NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wydział Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi

Wydział Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi – jeden z czterech wydziałów Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Jego siedziba znajduje się przy ul. Franciszkańskiej 76 w Łodzi. Struktura Katedra Multimediów Pracownia Fotografii I Pracownia Fotografii II Pracownia Fotografii III Pracownia Multimediów Pracownia Fotografii V Pracownia Fotografii VI Katedra Malarstwa i Rysunku Pracownia Malarstwa i Rysunku II Pracownia Malarstwa i Rysunku III Pracownia Rysunku I Pracownia Rysunku II Pracownia Rysunku Koncepcyjnego i Storyboardu Pracownia Kompozcji Katedra Rzeźby, Intermediów i Działań w Przestrzeni Pracownia Rzeźby i Działań w Przestrzeni Pracownia Intermediów Pracownia Kompozycji Intermedialnej Zakład Grafiki Pracownia Projektowania Graficznego Zakład Fotografii, Filmu i Mediów Cyfrowych Pracownia Fotografii IV Pracownia Scenografii i Kostiumu Pracownia Cyfrowej Edycji Obrazu Pracownia Plastyki Obrazu Filmowego Pracownia Filmu Animowanego Pracownia Animacji Lalkowej Pracownia Światła w Teatrze, Filmie i Telewizji Zakład Teorii i Historii Sztuki Kierunki studiów edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych Władze Dziekan: dr Przemysław Wachowski Prodziekan: dr hab. Ewa Wojtyniak-Dębińska Przypisy Linki zewnętrzne Wydział Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi w archiwalnej bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI).
Stanislauskirche (Pyskowice)

Die Stanislauskirche in Pyskowice (Peiskretscham) ist eine römisch-katholische Friedhofskirche aus dem 19. Jahrhundert. Sie befindet sich an der ul. Armii Krajowej 15 (der früheren Tosterstraße) und ist eine Filialkirche der Nikolausgemeinde. Geschichte Die heutige Kirche wurde von 1865 bis 1869 an der Stelle eines hölzernen Vorgängerbaus aus dem Jahr 1679 errichtet. Der steinerne Neubau wurde im neogotischen Stil gestaltet, ist einschiffig und hat auf dem Satteldach einen Dachreiter. Die Stanislauskirche ist seit dem 18. Februar 2011 als Baudenkmal eingetragen. Literatur Józef Pilch: Leksykon zabytków architektury Górnego Śląska Weblinks
Kościół św. Stanisława w Pyskowicach

Kościół św. Stanisława – murowany rzymskokatolicki kościół znajdujący się w Pyskowicach przy ulicy Armii Krajowej 15. Jest kościołem filialnym należącym do parafii św. Mikołaja w Pyskowicach. Historia Według miejscowej legendy na wzgórzu, na którym dziś stoi kościół, zatrzymał się dla chwili odpoczynku krakowski biskup Stanisław ze Szczepanowa, późniejszy święty, który skonfliktowany z królem Bolesławem Szczodrym miał uciekać tędy na Śląsk. Pierwsza wzmianka o świątyni w tym miejscu pochodzi z roku 1447. Mówi ona o założeniu poza murami miasta przytułku obok kościółka, który tam „stoi od niepamiętnych czasów”. Z protokołu wizytacyjnego z 1679 r. możemy się dowiedzieć, że kościół był drewniany, długi na 28 łokci, szeroki na 16, z siedmioma oknami. Stał tuż za zachodnią bramą miasta. Pełnił funkcję kościoła szpitalnego i kaplicy cmentarnej. Obok niego wymieniono cmentarz, wspólny dla katolików i luteran (istniejący do dziś). Podczas wielkiego pożaru z 23 czerwca 1822 r., który prawie w całości zniszczył miasto, budowla cudem ocalała. Podobnie było podczas kolejnych pożarów, które w tym roku nawiedziły Pyskowice. Ostatecznie jednak kilkadziesiąt lat później obiekt rozebrano i na jego miejscu wystawiono w latach 1865-1868 obecną świątynię, murowaną. Uroczyste poświęcenie odbyło się 28.04 1879 r. W 1899 r. otynkowano surowe mury. Architektura Kościół utrzymany jest w historycznym stylu gotyckim. Jest budowlą orientowaną, jednonawową, bezwieżową, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium, do którego od strony południowej przylega niewielka zakrystia. Nawa i prezbiterium nakryte są dachami dwuspadowymi i opięte wydatnymi przyporami. Na kalenicy nawy po stronie zachodniej znajduje się wieloboczna sygnaturka nakryta smukłym dachem wieżowym. Przypisy
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świętoniowej

