NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Struga (jezioro w Warszawie)

Struga – niewielkie jezioro w Warszawie, w dzielnicy Wilanów. Położenie i charakterystyka Jezioro położone jest na terenie stołecznej dzielnicy Wilanów, na obszarze MSI Powsin. Znajduje się w rejonie ulic Łęgowej, Zakamarek i Rosochotej. „Program Ochrony Środowiska dla m. st. Warszawy na lata 2009–2012 z uwzględnieniem perspektywy do 2016 r.” podaje, że jezioro jest bezodpływowe, położone na tarasie nadzalewowym, zasilane jest stale wodami podziemnymi, a jego powierzchnia wynosi 0,2587 ha. Długość jeziora wynosi 100 m, a jego szerokość 40 m. Głębokość to 1–2 m. Zbiornik wodny jest bezodpływowy. Jezioro ma wydłużony kształt w kierunku SE-NW. Leży na terenie zlewni Rowu Powsinkowego. Jezioro Struga położone jest na terenie Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 42/14.02.2007 r., poz. 870). Zobacz też taras zalewowy Wisły w Warszawie Przypisy
Strupino

Strupino – śródleśne jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, w gminie Kościerzyna, w powiecie kościerskim (województwo pomorskie). Strupino znajduje się w północno-wschodnim malowniczym krańcu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego, na zachód od wsi Szenajda. W jeziorze doszło w wyniku szkód górniczych do zjawiska obniżenia poziomu wód. Jezioro znajduje się na turystycznym Szlaku Kamiennych Kręgów. Powierzchnia całkowita: 50,67 ha Zobacz też Juszki Olpuch Szenajda Wąglikowice Wdzydze Linki zewnętrzne Strupino, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 421 . Jezioro Strupino
Strzepcz (jezioro)

Strzepcz (kaszb. Jezoro Strzépcz) – płytkie jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim, w gminie Linia, w powiecie wejherowskim (województwo pomorskie). Wody jeziora nie są obciążone ściekami agrarnymi i biologicznymi. Ogólna powierzchnia: 37,05 ha, maksymalna głębokość: 4 m. W jeziorze żyją m.in. sandacz, szczupak, lin, leszcz, okoń, węgorz, płoć, karaś i wzdręga.
Stręgiel (jezioro)

Stręgiel – jezioro w Polsce położone na południowy wschód od Węgorzewa w województwie warmińsko-mazurskim, powiat węgorzewski, gmina Węgorzewo, dorzecze Sapina. Charakterystyka Stręgiel ma powierzchnię 409 ha, długość 3,7 km, szerokość 1,8 km, a głębokość 12,5 m. Jezioro posiada bardzo urozmaiconą linię brzegową. W południowo-wschodniej części łączy się z jeziorem Stręgielek. Na jeziorze, bliżej jego południowego brzegu znajduje się wyspa o powierzchni 3 ha. Na krańcu wschodnim położona jest wieś Stręgiel, a na zachodnim Ogonki. Do jeziora, w jego południowej części wpływa rzeka Sapina niosąc wodę z jeziora Pozezdrze. Woda z jeziora Stręgiel odpływa również Sapiną do jeziora Święcajty. Przyroda Woda jeziora jest bardzo czysta, dzięki czemu panują tam doskonałe warunki do bytowania małż oraz raków. W zakresie ryb akwen ma charakter leszczowo-sandaczowy, a występują tu też: okoń, szczupak i lin. Długie odcinki brzegów porasta tatarak bez pasa grążeli. Wodą zarządza Okręg PZW w Suwałkach. Turystyka Nad Sapiną po zachodniej stronie urządzono obozowiska harcerskie. Dalej 500 m na zachód od ujścia Sapiny jest pole namiotowe z pomostem. Niedaleko południowego brzegu widnieje duża wyspa, będąca dla turystów dobrym miejscem na odpoczynek. Przypisy Bibliografia Andrzej Wakar i Bohdan Wilamowski, "Węgorzewo. Z dziejów miasta i powiatu", Pojezierze, Olsztyn, 1968. Wojciech Kuczkowski, "Szlak Wielkich Jezior Mazurskich", Fundacja Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich, FENIX editions, Warszawa-Giżycko, 1993 ISBN 83-900217-9-X Bąk J, Rudzielewicz M, MazuryPrzewodnik, Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała,2007 ISBN 978-83-7304-665-8 Linki zewnętrzne Stręgiel, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 400 .
Studencka Baza Namiotowa „Łopienka”

