NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Widełce

Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Widełce – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Widełce, wpisany do gminnej ewidencji zabytków gminy Kolbuszowa. Historia Pomysł wybudowania kościoła w Widełce powstał w 1919 roku. Świątynię wznoszono w latach 1920–1935. Powstała ona w miejscu dawnego dworu, a do jej budowy wykorzystano materiały pozyskane z rozbiórki obiektów dworskich. 14 września 1935 bp Franciszek Barda dokonał konsekracji kościoła. W 1973 roku w świątyni zamontowano nowe organy, a dwa lata później wykonano nową polichromię. Z okazji jubileuszu roku 2000 wykonano 8 witraży przedstawiających polskich świętych XX wieku. Zostały one poświęcone przez bp Edwarda Białogłowskiego w maju 1999 roku. W 2006 roku odmalowano wewnętrzne ściany, a w rok później dokonano renowacji organów. Architektura i wnętrze Kościół ma trójbocznie zamknięte prezbiterium, kwadratowe okna zamknięte łukowo oraz sygnaturkę. Wewnątrz świątyni znajduje się tablica poświęcona ks. Antoniemu Grębskiemu, proboszczowi parafii w Widełce od 1920 do 1947 roku, którą wmurowano w 1977 roku. Przypisy Bibliografia Zbigniew Trześniowski (red.): Ziemia kolbuszowska. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-61-4.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kupnie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Kupnie – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Kupnie, wpisany do gminnej ewidencji zabytków gminy Kolbuszowa. Historia Kościół wybudowano w latach 1914–1920. Od 1962 do 1963 roku wewnątrz świątyni wykonano polichromię figuralną i ornamentalną. Jej autorem był Wacław Taranczewski. Powstały również dwa ołtarze boczne, których projektantami byli Bogdan i Anatol Drwalowie. W 1992 wyremontowano elewacje budynku, a rok później odmalowano jego wnętrze. W latach 1997–1998 w świątyni powstały witraże, które są jedynymi w Polsce wykonanymi według projektu o. Piotra Cholewki. Architektura i wnętrze Świątynia w stylu nadwiślańsko-neogotyckim. Na elewacjach zewnętrznych ceglane detale. Do wnętrza kościoła prowadzi wąska i niska kruchta. Dach pokryto blachą. Wieńczy go sygnaturka, która została nakryta strzelistym, ostrołukowym dachem hełmowym. Wewnątrz budowli znajduje się neoromański ołtarz z 1925 roku. Uwagi Przypisy Bibliografia red. Zbigniew Trześniowski: Ziemia kolbuszowska. Przewodnik. Rzeszów: Podkarpacki Instytut Książki i Marketingu, 2010. ISBN 978-83-61746-61-4.
Parafia Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Czołomyjach

Parafia św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Czołomyjach – parafia rzymskokatolicka w Czołomyjach. Parafia erygowana w 1919 r. Obecny kościół został wybudowany w latach 1858–1859, dzięki Janowi Zembrzuskiemu, właścicielowi Czołomyj i okolicznych dóbr. Historia Pierwszą świątynią katolicką w Czołomyjach była drewniana cerkiew unicka pod wezwaniem św. Szymona Słupnika ufundowana przez Jana Godlewskiego, starostę nurskiego, wzniesiona w 1706 r. Po pożarze budynku w 1852 r., w jego miejsce wzniesiono murowaną świątynię, dzięki Janowi Zembrzuskiemu. W 1875 r., w czasie likwidacji resztek Kościoła greckokatolickiego w Kongresówce (likwidacja unickiej diecezji chełmskiej), władze rosyjskie przekształciły cerkiew na prawosławną. Od okresu rewindykacji świątynia pełni funkcję rzymskokatolickiego kościoła parafialnego. W 1918 r. przeprowadzono remont i dokonano rekoncyliacji, a w roku następnym erygowano parafię rzymskokatolicką. Kościół parafialny został powiększony i przebudowany w stylu pseudoromańskim w 1984 r. Konsekrowany w 1986 r. przez biskupa siedleckiego Jana Mazura. Zasięg parafii Zasięg parafii obejmuje Czołomyje, Czepielin-Kolonię (4 km), Czepielin (4 km), Doliwo (2 km), Ogrodniki (2 km), część wsi Olędy (3 km). Bibliografia Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Skwer Ormiański w Warszawie

