NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cerkiew Szymona Słupnika w Kostarowcach

Cerkiew Szymona Słupnika w Kostarowcach – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1872 w Kostarowcach. Cerkiew w latach 1946–2013 użytkowana była jako rzymskokatolicki kościół filialny Narodzenia Najświętszej Maryi Panny parafii w Strachocinie. Od 2013 jest samodzielną parafią Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kostarowcach. Obiekt wpisany w 1996 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, ss. 2o6,207 ISBN 978-83-62460-12-0 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 124, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Kostarowce Strona parafii
Cerkiew św. Michała Archanioła w Krasnej

Cerkiew św. Michała Archanioła w Krasnej – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1912 w Krasnej. Po 1947 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny, a później kościół parafialny parafii w Krasnej. Obiekt w 2008 wpisany do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Wydawnictwo Rewasz, Warszawa 2017, ISBN 978-83-62460-96-0
Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Sieniawie

Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Sieniawie – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1874. W latach 1947–53 nieczynna kultowo, służyła jako magazyn. W 1953 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół filialny pw Matki Bożej Częstochowskiej parafii w Głębokiem. Obiekt wpisany w 1992 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 169, 170 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 251, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Sieniawa
Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Ropkach

Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Ropkach – cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1801 w Ropkach. Od 2001 w Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. To jedna z piękniejszych cerkwi łemkowskich. Historia Wybudowana w 1801. W 1891 Antoni, Michał i Zygmunt Bogdańscy z Jaślisk wykonali polichromię. Są też autorami ikonostasu. Po wojnie i wysiedleniu Łemków wieś długo była bezludna. Cerkiew w latach 1947–1978 stała nieczynna kultowo. W 1978 rozebrana i złożona w magazynach Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Zrekonstruowana w sektorze łemkowskim muzeum jesienią 2001. W latach 2002–2006 przeprowadzono kompleksową konserwację polichromii. Architektura i wyposażenie Jest to budowla drewniana konstrukcji zrębowej, trójdzielna, orientowana. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte prostokątnie. Wieża konstrukcji słupowej o ścianach zwężających się ku górze otacza słupami babiniec. Bryła zewnętrzna o widocznym stopniowaniu wysokości poszczególnych członów świątyni. Każdy z jej elementów akcentowany baniastymi kopułami, wieńczonymi pozornymi latarniami. Nad nawą i sanktuarium uskokowe dachy namiotowe zdobione arkadowymi fryzami. Błękitno-biała polichromia izbicy, latarni i gzymsów między dachami pokrytymi gontem. Na każdej ze ścian izbicy namalowano tarcze zegarowe. We wnętrzu architektoniczny czterostrefowy ikonostas oraz polichromia iluzjonistyczna pokrywająca ściany, stropy i elementy konstrukcyjne wszystkich pomieszczeń. Program ikonograficzny figuralno-ornamentacyjnej polichromii utrzymanej w stylu klasycystycznym odpowiada symbolice układu przestrzennego świątyni obrządku wschodniego. Wokół cerkwi Cerkiew otoczona płotem drewnianym z dwukondygnacyjną dzwonnicą nadbramną w kształcie wieży, zwieńczoną gontowym dachem namiotowym z 1904. W przejściu dzwonnicy ustawiono okazały, bogato zdobiony dzwon odkopany na terenie miejscowości Balnica koło Komańczy. W obrębie ogrodzenia zrekonstruowano fragment cmentarza przycerkiewnego. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 302 ISBN 83-89188-08-2 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 245, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Sanok-skansen-Ropki
Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Gwoździance

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Gwoździance – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona pod koniec XVIII wieku w Gwoździance. Po 1947 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny Świętych Kosmy i Damiana parafii w Niebylcu. Obiekt wpisany w 1979 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 179 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Gwoździanka
Cerkiew św. Mikołaja w Woli Niżnej

