NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Łapszywa

Łapszywa, Polana Łapsowa Niżna – polana w Gorcach, na południowych zboczach Bukowiny Obidowskiej. Położona jest na wysokości około 860–915 m, w widłach dwóch źródłowych cieków potoku Zadział. Nazywana jest też czasami Polaną Łapsową, w odróżnieniu od drugiej, wyżej położonej o nazwie Polana Łapsowa Wyżna. Nazwa obydwu pochodzi od Bartłomieja Łapsy. W 1937 r. polanę Łapszywą od rodziny Łapsów wykupiła Szkoła Rolnicza w Nowym Targu (obecnie jest to Technikum Weterynaryjne), która prowadziła tutaj wypas owiec. W czasie II wojny światowej (lata 1941–1942) wybudowano na polanie eksperymentalną stajnię i prowadzono doświadczalną uprawę traw. W latach 60. budynek ten przejęty został przez Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w Nowym Targu. W latach 70 przez krótki okres działał jako Schronisko na Łapsowej Polanie „Koliba”, później znów stał się własnością MPGK. Przez długi czas był dla turystów niedostępny, jednak od początku maja 2017 roku „Koliba” wznowiła działalność. Łapszywa znajduje się poza obszarem Gorczańskiego Parku Narodowego, w granicach miasta Nowy Targ. Prowadzi przez nią szlak turystyczny. Z polany widoki na Nowy Targ, Czubę Ostrowską, Tatry i Pieniny Spiskie. Szlak turystyczny : Nowy Targ – Łapszywa – Dziaciowa. Odległość 6,7 km, suma podejść 350 m, czas przejścia 2:15 h, z powrotem 1:20 h. Przypisy
Pomník Nigdy więcej wojny (Augustov)

Pomník Nigdy więcej wojny, polsky také Pomnik poległych w II wojnie światowej, anglicky No More War Monument a česky pomník Nikdy více válku, se nachází na ostrově vodního kanálu Kanał Bystry u jezu a mostu řeky Netta ve městě Augustov v okrese Augustov v Podleském vojvodství v severovýchodním Polsku. Další informace Pomník Nigdy więcej wojny byl postaven v roce 1969 na ruinách těžkého polského železobetonového bunkru z roku 1939. Bunkr nikdy nebyl použit v boji. Němečtí vojáci jej v roce 1944 vyhodili do povětří. Pomník je pietním místem uctění padlých augustovských občanů ve druhé světové válce. Na troskách bunkru jsou Grunwaldské kříže a také jsou umístěny nápisy: Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Pomník Nigdy więcej wojny na Wikimedia Commons
Pomnik Nigdy Więcej Wojny w Augustowie

Pomnik „Nigdy Więcej Wojny” – pomnik w Augustowie, poświęcony mieszkańcom poległym w czasie II wojny światowej. Pomnik zlokalizowany jest przy ul. 29 Listopada obok mostu i jazu na Kanale Bystrym oraz kładki pieszo-rowerowej. Stworzony został w 1969 na ruinach ciężkiego polskiego schronu żelbetonowego z 1939, wysadzonego przez Niemców w 1944. Na pomniku umieszczono metalowy napis „Nigdy więcej wojny”, zarys granic Polski z krzyżami grunwaldzkimi oraz metalową tablicę z napisem: Poległym w II wojnie światowej córkom i synom Ziemi Augustowskiej – Rodacy. W czasach PRL-u przy pomniku odbywały się uroczystości z okazji świąt narodowych. Bibliografia Jarosław Szlaszyński, Andrzej Makowski: Augustów. Monografia historyczna. Augustów: Urząd Miejski w Augustowie, 2007, s. 605. ISBN 978-83-925620-0-9. Irena Batura, Wojciech Batura: Po Ziemi Augustowskiej. Przewodnik dla turysty i wczasowicza. Suwałki: Wydawnictwo "Hańcza", 1993, s. 45. ISBN 83-900828-3-7. Anatol Batura: Augustów i okolice. Białystok: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1981, s. 41. Linki zewnętrzne Pomnik na pocztówce z lat 70-80 XX w.
Warsaw Insurgents Monument

