NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lednický ostrov

Lednický ostrov (polsky Ostrów Lednicki) je název ostrova na jezeře Lednica ve Velkopolském vojvodství v Polsku. Název zároveň označuje raně středověké archeologické lokality, která se nachází na stejnojmenném ostrově. Dle některých pramenů se zde měl konat akt svěcení Polska. Historický význam Jde o jedno z nejdůležitějších míst v dějinách Polska. Za panování Měška I. a Boleslava Chrabrého se zde nacházelo jedno z hlavních obranných a administrativních středisek Polska. Ostrov ležel blízko důležitého strategicko-obchodního pozemního a vodního koridoru mezi městy Poznaň a Hnězdno v centru území kmene Polanů. Zachovaly se zde pozůstatky hradiště a nejstarší předrománské architektury v Polsku. Jedná se o sakrální palácovou stavbu s nádržemi určenými ke křtění (baptisteria) a samostatně stojící hřbitovní kostel s hroby v lodi a přístavcích. Oba objekty byly postaveny v době panování Měška I. (před rokem 966). Na jižní straně ostrova se nacházelo hradiště. Obklopoval ho dřevozemní val s délkou přibližně 500 m. Jeho současná maximální výška dosahuje 8 m, ale dříve mohl dosahovat až 12 m. Na budovu bylo využito dřevo z povrchu přibližně 800 hektarového lesa. Výrazný překop v severní části valu označuje místo dávné vstupní brány ze strany podhradí. Uvnitř hradiště se nacházejí pozůstatky dvou budov. Paláce s kaplí (jižně) a hřbitovního kostela (severně). Palác a k němu z východní strany přináležející kaple s průměrem 11,5 m byly vybudovány ve stejnou dobu, kolem let 963 až 966, z místního skalního materiálu štípaného na ploché ploténky a spojovaného sádrou. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Ostrów Lednicki na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Lednický ostrov na Wikimedia Commons
Ostrów Lednicki

Ostrów Lednicki is an island in the southern portion of Lake Lednica in Poland, located between the cities of Gniezno and Poznań. The word ostrów is an archaic Polish word for "holm" (i.e., river or lake island) - hence in English it is sometimes known as "Lednica Holm". A gród (a medieval Slavonic fortified settlement) was built here in the Middle Ages. Existing ruins of a chapel, church and palace, thought to be the home of the first Kings of the Piast dynasty, have been roofed over for preservation. Today the ruins are of archaeological significance, and the site of the Museum of the Piast Dynasty, opened in 1969. It is Poland's largest open-air museum. The site is one of Poland's official national Historic Monuments (Pomnik historii), as one of the first such monuments designated on September 16, 1994. The list of national monuments is maintained by the National Heritage Board of Poland. Significance The island is important in the national history of Poland. During the reign of the first ruler of the Polish state, Mieszko I, and Boleslaw the Brave, it stood as one of the main defensive and administrative centers of the kingdom. The ruined castle and other buildings here were constructed during Mieszko I's reign, just before the year 966. It is also one contender for the historical site of the personal baptism of Mieszko I, his wife Dobrawa of Bohemia, and his court, which took place on the Holy Saturday of April 14, 966. The date is the Baptism of Poland, the historical introduction of Christianity in Poland. The event also marks the beginning of the Polish state. The island is also the scene of Józef Ignacy Kraszewski's historical 1876 novel An Ancient Tale. In 2024, a rare wooden sculpture depicting a wooden face was discovered in the ruins of the garrison. Measuring 1.34 meters, with the carving of 13.5x10 cm, it is considered a rare example of Middle Age Slavic pagan art, right during Poland's conversion to Christianity. References External links
Załuże (rejon włodzimierski)

Załuże (ukr. Залужжя) – wieś na Ukrainie na terenie rejonu włodzimierskiego w obwodzie wołyńskim, liczy 305 mieszkańców. W lutym i marcu 1944 roku (rzeź wołyńska) nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj czterech Polaków. Przypisy Linki zewnętrzne Załuże, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 360 .
Zalujjea, Volodîmîr-Volînskîi

Zalujjea (în ucraineană Залужжя) este un sat în orașul raional Ustîluh din raionul Volodîmîr-Volînskîi, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Zalujjea era vorbitoare de ucraineană (97,7%), existând în minoritate și vorbitori de rusă (2,3%). Note
Залужье (Волынская область)