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Świętoniowej – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Przeworsk I. Historia Wieś Świętoniowa była wzmiankowana już w 1394 roku, gdy na mocy przywileju Jana Tarnowskiego stała się własnością Zakonu Bożogrobców z Przeworska i należała do parafii w Przeworsku. W 1819 roku Austriacy skasowali zakon, a ostatni sekularyzowany zakonnik ks. Kacper Mizerski zmarł w 1864 roku i wówczas duszpasterstwo w parafii przejęli duchowni diecezjalni. W 1912 roku na synodzie diecezjalnym w Chyrowie ks. Władysław Sarna, wymienił Świętoniową jako przyszłą parafię. Poparcia dla powstania parafii, udzielał ks. Franciszek Bielówna, z którego inicjatywy od 10 lipca 1916 roku, w miejscowej szkole odprawiano msze święte. W 1918 roku powstał komitet budowy kościoła na czele z wójtem Andrzejem Misiągiem. W 1921 roku ukończono budowę drewnianego kościoła pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który 20 września 1921 roku, został poświęcony przez ks. dziekana Władysława Tryczyńskiego. 21 listopada 1921 roku powstała ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Przeworsk–Fara i parafii Nowosielce, której ekspozytem został ks. Franciszek Haba. 9 maja 1928 roku została erygowana samodzielna parafia. 21 maja 1952 roku spłonął kościół, prawdopodobnie z powodu niewygaszonej świecy. W 1957 roku proboszczem został ks. Franciszek Woś. W latach 1957–1959 wybudowano murowany kościół, według projektu arch. inż. Wawrzyńca Dajczaka, a na miejscu starego wybudowano plebanię. 15 listopada 1959 roku bp Wojciech Tomaka poświęcił nowy kościół, a 30 października 1966 roku jego konsekracji dokonał bp Ignacy Tokarczuk. Na terenie parafii jest 1 700 wiernych (w tym: Świętoniowa – 863, Budy Łańcuckie (część) – 223, Gniewczyna Łańcucka (część) – 195, Grzęska (część) – 389). Proboszczowie parafii: 1921–1934. ks. Franciszek Haba (w latach 1921–1928 ekspozyt). 1934–1957. ks. Jan Kordeczka. 1957–1989. ks. prał. Franciszek Woś. 1989–2010. ks. Józef Nowak. 2010–2013. ks. Andrzej Gierczak. 2013–2019. ks. Marian Ruszała. 2019–2025. ks. Leszek Dopart. 2025– nadal ks. Krzysztof Szybiak. Uwagi Przypisy Bibliografia Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Stygmatów św. Franciszka z Asyżu w Tomisławiu

Parafia Stygmatów św. Franciszka z Asyżu w Tomisławiu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Zachód w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. mgr Marcin Szymaniak. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1946 roku. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Zachód rzymskokatolicka parafia pw. Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Świętego Krzyża w Trzebieniu

Parafia Świętego Krzyża w Trzebieniu – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Bolesławiec Zachód w diecezji legnickiej. Jej proboszczem jest ks. Jacek Makówka. Obsługiwana przez księży diecezjalnych. Erygowana w 1972 roku. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Bolesławiec Zachód rzymskokatolicka parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. [dostęp 2024-04-17]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Matki Bożej Bolesnej w Tymowej