The Warsaw Insurgents Monument (Polish: Pomnik Powstańców Warszawy) is a sculpture in Warsaw, Poland, located at the Warsaw Insurgents Square, in the Downtown district. It commemorates the insurgents of the Kiliński Battalion of the Warsaw Uprising fought in 1944 during the Second World War. The sculpture has a form of a commemorative plaque mounted to the ground surrounded by 63 cuboids of varying lengths and sizes, symbolising the number of days the uprising lasted. It was designed by Andrzej Domański, and unveiled on 1 August 1979. History The monument was designed by Andrzej Domański, and unveiled on 1 August 1979, on the 35th anniversary of the begging of the Warsaw Uprising. Characteristics The monument is placed at the Warsaw Insurgents Square in front of Świętokrzyska Street. It commemorates the insurgents of the Kiliński Battalion of the Home Army, which begun the fighting in the area of the square on 1 August 1944. The sculpture has a form of a plaque mounted on the ground, and surrounded by 63 cuboids of varying lengths and sizes, symbolising the number of days the uprising lasted. It features a Polish inscription, as transcribed below. Since 2018, next to the monument is placed an interactive bench, which plays songs popular among insurgents of the Warsaw Uprising. Gallery References
Pomnik Powstańców Warszawy w Warszawie

Pomnik Powstańców Warszawy – pomnik znajdujący się na placu Powstańców Warszawy w Warszawie. Opis Monument został odsłonięty w 35. rocznicę wybuchu powstania, 1 sierpnia 1979. Jego autorem jest Andrzej Domański. Pomnik ma formę tablicy otoczonej 63 prostopadłościanami różnej długości, co symbolizuje liczbę dni powstania i barykadę. Na tablicy umieszczono napis: Na tym placu 1 sierpnia 1944 r. o godzinie 17 Kompanie Batalionu „Kiliński” Armii Krajowej rozpoczęły heroiczne walki Powstania Warszawskiego. W 2018 przy upamiętnieniu ustawiono multimedialną ławeczkę, która gra powstańcze melodie. Zobacz też Pomnik Polegli Niepokonani Pomnik Powstania Warszawskiego Przypisy
Smęcino

Smęcino [smɛnˈt͡ɕinɔ] (German: Schmenzin) is a village in the administrative district of Gmina Tychowo, within Białogard County, West Pomeranian Voivodeship, in north-western Poland. It lies approximately 11 km (7 mi) east of Tychowo, 29 km (18 mi) east of Białogard, and 135 km (84 mi) north-east of the regional capital Szczecin. Notable residents Ewald-Heinrich von Kleist-Schmenzin (1922–2013), German resistance fighter and publisher See also History of Pomerania References
Smęcino

Smęcino est une localité polonaise de la gmina rurale de Tychowo, située dans le powiat de Białogard en voïvodie de Poméranie-Occidentale. Elle se trouve à environ 20 km au sud-est de Białogard et 125 km au nord-est de Szczecin, la capitale régionale. Géographie Notes et références Portail de la Pologne
Smęcino

Smęcino (do 1945 r. niem. Schmenzin) – wieś w północno-zachodniej Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. W latach 1975–1998 wieś należała do woj. koszalińskiego. Według danych UM, na dzień 31 grudnia 2014 roku wieś miała 135 stałych mieszkańców. Oprócz Smęcina sołectwo tworzą dwie miejscowości: Dzięciołowo oraz Wełdkowo. Położenie Wieś leży w odległości około 12 kilometrów na wschód od Tychowa, między Wełdkowem a miejscowością Ujazd, ok. 1 km na południe od drogi wojewódzkiej nr 169. Historia Dawny majątek rycerski, będący lennem rodu von Kleist, który pozostał ich własnością do końca II wojny światowej. W poł. XIX wieku Smęcino obok Tychowa i Wicewa było jednym z trzech największych majątków okręgu białogardzkiego i liczyło 544 osób. Działała tutaj gorzelnia i tartak. Po wojnie majątek ten upaństwowiono i powstał tam PGR. Zabytki Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest: zespół dworski z XIX wieku: ruiny parterowego dworu, neogotyckiegom zbudowanego w latach 1854–1856, przebudowanego w latach 70. XIX wieku. Budynek parterowy, kryty wysokim dachem dwuspadowym z ryzalitem 3-kondygnacyjnym w osi elewacji frontowej, mieszczącym reprezentacyjne wejście oraz klatkę schodową zapewniającą komunikację z mieszkalnym poddaszem. W piwnicach mieściły się pomieszczenia gospodarcze. Parter przeznaczony był na cele reprezentacyjne. Do elewacji ogrodowej przylegała weranda, zapewniająca łączność z częścią rekreacyjną założenia. park krajobrazowy o powierzchni 2,5 ha, który spełniał funkcję rekreacyjną, stanowił miejsce wypoczynku i relaksu. W drzewostanie wyróżnia się szereg gatunków drzew, których wiek ocenia się na 80-140 lat inne obiekty: nieczynny cmentarz, założony w drugiej połowie XIX wieku pomnik przyrody - głaz polodowcowy o obw. 11 m i wysokości 1,9 m znajduje się w lesie w odległości około 2,2 km na południowy wschód od drogi wojewódzkiej nr 169. Osoby urodzone w Smęcinie Ewald-Heinrich von Kleist-Schmenzin (1922-2013) - aktywny przeciwnik Hitlera, organizator Monachijskiej Konferencji Polityki Bezpieczeństwa, syn Ewalda von Kleist-Schmenzin. Ciekawostka Do roku 1960 stał we wsi kościół szachulcowy, ale ze względu na zły stan techniczny został rozebrany. Jeden z dwóch dzwonów kościoła o obw. 74 cm, wyprodukowany przez firmę SCHUMACHER ze Szczecinka, spełnia nadal swoje zadanie w kościele ewangelickim Johanneskirche, w niemieckim mieście Remscheid. Przypisy Bibliografia Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0
Pałac Szustra