Cerkiew św. Mikołaja w Woli Niżnej – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1812 w Woli Niżnej. Po 1947 cerkiew przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny parafii w Jaśliskach. Obiekt wpisany w 1989 do rejestru zabytków. W 2018 zakończyły się prace konserwatorskie i restauracyjne wnętrza świątyni, między innymi ikonostasu i polichromii ściennych autorstwa Michała Bogdańskiego. Galeria Przypisy Bibliografia Witold Grzesik, Tomasz Traczyk, Od Komańczy do Bartnego, Warszawa 1992, ss. 65, 66 ISBN 83-85531-01-7 Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, s. 17 ISBN 83-913147-2-3
Cmentarz żołnierzy radzieckich w Morągu

Cmentarz żołnierzy radzieckich w Morągu – cmentarz wojenny z II wojny światowej, na którym pochowanych zostało 964 żołnierzy Armii Czerwonej. Opis Cmentarz został założony w listopadzie 1945, był remontowany w 2006. Na jego terenie znajduje się 61 zbiorowych grobów o wymiarach 1,8 na 4,7 m. Każda z mogił jest otoczona obramowaniem betonowym i oznaczona numerem, nie ma natomiast tablic imiennych. Większość pochowanych, 777 z łącznej liczby 964 żołnierzy, nie została zidentyfikowana. W centralnej części nekropolii znajduje się pomnik w postaci betonowej kolumny z napisem "Wieczna sława bohaterom", drogę do niego wyznacza aleja obsadzona krzewami iglastymi. Cmentarz otacza siatka. Przypisy
Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Trzcianie

Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy w Trzcianie – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w drugiej połowie XVIII wieku w Trzcianie. Po 1947 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny Chrystusa Króla parafii w Trzcianie-Zawadce. Obiekt wpisany w 1985 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia WitoldW. Grzesik WitoldW., TomaszT. Traczyk TomaszT., Od Komańczy do Bartnego, Warszawa: Stanisław Kryciński, 1992, s. 92, 93, 94, ISBN 83-85531-01-7, OCLC 749436962 . Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, s. 13 ISBN 83-913147-2-3
Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy we Wróbliku Królewskim

Cerkiew Zaśnięcia Bogurodzicy we Wróbliku Królewskim – dawna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1888 we Wróbliku Królewskim. Cerkiew po 1945 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół parafialny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny parafii we Wróbliku Królewskim. Obiekt wpisany w 1992 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 2017, ISBN 978-83-62460-96-0 Zbigniew Muzyk, Cerkwie, Wydawnictwo Fundacja, Nowy Sącz 2000, wyd. I, s. 26 ISBN 83-913147-2-3
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Węglówce

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Węglówce – dawna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1898 w Węglówce. W 1948 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół parafialny Narodzenia Najświętszej Maryi Panny parafii w Węglówce. Obiekt wpisany w 1989 do rejestru zabytków. Tuż obok cerkwi rośnie jeden z najpotężniejszych dębów w Polsce - Dąb Poganin. Przypisy Bibliografia Jerzy Ferdynand Adamski, Pogórze Dynowskie, Brzozów 1992, ss. 132, 133 ISBN 83-900733-3-1 Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Oficyna Wydawnicza Rewasz, Warszawa 2017, ISBN 978-83-62460-96-0
Cerkiew św. Paraskewy w Rzepniku

Cerkiew św. Paraskewy w Rzepniku – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1912 w Rzepniku. Od 1935 do 1936 administratorem parafii był ks. Eugeniusz Uscki. Po 1945 przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny pw. św. Teresy w latach 1945–2000 parafii w Łączkach Jagiellońskich, a po 2000 parafii w Łękach Strzyżowskich. Obiekt wpisany w 1990 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 2003, ISBN 83-85521-12-2
Cerkiew św. Onufrego w Dąbrówce

Cerkiew św. Onufrego w Dąbrówce – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wybudowana w 1764 w Dąbrówce. W 1945 przejęta i użytkowana od 1946 jako rzymskokatolicki kościół parafialny św. Onufrego i Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny parafii w Dąbrówce. Obiekt wpisany w 2007 do rejestru zabytków. Przypisy Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Dąbrówka
Kaplica Zaśnięcia Bogurodzicy w Nowicy

