NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Музей истоков Польского государства

Музей истоков Польского государства (пол. Muzeum Początków Państwa Polskiego) — музей, находящийся в городе Гнезно Великопольского воеводства, Польша. Музей занесён в Государственный реестр музеев. Находится на улице Костшевского, 1. История Музей был основан в 1956 года как отдел Познанского археологического музея. В 1973 году музей стал самостоятельным учреждением. C 1978 году музей был размещён в современном здании. С марта 1983 года стал называться стал называться как «Музей истоков польского государства». Деятельность музея Музей демонстрирует археологические артефакты, различные музейные материалы, связанные с историей Гнезно от раннего средневековья до современного искусства. Собрание музея насчитывает около 1.700 сохраняемых единиц. В музее действуют постоянные выставки: Wielkopolska średniowieczna (Средневековая Великая Польша); Gniezno średniowieczne (Средневековый Гнезно); Gniezno nowożytne (Современный Гнезно); Rzeźba romańska w Polsce (Романская скульптура в Польше); Oręż wieków minionych (Оружие прошлых веков); Piastów malowane dzieje (Изобразительная история Пястов). Литература Czesław Strzyżewski (komisarz wystawy) Kafle gotyckie i renesansowe na ziemiach Polski, Muzeum Początków Państwa Polskiego, Gniezno 2003, ISBN 83-85654-15-1 Tomasz Janiak Kafle gotyckie w zbiorach Muzeum Początków Państwa Polskiego, Muzeum Początków Państwa Polskiego, Gniezno 2003, ISBN 83-914494-4-0 Ars scribendi. O sztuce pisania w średniowiecznej Polsce — Katalog wystawy pod red. Leszka Wetesko. Gniezno: Muzeum Początków Państwa Polskiego, 2008. ISBN 978-83-61391-00-5. Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 13-14. ISBN 83-917016-5-4. Ссылки Официальная страница музея (пол.)
Музей витоків Польської держави

Музей витоків Польської держави (пол. Muzeum Początków Państwa Polskiego) — музей, що знаходиться в місті Гнезно Великопольського воєводства, Польща. Музей занесений до Державного реєстру музеїв. Знаходиться на вулиці Костшевського, 1. Історія Музей засновано в 1956 р. як відділ Познанського археологічного музею. У 1973 році музей став самостійним закладом. З 1978 р. музей міститься у сучасній будівлі. З березня 1983 р. став називатися як «Музей витоків Польської держави». Діяльність музею Музей демонструє археологічні артефакти, різні музейні матеріали, пов'язані з історією Гнезно від раннього середньовіччя до сучасного мистецтва. Зібрання музею налічує близько 1700 одиниць зберігання. У музеї діють постійні виставки: Wielkopolska średniowieczna (Середньовічна Велика Польща); Gniezno średniowieczne (Середньовічне Гнезно); Gniezno nowożytne (Сучасне Гнезно); Rzeźba romańska w Polsce (Романська скульптура у Польщі); Oręż wieków minionych (Зброя минулих століть); Piastów malowane dzieje (Образотворча історія Пястів). Література Czesław Strzyżewski (komisarz wystawy) Kafle gotyckie i renesansowe na ziemiach Polski, Muzeum Początków Państwa Polskiego, Gniezno 2003, ISBN 83-85654-15-1 Tomasz Janiak Kafle gotyckie w zbiorach Muzeum Początków Państwa Polskiego, Muzeum Początków Państwa Polskiego, Gniezno 2003, ISBN 83-914494-4-0 Ars scribendi. O sztuce pisania w średniowiecznej Polsce — Katalog wystawy pod red. Leszka Wetesko. Gniezno: Muzeum Początków Państwa Polskiego, 2008. ISBN 978-83-61391-00-5. Muzea Wielkopolski. Poznań: Kwartet, 2004, s. 13-14. ISBN 83-917016-5-4. Ресурси Інтернету Офіційна сторінка музею [Архівовано 16 лютого 2015 у Wayback Machine.] (пол.) Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Музей витоків Польської держави
Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie

Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie (dawniej Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego) – założone w 1981 muzeum z siedzibą w kompleksie synagogalnym we Włodawie. Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie powstało (jako Muzeum Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego) z zarządzenia Naczelnika Miasta Włodawa z 10 sierpnia 1981. Oficjalne otwarcie placówki odbyło się w roku 1983. Muzeum mieści się w kompleksie synagogalnym pozostałym po gminie wyznaniowej żydowskiej działającej w mieście do czasu II wojny światowej. W skład zespołu budynków wchodzą: Wielka Synagoga, Mała Synagoga i dom pokahalny. W okresie PRL-u, zanim Muzeum objęło opiekę nad tymi budynkami, były one wykorzystywane m.in. jako magazyny wojskowe i spółdzielcze. Muzeum posiada cztery działy: etnograficzny, historyczny, promocyjno-edukacyjny i administracyjny. Dział etnograficzny zajmuje się m.in. organizacją ekspozycji prezentujących folklor lokalny (wystawa stała Chłopskie pielgrzymowanie ukazująca kulturę materialną wsi włodawskiej) i folklor kultur egzotycznych. Dział historyczny gromadzi zabytki i dokumenty związane z historią Włodawy i regionu. Dużą część tych pamiątek stanowią judaika. Niektóre z nich można oglądać na stałej wystawie w sali męskiej Wielkiej Synagogi. Dział promocyjno-edukacyjny zajmuje się promocją regionu. Jednym z najważniejszych dokonań placówki w tej sferze jest zainicjowanie i prowadzenie cyklicznej imprezy upamiętniającej wieloetniczną i wieloreligijną historię miasta – Festiwalu Trzech Kultur. W 1993 utworzono Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze jako oddział włodawskiego muzeum. Na teren placówki filialnej przeznaczono 9 hektarów nieruchomości, w tym budynek byłego przedszkola, w którym mieściła się otwarta w 2000 stała ekspozycja Sobibór – obóz śmierci. W 2012 muzeum w Sobiborze stało się oddziałem Państwowego Muzeum na Majdanku. Od 1994 ukazują się Zeszyty Muzealne – wydawnictwo oświatowo-naukowe redagowane przez pracowników Muzeum. Zeszyty zawierają artykuły dotyczące historii i kultury regionu, a także dokumentują bieżącą działalność Muzeum. W 2016 instytucja przyjęła nową nazwę: Muzeum – Zespół Synagogalny we Włodawie. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona Muzeum
Музей „Семейство Улма” в Маркова

Музеят „Семейство Улма“ (на полски: Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów w Markowej – Музей „Семейство Улма“ в Маркова на поляците, спасявали евреи през Втората световна война) се намира в село Маркова, Югоизточна Полша, Подкарпатско войводство, Ланцутски окръг. История Работата по него започва през 2013 г. от музея „Ланцутски замък“. Отваря врати на 17 март 2016 г. На 30 юни 2017 г., въз основа на договор от 23 юни 2017 г., подписан между Подкарпатското войводство и министъра на културата и националното наследство, настъпва обособяването на Музея като отделна единица, управлявана от страните по договора. Музеят притежава самостоятелна правосубектност и е вписан в регистъра на културните институции (номер RIK 103/017). Решението за построяването на музея е взето от съвета на Подкарпатското войводство през юни 2008 г. На площ от 500 кв. м. е планирано да бъде възпроизведен домът на семейство Улма, да бъде създадена изложбена и лекционна зала, научна работилница. Разходите за строежа са оценени на около 6,5 млн. злоти. Музеят почита поляците, спасявали с цената на собствения си живот евреи, обречени на смърт. Наречен е на името на семейство Улма (Юзеф Улма, съпругата му Виктория и 6-те им деца са убити от германски войници на 24 март 1944 г. заедно с 8 евреи, които са укривали). Останалите поляци в Маркова успяват да спасят 21 евреи. През първата година от работата на музея той е посетен от около 50 хил. туристи. Архитектура Идеята на създателите е била да скрият тайна в полуостъклената фасада, която да бъде открита едва по време на посещението. Фасадата на музея е универсален символ на дома, който напомня на посетителите предвоенните събития в Маркова. Отнася се за времето на Холокоста, а така също показва неизмеримото съществуване, въпреки трудностите на съдбата и историята. Самата експозиция заема около 120 кв. м. На стената пред музея са поставени табла с имената на поляците, спасявали евреи, върху осветените плочи са имената на хората, изгубили живота си, спасявайки евреи. Заради недостатъчното пространство са изредени само тези, които действат на територията на днешното Подкарпатско войводство. До музея е създадена Градината на паметта, препратка към общополския характер на музея, в която ще бъдат разположени осветени плочи с имената на полските населени места, в които еврейското население е спасявано от около 6700 полски праведници на света. В центъра на градината ще бъде поставен и паметник на семейство Улма. Източници
Ulma Family museum in Markowa