Parafia Matki Bożej Bolesnej w Tymowej – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Ścinawa w diecezji legnickiej. Erygowana w 1701. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Ścinawa rzymskokatolicka parafia pw. Matki Bożej Bolesnej. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Ujkowicach

Parafia Matki Bożej Szkaplerznej w Ujkowicach − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej w dekanacie Żurawica. Historia Ujkowice były wzmiankowane już w 1406 roku. Parafia powstała przed 1461 rokiem. W XVI wieku kościół został zamieniony na zbór protestancki. Ok. 1620 roku Władysław i Zygmunt Stadniccy zwrócili kościół katolikom. W 1799 roku ks. Jan Suchodolski zbudował kolejny drewniany kościół, który w 1888 roku bp Jakub Glazer konsekrował pw. św. Michała Archanioła. W 1903 roku kościół został odnowiony, a w 1914 roku rozebrany. W 1916 roku zbudowano kolejny drewniany kościół. 11 listopada 1945 roku bandy UPA zamordowały 14 mieszkańców Ujkowic. W latach 1979–1981 zbudowano obecny murowany kościół, według projektu arch. mgr inż. Leonarda Reppela. 20 września 1981 roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół. W 1991 roku kościół został konsekrowany. Na terenie parafii jest 1 243 wiernych (w tym: Ujkowice – 1 034, Orzechowce część – 54). Proboszczowie ks. Tomasz Błachuta (1888–?) ks. Antoni Kostecki (1899–1924) ks. Stanisław Szarek (1925–?). ks. kan. Stanisław Bajda (1950–?) ks. Zbigniew Głowacki (1980–1985) ks. Stanisław Bar (1985–?) ks. Adam Rejman (?–2001) ks. Józef Szeliga (od 2001) Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Kościół św. Urbana I w Zielonej Górze

Kościół patronalny pw. św. Urbana I w Zielonej Górze – murowany kościół rzymskokatolicki w Zielonej Górze w parafii św. Urbana I. Od 2009 kościół parafialny, od 2010 kościół patronalny Zielonej Góry. Historia W 2006 roku parafia konkatedralna św. Jadwigi Śląskiej zakupiła działkę przy ul. Lubuskiej pod budowę kaplicy na Osiedlu Braniborskim. Staraniem ks. proboszcza Włodzimierza Lange w 2007 rozpoczęto budowę kaplicy o nietypowej bryle, co spowodowane było posadowieniem kościoła na pozostałościach po starych zbiornikach wodnych. 1 sierpnia 2009 biskup zielonogórsko-gorzowski Stefan Regmunt erygował nową parafię pw. św. Urbana I, a budująca się kaplica została kościołem parafialnym pw. św. Urbana I. Proboszczem został ks. Mirosław Donabidowicz, dotychczasowy proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Przytoku, który od pierwszego dnia powstania parafii rozpoczął odprawianie Mszy świętych i nabożeństw pod gołym niebem. Stan ten trwał przez ponad rok, do czasu zadaszenia kościoła. Obecnie budowa kościoła jest daleko posunięta. Wystrój kościoła nawiązuje do tradycji winiarskich tego miejsca i postaci św. Urban I - patrona winiarzy, gdzie umieszczono liczne motywy winiarskie we wnętrzu kościoła. Od czasu ogłoszenia św. Urbana I patronem Zielonej Góry (5 września 2010) kościół św. Urbana I jest kościołem patronalnym miasta Zielona Góra. Od 2011 w kościele znajdują się sprowadzone z Rzymu relikwie św. Urbana I, od 2019 umieszczone w wielkim relikwiarzu nawiązującym do pomnika św. Urbana I w Zielonej Górze. Natomiast nad tabernakulum umieszczono relikwie Krzyża świętego. W 2021 r. nawiązując do wielowiekowej tradycji wzgórza, na którym w przeszłości uprawiono winną latorośl, przed budynkiem kościoła posadzono winnicę, którą nazwano Winnicą św. Urbana. W 2022 r. odsłonięto witraż gdzie uwidoczniono wieże zielonogórskich kościołów: konkatedry św. Jadwigi Śląskiej i Najświętszego Zbawiciela oraz ratusza pośród winnic. W 2023 r. w głównym wejściu powstały nowe ozdobne drzwi z wizerunkiem św. Urbana I (odwzorowującym pieczęć parafii), herbem Zielonej Góry, herbem diecezji zielonogórsko-gorzowskiej oraz motywami winiarskimi. Zobacz też Parafia św. Urbana I w Zielonej Górze św. Urban I Zielona Góra Przypisy
Kościół św. Franciszka z Asyżu w Wadowicach Dolnych

