NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Réserve naturelle du lac Rakutowski

La réserve naturelle du lac Rakutowski est une réserve faunique polonaise située dans la gmina de Kowal, dans le powiat de Włocławek, en voïvodie de Couïavie-Poméranie. Elle est incluse dans le parc paysager Gostynin-Włocławek. Localisation La réserve du lac Rakutowski se situe dans la gmina de Kowal, dans le powiat de Włocławek, en voïvodie de Couïavie-Poméranie. Elle fait partie du parc paysager Gostynin-Włocławek. Le lac Rakutowski a une superficie de 300,5 hectares. Histoire La réserve est créée par arrêté du ministre des Forêts et de l'Industrie du Bois le 26 mars 1982. Selon la loi qui marque sa fondation, l'objectif de la protection est de préserver le plus grand lac de la région des lacs de Gostynin et les zones adjacentes, qui abritent des espèces végétales typiques de la région et sont l'habitat de nombreuses espèces d'oiseaux rares. La zone de réserve est sous protection active. Faune La tourbière de la réserve, située en zone Natura 2000, accueille des chevaux de race Konik (un étalon et cinq juments) en 2015. Notes et références Portail de la Pologne Portail de la conservation de la nature Portail de l’environnement
Rezerwat przyrody Jezioro Rakutowskie

Rezerwat przyrody Jezioro Rakutowskie – rezerwat faunistyczny w gminie Kowal, w powiecie włocławskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w granicach Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajobrazowego. Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 26 marca 1982 roku (M.P. z 1982 r. Nr 10, poz. 74 (ISAP), § 13). Obejmuje Jezioro Rakutowskie i przybrzeżne łąki o łącznej powierzchni 416,74 ha (akt powołujący podawał 414,07 ha). Według aktu powołującego, celem ochrony jest zachowanie największego na Pojezierzu Gostynińskim jeziora oraz terenów przyległych z charakterystycznymi zbiorowiskami roślinnymi oraz miejscami bytowania wielu rzadkich gatunków ptaków. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Zobacz też Błota Rakutowskie – obszar specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 rezerwat przyrody Olszyny Rakutowskie – w pobliżu Przypisy Linki zewnętrzne Opis Jeziora Rakutowskiego na stronie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. wios.bydgoszcz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-22)].. [dostęp 2015-12-14]
Rezerwat przyrody Jezioro Smołowe

Rezerwat przyrody Jezioro Smołowe – wodny rezerwat przyrody na obszarze gminy Miastko, powiat bytowski, województwo pomorskie. Ochronie rezerwatu podlega Jezioro Smołowe (kaszb. Jezoro Smòłowé) – przepływowe jezioro lobeliowe. Rezerwat został utworzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 na powierzchni 36,82 ha w celu „zachowania jeziora lobeliowego z charakterystyczną roślinnością”. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 3 marca 2015 skorygowano jego powierzchnię do 37,08 ha oraz wyznaczono wokół rezerwatu otulinę o powierzchni 46,62 ha. Ponadto zmieniono cel ochrony na „zachowanie jeziora lobeliowego wraz z jego charakterystyczną roślinnością oraz populacjami cennych gatunków roślin i zwierząt”. Do występujących w jeziorze roślin wodnych należą: lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, brzeżyca jednokwiatowa czy elisma wodna. Z jeziora wypływa rzeka Brda. Wraz z sąsiednimi jeziorami Kamień i Orle tworzy zespół rezerwatów wodnych na obszarze źródliskowym Brdy. Rezerwat „Jezioro Smołowe” znajduje się w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Miasteckie Jeziora Lobeliowe” PLH220041 oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Źródliskowy Obszar Brdy i Wieprzy na wschód od Miastka. Jest położony w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Dretyń, ale na gruntach Skarbu Państwa w zarządzie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku. Otulinę rezerwatu stanowią grunty leśne należące do Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa Dretyń oraz prywatne tereny rolnicze. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2016 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Szare

