NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jana Chrzciciela w Janikowie

Kościół świętego Jana Chrzciciela w Janikowie − najstarszy rzymskokatolicki kościół parafialny w Janikowie, w powiecie inowrocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Należy do dekanatu barcińskiego. Mieści się w północnej dzielnicy miasta - Ostrowie, przy ulicy Przyjeziernej. Jedyny rejestrowany zabytek miasta. Historia, architektura i wyposażenie Jest to świątynia murowana, wybudowana w stylu gotyckim, ufundowana przez wojewodę inowrocławskiego Bogusława z Oporowa z rodu Sulimów około 1460 roku i rozbudowana w 1840 roku o wieżę i zakrystię. Budowla reprezentuje architekturę późnego gotyku, jest zwrócona na południe i posiada bardzo krótką nawę. Wnętrze o wystroju barokowym z XVIII stulecia. W kościele znajdowały się: mszał pergaminowy, druk moguncki z 1483 roku oraz dokument erekcyjny. Niestety, te dokumenty nie zachowały się do dziś. Do czasów II wojny światowej w świątyni wisiał duży zabytkowy dzwon z 1515 roku. Bibliografia Katarzyna Podczaska, Historia parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Janikowie-Ostrowie, Inowrocław 2013. Przypisy
Cerkiew św. Jana Chryzostoma w Jaworkach

Cerkiew św. Jana Chryzostoma w Jaworkach – dawna łemkowska cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1798, znajdująca się w Jaworkach. W 1946 cerkiew przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela parafii w Szlachtowej. Obiekt wpisany w 1964 na listę zabytków. Historia Cerkiew zbudowano w 1798, na miejscu poprzedniej drewnianej świątyni z 1680, z okazji utworzenia w Jaworkach parafii unickiej obejmującej także Białą i Czarną Wodę. W 1920 jeden z dzwonów ufundowała Maria Piduch. W 1926 wykonano polichromię figuralną i ornamentalną. W 1945 tuż przed masowym wyjazdem Łemków zakopano dzwony w Jaworkach. Na początku XXI w. przeprowadzono gruntowny remont świątyni. Odnowiono ikonostas, wyremontowano dach ze zmianą pokrycia gontowego na miedziane, osuszono ściany, zamontowano geotermalną instalację ogrzewania. Parochami byli: Damian Mochnacki w latach 1786–1803, Andrzej Mikułowicz 18014–1819, Jan Czarniatyński 1820–1823, Teodor Mochnacki 1823–1851, Antoni Konstantynowicz 1851–1852, Ignacy Ryniawiec 1853–1904, Eugeniusz Sembratowicz 1904–1905, Aleksander Durkot 1905–1921, Jarosław Hura 1921–1947. Architektura i wyposażenie Cerkiew powstała według projektu rządowego w stylu nawiązującym do architektonicznego kanonu świątyni józefińskiej. Klasycystyczny styl budowli zawiera elementy późnobarokowe. Cerkiew orientowana, jednonawowa, zbudowana z kamienia, otynkowana. Kamień sprowadzono z Drużbaków na Słowacji. Nad nawą i prezbiterium dachy siodłowe, pierwotnie kryte gontem. Nad zachodnią częścią korpusu wieża zwieńczona baniastą kopułą z latarnią i makowiczką. Na kalenicy nawy smukła mała wieżyczka z baniastym zwieńczeniem. Wnętrze świątyni rozczłonkowane zostało wydatnymi pilastrami ze sklepieniem kolebkowym z lunetkami. Sklepienie i ściany pokrywa polichromia wykonana w 1926 przez Andrija Demkowicza. Na chórze muzycznym wspartym na potrójnej arkadzie napis w języku cerkiewnosłowiańskim. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest wielostrefowy rokokowy ikonostas z końca XVIII w. z ikoną chramową św. Jana Chryzostoma. Uderza w nim niezwykłe bogactwo elementów dekoracyjnych wypełniających jego wolne pola. Pozostałe wyposażenie stanowią pozbawione oryginalnych obrazów cztery ołtarze boczne, ambona, pocerkiewne feretrony i obraz św. Jana Ewangelisty w prezbiterium. Wokół cerkwi Cerkiew otoczona kamienno-drewnianym ogrodzeniem. Od strony zachodniej przylega cmentarz parafialny z połemkowskimi nagrobkami. Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Józefowie-Michalinie