Studencka Baza Namiotowa „Łopienka” – baza namiotowa w Bieszczadach, na terenie gminy Cisna, w pobliżu Łopiennika, w dolinie wsi Łopienka. Od 2018 roku prowadzona jest przez Klub Łopienki, działający przy Oddziale Międzyuczelnianym PTTK w Warszawie. Historia Lata 60. – działa schronisko pod Łopiennikiem. 1978–1979 – harcerze założyli obóz w dolinie – powstał „brzozowy mostek”. 1982 – Akademicki Klub Turystyczny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego założył w dolinie Łopienki bazę turystyczną. 2005 – powstała ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna „dookoła Łopienki” przechodząca przez bazę namiotową. Położenie Baza znajduje się w środkowej części Bieszczadów – koło Cisnej w dolinie Łopienki, otoczonej szczytami: Łopiennik, Jamy i Korbania. Dojazd Autobusem z Zagórza, Sanoka lub Ustrzyk Górnych do przystanku Dołżyca Skrzyżowanie. Od przystanku należy kierować się na początku w stronę Buka i Terki, by za mostem skręcić w lewo, kierując się na przełęcz między Jamami i Łopiennikiem. Od przełęczy do bazy prowadzi oznakowany szlak bazowy. Z Polanek wchodzi się wyraźną drogą w górę doliny, aby za cerkwią skręcić w lewo, w prowadzącą do bazy znakowaną ścieżkę. Ze szczytu Łopiennika, przez który prowadzi czarny szlak turystyczny, odchodzi szlak bazowy, który po przejściu przez przełęcz między Jamami i Łopiennikiem dochodzi do bazy. Warunki Baza oferuje 30 miejsc noclegowych w namiotach bazowych i 50 miejsc na polu namiotowym. Do dyspozycji turystów są namioty wieloosobowe, tzw. harcerki wyposażone w drewniane prycze, koce i materace piankowe. Na polu namiotowym możliwość rozbicia własnych namiotów. Do dyspozycji jest latryna, brak ciepłej wody, prądu i zasięgu. Baza wyposażona jest w obszerną wiatę, posiadającą część kuchenną z murowanym piecem. Nie jest prowadzona sprzedaż posiłków, jednak udostępniana jest nieodpłatnie kuchnia. Na terenie bazy znajduje się wyznaczone miejsce na ognisko. Linki zewnętrzne Oficjalna strona bazy namiotowej
Studencka Baza Namiotowa Rabe

Studencka Baza Namiotowa Rabe – studencka baza namiotowa położona w zachodniej części Bieszczadów, na północnych stokach Wysokiego Działu. Nazwa bazy pochodzi od wsi Rabe, w pobliżu której się znajduje. Została założona w 1976 roku. Od 1982 roku prowadzona jest przez Studencki Klub Podróżniczy "Czwórka", działający przy Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Do bazy prowadzi żółty szlak "bazowy", odbijający od Głównego Szlaku Beskidzkiego. Linki zewnętrzne Informacje o bazie na stronie SKP4. skp4.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-10)]. Google Maps - położenie bazy
Studencka baza namiotowa na Gorcu