Rezerwat przyrody „Jezioro Szare” – wodny rezerwat przyrody w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Bobolice. Rezerwat obejmuje jezioro Pniewko (Rosoła), leżące na północny wschód od Porostu. Został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 12 lipca 1974. Zajmuje powierzchnię 8,67 ha (akt powołujący podawał 8,30 ha). Celem ochrony jest zachowanie ekosystemu jeziora lobeliowego, z reliktowymi gatunkami roślin chronionych, takimi jak: lobelia jeziorna (Lobelia dortmanna), poryblin jeziorny (Isoëtes lacustris), brzeżyca jednokwiatowa (Littorella uniflora). Jezioro położone jest w głębokiej niecce o stromych brzegach porośniętych mieszanymi drzewostanami liściastymi z domieszką gatunków iglastych. Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Bobolice (obręb leśny Bobolice, leśnictwo Zarzewie), ale poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa. Nadzór sprawuje Regionalny Konserwator Przyrody w Szczecinie. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2009 roku (z późniejszymi zmianami), obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat leży w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000: „Bobolickie Jeziora Lobeliowe” PLH320001. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Turzycowe

Rezerwat przyrody Jezioro Turzycowe (kaszb. Jezoro Charztë) – florystyczny rezerwat na Pojezierzu Kaszubskim na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Jest położony na terenie gmin Sierakowice i Kartuzy w powiecie kartuskim w województwie pomorskim. Został utworzony w 1959 roku na powierzchni 0,30 ha. W 1989 roku powiększono go do 11,39 ha. Ochronie rezerwatu podlega dystroficzne jezioro śródleśne z otaczającą je połacią boru bagiennego i pobliskie torfowisko wysokie. Na terenie rezerwatu występuje około 30 gatunków roślin naczyniowych, 3 z nich podlegają ochronie ścisłej: bagno zwyczajne, rosiczka okrągłolistna i widłak jałowcowaty, natomiast 2 gatunki są objęte ochroną częściową: grążel żółty i kruszyna pospolita. Inne spotykane tu rośliny to: bażyna czarna, borówka bagienna, modrzewnica zwyczajna, przygiełka biała, turzyca bagienna, a także zagrożony wyginięciem torfowiec brunatny. W ostatnich latach trwa realizacja programu przywrócenia obszarowi rezerwatu stanowisk turzycy skąpokwiatowej – gatunku, dla ochrony którego rezerwat został utworzony. Rezerwat znajduje się w granicach dwóch obszarów Natura 2000: Kurze Grzędy PLH220014 oraz Lasy Mirachowskie PLB 220008. Przez obszar rezerwatu prowadzi turystyczny Szlak Wzgórz Szymbarskich. Najbliższe miejscowości to Bącka Huta i Bukowo. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Udzierz

Rezerwat przyrody Jezioro Udzierz – faunistyczny rezerwat przyrody na obszarze Kociewia w kompleksie leśnym Borów Tucholskich, na terenie gminy Osiek w województwie pomorskim. Został utworzony w 2000 roku. Powierzchnia rezerwatu wynosi 229,88 ha, wokół niego wyznaczono otulinę o powierzchni 244,82 ha. Ochronie rezerwatu podlega ekosystem akwenu jeziora Udzierz z okolicznym obszarem torfowiskowo-szuwarowo-łąkowym. Jezioro jest ostoją ptactwa – stwierdzono tu występowanie 70 gatunków, w tym 34 lęgowych. Na terenie rezerwatu występuje ponad 500 gatunków roślin naczyniowych. Najbliższe miejscowości to Blizawy i Udzierz. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Wieleckie

Rezerwat przyrody Jezioro Wieleckie – wodny rezerwat przyrody o powierzchni 102,80 ha (w tym 52,9 ha powierzchni jeziora), położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie nakielskim, gminie Mrocza. Obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Lokalizacja Pod względem fizycznogeograficznym rezerwat znajduje się w mezoregionie Pojezierze Krajeńskie. Znajduje się na zachód od drogi wojewódzkiej nr 241 Nakło nad Notecią – Więcbork, koło wsi Wiele. Obejmuje całą powierzchnię Jeziora Wieleckiego oraz jego otoczenie. Rezerwat jest położony w obrębie Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat w całości stanowi własność Skarbu Państwa w Zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych, Oddział terenowy w Bydgoszczy. Historia Rezerwat został utworzony Rozporządzeniem Nr 17 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 11 sierpnia 2005 r. W 2014 r. oddano do użytku wieżę obserwacyjną z widokiem na jezioro. Przyroda Powołany w celu zabezpieczenia i zachowania ze względów przyrodniczych, naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych cennych środowisk wodnych, bagiennych oraz leśnych stanowiących miejsca lęgów i występowania licznych gatunków ptaków, w tym gatunków rzadkich w skali kraju i Europy. Rezerwat jest ostoją dla około 140 gatunków ptaków. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Wielkie

