NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jakuba Apostoła w Skorogoszczy

Kościół św. Jakuba Apostoła – rzymskokatolicki kościół parafialny w Skorogoszczy. Kościół należy Parafii św. Jakuba Apostoła w Skorogoszczy w dekanacie Niemodlin, diecezji opolskiej. Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisano: kościół par. pw. św. Jakuba, 1852, nr rej.: 1072/66 z 20.01.1966 cmentarz kościelny (otoczenie kościoła) , nr rej.: 1072/66 z 16.03.2017 Historia kościoła Pierwsza wzmianka o kościele w Skorogoszczy pochodzi z 1223 roku, kiedy to miała miejsce konsekracja ówczesnej świątyni, której dokonał biskup wrocławski Wawrzyniec. Od 1228 roku patronat nad kościołem sprawował klasztor norbertanek (OPraem) z Czarnowąs. W 1271 miejscowość otrzymała prawa miejskie. W okresie reformacji większość mieszkańców przeszła na protestantyzm. Obecny kościół zbudowany został w 1852 r. W Skorogoszczy istniał też w latach 1806–1945 r. osobny kościół ewangelicki. Hrabina E. Schmising Kerssenbrock w 1890 sprowadziła do Skorogoszczy siostry ze Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo – Szarytki (EM). W 1910 r. hrabina wybudowała kompleks pałacowo-parkowy, który w 1918 roku przekazała Zakonowi Misjonarzy z Mariahilf. Misjonarze urządzili tu Dom Misyjny, a następnie Seminarium Misyjne. W wyniku działań wojennych II wojny światowej budynek kościelny, organistówka i plebania uległy uszkodzeniu. W 1945 ksiądz Józef Wojaczek znalazł ciało zamordowanego przez Rosjan księdza Jerzego Greinera w piwnicy plebanii w Skorogoszczy. Greiner został zabity, ponieważ nie posiadał zegarka, którego domagał się od niego żołnierz radziecki. Po 1945 roku został wyremontowany i do dziś służy społeczności katolickiej. Architektura i wnętrze kościoła Jest to świątynia orientowana, trójnawowa murowana z cegły. Prezbiterium jest w kształcie prostokąta, kryte sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Od zachodu posiada prostokątną wieżę, zakończoną ośmioboczną kondygnacją ze strzelistym daszkiem. We wnętrzu widać współczesne polichromie stylizowane na bizantyjskie, wykonane w 1978 roku przez macedońskiego malarza Sotyrysa Pantopulosa. Po bokach ołtarza głównego umieszczone są dwie, wykonane na początku XVI wieku, gotyckie rzeźby św. Jakuba Apostoła i św. Katarzyny. Galeria Przypisy
Kościół św. Jakuba w Szczaworyżu

Kościół św. Jakuba w Szczaworyżu – wzniesiony ok. 1630 r. na miejscu starszego kościoła z XV wieku; z pierwotnej świątyni zachowało się gotyckie prezbiterium; kaplice późnobarokowe, dobudowane w XVIII wieku; świątynia zbudowana jest na planie krzyża greckiego; ołtarz główny rokokowy; barokowe rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego i św. Sebastiana; w kruchcie kościoła znajduje się barokowe epitafium Jakuba i Barbary Kosteckich, wykonane z marmuru w 1634 r.; ambona i chór muzyczny rokokowe; na północnej ścianie prezbiterium zachowane fragmenty polichromii z XVI wieku. Sanktuarium i kult Matki Bożej Łaskawej Kościół pełni funkcję sanktuarium maryjnego związanego z kultem Matki Bożej Łaskawej Szczaworyskiej, czczonej w obrazie umieszczonym w ołtarzu głównym. Wizerunek, powstały najprawdopodobniej w końcu XVI wieku we włoskiej pracowni malarskiej, trafił do świątyni w czasie najazdu szwedzkiego dzięki zakonnikom kamedułom, którzy przenieśli go z zagrożonego zniszczeniem klasztoru na górze Chełmicy. Od tego czasu obraz otaczany jest szczególną czcią wiernych, a sanktuarium przyciąga licznych pielgrzymów. Szczególnym wyrazem rozwijającego się kultu była uroczysta koronacja obrazu, która odbyła się 7 czerwca 2025 roku, dokonana przez biskupa kieleckiego Jana Piotrowskiego. Wydarzenie to zgromadziło licznych wiernych i pielgrzymów, podkreślając znaczenie sanktuarium jako ośrodka życia religijnego regionu. Małopolska Droga św. Jakuba Kościół znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela i związana jest z pielgrzymowaniem do grobu św. Jakuba. Przypisy
Jakobuskirche (Szczyrk)

