NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadion WKS Wawel

Stadion WKS Wawel – wielofunkcyjny stadion sportowy położony przy ulicy Podchorążych w Krakowie, należący do gminy miejskiej Kraków. Jest siedzibą wielosekcyjnego klubu WKS Wawel Kraków. Historia stadionu Przed budową stadionu piłkarze Wawelu korzystali z boiska Łobzowianki na tzw. Małych Błoniach, w okolicach dzisiejszych ulic Armii Krajowej i Stanisława Przybyszewskiego. 11 października 1951 na terenach parku pałacowego w Łobzowie otwarto kompleks sportowy z boiskiem piłkarskim i krytą drewnianą trybuną, której konstrukcja miała zająć trzy tygodnie. Dzień później, w dzień Wojska Polskiego, stadion zainaugurował mecz OWKS Kraków – Spójnia Kraków (obecnie odpowiednio Wawel i Dąbski KS), wygrany przez gospodarzy 5:3. W latach 1974–1978 obok stadionu powstała wielofunkcyjna hala sportowa, w której po remoncie w 1986 znalazły się biura WKS Wawel. W 1989 stadion zyskał poszerzoną tartanową bieżnię, która umożliwiła rozgrywanie na nim zawodów rangi międzynarodowej. W 2007 stadion i obiekty sportowe WKS Wawel od Wojska Polskiego wykupiła gmina miejska Kraków, w której imieniu zarządza nimi Zarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie. W 2010 z powodu zagrożenia zawaleniem wyłączono z użytku zabytkową drewnianą trybunę od strony ulicy Bartosza Głowackiego. W późniejszych latach jej część była warunkowo dopuszczana do użytku, jednak w 2014 ZIS ogłosił niezrealizowane do dzisiaj plany budowy nowej, a w 2020 trybuna została ostatecznie rozebrana. Na stadionie Wawelu po budowie nowej trybuny i modernizacji do III kategorii PZLA mają odbyć się zawody w łucznictwie w ramach Igrzysk Europejskich 2023. Po wyburzeniu drewnianej trybuny pojemność stadionu wynosi 1170 miejsc siedzących na wale ziemnym od strony wschodniej. Od 2016 sportowcy i mieszkańcy Krakowa mogą korzystać z nowoczesnej tartanowej nawierzchni i wyposażenia lekkoatletycznego, w tym skoczni i rzutni. Od strony północnej stadionu miał znajdować się kopiec Esterki, zrównany z ziemią w trakcie budowy obiektu albo we wczesnych latach powojennych. Gospodarze stadionu Oprócz występujących w krakowskiej klasie B piłkarzy Wawelu, mecze domowe rozgrywa tu zespół futbolu amerykańskiego, Kraków Kings. W latach 1963–1966 gościł piłkarzy Cracovii, którzy korzystali z wojskowego obiektu po pożarze stadionu przy ulicy Kałuży w grudniu 1963. "Pasy" na boisku Wawelu wywalczyły awans do ówczesnej I ligi. W 1957 i 1965 stadion był areną towarzyskich derby Krakowa w piłce nożnej, w których Wisła Kraków pokonała Cracovię odpowiednio 4:1 i 2:0. Swoje spotkania rozgrywały tu także Garbarnia Kraków i Wisła II Kraków. Do 2014 stadion WKS Wawel był miejscem dorocznych meczów piłkarskich między reprezentacjami krakowskich I ("Nowodworek") i II Liceum Ogólnokształcącego ("Sobieski"). Zobacz też Małe derby Krakowa Stadion Cracovii Stadion Miejski w Krakowie Stadion Miejski Hutnik Kraków Przypisy
Stadion Zimowy w Sosnowcu (ul. Zamkowa)

Stadion Zimowy (wcześniej pod nazwami Torsos i Pałac Zimowy) – kryte sztuczne lodowisko w Sosnowcu (w dzielnicy Sielec), wybudowane w latach 1965–1966. Były domowy obiekt Zagłębia Sosnowiec i SMS I Sosnowiec. Trybuny hali posiadały 2125 miejsc siedzących. Pierwsze sztuczne lodowisko w Sosnowcu - zlokalizowane obok Zamku Sieleckiego - otwarto 11 lutego 1966, po 10 miesiącach budowy, a jego głównym konstruktorem był Longin Wilamowski. Pierwotnie stanowiła je otwarta tafla z trybunami dla publiczności. 