NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Józefa w Istebnej

Kościół św. Józefa w Istebnej – drewniany kościół filialny parafii pw. Matki Bożej Fatimskiej w Istebnej-Stecówce, znajdujący się wśród zabudowań przysiółka Mlaskawka. Pierwotnie wzniesiony został w latach 1947-1948 w Jaworzynce, w przysiółku Trzycatek, pod wezwaniem Matki Bożej Frydeckiej. Rozebrany i przeniesiony do Mlaskawki, gdzie poświęcono go jako kościół filialny pw. św. Józefa w 1997. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Historia Pierwsza murowana kaplica pw. Matki Boskiej Frydeckiej w Jaworzynce-Trzycatku powstała w 1866. Wezwanie pochodzi od kopii obrazu Matki Boskiej jaką onegdaj przywieźli ze sobą pielgrzymi z Frydku. Kaplica ta okazała się jednak za mała, dlatego w 1948 na jej miejscu powstała nowa, drewniana kaplica wzniesiona przez mieszkańców jako podziękowanie za przetrwanie II wojny światowej. W 1997 została rozebrana i przeniesiona do Mlaskawki, a tam poświęcono ją jako kościół filialny pw. św. Józefa 24 maja 1997. Z kolei na Trzycatku na miejscu drewnianej kaplicy wzniesiono nowy, murowany kościół parafialny pw. Matki Bożej Frydeckiej. Architektura Kościół jest konstrukcji zrębowej i nawiązuje tym do tradycyjnego, drewnianego budownictwa regionalnego. Prostokątna bryła kościoła pełni funkcję i mieści zarówno prezbiterium, nawę jak i przedsionek, wykonany w lżejsze konstrukcji. Dach jest dwuspadowy i przykryty falistą blachą, choć pierwotnie obity był gontem. Nad przedsionkiem z konstrukcji dachu wznosi się kwadratowa odeskowana wieża z dzwonami, zakończona ostrosłupowym blaszanym dachem uwieńczonym krzyżem. Do trójkątnie zakończonego prezbiterium znajduje się osobne wejście z zewnątrz. Wnętrze Skromny wystrój kościoła jest w całości drewniany i autorstwa miejscowych artystów. Wykorzystano doń drewno różnych odcieni, jasnych przedzielonych ciemnymi paskami. Drewniane powierzchnie przyozdobione są w delikatne wzorki. Jan Krężelok, artysta z Koniakowa dla tego kościoła wykonał płaskorzeźbione sceny drogi krzyżowej oraz tabernakulum w kształcie kapliczki na słupie, a Józef Bocek z Mlaskawki krzyż w ołtarzu głównym, zawieszonym na tylnej ścianie prezbiterium. Uwagi Bibliografia Irena Adamczyk, Ewa Janoszek, Mariusz Makowski, Jaromír Polášek, Janusz Spyra, Henryk Wawreczka: Dřevěné kostely a kaple v Beskydech a okolí. Drewniane kościoły i kaplice w Beskidach i okolicy.. Český Těšín: Wart, 2009, s. 94-96. ISBN 978-80-254-5500-5. (pol. • cz. • ang.). Magdalena Michniewska, Artur Michniewski, Marta Duda, Sebastian Wypych: Kościoły drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wyd. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 24. ISBN 83-89188-43-0. Kościół pw. Matki Bożej Frydeckiej na Trzycatku. [w:] www.istebna.eu [on-line]. [dostęp 2011-12-11]. Linki zewnętrzne Opis kościoła na stronie parafii Matki Bożej Fatimskiej w Stecówce. stecowka.bielsko.opoka.org.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-21)].
Kościół św. Józefa w Studziannie

