NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zamość (gmina wiejska)

Zamość (do 1973 gmina Mokre) – gmina wiejska w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie zamojskim. Siedziba gminy to Zamość. Według danych z 31 grudnia 2011 gminę zamieszkiwało 21 881 osób. Gmina Zamość jest najludniejszą gminą wiejską województwa lubelskiego. Na terenie gminy funkcjonuje lotnisko Zamość-Mokre. Historia Gmina Zamość powstała 12 października 1973 roku w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim. Powołanie gminy było związane z przeniesieniem siedziby znoszonej gminy Mokre z Mokrego do Zamościa, z jednoczesną zmianą nazwy gminy na gmina Zamość. Z gminy Mokre przybyły sołectwa: Białowola, Hubale, Lipsko, Lipsko-Kosobudy, Lipsko-Polesie, Mokre, Płoskie, Wieprzec, Wierzchowiny, Wólka Wieprzecka, Wychody, Zalesie, Zarzecze, Zwódne, Żdanów i Żdanówek. Równocześnie do nowo powstałej gminy przyłączono z gminy Łabunie sołectwa Jatutów, Kalinowice, Pniówek i Wólka Panieńska, oraz z gminy Sitno sołectwo Szopinek. Obszar gminy po przekształceniu wyniósł 10,152 ha. 1 czerwca 1975 gmina znalazła się w nowo utworzonym woj. zamojskim. 2 lipca 1976 roku zniesiono dwie sąsiednie gminy: gminę Wysokie (Zamojskie) i gminę Zawada a ich tereny włączono do gmin: Zamość (m.in. obie siedziby znoszonych gmin), Nielisz i Szczebrzeszyn. Z gminy Wysokie Zamojskie do gminy Zamość przyłączono sołectwa: Białobrzegi, Borowina, Bortatycze, Bortatycze-Kolonia, Chyża, Łapiguz, Sitaniec, Sitaniec-Kolonia, Sitaniec-Wolica i Wysokie, a z gminy Zawada sołectwa: Siedliska, Siedliska-Kolonia i Zawada. Uwaga: Obecna gmina Zamość jest kontynuacją dawnej gminy Mokre (wcześniej pod nazwą gmina Lipsko). Natomiast odpowiednikiem jednostki figurującej dawniej (1867–1954) pod nazwą gmina Zamość (także jako gmina Nowa Osada) jest obecna gmina Sitno. Ochrona przyrody Na obszarze gminy znajdują się następujące rezerwaty przyrody: rezerwat przyrody Hubale – chroni stanowisko susła perełkowanego; rezerwat przyrody Wieprzec – chroni roślinność torfowiskową z udziałem gatunków chronionych. Struktura powierzchni Według danych z roku 2011 gmina Zamość ma obszar 196,1 km², w tym: użytki rolne: 80,1% użytki leśne: 8,9% Gmina stanowi 10,52% powierzchni powiatu. Demografia Dane z 31 grudnia 2011: Sołectwa Białobrzegi, Białowola, Borowina Sitaniecka, Bortatycze, Bortatycze-Kolonia, Chyża, Hubale, Jatutów, Kalinowice, Lipsko, Lipsko-Kosobudy, Lipsko-Polesie, Łapiguz, Mokre, Płoskie, Pniówek, Siedliska, Sitaniec, Sitaniec-Kolonia, Sitaniec-Wolica, Skaraszów, Skokówka, Szopinek, Wieprzec, Wierzchowiny, Wólka Panieńska, Wólka Wieprzecka, Wychody, Wysokie, Zalesie, Zarzecze, Zawada, Zwódne, Żdanów, Żdanówek. Sąsiednie gminy Adamów, Łabunie, Nielisz, Sitno, Skierbieszów, Stary Zamość, Szczebrzeszyn, Zamość (miasto), Zwierzyniec Przypisy
Comuna de Zamość

