NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stawy Walczewskiego

Stawy Walczewskiego – tereny rekreacyjno-sportowe w Grodzisku Mazowieckim. Składają się z dwóch sztucznych stawów wodnych otoczonych parkiem. Przez teren stawów przepływa Rokicianka. Historia Początkowo teren stawów należał do majątku Jordanowice hr. Skarbka, który sprzedał gospodarstwo rodzinie Walczewskich. Andrzej Walczewski (zm. 1948) w czasie II wojny światowej był członkiem AK, przed wojną działaczem PPS po wojnie zaś prezesem grodziskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. W 2010 roku przy Stawach Walczewskiego powstał kompleks boisk „Orlik 2012”. W 2017 roku teren przeszedł rewitalizację, która objęła min. otwarcie kąpieliska, uporządkowanie terenu parku, budowę pomostów oraz otwarcie wypożyczalni sprzętu wodnego. Obecnie Stawy Walczewskiego są popularnym miejscem wśród mieszkańców Grodziska Mazowieckiego i okolic, są też miejscem, w którym odbywa się dużo imprez miejskich oraz sportowych. W 2018 roku Stawy Walczewskiego otrzymały wyróżnienie w XXIII edycji ogólnopolskiego konkursu Modernizacja Roku, w kategorii "obiekty sportu i rekreacji". W 2021 roku, na terenie parku powstała rzeźba pt. „Totem Zwierząt” autorstwa Andrzeja „Andre” Zawadzkiego. Zbudowana jest z pnia topoli, która uległa zniszczeniu podczas burzy. Totem ma wysokość 9,2 metra, co czyni go najwyższą rzeźbą w Polsce. Przypisy
Nowa Stacja

Nowa Stacja – centrum handlowo-rozrywkowe w Pruszkowie w województwie mazowieckim w Polsce, otwarte w 2018 roku. Opis Budowa Budowa galerii handlowej w Pruszkowie rozpoczęła się w kwietniu 2017 roku, a zakończyła w listopadzie 2018, oficjalne otwarcie odbyło się 10 listopada. Wykonawcą generalnym budynku jest firma Karmar, a inwestorem ECC Real Estate. Obiekt powstał na terenie dawnych Zakładów Przemysłowych „1-go Maja” w Pruszkowie, w celu upamiętnienia istnienia tego zakładu, w centrum handlowym znajduje się jedna z obrabiarek wyprodukowanych w fabryce. Architektura Pruszkowska galeria posiada powierzchnię użytkową wynoszącą 27 000 m² oraz kubaturę 58 100 m³. Nowa Stacja wielkością porównywalna jest do Sadyba Best Mall w Warszawie. W centrum znalazło się 120 lokali handlowo-usługowych. Budynek ma 4 kondygnacje (w tym jedną podziemną). Posiada też dwa parkingi: jeden zlokalizowany jest na dachu i prowadzi do niego rampa ślimakowa, drugi zlokalizowany jest pod ziemią (łącznie 800 miejsc parkingowych). Do Nowej Stacji prowadzą dwa oszklone wejścia o konstrukcji stalowej. Elewacja budynku została wykonana w technologii lekkiej mokrej i wentylowanej, izolację dachu wykonano natomiast w systemie bezspoinowym. Najemcy W galerii mieści się dużo sklepów stacjonarnych znanych marek odzieżowych (m.in. H&M, Reserved, HalfPrice, Sinsay i House), supermarket Carrefour oraz salon RTV euro AGD. Centrum posiada "stację smaków" z restauracjami fast food np. McDonald’s, KFC i Pizza Hut, otwarto tutaj też siedmiosalowe Multikino. Nowa Stacja posiada certyfikat BREEM na poziomie VERY GOOD. Przypisy
Galeria Grodova

Galeria Grodova – centrum handlowe w Grodzisku Mazowieckim. Opis Budowa centrum rozpoczęła się w trzecim kwartale 2015 roku, a zakończyła w grudniu 2016. Inwestorem galerii była spółka Napollo, a wykonawcą Łucz-Bud. Obecnie największymi najemcami galerii są: RTV euro AGD, Martes Sport, Stokrotka, Empik, Smyk i Rossmann. Galeria posiada parking podziemny. Nagrody Galeria Grodova została wyróżniona nagrodą II stopnia „Budowa Roku 2016” w konkursie Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa. Przypisy
Galeria Podkowa

