NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bałtyk

Bałtyk is a high-rise office building located in the Jeżyce area of Poznań, Poland, designed by the Rotterdam-based MVRDV architectural studio. Description The building stands at 67 metres (220 ft) tall. It is the sixth tallest building in Poznań. The high-rise features setbacks and protruding window frames, which cause it to look different from every angle. Its design was inspired by the Pushed Slab office block in Paris, France, the DNB Bank Headquarters in Oslo, Norway, and Okrąglak in Poznań. History The place where the building now stands was previously occupied by a cinema, Kino Bałtyk, from which the high-rise takes its name. It functioned since 1929 until 2002 and was later demolished in November 2003. Construction of the high-rise started on the 26th of November, 2014. It lasted 3 years and the building was completed in May 2017, it was opened later that year on the 2nd of June. Upon its completion, it was the fifth tallest building in Poznań. Gallery See also List of tallest buildings in Poznań References External links
Bałtyk

Bałtyk es un edificio de oficinas de gran altura ubicado en el área de Jeżyce de Poznan, Polonia, diseñado por el estudio de arquitectura MVRDV.​ El edificio tiene una altura de 67 metros (219,8 pies).​​ El rascacielos presenta retranqueos y marcos de ventanas salientes, lo que le da un aspecto diferente desde diferentes ángulos. Su diseño se inspiró en el edificio de oficinas Pushed Slab de París ( Francia), la sede del banco DNB en Oslo (Noruega) y Okrąglak de Poznan.​ Historia El lugar donde ahora se encuentra el edificio estaba ocupado anteriormente por un cine, Kino Bałtyk, de donde el rascacielos toma su nombre. Éste funcionó desde 1929 hasta 2002 y fue demolido en noviembre de 2003.​ La construcción del rascacielos comenzó el 26 de noviembre de 2014. Duró 3 años, hasta mayo de 2017. Se inauguró ese mismo año, el 2 de junio.​ Al finalizar su construcción, era el quinto edificio más alto de Poznan.​ Galería Referencias
Biurowiec Bałtyk

Biurowiec Bałtyk – wieżowiec położony przy ul. Franklina Roosevelta 22 w Poznaniu, w pobliżu Ronda Kaponiera na osiedlu samorządowym Jeżyce. Opis Biurowiec został wzniesiony w miejscu dawnego kina „Bałtyk”, od którego przejął nazwę. Budynek wyróżnia się zmienną formą – oglądany z różnych stron prezentuje odmienny kształt. Projekt architektoniczny opracowała holenderska pracownia MVRDV pod kierunkiem Nathalie de Vries, we współpracy z polskim biurem „NO Natkaniec Olechnicki Architekci”. Była to pierwsza realizacja MVRDV w Polsce. Generalnym wykonawcą obiektu była firma PORR Polska Construction z Warszawy, a inwestorami – Garvest Real Estate Cooperatief UA oraz Grupa Kapitałowa VOX. Całkowita powierzchnia budynku wynosi 25 tys. m², z czego 12 tys. m² stanowi przestrzeń biurowa, a 1350 m² – powierzchnia handlowa. Obiekt pełni funkcje biurowe oraz handlowo-usługowe. Pod budynkiem znajduje się trójpoziomowy parking na 175 samochodów. Uroczyste otwarcie Bałtyku odbyło się 2 czerwca 2017 roku. W konstrukcji zastosowano rozwiązania izolacyjne, obejmujące m.in. maty lamelowe, otuliny instalacyjne oraz systemy ogniochronne z wełny skalnej, w celu zapewnienia odpowiednich parametrów akustycznych, cieplnych oraz odporności ogniowej. Nagrody 2017: Prime Property Prize 2017: nagroda główna branży nieruchomości komercyjnych w kategorii Architektura 2018: Nagroda Architektoniczna „Polityki”: Ulubieniec publiczności VII edycji, za rok 2017 2018: Polska Architektura XXL: nagroda główna Grand Prix za rok 2017 2018: Bryła Roku 2017: wygrana XI edycji plebiscytu serwisu Bryła.pl 2018: Nagroda im. Jana Baptysty Quadro za najlepiej zaprojektowany i zrealizowany obiekt architektoniczny oddany do użytku w 2017 w Poznaniu 2020: Życie w Architekturze 2015–2019: Najlepszy Obiekt Komercyjny Galeria Zobacz też Kino Bałtyk w Poznaniu Przypisy Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Chlebak, pestka, falowiec i inne” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Балтик (хмарочос)

