NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Solaris Bus & Coach

Solaris Bus & Coach S.A. er en polsk producent af busser, ledbusser og sporvogne. I juli 2018 blev det bekendtgjort at Construcciones y Auxiliar de Ferrocarriles (CAF) havde opkøbt Solaris. Solaris har fået udmærkelser for sine produkter ved Kortrijk Bus World Show i Belgien. Ledbusser fremstilles i samarbejde med Ganz Electro fra Ungarn, eller den tjekkiske del af virksomheden Cegelec. Begge virksomheder fremstiller elektriske indretninger til køretøjer. Historie Solaris begyndte som Neoplan Polska, der blev etableret i 1994 af Krzysztof Olszewski. Neoplan Polska solgte i begyndelsen Neoplan bybusser med lavtliggende indstigning og gulv. Siden marts 1996 har virksomheden selv fremstillet busser under en fremstillingslicens. I 1999 solgtes de første busser under eget mærke - modellen Urbino. Den 1. september 2001 fik virksomheden navnet Solaris Bus & Coach Sp. z o.o, og i 2005 blev virksomheden gjort til et aktieselskab. I 1990'erne oprettede virksomheden sit eget udviklingskontor, hvor man anvendte software oprindelig udviklet til at designe rumfærger. Det nedsatte den tid, som skulle bruges til at designe og fremstille nye prototyper til omtrent seks måneder. Referencer
Solaris Bus & Coach

Solaris Bus & Coach S.A. är en polsk tillverkare av bussar, trådbussar och spårvagnar i Bolechowo-Osiedle, nära Poznań. Historik Solaris grundades 1994 av Krzyzrof Olszweski som Neoplan-återförsäljaren Neoplan Polska. Företaget började 1996 bygga stadsbussar ur Neoplan N40-serien på licens, såsom N4007, N4009, N4011, N4016, N4020 och N4021. Den första egenutvecklade bussen, Urbino, lanserades 1999. Företaget namnändrades 2001 till Solaris Bus & Coach Sp. z o.o och 2005 omvandlades det till aktiebolag. Solaris köptes 2018 av spanska CAF. Under 1990-talet byggde företaget ut sin utvecklingsavdelning och kunde med avancerade datorprogram minska tiden för utveckling och byggande av prototyper till omkring sex månader. Företaget var inledningsvis endast aktivt Europa och sedan mitten av 2020-talet även i Nordamerika. Modeller Solaris har fått utmärkelser för sina produkter i Kortrijk Bus World Show i Belgien. Trådbussar görs i samarbete med det ungerska företaget Ganz Electro eller den tjeckiska delen av företaget Cegelec. Båda företagen tillverkar elektriska anordningar för fordon. Samarbetet med Ganz har dock avbrutits, istället påbörjades samarbete med Škoda Electric, vilka marknadsför Solaris bussar med egna namn. År 2007 hade Solaris omkring 1 200 anställda. Nuvarande "Solaris Bus & Coach" bygger 1 000 – 1 200 bussar per år. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Solaris. Solaris webbplats (engelska) Referenser
Radar P-18