Залужье (укр. Залужжя) — село в Устилугской городской общине Владимирского района Волынской области Украины. Население по переписи 2001 года составляет 305 человек. Почтовый индекс — 44762. Телефонный код — 3342. Занимает площадь 0,835 км². Ссылки Залужье на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Залужжя (Володимирський район)

Залу́жжя — село в Україні, в Устилузькій міській територіальній громаді Володимирського району Волинської області. Населення становить 305 осіб. У серпні 2015 року село увійшло до складу новоствореної Устилузької міської громади. Географія Селом протікає річка Луга. Історія У 1906 році село Коритницької волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 12 верст, від волості 13. Дворів 59, мешканців 449. До 14 серпня 2015 року село входило до складу Устилузької міської ради Володимир-Волинського району Волинської області. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Устилузької міської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Володимир-Волинського району(1940—2020), село увійшло до новоутвореного Володимир-Волинського району (від 18 липня 2022 Володимирського). Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 311 осіб, з яких 142 чоловіки та 169 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкало 305 осіб. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки
Schloss Stolp

Schloss Stolp war ein Schloss der pommerschen Herzöge im heute polnischen Stolp, Woiwodschaft Pommern. Heute ist das Schloss Sitz des Mittelpommerschen Museums (Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku). Geschichte Im frühen Mittelalter residierten die Herzöge an anderer Stelle, in einer Burg jenseits der Stolpe. Bogislaw V. unternahm 1339 den Versuch innerhalb der mittelalterlichen Stadt am Mühlentor eine Residenz zu erbauen, doch die Bürger der Stadt wehrten sich erfolgreich gegen diese Vorhaben. Erst Bogislaw X. gelang es 1507, die Residenz zu erbauen, indem die aristokratische Stadtverwaltung die Bürgermitbestimmung einfach ausschaltete. Der neue Herzogssitz bestand aus einem zweigeschossigen Gebäude mit stadteinwärts gerichtetem Wehrturm. Ab 1586 wurde das Schloss nach Plänen von Wilhelm Zacharias umgebaut. Dabei wurde der Bau aufgestockt und im Stil der Renaissance umgeformt. Die östliche und westliche Fassade bekamen Erker, und der Turm eine Loggia. Die Innenräume erhielten auf einer Säule ruhende Gewölbe. Im zweiten Stock entstand ein monumentaler Rittersaal. Insgesamt ähnelte die Innengestaltung derjenigen des Stettiner Schlosses. Ab 1589 entstanden längs des Mühlenkanals (Mlynówka) Wirtschaftsgebäude aus Fachwerk. Die ehemalige Klosterkirche wurde als Getreidespeicher genutzt und erhielt eine Verbindung zum Schloss. Zwischen 1600 und 1623 und war das Schloss Witwensitz von Erdmuthe, Gattin Johann Friedrichs. Die ehemalige Klosterkirche wurde restauriert und als Sankt Johanneskirche geweiht. Erdmuthe ließ auch einen Schlossgarten anlegen, in dem sich untypischerweise auch ein Kräutergarten befand. Ab 1624 waren Herzogin Anna und Bogislaw de Croy Besitzer. Nachdem 1648 Hinterpommern an Brandenburg gefallen war, diente das Schloss als Verwaltungsgebäude. Bei einer Visitation durch den kurfürstlichen Kommissar Podewils 1682 wurde vermerkt, dass die Anlage aus Haupthaus, Küchenbaum Marstall, Torbau, Kanzlei, Rentnerei, Kirchengang und Kirche bestand. Im Schloss wurde die reiche Kunstsammlung der pommerschen Herzöge untergebracht. Im Jahr 1731 wurde das Schlossinventar teils nach Berlin geschafft und teils versteigert. Das Schloss wurde als Getreidespeicher und Landwehrzeughaus genutzt, Fast alle Gewölbe wurden abgetragen und stattdessen Holzbalkendecken eingezogen. Der Bau erhielt ein viertes Stockwerk, der Turm wurde gekappt. Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs brannte das Schloss aus. In polnischer Zeit wurde das Schloss von 1958 bis 1965 wiederhergestellt. Literatur Edda Gutsche: Mit Ausblick auf Park und See. Zu Gast in Schlössern und Herrenhäusern in Pommern und der Kaschubei. edition Pommern, Elmenhorst/Vorpommern 2018, ISBN 978-3-939680-41-3, S. 59–63. Weblinks
Słupsk Castle

