NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaple Panny Marie Růžencové (Buków)

Kaple Panny Marie Růžencové, polsky Kaplica Matki Boskiej Różańcowej nebo Zabytkowa drewniana kaplica w Bukowie, je památkově chráněná historická dřevěná kaple v Bukowě v gmině Lubomia, v okrese Wodisławském ve Slezském vojvodství v Polsku. Náleží pod římskokatolickou církev farnosti Panny Marie Pomocné v Bukowě. Stojí na trojúhelníkovém náměstí (Kaczy Rynek) vedle eklektického římskokatolického kostela Panny Marie Pomocné. Kaple je zapsána ve vojvodském seznamu památek pod registračním číslem 563 ze dne 30. listopadu 1957 a 735/66 z 5. srpna 1966 a je součástí Stezky dřevěné architektury ve Slezském vojvodství. Historie Kaple byla postavena v roce 1770 (datum je vytesán v nadpraží). Částečně byla zničena při povodni v roce 1997. Obnova a rekonstrukce byly prováděny v třicátých a šedesátých letech 20. století. Po povodni byla kaple obnovena v roce 1997 a v restaurována v letech 2015 až 2018. Popis Kaple je orientovaná dřevěná roubená stavba na půdorysu obdélníku s trojbokým závěrem, postavená na vysoké kamenné podezdívce. Střecha je sedlová krytá šindelem nad závěrem je valbová. Na střeše je šestiboký sanktusník s lucernou a cibulovou střechou. V západním průčelí jsou dvoukřídlé okované dveře, ke kterým vedou betonové schody. Nade dveřmi je trojúhelníkový štít s podlomenicí. V interiéru je plochý strop a skříňový oltář. Vybavení je novodobé. Galerie Další informace Kaple se nachází také na trase mezinárodní cyklostezky Stezka Horní Odry. U kaple jsou informační panely a také označení výšky maximálních hladin vody při zatopení kaple při povodních. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kaplica Matki Boskiej Różańcowej w Bukowie na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kaple Panny Marie Růžencové na Wikimedia Commons
Kaplica Matki Boskiej Różańcowej w Bukowie

Kaplica Matki Boskiej Różańcowej – zabytkowa kaplica znajdująca się w Bukowie w gminie Lubomia, w powiecie wodzisławskim w województwie śląskim. Usytuowana na tzw. Kaczym Rynku, u zbiegu ulic Głównej, Odrzańskiej i Strażackiej. Kaplica znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. W pobliżu kaplicy przebiega także żółty szlak rowerowy nr 316. Historia Kaplica drewniana zbudowana w 1770 (data wycięta w nadprożu wejścia). Częściowo zniszczona w czasie powodzi w 1997, obecnie po pracach konserwatorskich. Architektura Kaplica usytuowana w centrum wsi. Drewniana, wybudowana w konstrukcji zrębowej na wysokiej podmurówce. Orientowana, założona na planie prostokąta, od wschodu zamkniętego trójbocznie. Dach gontowy dwuspadowy, nad częścią wschodnią przechodzący w wielospadowy, od strony wschodniej – półszczytowy. W dachu znajduje się sześcioboczna sygnaturka zwieńczona latarnią i baniastą kopułką. Wnętrze jednoprzestrzenne przekryte stropem płaskim. Przypisy Bibliografia Jan Samek (red), Izabela Rejduch-Samkowa(red): Katalog zabytków sztuki w Polsce tom VI województwo katowickie z. 14 powiat wodzisławski. Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 1960, s. 1.
Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej w Krakowie

