NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zajazd w Sanoku (ul. Romualda Traugutta 3)

Zajazd w Sanoku przy ul. Traugutta 3 – XVIII-wieczny budynek położony przy ul. Romualda Traugutta 3 w Sanoku. Został wybudowany w trzeciej ćwierci XVIII wieku. Pierwotnie budynek stworzono jako zajazd położony przy drodze wiodącej do Mrzygłodu. Na początku XIX wieku mieścił się w budynku szynk „Bacówka”. W latach 1962–1972 przeprowadzono remont i restaurację budynku. Pod koniec XX wieku do budynku zostały wstawione nowe drzwi wejściowe. Pod koniec lat 60. pod adresem ul. Romualda Traugutta 1 istniał Dom Wycieczkowy PTTK. W gmachu budynku w 1960 została ulokowana siedziba dyrekcji Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Na poddaszu budynku zamieszkiwał twórca i pierwszy dyrektor MBL, Aleksander Rybicki. Dokonał on zakupienia tego budynku dla MBL, jego remontu i rozbudowy. Nieopodal, w budynku przy ówczesnej ul. M. Nowotki ulokowano pracownię konserwacji zabytków ruchomych). Budynek został wpisany do wojewódzkiego (1958) oraz do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka. W 1972 obiekt został włączony do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka. Wynikiem działań Komisji Opieki nad Zabytkami, powstałej przy oddziale PTTK w Sanoku, w 1978 umieszczono na fasadzie budynku tablicę informującą o zabytkowym charakterze obiektu. Do końca życia był domem i pracownią Władysława Szulca, także związanego z MBL. Zobacz też Zajazd w Sanoku (ul. Zamkowa 2) Stadion MOSiR „Wierchy” w Sanoku – położony naprzeciw budynku Zajazdu Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Zajazd w Sanoku (ul. Zamkowa 2)

Zajazd w Sanoku przy ul. Zamkowej 2 – XVIII-wieczny budynek położony przy ulicy Zamkowej 2 w Sanoku. Wraz z budynkiem Willi Zaleskich stanowi północną pierzeję placu św. Jana. Określenie Zajazd stanowi tradycyjną nazwę budynku. Budynek został wybudowany w latach 1775-1799. W XIX wieku został przebudowany. W tym czasie był siedzibą odwachu (straży miejskiej). W 1908 roku Jan Górny założył w budynku aptekę (trzecią w historii miasta). W 1913 roku aptekę zakupił Artur Feuerstein. Według innego źródła Apteka „Pod Złotą Gwiazdą” Jana Górnego została otwarta z dniem 1 stycznia 1913. Do 1939 własność Żydów sanockich. W okresie 1944–1945 siedziba NKWD i areszt śledczy. W 1950 Miejska Rada narodowa w Sanoku przekazała budynek na rzecz Muzeum Historycznego w Sanoku. W 1971 trwały prace konserwacyjno-remontowe budynku. Od 1972 do października 1976 został przeprowadzony generalny remont gmachu (w 1972 wykonano remont kapitalny i adaptację, w tym odwodnienie od strony zachodniej, przemurowanie ścian parteru, pogłębiono piwnice, usunięto zniszczone stropy i tynki, dobudowano drugie piętro), który kosztował 2,1 mln zł. Pomimo przebudowy, na parterze i w sieni zachowały się sklepienia kolebkowo-krzyżowe i żeglaste na gurtach. W 1972 obiekt został włączony do uaktualnionego wówczas spisu rejestru zabytków Sanoka. Budynek został wpisany do wojewódzkiego (1958) oraz do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka. Na fasadzie budynku, obok drzwi wejściowych, znajduje się tablica upamiętniająca Grzegorza z Sanoka (1406-1477). Odsłonięcia tablicy podczas „Dni Sanoka” w dniu 30 maja 1977 roku dokonał rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. Mieczysław Karaś. Autorem odlanej w brązie tablicy o wymiarach 90x60cm był artysta rzeźbiarz Roman Tarkowski. Inskrypcja brzmi: Grzegorz z Sanoka 1406–1477. Wielki humanista i poeta. W 500-ną rocznicę śmierci – sanoczanie. W budynku mieści się siedziba dyrekcji Muzeum Historycznego w Sanoku. Ekspozycja muzeum obejmuje: zbiory ikon, galerię malarską, zaś w podziemiach znajdują się wykopaliska z przeprowadzonych badań archeologicznych na wzgórzu w Trepczy, gdzie odkryto ślady wczesnośredniowiecznego grodziska, nazwanego "Fajką". W przeszłości znajdowały się tu zbiory prac Zdzisława Beksińskiego (obecnie w osobnej galerii w sanockim zamku). Ponadto w gmachu budynku były organizowane konferencje, wykłady oraz wystawy czasowe. Zobacz też Zajazd w Sanoku (ul. Romualda Traugutta 3) Willa Zaleskich w Sanoku – budynek przylegający od strony wschodniej Wielka Synagoga w Sanoku – nieistniejący budynek do 1939 położony naprzeciw frontu Zajazdu od strony zachodniej Zabytki Sanoka Lista zabytków w gminie Sanok w artykule "Wiki Lubi Zabytki" Przypisy
Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Fortecznej w Poznaniu