Zamość (polaco: Gmina Zamość) é uma gminy (comuna) na Polónia, na voivodia de Lublin e no condado de Zamojski. A sede do condado é a cidade de Zamość. De acordo com os censos de 2004, a comuna tem 20 276 habitantes, com uma densidade 102,9 hab/km². Área Estende-se por uma área de 197 km², incluindo: área agrícola: 81% área florestal: 8% Demografia Dados de 30 de Junho 2004: De acordo com dados de 2002, o rendimento médio per capita ascendia a 1019,08 zł. Subdivisões Białobrzegi, Białowola, Borowina Sitaniecka, Bortatycze, Bortatycze-Kolonia, Chyża, Jatutów, Kalinowice, Lipsko, Lipsko-Kosobudy, Lipsko-Polesie, Łapiguz, Mokre, Płoskie, Pniówek, Siedliska, Sitaniec, Sitaniec-Kolonia, Sitaniec-Wolica, Skaraszów, Skokówka, Szopinek, Wieprzec, Wierzchowiny, Wólka Panieńska, Wólka Wieprzecka, Wychody, Wysokie, Zalesie, Zarzecze, Zawada, Zwódne, Żdanów, Żdanówek. Comunas vizinhas Adamów, Łabunie, Nielisz, Sitno, Skierbieszów, Stary Zamość, Szczebrzeszyn, Zamość, Zwierzyniec Referências Ligações externas «Sítio Oficial»
Замость (гмина)

Замость (пол. Zamość) — сельская гмина (волость) в Польше, входит как административная единица в Замойский повет, Люблинское воеводство. Население — 20 276 человек (на 2004 год). Сельские округа Бялобжеги Бяловоля Боровина-Ситанецка Бортатыче Бортатыче-Колёня Хыжа Ятутув Калиновице Липско Липско-Кособуды Липско-Полесе Лапигуз Мокре Плоске Пнювек Седлиска Ситанец Ситанец-Колёня Ситанец-Волица Скарашув Скокувка Шопинек Вепшец Вежховины Вулька-Паненьска Вулька-Вепшецка Выходы Высоке Залесе Зажече Завада Звудне Жданув Жданувек Хубале Майданек Топорница Загура Соседние гмины Гмина Адамув Гмина Лабуне Гмина Нелиш Гмина Ситно Гмина Скербешув Гмина Стары-Замость Гмина Щебжешин Замость Гмина Звежинец Ссылки Официальная страница
Замостя (гміна)

Гміна Замостя (пол. Gmina Zamość) — сільська гміна у східній Польщі. Належить до Замойського повіту Люблінського воєводства. Станом на 31 грудня 2011 у гміні проживало 21881 особа. Площа Згідно з даними за 2007 рік площа гміни становила 197.00 км², у тому числі: орні землі: 81.00% ліси: 8.00% Таким чином, площа гміни становить 10.52% площі повіту. Населення Станом на 31 грудня 2011: Сусідні гміни Гміна Замостя межує з такими гмінами: Адамув, Лабуне, Неліш, Сітно, Скербешув, Старий Замостя, Щебрешин, Звежинець. Примітки
Rochuskirche (Grodzisko)

Die römisch-katholische Wallfahrtskirche St. Rochus befindet sich drei Kilometer südöstlich der Stadt Olesno (deutsch: Rosenberg O.S.) am westlichen Ortsrand von Grodzisko (dt. Grötsch) bzw. am ehemaligen Ort Walspek-Rosenhain auf einer kleinen Anhöhe in den Feldern und ist eine Schrotholzkirche aus dem 18. Jahrhundert. Geschichte Nach einer Inschrift über der Sakristeitür wurde die Rochuskirche 1710 erbaut. Die Kirche wurde 1960 und in den 1990er Jahren restauriert. Ausstattung Die Kirche ist ausgestattet mit einem barocken Altar aus dem Jahr 1714 mit Figuren des heiligen Gregor, des Heiligen Johannes Nepomuk, des heiligen Augustinus, des heiligen Ignatius, der heiligen Barbara, der heiligen Helena und der heiligen Dreifaltigkeit. Im Altar befindet sich ein Gemälde des heiligen Rochus von Montpellier mit dem Panorama der Stadt Olesno. Siehe auch Wallfahrtskirche St. Anna in Olesno Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Weblinks Artikel über die Rochuskirche (polnisch)
St. Rochus (Groß Döbern)

