NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Synagoga Zasańska w Przemyślu

Synagoga Zasańska w Przemyślu – zabytkowa synagoga w Przemyślu na Zasaniu przy placu Unii Brzeskiej 6. Przez 47 lat była centrum religijnym i socjalnym zasymilowanej ludności żydowskiej na Zasaniu. Obecnie jest jedną z dwóch zachowanych wolno stojących synagog w Przemyślu. Historia Synagoga została zbudowana w latach 1890–1892 przez członków Towarzystwa Izraelickiej Świątyni Zasańskiej. Projektantem budynku był architekt Wojciech Witoszyński, a budowniczym początkowo Marceli Pilecki, a następnie nieznany z imienia Wilder. Na przełomie lat 1927 i 1928 władze miasta zamknęły synagogę ze względu na częste konflikty pomiędzy Żydami ortodoksyjnymi a zasymilowanymi. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali wnętrze synagogi, a do wschodniej części dobudowali halę, przeznaczając całość na elektrownię. Niemcy poprzez to chcieli się uniezależnić od dostaw prądu ze wschodniej części miasta, w której stacjonowały wojska radzieckie. Po zakończeniu wojny synagoga należała do PKS-u, MPK, Kolumny Transportu Sanitarnego. W latach 1962–1963 przeprowadzono gruntowny remont budynku, podczas którego podzielono stropem na dwie części główną salę modlitewną oraz ostatecznie zniszczono znajdujące się wewnątrz polichromie. W 1994 w synagodze próbowano urządzić galerię sztuki oraz salę wystawową, która prezentowałaby sztukę żydowską. W 2005 miasto sprzedało obiekt prywatnemu przedsiębiorcy Robertowi Błażkowskiemu. Obecnie budynek ma być poddany remontowi, po którym ma pełni funkcje handlowo-usługowe. Architektura Murowany i orientowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. We wschodniej części znajdowała się główna sala modlitewna, a w zachodniej przedsionek z babińcem na piętrze. W narożniku południowo-zachodnim znajdowała się przybudówka ze schodami na babiniec. Przypisy Linki zewnętrzne Synagoga Zasańska w Przemyślu na portalu Wirtualny Sztetl
Zawalów-Kolonia

Zawalów-Kolonia (prononciation [zaˈvaluf kɔˈlɔɲa]) est un village de la gmina de Miączyn, du powiat de Zamość, dans la voïvodie de Lublin, situé dans l'est de la Pologne. Histoire Administration De 1975 à 1998, le village est attaché administrativement à l'ancienne voïvodie de Zamość. Depuis 1999, il fait partie de la nouvelle voïvodie de Lublin. Références Portail de la Pologne
Zawalów-Kolonia

Zawalów-Kolonia – kolonia w Polsce, położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Miączyn. W latach 1975–1998 kolonia administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Kolonia jest sołectwem w gminie Miączyn. Według Narodowego Spisu Powszechnego z roku 2011 kolonia liczyła 258 mieszkańców. Zobacz też Zawalów Przypisy
Załęcze

Załęcze (prononciation : [zaˈwɛnt͡ʂɛ]) est un village polonais de la gmina de Rawicz dans le powiat de Rawicz de la voïvodie de Grande-Pologne dans le centre-ouest de la Pologne. Il se situe à environ 3 kilomètres à l'ouest de Rawicz (siège de la gmina et du powiat), et à 88 kilomètres au sud de Poznań (capitale régionale). Le village possédait une population de 136 habitants en 2014. Histoire De 1975 à 1998, le village faisait partie du territoire de la voïvodie de Leszno. Depuis 1999, Załęcze est situé dans la voïvodie de Grande-Pologne. Références Portail de la Pologne
Załęcze (województwo wielkopolskie)

