NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Barbary w Nowej Rudzie

Kościół świętej Barbary w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nowa Ruda diecezji świdnickiej. Znajduje się w dzielnicy Drogosław. Historia Prace budowlane zostały rozpoczęte w dniu 17 stycznia 1910 roku. Nadzór budowlany został powierzony architektowi i projektodawcy Ludwigowi Schneiderowi, natomiast budowę prowadziła firma B. Tautz z Nowej Rudy. Kościół powstał dzięki zaangażowaniu powołanego Towarzystwa Budowy Kościoła, licznych mieszkańców Drogosławia oraz księdza Arnolda Wachsmanna – proboszcza z Nowej Rudy. Świątynia została konsekrowana w dniu 12 września 1911 roku przez arcybiskupa praskiego Lva Skrbenskýego z Hříště. Po wybudowaniu kościół spełniał rolę filialnego parafii św. Mikołaja w Nowej Rudzie. W 1913 roku przy świątyni została powołana kuracja – placówka pośrednia między stacją duszpasterską a parafią. Samodzielną parafię św. Barbary utworzono dopiero w 1945 roku. Po 1945 roku zostały wykonane kilkakrotnie prace zabezpieczające i remontowe. W 1967 roku w całości została odrestaurowana polichromia oraz została wymieniona instalacja elektryczna, w 1972 roku zostało wymienione łupkowe pokrycie wieży na blaszane i w 1976 roku zostały uzupełnione tynki i odmalowana została elewacja. Architektura Kościół jest okazałą budowlą o cechach neoromańskich. Bryła kościoła jest rozczłonkowana, ma transept i półkoliście zamknięte prezbiterium. Nawa i wieża nakryte są wysokimi dachami, na kalenicy dachu wieży jest sygnaturka z prześwitem. Okna, portale i naroża ujęte są w kamienne ciosy. Wystrój wnętrza świątyni tworzony jest przez: polichromię wykonaną w 1911 roku przez malarza Richarda Richtera z Kłodzka, witraże wykonane przez witrażystę z Wrocławia – M. Nierlego. Kamieniarkę piaskowcową natomiast zaprojektował architekt Ludwig Schneider i wykonali ją kamieniarze z Lądka-Zdroju. Wyposażenie świątyni poza wyjątkami pochodzi z czasu budowy. Należą do niego m.in.: ołtarz główny nazywany Altare Privilegiatum, figury wykonane w warsztatach rzemieślniczych w Lądku-Zdroju, nisza znajdująca się między bramami wejściowymi w której jest umieszczona figura Dobrego Pasterza, 31-głosowe organy wykonane przez Józefa i Franciszka Luxów z Lądka-Zdroju w 1912 roku, trzy dzwony wykonane w 1919 roku przez zakład Bochumer Verein w Bochum. Galeria Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6.
Kościół św. Anny w Nowej Rudzie

Kościół świętej Anny w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół filialny w Nowej Rudzie, należący do parafii św. Mikołaja; położony na Górze Świętej Anny w dzielnicy Centrum. Historia Kościół został wybudowany w 1644 roku jako kaplica pątnicza. Świątynia została rozbudowana w latach 1662–1665, w latach 70. XX wieku przeprowadzono ostatni remont. Od 1665 roku było organizowane w świątyni ludowe święto patronki góry. Tradycja została zachowana do 1917 roku. Przy świątyni od 1665 roku zaczęli się osiedlać pustelnicy. Do 1919 roku ich liczba wzrosła do piętnastu. W 1812 roku w tym miejscu złożył wizytę król pruski Fryderyk Wilhelm III. Architektura Jest to barokowa świątynia wzniesiona na planie wydłużonego ośmiokąta z dostawioną z przodu kruchtą oraz prezbiterium i domkiem pustelnika od tyłu. Kościół jest nakryty dachem wielospadowym, ze smukłą sygnaturką na kalenicy. W kościele znajduje się drewniana figurka św. Anny Samotrzeciej z 1495 roku. Wyposażenie świątyni pochodzi w większości z XVIII wieku. W okresie letnim świątynia jest miejscem ożywionego kultu religijnego. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6.
Kościół Bożego Ciała w Nowej Rudzie