Kościół św. Józefa w Studziannie – zabytkowa świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w miejscowości Studzianna w gminie Poświętne (województwo łódzkie). Historia Kościół św. Józefa został wzniesiony w latach 1696–1698 jako kościół pomocniczy przy Sanktuarium Matki Bożej Studziańskiej. Powstał z inicjatywy księży Filipinów, będących opiekunami studziańskiego Sanktuarium, na miejscu (lub tuż obok) dworu Starołęskich-Zbąskich. Jego konsekracji dokonał w 1699 biskup Andrzej Albinowski nadając świątyni wezwanie św. Józefa. Nieduża świątynie jeszcze w XVIII wieku została dobrze wystrojona i dobrze wyposażona. Opis świątyni Murowany kościółek w stylu barokowym o wymiarach 10 m długości, 7,5 m szerokości i 7,2 m wysokości. Jednonawowa świątynia o nieco zwężonym prezbiterium. Wyposażony jest w trzy ołtarze: główny św. Józefa z Dzieciątkiem oraz dwa boczne – św. Wojciecha i św. Filipa ze śś. Walentym i Rozalią. W niszach fasady kościółka stoją figury śś. Anny i Joachima. Przypisy Bibliografia Nater W., Stanik S., Dzieje Sanktuarium Matki Boskiej Świętorodzinnej w Studziannie, 1992 Linki zewnętrzne Zespół cmentarza pw. św. Józefa
Kościół św. Karola Boromeusza w Opolu

Kościół Świętego Karola Boromeusza – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii św. Karola Boromeusza w Opolu, położony przy ulicy Chabrów w Opolu. Historia kościoła Parafia została erygowana w 2000 roku. W 2007 roku rozpoczęła się budowa kościoła parafialnego według projektu architekta opolskiego Janusza Olenieckiego. Nowo wybudowana świątynia została konsekrowana przez bp. Andrzeja Czaję 7 maja 2016 roku. W 2022 roku obok kościoła została postawiona wieża, a w kwietniu 2023 została dodana do niej ażurowa stalowa konstrukcja zwieńczona krzyżem. W maju 2023 zostały sprowadzone trzy dzwony odlane w Ludwisarni Felczyńskich w Taciszowie, które noszą imiona „Karol”, „Jan Paweł II” oraz – w nawiązaniu do trwającej wojny na Ukrainie – „Pokój”. Zostały poświęcone przez biskupa Rudolfa Pierskałę 29 maja 2023. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Karola Boromeusza – w budowie
St. Katharina (Opole-Groszowice)

Die Katharina-von-Alexandrien-Kirche (polnisch Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej) ist eine römisch-katholische Kirche in Groszowice (Groschowitz), einem Stadtteil der oberschlesischen Stadt Opole (Oppeln). Die Kirche ist die Hauptkirche der Pfarrei St. Katharina (Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej) in Opole. Das Gotteshaus liegt im Ortskern von Groschowitz an der ul. Księdza Jerzego Popiełuszki. Geschichte Die Geschichte einer Kirche in Groschowitz reicht bis in das 13. Jahrhundert zurück. Erstmals erwähnt wurde eine Kirche im Ort 1295. Eine Pfarrei wurde 1376 erstmals erwähnt. Für das Jahr 1678 ist eine Backsteinkirche im Ort bezeugt. Dieser Bau wurde 1880 abgerissen. An der gleichen Stelle wurde zwischen 1880 und 1883 der noch heute bestehende Backsteinbau errichtet. Die feierliche Weihe fand am 15. Oktober 1883 statt. 1911 erhielt der Kirchturm ein Uhrwerk der Berliner Turmuhren-Fabrik von Georg Richter. Am 7. Januar 1968 wurden drei Glocken geweiht. Zwischen 2011 und 2012 wurde die Orgel saniert. Der Kirchenbau steht seit 2016 unter Denkmalschutz. Architektur und Ausstattung Der Kirchenbau aus Backstein entstand im neoromanischen Stil. Die Kirche besitzt drei 1968 angefertigte Glocken: Göttliche Vorsehung, St. Hedwig und St. Joseph. Pfarrer der Gemeinde Jakob Stuchly (1868–1888) Julius Sdralek (1888–1901) Franz Rudzki (1901–1923) Franz Haase (1923–1957) Antoni Liszka (1957–1970) Wojciech Skrobocz (1974–2004) Norbert Dragon (seit 2004) Weblinks Geschichte und historische Bilder der Katharina-von-Alexandrien-Kirche (poln.) Geschichte der Pfarrei und der Kirche (poln.) Einzelnachweise
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opolu-Groszowicach