Załęcze (niem. Königsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie rawickim, w gminie Rawicz. Miejscowość w XIX i w pierwszej połowie XX wieku stanowiła część Dolnego Śląska w pruskim powiecie górowskim i następnie (od roku 1945) w polskim powiecie o tej samej nazwie w województwie wrocławskim. W ramach refromy administracyjnej w 1954 roku została jednak przyłączona do ówczesnej gromady Sierakowo w powiecie rawickim w województwie poznańskim. W latach 1972–76 w gminie Sierakowo. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego. Zobacz też: Załęcze Małe, Załęcze Wielkie Przypisy
Заленче (Великопольське воєводство)

Заленче (пол. Załęcze, нім. Königsdorf) — село в Польщі, у гміні Равич Равицького повіту Великопольського воєводства. Населення — 143 особи (2011). У 1975-1998 роках село належало до Лешненського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки .
Zwierzyniecki Bridge

Zwierzyniecki Bridge is located in the eastern part of Wrocław, Poland. The bridge spans the Oder River and is in the immediate vicinity of Wrocław Zoo and the exhibition grounds about Centennial Hall. The bridge was built around 1655 and was originally wooden. Between 1895 and 1897, Karl Klimm designed a new bridge under the supervision of the city architect, Richard Plüddemann and with the help of engineer A. Fruhwirth. The new truss bridge is a single-span steel structure, supported by granite abutments and consists of two parallel-braced rib steel arches placed 12.5 metres apart. The characteristic features of the bridge are four decorative Art Nouveau obelisks made of red sandstone. The bridge is also illuminated at night by bespoke period street lamps. During the siege of Festung Breslau in 1945, German soldiers, who wanted to prevent an expected attack from the east of the city, prepared to blow the bridge up by planting explosives. The Red Army troops, however, launched an assault from the South, saving Zwierzyniecki bridge from being destroyed A marina (Przystań Zwierzyniecka), from which tourist excursion boats launch, is located only a stone's throw from Zwierzyniecki bridge and Wroclaw Zoo. References Maciej Łagiewski, Mosty Wrocławia. Ossolineum Release, p. 61, 1989 ISBN 83-04-02937-5. Photo of a wooden bridge before demolition in 1895 External links Most Zwierzyniecki -Passbrücke, Pass - Brücke, Scheitnig Brücke na portalu polska-org.pl
Pont Tiergarten

Le pont du Tiergarten (en polonais : most Zwierzyniecki; en allemand : Tiergartenbrücke), anciennement pont de col, est un pont routier maintenant classé situé sur l'Alte Oder à Wroclaw (ancienne Breslau allemande). Histoire Depuis que le zoo, l'hippodrome et de nombreuses villas urbaines avaient été construits sur les prairies de Grüneicher, l'ancien pont était lourdement encombré par la circulation en ville, alors en pleine croissance. Avec le développement de l'Alte Oder comme voie navigable, sur laquelle les trains de remorqueurs pourraient contourner la vieille ville et les installations portuaires, l'ancien pont a dû être remplacé. Pour cette raison, la construction d'un pont sans piles intermédiaires a été choisi, dont la construction a été aménagée au-dessus de la chaussée. Afin de dégager l'emplacement du pont et de permettre la circulation des véhicules et des tramways, l'ensemble de l'ancienne superstructure a été déplacé de quelques mètres en aval sur des piliers temporaires et doté de voies temporaires. Comme le quartier était aisé, l'officier de construction de la ville, Richard Plüddemann, et le maître de construction municipal, Karl Klimm, ont encadré les fermes cintrées du nouveau pont dans des formes décoratives néo-baroques. Le pont a été achevé en 1897, une plaque de bronze avec le texte suivant était adossée à l'un des pylônes :« Hoͤlzern ruht' ich Jahrhunderte languͤber traͤgem GewaͤsserJetzt aus Eisen und Stein schmuͤck'ich den schiffbaren Strom. » Pendant la Seconde Guerre mondiale, ou peu après la fin, la plaque a été fondue mais non renouvelée. En raison du développement ultérieur du quartier, en particulier autour du parc des expositions déjà ouvert en 1913, la Halle du Centenaire, une construction plus large en béton armé a été prévue pour l'année 1942, mais la guerre a empêché la mise en œuvre de ce projet. Le pont, qui n'a pas été endommagé pendant la guerre, a été conservé. En 1910, 1961 et 1988, des réparations majeures ont été effectuées sur le pont. Après la guerre, son nom a été changé en Pont du Tiergarten. Le 15 octobre 1976, il a été inscrit sur la liste des monuments classés. Littérature Atlas architektury Wrocławia, vol. 2 (ISBN 83-7023-679-0) Mosty Wrocławia, 1989 (ISBN 83-04-02937-5) Die neuen Brücken über die Alte Oder. In: Magistrat der Königlichen Haupt- und Residenzstadt Breslau (Hrsg.): Hafen-Anlagen zu Breslau: Denkschrift zur Eröffnung des städtischen Hafens am 3. September 1901. C. T. Wiskott, Kunstanstalt, Breslau 1901, S. 88–90 (wroc.pl). Références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Structurae Portail des ponts Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Pologne
Most Zwierzyniecki we Wrocławiu