Die römisch-katholische Wallfahrtskirche St. Rochus ist ein historisches Kirchengebäude aus dem 17. Jahrhundert in Oberschlesien, Polen. Im Jahr 1954 wurde sie in das Nationale Denkmalregister aufgenommen (Nummer 105/54). Lage und Beschreibung Das Kirchengebäude steht auf einer kleinen Anhöhe im Norden des Ortes Groß Döbern (der nach dem Zweiten Weltkrieg zu Dobrzeń Wielki umbenannt wurde). Es entstand aus Schrotholz. Die Kirche wird umschlossen von mehreren Gängen mit Laubendächern. Neben der Rochuskirche liegt ein Friedhof und steht ein Gefallenendenkmal. Eine Ziegelmauer mit gemauertem Tor und Kreuzwegstationen an den Wänden umschließt das Gotteshaus. Die in der Nähe entspringende Wasserquelle trägt wie die Kirche den Namen des heiligen Rochus (St.-Rochus-Quelle). Geschichte Die Rochuskirche wurde um 1650 erbaut und 1658 eingeweiht, sie wird in einem Visitationsbericht der Kirche 1687 erwähnt. 1752 wurde sie umgebaut. Nach der Eroberung Schlesiens durch die Sowjetarmee, 1945 zündeten Soldaten die Kirche mehrere Male an, Einwohner der Gemeinde konnten die Feuer jedoch rechtzeitig löschen. Erst im 20. und 21. Jahrhundert erfolgten Restaurierungen (1928, 1958 und 2006). Architektur Das einschiffige Kirchengebäude verfügt über einen Dachreiter mit offener Laterne. Sie hat die Form einer geschweiften Haube. Bekrönt wird die Laterne mit einem großen Kreuz. Die Altarseite ist niedriger und schmaler als das Haupthaus. Außen wurde ein Kruzifix angebracht. Das Dach des Gebäudes ist steil und tief heruntergezogen und mit Holzschindeln gedeckt. Ausstattung (Auswahl) Altäre:Der Hauptaltar im barocken Stil stammt aus dem Zeitraum um 1700. In der Mitte des Altars befindet sich ein Gemälde des Heiligen Rochus von Montpellier. Die Seitenaltäre stammen aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts und sind ebenfalls im barocken Stil. Kanzel:An der barocken Kanzel befinden sie Skulpturen der vier Evangelisten und sie ist verziert mit Akanthusblättern. Auf dem Schalldeckel der Kanzel schwebt eine Jesusfigur auf einer Erdkugel, umgeben von Engelsfiguren. Bänke:Mindestens zehn Bankreichen mit einem Mittelgang bieten Platz für (geschätzt) 100 Kirchenbesucher. Die Bänke bestehen aus Holz und haben geschnitzte Wangen. Decke, Beleuchtung, Fenster, Gemälde:Die flache Decke ist in Kassettenform mit bunten Ornamenten gestaltet. Als Beleuchtung des Altarraumes dient ein großer Kronleuchter. Die Sprossenfenster sind hochrechteckig und mit unbuntem Glas gefüllt. Siehe auch Liste der Schrotholzkirchen in Oberschlesien Weblinks Charakteristik sakraler Holzarchitektur; Internetseite der Gemeinde Groß Döbern Artikel der Kirchengemeinde (polnisch) Ansichten von Groß Döbern, von einer Drohne aus aufgenommen; gleich im Titel erscheint die Rochuskirche und unter 2:37 Minuten mit Schrotholzkirche gekennzeichnet, www.youtube.com.
Kościół św. Rocha w Dobrzeniu Wielkim

