NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rezerwat przyrody Jezioro Czarne (województwo wielkopolskie)

Rezerwat przyrody Jezioro Czarne – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Murowana Goślina, powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Leży przy historycznym Trakcie Poznańskim. Ma powierzchnię 16,51 ha (akt powołujący podawał 17,75 ha). Rezerwat znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Puszcza Zielonka. Przyroda Został utworzony w 1959 roku w celu ochrony rzadkich roślin wodnych i torfowych: zarastającego jeziora z kłocią wiechowatą (Cladium mariscus) i torfowiska przejściowego z widłakiem torfowym (Lycopodium inundatum). Rezerwat dzieli się na dwie wyraźnie różne części: zachodnią (rozległe bagno) i wschodnią (typowy ols). Rosną tu także: bagiennik żmijowaty, rosiczka okrągłolistna i długolistna, a także żurawina błotna. W początku lat 50. XX wieku szczegółowo przebadano rosnące nad akwenem mchy i wątrobowce. Wykryto wtedy obecność m.in. takich z nich, jak: Calypogeia mulleriana, mszar nastroszony, próchniczek błotny, Meesea triquetra, bagniak wapienny, bagiennik żmijowaty, złocieniec gwiazdkowaty i torfowiec frędzlowany (wszystkie na torfowisku przejściowym, oddział leśny 50). Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1959 r. Nr 77, Poz. 410) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 17 sierpnia 2016 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jezioro Czarne” (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z 2016 r. poz. 5089) Przypisy Bibliografia praca zbiorowa, Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, s.90, ISBN 83-01-10630-1
Езёро-Чарне (заповедник, Великопольское воеводство)

Заповедник «Езёро-Ча́рне» (пол. Jezioro Czarne) — заповедник в Польше в ландшафтном парке «Пуща-Зелёнка» на территории гмины Мурована-Гослина Познанского повята Великопольского воеводства, Польша. Заповедник назван именем озера Чарне. Располагается поблизости Познанского тракта. История Заповедник был создан 2 июля 1959 года решением польского Министерства лесного хозяйства и деревообрабатывающей промышленности для охраны редких видов водной и торфяной растительности на зарастающем озере Чарне с преимущественным произрастанием на нём мечом-травой обыкновенной. Озеро Чарне переходит в торфяную болотистую местностью с плауночком заливаемым (Lycopodiella inundata). В заповедники также произрастают Псевдокаллиергон трёхрядный (Pseudocalliergon trifarium), клюква, Росянка круглолистная и Росянка английская. Заповедник имеет две различные части. Западную часть заповедника занимает болото, а восточную — ольховый лес. Заповедник занимает площадь размером 16,7 гектаров. Источник Słownik krajoznawczy Wielkopolski, PWN, 1992, стр.90, ISBN 83-01-10630-1 Ссылки Информация (пол.). Архивировано из оригинала 4 марта 2016 года.
Rezerwat przyrody Jezioro Czarnówek

Rezerwat przyrody „Jezioro Czarnówek” – rezerwat wodny o powierzchni 11,88 ha, utworzony 12 lipca 1974, w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec, 4,5 km na północ od Złocieńca, po wschodniej stronie drogi do Siecina i Cieszyna. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną ścisłą. Rezerwatem jest śródleśne jezioro lobeliowe Czarnówek (Czarne Duże), położone w zagłębieniu rynny subglacjalnej, uchodzącej do doliny rzeki Gronówki, w Drawskim Parku Krajobrazowym, na Obszarze Chronionego Krajobrazu „Pojezierze Drawskie” oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków (OSO) Natura 2000 Ostoja Drawska (PLB 320019). Celem ochrony jest zachowanie krajobrazu o wysokich walorach, oraz przede wszystkim gatunków reliktowych roślin chronionych, takich jak: lobelia jeziorna (Lobelia dortmanna), poryblin jeziorny (Isoëtes lacustris), brzeżyca jednokwiatowa (Litorella uniflora). Od południa i wschodu rezerwat obchodzi znakowany zielony turystyczny Szlak Wzniesień Moreny Czołowej ze Złocieńca do Cieszyna. 0,7 km na północny wschód rezerwat przyrody „Torfowisko nad Jeziorem Morzysław Mały” (dojście tym samym zielonym Szlakiem Wzniesień Moreny Czołowej ze Złocieńca do Cieszyna). Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Drążynek

