NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jędrzejowie

Kościół Apostołów Szymona i Judy Tadeusza – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Jędrzejów (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jędrzejowie w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 3 września 1954 roku, pod numerem 123/54 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego. Historia kościoła Kościół został wybudowany w XV wieku. W 1725 roku przebudowany. Kolejna przebudowa w 1895 roku zmieniła styl budowli na barokowy. Do 1945 roku była to świątynia obrządku ewangelicko-augsburskiego. Po zakończeniu II wojny światowej przeszła w ręce katolików. Teren wokół kościoła okala gotycki mur wykonany z kamienia. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza (XV w.)
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Soczewce

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Soczewce – rzymskokatolicki kościół parafialny w Soczewce, w powiecie płockim, w województwie mazowieckim. Do rejestru zabytków wpisany został w 1978. Historia i architektura Neogotycką, jednonawową świątynię z wieżą od frontu, według projektu Edwarda Cichockiego, wzniesiono w latach 1905-1906. Inwestycję współfinansowała rodzina Epsteinów, która przekazała też działkę pod budowę kościoła. Obiekt wzniesiono na planie krzyża łacińskiego z transeptem, do którego dobudowano dwie niewielkie zakrystie. Do wnętrza wiodą trzy wejścia. W 1921 powstała tu parafia erygowana przez kardynała Aleksandra Kakowskiego. 23 maja 1927 obiekt był konsekrowany przez błogosławionego biskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. W 1935 świątynię wizytował błogosławiony biskup Leon Wetmański. Krzyż jubileuszowy Roku Odkupienia (1933) biskupa Wetmańskiego jest przymocowany do murów kościoła. 23 września 1939 niemieccy naziści rozstrzelali pierwszego proboszcza – księdza Pawła Kwiatkowskigo (miejsce mordu jest oznaczone krzyżem). Kościół podczas niemieckiej okupacji był nieczynny. Po 1989 budowlę remontowano, wyposażono w instalację przeciwpożarową i alarmową oraz nowe oświetlenie. 3 września 2008 kościół odwiedził biskup Piotr Libera. Galeria Przypisy
Kościół św. Katarzyny w Ryglicach

Kościół Świętej Katarzyny Panny i Męczennicy – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim w Ryglicach. Parafia należy do dekanatu Tuchów diecezji tarnowskiej. Historia Obecna świątynia została zbudowana w latach 1928–1940 według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego pod kierownictwem budowniczego Franciszka Boratyńskiego. Poprzedni kościół drewniany został w 1947 roku przeniesiony do wsi Kowalowa . Architektura Jest to budowla eklektyczna z elementami architektury neoromańskiej, neogotyckiej i neorenesansowej. Świątynia jest murowana, wzniesiona z cegły i kamienia. Posiada trzy nawy oraz transept i prezbiterium, przy którym znajdują się kaplica i zakrystia. Prezbiterium i transept są zamknięte półkoliście, na zewnątrz są podparte na osi szkarpami ze spływami wolutowymi. W fasadzie znajduje się czworokątna wieża, nakryta baniastym dachem hełmowym, po bokach której są umieszczone przedsionki otwierające się do zewnątrz półkolistymi arkadami, również nakryte baniastymi dachami hełmowymi. Wieżę poprzedza półkolisty, uskokowy portal, ujęty w dwie wieżyczki nakryte baniastymi dachami hełmowymi. Nawy nakryte są dachami łamanymi, prezbiterium i transept dwuspadowymi, na dachach jest umieszczona wieżyczka na sygnaturkę, usytuowana na skrzyżowaniu nawy i transeptu. Wyposażenie Zabytkowy wystrój wnętrza świątyni został w całości przeniesiony ze starego kościoła . Trójdzielna nastawa ołtarzowa z około 1630 roku z reliefem Chrystusa Ecce homo w manierystycznym ołtarzu bocznym; boczny ołtarz z około 1600 roku z obrazami: św. Anny Samotrzeć w polu środkowym, Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem w sukienkach drewnianych w górnej kondygnacji oraz w predelli Adoracja Dzieciątka Jezus obejmującego krzyż przez Matkę Bożą, św. Józefa i grupę aniołów z Arma Christi, oraz dwa herby złożone, fundatorów tego ołtarza; z lewej strony herb Abdank, z prawej herb Strzemię ; kamienna chrzcielnica z 1554 roku o cechach gotyckich ; barokowa ambona z postacią Chrystusa i czterema postaciami ewangelistów z ich symbolami. Postacie przyozdabiające ambonę, zostały ufundowane przez Michała Witalisa ; witraże wykonane przez firmę braci Paczków w Krakowie . Przypisy Bibliografia Jerzy Wowczak: Jan Sas-Zubrzycki. Towarzystwo Wydawnicze Historia Iagellonika Kraków, 2017. ISBN 978-83-65080-63-9. Bogusław Krasnowolski: Leksykon zabytków architektury Małopolski. Kraków: Arkady, 2013. ISBN 978-83-2134744-8. Strona parafii. ryglice-wiz.diecezja.tarnow.pl. [dostęp 2023-02-02]. (pol.). Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Ziemi Krakowskiej. Wydawnictwo Literackie Kraków, 1982. ISBN 83-08-00280-3.
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Wójtowicach

Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Wójtowice (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Jędrzejowie w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Historia kościoła Przypisy
Kościół św. Jerzego w Kobieli

Kościół św. Jerzego – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Kobiela (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jerzego w Kobieli w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 16 lutego 1966 roku, pod numerem 1149/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Barokowa świątynia w Kobieli wybudowana została w 1662 roku. W XVIII wieku został przebudowany. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół św. Jerzego
Kościół św. Stanisława Biskupa w Bogdanowie

Kościół św. Stanisława Biskupa – rzymskokatolicki kościół filialny w miejscowości Bogdanów (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Jerzego w Kobieli w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 17 czerwca 1966 roku, pod numerem 1573/66 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Kościół został wybudowany na początku XIX wieku. Przypisy
Kościół św. Wawrzyńca w Kolnicy

Kościół św. Wawrzyńca – rzymskokatolicki kościół parafialny w miejscowości Kolnica (województwo opolskie). Świątynia należy do parafii św. Wawrzyńca w Kolnicy w dekanacie Grodków, diecezji opolskiej. Dnia 18 maja 1964 roku, pod numerem 892/64 kościół został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa opolskiego. Historia kościoła Pierwsze wzmianki o kościele pochodzą z 1242 roku. Jest to masywna, gotycka, orientowana budowla o ośmiokątnej wieży. Jej wysokość wynosi 34 metry i wieńczy ją płaski dach. Na przełomie XVIII i XIX wieku została rozbudowana. W 1814 roku podniesiona została wysokość wieży. W 1726 roku część kościoła spłonęła. W czasie działań wojennych w 1945 roku częściowo uszkodzony, po zakończeniu II wojny światowej odbudowany i odnowiony. Architektura i wnętrze kościoła Większość wyposażenia kościoła pochodzi z XVIII wieku. Nad ołtarzem głównym znajdują się 4 figury, tj. św. Wawrzyńca, św. Sebastiana, św. Rocha i św. Jerzego. Po prawej stronie ołtarza znajduje się marmurowa chrzcielnica. Na ścianach, po obu stronach świątyni znajdują się stacje drogi krzyżowej. Ambona ozdobiona jest rzeźbami: Jezusa na Górze Oliwnej wśród śpiących Apostołów, Czterech Ewangelistów, Dzieciątka Jezus z kulą symbolizującą Ziemię. W zachodniej części kościoła znajduje się chór podparty na siedmiu drewnianych filarach z miejscem na organy. Teren wokół kościoła otoczony jest murem z kamienia narzutowego. Przypisy
Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Suchej Beskidzkiej (stary)

