NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Доминиканская церковь (Тарнобжег)

Доминиканская церковь или церковь Успения Пресвятой Богородицы (пол. Kościół Wniebowzięcia Matki Bożej, Klasztor oo. Dominikanów (konwent Wniebowzięcia Matki Bożej)) — католическая церковь, находящаяся в городе Тарнобжег, Польша. При церкви действует монастырь доминиканцев. Церковь Успения Девы Марии является известным польским санктуарием, в котором находится икона Дзиковской Божией Матери. История Церковь Успения Пресвятой Богородицы и доминиканский монастырь были основаны в 1676 году семьёй Тарновских, которая также подарила доминиканцам небольшую деревню Радовонж. Первоначально церковь была деревянной. В 1693 году доминиканцы стали строить новую церковь. 22 июня 1703 года пожар уничтожил часть деревянных строений монастыря. Новые церковь и монастырь были построены в барочном стиле архитектором Яном Михаилом Линком. В августе 1706 года церковь и монастырь были освящены епископом Станислав Францишек Беганьский. В 1782 году было полностью обустроено внутреннее убранство церкви. В ночь с 5 на 6 июня 1862 года случился новый пожар, в результате которого сгорел монастырь и часть монастырских построек. Огонь также уничтожил церковный орган, лавки, опалил алтарь и амвон. В 1909 году был завершён ремонт церкви и монастыря. Во время I Мировой войны церковь и монастырь подверглись обстрелу. Австрийские солдаты разрушили алтарь и орган. Между 31 мая и 3 октября 1915 года икона Дзиковской Божией Матери хранилась в имении Здислава Тарновского. В 1930 году начался ремонт внутреннего пространства церкви по проекту львовского художника Кароля Политыньского. Источник O. Stanisław Maria Kołdun OP, Królowa Zagłębia Siarkowego. Matka Boża Tarnobrzeska, Sandomierz, 1983 Ссылки История Церкви и монастыря (пол.) Сайт доминиканского монастыря (пол.)
Костел і монастир домініканців (Тарнобжег)

Санктуарій Матері Божої Диківської, або костел Небовзяття Пресвятої Діви Марії і домініканський монастир у Тарнобжезі — комплекс культових споруд у Тарнобжезі, заснований родиною Тарновських у 1676 році. У костелі є ікона Матері Божої Диківської — покровительки Тарнобжега. Тут поховані деякі представники роду Тарновських. Історія Монастир і костел засновані родиною Тарновських відповідно до вислицького ерекційного акту 1676 року. Ян Станіслав Амор Тарновський — войницький каштелян — разом із дружиною Зофією Барбарою (з Фірлеїв) подарували 12 домініканським ченцям село Радовонж за Віслою. За проханням Зофії Тарновської 6 червня 1688 року генерал Ордену домініканів підняв статус монастиря до пріорського. 1693 року розпочалося будівництво нового костелу. 22 червня 1703 року під час будівництва нової кам'яного костелу згоріла частина дерев'яного монастиря. Новий кам'яний костел разом із монастирем збудовані в бароковому стилі, архітектор Ян Міхал Лінк. У серпні 1706 року краківський єпископ Станіслав Францішек Беганський посвятив костел. Внутрішнє оздоблення храму закінчене 1782 року. У ніч за 5 на 6 червня 1862 року виникла пожежа, яка знищила монастир і найближчі будинки. Вогонь пробрався і в середину костелу, пошкодив лавки, орган, вівтар. Ікону Матері Божою Диківської перенесли на час ремонту до палацу Тарновських. 7 вересня 1872 року ікону повернено до костелу. Сучасний вигляд костел отримав завдяки Янові Зубжицькому-Сасу. Під його керівництвом 1909 року розпочали роботи з перебудування. 15 вересня 1914 року через військові дії було пошкоджено шиби і дах костелу. 1915 року діями австралійських солдатів було знищено хори, органи, вівтар. З 31 травня до 3 жовтня ікону переховував Здзіслав Тарновський. 1930 року розпочалася реконструкція костелу в середині. Зокрема, мали в планах прикрасити стіни поліхромією львівського маляра Кароля Політинського. Під час Другої світової пріором костелу був отець Фабіан Мадура, якому вдалося врятувати дзвони. Пріори о. Фабіан Мадура 1990—1995 — о. Станіслав Голомб 1995—1999 — о. Станіслав Репетовський 1999—2005 — о. Мацей Злонкевич 2005—2010 — о. Павел Барщевський 2010–дотепер — о. Кшиштоф Пароль Див. також Костел домініканців Примітки Джерела O. Stanisław Maria Kołdun OP. Królowa Zagłębia Siarkowego. Matka Boża Tarnobrzeska. — Sandomierz, 1983. (пол.) Tarnobrzeg // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1892. — Т. XII. — S. 183. (пол.) Посилання Історія церкви і монастиря [Архівовано 4 березня 2016 у Wayback Machine.] (пол.) Сайт домініканського монастиря [Архівовано 2 листопада 2011 у Wayback Machine.] (пол.)
Willy-Brandt-Schule Warschau