The Pomeranian Dukes' Castle (Polish: Zamek Książąt Pomorskich) is a Renaissance castle located in Słupsk, Poland. History Built in 1507 during the reign of Bogislaw X in a Gothic architectural style. Between 1580 and 1587, rebuilt as a two-storey Renaissance building, with large windows and a decorated tower. The castle is located by the river Słupia, by a distinctive Medieval Słupsk gord. Nearby, is the location of the castle mill. In the sixteenth and seventeenth-century the castle served as the residence of the Pomeranian Dukes, the House of Griffins. The German lordship over the territory (from 1653) led to the decline of the residence. In the second half of the eighteenth century, the castle was transformed into military barracks. After a fire in 1821, the residence was transformed to wheat granaries. After World War II, the castle was greatly renovated. Presently, it houses the Museum of Middle Pomerania. References
Zamek Książąt Pomorskich w Słupsku

Zamek Książąt Pomorskich w Słupsku – wybudowany w 1507 r. za panowania księcia Bogusława X w stylu gotyckim. Historia W latach 1580–1587 został przebudowany na dwupiętrowy budynek w stylu renesansowym, z dużymi oknami i ozdobną wieżą. Jest usytuowany w sąsiedztwie rzeki Słupi, w obrębie dawnego średniowiecznego grodu słupskiego. W pobliżu znajduje się, dwieście lat starszy, młyn zamkowy. W XVI i XVII wieku zamek był rezydencją książąt pomorskich z dynastii Gryfitów. Panowanie niemieckie (od 1653 r.) przyczyniło się do dewastacji zamku. W drugiej połowie XVIII w. przebudowano go na koszary wojskowe, zaś po pożarze w 1821 r. urządzono w nim magazyny zbożowe. Po II wojnie światowej obiekt gruntownie wyremontowano, m.in. odbudowano głowicę wieży. Obecnie zamek stanowi siedzibę Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. W 2007 r. dokonano gruntownej renowacji obiektu, m.in. odnowiono elewację, wymieniono okna i zrekonstruowano ogrody zamkowe od strony ul. Zamkowej. W salach wystawowych zamku można zobaczyć obiekty związane z historią Pomorza i panującą niegdyś dynastią Gryfitów, pamiątki związane z historią Słupska i jego mieszkańcami oraz sztukę dawną i numizmaty. W zamku do 2017 r. prezentowana też była największa na świecie kolekcja prac Stanisława Ignacego Witkiewicza – Witkacego. Zobacz też Księstwo pomorskie Bogusław X Wielki Linki zewnętrzne Zamek Książąt Pomorskich w Słupsku na slupsk.pl
Замок померанских герцогов

Замок померанских герцогов (пол. Zamek Książąt Pomorskich) — исторический и архитектурный памятник, находящийся в Слупске, Польша. Расположен в Старом городе рядом с рекой Слупя. В XVI и XVII веках был резиденцией померанских герцогов из династии Грифичей. История Замок в готическом стиле был построен в 1507—1509 годах померанским герцогом Богуславом X. В 1580—1587 годах был перестроен в двухэтажное здание в стиле Ренессанс. С 1653 года, когда померанскими герцогами стали немцы, замок стал постепенно разрушаться. Во второй половине XVIII века он использовался в качестве военных казарм. После пожара 1821 года в замке располагалось зернохранилище. После II Мировой войны замок был полностью отреставрирован, также была восстановлена башня. В 2007 году проходил косметический ремонт замка, во время которого были заменены окна здания и реконструирован сад, располагающийся со стороны улицы Замковой. Музей В замке располагается Музей Центрального Поморья. Среди его экспонатов — карта Померанского герцогства, изданная в 1618 году и собрание картин польского художника, философа и писателя Станислава Виткевича. Ссылки История замка (пол.)
Zastawne (rejon szeptycki)

