NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Place Artur-Zawisza

La place Artur-Zawisza (en polonais : plac Artura Zawiszy) est une place située dans l'arrondissement de Ochota à Varsovie. Elle doit son nom au capitaine Artur Zawisza (né le 24 septembre 1809 à Sobota et décédé le 27 novembre 1833 à Varsovie). Militant pour l'indépendance, participant au soulèvement de novembre (1830-1831), membre de la société patriotique, exilé en France en 1831, il fut exécuté sur cette place en 1833. Son nom fut donné à la place en 1929. Références Portail de Varsovie
Plac Artura Zawiszy w Warszawie

Plac Artura Zawiszy – plac w Warszawie w dzielnicy Ochota, u zbiegu ulic: Alej Jerozolimskich, ul. Raszyńskiej, ul. Grójeckiej i ul. Towarowej. Pochodzenie nazwy W 1833 w miejscu obecnego placu odbyła się egzekucja Artura Zawiszy. Nazwę nadano w czerwcu 1929. Historia W 1770 w biegnących tędy Okopach Lubomirskiego utworzono rogatki i plac postojowy na trasie prowadzącej do osiedla Nowa Jerozolima. W 1818 na placu wzniesiono dwa klasycystyczne pawilony rogatkowe (rogatki Jerozolimskie) według projektu Jakuba Kubickiego. Sam plac został wytyczony po roku 1823 u zbiegu Alej Jerozolimskich, ul. Grójeckiej (wtedy zwanej Szosą Krakowską) i dróg biegnących wzdłuż Okopów Lubomirskiego (dziś ulice Raszyńska i Towarowa). W latach 1823–1824 nadano mu owalny kształt i połączono z Nową Drogą Jerozolimską, czyli obecnymi Alejami Jerozolimskimi. 7 września 1831, w czasie powstania listopadowego, stoczono tutaj walkę z wojskami Imperium Rosyjskiego pod dowództwem Iwana Paskiewicza. Po powstaniu położony na peryferiach miasta plac stał się miejscem egzekucji skazańców politycznych. Po wybudowaniu w roku 1844 torów Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej plac stracił połączenie z ul. Towarową, przywrócone dopiero w roku 1930. Po zniwelowaniu otaczających Warszawę Okopów Lubomirskiego około 1875 możliwa stała się zabudowa okolic. Pierwszą mieszkalną zabudowę placu stanowił wybudowany przed rokiem 1914 murowany dom u zbiegu ulic Raszyńskiej i Grójeckiej, będący obok rogatek jedynym budynkiem przy placu aż do lat 20., kiedy to powstała kamienica Lewandowskich u zbiegu Alej Jerozolimskich i ul. Raszyńskiej. Około roku 1909 przez plac przeprowadzono linię tramwaju elektrycznego, która tutaj kończyła się pętlą. W 1930 przerzucono nad torami dawnej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej wiadukt, przywracając połączenie placu z ul. Towarową. W 1942 rogatki Jerozolimskie zostały rozebrane przez Niemców. Otaczające plac kamienice zostały zniszczone w 1944 i nie zostały po wojnie odbudowane. W latach 1962–1963 przebudowano całkowicie układ komunikacyjny placu, tworząc rondo. W latach 60. i latach 70. przez plac przebiegały drogi międzynarodowe E7 i E82. W latach 90. znajdował się w ciągu dróg krajowych nr 2 i 7 oraz stanowił punkt początkowy ówczesnej drogi krajowej nr 719. Był także fragmentem przebiegu tras europejskich E30 i E77. Ważniejsze obiekty Hotel Radisson Blu Sobieski Przystanek kolejowy Warszawa Ochota Stacja kolejowa Warszawa Główna Biurowiec Atlas Tower Stacja Muzeum Obiekty nieistniejące Rogatki Jerozolimskie Przypisy Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Praca zbiorowa pod kierunkiem Barbary Petrozolin-Skowrońskiej, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 1994, ISBN 83-01-08836-2
Plac Augusta Hlonda w Katowicach