Most Zwierzyniecki we Wrocławiu – przeprawa mostowa we wschodniej części miasta, nad Starą Odrą, łącząca centrum miasta z osiedlami Dąbie, Biskupin, Sępolno i Bartoszowice. Zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie Ogrodu Zoologicznego (od którego wywodzi się jego współczesna nazwa) i terenów wystawowych wokół Hali Stulecia. Przeprawę w tym miejscu, początkowo drewnianą, wybudowano około 1655. Podczas epidemii dżumy w 1704 na moście ustanowiono punkt kontroli przepustek uprawniających do przekraczania granic miasta, stąd jego niemiecka nazwa Paßbrücke, tłumaczona niekiedy na „most Przepustkowy”. Rogatki do kontroli podróżnych na drogach wylotowych z Wrocławia funkcjonowały zresztą przez długie lata, także i w XIX wieku, i jedna z nich działała przy Moście Zwierzynieckim. Używana też była wobec niego nazwa „Ceglany” (od cegielni na Biskupinie) i „Szczytnicki” (od pobliskiej wsi Szczytniki). Dziś mianem mostu Szczytnickiego określa się jednak inny most w okolicy, położony około kilometra w dół rzeki – na północ od Zwierzynieckiego. W latach 1895–1897 mistrz budowlany Karl Klimm pod kierunkiem miejskiego architekta („radcy budowlanego”) Richarda Plüddemanna i przy pomocy inż. A. Fruhwirtha zaprojektował nowy most. Jest to oparta na granitowych przyczółkach stalową jednoprzęsłowa konstrukcja kratownicowa złożona z dwóch równoległych stalowych łuków kratowych ustawionych w odległości 12,5 m. Pasy główne dźwigarów powiązane są u góry kilkoma stężeniami. Do łuków podwieszono na wiotkich wieszakach pomost długości 60,6 m, a główne dźwigary łukowo-kratowe oparte są na ruchomych łożyskach sześciowałkowych. Most ozdobiony jest czterema secesyjnymi obeliskami z czerwonego piaskowca i oświetlany nocą stylowymi latarniami. Pod widniejącą na bramie mostowej kamienną inskrypcją upamiętniającą lata jego budowy widniała do 1945 brązowa tablica (zlikwidowana po wojnie w akcji usuwania wszelkich niemieckich napisów i odtworzona podczas generalnego remontu mostu zakończonego w 2024 roku) treści: Hœlzern ruht ich Jahrhunderte lang ᵫber trægem Gewæsser Jetzt aus Eisen und Stein schmueck ich den schiffbaren Strom. czyli: Drewniany spoczywałem przez stulecia nad leniwymi wodami Teraz z żelaza i kamienia zdobię żeglowny szlak. Podczas oblężenia Festung Breslau w 1945 Niemcy spodziewali się natarcia od wschodu miasta, od Swojczyc, Bartoszowic, Sępolna, Biskupina i Dąbia, dlatego chcąc je powstrzymać założyli na moście ładunki wybuchowe, przygotowując go do wysadzenia. Ponieważ Armia Czerwona przypuściła jednak szturm od południa Wrocławia, most Zwierzyniecki ocalał. Most ma długość 62 m, szerokość 21,80 m, szerokość jezdni 10 m, szerokość chodników 2 × 5,90 m. W pobliżu mostu Zwierzynieckiego i ZOO mieści się pasażerska Przystań Zwierzyniecka, skąd odpływają turystyczne statki spacerowe po Odrze. Przypisy Bibliografia Maciej Łagiewski, Mosty Wrocławia. Wydawnictwo Ossolineum, s. 61, 1989 ISBN 83-04-02937-5. Linki zewnętrzne drewniany most sprzed 1895 podczas rozbiórki zdjęcie satelitarne mostu Most Zwierzyniecki na portalu polska-org.pl Fotospacer: Most Zwierzyniecki https://www.radiowroclaw.pl
Kościół św. Barbary w Gliwicach