Kaplica Zaśnięcia Bogurodzicy w Nowicy – kaplica greckokatolicka, wzniesiona w 1889 w Nowicy. Od 1967 kaplica użytkowana przez greckokatolicką Parafię św. Paraskewy w Nowicy. Obiekt wpisano w 1993 do rejestru zabytków. Galeria Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, s. 137 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Nowica II
Muzeum Okręgowe w Koninie

Muzeum Okręgowe w Koninie – placówka muzealna, instytucja kultury Samorządu Województwa Wielkopolskiego. Dokumentuje dzieje Ziemi Konińskiej. Główną siedzibę Muzeum stanowi Zamek w Gosławicach. Historia Muzeum Regionalne Regionalna izba pamiątek, na bazie której utworzono muzeum, powstała w 1953 roku z inicjatywy członków Oddziału PTTK w Koninie. Siedzibą izby były pomieszczenia sklepowe przy skrzyżowaniu ul. Wiosny Ludów z ul. Gwoździarską. Izbę w 1956 przekształcono w Muzeum Regionalne, które zlokalizowano w budynku przy ul. Słowackiego, gdzie przed wojną mieściło się kino „Moderne”. Muzeum prowadzili społecznie członkowie PTTK. Muzeum Zagłębia Konińskiego Zgodnie z uchwałą Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 1 lutego 1966 roku w Koninie powołano Muzeum Zagłębia Konińskiego. Była to pierwsza państwowa jednostka muzealna na terenie województwa konińskiego. Kierował nią dr Andrzej Nowak. Znajdowała się w budynku po zasadniczej szkole górniczej w Koninie - Marantowie. W 1967 roku uruchomiono pierwszą stałą wystawę (na powierzchni około 200 m²). Pomieszczenia udostępniła bezpłatnie Kopalnia Węgla Brunatnego Konin, która wcześniej przejęła część zbiorów (około 600 eksponatów) po zlikwidowanym Muzeum Regionalnym. Muzeum Okręgowe Po reformie administracyjnej w 1975 roku placówce nadano status muzeum okręgowego. Dyrektorem została dr Łucja Pawlicka-Nowak. Był to okres intensyfikacji działalności badawczej w zakresie archeologii i etnografii oraz powiększania kolekcji. Od lipca 1982 roku Muzeum Okręgowe ma siedzibę w Gosławicach. Zamek do użytku oddano w 1986 roku. W styczniu 1990 roku pierwsi zwiedzający mogli obejrzeć wystawę "Dwór polski" w zrekonstruowanym dworku. W 2010 roku oddano do użytku nowe ekspozycje w odremontowanym budynku spichlerza. Zbiory Zbiory udostępnione są na wystawach stałych: Konin poprzez wieki; Biżuteria i styl (biżuteria ze zbiorów MOK); Pradzieje Ziemi Konińskiej; Judaika; Deski renesansowe z kościoła św. Jakuba w Rzgowie (zbiór 44 polichromowanych desek z drewna modrzewiowego, stanowiący pozostałość stropu z kościoła parafialnego); By czas nie zaćmił (historia górnictwa Wielkopolski Wschodniej); Mamuty, nosorożce (znaleziska szczątków kostnych wymarłych wielkich roślinożerców, które zamieszkiwały okolice dzisiejszego Konina); Słoń leśny (poświęcona znalezisku jednego z najbardziej kompletnych szkieletów słonia leśnego; zorganizowana przy współpracy Zakładu Paleozoologii Uniwersytetu Wrocławskiego) i wystawach czasowych. W strukturze muzeum znajdują się również: Skansen maszyn i urządzeń górniczych; Skansen etnograficzny (5 obiektów na powierzchni 0,5 ha); Dwór polski (rekonstrukcja osiemnastowiecznego dworu z Ruszkowa pod Kołem); Skansen archeologiczny w Mrówkach (zrekonstruowany gródek stożkowy usytuowany w lesie, w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora Kownackiego). Zobacz też Zamek w Gosławicach Przypisy Bibliografia Muzeum Okręgowe w Koninie. [dostęp 2016-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-01)].
Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Ujkowicach