Plac kardynała Augusta Hlonda w Katowicach – plac znajdujący się w katowickiej dzielnicy Śródmieście, w centrum miasta. Usytuowany jest pomiędzy ulicami: Mikołowską, Henryka Jordana, Głowackiego i J. Poniatowskiego. Opis Na placu znajdują się zieleńce, alejki spacerowe i ławki oraz fontanna Kaskada. Fontanna to dwie misy przelewowe (jedna nad drugą), umiejscowione w niecce. Z górnej misy strumień wody może dochodzić do 10 metrów na poziomem terenu. Dodatkowo fontanna ma osiem dysz okalających każdą misę; razem dysz jest 17. Plac pełni funkcje rekreacyjne. Od strony północnej z placem sąsiaduje katolicki Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła (główne wejście od ulicy Mikołowskiej). Od wschodu, przy ulicy Głowackiego mieści się II Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej (główne wejście od ul. Jana Kilińskiego). Przy ulicy Mikołowskiej znajduje się przystanek autobusowy ZTM. Przez część placu przebiega Szlak Bohaterów Wieży Spadochronowej. W okresie Rzeszy Niemieckiej (do 1922) plac nosił nazwę Jahnplatz. Taka też nazwa obowiązywała w okresie niemieckiej okupacji Polski w latach 1939–1945. Przypisy Bibliografia Katowice – Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010. Linki zewnętrzne Zdjęcie fontanny Kaskada. um.katowice.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-17)]. www.um.katowice.pl [dostęp 2011-07-18]
Plac Bernardyński w Poznaniu

Plac Bernardyński - plac w śródmieściu Poznania, zlokalizowany w centralnej części Garbar (dawniej były to Piaski), stanowiący popularny targ warzywno-owocowy, a także (od 2011 roku) żywności ekologicznej. Przeniesiono go w 1945 roku ze Starego Rynku. Do 1939 roku sprzedawano tu słomę i siano dla koni, co zakończyło się wraz z rozwojem miejskiej motoryzacji. Historia Plac zaczął się kształtować już w XV wieku, wraz z lokacją zespołu klasztornego Bernardynów (obecnie Franciszkanów). Południowa pierzeja wykształciła się na przełomie XVI i XVII wieku, kiedy to zrealizowano zespół klasztorny bernardynek. Całość uregulowano w latach 1804–1805, według projektu Ferdynanda Triesta, wraz z regulacją części śródmieścia. Następnie (do 1823 roku) uregulowano ulicę Garbary (dotąd kręta droga) i wytyczono ul. Długą z perspektywicznym widokiem na kościół Bernardynów. Proces porządkowania urbanistycznego zakończono budową Liceum Marii Magdaleny i zespołu mieszkaniowego projektu Ludwika Frankiewicza (1900-1902). W latach 1938–1939 przebito natomiast arterię średnicową, łączącą centrum z Garbarami (projektant - Marian Spychalski). W 1891 roku na placu odbył się pierwszy w Poznaniu pochód pierwszomajowy zorganizowany przez socjalistów. Uczestniczyło w nim około 120 osób. Tutaj zbudowano także pierwszą w mieście salę gimnastyczną. W kamienicy narożnej (ul. Zielona 5) w latach 1896–1897 zamieszkiwał Marcin Kasprzak. Komunikacja Północną stroną placu przebiega dwutorowa trasa tramwajowa. Dojazd do placu możliwy jest także poprzez linie autobusowe. Linie zatrzymują się na przystanku Plac Bernardyński. Według stanu na 2 lutego 2024 r. są to następujące połączenia: Linie tramwajowe dzienne 3 Błażeja ↔ Unii Lubelskiej 5 Górczyn PKM ↔ Zawady 13 Junikowo ↔ Starołęka PKM 16 Osiedle Sobieskiego ↔ Franowo nocne 201 Osiedle Sobieskiego ↔ Unii Lubelskiej 202 Osiedle Sobieskiego ↔ Franowo Linie autobusowe dzienne 174 Osiedle Sobieskiego → Unii Lubelskiej 176 Garbary PKM → os. Dębina 190 Osiedle Sobieskiego → Rondo Rataje podmiejskie 603 Garbary PKM → Łęczyca/Dworcowa nocne 211 Garbary PKM → Starołęka PKM 220 Garbary PKM → Szczepankowo/Krzesiny 221 Garbary PKM → Sypniewo Uwagi Przypisy Bibliografia Praca zbiorowa, Poznań - przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, ss.155-156, ISBN 83-87847-92-5 Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Poznań od A do Z, wyd. KAW, Poznań, 1986, ss.106-107, ISBN 83-03-01260-6 Poznań - atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8
Bohaterów Getta Square

