NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sheraton Grand Krakow

Sheraton Grand Krakow - pięciogwiazdkowy obiekt hotelowy zlokalizowany w Krakowie, przy ulicy Powiśle 7, w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego na Wawelu. Hotel dysponuje 230 pokojami, trzema restauracjami, centrum fitness, krytym basenem, spa oraz ośmioma salami konferencyjnymi i bankietowymi. Historia budynku Budynek został wzniesiony około 1770 roku przy ul. Powiśle 5–7, u podnóża Wawelu. Był to rozległy, parterowy obiekt z piętrem na osi elewacji, nakrytym trójkątnym frontonem, utrzymany w skromnej, klasycyzującej stylistyce. W XIX wieku przeszedł w posiadanie Austriackiego Banku Narodowego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości budynek przejęło Wojsko Polskie, lokując w nim V Dowództwo Okręgu Korpusu. W 1927 roku przeniesiono tu cerkiew garnizonową Wojska Polskiego z dawnego maneżu przy ul. Lubicz. Parafia tutejsza należała do dekanatu diecezji warszawsko-chełmskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Podczas okupacji niemieckiej cerkiew została zlikwidowana, a budynek wraz z okolicznymi zabudowaniami zajęły oddziały SS i Luftwaffe. Po II wojnie światowej, do 1993 roku, mieściło się tu Wojskowe Biuro Projektów Budowlanych. Następnie obiekt był podnajmowany przez niewielkie podmioty gospodarcze, a brak remontów doprowadził do jego stopniowej degradacji. 3 marca 1998 roku budynek został wpisany do rejestru zabytków Krakowa pod numerem A-1079, jednak w 2012 roku wykreślono go z rejestru. Hotel rozpoczął działalność w 2004 roku, a w 2024 roku przeszedł remont. Restauracje W hotelu funkcjonują trzy lokale gastronomiczne: · Anima Restaurant – restauracja specjalizująca się w kuchni włoskiej, · SomePlace Else – restauracja i bar w sportowym klimacie, · Roof Top Terrace – taras z widokiem na Bulwary Wiślane i Wawel, oferujący koktajle i kuchnię międzynarodową. Sale konferencyjne i bankietowe Hotel dysponuje ośmioma salami konferencyjnymi i bankietowymi o zróżnicowanej powierzchni i pojemności: · Wisła – 310 m², do 310 miejsc, · Wisła I – 106 m², do 80 miejsc, · Wisła II – 102 m², do 90 miejsc, · Wisła III – 102 m², do 90 miejsc, · Warszawa – 67 m², do 70 miejsc, · Gdańsk – 47 m², do 40 miejsc, · Toruń – 41 m², do 13 miejsc, · Executive boardroom – 32 m², do 12 miejsc.
Hotel Europejski we Wrocławiu

Hotel Europejski, jeden ze znaczących obiektów hotelowych we Wrocławiu, położony przy ul. Piłsudskiego, niegdyś ul. Ogrodowej (Gartenstrasse) 88, róg ul. Stawowej (Teich Strasse). Zbudowany w latach 1876-1877 jako Hohenzollern Hof (Dwór Hohenzollernów). W okresie powojennym był zarządzany przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Turystycznej "Odra" we Wrocławiu pod nazwą Hotelu Europejskiego, które przekształciło się w Odra Tourist Hotele Sp z oo, obecnie przez COHM. Zobacz też Hotele we Wrocławiu Linki zewnętrzne Strona internetowa hotelu Galeria archiwalnych zdjęć Historia hotelu
Huta Bankowa