Kaplica Matki Boskiej Śnieżnej – zabytkowa kaplica rzymskokatolicka znajdująca się w Krakowie, w dzielnicy VIII Dębniki przy ul. Bodzowskiej 7, w Bodzowie. Kaplicę fundował w 1637 ks. Wojciech Purzecki, kanonik kolegiaty Wszystkich Świętych w Krakowie. Wewnątrz znajduje się renesansowy ołtarz św. Doroty z ok. 1540 r. (przeniesiony tutaj z katedry wawelskiej) fundacji Jana Andrzeja de Valentinis z Modeny, kanonika krakowskiego i sandomierskiego, sekretarza wielkiego koronnego i lekarza królowej Bony. W kaplicy znajdują się też freski przedstawiające ówczesny Bodzów. W latach 70. XX wieku do kaplicy dobudowano przedsionek. Galeria zdjęć Bibliografia Encyklopedia Krakowa, Antoni HenrykA.H. Stachowski (red.), ElżbietaE. Adamczyk, Warszawa: PWN, 2000, ISBN 83-01-13325-2, OCLC 830213257 .
Kaplica Matki Bożej Bolesnej w Świdniku

Kaplica Matki Bożej Bolesnej w Świdniku – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Świdnik w powiecie limanowskim, administrowana przez parafię św. Andrzeja Apostoła w Łukowicy. Kamień węgielny pod budowę kaplicy w Świdniku poświęcił 22 czerwca 1983 papież Jan Paweł II. W ołtarzu głównym znajduje się duży krzyż z figurą Jezusa Ukrzyżowanego. Poniżej zawieszono obraz Matki Bożej Bolesnej oraz wizerunek Jezusa Miłosiernego. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 201. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kaplica Miłosierdzia Bożego w Stroniu

Kaplica Miłosierdzia Bożego w Stroniu – murowana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Stronie, będąca kościołem pomocniczym parafii pw. św. Mikołaja w Przyszowej. Kamień węgielny pod budowę kaplicy poświęcił papież Jan Paweł II w 1991. Wmurował go 10 października 1993 tarnowski biskup ordynariusz Józef Życiński. Jest to świątynia murowana, kryta falistą blachą. Jej bryła nie posiada wyraźnych cech stylowych. W ołtarzu głównym znajduje się prosty krzyż, obraz Jezus Miłosierny, portret św. Faustyny oraz figura Matki Boskiej Fatimskiej.
Herz-Jesu-Kapelle (Zakopane)

Die Herz-Jesu-Kapelle in Zakopane (polnisch Kaplica Najświętszego Serca Jezusa w Jaszczurówce) ist eine Holzkirche und wurde 1904 von Stanisław Witkiewicz im Zakopane-Stil entworfen und gebaut. 1907 erfolgte die Einweihung als Herz-Jesu-Kirche. Sie wird von dem Mariannenorden im Zakopaner Stadtteil Toporowa Cyrhla betreut. Das Gebäude gehört jedoch dem Tatra-Nationalpark. Es steht unter Denkmalschutz. Die Kirche ist Teil des Holzarchitekturwegs in Kleinpolen. Geographische Lage Die Kirche befindet sich im Zakopaner Stadtteil Jaszczurówka am Oswald-Balzer-Weg am Rande des Tatra-Nationalparks am Fuße der Tatra. Tourismus In der Nähe der Kirche beginnen zwei markierte Wanderwege im Tatra-Nationalpark. ▬ rot markierter Wanderweg von Toporowa Cyrhla über die Bergalmen Psia Trawka sowie Hala Waksmundzka und den Wasserfall Wodogrzmoty Mickiewicza zum Bergsee Meerauge ▬ grün markierter Wanderweg von Toporowa Cyrhla über den Gipfel Wielki Kopieniec und das Tal Dolina Olczyska nach Jaszczurówka. Literatur Teresa Jabłońska: Stanisława Witkiewicza styl zakopiański, wydawnictwo BoSz, 2008, ISBN 978-83-7576-029-3. Weblinks
Kaplica Najświętszego Serca Jezusa w Jaszczurówce