Die Jakobuskirche (polnisch Kościół św. Jakuba w Szczyrku) in Szczyrk, Polen, ist eine römisch-katholische Kirche in Szczyrk. Geschichte Die Kirche wurde Ende des 18. Jahrhunderts erbaut. Der umliegende Friedhof wurde 1848 aufgelassen. Die Kirche verfügt über eine barocke Innenausstattung und eine Glocke von 1691. Viele Kunstgegenstände stammen aus dem Norbertanerkloster in Nowy Sącz. Weblinks
Kościół św. Jakuba w Szczyrku

Kościół św. Jakuba w Szczyrku – kościół parafialny parafii św. Jakuba w Szczyrku, przy ul. Beskidzkiej 107. Dekretem ks. bpa Tadeusza Rakoczego z 12 kwietnia 2011 roku kościół został ustanowiony diecezjalnym Sanktuarium św. Jakuba. Kościół znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego w pętli beskidzkiej. Historia Od początku osadnictwa w Szczyrku jego mieszkańcy należeli do parafii św. Szymona i św. Judy Tadeusza w Łodygowicach. Pod koniec XVIII w., gdy liczba mieszkańców wsi zbliżyła się do 2 tysięcy, rozpoczęto starania o założenie własnej parafii. Dekret o erygowaniu parafii wydano na dworze cesarskim w Wiedniu 14 kwietnia 1787 r. Potwierdzenia ze strony kościelnej dokonał biskup tarnowski, włączając nową parafię do dekanatu żywieckiego. Kościół zbudowany został w latach 1797–1800. Pierwszym proboszczem został ks. Wojciech Radoński. Wokół świątyni istniał cmentarz, na którym zmarłych grzebano do 1848 r. Konstrukcja Kościół drewniany, konstrukcji zrębowej, z prostokątną nawą i węższym prezbiterium, nakrytymi dachami dwuspadowymi, krytymi gontem. Od frontu dostawiona czworokątna wieża konstrukcji słupowej z nadwieszoną izbicą, krytą smukłym dachem namiotowym o załamanych połaciach. Zewnętrzne ściany nawy, prezbiterium oraz pochyłe ściany wieży pobite gontem. Po zewnętrznej, wschodniej stronie świątyni rokokowy krzyż z 1797 r. Wnętrze świątyni Wnętrze świątyni urządzone zostało w stylu późnobarokowym, a wyposażenie stanowią głównie zabytki pochodzące z klasztoru norbertanów w Nowym Sączu. Ołtarz główny poświęcony jest patronowi kościoła: pośrodku znajduje się figura św. Jakuba Apostoła, po lewej stronie św. Piotra, zaś po stronie prawej św. Stanisława Kostki. Po lewej stronie świątyni znajduje się ołtarz Serca Jezusowego, po prawej stronie – ołtarz z obrazem św. Jana Nepomucena – drugiego patrona parafii, pochodzący z pierwszej połowy XVII w. Po lewej stronie prezbiterium późnobarokowa ambona z baldachimem i płaskorzeźbą przedstawiającą św. Ambrożego z płonącym sercem w ręku, u jej dołu postacie czterech Ewangelistów. Po otrzymaniu w roku 1814 zezwolenia na odprawianie nabożeństwa drogi krzyżowej umieszczono w kościele 14 barokowych obrazów malowanych na płótnie, przedstawiających mękę Jezusa. Obok ołtarza głównego po stronie lewej kamienna chrzcielnica z 1800 r. Z tego samego okresu pochodzą trzy kamienne kropielnice. Na chórze organy. Na wieży kościoła dzwon z 1691 r. Przypisy
Église Saint-Jacques de Torun