Kościół św. Franciszka z Asyżu w Wadowicach Dolnych – zabytkowy, murowany kościół w Wadowicach Dolnych, w województwie podkarpackim, w powiecie mieleckim, w gminie Wadowice Górne. Do rejestru zabytków został wpisany 29.05.1987 r. pod numerem A-514. W jego otoczeniu znajduje się wolnostojąca, murowana, dwukondygnacyjna dzwonnica z 1911 r. Historia Kościół został zbudowany w 1911 r. w stylu neobarokowym. Konsekrowany został w 1925 r. Zniszczony w 1944 r. został odbudowany w latach 1945–1948. Architektura i wnętrze Kościół zbudowany jest w stylu neobarokowym z cegły i otynkowany. Trójnawowy kościół posiada sklepienie kolebkowe. Nawa główna, prezbiterium i kruchta przykryte są dachem siodłowym, a nawy boczne dachem pulpitowym. Na dachu nawy głównej znajduje się sygnaturka z barokowym hełmem. Trzykondygnacyjna elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem. We wnętrzu znajdują się 3 ołtarze oraz polichromia Zbigniewa Wójcickiego z 1966 r. Przypisy Bibliografia Zespół redakcyjny: Ziemia Mielecka, przewodnik. Mielec: Agencja Wydawniczo-Reklamowa KORSO, s. 102. ISBN 978-83-60849-12-5. Włodzimierz Gąsiewski: Leksykon Ziemi Mieleckiej, przewodnik historyczno-turystyczny. Mielec: Agencja Wydawnicza Promocja, 2006, s. 210-211. ISBN 83-87549-23-1.
Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Wierzbnej