Kaplica pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Jaszczurówce – kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Toporowej Cyrhli, znajdujący się w zakopiańskiej dzielnicy Jaszczurówka. Została zaprojektowana przez Stanisława Witkiewicza. Budowę rozpoczęto w 1904, poświęcenia dokonano w 1907. Początkowo kaplica nie miała stałego opiekuna ze strony administracji kościelnej. Przynależała do parafii Poronin i była obsługiwana przez księży wypoczywający w Tatrach. W latach 1948–1955 znajdowała się pod kuratelą zgromadzenia marianów i salezjanów oraz kapelana sióstr urszulanek z Borów. W 1955 Kuria Metropolitalna w Krakowie powierzyła pieczę nad kaplicą misjonarzom z Olczy, a następnie w 1983 księżom marianom z Toporowej Cyrli. Formalnym właścicielem obiektu, który jest usytuowany na terenie, stanowiącym jego własność jest Tatrzański Park Narodowy. Obiekt jest typowym przykładem stylu zakopiańskiego. Posiada widoczną konstrukcję zrębową, opiera się na wysokiej, kamiennej podmurówce w kształcie arkadowych podcieni. Na dachu krytym gontem umieszczono niewielką wieżyczkę z dzwonem. Wnętrze składa się z prostokątnie zamkniętego prezbiterium oraz jednej nawy. Drewniany ołtarz główny jest stylizowany na góralską chatę. Ołtarze boczne, również wykonane z drewna, pochodzą z lat 50. XX wieku. Całość zdobią witraże zaprojektowane przez Stefana Matejkę, które przedstawiają Matkę Bożą Częstochowską i Ostrobramską oraz herby Polski i Litwy. W latach 1963 i 1971 częściowo wyremontowano podcienie, w 1975 naprawiono schody i wymieniono część pokrycia gontowego dachu. Kaplica jednak niszczała coraz bardziej. Po decyzji ówczesnego wojewódzkiego konserwatora zabytków z Nowego Sącza, w 1977 rozpoczął się pierwszy większy remont kaplicy, który trwał do 1981. Obejmował prace od wzmocnienia popękanej podmurówki po remont wieżyczki i wzmocnienie mocowania żelaznych krzyży na dachu. Wymieniono zagrzybione fragmenty ścian i słupów galerii. Wydzielono dodatkowe pomieszczenie nad zakrystią, wstawiono kute żelazne kraty w arkadach kamiennej podmurówki, oczyszczono elewacje i zamontowano instalację odgromową. W uratowaniu kaplicy zasłużył się zwłaszcza ks. Jan Kowalik, proboszcz z Olczy. W 1984 studenci architektury Politechniki Krakowskiej wykonali inwentaryzację kaplicy, w 1995 TPN sfinansował założenie alarmowej instalacji przeciwpożarowej, w 2003 zainstalowano ogrzewanie promiennikowe. W latach 2019–2022 w kaplicy raz w miesiącu celebrowano nabożeństwa prawosławne. Kaplica znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej. Przypisy Bibliografia Teresa Jabłońska: Stanisława Witkiewicza styl zakopiański, Wydawnictwo BoSz, 2008, ISBN 978-83-7576-029-3
Капелла Святейшего Сердца Иисуса в Ящурувке

