NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół Męczeństwa Świętego Jana Chrzciciela w Rychtalu

Kościół Męczeństwa Świętego Jana Chrzciciela w Rychtalu – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Rychtal, w gminie Rychtal, w powiecie kępińskim, w województwie wielkopolskim. Należy do dekanatu Trzcinica. Mieści się przy ulicy Kościelnej, w pobliżu Rynku od strony północno–wschodniej. Historia Świątynia parafialna w Rychtalu została ufundowana przez biskupów wrocławskich jeszcze w XIII stuleciu, pod wezwaniem Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Obecna budowla została wybudowana w latach 1784–1785 w stylu klasycystycznym. Do jego budowy zostały wykorzystane mury poprzedniego kościoła z 1679 roku. Świątynia została wybudowana pod kierunkiem inspektora budownictwa J. Gieslera (J. Dieslera), a prace budowlane wykonywał murarz Antoni Jakisch z Namysłowa. Prace ciesielskie zostały wykonane przez cieślę Hallbrodta z Sycowa. Architektura Kościół jest zbudowany z cegły i otynkowany. Od strony północy znajduje się zakrystia z lożą kolatora, z dostawioną wieżyczką schodową. Od południa jest umieszczona kwadratowa wieża-dzwonnica, posiadająca dwie kondygnacje. Nad wejściem zewnętrznym do wieży znajduje się portal z obramowaniem kluczowym, a nad nim okno w kształcie owalu. Niżej umieszczona jest płaskorzeźba przedstawiająca głowę św. Jana Chrzciciela na misie. Od północy umieszczona jest przybudówka, wyposażona w klatkę schodową prowadzącą na chór. Od zachodu nad wejściem głównym jest umieszczony trójkątny portal podparty przez dwie kolumny. Dach nad zakrystią jest jednospadowy, jest to przedłużenie części dachu dwuspadowego nad prezbiterium, a nad nawą świątyni dach jest czterospadowy, nakryty czerwoną dachówką. Prezbiterium budowli zostało wzniesione we wcześniejszych czasach nowożytnych. Ma kształt półkola, na zewnątrz ma skarpy. W nim znajduje się ciężkie sklepienie kolebkowe, zwane również beczkowym, z poprzecznymi otworami okiennymi, nazywanymi lunetami. Brzegi lunet zakończone są złoceniami. Organy Organy wybudowała firma Józefa Bacha na zlecenie miejscowego proboszcza ks. Pawła Nieborowskiego w latach 1913-1914 w miejscu poprzednich organów Franciszka Majewskiego z około 1785 roku. Prawdopodobnie jakiś remont odbył się w roku 1937, z racji że Georg Domina, pracujący jako stolarz w warsztacie Józefa Bacha, na jednej z desek zostawił swój podpis i datę. Kolejna inskrypcja mówi o tym, że nieczynny od 2 lat instrument został uruchomiony w 1988 r. W latach 50. organmistrz Stefan Fiołka z Kępna zamontował wewnątrz szafy organowej dmuchawę elektryczną. Ostatni gruntowny remont przeprowadził Henryk Hober z Olesna w 1994 r., a firma Chrobak z Wrocławia w 2010 r. odnowiła kontuar. Dyspozycja instrumentu: Przypisy
Kościół Męczeństwa Świętego Jana Chrzciciela w Międzychodzie