The Ulma Family musem in Markowa, in full Markowa Ulma Family Museum of Poles saving Jews in World War II is a museum located in Markowa, Poland. The Łańcut Castle Museum began the Ulma-Family Museum's construction in 2013, and the new Museum opened on 17 March 2016. On 30 June 2017, pursuant to an agreement of 23 June 2017 entered into by Subcarpathian Province and Poland's Ministry of Culture and National Heritage, the Museum was incorporated as an independent legal entity, to be operated jointly by the two parties. The Ulma-Family Museum is entered in Poland's Register of Cultural Organizations as No. RIK 103/2017. History The decision to build the museum was taken by the Subcarpathian Regional Assembly in June 2008. A space of 500 square meters was allocated for a restoration of the Ulma family home and for an exhibition hall, lecture hall, and research facility. Construction cost 6.5 million złotych. In its first year of operation, the Ulma-Family Museum hosted 50,000 visitors. The structure and its surroundings The designers created a semi-glazed facade that conceals a mystery that visitors will discover. The building juts into the square. The front of the museum is a universal symbolic representation of a house, reminiscent of the history of pre-war Markowa. It suggests both the times of the Shoah, and unchanging form and persistence in the face of historical adversities. The exhibition covers some 120 square meters.2. The wall in front of the museum displays plaques with names of Poles who saved Jews. In the square before the museum are illuminated tablets with the names of those who died saving Jews. Due to limited space, the names of only those who were active in present-day Subcarpathian Province are given. Next to the museum itself, a garden is being created that will commemorate with illuminated plaques the Polish cities and towns where Jewish residents were rescued by the 6,700 persons recognized as the Polish Righteous among the Nations. Some 1,500 such places have been identified. The memorial garden will incorporate the monument to the Ulma family, erected in 2004, that stands in the Markowa open-air museum. Exhibit The museum commemorates all the Poles who, at the risk of their own lives, saved Jews condemned by the Germans to extermination. It was named after Markowa's Ulma family (Józef Ulma, his wife Wiktoria, and their seven children), who were murdered by German gendarmes on 24 March 1944, along with the eight Jews whom they had been sheltering. Other Polish Markowa residents succeeded in saving 21 Jews. The former Israeli ambassador to Poland Shevah Weiss has described the museum as a "Temple of Memory". References External links Website
Muzeum Politechniki Warszawskiej

Muzeum Politechniki Warszawskiej – muzeum akademickie w Warszawie zajmujące się historią Politechniki Warszawskiej, gromadzące wykorzystywaną na uczelni aparaturę naukową i badawczą oraz dokumenty i fotografie. Opis Muzeum zostało założone w 1978 roku. W latach 2002–2020 funkcjonowało w przybudówce Gmachu Aerodynamiki. W 2015 roku w Gmachu Głównym przy placu Politechniki 1 otwarto salę ekspozycyjną muzeum, w której prezentowano wystawę stałą Dzieje Politechniki Warszawskiej. Ekspozycja była dostępna dla zwiedzających do września 2025 roku. W lutym 2020 roku muzeum zmieniło swoją lokalizację, przenosząc się z salą wystaw czasowych i biurem do gmachu przy ul. Nowowiejskiej 22. Od października 2025 roku ma siedzibę w Gmachu Instytutu Techniki Cieplnej przy ul. Nowowiejskiej 21/25. Od czerwca 2025 roku w muzeum otwarta jest nowa wystawa stała 200 lat Politechniki Warszawskiej. Najstarszymi obiektami są oryginalne dokumenty z podpisami Stanisława Staszica. Od 2014 roku placówka jest członkiem Stowarzyszenia Muzeów Uczelnianych. Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918–1919

Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918–1919 – muzeum w Poznaniu, oddział Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości, zlokalizowane w budynku Odwachu na Starym Rynku 3. Jako oddział Wielkopolskiego Muzeum Niepodległości jest wpisane do wykazu muzeów, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach. Historia Muzeum mieści się w Odwachu na Starym Rynku. Gmach powstał w 1787 roku, Zniszczony podczas II wojny światowej został odbudowany w latach 1949-1951 według projektu Andrzeja Holasa. Umieszczono w nim Państwową Średnią Szkołę Baletową i Państwową Szkołę Instruktorów Teatru Ochotniczego. W 1957 roku ulokowano tu Biuro Wystaw Artystycznych. W 1962 roku w budynku otwarto Muzeum Historii Ruchu Robotniczego im. Marcina Kasprzaka, przemianowane w 1991 roku na Wielkopolskie Muzeum Historyczne w Poznaniu, a następnie w 1997 roku na Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych w Poznaniu. 18 grudnia 2001 roku rozpoczęło tu działalność Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918-1919. W 2018 roku ogłoszono konkurs na projekt nowego gmachu dla Muzeum i wybrano projekt przygotowany przez pracownię WXCA z Warszawy. Nowy gmach dla Muzeum Powstania Wielkopolskiego 1918-1919 zostanie zbudowany na stokach Wzgórza św. Wojciecha w Poznaniu. Umowę z generalnym wykonawcą z firmą Adamietz sp. z o.o. ze Strzelec Opolskich podpisano 9 grudnia 2023 roku, a 16 lutego 2024 roku wmurowano kamień węgielny. Budowę rozpoczęto w 2024, a ukończenie jest planowane w 2026 roku. Ekspozycja Muzeum dokumentuje wybuch i przebieg powstania wielkopolskiego w latach 1918–1919. Poza tym przedstawia dzieje ruchu niepodległościowego Wielkopolski od pierwszej połowy XIX wieku do końca dwudziestolecia międzywojennego. Zbiory obejmują materiały ikonograficzne (fotografia, rysunek, malarstwo, rzeźba), dokumenty, umundurowanie, militaria, sztandary i odznaczenia. Zbiory udostępniono dla zwiedzających 18 grudnia 2001 roku. Wystawa stała Muzeum jest nowoczesną i atrakcyjną dla widza formą przekazu historycznego, i muzealnego o powstaniu wielkopolskim. Wystawę uzupełniają multimedia. W grudniu 2017 roku została otwarta nowa wystawa stała, której kuratorami i autorami scenariusza byli pracownicy muzeum: Jan Gruszka, Jan Szymański i Marcin Wiśniewski. Za aranżację plastyczną odpowiadał Wawrzyniec Kozicki. Kierownictwo Marcin Wiśniewski (od 2010– ) Nagrody W 2005 r. muzeum zostało wyróżnione statuetką „Dobosz Powstania Wielkopolskiego”, przyznawaną przez Zarząd Główny Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego 1918/1919. W 2018 roku trzecie miejsce w kategorii „działalność wystawiennicza” za wystawę stałą Powstanie Wielkopolskie 1918-1919. Droga do Niepodległości w zorganizowanym przez Fundację Muzeów Wielkopolskich konkursie „Wydarzenie Muzealne Roku Izabella 2017”. W 2018 roku wyróżnienie dla wystawy stałej w kategorii "wystawa" w plebiscycie „Wydarzenie Historyczne Roku 2017” zorganizowanym przez Muzeum Historii Polski Przypisy
Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego

Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego im. prof. dr. Adama Wodziczki – w centrum Międzyzdrojów, na Wzgórzu Filaretów, w ogrodzie o powierzchni 1,46 ha, przy ul. Niepodległości 3a. Muzealna kolekcja batalionów (130 samców w szacie godowej) uznawana jest za najbogatszą w Polsce. Nowoczesny pawilon otwarty w 1995, z 5 salami o powierzchni całkowitej 900 m², wyróżniony w 1996 nagrodą Ministra Administracji za obiekt roku, prezentuje dioramami bogactwo przyrody Wolińskiego PN. Zobrazowane są tu typowe dla Parku krajobrazy: wybrzeże Zalewu Szczecińskiego, nadmorskie klify (zimą i latem) oraz żubry. Można poznać siedliska kilkudziesięciu gatunków ptaków wodnych, takich jak kormorany, gągoły, łabędzie, zimorodki, perkozy oraz drapieżnych, wśród których wyróżnia się diorama gniazda bielika z pisklętami. Innymi interesującymi rzadkimi okazami, zalatującymi tu z dalekiej północy są lodówki, tracze, nury, alki. Z ssaków zaprezentowano foki szare, a okazy żubrów są z własnej hodowli. Najistotniejsze ekosystemy uzupełnia wystawa geologiczna ze specjalnym wyeksponowaniem bursztynu bałtyckiego. Centrum Edukacyjno-Muzealne mogące pomieścić 240 osób, to dwie sale konferencyjne wyposażone w wysokiej klasy sprzęt audiowizualny. W wakacje są tu wyświetlane filmy przyrodnicze. Obiekt w całości dostosowany jest do potrzeb osób niepełnosprawnych. Poprzednie muzeum mieściło się w sąsiednim, zabytkowym białym pałacyku z przełomu XIX i XX w., a oficjalną działalność rozpoczęło w 1962. Roczna frekwencja odwiedzających muzeum kształtuje się na poziomie 20 tysięcy turystów. Przed Muzeum Przyrodniczym węzeł znakowanych szlaków turystycznych: Szlak Nad Bałtykiem i Zalewem Szczecińskim (Świnoujście→ Latarnia Morska Świnoujście→ Międzyzdroje→ Wolin→ Kamień Pomorski→ Dziwnów) Szlak Leśny Przez Pojezierze Warnowsko-Kołczewskie (Międzyzdroje→ Żubrowisko→ Warnowo→ Kołczewo) Zobacz też Woliński Park Narodowy Adam Wodziczko Przypisy
Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. Franciszka Grasia

Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej im. Franciszka Grasia – muzeum regionalne w Drezdenku; założone w 1985, gromadzi materiały dotyczące historii miasta i okolic, gospodarki leśnej, myślistwa, rolnictwa, gospodarki domowej i pszczelarstwa. Historia W 1885 staraniem ówczesnego burmistrza Driesen, Adolfa Recklinga powstało muzeum regionalne, które zlokalizowano na parterze nowo wybudowanej szkoły (obecnie Szkoła Podstawowa nr 1). W 1945 muzeum uległo zniszczeniu, a zbiory zostały stracone. Do idei założenia muzeum powrócono dopiero w latach 70. XX wieku, inicjatorem był miejscowy nauczyciel i społecznik Franciszek Graś (1923–1991), który doprowadził do otwarcia Izby Muzealnej w 1973. Pomimo że Izba przetrwała tylko 5 lat, Graś kontynuował starania i w 1985 powstało Muzeum Puszczy Drawskiej i Noteckiej. Pierwszym dyrektorem utworzonego w 1985 muzeum został Franciszek Graś. W 2001, 10 lat po śmierci Grasia, Muzeum nazwano jego imieniem. Siedziba Muzeum mieści się w budynku dawnej zbrojowni wzniesionej na początku XVII wieku na terenie twierdzy w Drezdenku. Gdy w połowie XVIII w. twierdza straciła znaczenie militarne, budynek arsenału sprzedano kupcowi z Poznania i zaadaptowano na magazyn. W tym czasie dobudowano trzy kondygnacje w konstrukcji szachulcowej, w budynku magazynowano m.in. mąkę, zboże, sól i wino. Po drugiej wojnie światowej spichlerz znajdował się w rękach prywatnych, pod koniec lat 70. przejęło go miasto i w latach 1981–85 zaadaptowało na potrzeby placówki muzealnej. Zbiory powstały głównie dzięki darowiznom kół łowieckich, nadleśnictw i osób prywatnych. W bezpośrednim sąsiedztwie budynków muzeum stoi zabytkowa brama forteczna dawnej twierdzy. Zbiory Obecnie placówka posiada ok. 1500 eksponatów, które umieszczono w czterech działach: parter – eksponaty z historii miasta i okolicy, urządzane są tu również wystawy, I piętro – myślistwo i gospodarka leśna, szczególnie liczne są zbiory gatunków fauny (ponad 200 okazów) i narzędzi używanych do pracy w lesie, II piętro – rolnictwo i gospodarka domowa, zgromadzono tu narzędzia do uprawy roli i gospodarstwa domowego, poddasze – dział pszczelarski. Galeria Bibliografia Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 87. ISBN 978-83-931526-0-5. Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004, s. 158. ISBN 83-921289-0-7. Urząd Miasta i Gminy w Drezdenku: Drezdenko. Plan miasta, mapa gminy, historia miasta i gminy, informator turystyczny. Piła: Wydawnictwo BiK, 2007. ISBN 978-83-8896-339-1.Sprawdź autora:1.
Muzeum Reformacji Polskiej w Mikołajkach