Zastawne (ukr. Заставне) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie szeptyckim, w hromadzie Bełz, blisko granicy z Polską. Liczy około 100 mieszkańców. Do 1951 roku miejscowość nosiła nazwę Zastawie (ukr. Застав'є, Zastawje). Znajduje się tu przystanek kolejowy Uhnów, położony na linii Rawa Ruska – Szeptycki. W II Rzeczypospolitej do 1934 samodzielna gmina jednostkowa. 1 lipca 1934 gmina została zniesiona przez włączenie do miasta Uhnowa. Pod okupacją hitlerowską w związku z poprowadzeniem granicy między Generalnym Gubernatorstwem a ZSRR (a od 1940 między dystryktami lubelskim a galicyjskim w obrębie GG) na rzece Sołokii, Zastawie zostało odłączone od Uhnowa i przyłączone do gminy Tarnoszyn w powiecie hrubieszowskim jako jej dwunasta gromada, licząca 761 mieszkańców. Po wojnie włączone do gminy Uhnów jako gromada w powiecie tomaszowskim w woj. lubelskim. W 1951 roku w ramach umowy o zamianie granic Zastawie wraz z Uhnowem i Poddębcami zostało włączone do Związku Radzieckiego. Nadal stanowi odrębną wieś względem Uhnowa. Przypisy
Заставное (Шептицкий район)

Заставное (укр. Заставне) — село в Белзской городской общине Шептицкого района Львовской области Украины. Население по переписи 2024 года составляло 42 домохозяйств. Занимает площадь 0,13 км². Почтовый индекс — 80065. Телефонный код — 3257. Ссылки Заставное на сайте Верховной рады Украины
Заставне (Шептицький район)

Заставне́ — село в Україні, у Белзькій міській громаді Шептицького району Львівської області. На території села розташована залізнична станція Угнів, назва якої збігає до часів приналежності даної території до Австро-Угорщини. Знаходиться поблизу (близько 1 км) державного кордону та колишньої прикордонної застави (нині прикордонний пост «Угнів»). Походження назви Назва села Заставне походить від первинної назви Застав'є (польська назва — Zastawie), що означає — за ставами. Історія 1 липня 1934 року ліквідовано самоврядну громаду Заставне, а її територію включено до складу міста Угнів. На 1 січня 1939 року в селі мешкало 610 осіб, з них було: 280 українців-греко-католиків, 200 українців-латинників, 100 поляків і 30 євреїв. До адміністративно-територіальної реформи село підпорядковувалося Угнівській міській раді Сокальського району. Населення Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Посилання Прогноз погоди в селі Заставне. weather.in.ua. Погода в Україні. Архів оригіналу за 5 березня 2016. Процитовано 7 серпня 2022.
Stadion Zimowy w Tychach

Das Stadion Zimowy w Tychach (deutsch Winterstadion in Tichau) ist eine Eissporthalle in der polnischen Stadt Tychy, Woiwodschaft Schlesien. Es ist die Heimspielstätte des Eishockeyvereins GKS Tychy, der in der Polska Hokej Liga spielt. Geschichte Die damals noch unüberdachte Eisfläche wurde offiziell am 4. Dezember 1968 eröffnet. 1974 wurde die Spielfläche überdacht und 1978 wurden Tribünen und Wände hinzugefügt. 1992 modernisierte man das Kühlsystem und die Eisbahnoberfläche und das darunter liegende Rohrleitungssystem ersetzt. Im Sommer 2005 kam es zu einem Austritt von Ammoniak aus dem Kühlsystem, worauf die Halle vorübergehend geschlossen werden musste. 2007 wurde das Stadion Zimowy grundlegend renoviert und modernisiert. Zu den Arbeiten zählten u. a. Verstärkung der Dachkonstruktion, Bau neuer Umkleidekabinen, Austausch der alten Holz- durch Kunststoffsitze, Modernisierung der Videoüberwachung, Austausch der Spielzeituhr, Installation einer Großleinwand, Bau einer V.I.P.-Tribüne und einer Pressetribüne, Modernisierung der Verglasung und Einbau neuer Banden mit Plexiglas, Austausch der Beleuchtung, Austausch der Sanitär- und Heizungsanlage, der Zentralheizung und der mechanischen Lüftung sowie der Neubau der Elektroinstallation. Den Spielern stehen eine Sauna, ein Fitnessstudio, ein Trainingsraum und ein spezieller Massageraum zur Verfügung. Außerdem gibt es in der Halle elf Umkleidekabinen und einen Konferenzraum. Die Anlage wird insgesamt von 57 Kameras überwacht. Um die Eisarena steht eine Fläche mit etwa 200 Parkplätzen bereit. Das Stadion Zimowy bietet rollstuhlgerechte Plätze und verfügt über 2535 Sitzplätze. Am 16. Januar 2009 wurde die Spielstätte, als eine der modernsten Eishockeyhallen des Landes, in Anwesenheit von Sport- und Tourismusminister Mirosław Drzewiecki und Piotr Nurowski, Präsident des Polski Komitet Olimpijski, wiedereröffnet. Weblinks mosir.tychy.pl: Stadion Zimowy (polnisch) hockeyarenas.net: Stadion Zimowy MOSiR Einzelnachweise
Stadion Zimowy w Tychach