Die Deutsch-Polnische Begegnungsschule Willy-Brandt-Schule in Warschau (WBS) ist eine der 140 deutschen Auslandsschulen; sie wurde als Botschaftsschule „Deutsche Schule Warschau“ im Jahr 1978 gegründet. Im Jahr 2005 unterzeichneten der polnische Erziehungsminister Mirosław Sawicki und der deutsche Botschafter in Warschau Reinhard Schweppe das Abkommen zwischen der Regierung der Bundesrepublik Deutschland und der Regierung der Republik Polen über die Gründung der deutsch-polnischen Begegnungsschule „Willy-Brandt-Schule“ in Warschau. Die Einrichtung besteht aus einem Kindergarten, einer Grundschule sowie der Sekundarstufe I und II und bietet die Möglichkeit, einen in Deutschland wie auch in Polen anerkannten Abschluss (Abitur bzw. Matura) zu erlangen. Somit ist die Aufnahme eines Hochschulstudiums sowohl in Deutschland als auch in Polen möglich. Zurzeit gehen 60 Kinder in den Kindergarten, weitere 280 Kinder besuchen die Schule (Stand Februar 2017). An der WBS gibt es einen deutsch- und einen polnischsprachigen Programmbereich. In den deutschen Programmbereich werden Kinder mit ausreichenden Deutschkenntnissen aufgenommen und in der deutschen Sprache alphabetisiert. Im Schuljahr 2011/2012 wurde zum ersten Mal eine polnischsprachige erste Klasse in der Internationalen Abteilung eröffnet. Lernziele und Unterrichtsorganisation richten sich nach den Richtlinien und Stoffplänen des Landes Baden-Württemberg. Besondere Gegebenheiten an der Deutschen Schule Warschau lassen Abweichungen von dieser Regelung zu. Im deutschsprachigen Programmbereich wird z. B. zusätzlich Polnisch als Muttersprache sowie Polnisch als Fremdsprache unterrichtet. Am 17. Juni 2011, dem 20. Jahrestag des deutsch-polnischen Nachbarschaftsvertrages, wurde die Warschauer Willy-Brandt-Schule nach erfolgreicher Bund-Länder-Inspektion mit dem Gütesiegel Exzellente Deutsche Auslandsschule ausgezeichnet. Seit dem Jahr 2014 befindet sich die Schule in einem neu errichteten Gebäude im Warschauer Stadtteil Miasteczko Wilanów. Weblinks Website der Schule
Willy Brandt School (Warsaw)