Zajezdnia tramwajowa przy ul. Fortecznej (potocznie Forteca) – zajezdnia tramwajowa w Poznaniu obsługująca tramwaje MPK Poznań, zajmująca powierzchnię 2,9 hektara mieszcząca się w dzielnicy Starołęka. Zajezdnia jest oznaczona jako wydział WS3 (do końca 2013 r. jako wydział S-3). Powstała w latach 1974–1980. Historia W latach 70. XX wieku podjęto decyzję o budowie nowej zajezdni tramwajowej na Starołęce, przyczyną był znaczna rozbudowa miasta Poznania w kierunku wschodnim, oraz duża ilości taboru, dla którego zaczynało brakować miejsca w zajezdniach S1 oraz S2. 16 torów odstawczych zostało wybudowanych na wolnym powietrzu z tyłu terenu zajezdni, równolegle do dwóch hal naprawczych, warsztatu i myjni które znajdują się na początku. Dzięki takiemu układowi torów możliwe jest zawracanie wagonami w obrębie zajezdni poprzez hale naprawczo-przeglądowe oraz dobudowany w ostatnich latach dodatkowy objazdowy tor. Obiekt z założenia miał być zajezdnią tramwajową, jednak w latach 1980–1987 w halę naprawczą B wykorzystywano do przeglądów autobusów. W tym celu przykryto kanały naprawcze, otwarto świetliki w celu lepszej wentylacji i zdemontowano sieć trakcyjną. Serwisowane tam autobusy odstawiane były po drugiej stronie ul. Fortecznej w miejscu obecnej drukarni. Powrót tramwajów do hali B spowodowało wybudowanie niewielkiej hali na placu autobusowym. Zajezdnia była połączona z torowiskiem kolejowym leżącym tuż obok niej, połączenie to było wykorzystywane w czasie dostarczania wagonów Konstal 105Na. W budynku administracyjnym ma swoją siedzibę Ośrodek Szkolenia Zawodowego MPK Poznań. Mieścił się tutaj także warsztat naprawczy przekształcony później w spółkę córkę MPK Poznań, Modertrans S.A.. Obsługa linii Zajezdnia obsługuje linie: Tabor liniowy Według stanu na 8 marca 2017 na stanie zajezdni znajdują się następujące pojazdy: Zobacz też Tramwaje w Poznaniu Przypisy
Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Madalińskiego w Poznaniu

Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Madalińskiego – (potocznie Madalina) najmniejsza zajezdnia tramwajowa w Poznaniu zajmująca powierzchnię 76 arów, obsługująca tramwaje MPK Poznań, znajdująca się w dzielnicy Wilda. Zajezdnia była oznaczona jako wydział S2. Funkcjonowała do połowy grudnia 2014. Historia W 1946 roku podjęto decyzję budowy nowej zajezdni tramwajowej w związku z rosnącą popularnością komunikacji miejskiej i powiększającym się dzięki temu taborem tramwajowym MPK Poznań. W porównaniu do roku 1938, w 1947 ilość przejechanych kilometrów przez tramwaje w Poznaniu podwoiła się, a ilość przewiezionych pasażerów potroiła. Przyczyną była stosunkowo niewielka cena biletów która sprawiła, iż komunikacja miejska stała się dostępna praktycznie dla wszystkich mieszkańców miasta . Po 3 latach budowy otwarcie zajezdni nastąpiło w październiku 1948 roku. Po wybudowaniu zajezdnia składała się jedynie ośmiotorowej hali mieszczącej 45 wagonów dwuosiowych do której wjeżdża się tyłem, budynek warsztatowo-socjalny, budynek mieszkalny dla pracowników (obecnie znajdujący się już poza terenem zajezdni), podstację trakcyjną i myjnię znajdującą się na wjeździe do zajezdni. Jedyna w historii obiektu rozbudowa nastąpiła w latach 1975-1976, dobudowano wtedy siedem torów odstawczych na zewnątrz hali, dodatkowy tor w jezdni ul. Madalińskiego (dzięki któremu powstała pętla Pamiątkowa używana awaryjnie i w czasie remontów) oraz ogrodzono teren zajezdni. Na terenie tej zajezdni 4 czerwca 2011 poznaniacy pożegnali się z odchodzącymi ze służby tramwajami Beijnes 3G zwanymi potocznie „holendrami” oraz 10 listopada 2019 roku z wagonami Düwag GT8, tzw. „helmutami”. W momencie oddania do użytku całego terenu nowej zajezdni Franowo wydział miał zostać przeniesiony do nowej zajezdni, a według pierwotnych założeń teren zajezdni Madalińskiego wystawiony na sprzedaż. 14 grudnia 2014 z terenu zajezdni o godz. 22:23 po raz ostatni liniowo wyjechał tramwaj (obsługując nocną linię 201), zaś o godz. 23:37 po raz ostatni odbył się zjazd liniowy do zajezdni (z linii 17). Planowane jest utworzenie na terenie obiektu w pełni funkcjonującego muzeum komunikacji miejskiej, które obecnie znajduje się w budynku na terenie zajezdni przy ul. Głogowskiej. Obsługa linii Zajezdnia obsługiwała linie 2, 3, 4, 7, 9, 10, 11 oraz nocną 201. Stan taborowy Na stanie zajezdni znajdowały się następujące pojazdy, według stanu na dzień 9.12.2012 r.: Dawniej na stanie zajezdni znajdowały się tramwaje Konstal 102N oraz Konstal 102Na. Zobacz też Tramwaje w Poznaniu Przypisy
Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Głogowskiej w Poznaniu