Le P-18 ou 1RL131 Terek (également appelé par le nom de référence OTAN "Spoon Rest D" en Occident) est un radar VHF 2D développé et exploité par l'ancienne Union soviétique et monté sur véhicule porteur Oural-375. Développement Le radar d'alerte précoce P-18 est un développement du précédent radar P-12, le radar P-18 étant accepté en service en 1970 après l'achèvement réussi du programme. Le P-18 a été développé par le SKB Design Bureau, une division de l'usine d'État n° 197 nommée d'après V. I. Lénine qui a développé le précédent P-12, le prédécesseur de l'actuel Institut de recherche de Nijni Novgorod en ingénierie radio (NNIIRT). En 1979, un nouveau radar IFF secondaire, le 1L22 « Parol », est entré en service pour compléter le P-18. Contrairement au précédent radar secondaire NRS-12 (NATO « Score Board »), le nouvel interrogateur était transporté sur un camion séparé. Le P-18 est toujours en service aujourd'hui et a été largement exporté. De nombreuses entreprises proposent des options de mise à niveau pour améliorer les performances et la fiabilité du radar et pour remplacer les composants obsolètes. NNIIRT propose un package de mise à niveau pour le P-18 qui comprend l'installation d'un émetteur et d'un récepteur électronique à semi-conducteurs, d'un équipement de suppression automatique des brouilleurs ainsi que d'un équipement de traitement du signal, de test et d'interface basé sur un PC. Ces variantes améliorées du P-18 peuvent être appelées P-18M, P-18-1 ou P-18-2 selon le fabricant, la modification et la nationalité du radar. Le P-18 a été remplacé par le radar de surveillance VHF 1L13 « Nebo » en 1984. Actuellement, la société russo-biélorusse Defense Systems fournit des mises à niveau pour les radars P-18. Retia, une société tchèque d'électronique civile et militaire, a également développé sa propre modernisation fondamentale du P-18 sous le nom de ReVEAL. Il est désormais à semi-conducteurs, numérisé et équipé d'un système IFF amélioré, tout en permettant d'utiliser également l'IFF existant. L'ensemble de l'équipement est reconditionné dans un conteneur standard et déjà vendu en plusieurs dizaines d'unités. Liens externes VNIIRT Sources et références Voir aussi Radar P-20 Portail de l’histoire militaire Portail de l’électricité et de l’électronique Portail de l'Union soviétique Portail de la Russie
P–18

A P–18 Tyerek (cirill betűkkel: П-18 Терек, NATO-kódja: Spoon Rest D, GRAU-kódja: 1RL131) szovjet távolfelderítő rádiólokátor, melyet az 1960-as évek végén fejlesztettek ki a P–12 rádiólokátorból, elsősorban az SZ–75 légvédelmi rakétarendszer számára. Az Ural 4320, vagy Ural-375 alvázra 360°-ban elforgatható módon szerelték fel a lokátor 16 Yagi-antennáját. Alacsony üzemelési frekvenciája (VHF, 1–10 m hullámhossz) a lopakodó repülőgépeket könnyebben fel tudja deríteni a korszerűbb, magasabb frekvencián dolgozó lokátoroknál, ezért korszerűsített példányait számos ország napjainkban is rendszerben tartja. A Szovjetunióban utódja az 1L13 Nyeba, a Magyar Honvédségnél hadrendben álló példányokat 2000-től korszerűsítették. A Gorkiji Rádiótechnikai Tudományos Kutatóintézetben tervezték az 1960-as évek második felében. A Magyar Honvédség medinai radarszázadának P–18 típusú kereső radarjával ismételte meg Bay Zoltán Hold-radar-kísérletét a Magyar Honvédség és a HM Haditechnikai Intézet (HM HTI) a fizikus születése 100. évfordulójának évében, 2000. október 12-én. Jegyzetek További információk "SPOON REST" (angol nyelven). GlobalSecurity.org. Hozzáférés: 2009. február 8.. : External link in |publisher= (súgó)
П-18

П-18 је совјетски 2Д осматрачки радар средњег домета. Уведен је у наоружање 1970. године Опис П-18 је настао даљим развојем старијег радара П-12. Рад у VHF радном подручју пружа му могућности откривања летелица са стелт карактеристикама, а радне фреквенције и отпорност на противрадарске ракете. Поседује домет од 260 километара по даљини и 27.000 метара по висини. Одликује га мобилност и могућност управљања радаром из кабине удаљене до 500 метара од антенског система, издвајањем једног од два показивача која се налазе у главној кабини. Серијска производња је трајала од 1971. па до 1991. године у Заводу "Нител" и у том периоду је произведено невероватних 2995 радарских станица, од чега 1218 за извоз, а остатак за оружане снаге СССР. Корисници П-18 је користило или користи 24 државе широм света, а међу њима и Србија, где је радар модернизован и у саставу је 250. ракетне бригаде. Види још П-12 АН/ТПС-70 АН/ТПС-63 С-600 Референце
Wake Zone Stawiki