Pałac Szustra, także pałacyk Szustra lub pałacyk Lubomirskich – zabytkowy pałac w Warszawie znajdujący się przy ul. Morskie Oko 2 w parku Morskie Oko w dzielnicy Mokotów. Siedziba Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego im. Stanisława Moniuszki. Historia W latach 1772–1774 Efraim Szreger na miejscu zniszczonego dworu kupca Burbacha wzniósł klasycystyczny pałacyk-piętrową willę na planie kwadratu dla marszałkowej księżnej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej. Był to główny budynek założenia ogrodowego zaprojektowanego przez Szymona Bogumiła Zuga. Posiadłość nosiła nazwę Mon coteau (z franc. „moje zbocze wzgórza”). Zabudowania gospodarcze i ogród nie zachowały się. Ocalały jedynie wieża z gołębnikiem i bramą oraz glorieta flamandzka (tzw. Domek Mauretański), znajdujące się przy ulicy Puławskiej. W 1776 Zug przebudował wschodnią elewację budynku, a w 1845, po zakupieniu posiadłości przez kupca i litografa Franciszka Szustra (1810–1901), zmian architektonicznych w stylu neogotyckim dokonał Henryk Marconi. Dobudowano wtedy dwupiętrową oficynę od strony zachodniej. Kolejna przebudowa, tym razem neorenesansowa, została przeprowadzona w 1852 według projektu Adama Idźkowskiego. W 1899 w pobliżu pałacu wzniesiono Mauzoleum Szustrów, w którym spoczęli Franciszek Szuster i jego żona Rozalia (w 1973 Tadeusz Szuster przeniósł ich szczątki na cmentarz Powązkowski). W czasie II wojny światowej Niemcy wycięli niemal cały park, zaś sam pałac spłonął w 1944 roku. Po wojnie nieruchomość znacjonalizowano. Pałac został odbudowany w latach 1962–1965 według projektu Jerzego Brabandera. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Archiwalne widoki pałacu w bibliotece Polona
Marshal Józef Piłsudski Park, Września

Park im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, Września (English: Marshal Józef Piłsudski Park, Września) is a park and memorial in Września, Poland. It has an area of about 10 hectares (25 acres). The park is managed by Gmina Września. The park features a pond, playgrounds, natural monuments and sports facilities. In 2002, a municipal swimming pool, which serves as a skating rink during winter, was built in the neighbourhood of the park. A skatepark was added in 2006. Location The park is located in the northern part of the city. The main entrance to the park in the form of a gate and stairs is located on the side of Daszyński street. It is bordered by Parkowa street and the river Wrześnica. History In 1925, the city began the construction of the city park with an area of 6.63 hectares (16.4 acres) at the intersection of Gniezno street and Dworcowa street. For this purpose, the land was purchased from Helena Mycielska. The project was overseen by the director of urban gardens in Poznan Dr. Wladyslaw Marciniec. The plan provided for flower beds, tennis courts, children's playgrounds, a restaurant building and nursery trees. The park became available to residents on the day of Corpus Christi, June 16, 1927. It was initially named Wiosna Ludów (Polish Revolution of 1848), and in 1935 was renamed after Józef Piłsudski. About 500 trees and more than 7 thousand shrubs were planted in the park and in 1927-1928 more than 30 benches were purchased. Edward Grabski from Bieganowo presented the park with three statues the god of thunder-Perkun, the god of conflagration-Jesse and the goddess of war-Bellona. Nature In the park, there are a variety of species of trees and shrubs, both deciduous and coniferous. There are 43 species of trees and 21 species of shrubs, but the park is dominated by alder and black poplar as well as oak, maple, plane and black walnut. In the central part of the park there is a small pond. Natural monuments include an erratic block of granite. Gallery Sources (in Polish) History of the Park im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, Września (in Polish) Park im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, Września photo gallery
Park im. Marszałka Józefa Piłsudskiego we Wrześni