Skwer Ormiański w Warszawie – niewielki park (zielony teren rekreacyjny) w Warszawie przy ul. Powsińskiej, między ulicą Okrężną a oddzielonym od niego Fosą Legionów Dąbrowskiego Fortem IX Twierdzy Warszawa, w którym obecnie mieści się Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej. Nazwa Nazwę Skweru Ormiańskiego, na wniosek Ambasadora Republiki Armenii, nadano temu bezimiennemu dotychczas zieleńcowi uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia 13 czerwca 2013 roku. W uzasadnieniu uchwały nr 3861/2013 Zarządu Dzielnicy Mokotów Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 maja 2013 roku w sprawie skierowania pod obrady Rady Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy projektu stanowiska Rady Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy w sprawie wyrażenia opinii na temat propozycji nadania nazwy „Skwer Ormiański” zieleńcowi w Dzielnicy Mokotów zlokalizowanemu w rejonie ulic Okrężnej i Powsińskiej napisano: W uroczystości nadania imienia uczestniczył prezydent Republiki Armenii Serż Sarkisjan, prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz, przedstawiciele polskich władz oraz kościołów katolickiego i ormiańskiego. Ważniejsze obiekty Główne wejście do parku jest od strony skrzyżowania ul. Powsińskiej z ul. Okrężną. Na wprost tego wejścia stoi duży, kamienny, ormiański krzyż w formie chaczkaru, podarowany Warszawie przez Republikę Armenii. W dniu nadania parkowi nazwy poświęcenia chaczkaru dokonał biskup Tadeusz Pikus oraz ksiądz Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego ojciec Taczad. W południowo-wschodnim narożniku parku zasadzono 18 Dębów Pamięci poświęconych 18 oficerom Wojska Polskiego, którzy zginęli w Katyniu i Charkowie, a byli związani z warszawską Sadybą. 9 kwietnia 2022 roku odsłonięto w tym miejscu tablicę pamiątkową poświęconą tym oficerom. Są to: W pobliżu ulicy Powsińskiej leży duży kamień z tablicą poświęconą pamięci oficerów II Rzeczypospolitej, mieszkańców „Miasta Ogrodu Czerniaków” poległych na frontach II wojny światowej oraz w katowniach na „nieludzkiej ziemi”, znajdujący się w miejscu dawnego drewnianego budynku mieszczącego działającą w latach 1933–1940 szkołą powszechna Spółdzielni „Zespół Nauczycielski”. Budynek szkolny w czasie Powstania Warszawskiego pełnił funkcję szpitala polowego, a następnie został zniszczony w czasie trwania walk. 23 lipca 2023 roku oddano do użytku wzniesiony w ramach budżetu obywatelskiego w latach 2021–2023 pawilon parkowy mieszczący Międzypokoleniowe Miejsce Spotkań, który znajduje się w południowej części parku, w pobliżu fosy fortu. Obiekty rekreacyjne i sportowe: kameralny plac zabaw z domkiem, huśtawkami, zjeżdżalnią i małym pająkiem do wspinania boisko do piłki nożnej z bramkami stoły do tenisa stołowego ścieżki, na których można jeździć na rolkach Ponadto znajduje się tu wybieg dla psów. Cały teren jest ogrodzony wysokim płotem. Przypisy
Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika w Ostrówkach

Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika – parafia rzymskokatolicka w Ostrówkach. Parafia erygowana w 1659 roku. Obecny kościół został wybudowany w 1743 roku kosztem ks. Andrzeja Woszczarskiego, konsekrowany przez ks. bp. Franciszka Antoniego Kobielskiego, bp. łuckiego. Terytorium parafii obejmuje: Aleksandrówkę, Ostrówki oraz Wólka Łózecka. Linki zewnętrzne Opis parafii na stronie diecezji siedleckiej
Lądowisko Narew

Lądowisko Narew 2 (kod ICAO: EPHN) – lądowisko w Narwi, położone w południowo-wschodniej części wsi, w podlaskim. Lądowisko należy do Pronaru. Lądowisko figuruje w ewidencji lądowisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego pod nr 347. Dysponuje jedną drogą startową trawiastą, utwardzoną wykonaną z tworzywa sztucznego matą kratową. Wcześniej, w 2015, nieopodal 229 powstało lądowisko śmigłowcowe Narew. Linki zewnętrzne https://www.ulc.gov.pl/_download/lotniska/regulacje_europejskie/Wykaz_ladowisk_cyw_20_07_2020.pdf Wykaz lądowisk wpisanych do ewidencji lądowisk na dzień 20 lipca 2020 r.
Kościół św. Michała Archanioła w Głogowie Małopolskim

Kościół św. Michała Archanioła w Głogowie Małopolskim (Styków) – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Głogów Małopolski diecezji rzeszowskiej. Historia Kościół został wzniesiony w latach 1985–1988 przez mieszkańców Stykowa pod duchowym przewodnictwem ks. Stanisława Ujdy. W 1988 r. ks. bp Ignacy Tokarczuk dokonał poświęcenia świątyni, a biskup rzeszowski Jan Wątroba 29 września 2013 uroczyście ją konsekrował. Architektura i wnętrze Świątynia jest murowana z cegły i otynkowana, posiada jedną nawę z wydzielonym prezbiterium. W nawie znajdują się empory otwarte do wnętrza kościoła. Ołtarz główny tworzy krzyż łaciński oraz figury aniołów z postacią św. Michała Archanioła na pierwszym planie. Galeria Przypisy
Nowy cmentarz żydowski w Wohyniu

Nowy cmentarz żydowski w Wohyniu – cmentarz znajdujący się na południe od Wohynia przy ul. Parczewskiej, założony w XIX wieku. Teren kirkutu obejmujący 0,5 ha jest nieogrodzony, do naszych czasów zachowało się około 50 nagrobków wykonanych z kamieni polnych i pozbawionych elementów zdobniczych. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 58. Mapa WIG Łuków Pas 41 Słup 35 Warszawa 1938 Linki zewnętrzne Nowy cmentarz żydowski w Wohyniu na portalu Wirtualny Sztetl
Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury

Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury, česky lze přeložit jako Centrum přírodního a kulturního dědictví Jury, se nachází v Podlesicích ve gmině Kroczyce v okrese Zawiercie ve Slezském vojvodství v jižním Polsku. Je to komplex několika budov, muzeum, informační centrum, horolezecké středisko, vzdělávací zařízení, prodejna, pokladna pro zaplacení vstupného a parkoviště pro automobily centra krajinného parku Park Krajobrazowy Orlich Gniazd. Místo se také zároveň nachází v chráněné oblasti sítě Natura 2000 Ostoja Kroczycka. Práce centra Centrum se také zaměřuje na ochranu přírodního dědictví okolních vápencových skal a krasových útvarů Skały Kroczyckie (s asi nejpopulárnější místní horou Góra Zborów v přírodní rezervaci Góra Zborów) a Skały Podlesickie. Kromě hlídkování, služeb, usměrňování turistického ruchu, vědecké činnosti, prodeje suvenýrů a turistických potřeb, nabídky občerstvení, jídel regionální kuchyně, údržby turistických tras a turistických přístřešků se zabývá činnostmi, které přispívají k zachování specifické biodiverzity Wyżyny Częstochowske (Čenstochovské jury). Pro zachování biodiverzity je totiž nutné plánované odstraňování náletových dřevin z vybraných slunných skalních hřebenů a regulace pastvy hospodářských zvířat atp. V centru se také platí vstupné do přírodní rezervace Góra Zborów a do jediné místní přístupné jeskyně Jaskinia Głęboka. U centra začíná okružní naučná stezka Ścieżka Przyrodnicza Rezerwat Przyrody Góra Zborów a vedou sem také další turistické trasy a cyklistické trasy. V muzeu jsou expozice zaměřené především na entomologii, paleontologii, archeologii, mineralogii a je možné zhlédnout interaktivní model oblasti Góra Zborów a jejího okolí, filmy. Občas se tu organizují workshopy, sympozia aj. Další informace Centrum, které je dřevěnou stavbou s prvky místního tradičního stavitelství, má bezbariérový přístup a nachází se u silnice č. 792 z Kroczyc do Żarek (mezi skalními útvary Skały Kroczyckie a Skały Podlesickie). Reference
Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury

Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury – centrum turystyczne w miejscowości Podlesice w województwie śląskim, w powiecie zawierciańskim, w gminie Kroczyce. Pod względem geograficznym znajduje się na Wyżynie Mirowsko-Olsztyńskiej, będącej częścią Wyżyny Częstochowskiej w obrębie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Zlokalizowane jest tuż przy drodze wojewódzkiej nr 792. W skład centrum wchodzą: parking, zaplecze edukacyjne z budynkami, kasa sprzedająca bilety wstępu do rezerwatu przyrody Góra Zborów i do Jaskini Głębokiej, punkt informacji turystycznej, lapidarium z kolekcją różnych rodzajów skał wapiennych, multimedialna sala konferencyjna, w której organizowane są warsztaty i sympozja oraz wyświetlane są filmy edukacyjne i prelekcje, zagroda edukacyjna z elementami tradycyjnego wyposażenia gospodarskiego i fotogramami obrazującymi krajobraz Góry Zborów sprzed kilkudziesięciu lat, tablice edukacyjne. Centrum znajduje się w sąsiedztwie unikatowego skalistego wzniesienia Góra Zborów z kilkudziesięcioma skalnymi ostańcami, na których uprawiana jest wspinaczka skalna. W budynkach centrum na ponad 200 m² znajdują się ekspozycje przedstawiające prowadzone w tym regionie badania entomologiczne, paleontologiczne i archeologiczne. Centrum przystosowane jest dla osób niepełnosprawnych, i pełni funkcje: edukacyjną, naukową, dokumentacyjną, wystawienniczą i wydawniczą. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szóstce

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Szóstce – rzymskokatolicki kościół parafialny w Szóstce, wzniesiony jako prawosławna cerkiew. Historia Cerkiew w Szóstce została zbudowana według projektu Wiktora Syczugowa w latach 1888-1890. Budowa świątyni została sfinansowana przez państwo. W 1915 obiekt został porzucony, gdy prawosławni mieszkańcy Szóstki udali się na bieżeństwo. Cztery lata później opuszczoną świątynię przejął Kościół katolicki. Przez szesnaście lat był to kościół obrządku łacińskiego, następnie od 1931 cerkiew neounicka, jedna z dziesięciu takich placówek duszpasterskich w regionie. Po II wojnie światowej świątynia ponownie znalazła się w rękach katolików obrządku łacińskiego. Architektura Cerkiew w Szóstce została wzniesiona w stylu bizantyńsko-rosyjskim, na planie krzyża. Obiekt posiada jedną nawę skonstruowaną na planie kwadratu, zwieńczoną monumentalną pojedynczą kopułą na cylindrycznym bębnie. Konstrukcja kopuły potęguje monumentalne wrażenie, jakie wywołuje niewielka rozmiarowo budowla. Niższe ramiona krzyża są wyodrębnione ryzalitowo, każde z nich wzniesiono na planie prostokąta. Nad przedsionkiem cerkwi wznosi się dzwonnica zwieńczona hełmem, flankowana dwiema przyporami. Pomieszczenie ołtarzowe świątyni zamknięte jest poligonalnie. Całość dodatkowo zdobią fryzy arkadkowy i schodkowy. Przypisy
Kościół Świętej Rodziny w Olecku