Huta Bankowa – huta stali i żelaza w Dąbrowie Górniczej. Historia Huta została zbudowana we wsi Dąbrowa w latach 1834–1840 przez Bank Polski, od którego pochodzi jej nazwa; w 1843 przeszła pod zarząd reaktywowanego Wydziału Górnictwa przy Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, w 1877 – w ręce kapitału francuskiego. Była największym zakładem metalurgicznym w granicach Imperium Rosyjskiego, pierwszą hutą Królestwa Polskiego stosującą w produkcji koks. Jej robotnicy uczestniczyli wielokrotnie w akcjach strajkowych i walkach rewolucyjnych, zwłaszcza podczas rewolucji 1905–1907 (m.in. lokaut i strajk w lipcu 1905, kierowany przez Feliksa Dzierżyńskiego). W latach 1952–1990 nosiła nazwę „Huta im. Feliksa Dzierżyńskiego”. Obecnie działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest podmiotem zależnym kontrolowanej przez Romana Karkosika „Alchemii”. Produkuje wyroby walcowane długie, obręcze kolejowe i tramwajowe, pierścienie kutowalcowane, odkuwki oraz inne. Powstanie Huty Bankowej spowodowało powstanie osiedla dla pracujących w niej robotników, Zostało one zaprojektowane przez Fryderyka Lempego - naczelnika Wydziału Górnictwa Rządowego Banku Polskiego. Siatka ulic, którą wyznaczono od 1837 roku stanowi obecnie centrum miasta zamykające się ul.Jana III Sobieskiego, Aleją Tadeusza Kościuszki i ul. Legionów Polskich. Osiedle to miało wyznaczony plan centralny przy wejściu do huty, w kolejnych latach wzbogaciło się o budynek Resersy (1895), dom handlowy PPS (1929) przy obecnej ulicy 3 Maja oraz siedziby poczty głównej (1935) przy Alei Tadeusza Kościuszki i ulicy Jana Sobieskiego. Na osiedlu wybudowano gmach Zarządu Zachodniego Okręgu Górniczego (1842), obecnie mieści on Muzeum Miejskie „Sztygarka”. Zobacz też Armata z Huty Bankowej Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Strajk w Hucie Bankowej w roku 1897
Huta Będzin

Huta Będzin – przedsiębiorstwo mieszczące się w Będzinie (ul. Sielecka 63), powstałe na przełomie 1889 i 1890 r. jako Będzińska Walcownia Cynku, która była wówczas największym w Królestwie Polskim producentem blachy (45% produkcji blachy w Królestwie). Po zakończeniu II wojny światowej huta nastawiła się na przetwórstwo metali nieżelaznych: miedzi, mosiądzu i aluminium, dostarczając na rynek m.in. rury, pręty, kształtki, mosiężne blachy i biel cynkową. W stanie likwidacji od 7 października 2009 r. do 2014 r. Od 2010 r. do 2014 r. funkcjonowała jako zakład produkcyjny Huta Będzin Oddział Spółki Motor - Energy Sp. z o. o. W czerwcu 2014 r. definitywnie zakończono produkcję. Kapitał zakładowy wynosił 22 556 280 zł. Skład Rady Nadzorczej (od lipca 2009): Justyna Banaczkowska, Tomasz Delowski, Elżbieta Sikora - Postel. Produkcja i usługi Produkowane wyroby krążki i kształtki aluminiowe kształtowniki miedziane i mosiężne mosiądz odlewniczy w gąskach pręty mosiężne wyciskane rury miedziane rury mosiężne Świadczone usługi przerób wyrobów znajdujących się w ofercie produkcyjnej z dostarczonego materiału obróbka termiczna metali nieżelaznych przeciąganie rur z miedzi i mosiądzu cięcie i prostowanie rur z miedzi i mosiądzu Skup złomów z metali nieżelaznych złom miedziany złom mosiężny sektor aluminiowy Huta prowadziła sklep firmowy w Będzinie przy ul. Bema 14. Likwidacja i upadłość Od stycznia 2009 r. huta obniża poziom produkcji i wyprzedaje wyposażenie zakładu, zalega także z wypłatami dla pracowników. Łączna kwota zadłużenia wynosi ok. 8 mln zł dla 160 klientów. Zdaniem pracodawcy produkcja staje się nieopłacalna ze względu na niewielką liczbę zamówień. Związkowcy twierdzą natomiast, że działania, podejmowane przez zarząd, zmierzają do ogłoszenia upadłości zakładu. Z powodu zaległości za prąd (prawie 400 tys. zł), zakład okresowo nie otrzymuje energii elektrycznej. W sierpniu 2009 r. rozpoczęła się pierwsza tura zwolnień grupowych, która objęła 44 pracowników (na 200 zatrudnionych). 