NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opolu-Gosławicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony przy ulicy Wiejskiej w Opolu. Kościół należy do Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Opolu-Gosławicach w dekanacie Opole, diecezji opolskiej. Historia kościoła Kościół został zbudowany w 1933 roku, dzięki staraniu księdza Józefa Kubisa, proboszcza parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. Konsekracji świątyni dokonał kardynał A. Bertram w dniu 8 września 1933 roku. Ołtarz główny pochodzi z kościoła św. Sebastiana w Opolu. Organy Organy w tym kościele zostały zbudowane w 1933 roku przez firmę Rieger z Karniowa jako opus 2611. Umieszczone są na drugim chórze muzycznym naprzeciw głównego ołtarza. Szafa organowa wbudowana jest w centralną część balustrady chóru. Prospekt ustawiony jest na cokole zdobionym płycinami, z szerokim stopniowanym gzymsem. Stół gry wolnostojący, ustawiony lewym bokiem do ołtarza głównego. Pierwotnie był umieszczony na dolnym chórze. Wiatrownice typu Taschenlade z mieszkami stojącymi. Pierwszy udokumentowany remont organów miał miejsce w 1994 roku. Kapitalny remont miał miejsce w lipcu 2001 roku. Przeprowadził go zakład organmistrzowski ''Kamerton'' Wiesława Jelenia z Olszynki. Podjęto decyzję o zabezpieczeniu przeciw drewnojadom, wymieniono wszystkie mieszki, dodano kilka głosów. Organy po tych pracach zagrały w listopadzie 2002 roku. Następny przegląd organów odbył się w październiku 2010 roku. Również te prace przeprowadziła firma Wiesława Jelenia. Dyspozycja instrumentu: Przypisy Linki zewnętrzne Opole - Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pamięcinie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pamięcinie – rzymskokatolicki kościół filialny w Pamięcinie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Administracyjnie należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Radachowie

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Radachowie – rzymskokatolicki kościół filialny w Radachowie, w powiecie słubickim, w województwie lubuskim. Należy do dekanatu Rzepin w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Historia Nowa budowla powstała zapewne na miejscu wcześniejszej, z której wykorzystano pewne elementy wyposażenia i wystroju. Wtórnie wykorzystano renesansową emporę, barokowy ołtarz, chrzcielnicę z 1640 r., średniowieczny dzwon. Fundatorami byli: Bernhard Friedrich Gladow, Friedrich Christian von Ihlow, Karl "Ludewich" von Lucke, von Byzeski. W latach 80. XX w. doszło do całkowitego przekształcenia wnętrza poprzez wprowadzenie boazerii, a także usunięcie środkowego podciągu stropu. Dodatkowo zamurowano wejście w elewacji północnej. Przypisy Bibliografia Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7. Linki zewnętrzne Kościół w Radachowie na oficjalnej stronie LWKZ
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Studzionce