Deutsch-Polnische Begegnungsschule! „Willy-Brandt-Schule“ in Warschau (WBS, Polish: Polsko-Niemiecka Szkoła Spotkań i Dialogu im. Willy’ego Brandta w Warszawie) is a German international school with a 1-12 campus and a Kindergarten campus in Warsaw, Poland. It serves Grundschule (primary school) through Sekundarstufe II (senior high school or secondary school level II). See also German minority in Poland References External links (in German) Willy-Brandt-Schule (in Polish) Willy-Brandt-Schule (in German) Willy-Brandt-Schule at the Wayback Machine (archive index) (in Polish) Willy-Brandt-Schule at the Wayback Machine (archive index)
Polsko-Niemiecka Szkoła Spotkań i Dialogu im. Willy’ego Brandta w Warszawie

Polsko-Niemiecka Szkoła Spotkań i Dialogu im. Willy’ego Brandta w Warszawie (Deutsch-polnische Begegnungsschule „Willy-Brandt-Schule“ in Warschau, Willy-Brandt-Schule, WBS) – placówka oświatowa wspierana jest przez rząd niemiecki, która jest jedyną szkołą w Polsce, oferującą kształcenie zgodnie z niemieckim systemem szkolnictwa ogólnego: szkoły podstawowej, średniej szkoły realnej i szkoły średniej stopnia licealnego. Otrzymała też certyfikat jakości „Exzellente Deutsche Auslandsschule” (Wyśmienita Niemiecka Szkoła Zagraniczna). Została założona w 1978 jako Szkoła Niemiecka w Warszawie przy Ambasadzie RFN. Od 1 września 2005 podstawą prawną dla jej działalności jest zawarta umowa międzyrządowa pomiędzy RP, a RFN i od tego czasu szkoła jest wspólną polsko-niemiecką instytucją oświatową obu państw, nosi nazwę Polsko-Niemieckiej Szkoły Spotkań i Dialogu im. Willy’ego Brandta w Warszawie, która ma za zadanie przygotowywanie uczniów do egzaminów dojrzałości zgodnie z wymogami obowiązującymi w tym zakresie w Polsce, jak i w Niemczech, zwłaszcza w krajach związkowych Badenii-Wirtembergii oraz Turyngii, umożliwiających nabycie praw do studiowania w szkołach wyższych, głównie w Polsce i Niemczech. Formalnie podmiotem nadzorującym szkołę od początku lat 80. jest Niemieckie Towarzystwo Szkolne w Warszawie (Deutscher Schulverein Warschau), organem merytorycznym Ministerstwo Oświaty RP oraz Centralne Biuro Systemu Szkół Zagranicznych RFN (Zentralstelle für das Auslandsschulwesen) w Bonn. Dyrektor szkoły na mocy swojego statusu nauczyciela delegowanego przez ZfA oraz na mocy odpowiedniej umowy służbowej, nie podlega merytorycznej ani dyscyplinarnej władzy zarządu. Organizacyjnie szkoła składa się z przedszkola, szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum. Siedziba Główny kampus szkoły mieści się w Warszawie, początkowo w wilii Jana Bystronia z 1939 przy ul. Zawrat 4 (1990-1991), ul. Radosnej 24 (2003) następnie 2, której w 2004 zmieniono nazwę na ul. Wandy Rutkiewicz (-2014). W latach 2008–2011 Liceum WBS było przy ul. Kolegiackiej 1a. W 2015 rząd RFN wybudował kosztem 18 920 000 euro kompleks oświatowy (proj. Staab Architekten GmbH z Berlina) przy ul. św. Urszuli Ledóchowskiej 3 (2015-), w Wilanowie, w pobliżu gmachu Świątyni Opatrzności. Organizacyjnie należące do szkoły przedszkole znajdowało się w budynku przy ul. Zawrat 4 (1992-2006), przy ul. Chłapowskiego 1 (2015), obecnie przy ul. Prymasa Augusta Hlonda 3 (2018). Przypisy Bibliografia Podstawa prawna Umowa o powołaniu Ustawa o ratyfikacji umowy Zaświadczenie o wpisie do ewidencji szkół Sonia Ross: High school po polsku, Polska The Times, 9 maja 2009
Cmentarz prawosławny w Babicach (stary)