Kościół Bożego Ciała w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Mikołaja w Nowej Rudzie. Historia Świątynia została zbudowana w latach 1866–1868 w stylu neogotyckim jako kościół ewangelicki. Została zbudowana z kamienia i posiada jedną wieżę. Bryła świątyni charakteryzuje się dobrze wykonanymi kamiennymi detalami. Inicjatorem budowy świątyni był pastor Georg Alers. Po II wojnie światowej, aż do lat 60. XX wieku budowla nie posiadała gospodarza, w związku z tym została przekazana Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska, która urządziła w niej sklep żelazny. Na początku lat 90. XX wieku sklep został zlikwidowany. W 1996 roku świątynię przejęła parafia św. Mikołaja, która ustanowiła go kościołem pomocniczym. W 1997 roku budowla została konsekrowana, i otrzymała wezwanie Bożego Ciała. Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Bożego Ciała - Evangelische Kirche Neurode polska-org.pl
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Rudzie

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Mikołaja. Znajduje się w dzielnicy Centrum. Historia Obecna świątynia została zbudowana w 1659 roku w stylu barokowym według projektu Andrei Carovego (zapewne z wykorzystaniem reliktów starszej budowli). Kościół został nieznacznie przebudowany w latach 1886-1887 i był często remontowany z powodu szkód górniczych. Architektura Jest to niewielki kościół salowy składający się z wydzielonego, prostokątnego prezbiterium ze ściętymi narożnikami. Na osi jest umieszczona kwadratowa wieża, częściowo płynnie wtopiona w elewację frontową i połączona z nią zakrzywionymi płaszczyznami spływów. Jest zwieńczona hełmem z prześwitem. W wieży znajduje się skromny portal z datą 1726 w kluczu. Naroża elewacji są akcentowane lizenami w tynku, otwory okienne są zamknięte półkoliście i odcinkowo.Wewnątrz znajduje się wyposażenie w stylu barokowym z XVIII wieku, należą do niego m.in. drewniany, polichromowany ołtarz; drewniana, polichromowana ambona oraz liczny zespół drewnianych, polichromowanych rzeźb i obrazów olejnych. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6. Linki zewnętrzne Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego - Kirche zum Heiligen Kreuz, Kreuzkirche polska-org.pl
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowej Rudzie

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w w Nowej Rudzie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Mikołaja. Znajduje się w dzielnicy Centrum. Historia Świątynia została zbudowana w 1502 roku i do 1623 roku należała do protestantów. W latach 1725–1730 została przebudowana, była remontowana w 1917 roku. Architektura Jest to prosta bryła składająca się z wydzielonego, wielobocznie zamkniętego prezbiterium i posiada salowe wnętrze. Z boku znajduje się zakrystia. Budowla nakryta jest dachem dwuspadowym, z tym że szczyt frontowy jest wykonany podobnie jak połać dachowa. Na kalenicy jest umieszczona smukła ośmioboczna sygnaturka zakończona hełmem z prześwitem. elewacje są gładkie i posiadają okna zakończone ostrołukowo i półkoliście. Nad bocznym wejściem znajduje się wnęka z barokowym posążkiem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z ok. 1700 roku. Wewnątrz znajdują się barokowo-rokokowe drewniane, polichromowane ołtarze wykonane w XVIII wieku, barokowo-rokokowa drewniana, polichromowana ambona wykonana w XVIII wieku, drewniany, polichromowany posążek barokowy oraz gotycki, drewniany, polichromowany posążek Matki Bożej z Dzieciątkiem wykonany w XV wieku. Przy kościele stoi kamienne Ukrzyżowanie z XIX wieku. Obok kościoła budynek dawnego młyna wodnego. Po II wojnie światowej fabryka zabawek, stolarnia. Na ścianach obiektu, od strony ulicy jak również od strony rzeki znajdują się jednakowe kartusze z herbem przedstawiającym lwa stojącego na tylnych łapach (herb Czech), trzymającego w przednich łapach tarczę z inicjałami LG. Pod tarczą rok 1758. Przypisy Bibliografia Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 11: Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie. Wrocław: Wyd: I-Bis 1995, ISBN 83-85773-12-6.
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Olpuchu

