NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie

Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie – muzeum poświęcone Marii Dąbrowskiej, otwarte w 1971 roku w jej rodzinnym dworku w zabytkowym parku w Russowie, oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej. Historia Dworek nie był własnością rodziny Dąbrowskiej, a jedynie był zarządzany przez jej ojca, Józefa Szumskiego. Prawdziwi właściciele przebywali we Francji. Po śmierci pisarki powstał pomysł utworzenia muzeum. Po odbudowaniu dworku w 1971 roku otwarto Izbę Pamięci M. Dąbrowskiej. W 1979 roku placówka stała się oddziałem Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej. Ekspozycja Zbiory muzeum obrazują pobyt Dąbrowskiej we wsi w latach 1889–1907 (rekonstrukcja pokoju pisarki, pokój ojca, Józefa Szumskiego, kuchnia dworska, salon, sypialnia) oraz jej związki z ziemią kaliską (fotografie, rękopisy, dokumenty osobiste). Dworek i okalająca go wieś zostały zobrazowane przez pisarkę w powieści Noce i dnie, w zbiorach opowiadań Ludzie stamtąd, Uśmiech dzieciństwa oraz we wspomnieniach. W parku otaczającym dworek mieści się skansen etnograficzny. Przypisy Bibliografia Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 43-44. ISBN 83-917016-5-4.
Dworek Róża Poraja w Budziejewie

Dworek Róża Poraja – późnoklasycystyczny dworek znajdujący się we wsi Budziejewo w gminie Mieścisko. Historia Dworek został wybudowany w 1856 roku przez rodzinę Świniarskich i był w jej posiadaniu do 1945 roku. Z dniem 20 listopada na wniosek Urzędu Ziemskiego w Poznaniu przeszedł na własność Skarbu Państwa Polskiego i został zmieniony na obiekt pożytku publicznego oraz na mieszkania. Od roku 1982 do 1995 mieściło się tu przedszkole, od 1989 roku noszące nazwę „Polnych kwiatów”. Około 2006 roku dworek został zakupiony przez osobę prywatną. Od 2007 do 2009 roku trwał tu remont, a dworek przybrał nazwę „Róża Poraja”, związaną z właścicielami dworku i wsi Budziejewo oraz z Przedszkolem im. Polnych Kwiatów. Obecnie odbywają się tu uroczystości weselne, komunijne, Festiwal Muzyki Ślubnej i Weselnej oraz Piknik Święto Róży. Linki zewnętrzne Strona dworku Historia dworku. dworekbudziejewo.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-23)].
Dworek Zofii Urbanowskiej w Koninie

Dworek Zofii Urbanowskiej w Koninie – dworek znanej konińskiej pisarki Zofii Urbanowskiej znajduje się na skrzyżowaniu ulic Urbanowskiej i Obrońców Westerplatte, w kierunku zachodnim od placu Wolności. Wybudowany w połowie XIX wieku, na ścianie budowli jest tablica z 1957 roku wspominająca mieszkającą tu pisarkę. W ostatnich latach dworek przebudowany, obecnie siedziba Urzędu Stanu Cywilnego w Koninie. Przypisy Linki zewnętrzne Dworek Zofii Urbanowskiej
Dworek myśliwski w rezerwacie przyrody Łężczok