Studencka baza namiotowa na Gorcu – studencka baza namiotowa na polanie zwanej Hale Podgorcowe pod szczytem Gorca w Gorcach. Działa od 1968 roku (z dwuletnią przerwą w latach 1982–1983), prowadzona jest przez Studenckie Koło Przewodników Górskich w Krakowie. Położona jest na wysokości 1150 m n.p.m. na równi u wschodnich podnóży Jaworzynki Gorcowskiej. W pobliżu są dwa źródła dobrej wody. Baza czynna jest w okresie wakacyjnym (od 1 lipca do 30 sierpnia). Oferuje 44 miejsca noclegowe w 3 i 4-osobowych namiotach, możliwość wypożyczenia koca lub śpiworu, oraz wyposażoną w komplet naczyń i piec kuchnię i jadalnię w dużym namiocie bazowym. Można także rozbić własny namiot i zapalić ognisko. Z bezpośredniej okolicy bazy namiotowej rozległe widoki na Tatry i Pasmo Lubania. W kolejności od lewej widoczne są: Runek, Pasmo Radziejowej, długi grzbiet Lubania, Magurę Spiską i Tatry. W przedostatni weekend sierpnia organizowany jest w bazie konkurs piosenki turystycznej „GORCSTOK”. Składa się on z dwóch faz: w pierwszej występują znani soliści piosenki turystycznej, w drugiej odbywają się spontaniczne, całonocne wspólne śpiewy przy ognisku. Szlak turystyczny Ochotnica Dolna – Jaworzynka Gorcowska – Hale Gorcowskie – Polany – Hale Podgorcowe – Gorc Gorcowski – Gorc. Odległość 7,3 km, suma podejść 640 m, suma zejść 40 m, czas przejścia 2:50 h, ↓ 1:40 h. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa bazy. skpg.krakow.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-26)].
Studzieniczno (jezioro)

Studzieniczno (niem. Stüdnitzsee) – przepływowe jezioro wytopiskowe Pojezierza Bytowskiego, na południowy wschód od Miastka, województwo pomorskie, powiat bytowski, gminy Miastko o charakterystycznym kształcie podkowy. Południowa i zachodnia linia brzegowa jest częściowo zalesiona. Z jeziora wypływa rzeka Studnica. Ogólna powierzchnia akwenu jeziora wynosi 64,2 ha. Zobacz też Studzieniczno, Studzieniczne, Studzieniczna Przypisy
Stumorgi

Stumorgi, Polana Stumorgowa – podszczytowa polana na Mogielicy w Beskidzie Wyspowym. Znajduje się w obrębie wsi Półrzeczki w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Dobra. Opis Polana Stumorgowa znajduje się na długim grzbiecie łączącym Mogielicę z Krzystonowem, na wysokości ok. 1000–1100 m n.p.m. Jest największą polaną w całym Beskidzie Wyspowym. Jej nazwa pochodzi od dawnej jednostki mierzenia powierzchni zwanej morgą, równej w przybliżeniu 0,5 ha. W rzeczywistości polana miała dużo większą powierzchnię. Powstała w wyniku działalności Wołochów, którzy w XIV-XV w. zaprowadzili w Karpatach pasterstwo na szczytach gór. Pod koniec XIX w., gdy wsie na Podhalu były skrajnie przeludnione, część polany zaorano pod uprawy rolnicze. Jednak już wkrótce musiano zrezygnować z uprawy. Kamienista i jałowa gleba i surowy na tej wysokości klimat nie zwróciły trudu włożonego w uprawę. Do dzisiaj jeszcze dobrze widoczne są równoległe ślady zagonów w niektórych miejscach polany. Na obrzeżu polany, po północnej jej stronie znajduje się dość silne źródło. Polana jest dość sucha, porost trawy słaby, przy czym dużą jej część stanowiła psia trawka, której nie chce jeść bydło, ani owce. Do tego duże oddalenie od siedzib ludzkich spowodowało, że już przed kilkudziesięciu laty zaniechano tutaj wypasu. Zarastający od obrzeża las zmniejszył powierzchnię polany, coraz więcej drzew pojawia się także na środku polany. Borówka brusznica tworząca tutaj olbrzymie kępy wypiera trawiastą roślinność z rzadkimi gatunkami roślin, które tu występują (m.in. mieczyk dachówkowaty). Jest to przykład postępującej sukcesji ekologicznej, ostatecznym etapem której, już zapewne w bliskiej przyszłości będzie całkowite zarośnięcie polany lasem, ze szkodą dla walorów widokowych, a także różnorodności biologicznej. Z Polany Stumorgowej rozciągają się kapitalne widoki, obejmujące większą część horyzontu. Od południowego wschodu poczynając kolejno widzimy: Modyń, pasmo Radziejowej, Dzwonkówkę, w dole Halę, Wielki Wierch i Kiczorę Kamienicką, w głębi Małe Pieniny i Pieniny, a na prawo od nich pasmo Lubania. W kierunku południowym widać pasmo Gorców ze szczytami Kudłonia, Kiczory i Turbacza. Poniżej nich widoczne płaskie grzbiety Jasienia i Krzystonowa. W kierunku południowo-zachodnim i zachodnim doskonale widoczne są: Luboń Wielki, Ogorzała, Szczebel, Ćwilin, Łopień, Lubogoszcz, Śnieżnica, Ciecień. Ponad wszystkimi tymi szczytami wznosi się pasmo Tatr i szczyt Babiej Góry. W czasie II wojny światowej Hala Stumorgowa wykorzystywana była jako miejsce zrzutów z samolotów alianckich dla działającej w okolicach partyzantki. Szlaki turystyki pieszej z Jurkowa przez szczyt Mogielicy, Stumorgi, przełęcz między Mogielicą a Krzystonowem do Szczawy, z przełęczy Przysłop przez Jasień, Krzystonów i Stumorgi na szczyt Mogielicy. Zobacz też Cyrhlenie, pasterstwo Przypisy
Sucha Polana