5 października rozwiązano zarząd huty, a od 7 października sprawami zakładu zajmuje się likwidator (Stanisław Herbut). Z powodu wyłączonych mediów ok. 100 pracowników przebywało na dwutygodniowym przymusowym urlopie (pracę podjęli 20 października). 17 listopada 2009 r. likwidator ogłosił nieograniczony pisemny przetarg na zbycie praw własności lub użytkowania wieczystego gruntów wraz z prawem własności usytuowanych na nich budynków i budowli zakładu. Sąd Rejonowy Katowice-Wschód postanowieniem z 1 grudnia 2009 r. ogłosił upadłość, obejmującą likwidację majątku dłużnika HUTA "BĘDZIN" Spółka Akcyjna w likwidacji w Będzinie, wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego - Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy Katowice-Wschód pod numerem KRS 0000092070. Sędziego - komisarza wyznaczono w osobie SSR Tadeusza Czarnoty, a syndyka w osobie Michała Saleja.
Huta Józef

Huta Józef – huta znajdująca się w Samsonowie, działająca w latach 1818–1866. W 1817 roku Stanisław Staszic wystąpił z inicjatywą wybudowania nowej huty w Samsonowie. Kamień węgielny w 1818 r. położył namiestnik Królestwa Polskiego książę gen. Józef Zajączek, toteż nazwano ją hutą „Józefa”. Budowali ją specjaliści saksońscy pod nadzorem Bogumiła Schmidta i Fryderyka Lampe na wzór huty w Pankach koło Częstochowy. Wybudowano wielki piec, odlewnię, modelarnię oraz suszarnię. Budowę ukończono w 1823 r. Zakład wytwarzał około 800 ton surówki rocznie. Przerabiały ją głównie fryszerki w położonych w okolicy Jasiowie, Janaszowie, Umrze i pobliskim Światełku nad Bobrzą. Huta była opalana węglem drzewnym. W 1829 roku zainstalowano maszynę parową, która napędzała miechy. W latach 1830–1831 zakład dostarczał broń uczestnikom powstania listopadowego. Poważniejsze pożary w zakładach samsonowskich wystąpiły w latach 1843 i 1848 r. Zakład produkował broń również dla uczestników powstania styczniowego, za co Rosjanie spalili hutę w nocy z 9 na 10 czerwca 1866 roku. Po tym pożarze zakład nie został już odbudowany. W czasie I wojny światowej Austriacy zniszczyli tzw. wieżę gichtową, w której mieściły się urządzenia wyciągowe. Do dzisiaj pozostały ruiny wielkiego pieca, wieży wyciągowej oraz hal produkcyjnych. Ruiny huty stanowią część zespołu zakładu przemysłowego wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.469/1-3 z 3.12.1956, z 15.02.1967, z 4.05.1987 i z 6.05.1987). Zobacz też Dom zawiadowcy fryszerek Przypisy Bibliografia Jan Pańczyk, Wielki piec w Samsonowie, (w:) Spotkania z zabytkami, nr 7 z 2008 r. Zdzisława Witecka Z kart historii Gminy Samsonów Samsonów 2009 Zdzisława Witecka Ekonomia Samsonowska w XVIII wieku Samsonów 2004 Maciej Fert, Adam Czmuchowski Spacer po danym Sasmonowie Wrocław 1998 Mieczysław Starz Zagnańsk, Samsonów, Tumlin, Ćmińsk z dziejów osad nad górną Bobrzą Kielce 1995 Stanisław Janicki Spacerkiem po gminie Zagnańsk i okolicy Zagnańsk 2003
ArcelorMittal Warszawa