Dworek myśliwski – wybudowany w 1783 roku przez cystersów na terenie dzisiejszego rezerwatu przyrody Łężczak, obecnie w ruinie. Położenie Dworek myśliwski znajduje się w rezerwacie przyrody Łężczak, w jego południowej części, między dwoma stawami: Grabowcem oraz Brzeziniakiem. Administracyjnie leży na terenie należącym do gminy Nędza, tuż przy granicy z Raciborzem. Niedaleko pałacyku znajduje się stare książęce gospodarstwo rybackie, które czynne jest do dziś. W pobliżu dworka rośnie tzw. Dąb Sobieskiego. Historia Pałacyk myśliwski został wybudowany w 1783 roku przez zakon cystersów, właścicieli tych ziem. W wyniku kasaty zakonu w 1810 roku dworek przeszedł w ręce książąt raciborskich, którzy odpoczywali w nim po polowaniach. Na początku XX wieku odbywały się tutaj polowania z udziałem cesarza niemieckiego, Wilhelma II. W latach 50. XX wieku w pałacyku odkryto bogate zbiory archiwum komory książęcej, które ukryli tutaj Niemcy w 1945 roku. Po wojnie pałacyk przekształcono na gajówkę, a obecnie budynek jest w ruinie. Przypisy Bibliografia Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 39. ISBN 978-83-89802-36-1. Grzegorz Wawoczny, Anna Bindacz: Z biegiem Suminy. Atrakcje turystyczno-krajoznawcze gminy Nędza. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2005, s. 13. ISBN 83-89802-12-0. Jan Duda: Osobliwości przyrodnicze Raciborza. Racibórz: Towarzystwo Miłośników Ziemi Raciborskiej, 2001. ISBN 83-911877-3-X.
Estación de autobús de Kielce

La estación de autobús de Kielce (en polaco: Dworzec PKS w Kielcach) es una peculiar estación de autobús construida en forma de ovni​ y situada en la ciudad polaca de Kielce. Cuando comenzó a operar, en 1984, fue considerada una de las estaciones de autobús más modernas de Polonia.​​ Historia El edificio fue diseñado por el arquitecto polaco Edward Modrzejewski y construido entre 1975 y 1984. Abrió el 20 de julio de ese año, dos días antes del 40.º aniversario del establecimiento de la República Popular de Polonia.​​ Por su alta capacidad, la infraestructura fue considerada un gran avance, y pronto se convirtió en una pequeña atracción turística y uno de los hitos de Kielce.​​ Fue diseñado para acomodar 1 500 autobuses y una cantidad prevista de 24 000 pasajeros al día.​​ El complejo tiene una superficie aproximada de 4 hectáreas.​ Recientemente el gobierno local ha otorgado al edificio el estatus de monumento, y el comisario de monumentos del Voivodato de Santa Cruz ha justificado esta decisión calificando el edificio como "ejemplo único y novedoso de arquitectura característica de la era de la República Popular de Polonia" y "uno de los diseños arquitectónicos más valiosos de los años 1970 y 1980 en Polonia, y un documento material de este periodo".​ La suerte del edificio decayó en los años 1990, cuando la Polonia post-socialista experimentó un aumento en el número de automóviles privados, y una disminución del interés en el transporte público. El edificio, anteriormente propiedad de la compañía PKS, fue privatizado a comienzos de la década de 2010.​​ Aunque los poderes públicos consideran el edificio un importante hito y están interesados en preservarlo, sus dueños privados tienen interés por obtener un beneficio de él. Actualmente el edificio se encuentra cada vez más en necesidad de renovación. El propietario actual, la empresa PKS 2, tiene planes de reemplazarlo por una construcción nueva en otra ubicación.​​​ Un portavoz de la compañía declaró no tener interés en invertir dinero en la renovación del edificio,​ lo cual ha generado críticas por parte de quienes consideran el edificio parte del patrimonio cultural de Polonia, y demandan por ello que el diseño no sea significativamente alterado.​​ Referencias Enlaces externos Fotos de la construcción Archivado el 20 de julio de 2014 en Wayback Machine. Fotos del interior Archivado el 14 de enero de 2019 en Wayback Machine.
Dworzec autobusowy w Kielcach

