NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
RTCN Śrem

Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze Śrem – 290-metrowy stalowy maszt, wzniesiony w 1964 w celu emisji sygnału radiowego i telewizyjnego. Plany budowy ośrodka nadawczego dużej mocy dla Poznania powstały już w roku 1958. Prace rozpoczęto trzy lata później. Ważący 220 ton maszt wykonany został przez Mostostal Zabrze. Jego montaż zaczął się wiosną 1963 roku, w czerwcu tegoż roku osiągnął już wysokość 160 metrów, a 1 września 287 metrów. Oficjalne otwarcie obiektu nastąpiło w przeddzień święta XX-lecia PRL – 21 lipca 1964 roku o godzinie 13:00. Maszt usytuowany jest dokładnie we wsi Góra/k. Śremu. Dzięki jego korzystnej lokalizacji, znacznej wysokości i dużych mocach promieniowania, nadajniki umieszczone na tym maszcie pokrywają zasięgiem znaczną część woj. wielkopolskiego, w tym m.in. miasta: Poznań, Leszno, Gniezno, Jarocin, Śrem. Za wzniesienie konstrukcji odpowiadało Poznańskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego. 29 sierpnia 2008 rozpoczęła się wymiana telewizyjnego systemu anten. Prace zakończyły się 7 października. Po wymianie tubusa mierzący wcześniej 288 m maszt jest wyższy o 2 metry. Parametry Wysokość zawieszenia systemów antenowych: Radio: 75, 173, 234, TV: 254, 274 m n.p.t. Transmitowane programy Programy radiowe Programy radiowe – cyfrowe Programy telewizyjne – cyfrowe Nienadawane analogowe programy telewizyjne Programy telewizji analogowej wyłączone 28 listopada 2012 r. Zobacz też lista najwyższych konstrukcji w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne dane obiektu w serwisie Radiopolska dane obiektu na stronie Emitel Sp. z o.o.. emi.emitel.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-04)].
Ratusz w Górze Kalwarii

Ratusz w Górze Kalwarii – zabytkowa siedziba władz miejskich i Urzędu Stanu Cywilnego znajdująca się na dawnym rynku, zamienionym obecnie na skwer. Jest to budowla klasycystyczna wzniesiona w latach 1829-1834 według projektu architekta Bonifacego Witkowskiego oraz Henryka Marconiego. W czasie II wojny światowej została mocno uszkodzona. W latach 1950–1951 budynek został odbudowany. Kolejny remont przeprowadzono w latach 90. XX wieku. Budynek złożony jest z trzech części. Centralna jest piętrowa, murowana. Została wzniesiona na planie kwadratu. Charakteryzuje się ryzalitem zakończonym trójkątnym szczytem z herbem Góry Kalwarii. Na osi ryzalitu jest umieszczone wejście do ratusza. Nad wejściem znajduje się balkon. Dach budynku jest blaszany i dwuspadowy. Bibliografia Roman Pawlak: Polska. Zabytkowe ratusze. Warszawa: Sport i Turystyka - MUZA SA, 2003, s. 153. (pol.).
Ratusz w Lądku-Zdroju