Galeria Podkowa – centrum handlowe w Podkowie Leśnej. Opis Budowę Galerii Podkowy rozpoczęto w 2012 roku i trwała ona rok. Wykonawcą generalnym budynku była spółka Mirbud. Inwestorem galerii była firma MarcPol. Obecnie w Galerii Podkowie znajdują się takie punkty handlowe jak Carrefour Market, H&M, Subway, Rossmann czy MediaExpert. W najbliższych latach planowana jest rozbudowa obiektu. Przypisy
Fontanna Zdrój we Wrocławiu

Fontanna „Zdrój” – fontanna znajdująca się na Rynku Wrocławskim, po jego zachodniej stronie (Plac Gołębi), przed Nowym Ratuszem. Składa się z prostokątnego basenu obudowanego kostką granitową oraz ze wzniesionych pośrodku basenu głazów granitowych i osadzonych w nich pionowo szklanych płyt, po których spływa woda. Projekt autorstwa Alojzego Gryta z wroclawskiej ASP od początku wzbudzał protesty (m.in. wojewódzkiego konserwatora zabytków) jako nie pasujący do zabytkowej zabudowy Rynku. Jednak ówczesny prezydent Wrocławia Bogdan Zdrojewski doprowadził do budowy i odsłonięcia fontanny w dniu 17 września 1996 r.. Przypisy Bibliografia praca zbiorowa pod red. Jana Harasimowicza: Encyklopedia Wrocławia. Wyd. III poprawione i uzupełnione. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 978-83-7384-561-9. ISBN 83-7384-561-5. (pol.).
Budynek Szkoły Podstawowej nr 27 w Toruniu

Budynek Szkoły Podstawowej nr 27 w Toruniu – zabytkowy gmach szkoły podstawowej, znajdujący się na Kaszczorku, przy ul. Turystycznej 19 w Toruniu. Pod koniec XVIII wieku w budynku działała katolicka szkoła parafialna, do której uczęszczały dzieci zarówno z Kaszczorka, jak i z okolicznych miejscowości. W okresie międzywojennym w budynku funkcjonowała szkoła podstawowa (powszechna). We wrześniu 1939 roku przejęli ją Niemcy, a lekcje w niej odbywały się w języku niemieckim. Po II wojnie światowej szkołę polską reaktywowano. Budynek szkoły figuruje w gminnej ewidencji zabytków (nr 2162). Przypisy
Budynek przy ul. Szosa Lubicka 149 w Toruniu

Budynek przy ul. Szosa Lubicka 149 w Toruniu – dawny dwór, obecnie budynek mieszkalny w Toruniu. Budynek mieści się na wschodnim skraju parku podworskiego na Bielawach. Częściowo budynek zachował swoją pierwotną formę neogotyckiej architektury z końca XIX wieku. Pozostałą część budynku przekształcono po 1920 roku. Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków (nr 2077). Przypisy
Biurowiec Maris w Szczecinie

Biurowiec Maris – szczeciński budynek biurowy klasy A, zlokalizowany na narożniku Placu Hołdu Pruskiego i ulicy Małopolskiej, na terenie osiedla Centrum, w dzielnicy Śródmieście. Historia Biurowiec wzniesiono w latach 2004–2006 zgodnie z projektem firmy Projektowanie Architektoniczne Archigrupa. Powstał w miejscu kamienic zniszczonych w czasie bombardowań Szczecina. Opis Maris to ośmiokondygnacyjny, narożny budynek biurowy o trzech piętrach podziemnych i pięciu nadziemnych. Bryła składa się z dwóch skrzydeł bocznych złączonych narożnikiem w kształcie rotundy. Elewacja jest w całości obłożona ciemnymi płytami granitowymi. Fasada od strony Placu Hołdu Pruskiego jest 13-osiowa, a od strony ulicy Małopolskiej 22-osiowa. Narożnik budynku jest o jedną kondygnację wyższy od bocznych skrzydeł. Na dachu narożnika znajdują się maszty flagowe. Piętra podziemne mieszczą parking na 119 samochodów. Parter biurowca zajmują powierzchnie handlowe, a na wyższych piętrach zlokalizowane są biura. Część pomieszczeń zajmują Biuro Promocji oraz Wydział Infrastruktury i Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego. Przypisy
Las Matki Mojej