Dworzec autobusowy w Kielcach – budynek dworca (dawniej: Dworzec PKS) o kształcie rotundy, z powodu którego nazywany bywa „spodkiem”. Znajduje się w centrum Kielc przy ul. Czarnowskiej. Lokalizacja Dworzec Autobusowy położony jest w północnym Śródmieściu przy ul. Czarnowskiej. Znajduje się on około 350 metrów od dworca stacji Kielce Główne oraz 850 metrów od kieleckiego Rynku. Od południa obszar dworca ograniczony jest ul. Czarnowską, od zachodu ul. Gosiewskiego (część DW762), od wschodu Galerią "Czarnowska", natomiast od północy kościołem Św. Krzyża. Opis Budowę rozpoczęto w 1975 roku, budynek oddano do użytku 20 lipca 1984. Zaprojektowali go arch. Edward Modrzejewski, inż. Jerzy Radkiewicz i inż. Mieczysław Kubala (odpowiedzialny za komunikację). Docelowo w założeniu miał obsługiwać 1500 autobusów i 24 800 pasażerów w ciągu doby. Dworzec ma 14 metrów wysokości i trzy kondygnacje. Ruch pasażerski i kołowy odbywa się na nim prawie bezkolizyjnie, tzn. autobusy jeżdżą dookoła budynku, a zatrzymują się na bocznym pasie, natomiast pasażerowie dostają się do niego korytarzami umieszczonymi pod tymi pasami (przejścia podziemne). Perony przykryte są wiatą o średnicy 80 m, zawierają 15 stanowisk dla autobusów. Do niedawna podróżni mieli również możliwość oczekiwania na przyjazd autobusu, nie wychodząc z budynku, jednak widok na stanowiska został zasłonięty małymi sklepikami i punktami gastronomicznymi. Budynek został wpisany na listę zabytków. Świętokrzyski konserwator zabytków oznajmił: „wzniesiony w latach 1975–1984 budynek dworcowy m.in. stanowi unikalny i nowatorski przykład architektury PRL, uznawany za jedną z cenniejszych realizacji architektonicznych w Polsce w latach 70. i 80. XX wieku, i materialny dokument epoki.(...)”. W marcu 2013 roku właścicielem obiektu stała się spółka PKS 2. Pod koniec marca 2016 roku miasto odkupiło dworzec za 20 mln zł. Modernizacja dworca rozpoczęta została we wrześniu 2018 roku. Według planu zachowano charakterystyczną bryłę obiektu, natomiast infrastruktura dworca miała zostać znacznie zmodernizowana. Planowane zakończenie prac miało nastąpić w czerwcu 2020. Przewidywany całkowity koszt przebudowy dworca to 68,7 miliona złotych, z czego wkład własny miasta (po uwzględnieniu m.in. dotacji unijnych) wyniesie 9 milionów złotych. Ostatecznie dworzec został ponownie otwarty dla pasażerów i przewoźników 27 sierpnia 2020 r. Modernizacja budynku została nominowana do Nagrody Architektonicznej „Polityki” w ramach jej X edycji. Galeria Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Dworzec autobusowy ma 25 lat. kielce.gazeta.pl, 2009-07-22. [dostęp 2011-06-16]. O budowie. powojennymodernizm.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-06)]. Zdjęcie satelitarne w Wikimapii
Dworzec Wodociągowy w Krakowie

Dworzec Wodociągowy – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, na Półwsiu Zwierzynieckim przy ul. Senatorskiej 1 (adres także ul. Łowiecka 2). W roku 1866 prezydent Krakowa Józef Dietl wystąpił z inicjatywą budowy wodociągu dla miasta. Budowę urządzeń wodociągowych i wodociągu zasilanego wodą podziemną z rejonu Bielan i Przegorzał rozpoczęto w 1899 według projektu inż. Romana Kajetana Ingardena na Bielanach. W dniu 14 lutego 1901 uroczyście uruchomiono Wodociąg Miejski im. Franciszka Józefa I. Jego pierwszym dyrektorem został T. Jaszczurowski. W 1913 ukończono budowę, przy ul. Senatorskiej, siedziby dyrekcji wodociągów krakowskich zwanej Dworcem Wodociągowym. Budynek wzniesiono według projektu Jana Rzymkowskiego. Obecnie znajdują się w nim siedziby dyrekcji i biura Wodociągów Miasta Krakowa (dawniej MPWiK). 19 września 1996 budynek został wpisany do rejestru zabytków. Znajduje się także w gminnej ewidencji zabytków. Przypisy Bibliografia Joanna Czaj-Waluś, Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . Linki zewnętrzne Oficjalna strona MPWiK w Krakowie. mpwik.krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-01)].
Водонапорная станция (Звежинец)