Stadion Zimowy – lodowisko w Tychach, na którym swoje mecze rozgrywa drużyna hokejowa GKS Tychy. Obiekt jest własnością miasta Tychy. Posiada oświetlenie, przystosowane do transmisji telewizyjnych. Historia Stadion Zimowy został oddany do użytku 4 grudnia 1968, jako obiekt otwarty (nie posiadający zadaszenia). 30 kwietnia 1978 zakończono budowę dachu nad lodowiskiem. W latach 1991–1992 miała miejsce pierwsza modernizacja tafli lodowej - wymieniono płyty i orurowanie oraz zmodernizowano system chłodzenia. 24 sierpnia 2005 nastąpiła awaria przestarzałego amoniakalnego systemu chłodniczego, co spowodowało sprowadzenie tymczasowego systemu chłodniczego. W 2006 zainstalowano nowy kontenerowy agregat mrożeniowy. W 2007 rozpoczął się gruntowny remont obiektu, który zakończono w grudniu 2008, a jego koszt wyniósł ponad 27,5 mln złotych. Informacje Szatnie dla zawodników: 9 Powierzchnia obiektu: 5 722 m² (powierzchnia użytkowa), 4 982 m² (powierzchnia zabudowy) Kubatura: 71 689 m³ System chłodzenia: kontenerowy agregat chłodniczy o mocy 600 kW, orurowanie ma łączną długość ok. 20 km, bezpośrednie chłodzenie za pomocą glikolu Wydarzenia Sportowe Podczas IX Zimowego Europejskiego Festiwalu Młodzieży "Śląsk-Beskidy 2009" odbywały się tu zawody w hokeju na lodzie. W dniach 14 - 20 kwietnia 2013 odbył się tu turniej Mistrzostw Świata U18 Dywizji IB. Przypisy Linki zewnętrzne Informacja na stronie eTychy.org Schemat lodowiska
Тыхы (зимний стадион)

Зимний стадион в Тыхы (пол. Stadion Zimowy w Tychach) — хоккейная арена в городе Тыхы. Является домашним стадионом клуба ГКС Тыхы. История Открыт стадион 30 апреля 1978 года после 10-летнего строительства. В 1991 году была начата реконструкция стадиона, в результате которой была полностью обновлена система охлаждения стадиона, заменён трубопровод, и уже через год стадион вновь готов к эксплуатации. Однако в 2007 году вновь потребовался ремонт — уже капитальный. За два последующих года была полностью заменена система освещения, модернизирована ледовая арена. Также в комплексе была открыта сауна и зал для фитнеса. Спортивные соревнования Первый дивизион чемпионата мира по хоккею с шайбой среди молодёжных команд 2019. Группа B Группа В первого дивизиона чемпионата мира по хоккею с шайбой 2022 года Ссылки Страница стадиона на сайте eurohockey.com
Dęblin Fortress