Kościół św. Barbary w Gliwicach (Kościół Garnizonowy) – kościół parafialny parafii wojskowej w Gliwicach w dekanacie Gliwice w diecezji gliwickiej, położony w dzielnicy Śródmieście, dawny kościół ewangelicki. W 1867 roku w starym kościele zamiast starego ołtarza wstawiono marmurowy krzyż. W pobliżu kościoła przebiegają szlaki turystyczne: Szlak Powstańców Śląskich, Szlak Husarii Polskiej, trasa rowerowa nr 3. Historia Poprzedni kościół, drewniany, jednonawowy, powstał przed 1482 i istniał do 1860. Jego wygląd przedstawia pamiątkowy krzyż fundacji pastora Roberta Sigismunda Beera, postawiony w miejscu dawnego prezbiterium. W świątyni, od 14 września 1809 odbywały się nabożeństwa katolickie i ewangelickie. Ewangelicy przejęli kościół 7 lipca 1815 roku, a przekazanie miało charakter uroczystej ceremonii. Ponieważ świątynia była zbyt mała dla zwiększającej się liczby wiernych, w 1835 roku rozpoczęto starania o budowę nowego kościoła. Został on wybudowany w latach 1856-1859 przez miejscową parafię ewangelicką według projektu berlińskiego architekta Augusta Stülera. Wmurowanie kamienia węgielnego miało miejsce 15 maja 1856 r. Uroczyste poświęcenie kościoła nastąpiło 1 listopada 1859 roku. Podczas budowy wieży wystąpiły poważne problemy konstrukcyjne. Na wysokości 18,3 m odchyliła się ona od pionu o 15 cm. Po zabiegach prostowania osiągnęła poziom 25,3 m. Zwieńczono ją strzelistym hełmem o wysokości 19,2 m wysokości co łącznie dało wysokość 44,5 m. Obiekt oddano do użytku dopiero w 1863 roku. Po II wojnie światowej przekazano go duszpasterstwu Wojska Polskiego. Architektura i wnętrze Kościół ma formę tradycyjnej bazyliki trójnawowej, przekrytej stropem, bez transeptu i bocznych kaplic. W nawach bocznych o mniejszej wysokości znajdują się empory wsparte na filarach. Naprzeciw prezbiterium, w nawie głównej, znajduje się prospekt organowy. Ołtarz główny, klasycyzujący, przedstawia św. Barbarę w otoczeniu męczennic. W latach 90. XX wieku w zwieńczeniu ołtarza umieszczono kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, znajdującą się poprzednio w ołtarzu bocznym. Ołtarze w nawach bocznych poświęcono Najświętszemu Sercu Jezusa, św. Antoniemu, św. Józefowi i św. Judzie Tadeuszowi. Ściany zdobią współczesne malunki, przedstawiające m.in. Chrystusa w Mandorli oraz św. Maksymiliana Kolbe. Kościół zdobią także tablice i epitafia, upamiętniające Polaków zesłanych na Syberię, ofiary łagrów, Orlęta Lwowskie czy żołnierzy Armii Krajowej. Otoczenie Przed kościołem posąg św. Barbary oraz krzyż upamiętniający poprzednią, drewnianą świątynię. Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Wojskowa pw. św. Barbary w Gliwicach
Kraftwerk Łagisza