Zajezdnia tramwajowa przy ulicy Głogowskiej – zajezdnia tramwajowa w Poznaniu obsługująca tramwaje MPK, zajmująca powierzchnię 2,9 hektara. Druga wybudowana zajezdnia tramwajowa na terenie miasta Poznania. Na terenie zajezdni znajduje się także siedmiopiętrowy budynek, w którym mieszczą się biura i dyrekcja MPK Poznań. Zajezdnia jest oznaczana jako wydział WS1 (do końca 2013 jako wydział S-1). Historia W związku z rozwojem komunikacji tramwajowej na terenie miasta Poznania i brakiem miejsca na terenie zajezdni Gajowa, zdecydowano się w 1906 na budowę nowej zajezdni tramwajowej. 16 listopada 1907 oddano do użytku zajezdnię tramwajową przy ul. Głogowskiej. Po wybudowaniu zajezdnia składała się z jednej hali z pięcioma torami i warsztatem. Przez ponad 100 lat funkcjonowania zajezdnia była kilkakrotnie modernizowana i rozbudowywana stając się największą zajezdnią w Poznaniu (do chwili otwarcia zajezdni Franowo). Pierwsza modernizacja odbyła się w latach 20., kiedy zdecydowano się na dobudowanie drugiej pięciotorowej hali. Następna przebudowa odbyła się w lata 30. XX wieku, gdy na terenie zajezdni wybudowano podstację trakcyjną, która zapewniła dostarczanie odpowiedniej ilości prądu dla tramwajów poruszających się po zajezdni. Największa modernizacja zajezdni przypada na lata 50. gdy przebudowano istniejące hale postojowe w jedną z dziewięcioma torami postojowymi. W 1962 powstał siedmiopiętrowy budynek biurowy, w którym mieści się dyrekcja MPK Poznań, która przeniosła się z dotychczasowego budynku znajdującego się na terenie zajezdni Gajowa. Ostatnią modernizację przeprowadzono w latach 1998 – 2000. Wybudowano wtedy nową sześciotorową halę, wyposażoną w specjalne pomosty do przeglądu tramwajów niskopodłogowych których osprzęt znajduje się na dachu pojazdu a nie pod nim, zamontowano także zautomatyzowaną myjnię i zainstalowano stanowisko centralnego odkurzania wagonów. W latach 90. XX wieku planowano zbudowanie głównego wjazdu do zajezdni od strony ul. Dmowskiego (torowiska od linii w ul. Hetmańskiej), z pozostawieniem wjazdu awaryjnego od strony ul. Głogowskiej, ale plany te nigdy nie zostały zrealizowane. W 1980 (na stulecie MPK Poznań) przy bramie wjazdowej zbudowano betonowy postument, na którym umieszczono wagon tramwaju konnego z 1880. 18 lipca 1999, o godzinie 14:03 w pomnik ten uderzył tramwaj linii 8, który jadąc od strony Górczyna z dużą prędkością wjechał na zwrotnicę przełożoną w kierunku zajezdni i wyskoczył z szyn. W wypadku obrażeń ciała doznało pięć osób, a postument został rozbity. Od 2005 obiekt przy ulicy Głogowskiej pełni także funkcję poznańskiego Muzeum Komunikacji Miejskiej. Obecny wieżowiec biurowy przy wjeździe do zajezdni pochodzi z końca lat 50. XX wieku. Wcześniej w jego miejscu stał pochodzący z około 1907 pracowniczy dom mieszkalny. Obsługa linii Zajezdnia obsługuje linie: Tabor liniowy Na stanie zajezdni znajdują się następujące pojazdy: (stan na 2023 r.) Zobacz też Tramwaje w Poznaniu Przypisy
Bahnhof Zakopane

Der Bahnhof Zakopane ist ein Kopfbahnhof in der polnischen Stadt Zakopane. Über die Bahnstrecke Chabówka–Zakopane sind der Krakauer Hauptbahnhof sowie der Kattowitzer Hauptbahnhof innerhalb von etwa zwei Stunden erreichbar. Der Bahnhof wurde 1899 eröffnet. Er ist nicht mit dem ehemaligen Sitz der Polnischen Tatra-Gesellschaft, der Tatra-Bahnhof genannt wird, zu verwechseln. Lage Der Bahnhof befindet sich am östlichen Rand des Stadtzentrums von Zakopane. Er ist der einzige Bahnhof auf dem Gebiet der Stadt. Verkehrsanbindung Am Bahnhof fahren Buslinien der Zakopaner Stadtwerke sowie private Minibusse in die Zakopaner Stadtteile sowie zu den Eingängen zum Tatra-Nationalpark ab. Daneben fahren Fernbusse in viele Städte Südpolens sowie Tschechiens und der Slowakei. Literatur pl.atlaskolejowy.net Weblinks
Zakopane railway station