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół filialny należący do parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Suchej Beskidzkiej. Jest to świątynia wzniesiona w latach 1613-1614. Bryła świątyni posiada tradycje stylu późnogotyckiego (rzut poziomy, charakterystyczne przypory od zewnątrz) oraz liczne renesansowe elementy architektoniczno-zdobnicze. kościół jest budowlą jednonawową i posiada niewielkie prezbiterium zamknięte ścianą prostą oraz boczną kaplicę Matki Bożej Bolesnej powstałą w połowie XVII wieku. Świątynia nie ma wieży, a tylko małą, nakrytą blachą sygnaturkę w stylu barokowym. Na przyporze, od strony zachodniej jest umieszczony kartusz herbowy Korczak fundatora Piotra Komorowskiego, ozdobiony renesansowym ornamentem. Z dawnego wyposażenia zachowało się barokowe malowidło umieszczone na sklepieniu prezbiterium, przedstawiające scenę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pod prezbiterium znajduje się krypta grobowa Komorowskich – Piotra Komorowskiego i jego drugiej małżonki Marianny z Bnińskich. Spoczywa tam również brat Piotra – Mikołaj Komorowski. W świątyni znajduje się rokokowy chór muzyczny, podtrzymywany przez cztery kolumny jońskie oraz ołtarze: główny i pięć bocznych o wyposażeniu w stylu rokokowym. Przypisy .
RKS Solec Kujawski

RKS Solec Kujawski je dlouhovlnný vysílač v Polsku, který šíří signál Polského Rádia 1 (Jedynky) s výkonem 1200 kW a DAB+. Má 2 stožáry o výšce 289 a 330 m a ještě jeden malý pro šíření mobilního signálu. Ten nejvyšší z nich je osmou nejvyšší stavbou Polska. Vysílač byl postaven v letech 1998/99 na bývalém vojenském prostoru u města Solec Kujawski, v oblasti dřívější osady „Kabat“, která však byla zničena za druhé světové války, kdy Němci v oblasti zřídili vojenské dělostřelecké a raketové cvičiště. Nosná frekvence je stejně jako v dřívějších dobách ve vysílači Konstantynow generována sadou dvou vysoce přesných tepelně stabilizovaných křemenných oscilátorů. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Solec Kujawski radio transmitter na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu RKS Solec Kujawski na Wikimedia Commons
Sender Solec Kujawski

Der Rundfunksender Solec Kujawski ist ein am 4. September 1999 auf einem ehemaligen Truppenübungsplatz ca. drei Kilometer südöstlich der polnischen Stadt Solec Kujawski in Betrieb genommener Langwellenrundfunksender für die Frequenz 225 kHz. Diese Anlage ersetzt den früheren Langwellensender in Konstantynów, dessen Sendemast, der mit einer Höhe von 646 Metern das höchste Bauwerk der Welt war, am 8. August 1991 beim Austausch der Abspannseile einstürzte. Die Sendeleistung des Rundfunksenders Solec Kujawski, der im östlichen Deutschland ganztags und nachts in ganz Deutschland empfangen werden kann, beträgt 1200 Kilowatt und wird mit volltransistorisierten MOSFET-Endstufen erreicht. Wie beim früheren Sender in Konstantynów wird die Trägerfrequenz, die als Eichfrequenz dient, mit Hilfe einer Atomuhr erzeugt. Als Sendeantenne verwendet der Rundfunksender Solec Kujawski eine Richtstrahlantenne, die aus einem 330 Meter und einem 289 Meter hohen, geerdeten Sendemasten besteht. Der 330 Meter hohe Sendemast befindet sich bei 53°01'22" nördlicher Breite und 18°15'40" östlicher Länge, der 289 Meter hohe Sendemast steht bei 53°01'14" nördliche Breite und 18°15'51" östlicher Länge. Der gegenseitige Abstand der Maste beträgt 330 Meter. Ferner gehört zur Anlage noch ein als freistehende Stahlfachwerkkonstruktion ausgeführter Richtfunkturm zur Programmzuspielung neben dem Stationsgebäude. Wie beim Sender Donebach des Deutschlandfunks sind beide Masten geerdet und werden über die Pardunen mit der abzustrahlenden Hochfrequenzenergie gespeist. Auffallend ist, dass die Hochfrequenzspeiseleitungen nicht als Erdkabel, sondern als Reusenleitung ausgeführt wurden. Weblinks Sender Solec Kujawski. In: Structurae Sender Solec Kujawski. In: Structurae 25th anniversary of RCN Solec Kujawski longwave radio station (PDF; 0,3 MB)
Solec Kujawski radio transmitter