Офісна будівля Bałtyk – хмарочос на вул. Франкліна Рузвельта 22 у Познані. опис Офісна будівля була побудована на місці колишнього будинку, де розміщувався кінотеатр «Балтик» . Тому йому дали таку назву. Якщо дивитися з кожного боку, будівля щоразу виглядає по-різному. За всю архітектурну концепцію будівлі відповідає голландська студія MVRDV під керівництвом Наталі де Фріз . Концепція створена у співпраці з польським архітектурним бюро «NO Natkaniec Olechnicki Architekci». Це перший польський проект голландської студії . Генеральним підрядником Bałtyk була PORR Polska Construction з Варшави, а інвесторами – Garvest Real Estate Cooperatief UA та VOX Capital Group . Площа забудови 25 тис. м², з яких найбільшу частину займають офісні приміщення – 12 тис. м². Під торгову площу відведено 1350 м². Об'єкт слугує в основному як офісний центр, з додатковими комерційними та сервісними функціями. Під будинком розташований трирівневий паркінг на 175 місць. 2 червня 2017 року відбулося офіційне відкриття офісної будівлі. Нагороди 2017: Prime Property Prize 2017: головний приз індустрії комерційної нерухомості в категорії «архітектура» 2018: архітектурна премія Polityka : Фаворит глядацьких симпатій 7-го видання, за 2017 рік 2018: Польська архітектура XXL: головний приз Гран-прі 2017 2018: Bryła Roku 2017: переможець 11-го плебісциту сайту Bryła.pl 2018: Премія ім Jana Baptista Quadro за найкращий спроектований та реалізований архітектурний об’єкт, введений в експлуатацію у 2017 році в Познані 2020: Життя в архітектурі 2015–2019 : Краща комерційна будівля Галерея Примітки Посилання „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Chlebak, pestka, falowiec i inne” на YouTube , Ratajska Cable Television
Důl Bełchatów

Důl Bełchatów je povrchový hnědouhelný důl, který se nachází v gmině Kleszczów v okrese Bełchatów v Lodžském vojvodství. Je největším povrchovým dolem v Polsku a zásobuje přilehlou elektrárnu Bełchatów. V důsledku výstavby dolu a následné těžby hnědého uhlí zanikla sídla Aleksandrów, Faustynów, Kuców a Wola Grzymalina. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Důl Bełchatów na Wikimedia Commons
Bełchatów Coal Mine

The Bełchatów coal mine (Polish: Kopalnia Węgla Brunatnego „Bełchatów”) is a large open-pit mine in the centre of Poland in Bełchatów, Łódź Voivodeship, 150 km west of the capital, Warsaw. Bełchatów represents one of the largest coal reserves in Poland having estimated reserves of 1,930 million tonnes of lignite coal. In 2015, the mine produced 42.1 million tonnes of lignite (66.7% of Poland's total lignite production) to feed Bełchatów Power Station. This mine is also a palaeontological site, the age of which is Miocene. Fossil plants and the fragment of a crocodile have been found there. References External links Official site
Mine de Bełchatów

La mine de Bełchatów est une mine à ciel ouvert de charbon (plus exactement de lignite) située dans la commune (gmina) de Bełchatów dans la voïvodie de Łódź à 150 kilomètres à l'ouest de Varsovie, capitale de la Pologne. Sa production annuelle de charbon est d'environ 50 millions de tonnes. Elle serait la plus importante mine de charbon de l'Union européenne. Cette mine est aussi un site paléontologique d'âge miocène. On y a trouvé, par exemple, des plantes fossiles ou encore les restes d'un crocodile. Références Liens externes (pl) Site officiel Portail de la mine Portail de la Pologne Portail de la géologie Portail des énergies fossiles
Bruinkoolmijn Bełchatów

De Bruinkoolmijn Bełchatów (Pools: Kopalnia Węgla Brunatnego Bełchatów S.A.) of KWB Bełchatów, is de grootste dagbouwmijn van Polen. Deze open bruinkoolmijn in Belchatów voedt de naastgelegen elektriciteitscentrale Bełchatów. Externe link (pl) Officiële website
Копальня бурого вугілля «Белхатув»