Sucha Polana – polana na Przełęczy Suchej (ok. 710 m n.p.m.) w Paśmie Lubomira i Łysiny, zaliczanym do Beskidu Wyspowego bądź Makowskiego. Obejmuje siodło pomiędzy Łysiną a Kamiennikiem Południowym oraz zbocza opadające na wschodnią stronę do doliny potoku Lipnik. Jest węzłem szlaków turystycznych. Na polanie jest miejsce biwakowe z możliwością zapalenia ogniska, wiata turystyczna oraz kącik dydaktyczny z tablicami informacyjnymi. Wiosną zakwitają tam krokusy. Sucha Polana nazywana była też Równicą. Stała na niej bacówka, z której korzystali wypasający owce gospodarzy z pobliskich miejscowości bacowie z rejonu Koniny w Gorcach. W czasie II wojny światowej odbywały się tam przeglądy licznych w tym rejonie oddziałów partyzanckich. 3 września 1944 odprawiono uroczystą mszę polową, podczas której poświęcono proporczyk myślenickiego obwodu Armii Krajowej. W 2002 roku odsłonięto głaz z tablicą pamiątkową i krzyżem. Zamontowana na nim kapliczka pochodzi z pobliskiego szczytu Lubomir. Po II wojnie światowej na polanie był budynek leśniczówki, w którym nocowali turyści, oraz pole biwakowe. Planowano schronisko turystyczne, które jednak ostatecznie wybudowano na Kudłaczach. Polana należy do wsi Lipnik w województwie małopolskim, w powiecie myślenickim, w gminie Wiśniowa Piesze szlaki turystyczne Dobczyce – Zasańska Przełęcz – Kamiennik Południowy – Przełęcz Sucha – Łysina – Weska – Lubień z Zasańskiej Przełęczy 1:45 h (↓ 1:35 h), z Dobczyc 4:45 h (↓ 4:20 h) z Łysiny 0:20 h (↑ 0:35 h), z Lubnia 3:35 h (↓ 3 h) Myślenice-Zarabie – Chełm – Działek – Poręba – Kamiennik Północny – Kamiennik Południowy – Przełęcz Sucha – Schronisko PTTK na Kudłaczach z Poręby 1:40 h (↓ 1:20 h), z Myślenic 4:40 h (↓ 4:05 h) z Kudłaczy 0:40 h (z powr. 0:45 h). Przypisy
Sudomie