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Popiełuszki w Opolu. Kościół należy do Parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Opolu-Groszowicach w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół w Opolu-Groszowicach został wybudowany w stylu neoromańskim w latach 1880-1883. Konsekracji świątyni dokonano 15 października 1883 roku. W 1911 roku zamontowano na wieży kościelnej zegar, który wykonała firma Turmuhren-Fabrik Georga Richtera z Berlina. 7 stycznia 1968 roku nastąpiło poświęcenie trzech dzwonów: Opatrzności Boskiej, św. Jadwigi oraz św. Józefa. W sierpniu 2010 roku zostało wymienionych w kościele 58 witraży oraz 9 rozet. 20 czerwca 2011 roku rozpoczęły się prace konserwatorsko-remontowe, liczących ponad 130 lat, zabytkowych organów. Prace te zostały zakończone 7 października 2012 roku. Poświęcenie organów miało miejsce 3 lutego 2013 roku, a dokonał tego biskup diecezjalny opolski Andrzej Czaja. Wnętrze kościoła ozdabia m.in. kopia obrazu Matki Boskiej Piekarskiej. Przypisy Linki zewnętrzne Opole - Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej
Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Strojcu

Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony we wsi Strojec (gmina Praszka). Kościół należy do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Strojcu w dekanacie Praszka, archidiecezji częstochowskiej. Historia i wyposażenie Kościół w Strojcu istniał już w XV wieku. W XVIII wieku świątynia została rozebrana, a w jej miejsce, w 1710 roku, wybudowano nową. W połowie XIX wieku kościół został ponownie rozebrany, a wieś została włączona do parafii w Praszce. Dopiero w latach 80. XX wieku mieszkańcy otrzymali zgodę na budowę własnego "domu Bożego". W 1980 roku ponownie erygowano parafię w Strojcu. 23 lutego 1985 roku ówczesny proboszcz otrzymał pozwolenie na budowę kościoła. Projekt świątyni wykonał architekt mgr inż. arch. Zygmunt Fagas z Katowic. 18 maja 1985 roku dokonano poświęcenia wykopów pod fundamenty. W ciągu 3 lat kościół został wybudowany, łącznie z plebanią. 23 września 1990 roku biskup częstochowski Stanisław Nowak dokonał konsekracji obiektu. W 1998 roku wykończona została wieża kościelna, w której zawieszono dwa dzwony. W 2000 roku kościół został ogrodzony metalowym płotem, a w wejściu głównym zainstalowano kutą bramę. W 2001 roku urządzono prezbiterium oraz nawę główną i boczną. Zamontowano nowy ołtarz główny z obrazem Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Boczne skrzydła ołtarza /tryptyku/ głównego uzupełniono obrazami olejnymi przedstawiającymi sceny z życia Matki Najświętszej. W bocznej kaplicy powstał ołtarz ku czci patronki kościoła (św. Katarzyny Aleksandryjskiej). Kościół został wyposażony w nowe nagłośnienie, ambonę i balaski, które zostały wykonane z włoskiego marmuru carrara. Z tego samego marmuru wykonano boazerię w całym kościele. Ściany kościoła otrzymały gładź gipsową i zostały pomalowane na kolor biały. Kościół otrzymał również nowe oświetlenie prezbiterium, nawy głównej oraz nawy bocznej. W bocznej nawie zamontowano nowe ławki dębowe oraz dwa konfesjonały. Wszystkie okna w kościele zostały wymienione i uzupełnione witrażami. 18 czerwca 2001 roku, kompleksowo wykończona świątynia została ponownie poświęcona przez arcybiskupa Stanisława Nowaka. W 2002 roku wykończono wejście na chór parafialny, a w 2004 roku zakupiono nowe organy firmy Johanus oraz dokonano kapitalnego remontu zabytkowej kaplicy Miłosierdzia Bożego. W tym samym roku powstały przy kościele dwie kapliczki: Matki Bożej Niepokalanej z pamiątkowymi tablicami, Serca Pana Jezusa. 30 czerwca 2004 roku obie kapliczki zostały poświęcone przez arcybiskupa częstochowskiego Stanisława Nowaka. W roku 2007 w prezbiterium postawiono dwie kolumny upiększające ołtarz główny, a sam ołtarz został na nowo przebudowany i zmodernizowany. Przypisy Linki zewnętrzne Mapa i informacje o kościele w Strojcu
Kościół św. Katarzyny w Szczecinie