Копальня бурого вугілля «Белхатув» (пол. Kopalnia Węgla Brunatnego „Bełchatów”) — великий вугільний розріз в центрі Польщі в місті Белхатув, Лодзьке воєводство, за 150 км на захід від столиці, Варшави. Белхатув є одним з найбільших вугільних родовищ у Польщі, запаси якого оцінюються в 1 930 млн тонн бурого вугілля. У 2015 році копальня видобула 42,1 мільйона тонн бурого вугілля (66,7% від загального видобутку бурого вугілля в Польщі), яке пішло на електростанцію Белхатув. Примітки Посилання References (1950-2006) (PDF) (англ.). Архів оригіналу (PDF) за 13 березня 2012.
Mysłakowice

Mysłakowice est une localité polonaise et siège de la gmina de Mysłakowice, située dans le powiat de Jelenia Góra en voïvodie de Basse-Silésie. Histoire De 1742 à 1945, Zillerthal-Erdmannsdorf fait partie de l'arrondissement d'Hirschberg-des-Monts-des-Géants dans le district de Liegnitz au sein de la province de Silésie. Notes et références Liens externes Site officiel Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Mysłakowice

Mysłakowice (Duits: Zillerthal-Erdmannsdorf) is een dorp in het Poolse woiwodschap Neder-Silezië, in het district Jeleniogórski. De plaats maakt deel uit van de gemeente Mysłakowice en telt 5100 inwoners. Zie ook Buitenkamp Zillerthal- Erdmansdorf
Мислаковиці

Мислаковіце (пол. Mysłakowice, нім. Zillerthal-Erdmannsdorf) — село в Польщі, у гміні Мислаковиці Єленьоґурського повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 4511 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Єленьоґурського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Галерея Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Мислаковиці .
Cmentarz wojenny nr 51 – Rotunda

Cmentarz wojenny nr 51 – Rotunda – austriacki cmentarz z I wojny światowej, obecnie całkowicie zrekonstruowany (stan na czerwiec 2021), usytuowany na szczycie góry Rotunda w Beskidzie Niskim w pobliżu miejscowości Regietów. Założenie cmentarza zaprojektował Dušan Jurkovič. Pochowano tu 42 żołnierzy austro-węgierskich oraz 12 rosyjskich poległych w lutym i marcu 1915 roku. Obiekt na planie koła otoczony jest kamiennym murkiem. Pierwotnie stało na cmentarzu 5 wysokich drewnianych wież – krzyży utrzymanych w stylistyce łemkowskiej – centralna o wysokości 16 metrów i 4 poboczne, 12 – metrowe. W maju 1979 wszystkie wieże były jeszcze oszalowane. W roku 1980 cmentarz został wpisany do rejestru zabytków, jednak nie rozpoczęto żadnych prac konserwatorskich. Wtedy zachowane były jeszcze fragmenty trzech z pięciu drewnianych wież. W osiemdziesiątą rocznicę Operacji Gorlickiej (maj 1915) w 1995 roku rozpoczęto przy pomocy Austriackiego Czarnego Krzyża oczyszczanie i zabezpieczanie terenu cmentarza. Z inicjatywy SKPB w Warszawie zawiązano Stowarzyszenie Społeczny Komitet Odbudowy Cmentarza Wojennego na Rotundzie. W roku 2004, dzięki pomocy finansowej Austriackiego Czarnego Krzyża wykonano nowe 24 krzyże nagrobne i tablice z nazwiskami. W roku 2008 przeprowadzono rekonstrukcję jednej z wież, a w kolejnym roku – drugiej. W 2013 roku postawiono fundamenty pod kolejną mniejszą wieżę a na jesieni 2014 została ukończona. W roku 2016 powstały dwie ostatnie odbudowane wieże. Na kamiennej tablicy inskrypcyjnej z wykutym krzyżem maltańskim i czterowierszem w języku niemieckim, autorstwa Hansa Hauptmanna. W tłumaczeniu brzmi on: Galeria Przypisy Bibliografia Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid Niski i Pogórze. Warszawa: Rewasz, 1995, s. 43-45. ISBN 83-85557-20-2. Cmentarze wojenne z I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 27 sierpnia 2011] Linki zewnętrzne Lista poległych
Воинское кладбище № 51 (Ротунда)