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Olpuchu – kościół filialny parafii św. Antoniego Padewskiego w Konarzynach k/Zblewa. Należy do dekanatu zblewskiego Diecezji pelplińskiej. Do parafii w Konarzynach oprócz Olpucha należą jeszcze miejscowości: Bąk, Cięgardło, Gołuń, Pikowo. Historia kościoła Pierwsze niedzielne Msze Święte w Olpuchu, zaczęto odprawiać już w 1931 roku w budynku szkoły powszechnej. Msze były odprawiane raz w miesiącu przez księży z okolicznych parafii.. W 1933 roku rozpoczęto budowę kaplicy, którą zakończono pod koniec 1934 r. Poświęcenie kościoła dokonał na podstawie upoważnienia z dnia 26 października 1936 r. JE ks. biskupa chełmińskiego Stanisława Wojciecha Okoniewskiego, ks. Leon Kręcki, Proboszcz w Starej Kiszewie. Od tego czasu, nabożeństwa odprawiane były już co dwa tygodnie a na nich można było udzielać Sakramentu Chrztu Świętego. Kościół w Olpuchu przechodził dwukrotny remont kapitalny w latach 1936-1938 i po zakończeniu II wojny światowej. W roku 1998 odnowiono elewację kościoła filialnego w Olpuchu. Wykonano ołtarz główny oraz dokomponowano dolną część i tabernakulum. W 2001 r. w Olpuchu wykonano dwa skrzydła boczne dla ołtarza głównego Trójcy Świętej, zrobiono dwa ołtarze boczne w nawiązaniu stylem do ołtarza głównego, poddano renowacji ambonę, konfesjonał i stacje drogi krzyżowej. 21 czerwca 2002 r. JE. Ks. Bp Diecezjalny prof. dr hab. Jan Bernard Szlaga, pobłogosławił ołtarz w kościele filialnym w Olpuchu. W roku 2019 dokonano zmiany kształtu wieżyczki kościelnej oraz zmieniono pokrycie dachowe z gontów na blachę dachówkową bitumiczną. Bezpośrednio przy kościele w Olpuchu, znajduje się cmentarz katolicki. Przypisy Bibliografia ks. Tadeusz Knut: Zarys dziejów Parafii Konarzyny k.Zblewa, Wyd. Diecezji Pelplińskiej Bernardinum, Pelplin 2003 – ISBN 83-7380-035-2 Opis Parafii. diecezja-pelplin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)].
Kościół św. Jakuba w Pieszycach

Kościół świętego Jakuba – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Bielawa diecezji świdnickiej. Obecna świątynia została wybudowana w 1566 roku. Jest to ceglana, gotycka budowla orientowana posiadająca salowe wnętrze. Jej prezbiterium jest wielobocznie zamknięte i nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym, z tym że wsporniki żeber są ozdobione maskami. Z kamieniarki można wyróżnić południowe okno z XVI wieku, w południowej ścianie znajduje się późnogotycki, kamienny portal wykonany na początku XVI wieku, w szczycie jest umieszczony krzyż w otoku. Ołtarz główny został wykonany z kamienia w stylu neogotyckim w XIX wieku. Z pozostałego wyposażenia można wyróżnić rzeźby Matki Boskiej i św. Jana Nepomucena pochodzące z XVII/XVIII wieku, obrazy Ukrzyżowanie (w stylu barokowo-rokokowym powstały w 1701 roku) i Madonnę (w stylu barokowym powstały w 1664 roku). Ponadto świątynia posiada interesujący zespół 10 epitafiów i nagrobków, w tym 7 cało postaciowych powstałych w latach 1548–1604. Proboszczowie parafii Źródło: Przypisy
Kościół św. Antoniego z Padwy w Pieszycach