Cmentarz prawosławny w Babicach – nekropolia w Babicach, należąca początkowo do miejscowej parafii unickiej, następnie prawosławnej. Historia i opis Cmentarz został założony ok. 1825 na potrzeby unickiej cerkwi w Babicach jako druga nekropolia we wsi, obok działającej przy świątyni. Został przemianowany na prawosławny w 1842, gdy wyznanie zmieniła cała parafia. W tym samym roku zbudowano na nim drewnianą kaplicę. Piętnaście lat później został znacząco powiększony z powodu potrzeby pochówku licznych ofiar epidemii, która dotknęła Babice. Cmentarz był czynny do I wojny światowej, przez ostatnie trzy lata równolegle z nową nekropolią prawosławną. Nekropolia zajmuje teren wydłużonego prostokąta o powierzchni 0,4 ha. Nie ma podziału na kwatery, rów oddziela jedynie część najstarszą od przyłączonej w 1857. Cały teren cmentarza porośnięty jest przez robinie, wiązy, klony, jesiony i graby. Z wzniesionego w 1891 ogrodzenia pozostały jedynie słupy. Zachowało się fragmenty kilkunastu rozbitych i przewróconych pomników nagrobnych z inskrypcjami cerkiewnosłowiańskimi; niektóre to fragmenty krzyży lub płyt z trójkątnymi tympanonami. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Cmentarz prawosławny w Babicach (nowy)

Cmentarz prawosławny w Babicach – nekropolia w Babicach, należąca początkowo do miejscowej parafii unickiej, następnie prawosławnej. Historia i opis Cmentarz został założony w 1912 w celu zaakcentowania obecności prawosławnych we wsi. W miejscowości istniała już starsza nekropolia, która mimo otwarcia nowej pozostawała czynna. Po I wojnie światowej nie używano już starego cmentarza, pochówki odbywają się od tej pory jedynie na nowym, który po zamknięciu cerkwi w Babicach (zamienionej na kościół) pozostaje w administracji parafii Trójcy Świętej w Tarnogrodzie. Nekropolia zajmuje teren prostokąta o powierzchni 0,54 ha. Od północy przylega do niego otoczone wałem ziemnym pole o powierzchni 0,66 ha, które być może w momencie otwierania cmentarza miało również być przeznaczone do celów grzebalnych. Południowa część cmentarza porośnięta jest lipami, dębami, osiką, leszczynami, robiniami, jarzębinami, drzewami owocowymi, krzewami bzu lilaka. W części północnej, na której odbywają się nowe pochówki, rośnie trawa. Na cmentarzu zachowało się sześć pomników nagrobnych sprzed 1945 oraz obelisk fundacyjny z r. 1912, na którym znajduje się cerkiewnosłowiańska inskrypcja „Cmentarz otwarty staraniem proboszcza i parafian w 1912 r.”. Dwa z zachowanych pomników z I połowy XX w. to groby symboliczne. Pierwszy, z 1921, ma upamiętnić Jewdokię i Iwana Krawców, którzy w 1915 udali się na bieżeństwo i zmarli w guberni orenburskiej; drugi, rodziny Koźlików, wzniesiono dla upamiętnienia zmarłych w Rosji Kondratija, Jefimija i Kiriły oraz zmarłej w Ameryce Paraskiewy (1934). Pozostałe starsze groby mają postać obelisków i kolumn na postumentach w kształcie prostopadłościanu, krzyży prawosławnych na postumentach z nadstawami lub na postumentach dekorowanych gzymsami uskokowymi, akroterionami i tympanonami. Na grobach sprzed 1945 znajdują się inskrypcje cerkiewnosłowiańskie, zaś na nowych pomnikach – polskie. Przypisy Bibliografia D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994.
Bahnhof Sosnowiec Główny