Las Matki Mojej – kompleks leśny o powierzchni 14,25 ha znajdujący się w Warszawie, na prawym brzegu Wisły, w dzielnicy Wawer, otoczony ulicami: Józefa Strusia, Akwarelową oraz Łysakowską. Wchodzi w skład Obwodu Leśnego „Las Sobieskiego”. Las otoczony jest zwartą zabudową mieszkaniową. Niegdyś na terenie obecnego lasu znajdował się Cmentarz Ewangelicki założony w 1839 roku. W 1891 roku podjęto decyzję o jego likwidacji, jednak zanim pojawił się las, został wybudowany Fort Wawerski im. Suworowa, będący jednym z wielu elementów fortyfikacji okalających Warszawę, czyli tzw. Twierdzy Warszawskiej. Ekshumowane zwłoki zostały przeniesione w inny rejon miasta, na Cmentarz Ewangelicko-Augsburski przy ulicy Młynarskiej. Fort nie utrzymał się w tym miejscu długo, ponieważ już w 1913 roku został wysadzony przez rosyjskich saperów. Podczas okupacji, w 1943 roku, Komitet Obywatelski w Wawrze z przewodniczącym Stanisławem Krupką, założył „Park Sportowy im. Matki Mojej”. Plan zakładał, że park stanie się dużym ośrodkiem rekreacyjno-sportowym, jednak z powodu działań wojennych pomysłu nie udało się zrealizować. W 1944 roku park został zniszczony. Intrygująca jest sama nazwa tego kompleksu leśnego. Do końca nie jest wyjaśnione, o jaką matkę chodzi. Istnieje też przypuszczenie, że nazwa nie odnosi się wyłącznie do jednej matki, a wielu. Jest tutaj dużo hipotez oraz domysłów, jednak niestety nie wiadomo, który jest prawdziwy. Niektóre źródła podają, że las miał być wyrazem pamięci oraz hołdem złożonym matkom żołnierzy polskich poległych i zaginionych w obronie Ojczyzny z czasów wojny i okupacji. Z kolei inne źródła podają, że las ma upamiętniać matki żołnierzy, które podczas wojny zaginęły lub były więzione. Jest jeszcze trzecia wersja mówiąca o tym, że las upamiętnia Matkę Przełożoną pobliskiego Zakonu Klarysek, która zainicjowała zalesienie nieużytku. Las został posadzony na terenie wydmowym, na którym dominują ubogie gleby. To z kolei ma przełożenie na niskie bogactwo przyrodnicze, ponieważ występują tutaj jedynie siedliska borowe. Drzewostan tworzy przede wszystkim sosna, z domieszką brzozy i robinii akacjowej. Główną funkcją tego lasu, ze względu na położenie w terenie zurbanizowanym, jest pełnienie roli klimatycznej oraz rekreacyjnej. Przypisy
Blok mieszkalny przy ul. Wielkopolskiej 43a-43c w Szczecinie