17 lutego 1966, w meczu inauguracyjnym, reprezentacja Katowic - w obecności 7 tys. widzów - pokonała szwedzkie IFK Sztokholm 3:1. W 1968 r. lodowisko zadaszono według projektu Zygmunta Fagasa (był to wówczas trzeci tego typu obiekt w Polsce, po Łodzi i Warszawie), a otwarcie rozbudowanego obiektu nastąpiło 9 listopada 1968 – spotkaniem II ligi, w którym Zagłębie Sosnowiec uległo KTH Krynica 3:6. 30 listopada 1968 rozegrano na nim pierwszy mecz międzypaństwowy, pomiędzy juniorskimi reprezentacjami Polski oraz Rumuni. Wielokrotnie grała tutaj seniorska kadra kraju. W 1997 r. odbyła się na nim część spotkań mistrzostw świata grupy B (pozostałe mecze rozegrano w katowickim Spodku). Organizowano na nim również mistrzostwa świata juniorów U20 grupy B (1996, 1998) i Dywizji IIA (2004) oraz mistrzostwa świata juniorów U18 grupy B (2005). 23 listopada 2020 we wnętrzu hali miał miejsce pożar. Po wybudowaniu nowego Stadionu Zimowego w Zagłębiowskim Parku Sportowym podjęto decyzję o zamknięciu hali lodowej przy ul. Zamkowej, a następnie o jej rozbiórce. Przypisy
Stadion Znicza Pruszków

Stadion MZOS Znicz w Pruszkowie – miejski stadion piłkarski, na którym swoje mecze rozgrywają piłkarze Znicza Pruszków oraz tymczasowo Pogoń Grodzisk Mazowiecki (do momentu spełnienia wymogów PZPN, UEFA i FIFA na Stadionie Miejskim w Grodzisku Mazowieckim). Ma jedną trybunę, sztuczne oświetlenie (2400 luksów) i podgrzewaną murawę. Położenie stadionu Stadion Znicza znajduje się przy ulicy Bohaterów Warszawy 4, przy głównej drodze wojewódzkiej nr 719 do Żyrardowa oraz w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Potulickich, nad rzeką Utratą. Stadion – ogólne informacje Pojemność stadionu to 2097 miejsc, na co składa się: 1977 miejsc siedzących zarezerwowanych dla kibiców gospodarzy, 120 miejsc (5% ogólnej pojemności stadionu) dla kibiców drużyny przyjezdnej. Wymiary boiska – 105 × 68 m Oświetlenie płyty boiska (4 jupitery o łącznej mocy 2400 lx) zasilane z własnych agregatów prądotwórczych 2 × 715 kVA. Wymiary jupiterów: wysokość – 2 × 48,4 m i 2 × 43,8 m, średnica – 1,5 m, odchylenie od pionu – 5 stopni. Podgrzewana murawa (od września 2008) – inauguracja na meczu z Wartą Poznań (2:1 dla gospodarzy). Trybuna składa się z 7 sektorów po kilkaset miejsc. Wschodnia część trybuny krytej (sektor A) to popularna "Żyleta", rezerwowana dla szalikowców Znicza, którzy zarówno prowadzą doping na swoim sektorze, jak i kierują dopingiem całego stadionu. Przebudowa stadionu w 2008 roku Do października 2008 wymieniono murawę na podgrzewaną, a także zainstalować na stadionie 4 jupitery o mocy 2400 luksów. 12 października 2008 w meczu Znicza Pruszków z Widzewem Łódź nastąpiła inauguracja sztucznego oświetlenia. Mecze reprezentacji Na tym stadionie mecze rozgrywała mecze żeńska reprezentacja. Przypisy
Stadion im. Braci Czachorów

The Radom Municipal Stadium (Polish: Stadion Miejski w Radomiu), also known as the Czachor Brothers Stadium (Polish: Stadion im. Braci Czachorów), is located in Radom, Poland. It is currently used mostly for association football matches and is the home ground of Radomiak Radom. Its reconstruction started in May 2017. It was then reopened in August 2023 for Radomiak's home game against Cracovia. Afte the first phase of its redevelopment, Radomiak returned to the stadium at capacity of 8,840 right before the 2023–24 season. It reached its full capacity of 14,440 on 29 November 2025, during a match with Górnik Zabrze During the construction of the facility, Radomiak, who competes in the Ekstraklasa, played its home matches at the Marshal Józef Piłsudski Athletic and Football Stadium at 9 Narutowicza Street from 2015 to 2023. The old stadium that was located on this site was built in 1925. References
Estadio Braci Czachorów