Jezioro Wielkie – faunistyczny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 39 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 października 1991 roku w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1991 r. Nr 38, poz. 273 (ISAP)). Położenie Woj. lubuskie, powiat międzyrzecki, gm. Trzciel, obręb ewidencyjny m. Świdwowiec; (dz. nr 2026/1 – 2,34 ha, dz. nr 2029/2 – 3,18 ha, dz. nr 2038/1 – 1,44 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Trzciel (dz. nr 214/4 – 3,13 ha) własność Klub Przyrodników w Świebodzinie (dz. nr 214/2 – 2,10 ha), w zarządzie Agencji Nieruchomości Rolnych Oddz. Terenowego w Gorzowie Wlkp. (dz. nr 216 – 217,51 ha) w zarządzie Marszałka Województwa Lubuskiego. Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Trzciel, Klub Przyrodników w Świebodzinie, Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w Gorzowie Wlkp., Marszałek Województwa Lubuskiego. Powierzchnia pod ochroną 236,30 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Jezioro Wielkie jest zbiornikiem stosunkowo płytkim, średnia głębokość wynosi około 2,5 m. Wody jeziora silnie zeutrofizowane. W okresie wegetacji woda traci przejrzystość przybierając zielone zabarwienie. Na jeziorze znajdują się trzy wyspy o powierzchni 2,34 ha. Jedna porośnięta jest starym, ponad 200-letnim mieszanym drzewostanem z przewagą dębu o charakterze naturalnym. Pozostałe dwie wyspy pokryte są młodszym drzewostanem z przewagą świerka i olszy. Brzegi Jeziora Wielkiego prawie w całości otoczone są lasami, tylko przy ujściu rzeki Obry poprzez szeroki pas trzcin, jezioro graniczy z nieużytkowanymi łąkami i pastwiskami porośniętymi zwartym turzycowiskiem. Teren wokół jeziora jest silnie wyniesiony i pagórkowaty. Na omawianym obszarze występuje około 120 gatunków ptaków. Z tej liczby 32 gatunki to taksony w skali kraju zagrożone. Znaczna część gatunków na omawianym terenie występuje licznie, tworząc jedne z liczniejszych populacji na ziemi lubuskiej, a nawet w zachodniej Polsce. W szczycie przelotów liczebność ptaków wodnych dochodzi do 6 tys. osobników. Cel ochrony Zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych biotopów lęgowych oraz miejsc żerowania i odpoczynku ptaków wodnych. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Zdręczno

Jezioro Zdręczno – rezerwat wodny w centralnej części Tucholskiego Parku Krajobrazowego ok. 6 km od Woziwody (gmina Tuchola, powiat tucholski) w województwie kujawsko-pomorskim, utworzony w 1982 roku na obszarze 15,74 ha. W 2024 powiększono jego powierzchnię do 22,19 ha i otoczono otuliną o powierzchni 38,76 ha, a także wyznaczono zadania ochronne. Rezerwat obejmuje śródleśne zarastające jezioro eutroficzne z zespołami roślinności wodnej i szuwarowej oraz torfowisko z gatunkami roślin chronionych i reliktowych. Przypisy Bibliografia Bartłomiej Szabowski, Anna Kowalska: Tucholski Park Krajobrazowy : mapa turystyczno-przyrodnicza. Gdańsk: Eko-Kapio, 2007. ISBN 978-83-88201-59-2. Rezerwat przyrody Jezioro Zdręczno. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2019-01-09].
Rezerwat przyrody Jezioro Łubówko