Kościół Męczeństwa Świętego Jana Chrzciciela w Międzychodzie – jeden z dwóch kościołów rzymskokatolickich w mieście Międzychód. Należy do dekanatu międzychodzkiego. Mieści się przy ulicy 17 Stycznia. Historia Świątynia została wybudowana w 1591 z cegły palonej. W 1635 została zniszczona przez pożar. Po odbudowie została konsekrowana w 1660. W 1750 została dobudowana niewielka kaplica od północy. W 1871 zamontowano w kościele nowe organy, które w 1901 przebudowano. W latach 1902 – 1904 kościół został rozbudowany o jednoprzęsłowe prezbiterium i transept. Budowla została ponownie konsekrowana w 1907 roku. W latach 1934 – 1935 prezbiterium zostało przedłużone w kierunku wschodnim i zostały zbudowane nawy boczne. Wybudowano też zakrystię i tylne wejście. W 1938 roku przeprowadzono remont organów. Wyposażenie Do wyposażenia budowli należy rokokowa, polichromowana ambona z połowy XVIII stulecia; neobarokowy, trójdzielny prospekt organowy z drugiej połowy XIX stulecia; wczesnobarokowa płaskorzeźba drewniana ze sceną Narodzenia Pana Jezusa; późnorenesansowa kropielnica z początku XVII stulecia; obraz Ukrzyżowanego z drugiej połowy XVII stulecia; późnobarokowy ołtarz boczny (dawniej główny) z końca XVIII stulecia. Przypisy
Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Dąbrowie Górniczej

Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Dąbrowie Górniczej - znajduje się w Dąbrowie Górniczej przy ulicy Żeromskiego. Historia Obecną lokalizację świątyni ustalono w 1991 roku. Przyznany przez władze teren ogrodzono i wykonano pierwsze wykopy pod budowlę. Księża mieszkali w tym czasie w blokach. Duszpasterstwo łączono z pracami budowlanymi. Projekt kościoła wykonał architekt Zygmunt Fagas, projektant całego osiedla Mydlice. Projekt konstrukcyjny jest autorstwa Krystiana Blaszczuka, ołtarz główny wykonał Jan Funek. 18 września 2005 roku kościół konsekrował bp Adam Śmigielski.
Kościół Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sokółce

Kościół pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sokółce – rzymskokatolicka świątynia położona w metropolii białostockiej w Sokółce przy ul. Jana Pawła II nr 5. Parafia erygowana w 1987 r., a kościół w roku 1984. Historia W roku 1983 na zebraniu dekanalnym w Sokółce przy udziale ks. bp Edwarda Kisiela zapadła decyzja o budowie kościoła na Osiedlu Zielonym przy obecnej ulicy Jana Pawła II. Działka pod budowę świątyni została notarialnie przekazana w roku 1984. W dniu 26 maja po wizytacji, sufragan Edward Ozorowski dokonał poświęcenia placu pod budowę kościoła pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, a także została odprawiona pierwsza Msza Święta przy polowym ołtarzu. W czerwcu bp Edward Kisiel wspólnie z dziekanem sokólskim ks. Tadeuszem Kalinowskim kierują ks Józefa Kuczyńskiego do budowy nowego kościoła. W lipcu i sierpniu tego roku została wzniesiona kaplica drewniana, a plac kościelny został ogrodzony. Do realizacji świątyni wybrano projekt mgra inż. Hieronima Kiezika z Białegostoku. Ks. bp Edward Kisiel dekretem z dnia 12 czerwca 1987 roku erygował nową parafię na Osiedlu Zielonym, mianując ks. Józefa Kuczyńskiego pierwszym proboszczem, a 23 października 1988 roku dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę kościoła. W kolejnych latach prowadzono intensywne prace przy wznoszeniu ścian i dachu kościoła. W roku 1992 zakończono prace przy pokryciu dachu. W następnym roku ułożono posadzkę w kościele, umieszczono ołtarz i wmontowano tabernakulum. W dniu 10 października 1993 roku ks. abp metropolita białostocki Stanisław Szymecki dokonał konsekracji kościoła. Duszpasterstwo Księża Posługę duszpasterską w kościele sprawują: ks. kan Bogusław Urban – proboszcz ks. mgr Tomasz Łapiak – wikariusz ks. mgr Tomasz Mnich – wikariusz ks. kan Józef Kuczyński – emeryt Msze św. W niedziele i święta: godz. 07:00; 09:00; 11:00; 17:00 (w czasie letnim 18:00). W dni powszednie: godz. 07:00; 17:00 (w czasie letnim 18:00). Zobacz też dekanat Sokółka parafia Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w Sokółce Przypisy
Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Częstochowie

Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Częstochowie – kościół rektoralny znajdujący się w Częstochowie, przy Alei Najświętszej Maryi Panny 56. Historia Jest to dawna świątynia klasztoru Mariawitek. Została wybudowana w latach 1859–1861. W latach 1901–1905 kościół był zamknięty, po czym był używany jako szkolny, a następnie rektorski (od 13 listopada 1988). Architektura Kościół jest budowlą neogotycką z kamienia i cegły, prostokątną, salową, strop posiada kasetonowe podziały z rozetami. Wewnątrz malowidła modernistyczne o regularnych układach podkreślające podziały architektoniczne z motywami stylizowanych kwiatów (słoneczników, ostów, maków, malw, bratków), pawich piór oraz monogramów Jezusa i Maryi. Z ciekawszych malowideł ściennych, to wielofigurowa kompozycja przedstawiająca lud polski pod sztandarem z Matką Bożą Częstochowską u stóp schodów rajskich, a w głębi śpiewające anioły, u szczytu zaś tronująca Najświętsza Maryja Panna z wizerunkiem Chrystusa na tarczy adorowana przez świętych polskich. Organy Organy zostały zbudowane przez firmę Stefana Truszczyńskiego z Włocławka w 1936 roku. Z tego samego roku pochodzi ich neogotycki prospekt. Poprzedni instrument, który wybudował Józef Szymański w 1864, znajduje się obecnie w miejscowości Kolano. Dyspozycja instrumentu: Bibliografia Częstochowa: plan miasta, Polskie Wydawnictw Kartograficznych S.A., Warszawa-Wrocław 1999, ISBN 83-7000-478-4 Przypisy
Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Laskowej

Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Laskowej – murowana świątynia rzymskokatolicka we wsi Laskowa w powiecie limanowskim, pełniąca funkcję kościoła parafialnego parafii pod wezwaniem Najświętszego Imienia Maryi. Historia Pierwsza świątynia wzniesiona w Laskowej po wydzieleniu samodzielnego duszpasterstwa z parafii w Łososinie Górnej była skromną drewnianą kaplicą, w której ołtarzu umieszczono obraz Matki Bożej Niepokalanej, przeniesiony z tutejszego dworu. W latach 1925–1934, po erygowaniu parafii, wzniesiono obecny kościół. Autorem projektu był Wacław Wiktor. Architektura Jest to budynek w stylu eklektycznym, wykonany z kamienia i otynkowany, przykryty blachą. Wzniesiono go w układzie bazylikowym. Posiada trzy nawy i dwie kaplice boczne. Od frontu posiada kwadratową wieżę, nakrytą neogotyckim dachem. Wnętrze Wnętrza kościoła są sklepione. Zdobi je polichromia figuralna, namalowana w 1966 przez Zofię Madwecką i Zofię Stawowiak. Ołtarze ołtarz główny zaprojektowany przez Antoniego Mazura, wykonany został w 1961. W jego centrum znajduje się XVIII-wieczny obraz Matka Boża Niepokalana, przeniesiony do kościoła z dworskiej kaplicy. Ołtarz zdobią płaskorzeźby Duch Święty i Dwunastu Apostołów, autorstwa Wojciecha Gryniewicza. ołtarze boczne jeden z ołtarzy pochodzi z XVIII wieku jest to ołtarz z obrazem Matki Bożej Szkaplarznej zasuwany obrazme św. Józefa, po bokach figury ś.ś. Antoniego Padewskiego i Franciszka z Asyżu, drugi na jego wzór wykonał Stanisław Augustyn – rzemieślnik z Jaworznej. W jego centrum figura Serca Jezusowego zasuwana obrazem Jezu Ufam Tobie, po bokach figury ś.ś. Kingi i Katarzyny. Starszy ołtarz, zdekompletowany, przeniesiony został z kościoła w Łososinie Górnej. Wyposażenie Większość drewnianych elementów wyposażenie kościoła wykonał Stanisław Augustyn. Bibliografia Piotr Skoczek: Parafie Ziemi Limanowskiej. Proszówki: Prowincjonalna Oficyna Wydawnicza, 2009, s. 108-113. ISBN 978-83-88383-43-4.
Kościół Najświętszego Imienia Maryi w Krakowie