Dęblin Fortress (Polish: Twierdza Dęblin, originally Ivangorod Fortress, Russian: Ивангородская крепость) refers to the 19th century fortifications in the town of Dęblin, Poland. Part of the fortress is used as a museum and the area is owned by the Polish military. History The Ivangorod Fortress was constructed between 1837 and 1847, when the territory was located in the Russian Partition of Poland. In 1852–1853, Romuald Traugutt, future leader of the Polish January Uprising against Russian rule, did his military service in the fortress. The fortress was expanded in 1879–1885. During World War I, from 1915, it was captured by the Austrians (see also Battle of the Vistula River), and later occupied by the Germans. With the end of the war, Poland regained independence and the fortress passed to the Polish Army. In the interbellum, it was the garrison of the Polish 15th Wolves Infantry Regiment. During the German occupation of Poland (World War II), the Germans operated a prisoner-of-war camp in the fortress, designated at various times as Stalag 307 and Oflag 77. It held Polish, French, Dutch, Belgian, Senegalese, Soviet and Italian POWs. In the post-war period, Polish Military Engineers have been stationed at the fortress. References External links Twierdza Dęblin Twierdza Dęblin
Ivangorods fästning (Polen)

Ivangorod är en fästning i Lublins vojvodskap i Polen, vid Wieprz utlopp i Wisła, och en järnvägsknut. Ivangorod anlades efter 1830–1831 års polska uppror som en ren militärfästning och erhöll en bastionerad enceinte, som överhöjdes av stora defensionskaserner; 800 meter framskjuten på vänstra flodstranden lades en lynett, "Furst Gortjakov", med ryggmur och reduit, som brohuvud. Senare anlades en gördel av sex självständiga fort, fyra på högra och två på vänstra flodstranden omkring två kilometer från enceinten. Ivangorod bildade jämte Warszawa, Novogeorgievsk och Brest-Litovski den polska "fästningsfyrkanten". Källor Ivangorod 2. i Nordisk familjebok (andra upplagan, 1910)
Izów

Izów (ukr. Ізов) – wieś na Ukrainie na terenie rejonu włodzimierskiego w obwodzie wołyńskim, liczy 172 mieszkańców. Znajduje tu się przystanek kolejowy 27 km, położony na Włodzimierz – Łudzin. W pobliżu miejscowości jest stacja kolejowa Izów. W 1943 r. (rzeź wołyńska) nacjonaliści ukraińscy zamordowali tutaj czworo Polaków. Przypisy Linki zewnętrzne Izów, pow. włodzimierski w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego.
Izov, Volodîmîr-Volînskîi

Izov (în ucraineană Ізов) este un sat în comuna Rohojanî din raionul Volodîmîr-Volînskîi, regiunea Volînia, Ucraina. Demografie Conform recensământului din 2001, majoritatea populației localității Izov era vorbitoare de ucraineană (98,84%), existând în minoritate și vorbitori de belarusă (1,16%). Note
Изов

Изов (укр. Ізов) — село в Устилугской городской общине Владимирского района Волынской области Украины. Население по переписи 2001 года составляет 172 человека. Почтовый индекс — 44733. Телефонный код — 3342. Занимает площадь 0,091 км². Литература Цинкаловський О. Ізів або Ізов // Стара Волинь і Волинське Полісся (укр.). — Вінніпег, 1984. — Т. 1. — С. 473—474. Ссылки Изов на сайте Верховной рады Украины (укр.)
Ізов

Ізо́в — село в Україні, в складі Устилузької міської територіальної громади Володимирського району Волинської області. Населення становить — 172 особи. Географія Селом протікає річка Ізівка. Історія Село засноване 1869 року. У 1906 році село Хотячівської волості Володимир-Волинського повіту Волинської губернії. Відстань від повітового міста 14 верст, від волості 3. Дворів 88, мешканців 517. До 14 серпня 2015 року село входило до складу Рогожанської сільської ради Володимир-Волинського району Волинської області. У серпні 2015 року село увійшло до складу новоствореної Устилузької міської громади. 12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 708-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Волинської області», увійшло до складу Устилузької міської територіальної громади. 19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Володимир-Волинського району(1940—2020), село увійшло до новоутвореного Володимир-Волинського району (від 18 липня 2022 Володимирського). Населення Згідно з переписом УРСР 1989 року чисельність наявного населення села становила 248 осіб, з яких 118 чоловіків та 130 жінок. За переписом населення України 2001 року в селі мешкали 172 особи. Мова Розподіл населення за рідною мовою за даними перепису 2001 року: Примітки Посилання Паспорт села Ізов Погода в селі Ізов [Архівовано 19 грудня 2011 у Wayback Machine.] Інформаційний портал iforma.con.ua