Wake Zone Stawiki to kompleks sportowo- rekreacyjno- wypoczynkowy którego podstawą jest kompleks wyciągów do wakeboardingu (wakepark) i nart wodnych, założony w 2013 roku przez członków kadry Polski w narciarstwie wodnym. Znajduje się w Sosnowieckiej dzielnicy Stary Sosnowiec na zbiorniku Stawiki nieopodal Stadionu Ludowego. Oficjalnie został uruchomiany 2014-06-29. Rozpoczynał działalność z jednym wyciągiem w systemie 2.0, w którym ruch odbywa się wahadłowo między dwoma słupami w poprzek stawu. W sezonie 2017 pojawił się tutaj pierwszy na Śląsku duży wyciąg 5.0, oparty o 5 słupów. Wraz z budową nowego wyciągu na wodzie pojawiło się wiele profesjonalnych przeszkód, a także powstała nowa infrastruktura z gastronomią, sklepem, szatniami, toaletami i prysznicami. W momencie otwarcia po modernizacji było to najnowocześniejszy obiekt tego typu w Polsce. Infrastrutkura Duży wyciąg Tor wodny o długości 750 m obsługiwany przez wyciąg marki Rixen z liną zawieszoną na wysokości 10.5 m opartą o 5 słupów rozstawionych wokół zbiornika. Konstrukcja umożliwia ruch jednokierunkowy, ciągły, wokół akwenu dzięki czemu z wyciągu jednocześnie może 10 osób. Tego typu konstrukcja pozwala na uprawianie zarówno wakeboardingu jak i narciarstwa wodnego. Na torze rozstawionych jest 16 przeszkód: slajdery, funboxy i skocznie, które urozmaicą jazdę i umożliwiają rozgrywanie zawodów. Tor został wyposażony także w dwa : 100 i 200 metrowe pomosty ułatwiający start i powrót. Mały wyciąg Wyciąg 2.0 Sesitec do wakeboard’u na prostym torze dwukierunkowym o długości 200 m;. Przeznaczony do nauki. Pozbawiony przeszkód. Infrastruktura pomocnicza i pozostała Aquator – gumowy tor przeszkód na wodzie dla dzieci od 7 lat. punkt gastronomiczny z ogródkiem strefa relaksu – plaża z leżakami i pufami sklep i wypożyczalnia sprzętu do uprawiania sportów wodnych: deski, narty, kaski, pianki, centrum testowe teren rekreacyjny i plac zabaw: batut, skimboard, gyroborad, trickboard Zawody W kompleksie są rozgrywane zawody na poziomie mistrzowskim zarówno na poziomie krajowym jak i europejskim Mistrzostwa Polski w Wakeboardzie i Wakeskacie Mistrzostw Europy i Afryki w Wakeboardzie i Wakeskacie w 2019 Mistrzostw Świata w Narciarstwie Wodnym za wyciągiem w kategorii Open w 2020 Klub Sportowy Wake Zone Współpracujący i stowarzyszony w Polskim Związku Motorowodnym i Narciarstwa Wodnego prowadzi ośrodek szkoleniowy sportów wodnych. Trenuje w nim kadra narodowa. Sekcje: wakeboard seniorzy wakeboard juniorzy narty wodne Przypisy
Jugów

Jugów (česky Jugov, německy Hausdorf bei Neurode) je vesnice v polském Dolnoslezském vojvodství. Leží v kladském okrese, v gmině Nowa Ruda. Poloha Obec se nachází na západním úpatí Sovích hor, šest kilometrů na sever od Nové Rudy. Jedná se o typickou řetězovou vesnici s četnými koloniemi a osadami, dlouhou přibližně 4,5 km, pokrývající rozsáhlé údolí podél Jugówského potoka. Odkazy Reference Související články Soví hory Rozhledna na Kalenici Rozhledna na Velké Sově Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jugów na Wikimedia Commons
Jugów

Jugów est une localité polonaise de la gmina de Nowa Ruda, située dans le powiat de Kłodzko en voïvodie de Basse-Silésie. Histoire Après la réorganisation de la Prusse, Hausdorf fait partie à partir de 1815 de la province de Silésie, qui est divisée en arrondissements. De 1816 à 1853, la ville est rattachée à l'arrondissement de Glatz et de 1854 à 1932 à l'arrondissement de Neurode. Notes et références Liens externes Portail de la Pologne Portail du royaume de Prusse
Югув