Водонапорная станция (пол. Dworzec Wodociągowy) — историческое здание, находящееся на углу улиц Сенаторской, 1 и Ловецкой, 2 в историческом районе Звежинец, Краков, Польша. Охраняемый памятник Малопольского воеводства. В 1866 году президент Кракова Юзеф Детл выступил с инициативой строительства водонапорной башни для водоснабжения города. В 1899 году по проекту инженера Романа Каетана Ингардена началось строительство водонапорной башни, которая, как предполагалось, использовала бы подземные воды районов Беляны и Пшегожалы. 14 февраля 1901 года была основана организация «Городское водоснабжение имени Франца Иосифа I». Первым директором этой организации стал Т. Ящуровский. В 1913 году возле водонапорной башни закончилось строительство здания, которое стало использоваться для администрации краковских гидротехнических служб. Это здание стало называться как «Водонапорная станция». Здание было спроектировано архитектором Яном Жимкомским. 19 сентября 1996 года Водонапорная станция была внесена в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (A-1042). В настоящее время в здании находится администрация «Городского предприятия водоснабжения и канализации S.A.». Примечания Источник Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Encyklopedia Krakowa, red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2
Dworzec autobusowy Jana III Sobieskiego

Dworzec autobusowy Jana III Sobieskiego – dworzec miejskiej komunikacji autobusowej w Poznaniu. Znajduje się pomiędzy obwodnicą kolejową a pętlą Poznańskiego Szybkiego Tramwaju na Os. Jana III Sobieskiego. Budynek dworca Neomodernistyczny dworzec został otwarty w listopadzie 2007 roku. Budowa dworca trwała półtora roku. Koszt budowy to 11 milionów złotych. Połowa tej sumy pochodziła z unijnego Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego. Budynek jest zabezpieczony przed powodziami. Powstały trzy ekrany wyciszające dla komunikacji autobusowej i dla tramwajowej. Na dworcu znajduje się 10 stanowisk postojowych dla autobusów miejskich i 5 dla autobusów podmiejskich. Na terenie dworca znajduje się wypożyczalnia rowerów (sto pojazdów) z miejscem postojowym na rowery prywatne. Brutalistyczna, modernistyczna architektura obiektu, stanowiąca bardzo purystyczną wizję estetyczną, spowodowała wiele negatywnych reakcji mieszkańców Poznania na tego rodzaju propozycję i zebrała liczne głosy krytyczne. Wśród osób niezadowolonych z formy obiektu znalazł się m.in. prezydent Poznania – Ryszard Grobelny. Niezależnie od powyższego obiekt był nominowany do nagrody architektonicznej PYRAmida 2007, w kategorii Obiekty użyteczności publicznej. Zabudowa Źródło powierzchnia działki: 25 122 m² plac manewrowy, jezdnie i chodniki: 21 011 m² zieleń: 3 487 m² budynek dworca: 623,3 m² powierzchnia użytkowa: 307,37 m² kubatura: 2 040 m³ kondygnacje: niepełne 2 Linie autobusowe Przypisy Bibliografia Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8 Linki zewnętrzne ZTM Poznań: Rozmieszczenie przystanków komunikacji miejskiej: Os. Sobieskiego. ztm.poznan.pl. [dostęp 2019-01-02].
Dworzec autobusowy w Mielcu