Der Bahnhof Sosnowiec Główny (deutsch: Hauptbahnhof Sosnowitz) ist der größte Bahnhof der Stadt Sosnowiec in Polen. Er ist neben dem Bahnhof Katowice der wichtigste Bahnhof in der Woiwodschaft Schlesien. Das Empfangsgebäude aus den Jahren 1859 und 1915 steht unter Denkmalschutz. Geschichte Mit dem Bau der Warschau-Wiener Eisenbahn wurde bei Sosnowiec, damals Sosnowice in Kongresspolen, der Grenzbahnhof Granica (später Sosnowiec Maczki) erbaut. Im April 1848 konnte die Verbindung nach Warschau und im September des Jahres die nach Wien eingeweiht werden. Der Bahnhof befand sich etwa zehn Kilometer östlich der Stadt in der Nähe der russisch-österreichischen Grenze. Die erste Fernbahn des russischen Reichs wurde auf europäischer Normalspur betrieben. Im Jahr 1859 wurde die direkte Verbindung von Sosnowice nach Kattowitz im preußischen Bahnnetz hergestellt. Das Bahnhofsgebäude im klassizistischen Stil wurde innenstadtnah 1859 erbaut und im Jahr 1915 erweitert. Der Architekt war Enrico Marconi. Das Bauwerk an der ulica 3 Maja wurde 1999 unter Schutz gestellt und mit der Nummer 730672 in die polnische Denkmalliste eingetragen. Mit der heutigen Strecke 062 Tunel–Sosnowiec erfolgte im September 1887 der Lückenschluss nach Przysieka an der Strecke Iwangorod–Radom–Dombrowa. Im 20. Jahrhundert erfuhr der Bahnhof einige Umbenennungen: 1901 in Sosnowiec (wie auch die Stadt), 1918 in Sosnowiec Warszawski, 1931–1950 in Sosnowiec Północny. In den Besatzungszeiten der Weltkriege stand er als Sosnowice Warschauer Bahnhof und Sosnowitz Nord in den Kursbüchern. Galerie Weblinks Bahnhof Sosnowiec Główny in der Datenbank Baza Kolejowa (poln., Stand September 2016) Einzelnachweise
Estación de Sosnowiec Główny

La estación de ferrocarril de Sosnowiec Główny es el principal estaciones de ferrocarril de Sosnowiec (Voivodato de Silesia, Polonia). La estación se encuentra a unos 9 km al este de la estación de Katowice . A partir de 2022, es atendido por Polregio (servicios locales e InterRegio) y PKP Intercity (servicios EIP, InterCity y TLK). La estación de tren se estableció el 24 de agosto de 1859 como parte de la conexión del Ferrocarril Varsovia-Viena y el Ferrocarril de la Alta Silesia como estación fronteriza, que con el tiempo dio origen a la ciudad de Sosnowiec.​ El edificio de la estación tiene la categoría de monumento patrimonial y su creación dio lugar al desarrollo de la ciudad​ Servicios de tren The station is served by the following service(s): Servicios Express Intercity Premium (EIP) Varsovia-Katowice-Bielsko-Biała Servicios Express Intercity Premium (EIP) Gdynia-Varsovia-Katowice-Gliwice / Bielsko-Biała Servicios Intercity (IC) Varsovia-Częstochowa-Katowice-Bielsko-Biała​ Servicios Intercity (IC) Białystok-Varsovia-Częstochowa-Katowice-Bielsko-Biała​ Servicios Intercity (IC) Gdynia-Gdańsk-Bydgoszcz-Toruń-Kutno-Łódź-Częstochowa-Katowice-Bielsko-Biała​ Servicios Intercity (IC) Olsztyn-Varsovia-Skierniewice-Częstochowa-Katowice-Bielsko-Biała​ Servicios Intercity (IC) Olsztyn-Varsovia-Skierniewice-Częstochowa-Katowice-Gliwice-Racibórz​ Servicio Regional (KŚ) S1 Gliwice – Zabrze - Katowice – Zawiercie - Częstochowa Servicios regionales (KŚ) S41 Tychy - Katowice - Będzin - Dąbrowa Górnicza - Zawiercie - Częstochowa Referencias
Sosnowiec Główny