El Estadio de los Hermanos Czachorów (en polaco: Stadion im. Braci Czachorów), es un estadio de fútbol ubicado en Radom, Polonia. Es el estadio donde el Radomiak Radom jugaba sus partidos como local, aunque en la actualidad disputan los encuentros en el Stadion Lekkoatletyczno-Piłkarski debido al proceso de remodelación del estadio.​ Instalaciones El estadio, cuya construcción se inició el 15 de mayo de 2017,​​ se erige sobre el antiguo terreno de juego que albergó los primeros partidos del Radomiak, desde 1925.​ Sin embargo, en comparación con su predecesor, el nuevo recinto deportivo se ha desplazado hacia el norte y girado hacia el eje este-oeste, en lugar del tradicional eje norte-sur. El proyecto del nuevo estadio fue aprobado por la junta del club el 24 de septiembre de 2016,​ y contó con la dirección del arquitecto Wojciech Gęsiak, autor del Stadion Lekkoatletyczno-Piłkarski también ubicado en Radom.​ En el primer mes se demolieron las antiguas gradas del estadio y el edificio del club, comenzando a finales de mayo y principios de junio las excavaciones para una nueva área de deportes y entretenimiento. Paralelo al estadio se prevé la construcción de un pabellón deportivo y de ocio, y ambas instalaciones formarán el complejo de Radomskiego Centrum Sportu.​ La finalización de la primera etapa de construcción del estadio está prevista para 2022 y costará alrededor de 110 millones de zlotys.​ Las gradas, que empezaron a edificarse en 2019, tendrán capacidad para 8 500 espectadores,​ y su coste oscila en torno a los 30 millones. En la segunda fase, se planea la construcción de las gradas detrás de las porterías, y alcanzar el aforo previsto de 15 000 espectadores bajo techo.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de Polonia Referencias
Stadion im. Braci Czachorów

Stadion im. Braci Czachorów – miejski stadion piłkarski w Radomiu, zlokalizowany przy ul. Struga 63, stanowiący część Radomskiego Centrum Sportu. Domowy obiekt Radomiaka Radom. Projekt i budowa Równolegle ze stadionem, obok niego, powstaje hala widowiskowo-sportowa, a obydwa te obiekty mają tworzyć kompleks Radomskiego Centrum Sportu. Trybuny miały powstać do 2019 r., a ich budowa oscylować w graniach 30 milionów złotych. Cała inwestycja, czyli hala i I etap budowy stadionu miały kosztować około 110 milionów złotych. Nowy stadion powstaje częściowo w miejscu obiektu funkcjonującego w latach 1925–2016. W porównaniu do poprzednika został przesunięty na północ i obrócony do osi wschód-zachód, zamiast tradycyjnej północ-południe, z uwagi na zmiany w planach miasta spowodowanych sytuacją własnościową gruntów. Budowa Radomskiego Centrum Sportu rozpoczęła się na początku maja 2016 r. W pierwszym miesiącu wykonawca, konsorcjum firm Rosa-Bud z Radomia i Maxto z Krakowa rozebrały stare trybuny stadionu oraz budynek klubowy. Na przełomie maja i czerwca rozpoczęły się wykopy pod nową halę widowiskowo-sportową. 24 września 2016 została zaakceptowana koncepcja stadionu. Dokumentację projektową stadionu opracował radomski architekt Wojciech Gęsiak, który zaprojektował m.in. Stadion Lekkoatletyczno-Piłkarski im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Radomiu. 15 maja 2017 odbyło się uroczyste wbicie pierwszej łopaty pod budowę stadionu piłkarskiego przy ul. Struga 63. W I fazie powstaną dwie trybuny wzdłuż boiska, mieszcząc co najmniej 8,5 tys. widzów. Pierwotnie miało być 5,5 tys., ale zapadła decyzja o podniesieniu pojemności. W II fazie zaplanowano wybudowanie trybun za bramkami, a docelowa pojemność stadionu ma wynosić ok. 15 tys. widzów pod dachem. Patronat 31 maja 2010 roku Rada Miejska w Radomiu jednogłośnie poparła wniosek Stowarzyszenia Kibiców "Tylko Radomiak" oraz Spółki Akcyjnej Radomiak 1910 o nadanie stadionowi imienia "Braci Czachorów". Oficjalne