Kościół Najświętszego Imienia Maryi – kościół rzymskokatolicki, księży pijarów, znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy III Prądnik Czerwony przy ul. M. Dzielskiego 1, na Rakowicach. Teren na którym znajduje się kościół i klasztor oo. pijarów to dawny folwark Zagórskich. Pijarzy kupili w 1910 roku majątek od spadkobierczyni Zagórskich, Honoraty Jachimskiej. Na miejscu dawnej fabryki cykorii wybudowano, w 1911 roku, kaplicę według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Była to kaplica dla budującego się obok zakładu wychowawczego. W lipcu 1911 poświęcił ją ks. biskup Anatol Nowak, sufragan kardynała Jana Duklana Puzyny. W kaplicy odprawiano również nabożeństwa dla mieszkańców Rakowic. W czasie II wojny światowej żołnierze niemieccy 8.09.1939 zniszczyli kaplicę i paramenty kościelne. W latach 1940–1945 odnowiono jej wnętrze według projektu malarza Kazimierza Puchały. Parafię w Rakowicach erygował, w listopadzie 1948 roku, arcybiskup Adam Stefan Sapieha. Kaplica odgrywała rolę kościoła parafialnego. Świątynia została przebudowana w 1971 roku, dobudowano nawy boczne, powstał kościół w tymże roku poświęcony przez kardynała Karola Wojtyłę. W dniu 22 maja 1983 podzielono rakowicką parafię i erygowano Parafię Matki Bożej Ostrobramskiej przy ul. Meissnera. Świątynia to niewielki trójnawowy, pseudobazylikowy budynek, z prosto zamkniętym prezbiterium, nakryty dwuspadowym dachem. Prezbiterium jest wyższe od nawy głównej. Fasada jest zwieńczona trójkątnym oszklonym szczytem z wieżą-sygnaturką. W kościele parafialnym Najświętszego Imienia Maryi znajduje się obraz Matki Bożej Łaskawej. Kościół wyposażono również w 13-głosowe organy o 2 manuałach i pedale. Bibliografia Strona parafii. [dostęp 2011-04-22]. Informacja o organach zdobyta od organisty kościelnego.
Salvatorkirche (Krakau)

Die Salvatorkirche (polnisch Kościół Najświętszego Salwatora) in Krakau ist eine katholische Kirche an der św. Bronisławy 9 im Stadtteil Tiergarten westlich des Burgbergs Wawel. Geschichte Es ist nicht bekannt, wann die Kirche gebaut wurde. Nach archäologischen Untersuchen vertrat Wiktor Zin die Ansicht, dass sie bereits in der zweiten Hälfte des 10. Jahrhunderts mit dem Grundriss eines griechischen Kreuzes bestand, also wahrscheinlich großmährischen Ursprungs ist. Damit wäre die Salvatorkirche eine der ältesten, wenn nicht gar die älteste Steinkirche in Polen. Später soll sie nach Wiktor Zin in Form einer vorromanischen Rotunda und Anfang des 12. Jahrhunderts im romanischen Stil ausgebaut worden sein. Sie wurde zum ersten Mal urkundlich nachweislich 1148 erwähnt. Nach der Beschädigung während der Schwedischen Sintflut wurde die Kirche bis 1680 in verkleinerter Form wieder aufgebaut und barockisiert. Im 20. Jahrhundert wurde der barocke Umbau wieder teilweise rückgängig gemacht und die Kirche erhielt ihre romanische Form, wenn auch in verkleinerter Form, mit barocker Turmspitze zurück. Weblinks krakow4u.pl/ Einzelnachweise
Church of the Holy Saviour, Kraków