Blok mieszkalny przy ul. Wielkopolskiej 43a-43c – blok mieszkalny wznoszący się na narożniku ulic Śląskiej i Wielkopolskiej, na obszarze szczecińskiego osiedla Centrum, w dzielnicy Śródmieście. Budynek wyróżniony tytułem „Mistera Szczecina” w 1971 r. Historia Blok przy ul. Wielkopolskiej 43a-43c powstał na przełomie lat 60. i 70. XX wieku zgodnie z projektem szczecińskiego architekta Tadeusza Ostrowskiego. Budynek wzniesiono w miejscu zniszczonych w czasie II wojny światowej środkowego i lewego skrzydła kamienicy przy ul. Wielkopolskiej 43. Na początku lat 10. XXI wieku wykonano termomodernizację fasad. Opis Blok składa się z trzech segmentów: dwóch, niższych skrzydeł bocznych oraz głównej części, narożnego wieżowca. Skrzydło prawe Prawe skrzydło budynku przylega z lewej strony do wieżowca, a z prawej do ocalałego prawego skrzydła kamienicy nr 43. Ta część budynku jest pięciokondygnacyjna, jednoosiowa. Z wieżowcem łączy się w sposób płynny poprzez balkony od pierwszego piętra wzwyż. Na parterze znajdują się przejazd bramny oraz kiosk. Wieżowiec Główną część budynku stanowi narożny, 12-kondygnacyjny wieżowiec. Na parterze zaprojektowano pomieszczenia administracyjne. Elewacja boczna od strony ulicy Śląskiej jest czteroosiowa, a od strony Wielkopolskiej dwuosiowa. Elewacja frontowa dzieli się na pięć osi. Cztery pierwsze umieszczono w wykuszu, a piątą po jego prawej stronie. Cechą charakterystyczną wieżowca jest najwyższa, dwunasta kondygnacja w formie nadbudówki nad częścią jedenastej kondygnacji, doświetlona wąskimi okienkami podzielonymi betonowymi wykuszami. Od strony ulicy Wielkopolskiej znajduje się wejście do klatki schodowej. Skrzydło lewe Lewe skrzydło budynku przylega prawą ścianą szczytową do wieżowca, a lewą do kamienicy przy ul. Wielkopolskiej 44. Jest to obiekt czteroosiowy, podzielony wizualnie na trzy części. W części lewej znajdują się wejście do klatki schodowej i dwie osie. Następnie elewacja załamuje się o kąt około 240 stopni. W tej części znajduje się jedna oś. Kolejna część budynku to rodzaj jednoosiowego łącznika między skrzydłem lewym i wieżowcem. Przypisy
Sadlińskie Łąki

Sadlińskie Łąki (niegdyś również Mętna, niem. Mönne; nieoficjalnie także Wyspa Robiena) – niezamieszkana wyspa Międzyodrza w granicach Szczecina (osiedle Międzyodrze-Wyspa Pucka), położona między Regalicą a południową zatoką jeziora Dąbie, nazywaną Dąbie Małe. Wyspa stanowi wschodni brzeg Regalicy przy jej ujściu; zachodni brzeg stanowi Mieleńska Łąka (Mienia), a linia łącząca północne cyple obu wysp jest linią ujścia Regalicy do Jeziora Dąbie. Od południa Sadlińskie Łąki sąsiadują z Czaplim Ostrowem, a wyspy te rozdziela żeglowny kanał Dąbski Nurt. Sadlińskie Łąki były niegdyś dwiema wyspami, rozdzielał je nurt zwany Szczuczą Głębią (obecnie jest to wąska zatoka). Na wyspie w latach 1922–1945 mieszkali niemiecki ornitolog Paul Robien i jego partnerka Eva Windhorn, którzy wybudowali w południowej części wyspy (nad Dąbskim Nurtem) dom przy wsparciu burmistrza Szczecina Friedricha Ackermanna. Paul Robien prowadził na wyspie stację ornitologiczną i doprowadził do uznania jej i jej okolicy za rezerwat. Obydwoje zostali zamordowani przez żołnierzy sowieckich pilnujących leżącego na Dąbiu opodal wyspy wraku niemieckiego lotniskowca Graf Zeppelin, prawdopodobnie pod koniec 1945 r. (zbrodnię wykryto po wielu miesiącach, a zwłok ofiar nie znaleziono). Dom Robiena został zniszczony, na jego ocalałych schodach znajduje się postawiona w 1995 r. tablica pamiątkowa. Na wyspie nie ma przystani, odwiedzają ją tylko wodniacy, cumując opodal dawnego domu Robiena. Przypisy
Kościół Miłosierdzia Bożego w Tarnowie