Parafia Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Wierzbnej – parafia rzymskokatolicka, znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Przeworsk II. Historia W 1387 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o Wierzbnej. W 1507 roku powstała cerkiew pw. św. Michała Archanioła. W 1943 roku mieszkańcy Wierzbnej i Ożańska zdecydowali się na utworzenie kaplicy w baraku ofiarowanym przez Franciszka Fleszara. 29 sierpnia 1943 roku ks. Wojciech Lewkowicz poświęcił kaplicę. 4 stycznia 1944 roku dekretem bpa Franciszka Bardy została utworzona ekspozytura, z wydzielonego terytorium parafii Farnej w Jarosławiu. W latach 1947–1952 zbudowano murowany kościół, według projektu arch. inż. Józefa Barańskiego. 7 sierpnia 1949 bp Franciszek Barda poświęcił kamień węgielny. który 1 listopada 1952 roku został poświęcony przez bpa Wojciecha Tomakę. 16 października 1955 roku ks. prał. Władysław Opaliński poświęcił plebanię. 29 czerwca 1959 roku ks. prał. Władysław Opaliński poświęcił obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W latach 1970–1971 zbudowano wierzę kościelną. W 1987 roku parafia została włączona do dekanatu przeworskiego. W 1993 roku zbudowano kaplicę cmentarną. Na terenie parafii jest 1 750 wiernych (w tym: Wierzbna – 1 140, Ożańsk – 495). Proboszczowie parafii: 1944. ks. Jan Grodzicki (ekspozyt). 1944–1945. ks. Jan Klaub SChr (ekspozyt). 1945–1946. ks. Wawrzyniec Hendżak (ekspozyt). 1946. ks. Tadeusz Witkoś (ekspozyt). 1946–1980. ks. Jan Radochoński (ekspozyt). 1980–2012. ks. kan. Henryk Stopa. 2012– nadal ks. Wiesław Dziwik. Kościół filialny W 1995 roku w Ożańsku rozpoczęto budowę kościoła filialnego. 25 grudnia 1998 roku w nowym kościele odprawiono pierwszą pasterkę. 26 czerwca 2000 roku bp Bolesław Taborski poświęcił kościół pw. Matki Bożej Fatimskiej. Przypisy Bibliografia Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie − parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji przemyskiej, w dekanacie Radymno II. Historia W 1908 roku w Wietlinie staraniem ks. Ludwika Bikowskiego zbudowano kaplicę pw. Objawienia Najświętszej Maryi Panny z Lourdes. W 1938 roku do kaplicy dobudowano nawę kościelną, ale podczas II wojny światowej kaplica została zniszczona. 10 października 1947 roku dekretem bpa Franciszka Bardy, została erygowana ekspozytura pw. św. Mikołaja, z wydzielonego terytorium parafii Laszki. Na kościół parafialny zaadaptowano dawną cerkiew. W skład ekspozytury weszły miejscowości: Wietlin, Wysocko, Surochów, Makowisko, Państwowy Ośrodek Rolniczy w Wietlinie II oraz Młodzieżowy Rolniczy Zespół Spółdzielczy tzw. Wietlin I. Od 1948 roku wikariat eksponowany w Wietlinie obejmował wsie: Wietlin, Wysocko i Wietlin I (Młodzieżowy Rolniczy Zespół Spółdzielczy, Stację Nasienno-Szkółkarską oraz Dom Pomocy Społecznej w Wysocku). W 1954 roku za patrona obrano św. Andrzeja Bobolę. 29 kwietnia 1970 roku zmieniono wezwanie parafii na Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W 1975 roku wykonano polichromię, według projektu Macieja Kauczyńskiego. Od 1993 roku kościół jest udostępniany dla wiernych greckokatolickich. Na terenie parafii w 2015 roku było 1 251 wiernych (w tym: Wietlin – 657, Wietlin I – 139, Wysocko – 455). Proboszczowie ks. Karol Jendyk (ekspozyt, 1947–1953) ks. Mieczysław Porębski (ekspozyt, od 1953) ks. Władysław Janowski (ekspozyt w 1960) ks. Józef Wołczański (ekspozyt, od 1960) ks. Edward Delekta (od 1968) ks. Józef Kiełbowicz (od 1978) ks. Henryk Iwanicki (od 2012) ks. Andrzej Dec (od 1 lutego 2026) Kościół filialny W latach 1675–1685 Maria Kazimiera d’Arquien zbudowała drewniany dwór, w którym gościł król Jan III Sobieski. W latach 1719–1734 zbudowano murowany pałac z fundacji Elżbiety i Zofii Sieniawskich. W latach 1885–1889 w Wysocku miejscowi grekokatolicy zbudowali murowaną cerkiew, z fundacji Stefana i Zofii Zamojskich. W 1907 roku powstała kaplica filialna. Po wysiedleniu grekokatolików, w 1948 roku cerkiew zaadaptowano na kościół filialny. W latach 1990–1992 kościół wyremontowano. Zobacz też Greckokatolicka parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wietlinie Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafiach na stronie archidiecezji przemyskiej
Willa „Biruta”