Kościół św. Rocha – drewniana, zabytkowa, rzymskokatolicka świątynia znajdująca się na cmentarzu w północnej części Dobrzenia Wielkiego. Otoczona jest starodrzewiem oraz ceglanym murem. Kościół należy do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzeniu Wielkim w dekanacie Siołkowice, diecezji opolskiej. 2 czerwca 1954 roku pod numerem 105/54 kościół został wpisany do rejestru zabytków województwa opolskiego. Historia kościoła Świątynia została wybudowana w 1658 roku - jest to obiekt o konstrukcji zrębowej, orientowany. Nawa główna jest szersza niż krótkie prezbiterium (zamknięte trójbocznie), nakryta płaskim stropem. Od wschodu przylega zakrystia. Kościół otoczono sobotami, wspartymi na słupach z zastrzałami. Nad głównym wejściem znajduje się ganek, wsparty czterema słupami - ganek umożliwia dojście do chóru. Dachy konstrukcji siodłowej i pulpitowej zostały pokryte gontem, podobnie jak soboty. Nad nawą wzniesiono niewielką wieżyczkę na sygnaturkę, zwieńczoną baniastym, podwójnym hełmem. Kościół gruntowanie odnowiono lub przebudowano w 1752, a następnie jeszcze w 1928, 1958 i w 2006 roku. Największa restauracja miała miejsce w 1928 roku, kiedy powstało m.in. nowe malowanie wnętrza. Wyposażenie i wnętrze kościoła Wyposażenie kościoła jest przeważnie barokowe – ołtarz główny z obrazem świętego Rocha pochodzi z ok. 1700 (choć sam obraz został przemalowany współcześnie). Ołtarze boczne są także barokowe i powstały w II połowie XVII wieku. Cennym elementem wyposażenia jest ambona z początku XVII wieku, zdobiona dekoracją z rzeźbami czterech ewangelistów. Z okresu baroku pochodzą również dwa XVIII-wieczne obrazy św. Barbary i św. Katarzyny. W 1945 roku, po wkroczeniu do wsi, wojska sowieckie kilkukrotnie próbowały podpalić kościół, jednak za każdym razem parafianom udało się go ugasić. W pobliżu kościoła, już za ogrodzeniem cmentarnym, w latach 30. XX wieku powstał pomnik poświęcony poległym mieszkańcom wsi podczas I wojny światowej o wymowie pacyfistycznej. Pomnik przetrwał wszystkie burze dziejowe XX stulecia i nadal stoi na swoim miejscu. Przypisy Bibliografia Opolskie kościoły drewniane, DanutaD. Emmerling (red.) i inni, Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2006, ISBN 83-915371-9-6, ISBN 978-83-915371-9-0, OCLC 749504946 .
Łękińsko

Łękińsko (prononciation [wɛnˈkiɲskɔ]) est un village de la gmina de Kleszczów, du powiat de Bełchatów, dans la voïvodie de Łódź, situé dans le centre de la Pologne. Il se situe à environ 4 kilomètres à l'est de Bełchatów (siège du powiat), 17 kilomètres au sud de Bełchatów (siège du powiat) et 64 kilomètres au sud de Łódź (capitale de la voïvodie). Sa population s'élevait approximativement à 560 habitants en 2006. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village était attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Piotrków. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Łódź. Références Portail de la Pologne
Łękińsko

Łękińsko – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, w gminie Kleszczów. W 2011 roku liczba mieszkańców we wsi Łękińsko wynosiła 890. W latach 1954–1972 wieś należała i była siedzibą władz gromady Łękińsko. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego. przez wieś przebiega Łódzka Magistrala Rowerowa N-S To właśnie w tej miejscowości natrafiono w listopadzie 1960 r. na złoża węgla brunatnego, które stały się podstawą rozwoju Kopalni Węgla Brunatnego "Bełchatów". Zabytki Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest obiekt: kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela, 1 poł. XVIII w., 1817-22, nr rej.: 541 z 29.04.1950 oraz 175 z 26.05.1967 Zobacz też Parafia św. Jana Chrzciciela w Łękińsku Przypisy Linki zewnętrzne Łękińsko, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 664 .
Ленкінсько