Kościół Świętej Rodziny w Olecku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Olecko – Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny diecezji ełckiej). Budowa świątyni i domu parafialnego została rozpoczęta w 1993 roku. Drzewo krzyża zostało kupione w tartaku w Wydminach przez księdza proboszcza Mieczysława w 1994 roku, z którego krzyż wykonał pan Piotr Rytwiński. Krzyż został ustawiony na placu budowy we wrześniu 1994 roku. Plac budowy kościoła i krzyż zostały poświęcone przez księdza biskupa Edwarda Samsela w dniu 16 września 1994 roku. Jest to świątynia wzniesiona z cegły ceramicznej, otynkowana, pokryta blachą. W centralnym miejscu prezbiterium jest umieszczona płaskorzeźba św. Rodziny z Nazaretu. Na ścianach bocznych zawieszone są stacje Drogi Krzyżowej, dzieło artysty z Białorusi. Wnętrze kościoła jest obecnie wykańczane (rok 2022). Obok świątyni została wzniesiona wieża, z której można usłyszeć dźwięk kurantów. Przypisy
Kościół św. Marka Ewangelisty w Polanowicach

Kościół świętego Marka Ewangelisty w Polanowicach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kruszwicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Obecna, późnoklasycystyczna ceglana świątynia została wzniesiona w latach 1838-1841, natomiast konsekrowana została przez arcybiskupa Marcina Dunina w 1841 roku. Przez wiele lat kościół nie posiadał wieży i dopiero, podczas urzędowania proboszcza księdza Leona Fischbocka świątynia została wyremontowana i została dobudowana wieża (1910 rok). Trzynawowe wnętrze kościoła jest ozdobione trzema ołtarzami: głównym świętego Marka i dwoma bocznymi – świętego Klemensa i Najświętszej Maryi Panny oraz organami. Przypisy
Kościół św. Mateusza w Ostrowie

Kościół świętego Mateusza w Ostrowie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do paarafii pod tym samym wezwaniem (dekanat kruszwicki archidiecezji gnieźnieńskiej). Jest to świątynia wzniesiona zapewne w XV wieku. Spłonęła podczas potopu szwedzkiego, następnie została odbudowana w latach 1720-1724, nabrała w tym czasie cech barokowych i być może z tego czasu pochodzą sklepienia i więźby dachowe nad korpusem i prezbiterium a także dostawiona kaplica, zapewne grobowa, fundatora odbudowy Józefa Rudnickiego. Kościół został konsekrowany w 1766 roku. Odrestaurowany został w 1886 roku – zrekonstruowano wówczas wieżyczkę „ściśle według pierwowzoru”. Budowla składa się z wyodrębnionego zamkniętego prezbiterium i jednej nawy w kształcie prostokąta oraz kruchty od strony zachodniej. Barokowe i regencyjne wyposażenie świątyni powstało w XVIII i XIX wieku. Ołtarz główny jest ozdobiony figurą Matki Bożej. Przypisy
Kościół św. Józefa Oblubieńca w Piszu

Kościół świętego Józefa Oblubieńca w Piszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pisz diecezji ełckiej). Budowa świątyni została rozpoczęta w 1996 roku i zakończono ją w 2000 roku. Budowla jest jednonawowa, nakrywa ją dachówka ceramiczna. W centralnej części prezbiterium, na ścianie jest zawieszony duży drewniany krzyż, pod którym jest umieszczone tabernakulum. Przypisy
Kościół Matki Miłosierdzia Ostrobramskiej w Piszu

