów w 1907 w stylu neogotyckim. Budowa mariawickiej świątyni parafialnej została rozpoczęta w maju i ukończona poświęceniem 10 listopada 1907. Kościół jest orientowany, wybudowany na rzucie regularnego prostokąta o wymiarach 33,5 Х 15,5 m, jest trójnawową bazyliką beztranseptową. Jej kształt łączy w sobie elementy zaczerpnięte ze sztuki romańskiej: podwójne okna o pełnych łukach, fryz arkadowy i gotyku: czerwone, nietynkowane mury, przypory, strzelistość wież. Projektantem kościoła był łódzki ewangelik pochodzący z Łotwy – Alwill Jankau. Świątynia posiada czworoboczne prezbiterium, w którym znajduje się wielki ołtarz zbudowany w kształcie konfesji. Konfesja drewniana utrzymana w kolorze biało-złotym, zwieńczona tiarą – koroną Chrystusa Króla, na niej skrzyżowane dwa klucze, symbole ziemskiej i niebiańskiej władzy Jezusa Chrystusa oraz rzeźbą wyobrażająca pelikana karmiącego młode własną krwią. Środkową część zajmuje ołtarz ofiarny, a na nim centralnie usytuowane tabernakulum zwieńczone konfesją, pod którą wystawiony jest Przenajświętszy Sakrament. Konfesja wraz z prezbiterium ograniczona jest z trzech stron dębową balustradą. Ołtarz z konfesją pochodzi z 1910. Za ołtarzem znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Na łuku tęczowym namalowany jest napis WSZYSTKA ZIEMIA NIECH CIĘ ADORUJE I BŁAGA. Nawa główna o stropie kolebkowym podtrzymywana jest przez osiem kolumn, po cztery z każdego boku. Nawy boczne o stropach płaskich. Kolumny kompozytowe wzorowane na kolumnach porządku jońskiego i korynckiego. Dwie ostatnie od strony wielkich drzwi, stanowią podporę chóru z 12-głosowymi organami, które pochodzą z 1985. Ściany naw bocznych od strony konfesji ozdobione są po obu stronach dwoma wielkimi malowidłami (2,5m Х 1,5m), wykonanymi metodą a fresco i przedstawiającymi ołtarz wielki w Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku oraz katedrę mariawicką i fragmenty klasztoru. Malowidła pochodzą z 1933. Posadzka mozaikowa, ceramiczna pochodzi z 1910. W nawie głównej znajdują się dwa rzędy sosnowych ławek z 1997, poprzednie pochodziły z 1910. Bibliografia Parafia Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Strykowie. strykow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-20)]. Parafia pw. Św. Anny i św. Marcina w Strykowie na Oficjalnej Stronie Parafii św. Franciszka z Asyżu w Łodzi Parafia w Strykowie na Oficjalnej Stronie Kościoła Starokatolickiego Mariawitów. mariawita.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-03)].
Kościół św. Anny i św. Mikołaja w Krajence

Kościół Świętej Anny i Świętego Mikołaja w Krajence – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Krajenka. Mieści się przy ulicy Szkolnej i należy do dekanatu Złotów II. Przebudowa z zamku Jest to budowla przebudowana w 1774 z zachodniego skrzydła zrujnowanego zamku. Przebudowa na kościół obejmowała wyburzenie wszystkich ścian działowych i stropów, powiększenie niektórych otworów okiennych i zamurowanie innych, wystawienie nowej więźby dachowej i pokrycia dachowego, dobudowanie kruchty wschodniej i zakrystii. Wewnątrz budowli zostały wybudowane pilastry i gurty, ambona, empora organowa, żaglaste sklepienie nad kaplicą, powstało drewniane sklepienie pozorne nad nawą. Kaplica została utworzona w dawnym przyziemiu i części drugiej kondygnacji wieży zachodniej poprzez wyburzenie ściany łączącej ją z korpusem głównym. Zostało wykonane także odpowiednie późnobarokowe wyposażenie, w dużej skali zachowane do dziś. Wyposażenie Kościół mieści 4 ołtarze, rokokową ambonę w kształcie dzioba okrętu, organy z 1886 roku wykonane przez Juliusza Witta z Gdańska. Przypisy
Kościół św. Anny w Bralinie