Ленкінсько (пол. Łękińsko) — село в Польщі, у гміні Клещув Белхатовського повіту Лодзинського воєводства. Населення — 898 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Пйотрковського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Burg Preußisch Eylau

Die Burg Preußisch Eylau war eine Deutschordensburg in Bagrationowsk in der Oblast Kaliningrad. Geschichte 1325 gründete der Deutsche Orden im altpreußischen Gau Natangen die Burg Yladia, zu deren Füßen 1336 das spätere Preußisch Eylau erbaut wurde. Der Balgaer Komtur verlieh der Siedlung 1348 eine Handfeste. Die Burganlage folgte als vierflügeliges Kastell dem klassischen Schema der Deutschordensburgen. Die Flügel waren als zwei Hauptflügel im Westen und Süden und zwei Nebenflügel im Norden und Osten ausgebildet, wobei der östliche Flügel der jüngste Bauteil ist. Ein quadratischer Bergfried stand in der nordöstlichen Ecke des Kastells. Ein Pfleger ist für 1347 belegt. Burg und Siedlung gab Hochmeister Johann von Tiefen (um 1440–1497) dem Ordensbruder Heinrich Reuß von Plauen (1400–1470) auf Lebenszeit. Die Burg wurde 1455 durch ein Feuer zerstört, 1520 und 1525 durch polnische Truppen verwüstet, aber nicht eingenommen. Nebengebäude und Ruinenreste der Burg sind erhalten. Weblinks Einzelnachweise
Замок Прейсиш-Эйлау

Прейсиш-Эйлау (нем. Preußisch Eylau) — замок Тевтонского ордена, находящийся в современном Багратионовске. Постановлением Правительства Калининградской области от 23 марта 2007 года Прейсиш-Эйлау получил статус объекта культурного наследия регионального значения. История В 1325 году приказом гроссмейстера Тевтонского ордена Вернера фон Орзельна мастер Арнольд фон Эйленштайн начал строительство замка Иле, на месте прусской крепости Сутврит. Следить за строительством должен был комтур Бальги Дитрих фон Альтенбург. Построив плотину с мельницей, рыцари искусственно подняли уровень воды в реке и сделали остров с замком. К 1330 году построили замок в виде четырёхугольника, размерами 41 м х 43 м, окружение в виде рва с водой, подъемным мостом и воротами с решётками. С восточной стороны пристроили большой форбург. В первых упоминаниях замок назывался «Иле», после — Иладия, но прижилось название «Прейсиш-Илов» (Прейсиш-эйлау). До 1347 года замок являлся резиденцией орденского пфлегера, затем в нём разместилась администрация каммерата, относящийся к комтурству Бальги. XX век Во время Второй Мировой Войны замок сильно не пострадал. До начала 1960-х годов жилые помещения эксплуатировались. С 1961 года замок и форбург передали райпотребсоюзу, из-за чего использовались как складские помещения. В 1964 году сотрудники научно-реставрационных мастерских обследовали всю территорию замка. Состояние замка было очень плохим, так как после войны его ни разу не ремонтировали. На месте западного флигеля построили тир, который снесли в 1990-х годах. В сохранившемся форбурге начала прогнивать крыша, в 1989 году появились дыры, в августе 1990 года средняя секция сгорела. В начале 1990-х годов принято решение провести незначительные раскопки и переоборудовать форбург в гостиницу с баром. Но на последних этапах форбург забросили. XXI век 5 июня 2016 года произошло возгорание крыши замка. В результате пожара выгорела часть кровли размером 80 м². 29 августа 2018 года власти области пытались продать замок на аукционе, но не смогли, так как не было подано ни одной заявки. Затем здание пытались продать в 2020 году, но желающих приобрести объект не было. В 2022 году замок Тевтонского ордена Прейсиш-Эйлау в Калининградской области продан за 7,6 млн рублей на торгах компании «ГринАртДевелопмент» после четырёх лет с момента выставления его на аукцион, следует из данных государственной информационной системы (ГИС) «Торги». По данным базы СПАРК, компания «ГринАртДевелопмент» зарегистрирована в Санкт-Петербурге и занимается арендой и управлением имуществом. В декабре 2023 года над руинами цитадели соорудили деревянный навес. В подвалах цитадели хотят открыть музейное пространство. В феврале 2024 года завершается реставрация крыши форбурга. Была восстановлена стропильная система, завершается укладка черепицы и устройство оконных проемов. В 2025 году начались противоаварийные работы на руинах цитадели замка. В сентябре 2025 года форбург замка был открыт для экскурсиий. См. также Замки Калининградской области Примечания Ссылки Пруссия 39 Замок Прейсиш-Эйлау (Preussisch Eylau) Архивная копия от 12 сентября 2017 на Wayback Machine
Romanowo (Kłodzko)