Капелла Святейшего Сердца Иисуса в Ящурувке — филиальный костёл римско-католического прихода в Топоровой Цирле, спроектированный Станиславом Виткевичем. Строительство началось в 1904 году, освящение состоялось в 1907 году. Изначально капелла не имела постоянного куратора со стороны церковной администрации. Она принадлежала приходу в Поронине и обслуживалась священниками, отдыхавшими в Татрах. В 1948–1955 годах находилась под опекой конгрегаций мариан и салезиан, а также капеллана сестёр урсулинок из Боры. В 1955 году Краковская митрополичья курия передала заботу о капелле миссионерам из Ольчи, а затем, в 1983 году, — священникам-марианам из Топоровой Цирли. Формальным владельцем сооружения, расположенного на принадлежащей ему земле, является Татранский национальный парк. Здание является типичным примером закопанского стиля. Оно имеет видимую срубную конструкцию и покоится на высокой каменной подмуровке в форме аркадных подворотен. На крыше, покрытой гонтом, установлена небольшая башенка с колоколом. Внутреннее пространство включает прямоугольный пресвитерий и один неф. Главный деревянный алтарь стилизован под горную хижину. Боковые алтари, также деревянные, созданы в 1950-е годы. Интерьер украшают витражи, разработанные Стефаном Матейко, изображающие Богоматерь Ченстоховскую и Остробрамскую, а также гербы Польши и Литвы. В 1963 и 1971 годах были частично отремонтированы аркады, в 1975 году отремонтирована лестница и заменена часть гонтовой крыши. Однако часовня все больше приходила в упадок. По решению тогдашнего воеводского реставратора памятников из Нового Сонча, первая крупная реставрация часовни началась в 1977 году и продолжалась до 1981 года. Она включала в себя укрепление потрескавшегося фундамента, ремонт башенки и укрепление креплений железных крестов на крыше. Были заменены поражённые грибком части стен и столбов галереи, обустроено дополнительное помещение над сакристией, установлены кованые решётки в арках каменной подмуровки, очищены фасады и смонтирована молниезащита. Особые заслуги в спасении капеллы принадлежат настоятелю из Ольчи, ксёндзу Яну Ковалику (1932-2019). В 1984 году студенты-архитекторы Краковского политехнического университета провели инвентаризацию часовни, в 1995 году Татранский национальный парк профинансировал установку системы пожарной сигнализации, а в 2003 году — систему инфракрасного отопления. В 2019–2022 годах в капелле раз в месяц проходили православные богослужения. Капелла включена в Малопольский маршрут деревянного зодчества. Примечания Литература Teresa Jabłońska: Stanisława Witkiewicza styl zakopiański, Wydawnictwo BoSz, 2008, ISBN 978-83-7576-029-3
Kaplica Najświętszego Serca Jezusowego w Ostrowitem

Kaplica Najświętszego Serca Jezusowego w Ostrowitem − wzniesiona w latach 1923-1930, według projektu znanego warszawskiego architekta dwudziestolecia międzywojennego Antoniego Dygata. Niewielka, o powierzchni użytkowej zaledwie 50 m² została zbudowana w stylu neobarokowym, o prostym rozwiązaniu przestrzennym, charakterystycznym dla jej projektanta. Wejściem zwrócona jest ku wschodowi, na skrzyżowaniu dróg prowadzących z Rypina do Golubia-Dobrzynia i Lipna. Zbudowana na rzucie prostokąta z prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Fundamenty wykonane z cegły. Ściany z cegły ceramicznej pełnej na zaprawie cementowo - wapiennej, dwustronnie tynkowane. Sklepienie kolebkowe z lunetami mieszczącymi okna. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo - kleszczowa. Dach wysoki, dwuspadowy, kryty dachówką. W części prezbiterium dach wielospadowy. Otwory okienne i drzwi wejściowe zostały przesklepione pełnym łukiem, okna wykonane z drewna. Drzwi wejściowe w układzie wrót, pełne, dwuskrzydłowe z ozdobnymi zawiasami. Od strony wewnętrznej otwór wejściowy zamknięty jest dwuskrzydłową metalową kratą. Skromna budowla posiada ciekawe elementy elewacji. Elewacje, rozczłonkowane szkarpami zwężają się ku górze, zakończone są profilowanymi gzymsami i pulpitowym daszkiem. Elewacja frontowa symetryczna. Na osi portal wejścia, zwieńczony profilowanym gzymsem. Nad nim, nieco cofnięty trójkątny szczyt oprofilowany z krzyżem. Korpus ujęty w narożne szkarpy. Nad gzymsem znajduje się trójkątny szczyt, a w nim okrągła płycina w profilowanej opasce. W płyciźnie tej umieszczono malowidło - Matka Boska z Dzieciątkiem. Elewacje boczne kaplicy są trzyosiowe. W każdym polu znajduje się okno. Na elewacji frontowej umieszczone są dwie pamiątkowe płyty. Jedna z nich przypomina o fundatorach kaplicy, założycielach miejscowej cukrowni, druga upamiętnia Antoniego Borzewskiego, jednego z właścicieli tegoż zakładu, który zginął broniąc swej posiadłości w Ugoszczu podczas najazdu bolszewickiego w 1920 r. Kaplica zarówno w okresie międzywojennym, jak też po wojnie odgrywała rolę kościółka filialnego, gdzie mszę święta odprawiał proboszcz parafii Trąbin, do której należała wieś i osada fabryczna Ostrowite. 23 marca 1976 r. została utworzona parafia św. Stanisława Kostki. Do czasu wybudowania w latach osiemdziesiątych kościoła obok kaplicy, spełniała ona rolę kościoła parafialnego. Po oddaniu do użytku nowego, okazałego kościoła, kaplica pełni rolę kostnicy. W sierpniu 1977 r. decyzją Wojewody Włocławskiego kaplica wraz z terenem o powierzchni 0,57 ha została przekazana gminie. Obecnie stanowi własność miejscowej parafii. Przypisy Bibliografia Mirosław Krajewski: Stulecie Cukrowni Ostrowite 1900-2000. Rypin: Dom Wydawniczy Verbum, 2000. ISBN 83-908956-4-1. [dostęp 2014-12-27]. (pol.). Linki zewnętrzne Parafia św. Stanisława Kostki w Ostrowitem
Chapel of the Blessed Virgin Mary, Bytom