ArcelorMittal Warszawa – przedsiębiorstwo z sektora hutniczego z siedzibą przy ul. Jana Kasprowicza 132 w Warszawie, w dzielnicy Bielany. Historia Budowę Huty Warszawa rozpoczęto w 1952. Produkcja stali rozpoczęła się w kwietniu 1957. W tym samym roku przy przedsiębiorstwie powstało Koło Sportowe Hutnik (późniejszy Hutnik Warszawa). W 1974 zakład został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy. W 1992 przedsiębiorstwo zostało przejęte przez koncern Lucchini, a w 2005 przez koncern Arcelor. Przedsiębiorstwo działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i jest podmiotem zależnym kontrolowanym przez ArcelorMittal Lakshmi Mittala. Produkuje głównie stal szlachetną. Nazwy 1953–1992 – Huta Warszawa 1992–2005 – Huta Lucchini Warszawa 2005–2006 – Arcelor Huta Warszawa od 2006 – ArcelorMittal Warszawa Kalendarium 1952–1954: rozpoczęcie budowy Huty Warszawa na obszarze 150 ha, 1957: uruchomienie odlewni staliwa, 1958: uruchomienie stalowni wyposażonej w piece elektryczne i martenowskie, 1959–1965: uruchomienie kuźni, walcowni gorących, ciągarni, walcowni zimnej taśmy, 26 marca 1960 godz. 18.18: wyprodukowanie pierwszej stali w pierwszym uruchomionym piecu martenowskim, 1992: umowa joint venture z włoskim koncernem Lucchini; powstaje Huta Lucchini Warszawa Sp. z o.o., 1995: początek modernizacji i restrukturyzacji Huty Lucchini Warszawa, 1998: uruchomienie nowej stalowni (EAF 80 t, LF 80 t i 4-żyłowe CC), 2001: dalsza modernizacja stalowni – uruchomienie VD 80 t, 2002: uruchomienie dwóch nowych linii wykańczających na walcowniach gorących, 2005: przejęcie Huty Lucchini Warszawa przez koncern Arcelor i powstaje Arcelor Huta Warszawa. 2006: fuzja koncernów Arcelor i Mittal, powstaje ArcelorMittal Warszawa 2008: uruchomienie nowej walcowni prętów Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
CMC Zawiercie

CMC Poland Sp. z o.o. (dawniej Huta Zawiercie) – huta żelaza w Zawierciu, producent wyrobów stalowych gorąco walcowanych, takich jak walcówka, pręty, płaskowniki i siatki zbrojeniowe. Historia Przełom XIX i XX w. 7 listopada 1897 roku zatwierdzono statut Towarzystwa Akcyjnego Sosnowieckich Fabryk Rur i Żelaza, którego celem było wybudowanie huty w Zawierciu. Pierwsze warsztaty mechaniczne uruchomiono już w 1900 roku, a w następnym nastąpił pierwszy spust surówki z wielkiego pieca. 1914–1945 W okresie I wojny światowej huta była nieczynna. W 1936 roku zakład przejęła niemiecka grupa kapitałowa i do 1945 produkcję ukierunkowano na potrzeby wojenne III Rzeszy. 1945–1995 Po II wojnie światowej Hutę Zawiercie upaństwowiono. W 1963 roku wybudowano nową stalownię, co zapoczątkowało szybki rozwój zakładu. W 1974 uruchomiono walcownię zgniatacza oraz walcownię ciągłą kęsów, a rok później oddano do eksploatacji stalownię elektryczną z czterema piecami łukowymi. W latach 90. nawiązano współpracę z Centralą Importowo-Eksportową Impexmetal. Przełom XX i XXI w. W 1995 roku przekształcono Hutę Zawiercie w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. 3 grudnia 2003 spółka Commercial Metals AG przejęła 71% udziałów Huty Zawiercie S.A. Przypisy Bibliografia Anna Malecka, Witold Pabin: Huta Zawiercie 1897–1997. Szkic historyczny z suplementami. Zawiercie: Huta Zawiercie, 1997, s. 103.