Jezioro Łubówko – leśny rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie strzelecko-drezdeneckim, w gminie Drezdenko. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 38 Data i akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 lipca 1991 r. w sprawie uznania za rezerwaty przyrody (M.P. z 1991 r. Nr 25, poz. 172 (ISAP)). Położenie Woj. lubuskie, obszar położony w granicach administracyjnych powiatu strzelecko-drezdeneckiego, gm. Drezdenko, obrębu ewidencyjnego m. Zagórze Lubiewskie (dz. nr 318/1 – 18,14 ha, dz. nr 319 – 15,35 ha, dz. nr 320 – 28,63 ha) w zarządzie Nadleśnictwa Smolarz, (dz. nr 63 – 15,38 ha) w zarządzie PZW – ZO w Gorzowie Wlkp. Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Smolarz, PZW – ZO w Gorzowie Wlkp. Powierzchnia pod ochroną 77,50 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Głównym tłem siedlisk występujących w rezerwacie jest las mieszany świeży. Przeważają drzewostany bukowo-sosnowe, w mniejszym stopniu bukowe, bukowo-grabowe, świerkowo-brzozowo-sosnowe, bukowo-dębowo-sosnowe, sosnowe, grabowo-bukowo-dębowe i olszowe. Przeciętny wiek drzewostanów wynosi 82 lata, przeciętna zasobność 36 m³. Znaczną powierzchnię zajmują gospodarcze drzewostany nasienne. Centralną część rezerwatu zajmuje jezioro Łubówko. Jest to malowniczy akwen, położony w głębokiej kotlinie o turkusowo-zielonej barwie wody. Jest zbiornikiem mezotroficznym wykazującym cechy oligotrofii wapiennej. Jest to zbiornik głęboki o stromych spadkach dna przy brzegach. Głębokość 18 m znajduje się w południowo-wschodniej części jeziora, średnia głębokość przekracza 10 m. Cel ochrony Zachowanie unikatowego, urozmaiconego krajobrazu morenowego oraz buczyny pomorskiej o naturalnym charakterze. Plan ochrony Rozporządzenie Nr 11 Wojewody Lubuskiego z dnia 15 marca 2004 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony rezerwatu przyrody o nazwie „Jezioro Łubówko” (Dz.Urz. Woj. Lubuskiego Nr 17 z 17.03.2004 r., poz. 306) Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Świerszczów

Jezioro Świerszczów – florystyczny rezerwat przyrody znajdujący się w miejscowości Świerszczów w gminie Cyców, w powiecie łęczyńskim, w województwie lubelskim. Leży na terenie Nadleśnictwa Chełm. powierzchnia (według aktu powołującego): 46,08 ha rok utworzenia: 1959 dokument powołujący: Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 5 listopada 1959 w sprawie uznania za rezerwat przyrody (MP nr 100, poz. 536, zm. MP z 1965 roku Nr 63 poz. 348). przedmiot ochrony (według aktu powołującego): zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych jeziora eutroficznego oraz reliktowej roślinności, m.in. wierzby lapońskiej (Salix lapponum) i wierzby borówkolistnej (Salix myrtilloides), występującej na torfowisku przyległym do jeziora. W niewielkim jeziorze w centrum rezerwatu występuje osoka aloesowata (Stratiotes aloides) tworząca zwarty kobierzec, a także grzybienie białe (Nymphaea alba) i aldrowanda pęcherzykowata (Aldrovanda vesiculosa). Średnia głębokość wynosi 0,5 m, a maksymalna 1 m. Jezioro otacza pas torfowisk niskich i przejściowych. Na obrzeżach rezerwatu występują zbiorowiska leśne, na północy – olsy, a na południu grądy. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Łyse

Rezerwat przyrody Jezioro Łyse – torfowiskowy rezerwat przyrody w województwie kujawsko-pomorskim. Zajmuje powierzchnię 20,55 ha. Powołany w celu zabezpieczenia i zachowania cennych ekosystemów wodno-błotnych i boru bagiennego z charakterystycznymi, rzadkimi i chronionymi gatunkami roślin. Do rzadkich i chronionych gatunków roślin występujących na terenie rezerwatu należą m.in. torfowce, rosiczka pośrednia, widłaczek torfowy, a także zespół mszarny przygiełki białej. Obszar jeziora Łyse (5,58 ha) podlega ochronie ścisłej, pozostałą część rezerwatu (14,97 ha) objęto ochroną czynną. Lokalizacja Rezerwat „Jezioro Łyse” położony jest w gminie Warlubie w powiecie świeckim, na terenach objętych planowanym powiększeniem Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat należy do obszaru Nadleśnictwa Osie. Przypisy
Rezerwat przyrody Jeziorsko