nadanie nazwy odbyło się 9 października 2010 roku, tuż przed jubileuszowym meczem Radomiaka z Widzewem Łódź z okazji 100-lecia powstania klubu. Bracia Czachorowie Marian Czachor (Maryś) (ur. 1924, zm. 2018) - Pierwszy i jedyny zawodnik w historii Radomiaka, który występował w pierwszej reprezentacji Polski. W plebiscycie na piłkarza 85-lecia Radomiaka zajął drugie miejsce. Jerzy Czachor (Jerzyk) (zm. 1945) - zorganizował Szkolny Klub Sportowy Radom. Zginął z rąk okupanta 14 stycznia 1945 roku, podczas próby ucieczki z obozu przy ul. Szkolnej. Było to na dwa dni przed wyzwoleniem Radomia. Aleksander Czachor (Lolek) (zm. 2001) - w Radomiaku grał w latach 1945-1952. Projektował on trybuny na stadionie przy ul. Struga. Przez krótki okres pełnił także funkcję prezesa klubu. Zmarł w lipcu 2001 roku. Ryszard Czachor - najstarszy z braci. Organizator pamiętnego meczu w czerwcu 1944 roku z Polonią-Okęcie Warszawa. Po tym spotkaniu został aresztowany przez hitlerowców. Przypisy
Stadion im. Sebastiana Karpiniuka w Kołobrzegu

Miejski Stadion Piłkarski im. Sebastiana Karpiniuka – stadion piłkarski w Kołobrzegu, zlokalizowany przy ulicy Śliwińskiego 10. Domowy obiekt Kotwicy Kołobrzeg. Posiada dwie zadaszone trybuny o łącznej pojemności 3014 miejsc siedzących oraz sztuczne oświetlenie o natężeniu 1400 luksów. Wraz z kołobrzeską infrastrukturą hotelową stanowił jedno z 21 polskich centrów pobytowych w trakcie Mistrzostw Europy 2012. Pierwszy stadion sportowy przy ulicy Śliwińskiego otwarto w 1970 r. i od tego momentu - poza wymianą siedzisk - nie były na nim przeprowadzane większe prace remontowe. Posiadał on trybuny o pojemności około 2000 miejsc, z których 1071 było siedzących. Boisko piłkarskie miało wymiary 110 m x 70 m i nie było oświetlone. Dokumentację projektową kompleksowej przebudowy obiektu ukończono w grudniu 2008 r. Zakładano, że prace na stadionie rozpoczną się wiosną 2009 r. Projekt budowlano-wykonawczy zatwierdzono w maju 2009 r. W tym czasie prezydent Kołobrzegu, Janusz Gromek, podpisał z marszałkiem województwa zachodniopomorskiego umowę na dofinansowanie inwestycji środkami unijnymi w wysokości 13 milionów złotych. Obok stadionu wybudowano również budynki socjalne, boisko treningowe, skatepark i ścianę wspinaczkową, a także przebudowano ulicę Śliwińskiego wraz ze skrzyżowaniami. W wyniku braku możliwości etapowania przebudowy stadionu i gry na jego płycie głównej, co skutkowałoby koniecznością gry w innych miejscowościach, Kotwica Kołobrzeg - mimo zajęcia w sezonie 2008/09 6. miejsca w II lidze - zrezygnowała z możliwości gry na tym samym poziomie ligowym w kolejnym sezonie i zgłosiła się do rozgrywek III ligi. Ostatni mecz przed rozpoczęciem przebudowy Kotwica rozegrała 12 września 2009 przeciwko Gryfowi 95 Słupsk. W kwietniu 2010 r., po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku, Rada Miasta Kołobrzeg podjęła uchwałę w sprawie nadania stadionowi imienia Sebastiana Karpiniuka. Ostatecznie prace na stadionie zostały zakończone 25 maja 2011, a całkowity koszt przebudowy wyniósł 23,5 miliona złotych. Pierwsze spotkanie po przebudowie stadionu rozegrano - przy komplecie publiczności - 26 maja 2011, pomiędzy piłkarskimi reprezentacjami do lat 19 Polski i Włoch, w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy U-19 w 2011 r., zakończonego zwycięstwem Włochów 3:1. 29 maja 2011, w ramach tych samych rozgrywek, Włochy uległy tutaj Irlandii 0:3. Obiekt został oficjalnie otwarty 3 czerwca 2011 towarzyskim spotkaniem pomiędzy Kotwicą Kołobrzeg, a Lechem Poznań, zakończonym remisem 1:1. Przypisy Linki zewnętrzne Stadion im. Sebastiana Karpiniuka (Stadion Kotwicy Kołobrzeg) w serwisie stadiony.net (pol.)