Sudomie (kaszb. Jezoro Sudomié) – przepływowe jezioro wytopiskowe na wschodnim krańcu mezoregionu Bory Tucholskie (powiat kościerski, województwo pomorskie). Charakterystyka Powierzchnia całkowita jeziora wynosi 173,5 ha, Sudomie jest jeziorem o urozmaiconej i zalesionej linii brzegowej, leżącym na północnym obrzeżu Wdzydzkiego Parku Krajobrazowego w bliskim sąsiedztwie Kościerzyny. Akwenem jeziora prowadzi szlak wodny Graniczna-Trzebiocha. Zobacz też Lipusz Loryniec Łubiana Sycowa Huta Wąglikowice Wda Przypisy Linki zewnętrzne Plan batymetryczny J.Sudomie Mapa wybranych elementów geogr. J.Sudomie Sudomie, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola, Warszawa 1890, s. 553 .
Sukiel

Sukiel – jezioro położone w Olsztynie na terenie osiedla Likusy. Powierzchnia: 20,8 ha Objętość: 1366 tys. m³ Głębokość maksymalna: 25 m Zobacz też Linki zewnętrzne Galeria zdjęć Jeziora Sukiel Jezioro Sukiel w informatorze turystyczno-przyrodniczym www.jezioro.com.pl. jezioro.com.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-12-18)].
Sumino

Sumino (Jezioro Sumińskie) (kaszb. Jezoro Sumino) – jezioro rynnowe w mezoregionie Bory Tucholskie, w powiecie kartuskim i bytowskim (województwo pomorskie). Ogólna powierzchnia: 152,5 ha, maksymalna głębokość: 15,9 m. Jezioro znajduje się na turystycznym Szlaku Kamiennych Kręgów i posiada urozmaiconą linię brzegową. Zobacz też Gostomko Sylczno Węsiory
Sutapie Małe

Sutapie Małe – jezioro w Polsce, położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w granicach administracyjnych Mrągowa, na terenie Pojezierza Mrągowskiego. Długość jeziora wynosi 0,7 km, a szerokość 360 m. Słabo rozwinięta linia brzegowa. Strome i wysokie brzegi w północnej i wschodniej części. Od wschodu niewielki las, a od zachodu osiedle Nikutowo. Dane morfometryczne Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 17,7 ha do 19,0 ha. Zwierciadło wody położone jest na wysokości 127,6 m n.p.m. Średnia głębokość jeziora wynosi 6,7 m, natomiast głębokość maksymalna 16,2 m. Przypisy
Jüdischer Friedhof (Świdwin)

Der Jüdische Friedhof Świdwin liegt in der polnischen Kreisstadt Świdwin (deutsch Schivelbein) in der Woiwodschaft Westpommern. Der Friedhof wurde vermutlich Ende des 18. Jahrhunderts angelegt und wurde bei den Novemberpogromen 1938 und in den folgenden Jahren zerstört. Es sind etwa 70 Grabsteine vorhanden, der älteste stammt von 1869. Siehe auch Synagoge (Świdwin) Liste jüdischer Friedhöfe in Polen Weblinks ŚWIDWIN Beschreibung bei Virtuelles Schtetl (englisch-polnisch)
Cmentarz żydowski w Świdwinie

Cmentarz żydowski w Świdwinie – znajduje się przy ul. Drawskiej na tzw. Żydowskim Wzgórzu. Do naszych czasów dotrwało około siedemdziesięciu nagrobków. Cmentarz został zdewastowany przez niemieckich nazistów w czasie nocy kryształowej. Przypisy Bibliografia Przemysław Burchard: Pamiątki i zabytki kultury żydowskiej w Polsce. Warszawa: 1990, s. 31. Linki zewnętrzne Cmentarz żydowski w Świdwinie na portalu Wirtualny Sztetl Opis wraz z ilustracjami
IKEA Industry