Cerkiew Przemienienia Pańskiego w Ujkowicach – murowana parafialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1926 znajdująca się w Ujkowicach. Po 1947 nieczynna kultowo, użytkowana jako magazyn. Później opuszczona, znajduje się w stanie ruiny. Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 11, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 .
Kaplica cmentarna w Łosiu

Kaplica cmentarna w Łosiu – drewniana kaplica greckokatolicka, przeniesiona w 1989 z Klimkówki do Łosia. W 1764 powstała w Klimkówce drewniana cerkiew greckokatolicką Zaśnięcia Bogurodzicy, którą rozebrano w 1914, po wybudowaniu nowej murowanej świątyni. Prezbiterium rozebranej cerkwi przeniesiono na miejscowy cmentarz gdzie pełniło funkcję kaplicy. W 1989 przed zalaniem wodą Zalewu Klimkowskiego kaplicę wraz z częścią ekshumowanych grobów przeniesiono do Łosia. Obiekt wpisano w 1973 do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Pruszków, 2003, ss. 134,135 ISBN 83-89188-08-2 Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Łosie k.Ropy II
Cerkiew Świętej Trójcy w Szczepiatynie

Cerkiew Świętej Trójcy w Szczepiatynie – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w 1913 w Szczepiatynie. Po 1947 przejęta i użytkowana przez kościół rzymskokatolicki jako kościół filialny Świętej Trójcy parafii w Tarnoszynie. Cerkiew murowana na planie krzyża. W latach 1998–99 ponownie otynkowana. Obok świątyni drewniana trójkondygnacyjna dzwonnica z 1890, wpisana do rejestru zabytków w 1997. Konstrukcji słupowo-ramowej, na drewnianych peckach, o uskokowo zwężających się kondygnacjach. Nakryta kopulastym hełmem z kopułką zwieńczoną żelaznym krzyżem. Przypisy Bibliografia Stanisław Kryciński, Zabytkowe cerkwie południowo-wschodniej Polski, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Warszawa 2003, ISBN 83-85521-12-2 Grzegorz Rąkowski, Polska egzotyczna, część II, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", Pruszków 2002, s. 313 ISBN 978-83-62460-26-7 Linki zewnętrzne Informacje na stronie diecezji
Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Jureczkowej

Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Jureczkowej – dawna filialna cerkiew greckokatolicka, zbudowana w 1914 w Nowosielcach Kozickich i przeniesiona w 1978 do Jureczkowej. Od 1978 użytkowana jako rzymskokatolicki kościół filialny św. św. Piotra i Pawła parafii w Wojtkowej. Bibliografia Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda, Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja, Wydawnictwo Rewasz, Wyd. II, Pruszków 2011, ss. 202,203 ISBN 978-83-62460-12-0 Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego, KrzysztofK. Zieliński (red.), Rzeszów: Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju i Promocji Podkarpacia „Pro Carpathia”, 2015, s. 107, ISBN 978-83-61577-68-3, OCLC 922211420 . Linki zewnętrzne Kościoły drewniane, Jureczkowa
Cerkiew św. Bazylego w Żernicy Wyżnej