L'église Saint-Jacques de Toruń est l'une des plus importantes églises de la ville de Toruń située en Pologne. Historique Elle a été conçue dans un style gothique. La construction a commencé en 1309. De 1359 au milieu du XVe siècle, deux rangées de chapelles sont ajoutées sur les côtés de l'église. A cette époque, on surélève les toitures des nefs latérales qui sont couvertes par les arcs soutenant la nef. En 1455 un feu a détruit les toits de l'église ainsi que la flèche de la tour et les cloches. La tour reconstruite de quatre étages est richement décorée . En 1950, Adolphe Pierre Szelazek (1865-1950), évêque du diocèse de Lutsk en Volhynie et prisonnier du pouvoir soviétique à Kiev, fondateur de la Congrégation des Sœurs de Sainte Thérèse de l'Enfant Jésus, est enterré dans le sous-sol de l'église. Il est en cours de béatification. Le 25 juillet 2021, l'église est élevée au rang de sanctuaire . Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : Hauteur de la nef : 20,65 m Longueur : 53 m Hauteur des tours : 49 m Largeur : 28,8 m Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à la religion : GCatholic.org Site de l'église et de la paroisse Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de la Pologne
Церковь Святого Иакова (Варшава)

Церковь Святого Иакова (пол. Kościół Św. Jakuba) — церковь в епархии Варшавы-Праги Римско-католической церкви в столице Польши. Храм расположен в квартале Тархомин, в дзельнице Бялоленка. Это единственная церковь в готическом стиле, сохранившихся в Варшаве почти в первозданном виде. История Церковь Святого Иакова Апостола в Варшаве основана в начале XV века. Первое письменное упоминание о ней относится к 1427 году в Книге заседателей Новой Варшавы. Вначале храм был деревянным и стоял на небольшом искусственном холме. Такое положение защищало его от затопления во время половодья. Во второй половине XV века Тархомин принадлежал семье Голыньских. Кирпичная церковь была построена Якубом Голыньским, воеводой Мазовецким и его сыном Николаем Голыньским, каноником собора в Плоцке и настоятелем прихода в Тархомине. Строительство церкви было продолжено Адрианом Голыньским, старостой Варшавским. Каменный храм был построен в 1518 году. В 1570 году Ян Дабровский, каноник собора в Плоцке поставил в церкви алтарь. Однонефный храм был построен в готическом стиле. В 1582 году он был освящён Петром Дунин-Вольским, епископом Плоцким. Во время оккупации Тархомина ведами, храм был разграблен. В начале XVIII века Тархомин был приобретён семьей Оссолиньских. В 1720 году Франтишек Максимилиан Оссолиньский восстановил и расширил церковь. В 1730 году были построены новая ризница, пресвитерий и крыльцо над входом. Колокольня была построена в ограде, окружавшей кладбище при храме. Внутри церкви были построены новые деревянные хоры, скиния над алтарём, два придела, амвон, купель из черного мрамора и семейная усыпальница Оссолиньских. Приход принадлежал епархии Плоцка. В 1881 году Тархомин был куплен Владислав Кисель-Кисланьский, который предпринял капитальный ремонт церкви и других зданий прихода. Восстановлены кафедра и алтари — главный и два боковых. Во время Второй мировой войны храм почти не пострадал. Описание Церковь была построена в готическом стиле с одним нефом. В храме находятся скульптуры святых апостолов Петра и Павла из липового дерева, картины XIX века — четыре евангелиста, святые Станислав и Войцех. Орган конца XIX века работы Юзефа Шиманского из Варшавы после Второй мировой войны был немного расширен и полностью отремонтирован в 1978—1979 годах. Ссылки Kościół św. Jakuba Apostoła w Tarchominie (пол.). Сайт Вialoleka.waw.pl. — Церковь Святого Иакова Апостола в Тархомине. Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года. Parafia św. Jakuba Apostoła w Warszawie-Tarchominie (пол.). Официальный сайт прихода. — Приход Святого Иакова в Варшаве-Тархомине. Архивировано из оригинала 24 декабря 2013 года. Zabytki na Białołęce (пол.). Сайт Сitymedia.waw.pl. — Церкви Бялоленки.
Kościół św. Jakuba w Tuchowie