Das Kraftwerk Łagisza (polnisch Elektrownia Łagisza) ist ein Steinkohlekraftwerk in Łagisza, einem Stadtteil von Będzin in der Woiwodschaft Schlesien, Polen. Das Kraftwerk befindet sich im Besitz von Tauron Wytwarzanie, einer Tochter des polnischen Energiekonzerns Tauron Polska Energia. Geschichte Erste Teile der Anlage wurden begonnen, als der historisch kleinpolnische Dombrowaer Kohlebecken im neuen „Ostoberschlesien“ im Zweiten Weltkrieg zu Deutschland gehörte. Ausschlaggebend für den Standort waren die Nähe zur Czarna Przemsza und den umliegenden Kohlegruben. 1947 wurden die Arbeiten an der Anlage, unter Leitung des Ministeriums für Industrie und Handel, wieder aufgenommen. Ende 1958 begannen die Vorarbeiten um ein neues Kraftwerk am Standort zu errichten. Die eigentlichen Arbeiten begannen im Frühjahr 1960, insgesamt wurden bis 1970 sieben Kraftwerksblöcke errichtet. In den 1990er-Jahren wurden neue Brenner und Rauchgasentschwefelungsanlagen eingebaut. Im Jahr 2009 wurde ein neuer Block mit einer elektrischen Leistung von 460 MW in Betrieb genommen; dafür wurden zwei alte Blöcke stillgelegt. Der Dampferzeuger des neuen Blockes, gebaut von Foster-Wheeler, war zum Zeitpunkt des Baus der größte Dampferzeuger der Welt mit zirkulierender Wirbelschichtfeuerung (engl. Circulating Fluidized Bed Combustion, kurz CFB) und der erste und einzige überkritische CFB-Kessel. Bis 2018 soll in Łagisza ein neuer Kraftwerksblock mit einer installierten Leistung von 413 MW errichtet werden. Die Kosten belaufen sich laut Planung auf ca. 1,5 Mrd. Złoty. Technische Daten Das Kraftwerk hat eine Gesamtleistung von 820 MWe (3x120 MWe + 460 MWe) sowie eine Heizleistung von 335,2 MWt. Der Wirkungsgrad der Anlage beträgt durchschnittlich 37 %. Weblinks Webseite des Unternehmens Fußnoten
Łagisza Power Station

Łagisza Power Station (Polish: Elektrownia Łagisza) is a coal-fired thermal power station at Łagisza in Będzin, Poland. The power plant has a total installed power capacity of 1,060 MW and installed cogeneration thermal capacity of 335 MW. It is operated by Południowy Koncern Energetyczny, a subsidiary of the Tauron Group. Construction of the power station started in 1960, after it was decided in 1958 to build it. In 1963–1967, seven units with 120 MW generation capacity each were built. These units used two flue gas stacks: one with a height of 200 metres (660 ft) and one with a height of 160 metres (520 ft). On 12 May 2006, construction of a new unit with 460 MW unit started. It was the world's first supercritical circulating fluidized bed project with the world's largest circulating fluidized bed boiler. The boiler was supplied by Foster Wheeler, while automation was supplied by Metso Automation. The generator was supplied by Alstom. The power station went in service on 30 June 2009, being built adjacent to the two old boilers it replaced. An interesting feature is that it has no chimney, as the new 133.2 metres (437 ft) tall cooling tower takes this function. See also List of power stations in Poland Będzin Power Station References
Elektrownia Łagisza