Sosnowiec Główny (Sosnowiec főpályaudvar) egy lengyelországi vasútállomás, Sosnowiec központjában, a belvárostól nyugatra. Története Nemzetközi vonatok Szomszédos állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Będzin Sosnowiec Południowy Katowice Szopienice Południowe Sosnowiec Środula Galéria Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Sosnowiec Główny című lengyel Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
Stazione di Sosnowiec Główny

Sosnowiec Główny è una stazione ferroviaria situata nella città di Sosnowiec, nel Voivodato della Slesia in Polonia. È una delle principali stazioni ferroviarie della regione e si trova nel centro della città, presso via 3 Maja. La stazione è gestita da PKP Polskie Linie Kolejowe. Edificio della stazione La stazione di Sosnowiec Główny fu inaugurata il 24 agosto 1859 come parte della Ferrovia Varsavia-Vienna e rappresentava un importante nodo di confine tra il Regno del Congresso e la Prussia. L'edificio originale, in stile neoclassico, fu progettato probabilmente dall'architetto italiano Enrico Marconi. La struttura include una sala d'attesa, biglietterie e uffici amministrativi. L'edificio è stato riconosciuto come monumento storico dal 1999. Infrastruttura La stazione dispone di due piattaforme: Piattaforma 1: piattaforma laterale, lunga 232 metri e alta 30 cm, con accesso al binario 4. Piattaforma 2: piattaforma a isola, lunga 394 metri e alta 65 cm, con accesso ai binari 1 e 2. Le piattaforme sono collegate tramite un sottopassaggio pedonale, che permette un accesso facilitato anche alle persone con mobilità ridotta. La stazione è dotata di ascensori, sistemi di informazione elettronica e aree coperte per i viaggiatori. Collegamenti ferroviari La stazione funge da nodo ferroviario per diverse linee principali, tra cui: Linea Varsavia-Katowice (linea numero 1); international E65 line. Linea Tunel-Sosnowiec Główny (linea numero 62) Linea Będzin-Katowice (linea numero 659) Linea Sosnowiec Południowy-Sosnowiec Główny (linea numero 660). Servizi aggiuntivi La stazione offre parcheggi per biciclette, una biglietteria e servizi igienici. Il piazzale antistante è stato recentemente modernizzato, includendo spazi verdi, fontane e aree per il relax. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stazione di Sosnowiec Główny
Сосновец-Главный

Сосновец-Главный (пол. Sosnowiec Główny) — узловая пассажирская и грузовая железнодорожная станция в городе Сосновец, в Силезском воеводстве Польши. Имеет 2 платформы и 3 пути. Станция на линии Варшава-Центральная — Катовице построена под названием «Сосновице» (польск. Sosnowice) в 1859 году, когда эта территория была в составе Царства Польского. С 1870 года на станции был расположен железнодорожный пограничный переход Сосновице—Шоппиниц из Царства Польского в Королевство Пруссия, подключен к линии Варшаво-Венской железной дороги. Кроме того, с 1922 года здесь начинается железнодорожная линия Сосновец-Главный — Тунель. Нынешнее название станция носит с 1951 года. Ссылки Информации в базе atlaskolejowy.pl (пол.) Информации в базе bazakolejowa.pl (пол.) Информации в базе semaforek (пол.) Информации и фотографии в базе fotopolska.eu (пол.)
Сосновець-Головний