Kościół św. Antoniego z Padwy w Pieszycach – zabytkowy kościół parafialny, rzymskokatolicki w dekanacie Bielawa diecezji świdnickiej. Jest to świątynia poewangelicka wzniesiona w latach 1871 - 1875, restaurowana w latach 1972-1973, wybudowano ją na planie krzyża w stylu neogotyckim. Od strony zachodniej znajduje się strzelista wieża posiadająca smukłą iglicę hełmu i jednakową sygnaturką. Kościół jest otynkowany, narożniki i łuki otworów okiennych są wyłożone cegłą. Sterczyny i pinakle są wykonane z piaskowca. Okna zostały zaprojektowane w dwóch poziomach, z tym że dolny rząd składa się z małych okien bliźniaczych, górny - z dużych i wysokich konstrukcji. Do absyd jest dostawiona pięcioboczna, dużo niższa zakrystia, znajdująca się między szkarpami. Na miejscu tympanonu w wejściowym portalu jest umieszczona nieduża rozeta. Wnętrze jest podzielone na trzy nawy i cztery przęsła, posiada transept i empory między filarami. Wyposażenie budowli jest skromne, pochodzi z czasu budowy. Tylko barokowe antepedia ołtarzy bocznych zostały wykonane w XVIII wieku. Przypisy
Kościół św. Michała Archanioła w Kamienicy Polskiej

Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła – kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła w Kamienicy Polskiej. Kościół jest świątynią parafialną rzymskokatolickiej parafii pod tym samym wezwaniem. Historia Kościół zbudowany został w latach 1868-70 i poświęcony 28 grudnia 1869 roku przez dziekana częstochowskiego ks. Józefa Rzewuskiego. Uroczystego poświęcenia (konsekracji) wyposażonej już świątyni dokonał biskup Aleksander Bereśniewicz 20 maja 1884 roku. Pieniądze na budowę świątyni pochodziły od Cechu Płócienników działających w Kamienicy Polskiej. W czasie działań wojennych w 1945 r. kościół został nieco uszkodzony. Odrestaurował go w 1946 r. proboszcz ks. Stanisław Duda. W kościele znajdują się zabytkowe organy oraz piękne stacje drogi krzyżowej. Przypisy Bibliografia Kamienica Polska – Św. Michała Archanioła [online], Archidiecezja częstochowska [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (pol.).
Kościół św. Marcina w Piławie Górnej

Kościół świętego Marcina – zabytkowy, rzymskokatolicki kościół parafialny w dekanacie Piława Górna diecezji świdnickiej. Historia Relikty murowanej świątyni z XIV wieku zachowały się we wnętrzu wieży. W XVI wieku świątynia została znacznie przebudowana. Wzrastająca w siłę gmina ewangelicka uzyskała wtedy pozwolenie na przejęcie świątyni pod wezwaniem świętego Marcina. W tym czasie świątynia uzyskała kształt niewielkiej, jednonawowej budowli z wieżą od strony południowej. Dopiero nadejście kontrreformacji, która została wprowadzona w kraju, spowodowała zwrócenie kościoła katolikom w 1654 roku. Kolejne zmiany kształtu budowli miały miejsce w 1787 roku (od uderzenia pioruna spaliła się wtedy wieża) oraz w 1806 roku. W latach trzydziestych XIX wieku świątynia została rozbudowana. Ostatnia przebudowa, która w dużej mierze zmieniła wygląd kościoła, miała miejsce w 1987 roku. Wtedy od strony zachodniej został zbudowany nowoczesny kościół. Do 1957 roku był to kościół filialny należący do parafii w Piławie Dolnej. Nowa parafia została erygowana przez biskupa Bolesława Kominka. Architektura Świątynia zbudowana w stylu gotycko-renesansowym nie posiada cenniejszych zabytków. Jednym ze znaczących elementów jest sakramentarium powstałe pod koniec XVI wieku. Na uwagę zasługuje również obraz św. Marcina z XIX wieku, który jest przedstawiony jako zbrojny, rzymski legionista, który oddaje kawałek swego płaszcza klęczącemu u stóp żebrakowi. Ściana ołtarzowa jest ozdobiona obrazem przedstawiającym scenę z wieczernika Komunia Apostołów na podstawie obrazu Michała Willmanna. Polichromia została wykonana przez Jerzego Masternaka. Okna w prezbiterium są ozdobione witrażami, symbolizującymi czterech ewangelistów. Także w starej części budowli w 1999 roku zostały założone witraże przedstawiające św. Piotra i św. Pawła. W tym samym roku świątynia wzbogaciła się o stacje Drogi Krzyżowej – historia via dolorosa jest opowiadana przez obrazy namalowane na płótnie. Przypisy
Kościół Chrystusa Króla i klasztor Sercanów białych w Polanicy-Zdroju