Huta Zgoda

Huta Zgoda (od 1947 roku Zakłady Urządzeń Technicznych Zgoda) – nieistniejąca huta produkująca wyroby maszynowe i stalowe, która znajdowała się w Świętochłowicach-Zgodzie. Historia Po otwarciu Kanału Kłodnickiego w 1808 na tereny ówczesnej Zgody skierowali się: hrabia saski Detlev von Einsiedel z Mückenbergu oraz Franz Anton Egells. 14 marca 1838 kupili od Bytomia teren zalesiony. Na budowę przeznaczono 32 000 talarów, a ukończono ją bardzo szybko bo już w listopadzie tego samego roku. Oficjalnie huta została uruchomiona dopiero w lipcu 1839. Nazwa huty w ciągu roku zmieniała się często. Początkowo brzmiała ona Graflich von Einsiedel’sches Societäts Eisenwerk, później Eintracht-Hochofen-Etablissement i ostatecznie Eintrachthütte. W 1851 Egells wykupił udziały od Einsiedela i stał się właścicielem całego zakładu. W latach 1871–1874 roczny obrót huty wynosił 1 mln marek, a pracowało w niej ok. 700 pracowników. W 1871 Egells musiał odsprzedać swoje udziały spółce Märkisch-Schlesische Maschinen- und Hütten-AG (vorm. Egells). W 1921 zmieniono nazwę huty z Eintracht na Zgoda. W 1929 hutę przejął Friedrich Flick. W czasie II wojny światowej w hucie pracowali robotnicy przymusowi z obozu koncentracyjnego KL Eintrachthütte. W 1947 huta Zgoda przyjęła nazwę Zakładów Urządzeń Technicznych i stała się jedną z ważniejszych hut państwa polskiego, produkując silniki okrętowe, maszyny wyciągowe, prasy hydrauliczne oraz urządzenia dźwigowe. W pierwszej dekadzie XXI w. huta produkowała silniki spalinowe Diesla, górnicze maszyny wyciągowe, ciężkie prasy hydrauliczne, ciężkie konstrukcje stalowe oraz ciężkie odlewy z żeliwa szarego. W maju 2008 zakłady zostały postawione w stan likwidacji. Przypisy
Huta cynku w Grodźcu

Huta cynku w Grodźcu – huta w Grodźcu (dzielnicy Będzina) działająca od 1845 roku do drugiej połowy XIX w. Historia Huta została wybudowana w 1845 roku przez berlińskiego kupca Augusta Wilhelma Martensa. Zbudowano ją z kamienia łamanego, na zaprawie wapiennej. Dach budynku był pokryty gontem. Długość budynku huty wynosiła 32, a szerokość 13 m. Wewnątrz znajdował się piec z cegieł ogniotrwałych do wytwarzania galmu. Podczas cyklu produkcji czynnych było od ośmiu do dziesięciu pieców „dubeltowych” połączonych z muflami. Produkcja huty w latach 40. XIX w. wynosiła 6 tys. cetnarów rocznie, tj. 600 ton cynku. Głównym odbiorcą cynku z huty grodzieckiej był Dom Handlu „George E. Miler” z Petersburga. Dostarczano ją również do Warszawy i Brzegu. Dochód ze sprzedanego cynku wynosił około 4,8 tys. zł. Dostawcą węgla do wytopu rudy cynku w hucie była pierwsza mała grodziecka Kopalnia węgla „Barbara”. Rudę cynku sprowadzano do huty ze Starczynowa koło Olkusza. Przywożono ją furmankami z zaprzęgiem konnym. Jadąc po rudę, zabierano do Starczynowa węgiel z kopalni. Trudności transportowe związane z przewozem rudy cynku, czyniły hutę mało opłacalną. W związku z tym została unieruchomiona. Przetrwała do drugiej połowy XIX w. Po zabudowaniach huty pozostał budynek, który został przerobiony ma lokale mieszkalne. Przypisy
III Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Chorzowie

III Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Batorego w Chorzowie (pot. Batory) – jedno z czterech najstarszych chorzowskich liceów ogólnokształcących (obok I LO im. Słowackiego, II LO im. Ligonia, IV LO im. Skłodowskiej-Curie). Szkoła dzieliła budynek z Gimnazjum nr 7, z którym od września 2008 roku tworzyła Akademicki Zespół Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Chorzowie. Ostatni rocznik gimnazjalny ukończył gimnazjum w roku szkolnym 2018/2019. Historia Początki szkoły sięgają roku 1930, gdy powstał projekt budynku. W roku 1935 ks. Józef Czempiel – proboszcz pobliskiej parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny dokonał aktu poświęcenia Szkoły Powszechnej (podstawowej) w Hajdukach Wielkich (dziś dzielnica Chorzów-Batory). Pierwszym jej kierownikiem była Maria Sztukówna. W czasie II wojny światowej w szkole kwaterowały wojska niemieckie, które były sprawcami wielu zniszczeń szkoły. Znaczna część szyb szkolnych była uszkodzona, szkoła została również splądrowana. Wiele przyborów szkolnych uszkodzono oraz skradziono. Szkoła wznowiła działalność 16 lutego 1945 roku, a jej kierownikiem został Paweł Misz. W 1947 roku szkołę przemianowano na liceum ogólnokształcące oraz nadano jej imię Stefana Batorego, który był patronem pobliskiej huty i całej dzielnicy. Pierwszy rocznik szkoły średniej zdawał maturę w 1951 roku. 4 lipca 2011 roku budynek szkoły został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego (nr rej. A/346/11). Dyrektorzy szkoły Maria Sztukówna (od powstania szkoły do wybuchu II wojny światowej) Józef Zagała (1948–1949) Zygmunt Stebelski (1949-1963) Bogusław Sznajder (1963-1976) Bolesław Iwanowski (1976-2000) Mariola Strojny (2000−2005) Ilona Helik (2005–2013) Katarzyna Sikora (2013–2023) Krzysztof Oleś (od września 2023) Znani absolwenci Kryterium umieszczenia na tej liście danej postaci było posiadanie przez nią biogramu w polskiej Wikipedii. Józef Stompel – pianista Jerzy Jóźwiak – minister handlu wewnętrznego i usług Jan Kaiser – psycholog Jerzy Cnota – aktor Bernard Błaszczyk – prawnik, urzędnik państwowy i konsularny Jacek Bławut – reżyser i operator filmowy Krzysztof Karwat – działacz kulturalny Piotr Naliwajko – malarz Jarosław Świerszcz – dramatopisarz, pseudonim Ingmar Vilquist Jacek Kurek – doktor, historyk Wojciech Kuczok – pisarz Dariusz Kmiecik – reporter programu Fakty Piotr Bajtlik – aktor Piotr Żurawski – aktor Większość nauczycieli III LO jest absolwentami tej szkoły. Przypisy
II Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida w Stargardzie

II Liceum Ogólnokształcące im. Cypriana Kamila Norwida w Stargardzie zostało utworzone w 1989 roku, w gmachu budynku, w którym przedtem mieściła się Szkoła Podstawowa Nr 11. Na początku powstał Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 2, w którego skład wchodziły 3 klasy liceum oraz 31 oddziałów szkoły podstawowej. W ciągu 8 lat zmniejszała się liczba uczniów szkoły podstawowej, a rosła liczba uczniów liceum oraz oddziałów do niego należących. W roku 1997 ostatecznie zostały tylko klasy II Liceum Ogólnokształcącego. W II LO im. C. K. Norwida prowadzone są klasy z rozszerzonym programem nauczania: języka angielskiego języka niemieckiego biologii i chemii matematyki i informatyki informatyki historii, wiedzy o społeczeństwie i geografii A także klasy ogólne krajoznawcza i regionalna. Dyrektorzy szkoły Irena Brylańska (1989–1997) Irena Fronczak (1997–2007) Stanisław Pabiniak (2007–2012) Andrzej Kałuża (od 2012) Bibliografia Strona Internetowa II Liceum Ogólnokształcącego im. C. K. Norwida w Stargardzie