The Longwave transmitter Solec Kujawski (Polish: Radiowe Centrum Nadawcze w Solcu Kujawskim; RCN Solec Kujawski) is a longwave broadcasting facility of Polskie Radio on a frequency of 225 kHz frequency (wavelength of 1333m). Its construction was necessitated by the collapse of the Warsaw radio mast on 8 August 1991 and the resistance of the local population to its reconstruction. The height above sea level of the station is 67 metres (220 ft). The station was built in 1998–99 on a former military area near Solec Kujawski. The area was originally a hamlet called Kabat (Grosswalde) until World War II, when the Germans established a military artillery and rocket training ground in the area. It has three transmitters manufactured by Thomcast, each of 400 kW, giving a combined power of 1200 kilowatts. In practice it uses 1000 kW. The carrier frequency is, as in the earlier days of the Konstantynow transmitter, generated by a set of twin high-accuracy thermally-stabilized quartz oscillators. It transmits the longwave signal of Polskie Radio Program I at 225 kHz frequency, after changing from 227 kHz in 1988. Additionally it transmits phase-modulated time signal. It uses a directional aerial, consisting of a 330 metres (1,080 ft) high and a 289 metres (948 ft) high guyed grounded mast 330 metres apart. The taller mast is Poland's eighth highest structure. Furthermore, there is a freestanding lattice tower close to the station building that is used for directional radio links, which serve among others for passing the program to the station. On 16 May 2017, an engineer was electrocuted and died during maintenance work on the power supply. The transmitter therefore had to remain silent for two more days while a safety review was conducted. Transmitted Programmes See also List of masts References External links Solec Kujawski Tower I at Structurae Solec Kujawski Tower II at Structurae https://web.archive.org/web/20050313231840/http://www.pg.gda.pl/~sp2pzh/solec.html http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?b45027 http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?b45028
Émetteur de Solec Kujawski

L'Émetteur de Solec Kujawski est un nouvel émetteur de grandes ondes de la compagnie de radiodiffusion polonaise pour la fréquence 225 kilohertz. Sa construction était nécessaire après l'effondrement du mât de radiodiffusion de Radio Varsovie à Konstantynów le 8 août 1991 et l'opposition de la population locale à sa reconstruction. L'émetteur de Solec Kujawski a été construit en 1998/99 sur un ancien secteur militaire près de Solec Kujawski. L'émetteur a une puissance de 1000 kilowatts et est équipé d'amplificateurs à transistors MOSFET. Comme antennes sont employés une antenne directionnelle et deux mâts de 330 et 289 mètres de haut, qui sont distants de 330 mètres. Le mât de 330 mètres est la construction la plus grande de la Pologne actuelle. Coordonnées géographiques du mât de 330 mètres : 53° 01′ 22″ N, 18° 15′ 40″ E Coordonnées géographiques du mât de 289 mètres : 53° 01′ 14″ N, 18° 15′ 51″ E Programmes transmis Liens http://fr.structurae.de/structures/data/index.cfm?ID=s0014175 http://fr.structurae.de/structures/data/index.cfm?ID=s0014174 http://www.pg.gda.pl/~sp2pzh/solec.html http://jerzyjedrzejkiewicz.webpark.pl/str01/gabin-rcn_02.html http://archiwum.wiz.pl/1999/99113500.asp http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?b45027 http://www.skyscraperpage.com/diagrams/?b45028 Portail des télécommunications
Antenna ad onde lunghe di Solec Kujawski