Югув (пол. Jugów, нім. Hausdorf) — село в Польщі, у гміні Нова Руда Клодзького повіту Нижньосілезького воєводства. Населення — 3037 осіб (2011). У 1975-1998 роках село належало до Валбжиського воєводства. Демографія Демографічна структура станом на 31 березня 2011 року: Примітки Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Югув .
Starý evangelický hřbitov v Bílsku-Bělé

Starý evangelický hřbitov v Bílsku-Bělé (Stary Cmentarz Ewangelicki w Bielsku-Białej) je nefunkční luterský hřbitov v Bílsku-Bělé na ul. Andrzeja Frycza-Modrzewskiego na tzv. Bílském Siónu na Horním Předměstí. Byl založen byl roku 1833; nejstarší dochovaný náhrobek je z roku 1857. Po skončení druhé světové války přestal být používán a podléhal devastaci. Od roku 2006 je hřbitov chráněn jako kulturní památka (zabytek), je udržován a nejcennější náhrobky jsou renovovány. Zpřístupňován je pravidelně 1. listopadu. Pohřbené osobnosti (výběr) Carl Samuel Schneider, duchovní (superintendent) a politik Theodor Haase, duchovní (superintendent) a politik Theodor Sixt, továrník a filantrop Philipp Johann Ferdinand Schur, botanik Odkazy Související články Evangelický kostel Spasitele v Bílsku-Bělé Evangelický hřbitov v Polském Těšíně Evangelické hřbitovy ve Skočově Externí odkazy (polsky) Článek o hřbitovu na stránkách města Bílska-Bělé Obrázky, zvuky či videa k tématu Starý evangelický hřbitov v Bílsku-Bělé na Wikimedia Commons
Alter Evangelischer Friedhof in Bielsko-Biała

Der alte evangelische Friedhof in Bielsko-Biała ist ein nicht mehr genutzter Friedhof im Stadtteil Bielitzer Zion der Stadt Bielsko-Biała in Polen. Der alte Friedhof entstand im Jahre 1833 nach einer Choleraepidemie 1831 auf einem von Seifensieder Gottlieb Klimke gespendeten Grundstück. Zuvor wurden Protestanten und Katholiken auf dem Friedhof der Dreieinigkeitskirche bestattet. Auf dem alten Friedhof fanden Begräbnisse bis zum Zweiten Weltkrieg statt. Nach dem Krieg versuchte man polnischerseits, die deutschen Spuren zu tilgen. Die Hinterbliebenen tarnten die Inschriften und kippten die Grabsteine auf die Vorderseite. Nach der 1989er Wende wurden die Grabsteine renoviert. Der Eingang zum aus sieben Sektoren bestehenden alten Friedhof führt durch ein 1863 errichtetes neugotisches Tor mit drei Bogen. Der älteste Grabstein ist auf 1857 datiert. Auf diesem Friedhof ruhen verdiente Bürger der Stadt, wie: Bürgermeister, z. B. Karl Ferdinand Sennewaldt, Moritz Scholz und Heinrich Hofmann, Pastoren, z. B. Josef Schimko, Karl Samuel Schneider und Theodor Haase, Unternehmer, z. B. Gustav Josephy, Gustav Förster und Hermann Schneider, Wohltäter, z. B. Theodor Sixt. Der seit mehr als 60 Jahren geschlossene Friedhof bildet ein grünes Areal im Zentrum der Stadt. Literatur Michał Cała: Bielsko-Biała und seine Umgebung. Wydawnictwo Lokum, Bielsko-Biała 2007, ISBN 83-924285-0-1. Weblinks
Stary Cmentarz Ewangelicki w Bielsku-Białej