Kościół św. Anny w Bralinie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Bralin, w powiecie kępińskim. Mieści się przy ulicy Wrocławskiej. Należy do dekanatu Bralin. Architektura i wyposażenie Jest to świątynia wybudowana w 1627 w tradycjach gotyckich, rozbudowana w 1840. Jej prezbiterium jest zamknięte wielokątnie, pokryte trójprzęsłowym sklepieniem krzyżowo-żebrowym; przy nim od północy mieści się zakrystia sklepiona kolebkowo. Szersza i nieco wyższa nawa jest pokryta stropem; przy niej od południa mieści się nowsza kruchta, od zachodu znajduje się kwadratowa wieża pokryta blaszanym hełmem. Okna są zamknięte półkoliście. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII wieku. W zakrystii drzewi żelazne z okuciami i ozdobnym zamkiem, datowane 1627. Budowla posiada dwa zabytkowe mszały drukowane w Wenecji 1638 i w Antwerpii 1712. Nowa polichromia namalowana w 1959 nawiązuje do stylu gotyckiego. Z trzech dzwonów dwa zostały zabrane przez władze hitlerowskie w czasie II wojny światowej, zachował się jeden z 1735, odlany przez Jana Krumpferta z Wrocławia. Na zewnętrznej elewacji mieści się epitafium z 1852 ku czci rodziców biskupa wrocławskiego Daniela Latusska pochodzącego z Bralina oraz tablica upamiętniająca przedwojennego proboszcza Stefana Wojciechowskiego, zmarłego 23 czerwca 1942 w obozie koncentracyjnym w Dachau. Organy Organy wybudował Albert Spiegel w 1906 roku. To ostatni instrument tego budowniczego. Gruntowny remont instrumentu przeprowadził Remigiusz Cynar w 2009 roku. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
St. Anna (Czarnowanz)

Die Schrotholzkirche St. Anna (polnisch Kościół św. Anny) ist eine katholische Kirche im Oppelner Stadtteil Czarnowanz. Sie gehört zum Bistum Opole und ist Filialkirche der Pfarrkirche St. Corpus Christi und St. Norbert (Parafia Bożego Ciała i św. Norberta) in Czarnowanz. Sie wurde Ende des 17. Jahrhunderts im Stil des Barock errichtet und gehört heute zum Holzarchitekturweg im Oppelner Land. 2005 brannte die Holzkirche durch Brandstiftung ab und wurde bis 2007 rekonstruiert. Lage Die Schrotholzkirche auf dem Friedhof von Czarnowanz liegt auf einer kleinen Anhöhe südlich von Czarnowanz an der Droga wojewódzka 454. Geschichte Ein erster Kirchenbau an der Anhöhe existierte bereits im Mittelalter. Über die Entstehungsgeschichte der Kirche gibt es mehrere Sagen. Eine besagt, dass einst ein Räuber mit einem schwarzen Bart auf der Anhöhe in einer Höhle lebte und hier seine geraubten Goldschätze versteckte. Nachdem er von Glaubensboten zum Christentum bekehrt wurde, versprach er für seine Taten Buße zu tun und an dem Ort eine Kirche zu stiften, die heutige St.-Anna-Kirche. Erwähnt wird die St.-Anna-Kirche jedoch erst in der Zeit des Dreißigjährigen Krieges, nachdem die Dörfer Frauendorf und Czarnowanz 1643 durch die Schweden zerstört wurden. Sämtliche Häuser und das Kloster in Czarnowanz wurden zerstört, die St.-Anna-Kirche blieb jedoch unbeschadet stehen. Im Laufe der folgenden Jahrzehnte verfiel das Gotteshaus jedoch immer mehr. Nachdem der Propst des Czarnowanzer Klosters, Balthasar Gerbert von Hornau, 1684 die Erlaubnis des Breslauer Bischofs Franz Ludwig von Pfalz-Neuburg zum Bau einer neuen Kirche erhielt, wurde die alte St.-Anna-Kirche abgerissen. Zwischen 1684 und 1688 wurde durch den Baumeister Christoph Mlensky für 200 Taler die neue St.-Anna-Kirche errichtet. Kunst und Architektur Die Schrotholzkirche brannte in der Nacht vom 19. auf den 20. August 2005 komplett ab und wurde bis 2007 rekonstruiert. Im Inneren blieben erhalten die Figur der hl. Anna, die derzeit zum Hauptaltar gehört, ein Tabernakel mit zwei Kelchen, außerdem Metallvasen, Leuchter, Gitterstäbe, der stark beschädigte Taufstein und eine Figur der hl. Barbara. Auch die neue bunte Ausmalung knüpft an den Originalzustand an. Die vormaligen Kreuzwegbilder aus dem 18. Jahrhundert wurden durch moderne ersetzt. Anstelle der zerstörten Seitenaltäre wurden zwei neue aufgestellt. An der Friedhofsmauer steht eine Figur des böhmischen Landesheiligen Johannes Nepomuk aus dem Jahr 1722. Literatur Dehio-Handbuch der Kunstdenkmäler in Polen. Schlesien. Deutscher Kunstverlag, München u. a. 2005, ISBN 3-422-03109-X, S. 248 Siehe auch Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Weblinks Geschichte der St.-Anna-Kirche (poln.) private Website mit Fotos vom Brand Literatur Strecke: Holzkirche St. Anna zu Czarnowanz. In: Vereinigung der heimatkundlichen Arbeitsgemeinschaften im Kreisse (Hrsg.): Heimat Kalender für den Kreis Oppeln 1926. Heimatstube Carlsruhe O.S. (Schweidnitz) S. 40–43 Einzelnachweise
Kościół św. Anny w Broniszowie