Kościół św. Katarzyny – rzymskokatolicki kościół parafialny w Studzionce w gminie Pszczyna w powiecie pszczyńskim. Historia Dawny kościół ze swoimi charakterystycznymi pięcioma wieżami na dzwonnicy, stojący na miejscu obecnego, istniał w Studzionce od XV wieku. Stara świątynia służyła do celów sakralnych do 9 lipca 1822 roku, kiedy to według przekazu została zniszczona przez pożar w oktawie Bożego Ciała. W związku z tym w 1827 roku proboszcz Baltazar Zimerman położył kamień węgielny pod budowę nowego, obecnego kościoła. Kościół został zbudowany przez budowniczego Heintzego z Ignatzdorfu (dzisiejszy Wełnowiec). Po przerwie (z braku środków), wiosną 1833 roku podjęto dalszą budowę. 31 sierpnia 1834 roku poświęcono kościół w obecności księcia pszczyńskiego Ludwika von Anhalt-Köthen-Pleß a kazanie w języku polskim wygłosił proboszcz Antoni Szyszkowic z Ruptawy, które, wydane drukiem przez wydawnictwo Weilshäusera, przyniosło zysk nowemu kościołowi. Za księdza Franciszka Długosza (1922–1939) przebudowano zwieńczenie wieży pokrywając ją obecnym cebulastym hełmem, założono instalację elektryczną, odnowiono wnętrze świątyni, ufundowano witraże i nowe dzwony. W latach 70. XX wieku kościół dostosowano do liturgii posoborowej. Za księdza Eryka Jureckiego (1996–2007) przeprowadzono generalny remont dachu, wzmocniono konstrukcję wieży i odrestaurowano wnętrze kościoła. Architektura Jest to budowla o cechach późno klasycystycznych, zbudowana na planie prostokąta, murowana z cegły i otynkowana. Świątynia jest orientowana, jej podłużna oś jest zwrócona równoleżnikowo, zaś ołtarz znajduje się w jej wschodniej części. Z bryły kościoła wyodrębniają się nieco: wieża, prezbiterium i niska boczna dobudówka. Kościół jest murowany, ma dach siodłowy pokryty dachówką. Wieża wybudowana w 1924 roku w zachodniej części budynku i zakończona jest baniastym hełmem z tzw. latarnią. Na wieży umieszczono 4 dzwony. Trzy ołtarze: główny – Wniebowzięcia NMP, z oryginalnym witrażem przedstawiającym wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny, a także cenny krucyfiks z XVIII wieku, ku czci św. Jana Nepomucena oraz różańca świętego (uprzywilejowany papieskim „breve” z 3 września 1872). Droga krzyżowa kanonicznie została założona w 1884 roku przez dziekana Rasima. Pod koniec lat 20. XX w. do okien wstawiono witraże. Przypisy Bibliografia Encyklopedia – Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Studzionce. 2010-05-14. [dostęp 2013-09-16]. (pol.).
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szczytnie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szczytnie – kościół w Szczytnie, zbudowany w latach 1897–1899 w stylu neogotyckim. Nieprzerwanie należy do wspólnoty katolickiej. Mieści się przy ul. Konopnickiej 72. Od 1984 widnieje w rejestrze zabytków, konsekrowany w 1903. Jest to budowla halowa, trójnawowa. Wieża założona na planie kwadratu. Zniszczona w czasie pożaru w 1905 r. oraz w czasie pierwszej wojny światowej. Wyposażenie kościoła w stylu neogotyckim. Ołtarz główny pochodzi z początku XX w., jest autorstwa Augusta Lorkowskiego z Gietrzwałdu. Ołtarze boczne ufundowane przez ks. Walentego Tolsdorfa, wykonane w 1899 w Tyrolu. Obok kościoła plebania z 1916 r., zaprojektowana przez Augusta Wieganda oraz dom katechetyczny z salami dla scholi, służby liturgicznej ołtarza oraz grup i stowarzyszeń modlitewnych. Przypisy
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tyńcu Małym

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Tyńcu Małym – rzymskokatolicki kościół parafialny w Tyńcu Małym, w gminie Kobierzyce. Historia Gotycki kościół zbudowany 1493-1516 r., restaurowany w latach 1752, 1856, 1931 i 1966 roku. Po II wojnie światowej zmieniono wezwanie na Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W latach 80. XX wieku na miejscu zniszczonej szachulcowej kruchty wybudowano nową nawiązującą wyglądem do poprzedniej. Architektura Kościół orientowany, murowany, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym i wieżą przy północnej ścianie. Przed kościołem kamienna kapliczka słupowa. Wyposażenie dwie gotyckie rzeźby (1500) gotyckie sakramentarium z piaskowca (1516) manierystyczna ambona (koniec XVII w.) barokowy obraz "Ecce homo" (przełom XVII/XVIII w.) barokowy dzwon na wieży (1672) rokokowy ołtarz główny (XVIII w.) chrzcielnica (XVIII w.) ołtarze boczne (XVIII w.) prospekt organowy (XVIII w.) najstarsza w Polsce figura Matki Boża Fatimskiej ufundowana przez baronową Marię Josefhę von Ruffer, ostatnią właścicielkę majątku ziemskiego w Tyńcu Małym (1936) Zobacz też Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny Tyniec Mały Przypisy Bibliografia Kościoły i kaplice archidiecezji wrocławskiej. ks. prof. Józef Pater (red.). Wrocław: Kuria Metropolitalna Wrocławska, 2002, s. 614. ISBN 83-85598-22-X. Krzysztof Garbaczewski (red.): Żółty szlak turystyczny dookoła Wrocławia im. dr. Bronisława Turonia: rowerowe trasy dojazdowe: przewodnik. Wrocław: Spółka Autorska Z.K. Garbaczewscy, 1995, s. 140. ISBN 83-913457-6-9.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Uszycach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny Parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Uszycach w dekanacie Wołczyn, diecezji kaliskiej. 12 marca 1954 roku pod numerem 85/54, został wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwajak również należy on do Szlaku Drewnianego Budownictwa Sakralnego. Historia kościoła Kościół w Uszycach wzmiankowany był już w 1386 roku, obecny wzniesiony został w 1517 roku i w tymże samym roku konsekrowany. Wielokrotnie był przebudowywany. W latach 1677–1821 był filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Zdziechowicach. Od 1934 roku ponownie jest kościołem parafialnym. Architektura i wnętrze kościoła Kościół to konstrukcja zrębowa, orientowana. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z zakrystią z lożą kolatorską na piętrze z zewnętrznymi schodami. Kruchta usytuowana jest z boku nawy. Wieża o konstrukcji słupowej połączona jest od frontu w przyziemiu z kruchtą. Wieża zakończona jest dachem namiotowym i pokryta gontem. Pozostała część kościoła nakryta jest dachem dwukalenicowym i również pokryta gontem z wieżyczką na sygnaturkę, zakończoną blaszanym hełmem z latarnią. Kościół w części prezbiterium posiada sklepienie kolebkowe, a w części nawy strop płaski z dekoracją kasetonową. Chór muzyczny wsparty jest na dwóch kolumnach z prospektem organowym. Belka tęczowa ma falisty kształt. Ołtarz boczny wykonany został w stylu barokowym, natomiast ołtarz główny wykonany został w połowie XVII wieku. Znajduje się w nim, namalowany na drewnie w 1600 roku, obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Janem Ewangelistą i św. Joachimem. Przypisy Linki zewnętrzne Polska niezwykła - drewniany kościół Wniebowzięcia NMP w Uszycach Uszyce, kościół pw. Wniebowzięcia NMP. zwiedzaczzamkowy.blog.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. Dane adresowe kościoła i parafii w Uszycach Kościół parafialny na stronie Uszyc. uszyce.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Zębowicach