Kościół Chrystusa Króla i klasztor Sercanów białych – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Polanica-Zdrój diecezji świdnickiej oraz klasztor sercanów białych, który jest macierzystym domem Prowincji Polskiej. Klasztor został założony w dniu 12 maja 1927 roku przez Ojców Prowincji Niemieckiej. Przełożony tej prowincji kupił zajazd "U sołtysa Sokołówki" od gospodarza pana Fischera, Zajazd obejmował dom mieszkalny z oberżą, drugi budynek z werandą (tzw. dom gości), stodoły i 40 mórg ziemi. Od założenia klasztoru rozrastała się wspólnota zakonna, w 1932 roku w klasztorze przebywało prawie 15 zakonników. W sumie w latach 1927–1946 do wspólnoty "Chrystus Król" należało 35 współbraci (22 ojców i 13 braci). Większość ojców było nauczycielami w szkole misyjnej, niektórzy byli zaangażowani w działalność duszpasterską. Na Wielkanoc 1928 roku w klasztorze została założona szkoła misyjna licząca 8 uczniów dla przygotowania własnych kandydatów do Zgromadzenia. W dniu 31 marca 1940 roku, na mocy decyzji władz hitlerowskich, szkoła misyjna została zlikwidowana. W 1945 roku żołnierze Armii Czerwonej i Ludowego Wojska Polskiego spustoszyli i ograbili klasztor. W dniu 8 marca 1946 roku zapadła decyzja o wysiedleniu zakonników i miejscowej niemieckiej ludności do Niemiec Zachodnich. W związku z tym ojcowie musieli opuścić klasztor. Od tej pory dom zakonny był opuszczony. Jesienią 1946 roku, na prośbę przełożonego generalnego sercanów białych, O. Jana od Serca Jezusa d'Elbe, do klasztoru przybyli pierwsi polscy sercanie, przebywający wcześniej we Francji. W latach 1971–1973 klasztor został przebudowany i odmalowany. W latach 2000–2010 wnętrza klasztoru zostały dostosowane dla potrzeb domu rekolekcyjno-wypoczynkowego. Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Polanicy Zdrój zostało ustanowione przez Jego Ekscelencję Ks. Biskupa Ignacego Deca 6 maja 2017 r. w setną rocznicę Objawień Fatimskich. Wśród ważnych wydarzeń w historii sanktuarium należy wymienić uroczyste wprowadzenie figury Matki Bożej Fatimskiej, przekazanej przez biskupa Ignacego Deca ojcom sercanom białym 29 października 2017 roku, po zakończeniu peregrynacji. Rok później, w październiku 2018 roku, do sanktuarium sprowadzono relikwie Dzieci Fatimskich, a 15 listopada 2018 roku również relikwie św. Jana Pawła II, które uroczyście wprowadzono do świątyni w grudniu tego samego roku. Przypisy
St. Dorothea (Radków)