Kościół św. Katarzyny w Szczecinie – obecnie nieużytkowany kościół, znajdujący się na szczecińskim osiedlu Świerczewo. Historia Murowana z granitowych kamieni i cegły świątynia wzniesiona została w 1. połowie XV wieku. Sytuowana jest na planie prostokąta o wymiarach 11,3 × 6,3 m. Salowa budowla pozbawiona była wyodrębnionego prezbiterium i wieży. Pierwotnie kościół nosił wezwanie świętych Piotra i Pawła. Po 1534 roku został przejęty przez protestantów. Kościół został zniszczony i obrabowany z wyposażenia w trakcie wojny trzydziestoletniej i ponownie podczas oblężenia miasta w 1677 roku. Odbudowany w 1696 roku, otrzymał wówczas wezwanie św. Katarzyny. Zdewastowany w okresie wojen napoleońskich, przez kolejne lata był wykorzystywany jako magazyn, a później skład narzędzi. Po remoncie w 1918 roku przywrócono mu funkcje sakralne. Znajdującą się w złym stanie budowlę odrestaurowano gruntownie na przełomie 1933 i 1934 roku, wymieniono wówczas dach, odmalowano wnętrze i założono oświetlenie elektryczne. Przed 1945 rokiem w kościele znajdował się barokowy ołtarz ufundowany przez braci Rosenfeldtów, z obrazem przedstawiającym Złożenie do Grobu w części centralnej, a także dwa brązowe świeczniki ołtarzowe z około 1600 roku. Kościół został częściowo zniszczony podczas II wojny światowej. Po naprawie został pozbawiony funkcji sakralnych, do 1990 roku użytkowany był jako magazyn skór. Zachowały się średniowieczne mury obwodowe z pozostałościami ostrołukowego portalu oraz nieduże okna zamknięte łukiem odcinkowym, pochodzące z okresu barokowej przebudowy. Strop i dach są powojenne. Wnętrze kościoła pozbawione jest wystroju, wyposażenie zaginęło. Przez długi czas budowla była w bardzo złym stanie technicznym. Okna i drzwi były zakryte kratami, dach pokryty folią, a mury podparte belkami. W 2019 roku kontrola wymusiła na właścicielu podjęcie prac zabezpieczających. Ostateczna decyzja o rozpoczęciu remontu zapadła w 2021 roku. Do prac przystąpiono w maju 2024 roku. Obejmują one więźbę dachową, która jest w złym stanie technicznym, a także stropy, wypełnienia i ściany szczytowe. Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Połęcku

Kościół pw. św. Kazimierza w Połęcku – rzymskokatolicki kościół filialny w Połęcku, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Obiekt w stylu późnogotyckim został wzniesiony prawdopodobnie w początku XVI wieku (lub w połowie wieku XV). W XVII wieku powiększono go o kruchtę. Znacznej przebudowy dokonano w 1864. 22 sierpnia 1945 został poświęcony jako katolicki. Architektura Kościół jednonawowy ze sklepieniem kolebkowo-żebrowym (zakrystia – beczułkowym). Szczyt zakrystii ozdobiono charakterystycznymi maswerkami. Wyposażenie Dzwon z wizerunkiem Madonny i minuskułowym, późnogotyckim napisem "Anno domini mccc XXVII" może stanowić poszlakę fundacji kościoła. Drugi dzwon został odlany w 1855 (H. Lange – Frankfurt). Dawniej świątynia posiadała ołtarz z figurami dwunastu Apostołów i innych świętych oraz Zbawiciela Świata, czyli Salvator Mundi (początek XVI wieku). Ołtarz ten przemalowano w 1901. Galeria Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Linki zewnętrzne wirtualna wycieczka po kościele - dostęp 27.9.2017 zdjęcie z 1938 - dostęp 27.9.2017
Kościół św. Kazimierza w Rybnej