Сосновець-Головний (пол. Sosnowiec Główny) — залізнична станція польських залізниць, розташована в місті Сосновець. Одна з провідних у Сілезькому воєводстві. Згідно класифікації польських залізниць входить до числа станцій категорії Преміум. Залізничні лінії Лінія №1 Варшава-Західна – Катовиці Лінія №62 Тунель – Сосновець-Головний Примітки Посилання Sosnowiec Główny у Залізничному атласі Польщі, Чехії та Словаччини – www.atlaskolejowy.net (пол.) Сторінка 571 на сайті Bazakolejowa.pl (пол.)
Wiszowa Kępa

Wiszowa Kępa [vʲi'ʃɔva 'kɛmpa] (deutsch Schilf-Insel) ist eine Insel im Rückseitendelta der Swine in Polen. Sie liegt zwischen Jezioro Wicko Wielkie (Großem Vietziger See) und Alter Swine (Stara Świna). Von der nordwestlich liegenden Nachbarinsel Wołcza Kępa (Wulwenkämpe) ist sie durch den Wasserlauf Stara Głębia (Alte Deep) getrennt. Nördlich liegen die Trzcinice-Inseln (Rohrhalter-Inseln). Südlich liegt die Wielki Krzek (Große Kricks) mit der ihr vorgelagerten Mały Krzek (Kleine Kricks), westlich die Insel Lądko (Deepholm). Die Insel ist unbewohnt und steht wegen ihrer vielen Tierarten besonderen Schutz bietenden Natur, insbesondere Vogelbrutgebiete, unter Naturschutz.
Wiszowa Kępa

Wiszowa Kępa – wyspa w północno-zachodniej Polsce, między Starą Świną i jeziorem Wicko Wielkie. Wyspa nie jest zamieszkana. Na Wiszowej Kępie znajduje się zadrzewienie olchowe ze stanowiskiem wiciokrzewu pomorskiego. Administracyjnie należy do miasta Świnoujście. Wyspa wchodzi w obszar Wolińskiego Parku Narodowego. Została objęta obszarem specjalnej ochrony ptaków „Delta Świny” oraz obszarem ochrony siedlisk „Wolin i Uznam”. Przy wschodniej części wyspy Stara Świna jest połączona z Zalewem Szczecińskim. Do 1945 r. stosowano niemiecką nazwę Schilf-Insel. W 1949 r. ustalono urzędowo polską nazwę Wiszowa Kępa. Zobacz też lista wysp Polski Przypisy
Neues Theater Łódź

Das Neue Theater Łódź - Kazimierz Dejmek ist ein Schauspielhaus in der polnischen Stadt Łódź. Theatergeschichte Das Theater wurde auf Initiative von jungen Absolventen der Staatlichen Hochschule für Film, Fernsehen und Theater Łódź Leon Schiller gegründet, die sich das Ziel gesetzt hatten, ein modernes und engagiert politisches Theater zu machen. Zur Einweihung des Theaters wurde die Uraufführung von Vašek Káňas Brigade Grinder Karhan gewählt und am 12. November 1949 angesetzt. Die Aufführungen fanden ursprünglich im Gebäude „Soldatenhaus“ statt (Ulica Daszyńskiego 34, heute die Tuwim-Straße in Łódź). 1951 wurde die Institution an ihren heutigen Standort verlegt, die Więckowski-Straße 15. Die ursprüngliche Theatertruppe hatte 23 Mitglieder, darunter Kazimierz Dejmek, Dobrosław Mater, Tadeusz Mierzejewski, Janusz Warmiński, Jerzy Merunowicz, Stanisław Łapiński, Barbara Rachwalska, Bronisława Bronowska, Józef Pilarski, Wojciech Pilarski, Tadeusz Minc und Andrzej Wydrzyński. Mit Beschluss des Stadtrates vom 14. Oktober 2007 wurde das Theater nach seinem ersten Direktor – Kazimierz Dejmek – benannt. Weblinks Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi, culture.pl Fußnoten