Cerkiew św. Bazylego w Żernicy Wyżnej – murowana cerkiew greckokatolicka, dawniej parafialna, znajdująca się w Żernicy Wyżnej, wzniesiona w 1800. Od 1947, po wysiedleniach, stała opuszczona i popadła w ruinę. W latach 2008–2013 wyremontowana i przywrócona do kultu. Historia W 1511 była cerkiew prawosławna w Żernicy zapewne drewniana. W 1800 zbudowano murowaną cerkiew greckokatolicką w miejscu poprzedniej drewnianej wzmiankowanej w 1756. Konsekrowano ją 26 września 1800. W 1921 na 888 mieszkańców wsi 763 było grekokatolikami. W 1936 rozbudowana, przedłużono nawę w kierunku zachodnim, dobudowano kruchtę i zakrystię oraz wykonano polichromię wnętrza. Po wojnie wieś uległa wysiedleniu i zniszczeniu. Cerkiew po 1947 stała opuszczona. W lutym 1953 została przekazana PGR-owi w Średniej Wsi. Przez kolejne lata ulegała stopniowej dewastacji. W cerkwi urządzono magazyn nawozów mineralnych. Z ruchomego wyposażenia nie zachowało się prawie nic. Zachowała się tylko jedna ikona Chrystusa Pantokratora z dawnego ikonostasu i znajduje się w Muzeum w Sanoku. Rozkradziono nawet storczykową konstrukcję więźby dachowej. Stojącą obok dzwonnicę murowaną rozebrano w latach 60. XX w. W 1994 naprawiono dach. Wewnątrz ocalały polichromie przedstawiające św. Olgę, kniazia Włodzimierza i Chrystusa w ogrodzie Oliwnym. Ruinę cerkwi postanowił wyremontować własnym kosztem właściciel wsi od 2005 Jan Słabik, przedsiębiorca z Krosna. W latach 2008–2013 poddano ją gruntownej restauracji. Wstawiono zupełnie nowy ikonostas autorstwa Wołodymyra Romaniwa. 29 września 2013 odprawiono nabożeństwo greckokatolickie na otwarcie cerkwi. Przypisy
Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Tarnawie Górnej

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Tarnawie Górnej – dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Tarnawie Górnej, wzniesiona w 1817. Od 1947, po wysiedleniach Ukraińców, stoi opuszczona. Obiekt w 1993 wpisany do rejestru zabytków. Przypisy Bibliografia Maciej Skowroński, Arkadiusz Komski, Agata Skowrońska-Wydrzyńska, Cerkwie bieszczadzkie, Wydawnictwo "Fundacja", Nowy Sącz 2001, s. 7, ISBN 83-913147-2-3
Cerkiew św. Mikołaja w Starym Mieście

Cerkiew św. Mikołaja w Starym Mieście – zabytkowa cerkiew greckokatolicka, wzniesiona w latach 1913–1916 znajdująca się w Starym Mieście. Historia W 1589 roku była już wzmiankowana cerkiew w Starym Mieście, która była cerkwią filialną parochii w Leżajsku. W 1831 roku w Starym Mieście było 399 grekokatolików. W 1857 roku zbudowano i poświęcono kolejną drewnianą cerkiew. W 1913 roku zbudowano i poświęcono murowaną cerkiew, na planie krzyża greckiego z kopułą umieszczoną centralnie na wysokim bębnie zwieńczoną wieżyczką na sygnaturkę z baniastym hełmem. Fronton ozdobiono czterokolumnowym portykiem. W latach 1941–1942 malarz Kulawy z Dynowa wykonał polichromię w stylu ukraińskim. W ołtarzu głównym umieszczono ikonę Matki Boskiej z Dzieciątkiem namalowaną na desce z 1626. W 1937 roku w Starym Mieście było 524 grekokatolików. W 1945 roku Ukraińcy wyznania greckokatolickiego zostali wysiedleni na Ukrainę. W 1945 roku cerkiew została przejęta przez miejscowych rzymsko-katolików, którzy zaadaptowali ją na kościół parafialny św. Andrzeja Boboli dla nowo utworzonej parafii Stare Miasto. Obiekt wpisano w 2015 do rejestru zabytków. Przypisy
Cerkiew św. Michała Archanioła w Tarnawce