Rezerwat przyrody Jezioro Drążynek – torfowiskowy rezerwat przyrody położony w gminie Pobiedziska, w powiecie poznańskim (województwo wielkopolskie). Jest objęty ochroną ścisłą. Położenie Rezerwat jest położony na terenie Parku Krajobrazowego Promno, na południe od Pobiedzisk i ma powierzchnię 6,33 ha (akt powołujący podawał 6,45 ha). Zajmuje oddziały leśne 239b i 239c. Wokół rezerwatu planuje się utworzenie otuliny na terenie oddziałów 239a i 239d (3,39 hektara). Przyroda Rezerwat został utworzony w 1954 w celu ochrony zarastającego śródleśnego jeziorka z przyległymi łąkami oraz stanowiska kłoci wiechowatej (Cladium mariscus) i interesującej fauny owadów. Obszar rezerwatu porastają w głównej mierze zespoły roślinności szuwarowej: szuwar trzcinowy, szuwar kłociowy i szuwar turzycy błotnej. Fragmentami rosną też zarośla łozowe. W projektowanej otulinie znajduje się grąd środkowoeuropejski – drzewostan dębowy z domieszką olchy, grabu, brzozy, jesionu i innych, a także drzewostan dębowo-sosnowy z domieszką brzozy, grabów, dębów i innych. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa z dnia 5 listopada 1954 w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. z 1954 r. Nr 114, poz. 1640 (ISAP)) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 7/09 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jezioro Drążynek” Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2017 r. zmieniające zarządzenie w sprawie rezerwatu przyrody „Jezioro Drążynek” Galeria Turystyka Południowym skrajem rezerwatu przechodzi zielony szlak pieszy z Promna-Stacji do Pobiedzisk. Północnym skrajem przebiega natomiast niebieski szlak pieszy z Promna-Stacji do Wagowa. Wyznakowano też w tym rejonie ścieżki do nordic walking. Zobacz też Rezerwat przyrody Las Liściasty w Promnie – w pobliżu Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Jezioro Drążynek. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-12-29]. N. Konieczna, G. Kowalewski. Sukcesja jeziora Drążynek w świetle analizy osadów i szczątków makroskopowych. „Studia Limnologica et Telmatologica”. 3 (2), s. 61-70, 2009.
Rezerwat przyrody Jezioro Iłgi

Rezerwat przyrody Jezioro Iłgi – rezerwat faunistyczny położony w województwie warmińsko-mazurskim na terenie gmin Miłomłyn i Iława, pomiędzy jeziorami Gil Wielki i Drwęckim, około 1,5 km na południe od wsi Gil Mały. Został utworzony w 1957 roku na powierzchni 90,46 ha. W 2018 roku zmniejszono go do 74,93 ha. Cel ochrony Rezerwat powołano dla ochrony miejsc lęgowych wodnego ptactwa wodnego i błotnego oraz w celu zachowania stanowisk roślinności torfowiskowej. Jezioro Iłgi ma charakter przepływowy i eutroficzny, jest płytkie, podlega procesom zarastania. W rezerwacie można spotkać m.in. muchołówki, gołębie leśne, puszczyki, zimorodki. Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Jezioro Iłgi. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska.
Rezerwat przyrody Jezioro Kiełpińskie

Rezerwat przyrody Jezioro Kiełpińskie – wodny rezerwat przyrody utworzony w 1988 r. na terenie gminy Łomianki w powiecie warszawskim zachodnim. Zajmuje powierzchnię 19,7624 ha (akt powołujący podawał 20,54 ha). W skład rezerwatu wchodzi starorzecze Wisły, zwane Jeziorem Kiełpińskim oraz łąki, pastwiska i grunty orne pasa przybrzeżnego o szerokości 50 m. Celem ochrony jest zachowanie starorzecza Wisły z charakterystyczną fauną i florą, stanowiącego cenny obiekt do badań nad procesami samooczyszczania się wód stojących. Galeria Zobacz też Jezioro Kiełpińskie Przypisy Linki zewnętrzne Jerzy Romanowski: Fauna Doliny Łomiankowskiej. Opracowanie dla Urzędu Miasta – Gminy Łomianki. 2008. [dostęp 2019-03-12].
Rezerwat przyrody Jezioro Kożuchy