Kościół pw. św. Kazimierza w Rybnej – zabytkowy kościół katolicki, znajdujący się w Rybnej, w gminie Czernichów, w powiecie krakowskim. Obiekt wraz z ogrodzeniem, 4 kaplicami oraz starodrzewem, został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego. Historia Pierwsze wzmianki o drewnianym kościele pw. św. Mikołaja pochodzą z 1325 roku. Parafia pw. Najświętszej Marii Panny erygowana w 1440 roku.W roku 1821 w miejsce drewnianej świątyni wybudowano obecny kościół Św.Kazimierza z kamienia, w stylu józefińskim z płaskim stropem i półokrągłymi oknami. Przy budowie wykorzystano ze starego kościoła cztery zabytkowe ołtarze, które zostały ustawione po bokach. Budowa trwała w latach 1821-1832, konsekrowany został w roku 1832 przez biskupa Karola Skórkowskiego. W dniu 4 stycznia 1959r bp Karol Wojtyła, Sufragan krakowski poświęcił piętnastogłosowe organy. Świątynia od roku 2018 przechodzi intensywne działania konserwacyjno-remontowe, przywracające jej dawną świetność, w marcu roku 2026 zakończył się obszerny remont nawy. Architektura Budynek wzniesiony na planie krzyża w tzw. stylu józefińskim, z jedną wieżą, orientowany, jednonawowy. Prezbiterium zamknięte półkolistą apsydą, zwieńczone cebulastą sygnaturką na skrzyżowaniu dachów. Wyposażenie Gotycka, drewniana prawdopodobnie z połowy XIV w. rzeźba przedstawiająca św. Mikołaja; Mosiężna misa (uznawana za chrzcielną) ozdobiona tłoczonym reliefem z postaciami Jana Chrzciciela, wykonana w Norymberdze w XV–XVI wieku; Barokowy obraz Matki Boskiej w typie Hodegetrii przyozdobionej sukienką; Malowana na blasze Droga Krzyżowa; Obrazy św. Anny i św. Kazimierza w stroju polskim, autorstwa Michała Stachowicza. Barokowe ołtarze Świętego Mikołaja i Świętej Anny Zabytkowa ambona z XVI wieku Malowane polichromia i monochromia sufitowe ze scenami biblijnymi Zabytkowe obrazy Świętego Joachima i Świętego Józefa malowane na desce Zabytkowe ogredzenie kamienne z 4 kaplicami narożnymi Galeria zdjęć Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Szczecinie

Kościół świętego Kazimierza w Szczecinie – jeden z zabytkowych kościołów w Szczecinie. Mieści się na osiedlu Arkońskie-Niemierzyn. Należy do dekanatu Szczecin-Niebuszewo archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Historia Świątynia została wybudowana w latach 1888-1889 w stylu neogotyckim jako część ewangelickiego zakładu opiekuńczego, którego dyrektorem był pastor Wilhelm Bernhard. Budowla została wzniesiona na planie prostokąta, od zachodu znajduje się wieża, od wschodu prezbiterium. W 1940 roku zakład opiekuńczy został zlikwidowany. Podczas walk o Szczecin w 1945 roku został rozebrany hełm wieży, ponieważ na jej szczycie zostało umieszczone stanowisko obrony przeciwlotniczej. Po zakończeniu wojny żołnierze sowieccy umieścili w kościele stajnię. Następnie, przez krótki czas kościół należał do wiernych Kościoła polskokatolickiego. Po 1956 roku władze państwowe przekazały kościół do kultu religijnego. W dniu 19 maja 1957 roku budowla została uroczyście poświęcona jako świątynia rzymskokatolicka. W dniu 28 maja 1973 roku została przy kościele utworzona nowa parafia św. Kazimierza dekretem księdza biskupa Jerzego Stroby. Budynek plebanijny i katechetyczny wybudował proboszcz Jan Szczepań. Przypisy
Kościół św. Leonarda Opata w Wierzbiu