Kościół św. Jana Chrzciciela – kościół rzymskokatolicki przy ulicy Jana Kasprowicza 2 w Józefowie–Michalinie. W 1994 roku powstała trzecia parafia na terenie Józefowa. Dnia 17 lipca 1994 ks. biskup ordynariusz warszawsko-praski Kazimierz Romaniuk poświęcił krzyż i plac pod budowę kaplicy, kościoła i domu parafialnego. Parafię erygował bp Kazimierz Romaniuk 24 czerwca 1996 roku. W 1998 roku rozpoczęto budowę kościoła. Pierwszym proboszczem tej parafii został ks. kanonik Jan Murziak. Kościół zbudowano według projektu architekta Romana Abramczuka. Kierownictwo techniczne przy budowie sprawował Antoni Stanisławek. Świątynię poświęcił bp Kazimierz Romaniuk 28 listopada 2004 roku. Przy parafii funkcjonuje świetlica dla dzieci, wspomagana przez Stowarzyszenie Forum Chrześcijańskie. Proboszczowie parafii: ks. prałat Jan Murziak (1994–2007) ks. prałat dr Marek Sędek (2007–2013) ks. prałat płk Sławomir Żarski (2013) ks. prałat dr Piotr Klimek (2013–nadal) Bibliografia Parafia św. Jana Chrzciciela w Józefowie-Michalinie. Diecezja warszawsko-praska.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kiszkowie

Kościół św. Jana Chrzciciela w Kiszkowie – drewniana świątynia w Kiszkowie (ul. Gnieźnieńska) w powiecie gnieźnieńskim pochodząca z 1733 roku, z barokowym wyposażeniem wnętrza pochodzącym z XVIII wieku. i rzeźbioną Pietą z XVIII wieku. Pierwsze zapiski o kościele kiszkowskim pochodzą z 1398. Zdaniem autora przewodnika religijnego z początku XX w. pierwszy drewniany kościół pochodził z 1426 roku. Obecna świątynia (1733) zbudowana została z inicjatywy proboszcza Jana Wypijewskiego i poświęcona w 1749 przez biskupa Teodora Potockiego (jego herb – Pilawa – widnieje na szczycie wieży). Od południa do świątyni przylega murowana kaplica grobowa z roku 1695, ufundowana przez Łukasza Niemojewskiego. Kaplica ta była przez długie lata sanktuarium maryjnym (Matka Boża Kiszkowska), ponieważ Niemojewski wzniósł kaplicę, jako wotum dziękczynne za uzdrowienie za pośrednictwem tego obrazu. Z rozebranego w XIX wieku kościoła Świętej Trójcy (pełniącego niegdyś funkcję kościoła filialnego) pochodzą barokowy ołtarz w kaplicy bocznej oraz znajdująca się w nim XVIII-wieczna Pietà. Galeria Przypisy Bibliografia Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny „Puszcza Zielonka”, 2008. historia kościoła na tablicy in situ tablica Szlaku kościołów drewnianych wokół Puszczy Zielonka in situ
Церковь Святого Иоанна Крестителя (Кишково)

Памятник культуры Великопольского воеводства, регистрационный номер 376/А от 25 ноября 1968 года. Церковь святого Иоанна Крестителя (пол. Kościół św. Jana Chrzciciela) — католический храм в селе Кишково Гнезненского повята Великопольского воеводства, Польша. Памятник культуры Великопольского воеводства. История Первое упоминания о церкви в селе Кишково относятся к 1398 году. Современная деревянная церковь была построена в 1733 году священником Яном Выпиевским. В 1749 году состоялось освящение храм, которое совершил епископ Теодор Потоцкий из шляхетского рода герба Пилява (этот герб изображён в верхней части церковной башни). На юге от церкви расположена небольшая каменная часовня 1695 года, построенная Лукашем Немоевским, который возвёл её в знак исцеления от болезни. Эта часовня долгое время использовалась для почитания Пресвятой Девы Марии. 25 ноября 1968 года церковь была внесена в реестр памятников культуры Великопольского воеводства. Источники Jacek Kowalski: Podróż do dwunastu drewnianych kościółków. Murowana Goślina: Związek Międzygminny «Puszcza Zielonka», 2008.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Kazimierzu