Rezerwat przyrody „Jezioro Kożuchy” – faunistyczny rezerwat przyrody założony w 1963 roku. Znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim, gminie Giżycko. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie miejsc lęgowych ptaków wodno-błotnych. Rezerwat „Jezioro Kożuchy” zajmuje powierzchnię 30,45 ha (według aktu powołującego było to 28,16 ha). Obejmuje płytkie i silnie zarastające jezioro Kożuchy (zwane też Jeziorem Kożuchowskim lub Mewą) oraz otaczające je bagna i zarośla. Jezioro to dawniej stanowiło zatokę jeziora Kruklin. Jest to jedna z największych kolonii mewy śmieszki w Polsce, występują tu także błotniak stawowy, kania czarna, łabędź niemy, remiz, cyraneczka, krakwa, świstun, rożeniec, głowienka, czernica, podgorzałka, gągoł, mewa mała, perkoz zausznik, perkozek. Na terenie rezerwatu występuje bujna roślinność wodna i błotna. Mewy swoje stanowiska lęgowe zakładają na pływających wyspach powstałych ze splątanych korzeni i szczątków roślin. Zobacz też Rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Lisunie

Rezerwat przyrody Jezioro Lisunie – rezerwat wodny położony na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w województwie warmińsko-mazurskim (gmina Mikołajki). Rezerwat został utworzony w 1958 roku w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych zarośniętego jeziora ze stanowiskiem kłoci wiechowatej i innych rzadkich gatunków roślin wraz z pasem otaczającego lasu z roślinnością pierwotną. Początkowo zajmował powierzchnię 15,78 ha i obejmował jezioro Lisunie (14,80 ha) oraz niewielki oddział leśny (0,98 ha). W 2017 roku powiększono go o sąsiednie, mniejsze, bezimienne jezioro, a tym samym powierzchnia rezerwatu wzrosła do 19,00 ha. Jako cel ochrony podaje się obecnie „zachowanie jezior ramieniowych ze stanowiskami kłoci wiechowatej”. Brzegi jeziora Lisunie są silnie zarośnięte przez trzcinę pospolitą. Dno pokryte jest warstwą 3,7 m mułu. Flora Na terenie rezerwatu występują także: grążel żółty, grzybień biały, jezierza giętka, przesiąkra okółkowa, bogactwo mchów. Przypisy Bibliografia Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury. Przewodnik, Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 192 Linki zewnętrzne Rezerwat przyrody Jezioro Lisunie. [w:] Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-11-24]. Lisunie – opis jeziora i galeria zdjęć. [w:] Jezioro.com.pl [on-line]. [dostęp 2018-11-24].
Jezioro Martwe (rezerwat przyrody w województwie warmińsko-mazurskim)

Rezerwat przyrody Jezioro Martwe – florystyczny rezerwat przyrody w województwie warmińsko-mazurskim położony na terenie gminy Górowo Iławeckie, około 2 km na wschód od wsi Galiny, w pobliżu granicy z obwodem królewieckim. Został utworzony na mocy Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1970 r. w celu ochrony stanowiska maliny moroszki, rośliny reliktowej. Powierzchnia 17,91 ha (akt powołujący podawał 17,30 ha). Rezerwat obejmuje śródleśną, zalądowioną nieckę dawnego jeziora dystroficznego, na środku której znajduje się Jezioro Martwe o powierzchni 2,61 ha i głębokości 4 m. Jezioro otoczone jest torfowiskiem. Część torfowiska porastają zespoły leśne z dominującym świerkiem pospolitym, miejscami ustępującym sośnie zwyczajnej lub brzozie omszonej. Do występujących tu roślin objętych ochroną ścisłą należą: widłak jałowcowaty, malina moroszka, rosiczka okrągłolistna; ochroną częściową objęty jest grążel żółty. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Nidzkie