Zakopane railway station is a railway station in Zakopane (Lesser Poland), Poland and the terminus of PKP rail line 99. The station was opened in 1899 and electrified in 1975. It is also the highest situated staffed railway station in Poland at 835 metres above sea level. As of 2023, it is served by Silesian Railways (Silesian Voivodeship Railways), Polregio, and PKP Intercity (EIC, InterCity, and TLK services). Train services The station is served by the following services: Express Intercity services (EIC) Warsaw - Kraków - Zakopane Intercity services (IC) Warsaw - Kraków - Zakopane Intercity services (IC) Gdynia - Gdańsk - Bydgoszcz - Łódź - Czestochowa — Krakow — Zakopane Intercity services (IC) Bydgoszcz - Poznań - Leszno - Wrocław - Opole - Rybnik - Bielsko-Biała - Zakopane Intercity services (IC) Szczecin - Białogard - Szczecinek - Piła - Poznań - Ostrów Wielkopolski - Katowice - Zakopane Intercity services (TLK) Gdynia Główna — Zakopane Regional services (PR) K5 Kraków Główny — Skawina — Sucha Beskidzka — Chabówka — Nowy Targ — Zakopane Regional services (KŚ) S51 Katowice - Pszczyna - Bielsko-Biała Gł - Żywiec - Nowy Targ - Zakopane K5 services operating between Chabówka or Nowy Targ and Zakopane only are branded as Podhalańska Kolej Regionalna (Podhale Regional Railway). References Station article at koleo.pl
Zakopane (stacja kolejowa)

Zakopane – stacja kolejowa w Zakopanem, w województwie małopolskim, w Polsce. Stacja czołowa i koniec linii kolejowej nr 99. Położona 835 m n.p.m. jest drugą co do wysokości bezwzględnej stacją kolejową w Polsce. Historia Fundatorem i organizatorem budowy kolei do Zakopanego był Władysław Zamoyski, którego upamiętnia tablica pamiątkowa na dworcu, ustanowiona w 1999 w 100-lecie fundacji. Projektantem rozbudowy budynku dworca, przeprowadzonej w latach 1937–1939, z uwagi na odbywające się w mieście Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym 1939, był inż. Zenon Thienel. W czerwcu 2022 dotychczasowy układ torowy stacji rozebrano, a w jego miejsce w 2023 powstał nowy układ torów i peronów, przy czym niweleta torowiska została obniżona o 1 metr. Równocześnie przy dworcu powstał parking wielopoziomowy. W 2024 roku zdobył nagrodę główną w konkursie Dworzec Roku. Ruch pasażerski Galeria Uwagi Przypisy Linki zewnętrzne Zakopane, [w:] Ogólnopolska Baza Kolejowa – bazakolejowa.pl [online] [dostęp 2026-01-24] . Zakopane w Atlasie Kolejowym Europy Środkowej – atlaskolejowy.net
Закопане (станция)

Закопане (пол. Zakopane) — пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Закопане, в Малопольском воеводстве Польши. Имеет 3 платформы и 5 путей. Конечная станция Линии №99 Хабувка — Закопане Польских государственных железных дорог (PKP). Исторически — на железнодорожной линии, идущей от Кракова, построенной в 1899 году, когда эта территория была в составе Австро-Венгрии. Станция открыта в 1899 году. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.) Фотографии в базе fotopolska.eu
Zakład Balneologiczny w Sopocie