Памятник культуры Малопольского воеводства: регистрационный номер А-287 от 24 марта 1980 года. Воинское кладбище № 51 — Ротунда (пол. Cmentarz wojenny nr 51 - Rotunda) — воинское кладбище, находящееся на горе Ротунда в окрестностях села Регетув, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в феврале-марте 1915 года. Считается одним из самых значительных мемориальных сооружений словацкого архитектора Душана Юрковича. Памятник Малопольского воеводства. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 1.158 квадратных метра находится 4 братских и 20 индивидуальных могила, в которых похоронены 42 австрийских и 12 русских солдат из 193-го Свияжского пехотного полка. 24 марта 1980 года кладбище было внесено в реестр памятников Малопольского воеводства. До начал XXI века сохранились три развалившихся башни из пяти первоначальных установленных на кладбище. В 2004 году при финансировании австрийского Красного Креста проводилась реконструкция кладбища. Были установлены новые 24 надмогильных крестов. В 2008 году была восстановлена одна башня и в 2009 году — вторая. В настоящее время кладбище находится в плохом состоянии. Примечания Источники Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 51 — Rotunda (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Cmentarz wojenny nr 48 – Regetów Wyżny

Cmentarz wojenny nr 48 – Regetów Wyżny – cmentarz z I wojny światowej znajdujący się w Regietowie w gminie Uście Gorlickie, zaprojektowany przez Dušana Jurkoviča. Jeden z ponad 400 zachodniogalicyjskich cmentarzy wojennych zbudowanych przez Oddział Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Należy do II Okręgu Cmentarnego Jasło. Należy do I Okręgu Cmentarnego Nowy Żmigród. Opis Cmentarz znajduje się na północno-wschodnim stoku wzniesienia Jaworzynka. Na planie prostokąta z wciętymi narożami o powierzchni 418 m². Głównym założeniem architektonicznym cmentarza jest kamienny pomnik w kształcie trójdzielnej ściany nakrytej gontowym daszkiem z wyprowadzonym ponad drewnianym krzyżem łacińskim. Na tablicy na ścianie pomnikowej umieszczono napis: "Chwalcie Pana! Z cegiełek ciał naszych, co się tak nikłe zdawały, zbudował ojczyźnie pomnik zwycięstwa i chwały". Na cmentarzu w 4 mogiłach zbiorowych i 7 grobach pojedynczych pochowano 210 żołnierzy: 136 rosyjskich 74 austro-węgierskich poległych w listopadzie 1914 oraz w okresie marzec – maj 1915. Galeria Przypisy Bibliografia Cmentarze wojenne I wojny światowej, Okręg I Nowy Żmigród [dostęp 27 sierpnia 2011]
Воинское кладбище № 48 (Регетув-Выжны)

Воинское кладбище № 48 — Регетув-Выжны (пол. Cmentarz wojenny nr 48 - Regetów Wyżny) — воинское кладбище, находящееся в окрестностях села Регетув, Горлицкий повят, Малопольское воеводство. Кладбище входит в группу Западногалицийских воинских захоронений времён Первой мировой войны. На кладбище похоронены военнослужащие Австро-Венгерской и Российской армий, погибшие во время Первой мировой войны в ноябре 1914 и марте-мае 1915 года. История Кладбище было построено Департаментом воинских захоронений К. и К. военной комендатуры в Кракове в 1915 году по проекту словацкого архитектора Душана Юрковича. На кладбище площадью 48 квадратных метра находится 4 братских и 7 индивидуальных могила, в которых похоронены 74 австрийских и 136 русских солдат. Кладбище считалось одним из самых лучших проектов словацкого архитектора Душана Юрковича. В первое время оно находилось на границе леса на склоне небольшого холма. Сегодня кладбище находится в руинах в глубине леса. До настоящего времени частично сохранилось каменное ограждение и надгробные кресты. Источники Oktawian Duda: Cmentarze I wojny światowej w Galicji Zachodniej. Warszawa: Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, 1995. ISBN 83-85548-33-5. Roman Frodyma: Galicyjskie cmentarze wojenne, tom I. Beskid niski i Pogórze. Warszawa — Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Rewasz», 1995, s. 65. ISBN 83-85557-20-2. Ссылки Cmentarz wojenny nr 48 — Regetów Wyżny (пол.) Метрика кладбища (пол.)
Biała Woda (Podlachie)