Kościół Miłosierdzia Bożego w Tarnowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Tarnów Południe diecezji tarnowskiej). Historia i wnętrze Świątynia wzniesiona została w latach 1984–1990 według projektu architektów Andrzeja Boratyńskiego i Piotra Łabowicza. Kamień węgielny poświęcił w dniu 27 kwietnia 1982 roku Jan Paweł II, a wmurowania dokonał 4 września 1988 roku biskup tarnowski Jerzy Ablewicz. Kościół dolny poświęcił w dniu 21 kwietnia 1990 roku biskup Józef Gucwa. Górna świątynia została poświęcona przez biskupa Józefa Życińskiego w święto Bożego Narodzenia 1991 roku. Budowla została konsekrowana w roku Miłosierdzia, w dniu 3 kwietnia 2016 roku przez biskupa Andrzeja Jeża. Witraż do kaplicy adoracji Najświętszego Sakramentu został zaprojektowany i wykonany przez firmę „Opalińscy” z Bystrej Podhalańskiej. Na wieży wiszą trzy dzwony odlane w ludwisarni Felczyńskich w Przemyślu. Nazwano je imionami: „Jezu, ufam Tobie”, „Matka Zawierzenia” i „Jan Paweł II”. Przypisy
Cerkiew św. Jerzego w Dębnie

Cerkiew św. Jerzego w Dębnie – cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Dębnie, zbudowana w 1864. W marcu 1945 ludność ukraińską Dębna (2099 osób) wysiedlono do ZSRR. Po 1946 Kościół Greckokatolicki w Polsce został zdelegalizowany. Cerkiew została przejęta przez Kościół rzymskokatolicki. Pełni funkcję kościoła parafialnego pw. Podwyższenie Krzyża Świętego w Dębnie. Historia Cerkiew pw. św. Jerzego wzniesiono z fundacji Alfreda Potockiego i jego żony Marii z Sanguszków oraz Lubomirskich w 1864. Była remontowana w 1889, 1923 i 1979. Budynek murowany, węższe od nawy prezbiterium zamknięte trójbocznie z zakrystią od północy. Nawa nakryta dachem dwuspadowym, zwieńczonym wieżyczką na sygnaturkę i spiczastym hełmem. Trójkątny szczyt fasady arkadowym fryzem z rzeźbami we wnękach. Na osi w okulusie herby Potockich i Sanguszków. Urządzenie wnętrza nowe. Polichromia wykonana współcześnie autorstwa Zygmunta Wiglusza z Krakowa. Obok świątyni dzwonnica murowana, parawanowa, trójarkadowa prawdopodobnie z 1864 oraz zabytkowy cmentarz przycerkiewny z dębem pomnikiem przyrody. Parochowie parochii Dębno: 1786–1792. Jan Jaroszewicz (zmarł w Dębnie 13 grudnia 1792 roku, żył 37 lat). 1793–1825. Aleksy Kaczkowski (zmarł w Dębnie 30 czerwca 1825 roku, żył 58 lat). 1825–1865. Jan Kaczkowski (dziekan Kańczucki; zmarł w Dębnie 14 kwietnia 1865 roku). 1865–1866. Michał Kiszakiewicz (ur. w 1823 roku, wyświęcony w 1854 roku, paroch w Gorzycach (administrator w Dębnie), zmarł w Piskorowicach 30 kwietnia 1896 roku). 1866–1882. Sylwester Królikowski (ur. w 1826 roku, wyświęcony w 1854 roku, zmarł w Dębnie 14 marca 1882 roku). 1882–1883. Józef Szajdecki (ur. w 1854 roku, wyświęcony w 1881 roku, administrator). 1883–1915. Aleksy Iwasiwka (ur. w 1848 roku, wyświęcony w 1873 roku, zmarł w Dębnie 19 marca 1915 roku). 1917–1945. Nikita Bułyk (ur. w 1885 roku, wyświęcony w 1910 roku). Przypisy
Kościół Matki Bożej Anielskiej w Nowym Targu