Rezerwat przyrody Jeziorsko – faunistyczny rezerwat przyrody w gminie Pęczniew (powiat poddębicki) i gminie Warta (powiat sieradzki), w województwie łódzkim. Utworzony Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 23 grudnia 1998, zajmował powierzchnię 2350,6 ha. Po zmianie granic rezerwatu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, dokonanej w listopadzie 2017, zajmuje on powierzchnię 1967,65 ha. Jest to największy rezerwat na terenie województwa łódzkiego. Rezerwat obejmuje południową część zbiornika zaporowego Jeziorsko na rzece Warcie, aż do linii łączącej miejscowość Jeziorsko z miejscowością Brodnia, znajdującą się na terenie gminy Pęczniew oraz miasta i gminy Warta. Zadaniem rezerwatu jest ochrona płytkiej, cofkowej części zbiornika Jeziorsko wraz z ostojami wielu ptaków wodnych i wodno-błotnych. Gnieżdżą się tu ginące gatunki ptaków, często w bardzo dużej liczbie. Ptaki obierają miejsca lęgowe, odpoczywają, żerują w okresie przelotów, bądź przebywają tu cały rok. Można spotkać tu m.in. bociana czarnego, gęś gęgawę, mewę małą, mewę srebrzystą, mewę pospolitą, bataliona i podróżniczka, a także kaczki (krzyżówka, płaskonos, czernica, głowienka) i perkozy (dwuczuby, rdzawoszyi). Znajduje się tu także najważniejsze w skali kraju stanowisko lęgowe czapli białej. Rezerwat w całości leży na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 „Zbiornik Jeziorsko” PLB100002. Przypisy Bibliografia Jeziorsko. lodzkie.travel. [dostęp 2012-07-29]. [zarchiwizowane z [brak tego adresu] (2016-03-04)]. (pol.). Marek Lityński: Warta, przewodnik kajakowy. kajaki.szczercow.info, 2008. s. 37. [dostęp 2012-07-29]. ISBN 978-83-928288-1-5. Rezerwat „Jeziorsko”. start.lasy.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
Rezerwat przyrody Jezioro Święte

Jezioro Święte – rezerwat przyrody w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kolsko. Obszar rezerwatu objęty jest ochroną ścisłą. Podstawa prawna Nr rej. woj. – 27 Akt prawny obejmujący rezerwat ochroną Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 22 kwietnia 1983 r. (M.P. z 1983 r. Nr 16, poz. 91 (ISAP)) Inne akty prawne Obwieszczenie Wojewody Lubuskiego z dnia 16 stycznia 2002 r. w sprawie ustalenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dnia 31 grudnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 12, poz. 144) Zarządzenie Nr 19/2010 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 lipca 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jezioro Święte” (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego Nr 84, poz. 1137) Położenie Województwo – lubuskie Powiat – nowosolski Gmina – Kolsko Obr. ewidencyjny – Konotop Właściciel, zarządzający Skarb Państwa, Nadleśnictwo Sława Śląska Powierzchnia pod ochroną 19,35 ha Dz. nr 805/2 – 19,35 ha Opis przedmiotu poddanego ochronie Jezioro Święte należy do zlewni rzeki Obrzycy, z którą połączone jest sztucznym rowem otwartym. Jest ono pochodzenia polodowcowego z okresu zlodowacenia bałtyckiego, leży na rozległym polu sandrowym utworzonym z piasków średnich i grubych. Jezioro zasilane jest głównie wodami wgłębnymi, ma ono kształt rynny o kierunku wschód – zachód. Maksymalna głębokość jeziora wynosi 11,2 m, a przeciętna 5,0 m. Około 94% długości linii brzegowej porasta roślinność wodna, która łącznie zajmuje ok. 25% zwierciadła wody. Na terenie rezerwatu wyróżniono 5 zespołów roślin oczeretowych i szuwarowych oraz 6 zespołów roślin zanurzonych o liściach pływających. W strefach akumulacyjnych jeziora oraz w zachodnim jego końcu roślinność oczeretowa tworzy pło unoszące się na rozwodnionym mule. Przy północnym brzegu jeziora występują płaty rzadko spotykanej w Polsce ramienicy. Cel ochrony Zachowanie jeziora zasilanego wodami podziemnymi oraz charakterystycznych zbiorowisk i stanowisk rzadkich gatunków roślin wodnych. Nie podlega ochronie w zakresie prawa międzynarodowego. Przypisy
Rezerwat przyrody Jodłowice

