NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parafia św. Marii Magdaleny w Nowosielcach

Parafia św. Marii Magdaleny w Nowosielcach – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Przeworsk I. Erygowana 19 października 1384 roku. Historia Parafia w Nowosielcach została erygowana w 1384 roku, przy istniejącym kościele. 19 października 1384 roku Katarzyna wdowa po Frankonie dziedzicu Nowosielec, uposażyła miejscowy kościół. W 1595 roku kościół był konsekrowany przez abpa lwowskiego Jana Dymitra Solikowskiego pw. św. Krzyża, Wniebowzięcia NMP, św. Jana Ewangelisty, św. Marii Magdaleny, św. Antoniego, św. Katarzyny, św. Leonarda z Abbaty. W czerwcu 1624 roku podczas najazdu tatarskiego ludność schroniła się w warownym kościele i pod wodzą wójta Michała Pyrza odparła ataki Tatarów. 29 czerwca 1936 roku odbyło się poświęcenie kopca pamięci. W tej uroczystości uczestniczyli: bp Franciszek Barda, gen. Edward Rydz-Śmigły, książę Andrzej Lubomirski, hrabia Alfred Antoni Potocki, książę Artur Tarnowski, wojewoda lwowski Władysław Belina-Prażmowski, oddziały Wojska Polskiego i 150-200 tysięcy wiernych. Na terenie parafii jest 1 510 wiernych. Proboszczowie parafii: 1634–1664. ks. Piotr Kisiel. 1664–1692. ks. Jac. Rasewicz (dziekan Jarosławski). 1692–1716. ks. Marcin Gawiński. 1717–1722. ks. Kazimierz Kozłowski. 1722–1744. ks. A.D. Janicki. 1745–1764. ks. kan. Józef Wojciech Krzyżanowski. 1764–1769. ks. kan. Franciszek Kajetan Tropp (dziekan Jarosławski). 1769–1780. ks. Maciej Bardziński (dziekan Jarosławski). 1781–1787. ks. Józef Iwanicki. 1787–1827. ks. Stanisław Kisielski. 1827–1833. ks. Antoni Kilian (administrator). 1833–1834. ks. Franciszek Prugar (administrator). 1834–1846. ks. Marceli Ołpiński. 1846–1848. ks. Władysław Weissenbach. 1848–1869. ks. Ludwik Polakowski. 1870–1910. ks. Andrzej Gonet. 1910–1911. ks. Tomasz Sapyta (administrator). 1911–1922. ks. Feliks Pawłowski. 1922–1949. ks. Józef Ulanowski. 1949–1960. ks. Jan Markiewicz (administrator). 1960–1981. ks. Stanisław Chabałowski. 1981–1992. ks. Janusz Nowiński. 1992–2003. ks. Roman Trzeciak. 2003–2006. ks. Kazimierz Kopeć. 2006– nadal ks. Piotr Walasz. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Villa Oksza

Die Villa Oksza (poln. Willa „Oksza”) wurde 1894 in Zakopane von Stanisław Witkiewicz im Zakopane-Stil erbaut. 1920 wurde die Villa ausgebaut. Seit 2006 ist sie denkmalgeschützt. Sie ist seit 2006 eine der elf Filialen des 1889 gegründeten Tatra-Museums. Thema der Ausstellung ist die Galerie der Kunst des 20. Jahrhunderts. Literatur Józef Nyka: Tatry Polskie. Przewodnik. Wydawnictwo Trawers, Latchorzew 1998, S. 51. Weblinks
Willa „Oksza”