Kościół Matki Bożej Anielskiej w Nowym Targu – rzymskokatolicki kościół należący do parafii Matki Bożej Anielskiej w Nowym Targu. Znajduje się na Kowańcu. Historia Kamień węgielny pod budowę kościoła poświęcił papież Jan Paweł II w czasie drugiej podróży apostolskiej do Polski w 1983 roku. Został wmurowany przez kardynała Franciszka Macharskiego. Świątynię wybudowano w latach 1984-1988 i konsekrowano w 2002 roku. Projektantem był architekt Tadeusz Jędrysko. Figurę Matki Bożej Anielskiej znajdującą się w ołtarzu i stacje drogi krzyżowej wykonał Władysław Flis. W dniu 21 marca 2017 roku, na zakończenie rekolekcji parafialnych, które prowadził biskup Grzegorz Ryś, uroczyście wprowadzono do kościoła relikwie św. Rity. W lipcu 2019 r. przebudowano boczne wejście do świątyni, tworząc kaplicę św. Jana Pawła II i św. Rity. Przypisy
Kościół św. Marcina w Klikuszowej

Kościół św. Marcina w Klikuszowej – rzymskokatolicki kościół należący do parafii św. Marcina w Klikuszowej. Opis Kościół wybudowany został w latach 1878-1889 i konsekrowany w 1890 roku. Jest budowlą składającą się z czteroprzęsłowej nawy, węższego od niej jednoprzęsłowego prezbiterium oraz masywnej wieży na planie kwadratu. Do kościoła przylega od północy kaplica Matki Boskiej, zaś z prawej kruchta. Nawę kościoła wieńczy sklepienie kolebkowe z lunetami. Gruntownie odnowione wnętrze kościoła wzbogacone jest malowidłami artystów z Krakowa. Polichromię wykonano pod kierunkiem Zbigniewa Juszczaka. Witraże zaprojektowane przez Tadeusza Borkowskiego przedstawiają św. Jana Pawła II i polskich świętych, wyniesionych przez niego na ołtarze. Wewnątrz zachował się siedemnastowieczny barokowy ołtarz boczny, prawdopodobnie z poprzedniego, drewnianego kościoła. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Łodzi

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Łodzi – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Łódź-Teofilów-Żubardź archidiecezji łódzkiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 1927-1931 i zaprojektowana przez architekta Józefa Kabana, w stylu eklektycznym, plac pod budowę kościoła został ofiarowany przez Jana Skalskiego, mieszkańca Nowego Złotna. Budowla powstała z dobrowolnych ofiar parafian. Kościół został poświęcony w dniu 30 listopada 1931 roku przez biskupa Wincentego Tymienieckiego. Obecnie świątynia jest w trakcie rozbudowy. Przypisy
Boguszów-Gorce Dzikowiec

Boguszów-Gorce Dzikowiec – kolejowy przystanek osobowy w Boguszowie-Gorcach, w Polsce, w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim. W 2021 r. PKP PLK podpisały umowę na jego budowę w terminie do 2023 r. Przystanek został oficjalnie uruchomiony 8 czerwca 2023 r. Od 10 grudnia 2023 r. przystanek na żądanie. Bibliografia Boguszów-Gorce Dzikowiec, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Przypisy
Kościół św. Józefa w Kozienicach

Kościół świętego Józefa w Kozienicach – kościół należący do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących w Kozienicach. Historia Matka Kazimiera Gruszczyńska, założycielka zgromadzenia uzyskała pozwolenie na budowę kościoła w kurii sandomierskiej, a w 1921 roku Od papieża błogosławieństwo Benedykta XV. Plan świątyni został wykonany przez inżyniera architekta Konstantego Jakimowicza – dyrektora Departamentu Robót Publicznych, który później czuwał nad całością budowy. Prace rozpoczęto w dniu 22 lipca 1922 roku, a 2 października tego samego roku Jego Ekscelencja ksiądz biskup Marian Józef Ryx ordynariusz sandomierski uroczyście poświęcił kamień węgielny. Świątynia została wzniesiona z czerwonej cegły sprowadzonej z Dęblina. Wyposażenie kościoła, ołtarze, balustrady, ambona, konfesjonał, kwietniki zaprojektował Konstanty Jakimowicz razem z Kazimierą Gruszczyńską, a wykonał w drzewie dębowym rzeźbiarz Ludwik Wójcik z Kozienic. W dniu 28 września 1924 roku ksiądz biskup Marian Józef Ryx konsekrował nowo wybudowaną świątynię, która otrzymała za patrona św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny. W dniu 9 września 1926 roku w głównym ołtarzu został umieszczony na stałe obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy – kopia obrazu znajdującego się w Sanktuarium w Rzymie, którą matka Kazimiera Gruszczyńska otrzymała od ojców redemptorystów – kustoszy rzymskiego sanktuarium. 3 października 2003 roku Jego Ekscelencja ksiądz biskup Zygmunt Zimowski, ordynariusz diecezji radomskiej, uroczyście zainaugurował w kościele Wieczystą Adorację Najświętszego Sakramentu. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Opocznie