Bohaterów Getta Square (known as Mały Rynek until around 1880, Zgody Square from 1917 to 1948) is a square located in the Podgórze district of Kraków. Its first name translates as "Small Market Square", the second as "Square of Concord", and the current one as "Heroes of the Ghetto Square". Between 1941 and 1943, it was located within the boundaries of the Kraków Ghetto. It served as a place of concentration for the Jewish population prior to their deportation to concentration camp. At number 18 operated the Eagle Pharmacy, run by Tadeusz Pankiewicz, the only non-Jewish resident of the ghetto. In 2005, the square was redeveloped; among other changes, the bus station building was demolished and rebuilt from scratch. After the reconstruction was completed, a monument commemorating the Kraków Ghetto and the Jews of Kraków was unveiled in the square. The memorial consists of 70 chairs. Its creators, Piotr Lewicki and Kazimierz Łatak, were inspired by a passage from Tadeusz Pankiewicz’s book "The Kraków Ghetto Pharmacy", in which the author described furniture being carried out into the square during the clearing of houses after the last ghetto residents had been deported. In 2006, the memorial received a special mention in the European Prize for Urban Public Space competition, and in 2011 it was awarded the Gold Award in the Urban Quality Award 2011 competition. References Bibliography Jafiszow, Maja; Kubisztal, Paweł; Szydło, Grzegorz (2010). Plac Bohaterów Getta. Kraków: vis-à-vis/Etiuda. ISBN 978-83-61516-49-1. "Bohaterów Getta, plac". Encyklopedia Krakowa. Warszawa; Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN. 2000. pp. 74–75. ISBN 83-01-13325-2.
Plac Bohaterów w Słubicach

Plac Bohaterów – jeden z placów w centralnej części Słubic, który tuż po wojnie znany był pod nazwą Woli Targ. W świadomości mieszkańców żyje również jako Nowy Rynek. We wschodniej części placu znajduje się skwer z ławkami i alejkami spacerowymi. Do placu przylega bezpośrednio ulica Józefa Piłsudskiego (od północy) oraz plac Jana Pawła II (od południowego zachodu). Od północno-wschodniego rogu placu odchodzą: ul. Konstytucji 3 Maja (w kierunku północnym) i ul. Bolesława Krzywoustego (w kierunku wschodnim). Od południowo-wschodniego rogu placu odchodzą: ul. Żwirki i Wigury (w kierunku południowym) oraz ul. Gabriela Narutowicza (w kierunku wschodnim). Historia Do 1945 roku ówczesny plac nosił nazwę Neuer Markt (pol. Nowy Rynek) i obejmował swoim zasięgiem również obecny plac Wolności. Krótko po II wojnie światowej na części tego terenu znajdował się cmentarz 32 żołnierzy radzieckich, których ciała przeniesiono następnie do Cybinki. Od 20 lipca 1949 roku w centralnym miejscu placu wznosi się pomnik Bohaterów autorstwa Mieczysława Krajniaka. Galeria Przypisy Bibliografia Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Wille/ Dominik Oramus: Słubice. Historia - topografia - rozwój, Słubice 2003. Maria Rutowska (red.): Słubice 1945-1995, Słubice 1996. Linki zewnętrzne Słubice24.pl, Roland Semik: Bogata historia Placu Bohaterów w Słubicach
Plac Bolesława Chrobrego w Katowicach

Plac Bolesława Chrobrego w Katowicach (w latach 1939−1945 Barbarossaplatz) – plac usytuowany w Śródmieściu Katowic, po południowej stronie torów kolejowych. Położony jest na styku ulic: Jagiellońskiej (od południa), Józefa Lompy (od zachodu), Władysława Reymonta (od wschodu). W północnej części placu stoi budynek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego (wejście od ul. Henryka Dąbrowskiego). W okresie międzywojennym w zachodniej części placu wzniesiono nowoczesny budynek Muzeum Śląskiego według projektu lwowskiego architekta Karola Schayera. Był jednym z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Europie przed II wojną światową. Niemcy zburzyli muzeum w 1941, stanowiło bowiem symbol polskości w Katowicach – symbol powrotu Śląska do Macierzy. W miejscu, w którym istniało muzeum odsłonięto pomnik przedstawiający dwa orły piastowskie zrywające się do lotu. Po II wojnie światowej wybudowano na placu, od strony ulicy Henryka Dąbrowskiego, budynek Wojewódzkiej Rady Związków Zawodowych (lata 1953−1955). Autorami projektu byli Henryk Buszko i Aleksander Franta. Obecnie w budynku znajduje się siedziba Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Przed budynkiem, od strony ul. Jagiellońskiej i gmachu Urzędu Wojewódzkiego znajdowała się do lat 90. XX w. podświetlana fontanna w kształcie vesica piscis. Obecnie, w miejscu zasypanej fontanny znajduje się pomnik Józefa Piłsudskiego, odsłonięty w 1993. Autorem pomnika jest chorwacki rzeźbiarz Antun Augustinčić. Z placem sąsiaduje siedziba Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego (po drugiej stronie ul. Jagiellońskiej), Wydział Biologii Uniwersytetu Śląskiego (po drugiej stronie ul. J. Lompy) oraz szpital miejski (po drugiej stronie ul. W. Reymonta). Zobacz też Place w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice - Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993. ISBN 83-85831-35-5. Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
Plac Dominikański w Krakowie