TAURON Wytwarzanie S.A. Elektrownia Łagisza – elektrownia powstała w latach 1960–1970 w Łagiszy (dzielnicy Będzina). Przedmiotem działania przedsiębiorstwa jest produkcja energii elektrycznej, przesył i sprzedaż ciepła. Dane techniczne Elektrownia Łagisza Moc zainstalowana: 460 MW Moc elektryczna osiągalna: 460 MW Osiągalna moc cieplna: 335,2 MWt Obecnie Elektrownia Łagisza dysponuje: Historia Pierwsze plany budowy elektrowni w tym miejscu istniały już w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Podczas wojny Niemcy podjęli realizację budowy elektrowni „Walter”. Prace przerwano jesienią 1944 ze względu na zbliżający się front. Do planów budowy elektrowni wrócono po wojnie. Komisja Oceny Projektów Inwestycyjnych Ministerstwa Górnictwa i Energetyki w 1958 r. zatwierdziła lokalizację i budowę elektrowni w Łagiszy. O lokalizacji przesądziło dobre położenie. Już w okresie międzywojennym na tym terenie miała powstać elektrownia – teren sąsiadował z rzeką Czarną Przemszą, niedaleko były zagłębiowskie kopalnie, skąd miał być dostarczany węgiel oraz duża liczba odbiorców z aglomeracji górnośląskiej (najbardziej uprzemysłowionego regionu Polski). Pierwszy etap budowy rozpoczął się w marcu 1960. Przekazano do eksploatacji 5 bloków o mocy 120 MW. Elektrownia Łagisza 24 maja 2000 wspólnie z elektrowniami Jaworzno III S.A., Łaziska S.A., Siersza S.A. i Halemba S.A. podpisała akt założycielski Południowego Koncernu Energetycznego (w którego w skład weszły te elektrownie). 12 maja 2006 wmurowano akt erekcyjny i poświęcono plac budowy nowego bloku elektrowni o mocy 460 MW. Blok został przekazany do eksploatacji 30 czerwca 2009 r. Jest to pierwszy na świecie blok energetyczny z kotłem przepływowym CFB na parametry nadkrytyczne. Wyposażony jest w chłodnię kominową o wysokości 133,2 m. W dniu 20 stycznia 2020 TAURON Wytwarzanie S.A. poinformował, że dostosował kosztem 120 mln zł blok 460 MWe do wytwarzania ciepła grzewczego dla Zagłębia Dąbrowskiego co jest skutkiem wygaszania bloków klasy 120 MWe. Ostatnie dwa bloki klasy 120 MW, które pracowały w Elektrowni Łagisza od początku lat 70. dwudziestego wieku, zostały wyłączone z eksploatacji z początkiem stycznia 2021 r. Energię elektryczną produkuje aktualnie w Elektrowni Łagisza tylko jeden blok energetyczny o mocy 460 MWe. Przypisy Linki zewnętrzne Elektrownia na stronie Tauron Wytwarzanie
ТЭС Лагиша