Ratusz w Lądku-Zdroju – wybudowany w roku 1872 zabytkowy ratusz, położony na lądeckim rynku, obecnie siedziba władz miejskich i Urzędu Stanu Cywilnego. Historia Pierwszy ratusz w Lądku istniał już w roku 1537, został on zniszczony w pożarze w 1739 roku. Ratusz szybko odbudowano, jednak i ten strawiły pożary w latach 1784 i 1804. W roku 1872 obiekt gruntownie przebudowano. Ostatnia przebudowa zatarła większość pierwotnych cech budowli. Decyzją wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 21 września 1983 roku ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Architektura Wzniesiona w 1872 roku eklektyczna budowla w niczym nie przypomina poprzedniego ratusza. Założony na planie prostokąta, trzykondygnacyjny okazały budynek nakryty jest blaszanym, czterospadowym dachem ozdobionym trójkątnymi neobarokowymi szczytami. Na frontowej fasadzie wyrasta ośmioboczna wieża nakryta ostrosłupowym blaszanym hełmem. Budynek zdobią fryzy, gzymsy i obramienia okienne. Obok ratusza, po jego wschodniej stronie, stoi kamienny pręgierz, przeniesiony w to miejsce po 1964 roku ze wsi Skrzynka. Po zachodniej stronie ratusza znajduje się kolumna Trójcy Świętej, wzniesiona przez Michaela Klahra w latach 1739–1741. Galeria Przypisy Bibliografia JózefJ. Pilch JózefJ., Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2005, ISBN 83-213-4366-X, OCLC 69480077 . Roman Pawlak, Zabytkowe ratusze, Warszawa, MUZA SA, 2003, ISBN 83-7200-991-0. Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 17: Góry Złote. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 1993, ISBN 83-85773-01-0. Linki zewnętrzne Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Wratislaviae Amici" Dawne i współczesne zdjęcia ratusza na stronie "Polska na fotografii"
Ratusz w Obrzycku

Ratusz w Obrzycku – zabytkowy barokowy ratusz zlokalizowany w centrum Obrzycka. Ratusz został wybudowany w połowie XVII w., w centralnej części rynku. Wzmianka o jego istnieniu znajduje się w inwentaryzacji miasta przeprowadzonej w 1757, która mówi o ratuszu krytym gontem i położonym na rynku. W XIX w. budynek został przebudowany i przekształcony na spichlerz. Do roku 1962 został przywrócony do stanu oryginalnego. Murowany ratusz, zdobiony boniowaniem na narożnikach, jest pokryty dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej z ryzalitu wyrasta wieżyczka z herbem Nałęczów-Raczyńskich i mottem Vitam impendere vero w kartuszu. Wieżyczkę kryje czterospadowy dach z iglicą. Zachowała się część oryginalnego wystroju wnętrz ze sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi. Piętra rozdziela na elewacji gzyms kordonowy. Po rekonstrukcji pozostawiono południowe okno z renesansowym obramowaniem z 1527, przywiezionym w 1843 z klasztoru w Batalha w Portugalii przez znawcę sztuki, hrabiego Atanazego Raczyńskiego. W budynku urzędują władze lokalne. Przypisy
Ratusz w Ośnie Lubuskim

Ratusz w Ośnie Lubuskim – zabytkowy ratusz w Ośnie Lubuskim, w powiecie słubickim na terenie województwa lubuskiego. Opis Stoi w samym centrum Starego Miasta, tuż obok kościoła św. Jakuba Apostoła. Nowy Rynek wytyczono w okresie rozbudowy Starego Miasta na przełomie XIII i XIV w. Z archiwalnych dokumentów i zachowanej ikonografii wynika, że dokładnie w tym samym miejscu wznosiły się wcześniej inne budynki, pełniące funkcję miejskiego ratusza. Projektantem dzisiejszego ratusza był znany architekt i urzędnik budowlany Emil Karl Alexander Flaminius (1807-1893). W 1912 w gmachu ratusza powołano lokalne muzeum, gdzie wyeksponowano zabytkowe elementy wyposażenia starych budynków, czy pamiątki związane z historią miasta i tzw. Ziemi Torzymskiej obejmującej swoim zasięgiem także Rzepin oraz Sulęcin. Wartości zabytkowe ratusza potwierdzono wpisem do rejestru zabytków nieruchomych pod numerem KOK-I-984/64 z 9 marca 1964, oraz 186 z 30 listopada 1976. Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Roland Semik: Ratusz miejski w Ośnie Lubuskim, w: Wiadomości Powiatowe - biuletyn powiatu słubickiego, grudzień 2013, s. 10 (ISSN 2299-1921).
Ratusz w Rostarzewie