Muzeum Reformacji Polskiej w Mikołajkach – pierwsze w Polsce muzeum poświęcone w całości historii reformacji polskiej, ze szczególnym uwzględnieniem Mazur. Historia Budynek probostwa, w którym znajduje się obecnie Muzeum, powstał w połowie XIX w., kiedy wzniesiono w Mikołajkach (wówczas: Nikolaiken) klasycystyczny kościół luterański według projektu Springera z Węgorzewa (Angerburga). Początkowo zbiory były eksponowane w kościele, a następnie w dawnym budynku liceum im. Marion von Dönhoff. W 2002 zostało przeniesione do obecnego budynku przy parafii ewangelickiej w Mikołajkach (Plac Kościelny 4). Miejscowy pastor Władysław Pilchowski zgromadził bogate zbiory dokumentów, w większości starodruków, dotyczących historii reformacji głównie na Mazurach, Śląsku i Pomorzu oraz innych regionach I Rzeczypospolitej. W 1973, gdy Pilchowski był na emeryturze, utworzył - przy udziale prof. Stanisława Lorentza - Muzeum Reformacji Polskiej, którego zadaniem było przede wszystkim zachowanie cennych dokumentów, związanych z rozwojem protestantyzmu na Mazurach; takie dokumenty były często bezmyślnie niszczone w okresie PRL. Zbiory Muzeum posiada unikatowy zbiór zabytków piśmiennictwa i drukarstwa polskiego na Mazurach do 1945. Zbiory muzealne zawierają również inne cenne druki, dokumenty, zdjęcia itp., związane z ruchem reformacyjnym (i nie tylko) na terenie Polski i Europy. Najstarszy starodruk pochodzi z 1658. Są księgi parafialne, tablice z nazwiskami mieszkańców Mikołajek, poległych podczas wojen napoleońskich. Jest też Biblia w języku polskim z 1726. Zgromadzone w Muzeum wydawnictwa książkowe obejmują nie tylko druki oficyn królewieckich, które najczęściej zaopatrywały ewangelików mazurskich i wydawały np. Kancjonały polskie aż do początków XX wieku. Są też wydawnictwa i cieszyńskie i dolnośląskie (brzeskie i oleśnickie), berlińskie i łużyckie (m.in. XVIII-wieczne). Bogate są zbiory czasopiśmiennicze. Najwięcej spotykamy pism wychodzących w Cieszynie. Jest też dokumentacja poświęcona ewangelikom warszawskim oraz zbiór map historycznych regionu mazurskiego. Zbiory dopełniają kopie obrazów słynnych pastorów. Bibliografia P. Skurzyński, E. Tomczak, Warmia i Mazury, Pascal, Bielsko-Biała 2005, s. 100, ISBN 83-7304-522-8. Przypisy
Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni

Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni – placówka muzealna we Wrześni, mieszcząca się w historycznym budynku Katolickiej Szkoły Ludowej, miejscu strajku dzieci wrzesińskich z 1901. Placówka poświęcona jest upamiętnieniu strajku dzieci wrzesińskich (1901), Wiosny Ludów (1848) oraz powstania wielkopolskiego (1918/1919). Położona jest przy ul. Dzieci Wrzesińskich 13, w zabytkowym budynku dawnej Katolickiej Szkoły Ludowej wybudowanej w 1790. W 1966 zostało założone w tym miejscu obecne muzeum. Muzeum eksponuje także zabytki archeologiczne dotyczące historii Wrześni i okolicy w pradziejach i wczesnym średniowieczu. Pokazane są również eksponaty z grodziska w pobliskim Grzybowie. Galeria