Willa „Oksza” – budynek mieszkalny w stylu zakopiańskim zaprojektowany w latach 1894–1895 przez Stanisława Witkiewicza a znajdujący się w Zakopanem przy ul. Zamoyskiego 25. Od 2006 roku jest siedzibą filii Muzeum Tatrzańskiego im. dra Tytusa Chałubińskiego, znajduje się w nim Galeria Sztuki XX wieku. Historia Obiekt został zaprojektowany przez Stanisława Witkiewicza w latach 1894–1895. Wzniesiono go w roku 1896. W tym samym roku w czerwcu nastąpiło jego otwarcie. Początkowo nazwany był „Korwinówką”. Obecna nazwa pochodzi od herbu Korwin Heleny, żony hrabiego Marcina Nałęcza-Kęszyckiego, który zakupił willę w roku 1899. W kwietniu 2015 budynek został laureatem konkursu „Zabytek zadbany” w kategorii Architektura i konstrukcje drewniane za „wzorcowo zrealizowane kompleksowe prace konserwatorskie”. Kalendarium 1894-1895 – Stanisław Witkiewicz projektuje dla Bronisławy i Wincentego Korwin-Kossakowskich willę w stylu zakopiańskim. 1895-1896 – góralscy cieśle wznoszą willę, która początkowo nosi nazwę Korwinówka. Czerwiec 1896 – uroczyste otwarcie willi. 1899 – hrabia Marcin Nałęcz-Kęszycki kupuje willę. 1920 – willę kupuje Towarzystwo „Odrodzenie” i przebudowuje, znacznie zmieniając wygląd domu. 1927-1932 – w Okszy mieści się internat. Druga wojna światowa – W willi ma swoją siedzibę Szkoła Gospodarstwa Domowego. 1945-1965 – mieści się tu prewentorium gruźlicze dla dzieci i młodzieży. Początek lat 60. – remont kapitalny willi, która później funkcjonować będzie jako dom wypoczynkowy. 2006 – budynek staje się własnością Muzeum Tatrzańskiego; zostaje wpisany do rejestru zabytków i rozpoczynają się prace przygotowujące go do remontu. 2011 – Oksza zostaje otwarta dla zwiedzających. W jej wnętrzach prezentowane są dwie wystawy: Zakopane – pępek świata oraz Sztuka pod Giewontem w latach 1880-1939. Architektura Stanisław Witkiewicz jako twórca stylu zakopiańskiego uczynił z obiektu przykład budownictwa podhalańskiego. Budowla charakteryzuje się typowym dla stylu zakopiańskiego spadzistym dachem i bogatym zdobnictwem elementów drewnianych. Zdobienia te są również widoczne we wnętrzu willi. Wykorzystana została ornamentyka ludowa wzbogacona motywami tatrzańskimi. Willa miała spełniać podstawowe funkcje użytkowe, o czym mówił sam autor projektu: Szło więc nie o zbudowanie jeszcze jednej pięknej i typowej chaty, szło o co innego: o zbudowanie domu, w którym by były rozstrzygnięte wszelkie wątpliwości co do możności pogodzenia ludowego budownictwa z wymaganiami bardziej złożonych i wyrafinowanych potrzeb wygody i piękna [...] Po zakupieniu obiektu w 1920 przez Towarzystwo „Odrodzenie” nastąpiła jego przebudowa. W rezultacie budynek znacznie zmienił swoją oryginalną postać. Przypisy
Parafia Matki Bożej Różańcowej w Orzechowcach

Parafia Matki Bożej Różańcowej w Orzechowcach − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Żurawica. Historia W XV wieku w Orzechowcach osiadła rodzina Orzechowskich herbu Oksza, z której pochodził ks. ka. Stanisław Orzechowski. Miejscowi rzymsko-katolicy korzystali z cerkwi, ale gdy w 1913 roku przybył nowy proboszcz ks. Sorokiewicz - zabronił udostępniania cerkwi Polakom. Dlatego w 1914 roku kierownik szkoły Stefan Tarnawski podjął decyzję o budowie kościoła. W ciągu dwóch miesięcy zbudowano mury kościoła, ale już po rozpoczęciu I wojny światowej kościół został zburzony, a wieś całkowicie spalona. W 1921 roku podczas parcelacji obszaru dworskiego, wydzielono plac pod budowę kościoła. 28 maja 1923 roku bp Karol Fischer poświęcił nowy plac. W latach 1925–1929 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. Stanisława Majerskiego. 3 listopada 1929 roku ks. prał. Namisłowski poświęcił kościół. 1 sierpnia 1969 roku dekretem bpa Ignacego Tokarczuka została erygowana parafia, z wydzielonego terytorium parafii Ujkowice. Gdy kościół okazał się za mały, zdecydowano o budowie nowego kościoła. W latach 1985–1988 zbudowano obecny murowany kościół, według projektu arch. inż. Leonarda Reppela. 5 października 1985 roku poświęcono kamień węgielny. 16 października 1988 roku ks. kanclerz Zdzisław Majcher poświęcił kościół. 7 lipca 2002 roku abp Adam Szal dokonał konsekracji kościoła. Na terenie parafii jest 1 100 wiernych (w tym: Orzechowce – 850, Batycze – 250). Proboszczowie parafii: 1969–1972 - ks. Henryk Rykała 1972–1984 - ks. Zdzisław Sidor 1984–1998 - ks. Aleksander Burdzy od 1998 - ks. Zbigniew Bucior Kościół filialny W 1935 roku w Batyczach grekokatolicy zbudowali murowaną cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwórcy. Po II wojnie światowej cerkiew została zaadaptowana na kościół filialny. W latach 1988–1990 kościół został przebudowany według projektu arch. inż. S. Gala. 25 czerwca 1990 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Świętych Piotra i Pawła w Osłej