Park im. Marszałka Józefa Piłsudskiego we Wrześni – zabytkowy park znajdujący się we Wrześni, w powiecie wrzesińskim, w województwie wielkopolskim. Ma powierzchnię około 10 ha. Zarząd nad parkiem sprawuje Urząd Miasta i Gminy we Wrześni. W parku znajdują się pomniki przyrody, statuy, place zabaw oraz obiekty sportowo-rekreacyjne. W 2002 obok parku został wybudowany miejski basen pływacki, który w okresie zimowym zamienia się w lodowisko. W 2006 w przy wejściu do parku został zbudowany skatepark. Położenie Park położony jest w północnej części miasta. Główne wejście, w formie bramy i schodów do parku, zlokalizowane jest od strony ul. Daszyńskiego. Jego granicami jest ul. Parkowa oraz odcinek rzeki Wrześnicy. Historia W 1925 miasto rozpoczęło budowę parku miejskiego o powierzchni 6,63 ha przy zbiegu ulic Gnieźnieńskiej i Dworcowej. W tym celu zakupiono grunty od Heleny Mycielskiej. W parku, nad którego projektem czuwał dyrektor ogrodów miejskich w Poznaniu dr Władysław Marciniec, oprócz kwietników miały znaleźć się także korty tenisowe, plac zabaw, budynek restauracyjny i szkółki drzew. Park stał się dostępny dla mieszkańców miasta w Boże Ciało, 16 czerwca 1927. Otrzymał imię Wiosny Ludów, a w 1935 nadano mu imię Józefa Piłsudskiego. Posadzono tam ok. 500 drzew i ponad 7 tys. krzewów. W latach 1927–28 zakupiono ponad 30 ławek. Edward Grabski z Bieganowa podarował parkowi trzy rzeźby przedstawiające boga piorunów – Perkuna, boga pożogi – Jessego i boginię wojny – Bellonę. 11 sierpnia 2017 podczas nawałnicy park został poważnie zniszczony. Przyroda W parku występują różnorodne gatunki krzewów i drzew, zarówno liściastych jak i iglastych. Drzewa reprezentowane są przez 43 gatunki, a krzewy przez 21 gatunków, przy czym dominują tu: olsza czarna i topola czarna oraz dęby, klony, platany i orzechy czarne. W centralnej części parku znajduje się niewielki staw, tzw. oczko wodne. Pomniki przyrody Głaz narzutowy z granitu Galeria Zobacz też Sport we Wrześni Przypisy Bibliografia Historia parku imienia Józefa Piłsudskiego we Wrześni. parki.org.pl, 2010-10-26. [dostęp 2012-12-10]. (pol.). Galeria zdjęć parku imienia Józefa Piłsudskiego we Wrześni. polskaniezwykła.pl. [dostęp 2012-12-10]. (pol.).
Hornoslezský etnografický park v Chořově