The Chapel of the Blessed Virgin Mary in Bytom (Polish: Kaplica Najświętszej Marii Panny w Bytomiu) is a chapel situated in Bytom-Sucha Góra, Poland, on Niepodległości Street, inscribed on the Municipal Registry of Monuments of Bytom. It is an oriented, freestanding brick chapel. A small wooden church bell is mounted on its roof ridge. The structure is single-nave, spanned by a cross vault. Its dominating architectural style is Gothic Revival. History There are two accounts of how the structure came to be. According to first version, a Jew, Jakubowicz by name, raised the chapel in 1868. As per the second, the building was constructed by master Hoffman with donations from residents in honour of Our Lady of the Rosary. In 1950, it was decided to convert the chapel's function to serve as a catechetical hall until a new church in Sucha Góra was constructed. Furnishings The chapel once housed a Neogothic altar featuring a painting of Our Lady of the Rosary from 1841 by the Cracovian painter Michał Rogowski, as well as the figures of the Sacred Heart of Jesus and Mary. On the vault, there was a painting depicting Jesus, the Good Shepherd. References
Kaplica Najświętszej Marii Panny w Bytomiu

Kaplica Najświętszej Marii Panny w Bytomiu – kaplica kubaturowa znajdująca się w Bytomiu-Suchej Górze, przy ul. Niepodległości, wpisana do Gminnej Ewidencji Zabytków Bytomia. Jest to ceglana kaplica wolnostojąca, orientowana. Na kalenicy dachu usadowiona jest niewielkich rozmiarów drewniana sygnaturka. Budowla jest jednonawowa okryta sklepieniem krzyżowym, bezżebrowym. Dominującym stylem jest neogotyk. Historia Istnieją dwie wersje określające sposób jej powstania. Jedna z nich głosi, iż kaplicę w 1868 roku wybudował żyd Jakubowicz. Według drugiej wersji budynek wybudował mistrz Hoffmann z datków mieszkańców ku czci Matki Boskiej Różańcowej. W roku 1950 postanowiono zmienić jej funkcję i została przekształcona na salkę katechetyczną do czasu wybudowania nowego kościoła na Suchej Górze. Wyposażenie W kaplicy znajdował się neogotycki ołtarz z obrazem Matki Boskiej Różańcowej z 1841 roku autorstwa krakowskiego malarza Michała Rogowskiego oraz figury Najświętszego Serca Pana Jezusa i Marii. Na sklepieniu znajdowało się malowidło przedstawiające Jezusa, Dobrego Pasterza. Przypisy
Kaplica Najświętszej Marii Panny i Świętego Józefa w Bytomiu