The Church of the Holy Saviour (Polish: Kościół Najświętszego Salwatora) is a historic Roman Catholic filial church of the Norbertine Sisters located at 9 św. Bronisławy Street in Zwierzyniec, the former district of Kraków, Poland. See also Church of St. Augustine and St. John the Baptist, Kraków Church of St. Margaret and St. Judith, Kraków References Bibliography Michał Rożek, Barbara Gądkowa Leksykon kościołów Krakowa, Wydawnictwo Verso, Kraków 2003, ISBN 83-919281-0-1 pp. 124–125. (Lexicon of Krakow churches) (in Polish) Praca zbiorowa Encyklopedia Krakowa, wydawca Biblioteka Kraków i Muzeum Krakowa, Kraków 2023, ISBN 978-83-66253-46-9 volume I pp. 730–731. (Encyclopedia of Krakow) (in Polish) External links (in Polish) Norbertine Sisters, history of the convent and church
Kościół Najświętszego Serca Jezusa Chrystusa w Rypinie

Kościół pw. Najświętszego Serca Jezusa Chrystusa w Rypinie – kościół parafialny parafii św. Stanisława Kostki w Rypinie. Historia Parafia św. Stanisława Kostki w Rypinie została powołana 11 kwietnia 1982 roku przez biskupa płockiego Bogdana Sikorskiego. 3 maja 1982 roku, w Święto Królowej Polski, ks. dr Antoni Podleś został powołany na proboszcza nowo utworzonej parafii pod wezwaniem św. Stanisława Kostki w Rypinie. 10 czerwca 1984 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę kościoła, którą ukończono w 1990 roku. Świątynia została konsekrowana 16 września 1990 roku przez bpa Zygmunta Kamińskiego. Witraże w kościele Pierwszy witraż powstał w 1993 roku, przedstawia dzieło pt. Ostatnia Wieczerza. Witraż usytuowany jest w centralnej części świątyni i zajmuje powierzchnię 212 m², co sprawia, że jest największym witrażem sakralnym w Europie i drugim co do wielkości w świecie. W całości został zaprojektowany i wykonany przez rypińskich artystów plastyków Elżbietę i Andrzeja Bednarskich. Drugi witraż znajduje się w lewej nawie kościoła, jego powierzchnia jest taka sama co witraża głównego. 25 kwietnia 2005 roku biskup płocki Stanisław Wielgus poświęcił witraż prezentujący abstrakcyjną wizję stworzenia świata. W prawej nawie umieszczony jest mniejszy witraż, ukazujący symbolicznie Ducha Świętego oraz postać Jana Pawła II. Galeria – witraże Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Radomiu