IKEA Industry (dawniej Swedwood) – należąca do IKEA grupa przemysłowa powstała w 1991 roku. Jej celem jest produkcja i dystrybucja mebli z drewna lub jego komponentów do domów meblowych IKEA na całym świecie. Siedziba firmy znajduje się w Szwecji w miejscowości Ängelholm. Na rok 2024, IKEA Industry produkowała ok. 10% dostępnych produktów IKEA, głównie meble drewnopochodne. Oddział w Polsce W Polsce fabryki znajdują się w Chlastawie (k/Zbąszynka), Zbąszyniu, Lubawie (od 1992 r., po Meblarskiej Spółdzielni Pracy „Jedność”), Babimoście, Goleniowie, Chociwlu, Skoczowie, Stepnicy, Konstantynowie Łódzkim, Resku, Stalowej Woli, Jeleniej Górze i Wielbarku. Do 2014 r. na 60ha miała powstać nowa fabryka pod Wschową. Jednak w dniu 10.12.2013 r. firma Swedwood poinformowała, że nie dotrzyma tego terminu. W 2014 grupa Swedwood i Swedspan w Polsce została przekształcona w IKEA Industry Poland. Na 2025 rok, 20% światowej produkcji IKEA pochodzi z Polski, a w przypadku produktów z drewna Ikea Industry wskaźnik ten wynosi 50%. Wyniki finansowe Przypisy Linki zewnętrzne IKEA Industry – polska strona
Ikea Industry

Ikea Industry AB, stiliserat som IKEA Industry, är ett svenskt företag inom träindustri och som tillverkar möbler för att säljas i Ikeas varuhus världen över. Det är ett dotterbolag till Inter Ikea Holding, som ingår i Ikea-sfären. Historik År 2013 genomfördes det en fusion mellan Ikea Industry Investment and Development, Swedspan och Swedwood i syfte att bilda dagens Ikea Industry. Hela övergången skulle vara helt genomförd senast sommaren 2015. Referenser
Cytron-Synagoge (Białystok)

Die Cytron-Synagoge in der polnischen Stadt Białystok in der Woiwodschaft Podlachien wurde von 1936 bis 1939 auf Initiative der Industriellenfamilie Cytron in der Ludwika Waryńskiego-Straße 24a errichtet und kurz vor Ausbruch des Zweiten Weltkriegs feierlich eröffnet. Im Zweiten Weltkrieg diente die Synagoge als Zufluchtsort im Ghetto Bialystok. Im Holocaust wurde der überwiegende Teil der örtlichen jüdischen Bevölkerung von den deutschen Besatzern ermordet. Nach Kriegsende diente das Synagogengebäude der kleinen jüdischen Gemeinde bis zum Ende der 1960er Jahre als Gebetsraum, Ort für Trauerveranstaltungen und Theateraufführungen. Bei der Renovierung am Ende der 1970er Jahre wurden viele dekorative Elemente zerstört. Heute dient die profanierte Synagoge als Kunstgalerie und Museum der Stadt. Weblinks Beschreibung der Synagoge bei Virtuelles Schtetl
Cytron Synagogue

The Cytron Synagogue (Polish: Synagoga Cytronów), also known as the Beit Midrash Cytron, is a former Orthodox Jewish congregation and synagogue, located at 24a Ludwika Waryńskiego Street in Białystok, in Podlaskie Voivodeship, Poland. Completed in 1936 in the Modernist style, the construction was funded by Shmuel Cytron, it served as a house of prayer until World War II; subsequently used for profane purposes, and as the Sleńdzińscy Gallery, an art gallery. History The synagogue was built in 1936 with money from the Cytron family of industrialists. Before 1941, Jews formed a very high percentage of the population of Białystok. The majority were murdered in the Holocaust during the German occupation of Poland. After World War II, the synagogue saw variable amounts of use, as the last operating synagogue in the city. It finally ceased to operate in the late 1960s. Many decorative elements were destroyed in renovations at the end of the 1970s. The synagogue building is used as the city's art gallery and museum, that exhibits artefacts from the Śledziński family. See also History of the Jews in Poland List of active synagogues in Poland References External links Media related to Cytron Synagogue in Białystok at Wikimedia Commons
Synagoga Cytronów w Białymstoku