Parafia Świętych Piotra i Pawła w Osłej – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Wschód w diecezji legnickiej. Erygowana w 1958 roku. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Jej proboszczem jest ks. mgr Jan Trznadel. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Wschód rzymskokatolicka parafia pw. św. Piotra i Pawła. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004. Linki zewnętrzne Rekolekcyjny Dom Chleba przy parafii św. Piotra i Pawła w Osłej. [dostęp 2015-04-01].
Muzeum Techniki i Militariów w Rzeszowie

Muzeum Techniki i Militariów w Rzeszowie – muzeum z siedzibą w Rzeszowie. Historia Placówka powstała pod honorowym patronatem prezydenta Rzeszowa Tadeusza Ferenca oraz Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, a jej siedzibą są tereny dawnego Zespołu Szkół Kolejowych. Twórcą muzeum jest gen. Tomasz Bąk – były dowódca 21 Brygady Strzelców Podhalańskich. Placówka została otwarta w maju 2011 roku. W jej zbiorach znajdują się zabytki motoryzacji, techniki użytkowej oraz wojskowości. Wśród eksponatów prezentowane są m.in.: samochody (Syrena, Warszawa, Mikrus, Fiat 125 i 126, Citroën 2CV) oraz motocykle (Junak, Jawa, motorower Wierchowina), sprzęty AGD i RTV: żelazka, pralki, radioodbiorniki, gramofony, czołg T-34/85, samoloty: Su-22, TS-11 Iskra, PZL-110 Koliber, An-2, MiG-21, Lim-2 (MiG-15) sprzęt i wyposażenie wojskowe, umundurowanie oraz ryngrafy i wojskowe medale pamiątkowe. Zwiedzanie muzeum jest możliwe po uprzednim uzgodnieniu. Przypisy Bibliografia Prywatne Muzeum Techniki i Militariów w Rzeszowie. www.rzeszow.pl. [dostęp 2015-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-28)]. (pol.). Muzeów Techniki i Motoryzacji w Rzeszowie. www.automobilrzesz.pl, 2011-04-07. [dostęp 2015-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-28)]. (pol.). Oficjalna strona internetowa Muzeum https://muzeum-techniki.rzeszow.pl/
Park Hotel we Wrocławiu