Kościół Najświętszego Serca Jezusowego w Radomiu – rzymskokatolicki kościół parafialny w Radomiu w dzielnicy Glinice, należący do Parafii Najświętszego Serca Jezusowego. Mieści się przy ulicy Juliusza Słowackiego. Należy do dekanatu Radom-Wschód. Obiekt jest częścią szlaku turystycznego Zabytki Radomia. W 2012 roku proboszcz ks. Roman Adamczyk podjął się rozpoczęcia remontu kościoła. Wyremontowano wieżę główną, wieże boczne, front oraz plac przed kościołem do początku arkad. W 2017 remont został zakończony. Historia Świątynię zaprojektował architekt Stefan Szyller z Warszawy. Budowę rozpoczęto w 1931 roku za sprawą księży Jana Węglickiego i Stanisława Głąbińskiego. Do 1939 roku budowla nie została ukończona. W czasie II wojny światowej, w wyniku ostrzału radzieckiego od strony Skaryszewa, budowana świątynia została częściowo uszkodzona. Po wojnie budowę kościoła prowadzili: ks. Jan Wiącek (do 1949 roku), ks. Adam Łukasiewicz (1949–1953, ks. Stanisław Flont (1953–1954). Ostatecznie budowa została zakończona i zostało skompletowane wyposażenie świątyni w czasie urzędowania księdza Stefana Popisa (1954–1966). Budowla została poświęcona w dniu 10 grudnia 1950 roku przez biskupa Jana Kantego Lorka. W dniu 25 listopada 1966 roku biskup Piotr Gołębiowski konsekrował budowlę. Architektura Jest to świątynia murowana, wzniesiona z kamienia i cegły, reprezentuje styl neorenesansowy, posiada trzy nawy z transeptem. Nawy boczne są niższe, wyodrębnione przez potężne kolumny i filary. Fasada główna jest rozbudowana architektonicznie: posiada kolumny, portale, arkady na flankach z wieżyczkami. Wieża, posiadająca trzy kondygnacje, jest usytuowana centralnie, w przyziemiu mieści się kruchta, nad którą znajduje się chór muzyczny. Część środkowa chóru wchodzi półkoliście w nawę. Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Bukowie Morskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bukowie Morskim – kościół parafialny w Bukowie Morskim. Świątynia należy do Parafii Polskokatolickiej pw. NSPJ w Bukowie Morskim. Kościół znajduje się na liście Europejskiego Szlaku Cystersów. Historia Kościół został wybudowany w stylu gotyckim na przełomie XIII i XIV w. przez zakon cystersów. Pierwsi mnisi przybyli do Bukowa Morskiego w 1252 z klasztoru w Dargun w Meklemburgii, na zaproszenie księcia pomorskiego Świętopełka II. Oprócz kościoła wybudowali we wsi opactwo, a także utworzyli dużą własność ziemską oddziałującą gospodarczo na rozwój księstwa słupskiego. Kościół został rozbudowany w XV w. Konwent opiekował się nim do XVI w. Zmiany nastąpiły w 1535, po przyjęciu na Pomorzu protestantyzmu zgodnie z postanowieniami sejmu trzebiatowskiego. Cystersi zostali zmuszeni do oddania świątyni na rzecz utworzonego w tym czasie Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego. W latach 1535–1945 kościół był wykorzystywany przez lokalny zbór luterański. W XIX w. dokonano jego remontu i regotyzacji. Od 1964 roku należy do parafii Kościoła Polskokatolickiego. Kościół położony jest na terenie diecezji wrocławskiej Kościoła Polskokatolickiego w RP. Kościół wpisano do rejestru zabytków 11 listopada 1959 pod nr A-720. Opis Kościół jest trójnawowy, w układzie halowym, z czteroprzęsłowym korpusem i z pięciobocznym, jednonawowym prezbiterium. Do korpusu świątyni od strony zachodniej przylega dzwonnica, a od strony północnej niewielka zakrystia. W Muzeum Narodowym w Szczecinie eksponowana jest alabastrowa rzeźba w typie „Pięknych Madonn” z ok. 1440 r. pochodząca z tego kościoła. Uwagi Przypisy
Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Środzie Wielkopolskiej

Kościół Najświętszego Serca Jezusa w Środzie Wielkopolskiej – jeden z trzech rzymskokatolickich kościołów parafialnych w Środzie Wielkopolskiej. Należy do dekanatu średzkiego. Mieści się przy ulicy Wiosny Ludów. Historia Został wybudowany w latach 1881–1888 w stylu neoromańskim. przez gminę chrześcijańską ewangelicko-unijną, dla potrzeb religijnych napływającej ludności niemieckiej, głównie wyznania luterańskiego. W 1945 świątynia została przejęta przez katolicką parafię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi w Środzie, jako świątynia pomocnicza gimnazjalna. Odprawiały się tu nabożeństwa, z biegiem lat coraz liczniejsze, dla dzieci i młodzieży. Nazywano ją kościołem szkolnym. W niektórych dokumentach nazywana była czasami kościołem Chrystusa Króla. Arcybiskup Antoni Baraniak zatwierdził nowy tytuł „Najświętszego Serca Jezusa” i utworzył w dniu 15 marca 1967, przy tej świątyni ośrodek duszpasterski. Dnia 1 stycznia 1972 ten sam arcybiskup erygował nową parafię pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa, obejmującą obszar dotychczasowego ośrodka. W 1964 budowla otrzymała nowe wyposażenie zakrystii, które zaprojektował architekt Edmund Węcławski, wykonał je natomiast mistrz stolarski Roman Dzikowski. W 1967 wnętrze świątyni zostało dostosowane do wymogów liturgii posoborowej. Jako główny element wystroju został zaprojektowany ołtarz soborowy z dużym nowoczesnym asymetrycznym krzyżem, wykonanym z metaloplastyki i kolorowego szkła. W ołtarzu umieszczona jest figura-pasyjka Chrystusa Ukrzyżowanego z jasnym złotym sercem. W ten sposób podkreślono doskonale związki dawnego wezwania (świętego Krzyża), z obecnym tytułem Najświętszego Serca Jezusa. Podczas tej modernizacji został rozszerzony chór organowy, zostało dobudowane boczne wyjście, została wyłożona marmurem posadzka, zostało powiększone obejście na dziedzińcu przykościelnym. W 1981 nastąpiła całkowita wymiana aparatury nagłaśniającej i częściowy remont organów. W 1983 dokonano kolejnej naprawy organów i naprawy dachu oraz pokryto wieżę blachą miedzianą. Przed kościołem 22 kwietnia 2018 odsłonięto pomnik–ławeczkę ks. Wojciecha Raczkowskiego. Przypisy
Jesuitenkirche (Posen)