Stary Cmentarz Ewangelicki w Bielsku-Białej – nieczynny cmentarz ewangelicki znajdujący się w Bielsku-Białej, przy ulicy Andrzeja Frycza-Modrzewskiego na tak zwanym Bielskim Syjonie. Został założony w lutym 1833 na nieruchomości ofiarowanej przez mydlarza Gottlieba Klimkego. Decyzję o jego budowie przyspieszyła epidemia cholery, która nawiedziła Bielsko w 1831. Wcześniej zarówno ewangelicy, jak i katolicy byli chowani na wspólnym cmentarzu przy kościele Świętej Trójcy. W latach 60. XIX wieku został znacznie powiększony w kierunku wschodnim. W 1911 otwarto Nowy Cmentarz Ewangelicki przy ulicy Listopadowej, jednak pochówków na starym cmentarzu dokonywano aż do czasów II wojny światowej. Prawdopodobnie później zakopywano tutaj nielegalnie również ofiary Urzędu Bezpieczeństwa. Po 1945 cmentarz był regularnie niszczony, a komunistyczne władze domagały się nawet usunięcia niemieckojęzycznych nagrobków. Potomkowie pochowanych na cmentarzu osób, aby uratować nagrobki musieli je zdewastować, np. poprzez zamalowanie farbą, skucie starych napisów lub przewrócenie nagrobka napisami do ziemi. Nieliczne z nich po 1989 zostały odrestaurowane przez miasto. Cmentarz składa się z siedmiu sektorów. Prowadzi na niego neogotycka brama z trzema arkadami, zbudowana w 1863. Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1857. Najbardziej reprezentacyjną częścią nekropolii jest, prowadząca z południa na północ, Aleja Zasłużonych, przy której miejsce spoczynku znaleźli najbogatsi i najbardziej zasłużeni mieszkańcy miasta. Na Starym Cmentarzu ewangelickim w Bielsku-Białej spoczywają m.in.: burmistrzowie miasta, np. Karl Ferdinand Sennewaldt, Moritz Scholz czy Heinrich Hofmann zasłużeni pastorzy, np. Josef Franz Schimko, Karl Samuel Schneider przemysłowcy, np. Gustav Förster i Hermann Schneider działacze społeczni, np. Theodor Sixt uczeni, np. Philipp Johann Ferdinand Schur Nieczynna od ponad 70 lat nekropolia stanowi enklawę dzikiej przyrody w centrum miasta. Rosną tutaj pomnikowe drzewa oplecione przez bluszcze i inne pnącza. Nagrobki, mury i cmentarne alejki obrośnięte są licznymi gatunkami roślin. Jest to również oaza dla ptaków (szczególnie w okresie lęgowym) i małych ssaków. Bibliografia Jacek Kachel, Jacek Trzeciak: ABC Bielska-Białej. Bielsko-Biała: Urząd Miejski w Bielsku-Białej, 2007. Linki zewnętrzne Stary cmentarz ewangelicki na portalu polska-org.pl
Kładka przez Motławę