Kościół pw. św. Anny w Broniszowie – kościół parafialny należący do parafii pw. św. Anny w Broniszowie, dekanatu Kożuchów, diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, metropolii szczecińsko-kamieńskiej. zlokalizowany w Broniszowie, w gminie Kożuchów, w powiecie nowosolskim, w województwie lubuskiem. Historia Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym w Broniszowie pochodzi z 1376 r. Pierwotnie była to budowla drewniana, która została zniszczona prawdopodobnie w czasie wojny trzydziestoletniej. Z XV w pochodzi kamienny mur otaczający kościół. Obecny kościół powstał około 1600 r. z inicjatywy Hansa Fabiana von Kottwitz. Kościół został założony na planie prostokąta jako salowa, kamienno-ceglana budowla. W 1607 r. od zachodu dostawiono wieże i przebudowano bramę - dzwonnicę wstawioną w otaczający mur. W 1609 r. został przejęty przez luteran. Katolicy odzyskali kościół dopiero w 1654 r. W czasie pożaru w 1676 r. uległ zniszczeniu i został odbudowany w latach 1691–1694. Z tego okresu pochodzi zwieńczenie wieży i kruchta od strony południowej. W 1760 otrzymał nowe rokokowe wyposażenie z fundacji hrabiny Katarzyny von Skronsky. W latach 1970 i 1984 została wyremontowana wieża, a pod koniec XX stulecia odnowiono elewacje i wnętrza. Architektura Kościół nie posiada wyraźnych cech stylowych. Zbudowany został na planie prostokąta z wieżą od zachodu, kruchtą od południa i zakrystią od północy. Wieża na planie kwadratu, w części górnej ośmioboczna. Wieńczy ją baniasty hełm z sześciokątną latarnią. Nawa nakryta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym, kruchta i pomieszczenie pod wieżą – sklepieniem krzyżowym. Nad kruchtą mieści się otwarta do wewnątrz loża lokatorska. Wyposażenie Wyposażenie rokokowe z fundacji Katarzyny Skrońskiej – trzy ołtarze, ambona, chrzcielnica, chór, organy, rzeźby i obrazy. Ołtarz główny, drewniany, mazerowany. Dwa ołtarze boczne – pw. św. Heleny i Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. W kruchcie znajduje się predella tryptyku z około 1500 r., z płaskorzeźbą przedstawiającą Złożenie do Grobu oraz kamienna chrzcielnica z XV w., pochodząca z kościoła w Kotowicach Obiekt wpisany do ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, pod nr rej.: kościół – 52 z 21 marca 1955, plebania – 1417 z 30 września 1964 oraz organistówka – 1418 z 30 września 1964. Inne Odpust w kościele obchodzony jest 26 lipca. Przypisy Bibliografia Stanisław Kowalski, Zabytki województwa zielonogórskiego, Zielona Góra 1987 Zespół pod redakcją Iwony Perut-Gierasimczuk, Czas architekturą zapisany, Zielona Góra 1998
Annakirche (Gliwice)