Rezerwat przyrody Jodłowice – leśny rezerwat przyrody w województwie dolnośląskim położony w gminach: Oborniki Śląskie (powiat trzebnicki) oraz Brzeg Dolny (powiat wołowski), w pobliżu wsi Jodłowice. Został utworzony w 1958 roku i zajmuje powierzchnię 9,36 ha (akt powołujący podawał 9,66 ha). Znajduje się tam najbardziej na północ wysunięte stanowisko jodły pospolitej w środowisku naturalnym. Oprócz tego godne uwagi są: głaz narzutowy (pomnik przyrody) oraz gniazdo bociana czarnego. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Ciekawym zabytkiem jest kamienny krzyż, być może średniowieczny. Określany jest on często jako tzw. krzyż pokutny, co jednak nie ma podstaw w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których nic nie wiadomo, są krzyżami pokutnymi, chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Niestety hipoteza ta stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako faktyczna informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźny domysł bez żadnych bezpośrednich dowodów. Podstawy prawne Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 20 marca 1958 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1958 r. Nr 36, poz. 204 (ISAP)) Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 1 lipca 1964 r. zmieniające zarządzenie w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1964 r. Nr 49, poz. 240 (ISAP)) Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu nr 4 z dnia 28 stycznia 2011 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jodłowice” Przypisy
Rezerwat przyrody Jodły Karnieszewickie

Rezerwat przyrody „Jodły Karnieszewickie” – rezerwat florystyczny w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Sianów, 2 km na wschód-południowy wschód od Karnieszewic, po południowej stronie drogi krajowej nr 6 Koszalin-Słupsk. Rezerwat został utworzony na mocy zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 16 stycznia 1978 roku. Zajmuje powierzchnię 36,81 ha (akt powołujący podawał 37,14 ha). Celem ochrony jest zachowanie starodrzewu jodłowego poza granicą naturalnego zasięgu jodły pospolitej (Abies alba, o obwodach pni 100 do 300 cm) oraz flory mszaków epifitycznych, w tym licznej populacji zagrożonego wyginięciem wątrobowca widlika krzaczkowatego (Metzgeria fruticulosa). W poszyciu wiciokrzew pomorski (Lonicera periclymenum). Obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Nadzór: Nadleśnictwo Karnieszewice. Przypisy Bibliografia Jerzy Kosacki, Bogdan Kucharski, Pomorze Zachodnie i Środkowe. Przewodnik, Sport i Turystyka, Warszawa 2001, ISBN 83-7200-583-4.
Rezerwat przyrody Jodły Oleśnickie

Rezerwat przyrody Jodły Oleśnickie – leśny rezerwat przyrody w gminie Lutomiersk, w powiecie pabianickim, w województwie łódzkim. Zajmuje powierzchnię 11,70 ha (akt powołujący podawał 9,70 ha). Został powołany Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 31 stycznia 1962 roku (M.P. z 1962 r. Nr 15, poz. 63 (ISAP)). Według aktu powołującego, rezerwat utworzono w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu naturalnego lasu jodłowego na granicy zasięgu jodły. Ochronie podlega wielowarstwowy drzewostan jodłowy w siedlisku lasu mieszanego świeżego z grupami starodrzewia jodłowego na granicy zasięgu. W dolnej warstwie lasu występują graby. Centralną część rezerwatu zajmują jego najcenniejsze fragmenty – występują tu grupy jodły pospolitej w wieku 100–130 lat i przeciętnej wysokości 25–30 m. Według obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2018 roku, obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Przypisy