St. Dorothea (polnisch kościół św. Doroty) ist die römisch-katholische Pfarrkirche von Radków (deutsch: Wünschelburg) im Powiat Kłodzki der Woiwodschaft Niederschlesien in Polen. Geschichte Um 1550 setzte sich auch in Wünschelburg die Reformation durch und die Bürgerschaft errichtete an der Stelle des Klosters 1571–1580 ein evangelisches Gotteshaus. Im Zuge der Gegenreformation wurde die Kirche 1624 an die Katholiken übergeben und zu Ehren der heiligen Dorothea geweiht. Weil der Glockenturm zu Anfang des 18. Jahrhunderts einsturzgefährdet war, wurde 1727 beschlossen, ihn abzutragen und ganz neu zu erbauen. Turm und Kirche fielen aber 1738 dem großen Stadtbrand zum Opfer. Die Kirche wurde bis 1740 im Barockstil wiederaufgebaut, der Turm aber nur mit einem Notdach versehen. Noch 1765 stand nur das Gemäuer des Turms ohne alle Verzierung, erst später erhielt der Turm eine Kuppel. Bauwerk Das Kirchenschiff ist geostet und trägt im Westen einen Dachreiter mit Glocke. An der Nordseite zur Stadt hin ist eine steinerne Vorhalle angebaut. An der Südseite befindet sich ein zweiter Eingang. Im Inneren ist das Gewölbe von vier Pfeilern gestützt. Das Schiff hat eine Hallenform mit Emporen und Seitenkapellen. Den Chor überspannt ein Gewölbe mit Lünetten. Ausstattung Die Kircheneinrichtung stammt größtenteils aus dem 18. Jahrhundert, wobei die beiden Seitenaltäre 1818 errichtet wurden. Die Wandmalereien sollen 1738–1740 vom Braunauer Maler Joseph Hausdorf geschaffen worden sein. In der südlichen Vorhalle steht eine Steinsäule mit der Jahreszahl 1488. Erhalten ist auch das gotische Taufbecken. siehe auch: Radków#Sehenswürdigkeiten Literatur Nicola von Amsberg: Wünschelburg. In: Rundbrief des Großdechanten und des Heimatwerkes Grafschaft Glatz e. V. Nr. 1, 2017, S. 19–20 (grafschaft-glatz.de [PDF]). Weblinks
Kościół św. Doroty w Radkowie

Kościół świętej Doroty – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu Nowa Ruda-Słupiec diecezji świdnickiej. Historia Obecna świątynia została wzniesiona w latach 1570-1588 dla protestantów. W 1624 roku przejęli ją katolicy i otrzymała wezwanie św. Doroty. Spaliła się podczas wielkiego pożaru w 1738 roku, który ją strawił prawie całkowicie. Odbudowa została zakończona w 1740 roku. Została przeprowadzona według nowego stylu barokowego, głównie jeżeli chodzi o wnętrze. Jako relikty z XVI wieku zachowały się obie kruchty: południowa i północna. Na zewnątrz świątynia posiada dość surową, kamienną bryłę, nad którą dominuje czworoboczna wieża zwieńczona cebulastym hełmem i galeryjką. W zachodniej części świątyni dach jest zwieńczony małą sygnaturką. Wnętrze jest podzielone na trzy nawy, nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami i trójboczne prezbiterium nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Budowla posiada trzy ołtarze: główny i dwa boczne, pochodzące z czasów odbudowy po pożarze w 1738 roku. W ołtarzu głównym znajduje się scena Ukrzyżowania. Ołtarze boczne dedykowane są św. Joachimowi i św. Alojzemu. Przy bocznych filarach znajdują się drewniane figury, m.in. Jana Nepomucena i św. Bartłomieja. Przypisy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Radkowie

Kościół świętego Andrzeja Boboli – rzymskokatolicki kościół pomocniczy należący do parafii św. Doroty w Radkowie. Historia Został zbudowany w latach 1905-1906 w stylu neobarokowo-secesyjnym jako świątynia protestancka. Po II wojnie światowej została przejęta przez katolików. Wystrój wnętrza świątyni jest ascetyczny, co jest charakterystyczne dla religijnych poglądów kościoła ewangelickiego jak i epoki w której zbudowano świątynię. Przypisy
Kościół św. Jadwigi w Strzegomiu

Kościół świętej Jadwigi – zabytkowy rzymskokatolicki kościół pomocniczy parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Strzegomiu. Świątynia była wzmiankowana już w 1372 roku jako kaplica szpitalna. Do obecnego kształtu została przebudowana w 1460 roku. Od 1819 roku pełniła funkcję kaplicy pogrzebowej, ponieważ wokół niej został urządzony nowy cmentarz miejski. Kościół posiada jedna nawę, dwa przęsła oraz wyodrębnione pięcioboczne prezbiterium. Sakramentarium zostało wykonane z piaskowca, w stylu gotyckim w drugiej połowie XV wieku. Zworniki i wsporniki, zostały wykonane z piaskowca w stylu gotyckim w drugiej połowie XV wieku. Kościół jest orientowany. Jego prezbiterium nakryte jest sklepieniem krzyżowo-żebrowym w całości oskarpowanym. Ambona reprezentuje styl barokowy. Przypisy