Kościół św. Leonarda Opata – rzymskokatolicki kościół parafialny, położony we wsi Wierzbie (gmina Praszka). Kościół należy do Parafii św. Leonarda Opata w Wierzbiu w dekanacie Mokrsko archidiecezji częstochowskiej. 30 grudnia 1967 roku, pod numerem 974 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół w Wierzbiu wybudowany został na początku XVI wieku. W XVIII wieku został przebudowany. W 1889 oraz w 1949 roku przeprowadzono remont świątyni. Kolejna przebudowa miała miejsce w 1959 roku. W latach 1971–1974 kościół ponownie wyremontowano, wymieniono wówczas m.in. gonty pokrywające dach. W latach 1994–2000 budowla została odnowiona. Architektura i wnętrze kościoła Drewniany kościół jednonawowy o konstrukcji zrębowej, orientowany, zaliczany jest do późnogotyckiej odmiany kościoła drewnianego typu wieluńskiego. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie z dwoma bocznymi zakrystiami (drewnianą i murowaną). Od frontu kościółka i z boku nawy znajduje się kruchta. Wieża kościelna jest konstrukcji słupowej zakończona dachem namiotowym. Świątynię pokrywa dach dwukalenicowy, kryty gontem z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę zakończoną blaszanym hełmem. Wewnątrz kościół posiada strop płaski wspólny dla nawy i prezbiterium. Chór muzyczny wspierają słupy, w części środkowej parapet jest wysunięty. Na belce tęczowej umieszczony jest krucyfiks. Ponadto zachowały się zabytkowe: portal z XVI wieku, późnobarokowy ołtarz główny pochodzący z XVIII wieku z neogotyckim tryptykiem, dwa ołtarze boczne, ambona z XVIII wieku z malowanymi wizerunkami Ewangelistów, konfesjonał i ławy pochodzące z XVIII wieku, stacje drogi krzyżowej w stylu ludowym z XIX wieku. Przypisy Linki zewnętrzne Wierzbie, św. Leonarda Opata. zwiedzaczzamkowy.blog.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
Kościół św. Marcina w Jarząbkowie

Kościół świętego Marcina w Jarząbkowie – rzymskokatolicki kościół parafialny we wsi Jarząbkowo, w powiecie gnieźnieńskim. Należy do dekanatu wrzesińskiego I archidiecezji gnieźnieńskiej. Historia Murowana świątynia została wzniesiona w XV wieku. W 1846 roku budowlę poddano gruntownej restauracji. W czasie dwudziestolecia międzywojennego kościół znajdował się w złym stanie technicznym i postanowiono go rozebrać, a na jego miejscu wybudować nową budowlę. Jednak projekt ten nie doszedł do skutku. Rozebrane zostały tylko ściany świątyni i dostawiono do nich pozostałą część. Przed wybuchem II wojny światowej została wzniesiona wieża kościelna. Podczas okupacji świątynia była wykorzystywana przez hitlerowców jako magazyn. W 1960 roku budowla została konsekrowana. Przypisy
Kościół św. Marcina w Jawiszowicach

Kościół św. Marcina – drewniany barokowy kościół znajdujący się w Jawiszowicach w powiecie oświęcimskim, znajdujący się na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego. Historia Kościół parafialny św. Marcina w Jawiszowicach zbudowano w 1692 r., na miejscu spalonego wcześniejszego kościoła z 1511 r., który, jak głosi przekaz ludowy, został, prawdopodobnie przypadkowo, podpalony przez syna ówczesnego organisty. Architektura Kościół parafialny św. Marcina jest jednonawowy, konstrukcji zrębowej, podbity gontem. Świątynia otoczona jest zamkniętymi podcieniami (sobotami). Wnętrze We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze (główny i dwa boczne). Ołtarz główny pochodzi prawdopodobnie z ok. 1700 r., a ołtarze boczne z XIX wieku. Prezbiterium kościoła nakrywa płytkie pozorne sklepienie kolebkowe, a nawę strop. Na profilowanej belce tęczowej pomiędzy nawą i prezbiterium umieszczony jest barokowy krucyfiks oraz posągi Matki Boskiej, św. Jana Ewangelisty i św. Marii Magdaleny. Ambona jest rokokowa. Stalle są późnobarokowe, a konfesjonał z figuralnymi malowidłami na zaplecku i na drzwiach jest wczesnobarokowy. Ciekawym zabytkiem jest kamienna kropielnica o charakterze ludowym, wykonana zapewne w XVII w. W kościele znajduje się też kilka obrazów barokowych. Galeria Zobacz też Parafia św. Marcina w Jawiszowicach Przypisy
Kościół św. Marcina w Kotowicach