Ratusz w Rostarzewie – zabytkowy, późnobarokowy budynek w Rostarzewie, pełniący niegdyś rolę ratusza i komory celnej. Ratusz został wybudowany w 1768 roku. Budynek został wybudowany z przejazdem pośrodku parterowej kondygnacji, który pełnił rolę komory celnej. Wyróżnia go rzadko spotykany w budynkach tego typu czterospadowy dach kryty gontem, z którego wyrasta kwadratowa wieżyczka, także kryta deszczułką. Na wieżyczce umieszczono zegar, a zwieńczono ją iglicą z gwiazdą. Piętro jest oddzielone od parteru gzymsem kordonowym. Gruntownie odrestaurowany w 2015 roku. Przepadł jednak mechanizm zabytkowego zegara, zdemontowany wiele lat przed remontem. Uwagi Przypisy
Ratusz w Szczytnie

Ratusz w Szczytnie – zabytkowy ratusz w Szczytnie. Historia Żelbetowy obiekt został zbudowany na planie czworoboku w latach 1936–1937 według projektu królewieckiego architekta Kurta Fricka. Budynek wzniesiono częściowo na ruinach dawnego zamku. Wewnątrz ulokowano dziedziniec, a na południowo-wschodnim narożniku 46-metrowej wysokości wieżę nawiązującą do architektury obronnej, co było wymogiem władz miasta, które chciały podkreślić łączność między historią miejsca, a nowoczesnością. W 1991 ratusz został wpisany do rejestru zabytków. Przy wjeździe na dziedziniec stoi popiersie Henryka Sienkiewicza autorstwa Jacka Pugeta (pisarz odwiedził miasto w 1908 mieszkając wówczas w domu redaktora Kazimierza Jaroszyka). Siedziby Współcześnie pełni funkcję siedziby władz miejskich oraz (w przyziemiach i na parterze wschodniego oraz południowego skrzydła) Muzeum Mazurskiego w Szczytnie. Galeria Przypisy
Ratusz w Środzie Wielkopolskiej

Ratusz w Środzie Wielkopolskiej – zabytkowa siedziba władz miejskich w Środzie Wielkopolskiej, w województwie wielkopolskim. Budowla została wzniesiona zapewne w połowie XIX wieku na miejscu siedziby starosty średzkiego. Ratusz jest murowany, otynkowany, posiada piwnice i dwie kondygnacje, oddzielone od siebie kordonowym gzymsem. Nad wejściem głównym znajduje się portal złożony z pilastrów. Dach budynku jest dwuspadowy, wykonany jest z czerwonej dachówki. Obecnie w budynku mieszczą się: Urząd Miejski i Urząd Stanu Cywilnego. Przypisy
Rektorat Matki Bożej Ostrobramskiej w Czajach

Rektorat pw. Matki Bożej Ostrobramskiej w Czajach – rektorat rzymskokatolicki należący do dekanatu Ciechanowiec, diecezji drohiczyńskiej, metropolii białostockiej. Siedziba mieści się w Czaje-Wólkach. Rektorat został utworzony 14 października 1985 roku. 14 października 1985 roku administrator apostolski diecezji pińskiej erygował samodzielny rektorat w Czajach, wydzielony z parafii Pobikry. Pierwszym rektorem został mianowany ks. Mieczysław Baranowski (rekt. 1985–1987). Rektorzy ks. Mieczysław Baranowski (1985–1987) ks. Stefan Pajka (1987–2002) ks. Andrzej Boguszewski ks. Antoni Gaładyk ks. Dariusz Misior (2020–2024) ks. Rafał Roguziak (2024-obecnie) Zasięg rektoratu W granicach rektoratu znajdują się miejscowości: Czaje Wólka, Czaje, Małyszczyn. Zobacz też Rektor kościoła Przypisy Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji drohiczyńskiej
Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie (Cmentarz Rakowicki)

Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego w Krakowie – rektorat rzymskokatolicki należący do dekanatu Kraków-Kazimierz archidiecezji krakowskiej na Cmentarzu Rakowickim. Historia Rektorat został utworzony w 1991 roku dekretem księdza kardynała Franciszka Macharskiego. Po założeniu Cmentarza Rakowickiego w 1803 wybudowano drewnianą kaplicę. Prowizoryczna budowla i jej nieestetyczny wygląd wywołały ostrą krytykę w prasie krakowskiej. Z racji uznania Krakowa za twierdzę i prowadzenia prac fortyfikacyjnych oraz faktu, iż cmentarz znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie pasa fortyfikacyjnego, wojskowe władze austriackie czyniły znaczne trudności przy próbach wzniesienia nowej kaplicy cmentarnej. Pierwszy projekt nowej neogotyckiej kaplicy został odrzucony. Krakowski bankier Ludwik Helcel i jego żona Anna Helcel postanowili wznieść kaplicę na własny koszt, powierzając realizację Józefowi Czeszce, budowniczemu i podpułkownikowi austriackiej artylerii. Do realizacji przyjęto projekt budowli o niskich wymiarach, bez wież w typie neoklasycystycznym. Pozwolenie na budowę uzyskano w 1856, ale kamień węgielny z nieznanych dziś przyczyn położono dopiero 27 lipca 1861. Uroczystej konsekracji kaplicy dokonał biskup krakowski Ludwik Łętowski 28 października 1862 roku. Neoklasycystyczna kaplica została wzniesiona na placu znajdującym się w centrum pierwotnego założenia cmentarza. Nad wejściem do kaplicy znajduje się malowany na blasze obraz Matki Bożej Częstochowskiej z 1937 roku oraz napis "Beati qui in Domino moriuntur" (Błogosławieni, którzy w Panu umierają). Elementy dekoracyjne na zewnątrz i wewnątrz kaplicy wykonano z piaskowca, mensy i retabula ołtarza głównego i dwóch bocznych z drewna dębowego. Obraz malowany na płótnie przez Józefa Planka w roku 1862 z ołtarza głównego przedstawia scenę Zmartwychwstania Chrystusa. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazy Matki Boskiej z Dzieciątkiem oraz klęczącym św. Stanisławem biskupem w szatach pontyfikalnych i św. Barbarą (pokazywany jedynie w niektórych okresach roku liturgicznego) oraz Śmierć św. Józefa. Zgodnie z wolą fundatorów wyrażoną w akcie fundacyjnym w podziemiach kaplicy znajduje się krypta grobowa rodziny Helclów, ale tylko tych, którzy znali i władali językiem polskim. Na ścianach wewnątrz kaplicy umieszczono epitafia rodziny Helclów pochowanych w podziemiach wykonane z czarnego marmuru dębnickiego z portretami zmarłych malowanymi na blasze. Zobaczyć można portret fundatora Ludwika (1810-1872), jego żony Anny (1813-1880) oraz brata Ludwika Antoniego Zygmunta Helcla (1808-1870) prawnika, historyka i profesora UJ. Przypisy Bibliografia ks. Jan Dębski: Kaplica cmentarza Rakowickiego. Cmentarz Rakowicki w Krakowie, 1988. Linki zewnętrzne Rektorat kościoła Zmartwychwstania Pańskiego
Rezerwat przyrody Czerwona Wieś

Rezerwat przyrody Czerwona Wieś – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Krzywiń, powiecie kościańskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 3,81 ha (akt powołujący podawał 2,80 ha). Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 8,49 ha. Rezerwat został utworzony w 1959 roku w celu ochrony skupiska jałowca pospolitego (Juniperus communis) rosnącego tu w okazałych formach razem z krzewami ligustru, berberysu i dzikiej róży. Obecnie za cel ochrony podaje się „zabezpieczenie niezakłóconego przebiegu procesów zachodzących w ekosystemach: leśnym i torfowiskowym”. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 5.05.1959 r., Monitor Polski z 1959 r, Nr 51, Poz. 244 Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 24/11 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Czerwona Wieś” Przypisy
Rezerwat przyrody Dolina Postomii