Rezerwat przyrody „Jezioro Nidzkie” – rezerwat krajobrazowy położony na terenie gmin Ruciane-Nida i Pisz (województwo warmińsko-mazurskie), w centrum Puszczy Piskiej. Obejmuje obszar Jeziora Nidzkiego i tereny leśne wokół niego. Utworzony w 1972 roku. Zajmuje powierzchnię 2950,87 ha (akt powołujący podawał 2934,71 ha). Jezioro Nidzkie jest udostępnione dla turystyki wodnej, ale w jego południowej części obowiązuje zakaz używania silników spalinowych. Rezerwat znajduje się na terenie nadleśnictw Maskulińskie i Pisz. Leży w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Puszczy i Jezior Piskich oraz dwóch obszarów sieci Natura 2000: siedliskowego „Ostoja Piska” PLH280048 oraz ptasiego „Puszcza Piska” PLB280008. Rezerwat nie posiada planu ochrony, obowiązują w nim jednak zadania ochronne, na mocy których obszar rezerwatu podlega ochronie czynnej. Flora i fauna W rezerwacie objęto ochroną następujące gatunki roślin: ochroną ścisłą: lilia złotogłów (Lilium martagon) orlik pospolity (Aquilegia vulgaris) pomocnik baldaszkowy (Chimaphila umbellata) wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum) widlicz spłaszczony (Lycopodium complanatum) widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum) widłak goździsty (Lycopodium clavatum) ochroną częściową: bagno zwyczajne (Ledum palustre) konwalia majowa (Convallaria maialis) kopytnik pospolity (Asarum europaeum) mącznica lekarska (Arcotsaphyllos uva-ursi) porzeczka czarna (Ribes nigrum) marzanka wonna (przytulia wonna, Asperula ododrata) oraz następujące zespoły roślinne: borealna świerczyna na torfie (Sphagno girgensohnii-Piceetum) bór iglasty podmokły (Myceli-Piceetum) bór trzcinnikowo-świerkowy (Calamagrostio arundinaceae-Piceetum) grąd subkontynentalny (Tilio-Carpinetum) jegiel (Querco-Piceetum) kontynentalny bór mieszany (Pino-Quercetum) łęg olszowo-jesionowy (Circaeo-Alnetum) ols środkowoeuropejski (Carici elongatae-Alnetum) sosnowy bór bagienny (Vaccinio uliginosi-Pinetum) subatlantycka brzezina bagienna (Dryopteridi thelypteridis-Betuletum pubescentis) subkontynentalny bór świeży (Peuccedano-Pinetum) torfowiec czerwonawy (Sphagnetum magellanici) Rezerwat zamieszkują liczne gatunki ptaków, w tym czapla siwa, dzięcioł pstry duży, łabędź niemy, perkoz dwuczuby. Przedstawicielem ssaków jest m.in. bóbr europejski. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Orłowo Małe

Rezerwat przyrody Jezioro Orłowo Małe – faunistyczny rezerwat przyrody, który znajduje się w gminie Nidzica, powiecie nidzickim (województwo warmińsko-mazurskie). Jest położony ok. 0,8 km na północny wschód od wsi Orłowo i 10 km na północ od Nidzicy. Rezerwat został utworzony w 1958 r. w celu ochrony żółwia błotnego. Obejmuje niewielkie jezioro Orłowo Małe o powierzchni około 2,3 ha i głębokości 2 m, oraz przylegające oddziały leśne. Rezerwat pierwotnie zajmował powierzchnię 4,50 ha. W 2010 roku powiększono go do 14,76 ha. Zobacz też rezerwaty przyrody w Polsce Przypisy Linki zewnętrzne Rezerwat Jezioro Orłowo małe. [w:] Przyroda.mazury.pl [on-line]. [dostęp 2018-11-25].
Rezerwat przyrody Jezioro Pogubie Wielkie