Hornoslezský etnografický park v Chořově (polsky Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie) je skanzen. Nachází se na území parku Park Śląski (Slezský park, dříve Vojvodský park kultury a oddechu gen. Jerzego Ziętka), nedaleko Slezského stadionu a Obchodního centra AKS ve Slezském vojvodství. V parku se nachází přibližně 70 historických dřevěných objektů vesnické (lidové) a maloměstské architektury. Rozkládá se na ploše o 22 ha. Shromážděné objekty lidového stavitelství pocházejí z pěti podregionů Horního Slezska (beskydského, podhůří, pszczynsko-rybnického, průmyslového a lublinieckého) a také z regionu Zagłębia Dąbrowského. Scelujícím objektem jednotlivých částí expozice je kostel sv. Josefa z Nieboczówa z 18. století, podobně jako zámecké, farní a vesnické sýpky a také některé budovy Slezských Beskyd, většina zbývajících objektů pochází z poloviny 19. století. Hornoslezský etnografický park je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie První plány na otevření etnografického muzea se objevily v roce 1938. Vypuknutí druhé světové války však neumožnilo jejich realizaci. K ní došlo až roku 1952, kdy vznikl Vojvodský park kultury a oddechu gen. Jerzego Ziętka na jehož území měl být vytvořen skanzen. V roce 1963 Projekční kancelář v Krakově zpracovalo jeho konečnou podobu (koncepci). Roku 1964 byl projekt schválen a byla zahájena výstavba skanzenu. Oficiálně byl skanzen otevřen v květnu 1975. Od roku 2013 je vydáván naučný časopis Rocznik Muzeum „Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie” Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Górnośląski Park Etnograficzny na polské Wikipedii. Literatura CHOJECKA, Eva. Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 450. (polsky) Krajobraz tworzą ludzie, Wydawnictwo WPKiW S.A., Chorzów 2010, ISBN 978-83-62506-00-2 (polsky) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Hornoslezský etnografický park v Chořově na Wikimedia Commons Oficiální stránky Muzea (polsky)
Oberschlesischer ethnografischer Park

Der Oberschlesische ethnografische Park (polnisch Górnośląski Park Etnograficzny) ist ein Freilichtmuseum im Schlesischen Kultur- und Erholungspark in Chorzów, Polen. Die Fläche des Parks beträgt 25 Hektar. Das Museum zeigt viele bäuerliche Bauwerke aus Ostoberschlesien und dem Teschener Schlesien – meist ausgeführt in Schrotholz sowie Blockhüttenbauweise. Am häufigsten vertreten sind Häuser aus den Beskiden, Bauernhöfe des Plesser Landes. Weiterhin sind eine Schrotholzkirche aus Nieboczowy (Niebotschau) aus dem 18. Jahrhundert sowie eine große Anzahl von Bauwerken und Gegenständen aus der Ortschaft Istebna im Teschener Schlesien erwähnenswert. Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Weblinks Website des Parks (polnisch)
Upper Silesian Ethnographic Park

The Upper Silesian Ethnographic Park (Polish: Górnośląski Park Etnograficzny) is an open-air museum in Chorzów, Poland. It is referred to as a skansen, stemming from the first open-air museum of its kind, the Skansen in Stockholm, Sweden. The area of the park is 25 hectares. The museum presents a range of agricultural buildings from all over Silesia. Amongst those are cottages from the Beskids, farmsteads from the Pszczyna region, a wooden church from Nieboczowy dating from the 18th century, and a large number of buildings and artifacts from Istebna in Cieszyn Silesia. Gallery External links Official website Media related to Upper Silesian Ethnographic Park at Wikimedia Commons
Kościół św. Wawrzyńca w Gdyni

Kościół św. Wawrzyńca w Gdyni – kościół rzymskokatolicki znajdujący się w gdyńskiej dzielnicy Wielki Kack, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Gdynia Orłowo w archidiecezji gdańskiej. Na terenie kościoła parafialnego znajduje się kapliczka nazwana Źródło Marii, z której wybija potok o takiej samej nazwie. Historia Świątynia została wzniesiona w latach 1894-1895 w stylu neogotyckim przez mieszkańców Wielkiego Kacka dzięki pomocy księdza J. Bonina, proboszcza parafii w Chwaszczynie. 10 czerwca 1895 roku kościół został poświęcony ku czci świętego Wawrzyńca przez biskupa chełmińskiego Leona Rednera jako kościół filialny parafii w Chwaszczynie. 16 października 1902 roku świątynia staje się kościołem parafialnym - dekretem biskupa Augustyna Rosentretera powstaje samodzielna parafia w Wielkim Kacku. W marcu 1945 roku kościół zostaje zniszczony w wyniku działań wojennych - zniszczone zostają iglica i szczyty wieży, elewacja północna i organy. W 1997 roku został założony nowy dach, odrestaurowano wnętrze i zainstalowano nowe oświetlenie. W 2001 roku zrekonstruowano iglicę i szczyty wieży, został zamontowany zegar o trzech tarczach. Także w tym roku została dobudowana kruchta boczna. Wyposażenie Dwa ołtarze boczne o neogotyckich nastawach pochodzą z końca XIX wieku. Witraże wykonane w latach 70. XX wieku znajdujące się w prezbiterium przedstawiają św. Wawrzyńca i symbole eucharystyczne. polichromie wykonane w latach 50. XX wieku przedstawiają sceny z życia św. Wawrzyńca. W kościele zachowały się oryginalne ławy, chór, strop i posadzka. Organy o 10 głosach zostały wykonane przez Juliusza Witta z Gdańska w 1895 roku. Marmurowy ołtarz, ambonka, chrzcielnica i posadzka w prezbiterium zostały wykonane w 1902 roku na jubileusz stulecia parafii. W 2003 roku zostały wykonane stylowe konfesjonały. Kościół posiada także figury świętych: Józefa z Dzieciątkiem, Franciszka, Judy Tadeusza, Wojciecha i Antoniego oraz obrazy procesyjne z początku XX wieku. Wewnątrz wieży znajdują się trzy dzwony z 1958 r. odlane w Goduli: Wawrzyniec (850 kg, ton a'), Krzyż (650 kg, ton h') i Maryja (450 kg, ton cis"). Przypisy
Klášter Jędrzejów