L'antenna a onde lunghe di Solec Kujawski è una struttura metallica che permette la diffusione delle trasmissioni radiofoniche per le emittenti polacche in onde lunghe (AM-LW) a una frequenza di 225 kHz. La sua costruzione avvenne il 4 settembre del 1999 all'interno di un'ex area militare vicino all'omonima città, la costruzione di un'antenna radio di questa portata era necessaria dopo il crollo dell'antenna radio di Varsavia dell'8 agosto del 1991. Anche la popolazione locale diede un contributo alla sua edificazione. Il trasmettitore ha una potenza massima di 1200 kW (per motivi economici e legali la sua potenza è ridotta a 1000), il complesso di radiodiffusione è dotato di amplificatori MOSFET. Essa è composta da due tralicci: alti rispettivamente 330 m e 289 m. È una delle strutture più alte di tutta la Polonia, dopo l'Antenna Piaski. Emittenti radio Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Antenna ad onde lunghe di Solec Kujawski Collegamenti esterni (EN) Antenna ad onde lunghe di Solec Kujawski / Antenna ad onde lunghe di Solec Kujawski (altra versione), su Structurae.
Émetteur de Raszyn

L'émetteur de Raszyn est un émetteur grandes ondes, situé près de Raszyn, sur le territoire du village de Łazy, dans la powiat de Piaseczno de la voïvodie de Mazovie en Pologne. Il a été construit en 1949. Son mât radio, haut de 335 mètres, était la structure la plus haute d'Europe jusqu'en 1962. L'émetteur grandes ondes de Raszyn était le principal émetteur de Pologne, jusqu'à l'inauguration de la Tour de transmission de Radio Varsovie de Konstantynow. Depuis 1978, un deuxième programme de la radio parlementaire est diffusé en journée depuis cet émetteur, sur 198 kilohertz. Après l'effondrement du mât de Varsovie en 1991, l'émetteur de Raszyn a été employé pour des transmissions du premier programme du service de radiodiffusion polonais (sur 225 kilohertz), jusqu'à l'inauguration du nouvel émetteur de Solec Kujawski. Comme il n'est pas possible de transmettre sur les deux canaux simultanément, il n'y a eu aucune transmission sur la seconde fréquence entre 1991 et 1999. Depuis l'effondrement du mât radio de Varsovie, l'émetteur de Raszyn est la sixième structure la plus haute de Pologne. Voir aussi Émetteur de Solec Kujawski Tour de transmission de Radio Varsovie Liens externes L'émetteur de Raszyn sur le site Structurae.de Portail des télécommunications
Рашинська радіощогла

Рашинська радіощогла (пол. Radiowo-Telewizyjne Centrum Nadawcze Raszyn) — телекомунікаційна вежа заввишки 335 м, розташована у селі Лази, Пясечинського повіту, Мазовецького воєводства Польщі. До 1962 року була найвищою спорудою в Європі. Нині — шоста за висотою споруда Польщі. Див. також Список найвищих споруд Польщі Посилання Strona właściciela obiektu - TP Emitel (пол.) Dane obiektu i emisji – TP Emitel (пол.) Maszt w bazie serwisu RadioPolska [Архівовано 14 листопада 2018 у Wayback Machine.] (пол.) Budowa obecnego masztu i jego późniejsze zmiany [Архівовано 5 березня 2016 у Wayback Machine.] (пол.)
Iglica

Die Iglica (deutsch Nadel) ist ein nadelförmiges Bauwerk in Breslau, Polen. Das Ensemble aus Iglica und der Jahrhunderthalle zählt zu den Wahrzeichen der Stadt. Geschichte Die Iglica wurde im Jahr 1948 nach einem Entwurf des Ingenieurs Stanisław Hempel anlässlich der in Breslau abgehaltenen Ausstellung der „wiedergewonnenen Gebiete“ errichtet und war ursprünglich 106 Meter hoch. Auf dem Turm wurden anfänglich Spiegel installiert, die, angestrahlt, Lichteffekte bieten sollten. Sie wurden am 20. Juli 1948 während eines Unwetters zerstört. Ihre Reste wurden im Oktober 1948 von zwei studentischen Kletterern entfernt. Seit dem Jahr 1964 beträgt die Höhe des teilweise abgebauten Turms nur noch 90 Meter. Im Jahr 2016 wurde die Iglica saniert und dabei mit einem neuen Anstrich versehen. Zu diesem Zweck wurde sie in Richtung der ehemals überdachten Stelen umgelegt. Siehe auch Liste der höchsten Statuen Ein ähnliches Denkmal ist die 2003 errichtete Säule The Spire in Dublin. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage (polnisch)
Iglica