Kościół św. Marcina w Kotowicach – rzymskokatolicki kościół filialny w podwrocławskich Kotowicach, Gmina Oborniki Śląskie. Historia Kościół wzmiankowany w 1376 roku. Wielokrotnie ulegał pożarom (1832, 1931, 1978). Budowę obecnego kościoła rozpoczęto 10.09.1911 roku. W 1946 ks. Franciszek Dorożyński proboszcz parafii w Urazie rozpoczął odprawianie mszy świętej. W dniu 01.01.1978 roku wybuchł pożar, zniszczeniu uległy wnętrze, dach oraz wieża. Wezwana staż pożarna z Wrocławia pojechała omyłkowo do innych Kotowic. W dniu 18.11.1978 ks. bp Wincenty Urban dokonał poświęcenia odbudowanego kościoła. Remont trwał w latach 1981-1987. W 1997 podczas powodzi tysiąclecia kościół został zalany do wysokości 90 cm. Wyposażenie neobarokowy ołtarz główny (ok. 1920) sześć figur świętych (ok. 1920) Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002. ISBN 83-85598-22-X. Archidiecezja wrocławska Dekanat Prusice rzymskokatolicka parafia pw. św. Mikołaja. [dostęp 2013-06-11]. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 20-22. ISBN 83-913457-6-9.
St. Martin (Krzeszowice)

Die katholische Kirche St. Martin (polnisch Kościół św. Marcina) in Krzeszowice im Powiat Krakowski (Kreis Krakau) geht auf einen Entwurf von Charles Percier und Léonard Fontaine in Zusammenarbeit mit Karl Friedrich Schinkel zurück. Geschichte Die Kirche war ein reiner Privatauftrag für Graf Artur Potocki in Zusammenhang mit einem durch Schinkel geplanten Schlossbau, der jedoch nicht zur Ausführung kam. Die Kirche war ab 1824 für ungewöhnlich lange Zeit, 20 Jahre, in Bau. Bauwerk Typologisch handelt es sich um eine Saalkirche mit Seitennischen. Die Kirche ist nach Süden ausgerichtet und trägt ein flaches Satteldach. Die Kirche hat ein polygonal abschließendes Pseudoquerhaus. Im Süden bildet ein Riegelbau aus zwei Chorflankentürmen, die mit einer Galerie verbunden sind, sowie ein 5/8-Chor den Abschluss. An der Nordfassade öffnen sich drei gekoppelte Spitzbogenöffnungen zur Vorhalle. Über diesen stehen Heiligenfiguren und eine fein gegliederte Rosette. Die Seitenfassaden sind durch Strebepfeiler stark betont. Das Gewölbe ist eine Spitztonne, wobei zu den Seitennischen kleine Stichkappen einschneiden. Literatur Schinkelzentrum der Technischen Universität Berlin, Haus der Brandenburgisch-Preußischen Geschichte (Hrsg.): Karl Friedrich Schinkel. Führer Zu Seinen Bauten. Band 2 Von Aachen über die Mark Brandenburg bis Sankt Petersburg. Deutscher Kunstverlag, 2018, S. 166–168. Jan Nowicki: Paradoksy wiejskich katedr: neogotycka architektura sakralna na prowincji Królestwa Polskiego w latach 1886-1915. Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2025, ISBN 978-83-68411-27-0, S. 98. (Baubeginn hier 1832) Weblinks