Klášter Jędrzejów, původně latinsky Morimondus minor, později Andreovia (polsky Arcyopactwo cystersów w Jędrzejowie, česky Ondřejov), je významný cisterciácký klášter v polském městě Jędrzejówě, ve Svatokřížském vojvodství, pocházející z morimondské filiační řady. Historie Klášter jako svou fundaci založil leník zdejšího panství Jaksa Gryfita roku 1140 při svém sídle (tvrzi) a při starším kostele sv. Vojtěcha, který počátkem 12. století konsekroval krakovský biskup Maurus. První mniši přišli na místo roku 1144 z kláštera v Morimondu v čele s opatem Nicolasem a s pozdějším hnězdenským arcibiskupem Janíkem. Byli v pořadí 21. morimondskou filiací. Usadili se při prameni říčky Bílé Nidy (Biala Nida) v údolí zvaném Brźeznica, které bylo později zčásti zastavěno městem Jędrzejów. Nový klášterní kostel Nanebevzetí Nejsvětější Panny Marie vysvětil cisterciácký mnich a biskup Wincenty Kadłubek roku 1210. Tento biskup zde byl pohřben v chóru kostela, jeho náhrobní deska se nedochovala. Od počátku 17. století byl v klášteře uctíván jako ctihodný muž, roku 1764 byl prohlášen za blahoslaveného a roku 1934 kostel přesvěcen jeho jménem. Při kolonizaci ve 13. století začali mniši klášter nazývat Jędrzejów (Ondřejov) podle apoštola Východu svatého Ondřeje, aby jej přiblížili zdejším osadníkům. Klášter byl v roce 1800 zrušen, poté co byl zasažen požárem a shořela klášterní knihovna. V roce 1831 byly klášterní budovy adaptovány na vojenskou nemocnici a v roce 1855 zde dožil poslední mnich Wilhelm Olawsky. V roce 1945 se cisterciáčtí mniši vrátili a roku 1953 byla jejich komunita povýšena na priorát (převorství). V roce 1989 mu byl vrácen statut opatství. Od roku 2013 se klášterní kostel opravuje. Architektura Románské a gotické základy konventu s ambitem jsou cenným příkladem importu burgundského vzoru cisterciácké klášterní architektury, zejména půdorys kostela založený na principu skladby modulů jednotného měřítka. Dochovaly se detaily konstrukce kostela (sloupy), kapitulní síně, jeden románský portál a románský svorník. Byly doplněny přístavbami z období baroka, od 17. do 1. poloviny 18. století, kdy byla dovršena přestavba dvouvěžového průčelí baziliky se sochami cisterciáckých patronů v nikách, kruchta s varhanami, boční portál a zvonice. Věže kostela, pobořené již roku 1914, byly dostavěny po 2. světové válce. Odkazy Reference Literatura Krystyna Sobkowicz: Cystersi w średniowiecznej Polsce: kultura i sztuka, katalog výstavy. Państwowe Wydawnictwo Nauk Warszawa, 1991 Daniel Olszewski: Cystersi w Polsce: w 850-lecie fundacji opactwa jędrzejowskiego. Wydawnictwo Jedność, 1990 Cystersi misjonarze Europy: Jędrzejów, Koprzywnica, Sulejów, Wąchock, (sborník příspěvků z vědecké konference, konané v Kielcích 17.-18. září 1994. Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego przy współpracy z Kieleckim Towarzystwem Naukowych i Instytutem Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach, Instytut Historii Regionalny Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, 1994 Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu klášter Jędrzejów na Wikimedia Commons