NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sobieski-torony (Wawel)

A Sobieski-torony (lengyelül: Wieża Jana III Sobieskiego) a krakkói Wawel királyi palotájának egyik lakótornya a palota északnyugati oldalán. 1620 körül építették, nevét Sobieski Jánosról kapta, aki uralkodása idején jelentős felújításokkal és átépítésekkel rendbehozta a Wawelt. Külső hivatkozások Kazimierz Kuczman: Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Krakkó, 1988. Krakkó - képes útikönyv, Kier Kiadó, Krakkó 2006.
Wieża Jana III Sobieskiego na Wawelu

Wieża Jana III Sobieskiego – jedna z czterech wież Zamku Królewskiego na Wawelu zajmująca północno-zachodni narożnik. Historia Wieża została zaprojektowana przez architekta królewskiego Giovanniego Trevano, podobnie jak wcześniej powstała bliźniacza wieża Zygmunta III Wazy położona nieco dalej obok Kurzej Stopki. Po pożarze zamku w 1595 na zlecenie króla Zygmunta III Wazy wzniesiono do 1603 roku Wieżę Zygmunta III Wazy, a do 1620 roku właśnie wieżę Jana III Sobieskiego. Wieża pierwotnie miała wysoki hełm widoczny na widoku autorstwa Wilhelma Hondiusa z 1649 roku, który w XVIII wieku zastąpiono obecnym niższym. W latach 1912–1914 wymieniono więźbę i pokrycie hełmu wieży. W momencie rozpoczęcia remontu okazało się, że zarówno dach pokryty blacha cynkową jak i cała drewniana szkielet jest w złym stanie. Latem 1912 roku rozebrano dach wieży. Pracami przy restauracji zamku, a także wieży od 1905 roku kierował architekt b. dyrektor szkoły przemysłowej we Lwowie Zygmunt Hendel. W 1914 roku jego obowiązki przejął Ignacy Sowiński. Dach wieży został wykonany na wzór poprzedniego, pokryto go jednak blachą miedzianą. Roboty budowlane wykonali: majstrowie ciesielscy Leopold Karola i Kazimierz Zieliński, majster blacharski Władysław Stopiński i majster pozłotnik Zygmunt Wałaszek. Ukończono je latem 1914 roku umieszczając 17 sierpnia w gałce na szczycie hełmu nową ołowianą puszkę do której włożono dokumenty takie jak: Konstytucja W. M. Krakowa z 1818 roku i 1827 roku, dokument delegatów Towarzystwa Naukowego Krakowskiego z 1865 roku informujący o zawartości szklanego walca z 1827 roku (daty remontu wieży) i dokument Dyrekcji Inżynierii z tego samego roku świadczący o przeprowadzeniu remontu wieży i hełmu, egzemplarze Czasu I Nowej Reformy oraz monety austriackie z 1914 roku. Część tych dokumentów znaleziono 23 września 1912 roku po otwarciu żelaznej puszki umieszczonej w miedzianej gałce ze śladami złoceń. Nazwę wieży nadano współcześnie dla upamiętnienia zasług króla Jana III Sobieskiego w odnowieniu zamku. Przypisy Bibliografia Kazimierz Kuczman, Wzgórze Wawelskie: Przewodnik; Państwowe Zbiory Sztuki na Wawelu, Ministerstwo Kultury i Sztuki, Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków, Kraków 1988, wyd. drugie.
Gdańsk Crane