Rezerwat przyrody Jezioro Pogubie Wielkie – faunistyczny rezerwat przyrody w gminie Pisz, w powiecie piskim (województwo warmińsko-mazurskie), na terenie Puszczy Piskiej. Położony ok. 4,6 km na południowy zachód od Pisza. Utworzony został zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 grudnia 1971 r. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie siedlisk ptaków wodno-błotnych, naturalnych tarlisk oraz ochrona procesów ekologicznych. Rezerwat zajmuje powierzchnię 715,82 ha (akt powołujący podawał 691,73 ha). Z ogólnej powierzchni 20,94 ha stanowi porośnięta lasem wyspa w zarządzie Nadleśnictwa Pisz, a reszta to grunty nieleśne – jezioro Pogubie Wielkie w zarządzie PZW. Pogubie Wielkie jest jeziorem o średniej głębokości 1 m, porośniętym skupiskami ramienic, a na obrzeżach szuwarami trzcinowymi. Wyspa (o nazwie Ostrów Wielki) znajduje się północnej części jeziora, a jej drzewostan liczy ok. 106 lat. Występuje tu około 60 gatunków ptaków, między innymi żuraw zwyczajny (Grus grus) i łabędź niemy (Cygnus olor). Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Sporackie

Jezioro Sporackie – wodny rezerwat przyrody na południowym skraju Równiny Charzykowskiej, na terenie gminy Człuchów, powiat człuchowski, województwo pomorskie. Obejmuje jezioro Sporacz (Jezioro Sporackie, kasz. Spòracczé Jezoro) oraz otaczające je torfowisko przejściowe i las. Nie jest udostępniony do zwiedzania. Rezerwat został powołany zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 23 października 1965, na powierzchni 11,36 ha. Celem utworzenia rezerwatu było „zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych rzadkiej roślinności słodkowodnej”. Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2017 powiększono rezerwat do 17,64 ha oraz wyznaczono wokół niego otulinę o powierzchni 51,49 ha. Za nowy cel ochrony uznano „zachowanie ekosystemu jeziora lobeliowego oraz jego torfowiskowych i leśnych obrzeży, wraz z charakterystyczną roślinnością oraz populacjami cennych gatunków roślin i zwierząt”. Sporacz to niewielkie śródleśne jezioro lobeliowe o średniej głębokości. Występują w nim rzadkie i cenne gatunki charakterystyczne dla jezior lobeliowych, przede wszystkim: lobelia jeziorna, poryblin jeziorny i elisma wodna. Rezerwat nie posiada planu ochrony. Nadzór nad rezerwatem sprawuje Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku. Rezerwat znajduje się w granicach obszaru siedliskowego sieci Natura 2000 „Czerwona Woda pod Babilonem” PLH220056 oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Okolice Jezior Krępsko i Szczytno. Jest położony w leśnictwie Polnica, obrębie leśnym Polnica (Nadleśnictwo Człuchów). Najbliższe miejscowości to mała śródleśna osada Babilon i leśniczówka o tej samej nazwie, położone na północny wschód od jeziora. W pobliżu znajduje się rezerwat „Jezioro Bardze Małe”. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Warnołty

Rezerwat przyrody „Jezioro Warnołty” – rezerwat faunistyczny na terenie gminy Ruciane-Nida w powiecie piskim (województwo warmińsko-mazurskie). Utworzony został w 1976 roku dla ochrony płytkiego i zarastającego jeziora Warnołty będącego odnogą jeziora Śniardwy. Jest to miejsce lęgowe wielu gatunków ptaków wodnych i błotnych oraz miejsce żerowania rzadkich gatunków ptaków drapieżnych. Zajmuje powierzchnię 376,23 ha (akt powołujący podawał 373,30 ha). Skupiska roślinności turzycowej, zarośli wierzbowych i lasów olszowych. Rezerwat leży w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Awifauna Na terenie rezerwatu występują takie gatunki ptaków jak m.in.: rybitwa czarna kania czarna kania ruda orzeł bielik łabędź niemy czapla siwa kokoszka wodna łyska kaczka krzyżówka perkoz dwuczuby Na wyspie na jeziorze Warnołty znajduje się największa na Warmii i Mazurach kolonia kormoranów czarnych. Ich nadmierna populacja, poprzez swoje odchody, powoduje degradację wód jeziora i jego brzegów na skutek zanieczyszczenia ogromną ilością związków azotu i fosforu. Przypisy
Rezerwat przyrody Jezioro Szczawińskie