Die Jesuitenkirche (polnisch Kościół Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Boskiej Pocieszenia) ist eine römisch-katholische Kirche in Posen, Polen. Geschichte und Architektur Die Kirche wurde bis 1253 im gotischen Stil für die 1244 nach Posen gekommenen Dominikaner erbaut. 1698 wurde die Kirche durch eine Flut stark beschädigt und im Barockstil von Giovanni Catenazzi in den Jahren 1700 bis 1724 erneuert. 1814 wurde die Kirche durch einen Brand in Mitleidenschaft gezogen und später restauriert. 1920 wurde die Kirche den Jesuiten übergeben, von denen sie bis heute genutzt wird. Literatur Zofia Kurzawa, Andrzej Kusztelski: Historyczne kościoły Poznania. Przewodnik. Poznań: Drukarnia i Księgarnia Świętego Wojciecha, 2006, S. 122–131. ISBN 83-7015-841-2. Weblinks
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górowie Iławeckim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górowie Iławeckim – świątynia parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górowie Iławeckim. Historia świątyni Kościół katolicki w Górowie Iławeckim istniał już w 1367. W czasie reformacji przejęli go protestanci (obecnie cerkiew greckokatolicka w Górowie Iławeckim. Kaplica katolicka wybudowana została w XIX w. - została poświęcona przez dziekana ks Antoniego Pohlmanna w dniu 19 grudnia 1869 r. Parafia rzymskokatolicka w Górowie Iławeckim erygowana została 13 stycznia 1891 r. Neogotycki kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa wybudowany został w 1895. W dniu 18 maja 1892 r. poświęcono kamień węgielny pod budowę obecnego kościoła. Budowę wykonała firma Rhoder ze Strzegomia na dolnym Śląsku. Nową świątynię w dniu 25 września 1895 r. konsekrował biskup Andreas Thiel ku czci Najświętszego Serca Jezusowego i św. Agaty. Jest to budowla murowana z cegły, w stylu neogotyckim, orientowana. Kościół jest halowy, trójnawowy, z wyodrębnionym prosto zamkniętym dwuprzęsłowym prezbiterium. Wieża od strony zachodniej. Sklepienie jest krzyżowo-żebrowe, wystrój wnętrza i wyposażenie kościoła jest neogotyckie. W prezbiterium znajduje się ołtarz soborowy. W 1945 roku Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górowie Iławeckim został częściowo zniszczony. W latach 2000–2004 podjęto prace nad modernizacją ołtarza głównego oraz ołtarzy bocznych. Obok kościoła można dostrzec również obelisk, który upamiętnia żołnierzy Armii gen. Andersa. Zobacz też Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Górowie Iławeckim Cerkiew greckokatolicka w Górowie Iławeckim Przypisy Bibliografia Bronisław Magdziarz: Kościoły i kaplice Archidiecezji Warmińskie. T. II. Olsztyn: Kuria Metropolitalna Archidiecezji Warmińskiej, 1999. ISBN 83-912605-0-X. Jan Borodzicz, Andrzej Wakar: Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic. Olsztyn: Wydawn. Pojezierze, 1987, s. 480. ISBN 83-7002-239-1. Linki zewnętrzne Strona parafii. archidiecezjawarminska.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-21)].