The Gdańsk Crane (Polish: Żuraw gdański; German: Danzig krantor) or the Crane Gate (Polish: Brama Żuraw) is a 15th-century crane located in central Gdańsk, Poland, on the Motława river. One of the city's most well-known structures and tourist attractions, it was the largest port crane in medieval Europe and is presently found on the regional heritage list. Characteristics The crane today measures about 30 metres (98 ft) in height, approximately 2 m (7 ft) more than the original construction. It has four floors and some small basements, and although its architecture was largely utilitarian, it did draw from some Gothic tradition. The crane consists of two tall and thick brick towers on both sides of a tall wooden crane supported by two (formerly four) pillars. Its rear, not visible from the Motława shore, is a flat brick surface. The crane is located on the shore of the Motława, with the crane itself stretching out towards the river to load and offload ships' cargo. It is located at the point where Szeroka Street meets the Motława, at ul. Szeroka 67/68. It is one of several preserved "water gates" (Polish: bramy wodne) in the city, found at similar street termini (for a list, see City walls of Gdańsk § List of city gates). The crane has been repeatedly listed as one of the most iconic landmarks of Gdańsk and as a symbol of the city. It currently houses a branch of the National Maritime Museum. History The first mention of a gate connecting Szeroka Street with the Motława comes from 1367, but any details about it are unknown. After a fire, in 1442, Danzig mayor Heinrich Vorrath began working to create a new city crane there. The Teutonic Order approved the request, with the crane, incorporated into the city walls, being completed by 1444. After being completed, it was overseen by a city government member known as the cranemaster, who had the responsibility of managing the state and finances of the crane. At this time, the Gdańsk crane was the largest port crane in all of Europe. The crane's importance started to decline in the 19th century, and by the end of the century, it was primarily being used to lift the sterns of smaller ships to allow their propellers to be repaired. During the Siege of Danzig in 1945, the wooden crane, alongside 60% of the medieval defences around it, was destroyed. It was restored from 1956 to 1959, whilst the old lifting mechanisms were reinstalled in 1966. From 1962 to 1965, a museum was constructed within its interiors which would eventually come to be owned by the National Maritime Museum. In recent years, the crane has been repeatedly renovated. Its first renovation occurred in 2007, followed by smaller interior renovations in 2015 and 2017 and then a large renovation beginning in 2020. After numerous delays, that renovation ended in 2024, with the crane being reopened on 30 April 2024. References
Grue médiévale de Gdańsk

La grue médiévale de Gdańsk est une grue portuaire et une porte de l'eau classée monument historique le 18 décembre 1959. Elle fait partie du musée maritime national de Gdańsk et est par ailleurs la plus grande et plus ancienne grue portuaire médiévale d'Europe. Histoire La porte de l'eau d'une apparence inconnue existait déjà au même endroit en 1363, elle mentionnée pour la première fois en 1367 avec le nom latin de caranum. La grue de forme actuelle a été construite dans les années 1442-1444. Deux tours massives en briques, ainsi qu'un mécanisme de levage en bois, ont été érigés dans le style gothique de brique typique des villes hanséatiques. Depuis sa création elle sert à charger et décharger la cargaison, au ballastage et à monter les mâts de bateaux. Le mécanisme de levage consiste en deux tympans d'un diamètre de six mètres environ. La machine est capable de lever une charge de deux tonnes à une hauteur de 27 mètres ou, après avoir accouplé les deux roues, une charge de quatre tonnes à une hauteur de 11 mètres. Au début du XVIIe siècle la grue perd son importance militaire. Au fil du temps les tours sont devenues des logements et des ateliers d'artisans, les fenêtres sont installées. En 1945 la grue est incendiée lorsque l'armée rouge prend Gdańsk. Les éléments en bois brûlent mais les murs en réchappent partiellement. Le bâtiment est reconstruit à la fin des années 1950. Bibliographie Eleonora Zbierska: Żuraw Gdański, Wyd. Gdańskie Gdańsk 1993 Voir aussi Liste des grues portuaires historiques Notes et références Liens externes Podstrona Muzeum Morskiego dotycząca Żurawia Hasło "Żuraw" w Encyklopedii Gdańska Portail des musées Portail de la Pologne
Brama Żuraw w Gdańsku