Kościół pw. św. Jakuba Starszego Apostoła w Tuchowie – murowany późnobarokowy kościół parafialny w Tuchowie. Historia Kościół został zbudowany w latach 1791–1794, na miejscu dwóch wcześniejszych świątyń o tym samym wezwaniu, pierwszej, drewnianej z 1458 roku i kolejnej, murowanej, pochodzącej z I. połowy XVII wieku. Obecny kościół powstał dzięki fundacji benedyktynów z opactwa w Tyńcu. Konsekrował go w 1797 roku opat tyniecki i późniejszy biskup tarnowski Florian Amand Janowski. Architektura i wyposażenie Obiekt jest trójnawową orientowaną bazyliką z zamkniętym półkoliście prezbiterium. Fasadę zachodnią wieńczy dwukondygnacyjna wieża nakryta baniastym hełmem. Większość wyposażenia wnętrza kościoła: ołtarz główny i część bocznych, ambona, chrzcielnica, prospekt organowy, stalle i dwa konfesjonały reprezentują styl rokokowy. Wnętrze nakryte jest sklepieniami żaglastymi. Galeria Przypisy Bibliografia Zabytkowe kościoły diecezji tarnowskiej [dostęp 2012-09-03] AndrzejA. Matuszczyk AndrzejA., Pogórze Karpackie, Tarnów: Oddział PTTK [Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego] „Ziemi Tarnowskiej”, 1995, ISBN 83-903260-1-9, OCLC 891189204 .
St. Johannes Apostel und Evangelist (Harenda)

Die Holzkirche Johannes der Apostel und Evangelist in Zakopane-Harenda wurde um 1700 im barocken Stil der kleinpolnischen Holzkirchen in Zakrzów bei Kalwaria Zebrzydowska erbaut. Im Jahr 1947 wurde sie nach Zakopane versetzt und im Stadtteil Harenda wieder aufgebaut. Die Kirche wurde sodann von Władysław Jarocki, dem Schwager von Jan Kasprowicz, renoviert. Im Park neben der Kirche befinden sich die Villa Harenda und das Mausoleum von Jan Kasprowicz. Das denkmalgeschützte Gebäude ist Teil des kleinpolnischen Holzarchitekturwegs und der älteste Sakralbau in Zakopane. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Zakopaner Zentrum unweit der DK 47, die hier Zakopianka heißt, im Vortatragraben am Fuße der Tatra. Literatur Homepage der Pfarrei Weblinks
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty na Harendzie

Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty na Harendzie – drewniany kościół zbudowany w latach 1710–1720 w Zakrzowie koło Kalwarii Zebrzydowskiej, przeniesiony w 1947 roku do Zakopanego. Otaczają go soboty (kryty krużganek obiegający budowlę). Wnętrze ozdobione jest malowidłami cechowymi, odnowionymi przez Władysława Jarockiego (zięcia Jana Kasprowicza). Obok kościoła znajduje się mauzoleum i willa „Harenda” (muzeum Kasprowicza). Kościół znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół na stronie parafii
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Polskowoli