Dworzec autobusowy w Mielcu jest położony przy ul. Kazimierza Jagiellończyka. Poprzedni dworzec mieścił się przy ul. Głowackiego, ale stał się niewystarczający dla rosnących potrzeb mieszkańców, w dodatku 2 marca 1987 pożar uszkodził budynek do tego stopnia, że konieczna okazała się jego rozbiórka. Jeszcze w latach osiemdziesiątych rozważano budowę wspólnego dworca dla PKP i PKS. W latach 1985–1989 przygotowano stosowną dokumentację i w 1989 rozpoczęto prace budowlane. W pierwszej kolejności powstały plac manewrowy oraz zadaszone stanowiska i 18 października 1992 pierwszy autobus odjechał z nowego obiektu. Obsługa pasażerów jak i przewoźników odbywała się w prowizorycznych barakach. Ów stan tymczasowości utrzymywał się przez lata, bowiem prace nad budynkiem dworca przerwano po wykonaniu dołu pod fundamenty. PKP nie wykazywała zainteresowania dalszym uczestnictwem w inwestycji, a mielecki PKS Connex, mimo deklarowanego zamiaru, również nie podjął się wznowienia prac, sprawę komplikowały zresztą kilkukrotne zmiany w strukturze właścicielskiej przewoźnika autobusowego. Z biegiem czasu pojawiały się różne koncepcje zagospodarowania przestrzeni w pobliżu placu manewrowego, m.in. na jej części miał powstać bar McDonald’s. Ostatecznie miasto rozpoczęło wdrażanie zupełnie nowego projektu. W ramach inwestycji powstać miał parterowy budynek dworca o powierzchni 356 m², a w dalszej perspektywie także budynki usługowe i niewielki amfiteatr. W ogłoszonym na początku 2010 przetargu najwyżej została oceniona oferta konsorcjum firm PPHU Agro-Baza oraz Invest Development, które żądało kwoty 1,12 mln zł. Prace budowlane ruszyły na przełomie lutego i marca, a zakończyły się jesienią. Mimo tego obiekt został otwarty dopiero 27 sierpnia 2011, tak duże opóźnienie było tłumaczone brakiem zgody stron co do warunków dzierżawy miejskiego budynku operatorowi Veolii Transport Podkarpacie. W 2026 r. m. Mielec ogłosiło przetarg na przebudowe obecnego dworca autobusowego. Na czas inwestycji, ma powstać dworzec tymczasowy. Przypisy Linki zewnętrzne Koncepcja zagospodarowania przestrzennego terenów przy dworcu autobusowym w Mielcu. mielec.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-13)]. na oficjalnej stronie miasta
Dworzec kolejowy w Kole