Dolina Postomii – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie sulęcińskim, w gminie Słońsk. Leży w granicach Parku Krajobrazowego Ujście Warty. Ustanowienie ochrony rezerwatowej ma na celu skuteczną ochronę walorów przyrodniczych krawędzi doliny Postomii pomiędzy Lemierzycami a Słońskiem. Obszar rezerwatu obejmuje południową krawędź i dno doliny rzeki Postomii, stanowiącej jednocześnie krawędź szerokiej pradoliny Warty. Dno doliny zajmują zbiorowiska szuwarowe i łąkowe. Graniczą one przestrzennie z wąskim pasem łęgów olszowo-jesionowych. Na wyższych terasach i na stromych krawędziach doliny zachowały się bardzo dobrze wykształcone fragmenty lasów grądowych oraz dąbrów acydofilnych. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Cele rezerwatu Celem ochrony jest zachowanie naturalnych ekosystemów leśnych i nieleśnych. Rezerwat jest ostoją szeregu ginących i zagrożonych gatunków roślin i zwierząt, przede wszystkim ptaków i owadów. Stanowi on też jedno z lepiej zachowanych stanowisk grądu w tym regionie. Występujące na tym terenie typy siedlisk wskazane są w załączniku I do Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, które wymagają ochrony. Flora i fauna Na terenie rezerwatu występuje wiele rzadkich i chronionych roślin jak: bluszcz pospolity, cis pospolity, czerniec gronkowy, dzwonek brzoskwiniolistny, kokorycz wątła, konwalia majowa, paprotka zwyczajna, przylaszczka pospolita, śnieżyczka przebiśnieg oraz żankiel zwyczajny. W terenie zlokalizowano ponad 80 drzew o wymiarach pomnikowych. Stanowią one siedlisko dla wielu rzadkich gatunków grzybów, owadów i innych bezkręgowców i powinny być traktowane jako obiekty specjalnej troski. Bardzo bogata jest również fauna rezerwatu. W grupie chrząszczy kózkowatych stwierdzono aż 32 gatunki, w tym szereg rzadkich i ginących na terenie Polski Zachodniej i całego kraju. Podobnie zróżnicowana i bogata jest awifauna lęgowa rezerwatu, licząca 50 gatunków ptaków. Szereg z nich to gatunki ginące i zagrożone. Podstawa prawna Rozporządzenie nr 1 Wojewody Lubuskiego z dnia 6 stycznia 2005 r. Na podstawie art. 13 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 (ISAP)). Obszar rezerwatu W skład rezerwatu przyrody wchodzą działki o numerach ewidencyjnych: 3/15 – 3,3239 ha, 3/18 – 3,8157 ha, 838 – 7,2390 ha, 840 – 2,3307, 842 – 5,5619 ha, 844 – 7,0979 ha, 846 – 10,6921, 848 – 12,8455 ha, 850 – 4,4307 ha, 852 – 1,3477 ha, 854 – 2,3916 ha, 856 – 7,5807 ha położone w obrębie ewidencyjnym miejscowości Lemierzyce, gminie Słońsk, powiecie sulęcińskim. Grunty rezerwatu w całości stanowią własność Skarbu Państwa w zarządzie Przedsiębiorstwa Lasy Państwowe (Nadleśnictwo Ośno Lubuskie). Turystyka Przez teren rezerwatu prowadzi ścieżka edukacyjno-przyrodnicza. Przypisy
Rezerwat przyrody Jastkowice