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny położony we wsi Zębowice (gmina Zębowice). Kościół należy do parafii Wniebowzięcia NMP w Zębowicach w dekanacie Dobrodzień (diecezja opolska). Historia kościoła W połowie XIX wieku, dzięki ówczesnemu proboszczowi parafii – księdzu Mikołajowi Śmiałek, powstała idea budowy nowej, murowanej świątyni. Rozpoczęto zbiórkę funduszy na ten cel. Budowa ruszyła jednak dopiero w 1910 roku, już za czasów, kiedy proboszczem został w 1909 roku, ks. Karl Herold. W 1911 roku zakończono budowę kościoła i w tym samym roku został on konsekrowany. Organy wybudował Karl Spiegel. Stół gry wbudowany w prawy bok szafy organowej. Na stole gry zachowała się sygnatura budowniczego: Karl Spiegel Orgelbaumeister Oppeln. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Wniebowzięcia NMP w Zębowicach. nasza-wiara.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-28)].
Chiesa di Ognissanti a Górki Wielkie

La chiesa cattolica di Ognissanti a Górki Wielkie si trova nella diocesi di Bielsko-Żywiec. I primi documenti riguardanti la chiesa di Ognissanti in stile gotico a Górki Wielkie risalgono al XV secolo, la parrocchia viene menzionata per la prima volta nel registro dei pagamenti dell'obolo di San Pietro dal 1417, anno in cui è costruita. La parrocchia viene successivamente ampliata nel 1662 e restaurata nel 1779 su commissione della famiglia Marklowski. La tomba del feudatario di Górki Wielkie, Henryk Górecki morto nel 1682, è posta all'entrata dell'edificio. La chiesa si trova nella zona speciale di conservazione Natura 2000 a causa della presenza di diverse specie di pipistrelli, tra cui i vespiertili maggiori e i ferri di cavallo minori. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Ognissanti a Górki Wielkie Collegamenti esterni Sito ufficiale, su wszystkichsw-gw.pl.
Kościół Wszystkich Świętych w Górkach Wielkich