Dworzec kolejowy w Kole – budynek wzniesiony w latach 1925–1928 przy nowo wybudowanej linii kolejowej łączącej Kutno ze Strzałkowem. Wraz z nim wybudowano wieżę ciśnień. Dworzec wraz z budynkami stacyjnymi znajduje się przy ulicy Kolejowej, na terenie osiedla Przedmieście Warszawskie. Informacje ogólne Firma budowlana Janiaków była podwykonawcą przy budowie dworca. Budynek jest unikatowy, ponieważ został zachowany jako jeden z nielicznych wybudowanych po I wojnie światowej budowli dworcowych przy trasie prowadzącej do Warszawy. Bardzo podobny dworzec stał w Koninie aż do lat 70. XX wieku. Na północnej ścianie budynku dworca kolejowego w Kole znajduje się tablica pamiątkowa. Upamiętnia ona ofiary nalotu Luftwaffe z 2 września 1939 roku na dworzec oraz pociąg, w którym znajdowała się ewakuowana ludność z Krotoszyna i Jarocina (skład znajdował się na bocznym torze). W 2010 r. pojawiła się koncepcja remontu budynku dworcowego oraz przebudowy otoczenia wraz z peronami stacyjnymi. Uroczyste otwarcie miało miejsce 6 lutego 2013 r. Zgodnie z propozycją Urzędu Miejskiego, do gmachu przeniesiono siedzibę Miejskiej i Powiatowej Biblioteki Publicznej, która od 1945 r. zajmowała budynek ewangelicko-augsburskiej pastorówki, zlokalizowany przy ul. Sienkiewicza. Obsługa stacji kolejowej zajmuje obecnie niewielką część dworca. Zabytek Dworzec w Kole wpisany jest do Gminnej Ewidencji Zabytków pod numerem 77. W Programie Opieki nad Zabytkami miasta Koło na lata 2014–2017 określono plany wpisania budynku dworca do rejestru zabytków NID. Głaz przed dworcem Następnym upamiętnieniem lat wojny i straszliwych mordów hitlerowców jest głaz przed kolskim dworcem. Upamiętnia 80 tysięcy Żydów transportowanych tędy z łódzkiego getta do obozu masowej zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem. Tutaj odbywała się przesiadka Żydów zmierzających do obozu na wagony kolejki wąskotorowej. Na głazie znajduje się upamiętniający tekst w dwóch językach – polskim oraz niemieckim. Stacja kolejowa Razem z dworcem funkcjonuje stacja kolejowa Koło, obsługująca zarówno ruch osobowy i towarowy, a jeszcze kilka lat temu – także wąskotorowy. Przypisy Bibliografia Józef Burszta, 600 lat miasta Koła, Poznań 1963 Piotr Maluśkiewicz: Ziemia konińska: przewodnik turystyczny. Konin: Żychlin: „Apeks”, 1997. ISBN 83-86139-28-5. Michalak Robert, Koło, „Świat Kolei” 10/2009 Michalak Robert, Dworzec kolejowy w Kole, „Kronika Wielkopolski” 1 (133)/2010 Kazimierz Kasperkiewicz: Miejsca i obiekty walki i pamięci z lat wojny i okupacji 1939-1945 w Kole i powiecie kolskim. Koło: Towarzystwo Przyjaciół Miasta Koła, 2004. ISBN 83-909030-9-1.
Dwór Badenich w Wadowie

Dwór Badenich – zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie w dzielnicy XVII przy ul. Glinik 63, w Wadowie. Klasycystyczny, lecz o cechach neorenesansowych, murowany dwór powstał w 1874 roku. Zaprojektował go Antoni Łuszczkiewicz dla właściciela Wadowa, Józefa Badeniego. Został zbudowany w miejscu wcześniejszego budynku, z którego pozostały tylko piwnice. Jest asymetryczny, złożony z dwóch prostopadle ustawionych prostokątów, przykryty czterospadowym dachem o niewielkim kącie nachylenia. Wydłużony parterowy korpus z piętrowym ryzalitem od strony północnej urozmaicony został arkadowym portykiem, na którego belkowaniu znajduje się napis „Z DARÓW BOŻYCH” oraz płaskorzeźbione herby rodowe: Wężyk i Bończa. Od strony południowej zachowała się także dekoracja z fryzów poniżej dachu oraz umieszczona w niszy figura Matki Bożej, a poniżej figury kamienny wazon. Wokół pałacu założono park krajobrazowy, który mocno zdewastowany przetrwał do dziś. Dwór był własnością Badenich do 1930 r., następnie został kupiony przez Zofię Kulinowską (zm. 1995), która mieszkała w nim do 1945 roku. Potem w budynku znajdowała się szkoła, a od lat 70. XX wieku przedszkole. W latach 90. właścicielem dworu stała się Gmina Miejska Kraków. W 2003 r. przedszkole zostało zamknięte, a budynek przestał być użytkowany i jego stan techniczny bardzo się pogorszył. Park przy budynku ma charakter rekreacyjny i sportowy (znajduje się w nim boisko). 2 listopada 2008 r. nad ranem na poddaszu dworu wybuchł pożar. Spłonęła część drewnianego strychu ze stropem i dachem. W 2019 r. rozpoczęły się konsultacje dotyczące remontu dworu. Prace wstępne rozpoczęto w 2021 r., a właściwy remont rozpoczął się w 2024 r. Przypisy Bibliografia Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2. Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 . MariaM. Lempart MariaM., Zapomniane dziedzictwo Nowej Huty, Kraków: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa, 2010, ISBN 978-83-7577-065-0, OCLC 750541890 . Linki zewnętrzne Wirtualna Izba Regionalna – Wadów”. wir.e12.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-07)]. MHMK – wystawa od 22 września do 23 grudnia 2010: „Zapomniane dziedzictwo Nowej Huty – Wadów”. mhk.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-12-09)]. Maria Lempart: Katalog wystawy „Zapomniane dziedzictwo Nowej Huty – Wadów”. MHMK.pl, 2010. [dostęp 2016-04-14]. (pol.).
Усадьба Бадени