Park Hotel we Wrocławiu (daw. Dom dla osób samotnych i małżeństw bezdzietnych) – modernistyczny budynek hotelowy na osiedlu Dąbie przy ul. Kopernika 5, wybudowany jako dom eksperymentalnego osiedla wystawy WUWA według projektu Hansa Scharouna jako dom mieszkalny dla osób samotnych i bezdzietnych małżeństw. Dom dla samotnych zwany po niemiecku Ledigenheim był największym spośród 32 zrealizowanych budynków wzorcowego osiedla wystawy „Mieszkanie i Miejsce Pracy”. Autor projektu Hans Scharoun był jednym z dwóch architektów obok Adolfa Radinga, którzy dwa lata wcześniej uczestniczyli w podobnej wystawie w Stuttgarcie – Weißenhof, która była pierwszą tego typu wystawą w Niemczech. Realizacja Scharouna stała się dominantą północnej części osiedla przeznaczonej na budownictwo jednorodzinne. Architekt zaproponował budynek z nurtu architektury organicznej o dynamicznym kształcie kojarzonym z budowa statku parowego. Dom składa się z dwóch skrzydeł połączonych wspólną częścią. W skrzydle zachodnim umieszczono 16 dwupoziomowych mieszkań o powierzchni 37 m² przeznaczonych dla małżeństw, natomiast we wschodnim znalazły się 32 mieszkania o powierzchni 27 m² dla osób samotnych. W skrzydle zachodnim urządzono także restaurację na parterze. W części łączącej oba skrzydła umieszczono hol z recepcją. Na dachach urządzono ogrody oraz tarasy z miejscami do wypoczynku. Budynek posiada żelbetową konstrukcje szkieletową wypełnioną bloczkami pumeksowymi. Po zamknięciu wystawy wbrew planom Scharouna budynek nie stał się domem mieszkalnym, lecz użytkowany był jako komercyjny hotel. Dom dla osób samotnych i małżeństw bezdzietnych był realizacją wzbudzającą kontrowersje, gdyż był zarówno chwalony, jak i krytykowany (za formę, rozwiązania funkcjonalne oraz niedociągnięcia techniczne). Był pejoratywnie porównywany do parowca lub barki, czy określany jako "Damaszek", "Maroko" i "karykatura budowlana". Po 1945 r. hotel, który nie doznał większych zniszczeń w czasie wojny dalej pełnił swoje funkcje noclegowe, później stał się ośrodkiem szkoleniowym Państwowej Inspekcji Pracy. W latach 90 wykonano generalny remont budynku. Obecnie budynek nadal używany jest jako hotel. Funkcjonuje pod przedwojenną nazwą Park Hotel. Przypisy Bibliografia Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011. Jadwiga Urbanik: WUWA 1929–2009. Wrocławska wystawa Werkbundu. Wrocław: Muzeum Architektury we Wrocławiu, 2009.
Park im. Stefana Żeromskiego w Kołobrzegu

Park im. Stefana Żeromskiego w Kołobrzegu – zabytkowy park znajdujący się w Kołobrzegu, w województwie zachodniopomorskim. Założony w stylu krajobrazowym, pełni funkcję uzdrowiskową Uzdrowiska Kołobrzeg oraz ochronną przed skutkami sztormów i huraganowych wiatrów. Położenie Park zlokalizowany jest w Dzielnicy Uzdrowiskowej, w strefie ochrony uzdrowiskowej "A". Rejestr zabytków wyróżnia dwa parki: park przy Pomniku Zaślubin z Morzem (5,9 ha) zlokalizowany pomiędzy ul. Obrońców Westerplatte (w rejestrze określoną jako ul. Westerplatte), ul. Mickiewicza i bulwarem Jana Szymańskiego) oraz park nadmorski (zdrojowy) (19,3 ha) zlokalizowany pomiędzy ul. Rodziewiczówny i ul. Sikorskiego (dawniej ul. Parkową) a al. Nadmorską (w rejestrze określoną jako ul. Nadbrzeżną). Ciągłość obu parków oddziela kompleks sanatorium Bałtyk, który został wybudowany w miejscu istniejącego w latach 1899-1945 hotelu Strandschloß (Zamku Plażowego), pełniącego rolę domu zdrojowego. Na wysokości ul. Chopina połowę szerokości parku zajmuje kompleks sanatorium Perła Bałtyku (d. Kombatant), wybudowany w 1980. Historia Wydmowy krajobraz tej części Kołobrzegu został przekształcony w park dzięki inicjatywie sympatyków rozwoju idei rozwoju kąpieliska. Trudności w powstaniu parku wynikały z funkcjonowania Twierdzy Kołobrzeg. Oficjalnie park został założony w 1853 na bazie prowadzonych od 1809 nasadzeń. Zgoda Komendantury Twierdzy została udzielona jednak dopiero w 1863. W 1884 rozpoczęto budowę Promenady Wydmowej, obecnej alei Nadmorskiej. Przyroda W parku rosną przede wszystkim rodzime gatunki drzew liściastych z domieszką gatunków egzotycznych. Przy Kamiennym Szańcu rośnie cypryśnik błotny Taxodium distichum o obwodzie 227 cm, uznany w 1992 za pomnik przyrody. Obiekty W parku znajdują się m.in. następujące obiekty: Pomnik Zaślubin Polski z Morzem, muszla koncertowa, korty tenisowe, ścieżka ruchowa, kawiarnia z apartamentami Kurort Cafe. Przypisy Bibliografia Tablica informacyjna parku, in situ Izabela Bronikowska-Chomej: Naturalne walory lecznicze Kołobrzegu. Kołobrzeg: Kołobrzeskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne i Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu, 1991. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kołobrzeg. Załącznik nr 1 do uchwały nr XXXIV/466/13 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 12 czerwca 2013 r. (m.in. s. 65, 87). Urząd Miasta Kołobrzeg, 2013-06-12. [dostęp 2015-04-15]. (pol.).
Parafia Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Pełnatyczach