Kościół Wszystkich Świętych w Górkach Wielkich – rzymskokatolicki kościół parafialny pw. Wszystkich Świętych w Górkach Wielkich. Kościół znajduje się na prawym brzegu Brennicy. Kościół zbudowano w XV wieku w stylu gotyckim na bazie istniejącej wcześniej kaplicy, przebudowywany w 1662 i XIX w. Za czasów Marklowskich (w 1779) kościół został odnowiony. Po tej rodzinie pozostała płyta nagrobna Erdmana Marklowskiego z 1765, a sam grób znajduje się w obejściu kościoła. Po II wojnie światowej kościół gruntownie odnowiono. W 1980 polichromię wnętrza kościoła wykonali bracia Morawcowie. W kościele znajduje się późnogotycki kamienny portal zakrystyjny z herbem Góreckich. Dawna chrzcielnica z XVII w. fundacji Jana Góreckiego służy obecnie jako kropielnica. Krzyż przy kropielnicy pochodzi z 1888, ambona barokowa z XVIII w. a ołtarz główny i wystrój kościoła z XIX w. W murowanej bramie wejściowej prowadzącej na teren kościelny umieszczono płytę nagrobną zmarłego w 1682 właściciela wsi – Henryka Góreckiego. Ze względu na żyjące na poddaszu kościoła nietoperze, świątynia wraz z bezpośrednim otoczeniem jest obszarem sieci Natura 2000 wpisana pod nazwą "Kościół w Górkach Wielkich" (PLH240008). Obszar ten stanowi jedno z najcenniejszych stanowisk nietoperzy w regionie: w sierpniu liczebność kolonii nocka dużego wynosi ok. 190 osobników, a podkowca małego – 75 osobników. Obok kościoła na niewielkim wzniesieniu (tzw. Kępce Prochaskowej) znajduje się założony w 1858 cmentarz katolicki z kamiennym krzyżem z 1900. Wśród pochowanych tam są m.in. pisarka Zofia Kossak i jej mąż Zygmunt Szatkowski, ich syn Juliusz i jej ojciec Tadeusz a także pisarz ludowy Walenty Krząszcz. Przypisy Bibliografia Marcin Żerański: Śląsk Cieszyński. Od Bielska-Białej do Ostrawy. Cieszyn: Pracownia na pastwiskach, 2012, s. 206-207. ISBN 978-83-933109-3-7. Atrakcje turystyczne gminy Brenna – Kościół parafialny p.w. Wszystkich Świętych w Górkach Wielkich. [dostęp 2013-09-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)]. (pol.). Weronika Szewczyk: Wokół Beskidu Śląskiego - przewodnik turystyczny. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo "Compass", 2012, s. 42. ISBN 978-83-7605-333-2.
Kościół Zmartwychwstania Pańskiego w Kościerzynie

Kościół Zmartwychwstania Pańskiego, dawniej kościół Marcina Lutra (niem. Lutherkirche) – rzymskokatolicki kościół parafialny w Kościerzynie, w województwie pomorskim. Należy do dekanatu Kościerzyna diecezji pelplińskiej. Historia Jest to świątynia wybudowana w stylu neogotyckim w latach 1892–94 jako kościół ewangelicki. Projektantem kościoła był architekt Julius von Hennicke. Kościół został poświęcony w dniu 18 kwietnia 1894 roku, natomiast prace konstrukcyjne ukończono w roku 1893. Jego budowa miała uczcić dekadę obchodów 400. rocznicy urodzin Marcina Lutra. Świadczy o tym inskrypcja nad wejściem głównym: Zur Erinnerung a. d. vierhundertste Wiederkehr des Geburtstages des D. Martin Luther. Erbaut MDCCCXCIII (Na pamiątkę czterechsetnej rocznicy urodzin doktora Marcina Lutra. Wybudowano w roku 1893). Do 1945 roku świątynia była użytkowana przez ewangelików. Po II wojnie światowej kościół został przejęty przez Kościół rzymskokatolicki i otrzymał nowe wezwanie: św. Jana Nepomucena. Pełnił wówczas funkcję kościoła szkolnego dla miejscowej młodzieży. 4 lipca 1947 roku na prośbę ówczesnego biskupa chełmińskiego Kazimierza Kowalskiego do Kościerzyny przybyli księża Zmartwychwstańcy i objęli opiekę nad dawnym kościołem ewangelickim. Ten sam biskup w dniu 30 lipca 1971 roku utworzył przy kościele ośrodek duszpasterski. Samodzielna Parafia Zmartwychwstania Pańskiego powstała w dniu 17 marca 1976 roku dzięki dekretowi biskupa Bernarda Czaplińskiego. Architektura Świątynia została wymurowana z czerwonej cegły w stylu neogotyckim, nie jest otynkowana, została postawiona na kamiennym fundamencie. Kościół posiada harmonijne i pięknie wykonane detale zewnętrzne. Są to m.in. strzeliste, smukłe otwory okienne zamknięte ostrołukowo. Przy elewacji frontowej, wschodniej znajduje się strzelista wieża oraz cztery mniejsze wieżyczki, która oryginalnie pokryta była płytkami z łupka kamiennego, ale pokrycie zostało wymienione ze względu na swój fatalny stan w 1979 roku i obecnie jest to blacha miedziana. Wysokość wieży to ponad 35 metrów. Na jej szczycie znajduje się stalowy krzyż. W wieży od 1893 roku znajdują się trzy staliwne dzwony, które skoordynowane z zegarem wieżowym punktualnie wybijają godziny. Do czasów współczesnych zachował się oryginalny mechanizm zegarowy składający się z trzech tarcz, na których podobnie jak na dzwonach jest umieszczona nazwa miejscowości wykonania i rok odlania: Bochum 1893. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Szczytnie