Iglica (Polish: [iɡˈlit͡sa]; "spire" or "needle") is a needle-like monument in Wrocław, Poland. It was built in 1948 and was 106 metres tall. Today, after renovation, the top ten metres have been removed and it is now 90 metres tall. History This structure was constructed by Polish Communists for an exhibition to celebrate regaining control over the "Regained Territories" after the Second World War with Stanisław Hempel being chosen as the designer. The Iglica is located very close to the Centennial Hall. Considering the hall's German origin, planners decided to build a spire next to it that could become a symbol of Polish Wrocław and Polish technology. It was originally topped by a spinning contraption of mirrors, creating an "umbrella of light" at night, but this was struck by lightning within a day of completion, and prior to the official opening. The remnants of this damaged structure were apparently removed by two climbing enthusiasts at no cost, the military being unable to tackle the task. The spire was named one of Poland's official national Historic Monuments (Pomnik historii), as designated 20 April 2005, together with the Four Domes Pavilion, the Pergola, and Centennial Hall. Its listing is maintained by the National Institute of Cultural Heritage. See also Spire of Dublin – similar design with a height of 120 metres, but of stainless steel and newer. List of towers References External links "Iglica". SkyscraperPage.
Iglica

El Iglica (que en polaco quiere decir: "la torre" o "aguja") es un monumento en forma de aguja en Breslavia, Polonia.​ Fue construido en 1948 y alcanzaba hasta los 106 metros de altura. Hoy en día, después de la renovación, los diez primeros metros se han eliminado y ahora es de 96 m de altura. Esta estructura fue construida por los comunistas polacos para una exposición para celebrar el ganar el control sobre los "territorios recuperados" que recibió después de la Segunda Guerra Mundial. El Iglica se encuentra muy cerca del Centro del Centenario. Más información Se pensaba que el Spire tenía 96 metros de altura o 90 metros, pero después de su tercer mantenimiento en 2016, se volvió a medir cuidadosamente. Las mediciones muestran que la aguja ahora tiene exactamente 90,3 metros de altura. Probablemente 5,7 de la aguja se dañaron y cortaron en 1979, durante su segunda remodelación, que no se sabe. Durante su primera renovación en 1965, se cortó la parte superior hecha de tubería oxidada, lo que redujo la altura de esta estructura de 106 metros a 96 metros [1]. Véase también Columna monumental Monumento nacional Monumento conmemorativo Spire de Dublín Referencias
Иглица (Вроцлав)

Иглица (пол. Iglica [iɡˈlʲit͡sa], с пол. — «спица») — иглообразный памятник в польском городе Вроцлав. Он был построен в 1948 году и изначально имел высоту 106 м, однако теперь высота составляет 90,3 м. История Это сооружение было построено в коммунистическую эпоху для выставки Возвращённых земель, посвящённой восстановлению контроля над оккупированными Германией польскими территориями после Второй мировой войны. Дизайнером был выбран Станислав Хемпель. Иглица расположена в непосредственной близости от Зала Столетия. Учитывая немецкое происхождение Зала, проектировщики решили построить рядом с ним шпиль, который мог бы стать символом польского Вроцлава. Первоначально она была увенчана вращающейся конструкцией из зеркал, создававшей в ночное время «световой зонтик», но уже через несколько часов после завершения строительства и до официального открытия в неё ударила молния. Остатки повреждённой конструкции были безвозмездно демонтированы двумя студентами-любителями скалолазания, поскольку военные не смогли справиться с этой задачей. После реконструкции в 1965 году верхние десять метров были демонтированы и высота составляла 96 м, однако в результате технического обслуживания в 1979 году высота стала составлять 90,3 м. Шпиль, наряду с Четырёхкупольным павильоном, Перголой и Залом Столетия, был включён в число официальных национальных исторических памятников Польши 20 апреля 2005 года. Это один из двух памятников истории во Вроцлаве, второй — исторический район города Старый город. Примечания Ссылки Iglica на SkyscraperPage