Biała Woda est un village polonais du district administratif de Suwałki, dans le powiat de Suwałki, voïvodie de Podlachie, au Nord-Est du pays. Il est situé à environ 5 km au Nord de Suwałki et à 116 km au Nord de la capitale régionale Białystok. Sa population est d'approximativement 260 habitants. Portail de la Pologne
Biała Woda (województwo podlaskie)

Biała Woda – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie suwalskim, w gminie Suwałki. Wieś duchowna położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa suwalskiego. Przypisy Linki zewnętrzne Biała Woda, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. I: Aa – Dereneczna, Warszawa 1880, s. 182 .
Біла Вода (Підляське воєводство)

Біла Вода (пол. Biała Woda) — село в Польщі, у гміні Сувалки Сувальського повіту Підляського воєводства. Населення — 254 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Сувальського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Białe Jezioro (powiat bytowski)

Białe Jezioro (kaszb. Biôłé Jezoro) – przepływowe jezioro wytopiskowe Pojezierza Bytowskiego, w obrębie gminy Tuchomie. Jezioro znajduje się na obszarze źródliskowym rzeki Wieprzy. Północnozachodnim brzegiem jeziora prowadzi trasa nieistniejącej już linii kolejowej Bytów-Miastko. Zobacz też Białe Jezioro i Jezioro Białe
Białystok Power Station

Białystok Power Station (Elektrociepłownia Białystok S.A.) is a cogeneration power station in the Białostoczek neighborhood of Białystok, a city in north-east Poland which produces both heat and electricity. The main recipient of the electricity is PGE (formerly Zakład Energetyczny Białystok) and the main recipient of the heat is Enea Wytwarzanie (formerly Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Białymstoku). History In 1939 the power of the power plant reached 10 700 kW, 109 local power plants with a total capacity of 19 128 kW are operating in Podlaskie Voivodeship at that time. In 1951 reorganization of the Energy Union of the Białystok District into 3 separate plants: Zakład Sieci Elektrycznych Białystok, Elektrownia Białystok and Regions of Energy Sale. In 1958 Zakład Sieci Elektrycznych Białystok and Elektrownia Białystok were merged. 1965 saw the beginning of construction of the EC II Heat and Power Plant (currently Białystok Heat and Power Plant). In 1967 first WLM 38 water boiler at CHP II, short-circuited with the heating system of EC I and EC II were commissioned. In 1974 commissioning of the last of the WP 70 water boilers was completed. In 1978 the first BC 50 heating unit (duoblock) was put into operation. In 1990 the obsolete EC I CHP plant was shut down. On 22 January 1991 CHP Plant was separated from Zakład Energetyczny. In 1991, the last, third unit of BC 50 at EC II was commissioned. On 30 September 1993 Elektrociepłownia Białystok was transformed into a sole shareholder company of the State Treasury. On 15 February 2001 conclusion of agreement between the State Treasury and Société nationale d'électricité et de thermique (SNET S.A.) on the power plant privatization, and the latter became the company's majority shareholder. See also References
Elektrociepłownia Białystok