Rezerwat przyrody Jastkowice – rezerwat przyrody znajdujący się na terenie gminy Pysznica w województwie podkarpackim. Leży w obrębie Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie. numer według rejestru wojewódzkiego – 14 powierzchnia według aktu powołującego – 45,68 ha dokument powołujący – M.P. z 1959 r. Nr 89, poz. 482 (ISAP) rodzaj rezerwatu – leśny przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – wielogatunkowy las mieszany stanowiący resztkę Puszczy Sandomierskiej. Położenie Rezerwat Jastkowice znajduje się w północnej części gminy Pysznica. Został utworzony dla zachowania pozostałości dawnej Puszczy Sandomierskiej. Przyroda Chroniony jest tutaj wielogatunkowy, naturalny las mieszany o charakterze pierwotnym. Rosną tu 200-letnie dęby, stare jodły i lipy, które do dziś odnawiają się w sposób naturalny. Z rzadkich roślin chronionych spotkać można wawrzynek wilczełyko, lilię złotogłów, groszek wschodniokarpacki, podkolan zielony, żywiec gruczołowaty i cebulkowy. Zwierzęta Liczne dziuple zamieszkują sowy i nietoperze. Przypisy Bibliografia Przyroda gminy Pysznica, w:, tenże, Przewodnik po powiecie stalowowolskim, Stalowa Wola, Stalowowolskie Towarzystwo Kulturalne, Muzeum Regionalne w Stalowej Woli, ss. 41, 2002, ISBN 83-911733-5-6. Linki zewnętrzne Jastkowice. [w:] Zielone Podkarpacie [on-line]. [dostęp 2018-05-13].
Królewska Sosna (rezerwat przyrody)

Rezerwat przyrody Królewska Sosna – rezerwat leśny położony na terenie gminy Piecki w powiecie mrągowskim (województwo warmińsko-mazurskie). Leży w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Przylega od wschodu do Jeziora Mokrego. Utworzony został w 1959 roku dla ochrony drzewostanu Puszczy Piskiej oraz boru mieszanego. Początkowo zajmował jedynie 16,50 ha. W 1982 roku powiększono go do 103,76 ha. Obecnie jego powierzchnia wynosi 97,42 ha. Rezerwat chroni ponad 200-letni mieszany starodrzew (sosna z domieszką dębu szypułkowego, świerka i brzozy brodawkowatej) oraz trzy dystroficzne jeziorka Kruczki z reliktową florą torfowisk wysokich. Rośnie tu niemal 400-letni „Dąb nad Mukrem” im. Karola Małłka o wysokości 30 m i obwodzie pnia ponad 5 m. Natomiast pomnikowa obumarła sosna, od której pochodzi nazwa rezerwatu, została powalona przez wichurę w lutym 2022. Przypisy Bibliografia Wielkie Jeziora Mazurskie, Przewodnik Turystyczny, red. B. Konopska, M. Starzewski, PPWK im. E. Romera S.A., Wydanie pierwsze, Warszawa 2006.
Rezerwat przyrody Las Grądowy nad Mogilnicą

Rezerwat przyrody Las Grądowy nad Mogilnicą – leśny rezerwat przyrody położony w gminie Pniewy, powiecie szamotulskim (województwo wielkopolskie), na północ od wsi Zgierzynka. Znajduje się na terenie Pojezierza Międzychodzko-Sierakowskiego. Obejmuje powierzchnię 7,32 ha. Otulina rezerwatu liczy 14,57 ha. Obszar rezerwatu podlega ochronie ścisłej. Został utworzony w 1959 roku w celu ochrony lasu grądowego, który jest wielogatunkowy i wielopiętrowy, a w runie którego spotyka się lilię złotogłów (Lilium martagon) i wydmuchrzycę zwyczajną (Leymus europaeus). W momencie uznania za rezerwat chroniony obszar liczył 8,90 ha. Największe buki i dęby osiągają do 32 m wysokości i ponad 2,2 m obwodu. W rejonie Pniew znajdują się też rezerwaty przyrody: Jakubowo Wielki Las Rezerwat na Jeziorze Zgierzynieckim im. Bolesława Papi Przypisy
Rezerwat przyrody Pilawski Grąd