Kościół Matki Miłosierdzia Ostrobramskiej w Piszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pisz diecezji ełckiej). Świątynia została ukończona w 1992 roku. Kościół został poświęcony przez biskupa pomocniczego nowo powstałej diecezji ełckiej Edwarda Samsela w dniu 2 kwietnia 1992 roku. Przypisy
Kościół św. Wojciecha i św. Katarzyny w Boluminku

Kościół świętego Wojciecha i świętej Katarzyny w Boluminku – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław diecezji toruńskiej). Historia Jest to świątynia wzniesiona w latach 1755–1777 w stylu późnobarokowym. W latach 1909–1910 kościół został znacznie rozbudowany o transept, nowe prezbiterium z zakrystiami i wieżę od strony zachodniej. Wieża otrzymała styl neogotycki z dachem hełmowym zwieńczonym krzyżem, z kolei transept powstał w stylu neobarokowym. Z pierwotnej świątyni zachowała się tylko nawa na planie prostokąta. Oryginalna elewacja zachowała się częściowo, jest zasłonięta wieżą i podzielona pilastrami. Budowla jest orientowana, murowana, wybudowana z cegły, otynkowana i jednonawowa. Architektura i wyposażenie Wnętrze świątyni jest nakryte drewnianym sklepieniem kolebkowym, ozdobionym barwnymi polichromiami. Na szczególną uwagę zasługuje łuk tęczowy ozdobiony malowanymi wizerunkami aniołów. W absydalnym prezbiterium jest umieszczony ołtarz główny w stylu rokokowym z drugiej połowy XVIII wieku, ozdobiony obrazem Ukrzyżowania z XVIII wieku oraz figurami apostołów i Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około 1500 roku, w środkowej części nastawy. W ołtarzach bocznych są umieszczone obrazy przedstawiające Chrystusa i Matkę Boską, chociaż na wyjątkową uwagę zasługują rzeźby św. Barbary i św. Józefa z drugiej połowy XVIII wieku, jak i obraz św. Jana Nepomucena. Oprócz tego zachowała się ambona w stylu klasycystycznym z połowy XIX wieku oraz niezwykła chrzcielnica datowana na XVII stulecie. Nad wejściem znajduje się drewniana empora chóru, ozdobiona dwoma późnogotyckimi popiersiami niezidentyfikowanych papieży z I połowy XVI stulecia. W emporze z kolei są umieszczone organy wybudowane w 1910 roku przez firmę organmistrzowską Paula Voelknera z Bydgoszczy. W oknach kościoła znajdują się, bardzo ciekawe witraże, wykonane z ogromną pieczołowitością, na przykład z wizerunkiem św. Wojciecha z 1909 roku. Należy też wspomnieć o pięknych, malowanych scenach Drogi Krzyżowej, umieszczonych na bocznych ścianach świątyni. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piszu

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piszu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pisz diecezji ełckiej). Obecna świątynia to kaplica, którą w sierpniu 2000 roku zaczął budować ksiądz Dariusz Drężek. Kaplicę zaprojektował pan Antoni Cieloszczyk. W dniu 2 marca 2002 roku ksiądz biskup Edward Samsel pobłogosławił kaplicę. W prezbiterium znajduje się obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, pod nim jest umieszczone tabernakulum. Budowla jest jednonawowa. Do wyposażenia kościoła należą ponadto: sosnowe ławki, 2 konfesjonały, stacje Drogi Krzyżowej, chór ze sprzętem nagłaśniającym, 3 żyrandole, ogrzewanie podłogowe. 13 marca 2016 roku senator Anna Maria Anders odsłoniła w kościele tablicę upamiętniającą Polaków zesłanych na Sybir w latach 1939–1956. Przypisy
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Czarżu