ТЭС Лагиша (Łagisza) – угольная тепловая электростанция на юге Польши в десятке километров к северо-востоку от окраин Катовице. В 1963 году на площадке станции ввели в эксплуатацию первые два энергоблока мощностью по 125 МВт, которые имели импортированное из Великобритании оборудование — котлы производства Babcock&Wilcox и генераторные комплекты AEI Metropolitan Wickers. А с 1967 по 1970 годы вступили в строй ещё пять блоков мощностью по 120 МВт, которые были уже оснащены отечественными агрегатами. Котлы, турбины и генераторы для них изготовили компании Rafako (Рацибуж), Zamech (Эльблонг) и Dolmel (Вроцлав). Для удаления продуктов сгорания построили две дымовые трубы — первую для блоков 1 и 2 и вторую высотой 200 метров для блоков 3 — 7. Из-за изношенности оборудования блок № 3 вывели из эксплуатации в 1998 году. То же самое произошло с блоком № 4 в 2009 году, тогда как блоки 1 и 2 исключили из списка генерирующих мощностей в 2013 году. Вскоре остановили и блок № 5. Впрочем, выбытие устаревших объектов было в значительной мере компенсировано путём сооружения нового блока № 10, который вступил в строй в 2009 году. Здесь установлен первый в мире котёл с циркулирующим кипящим слоем для сверхкритических параметров пара, созданный по технологии компании Sumitomo. При этом производителем котла выступила Foster Wheeler, а паровую турбину и генератор мощностью 460 МВт поставил концерн Alstom. Новый объект имеет топливную эффективность на уровне 43,3 %, при том, что аналогичный показатель для блоков предыдущей очереди составлял 36 %. Градирня блока достигает высоты 133 метров. Ещё в 1982—1989 годах станции предоставили возможность выполнять функцию теплоцентрали, для чего смонтировали два водогрейных котла WP-70 мощностью по 81,4 МВт и тепловой пункт с двумя агрегатами по 28 МВт. В дальнейшем указанные котлы вывели из эксплуатации и заменили двумя теплообменниками UP–10 мощностью по 126 МВт на блоках 6 и 7. Впрочем, фактическая совокупная тепловая мощность станции составляет лишь 279 МВт. Воду для нужд охлаждения забирают из водохранилищ Погория, созданных на основе ресурса реки Чёрная Пшемша и её левого притока Погория. Связь с энергосистемой осуществляется по ЛЭП, рассчитанным на работу под напряжением 110 кВ и 220 кВ. Примечания
ТЕС Лагіша

ТЕС Лагіша (Łagisza) – вугільна теплова електростанція на півдні Польщі за десяток кілометрів на північний схід від околиць Катовиць. У 1963-му на майданчику станції ввели в експлуатацію перші два енергоблоки потужністю по 125 МВт, які мали імпортоване з Великої Британії обладнання — котли виробництва Babcock&Wilcox та генераторні комплекти AEI Metropolitan Wickers. А з 1967 по 1970 роки стали до ладу ще п'ять блоків потужністю по 120 МВт, котрі були вже оснащені вітчизняними агрегатами. Котли, турбіни та генератори для них виготовили компанії Rafako (Рацибуж), Zamech (Ельблонґ) та Dolmel (Вроцлав). Для видалення продуктів згоряння спорудили два димарі — перший для блоків 1 та 2 і другий висотою 200 метрів для блоків 3 — 7. Через зношеність обладнання блок № 3 вивели з експлуатації у 1998 році. Те саме відбулось із блоком № 4 в 2009-му, тоді як блоки 1 та 2 виключили з переліку генеруючих потужностей в 2013-му. Невдовзі зупинили і блок № 5. Втім, вибуття застарілих об'єктів було значним чином компенсоване шляхом спорудження нового блоку № 10, котрий став до ладу в 2009-му. Тут встановлено перший у світі котел з циркулюючим киплячим шаром для суперкритичних параметрів пару, створений за технологією компанії Sumitomo. При цьому виробником котла виступила Foster Wheeler, а парову турбіну та генератор потужністю 460 МВт постачив концерн Alstom. Новий об'єкт має паливну ефективність на рівні 43,3 %, при тому, що аналогічний показник для блоків попередньої черги складав 36 %. Градирня блоку сягає висоти 133 метри. Ще у 1982—1989 роках станції надали можливість виконувати функцію теплоцентралі, для чого змонтували два водогрійні котли WP-70 потужністю по 81,4 МВт та тепловий пункт з двома агрегатами по 28 МВт. Надалі зазначені котли вивели з експлуатації та замінили двома теплообмінниками UP–10 потужністю по 126 МВт на блоках 6 і 7. Втім, фактична сукупна теплова потужність станції становить лише 279 МВт. Воду для потреб охолодження забирають із водосховищ Погорія, створених на основі ресурсу річки Чорна Пшемша та її лівої притоки Погорія. Зв'язок з енергосистемою відбувається по ЛЕП, розрахованим на роботу під напругою 110 кВ та 220 кВ. Примітки