Rezerwat przyrody Pilawski Grąd – leśny rezerwat przyrody położony w całości na terenie gminy Piaseczno (województwo mazowieckie), po wschodniej stronie drogi łączącej wieś Orzeszyn z szosą Piaseczno-Góra Kalwaria. Wchodzi w skład Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 4 lipca 1984 r. (M.P. z 1984 r. Nr 17, poz. 125) na powierzchni 4,04 ha. Ochronie poddano zbiorowiska leśne grądu typowego i niskiego urozmaiconego pomnikowymi okazami dębów szypułkowych. Występują tu pojedyncze okazy buka pospolitego, znajdujące się poza jego naturalnym zasięgiem występowania, a także sosny, graby pospolite, robinie akacjowe, brzozy brodawkowate i jesiony wyniosłe. W runie rosną m.in. zawilec gajowy, konwalia majowa, konwalijka dwulistna, szczawik zajęczy, gajowiec żółty, gwiazdnica wielkokwiatowa i kokoryczka wielokwiatowa. Przypisy
Rezerwat przyrody Ruda

Rezerwat przyrody Ruda – rezerwat przyrody w gminie Bakałarzewo w powiecie suwalskim w województwie podlaskim. Rezerwat przyrody Ruda położony jest na Pojezierzu Zachodniosuwalskim w dolinie górnej Rospudy w pobliżu miejscowości Kotowina. Ustanowiony został ustanowiony w 2007. Jego powierzchnia wynosi 3,3841 ha. Ruda jest rezerwatem florystycznym (podtyp: roślin zielnych i krzewinek). Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie wilgotnych łąk oraz lasu łęgowego, położonych na terenie doliny Rospudy wraz z ich typową florą i fauną. Bibliografia Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody. [dostęp 2014-02-13]. Rozporządzenie nr 13/07 Wojewody Podlaskiego z dnia 14 września 2007 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. „Dziennik Urzędowy Województwa Podlaskiego”. 208, 20 września 2007. Białystok: Wojewoda Podlaski. ISSN 1508-4809. [zarchiwizowane z adresu].
Rezerwat przyrody Szachownica kostkowata w Stubnie

Szachownica kostkowata w Stubnie – rezerwat przyrody położony w miejscowości Stubno, w gminie Stubno, w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim. numer według rejestru wojewódzkiego – 77 powierzchnia – 14,06 ha (akt powołujący podawał 13,63 ha) dokument powołujący – Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego 01.38.642 rodzaj rezerwatu – florystyczny typ rezerwatu – florystyczny podtyp rezerwatu – roślin zielnych i krzewinek typ ekosystemu – łąkowy, pastwiskowy, murawowy i zaroślowy podtyp ekosystemu – łąk hydrofilnych przedmiot ochrony (według aktu powołującego) – stanowisko szachownicy kostkowatej Rezerwat ma kształt prostokąta, zaś jego granice na całej długości przebiegają rowami melioracyjnymi. Większość powierzchni rezerwatu (83,7%) zajmuje zespół umiarkowanie wilgotnej łąki, 15,3% zajmuje turzycowisko, w którym dominuje turzyca brzegowa, resztę stanowi trzcinowisko występujące na brzegach granicznych rowów melioracyjnych. Łąki są wykaszane raz lub dwa razy w roku, co ogranicza ekspansję traw i turzyc, dzięki czemu będąca przedmiotem ochrony szachownica kostkowata nie jest zagrożona. Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie około 100 gatunków roślin. Bardzo bogata jest tutejsza awifauna – występuje tu około 200 gatunków ptaków, w tym większość rodzimych gatunków ptaków wodno-błotnych. Przypisy