Kościół św. Jana Chrzciciela – katolicka świątynia parafialna położona w Kazimierzu. Kościół zbudowany według projektu Józefa Dziekońskiego w stylu neogotyckim w latach 1902-1910. Przeniesiono do niego barokowe wyposażenie dawnego, drewnianego kościoła (1632-1909). Podczas I wojny światowej w listopadzie 1914 zniszczony przez artylerię niemiecką, odbudowany w latach 1916–1918,1924. Podczas odbudowy wmurowano w zachodnią ścianę kościoła pociski z ostrzału który doprowadził do jego zniszczenia. W 1930 r. konsekrowany przez sufragana warszawskiego bpa Antoniego Szlagowskiego w obecności ordynariusza łódzkiego bpa Wincentego Tymienieckiego. Bibliografia Informacje na stronie Archidiecezji Łódzkiej. [dostęp 2012-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (4 marca 2016)].
Sint-Jan-de-Doperkerk (Krakau)

De Kerk van Sint-Jan-de-Doper en Onze-Lieve-Vrouw-van-het-Scapulier (Pools: Kościół św. Jana Chrzciciela i Matki Boskiej Szkaplerznej) is een houten kerkgebouw in Krakau. Geschiedenis Het houten kerkgebouw uit de eerste helft van de 17e eeuw werd oorspronkelijke in Jawornik bij Myślenice gebouwd. In de jaren 1980 verhuisde de vervallen kerk naar Krakau-Krzesławice. Het dak en de sacristie werden geheel herbouwd en de kerk kreeg een nieuwe klokkentoren. In de kerk zijn de oorspronkelijke muurschilderingen van het Laatste Oordeel en Sint-Christoffel bezienswaardig. Ook bezit de kerk een barokke kansel en een hoofdaltaar uit de late zeventiende eeuw.
Kościół św. Jana Chrzciciela w Krakowie (ul. Wańkowicza)

Kościół św. Jana Chrzciciela i Matki Boskiej Szkaplerznej – zabytkowy kościół rzymskokatolicki znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie przy ulicy Melchiora Wańkowicza 19, w Krzesławicach. Jest kościołem filialnym parafii św. Wincentego w Krakowie-Pleszowie. Zbudowany w latach 1633–1648 znajdował się w Jaworniku koło Myślenic. Nosił wezwanie Znalezienia i Podwyższenia Krzyża Świętego. W roku 1983 został uszkodzony i zdewastowany, a w latach 1983–1986 przeniesiony do Krzesławic. Obok dworku Jana Matejki miał stanowić zaczątek planowanego w tym miejscu skansenu. Jest to budowla drewniana, jednonawowa o konstrukcji zrębowej, kryta gontem z wieżą nad wejściem. Wewnątrz zachowała się częściowo polichromia z 1 poł. XVII wieku z przedstawieniem Sądu Ostatecznego i św. Krzysztofa oraz barokowa ambona. W późnobarokowym ołtarzu głównym pochodzącym z końca XVII wieku umieszczony został krucyfiks z końca XVI wieku pochodzący z kościoła św. Wincentego z Pleszowa. Przypisy Linki zewnętrzne Drewniany Kościół pw. Jana Chrzciciela .... krzeslawice.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-23)].. krzeslawice.republika.pl
Kostel svatého Jana Křtitele (Lehnice)