Brama Żuraw, Żuraw (niem. Krantor) – zabytkowy dźwig portowy i jedna z bram wodnych Gdańska, która mieści się nad Motławą, na końcu ulicy Szerokiej. Jest to jedna z filii Narodowego Muzeum Morskiego w Gdańsku oraz największy i najstarszy z zachowanych dźwigów portowych średniowiecznej Europy. Historia Brama w tym miejscu o nieznanym wyglądzie istniała już w 1363, a z 1367 zachowała się łacińska wzmianka o dźwigu caranum. W obecnym kształcie Żuraw zbudowano w latach 1442–1444. Powstały dwie masywne, ceglane wieże i drewniany mechanizm dźwigowy, który był później podwyższany. Mimo że elewacje bramy od strony Motławy i miasta wyglądają inaczej, to cała konstrukcja utrzymana jest w stylu gotyku flamandzkiego. W początku XVII wieku Żuraw stracił swoje znaczenie militarne. Z czasem w ceglanych wieżach zamieszkano i utworzono warsztaty rzemieślnicze, a wraz z przebudową pomieszczeń wybito otwory okienne. Od powstania służył przede wszystkim jako urządzenie portowe do załadunku towarów i balastu na statki oraz do stawiania masztów jednostek. Mechanizmem są dwie pary kół deptakowych o średnicy około sześciu metrów każde. Jako siłę napędową wykorzystywano ludzi stąpających wewnątrz tych bębnów. Urządzenie było w stanie podnieść ciężar dwóch ton na wysokość 27 metrów bądź, po sprzęgnięciu obu par kół, 4 t na wysokość 11 m. Żuraw został podpalony w 1945, gdy miasto zdobyła Armia Czerwona. Część drewniana spłonęła, ale ocalała część murów. Bramę zrekonstruowano w końcu lat 50., a 18 grudnia 1959 Żuraw wpisany został do rejestru zabytków. W latach 2022–2024 obiekt został poddany kompleksowej modernizacji. W trakcie prac remontowych odkryto tysiące zabytkowych przedmiotów datowanych od średniowiecza po XX wiek. Zobacz też zabytki i inne obiekty turystyczne w Gdańsku Przypisy Bibliografia Eleonora Zbierska: Żuraw Gdański, Wyd. Gdańskie, Gdańsk 1993 Linki zewnętrzne Podstrona Muzeum Morskiego dotycząca Żurawia Hasło „Żuraw” w Encyklopedii Gdańska Pocztówki, grafika i rysunki w serwisie Polona.pl
Ворота-кран

Ворота-кран (пол. Żuraw, Журав) — исторические городские ворота с функцией подъёмного механизма в Гданьске. Предшествующая зданию конструкция была построена на этом месте ещё во второй половине XIV века. Свой нынешний облик Ворота-кран получили после реконструкции 1442-1444 годов. Внутри ворот расположены две пары барабанов диаметром 6 и 6,5 метров, способные поднимать до 4 тонн груза. В движение механизм приводило четверо рабочих. Кран был способен поднять груз на высоту до 11 или даже до 27 метров, когда надо было поднять, например, корабельную мачту. До начала XIX века портовый кран выполнял свои функции, но вскоре деятельность прекратил из-за изменения экономической направленности и решений новых властей Пруссии. Он использовался для установки мачт или в качестве подъемника для лодок, требовавших соответствующего ремонта руля и затвора. В интерьерах «Журавля» решили создать комплекс услуг для горожан, появились мастерская и парикмахерская. Гданьский кран также был и городскими воротами. В 1945 году деревянная часть конструкции сгорела, каменная часть получила серьёзные повреждения. После Второй мировой войны здание было восстановлено в своём прежнем виде и служит теперь частью водной экскурсии по городу по Мотлаве. Ворота-кран запечатлены на 5-гульденовых монетах Вольного города Данцига 1932 года. В наше время это один из самых узнаваемых символов Гданьска. Ссылки Информация о Воротах-кране (нем.)
Журавлині ворота