Synagoga Cytronów w Białymstoku – synagoga znajdująca się w Białymstoku przy ulicy Ludwika Waryńskiego 24a. Od 1945 roku do końca lat 60. była główną synagogą białostockich Żydów. Historia Synagoga została zbudowana w latach 1936–1939 z inicjatywy i funduszy rodziny Cytronów. Uroczyście otwarta w obecności władz miejskich i wojewody białostockiego, jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Po jej wybuchu pełniła nielegalnie swoje funkcje w getcie białostockim. Od czasu zakończenia wojny do końca lat 60. służyła niewielkiej Kongregacji Wyznania Mojżeszowego w Białymstoku jako główna modlitewnia, miejsce akademii żałobnych i przedstawień teatralnych. Po likwidacji kongregacji synagoga przez wiele lat służyła jako siedziba lokalnej spółdzielni krawieckiej. Od 1993 roku znajduje się w niej Galeria im. Sleńdzińskich. W latach 90. XX wieku pod podłogą znaleziono liczne karty i fragmenty modlitewników, które zostały przewiezione do Muzeum Historycznego. Murowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta, w stylu nawiązującym do modernizmu. Synagoga wewnątrz była bardzo bogato zdobiona. Sufit wykonano z egzotycznych gatunków drewna, malowidła przedstawiały motywy zwierzęce, roślinne oraz tematy biblijne. Najciekawszym elementem synagogi był świecznik ze 150 punktami świetlnymi. W 1979 roku został zniszczony drewniany kasetonowy strop głównej sali modlitewnej, z polichromiami na obrzeżach. Do dzisiaj zachowała się bardzo mała liczba oryginalnych elementów wyposażenia bożnicy. Synagoga Cytronów jest jednym z punktów otwartego w czerwcu 2008 roku. Szlaku Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku opracowanego przez grupę doktorantów i studentów Uniwersytetu w Białymstoku – wolontariuszy Fundacji Uniwersytetu w Białymstoku. Linki zewnętrzne Synagoga Cytronów w Białymstoku na portalu Wirtualny Sztetl Informacja o wpisaniu synagogi do rejestru zabytków na portalu Radia Białystok
Синагога Цитронов в Белостоке

Синагога Цитронов в Белостоке — синагога, находившаяся в Белостоке на улице Людвика Варыньского, 24a (пол. Ludwika Waryńskiego). Построена в 1936—1939 годах по инициативе и на средства фабриканта Шмуэля Цитрона (пол. Szmuel Cytron). Это было кирпичное здание, в стиле модернизм. Синагога была богато украшена: кессоновый подвесной потолок из экзотических сортов дерева, множество картин на библейские темы, картины с животными и растениями. В молельном зале был оригинальный канделябр на 150 свечей. Синагога была торжественно открыта в присутствии городских властей и губернатора воеводства Белостокского, незадолго до начала Второй мировой войны. Во время нацистской оккупации синагога была частично разрушена. Когда было образовано белостокское гетто, синагога, будучи на его территории, продолжала подпольно выполнять свои функции. После второй мировой войны до 60-х годов была главной синагогой в Белостоке. Кроме этого в здании действовала небольшая Конгрегация по еврейской (Моисея) вере в Белостоке (пол. Kongregacja Wyznania Mojżeszowego); для него синагога была, как место молитвы, место церемоний и театральных постановок. Таж же в здании была резиденция кооператива местных портных. В 1979 году частично обрушился деревянный подвесной потолок главного молельного зала, с остатками полихрома на краях. По сей день сохранилось очень немного оригинальных элементов оборудования синагоги В 90-х годах двадцатого века под полом были найдено множество карт и фрагментов богослужебных книг, которые были переданы в музей истории. С 1993 года в здании открыта художественная галерея Сленьдзиньских (пол. Galeria im. Sleńdzińskich). Синагога Цитронов является одним из пунктов в маршруте пешего туризма, который открылся в июне 2008 года, в рамках увековечивания еврейского наследия в Белостоке. Маршрут, под названием «Маршрут еврейского наследия в Белостоке», был разработан группой аспирантов и студентов Белостокского университета — волонтёров фонда университета Белостока. Примечания Ссылки Синагога Цитронов Белостоке на портале «Виртуальное местечко» Синагога Цитронов Белостоке (недоступная ссылка) на портале Polin — Наследие Польских Евреев