Kostel svatého Jana Křtitele v Lehnici je barokní kostel v Lehnici v Dolnoslezském vojvodství v Polsku, postavený v první polovině 18. století. Historie Počátky kostela sahají do dob krále Kazimíra I. Obnovitele. V roce 1284 patřil již františkánům. V roce 1294 začala stavba cihlového chrámu, financovaného princem Jindřichem V. Tlustým a měšťany z Lehnice. Tato budova byla rozšířena kolem roku 1341 díky podpoře Václava I. z Lehnice. V roce 1522 se chrám dostal do rukou protestantů. Od roku 1548 se kostel stal pohřebištěm (dvorským) a proto se sem byly přesunuty pozůstatky a náhrobky knížat z jiných kostelů v Lehnici, zbořených v 16. století. Od roku 1566 se stal kalvínským chrámem, protože poslední slezští Piastovci toto náboženství přijali. V letech 1677-1679 nechala kněžna Ludvika, matka posledního slezského Piastovce Jiřího Viléma, přestavět kněžiště na rodinné mauzoleum. Během protireformace byla budova předána jezuitskému řádu, který v letech 1700–1706 zde od západní strany vystavil svou kolej. V roce 1714 byl starý kostel zbořen kvůli nevyhovujícímu technickému stavu. Zachoval se pouze presbytář a mauzoleum Piastovců. Současný chrám byl postaven v letech 1714–1727 na místě starého kostela. V 18. století byla kostelní budova součástí komplexu budov jezuitské koleje. V roce 1744 byl kostel vážně poškozen během stavební katastrofy, kdy se kvůli konstrukčním chybám zhroutila střešní konstrukce a klenba lodi. Po přestavbě na počátku 19. století sloužil jako chrám římskokatolické farnosti v Lehnici. V roce 1947 byl spolu s přilehlými klášterními budovami předán františkánskému řádu, který napravil válečné škody. V roce 1966 byl chrám poškozen požárem, kdy shořela báň západní věže (byla zrekonstruována v roce 1978). V 60. a 70. letech byl kostel kompletně zrekonstruován. V roce 1969 byla na západní straně přidána větší sakristie a v roce 1979 byl renovován interiér. V letech 1981–1982 byla obnovena fasáda a střecha byla pokryta mědí. Popis Je to barokní kostel, postavený na obdélníkovém půdorysu. Na jižní straně má monumentální dvouvěžovou fasádu a půlkruhovou apsidu na severní straně. Chrám je 60 metrů dlouhý, 30 metrů široký a hlavní loď je 25 metrů vysoká. Kostel má jednu hlavní loď s řadami kaplí otevřených dovnitř. Hlavní oltář v kostele pochází z let 1880–1881. Byl zhotoven v novorenesančním stylu a doplněn sochami a plastikami z 18. století. Boční oltáře umístěné v kaplích pocházejí z bývalých bernardinských a benediktinských klášterních kostelů v Lehnici. Kazatelna je barokní z 18. století; varhany z roku 1858; křtitelnice z roku 1912. S východní stěnou chrámu sousedí bývalé kněžiště gotického kalvínského kostela, který od 16. století sloužil jako pohřebiště Piastovců a v letech 1677–1679 byl Ludvikou z Anhalt-Dessau přestavěn na mauzoleum posledních knížat z Lehnice a Brzegu. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Kościół św. Jana Chrzciciela w Legnicy na polské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Kostel svatého Jana Křtitele v Lehnici na Wikimedia Commons
St. Johannes Baptist (Legnica)