Parafia Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Pełnatyczach − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Pruchnik. Historia W 1456 roku lokowano wieś Pełnatycze na prawie magdeburskim, która wówczas weszła w skład parafii Siennów. W 1798 roku został zbudowany murowany kościół z fundacji hrabiny Magdaleny Morskiej z Zarzecza. Prawdopodobnie bp Antoni Gołaszewski i proboszcz z Siennowa nie zgodzili się na utworzenie nowej parafii, i kościół został przekazany miejscowym grekokatolikom. 27 sierpnia 1821 roku bp Jan Śnigurski konsekrował cerkiew pw. św. Onufrego. W 1840 roku grekokatolicy zbudowali plebanię, a następnie kościół zaadaptowano na cerkiew. W 1866 roku przeprowadzono remont dachu, na którym zbudowano kopułę. W latach 30. XX wieku bp Franciszek Barda wyznaczył ks. Michała Pelczara do przygotowania budowy kościoła. 14 grudnia 1944 roku proboszcz greckokatolicki został usunięty. W grudniu 1945 roku przybył z kresów wschodnich ks. Zygmunt Targosz. 23 lipca 1946 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została utworzona ekspozytura z wydzielonego terytorium parafii Zarzecze (Pełnatycze) i parafii Rudołowice (Cząstkowice i Wola Roźwienicka). Na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew. Następnie usunięto kopułę przywracając pierwotny wygląd kościoła. Na terenie parafii jest 1 675 wiernych (w tym: Pełnatycze – 667, Cząstkowice – 459, Wola Roźwienicka – 549). Proboszczowie parafii: 1945– ?. ks. Zygmunt Targosz (ekspotyt). 1957–1969. ks. Henryk Piesowicz (ekspozyt) 1969– ?. ks. Franciszek Nowak. 1981–2015. ks. prał. Anatol Standyło. 2015–2016. ks. Jan Majkut. 2016– nadal ks. Krzysztof Masłyk. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Pisarzowicach

Parafia Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny w Pisarzowicach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Lubań w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w 1993. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Lubań rzymskokatolicka parafia pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Porąbce Uszewskiej

Parafia św. Andrzeja Apostoła w Porąbce Uszewskiej – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Porąbka Uszewska. Pierwszy kościół w Porąbce był drewniany. Przy nim, na zboczu wzgórza Godów, dzięki staraniom ks. Jana Pałki, wybudowano Grotę Matki Bożej z Lourdes. Jako materiał budowlany wykorzystano nieciosany kamień z okolicznych kamieniołomów. 8 grudnia 1904 r. grota została poświęcona. Kościół parafialny pw. św. Andrzeja Apostoła wybudowano w latach 1910–1918. Został zaprojektowany przez architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Przypisy
Nikolauskirche (Pyskowice)