Kościół Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Opocznie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat opoczyński diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Lecha Stolle z Opoczna. Wybudowana została dzięki funduszom Urzędu Miasta (pierwotnie była planowana jako kaplica przedpogrzebowa) w latach 1993–1995 przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej. Formalnie została przekazana nowej parafii w 1997 roku. Świątynia jest budowlą jednonawową, wybudowaną z czerwonej cegły. Do 27 listopada 2015 roku kościół nosił wezwanie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Przypisy
Kościół św. Jadwigi Królowej w Chojnicach

Kościół świętej Jadwigi Królowej w Chojnicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat chojnicki Diecezji pelplińskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w dniu 4 sierpnia 2000 roku, Natomiast w dniu 12 listopada tego samego roku przy głównym wejściu do kościoła został wmurowany kamień węgielny. W dniu 8 czerwca 2013 roku biskup diecezjalny Ryszard Kasyna poświęcił świątynię. Przypisy
Kościół Świętego Judy Tadeusza w Starachowicach

Kościół Świętego Judy Tadeusza w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Północ diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Zbigniewa Grządzielę i konstruktora Bogdana Cioka, wybudowana została dzięki staraniom księdza Henryka Wólczyńskiego w latach 1997–2003. Kościół to budowla trójnawowa, wzniesiona na planie krzyża z obszernym prezbiterium. Wieża znajduje się w części wejściowej świątyni, zwieńcza ją kopuła. Po obu stronach naw bocznych są umieszczone kaplice w formie sześciokąta zwieńczone kopułami. Kościół został dedykowany przez biskupa Henryka Tomasika w dniu 7 lipca 2013 roku. Przypisy
Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Starachowicach

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Północ diecezji radomskiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1985 roku. Prace te były kontynuowane z pomocą parafian przez księdza Jana Borończyka. Kościół został wzniesiony według projektu architektonicznego księdza Jana Borończyka i konstruktora Romana Muchy. Świątynia to budowla orientowana, wybudowana z czerwonej cegły i czerwonego kamienia. Obecnie są prowadzone dalsze prace upiększające wnętrze kościoła. Przypisy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Chojniku

Kościół Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Chojniku – rzymskokatolicki kościół parafialny, znajdujący się w miejscowości Chojnik, w powiecie tarnowskim województwa małopolskiego. Historia kościoła Kościół parafialny w Chojniku powstał z dawnego Domu Ludowego, który w 1982 został zaadaptowany i rozbudowany z przeznaczeniem na obiekt sakralny. Świątynię zaprojektował Jacek Czarnik, natomiast autorem i wykonawcą wnętrza jest Bogdana Ligęza-Drwal. Parafię erygował biskup tarnowski Jerzy Ablewicz 13 października 1983. Przypisy
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Starachowicach

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Starachowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Starachowice-Południe diecezji radomskiej). Jest to świątynia zaprojektowana przez architekta Zbigniewa Grządzielę i konstruktora Bogdana Cioka z Kielc, wzniesiona została w latach 1985–1988 dzięki staraniom księdza Stanisława Pindery, parafian, a także z pomocą zagranicznych ofiarodawców. Kościół został dedykowany przez biskupa Edwarda Materskiego w dniu 27 czerwca 1988 roku. Obiekt został wybudowany z czerwonej cegły na planie okręgu, wyniesiony jest na planie okręgu, od murów odchodzą elementy architektoniczne, a także posiada dobudowaną kaplicę boczną. Przypisy