Rezerwat przyrody „Jezioro Szczawińskie” – wodny rezerwat przyrody obejmujący obszar wód, bagien, pastwisk i zadrzewień o łącznej powierzchni 137,88 ha, utworzony w 2009 r. na terenie gminy Szczawin Kościelny, w powiecie gostynińskim, w województwie mazowieckim. Wokół rezerwatu utworzono otulinę o powierzchni 339,8646 ha. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ekosystemu jeziora z naturalnym, strefowym układem zbiorowisk. Teren rezerwatu jest miejscem lęgów wielu gatunków ptaków, m.in. rybitwy czarnej, bąka, bączka. Łącznie odnotowano tu prawie 120 gatunków ptaków. Na terenie rezerwatu stwierdzono 189 gatunków roślin naczyniowych oraz 6 gatunków mszaków i grzybów. Rezerwat leży w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków „Doliny Przysowy i Słudwi” PLB100003, ostoi ptaków IBA o nr 145 oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina Przysowy. Na mocy obowiązującego planu ochrony ustanowionego w 2019 r., obszar rezerwatu objęty jest ochroną czynną. Rezerwat nie jest udostępniony dla ruchu turystycznego ani dla amatorskiego połowu ryb i rybactwa. Przypisy Linki zewnętrzne B. Kaźmierczak, K. Olejnicki, N. Gajewski. Awifauna rezerwatu przyrody „Jezioro Szczawińskie”. „Notatki Płockie”. 55 (2), s. 40–50, 2010.
Rezerwat przyrody Jezioro Zdedy

Rezerwat przyrody „Jezioro Zdedy” – rezerwat faunistyczny położony w gminie Orzysz, w powiecie piskim (województwo warmińsko-mazurskie). Utworzony został w 2003 roku. Obszar rezerwatu jest objęty ochroną czynną. Rezerwat ochroną obejmuje obszar trzcinowisk, łąk i lasu o powierzchni 181,64 ha otaczający zachodnią linię brzegową jeziora Zdedy (mimo swojej nazwy rezerwat nie obejmuje jednak akwenu jeziora). Celem ochrony jest „zachowanie miejsca zlotowiskowego żurawia (Grus grus) oraz walorów przyrodniczych jeziora Zdedy z dominującą roślinnością szuwarową, przylegającymi do niego lasami i terenami nieleśnymi z licznymi zabagnieniami, a także rzadkich i chronionych gatunków roślin i zwierząt”. Większość powierzchni rezerwatu „Jezioro Zdedy” zajmują torfowiska, głównie niskie, oraz łąki. Zbiorowiska leśne są reprezentowane m.in. przez ols porzeczkowy. Ochroną jest objętych 12 gatunków roślin naczyniowych (w tym kruszczyk błotny, gnidosz błotny, kukułka krwista) i 4 gatunki mchów i porostów (m.in. sierpowiec błyszczący). Na terenie rezerwatu i w jego okolicy stwierdzono występowanie 90 gatunków ptaków lęgowych i przelotnych. Z ciekawszych gatunków, oprócz żurawia, występują tu m.in.: zielonka, bąk, cietrzew, derkacz, podróżniczek, srokosz, gąsiorek. Rezerwat jest ostoją łosia i bobra. Północna część rezerwatu znajduje się w granicach czynnego poligonu wojskowego Orzysz. Przypisy
Rezerwat przyrody Jodły Ostrzeszowskie

Rezerwat przyrody Jodły Ostrzeszowskie – florystyczny rezerwat przyrody położony w gminie Doruchów, powiecie ostrzeszowskim (województwo wielkopolskie). Powierzchnia: 8,73 ha (akt powołujący podawał 8,96 ha). Został utworzony w 1963 roku w celu ochrony boru mieszanego z jodłą pospolitą (Abies alba) na granicy jej zasięgu. Podstawa prawna Zarządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 26 kwietnia 1963 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. z 1963 r. Nr 43, Poz. 214) Obwieszczenie Wojewody Wielkopolskiego z dn. 4.10.2001 r. w sprawie ogłoszenia wykazu rezerwatów przyrody utworzonych do dn. 31.12.1998 r. Zarządzenie Nr 8/10 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie rezerwatu przyrody „Jodły Ostrzeszowskie” zmienione przez: Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2017 r. zmieniające w sprawie rezerwatu przyrody „Jodły Ostrzeszowskie” Przypisy