Elektrociepłownia Białystok – elektrociepłownia w Białymstoku w województwie podlaskim. Historia 1908 – początek budowy pierwszej elektrowni w Białymstoku (potem EC I), koncesję otrzymała firma Geselschaft für Elektrysche Unternehmungen Berlin; 1 listopada 1910 – uruchomiono elektrownię w niej 2 maszyny parowe o mocy 600 kM z generatorami 329 kW, bazujące na napięciu 3 kV, oraz 2 kotły parowe firmy po 210 m² powierzchni ogrzewalnej na ciśnienie 12 atmosfer; 1912 – przejęcie elektrowni przez spółkę akcyjną Socjete Generale Belge; lata 20. XX wieku – rozbudowa o dodatkowe turbozespoły i kotły parowe; 1939 – moc elektrowni osiągnęła 10 700 kW, w województwie podlaskim działa w tym czasie 109 lokalnych elektrowni o łącznej mocy 19 128 kW; 1951 – reorganizacja Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Białostockiego na 3 odrębne zakłady: Zakład Sieci Elektrycznych Białystok, Elektrownię Białystok i Rejony Zbytu Energii; 1958 – połączenie Zakładu Sieci Elektrycznych Białystok i Elektrowni Białystok; 1965 – początek budowy Elektrociepłowni EC II; 1967 – oddanie do eksploatacji pierwszego kotła wodnego WLM 38 w EC II, spięcie systemem ciepłowniczym EC I i EC II; 1974 – oddanie do eksploatacji ostatniego z kotłów wodnych WP 70; 1978 – oddanie do eksploatacji pierwszego bloku ciepłowniczego BC 50 (duoblok); 1990 – zamknięcie przestarzałej Elektrociepłowni EC I; 22 stycznia 1991 – wydzielenie Elektrociepłowni z Zakładu Energetycznego; 1991 – oddanie do eksploatacji ostatniego, trzeciego bloku BC 50 w EC II; 30 września 1993 – przekształcenie Elektrociepłowni Białystok w Jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa; 15 lutego 2001 – zawarcie umowy o sprzedaży pomiędzy Skarbem Państwa a Société Nationale d´ Eléctricité et de Thermique, SNET S.A. stała się większościowym akcjonariuszem firmy. 2011 - Enea kupuje od francuskiej firmy Société Nationale d'Électricité et de Thermique (SNET) 69,58 proc. akcji Elektrociepłowni Białystok. 5 maja 2014 - zgodnie z podpisaną umową, Enea Wytwarzanie obejmie 85 proc. udziałów w Miejskim Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej w Białymstoku. Dane techniczne W skład elektrociepłowni wchodzą urządzenia wytwórcze: 4 kotły parowe: 2 kotły fluidalne na biomasę BFB 105 w bloku 1 i 2 kotły pyłowe węglowe OP 230 w blokach 2 i 3 4 turbiny: w bloku 1 o mocy 65 MW (TZ1) oraz o mocy 23,503 MW (TZ4), w bloku 2 mocy 55 MW (TZ2), a w bloku 3 o mocy 70 MW (TZ3) Zdolności produkcyjne Elektrociepłowni Białystok: moc zainstalowana cieplna : osiągalna 480,4 MW, Linki zewnętrzne Elektrociepłownia Białystok SA Zakład Eneregetyczny Białystok. zeb.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-06-16)]. SA
ТЭЦ Белосток

ТЭЦ Белосток — теплоэлектроцентраль в одноименном городе на востоке Польши. В 1910 году в Белостоке запустили электростанцию с двумя агрегатами мощностью по 0,33 МВт. К 1939 году она достигла мощности в 10,7 МВт, а в 1990-м была закрыта. К тому времени в городе уже четверть века действовал, запущенная в 1967 году котельная с угольным водогрейным котлом WLM 38 мощностью 44 МВт. В следующем году добавили ещё один такой же котел, а в 1973—1974 годах площадку дополнили двумя более мощными водогрейными котлами WP-70 с показателями по 82 МВт. Все они были поставлены рацибужской компанией Rafako (поль.). В 1978 году объект превратили в теплоэлектроцентраль, для чего запустили энергоблок с двумя котлами Rafako ОР-140 и турбиной 13UP65 мощностью 65 МВт. В 1981 и 1991 годах добавили ещё два блока, каждый из которых имеет по одному котлу Rafako ОР-230 и турбине 13UP55 мощностью по 55 МВт. В 2003 году начала работу турбина № 4 мощностью 24 МВт, поставленная компанией Alstom (к тому времени уже стала владелицей эльблонгского завода Zamech (поль.), который оборудовал большинство основных польских ТЭЦ). Она получает питание по коллектору, проложенному от блоков 2 и 3. Это увеличило электрическую мощность ТЭЦ до 203,5 МВт при тепловой мощности основных блоков (без учета водогрейных котлов) на уровне 334 МВт. Во второй половине 2000-х годов котлы ОР-140 модернизировали в тип BFB-105. Теперь они используют технологию пузырькового кипящего слоя и сжигают биомассу. По состоянию на середину 2010-х годов в работе оставался только один водогрейный котел WP-70, а удаление продуктов сгорания происходило через две дымовые трубы № 2 и № 3 высотой по 120 метров. Связь с энергосистемой обеспечивает ЛЭП, рассчитанная на работу под напряжением 110 кВ. Примечания