Die Annakirche (polnisch Kościół św. Anny) im oberschlesischen Gliwice (Gleiwitz) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche. Die Kirche im modernen Stil stammt vom Ende des 20. Jahrhunderts und ist der heiligen Anna geweiht. Die Annakirche gehört der Pfarrgemeinde St. Anna in Gliwice (Gleiwitz) im Dekanat Gliwice-Łabędy des Bistums Gliwice an. Sie befindet sich an der Ulica Przyszowska 36 im Stadtteil Łabędy (Laband) im Ortsteil Przyszówka (Waldenau). Geschichte Die Pfarrgemeinde St. Anna wurde am 25. Dezember 1984 durch Bischof Alfons Nossol (* 1932) gegründet. Ende der 1980er begann man mit dem Bau der Kirche. 1990 wurde das Kirchengebäude fertiggestellt und am 14. Oktober 1990 geweiht. Architektur Bei der Annakirche handelt es sich um ein modernes Bauwerk mit einer Fassade aus Ziegelsteinen ohne Dekorationselemente sowie schmalen Glasfassaden. Einige Steinfiguren befinden sich an der Fassade. Sie besitzt einen einzelnen Kirchturm mit einem Kreuz aus Metall an der Spitze. Der Chorraum wurde nach den Entwürfen des Bildhauers Krzysztof Nitsch gestaltet. Über dem Altar befindet sich ein großes Kreuz mit einer Figur Christi. An den Wänden finden sich farbige Wandmalereien. Weblinks Website der Kirchengemeinde Informationen des Bistums Gliwice Die Annakirche auf den Seiten der Stadt Gliwice Einzelnachweise
Kościół św. Anny w Kołaczycach

Kościół św. Anny w Kołaczycach – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Kołaczyce w województwie podkarpackim, przy ulicy Kościelnej. Historia Kościół został wybudowany w latach 1903–1906 w stylu neogotyckim jako piąta z kolei. Projektantem świątyni był Stanisław Majerski. Do jego budowy użyto czerwonej cegły i białego kamienia. Wyposażenie Do zabytkowego wyposażenia świątyni należą pochodzące z XVII wieku kropielnica i chrzcielnica, znajdujące się dawniej w starym kościele. Kropielnica wykonana jest z kamienia, reprezentuje styl barokowy. Wykonana została w 1632. Mieści się obecnie w przedsionku świątyni i służy celom sakralnym. Chrzcielnica została wykonana również w stylu barokowym z czarnego marmuru. Używana jest również do celów kultowych. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o świątyni
Kościół św. Anny w Kocieniu Wielkim

Kościół pw. św. Anny w Kocieniu Wielkim – zabytkowy, drewniany kościół filialny, należący do parafii Matki Boskiej Różańcowej w Dzierżążnie Wielkim, dekanatu Trzcianka, diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej we wsi Kocień Wielki, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w województwie wielkopolskim. Został poświęcony 26 grudnia 1946 roku. Architektura Szachulcowy kościół w Kocieniu Wielkim powstał w 1844 roku. Ma konstrukcję słupowo-ramową. Budynek nieorientowany, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy. Od frontu znajduje się częściowo murowana wieża, zakończona hełmem iglicowym. W wieży dzwon z 1873 roku. Dach pokryty blachą. Na chórze muzycznym, wspartym na filarach, dziewiętnastowieczny prospekt organowy. Przypisy Bibliografia Kościół pw. św. Anny w Kocieniu Wielkim. Drewniane kościoły w Polsce. [dostęp 2012-10-04].
Kostel svaté Anny (Lubliniec)

Kostel svaté Anny (polsky: Kościół Świętej Anny) je dřevěný filiální kostel ve městě Lubliniec, Slezské vojvodství a náleží do diecéze glivické, je filiálním kostelem farnosti Svatého Mikuláše v Lublinci. Dřevěný kostel je v seznamu kulturních památek Polska pod číslem 84/60 z 12. 3. 1960 a je součástí Stezky dřevěné architektury v Slezském vojvodství. Historie Kostel nechal postavit v roce 1653 Andrzej Cellario. Opraven byl v roce 1754 a v letech 1999–2001. Architektura Orientovaná stavba roubené konstrukce. Loď ukončena trojbokým kněžištěm, k lodi přistavěna roubená sakristie. Střecha je krytá šindelem, na hřebeni je sanktusník (šestiboká věžička s lucernou). Vnitřní vybavení je barokní Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Anny w Lublińcu na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svaté Anny na Wikimedia Commons
Kościół św. Anny w Lublińcu

Kościół św. Anny w Lublińcu – zabytkowy kościół filialny należący do Parafii św. Mikołaja w Lublińcu Historia i architektura Kościół został zbudowany w roku 1653 z fundacji Andrzeja Cellariego, odbudowany lub odnowiony w 1754 roku, ostatnio w latach 1999–2001 z nieznacznym przeniesieniem. Świątynia orientowana, konstrukcji zrębowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu i prostokątną zakrystią konstrukcji zrębowej (dawniej konstrukcji szkieletowej). Dach gontowy z wieżyczką na sygnaturkę, sześcioboczną z latarnią. Wyposażenie barokowe. Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego. Galeria Przypisy