Kościół pod wezwaniem świętego Jana Apostoła i Ewangelisty w Polskowoli – kościół parafialny parafii Świętego Jana Apostoła w Polskowoli. Pierwszą drewnianą świątynię wybudował w XVIII w. Filip Szaniawski. Stała się ona siedzibą parafii w ówczesnej wsi Ruskowoli (wieś po odzyskaniu niepodległości przemianowano na Polską wolę). Kościół ten w roku 1875 przez zaborcę rosyjskiego zamieniony został na cerkiew prawosławną. Parafię odnowiono w roku 1919. Obecny drewniany kościół parafialny wybudowano w roku 1921 staraniem ks. Józefa Makarewicza.
Kościół św. Jana Bosko w Gdańsku

Kościół św. Jana Bosko – zabytkowy kościół parafialny na gdańskiej Oruni, wyznania rzymskokatolickiego. Pierwotnie była to świątynia ewangelicka i nosiła imię świętego Jerzego. Od 1945 roku kościołem zarządzają salezjanie. Świątynia znajduje się w centrum Oruni przy ul. Gościnnej. Historia Pierwsza świątynia na Oruni powstała w I połowie XV wieku, kiedy to Krzyżacy wznieśli tu kaplicę. W 1571 została ona rozbudowana w kościół ewangelicki, którego odbudowę po pożarze w 1577 zapoczątkowano w 1608 roku. W 1645 zanotowano, że kościołowi grozi zawalenie. W 1684 kościół otrzymał wieżę, a w wyniku kolejnej przebudowy, zapoczątkowanej w 1766, rozbudowano zachodnią i północną część świątyni. Obecny kościół powstał w miejscu poprzedniej świątyni, spalonej w 1813 przez wycofujących się Francuzów (zob. Wolne Miasto Gdańsk). Budowa rozpoczęła się w 1820, dzięki wsparciu finansowemu Fryderyka Wilhelma III, i trwała do 1823. Projektantem był jeden z ważniejszych pruskich architektów – Karl Friedrich Schinkel. Podczas II wojny światowej kościół został uszkodzony. Ucierpiał dach, wieża i okna kościelne. 28 maja 1945 kościół został zajęty przez katolików. Ówczesny rzymskokatolicki biskup gdański Karol Maria Splett przydzielił kościół salezjanom, m.in. w celu prowadzenia działalności opiekuńczo-wychowawczej dla młodzieży. 20 lipca 1972 świątynia wraz z plebanią przeszły formalnie na własność tego zgromadzenia. Od 1691 do lat 60. XX wieku obok kościoła istniał ewangelicki cmentarz oruński, zamieniony następnie na park. 15 lipca 1994 kościół stał się kościołem parafialnym, odłączając się od pobliskiej parafii Ignacego Loyoli. Charakterystyka Kościół jest przykładem neogotyku. Został zbudowany z czerwonej cegły. Posiada wieżę wysokości 43 metrów, zwieńczoną blaszaną kopułą w formie ostrosłupa. Jest ona lokalną dominantą architektoniczną. Kubatura wynosi 2800 m³. Długość z przedsionkiem to 33 m, szerokość 16 m. Kościół posiada drewniane sklepienie pozorne, wsparte na 8 drewnianych filarach tworzących emporę biegnącą wzdłuż ścian bocznych, łączącą się nad wejściem głównym. Nad wejściem na emporze znajdują się piętnastogłosowe organy z 1912 roku. Pierwotnie kościół posiadał wystrój neogotycki. W myśl ustaleń posoborowych, w roku 1975 wnętrze kościoła zostało przebudowane. Zniknęły: ambona, ołtarz neogotycki i dwa ołtarze boczne. Zbudowano nowy ołtarz. Autorem płaskorzeźb jest lokalny artysta Wawrzyniec Samp. Na wieży znajdują się 3 dzwony odlane ze stali w 1921. Początkowo na wieży znajdowały się cztery dzwony, z czego najstarszy powstał w 1656. W 2019 elewacja wieży została poddana remontowi. Uwagi Przypisy Bibliografia JerzyJ. Samp JerzyJ., Orunia: historia, zabytki, kultura, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. Zarząd Główny, 1992, s. 65-71, ISBN 83-85011-61-7, OCLC 830058867 . Linki zewnętrzne Historia kościoła (wersja archiwalna). salezjanieorunia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-02)]. Zobacz oruński kościół salezjanów (historia)
Kościół św. Jana Bosko w Luboniu