Журавлині ворота, або Журавель (пол. Brama Żuraw w Gdańsku) — історичний портовий кран і одна з водних брам Гданська, який розташований на річці Мотлава. Це одна з філій Національного морського музею в Гданську та найбільший і найстаріший зі збережених портових кранів середньовічної Європи. Історія Ворота невідомого вигляду в цьому місці існували вже в 1363 році, а з 1367 року існує латинська згадка про caranum (журавель). У своєму нинішньому вигляді Журавель був побудований в 1442—1444 роках. Було споруджено дві масивні цегляні вежі та дерев'яний підйомний механізм, які пізніше були збільшені. Хоча фасади воріт з боку Мотлави та міста виглядають по-різному, вся споруда виконана у стилі фламандської готики. На початку 17 століття Журавель втратив своє військове значення. З часом цегляні вежі заселялися та створювалися ремісничі майстерні, а разом із перебудовою кімнат були розбиті віконні прорізи. З моменту свого створення він служив головним чином як портовий пристрій для завантаження вантажів і баласту на кораблі та для встановлення щогл суден. Механізм складається з двох пар коліс бігової доріжки діаметром близько шести метрів кожне. Люди, що ходили всередині цих барабанів, використовувалися як рушійна сила. Апарат міг підняти вагу у дві тонни на висоту 27 метрів або, після зчеплення обох пар коліс, в 4 тонни на висоту 11 метрів. Журавель спалили у 1945 році, коли місто захопила Червона армія. Дерев'яна частина згоріла, але частина стін уціліла. Наприкінці 1950-х років браму було реконструйовано, а 18 грудня 1959 року кран занесено до реєстру пам'яток. У наш час це один із найвідоміших символів Гданська. Джерела Посилання Підсторінка Морського музею про Журавель Запис «Журавель» в Енциклопедії Гданська Листівки, графіка та малюнки на Polona.pl
Cerkiew Opieki Matki Bożej w Varadce

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej – prawosławna cerkiew parafialna w Varadce. Należy do archidekanatu dla powiatu Bardejów, w eparchii preszowskiej Kościoła Prawosławnego Czech i Słowacji. Cerkiew została wzniesiona w 1924. Do 1950 była to świątynia greckokatolicka. Architektura i wyposażenie Budowla drewniana, o konstrukcji zrębowej, orientowana, salowa, zamknięta od wschodu trójbocznie. Od frontu wieża konstrukcji słupowo-ramowej, zwieńczona ślepą latarnią z blaszanym baniastym hełmem. Wieża o pionowych ścianach, podzielona daszkami na trzy kondygnacje. Wewnątrz wieży znajduje się drewniana kołatka (zastępująca dzwon). Dach cerkwi blaszany, jednokalenicowy, z dwiema wieżyczkami zwieńczonymi baniastymi hełmami. We wnętrzu strop w formie pozornego sklepienia kolebkowego. Bez polichromii. Wyposażenie pochodzi z okresu budowy cerkwi i z lat 60. XX w. Kompletny ikonostas z 1968 mieści cztery ikony namiestne z lat 20. XX w. W prezbiterium ołtarz główny nakryty obszernym baldachimem, ikoną Pokrow malowaną na płótnie. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Oficyna Wydawnicza Rewasz, Wyd. I, Pruszków 2003, s. 267 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Varadka
Komenda Wojewódzka Policji w Krakowie