Die Nikolauskirche im oberschlesischen Pyskowice (Peiskretscham) ist die römisch-katholische Pfarrkirche der Stadt. Die Kirche im gotischen Stil stammt aus dem 15. Jahrhundert und ist dem heiligen Nikolaus von Myra geweiht. Sie ist die älteste Kirche der Stadt. Das Bauwerk wurde in das Denkmalregister der Woiwodschaft Schlesien aufgenommen. Zur Nikolausgemeinde gehören auch die Friedhofskirche St. Stanislaus sowie die Friedhöfe an der ul. Cmentarna und der ul. Cicha. Geschichte Die erste urkundliche Erwähnung von Peiskretscham stammt aus dem Jahr 1256. Damals wurde auch bereits die Existenz einer Kirche erwähnt, die dem heiligen Paulus geweiht war. Bei der ursprünglichen Kirche handelte es sich um einen Holzbau. Sie wurde durch die Brüder Lutozat und Lonek gestiftet, den Söhnen von Pisco. 1412 wurde die Kirche dem heiligen Nikolaus geweiht. Um 1450 wurde die hölzerne Kirche durch einen neuen steinernen Bau ersetzt. Dieser brannte 1622 aus und wurde daraufhin wieder aufgebaut. Von der Reformation bis 1629 war die Nikolauskirche evangelisch, mit der Gegenreformation wurde sie wieder römisch-katholisch. Von 1727 bis 1728 folgte eine Vergrößerung des Kirchengebäudes. Beim großen Stadtbrand 1822 wurde die Kirche erneut beschädigt, der Kirchturm aus Holz sowie die Inneneinrichtung wurden zu großen Teilen zerstört. Nach den Plänen des Architekten Deschner wurde die Kirche wiederhergestellt und umgestaltet. 1824 wurde der steinerne Kirchturm fertiggestellt. 1913 wurde der Kirchturm saniert; um die Renovierung des Turms zu finanzieren konnte man Ziegelsteine als Spende erwerben. Diese künstlerisch gestalteten Ziegel zeigten die Nikolauskirche, ein Bildnis Marias mit dem Jesuskind und den heiligen Nikolaus. Architektur Bei der Nikolauskirche handelt es sich um ein gotisches Bauwerk mit neogotischen und barocken Elementen. Sie ist geostet, gemauert und die Fassade ist verputzt. Das Innere der Kirche ist im barocken Stil ausgestattet. Ein dem heiligen Johannes von Nepomuk gewidmeter Altar aus dem 17. Jahrhundert hat sich bis heute erhalten, er überstand als eines der wenigen Ausstattungsstücke den Stadtbrand von 1822. Der Hauptaltar verfügt über ein Bildnis des heiligen Nikolaus. Die Orgel wurde 1897 durch Ernst Kurzer geschaffen. Im Süden und im Norden befinden sich jeweils eine Seitenkapellen aus den Jahren 1727 bis 1728, die sich symmetrisch gegenüber stehen. Der Kirchturm befindet sich an der Westseite. Zudem existieren noch einige mittelalterliche Liturgische Geräte der Kirche, wie ein Stehkreuz aus Metall von 1370, ein Kelch von 1510 und ein Kelch von 1515. Auf dem Hof an der Kirche befinden sich ein Kreuzweg und mehrere Grotten, darunter eine Mariengrotte von 1909, sowie eine Mariensäule. Literatur Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Górnego Śląska Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Kościół św. Mikołaja w Pyskowicach

Kościół św. Mikołaja – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w Pyskowicach, przy ulicy Poniatowskiego. Historia Pierwsze wzmianki o mieście Pyskowice pochodzą z 1256 r. Z tych informacji wynika, że stał już wtedy w Pyskowicach kościół poświęcony św. Pawłowi. Spłonął w 1622 r. Został odbudowany i powiększony w latach 1727-1728, ponownie uległ zniszczeniu w pożarze miasta w 1822 r. Odbudowany i przekształcony w 1823 (według projektu Deschnera) był remontowany w II poł. XIX i XX stuleciu. Jest gotycki, przebudowany w baroku i neogotyku. Orientowany, murowany, jednonawowy z wnękowymi kaplicami i emporami, oskarpowany, nakryty jest dachami dwuspadowymi. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, ujmują kaplica i zakrystia, nawę zaś, szerszą od prezbiterium, dwie symetryczne kaplice od południa i północy (1727-1728) i wieża od zachodu. Elewacja frontowa jest neogotycka, ozdobiona ostrołukowymi arkadami. Wnętrze przekrywa sklepienie kolebkowo-krzyżowe na gurtach, w nawie spływających na przyścienne filary, połączone półkolistymi arkadami i emporami na piętrze. Zachował się ołtarz św. Jana Nepomucena z XVII w. Organy Informacje o budowie Budowniczy: Ernst Kurzer Rok zakończenia budowy: 1897 Właściwości organów Liczba głosów: 18 Liczba klawiatur: 2+P Traktura gry: pneumatyczna Traktura rejestrów: pneumatyczna Przypisy Linki zewnętrzne Wirtualny spacer po kościele św. Mikołaja