Willa Biruta – neoklasycystyczna willa znajdująca się przy ul. Matejki w miejscowości Konstancin-Jeziorna pod Warszawą. Została wzniesiona w 1914 roku przez Biuro Architektoniczno-Budowlane Władysława Czosnowskiego dla księżnej Marii Ogińskiej. Nazwa Willi pochodzi od litewskiego imienia, utożsamianego z silną, aktywną i pełną energii kobietą. Architektura Willa „Biruta” to piętrowy budynek zaprojektowany na rzucie prostokąta. Jednolita, neoklasycystyczna forma nawiązuje do głównych nurtów realizowanych przez architektów dwudziestolecia międzywojennego. Budynek wyróżnia symetria kształtu bryły oraz duża liczba zdobień. Elewacja frontowa jest 11-osiowa i posiada niezwykle bogatą dekorację, na którą składają się: charakterystyczne obramowania okienne, profilowane tympanony oraz liczne płaskorzeźby. Fasadę wieńczą trzy ryzality na osiach centralnej i skrajnych. Ryzalit środkowy z głównym wejściem jest zakończony trójkątnym szczytem z wolutami i amforami, zaś ryzality skrajne zwieńczone są tralkowymi attykami. Przy elewacji północnej znajduje się drewniany ganek o bogatej snycerce, z drugiej strony zaś murowany wsparty na kolumnach taras z kutą balustradą. Elewację południową zdobi ganek z kolumienkami i łukami ostrymi, zwieńczony żeliwną balustradą tarasu w drugiej kondygnacji. Przed wejściem do budynku znajduje się fontanna. Detale architektoniczne elewacji i wnętrz zachowały się w oryginalnym stanie. Historia Od momentu powstania do wybuchu II wojny światowej willa funkcjonowała jako kameralny pensjonat – filia warszawskiego hotelu Bristol, położona na terenie popularnej miejscowości uzdrowiskowej. W Willi Biruta znajdowało się kilkanaście pokoi gościnnych, wspólny salon oraz jadalnia. Pensjonat przez lata prowadził komisarz uzdrowiska Konstancin-Jeziorna – Zdzisław Karwosiecki oraz jego żona Janina z Hutten-Czapskich Karwosiecka. Malowniczy ogród Willa Biruta dzieliła z sąsiednią Willą „Leliwa”, pełniącą również funkcje hotelowe. Po wybuchu II wojny światowej, funkcjonowanie domów wczasowych w Konstancinie-Jeziorna zostało zawieszone. W 1945 Willa Biruta na mocy Dekretu Bieruta została upaństwowiona, a jej wnętrza zaaranżowano na mieszkania komunalne. W 2008 Willa Biruta została zwrócona spadkobiercom dawnych właścicieli. Od 2009 roku, willa znajduje się pod ochroną konserwatora zabytków. Współczesność W 2015 roku Willa Biruta została sprzedana spółce akcyjnej Horcus Investment Group. Nowi właściciele obiecali przeprowadzić rewitalizację budynku zgodnie z zachowaniem oryginalnych detali architektonicznych. Za projekt remontu Willi Biruta odpowiadała Hanna Jung-Migdalska – architekt z uprawnieniami konserwatora zabytków, na stałe współpracująca z Łazienkami Królewskimi w Warszawie. Inwestora planował przekształcenie wnętrz willi w apartamenty o podwyższonym standardzie. W 2017 roku prace budowlane zostały wstrzymane ponieważ członkom zarządu właściciela postawiono zarzuty wyłudzenia pieniędzy. Willa niszczała pozostawiona bez okien z uszkodzonym dachem. W 2024 roku willę kupiła firma Westminster Polska, która powierzyła prace nad projektem rewaloryzacji firmie 77 Studio architektury. Przypisy
Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Wojakowej