Kościół ewangelicko-augsburski w Szczytnie – kościół parafialny należący do diecezji mazurskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. Historia Najstarszy kościół w mieście. Jest to świątynia murowana wzniesiona w latach 1717-1719. Kościół budował majster (Maurermeister) Matz z Królewca. W 1860 roku stare organy zostały wycenione na sumę 150 talarów. Jesienią 1862 zostały one zdemontowane, a w 1862 roku organomistrz Terletzki skonstruował nowy instrument. W 1907 roku został on przebudowany i zmodernizowany, a w latach trzydziestych XX wieku został przerobiony na elektryczny. Niestety w dniu 10 października 1970 roku, organy zostały zniszczone przez pożar. W latach 1906-1907 budowla została przebudowana. Wieża została nadbudowana, dach otrzymał nowe pokrycie, wnętrza, ołtarz i ambona zostały odnowione. Zapewne w tym czasie została również dostawiona kruchta przed wejściem głównym. Została wymieniona stolarka okienna i częściowo drzwiowa. Kościół otrzymał nową posadzkę. W latach trzydziestych dwudziestego stulecia zostało zainstalowane centralne ogrzewanie. Świątynia przetrwała I i II wojnę światową. Po wspomnianym wyżej pożarze, była remontowana w latach 1972-1973. Kolejne prace zostały wykonane w latach 1975-1976 i 2000-2005. Przypisy
Kościół ewangelicko-augsburski w Zduńskiej Woli

Kościół ewangelicko-augsburski w Zduńskiej Woli – parafia erygowana w 1827 roku. W 1861 roku rozpoczęto zbieranie datków na budowę nowego kościoła. Do budowy przystąpiono wiosną 1866 roku. Kamień węgielny poświęcony został 13 czerwca tegoż roku. Pracom przy wznoszeniu okazałego gmachu nowego kościoła przy ulicy Zamkowej (obecnie Alei Kościuszki), nadano bardzo szybkie tempo. Budowę zakończono po upływie dwóch lat. W 1868 roku nowy kościół został poświęcony i przekazany do użytku parafian. Starą kaplice rozebrano w 1871 roku. W latach następnych zakupiono murowany dom, w sąsiedztwie nowej świątyni, na mieszkanie dla duchownego. Do miejscowych duszpasterzy należeli ks. Edward Ignacy Boerner, Gustaw Manitius, Michał Warczyński. Nabożeństwa odbywają się w kościele w każdą niedzielę o godz. 11:00. Bibliografia Historia parafii ewangelicko-augsburskiej w Zduńskiej Woli. luteraniezdwola.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-04)].
Kościół ewangelicko-reformowany w Zelowie

Kościół ewangelicko-reformowany w Zelowie wzniesiony został w latach 1821–1825 w stylu klasycystycznym według projektu architekta Jana Zillego na planie prostokąta z kwadratową, węższą od korpusu wieżą od zachodu. Zbudowany został na niewielkim wzniesieniu, stanowi wyraźną dominantę widokową, zamykającą ul. Sienkiewicza. Wnętrze jest właściwie pozbawione dekoracji. Wyjątkiem są wykonane z ciemnego kamienia tablice na pamiątkę Jana Husa, Jana Kalwina, Jana Łaskiego oraz Jana Ámosa Komeńskiego. Na poddaszu kościoła mieści się Muzeum w Zelowie – Ośrodek Dokumentacji Dziejów Braci Czeskich. Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa wpisany jest na listę zabytków jako: klasycystyczny kościół braci czeskich z 1828 r. restaurowany w 1971 r., nr rej.: 431 z 21.07.1967. Galeria Zobacz też Parafia Ewangelicko-Reformowana w Zelowie Cmentarz ewangelicko-reformowany w Zelowie Kalwinizm Kościół Ewangelicko-Reformowany w RP Czesi w Polsce Szlak „Osady Braci Czeskich” Zelów Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Ewangelicko-Reformowana w Zelowie Cmentarz ewangelicko-reformowany w Zelowie
Kościół Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Komorowie