Komenda Wojewódzka Policji w Krakowie – jednostka organizacyjna Policji obejmująca swoim zasięgiem terytorium województwa małopolskiego podlegająca bezpośrednio Komendzie Głównej Policji. Od 27 listopada 2024 obowiązki Komendanta Wojewódzkiego pełni nadinsp. Artur Bednarek. Struktura Komendy Komórki Podległe Komendantowi Wojewódzkiemu Wydział Kadr Wydział Doboru i Szkolenia Wydział Kontroli Wydział Bezpieczeństwa Informacji Wydział Prezydialny Wydział Finansów Zespół Prawny Zespół Prasowy Jednoosobowe Stanowisko ds. Audytu Wewnętrznego Zespół ds. Ochrony Praw Człowieka Wydział Postępowań Administracyjnych Jednoosobowe Stanowisko ds. Współpracy z Samorządami Sekcja Psychologów Komórki podległe I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Dochodzeniowo Śledczy Wydział Kryminalny Wydział Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydział Techniki Operacyjnej Wydział do walki z Korupcją Wydział do walki z Przestępczością Cyfrową Wydział do walki z Przestępczością Ekonomiczną Wydział Wywiadu Kryminalnego Laboratorium Kryminalistyczne Wydział do walki z Przestępczością Narkotykową Wydział do spraw Zwalczania Przestępczości Pseudokibiców Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Konwojowy Wydział Prewencji Wydział Ruchu Drogowego Sztab Policji Samodzielny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji Oddział Prewencji Policji Komisariat Wodny Komisariat Autostradowy Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Gospodarki Materiałowo-Technicznej Wydział Inwestycji i Remontów Wydział Łączności i Informatyki Wydział Transportu Wydział Zamówień Publicznych i Funduszy Pomocowych Zespół ds. Inwentaryzacji Komendanci Przypisy
Komenda Wojewódzka Policji w Gorzowie Wielkopolskim

Komenda Wojewódzka Policji w Gorzowie Wielkopolskim – jednostka organizacyjna Policji obejmująca swoim zasięgiem terytorium województwa lubuskiego podlegająca bezpośrednio Komendzie Głównej Policji. Funkcję komendanta wojewódzkiego pełni nadinsp. Jerzy Czebreszuk. Struktura organizacyjna Komendy Komórki podległe Komendantowi Wojewódzkiemu Wydział Kontroli Wydział Kadr i Szkolenia Wydział Komunikacji Społecznej Wydział Bezpieczeństwa Informacji Zespół ds. Prawnych Jednoosobowe Stanowisko ds. Audytu Wewnętrznego Jednoosobowe Stanowisko ds. Ochrony Praw Człowieka Zespół Psychologów Zespół Prasowy Komórki podległe I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Prewencji Wydział Ruchu Drogowego Sztab Policji Wydział Postępowań Administracyjnych Wydział Konwojowy Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Kryminalny, Wydział Dochodzeniowo-Śledczy, Wydział Techniki Operacyjnej, Wydział Wywiadu Kryminalnego, Laboratorium Kryminalistyczne, Wydział do Walki z Korupcją, Wydział do Walki z Przestępczością Ekonomiczną, Wydział do Walki z Przestępczością Cyfrową, Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Wydział Gospodarki Materiałowo-Technicznej, Wydział Nieruchomości, Wydział Transportu Sekcja ds. Zamówień Publicznych i Funduszy Pomocowych, Wydział Łączności i Informatyki, Zespół Ochrony Pracy Wydział Finansów Przypisy
Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi

Komenda Wojewódzka Policji w Łodzi im. płk. Janusza Jagrym-Maleszewskiego – jednostka organizacyjna Policji obejmująca swoim zasięgiem terytorium województwa łódzkiego podlegająca bezpośrednio Komendzie Głównej Policji. Od 20 czerwca 2024 roku funkcję Komendanta Wojewódzkiego pełni nadinsp. Arkadiusz Sylwestrzak. Struktura Komendy Według danych ze strony WWW instytucji: Komórki podległe Komendantowi Wojewódzkiemu Komendant Wojewódzki: nadinsp. Arkadiusz Sylwestrzak Wydział Kontroli Zespół Prawny Wydział Kadr i Szkolenia Wydział Doboru Wydział Komunikacji Społecznej Wydział Finansów Wydział Bezpieczeństwa Informacji Stanowisko Samodzielne do spraw Ochrony Praw Człowieka Wydział Psychologów Stanowisko Samodzielne do spraw Audytu Wewnętrznego Zespół Prasowy Kapelan Zespół ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy Komórki podległe I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego I Zastępca Komendanta Wojewódzkiego: insp. Adam Jurek Wydział Kryminalny Laboratorium Kryminalistyczne Wydział Dochodzeniowo-Śledczy Wydział do Walki z Korupcją Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydział Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydział Wywiadu Kryminalnego Wydział do Walki z Przestępczością Narkotykową Wydział Techniki Operacyjnej Wydział ds. Zwalczania Przestępczości Pseudokibiców Zespół ds. Przestępstw Niewykrytych Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Zastępca Komendanta Wojewódzkiego ds. prewencji: insp. Mariusz Siejka Wydział Prewencji Oddział Prewencji Policji Wydział Ruchu Drogowego Samodzielny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji w Łodzi Sztab Policji Wydział Postępowań Administracyjnych Wydział Konwojowy Komórki podległe Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Zastępca Komendanta Wojewódzkiego ds. logistyki: insp. Anita Tim-Warchał Wydział Łączności i Informatyki Wydział Gospodarki Materiałowo-Technicznej Wydział Inwestycji i Remontów Wydział Transportu Zespół do spraw Zamówień Publicznych Zespół do spraw Funduszy Pomocowych Jednostki podległe Według danych ze strony WWW instytucji: Komendy Miejskie Komenda Miejska Policji w Łodzi Komenda Miejska Policji w Piotrkowie Trybunalskim Komenda Miejska Policji w Skierniewicach Komendy Powiatowe Komenda Powiatowa Policji w Bełchatowie Komenda Powiatowa Policji w Brzezinach Komenda Powiatowa Policji w Kutnie Komenda Powiatowa Policji w Łasku Komenda Powiatowa Policji w Łęczycy Komenda Powiatowa Policji w Łowiczu Komenda Powiatowa Policji powiatu łódzkiego wschodniego z siedzibą w Koluszkach Komenda Powiatowa Policji w Opocznie Komenda Powiatowa Policji w Pabianicach Komenda Powiatowa Policji w Pajęcznie Komenda Powiatowa Policji w Poddębicach Komenda Powiatowa Policji w Radomsku Komenda Powiatowa Policji w Rawie Mazowieckiej Komenda Powiatowa Policji w Sieradzu Komenda Powiatowa Policji w Tomaszowie Mazowieckim Komenda Powiatowa Policji w Wieluniu Komenda Powiatowa Policji w Wieruszowie Komenda Powiatowa Policji w Zduńskiej Woli Przypisy
Kościół św. Jana Chrzciciela w Wilkołazie

Kościół p.w. Św. Jana Chrzciciela – świątynia barokowa wybudowana w latach 1650-1653. Fundatorem kościoła był Jan Sobiepan Zamoyski. Kościół murowany, z cegły, otynkowany, jednonawowy i orientowany. Zakończony jest półkolistym prezbiterium. Wschodnia elewacja została wyposażona w cztery pilastry wspierające bogato profilowany gzyms, nad którym znajduje się szczyt z wolutowymi spływami po bokach. Po licznych uszkodzeniach oraz przebudowach świątynia utraciła cechy stylowe. Na początku XX wieku dobudowano dwie kaplice boczne. Polichromię wykonał w 1919 r. Celestyn Miklasiński z Lublina. Przypisy
Kościół św. Antoniego Padewskiego w Jerzmanicach-Zdroju