Haras d'Ochaby

Le haras d'Ochaby est un haras situé à Ochaby en Pologne, élevant des chevaux Anglo-arabes d'origine française, des chevaux Malopolski et des demi-sang. Histoire Les terrains du haras d'Ochaby sont situés sur le territoire d'une ancienne ferme établie à la fin du XVIIIe siècle sous le nom de Auer Hof, l'une des trois du village appartenant aux Těšín. Les ducs Habsbourg de Těšín sont restés propriétaires de ce domaine jusqu'en 1920. Le haras d'Ochaby est le successeur légal du Haras de Pruchna, créé en 1952, qui élevait des chevaux Anglo-arabes. Ces chevaux ont été importés de France vers la Pologne en 1947, 53 juments et 3 étalons ont ensuite été placés au haras d'Ochaby depuis Pruchna. Grâce au microclimat, ces chevaux ont trouvé de très bonnes conditions de développement dans ce nouveau lieu. Le haras a élevé de nombreux Anglo-arabes, ce qui a eu un impact important sur l'élevage polonais de cette race. Un terrain de sports équestres a également été créé à côté du haras, où les concurrents s'entraînent et où des compétitions de saut d'obstacles sont organisées. Après la transformation politique de la Pologne en 1989, les haras de Pruchna et d'Ochaby ont été séparés et celui d'Ochaby est resté la propriété de l'Agence des biens agricoles du Trésor public. En 2009, les autorités du haras ont décidé de mettre en vente les terrains de sports équestres ainsi qu'une superficie de 5,2 hectares, transaction qui a eu lieu en 2010. Un nouvel investisseur, sous le nom de Dream Park Ochaby, a créé un parc de divertissement et d'éducation sur le site, qui est une combinaison d'un dinoparc, d'un océanarium préhistorique virtuel et d'un parc miniature. Le haras est toujours en activité ; en 2012, il a été vendu à des propriétaires privés qui ont déclaré vouloir y poursuivre l'élevage. Élevage et sport Le Haras Ochaby base son élevage sur 50 poulinières anglo-arabes d'origine française et demi-sang, dont certaines répondent en outre aux exigences du programme de protection des ressources génétiques des chevaux de race Małopolski. Les chevaux élevés dans le haras sont inscrits dans le livre des origines des chevaux Małopolski. Depuis 1993, une nouvelle orientation de l'élevage a été introduite : les juments Anglo-arabes sont également croisées avec des étalons de lignées sportives (Hanovrien, Holstein et Selle français) pour obtenir un cheval de sport moderne. Les chevaux élevés à Ochaby participent à des tests de performance sur les hippodromes et remportent des courses prestigieuses, par exemple à l'hippodrome de Partynice à Wrocław. Les chevaux d'Ochaby ont également du succès dans la discipline du concours complet, y compris sur la scène internationale, en concourant également sous les couleurs de clubs étrangers. L'étalon demi-sang Anglo-arabe Dekalog (xo) faisait partie de l'équipe olympique polonaise d'Athènes en 2004. Notes et références Annexes Bibliographie [Dossenbach 1978] (en) Monique Dossenbach, Great Stud-farms of the World, Morrow, 1978 (ISBN 978-0-688-03326-2, lire en ligne). Articles connexes Cheval en Pologne Liens externes Site officiel Portail du monde équestre Portail de la Pologne
Stadnina Koni Ochaby