Die Kładka przez Motławę (auch Kładka na Ołowiankę, übersetzt Fußgängerbrücke über die Mottlau bzw. zum Bleihof) ist eine Klappbrücke in Danzig, Polen. Sie verbindet im Stadtbezirk Stadtmitte die Stare Miasto (Altstadt) über die Motława hinweg mit der Insel Ołowianka (Bleihof). Bedeutung hat die Fußgängerbrücke, da die Baltische Philharmonie, Teile des Maritimen Museums, Hotels sowie die Stadtteile Długie Ogrody (Langgarten) und Sienna Grobla (Strohdeich) ohne großen Umweg erreicht werden. Geschichte Eine erste öffentliche Diskussion über den Bau der Brücke fand im März 2004 statt. Die Stadt Danzig schrieb im Mai 2012 einen internationalen Wettbewerb aus, bei dem 68 Vorschläge eingingen, von denen 47 bewertet wurden. Am 9. November 2012 wurde der Entwurf des Ingenieurbüros Ponting im slowenischen Maribor mit dem ersten Platz ausgezeichnet. Das Designbüro Mosty Gdańsk wurde Subunternehmer für weitere Arbeiten. Die Ausschreibung für den Bau gewann das Bauunternehmen Intercor im schlesischen Zawiercie. Baubeginn war am 11. Juli 2016. Die in Zawiercie angefertigte Stahlbrücke wurde am 22. Februar 2017 in sechs Teilen nach Danzig geliefert und am Ostufer der Motława zusammengeschweißt. Am 8. Mai 2017 transportierte ein Ponton die über 40 Meter lange Brücke zur Baustelle. Montage, Tests und technische Abnahme erfolgten noch im Mai. Am Abend des 17. Juni 2017 wurde die Brücke offiziell für Fußgänger geöffnet. Beschreibung Die Brücke steht auf vier Pfeilern und ist insgesamt 70,5 Meter lang sowie 6,8 bis 10,6 Meter breit. Die Stützweite beträgt 40,0 Meter. Der Kontroll- und Maschinenraum mit der Hydraulik befindet sich auf der Insel Ołowianka. Der bewegliche Tragwerkteil (die Klappe) ist einseitig auf dem Ostufer angeschlagen und erreicht nach dem Öffnen eine Höhe von 39,77 Metern bei einem Öffnungswinkel von 65 Grad. Die Öffnungs- und Schließzeit beträgt zwei Minuten, im manuellen Notbetrieb liegt sie bei 20 Minuten. Ihre beiden Gehwege sind je 2,30 Meter breit. Technisch ist das Bauwerk als Hohlkasten-, Kragbalken- und Wippbrücke ausgeführt. Nach dem Öffnen ist das Fahrwasser etwa 29 Meter breit. Geschlossen liegt die Durchfahrtshöhe bei 2,1 Metern und kann von der Danziger Wasserstraßenbahn passiert werden. Abseits der Hauptöffnung können Sportboote mit einer Durchfahrtshöhe von 1,8 Metern auf der Ostseite und 0,7 Metern auf der Westseite die Brücke passieren. Eine Lichtzeichenanlage signalisiert den Schiffsführern, ob sie die Brücke im Einbahn- oder Gegenverkehr passieren dürfen. Siehe auch Fähre Motława zur Ołowianka Speicherinsel (Danzig)#Fußgängerbrücke zur Speicherinsel Weblinks Błażej Śliwiński: Kładka przez Motławę. In: Gedanopedia (polnisch) Structurae: Geh- und Radwegbrücke zur Insel Ołowianka. Ponting Bridges (ponting.si): Footbridge to Ołowianka Island in Gdansk (englisch) Literatur Rok Mlakar, Viktor Markelj, Dušan Rožič: Draw footbridge over Motława River in Gdańsk (Poland) – winning competition design. In: Footbridge 2014 – Past, Present & Future, London, 16–18 July 2014. Hemming, London 2014. Fußnoten
Wisłoka Dębica

Wisłoka Dębica (vollständig: Klub Sportowy Wisłoka Dębica) ist ein polnischer Sportverein aus der Stadt Dębica (Woiwodschaft Karpatenvorland). Der Verein wurde 1908 gegründet und ist einer der ältesten Vereine Polens. Die Vereinsfarben sind seit der Gründung Grün und Weiß. Der Verein wurde nach dem gleichnamigen Fluss benannt, der durch die Stadt fließt. Fußball Die größte Abteilung des Vereins ist zurzeit die Fußballsektion und spielte in den 1970er und 1990er Jahren in der zweithöchsten polnischen Spielklasse. In der Saison 1992/93 erreichte Wisłoka Dębica das Viertelfinale des polnischen Fußballpokals. Weitere Sektionen Volleyball Ringen Schach Boxen Fans Die Fans von Wisłoka Dębica pflegen seit 1988 eine Freundschaft zu den Fans von Górnik Zabrze. Es ist eine der ältesten Fanfreundschaften in Polen. Weblinks Offizielle Internetpräsenz von Wisłoka Dębica (polnisch)
Wisłoka Dębica

La Wisloka Debica est un club polonais de football basé à Dębica. Historique Wisłok Dębica (complet: Club Sportowy Wisłok Dębica) est un club de sport de la ville Dębica. La plus grande partie est actuellement la section football. Le club a été fondé en 1908 et a joué dans l'intervalle, le deuxième plus haut championnat polonais. Il est l'un des plus anciens clubs de la Pologne. Les couleurs du club sont vert et blanc depuis sa création. Le club a été nommé d'après la rivière qui coule à travers la ville. 1908 : fondation du club Liens externes (pl) Site officiel Portail du football Portail de la Pologne
Jezioro Trzcinieckie