Zakład Balneologiczny w Sopocie – znajduje się na terenie Pomorskiego Centrum Reumatologicznego im. dr Jadwigi Titz-Kosko w Sopocie Spółka z o.o. (ul.Grunwaldzka 1-3, 81-759 Sopot), przed wejściem na molo. Obiekt został wpisany do rejestru zabytków w 1982. Zakład Balneologiczny powstał w 1903 (jak głosi tablica przed wejściem do budynku), a koszt jego budowy wyniósł 460 tys. marek. Obiekt zaprojektowali Paul Puchmüller i Heinrich Dunkel. Zbudowany on został na terenie zajmowanym wcześniej przez zakład kąpielowy Jerzego Haffnera. Na jego ścianie znajduje się tablica upamiętniająca założyciela kąpieliska. Budynek ozdobiony jest rzeźbami i witrażami. Nad głównym portalem ulokowane zostały: rzeźba syreny i trytona oraz herb miasta (jeden z najstarszych w Sopocie). Okna sali zabiegowej posiadają secesyjne witraże Ferdynanda Müllera z Quedlinburga. Natomiast komin znajdujący się w północno-wschodnim narożniku budynku został obudowany wieżą. U jej szczytu znajduje się oszklona galeria widokowa pełniąca również funkcję latarni morskiej. Po obwodzie komina biegną schody żelbetowo-spiralne. W Zakładzie Balneologicznym można skorzystać m.in. z kąpieli solankowych, krioterapii, kinezyterapii, balneoterapii, hydroterapii, inhalacji oraz zabiegów rehabilitacji narządów ruchu. Naprzeciwko zakładu znajduje się fontanna, do której woda pompowana jest ze zdroju św. Wojciecha. W listopadzie 2007 powstała dokumentacja projektowa, według której mają zostać podjęte działania mające na celu rekonstrukcję latarni wieńczącej wieżę do lat 60. XX wieku. Przed podjęciem prac remontowych latarnia posadowiona jest na ok. 32,5 m n.p.m. Wieża zbudowana jest z cegły ceramicznej oraz dziurawki na zaprawie wapiennej. Na szczycie murów znajdują się drewniane murłaty (ok. 16x16 cm). Drewniana więźba dachowa oparta jest na krzyżowym stropie z belek. Konstrukcja dachu pokryta jest zieloną, ocynkowaną blachą. Zobacz też d. Park Hotel w Sopocie przy wejściu na molo Przypisy Linki zewnętrzne Hasło nt Zakładu Balneologicznego na stronie "Projektu Dawny Sopot"
Zakład Karny w Bydgoszczy-Fordonie

Zakład Karny w Bydgoszczy-Fordonie – jednostka penitencjarna dla mężczyzn o 619 miejscach, zlokalizowana w Bydgoszczy. Historia Wybudowane pod koniec XVIII wieku jako magazyn, później komora celna, w 1853 przekształcone w więzienie dla kobiet, filię zakładu karnego w Koronowie. Od 1 lipca 1920 roku, po objęciu terenów przez administrację polską, obiekt wrócił do swojej roli zakładu karnego dla kobiet i pełnił ją przez całe dwudziestolecie międzywojenne. Obok funkcji izolacyjnej były w nim prowadzone oddziaływania wychowawcze poprzez pracę, funkcjonowała kaplica, a w 1936 roku otwarto pierwszą w historii zakładu jednoklasową szkołę powszechną. Od roku 1920 było to ciężkie więzienie dla kobiet z wyrokami co najmniej 3-letnimi. Naloty we wrześniu 1939 roku nie uszkodziły obiektów zakładu. Po wkroczeniu Niemców do Fordonu budynki zostały zajęte przez oddziały Arbeitsdienstu, przygotowujące tereny położonej nieopodal Doliny Śmierci pod egzekucje tysięcy Polaków. Wkrótce potem, bo już w styczniu 1940, czynne było tu ciężkie więzienie dla kobiet. Zaczęły napływać transporty więźniarek polskich, które po odbyciu kary w fordońskim więzieniu wywożone były do obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Ravensbrück. Do stycznia 1945 roku przewinęło się przez więzienne mury ok. 6300 kobiet, w tym kilkadziesiąt działaczek podziemia konspiracyjnego. Więzienie fordońskie należało do najcięższych zakładów karnych dla kobiet w okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie. Osadzano w nim wyłącznie Polki i Żydówki na mocy wyroków niemieckich sądów cywilnych za przestępstwa pospolite, a zwłaszcza wszelkie przejawy działalności antyniemieckiej. Po roku 1945, w czasach stalinowskich, przebywały tu kobiety skazywane w procesach politycznych. W czasie stanu wojennego po 1981 wykorzystano to więzienie do internowania grupy kobiet z „Solidarności” z Gdańska, Torunia i Bydgoszczy. W roku 1984 więzienie to przekształcono w zakład karny dla mężczyzn. Znani uwięzieni Rita Gorgonowa Irena Tomalak Chada Przypisy Linki zewnętrzne Krzysztof Halicki: Od przestępstwa do kary. Przebieg dochodzenia kryminalnego, procesu karnego oraz egzekucji wyroku w Polsce w okresie międzywojennym w sprawach o morderstwo, w: „Problemy Kryminalistyki”, 270/2010, s. 71–84.. Academia.edu. [dostęp 2012-10-13]. Zakład Karny w Bydgoszczy-Fordonie, Służba Więzienna Henryk Wilk: Historia fordońskiego więzienia Więzienie Kobiece Fordon 1950
Zakład Karny w Gdańsku-Przeróbce