Plac Dominikański – plac w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto, na Starym Mieście, między ulicą Grodzką a ulicą Dominikańską i kościołem dominikanów. W okresie przedlokacyjnym był placem targowym. W XII i XIII w. przy głównym, romańskim kościele pw. św. Trójcy skupiała się duża osada, w której najwcześniej zaczęły wykształcać się samorządowe formy organizacyjne. W 1222 biskup Iwo Odrowąż przeniósł ww. parafię do kościoła Mariackiego, a na jej miejscu osadził sprowadzony z Bolonii zakon dominikanów. Nazwa – Dominikański – utrwaliła się w latach 70. XIX wieku, wcześniej miejsce to nazywano ulicą Szeroką. Przy placu tym, w domu numer 6 mieszkał Edmund Wasilewski – pierwszy poeta sławiący uroki podwawelskiego grodu. Fakt ten upamiętnia wmurowana tablica z inskrypcją: Po przeciwnej stronie, przy narożniku ulicy Grodzkiej, w domu numer 1 urodziła się Helena Modrzejewska, co poświadcza wmurowana tablica pamiątkowa autorstwa Wiesława Łabędzkiego. Galeria Przypisy Bibliografia Jan Adamczewski, Mała Encyklopedia Krakowa, wyd. Wanda, Kraków 1996. Michał Rożek, Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2006. Encyklopedia Krakowa, wyd. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2000.
Plac Frankfurcki w Słubicach

Plac Frankfurcki – jeden z placów w centralnej części Słubic. Nazwa placu pochodzi od graniczącego z miastem po stronie niemieckiej – Frankfurtu nad Odrą. Opis Na placu znajduje się skwer zieleni i ławki ułożone w kształt okręgu. Przy placu Frankfurckim mieści się pasaż handlowy zwany „Lubuszem”. Do placu przylegają bezpośrednio ulica Adama Mickiewicza (od zachodu) oraz ul. Ignacego Daszyńskiego i Dąbrówki (od południa). Na placu stanął pierwszy na świecie Pomnik Wikipedii. Przypisy Bibliografia Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Wille/ Dominik Oramus: Słubice. Historia – topografia – rozwój, Słubice 2003. Maria Rutowska (red.): Słubice 1945-1995, Słubice 1996.
Франкфуртская площадь (Слубице)

Франкфуртская площадь (пол. Plac Frankfurcki) — одна из площадей в центре польского города Слубице. Название площади происходит от соседнего (на немецкой стороне) города — Франкфурта-на-Одере. Площадь расположена в торговом пассаже; имеет форму квадрата. На ней есть сквер и скамейки, расположенные кругом. К площади ведут ул. Адама Мицкевича (с запада) и ул. Игнатия Дасжунського (с юга). 22 октября 2014 года на площади был установлен первый в мире памятник Википедии. Примечания Библиография Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Will
Франкфуртська площа