Kościół pw. św. Antoniego Padewskiego w Jerzmanicach-Zdroju - rzymskokatolicka świątynia w miejscowości Jerzmanice-Zdrój w województwie dolnośląskim. Jest to kościół filialny parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Złotoryi. Msze święte i inne nabożeństwa Msze święte odbywają się w każdą niedzielę o godzinie 9:30, msza noworoczna z reguły o godzinie 14:00, pasterka 24 grudnia o godzinie 23:00, procesja rezurekcyjna w okresie wielkanocnym o godzinie 6:00. Odpust w jerzmanickiej świątyni odbywa się w niedzielę najbliższą 13 czerwca. Architektura kościoła Kościół jest budowlą jednonawową, powstałą na planie prostokątna z licznymi odkształceniami w postaci dobudowanych części. W przeszłości posiadał dwie wieże, jedna z nich spłonęła, historia drugiej do końca nie jest znana. Dziś pozostała tylko jej część - wiadomo, że była wyższa. Świątynia jest budynkiem murowanym, orientowanym. Posiada prostokątne, oskalpowane prezbiterium oraz bezżebrowe sklepienie nad ołtarzem. Istnieją dwa wejścia do kościoła - barokowy portal zachodni oraz portal południowy. Wewnątrz znajdują się dwupoziomowe drewniane empory z XVIII wieku oraz liczne kolumny, półkolumny i filary, wykonane również z drewna. Kościół posiada betonową posadzkę. Część ścian kościoła w wyższych partiach wykonana jest z drewna. Znajduje się w niej dzwonnica z dzwonem. Zakrystia znajduje się po lewej stronie od wejścia. Wyposażenie Wewnątrz świątyni znajdują się figury św. Piotra i Pawła, białe, drewniane prezbiterium z ołtarzem oraz boczną, mniejszą amboną. W czasie używania świątyni przez protestantów najprawdopodobniej dobudowana została drewniana ambona na podwyższeniu, pod którą znajduje się kamienna chrzcielnica. Prezbiterium od reszty świątyni oddziela niewielkie podwyższenie oraz wysokie na ok. 50 cm balustrady. Znajduje się tu kilka epitafiów z XVI wieku, przedstawiających m.in. syna pastora, właściciela lokalnego majątku, jego żony i córki. Historia świątyni Kościół powstał najprawdopodobniej już w XIV wieku, chociaż według jednej z legend, nawet wcześniej, po około połowy wieku XIII, kiedy to bo bitwie z Mongołami księżna Jadwiga odnalazła ciało swojego syna i ufundowała kilka kościołów. Jednym z nich miał być właśnie ten kościół. Od roku 1527 służył protestantom. Świątynia znacznie ucierpiała podczas wojny trzydziestoletniej, odbudowana została w 2. połowie XVII wieku, a około 1700 roku został rozbudowany. Przebudowywany w XVIII i XIX wieku. Podczas I wojny światowej dzwony zostały zarekwirowane na potrzeby armii pruskiej. Od 1945 roku ponownie służy wyznawcom katolicyzmu, tuż po wyzwoleniu wsi był jednak używany przez Armię Czerwoną jako stadnina dla koni. Przypisy
Kościół św. Faustyny Kowalskiej w Starych Brynkach

Kościół św. Faustyny Kowalskiej – rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Starych Brynkach. Budynek świątyni został wzniesiony pod koniec XIX w. w stylu neoromańskim z elementami gotyckimi. Do budowy użyto ciosów granitowych. Podczas wojny kościół został częściowo zniszczony. Rekonstrukcji wymagało 70% budowli. Nieodbudowywany ulegał dewastacji, później długo pozostawał w ruinie. Dopiero w latach 1988-2007 staraniem księdza, sołtysa i części mieszkańców budynek odrestaurowano. Poświęcenie świątyni nastąpiło 8 listopada 2007 r. przez metropolitę szczecińsko-kamieńskiego Zygmunta Kamińskiego. Otrzymała ona wezwanie św. Faustyny Kowalskiej. Kościół należy do parafii rzymskokatolickiej pw. MB Królowej Polski w Radziszewie, dekanatu Szczecin-Słoneczne, archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Budynek wpisano do rejestru zabytków w dniu 1 sierpnia 1989. Przypisy Linki zewnętrzne Historyczne zdjęcia kościoła. starebrynki.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-02)]. Historyczne i współczesne zdjęcia świątyni