Die Kirche St. Johannes Baptist (auch Johanniskirche bzw. Johanneskirche, polnisch Kościół św. Jana Chrzciciela) ist eine römisch-katholische Kirche in Legnica (Liegnitz). Sie liegt in der Altstadt, nordwestlich des Rings an der ulica Ojców zbigniewa i michała. Geschichte Ein erstes Kirchengebäude stand bereits im 11. Jahrhundert an gleicher Stelle. Um 1284 wurde die Kirche samt dem angrenzenden Kloster den Franziskanern übergeben. Ab 1294 wurde der Bau durch eine gotische Kirche ersetzt. Beim großen Stadtbrand von 1338 wurde die Kirche zerstört. Unter dem Liegnitzer Herzog Wenzel I. wurde die Kirche ab 1341 wiederaufgebaut und erweitert. Während der Reformation kam die Kirche ab 1522 an die Protestanten. Prediger war damals Johann Sigismund Werner, der ein Anhänger des Caspar Schwenckfeld war. Ab 1566 gehörte sie den Calvinisten und ab 1629 den Lutheranern. 1677–1679 wurde das Mausoleum der Schlesischen Piasten als Stiftung der Herzogin Luise von Anhalt-Dessau errichtet. Die Skulpturen, unter diesen der letzte Herzog Georg Wilhelm († 1675), schuf Mathias Rauchmiller. 1695 wurde die Kirche den Jesuiten übergeben. Ein erster Entwurf für den Neubau der Kirche entstand um 1700, der jedoch verworfen wurde. Zunächst entstand 1700–1706 das Jesuitenkolleg westlich angrenzend unter dem Breslauer Baumeister Johann Georg Knoll in Zusammenarbeit mit Martin Frantz. 1714–1720 wurde ein Neubau im Stil des Barock errichtet. Als Vorbild diente die Kirche St. Nikolaus in Prag. Der Bau wurde vermutlich nach Entwurf von Christoph Dientzenhofer und dessen Sohn Kilian Ignaz Dientzenhofer durchgeführt. 1744 stürzte ein Teil des Gewölbes ein. Nach Aufhebung des Jesuitenordens 1773 verfiel das Gotteshaus. 1793 stürzten das Dach und das Gewölbe ein. 1801–1824 wurde das Gotteshaus wieder aufgebaut und anschließend als römisch-katholische Pfarrkirche der Stadt Liegnitz genutzt. 1947 wurden Kirche und das angrenzende Kloster von den Franziskanern übernommen. In den 1960er Jahren wurde die Kirche umfassend saniert. Seit 1992 gehört die Kirche zum neu errichteten Bistum Legnica. Architektur Die Kirche mit rechteckigen Grundriss und einem halbkreisförmigen Presbyterium nach Norden. Die Hauptfassade wird von zwei Türmen geprägt. Literatur Hans Lutsch, Josef von Golitschek: Schlesiens Kunstdenkmäler – Bildband. Adam Kraft Verlag, Mannheim 1979. Wolfgang Scholz: St. Johanneskirche zu Liegnitz – Geschichte des kirchlichen Lebens. (= Beiträge zur Liegnitzer Geschichte. Herausgegeben von der Historischen Gesellschaft Liegnitz e. V., Band 30.) Jahresgabe 2000, Henske-Neumann Verlagsges.bR, Hofheim/Taunus 2000, ISBN 978-3-9806-6401-1. Weblinks Kościół św. Jana Chrzciciela – Johanniskirche, Johanneskirchena portalu polska-org.pl Einzelnachweise
Church of St. John the Baptist, Legnica

The Church of St. John the Baptist in Legnica is a Baroque church in Legnica, Poland, built in the first half of the 18th century. History The origins of the church go back to the times of King Casimir the Restorer. By 1284 the church already belonged to the Franciscans. The construction of a brick temple, founded by Duke Henry V the Fat and the Legnica townspeople, began in 1294. The building was enlarged around 1341 thanks to the support of Wenceslaus I of Legnica. In 1522 the church was seized by Protestants. From 1548 it was a burial (court) church where corpses and tombstones of dukes from other Legnica churches, demolished in 16th century, were moved. Starting from 1566 it served as a Calvinist church, due to the last Silesian Piasts accepting this confession. In 1677–1679, the church's presbytery was converted into a family mausoleum by Duchess Louise of Anhalt-Dessau, the mother of the last Silesian Piast, George William. During the Counter-Reformation, the building was given to the Jesuit Order, which built its college on the west side between 1700 and 1706. In 1714 the old church was demolished due to its poor structural condition. Only the presbytery with the Piast mausoleum was preserved. The present temple was built in the years 1714–1727 on the site of the old church. The building was part of the Jesuit college building complex in the 18th century. It was severely damaged in 1744, when the roof structure and the nave vault collapsed as a result of errors during construction works. Rebuilt in the beginning of the 19th century, it served as a temple of the Roman Catholic parish in Legnica. In 1947 it was handed over, together with the adjacent monastery, to the Franciscan Order, which repaired the World War II damage. The church was damaged by fire in 1966 - the helmet of the western tower burned down (it was rebuilt in 1978). It was thoroughly renovated in the 1960s and 1970s. In 1969 a bigger sacristy was added from the west side, while in 1979 its interior was renovated. In the years 1981-1982 the elevation was renovated and the roof was covered with copper sheet. Description A baroque church founded on a rectangular plan. With a monumental two-tower facade on the south side and a semicircular apse on the north. The length of the church's interior is 60 meters, its width is about 30 meters, the height of the nave about 25 meters. The interior of the church has a hall layout with rows of chapels open to the inside. The main neo-Renaissance altar dates back to 1880–1881. It is supplemented with statues and sculptures from the 18th century. The side altars in the chapels come from the former Bernardine and Benedictine monastery churches in Legnica. The baroque pulpit dates back to the 18th century; the organ to 1858; and the baptistery to 1912. A former presbytery of the Gothic Calvinist church adjoins the eastern wall of the church. Since the 16th century it served as the necropolis of the Piasts, and in the years 1677-1679 was rebuilt, thanks to Louise of Anhalt, into a mausoleum of the last dukes of Legnica-Brzeg. References
Kościół św. Jana Chrzciciela w Legnicy