Parafia Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Wojakowej – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej, w dekanacie Czchów. Historia parafii Zapisy historyczne nie precyzują dokładnie daty erygowania parafii w Wojakowej, jednakże wzmianki zawarte w Aktach Kamery Apostolskiej wskazują, że istniała już przed rokiem 1320. Została wyłączona z parafii Tropie, a w jej skład wchodzili wierni ze wsi: Wojakowa, Drużków Pusty, Porąbka Iwkowska, Łęki, Kąty, Dobrociesz i Połom Mały. Według kronikarza Jana Długosza, kościół w Wojakowej ufundowany został przez rycerza Wacława Wojaka herbu Brohowicz, w roku 1363 i początkowo nosił wezwanie Wszystkich Świętych. Budynek świątyni wzniesiono z kamienia łamanego w stylu gotyckim a dach pokryto gontami. Na terenie parafii Wojakowa, w Drużkowie, istniała też konsekrowana w roku 1661 kaplica pod wezwaniem Św. Bernarda Opata, która z biegiem czasu uległa zniszczeniu. Na początku XX wieku budynek kościoła w Wojakowej był w złym stanie i coraz częściej pojawiały się plany budowy nowego. W roku 1930 rozebrano większą część kościoła, pozostawiając tylko prezbiterium, do którego w następnych latach dobudowano korpus. Z dawnego wyposażenia pozostawiono jedynie kamienną chrzcielnicę oraz barokowy ołtarz z łaskami słynącym obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem. Pod koniec siedemnastego wieku kościoła w Wojakowej używali Bracia polscy. Początkowo parafia w Wojakowej należała do archidiakonatu diecezji krakowskiej. W roku 1751 wraz z dekanatem lipnickim została włączona do archidiakonatu wojnickiego. W 1784 roku, po zlikwidowaniu dekanatu lipnickiego parafia została włączona do dekanatu brzeskiego. Pierwszy rozbiór Polski w 1772 roku podzielił również diecezję krakowską. Część diecezji, w której znalazła się parafia w Wojakowej, znalazła się w zaborze austriackim. Z galicyjskiej części diecezji krakowskiej papież Pius VI w roku 1786 powołał do życia diecezję tarnowską do której należała również parafia w Wojakowej. Po trzecim rozbiorze Polski na pewien czas diecezja tarnowska przestała istnieć a parafia Wojakowa znowu przynależała do diecezji krakowskiej. Trwało to do 1821 roku, kiedy to utworzono przejściowo diecezję, której siedzibą było opactwo benedyktyńskie w Tyńcu. Diecezja tarnowska została reaktywowana przez papieża Leona XIII w roku 1826. W roku 1891 nastąpiło przeniesienie parafii w Wojakowej z dekanatu brzeskiego do dekanatu czchowskiego. Przynależność ta trwała do roku 1928, kiedy to, po utworzeniu nowego dekanatu lipnickiego, Wojakowę włączono do tego dekanatu. Po drugiej wojnie światowej, w roku 1949 parafię Wojakowa na nowo przydzielono do dekanatu czchowskiego i taki stan utrzymuje się do chwili obecnej. Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o parafii na stronie diecezji tarnowskiej
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wojanowie

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wojanowie – parafia rzymskokatolicka w dekanacie Jelenia Góra Wschód w diecezji legnickiej. Obsługiwana przez księży archidiecezjalnych. Erygowana w XIV wieku. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Jelenia Góra Wschód rzymskokatolicka parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. [dostęp 2024-04-18]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.
Parafia św. Barbary w Wojcieszycach

Parafia św. Barbary w Wojcieszycach – parafia rzymskokatolicka w dekanacie szklarskoporębskim w diecezji legnickiej. Erygowana w 1977. Przypisy Bibliografia Diecezja legnicka Dekanat Szklarska Poręba rzymskokatolicka parafia pw. św. Barbary. [dostęp 2024-04-20]. Ks. Władysław Bochnak: Początki Diecezji Legnickiej Parafie i Duchowieństwo 1992. Legnica: 2004.