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Czarżu – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Unisław Pomorski diecezji toruńskiej). Jest to świątynia w stylu gotyckim wybudowana na przełomie XIII i XIV wieku. Budowla została wzniesiona z cegły, chociaż prezbiterium zostało zbudowane na kamiennym fundamencie. Kościół wybudowany został na planie prostokąta, jest orientowany, ale nie posiada wydzielonego architektonicznie prezbiterium. W 1638 roku została dostawiona do świątyni czworokątna wieża. Ta zawaliła się jednak już w 1656 roku, a obecnie pozostałością po niej jest tylko gotycki portal. W kolejnych wiekach kościół był kilkakrotnie remontowany. Dopiero w 1974 roku podjęto się budowy dzwonnicy w stylu modernistycznym w kształcie żelbetonowego stelaża, która to konstrukcja koliduje jednak z bryłą średniowiecznej świątyni. Wnętrze kościoła jest nakryte belkowanym stropem z XVII wieku, przebudowanym w 1881 roku, w czasie gruntownej restauracji kościoła. W centrum prezbiterium znajduje się potężny, piękny, bogato zdobiony ołtarz, ozdobiony rozświetloną figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem, zwanej „Czarżeńską”. Podobnie jak pozostałe ołtarze umieszczone w świątyni, reprezentuje styl barokowy. Znacznie starsza, bo gotycka, jest z kolei Pietà, datowana na 1. połowę XV stulecia. Także z tego czasu zachowała się granitowa kropielnica usytuowana w bocznej kruchcie. Należy także zwrócić uwagę na barokową rzeźbę Chrystusa Zmartwychwstałego z około 1600 roku (znajduje się w plebanii). Ciekawym obiektem jest odkryty i wyeksponowany na północnej ścianie świątyni zacheuszek – dowód konsekracji świątyni. Oprócz tego kościół posiada duże, malowane sceny Drogi Krzyżowej oraz organy (kapitalny remont został wykonany w okresie od października 2019 do kwietnia 2020) i chór, reprezentujące styl neoklasycystyczny. Przypisy
Kościół Trójcy Świętej w Rucianem-Nidzie

Kościół Trójcy Świętej w Rucianem-Nidzie – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Pisz diecezji ełckiej). Znajduje się w Nidzie, dzielnicy miasta Ruciane-Nida, w powiecie piskim, w województwie warmińsko-mazurskim. Starania o budowę świątyni rozpoczął ksiądz Henryk Cimochowski w latach 1983–1985. Od 1985 roku prace przygotowawcze kontynuował ksiądz Czesław Giza. Projekt świątyni został opracowany przez architekta Leszka Palińskiego z Olsztyna. Następnie projekt został zmodyfikowany przez Bronisława Długosza z Olsztyna. W dniu 22 czerwca 1986 roku ksiądz biskup Julian Wojtkowski poświęcił plac pod budowę świątyni. W lipcu 1986 roku rozpoczęła się budowa kościoła. Świątynia została konsekrowana przez księdza biskupa Wojciecha Ziembę, ordynariusza Ełckiego, w dniu 18 czerwca 2000 roku. Przypisy
Kościół bł. Anieli Salawy w Suwałkach

Kościół błogosławionej Anieli Salawy w Suwałkach – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Suwałki – Ducha Świętego diecezji ełckiej). Jest to świątynia wzniesiona w latach 2001–2004. Kościół został wybudowany z cegły spoinowej, z dwoma wieżami, na rzucie krzyża. W ołtarzu głównym są umieszczone figury Chrystusa Zmartwychwstałego, św. Piotra, św. Pawła i św. Jana. Po lewej stronie, za miejscem przewodniczenia, jest usytuowany obraz bł. Anieli Salawy – patronki świątyni. W ambicie są zawieszone obrazy świętych Pańskich, obranych za patronów poszczególnych ulic i wsi, należących do parafii. Budowla posiada dwie kaplice: kaplicę Matki Bożej i kaplicę Bożej Miłości. W tej ostatniej jest umieszczona dębowa figura przedstawiająca Chrystusa Ukrzyżowanego. Przypisy