Kaplica Najświętszej Marii Panny i Świętego Józefa w Bytomiu – kaplica wybudowana w latach 1859–1892 w Bytomiu-Szombierkach, wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Kaplica jest wolno stojąca, orientowana, jednonawowa z sygnaturką oraz w całości otynkowana i murowana z cegły. Historia Kaplica zbudowana została w latach 1859–1862 w celu podziękowania Bogu za ocalenie przed panującą epidemią cholery. Teren pod budowę przekazał parafii bytomskiej August Cygan, będący zarazem wspólnie z Szymonem Flatzkiem, współinicjatorem przedsięwzięcia. Wykonanie projektu oraz nadzór budowlany zlecono majstrowi murarskiemu, Janowi Kowolikowi z Bytomia. Kaplicę poświęcono 25 października 1863 roku. Do 1974 roku znajdował się wewnątrz obraz Matki Boskiej Bytomskiej, w którego miejscu obecnie znajduje się kopia a oryginał przechowywany jest w kościele Wniebowzięcia NMP. Przez cały okres istnienia kaplicy była ona trzykrotnie remontowana, ostatnio z remontów miał miejsce w 1991 roku. Wyposażenie Wewnątrz znajduje się empora z organami. Dodatkowo kaplica posiada niewielką, wydzieloną zakrystię. Całość jest nakryta sklepieniem krzyżowym i utrzymana w stylu neogotyku. Kaplica wyposażona jest w ołtarz z kopią obrazu Matki Boskiej Bytomskiej wykonany w drewnie i polichromowany. Autor nie jest znany. Przypisy Bibliografia Wykaz zabytków nieruchomych, wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków znajdujących się na terenie miasta Bytomia. Katowice: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Katowicach, 2012, s. 4.
Kaplica Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bielicach

Kaplica pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bielicach – w miejscowości Bielice w województwie opolskim, w powiecie nyskim, w gminie Łambinowice. Kaplica filialna należąca do parafii pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, w Bielicach, w Dekanacie Skoroszyce, w Diecezji Opolskiej. Jej patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu. Kaplica znajduje się w Schronisku św. Brata Alberta.
Kaplica Opatrzności Bożej w Kończycach Wielkich

Kaplica pod wezwaniem Opatrzności Bożej w Kończycach Wielkich – zabytkowa murowana kaplica znajdująca się przy pałacu w Kończycach Wielkich, w województwie śląskim, w powiecie cieszyńskim. Została zbudowana w 1776 z fundacji właścicieli pałacu Harasowskich z Harasowa w miejscu drewnianej kaplicy z XVII wieku. W 1893 z okazji ślubu Gabrieli z.d. Larisch von Mönnich z Feliksem hrabią von Thuna und Hohensteina została zmodernizowana i uzyskała klasycystyczny wystrój. Przypisy Bibliografia Mariusz Makowski: Szlacheckie siedziby na Śląsku Cieszyńskim. Cieszyn: Regio/Muzeum Śląska Cieszyńskiego, 2005, s. 181. ISBN 80-239-6051-2.
Kaplica Przemienienia Pańskiego w Kole