Cerkiew św. Michała Archanioła w Tarnawce – dawna cerkiew greckokatolicka należąca do dekanatu Leżajsk, wzniesiona w latach 1934–1939 w Tarnawce. Po 1946 cerkiew przejęta i użytkowana jako rzymskokatolicki kościół parafialny parafii w Tarnawce. Opis Cerkiew została wzniesiona przez parafię greckokatolicką w latach 1934–1939 według projektu architekta Jewhena Nahirnego z roku 1929. Ukończona po 1945 przez parafię rzymskokatolicką (erygowaną w 1946), po przesiedleniu większości ludności ukraińskiej zamieszkującej wówczas wieś na ziemie północnej Polski. Wcześniejsza cerkiew w Tarnawce była budowlą drewnianą, powstałą w 1860. Usytuowana w stosunku do obecnej po drugiej stronie drogi, została w latach 60. XX w. opuszczona i spłonęła w 1963. Cerkiew należy do grupy świątyń greckokatolickich wzniesionych w duchu ukraińskiego stylu narodowego, odzwierciedla cechy charakterystyczne tego stylu. Budynek o charakterystycznym krzyżowo-kopułowym układzie jest obiektem stylowo prostym, o symetrycznej bryle i skromnej dekoracji architektonicznej. Obok dzwonnica usytuowana przy południowo-wschodnim narożniku cerkwi, w typie parawanowym, murowana, tynkowana. Trójarkadowa, przy czym środkowa arkada wyższa, w każdej arkadzie zawieszony dzwon. Szczyt trójkątny, zwieńczony metalowym krzyżem, jednorodna stylowo z budynkiem cerkwi. Przypisy Bibliografia MaciejM. Skowroński MaciejM., Cerkwie Nadsania, Nowy Sącz: Wydawnictwo Fundacja, 2005, s. 16,17, ISBN 83-88887-42-4, OCLC 69292294 .
Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Niemstowie

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Niemstowie – dawna cerkiew greckokatolicka, znajdująca się w Niemstowie, wzniesiona w latach 1910-1912. Historia Po 1947 cerkiew przejęta przez kościół rzymskokatolicki. Od 1980 pełni funkcję kościoła parafialnego parafii w Niemstowie. Obiekt wpisany w 2003 do rejestru zabytków. Galeria Przypisy Bibliografia Patrycja Żegleń, Jarosław Herbert: Raport inwentaryzacji obiektów województwa podkarpackiego. Rzeszów, 2016.
Nofer Institute of Occupational Medicine

The Nofer Institute of Occupational Medicine (NIOM) is a state-owned research institute in Łódź, Poland. It is the leading institute in the field of occupational and environmental health in Poland, and has the status of WHO Collaborating Centre. The institute was established in 1954 as a unit of the Medical Academy of Łódź, and is now an independent institute. It provides expertise to the Ministry of Health and serves as an advisory body to several governmental agencies. The institute is named for its former director Professor Jerzy Nofer. References External links Nofer Institute of Occupational Medicine Archived 2013-03-31 at the Wayback Machine
Skwer Włodzimierza Dworzaczka w Poznaniu

Skwer Włodzimierza Dworzaczka – obszar zieleni miejskiej zlokalizowany w Poznaniu, na Starym Mieście, na osiedlu samorządowym Stare Miasto, bezpośrednio przy średniowiecznych murach miejskich, na tyłach strażnicy pożarowej przy ulicy Masztalarskiej, pomiędzy ulicami Masztalarską, Wroniecką i Małe Garbary. Sąsiaduje ze Skwerem Romana Wilhelmiego. Charakterystyka Nazwę nadano uchwałą Rady Miejskiej nr LXVIII/1094/VI/2014 z dnia 10 czerwca 2014. Skwer oznaczono stosownymi tablicami. Nazwa upamiętnia Włodzimierza Dworzaczka - poznańskiego historyka i genealoga. Wniosek z inicjatywą nadania nazwy skwerowi skierowało do Rady Miasta Towarzystwo Genealogiczno-Heraldyczne. W pobliżu skweru wyeksponowano relikty Bramy Wronieckiej. Przypisy