52°20′57″ пн. ш. 14°33′37″ сх. д. Франкфуртська площа (пол. Plac Frankfurcki) — одна з площ у центрі польського міста Слубіце. Назва походить від сусіднього (на німецькій стороні) міста — Франкфурт-на-Одері. На площі знаходиться перший у світі пам'ятник Вікіпедії. Площа розташована в торговому пасажі під назвою «Любуш»; має форму квадрата. На площі є сквер та лавки, розташовані колом. До площі ведуть вул. Адама Міцкевича (з заходу) і вул. Ігнатія Дашинського (з півдня). Бібліографія Frankfurt (Oder) und Słubice – Topographischer Stadtplan, 2007, ISBN 978-3-7490-4170-1. Walter Hausdorf, Siegrid Noack, Słubice – Ulice, drogi i place a ich rozwój historyczny we: Frankfurter Jahrbuch 2005, S. 95-191, ISBN 3-933416-61-2. Monika Kilian, Ulrich Knefelkamp (red.): Frankfurt Oder Slubice. Sieben Spaziergänge durch die Stadtgescichte, Berlin 2003. Ulrich Knefelkamp, Siegfried Griesa (red.): Frankfurt an der Oder 1253-2003, Verlag für Wissenschaft und Forschung, Berlin 2003. Sebastian Preiss/ Uta Hengelhaupt/ Sylwia Groblica/ Almut Will
Plac Grunwaldzki w Bytomiu

Plac Grunwaldzki (niem. Friedrich-Wilhelm-Platz, nast. Friedrich-Wilhelm-Ring) – plac w Śródmieściu Bytomia, na północ od bytomskiego Rynku. Historia Początki zagospodarowywania tego terenu datuje się na XI wiek. Przypuszcza się, iż w tym miejscu znajdował się zamek będący rezydencją Piastów bytomskich wybudowany w latach 1281–1282. W 1355, po śmierci ostatniego z rodu, właścicielami Bytomia stali się najbliżsi krewni: Piastowie oleśniccy i Piastowie cieszyńscy. Zamek, po długich sporach został podzielony w 1369 na dwie części, stopniowo niszczał i z czasem został rozebrany. Na pierwszych planach miasta z 1750, na miejscu obecnego placu znajdował się teren do nauki jazdy konnej nazywany „Reitschule” zajmowany przez garnizon kawalerii pruskiej. Najpóźniej w 1870 plac otrzymał nazwę Friedrich-Wilhelm-Platz, zmieniony w następnym stuleciu na Friedrich-Wilhelm-Ring na cześć zmarłego w 1861 roku króla Prus Fryderyka Wilhelma IV. W 1809 we wschodniej części placu wybudowana została synagoga, jednak już sześćdziesiąt lat później rozpoczęła się jej rozbiórka ze względu na zbyt małą pojemność. Na jej miejscu, po trzech latach od zburzenia poprzedniej, powstała, otwarta 2 grudnia 1869 roku, nowa synagoga wykonana przez miejscowego budowniczego Paula Jackischa. Oprócz niej przy placu znajdował się m.in. Instytut Medyczny Juliusza Hansela, browar Józefa Stunza (w obecnej kamienicy przy ul. Podgórnej 5) oraz hotel Hamburger Hof (Podgórna 6). 9 listopada 1938, podczas kryształowej nocy, synagoga wraz z zapleczem została spalona. Pozostałe zabudowania nie zostały zniszczone podczas II wojny światowej, jednak kilka kamienic zostało rozebranych ze względu na szkody górnicze. W 1945 plac zmienił nazwę na Grunwaldzki. Do dziś z pierwotnej, przedwojennej, zabudowy pozostały trzy budynki z pierzei północnej i trzy z południowej. W pierzei wschodniej w latach 50. XX wieku wybudowano czteropiętrowy dom, natomiast w zachodniej, znajdującej się obecnie na ul. Podgórnej, trzypiętrowy budynek. Środek placu zajmuje skwer z ławkami i zegarem słonecznym. W 2007 na miejscu dawnej synagogi umieszczona została tablica pamiątkowa. Galeria Przypisy Bibliografia Jan Drabina: Bytomskie Zabytki. Towarzystwo Miłośników Bytomia, 2001, seria: Magazyn Bytomski.
Plac Grunwaldzki w Katowicach