Kaplica Przemienienia Pańskiego w Kole – neogotycka świątynia położona na cmentarzu rzymskokatolickim w Kole. Wybudowana została na początku XX wieku. Znajduje się na terenie osiedla Przedmieście Kaliskie. 7 maja 1991 roku została wpisana do rejestru zabytków. Historia Budowa kaplicy rozpoczęła się pod koniec XIX wieku z inicjatywy proboszcza parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Kole ks. kanonika Ignacego Górskiego. Po jego śmierci w 1887 roku prace kontynuował kolejny proboszcz, ks. kanonik Edward Narkiewicz. Projektantem i wykonawcą budowli był mistrz murarski Stanisław Pronaszko z Warszawy. Aktu poświęcenia świątyni dokonał 9 sierpnia 1908 roku ksiądz Narkiewicz w obecności księży przybyłych z parafii dekanatu kolskiego. W czasie nabożeństwa cmentarz przepełniony był tłumem wiernych. Do 1913 proboszcz kolski ks. kanonik Wojciech Gniazdowski kontynuował wystrój wnętrza kaplicy. Po 1971 roku proboszcz kolski ks. prałat Serafin Opałko przeprowadził generalny remont, łącznie z naprawą dachu i wieży. Zakupiono wówczas sześć nowych klęczników mogących służyć jako konfesjonały. W 2013 roku miała miejsce gruntowna renowacja kaplicy – wymieniono na nowe dach i wieżę kaplicy. Poświęcenia odnowionego obiektu 6 sierpnia 2014 roku dokonał biskup włocławski Wiesław Mering. Architektura Kaplica pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego prezentuje styl neogotycki. Niezbyt wielka, 12 metrów długa, 8 metrów szeroka, a wieżyczka wysoka na 24 metry. Zbudowana z cegły palonej, ozdobiona cementowymi ornamentami. Wnętrze kaplicy posiada tylko jeden ołtarz, w którym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego artysty malarza Józefa Puacza. Posadzka jest terakotowa, biało-czarna. Ściany ozdobione polichromią z 1913 roku. Po wschodniej stronie znajduje się murowany w wewnętrzną ścianę kamień węgielny przywieziony z góry Tabor w 1979 roku. Na zewnątrz, obok wejścia, umieszczona jest tablica upamiętniająca ofiary ludobójstwa na Wołyniu. Pod kaplicą znajdują się katakumby księży, którzy zmarli pełniąc posługę w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Kole. Duszpasterstwo Kaplica położona jest na terenie parafii Podwyższenia Krzyża Świętego. Msze święte są tu sprawowane z okazji świąt Przemienienia Pańskiego (6 sierpnia), Wszystkich Świętych i Zaduszek (1 i 2 listopada). W kaplicy odbywają się także msze pogrzebowe. Przypisy
Kaplica Przemienienia Pańskiego w Krościenku nad Dunajcem

Kaplica Przemienienia Pańskiego w Krościenku nad Dunajcem – kaplica w Krościenku nad Dunajcem, położona przy ulicy św. Kingi, naprzeciw nowego cmentarza parafialnego. Najstarszy obiekt przy tej ulicy. Historia Kaplica była wznoszona etapami między 1831 rokiem a 1896 rokiem. Ufundowano ją w reakcji na pierwszą wielką epidemię cholery, jaka nawiedziła te okolice w 1831 roku, oraz na powroty epidemii w latach 1855 i 1873 – budowę prowadzono etapami, każdy nawrót epidemii był sygnałem do kontynuacji prac. Na przełomie XIX i XX wieku stała samotnie, w szczerym polu, przy drodze do przeprawy przez Dunajec jako ochrona przed morem. Stan dzisiejszy Dziś kaplica stoi w centralnej części ulicy św. Kingi, naprzeciw nowego cmentarza, który powstał w 1897 roku. Uwaga W Krościenku, na Zawodziu (po drugiej stronie Dunajca) przy ul. Zdrojowej 24 istnieje druga kaplica Przemienienia Pańskiego. Nad wejściem znajduje się data 1875, jednak istnieją przekazy, że kaplica istniała w tym miejscu już w początkach XVII wieku. Kaplica ta służyła mieszkańcom za kościół w okresach, gdy nie było możliwe przedostanie się na lewy brzeg Dunajca, na msze do kościoła parafialnego na krościeńskim rynku. Kaplica ta również została ufundowana, aby chronić mieszkańców przed epidemiami. Przypisy Bibliografia Krzysztof Koper: Mały przewodnik historyczny po Krościenku nad Dunajcem. Nowy Targ: Zakład Poligraficzny MK s.c., 2008. ISBN 978-83-60306-31-4.