Jezioro Trzcinieckie lub Olszanowskie Małe (niem. Kl. Zinn-See) – leśne jezioro położone na północnym skraju Pojezierza Północnokrajeńskiego, na obszarze wsi Biernatka w gminie Czarne, o ogólnej powierzchni 5,5 ha. Jezioro jest położone tuż obok jeziora Olszanowskiego po stronie południowo-zachodniej. Zagospodarowanie Jezioro jest przeznaczone na cele wędkarsko-rekreacyjne. Wody jeziora w 2019 roku były zarządzane przez Polski Związek Wędkarski w Słupsku. Nad jeziorem nie ma żadnego strzeżonego kąpieliska i jest ono wykorzystywane w celach wędkarskich. Akwen bywa obierany na organizowanie zawodów i imprez wędkarskich. W jeziorze można złowić liny, karpie, szczupaki, sandacze, płocie, wzdręgi, sumy i leszcze. Przypisy
Kościół św. Kazimierza w Gułtowach

Kościół św. Kazimierza w Gułtowach – zabytkowy drewniany kościół, znajdujący się we wsi Gułtowy, przy ulicy Pałacowej. Historia Pierwszy kościół w tym miejscu był pod wezwaniem św. Wita i Doroty. W 1725 stan techniczny budowli był w złym stanie i w 1738 Marcin Skaławski rozpoczął budowę nowego drewnianego kościoła, którego patronem został św. Kazimierz. Budynek postawiono metodą szachulcową, czyli drewniany szkielet murów wypełniony mieszanką gliny z trocinami. W 1784 Bnińscy odbudowali murowaną kaplicę grobową. W 1834 została zbudowana nowa wieża przez Ostrowskich. W 1912 wybudowano murowaną plebanię. Przy kościele znajduje się kamień upamiętniający Edmunda Maćkowiaka, urodzonego w Gułtowach chórmistrza, kompozytora, w latach 1961–1967 rektora Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu (obecnej Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego). Galeria Bibliografia Historia parafii w Gułtowach. Parafia św. Kazimierza w Gułtowach. [dostęp 2019-11-25]. Linki zewnętrzne Audycja „Mój Poznań, moja Wielkopolska - Jedyne takie obrazy” w serwisie YouTube, Ratajska Telewizja Kablowa
Kościół św. Marcina w Kłomnicach

Kościół Świętego Marcina – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Kłomnice archidiecezji częstochowskiej). Obecna świątynia została ufundowana przez właściciela wsi – Andrzeja Załuskiego, jego żonę Marię i siostrę Hilarię de Riviere i zbudowana w latach 1779–1789. Poświęcona została w 1790 roku, a konsekrowana w 1791 roku przez biskupa sufragana gnieźnieńskiego Michała Kociesza-Kosmowskiego, opata w Trzemesznie. Wówczas kościół, który miał wcześniej za patrona Trójcę Świętą, otrzymał wezwanie św. Marcina. Po I wojnie światowej, w 1918 roku świątynia została powiększona i odnowiona. Dobudowano do niej wtedy prezbiterium i nową zakrystię. Prace te zostały wykonane dzięki staraniom księdza Romana Kossowskiego, a ufundowali je parafianie. W 1946 roku zostały ufundowane trzy nowe dzwony na miejsce zrabowanych przez hitlerowców podczas II wojny światowej. Ksiądz Marian Kubowicz, którego staraniem owe dzwony zostały kupione, usunął również zniszczenia w świątyni, powstałe na skutek bombardowania Kłomnic w 1939 roku. Kolejny proboszcz ksiądz Bronisław Panek przeprowadził remont dachów i zewnętrznych murów. Podczas urzędowania księdza Stanisława Piwowarskiego świątynia została ponownie odrestaurowana. Na miejscu pojedynczych drewnianych okien, zostały zamontowane podwójne żelazne, przebudowane zostało prezbiterium, zostały odnowione ołtarze, powstała nowa polichromia, wyremontowana została wieża i zostały założone: blacha miedziana na dachu i nowe tynki na zewnątrz świątyni. W 2000 roku została zamontowana nowa instalacja nagłaśniająca świątynię. Przypisy