Romanowo (deutsch: Raumnitz ) ist ein Ort in der Landgemeinde Kłodzko im Powiat Kłodzki der Wojewodschaft Niederschlesien in Polen. Es liegt etwa elf Kilometer südlich von Kłodzko (Glatz). Geographie Romanowo liegt nordwestlich der Kuhberge (polnisch Krowiarki). Nachbarorte sind Ołdrzychowice Kłodzkie (Ullersdorf) im Norden, Trzebieszowice (Kunzendorf an der Biele) im Osten, Piotrówka (Herrnpetersdorf) im Süden und Mielnik (Melling) im Westen. Geschichte Raumnitz gehörte zum böhmischen Glatzer Land, mit dem es die Geschichte seiner politischen und kirchlichen Zugehörigkeit von Anfang an teilte. Erstmals erwähnt wurde es 1350 als „Ramnicz“, danach 1358 als „Rampnicz“. Es war zur Pfarrkirche Ullersdorf gewidmet und gehörte zum dortigen Niederhof. Mitte des 17. Jahrhunderts erbaute Johann Carl von Klinkovsky auf ausgerodetem Grund in Oberraumnitz ein kleines Vorwerk, das nach einigen Jahren ruiniert und im Jahre 1700 wiederhergestellt wurde. Im 18. Jahrhundert erfolgte in Niederraumnitz der Bau von mehreren Kolonistenhäusern. Nach dem Ersten Schlesischen Krieg 1742 und endgültig mit dem Hubertusburger Frieden 1763 fiel Raumnitz zusammen mit der Grafschaft Glatz 1763 an Preußen. Nach der Neugliederung Preußens gehörte es ab 1815 zur Provinz Schlesien und wurde 1816 dem Landkreis Glatz eingegliedert, mit dem es bis 1945 verbunden blieb. Als Folge des Zweiten Weltkriegs fiel es 1945 wie fast ganz Schlesien an Polen und wurde zunächst in Rąbieniec, danach in Romanowo umbenannt. Die deutsche Bevölkerung wurde 1946 vertrieben. Die neu angesiedelten Bewohner waren teilweise Zwangsumgesiedelte aus Ostpolen, das an die Sowjetunion gefallen war. 1975–1998 gehörte Romanowo zur Woiwodschaft Wałbrzych (Waldenburg). Persönlichkeiten Georg Siegmund (1903–1989), römisch-katholischer Priester, Philosoph und Biologe Literatur Joseph Kögler: Die Chroniken der Grafschaft Glatz. Neu bearbeitet von Dieter Pohl. Band 3, ISBN 3-927830-15-1, S. 348 und 362. Weblinks Historische und aktuelle Aufnahmen sowie geographische Lage Geschichte (polnisch) Einzelnachweise
Romanowo (województwo dolnośląskie)