Zakład Karny w Gdańsku-Przeróbce – zakład karny w gdańskiej Przeróbce. Przeznaczony jest dla skazanych młodocianych i dorosłych odbywających karę po raz pierwszy oraz dla recydywistów penitencjarnych. Ma siedem oddziałów: 5 typu półotwartego, 2 typu otwartego. W zakładzie jest również oddział terapeutyczny dla skazanych uzależnionych od alkoholu (od 1998 roku). Historia Zakład powstał na podstawie zarządzenia nr 48/70 Centralnego Zarządu Zakładów Karnych z dnia 4 sierpnia 1970 roku. Służba Więzienna otrzymała obiekt 3 września 1970 roku. Został utworzony na terenach pokolejowych. W 2000 roku placówka została przejęta w trwały zarząd przez więziennictwo. Przypisy Bibliografia Ogólnopolski Portal Służby Więziennej
Zakład Karny w Rawiczu

Zakład Karny w Rawiczu – zakład karny typu zamkniętego w Rawiczu przeznaczony dla skazanych dorosłych odbywających karę pozbawienia wolności po raz pierwszy. Posiada m.in. oddziały: areszt śledczy dla mężczyzn oddział terapeutyczny dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi i upośledzonych umysłowo oraz dla skazanych sprawców przestępstw, których podłożem było zaburzenie preferencji seksualnych oddział terapeutyczny dla skazanych uzależnionych od środków odurzających i psychotropowych. Historia Zakład Karny w Rawiczu jako jednostka więzienna funkcjonuje od 1819 roku. Został utworzony decyzją władz pruskich (miasto leżało w zaborze pruskim) w miejsce poddanego likwidacji klasztoru Franciszkanów Braci Mniejszych. Podczas zaborów funkcjonował w systemie więziennym państwa pruskiego. Po odzyskaniu niepodległości rawicka jednostka nadal pełniła swoją funkcję, lecz już jako więzienie polskie. W okresie międzywojennym Rawicz cieszył się ponurą sławą ciężkiego i represyjnego więzienia. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1945 więzienie służyło władzom okupacyjnym. Było to tzw. „więzienie ciężkie” (Zuchthaus), przeznaczone dla mężczyzn skazanych na długoterminowe kary pozbawienia wolności i kary obozu karnego z okręgów Wyższego Sądu Krajowego w Poznaniu, ośmiu sądów krajowych w Kraju Warty (Warthegau): w Poznaniu, Gnieźnie, Inowrocławiu, Kaliszu, Lesznie, Łodzi, Ostrowie Wielkopolskim i Włocławku oraz 72 sądów obwodowych Kraju Warty. Ponadto z 21 sądów krajowych III Rzeszy. Przetrzymywano w nim głównie więźniów przewidzianych do umieszczenia w obozach koncentracyjnych. Po zakończeniu II wojny światowej więzienie rawickie przejęły władze Polski Ludowej. W ZK Rawicz więziono wielu działaczy podziemia niepodległościowego, w tym żołnierzy Armii Krajowej. Ta sytuacja trwała do 1956 roku, kiedy w wyniku ogłoszonej amnestii z rawickiej jednostki zwolniono więźniów politycznych. Więzieni Zobacz też Lata górne i chmurne – wspomnienia Tadeusza Beceli, dotyczące w dużej mierze wyroku odbywanego w Rawiczu Przypisy Linki zewnętrzne Strona zakładu