Plac Grunwaldzki w Katowicach – plac znajdujący się w katowickiej dzielnicy Koszutka, w północnej części miasta. Usytuowany pomiędzy ulicą Sokolską, ulicą G. Morcinka i ulicą Wł. Broniewskiego. Na placu znajdują się zieleńce, alejki spacerowe z ławkami, rzeźba Jerzego Kwiatkowskiego „Rodzina” oraz fontanna Olimpijska, wykonana w kształcie koła o średnicy 5,5 m. Strumień wody dochodzi do wysokości 1,5 m; obiekt ma pięć dysz. Historia Skwer wytyczono w 1960 roku i zagospodarowano w ramach czynów społecznych. Wówczas nadano obowiązującą do dziś nazwę. Od strony zachodniej, przy ulicy Sokolskiej mieści się Centrum Sztuki Filmowej, w dawnym budynku kina „Kosmos”. Przy placu Grunwaldzkim (nr 8–10) znajduje się historyczny budynek biurowy, wzniesiony po 1950 roku w stylu konstruktywizmu. Jest to biurowiec Biura Studiów i Przemysłu Węglowego, zaprojektowany przez Janusza Ballenstedta. W obiekcie do niego dobudowanym mieści się siedziba Telewizji Silesia. Plac został wyremontowany w 2003 roku. Autorami nowej koncepcji zagospodarowania terenu z 2002 roku byli Alina i Andrzej Grzybowscy. Zlokalizowano na nim m.in. karuzelę, huśtawkę dwuosobową oraz zjeżdżalnię dla dzieci. 9 maja 2024 roku uroczyście odsłonięto rzeźbę beboczki Doradziejki, która stanęła na placu Grunwaldzkim. Galeria Artystów Z inicjatywy katowickiego samorządu w 2004 roku na placu powstała Galeria Artystyczna, która upamiętnia artystów, związanych z Katowicami; są nimi m.in.: Zbigniew Cybulski, Aleksandra Śląska, Jerzy Duda-Gracz, Stanisław Hadyna, Karol Stryja, Paweł Steller, Stanisław Ligoń, Wilhelm Szewczyk. Galeria to płaskorzeźby odlane z brązu, ustawione na cokołach o wysokości dwóch metrów. Dnia 10 września 2010 roku odsłonięto tu popiersie Bogumiła Kobieli – śląskiego aktora. Zobacz też Place w Katowicach Zmiany nazw ulic i placów w Katowicach Przypisy Bibliografia Lech Szaraniec: Osady i osiedla Katowic. Katowice: Oficyna "Artur", 1996, s. 138. ISBN 83-905115-0-9. Katowice – Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, s. 26. Katowice - Plan miasta, wyd. Demart SA, Warszawa 2009/2010.
Grunwald Square (Warsaw)

Grunwald Square (Polish pronunciation: [ˈɡrun.valt]; Polish: Plac Grunwaldzki) is an urban square in Warsaw, Poland. It is located in the district of Żoliborz, at the crossing of Broniewskiego Street, Jana Pawła II Avenue, Popiełuszki Street, Wojska Polskiego Avenue, and Matysiakówny Street. Name The square was named in 1926 after the village of Grunwald in Warmian–Masurian Voivodeship, Poland, which on 15 July 1410, was the site of the Battle of Grunwald, that ended in a decisive Polish–Lithuanian victory. History Grunwald Square was designed between 1920 and 1922, as part of the planning road system near Warsaw Citadel. Its authors were Antoni Jawornicki and Józef Jankowski. It was originally envisioned as a half-circle with the five-way crossing of newly planned streets, then named Marynarki, Lotnictwa, Kawalerii, and Artylerii. The square and nearby roads began construction in the 1930s, however, the works on the project were halted before its full completion. Characteristics Grunwald Square is located at the crossing of Broniewskiego Street, Jana Pawła II Avenue, Popiełuszki Street, Wojska Polskiego Avenue, and Matysiakówny Street. At the square, there is the Monument to the Military Endeavour of Polish Americans made by Baltazar Brukalski and Andrzej Pityński, unveiled on 14 August 1998. It was proposed by the Polish Army Veterans' Association in America, and made by Baltazar Brukalski and Andrzej Pityński. It is dedicated to the Polish American and Polish Canadian soldiers who served in the Blue Army during the First World War, the Polish–Ukrainian War, and the Polish–Soviet War. References
Plac Grunwaldzki w Warszawie

Plac Grunwaldzki – plac w dzielnicy Żoliborz w Warszawie. Opis Nazwa placu została nadana uchwałą Rady Miejskiej Warszawy z dnia 27 września 1926. Przy placu Grunwaldzkim zbiega się 5 ulic: al. Jana Pawła II al. Wojska Polskiego ul. księdza Jerzego Popiełuszki ul. Władysława Broniewskiego ul. Krystyny Matysiakówny Ważniejsze obiekty Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej Przypisy