Kościół św. Jana Chrzciciela w Legnicy – barokowy kościół w Legnicy zbudowany w pierwszej połowie XVIII wieku. Historia Początki kościoła sięgają czasów księcia Kazimierza Odnowiciela. W 1284 należał on już do franciszkanów. W 1294 rozpoczęła się budowa świątyni murowanej (ceglanej) z fundacji księcia Henryka V Brzuchatego, a także mieszczan legnickich. Obiekt ten został powiększony około 1341 dzięki wsparciu Wacława I legnickiego. W 1522 świątynię przejęli protestanci. Od 1548 był kościołem grzebalnym (dworskim) i przeniesiono tutaj zwłoki i nagrobki książąt z innych, burzonych w XVI wieku kościołów legnickich. Od 1566 był kościołem kalwińskim, gdyż wyznanie to przyjęli ostatni śląscy Piastowie. W latach 1677–1679 prezbiterium kościoła zostało przebudowane na mauzoleum rodzinne przez księżną Ludwikę, matkę ostatniego Piasta śląskiego, Jerzego Wilhelma. W czasie kontrreformacji obiekt przekazano zakonowi jezuitów, którzy w latach 1700-1706 wznieśli od zachodu swoje kolegium. W 1714 zburzono stary kościół, ponieważ był w złym stanie technicznym. Zachowano tylko prezbiterium z mauzoleum Piastów. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1714-1727 w miejscu starego kościoła. Obiekt stanowił w XVIII wieku część kompleksu zabudowań kolegium jezuickiego. Uległ poważnym zniszczeniom podczas katastrofy budowlanej w 1744, kiedy to na skutek błędów w sztuce budowlanej runęła konstrukcja dachowa i sklepienie nawy. Odbudowany na początku XIX wieku służył jako świątynia parafii rzymskokatolickiej w Legnicy. W 1947 przekazany został, wraz z przyległymi budynkami klasztornymi, zakonowi franciszkanów, który usunął uszkodzenia wojenne. W 1966 uległ uszkodzeniu na skutek pożaru, m.in. spłonął hełm wieży zachodniej (odbudowano go w 1978). W latach 60. i 70. XX wieku był gruntownie wyremontowany. W 1969 od strony zachodniej dobudowano większą zakrystię, a w 1979 odnowiono wnętrze. W latach 1981–1982 odnowiono elewację i pokryto dach blachą miedzianą. Architektura i wyposażenie Kościół barokowy założony na planie prostokąta. Z monumentalną dwuwieżową fasadą od strony południowej i z półkolistą absydą od północy. Długość wnętrza świątyni wynosi 60 metrów, szerokość ok. 30 metrów, a wysokość nawy ok. 25 metrów. Wnętrze kościoła ma układ halowy z rzędami kaplic otwartych do środka. Ołtarz główny w kościele pochodzi z lat 1880–1881 i został wykonany w stylu neorenesansowym. Uzupełniony jest posągami i rzeźbami z XVIII wieku. Ołtarze boczne świątyni umieszczone w kaplicach pochodzą z dawnych kościołów klasztornych bernardynów i benedyktynek w Legnicy. Ambona jest barokowa z XVIII wieku; organy z 1858 r.; chrzcielnica z 1912 r. Do wschodniej ściany kościoła przylega dawne prezbiterium gotyckiego kościoła kalwińskiego, które od XVI wieku pełniło funkcje nekropolii Piastów, a w latach 1677–1679 zostało przebudowane z fundacji Ludwiki Anhalckiej na mauzoleum ostatnich książąt legnicko-brzeskich. Galeria Zobacz też Mauzoleum Piastów Śląskich w Legnicy Zabytki Legnicy Przypisy Linki zewnętrzne Parafia Świętego Jana Chrzciciela w Legnicy Kościół św. Jana Chrzciciela - Johanniskirche, Johanneskirche