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła – świątynia rzymskokatolicka położona jest w Komorowie, dekanat Raniżów. Historia Kościół murowany, wybudowano w latach 1988-97, projektu mgr inż. ach. Adama Gustawa z Rzeszowa przy współpracy konstruktora Józefa Kocera., jako kaplica pomocnicza parafii Majdan Królewski. Plac pod budowę kościoła został poświęcony 3 maja 1988 roku i w tym roku rozpoczęto budowę. Dnia 28 czerwca 1992 r. został wmurowany kamień węgielny. Świątynia została poświęcona przez ks. abpa Adama Kozłowieckiego. Od 29 czerwca 1997 roku, tj. utworzenia parafii w Komorowie, świątynia ta pełni funkcję kościoła parafialnego. Dnia 27 maja 2007 r. Biskup Sandomierski Andrzej Dzięga konsekrował świątynię. W Ołtarzu Soborowym zostały umieszczone relikwie św. Andrzeja Apostoła. Architektura Kościół jest jednonawowy, kryta jest dachem czterospadowym siodłowym. Do fasady przylega wysoka strzelista wieża zakończona koroną i krzyżem. W części chóru muzycznego kościoła znajduje się kruchta oddzielona od nawy przeszklonymi drzwiami. Wnętrze W ołtarzu głównym umieszczona jest rzeźba monumentalna NMP Matki Kościoła (wyk. Józef Powroźnik - artysta z Przeworska, 2001). W oknach witraże figuralne, m.in. Wniebowzięcie NMP, Ukoronowanie Matki Najświętszej (wyk. Wiesław Czechowicz z Cieklina, 2000). Ściany pokryte są polichromią: w prezbiterium rajski ogród, w nawie tajemnice chwalebne Różańca św. oraz postaci wielkich czcicieli Matki Bożej: św. Maksymilian Kolbe, św. Stanisław Kostka, Kazimierz Jagiellończyk, św. Jacek Odrowąż (wyk. Państwo Powroźnikowie z Przeworska, 2002-2006) Galeria Przypisy Bibliografia Rocznik Diecezji Sandomierskiej, red. ks. K. Kida, Sandomierz 2010, s. 380-381. ISBN 978-83-257-0253-3. Strona diecezji sandomierskiej Strona parafii Komorów
Kościół poewangelicki św. Antoniego w Grabiach

Kościół poewangelicki św. Antoniego – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w miejscowości Grabie (gmina Łubniany), należący do parafii św. Bartłomieja Apostoła w Jełowej w dekanacie Zagwiździe, diecezji opolskiej. Dnia 6 maja 2010 roku, pod numerem A-117/2010 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Do 1945 roku Grabie w większości były zamieszkane przez ewangelików. Dzięki ich staraniu w 1920 roku został wybudowany, murowany kościół. Jego konsekracja miała miejsce 21 stycznia 1924 roku. W 1925 roku w Grabiach erygowana zostaje samodzielna, ewangelicka parafia, która obejmuje miejscowości: Grabie, Jełowa, Kały, Kobylno, Rzędów i Turawa. Pierwszym proboszczem został ksiądz Heintz Reder, który funkcję tę sprawował do 1939 roku. Po zakończeniu II wojny światowej kościół był powoli dewastowany, toteż w 1946 roku, katolicki ksiądz Jan Sygulla, poświęcił świątynię. Pozostała ona jednak w rękach katolików tylko przez rok. W 1947 roku kościół ponownie przeszedł pod opiekę duszpasterską pastora ewangelickiego. Do 2009 roku kościół w Grabiach był kościołem filialnym parafii ewangelicko-augsburskiej w Kluczborku. W marcu 2009 roku świątynia została przekazana rzymskokatolickiej parafii św. Bartłomieja w Jełowej. Przypisy Linki zewnętrzne Przekazanie kościoła w Grabiach parafii rzymskokatolickiej w Jełowej Kościół ewangelicki w Grabiach