Kościół św. Jana Bosko w Luboniu – jeden z czterech kościołów rzymskokatolickich w mieście Luboń. Mieści się przy ulicy Księdza Streicha, w dzielnicy Stary Luboń. Należy do dekanatu lubońskiego. Historia Z inicjatywą budowy kościoła wyszedł jako pierwszy ks. Stanisław Streich – ówczesny proboszcz parafii żabikowskiej, który z zaangażowaniem przewodniczył Komitetowi Budowy Kościoła. Jesienią 1934 roku ksiądz Streich nabył od Uniwersytetu Poznańskiego grunt pod budowę przyszłej świątyni. 1 października 1935 roku, po oddaniu do użytku nawy bocznej, w Poznaniu został wydany akt, na mocy którego oficjalnie powstała parafia. Pięć dni później, jej proboszcz, ks. Stanisław Streich odprawił pierwszą mszę przy nawie powstającego kościoła. W kolejnych latach rozbudowano i wykończono wnętrze świątyni, a w 1939 roku powstała dzwonnica. 27 lutego 1938 roku podczas odprawiania mszy, zamordowany został przez członka bojówki komunistycznej ks. Stanisław Streich. Spoczął na placu przy zachodniej ścianie kościoła. W 2024 umieszczono ekshumowane szczątki w sarkofagu, wewnątrz kościoła. Ks. Stanisław Streich został beatyfikowany 24 maja 2025. Przez lata okupacji hitlerowskiej w murach kościoła magazynowano materiały sanitarne. Po wyzwoleniu, latem 1945 roku rozpoczęto odbudowę spalonej przez Niemców i zniszczonej działaniami wojennymi świątyni. W październiku 1946 roku odprawiono w niej, pierwsze po zakończeniu wojny, nabożeństwo. W latach 1976–1981 przeprowadzono przebudowę wnętrza kościoła. Od 1997 roku ks. kan. Karol Biniaś przeprowadził liczne prac wokół świątyni. W 2002 roku ceglane mury świątyni zostały otynkowane i pomalowane. Dach został wyłożony czerwoną dachówką. W 2007 teren wokół świątyni został wyłożony kostką brukową. Od 2012 roku do końca pracy w parafii ks. Biniaś przeprowadził na szeroką skalę remont domu parafialnego wraz z dachem i instalacją centralnego ogrzewania oraz remont dachu kościoła. W 2013 roku zamontował płyty grzejne po ławkami, a w drugiej połowie 2014 roku przeprowadził drobne prace renowacyjne w tym wymienił trzy bramy wejściowe. W planach była także wymiana ogrzewania w kościele. Przy placu wokół kościoła znajduje się krzyż misyjny, upamiętniający misje święte które miały miejsce w parafii. W 2011 roku został posadzony Dąb Pamięci upamiętniający zamordowanego w Katyniu majora Antoniego Marcinkowskiego. 24 maja 2025 roku abp Zbigniew Zieliński ogłosił kościół pw. św. Jana Bosko diecezjalnym sanktuarium bł. Stanisława Streicha. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa parafii
Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Koźminku

Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Koźminku – rzymskokatolicki kościół parafialny znajdujący się w mieście Koźminek. Mieści się przy Placu Wolności. Należy do dekanatu Koźminek diecezji kaliskiej. Historia Jest to świątynia gotycka z XV wieku, rozbudowany na początku XVIII wieku o część środkową z sygnaturką w stylu barokowym. W latach 1825–1826, została dobudowana wieża oraz kapliczka od strony północnej. Z pierwotnej gotyckiej budowli pozostała wewnątrz, ostrołukowa tęcza i sklepienie krzyżowe w prezbiterium. W nawie sklepienie kolebkowe z lunetami z początku XVIII wieku. Wnętrze świątyni nosi cechy stylu barokowego, natomiast prezbiterium jest utrzymane w stylu gotyckim. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII wieku. W latach 1975–1980 budowla otrzymała nowy wygląd: zostało regotycyzowane prezbiterium, nawa główna została pokryta nową polichromią metodą sgraffito. Organy wybudował Dominik Biernacki. Przypisy Bibliografia Franciszek Jaśkowiak, Województwo poznańskie. Przewodnik, Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, Warszawa 1967, s. 147.
Kościół św. Jana Chrzciciela i Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Hostynnem

Kościół św. Jana Chrzciciela i Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Hostynnem – parafialny kościół w Hostynnem, wzniesiony w latach 1889-1890 jako cerkiew prawosławna. Historia Cerkiew pod wezwaniem św. Jerzego i św. Jana Chrzciciela została wzniesiona w latach 1889-1890 w stylu bizantyńsko-rosyjskim według projektu Wiktora Syczugowa na miejscu starszej świątyni unickiej. Poświęcenia świątyni dokonał 30 września 1890 protoprezbiter Joann Goszowski. Według informacji diecezji zamojsko-lubaczowskiej budynek został przejęty przez Kościół łaciński w 1919, zaś rekoncyliowany na kościół w 1949. B. Seniuk twierdzi, że dawną cerkiew zaadaptowano na kościół dopiero po II wojnie światowej. Grzegorz Jacek Pelica wskazuje, że jeszcze w 1927 w Hostynnem funkcjonowała parafia prawosławna. Budynek został poważnie zniszczony w okresie II wojny światowej i w latach 50. XX wieku został wyremontowany. W 1964 przebudowano jego wieże, usuwając elementy typowe dla architektury cerkiewnej. Kościół jest jednonawowy. W sąsiedztwie budynku znajdował się unicki, a następnie prawosławny cmentarz, zniszczony po przejęciu obiektu przez Kościół katolicki. Z nekropolii pozostał jeden, datowany na r. 1885, nagrobek. Przypisy
Johanneskirche (Krakau-Altstadt)

Die Kirche des Heiligen Johannes des Täufers und des Heiligen Johannes des Evangelisten (polnisch Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty) in Krakau ist eine katholische Kirche an der ul. Jana 7, im nördlichen Teil der Krakauer Altstadt. Geschichte Die Kirche wurde bereits um 1100 von Piotr Włostowic als romanische Stiftskirche gestiftet. Um 1300 war sie eine Filialkirche der Krakauer Marienkirche, bevor sie ab 1325 eine eigene Pfarrei hatte. Im 17. Jahrhundert wurde die Kirche barockisiert und 1659 neu eingeweiht. 1715 wurde die Kirche den Präsenterinnen übergeben und von 1715 bis 1723 erneut umgebaut – diesmal von Kacper Bażanka. Weblinks Homepage
Church of St. John the Baptist and St. John the Evangelist, Kraków

The Church of St. John the Baptist and St. John the Evangelist (Polish: Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty) known colloquially as the Presentation Sisters Church (Polish: Kościół prezentek) is a historic Roman Catholic conventual church of the Presentation Sisters located at 7a św. Jana Street in the Old Town of Kraków, Poland. Founded by Piotr Włostowic in the 12th century. It has a late Baroque interior. The altar contains a 16th-century painting of "Our Lady of the Redemption of Slaves". Footnotes Bibliography (in Polish) * Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 page 59-60 (Lexicon of Krakow churches) (in Polish) * Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I page 745 (Encyclopedia of Krakow) External links (in Polish) Presentation Sisters, history of the convent and church