Romanowo (niem. Raumnitz, czyli Równica, od parownicy, czyli rzeki płynącej w parowie, po 1945 także Rąbieniec, od lat 50. XX w. Rudnica Dolna i Rudnica Górna, od lat 60. XX w. nazwa obecna) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Kłodzko. Położenie, przynależność administracyjna Mała górska wieś o rozproszonej zabudowie ciągnąca się w dolinie rzeki Piotrówka, w Krowiarkach, na wysokości około 350–450 m n.p.m. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wałbrzyskim. Historia Wzmiankowana w roku 1350 jako Ramnicz, w latach późniejszych zmieniono nazwę na Raumnitz. Wieś prawie przez cały czas należała do Ołdrzychowic (przebiegała w tym rejonie granica dóbr ołdrzychowickich i gorzanowskich). W roku 1358 funkcjonowało tu wolne sędziostwo. W XVIII wieku powstała kolonia domów i od tego czasu datuje się podział na Romanowo Górne i Dolne. W końcu XVIII wieku największa część wsi należała do barona von Heunna. Był tu młyn wodny i folwark. W XIX wieku obie części wsi należały do hrabiego von Schlabrendorfa. Mimo powstawania kilku kamieniołomów wapienia nie rozwijała się zbyt dynamicznie, będąc kolonią Ołdrzychowic. Po roku 1945 przestały funkcjonować wapienniki, a większość wyrobisk kamienia porzucono. Obecnie w miejscowości funkcjonuje Kamieniołom „Romanowo” – największy na ziemi kłodzkiej eksploatowany kamieniołom białego marmuru (grzbiet Rychtarzowej Góry – 498 m n.p.m.). Atrakcje turystyczne kościół z początku XX w., źródła Romanowskie – największe wywierzysko ziemi kłodzkiej (kras), z którego wypływa woda o stałej temperaturze +10 °C, dwie kapliczki słupowe (na jednej z nich, w pobliżu drogi do Piotrowic, umieszczone były olejne portrety fundatorów – właścicieli dóbr ołdrzychowickich), domy mieszkalne i gospodarcze z XIX w. (do najciekawszych należy nr 42, drewniany). Zobacz też Romanowo Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6. WaldemarW. Brygier WaldemarW., TomaszT. Dudziak TomaszT., IwonaI. Chomiak IwonaI., Ziemia Kłodzka, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2010, ISBN 978-83-89188-95-3, OCLC 751422625 . Krzysztof RadosławK.R. Mazurski Krzysztof RadosławK.R., Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, Wrocław: Oficyna Wydawnicza Sudety, 1992, s. 60, ISBN 83-85550-03-8, OCLC 749601357 . Raumnitz, kol. Ullersdorf (Ołdrzychowice Kłodzkie), pow. kładzki, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 549 .
Романово (Нижньосілезьке воєводство)

Романово (пол. Romanowo) — село в Польщі, у гміні Клодзко Клодзького повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 133 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Валбжиського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Романово (Нижньосілезьке воєводство) .
Гданска архиепархия

Гданската архиепархия (на полски: Archidiecezja gdańska; на латински: Archidioecesis Gedanensis) е една от 14-те архиепархии на католическата църква в Полша, западен обред. Част е от Гданската митрополия. Гданската епархия е създадена на 30 декември 1925 година от папа Пий XI, със статут на епископство пряко подчинено на Светия престол. Издигната е в ранг на архиепископия и център на новосъздадената Гданска митрополия на 25 март 1992 година с булата „Totus Tuus Poloniae Populus“ на папа Йоан-Павел II. Заема площ от 2500 км2 и има 984 669 верни. Седалище на архиепископа е град Гданск. Деканати В състава на архиепархията влизат двадесет и четири деканата. Бележки