Stadnina Koni Ochaby – stadnina koni położona w Ochabach, zajmująca się hodowlą koni angloarabskich pochodzenia francuskiego, koni małopolskich oraz koni szlachetnej półkrwi. Historia Teren ochabskiej stadniny koni znajduje się na terenie dawnego folwarku powstałego pod koniec XVIII wieku jako Auer Hof, jednego z trzech we wsi należących do Komory Cieszyńskiej. Do 1920 właścicielami tego majątku pozostawali habsburscy książęta cieszyńscy. Stadnina Koni Ochaby jest następcą prawnym Stadniny Koni Pruchna powołanej w roku 1952, zajmującej się hodowlą koni angloarabskich. Konie te zostały sprowadzone do Polski w roku 1947 z Francji, spośród nich 53 klacze i 3 ogiery umieszczone zostały później w gospodarstwie Ochaby Stadniny Koni Pruchna. Dzięki dobremu mikroklimatowi, konie te znalazły w nowym miejscu bardzo dobre warunki rozwojowe. Stadnina wyhodowała wiele angloarabów, które miały znaczący wpływ na polską hodowlę tej rasy. Obok stadniny powstał również Ośrodek Sportów Konnych, gdzie trenowali zawodnicy i odbywały się zawody w skokach przez przeszkody. Po przemianach ustrojowych w Polsce w roku 1989 stadniny w Pruchnej i Ochabach zostały rozdzielone, a ta w Ochabach pozostała własnością Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W 2009 władze Stadniny Koni postanowiły wystawić Ośrodek Sportów Konnych wraz z terenem o powierzchni 5,2 ha na sprzedaż, co nastąpiło w roku 2010. Nowy inwestor, pod nazwą Dream Park Ochaby, utworzył na tym terenie Park Rozrywki i Edukacji, będący połączeniem dinoparku, wirtualnego prehistorycznego oceanarium oraz parku miniatur. Stadnina koni funkcjonuje nadal; w 2012 roku została sprzedana prywatnym właścicielom, którzy zadeklarowali kontynuację hodowli. Hodowla i sport Stadnina w Ochabach opiera hodowlę o 50 klaczy-matek: angloarabskich pochodzenia francuskiego i szlachetnej półkrwi, z których część spełnia dodatkowo wymogi programu ochrony zasobów genetycznych koni rasy małopolskiej. Konie hodowane w Stadninie wpisywane są do księgi stadnej koni małopolskich. Od roku 1993 wprowadzono nowy kierunek hodowli: klacze angloarabskie łączone są także z ogierami linii sportowych (hanowerskich, holsztyńskich oraz selle français) dla uzyskania nowoczesnego konia sportowego. Konie wyhodowane w Ochabach uczestniczą w próbach dzielności na torach wyścigowych i zwyciężają w prestiżowych gonitwach m.in. na Torach Wyścigów konnych Partynice we Wrocławiu. Konie z Ochab odnoszą też sukcesy w dyscyplinie WKKW, również na arenie międzynarodowej, startując także w barwach klubów zagranicznych. Ogier Dekalog półkrwi angloarabskiej (xo) znalazł się w ekipie olimpijskiej Ateny 2004. Inna działalność Stadnina prowadzi również hodowlę ryb oraz produkcję paszową (zboża) dla zapewnienia bazy paszowej dla hodowli koni i produkcji karpia. Przypisy
Kubicki-Stall

Die Kubicki-Stall (polnisch Stajnie Kubickiego) im Warschauer Łazienki-Park ist ein klassizistisches Palais, das im 19. Jahrhundert im Osten des Parkes von Jakub Kubicki als Stall für den russischen Zaren Alexander I. errichtet worden ist. Geschichte Das Gebäude wurde in den Jahren von 1825 bis 1826 in der Nähe des Jägerpalasts anstelle eines älteren Gebäudes gleichen Zwecks gebaut. Er diente als Stall für die Pferde und Kutschen des Zaren und seines Statthalters und Bruders Konstantin Pawlowitsch Romanow. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude von dem Ministerium für Außenhandel und von dem Nationalmuseum Warschau genutzt. Seit 1995 befindet sich hier eine Ausstellung des Jagd- und Reitereimuseums. Das Hauptgebäude des Museums hat seinen Sitz in der nahegelegenen Invalidenkaserne. Das Gebäude wurde von 2019 bis 2021 saniert. Siehe auch Liste der Paläste in Warschau Literatur Grzymała-Siedlecki B.: Warszawskie przechadzki z wnukiem. 3 Łazienki Królewskie Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, ISBN 83-217-2780-8. Kwiatkowski M.: Łazienki Królewskie – Nowy Przewodnik, Warszawa, Wydawnictwo Atena, 2008, ISBN 9788385894070 Weblinks Ausführliche Beschreibung auf der Webseite des Łazienki-Parks