II Liceum Ogólnokształcące im. Gustawa Morcinka w Rudzie Śląskiej

II Liceum Ogólnokształcące im. Gustawa Morcinka w Rudzie Śląskiej – publiczna szkoła średnia w Rudzie Śląskiej w dzielnicy Wirek. Historia 1 września 1933 Otwarcie Państwowego Gimnazjum Koedukacyjnego w Nowej Wsi. 1 września 1937 Otwarcie liceum i zmiana nazwy na Państwowe Liceum i Gimnazjum Koedukacyjne w Nowej Wsi. 1938 Patronem szkoły został Jan Kasprowicz. 1 września 1939 Wybuch II wojny światowej przerwał działalność Państwowego Liceum i Gimnazjum Koedukacyjnego im. Jana Kasprowicza w Nowej Wsi. W czasie wojny zaginęła większość dokumentacji szkoły. Zostały zniszczone prawie wszystkie polskie książki z biblioteki szkolnej. 21 marca 1945 Inauguracja skróconego roku szkolnego, pierwszego po wojnie. 1948 Państwowe Liceum i Gimnazjum zostało przekształcone w Szkołę Ogólnokształcącą Stopnia Licealnego w Wirku. 1954 Utworzenie Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Bytomiu. 1963 Powstanie II Liceum Ogólnokształcącego w Rudzie Śląskiej. Liceum przyjęło imię Gustawa Morcinka. 1969 Powstanie pierwszego oddziału profilowanego w Polsce-profil matematyczno-informatyczny. 2 września 1974 Otworzenie nowego gmachu szkoły, przy ulicy Alojzego Jankowskiego. 1985 Utworzenie w szkole z pierwszych pracowni komputerowych w Polsce. 17 marca 1986 Dekoracja sztandaru Złotą Odznaką „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”. 1 stycznia 2000 Utworzenie Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 im. Gustawa Morcinka, w skład którego wchodzą II Liceum Ogólnokształcące i Gimnazjum nr 12. Dyrektorzy mgr Jan Blaut (1934–1946) mgr Eugeniusz Balicki (1946–1950) mgr Włodzimierz Krzyżak (1950–1952) mgr Antoni Stebelski (1952–1957) mgr Piotr Kokoryk (1957–1960) mgr Eugeniusz Balicki (1960–1962) mgr Stanisław Czulak (1962–1991) mgr Maria Wolny (1991–2008) mgr Aleksander Porębski (od 2008) Znani absolwenci abp Wiktor Skworc – arcybiskup senior archidiecezji katowickiej. prof. dr hab. Aleksander Błaszczyk – wykładowca Uniwersytetu Śląskiego. prof. dr hab. Walerian Zientek – fizyk. prof. zw. dr hab. Jerzy Szydłowski – historyk, archeolog. dr hab. Adolf Szołtysek – filozof języka. Andrzej Stania – były prezydent miasta Ruda Śląska. ks. prof. dr hab. Joachim Kondziela – socjolog, Dziekan Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. ks. prof. dr hab. Henryk Krzysteczko – kierownik Zakładu Katechetyki, Pedagogiki Chrześcijańskiej i Katolickiej Nauki Społecznej Uniwersytetu Śląskiego. Maciej Bakes – dziennikarz Radia Katowice. dr Wojciech Fijałkowski - pedagog specjalny, socjolog, terapeuta. dr hab. Izabela Kaczmarzyk, prof. UIK – kierownik Katedry Kultury Regionalnej i Turystyki Uniwersytetu Ignatianum w Krakowie Krzon Marcel - aktor (in status nascendi) Teatru Rozrywki w Chorzowie. Zobacz też Liceum Ogólnokształcące Gimnazjum Miejski Zakład Obsługi Placówek Oświatowych Przypisy Linki zewnętrzne WWW II LO w R.Śl. dawna strona II LO