Усадьба Бадени (пол. Dwór Badenich) — усадьба, находящаяся в краковском районе Дзельница XVII Взгужа-Кшеславицке по адресу ул. Глиник, 63. Памятник культуры Малопольского воеводства. Усадьба в стиле классицизма была построена в 1874 году по проекту польского архитектора Антония Лущкевича для владельца села Вадува Юзефа Бадени. Семья Бадени проживала в усадьбе до 1945 года, когда усадьба была национализирована и передана начальной школе. С 70-х годов в усадьбе располагался детский сад. В 90-е годы здание планировалось передать наследникам, но они отказались от своих имущественных прав и усадьба была передана в собственность городского муниципалитета. 21 декабря 1998 был внесён в реестр памятников культуры Малопольского воеводства (№ А-1098). 21 ноября 2008 года здание пострадало от пожара. В настоящее время здание усадьбы не используется в каких-либо целях. Примечания Литература Joanna Czaj-Waluś Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Kraków, Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, 2007, ISBN 83-922906-8-2 Encyklopedia Krakowa red. Antoni Henryk Stachowski, PWN 2000, ISBN 83-01-13325-2 Ссылки Информация (пол.)
Dwór Franciszka Piątkowskiego w Rzeszowie

Dwór zlokalizowany jest w rzeszowskim Śródmieściu przy ulicy Reformackiej. Budynek powstał przed 1730 roku dla nadwornego bibliotekarza rodziny Lubomirskich – F. Piątkowskiego. Budynek wznosi się na planie prostokąta, bokiem do ulicy. Sąsiaduje z założeniem dworskim Skrzyńskich i ogródkiem jordanowskim. Po drugiej stronie ulicy znajduje się kościół garnizonowy. Kolejnymi właścicielami byli Szterbachtów, następnie Hinglerów, później Tabińskich, z wyjątkiem 3 lat kiedy posesja należała do Neumanów, a od 2003 r. należy do Lenkowskich. Budynek jest w swej formie prosty. Front podzielony jest symetrycznie 2 rzędami okien. Nad głównym wejściem, na wysokości poddasza widoczny jest zrekonstruowany szczyt, który usunięto w XIX wieku. Fasada podzielona jest na 3 części, z których środkowa lekko występuje i jest zdobiona boniowaniem. 2 części boczne posiadają po 4 (2 × 2) prostokątne okna. Na fasadzie widoczne są typowe dla regencji maski, girlandy, zwisy kompanulowe, rozetki. Wnętrze, a zwłaszcza parter posiadało charakter reprezentacyjny, o czym świadczą rozmieszczenie pomieszczeń i bogate polichromie. Na szczególną uwagę zasługuje obramienie komina w postaci malowidła 2 popiersi na pilastrach, pochodzące z XIX wieku i zrekonstruowane kilka lat temu. Freski ścienne natomiast pozostawione są jako fragmentaryczne relikty. Obecnie w budynku mieści się szkoła językowa. Zobacz też Rzeszów Historia Rzeszowa Kościół Garnizonowy w Rzeszowie Przypisy